text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniach 10, 11 i 12 października 2012 r.

ANEKS

Odpowiedzi na interpelacje poselskie (cd.)

część 3

Warszawa

2012

Odpowiedzi na interpelacje

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.1111

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.1113

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1113

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1114

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1121

Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki .

.

.

.

.

.

.1128

Podsekretarz stanu Marek Bucior.

.

.

.

.

.

.

.1131

Podsekretarz stanu Janusz Zaleski .

.

.

.

.

.

.1137

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1138

Sekretarz stanu Kazimierz Plocke .

.

.

.

.

.

.1140

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1141

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1152

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1153

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.1154

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Czesław Mroczek .

.

.

.

.

.

.1162

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1164

Podsekretarz stanu Michał Deskur .

.

.

.

.

.

.1166

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.1169

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1170

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1171

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.1178

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1180

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1183

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1185

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.1186

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.1191

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.1194

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1194

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Piotr Stachańczyk .

.

.

.

.

.

.1201

Podsekretarz stanu Piotr Styczeń.

.

.

.

.

.

.

1202

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

1208

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.1217

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.1226

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1228

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

1228

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1231

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

1233

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.1234

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

1235

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

1236

Podsekretarz stanu Andrzej Ręgowski.

.

.

1239

str. str.

TREŚĆ

część 3

str. str.

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1243

Podsekretarz stanu Roman Dmowski.

.

.

.

1249

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

1250

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.1252

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1257

Podsekretarz stanu Mirosław Sekuła.

.

.

.

1262

Podsekretarz stanu Andrzej Ręgowski.

.

.

1263

Przewodniczący Rządowej Rady Ludnościowej

Podsekretarz stanu ZoﬁaSzalczyk .

.

.

.

.

.

1283

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1284

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

1296

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1309

Podsekretarz stanu Jacek Dominik .

.

.

.

.

.1311

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

.1311

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1312

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1326

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik.

.

.

.

.

1328

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1332

Podsekretarz stanu Krzysztof Chlebus.

.

.

1334

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1340

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

1343

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

1343

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz.

.

.

1345

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1348

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.1350

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1360

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

1363

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.1365

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

.1367

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz.

.

.

1368

Podsekretarz stanu Jacek Gołaczyński .

.

.1372

Podsekretarz stanu Mariusz Haładyj.

.

.

.

.1374

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

1382

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1383

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

1389

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1395

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1397

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

1398

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1402

Podsekretarz stanu

str. str.

Sekretarz stanu

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

.1423

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1426

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1431

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

.1434

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1440

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1447

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.1450

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1450

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.1451

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1455

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1464

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1472

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.1473

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1482

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1483

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1486

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1490

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1497

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

1506

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1515

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1519

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.1524

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1525

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1535

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1536

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1537

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1542

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1546

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.1547

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

1555

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.1557

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.1560

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1560

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1563

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.1564

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk.

.

.

.1570

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

.1572

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

.1573

str. str.

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie refundacji antybiotyków (8317)

terpelację pana Piotra Chmielowskiego, pani Haliny

Szymiec-Raczyńskiej oraz pana Dariusza Dziadzia,

posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesłaną

przy piśmie z dnia 7 września 2012 r.

(SPS-023-8317/

12) w sprawie refundacji antybiotyków uprzejmie in-

formuję.

W związku z docierającymi do Ministerstwa Zdro-

wia sygnałami na temat wątpliwości interpretacyj-

nych dotyczących refundacji antybiotyków w dniu

24 sierpnia 2012 r. zostało wystosowane pismo do

pani Agnieszki Pachciarz, prezesa Narodowego Fun-

duszu Zdrowia, w którym proszono o przyjęcie na-

stępujących informacji: „(...) zgodnie z obwieszcze-

nego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów me-

dycznych na dzień 1 lipca 2012 r. antybiotyki są ﬁ-

nansowane ze środków publicznych we wszystkich

cyzji refundacyjnych.

W charakterystyce produktu

leczniczego w punkcie 4.1: Wskazania do stosowania

wymienione są jednostki chorobowe, w których kon-

kretny antybiotyk może być stosowany oraz (opcjo-

nalnie) drobnoustroje, które je wywołują.

Ordynacja refundowanego antybiotyku może mieć

charakter empiryczny.

Oznacza to, że jest wtedy

oparta na obrazie klinicznym i danych epidemiolo-

gicznych, czyli znajomości rozpowszechnienia naj-

częstszych patogenów bakteryjnych oraz ich wrażli-

wości na antybiotyki.

Według informacji zawartych

w charakterystykach produktów leczniczych podczas

doboru leku należy wziąć pod uwagę oﬁcjalnewy-

tyczne dotyczące oporności bakterii oraz prawidło-

wego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Wyko-

nanie antybiogramu w zdecydowanej większości

ordynowania refundowanego antybiotyku.”

W związku z przekazaniem stanowiska w przed-

miotowej kwestii do Narodowego Funduszu Zdrowia

Ministerstwo Zdrowia zaleca postępowanie zgodne

z ww. informacjami.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

w sprawie składania deklaracji opłat

za korzystanie ze środowiska (8318)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 7 września 2012 r., znak: SPS-023-8318/

12, przekazujące interpelację posła Piotra Chmielow-

skiego w sprawie składania deklaracji opłat za korzy-

stanie ze środowiska, przekazuję następujące infor-

macje i stanowisko.

Zgodnie z art. 284 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwiet-

P.o.ś., podmiot korzystający ze środowiska ustala we

rzystanie ze środowiska i wnosi ją na rachunek wła-

ściwego urzędu marszałkowskiego.

Nie wnosi się

roczna wysokość wnoszona na rachunek urzędu mar-

szałkowskiego nie przekracza 400 zł.

Ponadto na

podstawie art. 285 i 286 ustawy P.o.ś. podmioty ko-

rzystające ze środowiska co pół roku przedkładają

marszałkowi województwa oraz wojewódzkiemu in-

spektorowi ochrony środowiska wykazy zawierające

ska, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz

wysokość tych opłat zgodnie z rozporządzeniem mi-

wie wzorów wykazów zawierających informacje i dane

ści należnych opłat (Dz. U. Nr 97, poz. 816).

Wykazy

te stanowią dla marszałka województwa źródło we-

ryﬁkacji.

Zgodniebowiemzprzepisemart.288ust.1

pkt 2 ustawy P.o.ś., w przypadku gdy przedłożony

wykaz nasuwa zastrzeżenia, marszałek na podstawie

własnych ustaleń albo wyników kontroli wojewódz-

kiej inspekcji ochrony środowiska wymierza, w dro-

dze decyzji, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę

między wysokością opłat, wynikającą z wykazu,

a opłatami należnymi.

Podmiot korzystający ze środo-

wiska ma obowiązek sam naliczyć opłaty, natomiast

pomyłki mogą stanowić podstawę weryﬁkacjiwzależ-

ności od tego, czy należna opłata powinna być uiszczo-

na, czy też nie, bo nie przekracza kwoty 400 zł.

Nale-

ży dodać, iż zgodnie z obowiązującym art. 286a usta-

wy P.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska,

m.in. na podstawie wykazów, prowadzi wojewódzką

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE (cd.)

1110

Biorąc powyższe pod uwagę, pragnę poinformo-

wać, że zostały podjęte kompleksowe prace legisla-

cyjne w Ministerstwie Gospodarki nad „Projektem

założeń ustawy o redukcji niektórych obciążeń admi-

nistracyjnych w gospodarce”, w których została przy-

jęta jako nadrzędna zasada ograniczenia liczby orga-

nów, do których jest przekazywana ta sama informa-

cja.

W przypadku wykazów zawierających informacje

zostały ustalenia, że będą one składane tylko do jed-

nego podmiotu, którym – jak się zakłada – będzie

marszałek województwa.

Po przyjęciu takiego roz-

wiązania w prawodawstwie, informacje niezbędne do

prowadzenia wojewódzkiej bazy informacji o korzy-

staniu ze środowiska, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska będzie pozyskiwać bezpośrednio od mar-

szałka.

Podjęte zostały również ustalenia, że wykazy

będą przekazywane tylko raz do roku.

Natomiast

sprawa zniesienia obowiązku wysyłania wykazów

nia ze środowiska w przypadku braku konieczności

uiszczenia zapłaty za korzystanie ze środowiska jest

dyskusyjna, w sytuacji, kiedy wojewódzki inspektor

formacji o korzystaniu ze środowiska, w oparciu

o informacje zawarte w przedmiotowych wykazach.

Jednocześnie pragnę poinformować, że niezależ-

nie od powyższych działań, Ministerstwo Środowiska

dostrzega konieczność dokonania kompleksowego

przeglądu funkcjonującego w Polsce systemu opłat

za korzystanie ze środowiska, obejmującego szczegó-

łowe analizy merytoryczne i prawne, w tym m.in.

aspekty ekologiczne, ekonomiczne i społeczne, które-

go wyniki będą stanowiły podstawę do wytyczenia

kierunków ewentualnych zmian w systemie.

Założe-

nia do zmian systemu zostaną poddane uzgodnie-

niom i konsultacjom z zainteresowanymi podmiota-

mi, w tym również z samorządami, jednakże prze-

prowadzenie tych działań wymaga dłuższego czasu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie konsekwencji wyciągniętych

wobec właścicieli upadłych biur podróży (8319)

terpelację panów Piotra Chmielowskiego, Adama Kę-

pińskiego oraz Artura Górczyńskiego, posłów na

stawiam, co następuje.

1.

W Ministerstwie Sprawiedliwości nie są groma-

dzone dane dotyczące liczby właścicieli, bądź osób

zarządzających biurami podróży, którzy zostali pra-

womocnie skazani w związku z przestępstwami po-

pełnionymi na szkodę biur podróży lub ich klientów.

Gromadzi się bowiem dane o liczbie osób skazanych

za poszczególne przestępstwa, bez klasyﬁkowania

według zawodu czy działalności wykonywanej przez

osoby skazane.

2.

Z informacji udzielonych przez sądy wynika, że

od 2009 r. ogłoszonych zostało siedem upadłości pod-

miotów prowadzących biura podróży.

W trzech po-

stępowaniach nie został jeszcze sporządzony plan

podziału środków przeznaczonych na zaspokojenie

wierzycieli.

Jedno postępowanie zostało umorzone

i nie doszło w nim do zaspokojenia wierzycieli.

W dwóch postępowaniach upadłościowych za-

twierdzono plan podziału środków masy upadłości

pomiędzy wierzycieli, jednakże stopień zaspokojenia

zależny był od kategorii zaspokojenia, do której na-

leżała wierzytelność.

Informuję, że zgodnie z art. 342

ze zm.) należności podlegające zaspokojeniu z fundu-

szów masy upadłości dzieli się na pięć kategorii.

Szczegółowy sposób podziału środków pomiędzy wie-

rzycieli wskazany jest w art. 344 ustawy, w myśl któ-

rego jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wy-

starcza na zaspokojenie w całości wszystkich należ-

ności, należności dalszej kategorii zaspokaja się do-

piero po zaspokojeniu w całości należności poprze-

mej kategorii, należności te zaspokaja się stosunko-

z art. 336 ustawy sumy uzyskane z likwidacji rzeczy,

wierzytelności i praw obciążonych hipoteką, zasta-

wem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym

ności na zaspokojenie wierzycieli, których wierzy-

telności były zabezpieczone na tych rzeczach lub

prawach.

Stopień zaspokojenia wierzycieli poszczególnych

kategorii przedstawiał się w tych dwóch sprawach

następująco:

— kategoria I – 100% w obu postępowaniach,

— kategoria II – 100% w obu postępowaniach,

— kategoria III – 100% w obu postępowaniach,

— kategoria IV (obejmująca m.in. należności wy -

nikające z umów zawartych przez upadłego przedsię-

biorcę z klientami o świadczenie usług turystycz-

nych) – 39,25% w jednym postępowaniu, 14,26%

w drugim postępowaniu,

— kategoria V (dotycząca głównie odsetek, które

nie należą do ww. kategorii) – niezaspokojona w obu

postępowaniach.

1111

W ostatniej z siedmiu spraw syndyk złożył plan

podziału środków masy upadłości pomiędzy wierzy-

cieli, który oczekuje na zatwierdzenie przez sędziego-

-komisarza.

Przewiduje się w nim zaspokojenie jedy-

nie wierzycieli kategorii I i II, w tym kategorii I

w całości, a kategorii II w 23,51%.

3.

W Ministerstwie Sprawiedliwości nie są prowa-

dzone prace w kierunku zaostrzenia przepisów

w stosunku do osób prowadzących biura podróży.

Obowiązujące uregulowania prawne umożliwiają

osobom pokrzywdzonym dochodzenie swych praw

Doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozpo-

rządzenia mieniem (oszustwo) jest przestępstwem

stypizowanym w art. 286 § 1 Kodeksu karnego.

W przypadku niewywiązania się biura podróży

z umowy klient ma możliwość wytoczenia powództwa

cywilnego o zapłatę i w razie obawy o wypłacalność

dłużnika złożenia wniosku o udzielenie zabezpiecze-

nia (art. 730 Kodeksu postępowania cywilnego).

Nie ma zatem potrzeby tworzenia specjalnych re-

gulacji w tej materii dotyczących przypadków, w któ-

rych sprawcą przestępstwa lub stroną niedotrzymu-

jącą umowy jest przedsiębiorca prowadzący biuro

podróży.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wyższości KRUS nad ZUS (8320)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, dotyczące interpelacji posłów: Piotra Chmielow-

skiego, Artura Górczyńskiego i Adama Kępińskiego

w sprawie wyższości KRUS nad ZUS, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

W Polsce funkcjonują dwa systemy ubezpieczenia

społecznego, system powszechny, realizowany przez

ZUS i system rolny, realizowany przez KRUS.

System ubezpieczenia społecznego rolników jest

dostępny tylko dla jednej, ściśle określonej grupy spo-

łeczno-zawodowej: rolników indywidualnych utrzy-

mujących się z prowadzenia gospodarstwa rolnego

samodzielnie lub z pomocą rodziny, o ile gospodar-

stwo rolne stanowi jedyne źródło utrzymania.

Tylko

w ograniczonym rygorystycznie zakresie dopuszcza

się możliwość uczestniczenia w tym systemie rolni-

kom, którzy oprócz podstawowej działalności rolni-

czej prowadzą także pozarolniczą działalność gospo-

darczą w niewielkim rozmiarze.

Korzysta z tej moż-

liwości jedynie ok. 5% ubezpieczonych w KRUS.

W każdym innym przypadku podjęcia przez rolnika

(małżonka rolnika lub jego domownika) dodatkowej

zawodowej działalności zarobkowej powoduje wyłą-

czenie z KRUS i objęcie z mocy ustawy powszechnym

ubezpieczeniem społecznym w ZUS.

Każdy z ww. systemów działa w odrębnie określo-

nych ustawowo zasadach i różny jest zakres zarówno

obowiązków, jak i praw beneﬁcjentówtychsystemów.

Nie można więc zastosować prostych porównań ani

odnośnie wysokości obciążeń ubezpieczonych, ani

wysokości świadczeń, ponieważ obciążenia większo-

ści ubezpieczonych w KRUS są faktycznie niższe niż

ubezpieczonych w ZUS, jednakże rolnicy nie mogą

liczyć ani na porównywany z beneﬁcjentamiZUSka-

talog, ani wysokość świadczeń z ubezpieczenia w ra-

zie zaistnienia ryzyka ubezpieczeniowego.

Ponadto

ZUS obsługuje nieporównywalnie większą grupę

klientów (ok. 14 mln ubezpieczonych i ponad 7 mln

świadczeniobiorców) niż KRUS (ok..

1,5 mln ubezpie-

czonych i nieco ponad 1,3 mln świadczeniobiorcow),

system powszechny jest bardziej skomplikowany niż

rolny, ale jednocześnie ZUS korzysta w zakresie po-

boru składek i wypłaty niektórych świadczeń krót-

koterminowych z pomocy pracodawców (obsługują

ubezpieczonych pracowników).

Uprzejmie informuję, że materiały źródłowe

o kosztach funkcjonowania obu systemów ubezpie-

czeniowych są powszechnie dostępne, gdyż plany ﬁ-

nansowe funduszy ubezpieczeniowych obsługiwa-

nych przez ZUS i KRUS zamieszczane są w załącz-

niku do ustawy budżetowej.

Ponadto dane takie pu-

blikowane są na stronach internetowych tych insty-

tucji.

Wyjaśniam, że koszty administracyjne instytu-

cji KRUS (koszty obsługi systemu rolnego) określa

Fundusz Administracyjny KRUS, a koszty takiej

działalności ZUS określa plan ﬁnansowyZUS.

Po-

nadto uprzejmie informuję, że w BIP MriRW, w za-

kładce: Opracowania, publikacje, biuletyny, zamiesz-

czone jest opracowanie pt. „Miejsce ubezpieczenia

społecznego rolników w nowym systemie emerytal-

nym”, przygotowane przez Centrum im. A. Smitha

w 2010 r., w którym autorzy przedstawiają analizę

porównawczą funkcjonowania ZUS i KRUS.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

1112

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie bibliotek publicznych (8321)

lacją panów Piotra Chmielowskiego, Artura Gór-

czyńskiego, Adama Kępińskiego – posłów na Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej – (sygn.

SPS-023-8321/12)

w sprawie bibliotek publicznych uprzejmie proszę Pa-

nią Marszałek o zapoznanie się z poniższymi infor-

macjami.

1.

Dane statystyczne dotyczące kultury zbiera

i udostępnia na swojej stronie internetowej w formie

publikacji Główny Urząd Statystyczny (www.stat.

gov.pl/publikacje/kultura), publikację dotyczącą sta-

tystyki bibliotek wydaje również Biblioteka Narodo-

wa, wykorzystując dane GUS i dane ze sprawozdań

rocznych wojewódzkich bibliotek publicznych (publi-

kacja „Biblioteki publiczne w liczbach” – wersja tylko

papierowa).

Odpowiadając na postawione pytanie, informuję,

że zgodnie z najnowszymi danymi opublikowanymi

przez GUS pt. „Działalność instytucji kultury w 2011 r.”

działało w Polsce 8290 bibliotek i ﬁliibibliotecznych

(z czego 815 w województwie śląskim).

Dane dotyczące bibliotek w powiatach wojewódz-

twa śląskiego dostępne są na podstawie sprawozda-

nia Biblioteki Śląskiej za rok 2011.

Szczegółowe dane

dotyczące bibliotek w powiatach: Jastrzębie-Zdrój,

Wodzisław Śląski, Żory, Rybnik, Rybnik miasto, Ra-

cibórz, Mikołów zawiera załączona tabela.

Dane dotyczące bibliotek w wybranych powiatach

województwa śląskiego w 2011 r.

Wyszczególnienie

(z uwzględnieniem

nazw bibliotek)

Liczba placówek bibliotecznych

Typ

biblioteki

wg statutu

Miasto Wieś

Biblioteki

główne

Filie

Biblioteki

główne

Filie

Powiat

wodzisławski

MBP Pszów miejska 1 2

MBP Radlin miejska 1 1

MBP Rydułtowy miejska 1 2

MBP Wodzisław

Śląski

miejska 1 7

GBP Godów gminna 1 5

GBP Gorzyce gminna 1 4

GBP Lubomia gminna 1 2

GBP Marklowice gminna 1

GBP Mszana gminna 1 2

Powiat mikołowski

MBP Łaziska

Górne

miejska 1 2

MBP Mikołów miejska 1 7

MBP Orzesze miejska 1 5

GBP Ornontowice gminna 1

GBP Wyry gminna 1 1

Powiat raciborski

MBP Racibórz miejska 1 8

MiGBP

Krzanowice

miejsko-

-gminna

1 2

MiGBP Kuźnia

Raciborska

miejsko-

-gminna

1 2

GBP Kornowac gminna 1 1

GBP Krzyżanowice gminna 1 4

GBP Nędza gminna 1 2

GBP Pietrowice

Wielkie

gminna 1 4

GBP Rudnik gminna 1 1

Powiaty grodzkie

Rybnik grodzka 1 21

Jastrzębie-Zdrój grodzka 1 12

Żory grodzka 1 7

2.

Biblioteki publiczne są instytucjami samorzą-

dowymi.

Samorządy ﬁnansująteinstytucjeorazod-

powiadają za ich działalność.

Jedyną biblioteką pro-

wadzoną przez ministra kultury i dziedzictwa naro-

dowego jest Biblioteka Narodowa.

Ministerstwo

za pośrednictwem programów ministra kultury

i dziedzictwa narodowego wspiera szeroką działal-

ność bibliotek, w tym również zadań związanych

z rozbudową ich infrastruktury.

W 2011 r. został uru-

chomiony program wieloletni „Kultura+”, priorytet:

Biblioteka+.

Infrastruktura bibliotek, który ma na

celu wsparcie modernizacji bibliotek w gminach wiej-

skich, miejsko-wiejskich oraz małych miastach.

Bu-

dżet priorytetu w latach 2011–2015 wyniesie 150 mln zł.

Jest to kontynuacja prowadzonego w latach 2009–

–2010 programu małych grantów „Infrastruktura

bibliotek”, którego budżet wynosił odpowiednio 3,5 mln

w 2009 r. i 4 mln w 2010 r., w ramach którego zmo-

dernizowano około 400 placówek bibliotecznych.

Inną formą wspierania działalności bibliotek jest pro-

gram „Biblioteka+”, prowadzony przez Instytut

Książki w Krakowie, którego celem jest szkolenie ka-

dry bibliotecznej oraz stworzenie systemu katalogo-

wego MAK+.

Ponadto wdrażany jest program inter-

netyzacji bibliotek, który został zainicjowany przez

współpracy z ministrem spraw wewnętrznych i ad-

ministracji, Orange Polska oraz Fundacją Rozwoju

Społeczeństwa Informacyjnego, i ma na celu podłą-

czenie bibliotek publicznych do szerokopasmowego

Internetu.

Wśród programów ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego biblioteki mogą ubiegać się

o środki w programach „Infrastruktura kultury”,

„Promocja literatury i czytelnictwa” i „Edukacja kul-

turalna”.

Do wszystkich bibliotek publicznych skie-

rowany jest również program Biblioteki Narodowej

budżet w roku 2012 wynosi 20 mln zł.

W 2012 r. w ramach „Narodowego programu czy-

telnictwa” uruchomiono program „Kraszewski.

Kom-

putery dla bibliotek”, którego realizatorem jest In-

stytut Książki.

Celem programu jest wyposażenie

1113

bibliotek publicznych w nowoczesny sprzęt kompute-

rowy umożliwiający użytkownikom bibliotek korzy-

stanie z Internetu, a bibliotekarzom – katalogowanie

zbiorów i udostępnianie ich on-line.

Budżet progra-

mu wynosi 3,3 mln zł, a jego beneﬁcjentamimogą

zostać wszystkie biblioteki publiczne.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyja-

śnienia zostaną uznane przez panów posłów Piotra

Chmielowskiego, Artura Górczyńskiego, Adama Kę-

pińskiego za wystarczające.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie Światowego Dnia Zdrowia

Jamy Ustnej (8324)

skiego, Dariusza Dziadzia, posłów na Sejm RP, prze-

-023-8324/12, w sprawie Światowego Dnia Zdrowia

Jamy Ustnej uprzejmie informuję.

W dniu 12 września 2012 r. z okazji V edycji Świa-

towego Dnia Zdrowia Jamy Ustnej Ministerstwo

Zdrowia we współpracy z Naczelną Radą Lekarską

oraz Okręgową Izbą Lekarską w Warszawie zorgani-

zowały konferencję, której tematem przewodnim

była promocja i proﬁlaktykawróżnychdziedzinach

stomatologicznych.

Referaty zostały wygłoszone przez

konsultantów krajowych w dziedzinach stomatolo-

gicznych, pracowników naukowych Warszawskiego

Uniwersytetu Medycznego oraz wiceprezesów Na-

czelnej Rady Lekarskiej i Okręgowej Rady Lekarskiej

w Warszawie.

W konferencji uczestniczyli lekarze

dentyści z całej Polski, w tym reprezentanci wszyst-

kich uniwersytetów medycznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie rozwoju górnictwa węglowego

w Polsce w odniesieniu do KWK

Bobrek-Centrum w Bytomiu (8325)

Adama Kępińskiego i Marka Stolarskiego przekaza-

-023-8325/12, w sprawie rozwoju górnictwa węgla

kamiennego w Polsce w odniesieniu do KWK Bobrek-

-Centrum w Bytomiu uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

W efekcie prowadzonej od początku lat 90. XX w.

restrukturyzacji sektora górnictwa węgla kamienne-

go w Polsce doszło do wielu przekształceń organiza-

cyjnych, jak również własnościowych.

Obecnie struk-

tura organizacyjna polskiego górnictwa obejmuje

siedem spółek, w których skupione jest 30 kopalń wę-

gla.

Są to:

Jednoosobowe spółki Skarbu Państwa:

— Kompania Węglowa SA – 15 kopalń,

— Katowicka Grupa Kapitałowa – 4 kopalnie

w Katowickim Holdingu Węglowym SA oraz 1 kopal-

nia sp. z o.o.,

Pozostałe spółki:

— Jastrzębska Spółka Węglowa SA – 5 kopalń,

— Południowy Koncern Węglowy SA,

— Lubelski Węgiel „Bogdanka” SA,

— Siltech sp. z o.o.,

— PG Silesia sp. z o.o.,

— Eko Plus sp. z o.o.

Kopalnie nie posiadają osobowości prawnej.

Zgod-

nie z Kodeksem spółek handlowych zarządy spółek,

w których skład wchodzą kopalnie, odpowiadają

m.in. za ich plany rozwojowe.

Minister gospodarki

cjonowaniu górnictwa węgla kamiennego w latach

2008–2015 (Dz. U. Nr 192, poz. 1379) wykonuje

kompetencje ministra właściwego do spraw skarbu

państwa, posiada uprawnienia przewidziane prze-

pisami prawa, ale nie może wkraczać w kompetencje

zarządów.

Ponieważ jak już wspomniałem, bezpośredni nad-

zór nad kopalniami posiada zarząd, zwróciłem się do

zarządu KW SA o przedstawienie wyjaśnień nt.

KWK

Bobrek-Centrum.

Z przesłanych informacji wynika,

co następuje.

1.

Jakie perspektywy rozwoju wydobycia ma ko-

palnia KWK Bobrek-Centrum w Bytomiu?

Kompania Węglowa SA Oddział KWK Bobrek-

-Centrum w Bytomiu prowadzi eksploatację w opar-

ciu o dwie koncesje:

1114

— koncesja nr 38/99 z dnia 1 września 1999 r. na

wydobywanie węgla kamiennego ze złoża Bytom III

obowiązująca do roku 2026.

— koncesja nr 6/2008 z dnia 10 kwietnia 2008 r.

trum obowiązująca do roku 2040.

Ponadto przedsiębiorca prowadzi działania zmie-

rzające do uzyskania koncesji na wydobywanie do

roku 2040 węgla kamiennego ze złoża Bobrek-Mie-

chowice 1 udokumentowanego na bazie zasobów zli-

kwidowanej kopalni Miechowice.

Pozwoli to na racjo-

nalne wykorzystanie pozostawionych w procesie li-

kwidacji kopalń zasobów węgla kamiennego bardzo

wysokiej jakości (wydłużając jednocześnie żywotność

kopalni) oraz decentralizację wydobycia wpływającą

korzystnie na ochronę powierzchni i zminimalizowa-

nie zagrożeń naturalnych.

Projektowana w okresie

koncesyjnym eksploatacja nie spowoduje całkowitego

sczerpania zasobów i w związku z tym konieczne bę-

dzie wydłużenie okresu koncesyjnego.

2.

Jak długo planowane jest utrzymywanie wydo-

bycia węgla?

Kompania Węglowa SA Oddział KWK Bobrek-

-Centrum w Bytomiu zamierza prowadzić eksploata-

cję na bazie obecnych koncesji do roku 2040, z per-

spektywą wydłużenia na kolejne lata (w zależności

od zakresu uzyskanej koncesji, do ok. roku 2055).

3.

Jakiej wysokości opłaty środowiskowe w zakre-

sie szkód górniczych odprowadza kopalnia?

Kompania Węglowa SA Oddział KWK Bobrek-

-Centrum w Bytomiu w związku z prowadzoną dzia-

łalnością odprowadza następujące opłaty:

— z tytułu opłaty eksploatacyjnej: 3 514 537 zł (za

rok 2011),

— opłaty środowiskowe odprowadzone do mar -

szałka województwa z tytułu odprowadzania wód

dołowych do cieków powierzchniowych, emisji pyłów

i gazów do atmosfery, spalania paliw w silnikach spa-

linowych w 2011 r. wyniosły 703 550 zł.

Koszty napraw szkód wyrządzonych ruchem za-

kładu górniczego KWK Bobrek-Centrum w 2011 r.

zamknęły się kwotą 43,8 mln zł.

Planowane nakłady na usuwanie szkód górni-

czych na lata 2012–2014 określono na poziomie

ok. od 25 do 30 mln zł / rok.

4.

Jaki jest stan zatrudnienia na dzień dzisiejszy

i w jaki sposób będzie się zmieniał w najbliższym

okresie?

Jako największy zakład w Bytomiu, Kompania

Węglowa SA Oddział KWK Bobrek-Centrum zatrud-

nia obecnie 3378 pracowników i w przyszłości zamie-

rza utrzymać ten poziom zatrudnienia.

Kopalnia na

bieżąco uzupełnia stan zatrudnienia.

W bieżącym

roku zamierza przyjąć 254 pracowników, w tym

36 tegorocznych absolwentów szkół górniczych.

5.

Na jaki okres wydobycia szacowane są złoża?

Jaka jest ich wielkość i jakość?

Zasoby złóż Bytom III i Centrum, w których obec-

nie Kompania Węglowa SA Oddział KWK Bobrek-

-Centrum prowadzi wydobycie węgla kamiennego

oraz złoża Bobrek-Miechowice 1, w przypadku uzy-

skania koncesji na jego eksploatację wg stanu na

31 grudnia 2011 r. wynoszą odpowiednio (tys. ton):

Rodzaj

zasobów

Złoże

Razem

Złoże

Ogółem

Bytom III Centrum

Bobrek-

-Miechowice 1

Bilansowe 78 672 215 320 293 992 38 464 332 456

Przemysłowe 32 890 95 540 128 430 11 993 140 423

Operatywne 25 637 52 478 78 115 6 500 84 615

Średnie parametry jakościowe zasobów przemy-

słowych węgla kamiennego są następujące:

— wartość opałowa: 27 790 – 28 960 kJ/kg,

— zawartość popiołu: 6–8%,

— zawartość siarki: 0,5–0,7%,

— typy węgla: 31–34, głównie 32 i 33.

Są to bardzo dobrej jakości węgle energetyczne.

Zasoby operatywne złóż Bytom III, Centrum, z uwzględ-

nieniem złoża Bobrek-Miechowice 1 po uzyskaniu dla

tego złoża koncesji na wydobywanie węgla kamien-

nego, wynoszą ogółem 84,615 mln t.

Przy założeniu

rocznego wydobycia z tych złóż w wielkości ok. 2 mln t

możliwe będzie prowadzenie eksploatacji jeszcze

przez okres ok. 42 lat, tj. do roku 2055.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie strat poniesionych

przez porty lotnicze na skutek fali bankructw

biur podróży (8326)

skiej za pismem z dnia 7 września br., znak: SPS-

-023-8326/12, uprzejmie przekazuję informacje doty-

czące zobowiązań przewoźników lotniczych OLT

sp. z o.o. w portach lotniczych, w których udziały

bądź akcje posiada nadzorowane przez ministra wła-

ściwego do spraw transportu przedsiębiorstwo pań-

stwowe „Porty Lotnicze”.

1115

Odnosząc się do pytania pierwszego i drugiego,

uprzejmie informuję, co następuje.

Port Lotniczy

Wrocław SA oraz Port Lotniczy Szczecin-Goleniów

sp. z o.o. nie posiadają należności od spółek OLT

Express Poland i OLT Express Regional.

Wszystkie

zobowiązania płatnicze spółek OLT w tych portach

były regulowane z uprzednio wniesionych przedpłat

za usługi.

Nie odnotowano także strat spowodowa-

nych upadłością biur turystycznych.

Zadłużenie OLT Express Poland sp. z o.o. względem

Portu Lotniczego Warszawa-Okęcie bezpośrednio za-

rządzanego przez PPL wynosi 1 621 648,03 PLN.

Na-

tomiast poziom zadłużenia OLT Express Regional sp.

z o.o. wobec tego portu wynosi 1 203 932,94 PLN.

Pozostałe podmioty, w których PP „Porty Lotni-

cze” posiada udziały/akcje, tj.:

— Port Lotniczy Poznań-Ławica sp. z o.o.,

— Górnośląskie Towarzystwo Lotnicze SA,

— Międzynarodowy Port Lotniczy im. Jana Paw -

ła II Kraków-Balice sp. z o.o.,

— Port Lotniczy Gdańsk sp. z o.o.,

— Port Lotniczy Rzeszów-Jasionka sp. z o.o.,

— Port Lotniczy Bydgoszcz SA,

posiadają nieuregulowane należności w łącznej

wysokości:

— OLT Express Poland sp. z o.o. – 1 540 520,02

PLN

— OLT Express Regional sp. z o.o. – 7 545 019,34

PLN

W odniesieniu do kwestii zestawienia strat dla

Międzynarodowego Portu Lotniczego Katowice

w Pyrzowicach zarządzanego przez Górnośląskie To-

warzystwo Lotnicze SA uprzejmie informuję, iż:

— zobowiązania OLT Express Poland sp. z o.o.

wobec ww. zarządzającego MPL Katowice w Pyrzo-

wicach, powstałe przede wszystkim z tytułu umo-

wy o świadczenie usług lotniskowych, wynoszą

384 758,41 PLN,

— zobowiązania OLT Express Regional sp. z o.o.

wobec GTL SA, powstałe przede wszystkim z tytułu

umowy o świadczenie usług lotniskowych, wynoszą

604 440,71 PLN.

Pragnę nadmienić, iż porty lotnicze w Polsce za-

rządzane są przez niezależne gospodarczo podmioty

funkcjonujące w formie spółek prawa handlowego.

Wyjątek stanowi Port Lotniczy Warszawa-Okęcie

oraz Port Lotniczy Zielona Góra-Babimost, które za-

rządzane są przez PP „Porty Lotnicze” z siedzibą

w Warszawie.

Zgodnie z ustawą z dnia 23 października 1987 r.

(Dz. U. Nr 33, poz. 185, z późn. zm.) minister właściwy

do spraw transportu sprawuje nadzór PPL.

Nie spra-

wuje natomiast nadzoru nad działalnością spółek pra-

wa handlowego, w których funkcje kontrolne i nadzor-

cze należą do organów spółek lub właścicieli.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie zatrudnienia osób

Dworzec Polski, której część stanowi

własność Skarbu Państwa (8327)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na 9 in-

terpelacji pana posła Piotra Chmielowskiego oraz

grupy posłów (SPS-023-8327/12, SPS-023-8328/12,

SPS-023-8329/12, SPS-023-8330/12, SPS-023-8331/

12, SPS-023-8332/12, SPS-023-8333/12, SPS-023-

-8342/12 i SPS-023-8343/12, z dnia 7 września 2012 r.)

w sprawie zatrudnienia osób niepełnosprawnych

w spółkach: PKP Dworzec Polski, PKP PLK SA,

PKP Energetyka SA, TK Telekom sp. z o.o., PKP

Cargo SA, PKP LHS sp. z o.o., PKP Informatyka

sp. z o.o., PKP SKM w Trójmieście sp. z o.o., PKP

InterCity SA, których część stanowi własność Skar-

bu Państwa, przedstawiam następujące informacje.

W spółce Dworzec Polski SA, będącej w likwidacji,

zatrudnionych jest 10 pracowników.

Z uwagi na to,

że stan zatrudnienia w spółce nie przekracza okre-

Nr 127, poz. 721) limitu, z którego wynikają szcze-

gólne obowiązki i uprawnienia pracodawców w związ-

ku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych, przed-

miotowa ustawa nie ma zastosowania.

Według informacji PKP PLK SA na dzień 31 sierp-

nia br. w spółce zatrudnionych było 68 osób niepeł-

nosprawnych.

Wpłata dokonana przez pracodawcę na Państwo-

wy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych

za miesiąc sierpień br. wyniosła 3 407 420 zł.

Stan zatrudnienia w PKP PLK SA na dzień

31 sierpnia 2012 r. wynosił 39 462 osoby, w tym:

— 1 prezes zarządu,

— 5 członków zarządu,

— 239 dyrektorów.

Na stanowiskach nierobotniczych (bez zarządu

spółki) zatrudnionych było na koniec sierpnia br.

łącznie 6801 osób, natomiast na stanowiskach robot-

niczych związanych z utrzymaniem infrastruktury

zatrudnionych było 32 655 pracowników.

Z informacji PKP Energetyka SA wynika, że

w sierpniu br. zatrudnione były w spółce przeciętnie

23 osoby niepełnosprawne.

Wpłata dokonana przez pracodawcę na Państwo-

1116

w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych

Stan zatrudnienia w spółce na dzień 31 sierp-

nia 2012 r. wynosił 7341 osób; przeciętne zatrud-

nienie za miesiąc sierpień br. wynosiło 7330 eta-

tów w tym:

— 1 prezes zarządu,

— 2 członków zarządu,

— 125 etatów kadry zarządzającej.

Przeciętne zatrudnienie na stanowiskach niero-

botniczych (bez zarządu spółki) w sierpniu br. wyno-

siło 1921 etatów.

Przeciętna liczba zatrudnionych na stanowiskach

robotniczych wynosiła 5406 etatów, z tego:

— zespół utrzymania sieci trakcyjnej – 2324

etaty,

— zespół utrzymania podstacji i kabin sekcyjnych

– 1002 etaty,

— zespół utrzymania urządzeń elektroenerge -

tycznych – 1591 etatów.

Według informacji TK Telekom sp. z o.o. na dzień

21 września br. w spółce zatrudnionych było 7 osób

niepełnosprawnych.

Wpłaty dokonane przez pracodawcę na Państwo-

za 8 miesięcy 2012 r. wyniosły łącznie 999 194 zł.

br. wynosił 1520 osób, w tym:

— 1 prezes zarządu,

— 31 dyrektorów i zastępców dyrektorów.

Na stanowiskach nierobotniczych (bez zarządu

spółki) zatrudnionych było 448 pracowników, nato-

miast na stanowiskach robotniczych 1069 pracow-

ników.

Z informacji PKP Cargo SA wynika, że na dzień

1 września 2012 r. zatrudnionych było w spółce

65 osób niepełnosprawnych.

Wpłata dokonana przez pracodawcę na Państwo-

Stan zatrudnienia w PKP Cargo SA na dzień

1 września br. wynosił 23 940 osób, w tym 36 dyrek-

torów.

Zarząd spółki składa się z prezesa i dwóch człon-

ków.

Według stanu na dzień 1 września br. spółka za-

trudniała na stanowiskach nierobotniczych 4876 pra-

cowników, natomiast na stanowiskach robotniczych

19 064 pracowników, w tym na stanowiskach bezpo-

średnio związanych z prowadzeniem i bezpieczeń-

stwem ruchu kolejowego – 9545 osób.

Z informacji przekazanych przez PKP LHS sp.

z o.o. w dniu 24 września 2012 r. wynika, że spółka

zatrudniała 5 osób niepełnosprawnych.

za 8 miesięcy br. wyniosły łącznie 829 981 zł.

Spółka PKP LHS sp. z o.o. zatrudnia 1288 osób,

w tym:

— 1 prezesa zarządu,

— 2 dyrektorów – członków zarządu.

Na stanowiskach nierobotniczych (bez zarządu

spółki) zatrudnionych jest 238 pracowników, w tym:

8 kontrolerów, 9 inspektorów, 2 instruktorów, 1 ko-

misarz odbiorczy, 25 dyspozytorów.

Na stanowiskach robotniczych spółka zatrudnia

1047 pracowników.

Według informacji PKP Informatyka sp. z o.o. na

dzień 31 sierpnia 2012 r. spółka zatrudniała 3 osoby

niepełnosprawne.

W PKP Informatyka sp. z o.o. zatrudnionych było,

w tym:

— 10 dyrektorów,

— 3 zastępców dyrektorów.

Na koniec sierpnia br. spółka zatrudniała na sta-

nowiskach nierobotniczych 566 osób, w tym 84 pra-

cowników administracji.

Spółka nie zatrudnia osób związanych z ruchem

kolejowym.

Z informacji przekazanej przez PKP SKM w Trój-

r. spółka nie zatrudniała osób niepełnosprawnych.

za miesiąc sierpień br. wyniosła 72 195 zł.

w tym:

— 1 członek zarządu,

— 3 dyrektorów.

Według informacji spółki na dzień 1 września br.

na stanowiskach nierobotniczych (z wyjątkiem za-

rządu spółki) zatrudnionych było łącznie 135 osób,

a na robotniczych 688 pracowników.

Jednocześnie na

stanowiskach związanych z prowadzeniem ruchu ko-

lejowego (maszyniści pojazdu trakcyjnego, kierowni-

cy pociągu, rewidenci taboru, dyżurni ruchu, toro-

mistrzowie, automatycy, dróżnicy obchodowi, kie-

rowcy drezyny i wózka motorowego) spółka zatrud-

niała 343 pracowników, a na stanowiskach związa-

nych z utrzymaniem infrastruktury (monterzy srk,

monterzy nawierzchni kolejowej, grupa utrzymania

budynków i budowli, brygada utrzymania automatów

i kasowników biletowych, funkcjonariusze operacyj-

ni) zatrudnionych było 75 osób.

Z informacji PKP InterCity SA z dnia 21 września

2012 r. wynika, że 18 pracowników spółki złożyło

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

1117

Wpłata dokonana przez pracodawcę na Państwo-

w miesiącu sierpniu br. wyniosła 653 519 zł.

Na dzień 17 września 2012 r.

PKP InterCity SA

zatrudniała 7634 pracowników, w tym 44 osoby na

stanowisku dyrektora.

Na dzień 17 września br. na stanowiskach admi-

nistracyjnych zatrudnionych było w spółce 1088 pra-

cowników.

Jednocześnie na stanowiskach robotni-

czych zatrudnionych było 6546 osób, w tym 1179

pracowników drużyn trakcyjnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Polskie Linie Kolejowe, której część stanowi

własność Skarbu Państwa (8328)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 8327, str. 1115.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

której część stanowi własność Skarbu Państwa

(8329)

TK Telekom, której część stanowi własność

Skarbu Państwa (8330)

której część stanowi własność Skarbu Państwa

(8331)

której część stanowi własność Skarbu Państwa

(8332)

1118

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w sprawie dostępności infrastruktury

sportowej dla dzieci i młodzieży (8334)

skiego oraz grupy posłów przekazaną pismem z dnia

wie dostępności do infrastruktury sportowej dla dzie-

ci i młodzieży uprzejmie informuję, co następuje.

Ministestwo Sportu i Turystyki nie dysponuje

danymi statystycznymi odnośnie do liczby wszyst-

kich obiektów sportowych w Polsce, a jedynie danymi

dotyczącymi obiektów zbudowanych lub wyremon-

towanych przy doﬁnansowaniuśrodkamiﬁnansow-

ymi, których dysponentem jest minister sportu i tu-

rystyki.

Ad 1.

W latach 2010–2011 w ramach wdrożonego

przez ministerstwo programu budowy składanych

Orlik” wybudowano 100 takich obiektów.

Po zakoń-

czeniu realizacji tegorocznej edycji programu plano-

wane jest oddanie do użytku kolejnych 60 lodowisk.

Należy zaznaczyć, że założenia programowe warun-

kują, aby powstałe przy współﬁnansowaniuześrod-

ków budżetowych lodowiska były ogólnodostępne dla

społeczności lokalnych, w tym głównie dla dzieci

i młodzieży.

Ad 2.

W ramach programu inwestycji o szczegól-

nym znaczeniu dla sportu ministerstwo doﬁnanso-

wało budowę dziesięciu pełnowymiarowych basenów

olimpijskich wraz z niezbędną infrastrukturą tech-

niczną.

Obiekty te mają na celu poprawę warunków

szkoleniowo-treningowych, socjalnych i odnowy bio-

logicznej dla kadry sportu kwaliﬁkowanegoimło-

dzieży uzdolnionej sportowo.

Ważnym elementem

jest także rozszerzanie możliwości dla organizowania

profesjonalnych zawodów sportowych oraz imprez

o charakterze międzynarodowym.

Ad 3 i 4.

Odnośnie do liczby stadionów lekkoatlety-

cznych w Polsce uprzejmie informuję, że najpełniejsze

dane znajdują się na stronie internetowej Polskiego

Związku Lekkiej Atletyki.

W zamieszczonym tam

zestawieniu ujęte są wszystkie stadiony, nie tylko te

zrealizowane przy współudziale środków Ministerstwa

Sportu i Turystyki, z wyszczególnieniem stadionów

pełnowymiarowych i niepełnowymiarowych oraz ze

wskazaniem ich lokalizacji i danych technicznych.

W zakresie ilości torów kolarskich oraz prowadzo-

nych na nich zajęć z młodzieżą warto zwrócić się do

Polskiego Związku Kolarskiego oraz ewentualnie re-

gionalnych związków kolarskich, które takie zajęcia

oraz zawody organizują.

Ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki współ-

ﬁnansowanezostałytorywPruszkowie,Żyrardowie

i w Łodzi.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w zakresie lic-

zby obiektów sportowych dane statystyczne przedstawił

także Główny Urząd Statystyczny w opracowaniu „Kul-

tura ﬁzycznawPolscewlatach2008–2010”,Warszawa

– Rzeszów 2011.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie planowanej umowy pomiędzy

Zarządem Województwa Śląskiego

a Kolejami Śląskimi sp. z o.o.,

dotyczącej wyłączności w wykonywaniu

połączeń kolejowych w regionie (8335)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-8335/12 z dnia 7 września 2012 r.

przekazujące zapytanie panów posłów Piotra Chmie-

lowskiego, Artura Górczyńskiego i Marka Stolarskie-

go w sprawie planowanej umowy pomiędzy Zarządem

dotyczącej wyłączności w wykonywaniu połączeń ko-

lejowych w regionie, na podstawie informacji uzyska-

nych z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ślą-

skiego, uprzejmie informuję, że wybór operatora

transportu publicznego został dokonany na podsta-

rządzenia (WE) Nr 1371/2007 Parlamentu Europej-

skiego i Rady dotyczącego usług publicznych w za-

kresie kolejowego i drogowego transportu pasażer-

skiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG)

nr 1191/61 i nr 1107/70 (Dz. U. UE L.2007.315.1).

Zgodnie z tymi przepisami właściwy organ lokalny

(organizator publicznego transportu zbiorowego)

może bezpośrednio udzielać zamówień prowadzących

do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych

z podmiotem wewnętrznym.

Zgodnie z deﬁnicjami

zawartymi w powyższych aktach prawnych Koleje

Śląskie sp. z o.o. są klasyﬁkowanejakopodmiotwe-

wnętrzny.

1119

Według informacji marszałka województwa ślą-

skiego obecnie Koleje Śląskie dysponują następują-

cym taborem:

— EN 76 „Elf” – 9 pojazdów czteroczłonowych,

— EN 75 „Flirt” – 4 pojazdy czteroczłonowe,

— EN 57 KM – 2 pojazdy trzyczłonowe,

— EN 57 zmodernizowane z napędem asynchro -

nicznym – 5 pojazdów trzyczłonowych.

Marszałek województwa śląskiego informuje rów-

nież, że aktualnie toczą się następujące postępowa-

nia na dostawę taboru:

— 2 pojazdów typu EN71 po modernizacji – za -

warta umowa przewiduje dostawę w formie leasingu

jednego pojazdu do 1 grudnia a drugiego do 31 grud-

nia 2012 r.;

— 6 nowych pojazdów sześcioczłonowych EZT

– zawarta umowa przewiduje dostawę w formie dzier-

żawy i wykupu czterech pojazdów do 31 grudnia br.

oraz dwóch pojazdów do końca lutego 2013;

— 36 spalinowych zespołów trakcyjnych; postę -

powanie ogłoszone, pierwsze postępowanie w tym

samym przedmiocie zostało unieważnione z powodu

braku ofert; dostawa pojazdów w formie leasingu zo-

stała podzielona na 5 części:

– A1 – 2 pojazdów jednoczłonowych i 2 pojazdów

dwuczłonowych,

– A2 – 2 pojazdów dwuczłonowych,

– A3 – 3 pojazdów dwuczłonowych i 1 pojazdu jed-

noczłonowego

w terminie do 1 grudnia 2012 r. oraz

– B – 13 pojazdów dwuczłonowych,

– C – 13 pojazdów jednoczłonowych

w terminie do 1 czerwca 2013 r.

— 2 pojazdów EZT; termin otwarcia ofert upływa

29 października br.; realizacja dostawy w formie

dzierżawy i wykupu w terminie do dnia 1 grudnia

2012 r.

— 10 lokomotyw; termin otwarcia ofert upływa

30 października br.; realizacja dostawy w formie naj-

— 50 wagonów; termin otwarcia ofert upływa

31 października br. Realizacja dostawy w formie

Wnioski do PKP PLK SA o przydzielenie tras po-

ciągów Kolei Śląskich w rocznym rozkładzie jazdy

pociągów będą opracowywane i konstruowane przez

specjalistę w sprawach rozkładów jazdy, zatrudnio-

nego w spółce na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Wnioski te mają uwzględniać potencjał taborowy

spółki, wielkość zapotrzebowania na przewozy oraz

stan infrastruktury kolejowej.

Ponadto informuję, że zarówno Urząd Marszał-

kowski Województwa Śląskiego, jak i Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej,

nie będąc do tego zobowiązane, nie gromadzą danych

o przynależności partyjnej prezesów bądź dyrekto-

rów spółek kolejowych lub o ich powiązaniach z Plat-

formą Obywatelską.

posłom Piotrowi Chmielowskiemu, Arturowi Gór-

czyńskiemu i Markowi Stolarskiemu za zaintereso-

wanie się tematyką transportu kolejowego w woje-

wództwie śląskim.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie uwzględnienia kosztów nabycia

na aukcjach internetowych jako kosztów

uzyskania przychodu (8337)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Marka Stolarskiego oraz Artura Górczyńskiego,

znak: SPS-023-8337/12, w sprawie uwzględnienia

wydatków poniesionych na zakup towarów na au-

kcjach internetowych jako kosztów uzyskania przy-

chodów pozarolniczej działalności gospodarczej,

uprzejmie informuję.

W przedmiotowym wystąpieniu panowie posłowie

zwracają uwagę na trudności w dokumentowaniu

wydatków poniesionych na zakup towarów w prowa-

dzonej działalności gospodarczej i uznaniu takich

wydatków jako kosztów uzyskania przychodów.

Po-

stulują również, iż z uwagi na fakt, że składniki uzy-

skania kosztów przychodu reguluje rozporządzenie,

należałoby je zmienić, uwzględniając również koszty

nabycia bez umów i faktury na przykład z aukcji in-

ternetowych.

Jako potwierdzenie istniejących wątpliwości

wskazano interpretację indywidualną dyrektora Izby

Skarbowej w Katowicach z dnia 17 sierpnia 2011 r.

nr IBPBI/1/415-513/11/BK dotyczącą możliwości za-

liczenia do kosztów uzyskania przychodów pozarol-

niczej działalności gospodarczej wydatków z tytułu

zakupu towarów handlowych dokonywanych na au-

kcjach internetowych, udokumentowanych dowoda-

mi transakcji internetowej, dokumentami wykonanej

płatności oraz oświadczeniem o dokonaniu zakupu

w celach handlowych.

Odnosząc się do poruszonego problemu, w pierw-

szej kolejności wyjaśniam, że powołana interpretacja

wydana została w konkretnym stanie faktycznym

i prawnym.

Na interpretację indywidualną przysłu-

guje prawo do wniesienia skargi z powodu jej nie-

zgodności z prawem.

Skargę wnosi się do wojewódz-

kiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwa-

1120

niu na piśmie ministra ﬁnansów–wterminie14dni

się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do

mi administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270).

W konsekwencji, jeżeli wnioskodawca nie zgadza

datkowy, może dokonać weryﬁkacjitegostanowiska

na drodze sądowej.

Natomiast w kwestii dotyczącej wydatków stano-

wiących koszty uzyskania przychodów należy zauwa-

żyć, że o tym, co stanowi koszt w rozumieniu przepi-

sów podatkowych, nie decydują regulacje zawarte

w rozporządzeniu ministra ﬁnansówzdnia26sierp-

nia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księ-

Koszty uzyskania przychodów zdeﬁniowanezo-

osób ﬁzycznych(Dz.U.z2012r.poz.36,1zpóźn.

zm.), zgodnie z którym są to koszty poniesione w celu

pieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów

wymienionych w art. 23.

Aby określony wydatek moż-

na było uznać za koszt uzyskania przychodów, to mię-

dzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi

że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na

powstanie czy też zwiększenie przychodu, ponadto

wydatek musi zostać faktycznie poniesiony i udoku-

mentowany w sposób niebudzący wątpliwości (np. fak-

turą, dowodem przelewu bądź innymi dowodami).

Koszty związane z prowadzeniem działalności go-

spodarczej ustala się u podatników opodatkowanych

za zasadach ogólnych na podstawie zapisów w podat-

kowej księdze przychodów i rozchodów.

Zgodnie

z postanowieniami powołanego wyżej rozporządze-

nia podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe,

które stwierdzają fakt dokonania operacji gospodar-

czych zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem.

W kon-

sekwencji, stosownie do § 12 ust. 3 ww. rozporządze-

nia, podstawą zapisów w księdze są dowody księgo-

we, którymi są:

1) faktury VAT, w szczególności faktury VAT

korygujące (…) odpowiadające warunkom określo -

nym w odrębnych przepisach lub

2) inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwier-

dzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgod-

a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskaza-

czy (…),

c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość

d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego

— oznaczone numerem lub w inny sposób umoż -

liwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi

Za dowody księgowe uważa się również dzienne

zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży)

sem, noty księgowe, sporządzone w celu skorygowa-

nia zapisu dotyczącego operacji gospodarczej wyni-

wi, dowody przesunięć, dowody opłat pocztowych

i bankowych, inne dowody opłat oraz dokumenty za-

(§ 13 ww. rozporządzenia).

Ponadto, zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządze-

nia, na udokumentowanie zapisów w księdze doty-

czących niektórych kosztów (wydatków) mogą być

sy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (do-

wody wewnętrzne), określające: przy zakupie – na-

a w innych przypadkach – przedmiot operacji gospo-

darczych i wysokość kosztu (wydatku).

Dowody te

mogą dotyczyć wyłącznie kosztów (wydatków) enu-

meratywnie wymienionych w § 14 ust. 2 ww. rozpo-

rządzenia (np. zakupu w jednostkach handlu deta-

licznego materiałów pomocniczych, kosztów diet

cowników oraz wartości diet z tytułu podróży służ-

bowych osób prowadzących działalność gospodarczą

Sam jednak fakt posiadania faktur czy innych

dowodów potwierdzających poniesienie wydatków nie

przesądza o możliwości zaliczenia wynikających z nich

kwot do kosztów uzyskania przychodów, gdy nie speł-

niają one warunku rzetelności.

Rzetelność dowodów

oznacza zaś, że powinny być zgodne z rzeczywistym

tują, w tym powinny także zawierać dane dotyczące

podmiotów faktycznie uczestniczących w zdarzeniu

gospodarczym.

Przykładowo w orzeczeniu z dnia 9 czerwca 1999 r.

(sygn. akt SA/Sz 1499/98) Naczelny Sąd Administra-

cyjny stwierdził, iż: „Nie mogą stanowić podstawy

zapisów w księdze rachunkowej takie dowody księ-

gowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebie-

giem operacji gospodarczej, jaką dokumentują, a więc

są nierzetelne przez to na przykład, że wskazują na

udział w tej operacji gospodarczej strony, która w niej

nie brała udziału, lub operację tę opisują w sposób

niezgodny z rzeczywistością, wskazując na sprzedaż

towaru lub usługi innych niż w rzeczywistości miały

miejsce.”

Jeżeli zatem z całokształtu okoliczności wynika,

że faktury lub inne dowody księgowe dokumentujące

1121

zakup usług lub towarów nie odzwierciedlają rzeczy-

wistych wydarzeń, tak co do rodzajów wydatków, ich

kwot, jak i uczestniczących w transakcji podmiotów,

wydatki wynikające z takich dowodów nie mogą sta-

nowić kosztów uzyskania przychodu.

Innymi słowy, nawet prawidłowo wystawione doku-

menty nie dają podstawy do uznania wydatku za koszt

uzyskania przychodów, jeśli transakcje nimi udoku-

mentowane nie miały w rzeczywistości miejsca.

Natomiast jakkolwiek wadliwość dokumentu (np.

brak podpisu) nie przesądza jeszcze, że stwierdzony

nim wydatek nie został poniesiony i nie stanowi kosz-

tu uzyskania przychodu, to jednak dla uznania tego

wydatku za koszt konieczne jest, by z pozostałych

okoliczności sprawy można było jasno wywieść prze-

bieg zdarzenia gospodarczego – tak, by możliwe było

ustalenie faktu poniesienia wydatku, jego związku

z przychodem, a także tego, na czyją rzecz wydatek

został poniesiony.

Podkreślić należy, iż księgi podatkowe są jednym

z najważniejszych dowodów w postępowaniu podat-

kowym.

Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie (do-

konywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczy-

wisty) i w sposób niewadliwy (zgodnie z zasadami

wynikającymi z odrębnych przepisów) stanowią do-

Jak już wskazano powyżej, przesłanką konieczną

do zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzy-

skania przychodów jest wykazanie związku przyczy-

nowego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyska-

nym przychodem bądź zachowaniem lub zabezpiecze-

niem źródła przychodów.

Każdorazowa ocena wydat-

ków poniesionych przez podatnika wymaga zatem

dokonania indywidualnej analizy.

Z powołanych powyżej regulacji nie wynika, iż tylko

umowa podpisana przez obie strony jest akceptowana

jako dowód poniesienia wydatku (koszt).

W przypadku

dokonywania zakupów na aukcjach internetowych

przez przedsiębiorcę obowiązanego do prowadzenia po-

datkowej księgi przychodów i rozchodów wydatek może

być udokumentowany – w zależności od sytuacji praw-

nopodatkowej kontrahentów transakcji – fakturą VAT,

rachunkiem, jak również innym dowodem księgowym

Mając powyższe na uwadze, w ocenie ministra ﬁ-

nansów obowiązujące rozwiązania dotyczące zasad

dokumentowania wydatków uznanych za koszty

uzyskania przychodów nie wymagają zmiany.

Zatem

podjęcie działań zmierzających do zmiany istniejące-

go stanu prawnego nie znajduje uzasadnienia.

Z poważaniem

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie udzielania kredytów

osobom ﬁzycznym

bez wymaganych zabezpieczeń (8338)

larskiego i Artura Górczyńskiego, posłów na Sejm

RP, przekazaną przy piśmie, nr SPS-023-8338/12,

zaciągnięcia kredytu bez udzielenia zabezpiecze-

nia przez podmiot nieposiadający zdolności kre-

dytowej uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

Decyzja banku o udzieleniu kredytu jest co do za-

sady uzależniona od posiadania przez kredytobiorcę

zdolności kredytowej rozumianej jako zdolność do

ślenie metod badania zdolności kredytowej oraz za-

kresu informacji niezbędnych do jej ustalenia należy

do banku.

Kredytobiorca ma obowiązek umożliwić

podejmowanie przez bank czynności związanych z oce-

ną sytuacji ﬁnansowejigospodarczej,atakżekon-

trolę wykorzystania i spłaty kredytu.

Udzielenie kredytu podmiotowi nieposiadającemu

zdolności kredytowej dopuszczalne jest stosownie do

art. 70 ust. 2 ustawy Prawo bankowe wyłącznie w razie

ustanowienia szczególnego sposobu zabezpieczenia

spłaty kredytu oraz przedstawienia programu napra-

wy gospodarki podmiotu, którego realizacja zapewni

w ocenie banku uzyskanie zdolności kredytowej

w określonym czasie.

Ponadto banki zobowiązane są do przestrzegania

określonych w art. 71 powyższej ustawy limitów kon-

centracji wierzytelności wyznaczających granice do-

puszczalnego zaangażowania kredytowego banku,

a ich przekroczenie skutkuje koniecznością spełnie-

nia wymogów kapitałowych, o których mowa w art. 128

ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 133 ust. 2 ustawy Prawo ban-

kowe Komisja Nadzoru Finansowego w ramach wy-

konywania czynności nadzorczych wobec banków

może badać zgodność udzielanych kredytów z obo-

wiązującymi przepisami, jak również zabezpieczenie

i terminowość spłaty kredytów, a także podejmować

stosowne środki nadzorcze w razie stwierdzenia nie-

prawidłowości.

Obowiązki ustanowione w art. 70 ustawy Prawo

bankowe mają charakter publicznoprawny, wobec

czego ich naruszenie przez bank nie prowadzi do nie-

ważności samej umowy kredytu posiadającej charak-

1122

ter cywilnoprawny.

Bank w konkretnych przypad-

na podstawie przepisów regulujących wady oświad-

czenia woli (art. 84 i 86 ustawy z dnia 23 kwietnia

Z poważaniem

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie rekultywacji obszarów leśnych

pomiędzy Rudą Kozielską, Rudzieńcem,

Starą Kuźnią i Kuźnią Raciborską (8339)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

znak: SPS-023-8339/12, interpelacji posła Piotra

tywacji obszarów leśnych pomiędzy Rudą Kozielską,

syłam odpowiedź na tę interpelację, z uprzejmą proś-

bą o przyjęcie zawartych w niej informacji.

W interpelacji została poruszona sprawa rekulty-

wacji terenów po działalności górniczej polegającej

na wydobywaniu ze złoża piasku przez Kopalnię Pia-

sku Kotlarnia SA.

Odnosząc się do pytania dotyczącego podstawy

prawnej prowadzenia rekultywacji, uprzejmie infor-

Nr 163, poz. 981) zwanej dalej „P.g.g.” obowiązek pro-

wadzenia rekultywacji gruntów po działalności gór-

niczej ciąży na przedsiębiorcy, który na podstawie

koncesji prowadzi eksploatację kopaliny ze złoża.

W przypadku gdy zamierza on likwidować w całości

lub w części zakład górniczy jest on zobowiązany do

wykonania szeregu obowiązków wymienionych w przy-

wołanym przepisie, m.in. podjęcia niezbędnych środ-

ków w celu rekultywacji gruntów po działalności

górniczej.

W tym zakresie stosuje się odpowiednio

wiązek rekultywacji wynikający z P.g.g. w pełni ko-

responduje z zasadą wypowiedzianą w art. 20 u.o.g.r.i.l.,

zgodnie z którą ten, kto spowodował utratę albo

ograniczenie wartości użytkowej gruntów, ma obo-

wiązek ich rekultywacji.

Działalność w zakresie

wspomnianej rekultywacji należy planować, projek-

tować oraz realizować na wszystkich etapach dzia-

łalności przemysłowej, w miarę jak objęte nią grunty

stają się zbędne całkowicie bądź częściowo, w termi-

nie 5 lat od zaprzestania danej działalności.

Stosownie do art. 22 u.o.g.r.i.l. organem właści-

wym do wydania decyzji w sprawach rekultywacji

dotyczących określenia osoby obowiązanej do rekul-

tywacji gruntów, kierunku i terminu wykonania re-

kultywacji oraz uznania rekultywacji gruntów za

zakończoną jest starosta.

Pragnę także wyjaśnić, że

starosta przed wydaniem decyzji w sprawach rekul-

tywacji gruntów po działalności górniczej zasięga

opinii dyrektora okręgowego urzędu górniczego oraz

wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a w odniesie-

niu do gruntów o projektowanym leśnym kierunku

rekultywacji zasięga również opinii dyrektora regio-

nalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Odpowiadając

zatem na pytanie drugie, czy rekultywacja prowadzo-

na poprzez nasadę lasów jest wystarczająca, czy po-

winna przybrać jakąś inną formę, chciałbym wyja-

śnić, że minister środowiska nie jest właściwym or-

ganem do dokonania takiej oceny i nie może ingero-

wać w sprawy objęte zadaniami starosty.

W zakresie

decyzji dotyczących rekultywacji organem wyższego

rządowe kolegium odwoławcze, a nie minister wła-

ściwy do spraw środowiska.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie liczby spółek kolejowych

operujących na sprywatyzowanym majątku

PKP SA (8341)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

rujących na sprywatyzowanym majątku PKP SA,

uprzejmie informuję, co następuje.

1123

siębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe

(zwanej dalej ustawą) na bazie majątku przedsiębior-

stwa państwowego PKP w 2001 r. utworzono:

— spółkę PKP Polskie Linie Kolejowe SA – do

prowadzenia działalności w zakresie zarządzania li-

niami kolejowymi,

— spółki przewozowe – do prowadzenia działal -

ności w zakresie kolejowych przewozów pasażerskich

i towarowych,

— spółki do prowadzenia innej działalności wy -

konywanej dotychczas w ramach struktury PKP,

np. usług telekomunikacyjnych, energetycznych, in-

formatycznych, naprawy infrastruktury.

Zgodnie z wcześniejszymi założeniami w zakresie

przewozów towarowych utworzono spółki: PKP Car-

W zakresie przewozów pasażerskich utworzono spół-

ki: PKP InterCity SA, Przewozy Regionalne sp. z o.o.

z o.o. i PKP Warszawska Kolej Dojazdowa sp. z o.o.

Do prowadzenia napraw i utrzymania nawierzch-

ni kolejowej i podtorza utworzono 9 spółek.

Pozostałe spółki utworzone na podstawie ustawy

to: PKP Energetyka SA, Telekomunikacja Kolejowa

sp. z o.o. (obecnie TK Telekom sp. z o.o.), PKP Infor-

matyka sp. z o.o., Ferpol sp. z o.o. (zajmująca się za-

opatrzeniem i sprzedażą), PKP Farmacja Kolejowa

sp. z o.o. oraz spółki Gorzów Wagony sp. z o.o. i Wa-

grem sp. z o.o. (mające za przedmiot działalności na-

prawę taboru kolejowego).

W okresie 12 lat w wyniku prowadzonych działań

restrukturyzacyjnych (podział, łączenie, likwidacja)

oraz prywatyzacyjnych struktura Grupy PKP uległa

następującym zmianom:

— Spółki: Warszawska Kolej Dojazdowa sp. z o.o.,

Farmacja Kolejowa sp. z o.o., Przedsiębiorstwo Na-

praw Infrastruktury sp. z o.o. (powstała w wyniku

połączenia 4 spółek naprawczo-utrzymaniowych in-

frastruktury kolejowej) zostały sprywatyzowane.

— Udziały 4 spółek naprawczo-utrzymaniowych

infrastruktury kolejowej wniesione zostały do spółki

PKP Polskie Linie Kolejowe SA.

— Spółka Przewozy Regionalne sp. z o.o. została

usamorządowiona.

— 2 spółki: Zakład Robót Inżynieryjnych sp. z o.o.

i Ferpol sp. z o.o. ogłosiły upadłość.

Według stanu na dzień 1 września 2012 r.

PKP

SA posiada większościowy udział w kapitale zakła-

dowym 23 spółek, w tym w 14 spółkach wykonuje na

walnych zgromadzeniach wspólników prawo głosu ze

100% akcji/udziałów.

Spółki te zostały utworzone na

podstawie ustawy oraz na bazie majątku PKP przez

przedsiębiorstwo państwowe PKP przed wejściem w ży-

cie ustawy.

Wykaz tych spółek wraz z adresami stanowi

załącznik nr 1, str. 1124 do niniejszego pisma.

Ponadto PKP SA posiada akcje/udziały objęte

przez przedsiębiorstwo państwowe PKP m.in.

w zamian za wierzytelności w postępowaniu ugo-

dowym zawartym z wierzycielami, na podstawie

ﬁnansowej przedsiębiorstw ibanków – załącznik

nr 2, str. 1125.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 24 września 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(8343)

Piotra Chmielowskiego

oraz grupy posłów

„Programu ochrony brzegów morskich”

w okolicach Chałup (8344)

manymi interpelacjami posła Piotra Chmielowskiego

wi, Darłówka, Dźwirzyna, Jastrzębiej Góry, Kołobrze-

1124

Załącznik nr 1

Lp. Firma Siedziba

Telefon

kontaktowy

Udział PKP SA

w kapitale

zakładowym

(w%)

1. PKP Polskie Linie Kolejowe SA 00-973 Warszawa, ul. Targowa 74 22/473-20-00 50,02%

2. PKP Cargo SA 02-021 Warszawa, ul. Grójecka 17 22/391-46-09 100,00%

3. PKP Intercity SA 00-848 Warszawa, ul. Żelazna 59A 22/474-55-00 100,00%

4. PKP Energetyka SA 00-681 Warszawa, ul. Hoża 63/67 22/474-44-70 100,00%

5. TK Telekom sp. z o.o. 03-743 Warszawa, ul. Kijowska 10/12 22/392-20-00 100,00%

6. PKP Informatyka sp. z o.o. 02-305 Warszawa, Al. Jerozolimskie 140 22/477-39-50 100,00%

7. PKP Linia Hutnicza Szerokotorowa sp. z o.o. 22-400 Zamość, ul. Szczebrzeska 11a 84/638-62-23 100,00%

8.

PKP Szybka Kolej Miejska w Trójmieście

81-002 Gdynia, ul. Morska 350 a 58/721-29-11 64,762%

9. KPTW Natura Tour sp. z o.o. 89-958 Gdańsk, ul. Dyrekcyjna 2/4 58/721-35-44 100,00%

10.

Polskie Koleje Linowe SA 34-500 Zakopane, ul. Krupówki 48 18/201-53-56 100,00%

11.

Drukarnia Kolejowa Kraków sp. z o. o. 32-086 Węgrzce k/Krakowa, ul. Forteczna 20A 12/298-04-00 100,00%

12.

Kolejowe Zakłady Łączności sp. z o.o. 85-502 Bydgoszcz, ul. Ludwikowo 1 52/518-36-70 100,00%

13.

Zakład Robót Inżynieryjnych w Warszawie

sp. z o.o. – umorzenie postępowania

upadłościowego

Spółka nie prowadzi działalności,

brak organów spółki.

– 100,00%

14. CS Szkolenie i Doradztwo sp. z o.o. 04-506 Warszawa, ul. Minerska 16 22/473-10-43 100,00%

15.

Kolejowe Towarzystwo Finansowe Viafer SA 00-801 Warszawa, ul. Chmielna 73A 603 992 381 100,00%

16.

Dworzec Polski SA 00-833 Warszawa, ul. Sienna 73 22/220-91-91 100,00%

17. SPV Katowice 1 sp. z o.o. 01-246 Warszawa, ul. Ordona 2A 601 215 423 99,9999%

18. SPV Poznań sp. z o.o. 61-875 Poznań, al. Niepodległości 8 601 260 836 99,9999%

19. SPV Warszawa Zachodnia sp. z o.o. 01-246 Warszawa, ul. Ordona 2A 723 998 331 99,95%

20. ZUT Remtrak sp. z o.o. 87-100 Toruń, ul. Kluczyki 17/21 56/699-33-38 76,38%

21.

Kolejowy Szpital Uzdrowiskowy

w Ciechocinku sp. Z o.o.

87-720 Ciechocinek, ul. Zdrojowa 17 54/283-56-91 80,32%

22.

Rail Projekt sp. z o.o. 04-275 Warszawa, ul. J. Chłopickiego 50 22/473-40-31 80,00%

23.

Przedsiebiorstwo Usługowo-Handlowe

Myślęcińska Kolejka

Parkowa sp. z o.o. – w likwidacji

Spółka nie prowadzi działalności,

– 53,22%

1125

Załącznik nr 2

Lp. Firma Adres Telefon

Udział PKP SA

w kapitale

zakładowym

Uwagi

1.

N-P SPV 1 sp. z o.o.

ul. Żelazna 28/30,

00-832 Warszawa

693 132 568 50,00%

2. CTL Południe sp. z o.o.

ul. Dąbrowskiego 24,

30-532 Kraków

12/261 02 50 49,00%

3.

Cakolmar sp. z o.o.

– w likwidacji

– – 40,00%

brak organów

i siedziby spółki

4.

Krakowskie Centrum

Komunikacyjne

sp. z o.o. – w likwidacji

brak organów

i siedziby spółki

5.

Carbokol SA – w upadłości – – 42,86%

brak organów

i siedziby spółki

6.

Unikol sp. z o.o. – – 34,00%

brak organów

i siedziby spółki

7.

City West SA – – 19,67%

brak organów

i siedziby spółki

8.

Bombardier Transportation

(Rail Engineering) Polska

ul. Ogrodowa 58,

00-876 Warszawa

22/520 21 22 19,00%

9.

Tasko sp. z o.o. – w likwidacji

ul. 28 Czerwca 1956 r. 231/239,

60-965 Poznań

61/66 41 415 12,99%

10.

Polkombi SA – – 8,52%

brak organów

i siedziby spółki

11.

Huta Łaziska SA – w upadłości

(układ)

ul. Cieszyńska 2,

43-170 Łaziska Górne

32/224 15 00 1,91%

12. LEN SA – w likwidacji

ul. Nadrzeczna 1a,

58-400 Kamienna Góra

75/64 54 201 0,75%

13.

Zakłady Przemysłu Lniarskiego

Lenwit sp. z o.o.

– – 0,45%

brak organów

i siedziby spółki

14.

Huta Stalowa Wola SA

ul. Kwiatkowskiego 1,

37-450 Stalowa Wola

15/813 41 85 0,34%

15. PEC Geotermia Podhalańska SA

ul. Nowotarska 35a,

34-500 Zakopane

18/201 50 41 0,10%

16.

Dezamet SA

ul. Szypowskiego 1,

39-460 Nowa Dęba

15/845 14 23 0,04%

17.

Invest Star SA

ul. 1-go maja 12,

27-202 Starachowice

41/273 70 20 0,02%

18.

Mostostal Zabrze Holding SA

ul. Wolności 191,

41-800 Zabrze

31/373 44 44 0,015%

19.

Stocznia Gdynia SA

ul. Czechosłowacka 3,

81-969 Gdynia

58/627 18 40 0,0029%

20.

Wistom SA – w upadłości

ul. Spalska 103/105,

57-200 Tomaszów Mazowiecki

44/724 45 71 1,79%

21.

Tłocznia Metali Pressta SA

– w upadłości

ul. Zygalskiego 13,

61-418 Poznań

603 95 40 38 0,64%

22.

Huta Ostrowiec SA

– w upadłości

ul. Samsonowicza 2,

27-400 Ostrowiec Św.

41/249 20 70 0,65%

23.

Zakłady Tworzyw Sztucznych

Pronit SA – w upadłości

– – 0,29%

brak organów

i siedziby spółki

24.

RZPS Radoskór w Radomiu SA

– w upadłości

ul. Domagalskiego 7,

26-600 Radom

48/36 536 01 0,077%

25.

Huta Batory SA – w upadłości

ul. Dyrekcyjna 6,

41-506 Chorzów

32/77 22 141 0,06%

26.

Daewoo Motor Polska sp. z o.o.

ul. Melgiewska 7-9,

20-952 Lublin

81/749 16 01 0,047%

27.

Huta Gliwice SA – w upadłości

ul. Piwna 16,

41-100 Gliwice

32/23 98 644 0,01%

1126

gu, Łeby, Kuźnicy, Dziwnowa, Niechorza, Orłowa, Ust-

ki, Ustronia Morskiego, Władysławowa, o numerach:

SPS-023-8344/12, SPS-023-8345/12, SPS-023-8346/

12, SPS-023-8347/12, SPS-023-8348/12, SPS-023-

-8349/12, SPS-023-8350/12, SPS-023-8351/12, SPS-

-023-8352/12, SPS-023-8353/12, SPS-023-8354/12,

SPS-023-8355/12, SPS-023-8356/12, SPS-023-8357/12

przekazuję odpowiedź na ww. interpelacje.

Minister transportu budownictwa i gospodarki

dzą ani ewidencji gruntów i budynków, ani ewidencji

o osobach prowadzących działalność gospodarczą.

rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i bu-

dencji gruntów i budynków właściwym organem do

prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest sta-

rosta albo prezydent miasta na prawach powiatu.

Nr 173, poz. 1807) właściwym organem do prowadze-

nia Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej jest minister gospodarki.

Ewidencja

jest prowadzona w systemie teleinformatycznym

i zapewnia bezpłatny dostęp do informacji o przed-

siębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskaza-

nym w ustawie.

Urzędy morskie nie prowadzą rejestru osób ﬁzycz-

nych lub podmiotów prawnych prowadzących dzia-

łalność gospodarczą na działkach gruntowych przy-

legających do linii brzegowej.

Ponadto informuję że:

— odcinek Orłowo (km 80,0–82,0) znajduje się na

terenie miasta Gdynia;

— odcinki Władysławowo (od nasady półwyspu

do km 4,5), Kuźnica (km 9,5–13,5), Kuźnica – Cha-

łupy (km 59,3–65,0), Władysławowo – Jastrzębia

Góra (km 125,0–134,6), Karwia (km 134,6–144,4)

znajdują się na terenie powiatu puckiego;

— odcinek Darłówek (km 267,0–270,6) leży w po -

wiecie sławieńskim;

— odcinki Ustronie Morskie (km 317,1–323,0), Ko -

łobrzeg (km 328,9–335,8), Dźwirzyno (km 343,4–345,4)

znajdują się na terenie powiatu kołobrzeskiego;

— odcinek Łeba (km 180,0–183,0) zlokalizowany

jest na terenie powiatu lęborskiego;

— odcinek Mierzeja Dziwnowska (km 385,4–392,8)

znajduje się na terenie powiatu kamieńskiego;

— odcinek Niechorze – Dziwnówek (km 368,3–385,4)

leży w powiecie gryﬁckim;

— odcinek Ustka (231,0–233,5) zlokalizowany jest

na terenie powiatu słupskiego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w okolicach Karwi (8345)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 8344, str. 1123.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w okolicach Darłówka (8346)

w okolicach Dźwirzyna (8347)

w okolicach Jastrzębiej Góry (8348)

1127

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w okolicach Kołobrzegu (8349)

morskich w okolicach Łeby (8350)

w okolicach Kuźnicy (8351)

w okolicach Niechorza (8353)

w okolicach Orłowa (8354)

w okolicach Ustki (8355)

w okolicach Ustronia Morskiego (8356)

1128

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w okolicach Władysławowa (8357)

sekretarza stanu

na interpelację poseł Iwony Ewy Arent

w sprawie obniżenia kosztów dojazdów

dzieci wiejskich do szkół w miastach (8359)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pani poseł Iwony Ewy Arent w sprawie obniże-

stach (SPS-023-8359/12), uprzejmie informuję.

poz. 2572, z późn. zm.) za ustalenie sieci szkół pod-

stawowych i gimnazjów oraz określenie granic obwo-

dów publicznych szkół podstawowych i gimnazjów

odpowiedzialna jest rada gminy.

Zadaniem organu

prowadzącego jest ustalenie takiej sieci szkół, aby

każde dziecko miało możliwość spełnienia obowiązku

szkolnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 3 cytowanej ustawy ustawo-

dawca nakłada na gminę obowiązek zapewnienia

bezpłatnego transportu lub zwrot kosztów przejazdu

padku uczniów klas I–IV szkół podstawowych oraz

wowych oraz uczniów gimnazjów.

Dotyczy to uczniów zamieszkałych w miastach

i na terenach wiejskich.

Obowiązkiem organu prowadzącego jest zwrot

kosztów w przypadku, jeśli odległość dom – szkoła

obwodowa jest większa niż ustalona w wyżej wymie-

nionych przepisach.

W pozostałych sytuacjach gmina

nie jest zobowiązana do pokrywania kosztów prze-

jazdu lub zapewniania transportu.

W sytuacji, która

nie została przewidziana przez ustawodawcę, a która

powoduje trudności w spełnianiu przez dziecko obo-

wiązku szkolnego czy obowiązku nauki, gmina może

– na zasadzie dobrowolnej umowy – wspomóc ﬁnan-

sowo, kierując się przepisami o pomocy społecznej,

osobę wnioskującą o taką pomoc.

Do podstawowych zadań własnych gminy zgodnie

zm.) należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspól-

noty w zakresie edukacji publicznej.

Zgodnie z art. 5a

ust. 2 ustawy o systemie oświaty zadaniem oświato-

wym gmin jest zapewnienie kształcenia, wychowania

i opieki, w tym proﬁlaktykispołecznejwprzedszko-

lach, szkołach podstawowych oraz gimnazjach, z wy-

jątkiem szkół podstawowych specjalnych oraz gim-

nazjów specjalnych, szkół artystycznych oraz szkół

Poniższa tabela przedstawia wydatki bieżące po-

niesione w latach 1997–2011 z budżetów jednostek

samorządu terytorialnego na dowożenie uczniów do

szkół:

Lp. Rok Kwota (w tys. zł)

1.

1997 112 641

2.

1998 135 346

3.

1999 192 273

4.

2000 286 270

5.

2001 350 424

6.

2002 407 129

7.

2003 432 645

8.

2004 471 086

9.

2005 509 853

10.

2006 547 145

11.

2007 583 461

12.

2008 653 242

13.

2009 691 182

14.

2010 725 620

15.

2011 765 740

o ﬁnansach publicznych oraz niektórych innych

ustaw Ministerstwo Edukacji Narodowej zgłosiło

z późn. zm.) w art. 14a ust. 3 oraz w art. 17 ust. 3

ustawy.

W projekcie przewidziano przepisy doprecy-

zowujące kwestie zapewnienia transportu dzieci do

szkoły bądź pokrycia kosztów przejazdu również

przekracza odpowiednio: 3 km w przypadku dziecka

pięcioletniego, 3 km w przypadku uczniów klas I–IV

V–VI szkół podstawowych i gimnazjum.

W takiej sy-

tuacji decyzję o ewentualnym zapewnieniu transpor-

tu lub pokrycia kosztów dojazdu uczniów pozostawio-

no organom prowadzącym szkołę.

Dotychczasowa praktyka stosowania zapisów usta-

wy wskazywała, że niektóre jednostki samorządu

terytorialnego, mając na uwadze troskę o bezpieczeń-

stwo dzieci na drogach, organizowały transport rów-

1129

nież w przypadku, gdy droga dziecka z domu do szko-

Jednocześnie regionalne izby obrachunkowe, kontro-

lując wydatki gmin, kwestionowały zasadność wy-

datków ponoszonych na dowożenie dzieci, jeśli odle-

Projektowany przepis umożliwi jednostkom samo-

rządu terytorialnego pogodzenie względów bezpie-

czeństwa z wymogami ustawy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

ściwy do spraw oświaty i wychowania dzieli, po odli-

czeniu rezerwy ustawowej, część oświatową subwen-

cji ogólnej między poszczególne jednostki samorządu

w rozporządzeniu w sprawie sposobu podziału części

du terytorialnego w danym roku, biorąc pod uwagę

towych, z wyłączeniem zadań związanych z:

— dowozem uczniów,

— prowadzeniem przedszkoli ogólnodostępnych

działami integracyjnymi,

— prowadzeniem innych form wychowania przed -

szkolnego.

Ponadto informuję, że zagadnienia dotyczące roz-

woju edukacji na obszarach wiejskich zostały uwzględ-

nione w aktualnie przygotowywanych projektach

dokumentów strategicznych:

1) Długookresowa Strategia Rozwoju Kraju

W ramach kluczowego projektu II.1: Stworzenie

powszechnie dostępnej oferty wczesnej edukacji i opie-

ki wysokiej jakości nastawionej na wspomaganie ro-

dziców wychowujących dzieci w wieku 0–5 lat planu-

je się kontynuację procesu tworzenia nowych miejsc

wczesnej edukacji oraz opieki instytucjonalnej i po-

zainstytucjonalnej dla dzieci w wieku 0–5 lat przede

steczkach (tam gdzie uczestnictwo małych dzieci

w różnych formach edukacji i opieki jest niższe niż

w dużych miastach).

Realizacja kluczowego projektu IV.6: Promocja

dzietności poprzez zmniejszenie kosztów związanych

z opieką oraz wychowaniem dzieci, szczególnie wy-

nikających z łączenia kariery zawodowej z życiem

rodzinnym, przyczyni się do zwiększenia dostępności

i poprawy jakości opieki w przedszkolach i szkołach

– szczególnie na obszarach i w środowiskach defawo-

ryzowanych.

2) Średniookresowa Strategia Rozwoju Kraju

W ramach kierunku interwencji III.1.1.: Zwięk-

szenie aktywności osób wykluczonych i zagrożo-

nych wykluczeniem społecznym przewiduje się wspar-

cie dla zwiększenia dostępności i poprawy jakości

elastycznych form opieki nad dziećmi, ze szczegól-

nym uwzględnieniem obszarów wiejskich i małych

miast.

Realizacja kierunku interwencji III.1.2.: Zmniej-

szenie ubóstwa w grupach najbardziej nim zagrożo-

nych ma się przyczynić do zwiększenia dostępności

mi, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów wiej-

skich i małych miast.

3) „Strategia rozwoju kapitału ludzkiego” (pro-

jekt z 1 sierpnia 2012 r.)

Narzędzie 2: Poprawa dostępności i jakości edu-

kacji przedszkolnej, w szczególności na terenach wiej-

skich, poświęcone jest w całości poprawie dostępności

i jakości edukacji przedszkolnej, w szczególności na

terenach wiejskich.

Przewidywane działania obejmu-

ją tworzenie przedszkoli (w tym również uruchamia-

nie innych form wychowania przedszkolnego) na ob-

szarach i w środowiskach o niskim stopniu upo-

wszechnienia edukacji przedszkolnej (w szczególności

na obszarach wiejskich) oraz wsparcia istniejących

nia większej liczbie dzieci korzystania z wychowania

przedszkolnego.

W ramach narzędzia 7: Zorientowanie kształcenia

ogólnego na kształcenie kluczowych kompetencji,

umiejętności złożonych obok umiejętności prostych

oraz kreatywności uczniów planuje się dokonanie

analizy umiejętności polskich uczniów w zakresie ję-

zyka angielskiego (szczególnie w podziale miasto

– wieś) i na tej podstawie podjęcie adekwatnych dzia-

łań w celu zapewnienia powszechności nauczania na

dobrym poziomie języka angielskiego od pierwszej

klasy szkoły podstawowej lub gimnazjum, w szcze-

gólności poprzez wspomaganie dostępności dobrych

nauczycieli języka angielskiego na wsi i w małych

miastach.

Efektem realizacji narzędzia 11: Stworzenie mo-

delu pracy z uczniem szczególnie zdolnym będzie gę-

sta sieć zajęć na różnych poziomach, co pozwoli na

wspieranie uzdolnionych w ich lokalnym środowisku,

z korzyścią dla ich rozwoju emocjonalnego i społecz-

ności lokalnej.

Zdolni uczniowie, także ci z rejonów

defaworyzowanych, będą mieli szansę na pełny roz-

wój swoich możliwości.

4) Perspektywa uczenia się przez całe życie

W ramach celu operacyjnego 3.: Różnorodna i do-

stępna oferta form wczesnej opieki i edukacji przewi-

duje się łączenie wysokiego standardu usług wczesnej

opieki i edukacji z poprawą dostępności tych usług,

szczególnie na obszarach wiejskich, oraz wspomaga-

nie rodziców i dzieci pozostających w niekorzystnych

warunkach, w tym zagrożonych ubóstwem, a także

opracowanie i wdrożenie korekt systemu ﬁnansowa-

nia form wczesnej opieki i edukacji przez j.s.t., zapew-

niającego potrzebującym rodzinom rzeczywisty do-

stęp do tych form na terenie kraju, w tym szczególnie

na obszarach wiejskich.

Realizacja celu operacyjnego 5.: Środowisko pracy

i zaangażowania społecznego sprzyjające upowszech-

1130

nieniu uczenia się dorosłych przyczyni się do ułatwia-

nia zmiany kwaliﬁkacjiidoskonaleniazawodowego

mieszkańców obszarów wiejskich mających utrudnio-

ny dostęp do edukacji, w tym w szczególności osób

związanych z rolnictwem, oraz wdrażania nowych

form organizacyjnych szkoleń dla dorosłych, w tym

uczenia się na odległość, ze szczególnym uwzględnie-

niem osób mających utrudniony dostęp do edukacji,

w tym mieszkających na obszarach wiejskich.

Ponadto uprzejmie informuję, że w polskim sys-

temie edukacji funkcjonuje wiele form pomocy o cha-

rakterze systemowym, skierowanych zarówno do

nej, jak i do uczniów szczególnie uzdolnionych.

Są to

formy przeznaczone dla dzieci i młodzieży zarówno

z terenów miejskich, jak i wiejskich.

z późn. zm.) świadczeniami pomocy materialnej o cha-

rakterze motywacyjnym są:

cia sportowe,

— stypendium prezesa Rady Ministrów,

— stypendium ministra właściwego do spraw

— stypendium ministra właściwego do spraw kul -

tury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Świadczeniami pomocy materialnej o charakterze

socjalnym, są:

— stypendium szkolne,

— zasiłek szkolny.

Dodatkowo od wielu lat realizowany jest rządowy

program pomocy uczniom „Wyprawka szkolna”.

W 2012 r. odbiorcami programu są:

1.

Uczniowie rozpoczynający w roku szkolnym

2012/2013 naukę w: klasach I–IV szkoły podstawo-

wej, klasach I–IV ogólnokształcącej szkoły muzycznej

I stopnia, klasie I szkoły ponadgimnazjalnej: zasad-

niczej szkoły zawodowej, liceum ogólnokształcącego

i technikum, klasie IV ogólnokształcącej szkoły mu-

zycznej II stopnia, klasie IV ogólnokształcącej szkoły

I lub VII ogólnokształcącej szkoły baletowej;

2.

Uczniowie słabowidzący, niesłyszący, z upośle-

dzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz ucznio-

wie z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w przy-

padku gdy jedną z niepełnosprawności jest niepełno-

sprawność wymieniona wyżej, posiadający orzeczenie

o systemie oświaty, zwani dalej uczniami niepełno-

sprawnymi, uczęszczający w roku szkolnym 2012/

2013 do szkół podstawowych, gimnazjów i szkół po-

nadgimnazjalnych dla dzieci i młodzieży lub do ogól-

nokształcących szkół muzycznych I stopnia, ogólno-

kształcących szkół muzycznych II stopnia, ogólno-

kształcących szkół sztuk pięknych, liceów plastycz-

nych lub ogólnokształcących szkół baletowych, zwa-

nych dalej szkołami artystycznymi.

Doﬁnansowaniezakupupodręcznikówwynosi:

— dla uczniów klas I–III szkoły podstawowej,

— dla uczniów klas I–III ogólnokształcącej

szkoły muzycznej I stopnia,

— dla uczniów niepełnosprawnych klas I–III

szkoły podstawowej oraz uczniów

niepełnosprawnych klas I–III

do kwoty 180 zł

— dla uczniów klasy IV szkoły podstawowej,

— dla uczniów klasy IV ogólnokształcącej

— dla uczniów niepełnosprawnych klas IV–VI

szkoły podstawowej, uczniów

niepełnosprawnych klas IV–VI

ogólnokształcącej szkoły muzycznej I stopnia

oraz uczniów niepełnosprawnych klas I–III

do kwoty 210 zł

— dla uczniów niepełnosprawnych

gimnazjum,

— dla uczniów niepełnosprawnych klas I–III

stopnia, uczniów niepełnosprawnych klas

I–III ogólnokształcącej szkoły sztuk pięknych

oraz uczniów niepełnosprawnych klas IV–VI

ogólnokształcącej szkoły baletowej,

do kwoty 325 zł

— dla uczniów klasy I szkoły

— dla uczniów klasy IV ogólnokształcącej

niepełnosprawnych klas II–III liceum

proﬁlowanego,uczniówniepełnosprawnych

technikum, uczniów niepełnosprawnych klas

II–III uzupełniającego liceum

ogólnokształcącego, uczniów

niepełnosprawnych klas II–III technikum

uzupełniającego,

— uczniów niepełnosprawnych klas IV–VI

klas IV–VI ogólnokształcącej szkoły sztuk

pięknych, uczniów niepełnosprawnych liceum

plastycznego oraz uczniów

niepełnosprawnych klas VII–IX

ogólnokształcącej szkoły baletowej.

do kwoty 352 zł

Ministerstwo Edukacji Narodowej realizuje róż-

norodne działania o charakterze wspierającym i wy-

równującym szanse edukacyjne.

Resort edukacji

przeznacza środki ﬁnansowem.in.napomocuczniom

zdolnym w ramach otwartych konkursów ofert na

realizację zadań publicznych.

Spośród nich można

wyróżnić m.in. konkurs „ŻyjMy z pasją” oraz „Pro-

gram pomocy wybitnie uzdolnionym uczniom”.

Dzięki realizacji ww. programu zdolni uczniowie

mają szansę na udział w zajęciach naukowo-badaw-

czych na poziomie akademickim czy realizowanie

indywidualnych projektów badawczych.

Uczniowie

o uzdolnieniach artystycznych mają szansę prezen-

1131

tować swoje zdolności, biorąc udział w wystąpieniach

na forum publicznym.

Uczestnictwo w programie

umożliwia budowanie kontaktów między uzdolnio-

nymi uczniami o podobnych zainteresowaniach z ca-

łego kraju.

Należy podkreślić, że podejmowanie działań zmie-

rzających do wypracowania form i metod zapewniają-

cych edukacyjne i społeczne potrzeby uczniów zdolnych,

w tym z terenów wiejskich, stanowią dla Ministerstwa

Edukacji Narodowej istotny obszar działania.

Od 2010 r. realizowany jest projekt „Opracowanie

zdolnym” współﬁnansowanyprzezUnięEuropejską

w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.

Wskazanemu w tytule celowi służyć ma zarówno

dzenie zmian legislacyjnych i metodycznych.

Uprzejmie informuję panią poseł, że eliminowanie

co w przyszłości powinno zmniejszyć różnice między

miastem a wsią oraz wpłynąć na ukształtowanie spo-

łeczeństwa otwartego na nieustanny rozwój i podno-

szenie kwaliﬁkacji,jestgłównymcelem„Programu

2008–2013”.

Reasumując, Ministerstwo Edukacji Narodowej

podejmuje liczne działania, które mają na celu za-

pewnienie równego startu i zwiększenie szans edu-

kacyjnych dzieci i młodzieży, w tym zamieszkałej na

obszarach wiejskich.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

w sprawie pomocy kombatantom,

którym odebrano dodatki do renty i emerytury

z tytułu nadanych orderów (8361)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

SPS-023-8361/12, interpelację poseł Aleksandry

Trybuś w sprawie kombatantów, którym odebrano

dodatki do emerytury i renty z tytułu nadanych or-

derów, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

oﬁarami represji wojennych i okresu powojennego

wa uprawnień przysługujących kombatantom oraz

osobom, które podlegały represjom wojennym i okre-

su powojennego.

Wskazanym osobom po potwierdzeniu ich dzia-

łalności przez kierownika Urzędu do Spraw Komba-

tantów i Osób Represjonowanych przysługują upraw-

nienia kombatanckie, obejmujące m.in.:

— świadczenia pieniężne, tj. dodatek kombatanc -

ki, ryczałt energetyczny, dodatek kompensacyjny,

łącznie obecnie w wysokości 382,69 zł, zwolnione

z podatku dochodowego od osób ﬁzycznych,

— możliwość wystąpienia do kierownika urzędu

o przyznanie jednorazowej pomocy pieniężnej ze wzglę-

du na ciężką sytuację materialną,

— 50-procentową ulgę przy przejazdach środkami

komunikacji miejskiej,

— ulgę w wysokości 37% w komunikacji krajowej

przy przejazdach określonymi środkami publiczne-

go transportu zbiorowego kolejowego oraz autobu-

sowego,

— pierwszeństwo do środowiskowej opieki socjal -

nej, pierwszeństwo do uzyskania miejsc w domach

pomocy społecznej, pierwszeństwo do opieki zdro-

wotnej.

Kombatantom będącym inwalidami wojennymi

przysługują również świadczenia pieniężne i inne

mogą korzystać z uprawnień inwalidów wojennych,

obejmujących m.in.:

— prawo do renty inwalidy wojennego wynoszącej

odpowiednio 100% bądź 75% podstawy jej wymiaru

w zależności od stopnia niepełnosprawności inwalidy

wojennego; obecnie kwota podstawy wymiaru wyno-

si 2235,48 zł; renta ta wolna jest od podatku docho-

dowego od osób ﬁzycznych;

— wypłatę świadczeń zbiegowych, tj. w zależności

od wyboru osoby zainteresowanej wypłatę renty in-

walidy wojennego powiększonej o połowę emerytury

dy wojennego;

— prawo do dodatku pielęgnacyjnego w wysokości

Społecznych (dodatek ten z tytułu całkowitej niezdol-

ności do pracy i samodzielnej egzystencji przysługu-

je w wysokości zwiększonej o 50%);

— ulgę 100-procentową przy przejazdach tram -

wajami i autobusami komunikacji miejskiej bez

względu na miejsce zamieszkania (uprawnienie przy-

sługuje także przewodnikowi inwalidy wojennego

całkowicie niezdolnemu do pracy i do samodzielnej

egzystencji);

1132

— ulgę, odpowiednio w wysokości 37% oraz 78%,

w komunikacji krajowej przy przejazdach środkami

określonego publicznego transportu zbiorowego ko-

lejowego i autobusowego;

— zwolnienia z opłat abonamentowych za używa -

nie odbiorników radiowych i telewizyjnych;

— pierwszeństwo w umieszczeniu, na wniosek,

Należy także zauważyć, że na podstawie leżących

w gestii ministra zdrowia przepisów ustawy z dnia

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych(Dz.U.z2008r.

zostającym na ich wyłącznym utrzymaniu oraz wdo-

wom i wdowcom po zmarłych inwalidach wojennych

oraz osobach represjonowanych uprawnionym do

renty rodzinnej przysługuje bezpłatne zaopatrzenie

w leki o kategorii dostępności: Rp lub Rpz oraz środ-

ki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowe-

Inwalidom wojennym oraz osobom represjonowa-

nym przysługuje prawo do bezpłatnych wyrobów me-

dycznych na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowot-

nego, felczera ubezpieczenia zdrowotnego, pielęgniar-

ki lub położnej ubezpieczenia zdrowotnego do wyso-

kości limitu ﬁnansowania ze środków publicznych

Jednocześnie pragnę dodać, że do świadczeń eme-

rytalno-rentowych objętych powszechnym systemem

uregulowanym przepisami ustawy z dnia 17 grudnia

z późn. zm.) przysługuje dodatek pielęgnacyjny.

Do-

datek ten przysługuje osobie uprawnionej do emery-

kowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej eg-

zystencji albo ukończyła 75 lat życia.

Do świadczeń emerytalno-rentowych nie przysłu-

gują żadne dodatki z tytułu wykonywanej pracy bądź

z tytułu nadanych orderów i odznaczeń.

Jednocześnie pragnę uprzejmie wyjaśnić, że przy-

znanie szczególnych uprawnień do preferencyjnych

świadczeń bądź dodatków dla wybranej grupy spo-

łecznej byłoby powodem do wysuwania roszczeń

przez kolejne grupy, które czują się pokrzywdzone

w wyniku działań okresu wojny bądź okresu powo-

jennego, jak np. małoletnie oﬁarywojny,oﬁaryrepre-

sji okresu PRL.

Wielu grupom społecznym, które doznały krzywd

przyznano żadnych szczególnych uprawnień bądź do-

datków do świadczeń emerytalno-rentowych.

Okres wojny oraz okres powojenny i doświadcza-

ne wówczas przez społeczeństwo represje o charak-

terze narodowościowym, politycznym, religijnym,

rasowym, a także ekonomicznym, spowodowały obec-

ną trudną sytuację życiową wielu grup społecznych,

jak np. emerytów i rencistów.

Obowiązujące rozwiązania przyznające uprawnie-

nia poszczególnym grupom społecznym, w tym kom-

batantom oraz inwalidom wojennym, wynikają z moż-

liwości budżetu państwa.

Z uwagi na powyższe nie są prowadzone prace nad

przyznaniem do świadczeń emerytalno-rentowych

dodatku z tytułu wykonywanej pracy albo nadanych

orderów lub odznaczeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

i Ryszarda Zawadzkiego

w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego

dla osób opiekujących się współmałżonkiem

posiadającym orzeczenie o znacznym stopniu

niepełnosprawności oraz rodziców samotnie

wychowujących niepełnosprawne dziecko

(8362)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-8362/12, dotyczące interpelacji po-

słów Aleksandry Trybuś i Ryszarda Zawadzkiego

kujących się współmałżonkiem posiadającym orze-

czenie o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz

dziecko, uprzejmie informuję.

W aktualnym stanie prawnym świadczenie pielę-

gnacyjne nie przysługuje małżonkowi z tytułu opieki

nad niepełnosprawnym współmałżonkiem.

Wynika to

z zapisów art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a

od 14 października 2011 r. zmiany art. 17 ust. 1 pkt 2

rodzinnych polegają na tym, że w przypadku gdy oso-

ba niepełnosprawna w stopniu znacznym pozostaje

w związku małżeńskim również z osobą o znacznym

stopniu niepełnosprawności, to świadczenie pielęgna-

1133

cyjne może zostać przyznane innym krewnym w linii

prostej lub rodzeństwu osoby niepełnosprawnej.

W trakcie prac parlamentarnych nad ww. ustawą roz-

ważana była możliwość całkowitego uchylenia

dzinnych.

Jednak ze względu na kondycję ﬁnansów

państwa nie było możliwe całkowite zniesienie ogra-

niczenia polegającego na braku prawa do świadczenia

pielęgnacyjnego w przypadku, gdy osoba wymagają-

ca opieki pozostaje w związku małżeńskim (koszty

takiej zmiany szacowane były na co najmniej 516 mln zł

rocznie).

Obecnie prowadzone są prace nad kolejną nowe-

lizacją ustawy o świadczeniach rodzinnych, której

celem jest przede wszystkim wprowadzenie zmian

w zakresie przyznawania świadczenia pielęgnacyjne-

go osobom rezygnującym z pracy z powodu koniecz-

ności opieki nad bliskimi osobami niepełnosprawny-

mi.

W projekcie tej nowelizacji przewidziana została

możliwość ubiegania się o nowe świadczenie, jakim

jest specjalny zasiłek opiekuńczy, dla grupy osób, któ-

rym do tej pory przysługiwało świadczenie pielęgna-

cyjne, czyli osobom, na których zgodnie z przepisami

obowiązek alimentacyjny, opiekującym się innymi

niż dziecko niepełnosprawnymi członkami rodziny.

Osoby te będą mogły otrzymać prawo do przedmio-

towego świadczenia, jeżeli zrezygnują z zatrudnienia

ścią sprawowania stałej opieki nad niepełnospraw-

nym członkiem rodziny posiadającym właściwe orze-

czenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub

o niepełnosprawności.

Świadczenie to będzie przy-

sługiwać również w przypadku, gdy osoba niepełno-

sprawna pozostaje w związku małżeńskim.

Świad-

czenie to będzie uzależnione od kryterium dochodo-

wego.

Projekt tej nowelizacji przekazany został 7 wrze-

śnia 2012 r. pod obrady Sejmu.

Odnosząc się natomiast do postulatu umożliwie-

nia podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

przez rodzica samotnie wychowującego niepełno-

sprawne dziecko pobierającego świadczenie pielęgna-

cyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki

nad tym dzieckiem, informuję, że zgodnie z art. 17

nie pielęgnacyjne może otrzymywać rodzic osoby nie-

pełnosprawnej lub inny członek rodziny zobowiązany

do alimentacji wobec danej osoby niepełnosprawnej,

który rezygnuje bądź nie podejmuje zatrudnienia lub

sprawowania opieki nad tą osobą niepełnosprawną.

Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe

zrekompensowanie opiekunowi osoby niepełnospraw-

nej faktu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy

sprawnym członkiem rodziny.

Jest to podstawowy

warunek, który musi spełnić osoba ubiegająca się

o świadczenie pielęgnacyjne – brak aktywności za-

wodowej spowodowany koniecznością sprawowania

opieki nad osobą niepełnosprawną.

Istotne jest rów-

nież, że w świetle zniesienia od 1 stycznia 2010 r.

kryterium dochodowego przy przyznawaniu świad-

czenia pielęgnacyjnego dopuszczenie możliwości po-

dejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

przez osobę otrzymującą świadczenie pielęgnacyjne

oznaczałoby, że świadczenie pielęgnacyjne byłoby

wypłacane każdemu rodzicowi samotnie wychowu-

jącemu dziecko niepełnosprawne legitymujące się

tylko z powodu niemożności podjęcia zatrudnienia na

pełen etat, ale również w celu uzyskania dodatkowe-

go źródła dochodu w postaci świadczenia pielęgna-

cyjnego.

Obecnie trwają prace nad wyselekcjonowaniem

grupy osób opiekujących się dziećmi niepełnospraw-

nymi, które najbardziej potrzebują wsparcia ﬁnanso-

wego ze strony państwa z uwagi na specyﬁcznepo-

trzeby dzieci niepełnosprawnych, jak również wyjąt-

kową sytuację tych rodziców.

Planuje się objęcie tych

osób większym wsparciem ze strony państwa, m.in.

w miarę możliwości budżetu państwa podnosząc wy-

sokość kwoty świadczenia pielęgnacyjnego dla tej

grupy osób.

W grupie tej mogą znaleźć się rodzice

samotnie wychowujący dzieci niepełnosprawne legi-

tymujące się właściwym orzeczeniem o niepełno-

sprawności lub stopniu niepełnosprawności, wyma-

gające szczególnej opieki ze strony rodzica.

Rodzice samotnie wychowujący dzieci, jeżeli

spełnione jest kryterium dochodowe uprawniające

do zasiłku rodzinnego (504 zł netto na osobę w ro-

dzinie lub 583 zł w rodzinie, w której wychowywane

w ramach przeprowadzanej co trzy lata weryﬁkacji

kwoty te będą wynosiły odpowiednio: 539 zł i 623 zł),

tak jak inni rodzice mogą otrzymywać zasiłki ro-

dzinne oraz odpowiednie dodatki do tych zasiłków,

w tym dodatek z tytułu samotnego wychowywania

dziecka.

wującym dziecko matce lub ojcu, opiekunowi faktycz-

nemu dziecka (osoba, która faktycznie opiekuje się

nego o jego przysposobienie) albo opiekunowi praw-

nemu dziecka, jeżeli nie zostało zasądzone świadcze-

nie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego

cyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone.

Dodatek przysługuje w wysokości 170 zł miesięcz-

kie dzieci.

W przypadku dziecka legitymującego się

1134

Natomiast rodzice, którzy samotnie wychowują

dzieci, na które mają zasądzone alimenty, których

egzekucja jest bezskuteczna, na podstawie ustawy

zm.) mogą otrzymywać świadczenia z funduszu ali-

mentacyjnego w kwocie zasądzonych alimentów, jed-

nak nie wyższej niż 500 zł na dziecko, jeżeli dochód

(tj. po odliczeniu składek na obowiązkowe ubezpie-

czenie społeczne, zdrowotne i podatku należnego).

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie potrzeby zmian przepisów

dotyczących szkód górniczych

na terenach transgranicznych (8363)

12, przekazujące zapytanie posłów Aleksandry Try-

buś i Ryszarda Zawadzkiego w sprawie potrzeby

terenach transgranicznych uprzejmie przedkładam,

co następuje.

I. Kwestię odpowiedzialności oraz dochodzenia

odszkodowań za szkody górnicze regulują przepisy

poz. 981, dalej P.g.g.) oraz przepisy ustawy z dnia

cjami w przypadku szkód wyrządzonych na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej ruchem zakładu gór-

niczego prowadzonego przez przedsiębiorcę z siedzibą

na terytorium innego państwa roszczenia z tytułu

tych szkód są regulowane przepisami prawa obowią-

zującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

tj. P.g.g. oraz Kodeksu cywilnego.

Kwestia współpracy transgranicznej, również

w odniesieniu do szkód górniczych, jest unormowana

w porozumieniu między rządem Polskiej Rzeczpospo-

litej Ludowej a rządem Czechosłowackiej Republiki

węgla kamiennego zalegających w rejonie wspólnej

polsko-czeskiej granicy państwowej, zawartym w Ka-

towicach dnia 2 grudnia 1984 r.

Zgodnie z art. 9 wy-

sokość szkód górniczych jest ustalana w oparciu

o przepisy tej umawiającej się strony, na której tery-

torium powstała szkoda.

Zgodnie z art. 10 porozu-

mienia nakłady na usunięcie szkód górniczych pono-

si właściwa organizacja gospodarcza umawiającej się

strony, która szkodę spowodowała lub też przewidu-

je się, że szkodę spowoduje.

Szczegółowe zasady roz-

liczeń ﬁnansowychztytułuusuwaniaszkódgórni-

czych określa załącznik nr 2 do porozumienia.

Na

mocy art. 3 załącznika nr 2 do kosztów związanych

z usunięciem szkody górniczej zalicza się koszty:

— postępowania orzekającego,

— opracowania opinii biegłych,

— opracowania dokumentacji technicznych,

— pomiarów i obserwacji geodezyjnych zleconych

przez właściwe organy oraz inne koszty bezpośrednio

z tym związane.

Podobnie kwestia szkód górniczych na terenach

transgranicznych została uregulowana w art. 7 umo-

wy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Repu-

bliką Czeską w sprawie wykonywania robót geolo-

gicznych w rejonie wspólnej granicy państwowej,

podpisanej w Pradze dnia 19 sierpnia 2008 r.

(Dz. U.

z 2009 r.

Nr 198, poz. 1530), który również wskazuje,

iż odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną robotami

geologicznymi, jak i roszczenia z tytułu powstania

tych szkód są regulowane według prawa państwa, na

którego terenie szkoda powstała.

Należy również wskazać, że w przypadku tzw.

transgranicznych szkód w środowisku należy stoso-

wać prawo Unii Europejskiej dotyczące odpowiedzial-

ności za szkody w środowisku, tj. dyrektywę 2004/35/

nia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowi-

sko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szko-

dom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz. U.

UE L z 2004 r.

Nr 143, str. 56), transponowaną przez

państwa członkowskie Unii Europejskiej.

W przypad-

ku Rzeczypospolitej Polskiej ww. dyrektywa została

wdrożona do polskiego systemu prawnego ustawą

z późn. zm., dalej UZSZŚ), zwanej dalej ustawą.

W roz-

dziale 5 ustawy uregulowano postępowanie w przy-

padku bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowi-

sku lub szkody w środowisku o charakterze transgra-

nicznym.

Zgodnie z ustaloną doktryną pojęcie szkody

w środowisku obejmuje szkodę w zasobach natural-

nych, ekosystemach oraz walorach rekreacyjnych,

krajobrazowych oraz wszystkich innych elementach

składających się na pojęcie środowiska godzących

w przyjęte standardy zdrowia lub dobrobytu.

Zgodnie z art. 27 UZSZŚ, nawiązującym do art. 15

sieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrzą-

1135

dzonym środowisku naturalnemu, po uzyskaniu in-

formacji o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia

re zostały spowodowane przez podmiot korzystający

średnictwem ministra właściwego do spraw środowi-

ska wystąpić do tego państwa z wnioskiem o:

1) podjęcie działań zapobiegawczych lub napraw-

czych,

2) zwrot poniesionych kosztów przeprowadzonych

działań zapobiegawczych lub naprawczych.

Stosownie do art. 6 pkt 3 UZSZŚ działania na-

prawcze to wszelkie działania, w tym działania ogra-

niczające lub tymczasowe, podejmowane w celu na-

prawy lub zastąpienia w równoważny sposób elemen-

tów przyrodniczych lub ich funkcji, które uległy

szkodzie, w szczególności oczyszczanie gleby i wody,

przywracanie naturalnego ukształtowania terenu,

zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień ro-

ślinności, reintrodukcję zniszczonych gatunków, pro-

wadzące do usunięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi

oraz przywracania równowagi przyrodniczej i walo-

rów krajobrazowych na danym terenie.

W myśl

art. 6 pkt 4 UZSZŚ pod pojęciem działań zapobiegaw-

czych rozumie się działania podejmowane w związku

ze zdarzeniem, działaniem lub zaniechaniem powo-

dującym bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowi-

sku w celu zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia

szkody, w szczególności wyeliminowanie lub ograni-

czenie emisji.

Należy wreszcie wspomnieć o ustawie z dnia

dalej UIŚ).

Dział VI tego aktu normatywnego regu-

luje postępowanie w sprawie transgranicznego od-

działywania na środowisko przedsięwzięć, i to zarów-

no pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej, jak i pochodzącego z zagranicy.

W tym drugim

przypadku, zgodnie z art. 118 ww. ustawy, generalny

dyrektor ochrony środowiska po otrzymaniu doku-

mentów zawierających informacje o przedsięwzięciu

podejmowanym poza terytorium Rzeczypospolitej

dowisko na jej terytorium, niezwłocznie przekazuje

granicznego oddziaływania na środowisko.

Po stwier-

dzeniu zasadności przystąpienia do postępowania

dowisko wdrażana jest przewidziana ustawą proce-

dura.

Polega ona m.in. na tym, że regionalny dyrek-

polskim dokumenty w zakresie, w jakim jest to nie-

zbędne do analizy oddziaływania takiego przedsię-

wzięcia, a następnie przygotowuje i przedkłada ge-

neralnemu dyrektorowi ochrony środowiska projekt

stanowiska dotyczącego przedsięwzięcia.

Generalny

dyrektor ochrony środowiska powiadamia państwo

podejmujące przedsięwzięcie, którego realizacja może

spolitej Polskiej, o stanowisku dotyczącym tego

przedsięwzięcia, a po otrzymaniu od państwa podej-

mującego przedsięwzięcie decyzji w sprawie tego

przedsięwzięcia powiadamia o tym regionalnego dy-

rektora ochrony środowiska.

Ten podaje do publicz-

nej wiadomości informację o takiej decyzji i o możli-

wościach zapoznania się z jej treścią.

W procedurze

tej stosowane są odpowiednio przepisy ww. ustawy

o udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji.

II.

Aktualne procedury występowania mieszkań-

ców terenów transgranicznych w sprawie szkód gór-

niczych określają przepisy P.g.g. i Kodeksu cywilnego

(komu przysługuje roszczenie, przeciwko komu,

przedmiot roszczenia).

Dzieje się tak z tego względu,

że w Unii Europejskiej od 2009 r. ujednolicone zosta-

ły tzw. przepisy kolizyjne prawa prywatnego między-

narodowego, które służą wskazaniu prawa właściwe-

go dla stosunków cywilnoprawnych.

Nastąpiło to

poprzez wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 864/

ca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobo-

wiązań pozaumownych (Rzym II) (Dz. U. UE L

z 2007 r.

Nr 199, str. 40).

Zgodnie z jego art. 4

w przypadku deliktów prawo właściwe powinno zo-

stać określone na podstawie miejsca powstania szko-

dy, niezależnie od tego, w jakim państwie miało miej-

sce zdarzenie powodujące szkodę, i niezależnie od

państwa lub państw, w których mogłyby wystąpić

skutki pośrednie.

Wynika z tego, że w sytuacji wy-

stąpienia szkód transgranicznych powstałych na te-

renie RP, a wywołanych działalnością poza jej grani-

cami zastosowanie znajdzie prawo polskie.

Unijne

rozporządzenie Rzym II odnosi się także bezpośred-

nio do zagadnienia szkód w środowisku, przez które

rozumie się zmiany w zasobach naturalnych, takich

jak woda, gleba bądź powietrze, lub osłabienie funk-

cji pełnionych przez te zasoby na rzecz innych zaso-

bów naturalnych bądź społeczeństwa, lub też zmniej-

szenie różnorodności żywych organizmów.

Jak sta-

nowi art. 7 rozporządzenia, prawem właściwym dla

zobowiązania pozaumownego wynikającego ze szko-

dy w środowisku naturalnym lub ze szkody na osobie

lub w mieniu, będącej następstwem takiej szkody,

jest także prawo państwa, w którym szkoda powsta-

ła, chyba że osoba dochodząca odszkodowania decy-

duje się poddać swoje roszczenie prawu państwa,

w którym nastąpiło zdarzenie powodujące szkodę.

To, jaki sąd będzie właściwy w sprawie szkód

transgranicznych, zostało uregulowane unijnym roz-

czeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach

cywilnych i handlowych (Dz. U. UE L z 2001 r.

Nr 12, str. 1).

Zgodnie z jego art. 5 jeżeli przedmiotem

ny do czynu niedozwolonego, albo roszczenia wyni-

1136

kające z takiego czynu, ustanowiona została tzw.

jurysdykcja szczególna, a więc stanowiąca wyjątek

od ogólnej reguły.

Ogólna reguła stanowi, że osoba

zamieszkała lub w przypadku osób prawnych mająca

siedzibę w danym państwie członkowskim może być

pozywana tylko przed sąd tego właśnie państwa.

Ju-

rysdykcja szczególna przewiduje, że osoba (w tym

osoba prawna) mająca miejsce zamieszkania lub sie-

dzibę w danym państwie członkowskim może być

pozwana przed sąd innego państwa, tj. sąd miejsca,

gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywo-

łujące szkodę.

III.

Dwustronna międzyrządowa komisja do spraw

współpracy przy eksploatacji złóż węgla kamiennego

w rejonie wspólnej granicy państwowej, zwana dalej

komisją, powołana została na mocy porozumienia

między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

nej o współpracy przy wybieraniu złóż węgla kamien-

nego zalegających w rejonie wspólnej polsko-czecho-

słowackiej granicy państwowej, sporządzonego w Ka-

Zgodnie z art. 2 porozumienia komisja zapewnie

koordynację całokształtu działań związanych z wy-

konaniem porozumienia.

Zasady działalności komi-

sji określa załącznik nr 1 do porozumienia zawiera-

jący jej statut.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 statutu

do zadań komisji należy m.in. koordynacja działań

zabezpieczeń proﬁlaktycznych i usuwania szkód

górniczych.

Ponadto komisja zgodnie z art. 3 statutu może

powoływać doraźne lub stałe zespoły robocze.

Komi-

sja na mocy ww. artykułu powołała stały zespół ro-

boczy ds. szkód górniczych.

Do zadań zespołu należy

ocena zasadności przedkładanych przez przedstawi-

cieli władz gminnych państw stron porozumienia

zgłaszanych przez mieszkańców ww. gmin szkód gór-

niczych.

W przypadku uznania, że zgłaszane roszcze-

nia są zasadne, zespół wydaje opinię pozytywną, po-

twierdzaną następnie przez komisję protokołem, na

podstawie którego przedsiębiorca umawiającej się

strony porozumienia jest zobowiązany do wypłaty

odszkodowania.

W przypadku oceny negatywnej lub

niedojścia do skutku ugodowego naprawienia szkód

roszczenie jest dochodzone na zasadach ogólnych

określonych w P.g.g. oraz Kodeksie cywilnym.

funkcjonowało pojęcie „szkody górniczej”.

Deﬁnicjategopojęciabyłazawartawart.53de-

z 1978 r.

Nr 4, poz. 12, z późn. zm.).

Powołany przepis

stanowił, że szkodą górniczą jest szkoda powstała

wskutek robót górniczych w nieruchomości, budynku

lub innej części składowej nieruchomości, a także

w urządzeniach służących do doprowadzania lub od-

prowadzania wody, gazu, prądu elektrycznego oraz

w liniach kolejowych i w innych podobnych urządze-

niach połączonych z nieruchomością, bez względu na

to, czy szkodę można było przewidzieć oraz czy kto-

kolwiek ponosi winę za uszkodzenie (art. 53 ust. 1

ww. dekretu), a szkoda w urządzeniach podziemnych

zakładu górniczego powstała wskutek robót górni-

czych własnych nie jest szkodą górniczą (art. 53 ust. 2

ww. dekretu).

Także wcześniej obowiązująca ustawa z dnia 16 listo-

pada 1960 r.

Prawo geologiczne (Dz. U. Nr 52, poz. 303,

z późn. zm.) zawierała analogiczne unormowania.

górniczych zaczęła podlegać odpowiedzialności od-

szkodowawczej z tytułu deliktów określonej w Ko-

deksie cywilnym, z zachowaniem pewnych odrębno-

nia 2012 r.

P.g.g.

W ocenie ministra środowiska oraz

Wyższego Urzędu Górniczego w obecnym stanie

odrębnej deﬁnicjiszkodygórniczej,awzwiązkuztym

– odrębnego reżimu odpowiedzialności.

Szczegółową analizę problemu odpowiedzialności

za szkody wyrządzone ruchem zakładu górniczego

przeprowadził R. Mikosz w swojej monograﬁi pt.

„Odpowiedzialność za szkody wyrządzone ruchem

zakładu górniczego” (Zakamycze, 2006).

Podsumowując analizę odpowiedzialności za szko-

dy górnicze, R. Mikosz wskazał, że „dodatnio trzeba

ocenić przede wszystkim odejście od dualizmu w sfe-

rze odpowiedzialności, jaki istniał na tle zarówno

prawa górniczego z 1953 r., jak i prawa geologicznego

z 1960 r.

Jego specyﬁkapolegałanajogólniejnatym,

że obydwa te akty zawierały własne – odbiegające od

zasad ogólnych – reguły dotyczące odpowiedzialności

za szkody.

Zakres wspomnianej regulacji został jed-

nak w obu przypadkach ukształtowany w ten sposób,

że nie obejmował on wszystkich uszczerbków mająt-

kowych, jakie mogły powstać wskutek wykonywania

działalności regulowanej zarówno ustawą o prawie

geologicznym, jak i – zwłaszcza – prawem górniczym.

W konsekwencji funkcjonowały więc niejako obok

siebie dwa reżimy odpowiedzialności.

(…)

Obecny stan prawny zrywa z tym modelem, co

trzeba uznać za rozwiązanie właściwe.

Przede wszyst-

kim bowiem zawarta w prawie geologicznym i górni-

czym regulacja dotycząca odpowiedzialności za szko-

dy ma zakres zdecydowanie szerszy niż w przeszłości.

Obejmuje ona bowiem w zasadzie wszelkie szkody

wyrządzone działalnością normowaną ustawą z dnia

4 lutego 1994 r.

Są to w szczególności szkody wyrzą-

dzone ruchem zakładu górniczego prowadzonym

w związku z wydobywaniem kopalin, a także uszczerb-

ki majątkowe spowodowane prowadzeniem prac geo-

logicznych oraz bezzbiornikowym magazynowaniem

rze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych.

Oznacza to zatem zdecydowane odejście od wcześniej-

szych rozwiązań w tej materii.

Przedmiotowe ujęcia-

”szkody”nie ogranicza się bowiem obecnie do uszczerb-

ków w nieruchomości, jej części składowej lub w nie-

1137

których urządzeniach, lecz odpowiedzialność wiąże

się z ruchem zakładu górniczego, a zwrot ten ma

o wiele szerszy zakres aniżeli używane wcześniej po-

jęcia”roboty górnicze”oraz”prace geologiczne«.”

Pozytywnie należy ocenić także to, że ustawodaw-

ca przyjął rozwiązanie przewidujące stosowanie do

naprawiania szkód wyrządzonych ruchem zakładu

górniczego (a także zapobiegania im) przepisów Ko-

deksu cywilnego z pewnymi modyﬁkacjami.

Szcze-

gólne rozwiązania P.g.g. zmierzają do wzmocnienia

pozycji prawnej poszkodowanego.

Chodzi tu m.in.

o umożliwienie poszkodowanemu (zagrożonemu

szkodą) zaspokojenia jego roszczeń nawet wtedy, gdy

niemożliwe jest skierowanie ich do podmiotu będą-

cego sprawcą.

Słuszne jest także przyjęcie odpowie-

dzialności solidarnej co do przypadków uregulowa-

nych w art. 146 ust. 5 P.g.g.

Jak bowiem uczy prak-

tyka, stosunkowo często „oddzielenie” ruchu zakładu

górniczego jako jednej z przyczyn szkody od innych

zdarzeń (zjawisk) ją wywołujących może okazać się

wielce utrudnione, o ile w ogóle możliwe.

Pozytywnie oceniona została także zmiana stanu

prawnego w zakresie dotyczącym trybu dochodzenia

roszczeń, tj. odejście od orzekania w sprawach szkód

górniczych przez komisje do spraw szkód górniczych,

a w sprawach szkód wyrządzonych pracami geolo-

gicznymi – organy administracji państwowej.

Jak

zauważa R. Mikosz: „Przekazanie spraw o naprawie-

nie szkód wyrządzonych ruchem zakładu górniczego

(zapobieganie tym szkodom) na drogę postępowania

sądowego ma także inne zalety.

Nie ulega bowiem

wątpliwości, że de lege lata strony mogą poddać spo-

ry o prawa z tym związane, zarówno majątkowe, jak

i niemajątkowe, pod rozstrzygnięcie sądu polubow-

nego.

Jest to zatem istotne novum w porównaniu

z obowiązującym wcześniej stanem prawnym.

Istotne

znaczenie w ostatnio omawianym kontekście mają

też, jak się wydaje, unormowania dotyczące postępo-

wania ugodowego.

Ich funkcją jest oczywiście zapo-

bieżenie masowemu napływowi do sądów roszczeń,

zwłaszcza w tych sprawach, w których podmiot od-

powiedzialny za szkodę nie kwestionuje zakresu

i treści żądań”.

Wszystkie przedstawione powyżej uwagi są całko-

wicie aktualne na tle nowego stanu prawnego, gdyż

ne i górnicze nie wprowadzono żadnych zasadniczych

zmian do przepisów działu VIII regulującego odpo-

wiedzialność za szkody.

Mając na uwadze powyższe,

minister środowiska uważa, że regulacja dotycząca

szkód górniczych zawarta w P.g.g. jest wyczerpująca,

dlatego też nie przewiduje w harmonogramie prac

legislacyjnych działań zmierzających do nowelizacji

i górnicze w zakresie deﬁnicjiszkodygórniczej.

V. Parametryzacja (kategoryzacja) wpływów eks-

ploatacji górniczej na powierzchnię terenu nie jest

w obowiązującym prawie usankcjonowana formalnie.

Podział terenu górniczego na poszczególne kategorie

wpływów eksploatacji górniczej, a także ustalenie

kategorii odporności obiektów budowlanych usytu-

owanych na terenach górniczych wynika z wiedzy

technicznej, doświadczenia i dobrych praktyk funk-

cjonujących w górnictwie, budownictwie i dziedzi-

nach (naukach) pokrewnych.

Opisane w interpelacji, a stworzone przez KGHM

SA dla LGOM Górnicza Skala Intensywności Sej-

smicznej GSI-2004/11 oraz przez Kompanię Węglową

SA Górnicza Skala Intensywności Drgań GSI-GZW

KW

zostały opracowane celem stosowania i wdrożenia we

własnych zakładach górniczych, wyłącznie decyzja-

mi zarządów odpowiednich spółek.

Przedstawione

skale opisują wycinek oddziaływania eksploatacji

górniczej, gdyż dotyczą jedynie wstrząsów górni-

czych.

Uwzględniają one lokalne uwarunkowania

górniczo-geologiczne prowadzenia eksploatacji wyni-

kające z wieloletnich doświadczeń i obserwacji jej

wpływów.

Nie wynikają jednak z przepisów obowią-

zującego prawa.

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie konieczności wprowadzenia

przepisów regulujących kwestię

skutecznego zwalczania trującej rośliny,

jaką jest barszcz Sosnowskiego (8364)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłów Aleksandry Trybuś i Ryszarda

Zawadzkiego przekazaną przez wicemarszałka Sej-

mu Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia 11 wrze-

śnia 2012 r., znak: SPS-023-8364/12, w sprawie ko-

nieczności wprowadzenia przepisów regulujących

jest barszcz Sosnowskiego, uprzejmie przedkładam,

co następuje.

1.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić jakieś

regulacje prawne mogące stanowić podstawę do zwal-

czania barszczu Sosnowskiego?

W dniu 4 października 2011 r.

(Dz. U. Nr 210,

poz. 1260) zostało ogłoszone rozporządzenie ministra

ku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą

rodniczym, w którym umieszczono m.in. barszcz So-

snowskiego.

Został on wpisany na listę ze względu

1138

na swój inwazyjny charakter oraz niebezpieczeństwo,

jakie może stanowić dla ludzi i zwierząt.

Umieszcze-

nie tego gatunku w ww. rozporządzeniu jest związa-

ne z objęciem go zakazami zawartymi w art. 120

zm.), tj. wprowadzania do środowiska przyrodnicze-

go, przemieszczania w tym środowisku, sprowadza-

nia do kraju, przetrzymywania (nie dotyczy dalszego

przetrzymywania, bez zmiany lokalizacji, okazów

przetrzymywanych w dniu wejścia w życie rozporzą-

dzenia), prowadzenia hodowli, rozmnażania i sprze-

daży na terenie kraju.

Przepisy te nie odnoszą się

jednak do sposobu postępowania z osobnikami znaj-

dującymi się już w środowisku przyrodniczym.

Należy zauważyć, że obecnie barszcz Sosnow-

skiego nie jest rośliną rozprzestrzenioną na terenie

całego kraju, najliczniejsze stanowiska odnotowy-

wane są w Polsce południowej.

W związku z tym

lokalne populacje tego gatunku powinny być kon-

trolowane na poziomie gminy, do czego uprawnione

do zadań własnych gminy należą m.in. sprawy zwią-

zane z ochroną środowiska i przyrody oraz ochroną

zdrowia.

Ponadto art. 40 ww. ustawy upoważnia or-

gany gminy do stanowienia aktów prawa miejscowe-

go obowiązujących na terenie gminy.

Zgodnie z tre-

ścią tego artykułu rada gminy może wydawać prze-

życia lub zdrowia obywateli.

Za naruszenie tych prze-

pisów może być przewidziana kara grzywny wymie-

W związku z powyższym resort środowiska nie

widzi podstaw do wprowadzenia nowych przepisów

nakazujących zwalczanie barszczu Sosnowskiego.

2.

Czy ministerstwo zamierza wesprzeć organy

samorządowe w walce z trującą rośliną?

Jednym z zadań wymienionych w „Krajowej stra-

tegii ochrony i zrównoważonego użytkowania różno-

rodności biologicznej wraz z programem działań na

lata 2007–2013” jest opracowanie zasad i programów

zapobiegania introdukcjom, eliminacji, powstrzymy-

wania rozprzestrzeniania oraz kontroli liczebności

dziej zagrażają rodzimym zasobom różnorodności

biologicznej, m.in. barszczu Sosnowskiego.

W ramach

realizacji strategii zostanie rozpatrzona potrzeba

stworzenia krajowego programu zwalczania barszczu

Sosnowskiego.

Uprzejmie informuję że Ministerstwo Środowiska

we współpracy z Narodowym Funduszem Ochrony

nuje na przełomie 2012 i 2013 r. nabór wniosków

o doﬁnansowanieprojektówmającychnacelum.in.

inwentaryzację, monitoring i usuwanie inwazyjnych

gatunków obcych w ramach programu „Ochrona róż-

norodności biologicznej i ekosystemów” ﬁnansowa-

nego poprzez Mechanizm Finansowy EOG oraz Nor-

weski Mechanizm Finansowy (tzw. fundusze norwe-

skie).

Wnioskodawcami będą mogły być m.in. jed-

nostki samorządu terytorialnego, instytucje publicz-

ne, jak również organizacje pozarządowe.

Ponadto

można się zwrócić się do właściwych wojewódzkich

o informację, czy istnieje możliwość ﬁnansowaniata-

kich działań.

Działania te powinny być wsparte kam-

panią edukacyjną społeczeństwa w zakresie biologii

i toksycznych właściwości barszczu Sosnowskiego.

Ponadto uprzejmie informuję, że informacje na

temat barszczu Sosnowskiego oraz metody jego zwal-

czania zostały zebrane w ulotce informacyjnej przy-

gotowanej przez Państwową Inspekcję Ochrony Ro-

ślin i Nasiennictwa oraz Instytut Ochrony Roślin,

którą można pobrać ze strony internetowej inspekcji

(http://piorin.gov.pl/cms/upload/barszcz_sosnowskie-

go9.pdf).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie wypadków śmiertelnych

w polskich kopalniach węgla kamiennego

(8365)

SPS-023-8365/12, w sprawie wypadków śmiertel-

nych w polskich kopalniach węgla kamiennego

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Polskie górnictwo podziemne charakteryzuje się

trudnymi warunkami geologiczno-górniczymi oraz

występowaniem praktycznie wszystkich zagrożeń

naturalnych znanych w górnictwie światowym.

Do

podstawowych zagrożeń w górnictwie podziemnym,

w szczególności w kopalniach węgla kamiennego, na-

leży zaliczyć następujące zagrożenia: metanowe, wy-

buchem pyłu węglowego, tąpaniami, zawałami, po-

żarowe, wodne oraz wyrzutami gazów i skał.

Ponad-

to w zakładach górniczych występują zagrożenia

techniczne związane z użytkowaniem maszyn i urzą-

dzeń, w szczególności wynikające z:

— wykonywania prac maszynami i urządzeniami

będącymi pod napięciem, co może spowodować pora-

żenie lub poparzenie prądem elektrycznym,

1139

— kontaktu z urządzeniami i sieciami będącymi

pod ciśnieniem, głównie w ścianach wydobywczych,

— przebywania pracowników na drogach trans -

portowych w czasie przewozu materiałów i urobku,

— kontaktu z elementami maszyn i urządzeń bę -

dącymi w ruchu.

Coraz częściej dochodzi do kumulacji zagrożeń.

Szczególnie dotyczy to zagrożeń tąpaniami i meta-

nowego.

Przebieg zdarzeń związanych z tymi zagro-

żeniami charakteryzuje się gwałtownością, dużą in-

tensywnością rozwoju oraz oddziaływaniem na znacz-

ne rejony kopalni.

Występujące wówczas czynniki

niszczące powodują bardzo często utratę życia lub

ciężkie obrażenia pracowników, a także mogą prowa-

dzić do zdarzeń o charakterze katastrof.

W ostatnich latach liczba wypadków zmniejsza

się.

Niestety nie udaje się ich całkowicie wyelimino-

wać.

Należy zauważyć, że w 2011 r. na łączną liczbę

432 wypadków śmiertelnych przy pracy w Polsce

w górnictwie śmierć poniosło 20 osób.

W 2010 r. łącz-

nie śmierć poniosło 538 pracowników, w tym w gór-

nictwie 24 osoby.

W przypadku wypadków zbiorowych powoływane

są komisje powypadkowe przy prezesie Wyższego

Urzędu Górniczego.

Komisje zajmują się ustaleniem

technicznych i organizacyjnych przyczyn wypadku,

oceną akcji ratowniczej oraz sprawdzeniem, czy

w kopalni nie doszło do nieprawidłowości.

Na tej pod-

stawie formułowane są wskazówki dotyczące np. or-

ganizacji pracy w niebezpiecznych rejonach kopalń,

ale także wnioski w sprawie podjęcia niezbędnych

działań zmieniających prawo.

Są one bardzo restryk-

cyjnie wdrażane i przestrzegane.

W celu podniesienia bezpieczeństwa pracy przed-

siębiorcy podejmują szereg działań zapobiegawczych,

proﬁlaktycznych,atakżezwiązanychzczynnościami

wykonywanymi po zaistnieniu wypadku.

Jednym

z tych działań było wprowadzenie adaptacji zawo-

dowej pracowników nowo przyjętych.

Pomimo tego,

że obowiązujące przepisy rozporządzenia ministra

Nr 180, poz. 1860, poz. 1860, z późn. zm.) w sprawie

cy w zakresie szkolenia wstępnego dają możliwość

zatrudnienia pracownika nowo przyjętego po ukoń-

czeniu 3-godzinnego instruktażu ogólnego i jedno-

dniowego instruktażu stanowiskowego, to w górnic-

twie węglowym wymogi w tym zakresie zostały za-

ostrzone.

W kopalniach węgla kamiennego funkcjonuje sys-

tem, w którym pracownicy po raz pierwszy podejmu-

jący pracę pod ziemią muszą ukończyć co najmniej

16-godzinny instruktaż ogólny i 10-dniowy instruk-

taż stanowiskowy pod nadzorem instruktorów posia-

dających odpowiednie przygotowanie i doświadczenie

zawodowe.

Po zakończeniu szkolenia wstępnego wpro-

wadzona została adaptacja zawodowa, która trwa od

trzech do dwunastu miesięcy.

Bezpieczeństwo pracy w górnictwie węgla ka-

miennego ma priorytetowe znaczenie dla ministra

gospodarki.

Na wniosek Ministerstwa Gospodarki

wszystkie nadzorowane spółki węglowe opracowały

program poprawy warunków bezpieczeństwa i higieny

pracy na lata 2009–2015, którego celem jest m.in. po-

prawa warunków pracy (ograniczenie zagrożeń i ry-

zyka zawodowego), doskonalenie załóg górniczych,

wspieranie działań o charakterze inwestycyjnym ma-

jących na celu poprawę bezpieczeństwa pracy i ochro-

nę zdrowia pracowników.

Program jest systematycz-

nie wdrażany.

Ponadto w każdej kopalni na każdy rok

kalendarzowy opracowywany jest plan poprawy wa-

runków BHP.

Dokument ten kompleksowo określa

działania w celu poprawy bezpieczeństwa pracy gór-

ników podejmowane w różnych sferach funkcjonowa-

nia kopalni: technicznej, inwestycyjnej i organizacyj-

nej.

Łączna wysokość planowanych na lata 2009–2015

nakładów na działania o charakterze inwestycyjnym

w zakresie BHP wynosi ponad 12 mld zł.

Dla poprawy bezpieczeństwa w górnictwie podję-

to decyzję dotyczącą wykonania zadań badawczych

obejmujących takie zagadnienia, jak: zagrożenia na-

turalne w podziemnych zakładach górniczych, za-

sady projektowania robót górniczych w warunkach

występowania skojarzonego zagrożenia metanowo-

-pożarowego, efektywności odmetanowania góro-

tworu w warunkach dużej koncentracji wydobycia

w podziemnych zakładach górniczych, przeprowa-

dzenie pomiarów oraz diagnozowanie kabli i przewo-

dów elektromagnetycznych w wyrobiskach zagrożo-

nych wybuchem metanu lub pyłu węglowego, syste-

my bezprzewodowej łączności ratowniczej z możliwo-

ścią stosowania w wyrobiskach zagrożonych wybu-

chem metanu lub pyłu węglowego oraz systemy ga-

zometryczne powodujące natychmiastowe wyłączenie

eksploatacyjnych.

Pragnę ponadto poinformować, że aktualnie

w Ministerstwie Gospodarki prowadzone są prace

nad projektami przepisów wykonawczych do ustawy

dotyczących m.in. bezpieczeństwa pracy i ruchu

w podziemnych zakładach górniczych.

W projektach

tych uwzględnia się wnioski wypływające z doświad-

czeń przy wydobyciu węgla w latach ubiegłych, słu-

żące również poprawie bezpieczeństwa pracy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

1140

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie ponownych informacji

o rozprzestrzenianiu się afrykańskiego pomoru

świń (ASF) w Rosji, na Białorusi i Ukrainie

(8366)

12, przy którym przekazano interpelację pana Szy-

mona Giżyńskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej, w sprawie ponownych informacji o rozprze-

strzenianiu się afrykańskiego pomoru świń (ASF)

ję, co następuje.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zapobie-

ganie rozprzestrzenieniu się chorób zakaźnych zwie-

rząt ze względu na specyﬁkękażdejzjednostekcho-

robowych jest sprawą niezmiernie trudną.

Niemniej

jednak podstawową rolę pełni tutaj podnoszenie

świadomości co do możliwych dróg przenoszenia się

jak i objawów konkretnych jednostek chorobowych

wśród ogółu społeczeństwa, a zwłaszcza osób, które

są bezpośrednio zaangażowane w proces chowu, ho-

dowli i obrotu zwierzętami, a w szczególności zwie-

rzętami gospodarskimi.

Zapobieganie występowaniu

chorób zakaźnych zwierząt jest bowiem metodą

znacznie tańszą i bezpieczniejszą niż konieczność po-

noszenia dotkliwych i kosztownych zwykle skutków,

jakie niesie ze sobą konieczność podejmowania dzia-

łań polegających na zwalczaniu danej jednostki cho-

robowej.

Jak pokazuje praktyka, proﬁlaktyka ma

więc tu znaczenie podstawowe, zgodnie z zasadą: le-

piej zapobiegać niż leczyć.

sowa świń domowych wszystkich ras oraz dzików.

grożenia dla ich zdrowia i życia.

Jednakże wystąpie-

nie ASF skutkuje przede wszystkim narażeniem da-

nego państwa na duże straty ﬁnansowe związane

w pierwszej kolejności z całkowitym zablokowaniem

ny do państw wolnych od tej choroby, jak również

z padnięciami zwierząt, koniecznością wypłaty od-

szkodowań za zwierzęta zabite i unieszkodliwione

z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej oraz in-

nymi kosztami zwalczania choroby.

Z uwagi na po-

wyższe uwarunkowania ASF na terytorium Polski,

zm.), podlega obowiązkowi zwalczania oraz zakazowi

szczepień.

Wystąpienie tej choroby podlega ponadto

obowiązkowi notyﬁkowaniadoKomisjiEuropejskiej

i do innych państw członkowskich Unii Europejskiej,

jak również do Światowej Organizacji Zdrowia Zwie-

rząt (OIE).

Jak dotychczas afrykański pomór świń nie był

nigdy notowany na terytorium Polski.

Natomiast od 2007 r. wystąpienia licznych ognisk

afrykańskiego pomoru świń u świń i dzików na tery-

torium całego kraju zgłasza Federacja Rosyjska.

Do

chwili obecnej na terytorium Federacji Rosyjskiej od-

notowano ponad 300 ognisk, głównie na Kaukazie

północnym i południowym, choć ogniska występowa-

ły w obwodzie orenburskim (2008 r.), leningradzkim

(2010 i 2011 r.), murmańskim, niżnonowogrodzkim,

archangielskim i twerskim (2011r.).

W dniu 31 lipca br. ukraińskie władze weteryna-

ryjne ogłosiły wystąpienie ogniska ASF w obwodzie

zaporoskim, w miejscowości Komyshuvatka oraz po-

wzięły wszelkie środki ostrożności w celu zapobie-

gnięcia rozprzestrzenienia się choroby na terytorium

ich kraju.

Natomiast zgodnie z informacjami zamieszczony-

mi na stronie internetowej Światowej Organizacji

Zdrowia Zwierząt (OIE) na terytorium Republiki

Białorusi nie zostały stwierdzone żadne ogniska

afrykańskiego pomoru świń.

Polskie służby wetery-

naryjne jak dotychczas nie otrzymały również żadnej

informacji od władz Republiki Białorusi na temat

występowania tej choroby zakaźnej u zwierząt na te-

rytorium tego kraju.

W związku z zagrożeniem zawleczenia wirusa

afrykańskiego pomoru świń z Federacji Rosyjskiej na

terytorium Unii Europejskiej poprzez pojazdy służą-

ce do transportu trzody chlewnej, które powracają

z terytorium Federacji Rosyjskiej, podjęto działania

na poziomie UE.

W związku z powyższym przyjęta

została decyzja Komisji 2011/78/UE z dnia 3 lutego

cych przeniesieniu wirusa afrykańskiego pomoru

świń z Rosji do Unii (Dz. Urz.

UE L 30 z 4.02.2011,

str. 40).

Decyzja ta na terytorium Polski jest wyko-

nywana poprzez kontrole, których przedmiotem są

pojazdy służące do transportu świń powracające

z terytorium Federacji Rosyjskiej na terytorium Unii

Europejskiej, przeprowadzane przez granicznych le-

karzy weterynarii lub przez służby celne na przej-

ściach granicznych, gdzie nie funkcjonują graniczne

inspektoraty weterynarii.

Ponadto uprzejmie informuję Panią Marszałek,

nym główny lekarz weterynarii polecił podległym

organom Inspekcji Weterynaryjnej wzmożenie nad-

zoru nad podmiotami, a także podjęcie działań ma-

jących na celu podniesienie poziomu świadomości

rolników odnośnie do zagrożenia, jakie niesie wystą-

pienie choroby, oraz sposobów zapobiegania jej zawle-

czeniu.

Ponadto na okoliczność wystąpienia pierwszego

ogniska ASF na Ukrainie główny lekarz weterynarii

polecił wydrukowanie i kolportaż ulotek informacyj-

1141

nych dla podróżujących wyjeżdżających poza UE.

Ulotki mają na celu przypomnienie o zakazie wwozu

do UE żywności zakupionej poza UE zawierającej

produkty pochodzenia zwierzęcego, które mogą sta-

nowić potencjalne ryzyko przeniesienia na jej teryto-

rium tej jednostki chorobowej.

Równocześnie uprzejmie informuję, że na stro-

nach internetowych organów Inspekcji Weterynaryj-

nej znajdują się aktualne informacje na temat wystę-

powania ASF i sposobów zapobiegania zawleczeniu

tej choroby na terytorium Polski.

Pragnę także poinformować Panią Marszałek, że

w związku z wciąż rozprzestrzeniającym się afrykań-

skim pomorem świń w 2011 r. główny lekarz wetery-

narii nakazał rozpoczęcie monitoringu w kierunku

afrykańskiego i klasycznego pomoru świń u padłych

świń oraz padłych i odstrzelonych dzików w woje-

wództwie warmińsko-mazurskim, a na początku mar-

granicy z Federacją Rosyjską, Litwą, Republiką Bia-

łorusi oraz Ukrainą.

Próbki do badań w kierunku

od wszystkich padłych świń (warchlaki, tuczniki

oraz świnie stada podstawowego) oraz od padłych

i odstrzelonych dzików.

Do dnia 14 września br. po-

brano 993 próbki, w tym 898 próbek od dzików i 95

próbek od trzody chlewnej.

Nie otrzymano dodatnich

wyników badań laboratoryjnych w kierunku wykry-

cia ww. choroby.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że na podsta-

w sprawie wykazu chorób zakaźnych zwierząt, dla

(Dz. U. Nr 218, poz. 1397), powiatowy lekarz wete-

rynarii, wojewódzki lekarz weterynarii oraz główny

lekarz weterynarii w zakresie swojej właściwości po-

siadają i stale aktualizują plany gotowości zwalcza-

nia chorób zakaźnych zwierząt, w tym plan gotowo-

ści zwalczania afrykańskiego pomoru świń.

Dodatkowo pragnę poinformować, że w ramach

posiadanych planów gotowości zwalczania chorób za-

kaźnych zwierząt Inspekcja Weterynaryjna prowadzi

cyklicznie ćwiczenia symulacyjne.

Praktyczne ćwi-

czenia symulacyjne w zakresie zwalczania ASF od-

były się w 2011 r. w 4 województwach (wielkopolskim,

warmińsko-mazurskim, śląskim i opolskim).

W 2013 r.

planowane jest również przeprowadzenie ogólnopol-

skich ćwiczeń w zakresie zwalczania tej choroby.

Podsumowując, pragnę zapewnić Panią Marsza-

łek, że podległe mi służby weterynaryjne podejmują

stałe działania mające na celu zapewnienie na jak

najwyższym poziomie bezpieczeństwa epizootyczne-

go kraju.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej nieustan-

nie prowadzą działania w celu zapobiegnięcia przy-

padkowemu zawleczeniu chorób zakaźnych zwierząt,

w tym ASF na terytorium naszego państwa.

Nie-

takie środki, które pozwoliłyby na całkowite zaże-

gnanie możliwości wystąpienia chorób zakaźnych

zwierząt na terytorium jakiegokolwiek państwa,

w tym Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy przy tym podkreślić, że poza dobrym przy-

gotowaniem Inspekcji Weterynaryjnej na ewentualne

sytuacje kryzysowe i stałym podnoszeniem kwaliﬁ-

kacji osób bezpośrednio zaangażowanych w zwalcza-

nie chorób zakaźnych zwierząt konieczne jest nie-

ustanne podnoszenie świadomości innych osób peł-

niących różnorodne role w łańcuchu żywnościowym,

w tym rolników.

Taką właśnie rolę pełnią wszystkie

ww. akcje uświadamiające, prowadzone przez podle-

głe mi służby.

Jak dotychczas działania przez nie prowadzone

pozwoliły na skuteczne uniknięcie zawleczenia wielu

groźnych chorób zakaźnych zwierząt na terytorium

naszego państwa, a tym samym uniknięcie koniecz-

ności wdrożenia odpowiednich ograniczeń w prze-

mieszczaniu zwierząt oraz ponoszenia kosztów zwią-

zanych z ich zwalczaniem.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie pikniku rodzinnego

zorganizowanego przez Ministerstwo

Transportu, Budownictwa

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przez pana Marka Kuchcińskiego, wice-

marszałka Sejmu RP, przy piśmie z dnia 11 września

br. interpelację pana posła Szymona Giżyńskiego

(znak: SPS-023-8371/12) w sprawie pikniku rodzin-

nego zorganizowanego przez ministerstwo przekazu-

ję poniżej stosowne informacje.

W sierpniu br. w Legionowie odbyło się spotkanie

pracowników różnego szczebla Ministerstwa Trans-

portu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, PKP SA,

GDDKiA oraz innych instytucji zaangażowanych

w projekt i realizację przygotowania sektora trans-

2012 w Polsce.

Spotkanie zaplanowane zostało jako

wydarzenie przeznaczone dla pracowników i ich ro-

dzin.

Była to forma podziękowania wszystkim pra-

cownikom za zaangażowanie i poświęcenie w przy-

gotowanie sektora transportu do mistrzostw Euro

2012.

1142

Zarówno w trakcie przygotowań do mistrzostw,

jak i czasie trwania turnieju celem resortu transpor-

tu oraz podległych mu jednostek było zapewnienie

sprawnej organizacji oraz bezpiecznego transportu

dla zwiększonej liczby pasażerów.

Od 2007 r. trwały

intensywne prace, które miały poprawić dostępność

komunikacyjną: drogową, kolejową i lotniczą.

Zakoń-

czone projekty modernizacyjne i zmiany w poszcze-

gólnych instytucjach umożliwiły sprawne i bezpiecz-

ne przeprowadzenie mistrzostw.

W porównaniu do

pierwszych krytycznych ocen UEFA dotyczących

przygotowań Polski do przeprowadzenia turnieju po-

ziom przygotowania infrastruktury transportowej

w czasie mistrzostw umożliwił sprawne przemiesz-

czanie się gości i kibiców.

Pragnę podkreślić, że

w czasie mistrzostw, mimo wzmożonego ruchu pasa-

żerskiego, nie odnotowano żadnych znaczących incy-

dentów lub utrudnień w sektorze transportu.

W obszarze transportu drogowego od 2007 r., czy-

li od momentu przyznania Polsce i Ukrainie organi-

zacji mistrzostw Euro 2012, oddano do ruchu ponad

1910 km dróg krajowych.

Przybyło 560 km autostrad,

ponad 620 km dróg ekspresowych i 180 km obwodnic.

Uruchomiono m.in. połączenie autostradowe między

Łodzią a Warszawą, przez co stolica Polski ma auto-

stradowe połączenie z siecią europejskich dróg, a tak-

że autostradę między Toruniem a Gdańskiem.

W zakresie transportu kolejowego od 2007 r. od-

dano ok. 2200 km linii kolejowych po modernizacji.

Wyremontowane zostały dworce kolejowe: m.in. War-

szawa Centralna, Warszawa Stadion.

Wrocław Głów-

ny, zbudowano nowy dworzec w Poznaniu.

Zbudowa-

ne zostało również nowe połączenie kolejowe z Lot-

niskiem Chopina w Warszawie.

PKP InterCity na

wszystkie mecze Euro 2012 zaoferowało prawie

600 tys. miejsc.

Znaczenie portów lotniczych w trakcie Euro 2012

było kluczowe.

W planach i założeniach organizato-

rów mistrzostw to właśnie ten rodzaj transportu

miał odgrywać i odegrał najważniejszą role w trans-

porcie kibiców do Polski (np. w półﬁnaleportlotniczy

w Gdańsku odnotował wzrost liczby pasażerów

o 60%).

Jako porty główne do obsługi podróżnych

podczas Euro 2012 wybrane zostały lotniska w War-

szawie, Poznaniu, Gdańsku, Wrocławiu i Krakowie.

W wyniku przeprowadzonych inwestycji wzrosła

przepustowość portów (np. na Lotnisku Chopina

w Warszawie z 12 do 15 mln pasażerów rocznie, na

lotnisku w Gdańsku wzrosła dwukrotnie – do 5 mln

pasażerów, we Wrocławiu – ponaddwukrotnie – do

3,3 mln pasażerów rocznie, a w Poznaniu dwukrotnie

– do 3 mln pasażerów), zmodernizowano lub wybu-

dowano terminale, nawierzchnie lotniskowe, drogi

kołowania etc.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

(8372)

Szanowna Pani Marszałek!

Odnosząc się do zło-

żonej przez pana posła Szymona Giżyńskiego inter-

pelacji (EK-023-8372/12 z dnia 28 sierpnia 2012 r.)

w sprawie kryteriów, jakie przyjęło Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakresie oceny

programów realizowanych przez Telewizję Polską SA

oraz Polskie Radio, które otrzymały wsparcie ﬁnan-

sowe od instytucji podległych Ministerstwu Kultury

i Dziedzictwa Narodowego, uprzejmie proszę o przy-

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

realizując postulaty upowszechniania dostępu do

kultury, popularyzowania treści ważnych, ambitnych

i pobudzających wyobraźnię, wspiera działania insty-

tucji jemu podległych: Narodowego Instytutu Audio-

wizualnego, Narodowego Centrum Kultury, Instytu-

tu Teatralnego, Instytutu Książki oraz Polskiego In-

stytutu Filmowego, służące realizowaniu we współ-

pracy z Telewizją Polską SA oraz Polskim Radiem

audycji i programów kulturalnych.

Dzięki wsparciu MKiDN w 2012 r. zostanie zre-

alizowanych 30 programów i audycji kulturalnych

rejestrujących najważniejsze wydarzenia: koncerty,

spektakle, a także programy publicystyczne i infor-

macyjne poświęcone kulturze emitowane w Telewizji

Polskiej, a także dziesięć słuchowisk radiowych.

Wsparcie zostało przyznane programom edukacyj-

nym promującym czytelnictwo, realizującym rzetel-

ną debatę o kulturze na poziomie eksperckim, a tak-

że ułatwiającym widzom kontakt z kulturą wysoką.

Realizowane programy będą popularyzowały każdą

z dziedzin sztuki: literaturę, teatr, muzykę, sztuki

plastyczne, ale również np. ﬁlozoﬁę.

Powstanąrów-

nież programy publicystyczne poświęcone tematyce

kulturalnej.

Wsparcie otrzymały programy i audycje prowa-

dzone tradycyjnie i takie, których zaproponowana

formuła odbiegała od standardowej – nowatorskie,

których twórcy znaleźli świeży i interesujący sposób

mówienia o kulturze.

Programy otwarte na widza,

udzielające mu wyczerpującej informacji w przystęp-

ny, ale nie oczywisty sposób.

Instytucje podległe ministerstwu, współpracując

z Telewizją Polską i Polskim Radiem, realizują swoje

działania statutowe w odpowiadającym im zakresie

merytorycznym.

W ramach współpracy Instytutu

Teatralnego i TVP SA zostaną zrealizowane po raz

pierwszy od 40 lat w Teatrze TV „Trzy siostry” Cze-

chowa czy „Tango” S. Mrożka.

Narodowe Centrum Kultury, odpowiedzialne za

edukację kulturalną i promowanie polskiej kultury,

1143

we współpracy z telewizją przygotowuje programy

„Tu kultura” czy „Informacje kulturalne”, a także

upowszechniające idee wielokulturowości i dialogu

międzykulturowego: Festiwal Kultury Kresowej,

koncert romski itp.

Cykliczne audycje telewizyjne poświęcone książ-

kom i czytelnictwu otrzymały wsparcie w ramach

programu ministra, priorytetu: Promocja czytelnic-

twa.

Należały do nich: „Czytanie to awantura”,

„Mały książę”, „Bookriders – kulturalne jazdy z War-

mii i Mazur”, „Xiegarnia.pl” oraz „44 najśmieszniej-

sze książki świata”.

Programy te ocenione według

kryteriów merytorycznych, społecznych i organiza-

cyjnych były najlepszymi propozycjami gwarantują-

cymi kompleksowość i oryginalność zaproponowa-

nych działań na rzecz promowania i utrwalania na-

wyków czytelniczych, atrakcyjną, zrozumiałą i sku-

teczną formę przekazu, a także wysoką wartość

merytoryczną projektu.

Dodatkowo projekty zostały

wysoko ocenione m.in. za uwzględnienie potrzeb róż-

nych grup odbiorców, a także zastosowanie nowator-

skich formuł prezentacji.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyja-

Giżyńskiego za wystarczające.

Z wyrazami szacunku

Minister

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

ministra rozwoju regionalnego

w sprawie raportu NIK dotyczącego dostępu

do sieci i usług telekomunikacyjnych (8373)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Szymona Giżyńskiego w sprawie ra-

do sieci i usług telekomunikacyjnych, przekazaną pi-

smem z dnia 11 września br., znak: SPS-023-8373/

12, uprzejmie informuję, co następuje.

1.

Jak przebiega wdrażanie szybkiego Internetu

w Polsce (które Unia Europejska dotowała kwotą

1 mld euro) w ramach programów operacyjnych: re-

gionalnego programu operacyjnego, rozwoju Polski

wschodniej, innowacyjnej gospodarki?

Projekty budowy szerokopasmowego Internetu

w Polsce są ﬁnansowanem.in.z16regionalnychpro-

gramów operacyjnych, PO „Rozwój Polski Wschod-

niej” oraz PO „Innowacyjna Gospodarka”, działanie

8.4.

Planowane do osiągnięcia efekty zapisane w tych

programach to ponad 18 tys. km wybudowanych sie-

ci i możliwość dostępu do Internetu dla prawie 5 mln

osób.

Poniżej przedstawiam stan wdrażania projektów

z zakresu budowy sieci w poszczególnych programach

operacyjnych (stan na dzień 31 sierpnia 2012 r.).

PO „Rozwój Polski Wschodniej” – działanie II.1

W ramach PO RPW realizowanych jest 5 projek-

tów „Sieci szerokopasmowej Polski Wschodniej” za-

kładających budowę regionalnych sieci szerokopa-

smowych.

Planowane jest także przeprowadzenie

naboru na projekty z zakresu budowy sieci dostępo-

wych w celu zagospodarowania wolnych środków

w działaniu II.1.

Trwają prace nad przygotowaniem

niezbędnych dokumentów, a konkurs powinien zo-

stać ogłoszony w przyszłym roku.

Podpisano umowy o doﬁnansowanienaok.81%

dostępnych środków (dostępna alokacja z Europej-

skiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, EFRR, to

ok. 1,23 mld zł, zakontraktowano ponad 1 mld zł

z EFRR).

Wydatki rozliczone przez beneﬁcjentówwynoszą

ponad 482 tys. zł.

Regionalne programy operacyjne – 10 kategoria

interwencji

W ramach RPO realizowane są projekty m.in.

z zakresu:

1) budowy nowych, przebudowy i rozbudowy ist-

niejących miejskich szerokopasmowych sieci dostę-

powych (Metro Ethernet) umożliwiających transmi-

sję danych multimedialnych;

2) budowy, przebudowy i wyposażenia inwestycyj-

nego centrów zarządzania sieciami lokalnymi i regio-

nalnymi (np. szerokopasmowy Internet, VoIP, wide-

okonferencje itp.);

3) tworzenia, budowy lub modernizacji publicz-

nych punktów dostępu do usług elektronicznych oraz

Internetu (pasywnych, aktywnych – w formie tele-

centrów, pośrednich – PIAP-ów, hot-spotów) umiesz-

czonych w obiektach publicznie dostępnych;

4) budowy sieci szerokopasmowych.

Podpisano umowy o doﬁnansowanienaok.59%

środków dostępnych na budowę sieci (dostępna alo-

kacja z EFRR to ok. 2,59 mld zł, zakontraktowano

ponad 1,54 mld zł z EFRR).

ponad 256 mln zł.

PO „Innowacyjna gospodarka” – działanie 8.4

W ramach PO IG realizowane są projekty mające

na celu zapewnienie szerokopasmowego dostępu do

celowej (dostarczanie Internetu bezpośrednio do

użytkownika)

Podpisano umowy o doﬁnansowanienaok.40%

dostępnych środków (dostępna alokacja z EFRR to

ok. 700 mln zł, zakontraktowano ponad 276 mln zł

z EFRR).

ponad 30 mln zł.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że razem z zatwier-

dzonymi wnioskami, które nie mają jeszcze podpisa-

nych umów, wykorzystanie alokacji przekracza 53%.

Dodatkowo w dniu 1 października 2012 r. władza wdra-

żająca programy europejskie ogłosi II nabór wniosków

1144

w 2012 r. w ramach działania 8.4 PO IG.

Kwota aloka-

cji przeznaczona na ww. konkurs będzie wynosić ok.

62 mln zł.

W przyszłym roku planowane jest jeszcze

przeprowadzenie co najmniej jednego naboru i zakon-

traktowanie wszystkich dostępnych środków

Na podstawie dotychczas zawartych umów widać,

że zakładane wskaźniki zostaną przekroczone o po-

nad 1/3.

Powstanie ponad 6 tys. km sieci więcej, dzię-

ki czemu możliwość dostępu do Internetu uzyska

prawie 2 mln osób więcej.

2.

Czy istnieje niebezpieczeństwo niewykorzysta-

nia, a tym samym zwrotu przeznaczonych na budo-

wę szybkiego Internetu w Polsce środków Unii Eu-

ropejskiej?

Należy podkreślić, iż ocena Najwyższej Izby Kon-

troli zawarta w raporcie dotyczy realizacji projektów

do listopada 2011 r. i nie uwzględnia działań później-

szych, istotnych dla wdrażania projektów telekomu-

nikacyjnych.

Od 2011 r. nastąpiło znaczące przyspie-

szenie prac nad projektami z zakresu budowy sieci

szerokopasmowych.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dostrzega

zagrożenia i trudności związane z realizacją projek-

tów polegających na zapewnieniu dostępu do sieci

i usług telekomunikacyjnych.

W związku z tym stale

monitoruje postęp w realizacji projektów z tego ob-

szaru oraz podejmuje działania zaradcze, tak by wy-

kluczyć możliwość utraty środków europejskich i za-

pewnić realizację założonych celów.

Biorąc powyższe pod uwagę, w chwili obecnej nie

ma powodów, aby zakładać, iż projekty budowy sieci

nie zostaną zrealizowane w zakładanym terminie,

żenia niewykorzystania środków dostępnych na roz-

wój sieci szerokopasmowych w Polsce.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie opublikowanego przez NIK raportu

na temat realizacji Programu Operacyjnego

w zakresie restrukturyzacji ﬂoty rybackiej

i rozwoju obszarów zależnych od rybactwa

(8374)

Pani Marszałek!

Na podstawie art. 193 w związku

z art. 192 regulaminu Sejmu przedkładam z upoważ-

nienia prezesa Rady Ministrów Pani Marszałek od-

mona Giżyńskiego, przekazaną przy piśmie z dnia

11 września 2012 r. (znak: SPS-023-8374/12), w spra-

wie opublikowanego przez NIK raportu na temat re-

alizacji Programu Operacyjnego „Zrównoważony

rów rybackich 2007–2013” w zakresie restruktury-

zacji ﬂotyrybackiejirozwojuobszarówzależnychod

rybactwa.

Odpowiadając na pytania zawarte w interpelacji,

uprzejmie informuję, co następuje.

Jakie działania podjęło ministerstwo w celu usta-

lenia odpowiedzialności personalnej za wybór, z na-

ruszeniem procedur, FAPA do realizacji programu

operacyjnego dotyczącego rozwoju rybołówstwa?

Powierzenie zadań instytucji zarządzającej nastę-

puje na podstawie art. 58 ust. 2 rozporządzenia Rady

Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz.

UE L

223 z 15 sierpnia 2006 r., str. 1).

Tryb powierzenia

zadań instytucji zarządzającej instytucjom pośredni-

czącym, w tym w ramach osi priorytetowej 5, okre-

backiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybac-

kiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, z późn. zm.).

Zgodnie

tucji zarządzającej w zakresie wdrażania środków

z przyznawaniem pomocy w ramach osi prioryteto-

wej 5, wykonuje jako instytucja pośrednicząca, o któ-

rej mowa w art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1198/

2006, jednostka sektora ﬁnansów publicznych lub

stwa, którym minister właściwy do spraw rybołów-

stwa powierzył wykonywanie zadań instytucji zarzą-

dzającej dla osi priorytetowej.

Do powierzenia zadań

duszu Rybackiego.

Zgodnie z ww. przepisami na ministrze rolnictwa

i rozwoju wsi nie spoczywał prawny obowiązek za-

praszania chociażby innych podmiotów do składania

ofert.

Instytucja zarządzająca mogła powierzyć wy-

konanie zadań takiemu podmiotowi, który w jej oce-

nie najlepiej będzie wykonywał te zadania.

Tym samym instytucja zarządzająca powierzyła

wykonanie zadań Fundacji Programów Pomocy dla

Rolnictwa (FAPA), czyli podmiotowi, który w ocenie

ministra rolnictwa i rozwoju wsi będzie najlepiej wy-

konywał zadania związane z realizację osi prioryte-

towej 5 Programu Operacyjnego „Zrównoważony

1145

Czy rozpoczęto procedury związane z odzyska-

niem od fundacji środków, które zdaniem NIK nie

zostały prawidłowo wykorzystane?

Działania ministerstwa rolnictwa i rozwoju wsi

zmierzające do rozliczenia dotacji udzielonej fundacji

FAPA w 2010 r. były właściwe, co potwierdzają po-

niższe informacje.

W 2010 r. fundacji FAPA była udzielona dotacja

na wykonywanie zadań instytucji zarządzającej w za-

kresie wdrażania osi priorytetowej 5: Pomoc tech-

niczna, której jednym z elementów było zadanie do-

tyczące przyjmowania i oceny wniosków o doﬁnan-

sowanie.

Przedmiotowa dotacja celowa została udzie-

lona głównie w związku z koniecznością przygotowa-

nia przez instytucję pośredniczącą dla osi prioryte-

towej 5: Pomoc techniczna szczegółowych wymagań

instytucjonalnych i kadrowych, w tym właściwych

procedur w celu uzyskania pozytywnej oceny audytu

zgodności przeprowadzonego przez instytucje audy-

tową.

Natomiast w związku z tym, że zadanie doty-

czące przyjmowania i oceny wniosków o doﬁnanso-

wanie nie zostało zrealizowane, minister rolnictwa

i rozwoju wsi w dniu 14 lutego 2011 r. wydał decyzję

o zwrocie do budżetu państwa kwoty dotacji celowej

jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

W dniu 22 czerwca 2011 r. minister rolnictwa

i rozwoju wsi wydał decyzję (znak: RYB/Ffp.503-7/

2011/2665) o umorzeniu postępowania dotyczącego

ponownego rozpatrzenia sprawy wynikającej z decy-

zji ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 14 lutego 2011 r.

(znak: RYB/S/078/714/2011) określającej kwotę do-

tacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa jako

wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Pismem z 22 czerwca 2011 r. (znak: KNC-071

-244/PL/l056/11) fundacja złożyła wniosek o umorze-

Nr 157, poz. 1240, z poźn. zm.) w całości należności

w kwocie 52 667,55 zł wynikającej z decyzji ministra

legającej zwrotowi do budżetu państwa jako wyko-

rzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

W dniu 4 października 2011 r. po rozpatrzeniu

sprawy na skutek złożonego wniosku FAPA minister

-ip-076-52/2011(1)] odmawiającą umorzenia kwoty

dotacji celowej podlegającej zwrotowi do budżetu

czeniem w wysokości 52 667,55 zł z dotacji celowej

przekazanej Fundacji Programów Pomocy dla Rol-

nictwa (FAPA) na zadanie Wykonywanie zadań in-

stytucji zarządzającej w zakresie wdrażania osi prio-

rytetowej 5: Pomoc techniczna Programu Operacyj-

nego „Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa

Pismem z 18 października 2011 r. (znak: KNC-

-071/PL/416/1822/11) fundacja wniosła o ponowne

rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją ministra

[znak: RYB-ip-076-52/2011(1) L.

Dz.

4186] odmawiają-

cą umorzenia kwoty dotacji celowej podlegającej zwro-

towi do budżetu państwa jako wykorzystanej niezgod-

nie z przeznaczeniem w wysokości 52 667,55 zł.

Po przeanalizowaniu sytuacji ﬁnansowejfundacji

minister rolnictwa i rozwoju wsi ustalił, że zapłata na-

leżności nie wpłynie na jej płynność ﬁnansową,atym

samym nie zachodzi w sprawie ważny interes strony

skutkujący umorzeniem przedmiotowej kwoty.

W dniu 21 listopada 2011 r. minister rolnictwa

o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwrotu

jąc wniosek o umorzenie ww. kwoty.

Wniosek dotyczący właściwego rozliczenia dotacji

udzielonej FAPA w 2010 r. został zrealizowany – umo-

wa została rozliczona.

W dniu 7 grudnia 2011 r.

Fun-

dacja Programów Pomocy dla Rolnictwa (FAPA)

zwróciła na rachunek MRiRW środki wynikające

tego 2011 r. (znak: RYB/S/078/714/2011) w wysokości

52 667,55 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości po-

datkowych w wysokości 8886,00 zł.

Kto jest personalnie odpowiedzialny za nieuza-

sadnione wydatki (3 mln zł) na wynagrodzenie pra-

cowników Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

i jakie poniesie konsekwencje swoich działań?

Nie można uznać za właściwą tezę zawartą w ra-

porcie NIK o nieuprawnionym i nieprawidłowym wy-

datkowaniu środków budżetowych przeznaczonych

na realizację osi priorytetowej 5 Programu Operacyj-

cie 3191,6 tys. zł. dotyczących wykonywania zadań

przez pracowników ministerstwa rolnictwa i rozwoju

wsi określonych w informacji NIK jako pracownicy

„niewchodzący w skład IZ”.

Ponadto nietraﬁonyjest

zarzut dotyczący niekwaliﬁkowalnościwydatkówna

wynagrodzenia niektórych pracowników minister-

stwa rolnictwa i rozwoju wsi.

Tym samym nie można

kowaniu przez MRiRW w latach 2008–2012 środków

budżetowych na sﬁnansowaniekosztówdotyczących

czynności wykonywanych przez niektórych pracow-

ników MRiRW.

Jednocześnie pragnę poinformować, że wydatki

na wynagrodzenia pracowników były uzasadnione

i zostały należycie udokumentowane.

Procedury do-

tyczące dokumentowania czasu pracy pracowników

zarówno niewchodzących, jak i wchodzących w skład

instytucji zarządzającej są takie same i wynikają

z prawodawstwa krajowego dotyczącego służby cy-

wilnej oraz innych przepisów prawa pracy.

Zadania

wykonywane przez poszczególnych pracowników mi-

nisterstwa realizujących zadania programu opera-

cyjnego są określone w opisach stanowisk pracy oraz

1146

zakresach obowiązków i nie wymagają dodatkowego

dokumentowania i weryﬁkowania.

Poszczególnidy-

rektorzy nadzorują prace podległych pracowników.

Prowadzenie dodatkowej dokumentacji służyłoby

wyłącznie zwiększeniu biurokratyzmu pozostające-

go bez wpływu na efektywność działań na rzecz

Programu Operacyjnego „Zrównoważony rozwój

backich 2007–2013”.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie osądzenia winnych zbrodni

popełnionych na bohaterach narodowych (8375)

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

terach narodowych przesłaną przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

Problematyka ścigania zbrodni komunistycznych

została uregulowana w ustawie z dnia 18 grudnia

Zgodnie z art. 4 ust. 1a ustawy o IPN bieg terminu

przedawnienia zbrodni komunistycznych niebędących

zbrodniami wojennymi lub zbrodniami przeciwko

padku jednak, gdy czyn będący zbrodnią komuni-

styczną stanowi jednocześnie zbrodnię przeciwko po-

kojowi, ludzkości lub zbrodnię wojenną, nie ulega on

przedawnieniu (art. 4 ust. 1 ustawy o IPN).

Śledztwa w sprawach o zbrodnie komunistyczne

wszczyna i prowadzi prokurator oddziałowej Komisji

Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu,

z późn. zm.) zwanej dalej K.p.k. Celem tych śledztw,

oprócz celów postępowania przygotowawczego okre-

ślonych w art. 297 K.p.k., jest również wszechstron-

ne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a w szczególności

ustalenie osób pokrzywdzonych.

Dla osiągnięcia tego

celu nie stanowi przeszkody negatywna przesłanka

prowadzenia postępowania karnego określona w art. 17

§ 1 pkt 5 K.p.k. – śmierć oskarżonego.

Dopiero po zrealizowaniu celu śledztwa postępo-

wanie umarza się.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż

przedstawione powyżej regulacje pozwalają na pro-

wadzenie postępowań przygotowawczych o czyny

wskazane w treści interpelacji, których celem jest

m.in. ustalenie sprawców tych czynów.

Brak jest na-

tomiast w ocenie ministra sprawiedliwości uzasad-

nienia dla tworzenia nowych regulacji, które zmie-

rzałyby do pośmiertnego ich sądzenia.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 września 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie konieczności nowelizacji ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii (8376)

wie konieczności nowelizacji ustawy o przeciwdzia-

łaniu narkomanii przekazaną przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

Odnosząc się do zagadnienia podnoszonego w in-

terpelacji, przypomnieć należy, iż w dniu 8 paździer-

nika 2010 r.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił

manii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitar-

nej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), którą m.in. znoweli-

zowany został art. 20 ustawy, na mocy którego za-

broniona została nie tylko reklama i promocja środ-

ków odurzających lub substancji psychotropowych,

lecz również wszelkie działania z zakresu reklamy

tów poprzez sugerowanie, że posiadają one działanie

takie jak środki odurzające lub substancje psychotro-

powe lub ich użycie, nawet niezgodne z przeznacze-

niem, może powodować skutki takie jak skutki dzia-

łania środków odurzających lub substancji psycho-

tropowych.

Naruszenie powyższego zakazu skutko-

wać może odpowiedzialnością karną za przestępstwo

określone w art. 68 ustawy o przeciwdziałaniu nar-

komanii, za które grozi grzywna, kara ograniczenia

1147

Jednocześnie pragnę zauważyć, że zgodnie z po-

działem kompetencji organów administracji rządowej

państwa polityka zdrowotna, w tym w szczególności

w zakresie podnoszonej w interpelacji oceny szkodli-

wości środków spożywczych, jakimi są napoje ener-

getyzujące, oraz innych wymienionych w interpelacji

substancji, prowadzona jest przez ministra do spraw

zdrowia i organy mu podległe (art. 33 ustawy z dnia

Dopuszczenie do obrotu określonej kategorii środ-

ków spożywczych na terenie Polski w zakresie nor-

magania prawa żywnościowego powołującego Euro-

pejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz usta-

nawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa

żywności (Dz. U. UE L 31 z 1 lutego 2002 r., str. l,

z późn. zm.); rozporządzenie (WE) nr 953/2009

żywczych do środków spożywczych specjalnego prze-

znaczenia żywieniowego (Dz. U. UE L 9 z 13 paź-

dziernika 2009 Nr 269, z późn. zm.) oraz odpowied-

nie akty wykonawcze.

W odniesieniu natomiast do zagadnienia kontroli

środków zastępczych zwanych potocznie dopalacza-

mi, uprzejmie informuję, że zabezpieczane m.in.

przez głównego inspektora sanitarnego produkty

z omawianej kategorii są poddawane badaniom labo-

ratoryjnym i jeśli w składzie badanego produktu

stwierdzi się obecność zabronionych już ustawą

o przeciwdziałaniu narkomanii środków odurzają-

cych lub substancji psychotropowych, produkty takie

są wycofywane z obrotu oraz realizowana jest wobec

sprawców powyższych zachowań stosowna odpowie-

dzialność na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii.

W sytuacji natomiast, gdy stwierdzona

zostanie obecność nowych substancji psychoaktyw-

nych, minister do spraw zdrowia może wystąpić

z inicjatywą ustawodawczą o wpisanie ich na listę kon-

trolowanych środków lub substancji zabronionych.

Propozycję objęcia kontrolą ustawową nowych

24 substancji psychoaktywnych, których obecność

stwierdzono w próbkach zabezpieczonych przez Pań-

stwową Inspekcję Sanitarną w sklepach z tzw. dopa-

laczami, zawiera projekt ustawy o zmianie ustawy

wany przez ministra właściwego do spraw zdrowia,

a który aktualnie znajduje się na etapie konsultacji

trzebie objęcia kontrolą ustawową powyższych sub-

stancji psychoaktywnych pozytywną opinię wyraziła

Rada do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działa-

narkomanii, która jest organem koordynującym w spra-

wach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.

Przedstawione okoliczności uzasadniają więc oce-

nę, że w chwili obecnej nie zachodzą okoliczności

przemawiające za podjęciem prac legislacyjnych

w zakresie należącym do właściwości ministra spra-

wiedliwości prowadzących do zmiany stanu prawnego

zgodnie z kierunkiem postulowanym w interpelacji.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie kryteriów przyznania statusu KNOW

w dziedzinie nauk ﬁzycznych konsorcjum

5 instytucji ﬁzyczno-chemicznych z Krakowa

pod przewodnictwem AGH (8377)

słaną przy piśmie, o sygn.

SPS-023-8377/12, z dnia

11 września 2012 r. interpelacją pana posła Jerzego

sorcjum „Materia –Energia – Przyszłość” statusu

Krajowego Naukowego Ośrodka Wiodącego (KNOW)

w dziedzinie nauk ﬁzycznychpragnęzłożyćnastępu-

jące wyjaśnienia.

Kryteria oceny wniosków o nadanie statusu Kra-

jowego Naukowego Ośrodka Wiodącego określa roz-

porządzenie ministra nauki i szkolnictwa wyższego

poz. 1142), zwane dalej rozporządzeniem.

Zgodnie

z § 6 ust. 3 oraz § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia przy

ocenie wniosków w dziedzinach nauk z obszaru nauk

ścisłych uwzględnia się następujące kryteria:

— program rozwoju naukowego jednostki w związ -

ku z nadaniem statusu KNOW uwzględniający plano-

wane działania na rzecz rozwoju młodej kadry nauko-

wej oraz zakres planowanych badań naukowych, na

okres 5 lat, stanowiący załącznik do wniosku;

— całkowita liczba cytowań oraz indeks Hirscha

opublikowanych prac w czasopismach znajdujących

się na liście ﬁladelﬁjskiej(JournalCitationReports)

dla każdego pracownika naukowego lub naukowo-

-dydaktycznego jednostki lub podmiotu;

— liczba opublikowanych prac naukowych znajdu -

jących się w grupie 25% najlepszych czasopism z ak-

tualnej listy ﬁladelﬁjskiej(JournalCitationReports)

dla danego obszaru nauki, według kategorii zapropo-

nowanych przez Thomson Reuters Scientiﬁc;

1148

— liczba uzyskanych międzynarodowych grantów

naukowych przyznawanych w programach ramowych

Unii Europejskiej przez European Research Council

oraz inne wiodące międzynarodowe instytucje ﬁnan-

sujące badania naukowe;

— patenty udzielone jednostce lub podmiotowi za

granicą;

— wynalazki, wzory użytkowe i wzory przemy -

słowe, które uzyskały ochronę i zostały wystawione

na międzynarodowych wystawach lub targach;

— liczba pracowników naukowych lub naukowo -

-dydaktycznych jednostki lub podmiotu będących

redaktorami czasopism z listy ﬁladelﬁjskiej(Journal

Citation Reports);

autorami monograﬁi naukowych o międzynarodo-

wym zasięgu;

— nagrody międzynarodowe za działalność na -

ukową lub naukowo-dydaktyczną;

— udział jednostki lub podmiotu w międzynaro -

dowych konsorcjach naukowych lub międzynarodo-

wych sieciach naukowych;

dowych projektach naukowych, w których są wyko-

rzystywane specjalne urządzenia badawcze;

— uczestnictwo jednostki lub podmiotu na pol -

skiej lub międzynarodowej (ESFRI) mapie drogowej

infrastruktury badawczej;

— współpraca ﬁnansowajednostkilubpodmiotu

z przedsiębiorcami w realizacji badań naukowych lub

w procesie uruchamiania i prowadzenia centrów

szkoleniowych;

— zastosowania praktyczne badań naukowych

prowadzonych przez pracowników naukowych lub

naukowo-dydaktycznych jednostki lub podmiotu.

Powyższe kryteria zostały zastosowane przy oce-

nie wniosków przez komisję w dziedzinie nauk ﬁzycz-

nych powołaną zarządzeniem nr 83/2011 ministra

(Dz. Urz.

MNiSW z 2012 r. poz. 1).

Zmiany w pier-

wotnym składzie komisji zostały dokonane zarządze-

niem nr 11/2012 ministra nauki i szkolnictwa wyż-

szego z dnia 13 lutego 2012 r.

(Dz. Urz.

MNiSW

z 2012 r. poz. 13) oraz zarządzeniem ministra nauki

wyższym ocena wniosków w dziedzinie nauk ﬁzycz-

nych została dokonana przez komisję w składzie:

— prof. Łukasz Andrzej Turski (Uniwersytet im.

Kardynała Stefana Wyszyńskiego);

— prof. Sushanta Dattagupta (Visva-Bharati Uni -

versity);

— prof. Tom C. Lubensky (University of Pennsyl -

vania);

— prof. Pietro Ubertini (Space Astrophysics and

Cosmic Physics Institute, Rzym).

Zgodnie z § 9 rozporządzenia każdy z członków

komisji konkursowej dokonał indywidualnej oceny

merytorycznej każdego wniosku na podstawie kry-

oraz przygotował listę rankingową.

Na podstawie list

rankingowych komisja konkursowa przygotowała

i przedłożyła zgodnie z rozporządzeniem minister

nauki i szkolnictwa wyższego prof. Barbarze Kudryc-

kiej końcową listę rankingową w dziedzinie nauk

ﬁzycznych.

Komisjadoceniłapotencjałzarównokon-

sorcjum „Materia – Energia – Przyszłość” z Krako-

wa, jak i Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszaw-

skiego i zgodnie z rekomendacją przekazaną pani

minister uznała, iż tytuł KNOW w dziedzinie nauk

ﬁzycznychpowinnyotrzymaćobiejednostkiexaequo.

Jednocześnie komisja zaznaczyła, że jeśli z powodów

formalnych takie rozstrzygnięcie konkursu nie bę-

dzie możliwe, to tytuł powinno otrzymać konsorcjum

„Materia – Energia – Przyszłość”.

poz. 1365, z późn. zm.) liczba KNOW w jednym ob-

szarze wiedzy i kształcenia nie może przekroczyć 3.

W 2012 r. konkurs na KNOW ogłoszono w trzech

dziedzinach obszaru nauk ścisłych, tj. dziedzinach

nauk chemicznych, nauk matematycznych oraz nauk

ﬁzycznych.

Wzwiązkuzpowyższymprzyznanopo

jednym statusie KNOW w każdej z 3 dziedzin obsza-

ru nauk ścisłych, co uniemożliwiło przyznanie kolej-

nego statusu KNOW w dziedzinie nauk ﬁzycznych.

Z poważaniem

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 24 września 2012 r.

w sprawie działań na rzecz wspierania

młodych naukowców (8378)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przekazaną przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2012 r.,

znak: SPS-023-8378/1/12, w sprawie działań na rzecz

wspierania młodych naukowców, przekazuję nastę-

pujące wyjaśnienia.

Do dnia 1 października 2011 r. tj., do dnia wejścia

zm.) koszty przeprowadzenia przewodu doktorskiego

ponosiła jednostka powołująca promotora lub zleca-

jąca opracowanie recenzji lub opinii albo jednostka

1149

zatrudniająca kandydata do stopnia doktora.

Przepi-

sy regulujące sprawy uzyskania stopnia doktora nie

przewidywały możliwości pobierania opłat za czyn-

ności w przewodach doktorskich od osób ubiegają-

cych się o nadanie stopnia doktora.

Problem braku przepisu umożliwiającego pokry-

cie kosztów wynagrodzenia promotora oraz za recen-

zje i opinie przez osobę ubiegającą się o uzyskanie

stopnia doktora był coraz częściej sygnalizowany

przez uczelnie i organizacje środowiskowe.

W celu

wprowadzenia możliwości otwarcia przewodu dok-

torskiego i uzyskania stopnia doktora osobom dekla-

rującym uiszczenie kosztów przeprowadzenia prze-

wodu konieczne było dokonanie nowelizacji ustawy

sie sztuki, w szczególności art. 30 tej ustawy, oraz

wydanie nowego aktu wykonawczego na podstawie

ust. 3 tego artykułu.

Biorąc pod uwagę brzmienie

art. 30 ust. 3 pkt 2, generalnie wynagrodzenie wy-

płaca jednostka organizacyjna przeprowadzająca

przewód doktorski (postępowanie habilitacyjne lub

postępowanie o nadanie tytułu), z tym że jednostka

zatrudniająca tę osobę, tj. pracodawca, lub ta osoba

może przejąć ten obowiązek.

Oznacza to, że od dnia

1 października 2011 r. osoba ubiegająca się o uzyska-

nie stopnia doktora może sama pokryć te koszty.

Zatem zgodnie z przepisami rozporządzenia mi-

śnia 2011 r. w sprawie wysokości i warunków wy-

płacania wynagrodzenia promotorowi oraz za re-

cenzje i opinie w przewodzie doktorskim, postępo-

waniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie

tytułu profesora (Dz. U. Nr 206, poz. 1219, z późn.

zm.), generalnie wynagrodzenia wypłaca jednostka

organizacyjna przeprowadzająca przewód doktor-

ski.

Obowiązek wypłaty tego wynagrodzenia może

przejąć nie tylko jednostka zatrudniająca osobę

ubiegającą się o nadanie stopnia doktora, ale także

bezpośrednio ta osoba, na zasadach określonych

przewód doktorski.

Jak wynika z powyższego, nowa regulacja nie two-

rzy ﬁnansowych barier dla młodych naukowców

– a jedynie uwzględniając postulaty środowiska, do-

puszcza przejęcie obowiązku wypłaty wynagrodzenia

za recenzje również bezpośrednio przez osobę zain-

teresowaną, na zasadach określonych w umowie za-

wartej z jednostką.

Umożliwi to wielu osobom dekla-

rującym uiszczenie tych kosztów otwarcie przewodu

doktorskiego i uzyskanie stopnia doktora.

Odnośnie do sprawy stwarzania możliwości roz-

woju młodym naukowcom informuję, że w związku

z reformą szkolnictwa wyższego został wprowadzony

bardziej rozbudowany system stypendiów dla dokto-

rantów, a także powstały specjalne programy ﬁnan-

sowania, w których osoby rozpoczynające karierę

naukową mogą szukać wsparcia dla prowadzonych

badań.

Każda osoba, niezależnie od tego, czy jest pra-

cownikiem danej uczelni oraz czy ubiega się o uzy-

skanie stopnia doktora w ramach studiów doktoranc-

kich, czy poza tymi studiami, jeżeli ma otwarty prze-

wód doktorski, może otrzymać stypendium przyzna-

wane przez pracodawców, uczelnie, osoby ﬁzyczne

Uczelnia jest nie tylko pracodawcą dla swoich pra-

cowników, ale również „osobą prawną”, która może

przyznać stypendium doktorskie osobie niebędącej

jej pracownikiem, której otwarto przewód doktorski

w uprawnionej jednostce organizacyjnej tej uczelni.

Ponadto wprowadzono dodatkowe ﬁnansowaniesty-

pendiów doktoranckich z funduszu projakościowego

w ramach KNOW, a także dla 30% najlepszych dok-

torantów.

Od 1 października 2012 r. stypendia z fun-

duszu pomocy materialnej będą udzielane również

dla uczestników studiów doktoranckich prowadzo-

nych w instytutach naukowych PAN i instytutach

badawczych, a uczestnicy stacjonarnych i niestacjo-

narnych studiów doktoranckich prowadzonych w uczel-

ni publicznej i niepublicznej będą mogli ubiegać się

Ponadto pomoc materialna przyznawana jest rów-

nież przez jednostki samorządu terytorialnego (zgod-

nie z art. 199a ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym).

Zasady przyznawania pomocy materialnej,

w tym rodzaj i wysokość, określa uchwała organu

stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.

Stypendia naukowe mogą być przyznawane także

przez osoby ﬁzyczne lub osoby prawne niebędące

mi (art. 199b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym).

Zasady przyznawania tych stypendiów zatwierdzane

twa Wyższego w celu zwolnienia z podatku dochodo-

wego od osób ﬁzycznych.

poz. 615) minister przyznaje corocznie, na podstawie

nych młodych naukowców zatrudnionych w jednost-

kach naukowych i prowadzących działalność naukową.

dniczego przewidzianego dla stanowiska profesora

Ponadto informuję, iż młodzi naukowcy przed dok-

toratem mogą przystąpić do następujących konkursów

i programów:

— Iuventus Plus – organizatorem jest Ministerst -

wo Nauki i Szkolnictwa Wyższego; w konkursie mogą

brać udział młodzi naukowcy do 35. roku życia, którzy

mogą uzyskać pieniądze na kontynuację badań,

których dotychczasowe wyniki zostały przyjęte do

publikacji w renomowanym czasopiśmie;

— „Narodowy program rozwoju humanistyki”

moduł wsparcia młodych naukowców 2.1 – organiza-

torem jest Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego;

w konkursie ﬁnansowanesągrantynabadaniaprow-

1150

adzone przez doktorantów o istotnym znaczeniu dla

humanistyki;

— Preludium – oragnizatorem jest Narodowe

Centrum Nauki – konkurs na ﬁnansowanieprojek-

tów badawczych w dowolnej dyscyplinie;

— Start – organizatorem jest Fundacja na rzecz

Nauki Polskiej – ﬁnansowanesąrocznestypendiadla

młodych naukowców; stanowią wyróżnienie dla tych,

którzy mogą wykazać się znaczącymi osiągnięciami

badawczymi;

— Ventures – organizatorem jest Fundacja na

w każdej dziedzinie, ze szczególnym uwzględnieniem

zastosowań w gospodarce;

— Marie Curie Career Integration Grant 7. pro -

gram ramowy UE – organizatorem jest Research Ex-

ecutive Agency (Komisja Europejska); w ramach pro-

gramu ﬁnansowanesągrantywyjazdowedodowol-

nego kraju UE lub stowarzyszonym z 7. PR.

— Marie Curie Initial Training Networks 7.

program ramowy UE –organizatorem jest Research

Executive Agency (Komisja Europejska); projekt

umożliwia uczestnictwo w projekcie szkoleniowo-

badawczym, realizowanym przez międzynarodowe

konsorcja.

— Marie Curie Inetrnational Outgoing Fellow -

ships 7. program ramowy UE – organizatorem jest

Research Executive Agency (Komisja Europejska);

w ramach programu przyznawane są granty wyjazdowe

do dwolnego kraju pozaeuropejsckiego w celu real-

izacji projektu badawczo-szkoleniowego;

— Marie Curie Intra-European Fellowships 7.

dwolnego kraju UE i stowarzyszonego z 7. PR w celu

realizacji projektu badawczo-szkoleniowego.

Natomiast do młodych naukowców po doktoracie

skierowane sa następujace konkursy i programy:

— Homing Plus – organizatorem jest Fundacja na

rzecz Nauki Polskiej, a ﬁnansowaniedotyczybadań

prowadzonych przez młodych uczonych z zagranicy

lub powracających do Polski;

— Iuventus Plus;

— Mobilność Plus – program organizowany przez

Minisiterstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, który

umożliwia młodym naukowcom pracę w renomowanych

zagranicznych ośrodkach naukowych;

— „Narodowy program rozwoju humanistyki”

Wyższego; w konkursie przyznawane są stypendia

doktorskie i staże podoktorskie na realizajcę badań

w dyscyplinach humanistycznych;

— Pomost – organizatorem jest Fundacja na rzecz

Nauki Polskiej; programie przyznawane są tzw.

granty pomostowe; program daje możliwość powrotu

do badań po urodzeniu dziecka;

— Sonata – organizatorem programu jest Nar -

odowe Centrum Nauki, a ﬁnansowanesąwnimpro-

jekty badawcze, których celem jest stworzenie warsz-

tatu badawczego, czyli laboratorium, biblioteki, cen-

trum komputerowego lub innego zaplecza potzreb-

nego do prowadzenia badań podstawowych;

— Sonata BIS – organizatorem programu jest

nowego zespołu naukowego mającego prowadzić

badania podstawowe;

— Start (j.w.);

— Staże podoktorskie – organizatorem jest Nar -

odowe Centrum Nauki; celem ﬁnansowaniajestod-

bycie krajowego stażu podoktorskiego w instytucji

prowadzącej badania podstawowe;

— Stypendia L’Oreal Polska dla Kobiet i Nauki

– organizatorem jest L’Oreal Polska; stypendystki

podejmują wyzwania badawcze w dziedzinie m.in.

medycyny, biotechnologii, biologii;

— Stypendia ministra nauki i szkolnictwa wyż -

szego dla wybitnych młodych naukowców – stypen-

dia przyznawane są naukowcom przed 35. rokiem

życia;

— Top 500 Innovators – program organizowany

przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego,

który ma na celu sﬁnansowaniezagranicznegoszko-

lenia w dziedzinie zarządzania badaniami naukowy-

mi, aspektów komercjalizacji wyników badań i współ-

pracy nauki z gospodarką.

Ponadto do zespołów badawczych skierowane są

takie programy jak:

— Lider – organizatorem jest Narodowe Centrum

Badań i Rozwoju; w programie ﬁnansowanesabada-

nia aplikacyjne prowadzone przez młody zespół,

a kierowane przez Lidera; program skierowany jest

do osób rozpoczynających karierę naukową i ma na

celu stymulowanie i wzmacnianie współpracy pomię-

dzy nauką i otoczeniem gospodarczym oraz pobudze-

nie inwestowania przedsiębiorców w badania i prace

rozwojowe;

— Sonata (j.w.);

— Sonata Bis (j.w.).

W ramach poszczególnych modułów „Narodowego

programu rozwoju humanistyki” minister nauki i szkol-

nictwa wyższego ogłosił 5 następujących konkursów

na realizację projektów.

1.

Moduł badawczy:

— konkurs o ﬁnansowanieprojektówbadawczych

obejmujących badania naukowe dotyczące długofalo-

wych prac dokumentacyjnych, edytorskich i badaw-

czych o fundamentalnym znaczeniu dla dziedzictwa

i kultury narodowej – moduł badawczy 1.1.;

— konkurs o ﬁnansowanieprojektówbadawczych

realizowanych we współpracy międzyśrodowiskowej

granicznych – moduł badawczy 1.2.

2.

Moduł wspierający młodych humanistów:

— konkurs o ﬁnansowanieprojektówbadawczych

o istotnym znaczeniu dla rozwoju humanistyki reali-

zowanych przez doktorantów w ramach współpracy

1151

dzynarodowej – moduł wspierający młodych naukow-

ców 2.1;

— konkurs o ﬁnansowanie stypendiów doktor -

skich i postdoktorskich na realizację w zagranicz-

nych placówkach naukowych projektów o istotnym

znaczeniu dla humanistyki – moduł wspierający mło-

dych naukowców 2.2.

3.

Moduł upowszechniający wyniki polskich ba-

dań humanistycznych na świecie:

— konkurs o ﬁnansowanieprojektówupowszech -

niających wyniki polskich badań humanistycznych

na świecie – moduł upowszechniajacy wyniki badań

3.1 i 3.2.

Informuję również, że wprowadzenie zmiany po-

zwalającej doktorantom do ukończenia 35. roku życia

od dnia 1 stycznia 2012 r. korzystać z 51% zniżki przy

przejazdach środkami publicznego transportu zbio-

rowego należy traktować także jako zwiększenie po-

mocy ﬁnansowejdlanich.

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie zaprzestania ﬁnansowania polskiego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8379/12, w sprawie zaprzestania ﬁnansowania

mie informuję, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy

decyzją z dnia 26 września 2012 r. zostały przyznane

środki ﬁnansowenatencel.

Pragnę uprzejmie wyjaśnić, iż zgodnie z art. 18

sadach ﬁnansowanianauki(Dz.U.

Nr96,poz.615,

z późn. zm.) jednym ze strumieni ﬁnansowaniadzia-

łalności statutowej jednostek naukowych jest dotacja

podmiotowa na utrzymanie specjalnego urządzenia

badawczego (SPUB).

Równocześnie ww. ustawa okre-

śla w art. 2 pkt 18, iż specjalnym urządzeniem ba-

dawczym jest unikatowe urządzenie lub miejsce pra-

cy badawczej o ogólnokrajowym lub regionalnym

ną część kosztów utrzymania potencjału badawczego

jednostki naukowej (tzw. dotacji bazowej).

Na 2012 r. jednostki naukowe złożyły wnioski

o przyznanie dotacji na utrzymanie 607 specjalnych

urządzeń badawczych na łączną kwotę 182 106 974 zł.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami wnioski zosta-

ły skierowane do opinii zespołów specjalistycznych

powołanych na podstawie art. 52 ust. 1 ww. ustawy.

Zespoły rekomendowały do ﬁnansowaniaSPUBna

łączną kwotę 92 815 613 zł, która przekraczała znacz-

stwa na 2012 r. w wysokości 32 000 000 zł.

W związ-

ku z powyższym objęcie ﬁnansowaniemwszystkich

SPUB rekomendowanych przez zespoły specjalistycz-

ne nie było możliwe.

Biorąc pod uwagę przytoczoną

wyżej deﬁnicjęspecjalnegourządzeniabadawczego,

a w szczególności wymóg, iż koszty utrzymania

SPUB muszą stanowić znaczną część dotacji bazowej,

zdecydowano o nieﬁnansowaniutychurządzeń,któ-

rych koszty utrzymania (wnioskowana kwota dotacji)

stanowią mniej niż 9% dotacji na utrzymanie poten-

cjału badawczego przyznanej jednostce wnioskującej

w 2012 r.

Z wnioskiem o przyznanie w 2012 r. dotacji pod-

miotowej w wysokości 600 000 zł na utrzymanie spe-

cjalnego urządzenia badawczego pn.: Koszty utrzy-

mania polskiego teleskopu fotometrycznego w Obser-

watorium w Las Campanas, Chile wystąpił Wydział

Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Zespół Specja-

listyczny Nauk Technicznych i Ścisłych, który opi-

niował ten wniosek, rekomendował przyznanie doﬁ-

nansowania w wysokości 300 000 zł.

Mimo pozytyw-

nej opinii zespołu dotacja nie została początkowo

przyznana, gdyż uznano, że koszty utrzymania tego

urządzenia nie stanowią znacznej części dotacji ba-

zowej i mogą być pokryte ze środków przyznanych

na utrzymanie potencjału badawczego, a nie z odręb-

nej dotacji na SPUB.

Uprzejmie wyjaśniam, że Wy-

dział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał

w 2012 r. dotację na utrzymanie potencjału badaw-

czego w wysokości 6 872 680 zł, wnioskowana kwota

dotacji na SPUB nie stanowiła zatem ustalonych co

najmniej 9% dotacji bazowej.

Wydział Fizyki złożył wniosek o ponowne rozpa-

trzenie sprawy, przedstawiając dodatkowe argumen-

ty merytoryczne i wnosząc o przyznanie dotacji.

Po

ponownej analizie zgromadzonych w tej sprawie do-

kumentów uznałam za uzasadnione uchylenie w ca-

łości decyzji odmawiającej przyznania wnioskowa-

nych środków ﬁnansowych.

Wdniu26września2012r.

została podjęta decyzja o przyznaniu Wydziałowi Fi-

zyki Uniwersytetu Warszawskiego dotacji w wysoko-

ści 550 000 zł, tj. 110% kwoty dotacji przyznanej Wy-

działowi na ten cel w 2011 r.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

1152

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

w sprawie opieszałości i zaniechań

polskich służb dyplomatycznych dotyczących

wydawania Polakom wiz ukraińskich

oraz utrudnień w pracy polskich dziennikarzy

na Ukrainie (8380)

terpelację pani poseł Marii Zuby (pismo, nr SPS-023-

-8380/12, z dnia 11 września br.) w sprawie opiesza-

łości i zaniechań polskich służb dyplomatycznych

Ukrainie uprzejmie informuję.

Zgodnie z art. 1 umowy między Rządem Rzeczy-

pospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy

o zasadach ruchu osobowego z dnia 30 lipca 2003 r.

(M.P. z dnia 15 grudnia 2003 r.

Nr 56, poz. 878) oby-

watele polscy udający się na Ukrainę mogą przeby-

lejnych 180 dni i praktyka w tym zakresie jest zgod-

na ze stanem prawnym.

Umowa przewiduje możli-

wość przedłużenia przez właściwe organy Ukrainy

pobytu bezwizowego jedynie w uzasadnionych wy-

tokół o zmianie wspomnianej wyżej umowy podpisa-

ny w dniu 30 listopada 2007 r. nie wprowadził w tym

aspekcie żadnych zmian.

Oznacza to, że jeśli obywatel polski przewiduje

pobyt na Ukrainie, związany np. z pracą lub studia-

mi, dłuższy niż 90 dni ze 180, nie powinien wjeżdżać

na zasadach ruchu bezwizowego, ponieważ nie bę-

dzie mógł go legalnie przedłużyć.

Wynika to, od po-

czątku obowiązywania umowy, z treści jej art. 1 ust. 2.

W pierwszych latach przepis ten jednak nie był ściśle

egzekwowany przez władze miejscowe – tolerowano

przedłużanie pobytu obywateli RP ponad określony

w umowie czasowy limit, za przewidzianą w jej art.

1 ust. 2 zgodą i bez niej.

W efekcie wejścia w życie

ustawy Ukrainy z dnia 22 września 2011 r. o praw-

nym statusie obcokrajowców i osób bez obywatelstwa

oraz rozporządzenia Gabinetu Ministrów Ukrainy

z dnia 1 czerwca 2011 r. (ze zmianami z 26 grudnia

2011 r. i 15 lutego br.) o zatwierdzeniu przepisów

w zakresie wydawania wiz na wjazd na Ukrainę

i przejazd tranzytem przez jej terytorium władze

ukraińskie restrykcyjnie stosują przepisy regulujące

zasady legalizacji pobytu, które mówią:

— Jeżeli planowany pobyt na Ukrainie ma być

dłuższy niż 90/180 dni należy wystąpić o wydanie

wizy typu D (wiza długoterminowa wydawana cudzo-

ziemcom, którzy po przyjeździe na Ukrainę ubiegać

się będą o legalizację dłuższego pobytu).

Ten rodzaj

wizy wydawany jest cudzoziemcom i osobom bez oby-

watelstwa, umożliwiający wjazd na Ukrainę w celu

uzyskania dokumentów dających prawo przebywania

albo zamieszkania na jej terytorium w okresie prze-

kraczającym 90 dni (pkt 11.3 rozporządzenia).

— Dokumenty stanowiące podstawę dla uzyska -

nia wizy typu D przez poszczególne kategorie osób

wymienione są w punkcie 11 rozporządzenia.

Przy-

kładowo, dziennikarze uzyskują je na podstawie

wniosku zagranicznej redakcji środka masowego

przekazu, w której są zatrudnieni, po uprzednim za-

twierdzeniu przez ukraiński państwowy komitet ra-

dia i telewizji.

— Po przybyciu na Ukrainę na podstawie wizy D

cudzoziemcy występują o zalegalizowanie pobytu, co

w praktyce polega na otrzymaniu karty czasowego

pobytu (zgodnie z regulacją ustawy Ukrainy o praw-

nym statusie cudzoziemców i osób bez obywatelstwa

z dnia 22 września 2011 r.).

— Cudzoziemców oraz bezpaństwowców, którzy

przybyli na Ukrainę w celu wykonywania pracy ko-

respondenta albo przedstawiciela zagranicznego

środka masowego przekazu oraz otrzymali kartę cza-

sowego pobytu, uważa się za osoby, które przebywa-

ją legalnie na jej terytorium na czas wykonywania

pracy (art. 4 ust. 11 ustawy).

— Procedurę wydawania kart czasowego pobytu

określa zarządzenie Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych Ukrainy nr 602 z 23 sierpnia 2011 r. o zatwier-

dzeniu trybu wystawiania i wydawania karty czaso-

wego pobytu.

W punkcie 4.4 ww. aktu jako jeden

z dokumentów niezbędnych do wydania karty pobytu

explicite wymieniony jest paszport z wizą typu D.

Należy podkreślić, że wraz z wejściem w życie

w dniu 15 września br. podpisanej 6 czerwca br.

w Przemyślu dwustronnej umowy między Rządem RP

za wydawanie wiz krajowych (M.P. z dnia 6 września

br. poz. 643) obywatele polscy nie wnoszą opłat za

uzyskanie wizy typu D.

Polskie urzędy konsularne na Ukrainie odbierają

sygnały od obywateli polskich (m.in. duchownych,

przedsiębiorców, studentów) wyrażających niezado-

wolenie z wysokości opłat za wydanie wiz ukraiń-

skich oraz procedury ubiegania się o pozwolenie na

pobyt czasowy i stały, a także przedłużania pobytu.

Należy zaznaczyć, że pomimo wciąż silnie zbiurokra-

tyzowanej i długotrwałej procedury legalizacji poby-

tu w tym państwie, to jednak od wejścia w życie umo-

wy z 2003 r. żadne zmiany formalne na gorsze nie

nastąpiły.

W sprawach pobytów długoterminowych,

od 2010 r. strona ukraińska przystąpiła do egzekwo-

wania obowiązującego prawa, w tym wspomnianej

umowy dwustronnej oraz ustaw i rozporządzeń re-

gulujących sprawy imigracji.

W tym kontekście na-

leży podkreślić, że przytoczone przepisy są wzorowa-

ne na regulacjach obowiązujących w streﬁeSchengen

i zostały wdrożone do ukraińskiego prawa w wyniku

realizacji porozumień zawartych między Unią Euro-

pejską a Ukrainą.

Ich celem jest również zapewnienie

1153

jednakowego traktowania różnych kategorii cudzo-

ziemców legalizujących pobyt na Ukrainie.

Praktyka wykazała, że rozporządzenie Gabinetu

twierdzeniu przepisów w zakresie wydawania wiz na

rytorium w pierwszej redakcji było niekompletne,

brakowało w nim niektórych kategorii osób, np. wo-

lontariuszy (w tym nauczycieli wolontariuszy z Pol-

ski – dzięki staraniom polskich urzędów konsular-

nych w Kijowie i Lwowie kwestia ich pobytu na Ukra-

inie jest obecnie uregulowana), osób jednoosobowo

prowadzących działalność gospodarczą, niektórych

kategorii niekierowanych pracowników misji dyplo-

matycznych i podmiotów zagranicznych.

W efekcie

akt ten nowelizowano już dwukrotnie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 24 września 2012 r.

na interpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

w sprawie wzrostu liczby bankructw polskich

przedsiębiorstw budowlanych (8381)

12, przy którym przekazano interpelację pani poseł

bankructw polskich przedsiębiorców budowlanych,

przesłane do Ministerstwa Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej przy piśmie ministra go-

-15/12 oraz SM/2866/12, uprzejmie przekazuję nastę-

pujące informacje w zakresie właściwości resortu

transportu.

Uprzejmie informuję, że mając na uwadze trudną

sytuację ﬁnansowąprzedsiębiorców,którzyzawie-

rali umowy z wykonawcami realizującymi zamówie-

nia publiczne na roboty budowlane udzielone przez

w resorcie transportu została przygotowana ustawa

przewidująca rozwiązania, które mają zapobiegać

negatywnym skutkom ﬁnansowymniezrealizowa-

nia przez generalnego wykonawcę (dużą ﬁrmę)płat-

ności na rzecz podwykonawców (mikro-, małych

i średnich przedsiębiorców) związanych z sektorem

budowlanym.

W dniu 31 lipca br. prezydent RP podpisał ustawę

o spłacie niektórych niezaspokojonych należności

nych zamówień publicznych, która została opubliko-

wana w Dzienniku Ustaw i w dniu 3 sierpnia br. we-

szła w życie.

Zatem ustawa o spłacie niektórych niezaspokojo-

nych należności przedsiębiorców wynikających z re-

alizacji udzielonych zamówień publicznych od dnia

3 sierpnia br. zaczęła już obowiązywać i podmioty

uprawnione na podstawie jej przepisów mogą skorzy-

stać z przewidzianych w niej uprawnień.

Ustawę przygotowano, mając na uwadze, iż obo-

wiązujące przepisy prawa w sposób niewystarczający

roboty budowlane realizowane w ramach zamówień

publicznych.

Zjawisko nieregulowania w terminie

płatności na rzecz podwykonawców przyczynia się do

opóźnień w realizacji umów zawartych przez GDD-

KiA i tym samym powoduje opóźnienie w realizacji

celu publicznego, jakim jest budowa dróg.

Zatem jest

to działanie niepożądane nie tylko z ekonomicznego

tywny wpływ na szybkość realizacji tego celu, a więc

na wykonywanie obowiązku nałożonego przez usta-

wodawcę na państwo.

Budowa dróg jako jeden z celów

publicznych ma fundamentalne znaczenie dla rozwo-

ju kraju zarówno pod względem ekonomicznym, jak

również ze względu na konieczność zapewniania spo-

łeczeństwu godnych warunków komunikacyjnych.

Ustawa przewiduje wypłatę należności przez

GDDKiA wobec podwykonawców, którzy zawarli

wienia publicznego na roboty budowlane udzielonego

przez generalnego dyrektora dróg krajowych i auto-

strad.

Ustawa znajduje zastosowanie wobec należno-

ści podmiotów zajmujących się dostawą materiałów

i usług.

Natomiast do należności, które mogą być za-

spokojone na podstawie art. 647

1

ustawy z dnia

zastosowania.

Zgodnie z ustawą, w razie dużych zaległości wy-

konawców w płatnościach, GDDKiA – do wysokości

posiadanego zabezpieczenia należytego wykonania

umowy, złożonego przez wykonawcę – będzie mogła

zaspokoić ze środków Krajowego Funduszu Drogo-

wego niezaspokojone roszczenia ﬁnansowepodwyko-

nawców.

Należy podkreślić, że nowe regulacje zapew-

nią podwykonawcom, których prace zostały wykona-

ne i odebrane, możliwość uzyskania należności, na-

wet gdy wykonawca zostanie postawiony w stan

upadłości.

Ustawa obejmuje wszczęte przez GDDKiA

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego

oraz już udzielone zamówienia publiczne na roboty

budowlane.

Podkreślenia wymaga także fakt, iż Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

których niezaspokojonych należności przedsiębior-

1154

ców wynikających z realizacji udzielonych zamówień

publicznych przewidywało również rozwiązania bar-

dziej generalne dotyczące zamówień publicznych na

roboty budowlane.

Jednakże ze względu na koniecz-

ność szybkiego uchwalenia przedmiotowej ustawy,

szerszy zakres oddziaływania rozwiązań general-

nych i konieczność ich konsultacji z organizacjami

samorządu terytorialnego Rada Ministrów podjęła

w dniu 30 maja br. decyzję o zawężeniu propozycji

kierowanych do Sejmu RP.

Dlatego też od czerwca

br., mając na uwadze generalny problem braku płat-

ności w odpowiednim czasie podwykonawcom, Rada

Ministrów podjęła prace nad zmianą przepisów usta-

wy Prawo zamówień publicznych.

Projekt ustawy

święcony kwestii podwykonawców będący przedmio-

tem pogłębionych uzgodnień międzyresortowych

i konsultacji społecznych jest przygotowany w Urzę-

dzie Zamówień Publicznych.

Równocześnie obok prac legislacyjnych zostały

podjęte natychmiastowe działania w zakresie kon-

traktów zawieranych przez Generalną Dyrekcję Dróg

powaniach o udzielenie zamówienia publicznego na

budowę dróg GDDKiA zawiera wymóg zgłaszania

przez wykonawców wszystkich podwykonawców.

Po-

nadto wprowadzono do kontraktów GDDKiA na sze-

roką skalę płatności zaliczkowe zabezpieczone gwa-

rancją bankową.

W takim przypadku Skarb Państwa

posiada zabezpieczenie, a wykonawca uzyskuje środ-

ki, dzięki którym ma szanse na zachowanie płynno-

ści ﬁnansowejwtokurealizacjikontraktu,cobyło

najczęstszym powodem zaległości w stosunku do

podwykonawców.

Dodatkowo zaliczki umożliwią

wzięcie udziału w postępowaniach mniejszym pod-

miotom, które nie są tak silne ﬁnansowo,żebykon-

kurować z wielkimi koncernami.

Do umów o roboty

o waloryzacji cen.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

polskiego rolnictwa (8382)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

z dnia 11 września br. (znak: SPS-023-8382/12) prze-

kazującego interpelację pani poseł Anny Elżbiety So-

beckiej w sprawie słabej zdolności żywieniowej pol-

skiego rolnictwa, uprzejmie informuję, co następuje.

Uczestnictwo w jednolitym rynku Unii Europej-

skiej ułatwia transfer produktów rolnych między

krajami UE, w związku z czym producenci polscy

wykorzystują możliwości sprzedaży swoich produk-

tów po korzystniejszych cenach w innych krajach

UE, a na polski rynek traﬁajątowaryisurowcerol-

nicze z innych krajów.

Jeszcze 10–15 lat temu polski eksport rolno-spo-

żywczy koncentrował się przede wszystkim na su-

rowcach rolnych, a import miał charakter uzupełnia-

jący wewnętrzny rynek o takie towary, jak: cytrusy,

banany, kawa czy herbata.

Eksport, gdzie przedmio-

tem sprzedaży są głównie surowce, świadczy na ogół

o niskim rozwoju gospodarczym krajów.

W 2011 r. w porównaniu z rokiem poprzednim

globalna produkcja rolnicza wzrosła o 1,1%(wg cen

stałych).

Wartość globalnej produkcji rolniczej wy-

niosła 99,7 mld zł (wg cen bieżących).

Wzrost produk-

cji globalnej był wynikiem zwiększenia produkcji

roślinnej o 3,8% przy jednoczesnym spadku produk-

cji zwierzęcej o 2,1%.

Natomiast ogólna wartość produktów rolnych do-

starczonych do skupu (w cenach bieżących) wyniosła

w 2011 r. ponad 49 mld zł i była o 7,9 mld większa niż

przed rokiem.

W stosunku do 2010 r. znacznie zwięk-

szyła się wartość skupu produktów roślinnych (o 18,2%),

jak również zwierzęcych (o 14,8%).

Dynamiczny wzrost cen produktów rolnych

wyraźnie wyższy niż w 2010 r. wzrost cen detalicz-

nych środków do produkcji rolnej i wpłynął ponow-

nie na poprawę rynkowych uwarunkowań produkcji

rolniczej.

W 2011 r. zarówno w rolnictwie ogółem, jak

i w gospodarstwach indywidualnych nieznacznie

zwiększył się udział produkcji towarowej w produkcji

globalnej (odpowiednio o 0,2 pkt. proc. i o 1 pkt. proc.)

i był zbliżony do notowanego w 2006 r.

Jest to dobra

informacja, która wskazuje na stopniową poprawę

dochodowości gospodarstw rolnych.

Jeśli chodzi o elementy produkcyjne, to ogólna

powierzchnia zasiewów pod zbiory 2011 r. wyniosła

10,6 mln ha i była większa o ok. 148,3 tys. ha (o 1,4%)

od ubiegłorocznej.

Zbiory warzyw gruntowych i spod

osłon wyniosły łącznie 5,6 mln ton, tj. o 697 tys. ton

(o 14,3%) więcej od produkcji w 2010 r.

Z kolei pro-

dukcja owoców z drzew była również wysoka i w 2011 r.

wyniosła 2,9 mln ton, co oznaczało, że była o 30,1%

większa niż rok wcześniej.

Produkcja żywca rzeźnego (wołowego, cielęcego,

wieprzowego, baraniego, końskiego i drobiowego)

w 2011 r. wyniosła ogółem ok. 4 mln ton (w w.b.c.)

i była o 1,4% większa niż przed rokiem.

Wpłynął na

to głównie wzrost produkcji żywca drobiowego (o 3,4%

w stosunku do 2010 r.), żywca wołowego łącznie

z cielęcym (o 1,7%) oraz żywca wieprzowego (o 0,7%).

Skup mleka osiągnął w 2011 wielkość 9 mld l i był

większy o 3,2% niż w analogicznym okresie 2010 r.

1155

Powyższe dane wskazują na bardzo duże możli-

wości produkcyjne polskiego rolnictwa, które jest

w stanie zapewnić nie tylko bardzo dobrej jakości

surowiec dla przemysłu przetwórczego i na polski ry-

nek, ale również i na eksport.

Polski handel zagraniczny towarami rolno-spo-

żywczymi dzięki swojemu dynamicznemu rozwojowi

ma bardzo istotne znaczenie nie tylko dla branży rol-

no-spożywczej, ale również dla całej polskiej gospodar-

ki.

Mimo kryzysu gospodarczego w państwach, które

są głównymi odbiorcami naszych towarów rolno-spo-

żywczych, nadal dużo eksportujemy, a sprzedaż pol-

skich artykułów rolno-spożywczych jest jedną z gałę-

zi gospodarki o największej dynamice wzrostu.

Udział eksportu towarów rolno-spożywczych

w eksporcie ogółem w 2011 r. stanowił 11,1%.

Dla

porównania w 2003 r., a więc przed przystąpieniem

Polski do Unii Europejskiej, był on na poziomie 8,4%.

Z kolei import rolno-spożywczy stanowił w 2011 r.

8,3%, a osiem lat wcześniej, a więc w 2003 r., było to

5,9%.

Te liczby bardzo dobrze obrazują rozwój pol-

skiego handlu zagranicznego na przestrzeni ostat-

nich lat.

W 2011 r. saldo w handlu artykułami rolno-spo-

żywczymi osiągnęło poziom + 2,6 mld EUR i było

o 0,5% wyższe niż w roku 2010 (+ 2,6 mld EUR).

W 2011 r. wartość sprzedaży artykułów rolno-spo-

żywczych za granicę wyniosła ogółem 15,2 mld EUR

i w porównaniu do 2010 r. wzrosła o 12,7%, W sto-

sunku do 2003 r. wartość zagranicznej sprzedaży

wzrosła niemal 4-krotnie, eksport był wtedy na po-

ziomie 4 mld EUR.

W 2011 r. wartość sprzedaży do krajów Unii Eu-

ropejskiej wzrosła o 11,3%.

Ogółem na rynek UE

sprzedano towary na kwotę 11,9 mld EUR.

W struk-

turze eksportu rolno-spożywczego udział państw UE

wyniósł ok. 78%.

Wartość eksportu do krajów Wspólnoty Niepodle-

głych Państw (WNP) wyniosła 1,5 mld EUR i w sto-

sunku do 2010 r. wzrosła o 10,9%.

Taka sytuacja wy-

nikała przede wszystkim ze znaczącego wzrostu war-

tości eksportu mięsa wieprzowego, drobiu żywego,

jabłek, warzyw, w tym głównie kapusty.

Sprzedaż do

krajów WNP stanowiła 10% wartości całego ekspor-

tu towarów rolno-spożywczych.

Dziś sprzedajemy za granicę towary o wyższym

stopniu przetworzenia i jest to dobry kierunek roz-

woju handlu rolno-spożywczego, ponieważ te towary

zawierają wyższą wartość dodaną.

Dzięki temu roz-

wija się przetwórstwo rolno-spożywcze będące istot-

nym pracodawcą dla mieszkańców średnich i małych

miast czy ośrodków wiejskich.

Ponadto eksport pro-

duktów po relatywnie wyższych cenach eksporto-

wych kompensuje zakładom przetwórczym niższe

ceny na rynku krajowym, na czym korzystają krajo-

wi konsumenci.

Wysokie dodatnie saldo w handlu zagranicznym

osiągamy w przypadku przeważającej ilości artyku-

łów żywnościowych, a do najważniejszych pozycji na-

leży zaliczyć mięso drobiowe, mięso wołowe, produk-

ty mleczarskie, jabłka, soki owocowe.

Wartość eksportu mięsa drobiowego w 2011 r. wy-

niosła 904,3 mln EUR (442 tys. ton) i w porównaniu

żywca drobiowego (wg w.b.c.) w Polsce w 2011 r. wy-

niosła 1,4 mln ton, czyli z tego na eksport przezna-

czono ok. 63%.

Wartość eksportu mięsa wołowego w 2011 r. wy-

niosła 807,3 mln EUR (266 tys. ton) i w stosunku

2010 r. wzrosła o 8,9%.

Produkcja żywca wołowego

(wg w.b.c.) wyniosła 412,5 tys. ton.

Oznaczało to, że

około 65% produkcji traﬁłonaeksport.

Wartość eksportu produktów mleczarskich wy-

niosła w 2011 r. 1 321 mln EUR (842,2 tys. ton)

i wzrosła o 16,4%.

W tej grupie towarów zdecydowa-

nie dominował eksport serów i mleka w proszku.

Pro-

dukcja serów i twarogów w Polsce w 2011 r. była na

poziomie 754,2 tys. ton, mleka w proszku 148,3 tys.

ton, masła 171,4 tys. ton, zaś produkcja mleka kro-

wiego wyniosła 12,4 mln ton.

Wartość eksportu soku jabłkowego w 2011 r. wy-

niosła 277 mln EUR (200 tys. ton), co oznaczało

wzrost o 52% w stosunku do 2010 r.

Szacuje się, że

roczna produkcja soku jabłkowego wyniosła ok.

220 tys. ton, czyli na eksport przeznaczono ok. 90%.

Wartość eksportu świeżych jabłek wyniosła

200,7 mln EUR (532 tys. ton) i mimo znacznie mniejszych

zbiorów wzrosła o 1%, a to z powodu wyższych cen.

Fakt, że produkty rolne i żywność są przedmio-

tem importu, nie świadczy zatem o słabej zdolności

żywieniowej polskiego rolnictwa, a jedynie o uczest-

nictwie tej branży w międzynarodowej wymianie

handlowej.

Rozwój rolnictwa i zapewnienie odpowiednich do-

chodów rolnikom jest jednym z celów zarówno wspól-

nej polityki rolnej (WPR), którą polskie rolnictwo

objęte jest od 2004 r., jak i wsparcia kierowanego

w ramach polityk krajowych.

Do podstawowych me-

chanizmów wdrażanych m.in. w celu podniesienia

dochodów rodzin rolniczych można zaliczyć:

1) płatności w ramach systemów wsparcia bezpo-

średniego;

2) wsparcie udzielane w ramach Programu Roz-

2007–2013);

3) interwencję w ramach wspólnotowej organiza-

cji rynków rolnych;

4) programy wsparcia krajowego:

— dopłaty do oprocentowania kredytów dla rol -

nictwa oraz częściową spłatę kapitału kredytów na

dopłaty do oprocentowania kredytów oraz częściową

spłatę kapitału w planie ﬁnansowym Agencji Re-

zaplanowano kwotę 864,4 mln zł),

— dopłaty do składek producentów rolnych z ty -

tułu ubezpieczenia upraw rolnych i zwierząt gospo-

darskich oraz częściowe doﬁnansowanieodszkodo-

wań wypłacanych producentom rolnym w związku

1156

ze szkodami w uprawach rolnych spowodowanymi

przez suszę (na ubezpieczenia upraw rolnych w 2012 r.

została zaplanowana kwota 203,8 mln zł, dopłata do

składki producenta rolnego stosowana jest w wyso-

kości 50% składki),

— częściowy zwrot podatku akcyzowego od oleju

(na realizację tego zadania na 2012 r. zaplanowano

środki w wysokości 720 mln zł),

— dotacje przedmiotowe dla różnych podmiotów

postępu biologicznego w produkcji zwierzęcej, ochro-

ny roślin, rolnictwa ekologicznego, postępu biologicz-

nego w produkcji roślinnej.

W ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiej-

skich 2007–2013 przewiduje się w bieżącym roku wy-

płacenie producentom rolnym pomocy w wysokości

ok. 10,7 mld zł.

Natomiast od dnia 1 grudnia br. roz-

pocznie się wypłata płatności w ramach systemów

przewiduje się, że producentom rolnym wypłacona

zostanie kwota ok. 14,5 mld zł.

Łącznie na realizację PROW 2007–2013 przewi-

dziano kwotę ponad 17,2 mld EUR.

Polska jako

jeden z pierwszych krajów przygotowała i uzgodni-

ła Program Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007–

–2013.

Program został przyjęty przez Komisję Eu-

ropejską decyzją z dnia 7 września 2007 r.

Całko-

wita alokacja dla programu została zwiększona

w 2010 r. o prawie 170 mln euro, które przeznaczo-

no na ﬁnansowanieprojektówdotyczącychproduk-

cji mleka, gospodarki wodnej, bioróżnorodności

i Internetu szerokopasmowego.

Ponadto duże zainteresowanie ze strony wniosko-

dawców zdecydowało o tym, że minister rolnictwa

i rozwoju wsi wnioskował o realokację środków po-

między działaniami, tak aby zwiększyć budżety tych

działań, które cieszą się największą popularnością

wśród rolników i mieszkańców obszarów wiejskich.

Do dnia 10 sierpnia 2012 r. w ramach realizacji

PROW 2007–2013 beneﬁcjencizłożylijużłączniepra-

wie 5,4 mln wniosków.

Zawarto ponad 4,36 mln

umów/decyzji na kwotę stanowiącą ponad 78,4% ca-

łości alokacji dla programu.

W ramach czterech osi PROW 2007–2013 realizo-

wane są 22 działania.

Należy podkreślić, że najwięk-

sza część z nich przeznaczona jest na rozwój rolnic-

twa i gospodarki żywnościowej.

Działania skierowa-

ne bezpośrednio do rolników znajdują się we wszyst-

kich czterech osiach programu.

Struktura gospodarstw rolnych wskazuje na cią-

głą potrzebę wspierania tworzenia grup producentów

rolnych.

Obecnie prawie 700 grup korzysta ze środ-

ków programu i wypłacono już prawie 276 mln zł.

Wartość uzyskanego obrotu przez grupy producen-

tów rolnych, które korzystają z pomocy w ramach

PROW 2007–2013 wynosi prawie 5 789 993 451,97 zł,

a wartość netto produkcji sprzedanej wynosi ponad

5 604 719 522,79 zł.

Warto również podkreślić, że PROW 2007–2013

wspiera rolników produkujących żywność wysokiej

jakości.

Projekty z tego zakresu realizowane są

w ramach dwóch działań: Uczestnictwo rolników

cyjno-promocyjne.

Celem tych działań jest poprawa

jakości produkcji i wzrost spożycia produktów rol-

nych objętych systemami jakości.

Cel ten jest reali-

zowany poprzez wsparcie rolników uczestniczących

w dobrowolnych systemach dotyczących jakości żyw-

ności w systemach wspólnotowych – systemie chro-

nionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń

geograﬁcznych,systemiegwarantowanychtradycyj-

nych specjalności oraz rolnictwa ekologicznego, a tak-

że w systemach krajowych: Integrowana produkcja

oraz Jakość, Tradycja.

W ramach działania: Uczest-

nictwo rolników w systemach jakości żywności wy-

dano ponad 18 tys. decyzji przyznających płatność na

kwotę ponad 104 mln zł.

Zrealizowano płatności dla

ponad 10 tys. producentów rolnych na kwotę prawie

11 mln zł.

Natomiast w ramach działania: Działania

informacyjno-promocyjne zawarto do tej pory 13 umów

na kwotę blisko 3 mln zł.

W nowej perspektywie ﬁnansowejnalata2014–

–2020 budżet UE będzie także wspierał działania

służące zwiększeniu konkurencyjności i poprawie

jakości produkcji w sektorze rolno-spożywczym,

jak również podnoszenie wiedzy, innowacyjność

Ministerstwo prowadzi również działania mające

na celu poprawę opłacalności i konkurencyjności pro-

dukcji rolniczej poprzez zwiększenie wielkości plo-

nów i poprawę ich jakości.

Od 2007 r. realizowane są dopłaty do 1 ha po-

wierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzo-

nych materiałem siewnym kategorii elitarny lub

kwaliﬁkowany.

Dopłatę można uzyskać w przypadku prowadze-

nia upraw następujących grup roślin:

1) zbóż (pszenica zwyczajna, żyto, jęczmień,

pszenżyto, owies) – 100/ha,

2) roślin strączkowych (łubin, groch siewny, bo-

bik, wyka siewna) – 160 zł/ha,

3) ziemniaków – 500 zł/ha.

W 2011 r. z dopłat tych skorzystało blisko 60 tys.

producentów rolnych.

Zastosowanie kwaliﬁkowane-

go materiału siewnego pozwala na zwiększenie plo-

nów, stabilności plonowania i poprawę jakości uzy-

skanych produktów.

Kolejnym działaniem, które należy wymienić, jest

działalność w zakresie rekomendacji odmian przez

Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Upraw-

nych, która ma charakter systemu wspomagania de-

cyzji przy doborze odmian do uprawy.

Dzięki łatwe-

mu dostępowi do informacji o odmianach opracowa-

nej na podstawie doświadczeń przeprowadzanych

w poszczególnych rejonach kraju producenci rolni

mogą wybierać odmiany dostosowane do warunków

glebowo-klimatycznych w danym rejonie upraw, o lep-

1157

szej odporności na choroby i wyższej zimotrwało-

ści.

Pozwala to na uzyskanie lepszych wyników

produkcji przy większej racjonalizacji ponoszonych

kosztów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

ministra skarbu państwa

na interpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

w sprawie planowanej prywatyzacji

trzystu polskich spółek (8383)

terpelację pani poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w spra-

wie planowanej prywatyzacji trzystu polskich spółek

uprzejmie informuję, co następuje.

Przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 27.03.2012 r.

plan prywatyzacji na lata 2012–2013 prezentuje

główne założenia polityki prywatyzacyjnej oraz wy-

kaz wyselekcjonowanych podmiotów z udziałem Skar-

bu Państwa, które zostaną objęte procesami prze-

kształceń własnościowych.

Stwierdzenie pani poseł, iż „Zgodnie z ustalenia-

mi część środków uzyskanych z procesu prywatyzacji

ma służyć wsparciu strategicznych sektorów rozwoju

państwa, takich jak np.: Fundusz Rezerwy Demogra-

ﬁcznej,FunduszRestrukturyzacjiPrzedsiębiorców

(...)”, wydaje się nie w pełni zasadne.

Rozdysponowa-

nie przychodów z prywatyzacji realizowane jest bo-

wiem zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami

prawa, a nie ustaleniami.

Wysokość oraz rodzaj fun-

duszu, na jaki przeznaczane są środki z prywatyzacji,

określone są w ustawach: o komercjalizacji i prywa-

tyzacji, o systemie ubezpieczeń społecznych, o re-

strukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego

1.

W jaki sposób szeroko zakrojony program pry-

watyzacji polskich przedsiębiorstw wpłynie na rozwój

kraju w przeciągu kilkudziesięciu lat?

W ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa na pod-

stawie przeprowadzonych analiz ekonomiczno-ﬁnan-

sowych prywatyzacja spółek jest skutecznym sposo-

bem pozyskania dodatkowego kapitału i zapewnienia

stabilnego rozwoju – z korzyścią nie tylko dla pra-

cowników spółek i mieszkańców gmin, ale przede

wszystkim dla samych spółek i w konsekwencji dla

całej gospodarki.

Świadczy o tym przeprowadzona

w Ministerstwie Skarbu Państwa analiza kondycji

ekonomiczno-ﬁnansowej spółek sprywatyzowanych

po 2008 r.

Wszystkie wskaźniki spółek sprywatyzo-

wanych w 2008 r. na koniec 2011 r. uległy zdecydo-

wanej poprawie.

Wskaźnik rentowności obrotu brut-

to wzrósł z 3,4% do 6,8%, wskaźnik rentowności ob-

rotu netto z poziomu 2,6% wzrósł w tym samym

okresie do 5,4%, a wskaźnik rentowności sprzedaży

wzrósł z 2,9% do 5,2%.

W tym samym okresie pozo-

stałe z tych samych działów gospodarki narodowej,

co sprywatyzowane spółki, utrzymały wskaźniki ren-

towności na zbliżonym poziomie (wzrost w granicach

niecałego 1 punktu procentowego).

Ponadto pomimo dodatnich wyników ﬁnanso-

wych netto spółki niejednokrotnie nie dysponują wy-

starczającymi środkami na sﬁnansowanie swoich

potrzeb inwestycyjnych, a bez przeznaczenia odpo-

wiednich nakładów w zakresie sprzętu oraz moder-

nizacji obiektów nie będzie możliwe w przyszłości

skuteczne ich funkcjonowanie na rynku, zwłaszcza

w warunkach zaostrzającej się konkurencji rynko-

wej.

Biorąc pod uwagę zapotrzebowanie na środki

inwestycyjne oraz fakt, że Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa nie ma możliwości doﬁnansowaniaspółekSkar-

bu Państwa, jedynym sposobem uzyskania środków

na dalszy ich rozwój jest pozyskanie inwestora.

Zawierane przez ministra skarbu państwa umo-

wy prywatyzacyjne często nakładają na inwestora

określone zobowiązania pozacenowe, w tym m.in. do-

tyczące dokonania niezbędnych inwestycji, kontynu-

acji działalności statutowej spółki oraz zawierające

zakaz likwidacji i zbywania całości lub części mająt-

ku spółki, w wyniku którego byłaby ona pozbawiona

możliwości prowadzenia podstawowej działalności,

zakaz obniżania kapitału zakładowego czy zakaz

sprzedaży udziałów innemu inwestorowi w określo-

nym czasie.

Powyższe zapisy mają na celu wyelimi-

nowanie działań podnoszonych przez związki zawo-

dowe jako zagrożenia, takich jak zakup prywatyzo-

wanego podmiotu ze względu na korzystne położenie

gruntów i likwidacja spółki lub przeniesienie prowa-

dzonej działalności.

Pragnę podkreślić, że wszelkie podejmowane przez

Ministerstwo Skarbu Państwa działania mają na celu

dbałość o przyszłość samej spółki, w tym zatrudnio-

nych w niej pracowników, jak również o zapewnienie

realizacji strategicznych celów Skarbu Państwa.

2.

Co skłoniło resort Skarbu Państwa do takiej

radykalnej i niebezpiecznej dla kraju prywatyzacji?

Plan prywatyzacji na lata 2012–2013 jest konty-

nuacją realizacji procesów przekształceń własnościo-

wych prowadzonych wcześniej na podstawie przyję-

dokumentu „Plan prywatyzacji na lata 2008–2011”

(zaktualizowanego w dniu 10 lutego 2009 r.).

Konsekwentna realizacja procesów prywatyzacji

ma na celu:

— modernizację gospodarki i stworzenie lepszych

warunków do rozwoju gospodarczego Polski,

— wsparcie polityk publicznych,

— rozwój rynku kapitałowego.

1158

Przekształcenia własnościowe są jedną z podstaw

przemian społeczno-gospodarczych i mają znaczący

wpływ na rozwój przedsiębiorczości.

Prywatyzacja

przyczynia się do dobrej kondycji polskiej gospodarki

w ujęciu makroekonomicznym oraz wpływa na roz-

wój społeczny.

Na obecnym etapie rozwoju gospodar-

ki procesy prywatyzacyjne są zdeterminowane za-

równo przez potrzeby wewnętrzne rynku, jak i sytu-

ację gospodarczą na świecie.

Wyzwania rozwojowe

Polski (w tym konieczność zwiększenia konkurencyj-

ności gospodarki i efektywności przedsiębiorstw, in-

nowacyjności i poszukiwania przewag konkurencyj-

nych oraz nowych modeli i narzędzi zaspokajania

potrzeb społecznych) wymagają kontynuacji proce-

sów przekształceń własnościowych.

Dlatego też nie

sposób określić prowadzonej obecnie prywatyzacji

mianem „niebezpiecznej dla kraju”.

3.

W jakim stopniu środki uzyskane z prywatyza-

cji wzmocnią strategiczne sektory rozwoju kraju i na

ile lat owe środki wesprą dane sektory?

Jak wcześniej wspomniano, rozdysponowanie przy-

chodów z prywatyzacji spółek z udziałem Skarbu

Państwa realizowane jest zgodnie z obowiązującymi

przepisami prawa.

Poza odpisami na fundusze celowe

(jak np. Fundusz Rozwoju Przedsiębiorców), które

przeznaczane są na pomoc w celu ratowania lub re-

strukturyzacji przedsiębiorców, środki ﬁnansowe

pozyskane przez spółki od inwestorów pozwalają na

realizację nowych inwestycji, modernizacje, a w kon-

sekwencji na rozwój i poprawę konkurencyjności tych

podmiotów.

Dotyczy to wszystkich sektorów, nie tyl-

ko strategicznych.

Przykładowo prywatyzacja spółek

z udziałem Skarbu Państwa poprzez giełdę papierów

wartościowych tylko w latach 2008–2011 pozwoliła

na pozyskanie przez nie 15 mld zł.

Wśród nich zna-

lazły się: PGE Polska Grupa Energetyczna SA, PKO

BP SA, Enea SA, Zakłady Azotowe w Tarnowie SA,

Lubelski Węgiel Bogdanka SA i Ciech SA.

4.

W momencie zakończenia danej prywatyzacji

i pojawienia się nowych potrzeb kraju, co ma w pla-

nach sprzedać ministerstwo?

W ostatnich latach podstawowym źródłem ﬁnanso-

wania deﬁcytubudżetowegosąprzychodyzemisjiskar-

bowych papierów wartościowych.

Przychody z prywa-

tyzacji stanowią jedynie ich uzupełnienie.

W projekcie

ustawy budżetowej na 2013 r. szacowane przychody

z prywatyzacji w wysokości 5 mld zł stanowią tylko

część planowanych przychodów do budżetu państwa

ogółem, szacowanych na 267 mld zł.

Źródła pokrycia deﬁcytubudżetowegookreślausta-

wa o ﬁnansachpublicznychstanowiąca,iżpozaprzy-

chodem z prywatyzacji deﬁcytbudżetupaństwamoże

być pokryty przychodami pochodzącymi m.in. z:

— sprzedaży skarbowych papierów wartościo -

wych na rynku krajowym i zagranicznym;

— kredytów zaciąganych w bankach krajowych

— pożyczek.

Prowadzona przez rząd polityka ﬁskalna ukie-

runkowana na stabilizację ﬁnansów publicznych

i wzrost gospodarczy oznacza m.in. zmniejszenie po-

ziomu deﬁcytubudżetowegowokresienajbliższych

lat.

Stąd też wygaśnięcie w przyszłości wpływów

z prywatyzacji nie będzie stanowiło zagrożenia dla

stabilności ﬁnansówpublicznych.

5.

Ile czasu będzie trwała realizacja danego planu

prywatyzacji?

Jak pani poseł zauważyła, w ramach planu prywa-

tyzacji na lata 2012–2013 minister skarbu państwa

planuje całkowite wyjście z akcjonariatu/udziału

w 85% nadzorowanych przez siebie spółek ujętych

w planie do końca 2013 r.

W pozostałych spółkach,

o istotnym znaczeniu dla Skarbu Państwa, utrzymane

zostaną pakiety większościowe lub pozwalające zacho-

wać władztwo korporacyjne (dotyczy to m.in. spółek

z sektora energetycznego, ﬁnansowegoiobronnego).

Czas realizacji poszczególnych projektów prywa-

tyzacyjnych uwarunkowany jest wieloma czynnika-

mi zarówno zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi.

Pod-

kreślić należy, że skuteczność prowadzenia procesów

prywatyzacji w dużej mierze uzależniona jest od sy-

tuacji gospodarczej w Polsce i na rynkach zagranicz-

nych.

Szybko zmieniające się otoczenie makroekono-

miczne wymaga uwzględnienia okoliczności i czyn-

ników, które wpływają na wartość prywatyzowanych

podmiotów, zarówno, w krótko- jak i długotermino-

wej perspektywie.

Korelacja pomiędzy tendencjami

w gospodarce a kondycją ﬁnansowąspółekjestana-

lizowana na bieżąco i pozwala na wybór optymalnej

ścieżki prywatyzacji dla danego podmiotu, a także

momentu jego prywatyzacji.

Zewnętrzne uwarunko-

wania gospodarcze przekładają się na zainteresowa-

nie potencjalnych inwestorów ofertą prywatyzacyjną

ministra skarbu państwa.

Przede wszystkim istotna

jest tu możliwość pozyskania ﬁnansowania,atakże

atrakcyjność oferty prywatyzacyjnej w stosunku do

innych alternatywnych możliwości inwestycyjnych.

Wśród czynników wewnętrznych gwarantujących

skuteczną realizację poszczególnych projektów pry-

watyzacyjnych wymienić można m.in.: atrakcyjność

branży prywatyzowanych spółek, ich kondycję eko-

nomiczno-ﬁnansową,brakprzeszkódformalnopraw-

nych, tj. np. uregulowany stan prawny nieruchomo-

ści, sprzedaż trudno zbywalnych nieruchomości nie-

związanych z przedmiotem działalności, zbędnych

z punktu widzenia funkcjonowania podmiotu, brak

roszczeń reprywatyzacyjnych, zakończone procesy

restrukturyzacji.

Na efektywne prowadzenie procesów prywatyza-

cyjnych oddziałuje również sytuacja na rynkach ka-

pitałowych, która odzwierciedla nastroje panujące

wśród inwestorów oraz jest miejscem, gdzie następu-

je najszybsza, a zarazem najbardziej widoczna reak-

cja na zmiany koniunktury.

Decyzja dotycząca zbywania przez Skarb Państwa

pakietów akcji spółek już notowanych na GPW lub

wprowadzanych na warszawski parkiet podejmowa-

na jest na podstawie bieżącej analizy popytu, atrak-

1159

cyjności cen, wariantów alternatywnych.

Powyższe

czynniki uwzględniane są przy doborze konkretnych

spółek oraz wielkości pakietów zbywanych akcji.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie ulokowania polskiej ambasady

na Białorusi w budynku ﬁrmy

objętej sankcjami Unii Europejskiej (8384)

nr SPS-023-8384/12, z dnia 11 września br.) w spra-

wie ulokowania polskiej ambasady na Białorusi

uprzejmie informuję.

Umowa najmu pomieszczeń przeznaczonych na

tymczasową siedzibę ambasady RP w budynku Azi-

mut przy ul. Biaduli w Mińsku została podpisana

przed objęciem właściciela budynku sankcjami poli-

tycznymi.

Wybór tej lokalizacji nastąpił w wyniku szczegó-

łowej analizy oferty nieruchomości zgłoszonych do

najmu na terenie Mińska.

Analiza ta była przepro-

wadzona w drugiej połowie 2011 r.

Inne oferowane

powierzchnie biurowe miały liczne wady, które dys-

kwaliﬁkowały je jako nawet tymczasową siedzibę

ambasady RP.

Sytuacja na rynku nieruchomości w Mińsku nie

uległa zmianie i przeniesienie tymczasowej siedziby

ambasady do innej lokalizacji tymczasowej praktycz-

nie nie jest możliwe lub spowodowałoby przeniesienie

placówki do lokalu o standardzie drastycznie niż-

szym, niż wymaga tego lokalizacja Ambasady RP

w Republice Białorusi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

możliwości korzystania z usług medycznych

poza granicami kraju (8385)

smo z 11 września 2012 r., znak: SPS-023-8385/12,

w sprawie interpelacji poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

proszę przyjąć poniższe informacje na temat wdra-

żania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

wania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdro-

wotnej (dyrektywy transgranicznej).

1.

W myśl przepisów dyrektywy transgranicznej

ewentualne wprowadzenie wymogu uzyskiwania

uprzedniej zgody płatnika na leczenie zagraniczne jest

obwarowane kilkoma warunkami.

Przede wszystkim

może być wprowadzone w odniesieniu do opieki zdro-

wotnej, w przypadku której konieczne jest planowa-

nie, aby zapewnić udzielanie świadczeń o wysokiej

jakości i kontrolę kosztów, co ma zapobiec marnotra-

wieniu zasobów ﬁnansowych, technicznych i ludz-

kich.

Świadczenia objęte ewentualnym wymogiem

uzyskania uprzedniej zgody, to takie, które wymaga-

ją co najmniej jednego noclegu pacjenta w szpitalu

albo użycia wysokospecjalistycznej i kosztochłonnej

infrastruktury lub sprzętu medycznego.

Tym samym

prawodawca unijny wprowadził ograniczenie w swo-

bodnym stosowaniu wymogu uzyskania uprzedniej

zgody płatnika na leczenie zagraniczne.

Przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia biorą

udział w spotkaniach z ekspertami z innych państw

członkowskich Unii Europejskiej, poświęconych

wdrażaniu dyrektywy transgranicznej.

W dyskusjach

prowadzonych przy takich okazjach często przewija

się temat wprowadzenia systemu uprzednich zgód na

leczenie transgraniczne w systemach opieki zdrowot-

nej wielu państw członkowskich.

Nie można zatem

stwierdzić, że jedynie Polska planuje ewentualne

wprowadzenie takiego ograniczenia w korzystaniu

z rozwiązań wprowadzonych dyrektywą transgra-

niczną.

Należy z całą mocą podkreślić, że rozwiąza-

nie to jest co do zasady całkowicie zgodne z postano-

wieniami dyrektywy.

Wprowadzenie systemu uprzednich zgód, nie tyl-

ko w przypadku Polski, będzie miało przede wszyst-

kim na celu zapobieżenie brakowi kontroli nad od-

pływaniem pieniędzy z krajowego systemu opieki

zdrowotnej, ponieważ ich wydanie na leczenie zagra-

niczne będzie jednocześnie oznaczało mniejsze wy-

datki na leczenie tych pacjentów, którzy ze względu

nie, nieznajomość języków obcych czy złą sytuację

ﬁnansowąniebędąwstanieleczyćsięzagranicą.

1160

2.

Wprowadzenie wymogu uzyskiwania uprzed-

niej zgody na leczenie zagraniczne ma zapobiegać

marnotrawieniu zasobów systemów opieki zdrowot-

nej i powinno być uzasadnione sytuacją w danym

państwie członkowskim.

Oznacza to, że jeśli zajdą

okoliczności, które będą uzasadniały zmianę zawar-

tości listy świadczeń objętych systemem uprzednich

zgód, to taką listę należy zmienić.

Działania te są

w gestii każdego z państw członkowskich.

W pierwotnym projekcie dyrektywy transgranicz-

nej to nie poszczególne państwa członkowskie, ale

Komisja Europejska miała opracować listę świadczeń

objętych wymogiem uprzednich zgód.

Państwa sprze-

ciwiły się takiemu rozwiązaniu m.in. dlatego, że

oznaczałoby ono brak elastyczności i utrudniało do-

konywanie zmian w już raz przyjętym wykazie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie pogarszającej się sytuacji

demograﬁcznej na terenie Polski(8386)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-8386/12, dotyczące interpelacji poseł Anny

acji demograﬁcznejnatereniePolski,uprzejmiewy-

jaśniam.

Działaniem rządu leżącym w kompetencji Mini-

sterstwa Pracy i Polityki Społecznej mającym na celu

przeciwdziałanie negatywnym skutkom niżu demo-

graﬁcznego jest wsparcie rodziny realizowane po-

przez m.in.:

— transfer świadczeń socjalnych, na które skła -

dają się głównie świadczenia rodzinne oraz świadcze-

nia z funduszu alimentacyjnego,

— odpowiednie regulacje dotyczące uprawnień

pracowniczych zawarte w Kodeksie pracy, m.in.

w zakresie ochrony kobiet w ciąży, urlopów ma-

cierzyńskich i ojcowskich oraz urlopów wycho-

wawczych,

— działania nakierowane na rozwój instytucji

Znaczącym instrumentem wsparcia materialnego

przez państwo rodzin z dziećmi na utrzymaniu jest

system świadczeń rodzinnych, określony przepisami

ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W dniu 16 maja

2012 r.

Rada Ministrów przyjęła i zaproponowała

podwyższenie od 1 listopada 2012 r. kwot kryteriów

dochodowych uprawniających do świadczeń rodzin-

odpowiednio: 539 zł i 623 zł (wzrost o 6,9%) oraz

kwot zasiłków rodzinnych (miesięcznie):

o 13,2%),

18 lat (wzrost o 16,5%),

24 lat (wzrost o 17,3%).

Równocześnie Rada Ministrów zaproponowała

dwuetapowe podnoszenie kwot kryterium dochodo-

wego uprawniających do świadczeń rodzinnych, tj. od

1 listopada 2012 r. w podanych wyżej wysokościach

oraz od 1 listopada 2014 r. do wysokości 574 zł na

kiem niepełnosprawnym.

Obowiązujące od 1 listopa-

da 2012 r. ww. kwoty kryteriów dochodowych upraw-

niających do świadczeń rodzinnych oraz kwoty

świadczeń rodzinnych zostały ogłoszone rozporzą-

gania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świad-

czeń rodzinnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 959).

W 2012 r.

– w związku z podwyższeniem od dnia l listopada

2012 r. zasiłków rodzinnych oraz w pierwszym etapie

kryteriów dochodowych – wydatki na świadczenia

rodzinne oszacowane przez Ministerstwo Finansów

wzrosną o ok. 154 mln zł, a w 2013 r. – o ok. 907 mln

zł.

Natomiast w 2014 r. – w związku z drugim etapem

podwyższenia kryteriów dochodowych od 1 listopada

2014 r. – wydatki na świadczenia rodzinne wzrosną

o ok. 923 mln zł.

towało projekt nowelizacji ustawy o świadczeniach

rodzinnych zakładający zmianę zasad przyznawania

świadczenia pielęgnacyjnego.

Projekt zakłada pozo-

stawienie uniezależnionego od kryterium dochodo-

wego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości

620 zł dla rodziców dzieci niepełnosprawnych oraz

wprowadzenie uzależnionego od kryterium dochodo-

wego specjalnego zasiłku opiekuńczego w wysokości

520 zł dla innych osób, na których ciąży obowiązek

alimentacyjny, jeżeli rezygnują z pracy, aby zająć się

niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Ponadto informuję, że od listopada 2011 r. reali-

zowane są rządowe programy udzielania pomocy

ﬁnansowejwwysokości100złmiesięcznieniektó-

rym osobom uprawnionym do świadczenia pielęgna-

cyjnego, w szczególności opiekunom niepełnospraw-

nych dzieci.

Obecnie realizowany jest ww. program,

w okresie od lipca do grudnia br. Na ten cel w 2011 r.

wydano 34 mln zł, natomiast w 2012 r. zaplanowano

ok. 115,8 mln zł.

1161

Rodziny z dziećmi na utrzymaniu znajdujące się

wsparcie z systemu pomocy społecznej.

W dniu 16 maja

podwyższenie m.in. kwot niektórych świadczeń z po-

mocy społecznej oraz wysokości kryteriów dochodo-

wych uprawniających do tych świadczeń dla osoby

samotnie gospodarującej do wysokości 542 zł oraz dla

osoby w rodzinie – do wysokości 456 zł.

Obowiązują-

ce od 1 października 2012 r. ww. kwoty zostały ogło-

szone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lip-

ca 2012 r. w sprawie zweryﬁkowanych kryteriów

mocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823).

Ponadto rodziny spełniające określone kryteria

dochodowe mogą skorzystać z pomocy udzielanej

w ramach wieloletniego programu „Pomoc państwa

nia dzieci oraz zapewnianie posiłku osobom jego

pozbawionym.

W dniu 12 czerwca 2012 r.

Rada Ministrów zapro-

ponowała podwyższenie od 1 stycznia 2013 r. kwoty

minimalnego wynagrodzenia za pracę z 1500 zł do

1600 zł (wzrost 6,7%).

Obowiązująca od 1 stycznia

2013 r. ww. kwota została określona w rozporządze-

Państwo wspiera rodziny również poprzez tworze-

nie odpowiednich regulacji dotyczących uprawnień

pracowniczych i możliwości godzenia obowiązków

zawodowych z rodzinnymi zawartych w Kodeksie

Pracy.

Przewiduje się możliwość wykonywania pracy

w tzw. zadaniowym czasie pracy, w formie telepracy,

w systemie pracy weekendowej, w systemie skróco-

nego tygodnia pracy, na zmiany, a także ustalenie

indywidualnego rozkładu czasu pracy.

Od 2009 r. podwyższono wymiar urlopu macie-

rzyńskiego z 18 tygodni do 20 tygodni w przypadku

miar urlopu ulega zwiększeniu wraz z liczbą dzieci

urodzonych przy jednym porodzie do 37 tygodni

jednym porodzie).

W 2010 r. wprowadzono dodatko-

wy urlop macierzyński w wymiarze do 2 tygodni,

stanowiący przedłużenie obligatoryjnego wymiaru

urlopu macierzyńskiego, a także urlop ojcowski

w wymiarze do 1 tygodnia.

Od 1 stycznia 2012 r.

wzrósł wymiar dodatkowego urlopu macierzyńskie-

go, do 4 tygodni (w przypadku urodzenia jednego

dziecka przy jednym porodzie) lub do 6 tygodni

jednym porodzie), a także urlopu ojcowskiego – do

2 tygodni.

Od 2014 r. wymiar dodatkowego urlopu

macierzyńskiego wzrośnie odpowiednio do 6 lub do

8 tygodni.

Ponadto już dziś Kodeks pracy przewiduje

możliwość dzielenia się urlopem macierzyńskim mię-

dzy rodzicami dziecka (m.in. po wykorzystaniu co

najmniej 14 tygodni urlopu przez matkę dziecka może

ona pozostałą jego część przekazać ojcu dziecka).

Przygotowany został także projekt ustawy o zmia-

nie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz

nie zakresu podmiotowego osób, za które budżet pań-

stwa opłacać będzie składkę na ubezpieczenie emery-

talne i rentowe w okresie jak urlop wychowawczy,

o inne – niż pracownicy – osoby wychowujące małe

dzieci (np. o samozatrudnionych czy rolników).

Znacznym wsparciem dla rodzin z dziećmi na utrzy-

maniu są usługi opieki nad małymi dziećmi.

Kluczową

kwestią jest zapewnienie wzrostu dostępności do

żłobków, klubów dziecięcych czy innych instytucji opie-

ki nad małym dzieckiem, co w konsekwencji powinno

się przyczynić do wzrostu aktywności zawodowej

opiekunów tych dzieci na rynku pracy.

Od 2011 r.

wany jest resortowy program rozwoju instytucji opie-

którego jednostki samorządu terytorialnego mogą

uzyskać doﬁnansowanie ze środków budżetu pań-

stwa w zakresie tworzenia nowych miejsc opieki nad

cięcych, a także doﬁnansowaniaszkoleńdziennych

opiekunów.

W ubiegłym roku udzielono gminom do-

tacji na kwotę ogółem 15,3 mln zł.

W związku z tym

gminy zadeklarowały powstanie ok. 4 tys. nowych

cym roku w związku z realizacją programu „Maluch”

gminy złożyły oferty na kwotę ok. 24 mln zł i zade-

klarowały powstanie ok. 3,2 nowych miejsc opieki

nad małymi dziećmi w żłobkach i klubach dziecię-

cych.

Pozostałą kwotę rezerwy celowej ujętej w części

83, poz. 58: Środki na realizację zadań wynikających

tj. ok. 16 mln zł, przeznaczono na doﬁnansowanie

wydatków bieżących związanych z utrzymaniem

nych z udziałem programu „Maluch”, a także kosz-

tów utrzymania i tworzenia innych miejsc opieki nad

opiekuna.

W bieżącym roku w ramach PO KL 2007–2013,

priorytet I, działanie 1.5: Wspieranie rozwiązań na

szony został również konkurs na doﬁnansowanie

wydatków (do 85% wartości projektu) na funkcjo-

nowanie miejsc opieki nad dzieckiem w żłobkach

i klubach dziecięcych.

W 2012 r. w ramach powyż-

szego konkursu przeznaczono 150 mln zł.

Natomiast

na wniosek rodzica ze środków budżetu państwa

Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłaca składki

(emerytalną, rentową, wypadkową i zdrowotną) za

nianie, od podstawy stanowiącej kwotę nie wyższą

za dany rok (wg stanu na dzień 17 września br. było

8,2 tys. niań).

Jednocześnie informuję, że Ministerstwo Pracy

1162

lat 3, który jest odpowiedzią na najczęściej zgłaszane

dający m.in. wprowadzenie przepisów umożliwiają-

cych połączenie w celach organizacyjno-administra-

cyjnych przedszkoli, innych form wychowania przed-

szkolnego oraz szkół z instytucjami opieki nad dzieć-

mi w wieku do lat 3, a także zmniejszenie wymaga-

nego udziału własnego gmin korzystających z dotacji

budżetu państwa na doﬁnansowanieinstytucjiopie-

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, dążąc do

upowszechniania idei równych szans wzmacniających

politykę prorodzinną państwa, podjęło szereg działań

prowadzących do aktywizowania kobiet na rynku pra-

cy, przełamywania stereotypów oraz wzmocnienia ich

pozycji poprzez politykę godzenia ról rodzinnych i za-

wodowych.

W ramach wyrównywania szans kobiet

ogólnokrajowe projekty, które odgrywają istotną rolę

dla polityki państwa.

Na chwilę obecną realizowane

są projekty współﬁnansowanezEuropejskiegoFun-

duszu Społecznego: „Aktywizacja społeczno-ekono-

miczna kobiet na poziomie lokalnym i regionalnym”

oraz „Godzenie ról rodzinnych i zawodowych kobiet

i mężczyzn”.

W latach 2010–2012 Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej podjęło się również realizacji pro-

jektu współﬁnansowanegoprzezKomisjęEuropejską

pod nazwą „Gender mainstreaming jako narzędzie

zmiany na rynku pracy”.

Jednocześnie informuję, że w Ministerstwie Pra-

cy i Polityki Społecznej toczą się prace analityczne

dotyczące dalszych działań w obszarze polityki pro-

rodzinnej.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

struktury kierowania i dowodzenia

Wojskami Specjalnymi (8387)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie planowanej reorganizacji struktury kierowania

12), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wy-

Planowane działania reorganizacyjne w Siłach

Zbrojnych RP w zakresie systemu kierowania i do-

wodzenia wynikają ze zmieniających się uwarunko-

wań w obszarze bezpieczeństwa światowego oraz

potrzeb obronnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Wszyst-

kie zmiany dotyczące przebudowy struktur organi-

zacyjnych rodzajów i komponentów Sił Zbrojnych

RP, w tym struktur zarządzania, kierowania i dowo-

dzenia, poddawane są wszechstronnym analizom, ze

szczególnym uwzględnieniem efektywności i funkcjo-

nalności, a także w kontekście wydatkowania środ-

ków ﬁnansowychzbudżetupaństwaorazskutków

społecznych.

Rozwój armii, podobnie jak rozwój całego kraju,

jest procesem ciągłym i długotrwałym.

Zmiany za-

chodzące nieprzerwanie w środowisku bezpieczeń-

stwa, w tym dotyczące istniejących oraz przewidywa-

nych zagrożeń, implikują potrzebę elastyczności i sku-

teczności w reagowaniu na nie, doskonalenia obec-

nych oraz pozyskiwania nowych zdolności operacyj-

nych.

Zdolności te rozwija się nie tylko drogą zmian

organizacyjnych, ale również poprzez odpowiednią

alokację zasobów osobowych, pozyskiwanie lub mo-

dernizację uzbrojenia i sprzętu wojskowego, prowa-

dzenie ćwiczeń i szkoleń, zmiany dyslokacyjne, po-

prawę stanu posiadanego zasobu infrastruktury oraz

ewolucję doktryn wojskowych.

Cyklicznie (co cztery

lata) w ramach procesu programowania rozwoju Sił

Zbrojnych RP dokonywana jest identyﬁkacjapotrzeb

operacyjnych i określana jest ich szczegółowa specy-

ﬁkacjaorazwymagania.

Strategia rozwoju Wojska Polskiego wynika z za-

pisów dokumentów dyrektywnych ukierunkowują-

cych proces planowania i programowania tego dzia-

łania.

Podstawowym, generalnym dokumentem obo-

wiązującym w tym zakresie jest „Strategia bezpie-

czeństwa narodowego Rzeczypospolitej Polskiej”.

Natomiast do grupy dokumentów strategicznych

opracowywanych na poszczególne lata zgodnie z cy-

klami planistycznymi należy postanowienie prezy-

denta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 listopada

rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

–2022 (M.P. Nr 103, poz. 1030), a także uchwała Rady

Ministrów w sprawie określenia „Szczegółowych kie-

runków przebudowy i modernizacji Sił Zbrojnych RP

na lata 2013–2018” przyjęta w dniu 25 września br.

W celu realizacji zapisów wymienionego postano-

wienia prezydenta RP w resorcie obrony narodowej

prowadzone są prace w zakresie wdrożenia nowego

systemu kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi

RP, ukierunkowanego na podniesienie efektywności

w tym obszarze, w czasie pokoju, kryzysu i wojny,

w układzie narodowym i sojuszniczym.

Realizacja

tego przedsięwzięcia będzie uzależniona od przepro-

1163

wadzenia niezbędnych zmian legislacyjnych (w tym

dotyczących niektórych aktów ustawowych).

Zgodnie z ww. dokumentami w resorcie obrony

narodowej opracowywane są programy rozwoju pol-

skiej armii.

Aktualnie wdrażane są postanowienia

„Programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2009–

–2018”.

W resorcie obrony narodowej podejmowanych jest

operacyjnych wszystkich formacji jednostek specjal-

nych.

Oprócz prowadzenia intensywnego szkolenia

w układzie narodowym i sojuszniczym, pozyskania

doświadczenia jednostek specjalnych podczas udzia-

łu w misjach pokojowych, to jednak o wzroście ich

siły bojowej decyduje zawsze czynnik ludzki, a póź-

niej sprzęt i uzbrojenie najnowszej generacji.

Nie bez

znaczenia jest również sposób podporządkowania

i dowodzenia pododdziałami.

Projektowane zmiany organizacyjne zawarte

w planowanej reformie systemu kierowania i dowo-

dzenia Siłami Zbrojnymi RP nie dotyczą w najmniej-

szym stopniu szczebla taktycznego Wojsk Specjal-

nych (struktur oddziałów, pododdziałów), a więc jed-

nostek bojowych, lecz organu dowodzenia, jakim jest

Dowództwo Wojsk Specjalnych.

Planuje się pozosta-

wić je pod jednolitym dowództwem, tylko podporząd-

kowanym bezpośrednio w pionie operacyjnym – dla

jednostek o wysokim stopniu gotowości bojowej.

Zmiany mają służyć utrzymaniu oddziałów/podod-

działów Wojsk Specjalnych w wysokim reżimie goto-

skutecznego i szybkiego ich użycia w zależności od

przeznaczenia i zaistniałej sytuacji.

Pragnę nadmienić, iż prognozowane zmiany nie

będą miały negatywnego wpływu na tzw. czynnik

ludzki.

W ramach reorganizacji systemu kierowania

i dowodzenia nie przewiduje się redukcji kadry w do-

wództwach szczebla centralnego, a jedynie jej częścio-

wą alokację do jednostek wojskowych.

Wpłynie to na

podniesienie wartości bojowej pododdziałów, jak i na

wzrost ich potencjału bojowego.

Nie bez znaczenia

dla Wojsk Specjalnych jest sukcesywne pozyskiwanie

nowoczesnego uzbrojenia i sprzętu wojskowego.

Do końca 2013 r.

Dowództwo Wojsk Specjalnych

osiągnie gotowość do dowodzenia operacjami specjal-

nymi w układzie sojuszniczym.

Konsekwentnie reali-

zowane będą zobowiązania bilateralne, w tym pogłę-

bianie współpracy z amerykańskimi partnerami.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie kar stosowanych wobec oszustów

ﬁnansowych(8388)

terpelację pani poseł Anny Sobeckiej w sprawie kar

przez pana wicemarszałka Marka Kuchcińskiego

przedstawiam, co następuje.

Przepisy art. 286 § 1 i 3 K.k. określają odpowie-

dzialność za oszustwo (tzw. czynne i bierne), którym

według tych przepisów jest motywowane celem osią-

gnięcia korzyści majątkowej doprowadzenie innej

(w szerokim znaczeniu), tj. powodującego uszczerbek

w istniejącym majątku pokrzywdzonego (damnum

emergens) lub umniejszenie przyszłych zysków (lu-

crum cessans) za pomocą wprowadzenia go w błąd

go pojmowania przedsiębranej czynności.

Istota tego

przestępstwa polega zatem na posłużeniu się fałszem

majątkowej na zasadzie dobrowolności (to właśnie

odróżnia oszustwo od zaboru i innych przestępstw

przeciwko mieniu).

W związku z powyższym należy

stwierdzić, że strona przedmiotowa omawianych ty-

pów czynów zabronionych może mieć, ale nie musi

kontekstu ściśle ﬁnansowego (a więc dotyczącego

środków pieniężnych).

Przedmiotowe zakazy karne

zostały zawarte w rozdziale XXXV Kodeksu karne-

go: Przestępstwa przeciwko mieniu.

Podana zaś

przez panią poseł liczba osób (ok. 28 000) oscyluje

wokół danych statystycznych przedstawiających licz-

bę osób skazanych w 2011 r. przez sądy rejonowe

w Polsce za popełnienie przestępstw określonych

w art. 286 § 1–3 K.k. w każdej postaci.

Odnosząc się bezpośrednio do podniesionych

przez panią poseł wątpliwości, należy stwierdzić, co

następuje.

Kwestia zaostrzenia kar za dane przestępstwo

jako przyjęty i realizowany przez organy państwa

środek polityki kryminalnej, której celem jest dąże-

nie do osiągnięcia pożądanych społecznie efektów

zarówno w zakresie walki z przestępczością, w tym

wypadku związaną z oszustwami ﬁnansowymi,jak

i w zakresie ochrony jej oﬁar,należydosferywybit-

nie ocennej.

Surowość kary za dane przestępstwo jest

środkiem do zmniejszenia popełnianej ich liczby, od

pewnego momentu przestaje mieć już na ową liczbę

wpływ, zważywszy, że mechanizm powstrzymania

sprawcy przed popełnieniem przestępstwa jest wy-

padkową surowości i nieuchronności kary.

Kary za

1164

przestępstwa z art. 286 K.k. (uzależnione aktualnie

od wartości przedmiotu przestępstwa zarówno w za-

kresie typu czynu, jak i ustawowych granic sankcji)

mogą być również niezwykle dotkliwe i to także

w wymiarze ﬁnansowym.

Należy też wspomnieć

o możliwości orzeczenia takich środków karnych, jak

np. zakaz wykonywania określonego zawodu lub pro-

wadzenia określonej działalności gospodarczej czy

też obowiązek naprawienia szkody.

Sądy wymierzają kary w sposób celowy.

Zadanie

sądu nie ogranicza się bowiem do podkreślania wagi

społecznej szkodliwości czynu przypisanego sprawcy

przestępstwa, lecz służy określeniu, jaka wysokość

kary na tle prawidłowo określonej społecznej szkodli-

wości spełni wymagania kary sprawiedliwej, odzwier-

ciedlającej zakładane oddziaływanie szczególno- i ogól-

noprewencyjne, pozwalającej takiemu sprawcy zro-

zumieć naganność swojego postępowania oraz wdro-

żyć go do poszanowania porządku prawnego w przy-

szłości.

Ta sfera działalności sądów jest niezawisła

i tylko praktyce orzeczniczej kształtowanej także po-

przez orzeczenia sądów odwoławczych należy pozo-

stawić reakcję państwa na popełnione przez konkret-

ną osobę w konkretnie ustalonych okolicznościach

przestępstwo oszustwa.

Należy także przypomnieć,

że nagminność popełniania określonego rodzaju

przestępstw nie jest, zgodnie z zasadą indywiduali-

zacji kary ukształtowaną w Kodeksie karnym z 1997 r.,

przesłanką nakazującą sądowi rozważenie podwyż-

szenia wymiaru kary dla danego sprawcy przestęp-

stwa.

Sąd, wymierzając karę, powinien natomiast

mieć wzgląd na potrzeby w zakresie kształtowania

świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 K.k.

in ﬁne).

Przestępstwa przeciwko mieniu w porównaniu

z innymi kategoriami przestępstw (np. przeciwko ży-

ciu i zdrowiu) nie są społecznie szkodliwe w stopniu,

który wymagałyby szczególnie surowego traktowa-

nia ich sprawców.

Kodeksową zasadą jest wymierza-

nie kary bezwzględnej pozbawienia wolności w osta-

teczności, gdy innego rodzaju kary nie spełnią zakre-

ślonych ustawą celów (art. 58 § 1 K.k.).

Kara pozba-

wienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania, wraz z nakładanymi obowiązkami i od-

dawaniem pod dozór kuratora sądowego, będzie speł-

niać zakładane cele przy prawidłowym jej wykony-

waniu.

Aktualnie w Ministerstwie Sprawiedliwości nie

prowadzi się ani nie przewiduje prowadzenia prac le-

gislacyjnych zmierzających do ustawowych zmian

zasad odpowiedzialności karnej sprawców przedmio-

towej kategorii przestępstw.

Sama możliwość wykre-

owania bardziej restrykcyjnych kar za oszustwa go-

spodarcze poprzez chociażby podniesienie zwłaszcza

dolnych czy górnych granic ustawowego zagrożenia

karą nie wydaje się zabiegiem mogącym w odczuwal-

nym stopniu wpłynąć na zmniejszenie liczby popeł-

nianych przestępstw.

Zważywszy na konieczność zin-

dywidualizowania wymiaru kary, wobec każdego

sprawcy przestępstwa Kodeks karny daje sądowi

możliwość wyboru sankcji określonej w danych, ela-

stycznych granicach.

Przyjęcie wysokiej, dolnej gra-

nicy zagrożenia karą mogłoby doprowadzić do sytu-

acji, w której to ustawodawca, a nie sąd, wymierzał-

by karę, skoro rozmaite stany faktyczne i okoliczno-

ści musiałyby się z góry spotkać z jedną, mechanicz-

nie wymierzaną sankcją.

W efekcie zwiększyłaby się

z pewnością liczba osadzonych w zakładach karnych,

już dziś znacząco przeciążonych.

Nauka prawa kar-

nego i praktyka wskazują, że środkiem do poprawy

obecnej sytuacji, tzn. zmniejszenia liczby popełnia-

nych przestępstw oszustwa, jest w nie mniejszym

stopniu niż trafna reakcja prawnokarna, także sze-

roko rozumiana edukacja prawna i ekonomiczna spo-

łeczeństwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

wypadków drogowych na polskich drogach

(8390)

smo Marszałka Sejmu RP z dnia 11 września 2012 r.,

nr SPS-023-8390/12, przekazujące interpelację poseł

Elżbiety Sobeckiej w sprawie przyczyn wzrostu liczby

wypadków drogowych w Polsce oraz wpływu fotora-

darów na tę liczbę informuję, że zgodnie z danymi

Komendy Głównej Policji w 2011 r. w Polsce doszło

do 40 065 wypadków drogowych, w których zginęło

4189 osób, a 49 501 zostało rannych.

Do Policji zgło-

szono 366 520 kolizji drogowych.

W porównaniu

z 2010 r. jest to:

— więcej wypadków o 1233 (+3,2%),

— więcej zabitych o 282 (+7,2%),

— więcej rannych o 549 (+1,1%),

— mniej kolizji o 49 555 (-11,9%).

Faktycznie trudno jest stwierdzić (bez pogłębio-

nych badań), jaka była przyczyna tego wzrostu.

Główne fakty, które mogły wpłynąć na sytuację na

drogach w minionym roku to: długa, ciepła jesień

oraz późna, łagodna zima, a w efekcie większy ruch,

większe prędkości i cięższe konsekwencje wypadków.

To także okres przejściowy we wdrażaniu nowego

systemu fotoradarów oraz niezrozumienie przez

część kierowców przepisów o podwyższeniu o 10 km/

1165

h prędkości dopuszczalnej na autostradach i drogach

ekspresowych oraz tolerancji na poziomie +10 km/h

wszystkich urządzeń rejestrujących przekraczanie

dopuszczalnej prędkości pojazdów.

Należy również zwrócić uwagę, że ubiegłoroczne

pogorszenie stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego

dotknęło jeszcze kilkanaście innych państw UE,

w tym liderów w poprawie bezpieczeństwa na dro-

gach, np.: Holandię, Wielką Brytanię, Szwecję czy

Estonię.

W tych krajach również nie ma jasnej odpo-

wiedzi co do przyczyn tego wzrostu.

Jednakże nie można na pewno za taki stan sytu-

acji winić nadmiernej liczby fotoradarów, gdyż

w 2011 r.

Inspekcja Transportu Drogowego przejęła

od Policji jedynie ok. 70 tych urządzeń i ok. 800 masz-

tów, w których mogą być one zainstalowane.

Dodat-

kowo część z nich została wycofana z eksploatacji ze

względu na zbyt duże zużycie.

Oznacza to, że w ubie-

głym roku liczba fotoradarów na polskich drogach

zmalała i może właśnie to jest przyczyną wzrostu

liczby wypadków i ich oﬁar–rannychizabitych.

Do-

piero od 2013 r. ilość fotoradarów znacząco wzrośnie,

jak również zafunkcjonuje w pełni system automa-

tycznego nadzoru nad ruchem drogowym, co pozwo-

li skuteczniej walczyć z wykroczeniami drogowymi,

takimi jak przekraczanie dozwolonej prędkości, prze-

jeżdżanie skrzyżowań na czerwonym świetle, jazda

bez zapiętych pasów bezpieczeństwa, rozmawianie

przez telefon komórkowy w czasie prowadzenia po-

jazdów itp.

Jazda z prędkością niedostosowaną do warunków

panujących na drodze jest wciąż najczęstszą i najgroź-

niejszą przyczyną wypadków drogowych w Polsce, po-

dobnie jak w innych krajach.

Słoneczny dzień, pusta

i prosta droga to są warunki, w których wielu kierow-

ców decyduje się na zbyt szybką jazdę samochodem,

i w których wbrew powszechnemu mniemaniu zdarza

się bardzo wiele wypadków.

W 2011 r. z powodu nie-

dostosowania prędkości do warunków ruchu doszło do

9179 wypadków drogowych, w których 1232 osoby zgi-

nęły, a 12 831 zostało rannych.

Ponad 85% kierowców

przekracza dozwoloną prędkość w miastach i małych

miejscowościach (76 km/h to średnia prędkość pojaz-

dów przejeżdżających przez niewielkie miejscowości

mimo obowiązującego ograniczenia 50 km/h; na pod-

stawie raportu TNS Pentor przygotowanego na zlece-

nie KRBRD w ramach kampanii społecznej „Prędkość

zabija.

Włącz myślenie”).

Polacy postrzegają szybką jazdę innych kierow-

ców jako zagrożenie i potępiają ich brawurowe zacho-

wanie na drodze.

Sami jednak przekraczają dopusz-

czalne limity prędkości, ponieważ nie widzą w tym

nic złego.

Pokutuje przeświadczenie, że jest to atry-

but doświadczonego i dobrego kierowcy, który sam

jest w stanie ocenić, kiedy może jechać szybciej.

Obecnie w Polsce wystawia się za przekraczanie

prędkości (zarówno w wyniku kontroli policyjnych,

jak i działania fotoradarów) 40 mandatów na 1000 osób,

a tymczasem w Austrii czy Holandii wystawia się ich

ok. 500 (Tabela 1.).

Tabela 1.

Roczna liczba mandatów za przekracza-

nie dozwolonej prędkości na 1000 osób (wystawio-

nych podczas kontroli drogowych przez Policję oraz

z systemu fotoradarowego; źródło: European Trans-

port Safety Council – A Challenging Start towards

the EU 2020 Road Safety Target – 6th Road Safety

PIN Report, czerwiec 2012 r.)

2)

Kraj 2011 r. 2010 r. 2009 r. 2008 r. 2007 r.

Austria 587 497 495 457 459

Holandia 445 501 552 558 595

Francja bd.

161 158 156 136

Cypr 118 107 90 137 165

Estonia

1)

80 58 35 65 37

Malta 80 103 bd.

Finlandia 62 61 64 52 44

Irlandia 59 35 39 40 45

Węgry

2)

54 66 35 23 bd.

Dania 51 50 47 45 48

Rumunia 50 44 46 51 49

Słowenia 49 59 79 72 73

Hiszpania

3)

42 46 49 44 27

Łotwa 44 45 50 49 45

Norwegia 41 44 44 48 54

Polska 40 35 38 34 32

Izrael bd.

26 29 29 22

Szwecja 22 24 24 23 23

Portugalia 22 18 16 20 20

Włochy 16 15 16 20 19

Szwajcaria bd.

335

Luksemburg bd.

44 42 49

Grecja 21 23 29 31 32

Bułgaria bd.

20 18

Czechy bd.

19 17 21

Wielka

Brytania

4)

bd.

18 20 24

Słowacja bd.

0 24 21

Litwa 17 16 14 10 20

Belgia bd.

Niemcy bd.

1)

Estonia – kontrole fotoradarowe rozpoczęły się od 10 maja

2010 r.

2)

Węgry – liczba wszystkich kar związanych z przekracza-

niem prędkości ujawnionych w procedurze administracyjnej.

3)

Hiszpania

– niedostępne dane z Kraju Basków, Katalonii

i obszarów zabudowanych.

4)

Wielka Brytania – dane tylko z Anglii i Walii, dane ze

Szkocji niedostępne.

Dotychczasowe doświadczenia państw posiadają-

cych automatyczne systemy nadzoru nad ruchem

drogowym wskazują na znaczącą poprawę w zakresie

przestrzegania przepisów przez kierujących pojazda-

mi, a co za tym idzie na znaczną poprawę bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego.

Nie mamy zatem podstaw,

aby sądzić, że zaadoptowane do warunków polskich

rozwiązania nie przyniosą pożądanego efektu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

1166

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie ponownego rozwoju

zorganizowanych grup przestępczych (8392)

sma z dnia 11 września 2012 r. (sygn.

SPS-023-8392/

Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie ponownego roz-

woju zorganizowanych grup przestępczych uprzej-

mie informuję, że resort spraw wewnętrznych na

bieżąco podejmuje działania ukierunkowane na wzmoc-

nienie możliwości skutecznego przeciwdziałania

i zwalczania grup przestępczych.

Działania te są

realizowane zarówno na poziomie krajowym, jak

Ze względu na społeczne i gospodarcze zagrożenia

spowodowane przestępczością zorganizowaną, w tym

straty ﬁnansowe ponoszone przez Skarb Państwa,

przeciwdziałanie i zwalczanie tej formy przestępczo-

ści stanowi jedno z priorytetowych zadań Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych oraz służb, organów i in-

stytucji realizujących działania w odniesieniu do

różnych form przestępczej działalności.

Zwalczaniem przestępczości zorganizowanej na

poziomie ogólnokrajowym zajmuje się powołane

w 2000 r.

Centralne Biuro Śledcze.

Komórka ta w cią-

gu swej dwunastoletniej działalności doprowadziła do

rozbicia i eliminacji wielu zorganizowanych grup prze-

stępczych w Polsce (w tym tzw. grupy pruszkowskiej

oraz wołomińskiej).

W 2011 r. zainteresowaniem CBŚ

objętych było 551 grup przestępczych, z czego 196 zo-

stało skutecznie wyeliminowanych lub zdestabilizo-

wanych.

W rezultacie działań CBŚ zarzuty karne za

udział w zorganizowanej grupie przestępczej usłysza-

ło 1712 osób, a 186 osobom przedstawiono zarzuty

o kierowanie grupami.

W chwili obecnej stopień za-

grożenia ze strony przestępczości zorganizowanej

można określić jako niski.

CBŚ stale monitoruje, roz-

poznaje i zwalcza zjawisko przestępczości zorganizo-

wanej, reagując na każde wydarzenie o takim cha-

rakterze w sferach kryminalnej, terroru kryminal-

nego, narkotykowej oraz ekonomicznej.

Chciałbym dodać, że w lutym 2011 r. komendant

główny Policji powołał zespoły do rozpoznania ope-

racyjnego środowisk pseudokibiców wchodzących

w struktury przestępczości zorganizowanej.

W skład

zespołów wchodzą funkcjonariusze CBŚ KGP oraz

komend wojewódzkich Policji.

Ponadto w czerwcu 2011 r. powołano nową komór-

kę organizacyjną KGP – Wydział Operacji Pościgo-

wych, którego celem jest intensyﬁkacjadziałańCBŚ

KGP w obszarze poszukiwań sprawców najgroźniej-

szych przestępstw i członków zorganizowanych grup

przestępczych, zarówno na poziomie krajowym, jak

Pragnę podkreślić, iż resort spraw wewnętrz-

nych aktywnie uczestniczy we współpracy między-

narodowej prowadzonej w ramach Interpolu, Euro-

polu i innych struktur Unii Europejskiej, organiza-

cji międzynarodowych oraz bezpośrednio pomiędzy

polskimi służbami, organami i instytucjami a ich

zagranicznymi odpowiednikami.

Przedstawiciel MSW

uczestniczy w Stałym Komitecie ds. Współpracy

Operacyjnej w zakresie Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego UE COSI, który odpowiada za wdrażanie stra-

tegii bezpieczeństwa wewnętrznego UE i realizuje

zadania związane z zapobieganiem i zwalczaniem

poważnej i zorganizowanej przestępczości.

Przed-

stawiciele polskich organów ścigania biorą również

udział w pracach innych gremiów międzynarodo-

wych, w tym grup roboczych UE, właściwych w od-

niesieniu do poszczególnych rodzajów przestępczo-

ści zorganizowanej.

Odnosząc się do stopnia zagrożenia obywateli ze

strony zorganizowanych grup przestępczych, należy

podkreślić, iż obecnie główne zagrożenie stanowi zor-

ganizowana przestępczość o charakterze ekonomicz-

nym i narkotykowym.

W miejsce dużych grup prze-

stępczych o wysokim stopniu zorganizowania po-

wstają mniejsze, często luźno powiązane ze sobą

i współpracujące jedynie w poszczególnych obszarach

przestępczej działalności.

Należy jednak podkreślić,

iż jednocześnie wzrasta liczba grup pozostających

w zainteresowaniu organów ścigania oraz grup, któ-

re dzięki działalności właściwych służb zostały roz-

bite lub zdestabilizowane.

W ostatnich latach odnotowano wzrost liczby li-

derów zorganizowanych grup przestępczych objętych

zainteresowaniem CBŚ KGP, przy jednoczesnym

wzroście liderów, których działalność została istotnie

ograniczona.

Należy zauważyć, iż skuteczność orga-

nów ścigania w przedmiotowym zakresie powoduje

zmniejszenie długości funkcjonowania grup prze-

stępczych.

Świadczą o tym wyniki postępowań przy-

gotowawczych prowadzonych w sprawach dotyczą-

cych przestępczości zorganizowanej.

Informuję, iż w 2011 r. wzrosła liczba postępowań

przygotowawczych wszczętych przez CBŚ KGP, a tak-

że liczba podejrzanych, którym przedstawiono zarzu-

ty udziału i popełnienia różnego rodzaju przestępstw

w ramach zorganizowanych grupach przestępczych.

Ponadto w 2011 r. wzrosła liczba przedstawionych

grupą lub związkiem mającym na celu popełnianie

przestępstw.

Odnosząc się natomiast do wspomnianego w wy-

stąpieniu zdarzenia mającego miejsce we Wrocławiu,

należy podkreślić, iż miało ono charakter incyden-

talny.

Z przeprowadzonych przez Policję czynności

wynika, iż osoby biorące udział w strzelaninie nie

stworzyły struktur maﬁjnych.

Pragnę jednocześnie zaznaczyć, że w celu wyja-

śnienia sprawy komendant wojewódzki Policji we

1167

Wrocławiu powołał grupę operacyjno-dochodzeniową

składającą się z funkcjonariuszy Komendy Woje-

wódzkiej i Miejskiej Policji we Wrocławiu, z kolei ko-

mendant główny Policji powołał grupę, w skład któ-

rej oprócz funkcjonariuszy wrocławskiej Policji wcho-

dzą funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego

Zarządu we Wrocławiu.

Jednocześnie należy zazna-

czyć, iż w efekcie systematycznie prowadzonego roz-

poznania środowisk przestępczych oraz działań po-

dejmowanych przez Policję na terenie Wrocławia

doszło do zmniejszenia liczby zdarzeń z użyciem bro-

ni palnej i niebezpiecznych narzędzi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie wpływu emigracji zarobkowej

na polskie dzieci, młodzież

oraz sytuację gospodarczą kraju (8393)

lacją złożoną przez posłankę Annę Sobecką w dniu

22 sierpnia br. w sprawie wpływu emigracji zarobko-

wej na polskie dzieci, młodzież oraz sytuację gospo-

darczą w kraju przekazuję odpowiedzi na zawarte

w niej pytania.

1.

Prowadzona przez rząd RP polityka wobec emi-

gracji zarobkowych Polaków uwzględnia założenie,

że Polska jako demokratyczne państwo prawa oraz

członek Unii Europejskiej, w której obowiązują zasa-

dy swobodnego przepływu osób, nie powinna stoso-

wać instrumentów mogących ograniczać lub stymu-

lować wyjazdy zagraniczne*

)

.

Doświadczenia innych

państw emigracyjnych uczą ponadto, że działania

skuteczne.

Decyzje migracyjne podejmowane są bo-

wiem każdorazowo na poziomie indywidualnym i bio-

rą pod uwagę takie czynniki jak: sytuacja na rynku

kariery zawodowej.

Zasadnicze znaczenie dla pozio-

mu migracji mają warunki życia i pracy w kraju.

W związku z tym ważne jest prowadzenie działań

wspierających rozwój społeczno-gospodarczy.

Wśród działań podejmowanych przez ministra

można m.in. programy mające na celu skuteczniejszą

aktywizację bezrobotnych.

Resort pracy rozpoczął

w maju br. realizację programu „Młodzi na rynku

wspólnie z instytucjami rynku pracy w celu szeroko

nek pracy.

W jego ramach uruchomiono projekt pilo-

tażowy „Twoja kariera – twój wybór”, którego zada-

niem jest sprawdzenie w praktyce innowacyjnych

narzędzi służących zwiększaniu aktywności, samo-

dzielności i mobilności osób młodych.

Działania mające na celu wspieranie Polaków po-

wracających do kraju oraz tych rozważających taką

decyzję zostały na większą skalę rozpoczęte w 2007 r.

i w części są nadal kontynuowane.

Do najważniej-

szych działań realizowanych przez administrację

w obszarze emigracji należy informowanie obywate-

li Polski, którzy rozważają decyzję o powrocie do kra-

ju, na temat m.in.: sytuacji na polskim rynku pracy,

możliwości podjęcia działalności gospodarczej czy

wsparcia udzielanego przez publiczne służby zatrud-

nienia.

Działania te są realizowane m.in. poprzez

portal Powroty funkcjonujący w ramach Zielonej Li-

nii (www.powroty.zielonalinia.gov.pl).

W portalu tym

można znaleźć informacje o tym, jak można sobie

radzić z różnymi praktycznymi i formalnymi trud-

nościami napotykanymi w związku z powrotem do

Polski.

W dziale: Regiony można dowiedzieć się o lo-

kalnych i regionalnych inicjatywach skierowanych

do osób wracających z emigracji, nowych inwesty-

cjach oraz możliwościach rozwoju kariery zawodowej.

Jeśli użytkownik portalu nie znajduje szukanej przez

siebie informacji, ma możliwość wysłania swojego

pytania, na które w ciągu 14 dni odpowiada zespół

ekspertów.

2.

Wśród działań podjętych przez rząd w ramach

polityki rodzinnej należy wyróżnić przypadającą na

2012 r. weryﬁkacjęświadczeńrodzinnychorazprzy-

lat 3, sprzyjającej godzeniu życia zawodowego i ro-

dzinnego, a tym samym, poprzez pracę zawodową,

poprawie sytuacji materialnej rodzin.

W 2012 r. zgodnie z art. 18 i 19 ustawy o świad-

czeniach rodzinnych przeprowadzona zostanie wery-

ﬁkacjaświadczeńrodzinnych.

Wramachweryﬁkacji

konieczne jest zagwarantowanie wysokości zasiłku

rodzinnego na poziomie 40% koszyka żywnościowego

ustalonego w badaniach Instytutu Pracy i Spraw So-

cjalnych dotyczących wsparcia dochodowego rodzin,

a także planowane jest podwyższenie kwot kryteriów

nych.

Zgodnie z propozycją Rady Ministrów z dnia

16 maja br. kwota kryterium dochodowego uprawnia-

jącego do świadczeń rodzinnych zostanie podwyższo-

na od 1 listopada 2012 r. do wysokości 539 zł lub 623 zł

*

)

Szerzej w dokumencie „Polityka migracyjna Polski – stan

obecny i postulowane działania” przyjętym przez Radę Mini-

strów 31 lipca 2012 r., s. 88–92.

1168

w rodzinie wychowującej dziecko niepełnosprawne,

a następnie – od 1 listopada 2014 r. – podwyższona

odpowiednio do wysokości 574 zł lub 664 zł.

Obowią-

zujące od 1 listopada 2012 r. ww. kwoty kryteriów

dochodowych uprawniających do świadczeń rodzin-

nych oraz kwoty świadczeń rodzinnych zostały ogło-

stopada 2012 r. zasiłków rodzinnych oraz w pierw-

szym etapie kryteriów dochodowych wydatki na

świadczenia rodzinne oszacowane przez Minister-

wych od 1 listopada 2014 r. wydatki na świadczenia

dzenie uzależnionego od kryterium dochodowego

nosprawnym członkiem rodziny.

W ramach rozwiązań mających na celu ułatwienie

godzenia pracy zawodowej z wychowaniem dzieci

rząd przygotował projekt ustawy o opiece nad dzieć-

mi w wieku do lat 3, która weszła w życie z dniem

4 kwietnia 2011 r.

Celem strategicznym regulacji jest

tworzenie warunków dla rozwoju zróżnicowanych

form opieki nad małymi dziećmi (żłobek, klub dzie-

cięcy, dzienny opiekun, niania) oraz poprawa stan-

dardów funkcjonowania placówek opieki nad dziećmi

i opiekunom dzieci podjęcia aktywności zawodowej

(m.in. szybszy powrót kobiet na rynek pracy).

W celu zwiększenia dostępności do tych usług

i wsparcia gmin w realizacji zadania związanego

z dostarczaniem tych usług Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej ogłosiło resortowy program rozwo-

luch”, który przewiduje doﬁnansowanie tworzenia

poprzez inwestycje, adaptacje pomieszczeń, doﬁnan-

sowanie wyposażenia i prac wykończeniowych, a tak-

że doﬁnansowanie szkoleń dziennych opiekunów

w żłobkach i klubach dziecięcych.

W ubiegłym roku

udzielono gminom dotacji na kwotę ogółem 15,3 mln zł.

do lat 3.

W bieżącym roku w związku z realizacją

ok. 24 mln zł i zadeklarowały powstanie ok. 3,2 no-

i klubach dziecięcych.

Pozostałą kwotę rezerwy celo-

lat 3 utworzonych z udziałem programu „Maluch”,

a także kosztów utrzymania i tworzenia innych

nie u dziennego opiekuna.

nego „Kapitał ludzki” 2007–2013, priorytet I, dzia-

łanie 1.5: Wspieranie rozwiązań na rzecz godzenia

nież konkurs na doﬁnansowaniewydatków(do85%

wartości projektu) na funkcjonowanie miejsc opieki

łecznych opłaca składki (emerytalną, rentową, wy-

padkową i zdrowotną) za nianie od podstawy stano-

wiącej kwotę nie wyższą niż wysokość minimalnego

nych w polskim systemie ubezpieczeń).

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

ściej zgłaszane problemy przy realizacji ustawy

i Nr 171, poz. 1016).

Planowane zmiany zakładają

m.in. wprowadzenie przepisów umożliwiających po-

łączenie w celach organizacyjno-administracyjnych

przedszkoli, innych form wychowania przedszkolne-

go oraz szkół z instytucjami opieki nad dziećmi

udziału własnego gmin korzystających z dotacji bu-

dżetu państwa na doﬁnansowanieinstytucjiopieki

Niezależnie od powyższego w Ministerstwie Pra-

cy i Polityki Społecznej trwają prace analityczne do-

tyczące dalszych działań w obszarze polityki proro-

dzinnej.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

1169

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wysokiego bezrobocia osób

po 50. roku życia (8394)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

pienia z dnia 12 września 2012 r. (sygn.

SPS-023-

-8394/12) przekazującego interpelację posłanki na

sokiego bezrobocia osób po 50. roku życia, poniżej

przekazuję odpowiedź na pytania postawione w in-

terpelacji.

Charakterystyczną cechą polskiego rynku pracy

jest niska aktywność ekonomiczna osób w wieku

50 lat i więcej.

Przeciętny wiek wycofywania się

z rynku pracy jest wyraźnie niższy od ustawowego

wieku emerytalnego i wynosił w 2011 r. 62,3 lat.

Z kolei drugi wskaźnik obrazujący długość trwania

aktywności zawodowej

1)

wykazuje na przestrzeni lat

2005–2010 słaby trend wzrostowy, notując w granicz-

nym roku wartość 31,5 roku.

Zdecydowanie dłużej

na rynku pracy pozostają mężczyźni (34 lata) aniże-

li kobiety (28,5 roku).

Ciągle jednak wynik dla Polski

jest niższy o 3 lata od odnotowanego dla średniej

UE27, co plasuje nasz kraj w zestawieniu państw

członkowskich w ostatniej piątce.

Wykres 1.

Wskaźnik zatrudnienia w latach 2000–

–2011 dla Polski (linie) i dla EU27, w proc.

Źródło: Obliczenia własne DAE MPiPS

Statystyka międzynarodowa, deﬁniując osoby

starsze, przeważnie odnosi się do grupy wieku 55–64

lata.

Z punktu widzenia Polski jest to grupa wieku,

która uniemożliwia rzetelne porównania ze względu

na możliwość wcześniejszego ustawowego przejścia

na emeryturę kobiet.

Niemniej jednak wskaźnik za-

trudnienia w latach 2000–2011 wzrósł w tej grupie

wieku o 8,5 pkt proc. (dynamika w EU27 – 10,6 pkt

proc.).

Od momentu przystąpienia do Unii Europej-

skiej notujemy w Polsce wzrostowy trend we wskaź-

niku zatrudnienia osób w wieku 55–64 oraz 55–59

lat.

Utrzymuje się niestety także ciągle znaczna róż-

nica we wskaźnikach zatrudniania kobiet i męż-

czyzn, średnio jest to 18,4 pkt proc.

Z kolei biorąc pod

uwagę grupę wieku 55–59/64

2)

, wskaźnik zatrudnie-

nia wzrasta do poziomu 42,8%.

Biorąc pod uwagę kolejny wskaźnik rynku pracy

– stopę bezrobocia, sytuacja Polski na pierwszy rzut

oka, na tle państw Wspólnoty nie wygląda źle.

Zano-

towaliśmy bowiem w 2011 r. taki sam poziom stopy

bezrobocia dla osób w wieku 55–64 lata, co średnio

w UE27, tj. 6,9%.

Osoby po 50. roku życia charakteryzują się po-

nadto cechami, które mogą wpływać na ich nieko-

rzystną sytuację na rynku pracy.

Do tych cech moż-

na zaliczyć:

a) przeważnie niski poziom wykształcenia (więk-

szość osób z grupy posiadających wykształcenie śred-

nie i zawodowe posiada zaledwie wykształcenie za-

sadnicze zawodowe),

b) nieadekwatne kwaliﬁkacjedopotrzebnowocze-

snego i dynamicznie rozwijającego się rynku pracy,

c) niski poziom uczestnictwa w podnoszeniu swo-

ich kwaliﬁkacji(w2011r.zaledwie0,9%osóbwwie-

ku 50–74 lata).

Rząd, dostrzegając pogarszającą się sytuację osób

się polskiego społeczeństwa, w 2008 r. uruchomił

ogólnopolski program pn. „Solidarność pokoleń.

Dzia-

łania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób

w wieku 50+”.

Stanowi on pakiet działań rządowych

i samorządowych obejmujący szerokie spektrum ini-

cjatyw, które kładą szczególny nacisk na poprawę

aktywności zawodowej osób w wieku 50+.

Celem

strategicznym programu jest osiągnięcie do 2020 r.

poziomie 50%.

Uzupełnieniem programu jest doku-

ment implementacyjny zatwierdzony przez Radę Mi-

nistrów dnia 5 stycznia 2010 r. zawierający zestaw

działań, które realizują założenia ww. programu.

W dniu 12 marca br. Rada Ministrów przyjęła aktu-

alizację dokumentu implementacyjnego, zwiększając

tym samym zakres działań o 55 nowych zadań.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej nadzo-

ruje projekt systemowy „Wyrównywanie szans na

Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” (priorytet

I, działanie 1.1), ﬁnansowanyześrodkówEuropej-

skiego Funduszu Społecznego.

Projekt ten ma cha-

rakter kompleksowy i wielowymiarowy, przez co obej-

muje szereg działań, których celem jest poprawa sy-

tuacji osób po 50. roku życia na rynku pracy oraz ich

skuteczniejsza integracja z rynkiem pracy.

1)

Wskaźnik ten zastąpił w statystyce międzynarodowej prze-

ciętny wiek wyjścia z rynku pracy.

2)

Grupa wieku 50–59 lat odnosi się do kobiet, natomiast gru-

pa 50–64 lata – do mężczyzn.

1170

Prowadzone w ramach projektu działania zmie-

rzają m.in. do zebrania informacji na temat dotych-

czasowych działań podejmowanych na rzecz osób

50+ (w tym przede wszystkim projektów realizowa-

nych na rzecz tej grupy osób, ﬁnansowanych lub

współﬁnansowanychześrodkówfunduszystruktu-

ralnych) oraz przeprowadzenia szczegółowej analizy

sytuacji na rynku pracy tej grupy osób, a także ana-

lizy rozwiązań stosowanych w innych krajach, które

okazały się skuteczne w poprawie sytuacji osób 50+

na rynku pracy.

Działania te pozwolą na wypraco-

wanie rekomendacji i zaleceń dla polityki rynku pra-

cy oraz polityki integracji społecznej.

Przykładowo w ramach przeglądu dotychczas re-

alizowanych programów skierowanych do osób po-

wyżej 50. roku życia w Polsce wskazano katalog do-

brych praktyk, które mają służyć jako inspiracja oraz

wzór dla przyszłych projektodawców, ale także jako

swoisty benchmark dla instytucji pośredniczących

– organizatorów konkursów na projekty służące ak-

tywizacji osób 50+.

Dzięki temu nowe projekty wy-

bierane do realizacji będzie cechować wyższa jakość

i skuteczność, co powinno znaleźć przełożenie na

większą efektywność wykorzystania funduszy euro-

pejskich w zakresie poprawy sytuacji osób 50+ na

rynku pracy.

Ponadto działając na podstawie art. 29 ust. 12

ustawy o ﬁnansach publicznych (Dz. U. Nr 123,

poz. 1019, z późn. zm.) za zgodą ministra ﬁnansów

i po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej Komisji

Finansów Publicznych, minister pracy i polityki spo-

łecznej dokonał zmiany planu ﬁnansowegoFunduszu

Pracy polegającej na zwiększeniu wydatków na ak-

tywne formy przeciwdziałania bezrobociu o kwotę

500,0 mln zł.

Uruchomiona kwota została podzielona na woje-

wództwa przy uwzględnieniu zróżnicowania stopy

bezrobocia.

O szczegółach dystrybucji środków i ich

wykorzystaniu pismem z dnia 27 lipca 2012 r. poin-

formowani zostali za pośrednictwem strony interne-

towej publicznych służb zatrudnienia (www.psz.pra-

ca.gov.pl) marszałkowie województw, starostowie

oraz dyrektorzy wojewódzkich i powiatowych urzę-

dów pracy.

Środki były przyznawane na indywidualne wnio-

ski za pośrednictwem marszałka województwa (skła-

i przeznaczone na ﬁnansowanieprogramówobejmu-

jących realizację szkoleń, staży, robót publicznych,

prac interwencyjnych, jednorazowych środków na

pracodawcom kosztów wyposażenia lub doposażenia

stanowiska pracy – dla bezrobotnych w grupie wie-

kowej do 30. roku życia i powyżej 50. roku życia oraz

Ponadto należy poinformować, że w 2012 r. więk-

szość środków rezerwy Funduszu Pracy przeznaczo-

na została na ﬁnansowanie/doﬁnansowanierealiza-

cji programów specjalnych dedykowanych m.in. oso-

bom bezrobotnym w wieku powyżej 50. roku życia.

Programy specjalne stwarzają możliwość łączenia

specyﬁcznymirozwiązaniamidostosowanymidoin-

dywidualnych potrzeb uczestników programu oraz

gramu kilkoma formami aktywizacji zawodowej

łań specyﬁcznymi elementami wspierającymi za-

trudnienie w sytuacji, gdy proces aktywizacji i do-

prowadzenia do zatrudnienia wymaga niestandar-

dowych rozwiązań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie największej liczby

niezrealizowanych przepisów wykonawczych

do ustaw w Ministerstwie Transportu,

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

skiej pani Anny Elżbiety Sobeckiej dotyczącą niezre-

alizowanych przez ministra transportu, budownic-

do ustaw, przekazaną przy piśmie, nr SPS-023-8395/

12, z dnia 11 września br., uprzejmie informuję, co

następuje.

Opóźnienia w wydawaniu aktów wykonawczych

są na bieżąco monitorowane oraz podejmowane są

szybsze zakończenie prac legislacyjnych nad pro-

jektami rozporządzeń realizujących upoważnienia

ustawowe.

Zgodnie z opracowanym przez Rządowe Centrum

Legislacji wykazem niezrealizowanych upoważnień

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej zalegało z wydaniem 38 aktów wykonaw-

czych będących w zakresie kompetencji resortu.

Uprzejmie informuję, że niektóre akty wykonawcze

zostały już wydane (4 rozporządzenia), a znaczna ich

część znajduje się na końcowym etapie prac legisla-

cyjnych.

Ponadto niektóre upoważnienia nie mogą

być aktualnie zrealizowane, gdyż obecnie trwają pra-

1171

ce nad projektami ustaw, w których zmienia się je lub

uchyla.

Oprócz realizowania upoważnień ustawo-

wych znajdujących się w wykazie w resorcie trwają

także intensywne prace nad projektami aktów wy-

konawczych, które nie są zaległe, lub nad projektami

ich zmian.

Należy podkreślić, że przyczyny opóźnień w wy-

dawaniu aktów wykonawczych ministra transportu,

nem odpowiedzialnym za trzy obszerne działy admi-

nistracji rządowej, są różne, w zależności od materii

regulowanej przez dane rozporządzenie.

Większość

z nich zawiera skomplikowaną tematykę, złożoną pod

względem merytorycznym, jak i prawnym, wymaga-

jącą specjalistycznej wiedzy technicznej.

Taki cha-

rakter aktów pociąga za sobą konieczność przepro-

wadzenia wnikliwych uzgodnień zarówno w ramach

resoru, jaki i międzyresortowych, jak również wyma-

ga uzyskania stanowisk organów opiniotwórczych

czy też notyﬁkacjiniektórychprojektówKomisjiEu-

ropejskiej.

Ponadto akty wykonawcze mają znaczący wpływ

na działalność gospodarczą wielu podmiotów funk-

cjonujących na rynku.

Projekty wymagają zatem

przeprowadzenia szerokich konsultacji społecznych,

podczas których do resortu wpływają często sprzecz-

ne ze sobą stanowiska, co powoduje konieczność ich

starannej analizy pod kątem zasadności oraz ewen-

tualnej możliwości uwzględnienia, a to z kolei prowa-

dzi do przedłużenia procesu legislacyjnego.

W pewnych sytuacjach opracowanie projektu roz-

porządzenia uzależnione jest od dokonania stosow-

nych zmian ustawowych umożliwiających wykonanie

upoważnienia w zakresie i kształcie zgodnym z in-

tencją i zamysłem projektodawcy.

Również częste

zmiany ustaw wdrażających do krajowego porządku

prawnego postanowienia wynikające z prawa Unii

Europejskiej wiążą się z koniecznością wydawania

na ich podstawie licznych aktów wykonawczych, któ-

re nierzadko z uwagi na zakres przedmiotowy muszą

być procedowane łącznie.

Istnieją także sytuacje, gdzie

upoważnienia ustawowe wymagają nawet uchylenia

z uwagi na fakt, że nie korespondują z prawem unij-

nym.

Nowelizowanie przepisów zawierających takie

upoważnienia dokonywane jest wraz ze zmianami

przepisów merytorycznych ustawy, w której są za-

warte, zatem podejmowanie inicjatywy ustawodaw-

czej tylko w celu zmiany lub uchylenia delegacji usta-

wowych byłoby działaniem nieracjonalnym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 24 września 2012 r.

w sprawie ﬁkcyjnej inwestycji związanej

z budową elektrowni Łęczna (8397)

wie ﬁkcyjnejinwestycjizwiązanejzbudowąelektrow-

ni Łęczna, przekazanej przy piśmie z dnia 11 wrze-

przedstawiam, co następuje.

Jednym z kluczowych elementów kompromisu

podczas posiedzenia Rady Europejskiej w dniach

11–12 grudnia 2008 r. dotyczącego dyrektywy Par-

lamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrekty-

wę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia

emisji gazów cieplarnianych (dalej „dyrektywa ETS”)

było zagwarantowanie Polsce okresu przejściowego

(derogacji) od obowiązku zakupu 100% uprawnień do

emisji na aukcjach.

Okres przejściowy dotyczyć miał

instalacji istniejących oraz takich, których proces in-

westycyjny ﬁzycznierozpocząłsięprzed31grudnia

2008 r.

Art. 10c ust. 1 dyrektywy ETS przewiduje możli-

wość przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji po

roku 2012 w związku z produkcją energii elektrycz-

nej jedynie dla instalacji, które albo funkcjonowały

przed dniem 31 grudnia 2008 r. albo których proces

inwestycyjny faktycznie wszczęto przed tą datą.

Ponadto, instalacje, o których mowa powyżej (ﬁ-

zycznie wszczęte do końca 2008 r.), nie mogą być

instalacjami nowymi w świetle dyrektywy ETS.

Treść art. 10a stanowi, iż „Nie przydziela się żad-

nych bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do ja-

kiegokolwiek wytwarzania energii elektrycznej

przez nowe instalacje”.

„Nowa instalacja”, w myśl art. 1 lit. h dyrektywy

ETS oznacza „każdą instalację prowadzącą jedno lub

więcej działań wskazanych w załączniku I, która

uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych

W komunikacie „Wytyczne w zakresie nieobo-

wiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/

WE” (2011/C 99/03) Komisja zawarła szereg uściśleń

co do preferowanego przez siebie sposobu interpreta-

cji pojęcia „ﬁzycznewszczęcie”nagrunciedyrektywy

ETS.

W tym zakresie komunikat Komisji odnosi się

do warunków, jakim powinny odpowiadać prace

przygotowawcze podjęte w związku z realizacją danej

inwestycji przed końcem 2008 r. tak, żeby mogły one

kwaliﬁkowaćdanąinstalacjedokategorii„ﬁzycznie

wszczętej”.

Komunikat Komisji nie przewiduje żad-

nych wymogów co do dalszych, tj. po 31 grudnia 2008 r.,

1172

etapów realizacji inwestycji, a tym samym nie okre-

śla wymogu co do daty oddania do użytku instalacji

o ﬁzycznierozpoczętymprocesieinwestycyjnym.

Kwestia ﬁzycznego rozpoczęcia inwestycji była

tematem ustaleń na najwyższym szczeblu politycz-

nym.

Komisarz ds. zmian klimatu Connie Hedegaard

w korespondencji z ministrem środowiska Andrze-

jem Kraszewskim potwierdziła, że polskie prawo kra-

jowe (Prawo budowlane) jest właściwe do określenia

kryterium „ﬁzycznego”rozpoczęciabudowy.

Zgodnie art. 41 ustawy Prawo budowlane z 7 lip-

ca 1994 r. pracami przygotowawczymi są m.in.: wy-

tyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie

niwelacji w terenie, zagospodarowanie terenu budo-

wy wraz z budową tymczasowych obiektów.

W odpowiedzi na uwagi Komisji Europejskiej do

wniosku o przydział bezpłatnych uprawnień do emi-

sji gazów cieplarnianych na lata 2013–2020 na mo-

dernizację wytwarzania energii elektrycznej (tzw.

wniosku derogacyjnego), Polska przekazała KE ze-

stawienie oraz skany oryginalnych dokumentów po-

twierdzających ﬁzycznerozpoczęcieprocesuinwesty-

cyjnego, które otrzymała od operatorów instalacji.

Były to również skany oryginalnych dokumentów

otrzymanych od GDF Suez.

Ministerstwo Gospodar-

ki nie przygotowywało i nie przekazywało KE dodat-

kowej dokumentacji poświadczającej ﬁzycznierozpo-

częcie budowy el.

Łęczna.

Maksymalna liczba uprawnień, jaka może być roz-

dzielona między wytwórców energii elektrycznej w po-

szczególnych latach, została wyznaczona zgodnie

z wzorami matematycznymi określonymi w komuni-

kacie Komisji „Wytyczne w zakresie nieobowiązkowe-

go stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE” (2011/

C 99/03).

Zamieszczenie el.

Łęczna na liście instalacji

kwaliﬁkującychsiędoprzydziałubezpłatnychupraw-

nień do emisji nie wpłynęło na podwyższenie limitu

całkowitej liczby bezpłatnych uprawnień.

W dniu 13 lipca 2012 r.

Komisja wydała decyzję

dotyczącą wniosku zgłoszonego przez Polskę na pod-

stawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parla-

mentu Europejskiego i Rady w celu przejściowego

przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na mo-

dernizację wytwarzania energii elektrycznej (dalej:

decyzja KE w sprawie wniosku derogacyjnego).

Zgod-

nie z motywem 7 decyzji KE w sprawie wniosku de-

rogacyjnego el.

Łęczna kwaliﬁkujesiędootrzymania

bezpłatnych uprawnień do emisji.

Dowody świadczą-

ce o ﬁzycznierozpoczętymprocesieinwestycyjnym

tej elektrowni nie zostały zakwestionowane przez

KE.

Zgodnie z art. 1 decyzji KE w sprawie wniosku

derogacyjnego nakłady na budowę el.

Łęczna nie

mogą zostać wykorzystane do rozliczenia bezpłatnie

otrzymanych uprawnień.

Nie wyklucza to jednak bi-

lansowania uprawnień przy pomocy innych zadań

inwestycyjnych ujętych w „Krajowym planie inwe-

stycyjnym”.

Wyrażam przekonanie, iż powyższe wyjaśnienia

kwestie zawarte w zapytaniu pani poseł Anny Elż-

biety Sobeckiej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie niepłacenia przez NFZ szpitalom

za świadczenia ponadlimitowe (8398)

lacją pani Anny Sobeckiej, posła na Sejm Rzeczypo-

nadlimitowe przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu

(znak: SPS-023-8398/12) uprzejmie proszę o przyję-

cie następujących wyjaśnień.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej tzw. nadwy-

konań, pragnę poinformować, że zgodnie z przepi-

o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowanych

ze środków publicznych, podstawą udzielania świad-

czeń opieki zdrowotnej jest umowa, która określa

wia wobec świadczeniodawcy.

W związku z tym, co

do zasady, świadczenia są ﬁnansowaneprzezNaro-

dowy Fundusz Zdrowia do wysokości limitów okre-

ślonych umową.

Natomiast możliwość sﬁnansowa-

nia dodatkowych świadczeń zrealizowanych ponad

kretnej sytuacji, wynikającej m.in. z dysponowania

środkami ﬁnansowymi.

Powyższe wynika również z konstrukcji przepi-

1173

udzielania tych świadczeń zależy od ich rodzaju.

Nie

ulega wątpliwości, że świadczenia opieki zdrowotnej

udzielane w stanach nagłych bądź kwaliﬁkującesię

do grupy świadczeń tzw. nielimitowanych (m.in. po-

rody, leczenie inwazyjne ostrych zespołów wieńco-

wych, populacyjne badania przesiewowe) powinny

nie oraz bezwzględnie ﬁnansowaneprzezNarodowy

Fundusz Zdrowia.

Należy jednocześnie pamiętać, że

niodawców nie powinna być zaliczana do ww. świad-

czeń w stanach nagłych lub nielimitowanych.

W ta-

kich przypadkach stosownie do przepisów art. 20–23

zobowiązany jest do prowadzenia list oczekujących

organizację pracy zakładu opieki zdrowotnej powin-

ni uwzględnić w ramach ustalonego planu umowy

zarówno realizację świadczeń planowych, jak i na-

głych – w odpowiednich częściach.

Kwestia ta powin-

na być rozważana w odniesieniu do konkretnego za-

kładu opieki zdrowotnej i ma bezpośredni związek

Odnośnie do zadłużenia szpitali uprzejmie infor-

muję, że zgodnie z danymi ankietowymi na temat

zobowiązań samodzielnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej oraz instytutów badawczych bę-

dących zakładami opieki zdrowotnej wg stanu na

30 czerwca 2012 r. zobowiązania ogółem szpitali pu-

blicznych wyniosły 10,7 mld zł, w tym zobowiązania

wymagalne to 2,8 mld zł.

Ponadto informuję, że w planie ﬁnansowymNFZ

na 2013 r. zatwierdzonym w dniu 14 sierpnia 2012 r.

zabezpieczono środki na rezerwy na zobowiązania

kości 319 554 tys. zł, tj. o 46,7% wyższe niż wartość

rezerwy na zobowiązania wynikające z postępowań

sądowych utworzonej w planie ﬁnansowymfunduszu

na 2012 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie zakupu wielozadaniowych

samolotów w ramach programu MRTT (8399)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie zakupu wielozadaniowych samolotów w ramach

programu MRTT (SPS-023-8399/12), uprzejmie pro-

szę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Przeprowadzony w 2011 r. przegląd potrzeb ope-

racyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

zidentyﬁkowałbrakiwzdolnościachwobszarzestra-

tegicznego transportu powietrznego, jak i w realiza-

cji innych zadań, w tym tankowania w powietrzu.

Na tej podstawie zostały opracowane wymaganie

operacyjne określające zakres i wymagania dla no-

wych zdolności do uzyskania przez Siły Zbrojne Rze-

czypospolitej Polskiej do 2021 r.

Aktualnie potrzeby

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w tym zakre-

sie są zabezpieczane poprzez udział Polski w wielo-

narodowym programie ATARES (Air-to-Air Refuel-

ling and other Exchange of Services – transport po-

wietrzny, uzupełnianie paliwa w powietrzu oraz wy-

miana innych usług) oraz wsparcie sił zbrojnych

Stanów Zjednoczonych Ameryki (na podstawie umo-

wy ACSA).

Jednym z wariantów jest pozyskanie (zakup) dla

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej odpowiedniej

ilości samolotów klasy MRTT z jednoczesną budową

wymaganego zaplecza zabezpieczenia eksploatacji.

Inny wariant przewiduje możliwość zaangażowania

Polski w odpowiednią inicjatywę międzynarodową

w ramach Unii Europejskiej lub Organizacji Trak-

tatu Północnoatlantyckiego, która zapewni budowę

wspólnej międzynarodowej ﬂotywyposażonejwstat-

ki powietrzne klasy MRTT.

Kolejny zakłada osią-

gnięcie wymaganej przez Siły Zbrojne Rzeczypospo-

litej Polskiej zdolności w ramach partnerstwa pu-

bliczno-prywatnego w ramach oferty budowy krajo-

wej infrastruktury strategicznego transportu po-

wietrznego złożonej Ministerstwu Obrony Narodo-

wej przez konsorcjum reprezentowane przez Bumar

sp. z o.o.

Odnosząc się do pytań pani poseł Anny Elżbiety

Sobeckiej, uprzejmie informuję, że obowiązujący

w resorcie obrony narodowej system pozyskiwania

uzbrojenia i sprzętu wojskowego jednoznacznie okre-

śla tryb postępowania w przypadku podjęcia decyzji

o sposobie pozyskania zdolności.

W ramach procedu-

ry jego pozyskiwania występuje etap określenia moż-

liwości wykonania, w ramach którego opracowuje się

studium wykonalności oraz wstępne założenia tak-

1174

tyczno-techniczne.

Opracowane dokumenty rozpa-

trywane są przez Radę Uzbrojenia, po ich akceptacji

przez ministra obrony narodowej stanowią podstawę

merytoryczną rozpoczęcia procedury udzielenia za-

mówienia.

Obowiązujące w resorcie procedury udzie-

lania zamówień są zgodne z przepisami prawa po-

wszechnego, w szczególności ustawy z dnia 29 stycz-

Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE

dur udzielania niektórych zamówień na roboty bu-

dowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub pod-

mioty zamawiające w dziedzinach obronności i bez-

pieczeństwa i zmieniającej dyrektywy 2004/17/WE

i 2004/18/WE (Dz. Urz.

UE L 216 z dnia 20 sierpnia

2009 r.).

Podstawowym kryterium wyboru dostawcy

lub usługodawcy w procedurze udzielenia zamówie-

nia jest kryterium wyboru najkorzystniejszej oferty.

Przyjęte i stosowane w resorcie obrony narodowej

procedury udzielania zamówień z założenia mają za-

pewnić uzyskanie najlepszych warunków realizacji

zamówienia (usługi), w tym warunków umowy.

Zgodnie z wymaganiami operacyjnymi środki po-

wietrznego transportu strategicznego mają w szcze-

gólności operować w obszarach powietrznych i na

lotniskach krajów objętych kryzysem lub wojną.

Taka konieczność, oprócz wymogu posiadania przez

statek powietrzny odpowiedniego wyposażenia obej-

mującego m.in. system samoobrony, nakłada szereg

specyﬁcznychobowiązkównajegozałogę.

Mającna

względzie realizację szczegółowych wymagań zawar-

tych w wymaganiach operacyjnych i stawianych

przed strategicznym transportem powietrznym Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, wykorzystywa-

nie załóg cywilnych do realizacji zadań w przewidy-

wanych misjach wydaje się mało prawdopodobne.

Odpowiadając na pytanie dotyczące kosztów za-

angażowania cywilnej ﬁrmy,uprzejmieinformuję,że

przyjęta metodyka postępowania ma doprowadzić do

wskazania kierunków, które zapewnią wybór opty-

malnego rozwiązania, w szczególności minimalizacji

kosztów całego przedsięwzięcia.

W przypadku roz-

wiązań ukierunkowanych na partnerstwo publiczno-

-prywatne z samej idei formuły koszty przedsięwzię-

cia po stronie publicznej powinny być niższe niż

w sytuacji, gdy strona publiczna samodzielnie realizu-

je postawione zadania.

W innym przypadku przyjęcie

formuły partnerstwa nie jest niczym uzasadnione.

Niezależnie więc od szacunków w prognozowa-

nych oszczędnościach w interesie Sił Zbrojnych Rze-

czypospolitej Polskiej oraz państwa polskiego jest

szukanie i wdrażanie takich rozwiązań, które w per-

spektywie długookresowej oprócz wymiernych oszczęd-

ności zapewnią uzyskanie strategicznych korzyści.

W tym celu w Ministerstwie Obrony Narodowej pro-

wadzone są odpowiednie analizy.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

tarczy antyrakietowej przez polski przemysł

zbrojeniowy (8400)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

przemysł zbrojeniowy (SPS-023-8400/12), uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Na podstawie odpowiedzi otrzymanych od produ-

centów systemów przeciwrakietowych uprzejmie in-

formuję, że koszt pozyskania przeciwlotniczych

i przeciwrakietowych zestawów średniego zasięgu

został oszacowany na kwotę ok. 22,5 mld zł.

W ocenie resortu obrony narodowej obecnie krajo-

wy przemysł zbrojeniowy nie jest w stanie samodziel-

nie zrealizować projektu budowy obrony przeciwra-

kietowej.

Głównym ograniczeniem jest pozyskanie

technologii budowy rakiet wykorzystywanych w tego

rodzaju systemach.

W Polsce nie były i nie są prowa-

dzone prace związane z opracowaniem rakiet umożli-

wiających zwalczanie rakiet balistycznych, natomiast

rozważany jest ewentualny udział w ich produkcji.

Polski przemysł zbrojeniowy mógłby uczestniczyć

w dostawach technologii radarowych oraz opracowa-

niu systemu dowodzenia i kierowania, a także dostar-

czać odpowiednie środki łączności, podwozia bazowe,

kabiny kontenerowe, agregaty itp. elementy systemu

przeciwrakietowego.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

1175

Odpowiedź

sekretarza stanu

na interpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

w sprawie strat poniesionych przez rolników

w wyniku gradobicia (8401)

-8401/12, interpelacją poseł Anny Elżbiety Sobec-

kiej w sprawie strat poniesionych przez rolników

w wyniku gradobicia uprzejmie Panią Marszałek in-

formuję, że producenci rolni w gospodarstwach, w któ-

rych wystąpiły szkody spowodowane przez grad, poza

odszkodowaniami wypłacanymi przez zakłady ubez-

pieczeń mogą ubiegać się w ramach obowiązujących

przepisów o:

1.

Kredyt preferencyjny zarówno obrotowy, jak

stwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej,

Kredyt inwestycyjny (nKL/01) może zostać prze-

znaczony m.in. na przywrócenie funkcji użytkowych

tarskich, magazynowo-składowych, szklarni, tune-

do produkcji rolniczej poprzez ich odbudowę lub wy-

konanie niezbędnych remontów kapitalnych, uszko-

dzonych ciągników, maszyn i urządzeń rolniczych

szyn, urządzeń rolniczych.

Natomiast kredyt obro-

towy może zostać przeznaczony na zakup rzeczo-

wych środków do produkcji rolnej (kwaliﬁkowanego

materiału siewnego, nawozów mineralnych, środ-

ków ochrony roślin, paliwa na cele rolnicze, inwen-

tarza żywego).

Powyższe kredyty uruchamiane są za zgoda mi-

nistra rolnictwa i rozwoju wsi na wniosek wojewody.

Na wniosek wojewody warmińsko-mazurskiego

w dniu 24 sierpnia 2012 r. minister rolnictwa i roz-

woju wsi wyraził zgodę na uruchomienie procedury

spodarstw rolnych poszkodowanych w wyniku gra-

du i deszczu nawalnego położonych na terenie gmi-

ny Bisztynek, natomiast w dniu 18 września br.

wyrażona została zgoda na uruchomienie procedu-

ry otwarcia preferencyjnej linii kredytowej dla ko-

lejnych 16 gospodarstw rolnych z terenu woj. war-

mińsko-mazurskiego poszkodowanych w wyniku

gradu.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnic-

twa udziela również gwarancji i poręczeń spłaty ban-

kowych kredytów klęskowych – do wysokości 80%

wego, nie więcej niż 100 tys. zł.

2.

Udzielenie przez prezesa Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego na indywidualny wnio-

sek rolnika, który poniósł szkody spowodowane przez

czania terminu płatności składek i rozkładania ich

3.

Zastosowanie na podstawie art. 700 Kodeksu

cywilnego przez prezesa Agencji Nieruchomości Rol-

nych odroczeń dla producentów rolnych w płatno-

4.

Udzielanie na podstawie ustawy z dnia 29 sierp-

Pomoc w spłacie zobowiązań wobec Kasy Rolni-

czego Ubezpieczenia Społecznego, Agencji Nierucho-

mości Rolnych oraz urzędów gmin jest udzielana

w formie de minimis.

5.

Pomoc zgodnie z przepisami rozporządzenia

nia: Przywracanie potencjału produkcji rolnej

łowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań

zapobiegawczych objętego Programem Rozwoju

łania o pomoc może ubiegać się m.in. osoba ﬁzyczna

będąca posiadaczem samoistnym lub zależnym go-

spodarstwa rolnego w rozumieniu Kodeksu cywilne-

rolników, w którym wystąpiła szkoda spowodowana

co najmniej przez jedno ze zdarzeń losowych wymie-

nionych w art. 3 ust. 2 pkt 2–11a ustawy z dnia 7 lipca

w tym grad.

Działanie to ma charakter typowo inwestycyjny

(nie jest to forma odszkodowania za poniesione w go-

spodarstwie straty), a pomoc obejmuje wsparcie ope-

racji dotyczących odtworzenia zniszczonego poten-

cjału produkcyjnego poszkodowanego gospodarstwa,

które powinny bezpośrednio przyczynić się do wzno-

wienia działalności produkcyjnej poszkodowanych

gospodarstw, przy czym doﬁnansowanainwestycja

ma funkcjonować w gospodarstwie i być wykorzysty-

wana zgodnie z przeznaczeniem przez okres 5 lat od

1176

zawarcia umowy.

Pomoc ma formę refundacji do 90%

kosztów kwaliﬁkowalnychinwestycji.

Najbliższyna-

bór wniosków o przyznanie pomocy w ramach dzia-

łania 126: Przywracanie potencjału produkcji rolnej

pobiegawczych objętego Programem Rozwoju Obsza-

stopada 2012 r.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

w sprawie zmniejszenia liczby ofert pracy

w urzędach pracy (8402)

Szanowna Pani Marszałek!

W związku z wystąpie-

niem pana wicemarszałka Sejmu RP Marka Kuchciń-

12, dotyczącym interpelacji poselskiej pani Anny Elż-

biety Sobeckiej w sprawie zmniejszenia liczby ofert

pracy w urzędach pracy, odnosząc się do postawionych

Bieżące dane GUS pokazują wyraźnie, że sytuacja

społeczno-gospodarcza kraju kształtuje się pod wpły-

wem słabnącej koniunktury na rynkach świato-

wych oraz obserwowanych tendencji wskazujących

na pogorszenie uwarunkowań wzrostu popytu kra-

jowego.

Wyhamowany został mający dotychczas

miejsce niewielki wzrost przeciętnego zatrudnienia

w sektorze przedsiębiorstw – w sierpniu br. wyniosło

ono 5522,2 tys. osób i nie zmieniło się w stosunku do

notowanego przed rokiem.

Bezrobocie rejestrowane,

pomimo sezonowego spadku, przekraczało poziom

sprzed roku.

W końcu sierpnia br. liczba bezrobot-

nych zarejestrowanych w urzędach pracy wyniosła

1964,7 tys., tj. wzrosła o 0,6% (o 11,5 tys.) w porów-

naniu z poprzednim miesiącem oraz była wyższa

o 5,9% (o 109,4 tys.) niż rok temu.

Na sytuację taką

wpłynęła głównie mniejsza liczba osób wyrejestro-

wanych z ewidencji bezrobotnych, a w szczególności

wykreślonych z powodu podjęcia pracy, co świadczy

o tym, że kondycja ekonomiczna pracodawców jest

gorsza i nie tworzą oni nowych miejsc pracy, a nawet

redukują zatrudnienie.

W okresie 8 miesięcy br. od-

pływ z bezrobocia w odniesieniu do analogicznego

okresu ub. roku był o 5,4% niższy, natomiast liczba

podjęć pracy ogółem zmniejszyła się o 6,5%.

Należy

przy tym podkreślić, że przy ogólnym spadku podjęć

pracy obserwowany był wyraźny spadek podjęć pracy

niesubsydiowanej (o 7,6%), którego nie był w stanie

zniwelować niewielki wzrost subsydiowanych podjęć

pracy (o 3,5%).

Odnosząc się bezpośrednio do podniesionej kwe-

stii dotyczącej liczby ofert pracy wpływających do

urzędów pracy, uprzejmie informuję, że w okresie

styczeń–sierpień br. pracodawcy zgłosili łącznie

551,7 tys. ofert pracy (w tym 230,8 tys., tj. 41,8% ofert

pracy subsydiowanej), podczas gdy w analogicznym

okresie ub.r. 539,2 tys. (w tym 195,5 tys., tj. 36,3%

ofert pracy subsydiowanej).

Oznacza to, że w bieżą-

cym roku do dyspozycji bezrobotnych skierowanych

było o 12,5 tys. (o 2,3%) ofert więcej.

Zgodnie z przy-

jętą w ministerstwie i stosowaną od lat metodologią

liczenia w sierpniu br. na jedną ofertę pracy przypa-

dało średnio 17 bezrobotnych (wobec 16 osób przed

rokiem).

Poruszona w interpelacji kwestia stopnia

zróżnicowania liczby osób oczekujących na pracę jest

wypadkową terytorialnych różnic bezrobocia, wyni-

kających z uwarunkowań historycznych, gospodar-

czych i społecznych.

Na różnice te obok specyﬁkilo-

kalnego rynku pracy czy poziomu rozwoju infra-

struktury w danym regionie wpłynęły także masowe

redukcje zatrudnienia po 1989 r., w tym w państwo-

wych przedsiębiorstwach gospodarki rolnej, górnic-

twie, przemyśle zbrojeniowym czy stoczniowym.

Stąd

m.in. wysokie bezrobocie i duża liczba osób przypa-

dających na 1 ofertę pracy w wymienionych przez

panią poseł województwach.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

nej, jako organu odpowiedzialnego za ograniczanie

bezrobocia, pozostaje kształtowanie polityki rynku

zatem na wprowadzaniu takich rozwiązań systemo-

wych, które ukierunkowane są na efektywną akty-

wizację osób zarejestrowanych w urzędach pracy

i długotrwałą współpracę powiatowych urzędów pra-

cy z pracodawcami.

Jednym z działań świadczonych przez urzędy pra-

cy w ramach tych rozwiązań jest pośrednictwo pracy.

Usługi w tym zakresie realizowane są na rzecz dwóch

grup klientów – osób bezrobotnych i poszukujących

pracy oraz pracodawców.

W ramach usług pośrednic-

twa pracy urzędy pracy umożliwiają m.in. bezpłatne

zamieszczanie informacji o wszystkich zgłoszonych

przez pracodawców ofertach pracy w swoich siedzi-

bach oraz w internetowej bazie ofert pracy (Central-

na Baza Ofert Pracy), udostępnianej przez ministra

właściwego do spraw pracy.

Urzędy pracy dysponują również wysoko wykwa-

liﬁkowaną kadrą specjalistów, do których należą

m.in. pośrednicy pracy i doradcy zawodowi, dla któ-

rych jednym z głównych priorytetów jest nawiązy-

wanie współpracy z pracodawcami i zachęcanie ich

1177

do zgłaszania ofert pracy.

Pośrednicy pracy służą

pracodawcom profesjonalną pomocą w zakresie po-

zyskiwania pracowników o poszukiwanych przez

nich kwaliﬁkacjachzawodowychpoprzezinicjowanie

i organizowanie kontaktów bezrobotnych i poszuku-

jących pracy z pracodawcami (m.in. organizacja giełd

pracy i targów pracy).

Natomiast doradcy zawodowi

oferują pracodawcom, poza pomocą w doborze kan-

dydatów do pracy spośród bezrobotnych i poszukują-

cych pracy, również wsparcie w zakresie rozwoju za-

wodowego pracodawcy i jego pracowników przez

udzielanie porad zawodowych.

Wszystkie ww. formy

wsparcia udzielane przez pracowników urzędów pra-

cy oferowane są na zasadach dostępności, dobrowol-

ności, równości oraz bezpłatności.

Aby współpraca urzędów pracy z pracodawcami

przebiegała w należyty sposób, minister właściwy ds.

pracy na podstawie delegacji ustawowej określił

w wydanym przez siebie rozporządzeniu z dnia

poz.1193, z późn. zm.) zasady i tryb współpracy po-

między urzędami pracy a pracodawcami.

Zgodnie

z przepisami § 14 ww. rozporządzenia każdy powia-

towy urząd pracy zobowiązany jest do podejmowania

i utrzymywania kontaktów z pracodawcami i przed-

siębiorcami z obszaru swojego działania lub spoza

tego obszaru.

Urząd pracy w okresie nie dłuższym niż jeden

kwartał ustala liczbę pracodawców, z którymi planu-

je podjąć lub utrzymywać kontakty.

Zgodnie z prze-

pisem § 15 ust. 1 powiatowy urząd pracy ma również

obowiązek prowadzić rejestr pracodawców krajo-

wych, z którymi współpracuje.

W ramach planowa-

nych i realizowanych kontaktów z pracodawcami

pracownicy urzędów pracy mają do zaoferowania

współpracę wspieraną obszernym katalogiem rozma-

itych zachęt służących nawiązywaniu współpracy

z nowymi pracodawcami lub podtrzymywaniu na-

wiązanej wcześniej współpracy.

Urząd pracy w ra-

mach zachęty może proponować m.in. doﬁnansowa-

nie wyposażenia miejsca pracy czy zrefundowanie

kosztów poniesionych z tytułu opłacanych składek

Ponadto w celu zachęcania pracodawców do na-

wiązywania współpracy i ułatwiania kontaktów

z urzędami pracy w przepisach rozporządzenia

usług rynku pracy jako podstawową służącą do do-

kumentowania i wymiany informacji dla wszystkich

usług rynku pracy określono formę elektroniczną.

Pracodawcy mogą zgłaszać ofert pracy z wykorzysta-

niem dowolnych środków przekazu, w tym formula-

rza elektronicznego udostępnionego na stronie inter-

netowej urzędu pracy czy poczty elektronicznej.

Intensyﬁkacjadziałańnarzeczbezrobotnychwy-

maga podjęcia różnego rodzaju inicjatyw, służących

wsparciu osób w skutecznym wejściu na rynek pracy.

Dlatego też zaproponowałem organom zatrudnienia,

tj. marszałkom województw i starostom powiatów,

podejmowanie, w ramach regionalnych polityk ryn-

ku pracy, działań służących rozwiązaniu najbardziej

istotnych problemów rynku pracy.

Aby odwrócić nie-

korzystne tendencje powiatowe, urzędy pracy muszą

ułatwiać osobom bezrobotnym lepsze rozpoznawanie

rynku pracy, a także zdobycie odpowiednich umiejęt-

ności i kompetencji, które pozwolą na sprawną i dłu-

gotrwałą obecność na rynku pracy.

Urzędy pracy

mogą osiągnąć zamierzone cele poprzez lepsze dia-

gnozowanie zapotrzebowania na kwaliﬁkacjenalo-

kalnych rynkach pracy oraz lepszą współpracę z part-

nerami, również niepublicznymi.

Ponadto pragnę poinformować, że działania, które

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zamierza re-

alizować w celu zmniejszania bezrobocia, są ujęte

w „Krajowym planie działań na rzecz zatrudnienia”

(KPDZ), który stanowi podstawę realizacji zadań pań-

stwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia

KPDZ na lata 2012–2014 został przyjęty przez Radę

Ministrów.

Dokument ten odpowiada m.in. na zagad-

nienia zawarte w strategii gospodarczej Unii Europej-

skiej, jaką jest „Strategia na rzecz zatrudnienia i in-

teligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzy-

jającego włączeniu społecznemu – Europa 2020”.

Jako misję KPDZ/2012–2014 należy rozumieć

podjęcie i realizowanie działań mających doprowa-

dzić do wzrostu zatrudnienia i ograniczenia bezrobo-

cia oraz do podniesienia w przekroju województw

i powiatów poziomu:

— spójności społecznej, mierzonej wskaźnikiem

zatrudnienia i stopą bezrobocia;

— spójności gospodarczej mierzonej za pomocą

wskaźnika PKB przypadającego na mieszkańca;

— spójności przestrzennej, mierzonej czasem

przejazdu do danego obszaru komunikacją lotniczą,

drogową i kolejową.

Celem KPDZ/2012–2014 jest wzrost wskaźnika

zatrudnienia do 66,5% w końcu 2014 r. (dla osób

w przedziale wieku 20–64 lata) oraz ograniczenie

stopy bezrobocia rejestrowanego co najmniej do po-

ziomu 12,3%.

Przyjęte w KPDZ/2012–2014 cele

i priorytety (tj. adaptacyjny rynek pracy oraz wzmoc-

nienie obsługi rynku pracy) wynikają zarówno z prze-

prowadzonej analizy sytuacji na rynku pracy w Pol-

sce, jak i są związane z wyzwaniami, jakie stoją przed

naszym krajem w związku z realizacją zamierzeń

strategii Europa 2020.

Ponadto strategia Europa 2020 nakłada na kraje

członkowskie UE konieczność sporządzenia „Krajo-

wego programu reform”.

Jest to dokument, który ob-

razuje, w jaki sposób Polska będzie odpowiadać na

problemy ekonomiczne i społeczne wynikające m. in.

z kryzysu gospodarczego.

Krajowy program reform

Europa 2020 – aktualizacja 2012/2013 został zaapro-

bowany przez Radę Ministrów 25 kwietnia br. i wy-

mienia trzy obszary priorytetowe:

1) infrastruktura dla wzrostu zrównoważonego;

2) innowacyjność dla wzrostu inteligentnego;

1178

3) aktywność dla wzrostu sprzyjającego włącze-

niu społecznemu.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej jest rów-

nież zaangażowane w realizację działań z obszaru

priorytetowego nr 3, w ramach którego zawarte są

zadania z zakresu nowoczesnego rynku pracy oraz

przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu, takie

jak wyrównywanie szans na rynku pracy dla osób

50+, prowadzenie dalszych działań na rzecz poprawy

działanie zjawisku wykluczenia społecznego, w tym

wśród młodzieży w wieku 15–24 lata.

Ponadto pragnę poinformować, że poprzez redy-

strybucję środków Funduszu Pracy minister pracy

i polityki społecznej zapewnia realizację zadań, wy-

Działania ustawowe, które skierowane są do pra-

codawców, obejmują m.in.:

— pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe

i informację zawodową,

— usługi szkoleniowe,

— refundację kosztów poniesionych z tytułu opła -

conych składek na ubezpieczenia społeczne w związ-

ku z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego,

— refundację części kosztów poniesionych na wy -

nagrodzenie, nagrody oraz składki na ubezpieczenie

społeczne za bezrobotnego zatrudnionego w ramach

— refundację kosztów wyposażenia lub doposa -

żenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobot-

nego w wysokości nie wyższej niż 6-krotność prze-

ciętnego wynagrodzenia.

Ponadto pracodawcy są zwolnieni z obowiązku

rantowanych Świadczeń Pracowniczych za pracow-

ników starszych, tj. kobiet, które ukończyły 55. rok

życia, i mężczyzn, którzy ukończyli 60 lat, a także ci

pracodawcy, którzy zdecydują się zatrudnić osoby

bezrobotne w wieku 50+, są czasowo, tj. przez okres

12 miesięcy, zwolnieni z obowiązku odprowadzania

nych Świadczeń Pracowniczych.

Pracodawcy, którzy utworzyli fundusz szkolenio-

wy (założyli odrębne konto z przeznaczeniem na

szkolenia), mogą ubiegać się o częściową refundację

ze środków Funduszu Pracy kosztów szkolenia pra-

cowników.

Pracodawca może otrzymać refundację

– do 300% przeciętnego wynagrodzenia, tj. niemal

dwukrotnie więcej niż w przypadku młodszych grup

wiekowych.

Działania, które we współpracy z pracodawcami

adresowane są do młodych osób bezrobotnych, obej-

mują te formy aktywizacji, które umożliwią zdobycie

nowych lub uaktualnienie posiadanych kwaliﬁkacji

zawodowych.

Realizowane są one w formie staży lub

przygotowania zawodowego u pracodawców.

Biorąc pod uwagę powyższe, wyrażam przekona-

ną uznane przez panią poseł za satysfakcjonujące

i wyczerpujące.

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

na rynku mleka (8403)

beckiej, przekazaną przy piśmie (znak: SPS-023-

-8403/12) z dnia 11 września br., w sprawie pogar-

szającej się sytuacji na rynku mleka, uprzejmie in-

formuję Panią Marszałek, co następuje.

Jednym z zadań Ministerstwa Rolnictwa i Roz-

woju Wsi jest monitorowanie i analizowanie zmian

zachodzących na rynkach rolnych, w tym na rynku

mleka i przetworów mlecznych.

Niekorzystne zjawi-

ska związane z nadprodukcją mleka na rynkach

światowych doprowadziły do obserwowanego w I po-

łowie 2012 r. spadku cen przetworów mlecznych,

a w konsekwencji także do znaczącego obniżenia cen

mleka w skupie w Unii Europejskiej, w tym w Polsce.

średnia ważona cena skupowanego mleka dla UE 27

spadła z poziomu 35,1 euro/100 kg do poziomu

30,9 euro/100 kg, tj. o blisko 12%.

W Polsce od lutego

do lipca br. obniżyła się ona o 9,9% z poziomu

127,1 zł/100 kg do 114,5 zł/100 kg.

Pomimo obserwo-

wanego spadku cen skupu mleka dostawy mleka do

skupu w nowym roku kwotowym przewyższają, tak

w UE 27, jak i na rynku krajowym, poziom obserwo-

wany przed rokiem.

Wprowadza to dodatkowo ele-

ment niepewności odnośnie do kierunku dalszego

rozwoju sytuacji na tym rynku, gdyż zwiększona po-

daż surowca mlecznego przy stabilnym popycie na

przetwory mleczne może nie sprzyjać znaczącej ko-

rekcie cen.

Niemniej jednak należy zauważyć, że

w ostatnim okresie sytuacja wydaje się stabilizować,

a nawet ulegać poprawie.

Od końca lipca 2012 r. ceny

przetworów mlecznych na rynkach unijnych syste-

matycznie rosną.

W okresie od 29 lipca 2012 r. do

16 września 2012 r. średnia unijna cena masła wzro-

sła z 276 euro/100 kg do 314 euro/100 kg (+ 13,8%),

odtłuszczonego mleka w proszku z 221 euro/100 kg

do 263 euro/100 kg (+ 19,0%), pełnego mleka w prosz-

1179

ku z 250 euro/100 kg do 281 euro/100 kg (+ 12,4%),

sera edam z 290 euro/100 kg do 297 euro/100 kg

(+ 1,4%), a serwatki w proszku z 95 euro/100 kg do

104 euro/100 kg (+ 9,5%).

Wzrost cen zbytu pocią-

gnął za sobą zmianę ceny skupu mleka, która w lipca

wzrosła o 0,2% do poziomu 31 euro/100 kg.

Monito-

ring bieżących cen zbytu przetworów mlecznych

w Polsce wskazuje, że w miesiącach wakacyjnych,

trend spadkowy także został zatrzymany.

W porów-

naniu do notowań z połowy sierpnia br. dane za okres

jowa cena zbytu masła w blokach wzrosła z 112,39 zł/

100 kg do 122,22 zł/100 kg (+8,8%), mleka odtłusz-

czonego w proszku z 92,15 zł/100 kg do 99,24 zł/100 kg

(+ 7,7%), pełnego mleka w proszku z 103,55 zł/100 kg

do 110,18 zł/100 kg (+ 6,4%), a sera Gouda z 123,64 zł/

100 kg do 125,68 zł/100 kg (+ 1,7%).

Konsekwentnie

wzrosła także cena płacona za mleko w skupie.

W sierp-

niu 2012 r. wyniosła ona 115,33 zł/100 kg i była wyż-

sza o 0,7% od ceny sprzed miesiąca.

Dalszy rozwój

sytuacji będzie dokładnie monitorowany.

Odnosząc się do pytania pani poseł Anny Elżbie-

ty Sobeckiej dotyczącego sposobu, w jaki resort rol-

nictwa planuje poprawić trudną sytuację na rynku

mleczarskim, pragnę poinformować Panią Marsza-

łek, że Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi zare-

agowało na niepokojące sygnały płynące z rynku już

na początku drugiego kwartału 2012 r.

Jedną z najważniejszych inicjatyw Ministerstwa

Rolnictwa i Rozwoju Wsi było przygotowanie i prze-

kazanie do Brukseli w okresie od kwietnia do lipca

2012 r. trzech wniosków Polski dotyczących omówie-

nia na posiedzeniach Rady ds. Rolnictwa i Rybołów-

stwa sytuacji na rynku mleka i przetworów mlecz-

nych oraz podjęcia niezbędnych działań.

W powoła-

nych wnioskach Polska żądała natychmiastowego

podjęcia jak najszybszych działań zmierzających do

ponownego uruchomienia refundacji wywozowych

dla przetworów mlecznych, zredukowanych do pozio-

mu 0 EUR/100 kg w listopadzie 2009 r.

Polska wska-

zała, że przywrócenie refundacji wywozowych po-

zwoliłoby unijnym, w tym polskim, zakładom mle-

czarskim na przetrwanie trudnej sytuacji rynkowej,

zwiększenie konkurencyjności produktów unijnych,

a w konsekwencji na ograniczenie zagrożenia zwią-

zanego z koniecznością redukcji cen skupu mleka.

W dłuższej perspektywie Polska wnioskowała o pod-

niesienie bieżących cen referencyjnych i interwencyj-

nych dla masła oraz odtłuszczonego mleka w prosz-

ku, tak by odpowiadały one rosnącym kosztom pro-

dukcji i gwarantowały właściwe działanie mechani-

zmów interwencyjnych w sytuacji niestabilności

rynkowej.

Postulaty przedstawione przez Polskę w ww.

wniosku zostały kilkukrotnie powtórzone na kolej-

nych posiedzeniach komitetu zarządzającego oraz

grupy roboczej G6 skupiającej sześć państw będących

największymi producentami i eksporterami mleka

oraz przetworów mlecznych w UE (Dania, Francja,

Holandia, Irlandia, Niemcy i Polska).

Polska delega-

cja zwracała m.in. uwagę na utrzymujący się spadek

cen skupu mleka oraz cen zbytu przetworów mlecz-

nych powodujący systematyczne pogarszanie ko-

niunktury w branży mleczarskiej, na rosnące zapasy

produktów mleczarskich oraz na wyższe w tym cza-

sie o ok. 70% w porównaniu z rokiem ubiegłym zain-

teresowanie unijnym mechanizmem dopłat do pry-

watnego przechowywania masła.

Ponadto na posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa i Ry-

bołówstwa w dniu 24 września 2012 r. dyskutowany

był wniosek Hiszpanii i Portugalii odnośnie do trud-

nej sytuacji na rynku mleczarskim.

Zwrócono w nim

mleka oraz na zwiększające się dysproporcje pomię-

dzy niskimi cenami otrzymywanymi przez unijnych

rolników za sprzedawane mleko a wzrastającymi

kosztami produkcji (np. wysokimi cenami pasz).

W związku z powyższym Hiszpania i Portugalia

wnioskowała m.in. o pilne uruchomienie środków

zaradczych, w tym o: czasowe przywrócenie dopłat

do wywozu przetworów mlecznych, zwiększenie cen

referencyjnych i interwencyjnych masła oraz odtłusz-

czonego mleka w proszku, wydłużenie okresu stoso-

wania dopłat do prywatnego przechowywania.

Mając

na względzie, że postulaty zgłaszane przez Hiszpanię

i Portugalię w zakresie rynku mleka pokrywały się

z kwestiami wnoszonymi uprzednio przez Minister-

stwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Polska poparła po-

wyższy wniosek.

Odnosząc się do wszystkich powyższych wystą-

pień, Komisja Europejska stwierdziła, że sytuacja

rynkowa nie daje podstaw do niepokoju.

Zdaniem Ko-

misji Europejskiej obserwowane do początku lata

2012 r. spadki cen były efektem charakterystycznego

dla tej pory roku sezonowego wzrostu produkcji mle-

ka oraz znaczącej podaży przetworów mleczarskich

na rynku światowym.

W opinii Komisji Europejskiej,

zgodnie z wieloletnią prawidłowością sytuacja na

rynku mleka będzie się stabilizować.

Komisja Europejska zapewniła, że systematycz-

nie i na bieżąco monitoruje sytuację na rynku i szcze-

gółowo analizuje wykorzystanie dostępnych dla unij-

nych przedsiębiorców mechanizmów interwencyj-

nych.

Należą do nich: publiczne zakupy interwencyj-

ne masła i OMP, dopłaty do prywatnego przechowy-

wania masła oraz możliwość składania ofert o przy-

znanie refundacji wywozowych dla masła i OMP

ustalanych w ramach realizowanych co miesiąc prze-

targów.

Komisja Europejska uważa, że ww. mecha-

nizmy, wdrożone w ramach tak zwanej siatki bezpie-

czeństwa, zapewniają możliwość efektywnego prze-

ciwdziałania sytuacjom kryzysowym, co było wyraź-

nie widoczne w trudnym dla unijnego mleczarstwa

roku 2009.

Istotne jest, że wśród państw członkowskich znaj-

duje się szereg krajów prezentujących podejście zbli-

żone do stanowiska Komisji Europejskiej.

Są one zde-

cydowanie niechętne dalszemu stosowaniu przez

Unię Europejską dopłat do wywozu.

Tłumaczą swo-

je stanowisko zarówno potrzebą racjonalizacji wy-

1180

datków w unijnym budżecie, jak i potrzebą zapew-

nienia prawidłowych warunków konkurencji krajom

rozwijającym się, które utrzymują się z eksportu ar-

tykułów rolnych.

Kraje te podzielają także opinie,

że szybkie wyjście unijnego sektora mleczarskiego

z kryzysu 2009 r. było najlepszym dowodem na to,

że wypracowane dotychczas mechanizmy interwen-

cyjne są skuteczne.

Wzmacnia to pozycję Komisji

Europejskiej i czyni starania Polski o wznowienie

refundacji wywozowych oraz podwyższenie cen re-

ferencyjnych i interwencyjnych tym trudniejszym

zadaniem.

Nie oznacza to jednak, że Polska takich

działań zaprzestała.

Podsumowując, należy stwierdzić, że Komisja Eu-

ropejska nie wyraża wyraźnego sprzeciwu wobec for-

mułowanych żądań o uruchomienie dodatkowych

środków interwencyjnych.

Jest gotowa do ich wdro-

żenia, jeśli okażą się one niezbędne.

Będzie to jed-

nakże w dużej mierze zależne od dalszego rozwoju

sytuacji rynkowej.

Pragnę zapewnić Panią Marsza-

staje w kontakcie z przedstawicielami polskiej bran-

ży mleczarskiej, informując o istniejących możliwo-

ściach udziału w działaniach interwencyjnych reali-

zowanych przez UE oraz zachęcając do zintensyﬁko-

wania działań, które mogłyby być prowadzone w Bruk-

seli bezpośrednio przez sektor lub poprzez reprezen-

tujące polską branżę mleczarską organizacje mię-

dzynarodowe, np. Europejskie Stowarzyszenie Mle-

czarskie.

Odnosząc się do pytania, czy rolnicy produkujący

mleko mogą liczyć na wsparcie z ministerstwa w tak

trudnej sytuacji, pragnę przypomnieć, że działania

podejmowane na terenie Unii Europejskiej w obsza-

rze: rolnictwo wchodzą w zakres wspólnej polityki

rolnej.

Co do zasady oznacza to, że zamiast zróżnico-

wanych działań krajowych dla wszystkich państw

członkowskich ustalany jest jednolity zakres oraz

formy obowiązującego instrumentarium interwencyj-

nego.

Mając na względzie, że od października 2011 r. na

forach UE toczy się debata nad reformą wspólnej po-

lityki rolnej, walka o interesy polskiego mleczarstwa

wyraża się przede wszystkim w stanowczej obronie

przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi możli-

wie jak najszerszego i zróżnicowanego spektrum me-

chanizmów interwencyjnych na lata 2014-2020.

W tym celu, wsłuchując się w głos polskich producen-

tów i przetwórców mleka, konsekwentnie opowiada-

my się za zachowaniem unijnego systemu kwot

mlecznych po 2015 r.

Z punktu widzenia Polski pod-

stawowym warunkiem gwarantującym właściwe

funkcjonowanie poszczególnych mechanizmów inter-

wencyjnych oraz zapewnienie minimalnej opłacalno-

ści produkcji jest podwyższenie zamrożonych od wie-

lu lat na tym samym poziomie cen referencyjnych

rzeczywistym mechanizmem siatki bezpieczeństwa,

odzwierciedlając dokonany w tym czasie wzrost kosz-

tów produkcji.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

popiera nowe propozycje Komisji Europejskiej doty-

czące mechanizmów uruchamianych w sytuacjach

kryzowych.

Dają one możliwość szybkiej i efektywnej

reakcji w przypadku wystąpienia zakłóceń rynko-

nowe instrumenty byłyby ﬁnansowanekosztemdo-

tychczasowych mechanizmów interwencyjnych.

Dla-

tego równie intensywnie jak dotychczas będą konty-

nuowane działania Ministerstwa Rolnictwa i Rozwo-

ju Wsi celem przywrócenia dopłat do eksportu prze-

tworów mlecznych, które zgodnie z aktualnymi lista-

mi koncesyjnymi WTO mogą być w dalszym ciągu

przez Unię Europejską stosowane.

Polska wnioskuje

także o przywrócenie dotychczasowych mechani-

zmów wspierających rozdysponowywanie białka mlecz-

nego w ramach dopłat do mleka odtłuszczonego i od-

tłuszczonego mleka w proszku wykorzystywanego

w produkcji pasz oraz kazeiny i kazeinianów.

Pragnę zapewnić Panią Marszałek, iż, mając na

uwadze troskę o zrealizowanie powyższych celów,

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi szuka sojusz-

ników nie tylko wśród krajowych producentów i prze-

twórców mleka, ale przede wszystkim stara się prze-

konać do prezentowanych argumentów jak najwięk-

szą liczbę pozostałych państw członkowskich, a tak-

że zaangażowanych w prace nad reformą przedsta-

wicieli Parlamentu Europejskiego i Komisji Europej-

skiej.

Wymaga tego specyﬁkaprocesupodejmowania

decyzji w Unii Europejskiej, gdzie szanse na realiza-

cję mają tylko te pomysły, które zgromadzą odpo-

wiednio silną grupę krajów je popierających oraz nie

wywołają sprzeciwu PE i KE.

Wyrażam głębokie

przekonanie, że dzięki temu podejściu prowadzone

obecnie na forach UE prace nad reformą wspólnej

polityki rolnej doprowadzą do wypracowania korzyst-

nych dla polskiego sektora mleczarskiego rozwiązań,

zapewniając nie tylko opłacalność produkcji, ale gwa-

rantując możliwość dalszego rozwoju branży oraz

szybką i skuteczną stabilizację runku w sytuacjach

pojawiających się zaburzeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie budowy systemu informatycznego

Centrum Automatycznego Nadzoru

nad Ruchem Drogowym (8404)

1181

przy piśmie, nr SPS-023-8404/12, z dnia 11 września

Drogowym przedstawiam następujące wyjaśnienia.

W odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie ujęte

w treści interpelacji pani poseł Anny Sobeckiej

uprzejmie informuję, iż obecnie Inspekcja Transpor-

tu Drogowego dokonuje kontroli fotoradarowej za

pomocą przejętych od Policji urządzeń rejestrujących

starego typu.

Udział zdjęć dających możliwość wyge-

nerowania wezwania do właściciela pojazdu celem

wskazania kierującego pojazdem w chwili popełnie-

nia wykroczenia w ogólnej puli wykonanych fotogra-

ﬁiwynosiok.35%.

Należyjednakzaznaczyć,żeod

dnia 14 sierpnia 2012 r. rozpoczął się montaż nowych

urządzeń i zgodnie z zapewnieniami producentów

poziom jakości zdjęć wykonywanych przy ich pomocy,

mogących skutkować wysłaniem wezwania do wła-

ściciela pojazdu będzie wynosił minimum 70%.

Specyﬁkacja istotnych warunków zamówienia

(SIWZ) na zakup centralnego systemu przetwarza-

nia określa jednoznacznie minimalne wymagania

techniczne, jakie przy tworzeniu systemu będzie mu-

siał spełnić wybrany w drodze postępowania przetar-

gowego wykonawca.

Przewiduje się, iż system powi-

nien być w stanie wychwycić konkretne anomalia

(takie jak np. podejrzanie duża/mała prędkość pojaz-

du) wskazujące na możliwość wykonania błędnego

pomiaru prędkości już na etapie wstępnej weryﬁkacji

obrazu ze zdjęcia.

Podczas analizy fotograﬁiprzez

komponent ANPR (automatic number plate recogni-

tion) system automatycznie będzie wskazywał zdję-

cia, na których widać przynajmniej dwie tablice re-

jestracyjne, sprawdzał poprawność danych wymaga-

nych prawem do rozpoczęcia postępowania (np. czasu

wykonania pomiaru), weryﬁkował,czyzarejestrowa-

na prędkość świadczy o popełnieniu wykroczenia

(biorąc pod uwagę limit prędkości, porę dnia, rodzaj

pojazdu, dozwolony margines błędu kierowcy) oraz

kontrolował, czy w podobnym czasie nie został zare-

jestrowany pojazd o tym samym numerze rejestra-

cyjnym w innym, odległym miejscu, co mogłoby

wskazywać na błędnie wykonane zdjęcie.

Automat

systematycznie sprawdzał będzie również stan tech-

niczny urządzeń rejestrujących.

System będzie zatem

wspierał pracę użytkowników, dysponując szeroką

bazą konkretnych przypadków, w których zawsze

niezbędna będzie dodatkowa weryﬁkacjaręcznama-

teriału zdjęciowego przez człowieka, co znacznie zre-

dukuje możliwość jakiejkolwiek pomyłki.

Niezależnie od powyższego zdjęcia przed wysła-

niem wezwania do właściciela pojazdu będą podlega-

ły kontroli jakości dokonywanej przez pracownika

GITD.

Co istotne, nowe urządzenia rejestrujące za-

kupione przez inspekcję wskazują pas ruchu, po któ-

rym porusza się pojazd oraz odróżniają, czy ten zbli-

ża, czy też oddala się od urządzenia, co skutecznie

umożliwia bezwzględne wskazanie pojazdu porusza-

jącego się z zarejestrowaną prędkością.

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że stopień sku-

teczności systemu automatycznej analizy zdjęć bę-

dzie możliwy do określenia dopiero w momencie cał-

kowitego wdrożenia budowanego systemu informa-

tycznego, na podstawie wyników działania oraz kon-

troli jakości dokonywanej przez pracowników Cen-

trum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogo-

wym.

Trzeba również zaznaczyć, iż zgodnie z prze-

ca wykroczenia może odmówić przyjęcia mandatu

karnego.

Dlatego też należy podkreślić, że miarą

skuteczności działania systemów nadzoru nad ru-

chem drogowym nie może być liczba nałożonych

mandatów karnych ani kwota, jaka wpłynęła do bu-

dżetu państwa z racji ich nałożenia.

Najważniejszym

wskaźnikiem jest poprawa bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

W odpowiedzi na trzecie pytanie postawione

w interpelacji pani poseł Anny Sobeckiej uprzejmie

wskazuję, iż Centrum Automatycznego Nadzoru nad

Ruchem Drogowym jest budowane w oparciu o naj-

lepsze wzorce i sprawdzone w innych europejskich

krajach rozwiązania.

Skuteczność tego typu działań

potwierdzona została w takich krajach, jak m.in.

Francja, Włochy i Holandia, gdzie w latach 2001–

–2010 liczba śmiertelnych oﬁar wypadków drogo-

wych spadła odpowiednio o 51,09%, 42,36% oraz

45,92%.

We wszystkich krajach, które wprowadziły

centralnie zarządzane systemy nadzoru nad ruchem

drogowym, ich działanie wspierają systemy informa-

tyczne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie rekordowego bezrobocia wśród osób

z wyższym wykształceniem (8405)

-8405/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pani

Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie rekordowego bez-

robocia wśród osób z wyższym wykształceniem in-

formuję, iż powyższe jest m.in. skutkiem zwiększenia

1182

się liczby wyższych uczelni w Polsce, rozszerzenia

oferty edukacyjnej i ułatwienia dostępu do kontynu-

owania nauki czy to na studiach zawodowych, czy

magisterskich, co znacznie zwiększyło liczbę studen-

tów i absolwentów wyższych uczelni.

W roku akademickim 2010/2011 w 460 szkołach

wyższych kształciło się 1841,3 tys. osób, podczas gdy

w roku szkolnym 1990/1991 było to niewiele ponad

400 tys. osób.

Współczynnik skolaryzacji brutto

wzrósł w tym czasie z 12,9% do 53,8%.

W kolejnych

latach z uwagi na prognozowane zmiany demogra-

ﬁcznenienależyspodziewaćsięjużwzrostuliczby

studentów, a raczej tendencji odwrotnej.

Nie zmienia

to jednak faktu, że współczynnik skolaryzacji utrzy-

ma się na zbliżonym do obecnego poziomie lub będzie

się nieznacznie zwiększał.

Powyższe wpływa na zmianę struktury ludności

wg poziomu wykształcenia, w tym również wzrost

odsetka bezrobotnych legitymujących się dyplomami

wyższych uczelni.

Ukończenie szkoły wyższej w dzi-

siejszych czasach, przy stosunkowo wysokim nasyce-

niu rynku specjalistami z wyższym wykształceniem,

nie jest już gwarantem szybkiego uzyskania zatrud-

nienia.

Z drugiej strony, kierunek ukończonych studiów

wyższych nie zawsze jest adekwatny do zapotrzebo-

wania stawianego przez pracodawców na lokalnych

rynkach pracy, co w pewnym zakresie usprawiedli-

wia fakt, że zapotrzebowanie to wciąż pozostaje nie-

dostatecznie zbadane.

Znaczna jest tu rola pracodawców, którzy niejed-

nokrotnie mają problem z określeniem przyszłych

potrzeb kadrowych.

Tymczasem, by zdobyć dobrych

pracowników, powinni oni włączyć się aktywnie

w organizację edukacji, tak by szkoły dostarczały im

absolwentów przygotowanych do pracy.

Wspomnieć należy również o wprowadzonej ko-

nieczności badania losów zawodowych absolwentów

przez uczelnie wyższe.

Będzie to stanowiło dodatko-

we źródło informacji o tym, które kierunki dają naj-

lepsze perspektywy, co może mieć korzystny wpływ

na racjonalny wybór kierunków studiów i zwiększać

szanse młodych ludzi na podejmowanie pracy.

Z prowadzonych przez MPiPS statystyk wynika,

że w końcu lipca 2012 r. w rejestrach bezrobotnych

znajdowało się 67,3 tys. absolwentów, czyli o 0,2 tys.

(o 0,3%) mniej niż w końcu lipca 2011 r.

Natomiast

wśród bezrobotnych absolwentów, którzy ukończyli

szkołę wyższą do 27. roku życia, w porównywanym

okresie odnotowano spadek o 1,5% (o 0,3 tys. osób

– z poziomu 20,5 tys. osób w końcu lipca 2011 r. do

poziomu 20,2 tys. osób w końcu lipca 2012 r.).

W tym

samym czasie liczba bezrobotnych ogółem wzrosła

o ponad 90 tys. osób, tj. o 4,8%.

Bezrobotni z wyższym wykształceniem są w dal-

szym ciągu grupą najkrócej pozostającą w rejestrach

bezrobotnych, o zdecydowanie najniższej stopie bez-

robocia w porównaniu do osób o niższym poziomie

wykształcenia.

Według BAEL w II kwartale 2012 r.

wskaźnik bezrobocia wśród osób z wykształceniem

wyższym wyniósł 5,5% wobec 13,5% wśród osób

z wykształceniem średnim ogólnokształcącym

i 19,9% wśród osób z wykształceniem gimnazjal-

nym i poniżej.

W odpowiedzi na pytanie pani poseł o to, kiedy

można spodziewać się poprawy sytuacji na rynku

pracy pod względem nowych miejsc pracy, należy

wyjaśnić, iż decydujący wpływ na kształtowanie się

ma stan gospodarki oraz utrzymujące się w ostat-

nim okresie niekorzystne, spowodowane kryzysem,

uwarunkowania zewnętrzne.

To pracodawcy – ma-

jąc na uwadze powyższe – oceniają kondycję swojej

ﬁrmyipodejmujądecyzjeopodniesieniu,utrzyma-

niu lub o obniżeniu poziomu zatrudnienia.

Należy

zatem domniemywać, iż ilość nowych miejsc pracy

zacznie wzrastać wraz z przezwyciężeniem nega-

tywnych skutków kryzysu gospodarczego przez

przedsiębiorstwa.

Pragnę także podkreślić, że na bieżąco monitoru-

ję sytuację na krajowym rynku pracy wynikającą

z poziomu i stopy bezrobocia na poszczególnych lo-

kalnych rynkach pracy, jak również podejmuję inter-

wencję w przypadku niekorzystnego rozwoju sytu-

acji, poprzez uruchomienie środków istniejącej rezer-

wy środków Funduszu Pracy będącej w mojej dyspo-

zycji lub wnioskowanie do ministra ﬁnansówwspra-

wie zmiany planu ﬁnansowegoFunduszuPracy.

W nawiązaniu do pytania pani poseł o sposób,

w jaki resort ma zamiar rozwiązać problem rosnące-

go bezrobocia osób z wyższym wykształceniem, in-

Finansów Publicznych dokonałem zmiany planu ﬁ-

nansowego Funduszu Pracy polegającej na zwiększe-

niu wydatków na aktywne formy przeciwdziałania

bezrobociu o kwotę 500 mln zł.

1183

nienia.

Intensyﬁkacjadziałańnarzeczosóbbezrobot-

nych, w tym osób z wyższym wykształceniem, wy-

maga podjęcia różnego rodzaju inicjatyw służących

wsparciu tych osób w skutecznym i trwałym wej-

ściu na rynek pracy nie tylko pomiędzy poszczegól-

nymi resortami, ale również na poziomie samorzą-

dów terytorialnych oraz różnych podmiotów wno-

szących istotny wkład w kształtowanie sytuacji na

rynku pracy.

Aby odwrócić niekorzystne tendencje dotyczące osób

bezrobotnych, w tym osób z wyższym wykształceniem,

powiatowe urzędy pracy muszą ułatwiać im lepsze roz-

poznawanie rynku pracy, a także zdobycie odpowied-

nich umiejętności i kompetencji, które pozwolą na

sprawną i długotrwałą obecność na rynku pracy.

Urzę-

diagnozowanie zapotrzebowania na kwaliﬁkacjenalo-

Pragnę poinformować, że urzędy pracy realizują

obecnie zainicjowany przez Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej program działań na rzecz zmniej-

szenia bezrobocia młodzieży, wśród której znajdują

się osoby z wyższym wykształceniem.

Program „Mło-

dzi na rynku pracy” jest pakietem działań inicjowa-

nych bezpośrednio przez resort pracy, a także podej-

mowanych wspólnie z partnerami rynku pracy w celu

ściu na rynek pracy.

Działania te są uzupełnieniem

standardowych usług oferowanych bezrobotnym i po-

szukującym pracy przez urzędy pracy.

Program „Młodzi na rynku pracy”, którego celem

jest zmniejszenie bezrobocia młodzieży, składa się

z kilku elementów, m.in. z:

1.

Programów specjalnych skierowanych m.in.

do osób bezrobotnych i poszukujących pracy do 30. roku

życia, które wsparłem ze środków rezerwy Funduszu

Pracy będących w mojej dyspozycji.

Specyﬁkąwspo-

mnianego rozwiązania jest możliwość łączenia usta-

wowych usług i instrumentów rynku pracy ze specy-

ﬁcznymirozwiązaniamidostosowanymidoindywidu-

alnych potrzeb uczestników programu oraz możliwość

wspieraniu całokształtu działań specyﬁcznymi ele-

mentami wspierającymi zatrudnienie w sytuacji, kie-

dy proces aktywizacji i doprowadzenia do zatrudnie-

nia wymaga niestandardowych rozwiązań.

2.

Projektu pilotażowego „Twoja kariera – twój

wybór”, którego zadaniem jest przetestowanie wzor-

cowego schematu pracy z osobami bezrobotnymi do

30. roku życia oraz wdrożenie innowacyjnych narzę-

dzi służących zwiększeniu aktywności, samodzielno-

ści i mobilności osób młodych.

Pilotaż testować bę-

dzie również instrumenty zachęcające pracodawców

do zatrudnienia osób młodych.

Ponadto pragnę poinformować, że do osób, które

jako bezrobotne, adresowane jest wsparcie wynika-

w zakresie:

zapewnienia odpowiedniej pracy – także przez porad-

wodowym przez oferowane szkolenia, staże, przy-

gotowanie zawodowe dorosłych, sﬁnansowaniestu-

diów podyplomowych, stypendia na kontynuowanie

nauki,

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej infor-

macje i wyjaśnienia uzna pani poseł za satysfakcjo-

nujące i wyczerpujące.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

na rynku paliw (8406)

12) przedstawiam poniżej odpowiedź na interpelację

stu szarej strefy na rynku paliw.

Ze względu na mię-

dzyresortowy charakter problemu, którego dotyczy

interpelacja, w odpowiedzi wykorzystano stanowisko

Ministerstwa Finansów.

Rynek paliw z uwagi na występujący na nim na

dużą skalę obrót oraz możliwość uzyskiwania dużych

zysków jest narażony na działanie nieuczciwych pod-

1184

miotów gospodarczych, które powodują szereg nega-

tywnych skutków zarówno na rynku paliwowym,

m.in. pogorszenie warunków konkurencyjnych pozo-

stałych podmiotów i warunków ich funkcjonowania,

jak i w sferze ﬁnansówpublicznych(utrataprzezbu-

dżet państwa wielomilionowych należności z tytułu

podatku akcyzowego i VAT).

W związku z tym za-

równo w latach ubiegłych, jak również i w 2012 r.

kontrola podmiotów dokonujących obrotu paliwami

płynnymi stanowi priorytetowe zadanie dla organów

kontroli skarbowej.

Zwalczanie patologii na rynku pa-

liw płynnych odbywa się poprzez stałe monitorowanie

obrotu paliwami i ścisłą współpracę oraz udział wy-

wiadu skarbowego, prokuratury, Policji, Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego i organów celnych, a tak-

że współpracę z administracjami państw sąsiednich

odpowiadającymi za nieprawidłowości w obrocie towa-

rami akcyzowymi.

Współpraca realizowana jest za-

równo w ramach wspólnych postępowań administra-

cyjnych i karnych, jak i w drodze seminariów, szkoleń,

wypracowywania skutecznych metod i nowych kie-

runków walki z przestępczością ekonomiczną oraz

wymiany informacji na temat ujawnionych nieprawi-

dłowości przy wprowadzaniu na rynek towarów akcy-

zowych (metodologii ich rozpoznawania, ujawniania,

zapobiegania i zwalczania).

Jednocześnie zgodnie z informacjami Minister-

stwa Finansów w 2011 r. i I półroczu 2012 r. organy

kontroli skarbowej w związku ze stwierdzonymi nie-

prawidłowościami w zakresie obrotu paliwami doko-

nały ustaleń w podatku akcyzowym i podatku VAT

na kwotę:

— podatek akcyzowy – 551 mln,

— podatek VAT – 561,1 mln.

W zakresie przywozu paliwa samochodami zza

wschodniej granicy pragnę poinformować, iż ustawa

(Dz. U. z 2004 Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) zwalnia

od podatku import paliwa w ilości do 200 litrów na

środek transportu, przewożonego w standardowych

zbiornikach prywatnych środków transportu, środ-

ków transportu przeznaczonych do działalności go-

spodarczej i specjalnych kontenerów.

Niemniej jed-

nak większy limit zwolnienia został określony przez

przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy

o VAT (§ 13 pkt 9 rozporządzenia ministra ﬁnansów

Dz. U. z 2011 r.

Nr 73, poz. 392).

Zgodnie z nim zwalnia się od podatku import pa-

liwa zwolnionego od cła na podstawie przepisów cel-

nych, przewożonego w standardowych zbiornikach

— 600 litrów w przypadku paliwa przewożonego

mochodowego służącego do przewozu więcej niż dzie-

więciu osób włącznie z kierowcą;

mochodowego innego niż wymieniony wyżej;

— 200 litrów paliwa przewożonego w standar -

dowym zbiorniku pojemnika specjalnego przezna-

czenia.

Obowiązujący limit 600 litrów został wprowadzo-

ny w związku z implementacją dyrektywy Rady

2007 r., str. 6).

Artykuł 11 ww. dyrektywy stanowi,

iż państwa członkowskie zwalniają z VAT i akcyzy

w przypadku dowolnego pojazdu silnikowego paliwo

znajdujące się w standardowym zbiorniku paliwa.

Podobne rozwiązanie przewiduje również art. 112

rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiają-

cego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U.

WE L 105 z dnia 23 kwietnia 1983 r., str. 1 i nast.,

z późn. zm.), zgodnie z którym paliwa przewożone

w zwykłych zbiornikach pojazdów silnikowych, użyt-

kowych pojazdów silnikowych i pojazdów jednoślado-

wych oraz pojemników specjalnego przeznaczenia są

zwolnione z przywozowych należności celnych.

Istotne dla ograniczenia procederu przewożenia

paliwa w zbiornikach paliwowych z przeznaczeniem

na obrót było wprowadzenie z dniem 11 czerwca 2011 r.

przez stronę białoruską zmian w przepisach odnośnie

do przekraczania granicy.

Zgodnie z rozporządze-

niem Rady Ministrów Republiki Białorusi nr 753/

2011 wprowadzony został zakaz wyjazdu z terenu

Białorusi kierowców pojazdami samochodowymi czę-

ściej niż 1 raz na 5 dni.

Zakaz dotyczy obywateli

wszystkich krajów.

Paliwa znajdujące się w zbiorni-

kach samochodów zarówno osobowych, jak i ciężaro-

wych podlegają ocleniu, jeśli wywóz jest częstszy niż

raz na 5 dni*

)

.

Działania podejmowane przez ministra gospodar-

ki na rzecz ograniczenia szarej strefy odnosiły się

przede wszystkim do propozycji egzekwowania obo-

wiązków nakładanych przez ustawę z dnia 16 lutego

wych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania

z 2007 r.

Nr 52, poz. 343).

W celu uszczelnienia sys-

temu zapasów podlegająca Ministerstwu Gospodarki

Agencja Rezerw Materiałowych wzmocniła współ-

pracę z izbami i urzędami celnymi.

Agencji Rezerw

Materiałowych zapewniono także dostęp do danych

importowych zawartych w intranecie.

Powyższe środ-

ki umożliwiają agencji monitorowanie przywozu pa-

liw, co zgodnie z obowiązującymi przepisami rodzi

obowiązek w zakresie tworzenia i utrzymywania za-

pasów obowiązkowych paliw.

Ponadto informuję, iż w dniu 12 lipca 2012 r.

Mi-

nisterstwo Gospodarki, przy współpracy z POPiHN

oraz PIPP, zorganizowało debatę paliwową z udzia-

łem właściwych ministerstw oraz przedstawicieli

*

)

http://www.bialystok.uc.gov.pl/ic/index.php?option=com_

content&task=view&id=766&Itemid=182

1185

sektora paliwowego.

Celem przeprowadzonych roz-

mów było wypracowanie wspólnego podejścia do

określonych problemów i wzmocnienie dialogu z bran-

żą paliwową, również w zakresie tzw. szarej strefy.

Z uwagi na istotność podnoszonych w trakcie de-

baty zagadnień Ministerstwo Gospodarki zapropo-

nowało utworzenie grup roboczych złożonych z przed-

stawicieli resortów i branży paliwowej, w ramach

których będą dyskutowane bieżące prace związane

z określonymi zagadnieniami (np. grupa robocza ds.

opodatkowania paliw ciekłych, grupa robocza ds. sa-

moobsługi LPG, grupa robocza ds. sektora raﬁneryj-

nego).

W ocenie Ministerstwa Gospodarki powołanie

grup roboczych przyczyni się do wzmocnienia dialo-

gu prowadzonego przez właściwe organy administra-

cji publicznej z przedstawicielami spółek sektora pa-

liw ciekłych i wypracowania rozwiązań nękających

branżę problemów.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

na obecnym etapie, odpowiedź na pytania zawarte

przez panią poseł w interpelacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

na polskich drogach (8408)

Elżbiety Sobeckiej w sprawie budowy ekranów aku-

stycznych na polskich drogach, uprzejmie przekazu-

ję następujące wyjaśnienia.

Nr 25, poz. 1500, z późn. zm.) ustalanie dopuszczal-

nych norm akustycznych (w tym dopuszczalnych

norm hałasu) znajduje się w kompetencji ministra

Ustalanie tych norm przez obydwa resorty: środowi-

ska i zdrowia, ma z jednej strony zapewnić odpowied-

ni poziom ochrony środowiska, z drugiej natomiast

zapewnić właściwe warunki życia dla ludności za-

mieszkującej tereny znajdujące się w strefach oddzia-

ływania inwestycji.

Aktualnie dopuszczalne poziomy

hałasu ustalone są w rozporządzeniu z dnia 14 czerw-

ca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hała-

śnie należy zauważyć, iż polskie przepisy dotyczące

ochrony środowiska przed hałasem są dostosowane

do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

sku (Dz. Urz.

WE L 189 z dnia 18 lipca 2002 r.).

Przy

czym ww. dyrektywa ma na celu zdeﬁniowaniewspól-

nego podejścia do unikania, zapobiegania lub zmniej-

szania szkodliwych skutków narażenia na działanie

hałasu, w tym jego dokuczliwości, i określa m.in.

wskaźniki hałasu.

Jednakże dopuszczalne poziomy

hałasu w środowisku nie zostały ustalone w przepi-

sach unijnych, lecz pozostawiono tę kwestię w gestii

każdego państwa członkowskiego.

Stosownie do § 178 rozporządzenia ministra

wane poziomy hałasu i wibracji przekraczają warto-

ści dopuszczalne określone w przepisach odrębnych,

przy projektowaniu drogi powinno się zaplanować

zastosowanie odpowiednich środków ochrony.

Urzą-

dzenia ochrony przed hałasem i wibracjami mogą być

także zastosowane po wybudowaniu drogi w wypad-

ku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych po-

ziomów hałasu i wibracji.

Za podstawowe urządzenia ochrony obiektów

i obszarów przed hałasem uważa się ekrany aku-

styczne, a za podstawowe urządzenia ochrony obiek-

tów przed wibracjami uważa się ekrany przeciwwi-

bracyjne oraz konstrukcje przeciwwibracyjne (§ 179

i 180 ww. rozporządzenia).

Obowiązek zastosowania odpowiednich środków

ochrony przed hałasem może powstać już na etapie

wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

przedmiotowej decyzji powinny być uwzględnione

wymagania dotyczące ochrony środowiska (jak np. wen-

tylacja, separatory, ekrany akustyczne).

Wymagania

te są konieczne w dokumentacji nieodzownej przy

wydawaniu późniejszych decyzji inwestycyjnych.

Po-

nadto w decyzji może zostać nałożony obowiązek

przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej

zakres i termin przedstawienia.

Dokonana analiza

może być podstawą do zastosowania zabezpieczeń

akustycznych.

Jednocześnie zgodnie z art. 114 oraz 115 ustawy

(Dz. U. z 2008 Nr 25, poz. 150, ze zm.) przy sporzą-

dzaniu miejscowego planu zagospodarowania prze-

strzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach

1186

W razie braku miejscowego planu zagospodarowania

ściwe organy dokonują na podstawie faktycznego za-

gospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich

terenów.

Powyższe oznacza, iż już na etapie sporzą-

dzania planów zagospodarowania przestrzennego

konieczna jest ocena rodzajów terenu pod względem

norm hałasu, a w przypadku braku takich planów

ocena następuje zgodnie ze stanem faktycznego za-

gospodarowania.

Dokonana ocena może wskazywać

na konieczność zastosowania ochrony akustycznej.

Ponadto zgodnie z art. 178 ww. ustawy organ

na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tram-

wajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadze-

nia w określonym czasie pomiarów poziomów sub-

stancji lub energii w środowisku wprowadzanych

prowadzone kontrole poziomów substancji lub energii

w środowisku, które są emitowane w związku z eks-

ploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standar-

dów jakości środowiska, organ ochrony środowiska

lub portem obowiązek przedkładania mu wyników

pomiarów poziomów substancji lub energii w środo-

wisku.

W związku z wnioskami samorządów wojewódz-

kich w sprawie podniesienia dopuszczalnych pozio-

mów hałasu, w 2010 r. oraz 2011 r. ówczesny minister

infrastruktury wystąpił do ministra środowiska oraz

ministra zdrowia z prośbą o rozważenie możliwości

określenia dopuszczalnych norm hałasu na wyższym

poziomie – poprzez analogie do innych krajów Euro-

py.

Aktualnie przedmiotem uzgodnień międzyresor-

towych jest projekt rozporządzenia ministra środo-

wiska zmieniający ww. rozporządzenie, podwyższa-

jący dopuszczalne poziomy hałasu powodowanego

przez drogi i linie kolejowe.

Uzasadnieniem proponowanych zmian jest obser-

wowany gwałtowny wzrost natężenia ruchu drogo-

wego odnotowany w ciągu ostatnich lat oraz wysokie

wartości prognoz w tym zakresie, a także tendencja

obudowywania dróg o dużym natężeniu ruchu zabu-

dową mieszkaniową.

Zarządcy dróg, a także zarząd-

cy kolejowi realizując nowe pilne inwestycje, stają

przed trudnymi problemami, często niemożliwymi do

rozwiązania pomimo wydatkowania olbrzymich kwot

na urządzenia ochrony przed hałasem (głównie ekra-

nów akustycznych).

Możliwość lokalizacji zabudowy

mieszkaniowej w bezpośrednim sąsiedztwie drogi

oraz skutków jej funkcjonowania, tj. w streﬁeoddzia-

ływania akustycznego znacznie przekraczającego

dopuszczalne wartości, sprawia, że nawet budowa

wielu kilometrów kosztownych ekranów akustycz-

nych o najwyższych parametrach technicznych nie

jest w stanie zapewnić dotrzymania obowiązujących

Ponadto w ostatnim czasie przy projektowaniu

i realizacji nowych inwestycji można zaobserwować

aktywny sprzeciw mieszkańców i przedsiębiorców

przeciwko budowie ekranów akustycznych, które sta-

nowią nie tylko barierę w komunikacji z przyległymi

działkami, lecz także ograniczają możliwości sku-

tecznego nasłonecznienia budynków i przewietrzenia

ich otoczenia oraz zdecydowanie pogarszają walory

krajobrazowe.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na duże kosz-

ty budowy ekranów akustycznych; średni koszt bu-

dowy 1 km ekranu wynosi od 6 do 8 mln zł.

Dlatego wskazane jest, by przy ochronie budyn-

ków i budowli przed hałasem alternatywnie brać pod

uwagę inne urządzenia ochrony akustycznej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie trudności z realizacją projektu

e-szkoły (8410)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8410/12 w sprawie trudności w realizacji pro-

jektu e-szkoły, uprzejmie informuję.

W bieżącym roku, w związku z rządowym progra-

mem rozwijania kompetencji uczniów i nauczycieli

munikacyjnych „Cyfrowa szkoła”, rozpoczęte zosta-

ły prace nad przygotowaniem nowego projektu sys-

temowego współﬁnansowanego ze środków Euro-

pejskiego Funduszu Społecznego, który zakłada

ręczników przeznaczonych do nauczania wybra-

nych przedmiotów na poszczególnych etapach edu-

kacyjnych.

Projekt systemowy „E-podręczniki do kształcenia

ogólnego” jest przedsięwzięciem wpisanym w jeden

z czterech głównych obszarów działań, przewidzia-

nych w ww. rządowym programie, tj. w obszar „e-za-

soby edukacyjne, w tym e-podręcznik”, którego ce-

lem jest rozszerzenie oferty publicznych elektronicz-

nych zasobów edukacyjnych, w tym zapewnienie

dostępu do bezpłatnych e-podręczników.

1187

Podręczniki będą zamieszczone na publicznym,

Projekt zakłada opracowanie elektronicznych

chemii, matematyki, zajęć komputerowych, informa-

tyki, edukacji dla bezpieczeństwa (łącznie 18 pod-

ręczników obejmujących, co najmniej jeden etap edu-

kacyjny do 14 przedmiotów/zajęć edukacyjnych).

Biorąc pod uwagę czas potrzebny do przygotowa-

nia e-podręczników, zakłada się, że pierwsze pod-

ręczniki zostaną udostępnione w roku szkolnym

2014/2015.

Zgodnie z ustaleniami z partnerem pro-

jektu odpowiedzialnym za opracowanie e-podręczni-

ków z matematyki i przedmiotów informatycznych,

jako jedne z pierwszych zostaną stworzone prototypy

e-podręczników z matematyki dla klas IV szkoły pod-

stawowej, klas I gimnazjum i szkoły ponadgimnazjal-

nej.

Planuje się, że prototypy tych trzech podręczni-

ków zostaną opracowane do końca sierpnia 2013 r.

Projekt systemowy „E-podręczniki do kształcenia

ogólnego” będzie realizowany ze środków Europej-

skiego Funduszu Społecznego w ramach Programu

Operacyjnego „Kapitał ludzki”, priorytet III, działa-

nie 3.3, poddziałanie 3.3.3.

Planowana wartość pro-

jektu, który będzie realizowany do czerwca 2015 r.

została oszacowana kwotę 45 mln zł.

Z uwagi na specyﬁkę projektu (przygotowanie

podręczników do czterech grup przedmiotów) prze-

widziano realizację projektu wspólnie z czterema

partnerami merytorycznymi – każdy przypisany do

jednej grupy podręczników (podręczniki do edukacji

wczesnoszkolnej, podręczniki do przedmiotów huma-

nistycznych, podręczniki do przedmiotów przyrodni-

czych i podręczniki do matematyki/przedmiotów in-

formatycznych) oraz dodatkowo jeden partner do

opracowania rozwiązań informatycznych.

Realizacja

projektu w partnerstwie oznacza wspólne realizowa-

nie projektu przez beneﬁcjentaipartnerów.

Wybrani już partnerzy merytoryczni – Politech-

nika Łódzka w zakresie matematyki i przedmiotów

informatycznych, Uniwersytet Wrocławski w zakre-

sie przedmiotów humanistycznych i Uniwersytet

Przyrodniczy we Wrocławiu w zakresie przedmiotów

przyrodniczych – dają rękojmię należytego wykona-

nia zadań i wytworzenia podręczników wysokiej ja-

kości.

Trwa procedura wyboru ostatniego partnera

merytorycznego, który będzie przygotowywał pod-

ręczniki do edukacji wczesnoszkolnej.

Wybór partne-

ra merytorycznego odbywa się w drodze otwartego

konkursu prowadzonego na podstawie przepisów

ustawy o zasadach polityki rozwoju.

Natomiast part-

ner technologiczny zostanie wybrany spośród jedno-

stek sektora ﬁnansów publicznych, posiadających

potencjał i doświadczenie, niezbędne do wykonania

zadań technologicznych we współpracy z liderem pro-

jektu (Ośrodek Rozwoju Edukacji) i ww. partnerami

merytorycznymi.

Projekt „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”

jest niewątpliwie przedsięwzięciem pionierskim i trud-

nym.

Pragnę jednak zapewnić panią poseł, że dzia-

łania podejmowane w tym zakresie przez Ośrodek

Rozwoju Edukacji mają na celu efektywną realizację

tego projektu, aby już w roku szkolnym 2014/2015

uczniowie i nauczyciele mogli bezpłatnie korzystać

z jego rezultatów.

Projekt „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”

ma status projektu towarzyszącego rządowemu pro-

gramowi „Cyfrowa szkoła” i nie jest realizowany

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Beneﬁcjen-

tem systemowym projektu jest Ośrodek Rozwoju

Edukacji w Warszawie.

Rządowy program „Cyfrowa

szkoła”, który jest ﬁnansowanyześrodkówrezerwy

celowej budżetu państwa i jest bezpośrednio realizo-

wany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, kon-

centruje swoje działania na komponentach „e-szkoła”

i „e-uczeń”.

Rezultatem tych działań będzie doposa-

żenie 402 szkół zakwaliﬁkowanych do programu

w nowoczesne pomoce dydaktyczne, tak aby te szko-

ły były w stanie osiągnąć funkcjonalności i zrealizo-

wać zadania merytoryczne opisane w programie.

Re-

alizacja rządowego programu przebiega zgodnie z har-

monogramem i aktualnie organy prowadzące szkoły

dokonują zakupu wybranego przez nie sprzętu kom-

puterowego zgodnie z procedurą prawa zamówień

publicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

pochodzącymi z przemytu (8411)

terpelację z dnia 1 sierpnia 2012 r. poseł Anny Elżbie-

pochodzącymi z przemytu, która to interpelacja zosta-

ła przekazana do Ministerstwa Finansów przy piśmie

nr SPS-023-8411/12 z dnia 11 września 2012 r., uprzej-

mie informuję Panią Marszałek, co następuje.

I. Odnośnie do pytania nr 1 dotyczącego zwal-

czania przez Ministerstwo Finansów przemytu pa-

pierosów.

1188

Przeciwdziałanie nielegalnemu przywozowi na

obszar celny Unii Europejskiej wyrobów tytoniowych

(głównie papierosów) jest jednym z priorytetowych

zadań funkcjonującej w ramach resortu ﬁnansów

Służby Celnej, wnikających z regulacji ustawy z dnia

zakresie przez Służbę Celną obejmują przede wszyst-

kim wykonywanie kontroli przestrzegania przepisów

obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami

trzecimi oraz rozpoznawanie, wykrywanie i zwalcza-

nie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbo-

wych, w tym przestępstw i wykroczeń przeciwko obo-

wiązkom podatkowym, jak również przeciwko obo-

wiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą

towarami, a także ściganie ich sprawców, w zakresie

z późn. zm.), dalej zwana „K.k.s.”.

Należy podkreślić, że problem przemytu wyrobów

tytoniowych jest dobrze rozpoznany przez Służbę

Celną.

Celem przeciwdziałania temu zjawisku opra-

cowano i wdrożono „Strategię działania Służby Cel-

nej w zakresie zwalczania przemytu wyrobów tyto-

niowych na lata 2009–2011”.

W jej ramach wykonano

m.in. następujące działania:

— wzmocniono kontrole na granicy wschodniej

poprzez m.in.: zwiększenie obsady kadrowej funkcjo-

nariuszy celnych na przejściach granicznych, usta-

nowienie pełnomocnika szefa Służby Celnej do spraw

koordynacji działań Izb Celnych w Olsztynie, Bia-

łymstoku, Białej Podlaskiej i Przemyślu oraz okreso-

we delegowanie grup mobilnych z wewnątrz kraju do

izb granicznych;

— wykorzystano przy czynnościach służbowych

w szerszym zakresie psy służbowe wyszkolone do wy-

krywania wyrobów tytoniowych (liczba tych psów

w Służbie Celnej wzrosła z 59 w 2008 r. do 84 w 2011 r.);

— doposażono jednostki Służby Celnej w urządze -

nia RTG, detektory przemytu i inny sprzęt do pro-

wadzenia rewizji celnych.

W marcu 2012 r. została opracowana i przyjęta do

realizacji „Strategia działania Służby Celnej w za-

kresie zwalczania przemytu i nielegalnego obrotu

wyrobami tytoniowymi na lata 2012–2015”.

Zgodnie

z nią, celem zwiększenia skuteczności przeciwdzia-

łania i zwalczania przemytu i nielegalnego obrotu

wyrobami tytoniowymi, Służba Celna podjęła inicja-

tywy m.in. w zakresie:

— obostrzenia wysokości kary grzywny w postę -

powaniu mandatowym w stosunku do sprawców

wielokrotnych wykroczeń lub też wszczynanie w ich

miejsce postępowania w sprawie o przestępstwo

skarbowe z wnioskowaniem o nadzwyczajne ob-

ostrzenie kary;

— stosowania innych środków prawnych (typu

administracyjnego), jak występowanie o zatrzymanie

paszportu, cofnięcie zezwolenia w małym ruchu gra-

nicznym, wpis cudzoziemca do wykazu osób niepożą-

danych – w 2011 r. szef Służby Celnej skierował

39 wniosków (32 wnioski w 2010 r.) do szefa Urzędu

ds. Cudzoziemców o wpis do wykazu cudzoziemców,

W strategii przewidziano również utrzymanie wy-

sokiego poziomu kontroli na wschodniej granicy pań-

stwa, ze zwiększoną uwagą na granicę z Białorusią,

utrzymanie poziomu kontroli na bazarach i targowi-

skach miejskich oraz dalsze rozwijanie i doskonalenie

współpracy z administracjami celnymi i innymi in-

stytucjami państw UE zwalczającymi nielegalny ob-

rót wyrobami tytoniowymi.

Niezależnie od powyższego powołano w Służbie

Celnej specjalistyczną komórkę organizacyjną o za-

sięgu ogólnopolskim składającą się z ekspertów z za-

kresu wyrobów tytoniowych, którzy na bieżąco pro-

wadzą prace analityczne umożliwiające identyﬁkację

zjawisk niepożądanych oraz wypracowywanie sku-

tecznych metod ich zwalczania.

Ponadto Służba Celna prowadzi współpracę z Eu-

ropejskim Biurem do Spraw Zwalczania Nadużyć Fi-

nansowych (OLAF).

II.

Odnośnie do pytania nr 2 dotyczącego skutecz-

ności działań w zakresie zwalczania przemytu papie-

rosów.

Prowadzone na zlecenie koncernów tytoniowych

badania rynkowe wskazują, że procentowy udział

w rynku papierosów nielegalnego pochodzenia wzrósł

w Polsce w ubiegłym roku do ponad 12% (wg badań

m.in. KPMG – międzynarodowej sieci ﬁrmaudytor-

sko-doradczych).

Z badań tych wynika również, że pod

względem wielkości szarej strefy obrotu papierosami

Polska nie należy do czołówki państw członkowskich

UE.

Fakt ten potwierdza poniższe zestawienie przed-

stawiające procentowy udział w rynku papierosów

nielegalnego pochodzenia w niektórych krajach UE:

Kraj Papierosy 2011*

)

Litwa (LT) 31,3%

Łotwa (LV) 31,6%

Francja (FR) 15,8%

Finlandia (FIN) 15,4%

Niemcy (DE) 13,1%

Polska (PL) 12,9%

*

)

wg KPMG

Polska plasuje się natomiast w ścisłej czołówce

państw członkowskich UE pod względem ujawnień

nielegalnych wyrobów tytoniowych, w tym głównie

papierosów.

Pozycję tę potwierdzają raporty Europej-

skiego Biura do Spraw Zwalczania Nadużyć Finanso-

wych (OLAF), a ilustruje zestawienie na str. 1189.

2009 i 2010 w obszarze ujawnień papierosów Polska

plasowała się na pierwszym miejscu, wyprzedzając

takie kraje jak Wielka Brytania, Hiszpania, Włochy

i Niemcy.

Spadek Polski w 2011 r. na trzecie miejsce

nastąpił wskutek przesunięcia na południe Europy

1189

Ujawnienia papierosów w UE w latach 2009-2011

0

100 000

200 000

700 000

800 000

900 000

EL UK PL IT FR ES BE LT BG DE IE LV HU NL RO SK SE SI EE FI PT CZ AT MT DK CY

Pa�stwo cz�onkowskie UE

I

l

o

�

�

p

a

p

i

e

[

t

y

s

.

s

z

t

.

]

2009 2010 2011

głównego strumienia napływu nielegalnych papiero-

sów na obszar UE.

Do powstania tego zjawiska przy-

czyniły się m.in. wzmożone kontrole wykonywane

przez Służbę Celną na polskim odcinku zewnętrznej

granicy UE.

Powyższe zjawisko znajduje potwierdzenie rów-

nież w spostrzeżeniach administracji celnych innych

państw członkowskich UE.

Przykładowo Niemcy,

którzy jeszcze w latach 2008–2009 wskazywali, że

tranzyt przez Polskę stanowi główny kierunek na-

pływu na ich terytorium nielegalnych papierosów

z obszaru Wspólnoty Niepodległych Państw, obecnie

wskazują, że napływ nielegalnych papierosów ze

Wschodu jest około trzykrotnie mniejszy od dokony-

wanego szlakami wiodącymi z południa Europy.

Z kolei Litwa odnotowała w ostatnich latach jeden

z najwyższych w UE wzrostów ujawnień nielegalnych

papierosów (z ok. 120 mln sztuk w 2009 r. do ponad

211 mln sztuk w 2010 r.).

Mimo to polska Służba Cel-

na ujawniła w latach 2010–2011 ponad 210 mln sztuk

papierosów, które wwieziono na terytorium Polski

z Litwy.

Organizatorzy przemytu, usiłując uniknąć

kontroli na uszczelnionych granicach polsko-ukraiń-

skiej i polsko-białoruskiej, decydowali się na przemyt

okrężną drogą przez terytorium Litwy.

Działania te

ograniczają polskiej Służbie Celnej możliwości prze-

prowadzenia kontroli wwożonych towarów, ponieważ

granica polsko-litewska jest jednocześnie granicą we-

wnątrzunijną.

Należy podkreślić, że spośród wiodących polskich

służb realizujących zadania w obszarze zwalczania

przemytu i nielegalnego obrotu wyrobami tytonio-

wymi Służba Celna odgrywa dominującą rolę.

W la-

tach 2010–2012/I półrocze Służba Celna zajęła ponad

1,29 mld sztuk nielegalnych papierosów, w tym:

w 2010 r.

– 563,5 mln sztuk, a w 2011 r.

– 508,6 mln

sztuk, a w I połowie 2012 r.

– 222,5 mln sztuk.

Procentowy udział Służby Celnej w ujawnieniach

papierosów wśród wiodących służb w Polsce przed-

stawia wykres na str. 1190.

W 2010 r. większość nielegalnych papierosów tra-

ﬁającychnaterytoriumPolskipochodziłazUkrainy,

a na drugim miejscu jako kraj pochodzenia takich

wyrobów była Rosja.

Od 2011 r. główny strumień na-

pływu nielegalnych papierosów prowadzi z Białorusi,

co jest związane z niższą ceną paczki papierosów

w tym kraju niż w Rosji i na Ukrainie.

Różnice

w zakresie ceny paczki papierosów między Ukrainą,

Rosją i Białorusią (średnio w państwach tych przy

zakupie detalicznym poniżej 1 euro za paczkę) a Pol-

ską (średnio w granicach 2–2,5 euro za paczkę) oraz

innymi krajami UE generują znaczne zyski dla osób

trudniących się przemytem papierosów, przy czym

w ostatnich latach potencjalnie największe zyski

przynosi przemyt z Białorusi.

Należy wskazać, że przemyt wyrobów tytonio-

wych wyczerpuje znamiona czynu zabronionego

określonego w art. 86 § 1 K.k.s. w zbiegu z art. 63

§ 2 K.k.s.

Czyn ten zagrożony jest karą grzywny do

ści do lat 5, albo obu tymi karami łącznie.

Natomiast

nielegalny obrót wyrobami tytoniowymi wyczerpuje

znamiona czynu zabronionego paserstwa określone-

go w art. 91 § 1 K.k.s. w zbiegu z art. 65 § 1 K.k.s.

dziennych albo karą pozbawienia wolności do lat 3,

albo obu tymi karami łącznie.

Wobec powyższego nie można zgodzić się z zawar-

tym w interpelacji stwierdzeniem, że cyt. „dobrym

podłożem sprzyjającym rozwojowi działalności prze-

mytniczej jest zbyt łagodne prawo”.

Przemyt papie-

1190

Udzia� s�u�b - ujawnienia papierosów 2010 r.

77%

16%

6% 1%

S�u�ba Celna

Stra� Graniczna

Policja

Organy skarbowe

Udzia� s�u�b - ujawnienia papierosów 2011 r.

74%

14%

11%

1%

S�u�ba Celna

Stra� Graniczna

Policja

pó�rocze

18%

10%

1%

71%

S�u�ba Celna

Stra� Graniczna

Policja

rosów wynika przede wszystkim z opłacalności tej

działalności uwarunkowanej znaczną różnicą cen pa-

pierosów na rynkach krajów wschodniej Europy

w stosunku do rynków państw UE.

Różnica ta spra-

wia, że mimo wzrostu skuteczności zwalczania prze-

mytu papierosów przez Służbę Celną, działalność

przemytnicza nadal jest prowadzona przez zaintere-

sowane osoby.

Z tego powodu całkowite wyelimino-

wanie zjawiska przemytu jest utrudnione.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować

Panią Marszałek, że Służba Celna podejmuje działa-

nia kontrolne oraz legislacyjne mające na celu prze-

ciwdziałanie negatywnym zjawiskom w zakresie nie-

kontrolowanego obrotu surowcem tytoniowym, który

jest wykorzystywany do nielegalnej produkcji papie-

rosów.

W szczególności działania legislacyjne w dłuż-

szej perspektywie czasu zmierzają do ograniczenia

negatywnych skutków ﬁnansowychdlabudżetupań-

stwa związanych z niekontrolowanym dostępem do

surowca tytoniowego.

W dniu 5 września 2012 r.

Zespół ds. Programo-

wania Prac Rządu pozytywnie rozpatrzył wniosek

Ministra Finansów i zdecydował o dodaniu projektu

założeń do projektu zmiany ustawy o podatku akcy-

zowym oraz niektórych innych ustaw, przewidujące-

go całościowe uregulowanie zagadnień związanych

z opodatkowaniem i obrotem surowcem tytoniowym,

do wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów.

Równolegle Ministerstwo Finansów przygotowa-

ło projekt zmiany ustawy o podatku akcyzowym do-

tyczący zagadnień opodatkowania suszu tytoniowego

(wysuszonych liści tytoniu niebędących jeszcze wy-

robem tytoniowym).

Projekt przewiduje ujęcie suszu

tytoniowego w katalogu wyrobów akcyzowych oraz

opodatkowanie tego suszu podatkiem akcyzowym

w przypadku, gdy jest on sprzedawany innym pod-

miotom niż podmioty będące „pośredniczącymi pod-

miotami tytoniowymi” lub podmiotami prowadzący-

mi składy podatkowe.

Projekt przewiduje również

opodatkowanie akcyzą importu i nabycia wewnątrz-

wspólnotowego suszu tytoniowego w przypadku, gdy

czynności te są dokonywane przez podmioty inne niż

podmioty będące „pośredniczącymi podmiotami ty-

toniowymi” lub podmiotami prowadzącymi składy

1191

podatkowe.

Opodatkowaniu będzie podlegało rów-

nież nabycie lub posiadanie tego suszu przez inny

lub pośredniczący podmiot tytoniowy, jeżeli nie zo-

stała od niego zapłacona akcyza w należnej wysoko-

sprzedaży tego suszu.

Oznacza to, że nie będzie po-

wstawał obowiązek podatkowy w stosunku do pod-

miotu posiadającego susz tytoniowy, który sam go

wyprodukował.

Do suszu tytoniowego nie będzie

miała zastosowania procedura zawieszenia poboru

akcyzy.

Ponadto projekt przewiduje w stosunku do

suszu tytoniowego podlegającego opodatkowaniu

obowiązek jego oznaczania znakami akcyzy oraz ob-

rotu tym wyrobem w opakowaniu, nie luzem, w celu

umożliwienia sprawowania kontroli nad obrotem

tym suszem.

Powyższe zmiany zostały włączone do projektu

z dnia 18 września 2012 r. ustawy o zmianie niektó-

rych ustaw związanej z realizacją ustawy budżetowej

– art. 10 tego projektu, która została udostępniona

na stronie internetowej Ministerstwa Finansów

(www.mf.gov.pl) w dniu 19 września 2012 r. w za-

kładce: Biuletyn Informacji Publicznej.

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia sta-

nowią wyczerpującą odpowiedź na złożoną interpe-

lację i spotkają się z uprzejmą akceptacją Pani Mar-

szałek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie drastycznego osłabienia

polskiej gospodarki oraz wzrostu liczby

bankrutujących ﬁrm(8412)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie drastycznego osłabienia polskiej gospodarki oraz

piśmie, znak: SPS-023-8412/12, z dnia 11 września

2012 r., poniżej przedstawiam stanowisko ministra

gospodarki w przedmiotowej sprawie.

1.

W Ministerstwie Gospodarki trwają prace nad

stworzeniem założeń do budowy systemu wspierają-

cego przedsiębiorców w trudnej sytuacji ﬁnansowej.

Założenia te zostaną zawarte w dokumencie: Polity-

ka drugiej szansy, który będzie w sposób komplekso-

wy odnosił się do problematyki zarządzania przed-

siębiorstwem w sytuacji kryzysowej oraz zagadnień

związanych z upadłością przedsiębiorstw.

Zagadnie-

nia te stanowią zasadniczą część tworzonej obecnie

tzw. polityki drugiej szansy, której celem obok kon-

kretnych instrumentów pomocowych dla przedsię-

biorców w sytuacji kryzysowej ma być ułatwianie

osobom, które poniosły porażkę, ponownego rozpo-

czynania działalności gospodarczej.

Głównym celem działań podejmowanych przez

rząd w tym zakresie jest zwiększenie przeżywalności

przedsiębiorstw poprzez:

a) zastosowanie instrumentów prewencyjnych wo-

bec trudności w prowadzeniu działalności gospo-

darczej,

b) upowszechnienie stosowania narzędzi praw-

nych służących ochronie i restrukturyzacji działal-

ności gospodarczej, a w szczególności – prawa na-

prawczego,

c) zapewnienie efektywnego wykorzystania prawa

upadłościowego jako narzędzia ratowania, restruk-

turyzacji i sprawnej (lecz tylko w ostateczności) li-

kwidacji zasobów,

d) stworzenie warunków do ponownego podejmo-

wania działalności gospodarczej przez przedsiębior-

ców, którzy doświadczyli bankructwa.

Obok wspomnianego wyżej projektu tworzącego

system wsparcia dla przedsiębiorców w trudnej sytu-

acji ﬁnansowejpragnępoinformować,żeMinister-

stwo Gospodarki przygotowało projekt założeń pro-

stracyjnych w gospodarce.

Stanowią one kontynuację

działań mających na celu ograniczenie obciążeń ad-

ministracyjnych, a także zmniejszanie kosztów wy-

konywania działalności gospodarczej.

Propozycje te

również mają na celu poprawę płynności ﬁnansowej

oraz wspieranie inwestycji wszystkich podmiotów

wykonujących działalność gospodarczą.

Celem złagodzenia negatywnych skutków dla

ﬁrmwynikającychzopóźnionychpłatnościodkon-

trahentów zaproponowano rozszerzenie katalogu

przedsiębiorców uprawnionych do stosowania kaso-

wej metody rozliczania podatku VAT (obowiązek po-

datkowy z tytułu VAT powstaje dopiero w momencie

otrzymania zapłaty za towar lub usługę od kontra-

henta).

Zakłada się umożliwienie stosowania metody

kasowej przedsiębiorcom osiągającym sprzedaż do

2 mln euro, przy jednoczesnym zniesieniu obecnego

ograniczenia czasowego (90 dni) utrudniającego tę

formę rozliczenia VAT.

Brak obowiązku zapłaty po-

datku po stronie sprzedającego usługę lub towar po-

winien być skorelowany z kwestią odliczenia podatku

przez odbiorcę faktury.

Tym samym wystawiona fak-

tura, która nie została uregulowana przez kontra-

henta, nie powinna stanowić podstawy do odliczenia

podatku naliczonego.

W celu poprawy płynności ﬁnansowejprzedsię-

biorców i wsparcia inwestycji zaproponowano m.in.

szybszy zwrot podatków przedsiębiorcom przez orga-

1192

ny podatkowe (maksymalnie 30 dni na zwrot podat-

ków przez organ podatkowy).

Proponuje się także skrócenie terminu uprawdo-

podobnienia nieściągalności wierzytelności ze 180 do

90 dni dla celów skorzystania z tzw. ulgi na złe długi

w zakresie podatku VAT.

Obecnie podatnik, który roz-

liczył podatek VAT od należności, której faktycznie

nie otrzymał, może dokonać odpowiedniej korekty do-

piero po upływie niemal półrocznego okresu po termi-

nie płatności.

Brak jest uzasadnienia konieczności tak

długiego oczekiwania na zwrot podatku.

Projekt zawiera także propozycję ograniczenia

uznaniowości administracyjnej organów podatko-

wych w zakresie możliwości ograniczenia poboru za-

liczek na podatek dochodowy, w sytuacji gdy podat-

nik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone wg zasad

określonych w ustawach podatkowych byłyby nie-

współmiernie wysokie w stosunku do podatku należ-

nego od dochodu przewidywanego na dany rok podat-

kowy.

Propozycja zawarta w projekcie założeń umoż-

liwi dostosowanie poziomu płaconych zaliczek do

sytuacji przedsiębiorcy.

W przypadku utraty możli-

wości sprzedaży towaru lub usługi przedsiębiorca

w celu zachowania płynności ﬁnansowejbędziemógł

zwrócić się do organu skarbowego o zmniejszenie wy-

miaru zaliczki.

Wszystkie propozycje zawarte w przedmiotowym

projekcie – jego treść oraz informacje na temat prze-

biegu konsultacji międzyresortowych – dostępne są

na stronie internetowej: http://legislacja.rcl.gov.pl/li-

sta/1/projekt/48511.

2.

W 2011 r. upadłość ogłosiło 718 przedsię-

biorstw*

)

, co oznacza wzrost o 30 w stosunku do roku

poprzedniego.

Wzrost w liczbie podmiotów ogłasza-

jących upadłość obserwuje się od 2009 r., choć jak

widać na wykresie poniżej, liczba upadłości jest niż-

sza od tej z początku dekady, kiedy to przekraczała

średniorocznie tysiąc (poniższy wykres).

Procesy gospodarcze charakteryzują się cyklicz-

nością – po latach dobrej koniunktury przychodzą

okresy spowolnienia gospodarczego.

Obecnie można

oczekiwać, że w 2012 i 2013 r. wzrost PKB w Polsce

będzie niższy niż w roku 2011.

Dodatkowo duża nie-

pewność związana ze światowym kryzysem gospo-

darczym powoduje, że wszelkie szacunki PKB są

obarczone dużym ryzykiem.

Jak pokazuje tabela poniżej, liczba upadłości

przedsiębiorstw w Polsce jest ujemnie skorelowana

z dynamiką wzrostu gospodarczego – w ostatnich

kilkunastu latach najwyższa liczba upadłości miała

miejsce w latach 2001–2002, w których to dynamika

PKB tylko nieznacznie przekraczała 1% (poniższa

tabela).

Wykres: Upadłości ogłoszone przez sądy w Polsce w latach 1997–2011

Źródło: Procesy upadłościowe przedsiębiorstw w Polsce w 2011 r.

Roczny raport z badań.

Konferencja Przedsiębiorstw Finansowych

w Polsce, Centrum Finansowe Banku BPS.

Warszawa – Gdańsk, maj 2012.

Liczba upadłości przedsiębiorstw oraz dynamika PKB w Polsce w latach 1997–2011

Liczba

upadłości

794 864 1017 1289 1674 1863 1798 1116 793 576 447 424 695 684 718

Dynamika

PKB r/r%

Banku BPS oraz GUS: www.stat.gov.pl

*

)

sowych.

1997

1998

1999

2000

2001

2002

794

864

1017

1289

1674

1863

0

200

400

600

800

1000

1193

Uwagę zwraca spora różnica pomiędzy liczbą

zgłoszonych wniosków o upadłość – 3719 w 2009 r.

– a liczbą faktycznie ogłoszonych upadłości – 695

w 2009 r.

Biorąc pod uwagę powyższe, jedynie 18%

ze zgłoszonych w 2009 r. wniosków zostało rozpatrzo-

nych pozytywnie przez sąd, co oznacza, że spełniały

one wszystkie wymogi formalno-merytoryczne.

Głów-

nym powodem oddalenia wniosków o ogłoszenie po-

stępowania upadłościowego jest brak wystarczające-

go majątku na pokrycie kosztów postępowania

w momencie składania wniosku lub też złożenie

wniosku po ustawowym terminie.

Jak wynika z badań, których wyniki zostały

przedstawione w cytowanym wcześniej raporcie: Pro-

cesy upadłościowe przedsiębiorstw w Polsce w 2011 r.,

należy przypuszczać, że skala upadłości będzie utrzy-

mywała się mniej więcej na poziomie 2011 r.

Przewidywanie liczby upadłości ﬁrmjestrzeczą

trudną i dlatego podawanie wartości liczbowych nie

wydaje się właściwe.

Jednakże przyjmując założenie

o pokazanej w tabeli ujemnej korelacji pomiędzy

wzrostem PKB a liczbą upadłości oraz zakładając, że

w najbliższych latach PKB w Polsce będzie nieco niż-

sze niż w roku 2011, można oczekiwać, że liczba upa-

dłych ﬁrm nie ulegnie istotnym zmianom.

Trzeba

mieć jednak na uwadze, że koniunktura nie jest je-

dyną determinantą liczby upadłości.

Na tę liczbę ma

również wpływ otoczenie instytucjonalno-prawne,

w jakim działają przedsiębiorstwa – dobrze prowa-

dzona polityka gospodarcza oraz programy wsparcia

ﬁrmzagrożonychupadłościąmogąznacznieograni-

czać liczbę upadających ﬁrmnawetwokresiespowol-

nienia gospodarczego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie rządowego projektu zmiany ustawy

(8413)

formuję.

Obecnie w Sejmie RP trwają prace legislacyjne

nad przygotowanym z inicjatywy Rady Ministrów

Projekt ten przewiduje m.in. nowe rozwiązania

w zakresie ulgi prorodzinnej, które polegają na ogra-

niczeniu prawa do ulgi podatnika posiadającego jed-

no dziecko:

— pozostającego w związku małżeńskim oraz

podatnika samotnie wychowującego dziecko i uzy-

skującego dochody przekraczające kwotę 112 000 zł

(kwota ta ma zastosowanie do łącznych dochodów

małżonków),

— niepozostającego w związku małżeńskim i uzy -

skującego dochody przekraczające kwotę 56 000 zł.

Powołana nowelizacja nie przewiduje żadnych

zmian w przypadku podatników posiadających dwo-

je dzieci, a zatem ulga będzie przysługiwała bez

względu na wysokość uzyskanego w roku podatko-

wym dochodu.

Natomiast w odniesieniu do podatników posiada-

jących troje i więcej dzieci proponowane rozwiązanie

przewiduje zwiększenie kwoty ulgi na:

— trzecie dziecko o 50% kwoty obecnie obowią -

zującej, co oznacza, że wysokość odliczenia w tym

przypadku wyniesie miesięcznie 139,01 zł (rocznie

1668,12 zł),

— czwarte i każde następne dziecko o 100% kwo -

ty obecnie obowiązującej, co oznacza, że wysokość

185,34 zł (rocznie 2224,08 zł).

W konsekwencji projektowana ustawa nie pozba-

wia prawa do odliczenia podatników wychowujących

jedno dziecko, a jedynie proponuje, aby z ulgi tej nie

korzystali podatnicy uzyskujący dochody powyżej

określonej kwoty.

Takie rozwiązanie pozwoliło na zwiększenie odli-

czenia w odniesieniu do rodzin wielodzietnych.

Zmiany zaproponowane w projekcie ustawy o zmia-

mają na celu wsparcie rodzin wielodzietnych, ponieważ

Polska należy do państw o niskim wskaźniku dzietno-

ści.

Z tych względów za zasadne uznano przekonstru-

owanie funkcjonującej od 2007 r. ulgi prorodzinnej

na opisanych poniżej zasadach, przy czym nie wyda-

je się, aby zaproponowane zmiany miały negatywnie

oddziaływać na standardy życia rodzin w Polsce,

a w przypadku rodzin wielodzietnych mogą wpłynąć

pozytywnie na ich sytuację ﬁnansową.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

1194

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie przypadków omijania prawa

przez służby mundurowe polegających

na wyszukiwaniu luk prawnych (8414)

Szanowny Panie Marszałku!

W związku z wystą-

pieniem Pana Marszałka z dnia 11 września 2012 r.,

nr SPS-023-8414/12, przy którym została przesłana

interpelacja pani poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

skierowana do ministra sprawiedliwości w sprawie

obchodzenia prawa poprzez wyszukiwanie luk praw-

nych wśród służb mundurowych na przykładzie

Służby Celnej, uprzejmie przedstawiam poniższe

wyjaśnienia.

Poruszone przez panią poseł kwestie pozostają

poza uprawnieniami ministra sprawiedliwości.

Do kompetencji ministra sprawiedliwości zgodnie

nia ministra sprawiedliwości należą sprawy z za-

sprawy pomocy postpenitencjarnej, tłumaczy przy-

sięgłych.

Minister sprawiedliwości zapewnia też przygoto-

wywanie projektów kodyﬁkacji prawa cywilnego

(w tym rodzinnego) oraz prawa karnego.

Minister sprawiedliwości nie sprawuje natomiast

żadnego nadzoru nad służbą celną i nie posiada

uprawnień do ingerowania w jej działalność.

2009 r. o Służbie Celnej to szef służby celnej kieruje

Natomiast szef Służby Celnej stosownie do art. 8

ust. 4 ustawy o działach administracji radowej i art. 10

ust. 2 ustawy o Służbie Celnej podlega ministrowi

ﬁnansów.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie postępującego wzrostu zadłużenia

Skarbu Państwa (8415)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Skarbu Państwa, uprzejmie wyjaśniam.

1.

W wyniku zbliżającego się kryzysu strefy ﬁnan-

sowej jaką politykę podejmie resort w celu załagodze-

nia skutków kryzysów?

Poprzedni kryzys ﬁnansowyorazobecnyzadłu-

żeniowy rozpoczął się poza Polską i dotyczy całej UE

(szczególnie strefy euro), i dlatego działania mające

na celu łagodzenie skutków kryzysu muszą być rów-

nież rozpatrywane w kontekście inicjatyw podejmo-

wanych na szczeblu UE, w których uczestniczy Pol-

ska jako członek UE.

Jednym z głównych działań

w tym zakresie było przyjęcie podczas polskiej pre-

zydencji w UE tzw. sześciopaku – pięciu rozporzą-

dzeń i jednej dyrektywy ukierunkowanych na posze-

rzenie i wzmocnienie zasad koordynacji polityk go-

spodarczych UE.

Nadzór ﬁnansówpublicznychuzu-

pełniono nadzorem makroekonomicznym.

Wprowa-

dzono nowe sankcje i zwiększono ich automatyzm.

Równocześnie zdeﬁniowanowymogidotyczącekra-

jowych ram ﬁskalnych,którychimplementacjapo-

winna sprzyjać stabilności ﬁnansowejpaństwUE.

Nowe reguły powinny pomóc uniknąć powielenia

ostatnich błędów, wymuszając odpowiednio wczesną

reakcję na narastające nierównowagi.

Natomiast

rolą rządu jest podejmowanie działań sprzyjających

utrzymaniu wiarygodności kraju na rynkach mię-

dzynarodowych.

Utrzymanie dobrej opinii rynków

ﬁnansowychoPolscewspieranejestm.in.przezwia-

rygodną strategię rządu dotyczącą konsolidacji ﬁ-

skalnej.

Utrzymanie wiarygodności kraju na arenie

międzynarodowej sprzyja także utrzymaniu relatyw-

nie niskiego kosztu dostępu do kapitału.

Działania

rządu ograniczające wzrost kosztu kapitału oraz

stwarzające warunki stabilnego rozwoju gospodar-

czego kraju są dużym wsparciem dla bezpieczeństwa

i stabilności prowadzenia działalności gospodarczej

w kraju.

Istotne jest również optymalne skoordyno-

wanie polityki ﬁskalnejipieniężnej.

Rządprzepro-

wadzając konsolidację ﬁnansówpublicznych,zosta-

wia miejsce dla polityki pieniężnej.

Planowana re-

dukcja deﬁcytu budżetowego pozwoli ograniczyć

presję popytową i wesprze powrót inﬂacji do celu

w średnim okresie.

Zmniejszenie potrzeb pożyczko-

wych budżetu będzie sprzyjało spadkowi rynkowej

premii za ryzyko i umacnianiu się złotego.

Powyższy

kształt polityki makroekonomicznej został przedsta-

wiony w komunikacie opublikowanym po spotkaniu

prezesa NBP pana Marka Belki oraz ministra ﬁnan-

1195

sów pana Jana Vincenta Rostowskiego w dniu 21 kwiet-

nia 2011 r.

Wiarygodna strategia rządu dotycząca konsolida-

cji ﬁskalnejzostałapozytywnieprzyjętaprzezKE.

W zakresie konsolidacji ﬁnansówpublicznychce-

lem rządu jest:

— zlikwidowanie nadmiernego deﬁcytuw2012r.,

— zapewnienie długookresowej stabilności ﬁnan -

sowej, co wymaga dalszej redukcji nierównowagi

strukturalnej, a następnie utrwalenia zrealizowa-

nych osiągnięć konsolidacyjnych.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1177/

2011 zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1467/97

nadmiernego deﬁcytu w przypadku państw człon-

kowskich, w których przekroczenie deﬁcytuponad

wartość odniesienia jest następstwem wdrażania re-

formy emerytalnej wprowadzającej wieloﬁlarowysys-

tem obejmujący obowiązkowy ﬁlarkapitałowy,Rada

i Komisja uwzględniają również koszt takiej reformy

podczas dokonywania oceny zmian wielkości deﬁcytu

w ramach procedury nadmiernego deﬁcytu,oilede-

ﬁcytnieprzekraczaznaczącopoziomu,którymożna

uznać za bliski wartości odniesienia, a relacja długu

do PKB nie przekracza wartości odniesienia, pod wa-

runkiem zachowania stabilności ﬁnansów publicz-

nych.

W związku z powyższym w przypadku Polski,

gdzie koszty netto reformy emerytalnej są oceniane

na ok. 0,6% PKB, nieznaczne przekroczenie progu

referencyjnego (3% PKB) deﬁcytusektorainstytucji

rządowych i samorządowych nie wyklucza zniesienia

procedury nadmiernego deﬁcytu.

„Program konwergencji.

Aktualizacja 2012” przy-

jęty przez Radę Ministrów w dniu 25 kwietnia 2012 r.

zawiera informacje o podjętych i planowanych dzia-

łaniach rządu zmierzających do zlikwidowania nad-

miernego deﬁcytu,ograniczenianarastaniazadłuże-

nia oraz zmniejszenia, a następnie ustabilizowania

deﬁcytustrukturalnegonapoziomieśredniookreso-

wego celu budżetowego.

2.

Dlaczego do tej pory nie są znane podstawowe

założenia budżetu państwa na przyszły rok?

Założenia projektu budżetu państwa na rok 2013

zostały opublikowane na stronie internetowej MF

w dniu 14 czerwca 2012 r.: http://www.mf.gov.pl/_ﬁ-

les_/budzet_panstwa/ustawy_budzetowe/na_2013/

20120614_zalozenia_do_ustawy_budzetowej_2013.

pdf.

W dniu 5 września 2012 r. projekt ustawy budże-

towej na 2013 r. został przekazany do Komisji Trój-

stronnej i również opublikowany na stronie interne-

towej MF: http://www.mf.gov.pl/dokument.php?con-

st=5&dzial=32&id=311207.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie zapraszania zagranicznych gości

na doroczną naradę polskich ambasadorów

(8416)

polskich ambasadorów, uprzejmie informuję.

Zapraszanie ministrów spraw zagranicznych in-

nych państw oraz osób pełniących ważne funkcje

w środowisku międzynarodowym staje się dobrym

zwyczajem nie tylko polskiej dyplomacji.

W 2010 r.

gościem narady ambasadorów w Warszawie był mi-

nister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej pan

Siergiej Ławrow.

Natomiast w tym roku polscy am-

basadorowie oraz zaproszeni goście mieli możliwość

spotkania się z wysoką przedstawiciel UE ds. polity-

ki zagranicznej i bezpieczeństwa panią Catherine

Ashton oraz ministrem spraw zagranicznych Repu-

bliki Francuskiej panem Laurentem Fabiusem.

Z ko-

lei polski minister spraw zagranicznych w bieżącym

roku był gościem narad ambasadorów w Bratysławie,

Tallinie i Berlinie.

Przykłady uczestnictwa ministrów spraw zagra-

nicznych w naradach ambasadorów innych państw

można mnożyć.

Pokazuje to, jak cenną formą kształ-

towania stosunków międzynarodowych są konsulta-

cje na różnych forach.

Z całą pewnością można

stwierdzić, że wzajemne kontakty są stałym elemen-

tem prowadzonej polityki zagranicznej na całym

świecie.

Fakt przyjmowania przez wysokich przed-

stawicieli państw oraz instytucji międzynarodowych

zaproszeń na spotkania z polskimi dyplomatami oraz

zapraszanie ministra spraw zagranicznych RP do

udziału w naradach ambasadorów innych państw

przemawia na korzyść stwierdzenia o dobrej kondycji

polskiej polityki zagranicznej.

Co więcej, udział gości

zagranicznych w określonych częściach narady am-

basadorów absolutnie nie stanowi zagrożenia dla nie-

zależności polityki zagranicznej, może natomiast

wzbogacać naszą wiedzę, pomaga lepiej zrozumieć

partnerów i przyczynia się do realizacji przyjętych

priorytetów polskiej polityki zagranicznej.

Narada ambasadorów trwa kilka dni.

W jej trak-

cie przeprowadzanych jest szereg sesji panelowych.

Natomiast udział gości zagranicznych przewidziany

jest jedynie w odniesieniu do ściśle określonych te-

matów w ramach pojedynczych sesji plenarnych.

Po-

nadto wśród zaproszonych gości poza kierownictwem

resortu spraw zagranicznych są również przedstawi-

ciele najwyższych władz państwowych, ministrowie

i wiceministrowie poszczególnych resortów, przed-

1196

stawiciele instytucji badawczych i eksperckich.

Daje

to możliwość przeprowadzenia możliwie szerokich

dyskusji nad najważniejszymi dla polskiej polityki

zagranicznej wyzwaniami.

Właśnie dzięki tak szero-

kiemu spektrum tematyki podejmowanej podczas

debat narada ambasadorów RP może przyczyniać się

do dobrej kondycji polskiej polityki zagranicznej.

Częścią narady ambasadorów są również spotka-

nia i panele zamknięte, podczas których dyskutowa-

ne są konkretne zadania i kierunki polskiej polityki

zagranicznej na kolejne miesiące.

Zamknięty charak-

ter sprzyja otwartej wymianie poglądów między dy-

plomatami.

Wiedza i doświadczenie eksperckie prze-

kuwane są na ważne dla polityki zagranicznej reko-

mendacje.

Pragnę jednocześnie podkreślić, iż harmonogram

narady ambasadorów, jak każdego innego wydarze-

nia, w którym uczestniczą ważni goście krajowi i za-

graniczni, choć jest ustalany z dużym wyprzedze-

niem, często ulega zmianom już nawet w trakcie

trwania wydarzenia.

Jest to wynikiem napiętych

i podlegających dynamicznym zmianom kalendarzy

osób zajmujących wysokie stanowiska państwowe

i unijne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz

w sprawie zasad ﬁnansowania realizacji

przez powiaty zadań wynikających z ustawy

o samorządzie powiatowym,

tj. wspierania osób niepełnosprawnych (8419)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

12 września 2012 r., znak: SPS-023-8419/12, inter-

pelację pana posła Waldemara Sługockiego w sprawie

zasad ﬁnansowaniaprzezpowiatyzadańwynikają-

cych z ustawy o samorządzie powiatowym, proszę

o przyjęcie poniższych wyjaśnień dotyczących rehabi-

litacji osób niepełnosprawnych w zakresie należącym

poz.1592, z późn. zm.) powiat wykonuje określone

innymi ustawami zadania publiczne o charakterze

niepełnosprawnych.

Ponadto zgodnie z art. 35a usta-

zm.) do zadań powiatu należy m.in. podejmowanie

działań dotyczących rozwiązywania problemów osób

niepełnosprawnych.

Zakres tych zadań oraz sposób

ich realizacji deﬁniujesamorządpowiatowy(art.35a

ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Zadania te realizowane są

przy współudziale środków własnych będących

w dyspozycji powiatów, a środki Państwowego Fun-

duszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych mają

jedynie charakter wspierający te zadania.

Ponadto pragnę podkreślić, że zgodnie z ustawą

ślone ustawami zadania publiczne we własnym imie-

niu i na własną odpowiedzialność.

Ustawa wskazuje

tylko obszary, w których powiat posiada kompeten-

cje, natomiast zadania własne powiatu precyzyjnie

określają przepisy materialnego prawa administra-

cyjnego.

O zakwaliﬁkowaniudanegozadaniadowła-

ściwości powiatu decyduje więc obszar, w którym się

ono znajduje, oraz ranga aktu prawnego, który je

tworzy.

Zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i spo-

łecznej określone przepisem art. 35a ustawy o reha-

bilitacji mieszczą się w obszarze wspierania osób nie-

pełnosprawnych, którego realizacja jest kompetencją

powiatu, a nakłada je na powiat akt prawny rangi

ustawowej.

W związku z powyższym uprzejmie wyjaśniam,

że zadania powiatu określone przepisem art. 35a

ustawy o rehabilitacji są zadaniami własnymi powia-

o samorządzie powiatowym.

Przesądzają o tym prze-

pisy ustawy o samorządzie powiatowym, ustawy o re-

habilitacji oraz orzecznictwo Trybunału Konstytu-

cyjnego (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia

28 czerwca 2001 r., sygn.

U 8/00, OTK 2001/5/123).

Należy zatem wyraźnie podkreślić, że osoby nie-

pełnosprawne wymagające wsparcia są przede wszyst-

kim pełnoprawnymi mieszkańcami powiatów oraz

województw, a środki przekazywane przez PFRON

są formą doﬁnansowaniarealizacjiprzezsamorządy

zadania własnego polegającego na wspieraniu ich

niepełnosprawnych mieszkańców.

Odnosząc się do kwestii wykorzystania środków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepeł-

nosprawnych w wysokości 2,5%, uprzejmie wyja-

śniam, że zgodnie z art. 54 pkt 3 ustawy o rehabili-

tacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych ze środków PFRON pokrywane

są koszty obsługi zadań realizowanych przez samo-

rządy powiatowe i wojewódzkie w wysokości faktycz-

nie poniesionej, nie więcej niż 2,5% środków wyko-

rzystanych na realizację zadań, o których mowa

przedmiotowych środków jest samorząd powiatowy.

Pojęcie realizacji zadań może być rozumiane za-

równo jako wyłącznie podejmowanie bezpośrednich

1197

działań mających na celu wywołanie określonych

skutków, jak i łącznie, jako wykonywanie działań

bezpośrednich oraz działań umożliwiających ich wy-

konanie.

Oznacza to, że obsługa może zostać uznana

za część realizacji zadań w szerszym rozumieniu, co

podkreślił w orzeczeniu z dnia 28 czerwca 2001 r.

Trybunał Konstytucyjny (wyrok TK U 8/00 OTK

2001/5/123).

W tej sytuacji w pojęciu realizacji zadań

mieszczą się zarówno działania administracyjne, jak

i techniczne niezbędne w obsłudze zadań realizowa-

nych przez samorząd powiatowy.

Koszty te muszą

pozostawać w związku z realizacją zadań określo-

nych w ustawie o rehabilitacji.

Pragnę poinformować, że w roku 2011 na realiza-

cję zadań przez samorządy powiatowe wynikających

z przepisów ustawy o rehabilitacji Państwowy Fun-

dusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeka-

zał środki ﬁnansowewedługalgorytmuwwysokości

619 011 000 zł, które zostały wykorzystane w 99,66%.

Należy podkreślić, że wysokość środków wykorzysta-

nych na realizację zadań związanych z rehabilitacją spo-

łeczną osób niepełnosprawnych wynosi 557 587 358 zł,

tj. ponad 90% środków przekazanych samorządom

powiatowym według algorytmu.

Doﬁnansowanie

kosztów tworzenia i działania warsztatów terapii za-

jęciowej stanowi ok. 56% wszystkich środków prze-

kazanych samorządom powiatowym.

W planie ﬁnansowymPFRONnarok2012nare-

alizację zadań na rzecz osób niepełnosprawnych

określonych w przepisach ustawy o rehabilitacji prze-

widziano kwotę 874 331 000 zł.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie siedziby IPN (8420)

SPS-023-8420/12) z dnia 12 września 2012 r. uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje:

I. Przywołany w interpelacji przepis art. 51 ust. 1

ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.)

nie nakładał i nie nakłada również obecnie na mini-

stra skarbu państwa zobowiązania do wyposażenia

nowo powołanej państwowej jednostki organizacyjnej

w nieruchomości.

Uprawnienie to, a nie obowiązek,

ciąży na organie założycielskim lub organie nadzo-

rującym, przy czym przyjmuje się, iż wyposażenie,

o którym mowa w art. 51 u.g.n. ma charakter pier-

wotny i jest związane z utworzeniem danej jednostki

organizacyjnej lub osoby prawnej.

Artykuł 51 nie

może stanowić jedynej i samodzielnej podstawy praw-

nej do doposażenia już istniejących jednostek orga-

nizacyjnych lub osób prawnych.

II.

Zarówno w poprzednio obowiązującym, jak

i obecnym stanie prawnym zarówno minister skarbu

państwa jak i minister spraw wewnętrznych i admi-

nistracji (uprawniony do wydania decyzji o ustano-

wieniu trwałego zarządu) nie byli uprawnieni do do-

konania zamiany nieruchomości z osobą prawną.

Obecnie minister skarbu państwa uprawniony jest

do dokonania zamiany nieruchomości wyłącznie

z jednostką samorządu terytorialnego i tylko na po-

trzeby jednostek określonych w art. 60a u.g.n.

III.

Jak wyjaśniono w pkt I odpowiedzi na inter-

pelacje, w dacie powstania Instytutu Pamięci Naro-

dowej na ministrze skarbu państwa nie ciążyły jakie-

kolwiek zobowiązania związane bezpośrednio lub

pośrednio z udostępnieniem nieruchomości na cele

statutowe czy pozastatutowe państwowych jednostek

organizacyjnych.

Jednakże z uwagi na kończącą się

w tym czasie procedurę likwidacji przedsiębiorstwa

państwowego RSW „Prasa-Książka-Ruch”, którego

mieniem polikwidacyjnym miał prawo dysponować,

wyraził zgodę na pozostawienie nieruchomości przy

ul. Marszałkowskiej 3/5 w Warszawie jako ewentu-

alnej siedziby instytutu lub jako nieruchomości za-

miennej (wobec braku zainteresowania IPN przed-

miotową nieruchomością).

Minister skarbu państwa

wywiązał się z zobowiązań określonych w porozu-

mieniu z dnia 5 października 2000 r., tj.: zapewnił

pozostawienie nieruchomości przy ul. Marszałkow-

skiej 3/5 w Warszawie jako mienia polikwidacyjnego

i działając jako akcjonariusz spółki Ruch SA udzielił

zgody na dokonanie zamiany przez spółkę.

Przeka-

zanie nieruchomości do zasobu gospodarowanego

przez prezydenta m.st. Warszawy pozwalało na do-

konanie zamiany nieruchomości w trybie przewidzia-

nym w art. 15 u.g.n.

IV.

Skarb Państwa jako akcjonariusz spółki Ruch

SA wyraził zgodę na dokonanie zamiany nierucho-

mości.

Jednakże istotą porozumienia z 5 październi-

ka 2000 r. było dokonanie zamiany nieruchomości

przy uwzględnieniu ekwiwalentności świadczeń.

W 2002 r. zarząd spółki Ruch uznał, iż nieruchomość

przy ul. Marszałkowskiej nie jest dla spółki przydat-

na.

Dodatkowo w związku ze zgłoszonymi roszcze-

niami do nieruchomości przy ul Marszałkowskiej 3/5

przeniesienie własności do tej nieruchomości nie mo-

gło nastąpić z uwagi na bezwzględny zakaz zbywania

nieruchomości w przypadku toczącego się postępo-

wania administracyjnego dotyczącego prawidłowości

ust. 3 u.g.n.).

Zarząd Mienia Skarbu Państwa Urzędu

m.st. Warszawy przedstawił spółce Ruch SA listę nie-

ruchomości mogących stanowić przedmiot zamiany.

Do zamiany nie doszło między innymi na skutek cią-

głych zmian listy nieruchomości i rozbieżności w wy-

1198

cenach nieruchomości mających być przedmiotem

zamiany.

V. Wprowadzenie spółki Ruch SA na giełdę spo-

wodowało rozwodnienie akcjonariatu.

Z tego względu

wyłączenie nieruchomości przy ul. Towarowej w War-

szawie z majątku spółki i przejęcie jej przez Skarb

Państwa mogłoby zostać potraktowane jako działa-

nie na szkodę pozostałych akcjonariuszy.

VI.

Od 2009 r., tj. od czasu nowelizacji ustawy

o gospodarce nieruchomościami, minister skarbup

informował IPN, tak jak wszystkie jednostki organi-

zacyjne określone w art. 60 i 60a u.g.n., o wszystkich

nieruchomościach, jakie są dostępne z zasobu nieru-

chomości Skarbu Państwa, zarówno gospodarowane-

go przez ministra skarbu państwa, jak i wskazanych

przez prezydenta m.st. Warszawy.

Na dzień dzisiejszy dodatkowo przedstawiono IPN

propozycję udostępnienia trzech nieruchomości nie-

wchodzących w skład zasobu nieruchomości Skarbu

Państwa: przy ul. Dominikańskiej 9, Wołoskiej 7 oraz

Twardej 44, które w przypadku zaakceptowania

przez IPN mogłyby wejść do zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa, co z kolei umożliwiłoby ustanowie-

nie trwałego zarządu na rzecz instytutu.

Aktualnie

prowadzone są prace nad porozumieniem pomiędzy

Ministerstwem Skarbu Państwa, Agencją Rozwoju

Przemysłu a Instytutem Pamięci Narodowej w spra-

wie udostępnienia instytutowi budynku przy ul. Wo-

łoskiej 7.

VII.

Minister skarbu państwa nie dysponuje in-

formacjami i danym pozwalającymi na określenie

całkowitych kosztów zmiany siedziby centrali Insty-

tutu Pamięci Narodowej.

VIII.

W 2010 r. prowadzone były nadal przez Biu-

ro Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m.st. War-

szawy czynności zmierzające do zamiany nierucho-

mości przy ul. Towarowej 28 na inną nieruchomość

Skarbu Państwa pozostającą w zasobie gospodaro-

wanym przez prezydenta.

m.st. Warszawy.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

terpelację posła Jacka Żalka przekazaną przy piśmie

w sprawie siedziby Instytutu Pamięci Narodowej

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

1.

Prezes instytutu w lutym br. wystąpił do mini-

stra ﬁnansówoprzydzielenieśrodkówwwysokości

36 900 tys. zł na zakup siedziby instytutu przy ul.

Towarowej w Warszawie z rezerwy celowej, poz. 16:

Zobowiązania wymagalne Skarbu Państwa.

Przedmiotowa rezerwa, zgodnie z tytułem, utwo-

rzona została z przeznaczeniem na ﬁnansowaniewy-

magalnych zobowiązań Skarbu Państwa wynikają-

cych z prawomocnych wyroków sądowych i ugód za-

wartych przed sądem oraz innych wymagalnych

wypłat.

Planowany wydatek na zakup nieruchomości

nie posiadał charakteru zobowiązania wymagalnego,

zatem brak było możliwości jego sﬁnansowaniazni-

niejszej rezerwy.

Jednocześnie w toku rozpatrywania sprawy wska-

zano, iż żadna z rezerw nie może stanowić wprost

źródła ﬁnansowaniatakichpotrzeb.

Jakoewentu-

alną możliwość pozyskania środków na wnioskowa-

ny cel wskazano na przepis art. 154 ust. 9 ustawy

o ﬁnansachpublicznych(Dz.U.

Nr157,poz.1240,

z późn. zm.), zgodnie z którym po uzyskaniu pozy-

tywnej opinii sejmowej komisji właściwej do spraw

budżetu minister ﬁnansówmożedokonaćzmiany

przeznaczenia rezerwy celowej.

Podkreślona jednak

została konieczność uzyskania w tym celu deklara-

cji dysponentów innych części budżetowych o nie-

wykorzystaniu środków z rezerw i przekazaniu ich

do dyspozycji ministra ﬁnansówzprzeznaczeniem

na inne cele.

Na ówczesnym etapie realizacji budżetu resort

ﬁnansówniedysponowałdeklaracjążadnegozdys-

ponentów części budżetowych w zakresie niewyko-

rzystania rezerw.

Dodatkowo poddano pod rozwagę kwestię prowa-

dzenia negocjacji z władzami spółki Ruch SA w celu

rozłożenia płatności za zakup przedmiotowej nieru-

chomości na możliwie najdłuższy okres spłaty oraz

z uwagi na konieczność poszukiwania oszczędności

w ramach budżetu dysponenta w celu zrealizowania

przedmiotowego zakupu.

2.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż w świe-

tle informacji uzyskanych od ministra skarbu pań-

stwa w dniu 1 października 2012 r. zostało zawarte

porozumienie pomiędzy Instytutem Pamięci Naro-

dowej, Agencją Rozwoju Przemysłu oraz Skarbem

Państwa reprezentowanym przez ministra skarbu

państwa w sprawie udostępnienia Instytutowi Pa-

mięci Narodowej nieruchomości przy ul. Wołoskiej 7

w Warszawie z przeznaczeniem na jego siedzibę.

Trwały zarząd do przedmiotowej nieruchomości na

rzecz instytutu nastąpi niezwłocznie po nabyciu nie-

ruchomości przez Skarb Państwa jako dywidendy

rzeczowej.

3.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 139 ust. 2

ustawy o ﬁnansachpublicznychdochodyiwydatki,

cz.

13: Instytut Pamięci Narodowej włączane są przez

ministra ﬁnansów do projektu ustawy budżetowej

w określonej przez tę jednostkę wysokości.

Zgodnie

1199

z projektem ustawy budżetowej na rok 2013 przyję-

wydatki Instytutu Pamięci Narodowej zaplanowane

zostały w wysokości 251 211 tys. zł, w tym kwota

23 894 tys. zł stanowi wydatki inwestycyjne.

4.

Zarówno resort ﬁnansów,jakirównieżresort

skarbu państwa nie dysponują informacjami i dany-

mi pozwalającymi na określenie kosztów zamiany

siedziby przez Instytut Pamięci Narodowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie wyników kontroli

w Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym (8422)

ną przy piśmie wicemarszałka Sejmu pana Marka

-023-8422/12, w sprawie podjętych działań wyjaśnia-

jących kwestię przebiegu zdarzeń w związku z wy-

padkiem w okolicach Gostynia 5-letniego pacjenta,

uprzejmie informuję, co następuje.

z późń. zm.) nadzór nad systemem Państwowe Ra-

townictwo Medyczne na terenie kraju sprawuje mi-

nister właściwy do spraw zdrowia, zaś planowanie,

organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór

wojewody.

W ramach powyższego nadzoru minister

zdrowia może m.in. żądać od wojewody wszelkich in-

formacji dotyczących funkcjonowania systemu na

terenie województwa.

W związku z tym minister

zdrowia w celu wyjaśnienia okoliczności zdarzenia

w Gostyniu wystosował pismo m.in. do wojewody

wielkopolskiego z prośbą o dokonanie kontroli pra-

widłowości postępowania z pacjentem, w szczególno-

ści w Samodzielnym Publicznym Zespole Opieki

Zdrowotnej w Gostyniu, oraz zlecił przeprowadzenie

czynności kontrolnych w Lotniczym Pogotowiu Ra-

tunkowym.

Na chwilę obecną postępowanie wyja-

śniające nie zostało zakończone.

Jednakże wojewoda

wielkopolski przedstawił ministrowi zdrowia spra-

wozdania konsultantów wojewódzkich z dziedziny

z chirurgii dziecięcej oraz z dziedziny medycyny ra-

tunkowej z przeprowadzonych kontroli w szpitalu

w Gostyniu.

Należy podkreślić, iż 5-latek, który uległ

wypadkowi w okolicach Gostynia, pozostawał cały

czas pod opieką medyczną począwszy od godz.

15.04.30, kiedy to na miejsce zdarzenia dotarł zespół

ratownictwa medycznego, i dalej do godz. 18.33, kie-

dy nastąpiło zadysponowanie transportu do Pozna-

nia.

Niezależnie od powyższego postępowanie wyja-

śniające w sprawie ustalenia, czy doszło do narusze-

nia praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych przez

Szpital Kliniczny w Poznaniu, NZOZ Falck Medycy-

na Region Wielkopolski, Lotnicze Pogotowie Ratun-

kowe oraz SPZOZ w Gostyniu, rozpoczął rzecznik

praw pacjenta i właściwa miejscowo jednostka pro-

kuratury.

W związku z powyższym należy w najbliż-

szym czasie oczekiwać wyników prowadzonego po-

stępowania.

Wyniki analiz stanowić będą podstawę

do weryﬁkowania przepisów prawnych z udziałem

ekspertów z zakresu medycyny ratunkowej.

Odnosząc się do kwestii działalności Lotniczego

Pogotowia Ratunkowego, wskazać trzeba, że w chwi-

li obecnej SPZOZ LPR dysponuje nowoczesną ﬂotą

23 śmigłowców EC 135 zakupionych w ramach pro-

gramu wymiany śmigłowców.

W kraju funkcjonuje

18 baz Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycz-

nego (HEMS) – 17 baz stałych w Warszawie, Płocku,

Krakowie, Olsztynie, Suwałkach, Gdańsku, Byd-

goszczy, Poznaniu, Szczecinie, Zielonej Górze, Wro-

cławiu, Gliwicach, Sanoku, Łodzi, Kielcach, Lublinie

i w Białymstoku oraz 1 baza sezonowa w Koszalinie.

Ponadto w Warszawie mieści się baza Samolotowego

Zespołu Transportowego, gdzie dyżurują dwa samo-

loty Piaggio Avanti na potrzeby realizacji lotniczego

transportu sanitarnego.

SPZOZ LPR wiosną 2011 r.

zakończył proces wdrażania nowych śmigłowców do

baz HEMS.

Uprzejmie informuję, że wprowadzenie nowych

śmigłowców EC 135 do operacji jest procesem długo-

trwałym, a przygotowania załóg HEMS (Helicopter

Emergency Medical Services) do wykonywania misji

ratunkowych po zachodzie słońca zostały zainicjowa-

ne na wiele miesięcy przed rozpoczęciem dyżurów

nocnych w pierwszej bazie na nowym śmigłowcu EC

135, co miało miejsce dnia 1 kwietnia 2011 r.

Proces

ten składa się z kilku etapów i będzie trwał przez

kilka następnych lat.

Należy zwrócić uwagę, że misje ratunkowe

w nocy wiążą się z nieporównanie większym zagro-

żeniem dla załóg niż wykonywanie podobnych ope-

racji w ciągu dnia.

Ten typ latania śmigłowcowego

jest przez fachowców uważany za jeden z najtrud-

niejszych.

Zgodnie ze strategią rozwoju przyjętą je-

sienią 2010 r. i zatwierdzoną przez SPZOZ Lotnicze

Pogotowie Ratunkowe obecnie realizowane jest suk-

cesywne wdrażanie załóg do wykonywania nocnych

misji HEMS.

Program ten zakłada, iż pilot dopuszczony do wy-

konywania nocnych misji HEMS poza ukończeniem

specjalistycznych szkoleń symulatorowych musi po-

siadać nalot na śmigłowcu Eurocopter EC 135 wyno-

1200

szący minimum 150 godzin, z czego minimum 25 go-

dzin w nocy.

Wymagany nalot w nocy pilot uzyskuje

podczas lotów treningowych, a także kończąc po za-

chodzie słońca misje HEMS rozpoczęte jeszcze w cią-

gu dnia, co zakłada zatwierdzony model dyżurowa-

nia baz HEMS.

Należy wskazać, że biorąc pod uwagę średnią

roczną liczbę godzin spędzonych przez pilotów w mi-

sjach HEMS, niezbędny nalot w nocy uzyskują oni

w okresie około półtora roku od uzyskania uprawnie-

nia do wykonywania lotów na śmigłowcu EC 135.

Uprzejmie informuję, iż obecnie nocne dyżury

Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycznego (He-

licopter Emergency Medical Services, tzw. HEMS)

pełnione są w trzech bazach Lotniczego Pogotowia

Ratunkowego:

a) baza Warszawa – dyżur całodobowy,

b) baza Gdańsk – dyżur od godz. 7 do godz. 23,

Należy wskazać, iż obecnie tylko w trzech bazach

Lotniczego Pogotowia Ratunkowego nie ma możli-

wości lądowania i startów śmigłowców po zachodzie

słońca, tj. w Gliwicach, Sanoku i Suwałkach.

W Sa-

noku i Suwałkach w trakcie budowy są nowe bazy,

które według projektów będą posiadały własne lądo-

wiska dopuszczone do wykonywania operacji startów

i lądowań przez całą dobę.

W celu zapewnienia możliwości lądowania w nocy

przy szpitalach Ministerstwo Zdrowia podjęło nie-

zbędne kroki do zapewnienia możliwości lądowania

śmigłowców w nocy na lądowiskach przyszpitalnych

dopuszczonych do wykonywania całodobowych ope-

racji lotniczych.

Budowa tych lądowisk jest sukce-

sywnie kontynuowana, a źródłem ﬁnansowaniain-

westycji są przede wszystkim środki pochodzące

z Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środo-

wisko”.

Obecnie Lotnicze Pogotowie Ratunkowe po-

siada w swojej dokumentacji operacyjnej 88 całodo-

bowych lądowisk przyszpitalnych w całym kraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie powołania szefa

gabinetu politycznego

znak: SPS-023-8423/12, dotyczące interpelacji posła

na Sejm RP pana Jerzego Borkowskiego w sprawie

doradców osób zajmujących kierownicze stanowiska

pozostawiają możliwości interpretacyjnych w zakre-

sie dotyczącym odprawy przysługującej pracowni-

kom zatrudnionym w gabinetach politycznych w sy-

tuacji rozwiązania przez pracodawcę lub wygaśnięcia

stosunku pracy.

§ 5 rozporządzenia zawiera zapis ka-

tegoryczny „pracownikowi przysługuje odprawa”,

a żaden przepis ww. rozporządzenia ani innego aktu

prawnego nie zawiera katalogu okoliczności, w któ-

rych odprawa nie przysługuje.

Oznacza to, że wyga-

śnięcie stosunku pracy doradców politycznych, nawet

w sytuacji gdyby te same osoby miały być ponownie

zatrudnione na tych stanowiskach, powoduje po ich

stronie roszczenie o wypłatę odprawy.

Zgodnie z art. 471

z późn. zm.) zatrudnienie pracownika w gabinecie

politycznym ministra następuje na podstawie umowy

bę zajmującą kierownicze stanowisko państwowe

(wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę może na-

stąpić za dwutygodniowym wypowiedzeniem).

Pra-

cownikom tym, w związku z rozwiązaniem przez

pracodawcę lub wygaśnięciem stosunku pracy, przy-

sługuje odprawa pieniężna na zasadach określonych

nych oraz doradcom lub pełniącym funkcje doradców

300% miesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik

był zatrudniony w gabinecie politycznym co najmniej

3 lata, tak jak to było w przypadku szefa gabinetu

politycznego pana Marka Sawickiego – byłego mini-

stra rolnictwa i rozwoju wsi.

Pracownik nie może

także zrzec się prawa do odprawy, gdyż tak jak wy-

nagrodzenie jest to prawo niezbywalne.

Wypłacając

to świadczenie, pracodawca wykonał ciążący na nim

obowiązek wynikający z bezwzględnie obowiązują-

cych przepisów prawa.

Jakkolwiek odprawy nie zo-

stały zakwaliﬁkowane normatywnie jako wypłaty

wynagrodzeniowe, lecz jako „inne świadczenia”, za-

szego akceptowany jest pogląd, że podlegają one

ochronie na równi z wynagrodzeniem za pracę.

Zgod-

do wynagrodzenia za pracę.

Zakaz ten ma charakter

bezwzględny.

1201

W związku z wygaśnięciem z dniem 26 lipca 2012 r.

stosunku pracy szefa gabinetu politycznego ówcze-

wych zatrudnionym w gabinetach politycznych oraz

mujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U.

ww. osoba zatrudniona była nieprzerwanie od dnia

19 listopada 2007 r. w gabinecie politycznym pana

Marka Sawickiego – ministra rolnictwa i rozwoju

wsi, wypłacona została odprawa w wysokości 300%

miesięcznego wynagrodzenia.

Od dnia odwołania

pana Marka Sawickiego ze stanowiska do dnia powo-

łania mojej osoby na stanowisko ministra rolnictwa

i rozwoju wsi, tj. 31 lipca 2012 r., osoba zatrudniona

na stanowisku szefa gabinetu politycznego pana

Marka Sawickiego nie pracowała w ministerstwie

rolnictwa i rozwoju wsi.

Niezależnie od powyższego

należy zauważyć, że osoba ta nie została odwołania

ze stanowiska, ale jej stosunek pracy wygasł z mocy

prawa z dniem 26 lipca br. w związku z odwołaniem

z funkcji ministra rolnictwa i rozwoju wsi pana Mar-

ka Sawickiego i zgodnie z prawem została wypłacona

ww. odprawa.

Z dniem 1 sierpnia 2012 r. zawarłem

z ww. umowę o pracę na stanowisku szefa gabinetu

politycznego na czas pełnienia przeze mnie funkcji

ministra rolnictwa i rozwoju wsi.

Należy podkreślić, że wszelkie działania w zakre-

sie zatrudniania członków gabinetów politycznych są

podejmowane na gruncie obowiązującego prawa i mi-

nister rolnictwa i rozwoju wsi nie ma możliwości kre-

owania nowych sytuacji formalno-prawnych.

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

Andrzeja Romanka i Piotra Szeligi

w sprawie planowanej zmiany struktury

organizacyjnej Straży Granicznej

na południowej granicy

Rzeczypospolitej Polskiej (8425)

12) dotyczącego interpelacji posłów na Sejm RP pa-

Polskiej uprzejmie informuję, że w kwietniu 2012 r.

komendant główny SG powołał zespoły zadaniowe

do określenia funkcjonowania placówki Straży

Granicznej wykonującej zadania wewnątrz kraju

i do przeprowadzenia analizy struktury organizacyj-

no-etatowej placówek Straży Granicznej na granicy

zewnętrznej w kontekście ustawowych zadań Straży

Granicznej.

Na podstawie wyników prac zespołów została wy-

pracowana propozycja docelowego rozmieszczenia

placówek SG na terytorium kraju i granicy zewnętrz-

nej Unii Europejskiej.

W dniu 31 sierpnia 2012 r. założenia planowanej

reorganizacji placówek SG przesłano do Niezależne-

go Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjona-

riuszy SG oraz Związku Zawodowego Pracowników

Cywilnych MSW.

Niemniej jednak w chwili obecnej

nie zostały określone ostateczne terminy realizacji

poszczególnych przedsięwzięć.

Jednocześnie pragnę poinformować, że planowa-

ne zmiany organizacyjne w Straży Granicznej obej-

mą wszystkie jednostki organizacyjne.

Główny ciężar

przekształceń będzie dotyczyć struktur formacji na

terytorium kraju.

W związku z tym nie przewiduje

się systemowego zmniejszenia liczby placówek SG na

zewnętrznej granicy UE oraz ich potencjału kadro-

wego (dla funkcjonariuszy pełniących służbę w pla-

cówkach SG na terytorium kraju objętych reorgani-

zacją istnieje możliwość kontynuowania służby

w jednostkach organizacyjnych SG na granicy ze-

wnętrznej UE/Schengen).

Planowany proces dostosowania struktur organi-

zacyjnych SG wiąże się także ze zmniejszeniem sta-

nów etatowo-ewidencyjnych jednostek organizacyj-

nych SG na terytorium kraju i dostosowaniem ich do

faktycznych potrzeb.

Równocześnie należy wskazać, że wskutek zmian

prawnych i organizacyjnych, które związane są

z przystąpieniem Polski do strefy Schengen, Straż

Graniczna uzyskała charakter służby graniczno-mi-

gracyjnej, dla której priorytet stanowią dokonywanie

odpraw granicznych i ochrona granicy państwowej

stanowiącej granicę zewnętrzną UE/Schengen oraz

nie mniej ważne działania w zakresie przeciwdziała-

nia i zwalczania nielegalnej migracji, zwalczania

przestępczości transgranicznej oraz przestępczości

uwzględniającej udział cudzoziemców.

Planowane poszerzenie zadań i uprawnień SG

w obszarze polityki migracyjnej państwa, wsparte

doświadczeniami z funkcjonowania SG w warunkach

strefy Schengen, wskazuje na potrzebę dokonania

zmian w formacji.

Proces przekształceń Straży Granicznej sforma-

lizowano w postaci dokumentu strategicznego, tj. „Kon-

cepcji funkcjonowania Straży Granicznej w latach

1202

2009–2015”*

)

, rozkładając w czasie wprowadzanie

poszczególnych zmian, głównie celem minimalizacji

ich skutków społecznych.

Kontynuując dostosowanie struktur organizacyj-

nych Straży Granicznej oraz ich lokalizacji na tery-

torium kraju do aktualnych i przewidywanych po-

trzeb, wypracowano rozwiązanie oparte o zasadę:

obecność funkcjonariuszy SG w danym rejonie kraju

uzasadniona jest obecnością faktyczną lub potencjal-

ną cudzoziemców (rozpoznanie migracyjne).

W efekcie planowane są zmiany, które wiążą się

m.in.:

— ze zniesieniem placówek w rejonach, w których

brak jest uzasadnienia dla dalszego ich funkcjonowa-

nia (brak zjawisk migracyjnych);

— z utworzeniem placówek lub ich grup zamiej -

scowych w rejonach szczególnej aktywności cudzo-

ziemców;

— ze zmianami aktów prawnych, w tym w szczegól -

ności ustawy o Straży Granicznej, celem skoncentro-

wania sił i środków formacji na działaniach graniczno-

-migracyjnych, m.in. poprzez odejście od obowiązku

ochrony szlaków komunikacyjnych o szczególnym zna-

czeniu międzynarodowym i obowiązku kontroli czasu

pracy kierowców na rzecz rozszerzenia katalogu zadań

o rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie prze-

stępstw związanych z handlem ludźmi;

— z dostosowaniem struktur organizacyjnych

placówek na terytorium kraju do nowych obowiąz-

ków (wzmocnienie pionów ds. cudzoziemców);

— ze zmniejszeniem stanów etatowo-ewidencyj -

nych jednostek organizacyjnych na terytorium kraju

dostosowującym je do faktycznych potrzeb (np. ogra-

niczenie działań patrolowych);

— ze wzmocnieniem kadrowym placówek ochra -

niających wschodnią granicę UE.

Powyższe przedsięwzięcia stanowią element pro-

cesu dostosowania SG do aktualnych i przewidywa-

nych zagrożeń, mając na względzie racjonalne zarzą-

dzanie siłami i środkami formacji.

Jednocześnie chciałbym poinformować, że plano-

wane zmiany dotyczące placówek SG na południu

Polski nie będą miały wpływu na poziom realizacji

zadań przez pion operacyjno-śledczy Straży Granicz-

nej.

Zakres podejmowanych przedsięwzięć mających

na celu rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie

w zakresie posiadanej właściwości rzeczowej SG po-

zostanie tożsamy z dotychczas realizowanym.

Tym

samym jakiekolwiek działania powodujące zmiany

organizacyjno-infrastrukturalne na granicy połu-

dniowej nie będą miały przełożenia na wzrost prze-

stępczości zorganizowanej na tym odcinku granicy

państwowej.

Niezależnie od powyższego pragnę nadmienić, że

nieruchomości użytkowane przez oddziały Straży

Granicznej są własnością Skarbu Państwa, a poszcze-

gólne jednostki organizacyjne na mocy decyzji admi-

nistracyjnych posiadają trwały zarząd.

Z tego faktu

wynika zapisany w ustawie z dnia 7 lipca 1995 r.

Pra-

z późn. zm.) obowiązek trwałego zarządcy dotyczący

utrzymania posiadanych nieruchomości w należy-

tym stanie technicznym pod groźbą sankcji admini-

stracyjnych.

Realizowane w związku z tym przedsię-

wzięcia budowlane były związane z koniecznością

spełnienia wymagań wynikających z wchodzących

w życie przepisów dotyczących m.in. ochrony środo-

wiska, warunków bhp, przeciwpożarowych i sanitar-

no-epidemiologicznych.

Równocześnie podejmowano

działania związane ze stworzeniem właściwych wa-

runków przechowywania i użytkowania wysokospe-

cjalistycznych środków transportu i sprzętu latają-

cego zakupionych ze środków unijnych.

Pragnę jednocześnie zapewnić, iż zarówno prowa-

dzone prace koncepcyjne dotyczące reorganizacji pla-

cówek SG, jak i podejmowane w ich wyniku decyzje

będą miały na względzie przede wszystkim kwestię

szeroko pojętego bezpieczeństwa.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

i Zbigniewa Włodkowskiego

w sprawie uznania ambon myśliwskich i wież

obserwacyjnych za obiekty małej architektury

wyłączone z wydania pozwolenia na budowę

(8426)

terpelację poselską pana Henryka Smolarza i pana

Zbigniewa Włodkowskiego przesłaną przy piśmie

wie zakwaliﬁkowaniaambonmyśliwskichiwieżob-

serwacyjnych do obiektów małej architektury oraz

wprowadzenia odpowiedniej zmiany przepisu art. 29

ustawy Prawo budowlane w celu zwolnienia budowy

*

)

W dniu 13 grudnia 2010 r. minister spraw wewnętrznych

i administracji podjął decyzję o pozostawieniu do końca 2012 r.

na południu Rzeczypospolitej Polskiej trzech oddziałów Straży

Granicznej z dotychczasowymi siedzibami ich komend.

Ponadto

minister zdecydował o podjęciu w 2012 r. prac nad docelową licz-

bą oddziałów Straży Granicznej na południu Polski.

1203

ww. urządzeń z konieczności uzyskania pozwolenia

na budowę niniejszym uprzejmie informuję i wyja-

śniam.

muje działalność związaną z projektowaniem, budo-

wą, utrzymaniem oraz rozbiórką obiektów budowla-

nych oraz określa zasady działania organów admini-

stracji w tych dziedzinach.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 ww. ustawy obiektem bu-

dowlanym jest:

— budynek wraz z instalacjami i urządzeniami

— budowla stanowiąca całość techniczno-użytko -

wą wraz z instalacjami i urządzeniami,

— obiekt małej architektury.

Budynkiem jest obiekt budowlany, który jest

ni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada

fundamenty i dach – zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy

Prawo budowlane.

Budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący

dy, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stoją-

ce maszty antenowe, wolno stojące trwale związane

obronne (fortyﬁkacje), ochronne, hydrotechniczne,

dowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, kon-

użytkową – zgodnie z art. 3 pkt 3 ww. ustawy.

Obiektem małej architektury są niewielkie obiek-

ty, w szczególności:

drożne, ﬁgury,

maniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabin-

ki, śmietniki – zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo

budowlane.

Reasumując, kwaliﬁkacja konkretnego obiektu

budowlanego opiera się na deﬁnicjachustawowych

każdego z ww. obiektów oraz jego cechach charakte-

rystycznych określonych w tych deﬁnicjach.

Obiekty małej architektury zgodnie z przywołaną

deﬁnicjątoobiektyoniewielkichrozmiarach,zbliżo-

nych do przykładowo wskazanych w przepisie art. 3

pkt 4 ustawy Prawo budowlane, służące rekreacji co-

dziennej i utrzymaniu porządku, zazwyczaj pełniące

funkcje o charakterze nieuciążliwym i pobocznym

w stosunku do korzystania z danej nieruchomości.

Natomiast ambony myśliwskie, paśniki i wieże ob-

serwacyjne to urządzenia związane z prowadzeniem

działalności łowieckiej, która jest przedmiotem usta-

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie gospo-

darka łowiecka to działalność w zakresie ochrony,

Zgodnie z art. 12 ustawy Prawo łowieckie dzier-

żawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą po uzy-

skaniu zgody właściciela, posiadacza lub zarządcy

kwestie dotyczące ustawiania urządzeń łowieckich

nie są przedmiotem regulacji ustawy Prawo budow-

lane, lecz ustawy Prawo łowieckie.

Ich ustawianie nie

lub dokonania zgłoszenia organowi administracji ar-

chitektoniczno-budowlanej, więc zaproponowane w wy-

stąpieniu poselskim zmiany ustawy Prawo budowla-

ne w przedmiotowym zakresie nie są potrzebne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie programu „Rodzina na swoim”

(8427)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłów Barbary Bartuś i Roberta Telusa

(znak: SPS-023-8427/12) w sprawie programu prefe-

rencyjnych kredytów mieszkaniowych „Rodzina na

swoim” realizowanego na podstawie ustawy z dnia

wyjaśnienia odnoszące się do postawionych pytań.

Wygaszenie z końcem 2012 r. programu preferen-

cyjnych kredytów mieszkaniowych „Rodzina na swo-

im” było jednym z działań przewidzianych w kom-

pleksowym dokumencie „Główne problemy, cele i kie-

1204

Ministrów w listopadzie 2010 r., a następnie przez

Sejm RP w marcu 2011 r.

Dokument ten stanowi

pierwszą od 1999 r. sformalizowaną próbę oceny roz-

wiązań funkcjonujących w polskim mieszkalnictwie

oraz wyznaczenia podstawowych celów, kierunków

i instrumentów polityki mieszkaniowej w perspekty-

wie następnego dziesięciolecia.

Zgodnie z przyjętymi

w tym dokumencie założeniami następuje modyﬁka-

cja polityki mieszkaniowej państwa polegająca m.in.

na położeniu większego nacisku na zaspokojenie po-

trzeb mieszkaniowych osób niezamożnych, które nie

uzyskują wystarczających dochodów, by zaspokoić

swoje potrzeby mieszkaniowe na w pełni komercyj-

nym rynku nieruchomości, np. przez zaciągnięcie

długoterminowego kredytu hipotecznego.

Realizacji

wyżej wspomnianego celu służy rozwój programu

wsparcia samorządów gminnych i organizacji pożyt-

ku publicznego realizowanego na podstawie ustawy

rzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noc-

legowni i domów dla bezdomnych (Dz. U. Nr 251,

W konsekwencji podjęcia ustaleń zawartych w do-

kumencie pt. „Główne problemy, cele i kierunki pro-

gramu wspierania rozwoju budownictwa mieszkanio-

wego do 2020 r.” w 2011 r. uchwalona została ustawa

wym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego miesz-

kania oraz niektórych innych ustaw wprowadzająca

do ustawy nowelizowanej zapis, zgodnie z którym

kredyty preferencyjne będą udzielane na podstawie

wniosków złożonych do dnia 31 grudnia 2012 r.

Zwa-

żywszy zaś na formułę udzielanego wsparcia zakła-

dającą 8-letni okres stosowania dopłat do oprocento-

wania kredytów preferencyjnych wypłacanych ze

środków budżetu państwa, skutki ﬁnansowezwiąza-

ne z obsługą programu będą odczuwalne dla budżetu

jeszcze do 2021 r.

Należy jednak zwrócić uwagę, że zakończenie ak-

cji kredytowej kredytów preferencyjnych w ramach

programu „Rodzina na swoim” nie oznacza zaprze-

stania przez rząd działań na rzecz wspierania tej czę-

ści gospodarstw domowych, do której program ten

jest kierowany, a przede wszystkim do osób młodych.

o ﬁnansowymwsparciurodzinwnabywaniuwłasne-

go mieszkania oraz niektórych innych ustaw, która

wprowadziła termin zakończenia przyjmowania

wniosków o kredyt preferencyjny, jednocześnie nało-

żyła na Radę Ministrów zobowiązanie do przedłoże-

nia Sejmowi i Senatowi do dnia 31 marca 2013 r.

informacji o realizacji rządowego programu preferen-

im” oraz zamierzeń w sprawie wprowadzenia po dniu

31 grudnia 2013 r. systemów wspierania rodzin

w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Warto także zwrócić uwagę, że niezależnie od zo-

bowiązania, jakie nałożyła na Radę Ministrów nowe-

lizacja, już obecnie podejmowane są prace nad przy-

gotowaniem nowych instrumentów wsparcia mło-

dych rodzin w zakresie zakupu własnego mieszkania.

W wykazie prac legislacyjnych i pozalegislacyjnych

Rady Ministrów znalazły się m.in. założenia projek-

tu ustawy o pomocy państwa w zaspokajaniu potrzeb

mieszkaniowych ludzi młodych.

Zgodnie z propono-

waną koncepcją nowy program miałby zastąpić wy-

im” i byłby kierowany do podobnej grupy beneﬁcjen-

tów, ludzi młodych, wchodzących w dorosłe życie,

chcących zakupić pierwsze mieszkanie i powiększyć

rodzinę.

Program mający wspierać zaspokajanie po-

trzeb mieszkaniowych ludzi młodych, miałby także

wspierać dążenia do założenia rodziny i podejmowa-

nie decyzji prokreacyjnych.

Przewidywałby bowiem

dodatkowe doﬁnansowaniedlatych,którzywdniu

zakupu mieszkania posiadają dzieci oraz dla tych,

którzy w okresie po jego zakupie zdecydują się na

posiadanie potomstwa.

Program mający wspierać za-

spokajanie potrzeb mieszkaniowych ludzi młodych

miałby więc w projektowanym kształcie wiązać cele

polityki mieszkaniowej z celami polityki demograﬁcz-

nej państwa.

Jednakże należy podkreślić, że niezwykle istot-

nym aspektem powodzenia we wprowadzaniu w życie

nowych koncepcji jest problematyka dotycząca ich

strony ﬁnansowej,wtymprzedewszystkimźródeł

ﬁnansowaniawydatków,jakiegenerowałybypropo-

nowane rozwiązania.

Z całą pewnością plany wpro-

wadzenia nowych instrumentów wsparcia będą mu-

siały być skonfrontowane z niepewną sytuacją gospo-

darczą kraju i koniecznością zmniejszania deﬁcytu

budżetowego.

Być może propozycja nowego programu

wsparcia mieszkalnictwa musiałaby spowodować re-

dukcję wsparcia w innym segmencie powiązanym

pośrednio lub bezpośrednio ze wsparciem budownic-

twa mieszkaniowego.

Powyższe kwestie są obecnie przedmiotem analiz

prowadzonych w Ministerstwie Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej, a także w Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

Po zakończeniu prac nad

projektem założeń do nowej ustawy zostanie on pod-

dany szerokim konsultacjom społecznym, a następ-

nie skierowany do uzgodnień międzyresortowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

1205

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie braku możliwości skorzystania

przez producentów rolnych

powiatu nowosądeckiego z dopłat do składek

Pani Marszałek!

W związku z przekazaną przy

-8429/12, interpelacją poseł Barbary Bartuś w spra-

wie braku możliwości skorzystania przez producen-

tów rolnych powiatu nowosądeckiego z dopłat do

rolnych i zwierząt pragnę poinformować Panią Mar-

kładami ubezpieczeń umowy w sprawie dopłat ze

cia w 2012 r. umów ubezpieczenia z producentami

sowych w rolnictwie, tj. z:

— Powszechnym Zakładem Ubezpieczeń SA z sie -

dzibą w Warszawie,

— Towarzystwem Ubezpieczeń Wzajemnych

TUW z siedzibą w Warszawie,

— Concordia Polska Towarzystwo Ubezpieczeń

— HDI Asekuracja Towarzystwo Ubezpieczeń SA

w Warszawie.

W umowach tych określony został limit dopłat do

składek ubezpieczenia należnych od producentów

rolnych na poziomie 159,5 mln zł, a zakłady ubezpie-

czeń zadeklarowały w tych umowach objęcie ochroną

ubezpieczeniową 4650 tys. ha upraw rolnych oraz

950 tys. szt. zwierząt gospodarskich.

Zgodnie z roz-

porządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2011 r.

pieczenia upraw rolnych i zwierząt gospodarskich

w 2012 r. dopłaty do składek z tytułu ubezpieczenia

Zakłady ubezpieczeń, które zawarły powyższe

umowy, są jednostkami samodzielnie ﬁnansującymi

się ponoszącymi samodzielnie ryzyko z tytułu pro-

wadzonej działalności ubezpieczeniowej.

W związku

możliwości wpływu na decyzje podejmowane przez

zakłady ubezpieczeń w zakresie zawieranych umów

ubezpieczenia oraz nie ma możliwości do nałożenia

na zakłady ubezpieczeń innych zobowiązań niż to

wynika z ww. ustawy o ubezpieczeniach upraw rol-

nych i zwierząt gospodarskich oraz ustawy z dnia

z ww. ustawą o działalności ubezpieczeniowej zakład

ubezpieczeń ustala wysokość stawek taryfowych po

dokonaniu oceny ryzyka ubezpieczeniowego.

Stawkę

łalności ubezpieczeniowej zakładu ubezpieczeń.

Za-

kład ubezpieczeń jest obowiązany gromadzić odpo-

podstawie stawek taryfowych i rezerw techniczno-

-ubezpieczeniowych.

Równocześnie pragnę poinformować Panią Mar-

przygotowany został projekt ustawy o zmianie usta-

wy o ubezpieczeniach upraw rolnych, w którym pro-

ponuje się m.in.:

1) zapewnienie producentom rolnym szerszej do-

stępności do ubezpieczeń upraw rolnych z dopłatami

podwyższenie wysokości maksymalnych stawek ta-

ryfowych odpowiednio z 3,5% i 5% sumy ubezpiecze-

nia do wysokości:

a) 7% sumy ubezpieczenia – w przypadku ubez-

pieczenia upraw zbóż, kukurydzy, rzepaku jarego,

b) 9% sumy ubezpieczenia – w przypadku ubez-

pieczenia upraw rzepaku ozimego, warzyw grunto-

wych, chmielu, tytoniu, drzew i krzewów owocowych

lub truskawek;

— jeżeli nastąpi przekroczenie ww. stawek tary -

fowych ubezpieczenia dopłaty do składek producen-

tów rolnych, będą nadal stosowane do wysokości od-

powiednio 7% lub 9% sumy ubezpieczenia;

2) wprowadzenie ubezpieczeń pakietowych, tj. obej-

mujących wszystkie ryzyka wymienione w art. 3 ust. 1

ww. ustawy lub co najmniej 3 ryzyka;

3) objęcia częściowym doﬁnansowaniemodszko-

dowań z tytułu ujemnych skutków przezimowania

oraz przymrozków wiosennych.

Wprowadzenie powyższych rozwiązań ma na celu

zwiększenie ochrony ubezpieczeniowej upraw rolnych

i dostępności producentów rolnych do odszkodowań.

W świetle proponowanych przepisów w przypadku

ustalenia przez rolnika z zakładem ubezpieczeń

stawki taryfowej dla uprawy położonej w streﬁedu-

żego zagrożenia ryzykiem w wysokości powyżej 7%

lub 9% sumy ubezpieczenia, rolnik otrzymałby do-

płatę do wysokości stawki taryfowej odpowiednio 7%

lub 9% sumy ubezpieczenia, natomiast część składki

powyżej tych stawek zapłaciłby rolnik we własnym

zakresie.

Natomiast wprowadzenie nowych rozwiązań

w zakresie częściowego doﬁnansowania z budżetu

1206

państwa także odszkodowań wypłacanych producen-

tom rolnym z tytułu szkód spowodowanych przez

ujemne skutki przezimowania lub przymrozki wio-

senne powinno wpłynąć na upowszechnienie ubez-

pieczeń w rolnictwie w wyniku stworzenia warun-

ków dla stabilizacji prowadzonej przez zakłady ubez-

pieczeń działalności ubezpieczeniowej w rolnictwie.

Powyższe znajduje uzasadnienie w tym, że wobec kil-

kakrotnie wyższej kwoty wypłacanych odszkodowań

przez zakłady ubezpieczeń, które zawarły z mini-

strem rolnictwa i rozwoju wsi umowy w sprawie do-

płat producentom rolnym z tytułu szkód spowodowa-

nych przez ujemne skutki przezimowania w porów-

naniu do uiszczanych składek (wraz z dopłatami

z budżetu państwa) konieczne jest wprowadzenie me-

chanizmów zapobiegających zmniejszeniu poziomu

ochrony ubezpieczeniowej upraw rolnych od ryzyka

skutki przezimowania i przymrozków wiosennych.

ww. zakłady ubezpieczeń wypłaciły producentom rol-

nym odszkodowania z tytułu szkód spowodowanych

wiosenne w kwocie 583 mln zł).

Aktualnie projekt zmiany ustawy o ubezpiecze-

niach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich jest

przedmiotem uzgodnień międzyresortowych.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

i Pawła Szałamachy

w sprawie reaktywacji linii kolejowej nr 368

Szamotuły – Międzychód (8430)

terpelację panów Tadeusza Dziuby i Pawła Szałama-

chy, posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, skiero-

wie reaktywacji linii kolejowej nr 368 Szamotuły

– Międzychód przedstawiam poniższe stanowisko.

Charakterystyka linii kolejowej nr 368 Szamotu-

ły – Międzychód przedstawia się następująco:

Nr

linii

Nazwa

linii

Cecha Wartość od km do km

1 2 3 4 5 6

368

S

z

a

mo

t

u

ł

y – M

i

ę

d

z

y

c

hó

d

długość 57,312 -0,720 56,592

kategoria linii znaczenia miejscowego -0,720 56,592

ilość torów jednotorowa -0,720 56,592

elektryﬁkacja niezelektryﬁkowana -0,720 56,592

znaczenie linii pozostałe -0,720 56,592

umowy AGC 0,000 0,000

międzynarodowe AGTC 0,000 0,000

Vmaks. (r.j.

2011/12)

tor 1

60 -0,720 0,773

0 0,773 39,180

60 39,180 56,592

Z informacji uzyskanych od zarządcy infrastruk-

tury kolejowej PKP Polskie Linie Kolejowe SA wyni-

ka, że nawierzchnia linii zbudowana jest z szyn typu

S49 i S42, głównie z lat 1966–1978 ubiegłego wieku,

oraz podkładów, głównie betonowych z 1978 r., przy

czym w niektórych miejscach zabudowane są wstaw-

ki szyn z lat 1925–1937.

Stan podtorza – rowy odwad-

niające są zarośnięte trzciną i krzewami.

Wszystkie

obiekty inżynieryjne, tj. m.in. perony, wiadukty i mo-

sty, wymagają remontu, a zły stan mostu w km

27,354 całkowicie uniemożliwia przejazd na znacz-

nym odcinku linii.

Ogólna ocena stanu technicznego

dla 33% omawianej linii jest dostateczna, a dla pozo-

stałej części linii (tj. 67%) stan jej jest niezadawala-

jący.

Na przedmiotowej linii kolejowej ruch pociągów

został zawieszony w roku 2001, jedynie raz w roku

na czynnym odcinku od Sierakowa do Międzychodu

odbywają się przejazdy turystyczne.

Jednocześnie informuję, iż zgodnie z rozporządze-

niem Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2010 r.

stwowym (Dz. U. z 2010 r.

Nr 164, poz. 1110) linia

kolejowa nr 368 Szamotuły – Międzychód nie jest li-

nią o znaczeniu państwowym.

Mając powyższe na uwadze, zgodnie z ustawą

i utrzymanie tej linii nie mogą być ﬁnansowaneze

środków pochodzących z budżetu państwa.

Zgodnie

z art. 38 ust. 5 przedmiotowej ustawy o transporcie

kolejowym inwestycje obejmujące pozostałe linie ko-

lejowe ﬁnansowanesąprzezzarządcę,mogąbyćone

doﬁnansowywane z budżetu jednostek samorządu

utrzymania infrastruktury kolejowej pokrywane są

również przez jednostki samorządu terytorialnego

1207

Z otrzymanych informacji wynika, iż ze względów

ekonomicznych PKP Polskie Linie Kolejowe SA wy-

stąpiła do samorządów lokalnych i przewoźników

o uzgodnienie likwidacji przedmiotowej linii od km

37,00 do km 39,755.

Samorządy negatywnie odniosły

się do planowanej likwidacji, jednakże kolejowi prze-

woźnicy, jak również urząd marszałkowski, poinfor-

mowały, że nie planują przywrócenia przewozów pa-

sażerskich na tej linii, także na odcinku Sieraków

– Międzychód.

Ze względu na brak uzgodnień przez

samorządy proces likwidacji w sposób istotny został

spowolniony.

W odniesieniu do kwestii kosztów przeprowadze-

nia remontu umożliwiającego przejazdy pociągów

informuję, że w związku z brakiem zainteresowania

przywróceniem linii do eksploatacji analiza taka nie

była wykonywana.

Podsumowując, reaktywacja przewozów kolejo-

wych na przedmiotowej linii jest uzależniona rów-

nież, a nawet przede wszystkim, od aktywności władz

samorządowych w odniesieniu do organizacji trans-

portu w regionie oraz możliwości ﬁnansowaniaprzez

nie infrastrukturalnych projektów kolejowych.

Pra-

gnę jednocześnie dodać, że w ramach procesu likwi-

dacji istnieje możliwość nieodpłatnego przejęcia ww.

odcinka linii przez samorząd województwa wielko-

polskiego w celu dalszego jej wykorzystywania do

celów przewozowych.

Z uwagi na ograniczone środki ﬁnansowe oraz

prowadzone inwestycje kolejowe w ramach „Wielolet-

niego programu inwestycji kolejowych do roku 2013

dzenie prac remontowo-utrzymaniowych wyłącznie

dla przewozów okazjonalnych.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

wyjaśnień jako odpowiedzi na złożoną interpelację.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Włodzimierza Bernackiego

w sprawie odmowy ze strony władz PWSZ

w Tarnowie odpłatnego wynajęcia sali na

spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim (8432)

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

pana posła Włodzimierza Bernackiego złożoną w dniu

30 sierpnia 2012 r. (znak: SPS-023-8432/12) dotyczą-

płatnego wynajęcia sali na spotkanie z Jarosławem

Kaczyńskim, podczas gdy uczelnia udostępniła swo-

je mury na debatę urzędującego ministra, przekazu-

ję poniżej wyjaśnienia dotyczące kwestii poruszonych

w tym piśmie.

Odnosząc się do spraw podniesionych w interpe-

lacji pana posła Włodzimierza Bernackiego, pragnę

uprzejmie wskazać, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji

RP, a także art. 4 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnic-

zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasa-

dach określonych w ustawie.

W związku z powyż-

szym nadzór ministra – ustanowiony w art. 33

ust. 1 ww. ustawy – musi być wykonywany z posza-

nowaniem konstytucyjnie zagwarantowanej auto-

nomii uczelni.

ster właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może

żądać od organów uczelni informacji i wyjaśnień, je-

śli zachodzą podejrzenia, że działania uczelni są nie-

zgodne z przepisami prawa i statutem.

Pomimo, iż

sytuacja opisana w interpelacji pana posła nie nosi

znamion naruszenia ustawy lub statutu, minister-

stwo zwróciło się do rektora Państwowej Wyższej

nie informacji, czy w bieżącym roku uczelnia udo-

stępniała ministrom obecnego rządu lub innym poli-

tykom sale na odbycie spotkań, a jeśli tak, to w jakim

celu i na jakich warunkach.

ni poinformował mnie, iż w roku 2012 – podobnie jak

w innych latach – uczelnia nie udostępniała swoich

sal na warunkach wynajmu ani ministrom obecnego

rządu, ani innym politykom.

Tak więc rozumiem, że

polityka władz PWSZ w Tarnowie nie pozwala na

odpłatne wynajmowanie pomieszczeń politykom.

Jednakże z listu rektora wynika, że nie wyklucza

udziału czynnych polityków w konferencjach nauko-

wych organizowanych przez szkołę.

Sytuacja taka

miała miejsce w dniu 20 kwietnia 2012 r., gdy w ra-

mach 5.

Ogólnopolskiej Konferencji Tematycznej dla

Samorządów Studenckich Szkół Wyższych (organi-

zowanej przez Radę Uczelnianą Samorządu Studen-

tów PWSZ w Tarnowie, przy współudziale Niezależ-

nego Zrzeszenia Studentów i Fundacji Inicjatyw Spo-

łeczno-Akademickich) minister sprawiedliwości dr Ja-

rosław Gowin miał w uczelni wystąpienie na temat

deregulacji zawodów.

Minister Jarosław Gowin był

gościem honorowym konferencji, zaproszonym przez

jej organizatorów.

W ramach konferencji wystąpienia

mieli również: dyrektor ds. studenckich NZS na te-

mat „Nowelizacja ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym – szanse i wyzwania dla samorządów studenc-

kich” oraz rektor PWSZ w Tarnowie na temat „Szkol-

nictwo wyższe w Polsce, zmiany w szkolnictwie wyż-

szym wynikające z nowelizacji ustawy od roku aka-

demickiego 2011/2012”.

Zgadzam się jednak z panem posłem, że uczelnie

powinny prowadzić bardziej konsekwentną politykę

związaną z organizowaniem spotkań o wymiarze po-

1208

litycznym.

Dlatego pozwoliłam sobie skierować list

do rektora PWSZ w Tarnowie informujący, że w opi-

nii ministra wskazane byłoby zachowanie przez

PWSZ większej konsekwencji w udostępnianiu po-

mieszczeń uczelni na spotkania z aktywnymi polity-

kami.

Zasada stosowana w uczelni powinna przewi-

dywać, że możliwość występowania w murach uczel-

ni nie przysługuje żadnym czynnym politykom lub

też że przysługuje politykom reprezentującym wszyst-

kie partie zasiadające w parlamencie.

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

Włodzimierza Bernackiego

w sprawie zaawansowania prac nad

przygotowaniem zasad, wedle których będą

przeprowadzane egzaminy maturalne (8433)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(nr SPS-023-8433/12) w sprawie prac nad przygoto-

waniem modelu przyszłych egzaminów maturalnych,

uprzejmie wyjaśniam.

W roku szkolnym 2012/2013 rozpoczął się proces

wdrażania reformy programowej w szkołach ponad-

gimnazjalnych.

Uczniowie, którzy we wrześniu br. rozpoczęli na-

ukę w klasie I liceum ogólnokształcącego i techni-

kum, w maju 2015 r. przystąpią do egzaminu matu-

ralnego (uczniowie technikum – w 2016 r.) opartego

na wymaganiach określonych w nowej podstawie

Obecnie w Ministerstwie Edukacji Narodowej

wania i promowania uczniów i słuchaczy oraz prze-

prowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach

ustalającą nową formułę przeprowadzania egzaminu

maturalnego od 2015 r.

Przewiduje się, że prace legislacyjne zostaną za-

kończone w grudniu 2012 r.

Jednocześnie wyjaśniam, że zgodnie z § 62 ww.

rozporządzenia w terminie do dnia 1 września 2013 r.

Centralna Komisja Egzaminacyjna jest zobowiązana

zamieścić na swojej stronie internetowej informatory

o egzaminie maturalnym w 2015 r. dla każdego

przedmiotu egzaminacyjnego.

CKE planuje opublikowanie informatorów o eg-

zaminie maturalnym przeprowadzanym od 2014/

2015 r. w czerwcu 2013 r.

Ponadto na stronie inter-

netowej CKE zostanie uruchomiony specjalnie przy-

gotowany serwis informacyjny, z którego będą mogli

korzystać wszyscy zainteresowani nową formułą tego

egzaminu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Krzysztofa Tchórzewskiego

w sprawie włączenia podregionu

siedlecko-ostrołęckiego w ramach podziału

NUTS 3 do Programu Operacyjnego

„Rozwój Polski Wschodniej” w okresie

programowania na lata 2014–2020 (8434)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną pismem z dnia 12 września 2012 r. (znak:

SPS-023-8434/12) interpelację pana posła Krzyszto-

fa Tchórzewskiego w sprawie włączenia podregionu

niej” w okresie programowania na lata 2014–2020,

przekazuję poniższe wyjaśnienia.

Ad 1.

Czy ministerstwo prowadzi analizy w celu

przeprowadzenia zmian w programie operacyjnym

dla Polski Wschodniej w sprawie włączenia do niego

podregionu siedlecko-ostrołęckiego?

Jeżeli tak, to ja-

kie są wyniki tych analiz?

Poruszony przez pana posła postulat umiejscowie-

nia podregionu siedlecko-ostrołęckiego stanowiącego

część woj. mazowieckiego w ramach przyszłego pro-

gramu operacyjnego wspierającego rozwój Polski

Wschodniej dotyka trzech kwestii powiązanych z obo-

wiązującymi i projektowanymi rozwiązaniami dla

całej Unii Europejskiej z rozporządzeń do pakietu

legislacyjnego polityki spójności.

Pierwszą z nich jest kwaliﬁkowalnośćgeograﬁcz-

na regionów do poszczególnych kategorii wsparcia.

Ugruntowaną zasadą realizacji polityki spójności

(obowiązującą w tej i poprzedniej perspektywie ﬁ-

nansowej oraz projektowaną także na lata 2014–

–2020) jest kwaliﬁkowalnośćgeograﬁcznaregionów

do poszczególnych kategorii wsparcia oparta o po-

ziom jednostek statystycznych NUTS 2, co w przy-

1209

padku Polski stanowi poziom województw.

Tym sa-

mym przy kwaliﬁkacji regionów do odpowiedniej

kategorii wsparcia (dla regionów słabiej rozwinię-

tych, regionów w okresie przejściowym i dla regio-

nów lepiej rozwiniętych) brane jest pod uwagę PKB

per capita danego województwa w odniesieniu do

średniego PKB per capita dla UE 27.

Województwa-

mi, które pozostaną w grupie najsłabiej rozwinię-

tych, są te, których PKB per capita nie przekroczy

progu 75% średniego PKB Unii Europejskiej.

Drugą kwestią jest geograﬁcznypoziomodniesie-

nia realizacji polityki spójności.

Projektowane zasady

wdrażania polityki spójności po 2013 r. stanowią, że

dla programów operacyjnych w ramach EFRR i EFS

geograﬁcznympoziomemodniesieniabędzie(jakma

to miejsce w obecnej perspektywie) co najmniej po-

ziom NUTS 2, a więc w Polsce poziom województw.

W praktyce oznacza to więc, że zgodnie z zapisami

projektów rozporządzeń do przyszłej perspektywy

(i bez zmian w stosunku do obecnie obowiązujących

zasad) przygotowywane programy operacyjne będą

musiały dotyczyć co najmniej poziomu województw.

Ostatnią kwestią jest postulat objęcia podregionu

ostrołęcko-siedleckiego wsparciem ze środków Pro-

gramu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”

(lub jego odpowiednika).

Wielkość alokacji środków

przyszłej polityki spójności, jak i zasady wsparcia

(m.in. koncentracja tematyczna) w odniesieniu do

woj. mazowieckiego będą różniły się od tych, które

otrzymają pozostałe województwa.

Wynika to wprost

z faktu zakwaliﬁkowania woj. mazowieckiego do

wyższej kategorii wsparcia niż pozostałych 15 pol-

skich województw (zasady kwaliﬁkowalnościgeogra-

ﬁcznejzostałyprzytoczonepowyżej).

Każdazplano-

wanych kategorii wsparcia będzie dysponowała swo-

ją pulą środków oraz swoją paletą zasad ich wydat-

kowania.

Tym samym zarówno wielkość alokacji, jak

i zasady rządzące jej wydatkowaniem będą przypisa-

ne do tej kategorii wsparcia, w której znajdzie się woj.

mazowieckie i – tak jak dla wszystkich innych regio-

nów tej kategorii – będą one dla niego obligatoryjne.

W efekcie należy stwierdzić, że objęcie podregionu

siedlecko-ostrołęckiego ewentualnym programem kon-

tynuującym wsparcie rozwoju Polski Wschodniej nie

stanowi rozwiązania dla ich specyﬁcznejsytuacji.

Nie

spowoduje to bowiem ani wyższej alokacji, ani przy-

znania innych zasad wsparcia, ponieważ te będą mu-

siały być zgodne z kategorią, do której zostanie za-

klasyﬁkowane woj. mazowieckie.

Ponadto należy

mieć na uwadze, że pytania o możliwość włączenia

części woj. mazowieckiego do ewentualnego progra-

mu kontynuującego wsparcie dla Polski Wschodniej

nie należy rozpatrywać bez historycznego kontekstu

powstania tego programu.

Program Operacyjny

„Rozwój Polski Wschodniej” powstał w wyniku pro-

pozycji prezydencji luksemburskiej z 2005 r. dotyczą-

cej utworzenia na lata 2007–2013 specjalnego fundu-

szu dla pięciu najbiedniejszych regionów wykazują-

cych się najniższym PKB na mieszkańca w poszerzo-

nej Unii Europejskiej (UE 25).

W grudniu 2005 r.

Rada Europejska podjęła decyzję o przyznaniu Polsce

na ten cel dodatkowej kwoty z budżetu Unii Europej-

skiej w wysokości 882 mln euro w ramach Europej-

skiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dla tych

pięciu województw.

Świadczy to o fakcie, ze makro-

region Polski Wschodniej stanowił istotny problem

rozwojowy dla całej Wspólnoty jako jej ówcześnie naj-

biedniejsza część.

Ad 2.

Czy biedne powiaty podregionu siedlecko-

-ostrołęckiego, jeśli nie będą objęte tym programem,

będą miały zapewnione szanse na uzyskanie dodat-

kowych funduszy z budżetu państwa?

Ugruntowanymi zasadami realizacji polityki spój-

ności (obowiązującymi w tej i poprzedniej perspekty-

wie ﬁnansowejorazprojektowanymitakżenalata

2014–2020) są:

— kwaliﬁkowalnośćgeograﬁcznaregionówdopo -

szczególnych kategorii wsparcia oparta o poziom jed-

nostek statystycznych NUTS 2, co w przypadku Pol-

ski stanowi poziom województw, oraz

— geograﬁcznypoziomodniesieniadlatworzenia

dący co najmniej poziomem NUTS 2 (co w praktyce

oznacza, że zgodnie z zapisami projektów rozporzą-

dzeń do przyszłej perspektywy przygotowywane pro-

gramy operacyjne będą musiały dotyczyć co najmniej

poziomu województw).

Powyższe uwarunkowania dają jednak możliwo-

ści różnorakiego kierunkowania (koncentrowania)

interwencji funduszy w ramach programów opera-

cyjnych (w tym w ramach regionalnych programów

operacyjnych – RPO).

Woj.

mazowieckie, do którego

obecnie traﬁa znaczna część środków programów

krajowych (Program Operacyjny „Infrastruktura

i środowisko”, Program Operacyjny „Innowacyjna

gospodarka”) może, uwzględniając ten fakt, w pro-

gramowaniu RPO uwzględnić szczególnie potrzeby

peryferyjnych części regionu.

Przykładem adresowania wsparcia w ramach

RPO na poszczególne podregiony w obecnej perspek-

tywie ﬁnansowejmogąbyćprogramyrozwojusubre-

gionów (PRS) zastosowane w ramach RPO woj. ślą-

skiego.

Województwo to wyodrębniło cztery subre-

giony wynikające z jego strategicznej wizji rozwoju

oraz planu zagospodarowania przestrzennego.

Na-

stępnie w ramach RPO (obok ścieżki konkursowej

oraz indywidualnych projektów kluczowych) prze-

widziano PRS (rozumiane jako projekty systemowe,

nia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwo-

ju), w ramach których znajdują się wybrane działa-

nia RPO w zakresie dotyczącym m.in. infrastruk-

tury drogowej, turystyki, kultury, środowiska, ener-

getyki czy rewitalizacji.

Umieszczenie projektów

w ramach PRS jest warunkową deklaracją ich re-

alizacji i związane jest z zarezerwowaniem środków

Ad 3.

W przypadku nieuwzględnienia naszej pro-

pozycji jakie działania podejmie pani minister, aby

zapobiec wykluczeniu w zakresie infrastruktury tech-

1210

nicznej, drogowej i środowiskowej oraz dalszemu po-

głębianiu się różnicy poziomu życia i rozwoju podre-

gionu siedlecko-ostrołęckiego w stosunku do średniej

krajowej (wg PKB) w sytuacji, gdy woj. mazowieckie

otrzyma minimalne środki z UE lub nie będzie ich

otrzymywać wcale?

W kwestii zapobiegania wykluczeniu w zakresie

infrastruktury technicznej, drogowej i środowisko-

wej oraz dalszemu pogłębianiu się różnicy poziomu

życia i rozwoju podregionu siedlecko-ostrołęckiego

w stosunku do średniej krajowej informuję, że zgod-

nie z założoną w KSRR dalszą decentralizacją udział

środków unijnych, które będą w zarządzie samorzą-

dów wojewódzkich, znacząco zwiększy się w stosun-

ku do obecnej perspektywy.

Spowoduje to zwiększe-

nie możliwości oddziaływania samorządu na szcze-

gólne potrzeby poszczególnych podregionów, w tym

charakteryzujących się najbardziej niekorzystnymi

wskaźnikami społecznymi i gospodarczymi, co jest

zgodne z zasadą subsydiarności.

Ponadto należy podkreślić, że praktycznie niemoż-

liwa jest sytuacja, aby województwo mazowieckie nie

otrzymało żadnych środków.

Pozycja Polski jako jeden

z głównych elementów negocjacji przyszłej perspekty-

wy ﬁnansowejtraktujewysokośćśrodkówfunduszy

polityki spójności i wspólnej polityki rolnej.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

ministra sportu i turystyki

w sprawie koniecznych zmian w ustawie

o usługach turystycznych (8435)

(sygn.

SPS-023-8435/12) w sprawie koniecznych zmi-

an w ustawie o usługach turystycznych uprzejmie

informuję, co następuje.

1.

Czy ministerstwo planuje wprowadzić zmiany

w ustawie o usługach turystycznych?

2.

Czy zamierza doprowadzić do jawności obrotów

ﬁnansowychﬁrmturystycznych?

3.

Czy przewiduje przeprowadzenie kontroli w sek-

torze turystyki?

Ad 1.

Należy podkreślić, iż aktualny stan prawny,

m.in. w odniesieniu do systemu zabezpieczeń ﬁnanso-

wych organizatorów turystyki i pośredników tury-

stycznych, wprowadzony został nowelizacją ustawy

o usługach turystycznych przeprowadzoną w 2010 r.

W rozporządzeniach ministra ﬁnansówwydanych

cowanie minimalnej wysokości sum gwarancyjnych

wymaganych od organizatorów turystyki i pośred-

ników turystycznych w zależności od ryzyka, z ja-

kim wiążą się poszczególne rodzaje imprez tury-

stycznych (tj. w zależności od zasięgu terytorialne-

go i środka transportu oraz terminu i wysokości

przyjmowanych przedpłat) i podniesienie wysokości

wymaganych zabezpieczeń ﬁnansowychzpoziomu

6% rocznych przychodów do poziomu od 12% do 20%

rocznych przychodów dla imprez obarczonych naj-

większym ryzykiem, organizowanych z wykorzysta-

niem lotów czarterowych do krajów europejskich

i pozaeuropejskich.

Jednocześnie obniżono wysokość wymaganych

zabezpieczeń z poziomu 6% do poziomu od 3% do 5%

rocznych przychodów w odniesieniu do turystycznych

imprez krajowych i organizowanych na terytorium

W związku z przepisami przejściowymi zawar-

tymi w ww. nowelizacji ustawy o usługach tury-

stycznych nowy system zabezpieczeń ﬁnansowych

organizatorów turystyki i pośredników turystycz-

nych zaczął w pełni obowiązywać (tzn. objął wszyst-

kie podmioty na rynku organizatorów turystyki

i pośredników turystycznych) od dnia 18 września

2011 r.

Dlatego też dopiero aktualnie trwający sezon tu-

rystyczny może stanowić źródło informacji na temat

skuteczności obecnego systemu zabezpieczeń ﬁnan-

sowych obowiązującego w Polsce.

Ostatnie znane przypadki niewypłacalności biur

podróży, które skutkowały przykrymi konsekwencja-

mi dla turystów w postaci niezrealizowanej w całości

bądź w części imprezy turystycznej, nie muszą świad-

czyć o wadliwości istniejącego systemu ochrony przed

niewypłacalnością przewidzianego w ustawie o usłu-

gach turystycznych oraz rozporządzeniach wykonaw-

czych.

Do pełnej jego oceny niezbędne są informacje

na temat praktycznych aspektów funkcjonowania

wynikającego z art. 5 ww. ustawy systemu zabezpie-

czania interesów klientów organizatorów turystyki

i pośredników turystycznych.

W oparciu o kompleksową ocenę tego systemu

po upływie roku jego funkcjonowania zostaną wy-

pracowane propozycje ewentualnych zmian prze-

pisów prawnych.

Zdarzające się w ostatnich tygodniach przypadki

niewypłacalności organizatorów turystyki i pośred-

ników turystycznych są przedmiotem analiz, także

pod kątem tego, czy obowiązujące nowe podwyższone

stawki są wystarczające do pokrycia wszystkich rosz-

czeń poszkodowanych klientów.

Ze wstępnych analiz

tych przypadków wynika, że noszą one znamiona wy-

stępowania nieprawidłowości w działalności przed-

1211

siębiorców, które mogą ograniczać skuteczność zna-

czącego, bo nawet ponad 3-krotnego podniesienia

wysokości zabezpieczeń ﬁnansowychorganizatorów

turystyki i pośredników turystycznych.

W celu ograniczenia skutków nieprawidłowości

zaobserwowanych w działalności przedsiębiorców tu-

rystycznych zasadne jest wprowadzenie do następu-

jących rozporządzeń ministra ﬁnansówmodyﬁkacji

służących uszczelnieniu systemu:

— rozporządzenia ministra ﬁnansówzdnia16grud -

nej w związku z działalnością wykonywaną przez

nych (Dz. U. Nr 238, poz. 1584);

— rozporządzenia ministra ﬁnansówzdnia21grud -

nia 2010 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia

waną przez organizatorów turystyki i pośredników

W związku z powyższym Ministerstwo Sportu

i Turystyki zaproponowało Ministerstwu Finansów

rozważenie możliwości wprowadzenia w przedmioto-

wych rozporządzeniach modyﬁkacjisłużącychuszczel-

nieniu systemu, m.in. poprzez:

— uszczegółowienie deﬁnicjiprzychodówprzed -

nę kondycji ﬁnansowej przedsiębiorców turystycz-

nowe podmioty powinny deklarować poziom obrotu

z ubezpieczycielami),

— podwyższenie minimalnych sum gwarancji

i ubezpieczeń w przypadku przedsiębiorców dopiero

rozpoczynających działalność organizatora turystyki

i pośrednika turystycznego, którzy dotąd nie mieli

przychodów osiąganych z tej działalności.

Sygnalizowane przez branżę turystyczną i ban-

kowo-ubezpieczeniową problemy w funkcjonowaniu

systemu zabezpieczeń oraz tegoroczne przypadki nie-

wypłacalności organizatorów turystyki i pośredni-

ków turystycznych stanowiły impuls do ponownego

podjęcia prac nad wzmocnieniem systemu zabezpie-

czeń ﬁnansowychnawypadekniewypłacalnościbiur

podróży poprzez utworzenie funduszu zabezpieczeń

turystycznych.

Konwent marszałków w swoim: Stanowisku

pieczeń ﬁnansowychorganizatorówturystykiipo-

średników turystycznych, regulowanych ustawą

konieczność zmodyﬁkowaniategosystemu,proponu-

jąc m.in. dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów

majątkowych klientów poprzez utworzenie dodatko-

wego zabezpieczenia ﬁnansowego,umownieokreśla-

nego funduszem/kasą, który zabezpieczałby interesy

rystyki, stanowiąc rezerwę bądź główny zasób środ-

ków na wypadek wyczerpania lub braku kwot zabez-

pieczonych poprzez umowy gwarancji bankowej,

tów.

Przychody funduszu/kasy stanowiłyby wpłaty

nych naliczane z realnie podpisanych umów.

Koncepcja Turystycznego Funduszu Gwarancyj-

nego to rozwiązanie na rzecz uzupełnienia istnieją-

cego systemu zabezpieczeń, szczególnie w sytuacjach

nadzwyczajnych gdy nie można było przewidzieć

wielkości roszczeń.

Nie zastępuje ona obowiązku za-

bezpieczenia się przez przedsiębiorcę turystycznego

w sposób odpowiedni do rodzaju i skali prowadzonej

działalności.

W Ministerstwie Sportu i Turystyki przygotowa-

ny został wstępny projekt ustawy o Turystycznym

Funduszu Gwarancyjnym, który aktualnie jest

przedmiotem konsultacji społecznych w środowisku

branży turystycznej oraz bankowo-ubezpieczeniowej,

a także wśród urzędów marszałkowskich.

Na podsta-

wie wyników tych konsultacji w Ministerstwie Spor-

tu i Turystyki zostaną podjęte dalsze działania legi-

slacyjne.

Ad 2.

Zmiany prawa, które wydają się uzasadnio-

ne na podstawie posiadanych już przez Ministerstwo

Sportu i Turystyki informacji, powinny iść w kierun-

ku aktualizowania wysokości zabezpieczeń w okre-

sach krótszych niż roczne, a także podkreślenia obo-

wiązku samokontroli przedsiębiorców w zakresie

dostosowania skali prowadzonej działalności do po-

siadanego zabezpieczenia lub odwrotnie – zabezpie-

czenia do zamierzonego rozszerzenia działalności.

Kontrola administracyjna powinna koncentrować

się na wielkości zobowiązań wobec klientów i odpo-

wiednim ich zabezpieczeniu, natomiast postulat

wszechstronnej kontroli sytuacji ﬁnansowejorgani-

zatorów turystyki (w tym struktury kapitału, zobo-

wiązań wobec kontrahentów itp.) wydaje się mało

realistyczny.

Kontrola taka musiałaby zostać po-

przedzona wydaniem przepisów określających szcze-

gólne zasady gospodarki ﬁnansowejprzedsiębiorstw,

co nie znajduje precedensu w innych branżach czy

innych krajach.

Ad 3.

Minister sportu i turystyki monitoruje re-

alizację zadań rządowych zleconych marszałkom wo-

jewództw wynikających z ustawy o usługach tury-

1212

stycznych, ze szczególnym uwzględnieniem wykony-

wania zadań kontrolnych przez marszałków.

Według informacji przekazanych przez urzędy

marszałkowskie w 2010 r. przeprowadzono 249 kon-

troli, natomiast w 2011 r. 319.

W pięciu przypadkach

stwierdzono wykonywanie działalności bez wpisu do

gach turystycznych wydano wobec przedsiębiorców

trzyletni zakaz wykonywania działalności organiza-

tora turystyki i pośrednika turystycznego.

W pięciu

przypadkach stwierdzono zbyt małą sumę gwarancji

w stosunku do deklarowanego przychodu.

Spośród

kontrolowanych biur podróży w znakomitej większo-

ści nie stwierdzono nieprawidłowości i uchybień.

Główne uchybienia stwierdzone w wyniku kon-

troli organizatorów turystyki i pośredników tury-

stycznych wpisanych do rejestru:

a) niewydawanie klientom wpłacającym należność

10% tej sumy pisemnego potwierdzenia posiadania

gwarancji lub umowy ubezpieczenia na rzecz klientów

środków z ww. zabezpieczeń ﬁnansowych,

b) w warunkach uczestnictwa umieszczanie zapi-

sów niezgodnych z przepisami ustawy o usługach

turystycznych,

c) stosowanie klauzul niedozwolonych,

d) nieokreślanie w umowie o świadczenie usług

prez turystycznych wszystkich informacji wymaga-

nych art. 14 ust. 2 ww. ustawy, np. kategorii obiek-

tu hotelarskiego, nazwy i adresu ubezpieczyciela,

terminu zawiadomienia o przeniesieniu uprawnień

i przejęciu przez tę osobę obowiązków wynikających

z umowy,

e) brak w umowach informacji o sposobach zgła-

szania reklamacji,

f) prowadzenie działalności wykraczającej poza

zasięg terytorialny określony we wniosku o wpis do

rystycznych.

W tym przypadku została podjęta decy-

zja o wykreśleniu z rejestru i zakazie prowadzenia

działalności przez trzy lata.

Zastosowane środki pokontrolne dotyczyły przede

wszystkim:

a) zobowiązania przedsiębiorcy do przechowy-

wania w miejscu prowadzenia działalności umów

z klientami oraz innych materiałów informacyjnych

udostępnianych klientom, jak również dokumentów

potwierdzających pobieranie przedpłat na imprezy

turystyczne,

b) dostosowania umów z klientami do warunków

określonych w ustawie o usługach turystycznych (za-

lecono ponadto, aby umowy zbiorowe podpisywane

były przez osobę upoważnioną, a upoważnienie prze-

chowywano w teczce imprezy),

c) uzupełnienia druku umowy o aktualne dane

organizatora turystyki i nazwę organu rejestro-

wego,

d) zobowiązania przedsiębiorcy do umieszczenia

w umowach o organizację imprez turystycznych in-

formacji o ewentualnym udziale pilota wycieczek

bądź jego braku.

Konwent Marszałków Województw RP w ww. sta-

nowisku z dnia 5 lipca 2012 r. zwrócił uwagę, że na

podstawie przeprowadzonych kontroli zostało rów-

nież stwierdzone naruszanie przez organizatorów

— zaniżanie przez przedsiębiorców przychodów

przedkładanych ubezpieczycielom do wyliczenia wy-

sokości sumy gwarancji;

— pobieranie przez organizatorów turystyki

cji nie tylko jako określonego procentu rocznych

płat przyjmowanych od klientów;

— pobieranie przez agentów turystycznych wyż -

szych przedpłat od klientów, niż przewidują zapisy

— wykreślanie przez organizatorów turystyki

styki i pośredników turystycznych i wpisywanie ich

jako nowych ﬁrmwtensposób,abyobowiązywałaje

minimalna wysokość gwarancji dla przedsiębiorców

Z informacji przekazanych przez urzędy marszał-

kowskie w lipcu br. wynika, że urzędy marszałkow-

skie zaplanowały na rok 2012 przeprowadzenie oko-

ło 280 kontroli, a w I półroczu bieżącego roku prze-

prowadziły ich już około 140.

Aktualnie przygotowywana jest kolejna informa-

cja dotycząca kontroli przeprowadzonych w 2012 r.,

uwzględniająca przekazane przez marszałków syn-

tetyczne informacje o wynikach kontroli, a w szcze-

gólności uwzględniająca:

— najczęściej stwierdzane podczas kontroli nie -

prawidłowości;

— główne powtarzające się wnioski pokontrolne;

— syntetyczne wnioski z przeprowadzanych kon -

troli, które pozwolą ukierunkować dalsze działania

administracji;

— propozycje instrumentów umożliwiających oce -

nych podczas kontroli;

— informację nt. potrzeby rozszerzenia kompe -

tencji kontrolnych marszałków województw i mini-

stra właściwego do spraw turystyki.

Z wyrazami szacunku

Minister

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

1213

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie problemu emigracji

polskich obywateli (8436)

lacją złożoną przez posła Waldemara Andzela w dniu

29 sierpnia br. w sprawie problemu emigracji pol-

skich obywateli przekazuję odpowiedzi na zawarte

1.

Biorąc pod uwagę dostępne dane oraz szacunki,

w chwili obecnej nie należy mówić o nowej fali emi-

gracji, porównywalnej z tą, która miała miejsce po

2004 r., a raczej o utrzymywaniu się tego zjawiska.

W porównaniu do 2007 r., kiedy to szacunkowa licz-

ba Polaków przebywających czasowo poza granicami

kraju wyniosła 2,27 mln (w tym 1,86 mln w UE), na

koniec 2011 r. liczba ta wynosiła ok. 2,06 mln (w tym

ok. 1,6 mln w UE)

1)

.

2)

.

Doświadczenia innych

o charakterze typowo administracyjnym, mające po-

wstrzymać emigrację, okazują się zazwyczaj mało

nuowana jest również część działań ukierunkowa-

nych na reemigrantów oraz osoby rozważające po-

wrót do kraju zapoczątkowanych w 2007 r.

lat 3 sprzyjającej godzeniu życia zawodowego i ro-

dzinnego, a tym samym poprzez pracę zawodową po-

prawie sytuacji materialnej rodzin.

czeń rodzinnych.

Zgodnie z propozycją Rady Mini-

wego uprawniającego do świadczeń rodzinnych zo-

stanie podwyższona od 1 listopada 2012 r. do wyso-

kości 539 zł lub 623 zł w rodzinie wychowującej dziec-

ko niepełnosprawne, a następnie od 1 listopada 2014 r.

664 zł.

Obowiązujące od 1 listopada 2012 r. ww. kwo-

czeń rodzinnych oraz kwoty świadczeń rodzinnych

zostały ogłoszone rozporządzeniem Rady Ministrów

chodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stano-

ki na świadczenia rodzinne oszacowane przez Mini-

W celu zwiększenia dostępności tych usług i wspar-

cia gmin w realizacji zadania związanego z dostar-

czaniem tych usług Ministerstwo Pracy i Polityki

Społecznej ogłosiło resortowy program rozwoju in-

1)

GUS, „Informacja o rozmiarach i kierunkach emigracji

z Polski w latach 2004–2011”, Warszawa, 25 września 2012 r.

2)

Szerzej w dokumencie „Polityka migracyjna Polski: stan

obecny i postulowane działania”, przyjętym przez Radę Mini-

1214

doﬁnansowanie bieżących wydatków związanych

W bieżącym roku, w ramach Programu Operacyj-

również konkurs na doﬁnansowaniewydatków(do

85% wartości projektu) na funkcjonowanie miejsc

dzica ze środków budżetu państwa Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych opłaca składki (emerytalną, rento-

wą, wypadkową i zdrowotną) za nianie od podstawy

nego wynagrodzenia za pracę za dany rok (według

pieczonych w polskim systemie ubezpieczeń).

3.

Działania mające na celu wspieranie Polaków

powracających do kraju oraz tych rozważających

w 2007 r. i częściowo są kontynuowane.

Do najważ-

niejszych działań realizowanych przez administrację

portal Powroty, funkcjonujący w ramach zielonej linii

(www.powroty.zielonalinia.gov.pl).

Na portalu tym

Analiza porównawcza polityk Polski i innych państw

regionu w obszarze powrotów (zarówno na szczeblu

rządowym, samorządowym, jak i organizacji pozarzą-

dowych), wskazuje, że Polska prowadzi jedną z najbar-

dziej rozbudowanych polityk w tym zakresie

3)

.

Jednakże, tak jak wspomniane było powyżej, pań-

stwo nie ma prawnych ani faktycznych możliwości

wpływania na decyzje emigracyjne Polaków.

Prze-

pływ pracowników w ramach Unii Europejskiej jest

zjawiskiem naturalnym oraz jedną z fundamental-

nych zasad i osiągnięć rynku wewnętrznego – ma on

miejsce także pomiędzy tzw. starymi państwami UE.

W długim terminie o bilansie migracyjnym danego

kraju decyduje jego rozwój gospodarczy w porówna-

niu do pozostałych państw obszaru wspólnego rynku.

W ostatnim okresie kontynuowany był proces wy-

równywania się poziomu gospodarczego i społeczne-

go pomiędzy Polską a pozostałymi państwami UE,

podejmowane są także intensywne działania na rzecz

poprawy sytuacji, zwłaszcza osób młodych, na rynku

w przyszłości potencjał emigracyjny Polski będzie się

utrzymywał na ustabilizowanym poziomie, zbliżo-

nym do średniej unijnej.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

3)

Por. np.: European Foundation for Improvement of Living

and Working Conditions, „Labour mobility within the EU: The

impact of return migration”, Dublin, 2012, Maciej Szczepański,

„Analiza polityki państwa wobec migracji powrotnych.

Przypa-

dek Polski” [w:] Magdalena Lesińska (red.), „Polityka państwa

wobec migracji powrotnych własnych obywateli.

Teoria i prak-

tyka”, CMR Working Papers 44/102, sierpień 2010 r.

1215

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie praktyki, jaka wytworzyła się

w aparacie skarbowym w zakresie postępowań

dotyczących nieujawnionych źródeł

przychodów (8439)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

8439/12, przy którym załączono interpelację pana

zyła się w aparacie skarbowym w zakresie postępo-

wań dotyczących nieujawnionych źródeł przychodów,

uprzejmie informuję.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega-

ją przychody ze źródeł nieujawnionych oraz przycho-

dy nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

chodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źró-

dłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych

dzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i war-

tości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym

przed poniesieniem tych wydatków lub zgromadze-

niem mienia pochodzącym z przychodów uprzednio

Tryb ten wymusza na organie podatkowym szcze-

gólnie staranne przeprowadzenie postępowania, któ-

re ma „na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich

istotnych okoliczności faktycznych i sprawdzenie pra-

widłowości wyjaśnień podatnika, kierując się zasa-

dami logiki i doświadczenia życiowego” (wyrok NSA

z 28 lutego 1997 r., I SA/Wr 291/96).

Do przychodów ze źródeł nieujawnionych zaliczyć

można jedynie te źródła, o których mowa w ustawie

nia to jednak faktu, że w postępowaniu dotyczącym

ustalenia podatku od dochodów nieujawnionych lub

nieznajdujących pokrycia w dochodach ujawnionych

nie ma znaczenia, czy objęte postępowaniem przy-

chody podlegają obowiązkowi podatkowemu w podat-

ku dochodowym od osób ﬁzycznych,czyteżniepod-

legają, jak np. przychody podlegające przepisom od

spadków i darowizn lub przychody z działalności rol-

niczej (z wyjątkiem przychodów z działów specjal-

nych produkcji rolnej).

Znaczenie ma tylko uprawdo-

podobnione wskazanie przez taką osobę źródła uzy-

skania takich przychodów, a także wykazanie ure-

gulowanego od nich stosunku podatkowego w posta-

ci zapłaconego podatku bądź nieistnienia od nich

zobowiązania podatkowego albo niepowstania obo-

wiązku podatkowego w podatku dochodowym.

Celem instytucji prawnej ustalania i opodatkowy-

wania dochodów nieznajdujących pokrycia w ujaw-

nionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie-

ujawnionych jest opodatkowanie przychodów, z któ-

rych podatnik nie jest w stanie wylegitymować się

uregulowanym stosunkiem wynikającym z prawa

podatkowego.

W takim przypadku opodatkowanie

następuje nie w momencie powstania przychodu, ale

w momencie jego wydatkowania lub stwierdzenia

faktu zgromadzenia mienia.

wym od osób ﬁzycznychmieniezgromadzoneprzez

podatnika przed rokiem objętym decyzją „musi mieć

walor legalności”, by mogło stanowić źródło pokrycia

wydatków w roku objętym decyzją.

To oznacza „że

mienie to musi pochodzić wyłącznie z opodatkowa-

nych przychodów albo z przychodów zwolnionych

z obowiązku podatkowego” (wyrok NSA z dnia 12 grud-

nia 2006 r., sygn. akt II FSK 71/06).

Dla opodatkowania przychodów, „które nie mają

pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów czy

pochodzą ze źródeł nieujawnionych, nie ma decydu-

jącego znaczenia, w jakim okresie zostało zgroma-

dzone mienie.

Istotne jest, czy to mienie pochodzi ze

źródeł opodatkowanych (które podatnik zgłosił orga-

nowi podatkowemu do opodatkowania we właściwym

czasie) lub ze źródeł wolnych od opodatkowania” (wy-

rok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2009 r., I SA/Lu

134/09).

W tym postępowaniu ciężar wykazania dowodu,

że wydatki lub zgromadzone mienie znajdują pokry-

cie w przychodach opodatkowanych lub zwolnionych

z opodatkowania, spoczywa na podatniku.

W toku

postępowania, zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia

Wyjaśnić również należy, że nabycie przez osoby

ﬁzycznewłasnościrzeczyznajdującychsięnateryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątko-

wych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej tytułem darowizny podlega podatkowi od

spadków i darowizn, stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2

zm.), zwanej dalej: upsid.

Co do zasady obowiązek podatkowy w przypadku

nabycia w drodze darowizny powstaje z chwilą złoże-

nia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu no-

tarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowa-

nia przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przy-

rzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przed-

miot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy

wstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń (art. 6

pkt 4 upsid).

Wyjątek od powyższej zasady stanowi przypadek,

w którym nabycie nie zostało zgłoszone do opodatko-

wania.

Wówczas na podstawie art. 6 ust. 4 upsid obo-

1216

wiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się

ganem kontroli skarbowej na fakt nabycia.

W takim

przypadku, mając na uwadze dyspozycję przepisu

art. 15 ust. 4 upsid, a więc gdy powołanie to nastę-

puje w toku czynności sprawdzających, postępowania

cony, stawka podatku wynosi 20%.

W przeciwień-

stwie do reguł obowiązujących przy obliczaniu podat-

ku od spadków i darowizn na zasadach ogólnych

stawka sankcyjna ma zastosowanie we wszystkich

wyżej wskazanych przypadkach, bez względu na sto-

pień pokrewieństwa osób, pomiędzy którymi doko-

nywane jest przesunięcie majątkowe, a stawka podat-

ku nie jest uzależniona od wartości otrzymanego

przysporzenia.

Umowa pożyczki podlega opodatkowaniu podat-

kiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie

nej dalej: upcc.

datkowy powstaje generalnie z chwilą dokonania

czynności cywilnoprawnej, a stawka podatku od umo-

upcc w wysokości 2%.

Stosownie jednak do art. 3 ust. 1

pkt 4 upcc jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w spra-

wie podatku od tej czynności w terminie 5 lat od koń-

nia, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powo-

łania się przez podatnika na fakt dokonania czynno-

ści cywilnoprawnej.

Przepis art. 7 ust. 5 upcc określa

stawkę podatku w wysokości 20%, w przypadku gdy

powania podatkowego, kontroli podatkowej lub po-

stępowania kontrolnego:

nia użytkowania nieprawidłowego albo ich zmiany,

płacony;

a nie spełnił warunku udokumentowania otrzymania

-kredytową lub przekazem pocztowym.

stawka 20-procentowa, odpowiednio w podatku od

spadków i darowizn oraz w podatku od czynności

cywilnoprawnych, będzie miała zastosowanie, gdy:

— obowiązek podatkowy z tytułu nabycia własno -

ści rzeczy i praw majątkowych w drodze darowizny

powstanie wskutek powołania się podatnika przed

bowej w toku postępowania prowadzonego w zakre-

sie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujaw-

został zapłacony;

— podatnik powoła się w toku postępowania pro -

wadzonego w zakresie przychodów nieznajdujących

ze źródeł nieujawnionych na fakt zawarcia umowy

płacony.

Podkreślić należy, że w prowadzonym przez orga-

ny podatkowe zindywidualizowanym postępowaniu

w sprawie wysokości przychodów nieznajdujących

ze źródeł nieujawnionych w interesie podatnika jest

przedstawienie materiału dowodowego, z którego

wynikałoby, że jego wydatki znajdują pokrycie w źró-

dłach przychodu już opodatkowanych lub wolnych od

podatku.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Admini-

stracyjnego z dnia 21 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr

1905/96, „o ile w postępowaniu podatkowym doty-

czącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu

zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekra-

czających znacznie zeznany dochód, na podatniku

ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie

w określonym źródle przychodów lub posiadanych

zasobach.

Wyjaśnienia podatnika stanowią dowód

w postępowaniu, lecz podlegają ocenie organu podat-

kowego i ich wartość dowodowa zależy od tego, czy

są one prawdopodobne”.

W świetle powyższego powoływanie się i wskazy-

wanie przez podatnika na otrzymane darowizny lub

pożyczki stanowić będzie podstawę do przeprowadze-

nia przez organ podatkowy postępowania, z zacho-

waniem wszelkich reguł wynikających z postępowa-

nia dowodowego, celem wyjaśnienia sprawy.

Rzetel-

nie zebrany materiał dowodowy może stanowić pod-

stawę do dokonania określonych ustaleń faktycznych

i podjęcia właściwej decyzji.

Końcowo należy poinformować, że postępowanie

w sprawie przychodów nieznajdujących pokrycia

nieujawnionych, tak jak każde postępowanie podat-

kowe, jest dwuinstancyjne.

Od decyzji organu podat-

kowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie

odwołanie do oragnu podatkowego wyższego stopnia.

Natomiast po wyczerpaniu toku instancji podatniko-

wi przysługuje skarga na ostateczną decyzję do wo-

jewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach

wódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowie-

1217

nia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje

cyjnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie tragicznych danych dotyczących

polskiej gospodarki (8441)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

przy którym przesłano interpelację posła Piotra Sze-

danych z polskiej gospodarki, przedstawiam odpo-

wiedzi na zadane w powyższej interpelacji pytania.

1.

Jakie są przyczyny tak słabego wzrostu PKB

w II kwartale 2012 r.?

Szacunki GUS o wzroście gospodarczym na po-

ziomie 2,4% w II kwartale 2012 r. potwierdzają wcze-

śniejszą ocenę co do spowolnienia wzrostu gospodar-

czego.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że osiągnięty

w tym okresie wynik na tle krajów UE należy do

stosunkowo dobrych.

W całej UE oraz streﬁeeuro

spadek PKB wyniósł 0,2%, zaś z krajów, dla których

dostępne są już dane, wyższy wzrost odnotowały je-

dynie Szwecja i Litwa.

Komunikat Głównego Urzędu Statystycznego

(GUS) precyzyjnie wskazuje na główny powód spo-

wolnienia wzrostu gospodarczego w II kwartale br.

Było nim znaczące dostosowanie poziomu zapasów

wśród przedsiębiorców.

Pozostałe popytowe czynniki

kształtujące wzrost gospodarczy podlegały mniej

zdecydowanym zmianom.

Stabilizacja spożycia pu-

blicznego jest zaś bezpośrednim następstwem kon-

solidacji ﬁskalnej.

Wtymprzypadkukrótkookresowe

efekty działań polityki gospodarczej powinny przy-

nieść pozytywne, długookresowe konsekwencje zwią-

zane z poprawą stanu ﬁnansówpublicznych.

Wśród pozostałych czynników należy podkreślić

rolę wygasających inwestycji publicznych oraz pogar-

szającą się międzynarodową koniunkturę gospodar-

czą.

W obliczu pogarszającej się sytuacji gospodarczej

wśród naszych głównych partnerów handlowych pry-

watne inwestycje mogące przejąć rolę inwestycji pu-

blicznych okazały się niższe od wcześniej zakłada-

nych.

Niemniej należy oczekiwać poprawy efektyw-

ności polskiej gospodarki w wyniku dokonanych in-

westycji publicznych, co powinno przynieść efekty

także dla sektora przedsiębiorstw, a w dalszej kolej-

ności dla rynku pracy.

2.

Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo

Gospodarki, zmierzające do wzrostu PKB w 2012 r.?

Ministerstwo Gospodarki podjęło szereg działań,

aby przyśpieszyć wzrost gospodarczy, a także uchro-

nić Polskę przed zapowiadanym spowolnieniem go-

spodarczym.

Rosnąca niepewność związana z sytu-

acją w niektórych gospodarkach krajów strefy euro

wpływa negatywnie na decyzje inwestycyjne przed-

siębiorstw.

Należy w tym miejscu zauważyć, że inwe-

stycje są kluczowym czynnikiem stymulującym

wzrost gospodarczy zarówno w krótkim, jak i długim

horyzoncie czasu.

Stąd obszar ten stanowi jeden

z priorytetów wśród działań Ministerstwa Gospodar-

ki.

Ich realizacja odbywa się m.in. poprzez funkcjo-

nujące zachęty inwestycyjne.

Oprócz pomocy dorad-

czej, oferowanej przez Polską Agencję Informacji

i Inwestycji Zagranicznych, przedsiębiorcy mają moż-

liwość korzystania ze zwolnień podatkowych w spe-

cjalnych strefach ekonomicznych, dotacji z budżetu

państwa oraz funduszy unijnych.

To m.in. dzięki nim

Polska notuje stały napływ bezpośrednich inwestycji

zagranicznych, a ze względu na swoje atuty (stosun-

kowo niskie koszty pracy w porównaniu do kwaliﬁ-

kacji pracowników, stabilność polityczną i gospodar-

czą, dostęp do rynków UE) może liczyć na kontynu-

ację tego procesu w przyszłości.

Kolejnym czynnikiem warunkującym wzrost go-

spodarczy jest międzynarodowa wymiana handlo-

wa.

W tym obszarze Ministerstwo Gospodarki

wdraża od 2010 r. program promocji gospodarczej

uwzględniający wsparcie polskich eksporterów na

wybranych rynkach oraz dostosowanie działań do

specyﬁkiposzczególnychrynków(projektsystemo-

wy „Promocja polskiej gospodarki na rynkach mię-

dzynarodowych”, poddziałanie 6.5.1 Programu Ope-

racyjnego „Innowacyjna gospodarka”).

W tym celu

wybrano 15 branż istotnych z punktu widzenia pol-

skiego eksportu.

Zaliczyć do nich można: branżę

meblarską, branżę jubilersko-bursztyniczą, usługi

IT i ICT, produkcję jachtów i łodzi rekreacyjnych,

dukcję sprzętu medycznego i aparatury pomiarowej,

branżę stolarki okiennej i drzwiowej, budownictwo,

branżę ochrony i zachowania zabytków, kosmetyki,

lanterię skórzaną, turystykę medyczną, przemysł

obronny oraz polskie specjalności żywnościowe.

Dla

każdej z tych branż przygotowany został indywidu-

alny program promocji.

Programy branżowe reali-

zowane są w 10 krajach UE:

— Niemczech (13 branż),

— Francji (5 branż),

— Włoszech (4 branże),

— Czechach (4 branże),

— Szwecji (4 branże),

— Wielkiej Brytanii (3 branże),

— Hiszpanii (2 branże),

— Danii (2 branże),

1218

— Niderlandach (1 branża),

— Austrii (1 branża).

Oprócz wspomnianych branżowych programów

promocji realizowane są ogólne programy promocji,

czyli organizacja lub współorganizacja dużych wyda-

rzeń promocyjnych zwiększających stopień rozpozna-

walności Polski na świecie.

Ideą realizacji progra-

mów promocji o charakterze ogólnym jest promocja

polskiej oferty eksportowej, jak również promocja

Polski jako kraju rozwiniętego gospodarczo, posiada-

jącego innowacyjny potencjał produkcyjny i usługo-

wy.

Promocja polskiej oferty eksportowej odbywa się

podczas ważnych przedsięwzięć promocyjnych typu

targi, wystawy, misje gospodarcze (np. we wrześniu

br. Polska była krajem partnerskim na Targach ILA

Berlin Show 2012).

W ich trakcie przedsiębiorcy mogą

nie tylko przedstawiać swoją ofertę eksportową, ale

również, w przypadku misji gospodarczych, uczest-

niczyć w seminariach czy też spotkaniach branżo-

wych z zagranicznymi ﬁrmami.

Dla zapewnienia udziału przedsiębiorców w tych

wydarzeniach (branżowe programy promocji i pro-

gramy promocji o charakterze ogólnym) udzielane

jest wsparcie na podstawie rozporządzenia ministra

gospodarki w sprawie szczegółowego przeznaczenia,

warunków oraz trybu udzielania pomocy ﬁnansowej

na udział przedsiębiorców w programach promocji

w ramach poddziałania 6.5.2 Programu Operacyjne-

go „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013.

Ponadto w 2013 r. realizację wymienionych dzia-

łań uzupełni kampania informacyjno-promocyjna

w mediach zagranicznych.

Jej przekaz, w oparciu

o opracowane atrybuty marki Polska, będzie prezen-

tował Polskę jako kraj nowoczesny, otwarty na nowe

inwestycje i kontakty oraz posiadający własne spe-

cjalności eksportowe.

Mając na uwadze potencjał sektora eksportowego

i jego roli w naszym rozwoju gospodarczym, Mini-

sterstwo Gospodarki zaangażowało do systemu pro-

mocji Polski szerokie grono interesariuszy, m.in.:

polskich przedsiębiorców, stowarzyszenia przedsię-

biorców, organizacje branżowe, ekspertów, samorzą-

dy wojewódzkie, samorządy największych polskich

miast, instytucje państwowe na szczeblu centralnym

odpowiedzialne za promocję kraju, przedstawicieli

Ministerstwa Gospodarki, regionalnych centrów ob-

sługi inwestora i eksportera oraz wydziałów promocji

handlu i inwestycji.

Ponadto informuję, że Ministerstwo Gospodarki

opracowało projekt założeń projektu ustawy o reduk-

cji niektórych obciążeń administracyjnych w gospo-

darce, zawierający rozwiązania, które również po-

winny przyczynić się do pobudzenia wzrostu gospo-

darczego (por. pyt.

4).

3.

Czy słuszną była decyzja RPP podwyższająca

stopy procentowe w maju 2012 r.?

Ocena działań Rady Polityki Pieniężnej (RPP)

powinna być dokonywana w kontekście średniego

okresu czasu obejmującego obok kryterium stabilno-

ści cen także konsekwencje działań dla tempa wzro-

stu gospodarczego na tle cyklu koniunkturalnego.

Skuteczna polityka powinna wygładzać wahania

wzrostu gospodarczego, przy czym głównym celem

jest zapisana w Konstytucji RP stabilizacja cen (NBP

odpowiada za wartość polskiego pieniądza).

Kluczowymi dla oceny ostatnich działań RPP

(podwyżka stóp procentowych w maju br.) są nastę-

pujące uwarunkowania: natura czynników kształtu-

jących procesy inﬂacyjnewpolskiejgospodarceoraz

uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne wzrostu

gospodarczego.

Decyzja RPP została podjęta w obli-

czu przedłużającego się okresu pozostawania inﬂacji

powyżej celu oraz pod wpływem korzystnych infor-

macji dotyczących sytuacji gospodarczej w pierwszym

kwartale, a także wobec korzystnych prognoz zawar-

tych w projekcji inﬂacjidokonanejprzezNBP.

Wśród

kluczowych uwarunkowań wspomnianej decyzji była

także korzystna ocena perspektyw gospodarczych

krajów Unii Europejskiej (UE), w tym także Polski,

dokonana przez główne instytucje międzynarodowe.

Oceniały one globalne perspektywy gospodarcze,

w tym UE i Polski, znacznie bardziej optymistycznie

niż obecnie.

Zarówno wyniki polskiej gospodarki, jak

i głównych partnerów handlowych okazały się istot-

nie mniej korzystne od wcześniejszych oczekiwań.

4.

Czy MG opracowuje konkretne rozwiązania

prawne, które będą wspierać polskie ﬁrmywtrud-

nym czasie zapowiadanego przez rząd kryzysu go-

spodarczego?

Misją Ministerstwa Gospodarki jest stworzenie

łalności gospodarczej.

Wśród priorytetów strategicz-

nych Ministerstwa Gospodarki znajduje się wspiera-

nie przedsiębiorczości, innowacyjności i konkuren-

cyjności.

Tym samym, celem podejmowanych w tym

tywnego otoczenia prawno-instytucjonalnego przed-

siębiorstw, przy uwzględnieniu zasady „MSP przede

wszystkim”, która obliguje twórców nowych roz-

wiązań regulacyjnych do badania w szczególności

biorstwa.

Ministerstwo Gospodarki dąży do wprowadzenia

w najbliższym czasie kilkudziesięciu zmian w prawie,

które będą stanowiły duże uproszczenie w prowadze-

niu bieżącej i przyszłej działalności gospodarczej

przez przedsiębiorców.

Większość rozwiązań znajdu-

je się w projekcie założeń ustawy o redukcji niektó-

ry jest obecnie przedmiotem uzgodnień międzyresor-

towych i konsultacji społecznych.

Jedna z propozycji

ma na celu złagodzenie negatywnych skutków dla

ﬁrmwynikającychzopóźnionychpłatnościodkon-

trahentów poprzez rozszerzenie możliwości stosowa-

nia kasowej metody rozliczania podatku VAT (obo-

wiązek podatkowy z tytułu VAT powstaje dopiero

od kontrahenta).

Zaproponowano również skrócenie

terminów na zwrot podatków podatnikom przez or-

gany podatkowe np. w zakresie VAT z 60 do 30 dni,

1219

co powinno poprawić płynność ﬁnansowąprzedsię-

biorstw.

Jednocześnie rozważane są też zmiany

w innych obszarach, m.in. możliwość jednorazowego

rozliczenia straty podatkowej.

Obecne przepisy w za-

kresie podatku dochodowego zawierają ograniczenia

w rozliczeniu straty podatkowej z lat ubiegłych, któ-

re w wielu przypadkach nie są dostosowane do spe-

cyﬁkiprowadzonejdziałalnościgospodarczej.

Rozli-

czenie w danym roku jedynie 50% straty z lat ubie-

głych w niektórych sytuacjach nie skłaniają do po-

dejmowania inwestycji przez przedsiębiorców.

Należy

zwrócić uwagę także na propozycję wydłużenia ter-

minu na rozliczenie podatku VAT z tytułu importu

towarów.

Odejście od restrykcyjnego terminu płatno-

ści podatku od towarów importowanych w ciągu

10 dni od dnia powiadomienia przez organ celny

czenia na zasadach ogólnych wydłuży okres na za-

płatę podatku VAT i zwiększy opłacalność dokony-

wania przeładunków w polskich portach.

Jednocześnie chciałbym zauważyć, że jednym

z ważniejszych problemów, który trapi polską gospo-

darkę, jest kwestia opóźnionych płatności w transak-

cjach między przedsiębiorcami, która uregulowana

została w będącej we właściwości ministra gospodar-

poz. 133, z późn. zm.).

Ustawa ta daje wierzycielowi

możliwość żądania od dłużnika odsetek ustawowych,

zarówno w przypadku gdy termin zapłaty nie został

określony w umowie (od 31 dnia po spełnieniu swo-

jego świadczenia niepieniężnego), jak również w przy-

padku gdy termin ten określony został przez strony

na okres dłuższy niż 30 dni.

Celem tych rozwiązań

było przyznanie wierzycielowi uprawnienia domaga-

nia się odsetek przed terminem wymagalności świad-

czenia pieniężnego w sytuacji, gdy termin ten był

nadmiernie długi lub nie został określony w umowie.

W przypadku gdy dłużnik nie dokonał zapłaty w ter-

minie określonym w umowie lub wezwaniu do zapła-

ty, wierzyciel ma z kolei prawo do naliczenia odsetek

dynacja podatkowa.

W Ministerstwie Gospodarki prowadzone są obec-

nie prace nad zmianą ww. ustawy, wynikającą w szcze-

gólności z obowiązku wdrożenia do polskiego syste-

mu prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego

czania opóźnień w płatnościach w transakcjach han-

dlowych.

Założenia nowej ustawy zostały w dniu 10 lip-

ca br. przyjęte przez Radę Ministrów.

W projekcie nowej ustawy o terminach zapłaty

w transakcjach handlowych proponuje się, poza roz-

wiązaniami funkcjonującymi na gruncie obecnej

ustawy, wprowadzenie rozwiązania, zgodnie z któ-

rym w transakcjach między przedsiębiorcami, w przy-

padku gdy termin zapłaty określony w umowie prze-

kraczać będzie 60 dni, a ustalenie takiego terminu

będzie rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela, przysłu-

giwać mu będą odsetki za opóźnienie.

W umowach,

w których dłużnikiem jest organ publiczny, proponu-

je się wprowadzenie regulacji, zgodnie z którą termin

płatności za dostarczone towary lub wykonane usłu-

gi nie może przekraczać co do zasady 30 dni kalen-

darzowych, chyba że określenie dłuższego terminu

będzie obiektywnie uzasadnione szczególnym cha-

rakterem lub szczególnymi elementami umowy.

Ter-

min ten w żadnym jednak przypadku nie będzie mógł

przekroczyć 60 dni kalendarzowych.

Wskazanie

w umowie terminu dłuższego traktowane będzie jako

opóźnienie w zapłacie należności, wierzycielowi zaś

przysługiwać będą odsetki za opóźnienie w wysokości

wskazanej w ustawie.

Ustawa wprowadzi również

nowy instrument, którego celem jest zwrot wierzy-

cielowi kosztów, które poniósł przy dochodzeniu na-

leżnej mu od dłużnika kwoty.

Proponuje się, zgodnie

z przepisem dyrektywy 2011/7, wprowadzenie stałej

nowartości kwoty 40 euro, która ma pokryć wydatki

ponoszone przez wierzyciela przy próbach odzyska-

nia należności.

Uprawnienie do naliczenia rekompen-

saty możliwe będzie od momentu, gdy wymagalne

staną się odsetki za opóźnienie w płatnościach, bez

odrębnego wezwania.

W przypadku gdy koszty odzy-

skania należności przekroczą kwotę stałej rekompen-

saty, wierzyciel będzie miał możliwość uzyskania

z próbą odzyskania należności na drodze sądowej.

Niezależnie od rozpoczętych prac nad wdroże-

niem nowej dyrektywy regulującej kwestię opóźnio-

nych płatności i wprowadzeniem niezbędnych zmian

w ustawie o terminach zapłaty w transakcjach han-

dlowych należy zwrócić uwagę, że od dwóch lat funk-

nianiu informacji gospodarczych i wymianie danych

wyższej ustawy jest m.in. wzmocnienie pozycji wie-

rzyciela w odzyskiwaniu swoich należności oraz

stworzenie bazy umożliwiającej sprawdzenie rzetel-

ności kontrahenta przed zawarciem z nim umowy.

Nowa ustawa umożliwia udostępnianie informacji

tułów prawnych, bez ograniczeń nałożonych poprzed-

stępnianiu informacji gospodarczych, Dz. U. Nr 50,

poz. 424).

Nowa ustawa umożliwia przekazywanie

informacji o zobowiązaniach przez wszystkich wie-

rzycieli, którzy nie otrzymali w terminie należności,

w tym również przez tzw. wierzycieli wtórnych, na-

bywających wierzytelności np. od banku.

Obecnie do

biura informacji gospodarczej można przekazać in-

formację o każdym zaległym zobowiązaniu wynika-

jącym ze stosunku cywilnoprawnego (dotychczas

było to ograniczone tylko do umów o kredyt konsu-

mencki).

Biura informacji gospodarczej zbierające

informacje od wierzycieli o zaległych płatnościach

stanowią instrument tzw. miękkiej windykacji.

Wpi-

sanie swojego dłużnika do biura informacji gospodar-

czej osłabia jego wiarygodność i utrudnia mu kontak-

1220

ty handlowe, gdyż widnieje w BIG jako nierzetelny

płatnik.

Taka sytuacja stanowi dodatkowy nacisk na

dłużnika do spłaty zobowiązania.

Obecnie funkcjo-

nują trzy biura informacji gospodarczej, tj.: Krajowy

Rejestr Długów BIG SA, Rejestr Dłużników ERIF

BIG SA oraz BIG InfoMonitor, do których można

przekazać informacje o dłużniku, jeżeli zobowiązanie

kość to co najmniej 500 zł w przypadku przedsiębior-

cy lub 200 zł w przypadku konsumenta.

Korzystne dla przedsiębiorców rozwiązania znaj-

dują się również w tzw. „Pakiecie inwestycyjnym”.

Mają one wpłynąć na zwiększenie atrakcyjności Pol-

ski dla inwestorów realizujących inwestycje strate-

giczne w sektorach priorytetowych o wysokich kosz-

tach inwestycji i/lub tworzących znaczące ilości no-

wych miejsc pracy.

Propozycje zmian ułatwiających

przeprowadzanie procesu inwestycyjnego zostały

opracowane na podstawie problemów zgłaszanych

przez inwestorów i dotyczą systemu wspierania in-

westycji o istotnym znaczeniu dla gospodarki, usta-

wy o specjalnych strefach ekonomicznych, prawa

budowlanego, ustawy o gospodarce nieruchomościa-

mi, prawa własności i użytkowania wieczystego

gruntów, prawa energetycznego, przepisów o ochro-

nie środowiska, prawa pracy, prawa podatkowego,

procedur sądowych, ustawy o zamówieniach pu-

blicznych oraz przepisów dotyczących kształcenia

i przygotowania kadr.

Ministerstwo Gospodarki równolegle pracuje nad

budową systemu wspierania przedsiębiorców znajdu-

jących się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Założenia

do budowy tego systemu znajdują się w projekcie do-

kumentu pt. „Polityka drugiej szansy”.

Podstawowym celem działań zawartych w doku-

mencie, obok konkretnych instrumentów pomocowych

dla przedsiębiorców w sytuacji kryzysowej, ma być

ułatwianie osobom, które nie odniosły sukcesu, po-

nownego rozpoczynania działalności gospodarczej.

Ważnym elementem tworzonego systemu jest prze-

prowadzenie możliwie najszerszej kampanii informa-

cyjnej w społeczeństwie, dotyczącej mechanizmów

funkcjonowania gospodarki, w tym zagrożeń mogą-

cych doprowadzić przedsiębiorstwo do problemów czy

nawet upadłości.

Nie mniej istotnym elementem jest

również edukacja samych przedsiębiorców w zakresie

ograniczenia ryzyka poniesienia porażki poprzez

zwiększenie znajomości w zakresie dostępnych pro-

cedur sanacyjnych i upadłościowych, dotyczących

przedsiębiorstwa w kryzysie.

Głównym celem two-

rzonego systemu jest zwiększenie wskaźnika prze-

trwania przedsiębiorstw, poprzez:

1) zastosowanie instrumentów prewencyjnych

wobec trudności w prowadzeniu działalności gospo-

darczej;

2) upowszechnienie stosowania narzędzi praw-

łalności gospodarczej, a w szczególności prawa na-

prawczego;

3) zapewnienie efektywnego wykorzystania pra-

wa upadłościowego jako narzędzia ratowania, re-

strukturyzacji i sprawnej (lecz tylko w ostateczności)

likwidacji (alokacji) zasobów;

4) stworzenie warunków do ponownego podejmo-

w projekcie „Strategii innowacyjności i efektywności

gospodarki na lata 2012–2020” Ministerstwo Gospo-

darki przystąpiło do prac nad projektem programu

wykonawczego do ww. strategii, tj. Programu Roz-

woju Przedsiębiorstw (PRP).

Celem PRP jest wskazanie szczegółowej koncepcji

gólnym uwzględnieniem wsparcia ich innowacyjno-

ści.

Program będzie stanowił podstawę przy opraco-

wywaniu programów operacyjnych na lata 2014–2020

mie zarówno usuwanie barier oraz tworzenie przyja-

znego otoczenia dla przedsiębiorstw, jak i aktywne

działania (ﬁnansoweipozaﬁnansowe)narzeczwzro-

stu ich innowacyjności, konkurencyjności oraz po-

prawy jakości zasobów ludzkich.

5.

Ile w 2012 r. zostało zlikwidowanych małych

przedsiębiorstw w Polsce?

Na podstawie rejestru REGON, w którym Głów-

ny Urząd Statystyczny ewidencjonuje podmioty

rozpoczynające oraz kończące działalność gospo-

darczą w Polsce, można wskazać, że przeciętnie

w latach 2000–2011 rocznie powstawało w Polsce

około 310 tys. nowych podmiotów, a zamykanych

było 230 tys. W efekcie liczba podmiotów zareje-

strowanych w rejestrze REGON wzrosła z 3,2 mln

w roku 2000 do blisko 3,9 mln w roku 2011.

Ponad

95% z nich to ﬁrmyoliczbiepracującychniewięk-

szej niż 9 osób, kolejne 3,9% – od 10 do 49 pracują-

cych (ﬁrmymałe).

Najnowsze dostępne dane o liczbie podmiotów

wyrejestrowanych dotyczą pierwszej połowy 2012 r.

(138 tys.).

Liczba ta była znacznie niższa niż w pierw-

szej połowie 2011 r.*

)

.

Jednocześnie liczba nowo po-

wstających podmiotów wyniosła 175 tys. – mniej wię-

cej tyle, ile w pierwszej połowie 2011 r.

Warto też

zaznaczyć, że znaczącą przewagę ﬁrm tworzonych

nad tymi wykreślanymi z rejestru zanotowano w gru-

pie podmiotów najmniejszych – do 9 pracujących

(przyrost ponad 41 tys.) (wykres na str. 1221).

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

*

)

Należy mieć na uwadze fakt, iż trudno odnieść dane za

pierwsze półrocze roku 2012 do pierwszej połowy 2011 r.

Na

wzrost liczby skreśleń w pierwszym półroczu 2011 r. miała

wpływ aktualizacja rejestru REGON.

1221

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie regionalnych funduszy ﬁlmowych

(8442)

terpelację posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie

uprzejmie proszę Panią Marszałek o przyjęcie przed-

stawionych poniżej wyjaśnień.

Rynek audiowizualny rozwija się niezwykle dy-

namicznie.

Tym samym ﬁlmmożebyćwspółﬁnan-

sowany przez wiele podmiotów, a zarazem może

spełniać jednocześnie wiele zadań edukacyjnych

i promocyjnych.

Od 2006 r. znaczącym dodatkowym źródłem ﬁ-

nansowania kinematograﬁistałysięregionalnefun-

dusze ﬁlmowetworzonezinicjatywywładzsamorzą-

dowych, które w przemyśle ﬁlmowymposzukująspo-

sobu rozwoju i wzrostu swojej atrakcyjności.

Lokalne

władze, jako podmioty założycielskie funduszy regio-

nalnych, rezerwują w swoich budżetach środki na

wspieranie produkcji ﬁlmowej, rozpisują konkurs,

a najlepsze projekty wyłonione przez ekspertów

otrzymują doﬁnansowanie.

Warunkiem udziału w konkursie jest powiązanie

treści ﬁlmu–jegofabułyczytematu–zdanymmia-

stem lub regionem.

W ten sposób lokalne władze in-

westują w promocję swojego miasta lub regionu, jak

również stwarzają warunki do rozwoju lokalnej go-

spodarki.

Istnieje bowiem obowiązek umiejscowienia

dotowanej produkcji ﬁlmowej na obszarze danego

miasta lub regionu, a tym samym – wydatkowania

przyznanych środków ﬁnansowychnadanymterenie

i zaangażowania miejscowych kadr oraz wykorzysta-

nia miejscowej infrastruktury technicznej.

Regionalne fundusze ﬁlmowe, jako dobrowolna

inicjatywa ﬁnansowaregionów,sąniezależnymiin-

stytucjami wspierającymi produkcję ﬁlmowąitym

samym nie są beneﬁcjentamiMinisterstwaKultury

i Dziedzictwa Narodowego, jak również Polskiego In-

stytutu Sztuki Filmowej.

Działania zmierzające do informowania, inicjowa-

nia i wspierania regionalnych funduszy ﬁlmowychsą

prowadzone w trybie ciągłym poprzez powołaną

przez Krajową Izbę Producentów Audiowizualnych

Fundację Polskie Centrum Audiowizualne, której ce-

lem jest działanie na rzecz rozwoju niezależnej twór-

czości audiowizualnej.

We współpracy z Polskim In-

stytutem Sztuki Filmowej fundacja udziela wsparcia

działaniom mającym na celu zwiększanie źródeł ﬁ-

nansowania polskiej kinematograﬁi,m.in.poprzez

uruchamianie regionalnych funduszy ﬁlmowych.

Pro-

ces powoływania funduszy tworzy bowiem zapotrze-

bowanie na doradztwo instytucji eksperckich i pomoc

prawną.

W celu zaspokojenia takich potrzeb fundacja

realizuje przy wsparciu ﬁnansowymPolskiegoInsty-

tutu Sztuki Filmowej program „Regionalna inicjaty-

wa audiowizualna”, będący ośrodkiem informacyj-

nym dla samorządów terytorialnych i powstających

regionalnych funduszy ﬁlmowych,wpostaciprzygo-

towywania odpowiednich ekspertyz prawnych i ﬁ-

nansowych, konsultacji decyzji wyboru formy praw-

nej i podjętej strategii działania.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

Wykres: Liczba podmiotów nowo rejestrowanych i wyrejestrowanych z rejestru REGON

Źródło: Bank Danych Lokalnych, GUS: www.stat.gov.pl.

207 815

121 579

175 793

219 452

171 206

138 065

194 190

116 114

170 294

164 165

0

50 000

100 000

150 000

200 000

250 000

300 000

350 000

400 000

450 000

n

o

w

o

z

a

r

e

j

e

s

e

w

y

r

e

j

e

s

t

n

o

w

o

z

a

2010 2011 2012

II pó�rocze

I pó�rocze

1222

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie kwaliﬁkowania samochodów

typu pick-up do nomenklatury CN 8704

w przypadku ustalania obowiązku opłacenia

podatku akcyzowego (8444)

nr SPS-023-8444/12 z dnia 12 września 2012 r., przy

którym została przekazana interpelacja pana posła

Macieja Wydrzyńskiego w sprawie klasyﬁkacjisamo-

chodów typu pick-up, przekazuję odpowiedź udzielo-

nej panu posłowi w przedmiotowej kwestii.

Nr 3, poz. 11, z późn. zm.) w przypadku samochodu

import, nabycie wewnątrzwspólnotowe oraz pierwsza

sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego

Natomiast o uznaniu danego pojazdu za samo-

chód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcy-

zowym decyduje jego klasyﬁkacjataryfowadopozy-

cji CN 8703.

Prawidłowej klasyﬁkacjidokonujesię

zgodnie z ogólnymi regułami interpretacji nomenkla-

tury scalonej w brzmieniu nadanym rozporządze-

niem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września

2011 r. zmieniającym załącznik do rozporządzenia

ryfy celnej (Dz. Urz.

WE L Nr 282 z 28 października

2011 r.).

W myśl reguły 1 ogólnych reguł interpreta-

cji nomenklatury scalonej klasyﬁkacjitowarówna-

leży dokonywać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag

do sekcji i działów.

Natomiast zgodnie z brzmieniem

pozycji 8703 obejmuje ona „Pojazdy silnikowe i pozo-

stałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo

do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702),

włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kom-

bi) oraz samochodami wyścigowymi”.

Z powyższego brzmienia poz. 8703 wynika zatem,

iż o klasyﬁkacjisamochodudotejżepozycjidecyduje

jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Bez wyczerpującej oceny całego zebranego w spra-

wie materiału dowodowego nie jest możliwe rozstrzy-

gnięcie o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samo-

chodowego, a co za tym idzie, dokonanie jego prawi-

dłowej klasyﬁkacji taryfowej (wyrok Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r.,

sygn. akt I GSK 1361/06).

Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź

towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogól-

nego wyglądu i ogółu cech samochodu (wyrok ETS

nr 337569).

Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie

czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkret-

nego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samo-

chodów osobowo-towarowych może być podwójne,

lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na

stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc

głównego, dominującego charakteru.

Szczególnie

istotne w tym względzie jest niewątpliwie przezna-

czenie określonego pojazdu przez producenta, który

tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z od-

powiednimi przepisami i normami w tym zakresie,

odpowiadającą jego przeznaczeniu.

Z kolei użytkow-

nicy samochodów, decydując o sposobie korzystania

z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnę-

trza, dostosowując je w ten sposób do indywidual-

nych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia

jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samo-

chodów.

Powyższe wynika również z treści wyjaśnień do

taryfy celnej – not wyjaśniających do zharmonizowa-

nego systemu oznaczania i kodowania towarów sta-

nowiących załącznik do obwieszczenia ministra ﬁ-

do taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawie-

rają określone cechy charakteryzujące pojazd, po-

mocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia

samochodu.

Należy mieć na uwadze, iż klasyﬁkacjapewnych

pojazdów mechanicznych objętych pozycją CN 8703

jest wyznaczana przez pewne cechy, które wskazują,

że te pojazdy są głównie przeznaczone do przewozu

osób niż do transportu towarów.

Cechy te są szcze-

gólnie pomocne przy określaniu klasyﬁkacjipojaz-

dów mechanicznych, których masa brutto nie prze-

kracza 5 ton, które posiadają pojedynczą zamkniętą

przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną

przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać

do transportu zarówno osób, jak i towarów.

Do tej

kategorii pojazdów mechanicznych włączone są po-

jazdy powszechnie znane jako wielozadaniowe,

np. pojazdy typu VAN, SUV-y (Sports Utility Vehic-

les), niektóre pojazdy typu pick-up.

Pojazdy objęte pozycją CN 8703 posiadają nastę-

pujące cechy:

a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem bez-

pieczeństwa dla każdej osoby (np. pasy bezpieczeń-

stwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zain-

stalowania pasów bezpieczeństwa) lub obecność sta-

łych punktów kotwiących i wyposażenia do zain-

stalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa

w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy

i przednich pasażerów; takie siedzenia mogą być za-

mocowane na stałe, składane, zdejmowane z punk-

tów kotwiących lub składające się;

b) obecność tylnych okien wzdłuż dwóch bocznych

paneli;

c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub pod-

noszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocz-

nych panelach lub z tyłu;

1223

d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy

przestrzenią dla kierowcy i przednimi pasażerami

a przestrzenią tylną, która może być używana do

przewozu zarówno osób, jak i towarów;

e) obecność cech komfortowych oraz wykończenia

wnętrza i wyposażenia w całym wnętrzu pojazdu,

które kojarzone są z przestrzenią pojazdu dla pasa-

żerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnę-

trza, popielniczki).

W pozycji 8703 określenie „samochody osobowo-

-towarowe” oznacza pojazdy przeznaczone do prze-

wozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których

wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji

do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Istota sprawy sprowadza się więc do określenia

klasyﬁkacji przedmiotowego samochodu do odpo-

wiedniego kodu nomenklatury scalonej, w tym w szcze-

gólności do istotnego, z punktu widzenia kodu 8703

zasadniczego przeznaczenia samochodu – do przewo-

zu osób.

Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samo-

chodu powinno się odbywać w oparciu o całokształt

okoliczności dotyczących przedmiotowego samocho-

du.

Klasyﬁkacjipojazdówsilnikowychdokonujesię

indywidualnie w każdym przypadku, gdyż każdy po-

jazd może się różnić od innego, zbudowanego na tym

samym nadwoziu co może skutkować odmienną kla-

syﬁkacjataryfową.

Ponadto w kontekście świadectw homologacji,

klasyﬁkujących pojazdy Nissan Navarra w świetle

2 czerwca 2005 r.

(Dz. U. Nr 108, poz. 908, z późn.

zm.) jako pojazdy ciężarowe (N1) wskazać należy, iż

świadectwo homologacji wydawane jest jedynie dla

celów związanych z rejestracją pojazdu.

Według

orzecznictwa sądów administracyjnych świadectwo

homologacji, które nawiązuje do podziału na pojazdy

ciężarowe i osobowe nie może stanowić dokumentu

przesądzającego przy dokonywaniu kwaliﬁkacjipo-

jazdu do określonego kodu CN (np. wyrok WSA

SA/Ol 383/11).

Z punktu widzenia postępowania po-

datkowego w podatku akcyzowym świadectwo homo-

logacji nie przesądza ostatecznie o przeznaczeniu

pojazdu, bowiem powinno być ono ustalane na pod-

stawie całości okoliczności sprawy.

Dokument ten

jest jednym z dowodów, który jest brany pod uwagę

przy dokonywaniu klasyﬁkacji,alezpewnościąnie

ma on rozstrzygającego znaczenia.

Dla celów poboru

akcyzy istotna jest tylko klasyﬁkacja dokonywana

w oparciu o przepisy klasyﬁkacyjnescalonejnomen-

klatury taryfowej.

Odnosząc się do wyjaśnień metod klasyﬁkacjipo-

jazdów do odpowiednich kodów nomenklatury scalo-

nej, wskazać należy, iż organy celne ustalając klasy-

ﬁkacjętaryfowątowaruopierająsięnaobowiązują-

cych przepisach prawa, które zostały przedstawione

powyżej.

Przepisy regulujące kwestie klasyﬁkacji

stosowane są nie tylko dla czynności podlegających

opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej, ale także w innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

Odnosząc się natomiast do opinii urzędu staty-

stycznego, wskazać należy, iż zgodnie z komunika-

tem prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia

macji dotyczących standardów klasyﬁkacyjnych

(Dz. Urz.

GUS z 2005 r.

Nr 1, poz. 11) zainteresowa-

ny podmiot sam klasyﬁkujedanysamochóddodane-

go kodu CN i to jego obciążają ewentualne negatyw-

ne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyﬁkowania

tego samochodu.

W przypadku trudności w ustaleniu właściwego

kodu podmiot możne zgłosić się do Ośrodka Interpre-

tacji Standardów Klasyﬁkacyjnych Urzędu Staty-

stycznego w Łodzi przy ul. Suwalskiej 29 z wnioskiem

o wydanie informacji w zakresie obowiązujących

standardów klasyﬁkacyjnych.

Wskazaćnależynato-

miast, iż przedmiotowa opinia może być pomocna

w zakresie ustalenia kodu CN pojazdu, lecz nie ma

charakteru wiążącego gdyż nie posiada zarówno wa-

loru decyzji wydawanej przez dyrektora Izby Celnej

w Warszawie określanej jako wiążąca informacja ta-

ryfowa ani decyzji, o której mowa w przepisach usta-

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy jed-

nocześnie, iż mimo że opinie urzędu statystycznego

1997 r.

Ordynacja podatkowa stanowić dowód w spra-

wie, to organ podatkowy w postępowaniu podatko-

wym powinien stosować jedną z podstawowych za-

sad postępowania dowodowego, jaką jest zasada

swobodnej oceny dowodów.

Zgodnie z art. 191 usta-

organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego

materiału dowodowego, czy dana okoliczność zosta-

ła udowodniona.

Wskazać należy jednocześnie, iż klasyﬁkacjeor-

ganów statystyki publicznej, zawierające klasyﬁkacje

standardów i nomenklatur statystycznych, nie są for-

malnie wiążące zarówno dla organów podatkowych,

jak i dla podatników (postanowienie Naczelnego

Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów NSA

z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt.

II FPS 3/06).

Poinformować należy ponadto, że mimo iż spółka

Inter Car wystąpiła do Urzędu Statystycznego w Ło-

dzi o opinię w sprawie klasyﬁkacji,toopiniata,jak

wskazano wcześniej w piśmie, nie jest wiążąca dla

organu podatkowego.

Wyjaśnić należy, iż naczelnik

Urzędu Celnego w Toruniu w toku postępowania

uzyskał informację z Głównego Urzędu Statystycz-

nego, w której wskazano, że: „Interpretacje udziela-

ne przez jednostki służb statystyki publicznej w for-

mie opinii lub informacji nie mają charakteru wią-

żącego i nie są skierowane na wywołanie określonych

skutków prawnych.

Są one jedynie pomocą dla wnio-

skodawcy mającego trudności w samodzielnym usta-

leniu właściwego grupowania wyrobu lub usługi i tyl-

ko tak mogą być traktowane.

Ocena, czy wyrób lub

1224

usługa spełniają warunki zaklasyﬁkowaniadowska-

zanego grupowania, nie leży w gestii służb statysty-

ki publicznej”.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami organem

uprawionym do klasyﬁkacjitowarówwedługkodów

nomenklatury scalonej jest naczelnik urzędu celnego

– jako organ I instancji oraz dyrektor izby celnej

w postępowaniu odwoławczym.

Opinie biegłych, eks-

pertów czy producenta samochodu mogą być pomoc-

ne przy ustalaniu właściwej klasyﬁkacjipojazdudo

kodu CN, lecz jak wskazano powyżej, nie mają cha-

rakteru wiążącego.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z wy-

jaśnieniem problemu w sprawie dotyczącej Inter Car

M. Malinowski, D. Uniewski s.c, w związku z przedłu-

żającym się postępowaniem, informuję, że Minister-

stwo Finansów uzyskało informację, iż w dniu 3 sierp-

nia 2012 r. naczelnik Urzędu Celnego w Toruniu wy-

dał decyzje kończące 18 postępowań, w których okre-

ślił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w po-

datku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspól-

notowego samochodów osobowych.

Naczelnik Urzędu Celnego w Toruniu, biorąc pod

zowym, dokonał klasyﬁkacjiprzedmiotowychpojaz-

dów zarówno w oparciu o wskazane przepisy tej usta-

wy, jak i o opisane powyżej ogólne reguły interpreta-

cji nomenklatury scalonej oraz wyjaśnienia do tary-

fy celnej.

Dla rozstrzygnięcia w niniejszych sprawach istot-

ne było zatem ustalenie tego, w jaki sposób zaklasy-

ﬁkowaćnabytewewnątrzwspólnotowoprzezstronę

pojazdy, tzn. czy należy zaliczyć je do kategorii pojaz-

dów osobowych (kod CN 8703), czy też ciężarowych

(kod CN 8704).

Organ I instancji w wydanych decy-

zjach podał, że porównanie cech pojazdów, które wy-

kazują pojazdy klasyﬁkowanedokodu8703zcecha-

mi pojazdów według kodu 8704, i odniesienie tego na

grunt przedmiotowych spraw pozwoliło na stwierdze-

nie, że sporne pojazdy powinny zostać zaklasyﬁko-

wane do kodu 8703.

Mogą one wprawdzie służyć do

przewozu towarów, jednak zasadniczą ich funkcją

jest przewóz osób i są tak przystosowane, posiadają

cechy charakterystyczne dla takich pojazdów.

Fakt,

iż przedmiotowe pojazdy posiadają przestrzeń ładun-

kową, zwiększa ich zastosowanie także do przewozu

towarów (jest to funkcja dodatkowa, uzupełniająca,

ale nie dominująca).

Klasyﬁkującprzedmiotowepo-

jazdy, dokonano ich oceny z punktu widzenia cech

głównych, przeważających, a nie uzupełniających.

Ponadto poinformować należy, iż spółka Inter Car

powoływała się w trakcie postępowania podatkowego

na fakt istnienia wiążącej informacji taryfowej na

rzecz innego podmiotu.

Odnosząc się do przedłożonej

przez spółkę wiążącej informacji taryfowej wydanej

przez dyrektora Izby Celnej w Warszawie, wskazać

należy, że zgodnie z art. 12 ust. 2 Wspólnotowego

Kodeksu Celnego, wiążąca informacja taryfowa zo-

bowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wysta-

wiono informację, jedynie w zakresie klasyﬁkacji

taryfowej.

Dokument ten nie został jednak wydany

na rzecz spółki i chociaż dotyczy klasyﬁkacjipojazdu

typu pick-up, to odnosi się do pojazdu marki Tata

Xenon, a więc innej marki niż pojazdy typu pick-up

nabyte wewnątrzwspólnotowo przez spółkę.

W związ-

ku z powyższym załączona wiążąca informacja tary-

fowa nie ma wpływu na rozstrzygnięcia w przedmio-

towych sprawach.

Należy mieć na uwadze, że organy

podatkowe rozstrzygają sprawy na podstawie obo-

wiązujących przepisów prawa.

W przypadku wątpli-

wości izby celne lub organy podatkowe zwracają się

do Ministerstwa Finansów np. o opinię w sprawie

klasyﬁkacjikonkretnegopojazduitakaopinia,choć

jest wydawana, to jednak nie jest wiążąca dla danego

organu.

Zatem powołane przez pana pismo Departa-

mentu Polityki Celnej z 2007 r. dotyczące zasad kla-

syﬁkacjitaryfowejpojazdówtypukombiipick-upnie

jest wiążące dla organów podatkowych, nie stanowi

obowiązującego źródła prawa.

Spółka korzystałaby z ochrony prawnej gdyby

dysponowała wystawioną dla niej wiążącą informacją

taryfową, w której dokonano klasyﬁkacjitaryfowej

pojazdu będącego przedmiotem ww. postępowań po-

datkowych do kodu CN 8704.

Ponadto spółka mogła-

by się powołać na indywidualną interpretację prze-

pisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania

podatkiem akcyzowym nabytych przez nią wewnątrz-

wspólnotowo pojazdów typu pick-up, gdyby dyspono-

wała taką interpretacją.

Z wyjaśnień Izby Celnej

w Toruniu wynika, że spółka nie wystąpiła o wyda-

nie interpretacji indywidualnej w przedmiotowym

zakresie.

Ponadto należy nadmienić, że kwestia opo-

datkowania pojazdów typu pick-up wielokrotnie była

rozstrzygana przez sądy administracyjne i zapadały

wyroki utrzymujące w mocy decyzje określające wy-

sokość zobowiązania podatkowego w podatku akcy-

zowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego

(np. wyrok NSA z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt I

GSK 370/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 czerw-

ca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 445/12).

W uzupełnieniu do przedstawionych wyjaśnień

należy zaznaczyć, że minister ﬁnansówniemożeme-

rytorycznie ingerować w postępowania podatkowe

prowadzone przez właściwe organy podatkowe, gdyż

naruszyłoby to obowiązującą zasadę dwuinstancyj-

nego trybu rozpatrywania danej sprawy.

Od ww. de-

cyzji wydanych przez naczelnika Urzędu Celnego

w Toruniu przysługuje prawo wniesienia odwołania

do dyrektora Izby Celnej w Toruniu, o czym spółka

została powiadomiona w treści wydanych decyzji.

W przypadku utrzymania w mocy zaskarżonych decy-

zji przez organ II instancji spółka będzie mogła zaskar-

żyć niekorzystne dla siebie rozstrzygnięcia do Woje-

wódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Odnosząc się natomiast do działań, jakie podejmie

Ministerstwo Finansów w sprawie eliminacji nie-

ostrych przepisów akcyzowych w polskim prawie,

wskazać należy, iż przepisy ustawy o podatku akcy-

zowym dotyczące opodatkowania akcyzą różnego ro-

dzaju pojazdów są na tyle jasne i nie budzą wątpliwo-

ści, iż brak jest konieczności ich zmiany.

Przepisy

1225

ustawy o podatku akcyzowym jasno określają, iż

przedmiotem opodatkowania są samochody osobowe

klasyﬁkowanedokoduCN8703.

Zatemtylkopojazdy

typu pick-up, które spełniają wymagania taryfy celnej

do klasyﬁkacjidokodu8703,podlegająakcyzie.

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie ochrony prawnej pracowników

przekształcanych zakładów opieki zdrowotnej

(8445)

przekazaną przy piśmie, SPS-023-8445/12, w spra-

wie ochrony prawnej pracowników przekształcanych

zakładów opieki zdrowotnej uprzejmie proszę o przy-

z późn. zm.) stanowi, iż przekształcenie samodziel-

nego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę

kapitałową odbywa się na zasadach określonych

w art. 70–82 tej ustawy.

W przedmiotowej kwestii

należy w szczególności zwrócić uwagę na przepis art.

80 ust. 4 powyższej ustawy, wedle którego, jeżeli

przepisy ustawy nie stanowią inaczej, spółka kapita-

łowa z dniem przekształcenia wstępuje we wszystkie

dzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej.

Pracow-

nicy SPZOZ-u z dniem przekształcenia stają się

z mocy prawa pracownikami powstałej spółki kapi-

tałowej (art. 81 ust. 1 ww. ustawy).

wszechnie prezentowany jest pogląd, iż w sytuacji

przekształcenia podmiotu publicznego w spółkę nie

ma zastosowania art. 23

1

Kodeksu pracy.

Jego treść

wyraźnie bowiem wskazuje, iż dotyczy jedynie przej-

dawcę, w przypadku natomiast przekształcenia

SPZOZ-u w spółkę nie dochodzi do zmiany pracodaw-

cy, lecz do transformacji tej jednostki.

Skutkiem za-

tem przekształcenia jest kontynuacja podmiotowa po

stronie pracodawcy (M. Dercz, T. Rek, „Ustawa

o działalności leczniczej.

Komentarz”, ABC 2012, rów-

nież Z. Hajn, „Charakter prawny i skutki komercjali-

zacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego

w świetle prawa pracy”, PiZS 2000, nr 12, teza 1).

Co więcej, wskazane wyżej przepisy regulujące

przekształcenie samodzielnego publicznego zakładu

brzmieniu przybliżone są do przepisów regulujących

stosunki prawne przedsiębiorstwa państwowego po

pracownicy komercjalizowanego przedsiębiorstwa pań-

stwowego co do zasady stają się z mocy prawa pracow-

nikami spółki (w rozumieniu ww. ustawy komercjali-

zacja polega na przekształceniu przedsiębiorstwa pań-

stwowego w spółkę).

Uprawnione wydaje się zatem

skorzystanie z możliwości posiłkowania się na drodze

analogii wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 paź-

dziernika 2010 r. (sygn.

II PK 91/10), w którym wska-

zano, iż w sytuacji powyższej mamy do czynienia

z ciągłością podmiotu o zmienionej strukturze orga-

nizacyjnej i w takiej sytuacji do pracowników prze-

kształconej spółki nie ma zastosowania art. 23

1

K.p.

Biorąc pod uwagę powyższe, w odniesieniu do

przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu

nych by stosować art. 23

1

K.p. Nie uzasadnia przy

tym jego zastosowania obawa pozbawienia ochrony

prawnej pracowników przekształcanej jednostki,

gdyż pracownicy ci zachowują wszystkie dotychcza-

sowe uprawnienia wynikające z Kodeksu pracy,

a ewentualne rozwiązanie z nimi stosunku pracy od-

bywać się może wyłącznie na zasadach ogólnych za-

wartych w tym kodeksie.

Wskazać jednocześnie należy, iż analogiczne zasa-

dy odnieść można do lekarzy zatrudnionych na pod-

stawie umów cywilnoprawnych.

W związku z tym, że

spółka kapitałowa z dniem przekształcenia wstępuje

w opinii Ministerstwa Zdrowia staje się ona z mocy

prawa stroną stosunku cywilnoprawnego nawiąza-

nego uprzednio przez SPZOZ z lekarzem.

Zatem i w tym

przypadku rozwiązanie umowy cywilnoprawnej od-

bywać się może jedynie na zasadach ogólnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie zmiany systemu opłat

abonamentowych (8446)

-023-8446/12) w sprawie zmiany systemu opłat abo-

namentowych uprzejmie przekazuję stosowne infor-

macje.

1226

Po pierwsze pragnę podziękować panu posłowi za

przedstawioną propozycję.

W uzupełnieniu poprzed-

nich wyjaśnień chciałbym doprecyzować, iż w Mini-

czyły się prace nad możliwymi wariantami poprawy

funkcjonowania mediów publicznych.

Wyniki tych

analiz mają na celu usprawnienie systemu ﬁnanso-

wania nadawców publicznych.

Są to propozycje kie-

runkowe wsparte opracowaniami zarówno ekono-

micznymi, jak i prawnymi.

Aspekt prawny skupiał

się szczególnie na orzecznictwie Trybunału Sprawie-

dliwości Unii Europejskiej.

Wspólnym elementem

wszystkich rozwiązań jest założenie rezygnacji z obo-

wiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i radio-

wych, który to obowiązek uznaje się powszechnie za

zbędny – rozwiązanie takie jest postulowane również

w interpelacji pana posła.

Celem zmiany rozważanych regulacji jest przyję-

cie takich rozwiązań, które zapewnią stabilność ﬁ-

nansową nadawców publicznych, a co za tym idzie,

zagwarantują realizację misji publicznej.

Z poważaniem

Minister

w sprawie działań prewencyjnych

wobec groźnych przestępców (8449)

z dnia 11 września 2012 r., SPS-023-8449/12, przy któ-

rym została przedstawiona interpelacja pana Józefa

Lassoty, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

w sprawie działań prewencyjnych wobec groźnych prze-

stępców uprzejmie informuję, co następuje.

Jak wynika z treści interpelacji, genezą jej po-

wstania jest okoliczność opuszczenia zakładów kar-

nych przez osoby skazane na karę śmierci (na pod-

stawie art. 148 § 1d K.k.), które to kary zostały za-

mienione na kary 25 lat pozbawienia wolności (ów-

czesny Kodeks karny nie przewidywał kary dożywot-

niego pozbawienia wolności) w następstwie zastoso-

wania ustawy o amnestii z dnia 7 grudnia 1989 r.

(Dz. U. Nr 64, poz. 390).

Skazani ci mają zacząć

opuszczać jednostki penitencjarne w okresie od 1 stycz-

nia 2013 r. do 31 grudnia 2017 r., chociaż są dalej

niebezpieczni, nie zostali zresocjalizowani i po wyj-

ściu na wolność mogą dalej zabijać.

Ministerstwu Sprawiedliwości znany jest powyż-

szy problem i od lat tak kształtowane są przepisy

prawne w zakresie Kodeksu karnego, Kodeksu po-

stępowania karnego oraz Kodeksu karnego wyko-

nawczego, aby wobec sprawców najcięższych zbrodni

oraz sprawców czynów zabronionych popełnionych

tak kształtować kary oraz środki zabezpieczające

oraz proces odbywania kary zmierzający do reedu-

kacji sprawców, aby w maksymalny sposób chronić

zarówno społeczeństwo, jak i osoby bezpośrednio po-

krzywdzone przestępstwem.

Celowi temu służyć ma zaostrzenie kar za najpo-

ważniejsze zbrodnie oraz racjonalne i skuteczne

kształtowanie katalogu środków zabezpieczających

w postaci umieszczenia sprawców w zamkniętych za-

kładach leczniczych bądź skierowania na przymuso-

we leczenie ambulatoryjne, w tym sprawców prze-

stępstw popełnionych w związku z zaburzeniami

preferencji seksualnych, w celu przeprowadzenia te-

rapii farmakologicznej lub psychoterapii zmierzają-

cych do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takie-

go przestępstwa, w tym w szczególności poprzez ob-

niżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy.

Stosowanie środka zabezpieczającego wobec osób,

które dopuściły się przestępstwa przeciwko wolności

preferencji seksualnej, w postaci leczenia w zakładzie

zamkniętym bądź ambulatoryjnym po odbyciu kary

zostało uregulowane w art. 95a K.k. Przepis ten zo-

stał dodany w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą

deks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 163, poz. 1363.),

a aktualne brzmienie uzyskał po nowelizacji z 5 li-

nie tego środka zabezpieczającego polega na każdo-

razowym podejmowaniu decyzji przez sąd o potrzebie

i sposobie jego wykonywania po odbyciu przez ska-

zanego bezwzględnej kary pozbawienia wolności za

umieszenie w zakładzie zamkniętym albo skierowa-

nie na leczenie ambulatoryjne w celu przeprowadze-

nia terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmie-

rzających do zapobieżenia ponownemu popełnieniu

takiego przestępstwa, w tym w szczególności przez

obniżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy.

O tym, czy taka potrzeba istnieje, sąd orzeka w okre-

sie do sześciu miesięcy przed warunkowym zwolnie-

niem skazanego albo przed wykonaniem kary.

Powyższy przepis art. 95a K.k. w aktualnym sta-

nie prawnym nie może być jednak stosowany wobec

skazanych, o których mowa w interpelacji poselskiej,

albowiem środek zabezpieczający w postaci umiesz-

czenia w zakładzie zamkniętym lub skierowania na

leczenie ambulatoryjne musiał zostać określony

w wyroku.

Wobec sprawców, którzy popełnili prze-

stępstwa przeciwko wolności seksualnej ponad 20 lat

1227

temu, art. 95a K.k. nie został zastosowany, albowiem

wówczas nie obowiązywał.

Z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 41)

i obowiązującego porządku prawnego (Kodeks karny,

nawczy) oraz przyjętych zobowiązań międzynarodo-

wych ratyﬁkowanychprzezPolskę(art.9Międzyna-

rodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

Dz. U. z 1977 r.

Nr 38, poz. 167, art. 5 ust. 1 Konwen-

cji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolno-

znacznie, iż nikt nie może być pozbawiony wolności

inaczej niż na zasadach i trybie określonych w usta-

wach, z reguły bez prawomocnego orzeczenia sądu.

Naturalną i oczywistą konsekwencją tej zasady jest,

że nikt nie może przebywać w zakładzie karnym (in-

nym miejscu izolacji) bez podstawy prawnej (orzecze-

nia sądu).

W odczuciu społecznym sprawcy najcięższych zbrod-

ni wychodzący na wolność z uwagi na rodzaj i cha-

rakter popełnionych w przeszłości czynów budzą lęk

i obawy.

Odczucia te są naturalne i zrozumiałe.

Z tym

że osobom tym z jednej strony nie można uniemożli-

wić powrotu do społeczeństwa po spłaceniu swoiste-

go długu wobec oﬁaryispołeczeństwapoprzezodby-

cie kary, z drugiej zaś strony rzeczywiście istnieje

ryzyko powrotu takiej osoby do przestępstwa.

Cho-

ciaż po części jest niwelowane poprzez kontrolę za-

chowania tych osób przez służbę kuratorską, jeśli

przebywają na warunkowym przedterminowym zwol-

nieniu, oraz organy ścigania.

Zawsze jednak taka

kontrola dokonywana przez organy państwa musi

być zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym.

Sprowadza się ona m.in. do zawiadamiania o zwol-

nieniu tego typu sprawców właściwe jednostki Policji

oraz pokrzywdzonych (art. 168a K.k.w.).

Wprowadzenie takich regulacji prawnych, które

uniemożliwiałyby opuszczenie zakładów karnych

przez sprawców przestępstw po odbyciu przez nich

orzeczonych kar, nie jest generalnie możliwe.

Sądy

powszechne, które ferują wyroki, określają rodzaj

i wymiar kary, opierając się o zasady i dyrektywy

określone w art. 53 K.k. Sąd baczy przy wymiarze

kary na stopień winy sprawcy, stopień społecznej

szkodliwości czynu, bierze też pod uwagę cele zapo-

biegawcze i wychowawcze, jakie mają być osiągnięte

wobec skazanego, oraz potrzeby w zakresie kształto-

wania świadomości prawnej społeczeństwa.

W przypadku najgroźniejszych przestępstw ist-

nieje możliwość orzeczenia takiej kary, która w swo-

im założeniu nie pozwoli sprawcy (skazanemu) na

opuszczenie zakładu karnego – chodzi tutaj o karę

dożywotniego pozbawienia wolności, z tym że nawet

przy orzeczeniu tej kary istnieje możliwość warun-

kowego przedterminowego zwolnienia skazanego.

Każda inna kara pozbawienia wolności to kara ter-

minowa, po odbyciu której osoba skazana musi opu-

ścić zakład karny.

Jej pozostanie w zakładzie karnym

byłoby, na co już wskazano, bezprawne.

Pozostaje kwestią otwartą monitorowanie przez

organy ścigania zachowania sprawców stanowiących

zagrożenie dla społeczeństwa po odbyciu kary pozba-

wienia wolności.

Zgodnie z brzmieniem art. 168a § 3 i 4 K.k.w.

w wypadku zwolnienia z zakładu karnego po odbyciu

kary skazanego z zaburzeniami preferencji seksual-

nych odbywającego karę pozbawienia wolności za

przestępstwo określone w art. 197–203 Kodeksu kar-

nego popełnione w związku z tymi zaburzeniami,

a także w wypadku ucieczki takiego skazanego z za-

kładu karnego lub wydania decyzji np. o przepustce,

przerwie w karze czy warunkowym przedtermino-

wym zwolnieniu, odpowiednio sędzia penitencjarny

lub dyrektor jednostki penitencjarnej niezwłocznie

zawiadamia o tym jednostkę Policji właściwą dla

miejsca stałego pobytu skazanego.

Przepis ten stosu-

je się odpowiednio do skazanego za przestępstwo po-

pełnione w zorganizowanej grupie albo związku ma-

jących na celu popełnienie przestępstwa oraz skaza-

nego odbywającego karę pozbawienia wolności orze-

czoną za przestępstwo umyślne w wymiarze nie niż-

szym niż 3 lata.

Policja w ramach swoich kompetencji, a w szcze-

gólności art. 14 ust. 1 ustawy o Policji, może podej-

mować działania operacyjno-rozpoznawcze w celu

zapobieżenia popełnienia przestępstwa, a w szczegól-

ności popełnienia najcięższych przestępstw, w tym

zbrodni zabójstwa.

Niezależnie od powyższego w przypadku spraw-

fa Lassoty, informuję, że Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści przygotowuje rozwiązania legislacyjne mające na

celu stworzenie prawnych możliwości zastosowania

wobec wskazanych osób, a także innych sprawców

niebezpiecznych, środków izolacyjnych i nieizolacyj-

nych po zakończeniu odbywania kary pozbawienia

wolności.

Wedle aktualnych przewidywań stosowny projekt

rozwiązań zostanie opracowany i przekazany do

uzgodnień międzyresortowych na przełomie wrze-

śnia i października 2012.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

1228

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

Krystyny Sibińskiej i Witolda Pahla

w sprawie projektu zarządzenia

prezesa Rady Ministrów dotyczącego

planowanej zmiany siedziby delegatury

północno-zachodniej Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego

z Gorzowa Wielkopolskiego do Szczecina (8450)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-8450/12, z dnia 11 września 2012 r.,

przy którym przekazana została interpelacja posłów

na Sejm RP Krystyny Sibińskiej i Witolda Pahla

strów dotyczącego planowanej zmiany siedziby dele-

gatury północno-zachodniej Głównego Inspektoratu

do Szczecina, uprzejmie informuję, że aktualny pro-

jekt uwzględnia argumenty przemawiające za pozo-

stawieniem lokalizacji siedziby tej delegatury w Go-

rzowie Wielkopolskim.

W projekcie tym proponuje się, aby § 4 ust. 6 pkt 1

otrzymał następujące brzmienie:

„1) Delegatura północno-zachodnia z siedzibą

w Gorzowie Wielkopolskim, obejmująca swym zasię-

giem obszary województw: zachodniopomorskiego

oraz lubuskiego bez powiatów: wschowskiego, żagań-

skiego, żarskiego;”.

Proponowany zapis przewiduje zatem pozostawie-

nie siedziby delegatury północno-zachodniej GITD

w Gorzowie Wielkopolskim.

Tym samym przyjęto ar-

gumenty zgłaszane w trakcie prac legislacyjnych nad

projektem zarządzenia prezesa Rady Ministrów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie urlopów wychowawczych (8451)

-023-8451/12, w sprawie zmiany przepisów dotyczą-

cych udzielania urlopów wychowawczych pracowni-

kom wychowującym dzieci niepełnosprawne pragnę

uprzejmie wyjaśnić, co następuje.

Kodeks pracy stanowi źródło powszechnego pra-

wa pracy, które reguluje prawa i obowiązki wszyst-

kich pracowników i pracodawców, w tym więc udzie-

lanie przez pracodawcę dodatkowego urlopu wycho-

wawczego pracownikowi, zgodnie z dyrektywą sfor-

mułowaną w art. 186 § 2 Kodeksu pracy.

Stosownie

do jej brzmienia pracownik uprawniony do urlopu

chowawczego – ma uprawnienie do dodatkowego

żej jednak niż do ukończenia przez dziecko 18. roku

pełnosprawności dziecko wymaga osobistej opieki

pracownika.

Z powołanych przepisów wynika zatem jedno-

znacznie, iż uregulowany w art. 186 § 2 Kodeksu

pracy dodatkowy urlop wychowawczy jest urlopem

specjalnym, którego celem jest sprawowanie przez

pracownika opieki nad dzieckiem niepełnospraw-

nym.

Urlop ten udzielany jest niezależnie od wyko-

rzystania (bądź nie) zwykłego urlopu wychowawcze-

go przewidzianego w art. 186 § 1 Kodeksu pracy.

Oznacza to, że rodzicom (opiekunom) dziecka niepeł-

nosprawnego przysługują dwa rodzaje urlopów wy-

chowawczych, z których jeden powinni wykorzystać

przed ukończeniem przez dziecko 4 lat, a do skorzy-

stania z drugiego mają prawo aż do ukończenia przez

dziecko lat 18.

Ponadto każdy z tych dwóch urlopów

może zostać wykorzystany najwyżej w czterech czę-

ściach (art. 186 § 4 Kodeksu pracy).

Mając powyższe na względzie, należy więc pod-

kreślić, iż urlop wychowawczy na dziecko specjalnej

troski może trwać w praktyce do 6 lat, a jego wyko-

rzystanie może odbywać się w ośmiu częściach.

Wy-

daje się więc, iż sumarycznie jest to długi okres,

przez który rodzic (rodzice) może faktycznie sprawo-

wać osobistą opiekę nad dzieckiem niepełnospraw-

nym.

Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż to pracownik naj-

lepiej zna swoje potrzeby związanie z opieką nad ta-

kim dzieckiem, w mojej opinii to on powinien decy-

dować o ewentualnym skorzystaniu (bądź nie) z tego

uprawnienia, jak również o długości i ilości poszcze-

gólnych jego części.

Poza tym należy pamiętać, iż z punktu widzenia

prawa pracy, którego zakres podmiotowy obejmuje

regulację wzajemnych stosunków pomiędzy pracow-

nikiem a pracodawcą, nie ma możliwości prawnej,

aby udzielanie urlopu mogło zostać przyznane innym

podmiotom aniżeli pracodawcy.

Pomijając już ww.

aspekt legislacyjny, tego typu konstrukcja prawna

nie byłaby uzasadniona także z uwagi na fakt, iż

udzielenie urlopu wychowawczego wpływa przede

1229

wszystkim na sytuację ekonomiczną pracodawcy.

Należy bowiem pamiętać, iż po pierwsze korzysta-

nie przez pracownika z urlopu wychowawczego po-

woduje de facto czasowe zawieszenie jego obowiązku

świadczenia pracy, na które pracodawca nie ma

wpływu.

Po drugie zaś, stosunek pracy takiego pra-

cownika podlega szczególnej ochronie, która rozcią-

ga się na okres od dnia złożenia wniosku o udziele-

nie urlopu wychowawczego do dnia zakończenia

tego urlopu.

W tym czasie pracodawca nie może bo-

wiem wypowiedzieć ani rozwiązać z tym pracowni-

kiem umowy o pracę.

Dodatkowo należy też pamiętać, iż w aktualnym

stanie prawnym zasady orzekania o niepełnospraw-

ności oraz kryteria kwaliﬁkowania do niepełno-

sprawności regulują przepisy ustawy z dnia 27 sierp-

nia ministra gospodarki, pracy i polityki społecznej

nosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U.

Nr 139, poz. 1328, ze zm.) oraz rozporządzenia mini-

stra pracy i polityki społecznej z dnia 1 lutego 2002 r.

u osób w wieku do 16. roku życia (Dz. U. Nr 17,

poz. 162, ze zm.).

Zgodnie z art. 4a ust. 1 ww. ustawy osoby, które

nie ukończyły 16. roku życia, zaliczane są do osób

niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną spraw-

ność ﬁzycznąlubpsychicznąoprzewidywanymokre-

sie trwania powyżej 12 miesięcy z powodu wady wro-

dzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia orga-

nizmu, powodującą konieczność zapewnienia im cał-

kowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawo-

wych potrzeb życiowych w sposób przewyższający

Kryteria oceny niepełnosprawności dzieci zawar-

te zostały w rozporządzeniu ministra pracy i polityki

16. roku życia.

Zgodnie z postanowieniami ww. roz-

porządzenia oceny niepełnosprawności dokonuje się

na podstawie następujących kryteriów:

— przewidywanego okresu trwania upośledzenia

ślonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia) przekraczające-

go 12 miesięcy,

— niezdolności do zaspokajania podstawowych

dzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem,

— znacznego zaburzenia funkcjonowania organi -

zmu, wymagającego systematycznych i częstych za-

Jak również bierze się pod uwagę:

— rodzaj i przebieg procesu chorobowego oraz

— sprawność ﬁzycznąipsychicznądzieckaoraz

jego stopień przystosowania do skutków choroby lub

— możliwość poprawy stanu funkcjonalnego pod

Niezależnie od powyższego pragnę zauważyć, iż

jednym z elementów postępowania orzeczniczego jest

dokonanie oceny funkcji rodziny, w tym jej ewentu-

alnych ograniczeń i trudności, jak również określenie

zakresu i form wsparcia niezbędnego dla zachowania

tych funkcji.

Skład orzekający dokonuje bowiem oce-

ny w zakresie m.in. zwiększonego obciążenia rodziny

w zakresie opieki i wychowania dziecka niepełno-

sprawnego, w tym ciężaru i czasochłonności opieki

nad dzieckiem niepełnosprawnym, udziału rodziców

w terapii i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka.

Należy też podkreślić, iż konieczny zakres wsparcia

i pomocy w przypadku niepełnosprawnego dziecka

wynika z ustalonych w orzeczeniu o niepełnospraw-

ności wskazań, które są podstawą do korzystania

z wielu ulg i uprawnień gwarantowanych w przepi-

sach prawa, m.in.:

— konieczności zaopatrzenia w przedmioty orto -

pedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne

— korzystania z systemu środowiskowego wspar -

peutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez

rządowe oraz inne placówki;

— konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub

czoną możliwością samodzielnej egzystencji;

— konieczności stałego współudziału na co dzień

tacji i edukacji;

Zgodnie z powyższym w procesie orzeczniczym

dokonuje się analizy występujących ograniczeń

w czynnościach, które dziecko powinno wykonywać

stosownie do wieku, a także ocenia sytuację rodziny

i określa sposoby przezwyciężania trudności i ko-

nieczne formy jej wsparcia gwarantowane w przepi-

sach prawa lub działaniach podejmowanych przez

samorządy, organizacje pozarządowe i programy ﬁ-

nansowane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych.

Warto też podkreślić, iż ocena stanu zdrowia nie

jest jedynym wyznacznikiem niepełnosprawności,

bowiem orzecznictwo o niepełnosprawności uwzględ-

nia zarówno ﬁzyczne, psychiczne, jak i społeczne

aspekty funkcjonowania człowieka.

Obok diagnozy

medycznej ustalającej naruszenie funkcji ﬁzycznej,

psychicznej lub intelektualnej organizmu, postępo-

wanie orzecznicze ustala ograniczenia funkcjonalne

w różnych sferach życia związanych z aktywnością

społeczną, w tym szkolną dziecka (później zawodo-

1230

wą), i w efekcie prawo do korzystania z pomocy i form

wsparcia przysługujących osobom niepełnospraw-

nym.

W systemie orzekania o niepełnosprawności,

który służy celom wyrównywania szans i wspierania

osób niepełnosprawnych różnymi formami ulg i upraw-

nień, przeprowadzana jest oprócz medycznej również

społeczna, psychologiczna i zawodowa ocena możli-

wości wykonywania czynności stosownie do wieku,

bowiem zakres i rozmiar ograniczeń, jakich doznaje

osoba w funkcjonowaniu indywidualnym i społecz-

nym, wyznaczają zakres i formy koniecznego wspar-

cia tej osoby.

Przyjęte zasady orzekania oznaczają, iż orzekanie

o niepełnosprawności ma charakter kompleksowy.

Wystąpienie tylko jednego z elementów, np. narusze-

nia sprawności organizmu (potocznie utożsamianego

z chorobą), nie musi zatem oznaczać, że mamy do

czynienia z niepełnosprawnością.

Natomiast inten-

sywność tego czynnika nie wpływa bezpośrednio na

ustaloną niepełnosprawność, jeżeli w następstwie

jego występowania nie dochodzi do istotnych ograni-

czeń w sferze społecznej lub zawodowej.

Reasumując,

orzekanie o niepełnosprawności nie jest oceną sta-

nu zdrowia osoby orzekanej, ale oceną ograniczeń

w możliwości jej funkcjonowania w życiu społecznym

i zawodowym będących następstwem naruszenia

sprawności organizmu.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, iż

wprowadzenie w życie zaproponowanego przez panią

poseł rozwiązania polegającego na braku ustawowe-

go określenia granicy dodatkowego urlopu wycho-

wawczego (i przekazanie uprawnień do jego udziele-

nia składom orzekającym o niepełnosprawności) do-

prowadziłoby w konsekwencji do konieczności re-

spektowania przez pracodawców nielimitowanego

(a więc niemożliwego do przewidzenia także co do

długości) prawa pracownika do urlopu wychowaw-

czego.

Skutkiem tego mogłoby być z kolei znaczne

obniżenie konkurencyjności pracowników wychowu-

jących dzieci niepełnosprawne, jak również dezorga-

nizacja procesu pracy u pracodawcy.

Ponadto nie jest

wskazane, aby na zespoły do spraw orzekania o nie-

pełnosprawności nałożyć obowiązek orzekania w tak

wąskim i indywidualnym zakresie, jak urlop wycho-

wawczy, którego zasady udzielania zostały już okre-

ślone na podstawie przepisów Kodeksu pracy.

Wpływ

czeniu nakreślające zakres rehabilitacji nie mają co

do zasady charakteru bezwzględnie wiążącego.

Po-

nadto trzeba dodać, iż orzeczenia o niepełnospraw-

ności wydawane są na czas określony (np. na jeden

rok), co również może skutkować trudnościami

w udzielaniu urlopu lub wykorzystaniu udzielonego

urlopu wychowawczego zgodnie z obowiązującymi

Pomijając powyższe, warto też pamiętać, iż zgod-

rodzinnych osobie uprawnionej do urlopu wychowaw-

czego (matce, ojcu, opiekunowi prawnemu lub fak-

tycznemu dziecka) przysługuje dodatek do zasiłku

400 zł miesięcznie.

Dodatek ten przysługuje, jeżeli

chowawczego osoba pozostawała w stosunku pracy

Dodatek przysługuje nie dłużej niż przez okres:

1) 24 miesięcy kalendarzowych;

2) 36 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje

3) 72 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje

pełnosprawności.

Z uwagi więc na fakt, iż okres, w którym pobiera-

ny jest przedmiotowy dodatek, jest ściśle związany

z okresem, na który osoba posiada prawo do urlopu

wychowawczego, wprowadzenie nielimitowanego

prawa do urlopu wychowawczego musiałoby pocią-

gnąć za sobą także nieograniczony w czasie okres

pobierania ww. zasiłku.

Chciałbym także wspomnieć, iż stosownie do po-

stanowień porozumienia ramowego dotyczącego urlo-

pu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEU-

ROPE, UEAPME, CEEP i ETUC i wdrożonego dy-

rektywą Rady 2010/18/EU z dnia 8 marca 2010 r.

uchylającą dyrektywę 96/34/WE państwa członkow-

skie lub partnerzy społeczni powinni ocenić potrzebę

dostosowania warunków udzielania i zasad korzysta-

nia z urlopu rodzicielskiego do potrzeb rodziców dzie-

ci niepełnosprawnych lub dotkniętych długotrwałą

chorobą (klauzula 3 ust. 3).

Korespondującego z po-

wołanym wyżej postanowienia nie było w dotychcza-

sowej dyrektywie 96/34/WE.

Niemniej jednak Polska

przewidywała już wcześniej szczególną regulację

uwzględniającą potrzeby rodziców dzieci niepełno-

sprawnych.

W konkluzji powyższego nie widzę zatem moż-

liwości prawnej ani zasadności dokonania zmian

w przepisach prawa pracy, które mogłyby wprowa-

dzić w życie zaproponowane przez panią poseł roz-

wiązania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

1231

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego

dotyczącego uprawnienia do dodatkowego

wynagrodzenia rocznego dla pracowników

sfery budżetowej w związku z uwzględnieniem

okresu urlopu macierzyńskiego (8452)

-023-8452/12, dotyczącym interpelacji pani poseł

kowego wynagrodzenia rocznego dla pracowników

su urlopu macierzyńskiego uprzejmie przekazuję na-

stępującą informację.

ników jednostek sfery budżetowej w celu wykonania

Legislacji.

Informację tę przekazał ministrowi pracy

i polityki społecznej pan Jacek Krawczyk, wiceprezes

Rządowego Centrum Legislacji, w piśmie z dnia

5 września br., znak: RCL DPiO 5604-69/12.

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

w sprawie przepisów dotyczących państwowego

egzaminu na prawo jazdy, a w szczególności

ustawień lusterek w autach egzaminacyjnych

(8453)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-8453/12, przekazujące interpelację

tyczących państwowego egzaminu na prawo jazdy,

nacyjnych, przedstawiam następujące wyjaśnienie.

Zasady przeprowadzania egzaminów państwo-

wych na prawo jazdy regulują przepisy rozporządze-

nia ministra infrastruktury z dnia 27 października

instruktorów i egzaminatorów.

Zgodnie z przepisami

tabeli nr 2, poz. 1 załącznika nr 5 do ww. rozporzą-

dzenia jednym z podstawowych zadań realizowanych

podczas egzaminu państwowego na prawo jazdy jest

zadanie polegające na przygotowaniu się do jazdy

i sprawdzeniu stanu technicznego podstawowych ele-

mentów pojazdu odpowiedzialnych bezpośrednio za

bezpieczeństwo jazdy.

Zadanie to polega na właści-

wym przygotowaniu pojazdu do jazdy zarówno na

sposobu wykonania tego zadania jest jednoznacznie

wskazany w tabeli nr 4, poz. 1 pkt 2 załącznika nr 5

do rozporządzenia i zawiera wszystkie niezbędne

z punktu widzenia bezpieczeństwa jazdy i techniki

kierowania pojazdami elementy optymalnego sposo-

bu ustawienia lusterek w pojeździe poruszającym się

po drogach.

Podsumowując, chciałbym wskazać, że z dniem

rozporządzenia ministra transportu, budownictwa

wie egzaminowania osób ubiegających się o upraw-

nienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzami-

nowania i uzyskiwania uprawnień przez egzamina-

torów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych

sprawach, które będą regulowały przedmiotową te-

matykę.

W przedmiotowych przepisach niezmieniony

został sposób przeprowadzania zadania: Przygoto-

wanie do jazdy, w zakresie sposobu ustawienia luste-

rek na egzaminie państwowym na prawo jazdy.

W mojej ocenie przedmiotowe zadanie egzaminacyjne

oraz kryteria jego wykonania przyczyniają się do

kształtowania właściwych ze względu na bezpieczeń-

stwo ruchu drogowego zachowań przyszłych kierow-

ców, dlatego też nie widzę uzasadnienia dla podejmo-

wania działań zmierzających do zmiany obowiązują-

cego prawa w tym zakresie.

Z poważaniem

Tadeusz Jarmuziewicz

Johna Abrahama Godsona

w sprawie opóźnienia remontu linii kolejowej

Łódź – Warszawa (8454)

1232

lacją pana posła Johna Abrahama Godsona, nr SPS-

-023-8454/12, z dnia 12 września 2012 r., dotyczącą

połączenia kolejowego pomiędzy Warszawą a Łodzią

przedkładam poniższą informację.

Zadanie pod nazwą „Modernizacja linii kolejowej

działania 7.1: Rozwój transportu kolejowego priory-

tetu VII: Transport przyjazny środowisku Programu

Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” 2007–

w drodze przetargu wykonawcą konsorcjum w skła-

dzie: Przedsiębiorstwo Napraw Infrastruktury sp.

stwo Mechaniczno-Torowe sp. z o.o. podpisano umo-

wę na zaprojektowanie i wykonanie modernizacji li-

nii kolejowej Warszawa – Łódź, etap II, odcinek War-

szawa Zachodnia – Miedniewice (Skierniewice)

z terminem zakończenia 30 maja 2012 r.

Decyzje środowiskowe dla tego zadania wydane

zostały w oparciu o ustawę z 27 kwietnia 2001 r.

Pra-

poz. 150), której zapisy nie transponowały należycie

dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r.

Nr 199, poz. 1227) uwzględniła zarzuty Komisji Eu-

ropejskiej odnośnie do nieprawidłowej transpozycji

dlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i ﬂory,zwa-

nej dalej dyrektywą siedliskową.

Okoliczności te spo-

wodowały zgłoszenie uwag do przedmiotowego pro-

jektu przez Komisję Europejską.

W związku z rekomendacjami Ministerstwa Roz-

woju Regionalnego dotyczącymi oceny oddziaływa-

nia inwestycji na środowisko oraz zgodnie ze stano-

wiskiem ówczesnego Ministerstwa Infrastruktury

Zarząd PKP Polskich Linii Kolejowych SA zobowią-

zał się do składania wraz z wnioskami o pozwolenie

na budowę raportów o oddziaływaniu na środowisko,

co spowodowało wydłużenie okresu opracowania pro-

jektów budowlanych.

Ze względu na to w dniu 4 li-

stopada 2011 r. podpisano aneks zmieniający termin

zakończenia realizacji inwestycji na dzień 30 listopa-

da 2013 r.

wadzeniu analizy tempa realizacji projektu, władze

PKP Polskich Linii Kolejowych SA postanowiły do-

konać zmiany na stanowisku dyrektora projektu.

Obecnie według oceny Centrum Realizacji Inwe-

stycji PKP Polskich Linii Kolejowych SA opóźnienie

w realizacji projektu wynosi około 8 miesięcy w sto-

sunku do założonego terminu.

Jednakże ogłoszenie

upadłości przez Przedsiębiorstwo Napraw Infra-

struktury sp. z o.o., która jest liderem konsorcjum

realizującego główny przetarg budowlany na tym

projekcie, może skutkować dalszym wydłużeniem

etapu realizacji prac budowlanych, a w konsekwencji

problemami z terminowym rozliczeniem przez stronę

polską umowy o doﬁnansowaniedlaprojektu.

Trud-

no jest w tej chwili ocenić, jaki wpływ na dalszą ter-

minową realizację projektu będzie miała upadłość

PNI sp. z o.o. oraz wybór nowego wykonawcy.

Zda-

niem inwestora, PKP Polskich Linii Kolejowych SA,

gdyby zaistniała konieczność rozwiązania umowy

z konsorcjum, jest szansa dokończenia tego zadania

po ogłoszeniu nowego przetargu i wyłonieniu kolej-

nego wykonawcy przy wykorzystaniu projektów bu-

dowlanych, które aktualnie znajdują się na ukończe-

niu i przygotowywanych wniosków o wydanie pozwo-

leń na budowę.

Odnośnie do prawdopodobieństwa utraty środków

unijnych na projekt należy wskazać, że okres kwali-

ﬁkowalności wydatków dla inwestycji wdrażanych

w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruktura

i środowisko” upływa 31 grudnia 2015 r. i do tego

czasu beneﬁcjencipowinnizakończyćrealizacjęrze-

czową przedsięwzięć, dla których uzyskali doﬁnan-

sowanie.

Jednocześnie warto w tym miejscu zazna-

czyć, że beneﬁcjentprowadziaktualnieanalizyma-

jące na celu wskazanie najlepszego wariantu dalszej

realizacji projektu umożliwiającego zakończenie in-

westycji w okresie kwaliﬁkowalności wydatków

w ramach PO IiŚ.

Natomiast odnośnie do czasu przejazdu na tracie

Warszawa – Łódź to informuję, iż cel inwestycji pole-

gający na skróceniu czasu przejazdu do 65 minut

w przypadku pociągów bez postojów na stacjach po-

średnich zostanie osiągnięty po wykonaniu pełnego

przewidzianego zakresu modernizacji.

Oczywiście

dla pociągów zatrzymujących się na stacjach pośred-

nich czas przejazdu będzie dłuższy i wyniesie ok.

80 minut.

Zgodnie z informacją PKP Polskich Linii

Kolejowych SA obecnie obowiązujący rozkład jazdy

uwarunkowany jest zapewnieniem bezpieczeństwa

podczas prowadzonych prac modernizacyjnych, które

wymagają ograniczenia prędkości pociągów bez

względu na ich kategorię i parametry techniczne, co

wpływa na wydłużenie czasu przejazdu pociągu

w relacji Warszawa – Łódź.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

1233

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

w sprawie stanu kanału Prut

w woj. wielkopolskim (8455)

Odpowiadając na interpelację pana posła Wojcie-

cha Ziemniaka z dnia 28 sierpnia 2012 r., przekazaną

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

śnia 2012 r., znak: SPS-023-8455/12, w sprawie Ka-

nału Prut w województwie wielkopolskim, przekazu-

ję stosowne wyjaśnienia.

Użytki rolne, wymienione w interpelacji, stano-

wią najniżej położone miejsce w obrębie przedmioto-

wego kanału.

Ich przydatność uzależniona jest od

występowania okresów lat suchych, czyli niskiego

poziomu wód gruntowych, co ściśle związane jest

w tym rejonie z poziomem wody w kanale.

Kanał Prut corocznie poddawany jest konserwacji

poprzez koszenie dna cieku w celu zapewnienia wła-

ściwego przepływu i swobodnego odbioru wód rzeki

Mogilnicy.

Aktualnie wykonywane są bieżące prace

konserwacyjne, obejmujące wykoszenie dna omawia-

nego kanału.

Ponadto w roku 2009 wykonano zabu-

dowę wyrw w obwałowaniu, a w roku 2011 – naprawę

lewostronnego wału Kanału Prut.

Dodatkowo, jesienią 2011 r. ciek Zadory – Sepien-

ko, stanowiący lewostronny dopływ Mosińskiego Ka-

nału Obry, pozostający w administracji Wielkopol-

skiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Po-

znaniu, a decydujący o odpływie wód z użytków rol-

nych w miejscowościach Łagiewniki i Sepienko, zo-

stał wykoszony i odmulony na całej długości.

Obecnie

wykonywana jest konserwacja bieżąca obejmująca

koszenie skarp i dna cieku.

Prowadzony przez Wielkopolski Zarząd Melioracji

mu wód powierzchniowych Kościańskiego Kanału

Obry w przekroju wodowskazowym zlokalizowanym

w Kościanie (posterunek IMGW przy moście w ciągu

ul. Marcinkowskiego w Kościanie), potwierdza wy-

stępowanie wysokich stanów wód w tak zwanym

węźle bonikowskim, w skład którego wchodzą Ko-

ściański Kanał Obry, Kanał Prut oraz ich odbiornik

– Kanał Mosiński mające niepodważalny wpływ na

poziom wód gruntowych na terenach przyległych.

Szczególnym okresem pod względem występowania

wymienionych powyżej zjawisk hydrologicznych był

przełom lat 2010 i 2011, kiedy to na wodowskazie

w miejscowości Kościan odnotowano poziom lustra

wody na wysokości 251 cm, przy stanie alarmowym

wynoszącym 200 cm.

W związku z powyższym 12 stycznia 2011 r. bur-

mistrz miasta Kościana ogłosił alarm powodziowy

dla miasta, który odwołany został 3 lutego 2011 r.

(załącznik nr 1)*

)

.

Na podstawie obserwacji prowadzonych przez

w Poznaniu, obciążenie wałów naporem wody w Ka-

nale Prut występowało od 13 grudnia 2010 r. do

3 stycznia 2011 r. oraz od 8 stycznia 2011 r. do 18 lu-

tego 2011 r., czyli łącznie 64 dni.

Przekroczenie stanu

alarmowego nastąpiło 11 stycznia 2011 r. i trwało do

2 lutego 2011 r., czyli łącznie 23 dni.

W tym właśnie

okresie ﬁltracjapoprzezkorpuswałumiałacharak-

ter najsilniejszy, jednak nie doszło do przerwania

wału na żadnym odcinku kanału.

Ze względu na wystąpienie wymienionych powy-

żej ekstremalnych zjawisk hydrologicznych wysokie

stany wód powodowały ﬁltracjęprzezwały,cobyło

główną przyczyną podmoknięcia przyległych do ka-

nału łąk.

Przecieki przez wały wywołane działalnością wy-

stępujących na tym obszarze bobrów szybko lokali-

zowano i usuwano, a ich skutki były znikome.

Na

przedmiotowym kanale nie zlokalizowano tam bo-

browych, powodujących piętrzenie wód w cieku.

Podsumowując, odpowiadając na pytania posta-

wione przez posła pana Wojciecha Ziemniaka, infor-

muję.

Ad 1.

Utrzymanie wód istotnych dla regulacji sto-

sunków wodnych na potrzeby rolnictwa oraz urzą-

dzenia melioracji podstawowych na podstawie art. 21

z 2012 r., poz. 145) należy do właściciela, którym jest

w tym przypadku Skarb Państwa.

Ad 2.

Utrzymanie wód i urządzeń melioracji pod-

stawowych na terenie województwa wielkopolskiego,

realizowane jest jako zadanie z zakresu administra-

cji rządowej przez marszałka województwa.

Ich wy-

konywanie powierzone zostało Wielkopolskiemu Za-

rządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w Poznaniu.

Zakres prac utrzymaniowych uzależniony jest od wy-

sokości dotacji budżetu Państwa.

W 2012 r. wielkość

dotacji budżetu państwa pokrywa 16% potrzeb ﬁnan-

sowych na realizację powyższych zadań.

Ad 3.

Bóbr europejski (Castor ﬁber) objęty jest

częściową ochroną gatunkową mocą rozporządzenia

gionalny dyrektor ochrony środowiska na obszarze

swojego działania, w stosunku do gatunków objętych

ochroną częściową, w przypadku braku rozwiązań

tunków zwierząt, roślin i grzybów oraz w przypadku

*

)

1234

konieczności ograniczenia poważnych szkód w gospo-

darce może wydawać zezwolenia na odstępstwa od

zakazów wymienionych w art. 52 ust. 1 ustawy,

w tym m.in. niszczenia siedlisk, tam, żeremi, chwy-

tania, zabijania.

Ustawa o ochronie przyrody nie określa podmio-

tu, który może wnioskować o zezwolenie na ww.

czynności zakazane.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną

miotowym przypadku wnioskodawcą może być każ-

dy, kto występuje ze względu na swój obowiązek lub

interes prawny.

Należy nadmienić, że z uwagi na dużą populację

bobra w Polsce redukcja liczby osobników w danym

miejscu, nawet przez okres całego roku kalendarzo-

wego, nie rozwiąże problemu szkód powodowanych

przez ten gatunek, gdyż coraz to nowe rodziny tych

ssaków będą zajmować korzystne dla siebie miejsca.

przed wystąpieniem szkód.

Szczegółowy opis metod zapobiegania szkodom

wyrządzanym przez bobry zawiera poradnik „Ana-

liza dotychczasowych rodzajów i rozmiaru szkód wy-

rządzanych przez bobry oraz stosowanie metod roz-

wiązywania sytuacji konﬂiktowych”.

Poradnikzostał

udostępniony wszystkim regionalnym konserwato-

rom przyrody i dyrektorom parków narodowych, któ-

rzy mogą organizować odpowiednie szkolenia.

Przy-

kładowym rozwiązaniem, proponowanym i opisanym

w niniejszym opracowaniu, w przypadku zalewania

terenów w wyniku budowy tam, jest montowanie rur

przelewowych w tamach.

Zgodnie z przepisem art. 126 ust. 4 ustawy

o ochronie przyrody właściciele lub użytkownicy go-

spodarstw rolnych i leśnych mogą współdziałać z re-

gionalnym dyrektorem ochrony środowiska, a na

obszarze parku narodowego – z dyrektorem parku,

w zakresie sposobów zabezpieczenia upraw i płodów

chronionych, za które Skarb Państwa wypłaca od-

szkodowania.

Według art. 126 ust. 5 ww. ustawy

współdziałanie może obejmować budowę urządzeń

ﬁnansowanezbudżetuwłaściwegomiejscowodyrek-

tora parku narodowego lub regionalnego dyrektora

wilnoprawnych.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie możliwości wsparcia samorządów

w odbudowie i remontach dróg lokalnych

w trakcie nowej perspektywy ﬁnansowej

2014–2020 (8456)

Małgorzaty Pępek sprawie możliwości wsparcia sa-

morządów w odbudowie i remontach dróg lokalnych

informuję, że „Narodowy program przebudowy dróg

lokalnych – etap II: Bezpieczeństwo – dostępność

– rozwój” ustanowiony uchwałą, nr 174/2011, Rady

Ministrów z dnia 6 września 2011 r. jest instrumen-

tem pomocy rządu dla jednostek samorządu teryto-

rialnego w rozwiązywaniu problemów związanych

z rozwojem i modernizacją lokalnej infrastruktury

drogowej.

Obowiązujący program stanowi kontynu-

ację „Narodowego programu przebudowy dróg lokal-

nych 2008–2011”, którego wdrożenie stworzyło ramy

dla skutecznego współdziałania rządu i samorządu

terytorialnego na rzecz zaspokojenia zbiorowych po-

trzeb obywateli w sferze infrastruktury komunika-

cyjnej.

W pierwszym etapie programu zmodernizo-

wanych zostało łącznie ponad 8,2 tys. km dróg samo-

rządowych mających kluczowe znaczenie dla rozwoju

gmin i powiatów oraz poprawy warunków i jakości

życia ich mieszkańców.

W roku bieżącym, pierwszym

roku funkcjonowania drugiego etapu programu wie-

loletniego, realizowane są zadania obejmujące prze-

budowę, budowę oraz remonty ok. 800 km dróg po-

wiatowych i gminnych.

Do końca roku efektem reali-

zacji obu etapów programu wieloletniego będzie za-

tem modernizacja i budowa dróg lokalnych o łącznej

długości ok. 9 tys. km.

Obowiązująca uchwała Rady Ministrów przewi-

duje wydatkowanie na realizację drugiego etapu pro-

gramu 200 mln zł w roku bieżącym oraz 1 mld zł

rocznie w latach 2013–2015.

Ostateczne rozstrzy-

gnięcie o wielkości wydatków budżetu państwa po-

dejmowane jest jednak w ustawie budżetowej.

Nakła-

dy budżetu państwa na realizację programu wielolet-

niego muszą mieścić się w limitach planowanych

wydatków określanych corocznie przez ustawodawcę.

Dopóki ustawa budżetowa nie zostanie uchwalona,

dokumentem wiążącym w zakresie planowania wy-

datków z budżetu państwa przez organy administra-

cji rządowej jest projekt tej ustawy.

Przyjęty przez

Radę Ministrów w dniu 4 września br. projekt ustawy

budżetowej na rok 2013 zakłada ustalenie planowa-

nych wydatków na realizację programu w roku przy-

szłym na kwotę 500 mln zł.

Należy zauważyć, iż pro-

jektowana suma nakładów jest wprawdzie niższa niż

1235

wielkość określona w planie ﬁnansowymprogramu

wieloletniego, jednakże dwuipółkrotnie przewyższa

kwotę 200 mln zł udostępnioną jednostkom samorzą-

du terytorialnego na działania modernizacyjne w roku

bieżącym.

Dostosowanie aktów prawnych określających za-

sady realizacji programu do projektowanych zapisów

ustawy budżetowej jest obecnie przedmiotem prac

legislacyjnych w Ministerstwie Administracji i Cy-

fryzacji.

W toku podjętych prac uwzględniono wnio-

ski wynikające z monitoringu przebiegu realizacji

programu, a także oceny i postulaty formułowane

przez środowisko samorządowe.

Koncentrowały się

one na problemie niskiego, 30-procentowego udziału

dotacji celowej z budżetu państwa w kosztach reali-

zacji zadań inwestycyjno-remontowych, który był

konsekwencją szczupłości dostępnych w budżecie

żącym.

Opracowane w ministerstwie projekty nowe-

lizacji uchwały Rady Ministrów w sprawie ustanowie-

nia programu wieloletniego oraz rozporządzenia Rady

Ministrów w sprawie udzielania dotacji celowych dla

modyﬁkujązasadydoﬁnansowaniaz budżetupaństwa

zadań planowanych do realizacji w ramach programu

w latach 2013–2015.

Zakładają one zwiększenie mak-

symalnego udziału dotacji celowej z budżetu państwa

z 30% do 50% kosztów realizacji zadania, przy jedno-

czesnym zmniejszeniu minimalnego udziału środków

własnych jednostki samorządu terytorialnego z 70%

do 50% tych kosztów.

Celem proponowanej zmiany jest zapewnienie

pełnego wykorzystania środków budżetu państwa

przeznaczonych na dotacje celowe w latach 2013–

–2015 dzięki korzystniejszym dla beneﬁcjentówza-

sadom doﬁnansowania zadań z budżetu państwa.

Obniżenie wymaganego udziału wkładu własnego

stymulować będzie zwiększenie uczestnictwa w pro-

gramie jednostek samorządu terytorialnego, w tym

zwłaszcza jednostek o słabszym potencjale inwesty-

cyjnym.

Efektem wdrożenia projektowanych regula-

cji powinien być zatem wzrost aktywności samorządu

lokalnego w działaniach inwestycyjno-remontowych

na drogach lokalnych, współﬁnansowanychdotacja-

mi celowymi z budżetu państwa.

Przygotowane

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji propozycje

legislacyjne będą obecnie przedmiotem konsultacji

i uzgodnień.

Proponowane rozwiązania zostały wstęp-

nie zaprezentowane na posiedzeniu Komisji Wspólnej

z przychylnym przyjęciem strony samorządowej.

Dzięki wykreowanemu impulsowi inwestycyjne-

mu „Narodowy program przebudowy dróg lokalnych”

stał się drugim, obok programów operacyjnych, wio-

dącym czynnikiem intensyﬁkacjirozwojuinfrastruk-

tury drogowej na szczeblu lokalnym.

Podkreślenia

wymaga jednak, iż oferowane w jego ramach wspar-

cie środkami budżetu państwa zdolności inwestycyj-

nej samorządu lokalnego w obszarze infrastruktury

drogowej nie stanowi jedynej alternatywy wobec pro-

gramów ﬁnansowanych z funduszy europejskich.

Ważnym instrumentem wspierania rozwoju i moder-

nizacji sieci dróg publicznych na szczeblu lokalnym

jest również rezerwa subwencji ogólnej utworzona na

miotową rezerwą dysponuje minister ﬁnansówwpo-

rozumieniu z ministrem transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie objęcia subwencją oświatową

obowiązkowego wychowania przedszkolnego

dzieci 5- i 6-letnich (8457)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani Janiny Władysławy Okrągły, posła

na Sejm RP, z dnia 28 sierpnia br. (nr SPS-023-

-8457/12) w sprawie objęcia subwencją oświatową

wychowania przedszkolnego, uprzejmie informuję,

że rząd podjął prace mające na celu określenie za-

kresu i możliwości wsparcia ﬁnansowegowformie

dotacji gmin w realizacji zadań z zakresu wychowa-

nia przedszkolnego, nie ograniczając się jednak wy-

łącznie do doﬁnansowania gmin.

Zmiany w tym

zakresie muszą bowiem być znacznie głębsze.

Waż-

ne jest, by wsparcie to było udzielane w sposób za-

pewniający zmniejszenie obciążeń dla budżetów ro-

dzinnych z tytułu korzystania przez dziecko z wy-

chowania przedszkolnego.

Natomiast obecnie nie są prowadzone prace nad

zmianą przepisów dotyczących podziału części oświa-

towej subwencji ogólnej w odniesieniu do zadań z za-

kresu wychowania przedszkolnego.

Nie jest więc pla-

nowane zwiększenie subwencji oświatowej z powyż-

szego tytułu w kolejnych latach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

1236

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

-023-8457/12, interpelacją pani poseł Janiny Okrą-

gły w sprawie objęcia subwencją oświatową obowiąz-

kowego wychowania przedszkolnego dzieci pięcio-

i sześcioletnich proszę Panią Marszałek o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

83: Rezerwy celowe, w rezerwie celowej, poz. 76, rząd

zaplanował środki w wysokości 320 000 tys. zł z prze-

znaczeniem na zwiększenie dostępności wychowania

przedszkolnego.

Sposób i tryb określenia formy wypłaty środków

na ten cel będą określały stosowne przepisy.

Propo-

zycja dotycząca kwestii doﬁnansowaniaprzedszkoli

pozostaje w gestii ministra edukacji narodowej zgod-

nie z zakresem kompetencji określonym przepisami

Z poważaniem

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie dostępu do danych

meteorologicznych, klimatologicznych

oraz hydrologicznych Instytutu Meteorologii

i Gospodarki Wodnej (8458)

Odpowiadając na interpelację posła Marka Wójci-

ka przekazaną przez pana Marka Kuchcińskiego,

-8458/12, w sprawie dostępu do danych meteorolo-

gicznych, klimatologicznych oraz hydrologicznych

zuję stosowne informacje.

1.

Czy możliwe jest wprowadzenie rozwiązań ob-

niżających koszty udostępniania danych gromadzo-

nych przez IMGW podmiotom prowadzącym nieko-

mercyjną działalność badawczą i naukową?

informacji zbieranych i przetwarzanych w wyniku

informacji przez państwową służbę hydrologiczno-

-meteorologiczną, państwową służbę hydrogeologicz-

ną oraz państwową służbę do spraw bezpieczeństwa

budowli piętrzących jest Skarb Państwa, w którego

imieniu tą informacją rozporządza w szczególności

IMGW-PIB pełniący z mocy tej ustawy państwową

służbę hydrologiczno-meteorologiczną oraz państwo-

wą służbę do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzą-

cych.

Ustawa Prawo wodne nakłada na IMGW-PIB

obowiązek nieodpłatnego udostępniania informacji

o stanie atmosfery i hydrosfery, przetwarzanych

w wyniku standardowych procedur, organom władzy

w ich imieniu zarządcom, jak również uczelniom, in-

stytutom naukowo-badawczym, dla potrzeb badań

naukowych i dydaktycznych (art. 110 ust. 3), przy

czym te informacje udostępnia się w zakresie niezbęd-

nym do wykonania zadań ustawowych i nie mogą być

nia ich w celach komercyjnych (art. 110 ust. 5 i 6).

Należy dodatkowo zauważyć, że przepis art. 110

ust. 3 ustawy Prawo wodne w obecnym brzmieniu

i wszedł w życie 29 grudnia 2011 r.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie planów likwidacji

Karpackiego Oddziału Straży Granicznej

Barbary Bartuś w sprawie planów likwidacji Karpac-

dant główny SG powołał zespoły zadaniowe do okre-

1237

ślenia funkcjonowania placówki Straży Granicznej

dzenia analizy struktury organizacyjno-etatowej pla-

cówek Straży Granicznej na granicy zewnętrznej,

w kontekście ustawowych zadań Straży Granicznej.

nostkach organizacyjnych SG na granicy zewnętrz-

nej UE/Schengen).

Planowany proces dostosowania struktur organi-

stąpieniem Polski do strefy Schengen, Straż Granicz-

na uzyskała charakter służby graniczno-migracyj-

nej, dla której priorytet stanowi dokonywanie odpraw

cej granicę zewnętrzną UE/Schengen oraz nie mniej

czania nielegalnej migracji, zwalczanie przestępczo-

ści transgranicznej oraz przestępczości uwzględnia-

jącej udział cudzoziemców.

2009–2015”*

)

-migracyjnych m.in. poprzez odejście od obowiązku

dostosowujących je do faktycznych potrzeb (np. ogra-

w zakresie posiadanej właściwości rzeczowej SG, po-

szczególne jednostki organizacyjne na mocy decyzji

administracyjnych posiadają trwały zarząd.

Z tego

*

)

1238

tym stanie technicznym, pod groźbą sankcji admini-

wiska, warunków bhp, ppoż.

i sanitarno-epidemiolo-

gicznych.

Równocześnie podejmowano działania zwią-

zane ze stworzeniem właściwych warunków przecho-

wywania i użytkowania wysokospecjalistycznych środ-

ków transportu i sprzętu latającego zakupionych ze

środków unijnych.

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie zaliczania dodatku mieszkaniowego

do kryterium dochodowego osób,

którym przyznano zasiłek społeczny (8463)

znak: SPS-023-8463/12, dotyczące interpelacji posel-

skiej pana posła Sławomira Zawiślaka w sprawie za-

liczania do kryterium dochodowego osób, którym

przyznano zasiłek społeczny, uprzejmie wyjaśniam.

mocy społecznej, w tym o zasiłek okresowy, należy

ca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.

Dz. U. z 2009 r.

ka pomocy społecznej po zbadaniu sytuacji przez pra-

środowiskowego.

351 zł,

zwanej dalej kryterium dochodowym rodziny,

przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jed-

od osób ﬁzycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone

rakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na

ny w dochodzie osoby bądź rodziny ubiegającej się

tek ten nie jest potrącany od przysługującej ustawo-

wo kwoty wspomnianego w interpelacji zasiłku okre-

sowego, tylko jest wliczany do dochodu w oparciu,

o który przyznaje się zasiłek okresowy.

Odnośnie zaś do samej kwaliﬁkacjidochoduwpo-

staci otrzymywanego dodatku mieszkaniowego nale-

ży podnieść, iż dodatek mieszkaniowy jest świadcze-

Odpowiadając zaś na pytanie dotyczące ewentu-

1239

przedmiotowego dodatku mieszkaniowego, minister

nie wprowadzająca tylko nieliczne wyjątki wymienio-

stanowi wskazówkę dla organów państwa zajmują-

cych się pomocą społeczną, jak również dla osób ubie-

kowych (pieniężnych i niepieniężnych) oraz z wła-

snych możliwości działania.

każdy bez względu na sytuację ﬁnansową ponosi

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

w sprawie doﬁnansowania projektów

informatycznych realizowanych

przez podmioty publiczne (8464)

Sławomira Zawiślaka w sprawie doﬁnansowaniapro-

jektów informatycznych realizowanych przez pod-

mioty publiczne uprzejmie informuję, iż podstawą do

przekazania doﬁnansowaniaprzezministrawłaści-

wego do spraw informatyzacji jest art. 12 ustawy

o informatyzacji, który w ust. 2 stanowi: „Doﬁnan-

sowanie może być udzielone, jeżeli przedsięwzięcia,

1) służą realizacji celów określonych w planie;

2) są projektowane oraz realizowane z uwzględ-

nieniem minimalnych wymagań dla systemów te-

leinformatycznych, minimalnych wymagań dla re-

jestrów publicznych i wymiany informacji w posta-

ci elektronicznej oraz Krajowych Ram Interopera-

cyjności;

3) nie są ﬁnansowaneześrodkówbudżetupań-

stwa innych niż te, których dysponentem jest mini-

4) służą realizacji celów określonych w strategii”.

Wyżej przytoczony fragment wskazuje warunki

dopuszczalności doﬁnansowania, które muszą być

spełnione łącznie.

Warto przy tym wskazać, iż z dniem

18 grudnia 2010 r. przestały obowiązywać: rozporzą-

leinformatycznych (Dz. U. Nr 212, poz. 1766), rozpo-

rządzenie Rady Ministrów z dnia 11 października

strów publicznych i wymiany informacji w formie

elektronicznej (Dz. U. Nr 214, poz. 1781) oraz z dniem

1 stycznia 2011 r. przestał obowiązywać „Plan infor-

matyzacji państwa na lata 2007–2010”.

W chwili

obecnej obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów

Interoperacyjności oraz minimalnych wymagań dla

systemów teleinformatycznych, minimalnych wyma-

gań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji

w postaci elektronicznej (Dz. U. poz. 526), które zgod-

nie z nowelizacją ustawy o informatyzacji wprowa-

wy o informatyzacji działalności podmiotów realizu-

jących zadania publiczne oraz niektórych innych

rządzenia.

Ostatnią decyzję o doﬁnansowaniuministerwła-

ściwy do spraw informatyzacji podjął w sprawie wnio-

sków złożonych w terminie do 30 listopada 2010 r.,

w którym obowiązywały jeszcze ww. rozporządzenia,

a w szczególności „Plan informatyzacji państwa”.

Z uwagi na brak „Planu informatyzacji państwa”

i rozporządzenia w sprawie Krajowych Ram Intero-

peracyjności oraz minimalnych wymagań dla syste-

mów teleinformatycznych, minimalnych wymagań

w postaci elektronicznej zawieszono proces oceny

1240

wniosków do momentu wejścia w życie powyższych

aktów prawnych.

Należy zwrócić uwagę, iż podmioty publiczne

składały wnioski już w naborze do 31 marca 2011 r.,

tj. w momencie, kiedy nie obowiązywały jeszcze Kra-

jowe Ramy Interoperacyjności oraz minimalne wy-

magania dla systemów teleinformatycznych, mini-

malne wymagania dla rejestrów publicznych i wy-

miany informacji w postaci elektronicznej oraz

„Plan informatyzacji państwa”.

Przygotowując

wniosek o doﬁnansowanie konkretnego przedsię-

wzięcia podmioty publiczne zgodnie z art. 12 ust. 2

brać pod uwagę cele stawiane w planie oraz uwzględ-

niać Krajowe Ramy Interoperacyjności oraz mini-

malne wymagania dla systemów teleinformatycz-

nych, minimalne wymagania dla rejestrów publicz-

nych i wymiany informacji w postaci elektronicznej,

które są warunkiem koniecznym do ubiegania się

o doﬁnansowanie.

Odnosząc się do „Planu informatyzacji państwa”,

informuję, że prace koncepcyjne nad „Planem infor-

matyzacji państwa” prowadzone były w Minister-

stwie Spraw Wewnętrznych i Administracji w 2011 r.

W dniu 10 sierpnia 2011 r. projekt rozporządzenia

Rady Ministrów w sprawie „Planu informatyzacji

państwa na lata 2011–2015” został przesłany do uzgod-

nień międzyresortowych.

Następnie w dniu 23 wrze-

śnia 2011 r. wraz z protokołem rozbieżności został

rozesłany do członków Komitetu Rady Ministrów ds.

Informatyzacji i Łączności oraz stałych uczestników

posiedzeń z terminem zgłaszania ewentualnych uwag

do 28 września 2011 r.

Pismem, DSI-WISI-0022-5-

-16/2011, z 26 października 2011 r. sekretarz Komi-

tetu Rady Ministrów ds. Informatyzacji i Łączności

poinformował sekretarza komitetu Rady Ministrów

o odrzuceniu przez KRMIiŁ projektu rozporządzenia

ze względu na nieuzyskanie porozumienia przez

członków komitetu.

W chwili obecnej w Ministerstwie Administracji

i Cyfryzacji przygotowywany jest projekt założeń do

bliczne oraz niektórych innych ustaw, który zakłada

zastąpienie „Planu informatyzacji państwa” progra-

mem zintegrowanej informatyzacji państwa.

Według

założeń PZIP stanowiący program rozwoju w rozu-

nie ustanowiony w drodze uchwały Rady Ministrów

tyzacji i będzie określał w szczególności:

1) diagnozę sytuacji społeczno-gospodarczej w od-

niesieniu do zakresu objętego programowaniem stra-

tegicznym oraz wyniki raportu ewaluacyjnego,

ślonymi wskaźnikami,

4) sposób monitorowania i oceny stopnia osiąga-

nia celu głównego i celów szczegółowych,

5) plan ﬁnansowy,wtym:

a) źródła ﬁnansowaniarealizacjiprogramu,

b) kwotę środków przeznaczonych na ﬁnansowa-

nie realizacji programu i jej podział między poszcze-

gólne priorytety,

c) informację o wysokości współﬁnansowaniana

poziomie programu i priorytetów,

6) podstawowe założenia systemu realizacji.

Warto wskazać, iż ww. projekt nowelizacji ustawy

o informatyzacji zakłada także zmianę trybu doﬁ-

nansowywania przez ministra właściwego do spraw

informatyzacji, zgodnie z którym minister będzie

ogłaszał konkurs rozstrzygający o doﬁnansowaniu

określonych projektów lub przedsięwzięć.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie przyszłych losów budynku

dawnego oddziału chirurgicznego

Szpitala Ujazdowskiego przy ul. Jazdów 1A

w Warszawie (8465)

terpelację pana posła Ryszarda Terleckiego (SPS-

-023-8465/12) w sprawie dalszych losów pawilonu

dawnego Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie zaj-

mowanego przez Główną Bibliotekę Lekarską proszę

przyjąć następujące wyjaśnienia.

Budynek dawnego Szpitala Ujazdowskiego leży

na terenie będącym z mocy prawa w użytkowaniu

wieczystym Centrum Sztuki Współczesnej Zamek

Ujazdowski na podstawie decyzji wojewody mazo-

wieckiego nr 2002/2007.

Pawilon jest użytkowany

przez Główną Bibliotekę Lekarską nieodpłatnie.

Koszty wynikające z prawa użytkowania wieczystego

gruntu ponosi od 2007 r.

CSW, a de facto – Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako orga-

nizator tej instytucji.

MKiDN, mając tytuł prawny

oraz ponosząc koszty związane z administrowaniem,

nie ma dostępu do budynku.

Przedstawiwszy stronę formalną, pragnę odnieść

się bezpośrednio do pytań pana posła.

Uprzejmie in-

formuję, że zaprezentowana przez pana posła opinia

w sprawie pozostawienia GBL w pawilonie dawnego

Szpitala Ujazdowskiego tylko częściowo odzwiercie-

dla poglądy środowisk medycznych na ten temat.

1241

Polaryzacja stanowisk ujawniła się choćby pod-

czas przywoływanego przez pana posła wspólnego

oraz Komisji Zdrowia Senatu, poświęconego sytuacji

Głównej Biblioteki Lekarskiej i rozpatrzeniu projek-

tu powołania Narodowego Muzeum Medycyny w War-

szawie, w dniu 1 sierpnia br., w którym z ramienia

MKiDN uczestniczyła pani podsekretarz stanu Mał-

gorzata Omilanowska.

Pozwolę sobie przytoczyć przedstawione tam sta-

nowisko pana Jakuba Żbikowskiego, wiceprezesa

Stowarzyszenia Muzeum Medycyny, który stwier-

dził, że budynek, w którym mieści się Głowna Biblio-

teka Lekarska, nie spełnia wymogów bezpieczeń-

stwa, a przystosowanie go do potrzeb muzeum wy-

magałoby kosztownej rewitalizacji.

Zasugerował on

również przekazanie zbiorów specjalnych do nowo

powstałego Centrum Biblioteczno-Informacyjnego

WUM, przy którym powołano Muzeum Historii Me-

dycyny.

Gotowość przejęcia tych cennych zbiorów

potwierdził obecny na posiedzeniu rektor Warszaw-

skiego Uniwersytetu Medycznego prof. Marek Kraw-

czyk.

W załączeniu*

)

przesyłam dostępną na stronach

internetowych Senatu notatkę ze wspólnego posie-

dzenia oraz skierowane także do wiadomości MKiDN

późniejsze wystąpienie pana rektora potwierdzające

zaprezentowane wówczas stanowisko.

Pozwolę sobie

dodać, że już dwa lata wcześniej pan rektor deklaro-

wał taką możliwość.

Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować,

że trwają prace mające na celu znalezienie jak najko-

rzystniejszego rozwiązania tej skomplikowanej sytu-

acji.

Świadomość wartości zbiorów GBL obliguje

wszystkie strony do zachowania wielkiej ostrożności

w podejmowaniu działań.

Ich bezpieczeństwo musi

być gwarantowane niezależnie od umiejscowienia.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie niekorzystnych dla Mazowsza

zasad podziału środków ﬁnansowych

pomiędzy oddziały wojewódzkie

Narodowego Funduszu Zdrowia (8466)

lacją pana posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Roberta Kołakowskiego z dnia 29 sierpnia 2012 r.

(znak: SPS-023-8466/12), przesłaną przy piśmie

11 września 2012 r., w sprawie niekorzystnych dla

między oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu

Zdrowia, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

informacji.

W roku 2012 minister zdrowia kilkakrotnie przed-

stawiał swoje stanowisko odnośnie do kwestii algoryt-

mu podziału środków na świadczenia opieki zdrowot-

nej pomiędzy oddziały wojewódzkie NFZ, w tym dwu-

szałka województwa mazowieckiego.

Kopie tych pism

przekazuję w załączeniu*

)

.

Pragnę ponadto dodatkowo wyjaśnić kwestię wy-

sokości środków zaplanowanych dla Mazowieckiego

OW NFZ na 2012 i 2013 r.

W pierwotnym planie ﬁnansowymMazowieckie-

go OW NFZ na 2013 r. zaplanowano na ﬁnansowanie

świadczeń opieki zdrowotnej środki w wysokości

8 788 251 tys. zł.

Natomiast w pierwotnym planie

ﬁnansowymMazowieckiegoOWNFZna2012r.za-

planowano na ten cel 8 493 462 tys. zł.

Oznacza to,

że, porównując plany porównywalne na 2012 i 2013 r.,

mamy wzrost środków o 294 789 tys. zł, tj. o 3,47%.

Podobny sposób porównywania wysokości środków

obowiązuje w przypadku stosowania art. 118 ust. 4

Podnoszony w ostatnim czasie zarzut zmniejszenia

środków ﬁnansowychna2013r.wynikazfaktupo-

równywania pierwotnego planu ﬁnansowegona2013r.

z obowiązującym obecnie planem ﬁnansowym na

2012 r.

Natomiast obowiązujący obecnie plan ﬁnan-

sowy mazowieckiego oddziału wojewódzkiego na

2012 r. różni się od pierwotnego planu ﬁnansowego

Mazowieckiego OW NFZ na 2012 r., gdyż doszło do

zmiany tego planu w związku z przekazaniem przez

prezesa NFZ, poza algorytmem, środków odpowia-

dających funduszowi zapasowemu NFZ w wysokości

ponad 0,5 mld zł.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że

nie można zupełnie wykluczyć możliwości zwiększe-

nia środków Mazowieckiego OW NFZ w trakcie obo-

wiązywania planu ﬁnansowegona2013r.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej ewentualnych

działań legislacyjnych w celu opracowania nowych

zasad podziału środków ﬁnansowychpochodzących

ze składki zdrowotnej na poszczególne województwa,

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Zdrowia nie

planuje obecnie zmian w tym zakresie.

Z poważaniem

*

)

)

1242

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

w sprawie wprowadzenia zmian

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

kazaną przy piśmie Pani Marszałek z dnia 11 wrze-

następujące stanowisko.

Zagadnienie funkcjonowania jednostek samorzą-

dowych na obszarach o dużej lesistości jest mi dobrze

znane i mam pełną świadomość istniejących ograni-

czeń rozwoju gmin na takich terenach.

Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 28 wrze-

z późn. zm.) reguluje w rozdziale 6a gospodarowanie

mieniem Skarbu Państwa będącym w zarządzie La-

sów Państwowych.

Takie umocowanie prawne Lasów

Państwowych powoduje, że jednostka ta posiada

ograniczone możliwości, jeśli chodzi o dysponowanie

zarządzanym majątkiem Skarbu Państwa.

Mając świadomość, że przyjęte w latach 90-tych

rozwiązania prawne wymagają dziś wprowadzenia

stosownych zmian uwzględniających aktualne uwa-

runkowania społeczno-gospodarcze przy jednocze-

snym zabezpieczeniu prawidłowego funkcjonowania

gospodarki leśnej, w tym również gospodarki mie-

niem zarządzanym przez Lasy Państwowe, uprzejmie

informuję, że w Ministerstwie Środowiska podjęte

zostały prace nad nowelizacją aktualnych przepisów

ustawy o lasach, a mianowicie opracowano projekt

sach oraz niektórych innych ustaw.

Przedmiotowy

projekt założeń procedowany jest obecnie w Minister-

stwie Środowiska.

Projektowana nowelizacja w zakresie gospodarki

nieruchomościami Skarbu Państwa będącymi w za-

rządzie Lasów Państwowych przewiduje wzmocnie-

nie kompetencji i odpowiedzialności nadleśniczego

poprzez umożliwienie przekazywania nieruchomości

oraz gruntów nieleśnych nieprzydatnych do prowa-

dzenia gospodarki leśnej staroście gospodarującemu

zasobem nieruchomości Skarbu Państwa.

Wówczas

starosta będzie mógł zagospodarować nieprzydatne

Lasom Państwowym nieruchomości przy wykorzy-

staniu regulacji prawnych zawartych w ustawie

która przewiduje szereg możliwości ułatwiających

przekazywanie mienia Skarbu Państwa różnym pod-

miotom, w tym także jednostkom samorządu teryto-

rialnego, na cele publiczne w rozumieniu przepisów

tej ustawy, np. pod drogi publiczne, inwestycje linio-

we służące do przesyłania lub dystrybucji płynów,

pary, gazów, energii elektrycznej itd.

Przedstawiając powyższe stanowisko, uprzejmie

informuję pana posła, że przywiązuję dużą wagę do

podnoszonych w interpelacji problemów jednostek

samorządowych funkcjonujących na terenach o dużej

lesistości.

Jako przykład mogę podać udział podse-

kretarza stanu w Ministerstwie Środowiska, głów-

nego konserwatora przyrody, pana Janusza Zaleskie-

go w konferencji pt. „Lasy Państwowe – szansa czy

przeszkoda w rozwoju regionu”, jaka odbyła się

terenie działalności Regionalnej Dyrekcji Lasów

rencję zaproszeni zostali, oprócz przedstawicieli La-

sów Państwowych, wójtowie (prezydenci, burmistrzo-

wie) wszystkich gmin województwa lubuskiego,

a także posłowie i senatorowie z tego regionu oraz

miejscowe media.

Spotkanie to było okazją do wy-

miany poglądów w tym zakresie oraz wyjaśnienia

spraw będących przedmiotem zainteresowania jed-

nostek samorządowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

w sprawie przekazania powiatom

(wg algorytmu) środków ﬁnansowych

gromadzonych na rzecz wsparcia osób

niepełnosprawnych (8469)

Szanowny Panie Marszałku!

W związku z przeka-

-023-8469/12, interpelacją posła na Sejm RP pana

Jerzego Materny w sprawie przekazania powiatom

na rzecz wsparcia osób niepełnosprawnych uprzejmie

informuję.

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepeł-

nosprawnych (PFRON) jest państwowym funduszem

litację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych

oraz ich zatrudnianie.

Nadzór na funduszem spra-

wuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia spo-

łecznego.

Wykonanie zadań wynikających z ustawy

nadzoruje pełnomocnik rządu do spraw osób niepeł-

nosprawnych będący sekretarzem stanu w urzędzie

1243

obsługującym ministra właściwego do spraw zabez-

pieczenia społecznego.

Obecnie zadania realizowane ze środków zgroma-

dzonych przez PFRON i podmioty je realizujące okre-

z późn. zm.).

Część środków ﬁnansowych PFRON

(np. doﬁnansowanie warsztatów terapii zajęciowej,

uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opieku-

nów w turnusach rehabilitacyjnych, zaopatrzenia

w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne

i środki pomocnicze, likwidacji barier architektonicz-

nych) dystrybuowana jest przez jednostki samorządu

powiatowego i wojewódzkiego.

Zgodnie z postanowie-

wiatowym (Dz. U. Nr 88, poz. 808, z późn. zm.).

W planie ﬁnansowymPFRONnarok2012wy-

datki na zadania wynikające z ww. ustawy zostały

zaplanowane w wysokości 5 032 501 tys. zł, w tym

wydatki na przelewy redystrybucyjne (środki prze-

kazywane samorządom wojewódzkim i powiatowym

na realizację zadań oraz koszty ich obsługi) w wyso-

kości 988 631 tys. zł.

Sposób podziału tych środków określa ustawa

o rehabilitacji (…) i rozdział środków musi być z nią

zgodny.

Natomiast pilotażowy program „Aktywny samo-

rząd” jest programem zatwierdzonym przez Radę

Nadzorczą PFRON, ustanowionym na podstawie art. 47

sprawnych.

W planie ﬁnansowymPFRONnarok2012wy-

datki na wszystkie programy zatwierdzone przez

Radę Nadzorczą PFRON służące rehabilitacji spo-

łecznej i zawodowej zostały zaplanowane w wysokości

191 284 tys. zł.

Opracowywanie oraz opiniowanie projektów ak-

tów normatywnych dotyczących zatrudnienia, reha-

bilitacji oraz warunków życia osób niepełnospraw-

nych należy do zadań pełnomocnika rządu do spraw

osób niepełnosprawnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

w sprawie nadchodzącego kryzysu

w sektorze budowlanym (8470)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

smo z dnia 11 września br., znak: SPS-023-8470/12),

pragnę poinformować, iż problem nieregulowania lub

nieterminowego regulowania należności za wykona-

ne świadczenia, w szczególności wobec przedsiębior-

ców występujących w charakterze podwykonawców

wykonujących nie tylko roboty budowlane, lecz rów-

nież zajmujących się dostawą materiałów budowla-

nych i wykonywaniem innych usług, został dostrze-

żony również przez rząd.

W trybie pilnym została

przyjęta przez Radę Ministrów i uchwalona przez

biorców, wynikających z realizacji udzielonych zamó-

wień publicznych (Dz. U. poz. 891), która z dniem

3 sierpnia br. weszła w życie.

Ustawa przewiduje wypłatę należności przez

strad.

Natomiast przepisy ustawy nie mają zastoso-

Zgodnie z ustawą w razie dużych zaległości wyko-

nawców w płatnościach GDDKiA do wysokości posia-

danego zabezpieczenia należytego wykonania umowy

złożonego przez wykonawcę będzie mogła zaspokoić

spokojone roszczenia ﬁnansowepodwykonawców.

Na-

leży podkreślić, że nowe regulacje zapewnią podwyko-

nawcom, których prace zostały wykonane i odebrane,

możliwość uzyskania należności, nawet gdy wykonaw-

ca zostanie postawiony stan upadłości.

Ustawa obej-

muje wszczęte przez GDDKiA postępowania o udzie-

lenie zamówienia publicznego oraz już udzielone za-

mówienia publiczne na roboty budowlane.

Ustawa odnosi się do przedsiębiorców, których de-

ﬁnicjezawartowart.4omawianejustawy,tj.mikro-

przedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców.

Zatem ustawa nie obejmuje swym zakresem podmio-

towym przedsiębiorców dużych, którzy w co najmniej

li średniorocznie więcej niż 250 pracowników oraz

osiągali roczny obrót netto ze sprzedaży towarów,

1244

jednego z tych lat przekroczyły równowartości w zło-

tych 43 mln euro.

Powyższe rozwiązanie jest wyni-

kiem założenia, że w realiach rynku duzi przedsię-

biorcy zwykle pełnią funkcję wykonawcy, a nie pod-

wykonawcy będącego przedsiębiorcą, którego należ-

ności mają być chronione niniejszą ustawą.

Należy

również podkreślić, iż niewątpliwie duzi przedsię-

biorcy posiadają niezbędne środki do tego, aby uzy-

skać fachową pomoc prawną zapewniającą zawarcie

korzystnych umów oraz skuteczne dochodzenie wy-

nikających z nich należności.

Podkreślenia wymaga fakt, iż Ministerstwo Trans-

zaspokojonych należności przedsiębiorców wynikają-

cych z realizacji udzielonych zamówień publicznych

ne dotyczące zamówień publicznych na roboty bu-

dowlane.

Jednakże ze względu na konieczność szyb-

kiego uchwalenia przedmiotowej ustawy, szerszy

zakres oddziaływania rozwiązań generalnych i ko-

nieczność ich konsultacji z organizacjami samorządu

dze generalny problem braku płatności w odpowied-

nim czasie podwykonawcom, Rada Ministrów podję-

ła prace nad zmianą przepisów ustawy Prawo zamó-

wień publicznych.

Projekt ustawy o zmianie ustawy

Prawo zamówień publicznych poświęcony tylko kwe-

stii podwykonawców, będący przedmiotem pogłębio-

nych uzgodnień międzyresortowych i konsultacji

społecznych, jest przygotowywany w Urzędzie Zamó-

wień Publicznych.

Jednocześnie wskazać należy, iż w dniu 14 wrze-

wa, oprócz implementacji do polskiego porządku

prawnego norm dyrektywy Parlamentu Europejskie-

wie koordynacji procedur udzielania niektórych za-

wy 2004/17/WE i 2004/18/WE (dyrektywa obronna),

zawiera m.in. zmianę art. 24 ust. 1 ustawy.

W usta-

wie zawarto zmianę brzmienia pkt 1, zgodnie z którą

z postępowania o udzielenie zamówienia będą wyklu-

czani wykonawcy, którzy wyrządzili szkodę, nie wy-

konując zamówienia lub wykonując je nienależycie,

częciem postępowania.

Ponadto ustawa przewiduje również dodanie

art. 24 ust. 1 pkt 1b, w świetle którego z postępowa-

nia o udzielenie zamówienia będą wykluczani wyko-

nawcy, z którymi zamawiający rozwiązał albo wypo-

wiedział umowę w sprawie zamówienia publicznego

albo odstąpił od umowy w sprawie zamówienia pu-

blicznego, której wartość dla robót budowlanych była

równa lub przekraczała wyrażoną w złotych równo-

– 10 000 000 euro, z powodu okoliczności, za które

nie albo wypowiedzenie umowy, albo odstąpienie od

powania, a wartość niezrealizowanego zamówienia

wyniosła co najmniej 5% wartości umowy, z zastrze-

żeniem pkt 1a.

Należy wyjaśnić, że art. 24 ust. 1 pkt 1b

oraz powiązane dalsze zmiany ustawy wprowadzają

możliwość wykluczenia z postępowań wykonawców,

których umowa została rozwiązana lub wypowiedzia-

na przez jakiegokolwiek zamawiającego z przyczyn

leżących po stronie wykonawcy.

Dodano również art. 24 ust. 2 pkt 5, w świetle któ-

rego z postępowania o udzielenie zamówienia będą

wykluczani również wykonawcy, którzy należąc do tej

w tym samym postępowaniu, chyba że wykażą, że ist-

niejące między nimi powiązania nie prowadzą do za-

chwiania uczciwej konkurencji pomiędzy wykonawca-

mi w postępowaniu o udzielenie zamówienia.

Równocześnie obok prac legislacyjnych zostały

Przedstawiając powyższe, wyjaśniam, iż sprawy

zmiany ustawy Prawo zamówień publicznych pozo-

stają we właściwości prezesa Urzędu Zamówień Pu-

blicznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

1245

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie całkowitej likwidacji stanowisk

barszczu Sosnowskiego w Polsce (8472)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Stefana Strzałkowskiego przekaza-

ną przez wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

-023-8472/12, w sprawie całkowitej likwidacji stano-

wisk barszczu Sosnowskiego w Polsce, uprzejmie

przedkładam, co następuje.

1.

Czy planowane jest przygotowanie ustawy

umożliwiającej eliminowanie z urzędu barszczu So-

na swój inwazyjny charakter oraz niebezpieczeństwo,

go nie jest rośliną rozprzestrzenioną na terenie całe-

go kraju, najliczniejsze stanowiska odnotowywane są

pulacje tego gatunku powinny być kontrolowane na

wia.

Ponadto art. 40 ww. ustawy upoważnia organy

gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego obo-

wiązujących na terenie gminy.

Zgodnie z treścią tego

artykułu rada gminy może wydawać przepisy po-

może być przewidziana kara grzywny wymierzana

kroczeniach.

2.

Czy planowane jest wprowadzenie przepisów

prawnych umożliwiających nakazywanie przez sa-

morządy gminne właścicielom wszystkich gruntów

usuwanie barszczu Sosnowskiego, a jeśli nie, to dla-

czego?

Resort środowiska nie planuje wprowadzenia

przepisów prawnych umożliwiających nakazywanie

przez samorządy gminne właścicielom wszystkich

nieruchomości usuwanie okazów barszczu Sosnow-

skiego, gdyż przepisy takie już istnieją.

Jest to m.in.

wspomniany wyżej art. 40 ustawy o samorządzie

gminnym umożliwiający wprowadzanie przez rady

gminy aktów prawa miejscowego oraz przepisy ustaw

szczegółowych odnoszących się m.in. do zarządzania

drogami publicznymi, infrastrukturą kolejową czy

gospodarowania wodami, czyli miejscami, gdzie wy-

stępują największe skupiska barszczu Sosnowskiego.

Podkreślenia wymaga fakt, że duża część tych obiek-

tów znajduje się w zarządzie jednostek samorządu

terytorialnego.

W opinii resortu wywiązywanie się z obowiązku

dbania o zarządzany teren na podstawie obowiązu-

jących przepisów może istotnie wpłynąć na ograni-

czenie populacji tej rośliny.

Ponadto uprzejmie informuję, że informacje na

do przedsiębiorstw, których roczne obroty

przekroczą 20 tys. zł (8473)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

kazaną przy piśmie, znak: SPS-023-8473/12, z dnia

1246

11 września 2012 r. interpelację pana posła Jerzego

dla podatników, których roczne obroty przekroczą

20 tys. zł, uprzejmie informuję.

poz. 1054) podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz

osób ﬁzycznychnieprowadzącychdziałalnościgospo-

darczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani

go przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Zatem obo-

wiązek ewidencjonowania przy zastosowaniu kas

rejestrujących dotyczy wszystkich podatników doko-

nujących sprzedaży na rzecz osób ﬁzycznychniepro-

wadzących działalności gospodarczej oraz rolników

ryczałtowych.

Minister ﬁnansówupoważnionyzostał

jedynie, w tym akcie prawnym, do wprowadzenia na

okres przejściowy zwolnień od ewidencjonowania

ków oraz niektórych czynności.

Propozycja zawarta w projekcie rozporządzenia

określającego zakres zwolnień od stosowania kas

w latach 2013–2014 polegająca na obniżeniu kwoty

obrotu uprawniającego do zwolnienia z 40 tys. zł do

kwoty 20 tys. zł wynika z koncepcji systematycznego

warów i usług, jakim jest powszechny charakter pro-

wadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestru-

jących przez podatników prowadzących sprzedaż na

pierwsze potrzeba zapewnienia kontroli nad rzetel-

nością deklarowanych przez pewne grupy podatni-

ków wysokości obrotów.

Obowiązek ewidencjonowa-

padku których nie ma bezwzględnego obowiązku

wystawiania faktur je dokumentujących (faktury

wystawiane są wyłącznie na żądanie nabywców).

mentowania transakcji (utrwalania tego, że miały

Po drugie natomiast – obowiązek używania kas

ﬁskalnychmaznaczeniezpunktuwidzeniaochrony

interesów ekonomicznych konsumenta.

Rejestracja

przez konsumenta (paragon ﬁskalny),zawieradane

o sprzedawcy oraz dane dotyczące transakcji (prawi-

dłową wartość sprzedaży, zastosowaną stawkę podat-

ku), które umożliwiają konsumentowi sprawdzenie

rzetelności przeprowadzonej transakcji i identyﬁka-

cję kontrahenta, co ułatwia znacząco dochodzenie

– ochronę jego interesów.

Jeśli chodzi o koszty wprowadzenia zmian w roz-

porządzeniu, będą miały one zróżnicowany charak-

ter.

Z jednej strony, w związku z zawartą w ustawie

(art. 111 ust. 4) regulacją przewidującą refundację

części kwot wydatkowanych na zakup kas przez po-

wystąpi obniżenie wpływów do budżetu w roku 2013 r.

(w roku, w którym wprowadzana jest zmiana).

Skut-

ki te trudne są do oszacowania, gdyż brak jest danych

pozwalających na precyzyjne określenie, jaka liczba

podmiotów prowadzi sprzedaż tylko na rzecz osób

ﬁzycznychnieprowadzącychdziałalnościgospodar-

czej oraz rolników ryczałtowych oraz ile kas każdy

z podmiotów będzie obowiązany zakupić.

Skutki te

mogą wynieść, tak jak pan poseł wskazał, w maksy-

malnym wariancie ok. 110 mln zł, jednak w przypad-

ku gdy udział sprzedaży na rzecz osób ﬁzycznych

nieprowadzących działalności lub rolników ryczałto-

wych byłby niższy niż 1/3 (ok. 33%), skutki te mogą

być o połowę niższe.

Z drugiej strony natomiast efektem ograniczenia

zakresu stosowania zwolnień winna być poprawa

dochodowych.

Dodatnie skutki poprawy ściągalności

(dla sektora ﬁnansówpublicznych)powinnyskom-

pensować ujemne skutki budżetowe już w 2013 r.

Efekt poprawy ściągalności podatków jest szczegól-

nie istotny w okresie panującego obecnie spowolnie-

nia gospodarczego.

Mając powyższe na uwadze, nie widzę możliwości

odstąpienia od wprowadzenia niższego limitu upraw-

strujących.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie działań Policji w Kostrzynie

podczas tegorocznego Przystanku Woodstock

(8474)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi pismo

przekazujące zapytanie posła na Sejm RP pana Pio-

1247

jmie przedstawiam następujące informacje.

Komendę Główną Policji w dniu 2 sierpnia 2012 r.

dyżurny Komisariatu Policji w Kostrzynie nad Odrą

otrzymał zgłoszenie, z którego wynikało, że osoby

będące w posiadaniu plakatów zawierających treści

obraźliwe usiłują przedostać się na teren imprezy Pr-

zystanek Woodstock.

Dyżurny ww. jednostki Policji skierował na miej-

sce zdarzenia dwa patrole, których funkcjonariusze

dokonali czynności legitymowania osób trzymają-

cych plakat przedstawiający m.in. płód ludzki po

aborcji oraz wizerunek Adolfa Hitlera.

Uczestnicy

pikiety odmówili zwinięcia plakatu, zaś wiele osób

przechodzących w pobliżu miejsca zdarzenia wyra-

żało swoje niezadowolenie wobec prezentowanych

treści oraz zwracało się do Policji z prośbą o podjęcie

interwencji w tym zakresie.

z dyżurnym, poinformowali uczestników pikiety

o konieczności udania się na komisariat Policji celem

wyjaśnienia zaistniałych okoliczności zdarzenia.

Interweniujący funkcjonariusze wyjaśnili, że dalsze

pozostawanie na miejscu osób będących w posiada-

niu plakatu zagraża eskalacją negatywnych zachowań

ze strony osób sprzeciwiających się propagowaniu

poglądów w takiej formie.

Podkreślenia wymaga

także fakt, że policjanci wzywali do zachowania zgod-

nego z prawem osoby, które w sposób niestosowny

komentowały treść plakatu.

Na Komisariacie Policji w Kostrzynie uczestnicy

zgromadzenia zostali przesłuchani w charakterze

obwinionych o popełnienie wykroczenia z art. 141

Kodeksu wykroczeń polegającego na umieszczeniu

w miejscu publicznym nieprzyzwoitego plakatu – ba-

neru.

Należy bowiem wyjaśnić, że funkcjonariusze

Policji zobowiązani są do prowadzenia czynności

wyjaśniających w trybie określonym przepisami Ko-

deksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Z kolei kwestia oceny popełnienia wykroczenia należy

do sądu.

Przedstawiając powyższe, pragnę nadmienić, że

czynności podjęte przez interweniujących funkcjona-

riuszy w przedmiotowej sprawie miały na celu zapr-

zestanie prezentowania plakatu budzącego wyraźne

zastrzeżenia odnoszące się do prezentowanej treści

i nie dotyczyły innych form uczestnictwa osób ze-

branych podczas pikiety.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 17 września 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie zapobieżenia zagrożeniom

dotyczącym przyszłości połączenia kolejowego

Łódź – Warszawa (8475)

lacją pana posła Piotra Polaka, nr SPS-023-8475/12,

z dnia 11 września 2012 r. dotyczącą przyszłości mo-

dernizowanej linii kolejowej Warszawa – Łódź przed-

kładam poniższą informację.

Zachodnia – Miedniewice (Skierniewice) w ramach

w drodze przetargu wykonawcą, konsorcjum w skła-

Mechaniczno-Torowe sp. z o.o. podpisano umowę na

zaprojektowanie i wykonanie modernizacji linii ko-

Zachodnia – Miedniewice (Skierniewice) z terminem

1248

Obecnie według oceny Centrum Realizacji Inwe-

w realizacji projektu wynosi ok. 8 miesięcy w stosun-

ku do założonego terminu.

Jednakże ogłoszenie upa-

dłości przez Przedsiębiorstwo Napraw Infrastruktu-

cego główny przetarg budowlany na tym projekcie,

zacji prac budowlanych, a w konsekwencji problema-

mi z terminowym rozliczeniem przez stronę polską

Zdaniem inwestora PKP Polskich Linii Kolejo-

wych SA, gdyby zaistniała konieczność rozwiązania

niu kolejnego wykonawcy przy wykorzystaniu pro-

jektów budowlanych, które aktualnie znajdują się na

ukończeniu i przygotowywanych wniosków o wyda-

nie pozwoleń na budowę.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że beneﬁcjent

prowadzi aktualnie analizy mające na celu wskaza-

nie najlepszego wariantu dalszej realizacji projektu

umożliwiającego zakończenie inwestycji w okresie

kwaliﬁkowalnościwydatkówwramachPOIiŚ.

Informuję ponadto, iż realizacja inwestycji infra-

strukturalnych ze względu na swój złożony charakter

wymaga ciągłego nadzoru inwestorskiego.

Z uwagi

na zaangażowanie środków unijnych w ramach Pro-

gramu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej wspólnie z beneﬁcjentemśrodkówPKP

Polskimi Liniami Kolejowymi SA wprowadziło obo-

wiązek sporządzania cotygodniowych raportów ob-

razujących ryzyka i problemy na projektach inwesty-

cyjnych.

Zarząd PKP Polskich Linii Kolejowych SA

również monitoruje zdarzenia poprzez cotygodniowy

raport o stanie realizacji projektów PO IiŚ na czyn-

nych kontraktach.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

w sprawie szkód powodowanych przez łosie

(8476)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Zbigniewa Chmielowca z dnia 30 sierp-

nia 2012 r. przekazaną przy piśmie wicemarszałka

Sejmu Marka Kuchcińskiego z dnia 11 września br.,

znak: SPS-023-8476/12, w sprawie szkód wyrządzo-

nych przez łosie w lasach prywatnych, przekazuję

stosowne wyjaśnienia.

Zasadniczym aktem prawnym rozstrzygającym

kwestię odpowiedzialności za szkody czynione przez

zwierzęta łowne, w tym łosie, jest ustawa Prawo ło-

wieckie ograniczająca szkody łowieckie do szkód

wania polowania.

Kwestię deﬁnicjiuprawyrolnejroz-

strzygnął Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów

uchwałą z dnia 27 listopada 2007 r.

(III CZP 67/07),

zgodnie z którą uprawą rolną jest każda uprawa pro-

wadzona na gruncie rolnym.

Wypływa z tego wnio-

sek, że nie w każdej uprawie leśnej szkody mogą pod-

legać szacowaniu na podstawie przepisów wynikają-

cych z ustawy Prawo łowieckie.

Zapis w geodezyjnej

ewidencji gruntów w zasadzie przesądza o sprawie

w momencie uznania gruntu za grunt leśny.

Odno-

śnie do populacji łosi prowadzone działania przynio-

sły oczekiwany skutek, ponieważ populacja została

odbudowana.

Przyjęta w 2011 r.

„Strategia gospoda-

rowania i ochrony populacji łosia w Polsce” potwier-

dzająca ten stan jest tego dowodem.

Wykonana na

polecenie ministra środowiska dodatkowa inwenta-

ryzacja łosi w I kw.

2012 r. miała na celu potwierdze-

nie uzyskanych danych.

Obecnie został powołany

zespół ekspertów, którego zadaniem jest przeprowa-

dzenie weryﬁkacjiuzyskanychdanychwdodatkowej

inwentaryzacji.

Od wyniku tej ekspertyzy uzależnio-

ne jest dalsze postępowanie w zakresie gospodaro-

wania populacją łosi w Polsce.

Odbyło się już jedno

posiedzenie zespołu ekspertów, a opinia ma być

przedłożona w najbliższym czasie.

Wspomniane w interpelacji zagrożenia wynikają-

ce z kolizji i wypadków z udziałem łosi w większości

są wynikiem nierespektowania znaku drogowego A-

-18b, który ostrzega przed możliwością napotkania

dzikich zwierząt oraz zobowiązuje do zachowania

szczególnej ostrożności.

Te znaki ustawiane są przez

zarządcę drogi w porozumieniu m.in. z Lasami Pań-

stwowymi czy Polskim Związkiem Łowieckim.

Do

jednej z metod zapobiegania wypadkom należy gro-

dzenie dróg, jednak powoduje to przerwanie koryta-

rzy ekologicznych, którymi dzikie zwierzęta, także

1249

chronione, przemieszczają się pomiędzy kompleksa-

mi leśnymi.

Wydaje się, że tylko zachowanie ostroż-

ności i ograniczenie prędkości na terenach leśnych

może zwiększyć bezpieczeństwo na drogach poza te-

renami zurbanizowanymi.

Poza tym prowadzi się

szereg akcji edukacyjnych dla użytkowników dróg na

terenie największych ostoi łosi w północno-wschod-

niej części kraju.

Przykładem może być akcja „Jedź

ŁOŚtrożnie”, bardzo dobrze odebrana przez społe-

czeństwo.

O zagrożeniach na drodze od dzikich zwie-

rząt informują w swoich działaniach edukacyjnych

Lasy Państwowe oraz parki narodowe zlokalizowane

w północno-wschodniej części kraju.

Można stwier-

dzić, że kampania ostrzegawcza prowadzona jest

w sposób ciągły wspólnie z zarządcami dróg.

Polski Związek Łowiecki i Lasy Państwowe oraz

podjęły współpracę mającą na celu wskazywanie lo-

kalizacji przejść podziemnych i naziemnych dla zwie-

rząt przy remontach, planowaniu i budowie dróg

szybkiego ruchu.

Problem był szczegółowo dyskuto-

wany z udziałem powyższych podmiotów z udziałem

przedstawicieli ministerstwa środowiska na spotka-

niu zorganizowanym przez Parlamentarny Zespół ds.

Leśnictwa, Ochrony Środowiska i Tradycji Łowiec-

kiej w lutym tego roku.

Szkody czynione w uprawach leśnych, zarówno

w lasach prywatnych jak i państwowych, są szczegól-

nie dotkliwe, jeśli nie stosuje się właściwych dla po-

szczególnych gatunków dzikich zwierząt zabezpie-

czeń mechanicznych lub chemicznych.

Powoduje to

znaczne wydatki, jednak są one nieuniknione i ściśle

związane z prowadzeniem gospodarki leśnej, także

w lasach prywatnych.

Odszkodowania za szkody

w granicach obwodów leśnych są szacowane i wypła-

cane przez Lasy Państwowe, natomiast urzędy mar-

szałkowskie szacują i wypłacają odszkodowania za

szkody uczynione w granicach polnych obwodów ło-

wieckich i poza ich granicami, w obu przypadkach ze

środków Skarbu Państwa, zgodnie z regulacja praw-

ną zawartą w art. 50 ustawy Prawo łowieckie.

Nie przewiduje się wprowadzenia osobnej regula-

cji prawnej do ustawy Prawo łowieckie, preferującej

lasy prywatne.

Jak wspomniano powyżej, właściciele

lasów prywatnych winni w swoim rachunku kosztów

ich prowadzenia zaplanować środki na zabezpiecze-

nia przed szkodami od zwierzyny, podobnie jak czy-

nią to Lasy Państwowe.

Kończąc, chciałbym poinformować, że ewentual-

na nowelizacja rozporządzenia w sprawie określenia

nia terminu polowań na łosie, po poddaniu jej opinio-

waniu społecznemu oraz uzgodnieniom międzyresor-

towym, uzależniona jest od wyników powyżej opisa-

nych działań podejmowanych przez resort w celu

dogłębnego zbadania stanu populacji i opracowaniu

optymalnych metod zarządzania populacją łosi w na-

szym kraju.

Istotne znaczenie będzie tutaj miała tak-

że opinia Państwowej Rady Ochrony Przyrody.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie przepisów ustawy o bezpieczeństwie

na przykładzie Zalewu Solińskiego (8477)

Zbigniewa Chmielowca w sprawie przepisów ustawy

rach wodnych na przykładzie Zalewu Solińskiego

uprzejmie informuję, że problematykę bezpieczeń-

stwa na obszarach wodnych regulują przepisy usta-

Wskazana ustawa określa warunki bezpieczeń-

stwa osób pływających, kąpiących się, uprawiających

sporty i rekreację na wodach oraz obowiązki osób

prawnych i ﬁzycznych,atakżejednostekorganiza-

cyjnych nieposiadających osobowości prawnej prowa-

dzących nad wodą działalność w zakresie kultury

ﬁzycznej lub korzystających z obszarów wodnych,

obiektów i urządzeń nad wodami.

Ustawa wskazuje

podmioty odpowiedzialne za zapewnienie warunków

bezpieczeństwa i przypisuje odpowiedzialność wła-

dzom lokalnym i dyrekcjom parków narodowych, od-

powiednio do posiadanych już kompetencji, uznając,

że są to podmioty, które najlepiej znają specyﬁkęda-

nego terenu.

bezpieczeństwa na obszarach wodnych odpowiada

zarządzający obszarem wodnym, tj.:

1) na terenie parku narodowego lub krajobrazo-

wego – dyrektor parku;

2) na terenie, na którym prowadzona jest działal-

ność w zakresie sportu lub rekreacji – osoba ﬁzyczna,

osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiada-

jąca osobowości prawnej, która prowadzi działalność

3) na pozostałym obszarze – właściwy miejscowo

wójt (burmistrz, prezydent miasta).

miejscowo wójt (burmistrz, prezydent miasta) może

1250

skutecznie realizować postanowienia ustawy w za-

kresie zapewnienia bezpieczeństwa jedynie w odnie-

sieniu do obszarów wodnych, w stosunku do których

przysługują mu uprawnienia.

Jeżeli na danym obszarze wodnym prowadzona

zapewnienie bezpieczeństwa odpowiada podmiot pro-

wadzący taką działalność.

Przedstawiając powyższe, pragnę dodatkowo wska-

zać, że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych prowa-

dzona jest bieżąca analiza funkcjonowania przepisów

szarach wodnych.

Ministerstwo, mając na uwadze fakt

kilkumiesięcznego funkcjonowania w obrocie praw-

nym przepisów tego aktu prawnego, zapoznaje się

z opiniami różnych środowisk na temat stosowania

w praktyce rozwiązań wprowadzonych ustawą.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że dotychczas

do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie docierały

informacje od władz samorządowych, od podmiotów

sportu i rekreacji, czy też od podmiotów realizujących

zadania ratownictwa wodnego, związane z proble-

mami w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa na

akwenie wodnym, jakim jest Zalew Soliński.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie zmniejszającej się produkcji

rolniczej (8478)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

kazującego interpelację pana posła Łukasza Zboni-

kowskiego w sprawie zmniejszającej się produkcji

rolniczej, uprzejmie informuję, co następuje.

Polski handel zagraniczny towarami rolno-spo-

rolno-spożywczej, ale również dla całej polskiej go-

spodarki.

Mimo kryzysu gospodarczego w pań-

stwach, które są głównymi odbiorcami naszych to-

warów rolno-spożywczych, nadal dużo eksportuje-

my, a sprzedaż polskich artykułów rolno-spożyw-

czych jest jedną z gałęzi gospodarki o największej

dynamice wzrostu.

wzrosła niemal 4-krotnie, a eksport był wtedy na po-

Polscy eksporterzy sprzedają za granicę towary

runek rozwoju handlu rolno-spożywczego, ponieważ

temu rozwija się przetwórstwo rolno-spożywcze bę-

dące istotnym pracodawcą dla mieszkańców średnich

port produktów po relatywnie wyższych cenach eks-

portowych kompensuje zakładom przetwórczym niż-

krajowi konsumenci.

przedmiotem importu, nie świadczy o słabej kondycji

polskiego rolnictwa, a jedynie o uczestnictwie tej

branży w międzynarodowej wymianie handlowej.

roślinnej o 3,8%, przy jednoczesnym spadku produk-

1251

zwiększyła się wartość skupu produktów roślinnych

dawanych przez rolników zrekompensował wyraźnie

do produkcji rolnej i wpłynął ponownie na poprawę

rynkowych uwarunkowań produkcji rolniczej.

spodarstwach indywidualnych, nieznacznie zwięk-

szył się udział produkcji towarowej w produkcji glo-

balnej (odpowiednio o 0,2 pkt proc. i o 1 pkt proc.)

ści gospodarstw rolnych.

osiągnął w 2011 r. wielkość 9 mld litrów i był większy

Rozwój rolnictwa i zapewnienie odpowiednich do-

— płatności w ramach systemów wsparcia bezpo -

średniego,

— wsparcie udzielane w ramach Programu Roz -

— interwencję w ramach wspólnotowej organiza -

cji rynków rolnych,

— programy wsparcia krajowego.

W ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiej-

PROW 2007–2013 beneﬁcjencizłożylijużłączniepra-

centów rolnych, które korzystają z pomocy w ra-

mach PROW 2007–2013 wynosi prawie 5,8 mln zł,

nad 5,6 mln zł.

ności w systemach wspólnotowych: systemu chronio-

nych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geo-

graﬁcznych,systemugwarantowanychtradycyjnych

specjalności oraz rolnictwa ekologicznego, a także

w systemach krajowych: „Integrowana produkcja”

oraz „Jakość, Tradycja”.

W ramach działania: Uczest-

Wpływ na poprawę konkurencyjności sektora rol-

niczego mają także działania realizowane w ramach

pozostałych osi.

W osi II realizowane są przede

wszystkim działania związane z płatnościami dla go-

spodarstw, które mają niekorzystne warunki do go-

spodarowania, realizują programy rolnośrodowisko-

we oraz tych, które korzystają z możliwości zalesienia

gruntów rolnych i gruntów innych niż rolne.

Łącznie

w ramach tej osi złożono ponad 5 mln wniosków na

kwotę prawie 8 mld zł.

W nowej perspektywie ﬁnansowejnalata2014–

1252

Zgodnie z przeprowadzoną przez Instytut Ekono-

miki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej – PIB

analizą sytuacji w przypadku wejścia w życie zakazu

tycznie zmodyﬁkowanejizastąpieniajejwmieszan-

kach dla kurcząt rzeźnych droższym odpowiedni-

kiem non GMO przy aktualnych uwarunkowaniach

wzrost cen pasz wyniesie ok. 5%.

Duży wzrost zapo-

trzebowania na śrutę non GMO spowoduje znaczny

wzrost jej ceny.

Przy założeniu, że różnica cen między

śrutą GMO i non GMO z obecnych 20–25%, wzrośnie

do 30–40%, wzrost kosztów mieszanki paszowej rów-

nież zwiększy się.

Uwzględniając fakt, że wydatki na

pasze stanowią tylko część (70–75%) kosztów produk-

cji to wzrost ceny śruty sojowej o 20-40% przełoży się

na wzrost kosztów produkcji kurcząt rzeźnych o 4–8%.

Większy wzrost cen będzie mieć miejsce jeśli śrutę

sojową zastąpi się innymi surowcami wysokobiałko-

wymi.

Przy substytucji soi m.in. glutenem kukury-

dzianym lub mączką rybną koszty produkcji mięsa

drobiowego wzrastają o 15–17%.

Z przeprowadzonych podobnych kalkulacji

zmian kosztów produkcji pasz dla kur niosek wy-

nika, że wzrost cen pasz, a w konsekwencji kosztów

produkcji, jest mniejszy niż w przypadku kurcząt

rzeźnych.

Przy substytucji śruty GM śrutą sojową

non GMO koszty produkcji wzrosną o 2–4,5%.

Na-

tomiast w przypadku substytucji innymi surowca-

mi wysokobiałkowymi wzrost tych kosztów może

wynieść nawet 15%.

Żywienie trzody chlewnej w Polsce jest oparte

głównie o pasze przygotowywane w gospodarstwie

na bazie koncentratów pochodzących z zakupu.

Jak

wynika z kalkulacji zmian kosztów produkcji kon-

centratu dla prosiąt, zastąpienie śruty sojowej GMO

droższą o 20–40% śrutą non GMO spowoduje wzrost

kosztów produkcji o 2,5–5%.

Natomiast koszty pro-

dukcji trzody chlewnej prowadzonej na bazie droż-

szego z tytułu substytucji śrutą non GMO koncen-

tratu będą wyższe o 7,5–11%.

Wprawdzie Polska jest bardzo konkurencyjnym

producentem kurcząt rzeźnych w Unii Europejskiej,

jednak szacowany wzrost kosztów produkcji z tytułu

zakazu stosowania pasz GMO znacznie zmniejszy

naszą konkurencyjność cenowo-kosztową, zwłaszcza

że w żadnym innym kraju członkowskim UE nie ma

zakazu stosowania soi GMO.

Należy się więc spodzie-

wać ograniczenia eksportu i napływu drobiu z im-

portu, a w konsekwencji spadku krajowej produkcji

żywca drobiowego.

Podobna sytuacja będzie miała

miejsce w przypadku produkcji jaj, zwłaszcza, że ceny

jaj w Polsce są wyższe niż w wielu krajach członkow-

skich.

Następstwem może być nie tylko zahamowanie

dynamicznego rozwoju drobiarstwa, ale nawet zna-

czący spadek produkcji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

tzw. prac społecznych wykonywanych

przez osoby skazane (8479)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skazane, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Na wstępie należy podkreślić, że kara ogranicze-

nia wolności stanowi jedną z powszechnie akcepto-

wanych alternatyw dla izolacji w zakładzie karnym

ze względu na jej potencjał w zakresie resocjalizacji,

poprawy bezpieczeństwa publicznego oraz racjonali-

zacji wydatków publicznych ponoszonych na funkcjo-

nowanie wymiaru sprawiedliwości.

Resort sprawie-

dliwości uznaje promowanie kar i środków alterna-

tywnych wobec kary pozbawienia wolności za jedno

ze swoich priorytetowych przedsięwzięć.

Zakres rzeczywistego stosowania kary ogranicze-

nia wolności, której istota polega na wykonywaniu

przez skazanego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy

na cele społeczne (art. 34 i 35 Kodeksu karnego oraz

art. 20 i 21 Kodeksu wykroczeń), pozostaje relatyw-

nie niewielki, mimo znacznej liczby typów prze-

stępstw i wykroczeń zagrożonych tego rodzaju sank-

1253

cją karną.

Gromadzone przez Ministerstwo Sprawie-

dliwości dane statystyczne wskazują, że od kilku lat

odsetek kar ograniczenia wolności orzekanych w pierw-

szej instancji przez sądy rejonowe utrzymuje się na

podobnym poziomie, ok. 10–11% (wobec ok. 60% kar

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem

ich wykonania).

Jedną z zasadniczych przyczyn takiego stanu

rzeczy był dotychczas nieefektywny i niefunkcjonal-

ny system wykonania omawianej kary, piętrzący

trudności natury organizacyjnej oraz nakładający

na sądy, kuratorów sądowych i podmioty, w których

skazani mogli wykonywać pracę społecznie użytecz-

ną, konieczność podejmowania zbyt wielu decyzji

oraz wykonywania zbyt wielu czynności o charak-

terze technicznym.

W rezultacie kara ta przestała

być postrzegana przez sędziów i prokuratorów, ma-

jących największy wpływ na kształtowanie środków

reakcji karnej w konkretnych sprawach, jako atrak-

cyjna z punktu widzenia jej zdolności do realizacji

celów zapobiegawczych, wychowawczych i tych

związanych z umacnianiem w społeczeństwie po-

szanowania prawa.

W odpowiedzi na dostrzeżone problemy Minister-

stwo Sprawiedliwości opracowało i poddało dalszym

etapom procesu legislacyjnego projekt ustawy, któ-

rego celem było uproszczenie i uelastycznienie pro-

cedur związanych z wykonaniem kary ograniczenia

wolności oraz zlikwidowanie zasadniczych w tym za-

kresie utrudnień.

W rezultacie podjętych działań

w dniu 5 listopada 2009 r. uchwalona została, obo-

wiązująca od dnia 8 czerwca 2010 r., ustawa o zmia-

nych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589), która wpro-

wadziła w omawianej dziedzinie szereg korzystnych

rozwiązań proceduralnych.

Do najważniejszych na-

leży zaliczyć:

— usprawnienie obiegu informacji pomiędzy są -

dem, kuratorem sądowym, skazanym oraz podmio-

tem, u którego skazany wykonuje pracę;

— odciążenie sądu w szczegółowych decyzjach do -

tyczących sposobu wykonywania kary ograniczenia

wolności poprzez powierzenie ich kuratorowi sądo-

wemu jako sprawującemu całościowy nadzór nad wy-

konywaniem tej kary i zastrzeżenie dla sądu jedynie

najbardziej istotnych decyzji merytorycznych (np.

w przedmiocie zamiany kary ograniczenia wolności

na karę zastępczą);

— poszerzenie kręgu podmiotów, w których praca

skazanego może być wykonywana;

— ograniczenie ciążących na podmiotach obo -

wiązków związanych z organizacją pracy skazanym,

przede wszystkim poprzez zwolnienie tych podmio-

tów od konieczności ponoszenia kosztów ubezpiecze-

nia skazanych i przerzucenie tego obowiązku na

Skarb Państwa;

— zwiększenie zdyscyplinowania skazanych po -

przez zobowiązanie kuratora sądowego do złożenia

wniosku o orzeczenie kary zastępczej w przypadku,

gdy skazany nie stawi się na wezwanie, oświadczy,

pracy w wyznaczonym terminie lub w inny sposób

lub wykonania ciążących na nim obowiązków;

— ułatwienie skazanym wykonywania kary po -

przez umożliwienie pracy w dni wolne od pracy;

— wyeliminowanie instytucji dozoru przy orzeka -

niu kary ograniczenia wolności;

— zapewnienie możliwości stosowania pełnego ka -

talogu obowiązków probacyjnych określonych w art. 72

Kodeksu karnego, co pozwoli na bardziej adekwatne

dostosowanie orzekanej sankcji karnej (np. poprzez

skierowanie na leczenie odwykowe lub do udziału

w programie korekcyjno-edukacyjnym).

Szczególną uwagę należy zwrócić na nowe brzmie-

nie przepisów art. 56 § 2 i 3 K.k.w., w myśl których

kara ograniczenia wolności może być wykonywana

we wszystkich podmiotach, dla których organ gminy,

skim, a także w państwowych lub samorządowych

jednostkach organizacyjnych oraz spółkach prawa

na rzecz instytucji lub organizacji reprezentujących

-wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach wycho-

wawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii,

cyjnych pomocy społecznej, fundacjach, stowarzysze-

niach i innych instytucjach lub organizacjach uży-

teczności publicznej niosących pomoc charytatywną.

Ustawa zawiera zatem możliwie najszersze, zgodnie

z aktualną praktyką wykonawczą, określenie kręgu

podmiotów, w których skazani mogą odbywać karę.

W myśl nowych przepisów zarówno zapewnienie,

jak i pozyskiwanie nowych miejsc pracy należy przede

wszystkim do samorządu.

Władze samorządowe zwy-

kle bowiem dysponują najpełniejszą wiedzą o działa-

jących na ich terenie podmiotach, w których ze wzglę-

du na ich potrzeby lub sytuację celowe jest wykorzy-

stanie nieodpłatnej pracy skazanych.

Nie została

jednak wykluczona możliwość pozyskiwania miejsc

pracy również przez kuratorów sądowych.

Podkreślenia także wymaga okoliczność, że zada-

nia podmiotu zatrudniającego sprowadzone zostały

do niezbędnego zakresu poprzez zredukowanie do

minimum administracyjnych czynności związanych

nywania pracy.

Dotychczas najważniejszą przeszkodą

w realnym wykonaniu kary ograniczenia wolności

było ponoszenie przez podmioty, w których praca

była wykonywana, kosztów związanych z wykona-

niem kar.

Chodzi tu o koszty związane z obligatoryj-

nym ubezpieczeniem skazanych od następstw nie-

szczęśliwych wypadków i od odpowiedzialności cy-

wilnej z tytułu wyrządzenia osobie trzeciej szkody

przy wykonywaniu pracy, poddaniem ich badaniom

lekarskim, wyposażeniem w odzież ochronną i obu-

1254

wie robocze oraz zapewnieniem środków ochrony in-

dywidualnej, przeszkoleniem w pełnym zakresie

z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, wypłaty

zryczałtowanego wynagrodzenia wyznaczonych pra-

cowników, łącznie ze składkami na ich ubezpieczenie

towanych Świadczeń Pracowniczych.

Obowiązujące

od dnia 8 czerwca 2010 r. przepisy ustawy oraz wy-

dane na ich podstawie przepisy wykonawcze (rozpo-

rządzenie ministra sprawiedliwości z dnia 1 czerwca

nywana kara ograniczenia wolności oraz praca spo-

łecznie użyteczna, Dz. U. Nr 98, poz. 634) pozosta-

wiły jedynie obowiązek zapoznania skazanego z prze-

pisami BHP w niezbędnym zakresie, odpowiednim

dla wykonywanej pracy, oraz wyposażenia skazanego

w odzież ochronną, obuwie robocze i środki ochrony

indywidualnej przewidziane na danym stanowisku

pracy.

Wyeliminowano natomiast między innymi

obowiązek wykonywania odpłatnych badań lekar-

skich, a także obowiązek ponoszenia kosztów ubez-

pieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków

i odpowiedzialności cywilnej za wyrządzoną szkodę.

Utrzymano jedynie pierwszy z wymienionych rodza-

jów ubezpieczenia, a związanymi z tym kosztami ob-

ciążono Skarb Państwa.

Wszystkie nakreślone zmiany, uwzględniając po-

stulaty praktyków, zmierzały do usunięcia zdiagno-

zowanych wcześniej barier i ukształtowania kary

ograniczenia wolności w taki sposób, aby była ona

wykonywana szybko i skutecznie oraz by stanowiła

odpowiedni stopień dolegliwości dla sprawcy, co po-

zwoli przywrócić jej zaufanie ze strony sędziów i uczy-

nić z niej realną alternatywę dla krótkoterminowych

kar pozbawienia wolności.

Jakkolwiek rzetelna weryﬁkacjaiocenadziałania

nowych przepisów prawnych wymaga upływu odpo-

wiednio długiego okresu, rozwiania ewentualnych

wątpliwości interpretacyjnych, wykształcenia i upo-

wszechnienia odpowiednich rozwiązań praktycznych

oraz zebrania i przeanalizowania stosownych danych

statystycznych za okres co najmniej dwóch lat, już

obecnie dostrzec można bardzo pozytywny wpływ

nowelizacji na praktykę orzeczniczą sądów powszech-

nych.

Liczba osób osądzonych w pierwszej instancji

przez sądy rejonowe, skazanych na karę ograniczenia

wolności na przestrzeni ostatnich kilku lat przedsta-

wia się bowiem następująco:

— 2004 r.

– 72 243 (14,7% wszystkich orzekanych

kar),

— 2005 r.

– 69 514 (13,7%),

— 2006 r.

– 60 105 (12,8%),

— 2007 r.

– 49 700 (11%),

— 2008 r.

– 40 774 (9,9%),

— 2009 r.

– 44 014 (10,7%),

— 2010 r.

– 48 723 (11,8%),

— 2011 r.

– 56 182 (12%).

Przytoczone dane pozwalają zaobserwować od-

wrócenie tendencji z lat 2004–2008 polegającej na

głębokim spadku liczby orzekanych kar ograniczenia

bach bezwzględnych.

Począwszy od roku 2009, liczba

ta ponownie rośnie, co pozwala wnioskować o traf-

ności i adekwatności podjętych przez Ministerstwo

Sprawiedliwości działań ustawodawczych i nadzor-

czych, skutkujących przekonaniem sądów o walorach

przedmiotowej sankcji karnej i możliwości jej sku-

tecznego egzekwowania.

Zważywszy iż istota zapytania pana posła dotyczy

zagadnień związanych ze współpracą organów wy-

miaru sprawiedliwości z organami samorządu tery-

torialnego, należy jednoznacznie stwierdzić, że takie

współdziałanie jest niezbędne dla zapewnienia efek-

tywności procesu wykonywania kary ograniczenia

wolności i realizacji przez nią podstawowych funkcji

resocjalizacyjnych.

Bez współpracy i koordynacji

działań ze strony sądów oraz wójtów, burmistrzów

i prezydentów gmin lub miast, w których te sądy

funkcjonują, zasadnicza intencja ustawodawcy w po-

staci upowszechnienia stosowania kary ograniczenia

wolności i podniesienia jej skuteczności nie zostanie

zrealizowana.

Aktywne uczestnictwo samorządów

w promowaniu i ułatwianiu wykonania sankcji alter-

natywnych wobec izolacji więziennej może przynieść

im wymierne korzyści społeczne i ﬁnansowe,choćby

w zakresie ograniczenia świadczeń socjalnych dla

członków rodziny skazanego oraz dla osób opuszcza-

jących placówki penitencjarne, co ma niebagatelne

znaczenie, jeśli uwzględni się znaczącą liczbę osób

corocznie odbywających karę pozbawienia wolności

oraz opuszczających zakłady karne i areszty śledcze.

Doskonalenie wzajemnych kontaktów oraz wypraco-

wywanie dobrych praktyk w zakresie współpracy

przy wykonywaniu kary ograniczenia wolności czy

też ogólnie przy tworzeniu systemu resocjalizacji

i reintegracji osób skazanych, które pozostają na wol-

ności, leży zatem w interesie nie tylko organów wy-

miaru sprawiedliwości, ale również przedstawicieli

lokalnych społeczności, stanowiąc przejaw realizacji

jednego z podstawowych zadań własnych samorządu

gminnego, mianowicie troski o zachowanie porządku

publicznego i bezpieczeństwa obywateli.

Mimo braku poważnych utrudnień związanych

z organizacją skazanym miejsc pracy Ministerstwo

Sprawiedliwości prowadzi aktywne działania mające

na celu wyjaśnianie przedstawicielom samorządów

terytorialnych obowiązujących w tym zakresie prze-

pisów oraz prezentowanie korzyści wynikających

z ich zaangażowania w proces readaptacji i reinte-

gracji skazanych.

W szczególności należy wskazać, że minister spra-

wiedliwości, dostrzegając i doceniając potencjał tere-

nowych rad do spraw społecznej readaptacji i pomocy

skazanym jako doskonałej platformy do wspólnego

organizowania, inicjowania i wspierania przedsię-

wzięć służących zapobieganiu przestępczości i spo-

łecznej readaptacji skazanych, w tym do nagłaśnia-

nia problematyki kary ograniczenia wolności oraz

poszukiwania jak najbardziej korzystnych w tym za-

kresie praktyk i rozwiązań, na początku październi-

1255

ka 2010 r. wystosował do wojewodów: śląskiego, po-

morskiego, świętokrzyskiego, opolskiego, zachodnio-

pomorskiego, mazowieckiego, dolnośląskiego, łódz-

kiego, lubuskiego i lubelskiego, pisma zawierające

prośbę o rozważenie możliwości powołania tego ro-

dzaju rad.

Oprócz opisanych wyżej zabiegów zachęcających

do powołania we wszystkich województwach tereno-

skazanym minister sprawiedliwości i jego zastępcy

odbywają cykliczne spotkania z przedstawicielami

samorządu terytorialnego oraz z przedstawicielami

mediów zajmujących się problematyką wymiaru

sprawiedliwości, których celem jest omawianie do-

tychczasowych doświadczeń związanych z wykony-

waniem kary ograniczenia wolności, nakreślenie

perspektyw współpracy na przyszłość w związku

z usprawnieniami, jakie wprowadziła nowelizacja

Kodeksu karnego wykonawczego z dnia 5 listopada

2009 r., oraz wypracowanie i spopularyzowanie do-

brych praktyk w tym zakresie.

Wskazać również należy, że w dniu 9 lipca 2010 r.

Ministerstwo Sprawiedliwości wystosowało do pre-

zesów wszystkich sądów okręgowych w Polsce pismo

zachęcające do przeanalizowania i praktycznego wy-

korzystania nowych rozwiązań prawnych przewi-

dzianych w opisanej wyżej nowelizacji.

Zwrócono

w nim uwagę na szereg szczegółowych rozwiązań

prawnych, zwłaszcza na poszerzenie kręgu podmio-

tów, w których praca skazanego może być wykony-

wana oraz zmniejszenie liczby obowiązków natury

ﬁnansowejiorganizacyjnej.

Podkreślonorównieżpo-

trzebę ścisłego współdziałania organów wymiaru

sprawiedliwości z organami samorządu terytorialne-

go oraz zachęcono do doskonalenia wzajemnych kon-

taktów w ramach lokalnych społeczności oraz wspól-

nego wypracowywania dobrych praktyk w zakresie

wykonywania nieizolacyjnych środków penalnych.

Wskazano przy tym na szereg wymiernych efektów

takiej współpracy w wybranych okręgach sądowych,

przyczyniających się do zwiększenia skuteczności

i szybkości postępowań wykonawczych.

W podsumo-

waniu zwrócono uwagę, że nowe regulacje mają szan-

sę poprawić skuteczność działania organów wymiaru

sprawiedliwości wobec zjawiska drobniejszej, lecz

uciążliwej przestępczości oraz obniżyć społeczne i ﬁ-

nansowe koszty izolacji więziennej osób, wobec któ-

rych możliwe jest zastosowanie innych, mniej dole-

gliwych, instrumentów reakcji prawnokarnej.

Inną kwestią jest natomiast problem zmiany po-

dejścia organizatorów pracy, którzy traktują pracę

społecznie użyteczną – według treści raportu NIK

– jako zło konieczne.

Po pierwsze, błędem jest rozpa-

trywanie społecznej użyteczności pracy skazanych

na karę ograniczenia wolności wyłącznie przez pry-

zmat efektów, jakie ta praca przynosi dla podmiotu

zobowiązanego do zapewnienia warunków do wyko-

nywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy.

Charak-

ter pracy społecznie użytecznej wykonywanej w ra-

mach kary ograniczenia wolności decyduje między

innymi o tym, że nie mają do niej zastosowania prze-

pisy powszechnego prawa pracy oraz rygory wynika-

jące z norm efektywności wykonanej pracy.

Trudno

wymagać, aby skazany rozliczany był z efektów wy-

konanej pracy tak jak pracownik zatrudniony na

podstawie stosunku pracy (umowa o pracę lub inne

formy nawiązania stosunku pracy).

Społeczna uży-

teczność pracy skazanych na karę ograniczenia wol-

ności przejawia się w innych, niedostrzeganych przez

autorów raportu NIK aspektach.

Przysporzenie ko-

rzyści społeczności lokalnej, jak należy postrzegać

społeczny cel tej pracy, to tylko jeden z aspektów wy-

konywania kary ograniczenia wolności.

Budowanie

w powszechnej świadomości społecznej przeświadcze-

nia o zadośćuczynieniu sprawcy przestępstwa po-

przez pracę na rzecz społeczności lokalnej, zwłaszcza

w sytuacji, gdy przestępstwo godziło w chronione

prawem dobra członków tej społeczności, jest nie

mniej ważnym aspektem wykonywania kary ograni-

czenia wolności.

Po drugie, praca skazanych na karę ograniczenia

wolności pozbawiona jest pewnych aspektów charak-

terystycznych dla pracy jednostronnie podporządko-

wanej.

Brak w szczególności czynników motywacyj-

nych takich jak bodźce ﬁnansowe(wynagrodzenieza

pracę) oraz pozaekonomiczne (możliwość awansu i roz-

woju, poczucie odpowiedzialności za zajmowane sta-

nowisko itp.)

Nietrudno zauważyć, że bodźce poza-

ekonomiczne wywodzące się z wyników badań nad

przyczynami zadowolenia i satysfakcji z pracy mają

sens tylko w wypadku pracy zawodowej, nie dotyczą

natomiast pracy osób skazanych na karę ogranicze-

nia wolności.

Powyższe wnioski i uwagi, oczywiste

z punktu widzenia elementarnych podstaw socjologii

i psychologii pracy, powinny być adresowane do pod-

miotów zobowiązanych do zapewnienia osobom ska-

zanym warunków do wykonywania nieodpłatnej kon-

trolowanej pracy na cele społeczne.

Odnosząc się do pytania zawartego w interpelacji,

podkreślić należy w pierwszej kolejności, że rolą re-

sortu jest jedynie stworzenie ram prawno-instytucjo-

nalnych wykonywania kary ograniczenia wolności,

choć już nie organizacyjnych, te bowiem spoczywają

na organach samorządu gminnego.

Z pewnością nie

jest też rolą ministra – jak wydaje się sugerować treść

interpelacji – dyscyplinowanie skazanych niesolidnie

wykonujących powierzoną im pracę, skoro zapewnie-

nie odpowiednich miejsc pracy oraz nadzoru nad jej

wykonywaniem należy do samorządu gminnego.

Po-

winno to skutkować stosownym uaktywnieniem

władz samorządowych poprzez informowanie zawo-

dowych kuratorów sądowych o uchylaniu się skaza-

nych na karę ograniczenia wolności od obowiązku

wykonywania pracy.

Obowiązujące ramy prawno-instytucjonalne do

podejmowania skutecznej współpracy pomiędzy sa-

morządem lokalnym i kuratorami sądowymi są zda-

niem resortu wystarczające, a współpraca ta zależy

tylko od dobrej woli organów samorządu terytorial-

nego.

Zwrócił na to szczególną uwagę wiceprezes Naj-

1256

wyższej Izby Kontroli w piśmie z dnia 25 lipca 2012 r.

adresowanym do ministra sprawiedliwości, w któ-

rym stwierdził między innymi, że „celem kontroli

było dokonanie oceny działań jedynie organów gmin

i podmiotów zobowiązanych do zapewnienia osobom

skazanym warunków do wykonywania nieodpłatnej

kary ograniczenia wolności”.

Wnosić stąd należy, że

wnioski i uwagi NIK dotyczące wykonywania tej

kary dotyczą w głównej mierze działań i zaniechań

samorządu lokalnego, a nie resortu sprawiedliwości,

który od lat inicjuje działania legislacyjne, organiza-

cyjne i promocyjne, o których już wspomniano, zmie-

rzające do sprawnego i efektywnego wykonywania

kar i środków karnych.

Przejawem działalności pra-

wodawczej ministerstwa jest w szczególności projekt

rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie

szczegółowego sposobu wykonywania obowiązków

stowarzyszenia, organizacje instytucje i osoby, któ-

rym powierzono sprawowanie dozoru, a także sposo-

bu i trybu wykonywania dozoru stosowanego w związ-

ku z orzeczonymi karami, środkami karnymi, zabez-

pieczającymi i proﬁlaktycznymioraztrybuwyzna-

czania przedstawicieli przez stowarzyszenia, organi-

zacje i instytucje.

Projekt ten jest obecnie na etapie

tzw. konsultacji międzyresortowych.

Wdrożenie pla-

nowanych uregulowań prawnych z pewnością można

potraktować jako kolejne systemowe rozwiązanie

zmierzające do wsparcia organów samorządu teryto-

rialnego w dążeniu do skutecznego wykonywania

kary ograniczenia wolności.

Dlatego odpowiadając na pytanie pana posła, pra-

gnę podkreślić, że resort sprawiedliwości stale podej-

muje działania (legislacyjne, organizacyjne i promo-

cyjne), które były między innymi przedmiotem zale-

ceń pokontrolnych NIK.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie lądowisk śmigłowców ratunkowych

(8481)

SPS-023-8481/12) pana Marka Kuchcińskiego, wice-

marszałka Sejmu, w sprawie lądowisk śmigłowców

ratunkowych, uprzejmie informuję, co następuje.

wania transportu sanitarnego, które stosować nale-

ży także w kontekście zdarzenia w Gostyniu, regu-

lują przepisy art. 161a–161e ustawy z dnia 27 sierp-

wotnej ﬁnansowanych ze środków publicznych na

podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotne-

go lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego ubezpie-

czonemu przysługuje bezpłatny przejazd środkami

szego podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń

padkach:

1) konieczności podjęcia natychmiastowego lecze-

nia w podmiocie leczniczym,

2) wynikających z potrzeby zachowania ciągłości

leczenia.

Artykuł 161d stanowi, iż świadczenia lotniczego

transportu sanitarnego ﬁnansowanesąprzezmini-

stra zdrowia oraz przez podmiot leczniczy zlecający

taki transport.

Zlecający ponosi koszty: paliwa,

koszty opłat trasowych i za lądowanie, przy czym

w przypadku transportu wykonywanego przy uży-

ciu śmigłowca bierze się pod uwagę lot rozpoczyna-

jący się od startu w bazie i kończący się po wylądo-

waniu w bazie po wykonanym transporcie pacjenta

lub materiałów biologicznych wykorzystywanego do

udzielania świadczeń zdrowotnych, które wymagają

specjalnych warunków transportu.

W przypadku

transportu wykonywanego przy użyciu samolotu bie-

rze się pod uwagę lot z pacjentem na pokładzie lub

lot z materiałami biologicznymi wykorzystywanymi

do udzielania świadczeń zdrowotnych, które wyma-

gają szczególnych warunków transportu.

Minister

zdrowia na podstawie umowy zawartej z Lotniczym

Pogotowiem Ratunkowym ﬁnansujenatomiastgoto-

wość do realizacji transportu sanitarnego.

Należy

podkreślić, że transport sanitarny nie może być re-

alizowany przy użyciu zespołów ratownictwa me-

dycznego, będących jednostkami systemu Państwo-

we Ratownictwo Medyczne.

Analizując działalność SPZOZ Lotnicze Pogoto-

wie Ratunkowe, należy rozróżnić dwa rodzaje misji.

Pierwszy to loty zespołów ratownictwa medycznego

(lotniczych) do wypadków i nagłych zachorowań,

gdzie możliwe jest lądowanie śmigłowca bezpośred-

nio na miejscu zdarzenia (pilot z powietrza wybiera

bezpieczne miejsce), a drugi to loty zespołów ratow-

nictwa medycznego (lotniczych).

Transport lotniczy

może być wykonywany, zgodnie z ustawą Prawo lot-

nicze i europejskimi wymaganiami w zakresie lotnic-

twa cywilnego JAR-OPS 3, wyłącznie na miejsca

określone w zbiorze informacji lotniczych AIP Pol-

ska, na lądowiska wpisane do ewidencji Urzędu Lot-

nictwa Cywilnego lub lądowiska opisane w Instruk-

1257

cji operacyjnej SPZOZ Lotnicze Pogotowie Ratun-

kowe, zatwierdzonej przez prezesa Urzędu Lotnic-

twa Cywilnego.

Należy podkreślić, że lądowisko

przyszpitalne musi spełniać wymagania określone

w europejskich wymaganiach w zakresie ułatwień

w lotnictwie cywilnym JAR-OPS 3 wprowadzonych

do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem

ministra infrastruktury z dnia 5 października 2004 r.

Kwestie dotyczące wymagań dla lądowisk przy szpi-

talnych oddziałach ratunkowych reguluje §3 pkt 7–10

rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 3 listopada

rektorzy podmiotów leczniczych nieposiadających

szpitalnych oddziałów ratunkowych do celów reali-

zacji lotniczego transportu sanitarnego powinni za-

bezpieczyć miejsce do lądowania śmigłowców ratun-

kowych, o podobnych parametrach jak te określone

w przepisach powyżej.

Minister zdrowia wystąpił z pismem do prezesa

Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawierającym prośbę

o przedstawienie opinii w sprawie odmowy lądowania

śmigłowca SPZOZ LPR w Gostyniu.

Prezes Urzędu

Lotnictwa Cywilnego w odpowiedzi na ww. pismo wska-

zał, iż transport międzyszpitalny traktowany jest jak

zwykły przewóz lotniczy i w związku z tym powinien

odbywać się z wykorzystaniem lądowisk spełniających

wymogi obowiązujących przepisów prawa.

Uprzejmie informuję, iż obowiązujące przepisy

wyraźnie odróżniają świadczenie towarzyszące, ja-

kim jest transport sanitarny, od medycznych czyn-

ności ratunkowych wykonywanych przez zespoły

ratownictwa medycznego, w tam także lotnicze.

Zgod-

wym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191,

dyczne czynności ratunkowe w warunkach pozaszpi-

talnych.

Natomiast każdy szpital zobowiązany jest

do zapewnienia transportu sanitarnego na rzecz swo-

ich pacjentów, w tym także transportu w standardzie

odpowiadającym zespołowi specjalistycznemu (tj. z le-

karzem systemu w składzie).

Koszt tego transportu

mieści się w kosztach świadczeń opieki zdrowotnej

zakontraktowanych u danego świadczeniodawcy przez

płatnika (NFZ).

Warunki transportu (np. stopień pil-

ności, transport kołowy, lotniczy, z lekarzem, bez le-

karza) określa lekarz wystawiający zlecenie.

W sytu-

acji, gdy podmiot leczniczy nie posiada w swoich

strukturach zespołów transportu sanitarnego na-

ziemnego, kierownik tego podmiotu leczniczego zo-

bowiązany jest zawrzeć umowę na realizację tych

świadczeń z innym podmiotem w taki sposób, aby

zapewnić ich należytą dostępność.

Podsumowując, mając na uwadze informacje przed-

łożone powyżej, należy stwierdzić, że przepisy praw-

ne w sposób czytelny określają zasady postępowania

i wymagania organizacyjne dla realizacji transpor-

tów międzyszpitalnych.

Wyniki wciąż toczących się

postępowań kontrolnych będą stanowiły materiał

do dalszej analizy oraz racjonalnych wniosków,

w tym także w zakresie ewentualnych zmian le-

gislacyjnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

w sprawie niewypłacenia podwykonawcom

autostrad zaległych należności (8482)

12, przy którym przekazano interpelację pana posła

Łukasza Zbonikowskiego w sprawie niewypłacenia

mie przekazuję następujące informacje.

W pierwszym oraz drugim pytaniu pan poseł

zwrócił się o wskazanie, dlaczego generalny dyrektor

dróg krajowych i autostrad wciąż nie dokonał spłaty

należności przedsiębiorcom, którzy zawarli umowę

blicznego na roboty budowlane, i kiedy i czy w ogóle

GDDKiA dokona ww. spłaty.

Zadając powyższe pyta-

nia pan poseł zauważył również, iż ustawa o spłacie

niektórych niezaspokojonych należności przedsię-

wień publicznych, weszła w życie 28 czerwca br., jed-

nak podwykonawcy autostrad do tej pory nie otrzy-

mali od GDDKiA należnego im wynagrodzenia.

Odnosząc się do powyższych pytań, uprzejmie in-

ności przedsiębiorców, wynikających z realizacji

br. weszła w życie.

Spłata należności w oparciu o przepisy ustawy

spokojonych należności przedsiębiorców, wynikają-

wie przeprowadzoną po jej wejściu w życie.

Z informacji publikowanych przez Generalną Dy-

kia.gov.pl/pl/a/11488/Pierwsze-wyplaty-dla-poszko-

1258

dowanych) wynika, iż pierwsi przedsiębiorcy poszko-

dowani przez wykonawców otrzymali w dniu 18 wrze-

śnia br. potwierdzenie spełnienia warunków określo-

nych w ustawie z dnia 28 czerwca 2012 r.

GDDKiA

przekazała również do Krajowego Funduszu Drogo-

wego dyspozycje realizacji przelewów uznanych zali-

czek.

Pieniądze na kontach pokrzywdzonych przed-

siębiorców powinny znaleźć się w ciągu najbliższego

tygodnia.

Na stronie internetowej GDDKiA opubli-

kowano również harmonogram składania wniosków

i realizacji płatności, o których mowa w ustawie

W odpowiedzi na pytanie trzecie, dlaczego odzy-

skanie należności przez tych przedsiębiorców, którzy

nie posiadają umów z GDDKiA, okazuje się być nie-

możliwe mimo wcześniejszych deklaracji o stworze-

niu ustawy, która rozwiąże również ich problemy

w przedmiotowej sprawie, przedstawiam poniższe

wyjaśnienia.

Przedmiotowa ustawa w art. 5 przewiduje wymo-

gi, jakie musi spełniać składane przez przedsiębiorcę

generalnemu dyrektorowi dróg krajowych i autostrad

zgłoszenie należności przysługujących mu od wyko-

nawcy zamówienia.

Do zgłoszenia należy dołączyć

oświadczenie przedsiębiorcy złożone pod rygorem od-

powiedzialności karnej, iż należności wymienione

w załączonych dokumentach wynikają ze zrealizowa-

nych i odebranych prac związanych z realizacją za-

mówienia publicznego oraz że nie są objęte gwarancją

udzieloną przez wykonawcę lub nie zostały zaspoko-

jone.

Do pisemnego zgłoszenia przedsiębiorca dołącza

kopie następujących dokumentów: doręczonego wy-

konawcy wezwania do zapłaty należności, którego

termin upłynął bezskutecznie, pozwu wniesionego

przeciwko wykonawcy o zapłatę należności albo zgło-

szenia wierzytelności w postępowaniu upadłościo-

wym oraz umowy zawartej między wykonawcą

a przedsiębiorcą.

Jeśli przedsiębiorca nie posiada ww.

dokumentów, może zamiast nich dołączyć do wnio-

sku pisemne oświadczenie wykonawcy o uznaniu na-

leżności przedsiębiorcy.

Zatem ustawa przewiduje

możliwość złożenia wniosku przez przedsiębiorcę,

który nie zawarł z wykonawcą umowy w formie pi-

semnej, jeśli przedsiębiorca dołączy do wniosku pi-

semne oświadczenie wykonawcy o uznaniu jego na-

leżności.

Zasady weryﬁkacjizgłoszeńskładanychdoGDD-

ona dokonana z należytą starannością, z jaką powin-

ny działać organy zobowiązane do przestrzegania

dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

Opisanawustawie

z dnia 28 czerwca 2012 r. procedura pozwoli na unik-

nięcie pochopnych wypłat ze środków publicznych.

Z poważaniem

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie planowanych zmian

w Siłach Zbrojnych RP (8483)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

RP (SPS-023-8483/12), uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

nierzy z wojska, informuję, że resort obrony narodo-

wej dostrzega ten problem.

W celu zachęcenia żołnie-

rzy do długoletniego pełnienia zawodowej służby

wojskowej systematycznie poprawiany jest system

motywacyjny oraz wizerunek Sił Zbrojnych Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Temu celowi mają służyć między

innymi podwyżka uposażeń o 300 zł od dnia 1 lipca

br., a także wprowadzenie, na mocy rozporządzenia

ministra obrony narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r.

zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków

(Dz. U. Nr 245, poz. 1639), zmian, dzięki którym

umożliwiono szeregowym i podoﬁceromotrzymywa-

nie dodatku motywacyjnego.

Na podstawie rozporzą-

dzenia ministra obrony narodowej z dnia 23 stycznia

datków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawo-

dowych (Dz. U. poz. 107) podwyższono mnożniki do-

datku motywacyjnego dla żołnierzy zawodowych

posiadających klasy kwaliﬁkacyjne.

Resort obrony narodowej podejmuje również dzia-

łania informacyjne wśród żołnierzy polegające na

upowszechnianiu pełnej wiedzy na temat przysługu-

jących należności żołnierzom zwalnianym do rezer-

wy (z informacją o zachowaniu dotychczasowych za-

sad).

Zwiększono także nacisk na poprawę atmosfery

pracy i warunków służby.

Ponadto do działań w powyższym zakresie należy

zaliczyć podjęte w resorcie obrony narodowej prace

wane są rozwiązania wpisujące się w oczekiwania

zarówno dowódców poszczególnych szczebli kierowa-

nia i dowodzenia Siłami Zbrojnym Rzeczypospolitej

Polskiej, jak i żołnierzy zawodowych.

Mają one służyć

zachęcaniu do podejmowania służby wojskowej przez

młodych Polaków, stabilizacji tej służby oraz zatrzy-

maniu żołnierzy w służbie zawodowej.

Projekt tej

ustawy aktualnie znajduje się w Rządowym Centrum

Legislacji.

Planuję się także zbudowanie nowych ścieżek roz-

woju zawodowego oraz wprowadzenie dalszych roz-

1259

wiązań w zakresie doskonalenia systemu uposażeń

i innych należności żołnierzy zawodowych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego programów

priorytetowych w planie modernizacji technicznej na

lata 2013–2022, informuję, że zgodnie z zatwierdzo-

nymi przez prezydenta RP,,Głównymi kierunkami

rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

–2022” priorytetem w zakresie modernizacji tech-

nicznej, poza obroną powietrzną (w tym przeciwra-

kietową), objęto zadania związane z uzyskaniem

mobilności Wojsk Lądowych oraz systemami infor-

macyjnymi.

W ramach zwiększenia mobilności i zdolności

Wojsk Lądowych planuje się między innymi konty-

nuowanie procesu wdrażania bojowych kołowych

transporterów opancerzonych Rosomak wraz z wer-

sjami specjalistycznymi, wprowadzenie nowych trans-

porterów opancerzonych na uniwersalnej mobilnej

platformie gąsienicowej oraz lekkich kołowych trans-

porterów do pododdziałów rozpoznawczych, a także

wprowadzenie śmigłowców wielozadaniowych i trans-

portowych.

W obszarze informacyjnym, obejmującym zinte-

growane systemy wsparcia dowodzenia oraz zobra-

zowania pola walki, planuje się realizować zadania

dotyczące infrastruktury i bezpieczeństwa oraz

wsparcia teleinformatycznego, identyﬁkacjibojowej

i monitorowania położenia wojsk, automatyzacji do-

wodzenia oraz ubezpieczenia lotów.

W zakresie pytań dotyczących obrony powietrznej

uprzejmie informuję, że współpraca z Niemcami,

Francją i innymi państwami w tej kwestii ma doty-

czyć pozyskania (opracowania) zestawów rakieto-

wych obrony powietrznej krótkiego i średniego zasię-

gu w oparciu o technologie będące w posiadaniu tych

państw – aktualnie niedostępne dla polskiego prze-

mysłu zbrojeniowego.

Omawiana problematyka obej-

muje między innymi rakiety, radary dla zestawów

średniego zasięgu itp.

Niemcy i Francja rozważają utworzenie wspólne-

go, europejskiego programu, mającego na celu opra-

cowanie zestawu średniego zasięgu z wykorzysta-

niem elementów opracowanych w projekcie MEADS

(następcy systemu Patriot) oraz we francuskim ze-

stawie średniego zasięgu SAMP-T.

Ponadto współ-

pracę w zakresie obrony powietrznej proponuje: Izra-

el – posiadający szereg własnych, jak i opracowanych

wspólnie z USA systemów przeciwlotniczych oraz

przeciwrakietowych, Norwegia – rozwijająca zestaw

rakietowy krótkiego zasięgu w oparciu o rakietę

amerykańską, Stany Zjednoczone Ameryki – głównie

w zakresie systemu Patriot.

Niemniej jednak, biorąc

pod uwagę nawiązanie współpracy międzynarodo-

wej, zakłada się w maksymalnym stopniu dążenie do

polonizacji systemów oraz włączenia w ich budowę

polskiego przemysłu zbrojeniowego.

Rozwiązanie ta-

kie powinno ułatwić proces eksploatacji nowych ze-

stawów przeciwlotniczych oraz obniżyć koszty zwią-

zane z ich pozyskaniem.

Dodatkowo zaangażowanie

przemysłu krajowego umożliwi transfer technologii

i pobudzenie gospodarki, a także stworzy nowe miej-

sca pracy oraz zapewni zwrot części kosztów w for-

mie odprowadzanych podatków.

Ponadto uprzejmie informuję, że Polska nie za-

mierza podejmować wyścigu technologicznego z USA

w związku z modernizacją obrony powietrznej.

Nasze

wysiłki modernizacyjne są realizowane w pełnej sy-

nergii z aktywnym zaangażowaniem w rozwój syste-

mu obrony przeciwrakietowej NATO i Stanów Zjed-

noczonych Ameryki w Europie.

Integracja narodo-

wych zdolności państw członkowskich we wspólnym

systemie NATO, w tym zdolności amerykańskich

i planowanych do pozyskania przez Polskę, przynie-

sie wymierne korzyści dla efektywnej obrony po-

wietrznej naszego kraju i całego Sojuszu.

Są to pro-

jekty wzajemnie uzupełniające się.

Istotne przy tym

jest, iż niezależnie od naszych planów modernizacyj-

nych niezmienione pozostają podstawowe założenia

oraz planowane korzyści strategiczne wynikające ze

współpracy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki

w zakresie obrony przeciwrakietowej.

W latach 2015–

–2018 w Polsce zostanie zbudowana i uruchomiona

amerykańska baza obrony przeciwrakietowej, która

dzięki zadeklarowaniu jej przez USA do systemu

obrony przeciwrakietowej NATO będzie także mogła

być wykorzystana w operacjach sojuszniczych.

Prze-

znaczona będzie przede wszystkim do zwalczania

rakiet balistycznych pośredniego i międzykontynen-

talnego zasięgu.

Priorytetem rozwoju naszego syste-

mu obrony powietrznej jest natomiast pozyskanie

zdolności obrony przeciwrakietowej krótkiego i śred-

niego zasięgu.

Dodatkowo uwypukla to spójność na-

szych narodowych wysiłków z rozwojem systemu

amerykańskiego.

Odnosząc się do pytań dotyczących Marynarki

Wojennej, informuję, że zgodnie z zatwierdzoną przez

ministra obrony narodowej oraz zaakceptowaną

przez prezydenta RP „Koncepcją rozwoju Marynarki

Wojennej RP” pierwszymi nowymi okrętami, które

planuje się wprowadzić do służby będą: w 2016 r.

– nowoczesny niszczyciel min, w 2017 r. – okręt pod-

wodny nowego typu.

Ponadto w latach 2018–2022

zakłada się pozyskanie kolejnego nowoczesnego nisz-

czyciela min i okrętu podwodnego nowego typu, okrę-

tu patrolowego, dwóch okrętów obrony wybrzeża,

okrętu wsparcia operacyjnego, okrętu rozpoznania

radioelektronicznego, okrętu hydrograﬁcznego,okrę-

tu ratowniczego.

Okręty podwodne nowego typu

mają zastąpić wycofywane okręty podwodne typu

Kobben, a nowoczesne niszczyciele min – niszczycie-

le min typu 206 i trałowce typu 207.

Nowe okręty

obrony wybrzeża oraz okręty patrolowe zastąpią wy-

cofywane fregaty rakietowe i korwetę zwalczania

okrętów podwodnych.

Wprowadzanie do służby no-

woczesnych pozostałych okrętów pozwoli na sukce-

sywne zastępowanie wysłużonych okrętów.

Odnosząc się do pytania pana posła Łukasza Zbo-

nikowskiego w sprawie funkcjonowania Wojsk Spe-

cjalnych, pragnę zapewnić, że przyszłość i właściwy

1260

rozwój Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a w szcze-

gólności jednostek tego rodzaju sił zbrojnych, jest

najważniejszą sprawą dla resortu obrony narodowej.

Każda decyzja podjęta w tym zakresie rozpatrywana

jest w sposób kompleksowy.

Projektowane zmiany

organizacyjne, w ramach planowanej reformy syste-

mu kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP,

nie dotyczą w najmniejszym stopniu szczebla taktycz-

nego (struktur oddziałów, pododdziałów), a więc jed-

nostek bojowych Wojsk Specjalnych.

Zmiany będą

dotyczyć organu dowodzenia nimi – Dowództwa

Wojsk Specjalnych.

Planuje się pozostawić je pod jed-

nolitym dowództwem, tylko podporządkowanym bez-

pośrednio w pionie operacyjnym.

Celem zmian będzie

utrzymanie oddziałów/pododdziałów Wojsk Specjal-

nych w wysokim reżimie gotowości bojowej, a co za

tym idzie, stworzenie możliwości skutecznego i szyb-

istniałej sytuacji.

Odpowiadając na pytanie dotyczące działań zwią-

zanych z opracowaniem polskiego programu wysła-

nia człowieka na Marsa, informuję, że resort obrony

narodowej nie posiada informacji na temat takiego

przedsięwzięcia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

ministra rozwoju regionalnego

w sprawie raportu NIK dotyczącego

rozbudowy infrastruktury koniecznej

do rozwoju Internetu szerokopasmowego (8484)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

-023-8484/12, uprzejmie informuję, co następuje.

1.

Czy od momentu zakończenia kontroli NIK na-

stąpiło przyspieszenie realizacji założeń programo-

wych?

Ocena NIK dotyczy realizacji projektów do listo-

pada 2011 r. i nie uwzględnia działań późniejszych,

istotnych dla wdrażania projektów telekomunikacyj-

nych.

Od 2011 r. nastąpiło znaczące przyspieszenie

pasmowych.

Projekty budowy szerokopasmowego Internetu

4) budowy sieci szerokopasmowych.

użytkownika).

Podpisano umowy o doﬁnansowanienaok.40%

1261

Wydatki rozliczone przez beneﬁcjentówwynoszą

wdrażająca programy europejskie ogłosi II nabór

Kwota alokacji przeznaczona na ww. konkurs będzie

ne jest jeszcze przeprowadzenie co najmniej jednego

naboru i zakontraktowanie wszystkich dostępnych

środków.

Na podstawie dotychczas zawartych umów widać,

2.

Jak duże są przedmiotowe opóźnienia i z czego

wynikają?

Projekty budowy sieci szerokopasmowych reali-

zowane w ramach programów operacyjnych są za-

gadnieniami o wiele szerszymi niż sama budowa in-

frastruktury telekomunikacyjnej.

Projekty te inge-

rują w bardzo wrażliwy i znaczący sektor gospodarki,

jakim jest sektor telekomunikacyjny, który de facto

dotychczas pozostawał poza sferą działalności admi-

nistracji publicznej, stąd też dobre przygotowanie

tych inwestycji determinuje w ogóle możliwość ich

realizacji.

W ramach wdrażania tego typu projektów ko-

nieczne jest prowadzenie uzgodnień m.in. z operato-

rami telekomunikacyjnymi, regulatorem (Urząd Ko-

munikacji Elektronicznej) i Komisją Europejską,

która bada przede wszystkim, czy projekty nie wpły-

wają negatywnie na konkurencję na rynku teleko-

munikacyjnym i której zgoda jest warunkiem dla

rozpoczęcia inwestycji.

Należy pamiętać, że wsparcie dla rozwoju sieci

szerokopasmowych może mieć bowiem miejsce tylko

tam, gdzie dotychczas sam rynek telekomunikacyjny

nie inwestował albo nie zamierza w najbliższych la-

tach inwestować.

Projekty w zakresie budowy sieci szerokopasmo-

wych napotykały na wiele problemów, które utrud-

niały sprawne wydatkowanie środków.

Jednakże

dzięki działaniom podejmowanym przez m.in. Mini-

sterstwo Rozwoju Regionalnego, Ministerstwo Ad-

ministracji i Cyfryzacji i samych beneﬁcjentówudało

się rozwiązać wiele kwestii problemowych.

Wybrano zewnętrzne doradztwo w projekcie sys-

temowym (realizowanym przez MAiC i ﬁnansowa-

nym w ramach działania 8.3 PO IG), a program „La-

tarników Polski cyfrowej” zatacza coraz szersze krę-

gi (prawie 3,5 tys. osób zgłosiło się do akcji).

„Odblokowanie miejscowości” (zmiana kryteriów

wyznaczania obszarów interwencji) w działaniu 8.4

PO IG zaowocowało zwiększonym zainteresowaniem

w kolejnych naborach projektów.

W Polsce Wschodniej wszystkie województwa

ogłosiły postępowania na wybór wykonawcy sieci/

partnera prywatnego.

Postępowania powinny zakoń-

czyć się do końca roku.

Mamy pozytywne przykłady

współpracy beneﬁcjentówzzarządamidróg,dzięki

czemu przy remontach i budowie były uwzględniane

kanały na potrzeby SSPW.

Warto także podkreślić,

iż projekty SSPW jako pierwsze w Polsce uzyskały

decyzję notyﬁkacyjną(zaprocesnotyﬁkacjiodpowia-

dało MRR).

Został wypracowany model wyznaczania

obszarów interwencji, który może być wykorzysty-

wany przez inne województwa.

Także w RPO mamy pozytywne przykłady, np. wo-

jewództwo wielkopolskie uzyskało decyzję notyﬁka-

cyjną, województwo dolnośląskie wybrało wykonaw-

cę sieci i uzyskało większość decyzji lokalizacyjnych.

W pozostałych województwach także trwają prace

związane z notyﬁkacjąpomocypublicznejiwyborem

wykonawców.

Należy pamiętać, że okres kwaliﬁkowalnościwy-

datków upływa z końcem 2015 r., tak więc pozostają

jeszcze 3 lata i 3 całe okresy budowlane na realizację

projektów.

3.

Czy widmo nieukończenia prac przed rokiem

środków pieniężnych są bardzo prawdopodobne?

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dostrzega

Jak już wspomniałam, nastąpiło znaczące przy-

spieszenie prac nad projektami z zakresu budowy

sieci szerokopasmowych.

Biorąc powyższe pod uwa-

nia środków dostępnych na rozwój sieci szerokopa-

smowych w Polsce.

Z poważaniem

Minister

1262

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie zamiarów rządu

względem spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych w świetle afery

wywołanej przez spółkę Amber Gold (8485)

12) uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

określają katalog czynności, które uznawane są za

czynności bankowe, przy czym ustawa różnicuje

czynności bankowe na czynności zastrzeżone wyłącz-

nie dla banków (art. 5 ust. 1) oraz czynności, które

mają przymioty czynności bankowej jedynie wów-

czas, kiedy wykonywane są przez banki (art. 5 ust.

2).

Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 ww. usta-

wy czynnościami, do których wykonywania upraw-

nione zostały wyłącznie banki, są:

1) przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych

2) prowadzenie innych rachunków bankowych;

3) udzielanie kredytów;

4) udzielanie i potwierdzanie gwarancji banko-

wych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw;

5) emitowanie bankowych papierów wartościo-

wych;

6) przeprowadzanie bankowych rozliczeń pienięż-

nych;

7) wydawanie instrumentu pieniądza elektronicz-

nego;

8) wykonywanie innych czynności przewidzia-

nych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach.

Jednocześnie ustawa Prawo bankowe w art. 5 ust.

5 dopuszcza wykonywanie czynności bankowych za-

strzeżonych wyłącznie dla banków przez jednostki

organizacyjne inne niż banki, jeżeli uprawniają je do

tego przepisy odrębnych ustaw.

Należy zauważyć, że

dytowych zostało przyznane spółdzielczym kasom

oszczędnościowo-kredytowym uprawnienie do wyko-

nywania czynności bankowych polegających na gro-

madzeniu środków pieniężnych wyłącznie swoich

członków oraz udzielania im pożyczek i kredytów.

Podkreślenia wymaga, że polski system prawa nie

deﬁniujepojęcia„parabanku”.

Równieżdoktrynado-

tychczas nie wypracowała konsensusu, w którego

ramach doszłoby do ostatecznego ustalenia treści

i zakresu pojęcia „parabanku”.

Zgodnie z jedną z de-

ﬁnicji,którapojawiłasięwliteraturze,zaparabanki

uznaje się grupę instytucji, które nie posiadają praw-

nego statusu banku, a gromadzą depozyty i udziela-

ją kredytów lub pożyczek

1)

.

W ramach tej deﬁnicjido

instytucji parabankowych zalicza się podmioty pro-

wadzące działalność depozytową, depozytowo-kredy-

tową, a także podmioty udzielające pożyczek ze środ-

ków własnych czy też wykonujące czynności banko-

we sensu largo

2)

.

Niedawno w literaturze przedmiotu

pojawiły się dwie nowe próby zdeﬁniowaniapojęcia

parabanku, prezentujące bardzo bliskie sobie podej-

ście.

Zgodnie z pierwszym z prezentowanych stano-

wisk tylko wykonywanie czynności rdzennie banko-

wych (core banking activities) stanowi o statusie

parabanku, a normatywną podstawą ich tworzenia

jest art. 5 ust. 5 ustawy Prawo bankowe

3)

.

Drugie

ujęcie opiera się na założeniu, że skoro instytucje pa-

rabankowe wykonują działalność bankową, której

istotą jest działalność depozytowa, kryterium ich wy-

różnienia również powinno być prowadzenie działal-

ności depozytowej jako działalności podstawowej

4)

.

W opinii Ministerstwa Finansów pojęciem „para-

banku” powinno określać się legalnie działający pod-

miot niebędący bankiem ani instytucją uprawnioną,

na podstawie odrębnych przepisów, do przyjmowania

legający nadzorowi ﬁnansowemu, sprawowanemu

przez odpowiednio umocowany w tym celu organ

nadzorczy.

Działalność spółdzielczych kas oszczęd-

nościowo-kredytowych nie powinna być rozpatrywa-

na w kontekście działalności parabankowej, w szcze-

gólności mając na uwadze szczególną formę prawną

SKOK-ów, jak również fakt objęcia kas nadzorem Ko-

misji Nadzoru Finansowego na podstawie ustawy

oszczędnościowo-kredytowych, która wejdzie w życie

Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe funk-

cjonują w formie spółdzielni, która zgodnie z art. 1

dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby

ków prowadzi wspólną działalność gospodarczą.

Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe pro-

wadzą zatem działalność, która jest kierowana do

1)

L. Góral, Instytucje „parabankowe” w ustawodawstwie

wybranych krajów Unii Europejskiej i w Polsce, PUG 1997,

nr 10, s.7.

2)

W. Srokosz, Instytucje parabankowe w Polsce, Wolters Klu-

wer, Warszawa 2011 r., s. 79.

3)

A.M. Jurkowska-Zeidler, Parabank [w:] Leksykon prawa

ﬁnansowego.100podstawowychpojęć.,A.

Drwiłło,D.

Maśniak

(red.), Warszawa 2009, s.271–272., podobnie: A.M. Jurkowska,

Instytucje parabankowe w polskim systemie bankowym, GSP,

t. VII, 2000, s. 230–233.

4)

W. Srokosz, Instytucje parabankowe…, op.

cit.

1263

ograniczonego kręgu osób będących członkami

spółdzielni.

Należy zauważyć, że istotnym elementem deﬁnicji

parabanku powinno być kryterium legalności dzia-

łania.

Przypisywanie pojęcia „parabanku” podmio-

tom prowadzącym swoją działalność w sposób niele-

galny jest w ocenie Ministerstwa Finansów nie-

uprawnione.

Zgodnie bowiem z przepisami ustawy

polegająca na przyjmowaniu środków pieniężnych

pod tytułem zwrotnym w celu obciążania ich ryzy-

kiem wymaga uzyskania zezwolenia Komisji Nad-

zoru Finansowego i jest poddana nadzorowi tegoż

organu, o ile przepisy szczególne nie stanowią ina-

czej.

Art. 171 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że każdy:

„Kto bez zezwolenia prowadzi działalność polegają-

cą na gromadzeniu środków pieniężnych innych

osób ﬁzycznych,prawnychlubjednostekorganiza-

cyjnych niemających osobowości prawnej, w celu

ciążania ryzykiem tych środków w inny sposób, pod-

lega grzywnie do 5 000 000 zł i karze pozbawienia

Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że

nieuprawnione jest twierdzenie zawarte w interpela-

cji pana posła, zgodnie z którym działalność spół-

dzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych utoż-

samiana jest i traktowana na równi z działalnością

podmiotów nielegalnie gromadzących depozyty.

Ponadto należy zauważyć, że działania zmierzają-

ce do objęcia działalności spółdzielczych kas oszczęd-

nościowo-kredytowych nadzorem Komisji Nadzoru

Finansowego były wynikiem systemowego znaczenia

tych instytucji dla sektora usług ﬁnansowych,mie-

rzonego liczbą członków oraz wartością zgromadzo-

nych środków.

Celem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 5 li-

stopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędno-

ściowo-kredytowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 855) jest

wzmocnienie funkcjonowania systemu spółdzielczych

kas oszczędnościowo-kredytowych, zapewnienie sta-

bilności działalności kas oraz bezpieczeństwa zdepo-

nowanych w nich środków pieniężnych.

Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są,

podobnie jak banki, instytucjami kredytowymi w ro-

zumieniu dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Euro-

177 z 30.06.2006 r., str. 1), gdyż ich działalność pole-

ga na przyjmowaniu depozytów oraz udzielaniu kre-

dytów na własny rachunek (por. art. 4 pkt 1 dyrek-

tywy).

Należy także zwrócić uwagę na szybki rozwój

działalności kas: liczba członków spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych w marcu 2012 r. wy-

nosiła niemal 2,5 mln osób wobec 2,2 mln osób na

koniec 2010 r., całkowita wartość złożonych w kasach

depozytów wynosiła w marcu 2012 r. niemal 15 mld zł

wobec 13 mld zł na koniec 2010 r., zaś kwota udzie-

lonych przez kasy pożyczek wzrosła z 9,7 mld zł na

koniec 2010 r. do 10,7 mld zł w marcu 2012 r.

Biorąc pod uwagę skalę prowadzonej przez kasy

działalności, dotychczasowe rozwiązania oparte na

nadzorze sprawowanym przez Krajową Spółdzielczą

Kasę Oszczędnościowo-Kredytową, którą tworzą

same kasy, mogłyby być niewystarczające dla ochro-

ny interesów ekonomicznych członków kas.

Stosownie do przepisów ustawy z dnia 5 listopada

2009 r. działalność spółdzielczych kas oszczędnościo-

wo-kredytowych zostanie od dnia 27 października

2012 r. objęta publicznym nadzorem sprawowanym

przez Komisję Nadzoru Finansowego.

W kontekście

dynamicznego rozwoju spółdzielczych kas oszczędno-

ściowo-kredytowych podmiot sprawujący państwo-

wy, zintegrowany nadzór nad rynkiem ﬁnansowym

wydaje się być instytucją, która pozwoli na skuteczną

ocenę ryzyka związanego z działalnością kas.

Kom-

petencje nadzorcze Komisji Nadzoru Finansowego

polegające m.in. na badaniu realizacji obowiązku

utrzymywania płynności płatniczej oraz współczyn-

nika wypłacalności kas pozwalają zapewnić prawi-

dłowość i bezpieczeństwo działalności prowadzonej

przez kasy.

Należy również wskazać na rozwiązania zapropo-

nowane w poselskim projekcie z dnia 12 lipca 2012 r.

których innych ustaw (druk nr 695) mające na celu

podniesienie poziomu bezpieczeństwa kas, w szcze-

gólności poprzez wprowadzenie obowiązkowego sys-

temu gwarantowania depozytów ich członków.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

- z upoważnienia ministra -

w sprawie działalności niektórych serwisów

internetowych (8486)

12) przekazującego interpelację posła na Sejm RP

pana Łukasza Zbonikowskiego w sprawie działalno-

ści niektórych serwisów internetowych uprzejmie

wyjaśniam, iż z informacji przekazanych na wstępie

interpelacji wynika, iż pan poseł wystąpił w związku

z działalnością serwisów internetowych, które zachę-

cają do darmowego ściągania plików takich jak mu-

zyka, gry, ﬁlmy oraz zdjęcia, stosując nieuczciwe

1264

praktyki, które wprowadzają użytkowników w błąd.

W przedmiotowej interpelacji pan poseł nie wskazał

jednak, o jakie konkretnie serwisy lub nieuczciwych

przedsiębiorców chodzi, ograniczając się do wskaza-

nia, iż jeden z takich serwisów reklamuje się hasłem

„10 dni pobierania bez opłat”.

Brak wskazania kon-

kretnego serwisu lub przedsiębiorcy, którego działal-

ność budzi zastrzeżenia pana posła, znacznie utrud-

nia dokonanie rzetelnej oceny tego typu działalności.

Niemniej przytoczone przez pana posła hasło rekla-

mowe „10 dni pobierania bez opłat” oraz następujący

po tym opis działania serwisu pozwala przypuszczać,

iż pan poseł nawiązuje do głośnego przypadku dzia-

łalności serwisu Pobieraczek.pl prowadzonego przez

wspólników spółki Eller Service SC.

Jeżeli powyższe

założenie jest prawidłowe, warto zauważyć, iż zarów-

no w sprawie wprowadzania konsumentów w błąd

reklamą, jak i w sprawie wysyłania konsumentom

wezwań do zapłaty postępowanie administracyjne

prowadziła prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów (prezes UOKiK), kończąc oba postę-

powania nałożeniem kar pieniężnych na Eller Servi-

ce SC1).

W pierwszej ze spraw prezes UOKiK w dniu

31 marca 2010 r. wydała decyzję administracyjną

nr RWR 6/2010, w której zakwestionowała praktyki

portalu Pobieraczek.pl. Postępowanie przeciwko wła-

ścicielom serwisu – spółce Eller Service – zostało wsz-

częte w październiku 2009 r.

Podstawą były liczne

wisu zachęceni hasłami sugerującymi, że usługa nic

nie kosztuje: „10 dni pobierania za darmo; Tak, chcę

testować przez 10 dni”.

Z informacji, które zebrał

UOKiK w trakcie postępowania, wynikało, że inter-

nauta, który chciał pobrać pliki, musiał najpierw za-

rejestrować się na portalu, podając imię, nazwisko,

runkiem była również akceptacja regulaminu.

po 10 dniach.

Zdaniem UOKiK taka praktyka jest

szyli zbiorowe interesy konsumentów, i nałożyła na

nić zakwestionowany sposób informowania o usłu-

talu treść decyzji.

Po rozpatrzeniu złożonego przez

Eller Service odwołania od powyższej decyzji Sąd

z dnia 27 lutego 2012 r. podtrzymał w mocy decyzję

prezesa UOKiK.

W odrębnym postępowaniu prezes UOKiK bada-

ła wezwania do zapłaty kierowane przez Eller Servi-

ce SC do konsumentów, o których wspomina pan po-

seł w interpelacji.

W wyniku postępowania prezes

UOKiK decyzją nr RWR 16/2012 z dnia 12 kwietnia

2012 r. zakazała Eller Service SC stosowania zarzu-

canych praktyk, nakładając karę pieniężną w wyso-

kości ponad 215 000 zł.

Z informacji, które zebrał

sumentom – dorosłym oraz dzieciom − którzy zawar-

li z portalem umowę, spółka Eller Service wysyłała

wiadomości przypominające o uiszczeniu opłaty.

nie i wprowadzenie konsumentów w błąd, aby osta-

tecznie zdecydowali się uregulować należność za

usługę.

W toku wszczętego we wrześniu 2011 r. po-

stępowania prezes UOKiK przeanalizowała kore-

spondencję, którą otrzymywali internauci korzysta-

jący z usług portalu.

Wątpliwości urzędu wzbudziły

listy sugerujące popełnienie przestępstwa oraz naka-

zujące zwrot kosztów działań windykacyjnych.

Inter-

nauci, którzy zawierając umowę z portalem, podali

nieprawdziwe dane w formularzu rejestracyjnym

otrzymywali pisma sugerujące, że popełnili przestęp-

stwo.

Wiadomości te były wysyłane w każdym przy-

padku, nawet gdy umowa została zawarta przez oso-

bę małoletnią.

Przykładowo: „(…)

W tym miejscu

stwa z art. 286 Kodeksu karnego, zagrożone karą

ście rozumiemy, iż w przypadku pani dziecka mogło

ściwy miejscowo sąd rodzinny i opiekuńczy”.

W opinii

UOKiK jedynie sąd, wydając wyrok może stwierdzić,

stępstwa.

Wiadomości, które otrzymują konsumenci, infor-

waniem należności, będą musieli zwrócić koszty win-

dykacyjne spółce.

Zastrzeżenia UOKiK wzbudza tak-

że nieokreślenie zakresu czynności windykacyjnych,

1)

nymi wersjami decyzji prezesa UOKiK (do pobrania w formacie

PDF) znajdują się na stronie: www.uokik.gov.pl.

1265

nych.

W opinii UOKiK powyższe praktyki miały na

łanie poczucia zagrożenia konsekwencjami prawny-

mi.

W efekcie zastraszony takimi informacjami kon-

sument mógłby dokonać zapłaty, nawet gdy umowa

byłaby nieważna, czego nie zrobiłby, gdyby nie presja

wzbudziło także niepotwierdzanie przez Eller Servi-

ce na piśmie wymaganych przez prawo informacji

– np. danych przedsiębiorcy, ceny usługi, prawo od-

stąpienia od umowy oraz czasie jej obowiązywania.

Internetowy przedsiębiorca zawierający z konsumen-

czenia usługi.

Warto pamiętać, że jeżeli przedsiębior-

ca nie potwierdził tych informacji w wymaganej for-

mie, czas na odstąpienie konsumenta od umowy wy-

dłuża się do 3 miesięcy.

Prezes UOKiK uznała, że

spółka Eller Service (właściciel portalu Pobieraczek.

pl) naruszyła zbiorowe interesy konsumentów.

Przed-

siębiorcy nakazano zaprzestanie stosowania kwestio-

Jak zatem wynika z powyższych informacji, wszel-

kie nieprawidłowości ze strony Eller Servis SC, które

godzą w zbiorowe interesy konsumentów, spotkały

się z adekwatną reakcją organów państwa powoła-

nych do egzekwowania przepisów prawa zgodnie

z konstytucyjną zasadą, iż organy państwa mogą

nych przez przepisy prawa.

Odnosząc się do uwag dotyczących zawierania

w sieci umów z dziećmi, w pierwszej kolejności nale-

ży wyjaśnić, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem

zawartym w interpelacji, że proceder zawierania

w sieci umów dotyczy w dużej mierze dzieci, które

według polskiego prawa nie posiadają osobowości

prawnej i nie można podpisywać z nimi żadnych

umów.

Zgodnie z fundamentalnym dla całego prawa

cywilnego aktem prawnym Kodeks cywilny, pełną

nia (która ukończyła lat 18), która nie została ubez-

własnowolniona całkowicie lub częściowo.

Niemniej

jednak nie oznacza to w żadnym przypadku, iż osoba,

która nie ukończyła 18 lat, nie może zawierać żad-

nych umów – przyjęcie takiej koncepcji prowadziłoby

np. do sytuacji, w której jakiekolwiek zakupy w skle-

pie spożywczym (z punktu widzenia prawa dokony-

wane poprzez umowę sprzedaży zawieraną za pomo-

cą czynności faktycznych) mogłyby być robione wy-

łącznie przez osoby pełnoletnie.

Zauważyć należy, iż

zgodnie z Kodeksem cywilnym osoba, która nie jest

pełnoletnia, ale ukończyła lat 13, ma ograniczoną

zdolność do czynności prawnych, co oznacza, iż może

swobodnie zawierać umowy w bieżących, drobnych

sprawach życia codziennego.

W przypadku umów po-

ważniejszych, na podstawie których osoba ograniczo-

na w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobo-

wiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna

ściej rodzica).

W takim przypadku ważność umowy

zależy od tego, czy przedstawiciel ustawowy (rodzic)

taką umowę potwierdzi.

Dzieci, które nie ukończyły

lat 13, w zasadzie nie mają zdolności do czynności

prawnych (nie mogą zawierać umów), jednak i w tym

przypadku umowa z takim dzieckiem stanie się waż-

na (prawnie wiążąca) pod warunkiem, iż jest to umo-

wa należąca do umów powszechnie zawieranych

oraz została wykonana, a jednocześnie nie pociąga

czynności prawnych.

Polski porządek prawny prze-

widuje zatem możliwość zawierania umów cywilno-

prawnych z osobami niepełnoletnimi.

Warto zauwa-

żyć, iż bardzo często dostawcy różnych usług dostęp-

nych w Internecie wymagają od użytkowników po-

dania daty urodzenia, równie często odmawiając

świadczenia usługi osobom niepełnoletnim, jeżeli ofe-

rowane usługi są nieodpowiednie dla osób niepełno-

letnich.

Niestety niejednokrotnie nieletni użytkow-

nicy, chcąc pomimo to korzystać z danej usługi, po-

dają nieprawdziwe dane na temat swojego wieku,

czego dostawcy tego typu usług najczęściej nie są

w stanie zweryﬁkować.

Prawidłowa ocena tego aspektu sprawy wymaga

również zwrócenia uwagi na fakt, iż w zasadzie

wszystkie usługi, z których internauci korzystają

w sieci odpłatnie lub nieodpłatnie, świadczone są na

podstawie umowy zawieranej w sieci albo poprzez

czynność faktyczną (wejście na daną stronę i korzy-

stanie z niej oznacza akceptację regulaminu), albo

poprzez oświadczenie woli złożone elektronicznie (za-

znaczanie pola potwierdzającego zgodę i akceptację

regulaminu).

W takim przypadku o treści umowy

decyduje zaakceptowany regulamin, a sam mecha-

nizm zawierania umów w ten sposób, określany mia-

nem adhezyjnego, jest od wielu lat stosowany we

wszystkich branżach, gdzie dokonywane są masowo

transakcje z konsumentami, np. dowolne zakupy

w sklepie (regulamin sklepu), umowy telekomunika-

cyjne, bankowe, ubezpieczeniowe i wiele innych.

Za-

tem korzystanie z dowolnego serwisu internetowego

zarówno nieodpłatnego (np. portal informacyjny), jak

i odpłatnego, odbywa się na podstawie umowy o świad-

czenie usług drogą elektroniczną, zawieranej bardzo

często przez czynność faktyczną niepełnoletniego

użytkownika.

Wszelkie działania, których celem by-

łoby ograniczenie niepełnoletnim możliwości zawie-

rania umów w sieci (z zastrzeżeniem, iż chodzi o umo-

wy, które zgodnie z Kodeksem cywilnym mogą być

przez takie osoby zawierane), mogłyby mieć nega-

tywne skutki dla możliwości korzystania przez te

osoby z podstawowych usług oferowanych również za

darmo w Internecie.

Podstawowym problem jest nie

tyle ochrona niepełnoletnich przed zawieraniem

umów w sieci, ale zabezpieczenie niepełnoletnich

przed umowami i treściami, do których z różnych

względów dostępu mieć nie powinni, a jednocześnie

1266

zapewnienie, iż nieuczciwi przedsiębiorcy (występu-

jący w takim samym natężeniu w świecie realnym

jak wirtualnym) będą ponosili konsekwencje swoich

działań.

Odnosząc się do kwestii poruszonych w pytaniu

pierwszym przedmiotowego wystąpienia, tj. czy Mi-

nisterstwo Administracji i Cyfryzacji ma w planach

przedsięwzięcie działań mających na celu ukrócenie

opisanych praktyk stosowanych przez serwisy inter-

mie informuję, iż obecnie w Polsce obowiązują liczne,

rozbudowane przepisy prawa, których celem jest

ochrona interesów konsumentów (również tych naj-

młodszych), zarówno w świecie wirtualnym, jak i re-

alnym.

Warto zauważyć, iż Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji bierze udział w kształtowaniu

przepisów prawa w powyższym zakresie (które jak

wykazano, są co do zasady wystarczające), natomiast

egzekwowanie tych przepisów należy do wyspecjali-

zowanych organów i służb takich jak UOKiK, UKE,

URE, Policja, prokuratura itd.

Jak przedstawiono

powyżej, przepisy chroniące konsumentów w sytu-

acjach opisanych w interpelacji zostały praktycznie

i skutecznie zastosowane przez prezesa UOKiK, któ-

ra w dwóch decyzjach zakazała stosowania tych

praktyk, nakładając na nieuczciwego przedsiębiorcę

kary pieniężne.

Biorąc to pod uwagę, trudno dopa-

trzyć się potrzeby wprowadzania poważniejszych

zmian w przepisach prawa.

Jednocześnie należy

wskazać na potrzebę i wagę edukowania, informowa-

nia oraz podnoszenia świadomości konsumentów,

również tych najmłodszych, na temat korzyści oraz

niebezpieczeństw obecnych w sieci.

Nie ma skutecz-

niejszej ochrony przed nieprawidłowościami w sieci

jak umiejętność rozpoznawania zagrożeń oraz wie-

dza na temat podstawowych zasad zachowania w sie-

ci, gwarantujących użytkownikom bezpieczeństwo,

zarówno osobiste, jak i majątkowe.

W związku z powyższym Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji, również za pośrednictwem Urzę-

du Komunikacji Elektronicznej, aktywnie uczestni-

czy i włącza się w liczne akcje i kampanie informa-

cyjne, których celem jest podnoszenie świadomości,

w szczególności najmłodszych użytkowników sieci.

W odniesieniu do kwestii poruszonej w pytaniu

drugim, tj. dlaczego obecne przepisy prawne nie po-

zwalają na skuteczną walkę z tego typu działaniami

serwisów internetowych, należy podkreślić, iż w oce-

nie Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji obowią-

zujące przepisy prawa, wspomagane działaniami

edukacyjnymi i informacyjnymi, co do zasady pozwa-

wisów internetowych, czego dowodem są przedsta-

wione powyżej rozstrzygnięcia prezesa UOKiK.

Na-

leży zauważyć, iż instytucją powołaną do ochrony

zbiorowych interesów konsumentów jest UOKiK,

również w sieci, egzekwując liczne przepisy prawa

nakładające na przedsiębiorców zakazy i nakazy

określonego zachowania w sytuacji zawierania z kon-

sumentami umów w sieci.

Do podstawowych aktów

prawnych, przewidujących rozwiązania chroniące

konsumentów, adresowanych do przedsiębiorców za-

wierających z konsumentami umowy (również w sie-

nie niektórych praw konsumentów oraz o odpowie-

dzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt nie-

drogą elektroniczną (Dz. U Nr 144, poz. 1204, z późn.

łaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U.

Nr 171, poz. 1206) oraz ustawa z dnia 16 kwietnia

zowaną przez UOKiK w interesie publicznym ochro-

ną zbiorowości konsumentów, każdy konsument dys-

ponuje instrumentami indywidualnej ochrony praw-

nej, szerzej opisanymi w przygotowanym przez UOKiK

poradniku

2)

skierowanym do osób, które uważają, iż

zostały poszkodowane przez serwis Pobieraczek.pl.

W ślad za UOKiK należy wyjaśnić, iż jeżeli przedsię-

biorca umieszcza na stronie internetowej informacje

handlowe, w tym reklamę, zachęcające konsumentów

do skorzystania z oferowanych przez niego usług

świadczonych drogą elektroniczną, które wprowa-

dzają w błąd konsumentów, a konsument na podsta-

wie tych informacji podejmuje decyzję dotyczącą za-

warcia umowy, której nie podjąłby, gdyby nie działał

pod wpływem błędu − takie działanie przedsiębiorcy

stanowić będzie nieuczciwą, wprowadzającą w błąd

praktykę rynkową.

W przypadku stosowania przez

przedsiębiorców nieuczciwej praktyki rynkowej kon-

sument może skorzystać z ochrony swych praw na

drodze sądowej.

Konsument może wystąpić z po-

wództwem do sądu w sytuacji, gdy praktyka rynkowa

stosowana przez przedsiębiorcę zagraża lub narusza

jego interes.

Dochodzenie roszczeń następuje na pod-

stawie art. 12 ww. ustawy o przeciwdziałaniu nie-

uczciwym praktykom rynkowym.

Konsument może

wystąpić z następującymi roszczeniami:

1) zaniechania tej praktyki;

3) złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświad-

4) naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach

czeń oraz zwrotu przez przedsiębiorcę kosztów zwią-

zanych z nabyciem produktu;

5) zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na

2)

Dostępnym w wersji elektronicznej na stronie: http://www.

uokik.gov.pl/aktualnosci.php?news_id=1970.

1267

Warto zaznaczyć, że w przypadku stosowania

przez przedsiębiorcę nieuczciwej praktyki rynko-

wej wprowadzającej w błąd ciężar udowodnienia,

że nie stanowi ona takiej praktyki spoczywa na

przedsiębiorcy.

Takie przerzucenie ciężaru dowodu

na przedsiębiorcę ma na celu zapewnienie ochrony

konsumentów jako słabszych uczestników rynku

i umożliwienie im realnych możliwości dochodze-

nia swoich praw.

Ponadto konsument zawierający umowę o świad-

czenie usług drogą elektroniczną pozostający w błę-

dzie co do treści czynności prawnej na podstawie

art. 88 Kodeksu cywilnego może uchylić się od skut-

ków prawnych złożonego pod wpływem błędu oświad-

czenia woli, w którym wyraził wolę zawarcia umowy

o świadczenie takiej usługi.

W celu unieważnienia

umowy konsument powinien złożyć przedsiębiorcy

na piśmie oświadczenie, z którego jasno będzie wy-

nikać, iż zawarł umowę pod wpływem błędu, i w związ-

ku z powyższym uchyla się od skutków prawnych

złożonego oświadczenia woli w tym zakresie.

Zgodnie

z art. 88 § 2 Kodeksu cywilnego uprawnienie do uchy-

lenia się od skutków prawnych oświadczenia woli

roku od jego wykrycia.

Jeżeli przedsiębiorca, które-

mu konsument złoży oświadczenie o uchyleniu się od

skutków wadliwego oświadczenia woli, będzie kwe-

stionować takie uchylenie się, wówczas może wystą-

pić do sądu z powództwem o świadczenie przeciwko

konsumentowi.

W takim przypadku o ważności czyn-

ności prawnej ostatecznie zadecyduje sąd.

W sytuacji, gdy zostanie wykazane, że umowa

o świadczenie usług drogą elektroniczną została za-

warta przez osobę, która nie ukończyła lat 13, a więc

osobę nieposiadającą zdolności do czynności praw-

nych, wówczas umowa taka będzie nieważna.

Nato-

miast w przypadku, gdy umowę zawarła osoba, która

ganej zgody przedstawiciela ustawowego (np. rodzi-

ca), wówczas taka umowa jest nieważna, jeżeli nie

zostanie potwierdzona przez przedstawiciela ustawo-

wego.

Należy mieć także na uwadze, iż w przypadku

gdy przedsiębiorca poniesie szkodę w związku np.

z podaniem nieprawdziwych danych przez konsu-

menta, może on wystąpić z roszczeniem odszkodo-

wawczym do sądu przeciwko małoletnim lub ich

przedstawicielom ustawowym.

Ponadto konsument, który zawarł umowę o świad-

czenie usług drogą elektroniczną, może skorzystać

z prawa odstąpienia od umowy, o ile zaistniały wska-

ww. ustawy o ochronie niektórych praw konsumen-

tów i odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez

nie niektórych praw konsumentów), przedsiębiorca

świadczący usługi za pomocą środków porozumiewa-

nia się na odległość (czyli m.in. za pośrednictwem

Internetu), zawierając umowę z konsumentem, jest

zobligowany do powiadomienia go, najpóźniej z chwi-

lą złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umo-

wy, o przysługującym konsumentowi prawie odstą-

pienia (rezygnacji) od umowy w terminie 10 dni,

z jednoczesnym wskazaniem wyjątków, o których

od umowy wyłączone jest m.in. w wypadku rozpoczę-

cia świadczenia usług, za zgodą konsumenta, przed

upływem terminu 10 dni, w którym konsument może

odstąpić od umowy, o ile strony nie umówiły się ina-

czej).

Istotne jest jednakże, iż stosownie do przepisu

sumentów przedsiębiorca najpóźniej w momencie roz-

poczęcia spełniania świadczenia wynikającego z umo-

wy zawartej na odległość (np. w Internecie), zobowią-

zany jest potwierdzić konsumentowi na piśmie m.in.

udzieloną informację o prawie odstąpienia od umowy.

W przypadku gdy przedsiębiorca zaniecha wykona-

nia tego obowiązku, termin, w którym konsument

warcia.

Jeżeli jednak konsument po rozpoczęciu bie-

gu tego terminu otrzyma potwierdzenie, termin ule-

ga skróceniu do 10 dni od tej daty.

Należy podkreślić,

iż prawo odstąpienia od umowy zawartej na odle-

głość, o ile strony umowy nie umówiły się inaczej, nie

przysługuje konsumentowi, jeżeli rozpoczęto świad-

czenie usług, za zgodą konsumenta, przed upływem

od umowy bez podania przyczyn (vide: art. 10 ust. 3

tów).

Powyższy przepis znajdzie więc zastosowanie

w przypadku, gdy konsument zawierając umowę

o świadczenie usług drogą elektroniczną, rozpocznie

np. pobieranie plików.

Odnosząc się do pytania trzeciego, tj. czy plano-

wane są zmiany w przepisach prawa tak, aby ukrócić

stosowanie podobnych chwytów przez serwisy inter-

netowe, uprzejmie informuję, iż biorąc pod uwagę

wyjaśnienia przedstawione w odpowiedzi na pytania

1 i 2, należy przyjąć, iż w chwili obecnej nie ma po-

trzeby dokonywania poważniejszych zmian w prze-

pisach prawa w omawianym zakresie.

Jednocześnie

informuję, iż trwają prace rządowe nad projektem

ustawy implementującej do krajowego porządku

prawnego przepisy dyrektywy Parlamentu Europej-

skiego i Rady 2011/83/UE w sprawie praw konsu-

mentów, która w sposób zdecydowany podnosi stan-

dardy ochrony konsumentów, w szczególności konsu-

mentów dokonujących zakupów oraz korzystających

z usług w sieci (prace legislacyjne prowadzone są

w Ministerstwie Sprawiedliwości).

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w 2012 r.

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji opraco-

wano dokument pn. „Społeczeństwo informacyjne

w liczbach”

3)

zawierający dane statystyczne prezen-

3)

http://mac.gov.pl/dzialania/jest-nowy-raport-spoleczenstwo-in-

formacyjne-w-liczbach/.

1268

tujące stan rozwoju społeczeństwa informacyjnego

w Polsce.

Poniżej przedstawiam tabelę zawierającą podsta-

wowe dane na temat dostępu do sieci na przestrzeni

ostatnich lat (tabela 1).

Warto podkreślić, iż porównując wyniki z powyż-

szej tabeli z krajami takimi jak Węgry, Łotwa i Por-

tugalia, charakteryzującymi się podobną do Polski

wartością wskaźnika gospodarstw domowych z sze-

rokopasmowym dostępem do Internetu w 2006 r.,

to właśnie w Polsce odnotowano najwyższy wzrost

w tej dziedzinie do roku 2010.

Obszerne dane licz-

bowe oraz wyjaśnienia zawarte są w dokumencie

„Społeczeństwo informacyjne w liczbach”, dostęp-

nym w wersji elektronicznej na stronie: http://mac.

gov.pl/dzialania/jest-nowy-raport-spoleczenstwo-in-

formacyjne-w-liczbach/

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

przewodniczącego

Rządowej Rady Ludnościowej

w sprawie walki z kryzysem demograﬁcznym

w związku z projektem „Założenia polityki

ludnościowej Polski 2012” (8488)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do pi-

sma Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 wrze-

śnia br. (znak: DSPA-4810-8106-(1)/12) przekazują-

cego interpelację posła Szymona Giżyńskiego w spra-

wie walki z kryzysem demograﬁcznymwzwiązku

z projektem „Założeń polityki ludnościowej Polski

wiedź na ww. interpelację

w zakresie pytań dotyczą-

cych wprowadzenia uła-

twień w zakresie godzenia

ról zawodowych z opieką

nad niesamodzielnymi człon-

kami rodziny.

Czy rząd zamierza, jeśli

tak, to kiedy, wprowadzić

zmiany zapowiedziane w do-

kumencie „Założenia polity-

ki ludnościowej Polski”

w rozdziale I.1.4:

— należy promować

elastyczne systemy pracy

i różne formy urlopów za-

równo dla kobiet, jak i dla

mężczyzn; zwiększać po-

daż odpowiednich, przy-

stępnych cenowo i wyso-

kiej jakości usług opieki

nad dziećmi poniżej wie-

ku, w którym zaczyna się

obowiązek szkolny, a także zapewniać większe moż-

liwości opieki nad innymi ﬁnansowoniesamodziel-

nymi członkami rodziny oraz zachęcać pracodawców

do oferowania swoim pracownikom usług opieki nad

dziećmi;

— kontynuacja programu wydłużania urlopów

macierzyńskich i urlopów ojcowskich; wprowadzenie

zmian powinno być poprzedzone badaniami nad

ewentualnym wpływem wydłużenia urlopów na sy-

tuacje zawodową kobiet matek/mężczyzn ojców oraz

na konsekwencje ekonomiczne;

— kontynuacja programu wydłużania dodatko -

wego (fakultatywnego) urlopu macierzyńskiego (oj-

cowskiego);

— zróżnicowanie długości urlopu od liczby dzieci

pod opieką; I etap – wydłużenie urlopu przy urodze-

niu drugiego dziecka;

— weryﬁkacjazasadkorzystaniazurlopówwy -

chowawczych w celu zapewnienia większej swobody

w korzystaniu z tego uprawnienia bez zagrożenia dla

poziomu życia rodziny i pozycji rodziców na rynku

pracy;

— stopniowe podwyższanie wieku dziecka jako

uprawniającego do korzystania z urlopu (obecnie do

ukończenia 4 lat) z zachowaniem dotychczasowego

wymiaru urlopu (36 miesięcy);

— wprowadzenie odpisu podatkowego kosztów

opieki nad dziećmi w żłobkach i przedszkolach

— wprowadzenie dodatku do zasiłku rodzinnego

na pokrycie opłat za opiekę instytucjonalną nad dzieć-

mi (w żłobkach i przedszkolach) (dla rodzin o docho-

dach na poziomie uprawniającym do świadczeń ro-

dzinnych);

1269

— ulgi podatkowe dla pracodawców doﬁnansowu -

jących opiekę w żłobkach i przedszkolach dla dzieci

swoich pracowników?

I.1.

Sytuacja demograﬁcznaPolskiulegaodwielu

lat pogorszeniu, także na tle innych krajów Unii Eu-

ropejskiej.

Informuje o tym systematycznie Rządowa

Rada Ludnościowa w corocznych raportach o „Sytu-

acji demograﬁcznejPolski”.

U podstaw podjęcia prac nad polityką ludnościową

w Polsce, będących w gestii Rządowej Rady Ludno-

ściowej, leżą analizy procesów demograﬁcznychiich

potencjalnych skutków.

Procesy takie jak: tworzenie

się i rozpad rodzin oraz gospodarstw domowych,

płodność, umieralność, migracje zachodzące w Polsce

charakteryzują się dynamicznymi zmianami.

Nastę-

pują zmiany wzorców tworzenia rodzin, postaw i za-

chowań prokreacyjnych.

Obniża się częstotliwość

zawierania pierwszych małżeństw oraz odkładania

decyzji o zawarciu związku małżeńskiego w czasie,

co w następstwie wpływa na postawy prokreacyjne.

Przy świadomym ograniczaniu dzietności całkowitej

wpływa to na procesy rozwoju rodziny.

Obserwuje się systematyczne wydłużanie się ży-

cia ludzkiego.

Jest to wynikiem zmniejszania się ry-

zyka zgonu niemowląt, dzieci i osób dorosłych, jed-

nakże nadal Polskę dzieli dystans od przodujących

pod tym względem krajów europejskich.

Jednocze-

śnie obserwuje się niezadowalający postęp w ograni-

czaniu zachorowań i umieralności na szereg chorób

tzw. cywilizacyjnych.

Zmniejszyły się w znacznym stopniu migracje we-

wnętrzne.

Nasiliły się jednak migracje zagraniczne,

zwłaszcza o charakterze zarobkowym.

Członkostwo

Polski w Unii Europejskiej oznacza swobodny prze-

pływ ludności, co również oddziałuje na natężenie

i kierunki tych przepływów.

Przebieg procesów demograﬁcznychwpływajuż

w znacznym stopniu na stan i strukturę ludności Pol-

ski, zwłaszcza liczebność i strukturę według wieku

oraz na zmiany proporcji ludności w wieku produk-

cyjnym i poprodukcyjnym.

Kontynuacja dotychcza-

sowych trendów w tym zakresie w Polsce powodować

będzie głębokie dysproporcje w relacjach między ko-

lejnymi pokoleniami, a także – zmniejszanie się licz-

by ludności.

I.2.

Rządowa Rada Ludnościowa (RRL) jest orga-

nem doradczym prezesa Rady Ministrów w sprawach

dotyczących zagadnień demograﬁcznych i polityki

ludnościowej.

Do jej zadań należy m.in. inicjowanie

prac legislacyjnych i opiniowanie aktów prawnych

w zakresie polityki ludnościowej.

W tym zakresie naj-

ważniejszym obszarem działania RRL są prace nad

przygotowaniem założeń programu polityki ludno-

ściowej w Polsce.

Podjęte one zostały z inicjatywy

Rządowej Rady Ludnościowej już w 2004 r..

Decyzja

w tej sprawie była następstwem zapisów Deklaracji

I Kongresu DemograﬁcznegowPolsce(2001–2002),

w której uczestnicy kongresu apelowali o podjęcie

skoordynowanych działań pozwalających na zahamo-

wanie niekorzystnych trendów demograﬁcznych.

Rządowa Rada Ludnościowa powołała Zespół ds.

opracowania założeń programu polityki ludnościo-

wej, składający się z pracowników naukowych z róż-

nych ośrodków w kraju oraz przedstawicieli resortów

realizujących zadania związane z polityką ludnościo-

wą.

W efekcie tych prac w 2004 r. opracowano doku-

ment „Założenia programu polityki ludnościowej

w Polsce”, który został opublikowany w raporcie RRL

„Sytuacja demograﬁcznaPolski”w2006r.

W ramach działalności Rządowej Rady Ludno-

ściowej decyzją nr 1 przewodniczącego RRL z dnia

14 stycznia 2011 r.*

)

został powołany Zespół do spraw

aktualizacji ww. założeń programu działań w zakre-

sie polityki ludnościowej z 2004 r., w skład którego

weszli członkowie rady – przedstawiciele nauki oraz

ministerstw (w związku z § 4 ust. 1 zarządzenia

w sprawie Rady do Spraw Koordynacji działań mię-

dzyresortowych w zakresie polityki ludnościowej).

Zespół pod przewodnictwem pani prof. dr hab.

Bożeny Balcerzak-Paradowskiej przygotował projekt

„Założeń polityki ludnościowej Polski 2012”.

Przed-

stawiany obecnie projekt „Założeń…” jest wynikiem

prac nad aktualizacją i weryﬁkacją poprzedniego.

Potrzeba weryﬁkacjiwynikazanalizyprzebiegupro-

cesów demograﬁcznychiichrzeczywistychipoten-

cjalnych skutków oraz konieczności intensyﬁkacji

działań mogących zahamować niekorzystne zjawiska

w procesach demograﬁcznych.

Przebiegtychproce-

sów następuje w zmienionych – w stosunku do 2004 r.

– warunkach społeczno-gospodarczych (wejście do

Unii Europejskiej, kryzys ekonomiczny, dążenie do

przebudowy systemu ﬁnansówpublicznychitp.),po-

litycznych i kulturowych.

W celu stworzenia możliwości kontynuowania re-

alizacji przyjętych wówczas celów i kierunków dzia-

łań przyjęto większość założeń, na których opierał

się poprzedni dokument.

Uwzględniono nowe lub

zmodyﬁkowanepriorytety,celeszczegółowe(celedo

osiągnięcia) i rozwiązania szczegółowe, pozwalające

na realizację założonych celów.

Dokument wzboga-

cono o wskazania podmiotów odpowiedzialnych (za-

angażowanych) za realizację poszczególnych celów

oraz potencjalne źródła ﬁnansowaniaplanowanych

przedsięwzięć.

Projekt „Założeń polityki ludnościowej Polski

2012” na etapie tworzenia nie był przedmiotem ana-

lizy i konsultacji w Ministerstwie Finansów.

Należy

zauważyć, iż dokument ten nie ma charakteru doku-

mentu rządowego, do którego realizacji zobowiązała

się Rada Ministrów.

Projekt „Założeń polityki ludnościowej Polski

2012” był przedmiotem obrad i oceny Rządowej Rady

Ludnościowej, a następnie, po uwzględnieniu uwag

i propozycji uzupełnień, został przedłożony pod ob-

rady II Kongresu Demograﬁcznego2012.

*

)

1270

Postulat zorganizowania II kongresu został wy-

sunięty podczas obrad I Kongresu Demograﬁcznego,

który odbywał się w latach 2001–2002.

Na pilną po-

trzebę interdyscyplinarnego przeanalizowania za-

chodzących w naszym kraju procesów demograﬁcz-

nych zwracała uwagę Rządowa Rada Ludnościowa

w swoich corocznych raportach o sytuacji demogra-

ﬁcznejPolski.

Postulattenznalazłrównieżakcepta-

cję komitetu stałego Rady Ministrów.

Z inicjatywy Rządowej Rady Ludnościowej w dniach

22–23 marca 2012 r. rozpoczął obrady II Kongres

Demograﬁczny„PolskawEuropie–Przyszłośćde-

mograﬁczna”,nadktórymhonorowypatronatobjął

prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pan Bronisław

Komorowski, a uczestnictwo w komitecie honorowym

kongresu przyjęli: prezes Rady Ministrów, marszał-

kowie Sejmu i Senatu oraz prymas Polski.

II Kongres Demograﬁcznyktóregoważnymcelem

jest zaproponowanie działań na rzecz zahamowania

negatywnych procesów i skierowanie Polski na ścież-

kę rozwoju demograﬁcznego,jestokazjądozaintere-

sowania problematyką rozwoju demograﬁcznegokra-

ju gremiów naukowych, rządowych, samorządowych,

organizacji pozarządowych, Kościołów i możliwie

wszystkich Polaków.

Temu służy przyjęta formuła

kongresu.

Do uczelni wyższych, instytutów i innych placó-

wek naukowo-badawczych, zajmujących się zagadnie-

niami związanymi z rozwojem ludnościowym, wysła-

na została informacja nt. kongresu, zawierająca m.in.

propozycję ich aktywnego udziału w kongresie w cią-

gu całego 2012 r.

Zaangażowanie to może przejawiać

się w różny sposób.

W kolejnych miesiącach 2012 r. zostały, są i będą

organizowane konferencje, sympozja, seminaria i spo-

tkania tematycznie zbieżne z zagadnieniami dysku-

towanymi w trakcie inauguracji kongresu.

Ich

uczestnikami są także członkowie komitetu kongre-

su oraz członkowie Rządowej Rady Ludnościowej.

Organizatorzy oczekują szczególnej aktywności śro-

dowisk zainteresowanych problematyką rozwoju lud-

nościowego Polski.

Informacja o II Kongresie Demo-

graﬁcznymznajdujesięnastroniewww.stat.gov.pl.

Komitet kongresu proponuje, aby organizatorzy

konferencji, sympozjów, seminariów i innych spotkań

ogólnopolskich lub regionalnych o tematyce demo-

graﬁcznejskorzystalizmożliwościpublikacjiwyni-

ków.

Komitet zachęca osoby zajmujące się zagadnie-

niami związanymi z problematyką ludnościową do

zgłaszania się do uczestnictwa w kongresie oraz do

nadsyłania opracowań własnych, z możliwością ich

publikacji w materiałach kongresowych.

Równocze-

śnie komitet kongresu zwróci się do organizatorów

ww. konferencji z prośbą o uwzględnienie w ich pro-

gramie prezentacji projektu „Założeń polityki lud-

nościowej Polski 2012” oraz dyskusji nad „Założe-

niami....”.

Umożliwi to zapoznanie się z „Założeniami...” sze-

rokiego kręgu osób zainteresowanych problematyką

demograﬁcznąPolskiorazzgłoszenieuwagorgani-

zatorom kongresu, z możliwością ich zaprezentowa-

nia na sesji końcowej kongresu, która odbędzie się

w dniach 22–23 listopada 2012.

Na zakończenie II kongresu zespół pod przewod-

nictwem pana prof. dr hab. Michała Kleibera, preze-

sa Polskiej Akademii Nauk przygotuje i przedłoży

uczestnikom do uchwalenia dokument programowy

w formie Deklaracji II Kongresu Demograﬁcznego,

który będzie drogowskazem dla władz i społeczeń-

stwa w działaniach na rzecz poprawy kondycji demo-

graﬁcznejPolski.

Tekst założeń jest zamieszczony na stronie www.

stat.gov.pl w zakładce II Kongres Demograﬁczny.

I.3.

Założenia programu polityki ludnościowej wy-

znaczają kierunki działań, niezbędnych do osiągnię-

cia przyjętych celów.

Dokument obejmuje zarówno

kierunki, które są już przyjęte i znajdują się w róż-

nych fazach operacjonalizacji, jak i kierunki nowe,

niezbędne do realizacji poszczególnych celów.

Ich re-

alizacja nie zawsze jest możliwa w obecnej sytuacji

ekonomicznej kraju, natomiast uznanie ich za uza-

sadnione pozwoli na określenie działań możliwych

do realizacji etapowo lub w dalszej perspektywie.

Za

taki horyzont czasowy przyjęto rok 2020.

Kierując się troską o urealnienia możliwości osią-

gnięcia wyznaczonych celów i priorytetów, wiele kie-

runków działań można uznać za propozycje warian-

towe.

Pozwoli to na ich wybór i dostosowanie do po-

trzeb i możliwości na danym etapie wdrażania poli-

tyki ludnościowej.

„Współczesna polityka ludnościowa wpływa na kształ-

towanie procesów ludnościowych pośrednio, poprzez

stosowanie odpowiednich instrumentów polityki spo-

łecznej (w tym: polityki rodzinnej, mieszkaniowej,

edukacji, ochrony zdrowia, zabezpieczenia społeczne-

go, zatrudnienia) i polityki gospodarczej, odpowied-

nich dla pożądanego przebiegu tych procesów”.

Przyjęcie tej deﬁnicjioznacza,że:

— głównym celem polityki ludnościowej jest od -

działywanie na procesy związane z tworzeniem się

i funkcjonowaniem rodzin, rozrodczością, poprawą

stanu zdrowia i ograniczaniem umieralności oraz na

procesy migracyjne, tak aby ich przebieg sprzyjał

kształtowaniu optymalnego stanu i struktury ludno-

ści, zapewniających biologiczną ciągłość i zrównowa-

żony rozwój społeczno-ekonomiczny;

— dla osiągnięcia tych celów wykorzystane po -

winny być wszystkie środki i metody stosowane

w polityce społecznej i gospodarczej państwa; tak sze-

rokie traktowanie polityki ludnościowej wynika z ana-

lizy wzajemnych relacji między uwarunkowaniami

zrównoważonego rozwoju społeczno-ekonomicznego

a procesami demograﬁcznymi;

— głównym podmiotem realizującym cele polity -

ki ludnościowej powinno być państwo, odpowiedzial-

ne za tworzenie systemu prawa i warunków społecz-

no-ekonomicznych oddziałujących na procesy demo-

graﬁczne;państwodzieliswojezadaniaiuprawnie-

nia między organy rządowe (centralne) i samorządo-

1271

we (lokalne), odpowiedzialne za poszczególne obsza-

ry działań;

— podmiotami realizującymi cele polityki ludno -

ściowej powinny być również: organizacje pozarzą-

dowe, kościoły różnych wyznań, związki zawodowe,

organizacje pracodawców, a w określonym zakresie

również podmioty gospodarcze (pracodawcy); włą-

czenie wielu podmiotów w realizację celów polityki

ludnościowej umożliwia większą elastyczność dzia-

łania i dostosowania środków do osiągania zamie-

rzonego celu.

Osiągnięciu celów ogólnych, wynikających z za-

proponowanej deﬁnicji,sprzyjaćpowinnarealizacja

celów szczegółowych, takich jak:

— zmiany w postawach i zachowaniach indywi -

dualnych i społecznych wobec zawierania małżeństw

i zakładania rodziny;

— zmiany w postawach i zachowaniach prokre -

acyjnych na rzecz realizacji planów dotyczących

dzietności (świadomego zwiększania przeciętnego

poziomu dzietności);

— podnoszenie jakości życia wszystkich pokoleń,

zwłaszcza młodego pokolenia, pozwalającej na jego

rozwój „jakościowy”, rozumiany jako poprawa stanu

zdrowia i poziomu edukacji, stwarzającego szanse na

pełne uczestnictwo w życiu społeczno-gospodarczym

i kulturalnym kraju i w zintegrowanej Europie;

— zapewnienie aktywnego uczestnictwa wszyst -

kim pokoleniom w rozwoju demograﬁcznym i spo-

łeczno-ekonomicznym kraju.

Dla realizacji założonych celów powinny być okre-

ślone kierunki działań obejmujące, w ramach polityk

szczegółowych (w zakresie polityki społecznej i go-

spodarczej) i stosowanych przez nie instrumentów,

następujące obszary:

— praca (działania na rzecz uzyskania pracy i do -

chodów z tego tytułu, ograniczania bezrobocia, roz-

woju przedsiębiorczości i samozatrudnienia);

— zabezpieczenie społeczne (świadczenia rodzin -

ne, ubezpieczenia społeczne, pomoc społeczna);

— mieszkalnictwo;

— ochrona zdrowia (usługi medyczne, środowisko

naturalne, środowisko pracy, odżywianie i żywność,

edukacja zdrowotna);

— edukacja (system edukacji, w tym edukacja

ustawiczna i edukacja prorodzinna).

Realizacja celów polityki ludnościowej opierać się

będzie na następujących zasadach prowadzenia poli-

tyki aktywnej, rozumianej jako:

— działania polegające na „tworzeniu warunków”

sprzyjających lub niezbędnych dla osiągnięcia dane-

go celu;

— wykorzystanie aktywizujących form i metod

działania, pozwalających różnym grupom ludności na

bezpośredni udział w projektowanych działaniach;

— wielości podmiotów, pozwalających na lepsze

rozpoznanie potrzeb, większą elastyczność działania,

umożliwiającą lepsze dostosowanie środków do osią-

gania zamierzonych celów;

— wielości i różnorodności stosowanych instru -

mentów i metod działania, powiązanych z obszarami

szczegółowych polityki o charakterze bezpośrednim

(nastawionych na realizację określonego celu zmian

w procesach demograﬁcznych) i pośrednim (mają-

cych inne cele, ale przynoszące skutki dla przebiegu

tych procesów).

Za główne cele polityki ludnościowej w Polsce

uznaje się:

Cel I – Tworzenie warunków sprzyjających po-

wstawaniu rodzin, przede wszystkim poprzez zawie-

rania małżeństw i realizację planów prokreacyj-

nych,

Cel II – Tworzenie warunków sprzyjających inte-

gracji w starzejącym się społeczeństwie – zmniejsze-

nie skali zagrożenia wykluczeniem społecznym ludzi

starszych, niesamodzielnych i niepełnosprawnych,

Cel III – Poprawa stanu zdrowia ludności i ogra-

niczanie umieralności,

Cel IV – Określenie kierunków i zasad polityki

migracyjnej polski w dobie integracji europejskiej.

Cel I: Poprawa warunków sprzyjających powsta-

waniu i funkcjonowaniu rodzin oraz warunków

sprzyjających rodzeniu dzieci i zwiększaniu liczby

urodzeń

1.

Ogólna charakterystyka procesów demograﬁcz-

nych

Małżeństwa

Obserwowany od początku lat 90. spadek liczby

zwieranych małżeństw w 2004 r. został zahamowany

i od tego też roku do roku 2008 następował corocznie

stopniowy wzrost ich liczby.

W roku 2009 – w porów-

naniu do roku poprzedniego – ponownie nastąpił spa-

dek liczby zwieranych małżeństw do 250,8 tys.,

a w 2010 r. liczba zawartych związków wyniosła

228,4 tys., czyli o ponad 20 tys. mniej niż rok wcze-

śniej.

W opinii demografów jest to początek tendencji

schyłkowej wynikający z faz demograﬁcznegowyżu

i niżu.

Istotna zmiana nastąpiła jednak w dynamice

zawierania małżeństw: od 2008 r. jest więcej mał-

żeństw zawieranych niż ulegających rozwiązaniu.

W roku 2010 nadwyżka ta wyniosła ponad 6,3 tys.

O ile w latach 2004–2008 obserwować można było

stopniowy wzrost skłonności do zawierania mał-

żeństw, to w roku 2009 współczynnik zawierania

małżeństw uległ obniżeniu (w przeliczeniu na 1000

mieszkańców).

W 2004 r. wynosił on 5,0 i wzrastał

do roku 2008 do wartości 6,8, a w 2009 r. spadł do

wartości 6,6.

W 2010 r. wartość tego wskaźnika, cho-

ciaż nadal wyższa niż w 2004 r., zmniejszyła się

o kolejne 0,8 punktu.

Powyższy trend widoczny jest

W polskim społeczeństwie utrwala się skłonność

do odsuwania w czasie, na coraz późniejsze lata życia,

decyzji o zawarciu związku małżeńskiego.

Zmiany te

wskazują na kontynuację trendu przemian wzorca

zawierania małżeństw w Polsce i utrwalanie się prze-

mian określanych jako druga transformacja demo-

graﬁczna(drugieprzejściedemograﬁczne).

Takzwa-

ny wiek środkowy nowożeńców przesuwa się ku coraz

1272

starszym grupom.

Na początku lat 90. ponad połowa

mężczyzn zawierających małżeństwo nie osiągała

wieku 25 lat, natomiast w 2000 r. stanowili oni 42%

nowożeńców, a w 2010 r. było ich już tylko 20%.

do 62% w 2000 r., i niespełna 39% w roku 2010.

Pierwsze związki małżeńskie zawierane są przez oso-

by coraz starsze, a tym samym rodziny zakładane są

przez osoby bardziej dojrzałe społecznie, o większej

samodzielności ﬁnansowej.

Oilewroku2004związ-

ki, w których oboje małżonkowie pracowali zarobko-

wo, stanowiły prawie połowę wszystkich zawieranych

małżeństw, to w końcu tej dekady (2010 r.) stanowi-

ły one ponad 2/3.

Posiadanie dochodów z pracy wy-

daje się być coraz silniej znaczącym czynnikiem wa-

runkującym decyzje matrymonialne.

Coraz wyższy wiek nowożeńców ma jednak nega-

tywny wpływ na procesy prokreacyjne, gdyż później-

sze zawieranie małżeństw oznacza najczęściej niższą

dzietność rodzin.

W ciągu ostatniej dekady zmniejszyła się liczba

i odsetek małżeństw zawieranych przez osoby w mło-

dym wieku (mężczyźni 18–20 lat, kobiety 16–17 lat),

zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

W 2004 r. związki

te stanowiły 3,6% w przypadku mężczyzn i 0,5%,

w przypadku kobiet.

W roku 2010 wskaźniki wynio-

sły odpowiednio: 1,7 i 0,2.

Z jednej strony oznacza

to coraz mniejszą liczbę małżeństw zawieranych

przez bardzo młode, często niedojrzałe emocjonalnie

i społecznie osoby.

Z drugiej jednak, w sytuacji ro-

snącej liczby urodzeń pozamałżeńskich w tej grupie

wieku, tendencja powyższa może świadczyć o braku

sformalizowania związków tych osób w sytuacji cią-

ży kobiety.

Na zmiany postaw wobec małżeństwa wskazują

m.in. dane demograﬁczne,informująceozmniejsza-

jącej się liczbie małżeństw zawieranych po raz pierw-

szy.

Wzrasta natomiast udział związków powtórnych

dla jednego lub obojga małżonków, co potwierdza co-

raz mniejszą trwałość związków małżeńskich.

Na

zmianę postaw wobec małżeństwa i kohabitacji wska-

zują także dane o wzroście liczby związków niesfor-

malizowanych (partnerskich).

O utrwalaniu się ogra-

niczonej skłonności do formalizowania związków

partnerskich świadczy coraz wyższy przeciętny wiek

osób zawierających małżeństwa czy – po części – ro-

snąca liczba dzieci rodzących się w związkach nie-

sformalizowanych.

Słabnie nadal trwałość związków

małżeńskich: w roku 2004 na 1000 nowo zawartych

małżeństw wskaźnik rozwodów wyniósł 293,2, nato-

miast w 2010 r.

– 268,5, przy czym od 2009 r. obser-

wuje się tu tendencję wzrostową.

W roku 2010 zano-

towano 61,3 tys. rozwodów, podczas gdy w roku 2004

– przy niższej liczbie zawieranych małżeństw – było

ich 56,3 tys. Zjawisko to zwiększa swój zakres wśród

małżeństw na wsi.

O ile w roku 2004 rozwody na

wsi stanowiły 18,2% wszystkich takich zdarzeń, to

w roku 2010 wskaźnik ten wzrósł do 21,2%.

Urodzenia, płodność kobiet, dzietność rodzin

W procesach związanych z liczbą rodzących się

dzieci rokiem przełomowym, kiedy wyhamowaniu ule-

gły rysujące się od lat 80. minionego stulecia tendencje

spadkowe, był rok 2004.

Od tego roku stopniowo wzra-

sta liczba rodzących się dzieci i natężenie urodzeń

w przeliczeniu na 1000 mieszkańców, a trend ten ma

swoje podstawowe źródło w fakcie dojścia do okresu

prokreacyjnego pokolenia wyżu demograﬁcznego

z początku lat 80.

Demografowie podkreślają, że za-

notowany po raz pierwszy od lat 90. wzrost liczby uro-

dzeń (od 2004 r.) wynika przede wszystkim z większej

liczby decydujących się na pierwsze dziecko

1)

.

Wzrastają – od 2004 r. – wskaźniki płodności ko-

biet, wyraźniej jednak w grupach powyżej 25. roku

życia, co wskazuje na realizowanie głównie odroczo-

nych planów prokreacyjnych W roku 2004 liczba uro-

dzeń żywych w przeliczeniu na 1000 kobiet w grupie

20–24 lata wynosiła 61, a w grupie 25–29 lat – 89.

W roku 2010 analogiczne wskaźniki wyniosły 56 (spa-

dek o 5 pkt) i 94 (wzrost o 5 pkt).

Zwiększają się też

stopniowo wartości współczynników dzietności ogól-

nej: z 1,227 w 2004 r. do 1,382 w roku 2010.

Wciąż

też pozostają one wyższe na wsi niż w miastach.

O ile w 2004 r. współczynnik ten na wsi wynosił

1,400, a w miastach 1,124, to w 2010 r. na wsi osią-

gnął wartość 1,486, a w miastach 1,309.

Wzrost ten

związany jest jednak z pierwszymi i drugimi urodze-

niami, natomiast obniża się dzietność w przypadku

kolejnych, trzecich i dalszych urodzeń.

Nie bez związ-

ku z tym trendem jest coraz wyższy wiek małżonków,

którzy ograniczają realizację planów posiadania ko-

lejnych dzieci.

2.

Uwarunkowania zmian

Procesy demograﬁcznedotyczącezawierania/roz-

padu małżeństw, płodności kobiet i dzietności rodzin

zmieniły kierunek w roku 2004 – w dużym stopniu

z powodu wejścia w okres aktywności prokreacyjnej

roczników wyżu demograﬁcznego z początku lat

osiemdziesiątych XX wieku.

Jednakże obok tego

czynnika zmiany demograﬁczne kształtowały się

również pod wpływem wielu różnokierunkowych

procesów, wśród których – jak się wydaje – najsilniej

rysuje się oddziaływanie czynników:

— kulturowych (w tym uwarunkowania dotyczą -

ce podziału ról kobiet i mężczyzn i równego trakto-

wania);

— strukturalnych (sytuacja na rynku pracy);

— ekonomicznych (poziom i warunki życia);

— instytucjonalnych (rozwiązań polityki ro -

dzinnej).

Rodzina, małżeństwo i dzieci to wartości utrzy-

mujące się na czele hierarchii deklarowanych przez

większość Polaków i Polek, także w przypadku mło-

dego pokolenia.

Najpopularniejszy model życia rodzinnego w Pol-

sce to mała rodzina (nuklearna), złożona z rodziców

i dzieci.

Znacznie rzadziej jest to szerszy krąg rodzin-

1)

„Sytuacja demograﬁcznaPolski.

Raport2008–2009”,Rzą-

dowa Rada Ludnościowa, Warszawa 2009, rozdz.

III pkt 2, s. 71.

1273

ny, w skład którego wchodzą dziadkowie, rodzice

i dzieci.

Blisko co dziesiąty Polak i Polka reprezentu-

je jednoosobowe gospodarstwo domowe i tyle samo

jest gospodarstw złożonych z dwojga małżonków nie-

posiadających dzieci.

przypadków realizowany model rodziny jest zgodny

z preferowanym.

Dotyczy to jednak głównie rodzin skła-

dających się z małżonków z dzieckiem lub dziećmi.

Posiadanie dzieci jest niemal powszechnie dekla-

rowaną potrzebą młodych i dorosłych generacji

2)

.

Naj-

częściej deklarowana jest chęć posiadania dwójki

dzieci.

Preferowana liczba potomstwa w znacznym

stopniu odbiega jednak od faktycznie posiadanej.

Co

czwarta osoba z deklarujących chęć posiadania dzie-

ci pozostaje bezdzietna, a w pozostałych przypadkach

realizacja planów prokreacyjnych zatrzymuje się po

urodzeniu jednego dziecka.

W ostatnich 5 latach ten-

dencja do ograniczania liczby dzieci staje się jednak

słabsza.

Maleje – choć bardzo powoli – liczba doro-

słych osób deklarujących brak chęci posiadania po-

tomstwa w ogóle, a wzrasta liczba deklarujących chęć

posiadania co najmniej 2 dzieci

3)

.

Fakt posiadania dzieci, płeć, wiek, wykształcenie

oraz stosunek do religii i Kościoła ma wpływ na oko-

ło połowę zamierzeń prokreacyjnych dorosłych Pola-

ków poniżej 40. roku życia.

Od dawna toczą się dyskusje na temat wpływu

sytuacji materialnej na postawy prokreacyjne.

Son-

daże opinii publicznej z końca pierwszej dekady

obecnego stulecia wskazują, że czynniki materialne

– choć ważne – nie są już główną przyczyną odkła-

dania czy rezygnacji z założenia własnej rodziny

i posiadania dzieci

Zależność między sytuacją materialną a postawa-

mi prokreacyjnymi jest więc złożona.

Wysokość do-

chodów oddziałuje na skłonność do posiadania więk-

szej liczby dzieci, ale nie wpływa na postawy osób,

które podjęły decyzję o pozostaniu bezdzietnymi.

Dlatego też same narzędzia ﬁnansowemogąbyćtyl-

ko częściowo skuteczne w promowaniu większej dziet-

ności.

Zamierzenia prokreacyjne są niezależne od

stopnia urbanizacji miejsca zamieszkania.

Wpływ na

postawy prokreacyjne ma natomiast wykształcenie.

Osoby z dyplomem wyższej uczelni dużo częściej niż

pozostałe planują mieć dziecko w przyszłości.

Najczęściej wskazywany powód zmniejszenia licz-

by urodzeń to w opinii Polaków i Polek obawa kobiet

przed utratą pracy (62%).

Dodatkowo 22% badanych

wodowej i obowiązków domowych.

Prawie 3/5 respon-

dentów (58%) mówi o złych warunkach mieszkanio-

wych młodych ludzi, a 42% o braku wsparcia ze strony

państwa.

Przyczyn spadku urodzeń upatruje się tak-

że w obawach przed obniżeniem materialnego pozio-

mu życia (36%) oraz w aktywności zawodowej kobiet

(29%).

Stosunkowo niewiele osób (16%) sądzi, że lu-

dzie obawiają się, czy sprostają obowiązkom rodzin-

nym.

W ciągu ostatnich sześciu lat wzrosło postrzega-

ne znaczenie obaw przed utratą pracy.

Dwa najczęściej wskazywane sposoby zwiększe-

nia liczby urodzeń to pomoc dla młodych małżeństw

w uzyskaniu mieszkania (54%) i pomoc w powrocie

małych dzieci (46%).

Średnio co trzeci badany sądzi,

(36%), ulgi podatkowe dla osób wychowujących dzie-

ci (34%) i przyznawanie wysokich zasiłków dla ro-

dzin w trudnej sytuacji materialnej (32%).

Wypłaca-

nie przez państwo pensji niepracującym zawodowo

dentów.

Lepszy dostęp do placówek zapewniających

opiekę nad małymi dziećmi byłby dobrą zachętą zda-

niem 23% badanych.

Niewiele osób (9% wskazań)

sądzi, że do rodzenia dzieci mogą zachęcić jednora-

zowe zasiłki, czyli tzw. becikowe.

Korzystanie przez

brą zachętę 7% respondentów.

Dwie trzecie badanych (67%) uważa, że w Polsce

chowaniem dzieci.

Znacznie mniej liczna grupa (27%)

jest zdania, że zwiększenie przyrostu naturalnego

biety nie musiały pracować zawodowo, aby utrzymać

Postawy prokreacyjne mogą być również powią-

zane z percepcją roli kobiety w społeczeństwie.

Jed-

nak podział ról między mężem i żoną (partnerem

i partnerką) w stosunkowo niewielkim stopniu wpły-

wa na deklaracje co do planów posiadania dzieci.

W związkach, w których kobiety pracują zawodowo,

powinny one być rzadziej zainteresowane zwiększe-

niem obowiązków domowych związanych z posiada-

niem i wychowywaniem dziecka (dzieci).

Tymczasem

odsetek osób planujących (kolejne) dziecko jest w ro-

dzinach o modelu tradycyjnym jest niemal taki sam

jak w modelu odwróconym (36% i 38%).

Równie czę-

sto deklaracje takie składane są w tych rodzinach,

w których kobieta pracuje zawodowo i zajmuje się

domem (36%).

Najczęściej natomiast plany dotyczące

posiadania w przyszłości potomstwa wyrażają bada-

ni deklarujący model partnerski (43%).

Działania wskazywane najczęściej jako ułatwia-

jące matkom powrót do pracy to: stworzenie matkom

tanich i dostępnych placówek zapewniających opiekę

nad małymi dziećmi (41%); 39% sądzi, że sytuację

ki wracające do pracy po urlopie wychowawczym,

2)

Dyczewski L. (2007), (red.), „Małżeństwo i rodzina w no-

woczesnym społeczeństwie”, Wyd.

KUL, Lublin; „Nie ma jak

rodzina” – komunikat z badań CBOS, BS/40/2008, Warszawa,

marzec 2008.

3)

„Postawy prokreacyjne Polaków” – komunikat z badań

CBOS, BS/4/2010, Warszawa 2010, s. 7, tabl.

5.

1274

rynku pracy, 14% jest zdania, że pomogą bezpłatne

4)

.

3.

Ocena polityki rodzinnej w Polsce

Zapoczątkowany w pierwszych latach 90. spadek

dzietności nie został jeszcze potraktowany jako sygnał

alarmowy dla wprowadzenia instrumentów polityki

rodzinnej pozwalających na zahamowanie tempa

zmian.

Narastanie niepokojących tendencji zaczęto

dostrzegać w drugiej połowie dekady, co zaowocowało

wyznaczeniem celu: Zahamowanie negatywnych tren-

dów w rozwoju ludnościowym kraju i poprawa sytu-

acja demograﬁcznej,zapisanegowkilkudokumentach

programowych

5)

.

Cele związane z tworzeniem warun-

ków sprzyjających pozytywnym decyzjom o posiada-

niu dzieci zaczęto przekładać na zapisy ustawowe,

stanowiące podstawę wprowadzania w życie stosow-

nych instrumentów w sposób selektywny.

W obszarze oddziaływania na decyzje prokreacyj-

ne wyodrębnić można świadczenia społeczne związa-

ne z urodzeniem dziecka.

Są nimi: dodatek do zasił-

ku rodzinnego przysługujący osobom spełniającym

kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń

rodzinnych.

W 2007 r. na wszystkie rodzące się dzie-

ci została przyznana jednorazowa zapomoga w wyso-

kości 1000 zł (bez względu na sytuację dochodową

rodziców).

Ponadto samorządy gmin mogą na mocy

uchwały rady gminy przyznawać jednorazowe zapo-

mogi z tytułu urodzenia dziecka lub zwiększyć kwo-

ty dodatków do zasiłku rodzinnego; te dodatkowe

świadczenia gminy ﬁnansująześrodkówwłasnych.

Świadczenie w postaci jednorazowej zapomogi wypła-

cane na zasadzie uniwersalnej od początku budziło

i budzi poważne wątpliwości co do słuszności jego

przyznawania (mogą z niego skorzystać nawet osoby

o bardzo wysokich dochodach), celowości (w niektó-

rych środowiskach mogą być wykorzystane niezgod-

nie z przeznaczeniem, a więc nie na wyposażenie

dziecka w niezbędne dobra) i skuteczności, jeśli cho-

dzi o funkcje pronatalistyczne (jako zachęta do po-

siadania dzieci).

Pozytywnie należy ocenić natomiast

fakt zmiany polegającej na uzależnieniu uprawnienia

do świadczenia od odbycia przez kobietę w ciąży obo-

wiązkowych badań lekarskich (jakkolwiek i w odnie-

sieniu do tego wymogu wysuwane są, głównie przez

same zainteresowane i media, uwagi krytyczne).

W zakresie rozwiązań mających na celu godzenie

obowiązków zawodowych z rodzinnymi wprowadzo-

ne zostały istotne zmiany w zasadach korzystania

z urlopu macierzyńskiego.

Generalnie został zwięk-

szony jego wymiar (do 20 tygodni).

Zrezygnowano

z wydłużenia urlopu przy urodzeniu kolejnych dzieci,

natomiast bardzo rozbudowano zależność między

wielorakością porodu a długością urlopu (urlop wzra-

sta o 2 tygodnie przy urodzeniu dwojga, trojga, czwor-

ga i pięciorga dzieci przy jednym porodzie).

Biorąc

pod uwagę faktyczną częstotliwość urodzeń czwo-

raczków, a zwłaszcza pięcioraczków, przepis taki

w tym ostatnim zakresie może okazać się martwy.

Pracownica ma również prawo do dodatkowego

urlopu macierzyńskiego (do 6 tygodni i do 8 – przy

porodzie wielorakim) i łączenia tego urlopu z pracą

w niepełnym wymiarze czasu u pracodawcy udziela-

jącego urlopu.

W ten sposób stworzono szanse pogo-

dzenia interesu kobiety, która chce przez dłuższy

czas opiekować się dzieckiem z interesem pracodaw-

cy, dla którego dłuższa nieobecność pracownicy może

powodować różne trudności organizacyjne.

Pracow-

nik ojciec ma prawo do urlopu ojcowskiego (2 tygo-

dnie), który może wykorzystać do czasu ukończenie

przez dziecko 12. miesiąca życia, ponadto – prawo do

dodatkowego urlopu (jak przy urlopie macierzyń-

skim).

W ten sposób została stworzona szansa reali-

zacji zasady współodpowiedzialności obojga rodziców

za opiekę nad dzieckiem, partnerstwa oraz wzmoc-

nienia sytuacji kobiet na rynku pracy poprzez osła-

bienie argumentu, że jest ona wyłącznym opiekunem

małego dziecka.

Wydłużenie urlopu macierzyńskiego rodziło (i ro-

dzi) obawy o osłabienie pozycji kobiet na rynku pracy.

Prawne gwarancje zatrudnienia osób powracających

do pracy po przerwie związanej z rodzicielstwem zo-

stały wzmocnione zachętą dla pracodawców w posta-

ci zwolnień z opłacania za tych pracowników składek

Świadczeń Pracowniczych.

Oczywiście, faktyczne re-

zultaty tych zmian, tak w aspekcie demograﬁcznym,

jak i społeczno-ekonomicznym, będą możliwe do oce-

ny po pewnym okresie funkcjonowania zmian w Ko-

deksie pracy.

Inną formą osobistej opieki nad małym dzieckiem

jest urlop wychowawczy.

W tym zakresie nie nastą-

piły zmiany.

Osobom o niższych dochodach (stano-

wiących kryterium uprawniające do świadczeń ro-

dzinnych) przysługuje z tego tytułu dodatek do za-

siłku rodzinnego.

Od 2004 r. (wejście w życie reformy

świadczeń rodzinnych) wysokość tego zasiłku pozo-

staje na niezmienionym poziomie (400 zł).

Niezmie-

nione zostało także kryterium uprawniające (docho-

dowe).

Oznacza to zmniejszenie się liczby korzysta-

jących.

Ułatwieniu godzenia obowiązków zawodowych

z rodzinnymi służą usługi opiekuńcze żłobków i przed-

szkoli.

W tym zakresie istnieje głęboka dysproporcja

między potrzebami rodziców a możliwościami ich za-

spokojenia.

Zwiększenie liczby placówek wymaga

nadania priorytetu dla tego typu inwestycji przez sa-

morządy gminne, co wydaje się zadaniem trudnym,

przez władze samorządowe innych priorytetów do

rozwiązania.

Bardzo cenne okazały się inicjatywy

podejmowane przez organizacje społeczne.

Wychodząc naprzeciw potrzebom społecznym usta-

wodawca wprowadził możliwość rozszerzenia bazy

4)

„Polityka państwa wobec rodziny...” op.

cit.

5)

Por. np. „Polityka prorodzinna państwa” (1999).

Cele „pro-

natalistyczne” zaczęły znajdować swoje miejsce w kolejnych do-

kumentach („Założenia polityki ludnościowej w Polsce”, przygo-

towane przez Rządową Radę Ludnościową w 2004 r. przyjęte

przez Radę Ministrów w 2007 r.; polityka rodzinna rządu J.

Ka-

czyńskiego „Rząd w trosce o polskie rodziny”, 2007 r.).

1275

placówek opieki nad dziećmi poprzez tworzenie za-

kładowych żłobków, przedszkoli i innych form wycho-

wania przedszkolnego.

Ma temu służyć możliwość

doﬁnansowaniaichześrodkówzakładowegofundu-

szu świadczeń socjalnych (zfśs) oraz udzielanie ze

środków tego funduszu pomocy pracownikom na

usługi w zakresie opieki nad małym dzieckiem w ww.

placówkach

6)

.

Pamiętać jednak należy, że obowiązek

tworzenia zfśs nałożony został na pracodawców za-

trudniających co najmniej 20 pracowników (w prze-

liczeniu na pełne etaty).

Pracownicy mniejszych ﬁrm

nie mają nawet formalnych szans na skorzystanie ze

wspomnianych rozwiązań.

Rozwija się także działalność ﬁrmnarzeczgodze-

nia życia zawodowego z rodzinnym.

Nie ma ona jesz-

cze szerszego zakresu, ale obejmuje (w różnych for-

mach) stopniowo większy krąg pracowników.

Jest to

kierunek działań zasługujący na popularyzacje i upo-

wszechnieni, także – na tworzenie systemu zachęt.

Fundamentalną zasadą polskiego prawa rodzin-

nego jest zasada dobra dziecka.

Jej podstawowym

źródłem jest Konstytucja RP – art. 72.

Przepis ten

sytuuje obowiązek państwa zapewnienia ochrony

praw dziecka, prawa do opieki i pomocy władz pu-

blicznych dziecka pozbawionego opieki rodzicielskiej,

obowiązek państwa ochrony dziecka przed przemocą,

obowiązek władz publicznych oraz osób odpowie-

dzialnych za dziecko do wysłuchania i w miarę moż-

liwości do uwzględnienia zdania dziecka w toku usta-

lania jego praw.

Podstawowym aktem prawnym regulującym sto-

sunki rodzinne, w tym pozycje dziecka jest Kodeks

rodzinny i opiekuńczy

7)

.

Postanowienia kodeksu opie-

rają się na fundamentalnych zasadach, wśród któ-

rych szczególne znaczenie ma zasada dobra dziecka

i równych praw dzieci bez względu na ich pochodze-

nie małżeńskie czy pozamałżeńskie oraz zasada

ochrony rodziny (głównego środowiska życia dzieci)

przez państwo.

Zasada dobra dziecka obowiązuje

m.in. przy: dopuszczalności rozwodu, określaniu sto-

sunków między rodzicami a dziećmi, szczególnie od-

noszących się do władzy rodzicielskiej, kwestii przy-

sposobienia, sprawach opieki i rodzin zastępczych

obowiązku alimentacyjnego rodziców.

wiadającego jego rozwojowi ﬁzycznemu,psychiczne-

mu, duchowemu, moralnemu i społecznemu.

Reali-

zacja tego prawa spoczywa głównie na rodzicach, ale

państwo ma podejmować działania w celu wspoma-

gania rodzin w realizacji tego prawa oraz udzielać

pomocy materialnej i innej, zawłaszcza w zakresie

żywności, odzieży i mieszkań.

Wsparcie w realizacji tego prawa następuje głów-

nie przez transfery pieniężne.

Podstawowym świadczeniem dla rodzin z dziećmi

jest zasiłek rodzinny, który z założenia ma pomóc

rodzinie w ponoszeniu kosztów wychowania dziecka

i stanowić ich częściową rekompensatę.

Na związek

pomiędzy kosztami ponoszonymi przez rodzinę a za-

siłkiem rodzinnym wskazuje zasada uzależnienia

jego wysokości od wieku dziecka

8)

– koszty wychowa-

nia dziecka wzrastają wraz z jego wiekiem.

O fak-

tycznym znaczeniu zasiłku rodzinnego dla rekom-

pensowania kosztów utrzymania dzieci świadczą

relacje tego świadczenia do wysokości koszyka dóbr

i usług, niezbędnych do zaspokojenia potrzeb dzieci

w wieku 5–18 i 6–18 lat (stanowiącego podstawę sza-

cowania progu wsparcia dochodowego rodzin).

W pierw-

szym przypadku (dziecko 5–18 lat) zasiłek rodzinny

stanowi 8%, w drugim 10% (dziecko w wieku 18–24

lata) w dochodach na 1 osobę w rodzinie (dane za

2007 r.

9)

).

Podwyższenie zasiłku oznacza podwyższe-

nie tych relacji odpowiednio:

Do zasiłku rodzinnego przysługują dodatki

uwzględniające sytuacje wynikające z pewnych zda-

rzeń.

Dodatki te związane są z trudniejszą sytuacją

rodziny w wyniku zaistnienia określonych zdarzeń

(np. urlop wychowawczy rodzica, samotne rodziciel-

stwo) lub ponoszeniem dodatkowych wydatków (zwią-

zanych z rozpoczęciem roku szkolnego lub z kosztami

pobierania nauki poza miejscem zamieszkania; z wy-

chowywaniem dziecka w rodzinie wielodzietnej;

z kształceniem i rehabilitacją dziecka niepełnospraw-

nego).

Utrzymywanie wysokości tych świadczeń na

jednakowym poziomie (bez mechanizmu indeksacji)

powoduje spadek ich rzeczywistego (w odniesieniu do

kosztów utrzymania) i relatywnego (w relacji do do-

chodów rodziny) znaczenia.

Z obecnością w rodzinie dziecka niepełnospraw-

nego wiążą się szczególne uprawnienia do wyższego

progu dochodowego uprawniającego do świadczeń

rodzinnych (583 zł wobec powszechnie obowiązują-

cego 504 zł), wspomniany dodatek do zasiłku rodzin-

nego oraz świadczenia pielęgnacyjne przeznaczonego

dla rodzica rezygnującego z pracy na rzecz opieki nad

tym dzieckiem oraz zasiłek pielęgnacyjny.

Utrzymanie na niezmienionym poziomie kryte-

rium dochodowego (504 zł), którego wysokość zo-

stała ustalona w warunkach 2003 r., powoduje

zmniejszanie się liczby uprawnionych do świadczeń

rodzinnych.

Ulga prorodzinna jest rozwiązaniem polegającym

na odliczeniu określonej kwoty na każde dziecko od

podatku dochodowego (po odliczeniu składek na

ubezpieczenie zdrowotne).

Ustawodawca wprowadził

bardzo zawiły przepis określający wysokość tego od-

liczenia.

Jest to kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniej-

szającej podatek określonej w pierwszym przedziale

skali za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym po-

datnik wykonywał władzę, pełnił funkcje albo spra-

wował opieka (nad dzieckiem małoletnim).

W rezul-

6)

7)

9)

Obliczenia na podstawie opracowania IPiSS nt.

„Weryﬁ-

kacja progu wsparcia dochodowego rodzin”, Warszawa 2008.

1276

tacie kwota ulgi zmienia się co roku.

Zmniejszenie,

tak w wymiarze nominalnym, jak i realnym, ulgi na

dziecko oznacza mniejszą rekompensatę kosztów ich

wychowania, a więc zmniejszenie wsparcia rodzin

wychowujących dzieci.

Wprowadzenie ulgi prorodzinnej do systemu po-

datku dochodowego od osób ﬁzycznychpozostawiło

poza tą formą pomocy dzieci osób niepłacących tego

podatku, a więc rolników i osoby utrzymujące się wy-

łącznie ze świadczeń o charakterze socjalnym (pomo-

cy społecznej).

Świadczenia z pomocy społecznej są ukierunko-

wane na pomoc rodzinom w trudnej sytuacji.

Rodzi-

na jest tu traktowana jako całość; świadczenia są

przyznawane dla rodziny, znacznie rzadziej dla po-

szczególnych jej członków.

Częściej ma to miejsce

w przypadku świadczeń rzeczowych, które mogą być

w większym stopniu związane z zaspokojeniem po-

trzeby członka rodziny, także dziecka.

Pomoc społeczna, zwłaszcza realizowana poprzez

świadczenia w naturze, może być związana z sytu-

acją, w której następuje zagrożenie realizacją praw

dziecka lub gdy trudna sytuacja jest związana bez-

pośrednio z dzieckiem (np. z tytułu bezradności

w sprawach opiekuńczo-wychowawczych).

Pomoc

w postaci pracy socjalnej, poradnictwa rodzinnego,

terapii rodzinnej kierowana jest do całej rodziny, jako

głównego środowiska wychowawczego dziecka, ale

ma przynieść poprawę sytuacji najmłodszych.

W ostatnich latach maleje liczba rodzin z dziećmi

korzystających z pomocy społecznej.

Większą dyna-

mikę zmian (polegającą na spadku liczby korzystają-

cych) wykazuje grupa rodzin wielodzietnych, a znacz-

nie mniejsze zmiany następują w grupie rodzin nie-

pełnych (samotnych rodziców z dziećmi).

Obniżenie

się liczby świadczeniobiorców pomocy społecznej tyl-

ko w niewielkim stopniu można traktować jako prze-

jaw poprawy sytuacji dochodowej rodzin; większe

znaczenie ma fakt ograniczenia zakresu podmioto-

wego pomocy ze względu na utrzymanie na niezmie-

nionym od 2004 roku poziomie kryterium dochodu

uprawniającego do świadczeń pieniężnych.

W zbliżonym stopniu do obniżenia się ogólnej licz-

by rodzin z dziećmi korzystających z pomocy społecz-

nej obniżyła się liczba rodzin korzystających z porad-

nictwa specjalistycznego.

Mniejszy był spadek liczby

korzystających z interwencji kryzysowej i pracy so-

cjalnej, co można odczytywać jako symptom szersze-

go zakresu działań w ramach tych form pomocy.

Formą pomocy socjalnej adresowaną bezpośred-

nio do dzieci jest dożywianie.

Skierowana jest głów-

nie do dzieci do 7. roku życia (w stosunku do pierwot-

nych założeń programu adresowanego do uczniów

szkół podstawowych zostały nim objęte także dzieci

najmłodsze, co należy uznać za kierunek właściwy)

i uczniów do czasu ukończenia szkoły ponadgimna-

zjalnej.

Formą pomocy skierowaną bezpośrednio do dzie-

ci pozbawionych częściowo lub całkowicie opieki ro-

dzicielskiej oraz niedostosowanych społecznie jest

umieszczenie ich w rodzinie zastępczej.

Do obowiąz-

ków rodziny zastępczej należy zapewnienie dziecku

warunków rozwoju i wychowania odpowiednich do

stanu jego zdrowia i poziomu rozwoju.

Rodziny za-

stępcze otrzymują wynagrodzenie oraz udzielana jest

im pomoc pieniężna na częściowe pokrycie kosztów

utrzymanie dziecka, pomoc jednorazowa, pomoc rze-

czowa.

Zdecydowana większość stanowią rodziny spo-

krewnione z dzieckiem.

Umieszczenie dziecka w ro-

dzinie spokrewnionej oznacza często pozostawienie

go nadal w nieodpowiednim środowisku wychowaw-

czym.

Natomiast przy tworzeniu rodzin niespokrew-

nionych problemem jest najczęściej brak odpowied-

nich kandydatów

Przekazania uprawnień w zakresie prowadze-

nia polityki rodzinnej na szczebel lokalny miało na

celu zwiększenie skuteczności i efektywności tej

polityki, zgodnie z zasadą pomocniczości.

Ponadto

wymiar lokalny pozwala na lepsze zdiagnozowanie

sytuacji rodzin i dostosowanie do nich odpowied-

nich rozwiązań.

Polityka rodzinna w wymiarze lokalnym jest naj-

częściej rozumiana jako działania wyłącznie na rzecz

rodzin znajdujących się w trudnych sytuacjach, okre-

ślonych w ustawie o pomocy społecznej, realizowane

przy wykorzystaniu głównych instytucji i instrumen-

tów systemu pomocy społecznej.

Dominują zatem

formy działań charakterystyczne dla pomocy spo-

łecznej.

Są to głównie rodziny dysfunkcyjne.

Ich uzu-

pełnieniem są gminne i powiatowe programy rozwią-

zywania problemów rodzin W ramach tych działań

pojawia się wątek działań na rzecz dzieci z tych ro-

dzin.

W ten nurt wpisują się lokalne programy roz-

wiązywania problemów alkoholowych, przeciwko

przemocy w rodzinie, pomocy rodzinom bezradnym

w sprawach opiekuńczych.

Ujawnia się również aktywność społeczności lo-

kalnych w działaniach na rzecz rozwiązywania pro-

blemów społecznych, ukierunkowana również na

dzieci, głównie ubogie czy krzywdzone.

Szerszy za-

kres mają działania organizacji ponadlokalnych,

np. w zakresie organizacji opieki przedszkolnej.

Priorytet I.1.

Tworzenie warunków sprzyjających powstawaniu

rodzin, przede wszystkim poprzez zawierania mał-

żeństw i realizacji planów prokreacyjnych

Dla realizacji tego celu potrzebne jest wyznacze-

nie kierunków działań i określenie niezbędnych

działań:

Kierunek działań:

I.1.

Poprawa warunków powstawania i funkcjo-

nowania rodzin oraz problemy rozrodczości (działa-

nia na rzecz powstawania, rozwoju i funkcjonowania

rodzin).

I.1.1.

Umacnianie wartości rodziny i dziecka

w świadomości społeczeństwa, zwłaszcza wśród mło-

dego pokolenia:

— w tym celu potrzebne jest przygotowanie mło -

dego pokolenia do życia w rodzinie; między innymi

poprzez rozwój edukacji „prorodzinnej”; niezbędne

1277

wydaje się w związku z tym wzmocnienie rangi i po-

ziomu nauczania w szkołach przedmiotu przygoto-

wującego młode pokolenie do małżeństwa i życia

w rodzinie;

a) uruchomienie na studiach pedagogicznych od-

powiedniej specjalności w celu przygotowania profe-

sjonalnej kadry;

b) weryﬁkacjęprogramównauczaniapodkątem

aktualnych zmian społeczno-kulturowych wpływają-

cych na problemy życia małżeńskiego i rodzinnego;

— potrzebne jest promowanie w mediach i progra -

mach edukacyjnych pozytywnego wizerunku małżeń-

stwa oraz pozytywnych przykładów funkcjonowania

różnych typów i modeli rodzin (w tym rodzin wielo-

dzietnych i wielopokoleniowych); ważne jest przy tym

wzmocnienie w systemie wartości pozycji rodziców

wychowujących dzieci, zarówno pracujących, jak

i niepracujących zawodowo;

— zmiany form życia rodzinnego, zachowań do -

tyczących zawierania małżeństw i postaw prokre-

acyjnych oraz zmiany modelu rodziny wskazują

m.in. na potrzebę stałego podkreślanie roli (znacze-

nia) rodziny i dzieci w społeczeństwie w różnych

obszarach życia; w tym celu skuteczne może być

np. wspieranie i nagłaśnianie inicjatyw lokalnych

(środowiskowych) związanych z podkreślaniem zna-

czenia rodziny dla jednostki i społeczeństwa lokal-

nego, z podkreślaniem znaczenia więzi rodzinnych,

w tym międzygeneracyjnych;

— osłabiona trwałość związków małżeńskich (ro -

snąca liczba rozwodów i separacji) wymaga rozwoju

poradnictwa rodzinnego, w tym wzmocnienia insty-

tucji i popularyzacja idei mediacji w sprawach rodzin-

nych (rozwodowych).

I.1.2.

Promowanie równouprawnienia płci i rów-

ności społecznej oraz dążenie do zapewnienia warun-

ków swobodnego wyboru podziału ról kobiet i męż-

czyzn w rodzinie:

— potrzebne są zmiany w zasadach korzystania

ze świadczeń i rozwiązań mających na celu godzenie

zwiększania zakresu uprawnień mężczyzn opieku-

nów; zmiany powinny być poprzedzone analizami

ekonomicznych skutków i ich odbioru społecznego;

działania na rzecz ograniczania zakresu funkcjono-

wania stereotypów dotyczących podziału ról w rodzi-

nie poprzez promowanie w mediach partnerskiego

modelu rodziny;

— potrzebne jest wzmocnienie pozycji kobiet

i mężczyzn wychowujących dzieci i/lub obciążonych

opieką nad niesamodzielnymi członkami rodziny

jako pracowników poprzez szkolenia i akcje promu-

jące równościowe (antydyskryminacyjne) zasady pra-

wa oraz wzmocnienie prawnej ochrony pracujących

rodziców poprzez poprawę w zakresie przestrzegania

prawa;

— należy podjąć kwestie wzmocnienie pozycji

(prestiżu w społeczeństwie; zwłaszcza wśród młode-

go pokolenia) rodziców niepracujących zawodowo po-

przez działania medialne podkreślające wartość nie-

opłacanej pracy w gospodarstwie domowym i rodzin-

nej opieki nad niesamodzielnymi członami rodziny.

I.1.3.

Tworzenie warunków sprzyjających samo-

dzielności ekonomicznej młodego pokolenia i uzyska-

niu samodzielności ekonomicznej rodzin.

Do realizacji tego celu potrzebne są działania

z różnych obszarów.

I.1.3.1.

W sferze edukacji:

— zwiększenie dostępu do edukacji na wszystkich

szczeblach zgodnie z zasadą wyrównywania szans.

I.1.3.2.

W sferze zatrudnienia:

I.1.3.3.

W sferze rozwoju przedsiębiorczości:

— wprowadzenie ulg w wysokości obligatoryjnych

składek z tytułu ubezpieczenia społecznego za okres,

w którym kobieta w ciąży (przedsiębiorczyni) z uwa-

gi na charakter wykonywanych zadań zawodowych

nie powinna ich kontynuować w dotychczasowym

zakresie z uwagi na dobro dziecka i własne zdrowie

(m.in. praca przy monitorach, wyjazdy służbowe

itp.); rozwiązanie takie mogłoby polegać na nalicza-

niu składek od obniżonej podstawy; w dalszej kolej-

ności, w okresie wzrostu gospodarczego kraju, przy

restrukturyzacji i ograniczeniu wydatków budżeto-

wych, można rozważyć możliwość wprowadzenia

współﬁnansowania z budżetu państwa określonej

– procentowo lub kwotowo – wysokości składek ubez-

pieczeniowych;

— umożliwienie kobietom przedsiębiorczyniom

w okresie ciąży i wczesnego macierzyństwa zgłosze-

nie zawieszenia działalności gospodarczej, jednakże

z zachowaniem możliwości podlegania dobrowolne-

mu ubezpieczeniu chorobowemu oraz korzystania

w tym okresie ze świadczeń z tytułu macierzyństwa;

— wprowadzenie rozwiązania alternatywnego do

urlopu wychowawczego dla osób prowadzących dzia-

łalność gospodarczą, jakim może być zawieszenie

działalności gospodarczej na czas sprawowania opie-

ki nad dzieckiem i zaliczenia tego okresu do wymia-

ru stażu pracy niezbędnego dla określenia upraw-

nień emerytalnych; można rozważyć wprowadzenie

bezpośrednio po urlopie macierzyńskim okresu od-

powiadającego długością urlopowi wychowawczemu

pracowników najemnych, w którym to okresie kobie-

tom prowadzącym działalność gospodarczą przysłu-

giwać będzie prawo do ograniczenia wysokości skła-

dek na ubezpieczenie społeczne.

I.1.3.4.

W sferze polityki mieszkaniowej:

Koniecznym warunkiem dla stabilizacji życia ro-

dzin, ale i czynnikiem eliminującym bariery decyzji

matrymonialnych i prokreacyjnych jest odpowiednie

mieszkanie.

Ważnym kierunkiem działań jest więc

ułatwianie uzyskania samodzielnego mieszkania

i dostosowania warunków mieszkaniowych do faz

rozwoju rodziny.

I.1.4.

Ułatwienia w zakresie godzenia ról zawodo-

wych z opieką nad niesamodzielnymi członkami ro-

dziny są działaniami niezbędnymi zarówno z powo-

dów ekonomicznych, jak i społeczno-kulturowych.

W tym celu wskazane działania to:

1278

— zgodnie z notą Rady UE dotyczącą godzenia

pracy z życiem rodzinnym w kontekście zmian demo-

graﬁcznych–projektkonkluzjirady

10)

, należy promo-

podaż odpowiednich, przystępnych cenowo i wysokiej

jakości usług opieki nad dziećmi poniżej wieku, w któ-

rym zaczyna się obowiązek szkolny, a także zapew-

niać większe możliwości opieki nad innymi ﬁnanso-

wo niesamodzielnymi członkami rodziny oraz zachę-

cać pracodawców do oferowania swoim pracownikom

ku pracy;

— wspieranie przez samorządy i monitorowanie

rozwoju różnych form pozarodzicielskiej opieki nad

małym dzieckiem („ustawa żłobkowa”) oraz promo-

wanie możliwości tworzenia międzyzakładowych

przedszkoli;

— dostosowanie zasad funkcjonowania żłobków

i przedszkoli do potrzeb pracujących rodziców poprzez

uelastycznienie organizacji pracy tych instytucji;

— rozwój zatrudnienia przyjaznego rodzinie; po -

pularyzacja idei, promocja dobrych praktyk przez

instytucje publiczne, nagradzanie pracodawców;

— ujednolicenie zakresu uprawnień rodziciel -

skich w odniesieniu do wszystkich grup pracujących

zawodowo (w tym: służby mundurowe i samo za-

trudnieni);

— wprowadzenie odpisu podatkowego kosztów

— wprowadzenie dodatku do zasiłku rodzinnego

dziećmi (w żłobkach i przedszkolach) (dla rodzin

o dochodach na poziomie uprawniającym do świad-

czeń rodzinnych);

swoich pracowników.

Priorytet I.2.

Tworzenie warunków sprzyjających rozwojowi

młodego pokolenia w rodzinie, jako czynnik poprawy

jakości kapitału ludzkiego

Kierunek działań:

I.2.

Wspieranie rodziny w ponoszeniu kosztów

utrzymania i wychowania dzieci.

I.2.1.

Wzmocnienie znaczenia dochodów z pracy,

jako głównej podstawy egzystencji rodzin:

Podstawą egzystencji rodzin powinny być przede

wszystkim dochody z pracy.

Jest to działanie zgodne

z zasadą tworzenia warunków dla aktywności i od-

powiedzialności rodziny.

Głównym składnikiem do-

chodów z pracy jest wynagrodzenie, które (w swoim

wymiarze przeciętnym) w większości przypadków

jest wynikiem kondycji zakładów pracy i negocjacji

płacowych między pracodawcami i pracobiorcami,

a w wymiarze indywidualnym – poziomu wykształ-

cenia i kwaliﬁkacji pracownika oraz zajmowanego

stanowiska.

Rola państwa sprowadza się do ustala-

nia poziomu płacy minimalnej i systematycznego (cy-

klicznego) podnoszenia jego wysokości.

Potrzebne jest podjęcie działań na rzecz realizacji

prawa do wynagrodzenia godziwego (płacy godziwej,

płacy rodzinnej).

Problematyka ta wymaga rozważe-

nia w aspekcie wielopłaszczyznowym, w tym uwzględ-

nienia sytuacji społeczno-gospodarczej kraju, potrzeb

pracowników i ich rodzin, kosztów utrzymania, ogól-

nego poziomu płac, wydajności pracy itp.

Potrzebne

jest określenie kryteriów, według których będzie

ustalana płaca godziwa (rodzinna) w tym ustalenie

mierników pozwalających na ocenę stwierdzenia czy

ustalona kategoria spełni kryterium godziwości.

Pro-

blematyka ta wymaga badań statystyczno-analitycz-

nych, oceny ekonomistów i szerokiej dyskusji.

I.2.2.

Wzmocnienie dochodowego znaczenia świad-

czeń rodzinnych:

Głównym instrumentem pomocy rodzinie speł-

niającym funkcję dochodową są świadczenia pienięż-

ne.

Obecnie mają one charakter selektywny: adreso-

wane są do rodzin w trudniejszej sytuacji material-

nej.

Sytuacja ta jest określana przez wysokość kry-

terium dochodowego, ustalanego w oparciu o kon-

strukcje koszyka dóbr i usług niezbędnych do zaspo-

kojenia potrzeb rodzin jako całości, ale przede

wszystkim podstawowych i rozwojowych potrzeb

dzieci w różnych grupach wielu i wychowywanych

w różnych typach rodzin.

Ideą określania wysokości

kryterium dochodowego rodzin w oparciu o koszyki

dóbr i usług było umożliwienie jego weryﬁkacji,

uwzględniającej zmianę i rozwój potrzeb dzieci, któ-

rych zaspokojenie uznawane jest za niezbędne i po-

trzebne ze społecznego punktu widzenia.

Z tych

względów zasadne wydaje się utrzymanie tego spo-

sobu określania progu wsparcia dochodowego rodzin

i jego cyklicznej weryﬁkacjiorazwprowadzenieme-

10)

Rada Unii Europejskiej, Bruksela 26 2011 r. 10324/11, źró-

dło: http://register.consilium.europa.eu/pdf/pl/11/st10/st.10324.

pl11.pdf.

1279

chanizmu zapobiegającego zmniejszaniu się kręgu

świadczeniobiorców.

W celu zapobiegania ograniczaniu kręgu upraw-

nionych przewiduje się (MPiPS) wprowadzenie do

dotychczasowych zasad przeprowadzania weryﬁkacji

kwot kryterium dochodowego oraz kwot świadczeń

rodzinnych dodatkowej zasady gwarancji minimal-

nego poziomu waloryzacji tych wielkości.

Kwoty te

podwyższane będą o co najmniej wskaźnik wzrostu

riant – łącznie za okres 3 lat (propozycja MPiPS);

II wariant – corocznie – rocznym.

Co trzy lata nastę-

powałoby korygowanie kwot kryterium dochodowego

oraz kwot świadczeń rodzinnych, w oparciu o wyniki

badania progu wsparcia dochodowego rodzin.

Pod-

niesienie wysokości świadczeń rodzinnych pozwoli na

zwiększenie prewencyjnej funkcji tego systemu (za-

pobieganie zagrożeniu ubóstwem).

Zwiększeniu efektywności świadczeń rodzinnych

sprzyjać może przyjęcie zasady, że wysokość dodat-

ków do zasiłku rodzinnego, związanych z określo-

nymi sytuacjami rodzinnymi, stanowić będzie okre-

ślony procent kosztów ponoszonych w określonej

sytuacji (np. wysokość dodatku z tytułu urodzenia

dziecka – w relacji do kosztu wyprawki dla dziecka;

wysokość dodatku z tytułu rozpoczęcia roku szkol-

nego – w relacji do kosztu wyprawki szkolnej zróż-

nicowanej wg wieku itp.).

I.2.3.

Wzmocnienie preferencji dla niektórych ty-

pów rodzin w systemie świadczeń rodzinnych:

— zwiększenie pomocy ﬁnansowejnarzeczro -

dzin wielodzietnych; w większość z nich to rodziny

prawidłowo funkcjonujące, ale borykające się z trud-

nościami ﬁnansowymi; proponuje się rozważenie

możliwości wprowadzenia dodatkowych form pomo-

cy w postaci:

a) zwiększonego dodatku do zasiłku rodzinnego

z tytułu wielodzietności dla rodzin bardziej licznych

(np. 5+);

b) świadczenia na rzecz matek wychowujących

dzieci w postaci pieniężnej rekompensaty za wykony-

wanie pracy społecznie użytecznej, jakim jest praca

przy wychowywaniu większej liczby dzieci (np. 5+),

opłacanie składek ubezpieczeniowych za ten okres,

pozwalających na uzyskanie w przyszłości świadcze-

nia emerytalnego;

c) przywrócenie preferencji dla rodzin wielodziet-

nych w innych instrumentach polityki rodzinnej

(dłuższy okres urlopu wychowawczego, wyższa wy-

sokość ulgi podatkowej na trzecie i kolejne dzieci).

— utrzymanie świadczeń z funduszu alimentacyj -

nego przy jednoczesnej poprawie ściągalności zobo-

wiązań alimentacyjnych drogą zintensyﬁkowanych

działań egzekucyjnych ze strony komorników w sto-

sunku do dłużnika;

— weryﬁkacja efektywności świadczeń rodzin -

nych dla rodzin niepełnych (osób samotnie wychowu-

jących dzieci) w kontekście faktycznego (formalnego)

statusu tych rodzin.

I.2.4.

Nadanie systemowi świadczeń rodzinnych

charakteru pronatalistycznego:

— w celu wzmocnienia pronatalistycznego od -

działywania świadczeń rodzinnych proponuje się:

wariant I:

— wprowadzenie podwyższonego zasiłku rodzin -

nego dla wszystkich rodzin mających małe dzieci (do

lat 3) (na wzór rozwiązań francuskich),

wariant II:

— wprowadzenie rozwiązań preferencyjnych we

wszystkich instrumentach polityki rodzinnej (np.

w świadczeniach rodzinnych – wyższe dodatki, w sys-

temie podatkowym – wyższe ulgi, począwszy od dru-

giego dziecka).

I.2.5.

Wprowadzenie do systemu świadczeń ro-

dzinnych zasady uniwersalizmu, z uwzględnieniem

trudnych sytuacji rodzin:

Przejście z obecnego selektywnego systemu świad-

czeń rodzinnych do systemu uniwersalnego byłoby

wyrazem wspierania przez państwo i społeczeństwo

wszystkich rodzin posiadających dzieci.

Ogranicza-

łoby przypadki, gdy obawy przed utratą świadczeń

rodzinnych (po przekroczeniu progu dochodu stano-

wiącego kryterium uprawniające) działa hamująco

na aktywność w pozyskiwaniu dodatkowych docho-

dów lub przenosi cześć osób do szarej strefy zatrud-

nienia.

Zmiany te mogą następować ewolucyjnie,

drogą stopniowego podnoszenia progu wsparcia do-

chodowego rodzin (WDR) poprzez uwzględnianie

w koszyku dóbr i usług konsumpcyjnych (stanowią-

cego podstawę jego określania) szerszego zakresu

potrzeb rozwojowych dzieci.

I.2.6.

Wzmocnienie prorodzinnego charakteru

systemu podatkowego:

— formą wspierania rodziny w utrzymaniu dzie -

ci i ich wychowywaniu, sprzyjającą zachowaniu sa-

modzielności ekonomicznej rodziców i pobudzaniu

ich aktywności w zakresie inwestycji w młode poko-

lenie, są ulgi podatkowe związane z sytuacją rodzin-

ną podatnika; obecnie obowiązujące zasady uwzględ-

nienia sytuacji rodzinnej podatnika w systemie po-

datku od dochodów osobistych należy uznać za pierw-

szy krok wykorzystania systemu podatkowego, jako

instrumentu polityki rodzinnej;

— prorodzinny charakter systemu podatkowego

powinien uwzględniać:

a) umocnienie ulg podatkowych jako instrumentu

polityki rodzinnej (w myśl zasady: państwo w mniej-

szym stopniu „daje” (świadczenia), w większym – „nie

zabiera” (części dochodów rodziny poprzez podatki);

b) przebudowę zasad tak, aby w większym stopniu

mogły z ulg korzystać rodziny wielodzietne i o ni-

skich dochodach (np. wysokość ulg zależna od liczby

dzieci; niższa stopa procentowa podatku przy więk-

szej liczbie dzieci);

c) objęcie prorodzinnym systemem podatkowym

rolników, np. w ramach podatku rolnego;

d) przywrócenie ulg o charakterze przedmioto-

wym związanych z ponoszeniem kosztów na opiekę

nad dziećmi (możliwość odliczenia kosztów (opłat) za

1280

żłobki i przedszkola), zaspokojenie potrzeb rozwojo-

wych dzieci i młodzieży (na edukację i ochronę zdro-

wia, kosztów opieki nad osobami zależnymi (dziećmi

i osobami starszymi);

e) wykorzystanie systemu podatkowego dla celów

pronatalistycznych (większa ulga na:

wariant I – małe dziecko do lat 3,

wariant II – po urodzeniu drugiego dziecka.

W dalszej perspektywie – ukształtowanie proro-

dzinnego systemu podatkowego w oparciu o metodę

ilorazu rodzinnego (uwzględniającego szczegółowy

skład osobowy rodziny).

I.2.7 Wykorzystanie systemu podatku VAT dla ce-

lów polityki rodzinnej:

Sprzyjać temu powinien niższy podatek VAT na

podstawowe dobra i usługi mające na celu zaspoko-

jenia potrzeb dzieci (na niektóre dobra i usługi

– 0%).

Obecnie obowiązujące zasady ustalania VAT

szczególnie obciążają rodziny wielodzietne, będące

konsumentami szerszego zakresu dóbr i usług.

(Jest

to postulat wymagający decyzji organów Unii Eu-

ropejskiej).

I.2.8.

Rozwój przezorności rodzin w celu zabezpie-

czenia dzieci:

Tworzenie zachęt do wzmacniania przezorności

rodziców w celu zabezpieczenia funduszy pozwalają-

cych na pokrycie niespodziewanych wydatków lub

wspomagających start młodzieży (fundusze oszczęd-

nościowe dla dzieci) na zasadach preferencyjnych

(wspomagane/uzupełniane dotacją ze środków pu-

blicznych; kwoty „odkładane” wolne od podatku).

I.2.9 Wycena kosztów utrzymania i wychowania

dzieci z uwzględnieniem kosztów pracy domowej:

Wartość pracy na rzecz wychowania dzieci i pro-

wadzenie gospodarstwa domowego ma wymiar ro-

dzinny i społeczny.

Przynosi to efekty dla poszczegól-

nych członków, jak i całej rodziny, a jako inwestycja

w młode pokolenie oraz „odciążenie” publicznego sys-

temu niektórych usług – także całemu społeczeństwu.

W ponoszone przez rodzinę koszty inwestowania

w młode pokolenia należy wpisać zatem wartość pra-

cy rodziców (matki/ojca).

Prowadzone prace badawcze

i analityczne pozwalające na wyszacowanie wartości

tej pracy mają obecnie tylko walor poznawczy.

Proponuje się systematyczną wycenę „pracy do-

mowej”, która pozwoliłaby na określenie faktycznego

obciążenie rodzin kosztami wychowania młodej ge-

neracji i wycenę tzw. kosztu alternatywnego związa-

nego z wyborem strategii rodziny w godzeniu pracy

z życiem rodzinnym.

Mogłoby to stanowić punkt wyj-

ścia do określenia bezpośrednich i pośrednich kosz-

tów rodzicielstwa i rozłożenia proporcji między udzia-

łem rodziny i społeczeństwa w kosztach wychowania

młodego pokolenia.

Wycena taka mogłaby stanowić podstawę okre-

ślania wysokości świadczeń, ulg podatkowych, re-

kompensaty za bezpośrednią pracę na rzecz rodziny

(świadczenie, opłata składek emerytalnych).

I.2.10.

Rozwój usług społecznych dla dzieci i mło-

dzieży sprzyjających rozwojowi młodej generacji.

I.2.10.1.

Rozwój usług przedszkolnych:

Dalsze poszerzanie zakresu edukacji przedszkol-

nej poprzez wzrost liczby przedszkoli, ich właściwe

rozmieszczenie (tereny wiejskie), wyposażenie, za-

pewnienie wykwaliﬁkowanej kadry).

Poprawa do-

stępności zależeć będzie od dostępności infrastruk-

tury.

W tym celu proponuje się:

— nowe inwestycje realizowane w oparciu o środ -

ki przyznawane na zasadach preferencyjnych; two-

rzenie zachęt dla inwestorów (w tym przedsiębior-

ców);

— poprawa warunków rozwoju przedszkoli nie -

publicznych (tworzenie zachęt sprzyjających ich po-

wstawaniu);

— wykorzystanie istniejącego potencjału np. obiek -

tów szkolnych, innych placówek itp. (np. przewidzia-

nych do likwidacji);

Poprawa dostępności do usług poprzez:

wariant I – wprowadzenie obligatoryjnej zasady

różnicowania wysokości opłat od dochodu rodziny,

(z możliwością całkowitego zwolnienia z opłat ro-

dzin o niskich dochodach), liczby dzieci korzystają-

cych z przedszkola;

wariant II – wprowadzenie dodatku do zasiłku

rodzinnego z tytułu ponoszenia opłat za korzystanie

z przedszkola (także – okresowo – dla kobiet na urlo-

pie wychowawczym i niepracujących, które podjęły

zajęcia edukacyjne ułatwiające im powrót lub wejście

na rynek pracy i potrzebują opieki nad dziećmi na

czas szkolenia);

wariant III – możliwość odliczania kosztów opie-

ki nad dziećmi od podatku,

wariant IV – przyjęcia zasady bezpłatności usług

przedszkolnych, jako przejaw uznania podmiotowego

prawa każdego dziecka do opieki przedszkolnej oraz

jako forma udziału państwa/społeczeństwa w kosz-

tach wychowania młodego pokolenia.

Zdaniem Ministerstwa Finansów, trudno oczeki-

wać, iż wskazane w „Założeniach…” działania w celu:

Ułatwienia w zakresie godzenia ról zawodowych z opie-

ką nad niesamodzielnymi członkami rodziny, wyra-

żone m.in. poprzez wprowadzenie odpisu podatkowe-

szkolach, zostaną wprowadzone do systemu podatko-

wego, bez wcześniejszej akceptacji przedmiotowego

dokumentu przez Radę Ministrów.

W zakresie pytań dotyczących wprowadzenia od-

pisu podatkowego kosztów opieki nad dziećmi w żłob-

kach i przedszkolach oraz ulgi podatkowej dla praco-

dawców doﬁnansowującychopiekęwżłobkachiprzed-

szkolach dla dzieci swoich pracowników Ministerstwo

re wprowadziły tzw. wydatkową regułę dyscyplinu-

jącą.

Zgodnie z obowiązującym art. 112c ustawy

dnia skierowania do Rzeczypospolitej Polskiej zale-

1281

jektów ustaw:

1) określających zwolnienia, ulgi i obniżki, któ-

rych skutkiem ﬁnansowymmożebyćzmniejszenie

dochodów jednostek sektora ﬁnansów publicznych

jących przepisów;

2) powodujących zwiększenie wydatków, o któ-

rych mowa w art. 112a ust. 2, wynikających z obo-

wiązujących przepisów (tzw. wydatki sztywne, np. na

obsługę długu publicznego).

Biorąc powyższe pod uwagę, obecnie nie są pro-

ponowane rozwiązania, których rezultatem byłoby

obniżenie wpływów z podatku.

Niewątpliwie nato-

miast wprowadzenia odpisu podatkowego koszów

wadziłoby do obniżenia wpływów z podatku docho-

dowego od osób ﬁzycznych.

Zauważyć ponadto należy, że przepisy ustawy

pisy ustawy o podatku dochodowym od osób ﬁzycz-

nych przewidują możliwość zaliczenia do kosztów

podatkowych podstawowych odpisów i wpłat na róż-

nego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika,

żar kosztów określają odrębne ustawy.

Kosztem uzyskania przychodu są odpisy na za-

kładowy fundusz świadczeń socjalnych, tworzony

z 2012 r. poz. 592, z późn. zm.).

Należy zauważyć, że

ﬁnansowanie działalności socjalnej organizowanej

szu, na doﬁnansowanie zakładowych obiektów so-

cjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków,

klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form

wychowania przedszkolnego.

Przepisy ustawy o zakładowym funduszu świad-

czeń socjalnych przewidują możliwość zwiększenia

funduszu dla pracodawców prowadzących żłobki

lub kluby dziecięce.

Zgodnie z art. 5 ust. 5a ustawy

o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych pra-

codawcy, którzy utworzyli zakładowy żłobek lub klub

wowego kwotę odpowiadającą 7,5 pkt proc. tego od-

pisu, mogą zwiększyć fundusz na każdą zatrudnioną

osobę o 7,5% przeciętnego wynagrodzenia miesięcz-

nego, pod warunkiem przeznaczenia całości tego

cięcego.

Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że

obowiązujące przepisy ustawy o podatku dochodo-

wprowadzenia odpisu podatkowego kosztów opieki

dać, że również świadczenia otrzymane z zakładowe-

go funduszu świadczeń socjalnych, związane z po-

bytem dzieci osób uprawnionych do tych świadczeń

w żłobkach lub klubach dziecięcych, są wolne od

ﬁzycznych.

W związku z interpelacją pana posła Szymona

ﬁcznymwzwiązkuzprojektem„Założeniapolityki

ludnościowej Polski 2012” minister pracy i polityki

społecznej wyjaśnia, co następuje.

nych ustaw (Dz. U. Nr 237, poz. 1654), która weszła

rozłożony na kilka lat, proces podwyższania wymia-

ru uprawnień pracowniczych związanych z pełnie-

niem funkcji rodzicielskich, a także wprowadzania

nowych rozwiązań prawnych sprzyjających łączeniu

funkcji zawodowych z pełnieniem obowiązków ro-

dzinnych, zarówno przez matkę, jak i ojca dziecka.

Kontynuacją tych rozwiązań były zmiany w przepi-

sach działu 8.

Kodeksu pracy wprowadzone od dnia

Nr 219, poz. 1704), których głównym celem było za-

pewnienie wszystkim pracownikom korzystającym

z uprawnień rodzicielskich jednakowego zakresu

ochrony.

Proces podwyższania wymiaru dodatkowego urlo-

pu macierzyńskiego, a także dodatkowego urlopu na

cze zakończony.

Pracownicy uprawnieni do tych urlo-

pów będą bowiem mogli korzystać z maksymalnego

ich wymiaru, poczynając od dnia 1 stycznia 2014 r.

Z kolei dopiero od początku bieżącego roku pracow-

nik ojciec wychowujący dziecko może korzystać

z dwutygodniowego wymiaru urlopu ojcowskiego.

W latach 2010–2011 wymiar tego urlopu wynosił

jeden tydzień.

W związku z powyższym prace w Ministerstwie

na monitorowaniu nowych rozwiązań prawnych.

Przedwczesne jest zatem dokonywanie oceny, czy

przepisy dotyczące uprawnień rodzicielskich po-

winny być zmieniane, a zwłaszcza, czy zasadne jest

dalsze podwyższanie wymiaru urlopów, z jakich

mogą korzystać pracownicy opiekujący się małymi

dziećmi.

Niezależnie od powyższego trwają prace nad pro-

jektem ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy, któ-

ry zakłada wprowadzenie do polskiego porządku

prawnego instytucji nieprzenoszalnej części urlopu

wychowawczego, zgodnie z postanowieniami zmie-

nionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu

rodzicielskiego, zawartego przez BUSINESSEURO-

PE, UEAPME, CEEP i ETUC (wdrożonego dyrekty-

wą Rady 2010/18/UE).

Przyjęcie tego rozwiązania

zwiększy zakres uprawnień pracowniczych związa-

nych z pełnieniem funkcji rodzicielskich i powinno

1282

zachęcać do dzielenia się i korzystania z urlopu wy-

chowawczego przez oboje rodziców lub opiekunów

dziecka.

Działaniem rządu leżącym w kompetencji Mini-

mograﬁcznego, jest wsparcie rodziny realizowane

poprzez m.in.:

w zakresie: ochrony kobiet w ciąży, urlopów macierzyń-

skich i ojcowskich oraz urlopów wychowawczych,

— działania nakierowane na rozwój instytucji

osoby uczącej się, stanowiących podstawę do ubiega-

nia się o zasiłek rodzinny, oraz wysokości świadczeń

rodzinnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 959).

W 2012 r.

Należy podkreślić, że od listopada 2011 r. realizo-

wane są rządowe programy udzielania pomocy ﬁ-

nansowej w wysokości 100 zł miesięcznie niektórym

osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyj-

nego, w szczególności opiekunom niepełnospraw-

ok.115,8 mln zł.

osoby w rodzinie do wysokości 456 zł.

Obowiązujące

dowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy

społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823).

cie gmin w wypełnianiu zadań własnych o charakte-

rze obowiązkowym w zakresie dożywiania dzieci oraz

opieki nad małym dzieckiem, co w konsekwencji po-

winno się przyczynić do wzrostu aktywności za-

realizowany jest resortowy program rozwoju insty-

nego mogą uzyskać doﬁnansowanieześrodkówbu-

dżetu państwa w zakresie tworzenia nowych miejsc

i klubach dziecięcych, a także doﬁnansowaniaszko-

leń dziennych opiekunów.

W ubiegłym roku udzielo-

1283

kach i klubach dziecięcych.

Pozostałą kwotę rezerwy

na doﬁnansowaniewydatkówbieżącychzwiązanych

szony został również konkurs na doﬁnansowaniewy-

datków (do 85% wartości projektu) na funkcjonowanie

cięcych.

W 2012 r. na doﬁnansowaniewramachpo-

wyższego konkursu przeznaczono 150 mln zł.

Nato-

miast na wniosek rodzica ze środków budżetu pań-

stwa Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłaca skład-

ki (emerytalną, rentową, wypadkową i zdrowotną)

za dany rok (według stanu na dzień 17 września br.

różne ułatwienia m.in. dla rodziców posiadających

dzieci w wieku do lat 3, jak np. instytucję niani, za

którą składki na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpie-

czenia społeczne opłacane są z budżetu państwa.

Także pracodawcy, którzy z zakładowego funduszu

świadczeń socjalnych utworzyli zakładowy żłobek lub

centowego tego odpisu mogą zwiększyć fundusz na

grodzenia miesięcznego, pod warunkiem przeznacze-

nia całości tego zwiększenia na prowadzenie żłobka

lub klubu dziecięcego.

Kwoty, które pracodawca prze-

znaczył na utworzenie zakładowego żłobka lub klubu

dziecięcego, są kosztem uzyskania przychodu, a tym

samym nie podlegają opodatkowaniu.

Jednocześnie Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej przygotowuje projekt ustawy o zmianie usta-

dzenie przepisów umożliwiających połączenie, w ce-

lach organizacyjno-administracyjnych, przedszkoli,

doﬁnansowanieinstytucjiopiekinaddziećmiwwie-

ku do lat 3.

pod nazwą „Gender Mainstreaming jako narzędzie

zmiany na rynku pracy”.

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej toczą

Z wyrazami szacunku

Przewodniczący Rządowej Rady Ludnościowej

Zbigniew Strzelecki

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie przyśpieszonej wypłaty

pierwszej transzy dopłat bezpośrednich

dla polskich rolników (8489)

smo, znak: SPS-023-8489/12, z dnia 11 września

2012 r. przekazujące interpelację posła RP pana Szy-

mona Giżyńskiego w sprawie braku złożenia wnio-

sku o przyśpieszenie wypłaty pierwszej transzy do-

płat bezpośrednich za rok 2012 uprzejmie informuję,

co następuje.

Mechanizm zaliczkowania płatności bezpośred-

nich określony w art. 29 ust. 4 rozporządzenia Rady

(WE) nr 73/2009 dotyczy możliwości rozpoczęcia wy-

płat od 16 października (data początkowa nowego

roku budżetowego) roku, za który wsparcie to jest

przyznawane.

Zgodnie z przywołanym przepisem Ko-

misja może:

1284

a) przewidzieć płatności zaliczkowe, w drodze de-

cyzji skierowanej do państwa członkowskiego na jego

wniosek;

b) upoważnić państwa członkowskie, w drodze

rozporządzenia obowiązującego we wszystkich pań-

stwach członkowskich, do przekazania przed dniem

1 grudnia płatności zaliczkowych w regionach,

w których ze względu na nadzwyczajne okoliczności

rolnicy stoją w obliczu dotkliwych trudności ﬁnan-

sowych:

— w wysokości do 50% płatności lub

— w wysokości do 80% (np. płatności z tytułu wo -

łowiny).

W związku z niekorzystnymi warunkami pogodo-

wymi, takimi jak susza w niektórych państwach

członkowskich oraz sroga zima i opady w innych pań-

stwach członkowskich, które spowodowały poważne

szkody w uprawach zbóż i produkcji pasz, Komisja

Europejska wydała rozporządzenie nr 776/2012 z dn.

27 sierpnia 2012 r. umożliwiające, począwszy od dnia

16 października 2012 r., dokonywanie płatności za-

liczkowych w wysokości do 50% z tytułu płatności

bezpośrednich wymienionych w załączniku I do roz-

porządzenia (WE) nr 73/2009 oraz w odniesieniu do

płatności z tytułu wołowiny i cielęciny przewidzia-

nych w sekcji 11, rozdziale I, tytule IV rozporządze-

nia 73/2009 państwa członkowskie zostały upoważ-

nione do zwiększenia wypłaty zaliczek do 80% płat-

ności.

Płatności te mogą być dokonane dopiero po

zakończeniu weryﬁkacjispełnianiawarunkówkwa-

liﬁkowalności zgodnie zart.

20 rozporządzenia

(WE) nr 73/2009.

W związku z powyższym należy

zauważyć, że to Komisja upoważniła państwa człon-

kowskie w drodze rozporządzenia obowiązującego we

wszystkich państwach członkowskich do przekaza-

nia przed dniem 1 grudnia 2012 r. płatności zalicz-

kowych.

Oznacza to, że składanie przez Polskę wnio-

sku o przyśpieszenie wypłat jest bezzasadne, gdyż

rozporządzenie nr 776/2012 obowiązuje wprost we

wszystkich państwach członkowskich.

Ponadto na mocy przepisów wspólnotowych obej-

mujących wszystkie kraje członkowskie (rozporzą-

dzenie Rady WE nr 73/2009) Komisja Europejska,

mając na uwadze szkody spowodowane przez trzę-

sienia ziemi, wyraziła zgodę na realizowanie przez

Republikę Włoską płatności zaliczkowych wyjąt-

kowo od 1 sierpnia br. Wysokość środków wypłaco-

nych przed 16 października br. nie może przekro-

czyć 40 mln euro.

Odnosząc się do zastosowania płatności zaliczko-

wych w Polsce, należy mieć na uwadze fakt, że Polska

dotychczas nie stosowała tego rodzaju płatności.

Przy

podejmowaniu decyzji w sprawie realizowania bądź

nie płatności zaliczkowych, poza kosztami ﬁnanso-

wymi dostosowania systemu informatycznego agen-

cji płatniczej (Agencja Restrukturyzacji i Moderniza-

cji Rolnictwa – ARiMR) i kosztami obsługi tych płat-

ności, należy wziąć pod uwagę inne możliwe skutki

podjęcia takiej decyzji.

Należy przy tym mieć w szcze-

gólności na względzie liczbę beneﬁcjentówpłatności

bezpośrednich w Polsce (ok. 1360 tys.), która jest

większa od łącznej liczby beneﬁcjentówweFrancji,

Wlk.

Brytanii, Niemczech, Irlandii, Portugalii, Au-

strii i Danii oraz fakt, iż płatności nie mogą zostać

przyznane do czasu sprawdzenia warunków kwaliﬁ-

kowalności, w tym przeprowadzenia kontroli na miej-

scu w ok. 80 tys. gospodarstw.

Z uwagi na powyższe uruchomienie płatności za-

liczkowych mogłoby wpłynąć na znaczne opóźnienie

realizacji wypłat dla większości rolników.

Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że prze-

widziana w przepisach wspólnotowych możliwość

wypłaty zaliczek płatności nie obejmuje krajowych

płatności uzupełniających stosowanych w Polsce

w ramach uproszczonego systemu płatności bezpo-

średnich (ang. Single Area Payment Scheme – SAPS).

Działania ARiMR mające na celu umożliwienie wy-

płaty zaliczek mogłyby dotyczyć zatem jedynie czę-

ści ﬁnansowanejzbudżetuunijnego.

Częśćpłatno-

ści ﬁnansowana z budżetu krajowego musiałaby

zostać wypłacona w późniejszym terminie.

Ozna-

czałoby to, że ta część płatności mogłaby zostać wy-

płacona w wolniejszym od dotychczasowego tempie,

wskutek dodatkowego skomplikowania systemu.

Należy przy tym zaznaczyć, że dla wielu producen-

tów udział krajowych płatności uzupełniających

w całkowitych przychodach z płatności bezpośred-

nich jest znaczny, a więc opóźnienie takie byłoby dla

nich niekorzystne.

Z uwagi na powyższe agencja płatnicza rozpocznie

wypłacanie rolnikom płatności w terminie od 1grud-

nia 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

ZoﬁaSzalczyk

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

byłych tajnych współpracowników

służb specjalnych PRL (8490)

wie zatrudniania w Ministerstwie Spraw Zagranicz-

nych byłych tajnych współpracowników służb spe-

cjalnych PRL uprzejmie informuję.

Wszystkie osoby wchodzące w skład służby zagra-

1285

o służbie zagranicznej, jak również pozostali pracow-

nicy MSZ niebędący jej członkami, urodzeni przed

dniem 1 sierpnia 1972 r. zobowiązani są do złożenia

oświadczeń lustracyjnych, zgodnie z ustawą z dnia

nisterstwie Spraw Zagranicznych nie ma komórek

organizacyjnych, których pracownicy byliby wyłącze-

ni z tego obowiązku.

Osoby, które nie złożyłyby ta-

kiego oświadczenia, nie mogłyby wykonywać funkcji

publicznej.

Minister spraw zagranicznych zgodnie

z cytowaną wyżej ustawą nie jest organem właści-

wym do analizy treści oświadczeń, natomiast jest

zobowiązany do ich przekazania do Instytutu Pamię-

ci Narodowej celem rozpoznania w trybie określonym

mięci Narodowej.

Przepisy ustawy o ujawnianiu informacji o doku-

mentach oraz ich treści organów bezpieczeństwa

państwa z lat 1944–1990, jak również inne przepisy

prawa pracy, nie dają podstaw rozwiązania stosunku

pracy w związku z faktem współpracy ze służbami

bezpieczeństwa PRL.

Zgodnie z ustawą o służbie cy-

wilnej ten przedział czasowy nie jest zaliczany do

okresów pracy stanowiących podstawę wypłaty na-

grody jubileuszowej i dodatku stażowego.

Ponadto

pracownicy podlegają procedurze dopuszczenia do

informacji niejawnych określonych ustawą z dnia

i otrzymują ważne certyﬁkatybezpieczeństwawyda-

ne przez służby RP.

Wielu z nich jest wysoko wykwa-

liﬁkowanymi specjalistami z zakresu stosunków

międzynarodowych, dobrze wywiązującymi się ze

swoich obowiązków służbowych.

Pozbawienie osoby lustrowanej pełnionej funkcji

publicznej, a tym samym rozwiązanie stosunku pra-

cy na podstawie ustawy o ujawnianiu informacji

puje z mocy prawa, na podstawie przesłanego przez

sąd właściwemu podmiotowi orzeczenia, że złożone

przez daną osobę oświadczenie lustracyjne jest nie-

zgodne z prawdą.

Biorąc pod uwagę fakt, że ww. ustawa o ujawnia-

niu informacji o dokumentach organów bezpieczeń-

stwa państwa z lat 1944–1990 nie zabrania kontynu-

owania zatrudnienia lub też obejmowania przez oso-

by współpracujące z organami bezpieczeństwa funk-

cji publicznych, należy domniemać, że ustawodawca

uznał, że współpraca z organami bezpieczeństwa

PRL nie stanowi zagrożenia dla funkcjonowania de-

mokratycznego państwa.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie informacji o współpracy

polskich pracowników konsulatu w Łucku

na Ukrainie z przestępcami trudniącymi się

sutenerstwem i nierządem poprzez wydawanie

wiz do strefy Schengen (8491)

smo, nr SPS-023-8491/12, z dnia 11 września br.)

w sprawie informacji o współpracy polskich pracow-

ników konsulatu w Łucku na Ukrainie z przestępca-

mi trudniącymi się sutenerstwem i nierządem po-

przez wydawanie wiz do strefy Schengen uprzejmie

informuję, że są one aktualnie wyjaśniane w toczą-

cym się postępowaniu prokuratorskim.

Proces przyjmowania wniosków wizowych i wy-

dawania wiz w Konsulacie RP w Łucku był przed-

miotem postępowania wszczętego i prowadzonego od

2010 r. przez prokuraturę w Bielsku-Białej.

Obecnie

zostało ono przejęte do dalszego prowadzenia przez

Prokuraturę Apelacyjną w Katowicach.

W trakcie

trwającego postępowania wyjaśniającego konsul ge-

neralny RP w Łucku wnioskował do MSZ o przepro-

wadzenie kontroli w podległym mu urzędzie konsu-

larnym.

Jednakże kierując się dobrem postępowa-

nia Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłączyło

Konsulat Generalny RP w Łucku z planu bieżącej

kontroli.

Po ujawnieniu przez środki masowego przekazu

informacji o nieprawidłowościach w konsulacie w Łuc-

ku urząd ten został objęty specjalną, szczegółową

inspekcją wizową.

Wykazała ona szereg nieprawidło-

wości i naruszeń procedur związanych z przyjmowa-

niem i rozpatrywaniem wniosków wizowych oraz

wydawaniem wiz, a w szczególności brak istnienia

jednoosobowej odpowiedzialności konsula za dopusz-

czenie do przyjęcia poza kolejnością wniosku wizo-

wego, odpowiedniego nadzoru nad procedowaniem

spraw przez pracowników miejscowych, a także brak

odpowiedniej bieżącej kontroli nad funkcjonowaniem

outsourcingowych punktów przyjmowania wniosków

wizowych.

Przeprowadzona kontrola nie wykazała występo-

wania w Konsulacie RP w Łucku zjawisk korupcyj-

nych obciążających zatrudnionych tam polskich kon-

sulów.

Należy jednak wyraźnie podkreślić, że ewen-

tualne praktyki mające znamiona przestępstw oraz

nieprawidłowości, które funkcjonowały w KG RP

w Łucku, należą wyłącznie do działań podjętych

przez prokuraturę oraz innych właściwych służb.

Na-

tomiast MSZ nie jest kompetentne do zajmowania

Niemniej jednak, kierując się zasadą: zero tole-

rancji dla potencjalnych sytuacji korupcyjnych, kie-

1286

rownictwo MSZ podjęto decyzję o odwołaniu z Kon-

sulatu RP w Łucku wszystkich konsulów ds. wizo-

wych, a także konsula generalnego – za brak nadzo-

ru w urzędzie.

Aby uniknąć w przyszłości podobnych

sytuacji, ministerstwo zakłada także zmianę zasad

rotacji konsulów ds. wizowych na Wschodzie.

Dzięki

podjętym działaniom kadrowym do chwili obecnej do

Łucka udało się skierować już trzech nowych konsu-

lów ds. wizowych, a w najbliższym czasie zapełnione

zostaną wszystkie wakaty powstałe w związku z re-

dukcjami.

Należy podkreślić, że przypadek łucki stał się

asumptem do wypracowania efektywniejszego syste-

mu naboru kadr do służby konsularnej, szczególnie

na odcinku wizowym.

Ministerstwo będzie się w tym

okresie otwierało szerzej na podmioty, których za-

kres kompetencji jest kompatybilny z zadaniami kon-

sulów, takich jak Urząd do Spraw Cudzoziemców czy

Straż Graniczna.

Z uwagi na zwiększoną teoretyczną

podatność korupcyjną rozważane jest także skróce-

nie okresu świadczenia pracy przez konsulów wizo-

wych na placówce zagranicznej.

Funkcjonowanie polskich konsulatów na Wscho-

dzie będzie w dalszym ciągu przedmiotem monito-

ringu, kontroli nadzorczej i inspekcji ze strony mini-

sterstwa oraz bieżącego reagowania na ich potrzeby.

Dotyczy to zarówno kontroli planowanych, jak i prze-

prowadzanych ad hoc.

Kształtowanie relacji dobro-

sąsiedzkich z Ukrainą oraz rozwijanie współpracy

regionalnej było i jest jednym z najważniejszych za-

dań polityki naszego państwa.

Polska służba konsu-

larna prowadzi przyjazną i otwartą praktykę wizową

wobec obywateli Ukrainy.

Pragnę zapewnić, iż rzetelność i odpowiedzial-

ność w wykonywaniu czynności wizowych przez pol-

skich konsulów jest bardzo ważna dla polskiej służby

konsularnej i ma istotne znaczenie społeczne, przy-

czyniając się do umacniania przyjaznych stosunków

z Ukrainą.

Będzie ona przedmiotem także dalszej

wzmożonej uwagi kierownictwa resortu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

w sprawie skali ubóstwa w Polsce (8492)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Piotra Szeligi w sprawie skali ubó-

stwa w Polsce, z dnia 11 września 2012 r., uprzejmie

wyjaśniam.

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej sys-

tematycznie, corocznie analizowane są informacje

o stanie ubóstwa w Polsce, także z wykorzystaniem

danych z Głównego Urzędu Statystycznego (GUS),

opracowań własnych (głównie coroczne sprawozda-

nie MPiPS-03) oraz placówek naukowych (dane

z Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych).

Pozwala to

na wypracowanie zweryﬁkowanychpodstawdoce-

lowego działania w ramach prowadzonej polityki

społecznej z wykorzystaniem najlepszego możliwego

do uzyskania w Polsce rozeznania potrzeb z zakre-

su pomocy społecznej.

Przeprowadzana corocznie

analiza skuteczności działań pomocy społecznej jest

także brana pod uwagę na przykład przy projekto-

waniu ewentualnych zmian do przepisów o pomocy

społecznej.

Jak wynika z prowadzonych w Ministerstwie Pra-

kondycji socjalnej osób i rodzin w Polsce, sytuacja

ta w odniesieniu do ubóstwa skrajnego była względ-

nie stabilna aż do roku 2009.

Dopiero od roku 2010,

a zwłaszcza od roku 2011, badania sytuacji osób i ro-

dzin wykazały, że bez zmiany progów dochodowych

w pomocy społecznej nie jest możliwe dalsze wywią-

zywanie się z zadań nałożonych na pomoc społeczną

Tabelaryczne zestawienia osób zagrożonych ubó-

stwem w latach 1994–2011 przedstawione jest na

str. 1287.

Zestawienie sporządzono na podstawie danych

z GUS, IPiSS, MPiPS, Eurostat.

Na podstawie da-

nych z GUS w wymiarze terytorialnym zasięg ubó-

stwa był największy w regionach: wschodnim i pół-

nocnym, a w szczególności w województwach: war-

mińsko-mazurskim, podlaskim, lubelskim i święto-

krzyskim.

Ubóstwem zagrożeni byli przede wszyst-

kim mieszkańcy gospodarstw domowych z osobami

bezrobotnymi (zwłaszcza przy niskim wykształceniu

głowy gospodarstwa domowego), osób niepełnospraw-

nych oraz rodzin wielodzietnych.

W celu przeciwdziałania powstałej sytuacji w sys-

temie pomocy społecznej rozporządzeniem Rady Mi-

wanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń

poz. 823) ustalono kryteria dochodowe: dla osoby sa-

motnie gospodarującej – 542 zł (wzrost o 65 zł,

o 105 zł, tj. o 30%).

Jednocześnie wzrasta maksymal-

na kwota zasiłku stałego z 444 zł na 529 zł (wzrost

o 85 zł, tj. o 19%), wysokość pomocy dla cudzoziem-

ców (ze statusem uchodźcy i ochroną uzupełniającą)

z 446–1175 zł, na 531 zł–1260 zł, wartość dochodu

miesięcznego z 1 ha przeliczeniowego z 207 zł na

250 zł (wzrost o 43 zł, tj. o 20%).

Rozporządzenie we-

Ponadto w ostatnich latach realizowane były wie-

loletnie programy osłonowe oraz osłonowe inicjatywy

programowe ministra pracy i polityki społecznej.

Ko-

1287

nieczne jest tu zwrócenie uwagi na realizo-

wany program wieloletni „Pomoc państwa

wany jest w latach 2006–2013.

Łączna wiel-

kość środków przewidzianych w budżecie

państwa i budżetach wojewodów wyniesie

6 mld zł.

Pomocą w ramach programu obję-

oraz osoby dorosłe.

Przygotowując program

w roku 2005, rząd przyjął zasadę gwarancji

stałego doﬁnansowaniategozadaniazbu-

dżetu państwa, w określonym przedziale

czasowym i od roku 2006 w budżecie pań-

stwa rokrocznie zapisywane są środki ﬁnan-

sowe na realizację programu.

Należy pod-

kreślić, że od roku 2008 nie było dzieci,

uczniów lub osób dorosłych, tj. beneﬁcjentów

programu, którzy spełniali określone usta-

wą, podwyższone kryterium dochodowe

brak środków.

Podwyższone z dniem 1 paź-

dziernika kryterium dochodowe, określone

nej, zwiększy próg dochodowy uprawniający

do bezpłatnej pomocy w formie posiłku okre-

Jeżeli chodzi o własne inicjatywy progra-

mowe ministra pracy i polityki społecznej,

to minister stara się udzielać nie tylko

wsparcia ﬁnansowegosamorządomgminior-

ganizacjom pozarządowym, ale również ini-

cjować i pobudzać podejmowanie takich

przedsięwzięć, które wynikają z ustawowych

zadań ustawy o pomocy społecznej przypisa-

nych samorządowi gminnemu i powiatowe-

mu.

Koresponduje to z art. 3 ust. 2, zgodnie

z którym zadaniem pomocy społecznej jest

także zapobieganie wystąpienia sytuacji

z obszaru ryzyka socjalnego przez podejmo-

wanie działań zmierzających do życiowego

usamodzielnienia najbardziej zagrożonych

niedostatkiem osób i rodzin oraz ich integra-

cji ze środowiskiem.

Umożliwia to ministro-

wi właściwemu do spraw zabezpieczenia spo-

łecznego, w oparciu o obowiązujące przepisy

oraz konstytucyjną zasadę pomocniczości

pkt 7 ustawy o pomocy społecznej), opraco-

wywanie i ﬁnansowanieprogramówosłono-

wych, a także (na podstawie art. 23 ust. 7a)

wspieranie ﬁnansowotychprogramówwokre-

ślonym przez niego obszarze pomocy spo-

łecznej.

Realizowany jest na przykład pro-

gram powrotu osób bezdomnych do społecz-

ności, który kwotą 5 mln zł wspiera działal-

U

d

z

i

a

ł o

s

ó

b w r

o

d

z

i

h ś

w

i

a

c

o

b

i

o

r

c

ó

, k

t

ó

y

m d

e

c

y

z

j

ą p

r

z

y

z

n

o ś

w

i

a

d

b

e

z w

z

g

a i

c

h r

o

d

a

j

, f

o

r

m

ę

, l

i

c

z

b

ę o

r

a

z ź

r

ó

d

ł

o ﬁ

n

a

n

s

o

w

i

)

w o

g

ó

l

n

e

j l

i

c

z

e l

u

d

n

o

ś

e

s

t

a

w

e

u z l

i

c

z

b

ą o

s

ó

b w r

, m

i

n

i

m

u

m e

g

z

y

s

t

i i m

i

n

i

m

u

m s

o

c

j

a

m w P

o

l

s

c

L

p

.

W

y

s

z

c

z

e

g

R

o

k

1

9

9

4

1

9

9

5

1

9

6

1

9

9

7

1

9

9

8

1

9

9

9

2

0

0

0

2

0

0

0

2

2

0

0

3

2

0

0

4

2

0

0

5

2

0

0

6

2

0

0

7

2

0

0

8

2

0

0

9

2

0

1

0

2

0

1

1

1

.

L

i

c

z

b

a

m

i

e

s

z

ó

w

k

r

a

j

u

3

8 5

8

0 6

0

0

3

8 6

0

9 4

0

0

3

8 6

3

9 3

0

0

3

8 6

6

0 0

0

0

3

8 6

6

7 0

0

0

3

8 6

5

3 6

0

0

3

8 6

4

4 2

0

0

3

8 6

3

2 4

5

3

3

8 2

3

0 0

8

0

3

8 1

9

0 6

0

8

3

8 1

7

4 0

0

0

3

8 1

5

7 0

0

0

3

8 1

2

5 4

7

9

3

8 0

4

4 0

0

9

3

8 1

3

5 8

7

6

3

8 1

0

0 6

5

1

3

8 1

6

7 3

2

9

3

8 5

0

1 0

0

0

2

.

L

i

c

z

b

a o

s

ó

b

w r

ś

w

i

d

c

7 2

9

4 2

0

5

6 6

8

7 8

2

4

6 2

0

7 1

9

2

5 9

8

8 8

6

0

6 0

3

1 5

0

8

5 6

6

2 5

7

1

5 5

7

5 1

9

1

5 4

5

3 5

7

2

6 1

0

4 9

9

8

6 2

5

7 8

0

4

5 3

8

3 7

2

7

5 0

2

3 3

2

5

4 9

6

7 5

4

8

4 3

8

3 4

3

4

3 8

3

3 9

1

7

3 7

3

7 8

0

8

3 6

8

1 4

6

4

3 4

5

7 1

7

0

3

.

% o

s

ó

b

w

r

o

d

z

i

-

c

z

e

n

i

o

1

8

,

9

1

7

,

3

1

6

,

1

1

5

,

5

1

5

,

6

1

4

,

6

1

4

,

4

1

4

,

1

1

6

,

0

1

6

,

4

1

4

,

1

3

,

2

1

3

,

0

1

1

,

5

1

0

,

1

9

,

8

9

,

6

9

,

0

4

.

% o

s

.

p

o

n

i

ż

e

m

i

n

i

m

u

6

,

4

4

,

3

5

,

4

5

,

6

6

,

9

8

,

1

9

,

5

1

1

,

1

1

1

,

7

1

2

,

0

1

2

,

3

7

,

8

6

,

6

5

,

6

5

,

7

5

,

7

6

,

7

5

.

% o

s

.

p

e

4

7

,

9

4

6

,

7

4

6

,

7

5

0

,

4

5

0

,

0

5

2

,

2

5

4

,

0

5

7

,

0

5

8

,

0

5

9

,

0

5

6

,

7

5

8

,

7

4

9

,

8

4

6

,

7

4

2

,

9

4

1

,

7

4

1

,

3

4

2

,

6

6

.

% o

s

.

k

t

ó

r

e d

e

c

y

z

j

o

t

r

z

y

m

y

ś

w

i

d

.

5

,

9

5

,

5

5

,

3

5

,

3

5

,

5

5

,

4

5

,

5

5

,

6

6

,

7

6

,

9

6

,

3

6

,

7

7

,

4

6

,

2

5

,

5

5

,

5

5

,

5

2

7

.

R

e

l

a

t

y

w

g

r

a

n

a u

b

ó

s

t

w

a

.

1

3

,

5

1

2

,

8

1

4

,

0

1

5

,

3

1

5

,

8

1

6

,

5

1

7

,

1

1

7

,

0

1

8

,

4

2

0

,

4

2

0

,

3

1

8

,

1

1

7

,

7

1

7

,

3

1

7

,

6

1

7

,

7

1

1

6

,

7

8

.

R

e

l

a

t

- E

U

R

O

S

T

T

.

4

5

,

3

3

9

,

3

4

,

4

3

0

,

5

2

7

,

8

2

7

,

8

9

.

S

u

b

i

e

k

g

(

l

e

j

d

e

j

s

k

a

)

3

3

,

0

3

0

,

8

3

0

,

5

3

0

,

8

3

0

8

3

4

,

8

3

4

,

4

3

2

,

4

3

0

,

4

2

8

,

0

2

7

,

3

2

2

,

5

1

8

,

3

1

7

,

4

1

5

,

3

1

0

.

U

s

t

a

w

o

w

a g

r

a

n

i

1

3

,

3

1

2

,

1

4

,

4

1

3

,

6

5

,

0

1

8

,

5

1

8

,

1

1

9

,

2

1

8

,

1

1

5

,

1

4

,

6

1

0

,

6

8

,

3

7

,

3

6

,

5

1288

ność głównie organizacji pozarządowych, które po-

magają osobom bezdomnym.

Innym ważnym progra-

mem jest program „Świetlica – Dzieci – Praca” na

2011–2015.

Program ma na celu rozwijanie działal-

ności o charakterze socjoterapeutycznym w ramach

środowiskowych placówek wsparcia dziennego dla

czo, dysfunkcyjnych, z problemami opiekuńczo-wy-

chowawczymi.

Sprzyja tworzeniu nowych tego typu

placówek oraz rozwijaniu działalności w placówkach

już istniejących.

Innym przykładem takiego progra-

mu może być „Oparcie społeczne dla osób z zaburze-

niami psychicznymi” – program, na który od roku

2006 przeznaczano co roku kwotę 3 000 000 zł.

Konieczne jest także podkreślenie, że w obecnych

warunkach formalnoprawnych najważniejszą rolę

w walce z biedą odgrywają samorządy lokalne.

Mając

najbliższy kontakt ze społecznością lokalną, mogą

efektywniej prowadzić między innymi jednostki or-

ganizacyjne pomocy społecznej, gdzie w oparciu o naj-

bardziej aktualną wiedzę o kondycji swoich społecz-

ności umożliwiają skorzystanie z nieskładkowego

zabezpieczenia społecznego.

Istotnej i nieocenionej

pomocy udzielają również organizacje pozarządowe,

(np. Caritas Polska, która prowadzi zbiórki pieniędzy

dla ubogich i jadłodajnie, czy PKPS, który prowadzi

magazyny rzeczy przeznaczonych dla najbardziej po-

trzebujących), Kościół katolicki, inne kościoły i związ-

ki wyznaniowe oraz osoby ﬁzyczneiprawne.

Przeciwdziałanie ubóstwu i wykluczeniu społecz-

nemu realizowane jest obecnie również w ramach

projektów Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”

2007–2013 (PO KL).

Cele programu zostały zdeﬁnio-

wane zgodnie z zasadą strategicznego podejścia.

Za-

sada ta polega na koncentracji wsparcia na kluczo-

wych obszarach i najważniejszych problemach wy-

magających interwencji w zakresie zatrudnienia oraz

podnoszenia jakości kapitału ludzkiego.

Jednocze-

śnie kompleksowy charakter wsparcia został zapla-

nowany w taki sposób, aby umożliwić odpowiednie

rozszerzanie zakresu dostępnej pomocy, zgodnie ze

specyﬁkąproblemówwystępującychnapolskimryn-

ku pracy.

Działania PO KL umożliwiające wychodzenie

z ubóstwa realizowane są dwutorowo.

W komponen-

cie centralnym realizowane są działanie nakierowa-

ne na wsparcie systemów rynku pracy oraz pomocy

i integracji społecznej – priorytet I: Zatrudnienie

i integracja społeczna.

Natomiast regionalnie reali-

zowane są dwa priorytety, których działania są skie-

rowane na bezpośrednie wsparcie osób i grup zagro-

żonych wykluczeniem społecznym – priorytet VI:

Rynek pracy otwarty dla wszystkich i priorytet VII:

Promocja integracji społecznej.

Należy pamiętać o tym, że projekty realizowane

w ramach PO KL służą podejmowaniu działań, któ-

rych realizacja jest często niemożliwa bez udziału

środków zewnętrznych, w tym wypadku środków

Europejskiego Funduszu Społecznego.

Istotnym elementem wsparcia rodzin z dziećmi

na utrzymaniu, w szczególności rodzin o niskich do-

chodach, jest system świadczeń rodzinnych, na który

składają się – uzależnione od kryterium dochodowe-

go – zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzin-

nego związane z występowaniem w rodzinie określo-

nych sytuacji (urodzenie dziecka, przebywanie rodzi-

ca na urlopie wychowawczym, samotne rodzicielstwo,

niepełnosprawność dziecka, edukacja, wielodziet-

ność), a także – niezależne od osiąganych dochodów

– świadczenia opiekuńcze (zasiłek pielęgnacyjny

i świadczenie pielęgnacyjne) i jednorazowa zapomoga

kwot zasiłków rodzinnych, zgodnie z art. 19 ust. 3

ustawy o świadczeniach rodzinnych, do kwoty odpo-

wiadającej 40% wartości koszyka żywnościowego dla

danej grupy wiekowej ustalonej w badaniach progu

wsparcia dochodowego rodzin, tj. miesięcznie do 77 zł

na dziecko w wieku 0–5 lat (obecnie 68 zł), 106 zł na

dziecko w wieku 6–18 lat (obecnie 91 zł), 115 zł na

Równocześnie Rada Ministrów zaproponowała

wych uprawniających do świadczeń rodzinnych,

niepełnosprawnym.

Obowiązujące od 1 listopada

jących do świadczeń rodzinnych oraz kwoty świad-

czeń rodzinnych zostały ogłoszone rozporządzeniem

siłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych

Od listopada 2011 r. realizowane są rządowe pro-

gramy udzielania pomocy ﬁnansowej w wysokości

do świadczenia pielęgnacyjnego, w szczególności

opiekunom niepełnosprawnych dzieci.

Obecnie obo-

wiązujący jest – przyjęty przez Radę Ministrów

rania niektórych osób pobierających świadczenie pie-

lęgnacyjne i dotyczy on pomocy ﬁnansowej w ww.

zakresie w okresie lipiec–grudzień 2012 r.

W dniu 28 sierpnia 2012 r.

Rada Ministrów przy-

jęła projekt ustawy o zmianie ustawy o świadcze-

Przewiduje on podwyższenie do kwoty 620 zł mie-

sięcznie (obecnie 520 zł) wysokości świadczenia pie-

lęgnacyjnego dla opiekunów niepełnosprawnych

dzieci oraz skierowane do opiekunów innych osób no-

wego rodzaju świadczenia, tj. specjalnego zasiłku

opiekuńczego w kwocie 520 zł miesięcznie przy speł-

nianiu kryterium dochodowego.

1289

Należy także zauważyć, że rodziny z dziećmi na

utrzymaniu, w których egzekucja alimentów zasądzo-

nych na dzieci jest bezskuteczna, mogą ubiegać się

ści bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie więcej

niż 500 zł miesięcznie na osobę uprawnioną, pod wa-

runkiem spełniania ustawowego kryterium dochodo-

wego, które wynosi 725 zł na osobę w rodzinie.

Ponadto zauważam, iż Polska od dziesiątków lat

podtrzymuje chlubną tradycję utrzymywania syste-

mu zabezpieczenia społecznego.

Dzięki temu w Pol-

sce od wielu lat stosowane są rozwiązania socjalne

mające na celu zabezpieczenie obywateli przed ryzy-

kiem życia poniżej minimum egzystencji, wspierania

rodzin z dziećmi, w szczególności rodzin o niskich

dochodach.

Przykładowo (zgodnie ze sprawozdaniem

MPiPS-03) w roku 2011 na świadczenia z pomocy

społecznej została wydatkowana kwota w wysokości

ponad 4 mld zł, w tym ok. 41% środków ﬁnansowych

pochodziło z budżetu państwa.

Kwota wszystkich wy-

datków na pomoc społeczną rośnie każdego roku

o około 4%.

Zatem w ramach zabezpieczenia społecz-

nego podejmowane są na ogromną skalę wysiłki ma-

jące na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom

biedy.

Oczekuje się, że po podwyżkach wysokości pro-

gów dochodowych kwaliﬁkującychdoświadczeńspo-

łecznych podejmowane działania w ramach polityki

społecznej będą mogły, tak jak w latach ubiegłych,

skutecznie chronić obywateli przed różnorakimi ry-

zykami socjalnymi.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

Tadeusza Arkita i Krystyny Pośledniej

w sprawie sposobu ekologicznie

bezpiecznego postępowania z odpadami

z procesów oczyszczania spalin w instalacjach

termicznego przekształcania odpadów

komunalnych i konieczności wprowadzenia

uregulowań prawnych dotyczących procedur

badania takich odpadów przed ich

ewentualnym skierowaniem do składowania

(8493)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12) przekazujące interpelację pana Tadeusza Arkita

oraz pani Krystyny Pośledniej, posłów na Sejm Rze-

odpadów z procesów oczyszczania spalin w instala-

cjach termicznego przekształcania odpadów komu-

nalnych, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Podstawowym aktem prawnym regulującym kwe-

stie spalania i współspalania odpadów na poziomie

Unii Europejskiej jest dyrektywa Parlamentu Euro-

Dyrektywa 2000/76/WE określa m.in. wymaga-

nia techniczne, jakie musi spełnić spalarnia odpa-

dów i współspalania odpadów (warunki eksploata-

cji), dopuszczalne wielkości emisji z tych instalacji

czy podstawowe zasady dotyczące pozostałości od-

padów powstałych w wyniku termicznego prze-

kształcania odpadów.

Zgodnie z art. 9 ww. dyrektywy przed określe-

niem dróg unieszkodliwiania lub odzysku tych odpa-

dów przeprowadza się właściwe badania w celu usta-

lenia charakterystyki ﬁzycznej ichemicznej oraz

możliwości zanieczyszczania różnych pozostałości

spalania.

Analiza obejmuje całą frakcję rozpuszczal-

ną i frakcję rozpuszczalną metali ciężkich.

Wyżej wymienione przepisy zostały transponowa-

ne do prawa krajowego przede wszystkim przepisami

padów lub współspalarnią odpadów, termicznie

zany do badania ﬁzycznychichemicznychwłaści-

wości odpadów powstałych w wyniku termicznego

rozpuszczalnych frakcji metali ciężkich.

Warto przy

tym zaznaczyć, że w nowym projekcie ustawy o od-

padach przedmiotowy przepis został rozszerzony do

pozostałości powstałych w wyniku termicznego

przekształcania wszystkich odpadów (nie tylko od-

padów niebezpiecznych).

Zgodnie z rozporządzeniem ministra środowiska

dów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) odpady z termicznego

przekształcania odpadów klasyﬁkujesięwpodgrupie

19 01.

Odpady z oczyszczania gazów odlotowych co

do zasady stanowią odpady niebezpieczne.

Zgodnie

z obowiązującymi przepisami odpady wymienione na

liście odpadów niebezpiecznych mogą być uznane

za odpady inne niż niebezpieczne wyłącznie na

podstawie rozporządzenia ministra środowiska

Nr 128, poz. 1347).

Odpady te celem spełnienia wymagań rozporzą-

nego typu (Dz. U. Nr 186, poz. 1553, z późn. zm.)

poddaje się stosownym procesom przetwarzania,

tj. stabilizowaniu czy zestalaniu.

Należy zaznaczyć,

że procesy stabilizowania mają na celu zmianę nie-

1290

bezpiecznych własności składników odpadów, a przez

bezpieczne.

Procesy zestalania natomiast zmieniają

tylko stan ﬁzycznyodpadówpoprzezzastosowaniedo-

Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia procedura do-

odpadów danego typu obejmuje m.in. sporządzanie

podstawowej charakterystyki odpadów, zwanej dalej

podstawową charakterystyką, poddanie odpadów

okresowej kontroli, zwanej dalej testem zgodności,

w celu weryﬁkacjiinformacjizawartychwpodstawo-

wej charakterystyce weryﬁkacjęodpadównamiejscu

ich składowania.

Odpady kierowane na składowisko

odpadów danego typu poddaje się testowi zgodności,

podczas którego sprawdza się dopuszczalne wartości

wymywania oraz dodatkowo wybrane parametry

charakterystyczne dla danego rodzaju odpadów.

Należy zatem stwierdzić, że odpady przed skiero-

waniem na składowisko odpadów danego typu pod-

daje się stosownym badaniom w celu spełnienia kry-

teriów oraz procedur określonych w przedmiotowym

rozporządzeniu.

Natomiast wszelkie przedstawione w interpelacji

pana Tadeusza Arkita oraz pani Krystyny Pośledniej

propozycje mogą być szczegółowo rozważone w ra-

mach prac legislacyjnych nad aktami wykonawczymi

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

w sprawie świadectw charakterystyki

energetycznej budynków (8495)

Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Górczyńskiego z dnia

29 sierpnia 2012 r., otrzymaną przy piśmie wicemar-

szałka Sejmu Marka Kuchcińskiego z dnia 11 wrze-

śnia 2012 r., znak: SPS-023-8495/11, w sprawie obo-

wiązku sporządzania i przekazywania świadectw

charakterystyki energetycznej budynków, uprzejmie

informuję Panią Marszałek, co następuje.

Na wstępie pragnę zaznaczyć, że dyrektywa

nr 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energe-

tycznej budynków nie dotyczy wyłącznie problema-

tyki świadectw energetycznych, a jej celem jest kom-

pleksowe podejście do efektywnego wykorzystania

energii w budynkach poprzez promowanie opłacalnej

ekonomicznie poprawy ogólnej charakterystyki ener-

getycznej budynków.

Realizację i osiągnięcie przedmiotowego celu mają

wspomagać poszczególne instrumenty i przepisy pra-

wa, takie jak: zakres wymagań techniczno-budowla-

nych dotyczących charakterystyki energetycznej bu-

dynków nowo budowanych oraz podlegających waż-

niejszej renowacji, standardy projektowania budyn-

ków z uwzględnieniem zastosowania wysoko efek-

tywnych alternatywnych systemów zaopatrzenia

w energię oraz instrumenty oparte na diagnozie sta-

nu istniejącego w postaci świadectw charakterystyki

energetycznej oraz okresowych przeglądów instalacji

ogrzewania i klimatyzacji.

Doświadczenia dotychczas funkcjonującego sys-

temu po blisko czteroletnim okresie funkcjonowa-

nia przepisów pokazują, że świadomość społeczna

jest niezadowalająca w tej materii, a świadectwa

często postrzegane są jako kolejny wymóg admini-

stracyjny.

Rola świadectw charakterystyki energetycznej

jako źródła informacji, dzięki któremu właściciel, na-

jemca lub użytkownik może określić orientacyjne

roczne zapotrzebowanie na energię i, co za tym idzie,

koszty związane z zapotrzebowaniem na energię oraz

jego pozytywny wpływ i znaczenie, nie są wykorzy-

stane do realizacji celu głównego, jakim jest podjecie

działań prowadzących do zmniejszenia jej zużycia.

Mając na uwadze obecny stan rzeczy, planowane

jest przeprowadzenie działań informacyjnych i edu-

kacyjnych wśród Polaków mających na celu upo-

wszechnienie korzyści wynikających z certyﬁkacji

energetycznej budynków, tak aby charakterystyka

energetyczna miała również wpływ na decyzje doty-

czące zakupu i wynajmu nieruchomości.

Wśród pla-

nowanych działań należy wymienić opracowanie po-

radników, informatorów i wytycznych dla właścicie-

li, zarządców, kupujących, wynajmujących oraz jed-

nostek sektora ﬁnansówpublicznychzawierających

informacje o możliwościach ograniczenia zużycia

energii, zmniejszenia strat energii przy dostarczaniu

energii oraz zamianie konwencjonalnych źródeł ener-

gii na źródła niekonwencjonalne.

Przewiduje się rów-

nież cykl debat z udziałem ekspertów, praktyków

branży budowlanej oraz mediów.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że

wprowadzenie regulacji dotyczących energooszczęd-

ności w budownictwie spowodowało w wielu przypad-

kach pozytywną odpowiedź rynku na kwestie opty-

malizacji energetycznej.

Głównym czynnikiem wpływającym na decyzje

inwestorów jest rachunek ekonomiczny, a także świa-

domość konieczności racjonalnego korzystania ze

środowiska (wyczerpywanie się źródeł energii nieod-

1291

nawialnej, emisja zanieczyszczeń do środowiska).

Przede wszystkim jednak fakt, że wyższe koszty po-

niesione na wzniesienie budynku zrekompensują ni-

skie koszty eksploatacji w całym czasie jego użytko-

wania, jest wystarczającym bodźcem dla inwestora

do podjęcia decyzji o budowie czy zakupie budynku

czy mieszkania energooszczędnego.

Ponadto na taki

stan rzeczy ma również wpływ zwiększająca się świa-

domość społeczeństwa w zakresie konieczności ogra-

niczenia wykorzystania zasobów naturalnych, re-

dukcji emisji zanieczyszczeń, zmniejszenia kosztów

eksploatacji budynków z uwagi na rosnące koszty

energii.

Na wzrost popularności tego rodzaju budow-

nictwa mają również wpływ coraz bardziej dostępne

projekty budynków energooszczędnych, jednorodzin-

nych oraz wielorodzinnych, charakteryzujące się wy-

sokim komfortem użytkowania oraz niskimi koszta-

mi eksploatacji przy zachowaniu walorów estetycz-

nych architektury zewnętrznej.

Dodatkowo sporym

zainteresowaniem cieszą się studia oraz szkolenia

związane z poprawą efektywności energetycznej

w budownictwie.

Odnosząc się do pytania dotyczącego sankcji za

brak świadectwa charakterystyki energetycznej

w określonych sytuacjach prawnych, w ocenie mini-

sterstwa, wprowadzenie świadectw charakterystyki

energetycznej, których celem jest dostarczenie infor-

macji oraz promocja budynków energooszczędnych,

przy jednoczesnym obwarowywaniu wydawania ich

sankcjami, rodziłoby ryzyko, że nie spełnią one swo-

jej roli.

Dlatego też w projekcie założeń do projektu

ustawy o charakterystyce energetycznej budynków

zaproponowano rozwiązanie polegające na obowiąz-

ku załączenia świadectwa charakterystyki energe-

tycznej do aktu notarialnego, na mocy którego budy-

nek lub jego część zostanie sprzedana lub zbyta na

wego prawa do lokalu.

Odnosząc się do pytania w sprawie zapewnienia

odpowiedniego vacatio legis, informuję, że termin

wejścia w życie przepisów zostanie dostosowany

w taki sposób, aby umożliwić wszystkim zaintereso-

wanym zapoznanie się z nowymi przepisami i przy-

gotowanie do zmian wynikających z ich obowiązywa-

nia, przy uwzględnieniu wynikających z dyrektywy

2010/31/UE.

Warto przy tym podkreślić, że więk-

szość z projektowanych regulacji dotyczących sporzą-

dzania i przekazywania świadectw charakterystyki

energetycznej budynków w dużej mierze ma odnie-

sienie do obecnie obowiązujących uregulowań zawar-

terminu wejścia w życie nowej ustawy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie prywatyzacji szpitali (8496)

i Jarosława Górczyńskiego, przekazaną przy piśmie

w sprawie prywatyzacji szpitali uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższego.

Decyzja w sprawie przekształcenia samodzielnego

pitałową, jak panowie słusznie zauważyli, uzależnio-

na jest od inklinacji podmiotu tworzącego (głównie

samorządów) oraz ma charakter fakultatywny.

Wska-

zać ponadto należy, iż jednostki samorządu teryto-

rialnego (j.s.t.), wykonując zadania publiczne dot.

m.in. zapewnienia społecznościom lokalnym odpo-

wiedniego dostępu do opieki zdrowotnej, uczestniczą

w zakresie określonym przez ustawodawcę w spra-

wowaniu tej władzy, w granicach przyznanej im

przez prawo oraz prawem chronionej samodzielności.

Przepisy konstytucji w sferze prawa publicznego za-

sadę samodzielności wiążą z tym, że jednostki samo-

rządu terytorialnego wykonują przysługujące im za-

powiedzialność (art. 16 ust. 2), natomiast w sferze

prawa cywilnego samodzielność j.s.t. jako osoby

prawnej związana jest z uprawnieniami właściciel-

skimi i innymi prawami majątkowymi (art. 165

ust. 1 i 2).

Warto w tym miejscu podnieść, iż w przy-

padku gdy podmiot tworzący podejmuje decyzję

w sprawie przekształcenia, winien wcześniej rozwa-

żyć zasadność oraz następstwa tych decyzji.

Zwłasz-

cza w kontekście efektywności ekonomicznej i lecz-

niczej.

Albowiem spółka powstała w wyniku prze-

kształcenia będzie musiała się dostosować do nowych

warunków prawno-organizacyjnych.

Nadmieniam, iż

w momencie gdy podmiot leczniczy wykazuje brak

płynności oraz ma znaczące zadłużenie, to jego funk-

cjonowanie w przypadku zamiany organizacyjno-

-prawnej bez uprzedniej stabilizacji sytuacji ekono-

miczno-ﬁnansowej SPZOZ z góry skazane jest na

Wspomnieć należy, iż Ministerstwo Zdrowia wie-

lokrotnie podejmowało inicjatywę w sprawie wspar-

cia sytuacji ﬁnansowej szpitali oraz samorządów.

Prowadzony w latach 2009–2011 program wieloletni

pn. „Wsparcie jednostek samorządu terytorialnego

wia” miał na celu udzielenie pomocy samorządom

podejmującym działania dla poprawy promowania

racjonalnych zasad gospodarowania majątkiem w pod-

miotach leczniczych.

Na spłatę długów przejętych

przez samorządy przekazano dotację celową z budże-

1292

tu państwa w kwocie 753 738 681,42 zł.

Uruchomie-

nie tych środków umożliwiło pokrycie ponad połowy

długów przejętych po zlikwidowanych SPZOZ.

Udzie-

lenie wsparcia ﬁnansowegoj.s.t.wpłynęłonawzrost

konkurencyjności regionów oraz podmiotów leczni-

czych (poprzez redukcję obciążenia ﬁnansowego,po-

prawę infrastruktury), które zapewniło im stabilność

funkcjonowania oraz możliwości rozwojowe.

Obecnie

działania te kontynuowane są w ramach ustawy

wprowadziła mechanizmy

wsparcia przekształceń,

dzięki którym powstająca spółka będzie miała za-

pewnioną możliwość działania bez obciążenia długa-

mi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdro-

wotnej.

Nadmieniam, iż na mocy art. 196 ww. ustawy

podmiot tworzący, który przekształcił samodzielny

publiczny zakład opieki zdrowotnej w spółkę kapita-

łową na zasadach określonych w art. 69–82 ustawy,

o dotację celową z budżetu państwa.

Środki ﬁnanso-

znaczone są na spłatę zobowiązań podmiotu tworzą-

cego przejętych od samodzielnego publicznego zakła-

du opieki zdrowotnej, odsetek od nich lub pokrycie

kosztów przekształcenia, w tym kosztów określenia

wartości rynkowej nieruchomości.

W budżecie pań-

stwa na wsparcie procesów przekształceń przezna-

czono łącznie kwotę 1400 mln zł.

Odnosząc się natomiast do udzielenia pomocy ﬁ-

nansowej na inwestycje w podmiotach leczniczych,

uprzejmie informuję, iż kwestie te uregulowane zo-

stały w art. 114–117 cytowanej wyżej ustawy.

Należy

przy tym zauważyć, iż minister zdrowia dotację na

remonty i inne inwestycje, w tym na zakup aparatu-

ry i sprzętu medycznego, może przyznać:

— spółce kapitałowej, w której reprezentowany

przez niego Skarb Państwa posiada udziały albo ak-

cje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakła-

dowego,

— spółce kapitałowej wykonującej działalność

leczniczą, w której uczelnia medyczna posiada udzia-

ły albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapita-

łu zakładowego,

— samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki

zdrowotnej, dla którego podmiotem tworzącym jest

minister właściwy do spraw zdrowia albo uczelnia

medyczna.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż podmioty

lecznicze oraz jednostki samorządu terytorialnego

mach środków unijnych.

Środki te przede wszystkim

są dostępne w ramach regionalnych programów re-

alizowanych przez poszczególne urzędy marszałkow-

skie.

Ponadto wsparcie na infrastrukturę ochrony

zdrowia przyznawane jest w ramach działania 12.2:

Inwestycje w infrastrukturę ochrony zdrowia o zna-

czeniu ponadregionalnym w programie „Infrastruk-

tura i środowisko”.

Odnosząc się natomiast do kwestii dot. praw

pacjentów w sprywatyzowanych spółkach, uprzej-

mie informuję, iż przestrzeganie praw pacjenta jest

ustawowym obowiązkiem wszystkich uczestniczą-

cych w udzielaniu świadczeń zdrowotnych, od or-

ganów władzy publicznej począwszy, poprzez osoby

nych, którzy z racji wykonywanego zawodu mają

Nadmieniam, iż zapewnienie przez państwo pra-

zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

nie jest równoznaczne z gwarancją realizowania

wszystkich rodzajów świadczeń.

Nie oznacza to tak-

że ich pełnej bezpłatności.

W większości przypadków

których świadczeń.

Nieﬁnansowane przez NFZ są

dzeniach ministra zdrowia.

Warto w tym miejscu

zaznaczyć, iż pobieranie opłat od świadczeniobiorcy

za udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej objętej

umową z NFZ i przez NFZ ﬁnansowanychpodlega

sankcji karnej.

Zgodnie z art. 193 pkt 4 i 5 ustawy

zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

ra nienależne opłaty od ubezpieczonych za świadcze-

nia objęte umową z NFZ o udzielanie świadczeń opie-

ki zdrowotnej, podlega karze grzywny.

Takiej samej

karze podlega również ten, kto uniemożliwia lub

biorców do świadczeń opieki zdrowotnej.

Nałożenie

kary umownej przewidują również ogólne warunki

umów między NFZ a świadczeniodawcą, określone

nych warunków umów o udzielanie świadczeń zdro-

ww. rozporządzenia świadczeniodawca (w przypadku

pobierania nienależnych opłat od świadczeniobior-

ców za świadczenia będące przedmiotem umowy)

może zapłacić karę w wysokości do 2% kwoty zobo-

wiązania wynikającego z umowy, za każde stwier-

dzone naruszenie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

1293

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie podsumowania współpracy

samorządów z Policją

w związku z organizacją Euro 2012 (8499)

Jacka Tomczaka w sprawie podsumowania współpra-

Euro 2012 uprzejmie informuję, że jednostki organi-

zacyjne Policji w miastach gospodarzach rozgrywek

bardzo wysoko oceniły współpracę z samorządami

i ich przedstawicielami, zarówno w procesie przygo-

towań, jak i samej realizacji przedsięwzięć na rzecz

zapewnienia bezpieczeństwa podczas turnieju ﬁna-

łowego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA

W szczególności należy pozytywnie ocenić współ-

pracę w kontekście funkcjonującego sztabu ministra

spraw wewnętrznych i ministra administracji i cy-

fryzacji, który działał od 15 maja do 31 sierpnia 2012 r.

W skład sztabu weszli pracownicy i funkcjonariusze

reprezentujący Ministerstwo Spraw Wewnętrznych,

jak również przedstawiciele Ministerstwa Admini-

stracji i Cyfryzacji, którzy byli odpowiedzialni za

współpracę z wojewodami.

Podczas Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA

EURO 2012 członkowie sztabu otrzymywali z cen-

trów dowodzenia informacje o zdarzeniach, które

mogły mieć wpływ na bezpieczeństwo turnieju ﬁna-

łowego, odpowiednio do właściwości służbowej (w for-

mie meldunków cyklicznych lub doraźnych).

Na pod-

stawie otrzymanych meldunków szef sztabu lub jego

zastępca w cyklicznym komunikacie informowali mi-

nistrów oraz krajowy sztab operacyjny o przebiegu

zabezpieczenia Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej

nej dla bezpieczeństwa turnieju ﬁnałowegoinforma-

cji doraźnej, po jej przeanalizowaniu, była ona prze-

kazywana właściwemu ministrowi.

Jeśli zaistniała

taka potrzeba, do informacji dołączano rekomendację

dalszych działań.

Sztab otrzymywał również raporty

(dobowe i doraźne) w poszczególnych obszarach bez-

pieczeństwa turnieju ﬁnałowego.

Informacje dotyczyły w szczególności działań re-

alizowanych przez formacje podległe ministrowi

spraw wewnętrznych, wojewodów, Agencję Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego i Rządowe Centrum Bezpie-

czeństwa w następujących obszarach turniejowych:

stadion i otoczenie, oﬁcjalnastrefakibicaistrefapu-

blicznego oglądania meczów, centrum pobytowo-tre-

ningowe, hotele transferowe drużyn i hotele VIP,

przemieszczanie kibiców (drogowe, kolejowe, lotni-

cze), sytuacja na granicy.

Sztab przygotowywał rów-

nież informacje dla mediów w zakresie kompetencji

ministra spraw wewnętrznych oraz ministra admi-

nistracji i cyfryzacji.

Na potrzeby zabezpieczenia turnieju ﬁnałowego

powołano także grupy robocze, w skład których

wchodzili m.in. przedstawiciele: komend wojewódz-

kich Policji, Komitetu Organizacyjnego Euro 2012,

biur prezydentów miast do spraw Euro 2012, komend

wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej, miej-

skich komitetów medycznych, miejskich centrów za-

rządzania kryzysowego, Międzynarodowej Agencji

Energii Atomowej, izb adwokackich, Straży Granicz-

nej, Polskich Kolei Państwowych oraz Straży Ochro-

ny Kolei.

W trakcie spotkań grup roboczych podej-

mowano szereg uzgodnień, m.in. w zakresie bezpie-

czeństwa na stadionie, w strefach kibica, centrach

pobytowych, w tym również dotyczące infrastruktu-

ry drogowej i komunikacyjnej.

Istotne znaczenie dla prawidłowego przebiegu Mi-

miało powołanie miejskich sztabów operacyjnych

skupiających w jednym miejscu osoby decyzyjne

z wielu podmiotów zaangażowanych w zabezpiecze-

nie turnieju ﬁnałowego:służbmundurowychwspól-

nie z dyżurnym miejskiego centrum zarządzania

kryzysowego, dyżurnym wojewódzkiego centrum za-

rządzania kryzysowego (wydziałem bezpieczeństwa

i zarządzania kryzysowego urzędu wojewódzkiego),

dyżurnym inżynierem miasta (Zarządem Dróg i Zie-

leni w Gdańsku).

Współdziałanie w miejskich szta-

bach organizacyjnych przyczyniło się do lepszej wy-

miany informacji oraz szybszego podejmowania dzia-

łań w przypadku zdarzeń, które wymagały podjęcia

interwencji poszczególnych służb.

Warto wskazać, że

powyższe rozwiązanie zostało pozytywnie ocenione

podczas spotkania podsumowującego działanie ko-

mitetu do spraw koordynacji organizacji turnieju ﬁ-

nałowego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EU-

RO 2012, któremu przewodniczyła minister sportu

i turystyki.

Szczególnym dowodem pozytywnej współpracy

samorządów miast gospodarzy Mistrzostw Europy

ległymi ministrowi spraw wewnętrznych były cieszą-

ce się dużą frekwencją miejsca publicznego oglądania

transmisji z meczów, tzw. public viewing, gdzie sa-

morządy jako organizatorzy tych przedsięwzięć

umożliwiły funkcjonariuszom Policji wykonywanie

ustawowych zadań w sposób umożliwiający poszano-

wanie spontanicznej atmosfery kibicowania.

Oceniając natomiast struktury zarządzania kry-

zysowego oraz ich gotowości do podejmowania dzia-

łań w fazie przygotowania, a następnie testów goto-

wości do działań w przedmiotowym zakresie, należy

powołać się na wnioski z ćwiczenia angażującego

podmioty systemu zarządzania kryzysowego przed

2012 pod kryptonimem „Libero” i „Libero II”, które-

go organizatorem było Rządowe Centrum Bezpie-

1294

czeństwa.

Przedstawiciele resortu spraw wewnętrz-

nych czynnie uczestniczyli w tych przedsięwzięciach,

gdzie w drugim etapie wykorzystano do ćwiczenia

również struktury i rozwiązania funkcjonalne poli-

cyjnego centrum dowodzenia – sztabu dowódcy ope-

racji policyjnej pod kryptonimem „Hat trick 2012”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w sprawie debaty nad zmianą zasad

ﬁnansowania jednostek

samorządu terytorialnego (8500)

lacją pana posła Jacka Tomczaka z dnia 29 sierpnia

2012 r. w sprawie debaty nad zmianą zasad ﬁnanso-

wania jednostek samorządu terytorialnego, otrzyma-

-023/7648/12, uprzejmie wyjaśniam.

misji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego

poz. 759) forum wypracowywania wspólnego stanowi-

ska rządu i samorządu terytorialnego stanowi Komisja

Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego.

Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorial-

nego m.in. rozpatruje problemy związane z funkcjo-

nowaniem samorządu terytorialnego i z polityką

przeglądów i ocen warunków prawnych i ﬁnanso-

wych funkcjonowania samorządu terytorialnego, a tak-

że analizuje informacje o przygotowywanych projek-

tach aktów prawnych dotyczących problematyki sa-

morządu terytorialnego, w szczególności przewidy-

wanych skutków ﬁnansowych.

Wzakresiesprawﬁ-

nansowych dialog ze stroną samorządową jest pro-

wadzony przede wszystkim w ramach Zespołu do

Spraw Systemu Finansów Publicznych Komisji

W dniu 27 września 2012 r.

Komitet Inicjatywy

Ustawodawczej przekazał Marszałkowi Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej obywatelski projekt ustawy

nie udziału gmin, powiatów i województw we wpły-

wach z podatku dochodowego od osób ﬁzycznychoraz

wprowadzenie części ekologicznej subwencji ogólnej

dla gmin.

Rząd stosownie do postanowień uchwały nr 49

pracy Rady Ministrów (M.P. Nr 12, poz. 221, z późn.

zm.) zajmie stanowisko wobec ww. projektu ustawy

po jego otrzymaniu z parlamentu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie uregulowania kwestii umieszczania

reklam wielkopowierzchniowych

w przestrzeni publicznej (8502)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia 2012 r., skierowaną do ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego przy piśmie Marszałka Sejmu

(SPS-023-8502/12), w sprawie uregulowania kwestii

strzeni publicznej, uprzejmie proszę o przyjęcie na-

stępującego stanowiska.

Ochrona przestrzeni rozumianej jako określony

obszar jest przedmiotem licznych regulacji prawnych.

Co do zasady aktem podstawowym w tym zakresie

poz. 717, ze zm.).

Przepisy tego aktu normatywnego

mają na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego

monijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych

niu ochrony ładu przestrzennego ma służyć szereg

instytucji prawnych związanych z szeroko rozumia-

nym planowaniem i zagospodarowaniem przestrzen-

nym, a wspomniane uwarunkowania nabierają szcze-

gólnego znaczenia w kontekście ochrony obszarów

przestrzeni publicznej rozumianej zgodnie z art. 2

pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

strzennym jako obszar o szczególnym znaczeniu dla

1295

funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwa-

Przepisy tej ustawy, regulując zasady kształtowa-

nia przestrzeni w ogólności, w tym przestrzeni pu-

blicznej, zawierają przy tym odpowiednie regulacje

uwzględniające ochronę przestrzeni zabytkowej, któ-

rą należy rozumieć jako obszar stanowiący świadec-

two minionych epok, posiadający określone wartości,

przede wszystkim historyczne i naukowe, a także ze

względu na charakter elementów tworzących ten ob-

szar również artystyczne.

Potrzeba ochrony zabytko-

wej przestrzeni w celu jej zachowania oznacza ko-

nieczność poddania kontroli i reglamentacji tej dzia-

łalności, która może zagrażać historycznemu ukształ-

towaniu elementów na określonym obszarze.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospo-

darowania przestrzennego gminy oraz w miejsco-

wym planie zagospodarowania przestrzennego usta-

la się w zależności od potrzeb strefy nadzoru konser-

watorskiego obejmujące obszary, na których obowią-

zują określone ustaleniami planu ograniczenia zaka-

zy i nakazy mające na celu ochronę znajdujących się

na tym obszarze zabytków.

Zgodnie z art. 11 pkt 8

lit. c właściwy organ gminy (wójt, burmistrz, prezy-

dent miasta) występuje do wojewódzkiego konserwa-

tora zabytków o wydanie opinii odnośnie do ustaleń

zawartych w projekcie studium.

Studium nie stanowi

wprawdzie aktu prawa miejscowego, jednakże wiąże

gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zago-

spodarowania przestrzennego.

Aktem prawa miejscowego, który na równi z prze-

pisami ustaw kształtuje sposób wykonywania prawa

własności do nieruchomości, a co za tym idzie określa

zasady działalności budowlanej oraz przeznaczenie

terenów, jest natomiast miejscowy plan zagospoda-

rowania przestrzennego.

Zatwierdzany przez radę

gminy w formie uchwały ma podstawowe znaczenie

dla ochrony ładu przestrzennego, a także dla ochrony

zabytkowych obszarów i obiektów.

Zgodnie z art. 17

pkt 7 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym projekt miejscowego planu zagospo-

darowania przestrzennego uzgadniany jest z woje-

przepisu art. 19 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków

bytków może ustanowić zasady bądź zakazać inwe-

stowania na obszarach i obiektach objętych ochroną

na podstawie miejscowych planów zagospodarowa-

nia przestrzennego.

Należy przy tym podkreślić, że

ochrona w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego może dotyczyć nie tylko zabytków

wpisanych do rejestru, ale także zabytków ujętych

w gminnej ewidencji zabytków oraz innych obsza-

rów i obiektów stanowiących zabytki w rozumieniu

Warunkiem zapewnienia skutecznej ochronny za-

bytkowej przestrzeni, w tym zabytkowej przestrzeni

publicznej, jest objęcie jej jedną z form ochrony kon-

serwatorskiej wymienionych w art. 7 ustawy o ochro-

form wpis do rejestru zabytków jest postrzegany jako

ta forma ochrony konserwatorskiej, z którą wiążą się

najszersze uprawnienia organów ochrony zabytku w

stosunku do obiektów i obszarów objętych decyzją

wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Jest to oczy-

wiście uzasadnione treścią przepisów ustawy o ochro-

objęcia zabytku, w tym zespołu obiektów lub obsza-

ru, tą formą ochrony konserwatorskiej jest poddanie

działalności inwestycyjnej swego rodzaju reglamen-

tacji.

Zakres tej reglamentacji określa art. 36 ust. 1

Zgodnie z tym przepisem pozwolenia wojewódzkiego

konserwatora zabytków, wydawanego w formie de-

cyzji administracyjnej, wymaga m.in. umieszczanie

nych, tablic, reklam oraz napisów (pkt 6) oraz podej-

mowanie innych działań, które mogłyby prowadzić

ku wpisanego do rejestru (pkt 7).

Organy ochrony zabytków dysponują szeregiem

instrumentów prawnych pozwalających na ochronę

zabytkowej przestrzeni, unormowanych zarówno

mi, jak również w przepisach ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Można zatem za-

dać pytanie: Dlaczego ochrona zabytkowej przestrzeni

nie zawsze jest skuteczna?

Nie ma jednoznacznej od-

powiedzi na to pytanie.

Z pewnością jedną z przyczyn

jest brak miejscowych planów zagospodarowania prze-

strzennego dla znacznych obszarów kraju.

Powoduje

to, że dla tych obszarów nie ma jednoznacznie okre-

ślonych zasad kształtowania przestrzeni.

W związku

z czym przestrzeń kształtowana jest na podstawie po-

jedynczych decyzji, które nie zawsze mają korzystny

wpływ na przestrzeń publiczną.

Niemniej warto zauważyć, że obecnie trwają pra-

ce nad zmianą ustawy o planowaniu i zagospodaro-

waniu przestrzennym.

W najbliższym czasie zostaną

również podjęte działania zmierzające do opracowa-

nia nowych zasad ochrony zabytków i opieki nad za-

bytkami.

Myślę, że efektem tych prac i działań będzie

skuteczny system ochrony nie tylko zabytkowej prze-

strzeni publicznej.

Z wyrazami poważania

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

1296

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie wsparcia ﬁnansowego

i organizacyjnego poznańskich obchodów

1050-lecia Chrześcijaństwa w Polsce (8503)

terpelację posła Jacka Tomczaka przesłaną dnia

11 września 2012 r.

(SPS-023-8503-12) w sprawie

wsparcia ﬁnansowegoiorganizacyjnegopoznańskich

obchodów 1050-lecia Chrześcijaństwa w Polsce uprzej-

mie proszę Panią Marszałek o przyjęcie następują-

cych informacji.

Ad 1.

Planowane na 2016 r. obchody 1050. roczni-

cy chrztu Polski są bez wątpienia jednym z najważ-

niejszych wydarzeń najbliższych kilku lat.

Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego ze szczegól-

ną uwagą rozpatrzy ewentualne wnioski o wsparcie

wydarzeń czy przedsięwzięć związanych z ww. rocz-

nicą, o ile mieścić się one będą we właściwościach

sprawowanego przeze mnie urzędu oraz będą zgodne

z wymogami programów ministra.

Zwracam jednak uwagę pana posła, że ww. pro-

gramy ministra KiDN, z których dotowane są m.in.

przedsięwzięcia artystyczne czy dotyczące dziedzic-

twa narodowego, opracowywane są corocznie.

Nabór

wniosków do programów odbywa się w roku poprze-

dzającym rok, na który planowane jest dotowane

przedsięwzięcie.

Ad 2.

Na szczeblu rządowym nie zapadły jeszcze

decyzje w sprawie państwowych obchodów, jednak

względów zasługuje na rolę szczególną.

Mam nadzieję, że pan poseł uzna powyższe odpo-

wiedzi za wystarczające.

Z poważaniem

Minister

w sprawie rządowego programu pomocy

uczniom „Wyprawka szkolna” (8504)

Odpowiadając na interpelację pana posła Piotra

Szeligi (SPS-023-8504/12) w sprawie rządowego pro-

gramu pomocy uczniom „Wyprawka szkolna”, uprzej-

mie wyjaśniam.

Ministerstwo Edukacji Narodowej od 10 lat reali-

zuje rządowy program pomocy uczniom „Wyprawka

szkolna”, który przeznaczony jest na doﬁnansowanie

zakupu podręczników dla uczniów.

Przyjęte w pro-

gramie założenie udzielania pomocy jako refundacji

poniesionych kosztów wydaje się, mimo pewnych

utrudnień dla rodziców, rozwiązaniem optymalnym,

gwarantującym przede wszystkim zapewnienie pod-

ręczników uczniom rozpoczynającym naukę w po-

szczególnych klasach.

Należy zwrócić uwagę, że pro-

gram nie ma za zadanie zapewnienia bezpłatnych

podręczników dla dzieci, lecz ma pomóc w ich zaku-

pie przez częściowe doﬁnansowanie poniesionych

wydatków.

Analogiczne rozwiązania są stosowane

w systemie stypendiów szkolnych, gdzie uczeń może

otrzymać refundację poniesionych wydatków na cele

edukacyjne.

Należy podkreślić, że od 2008 r. w celu pełniejsze-

go wykorzystania jego środków oraz ułatwienia do-

stępu do pomocy w programie „Wyprawka szkolna”

umożliwiono zastępowanie wszelkich dokumentów

(zaświadczenia, faktury, rachunki) oświadczeniami

składanymi przez wnioskodawców.

W opinii mini-

sterstwa zastosowane rozwiązanie ułatwiło rodzicom

w wystarczający sposób dostęp do pomocy

Realizacja programu „Wyprawka szkolna” w 2013 r.

będzie uzależniona od wysokości środków przewi-

dzianych na zapewnienie pomocy materialnej dla

uczniów w rezerwie celowej budżetu państwa.

Należy

oczekiwać, że wejście w 2012 r. nowych progów do-

chodowych uprawniających do ubiegania się o pomoc

spowoduje wzrost uczniów uprawnionych do otrzy-

mania pomocy w kolejnych latach.

Warto podkreślić,

że uczniowie objęci programem „Wyprawka szkolna”

mogą również korzystać z programu stypendialnego,

w ramach którego istnieje możliwość zakupu pod-

ręczników.

Ideą programu w ostatnich latach realizacji jest

wiązania merytoryczne i edytorskie lub reformę pod-

stawy programowej kształcenia ogólnego nie mogą

korzystać z podręczników używanych, kupowanych

na rynku wtórnym, od starszych kolegów.

Zatem programem obejmowani są uczniowie klas

I–III szkoły podstawowej oraz odpowiednich klas po-

zostałych typów szkół, w których w danym roku

szkolnym wchodzi w życie nowa podstawa programo-

wa.

Zatem w trzech ostatnich latach byli to uczniowie

odpowiednio klasy I, II a następnie III gimna-

zjum, zaś w 2012 r. klasy IV szkoły podstawowej oraz

I klasy szkół ponadgimnazjalnych.

Kontynuując program w 2013 r., wsparciem zo-

staną objęci uczniowie klas I–III szkoły podstawowej,

nadgimnazjalnych.

Uczniowie z pozostałych klas mają

możliwość zakupu podręczników w ramach stypen-

diów szkolnych.

1297

Ze względu na trwający w dalszym ciągu proces

realizacji programu Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej nie może ocenić, jakie środki nie zostaną wydat-

kowane na jego realizację, zatem trudno jest również

podejmować wiążące decyzje o przeznaczeniu ewen-

tualnych środków na inne cele.

na dla ucznia uczniowie mogą otrzymać wsparcie

w ramach:

— świadczenia pomocy materialnej o charakterze

socjalnym:

Udzielanie świadczeń pomocy materialnej dla

własne gminy, na realizację którego gmina otrzymu-

je doﬁnansowaniezbudżetupaństwa(art.90rust.1

ustawy o systemie oświaty).

Ministerstwo Edukacji

Narodowej, wypełniając zadanie dotyczące udziela-

nia pomocy materialnej dla uczniów w formie stypen-

diów szkolnych i zasiłków szkolnych, opiera się na

środkach rezerwy celowej budżetu państwa pn. Do-

ﬁnansowanie„Narodowegoprogramustypendialne-

go”, która zwiększa środki na pomoc materialną re-

alizowaną przez gminy.

Wysokość stypendium wy-

płacanego uczniowi wynosi od 72,80 do 182 zł mie-

sięczne

1)

i może być wypłacone od jednego do dziesię-

ciu miesięcy w danym roku szkolnym.

Dochód upraw-

niający do ubiegania się o stypendium szkolne wyno-

si 351 zł/netto na osobę w rodzinie

2)

.

Wnioski o otrzymanie stypendium szkolnego na-

leży składać do 15 września danego roku, jednakże

w uzasadnionych przypadkach również po upływie

ww. terminu.

W przypadku wystąpienia zdarzeń losowych

w rodzinie, zaś jego wysokość może wynosić maksy-

malnie 455 zł.

Wniosek o tego typu pomoc nie może

być złożony później niż na dwa miesiące od daty wy-

stąpienia zdarzenia stanowiącego podstawę do ubie-

gania się o pomoc.

Ustawa o systemie oświaty w art. 90d ust. 2 wska-

zuje, iż stypendium szkolne może być udzielane

czych, wykraczających poza zajęcia realizowane w szko-

ciach edukacyjnych realizowanych poza szkołą;

2) pomocy rzeczowej o charakterze edukacyjnym,

3) w przypadku uczniów szkół ponadgimnazjal-

nych oraz słuchaczy kolegiów, także w formie całko-

witego lub częściowego pokrycia kosztów związanych

Wnioski o ww. formy pomocy składa się w urzę-

dzie gminy właściwym dla miejsca zamieszkania.

Na pomoc materialną dla uczniów w formie sty-

pendiów i zasiłków szkolnych w lutym 2012 r. uru-

chomiono środki w wysokości 205 mln zł, zaś na wy-

płatę omawianej pomocy od września do grudnia

przewidziano 158 mln zł.

cia sportowe:

znane uczniowi, który uzyskał wysoką średnią ocen

pendium za osiągnięcia sportowe może być przyzna-

wane uczniowi, który uzyskał wysokie wyniki we

mniej międzyszkolnym.

dżecie szkoły.

W tym celu dyrektor szkoły powołuje w szkole ko-

misję stypendialną, która ustala, po zasięgnięciu opi-

nii rady pedagogicznej i samorządu uczniowskiego,

wymaganą średnią ocen.

Wniosek o przyznanie sty-

towe wychowawca klasy przedkłada do komisji sty-

pendialnej, która przekazuje wniosek wraz ze swoją

Dodatkowo uczniowie mogą ubiegać się o:

— stypendium prezesa Rady Ministrów:

Procedury przyznawania stypendium prezesa

Rady Ministrów prowadzone są na podstawie art. 90h

2005 r. w sprawie stypendiów prezesa Rady Mini-

strów, ministra właściwego do spraw oświaty i wy-

chowania oraz ministra właściwego do spraw kultu-

ry i ochrony dziedzictwa narodowego (Dz. U. Nr 106,

poz. 890).

Stypendium prezesa Rady Ministrów przyznawa-

roku szkolnym jednemu uczniowi z danej szkoły, któ-

ry otrzymał promocję z wyróżnieniem, uzyskując

nej dziedzinie wiedzy, uzyskując w niej najwyższe

co najmniej dobre.

Wytypowanie kandydatów należy

do samorządów uczniowskich lub zespołów, o których

o przyznanie stypendium prezesa Rady Ministrów

1)

W roku 2012 nastąpi zmiana wysokości dodatku rodzinne-

go z kwoty 91 zł do kwoty 106 zł, co spowoduje automatyczne

zwiększenie od 1 listopada 2012 r. minimalnej kwoty stypendium

szkolnego z wysokości 72,80 zł do kwoty 84,80 zł.

2)

Od 1 października 2012 r. nastąpi weryﬁkacjaww.docho-

1298

została powołana, radzie pedagogicznej.

Na podstawie § 2 ust. 6 ww. rozporządzenia ku-

rator oświaty zobowiązany jest do przedstawienia, za

pośrednictwem ministra edukacji narodowej, preze-

sowi Rady Ministrów w termie do 31 lipca roku po-

przedzającego rok szkolny, w którym ma być przy-

znane stypendium, listy zatwierdzonych kandydatów

do stypendium.

Stypendium prezesa Rady Ministrów

wynosi 258 zł miesięcznie.

Liczba stypendystów to

ok. 4600 uczniów rocznie.

— stypendium ministra właściwego ds. oświaty

i wychowania:

Procedury przyznawania stypendium ministra

dzone są na podstawie art. 90i cytowanej wyżej usta-

wy i przywołanego rozporządzenia.

Stypendium ministra może otrzymać:

— laureat międzynarodowej olimpiady lub laure -

at i ﬁnalistaolimpiadyprzedmiotowejozasięguogól-

nopolskim lub turnieju,

— laureat konkursu na pracę naukową, organi -

zowanego przez instytucję naukową lub stowarzysze-

nie naukowe,

— uczeń szkoły ponadgimnazjalnej uzyskujący

najwyższe wyniki w nauce według indywidualnego

— uczeń uczestniczący w zajęciach w uczelni prze -

widzianych tokiem studiów na podstawie postano-

wień regulaminu studiów, dotyczących warunków

uczestnictwa wybitnie uzdolnionych uczniów w zaję-

ciach przewidzianych tokiem studiów,

— uczeń, który uzyskał wysokie wyniki we współ -

zawodnictwie sportowym na szczeblu krajowym lub

międzynarodowym.

Stypendium ministra właściwego ds. oświaty

i wychowania ma formę jednorazowej nagrody pie-

niężnej.

W roku 2010 i 2011 stypendium to wynosiło

3000 zł.

Kandydatów typuje szkoła po zakończeniu

zajęć edukacyjnych, przysyłając indywidualne wnio-

ski do kuratorium oświaty.

Należy zaznaczyć, iż

szkoła może złożyć dowolna liczbę wniosków.

Liczba

stypendystów to ok. 300–320 uczniów rocznie.

Stypendium ministra właściwego do spraw kul-

tury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Procedury przyznawania stypendium ministra

narodowego prowadzone są na podstawie art. 90j

ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia Rady

pendiów prezesa Rady Ministrów, ministra właści-

właściwego do praw kultury i ochrony dziedzictwa.

Stypendium ministra właściwego do spraw kul-

przyznane uczniowi, który uzyskał w okresie (seme-

strze) bardzo dobrą średnią ocen z przedmiotów ar-

tystyczno-zawodowych lub laureatowi międzynaro-

dowego lub krajowego konkursu artystycznego.

Dodatkowo 14 sierpnia 2012 r.

Rada Ministrów

gramu w wysokości 1000 zł, będzie udzielana

realizowali obowiązkowe roczne przygotowanie

przedszkolne lub uczęszczali do szkół dla młodzieży

wszystkich typów.

Będzie on wypłacony tym uczniom,

których rodziny otrzymały zasiłek celowy do 6000 zł

stratami poniesionymi w wyniku nawałnic lub in-

nych zdarzeń atmosferycznych, w szczególności gra-

dobicia lub powodzi.

Szacuje się, że liczba beneﬁcjen-

tów pomocy wyniesie do 2500 uczniów.

Pomoc materialna udzielana uczniom na podsta-

wie ustawy o systemie stanowi element szerszej po-

mocy udzielanej uczniom przez państwo.

Składają się

na nią m.in.wypłacany na podstawie ustawy z dnia

— dodatek do zasiłku rodzinnego w wysokości

100 zł, przyznawany z tytułu rozpoczęcia roku szkol-

nego i wypłacany przez ośrodek pomocy społecznej,

— dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu podję -

mieszkania przysługujący matce lub ojcu dziecka,

a) w związku z zamieszkiwaniem w miejscowo-

ści, w której znajduje się siedziba szkoły ponadgim-

nazjalnej lub szkoły artystycznej, w której realizo-

wany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki,

padku dziecka lub osoby uczącej się, legitymującej

niepełnosprawności,

powiadającym nauce w szkole ponadgimnazjalnej.

Dodatkowo, należy zauważyć, że od kilku lat

funkcjonują również programy związane z żywie-

niem dzieci i młodzieży, do których należą:

— „Pomoc państwa w zakresie dożywiania”:

29 grudnia 2005 r. została uchwalona przez Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej ustawa o ustanowieniu pro-

gramu wieloletniego „Pomoc państwa w zakresie do-

Pomoc w ramach programu przyznawana jest w opar-

ciu o przyjęte w ustawie kryteria dochodowe do 150%

1299

Program przewiduje otrzymanie pomocy w nastę-

pujących formach:

— posiłek, ze szczególnym uwzględnieniem posił -

ku gorącego,

żywności (w tym na zakup posiłku dzieciom przeby-

wającym w placówkach oświatowych, gdzie rodzice

— świadczenie rzeczowe w postaci produktów

żywnościowych.

Bardzo ważną zmianą w programie, wprowadzoną

Nr 225, poz. 1487), była zasada, że głodny uczeń

(w tym wychowanek przedszkola) może być objęty po-

mocą w formie posiłku bez ustalania sytuacji rodzin-

nej w drodze rodzinnego wywiadu środowiskowego

oraz bez wydania decyzji administracyjnej przez ośro-

dek pomocy społecznej (art. 6a ustawy z dnia 25 grud-

nia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego

aby taki fakt zgłosił do dyrektora szkoły.

W 2009 r.

uczniowie objęci pomocą bez konieczności przeprowa-

dzania wywiadu mogli stanowić 10% wszystkich osób

objętych pomocą, od dnia 1 stycznia 2010 r. udział ten

został zwiększony do 20%.

— program „Szklanka mleka”:

Celem programu „Szklanka mleka” jest kształto-

wanie wśród dzieci i młodzieży dobrych nawyków

lach, szkołach podstawowych i gimnazjach.

W ra-

mach programu dzieci mogą otrzymywać darmo lub

za niewielką opłatą mleko lub przetwory mleczne.

— program „Owoce w szkole”:

Program skierowany jest do uczniów klas I–III

szkół podstawowych.

Celem programu „Owoce w szko-

le” jest trwała zmiana nawyków żywieniowych dzie-

ci poprzez zwiększenie udziału owoców i warzyw

tują się ich nawyki żywieniowe oraz propagowanie

ce o charakterze edukacyjnym realizowane w szko-

łach podstawowych.

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia

w pełni przedstawiają możliwości uzyskania różno-

rodnych form pomocy dla uczniów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

ministra skarbu państwa

w sprawie planów konsolidacji

Zakładów Azotowych w Tarnowie-Mościcach SA

i Zakładów Azotowych Puławy SA (8505)

terpelację poselską pani poseł Krystyny Łybackiej

przekazaną do Ministerstwa Skarbu Państwa w dniu

11 września 2012 r. (znak: SPS-023-8505/12) poni-

żej przedstawiam informacje dotyczące procesu kon-

solidacji Zakładów Azotowych w Tarnowie-Mości-

cach SA (ZAT) z Zakładami Azotowymi Puławy SA

(ZAP).

Odpowiadając na pytanie, czy proces konsolidacji

może doprowadzić do zaistnienia w przyszłości nie-

zgodnych z prawem praktyk monopolistycznych na

rynku polskim, uprzejmie informuję, że w swoich do-

tychczasowych decyzjach dotyczących koncentracji

na europejskim rynku nawozów Komisja Europejska

stwierdzała, że rynki nawozów mineralnych (z nawo-

zami azotowymi włącznie) obejmują swoim zasięgiem

co najmniej Europejski Obszar Gospodarczy (EOG),

lub biorąc pod uwagę poziom importu do EOG, mogą

mieć nawet szerszy zasięg.

Rynek nawozów azoto-

wych, na którym prowadzą działalność ZAT i ZAP,

jest zatem rynkiem o zasięgu geograﬁcznym szer-

szym niż terytorium Polski.

Łączny udział obu spół-

ek w światowym rynku nawozów azotowych nie prze-

kracza 3%, zaś w ramach EOG waha się pomiędzy

10% a 15%.

Ponadto w dotychczasowych decyzjach Komisja

Europejska stwierdziła także, że chociaż istnieje

wiele rodzajów nawozów azotowych, to wszystkie

tworzą jeden wspólny rynek produktowy, gdyż z punk-

tu widzenia klienta mogą być stosowane zamiennie,

a producenci mogą wytwarzać szeroką gamę tych

produktów.

Produkowane przez ZAT i ZAP nawozy konkuru-

ją i będą konkurowały na rynku europejskim z na-

wozami produkowanymi przez inne spółki z branży.

Są to często spółki osiągające znacznie wyższe pozio-

my produkcji i posiadające większy udział w europej-

skim rynku nawozów niż ZAT i ZAP.

W celu zachowania konkurencyjności swoich na-

wozów i ich atrakcyjności dla klientów polskie spółki

będą zmuszone do konkurowania cenowo z innymi

producentami nawozów poprzez ustalanie konkuren-

cyjnych cen hurtowych.

Sprzedażą nawozów odbior-

com końcowym zajmują się bowiem niezależni dystry-

butorzy, którzy obok nawozów ww. spółek oferują kon-

kurencyjne nawozy innych producentów, sami będąc

importerami i eksporterami tych produktów.

Oznacza

to, że rynek krajowy jest rynkiem otwartym.

Silny skonsolidowany producent będzie miał więk-

sze możliwości konkurowania z zagranicznymi pro-

ducentami, w tym producentami z krajów, gdzie ceny

1300

surowców podlegają innym niż rynkowe regułom ce-

nowym.

Taki podmiot może też wpływać na stabili-

zację cen nawozów przy znacznych wahaniach cen

surowców importowanych, co w następstwie może

przyczynić się do stabilizacji rynku i mieć pozytywny

wpływ na odbiorców nawozów.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, należy jed-

nak zwrócić uwagę, iż organem właściwym w sprawie

oceny wpływu planowanej koncentracji na konkuren-

cję na rynku nawozów oraz w sprawie wydania zgody

na koncentrację Zakładów Azotowych w Tarnowie-

-Mościcach SA i Zakładów Azotowych Puławy SA

będzie Komisja Europejska.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie nadużyć przy ubieganiu się

o rentę rodzinną w przypadku młodzieży

uczącej się do 25. roku życia (8507)

lacją posła Michała Jarosa przekazaną przy piśmie

życia uprzejmie informuję, że nie podzielam opinii co

do celowości wprowadzenia regulacji prawnych, któ-

re uprawniałyby do renty rodzinnej młodzież uczącą

się do czasu ukończenia tylko jednej szkoły policeal-

nej, a w przypadku osób niepodejmujących nauki

szkoły zawodowej.

Śmierć rodzica nie pozostaje bez istotnego wpły-

wu na sytuację materialną jego dzieci.

Jeżeli rodzic

był jedynym żywicielem rodziny, to jego śmierć jest

szczególnie dotkliwa dla dziecka, które w czasie kon-

tynuowania nauki zostało nagle pozbawione środków

do życia.

Utrata żywiciela jest jednym z ryzyk ubezpiecze-

niowych, co oznacza, że obowiązek dostarczenia dzie-

ciom środków utrzymania w zastępstwie zmarłego

rodzica spoczywa na instytucji ubezpieczenia spo-

łecznego.

Obowiązek zabezpieczenia ﬁnansowego

w postaci renty rodzinnej powstaje tylko wtedy, jeśli

zarówno zmarły, jak i osoby ubiegające się o taką

rentę spełnili określone prawem warunki.

sługuje dzieciom zmarłego do ukończenia nauki

w szkole, jeżeli przekroczyły 16. rok życia, nie dłużej

jednak niż do osiągnięcia 25. roku życia.

Jeżeli dziec-

lem renty rodzinnej jest zatem zapewnienie dziecku

środków utrzymania w okresie nauki, która ma

umożliwić jak najlepszy start na rynku pracy.

Prawo do renty rodzinnej mają dzieci, które po

przekroczeniu 16. roku życia pobierają naukę w pla-

cówkach szkolnych, do których zalicza się: szkoły

podstawowe lub ponadpodstawowe, publiczne lub

niepubliczne, szkoły wyższe państwowe lub niepań-

stwowe, szkoły prowadzone przez kościół katolicki

oraz pozaszkolne formy kształcenia, dokształcania

ośrodków trwające nie krócej niż przez okres trzech

miesięcy.

Nie ma znaczenia prawnego, czy nauka od-

bywa się w systemach stacjonarnych, zaocznych czy

też wieczorowych.

Dziecko zmarłego ubezpieczonego (rencisty lub

emeryta) ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli przed-

łożyło dokument potwierdzający, że jest uczniem lub

studentem.

Organ rentowy nie może dodatkowo uzy-

skiwać informacji o frekwencji na lekcjach, zajęciach

itp.

Żądanie takich informacji, a tym bardziej uzależ-

nianie prawa do renty rodzinnej od systematyczności

nauki, jej pozytywnych rezultatów, zmiany rodzaju

sie albo semestrów w szkole wyższej, byłoby bezpod-

Należy podkreślić, że przepisy określające prawo

do renty rodzinnej ze względu na kontynuowanie na-

uki są adekwatne do przepisów ustawy z dnia 7 wrze-

z 2012 r., poz. 572, z późn. zm.).

Żadna z tych ustaw

nie zabrania zmiany rodzaju szkoły czy kierunku

studiów.

Wprowadzanie w stosunku do sierot utrzy-

mujących się z renty rodzinnej tego rodzaju ograni-

czeń, a tym bardziej regulacji, które uprawniałyby

ukończenia tylko jednej szkoły policealnej, a w przy-

padku osób niepodejmujących nauki w technikum

wej, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równo-

ści wobec prawa oraz zakazem dyskryminacji.

wiązujący w Polsce system oświaty przewidujący obo-

wiązkową 6-letnią szkołę podstawową, 3-letnie gim-

nazjum oraz od 2 do 4 lat nauki ponadgimnazjalnej

uzyskanie wykształcenia ponadgimnazjalnego i świa-

1301

dectwa maturalnego w większości przypadków nie

jest możliwe przed osiągnięciem 18. roku życia.

Brak odpowiedniego wykształcenia i przygotowa-

nia zawodowego stanowi znaczne utrudnienie dla

młodych ludzi na rynku pracy.

Celowe jest premio-

wanie aspiracji młodych osób i ich dążenie do pogłę-

biania wiedzy oraz pozyskiwania kwaliﬁkacjiumoż-

liwiających korzystanie z ofert rynku pracy w szer-

szym zakresie.

Zmiana rodzaju szkoły może być po-

dyktowana różnymi racjonalnymi przesłankami.

Ocena takiej decyzji zawsze jest subiektywna.

Prze-

pisy emerytalno-rentowe nie mogą utożsamiać jej

z zamiarem wyłudzenia świadczenia rentowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie nieprawidłowości związanych

z wywłaszczeniem właścicieli nieruchomości

położonych w Końskich w pobliżu

modernizowanej drogi wojewódzkiej nr 728,

a w szczególności braku wycen nieruchomości,

co uniemożliwia ludziom zmuszonym

do szybkiego opuszczenia swoich domostw

zakup nowych siedzib (8508)

pelacją pani Marii Zuby, poseł na Sejm Rzeczypospo-

nieprawidłowości związanych z wywłaszczaniem wła-

ścicieli nieruchomości położonych w Końskich w po-

bliżu modernizowanej drogi nr 723, a w szczególności

braku wycen nieruchomości, przekazuję niniejsze

wyjaśnienia.

Na wstępie pragnę poinformować, iż postępowa-

nie odwoławcze w sprawie będącej przedmiotem zło-

żonej interpelacji zostało już zakończone.

Decyzją

z dnia 27 września 2012 r., znak: BOII-3eb/BP-5eb-

-772-126-1684/11/12, minister transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej, zwany dalej ministrem,

uchylił w części decyzję wojewody świętokrzyskiego

nr 6/11 z dnia 12 lipca 2011 r., znak: IG.III.7820.7.2011,

drogi wojewódzkiej nr 728 obwodnicy centrum mia-

sta Końskie od km 84+001 do km 88+256 oraz roz-

budowie drogi wojewódzkiej nr 728 od km 88+256 do

km 99+855 na terenie miasta i gminy Końskie i gmi-

ny Radoszyce, wraz z przebudową istniejącej sieci

uzbrojenia terenu i przebudowie dróg innych kate-

oraz uchylił w części dotyczącej działek nr 2487/7

oraz 2487/8, położonych w obrębie 4 Końskie miasto,

i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego roz-

patrzenia organowi pierwszej instancji, a w pozosta-

łej części utrzymał w mocy ww. decyzję wojewody

świętokrzyskiego.

Powyższe decyzje wydane zostały na podstawie

poz. 1194, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą.

Zaznaczenia wymaga, iż proces przygotowywania

rozstrzygnięć w sprawach prowadzonych na podsta-

wie ustawy jest skomplikowany.

Wynika to przede

wszystkim ze specyﬁkimateriibędącejprzedmiotem

rozpatrywanych spraw, ich zawiłości i wielopłaszczy-

znowego charakteru oraz obszerności zgromadzone-

go w takich sprawach materiału dowodowego.

Minister zgodnie z art. 7 Konstytucji RP oraz

poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., działa na

Należy podkreślić, iż w trakcie prowadzonych po-

stępowań odwoławczych minister, działając jako or-

gan II instancji, obowiązany jest do podejmowania

działań mających na celu urzeczywistnienie zasad

ogólnych postępowania administracyjnego określo-

nych w K.p.a.

Stosując się do zasady wyrażonej w art. 7 i 77

K.p.a., minister, stojąc na straży praworządności,

obowiązany jest podejmować wszelkie kroki niezbęd-

ne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

teres społeczny i słuszny interes obywateli.

Zgodnie z dyspozycją ww. przepisu w trakcie pro-

wadzonego postępowania odwoławczego minister

zobligowany jest m.in. do ponownego rozpatrzenia

wniosku inwestora o wydanie decyzji, analizy doku-

mentów zgromadzonych przez organ I instancji, we-

ryﬁkacjiwydanegoprzeztenorganrozstrzygnięcia

pod kątem jego zgodności z przepisami materialnymi

i proceduralnymi oraz odniesienia się do wszystkich

zarzutów podniesionych w odwołaniach stron skar-

żących.

Odpowiadając natomiast na pytania dotyczące

przymuszania mieszkańców do opuszczenia ich nieru-

chomości przed sporządzeniem wyceny tych nierucho-

mości oraz terminu opuszczania przez mieszkańców

swoich nieruchomości, wyjaśniam, co następuje.

tycząca wydawania decyzji o zezwoleniu na reali-

zację inwestycji drogowej oraz decyzji ustalającej

wysokość odszkodowania za nieruchomości zajęte

1302

pod realizację inwestycji drogowej uregulowana

została w ustawie.

Zgodnie z art. 12 ust. 4a i 4b ustawy decyzję usta-

lającą wysokość odszkodowania za nieruchomości

objęte inwestycją drogową w zakresie drogi krajowej

rym decyzja o zezwoleniu na realizację tej inwestycji

stanie się ostateczna.

Dopiero bowiem z dniem, w którym decyzja o ze-

drogi krajowej stanie się ostateczna, nieruchomości

lub ich części zajęte pod tę inwestycję staną się

Co do zasady stosownie do treści art. 16 ust. 2

ustawy termin wydania nieruchomości lub wydania

nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych po-

mieszczeń nie może być krótszy niż 120 dni od dnia,

stycji drogowej stała się ostateczna.

Jednakże ustawodawca przewidział w art. 17 ust. 1

ustawy możliwość nadania przez wojewodę decyzji

niesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich rygoru

natychmiastowej wykonalności na wniosek właści-

wego zarządcy drogi, uzasadnionego interesem spo-

łecznym lub gospodarczym.

W myśl art. 17 ust. 2 ustawy skutkiem nadania

rygoru natychmiastowej wykonalności jest upraw-

nienie inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych

oraz obowiązek niezwłocznego wydania nieruchomo-

ści przez dotychczasowego jej właściciela i odpowied-

nio przez jej dotychczasowego użytkownika, a także

przez każdego innego posiadacza nieruchomości, lo-

kalu i innych pomieszczeń, z czym wiąże się także

podejmowanie czynności związanych z odebraniem

posiadania nieruchomości przeznaczonych na reali-

zację inwestycji drogowej, w tym prowadzenie proce-

dury egzekucyjnej, w przypadku braku dobrowolnego

wydania nieruchomości przeznaczonych pod plano-

waną inwestycję, na podstawie przepisów ustawy

powaniu egzekucyjnym w administracji.

W niniejszej sprawie wojewoda świętokrzyski, po

uwzględnieniu wniosku inwestora, na podstawie

art. 17 ust. 1 ustawy nadał decyzji nr 6/11 z dnia 12 lip-

ca 2011 r. rygor natychmiastowej wykonalności.

w przypadku nadania przez wojewodę decyzji o ze-

natychmiastowej wykonalności nie jest możliwe unik-

nięcie rozbieżności w czasie pomiędzy terminem fak-

tycznego objęcia przez inwestora nieruchomości przej-

mowanych pod realizację inwestycji drogowych a usta-

leniem i wypłatą należnego za nie odszkodowania

dotychczasowym właścicielom.

Odnosząc się zaś do pytania: Jaki termin opusz-

czenia przez mieszkańców swoich nieruchomości

uważa pan za racjonalny i zapewniający zarówno

ochronę ich interesów, jak i odpowiednie warunki dla

przebudowy drogi nr 728?, uprzejmie wyjaśniam, iż

minister jako organ administracji publicznej działa

we wszystkich prowadzonych postępowaniach, w tym

dotyczących realizacji inwestycji drogowych, na pod-

stawie przepisów prawa, którymi jest związany, i nie

posiada kompetencji do swobodnego kreowania roz-

strzygnięcia wbrew uregulowaniom wynikającym

bezpośrednio z ustaw.

Należy zauważyć, iż kwestia

terminu wydania przez właścicieli bądź użytkowni-

ków wieczystych nieruchomości niezbędnych do re-

alizacji inwestycji została przez ustawodawcę wyraź-

nie uregulowana w przepisach ustawy, tj. w powoły-

wanym art. 16 ust. 2 oraz art. 17, co nie pozwala

ministrowi na stosowanie jakiegokolwiek luzu decy-

zyjnego w przedmiotowym zakresie.

Należy również

podkreślić, iż decydującą rolę w ramach realizacji

zawartych w decyzji zrid postanowień dotyczących

obowiązku wydania przez właścicieli nieruchomości

objętych inwestycją odgrywa sam inwestor.

Podstawą

bowiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego,

zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy.

jest wniosek inwesto-

ra, przez co postępowanie to ma charakter wniosko-

wy.

Organ egzekucyjny nie może zatem wszcząć tego

postępowania z urzędu.

Egzekucji obowiązków wy-

nikających z omawianej decyzji należy dokonać

wniosku o jej przeprowadzenie, co stanowi normę

szczególną wobec przepisów ustawy o postępowaniu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie sprawności i efektywności działań

agencji zatrudnienia na rynku pracy (8510)

terpelację poselską pani Marii Zuby w sprawie spraw-

ności i efektywności działań agencji zatrudnienia na

rynku pracy uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Polskie prawodawstwo dopuszcza obsługę rynku

mercyjne podmioty, jakimi są agencje zatrudnienia.

1303

Otrzymanie statusu agencji zatrudnienia w formie

wpisu do rejestru agencji zatrudnienia uprawnia te

podmioty do prowadzenia działalności gospodarczej

poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego

oraz pracy tymczasowej.

Wg stanu na dzień 18 września 2012 r. funkcjono-

wało w kraju 3840 podmiotów posiadających wpis do

rejestru agencji zatrudnienia.

Na koniec 2011 r. licz-

ba tych podmiotów wynosiła 3538.

Z informacji przekazanych do resortu pracy przez

agencje zatrudnienia wynika, iż liczba osób, które

podjęły w 2011 r. pracę za pośrednictwem agencji za-

trudnienia, wyniosła ok. 817 tys. (w tym w zakresie

świadczonej usługi pośrednictwa pracy – 318 tys.

oraz 499 tys. osób jako pracownicy tymczasowi).

W 2010 r. liczba ta była o 84 tys. mniejsza i wynosiła

732 tys. osób.

W analogicznym okresie liczba osób (bezrobot-

nych) wyrejestrowanych przez powiatowe urzędy

pracy z przyczyny podjęcia pracy

1)

(tzw. odpływ) wy-

niosła odpowiednio: w 2011 r.

– 1131 tys. osób, nato-

miast w 2010 r.

– 1183 tys.

Z przedstawionych danych wynika, iż urzędy

pracy wykazują wyższą skuteczność na krajowym

rynku pracy.

Liczba osób, które w 2011 r. podjęły

pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia, sta-

nowiła 72% liczby osób wyrejestrowanych w tym

okresie z ewidencji powiatowych urzędów pracy

z przyczyny podjęcia pracy.

W 2010 r. odsetek tych

osób stanowił 62%.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż urzędy

pracy udzielają pomocy szerokiemu spektrum osób,

w tym wymagających szczególnego wsparcia urzędu.

Część z tych osób rejestruje się w innym celu niż po-

szukiwanie pracy, traktując status bezrobotnego jako

korzystny przede wszystkim z powodu możliwości

uzyskania ubezpieczenia zdrowotnego.

Agencje zatrudnienia mają do czynienia ze zbio-

rowością osób poszukujących pracy charakteryzują-

cą się innymi cechami niż klienci urzędów pracy.

Podstawową odmiennością klientów agencji zatrud-

nienia jest silna motywacja i determinacja w procesie

poszukiwania pracy.

Ponadto agencje zatrudnienia

posiadają lepsze rozpoznanie rynku pracy, w szcze-

gólności w zakresie kontaktów z pracodawcami, rów-

nież zagranicznymi.

Specyﬁkapodmiotówwidocznajestrównieżwaspek-

cie ofert pracy.

Oferty pracy przyjmowane i upowszech-

niane przez powiatowe urzędy pracy nie mogą zawierać

zgodnie z obowiązującymi przepisami treści dyskry-

minujących oraz muszą zawierać dane szczegółowe,

z późn. zm.).

Natomiast w przypadku ofert pracy re-

alizowanych przez agencje zatrudnienia brak jest

wymagań określonych przepisami prawa.

Oferty te

nie mogą jedynie zawierać elementów dyskryminu-

jących kandydatów do pracy.

Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia

umożliwiają nawiązywanie współpracy pomiędzy

urzędami pracy z innymi instytucjami rynku pracy

(w tym z agencjami zatrudnienia) w zakresie reali-

zacji polityki rynku pracy.

Współpraca ta może odby-

wać się w formie:

— zlecania agencjom zatrudnienia realizacji usług

rynku pracy (art. 24 ww. ustawy),

— zawierania przez starostę z agencjami zatrud -

nienia umów na doprowadzenie skierowanego bezro-

botnego do zatrudnienia (art. 61b ww. ustawy).

Pierwszą dopuszczalną formą współpracy jest moż-

liwość zlecenia przez marszałka województwa lub

starostę agencji zatrudnienia realizacji usług rynku

pracy (pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego

i informacji zawodowej, organizacji szkoleń oraz po-

mocy w aktywnym poszukiwaniu pracy) i instrumen-

tów rynku pracy w ramach środków określonych

w budżecie danego samorządu.

Druga możliwość współpracy przybiera formę

umowy, której celem jest znalezienie pracy dla bez-

robotnego będącego w szczególnej sytuacji na rynku

pracy.

Agencja zatrudnienia za doprowadzenie bez-

robotnego do zatrudnienia przez okres co najmniej

jednego roku otrzymuje wynagrodzenie określone

w umowie, w kwocie nieprzekraczającej 150% prze-

ciętnego wynagrodzenia za jednego bezrobotnego.

Z napływających do Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej danych wynika, iż ww. instrumenty nie

są wykorzystywane, a co za tym idzie, środki Fundu-

szu Pracy nie były przekazywane agencjom zatrud-

nienia.

Zgodnie ze „Sprawozdaniem z wykonania planu

Funduszu Pracy za 2011 r.” przygotowanym przez Mi-

lityki Społecznej i Rodziny Sejmu RP wydatki Fundu-

szu Pracy wynosiły 8 744 220 tys. zł, z czego:

— zasiłki dla bezrobotnych, zasiłki i świadczenia

przedemerytalne, dodatki aktywizacyjne i świadcze-

nia integracyjne – 4 792 146 tys. zł,

— aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu

– 3 339 536 tys. zł,

— wydatki na rzecz służb zatrudnienia – 351 742

tys. zł,

— pozostałe wydatki – 260 796 tys. zł.

Dodatkowo informuję, iż resort pracy nie dys-

ponuje informacją na temat innych środków pu-

blicznych przekazywanych na działania agencji

zatrudnienia.

1)

Do grupy tej należą osoby, które podjęły pracę niesubsy-

diowaną (w tym sezonową) oraz subsydiowaną, w tym w ramach

prac interwencyjnych, robót publicznych, podjęcia działalności

gospodarczej, podjęcia pracy w ramach refundacji kosztów za-

trudnienia bezrobotnych.

1304

Konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy

2)

wskazują na potrzebę współpracy publicznych służb

zatrudnienia (urzędów pracy) z prywatnymi agencja-

mi pośrednictwa pracy, co ma sprzyjać lepszemu

funkcjonowaniu rynku pracy.

Wizję tę podziela Ko-

misja Europejska, która wskazuje na trzy kierunki

tej współpracy:

— komplementarność poszczególnych segmentów

rynku pracy lub poszczególnych rodzajów usług,

— konkurencja w świadczeniu usług na rzecz pra -

codawców,

— współpraca w obszarze pozyskiwania informa -

cji, dobierania kandydatów do pracy oraz dostosowy-

wania kwaliﬁkacjidopotrzebrynkupracy.

W ocenie resortu pracy istnieje potrzeba współ-

pracy publicznych służb zatrudnienia z niepublicz-

nymi partnerami rynku pracy, w tym agencjami za-

trudnienia, poprzez zlecanie im niektórych zadań do

wykonania.

Należy mieć na uwadze, iż niedostateczne środki

na realizację aktywnej polityki rynku pracy i ko-

nieczność zwiększenia efektywności urzędów pracy

determinują upowszechnianie istniejących oraz po-

szukiwanie nowych rozwiązań w zakresie świadcze-

nia usług rynku pracy.

Jednym z działań, które po-

winny pozytywnie wpływać na szybszą aktywizację

osób bezrobotnych, jest zlecanie usług rynku pracy

podmiotom prywatnym oraz działania prowadzone

w formule partnerstw lokalnych.

Celem współpracy w zakresie usług zatrudnienia

powinna być poprawa sposobu obsługi polskiego ryn-

ku pracy, a nie prywatyzowanie urzędów pracy.

Na-

leży wspólnie szukać skutecznego sposobu delegowa-

nia usług na zewnątrz i tworzenia takiego modelu,

żeby z jednej strony był on komplementarny, a z dru-

giej strony żeby dawał możliwość obiektywnego do-

boru partnerów do realizacji aktywnej polityki rynku

pracy.

ją prace nad projektem pilotażowym, którego zada-

niem będzie wypracowanie nowych mechanizmów

współpracy pomiędzy wojewódzkimi urzędami pracy,

powiatowymi urzędami pracy, agencjami zatrudnie-

powrotu do zatrudnienia osób bezrobotnych.

W efekcie pilotażu:

— opracowany zostanie polski model kontrakto -

wania usługi aktywizacyjnej (rozumianej jako kom-

pleks działań lokujących bezrobotnych na rynku pra-

cy), który inspirowany będzie rozwiązaniami w za-

kresie współpracy publicznych służb zatrudnienia

z podmiotami niepublicznymi w innych krajach oraz

— dokonana będzie ocena funkcjonalności i efek -

tywności zaproponowanych nowych rozwiązań w za-

kresie kontraktowania usługi aktywizacyjnej.

Jeżeli realizacja projektu pilotażowego przyniesie

pozytywne rezultaty, podjęte zostaną w dalszej kolej-

ności działania zmierzające do wprowadzenia syste-

mowych zmian dotyczących ﬁnansowaniaaktywiza-

cji bezrobotnych, oparte na partnerstwie pomiędzy

gólności agencjami zatrudnienia.

Jednocześnie odnosząc się do kwestii dotyczącej

ograniczenia zjawiska likwidacji po roku funkcjono-

wania działalności gospodarczej rozpoczętej przy do-

ﬁnansowaniuurzędupracyiprzechodzeniawszarą

strefę, pragnę poinformować, że w 2011 r. na zlecenie

sp. z o.o. w Gdańsku wykonała badanie pt. „Badanie

ogólnopolskie nt. stosowanej formy aktywizacji za-

wodowej bezrobotnych, jaką jest przyznawanie środ-

ków Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospo-

darczej”, które obejmowało lata 2008–2010 oraz trzy

kwartały 2011 r.

Przeprowadzone badanie pokazało,

że działalność gospodarczą kontynuuje 85% osób,

którym udzielono doﬁnansowaniazFunduszuPracy.

Natomiast spośród 15% osób, które zakończyły swą

działalność – 40,7% podjęło pracę oraz 1,2% przeszło

na emeryturę lub rentę.

Pragnę zauważyć, że przepisy ustawy o promocji

ﬁnansowanieszkoleńosóbbezrobotnych.

Szkolenia

mające na celu podniesienie kwaliﬁkacjizawodowych

i innych kwaliﬁkacjizwiększająszansębezrobotnych

na podjęcie działalności gospodarczej, jak również

mają pozytywny wpływ na funkcjonowanie ﬁrmy

w przyszłości.

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 paź-

by rozpoczynające działalność gospodarczą mają

możliwość skorzystania z ulgi w opłaceniu składek

na ubezpieczenia społeczne.

Osoby te w okresie

poczęcia działalności gospodarczej mogą opłacać

kwoty zadeklarowanej nie niższej niż 30% kwoty mi-

nimalnego wynagrodzenia.

Powyższe uregulowanie

wychodzi naprzeciw oczekiwaniom przyszłych przed-

siębiorców, w tym osób podejmujących działalność

gospodarczą w ramach doﬁnansowaniazFunduszu

Pracy.

Ponoszenie niższych kosztów z tytułu opłaca-

nia składek na ubezpieczenia społeczne zwiększa

szanse przedsiębiorców na pozostanie na rynku i pro-

wadzenie działalności gospodarczej zgodnie z prze-

pisami prawa.

Dodatkowym źródłem wsparcia dla przedsiębior-

ców są fundusze rozwoju przedsiębiorczości, które

funkcjonują w całym kraju w ramach 31 fundacji

i stowarzyszeń.

Fundusze rozwoju przedsiębiorczości

funkcjonujące w oparciu o podpisane umowy i prze-

kazane w ślad za nimi środki ﬁnansowe,pozostające

w dyspozycji ministra właściwego ds. pracy, stanowią

formę wspierania przez ministra właściwego ds. pra-

cy lokalnej przedsiębiorczości.

Kilkuletnie doświad-

2)

Konwencja nr 88 MOP dotycząca organizacji służby zatrud-

nienia oraz konwencja nr 181 MOP dotycząca prywatnych biur

pośrednictwa pracy.

1305

czenie dowodzi, iż lokalne stowarzyszenia i fundacje

prowadzące fundusz rozwoju przedsiębiorczości są

optymalną formą organizacyjną wspierającą lokalną

przedsiębiorczość.

Wynika to z faktu dobrej znajomo-

ści potrzeb lokalnych oraz bezpośredniego kontaktu

z samorządem terytorialnym, urzędami pracy i in-

nymi instytucjami lokalnymi, a także posiadania

właściwego potencjału intelektualnego i doświadcze-

nia wspierającego rozwój przedsiębiorczości lokalnej.

Zadaniem funduszy rozwoju przedsiębiorczości jest

wspomaganie lokalnego rozwoju gospodarczego po-

przez wspieranie nowo powstających i już działają-

cych małych i średnich ﬁrm.

Fundusze rozwoju

przedsiębiorczości są jednym z nielicznych źródeł po-

zabankowego wsparcia ﬁnansowegotakżedlatych,

którzy otrzymali środki z Funduszu Pracy na rozpo-

częcie działalności gospodarczej i pragną założoną

ﬁrmęutrzymaćnarynkujaknajdłużej.

Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że dzia-

łania Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w za-

kresie tworzenia nowych miejsc pracy dla bezrobot-

nych w ramach ograniczonych możliwości Funduszu

Pracy mają jedynie charakter wspomagający działa-

nia gospodarcze generujące nowe miejsca pracy.

Zna-

czącą rolę w zakresie tworzenia sprzyjających warun-

ków dla rozwoju przedsiębiorczości odgrywa Mini-

sterstwo Gospodarki.

Działania realizowane przez

ministra gospodarki mają na celu poprawę dostępu

przedsiębiorstw do kapitału, wzmocnienie postaw

przedsiębiorczych, instytucjonalne, organizacyjne i ﬁ-

nansowe wzmocnienie otoczenia przedsiębiorstw,

a także wypełnienie luki informacyjnej poprzez udo-

stępnianie analiz konkurencyjności sektorów prze-

mysłowych.

Działania w zakresie przedsiębiorczości

resort gospodarki realizuje za pośrednictwem Pol-

skiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP).

Zadaniem agencji jest zarządzanie funduszami z bu-

dżetu państwa i Unii Europejskiej przeznaczonymi

na wspieranie przedsiębiorczości i innowacyjności

oraz rozwój zasobów ludzkich.

W ramach ww. fundu-

szy PARP oferuje szeroki wachlarz pomocy przedsię-

biorcom wchodzącym na rynek pracy.

Ponadto wiele możliwości, które stworzyłyby ko-

rzystniejsze warunki dla rozwoju przedsiębiorczości,

a tym samym nie przyczyniały się do powstawania

szarej strefy, pozostaje w gestii resortu ﬁnansów.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

macje zostaną uznane przez panią poseł Marię Zubę

za wyczerpujące.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie uproszczenia procesu

dochodzenia należności poprzez usprawnienie

procedury doręczeń w postępowaniu cywilnym

i egzekucyjnym (8513)

nia 2012 r., w sprawie uproszczenia procesu docho-

dzenia należności poprzez usprawnienie procedury

doręczeń w postępowaniu cywilnym, przesłaną przy

piśmie wicemarszałka Sejmu z dnia 11 września 2012 r.,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

I. Odnosząc się do problematyki usprawnienia do-

ręczeń w postępowaniu rozpoznawczym i egzekucyj-

nym, należy wskazać, że w Ministerstwie Sprawie-

dliwości został opracowany projekt założeń ustawy

Projekt ten zawiera między innymi propozycje

dotyczące rozszerzenia zakresu stosowania tzw. do-

ręczeń elektronicznych.

Będą one wykorzystywane

nie tylko w sprawach, które mogą być wszczęte wy-

łącznie drogą elektroniczną (np. w elektronicznym

postępowaniu upominawczym lub projektowanym

postępowaniu w sprawach o nadanie klauzuli wyko-

nalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu).

Prze-

widuje się bowiem wprowadzenie zasady, wedle któ-

rej pisma będą doręczane elektronicznie tym uczest-

nikom postępowania (stronom, organom, przedsta-

wicielom ustawowym lub pełnomocnikom), którzy

wybrali drogę elektroniczną w zakresie składania

pism procesowych.

Wybór będzie dokonywany w pi-

śmie procesowym składanym za pośrednictwem sys-

temu teleinformatycznego obsługującego postępowa-

nia sądowe.

Rezygnacja z wnoszenia pism drogą elek-

troniczną będzie równoznaczna z rezygnacją z dorę-

czeń elektronicznych.

Rozwiązanie to znajdzie zasto-

sowanie zarówno w postępowaniu rozpoznawczym,

jak też egzekucyjnym.

Doręczenie elektroniczne nastąpi w chwili po-

twierdzenia odbioru (ściślej, w chwili „wejścia” na

konto użytkownika), a w razie braku tego potwier-

dzenia – z upływem czternastu dni od daty umiesz-

czenia pisma w systemie teleinformatycznym.

Jeżeli

pełnomocnicy obu stron będą korzystali z elektro-

nicznych doręczeń, to umieszczenie pisma proceso-

wego w systemie teleinformatycznym obsługującym

postępowanie sądowe będzie równoznaczne z dopeł-

nieniem obowiązku doręczenia odpisu pisma pełno-

mocnikowi strony przeciwnej, o którym mowa w art. 132

zm.), dalej: K.p.c.

W pozostałych przypadkach będą

1306

sporządzane wydruki pism, które będą doręczane

w sposób tradycyjny pozostałym stronom.

W odniesieniu do doręczeń tradycyjnych zakłada

się wykorzystanie systemu teleinformatycznego

operatora pocztowego do przekazywania informacji

o doręczeniu pism sądowych przez operatora poczto-

wego (tzw. elektroniczne potwierdzenie odbioru).

Dane zamieszczone w systemie operatora pocztowego

lub wydruk z tego systemu będą stanowiły potwier-

dzenie odbioru.

Rozwiązanie to będzie stosowane al-

ternatywnie w stosunku do tradycyjnej (papierowej)

formy potwierdzenia odbioru (czyli tzw. zwrotki).

Powyższe zmiany znacznie skrócą czas potrzebny

do doręczenia pism adresatom.

Skróci się też okres

oczekiwania organów procesowych na informację

o dacie i sposobie doręczenia pisma lub o ewentual-

nych przeszkodach uniemożliwiających dokonanie tej

czynności.

Na podstawie pilotażu przeprowadzonego

w celu zbadania efektywności elektronicznego po-

twierdzenia odbioru stwierdzono, że tego typu roz-

wiązanie skraca czas oczekiwania na informację

o doręczeniu przesyłki sądowej przeciętnie o 11 dni.

Wprowadzenie elektronicznego potwierdzenia odbio-

ru ograniczy też skalę problemów związanych z za-

ginięciem zwrotnych potwierdzeń odbioru (przesyłki

te aktualnie nie są rejestrowane).

Jak wynika z do-

świadczeń związanych z funkcjonowaniem elektro-

nicznego postępowania upominawczego, składanie

pism drogą elektroniczną oraz elektroniczne doręcze-

nia stanowią znacznie łatwiejszą, tańszą i szybszą

metodę komunikowania się z organem procesowym.

Należy się zatem spodziewać, że z projektowanych

rozwiązań będzie korzystała znaczna liczba uczest-

ników postępowań sądowych.

II.

Proponowane w interpelacji wprowadzenie

rozwiązań dotyczących doręczeń procesowych wzo-

rowanych na systemie angielskim byłoby aktualnie

trudne do realizacji.

W polskim systemie prawnym nie funkcjonuje

baza danych zawierająca adresy do doręczeń dla

wszystkich podmiotów, które potencjalnie mogą uczest-

niczyć w postępowaniu cywilnym.

Aktualnie odszu-

kanie takiego adresu przez organ procesowy jest

możliwe tylko wówczas, gdy adres ten jest ujawniony

w systemie informatycznym użytkowanym przez ten

organ.

Takie przypadki mają miejsce tylko wtedy,

gdy podmiot uczestniczy lub uczestniczył w postępo-

waniu przed tym organem.

Na marginesie należy zasygnalizować inny pro-

blem związany z dochodzeniem roszczeń wobec dłuż-

ników.

Z dniem 1 stycznia 2014 r., zgodnie z treścią

ludności (Dz. U. Nr 217, poz. 1427, z późn. zm.),

w rejestrze PESEL nie będą ujawniane informacje

adresowe.

Oznacza to, że jeżeli dłużnik zmieni miej-

sce zamieszkania i nie zawiadomi o tym wierzyciela,

pojawią się problemy związane z ustaleniem adresu

dłużnika.

Aktualnie trwają prace koncepcyjne nad

takim ukształtowaniem regulacji dotyczących dorę-

czeń procesowych, aby niemożność uzyskania infor-

macji o adresie strony przeciwnej (np. dłużnika) nie

stanowiła przeszkody w dochodzeniu roszczeń w po-

stępowaniu cywilnym.

Powyższe problemy odnoszą się do pierwszych do-

ręczeń dokonywanych w sprawie, gdyż w dalszym

postępowaniu strona ma obowiązek informować sąd

o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania.

Je-

żeli obowiązek ten nie zostanie zrealizowany, pismo

§ 1 i 2 K.p.c.).

Wydaje się też, że proponowane w interpelacji

skrócenie terminów, po upływie których można

uznać przesyłkę sądową złożoną w placówce opera-

tora pocztowego albo w urzędzie gminy za doręczoną

(do dwóch dni lub jednego dnia), mogłoby w wielu

przypadkach prowadzić do pozbawienia strony moż-

liwości obrony swoich praw.

Nie zawsze bowiem stro-

na ma obiektywną możliwość odbioru przesyłki zło-

żonej w placówce operatora pocztowego lub urzędzie

gminy w tak krótkim terminie.

Nie można pomijać

faktu, że doręczenie pisma (zwłaszcza odpisu orze-

czenia) rodzi poważne konsekwencje dla adresata

(np. bieg terminu do zaskarżenia orzeczenia).

Wpro-

wadzenie takich regulacji mogłoby zatem doprowa-

dzić do poważnego zwiększenia liczby spraw, w któ-

rych byłyby wnoszone wnioski o przywrócenie ter-

minu do zaskarżenia orzeczenia, skargi o wznowienie

postępowania lub zachodziłyby podstawy do uchyle-

nia wyroku z uwagi na nieważność postępowania

(art. 379 pkt 5 K.p.c.).

III.

Przechodząc do innych działań legislacyjnych

zmierzających do uproszczenia i przyspieszenia do-

chodzenia roszczeń, należy wskazać, że w wymienio-

nym na wstępie projekcie założeń zamieszczono sze-

reg propozycji służących osiągnięciu tego celu.

Prze-

widuje się dalszą informatyzację postępowania cywil-

nego poprzez wprowadzenie elektronicznego postę-

powania w sprawach o nadanie klauzuli wykonalno-

ści bankowym tytułom egzekucyjnym, tzw. elek-

tronicznego biura podawczego (pozwalającego na

składanie pism procesowych drogą elektroniczną

oraz dokonywanie doręczeń elektronicznych we

wszystkich sprawach cywilnych), zmiany związane

z wdrożeniem protokołu elektronicznego (modyﬁka-

cja przepisów dotyczących udostępniania zapisu ob-

razu i dźwięku z przebiegu posiedzenia, sporządzanie

protokołu skróconego, transkrypcja, elektroniczne

uzasadnienia orzeczeń) oraz modyﬁkacjęprzepisów

K.p.c. normujących przeprowadzenie dowodu na od-

ległość.

W projekcie proponuje się też inne zmiany w po-

stępowaniu rozpoznawczym zmierzające do przyspie-

szenia postępowań sądowych i ograniczenia kognicji

sądów powszechnych w sprawach cywilnych (zmiana

przepisu art. 50 § 3 K.p.c. dotyczącego skutków wnio-

sku o wyłączenie sędziego, ograniczenie obowiązku

przedstawienia sprawozdania w czasie rozprawy ape-

lacyjnej, powierzenie notariuszom niektórych spraw

spadkowych rozpoznawanych w postępowaniu nie-

1307

procesowym, rozszerzenie kompetencji referendarzy

sądowych).

Projektuje się też nowelizację przepisów o postę-

powaniu klauzulowym (wprowadzenie regulacji do-

tyczącej uproszczonej klauzuli wykonalności oraz

doprecyzowanie innych przepisów normujących to

postępowanie).

Projekt zawiera też szereg propozycji

służących usprawnieniu postępowań egzekucyjnych

(rozszerzenie kompetencji referendarzy sądowych,

liberalizacja przepisów normujących udział pełno-

mocników w tym postępowaniu, ograniczenie kata-

logu czynności komornika podlegających zaskarże-

niu i zmiana trybu wnoszenia skargi na czynności

komornika, modyﬁkacjaregulacjidotyczącejzbiegu

egzekucji, wprowadzenie tzw. komorniczego wyjawie-

nia majątku dłużnika, modyﬁkacja reguł dotyczą-

cych następstwa wierzycieli w trakcie postępowania

egzekucyjnego, rezygnacja z instytucji umorzenia

postępowania z mocy prawa i obligatoryjnego wysłu-

chania stron przed umorzeniem postępowania, mo-

dyﬁkacja podstawy powództwa opozycyjnego oraz

przepisu dotyczącego właściwości sądu w sprawie

z powództwa przeciwegzekucyjnego, uproszczenie

egzekucji z nieruchomości).

Przewiduje się też wpro-

wadzenie przepisów umożliwiających rozszerzenie

zakresu informatyzacji postępowania egzekucyjnego

w zakresie składania wniosków i oświadczeń drogą

elektroniczną, dokonania elektronicznego zajęcia ra-

chunku bankowego oraz przeprowadzenia elektro-

nicznej licytacji ruchomości.

Prace legislacyjne nad powyższym projektem znaj-

dują się na etapie uzgodnień międzyresortowych.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie projektu zmian ustawy

o prokuraturze (8515)

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

nad projektem ustawy Prawo o prokuraturze, które-

go podstawowymi celami są:

1) bardziej precyzyjne określenie istoty niezależ-

ności prokuratora w kontekście instrumentów wład-

czego zarządzania prokuraturą opartą o zasadę jed-

nolitości i dewolucji;

2) zwiększenie odpowiedzialności prokuratora za

podejmowane decyzje zarówno przez bardziej czytel-

ne rozłożenie ciężaru decyzji oraz efektywną egzeku-

cję odpowiedzialności dyscyplinarnej;

3) zwiększenie kontroli demokratycznej nad działal-

nością prokuratora generalnego oraz prokuratury;

4) zwiększenie czytelności pozycji ustrojowej pro-

kuratora generalnego;

5) stworzenie warunków ustawowych dla lepszej

organizacji pracy oraz racjonalizacji zatrudnienia

i zarządzania kadrami w prokuraturze;

6) uporządkowanie relacji między prokuraturą

powszechną a prokuraturą wojskową i pionem śled-

czym Instytutu Pamięci Narodowej.

Należy stwierdzić, że wszystkie proponowane pro-

jektem zmiany są zgodne z konstytucją, zaś aktualne

doświadczenia wynikające z funkcjonowania po-

wszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury w sposób jednoznaczny wskazują na ko-

nieczność wprowadzenia gruntowych zmian w za-

kresie organizacji prokuratury.

Do negatywnych,

stwierdzonych zjawisk w pracy prokuratury należy

m.in. przeciążenie realizacją obowiązków służbo-

wych prokuratur rejonowych, brak czytelnych in-

strumentów sprawowania efektywnego nadzoru służ-

bowego w prokuraturze, jak również niedostatecznie

precyzyjne określenie roli prokuratora generalnego

jako przełożonego wszystkich prokuratorów w aspek-

cie realizacji przez niego funkcji kierowniczych w pro-

kuraturze.

Podstawowymi walorami proponowanej reformy

prokuratury są jednoznaczne określenie pozycji

ustrojowej prokuratora generalnego jako organu od-

powiedzialnego za funkcjonowanie prokuratury oraz

zdeﬁniowanieinstrumentówwładczychprokurato-

rów sprawujących nadzór nad pracą prokuratorów

prowadzących postępowanie, co w bezpośredni spo-

sób powinno przyczynić się do wzmocnienia niezależ-

ności prokuratorów, zapewniające jednocześnie nie-

zbędne instrumenty ingerencji w tok postępowania

w tych wszystkich wypadkach, w których ujawniono

określone braki w zakresie materiału dowodowego,

jak również zapewniające wpływ na sprawność po-

dejmowanych w konkretnej sprawie czynności proce-

sowych poprzez wprowadzenie instrumentu umożli-

wiającego zakreślanie wiążących terminów realizacji

poszczególnych czynności procesowych.

Projekt prze-

widuje również szereg instrumentów mających za-

pewnić racjonalne i równomierne obciążenie kadry

prokuratorskiej realizacją obowiązków ustawowych,

jak również wprowadzenie niezbędnych instrumen-

tów dla sprawnego zarządzania kadrą prokurator-

ską, w tym zwiększenie wpływu prokuratora gene-

ralnego na obsadę wolnych stanowisk prokurator-

skich.

Projekt zakłada również likwidację wojsko-

wych jednostek organizacyjnych prokuratury i włą-

1308

czenie dotychczasowych prokuratorów tych jednostek

w struktury prokuratury powszechnej, co winno

w bezpośredni sposób umożliwić likwidację ujawnio-

nych rażących dysproporcji w obciążeniu pracą pro-

kuratorów powszechnych i wojskowych jednostek

organizacyjnych prokuratury.

Projekt wprowadza

ponadto niezbędne instrumenty właściwej komuni-

kacji pomiędzy Radą Ministrów, a prokuratorem ge-

neralnym i podległymi mu prokuratorami w celu

właściwej koordynacji działań różnych organów pań-

stwowych w zakresie zwalczania przestępczości.

Na-

leży podkreślić, że projektowane instrumenty nie

naruszają odrębności ustrojowej prokuratora gene-

ralnego z uwagi na fakt, że zakłada się, iż zasadnicze

kierunki polityki karnej przyjmowane przez Radę

Ministrów nie będą miały wiążącego charakteru dla

prokuratora generalnego, a jedynie w wypadkach,

gdy uzna on za zasadne włączenie prokuratury

w proces współdziałania z rządem, będzie miał

uprawnienie do wydania odpowiednich wytycznych

i zarządzeń mających na celu przygotowanie organi-

zacyjne i merytoryczne prokuratury do realizacji

określonych zadań.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie niezgodności tzw. ustawy

hazardowej z prawem Unii Europejskiej (8516)

12, przy którym została przesłana interpelacja pani

poseł ZoﬁiPopiołekwsprawieniezgodnościustawy

Unii Europejskiej zawierająca pytania:

1.

Czy Minister Finansów czuje się winny zanie-

dbań w tej sprawie?

2.

Czy odpowiedzialni za wprowadzenie ustawy

poza przepisami unijnymi poniosą konsekwencje

swoich działań?

3.

Dlaczego w Ministerstwie Finansów toleruje się

zjawisko ignorancji względem przepisów Unii Euro-

pejskiej?,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Odnosząc się do twierdzeń pani poseł dotyczących

niezgodności ustawy o grach hazardowych z prawem

Unii Europejskiej oraz konieczności jej zatwierdzenia

w Brukseli, pragnę podkreślić, że twierdzenia te nie

znajdują oparcia ani w wyroku Trybunału Sprawie-

dliwości UE w sprawach C 213/11, C 214/11 i C 217/11

Fortuna i inni, ani w wyrokach zapadających obecnie

w polskich sądach administracyjnych.

Podkreślenia wymaga, że Trybunał Sprawiedli-

wości UE nie przesądził o technicznym charakterze

przepisów przejściowych ustawy o grach hazardo-

wych ani w konsekwencji o konieczności notyﬁkacji

tych przepisów.

Trybunał pozostawił ustalenie tej

kwestii sądom krajowym.

Te natomiast, w dotych-

czas zapadłych orzeczeniach, wprost wyrażają stano-

wisko, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie

mają charakteru technicznego.

I tak, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kiel-

cach, uwzględniając wyrok TS UE, podtrzymał pre-

zentowane w swoich wcześniejszych orzeczeniach

stanowisko, że zamieszczone w ustawie o grach ha-

zardowych przepisy dotyczące działalności w zakre-

charakteru przepisów technicznych.

Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzo-

wie Wielkopolskim w wyroku z dnia 27 września br.

wskazał, że wyrok TS UE nie daje podstaw do kwe-

stionowania wszystkich przepisów ustawy o grach

hazardowych.

Odnosząc się natomiast do pozostałych kwestii

przedstawionych przez panią poseł, w tym do kwestii

informacji publikowanych przez dziennik „Rzeczpo-

spolita” o wielokrotnym informowaniu Ministerstwa

Finansów o konieczności notyﬁkacjiprojektuustawy

o grach hazardowych, należy zaznaczyć, że projekt

ustawy o grach hazardowych został opracowany

przez Rządowe Centrum Legislacji w wykonaniu za-

łożeń do projektu ww. ustawy przygotowanym przez

ministra ﬁnansów.

Wzwiązkuzfaktem,iżnapocząt-

ku procesu legislacyjnego nie rozstrzygnięto kwestii

notyﬁkacjiaktuprawnego,wyłączonoprzepisytech-

niczne z projektu ustawy o grach hazardowych po

przekazaniu założeń do uzgodnień oraz prowadzono

dalsze prace równolegle nad drugim aktem praw-

nym, tj. projektem zmian do ustawy o grach hazar-

dowych.

Projekt ten zawierał przepisy techniczne,

w związku z czym został notyﬁkowanyKomisjiEu-

ropejskiej w dniu 16 września 2010 r., pod nr 2010/

0622/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Mini-

w dniu 26 maja 2011 r.

Ponownie podkreślić należy, że Trybunał Spra-

wiedliwości UE w przedmiotowym wyroku nie stwier-

dził, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazar-

dowych stanowią przepisy techniczne.

Nieuzasadnio-

ne jest zatem, co potwierdzają także przytoczone

orzeczenia sądów administracyjnych, interpretowa-

nie wyroku Trybunału jako potwierdzającego tech-

niczny charakter przepisów ustawy o grach hazardo-

1309

wych, ani tym bardziej wysuwanie twierdzeń o ja-

kichkolwiek zaniedbaniach.

Ponadto na marginesie chciałbym zaznaczyć, że

w wystąpieniu pokontrolnym wiceprezesa Najwyż-

szej Izby Kontroli z dnia 22 stycznia 2011 r., nr KBF-

-4101-05-01/2010 P/10/023, w związku z kontrolą

Ministerstwa Finansów w zakresie opodatkowania

działalności gospodarczej podatkiem od gier w okre-

rym oceniane było również procedowanie nad ustawą

o grach hazardowych, Najwyższa Izba Kontroli po-

zytywnie oceniła wykonanie przez ministra ﬁnansów

zadań ustawowych w zakresie rynku gier i zakładów

wzajemnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie polityki prowadzonej przez PGNiG

(8517)

12), przy którym przesłana została interpelacja pani

poseł ZoﬁiPopiołekwsprawiepolitykiprowadzonej

przez PGNiG SA, przedstawiam poniższe informacje

w sprawach poruszonych przez panią poseł.

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki podejmie jakie-

kolwiek kroki, aby zlikwidować monopol PGNiG?

Mając na uwadze stworzenie i rozwój konkuren-

cyjnego rynku gazu ziemnego w Polsce, Ministerstwo

Gospodarki podjęto działania zmierzające do zmiany

istniejącego otoczenia prawnego w sektorze gazu

ziemnego, którego celem będzie liberalizacja sektora

gazowego, stworzenie płynnego rynku gazu (hurto-

wego jak i detalicznego) oraz docelowo urynkowienie

i uwolnienie cen gazu.

Na podstawie zapisów „Poli-

tyki energetycznej Polski do roku 2030” pan Walde-

mar Pawlak, wiceprezes Rady Ministrów, minister

gospodarki, przewodniczący międzyresortowego ze-

społu do spraw realizacji „Polityki energetycznej Pol-

ski do 2030 r.”, powołał zespół doradczy do spraw

związanych z liberalizacją rynku gazu ziemnego

w Polsce.

W skład zespołu doradczego wchodzą stali

przedstawiciele wyznaczeni przez: ministra gospo-

darki, ministra skarbu państwa, ministra środowi-

ska, ministra infrastruktury, ministra spraw zagra-

nicznych, prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, pre-

oraz Izby Gospodarczej Gazownictwa.

Zgodnie z za-

łożeniami ww. zespół przygotował pakiet działań eli-

minujących bariery rynkowe i zapewniających rozwój

rynku gazu ziemnego.

Prezes Urzędu Regulacji

Energetyki przygotował mapę drogową dojścia do

konkurencyjnego rynku gazu, która zawiera plan

działań priorytetowych mających na celu:

— stworzenie podstaw do uwolnienia cen dla od -

biorców komercyjnych od 2013 r.,

— rozwój konkurencji na krajowym rynku gazu

ziemnego i integrację z rynkami regionalnymi UE,

— stworzenie warunków do uwolnienia cen dla

odbiorców w gospodarstwach domowych od 2015 r.

Podstawą funkcjonowania rynku gazu opartego

o zasady konkurencji jest oderwanie przepływów ﬁ-

zycznych gazu od handlowych.

Zasada ta została za-

pisana w motywie 19. rozporządzenia Parlamentu

nego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/

2005, w którym stwierdzono, że: „Aby doprowadzić

do wzmocnienia konkurencji poprzez płynne rynki

hurtowe gazu ważne jest, aby handel gazem mógł

przebiegać niezależnie od jego umiejscowienia w sys-

temie”.

By zasada ta była realizowana, m.in. niezbęd-

ne jest wprowadzenie tzw. punktu wirtualnego, czy-

li bliżej nieokreślonego miejsca, w którym realizowa-

ne są zawarte kontrakty.

Istnienie punktu wirtual-

nego pozwala uczestnikowi rynku gazu ziemnego

kupić w tym miejscu towar – paliwo gazowe, nieza-

leżnie od kierunku jego dostawy.

Punkt wirtualny

umożliwia dokonywanie transakcji na giełdzie, jak

również transakcji pozagiełdowych dokonywanych

bezpośrednio przez zainteresowane podmioty.

W Mi-

nisterstwie Gospodarki podjęto prace polegające na

przygotowaniu porządku prawnego do jak najlepsze-

go i jak najszybszego procesu liberalizacji rynku gazu

zimnego w Polsce.

W wyniku tych prac przygotowa-

ne zostało rozporządzenie ministra gospodarki zmie-

niające rozporządzenie w sprawie szczegółowych wa-

runków funkcjonowania systemu gazowego.

Rozpo-

rządzenie to, które zostało opublikowane 28 sierpnia

br. określa sposób prowadzenia obrotu gazem ziem-

nym w punkcie wirtualnym, który należy rozumieć

jako miejsce dostarczania paliwa gazowego zlokali-

zowane wewnątrz systemu przesyłowego o niespre-

cyzowanej ﬁzycznejlokalizacji,wktórymnastępuje

realizacja sprzedaży paliwa gazowego.

Wprowadze-

nie postulowanych zmian ułatwi obrót paliwami ga-

zowymi, a w szczególności umożliwi handel gazem

ziemnym na rynku wtórnym.

Proponowane rozwią-

zania przyczynią się do stworzenia konkurencyjnego

rynku gazu ziemnego w Polsce.

Takie rozwiązania

umożliwią zarówno odsprzedaż gazu ziemnego nie-

wykorzystanego przez odbiorców, jak również uła-

twią wejście na polski rynek nowym przedsiębiorcom

zajmującym się obrotem paliwami gazowymi.

Ponadto w Ministerstwie Gospodarki prowadzone

1310

wych zasad kształtowania i kalkulacji taryf dla pa-

liw gazowych oraz rozliczeń w obrocie paliwami ga-

zowymi.

Podstawowym celem jest stworzenie moż-

liwości rozwoju konkurencyjnego rynku gazu ziem-

nego w Polsce.

Będzie ono regulowało sposób oblicza-

nia stawek przesyłowych entry-exit (które stwarzają

możliwość obrotu gazem ziemnym w punkcie wirtu-

alnym) oraz nowe usługi, które może zaoferować

przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działal-

ność gospodarczą w zakresie przesyłania lub dystry-

bucji paliwa gazowego (umowy półroczne, kwartalne,

miesięczne, jednodniowe oraz na zasadach przerywa-

nych) oraz przedsiębiorstwo energetyczne wykonują-

ce działalność gospodarczą w zakresie magazynowa-

nia paliwa gazowego (usługa pakietowa oraz rozdzie-

lona, umowy na okres krótszy niż rok oraz umowy

przerywane).

Kluczowym projektem, nad którym trwają obec-

nie prace legislacyjne w Ministerstwie Gospodarki,

jest projekt ustawy Prawo gazowe, którego celem jest

kompleksowa regulacja zasad funkcjonowania sekto-

ra gazu ziemnego w Polsce oraz wdrożenie III pakie-

tu energetycznego, tj. m.in.: dyrektywy Parlamentu

nego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/

WE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.

gazu, a także rozporządzenia Parlamentu Europej-

skiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 paździer-

nika 2010 r. w sprawie środków zapewniających bez-

pieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dy-

rektywy Rady 2004/67/WE.

Ustawa Prawo gazowe wprowadzi szereg rozwią-

zań stymulujących liberalizację rynku gazu, wśród

których należy wymienić:

— usankcjonowanie na poziomie ustawowym

punktu wirtualnego i możliwość przesunięcia punk-

tu odbioru gazu ziemnego w przypadku umów dłu-

goterminowych do punktu wirtualnego,

— wzmocnienie prawa zmiany sprzedawcy,

— wprowadzenie obliga giełdowego,

— wzmocnienie kryteriów niezależności operato -

rów (przesyłowego i magazynowania),

— ograniczenie obowiązku utrzymywania zapa -

sów obowiązkowych do sprzedawców gazu dokonują-

cych sprzedaży odbiorcom chronionym,

— wprowadzenie możliwości bezpośredniego uczest -

nictwa w giełdzie towarowej przez przedsiębiorstwa

gazownicze.

2.

Czy praktyki prowadzone przez monopolistę są

zgodne z prawem?

liw gazowych (tj. przesył, dystrybucja, magazynowa-

nie, skraplanie i regazyﬁkacja skroplonego gazu

ziemnego, obrót) ustalają taryfy dla paliw gazowych,

które podlegają zatwierdzeniu przez prezesa Urzędu

Szczegółowe przepisy dotyczące regulowania cen

wami gazowymi (Dz. U. Nr 28, poz. 165).

Taryfy dla

gazu ziemnego powinny zapewniać pokrycie kosztów

uzasadnionych działalności gospodarczej przedsię-

biorstw energetycznych wraz z uzasadnionym zwro-

tem z kapitału zaangażowanego w tę działalność.

Koszty uzasadnione zgodnie z ustawą Prawo energe-

tyczne obejmują koszty niezbędne do wykonania zo-

bowiązań powstałych w związku z prowadzoną przez

kresie obrotu oraz koszty przyjmowane przez przed-

siębiorstwo energetyczne do kalkulacji cen i stawek

uzasadniony, z zachowaniem należytej staranności

gotowane przez przedsiębiorstwa taryfy analizowane

są i kontrolowane pod względem rzetelności i zgod-

ności z przepisami prawa przez prezesa Urzędu Re-

gulacji Energetyki.

Prezes URE weryﬁkujeteżkosz-

ty przyjmowane przez przedsiębiorstwa energetyczne

Zatwierdzając przedłożone przez przedsiębiorstwa

Prawo energetyczne, prezes URE ma na uwadze rów-

nież ochronę interesów odbiorców przed nieuzasad-

nionym poziomem cen i stawek opłat.

Konkludując, spółka PGNiG ma prawo naliczać

opłatę sieciową oraz abonament, gdyż ponosi koszty

stałe przesyłu, dystrybucji oraz obsługi klienta.

Pragnę także zaznaczyć, że Ministerstwo Gospo-

darki nie posiada informacji, które mogłyby świad-

czyć, że działania PGNiG SA w związku z rozlicza-

niem za sprzedane paliwo gazowe są niezgodne

z prawem.

Jednocześnie należy dodać, że do kontroli

działań PGNiG SA w przedmiotowym zakresie

uprawniony jest prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

Przedkładając powyższe informacje, wyrażam

odpowiedź na zgłoszone przez panią poseł pytania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

1311

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie wykorzystania dochodów

z handlu uprawnieniami do emisji gazów

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na pi-

tyczące interpelacji poseł ZoﬁiPopiołekwsprawie

wykorzystania dochodów z handlu uprawnieniami do

przesyła odpowiedź na pytania zawarte w ww. inter-

pelacji.

Pytania:

1.

Czym motywuje pan swój pomysł na ulokowa-

nie wpływów z handlu prawami do emisji CO

2

?

2.

Czy wg pana przepisy unijne nie określają jasno

konieczności przeznaczenia co najmniej połowy środ-

ków ﬁnansowychnaceleklimatyczne?

3.

Czy wg pana już sam pomysł przeznaczenia

owych środków ﬁnansowychwcałościnazasilenie

budżetu państwa nie jest działaniem na szkodę oby-

wateli?

Odp.

1.

Od 2013 r. w Unii Europejskiej zaczną

działać nowe zasady przydziału uprawnień do emisji

gazów cieplarnianych.

Zgodnie z dyrektywą ETS*

)

oprócz uprawnień przydzielonych bezpłatnie instala-

cje uczestniczące w systemie będą kupować upraw-

nienia do emisji na aukcjach, a wpływy uzyskane ze

sprzedaży uprawnień na aukcji stanowią dochody

publiczne państw członkowskich.

Dyrektywa ETS

zostanie implementowana do polskiego porządku

prawnego na mocy ustawy o systemie handlu upraw-

nieniami do emisji gazów cieplarnianych opracowy-

wanej na podstawie założeń przyjętych przez Radę

Ministrów w dniu 14 sierpnia 2012 r., przygotowa-

nych przez ministra środowiska.

Zgodnie z założe-

niami do projektu środki uzyskane z aukcji upraw-

nień będą stanowić dochód budżetu państwa.

Roz-

wiązanie to jest w pełni zgodne z zasadami polskiego

prawa budżetowego, w tym w szczególności z zasadą

uniwersalności, zgodnie z którą wszystkie wpływy

służą do ﬁnansowaniawszystkichwydatków.

Odp.

2.

Zgodnie z art. 10 ust. 3 dyrektywy ETS

państwa członkowskie powinny przeznaczyć na wy-

mienione w dyrektywie cele klimatyczne 50% wpły-

wów z aukcji ETS lub równowartość ﬁnansowątych

dochodów.

Zapisy dyrektywy zmierzają zatem do

ogólnego wskazania celów klimatycznych krajowego

wsparcia publicznego bez jednoznacznego wskazania

źródeł ich ﬁnansowania.

Brakobowiązkowościpaństw

członkowskich w tym zakresie został wyraźnie wska-

zany w ustaleniach Rady Europejskiej z grudnia

2008 r.

W Polsce środki na cele klimatyczne, o których

mowa w ww. dyrektywie, są już aktualnie wydatko-

wane.

Finansowanie celów klimatycznych odbywa się

w ramach sektora ﬁnansów publicznych (m.in. ze

środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowi-

ska i Gospodarki Wodnej, wojewódzkich funduszy,

jednostek samorządu terytorialnego, jednostek bu-

dżetowych) i poza tym sektorem, tj. ze środków La-

sów Państwowych.

Odp.

3.

Przyjęte w założeniach do projektu usta-

wy rozwiązanie jest w pełni zgodne z zasadami pol-

skiego prawa budżetowego, w tym w szczególności ze

wspomnianą zasadą uniwersalności.

Inne rozwiąza-

nia byłyby, zdaniem ministra ﬁnansów,działaniem

niewłaściwym, usztywniałyby bowiem sposób wydat-

kowania środków publicznych, uniemożliwiając ﬁ-

nansowanie najpilniejszych i najważniejszych dzia-

łań, a co za tym idzie, podejmowanie najkorzystniej-

szych dla Polski decyzji.

Również w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia

695), która dotyczy okresu rozliczeniowego 2008–

–2012, środki z aukcji uprawnień do emisji stanowią

dochód budżetu państwa.

W odniesieniu do kolejnego

okresu rozliczeniowego (2013–2021) zaproponowano

więc dokładnie takie samo rozwiązanie.

Przedmiot

aukcji pozostaje bowiem ten sam, zmienia się jedynie

ilość uprawnień sprzedawanych na aukcjach.

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie naruszenia ustawy budżetowej

przez Ministerstwo Gospodarki (8519)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

śnia br., znak: SPS-023-8519/12, w sprawie narusze-

nia dyscypliny budżetowej, uprzejmie informuję, iż

nie zgadzam się z wyrażoną opinią, jakoby w Mini-

sterstwie Gospodarki nie były przestrzegane przepi-

sy w zakresie ﬁnansów publicznych, a wydawanie

środków publicznych odbywało się bez przestrzega-

nia zasad budżetowych.

Stanowczo podkreślam, że

stwierdzenie pani poseł o szastaniu publicznymi pie-

*

)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE

dlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

1312

niędzmi oraz wyprowadzaniu pieniędzy z minister-

stwa jest nieuzasadnione.

W resorcie gospodarki wszystkie wydatki dokony-

wane są zgodnie z planowanym przeznaczeniem

i w kwotach wynikających z ustawy budżetowej.

Wy-

konywanie ustawy budżetowej odbywa się zgodnie

Jednocześnie informuję, iż przekonany jestem

o poprawności podstawy prawnej ﬁnansowaniana-

gród resortowych ministra gospodarki oraz kwaliﬁ-

kowania ich do świadczeń na rzecz osób ﬁzycznych.

Szczegółowa informacja przedstawiona została w opi-

nii prawnej dowodzącej braku uzasadnienia stawia-

nia zarzutu naruszenia dyscypliny ﬁnansówpublicz-

nych w związku z wypłatą ww. nagród bez podstawy

prawnej.

W załączeniu przekazuję kopię opinii praw-

nej w przedmiocie nagród pieniężnych ministra go-

spodarki*

)

.

Twierdzenie NIK o rzekomym narusze-

niu dyscypliny ﬁnansówpublicznychniezostałopo-

parte żadnym argumentem o charakterze prawnym.

Ponadto pragnę dodać, iż nagrody z tytułu promocji

mają charakter motywacyjny i wypłacane były od

wielu lat, jeszcze w okresie funkcjonowania Minister-

stwa Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.

Po likwi-

dacji MWGzZ zadanie to przejęło Ministerstwo Go-

spodarki utworzone w 1997 r.

Najwyższa Izba Kontroli w toku wielu wcześniej-

szych kontroli przeprowadzanych corocznie na prze-

strzeni kilkunastu lat nigdy nie kwestionowała zgod-

ności z prawem dokonywania przedmiotowego wy-

datku.

Wobec wykonywania wszystkich wniosków

NIK w tym zakresie całkowicie usprawiedliwione jest

przekonanie, iż proces decyzyjny związany z wydat-

kowaniem środków publicznych na nagrody resorto-

we, tj. nagrody za szczególne osiągnięcia w działal-

ności proeksportowej oraz w realizacji zadań wyni-

kających z „Polityki energetycznej Polski do roku

2030”, był w pełni zgodny z prawem.

Odnosząc się do zastrzeżenia dotyczącego zakupu

sprzętu komputerowego, informuję, iż wydatki zwią-

zane z zakupem sprzętu komputerowego stanowią-

cego wyposażenie stanowisk pracy ekspertów za-

trudnionych w czterech wydziałach handlu i inwe-

stycji podległych ministrowi gospodarki zostały za-

planowane w ramach poddziałania 6.5.1: Promocja

polskiej gospodarki na rynkach międzynarodowych

Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

i umieszczone w planie ﬁnansowym Ministerstwa

Gospodarki sporządzonym na podstawie ustawy bu-

dżetowej.

Z uwagi na konieczność potraktowania

sprzętu jako środków trwałych niezbędne było jego

prawidłowe zaewidencjonowanie.

Aby nie naruszać

wymogów projektowych, zaewidencjonowanie środ-

ków należących do beneﬁcjentaprojektu,aużytko-

wanych przez wydziały, nie była możliwa.

Dlatego

też jedynym rozwiązaniem umożliwiającym uregu-

lowanie należności związanej ze sprzętem było sﬁ-

nansowanie wydatków ze środków wydziałów Mini-

sterstwa Gospodarki.

Pragnę jeszcze raz zaznaczyć,

że zakup sprzętu komputerowego był planowany,

a środki na ten zakup zostały zaplanowane w ustawie

budżetowej.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Mieczysław Kasprzak

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie obowiązku zmiany opon

w pojazdach mechanicznych

w sezonie zimowym (8520)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację poseł ZoﬁiPopiołekwspra-

wie obowiązku zmiany opon w pojazdach mechanicz-

nych w sezonie zimowym, przedstawiam następujące

stanowisko.

Obecnie nie ma jednoznacznych wyników badań

dotyczących zachowania opon zimowych w różnych

warunkach atmosferycznych.

Ze względu na dyna-

mikę zmian warunków atmosferycznych panujących

w Polsce podczas kalendarzowej zimy trudno jedno-

znacznie przygotować pojazd do paraboli zmian kli-

matycznych.

Z informacji otrzymanych z Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych wynika, że w zakresie wpływu rodza-

ju ogumienia na wypadkowość prowadzony przez

Policję system ewidencji wypadków i kolizji drogo-

wych nie zawiera podziału wypadków ze względu na

rodzaj opon (zimowe/letnie/wielosezonowe), tak więc

zgromadzone tam dane nie pozwalają na ocenę wzro-

stu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego

w okresie zimowym przez kierujących pojazdami wy-

posażonymi w opony inne niż zimowe.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej będzie wnikliwie analizować napły-

wające sygnały i wyniki badań.

Jeżeli wskazywać one

będą na zasadność stosowania opon zimowych, re-

sort transportu jest gotowy rozważyć potrzebę zmian

legislacyjnych polegających na wprowadzeniu obo-

wiązku stosowania opon zimowych podczas kalenda-

rzowej zimy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie

z obecnie obowiązującymi przepisami pojazd zareje-

strowany za granicą, a znajdujący się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, powinien odpowiadać wa-*

)

1313

runkom technicznym określonym w Konwencji

o ruchu drogowym.

Zapisy ww. konwencji nie nakła-

dają obowiązku wyposażania ww. pojazdów w opony

zimowe.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w Nadwiślańskim Oddziale Straży Granicznej

(8521)

ZoﬁiPopiołekwsprawienieprawidłowościwNadwi-

ślańskim Oddziale Straży Granicznej uprzejmie in-

formuję, że z wyjaśnień przekazanych przez Komen-

dę Główną Straży Granicznej odnośnie do umowy

zlecenia zawartej przez komendanta Nadwiślańskie-

go Oddziału Straży Granicznej z osobą posiadającą

wiedzę specjalistyczną z zakresu legislacji i obowią-

zującego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego

wynika, że pomimo braku udokumentowania zakre-

su wykonywanych usług przez zleceniobiorcę, ze

względu na charakter wykonywanych czynności, za-

dania objęte zleceniem były realizowane zgodnie

z zawartą umową.

Niemniej jednak, uwzględniając zalecenie Naj-

wyższej Izby Kontroli odnoszące się do zawieranych

umów-zleceń z osobami ﬁzycznyminarealizacjęza-

dań należących do właściwości komórek organizacyj-

nych KGSG komendant główny Straży Granicznej

polecił komendantowi Nadwiślańskiego Oddziału

Straży Granicznej wzmożenie nadzoru nad postępo-

waniami o udzielanie zamówień publicznych.

Nato-

miast kierowników komórek organizacyjnych KGSG

komendant główny Straży Granicznej zobligował do

podjęcia działań mających na celu wyeliminowanie

zawierania umów na realizację zadań przypisanych

do wykonania pracownikom zatrudnionym w KGSG

i funkcjonariuszom pełniącym służbę w KGSG oraz

zlecił dokonanie weryﬁkacjiaktualnierealizowanych

zadań.

Ponadto wypracowana została procedura

w zakresie wnioskowania, udzielania i realizacji zle-

ceń, do której stosowania zostali zobowiązani kie-

rownicy komórek organizacyjnych Komendy Głównej

Straży Granicznej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

w sprawie kosztów wynajmu apartamentu

dla byłej wiceminister zdrowia (8522)

najmu apartamentu dla ówczesnej wiceminister

2012 r., znak: SPS-023-8522/12, pana Marka Kuch-

cińskiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Ministerstwo Zdrowia miało prawny obowiązek

zapewnienia lokalu mieszkalnego dla podsekretarza

stanu.

Zgodnie bowiem z art. 5b pkt 1 ustawy z dnia

cej kierownicze stanowisko państwowe przysługuje

wych na czas zajmowania stanowiska, jeżeli osoba ta

scowości, w której objęła ona stanowisko

1)

.

W chwili powołania pani minister na kierownicze

stanowisko ministerstwo z przyczyn obiektywnych

(konieczność remontu pomieszczeń biurowych ada-

ptowanych na lokale mieszkalne) nie posiadało

mieszkania służbowego.

Ministerstwo, wykonując obowiązki wynikające

z przepisów prawa, skorzystało z usług świadczonych

przez Zespół Rezydencyjny „Parkowa” (Centrum

Usług Wspólnych), nad którym nadzór sprawuje szef

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

W przypadku

bowiem, gdy ministerstwo nie jest w stanie zapewnić

lokalu mieszkalnego, stosuje się przepisy rozporzą-

niania lokali przez osoby zajmujące kierownicze sta-

nowiska państwowe

2)

.

Pragnę zwrócić uwagę, że mi-

1)

2)

Dz. U. z 2002 r Nr 31, poz. 277.

1314

nisterstwo nie miało żadnego wpływu na wysokość

stawek hotelowych, które są określane przez Zespół

Rezydencyjny „Parkowa”.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie ochrony udzielanej

niepełnosprawnym pracownikom

zatrudnionym w upadających spółdzielniach

pracy, a w szczególności zakładach pracy

chronionej, oraz konieczności zmiany

przepisów w tym zakresie, na przykładzie

sytuacji pracowników byłej Spółdzielni

Niewidomych w Suwałkach (8524)

SPS-023-8524/12) w sprawie ochrony udzielanej nie-

pełnosprawnym pracownikom zatrudnionym w upa-

dających spółdzielniach pracy, a w szczególności za-

kładach pracy chronionej oraz konieczności zmiany

wałkach, wyjaśniam, co następuje.

Poniżej przedstawiam dokładny opis przebiegu

sprawy dotyczącej wypłaty przez Biuro Terenowe

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowni-

czych (dalej FGŚP) w Białymstoku świadczeń na

rzecz Spółdzielni Niewidomych w Suwałkach, w tym

na rzecz jej byłego pracownika pana W. M.

W związku z wystąpieniem w dniu 27 września

2004 r. niewypłacalności Spółdzielni Niewidomych

niczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U.

przez Sąd Rejonowy w Suwałkach Sąd Gospodarczy

V Wydział Gospodarczy upadłości obejmującej likwi-

dację majątku dłużnika (sygn. akt V GU 14/04), syn-

dyk masy upadłości ww. spółdzielni wystąpił do kie-

rownika Biura Terenowego FGŚP w Białymstoku

o wypłatę świadczeń pracowniczych niezaspokojonych

przez SN w Suwałkach, składając w trybie art. 7

ust. 1 i 1a ww. ustawy wykazy niezaspokojonych

roszczeń pracowniczych, tj. zbiorczy wykaz w dniu

21 października 2004 r. obejmujący roszczenia 62 osób

powstałe przed datą niewypłacalności oraz wykaz

uzupełniający w dniu 17 stycznia 2005 r. obejmujący

roszczenia 56 byłych pracowników związane z usta-

niem stosunku pracy.

W wykazach tych zgłoszone

zostały m.in. niezaspokojone świadczenia pracowni-

cze należne panu W. M.

W wyniku rozpatrzenia ww. wykazów biuro tere-

nowe FGŚP przekazało syndykowi masy upadłości

w dniach 10 listopada 2004 r. i 26 stycznia 2005 r.

środki ﬁnansowewkwotach:

1) 85 911,77 zł (zbiorczy wykaz), w tym na rzecz

pana W. M. kwotę: 1098,66 zł brutto (836,53 zł netto)

tytułem zaspokojenia wynagrodzeń za okres 27 czerw-

ca – 26 września 2004 r., tj. za maksymalny, przewi-

roszczeń 3-miesięczny okres bezpośrednio poprzedzający

datę niewypłacalności pracodawcy,

2) 97 779,89 zł (wykaz uzupełniający), w tym na

rzecz pana W. M. kwotę 1412,58 zł brutto (1144,18 zł

netto) tytułem zaspokojenia 3-miesięcznej odprawy

pieniężnej związanej z ustaniem jego stosunku pracy

w dniu 31 grudnia 2004 r.

Nadmienić należy, że zgodnie z obowiązującym

wówczas katalogiem świadczeń podlegających zaspo-

kojeniu ze środków FGŚP określonym w art. 6 usta-

wy z dnia 29 grudnia 1993 r. r. o ochronie roszczeń

FGŚP przyznał na rzecz pana W. M. wszystkie moż-

liwe do zaspokojenia świadczenia przewidziane tym

katalogiem, bowiem obowiązujący w okresie 1 paź-

dziernika 2002 r.

– 30 września 2006 r. przepis art. 6

roszczeń stanowił, że zaspokojeniu ze środków FGŚP

podlegały należności główne z tytułu:

1) jednorazowego odszkodowania pieniężnego

przysługującego na podstawie przepisów o świadcze-

dowych pracownikowi albo członkom rodziny zmar-

łego pracownika (świadczenie to podlegało ochronie

do dnia 30 września 2003 r.)

2) wynagrodzenia za pracę,

3) przysługującego pracownikowi na podstawie

pracy:

a) wynagrodzenia za czas niezawinionego przez

pracy, oraz innej usprawiedliwionej nieobecności

w pracy,

c) świadczenia wyrównawczego przysługującego

d) zasiłku chorobowego ﬁnansowanegoześrod-

ków na wynagrodzenia,

e) wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynko-

wego,

f) odprawy pieniężnej przysługującej w razie roz-

wiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących praco-

dawcy,

1315

3) składki na ubezpieczenie społeczne należne od

Ponadto obowiązujący w ww. okresie przepis

pracę podlegają zaspokojeniu za okres nie dłuższy niż

3 miesiące poprzedzające dzień wystąpienia nie-

wypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy

stąpienia niewypłacalności pracodawcy.

Przepisy z zakresu ochrony roszczeń pracowni-

czych w razie niewypłacalności pracodawcy zapew-

niają ochronę w odniesieniu do niezaspokojonych

świadczeń przez pracodawcę w zakresie kwot głów-

nych i nie obejmują ustawowych odsetek.

Postanowieniem z dnia 28 marca 2007 r. (sygn.

akt GUp 2/04) Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w Su-

wałkach stwierdził ukończenie postępowania upadło-

ściowego obejmującego likwidację majątku dłużnika

Spółdzielni Niewidomych w Suwałkach.

Konsekwen-

cją ukończenia postępowania upadłościowego było

wykreślenie spółdzielni niewidomych z rejestru przed-

siębiorców w KRS na podstawie postanowienia sądu

z dnia 7 maja 2007 r.

W dniu 24 kwietnia 2007 r. pan W. M. wystąpił

do kierownika Biura Terenowego FGŚP w Białym-

stoku z wnioskiem o wypłatę świadczeń pracowni-

czych w trybie przejściowego art. 43 ust. 1 ustawy

ust. 2 tego artykułu, zastosowanie do roszczeń pra-

cowniczych, do których uprawnienie powstało przed

1 października 2006 r.

W swoim wniosku pan W. M.

zgłosił niezaspokojone przez byłego pracodawcę SN

w Suwałkach świadczenia w łącznej kwocie 910,35 zł,

tj. wynagrodzenie za miesiąc grudzień 2004 r. w kwo-

cie 439,49 zł oraz 1-miesięczne odszkodowanie za

skrócony okres wypowiedzenia, o którym mowa

w art. 36

1

§ 1 K.p. w kwocie 470,86 zł.

Pismem z dnia 24 maja 2007 r. kierownik Biura

Terenowego FGŚP w Białymstoku odmówił wypłaty

ww. świadczeń z uwagi na fakt, że uprawnienie pana

W. M. do wynagrodzenia za miesiąc grudzień 2004 r.

powstało w okresie nieobjętym ochroną funduszu,

natomiast odszkodowanie za skrócony okres wypo-

wiedzenia, o którym mowa w art. 36

rego uprawnienie b. pracownik nabył w dniu 31 grud-

nia 2004 r., tj. w dniu rozwiązania stosunku pracy),

nie było wymienione w katalogu świadczeń pracow-

niczych podlegających zaspokojeniu ze środków

FGŚP obowiązującym w okresie, za który roszczenie

to nie zostało zaspokojone, tj. w przypadku pana

W. M. w okresie miesiąca grudnia 2004 r.

Wyjaśnić należy, że w myśl art. 43 ust. 1 ww. usta-

sek o wypłatę świadczeń ze środków funduszu zgła-

szany był w zakresie zgodnym z art. 6 i 6a ustawy

zostały zaspokojone, co w przypadku pana W. M.

oznaczało zastosowanie przepisów ustawy z dnia 29

cych w okresie miesiąca grudnia 2004 r., tj. w okresie,

za który zgłosił on niezaspokojone przez Spółdzielnię

Niewidomych w Suwałkach świadczenia pracownicze.

Powyższe oznaczało zatem, że zgłoszone przez pana

W. M. we wniosku 1-miesięczne odszkodowanie za skró-

cony okres wypowiedzenia umowy o pracę przewidzia-

ne w art. 36

1

§ 1 K.p., do którego uprawnienie nabył on

sunku pracy, nie było w tym okresie wymienione w ka-

talogu świadczeń podlegających zaspokojeniu ze środ-

ków FGŚP – a zatem nie mogło być ono również wypła-

cone w 2007 r. na podstawie wniosku złożonego w try-

nie roszczeń pracowniczych.

Ponieważ z przedłożonego przez pana W. M. wraz

z wnioskiem świadectwa pracy wynikało, że jego sto-

sunek pracy w Spółdzielni Niewidomych w Suwał-

kach ustał z dniem 31 grudnia 2004 r., a więc po dniu

niewypłacalności pracodawcy, która nastąpiła 27 wrze-

śnia 2004 r., w świetle ww. przepisu art. 6 ust. 4 usta-

wy oznaczało to, iż w jego przypadku ochroną fun-

duszu objęte były jedynie wynagrodzenia za okres

3 miesięcy poprzedzających datę upadłości spółdziel-

ni.

Dodatkowo w piśmie z dnia 24 maja 2007 r. za-

znaczono, że zgłoszona we wniosku kwota 439,49 zł

jako wynagrodzenie za miesiąc grudzień 2004 r. nie

znajdowała odzwierciedlenia w zapisie przedłożonego

wyciągu z listy wierzytelności.

Wynikało z niego bo-

wiem, że z tytułu wynagrodzenia za miesiąc grudzień

2004 r. uznana została co prawda kwota 470,86 zł, ale

jednocześnie zawarto w niej informację o częściowym

zaspokojeniu przez syndyka wynagrodzenia za mie-

siąc grudzień 2004 r. do kwoty 261,33 zł.

A zatem

niewypłacona kwota wynagrodzenia za ten miesiąc

wynosiła jedynie 209,53 zł.

W związku z otrzymaną odmową wypłaty ww.

świadczeń pan W. M. wystąpił do Sądu Rejonowego

Sądu Pracy w Białymstoku z pozwem przeciwko FGŚP

o zasądzenie kwoty 209,53 zł tytułem części wynagro-

dzenia za miesiąc grudzień 2004 r.

Powództwo pana

W. M. zostało oddalone wyrokiem sądu z dnia 30 sierp-

nia 2007 r. (sygn. akt VI P 289/07).

Wyrok uprawomoc-

W dniu 20 października 2010 r. do Biura Tereno-

wego FGŚP w Białymstoku wpłynął wniosek indywidu-

alny pana W. M., złożony na podstawie art. 1 ustawy

z dnia 6 maja 2010 r. o przywróceniu terminu do wy-

płaty świadczeń pracowniczych z FGŚP (Dz. U. Nr 106,

poz. 674), o wypłatę ze środków FGŚP świadczeń pra-

cowniczych w łącznej kwocie 19 942,05zł (określonych

we wniosku jako wynagrodzenie za miesiąc paździer-

1316

nik 2004 r. w kwocie 6314,02zł, wynagrodzenie za

miesiąc listopad 2004 r. w kwocie 6314,02 zł, wyna-

grodzenie za miesiąc grudzień 2004 r. w kwocie

6314,01 zł oraz odszkodowanie, o którym mowa

w art. 36

§ 1 Kodeksu pracy, za skrócony okres wy-

powiedzenia w kwocie 1000,00 zł) niezaspokojonych

przez Spółdzielnię Niewidomych w Suwałkach.

Pismem z dnia 5 listopada 2010 r. kierownik biu-

ra terenowego FGŚP odmówił wypłaty ww. świad-

czeń w całości z uwagi na fakt, iż uprawnienie wnio-

skodawcy do wynagrodzeń za miesiące październik

i listopad 2004 r. powstało w okresie nieobjętym

ochroną funduszu, natomiast odnośnie do zgłoszone-

go we wniosku wynagrodzenia za miesiąc grudzień

poinformowano, że sprawa wypłaty tych świadczeń

była już rozpoznawana przez Biuro Terenowe FGŚP

wniosku w części dotyczącej tych świadczeń.

Wyjaśniono wnioskodawcy, iż przepisy ustawy

i w myśl art. 1 ust. 1 osoby będące byłymi pracowni-

kami, których roszczenia pracownicze nie zostały

niewypłacalnego pracodawcę, pomimo prawomocnego

wyroku sądu przeciwko tym podmiotom mogą wystą-

pić z pisemnym wnioskiem, o którym mowa w art. 16

czeń pracowniczych w razie niewypłacalności praco-

dawcy, do kierownika BT FGŚP o wypłatę świadczeń

ze środków FGŚP z tytułu niezaspokojonych rosz-

czenia nie zostały zaspokojone, co oznaczało, że

w jego przypadku zastosowanie miały przepisy usta-

obowiązujące w okresie październik–listopad 2004 r.,

jone przez Spółdzielnię Niewidomych w Suwałkach

świadczenia pracownicze w postaci wynagrodzeń za

pracę za ww. miesiące.

Dodatkowo zaznaczono, iż zgłoszone we wniosku

kwoty wynagrodzeń za miesiące październik–listo-

pad 2004 r. w wysokości po 6314,02 zł za każdy mie-

siąc nie znajdują odzwierciedlenia w zapisie przedło-

żonego wraz z wnioskiem wyciągu z listy wierzytel-

ności, która dotyczyła wierzycieli, pracowników upa-

dłej Spółdzielni Niewidomych w Suwałkach, i ich

wierzytelności ze stosunków pracy powstałych po

dniu ogłoszenia upadłości, tj. od dnia 27 września

2004 r.

Z dokumentu tego wynika bowiem, że na

rzecz pana W. M. z tytułu wynagrodzenia za miesiąc

październik 2004 r. uznana została kwota 336,45 zł,

a z tytułu wynagrodzenia za miesiąc listopad 2004 r.

kwota 470,86 zł.

Jednocześnie w liście zawarto adno-

tację o zaspokojeniu przez syndyka tych wynagro-

dzeń ze środków uzyskanych w toku postępowania

upadłościowego.

Oznacza to, że wnioskodawca nie

przedłożył dokumentów potwierdzających bezsku-

teczność dochodzenia w postępowaniu upadło-

ściowym zgłoszonych z tych tytułów świadczeń,

a tym samym nie spełnił wymogu określonego w art. 1

terminu do wypłaty.

Przepis ww. artykułu stanowi

bowiem, że do wniosku należało dołączyć:

— prawomocne orzeczenie sądu przeciwko syndy -

kowi, likwidatorowi lub byłemu niewypłacalnemu

pracodawcy,

— dokumenty potwierdzające bezskuteczność

przeprowadzonej egzekucji lub bezskuteczność ich do-

chodzenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upa-

dłościowym prowadzonym wobec niewypłacalnego

pracodawcy.

Z przyczyn wskazanych powyżej, tj. zgłoszenia we

wniosku wynagrodzeń za miesiące październik–li-

stopad 2004 r., które nie mieszczą się w okresie obję-

tym ochroną FGŚP, a także wobec braku dokumen-

tów potwierdzających bezskuteczność ich dochodze-

nia w postępowaniu upadłościowym nie znaleziono

możliwości zaspokojenia roszczeń ze środków FGŚP

re zostały zgłoszone przez wnioskodawcę we wniosku

jako wynagrodzenia za miesiące październik–listo-

pad 2004 r.

Poinformowano również wnioskodawcę, że odno-

śnie do zgłoszonego we wniosku wynagrodzenia za

znaczeniem, że zgodnie z przedłożonym wyciągiem

z listy wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za mie-

siąc grudzień 2004 r. uznana została kwota 470,86 zł,

z jednoczesną adnotacją o jego częściowym zaspoko-

jeniu do kwoty 261,33 zł, co oznacza, że do zaspo-

kojenia pozostała kwota 209,53 zł) oraz odszkodowa-

nia przewidzianego w art. 36

1

okres wypowiedzenia w kwocie 1000,00 zł (z zazna-

czeniem, że z wyciągu z listy wierzytelności również

wynika, iż świadczenie to zostało uznane jedynie

w kwocie 470,86 zł) brak jest podstaw prawnych do

ponownego rozpatrywania przez biuro terenowe

FGŚP kwestii wypłaty tych świadczeń ze środków

funduszu, albowiem sprawa ta była już rozpatrywa-

na przez ww. biuro terenowe.

Wyjaśniono wnioskodawcy, że wniosek w sprawie

wypłaty powyższych świadczeń składał już do biura

terenowego FGŚP w 2007 r. w trybie art. 43 ustawy

odmowę ich wypłaty, a przesłanki merytoryczne od-

mowy wypłaty świadczeń z dnia 24 maja 2007 r. nie

uległy zmianie.

Dodatkowo zaznaczono, że zgłoszona przez pana

W. M. we wniosku łączna kwota świadczeń w wyso-

kości 19 942,05 zł, uznana w przedłożonej wraz

z wnioskiem liście wierzytelności w postępowaniu

upadłościowym Spółdzielni Niewidomych w Suwał-

1317

kach obejmującej tę kwotę (pod poz. 82), została po-

twierdzona 3 wyrokami sądowymi z dnia 13 marca

2003 r., z dnia 22 grudnia 2003 r. i z dnia 24 lipca

2004 r., jednak daty wymienionych w liście orzeczeń

sądowych świadczą, że zasądzone nimi wynagrodzenia

dotyczą okresów sprzed daty ogłoszenia upadłości

spółdzielni (tj. sprzed 27 września 2004 r.), za okresy,

które pan W. M. zgłosił w swoim wniosku (tj. paź-

dziernik–grudzień 2004r.).

Reasumując, należy stwierdzić, że w związku

z zaspokojeniem ze środków FGŚP panu W. M. świad-

czeń z tytułu wynagrodzeń za okres 3 miesięcy oraz

3-miesięcznej odprawy pieniężnej na podstawie zło-

żonych przez syndyka masy upadłości SN w Suwał-

kach wykazów niezaspokojonych roszczeń pracowni-

czych wyczerpana została możliwość zaspokojenia ze

środków tego funduszu pozostałych roszczeń pracow-

niczych pana W. M. przysługujących mu od Spółdziel-

ni Niewidomych w Suwałkach.

W odniesieniu do podniesionej kwestii podjęcia

działań legislacyjnych mających na celu zapewnienie

wypłaty świadczeń niepełnosprawnym pracownikom

w upadających spółdzielniach pracy, a w szczególno-

ści zakładach pracy chronionej, uprzejmie informuję,

zawierają rozwiązania z zakresu ochrony roszczeń

pracowniczych zgodne z dyrektywą Parlamentu Eu-

ropejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 paździer-

nika 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wy-

padek niewypłacalności pracodawcy.

Dyrektywa 2008/

94/WE zawiera rozwiązania uniwersalne, których

adresatem są wszyscy pracownicy, których roszcze-

nia pracownicze nie zostały zaspokojone przez ich

pracodawców.

Dyrektywa 2008/94/WE nie zawiera

szczególnych rozwiązań zwiększających zakres ochro-

ny roszczeń pracowniczych skierowanych do szcze-

gólnych kategorii pracowników, a w szczególności

pracowników zakładów pracy chronionej.

W związku z powyższym informuję, że Minister-

ma podstaw do wprowadzenia ewentualnych zmian

w przepisach z zakresu ochrony roszczeń pracowni-

na celu rozszerzenie katalogu wypłaty świadczeń dla

pracowników niewypłacalnych pracodawców, w tym

również dla pracowników niepełnosprawnych.

Wpro-

wadzenie ewentualnych rozwiązań ustawowych ma-

jących na celu zróżnicowanie stopnia ochrony grup

pracowników, w szczególności pracowników niepeł-

nosprawnych, zależy od wprowadzenia takich roz-

wiązań na poziomie prawa wspólnotowego.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

oraz grupy posłów

w sprawie niskiego wykorzystania środków

PROW na lata 2007–2012 w zakresie działania 132:

Uczestnictwo rolników w systemach

jakości żywności (8,95%) oraz przygotowania

do wdrożenia integrowanej ochrony roślin

(8525)

terpelację posła Krzysztofa Jurgiela oraz grupy po-

słów w sprawie niskiego poziomu wykorzystania

łania 132: Uczestnictwo rolników w systemach jako-

ści żywności (8,95%) oraz przygotowania do wdroże-

nia integrowanej ochrony roślin, uprzejmie informu-

ję, co następuje.

Nabór wniosków w ramach działania 132: Uczest-

2007–2013 uruchomiony został w dniu 15 kwietnia

2009 r. i trwa nieprzerwanie do chwili obecnej.

Od

momentu uruchomienia naboru w ramach działania

132 złożonych zostało 23 315 wniosków o przyznanie

pomocy, na łączną kwotę 132 202 920 zł.

W trakcie

weryﬁkacjizłożonychwnioskówoprzyznaniepomo-

cy odrzuconych zostało 3933 wniosków.

Na podsta-

wie pozostałych 19 382 wniosków dyrektorzy oddzia-

łów regionalnych ARiMR do dnia 14 września br.

wydali 19 154 decyzje przyznające pomoc w ramach

działania 132 PROW 2007–2013 na łączną kwotę

109 969 150 zł, co stanowi prawie 90% limitu środ-

ków dla działania, który wynosi 30 mln EUR.

W związku z tym, że wsparcie w ramach przed-

miotowego działania skierowane jest do producentów

rolnych wytwarzających żywność w różnych syste-

mach jakości żywności, zasady przyznawania wspar-

cia zostały opracowane w jednolity sposób, aby moż-

liwość jego uzyskania była taka sama dla wszystkich

producentów rolnych.

Zasady przyznawania wspar-

cia w ramach przedmiotowego działania określa roz-

ków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy ﬁ-

nansowej w ramach działania: Uczestnictwo rolni-

ków w systemach jakości żywności objętego Progra-

–2013.

Schemat uzyskania wsparcia w ramach dzia-

łania: Uczestnictwo rolników w systemach jakości

żywności pozostał niezmieniony od momentu jego

uruchomienia, a kolejne nowelizacje rozporządzenia

MRiRW dla działania miały na celu wprowadzenie

szeregu ułatwień dla beneﬁcjentówdziałania132.

Wskazane w interpelacji wykorzystanie środków

działania 132 PROW 2007–2013 w wysokości 8,95%

1318

odnosi się do kwoty środków dotychczas wypłaconych

w ramach działania 132, a nie do środków, które zo-

stały zakontraktowane dla beneﬁcjentówtegodzia-

łania i będą wypłacane każdemu z nich w ciągu

5-letniego okresu wsparcia, jakim objęty zostaje

wnioskodawca działania na podstawie pozytywnej

decyzji o przyznaniu pomocy w ramach działania

132 PROW 2007–2013.

Jednocześnie wyjaśniam, iż termin 5-letniego

okresu wsparcia w ramach działania 132 wynika

skich (EFRROW) (Dz. Urz.

UE.

L 2005 Nr 277, str. 1,

z późn. zm.), które stanowi podstawę dla wdrażania

całego PROW 2007–2013.

Aby poznać strukturę wydatkowania środków

w ramach działania 132 PROW 2007–2013, koniecz-

ne jest przybliżenie schematu wsparcia w ramach

tego działania, który przedstawia się następująco.

Producent rolny ma prawo do złożenia wniosku

o przyznanie pomocy w dowolnym momencie od dnia

15 kwietnia 2009 r., tj. od uruchomienia naboru

132 PROW 2007–2013.

Do wniosku o przyznanie po-

mocy producent może dołączyć albo certyﬁkat,który

potwierdza wytwarzanie produktów rolnych w da-

nym systemie jakości żywności albo oświadczenie

o przystąpieniu do wybranego przez siebie systemu

jakości żywności.

W zależności od tego, jaki doku-

ment zostanie dołączany do wniosku o przyznanie

pomocy, w inny sposób określony zostaje przez dy-

rektora OR ARiMR okres pomocy dla danego bene-

ﬁcjenta,poktórymmożnazłożyćwniosekopłatność.

wraz z certyﬁkatem okres pomocy liczony jest od

dnia wydania certyﬁkatuipo12miesiącachoddnia

wydania certyﬁkatuproducentrolnyma180dnina

złożenie pierwszego wniosku o płatność.

W przypad-

ku złożenia wniosku o przyznanie pomocy wraz

z oświadczeniem okres pomocy liczony jest od dnia

złożenia wniosku wraz z oświadczeniem i po 12 mie-

siącach od dnia złożenia wniosku wraz z oświadcze-

niem producent rolny ma 180 dni na złożenie pierw-

szego wniosku o płatność.

Do wniosku o płatność

każdy z beneﬁcjentówdziałaniamusidołączyćważny

certyﬁkat jakości, a także kopie dowodów księgo-

wych, które potwierdzą poniesione w okresie pomocy

koszty kontroli i certyﬁkacjilubkosztyuczestnictwa

w systemie.

Zgodnie z powyższym każdy z beneﬁcjentów

działania objęty 5-letnim okresem pomocy ma pra-

wo do złożenia 5 wniosków o płatność, każdy po ko-

lejnych 12 miesiącach uczestnictwa w systemie ja-

kości żywności.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, iż

działanie 132 PROW 2007–2012 ze względu na swój

charakter jest działaniem wieloletnim, w związku

z czym ilości środków wypłaconych jego beneﬁcjen-

tom wzrasta stopniowo.

Z ww. danych, dotyczących

monitorowania wydatkowania środków PROW 2007–

–2013, wynika, że niemal 100% poprawnych wnio-

sków o przyznanie pomocy złożonych dotychczas

w ramach działania 132 zostało już obsłużonych

przez OR ARiMR, a na ich podstawie zakontrakto-

wano 90% środków dostępnych w ramach działania

132 PROW 2007–2013.

W związku z tym, że schemat wsparcia w ramach

działania 132 PROW 2007–2013 został uproszczony,

a jego zasady wydają się przejrzyste, nie można się

miernie skomplikowane.

Jednocześnie informuję, iż wsparcie w ramach

PROW 2007–2013 w oparciu o ww. rozporządzenie

1698/2005 wymaga zachowania reguł przewidzia-

nych w przepisach wspólnotowych, jak i krajowych,

mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środ-

ków publicznych.

Odnosząc się do kwestii przygotowania Polski do

wdrożenia systemu integrowanej ochrony roślin,

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Obowiązek

pejskiego i Rady nr 2009/128/WE z dnia 21 paździer-

nika 2009 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego

oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

nr 1107/2009/WE z dnia 21 października 2009 r. do-

tyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony

i 91/414/EWG (Dz. U. L 309, 24.11.2009, p.

1–50).

Artykuł 55 wyżej wymienionego rozporządzenia sta-

Integrowana ochrona roślin jest sposobem ochro-

ny roślin przed organizmami szkodliwymi polegają-

cym na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod

mowania działań zwalczających te organizmy, a tak-

że wykorzystuje naturalne występowanie organi-

zmów pożytecznych, w tym drapieżców i pasożyty

organizmów szkodliwych dla roślin, oraz posługuje

się ich introdukcją.

1319

Zgodnie z ogólnymi zasadami integrowanej ochro-

1) nad chemiczne metody zwalczania organizmów

a) stosowanie płodozmianu,

nictwie,

d) stosowanie zrównoważonego nawożenia, wap-

Gwarancją wypełnienia obligatoryjnego wymogu

stosowania w uprawie roślin zasad integrowanej

ochrony jest obecnie wdrożenie systemu Integrowa-

nej produkcji (IP), o czym Ministerstwo Rolnictwa

Roślin i Nasiennictwa informują od czasu wejścia

w życie przepisów UE nakładających obowiązki

w tym zakresie.

Jednocześnie należy podkreślić, że w ustawie

2004 wprowadzono przepisy, które stwarzały możli-

wość uczestnictwa w dobrowolnym krajowym syste-

mie jakości żywności – Integrowanej produkcji (IP),

opartym na zasadach integrowanej ochrony roślin.

Produkcja w ramach sytemu IP podlega certyﬁkacji.

Certyﬁkat IP jest poświadczeniem, że wskazane

w nim płody rolne zostały wytworzone w oparciu

o szczegółowe metodyki IP zatwierdzane przez głów-

nego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa, a ich

proces produkcji był nadzorowany.

Gwarantuje to, że

wyprodukowane płody rolne są bezpieczne dla kon-

sumenta, a w szczególności nie zawierają pozostałości

środków ochrony roślin oraz metali ciężkich, azota-

nów i innych pierwiastków oraz substancji szkodli-

wych w ilościach przekraczających obowiązujące nor-

my.

Ponadto produkcja prowadzona jest z zachowa-

niem zasad ochrony środowiska naturalnego.

Jedno-

cześnie istnieje możliwość refundacji części poniesio-

nych kosztów związanych z uczestnictwem w syste-

mie IP oraz promocją produktów w ramach działań

PROW 2007–2013.

W roku 2011 nastąpił wyraźny wzrost zaintere-

sowania przystąpieniem do systemu IP.

W ubiegłym

roku do wojewódzkich inspektoratów ochrony roślin

i nasiennictwa wpłynęły ogółem 2274 zgłoszenia

przystąpienia do systemu integrowanej produkcji od

producentów rolnych, co stanowiło wzrost o 62%

w stosunku do roku poprzedniego.

Zgłoszono przy

tym 2956 upraw, co świadczy, że niektórzy producen-

ci deklarowali prowadzenie upraw więcej niż jednego

gatunku roślin.

Także liczba zgłoszonych upraw ule-

gła zwiększeniu o 67%.

Powierzchnia upraw zgłoszo-

na do systemu IP na dzień 31 grudnia 2011 r. wynio-

sła 17 985 ha, z czego 93,9% powierzchni stanowiły

uprawy sadownicze.

Zgłoszona powierzchnia stano-

wiła 164,1% powierzchni zgłoszonej w roku 2010.

W 2011 r. wydano 1 482 certyﬁkaty.

Nastąpiłzatem

wzrost ogólnej liczby wydanych certyﬁkatówwpo-

równaniu z rokiem poprzednim.

CertyﬁkacjąIPwPol-

sce objęto 9421,6 ha upraw.

Powierzchnia upraw ob-

jętych certyﬁkacjąwstosunkudo2010r.zwiększyła

się o 3163 ha.

W 2011 r. objęto certyﬁkacjąłącznie

produkcję 273 100,1 ton płodów rolnych.

W stosunku

do roku 2010 produkcja objęta certyﬁkacjązwiększy-

ła się o 74 984,4 ton.

Niewątpliwą korzyścią wynikającą z ustanowie-

nia systemu IP było opracowanie metodyk IP dla naj-

ważniejszych upraw, które dostępne są na stronie

Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennic-

twa, a także przeszkolenie rolników i osób prowadzą-

cych szkolenia w zakresie IP.

Jednocześnie w związku z implementacją do pra-

wa krajowego postanowień dyrektywy 2009/128/WE

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi opracowało

założenia do „Krajowego planu działania na rzecz

wanie wyżej wymienionego planu działania wynika

z art. 4 dyrektywy 2009/128/WE, który stanowi, że

poszczególne państwa członkowskie Unii Europej-

skiej są zobligowane do przyjęcia i przekazania Ko-

misji Europejskiej i innym państwom członkowskim

Unii Europejskiej w terminie do dnia 26 listopada

2012 r. krajowych planów działania służących ogra-

niczeniu ryzyka związanego ze stosowaniem środ-

ków ochrony roślin.

Podstawę prawną dla ustanowienia krajowego

planu działania będą stanowić przepisy art. 47 ust. 1

projektowanej ustawy o środkach ochrony roślin

wdrażającej postanowienia wyżej wymienionej dy-

rektywy.

Ustawa o środkach ochrony roślin wraz z ak-

tami wykonawczymi, w tym krajowym planem dzia-

łania (w załączeniu), została wniesiona w dniu 12 wrze-

śnia br. do Sejmu RP.

Projekt krajowego planu dzia-

łania został skonsultowany z ponad 100 instytucjami

i organizacjami, nie tylko z obszaru rolnictwa.

Obec-

nie opracowywana jest kolejna wersja tego dokumen-

tu uwzględniająca zgłoszone uwagi, która w niedłu-

gim czasie ponownie zostanie poddana szerokim kon-

sultacjom społecznym.

1320

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, opraco-

wując krajowy plan działania uwzględniło szereg

działań pozalegislacyjnych, mających na celu upo-

wszechnianie zasad integrowanej ochrony roślin

wśród rolników.

Znaczna część tych działań stanowi

kontynuację inicjatyw już realizowanych przez resort

rolnictwa.

Niemniej jednak należy zwrócić uwagę na nastę-

pujące zagadnienia związane z realizacją krajowego

planu działania, którego wsparciem jest m.in. usta-

nowiony w 2011 r. program wieloletni pod nazwą

„Ochrona roślin uprawnych z uwzględnieniem bez-

pieczeństwa żywności oraz ograniczenia strat w plo-

i środowiska”, w ramach którego Instytut Ochrony

realizuje zadanie: Upowszechnianie i wdrażanie wie-

dzy o integrowanej ochronie roślin.

W ramach zada-

nia corocznie organizowane są minimum trzy ogól-

nokrajowe konferencje i szkolenia na tematy poświę-

cone integrowanej ochronie roślin.

W roku 2011

w ramach tego zadania zorganizowane zostały 4 szko-

lenia w zakresie integrowanej ochrony roślin, które

ukończyło 265 osób.

Główną grupę docelową szkoleń

stanowili doradcy działający w obszarze ochrony ro-

ślin, którzy przekazują uzyskaną w trakcie szkoleń

wiedzę producentom rolnym.

Opisywane zadanie sta-

nowi kontynuację realizowanego w latach 2006–

–2010 przez Instytut Ochrony Roślin – Państwowy

wieloletniego „Ochrona roślin uprawnych z uwzględ-

nieniem bezpieczeństwa żywności oraz ograniczenia

rząt domowych i środowiska”, zadania: Opracowy-

wanie programów i organizacja systematycznego

szkolenia służby ochrony roślin, producentów rol-

nych i ogrodniczych oraz doradców.

W ramach za-

dania w latach 2006–2010 zostało zorganizowanych

12 szkoleń i 2 zajęcia warsztatowe dotyczące takich

zagadnień, jak: dobra praktyka ochrony roślin, in-

tegrowana ochrona roślin, integrowana produkcja

roślin, produkcja ekologiczna oraz dobra praktyka

eksperymentalna.

W szkoleniach i warsztatach

wzięło udział ponad 1200 osób.

W związku z tym, że wdrożenie zasad integrowa-

nej ochrony roślin wymaga dostarczenia odpowied-

nich narzędzi producentom rolnym, a także innym

użytkownikom środków ochrony roślin, na zlecenie

MRiRW opracowywane są od 2011 r. metodyki inte-

growanej ochrony roślin obejmujące uprawy rolnicze,

ogrodnicze, przemysłowe oraz grzyby jadalne.

Zada-

nie to jest realizowane także w oparciu o wyżej wy-

mieniony program wieloletni Instytutu Ochrony Ro-

ślin – PIB w Poznaniu.

Opracowywane materiały

wzorowane są na dostępnych od 2004 r. metodykach

IP i będą sukcesywnie udostępniane na stronie in-

ternetowej MRiRW.

Ważnymi narzędziami ułatwiającymi wdrożenie

zasad integrowanej ochrony roślin są systemy wspo-

magające podejmowanie decyzji w ochronie roślin.

Systemy te są pomocne w określaniu optymalnych

terminów wykonywania zabiegów ochrony roślin,

a tym samym pozwalają uzyskać wysoką efektyw-

ność tych zabiegów przy ograniczeniu stosowania

chemicznych środków ochrony roślin do niezbędnego

minimum.

Prace badawcze i upowszechnieniowe

związane z systemami wspomagania decyzji w ochro-

nie roślin zostały włączone do wyżej wymienionego

programu wieloletniego Instytutu Ochrony Roślin

– PIB w Poznaniu.

Także zadania programu wieloletniego na lata

2008–2014 „Rozwój zrównoważonych metod produk-

cji ogrodniczej w celu zapewnienia wysokiej jakości

ny jego zasobów”, realizowanego przez Instytut

Ogrodnictwa w Skierniewicach, podejmują problema-

tykę w zakresie objętym krajowym planem działania.

Wśród tych działań należy wymienić zadania z za-

kresu doskonalenia metod badawczych sprawności

technicznej opryskiwaczy czy aktualizacji istnieją-

cych i opracowania nowych integrowanych progra-

mów ochrony roślin warzywnych.

Ponadto w projektowanym na lata 2014–2019 ko-

lejnym programie wieloletnim „Działania na rzecz

poprawy konkurencyjności i innowacyjności sektora

ogrodniczego z uwzględnieniem jakości i bezpieczeń-

stwa żywności oraz ochrony środowiska naturalne-

go”, który ma być realizowany przez instytut ogrod-

nictwa, uwzględniono obszar tematyczny „Bezpie-

czeństwo żywności i ochrona środowiska”, którego

zadania stanowić będą istotny element realizacji

działań ujętych w krajowym planie działania.

Wśród

tych zadań ujęto m.in. działania z zakresu projekto-

wania, upowszechniania i bieżącej aktualizacji sys-

temów wspomagania decyzji w ochronie roślin oraz

upowszechniania wiedzy o integrowanej ochronie ro-

ślin i zrównoważonym stosowaniu środków ochrony

roślin oraz o uodpornianiu agrofagów na środki

ochrony roślin.

Na stronie internetowej MRiRW obok wyżej wy-

mienionych metodyk integrowanej ochrony roślin dla

poszczególnych upraw będą sukcesywnie zamieszcza-

ne i aktualizowane poradniki dobrej praktyki ochro-

ny roślin oraz informacje o dostępnych systemach

wspomagania decyzji w ochronie roślin.

Niezależnie od powyższego Centrum Doradztwa

Rolniczego w Brwinowie podjęło inicjatywę „Organi-

zacja usług doradczych na rzecz wdrażania integro-

wanej ochrony roślin”, w ramach której przewiduje

się przeszkolenie ok. 670 doradców na poziomie po-

wiatów i ok. 50 doradców na poziomie województw.

Przeszkolone w ramach tego programu osoby mają

stanowić trzon doradztwa publicznego w zakresie in-

tegrowanej ochrony roślin.

Obecnie założenia tego

programu są szczegółowo analizowane przez resort

rolnictwa.

Ponadto należy wspomnieć o udziale przedstawi-

cieli Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Pań-

stwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa,

1321

ośrodków doradztwa rolniczego oraz instytutów na-

ukowo-badawczych w licznych konferencjach, semi-

nariach, spotkaniach, warsztatach i szkoleniach or-

ganizowanych dla producentów, w trakcie których

przekazywane są informacje dotyczące integrowanej

ochrony roślin.

Istotnym elementem upowszechnia-

nia wiedzy jest także współpraca wyżej wymienio-

nych instytucji z prasą branżową i publikacja arty-

kułów popularno-naukowych dotyczących praktycz-

nego wdrażania zasad integrowanej ochrony roślin.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że

podejmowane od wielu lat działania na rzecz upo-

wszechniania zasad IP, a ostatnio także integrowanej

ochrony roślin, jak i nowe inicjatywy przewidziane

w krajowym planie działania, pozwalają producen-

tom na ugruntowanie lub zdobycie niezbędnej wiedzy

umożliwiającej wypełnienie od 1 stycznia 2014 r. wy-

mogów integrowanej ochrony roślin.

Odnosząc się do kwestii wdrażania i popularyzo-

wania systemów produkcji w Polsce, należy stwier-

dzić, iż nie została do tej pory powołana jednostka,

do której zadań należałoby wdrażanie i popularyzo-

wanie systemów produkcji w Polsce.

Jak dotychczas,

każda z instytucji odpowiedzialnych za dany system

jakości przeprowadzała tego typu działania we wła-

snym zakresie.

Przykładowo Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi podejmuje m.in. działania mające na

celu popularyzowanie wiedzy na temat systemu

chronionych nazw pochodzenia, chronionych ozna-

czeń geograﬁcznych oraz gwarantowanych trady-

cyjnych specjalności.

W latach 2005–2007 została

przeprowadzona kampania informacyjna pod nazwą

„Oryginalność pod ochroną”.

Jej celem było dostar-

czenie producentom regionalnej i tradycyjnej żyw-

ności informacji na temat możliwości ochrony i wy-

różniania nazw wyjątkowej żywności na obszarze

całej Unii Europejskiej.

W rezultacie opisywanej

kampanii dobrowolny system ochrony nazw i gwa-

rancji jakości produktów rolno-spożywczych spotkał

się z pozytywnym przyjęciem polskich producentów

i konsumentów.

Obecnie trwają prace nad uruchomieniem kolej-

nej kampanii informacyjnej na temat systemu reje-

stracji i ochrony produktów regionalnych i tradycyj-

nych.

Przedmiotowa kampania będzie ﬁnansowana

ze środków mechanizmu wspólnej polityki rolnej

Wsparcie działań promocyjnych i informacyjnych na

ministruje Agencja Rynku Rolnego.

Projekt kampa-

nii obecnie jest oceniany przez służby Komisji Eu-

ropejskiej.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że środki w ra-

mach PROW 2007–2013 nie są przeznaczone wprost

na wdrażanie i popularyzowanie systemów produkcji

w Polsce.

Działania, które dotyczą systemów jakości

żywności, tj. Uczestnictwo rolników w systemach ja-

kości żywności oraz Działania informacyjne i promo-

cyjne, mają na celu wsparcie producentów, którzy

uczestniczą w systemach jakości żywności.

Wsparcie

to odbywa się poprzez zwrot kosztów kontroli prze-

prowadzanych w gospodarstwach producentów oraz

częściowy zwrot kosztów działań promocyjnych, któ-

rych podejmują się producenci.

Odnośnie do produktów, które zarejestrowane zo-

stały w ramach unijnych systemów produkcji, infor-

muję, iż do połowy września 2012 r.

Ministerstwo

Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które jest odpowiedzialne

za krajowy etap oceny wniosków, przekazało Komisji

Europejskiej 36 wniosków o rejestrację nazw produk-

tów rolnych i środków spożywczych jako chroniona

nazwa pochodzenia, chronione oznaczenie geogra-

ﬁczneigwarantowanatradycyjnaspecjalność.

Do połowy września 2012 r. w unijnym systemie

chronionych nazw pochodzenia, chronionych ozna-

czeń geograﬁcznychigwarantowanychtradycyjnych

specjalności zarejestrowano 35 nazw polskich pro-

duktów, z czego 9 w kategorii gwarantowana trady-

cyjna specjalność, 9 jako chronione nazwy pochodze-

nia i 17 jako chronione oznaczenia geograﬁczne.

Polska znajduje się na 8. miejscu pod względem

liczby zarejestrowanych nazw produktów wśród

wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej

oraz na pierwszym miejscu wśród dziesięciu państw,

Rejestrację produktów limituje m.in. długotrwały

okres badania wniosków przez Komisję Europejską.

Proces rejestracji danej nazwy zajmuje łącznie nie

mniej niż 2 lata.

Co więcej, wymagania stawiane pro-

duktom rolnym i środkom spożywczym aplikującym

o rejestrację w unijnych rejestrach chronionych nazw

pochodzenia, chronionych oznaczeń geograﬁcznych

oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności,

określone w przepisach UE, są surowe i nie wszystkie

produkty regionalne i tradycyjne kwaliﬁkująsiędo

objęcia ochroną.

Ponadto poza nielicznymi wyjątka-

mi do złożenia wniosku o rejestrację upoważniona

jest wyłącznie grupa osób, a producenci często mają

obawy lub złe doświadczenia związane ze zrzesza-

niem się.

Poza tym należy mieć na uwadze, iż przy-

gotowanie wniosku wymaga opracowania przez gru-

pę wspólnej metody produkcji danego wyrobu oraz

wskazania specyﬁcznychcechjakościowychproduk-

tu wyróżniających go w danej kategorii, a obowiązek

ten wynika z przepisów unijnych.

Należy także pa-

miętać, iż po rejestracji danej nazwy niezbędne jest

dalsze wspólne działanie grupy na rzecz chronionego

produktu.

Do poprawy rozpoznawalności logo unijnych sys-

temów, a w efekcie polskich produktów regionalnych

i tradycyjnych objętych ochroną, powinna przyczynić

się kampania informacyjna na temat możliwości

ochrony i wyróżniania wyjątkowej żywności plano-

wana do przeprowadzenia na obszarze całej Unii Eu-

ropejskiej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

ZoﬁaSzalczyk

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

1322

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie braku możliwości dopuszczenia

adwokata lub radcy prawnego do postępowania

w sprawie o wykroczenie na etapie

czynności wyjaśniających (8526)

terpelację poselską pani poseł Barbary Bubuli z dnia

31 sierpnia 2012 r., przesłaną przy piśmie z dnia

11 września 2012 r., dotyczącą braku możliwości do-

puszczenia adwokata lub radcy prawnego do postę-

powania w sprawie o wykroczenie na etapie czynno-

ści wyjaśniających uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

w art. 4 stanowi, że obwinionemu przysługuje prawo

do obrony oraz prawo do korzystania z pomocy obroń-

cy, a tym samym ustanawia prawo do obrony mate-

rialnej i formalnej obwinionego.

Przepis ten odnosi

się do obwinionego, a zatem do osoby, przeciwko któ-

czenie (art. 20 § 1 K.p.s.w.).

Z kolei według art. 42

powania; może on w szczególności wybrać obrońcę

z obrońcy z urzędu.

W świetle orzecznictwa Trybu-

nału Konstytucyjnego utrwalił się pogląd, wedle któ-

rego art. 42 ust. 2 konstytucji obejmuje swym zakre-

sem całą kategorię postępowań represyjnych, nie

tylko zaś postępowanie karne w sprawach o przestęp-

stwa (por. wyroki: z 26 listopada 2003 r., SK 22/02,

OTK-A 2003, z.

9, poz. 97; z 3 listopada 2004 r.,

K 18/03, OTK-A 2004, z.

10, poz. 103).

Prawo do obro-

ny w rozumieniu konstytucji dotyczy zatem wszel-

kich postępowań o charakterze represyjnym, rozcią-

gając się nie tylko na ich stadium jurysdykcyjne, ale

także na inne etapy, jak również postępowania incy-

dentalne w toku postępowania głównego, o ile na

tych etapach lub w toku tych postępowań dochodzi

do wkroczenia w zakres konstytucyjnie chronionych

wolności i praw.

Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Czło-

wieka podkreśla, że sprawą karną w rozumieniu

wych wolności jest sprawa dotycząca czynu zagrożo-

nego sankcją, wymierzaną przede wszystkim dla od-

płaty i odstraszenia od podobnych czynów samego

sprawcy i innych, a przy tym co do zasady określoną

przez unormowania powszechnie obowiązujące, obej-

mujące wszystkich członków społeczeństwa (por.

np. wyroki ETPC: z 24 lutego 1994 r., Bendenoun v.

Francja, 12547/86; z 22 maja 1990 r., Weber v.

Szwaj-

caria, 11034/84).

Wszystkie prawa wymienione w art. 6

ust. 3 konwencji, a więc i prawo do obrony, dotyczą

tak rozumianego procesu karnego i muszą być inter-

pretowane w świetle ogólnej koncepcji rzetelnego pro-

cesu sądowego, również w fazie procedowania po-

przedzającej postępowanie przed sądem (por. np. wy-

rok ETPC z 24 listopada 1993 r., Imbrioscia v.

Szwaj-

caria, 13972/88).

Uprawniony zatem wydaje się wnio-

sek, że prawo do obrony zgodnie z konwencją przy-

sługuje w szeroko pojętych sprawach karnych osobie,

przeciwko której toczy się postępowanie, również na

etapie przed wniesieniem oskarżenia do sądu.

temporalnie zakres prawa do obrony, w doktrynie

pojawiła się prokonstytucyjna linia wykładni art. 4,

wedle której obwiniony, ale też osoba podejrzewana

o popełnienie wykroczenia nie tylko może odpierać

stawiane jej zarzuty, ale też posiada pełne prawo do

korzystania z pomocy obrońcy na każdym etapie po-

stępowania.

Udział obrońcy z urzędu już na etapie

czynności wyjaśniających jest niezbędny szczególnie

tam, gdzie obwiniony ze względu na deﬁcytintelek-

tualny lub brak sprawności ﬁzycznej(upośledzenie

wzroku, słuchu, mowy) nie jest w stanie podołać obro-

nie przed wysuwanymi przeciwko niemu zarzutami.

Widoczne jest to zwłaszcza w tych sprawach, w któ-

rych, z uwagi na ich skomplikowany charakter, or-

gany prowadzące czynności wyjaśniające dokonują

szeregu czynności procesowych decydujących o póź-

niejszym kształcie skargi, niejako poza udziałem ob-

winionego (por. A. Skowron, „Kontrowersje wokół

roli obrońcy w postępowaniu w sprawach o wykro-

czenia”, „Palestra” 2004, nr 7–8, s. 104–110).

Wska-

zać jednakże należy, że prezentowane są również

stanowiska przeciwne, łączące powstanie prawa do

obrony w rozumieniu art. 4 K.p.s.w. dopiero z momen-

tem złożenia wniosku o ukaranie określonej osoby

(por. T. Grzegorczyk, „Obrońca w nowym postępowa-

niu w sprawach o wykroczenia”, „Palestra” 2002,

nr 1–2, s. 33).

W myśl tego zapatrywania osoba po-

dejrzana o popełnienie wykroczenia korzysta jedynie

z poszczególnych uprawnień procesowych, jakie dla

niej stwarza kodeks, wśród których nie ma prawa do

W nawiązaniu do ostatnio przytoczonego poglądu

podnieść należy, że postępowanie wyjaśniające w spra-

wach o wykroczenia służy ustaleniu, czy istnieją pod-

stawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, oraz

zebraniu danych niezbędnych do sporządzenia tego

wniosku (art. 54 § 1 K.p.s.w.), natomiast cele postę-

powania przygotowawczego są szersze i obejmują:

stanowi on przestępstwo, wykrycie i w razie potrzeby

ujęcie sprawcy, zebranie danych osobopoznawczych,

wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie

dowodów dla sądu, a także wyjaśnienie okoliczności,

które sprzyjały popełnieniu czynu (art. 297 K.p.k.).

1323

Sprawia to, że stadia przedsądowe w postępowaniach

o wykroczenia oraz o przestępstwa charakteryzują

się modelową odmiennością i nie mogą stanowić

w pełnym zakresie przedmiotu analogii.

Należy wziąć

w szczególności pod uwagę, że czynności wyjaśniają-

ce w sprawach o wykroczenia – odmiennie niż w po-

stępowaniu przygotowawczym – instrumentalnie

służą jedynie ocenie celowości wniesienia wniosku

o ukaranie sprawcy przed sądem, stąd konieczne jest

uwzględnienie w ich toku niezbędnych uproszczeń

proceduralnych oraz zasady ekonomii procesowej.

Ponadto w szeregu wypadkach w praktyce czynności

te nie doprowadzają do złożenia wniosku o ukaranie,

przez co postępowanie o wykroczenie nie zostaje wsz-

częte (por. art. 57 § 1 K.p.s.w.).

Biorąc zatem pod uwagę rozbieżność stanowisk

formułowanych w odniesieniu do przedstawionego

zagadnienia, w Ministerstwie Sprawiedliwości pod-

jęto prace celem rozważenia możliwości nowelizacji

art. 4 K.p.s.w.

Nadmienić należy, że jak dotąd żadna

organizacja międzynarodowa nie zwracała się w tej

sprawie, wskazując na taką konieczność.

Problem

stosownej zmiany art. 4 K.p.s.w. był natomiast sy-

gnalizowany przez rzecznika praw obywatelskich

nia 2009 r., RPO-630266-II/09/PS.

Kwestia ta zo-

stała przedstawiona Komisji KodyﬁkacyjnejPrawa

Karnego, która pracuje nad zmianami w material-

nym prawie wykroczeń, a następnie planuje doko-

nanie niezbędnych modyﬁkacjiwzakresieunormo-

wań procesowych dotyczących tej kategorii czynów

zabronionych.

Zamysłem komisji kodyﬁkacyjnejjestprzygoto-

wanie projektu obejmującego kompleksową noweli-

zację prawa wykroczeń, w tym również w sferze

unormowań dotyczących udziału obrońcy w postępo-

waniu.

Systemowy zakres planowanych zmian i ich

wzajemny ścisły związek sprawia, że uprzednie inge-

rowanie w kształt normatywny poszczególnych jed-

nostek redakcyjnych odnośnych ustaw jest w tych

warunkach niecelowe.

Komisja kodyﬁkacyjnamabo-

wiem za zadanie opracowanie założeń i kierunków

zmian dotyczących całego modelu reformy prawa

oraz postępowania w sprawach o wykroczenia, nie

wyłączając zagadnienia będącego przedmiotem in-

terpelacji pani poseł.

Komisja kodyﬁkacyjnaniesfor-

mułowała jeszcze swego stanowiska w odniesieniu do

tej gałęzi prawa, w wyniku czego aktualnie nie jest

możliwe przedstawienie harmonogramu wprowadza-

nia przewidywanych zmian.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie narastającego bezrobocia

w Częstochowie oraz w powiatach:

częstochowskim, myszkowskim, lublinieckim

oraz kłobuckim (8527)

-8527/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pani

Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie narastającego bez-

robocia w Częstochowie oraz w powiatach: często-

chowskim, myszkowskim, lublinieckim oraz kłobuc-

kim pragnę poinformować, że zgadzam się w pełni

z przedstawionymi przez panią poseł danymi nt.

utrzymującej się wysokiej stopy bezrobocia w części

powiatów woj. śląskiego.

Chodzi tu przede wszystkim o powiat często-

chowski (18,5% stopa bezrobocia) oraz myszkowski

(19,2%).

Przyczyn takiego stanu rzeczy można upa-

trywać w tym, że powiaty te w znacznej części są

terenami rolniczymi (w powiecie częstochowskim

aż 84% bezrobotnych to mieszkańcy wsi).

Niemniej

jednak generalnie sytuacja w woj. śląskim pozosta-

je zdecydowanie lepsza niż w wielu innych woje-

wództwach, a i terytorialne zróżnicowanie wskaź-

nika bezrobocia jest tam niższe niż np. w woj. ma-

zowieckim.

W tym miejscu należy zauważyć, że woj. śląskie

charakteryzuje się najwyższą (poza woj. mazowiec-

kim) liczbą pracujących w Polsce oraz jednym z naj-

niższych wskaźników bezrobocia (10,1% w końcu

lipca br.).

Na 36 powiatów znajdujących się w woj.

śląskim, aż w 24 wskaźnik bezrobocia był niższy niż

w kraju (12,3%).

Głównymi gałęziami gospodarki woj. śląskiego są

usługi i przemysł.

Najmniej ludności pracuje w rolnic-

twie i leśnictwie.

Śląsk jest najbardziej uprzemysło-

wionym i zurbanizowanym regionem w Polsce.

Na

terenach bardziej zurbanizowanych, mieszczących się

w pobliżu dużych aglomeracji miejskich sytuacja jest

znacznie lepsza niż na terenach, gdzie przeważa rol-

nictwo.

Na terenach gorzej zurbanizowanych, jak

sama nazwa wskazuje, mieści się mniejsza ilość du-

żych zakładów pracy, które dawałyby zatrudnienie.

Obecnie w powiecie myszkowskim dominują małe

i średnie przedsiębiorstwa.

Znaczną rolę odgrywa drob-

ny przemysł, handel, rękodzielnictwo, usługi związane

z różnymi formami turystyki.

Natomiast w powiecie

częstochowskim, gdzie 84% zarejestrowanych bezro-

botnych mieszka na wsi i powiat ten jest przez to go-

rzej zurbanizowany, jest trudniej o pracę.

W pozostałych powiatach, o których pani poseł

wspomina w interpelacji, sytuacja pod względem sto-

1324

py bezrobocia jest zbliżona do średniej krajowej.

Dla

przykładu – w mieście Częstochowa stopa bezrobocia

w lipcu wynosiła 12,2%, wobec 12,3% w kraju.

Niemniej jednak poziom zgłoszeń zwolnień i zwol-

nień grupowych w woj. śląskim w ciągu 7 miesięcy br.

był wyższy niż przed rokiem.

W okresie styczeń–lipiec

br. zakłady pracy z terenu woj. śląskiego zgłosiły do

zwolnienia 11,8 tys. osób (rok wcześniej – 8,7 tys.

osób).

Zwolniono natomiast w analizowanym okresie

2,6 tys. osób (rok wcześniej – 2,4 tys. osób).

Z analizy sytuacji w poszczególnych powiatach

wymienionych w interpelacji wynika, że najwyższe

zgłoszenia zwolnień miały miejsce w mieście Często-

chowa – blisko 0,3 tys. osób (podobnie jak najwyższe

zwolnienia – przeszło 0,1 tys. osób).

W pozostałych

powiatach w okresie 7 miesięcy br. zarówno zgłosze-

nia zwolnień, jak i zwolnienia były niewielkie.

Pragnę zauważyć, że minister pracy i polityki spo-

łecznej nie ma bezpośredniego wpływu na sytuację

ekonomiczną przedsiębiorstw i wynikający z niej stan

zatrudnienia w przedsiębiorstwach, koncentruje się

zatem na podejmowaniu działań osłonowych wobec

osób zagrożonych zwolnieniem z pracy lub już zwol-

nionych.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 7 oraz art. 9 ust. 1 pkt. 10

nie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub

cych zakładu pracy należą do zadań samorządu wo-

jewództwa oraz samorządu powiatu.

Pragnę także przypomnieć, że zgodnie z art. 70 ust.

1 ww. ustawy pracodawca zamierzający zwolnić co

mocy dla zwalnianych pracowników, dotyczące

w szczególności pośrednictwa pracy, poradnictwa za-

wodowego, szkoleń, pomocy w aktywnym poszukiwa-

niu pracy.

Ponadto w przypadku zwolnienia monitorowane-

Program może być realizowany przez powiatowy

pracodawcę i odpowiednie jednostki administracji

cji i osób prawnych z udziałem pracodawcy.

W od początku roku, jak wynika z danych zawar-

tych w sprawozdaniu MPiPS-01 o rynku pracy, pro-

gramami zwolnień monitorowanych w woj. śląskim

objęto 0,2 tys. osób w czterech zakładach pracy.

Po-

wiatowe urzędy pracy zaoferowały wszelką możliwą

pomoc osobom zwalnianym.

Pracownicy PUP przy-

gotowali ankiety, których celem jest poznanie sytu-

acji zawodowej osób objętych zwolnieniami, ponadto

zwalniani otrzymali pomoc z zakresu poradnictwa

zawodowego, pośrednictwa pracy i pomoc w aktyw-

nym poszukiwaniu pracy.

Rejestrujący się mogą rów-

nież korzystać z porad specjalisty ds. rejestracji

i świadczeń.

Powiatowe Urzędy Pracy w miarę moż-

liwości oferują osobom zwalnianym szkolenia, środki

na rozpoczęcie działalności gospodarczej i staże.

Pragnę uprzejmie wyjaśnić, że poprzez redystry-

bucję środków Funduszu Pracy minister pracy i po-

lityki społecznej zapewnia realizację zadań wynika-

jących z ustawy o promocji zatrudnienia i instytu-

cjach rynku pracy.

Działania ustawowe, które skie-

rowane są do pracodawców, obejmują m.in.:

przeciętnego wynagrodzenia.

Dodatkowo we współpracy z pracodawcami reali-

zowane są działania adresowane do młodych osób

bezrobotnych, które obejmują te formy aktywizacji,

posiadanych kwaliﬁkacjizawodowych.

Realizowane

go u pracodawców.

Pragnę również poinformować, że monitorując

sytuację na rynku pracy, minister pracy i polityki

społecznej podejmuje inicjatywy doraźne, których ad-

1325

resatami są osoby znajdujące się w szczególnie trud-

nej sytuacji na rynku pracy, jak również pracodawcy

zatrudniający bezrobotnych.

W roku bieżącym minister pracy i polityki spo-

łecznej przeznaczył dodatkowe środki z rezerwy Fun-

duszu Pracy na ﬁnansowanie programów specjal-

nych skierowanych do osób bezrobotnych i poszuku-

jących pracy do 30. roku życia.

Wsparcie na realizację

programów specjalnych dla osób do 30. roku życia

– na kwotę 67 mln zł – otrzymało 150 powiatowych

urzędów pracy (w tym PUP w Częstochowie

– 738,9 tys. zł oraz PUP w Lublińcu – 457,8 tys. zł).

łecznej uruchomił również środki rezerwy Funduszu

Pracy w wysokości 42 mln zł na ﬁnansowaniepro-

gramów specjalnych adresowanych do osób powyżej

50. roku życia.

Środki te zostały skierowane do 109 po-

wiatowych urzędów pracy, które zgłosiły projekty

programów specjalnych (w tym do PUP w Częstocho-

wie 2 101,2 tys. zł).

Także w roku bieżącym minister pracy i polityki

poz. 1019, z późn. zm.), za zgodą ministra ﬁnansów

Finansów Publicznych dokonał zmiany planu ﬁnan-

sowego Funduszu Pracy polegającej na zwiększeniu

wydatków na aktywne formy przeciwdziałania bez-

robociu o kwotę 500 mln zł.

W ramach uruchomionych dodatkowych środków

na ﬁnansowanieprogramówobejmującychrealizację

szkoleń, staży, robót publicznych, prac interwencyj-

nych, jednorazowych środków na podjęcie działalno-

ści gospodarczej oraz refundacje pracodawcom kosz-

tów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy

do dnia 17 września br. przyznano następujące do-

datkowe kwoty środków dla powiatów będących

w zasięgu zainteresowania pani poseł, tj. częstochow-

ski (z miastem Częstochowa) – 3,3 mln zł; kłobucki

– 1,1 mln zł; lubliniecki – 1,7 mln zł; myszkowski

– 2 mln zł, w tym odpowiednio na:

— programy dla osób poniżej 30. roku życia

– 1500,0; 567,3; 720,7; 896,8 tys. zł,

– 400,0; 158,0; 150,0; 362,2 tys. zł,

— programy dla osób w szczególnej sytuacji na

– 1361,0; 326,7; 141,8; 735,7 tys. zł,

— programy związane z usuwaniem klęsk żywio -

łowych, przyznano środki w kwocie 708 tys. zł tylko

dla powiatu lublinieckiego.

Na pozostającą jeszcze część środków nabór wnio-

sków zakończył się i trwa ich weryﬁkacja.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w warun-

kach swobodnego przepływu pracowników, będącego

jedną z podstaw rynku wewnętrznego Unii Europej-

skiej, skala migracji uzależniona jest od indywidual-

nych decyzji podejmowanych przez osoby zaintereso-

wane migracją pod wpływem różnych czynników,

takich jak: sytuacja na rynku pracy, perspektywy

rozwoju kariery zawodowej, sytuacja gospodarcza czy

poziom życia w danym kraju.

Polityka rządu RP nakierowana na utrzymanie

wzrostu gospodarczego zmierza do stworzenia wa-

runków ekonomicznych, w tym sytuacji na rynku

pracy, sprzyjających podejmowaniu decyzji o pozosta-

niu w kraju.

Wśród działań takich należy wymienić m.in.: po-

litykę prorodzinną, uproszczenia w systemie podat-

kowym czy wprowadzenie ułatwień dla osób prowa-

dzących działalność gospodarczą.

Emigracja zarobkowa Polaków, w szczególności

po akcesji Polski do UE, była jednym z czynników,

która w dniu akcesji wynosiła 19,5%, natomiast

w lipcu 2012 r.

– 12,3% (dane GUS).

Pragnę jednak podkreślić, że emigracja zarobko-

wa nie jest w polskiej polityce rynku pracy sposobem

wpływania na wysokość stopy bezrobocia.

Rząd RP

jących zachęcać obywateli Polski do poszukiwania

pracy za granicą.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

śniewską za wyczerpujące.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

i Joachima Brudzińskiego

w sprawie włączenia gm. Dolice do obszaru

właściwości wydziałów Sądu Rejonowego

w Stargardzie Szczecińskim w zakresie

wszystkich spraw rozpoznawanych aktualnie

w Pyrzycach (8530)

terpelację panów posłów Michała Jacha i Joachima

Brudzińskiego przesłaną przy piśmie z dnia 11 wrze-

śnia 2012 r., nr SPS-023-8530/12, w sprawie włącze-

nia spraw karnych i wieczystoksięgowych z gminy

Dolice, rozpoznawanych obecnie w wydziale zamiej-

scowym Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczeciń-

skim z siedzibą w Pyrzycach, do obszaru właściwości

tego sądu uprzejmie informuję, co następuje.

1326

Realizacja wniosku wymaga przeprowadzenia

oceny warunków lokalowych sądu, który przejąłby

dodatkowe sprawy oraz analizy tych spraw i możli-

wości kadrowych, dla zapewnienia sprawnego ich

rozpoznawania.

Zauważyć należy, że poprzednia korespondencja

z prezesem dotyczyła włączenia do Sądu Rejonowego

w Stargardzie Szczecińskim jedynie spraw wieczy-

stoksięgowych.

Przejęcie równocześnie spraw kar-

nych wymaga zatem dodatkowych ustaleń.

Poza tym

zbierane dane statystyczne dotyczą ogólnych wpły-

wów poszczególnych rodzajów spraw, nie rozróżniając

miejscowości, co wymaga dodatkowych czynności od-

nośnie do uzyskania ilości spraw z gminy Dolice.

Ministerstwo Sprawiedliwości zwróci się do Sądu

Okręgowego w Szczecinie celem uzyskania opinii

prezesa odnośnie do wnioskowanych zmian i ewen-

tualnego uzyskania odpowiednich danych w ww. za-

kresie.

Analiza wskazanych powyżej elementów stanowić

będzie podstawę dla wypracowania ostatecznego sta-

nowiska co do dokonania zmian organizacyjnych od-

nośnie do spraw karnych i wieczystoksięgowych z ob-

szaru gminy Dolice, będących przedmiotem zainte-

resowania panów posłów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie wydarzeń wokół nadania

europejskiemu systemowi

globalnego monitoringu środowiska

i bezpieczeństwa (GMES) nazwy „Copernicus”

(8531)

pelacją pana posła Jerzego Materny w sprawie wy-

darzeń wokół nadania europejskiemu systemowi

stwa (GMES) nazwy „Copernicus” (pismo SPS-023-

-8531/12 z dnia 11 września br.) uprzejmie informu-

ję, co następuje.

1.

W dniu 12 lipca br. pani Barbara Kudrycka,

pismo do pana Antonio Tajaniego, komisarza euro-

pejskiego, z prośbą o przedstawienie na forum Komi-

sji Europejskiej sprawy nadania europejskiemu sys-

temowi globalnego monitoringu środowiska i bezpie-

czeństwa (GMES) nazwy „Copernicus”.

Obecnie

Komisja bada prawne aspekty tej kwestii.

2.

Należy zgodzić się z opinią pana posła, że kwe-

stia ﬁnansowania programu GMES w przyszłości

oraz nadanie mu nazwy „Copernicus” nie są ze sobą

skorelowane.

Zgodnie ze stanowiskiem rządu GMES

pozostaje jednym z elementów całego pakietu doty-

czącego wieloletnich ram ﬁnansowych.

Jestemprze-

konana, że decyzja o sposobie ﬁnansowaniategopro-

gramu w latach 2014–20 (czy to poprzez budżet UE,

czy też jako instrument pozabudżetowy) będzie wy-

nikiem konsensusu osiągniętego w ramach prac

Rady, dotyczącego szerokiego wachlarza kwestii ﬁ-

nansowych, a sprawy związane z nazwami progra-

mów nie stanowią przedmiotu ani też nie wpływają

na prowadzone negocjacje wieloletnich ram ﬁnanso-

wych UE.

Zdaje się to potwierdzać naczelna zasada

negocjacji ram ﬁnansowychUE:Nicniejestustalo-

ne, dopóki wszystko jest ustalone.

Dodam, że w kwe-

stiach ﬁnansowaniaprogramuGMESPolskapopiera

propozycję Komisji Europejskiej, tj. umieszczenie

tego programu tradycyjnie poza budżetem ogólnym

UE.

Rozwiązanie takie jest korzystne ﬁnansowodla

Polski i sprzyja maksymalizacji dodatniej pozycji net-

to naszego kraju w bilansie przepływów ﬁnansowych

między Brukselą i Warszawą.

3.

W dniu 16 maja 2012 r. pan Tadeusz Sławecki,

sekretarz stanu w MEN, zorganizował spotkanie ma-

jące na celu omówienie sprawy projektu programu

polsko-niemieckiego forum młodych ekspertów lot-

nictwa powietrznego i kosmicznego „Rendez-vous

z Kopernikiem”.

Zaniepokojenie ministra wzbudził

program spotkania, który przewidywał m.in. dysku-

sję młodzieży dotyczącą kwestii narodowości Koper-

nika, oraz temat wykładu prof. M. K. „Kopernik

– sporna osobowość w stosunkach polsko-niemiec-

kich?”, a także temat dyskusji naukowców „Kopernik

– Niemiec w Niemczech, Polak w Polsce.

Czy raczej

obywatel Europy i autor rewolucji intelektualnej?”.

W spotkaniu udział wzięły osoby reprezentujące Cen-

trum Badań Kosmicznych, Centrum Nauki Koper-

nik, parlamentarny zespół ds. przestrzeni kosmicz-

nej, Biuro Pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów

kacji Narodowej oraz organizację „Polsko-Niemiec-

ka Współpraca Młodzieży”.

Uczestnicy spotkania

zgodzili się z poglądem, że zaproponowany program

spotkania młodzieży wzbudza istotne zastrzeżenia

z uwagi na kontrowersyjny i wręcz antagonizujący

charakter.

W konkluzji spotkania wyrażono oczeki-

wanie, że organizatorzy dokonają stosownych zmian

i korekt programu spotkania młodzieży z Polski

i Niemiec.

Ostatecznie spotkanie młodzieży z liceów imienia

Kopernika z Polski i Niemiec odbyło się w Berlinie

w dniach 9–16 września br. w związku z Międzyna-

rodową Wystawą Lotnictwa i Astronautyki ILA, na

której Polska była gościem honorowym.

Organizato-

rami było Towarzystwo Niemiecko-Polskie, we współ-

1327

pracy z Centrum Badań Kosmicznych PAN.

Celem

spotkań było zainteresowanie młodzieży tematyką

badań kosmicznych i rozwoju technologii związanych

z dziedziną badań w tym zakresie.

W związku z re-

alizacją programu nie odnotowano debaty na temat

pochodzenia Kopernika.

nie programu GMES imieniem wielkiego polskiego

astronoma Mikołaja Kopernika w łacińskiej transkryp-

cji miałoby istotne znaczenie dla prestiżu Polski.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie przebudowy drogi wojewódzkiej

nr 835 na odcinku Frampol – Wysokie (8533)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Piotra Szeligi, znak: SPS-023-8533/

co następuje.

W związku z pojawieniem się dodatkowych oszczęd-

ności w działaniu IV.1: Infrastruktura drogowa Pro-

gramu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”

2007–2013 (PO RPW) w dniu 9 sierpnia br. instytu-

cja zarządzająca PO RPW podjęła decyzję o udziele-

niu współﬁnansowania trzem kolejnym projektom

rezerwowym znajdującym się na liście projektów in-

dywidualnych PO RPW, wśród których znalazł się

m.in. projekt: „Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr 835

Lublin – Wysokie – Biłgoraj – Sieniawa – Przeworsk

odcinku od km 43+750 do km 70+643,25 (z wyłą-

czeniem odcinka od km 70+406 do km 70+599,50

realizowanego przez GDDKiA w ramach budowy

obwodnicy miasta Frampol w ciągu drogi krajowej

nr 74 Janów Lubelski – granica państwa)”.

Insty-

tucja pośrednicząca PO RPW (Polska Agencja Roz-

woju Przedsiębiorczości) wystosowała w sierpniu

br. pismo do beneﬁcjenta projektu wzywające do

złożenia wniosku o doﬁnansowaniewterminiedo

dnia 30 września br. Należy założyć, iż do końca

2012 r. powinna zostać podpisana umowa o doﬁ-

nansowanie ww. projektu.

Zgodnie z metodologią wyboru projektów z listy

projektów rezerwowych PO RPW przyjętą w dniu

13 września 2011 r. ustalono, iż doﬁnansowanieze

środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regional-

nego wyniesie 70% wydatków kwaliﬁkowanychpro-

jektu.

Rozpoczęcie realizacji przebudowy drogi woje-

winno się rozpocząć w I kwartale 2013 r. i zakończyć

do końca 2014 r.

Należy jednak zaznaczyć, że zacho-

wanie ww. terminów jest uzależnione od podjęcia

efektywnych działań na rzecz realizacji projektu

przez beneﬁcjenta.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 24 września 2012 r.

w sprawie wagi plecaków i tornistrów uczniów

(8536)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Macieja Bolesława Orzechow-

skiego (SPS-023-8536/12) w sprawie wagi plecaków

i tornistrów uczniów, uprzejmie informuję.

Od 1 września 2009 r. obowiązuje rozporządzenie

ministra edukacji narodowej z dnia 25 sierpnia 2009 r.

stwa i higieny w publicznych i niepublicznych szko-

łach i placówkach (Dz. U. Nr 139, poz. 1130).

Przepis

§ 4a rozporządzenia stanowi, że w pomieszczeniach

szkoły lub placówki zapewnia się uczniom możliwość

nych.

Rozporządzenie to nie określa formy realizacji

wymogów udostępnienia uczniom pomieszczeń na

przechowywanie rzeczy.

Do dyrektora szkoły należy

decyzja, czy miejscem do przechowywania będą szaf-

ki zakupione specjalnie w tym celu, czy też już ist-

niejące wyposażenie szkoły zostanie odpowiednio

zagospodarowane.

Sprawą oczywistą jest, że po-

mieszczenia owe muszą być odpowiednio zabezpie-

czone, aby chronić pozostawione rzeczy przed kra-

dzieżą czy uszkodzeniem.

Pozostawianie przyborów

szkolnych na parapetach nie jest realizacją obowiąz-

ku wynikającego z § 4a rozporządzenia.

Ponadto zgodnie z § 4 rozporządzenia przy usta-

laniu tygodniowego planu zajęć dydaktyczno-wycho-

wawczych należy uwzględniać m.in. równomierne

obciążenie zajęciami w poszczególnych dniach tygo-

dnia.

Rozwiązanie to ma zapewnić uczniom higienę

pracy umysłowej, ale również odciążyć tornistry ze

1328

zbyt dużej liczby podręczników potrzebnych w da-

nym dniu.

Przestrzeganie tych zasad przez dyrektorów szkół

odpowiedzialnych za opracowanie tygodniowych pla-

nów zajęć jest kontrolowane zarówno przez pracow-

ników sanepidu, jak i kuratorów oświaty sprawują-

cych nadzór pedagogiczny nad szkołami, zgodnie

o systemie oświaty nadzór nad działalnością szkoły

nistracyjnych sprawuje organ prowadzący daną szko-

łą czy placówkę.

W zakresie spraw objętych nadzorem

znajduje się przestrzeganie obowiązujących przepi-

sów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pra-

cowników i uczniów oraz przestrzeganie przepisów

(art. 34a ust. 2 pkt 2 i 3).

Rolą ministra edukacji narodowej jest stworzenie

takich ram prawnych, które pomagają w budowaniu

poczucia bezpieczeństwa w szkole oraz wyraźnie

wskazują podmioty odpowiedzialne za bezpieczne

i higieniczne warunki pracy i wychowania w szkole.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie przewiduje

w najbliższym czasie nowelizacji wyżej przywoływa-

nego rozporządzenia w zakresie wskazanym przez

pana posła.

W opinii ministerstwa § 4a rozporządze-

ny publicznych i niepublicznych szkołach i placów-

kach w wystarczającym stopniu precyzuje obowiązek

dyrektora szkoły w tym zakresie.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie wzrostu stawek godzinowych

w przedszkolach oraz subwencjonowania

tych placówek (8538)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8538/12) w sprawie wzrostu stawek godzino-

wych w przedszkolach oraz kwestii subwencjonowa-

nia tych placówek, uprzejmie wyjaśniam.

Zapewnienie kształcenia, wychowania i opieki,

w tym proﬁlaktykispołecznejwprzedszkolachoraz

innych formach wychowania przedszkolnego jest za-

daniem oświatowym gmin (art. 5a ust. 2 pkt 1 usta-

Zadania jednostek samorządu terytorialnego

w dziedzinie oświaty oraz ich kompetencje w tym za-

kresie również określa powyższa ustawa.

W myśl jej

przepisów do zadań jednostek samorządu terytorial-

nego należy m.in. zakładanie i prowadzenie publicz-

nych przedszkoli, szkół oraz placówek.

Przekazując gminom z dniem 1 stycznia 1992 r.

zadanie zakładania i prowadzenia m.in. publicznych

przedszkoli, ustawodawca określił jednocześnie, że

jest to obowiązkowe zadanie własne gmin (art. 105

ustawy o systemie oświaty).

Równocześnie, zgodnie

w zakresie edukacji publicznej, a taką potrzebą jest

m.in. organizacja wychowania przedszkolnego dla

dzieci w wieku 3–6 lat.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospo-

litej Polskiej samorząd terytorialny uczestniczy w spra-

wowaniu władzy publicznej.

Przysługującą mu w ra-

mach ustaw istotną część zadań publicznych samo-

rząd terytorialny wykonuje w imieniu własnym na

własną odpowiedzialność.

Do istoty samorządu tery-

torialnego należy zasada samodzielności wykonywa-

nia zadań publicznych.

Jednym z istotnych elemen-

tów samodzielności jednostek samorządu terytorial-

nego jest samodzielność ﬁnansowa,tzn.prawosamo-

dzielnego prowadzenia gospodarki ﬁnansowej–po-

bierania dochodów określonych w ustawach (władz-

two dochodowe) oraz dysponowania nimi – w grani-

cach określonych przez ustawy – dla realizacji praw-

nie określonych zadań (władztwo wydatkowe).

nego dochodami własnymi jednostek samorządu te-

ku dochodowego od osób prawnych (CIT).

publicznym jest przedszkole, które m.in. zapewnia

Organ prowadzący (m.in. rada gminy) ustala wy-

sokość opłat za świadczenia udzielane przez przed-

szkole publiczne w czasie przekraczającym wymiar

zajęć, o którym mowa w cyt. powyżej art. 6 ust. 1 pkt 2

tej ustawy (art. 14 ust. 5 pkt 1).

Ustawa o systemie

oświaty nie zawiera przepisów, które ograniczałaby

górne stawki opłat za przedszkola, i których przekro-

czenie przez radę gminy powodowałoby automatycz-

ną reakcję organu nadzoru.

Wysokość opłat powinna

1329

być ustalana przez radę gminy (o ile rada chce takie

opłaty wprowadzić na terenie swojej gminy) w opar-

ciu o przeprowadzoną kalkulację ekonomiczną.

Należy jednak zaznaczyć, że Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej podjęło prace mające na celu okre-

ślenie zakresu i możliwości wsparcia ﬁnansowego

gmin w realizacji zadań dotyczących wychowania

przedszkolnego, nie ograniczając się jednak wyłącze-

nie do prostego doﬁnansowaniagmin.

Zmianywtym

zakresie muszą być bowiem znacznie dalej idące.

zapewniający zmniejszenie obciążeń dla budżetów

rodzinnych w tytułu korzystania przez dziecko z wy-

chowania przedszkolnego.

Takie rozwiązanie będzie

chroniło rodziny przed ewentualnym wzrostem kosz-

tów korzystania z wychowania przedszkolnego i uła-

twi dostęp do edukacji przedszkolnej dzieciom z ro-

dzin mniej zamożnych.

Biorąc pod uwagę obowiązujący stan prawny,

zmiana sposobu ﬁnansowania wychowania przed-

szkolnego poprzez objęcie tego obszaru wsparciem

ﬁnansowymwformiedotacjizbudżetupaństwawy-

maga przeprowadzenia bardzo wnikliwych i szczegó-

łowych badań oraz analiz, ponieważ podjęcie decyzji

w powyższej sprawie wiąże się ze znaczącymi zmia-

nami systemowymi w sposobie ﬁnansowaniajedno-

stek samorządu terytorialnego.

Odnosząc się do działań podjętych przez Minister-

stwo Edukacji Narodowej w celu zwiększenia dostępu

dzieci do miejsc edukacji przedszkolnej (w tym

w przedszkolach), informuję, że jednym z głównych

zadań resortu jest upowszechnienie wychowania

przedszkolnego dzieci w wieku 3–5 lat.

Edukacja sześciolatków (które nie rozpoczęły

jeszcze edukacji szkolnej), kontynuujących przygoto-

wanie przedszkolne, jest ﬁnansowanazbudżetujed-

nostek samorządu terytorialnego jako zadanie wła-

sne gminy.

Po ustawowym obniżeniu wieku obowiąz-

ku szkolnego dzieci – od 1 września 2014 r. – eduka-

cja sześciolatków rozpoczynających naukę w klasie I

cji oświatowej.

Dzięki takiemu rozwiązaniu gminy,

re będą mogły wykorzystać na tworzenie nowych

ku 3–5 lat.

Równocześnie, ustalając wysokości subwencji oświa-

towej dla jednostek samorządu terytorialnego na b.r.,

wzięto pod uwagę wszystkie dzieci sześcioletnie bez

względu na to, czy rozpoczną obowiązek szkolny, czy

pozostaną w edukacji przedszkolnej.

obowiązane ustawowo do odbycia rocznego przygoto-

wania przedszkolnego w przedszkolu, oddziale przed-

szkolnym zorganizowanym w szkole podstawowej lub

mym wszystkie dzieci w tym wieku mają zapewnione

miejsce w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szko-

le podstawowej lub w innej formie wychowania przed-

szkolnego (w punkcie przedszkolnym, zespole wycho-

wania przedszkolnego).

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej

szkolnego, warunków tworzenia i organizowania

tworzenie (obok istniejących w systemie przedszkoli),

punktów przedszkolnych i zespołów wychowania

dostępu do edukacji przedszkolnej.

Zakładanie i pro-

wadzenie innych form wychowania przedszkolnego

zarówno przez gminy jak i osoby prawne i ﬁzyczne,

jest rozszerzeniem katalogu miejsc realizacji wycho-

wania przedszkolnego.

Tworzenie punktów przed-

szkolnych lub zespołów wychowania przedszkolnego

nej formie wychowania przedszkolnego niż koszty

utrzymania dziecka w przedszkolu.

Nie oznacza to

ne przez inne formy wychowania przedszkolnego,

ponieważ, co należy podkreślić, tylko w przypadkach

uzasadnionych warunkami demograﬁcznymiigeo-

graﬁcznymiradagminymożeuzupełnićsiećpublicz-

nych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w szko-

łach podstawowych o inne formy wychowania przed-

szkolnego.

W Ministerstwie Edukacji Narodowej do roku

2012 r. realizowany był projekt systemowy „Ogólno-

polskie kampanie upowszechniające model uczenia

mu Operacyjnego „Kapitał ludzki”.

Od 2008 r. realizowana była część dotycząca upo-

wszechniania edukacji przedszkolnej.

Cel projektu

bezpośrednio wypływał z celów odnowionej strategii

lizbońskiej.

Projekt koncentrował się na pokazywa-

niu korzyści płynących z edukacji przedszkolnej, za-

chęcaniu do wysyłania dzieci do przedszkola, wpły-

waniu na zakładanie przedszkoli.

Od roku 2009 dzia-

łania te objęły także telewizję, radio, prasę codzienną

i wydawnictwa specjalistyczne.

W 2011 r. w kontynuowano powyższe działania

poprzez przekazywanie informacji na temat roli edu-

kacji przedszkolnej (realizowana idea placement).

Ponadto opublikowano serię artykułów eksperc-

kich (autorstwo: Ewy Zielińskiej, Edyty Gruszczyk-

-Kolczyńskiej) dotyczących różnych aspektów począt-

ków drogi edukacyjnej dzieci (zarówno przedszkola-

ków, jak i sześciolatków w pierwszej klasie).

Rozwój i tworzenie nowych miejsc wychowania

przedszkolnego przez organy prowadzące i inne pod-

mioty są nadal wspierane z Europejskiego Funduszu

racyjnego „Kapitał ludzki” 2007–2013.

W ramach

poddziałania 9.1.1. ﬁnansowanesąprojektykonkur-

sowe dotyczące:

— tworzenia przedszkoli (w tym również urucha -

miania innych form wychowania przedszkolnego)

1330

przedszkolnej (wskaźnik należy mierzyć jako relację

nej gminie),

— wsparcia istniejących przedszkoli (w tym rów -

wych miejsc przedszkolnych, przyczyniające się do

scowionych na terenie danej gminy.

W ramach przeglądu śródokresowego zmieniony

został Program Operacyjny „Kapitał ludzki” Na-

rodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007–2013.

W ramach przeglądu alokacja na poddziałanie

9.1.1: Zmniejszanie nierówności w stopniu upo-

wszechniania edukacji przedszkolnej, określona

w szczegółowym opisie priorytetów PO KL, została

zwiększona do 369 813 002 euro, czyli o 126 672 589

euro, z czego 62,5 mln. euro zostało przekazane

z priorytetu III PO KL.

Według danych na dzień

30 lipca 2012 r. w poddziałaniu 9.1.1. podpisano

1413 umów i zakontraktowano środki w wysokości

ponad 949 557 tys. zł.

instytucje pośredniczące.

Po zakończonym okresie programowania, tj. ﬁ-

nansowania w ramach projektu, utworzone przez

szkolnego powinny działać zgodnie z przepisami

określonymi w ustawie o systemie oświaty.

Przepisy te stanowią formę znaczącej pomocy dla

beneﬁcjentów projektu ﬁnansowanego ze środków

EFS, umożliwiając dotrzymanie wymogu trwałości,

z budżetu jednostek samorządu terytorialnego.

W celu zwiększenia możliwości wyrównywania

rzenie mikroprzedsiębiorstw w Programie Rozwoju

środki na tworzenie nowych placówek przedszkol-

nych (wraz z odpowiednim zapleczem) na obszarach

wiejskich.

Z danych systemu informacji oświatowej (według

stanu na 30 września 2011 r.) wynika, że od roku

2008 powstało 1511 publicznych i niepublicznych

przedszkolnego (w tym na wsi 983).

W 2010 r. placó-

wek tych było ogółem 1234 (w tym na wsi 877).

W 2009 r. było to odpowiednio 819 i 650.

Od roku 2008 liczba przedszkoli (publicznych

i niepublicznych) zwiększyła się o 1313.

Obecnie ich

liczba wynosi 9351 (w tym na wsi 3058).

W 2010 r.

było ich 8808, w tym na wsi 2901 (w 2009 r. odpo-

wiednio 8441 i 2832).

W tym samym czasie zwięk-

szyła się o 3001 liczba oddziałów przedszkolnych

w szkołach podstawowych Obecnie jest ich 14 162

(w tym na wsi 9375).

W 2010 r. było ich 12 560 (w tym

na wsi 8576), w 2009 r.

– 11 931 (na wsi 8215), zaś

w 2008 r. 11 161 (na wsi 7906).

Jednocześnie systematycznie wzrasta wskaźnik

upowszechnienia wychowania przedszkolnego.

Od

roku szkolnego 2007/08 do roku 20011/2012 wskaź-

nik ten wśród dzieci w wieku 3–5 lat wzrósł o pra-

wie 25 pkt procentowych, co oznacza powstanie

w tym okresie 288,6 tys. miejsc w wychowania

przedszkolnego.

Obecnie w Polsce wychowaniem przedszkolnym

objętych jest ogółem już 72,0% dzieci w wieku 3–5 lat.

Na wsi odsetek ten wynosi 52,1%.

W 2007 r. wskaź-

nik upowszechnienia wychowania przedszkolnego

tuacja przedstawia się w odniesieniu do poszczegól-

nych roczników.

W 2007 r. tylko 36,1% trzylatków,

48,1% czterolatków i 57,8% pięciolatków objętych

było wychowaniem przedszkolnym.

Obecnie wycho-

waniem przedszkolnym objętych jest 53,2% trzylat-

ków (wzrost o 17,1 pkt proc.), 68,5% czterolatków

(wzrost o 20,4 pkt proc.) i 96,4% pięciolatków (wzrost

o 38,6 pkt proc.).

W liczbach bezwzględnych dynamika wzrostu

nym 2006/2007 wychowaniem przedszkolnym było

objętych 862,7 tys. dzieci, natomiast w roku szkolnym

2007/2008 – 871,9 tys. dzieci (przyrost o 9,2 tys. dzie-

ci), a w roku szkolnym 2008/2009 – 919,1 tys. dzieci

(przyrost o 47,2 tys. dzieci).

W kolejnym roku szkol-

nym – 2009/2010 – liczba ta wzrasta do 994,1 tys. dzie-

ci (przyrost o 75 tys. dzieci).

W roku szkolnym 2010/

2011 liczba ta osiąga wielkość 1059,3 tys. (przyrost

o kolejne 65,2 tys. dzieci).

W bieżącym roku szkolnym

(2011/2012) liczba ta wynosi 1160,5 tys. dzieci (co

oznacza kolejny przyrost o blisko 101 tys. dzieci).

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie rosnących dysproporcji

w poziomie wynagrodzeń i rozwoju

między regionami (8539)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

SPS-023-8539/12) interpelację pana posła Macieja

wynagrodzeń i rozwoju między regionami, przeka-

zuję poniższe wyjaśnienia.

1331

1.

Jakie działania podejmuje ministerstwo w celu

wyrównania poziomu rozwoju gospodarczego naj-

słabszych regionów kraju?

Krajowa strategia rozwoju regionalnego 2010–

–2020: Regiony, miasta, obszary wiejskie (KSRR),

2010 r., to jedna z dziewięciu tzw. strategii zintegro-

wanych, wprowadzająca tzw. nowy paradygmat poli-

tyki regionalnej.

Jednym z głównych elementów no-

wego paradygmatu jest silne zaakcentowanie podej-

ścia terytorialnego, które zakłada uwzględnienie

uwarunkowań społecznych, gospodarczych i środo-

wiskowych oraz różnorodności obszarów, na których

procesy te zachodzą.

Wymaga ono zintegrowanej,

skoncentrowanej interwencji publicznej uwzględnia-

jącej powiązania międzysektorowe.

Kierunki działań

KSRR, które będą przyczyniać się do wyrównania

poziomu rozwoju gospodarczego najsłabszych regio-

nów kraju, znajdują się zarówno w ramach celu 1.

KSRR ukierunkowanego na wspomaganie wzrostu

konkurencyjności regionów („konkurencyjność”), jak

i w ramach celu 2. KSRR dotyczącego budowania

spójności terytorialnej i przeciwdziałania margina-

lizacji obszarów problemowych („spójność”).

W ramach działań prokonkurencyjnych KSRR

przewiduje: zwiększanie mobilności zawodowej i prze-

strzennej, zwiększanie dostępności obszarów wiej-

skich i ich połączeń z miastami, dywersyﬁkacjęgo-

spodarczą, rozwój kapitału ludzkiego i społecznego,

w tym na wsi, zwiększanie potencjałów do absorpcji

innowacji, poprawę atrakcyjności inwestycyjnej i tu-

rystycznej czy rozwój lokalny.

Ważną kwestią jest tu

również wspieranie rozwoju miast wojewódzkich,

subregionalnych oraz małych miasteczek, które sta-

nowią regionalne lub lokalne ośrodki rozwojowe.

Natomiast w ramach tzw. działań wyrównaw-

czych całość wsparcia dotyczyć będzie najsłabszych

regionów (województw Polski Wschodniej) lub ich

części, tam gdzie zachodzi koncentracja problemów

rozwojowych.

Przewiduje się kontynuację Programu

Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”.

Ponadto

na tych obszarach wiejskich, które z różnych powo-

dów (historycznych, geograﬁcznych,gospodarczych,

społecznych) wymagają specjalnego, zintegrowanego

i skoncentrowanego wsparcia dla przełamania barier

rozwojowych i odblokowania potencjałów, w ramach

polityki regionalnej będzie to wspieranie obszarów

wiejskich o najniższym poziomie dostępu mieszkań-

ców do dóbr i usług warunkujących możliwości roz-

wojowe.

Podstawowe usługi, które wskazuje KSRR

to: usługi edukacyjne i szkoleniowe, medyczne, ko-

munikacyjne (w tym dostęp do szerokopasmowego

Internetu), komunalne i związane z ochroną środo-

wiska oraz usługi kulturalne.

Ważnym kierunkiem

działań przyczyniających się do zmian struktural-

nych będzie także rewitalizacja obejmująca komplek-

sowe działania w sferze gospodarczej, społecznej

i przestrzennej.

Obecnie Ministerstwo Rozwoju Regionalnego ne-

gocjuje z Komisją Europejską kształt rozporządzeń

regulujących wdrażanie funduszy w nowej perspek-

tywie, a jednocześnie pracuje nad przygotowaniem

instrumentarium wdrażania, tak aby z początkiem

2014 r. rozpocząć wcześniej wskazane działania w ra-

mach nowych programów operacyjnych i innych in-

strumentów, takich jak np. kontrakt terytorialny.

2.

Czy ministerstwo zamierza przeprowadzić

kampanie informacyjne wśród samorządowców na

temat możliwych źródeł ﬁnansowaniastrukturgo-

spodarki w ich regionach?

W odpowiedzi na to pytanie na początku należy

podkreślić, ze bardzo istotnym i stale udoskonala-

nym elementem systemu wdrażania funduszy unij-

nych w Polsce jest informacja o dostępnych instru-

mentach oraz różnego rodzaju pomoc w aplikowaniu

o wsparcie przez różne podmioty, w tym przez samo-

rządy.

Jeżeli chodzi o nowy okres programowania (2014–

–2020), Ministerstwo Rozwoju Regionalnego wraz

z innymi resortami oraz samorządami przygotowuje

się już od dłuższego czasu, na bieżąco informując sa-

morządy, szczególnie wojewódzkie, w zakresie przy-

szłych możliwych źródeł wsparcia.

Należy podkre-

ślić, że samorządy są jednym z najważniejszych part-

nerów MRR, zatem stała współpraca zapewnia prze-

pływ informacji oraz skuteczną komunikację.

Ponadto MRR rozwija zdolności samorządów każ-

dego szczebla w zakresie programowania strategicz-

nego oraz realizacji polityki rozwoju na szczeblu lo-

kalnym.

Jako przykład można wskazać realizowany

przez MRR od 2009 r. projekt systemowy pt. „Zarzą-

dzanie strategiczne rozwojem – poprawa jakości rzą-

dzenia w Polsce”, w którego grupie docelowej są za-

równo zwierzchnicy, tj. ministrowie, marszałkowie,

wojewodowie, wójtowie i burmistrzowie, prezydenci

miast, jak i urzędnicy zaangażowani w realizację za-

dań związanych z zarządzaniem strategicznym roz-

wojem.

Projekt jest kierowany do 2,8 tys. instytucji

administracji publicznej (zaplecze konceptualno-ana-

lityczne rządu, ministerstwa i inne urzędy centralne,

urzędy wojewódzkie, urzędy marszałkowskie, staro-

stwa powiatowe oraz urzędy gmin).

Aktualnie trwa-

jące szkolenia dla 5,2 tys. urzędników administracji

publicznej służą zachęceniu do myślenia strategicz-

nego oraz systematyzacji wiedzy na temat procesu

planowania strategicznego.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

1332

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

przez instytucje ﬁnansowe

środkami pieniężnymi zmarłych klientów

(8540)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

29 sierpnia br., przesłaną przez pana Marka Kuch-

Polskiej, przy piśmie z dnia 12 września br., znak:

SPS-023-8540/12, w sprawie dysponowania przez in-

stytucje ﬁnansoweśrodkamipieniężnymizmarłych

klientów, uprzejmie przedstawiam następujące sta-

nowisko.

Problem środków zdeponowanych w bankach przez

zmarłych spadkodawców powinien być rozpatrywany

w dużo szerszym kontekście niż tylko rachunki i loka-

ty bankowe, ponieważ dotyczy różnych produktów

ﬁnansowych.

Należyjednakprzytympodkreślić,że

w świetle polskiego prawa nie jest możliwe, aby środki

zdeponowane przez zmarłe osoby na rachunkach ban-

kowych przeszły na własność banku.

Podstawową regulacją dotyczącą kwestii zbliżo-

nych do tzw. uśpionych rachunków jest bowiem

art. 60 Prawa bankowego, który określa, iż „jeżeli

umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej,

sywaniem odsetek, a stan środków pieniężnych na

określonej w tej umowie”.

Po tym okresie środki pie-

niężne znajdujące się na takim rachunku stają się

nieoprocentowanym depozytem bankowym, który

przechowywany jest bezterminowo, jako że poten-

cjalne roszczenia deponentów z tego tytułu nie ule-

gają przedawnieniu (jak stanowi art. 731 Kodeksu

cywilnego).

Analogiczne przepisy dotyczą także środków prze-

chowywanych na rachunkach w spółdzielczych ka-

sach oszczędnościowo-kredytowych.

W interpelacji słusznie przywołany jest art. 56

Prawa bankowego, w którym określony jest sposób

funkcjonowania oraz uwarunkowania przyznanego

posiadaczowi rachunku oszczędnościowo-rozliczenio-

wego lub lokaty terminowej uprawnienia do dyspo-

zycji wkładem na wypadek śmierci.

Warto jednak

pamiętać, że wypłacone na podstawie tego przepisu

kwoty nie wchodzą do spadku po zmarłym, zatem do

wypłacenia objętych środków pieniężnych bank nie

potrzebuje postanowienia o nabyciu spadku bądź po-

świadczenia dziedziczenia.

Środki pieniężne stają się

własnością osób, na rzecz których zostały zadyspo-

nowane za życia posiadacza rachunku – nie mają do

to spadkobiercy testamentowi czy ustawowi.

Z analizy przedmiotu sprawy dokonanej przez

Związek Banków Polskich wynika, że zaproponowa-

ne w ww. interpelacji rozwiązanie polegające na usta-

wicznym „identyﬁkowaniu przez banki zmarłych

klientów” oraz aktywnym poszukiwaniu przez nich

spadkobierców jest zobowiązaniem niezwykle trud-

nym do praktycznej realizacji, jako że może chodzić

o posiadaczy łącznie kilkudziesięciu milionów ra-

chunków czy lokat terminowych.

Podejmowanie

przez banki takich działań wiązałoby się z olbrzymi-

mi kosztami, tym bardziej że depozyty bankowe

przechowywane są na rzecz klienta bezterminowo.

Nie wydaje się, aby ustawowe zobligowanie klienta

otwierającego rachunek bankowy, zakładającego lo-

katę terminową czy też nabywającego instrumenty

ﬁnansowe do wskazywania spadkobierców mogło

uchronić spadkobierców przed uciążliwościami czy

sporami wynikającymi np. z kwestionowania upraw-

nień wskazanych osób przez innych potencjalnych

spadkobierców lub też relacji do ewentualnych od-

miennych zapisów określonych przez zmarłego klien-

ta w testamencie.

Komisja Nadzoru Finansowego analizowała

w 2010 r. praktykę wybranej grupy banków w zakre-

sie wpływu śmierci konsumentów na zawarte umowy

rachunku bankowego i umowy kredytu konsumenc-

kiego.

Wyniki analizy wskazują na stosowanie przez

banki różnorodnych praktyk rynkowych w tym za-

kresie.

Należy jednakże zauważyć, iż postanowienia

dużej części opracowanych przez banki wzorców umo-

wy, dotyczących prowadzenia rachunków bankowych,

przewidują, że z chwilą powzięcia przez bank informa-

cji o śmierci posiadacza rachunku umowa rachunku

bankowego ulega rozwiązaniu bądź wygasa, zaś środ-

ki pieniężne zgromadzone na tymże rachunku stają

się nieoprocentowanym depozytem.

Co istotne, w sy-

tuacji śmierci konsumenta, który zawarł umowę kre-

dytu, większość banków przyjmuje praktykę, zgodnie

z którą po śmierci kredytobiorcy umowa kredytu trwa

nadal, a prawa i obowiązki wynikające z zawartej

umowy obciążają jego spadkobierców.

Należy zauważyć, iż obowiązujące przepisy prawa

nie regulują wprost kwestii wpływu śmierci konsu-

menta na zawartą umowę rachunku bankowego czy

kredytu.

Zgodnie z zasadami prawa cywilnego, pra-

wa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą

przepisów szczególnych, które w odrębny sposób re-

gulowałyby tę kwestię w odniesieniu do zobowiązań

wynikających z umów rachunku bankowego.

Co do

zasady większość umów mających charakter mająt-

kowy nie wygasa z chwilą śmierci spadkodawcy.

Wówczas z mocy prawa w miejsce zmarłej strony

umowy wchodzą jej spadkobiercy, a treść praw i obo-

wiązków wynikających z tej umowy pozostaje w nie-

zmienionej postaci.

Stosownie do art. 353

1

Kodeksu cywilnego strony

1333

również zauważyć, iż treść wzorców umowy stosowa-

nych w stosunkach kontraktowych z konsumentami

powinna być oceniana w świetle art. 385

1

Kodeksu

cywilnego, regulującego instytucję niedozwolonych

postanowień umownych.

Ponadto wszelkie praktyki

rynkowe przedsiębiorcy (a więc nie tylko te, które

mają oparcie w treści zwartej umowy) powinny być

wym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206, z późn. zm.).

Biorąc pod uwagę powyższe (a w szczególności

stwierdzoną asymetrię związaną z zasadami nalicza-

nia oprocentowania środków zgromadzonych na ra-

chunkach bankowych oraz odsetek od zaciągniętych

kredytów po śmierci klienta banku), mając również

na względzie wynikający z art. 138 ust. 7 ustawy

mowania środków nadzorczych, które mogłyby na-

ruszać umowy zawarte przez banki z konsumentami,

Komisja Nadzoru Finansowego pismami z dnia 11 kwiet-

nia 2011 r. zwróciła się do Związku Banków Polskich

z sugestią podjęcia prac mających na celu wypraco-

wanie jednolitych dla całego rynku bankowego do-

brych praktyk postępowania w takich przypadkach.

Krajowy Związek Banków Spółdzielczych (KZBS)

poinformował pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r., iż

banki spółdzielcze nie stosują praktyk utrudniają-

cych spadkobiercom dostęp do środków zgromadzo-

nych na rachunku spadkodawcy po spełnieniu wa-

runków prawnych nabycia środków.

Ponadto poin-

formowano, iż według wiedzy KZBS w bankach spół-

dzielczych nie odnotowano sporów i reklamacji klien-

tów w odniesieniu do działań dotyczących prowadze-

nia rachunków zmarłych.

Natomiast Związek Ban-

ków Polskich poinformował w piśmie z dnia 15 czerw-

ca 2011 r. o przekazaniu stanowiska KNF Radzie

Prawa Bankowego przy Związku Banków Polskich,

w celu opracowania stosownej rekomendacji mającej

na celu ujednolicenie praktyki bankowej w omawia-

nym zakresie, która uwzględniałaby słuszne interesy

konsumentów.

Jednym z wątków prowadzonej przez Komisję

Nadzoru Finansowego analizy była również kwestia

trudności w pozyskiwaniu przez uprawnione osoby

(w szczególności spadkobierców czy osoby uprawnio-

ne z tytułu dyspozycji wkładem na wypadek śmierci)

informacji o zawartych uprzednio przez zmarłego

umowach.

Osoby, które nie pozyskały wiedzy o pod-

miocie, z którym zmarły zawarł przed swą śmiercią

umowę oraz o jej treści (np. bezpośrednio od odbiorcy

usług ﬁnansowychprzedjegośmierciąlubztreści

pozostawionych dokumentów), z zasady mają trud-

ności z pozyskaniem takiej wiedzy bezpośrednio od

instytucji ﬁnansowej.

Wynikatonietylkozliczby

samych instytucji ﬁnansowych,doktórychnależysię

zwrócić o przekazanie stosownych informacji, ale rów-

nież z objęcia takich informacji tajemnicą (w przypad-

ku banków – tajemnicą bankową) i koniecznością po-

siadania stosownych dokumentów potwierdzających

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć,

iż przedmiotowa kwestia stanowić może problem nie

tylko dla spadkobierców (czy innych uprawnionych

osób), ale również dla banków oraz dla innych pod-

miotów rynku ﬁnansowego.

Ztegoteżwzględuza-

sadnym może być rozważenie podjęcia prac legisla-

cyjnych mających na celu ustawowe uregulowanie

omawianych kwestii związanych z wpływem śmierci

konsumenta na zawarte przez niego umowy rachun-

ku bankowego oraz kredytu konsumenckiego.

Wyda-

je się jednak, iż sugerowane w interpelacji rozwiąza-

nia mogą okazać się niewystarczające.

Zastosowanie

obowiązującego art. 56 ustawy Prawo bankowe wy-

maga posiadania odpowiedniej wiedzy przez bank

(o śmierci posiadacza rachunku) oraz przez upraw-

nione osoby (o fakcie posiadania przez zmarłego

wkładu w danym banku oraz o uprzednim złożeniu

przez zmarłego dyspozycji tym wkładem na wypadek

śmierci).

Warto również zauważyć, iż w aktualnym

stanie prawnym obowiązuje limit środków, które

mogą zostać objęte taką dyspozycją.

Ponadto możli-

wość skorzystania z takiej instytucji nie jest po-

wszechnie znana, zaś w niektórych przypadkach

klienci są zniechęceni do korzystania z tej instytucji

relatywnie wysokimi opłatami pobieranymi przez

niektóre banki z tego tytułu.

Wydaje się zatem, że

wprowadzenie ustawowego obowiązku zawarcia w tre-

ści zawieranej umowy dyspozycji środkami na wypa-

dek śmierci nadal nie zniweluje problemu z brakiem

odpowiedniej wiedzy zarówno po stronie banku, jak

również po stronie uprawnionych osób, a dodatkowo

może zostać uznane za nieuzasadnioną ingerencję

w swobodę kształtowania treści stosunku cywilno-

prawnego.

Z kolei wprowadzenie systemu, który

umożliwiłby instytucjom ﬁnansowymzweryﬁkowa-

nie, czy dany klient nie żyje, również może nie roz-

wiązać problemu z uwagi na fakt, że instytucja, któ-

ra pozyskałaby wiedzę o śmierci klienta, nadal mia-

łaby trudność z ustaleniem kręgu spadkobierców.

Mając na względzie powyższe, w opinii Komisji

Nadzoru Finansowego warto rozważyć postulat pod-

jęcia działań mających na celu rozwiązanie poruszo-

nych w interpelacji kwestii.

Wydaje się jednak, że

z uwagi na wagę problemu oraz poziom jego skompli-

kowania, wypracowanie odpowiednich mechanizmów

wymaga pogłębionych analiz, porównania poszcze-

gólnych możliwych rozwiązań oraz wyważenia inte-

resów instytucji ﬁnansowych oraz ich klientów.

W tym kontekście można również rozważyć rozpo-

wszechnianie informacji o pozytywach wynikających

ze sporządzania testamentów, co w znaczny sposób

ułatwiłoby spadkobiercom identyﬁkacjęmajątkupo-

zostałego po zmarłym.

Z informacji posiadanych przez Ministerstwo Fi-

nansów wynika, że w ramach rządu prowadzone są

1334

już obecnie prace nad rozwiązaniem, które powinno

przyczynić się do rozwiązania tego problemu.

Aktu-

alnie bowiem w Ministerstwie Sprawiedliwości reali-

zowany jest projekt wprowadzenia centralnego reje-

stru rachunków bankowych oraz inwestycyjnych

(w tym także odpowiednich polis ubezpieczeniowych

o charakterze inwestycyjnym i jednostek funduszy

inwestycyjnych etc.), który pozwoli spadkobiercom

w sposób bardziej efektywny poszukiwać aktywów,

które mogą być przedmiotem spadkobrania.

Wydaje

się, że wraz z uruchomieniem tego rejestru problem

opisany w interpelacji powinien stopniowo zanikać.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

w sprawie zmiany nazwy egzaminu, po którym

lekarz uzyskuje prawo wykonywania zawodu

(8541)

słaną przy piśmie, znak: SPS-023-8541/12, w spra-

wie zmiany nazwy egzaminu, po którym lekarz uzy-

skuje prawo wykonywania zawodu, pragnę ustosun-

kować się do podniesionych kwestii i uprzejmie pro-

Lekarski egzamin końcowy (LEK) oraz lekarsko-

-dentystyczny egzamin końcowy (LDEK) zostały

Szczegółowe przepisy dotyczące organizacji oraz

przeprowadzania ww. egzaminów zawarte są w roz-

porządzeniu ministra zdrowia z dnia 30 lipca 2012 r.

w sprawie lekarskiego egzaminu końcowego i lekar-

sko-dentystycznego egzaminu końcowego (Dz. U.

z 2012 r. poz. 903).

Uprzejmie informuję, iż pierwszy LEK oraz LDEK

przeprowadza się w 2013 r.

Jednocześnie przepisy

ww. ustawy określają, iż lekarski egzamin państwo-

wy oraz lekarsko-dentystyczny egzamin państwowy

przeprowadza się na dotychczasowych zasadach

w latach 2011 i 2012.

Ponadto pragnę dodać, iż Ministerstwo Zdrowia

przekazało koordynatorowi krajowemu ds. dyrekty-

wy 2005/36/WE informację niezbędną do notyﬁko-

wania nowych regulacji Komisji Europejskiej zgodnie

z art. 21 ust. 7 dyrektywy 2005/36/WE.

W dniu 12 wrze-

śnia 2012 r. została przekazana propozycja zmian

załączników 5.1.1 oraz 5.3.2 dyrektywy 2005/36/WE

uwzględniająca uwagi Naczelnej Rady Lekarskiej,

tj. organu właściwego ds. uznawania kwaliﬁkacjiza-

wodowych lekarzy i lekarzy dentystów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie możliwości wystąpienia

w Polsce zapaści demograﬁcznej w związku

z brakiem spójnej polityki prorodzinnej (8542)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-8542/12, dotyczące interpelacji pana posła

spójnej polityki prorodzinnej, uprzejmie wyjaśniam.

W ostatnich latach, tj. w latach 2008–2010 wskaź-

nik dzietności ogólnej w Polsce kształtował się na

zbliżonym poziomie i wynosił w 2008 r. 1,39, w 2009 r.

1,40 i w 2010 r. 1,38 (dane Głównego Urzędu Stat-

ystycznego).

Jak wynika z danych OECD, był on

porównywalny ze wskaźnikami dzietności w takich

krajach, jak Portugalia (1,37), Hiszpania (1,38),

Niemcy (1,39), Słowacja (1,40) czy Włochy (1,41).

Jednocześnie należy zauważyć, że niektóre z ww.

państw wydają na politykę rodzinną (świadczenia

pieniężne, usługi, ulgi podatkowe) więcej środków

(Niemcy – 2,71% PKB, Słowacja – 2,19% PKB),

a niektóre mniej (Portugalia – 1,32% PKB, Hiszpa-

nia – 1,47% PKB, Włochy – 1,40% PKB).

Wskazuje

to, że sytuację demograﬁczną, w tym tendencje

w zakresie dzietności, kształtuje nie tylko skala wy-

datków na ww. działania, ale również czynniki kul-

turowe i ekonomiczne.

Znaczącą rolę odgrywa zmi-

ana norm i wartości powodująca odkładanie w czasie

decyzji matrymonialnych oraz decyzji dotyczących

urodzin dziecka.

Rozpoczęte w latach 90. ubiegłego wieku prze-

obrażenia demograﬁcznespowodowałyprzedewszyst-

kim przesunięcie najwyższej płodności kobiet z grupy

wieku 20–24 lata do grupy 25–29 lat, a także znaczą-

cy wzrost płodności w grupie wieku 30–34 lata, któ-

ry w głównej mierze jest realizacją przesunięcia de-

cyzji prokreacyjnych na lata późniejsze.

Istotną rolę w zakresie zmian demograﬁcznych

odgrywa również m.in. wydłużający się okres edu-

kacji, późniejsze wchodzenie na rynek pracy i co za

1335

tym idzie, późniejsze uzyskiwanie samodzielności

ekonomicznej.

Zważywszy na fakt, iż rodzina poprzez

swoich członków uczestniczy we wszystkich sferach

życia, dla jej funkcjonowania istotne są wszystkie

czynniki wpływające na życie społeczno-gospodarc-

zo-polityczne.

Niekorzystne wzorce dzietności w Polsce są waż-

nym wyzwaniem dla rządu.

Działania Ministerstwa

Pracy i Polityki Społecznej koncentrują się na wdra-

żaniu długoterminowych programów wspierających

politykę prorodzinną.

Inicjatywy te skierowane są na

wprowadzanie korzystnych zmian, które mają sprzy-

jać łączeniu pracy zawodowej i życia rodzinnego,

a także usunięciu niektórych barier dotyczących za-

trudnienia kobiet.

W ramach polityki rodzinnej państwo podejmuje

działania, których bezpośrednim celem jest wsparcie

rodzin z dziećmi w pełnieniu zróżnicowanych funk-

cji.

Odbywa się ono poprzez różne działania państwa,

m.in. takie jak:

— dedykowane programy z obszaru polityki ro -

dzinnej pozostające w kompetencji ministra pracy

i polityki społecznej,

— odpowiednie regulacje dotyczące uprawnień

— rozwiązania w obszarze polityki ﬁskalnej

sprzyjające pozostawieniu jak największej ilości środ-

ków pieniężnych do dyspozycji rodziny.

Istotnym instrumentem pomocy państwa rodzi-

rodzinnych określony przepisami ustawy z dnia

nie z art. 18 i 19 ww. ustawy w 2012 r. została prze-

prowadzona weryﬁkacjawysokościkryteriówdocho-

dowych uprawniających do świadczeń rodzinnych

i wysokości świadczeń rodzinnych.

Weryﬁkacjawy-

sokości kryteriów dochodowych została podzielona

na dwa etapy – od 1 listopada 2012 r. kwoty kryteriów

nych będą wynosiły 539 zł (obecnie 504 zł) na osobę

w rodzinie lub 623 zł (obecnie 583 zł) na osobę

a od 1 listopada 2014 r. odpowiednio 574 zł i 664 zł.

Natomiast kwoty zasiłków rodzinnych (miesięcznie)

98 zł); rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 sierp-

Ustawa o świadczeniach rodzinnych przewiduje

odrębne świadczenia pieniężne przyznawane z tytu-

łu urodzenia dziecka.

Wszystkim rodzinom, nieza-

leżnie od wysokości ich dochodów, przysługuje jedno-

razowa zapomoga z tytułu urodzenia się żywego

dziecka (art. 15b ww. ustawy).

Osobom spełniającym

kryterium dochodowe uprawniające do korzystania

z zasiłku rodzinnego przysługuje jeszcze dodatek

z tytułu urodzenia dziecka (art. 9 ust. 1 ww. ustawy).

Dodatkową, fakultatywnie przyznawaną zapomogę

z tytułu urodzenia dziecka może w drodze uchwały

przyznać rada gminy (art. 22a ww. ustawy).

Państwo wspiera rodziny również poprzez tworze-

pracowniczych zawartych w Kodeksie pracy, m.in.

ochrony kobiet w ciąży, urlopów macierzyńskich i oj-

cowskich oraz urlopów wychowawczych.

Istotnym instrumentem pomocy rodzinom posia-

dającym dzieci są takie usługi społeczne jak żłobki

i przedszkola.

Dostęp do usług opieki nad dzieckiem

poszerzają rozwiązania zawarte w ustawie z dnia

wprowadziła cztery formy opieki nad małymi dziećmi

– żłobki, kluby dziecięce, opiekunów dziennych oraz

nianie.

Jednostki samorządu terytorialnego, a także

osoby prywatne (ﬁrmyiinneuprawnionepodmioty)

mogą za pośrednictwem gminy skorzystać ze środ-

ków resortowego programu rozwoju instytucji opieki

widuje doﬁnansowanie tworzenia nowych miejsc

czeń żłobków i klubów dziecięcych, doﬁnansowanie

wyposażenia i prac wykończeniowych, a także doﬁ-

nansowanie szkoleń dziennych opiekunów.

Na koniec

2012 r. liczba instytucji wpisanych do rejestru żłob-

ków i klubów dziecięcych wynosiła 719 (646 żłobków

i 69 klubów).

W instytucjach utworzonych i/lub pro-

wadzonych przez gminę było ok. 36 tys. miejsc.

Na-

tomiast na koniec 2010 r., gdy żłobki należały do sys-

temu opieki zdrowotnej, były 392 żłobki i 119 oddzia-

łów żłobkowych przeznaczonych na 31 tys. miejsc

(dane Głównego Urzędu Statystycznego).

Oznacza to,

że liczba instytucji wzrosła o ok. 41%.

uzyskać pomoc z systemu pomocy społecznej w po-

staci świadczeń pieniężnych i niepieniężnych.

Wspar-

ciem dla rodzin z dziećmi jest także ulga podatkowa

z tytułu wychowywania dzieci regulowana przepisa-

wym od osób ﬁzycznych.

Odliczeniupodlegakwota

stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek, okre-

darzowy (obecnie 1112,04 zł rocznie na dziecko).

Rodziny z dziećmi mogą również korzystać z ulg

rowego kolejowego oraz autobusowego, z pomocy ma-

terialnej o charakterze socjalnym skierowanej do

uczniów oraz studentów, pomocy w zakresie dożywia-

1336

nia dzieci oraz niektórych osób i rodzin oraz z dodat-

ków mieszkaniowych.

Istotnym instrumentem polityki rodzinnej są re-

sortowe programy wspierające określone obszary

działań samorządów terytorialnych.

W 2012 r. MPiPS

realizuje następujące programy w tym zakresie,

m.in.:

1) Resortowe programy wspierania rodziny i sys-

temu pieczy zastępczej:

— „Asystent rodziny”,

— „Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej”,

— „Szkolenie rodzin zastępczych, osób prowadzą -

cych rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów placó-

wek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego”,

2) program osłonowy „Wspieranie jednostek sa-

morządu terytorialnego w tworzeniu systemu prze-

ciwdziałania przemocy w rodzinie”,

4) „Aktywne formy przeciwdziałania wykluczeniu

społecznemu”,

5) Program Operacyjny „Kapitał ludzki” 2007–

–2013 (PO KL), w ramach którego w 2012 r. ogłoszo-

ny został konkurs „Wspieranie rozwiązań na rzecz

6) Konkurs Inicjatyw Organizacji Pozarządo-

wych: Wyrównywanie szans kobiet i mężczyzn na

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie wprowadzenia reguły wydatkowej

(8547)

-023-8547/12, interpelacją pana posła Maksa Kracz-

kowskiego w sprawie wprowadzenia reguły wydat-

kowej uprzejmie informuję.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o ﬁnansachpu-

blicznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 15 mar-

ca 2012 r. zamieszczony w Biuletynie Informacji Pu-

blicznej (BIP) Rządowego Centrum Legislacji (www.

rcl.gov.pl) oraz Ministerstwa Finansów (www.mf.gov.

pl) znajduje się obecnie na etapie przed skierowaniem

pod obrady KRM.

W związku z koniecznością prze-

analizowania zgłaszanych uwag do projektowanych

przepisów i możliwości ich uwzględnienia w projekcie

ustawy nie można określić obecnie terminu przyjęcia

projektu ustawy.

Główne założenia projektu ustawy o zmianie

nych ustaw to:

1) wprowadzenie limitu deﬁcytusektorasamorzą-

dowego (jednostki samorządu terytorialnego – JST,

ich związki oraz samorządowe osoby prawne);

2) stałe monitorowanie przez Ministerstwo Fi-

nansów planowanego wyniku ﬁnansowegosektora

samorządowego w ujęciu kolejnych czterech lat;

3) wdrożenie, z mocy ustawy, procedury korekty

nadmiernego deﬁcytu;

4) ustanowienie systemu przepływu informacji:

sektor samorządowy – regionalne izby obrachunkowe

– Ministerstwo Finansów, umożliwiającego kontrolę

i monitoring deﬁcytusektorasamorządowego;

5) wprowadzenie mechanizmów zapewniających

egzekwowanie nieprzekraczania limitu deﬁcytu.

Mechanizm ograniczania deﬁcytusektorasamo-

rządowego, który miałby być inicjowany w sytuacji

możliwości przekroczenia ustawowego limitu deﬁcy-

tu przez ten sektor, ma spełniać funkcję prewencyj-

ną.

Chodzi bowiem o zapobieżenie sytuacji, w której

deﬁcyt sektora instytucji rządowych i samorządo-

wych przekroczyłby pułap wynikający z rekomenda-

cji Rady Ecoﬁn, comogłoby wiązać się dla Polski

z istotnymi sankcjami ﬁnansowymiwzakresieza-

wieszenia dostępu do środków pomocowych.

W ramach obecnej perspektywy ﬁnansowej(lata

2007–2013) ewentualna decyzja Rady, na podstawie

art. 4 rozporządzenia Rady nr 1084/2006, dotyczyła-

by jedynie dostępu do Funduszu Spójności, jednak

w nowej perspektywie ﬁnansowej(lata2014–2020)

Komisja Europejska proponuje rozszerzenie zawie-

szenia dostępu do środków unijnych – art. 21.6.b pro-

jektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

COM (2011) 615.

Sankcja ta objęłaby zawieszenie zobowiązań nie

tylko z Funduszu Spójności, lecz także ze wszystkich

funduszy strukturalnych i programu rozwoju obsza-

rów wiejskich.

Z perspektywy Polski, jak również

JST, zawieszenie dostępu do środków służących roz-

wojowi jest wysoce niepożądane.

Zaznaczyć należy, że z danych zawartych w przy-

jętych uchwałach JST na 2012 r. w sprawie wielolet-

nich prognoz ﬁnansowychnalata2012–2015wyni-

ka, iż jednostki te nie planują od 2013 r. deﬁcytu.

Oznacza to, że brak przepisów dotyczących omawia-

nej reguły wydatkowej nie będzie miał ujemnych

konsekwencji związanych z uchwaleniem budżetów

przez jednostki samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

1337

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w sprawie dostosowania statutów

polskich związków sportowych

do przepisów ustawy o sporcie (8548)

skiego oraz grupy posłów, o sygn.

SPS-023-8548/12

w sprawie dostosowania statutów polskich związków

informuję, co następuje.

1.

Odnośnie do pytania dotyczącego sposobu mon-

itorowania obowiązku wynikającego z art. 82 ust. 2

i Turystyki zwracało się w sprawie obowiązku dosto-

sowania statutów do wszystkich polskich związków

sportowych dwukrotnie, tj. w dniu 21 marca 2012 r.

oraz 23 maja 2012 r.

2.

Odnośnie do pytania dotyczącego wykreślania

polskich związków sportowych, które nie spełniają

wymogów ustawy o sporcie, z wykazu prowadzonego

przez ministra, należy wskazać, iż stosownie do

art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie z dniem jej wejścia

w życie polskie związki sportowe oraz podmioty

o statusie polskich związków sportowych stały się

polskimi związkami sportowymi w rozumieniu usta-

wy o sporcie.

Należy wskazać, iż sporządzany na pod-

stawie art. 11 ust. 5 wykaz polskich związków spor-

towych ma charakter deklaratoryjny, tj. odzwiercie-

dla istniejący stan prawny.

Wpis do ww. wykazu ist-

niejących związków sportowych nastąpił na mocy

art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie.

Wpis nowych polskich

związków sportowych może nastąpić po uzyskaniu

nim uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw

kultury ﬁzycznejnautworzeniepolskiegozwiązku

sportowego.

Wykreślenie z rejestru może natomiast

nastąpić po likwidacji polskiego związku sportowego

lub na skutek orzeczenia sądu rejestrowego o rozwią-

zaniu polskiego związku sportowego.

Orzeczenie ta-

kie sąd rejestrowy może wydać na wniosek ministra

gdy stwierdzi, że działalność polskiego związku spor-

towego wykazuje rażące lub uporczywe naruszanie

statutem.

Należy stwierdzić, że brak dostosowania

działalności polskiego związku sportowego do wymo-

gów ustawy o sporcie po upływie dwuletniego okresu

przejściowego stanowić będzie naruszenie obowiązu-

jącego prawa i obligować będzie ministra właściwego

do spraw kultury ﬁzycznejdopodjęciaśrodkównad-

zoru przewidzianych w art. 23 ustawy o sporcie,

zgodnie z którym:

Jeżeli działalność władz polskiego związku spor-

towego narusza prawo lub postanowienia statutu

minister właściwy do spraw kultury ﬁzycznej,wza-

leżności od stopnia stwierdzonych nieprawidłowości,

1) udzielenia władzom polskiego związku sporto-

wego upomnienia i zażądania od nich podjęcia dzia-

łań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego

2) wstrzymania wykonania decyzji władz polskie-

4) wystąpienia do sądu rejestrowego z wnioskiem

ku sportowego lub o rozwiązanie polskiego związku

sportowego.

3.

Odnośnie do pytania dotyczącego liczby pol-

skich związków sportowych, które dostosowały swo-

je statuty do wymogów ustawy o sporcie, należy

stwierdzić, iż w okresie od 16 października 2010 r. do

dnia 24 września 2012 r. minister sportu i turystyki

wydał 30 decyzji administracyjnych w przedmiocie

zatwierdzenia zmian w statutach polskich związków

sportowych, 6 decyzji administracyjnych w przed-

miocie odmowy zatwierdzenia zmian w statutach

oraz 5 decyzji w przedmiocie częściowego zatwierdze-

nia zmian statutu.

Należy wskazać, iż z uwagi na

działanie ministra w granicach złożonego wniosku

uzyskanie zatwierdzenia uchwalonych zmian nie jest

równoznaczne z dostosowaniem statutu do wymogów

ustawy o sporcie.

Decyzja administracyjna zatwier-

dzająca konkretne zmiany przedstawione we wnio-

sku oznacza, iż zmiany objęte wnioskiem są zgodne

z obowiązującym stanem prawnym.

Nie przesądza

natomiast faktu, czy statut polskiego związku spor-

towego został dostosowany do wymogów ustawy

o sporcie.

Kwestia ta podlega ocenie władz polskich

związków sportowych i może zostać zweryﬁkowana

w trybie nadzoru ministra właściwego do spraw kul-

tury ﬁzycznejpoupływiedwuletniegookresudosto-

sowawczego.

Należy podkreślić, iż z uzyskiwanych

informacji wynika, że wiele polskich związków spor-

towych podjęło uchwały lub planuje podjęcie uchwał

w przedmiocie zmian statutu w końcu miesiąca wrze-

śnia lub na początku miesiąca października 2012 r.

4.

Odnośnie do pytania dotyczącego funkcjonują-

cych polskich związków sportowych, które nie speł-

niają wymogu przewidzianego w art. 11 ust. 2 pkt 4

ustawy o sporcie, tj. nie posiadają przynależności

do międzynarodowej federacji sportowej działającej

uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski,

zgodnie z posiadanymi informacjami wymogów art. 11

ust. 2 pkt 4 nie spełniają: Liga Obrony Kraju, Polski

Związek Akrobatyki Sportowej, Polski Związek Ju-

-Jitsu, Polski Związek Karate Fudokan, Polski Zwią-

1338

zek Karate Tradycyjnego, Polski Związek Kendo,

Polski Związek Kickboxingu, Polski Związek Kultu-

rystyki, Fitness i Trójboju Siłowego, Polski Związek

Radioorientacji Sportowej, Polski Związek Skibobo-

wy, Polski Związek Psich Zaprzęgów, Polski Związek

Taekwon-do, Polski Związek Tańca Sportowego, Pol-

ski Związek Warcabowy, Polski Związek Wędkarski,

Polski Związek Wu Shu, Polski Związek Muaythai

oraz Polski Związek Snowboardu.

5.

Odnośnie do pytania dotyczącego ewentualne-

go łączenia się polskich związków sportowych można

stwierdzić, iż temat ten jest przedmiotem debat w śro-

dowisku polskich związków sportowych.

O powyż-

szym mogą świadczyć znane ministrowi sportu i tu-

rystyki przykłady podejmowanych działań zmierza-

jących do połączenia Polskiego Związku Akrobatyki

Sportowej z Polskim Związkiem Gimnastycznym,

Polskiego Związku Taekwon-do Olimpijskiego z Pol-

skim Związkiem Taekwon-do (ITF) oraz Polskiego

Związku Karate z Polskim Związkiem Karate Tra-

dycyjnego oraz z Polskim Związkiem Kendo.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

członków kierownictwa

Ministerstwa Spraw Zagranicznych

na zjeździe Polonii i Polaków z zagranicy

oraz polityki w tym zakresie (8552)

terpelację pana posła Tadeusza Iwińskiego (pismo

nr SPS-023-8552/12 z dnia 12 września br.) w spra-

wie nieobecności członków kierownictwa Minister-

stwa Spraw Zagranicznych na zjeździe Polonii i Po-

uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych docenia zna-

czenie i rolę cyklicznych zjazdów Polonii i Polaków

z zagranicy w umacnianiu więzi i komunikacji po-

między krajem przodków oraz przedstawicielami pol-

skiej diaspory na świecie.

Jednym z wyrazów tego

uznania było m.in. sﬁnansowaniezjazduorazwspół-

udział Ministerstwa Spraw Zagranicznych w przygo-

towaniu i jego przeprowadzeniu.

Odnosząc się do interpelacji pana posła, uprzejmie

poinformuję, że zgodnie z wolą organizatorów, zarów-

no Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”, jak i Polonii,

przedstawicielom polskich władz zapewniono udział

w uroczystości rozpoczęcia zjazdu.

Ministerstwo

Spraw Zagranicznych reprezentował pan Jerzy Po-

mianowski, podsekretarz stanu.

Wolą delegatów na IV zjazd było prowadzenie ob-

rad w Pułtusku we własnym gronie, bez udziału go-

ści z zewnątrz i wpływania przez nich na przyjmo-

wane ustalenia.

Ministerstwo uszanowało tę decyzję,

która jest zbieżna z zasadami polityki współpracy

nerskie traktowanie rodaków za granicą przez pol-

skie władze i poszanowanie ich autonomii może gwa-

rantować, że będą wiarygodnymi partnerami dla

władz i społeczeństw państw, w których zamieszku-

ją, a tym samym dobrymi sojusznikami Polski w spra-

wach ważnych dla Polski i Polaków.

Stanowisko MSZ

w tej kwestii zostało docenione przez delegatów,

a podjęte przez niektórych posłów próby naruszenia

niezależności zjazdu poprzez wymuszenie swojego

udziału w obradach spotkały się z krytyką delegatów.

Polonijny współorganizator zjazdu – Rada Polonii

Świata swoją dezaprobatę dla takich poczynań wy-

raziła w piśmie wystosowanym 29 sierpnia br. do mi-

nistra spraw zagranicznych: „Próby wpływania na

treść obrad przez niektórych posłów traktujemy jako

marginalną, niestosowną i z góry skazaną na niepo-

wodzenie ingerencję polityczną, co z całą stanowczo-

ścią ukazały wyniki obrad”.

Urzędnicy Departamentu Współpracy z Polonią

ale zgodnie z wolą organizatorów nie brali udziału

w samych obradach.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych jest w pełni

świadome znaczenia i roli środowisk polonijnych

w utrzymaniu łączności kulturowej, językowej i du-

chowej naszych rodaków z ojczyzną.

Znajduje to swój

wyraz w możliwie różnorodnym wspieraniu przez

rząd i resort spraw zagranicznych współpracy z or-

ganizacjami polonijnymi także w zakresie mediów na

Wschodzie.

W bieżącym roku zgodnie z wolą i decyzją parla-

mentu nastąpiła istotna zmiana w sposobie ﬁnanso-

wego wspierania przez państwo polskie Polonii i Po-

laków za granicą.

Dysponowanie znaczną częścią

środków na wykonywanie zadań polonijnych powie-

rzono MSZ, organowi władzy wykonawczej, a nie tak

jak poprzednio Senatowi RP, organowi władzy usta-

wodawczej.

Rozdział środków na zadania zlecone nastąpił

w ramach publicznego konkursu.

Zgodnie z obowią-

zującym prawem ﬁnansowymzasadykonkursumu-

siały zostać odpowiednio opracowane i dostosowane

do wymogów ustawy o działalności pożytku publicz-

nego i o wolontariacie.

Dotacje udzielane poprzednio

na działalność polonijną przez Senat RP, jako jedyny

wyjątek w tym zakresie, nie podlegały przyznawaniu

1339

w drodze tego rodzaju konkursu i dlatego nie musia-

ły podlegać tak surowym wymogom prawnym.

Zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicz-

nego i o wolontariacie, która jest aktem obowiązują-

cym administrację publiczną przy korzystaniu z dzia-

łalności podmiotów pozarządowych do realizacji za-

dań publicznych, rozdział funduszy polonijnych na-

stępował, jak wyżej wspomniano, w drodze konkursu

publicznego za pośrednictwem organizacji pozarzą-

dowych m.in. tak doświadczonych jak np. Fundacja

„Pomoc Polakom na Wschodzie”, Stowarzyszenie

„Wspólnota Polska” oraz innych kompetentnych pod-

miotów uprawnionych do udziału w konkursie.

Zgod-

nie bowiem z ustawą to pośredniczące podmioty po-

zarządowe powinny były zgłosić do konkursu stosow-

ny projekt, który podlegał ocenie komisji konkurso-

wej.

Warto przy tym podkreślić, że dla tych organi-

zacji było to także nowe doświadczenie.

Zgodnie z zapisami ustawy MSZ opracowało i przed-

granicą w 2012 r.”, w którym wskazało zadania, jakie

zgodnie z polską racją stanu powinny zostać zreali-

zowane.

Po uzgodnieniu ostatecznej wersji planu

w ramach konsultacji społecznych MSZ ogłosiło ww.

publiczny konkurs na realizację programów i projek-

tów z zakresu współpracy z Polonią i Polakami za

granicą.

Plan był podstawą merytoryczną konkursu,

który został ogłoszony 8 marca br. Przez 28 dni wpły-

wały projekty i programy (razem 209) na łączną kwo-

tę ponad 130 mln zł.

W efekcie pracy komisji konkur-

sowej konkurs został rozstrzygnięty po 42 dniach.

Odnosząc się do szczegółów pytań pana posła, na-

leży zwrócić uwagę, że nowy model rozdziału środ-

ków wsparcia dla organizacji polonijnych przez fun-

dacje pośredniczące zapewnił tym organizacjom po-

stulowaną przez nie same większą autonomię dzia-

łania.

W praktyce oznaczało to, że to one, a nie MSZ,

dokonywały ostatecznych rozstrzygnięć, które ze

zgłoszonych w konkursie projektów i w jakiej kwocie

zostaną wybrane do realizacji, a także kiedy tech-

nicznie przekażą im środki ﬁnansowewuzgodnionej

wysokości.

W fundacjach tych, a nie MSZ, należy za-

tem szukać wyjaśnienia decyzji podjętej w konkret-

nej sprawie oraz ewentualnych opóźnień.

Jeśli chodzi o działanie MSZ, to wkrótce po za-

kończeniu tegorocznej procedury konkursowej mi-

nisterstwo zgodnie z prawem poinformowało wszyst-

kich indywidualnych wnioskodawców o akceptacji

lub nieprzyjęciu przez komisję konkursową ich

wniosku.

Oznacza to, że tego typu pozytywną lub

negatywną informację otrzymali konkretni wnio-

skodawcy, którzy byli partnerami docelowych bene-

ﬁcjentów–organizacjipolonijnych,wtymmediów,

a nie wszyscy przedstawiciele mediów polonijnych

na świecie czy konkretnie na Wschodzie.

Niezależ-

nie od indywidualnych powiadomień rozstrzygnię-

cia konkursowe zgodnie z zapisami ustawy zostały

opublikowane na stronach internetowych MSZ i Biu-

letynu Informacji Publicznej oraz wywieszone w sie-

dzibie ministerstwa.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że MSZ, planu-

jąc zadania na rok 2013 ze świadomością, że środki

ﬁnansoweznajdąsięwjegodyspozycji,mogłorozpo-

cząć działania znacznie wcześniej, a nie tak jak w roku

bieżącym, czyli po uchwaleniu budżetu.

Dobiegają

końca konsultacje społeczne „Planu współpracy z Po-

lonią i Polakami za granicą w 2013 r.”.

Konkurs dla

podmiotów pozarządowych na zlecenie zadania pu-

blicznego w tej dziedzinie zostanie ogłoszony już na

początku października, rozstrzygnięty na przełomie

lat 2012/2013, a umowy z polskimi organizacjami po-

zarządowymi zostaną podpisane natychmiast po

uchwaleniu ustawy budżetowej.

W postanowieniach

umów będzie zawarte zobowiązanie dla podmiotów

pozarządowych do terminowego przekazywania środ-

ków docelowym beneﬁcjentomzagranicą.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych traktuje funk-

cjonowanie polskich mediów na Wschodzie jako jeden

z ważnych obszarów współpracy z Polakami za gra-

nicą.

W roku 2012 środki przeznaczone na wspiera-

nie mediów polskich na Wschodzie uzyskały w kon-

kursie te same polskie podmioty pozarządowe, które

otrzymywały środki również z Senatu.

To właśnie te

podmioty zdecydowały, które media i w jakim zakre-

sie wesprą.

Po otrzymaniu informacji, które media

zostały pozbawione wsparcia, MSZ udzieliło im po-

mocy poprzez placówki dyplomatyczne i konsularne.

Niezależnie od tego, debata na temat ﬁnansowania

mediów polonijnych przez Polskę skłoniła nas do pod-

jęcia poważnej dyskusji na temat kondycji tych me-

diów, ich zasięgu i oddziaływania.

Media zostaną

poddane analizie niezależnej instytucji medioznaw-

czej, która ma odpowiedzieć na pytanie, jakie działa-

nia powinny być prowadzone w przyszłości, aby me-

dia te pełniły rolę, którą deklarują.

Doświadczenia z pierwszego publicznego konkursu

pozwolą zarówno MSZ, jak i współpracującym orga-

nizacjom pozarządowym oraz samym ostatecznym

beneﬁcjentomprzeprowadzićdrugąedycjękonkursu

przy pełnym zrozumieniu wszystkich zasad przez naj-

bardziej zainteresowanych.

Konkludując, pozwalam

sobie wyrazić nadzieję, że powyższe wyjaśnienia po-

zwolą lepiej zrozumieć wprowadzoną na mocy decyzji

Sejmu RP nową procedurę rozdziału środków z budże-

tu państwa dla Polonii i Polaków za granicą oraz do-

cenić wysiłek resortu spraw zagranicznych w szybkim

opracowaniu i wdrożeniu, a także dalszym ulepszaniu

stosowania wymaganej prawem procedury.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz

1340

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie planowanej likwidacji

14.

Dywizjonu Artylerii Przeciwpancernej

w Suwałkach w 2016 r.

(8553)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Adama Rybakowicza w sprawie

ciwpancernej w Suwałkach w 2016 r., znak: SPS-023-

-8553/12, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, odpowie-

dzialne za nienaruszalność terytorialną kraju, prze-

chodzą obecnie proces restrukturyzacji i moderniza-

cji technicznej, którego celem jak najlepsze przygoto-

wanie do przeciwstawienia się ewentualnej agresji.

Ponadto, mając na uwadze fakt członkostwa Polski

w NATO i uczestnictwa we wspólnych misjach, pol-

ska armia musi być wyposażona w uzbrojenie i sprzęt

kompatybilny z uzbrojeniem państw sojuszu oraz

spełniający wymogi współczesnego, asymetrycznego

pola walki.

Dotychczasowe decyzje utrzymujące 14.

Dywizjon

Artylerii Przeciwpancernej w garnizonie Suwałki

podyktowane były potrzebą posiadania tego typu

pododdziału w okresie przejściowym, do czasu wpro-

wadzenia na uzbrojenie w pododdziałach ogólnowoj-

skowych środków przeciwpancernych nowej genera-

cji, spełniających wymagania współczesnego pola

walki.

Rozwiązanie to pozwoliło na zużycie, w ra-

mach szkolenia, nieperspektywicznych środków bo-

jowych, co jest rozwiązaniem zdecydowanie tańszym

niż ich utylizacja przez wyspecjalizowane ﬁrmy.

Większość będących na wyposażeniu wskazanego

dywizjonu wyrzutni przeciwpancernych pocisków

kierowanych została wprowadzona do uzbrojenia

w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych.

Ich

możliwości eksploatacyjne zostały wyczerpane, a mo-

dernizacja w związku z przestarzałą technologią nie

jest opłacalna.

Planowane rozformowanie tej jednostki wojsko-

wej nie wynika bezpośrednio z poszukiwania przez

resort obrony narodowej oszczędności (koszt funk-

cjonowania jednostki kształtuje się na poziomie ok.

22 mln zł w skali roku), a przede wszystkim ze zmia-

ny podejścia do operacyjnego wykorzystania odwo-

dów przeciwpancernych, które w poprzedniej doktry-

nie obronnej stanowiły linearny element zatrzyma-

nia (osłabienia) natarcia przeciwnika.

Możliwości podstawowego uzbrojenia pododdzia-

łów determinują kierunki przebudowy struktur or-

ganizacyjnych, zasad ich taktycznego wykorzystania

oraz przesunięcia ciężaru obrony przeciwpancernej

na inne, bardziej mobilne pododdziały wyposażone

w nowoczesne uzbrojenie i systemy walki nowej ge-

neracji.

W związku z tym, utrzymywanie odrębnej,

wyspecjalizowanej w nakreślonym obszarze jednost-

ki wojskowej o bardzo małych możliwościach bojo-

wych jest niezasadne z przyczyn operacyjnych, jak

i ekonomicznych.

Odnosząc się do liczby pracowników cywilnych

zatrudnionych w 14.

Dywizjonie Artylerii Przeciw-

pancernej w Suwałkach, informuję, że na dzień 1 stycz-

nia br. zatrudnionych było w nim 14 osób (12 na eta-

cie, dwie osoby z planu zatrudnienia).

Chciałbym podkreślić, że prowadzone w resorcie

obrony narodowej analizy i prace planistyczne opar-

te są na zasadniczym dokumencie doktrynalnym,

jakim jest Strategia Bezpieczeństwa Narodowego

Rzeczypospolitej Polskiej przyjęta przez Prezydenta

RP w dniu 13 listopada 2007 r.

Realizując postano-

wienia tego dokumentu struktura i funkcjonowanie

Sił Zbrojnych RP dostosowywane są do zmian za-

chodzących w środowisku bezpieczeństwa, poprzez

wdrażanie kolejnych programów rozwoju sił zbroj-

nych.

Aktualnie realizowany jest „Program rozwo-

ju Sił Zbrojnych RP w latach 2009–2018”, na pod-

stawie którego rozformowaniu bądź przeformowa-

niu ulega część jednostek wojskowych, ale także

formowane są nowe.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

w sprawie budowy obwodnicy Augustowa (8554)

-8554/12, przy którym przekazano interpelację posła

Adama Rybakowicza dotyczącą budowy obwodnicy

Augustowa, uprzejmie przekazuję informacje w przed-

miotowej sprawie.

Należy wskazać, że w chwili obecnej realizowany

jest program wieloletni pn. „Program budowy dróg

Program zakłada stworzenie sieci sprawnych po-

łączeń autostradowych, dróg ekspresowych i dróg

1341

krajowych, jak i remont już istniejących oraz podno-

szenie ich standardu poprzez zmianę parametrów

technicznych.

Zasadniczym celem podejmowanych

wyższych niż obecnie parametrach użytkowych, w tym

powstanie zasadniczego szkieletu dróg o dużej prze-

pustowości stanowiącego sieć połączeń pomiędzy naj-

większymi ośrodkami gospodarczymi kraju.

Na sku-

tek realizacji planu inwestycyjnego oraz działań pre-

wencyjnych w znacznym stopniu wzrośnie również

poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zadanie polegające na budowie obwodnicy Augu-

stowa w ciągi drogi ekspresowej S61 i drogi krajowej

nr 8 zostało ujęte w załączniku nr l do programu,

czyli na liście zadań, których realizacja rozpocznie

się przed 2013 r.

Ujęcie zadania w załączniku nr 1

oznacza, że przedmiotowy projekt ma zapewnione

ﬁnansowanienarealizacjęwramachlimituokreślo-

nego przez Radę Ministrów na kwotę 82,8 mld zł.

W chwili obecnej dla przedmiotowego zadania

prowadzone są prace projektowe związane z opraco-

waniem dokumentacji technicznej i uzyskaniem de-

cyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej,

prowadzone przez wykonawcę – ﬁrmęBudimexSA

w oparciu o umowę zawartą w dniu 11 marca 2011 r.

Przedmiotowa umowa została zawarta w systemie

„Projektuj i buduj”.

Zakłada on, że wykonawca sam

projektuje drogę, którą następnie buduje, dzięki cze-

mu inwestycja realizowana jest w szybszym tempie.

Należy wskazać, że aktualnie prace projektowe

znajdują się na końcowym etapie i w dniu 16 kwietnia

br. złożony został do Podlaskiego Urzędu Wojewódz-

kiego wniosek o wydanie zezwolenia na realizację

inwestycji drogowej, którego uzyskanie przewidywa-

ne jest do końca 2012 r.

Wydanie przedmiotowej de-

cyzji oznaczało będzie przejęcie nieruchomości pod

budowę przedmiotowej drogi, które na mocy prawa

przejdą na własność Skarbu Państwa i umożliwi roz-

poczęcie przekazywania placu budowy.

Ułatwi też

prowadzenie badań geotechnicznych i archeologicz-

nych na działkach tych właścicieli, którzy do tej pory

odmawiali wstępu na swój teren.

Z wniosku o zezwo-

lenie na realizację inwestycji drogowej wyodrębniony

został węzeł Augustów (rozjazd na Łomżę i Biały-

stok).

Po konsultacjach społecznych oraz w wyniku

dodatkowych analiz zapadła decyzja o zmianie jego

rozwiązań konstrukcyjnych.

Obecnie przygotowywa-

ny projekt zakłada, że kierunek Raczki – Białystok

zostanie poprowadzony górą, natomiast kierunek

Augustów – Łomża dołem.

Takie rozwiązanie zmniej-

szy zajętość terenu, a tym samym skalę wykupów

oraz umożliwi normalne funkcjonowanie dotychczas

istniejących tam podmiotów gospodarczych.

Zgodnie z zatwierdzonymi harmonogramami ro-

bót oraz z zapisami kontraktu zakończenie realizacji

zadania budowy obwodnicy Augustowa przewidywa-

ne jest na wrzesień 2014 r.

Odnosząc się do kwestii dopilnowania terminowe-

go wykonywania inwestycji, chciałbym poinformo-

wać, iż resort transportu jako odpowiedzialny za re-

alizację rządowego „Programu budowy dróg krajo-

wych na lata 2011–2015” na bieżąco monitoruje i nad-

zoruje realizację inwestycji drogowych, w tym rów-

nież obwodnicy Augustowa.

Celem działań w sferze

realizacji inwestycji drogowych jest m.in. zapewnie-

nie terminowej i właściwej realizacji inwestycji, mi-

nimalizowanie ryzyka opóźnień oraz rzetelna wery-

ﬁkacjaibezzwłocznedokonywaniepłatnościwyko-

nawcom.

W celu sprawowania nadzoru nad termino-

wą i zgodną z prawem realizacją projektów powoły-

wani są inżynier kontraktu oraz kierownik projektu

ze strony GDDKiA.

Cyklicznie również odbywają się

posiedzenia rad budowy z udziałem zamawiającego,

wykonawców oraz nadzoru inwestorskiego i autor-

skiego, na których na bieżąco omawiana jest sytuacja

na placach budów.

Jednocześnie na wielu kontrak-

tach w cyklu cotygodniowym odbywają się z inicjaty-

wy inżyniera kontraktu narady techniczne.

Należy wskazać, że przetargi publiczne organizo-

wane przez GDDKiA opierają się na obowiązujących

przepisach prawa, w tym w szczególności ustawy

Prawo zamówień publicznych.

Potwierdziły to wielo-

krotnie kontrole przeprowadzane w ramach audytu

wewnętrznego, jak również przez podmioty zewnętrz-

ne, w tym przez Najwyższą Izbę Kontroli.

Należy

wskazać, że kryterium ceny nie jest jedynym stoso-

wanym do weryﬁkacji ofert składanych w ramach

postępowań przetargowych.

Kryterium ceny w pre-

cyzyjny i wyczerpujący sposób opisuje przedmiot za-

mówienia oraz przyczynia się do racjonalizacji wy-

datków publicznych, zwłaszcza w sytuacji ściśle okre-

ślonych limitów ﬁnansowych.

Podkreśleniawymaga

jednak fakt, że oprócz kryterium ceny GDDKiA przy

opisywaniu warunków udziału w postępowaniu o udzie-

lenie zamówienia publicznego stosuje również inne

kryteria, takie jak: średni roczny przychód, własne

środki ﬁnansowe,potencjałkadrowy,doświadczenie

zawodowe ﬁrmy.

Jednocześnie należy wskazać, że ocena podmio-

tów biorących udział w postępowaniu przetargowym

dokonywana jest przez zamawiającego (GDDKiA) na

etapie oceny spełniania przez wykonawcę warunków

i wszystkich wymogów zamawiającego określonych

w trybach przetargowych w ogłoszeniu o zamówieniu

w specyﬁkacjiistotnychwarunkówzamówienia(SIWZ)

i w całej dokumentacji przetargowej.

W szczególności

oceniane są warunki dotyczące: posiadanej wiedzy

i doświadczenia, dysponowania odpowiednim poten-

cjałem technicznym oraz zasobami kadrowymi zdol-

nymi do wykonania zamówienia oraz sytuacji ekono-

micznej i ﬁnansowej.

Ponadtowykonawcamusiudo-

kumentować odpowiednią ilość realizacji inwestycji

podobnych do przedmiotu zamówienia, zrealizowa-

nych w terminie, w odpowiednim standardzie jako-

ściowym.

W kwestiach dotyczących budowy obwodnicy Au-

gustowa na całym odcinku w przekroju dwujez-

dniowym należy wskazać, że przedmiotowy projekt

o łącznej długości 36,3 km realizowany jest w ciągu

dwóch dróg krajowych: drogi nr 61 o długości 13 km

1342

na parametrach drogi ekspresowej i drogi nr 8 o dłu-

gości 23,3 km na parametrach drogi klasy GP (główna

ruchu przyspieszonego).

Realizacja przedmiotowego

projektu na takich parametrach technicznych wynika

m.in. z uwarunkowań środowiskowych, które stano-

wiły bezpośrednią podstawę wyboru obecnego prze-

biegu drogi (przez m.

Raczki) omijającego rejony cen-

ne przyrodniczo, w tym Dolinę Rospudy.

Przedmioto-

we wynika również z zapisów rozporządzenia Rady

poz. 1334, z późn. zm.) określającego docelowy układ

dróg szybkiego ruchu na terenie Polski, zgodnie z któ-

rym droga krajowa nr 61 na przedmiotowym odcinku

jest drogą ekspresową, zaś droga krajowa nr 8 jako

droga ekspresowa swój bieg kończy w Białymstoku,

a dalej posiada parametry drogi klasy GP.

Odnosząc się do problematyki planów związanych

z trasą Via Baltica, należy wskazać, że realizacja czę-

ści odcinków dróg krajowych nr 8 (S8) i nr 61 (S61),

którymi na terenie Polski biegnie ta trasa, została

zakończona, na części prowadzone są prace budow-

lane, zaś dla pozostałych prowadzone są prace przy-

gotowawcze.

Należy wskazać, że realizacja poszcze-

gólnych odcinków dróg krajowych, którymi przebiega

trasa Via Baltica, prowadzona jest zgodnie z obowią-

zującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz do-

brymi praktykami, a także oparta jest na szczegóło-

wych analizach i ocenie stanu przygotowania po-

szczególnych odcinków, z jednoczesnym uwzględnie-

niem możliwości zabezpieczenia odpowiednich środ-

ków ﬁnansowych.

Realizacja przedmiotowej trasy

będzie stanowiła jedno z priorytetowych zadań przy

wykorzystaniu środków w ramach kolejnej perspek-

tywy ﬁnansowej.

Należy również podkreślić, że w chwili obecnej

opracowywane są plany na nową perspektywę ﬁnan-

sową na lata 2014–2020 i realizacja poszczególnych

projektów inwestycyjnych w tych ramach czasowych

presowa S61 została zgłoszona do współﬁnansowania

w ramach nowo tworzonego instrumentu infrastruk-

turalnego Connecting Europe Facility – instrumentu

„Łącząc Europę” (CEF) – funduszu rozbudowy infra-

strukturalnej ściśle związanego z polityką spójności,

który ma wspierać przedsięwzięcia o kluczowym zna-

czeniu dla Europy.

Ideą CEF jest wzmocnienie sieci

transportowo-komunikacyjnej poprzez rozbudowę

infrastruktury transportowej, połączeń energetycz-

nych oraz rozwiązań z zakresu technologii informa-

cyjno-komunikacyjnych.

CEF miałby być zarządzany

centralnie przez KE w latach 2014–2020.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

w sprawie sześciolatków w pierwszej klasie

szkoły podstawowej w roku szkolnym 2012/2013

(8557)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8557/12) w sprawie sześciolatków w pierwszej

2013, wyjaśniam, co następuje.

Zgodnie z ustawą z dnia 27 stycznia 2012 r. zmie-

176) o dwa lata wydłużono okres, w którym o podję-

ciu nauki w szkole podstawowej przez dziecko sze-

ścioletnie decydują rodzice.

Obowiązek szkolny dla

dzieci sześcioletnich zostanie wprowadzony od 1 wrze-

śnia 2014 r., czyli będzie dotyczył dzieci urodzonych

w 2008 r. i później.

Z danych zebranych od kuratorów oświaty (stan

na 4 września 2012 r.) wynika, że obowiązek szkolny

w roku szkolnym 2012/2013 realizuje 62 241 dzieci

sześcioletnich.

Dane te zostaną zweryﬁkowanepo

30 września br.

Z danych GUS wynika, że populacja dzieci uro-

dzonych w roku 2008, czyli potencjalnych uczniów

szkolnym 2014/2015, wynosi 414 471.

Dane te oczy-

wiście są tylko danymi prognostycznymi.

Nie uwzględ-

niają bowiem dzieci, które będą miały odroczony obo-

wiązek szkolny.

Zakłada się, że jest to od 1% do 2%

populacji.

W związku z trwającym procesem obniżenia wie-

ku spełniania obowiązku szkolnego minister edu-

kacji narodowej gromadzi i analizuje informacje

dotyczące:

— realizowania podstawy programowej wychowa -

nia przedszkolnego i kształcenia ogólnego w poszcze-

gólnych typach szkół, szczególnie w klasach I–III

szkoły podstawowej,

— tworzenia bezpiecznych i higienicznych warun -

ków pracy w szkołach,

— organizowania zajęć dodatkowych, opieki świe -

tlicowej, dożywiania i dystrybucji pomocy mate-

rialnej,

— sposobu wykorzystania przez organy prowa -

dzące przedszkola i szkoły podstawowe dostępnych

środków ﬁnansowychwpływającychnajakośćedu-

kacji wczesnoszkolnej.

Informacje w powyższym zakresie uzyskiwane są

m.in. przez monitorowanie wdrażania podstawy pro-

gramowej wychowania przedszkolnego i kształcenia

nych z systemu informacji oświatowej i kontroli pro-

1343

wadzonych przez Główny Inspektorat Sanitarny oraz

sprawozdań z realizacji programów rządowych.

Analiza dostępnych danych wskazuje na poprawę

jakości opieki i pomocy materialnej w szkołach, po-

prawę w zakresie bazy materialnej i warunków sa-

nitarno-higienicznych oraz indywidualne podejście

do ucznia w zakresie pomocy psychologiczno-pedago-

gicznej.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie posiada

kompetencji w zakresie gromadzenia danych doty-

czących liczby dzieci, które nie rozpoczęły nauki

w klasie pierwszej i nie są przyjmowane do oddziałów

przedszkolnych w roku szkolnym 2012/2013.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie kosztów związanych

z nauczaniem religii i etyki (8558)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8558/12) w sprawie kosztów związanych z na-

uczaniem religii i etyki, uprzejmie wyjaśniam.

1.

Nauczanie religii i etyki w szkołach prowadzo-

nych przez jednostki samorządu terytorialnego na

terenie województwa podlaskiego w latach szkolnych

2009/2010 – 2011/2012 realizowane było w następu-

jącym wymiarze etatowym:

Nauczyciele etyki i religii w etatach w szkołach publicznych prowadzonych

przez j.s.t. wg SIO stan na 30 września danego roku

(z uwzględnieniem przypadających na te etaty godzin ponadwymiarowych)

Województwo podlaskie

Rok szkolny

nauczyciel

stażysta

nauczyciel

kontraktowy

nauczyciel

mianowany

Razem

2009/2010 44,25 179,94 300,33 317,59 842,11

2010/2011 47,44 157,73 265,39 344,57 815,13

2011/2012 41,66 154,95 235,40 374,27 806,27

2.

Roczny kalkulacyjny koszt wynagrodzeń dla

takich liczb etatów nauczycieli, wraz z pochodnymi

od tych wynagrodzeń i innymi świadczeniami należ-

nymi nauczycielom, w warunkach września każdego

roku wynosił:

— w roku szkolnym 2009/2010 – 44 507 165 zł,

— w roku szkolnym 2010/2011 – 46 786 813 zł,

— w roku szkolnym 2011/2012 – 50 166 295 zł.

3.

Liczba uczniów uczęszczających na lekcje etyki

nie jest znana.

Dane takie nie są gromadzone, podob-

nie jak nie są gromadzone dane o liczbie uczniów

uczęszczających na lekcje religii.

4.

Liczba szkół dla dzieci i młodzieży, w których pro-

wadzone są zajęcia z etyki, według stanu na 30 wrze-

śnia 2011 r. przedstawiona jest w tabeli poniżej:

Typ szkoły

Liczba

szkół

Liczba szkół

ogółem

2/3 w%

1 2 3 4

Szkoła podstawowa 356 13 685 2,60%

Gimnazjum 390 7254 5,38%

Zasadnicza szkoła zawodowa 47 1753 2,68%

Liceum ogólnokształcące 330 2331 14,16%

Liceum proﬁlowane 17 362 4,70%

Technikum 123 2060 5,97%

Liceum ogólnokształcące uzupełniające

2 87 2,30%

Technikum uzupełniające dla

absolwentów zasadniczych szkół

1 95 1,05%

Szkoła policealna (ponadgimnazjalna) 2 426 0,47%

Razem 1268 28 053 4,52%

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie wysokich kosztów wyprawki

do szkoły podstawowej (8559)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8559/12) w sprawie wysokich kosztów wypraw-

ki do szkoły podstawowej, uprzejmie informuję.

W 1999 r. przeprowadzona została reforma edu-

kacji, która wprowadziła zasadę pluralizmu na ryn-

ku podręczników szkolnych.

Powstała bardzo bogata

i zróżnicowana oferta podręczników szkolnych, z któ-

rej nauczyciele mogą korzystać w zależności od pre-

ferowanych metod nauczania i potrzeb uczniów.

Celem tego działania było zapewnienie nauczycie-

lom dostępu do jak najpełniejszej oferty dydaktycznej

i umożliwienie wyboru najlepszego podręcznika, do-

stosowanego do potrzeb danej grupy uczniów.

Z tego

też względu Ministerstwo Edukacji Narodowej nie

planuje ograniczania liczby podręczników dopuszczo-

nych do użytku szkolnego, natomiast ograniczyło

1344

wprowadzanie przez wydawców ciągłych zmian w pod-

ręcznikach.

Pragnę poinformować pana posła, że 18 lipca br.

weszło w życie nowe rozporządzenie ministra eduka-

wania przedszkolnego i programów nauczania oraz

(Dz. U. poz. 752), które w § 12 ust. 6 stanowi, że

wniosek o dopuszczenie do użytku szkolnego kolej-

nych wydań podręcznika zmienionych w części sta-

nowiącej nie więcej niż 20% objętości nie może być

złożony przed upływem 3 lat od dnia dopuszczenia

podręcznika do użytku szkolnego.

Ułatwi to nauczy-

cielom i rodzicom wykorzystanie i zakup podręczni-

ków używanych.

wo wyboru podręcznika spośród podręczników do-

puszczonych do użytku szkolnego, a zatem decyzja,

należy do nauczyciela, i nie ma formalnych prze-

szkód, aby nauczyciele wybierali w kolejnych latach

te same podręczniki.

Jednym ze sposobów obniżenia kosztów związa-

nych z zakupem podręczników jest obrót używanymi

podręcznikami.

Dyrektor szkoły, zgodnie z art. 22b

ustawy o systemie oświaty, może podejmować dzia-

łania organizacyjne umożliwiające obrót używanymi

Należy zwrócić także uwagę, że wymiana pod-

ręczników w związku z nową podstawą programową

odbywa się sukcesywnie.

W roku szkolnym 2012/2013 konieczność wymia-

ny podręczników dotyczy uczniów, którzy uczą się

w klasach IV szkół podstawowych i w klasach I szkół

ponadgimnazjalnych.

Uczniowie klas I, II i III szkół

podstawowych oraz klas I, II i III gimnazjum mają

już możliwość odkupienia używanych podręczników

od swoich starszych kolegów.

Uczniowie pozostałych

klas wszystkich typów szkół uczą się według dotych-

czasowej podstawy programowej i również mogą ko-

rzystać z używanych podręczników.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę pana posła,

że w 2012 r., w związku z rządowym programem roz-

nych „Cyfrowa szkoła” rozpoczęte zostały prace nad

przygotowaniem nowego projektu systemowego współ-

ﬁnansowanegoześrodkówEuropejskiegoFunduszu

Społecznego, który zakłada opracowanie interaktyw-

nych i multimedialnych e-podręczników przeznaczo-

nych do nauczania wybranych przedmiotów na po-

Projekt systemowy „E-podręczniki do kształcenia

-zasoby edukacyjne, w tym e-podręcznik”, którego

celem jest rozszerzenie oferty publicznych elektro-

nicznych zasobów edukacyjnych, w tym zapewnienie

Podręczniki będą zamieszczone na publicznym,

wolnym miejscu i czasie.

Powstałe w ramach projek-

tu e-podręczniki będą udostępnione na podstawie

wiskach programowych i platformach sprzętowych

(komputery, tablety, czytniki e-książek).

Projekt zakłada opracowanie elektronicznych

ręczniki wytworzone w ramach projektu będą dosto-

sowane do potrzeb uczniów niepełnosprawnych,

Ponadto uprzejmie informuję, że od wielu lat Mi-

nisterstwo Edukacji Narodowej prowadzi działania,

których celem jest wyrównywanie szans edukacyj-

nych uczniów, szczególnie pochodzących z rodzin

Kontynuacja realizowanego od wielu lat rządowe-

go programu pomocy uczniom „Wyprawka szkolna”

w znacznym stopniu pomaga wyrównywać dyspro-

porcje dotyczące dostępu uczniów do podręczników.

W roku szkolnym 2012/2013 pomoc skierowana jest

do trzech grup wiekowych: uczniów z klas I–III szko-

ły podstawowej oraz uczniów, którzy w roku szkol-

nym 2012/2013 rozpoczną naukę według nowej pod-

stawy programowej, tj. kształcenie ogólne na pozio-

ponadgimnazjalnej, tj. zasadniczej szkoły zawodowej,

1345

W 2012 r. „Wyprawka szkolna” realizowana jest

na podstawie przyjętych 14 czerwca 2012 r. przez

Radę Ministrów:

1.

Uchwały nr 93/2012 w sprawie rządowego

2.

Rozporządzenia w sprawie szczegółowych wa-

runków udzielania pomocy ﬁnansowejuczniomna

zakup podręczników.

W 2012 r. odbiorcami programu są:

1) uczniowie rozpoczynający w roku szkolnym

2) uczniowie słabowidzący, niesłyszący, z upośle-

sprawnymi”, uczęszczający w roku szkolnym 2012/

nadgimnazjalnych, dla dzieci i młodzieży, lub do

nokształcących szkół muzycznych II stopnia, ogólno-

nych dalej „szkołami artystycznymi”.

Doﬁnansowaniezakupupodręcznikówwynosi:

456 zł.

W przypadku kryteriów zawartych w ustawie

zmiana nastąpi od 1 listopada i zmieni się z 504 zł net-

Zapisy programu nie ograniczają możliwości ubie-

gania się o pomoc również uczniom, którzy będą speł-

niać nowe zweryﬁkowane kryteria dochodu odpo-

wiednio od 1 października lub 1 listopada 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

w sprawie omijania prawa i wykorzystywania luk

w przepisach przez urzędników

organów skarbowych (8560)

023-8560/12, interpelacją posła na Sejm Rzeczypo-

spolitej Polskiej pana Adama Rybakowicza w sprawie

1346

przez urzędników organów skarbowych uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Ad 1.

Czy gminy mogą wzywać podatników do

złożenia dokumentów, przede wszystkim ewidencji

środków trwałych?

poz. 749) organem podatkowym, stosownie do swojej

właściwości, jest wójt, burmistrz (prezydent miasta),

pierwszej instancji oraz samorządowe kolegium od-

woławcze jako organ odwoławczy od decyzji wójta,

szałka województwa.

Samorządowe organy podatkowe korzystają na rów-

ni z państwowymi organami podatkowymi z upraw-

nień przysługujących na podstawie Ordynacji podat-

kowej w zakresie czynności podejmowanych w postę-

powaniu podatkowym, kontroli podatkowej i czynno-

ściach sprawdzających.

W szczególności gminne or-

gany podatkowe, zgodnie z art. 122 Ordynacji podat-

kowej, w toku postępowania podejmują wszelkie

niezbędne działania zmierzające do dokładnego wy-

jaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy

w postępowaniu podatkowym.

W tym celu organ po-

datkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczer-

pujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187

§ 1 Ordynacji podatkowej), a dowodami w postępo-

waniu podatkowym mogą być w szczególności księgi

podatkowe, w tym ewidencje, takie jak np. ewidencja

środków trwałych.

Ewidencja taka może stanowić

dowód w postępowaniu podatkowym prowadzonym

przez samorządowy organ podatkowy w sprawie wy-

sokości należnego podatku od nieruchomości od bu-

dowli lub ich części związanych z prowadzeniem dzia-

łalności gospodarczej.

Podstawą opodatkowania ta-

co do zasady jest wartość, o której mowa w przepisach

nia roku podatkowego, stanowiąca podstawę oblicza-

nia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o od-

pisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowi-

zacyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, wezwanie podatnika

do złożenia dokumentów niezbędnych dla wyjaśnie-

nia stanu faktycznego i prawnego, np. w trakcie pro-

wadzonego postępowania podatkowego w sprawie

wysokości należnego podatku od nieruchomości

(w tym np. ewidencji środków trwałych), znajduje

oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Ad 2. i 3.

Czy składanie wyjaśnień, stosowane

również przez urzędy skarbowe, w celu wymuszenia

przekazania pewnych informacji jest zgodne z obo-

wiązującymi przepisami?

W jaki sposób Ministerstwo

Finansów planuje wyeliminować ten problem?

Podstawę prawną do żądania przez organ podat-

kowy złożenia wyjaśnień stanowi art. 155 § 1 ustawy

Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z tym przepisem or-

ślonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub

Treść powyższego przepisu zakreśla ramy prawne

wezwania przez organ strony lub innej osoby do zło-

żenia wyjaśnień.

Możliwość wzywania strony lub in-

nych osób do złożenia wyjaśnień jest ograniczona do

sytuacji, gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu

stąpienia w konkretnym przypadku tej przesłanki

pozostaje w gestii organu podatkowego.

Przy doko-

nywaniu tej oceny organ podatkowy jest zdetermino-

Ordynacji podatkowej.

Wskazany przepis obliguje or-

gany podatkowe do podejmowania wszelkich nie-

zbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia

nięciem powyższej zasady jest reguła, ukonstytuowa-

na w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegająca

na nałożeniu na organy obowiązku zebrania i rozpa-

trzenia w sposób wyczerpujący całego materiału

(tzw. zasada zupełności materiału dowodowego).

Przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie rozgra-

niczają składanie przez stronę wyjaśnień w toku po-

stępowania podatkowego od instytucji przesłuchania

strony w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej.

Zgod-

nie z powołanym przepisem organ podatkowy może

świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przy-

musu.

Wyjaśnienia, w odróżnieniu od dowodu w po-

staci przesłuchania strony, nie mają waloru środka

dowodowego.

Wyjaśnienia są istotnym, doraźnym

środkiem umożliwiającym komunikację organu po-

datkowego ze stroną.

Kształtują przedmiot i zakres

postępowania dowodowego, przez co umożliwiają or-

ganowi sformułowanie tez dowodowych i określenie

kierunku postępowania dowodowego.

Wyjaśnienia

mogą służyć ustaleniu procesowo istotnych okolicz-

ności, jednak nie zastępują dowodu z przesłuchania

strony.

Zarówno w przypadku przesłuchania, jak

i wyjaśnień strona wypowiada się we własnej spra-

wie, aczkolwiek przesłuchanie dokonywane jest pod

szywych zeznań.

Jednakże przesłanką przesłuchania

jest zgoda strony.

Inaczej jest w przypadku wyja-

śnień.

Nie ma tu rygoru odpowiedzialności karnej za

jednak strona ma obowiązek udzielić wyjaśnień.

W przypadku bezzasadnej odmowy złożenia wyja-

śnień strona może ponieść konsekwencje w postaci

kary porządkowej przewidzianej w art. 262 § 1 Or-

dynacji podatkowej.

Reasumując, wezwanie do złożenia wyjaśnień sta-

nowi prawną formę działania organów podatkowych

1347

ukierunkowaną na realizację zasady prawdy obiek-

tywnej i zasady zupełności materiału dowodowego.

Trudno tu więc doszukać się problemu, który wyma-

gałby wyeliminowania.

Warto zaznaczyć, że tego ro-

dzaju instytucja funkcjonuje również na gruncie Ko-

deksu postępowania administracyjnego.

Ad 4.

Jakie są plany ministerstwa, by wymusić na

organach podatkowych stosowanie się do wyroków

Trybunału Konstytucyjnego?

Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc

ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), co ozna-

cza, iż od momentu ich ogłoszenia w Dzienniku

Ustaw mają być stosowane i respektowane przez

wszystkie organy administracji publicznej.

Dotyczy

to również organów podatkowych.

Na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa nakaz

respektowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego

przez organy podatkowe funkcjonuje w postaci regu-

lacji prawnych uwzględniających skutki tych orze-

czeń.

Przepis art. 74 Ordynacji podatkowej przewi-

duje tryb umożliwiający zwrot nadpłaty podatnikowi,

jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Try-

bunału Konstytucyjnego.

W przypadku, gdy podat-

nik w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytu-

cyjnego złoży wniosek o zwrot nadpłaty i okaże się,

że nadpłata powstała przez pobranie podatku na pod-

stawie przepisu uznanego za niekonstytucyjny, organ

podatkowy nie może odmówić zwrotu tej nadpłaty.

Z kolei w sprawie zakończonej decyzją ostateczną or-

gan podatkowy jest zobligowany wznowić postępo-

wanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie

czypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyﬁkowanąumo-

wą międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny

(art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej).

Wznowie-

nie postępowania w tym przypadku następuje na żą-

danie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia

Powyższe uregulowania w wystarczającym stop-

niu zapewniają uwzględnianie przez organy podat-

kowe orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego.

Ponadto uprzejmie informuję, że nie są mi znane

przypadki, aby organy podatkowe nie stosowały się

do wyroków Trybunału Konstytucyjnego dotyczą-

cych przepisów podatkowych.

W interpelacji nie

wskazuje się chociażby przykładów takiego zachowa-

nia organów podatkowych.

Jeżeli panu posłowi zna-

ne są takie przypadki, to proszę o ich wskazanie.

Ad 5.

Ile jest w tej chwili postępowań karnych in

rem, przed terminem przedawnienia zobowiązania

podatkowego?

Z uzyskanych informacji z izb skarbowych zebra-

nych dla potrzeb postępowania przed Trybunałem

Konstytucyjnym wynika, że w latach 2009–2010

w ok. 600 sprawach nastąpiło zawieszenie biegu ter-

minu przedawnienia zobowiązania podatkowego na

Dodatkowo informuję, iż spośród ogólnej liczby

postępowań przygotowawczych wszczętych przez in-

spektorów kontroli skarbowej w 2012 r. w chwili

obecnej toczy się 25 takich postępowań, gdzie termin

przedawnienia zobowiązania podatkowego upływa

z końcem bieżącego roku, brak jest decyzji podatko-

wej, a postępowanie znajduje się w fazie in rem.

Ad 6.

Jaki jest pomysł ministerstwa na walkę

z dobrowolną interpretacją przepisów przez organy

podatkowe?

W celu zapewnienia jednolitej wykładni przepi-

sów prawa podatkowego przez organy podatkowe

z dniem 1 lipca 2007 r. do polskiego systemu podat-

kowego została wprowadzona aktualnie funkcjonu-

jąca instytucja wydawania przez ministra ﬁnansów

ogólnych i indywidualnych interpretacji przepisów

prawa podatkowego (art. 14a–14p ustawy Ordynacja

podatkowa).

Stanowi to odpowiedź ustawodawcy na

liczne postulaty podatników mających problemy

z wykładnią oraz stosowaniem złożonych przepisów

podatkowych.

Ponadto instytucja ta, zapewniając

podatnikom pomoc w stosowaniu skomplikowanych

i hermetycznych przepisów prawa podatkowego, sta-

nowi także istotny element eliminowania ewentual-

nych rozbieżności interpretacyjnych organów podat-

kowych.

Zgodnie z art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa

minister właściwy do spraw ﬁnansów publicznych

dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepi-

gólności ich interpretacji z urzędu lub na wniosek,

nału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału

Na podstawie zaś art. 14b § 1 Ordynacji podatko-

wej minister właściwy do spraw ﬁnansów publicz-

nych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wyda-

je w jego indywidualnej sprawie pisemną interpreta-

cję przepisów prawa podatkowego (interpretację in-

dywidualną).

Wniosek o wydanie interpretacji indy-

widualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycz-

nego lub zdarzeń przyszłych.

Stosownie natomiast do art. 14e § 1 ww. ustawy

minister właściwy do spraw ﬁnansów publicznych

wość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo

go Trybunału Sprawiedliwości.

Ponadto należy podkreślić, iż w celu zapewnienia

jednolitej wykładni przepisów prawa podatkowego

wprowadzono centralny model wydawania interpre-

tacji indywidualnych, przenosząc ten obowiązek z na-

czelników urzędów skarbowych i celnych.

Na mocy

zaś delegacji zawartej w art. 14b § 6 Ordynacji podat-

kowej w celu zapewnienia jednolitości wydawanych

interpretacji oraz usprawnienia obsługi wnioskodaw-

ców minister ﬁnansów upoważnił do wydawania

w jego imieniu interpretacji indywidualnych pięciu

1348

dyrektorów izb skarbowych: w Bydgoszczy, Katowi-

cach, Łodzi, Poznaniu i w Warszawie, w których

strukturach zostały wyodrębnione wyspecjalizowane

biura krajowej informacji podatkowej.

Możliwość ta

została zrealizowana w rozporządzeniu ministra ﬁ-

nienia do wydawania interpretacji przepisów prawa

Przepisy regulujące tryb wydawania interpretacji

ogólnych i indywidualnych przepisów prawa podat-

kowego obligują również do ich publikowania w Biu-

letynie Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów

po usunięciu danych identyﬁkującychwnioskodawcę,

a w przypadku interpretacji ogólnych także w Dzien-

niku Urzędowym Ministra Finansów (art. 14i § 1–3

ustawy Ordynacja podatkowa).

Oznacza to, iż zapo-

znać się ze stanowiskami w nich wyrażonymi o za-

kresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego

w określonych stanach faktycznych lub zdarzeniach

przyszłych mogą zarówno podatnicy, jak również ad-

ministracja podatkowa.

Upublicznienie wydawanych

interpretacji indywidualnych i ogólnych umożliwia

zatem korzystanie z nich wszystkim podatnikom, nie

tylko tym, którzy wystąpili z wnioskiem.

Mogą oni

bowiem tą drogą zapoznać się z poglądami ministra

ﬁnansówiorganówupoważnionychnaokreśloneza-

gadnienia podatkowe.

Jednocześnie ma to także pod-

stawowe znaczenie dla jednolitego stosowania prawa

podatkowego przez wszystkie organy podatkowe.

Należy zauważyć, że Ministerstwo Finansów pro-

wadzi stały nadzór nad jednolitością i prawidłowo-

ścią interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W przypadku stwierdzenia rozbieżności lub niepra-

widłowości w wydanych interpretacjach indywidual-

nych minister ﬁnansówdokonujezmianyzurzędu

nieprawidłowej interpretacji, zgodnie z art. 14e § 1

ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponadto w celu zapewnienia jednolitego stosowa-

nia przepisów prawa podatkowego przez organy po-

datkowe oraz organy kontroli skarbowej minister

ﬁnansówwydajeinterpretacjeogólne.

Wokresieod

1 lipca 2007 r. do 31 sierpnia 2012 r. zostało wyda-

nych z urzędu 35 interpretacji ogólnych, które doty-

czą szerokiego spektrum zagadnień z zakresu prawa

podatkowego.

Dodatkowo z dniem 1 stycznia 2012 r. została

wprowadzona możliwość występowania do ministra

ﬁnansówzwnioskiemowydanieinterpretacjiogól-

nej.

We wniosku o wydanie interpretacji ogólnej na-

leży przedstawić zagadnienie, wskazać przepisy pra-

wa podatkowego wymagające wydania interpretacji

ogólnej oraz wskazać przypadki niejednolitego stoso-

wania przepisów prawa podatkowego w określonych

dywidualnych wydanych przez organy podatkowe

nach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych oraz

takich samych stanach prawnych.

W okresie od 1 stycz-

rozpatrzenia złożonych wniosków zostało już wyda-

nych przez ministra ﬁnansówpięćinterpretacjiogól-

nych na wniosek.

Ad 7.

Czy organy podatkowe szkolą swój personel

pod kątem precyzyjnej interpretacji przepisów?

Dążąc do zapewnienia jednolitości wydawanych

przez upoważnionych dyrektorów izb skarbowych

do wydawania w imieniu ministra ﬁnansówinter-

pretacji indywidualnych, Ministerstwo Finansów

organizuje cyklicznie konsultacje z przedstawiciela-

mi organów upoważnionych, których celem jest

w szczególności:

— wymiana informacji na temat zagadnień naj -

częściej pojawiających się we wnioskach o wydanie

interpretacji,

— omówienie zagadnień problematycznych poja -

wiających się w poszczególnych podatkach,

— omówienie rozstrzygnięć spraw spornych.

Powyższe konsultacje stanowią wsparcie meryto-

ryczne dla pracowników organów wydających inter-

pretacje indywidualne oraz wpływają na prawidło-

wość wydawanych przez nich interpretacji indywidu-

alnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie nielegalnego paliwa

i oleju napędowego importowanego

zza wschodniej granicy (8562)

12) przedstawiam poniżej odpowiedź na interpelację

pana posła Adama Rybakowicza w sprawie nielegal-

nego paliwa i oleju napędowego importowanego zza

wschodniej granicy.

Z uwagi na charakter zgłoszonego przez pana po-

sła problemu w odpowiedzi wykorzystano stanowisko

ministra ﬁnansów.

Kontrola podmiotów dokonują-

cych obrotu paliwami płynnymi stanowi prioryteto-

we zadanie dla organów kontroli skarbowej.

Wpro-

wadzanie do obrotu nielegalnego paliwa, tj. paliwa,

dla którego nie można ustalić źródła pochodzenia,

jest (wśród innych nieprawidłowości) identyﬁkowane

przez kontrolę skarbową i skutkuje wydaniem decy-

zji w podatku akcyzowym i podatku VAT podmiotom

dokonującym obrotu lub posiadającym takie paliwo.

1349

Odnośnie do sprowadzania do Polski oleju napę-

dowego z kierunku wschodniego, zgodnie z informa-

cjami ministra ﬁnansów,kontrolaskarbowapodjęła

w skali kraju działania mające na celu wykrycie

i ograniczenie tego procederu.

Nieprawidłowości

w tym zakresie są przedmiotem stałych analiz i po-

dejmowanych postępowań kontrolnych.

Na obecnym

etapie tych działań nie jest możliwe przekazanie

szczegółowych informacji o ich zakresie i przebiegu.

Odnośnie do pytania dotyczącego ewentualnych

zmian poziomu podatku akcyzowego pragnę zwrócić

uwagę, że w wyniku światowego kryzysu i globalne-

go obniżenia wzrostu gospodarczego Komisja Euro-

pejska w stosunku do niektórych państw członkow-

skich, w tym także Polski, wszczęła procedurę nad-

miernego deﬁcytu.

WskutektakiegodziałaniaPolska

jest zobowiązana do ograniczenia deﬁcytu,copocią-

ga za sobą brak możliwości obniżenia podatków.

Ob-

niżka akcyzy na paliwa silnikowe mogłaby spowodo-

wać ubytek dochodów budżetu państwa wynikają-

cych z ustawy budżetowej na 2012 r.

Taka sytuacja

mogłaby doprowadzić do niewykonania budżetu i do-

prowadziłaby do wzrostu deﬁcytubudżetowego.

być zmniejszenie dochodów jednostek sektora ﬁnan-

sów publicznych w stosunku do wielkości wynika-

jących z obowiązujących przepisów.

Co ważne, prze-

pis dotyczący nieprzyjmowania projektów ustaw

skutkujących obniżeniem dochodów został po-

twierdzony w liście ministra ﬁnansówdokomisarza

O. Rehna, tym samym wzmacniając nasze zobowią-

zania w tym zakresie.

Ministerstwo Gospodarki ma ograniczone instru-

menty monitorowania nielegalnego przywozu paliw

do Polski.

Na podstawie badań statystycznych Mini-

sterstwa Gospodarki prowadzonych w ramach pro-

gramu badań statystycznych statystyki publicznej

gromadzone są dane dotyczące rynku paliwowego,

które mogą być wykorzystywane przez służby mini-

stra ﬁnansówjakopunktodniesienia.

sektora paliwowego.

Celem przeprowadzonych roz-

określonych zagadnień i wzmocnienia dialogu z bran-

zagadnień zaproponowano utworzenie grup robo-

czych złożonych z przedstawicieli resortów i branży

bieżące prace związane z określonymi zagadnieniami

grupa robocza ds. samoobsługi LPG, grupa robocza

ds. sektora raﬁneryjnego).

Dodaćnależy,żerozwa-

żana jest również koncepcja organizacji spotkań za-

interesowanych resortów z przedstawicielami branży

paliwowej w ramach cyklicznie organizowanych de-

bat, w celu oceny postępów w dialogu prowadzonym

z branżą na forum grup roboczych.

W ocenie Mini-

sterstwa Gospodarki powołanie ww. grup roboczych

przyczyni się do wzmocnienia dialogu prowadzone-

go przez właściwe organy administracji publicznej

z przedstawicielami spółek sektora paliw ciekłych

i wypracowania rozwiązań wskazanych problemów,

w tym problemu „szarej strefy”.

Niezależnie od powyższego nadzorowana przez

ministra gospodarki Agencja Rezerw Materiałowych

podejmuje liczne działania w celu poprawy respekto-

pasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu

poz. 343).

Unikanie obowiązków wynikających z ww.

ustawy jest wskazywane przez branżę jako element

„szarej strefy”.

Działania Agencji Rezerw Materiało-

wych dotyczą przede wszystkim uszczelnienia moni-

toringu przywozu paliw.

W tym celu Agencja Rezerw

Materiałowych prowadzi intensywną współpracę

z izbami i urzędami celnymi.

Ponadto w ramach

przygotowywanej obecnie przez Ministerstwo Gospo-

darki ustawy implementującej dyrektywę 2009/119/

WE z dnia 14 września 2009 r. nakładającą na pań-

stwa członkowskie obowiązek utrzymywania mini-

malnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropo-

pochodnych planowane są rozwiązania, które powin-

ny ograniczyć obciążenia administracyjne przedsię-

biorców zobowiązanych do tworzenia zapasów, a tym

samym poprawić pozycję konkurencyjną uczciwych

podmiotów względem „szarej strefy”.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

obecnym etapie odpowiedź na pytania zawarte przez

pana posła w interpelacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

1350

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wzrastającej liczby zatrudnień

na czarno (8563)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

-8563/12) przekazującego interpelację posła na Sejm

liczby zatrudnień „na czarno”, poniżej przedstawiam

odpowiedź na pytania postawione w interpelacji.

Czy Ministerstwo posiada dane, w jakiej grupie

wiekowej jest najwięcej nielegalnie zatrudnionych?

Istnieje wiele sposobów pomiaru rozmiarów sza-

rej strefy w zależności od przyjętej deﬁnicjitegozja-

wiska.

Sposoby te mogą obejmować badanie przed-

siębiorców, badanie pracowników czy też szacowanie

rozmiarów szarej strefy na podstawie różnic w da-

nych statystycznych odnoszących się do określonego

obszaru, lecz pochodzących z różnych źródeł.

Specy-

ﬁkązjawiskaszarejstrefyjestto,żedziałalnośćta

jest ukrywana przed organami władzy publicznej,

tym samym jej pomiar jest także utrudniony.

Biorąc

pod uwagę naturę tego zjawiska – fakt, że nie jest ono

obserwowalne ani zarejestrowane – bardzo trudno

jest uzyskać wiarygodne szacunki.

W zakresie określenia pracy nierejestrowanej

GUS przyjmuje, iż obejmuje ona pracę najemną wy-

konywaną bez nawiązania stosunku pracy czyli bez

codawcą i pracownikiem bez względu na sektor wła-

sności (również u osób ﬁzycznychiwindywidualnych

gospodarstwach rolnych).

Praca ta nie może być rów-

nież wykonywana na podstawie powołania, miano-

wania lub wyboru.

Z tytułu wykonywania pracy nie-

rejestrowanej pracownik nie uzyskuje ubezpieczenia

społecznego, a więc uprawnień do korzystania ze

świadczeń społecznych; okres wykonywania tej pracy

nie jest także zaliczany jako składkowy z punktu wi-

dzenia ZUS, a pracodawca nie odprowadza na konto

ZUS i Funduszu Pracy odpowiednich sum z tytułu

wypłacanego wynagrodzenia, od dochodów z pracy

nierejestrowanej nie są płacone podatki osobiste.

Pracą nierejestrowaną w rozumieniu GUS jest także

praca na własny rachunek, jeśli z tytułu prowadzonej

działalności gospodarczej nie są realizowane obo-

wiązki ﬁnansowewobecpaństwa.

GUS przeprowadził kilkakrotnie badanie rozmia-

rów pracy nierejestrowanej w ramach badania mo-

dułowego do badania aktywności ekonomicznej lud-

ności, obejmujące okres pierwszych dziewięciu mie-

sięcy roku.

Badania tego typu odbyły się w 1995,

1998, 2004 oraz 2009 i 2010 r.

Opierając się na wynikach ww. badania w 2010 r.

pracę nierejestrowaną wykonywało 732 tys. osób,

tj. 4,6% ogólnej liczby pracujących.

W analogicznym

okresie 2004 r. w Polsce pracę nierejestrowaną wy-

konywało 1317 tys. osób, tj. ponad 9,6% ogólnej liczby

pracujących.

Wśród pracujących w szarej streﬁenajwiększyod-

setek stanowią osoby w wieku 25–34 lata (28,8% ogó-

łu pracujących w szarej streﬁe),wdalszejkolejności

osoby w wieku 45–59 lat (23,6%) oraz w wieku 35–44

lata (23,1%).

W porównaniu z 2004 r. zmieniła się

nieznacznie struktura według wieku osób podejmu-

jących pracę nierejestrowaną.

W 2004 r. najbardziej

liczbą kategorią osób podejmujących tego typu ak-

tywność były osoby w wieku 45–59 lat (29,1%), na-

stępnie osoby w wieku 25–34 lat (24,4%) oraz 35–44

lat (22%).

Czy możliwe jest do określenia, w którym sekto-

rze gospodarki tych zatrudnień jest najwięcej?

Badanie pracy nierejestrowanej w ramach bada-

nia modułowego do BAEL nie pozwala na jedno-

znaczne określenie sektora gospodarki, w którym

wykonywana jest praca nierejestrowana.

W badaniu

tym zbierane są bowiem informacje na temat charak-

teru wykonywanych czynności.

Biorąc pod uwagę

charakterystykę tych czynności, można stwierdzić,

że w 2010 r. najwięcej osób wykonywało różnego ro-

dzaju usługi (62,1%), w tym usługi budowlane i re-

montowe (31%).

Kolejne 20,9% osób wykonywało pra-

ce ogrodniczo-rolne.

W 2010 r. w porównaniu z 2004 r. obniżył się

udział osób świadczących usługi (o 8,7 pkt proc.) oraz

zmianie uległa struktura świadczonych usług.

W 2004 r. 24,3% osób świadczących prace niereje-

strowane wykonywało usługi budowlano-remontowe,

podczas gdy kolejne 24,3% pozostałe rodzaje usług.

Udział osób wykonujących prace ogrodniczo-rolne

nie uległ znaczącym zmianom w 2010 r. w porówna-

niu z 2004 r. – osoby te stanowiły odpowiednio 20,9%

oraz 20% ogółu osób świadczących prace tego typu.

Natomiast w działalność handlową oraz produkcyjną

zaangażowanych było odpowiednio 5% oraz 5,4%

osób świadczących pracę nierejestrowaną w 2010 r.

oraz 6% i 3,2% w 2004 r.

W jaki sposób ministerstwo planuje wyelimino-

wać problem?

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej może

oddziaływać na ograniczenie zjawiska pracy „na

czarno” jedynie poprzez proponowanie takich roz-

wiązań prawnych, które będą zachęcały do podejmo-

wania zatrudnienia na podstawie umowy o pracę.

chanizmy ułatwiające osobom bezrobotnym i poszu-

kującym pracy powrót do aktywności zawodowej.

Ustawa zawiera takie instrumenty jak np. dodatek

aktywizacyjny, które powinny mieć wpływ na ogra-

niczenie zjawiska pracy „na czarno”.

Zgodnie z prze-

pisami ustawowymi, bezrobotnemu, posiadającemu

1351

prawo do zasiłku, przysługuje prawo do pobierania

dodatku aktywizacyjnego, jeżeli podjął samodzielnie

Warto również wspomnieć o rozwiązaniu ustawo-

wym mającym wpływ na ograniczenie szarej strefy,

tj. o ﬁnansowaniunaukiwrazzkontynuacjąwypła-

ty stypendium – w przypadku podjęcia zatrudnienia

przez bezrobotnego uczestnika szkoleń czy studiów

podyplomowych.

Należy również podkreślić, że nowelizacja ustawy

oczekiwaniom kierowanym pod adresem prowadzo-

nej polityki rynku pracy.

Zapisy ustawy w obecnym

kształcie jeszcze bardziej ułatwiają osobom bezrobot-

nym i poszukującym pracy powrót do aktywności

zawodowej.

Intencją ustawodawcy było, aby każdy

innej pracy zarobkowej lub ofertę uczestnictwa w jed-

nej z wielu form aktywizacji zawodowej.

Ustawa wprowadziła także obowiązek obejmowa-

nia osób mających trudności w podjęciu pracy i nie-

podejmujących pracy przez okres co najmniej 6 mie-

sięcy od czasu rejestracji indywidualnym planem

działania, jak również wprowadziła nowy instrument

rosłych w celu uzyskania przez nich kwaliﬁkacjilub

umiejętności zawodowych.

Wyżej wskazane rozwiązania mają wpływ na od-

chodzenie od podejmowania pracy w szarej streﬁena

rzecz przyjmowania ofert aktywizacji zawodowej i ofert

pracy otrzymanych z urzędów pracy.

Wprowadzone zostały także rozwiązania mające

na celu legalizację zatrudnienia niań.

Ustawa z dnia

tyczące możliwości zatrudniania niań do sprawowa-

nia opieki nad dziećmi w wieku od 20. tygodnia ży-

cia do lat 3.

Rodzice, którzy chcą skorzystać z tej

formy opieki dla swoich dzieci, mają możliwość pod-

pisania umowy z nianią i zgłoszenia tego faktu do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Wówczas, zgod-

czenia emerytalne, rentowe i wypadkowe oraz na

ubezpieczenie zdrowotne za nianię opłaca ZUS, jed-

nakże od kwoty nie wyższej niż wysokość minimal-

nego wynagrodzenia.

Takie rozwiązanie jest korzyst-

ne zarówno dla rodziców, którzy ponoszą niższe kosz-

ty związane z zatrudnieniem niani, jak i dla samej

niani, która poprzez zatrudnienie posiada uprawnie-

nia i jest chroniona prawem jak każda osoba legalnie

pracująca w Polsce.

Jakie są straty ZUS, spowodowane niepłaceniem

w tej sytuacji składek?

Jakie są straty budżetu państwa z tytułu niepła-

cenia podatku dochodowego?

Nie ma możliwości jednoznacznego oszacowania

skali strat budżetu państwa z tytułu niezapłaconych

składek oraz podatków.

Wynika to z charakteru wy-

konywanych prac oraz różnego rodzaju skali ukry-

wania dochodów z pracy (całkowite ukrywanie do-

chodu, wypłacanie tylko części z wynagrodzenia pra-

cownika w formie niezarejestrowanej).

Dodatkowo

należy pamiętać, że część z wykonywanych usług,

gdyby miała zostać opodatkowana, w ogóle nie była-

by zlecana osobom trzecim.

Dodatkowo praca nierejestrowana ma zazwyczaj

charakter doraźny i krótkotrwały, a wiec dochody

z wykonywania tego typu działalności nie są wyso-

kie.

W 2010 r., zgodnie z badaniem modułowym do

BAEL, przeciętny dochód miesięczny wyniósł 703 zł,

czywiste dochody z tego typu aktywności ekonomicz-

nej prawdopodobnie są wyższe, gdyż respondenci

w badaniach sondażowych mają tendencję do zani-

żania poziomu deklarowanych wynagrodzeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie tworzenia nowych miejsc pracy

(8564)

-8564/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

Adama Rybakowicza w sprawie tworzenia nowych

miejsc pracy, ustosunkowując się do postawionych

Odnosząc się do pytania pana posła, czy jest moż-

liwość zmniejszenia kosztów związanych ze stworze-

niem nowych miejsc pracy, czyli opłat ZUS i podat-

ków, uprzejmie informuję, że nie przewiduje się wpro-

wadzania zmian polegających na szczególnym obni-

żaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zarówno

ubezpieczonych.

Pragnę poinformować, że system ubezpieczeń

społecznych jest powołany do zapewnienia ubezpie-

czonym świadczeń pieniężnych na wypadek niezdol-

ności do pracy z tytułu starości, niepełnosprawności,

choroby i macierzyństwa (rodzicielstwa) lub utraty

jedynego albo głównego żywiciela i przepisy regulu-

jące jego funkcjonowanie nie powinny być traktowa-

1352

ne i wykorzystywane jako instrumenty polityki ryn-

ku pracy.

Odpowiadając na pytanie, czy pracodawca zatrud-

niający osobę ze skierowaniem z PUP nie mógłby

dostawać doﬁnansowanianastworzeniestanowiska

pracy, tak jak to się odbywa w przypadku zakładów

pracy chronionej doﬁnansowywanych z funduszu

PFRON, wyjaśniam, że przepisy ustawy z dnia 27 sierp-

zachęcające i motywujące pracodawców zarówno

z chronionego (zakłady pracy chronionej), jak i otwar-

tego rynku pracy do zatrudniania osób niepełno-

sprawnych.

I tak w świetle ustawy o rehabilitacji za-

wodowej:

1.

Pracodawca, który zatrudni przez okres co naj-

mniej 36 miesięcy osoby niepełnosprawne zarejestro-

wane w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotne

niu lub pozostające w zatrudnieniu u pracodawcy

ność tych osób powstała w okresie zatrudnieniu

u tego pracodawcy, może otrzymać ze środków fun-

duszu zwrot kosztów:

— adaptacji pomieszczeń zakładu pracy do po -

trzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności po-

niesionych w związku z przystosowaniem tworzonych

sownie do potrzeb wynikających z ich niepełnospraw-

ności,

— adaptacji lub nabycia urządzeń ułatwiających

osobie niepełnosprawnej wykonywanie pracy lub

funkcjonowanie w zakładzie pracy,

— zakupu i autoryzacji oprogramowania na uży -

tek pracowników niepełnosprawnych oraz urządzeń

Zwrot ww. kosztów dotyczy wyłącznie dodatko-

wych kosztów pracodawcy wynikających z zatrudnie-

nia osób niepełnosprawnych (nie może przekroczyć

kwoty dwudziestokrotnego przeciętnego wynagro-

dzenia) – art. 26 ustawy.

2.

Pracodawca, który przez okres co najmniej

strowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezro-

botna albo poszukująca pracy niepozostająca w za-

trudnieniu, może otrzymać zwrot kosztów wyposaże-

nia stanowiska pracy (do wysokości piętnastokrotne-

go przeciętnego wynagrodzenia) – art. 26e ustawy.

Przy powyższym pragnę zaznaczyć, że ustawo-

dawca wskazał na maksymalną kwotę zwrotu kosz-

tów, a więc mogą być one przyznane do wysokości

odpowiednio dwudziestokrotnego lub piętnastokrot-

nego przeciętnego wynagrodzenia.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że stosownie

prowadzący działalność gospodarczą może otrzymać

refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia

stanowiska pracy skierowanego bezrobotnego w wy-

sokości określonej w umowie, nie wyższej jednak

niż sześciokrotnej wysokości przeciętnego wyna-

grodzenia.

Z powyższego wynika, że doﬁnansowaniedosta-

nowiska pracy osoby niepełnosprawnej (zarejestro-

wanej w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna

albo poszukująca pracy niepozostającej w zatrudnie-

niu) jest wyższe niż doﬁnansowaniedostanowiska

pracy osoby pełnosprawnej zarejestrowanej jako bez-

robotnej.

Jednak należy mieć na uwadze, że praco-

dawcy zatrudniający osoby niepełnosprawne ponoszą

większe koszty związane z ich zatrudnieniem.

Nale-

żą do nich m. in.: skrócony czas pracy, dodatkowa

przerwa w pracy, dodatkowy urlop wypoczynkowy,

rehabilitacyjnym itp.

Przedstawiając powyższe, pragnę zauważyć, że

utrzymanie preferencji dla pracodawców zatrudnia-

jących osoby niepełnosprawne ze społecznego punk-

tu widzenia jest uzasadnione.

Dlatego też należy pod-

chodzić ostrożnie do ewentualnego wyrównania tej

pomocy w stosunku do innych grup bezrobotnych

znajdujących się w mniej niekorzystnym położeniu.

Ponadto pragnę poinformować, że poprzez redy-

nikających z ustawy o promocji zatrudnienia i insty-

tucjach rynku pracy.

ników starszych, tj. kobiety, które ukończyły 55. rok

1353

cowników.

Pracodawca może otrzymać refundację

do 300% przeciętnego wynagrodzenia, tj. niemal

wiekowych

Działania, które we współpracy z pracodawcami

na interpelację posła Adama Rybakowicza

w sprawie zastąpienia od 2014 r.

podatku rolnego podatkiem dochodowym (8565)

-8565/12, interpelacją posła Adama Rybakowicza

datkiem dochodowym uprzejmie Panią Marszałek

informuję, że aktualnie prowadzone są prace w za-

kresie stworzenia rozwiązań prawnych regulujących

zasady opodatkowania podatkiem dochodowym dzia-

łalności rolniczej.

Po opracowaniu projektu aktu

nie on podany do publicznej wiadomości oraz zosta-

nie przesłany w ramach konsultacji społecznych

związkom i organizacjom rolniczym.

Na obecnym

etapie prac minister rolnictwa i rozwoju wsi wyraża

pogląd, iż:

— Podstawą opodatkowania powinien być dochód

— Płatności bezpośrednie nie mogą podlegać opo -

— Rolnicy powinni mieć możliwość wyboru zry -

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

w roku 2011 jednostki samorządu terytorialnego

z tytułu podatku rolnego otrzymały dochód w wyso-

kości 1 062 292 tys. zł, w tym budżety gmin – w wy-

sokości 1 045 928 tys. zł.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie gospodarki dotyczącej

wód śródlądowych (8566)

Szanowna Pani Marszałek!

Na podstawie art. 193

ust. 2 regulaminu Sejmu przedkładam Pani Marsza-

łek odpowiedzi na pytania postawione w interpelacji

pana posła Adama Rybakowicza w sprawie gospodar-

ki rybackiej prowadzonej w obwodach rybackich,

znak: SPS-023-8566/12.

Ad 1.

Kto kontroluje procesy odłowu i zary-

bienia?

Rybackie użytkowanie wód, zarówno profesjonal-

ne, jak i amatorskie, podlega pod szeroki, wielostron-

ny system kontroli.

W system ten zaangażowane są

przede wszystkim Państwowa Straż Rybacka, Spo-

łeczna Straż Rybacka, a także urzędy marszałkow-

skie oraz dyrektorzy regionalnych zarządów gospo-

darki wodnej.

Zakres ich uprawnień oraz obowiąz-

ków w zakresie nadzoru nad gospodarką rybacką

Państwowa Straż Rybacka jest wyodrębnioną jed-

nostką organizacyjną podległą bezpośrednio wojewo-

dzie (wojewódzka administracja rządowa) wyspecja-

lizowaną w zwalczaniu nielegalnych działań dotyczą-

cych gospodarki rybackiej w śródlądowych wodach

powierzchniowych.

Zadaniem Państwowej Straży

bactwie śródlądowym oraz przepisów wydanych na

jej podstawie, w tym nienaruszania przez rybaków

i wędkarzy wymiarów i okresów ochronnych, stoso-

wania dozwolonych metod i technik połowowych, do-

kumentowania pochodzenia ryb, posiadania doku-

mentów uprawniających do prowadzenia połowów,

wypełnienia obowiązku rejestracji sprzętu pływają-

cego i połowowego, a także wykonywania czynności

kontrolnych dotyczących prowadzonych zarybień.

1354

Społeczna Straż Rybacka jest strukturą organi-

zacyjną działającą w powiecie, nienależącą jednak do

administracji publicznej (powiatowa inicjatywa spo-

łeczna).

Zadaniem Społecznej Straży Rybackiej jest

kresie kontroli przestrzegania przepisów o rybactwie

śródlądowym, również w odniesieniu do prowadzo-

nych odłowów i zarybień.

Ponadto Społeczna Straż

Rybacka służy wsparciu inicjatyw organizacji poza-

rządowych w zakresie ochrony zasobów ryb oraz spo-

łecznej kontroli działalności rybackiej.

Marszałek województwa odpowiada za dokonanie,

co najmniej raz na 5 lat, oceny wypełniania przez

kim.

Ocena taka dokonywana jest na podstawie ope-

ratu rybackiego, dokumentacji gospodarki rybackiej

Operat rybacki to oﬁcjalnie zatwierdzony 10-letni

plan gospodarki rybackiej w obwodzie rybackim.

Obowiązkowo prowadzona dokumentacja gospodarki

rybackiej zawiera bardzo szczegółowe informacje do-

tyczące prowadzonych połowów i zarybień.

Obejmuje

ona księgi gospodarcze (zawierające ewidencje poło-

wu oraz zarybień zasadniczo dla każdego jeziora/rze-

ki/zbiornika zaporowego), zestawienia roczne (suma-

ryczne zestawienia według gatunków informacji

z ewidencji połowów oraz protokołów zarybień).

Czynności związane z dokonywaniem przedmiotowej

oceny wykonuje upoważniony przez właściwego mar-

szałka województwa pracownik urzędu marszałkow-

skiego – inspektor rybacki, który ukończył studia

wyższe na kierunku rybactwo lub kierunkach po-

krewnych.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wod-

nej (RZGW), jako organ administracji publicznej wy-

konujący uprawnienia właściciela wód w zakresie

rybactwa śródlądowego, jest stroną umów cywilno-

prawnych na rybackie korzystanie z wód (umowy

użytkowania rybackiego i umowy dzierżawy), repre-

zentującą interesy Skarbu Państwa.

W ramach swo-

ich umocowań odpowiada za prawidłową realizację

zobowiązań uprawnionego do rybactwa określonych

w tej umowie, w szczególności nakładów rzeczowo-

-ﬁnansowychprzeznaczonychnazarybienia,iztego

tytułu również prowadzi kontrole prowadzonych za-

rybień.

Ad 2.

Jakie są ewentualne kary za nieprawidłową

gospodarkę?

Nieprawidłowa gospodarka jest pojęciem bardzo

szerokim, które nie zawsze precyzyjnie oddaje cha-

rakter konkretnych naruszeń.

Może ona obejmować

drobne przewinienia, a także drastyczne naruszenia

obowiązujących przepisów, które skutkują wyjątko-

wo negatywnym oddziaływaniem na środowisko

wodne.

W związku z powyższym ustawa o rybactwie

śródlądowym stopniuje wymiar przewidzianej kary

w zależności od charakteru i skutków popełnionego

czynu zabronionego.

Art. 27a ustawy o rybactwie śródlądowym określa

katalog wykroczeń, za które przewidziano najniższy

wymiar kary – karę nagany lub karę grzywny – obej-

mujący czyny o stosunkowo małej szkodliwości zwłasz-

cza dla środowiska wodnego.

Wśród tych przewinień

uwzględniono połów ryb bez posiadania przy sobie do-

kumentu stwierdzającego wydanie upoważnienia do

dokonywania połowu ryb na rzecz uprawnionego do

rybactwa, brak oznakowania lub niewłaściwe oznako-

wanie obrębów ochronnych, a także dokonywanie po-

łowu ryb przy wykorzystaniu sprzętu pływającego

niezarejestrowanego lub nieoznakowanego albo ozna-

kowanego niezgodnie z przepisami.

W art. 27b ustawy o rybactwie śródlądowym

zebrano czyny uznawane za wywołujące zdecydo-

wanie bardziej negatywne skutki dla środowiska

wodnego.

Za popełnienie tych czynów przewidziano

karę ograniczenia wolności lub karę grzywny od

200 zł.

Wśród tych wykroczeń uwzględniono przy-

kładowo połów ryb o wymiarach ochronnych bądź

w okresie ochronnym, a także sieciami innymi niż

określone w przepisach wykonawczych lub niepra-

widłowo oznakowanymi.

Natomiast w art. 27c ustawy o rybactwie śród-

lądowym ujęto czyny niedozwolone, które narusza-

ją specjalne uprawnienia, oraz czyny o szczególnie

rażącym charakterze i wyjątkowo negatywnych

skutkach dla środowiska wodnego, kwaliﬁkującje

jako przestępstwa.

Za popełnienie tych czynów prze-

widziano karę grzywny, karę ograniczenia wolności

przestępstwa otrzymało przykładowo niszczenie

ikry złożonej na tarliskach i krześliskach, dokony-

wanie połowu ryb niezgodnie z zezwoleniem mar-

szałka na odstępstwa od niektórych zakazów

(np. nie wypełnianie warunków decyzji na połów

tarlaków do celów zarybieniowych), naruszenie za-

kazu wprowadzania do wód ryb gatunku obcego bez

wymaganego zezwolenia albo wbrew warunkom

określonym w tym zezwoleniu, połów ryb przez wy-

twarzanie w wodzie pola elektrycznego charaktery-

stycznego dla prądu zmiennego, środkami trujący-

mi i odurzającymi lub materiałami wybuchowymi,

a także przez ich głuszenie oraz narzędziami kale-

czącymi (z wyjątkiem metod dozwolonych, takich

jak sznury lub pęczki hakowe).

W art. 27 ustawy o rybactwie śródlądowym doko-

nano penalizacji wykroczeń, które może popełnić

wyłącznie uprawniony do rybactwa, takich jak naru-

szenie obowiązku prowadzenia dokumentacji rybac-

kiej oraz obowiązku posiadania ważnego operatu

rybackiego, a także korzystania z wód obwodu rybac-

kiego wbrew założeniom operatu rybackiego lub pro-

wadzenia gospodarki rybackiej w przypadku zawie-

szenia prawa do jej wykonywania.

Za popełnienie

tych czynów przewidziano karę grzywny nie niższą

niż 100 zł.

W szczególnie rażących przypadkach upo-

ważniono sąd do orzeczenia kary dodatkowej polega-

jącej na pozbawieniu uprawnionego do rybactwa pra-

wa złożenia oferty do konkursu ofert na oddanie

1355

w użytkowanie obwodu rybackiego.

Rozbudowany

systemem kar dodatkowych, które orzeka sąd odpo-

wiednio do rodzaju popełnionego czynu, przewidzia-

no także w przypadku innych wykroczeń i prze-

stępstw.

Szczególne znaczenie nadano wychowawczej

roli kary.

Z tego powodu do katalogu kar dodatko-

wych dodano obowiązek naprawienia szkody, a także

obowiązek podania orzeczenia o ukaraniu lub skaza-

niu do publicznej wiadomości.

Należy mieć także na uwadze, że ustawa o rybac-

twie śródlądowym stosuje termin racjonalnej gospo-

darki rybackiej, do prowadzenia której w myśl art. 6

ust. 1 ustawy zobowiązany jest uprawniony do rybac-

lądowym racjonalna gospodarka rybacka polega na

jący interesów uprawnionych do rybactwa w tym sa-

mym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w rów-

nowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym

nym do rybactwa.

Stosownie do informacji zawartych w pkt 1 za spe-

cjalistyczną i obiektywną ocenę wypełniania przez

kim odpowiada marszałek województwa.

W wyniku

przeprowadzonej oceny i wykryciu naruszeń, np.

w postaci nierealizowania założeń dotyczących ochro-

ny i połowu ryb i raków zawartych w operacie rybac-

kim, marszałek województwa jest upoważniony do

nego do rybactwa.

Ponadto o wynikach oceny mar-

szałek województwa powiadamia właściwego dyrek-

tora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, który

w praktyce stosuje art. 13 ust. 7 ustawy Prawo wod-

ne, stanowiący, iż w przypadku nierealizowania za-

łożeń zawartych w operacie rybackim umowa użyt-

odszkodowania.

Ad 3.

Jakie są wpływy do budżetu państwa zwią-

zane z gospodarką wód śródlądowych?

Z danych opracowanych przez Krajowy Zarząd

Gospodarki Wodnej wynika, że przychody Narodo-

wego Funduszu Ochrony Środowiska uzyskiwane

z tytułu opłat rocznych za oddanie w użytkowanie

obwodów rybackich oraz z tytułu opłat z umów prze-

jętych od Agencji Nieruchomości Rolnych dotyczą-

cych dzierżawy jezior wyniosły w 2011 r. 7,4 mln zł.

Jednocześnie, zgodnie z danymi przygotowywanymi

przez Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie

w ramach programu badań statystycznych statysty-

ki publicznej, wartość ryb wprowadzonych w 2011 r.

do wód obwodów rybackich, które w związku z tym

stają się własnością Skarbu Państwa, wyniosła

34,7 mln zł.

Te dwa elementy stanowią najbardziej

wymierny wskaźnik nakładów ponoszonych przez

użytkowników rybackich na rzecz Skarbu Państwa.

Należy jednak podkreślić, że wraz z postępującą

eutroﬁzacjąwódśródlądowychistosowniedownio-

sków formułowanych na podstawie wyników badań

naukowych obecnie przewartościowaniu uległy cele,

którym służy prowadzenie gospodarki rybackiej.

Na

przestrzeni wielu lat istotnie zmniejszył się udział

rybołówstwa śródlądowego w produkcji żywności

ogółem, wzrasta natomiast znaczenie tej działalności

dla racjonalnego zarządzania zasobami środowiska

wodnego.

Dywersyﬁkacjiulegatakżezakresprowa-

dzonej działalności, szczególnie w związku ze wzro-

stem zainteresowania społeczeństwa turystyką i re-

kreacją wędkarską.

Kierunek taki ściśle powiązany

jest z koncepcją zrównoważonego rozwoju i wspiera-

ny jest przez obowiązujące prawodawstwo.

Należy

wziąć pod uwagę, iż gospodarstwa rybackie, aby

funkcjonować i rozwijać się, przyjmują bardzo różno-

rodne strategie, tym samym operaty rybackie – swo-

iste plany gospodarki rybackiej określające zasady

prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej – są

odpowiednio dostosowywane, a znaczna część obwo-

dów rybackich eksploatowana jest przede wszystkim

wędkarsko.

Potwierdzeniem wspomnianych prze-

kształceń są dane wskazujące, że amatorskie połowy

ryb pięciokrotnie przewyższają wielkość połowów

profesjonalnych.

W Polsce istnieje także bardzo silny

związek między wędkarstwem i rybactwem (w tym

akwakulturą), zaś ekonomiczną wartość wędkarstwa

i wynikające z niej proﬁtynależyrozpatrywaćwsze-

rokim kontekście.

Mając powyższe na uwadze, należy zwrócić uwa-

gę, że sektor rybacko-wędkarski warunkuje rozwój

turystyki i agroturystyki, wpływa na rozwój regio-

nalny i lokalny, a także decyduje o utrzymaniu i roz-

woju znacznej części branży okołorybackiej oraz tzw.

przemysłu wędkarskiego (sprzęt, akcesoria, ekwipu-

nek, czasopisma itp.).

Według broszury opracowanej

przez kierownika Zakładu Bioekonomiki Rybactwa

IRŚ w Olsztynie

1)

całkowita wartość ekonomiczna

wędkarstwa w Polsce przekracza 1 mld zł.

Gros tej

wartości stanowią ogólne koszty związane z wędko-

waniem (dojazdy, wyżywienie, zakwaterowanie, ekwi-

punek itp.).

Wydatki w tym obszarze nie tylko wpły-

wają na ożywienie gospodarcze, jednak poprzez róż-

ne formy opodatkowania przynoszą wpływy bezpo-

średnio do budżetu Skarbu Państwa.

Ponadto uprawnienie do dokonywania połowu ryb

powiązane zostało w przepisach z zakresu rybactwa

śródlądowego z koniecznością zachowania zasobów

liwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym

pokoleniom.

Zatem użytkownik rybacki zobligowany

jest do wykonywania powierzonych mu zadań z za-

kresu ochrony równowagi zasobów środowiska, za-

pewnienia różnorodności biologicznej oraz utrzyma-

nia lub uzyskania dobrego stanu wód obwodu rybac-

kiego.

Zadania te powinny być traktowane jako usłu-

gi ekosystemowe na rzecz całego społeczeństwa.

Kompleksowa wycena tego rodzaju usług jest bardzo

trudna, zważywszy, że powinna ona ujmować rów-

1)

A. Wołos, 2003, „Znaczenie wędkarstwa w Polsce”.

1356

nież takie działania użytkowników rybackich, jak

współpraca w przywracaniu do polskich wód popula-

cji, które de facto wyginęły (łosoś, jesiotr), działania

na rzecz utrzymywania gatunków ryb zagrożonych

pogarszającymi się warunkami bytowania i rozmna-

żania w następstwie procesów eutroﬁzacji,zabudowy

hydrotechnicznej rzek, eksploatacji żwirów itp. (np. sie-

lawa, certa, pstrąg potokowy, lipień), a także nakła-

dy ponoszone na ochronę wód m.in. przed nielegalną

eksploatacją (Społeczna Straż Rybacka).

Ad 4.

Czy koszt dzierżawy nie jest zbyt niski wo-

bec możliwych dochodów dzierżawców?

Koszty związane z nakładami rzeczowo-ﬁnanso-

wymi ustalane są w trybie konkursu ofert, w ramach

którego wybiera się najlepszą ofertę.

Stosownie do

badań przeprowadzonych przez Instytut Rybactwa

ność śródlądowej produkcji rybackiej w 2005 r.”

wskaźnik rentowności

2)

podmiotów uprawnionych do

rybackiego użytkowania jezior wyniósł 9,15%.

Przy

czym gospodarstwa zajmujące się przede wszystkim

rybołówstwem (połów ryb i sprzedaż zezwoleń węd-

karskich) osiągały gorsze wyniki ﬁnansowe(wskaź-

nik rentowności 6,97%) niż gospodarstwa zajmujące

się w głównej mierze produkcją stawową (wskaźnik

rentowności 10,39%).

Mając powyższe na uwadze, nie

można formułować wniosków stwierdzających, iż kosz-

ty działalności gospodarstw rybackich są zbyt niskie

w stosunku do uzyskiwanych dochodów.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie prognozy zbioru zbóż

na terenie całego kraju (8568)

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

piśmie, SPS-023-8568/12, z dnia 12 września 2012 r.,

przekazuję następujące informacje.

Według szacunków GUS z grudnia ubiegłego roku

pod zbiory 2012 r. zasiano łącznie 4,4 mln ha zbóż

ozimych, tj. o blisko 18 tys. ha mniej niż w roku po-

przednim, w tym: pszenicy ozimej zasiano około

1,9 mln ha, żyta blisko 1,1 mln ha, pszenżyta ozime-

go ponad 1,1 mln ha, jęczmienia ozimego 222,4 tys. ha,

mieszanek zbożowych ozimych 86,3 tys. ha.

Ogólna

powierzchnia zasiewów zbóż ozimych była na pozio-

mie średniej z ostatnich pięciu lat.

Na przełomie

stycznia i lutego br. w wielu rejonach kraju, głównie

w północnozachodniej i centralnej Polsce, tempera-

tura spadała poniżej wartości krytycznych dla upraw.

W wyniku napływu mroźnych mas powietrza wystą-

piły znaczne spadki temperatury, a na przeważają-

cym obszarze kraju brak było wówczas dostatecznej

pokrywy śnieżnej, która chroniłaby uprawy przed

nadmiernym wychłodzeniem wierzchniej warstwy

gruntu.

Notowane w ciągu lutego silne wiatry były

również niekorzystne dla ozimin, bo powodowały

przemieszczanie śniegu, tworząc zaspy lub odsłania-

jąc rośliny i narażając je na wysmalanie.

Z uwagi na

trudne warunki zimowania upraw zaorano około

25% zasianej powierzchni zbóż ozimych oraz 32% za-

sianej powierzchni rzepaku i rzepiku ozimego.

Plan-

rolnicy zaorali i przesiewali głównie rzepakiem ja-

rym, zbożami jarymi oraz kukurydzą.

Dobre warunki pogodowe w okresie wiosennym

i letnim sprzyjały wzrostowi i rozwojowi zbóż, powo-

dując podniesienie szacowanych plonów i zbiorów

zbóż w porównaniu do wcześniejszych ocen.

Wyższe

od ubiegłorocznych zbiory wynikają przede wszyst-

kim z wyższych plonów oraz znacznego zwiększenia

powierzchni uprawy kukurydzy na ziarno (o 61,8%),

która posiada bardzo duży potencjał plonotwórczy.

W dniu 25 września 2012 r.

GUS opublikował

przedwynikowy szacunek produkcji głównych upraw

naniu do 2011 r. odnotowano w województwach: lu-

buskim o ponad 33%, mazowieckim – 17,1%, podkar-

packim – 4,4%, podlaskim – 4,1% i pomorskim – 4,1%.

W województwie wielkopolskim zbiory są szacowane

na poziomie z roku ubiegłego, tj. 3,3 mln ton.

Naj-

większy spadek odnotowano w województwie śląskim

– 13,1%, łódzkim – 7,7%, małopolskim oraz dolnoślą-

skim – 6,9%, warmińsko-mazurskim – 5,3% i kujaw-

sko-pomorskim – 4,3%.

Według ww. szacunku powierzchnia uprawy zbóż

stałymi zbożowymi) wyniosła niespełna 7,7 mln ha

o 7,4% od średniej powierzchni z lat 2006–2010.

Plo-

ny zbóż ogółem oszacowano na 36,5 dt/ha, tj. o 6,4%

się na niespełna 28,1 mln t, tj. o 4,9% wyżej w porów-

naniu do ubiegłorocznych i o 5,1% wyżej w porówna-

niu do średniej z lat 2006–2010.

Jakość ziarna zbóż

z tegorocznych zbiorów w większości regionów oce-

niana jest jako dobra, w niektórych regionach nawet

bardzo dobra (np. wielkopolskie, małopolskie, dolno-

śląskie).

Szacuje się, że powierzchnia uprawy kukury-

dzy przewidzianej do zbioru na ziarno wynosi ok.

2)

Wskaźnik rentowności gospodarstwa: Wr = wynik ﬁnan-

sowy brutto/koszty uzyskania przychodów w%.

1357

i o 80,9% więcej niż średnia z lat 2006–2010.

Plony

kukurydzy uprawianej na ziarno szacuje się na

67,4 dt/ha, tj. o 6,1% mniej niż w roku ubiegłym,

natomiast o 17,8% więcej od średniego plonu z lat

2006–2010, a zbiory na ponad 3,6 mln t, tj. o 52,0%

więcej niż w 2011 r. i o 113,2% więcej niż średnia

z lat 2006–2010.

Krajowe zapotrzebowanie na zboża podstawowe

i kukurydzę w sezonie 2012/2013 może wynieść 26,9–

–27,3 mln t.

W efekcie zmniejszenia pogłowia trzody

chlewnej, przy przewidywanym wzroście produkcji

drobiu, spasanie zbóż w roku bieżącym w porówna-

niu do roku poprzedniego obniży się prawdopodobnie

o 2%.

Zakłada się jednocześnie niewielki spadek zu-

życia przemysłowego, w tym głównie na biopaliwa.

Zużycie zbóż na cele konsumpcyjne nie powinno ulec

istotnemu obniżeniu.

Biorąc pod uwagę stosunkowo

wysoki poziom zapasów początkowych, poziom zbio-

rów zbóż podstawowych oraz znaczny wzrost areału

uprawy kukurydzy (o 0,1 mln ha więcej niż w 2011 r.),

należy stwierdzić, że krajowe zasoby pokryją zapo-

trzebowanie na zboże.

Ewentualne niedobory zbóż

będą kompensowane zwiększoną podażą kukurydzy,

jęczmienia i mieszanek zbożowych.

Przewiduje się, że

w roku bieżącym import zbóż wyniesie około 1,6 mln t

w stosunku do niespełna 1,5 mln t w poprzednim

roku.

Wywóz zbóż z kraju będzie się wahał w grani-

cach poziomu 1,8 mln t – 2 mln t.

Krajowy rynek zbóż jest powiązany z rynkiem

wspólnotowym i światowym, dlatego też oceniając

obecną sytuację, nie można pomijać uwarunkowań

międzynarodowych.

Wielkość popytu i podaży na

unijnym i światowym rynku zbóż bezpośrednio wpły-

wa na funkcjonowanie i kształtowanie się cen pol-

skiego rynku.

Po stosunkowo dobrych zbiorach 2011 r.

ceny zbóż wykazywały tendencję spadkową.

W miarę

upływu czasu rosnąca presja ze strony popytu i spo-

dziewane zmniejszenie zapasów wpłynęły na wzrost

cen zbóż.

Do zbiorów 2012 r. ceny utrzymywały się

na relatywnie wysokim poziomie.

W roku gospodar-

czym 2012/2013 bezpośrednio po zbiorach mamy do

czynienia z nieznacznym sezonowym spadkiem cen.

W dalszych miesiącach należy się spodziewać, że ceny

zbóż utrzymywać się będą na wysokim poziomie.

W bieżącym sezonie ceny zbóż na krajowym rynku

nych.

Istotne też będą wyniki zbiorów w krajach bez-

pośrednio sąsiadujących z Polską.

Niewątpliwie in-

formacje o słabych zbiorach na Węgrzech będą wpły-

wały na poziom cen ziarna w Polsce.

Dostawy ziarna do skupu z tegorocznych zbiorów

wpływają na spadek cen, nadal jednak ceny zbóż pod-

stawowych są wyższe niż przed rokiem.

Według da-

nych Zintegrowanego Systemu Rolniczej Informacji

Rynkowej opracowanego przez MRiRW w dniach

17–23 września 2012 r. za pszenicę konsumpcyjną

w skupie uzyskiwano 950 zł/t, tj. o 2,7% więcej niż

w poprzednim tygodniu.

Jednocześnie zboże to było

o 16% droższe niż w porównywalnym okresie 2011 r.

Cena żyta konsumpcyjnego w odniesieniu do po-

przedniego tygodnia spadła o ponad 3% – do 693 zł/t.

Była ona niższa niż rok wcześniej o 17,8%.

W porów-

naniu z poprzednim tygodniem przeciętna cena skupu

jęczmienia paszowego wzrosła o 3,6% – do 850 zł/t.

W powyżej omawianym okresie cena płacona za tonę

kukurydzy wyniosła 898 zł/t i była o 5,5% niższa niż

przed tygodniem.

Uprzejmie informuję, że w celu złagodzenia strat

w uprawach zbóż ozimych opracowano program po-

mocy rolnikom, których plantacje zostały dotknięte

ujemnymi skutkami przezimowania.

W dniu 6 kwietnia 2012 r.

Rada Ministrów przy-

jęła uchwałę określającą formy pomocy dla produ-

centów rolnych, w których gospodarstwach rolnych

sie zimowym 2011/2012 ujemnych skutków przezi-

mowania.

Rada Ministrów przyjęła również zmianę

cji i Modernizacji Rolnictwa, co umożliwi realizację

pomocy.

Powyżej wspomniany program umożliwia udzie-

lenie poszkodowanym producentom rolnym pomocy

w następującej formie:

1) kredytów na wznowienie produkcji w gospodar-

biorcy w wysokości 0,1% w skali roku, jeżeli produ-

mniej 50% powierzchni upraw, z wyłączeniem łąk

2) stosowania przez prezesa Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego odraczania terminu płat-

ności składek na ubezpieczenie społeczne i rozkłada-

nia ich na dogodne raty, a także umarzania w całości

3) odraczania, rozkładania na raty, umarzania

chomości Rolnych należności agencji;

4) udzielenia pomocy producentom rolnym na do-

konanie ponownego obsiania powierzchni upraw.

sek producenta rolnego złożony wraz z jego oświad-

czeniem o powierzchni upraw rolnych wymagających

1358

wiatowego agencji właściwego ze względu na miejsce

5) stosowania przez wójtów, burmistrzów lub pre-

zydentów miast ulg w podatku rolnym za 2012 r.;

6) wprowadzenia możliwości stosowania pomocy

zdrowotne na indywidualny wniosek rolnika, w któ-

rego gospodarstwie rolnym powstały szkody spowo-

dowane przez ujemne skutki przezimowania.

Przewidziana w programie pomoc dla producen-

tów rolnych, w których gospodarstwach rolnych po-

wstały szkody spowodowane przez ujemne skutki

przezimowania, będzie realizowana z budżetu pań-

stwa zgodnie z przepisami prawa krajowego i wspól-

notowego.

Przewiduje się, że na dokonanie ponowne-

go obsiewu użytków rolnych łącznie wydatkowane

zostanie 140 mln zł.

Rynek polski jest częścią światowego rynku, z tego

względu sytuację cenową na rynku krajowym należy

rozpatrywać, uwzględniając uwarunkowania mię-

dzynarodowe.

W tym miejscu należy przypomnieć,

sję Europejską na mocy przepisów wspólnotowych,

zatem poszczególne państwa, w tym Polska, nie mają

rynku zbóż.

Minister rolnictwa i rozwoju wsi konse-

kwentnie dąży do tego, aby w ramach obecnej wspól-

nej polityki rolnej realizowane były działania mające

na celu niwelowanie niekorzystnych zjawisk na ryn-

kach rolnych czy wcześniejsze przeciwdziałanie tym

zjawiskom.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Wielkich Jezior Mazurskich

z Kanałem Augustowskim, tzw. wodnego szlaku

mazursko-augustowskiego (8569)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

łączenia Wielkich Jezior Mazurskich z Kanałem Au-

gustowskim, przekazaną pismem z dnia 12 września

2012 r., o sygnaturze SPS-023-8569/12, pragnę przed-

stawić następujące informacje.

W ramach I osi priorytetowej: Innowacyjna go-

spodarka Programu Operacyjnego „Rozwój Polski

Wschodniej” 2007–2013 (PO RPW), który dedykowa-

ny jest ponadregionalnym projektom realizowanym

w pięciu województwach Polski Wschodniej (woje-

wództwo lubelskie, podlaskie, świętokrzyskie, war-

mińsko-mazurskie i podkarpackie), realizowany jest

aktualnie projekt pn.: Koncepcja rewitalizacji i roz-

budowy drogi wodnej między Wielkimi Jeziorami

Projekt zakłada opracowanie koncepcji planowanej

rewitalizacji Kanału Augustowskiego w ramach po-

nadregionalnej współpracy jednostek samorządu te-

rytorialnego z województw podlaskiego i warmińsko-

-mazurskiego.

Jednakże ramy wsparcia PO RPW

w obecnej perspektywie ﬁnansowejnieprzewidują

możliwości wsparcia ﬁnansowegoinwestycjiwtego

typu infrastrukturę.

Przewidują natomiast doﬁnan-

sowanie projektów z zakresu innowacyjnej gospo-

darki, współpracy jednostek samorządu terytorial-

nego na rzecz tworzenia polityki rozwoju regional-

nego, rozwoju miast wojewódzkich i ich obszarów

metropolitalnych, infrastruktury drogowej, tworze-

nia Internetu szerokopasmowego, promocji gospo-

darczej i turystycznej makroregionu oraz budowy

tras rowerowych.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego rozpoczęło

prace nad przygotowaniem dokumentów programo-

wych nowej perspektywy ﬁnansowejnalata2014–

–2020.

W ramach prac będzie przeprowadzona ana-

liza dla możliwości wsparcia inwestycji związanych

ze stworzeniem nowych ponadregionalnych produk-

tów turystycznych, takich jak m.in. połączenie Wiel-

kich Jezior Mazurskich z Kanałem Augustowskim.

Należy jednak podkreślić, że na obecnym etapie prac

zarysowane są jedynie ramy interwencji z funduszy

strukturalnych dla przyszłego okresu ﬁnansowania

UE i stanowią one wstępny etap dla bardziej szcze-

gółowych opracowań związanych z programowaniem

na lata 2014–2020.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie zakupu jednego biletu

na przejazd pociągami dwóch przewoźników:

Przewozami Regionalnymi

i Kolejami Mazowieckimi, tzw. biletu łączonego

(8574)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-8574/12, z dnia 12 września 2012 r.,

przekazujące interpelację pana posła Adama Ryba-

1359

Przewozami Regionalnymi i Kolejami Mazowiecki-

mi, tzw. biletu łączonego, na podstawie informacji

uzyskanych od spółek Koleje Mazowieckie – KM sp.

z o.o. i Przewozy Regionalne sp. z o.o. wyjaśniam, że

podróżny może zakupić jeden bilet na przejazd pocią-

giem Przewozów Regionalnych (PR) i Kolei Mazo-

wieckich (KM).

Obie spółki zawarły w tej sprawie porozumienie,

które skutkuje tym, iż podróżny nie musi dokonywać

zakupu dwóch biletów na przejazd pociągiem każde-

go z przewoźników.

Na mocy obowiązującej od 14 czerwca br. umowy

o świadczeniu kolejowych usług przewozowych pomię-

dzy spółkami w pociągach osobowych KM są honoro-

wane bilety jednorazowe wydane na przejazd pociąga-

mi osobowymi REGIO uruchamianymi przez PR.

Podróżni przy przejazdach częściowo pociągami

osobowymi REGIO PR i częściowo pociągami osobo-

wymi KM, to jest w relacjach poza województwo ma-

zowieckie, przy przejazdach tylko częściowo po sieci

obsługiwanej przez KM (podróż z przesiadkami)

otrzymują na cały bezpośredni przejazd jeden bilet

według taryfy przewozowej PR z wyjątkiem:

1) opłat według taryfy Razem:

a) oferty – Ty i raz, dwa, trzy,

b) przejazdów na podstawie REGIOkarty,

c) przejazdów grup dzieci, młodzieży i osób doro-

słych;

2) przejazdów na podstawie biletów REGIOpiąt-

ka;

3) przejazdów na podstawie REGIOkarnetu;

4) przejazdów na podstawie biletów turystycz-

nych;

5) przejazdów kredytowanych.

Bilety jednorazowe wydane na przejazdy pociąga-

mi interREGIO, REGIOekspres lub z taryfy Razem

nie są honorowane w pociągach KM.

Przewozy Regionalne sp. z o.o. mają podpisane

z innymi przewoźnikami kolejowymi umowy o wza-

jemnej sprzedaży biletów, co powoduje, że wspomnia-

ny wyżej bilet podróżny może kupić nie tylko w ka-

sach PR bądź KM, ale również w kasach PKP Inter-

City.

Bilet na przejazd na odcinku Czeremcha – War-

szawa przez Siedlce można zakupić w każdej kasie

KM, PR i PKP InterCity na terenie kraju.

Podróżując z Czeremchy do Warszawy przez Sie-

dlce, podróżny powinien otrzymać;

1) w kasie biletowej – bilet na całą relację według

Taryfy przewozowej PR, z wpisaną stacją styczną

– Siedlce;

2) w pociągu PR – bilet na przejazd pociągiem PR

w relacji Czeremcha – Siedlce z adnotacją „dalej”,

w pociągu KM bilet na przejazd Czeremcha – War-

szawa Wschodnia uwzględniający odcinek Czeremcha

– Siedlce, czyli jeden bilet na całą relację według ta-

ryfy przewozowej PR;

3) w pociągu KM w całej relacji Czeremcha – War-

szawa Wschodnia bilet według taryfy przewozowej

KM.

Ponadto z informacji spółek PR i KM wynika, że

zasady odprawy podróżnych przy przejazdach czę-

ściowo pociągami PR, a częściowo pociągami KM

została przekazana wszystkim pracownikom spółek

KM i PR odpowiedzialnym za odprawę podróżnych

oraz do spółki PKP InterCity.

Natomiast w związku z opisaną w interpelacji

nieprawidłowością w pracy pracowników spółki

PKP InterCity zarówno spółka PR, jak i spółka KM

prześlą wszystkim przewoźnikom, z którymi mają

podpisane umowy o wzajemnej sprzedaży biletów,

w tym również spółce PKP InterCity, informację

przypominającą zasady odprawy podróżnych przy

przejazdach częściowo pociągami PR, a częściowo

pociągami KM.

Jednocześnie wyjaśniam, że od czasu reorganiza-

cji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje

Państwowe i powołania odrębnych spółek wykonują-

cych kolejowe przewozy pasażerskie każdy przewoź-

nik kolejowy prowadzi działalność na własny rozra-

chunek.

Przewoźnicy mają prawo do stosowania wła-

snej polityki taryfowej, w ramach której ustalają

taryfy i cenniki opłat, własne ulgi handlowe oraz de-

cydują o sposobie dystrybucji biletów.

Przewoźnicy

mogą też zawierać porozumienia o wzajemnym ho-

norowaniu biletów, czego przykładem są umowy za-

warte pomiędzy PR a przewoźnikami regionalnymi,

np. z KM, Kolejami Wielkopolskimi i Kolejami Dol-

nośląskimi.

Również na podstawie umowy zawartej między

PKP InterCity SA i KM honorowano wzajemnie bi-

lety na trasie Żyrardów – Warszawa.

Niemniej jednak

w wyniku ustaleń między tymi przewoźnikami od

dnia 1 lipca br. w pociągach KM honorowane są je-

dynie wystawione na pociągi InterCity SA wydane

w taryﬁeprzewozowejPKPInterCitybiletysieciowe

i jednorazowe ważne na odcinku Warszawa Wschod-

nia – Warszawa Zachodnia, o ile dotyczy to końcowe-

go odcinka przejazdu oraz w komunikacji międzyna-

rodowej, za wyjątkiem pociągu „Słoneczny”.

W ostatnich latach obserwujemy znaczną popra-

wę dostępności pasażera do systemu dystrybucji bi-

letów oraz płatności za usługi przewozowe.

Systematycznie rozbudowuje się sieć stacjonar-

nych automatów biletowych, głównie w ruchu regio-

nalnym.

Poszerza się możliwość zakupu biletu oraz

rezerwacji miejsc za pośrednictwem mediów elek-

tronicznych, głównie Internetu, oraz zakupu biletu

za pośrednictwem telefonii komórkowej.

Do wypo-

sażenia drużyn konduktorskich wprowadzono mo-

bilne terminale biletowe, zapewniające zarówno

sprzedaż biletu, jak i dokonanie płatności kartą

płatniczą.

Ilość transakcji zakupu biletów zawiera-

nych w okienkach kasowych w istotny sposób ogra-

nicza dedykowana pasażerom szeroka oferta biletów

okresowych.

1360

Pomimo działań podejmowanych przez przewoź-

ników kolejowych obecny system dystrybucji biletów

w dalszym ciągu nie spełnia w pełni oczekiwań klien-

tów.

Dlatego Ministerstwo Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej jest zainteresowane wpro-

wadzaniem kolejnych ułatwień dla podróżnych w na-

bywaniu biletów i dokonywaniu płatności za usługi

przewozowe, w tym szczególnie na rzecz wspólnych

rozwiązań biletowych, umożliwiających na podstawie

jednego biletu odbywanie podróży pojazdami prze-

woźników różnych gałęzi transportu publicznego.

słowi Adamowi Rybakowiczowi za zainteresowanie

się tematyką transportu kolejowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie kosztów podróży pociągami TLK

spółki PKP InterCity SA na trasie

Białystok – Warszawa (8575)

Marszałka Sejmu RP z dnia 12 września 2012 r.,

nr SPS-023-8575/12, przekazuję poniższe informacje.

Uprzejmie informuję, że spółka PKP InterCity SA

politykę taryfową ustala i prowadzi w porozumieniu

z ministrem transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej, na zlecenie którego uruchamia i prowadzi

m.in. pociągi kategorii TLK.

Zmiana ceny biletu czy

wprowadzenie oferty specjalnej muszą zostać poprze-

dzone szeregiem analiz i uzasadnień.

Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

zwróci się do przewoźnika z prośbą o wypracowanie

oferty dla linii Warszawa – Białystok uwzględniającej

sytuację rynkową na tej trasie.

Należy podkreślić, że wyższe ceny biletów ustala-

ne przez przewoźników kolejowych generowane są

przede wszystkim w związku z faktem ponoszenia

wyższych kosztów utrzymania działalności gospo-

darczej.

Przewoźnik kolejowy ponosi większe koszty

w stosunku do ponoszonych przez przewoźnika dro-

gowego, a w szczególności różnicę stanowią opłaty za

dostęp do infrastruktury, utrzymanie liczniejszego

personelu do obsługi podróżnych, tj. drużyny kon-

duktorskiej, czy eksploatacja taboru, natomiast prze-

wożona liczba podróżnych na danej trasie nie zawsze

jest większa w przypadku pociągu.

PKP InterCity SA poinformowała, że w najbliż-

szym czasie zapewni podróżnym dostęp do gniazdek

elektrycznych oraz darmowego Internetu bezprzewo-

dowego.

W pierwszej kolejności wprowadzenie niniej-

szej usługi z powodu ograniczeń technicznych prze-

widywane jest jedynie w wybranych pociągach kwa-

liﬁkowanych,tj.

EuroCityiExpressInterCity.

Obec-

nie spółka prowadzi prace nad projektem wdrożenia

usługi darmowego dostępu do Wi-Fi – najpierw w wa-

gonach klasy pierwszej.

Termin realizacji przedmio-

towego projektu przewidywany jest na rok 2013.

Spółka zapewniła, że monitoruje działania innych

przewoźników.

Na bieżąco monitoringowi podlega

również frekwencja podróżnych w pociągach, w tym

pociągach TLK relacji Białystok – Warszawa.

Jak

dotąd spółka nie zanotowała spadku potoków pasa-

żerskich na wspomnianej trasie.

Niemniej jednak

wszelkie wskazówki, sugestie oraz uwagi są dla PKP

InterCity SA bardzo cenne i stanowią ważne źródło

informacji w aspekcie ewentualnej poprawy jakości

świadczonych usług.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

automatycznego pomiaru

przekroczenia prędkości przez fotoradary

(8576)

-023-8576/12, w sprawie wprowadzenia automatycz-

nego pomiaru przekroczenia prędkości przez fotora-

dary, przedstawiam następujące wyjaśnienia.

w treści interpelacji pana posła Adama Rybakowicza,

uprzejmie informuję, iż obecnie Inspekcja Transpor-

1361

„starego typu”.

Udział zdjęć dających możliwość wy-

generowania wezwania do właściciela pojazdu celem

nia wykroczenia, w ogólnej puli wykonanych fotogra-

ﬁi,wynosiok.35%.

Należyjednakzaznaczyć,żeod

które mogą skutkować wysłaniem wezwania do wła-

ściciela pojazdu, będzie wynosił minimum 70%.

du), wskazujące na możliwość wykonania błędnego

pomiaru prędkości, już na etapie wstępnej weryﬁka-

cji obrazu ze zdjęcia.

Podczas analizy fotograﬁiprzez

komponent ANPR (Automatic Number Plate Reco-

gnition), system automatycznie będzie wskazywał

zdjęcia, na których widać przynajmniej dwie tablice

rejestracyjne, sprawdzał poprawność danych wyma-

ganych prawem do rozpoczęcia postępowania (np. cza-

su wykonania pomiaru), weryﬁkowałczyzarejestro-

wana prędkość świadczy o popełnieniu wykroczenia

zywać na błędnie wykonane zdjęcie.

Automat syste-

matycznie będzie sprawdzał również stan techniczny

urządzeń rejestrujących.

System będzie zatem wspie-

rał pracę użytkowników, dysponując szeroką bazą

na będzie dodatkowa weryﬁkacjaręcznamateriału

zdjęciowego przez człowieka, co znacznie zredukuje

możliwość jakiejkolwiek pomyłki.

Niezależnie od powyższego, zdjęcia przed wysła-

Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

Co

istotne, nowe urządzenia rejestrujące zakupione

przez inspekcję wskazują pas ruchu, po którym po-

rusza się pojazd oraz odróżniają czy ten zbliża, czy

wia bezwzględne wskazanie pojazdu poruszającego

się z zarejestrowaną prędkością.

w interpelacji pana posła Adama Rybakowicza,

uprzejmie wskazuję, iż Centrum Automatycznego

w oparciu o najlepsze wzorce i rozwiązania spraw-

dzone w innych europejskich krajach.

Skuteczność

w latach 2001–2010 liczba śmiertelnych oﬁarwypad-

ków drogowych spadła odpowiednio o 51,09%, 42,36%

dziły centralnie zarządzane systemy nadzoru nad

ruchem drogowym ich działanie wspierają systemy

informatyczne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

na interpelację posła Adama Rybakowicza

w sprawie obowiązku jazdy na terenie kraju

z włączonymi światłami mijania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przesyłające interpelację posła Adama Rybako-

wicza w sprawie obowiązku jazdy na światłach mija-

nia przez cały rok na terenie kraju, uprzejmie przed-

stawiam następujące stanowisko.

Należy stwierdzić, iż obowiązek używania świateł

mijania przez całą dobę korzystnie wpływa na bez-

pieczeństwo ruchu drogowego.

W ostatnich latach

Instytut Transportu Samochodowego przedstawił

szczegółowe opracowania w powyższej kwestii.

Ana-

lizy przeprowadzone dla trzech pierwszych okresów

funkcjonowania nowych przepisów potwierdzają, że

wprowadzony w dniu 17 kwietnia 2007 r. obowiązek

dował trwały spadek zagrożenia w dzień w grupie

1362

wypadków, na którą to rozwiązanie mogło mieć

wpływ.

Rozwiązanie to przyczyniło się do istotnego

spadku liczby wypadków z udziałem co najmniej

dwóch uczestników ruchu w ciągu dnia (pojazd - po-

jazd, pojazd - pieszy), w tym zwłaszcza zderzeń czo-

łowych pojazd - pojazd.

Zmniejszyła się także liczba

zabitych i rannych w tych grupach wypadków.

W cią-

gu trzech lat od wprowadzenia obowiązku używania

świateł mijania w dzień, w okresach funkcjonowania

nowego przepisu, w zderzeniach czołowych zginęło

mniej o 206 osób, a w przypadku potrąceń pieszych

o 132 osób mniej.

Główne koszty korzystania ze świateł mijania

w ciągu dnia stwarza dodatkowe zużycie paliwa.

W dostępnych źródłach szacuje się je na poziomie od

ok. 0,3% do ok. 2,5%, w zależności od rodzaju pojaz-

du i warunków ruchu.

Należy jednak mieć na wzglę-

dzie fakt, że przed wprowadzeniem obowiązku włą-

czania świateł w dzień znaczna część kierowców już

to robiła.

Ponadto istniał obowiązek jazdy z włączo-

nymi światłami w miesiącach jesienno-zimowych.

Tak więc rzeczywisty wzrost zużycia paliwa wynika-

jący z tego obowiązku jest niewielkim ułamkiem po-

wyższych liczb (ok. 29%).

Obliczenia ITS wykazują, że dodatkowy średni

roczny koszt eksploatacji jednego pojazdu z powodu

jazdy z włączonymi światłami mijania wzrósł od ok.

30 zł dla wariantu optymistycznego do ok. 63 zł dla

wariantu pesymistycznego.

Szacunki te pokazują, że

dodatkowe koszty związane z rozszerzeniem obo-

wiązku jazdy z włączonymi światłami na okres od

świtu do zmierzchu nie stanowią dużego obciążenia

budżetu użytkowników pojazdów, jak również wpływ

na dodatkowe zanieczyszczenie środowiska jest nie-

istotny.

Znacznie większe oszczędności mogą przy-

nieść w tym zakresie inne rozwiązania, np. propago-

wanie ekonomicznego stylu jazdy.

W odniesieniu do problematyki używania świateł

mijania w ciągu dnia, warto również powołać anali-

zę naukową sporządzoną przez prof. dra hab. inż.

Wojciecha Żagana z Politechniki Warszawskiej, któ-

ry jest uznanym ekspertem w tematyce techniki

świetlnej.

Zgodnie z tą analizą, pojazd z włączonymi

światłami mijania jest lepiej widoczny, co należy ro-

zumieć jako możliwość jego wcześniejszej identyﬁka-

cji.

Jaskrawe, w stosunku do poziomu jasności oto-

czenia, powierzchnie kloszy świateł mijania z całą

pewnością poprawiają pewność postrzegania, czyniąc

je sprawniejszym, a jednocześnie nie wywołują żad-

nych niekorzystnych skutków, nie licząc minimalne-

go, wręcz niezauważalnego wzrostu zużycia paliwa

i konieczności częstszej wymiany źródeł światła.

Używane przez przeciwników omawianego przepisu

argumenty o olśnieniu, czy też o pogorszeniu możli-

wości oceny odległości między pojazdami nie znajdu-

ją potwierdzenia.

Konkluzja analizy (pkt 6) jednoznacznie wskazu-

je, że prawny obowiązek używania świateł mijania

podczas jazdy w dzień w ruchu drogowym jest słusz-

nym i uzasadnionym rozwiązaniem zmniejszającym

zagrożenie wypadkami w ruchu drogowym i powi-

nien być utrzymany.

W opinii profesora Wojciecha

Żagana nie występują negatywne skutki tego rozwią-

zania dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, środowi-

ska ani dla innych istotnych sfer życia.

W związku z powyższymi informacjami w opinii

resortu transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej celowe i uzasadnione jest dalsze utrzymanie

ustawowego całorocznego obowiązku jazdy z włączo-

nymi światłami mijania w ciągu dnia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie zapewnienia oczekującym

na odprawę warunków sanitarno-higienicznych

wzdłuż dojazdów do drogowego przejścia

granicznego w Kuźnicy (8580)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-8580/12, z dnia 12 września 2012 r.)

w sprawie zapewnienia warunków sanitarno-higie-

nicznych wzdłuż dojazdów do drogowego przejścia

granicznego w Kuźnicy, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

w myśl ust. 2 pkt 2d ww. ustawy to właśnie gminy

a w szczególności zapewniają budowę, utrzymanie

nami szaletów publicznych.

Odnosząc się natomiast do przytoczonego art. 5

ust. 4 pkt 1 ww. ustawy o utrzymaniu czystości i po-

rządku w gminach, który stanowi, iż do obowiązków

zarządu drogi należą m.in. zbieranie i pozbywanie

powiednim stanie sanitarnym, porządkowym i tech-

nicznym – to należy wyjaśnić, iż chodzi tutaj o śmiet-

niki, a nie o toalety w pasie drogowym.

Zaś zgodnie

z deﬁnicjazawartąwustawiezdnia21marca1985r.

z późn. zm.) droga jest to budowla wraz z drogowymi

1363

obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz insta-

lacjami stanowiącą całość techniczno-użytkową prze-

znaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokali-

zowana w pasie drogowym i nie obejmuje toalet przy

tychże drogach.

Toaleta nie jest bowiem urządzeniem

związanym z drogą publiczną.

Przy drogach krajowych, których zarządcą jest Ge-

neralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, eks-

ploatowane są stanowiska odbioru nieczystości płyn-

nych ze środków transportu.

Istnieją miejsca obsługi

podróżnych, tzw. MOP, na których zlokalizowane są

przedmiotowe stanowiska.

Stanowiska te umieszcza-

ne są na parkingach i w miejscach obsługi podróżnych

(MOP) przy głównych szlakach tranzytowych w cią-

gach dróg najwyższych klas technicznych zarządza-

nych przez GDDKiA.

Warunki, na jakich droga pu-

bliczna może być wyposażona w MOP, określa rozpo-

rządzenie ministra transportu i gospodarki morskiej

zm.).

Nie można jednak stwierdzić, iż do zarządcy dro-

gi należy obowiązek budowy i utrzymania toalet przy

takowych drogach.

Należy jednocześnie pamiętać, iż zgodnie z art. 17

poz. 67, z późn. zm.) wojewoda jest zobowiązany do

czych, morskich i rzecznych przejść granicznych,

cinających granicę państwową.

Zgodnie natomiast

z § 3 pkt 2 lit. k rozporządzenia Rady Ministrów

przejść granicznych, przejść turystycznych, miejsc

ściwych do osadzania i utrzymywania znaków gra-

nicznych na morskich wodach wewnętrznych (Dz. U.

Nr 256, poz. 2145) do obowiązków wojewody w zakre-

sie ﬁnansowania i utrzymywania m.in. drogowych

przejść granicznych znajdujących się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej należy nieodpłatne udostęp-

nianie organom kontroli pomieszczeń przeznaczonych

dla podróżnych wyposażonych m.in. w urządzenia sa-

nitarne.

Biorąc powyższe pod uwagę, w opinii resortu

transportu brak jest podstaw do przyjęcia, iż to za-

rządca drogi ma obowiązek umieszczać i utrzymywać

toalety przy przejściach granicznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie rosnącej liczby nauczycieli

zarejestrowanych jako osoby bezrobotne

w powiatowych urzędach pracy

na terenie woj. podlaskiego (8587)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

cza (SPS-023-8587/12), w sprawie rosnącej liczby

nauczycieli zarejestrowanych w powiatowych urzę-

dach pracy jako osoby bezrobotne na terenie woj.

podlaskiego, uprzejmie wyjaśniam, co następuje,

w zakresie należącym do właściwości Ministerstwa

Edukacji Narodowej.

Uprzejmie informuję, że prowadzenie szkół i pla-

cówek jest zadaniem własnym jednostek samorządu

terytorialnego wykonywanym w imieniu własnym

jącego prawa.

W związku z tym samorządy same de-

cydują, jak kształtuje się realizacja polityki oświato-

wej, w tym polityki kadrowej na ich terenie.

Według

szacunkowych danych z bazy SIO stan na 31.03.2012 r.

wykazano, że od 01.04.2012 r. do 31.12.2012 r. planu-

je się rozwiązanie stosunku pracy na skutek wypowie-

dzenia z ok. 7 tys. etatów nauczycieli.

Należy zauwa-

żyć, że liczba ta stanowi ok. 1% wszystkich etatów

nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach

prowadzonych przez j.s.t. i jest jedynie deklaracją, co

nie oznacza, że faktycznie z tyloma nauczycielami zo-

stanie rozwiązany stosunek pracy.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że analiza

zmian demograﬁcznychiichwpływnaliczbędzieci

w wieku szkolnym, a w konsekwencji również na wie-

le innych czynników warunkujących funkcjonowanie

systemu oświaty w Polsce, jest jednym z prioryteto-

wych zadań realizowanych przez Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej i stanowi podstawę projektowania

zmian kierunkowych systemu oświaty.

Należy mieć

nauczycieli w przypadku braku możliwości dalszego

zatrudnienia w dotychczasowym wymiarze zajęć

(spowodowanego np. niżem demograﬁcznym)zapew-

nia nauczycielom dosyć korzystne rozwiązania w po-

równaniu do innych grup zawodowych.

W przypadku całkowitej lub częściowej likwidacji

ciele korzystają ze szczególnych uprawnień przewi-

Stosownie do art. 20 ustawy Karta Nauczyciela,

rozwiązanie stosunku pracy z ww. przyczyn może

nastąpić wyłącznie z końcem roku szkolnego po

uprzednim trzymiesięcznym wypowiedzeniu lub jeśli

1364

nauczyciel wystąpi z takim wnioskiem, pracodawca

przenosi nauczyciela w sześciomiesięczny stan nie-

czynny bez obowiązku świadczenia pracy w tym

okresie, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia za-

sadniczego.

Nauczycielowi zatrudnionemu na podsta-

wie mianowania, z którym rozwiązano stosunek pra-

cy w wyżej wskazanym trybie, przysługuje wysoka

odprawa w wysokości sześciomiesięcznego wynagro-

dzenia zasadniczego.

Nauczycielowi zatrudnionemu

z późn. zm.) w wysokości:

1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pra-

Przepisy ustawy Karta Nauczyciela pozwalają

również zapewnić nauczycielom ciągłość zatrudnie-

nia nawet w sytuacji, gdy w konkretnej szkole nie jest

możliwe ich zatrudnienie zgodnie z posiadanymi

kwaliﬁkacjami w pełnym wymiarze czasu pracy.

I tak:

1) nauczyciel może być z urzędu przeniesiony do

innej szkoły w tej samej lub innej miejscowości na

takie samo lub inne stanowisko;

2) organ prowadzący może na nauczyciela nałożyć

obowiązek podjęcia pracy w innej szkole, celem uzu-

pełnienia pensum (nawet w wymiarze do ½ etatu)

w sytuacji, gdy nie ma godzin do zrealizowania

w szkole macierzystej;

3) w sytuacjach, gdy nie ma możliwości zatrud-

nienia nauczyciela w pełnym wymiarze oraz przenie-

sienia nauczyciela do innej szkoły, można nauczycie-

lowi ograniczyć wymiar zatrudnienia.

Jednocześnie należy zauważyć, iż obecnie duża

grupa czynnych zawodowo nauczycieli posiada prawo

do przejścia na emeryturę.

Rozwiązania dotyczące

nauczycieli w zakresie uprawnień emerytalnych

– w porównaniu z pozostałymi grupami zawodowymi

– są bowiem szczególnie korzystne.

Rozwiązanie sto-

sunku pracy z nauczycielem w trybie art. 20 ustawy

Karta Nauczyciela nie stanowi natomiast przeszkody

do skorzystania przez nauczyciela z przysługujących

mu uprawnień do emerytury.

Nauczyciele, którzy przed 1 stycznia 2009 r. na-

Nauczyciela, tj. nauczyciele, którzy spełnili wymóg

posiadania trzydziestoletniego okresu zatrudnienia,

gólnym charakterze, zachowali prawo do przejścia na

wcześniejszą emeryturę w dowolnym momencie po

tej dacie.

W 2009 r. weszły natomiast w życie dwie nowe ustawy

dotyczące uprawnień emerytalnych nauczycieli:

rach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656);

skich świadczeniach kompensacyjnych (Dz. U. Nr 97,

poz. 800).

Dla nauczycieli, którzy nie nabyli prawa do wcze-

śniejszej emerytury ani nie zostali objęci rozwiąza-

niami ustawy o emeryturach pomostowych, wprowa-

dzono świadczenia kompensacyjne na zasadach okre-

cielskich świadczeniach kompensacyjnych.

Nauczy-

cielskie świadczenia kompensacyjne należy postrze-

gać jako instytucję stanowiącą dodatkowy element

do systemu emerytur pomostowych.

Celem niniejszej

ustawy było wprowadzenie przejściowego rozwiąza-

nia, adresowanego do nauczycieli, którzy obecnie

mają stosunkowo długi staż pracy.

Nauczycielskie

świadczenie kompensacyjne przysługuje nauczycie-

skiego świadczenia kompensacyjnego jest taka sama

jak emerytury pomostowej.

W myśl art. 87 ust. 1 i 2 ustawy Karta Nauczycie-

la nauczycielowi spełniającemu warunki uprawnia-

pracy lub nauczycielskiego świadczenia kompensa-

cyjnego, którego stosunek pracy ustał w związku

ści do pracy lub nauczycielskie świadczenie kompen-

sacyjne, przyznaje się odprawę w wysokości:

1) dwumiesięcznego ostatnio pobieranego wyna-

grodzenia w szkole będącej podstawowym miejscem

jego pracy – jeżeli nauczyciel przepracował w szkole

mniej niż 20 lat;

2) trzymiesięcznego wynagrodzenia ostatnio po-

bieranego w szkole będącej podstawowym miejscem

Należy podkreślić, iż nauczycielowi, z którym roz-

Karty Nauczyciela, przechodzącemu na emeryturę,

rentę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne,

przysługują dwie odprawy, gdyż Karta Nauczyciela

nie zawiera przepisu wyłączającego prawo do jednej

z tych odpraw.

Ponadto wyjaśniam, iż obowiązujące przepisy pra-

wa umożliwiają prowadzenie racjonalnej polityki oświa-

towej w sytuacji występującego obecnie niżu demo-

graﬁcznego.

W2009r.wprowadzonezostałyprzepi-

sy stwarzające możliwość przekazania prowadzenia

szkoły liczącej nie więcej niż 70 uczniów osobie praw-

nej niebędącej jednostką samorządu terytorialnego

lub osobie ﬁzycznej,zpominięciemprocesulikwida-

cji.

Przekazana w ten sposób szkoła pozostaje szkołą

publiczną, bezpłatną dla ucznia i ogólnie dostępną.

Przepisy te pozwalają na uniknięcie procesu likwi-

1365

dacji małych szkół, ochronę miejsc pracy nauczycieli

oraz płynne przekazanie szkoły.

Ministerstwo Edukacji Narodowej na bieżąco mo-

nitoruje sytuację demograﬁcznąwkraju.

Wykorzy-

stując wieloletnie prognozy, wdrożono kolejny etap

reformy systemu oświaty dotyczący m.in. obniżenia

wieku obowiązku szkolnego oraz objęcia rocznym

obowiązkowym wychowaniem przedszkolnym dzieci

5-letnich.

Na rozwój placówek wychowania przed-

szkolnego mają wpływ przede wszystkim: prowadze-

nie działań promocyjnych zachęcających do zakłada-

nia placówek edukacji przedszkolnej oraz podnosze-

nie świadomości społeczeństwa w zakresie znaczenia

wychowania przedszkolnego dla dalszej kariery ży-

ciowej dziecka.

Skutkiem tych działań jest znaczne

zwiększenie się liczby przedszkoli, publicznych i nie-

publicznych punktów przedszkolnych, zespołów wy-

chowania przedszkolnego oraz oddziałów przedszkol-

nych w szkołach podstawowych.

W konsekwencji

powyższego utworzone zostały nowe miejsca pracy

dla nauczycieli.

Mając na uwadze zmniejszenie liczby dzieci w wie-

ku szkolnym, resort edukacji podejmował również

inne działania osłonowe, których celem było umożli-

wienie nauczycielom zdobycia nowych kwaliﬁkacji

i umiejętności, dzięki którym ich sytuacja na eduka-

cyjnym rynku pracy byłaby bardziej konkurencyjna.

W ramach działania 2.2., schemat c: Doskonale-

nie nauczycieli, osób prowadzących szkolenia i pra-

cowników administracji oświatowej oraz rozwój in-

nowacyjnych programów nauczania Sektorowego

Programu Operacyjnego Rozwój Zasobów Ludzkich

(SPO RZL) 2004–2006, współﬁnansowanego ze

środków Europejskiego Funduszu Społecznego, zre-

alizowano w latach 2004–2008 następujące projek-

ty, których efektem było nabycie nowych kwaliﬁka-

cji i umiejętności nauczycieli zatrudnionych w sys-

temie oświaty:

1) studia podyplomowe w zakresie ICT, języków

obcych i drugiego przedmiotu dla 23 656 nauczy-

cieli,

2) studia podyplomowe przygotowujące nauczycie-

li do roli doradcy zawodowego dla 4460 nauczycieli,

3) kursy doskonalące z zakresu języka obcego dla

29 776 nauczycieli z terenu całego kraju,

4) kursy doskonalące w zakresie metodyki przed-

miotów zawodowych i ogólnozawodowych dla 1400

nauczycieli,

5) kursy doskonalące w zakresie technologii in-

formacyjno-komunikacyjnych dla 16 755 nauczy-

cieli,

6) studia podyplomowe przygotowujące kadry do

prowadzenia kształcenia ustawicznego na odległość

dla 1200 nauczycieli.

Zrealizowane projekty pozwoliły na lepsze dosto-

sowanie kwaliﬁkacjinauczycielidopotrzeblokalnych

ryków edukacyjnych.

W wydanym w 2009 r. rozporządzeniu ministra

edukacji narodowej w sprawie szczegółowych kwali-

ﬁkacjiwymaganychodnauczycieliorazokreślenia

uczycieli niemających wyższego wykształcenia lub

które umożliwiły zatrudnienie w przedszkolach na-

uczycieli posiadających kwaliﬁkacje do nauczania

w klasach 1–3 szkół podstawowych oraz nauczycie-

li wychowania przedszkolnego w klasach 1–3 szkół

podstawowych.

Ponadto umożliwiono również za-

trudnianie nauczycieli innych specjalności niż pe-

dagogika opiekuńczo-wychowawcza w świetlicach

szkolnych.

Niezależnie od powyższego w projekcie Strategii

Rozwoju Kapitału Ludzkiego w ramach narzędzia 14:

Zwiększenie atrakcyjności zawodu nauczyciela, po-

prawa efektywności i jakości ich pracy oraz tworzenie

bodźców dla pozostawania w zawodzie najlepszych

nauczycieli przewiduje się systemowe wsparcie w prze-

kwaliﬁkowaniunauczycieli,którzyniewidząmożli-

wości dalszego rozwoju w zawodzie.

Konkretne dzia-

łania w tym zakresie zostaną przygotowane w ra-

mach dokumentów implementacyjnych po przyjęciu

strategii przez Radę Ministrów.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

w sprawie rosnącego bezrobocia

w grupie wiekowej 55+ (8588)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

w grupie wiekowej 55+, poniżej przedstawiam odpo-

wiedź na pytania postawione w interpelacji.

Charakterystyczną cechą polskiego rynku pracy

1)

Wskaźnik ten zastąpił w statystyce międzynarodowej:

przeciętny wiek wyjścia z rynku pracy.

1366

kowskich w ostatniej piątce.

Źródło: Obliczenia własne DAE MPiPS

wieku o 8,5 pkt. proc. (dynamika w EU-27 – 10,6 pkt.

w UE-27, tj. 6,9%.

Analizowana grupa wiekowa jako

jedyna na przestrzeni ostatniej dekady zanotowała

wzrost liczby bezrobotnych (o 37,9% w porównaniu

z rokiem 2002).

Jednak w tym samym okresie liczba

zatrudnionych w wieku 50+ wzrosła aż o 1,5 mln

osób, co stanowi wzrost o 62,7%.

Oznacza to, że

wzrost stopy bezrobocia wśród osób starszych jest

konsekwencją ich aktywnej postawy na rynku pracy.

Ponadto należy również pamiętać, że analizowana

grupa wciąż charakteryzuje się relatywnie niskim

poziomem bezrobocia w porównaniu z innymi gru-

pami wiekowymi.

mi, które mogą wpływać na ich niekorzystną sytuację

1) przeważnie niski poziom wykształcenia (więk-

2) nieadekwatne kwaliﬁkacjedopotrzebnowocze-

3) niski poziom uczestnictwa w podnoszeniu swo-

Rząd, dostrzegając pogarszającą się sytuację osób

ogólnopolski program „Solidarność Pokoleń.

Działa-

nia dla zwiększenia aktywności zawodowej osób

i samorządowych obejmujących szerokie spektrum

inicjatyw, które kładą szczególny nacisk na poprawę

działanie 1.1), który jest ﬁnansowanyześrodkówEu-

ropejskiego Funduszu Społecznego.

Projekt ten ma

charakter kompleksowy i wielowymiarowy, przez co

obejmuje szereg działań, których celem jest poprawa

Prowadzone w ramach projektu działania zmie-

2)

1367

swoisty benchmark dla instytucji pośredniczących,

organizatorów konkursów na projekty służące akty-

wizacji osób 50+.

Dzięki temu nowe projekty wybiera-

teczność, co powinno znaleźć przełożenie na większą

Finansów Publicznych minister pracy i polityki spo-

pracodawcom kosztów wyposażenia lub doposażenia

stanowiska pracy dla bezrobotnych w grupie wieko-

cyﬁcznymirozwiązaniamidostosowanymidoindywi-

dualnych potrzeb uczestników programu oraz możli-

wość obejmowania każdego uczestnika programu kil-

koma formami aktywizacji zawodowej przy równocze-

snym wspieraniu całokształtu działań specyﬁcznymi

elementami wspierającymi zatrudnienie w sytuacji, gdy

proces aktywizacji i doprowadzenia do zatrudnienia

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie niepokojącej sytuacji ﬁnansowej

Naukowego Centrum Badań Jądrowych (8591)

pelację posła Wincentego Elsnera z dnia 12 września

2012 r., znak: SPS-023-8591/12, w sprawie niepokojącej

sytuacji ﬁnansowejNarodowegoCentrumBadańJą-

drowych przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Sposób ﬁnansowanianaukiześrodkówﬁnanso-

wych budżetu państwa, którymi dysponuje minister

właściwy do spraw nauki, określony jest ustawą

nauki.

Ustawa przewiduje wiele innych, poza dotacją

statutową, źródeł ﬁnansowaniainstytutówbadaw-

czych, jak pozyskiwanie środków z Ministerstwa Na-

uki i Szkolnictwa Wyższego, Narodowego Centrum

Badań i Rozwoju czy Narodowego Centrum Nauki.

Daje również możliwość wnioskowania o dotacje na

restrukturyzacje, w tym na restrukturyzację zatrud-

nienia.

Polityka ustalona w zasadach ﬁnansowania

nauki zmierza w kierunku stopniowego ograniczania

dotacji statutowej na rzecz dotacji na realizowanie

programów zamawianych przez NCBR i NCN.

Ministerstwo Gospodarki nie posiada możliwości

prawnych ani środków na doﬁnansowanieinstytutu

z tytułu samego nadzoru.

W ramach nadzoru, mając

na względzie korzyści z tytułu synergii, z dniem

1 września 2011 r.

Ministerstwo Gospodarki zreali-

zowało połączenie Instytutu Problemów Jądrowych

z Instytutem Energii Atomowej Polatom, nadając no-

wej jednostce nazwę Narodowe Centrum Badań Ją-

drowych (NCBJ).

Podjęło również kontrolę doraźną

mającą na celu ocenę sposobu gospodarowania ma-

jątkiem instytutu.

Sytuacja ekonomiczna NCBJ wydaje się być ko-

rzystna.

Wg przesłanych do Ministerstwa Gospodar-

ki dokumentów sprawozdawczych NCBJ osiągnęło

w I półroczu 2012 r. 7,2 mln zł zysku, przy 2,5 mln zł

zysku osiągniętego w roku ubiegłym.

Wypracowane

środki pozostają w dyspozycji NCBJ i instytut może

je przeznaczyć na badania własne, w tym na wyna-

grodzenia.

NCBJ prowadzi także własną działalność gospo-

darczą, z której osiąga znaczące przychody (w 2011 r.

wyniosły one 65 mln zł, co stanowiło ponad 40%

przychodów ogółem instytutu).

Środki uzyskane

z działalności gospodarczej prowadzonej przez insty-

tuty badawcze mogą być przeznaczane na wszystkie

cele statutowe.

Nie ma przeszkód natury formalnej,

a wręcz zalecane jest, aby nadwyżki ﬁnansowepo-

wstałe z działalności komercyjnej przeznaczane były

na wspomaganie badań własnych.

Ministerstwo Gospodarki jest zainteresowane roz-

wojem działalności NCBJ związanej przede wszyst-

1368

kim z procesem wdrażania energetyki jądrowej

w Polsce.

W przyszłości NCBJ, podobnie jak inne tego

typu placówki (Instytut Chemii i Techniki Jądrowej,

Państwowy Instytut Geologiczny, Instytut Fizyki Ją-

drowej itd.), będzie mogło stanowić fragment zaple-

cza naukowo-technicznego działającego na rzecz ener-

getyki jądrowej jako jedna z organizacji wsparcia

technicznego (Technical Support Organisation – TSO)

działających na zamówienie podmiotów sektora ją-

drowego, Państwowej Agencji Atomistyki, która prze-

kształcana jest w organ regulacyjny, inwestorów

i operatorów obiektów jądrowych, a także – choć

Mając powyższe na uwadze, Ministerstwo Gospo-

darki w miarę posiadanych środków ﬁnansowych

oraz możliwości prawnych wspiera i angażuje NCBJ

w działaniach związanych z realizacją „Programu

polskiej energetyki jądrowej” (PPEJ).

Działania te

obejmują m.in.:

a) współpracę dot. projektów informacyjno-edu-

kacyjnych.

W 2012 r. MG podpisało z NCBJ umowę

na organizację kolejnej, V edycji szkoły energetyki

jądrowej.

Eksperci z instytutu uczestniczą także

w realizacji kampanii edukacyjno-informacyjnej pro-

wadzonej na zlecenie MG przez ﬁrmęPartnerofPro-

motion;

b) udział NCBJ w przygotowaniu projektu krajo-

wego programu postępowania z odpadami promie-

niotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym, któ-

rego wdrożenie przyczyni się do rozwiązania proble-

mów związanych z wypalonym paliwem jądrowym

oraz odpadami promieniotwórczymi w długiej per-

spektywie;

c) wsparcie ﬁnansowewpostacidotacjinarzecz

poprawy infrastruktury bezpieczeństwa znajdujące-

go się na terenie NCBJ reaktora Maria.

W tym roku

planowane jest przekazanie na ten cel 3 mln zł;

d) przewidywane jest także udzielanie dotacji na

w celu zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochro-

ny radiologicznej kraju przy stosowaniu promienio-

wania jonizującego.

Dostrzegając znaczenie budowy kompetencji kra-

jowego sektora naukowo-badawczego w dziedzinie

energetyki jądrowej, minister nauki i szkolnictwa

wyższego na wniosek pełnomocnika rządu ds. pol-

skiej energetyki jądrowej uruchomił strategiczny pro-

jekt badawczy pt. „Technologie wspomagające rozwój

bezpiecznej energetyki jądrowej” przewidujący sﬁ-

nansowanie zadań badawczych za kwotę 50 mln zł.

Projekt pozwoli na powiązanie badań prowadzonych

przez polskie zespoły naukowe z badaniami realizo-

wanymi na świecie oraz na przygotowanie kadr na-

ukowych i technicznych dla polskiego przemysłu ją-

drowego.

Projekt został stworzony z myślą o takich

podmiotach, jak NCBJ, które budując swoje kwaliﬁ-

kacje, będą mogły zarazem przyczynić się do zwięk-

szenia udziału krajowego sektora w przygotowaniu,

budowie i eksploatacji obiektów energetyki jądrowej.

Konkursy na wykonanie zadań badawczych w ra-

mach projektu zostały rozstrzygnięte, a NCBJ jest

uczestnikiem 4 konsorcjów wykonujących badania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie procederu werbowania

przez zorganizowane grupy przestępcze

drogą internetową tzw. słupów – pośredników

w procederze prania brudnych pieniędzy (8592)

pelację posła na Sejm RP pana Wincentego Elsnera

z dnia 13 sierpnia 2012 r. (znak: SPS-023-8592/12)

przekazaną przez pana Marka Kuchcińskiego, wice-

marszałka Sejmu RP, do pana ministra Jana Vincent-

-Rostowskiego w dniu 12 września 2012 r. poniżej

uprzejmie przedstawiam stanowisko przygotowane

przez generalnego inspektora informacji ﬁnansowej.

1.

Czy znane jest Panu Ministrowi opisywane zja-

wisko, jego skala i tendencje rozwoju?

Zjawisko phishingu oraz wykorzystywanie pod-

stawionych osób do otwarcia rachunków i przepusz-

czenia przez nie transakcji są znane generalnemu

inspektorowi informacji ﬁnansowej(dalejGIIF),któ-

ry w krajowym systemie przeciwdziałania praniu

pieniędzy oraz ﬁnansowaniu terroryzmu, zgodnie

niu praniu pieniędzy oraz ﬁnansowaniuterroryzmu

lej ustawą, pozostaje elementem centralnym.

Zarówno phishing, jak również zjawisko wykorzy-

stywania „słupów” pojawiają się w postępowaniach

zakładanych i prowadzonych w jednostce analityki

ﬁnansowej (Departament Informacji Finansowej

w strukturze Ministerstwa Finansów, przy pomocy

którego GIIF wykonuje swoje zadania ustawowe) od-

powiedzialnej za analizę i przekazywanie odpowied-

nim organom ujawnionych informacji ﬁnansowych

dotyczących podejrzanych dochodów i potencjalnego

ﬁnansowaniaterroryzmu.

Odpowiadając na pytanie pana posła o rozmiar

obu zjawisk, trzeba zaznaczyć, że GIIF jako służba

podległa ministrowi ﬁnansówniejestwstanieocenić

wiarygodnie pełnej ich skali, ponieważ dotyczą one

wielu zjawisk przestępczych posiadających różną

1369

kwaliﬁkacjęprawną.

Tezjawiskapozostająwzain-

teresowaniu i są objęte czynnościami kilku innych

służb i organów państwa, posiadających przysługu-

jące im ustawowo środki wielostronnej weryﬁkacji

informacji i diagnozy rodzaju przestępstwa.

Punktem wyjścia do oceny dokonywanej przez

GIIF, tj. weryﬁkacji pozytywnej lub negatywnej

(uwiarygodnienia) powziętego podejrzenia popełnie-

nia przestępstwa prania pieniędzy, są informacje

o transakcjach otrzymywane przez GIIF od instytu-

cji obowiązanych, tj. instytucji uczestniczących w ob-

rocie ﬁnansowymwymienionychwustawie.GIIFnie

możliwości, wskazywania charakteru przestępstwa

bazowego, a więc będącego generatorem środków do

przestępstwa prania pieniędzy.

Z posiadanych przez

GIIF informacji wynika, że wskazany w interpelacji

proceder phishingu jest jedynie wycinkiem szerokie-

go zjawiska przestępczości internetowej.

Ponieważ

techniki działania przestępców zmieniają się wraz

z rozwojem technik informatycznych, trudno ocenić

tendencje rozwoju zjawiska.

Grupy przestępcze/prze-

stępcy posługują się wyraﬁnowanymi technikami

inżynierii społecznej, czego przykładem jest też me-

toda (jedna z wielu) pozyskiwania tzw. słupów do

współpracy w procederze phishingu.

A ponieważ ry-

nek ﬁnansowyjesttągałęziągospodarki,któranaj-

szybciej reaguje na wszelkie nowinki i zmiany tech-

nologiczne, należy oczekiwać, że zjawisko to będzie

nadal obecne.

2.

Jaką liczbę postępowań dotyczących opisywa-

nego procederu prowadziły w ciągu pięciu ostatnich

lat podległe Panu Ministrowi służby i jaki był cha-

rakter tych postępowań?

GIIF prowadzi postępowania na podstawie zawia-

domień o podejrzanych transakcjach lub podejrzanej

aktywności przekazanych przez instytucje obowią-

zane oraz jednostki współpracujące wskazane w usta-

wie.

Następnie weryﬁkujezawartewraportachpo-

dejrzenia prania pieniędzy i ﬁnansowaniaterrory-

zmu na bazie informacji pozyskiwanych od instytucji

obowiązanych, jednostek współpracujących, a także

zagranicznych jednostek analityki ﬁnansowej.

Wprzy-

padku uzasadnianego podejrzenia prania pieniędzy

lub ﬁnansowaniaterroryzmuGIIFzawiadamiapro-

kuraturę, która we współpracy z organami ścigania

podejmuje działania w celu postawienia aktu oskar-

żenia podejrzanym osobom.

Taki charakter postępo-

wań, wskazany dla postępowań GIIF w ustawie, do-

tyczy wszystkich prowadzonych spraw, w tym także

związanych z procederem phishingu, który jak każdy

czyn zabroniony generujący zyski może być działa-

niem bazowym dla prania pieniędzy.

Towarzyszące

phishingowi internetowe werbowanie „słupów” w celu

przepuszczenia przez ich konta środków stanowi je-

den z elementów rozległego procesu podlegającego

analizie, tj. wprowadzania do legalnego obrotu brud-

nych pieniędzy, i jako taki pojawia się w postępowa-

niach.

GIIF w swoich analizach napotyka ponadto na

inne niż wskazane przez pana posła kanały werbun-

ku „słupów”, zaznaczyć jednak należy, że sam sposób

werbunku z punktu widzenia efektu, tj. wykorzysta-

nia „słupa”, ma znaczenie mniejsze.

Wzrost znacze-

nia kanału internetowego wydaje się tutaj odzwier-

ciedleniem zmian społecznych i zmian w dziedzinie

rozwoju nowych technologii.

Nie wydaje się zatem,

aby występowanie zjawiska oznaczało pojawienie się

nowej tendencji w zakresie prania pieniędzy.

3.

Jakie działania podejmowane są przez Mini-

sterstwo Finansów w celu zapobiegania tego typu

przestępstwom, a przede wszystkim jakie działania

prewencyjne podejmowane są, aby ostrzec osoby,

które mogą być nieświadomie wciągane do tego pro-

cederu?

Jak podkreśliłem powyżej, ustawodawca przewi-

dział dla GIIF rolę organu diagnozującego przebieg

transakcji ﬁnansowych,codoktórychpowziąłonpo-

dejrzenie prania pieniędzy.

Kwestie prewencji, o któ-

re pyta pan poseł, w przypadku GIIF odnoszą się

przede wszystkim do należytego uwrażliwienia pod-

miotów realizujących transakcje na rynku ﬁnanso-

wym i stanowiących elementy sytemu jego ochrony.

Na tym bowiem poziomie możliwe jest zapobieżenie

ewentualnym procederom i spowodowanym przez nie

skutkom.

GIIF ze szczególną atencją odnosi się zatem

do problemu sprawnej wymiany informacji i bieżącej

współpracy realizacyjnej z organami ścigania oraz in-

stytucjami obowiązanymi (w szczególności ze środo-

wiskami bankowymi, będącymi największymi dostar-

czycielami informacji stanowiącej materiał dla postę-

powań analitycznych).

Wymiana informacji, bieżąca

współpraca i wzajemne doskonalenie w dziedzinach

specjalistycznych tworzą podstawy dla sprawnego

działania systemu.

Przedstawiciele GIIF uczestniczyli więc np.

w pracach nad „Krajowym programem przeciwdzia-

łania i zwalczania przestępczości zorganizowanej na

lata 2012–2016”.

Jako jeden z podstawowych przeja-

wów działalności zorganizowanych grup przestęp-

czych określono w programie proceder prania pienię-

dzy.

Jednym z priorytetów oraz celów szczegółowych

programu w ramach interwencji państwa, wprowa-

dzonym do dokumentu z inicjatywy GIIF, jest popra-

wa rozpoznania i zwalczania poszczególnych obsza-

rów występowania przestępczości zorganizowanej.

Wyjaśnienia przepisów prawa, opisy zidentyﬁko-

wanych metod prania wraz z przykładami ich zasto-

sowań znalazły się ponadto w trzeciej już, dostoso-

wanej do nowych realiów prawnych i gospodarczo-

-społecznych, edycji „Poradnika dla instytucji obo-

wiązanych i jednostek współpracujących” przezna-

czonego do wykorzystania w ich codziennej praktyce

służbowej.

Kolejne nowelizacje ustawy będące wynikiem ob-

serwacji rynków ﬁnansowych,zachodzącychnanich

zmian, a także środowiska międzynarodowych orga-

nizacji i forów związanych z zapobieganiem zjawisku

prania pieniędzy i ﬁnansowaniaterroryzmupozwa-

lają na bieżące dostosowywanie obowiązujących re-

gulacji do zachodzących zmian i nowych wyzwań

1370

cywilizacyjnych.

W przypadku zjawiska wskazanego

przez pana posła nie sposób pominąć nowelizacji pra-

wa bankowego wprowadzonej ustawą z dnia 25 czerw-

wadzaniu do obrotu ﬁnansowegowartościmajątko-

wych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnio-

nych źródeł oraz o przeciwdziałaniu ﬁnansowania

(Dz. U. Nr 166, poz. 1317).

Banki posiadają instru-

ment prawny, zgodnie z którym w razie zaistnienia

uzasadnionego podejrzenia, że ich działalność jest

wykorzystywana w celu ukrycia działań przestęp-

czych lub dla celów mających związek z przestęp-

stwem skarbowym lub innym przestępstwem niż

Kodeksu karnego, zawiadamiają o tym prokuratora,

wadzenia postępowania przygotowawczego.

Dzięki

wprowadzonym w 2009 r. zmianom banki uzyskały

także uprawnienie do dokonania m.in. blokady środ-

ków na rachunku bankowym do wysokości zgroma-

dzonych na rachunku środków, co do których zacho-

dzi podejrzenie wykorzystania do ww. celów (art. 106a

Podkreślić należy także, że banki poprzez swoje de-

partamenty compliance ostrzegają klientów o zagro-

żeniach płynących z wykorzystywania rachunków

bankowych i ich właścicieli do działań przestępczych

w kontekście phishingu.

Wykorzystują w tym celu

wewnętrzną sieć dostępu klienta do rachunku, ini-

cjują informacje prasowe oraz informują o procederze

na forach internetowych.

Głównym celem prowadzonych przez GIIF analiz

nie jest identyﬁkowanieiuprawdopodobnienieprze-

stępstwa bazowego dla prania pieniędzy, tj. czynu

zabronionego, z którego pochodzą lub z którym są

związane wartości majątkowe podlegające praniu,

gdyż GIIF nie posiada odpowiednich prawnych moż-

liwości w tym zakresie.

Prowadzona przez GIIF ana-

liza transakcji ﬁnansowychmanaceluprzedewszyst-

kim znalezienie i uprawdopodobnienie związku po-

między transakcjami ﬁnansowymiaprzestępstwem

bazowym.

W przypadku transakcji mogących wska-

zywać na występowanie zjawiska phishingu jako le-

żącego u podstaw prania pieniędzy, GIIF współpra-

cuje ściśle z Policją, gdzie przekazywane są informa-

cje w celu podjęcia przez te służbę czynności realiza-

cyjnych.

Na swojej stronie internetowej, www.policja.

pl, organ uruchomił także specjalny dział poświecony

nowym technologiom, w którym omawia wskazane

przez pana posła zjawiska i wskazuje nowe formy

przestępczości związanej z rozwojem technologii,

a także zamieszcza ostrzeżenia dla obywateli w tym

zakresie, ponadto przedstawia kompendium infor-

macji, jak nie dać się oszukać w Internecie.

Pragnę też poinformować pana posła, że GIIF jest

adresatem zapytań dotyczących elektronicznie roz-

syłanych ofert pracy przesyłanych z prośbą o infor-

macje na temat legalności tego typu działań.

W od-

powiedzi zwraca uwagę na możliwość wykorzystywa-

nia podstawionych osób przez przestępców w celu

legalizacji środków lub umożliwienia w tym celu uży-

cia danych osobowych.

Uczula na potrzebę starannej

weryﬁkacji składnych tą drogą ofert i zachowania

należytej czujności przy podejmowaniu decyzji.

Pragnę wyrazić nadzieję, że powyższe obszerne

wyjaśnienia sprostają oczekiwaniom pana posła i przy-

czynią się do weryﬁkacji wyrażonej w interpelacji

opinii o nieskuteczności działań organów państwa

związanych z przeciwdziałaniem procederowi prania

pieniędzy w sektorze ﬁnansowymigospodarczym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

terpelację pana posła Wincentego Elsnera w sprawie

procesu werbowania przez zorganizowane grupy

przestępcze drogą internetową słupów – pośredni-

ków w procederze prania brudnych pieniędzy, prze-

słaną przez pana wicemarszałka Marka Kuchciń-

mie przedstawiam, co następuje.

Zjawisko prania brudnych pieniędzy w każdej jego

postaci jest poważnym problemem polskiego obrotu

gospodarczego wymagającym przeciwdziałania.

W polskim prawie karnym przestępstwo prania

brudnych pieniędzy, którego szczególnym przedmio-

tem ochrony jest prawidłowość obrotu gospodarcze-

go, pojawiło się stosunkowo późno.

Wprowadzone

rych przepisów prawa karnego (Dz. U. Nr 126, poz. 615).

Następnie swoje uregulowanie znalazło w przepisie

nowelizacja tego przepisu została dokonana na mocy

nie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do ob-

rotu ﬁnansowegowartościmajątkowychpochodzą-

cych z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz

o przeciwdziałaniu ﬁnansowaniu terroryzmu oraz

1371

poz. 1317) z dniem 22 października 2009 r.

W obecnym stanie prawnym sprawca prania brud-

nych pieniędzy, niezależnie od formy jego popełnie-

nia, swoim zamiarem musi obejmować wszystkie

znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 299

§ l, 2 i 6 K.k., a zatem należy mu wykazać świado-

mość posługiwania się wartościami majątkowymi

o przestępczym pochodzeniu oraz wolę udaremnienia

lub znacznego utrudnienia identyﬁkacjitychpienię-

dzy przez uprawnione organy, zaś w przypadku

kwaliﬁkowanego typu tego przestępstwa przewi-

dzianego w § 5 art. 299 K.k., do którego znamion

należy działanie w porozumieniu z innymi osobami,

także wolę przestępczego współdziałania z co naj-

mniej dwiema innymi osobami.

Oznacza to, że po-

ciągnięcie sprawcy przestępstwa prania brudnych

pieniędzy wymaga wykazania mu świadomości po-

sługiwania się wartościami majątkowymi o prze-

stępczym pochodzeniu oraz wolę udaremniania lub

znacznego utrudniania identyﬁkacjitychpieniędzy

przez uprawnione organy.

Natomiast w odpowiedzi na pytanie dotyczące

skali oraz tendencji zjawiska, którego interpelacja

dotyczy, informuję, że w Ministerstwie Sprawiedli-

dotyczące liczby prawomocnie skazanych osób doro-

słych za czyn z art. 299 Kodeksu karnego.

Ze zgromadzonych danych za lata 2007–2011 wy-

nika, że za przestępstwa przeciwko obrotowi gospo-

darczemu ogółem prawomocnie skazano:

— w roku 2011 – 12 551 osób,

— w roku 2010 – 13 306 osób,

— w roku 2009 – 1091 osób,

— w roku 2008 – 10 809 osób,

— w roku 2007 – 9754 osoby.

W tym łącznie za czyny z art. 299 § 5 oraz z art. 299

w zw. z § 1 i § 2 K.k:

— w roku 2011 – 128 osób,

— w roku 2010 – 129 osób,

— w roku 2009 – 81 osób,

— w roku 2008 – 115 osób,

— w roku 2007 – 53 osoby.

Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje da-

nymi dotyczącymi liczby postępowań sądowych prze-

ciwko oskarżonym o czyny pozostające w związku ze

zjawiskiem, którego interpelacja dotyczy, jak również

nie prowadziło badań w tym zakresie.

W związku z pytaniem zawartym w punkcie

3. interpelacji stwierdzić należy, że udzielenie odpo-

wiedzi o zakresie działań prewencyjnych podejmo-

wanych w celu zapobiegania przestępczości pozosta-

jącej w związku ze zjawiskiem prania brudnych

pieniędzy z udziałem tzw. słupów, w tym polegają-

cych na prowadzeniu stosownej edukacji grup spo-

łecznych najbardziej zagrożonych jej skutkami, na-

leży do kompetencji ministra spraw wewnętrznych,

do którego interpelacja tej samej treści również zo-

stała skierowana.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

Polskiej Stacji Antarktycznej

im. Henryka Arctowskiego (8593)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nr SPS-023-8593/12, w sprawie sytuacji ﬁnansowej

skiego, uprzejmie informuję, iż decyzją z dnia 24 maja

2012 r. przyznałam Instytutowi Biochemii i Bioﬁzyki

PAN dotację podmiotową w wysokości 2 893 000 zł

na ﬁnansowaniekosztówzwiązanychzutrzymaniem

specjalnego urządzenia badawczego pn. Polska Stacja

Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego w 2012 r.

ﬁnansowanianauki(Dz.U.

Nr96,poz.615,zpóźn.

zm.) jednym ze strumieni ﬁnansowaniadziałalności

statutowej jednostek naukowych jest dotacja podmio-

towa na utrzymanie specjalnego urządzenia badaw-

czego (SPUB).

Równocześnie ww. ustawa w art. 2

pkt 18 określa, że specjalnym urządzeniem badaw-

czym jest unikatowe urządzenie lub miejsce pracy

czeniu, którego koszty utrzymania stanowią znaczną

jednostki naukowej, tzw. dotacji bazowej.

Jednocześnie pragnę poinformować, że do czasu

poz. 615, z późn. zm.) dotację na utrzymanie Polskiej

Antarktycznej Stacji Polarnej im. Henryka Arctow-

skiego jako specjalnego urządzenia badawczego (SPUB)

otrzymywał Zakład Biologii Antarktyki PAN.

W 2010 r.

zakład otrzymał na ten cel 2 630 000 zł.

Ponadto

w 2010 r. zakład otrzymał z budżetu nauki 3 500 000 zł

na modernizację bazy paliwowej.

Po wprowadzeniu przepisów reformujących sys-

z późn. zm.)

Zakład Biologii Antarktyki PAN jako

1372

pomocnicza jednostka naukowa, a więc nieposiada-

jąca osobowości prawnej, nie mógł otrzymać dotacji

na działalność statutową w 2011 r., w tym na utrzy-

manie stacji.

Zakład działał w ramach Polskiej Aka-

demii Nauk na zasadach określonych w jej statucie

i był ﬁnansowanyześrodkówposiadanychprzezaka-

demię (część 67. budżetu państwa).

Po włączeniu zakładu do Instytutu Biochemii

i Bioﬁzyki PAN instytut złożył korektę wniosku

o przyznanie dotacji na działalność statutową

w 2012 r., występując równocześnie o przyznanie

dotacji w wysokości 6 591 000 zł na utrzymanie

stacji jako SPUB.

Mimo późnego złożenia korekty

wniosku w tym zakresie, spowodowanego włącze-

niem zakładu do instytutu już po terminie składa-

nia wniosków o DST, podjęłam decyzję o skierowa-

niu wniosku o przyznanie dotacji na SPUB do za-

opiniowania przez zespół specjalistyczny, który

rekomendował wniosek do ﬁnansowaniawkwocie

wnioskowanej przez instytut.

Wnioski o przyznanie dotacji na ﬁnansowanie

kosztów związanych z utrzymaniem specjalnych

urządzeń badawczych (SPUB) składane są corocznie.

znanie dotacji na utrzymanie 607 specjalnych urzą-

Zespoły rekomendowały do ﬁnansowaniaSPUBna

32 000 000 zł.

W związku z tym wprowadzono szcze-

gółowe zasady określające wysokość dotacji na utrzy-

manie SPUB w 2012 r.

Przyjęto m.in., że w przypad-

ku SPUB kontynuowanych kwota dotacji przyznanej

otrzymanej w ubiegłym roku.

W 2011 r. z przedsta-

wionych wyżej powodów stacja nie była ﬁnansowana

z budżetu nauki, dlatego do ustalenia wysokości do-

tacji na 2012 r. przyjęto wysokość środków przyzna-

nych stacji w 2010 r.

Na tej podstawie Instytut Bio-

chemii i BioﬁzykiPANotrzymałdotacjęnautrzyma-

nie Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arc-

towskiego w wysokości 2 893 000 zł.

Od tej decyzji

instytut nie odwołał się.

Jednocześnie pragnę uprzejmie wyjaśnić, że przy-

znane środki ﬁnansowenautrzymanieSPUBmogą

być przeznaczone wyłącznie na bieżące koszty jego

utrzymania.

W związku z tym ze środków tych nie

można pokryć kosztów inwestycji, a więc moderniza-

cji, ani zakupić środków trwałych.

O doﬁnansowanie

takiego rodzaju działalności instytut może wystąpić

do MNiSW z wnioskiem o przyznanie dotacji celowej

na doﬁnansowanieinwestycjibudowlanejobejmują-

cej m.in. budowę, modernizację, rozbudowę, przebu-

dowę obiektu oraz z wnioskiem o przyznanie dotacji

na inwestycję w zakresie dużej infrastruktury ba-

dawczej (aparaturę naukowo-badawczą o kosztach

wyższych niż 500 tys. zł).

Szczegóły dotyczące skła-

dania wniosków i rozliczania przyznanych środków

ﬁnansowychznajdująsięnastronieinternetowejmi-

nisterstwa.

Ponadto uprzejmie informuję, że doceniając róż-

norodne aspekty obecności polskiej stacji badawczej

na Antarktydzie, w tym także pozamaterialne, po-

dejmujemy wszelkie możliwe działania w celu zapew-

nienia środków ﬁnansowychniezbędnychdofunk-

cjonowania stacji badawczej.

Jednakże warto zwrócić

uwagę, że instytut może także zwrócić się do innych

resortów o ewentualne dodatkowe wsparcie ﬁnanso-

we działalności stacji, zwłaszcza w zakresie wykra-

czającym poza działalność ściśle naukową.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie opłat za pobieranie zaświadczenia

o niekaralności (8594)

terpelację pana Wincentego Elsnera, posła na Sejm

wie opłat za pobieranie informacji z Krajowego Reje-

stru Karnego uprzejmie informuję, iż opłata za wy-

danie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Kar-

nego została ustalona rozporządzeniem ministra

z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. Nr 151,

poz. 1468), po uwzględnieniu faktycznych kosztów

udzielenia informacji.

Podkreślić należy, iż niniejsze rozporządzenie nie

zmieniło obowiązującej od 1 stycznia 1997 r. wysoko-

ści opłaty za wydanie informacji z rejestru ustalonej

rozporządzeniem ministra sprawiedliwości z dnia

2 grudnia 1996 r.

(Dz. U. Nr 146, poz. 682).

Pobierana za wydanie informacji opłata w myśl

wym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 654)

w całości stanowi dochód budżetu państwa.

Od jej

ust. 1 pkt 1–9, 11 i 12 przywołanej ustawy – podmio-

ty, którym informacja z rejestru jest niezbędna do

wykonywania zadań publicznych.

W roku 2011 wydano ogółem 2 944 348 informacji

o osobie, w tym 813 800 podlegających opłacie.

Z tego

1373

tytułu do budżetu państwa wpłynęło 40 690 000 zł

(813 800 x 50zł = 40 690 000 zł).

Wskazać należy, iż na koszty administracyjne

związane z wydaniem informacji z Krajowego Reje-

stru Karnego składają się wydatki na modernizację

i rozbudowę systemu teleinformatycznego Krajowego

Rejestru Karnego, koszty ponoszone przez podmioty

zobowiązane do sporządzania i przekazywania doku-

mentów stanowiących podstawę przetwarzania da-

nych w rejestrze, a także koszty funkcjonowania

punktów informacyjnych Krajowego Rejestru Kar-

nego działających przy niektórych sądach powszech-

nych, dzięki którym dostęp obywateli do uzyskania

informacji z rejestru jest łatwiejszy.

Odnosząc się do kwestii ponoszenia opłaty za in-

formację z Rejestru przez potencjalnych pracowni-

ków, wskazać należy, że mocą art. 6 ust. 1 pkt 10

ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym w zakresie

rego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralno-

ści czy też korzystania z pełni praw publicznych,

ustawodawca wyposażył pracodawcę w prawo uzy-

skania informacji z rejestru.

Jeżeli zatem przepisy ustawy stanowią, że osoba

wykonująca określony zawód, zajmująca określone sta-

nowisko, nie może być karana, to pracodawca winien

zwrócić się z zapytaniem do KRK i ponieść koszty

związane z jej uzyskaniem.

Należy podnieść, iż zda-

rzają się przypadki nadużywania prawa w tym zakre-

sie przez pracodawców.

Nakładają oni bowiem na pra-

cowników obowiązek przedstawienia zaświadczenia

z rejestru i to często w sytuacji, kiedy do zatrudnienia

na określonym stanowisku zgodnie z przepisami pra-

wa nie jest niezbędny status niekaranego.

Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karne-

go nie dysponuje żadnymi instrumentami, przy uży-

ciu których mogłoby przeciwdziałać tego typu prak-

tykom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Gołaczyński

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym

wszystkich obywateli RP (8595)

lacją pana Wincentego Elsnera, posła na Sejm Rze-

w sprawie objęcia powszechnym ubezpieczeniem

Polskiej uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego wy-

jaśnienia.

Ustosunkowując się do pytania dotyczącego okre-

ślenia liczby osób, które nie posiadają ubezpieczenia

zdrowotnego, uprzejmie informuję, że liczbę osób nie-

ubezpieczonych w roku 2011 szacuje się na ponad

1 mln.

Liczbę nieubezpieczonych określa się, porów-

nując liczbę ubezpieczonych zarejestrowanych w Cen-

tralnym Wykazie Ubezpieczonych Narodowego Fun-

duszu Zdrowia z liczbą mieszkańców kraju podawa-

ną przez Główny Urząd Statystyczny.

Zestawienie

tych danych przedstawiono w poniższej tabeli.

Tabela 1.

Szacunkowa liczba osób nieubezpieczo-

nych w łącznej liczbie ludności kraju

2006 2007 2008 2009 2010 2011

1.

Łączna liczba

ubezpieczonych

(mln) (stan na 31

grudnia)

1)

37,9 37,4 37,3 37,2 37,2 37,4

2.

Liczba

mieszkańców kraju

(mln)

2)

38, 1 38,1 38, 1 38,2 38,2 38,5

3)

3.

Liczba osób

nieubezpieczonych

(mln)

0,2 0,7 0,8 1,0 1,0 1,1

1)

Liczba ubezpieczonych wg okresowej sprawozdawczości

przekazywanej przez prezesa NFZ ministrowi zdrowia.

2)

Liczba mieszkańców kraju wg danych GUS.

3)

Liczba ludności kraju, stan na 31 grudnia 2011 r. – bilans

opracowany na podstawie wyników narodowego spisu powszech-

nego w 2011 r.

(GUS).

Przy interpretacji podanych informacji należy

zwrócić uwagę, że:

1.

Dane na temat liczby ludności kraju podawane

przez Główny Urząd Statystyczny na koniec 2011 r.

w sposób niepełny odzwierciedlają procesy emigracyj-

(nie uwzględniają emigracji szacowanej na ponad

1 mln osób).

Z powyższych względów trudno ustalić,

czy niewykazane w CWU osoby nie są ubezpieczone

czy też wyemigrowały i mieszkają poza Polską.

2.

Dane Narodowego Funduszu Zdrowia podane

na temat liczby osób ubezpieczonych mimo weryﬁka-

cji dokonywanych przez ZUS i NFZ także obarczone

są błędem wynikającym z faktu:

a) zaniżenia liczby osób uprawnionych do świad-

czeń z tytułu posiadania statusu członka rodziny

(osoby opłacające składkę często nie dopełniają obo-

wiązku zgłaszania tych osób do ubezpieczenia),

b) niewyrejestrowania części osób z powszechne-

go ubezpieczenia zdrowotnego pomimo wygaśnięcia

obowiązku ubezpieczenia.

Należy podkreślić, że obecne zmiany ustawy o świad-

czeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodków

publicznych wprowadzają rozwiązania, które zapew-

nią większą wiarygodność danych gromadzonych

w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzo-

1374

nym przez Narodowy Fundusz Zdrowia (m.in. po-

przez wprowadzenie sankcji za niedokonywanie

obowiązku zgłoszenia czy wyrejestrowania z ubez-

pieczenia).

Ustosunkowując się do pytania dotyczącego rocz-

nych kosztów leczenia osób nieubezpieczonych,

uprzejmie informuję, że łączny koszt leczenia osób

nieubezpieczonych wyniósł w roku 2010 204,2 mln zł

i 216,7 mln zł w roku 2011.

Informacje na temat nie-

ubezpieczonych, którzy skorzystali ze świadczeń ﬁ-

nansowanych ze środków publicznych i kosztów ich

leczenia, przedstawia poniższa tabela.

Tabela 2.

Liczba osób nieubezpieczonych i koszty

udzielonych im świadczeń

Tytuł prawny

2010 2011

Liczba

osób

Koszty (tys. zł) Liczba osób Koszty (tys. zł)

Decyzja wójta albo

burmistrza

13 001 85 053 18 340 95 175

Uzależnienie od

narkotyków

9 146 17 492 9 822 15 670

Uzależnienie od alkoholu 2 856 22 979 3 661 21 746

Choroby psychiczne 7 096 31 256 8 196 30 392

Choroby zakaźne 740 5 597 659 4 938

Dzieci do 18. roku życia

i kobiety w ciąży

25 355 41 777 77 873 48 763

Ustosunkowując się do pytania dotyczącego ba-

dania i wyliczenia kosztów automatycznego ubezpie-

czenia wszystkich obywateli, uprzejmie informuję,

że w Ministerstwie Zdrowia aktualnie prowadzone

są wstępne analizy mające na celu określenie kosz-

tów wprowadzenia m.in. tego rodzaju rozwiązania.

Ponadto pragnę zwrócić uwagę, że także tytuł oby-

watelski uprawniający do powszechnego ubezpiecze-

nia zdrowotnego musi być powiązany ze spełnieniem

różnych dodatkowych wymogów (np. stałego miejsca

zamieszkania na terenie kraju, regularnego opłaca-

nia składek), co oznacza, że i w tym przypadku mu-

siałby istnieć system weryﬁkacjiuprawnieńzbliżony

do obecnego.

System ten pozwoli np. eliminować

przypadki, gdy osoba mieszkająca na stałe w Stanach

Zjednoczonych przyjeżdża do kraju tylko po to, by

skorzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej ﬁnanso-

wanych ze środków publicznych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego kosztów pro-

wadzenia ewidencji ubezpieczonych przez instytucje

publiczne, uprzejmie informuję, że z informacji prze-

kazanej przez fundusz wynika, iż koszty funkcjono-

wania Centralnego Wykazu Ubezpieczonych w roku

2011 wyniosły 3,061 mln zł.

Podana kwota została oszacowana w następujący

sposób:

— Wartość kosztów osobowych ustalono, uwzględ -

niając liczbę osób zaangażowanych bezpośrednio

w obsługę i utrzymanie Centralnego Wykazu Ubez-

pieczonych (CWU) oraz wartość przeciętnego wyna-

grodzenia pracowników administracyjnych w centra-

li funduszu.

— Koszty utrzymania stanowisk pracy ustalono,

uwzględniając liczbę osób oraz przeciętny koszt

utrzymania jednego stanowiska pracy oszacowany

na podstawie wartości zrealizowanych kosztów ad-

ministracyjnych w danym roku (w zakresie materia-

łów i energii, usług obcych – innych niż związane

z utrzymaniem systemów informatycznych NFZ

– podatków i opłat, ubezpieczeń społecznych w części

ponoszonej przez pracodawcę oraz pozostałych kosz-

tów administracyjnych).

— Koszty konserwacji i subskrypcji modułu CWU

oszacowano na podstawie wyceny rzeczywistej ilości

roboczogodzin poświęconych przez dostawcę opro-

gramowania na realizację zadań w zakresie konser-

wacji modułu CWU i dostosowywania go do zmienia-

jących się regulacji prawnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie kontrowersji wokół

maksymalnego czasu trwania kontroli

w przedsiębiorstwie (8597)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

(znak: SPS-023-8597/12) interpelację posła Tomasza

nego czasu trwania kontroli w przedsiębiorstwie

uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.

Norma prawna ustanowiona w art. 83 ust. 1 usta-

z późn. zm.) określająca czas trwania wszystkich

roku kalendarzowym obowiązuje od czasu uchwale-

nia tej ustawy w 2004 r.

Dodatkowo przepis określa

czas trwania kontroli w zależności od wielkości

przedsiębiorstwa: od 12 dni dla mikroprzedsiębior-

ców do 48 dni dla dużych przedsiębiorców.

Przedmiotowy przepis ustawy o swobodzie dzia-

łalności gospodarczej (dalej ustawy SDG) w sposób

jednoznaczny wskazuje, że określone w nim limity

czasu trwania kontroli odnoszą się do wszystkich

kontroli jednego organu kontroli w jednym roku ka-

lendarzowym.

Przesłanką wprowadzenia takiej re-

gulacji był fakt, że ustalenie łącznego czasu kontroli

u przedsiębiorcy dla wszystkich organów kontroli

mogłoby w skrajnych przypadkach prowadzić do sy-

tuacji, że czas kontroli zostałby wyczerpany przez

1375

1–2 organy kontroli, a kolejny organ kontroli nie

mógłby już skontrolować przedsiębiorcy.

Przykłado-

wo limit czasu zostałby wykorzystany przez organ

podatkowy (jest to jeden z rodzajów kontroli wyma-

gających stosunkowo dużego nakładu czasu), a kolej-

ny organ sprawujący nadzór nad działalnością przed-

siębiorcy nie mógłby już przeprowadzić kontroli

w swoim zakresie przedmiotowym.

Należy podkre-

ślić, że obowiązujące przepisy o kontroli są wynikiem

trudnego kompromisu uwzględniającego interesy

przedsiębiorców i organów kontroli.

Rozważano również fakt, czy z powodu stosunko-

wo dużej liczby organów kontroli potencjalnie kontro-

la przedsiębiorcy mogłaby trwać bez żadnych ograni-

czeń czasowych praktycznie przez większą część roku.

Jednak zauważono, że zakres przedmiotowy kontro-

li musi pokrywać się z zakresem działalności gospo-

darczej przedsiębiorcy.

Oznacza to, że na ok. 40 or-

ganów kontroli danego przedsiębiorcę praktycznie

może skontrolować tylko maksymalnie 8–10 organów

kontroli przy założeniu, że wszystkie te organy zde-

cydują się na kontrolę danego przedsiębiorcy w jed-

nym roku kalendarzowym.

Przykładowo nadzór gór-

niczy, inspekcja transportu drogowego czy inspekcja

transportu kolejowego będą zainteresowane przepro-

wadzeniem kontroli w różnych grupach przedsiębior-

ców.

Ponadto należy zauważyć, że niektóre organy

(np. Inspekcja Handlowa) ze względu na sposób prze-

prowadzania kontroli z reguły nie wykorzystują przy-

sługującego im limitu czasu.

Wobec tego uznano, że duża liczba organów kon-

troli nie będzie w praktyce przyczyniała się do podda-

wania danego przedsiębiorcy nadmiernej kontroli.

Jednocześnie należy zauważyć, że wskazany

w omawianym artykule czas trwania kontroli dla jed-

nego organu ustanowiony w dniach w zależności od

wielkości przedsiębiorcy podlegał zmianie na prze-

strzeni lat i ostatecznie uległ znacznemu skróceniu

w wyniku nowelizacji ustawy s.d.g. w 2009 r.

Zmiana

ta wychodziła naprzeciw postulatom przedsiębiorców

wnioskujących o zmniejszenie obciążeń wynikają-

cych z częstych i długotrwałych kontroli.

Dodatkowo

wprowadzono przepis art. 80b ustawy s.d.g., na pod-

stawie którego przedsiębiorca może domagać się, aby

Na podstawie dotychczasowych obserwacji rynku

należy ocenić, że zasadniczym problemem w zakresie

nadmiernych kontroli przedsiębiorców nie są złe

przepisy, ale w większym stopniu interpretacja tych

przepisów przez niektóre organy.

Nieliczne organy

uznają też, że przepisy ustawy s.d.g. nie mają zasto-

sowania do kontroli przeprowadzanych przez ich kon-

trolerów.

Kierowane przez ministra gospodarki wy-

stąpienia do tych organów z reguły nie przynoszą

pozytywnych efektów.

Z kolei inne organy uznają

za zgodne z prawem działania pracowników urzędów

kontroli, którzy w miejsce kontroli prowadzą postę-

powanie kontrolne, co pozwala im wydłużyć czas,

w którym sprawdzają przedsiębiorcę.

W świetle przedstawionych wyjaśnień należy

stwierdzić, że ewentualna zmiana przepisów w za-

kresie maksymalnego czasu trwania kontroli, tak

aby przepis dotyczył wszystkich kontroli przedsię-

biorcy, nie oznaczałaby doprecyzowania prawa, ale

istotną zmianę merytoryczną.

Przedstawiona w interpelacji kwestia zmiany

przepisów ustawy s.d.g. w zakresie kontroli wymaga

przeprowadzenia pogłębionej analizy opartej o bada-

nia kontrolowanych przedsiębiorców oraz organów

kontroli.

Ministerstwo Gospodarki planuje wykona-

nie takiej analizy w roku przyszłym.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie kar za opóźnienia w płatnościach

na rzecz Funduszu Pracy (8599)

Szanowna Pani Marszałek!

W związku z prze-

znak: SPS-023-8599/12, interpelacją pana posła

informuję.

Składki na Fundusz Pracy są obowiązkowe i sta-

nowią przychód Funduszu Pracy.

Zgodnie z art. 107

kowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w try-

ubezpieczenia społeczne.

Poboru składek na Fundusz

Zasady przewidziane dla składek na ubezpiecze-

nia społeczne zostały określone w ustawie z dnia

z art. 24 ww. ustawy w razie nieopłacenia składek

wi składek dodatkową opłatę do wysokości 100% nie-

opłaconych składek.

Natomiast stosownie do art. 32

ww. ustawy do składek na Fundusz Pracy, Fundusz

dusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie

rzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, prze-

pisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszyst-

1376

kich nieruchomościach, ruchomościach i prawach

Analogiczne sankcje wynikają z art. 107 ust. 3

ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, w razie nieopłacenia składek na Fun-

obciążyć pracodawcę, inną jednostkę organizacyjną

lub osobę podlegającą ubezpieczeniu społecznemu

kwoty składek.

Ponadto zgodnie z ust. 4 ww. artyku-

łu Zakład Ubezpieczeń Społecznych od składek na

Fundusz Pracy nieopłaconych w terminie pobiera

z późn. zm.).

Zaś składki nieopłacone w terminie pod-

legają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

Głównym źródłem przychodów Funduszu Pracy

na podstawie art. 106 ust. 1 ww. ustawy o promocji

kowe składki płacone przez pracodawców i inne jed-

nostki organizacyjne.

Ustawowy obowiązek opłaca-

nia składek na Fundusz Pracy jest ściśle powiązany

z systemem wypłat świadczeń określonych w ustawie

w ramach którego korzystają bezrobotni zarejestro-

wani w powiatowych urzędach pracy oraz pracodaw-

cy zasilający ten fundusz regularnymi wpłatami

z tytułu obowiązkowych składek znajdujący się w sy-

tuacjach określonych w ww. ustawie o promocji za-

Ponadto uchylenie przepisu art. 107 ww. ustawy

odwołującego się do trybu i zasad przewidzianych dla

składek na ubezpieczenie społeczne w zakresie obo-

wiązku opłacania składek na Fundusz Pracy skut-

kowałoby nieterminowym i nieregularnym zasila-

niem Funduszu Pracy po stronie przychodów przez

wszystkie zobowiązane podmioty prawa oraz nieza-

gwarantowaniem cyklicznych wpływów składkowych

do Funduszu Pracy stanowiących główne źródło ﬁ-

nansowania zarówno wydatków fakultatywnych, jak

i wydatków obligatoryjnych ﬁnansowanych z tego

funduszu, m.in. zasiłków dla bezrobotnych.

Przed-

stawiając powyższe, nie znajduję uzasadnienia dla

wprowadzenia w ww. ustawie o promocji zatrudnie-

sów sankcyjnych w razie zaniechania wpłat z tytułu

składek na Fundusz Pracy lub dokonania ich po

upływie wymaganego terminu.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

na interpelację posła Tomasza Górskiego

w sprawie sytuacji oﬁar przemocy

w rodzinie (8600)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-8600/12, złożoną przez pana posła Tomasza Gór-

skiego w sprawie oﬁarprzemocywrodzinie,przed-

stawiam, co następuje.

W celu stworzenia systemu dążącego do bardziej

wprowadzono zmiany w prawodawstwie polskim,

poz. 1493, z późn. zm.).

Prace nad zmianami w pra-

wie były prowadzone we współpracy z organizacjami

pozarządowymi zajmującymi się zwalczaniem prze-

mocy w rodzinie, dzięki czemu wypracowane zostały

rozwiązania skutecznie chroniące oﬁary przemocy

rodzinie.

Nowelizacja ustawy o przeciwdziałaniu przemocy

dzono m.in. następujące zmiany: zakaz stosowania

kar cielesnych wobec dzieci, możliwość uzyskania

przez oﬁarę przemocy w rodzinie bezpłatnego za-

świadczenia lekarskiego określającego przyczyny i ro-

dzaj uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemo-

cy w rodzinie oraz możliwość natychmiastowego za-

brania dziecka we współpracy pracownika socjalne-

go, funkcjonariusza Policji, a także lekarza lub pie-

lęgniarki w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia

dzono również zmiany regulujące kwestie współpra-

cy w zespołach interdyscyplinarnych w oparciu o re-

alizację procedury „Niebieskie karty”.

Ważnym aspektem przy realizacji zadań mają-

cych na celu przeciwdziałanie przemocy w rodzinie

jest prowadzenie w samorządach lokalnych szeroko

zakrojonych działań proﬁlaktycznych.

Gminy,powia-

ty oraz samorządy wojewódzkie realizują programy

i ochronę oﬁar.

cja zapisów ww. ustawy oraz „Krajowego programu

przeciwdziałania przemocy w rodzinie” dała możli-

wość stworzenia na terenie kraju systemu przeciw-

działania przemocy w rodzinie, w tym stworzenia

odpowiedniej infrastruktury pomocowej dla osób do-

znających przemocy w rodzinie.

Jak wynika ze sprawozdawczości „Krajowego pro-

gramu przeciwdziałania przemocy w rodzinie” na

terenie Polski w 2011 r. funkcjonowało:

— 947 punktów konsultacyjnych, z których sko -

rzystało 59 807 osób;

1377

— 81 ośrodków wsparcia, z których skorzystały

8143 osoby, w tym 38 ośrodków wsparcia dyspono-

wało 911 miejscami noclegowymi;

— 35 specjalistycznych ośrodków wsparcia dla

oﬁar przemocy w rodzinie, które udzieliły pomocy

8727 osobom, w tym dysponowały 586 miejscami ca-

łodobowymi;

— 11 domów dla matek z małoletnimi dziećmi

i kobiet w ciąży, które udzieliły pomocy 401 osobom

i dysponowały 221 miejscami całodobowymi;

— 221 ośrodków interwencji kryzysowej, które

udzieliły pomocy 39 746 osobom i dysponowały 1641

miejscami całodobowymi.

Jak wynika z powyższego, na co pan poseł słusz-

nie zwrócił uwagę, nie we wszystkich samorządach

gminnych czy powiatowych funkcjonują placówki dla

oﬁarprzemocywrodzinie.

Pragnę jednak zauważyć, że prowadzenie placó-

wek z wyłączeniem specjalistycznych ośrodków

wsparcia dla oﬁarprzemocywrodziniejestzadaniem

własnym samorządów.

Decyzja o utworzeniu instytucji zależy więc od

diagnozy oraz potrzeb występujących na danym te-

renie, ale również od możliwości ﬁnansowychgmin

i powiatów.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej od 2011 r.

wspiera samorządy lokalne w tym zakresie w ramach

programu osłonowego „Wspieranie jednostek samo-

rządu terytorialnego w tworzeniu systemu przeciw-

działania przemocy w rodzinie”, jednakże środki ﬁ-

nansowe w wysokości 3 000 000 zł są zbyt małe, aby

w pełni zabezpieczyć wszystkie potrzeby.

Mam nadzieję, że przy konstruowaniu budżetu na

następne lata będzie pan poseł popierał inicjatywę

zwiększenia środków ﬁnansowychnarealizacjępro-

gramu.

Ponadto opisując funkcjonującą na terenie kra-

ju infrastrukturę, należy z całą odpowiedzialno-

ścią podkreślić, że wprowadzone zmiany do ustawy

kodeksowe dały możliwość stosowania przez sąd za-

kazu zbliżania się sprawcy do pokrzywdzonych, kon-

taktowania się z nimi oraz nakazu opuszczenia loka-

lu.

Zatem należy przede wszystkim podejmować

wszystkie kroki prawne, aby osoby doznające prze-

mocy w rodzinie nie musiały opuszczać własnego

miejsca zamieszkania, gdyż zgodnie z obowiązują-

cym prawem mają możliwość pozostania w nim, a to

sprawca za pośrednictwem sądu powinien dostać na-

kaz jego opuszczenia.

Jak wynika z danych statystycznych Prokuratury

Generalnej, liczba podejrzanych, wobec których za-

stosowano środek zapobiegawczy w postaci nakazu

opuszczenia lokalu mieszkalnego zajmowanego wspól-

nie z pokrzywdzonym (art. 275a §1 K.p.k.), wyniosła

849.

W porównaniu do 2010 r., w którym zastosowa-

no 209 tego rodzaju środków, należy odnotować zna-

czący przyrost liczbowy, co oznacza, że instytucja ta

sprawdziła się i jest często stosowana przez prokura-

torów.

W 2011 r. sądy w toku postępowania przygo-

towawczego wydały 34 postanowienia w przedmiocie

przedłużenia stosowania tego środka na dalsze okre-

sy (2010 r.

– 3).

Z danych Prokuratury Generalnej

wynika ponadto, że w roku 2011 opuszczenie lokalu

mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzo-

nym (art. 72 § 1 pkt 7b K.k.)

– 339 (2010 r.

– 236).

Z danych przekazanych przez prezesów sądów

okręgowych wynika, że w 2011 r. sądy powszechne

wobec sprawców przemocy w rodzinie orzekły środki

karne (art. 41a § 1 K.k.) w postaci nakazu opuszcze-

nia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym

w 110 przypadkach (2010 r.

– 20).

Tytułem środków probacyjnych (art. 72 § 1 K.k.)

wobec sprawców przemocy w rodzinie w sądach po-

wszechnych w 2011 r. orzeczono opuszczenie lokalu

(2010 r.

– 279).

Analiza danych statystycznych zbieranych przez

Ministerstwo Sprawiedliwości za rok 2011 wskazuje,

że liczba spraw o opróżnienie lokali mieszkalnych,

jaka wpłynęła do komorników w tym roku, w porów-

naniu z rokiem poprzednim wzrosła i wyniosła 7198

spraw (2010 r.

– 6569), w tym liczba spraw o opróż-

nienie lokali mieszkalnych do pomieszczenia tymcza-

sowego wyniosła 2177, (2010 r.

– 1997), czyli w po-

równaniu do roku poprzedniego także wzrosła.

Z ogółu 7198 spraw wyegzekwowano świadczenie (do-

konano opróżnienia lokalu) w 2640 sprawach, nato-

miast z 2177 spraw o opróżnienie lokali mieszkalnych

do pomieszczenia tymczasowego wyegzekwowano

913 (2010 r.

– 775), a zatem także w większej liczbie

spraw egzekucja okazała się skuteczna.

Reasumując, należy stwierdzić, że wprowadzone

zmiany, w tym ustawą o zmianie ustawy o przeciw-

działaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych in-

nych ustaw, zwiększyły możliwości odseparowania

sprawcy przemocy w rodzinie od osoby pokrzywdzo-

nej, a zmiany w zakresie postępowania egzekucyjne-

go niewątpliwie zwiększą skuteczność egzekucji.

Odnosząc się bezpośrednio do pytania do pytania

pana posła o możliwość przedłużenia pobytu osób

doznających przemocy w rodzinie w ośrodkach świad-

czących pomoc do czasu uzyskania lokalu socjalnego,

uprzejmie informuję, że wszystkie placówki zapew-

niające całodobową pomoc są jedynie placówkami

okresowymi i możliwość przebywania w nich kształ-

Należy zwrócić uwagę na fakt, że np. schronienia

w specjalistycznych ośrodkach wsparcia dla oﬁar

przemocy w rodzinie udziela się bez skierowania i bez

względu na dochód, na okres do trzech miesięcy

z możliwością przedłużenia w przypadkach uzasad-

nionych sytuacją oﬁaryprzemocywrodzinie,zgodnie

z rozporządzeniem ministra pracy i polityki społecz-

stawowych usług świadczonych przez specjalistyczne

liﬁkacjiosóbzatrudnionychwtychośrodkach,szcze-

gółowych kierunków prowadzenia oddziaływań ko-

1378

rekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących prze-

moc w rodzinie oraz kwaliﬁkacjiosóbprowadzących

oddziaływania korekcyjno-edukacyjne (Dz. U. Nr 50,

poz. 259).

Na podobnych zasadach dotyczących udzielania

schronienia funkcjonują również pozostałe placów-

ki świadczące pomoc osobom doznającym przemocy

w rodzinie.

Pobyt w placówce świadczącej pomoc osobom do-

znającym przemocy w rodzinie musi mieć określone

ramy czasowe, które pozwolą na zabezpieczenie sy-

tuacji osoby w okresie kryzysowym, które wzmocnią

taką osobę i ukażą konkretne rozwiązywania co do

dalszego postępowania.

Placówki świadczące pomoc

osobom doznającym przemocy w rodzinie nie mogą

świadczyć pomocy całodobowo długoterminowej,

gdyż w konsekwencji pomoc taka mogłaby się prze-

rodzić w uzależnienie osoby tam przebywającej od

systemu pomocowego i mogłaby spowodować trudno-

ści w jej powrocie do życia w społeczeństwie.

Zatem zadaniem tego typu instytucji jest przede

wszystkim udzielenie kompleksowej natychmiasto-

wej pomocy w sytuacji zagrożenia zdrowia lub ży-

cia osoby doznającej przemocy w rodzinie, a na-

stępnie wyposażenie tej osoby w wiedzę i możliwo-

ści znalezienia najlepszego rozwiązania danej sy-

tuacji życiowej.

Na zakończenie pragnę zapewnić pana posła, że

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przy reali-

zacji zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy

w rodzinie przede wszystkim kieruje się dobrem osób

doznających przemocy w rodzinie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie konsekwencji pomówień

w Internecie (8601)

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

interpelację poselską pana posła Tomasza Górskie-

go z dnia 30 sierpnia 2012 r. przesłaną przy piśmie

pomówień w Internecie uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Polskie prawo karne penalizuje pomawianie innej

nostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej

du lub rodzaju działalności (art. 212 § 1 K.k.).

Po-

wszechnie przyjmuje się, że dobrem chronionym jest

tu tzw. cześć zewnętrzna, obejmująca ochronę sza-

cunku, dobrego imienia pokrzywdzonego przed na-

rażeniem go na negatywne wyobrażenia o nim ze

strony osób trzecich (por. przykładowo M. Surkont,

„Cześć i godność osobista jako przedmioty ochrony

prawnokarnej” [w:] „Nowe Prawo” 1980, nr 4, s. 53).

Ochrona czci przysługuje każdemu człowiekowi nie-

zależnie od tego, jaką opinię ma on w środowisku.

Obejmuje również dobra nie tylko indywidualnie

określonej osoby, ale także grupy osób, instytucji,

osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niema-

jących osobowości prawnej.

Podmioty zbiorowe mogą

korzystać z tej ochrony zarówno wtedy, gdy chodzi

o ich cześć jako autonomiczne dobro, jak też wówczas,

gdy dotyczy ona dóbr osób bezpośrednio z nimi po-

wiązanych np. działalnością zawodową.

Artykuł 212 K.k. nie ogranicza formy pomówie-

nia, dopuszczając w tym zakresie jakiekolwiek dzia-

łanie umożliwiające realizację przekazu informacyj-

nego drugiej osobie.

Pomówienie może zatem nastą-

pić ustnie (słownie) i pisemne, np. w postaci listu,

artykułu prasowego, informacji zamieszczonej w In-

ternecie, publikacji książki lub utworu literackiego

czy obrazu.

Z unormowania art. 212 K.k. nie wynika, aby po-

mówienie musiało mieć charakter publiczny.

O prze-

stępności pomówienia decyduje natomiast wynikają-

ca z niego możliwość poniżenia pokrzywdzonego

w opinii publicznej lub narażenia go na utratę zaufa-

nia potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub

rodzaju działalności.

Jest jednak oczywiste, że pu-

bliczność pomówienia z reguły wpływa na wyższą

szkodliwość społeczną danego czynu, gdyż znacznie

szerszy jest wówczas zasięg oddziaływania karalnego

zachowania.

Dotyczy to również pomówień, których

źródłem są treści zamieszczone w Internecie.

Ustawodawca, dostrzegając te różnice w płasz-

czyźnie kategorialnej, odpowiednio ukształtował też

postaci typu czynu zabronionego pomówienia.

Typ

podstawowy tego przestępstwa, określony w art. 212

§ 1 K.k., zagrożony jest karą grzywny albo ograni-

czenia wolności.

Kodeks przewiduje również typ kwa-

liﬁkowany, poprzez posłużenie się przez sprawcę

zniesławienia środkami masowego komunikowania,

z surowszymi sankcjami karnymi: grzywny, ograni-

czenia wolności albo pozbawienia wolności do roku

(art. 212 § 2 K.k.).

Sąd Najwyższy przyjął, że do środ-

ków masowego komunikowania należy zaliczyć prze-

kaz przy pomocy Internetu (postanowienie z 7 maja

2008 r., III KK 234/07, OSNKW 2008, z.

9, poz. 69).

W tym samym judykacie stwierdzono, że internetowy

przekaz o charakterze periodycznym spełniający po-

zostałe wymogi ustawowe jest prasą w rozumieniu

również do takiego przekazu należy odnieść sformu-

szczególnej staranności autora materiału, który nale-

1379

ży mieć na względzie przy ocenie jego zachowania

m.in. przez sądy.

Jak wskazano w orzecznictwie, wy-

móg ten zakłada każdorazową potrzebę konstruowa-

nia modelu działania o szczególnie surowych, wyma-

gających kryteriach, stanowiących wzorzec, z którym

ra podczas wykorzystywania zebranych informacji.

Wymóg szczególnej staranności to nakaz zachowania

wienie Sądu Najwyższego z 17 października 2002 r.,

IV KKN 634/99, OSNKW 2003, z.

3–4, poz. 33).

W tym stanie rzeczy wyrażam pogląd, że obowią-

zujące przepisy Kodeksu karnego przewidują za-

ostrzone sankcje w stosunku do sprawców dopusz-

czających się pomówień w Internecie, umożliwiając

w takich wypadkach zastosowanie surowszych środ-

ków prawnokarnej reakcji, co czyni niecelowym po-

stulat dalszego zaostrzania prawa represyjnego w tym

zakresie.

Ponadto środkiem karnym w istotny sposób

służącym interesom pokrzywdzonego jest przewi-

dziany w art. 215 K.k. obowiązek sądu, w razie zło-

żenia stosownego wniosku przez zainteresowanego,

orzeczenia o podaniu wyroku skazującego do publicz-

nej wiadomości.

Jeżeli chodzi natomiast o zagadnienie uzyskiwa-

nia przez pokrzywdzonego danych o osobie, co do

puścić się pomówienia za pośrednictwem Internetu,

wymaga wyeksponowania konieczność zachowania

przez ustawodawcę w tym zakresie odpowiedniej pro-

porcji pomiędzy interesami osoby, która uważa, iż jej

dobra prawne zostały naruszone określonym zacho-

waniem, a wymogiem ochrony danych osobowych

każdego użytkownika sieci.

Zaznaczyć jednak należy,

że unormowania polskiego prawa procesowego po-

zwalają na podjęcie w toku postępowania karnego

czynności skutkujących ustaleniem tożsamości osoby

podejrzanej o przestępne zachowania w sieci.

Nie stoi

temu na przeszkodzie okoliczność, że przestępstwo

pomówienia ścigane jest z oskarżenia prywatnego

(art. 212 § 4 K.k.).

Gdy pokrzywdzony nie może usta-

lić sprawcy przestępstwa, zamiast wnosić akt oskar-

żenia do sądu powinien złożyć ustną lub pisemną

skargę na ręce Policji.

Ponieważ pokrzywdzony nie

jest w stanie wskazać personaliów sprawcy, zachodzi

w takim wypadku potrzeba zabezpieczenia przez Po-

licję dowodów (art. 488 § 1 K.p.k.).

W ramach tych

czynności Policja jest uprawniona m.in. do ustalenia

zniesławiająca wiadomość, jak też tego, kto w danym

tych czynności Policja przesyła skargę wraz z ich wy-

nikami do właściwego sądu.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie MOM wykorzystywanego

do produkcji parówek (8602)

którym przekazano interpelację pana Tomasza Gór-

skiego posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

w sprawie wykorzystywanego do produkcji parówek

MOM, uprzejmie informuję, co następuje.

Kwestie dotyczące bezpieczeństwa i higieny mięsa

odkostnionego mechanicznie (MOM) zostały w szcze-

gółowy sposób określone w przepisach Unii Europej-

skiej w:

— rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu

nawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny

(Dz. Urz.

UE L 139 z 30.04.2004 r., str. 55, z późn.

— rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005

krobiologicznych dotyczących środków spożywczych

(Dz. Urz.

UE L 278 z 10.10.2006 r., str. 32) oraz

— rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2074/2005

konawcze w odniesieniu do niektórych produktów

objętych rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 i do or-

ganizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń

wiającym odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/

2004 i zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 853/

2004 oraz (WE) nr 854/2004 (Dz. Urz.

UE L 338

z 22.12.2005 r., str. 27).

Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia (WE)

nr 853/2004 mięso odkostnione mechanicznie (MOM)

to produkt uzyskiwany poprzez usunięcie mięsa

od tuszy lub z tusz drobiowych z zastosowaniem me-

tod mechanicznych, co prowadzi do utraty lub mody-

ﬁkacjistrukturywłókienmięśniowych.

Jeżelichodzi

o wymagania dotyczące surowca wykorzystywanego

do produkcji MOM, należy zauważyć, że surowiec

taki musi spełniać wymagania takie jak dla mięsa

świeżego, a zatem mięso musi zostać pozyskane

w rzeźni zatwierdzonej przez właściwego miejscowo

powiatowego lekarza weterynarii.

Ponadto zwierzęta

przed ubojem muszą być poddane badaniu przedubo-

jowemu, które przeprowadza urzędowy lekarz wete-

rynarii.

Również pozyskane mięso podlega ocenie

przez ww. urzędowego lekarza weterynarii po doko-

naniu badania poubojowego.

Ponadto uznane za

1380

niem zakładu musi zostać opatrzone znakiem jakości

zdrowotnej lub znakiem identyﬁkacyjnym.

Istnieje także negatywna lista surowców, któ-

rych nie wolno używać do wytwarzania MOM.

Przy-

kładowo w przypadku drobiu są to łapy oraz skóra

szyi i głowy, a w przypadku innych zwierząt różne-

go rodzaju kości, kończyny poniżej stawu nadgarst-

kowego i skokowego oraz ogony.

Dodatkowo zgodnie

z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europej-

falopatii (Dz. Urz.

WE L 147 z 31.05.2001 r., str. 1,

rozdz.

3, t.

32, str. 289, z późn. zm.) do produkcji

MOM nie mogą być używane kości bydła, owiec i kóz

z państw lub regionów o kontrolowanym lub nie-

ustalonym zagrożeniu BSE (gąbczastą encefalopa-

tią bydła) w celu wykluczenia ryzyka wystąpienia

tej choroby u ludzi.

Dodatkowo pragnę poinformować Panią Marsza-

łek, że MOM musi spełniać określone kryteria bez-

pieczeństwa oraz higieny procesu w odniesieniu do

wymagań mikrobiologicznych, a także kryteria do-

tyczące zawartości wapnia.

Natomiast w odniesieniu do kwestii umieszczania

na opakowaniach informacji o zawartości azotanu

oraz azotynu uprzejmie informuję, że przepisy odno-

szące się do oznakowania środków spożywczych dla

wszystkich państw członkowskich zostały ujednoli-

cone na poziomie Unii Europejskiej, co pozwala na

swobodny przepływ towarów pomiędzy tymi pań-

stwami.

Podstawowym aktem prawnym w tym za-

kresie jest dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Eu-

szących się do etykietowania, prezentacji i reklamy środ-

ków spożywczych (Dz. Urz.

UE L 109 z 06.05.2000 r.,

str. 29, z późn. zm.), która została wdrożona do prawa

krajowego w przepisach ustawowych i wykonawczych

prawa żywnościowego.

Przepisem regulującym szczegółowo zasady zna-

kowania środków spożywczych jest rozporządzenie

Zgodnie z ww. przepisami dotyczącymi znakowa-

nia oprócz wielu innych informacji na opakowaniach

środków spożywczych musi zostać podany wykaz

składników.

Wykaz składników poprzedza się na-

główkiem zawierającym wyraz składniki albo skład,

po którym wymienia się wykorzystywane do produk-

cji składniki, które są obecne (nawet w zmienionej

formie) w gotowym środku spożywczym według

masy tych składników ustalonej w chwili ich użycia

do wytworzenia środka spożywczego w porządku ma-

lejącym.

W wykazie składników muszą zostać też wymie-

nione wszystkie substancje dodatkowe, jeżeli pełnią

one rolę w gotowym produkcie.

Zamieszczając w wy-

kazie składników dozwolone substancje dodatkowe,

cję technologiczną, którą ta substancja pełni w środ-

ku spożywczym.

Należy podkreślić, że pomimo, że powyżej opisane

wymagania dotyczą produktów sprzedawanych w opa-

kowaniach, to dla produktów mięsnych sprzedawa-

nych na wagę jako jedynej grupy asortymentowej

został wprowadzony przepisami ww. rozporządzenia

obowiązek umieszczania wykazu składników także

w miejscu sprzedaży.

Reasumując, uprzejmie informuję Panią Marsza-

łek, że w przypadku, gdy producent stosuje przy pro-

dukcji swoich wyrobów dozwolone substancje dodat-

kowe takie jak np. azotany lub azotyny, informacja

taka powinna zostać umieszczona w ww. wykazie

składników.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie konsekwencji wdrażanych zmian

w PKP Cargo SA Wschodni Zakład Spółki

w Lublinie polegających na przeniesieniu

Sekcji Utrzymania Taboru Trakcyjnego

w Lublinie do Sekcji Napraw Wagonów

przy ul. Grygowej (8604)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Jarosława Żaczka (SPS-023-

sekwencji wdrażanych zmian w PKP Cargo Wschod-

ni Zakład Spółki w Lublinie polegających na przenie-

sieniu Sekcji Utrzymania Taboru Trakcyjnego w Lu-

blinie do Sekcji Napraw Wagonów przy ul. Grygowej,

uprzejmie informuję, co następuje.

PKP Cargo SA jest spółką prawa handlowego

działającą jako samodzielny podmiot gospodarczy

i wszelkie decyzje w zakresie bieżącego nią zarządza-

nia, w tym również określania docelowej struktury

organizacyjnej, leżą w kompetencjach organów sta-

tutowych tej spółki.

Ogólna recesja i dotykający gospodarkę kryzys

przekładają się na okresowy spadek realizowanej

przez PKP Cargo SA pracy i wielkości przewożonej

masy, a w konsekwencji – przychodów.

Otoczenie ze-

wnętrzne, w tym zwłaszcza duża konkurencja na ryn-

ku kolejowych przewozów towarowych oraz ryzyko

1381

zwiększenia w przyszłości kosztów działalności wy-

nikające m.in. ze wzrostu cen, podatków i obligato-

ryjnych opłat, wymusza na spółce konieczność stałej

analizy efektywności wykorzystania posiadanych za-

sobów i podejmowanie racjonalnych decyzji w tym

obszarze.

Uwarunkowania te muszą być obiektywnie

uwzględniane także w procesie zarządzania w zakła-

dach PKP Cargo SA i spółkach zależnych.

W powyższe działania wpisuje się program opty-

malizacji kosztów PKP Cargo SA Wschodniego Za-

kładu Spółki przewidujący m.in. koncentrację na-

praw taboru na terenie Lublina poprzez przeniesie-

nie działalności Sekcji Napraw Taboru Trakcyjnego

przy ul. Gazowej do nowej lokalizacji przy ul. Gry-

gowej.

Wdrożenie decyzji pozwoli uzyskać ponad

1 mln zł oszczędności w skali roku, głównie z tytu-

łu rezygnacji z dzierżawy nieruchomości będących

własnością PKP SA oraz kosztów ich utrzymania.

Wschodni zakład spółki będzie nadal korzystał

z budynku administracyjnego przy ul. Gazowej,

gdzie siedzibę ma m.in. zakładowa organizacja

NSZZ „Solidarność”.

Z informacji przekazanych przez spółkę PKP Car-

go SA wynika, iż ww. program był wielokrotnie oma-

wiany na spotkaniach z załogą, a także z zarządami

zakładowych organizacji związkowych, zaś w marcu

2012 r. został przekazany zakładowym organizacjom

związkowym do konsultacji.

Na podstawie osiągnię-

tych w 2011 r. przez zakład wyników wskazano

punkty utrzymania taboru o małej efektywności

i dużych kosztach.

Zaproponowano przekształcenie

punktu utrzymania taboru w Stalowej Woli-Rozwa-

dowie w mobilny punkt napraw wagonów i przenie-

sienie w obszarze Lublina punktu napraw taboru

trakcyjnego z ul. Gazowej na ul. Grygową, jak rów-

nież szereg innych działań.

Utworzenie przy ul. Grygowej kompleksowego

punktu utrzymania taboru (wagonów i lokomotyw)

wymagać będzie przeprowadzenia niezbędnych za-

dań inwestycyjnych związanych z przystosowaniem

warunków socjalnych, jak również technicznego za-

plecza do przewidywanych zadań utrzymaniowych,

m.in. takich jak:

— wykonanie dwustronnego zagłębienia poboczy

kanału przeznaczonego do utrzymania lokomotyw,

— dostosowanie części toru do parametrów toru

pomiarowego.

Uprzejmie informuję, iż w utrzymaniu taboru

w obrębie Lublina przeważające znaczenie ma utrzy-

manie wagonów.

Wschodni zakład spółki utrzymuje

w Lublinie 31 lokomotyw (w tym 24 z ważnymi świa-

dectwami sprawności technicznej) na ogólną liczbę

196 lokomotyw będących na stanie zakładu.

Zapo-

trzebowanie na lokomotywy na terenie Lublina śred-

nio na dobę wynosi ok. 12.

Zatem przemieszczenie

utrzymania lokomotyw w rejon ul. Grygowej, gdzie

utworzony będzie kompleksowy punkt utrzymania

taboru, jest jak najbardziej zasadne także ze wzglę-

dów technologicznych.

załogi była omawiana m.in. sprawa zapadni trakcyj-

nej.

Informowani byli oni, że nie warunkuje ona wy-

konywania prac przeglądowo-naprawczych w Lubli-

nie przy ul. Grygowej.

Po uruchomieniu w 2012 r.

w różnych lokalizacjach w Polsce stanowisk do har-

towania obrzeży obręczy zestawów kołowych na

wszystkich lokomotywach konieczność ich wymiany

na lokomotywie praktycznie przestanie istnieć.

Lo-

komotywa na jednym komplecie zestawów będzie

mogła pracować od rewizji do rewizji, co zostało

sprawdzone tak na lokomotywach elektrycznych, jak

i spalinowych.

Zapadnia będzie mogła być wykorzy-

stywana podstawowo do wymiany silników trakcyj-

nych.

Analizując wykorzystanie zapadni trakcyjnej

przy ul. Gazowej za osiem miesięcy 2012 r., stwier-

dzono, że po wyeliminowaniu zamian zestawów ko-

łowych ze względu na zużycie eksploatacyjne przez

stosowanie hartowania oraz usługi na zewnątrz, któ-

re mogą być wykonane w innej lokalizacji, zapadnia

była wykorzystana tylko sześć razy do naprawy loko-

motyw elektrycznych spółki.

W wyżej wymienio-

nych przypadkach nie było przeszkód technicznych

do przesłania lokomotywy na naprawę do innej loka-

lizacji.

W sytuacjach wyjątkowych (uszkodzenie ło-

żyska osiowego) możliwa jest wymiana zestawu ko-

łowego przy pomocy podnośników Kutruffa i suwni-

cy, co również zdarza się sporadycznie.

W ostatnich

latach w Lublinie był jeden taki przypadek w 2011 r.

i dotyczył lokomotywy serii ET22.

Uprzejmie informuję, iż potwierdzenia w faktach

nie znajduje również zarzut pana posła odnośnie do

dążenia do likwidacji zakładu w Lublinie, o czym

miałoby świadczyć przeniesienie Sekcji Utrzymania

Taboru Trakcyjnego z ul. Gazowej na ul. Grygową.

Planowane na najbliższe lata znaczne zmniejszenie

zapotrzebowania na naprawy rewizyjne wagonów,

a także spadek wykonywanych napraw bieżących wa-

gonów spowodowały, że w 2012 r. spółka PKP Car-

go SA podjęła szereg działań mających na celu opty-

malizację zapleczy naprawczych.

W wyniku tego pro-

cesu wygaszaniu ulegają naprawy okresowe wagonów

towarowych, m.in. w punktach zakładów spółki

w Gnieźnie, Koluszkach i Ostrołęce.

W roku bieżą-

cym zaprzestano także realizacji napraw okresowych

w niektórych spółkach córkach, np. w PKP Cargo

Wagon sp. z o.o. w Toruniu.

Ciągły proces optymalizacji obszaru utrzymania

taboru jest nieuchronny w kontekście dynamicznie

zmieniających się warunków na rynku kolejowych

przewozów towarowych, niemniej jednak wszelkie

decyzje w tym zakresie są poprzedzane analizami

obejmującymi również perspektywy dotyczące po-

trzeb naprawczych wynikających z planowanej do re-

alizacji pracy przewozowej.

Równocześnie poziom zatrudnienia w PKP Cargo

SA jest na bieżąco monitorowany i w skali spółki nie

przekracza wielkości niezbędnej do wykonywania na-

łożonych zadań.

Potrzeby zatrudnieniowe w poszcze-

1382

gólnych zakładach spółki są mocno zróżnicowane

w zależności od możliwości pozyskiwania pracy na

danym terenie.

Stąd każdy pracownik dotknięty li-

kwidacją stanowiska pracy otrzymuje propozycję za-

trudnienia w strukturach zakładu bądź u innych

pracodawców w Grupie PKP Cargo w innej lokaliza-

cji.

Przy spełnieniu wymogów określonych w regula-

cjach wewnętrznych, taki pracownik nabędzie prawo

do świadczenia alokacyjnego w wysokości 50 000 zł.

Należy podkreślić, iż zmiana siedziby omawianej

sekcji ma wyłącznie charakter restrukturyzacji or-

ganizacyjno-majątkowej i nie ma na celu – tak jak

w przytoczonych wyżej przykładach działań optyma-

lizacyjnych – redukcji zatrudnienia.

Wobec tego oba-

wy o likwidację miejsc pracy w tym przypadku są

całkowicie nieuzasadnione.

Ponadto opuszczenie hal warsztatowych byłej lo-

komotywowni przy ul. Gazowej nie ma związku

z kultywowaniem pamięci i opieką nad historycznym

miejscem strajku lubelskich kolejarzy w lipcu 1980 r.

Obiekt ten nie jest bowiem własnością PKP Cargo

SA.

Natomiast spółka chętnie włączy się do wspólnej

inicjatywy kolejarskiej mającej na celu utrzymanie

i godne czczenie pamięci tamtych ważnych dla braci

kolejarskiej wydarzeń.

Uprzejmie informuje, iż rynek kolejowych prze-

wozów towarowych nadal ma charakter niestabilny.

PKP Cargo SA i jej spółki zależne, prowadząc dzia-

łalność gospodarczą w trudnym i dynamicznym oto-

czeniu rynkowym, są zobligowane do ciągłego reago-

wania na czynniki zewnętrzne oraz utrzymywania

swojego potencjału na poziomie adekwatnym do re-

alizowanych zadań, oczekiwań klientów, jak również

możliwości pozyskiwania pracy przewozowej.

W oce-

nie zarządu spółki prowadzenie działań optymaliza-

cyjnych jest niezbędne dla zapewnienia stabilnego

rozwoju PKP Cargo SA.

Spółka będzie więc nadal

poszukiwać jak najkorzystniejszych rozwiązań sprzy-

jających osiąganiu celów biznesowych, co leży zarów-

no w interesie samej spółki, jak i jej pracowników.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie nowych zasad znakowania żywności

(8605)

terpelację pana posła Jarosława Żaczka, przekazaną

przy piśmie, znak: SPS-023-8605/12, z dnia 12 wrze-

śnia br. w sprawie nowych zasad znakowania żywno-

ści przekazuję Pani Marszałek odpowiedź odnośnie

Przepisy odnoszące się do oznakowania środków

zostały ujednolicone na poziomie Unii Europejskiej,

dzy tymi państwami.

Do tej pory podstawowym ak-

tem prawnym w tym zakresie była dyrektywa 2000/

13/WE, która została wdrożona do prawa krajowego

żywnościowego.

W dniu 13 grudnia 2011 r. weszło

250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy

mentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/

67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji

str. 18–63).

Wydanie tego rozporządzenia miało na celu uprosz-

czenie i uaktualnienie prawodawstwa w zakresie zna-

kowania żywności oraz osiągnięcie wyższego stopnia

i bezpiecznego stosowania żywności.

Do nowych wymagań wprowadzonych ww. rozpo-

rządzeniem, które były podyktowane obserwacją

rynku, sygnałami od organizacji konsumenckich, or-

ganizacji producentów oraz służb kontrolnych państw

członkowskich, należą m.in.:

— ustalenie minimalnego rozmiaru czcionki, jaka

ma być użyta w oznakowaniu,

— obowiązkowe znakowanie wartością odżyw -

czą,

— określenie zakresów odpowiedzialności po -

szczególnych podmiotów działających na rynku spo-

żywczym w odniesieniu do oznakowania środków

spożywczych,

— rozszerzenie zakresu podawania informacji

o kraju lub miejscu pochodzenia żywności,

— zwiększenie czytelności informacji o obecności

alergenów w produkcie,

— rozszerzenie obowiązku podawania alergenów

na środki spożywcze nieopakowane,

— wprowadzenie obowiązku i uregulowanie za -

sad podawania informacji na temat żywności sprze-

dawanej na odległość,

— uszczegółowienie wymagań dotyczących zna -

kowania wyrobów mięsnych i rybnych.

Prace w Radzie UE nad przygotowanym przez

Komisję Europejską projektem rozporządzenia roz-

poczęły się w lutym 2008 r.

W tym czasie Komisja Europejska konsultowała

ten projekt zarówno z państwami członkowskimi, jak

1383

i unijnymi stowarzyszeniami i organizacjami produ-

centów.

Na poziomie krajowym instrukcje wyjazdowe na

posiedzenia Grupy Roboczej Rady ds. Środków Spo-

żywczych, na których omawiany był projekt, były

rozsyłane do konsultacji, w trakcie których organi-

zacje producentów mogły zgłaszać swoje uwagi.

Ze względu na to, że projekt rozporządzenia

podlegał również ocenie Parlamentu Europejskie-

go w trakcie prac w PE europosłowie zgłaszali szereg

propozycji zmian pierwotnego tekstu rozporządze-

nia, z których część została przyjęta na zasadzie

kompromisu pomiędzy Radą a Parlamentem, co rów-

nież wpłynęło na ostateczne brzmienie przepisów

rozporządzenia.

Mając na względzie minimalizację kosztów, jakie

poniosą producenci w związku z koniecznością dosto-

sowania oznakowania środków spożywczych do wy-

mogów nowego rozporządzenia, przyjęto, zgodnie

z art. 55 ww. rozporządzenia, że to rozporządzenie

stosuje się od dnia 13 grudnia 2014 r. (z wyjątkiem

obowiązku podawania informacji o wartości odżyw-

czej, który stosuje się od dnia 13 grudnia 2016 r., oraz

nazewnictwa „mięsa mielonego”, które stosuje się od

Jednocześnie, uwzględniając potrzebę pozosta-

wienia czasu na wymianę opakowań, w art. 54 roz-

porządzenia ustanowiono środki przejściowe.

Zgodnie z art. 54 ust. 1 środki spożywcze wpro-

wadzane na rynek lub opatrzone etykietą przed

dniem 13 grudnia 2014 r., które nie spełniają wymo-

gów niniejszego rozporządzenia, mogą pozostawać

ków spożywczych.

Podobny okres przejściowy z datą

13 grudnia 2016 r. został wskazany dla oznakowania

środków spożywczych wartością odżywczą.

Ponieważ omawiane rozporządzenie (WE) nr 1169/

2011 z tak uzgodnionymi zapisami dotyczącymi środ-

ków przejściowych weszło już w życie oraz ze względu

na tryb uzgodnień nie jest możliwe wydłużenie okre-

su przejściowego w tym akcie prawnym.

W przypad-

ku wątpliwości przy wdrażaniu przepisów producen-

ci zawsze powinni kierować się podstawową wytycz-

ną, jaka dotyczy znakowania środków spożywczych

wprowadzaniu w błąd konsumentów oraz przedsta-

wianiu im informacji rzetelnych, jasnych i łatwych

do zrozumienia.

Biorąc pod uwagę powyższe wytycz-

ne, zachowując staranność przy przekazywaniu

wszystkich informacji w sposób rzetelny i przedsta-

wiając przesłanki wynikające z powyższych zasad,

jakie były uwzględniane przy tworzeniu oznakowa-

nia, producent może mieć pewność, że jego racje będą

wzięte pod uwagę przez służby kontrolne.

Jednocześnie zarówno przedstawiciele resortu

rolnictwa, jak i resortu zdrowia służą pomocą pro-

ducentom w ramach swoich kompetencji i możliwo-

ści, czego przykładem może być udział przedstawi-

cieli obu resortów jako prelegentów w seminariach

i szkoleniach poświęconych analizie omawianego

rozporządzenia.

Ponadto w związku z potrzebą omówienia nasu-

wających się wątpliwości dotyczących stosowania

przepisów rozporządzenia odbywają się w Brukseli

spotkania Grupy Roboczej Komisji Europejskiej ds.

rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, które służą wy-

mianie poglądów między państwami członkowskimi

i Komisją Europejską.

Zatem biorąc pod uwagę prze-

pisy zawarte w art. 54 i 55 ww. rozporządzenia moż-

na sądzić, że w przypadku wielu kwestii wątpliwych

zostanie wypracowane wspólne podejście odnośnie

do stosowania poszczególnych wymagań.

Jednakże,

co należy mieć na uwadze nawet po opracowaniu wy-

tycznych dotyczących stosowania przepisów rozpo-

rządzenia, w przypadku zaistnienia sporów pomię-

dzy producentami a służbami kontrolnymi ostatecz-

ną instancją, która odpowiada za wiążącą interpre-

tację przepisów unijnych jest Trybunał Sprawiedli-

wości UE.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

z nierozpoczęcia procesu inwestycyjnego

dotyczącego elektrowni w Łęcznej

wpisanej na listę inwestycji objętych

zwolnieniami z opłat za emisję dwutlenku

węgla oraz przyszłości tej inwestycji (8607)

-023-8607/12) w sprawie konsekwencji wynikających

jętych zwolnieniami z opłat za emisję dwutlenku wę-

gla oraz przyszłości tej inwestycji uprzejmie przed-

stawiam, co następuje.

mentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę

ETS), było zagwarantowanie Polsce okresu przejścio-

1384

wego (derogacji) od obowiązku zakupu 100% upraw-

nień do emisji na aukcjach.

Okres przejściowy doty-

czyć miał instalacji istniejących oraz takich, których

proces inwestycyjny ﬁzycznierozpocząłsięprzed

31 grudnia 2008 r.

Artykuł 10c ust. 1 dyrektywy ETS przewiduje

możliwość przydziału bezpłatnych uprawnień do

elektrycznej jedynie dla instalacji, które albo funk-

cjonowały przed dniem 31 grudnia 2008 r., albo któ-

rych proces inwestycyjny faktycznie wszczęto przed

Ponadto instalacje, o których mowa powyżej (ﬁ-

ETS oznacza każdą instalację prowadzącą jedno lub

W komunikacie „Wytyczne w zakresie nieobowiąz-

kowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE”

pojęcia „ﬁzyczne wszczęcie” na gruncie dyrektywy

gotowawcze podjęte w związku z realizacją danej in-

westycji przed końcem 2008 r., tak żeby mogły one

kwaliﬁkowaćdanąinstalacjedokategorii„ﬁzycznie

zycznie rozpoczętym procesie inwestycyjnym.

Kwestia ﬁzycznego rozpoczęcia inwestycji była

jowe (prawo budowlane) jest właściwe do określenia

kryterium ﬁzycznegorozpoczęciabudowy.

wniosku derogacyjnego) Polska przekazała KE zesta-

wienie oraz skany oryginalnych dokumentów po-

otrzymanych od GDF SUEZ.

Ministerstwo Gospo-

darki nie przygotowywało i nie przekazywało KE

dodatkowej dokumentacji poświadczającej ﬁzycznie

rozpoczęcie budowy elektrowni Łęczna.

rozdzielona między wytwórców energii elektrycznej

w poszczególnych latach, została wyznaczona zgod-

nie z wzorami matematycznymi określonymi w ko-

munikacie Komisji „Wytyczne w zakresie nieobo-

WE” (2011/C 99/03).

Zamieszczenie elektrowni Łęcz-

na na liście instalacji kwaliﬁkujących się do przy-

działu bezpłatnych uprawnień do emisji nie wpłynę-

ło na podwyższenie limitu całkowitej liczby bezpłat-

nych uprawnień.

W dniu 13.07.2012 r.

Komisja wydała decyzję do-

tyczącą wniosku zgłoszonego przez Polskę na podsta-

wie art. 10c ust.5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamen-

tu Europejskiego i Rady w celu przejściowego przy-

działu bezpłatnych uprawnień do emisji na moderni-

zację wytwarzania energii elektrycznej (dalej: decy-

zja KE w sprawie wniosku derogacyjnego).

Zgodnie

z motywem 7) decyzji KE w sprawie wniosku dero-

gacyjnego elektrownia Łęczna kwaliﬁkuje się do

otrzymania bezpłatnych uprawnień do emisji.

Dowo-

dy świadczące o ﬁzycznierozpoczętymprocesieinwe-

stycyjnym tej elektrowni nie zostały zakwestionowa-

ni Łęczna nie mogą zostać wykorzystane do rozlicze-

nia bezpłatnie otrzymanych uprawnień.

Nie wyklu-

cza to jednak bilansowania uprawnień przy pomocy

planie inwestycyjnym”.

Ponadto uprzejmie informuję, iż decyzja o budo-

wie oraz o roku uruchomienia instalacji nie jest za-

leżna od ministra gospodarki.

Wyrażam przekonanie, iż powyższe wyjaśnienia

Żaczka.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

1385

Odpowiedź

sekretarza stanu

kupczenia stanowiskami, korupcji,

defraudacji środków i przeznaczania ich

na cele prywatne, nadużyć ﬁnansowych

oraz obchodzenia tzw. ustawy kominowej

w spółkach Skarbu Państwa (8608)

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

pana Jarosława Żaczka posła na Sejm RP z 30 sierp-

nia 2012 r. przekazaną z upoważnienia prezesa Rady

Ministrów przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów

przy piśmie z 19 września 2012 r., znak: DSPA-4810-

-8127-(1)/12, uprzejmie informuję.

1.

Elewarr sp. z o.o. jest samodzielnym podmio-

tem gospodarczym.

Agencja Rynku Rolnego posiada

100% udziałów w spółce Elewarr.

Zgodnie z art. 9

ku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 633, z późn. zm.) prawa i obo-

wiązki udziałowca w imieniu agencji wykonuje pre-

zes agencji.

Jako spółka prawa handlowego Elewarr sp. z o.o.

posiada właściwe organy (zarząd, radę nadzorczą), któ-

re obowiązane są realizować kompetencje wynikające

z Kodeksu spółek handlowych i umowy spółki.

nansowej minister właściwy do spraw ﬁnansówpu-

blicznych.

W odniesieniu do informacji Najwyższej Izby Kon-

troli o wynikach kontroli funkcjonowania Elewarru

sp. z o.o., mając na względzie obowiązujące przepisy

prawa, po przeanalizowaniu zawartych w niej za-

strzeżeń, ocen i wniosków minister rolnictwa i roz-

woju wsi wystąpił do prezesa Agencji Rynku Rolnego

o podjęcie stosownych działań w celu wyeliminowa-

nia uchybień oraz możliwości powstawania nieprawi-

dłowości we wskazanym zakresie.

2.

Do Prokuratury Okręgowej w Warszawie mi-

nisterstwo przekazało:

1) dokumentację dotyczącą postępowań kontrol-

nych przeprowadzonych przez Najwyższą Izbę Kon-

troli w Agencji Rynku Rolnego oraz spółce Elewarr,

2) kserokopie dokumentów kontroli prowadzonej

przez ministerstwo w Agencji Rynku Rolnego w za-

kresie prawidłowości realizowania przez Agencję

Rynku Rolnego zadań wynikających z posiadania

w latach 2011–2012,

3) kserokopie korespondencji służbowej pomiędzy

Rynku Rolnego dotyczącej Elewarru sp. z o.o. oraz

z tą spółką.

3.

Do Centralnego Biura Antykorupcyjnego mini-

sterstwo przekazało informacje dotyczące realizacji

zaleceń Najwyższej Izby Kontroli dotyczących nad-

zoru nad Agencją Rynku Rolnego w zakresie wyko-

nywania obowiązków i uprawnień właścicielskich

w spółce Elewarr, służbowych wyjazdów zagranicz-

nych, w których uczestniczyli pracownicy minister-

stwa oraz przedstawiciele Elewarru sp. z o.o.

4.

Ministerstwo przeprowadziło kontrolę w Agen-

cji Rynku Rolnego, której przedmiotem była prawi-

dłowość realizacji przez Agencję Rynku Rolnego za-

dań wynikających z posiadania udziałów lub akcji

Obecnie trwa podsumowanie wyników kontroli.

Do prezesa Agencji Rynku Rolnego zostanie prze-

kazane wystąpienie pokontrolne zgodnie z przepisa-

nistracji rządowej (Dz. U. Nr 185, poz. 1092).

5.

Agencja Rynku Rolnego przedłożyła m.in. na-

stępujące informacje.

Nie jest zasadny zarzut, iż w spółce Elewarr na-

stępowało nieprzestrzeganie ustawy z dnia 3 marca

dowego, wydając postanowienie z dnia 17 września

2012 r., sygn. akt Wa XIII NsRejKRS 31502/12/406,

w którym stwierdził brak przesłanek do prowadzenia

postępowania z urzędu w związku z pismem o wykre-

ślenie z urzędu z rejestru przedsiębiorców KRS danych

osób wchodzących w skład rady nadzorczej Elewarru

sp. z o.o., w uzasadnieniu postanowienia zawarł, że:

W przedmiotowej sprawie brak jest zatem przesłanek

do zakwaliﬁkowaniaspółkiElewarrsp.zo.o.dopod-

miotów zobowiązanych do stosowania ustawy z dnia

meratywnie określono podmioty podlegające jej reżi-

mowi.

Spółka Elewarr sp. z o.o. nie jest ani państwo-

wą jednostką organizacyjną posiadającą osobowość

prawną, ani też jednoosobową spółką Skarbu Pań-

stwa.

Jest spółką prawa handlowego, której udziały

należą do państwowej osoby prawnej.

Nie jest prawdą jakoby pan A. Ś. był zatrudnio-

ny w spółce, w której Elewarr sp. z o.o. ma udziały

(akcje).

Nie jest prawdą stwierdzenie dotyczące słabych

wyników ﬁnansowychspółki.

Elewarrsp.zo.o.re-

alizuje swoje podstawowe zadania: spełnianie warun-

ków umożliwiających uczestnictwo w interwencji

unijnej na rynku zbóż, możliwość przechowywania

rezerw państwowych zbóż, utrzymywanie i umacnia-

nie pozycji na krajowym rynku przechowywania zbóż

i innych towarów przy jednoczesnym uzyskiwaniu

dodatniego wyniku ﬁnansowego.

1386

W wyniku przeprowadzonych działań restruktu-

ryzacyjnych Elewarr sp. z o.o. osiągnęła znaczącą

poprawę wyniku ﬁnansowegospółki.

Za2011r.zysk

netto spółki wyniósł 5455 tys. zł, co stanowiło prawie

30-procentowy wzrost w stosunku do zysku netto za

2010 r.

(4217 tys. zł) oraz ponad 10-krotny wzrost

w stosunku zysku netto za 2009 r.

(527 tys. zł) – do

roku będącego przedmiotem ocen Najwyższej Izby

Kontroli.

Wojewódzki sąd administracyjny i Naczelny Sąd

Administracyjny nie rozpatrywały merytorycznie

skarg spółki, uznając, że zagadnienia wyników kon-

mi prawnymi nie podlegają właściwości sądów admi-

nistracyjnych.

Z informacji uzyskanych od zarządu spółki wyni-

ka, iż nie występowały przypadki odbywania podró-

ży zagranicznych członków rodziny pana A. Ś. za

pieniądze spółki.

6.

Nabory na wolne stanowiska pracy przeprowa-

dzane w ministerstwie były przedmiotem kontroli

prowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli, która

nie stwierdziła nieprawidłowości w tym zakresie.

Nabór na wolne stanowisko w służbie cywilnej,

referendarza w Departamencie Rozwoju Obszarów

Wiejskich, został przeprowadzony zgodnie z przepi-

zarządzenia nr 1 dyrektora generalnego Minister-

r. w sprawie ustalenia procedury naboru kandydatów

do korpusu służby cywilnej.

Nabór prowadziła komi-

sja składająca się z zastępcy dyrektora Departamen-

tu Rozwoju Obszarów Wiejskich bezpośrednio nad-

zorującego wydział, w którym prowadzony był nabór,

naczelnika wydziału oraz pracownika Biura Dyrek-

tora Generalnego.

Komisja w toku naboru zgodnie z

obowiązującymi przepisami dokonała weryﬁkacji

złożonych ofert pracy spełniających wymagania for-

malne zawarte w ogłoszeniu, które w najwyższym

stopniu spełniały wymagania niezbędne oraz dodat-

kowe zawarte w ogłoszeniu o naborze.

Następnie

w wyniku przeprowadzonej rozmowy kwaliﬁkacyjnej

z tymi kandydatami komisja dokonała wyboru naj-

lepszego kandydata spełniającego wymagania okre-

ślone w ogłoszeniu o naborze, którego przedstawiła

dyrektorowi generalnemu celem zatrudnienia.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie skutków braku przepisów prawnych

regulujących kwestię przyznawania subwencji

dla przedszkoli (8609)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-8609/12) w sprawie skutków braku przepisów praw-

nych regulujących kwestię przyznawania subwencji

dla przedszkoli, uprzejmie wyjaśniam.

daniem oświatowym gmin [art. 5a ust. 2 pkt 1 usta-

Zadania jednostek samorządu terytorialnego

litej Polskiej, samorząd terytorialny uczestniczy

morząd terytorialny wykonuje w imieniu własnym

terytorialnego należy zasada samodzielności wyko-

nywania zadań publicznych.

Jednym z istotnych ele-

mentów samodzielności jednostek samorządu tery-

torialnego jest samodzielność ﬁnansowa,tzn.prawo

samodzielnego prowadzenia gospodarki ﬁnansowej

– pobierania dochodów określonych w ustawach

(władztwo dochodowe) oraz dysponowania nimi – w gra-

nicach określonych przez ustawy – dla realizacji

prawnie określonych zadań (władztwo wydatkowe).

Zgodnie z art. 5a ust. 3 ustawy o systemie oświa-

ty środki niezbędne na realizację zadań oświatowych

zagwarantowane są w dochodach jednostek samorzą-

du terytorialnego.

1387

Dochodami samorządów terytorialnych są dochody

własne, dotacje celowe z budżetu państwa oraz sub-

wencje ogólne, w tym część oświatowa tej subwencji.

zadania związane z prowadzeniem przedszkoli ogól-

nodostępnych (łącznie z oddziałami przedszkolnymi

w szkołach podstawowych), oddziałów ogólnodostęp-

nych w przedszkolach z oddziałami integracyjnymi,

innych form wychowania przedszkolnego są ﬁnanso-

wane z dochodów jednostek samorządu terytorialne-

go, w tym głównie z dochodów własnych.

W strukturze dochodów własnych jednostek sa-

morządu terytorialnego największy udział stanowią

ﬁzycznych(PIT),podatekodnieruchomości,udziały

nych (CIT), dochody z majątku.

Uprzejmie informuję, że w latach 2000–2011 do-

chody własne gmin oraz miast na prawach powiatu

zwiększyły się o 41,7 mld zł, tj. o 145,4%.

W tym okre-

sie wydatki bieżące gmin i miast na prawach powia-

tu na prowadzenie przedszkoli ogólnodostępnych

oraz oddziałów przedszkolnych w szkołach podsta-

wowych wzrosły o 4,1 mld zł, tj. o 128,5%.

Dochody

własne rosły więc w szybszym tempie niż wydatki na

edukację przedszkolną.

W latach 2000–2011 w gminach oraz miastach na

prawach powiatu zmniejszył się średni udział wydat-

ków na edukację przedszkolną w relacji do dochodów

własnych z 11,0% w 2000 r. do 10,3% w 2011 r.

Odnosząc się do sprawy opłat w przedszkolu, wy-

jaśniam, że cyt. ustawa o systemie oświaty w art. 6

Zgodnie z przepisami art. 14 ust. 5 pkt 1 organ

prowadzący (m.in. rada gminy) ustala wysokość opłat

la i których przekroczenie przez radę gminy powodo-

wałoby automatyczną reakcję organu nadzoru.

Wy-

sokość opłat powinna być ustalana przez radę gminy

swojej gminy) w oparciu o przeprowadzoną kalkula-

cję ekonomiczną.

ﬁnansowym, w formie dotacji z budżetu państwa,

wymaga przeprowadzenia bardzo wnikliwych i szcze-

gółowych badań oraz analiz, ponieważ podjęcie de-

zmianami systemowymi w sposobie ﬁnansowania

jednostek samorządu terytorialnego.

Edukacja sześciolatków (które nie rozpoczęły

jeszcze edukacji szkolnej) kontynuujących przygoto-

wanie przedszkolne jest ﬁnansowanazbudżetujed-

pozostaną w edukacji przedszkolnej.

przedszkolnego (w punkcie przedszkolnym, zespole

wychowania przedszkolnego).

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej z dnia

)

pozwala na

*

)

Rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem mini-

(Dz. U. Nr 7, poz. 380) oraz jego nowelizacjami z dnia 13 czerw-

ca 2008 r.

(Dz. U. Nr 104, poz. 667) i z dnia 27 maja 2009 r.

(Dz. U.

Nr 83, poz. 693).

1388

tworzenie (obok istniejących w systemie przedszkoli)

punktów przedszkolnych i zespołów wychowania

nej formie wychowania przedszkolnego, niż koszty

szkolnego.

Dzienny wymiar godzin zajęć wychowania

przedszkolnego w punkcie lub zespole musi być do-

stosowany do możliwości dzieci oraz potrzeb rodzi-

ców.

Równocześnie nic nie stoi na przeszkodzie, aby

inna forma wychowania przedszkolnego zapewniała

„dziecku opiekę w pełnym wymiarze”.

Rozwój i tworzenie nowych miejsc wychowania

poddziałania 9.1.1 ﬁnansowanesąprojektykonkur-

sowe dotyczące:

gionu stopniu upowszechnienia edukacji przedszkolnej

miejsc przedszkolnych przyczyniające się do wzrostu

dowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007–2013.

nia edukacji przedszkolnej, określona w szczegóło-

wym opisie priorytetów PO KL, została zwiększona

go 62,5 mln euro zostało przekazane z priorytetu III

w poddziałaniu 9.1.1 podpisano 1413 umów i zakon-

w szkołach podstawowych.

W 2011 r. było ich 14 162

w 2008 r.

– 11 161 (na wsi 7906).

roku szkolnego 2007/2008 do roku 2011/2012 wskaź-

25 punktów procentowych, co oznacza powstanie

szkolnego.

Obecnie w Polsce wychowaniem przedszkolnym ob-

wszechnienia wychowania przedszkolnego ogółem wy-

nosił 47,3%, a na wsi 23,1%.

Podobnie sytuacja przed-

stawia się w odniesieniu do poszczególnych roczników.

szkolnym.

W 2011 r. wychowaniem przedszkolnym ob-

jętych było 53,2% trzylatków (wzrost o 17,1 punktów

procentowych), 68,5% czterolatków (wzrost o 20,4

punktów procentowych) i 96,4% pięciolatków (wzrost

o 38,6 punktów procentowych).

W liczbach bezwzględnych dynamika wzrostu

1389

nym 2006/2007 wychowaniem przedszkolnym było

szkolnym – 2009/2010 liczba ta wzrasta do 994,1 tys.

2010/2011 liczba ta osiąga wielkość 1059,3 tys. (przy-

rost o kolejne 65,2 tys. dzieci).

W roku szkolnym

2011/2012 liczba ta wynosiła 1160,5 tys. dzieci, (co

Na obszarach wiejskich zmiany te miały jeszcze

bardziej dynamiczny charakter – we wrześniu 2011 r.

29,4% trzylatków, 45,5% czterolatków i 84,0% pięcio-

latków objętych jest wychowaniem przedszkolnym.

Tymczasem w 2007 r. z wychowania przedszkolnego

na obszarach wiejskich korzystało tylko 13,4% trzy-

latków, 21,8% czterolatków i 33,8% pięciolatków.

rząd dyskryminuje mieszkańców małych miejscowo-

ści i terenów wiejskich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie niewykorzystania pieniędzy

przeznaczonych w minionym roku

na dokształcanie nauczycieli (8610)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nr: SPS-023-8610/12) w sprawie doﬁnansowaniado-

kształcania i doskonalenia zawodowego nauczycieli,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Doskonalenie nauczycieli jest ﬁnansowaneześrod-

ków wyodrębnionych w budżetach organów prowa-

dzących szkoły i placówki, ministra właściwego do

Od 2002 r. przepisy prawa szczegółowo określają

wysokość, usytuowanie i sposób wydatkowania środ-

ków przeznaczanych corocznie na doﬁnansowanie

doskonalenia zawodowego nauczycieli, jak również

wskazują dysponentów tych środków.

Karta Nauczyciela środki na doﬁnansowaniedosko-

nalenia zawodowego nauczycieli wyodrębnia się:

1) W budżetach organów prowadzących szkoły

(1% planowanych rocznych środków przeznaczonych

na wynagrodzenia osobowe nauczycieli); szacuje się,

że jest to kwota ok.: 259 mln zł – w 2011 r., 296 mln zł

– w 2012 r.

Ze środków tych doﬁnansowujesięmiędzyinnymi:

— organizację doradztwa metodycznego dla na -

uczycieli, w tym koszty obniżenia wymiaru godzin

cyjnych oraz podróży służbowych doradców meto-

dycznych,

— organizację szkoleń i warsztatów metodycz -

nych, przygotowanie materiałów szkoleniowych i in-

formacyjnych,

— opłaty za kształcenie pobierane przez szkoły

wyższe, zakłady kształcenia nauczycieli oraz koszty

przejazdów związanych z tym kształceniem.

Wymienione środki dzielone są przez organy pro-

wadzące szkoły i placówki na podstawie opracowa-

nych przez dyrektorów tych jednostek wieloletnich

planów doskonalenia zawodowego nauczycieli, uwzględ-

niających przede wszystkim programy rozwoju szko-

ły lub placówki oraz potrzeby kadrowe, a także plany

rozwoju zawodowego poszczególnych nauczycieli.

Od

2005 r. dokonywany przez organy prowadzące po-

dział środków na doﬁnansowaniedoskonaleniaza-

wodowego nauczycieli jest opiniowany, zgodnie z art.

70a ust. 2a ustawy Karta Nauczyciela przez związki

zawodowe zrzeszające nauczycieli.

Upowszechnienie wychowania przedszkolnego

Rok szkolny

Liczba dzieci w placówkach

wychowania przedszkolnego (w tys.)

Wskaźnik liczby dzieci

uczęszczających do placówek

wychowania przedszkolnego

do ogólnej liczby dzieci

w wieku 3–6 lat w%

Wskaźnik liczby dzieci w wieku 3–5 lat

uczęszczających do placówek wychowania

w wieku 3–5 lat w%

Ogółem Miasto Wieś Ogółem Miasto Wieś Ogółem Miasto Wieś

2006/2007 862,7 610,7 252,0 60,0 75,9 39,7 44,6 63,0 21,4

2007/2008 871,9 622,6 249,3 61,6 77,9 40,4 47,3 65,7 23,1

2008/2009 919,1 652,3 266,8 64,9 80,8 43,9 52,7 70,6 28,5

2009/2010 994,1 693,2 301,0 69,2 83,8 49,4 59,7 75,9 37,5

2010/2011 1059,3 733,1 326,1 71,8 86,0 52,3 64,6 80,4 43,1

2011/2012 1160,5 787,2 373,3 75,5 88,3 57,9 72,0 86,3 52,1

1390

2) W budżetach wojewodów (łącznie 5000 śred-

nich wynagrodzeń nauczyciela stażysty), tj. ponad

12,5 mln zł w roku 2011 i ponad 13 mln zł w 2012 r.

naliczanych w sposób przedstawiony w tabeli 2.

Tabela 2.

Wysokość środków wyodrębnianych na

doskonalenie zawodowe nauczycieli w budżetach wo-

jewodów w latach 2011 i 2012, zgodnie z art. 70a

ust. 3 i 4 ustawy Karta Nauczyciela

Środki przeznaczane na wspieranie doskonalenia

zawodowego nauczycieli na obszarze województwa

dzielone są pomiędzy poszczególnych wojewodów ze

szczególnym uwzględnieniem liczby nauczycieli za-

trudnionych w województwie, zadań wynikających

z analizy stopnia zaspokojenia potrzeb kadrowych

oraz potrzeb w zakresie doskonalenia zawodowego

nauczycieli w województwie i zadań wynikających

z polityki oświatowej państwa.

Ze środków tych doﬁnansowujesięmiędzyinny-

mi:

— wojewódzkie programy kształcenia i doskona -

lenia zawodowego nauczycieli,

— zadania w zakresie kształcenia i doskonalenia

zawodowego nauczycieli zlecane szkołom wyższym

i innym podmiotom,

— udział krajowych podmiotów w międzynarodo -

wych projektach i programach doskonalenia zawodo-

wego nauczycieli.

Środkami tymi dysponują – biorąc pod uwagę

przydatność form doskonalenia zawodowego w pracy

nauczycieli i zadania związane z realizacją polityki

oświatowej województwa – kuratorzy oświaty, którzy

na podstawie przepisów art. 31 pkt 6c ustawy o sys-

temie oświaty opracowują programy wykorzystania

tych środków po zasięgnięciu opinii reprezentatyw-

nych związków zawodowych.

3) W budżecie ministra właściwego do spraw

oświaty i wychowania (5000 średnich wynagrodzeń

wskazany w tabeli 2.

Ze środków na realizację ogólnokrajowych zadań

ﬁnansowujesięprzedewszystkim:

— centralne programy kształcenia i doskonalenia

zawodowego nauczycieli,

Środkami tymi dysponuje – biorąc pod uwagę

przede wszystkim potrzeby w zakresie doskonalenia

nauczycieli na terenie kraju oraz priorytety wynika-

jące z realizacji polityki oświatowej państwa – mini-

ster właściwy do spraw oświaty i wychowania.

Tabela 3.

Wysokość środków na doskonalenie za-

wodowe nauczycieli, zgodnie z art. 70a ust. 1, 3 i 4 KN

w latach 2011–2012

Art. 70a KN Budżet

Kwota w tys. zł

2011 r. 2012 r.

1%

wynagrodzeń

osobowych

nauczycieli

organów

prowadzących

szkoły

(j.s.t. i administracja

rządowa)

259 091 296 947

5000 średnich

wynagrodzeń

nauczyciela

stażysty

wojewodów 12 520 13 090

5000 średnich wynagrodzeń

nauczyciela stażysty

ministra edukacji narodowej

12 520 13 090

RAZEM 284 131 323 293

Przywołany przepis stanowi o obowiązku zabez-

pieczenia w budżecie MEN odpowiedniej, wskazanej

Tabela 1.

Szacunkowa wysokość środków wyodrębnianych w latach 2011–2012*

)

w budżetach organów

prowadzących szkoły na doﬁnansowaniedoskonaleniazawodowegonauczycieli,zgodniezart.70aust.1usta-

wy Karta Nauczyciela

J.s.t. (szkoły subwencjonowane) J.s.t. (przedszkola) Administracja rządowa

Rok

wynagrodzenia

osobowe

doskonalenie zawodowe

(art. 70a ust. 1 KN)

wynagrodzenia

osobowe

doskonalenie zawodowe

2011 22 170 712 221 707 3 177 681 31 777 560 658 5607

2012 25 639 627 256 396 3 450 039 34 500 605 071 6051

*

)

Źródło danych: SIO

1391

w ustawie kwoty na doskonalenia nauczycieli, ale nie

wskazuje na obowiązek wydatkowania środków w tej

wysokości.

Ze środków tych są ﬁnansowanedziała-

nia w zakresie doskonalenia nauczycieli, ale nauczy-

ciele mogą również korzystać z doskonalenia ﬁnan-

sowanego z innych źródeł.

Ministerstwo Edukacji Narodowej realizuje dzia-

łania z zakresu doskonalenia zawodowego nauczycie-

li zarówno ﬁnansowaneześrodkówwyodrębnionych

w budżecie MEN zgodnie z art. 70a ust. 4 ustawy

Karta Nauczyciela, jak i ze środków zaplanowanych

na realizację projektów współﬁnansowanychzEuro-

pejskiego Funduszu Społecznego, tj. w ramach pro-

jektów wdrażanych w priorytecie III PO KL (15%

wkład krajowy, 85% wkład wspólnotowy).

Na ogólnopolskie programy doskonalenia nauczy-

cieli wykorzystano w 2011 r. kwotę 49 312 tys. zł,

z tego zrealizowano zadania z zakresu doskonalenia

nauczycieli wyłącznie z budżetu państwa na kwotę

613 tys. zł, z budżetu państwa wspieranego środkami

wspólnotowymi na kwotę 48 699 tys. zł (5415 tys. zł

wkład krajowy i 43 284 tys. zł wkład wspólnotowy).

Działania MEN współﬁnansowane ze środków

Europejskiego Funduszu Społecznego realizowane

w ramach projektów PO KL dotyczą modernizacji

różnych obszarów w systemie oświaty i obejmuję zna-

czące komponenty doskonalenia nauczycieli, w tym

przygotowanie do wprowadzanych zmian.

Projekty w zakresie doskonalenie nauczycieli

współﬁnansowaneześrodkówEuropejskiegoFun-

duszu Społecznego realizują również poszczególne

województwa.

W ramach priorytetu IX PO KL, wdra-

żanego regionalnie, realizowane jest działanie 9.4:

Wysoko wykwaliﬁkowanekadrysystemuoświaty,ce-

lem którego jest dostosowanie kwaliﬁkacjinauczycie-

li, instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz kadr

mogów związanych ze strategicznymi kierunkami

potrzebowaniem na nowe kwaliﬁkacjeorazzmienia-

jąca się sytuacją demograﬁcznąwsystemieoświaty.

W ramach tych projektów organizowane są:

— studia podyplomowe, kursy kwaliﬁkacyjneido -

skonalące oraz inne formy podwyższania kwaliﬁkacji

nalną polityką edukacyjną (w tym przygotowanie do

dzonych zajęć);

— studia podyplomowe, kursy i szkolenia oraz

placówek kształcenia ustawicznego, praktycznego

tycznej nauki zawodu;

— studia wyższe oraz kursy kwaliﬁkacyjnedla

nauczycieli zainteresowanych podwyższeniem lub

uzupełnieniem posiadanego wykształcenia;

— studia podyplomowe i kursy doskonalące dla

oraz monitoringu działalności oświatowej;

— programy przekwaliﬁkowanianauczycieliszkol -

nych w związku ze zmieniającą się sytuacją demo-

graﬁczną(niższkolny)wkierunkukształceniausta-

wicznego (osób dorosłych).

W ostatnich latach nauczyciele mają dostęp do

wyjątkowo bogatej, bezpłatnej oferty doskonalenia

zawodowego, w ramach którego mogą poszerzać

i wzbogacać swoje kompetencje zawodowe.

Mając na

dzeniem, że polityka resortu zmierza do tego, aby

młode pokolenia kształtowane były przez nauczycie-

li bazujących tylko na wiedzy wyniesionej tylko ze

studiów i własnego doświadczenia, pozbawionych

możliwości poszerzania i wzbogacania swoich umie-

jętności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie przewidywanego deﬁcytu

w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w 2014 r.

(8611)

znak: SPS-023-8611/12, dotyczące interpelacji posła

Jarosława Żaczka w sprawie przewidywanego deﬁcy-

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Od wielu lat w Polsce występuje ubytek rzeczywi-

sty ludności.

Wskutek niskiego przyrostu naturalne-

go oraz ujemnego salda migracji zagranicznych licz-

ba ludności Polski zmniejsza się.

Zachodzi przy tym

niekorzystna zmiana struktury demograﬁcznejna-

szego społeczeństwa.

Załamaniu przyrostu natural-

nego towarzyszy wzrost populacji osób w wieku popro-

dukcyjnym.

W efekcie systematycznie rośnie relacja

w wieku produkcyjnym (tzw. wskaźnik obciążenia de-

mograﬁcznego).

Zgodnie zprognozami Głównego

Urzędu Statystycznego w roku 2035 co czwarty Po-

lak osiągnie wiek emerytalny.

1392

rosnące obciążenie pracujących kosztami utrzyma-

nia istniejących systemów socjalnych, w tym zwłasz-

cza systemów emerytalnych.

Te niekorzystne tenden-

cje mają zasadniczy wpływ na sytuację ﬁnansową

systemu ubezpieczeń społecznych.

Należy przy tym wskazać, że na obecną sytuację

systemu ubezpieczeń społecznych wpłynęła również

polityka ubezpieczeniowa z lat ubiegłych.

Cechowała

się ona dużym stopniem hojności związanej m.in.

z realizacją przywilejów emerytalnych przyznanych

niektórym grupom zawodowym w latach 70. i 80.

ubiegłego stulecia oraz rozwiązywaniem problemów

bezrobocia poprzez dezaktywizację zawodową osób

powyżej 50. roku życia (wcześniejsze emerytury).

System emerytalny sprzed reformy z 1999 r. był sys-

temem stricte repartycyjnym, którego głównym za-

łożeniem było wypłacanie świadczeń emerytalnych

czynnych zawodowo.

Prowadzono politykę, w której

nie liczono się z możliwościami zbilansowania wpły-

wów i wydatków systemu ubezpieczeń społecznych.

Zarówno niekorzystne tendencje demograﬁczne,

jak i polityka ubezpieczeniowa sprzed reformy eme-

rytalnej sprawiły, że Fundusz Ubezpieczeń Społecz-

nych nie ma wystarczających środków na wypłatę

świadczeń emerytalno-rentowych.

W interpelacji poseł zwraca uwagę na deﬁcyt

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w 2014 r., który

zgodnie z przedstawioną przez ZUS „Prognozą wpły-

wów i wydatków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

na lata 2014–2018” kształtuje się na poziomie od

51,05 mld zł do 67,35 mld zł (w zależności od warian-

tu).

Należy podkreślić, że nie jest to sytuacja wyjąt-

kowa ani pojawiająca się dopiero w 2014 r.

W prakty-

ce FUS od wielu lat jest instytucją deﬁcytowąwtym

sensie, że składki wpływające od osób obecnie pracu-

jących nie pokrywają całości wypłat dla osób będą-

cych na emeryturze.

Nie jest to też sytuacja, która

w najbliższym czasie ulegnie znaczącej zmianie, gdyż

taka jest konstrukcja systemu ubezpieczeń społecz-

nych od wielu lat.

Tabela przedstawiona poniżej prezentuje saldo rocz-

ne Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w porównaniu

do produktu krajowego brutto w latach 2005–2018.

Taka projekcja daje bowiem rzeczywisty obraz kształ-

towania się deﬁcytuFUS.

Przedstawionewykonania

planu ﬁnansowegoFUSzalata2005–2011,przewidy-

ustawy budżetowej na rok 2013) oraz przygotowana

przez ZUS prognoza planu ﬁnansowegoFUSnalata

2014–2018 wskazują, że najtrudniejsza sytuacja ﬁnan-

sowa FUS, a przede wszystkim wyodrębnionego w nim

funduszu emerytalnego, miała miejsce w latach 2009–

–2011.

Nawet wariant pesymistyczny prognozy na lata

2014–2018 przewidujący ostre załamanie gospodarcze

zakłada niższe deﬁcyty.

Tabela.

Saldo roczne Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych:

Rok Saldo roczne

2005

P

K

B =

1

0

0

%

-3,3%

2006 -3,4%

2007 -2,8%

2008 -4,2%

2009 -4,8%

2010 -5,0%

2011 -4,1%

2012 -3,3%

2013 -3,4%

2014

-3,19% (wariant 1.)

-3,83% (wariant 2.)

-2,82% (wariant 3.)

2015

-3,09% (wariant 1.)

-3,88% (wariant 2.)

-2,63% (wariant 3.)

2016

-2,99% (wariant 1.)

-3,85% (wariant 2.)

-2,45% (wariant 3.)

2017

-2,89% (wariant 1.)

-3,82% (wariant 2.)

-2,29% (wariant 3.)

2018

-2,78% (wariant 1.)

-3,77% (wariant 2.)

-2,12% (wariant 3.)

Należy podkreślić, że występujący niedobór środ-

ków własnych Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

w postaci składek nie stanowi formalnego zagrożenia

dla realizacji świadczeń, gdyż ustawodawca w usta-

lację wskazującą państwo jako gwaranta ich wypłaty

(art. 2 ust. 3).

Wyrazem realizacji tej gwarancji

jest zasilanie funduszu środkami z budżetu państwa

przekazywanymi w formie dotacji.

Dodatkowo na

podstawie projekcji demograﬁcznychimakroekono-

micznych wskazujących na możliwość występowania

zjawiska niższych przychodów wobec wyższych wy-

datków ustawodawca wskazał inne źródła niwelujące

potencjalne zagrożenia dla ﬁnansowaniaświadczeń.

Do najważniejszych z nich należą:

— pożyczka z budżetu państwa, której wysokość

uzależniona jest od rzeczywistych potrzeb, przy czym

maksymalny poziom zapotrzebowania na środki

z tego tytułu określony jest w ustawie budżetowej na

dany rok,

— możliwość zaciągania kredytów w bankach

– fundusz korzysta z tych środków w przypadku

chwilowych trudności w płynności ﬁnansowej,przy

czym konstrukcja umów z bankami umożliwia na-

tychmiastową spłatę kredytów po wpłynięciu na

rachunki ubezpieczeniowe środków z tytułu skła-

dek, co tym samym redukuje do minimum koszty

ich obsługi,

1393

— środki z Funduszu Rezerwy Demograﬁcznej

zasilające fundusz emerytalny, których uruchomie-

nie następuje w drodze rozporządzenia Rady Mini-

strów.

Możliwość skorzystania ze wspomnianych wyżej

źródeł ﬁnansowaniaorazichskalauzależnionesąod

poziomu przychodów własnych FUS oraz jego wydat-

ków.

Na chwilę obecną nie ma jeszcze wytycznych

Ministerstwa Finansów dotyczących 2014 r. w zakre-

sie skali wsparcia funduszu środkami z budżetu pań-

stwa (w formie dotacji lub pożyczki).

Należy podkreślić, że dotychczas nie miała miej-

sca sytuacja niewypłacenia świadczeń.

Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych na bieżąco monitoruje sytuację

ﬁnansowąFunduszuUbezpieczeńSpołecznych,bio-

rąc pod uwagę różnorodność źródeł ﬁnansowania

deﬁcytu,ipodejmujedziałaniasłużącezapewnieniu

środków niezbędnych dla utrzymania płynności wy-

płat realizowanych świadczeń, gwarantując ich ter-

minową wypłatę w przyszłości.

Chciałbym jednocześnie dodać, że rząd stale po-

dejmuje działania zmierzające do stabilizacji i zapew-

nienia bezpieczeństwa systemu ubezpieczeniowego.

Wśród ostatnio podjętych inicjatyw mających na celu

uszczelnienie tego systemu przede wszystkim nale-

żałoby wymienić:

1.

Likwidację wcześniejszych emerytur i wprowa-

dzenie emerytur pomostowych.

Od dnia 1 stycznia

2009 r. obowiązuje wiek emerytalny wynoszący

możliwości spełnienia warunków przejścia na wcze-

śniejszą emeryturę od tej daty.

Równocześnie wpro-

wadzono w życie ustawę z dnia 19 grudnia 2008 r.

z późn. zm.).

Skutkiem wprowadzenia tej ustawy spo-

śród 1,2 mln osób, które miały prawo do wcze-

śniejszego przejścia na emeryturę z tytułu pracy

rakterze, jedynie około 270 tys. osób zostało objętych

tymi uprawnieniami.

Emerytury pomostowe mają

charakter wygasający.

2.

Obniżenie składki do OFE z 7,3% do 2,3%.

podział części składki na ubezpieczenie emerytalne

wydzielonej na II ﬁlar,tj.wwysokości7,3%podstawy

wymiaru składki.

W pierwszych dwóch latach obo-

wiązywania nowych przepisów 2,3% podstawy wy-

miaru składki jest przekazywane w gotówce do OFE,

zaś pozostała część jest zapisywana na indywidual-

nym subkoncie emerytalnym w ZUS.

W kolejnych

latach część składki emerytalnej przekazywanej do

OFE będzie rosnąć do ostatecznego poziomu 3,5%

w 2017 r.

Należy wskazać, że już w chwili obecnej

widoczny jest skutek tego ograniczenia, gdyż pokry-

cie wydatków FUS składkami rośnie.

Obniżając wy-

sokość składek odprowadzanych do OFE, rząd zde-

cydował się na zachowanie integralności II ﬁlaru

systemu poprzez utworzenie w ZUS dodatkowych

indywidualnych kont (tzw. subkont), na których

ewidencjonowane będą składki nieprzekazane do

OFE.

Mimo iż pozostaną one w ZUS, będą trakto-

wane jak środki z OFE w zakresie wypłat emerytur

kapitałowych i zasad dziedziczenia zgromadzonych

w II ﬁlarze środków.

W związku zfaktem, iż nie

będą one inwestowane na rynku kapitałowym w celu

zachowania ich realnej wartości, będą corocznie wa-

loryzowane.

3.

Zawieszenie prawa do emerytury w przypadku

kontynuowania zatrudnienia bez rozwiązania sto-

nie ustawy o ﬁnansachpublicznychorazniektórych

innych ustaw w ustawie o emeryturach i rentach

z FUS wprowadzono rozwiązanie, zgodnie z którym

niego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na

cyzji organu rentowego.

Z tego tytułu zakładane jest

zmniejszenie wydatków na emerytury ﬁnansowane

z FUS w skali roku o około 700 mln zł.

4.

Podwyższenie składki rentowej.

Ustawą z dnia

pieczeń społecznych (Dz. U. Nr 291, poz. 1706) skład-

ka na ubezpieczenie rentowe została podniesiona, od

dnia 1 lutego 2012 r., o 2 punkty procentowe, tj. z 6%

do 8%.

Przy czym łączna stopa procentowa składki

jest nadal niższa od obowiązującej w latach 1999–

–2007 w sumie o 5 punktów procentowych.

Podjęta

w 2007 r. decyzja o obniżeniu stopy procentowej tej

składki była jednym z głównych czynników powodu-

jących skokowy wzrost deﬁcytuFUS.

Wprowadzona

zmiana pozwoli ograniczyć deﬁcytfunduszuwzakre-

sie funduszu rentowego o ok. 7 mld zł oraz zwiększyć

pokrycie wydatków funduszu rentowego wpływami

ze składek z ok. 60% do ok. 75% w 2012 r.

Zmniejsze-

nie deﬁcytufunduszurentowegowpłynienaograni-

czenie deﬁcytuFUS,awkonsekwencjinaogranicze-

nie deﬁcytubudżetupaństwa.

5.

Stopniowe podwyższanie wieku emerytalnego

Podwyższenie i zrównanie wieku emerytalnego ko-

biet i mężczyzn nastąpi we wszystkich systemach

mężczyznę.

Nowe regulacje w tym zakresie dotyczą

również systemu ubezpieczenia społecznego rolników

ratorów i sędziów.

Ustawa z dnia 11 maja 2012 r.

szu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych

6.

Dążenie do zwiększenia liczby osób aktywnych

zawodowo (w tym po 50. i 60. roku życia) i stworzenia

systemu zachęt do dłuższego pozostawania tych osób

1394

na rynku pracy.

Głównym wyzwaniem dla Polski

w najbliższych latach z powodu zachodzących zmian

demograﬁcznychbędziezwiększenieliczbyosóbak-

tywnych zawodowo i podejmujących zatrudnienie ce-

lem maksymalnego wykorzystania dostępnych zaso-

bów pracy.

Resort pracy realizuje ten cel m.in. po-

przez:

— długofalowe działania kierowane do osób bez -

robotnych oraz poszukujących pracy wynikające

— program „Solidarność pokoleń.

Działania dla

50+”, który jest pakietem działań rządowych zmie-

rzających do zwiększenia zatrudnienia osób powyżej

50. roku życia w Polsce,

— nadzorowanie projektu systemowego „Wyrów -

zowanego w ramach Programu Operacyjnego „Kapi-

tał ludzki” ﬁnansowanegoześrodkówEuropejskiego

Funduszu Społecznego,

— stworzenie nowych możliwości aktywności za -

wodowej osób starszych wynikających z ustawy

to w szczególności możliwości podjęcia zatrudnienia

jako dzienny opiekun oraz niania,

— przygotowanie oddzielnego programu dzia -

łań prozatrudnieniowych podejmowanych w celu

zachęcenia do pracy pracowników powyżej 60. roku

życia i umożliwienia im pozostania na rynku pra-

podwyższającej i zrównującej wiek emerytalny do

pracy przygotuje program oparty na zasadach

wspierania zatrudnienia i aktywizacji zawodowej

ności płci na rynku pracy,

— nową formułę ustalania wysokości świadcze -

nia emerytalnego, która w silny sposób promuje

dłuższe pozostawanie na rynku pracy i późniejsze

przechodzenie na emeryturę; uzależnia ona bowiem

wysokość świadczenia od wielkości zgromadzonego

przez ubezpieczonego na indywidualnym koncie ka-

pitału oraz przewidywanego dalszego trwania życia

w wieku przejścia na emeryturę – w sposób oczywi-

sty dłuższe pozostawanie na rynku pracy sprzyja

także zwiększeniu zgromadzonego kapitału, co

w sposób istotny przekłada się na wysokość przy-

szłego świadczenia.

Powyższe zmiany wprowadzone w systemie ubez-

pieczeń społecznych pozwalają oczekiwać, że deﬁcyt

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w kolejnych la-

tach będzie malał.

Uzyskany w wyniku tych działań

wzrost stopnia samodzielności FUS potwierdza wspo-

mniana wyżej „Prognoza wpływów i wydatków Fun-

duszu Ubezpieczeń Społecznych na lata 2014–2018”.

Saldo roczne FUS w procencie PKB zostało przedsta-

wione w niej w trzech wariantach.

Zgodnie z warian-

tem nr 1 (pośrednim) deﬁcyt salda rocznego FUS

w roku 2014 będzie się kształtował na poziomie

3,19%.

W kolejnych latach tempo wzrostu deﬁcytu

będzie coraz mniejsze, aby w roku 2018 dojść do po-

ziomu 2,78%.

W pozostałych wariantach we wskaza-

nych latach tendencja ta utrzymuje się (tempo wzro-

stu deﬁcytumaleje).

Wwariancienr2–pesymistycz-

nym – od 3,83% do 3,77%, natomiast w wariancie nr

3 – optymistycznym – od 2,82% do 2,12%.

Przechodząc do trzeciego pytania pana posła

J. Żaczka, uprzejmie informuję, że Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych realizuje zadania związane z usta-

laniem uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń spo-

łecznych przy zachowaniu zasad określonych obowią-

zującymi przepisami, z uwzględnieniem racjonalnego

wydatkowania środków publicznych.

W odniesieniu

do osób, które występują o ustalenie prawa do renty

Ubezpieczeń Społecznych.

Stosownie do art. 57 tej

ustawy świadczenie to przysługuje osobie ubezpie-

czonej, która łącznie spełnia następujące warunki:

— jest niezdolna do pracy,

— ma wymagany okres składkowy i nieskład -

kowy,

— niezdolność do pracy powstała w okresach

wskazanych w tej ustawie albo nie później niż w cią-

gu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

W świetle przepisów powołanej ustawy niezdolna

ruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyska-

nia zdolności do pracy po przekwaliﬁkowaniu.

Przy

ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności

do pracy uwzględnia się stopień naruszenia spraw-

ności organizmu oraz możliwości przywrócenia nie-

zbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji,

a także możliwość wykonywania dotychczasowej pra-

cy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwali-

ﬁkowaniazawodowego,biorącpoduwagęrodzajicha-

rakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wy-

kształcenia, wiek i predyspozycje psychoﬁzyczne.

niż 5 lat, jednak może być ona orzeczona na okres

dłuższy niż 5 lat, w tym również na trwałe, jeżeli

Ustalenia niezdolności do pracy, jej stopnia oraz prze-

widywanego okresu jej trwania dokonuje lekarz

orzecznik lub komisja lekarska zakładu w formie

orzeczenia, na podstawie analizy dokumentacji me-

dycznej i zawodowej oraz po przeprowadzeniu bezpo-

średniego badania stanu zdrowia osoby, w stosunku

orzecznika lub orzeczenie komisji lekarskiej stanowi

1395

podstawę do wydania decyzji w sprawie uprawnień

do świadczenia.

Uprzejmie wyjaśniam, że obowiązujące przepisy

nie przewidują przeprowadzania weryﬁkacji rent

z tytułu niezdolności do pracy przez Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych.

W związku z powyższym takie

postępowanie w sprawach dotyczących ustalania

uprawnień do tych świadczeń nie ma miejsca.

Podkreślić należy, że orzeczenia lekarzy orzecz-

ników i komisji lekarskich wydane dla potrzeb usta-

lenia uprawnień do świadczeń z tytułu niezdolności

do pracy podlegają kontroli zarówno w sądowym po-

stępowaniu odwoławczym, jak i w ramach nadzoru,

jaki prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych spra-

wuje nad wykonywaniem orzecznictwa lekarskiego.

czeń społecznych od decyzji zakładu wydanej na pod-

stawie orzeczenia lekarskiego w sprawie świadczeń

z tytułu niezdolności do pracy ubezpieczony może

wnieść odwołanie do sądu w terminie i według zasad

wilnego.

Prawomocne wyroki sądu są wiążące dla

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i podlegają wyko-

naniu, zgodnie z treścią rozstrzygnięcia.

Postępowanie prowadzone w Zakładzie Ubezpie-

czeń Społecznych w wymienionym trybie nadzoru, na

podstawie art. 14 ust. 4 i 5 powołanej ustawy o eme-

nych, obejmuje m.in. kontrolę prawidłowości i jednoli-

tości stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do

oraz prawo przekazania sprawy do ponownego rozpa-

trzenia przez komisję lekarską zakładu, jeżeli w wy-

niku tej kontroli zostanie stwierdzony brak zgodności

orzeczenia ze stanem faktycznym lub zasadami orzecz-

nictwa o niezdolności do pracy.

W takim przypadku

orzeczenie komisji lekarskiej stanowi podstawę do wy-

dania decyzji w sprawie świadczeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie żądania przez PKO BP SA

dodatkowych zabezpieczeń

kredytu hipotecznego (8615)

terpelację państwa Józefa Lassoty, Anny Nemś i Lidii

nr SPS-023-8615/12 z dnia 12 września 2012 r.,

w sprawie żądania przez bank PKO BP SA dodatko-

wych zabezpieczeń kredytu hipotecznego, uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień przygo-

towanych po konsultacji z Komisją Nadzoru Finan-

sowego i Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów.

Działalność banków polegająca na udzielaniu kre-

dytów może nieść ze sobą określone ryzyko dla ban-

ku i zdeponowanych w nim środków pieniężnych

klientów.

W celu zapewnienia stabilności działalności

banku i bezpieczeństwa zgromadzonych w banku

Nr 72, poz. 655, z późn. zm.), w każdym banku funk-

cjonuje system zarządzania, w ramach którego dzia-

ła system zarządzania ryzykiem.

W ramach systemu

zarządzania ryzykiem bank stosuje sformalizowane

zasady służące określaniu wielkości podejmowanego

ryzyka i zarządzania nim, procedury umożliwiają-

ce identyﬁkacjęipomiarryzyka,jakrównieżlimi-

ty ograniczające ryzyko oraz zasady postępowania

w razie przekroczenia powyższych limitów.

Jednym

z rodzajów ryzyk objętych tym systemem jest ryzyko

kredytowe banku.

Szczegółowe zasady funkcjonowania systemu za-

rządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej

określa, wydana w wykonaniu upoważnienia usta-

wowego zawartego w art. 9f ustawy Prawo bankowe,

uchwała nr 258/2011 Komisji Nadzoru Finansowego

wych zasad funkcjonowania systemu zarządzania

gółowych warunków szacowania przez banki kapita-

łu wewnętrznego i dokonywania przeglądów procesu

oraz zasad ustalania polityki zmiennych składników

nicze w banku (Dz. Urz.

KNF Nr 11, poz. 42).

Ponadto przyjęta przez Komisję Nadzoru Finan-

sowego w dniu 25 stycznia 2011 r. rekomendacja S

dotycząca dobrych praktyk w zakresie ekspozycji

KNF Nr 3, poz. 6) wyznacza ramy identyﬁkacji,za-

rządzania i nadzoru nad ryzykiem ekspozycji kredy-

towych ﬁnansujących nieruchomości oraz procesu

zabezpieczania ekspozycji kredytowych na nierucho-

mościach.

Stosownie do rekomendacji 20 rekomendacji S

bank powinien zapewnić, aby relacja wartości ekspo-

zycji kredytowej do wartości zabezpieczenia hipo-

tecznego (wskaźnik LtV) nie przekraczała maksy-

malnego określonego przez bank poziomu w całym

okresie spłaty ekspozycji.

Bank powinien monitoro-

wać zmiany wskaźnika LtV oraz posiadać procedury

wewnętrzne pozwalające na szybką reakcję na nega-

tywne zmiany tego wskaźnika, dotyczące m.in. usta-

nowienia dodatkowego zabezpieczenia spłaty kredy-

tu.

Bank powinien również zapewnić sobie prawo do

1396

weryﬁkacjiwartościzabezpieczeniawcałymokresie

trwania umowy.

Zgodnie z pkt 4.6.8 powyższej rekomendacji bank

powinien zapewnić sobie w umowie kredytu możli-

wość podjęcia stosownych kroków przewidzianych

procedurami oraz wskazać, kiedy takie działania

może podjąć.

Wewnętrzne procedury banku w przedmioto-

wym zakresie ustanowione zgodnie z zaleceniami

Komisji Nadzoru Finansowego mają na celu zwięk-

szenie bezpieczeństwa środków pieniężnych zgro-

madzonych w banku.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

wskazuje, że problem dodatkowej wyceny nierucho-

mości oraz zobowiązywania kredytobiorców do usta-

nowienia dodatkowego zabezpieczenia kredytu hipo-

tecznego był przedmiotem analizy dokonywanej w ra-

mach kontroli wzorców umów kredytów hipotecznych

(raport z kontroli opublikowany został w 2008 r.).

W wyniku przeprowadzonej kontroli prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów wystąpił z po-

wództwami do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów o uznanie za niedozwolone postanowień

wzorców umów stosowanych przez kontrolowane

banki.

W następstwie wniesionych pozwów do reje-

stru niedozwolonych postanowień umownych wpisa-

ne zostały dwie klauzule:

1.

„W przypadku gdy w okresie obowiązywania

umowy kredytu zwiększeniu ulegnie stosunek aktu-

alnej wysokości salda zadłużenia kredytu wyrażone-

go w PLN do aktualnej wartości ustanowionych

prawnie zabezpieczeń i/lub nastąpi zmiana wartości

ustanowionych prawnie zabezpieczeń i/lub zagroże-

nie terminowej spłaty kredytu, i/lub pogorszenie się

sytuacji ﬁnansowejkredytobiorcy,bankmożezażą-

dać ustanowienia dodatkowego prawnego zabezpie-

czenia kredytu i/lub zlecić zbadanie stanu prawnego

na koszt kredytobiorcy” (Bank Millennium SA; klau-

zula zamieszczona w rejestrze pod numerem 3182).

2.

„W przypadku braku spłaty dwóch kolejnych

rat kredytu bank ma prawo, nie częściej niż raz do

roku, dokonać wyceny nieruchomości stanowiącej

przedmiot hipoteki na koszt kredytobiorcy” (Getin

Bank SA, klauzula zamieszczona w rejestrze pod nu-

merem 1741).

W odniesieniu do pierwszej z klauzul powodem

wystąpienia z powództwem była nieprecyzyjność

i niejednoznaczność zawartych w niej przesłanek.

Uniemożliwiały one konsumentowi weryﬁkacjępod-

jętych przez bank działań w oparciu o obiektywne

kryteria, których spełnienie uzasadnia takie działa-

nia, lecz również pozwalały na ich podjęcie w sytu-

acji, gdy nie zachodziły ważne powody, dla których

dodatkowe zabezpieczenie lub badanie nieruchomo-

ści było konieczne.

Kredytobiorca nie był więc w sta-

nie przewidzieć, czy i kiedy bank zażąda od niego

dodatkowego zabezpieczenia kredytu lub pokrycia

mości.

Nie mógł też ocenić, czy takie żądanie jest

w danych okolicznościach zasadne.

Co do drugiego

z postanowień zastrzeżenia prezesa urzędu budziło

nałożenie na kredytobiorcę obowiązku ponoszenia

nieuzasadnionych kosztów, gdyż trudno było doszu-

kać się bezpośredniego związku pomiędzy opóźnie-

niem w spłacie dwóch kolejnych rat a nakładanym

na kredytobiorcę ciężarem ponoszenia kosztu wyceny

nieruchomości stanowiącej przedmiot zadłużenia.

Wpis do rejestru klauzul niedozwolonych skutku-

je zakazem posługiwania się wzorcem umowy nie

tylko przez przedsiębiorcę pozwanego, ale i przez in-

nych przedsiębiorców i dotyczy nie tylko postanowień

identycznych, ale również tożsamych (takich samych

materialnie mimo odmiennego sformułowania).

Należy jednakże zauważyć, że Urząd Ochrony

umów stosowanymi w umowach kredytowych przez

bank PKO BP SA.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

wskazuje, że co do zasady działania związane z żą-

daniem dodatkowego zabezpieczenia spłaty kredytu

nie powinny być kwestionowane, jeżeli przesłanki

ustanowienia takiego zabezpieczenia zostały precy-

zyjnie sformułowane w umowie kredytu.

Ponadto

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie

kwestionuje w sposób generalny możliwości obciąże-

nia kredytobiorcy kosztami dodatkowej wyceny nie-

ruchomości, o ile wycena jest uzasadniona, przesłan-

ki jej przeprowadzenia są jasno określone i nie będzie

ona zbyt uciążliwa ﬁnansowodlakonsumenta.

Brak

udostępnienia wyników wyceny klientowi należy

zdaniem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen-

tów rozpatrywać w kontekście ewentualnego braku

wykazania przez bank zaistnienia przesłanek usta-

nowienia dodatkowego zabezpieczenia spłaty kredy-

tu.

Bank powinien uzasadnić żądanie dodatkowego

zabezpieczenia, a odpowiednią podstawę do wykaza-

nia jego zasadności może stanowić właśnie wynik

takiej wyceny.

Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z informa-

cją przekazaną przez Urząd Ochrony Konkurencji

i Konsumentów do prezesa urzędu nie wpłynęły do-

tychczas skargi konsumentów w przedmiotowej

sprawie.

Z poważaniem

Wojciech Kowalczyk

1397

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

oraz grupy posłów

w sprawie opłat parkingowych

dla osób niepełnosprawnych (8617)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

grupy posłów (pismo, znak: SPS-023-8617/12, z dnia

dla osób niepełnosprawnych, uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

Z obecnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia

ralna zasada odpłatności za parkowanie pojazdów

płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 13b

ust. 1 ww. ustawy).

Kompetencje w zakresie ustala-

nia strefy płatnego parkowania, ustalania wysokości

stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodo-

wych na drogach publicznych w streﬁepłatnegopar-

kowania ustawodawca pozostawił właściwym orga-

nom samorządu terytorialnego – radzie gminy/mia-

sta (art. 13b ust. 3).

W ramach tych kompetencji sa-

morząd może wprowadzić opłaty abonamentowe lub

zryczałtowane, a nawet zerową stawkę opłaty dla nie-

których użytkowników dróg (art. 13b ust. 4 pkt 1

i 2).

Ustawodawca nie przesądził jednak, którzy użyt-

kownicy drogi mogliby korzystać z ww. przywilejów

w zakresie opłat.

Ocena potrzeby i zasadność wpro-

wadzenia czy to strefy płatnego parkowania, czy to

stawek opłat za parkowanie powinna być dokonana

przez ten samorząd.

Dlatego też w tym zakresie po-

zostawiono swobodę właściwemu organowi samorzą-

du.

Nie oznacza to jednak dowolności w działaniu

w przypadku, gdy rada gminy/miasta zdecyduje się

na wprowadzenie strefy płatnego parkowania.

Ogra-

niczenie swobody działania w tym zakresie przez

radę gminy/miasta zakreślone jest poprzez jedno-

znacznie wskazany przez ustawodawcę cel, jakiemu

generalnie służy wprowadzenie opłat za parkowanie.

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, iż na podstawie art.

13b ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych

organ zarządzający ruchem w uzgodnieniu z zarząd-

cą drogi wyznacza w streﬁe płatnego parkowania

nie przeznaczonych do przewozu osób niepełnospraw-

nych o obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdów

Reasumując, należy stwierdzić, iż rada miasta

(gminy) ustalając strefę płatnego parkowania, może

wprowadzić zerowe stawki opłat dla niektórych użyt-

kowników drogi – w tym dla osób niepełnosprawnych

posiadających kartę parkingową.

Zatem osoby nie-

pełnosprawne mogą bezpłatnie parkować tylko na

miejscach dla nich wyznaczonych, o ile została usta-

lona dla nich zerowa stawka opłaty.

Samo bowiem

posiadanie karty parkingowej nie daje osobom nie-

pełnosprawnym uprawnień, aby nie stosować się do

znaku D-44 i nie uiszczać opłaty za parkowanie po-

jazdów samochodowych na drogach publicznych w stre-

fach płatnego parkowania.

Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 8

z późn. zm.) osoba niepełnosprawna o obniżonej

sprawności ruchowej kierująca pojazdem samocho-

dowym oznaczonym kartą parkingową może nie sto-

sować się do niektórych znaków drogowych dotyczą-

cych zakazu ruchu lub postoju w zakresie określo-

nym przepisami rozporządzenia ministrów infra-

struktury oraz spraw wewnętrznych i administracji

drogowych.

Zgodnie z § 33 ust. 2 tego rozporządzenia

uprawniona osoba niepełnosprawna o obniżonej spraw-

ności ruchowej kierująca pojazdem samochodowym

oraz kierujący pojazdem przewożący taką osobę

ności, nie stosować się do zakazów wyrażonych zna-

i B-39.

Aby skorzystać z tego uprawnienia, trzeba

posiadać kartę parkingową.

Ponadto zgodnie z art. 130a

ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w przy-

padku pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kar-

tą parkingową w miejscu przeznaczonym dla pojazdu

chowej, kierującego pojazdem przewożącym osobę

o obniżonej sprawności ruchowej lub pracowników

odpowiednich placówek pojazd jest usuwany z drogi

na koszt właściciela.

Należy również zauważyć, iż zmiana przepisów

np. w zakresie wprowadzenia ustawowego zwolnie-

nia osób niepełnosprawnych z opłat za parkowanie

w streﬁepłatnegoparkowaniawiązałabysięzuszczu-

pleniem dochodów jednostek samorządu terytorial-

nego.

Konieczne zatem byłoby zaciągnięcie opinii

przedstawicieli samorządu terytorialnego.

Zgodnie

bowiem z art. 50 ust. 2 ustawy o ﬁnansachpublicz-

nych projekt ustawy skutkującej zmianą poziomu

dochodów lub wydatków jednostek samorządu tery-

torialnego wymaga określenia wysokości skutków

tych zmian, wskazania źródeł ich sﬁnansowaniaoraz

zaopiniowania przez Komisję Wspólną Rządu i Sa-

morządu Terytorialnego.

Konieczne byłoby zatem

wskazanie źródeł pokrycia ubytku dochodów gmin

z tytułu opłat za parkowanie.

Tymczasem w obecnej

sytuacji budżetu państwa znalezienie dodatkowych

środków jest trudne.

Jednocześnie uprzejmie infor-

muję, iż do Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej wnioski od samorządów w tej

sprawie nie wpłynęły.

Ponadto należy mieć na uwadze występujące

w praktyce nadużycia w korzystaniu z kart parkin-

1398

gowych, np. przez osoby, które posługują się np. kar-

tami podrobionymi, kartami wydanymi dla członków

rodziny lub znajomych, którzy zmarli.

Reasumując, w opinii resortu transportu obecnie

obowiązujące przepisy w zakresie parkowania osób

niepełnosprawnych w strefach płatnego parkowania

należy uznać za wystarczające.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Górskiego Ochotniczego Pogotowia

Ratunkowego (8618)

Macieja Orzechowskiego w sprawie ﬁnansowania

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Przede wszystkim należy wskazać, że w obowią-

zującej ustawie z dnia 31 grudnia 2011 r. o bezpie-

czeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowa-

nych terenach narciarskich (Dz. U. Nr 208, poz. 1241)

ustawodawca dokonał podziału na ratownictwo gór-

skie i ratownictwo narciarskie, wprowadzając jedno-

cześnie deﬁnicjelegalnetychżepojęć.

Przepisy wspomnianej ustawy określają również

warunki, jakie muszą spełniać podmioty zamierzające

wykonywać ratownictwo górskie, a także zakres

obowiązków i uprawnień podmiotów uprawnionych

do wykonywania takiego ratownictwa oraz zasady

ﬁnansowaniaichdziałalności.

Obecniestatuspod-

miotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa

górskiego posiadajają Górskie Ochotnicze Pogotowie

Ratunkowe.

Stosownie do art. 2 pkt 7 ww. ustawy przez rato-

wnictwo górskie rozumie się organizowanie i udzie-

lanie pomocy osobom, które uległy wypadkowi lub są

wia w górach oraz transportowanie zwłok z gór.

Zgod-

nie natomiast z art. 2 pkt 1 przedmiotowej ustawy

ilekroć w ustawie jest mowa o górach, należy przez

to rozumieć obszar Beskidu Niskiego, Beskidu Wys-

powego, Beskidu Średniego, Beskidu Sądeckiego,

Beskidu Żywieckiego, Beskidu Małego, Beskidu

Śląskiego, Bieszczadów, Gorców, Pienin, Sudetów Ws-

chodnich, Sudetów Środkowych, Sudetów Zachodnich,

Tatr, Pasma Spisko-Gubałowskiego oraz Wyżyny

Krakowsko-Wieluńskiej, z wyłączeniem obszarów

Z kolei ratownictwem narciarskim stosownie do

art. 2 pkt 8 i pkt 13 ww. ustawy jest organizowanie

i udzielanie pomocy osobom, które uległy wypadkowi

lub zdrowia na zorganizowanych terenach narciar-

skich, tj. ogólnie udostępnionych i odpowiednio na-

śnieżonych lub z odpowiednio przygotowanym sztucz-

nym podłożem, oznaczonych i zabezpieczonych tere-

nach przeznaczonych do uprawiania narciarstwa lub

snowbordingu, znajdujących się przy urządzeniach

transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych

do transportu osób, a także narciarskich trasach bie-

gowych oraz parkach narciarskich i półkolach ćwi-

czebnych.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. ustawy zadania z za-

kresu ratownictwa górskiego są powierzane i ﬁnan-

sowane przez ministra właściwego do spraw we-

wnętrznych w ramach dotacji celowych przyznawa-

nych z części budżetu państwa, której jest dysponen-

tem.

Wspomniane zadania zlecane są organizacjom

do realizacji na podstawie corocznie podpisywanych

umów.

Przedmiotowa ustawa nie przewiduje natomiast

możliwości doﬁnansowaniadziałańratowniczychpo-

dejmowanych przez ww. organizacje na stokach nar-

ciarskich.

Należy bowiem wskazać, że do zapewnie-

nia bezpieczeństwa osób przebywających na zorgani-

zowanych terenach narciarskich, a także do organi-

zowania i ﬁnansowaniadziałańratowniczychwtym

zakresie zobowiązany jest zarządzający zorganizo-

wanym terenem narciarskim.

W celu realizacji ww.

zadań zarządzający może zatrudnić ratownika nar-

ciarskiego lub zlecić w drodze umowy wykonywanie

ratownictwa narciarskiego podmiotowi uprawnione-

mu do wykonywania ratownictwa górskiego (zgodnie

z art. 32 ust. 1 ww. ustawy).

Pomimo rozdzielenia ratownictwa górskiego i nar-

ciarskiego w 2012 r.

GOPR i TOPR otrzymały doﬁ-

nansowanie w kwotach takich samych lub wyższych

niż w 2011 r., odpowiednio: GOPR – 6 350 000 zł

(w 2011 r.

– 6 250 000 zł); TOPR – 3 600 000 zł

(w 2011 r.

– 3 600 000 zł).

Jednocześnie warto nadmienić, że środki ujęte

w budżecie państwa w części pozostającej w dyspozy-

cji ministra spraw wewnętrznych nie są jedynym źró-

dłem ﬁnansowaniaratownictwagórskiego.

Podmio-

tom uprawnionym do wykonywania ratownictwa

górskiego na ﬁnansowaniezadańwzakresieratow-

nictwa górskiego nieobjętych umową z ministrem

spraw wewnętrznych dotacji celowych mogą bowiem

udzielać również jednostki samorządu terytorialne-

go.

Ponadto parki narodowe mają obowiązek przeka-

zywania ww. podmiotom 15% wpływów z opłat po-

1399

bieranych za wstęp i udostępnienie wejścia do parku

narodowego lub krajobrazowego znajdującego się

w górach oraz za wstęp na jego wszelkie ścieżki edu-

kacyjne i biletowane obiekty na obszarze, na którym

zowy, z przeznaczeniem na doﬁnansowanie zadań

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych zostaną

podjęte działania mające na celu rozważenie możli-

wości zmiany ww. ustawy poprzez wprowadzenie roz-

wiązania polegającego na obowiązkowym ubezpie-

czeniu osób przebywających w górach.

Należy wska-

zać przy tym, że jakkolwiek wprowadzenie ww. roz-

wiązania jest korzystne dla organizacji zajmujących

się ratownictwem górskim, to wymaga przeprowa-

dzenia pogłębionej analizy, w szczególności pod ką-

tem ewentualnych skutków społecznych, jakie nastą-

piłyby w wyniku podjętych zmian.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 20 września 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie norm kaloryczności i jakości

jedzenia w zbiorowym żywieniu

dzieci i młodzieży (8619)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-8619/12), uprzejmie informuję.

Minister edukacji narodowej kładzie szczególny

programowej wychowania przedszkolnego oraz kształ-

nego i kształcenia ogólnego w poszczególnych typach

rangę wśród zadań szkoły edukacji zdrowotnej jako

ważnej składowej szkolnego programu dydaktyczne-

go, wychowawczego i proﬁlaktyki.

W preambule podstawy programowej dla szkół

podstawowych oraz gimnazjów i szkół ponadgimna-

zjalnych zapisano: „Ważnym zadaniem szkoły jest

także edukacja zdrowotna, realizowana przez na-

uczycieli wielu przedmiotów, której celem jest kształ-

towanie u uczniów umiejętności dbałości o zdrowie

ści z zakresu edukacji zdrowotnej zostały uwzględ-

nione w wielu przedmiotach: w wychowaniu ﬁzycz-

nym, biologii, wychowaniu do życia w rodzinie, wie-

dzy o społeczeństwie, edukacji dla bezpieczeństwa,

przedsiębiorczości, etyce.

Wychowanie ﬁzycznepeł-

ni wiodącą rolę w realizacji edukacji zdrowotnej

w szkole.

Zakres edukacji zdrowotnej rozszerzono

o zagadnienia zdrowia psychospołecznego, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem umiejętności życiowych

(osobistych i społecznych).

W związku z powyższym

należy podkreślić, że zachowania sprzyjające zdro-

wiu kształtowane i rozwijane są na wszystkich eta-

pach edukacyjnych.

go rozwoju dzieci w przedszkolu, organizowane jest

wyżywienie.

Zgodnie z art. 67a ust. 3 cytowanej ustawy wa-

runki korzystania z wyżywienia w publicznych

przedszkolach ustala dyrektor w porozumieniu z or-

ganem prowadzącym przedszkole.

Zgodnie z § 4 ramowego statutu publicznego

blicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U.

nia, nauczania i opieki w przedszkolu publicznym,

warunki korzystania z wyżywienia określa statut

przedszkola ustalany przez dyrektora przedszkola

w porozumieniu z organem prowadzącym przedszko-

le, tj. gminą.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

i prowadzenie przedszkoli publicznych należy do za-

dań własnych gminy.

Organem stanowiącym i kon-

trolnym w gminie jest rada gminy, a organem wyko-

nawczym – burmistrz.

Kompetencje rady gminy

samorządowych jednostki samorządu terytorialnego

dżetu.

Zasady i procedury zapewniające bezpieczeństwo

1400

nitarnej (Dz. U. z 2011 r.

Nr 211, poz. 1263, z późn.

nistra zdrowia.

Ustalenia dotyczące zapewnienia w szkołach zdro-

wego żywienia i bezpieczeństwa z nim związanego

w przypadku usług prowadzonych przez ﬁrmycate-

ringowe powinny znaleźć się w umowach zawiera-

nych z usługodawcą.

Instytut Żywności i Żywienia przygotował i upo-

wszechnia wskazówki i zalecenia dotyczące prawi-

dłowego odżywiania, w tym dzieci i młodzieży,

które z powodzeniem mogą być wykorzystywane

w szkołach.

Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmuje

„Szkoła promująca zdrowie”, realizowanego w Polsce

podległą resortowi edukacji w ramach europejskiej

sieci szkół dla zdrowia w Europie – SHE.

działań na rzecz zdrowia przez wszystkich członków

społeczności szkolnej.

Sieć szkół promujących zdro-

wie w Polsce zrzesza ok. 2 tys. placówek.

Są one

zorganizowane w rejonowe i wojewódzkie sieci.

Pra-

cę szkół wspierają wojewódzcy koordynatorzy, z któ-

rymi współpracuje krajowy koordynator.

Programy

promocji zdrowia są przygotowywane przez szkoły,

dzięki czemu odpowiadają na konkretne potrzeby

szczególnie istotne miejsce w programie wychowaw-

czym tych szkół.

Zagadnienia promocji zdrowia re-

alizowane są podczas lekcji z różnych przedmiotów,

pracy wychowawczej oraz zajęć pozalekcyjnych.

ścią lokalną oraz na wymianę doświadczeń między

łania na trzech poziomach: krajowym, wojewódzkim

oraz w wybranych szkołach, w tym zorganizowano

szkolenia dla liderów projektu oraz wojewódzkich ko-

ordynatorów szkół promujących zdrowie, którzy pro-

wadzą szkolenia dla zainteresowanych rad pedago-

gicznych.

Wśród szkół upowszechnia się pakiety czte-

rech poradników oraz scenariusze dla nauczycieli

ności ﬁzycznejizdrowegożywienia(nastronieinter-

netowej Ośrodka Rozwoju Edukacji zamieszczono

elektroniczną wersję ww. materiałów).

Dzięki podjętym inicjatywom przedstawiciele ko-

lejnych 20 szkół otrzymali w listopadzie 2011 r.

Kra-

jowy CertyﬁkatSzkołaPromującaZdrowie,powięk-

w systemie edukacji.

Szkoły, które otrzymały kra-

jowy certyﬁkat, podejmują systemowe działania

w zakresie promocji zdrowia oraz monitorują klimat

społeczny w swojej placówce.

Należy podkreślić, że

kresu zdrowego żywienia i aktywności ﬁzycznej,

m.in. dbają, by dobór asortymentu produktów żyw-

nościowych i napojów w sklepikach szkolnych był

mujące zdrowie podejmują ponadto współpracę z ro-

dzicami uczniów.

Edukacja żywieniowa rodziców

jest niezwykle istotna, gdyż nawyki żywieniowe

w domu określonych produktów.

W celu stworzenia warunków do dalszego rozwo-

ju programu minister edukacji narodowej zainicjo-

wał zawarcie w dniu 23 listopada 2009 r. porozumie-

nia o współpracy między ministrem edukacji naro-

dowej, ministrem zdrowia oraz ministrem sportu

problemów dzieci i młodzieży.

Współpraca między

stronami ma na celu m.in. wspieranie działań z za-

kresu edukacji zdrowotnej oraz proﬁlaktykiproble-

mów dzieci i młodzieży w szkołach, placówkach i śro-

dowiskach lokalnych.

Minister edukacji narodowej

w ramach realizacji porozumienia powołał przy

Ośrodku Rozwoju Edukacji Radę Programową ds.

Promocji Zdrowia i ProﬁlaktykiProblemówDzieci

i Młodzieży, której przewodniczącą jest pani prof.

dr hab. med. Barbara Woynarowska.

Rada programowa opracowała kierunki działania

w zakresie promocji zdrowia w szkole i proﬁlaktyki

–2014.

Działania rady programowej planowane w la-

tach 2012–2014 obejmują wspieranie realizacji edu-

kacji zdrowotnej w szkołach wszystkich typów, wspie-

ranie realizacji w szkołach programów promocji zdro-

wia i proﬁlaktyki,wtymszczególnie:

— wspieranie rozwoju sieci i działań szkół promu -

jących zdrowie,

— wdrażanie w szkołach polityki w zakresie zdro -

wego żywienia i aktywności ﬁzycznejjakoelementu

proﬁlaktykiotyłościudzieciimłodzieży,

— wspieranie realizacji programów proﬁlaktyki

zachowań ryzykownych u dzieci i młodzieży.

Minister edukacji narodowej, kierując się chęcią

pn.: Stanowisko ministra edukacji narodowej, mini-

stra zdrowia oraz ministra sportu i turystyki w spra-

1401

zdrowego żywienia.

W treści stanowiska zapisano,

szczególnie umożliwienie uczniom dostępu do pro-

duktów i napojów sprzedawanych w sklepikach

szczególnym uwzględnieniem ograniczenia produk-

czów) oraz właściwa organizacja posiłków spożywa-

nych w szkole.

Przedmiotowe stanowisko zostało

cji w utworzonym w 2011 r. banerze: bezpieczeństwo/

proﬁlaktyka/higiena.

W 2011 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej ogło-

siło konkurs na realizację zadania publicznego pn.

pularyzujące zdrowy styl życia w szkołach oraz

był m.in. do jednostek samorządu terytorialnego,

ły lub placówki oświatowo-wychowawcze.

Celem kon-

kursu było wyłonienie najkorzystniejszych ofert wnio-

skodawców, którzy zaplanują oraz wdrożą w przed-

szkolach lub/i w szkołach projekty obejmujące jedno-

cześnie działania z zakresu promowania zdrowego

stylu życia, w tym zdrowego życia i aktywności ﬁ-

zycznej wśród dzieci i młodzieży, oraz upowszechnia-

nia koncepcji szkoły promującej zdrowie wśród in-

nych szkół oraz w społeczności lokalnej.

Minister edukacji narodowej promuje ponadto za-

(tzw. szklanka mleka).

Celem ww. programów jest

zmiana nawyków żywieniowych dzieci poprzez zwięk-

codziennej diecie, a także propagowanie zdrowego

rakterze edukacyjnym.

Na stronie internetowej re-

sortu edukacji zamieszczono linki do stron interne-

towych: programu „Owoce w szkole” oraz Agencji

Rynku Rolnego.

Również wspomniane wcześniej sta-

nowisko ministra edukacji narodowej, ministra zdro-

wia oraz ministra sportu i turystyki w sprawie dzia-

łań podejmowanych przez szkoły w zakresie zdrowe-

go żywienia zachęca szkoły do uczestnictwa w ww.

programach oraz do realizacji różnorodnych działań

edukacyjnych towarzyszących skutecznej realizacji

programu „Owoce w szkole”.

w placówkach oświatowych.

W ramach kampanii za-

planowano m.in. podjęcie działań w zakresie eduka-

szenia kwaliﬁkacjiosóbodpowiedzialnychzaplano-

wanie i przygotowanie posiłków.

Na przedmiotowej

pn. „Sklepik szkolny”, która zawiera m.in. listę pro-

duktów spożywczych polecanych do sklepiku szkol-

netową ogólnopolski program edukacyjny „Trzymaj

nitarną oraz Stowarzyszenie „Polska Federacja Pro-

ducentów Żywności”, w ramach partnerstwa publicz-

wyków wśród młodzieży szkolnej i ich rodzin, poprzez

nazjalnych oraz w szkołach podstawowych w klasach

kazywane są materiały dla szkolnych koordynatorów

programu, nauczycieli, pielęgniarek środowiska na-

Uruchomiono ponadto stronę internetową programu,

cji zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem kształ-

towania prawidłowych nawyków żywieniowych oraz

promocji aktywności ﬁzycznej,objętychzostałojuż

Jednocześnie uprzejmie informuję, że przedstawi-

ciel Ministerstwa Edukacji Narodowej uczestniczy

w pracach Rady ds. Diety, Aktywności Fizycznej

i Zdrowia, powołanej przez ministra zdrowia jako or-

gan opiniodawczo-doradczy działający na rzecz zwal-

czania nadwagi i otyłości.

Na stronie internetowej Ośrodka Rozwoju Edu-

kacji utworzono w marcu br. Bank Dobrych Praktyk,

w którym zamieszczane są doświadczenia szkół

w zakresie promocji zdrowia upowszechniające różne

strategie w zakresie promowania zdrowego żywienia

i aktywności ﬁzycznej w szkołach.

Bank Dobrych

Praktyk, poprzez konkretne przykłady w nim za-

mieszczane, stanowi inspirację oraz wsparcie dla

wszystkich zainteresowanych placówek w podejmo-

waniu systemowych działań w zakresie zdrowego

odżywiania oraz zwiększania aktywności ﬁzycznej.

W ramach opisanych wcześniej działań szkołom

wskazuje się obszary, które należy wziąć pod uwagę

podczas planowania, wdrażania, monitorowania i ewa-

1402

luacji szkolnej polityki w zakresie żywienia i aktyw-

ności ﬁzycznej,obejmującerównieżograniczaniedo-

stępu do produktów typu fast food w sklepikach

szkolnych.

Jednak stosowne działania ograniczające

dostęp do niezdrowej żywności nie są możliwe bez

aktywnej współpracy rodziców, organu prowadzące-

go i kierownictwa szkoły.

Możliwości nawiązania takiej współpracy okre-

tują ogół rodziców uczniów.

W myśl art. 54 ww. ustawy rada rodziców może

cówkę oraz organu sprawującego nadzór pedagogicz-

szkoły lub placówki.

Do kompetencji rady rodziców

dagogiczną programu proﬁlaktykidostosowanegodo

potrzeb rozwojowych uczniów oraz potrzeb danego

nia o charakterze proﬁlaktycznym skierowane do

uczniów, nauczycieli i rodziców.

Ponadto stosownie do postanowień art. 50 ww.

ustawy rodzice wchodzą również w skład rady szko-

ły, która z własnej inicjatywy ocenia sytuację oraz

towej, w szczególności w sprawach organizacji zajęć

Reasumując, Ministerstwo Edukacji Narodowej

podejmuje różnorodne działania i wspiera inicjatywy

w zakresie popularyzacji zdrowego odżywiania i ak-

tywności ﬁzycznej,adresowanedodzieciimłodzieży,

ich rodziców oraz nauczycieli.

Należy jednak podkreślić, że akcjom i programom

edukacyjnym, które prowadzone są przez szkoły i in-

stytucje publiczne, trudno będzie osiągać zamierzone

cele bez zmiany modelu życia wyniesionego z najbliż-

szego środowiska dziecka, jakim jest rodzina.

Dzia-

łania szkół i instytucji publicznych to bowiem tylko

jeden z elementów zmiany świadomości społecznej

i przeciwdziałania otyłości wśród najmłodszych.

Ustabilizowanie oraz stopniowe zmniejszanie odset-

ka polskich dzieci dotkniętych otyłością i nadwagą

wymaga kształtowania świadomości rodziców, któ-

rzy w procesie wychowania dzieci odgrywają najistot-

niejszą rolę.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

na interpelację poseł Magdaleny Gąsior-Marek

w sprawie uchwał samorządów terytorialnych

dotyczących określenia przystanków

komunikacyjnych (8621)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-8621/12, z dnia 12 września 2012 r.,

poseł na Sejm RP Magdaleny Gąsior-Marek w spra-

wie uchwał samorządów terytorialnych dotyczących

określenia przystanków komunikacyjnych, przedsta-

w publicznym transporcie zbiorowym wykonywanym

transportem drogowym w rozkładzie jazdy mogą być

uwzględnione wyłącznie przystanki komunikacyjne

i dworce określone przez organizatora publicznego

transportu zbiorowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww.

ustawy określenie przystanków komunikacyjnych

nej jednostki samorządu terytorialnego.

Wskazany powyżej przepis wszedł w życie z dniem

1 marca 2011 r., a przepisy przejściowe ustawy o pu-

blicznym transporcie zbiorowym nie przewidziały

w tym wypadku okresu przejściowego dla wydania

uchwał przez jednostki samorządu terytorialnego.

Należy więc przyjąć, że jednostki te od dnia 7 stycz-

nia 2011 r. (od dnia ogłoszenia ustawy) posiadały

wiedzę o obowiązku opracowania i wydania uchwały

uchwały powinny być podjęte niezwłocznie po dniu

zbiorowym, w ocenie Ministerstwa Transportu, Bu-

downictwa i Gospodarki Morskiej niezasadne wyda-

je się wprowadzanie w tym akcie prawnym zmiany

polegającej na określaniu terminu do ich wydania.

Ponadto warto zauważyć, że w przypadku braku

podjęcia przez jednostkę samorządową wspomnianej

wyżej uchwały na podstawie ustaw samorządowych

(o samorządzie gminnym, o samorządzie powiato-

wym oraz o samorządzie województwa) istnieje moż-

liwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na

bezczynność organu samorządowego (po bezskutecz-

nym wezwaniu do usunięcia naruszenia), m.in. w za-

kresie braku uchwały, której wydanie – jako obligato-

ryjne – jest przewidziane ustawą o publicznym trans-

porcie zbiorowym, z wykazaniem naruszenia swojego

interesu prawnego lub uprawnienia spowodowanego

1403

brakiem wydania omawianej uchwały przez organ

stanowiący danej jednostki samorządowej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie uporczywej i tajemniczej próby

prywatyzacji Polskiej Żeglugi Bałtyckiej SA

z siedzibą w Kołobrzegu (8622)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pana posła Czesława Hoca, nr SPS-023-8622/

12, w sprawie próby prywatyzacji Polskiej Żeglugi Bał-

tyckiej SA z siedzibą w Kołobrzegu (dalej spółka, PŻB

SA), uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

1.

Kto lub co decyduje o tym, że MSP wszelkimi

sposobami i raczej wbrew sztuce negocjacji oraz ze

szczątkową dbałością o majątek publiczny próbuje

sprzedać PŻB SA z siedzibą w Kołobrzegu właśnie

temu inwestorowi?

Dotychczasowe próby prywatyzacyjne nie dopro-

wadziły do wyłonienia potencjalnego inwestora, a sy-

tuacja ekonomiczno-ﬁnansowaPŻBSA(odkilkulat

spółka przynosi znaczące straty na podstawowej dzia-

łalności) powoduje, iż bez pozyskania zewnętrznego

doﬁnansowaniaspółkamożewnajbliższychlatachnie

wytrzymać rosnącej konkurencji na rynku.

Ministerstwo Skarbu Państwa podejmuje wszel-

kie możliwe starania, aby potencjalny inwestor,

z którym aktualnie prowadzone są rozmowy, zapew-

nił spółce możliwość dalszej egzystencji i rozwoju.

Powyższe wymaga prowadzenia szczegółowych uzgod-

nień i dyskusji z potencjalnym inwestorem.

Konsorcjum Polen Line (na początkowym etapie

negocjacji występujące jako Swedish House sp. z o.o.

z siedzibą w Warszawie) z siedzibą w Warszawie od-

powiedziało na publiczne zaproszenie do negocjacji,

a następnie złożyło ministrowi skarbu państwa wią-

żącą propozycję warunków umowy na zakup akcji

spółki, w wyniku czego zostało dopuszczone do dal-

szego etapu negocjacji poprzez udzielenie wyłączno-

ści negocjacyjnej.

W trakcie negocjacji z ww. potencjalnym inwesto-

rem Ministerstwo Skarbu Państwa podejmowało sta-

rania zmierzające do zabezpieczenia przyszłej dzia-

łalności spółki m.in. poprzez zapewnienie w umowie

kwoty tzw. zobowiązań inwestycyjnych.

W najbliższym czasie podjęte zostaną ostateczne

decyzje odnośnie do ﬁnalizacjiaktualnierealizowa-

nego procesu prywatyzacji (podpisanie umowy sprze-

daży akcji spółki PŻB SA lub zamknięcie procesu bez

rozstrzygnięcia).

2.

Co prawda, pan minister w dniu 31 maja 2012 r.

odpowiedział na moją interpelację nr 4847 w kwestii

wariantu B w przypadku, gdyby nie doszło do prywa-

tyzacji PŻB w tej trzeciej próbie: „Na chwilę obecną

nie są rozważane inne warianty.

W interesie spółki

i jej pracowników jest możliwe szybkie pozyskanie

inwestora dla spółki”.

Biorąc jednakże pod uwagę

wyżej podane informacje, ponawiam pytanie: Jaki

scenariusz zakłada MSP w sytuacji, gdyby nie doszło

do prywatyzacji PŻB SA (w tym powstanie spółki

pracownicza, fuzja z PŻM czy inny)?

W przypadku zamknięcia procesu prywatyzacji

bez rozstrzygnięcia Ministerstwo Skarbu Państwa

przeprowadzi kompleksową analizę sytuacji.

została objęta „Planem prywatyzacji na lata 2012–

Radę Ministrów.

W tej sytuacji prywatyzacja spółki

PŻB SA będzie jednym z najistotniejszych warian-

tów, które będą brane pod uwagę w przypadku za-

mknięcia obecnie prowadzonego procesu.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie wyłączenia opłaty eksploatacyjnej

z podstawy obliczania dochodów gmin

dla celów tzw. podatku janosikowego (8623)

lacją pani poseł Izabeli Kloc z dnia 27 sierpnia 2012

r. w sprawie wyłączenia opłaty eksploatacyjnej z pod-

stawy obliczania dochodów gmin dla celów tzw. po-

datku janosikowego, przekazaną przy piśmie z dnia

wyjaśniam.

Zasady ﬁnansowaniajednosteksamorządutery-

samorządu terytorialnego określono katalog docho-

dów zaliczonych do dochodów podatkowych.

Wyso-

kość dochodów podatkowych w przeliczeniu na jed-

nego mieszkańca gminy, w odniesieniu do analogicz-

nych dochodów wyliczonych na jednego mieszkańca

1404

kraju, wpływa na wysokość subwencji ogólnej lub

wpłat do budżetu państwa.

Katalog tych dochodów

obejmuje m.in. wpływy z opłaty eksploatacyjnej.

Sto-

poz. 981) opłatę eksploatacyjną wnosi przedsiębiorca,

złoża, przy czym przepis ten nie ogranicza się do

przedsiębiorców wydobywających węgiel kamienny.

opłaty eksploatacyjnej, w 60% stanowią dochód gmi-

ny, na terenie której jest prowadzona działalność,

dowiska i Gospodarki Wodnej (art. 141 ust. 1 przy-

wołanej ustawy).

Wpływy z tytułu opłaty eksploatacyjnej stanowią

istotne źródło dochodów gmin i dlatego zostały ujęte

w katalogu dochodów podatkowych.

Dochody z tego

tytułu za 2011 r. wykazało 1417 gmin na łączną kwo-

tę 368 596,6 tys. zł.

W dochodach podatkowych tych

gmin wpływy z opłaty eksploatacyjnej stanowiły

średnio 1,2%, przy czym największy udział dochodów

odnotowały gminy: Marklowice – 37,9%, Jerzmano-

wa – 37,7%, Ludwin – 35,3%, natomiast w 391 gmi-

nach udział ten był niższy od 0,1%.

W 2011 r. najwyż-

sze wpływy z opłaty eksploatacyjnej, w wysokości

24 558,8 tys. zł, otrzymała gmina Kleszczów; stano-

wiły one 15,3% dochodów podatkowych tej gminy.

zm.) w latach 2008–2011 gminy górnicze były zwol-

nione z wpłat do budżetu państwa przeznaczonych

przedsiębiorstwa górniczego.

Należy jednak mieć na uwadze, że zwolnienie to

przysługiwało jedynie gminom wymienionym w ob-

wieszczeniu ministra gospodarki z dnia 22 stycznia

2008 r. w sprawie wykazu gmin górniczych (M.P.

Nr 10, poz. 115), wydanym na podstawie art. 3 usta-

wy o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego

w latach 2008–2015, a więc gminom, na terenie któ-

rych jest:

— wykonywana albo była wykonywana po dniu

14 stycznia 1999 r. działalność gospodarcza objęta

tę eksploatacyjną, o której mowa w przepisach Prawa

geologicznego i górniczego,

— zlokalizowany albo był zlokalizowany po dniu

14 stycznia 1999 r. zakład górniczy służący wydoby-

waniu węgla kamiennego albo część tego zakładu.

Pragnę zaznaczyć, że wymienione wyżej gminy

Kleszczów i Jerzmanowa nie są gminami górniczymi

w rozumieniu ustawy o funkcjonowaniu górnictwa

Raz jeszcze należy podkreślić, iż obowiązek uisz-

czania opłaty eksploatacyjnej nie jest związany wy-

łącznie z wydobyciem węgla kamiennego.

Zwracam uwagę, iż według sprawozdań budżeto-

wych za 2011 r. dochody z tytułu opłaty eksploatacyjnej

otrzymało 1417 gmin, w tym 43 gminy spośród 73 gmin

wymienionych w wykazie gmin górniczych.

Wpływy

z opłaty eksploatacyjnej od przedsiębiorstwa górniczego

uzyskane w 2011 r. przez 43 gminy górnicze, w łącznej

wysokości 82 773,2 tys. zł, stanowią 22,5% wszystkich

wpływów z opłaty eksploatacyjnej.

Rok 2011 był ostatnim, w którym zastosowano

preferencje przy wyliczaniu wpłat dla gmin górni-

czych (wpłat do budżetu państwa dokonywało 7 gmin

górniczych).

Wpłaty do budżetu państwa z przezna-

czeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla

gmin na rok 2012 zostały wyliczone prawidłowo

zgodnie z obowiązującymi przepisami, czyli bez sto-

sowania omawianych preferencji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że problema-

tyka odpowiedzialności za szkody spowodowane ru-

chem zakładu górniczego i zapobiegania tym szko-

dom jest przedmiotem ustawy Prawo geologiczne

i górnicze.

Określone tam zasady zapobiegania wspo-

mnianym szkodom i naprawy tych szkód (zwyczajo-

wo określanych jako szkody górnicze) są jednakowe

dla wszystkich poszkodowanych.

wielu lat Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

kultywację terenów zdegradowanych działalnością

wydobywczą.

Środki na ten cel przeznaczane są

z tzw. subfunduszu górniczego.

Beneﬁcjentempomo-

cy mogą być: samorządy lub inne podmioty (jeśli spo-

czywa na nich obowiązek rekultywacji terenu zde-

gradowanego), przy czym intensywność pomocy (pro-

centowy udział narodowego funduszu w kosztach

kwaliﬁkowanych przedsięwzięcia) uzależniona jest

od oceny, czy doﬁnansowaniestanowipomocpublicz-

ną w myśl przepisów prawa wspólnotowego.

Uprzejmie informuję, że regulacje zawarte w usta-

wie Prawo geologiczne i górnicze należą do właści-

wości ministra właściwego do spraw środowiska, za-

tem kwestie związane z usuwaniem skutków szkód

górniczych i pomocy gminom poszkodowanym z tego

tytułu nie leżą we właściwości ministra ﬁnansów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

1405

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

w sprawie zmiany sposobu naliczania

opłaty eksploatacyjnej (8624)

lacją poseł Izabeli Kloc, przekazaną pismem z dnia

wie zmiany sposobu naliczania opłaty eksploatacyj-

nej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Zgłoszone uwagi nie dotyczą obecnie obowiązują-

prawnego sprzed 2002 r., obowiązującego przed no-

logiczne i górnicze, uchwaloną w 2001 r.

W tej sytu-

acji trudno odnieść się do przedstawionych uwag,

jednakże chciałbym zauważyć, że dokonana w 2001 r.

zmiana przepisów w zakresie opłat eksploatacyjnych

służyła stabilizacji prawa.

Wcześniejszy, obowiązują-

cy przez ponad sześć lat system opłat, uzależniony od

ceny sprzedaży kopaliny i późniejszego jej wykorzy-

stania gospodarczego budził poważne zastrzeżenia

i był przedmiotem wielu orzeczeń sądowych oraz

skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjne-

go.

Wadami systemu było nieprecyzyjne określenie

podstawy naliczania opłaty w przypadku kopalin

uszlachetnionych lub wzbogaconych, a także uzna-

niowy charakter obniżki opłaty.

W rezultacie przed-

siębiorcy eksploatujący ten sam rodzaj kopaliny czę-

sto używali różnych formuł przy ustalaniu ceny

sprzedaży, co w konsekwencji rzutowało na wysokość

wymierzanej opłaty.

Dlatego jednym z głównych za-

łożeń ówczesnej noweli było zmodyﬁkowanie kon-

strukcji opłaty i wyeliminowanie ceny sprzedaży oraz

stawki procentowej na rzecz stawki kwotowej, a tak-

że zrezygnowanie z możliwości obniżania lub pod-

wyższania wysokości opłaty, czyli elementów, które

mogły stanowić podstawę do nieobiektywnego dzia-

łania organów koncesyjnych.

Z uwagi na fakt, iż opła-

ta eksploatacyjna jest jedną z opłat za korzystanie ze

środowiska i stanowi rekompensatę za korzystanie

z jego walorów obowiązek jej ponoszenia powstaje od

2002 r. wraz z wydobyciem kopaliny, bez względu na

to, jak zostanie ona później wykorzystana.

Pierwsze stawki kwotowe, obowiązujące od 2002 r.,

określono na podstawie analizy opłat eksploatacyj-

nych wymierzonych w okresie przed dniem 1 stycznia

2002 r. w taki sposób, aby zachować wpływy z tytułu

opłat eksploatacyjnych na niezmienionym poziomie

oraz rozłożyć ciężary związane ze zniesieniem obni-

żek opłat eksploatacyjnych proporcjonalnie pomiędzy

przedsiębiorców i gminy.

Stawki opłat eksploatacyj-

nych zostały ustalone tak, aby wnoszone opłaty eks-

ploatacyjne służyły efektywnie ﬁnansowaniuzarów-

no przez NFOŚiGW, jak i przez gminy, na terenie

przedsięwzięć wyrównujących naruszanie środowi-

ska, spowodowanego wydobyciem kopaliny.

Stawki

kwotowe opłat eksploatacyjnych zostały ustalone na

takim poziomie, aby oprócz zapewnienia założonych

wpływów dla beneﬁcjantów,zarazemniedoprowa-

dziły do znacznego pogorszenia sytuacji ﬁnansowej

przedsiębiorców eksploatujących poszczególne rodza-

je kopalin.

Nie mogę się zatem zgodzić z opinią przed-

stawioną przez pana posła co do zmniejszenia wpły-

wów gmin górniczych z tytułu opłat eksploatacyj-

nych na skutek ustalenia stawek kwotowych.

Należy

podkreślić, iż sektor górnictwa węgla kamiennego

podlegał restrukturyzacji, która zakładała zmniej-

szenie zdolności produkcyjnych poprzez likwidację

kopalń oraz redukcję wydobycia i zatrudnienia.

W okre-

sie 2001–2011 wydobycie węgla kamiennego zmniej-

szyło się z 102,5 mln t do 67,7 mln t czyli o 34,8 mln t,

co oczywiście miało wpływ na wysokość opłat eksplo-

atacyjnych.

Podstawową przyczyną zmniejszenia

wpływów gmin górniczych z tytułu opłat eksploata-

cyjnych było jednak zmniejszenie wydobycia, a nie

źle skalkulowana stawka opłaty.

Na poziom docho-

dów gmin mogła również wpłynąć rezygnacja z uzna-

niowych obniżek opłaty w prawie geologicznym i gór-

niczym oraz zniesienie części rekompensującej sub-

wencji ogólnej na skutek zmian systemowych, wpro-

wadzonych w ustawie o dochodach jednostek samo-

rządu terytorialnego.

Jednocześnie, odpowiadając na pytanie dotyczące

zamiarów zmiany sposobu naliczania opłaty eksplo-

atacyjnej w związku z dochodami gmin i NFOŚiGW,

pragnę zauważyć, iż system opłat eksploatacyjnych

wprowadzony w 2002 r. sprawdził się na przestrzeni

lat i wyeliminował liczne spory sądowe.

Dlatego też

zachowała ten system, nie zmieniając sposobu usta-

lania opłat eksploatacyjnych.

Przeprowadzone przez

Stowarzyszenie Gmin Górniczych w Polsce oblicze-

nia odnoszą się do niefunkcjonującego od 10 lat sys-

temu opłat eksploatacyjnych.

Nie podlega porówna-

niu wysokość opłat eksploatacyjnych ustalanych na

podstawie obecnie obowiązujących przepisów Prawa

geologicznego i górniczego z potencjalną wysokością

opłat wynikającą z niefunkcjonującego od 10 lat sys-

temu opłat eksploatacyjnych opierającego się na in-

nych założeniach.

Dane te są nieweryﬁkowalne.

Chciałbym również poinformować panią poseł, że

w świetle przedstawionych wyjaśnień nie przewiduję

możliwości przywrócenia mechanizmu naliczania

opłaty eksploatacyjnej, funkcjonującego przed 2002 r.,

uzależniającego wysokość opłaty eksploatacyjnej od

stania gospodarczego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

1406

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

w sprawie przywrócenia kwartalnego okresu

rozliczeniowego dla opłaty eksploatacyjnej

(8625)

Szanowna Pani Marszałek!

Przekazuję odpowiedź

na interpelację poseł Izabeli Kloc przekazaną przez

2012 r., znak: SPS-023-8625/12, w sprawie przywró-

cenia kwartalnego okresu rozliczeniowego dla opłaty

eksploatacyjnej.

W związku z interpelacją poseł Izabeli Kloc

czeniowego dla opłaty eksploatacyjnej uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

1 stycznia 2012 r. wprowadziła półroczny okres

rozliczeniowy z tytułu opłaty eksploatacyjnej.

Zmia-

na ta związana jest z deregulacją gospodarczą wyni-

kającą z unijnej inicjatywy redukcji biurokracji i uprosz-

czenia przepisów.

Realizowana jest ona poprzez re-

dukcję obciążeń administracyjnych i zmniejszenie

obowiązków przedsiębiorców.

Obowiązująca ustawa

m.in. poprzez zmianę okresu rozliczeniowego zreali-

zowała te cele w obszarze: środowisko.

Kolejną przy-

czyną dokonania zmiany okresu rozliczeniowego było

dostosowanie do przepisów ustawy z dnia 27 kwiet-

dowiska i jako jedyna posiadała kwartalny okres

rozliczeniowy.

Celem tej zmiany było więc ujednoli-

cenie okresu rozliczeniowego dla opłat za korzystanie

ze środowiska.

Jednocześnie chciałbym zauważyć, że obowiązu-

jące od 1 stycznia 2012 r.

Prawo geologiczne i górni-

cze nie zmieniło wysokości opłat, a długie vacatio

legis (6 miesięcy) pozwoliło na dostosowanie się do

zmiany okresu rozliczeniowego.

Z uwagi na wyżej przedstawione wyjaśnienia nie

widzę potrzeby podejmowania inicjatywy zmierzają-

cej do zmiany przepisów w zakresie przywrócenia

kwartalnego okresu rozliczeniowego dla opłaty eks-

ploatacyjnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

w sprawie doprecyzowania rodzaju budowli

podziemnych wykorzystywanych

do działalności gospodarczej dla celów

naliczania podatku od nieruchomości (8626)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani Izabeli Kloc, poseł na Sejm RP, z dnia

ju budowli podziemnych wykorzystywanych do dzia-

łalności gospodarczej dla celów naliczania podatku

od nieruchomości, nadesłaną przy piśmie marszałka

-8626/12, uprzejmie informuję.

Ocena danego obiektu pod kątem jego zakwaliﬁ-

kowania do budowli powinna opierać się na regula-

cjach prawnych dotyczących danej dziedziny, w tym

przypadku Prawa budowlanego.

W ustawie z dnia

przyjęto zatem konstrukcję deﬁnicjibudowliodwołu-

datkach i opłatach lokalnych jest więc obiekt budow-

lany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego

niebędący budynkiem lub obiektem małej architek-

tury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu

nia obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Powyższa deﬁnicja pozwala w większości przy-

padków jednoznacznie zakwaliﬁkowaćdanyobiekt

budowlany jako budowlę dla celów podatkowych,

a jedynie w przypadkach wątpliwych wójt (burmistrz,

prezydent miasta) jako organ podatkowy właściwy

zm.) przeprowadzić oględziny, a jeżeli w sprawie wy-

magane są wiadomości specjalne, to zgodnie z art. 197

§ 1 tej ustawy organ podatkowy może powołać na

w celu wydania opinii.

W myśl zasady prawdy obiek-

tywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej

w toku postępowania organy podatkowe podejmują

w postępowaniu podatkowym.

Jak stanowi art. 180

§ 1 tej ustawy, jako dowód należy dopuścić wszystko,

Ze względu natomiast na dużą różnorodność ist-

niejących obiektów budowlanych będących budowla-

mi oraz ich skomplikowanie pod względem technicz-

1407

nym i technologicznych, a także stałe wdrażanie no-

wych rozwiązań nie jest możliwe skategoryzowanie

wszystkich ich rodzajów.

Zgłoszony problem zostanie jednak przeanalizo-

wany pod kątem możliwości doprecyzowania przepi-

sów, jeżeli zostaną podjęte prace nad nowelizacją

deﬁnicjibudowlijakojednegozprzedmiotówopodat-

kowania tym podatkiem.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie korupcji i współpracy

z przestępcami w polskich konsulatach

na Ukrainie i prawdopodobnie na Białorusi

(8627)

wie związku z korupcją i współpracy z przestępcami

nie na Białorusi, a także w uzupełnieniu odpowiedzi

na pytanie bieżące pana posła w powyższej kwestii

zadane podczas 12. posiedzenia Sejmu RP w dniu

13 września br., uprzejmie informuję.

Od roku 2010 toczyło się postępowanie Prokura-

tury Okręgowej w Bielsku-Białej (obecnie przejęte do

prowadzenia przez Prokuraturę Apelacyjną w Kato-

wicach) w sprawie fałszowania dokumentów w celu

wyłudzenia wiz wydawanych przez Konsulat Gene-

ralny Rzeczypospolitej Polskiej w Łucku.

W trakcie

trwającego postępowania wyjaśniającego kierownik

urzędu wnioskował do Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych o przeprowadzenie kontroli w podległym

mu konsulacie.

MSZ, kierując się dobrem postępowa-

nia, zadecydowało jednak o niepodejmowaniu czyn-

ności kontrolnych w łuckim urzędzie do czasu zakoń-

czenia postępowania prokuratorskiego.

Po ujawnieniu przez środki masowego przekazu

informacji o nieprawidłowościach w KG RP w Łucku

MSZ podjęło decyzję o przeprowadzeniu szczegółowej

inspekcji, której celem było zbadanie prawidłowości

stosowania przepisów i procedur regulujących wyda-

wanie wiz.

W toku przeprowadzonych czynności

stwierdzono szereg nieprawidłowości oraz naruszeń

procedur związanych z przyjmowaniem i rozpatry-

waniem wniosków wizowych, a także z wydawaniem

wiz, m.in. brak bieżącej kontroli nad działalnością

podległych outsourcingowych punktów przyjmowa-

nia wniosków wizowych, przyjmowanie niepełnych

(niepodpisanych) aplikacji wizowych, przyjmowanie

wniosków ze śladami poprawek (bez stosownych pa-

raf w miejscach dokonania korekty), brak okreso-

wych remanentów naklejek wizowych.

Skutkiem po-

wyższych nieprawidłowości było zaistnienie sytuacji,

w której potencjalnie możliwe było wpływanie do

urzędu wniosków wizowych ze strony podmiotów

nieuprawnionych do pośrednictwa wizowego.

Nie

uzyskano jednak dowodów, które mogłyby wskazy-

wać na występowanie w KG RP w Łucku zjawisk

korupcyjnych obciążających zatrudnionych tam pol-

skich konsulów.

Niemniej jednak, kierując się zasa-

dą: zero tolerancji dla potencjalnych sytuacji korup-

cyjnych, kierownictwo MSZ podjęło decyzję o odwo-

łaniu kierownika działu wizowego odpowiedzialnego

za organizację wydawania wiz oraz w ciągu dwóch

miesięcy pozostałych konsulów wizowych, jak rów-

nież konsula generalnego – za brak nadzoru nad

funkcjonowaniem powierzonego urzędu.

Wyraźnego podkreślenia wymaga przy tym fakt,

że ewentualne stwierdzenie funkcjonowania w ra-

mach KG RP w Łucku jakichkolwiek praktyk mają-

cych znamiona przestępstwa należy wyłącznie do

prokuratury oraz innych właściwych organów pań-

stwa, natomiast MSZ nie jest kompetentne do wypo-

Podjęte drastyczne decyzje kadrowe postawiły

pod znakiem zapytania dalsze płynne funkcjonowa-

nie KG RP w Łucku na odcinku wizowym.

MSZ, de-

cydując się na opcję zerową, miało tego świadomość.

Dzięki podjętym działaniom kadrowym do chwili

obecnej do łuckiego urzędu udało się jednak skiero-

wać już trzech nowych konsulów wizowych, a w naj-

bliższym czasie zapełnione zostaną wszystkie waka-

ty powstałe w związku z redukcjami.

na odcinku wizowym).

Ministerstwo będzie się w tym

MSZ podejmuje również na bieżąco szereg działań

o charakterze organizacyjno-technicznym, których

celem jest usprawnienie, jak i zapewnienie większej

transparentności pracy urzędów konsularnych.

W naj-

bliższym czasie planowane jest m.in. stworzenie pro-

gramu komputerowego automatycznie oczyszczają-

cego system e-konsulat z rejestracji hakerskich ma-

jących na celu jego zablokowanie (jest to szczególnie

dokuczliwe na Białorusi oraz Ukrainie), wprowadze-

nie rejestracji telefonicznej dla umówienia wizyty

celem złożenia wniosku wizowego w punktach out-

1408

sourcingowych, wdrożenie zasad ścisłego nadzoru

nad funkcjonowaniem punktów przyjmowania wnio-

sków wizowych, zwłaszcza pod kątem właściwego

wykorzystania przyznanych limitów przyjęć aplikan-

tów wizowych.

Pragnę zapewnić, że polskie urzędy konsularne

podlegają regularnym kontrolom przeprowadzanym

przez MSZ, a wszystkie doniesienia o ewentualnych

nieprawidłowościach są wnikliwie badane.

Obywate-

le polscy, jak i cudzoziemcy mają możliwość zgłasza-

nia potencjalnych naruszeń obowiązujących przepi-

sów i procedur oraz zastrzeżeń odnoszących się do

pracy polskich konsulów na wydzielony adres e-ma-

ilowy: antykorupcja@msz.gov.pl, jak również w try-

bie procedury skargowej.

Co więcej, w ostatnim cza-

sie podjęto również decyzję o przeprowadzeniu ana-

logicznych do przypadku urzędu w Łucku postępo-

wań kontrolnych wobec pozostałych konsulatów na

Wschodzie.

Chcę wyraźnie podkreślić, że kształtowanie rela-

cji dobrosąsiedzkich ze wschodnimi sąsiadami Polski

nym z najważniejszych zadań polityki naszego pań-

stwa, a polska służba konsularna prowadzi przyjazną

państw.

Rzetelność i odpowiedzialność w wykonywa-

niu czynności wizowych przez polskich konsulów jest

w tym kontekście niezwykle istotna i ma ważkie zna-

czenie społeczne, przyczyniając się do umacniania

przyjaznych stosunków z naszymi wschodnimi sąsia-

dami.

W związku z tym pozostanie ona przedmiotem

dalszej wzmożonej uwagi kierownictwa resortu.

prawno-organizacyjnych funkcjonowania

rodzinnych domów pomocy (8628)

-8628/12, dotyczącą uwarunkowań funkcjonowania

rodzinnych domów pomocy uprzejmie informuję.

Rodzinny dom pomocy społecznej jest formą cało-

dobowej usługi opiekuńczej realizowanej w ramach

zadań własnych gminy, która dokonuje wyboru ro-

dzaju świadczeń z punktu widzenia efektywności i kosz-

tów.

Forma usług opiekuńczych w postaci rodzinnego

domu pomocy jest próbą budowania w systemie po-

mocy społecznej ogniwa pośredniego pomiędzy usłu-

gą opiekuńczą świadczoną w miejscu zamieszkania

a całodobową placówką specjalistycznego wsparcia,

jaką jest dom pomocy społecznej.

Do tej pory forma

ta była adresowana wyłącznie do osób starszych, jed-

nak warunki społeczne wskazały potrzebę rozbudo-

wywania tej formy wsparcia również dla osób niepeł-

nosprawnych.

Struktura społeczna, rosnąca liczba osób starszych

i niepełnosprawnych wymagających pomocy i opieki

wywołują potrzebę tworzenia małych, kameralnych,

opartych na zasadach partnerstwa pośrednich form

wsparcia, zwłaszcza dla osób starszych i niepełno-

sprawnych intelektualnie, które mają problemy z sa-

modzielną egzystencją, a nie wymagają umieszczenia

w domu pomocy społecznej.

Takie przesłanki speł-

niają rodzinne domy pomocy, posiadając możliwości

stworzenia w nich warunków i atmosfery zbliżonej

do naturalnej rodziny.

Rozporządzenie z 31 maja 2012 r. w sprawie ro-

dzinnych domów pomocy określa standardy, rodzaj

nych przez rodzinny dom pomocy, wprowadzając roz-

różnienie dotyczące obecnie funkcjonujących rodzin-

nych domów i nowo powstających rodzinnych domów,

różnicując wymagania standardowe obiektu i podno-

sząc wymagania dla domów nowo powstających

w stosunku do już istniejących (liczba osób mieszka-

jących w jednym pokoju czy wskaźniki pomieszczeń

sanitarnych), uwzględniając doświadczenia z prakty-

ki funkcjonowania tej formy pomocy od 2004 r.,

wprowadzając okres przejściowy na dostosowanie się

funkcjonujących rodzinnych domów do nowych wy-

magań.

Decyzja o podniesieniu norm standardów

wynika z troski o jakość świadczonych usług w latach

następnych i jest następstwem uwzględnienia postu-

lowanych zmian w tym zakresie zainteresowanych

partnerów, chroniąc prawa osób mieszkających w ro-

dzinnym domu.

Dotychczasowa liczba prowadzonych

rodzinnych domów na terenie Polski i moje rozezna-

nie w tym zakresie wskazują, że jednie w jednym

rodzinnym domu powinny zostać wprowadzone zmia-

ny związane z metrażem pokoi mieszkalnych, w ob-

rębie dwóch pokoi mieszkalnych, tak więc postulo-

wane podniesienie poziomu jakości świadczonych

usług było ze wszech miar uzasadnione.

Odnosząc się do wątpliwości pani poseł, pragnę

podkreślić, że rodzinny dom pomocy jest formą usłu-

gi opiekuńczej realizowanej lokalnie przez gminę,

a nie nowym rodzajem domu pomocy społecznej.

Stąd

ﬁlozoﬁapodejścia– gminapodpisujeumowęz osobą

lub podmiotem prowadzącym i kieruje do takiego ro-

dzinnego domu osoby wymagające tego rodzaju

usług.

Władztwo zostało przypisane gminie właści-

wej ze względu na usytuowanie rodzinnego domu,

ponieważ to gmina nadzoruje i kontroluje jego funk-

cjonowanie.

1409

Rodzinny dom pomocy zgodnie z art. 52 ust. 2 nie

jest placówką w rozumieniu ustawy o pomocy spo-

łecznej, a formą usługi opiekuńczej, dla której zosta-

ła określona minimalna granica racjonalności na

poziomie nie mniej niż trzech osób, dla których orga-

nizuje się tego typu usługę.

Ponadto osoba lub podmiot prowadzący, który

chce prowadzić działalność gospodarczą w zakresie

prowadzenia placówki całodobowego wsparcia dla

osób wymagających takiej opieki, mogą realizować

taką działalność bez umowy z gminą, przy spełnie-

niu standardów określonych w art. 63 ustawy o po-

mocy społecznej.

Placówki całodobowego wsparcia

działają w oparciu o przepisy o działalności gospo-

darczej, które funkcjonują poza systemem pomocy

społecznej.

Placówki te, prowadzone przez osoby

na zapewnienie określonych usług.

Placówki te je-

dynie, aby podjąć działalność opiekuńczą, muszą

legitymować się zezwoleniem właściwego wojewody

na prowadzenie takiej placówki, które jest potwier-

dzeniem spełnienia wymaganych standardów.

Prze-

pisy ustawy nie określają również liczby osób, dla

których świadczy usługi całodobowa placówka, i nie

wymuszają podpisania umowy z samorządem tery-

torialnym.

Taka alternatywa jest sposobem wyjścia dla tych

podmiotów, które chcą prowadzić tego rodzaju dzia-

łalność, a nie posiadają umowy z właściwą gminą

na świadczenie usług w postaci rodzinnego domu

pomocy.

Reasumując, pragnę dodać, że prowadzący ro-

dzinne domy w sytuacji pojawiających się wątpliwości

interpretacyjnych na bieżąco kontaktują się z mini-

sterstwem, uzyskując stosowne wyjaśnienia w inte-

resujących je kwestiach.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie możliwości zmiany przepisów

prawnych dotyczących świadczeń rodzinnych

oraz pomocy społecznej (8629)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, dotyczące interpelacji posła Marka Rząsy w spra-

wie możliwości zmiany przepisów prawnych dotyczą-

cych świadczeń rodzinnych oraz pomocy społecznej,

uprzejmie informuję.

Dodatek pielęgnacyjny i zasiłek pielęgnacyjny są

to dwa różne świadczenia przysługujące na postawie

odrębnych systemów zabezpieczenia społecznego.

Dodatek pielęgnacyjny ma charakter ubezpiecze-

niowy, jest wypłacany i ﬁnansowanyprzezZakład

Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych w ramach środków przeznaczonych na

ubezpieczenie społeczne.

Wysokość dodatku pielę-

gnacyjnego od dnia 1 marca 2012 r. wynosi 195,67 zł

i jest podwyższana przy zastosowaniu wskaźnika wa-

loryzacyjnego od miesiąca, w którym przeprowadza

się waloryzację świadczeń emerytalno-rentowych na

poz. 353, z późn. zm.) dla emerytur i rent.

Zgodnie

z art. 75 ww. ustawy dodatek pielęgnacyjny przysłu-

guje jedynie osobie uprawnionej do emerytury lub

renty, która dodatkowo została uznana przez lekarza

orzecznika zakładu emerytalno-rentowego za całko-

wicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzy-

stencji albo ukończyła 75 lat.

W odróżnieniu od prawa do zasiłku pielęgnacyjne-

go podstawowym warunkiem uzyskania prawa do do-

datku pielęgnacyjnego nie jest jedynie posiadanie od-

powiedniego orzeczenia potwierdzającego niepełno-

sprawność, lecz konieczne jest posiadanie uprawnień

do renty lub emerytury, a dopiero w dalszej kolejności

wymagane jest odpowiednie orzeczenie potwierdzają-

ce niepełnosprawność lub wymagany wiek.

Natomiast zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem

rodzinnym ﬁnansowanymzbudżetupaństwa,którego

wysokość oraz zasady przyznawania reguluje ustawa

Zgodnie z art. 16 ust. 2 i 3 ww. ustawy zasiłek

czenia 16. roku życia legitymującemu się orzecze-

niem o niepełnosprawności, osobie niepełnospraw-

ści (w przypadku osoby legitymującej się orzecze-

niem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

zasiłek przysługuje, jeżeli niepełnosprawność po-

wstała w wieku do ukończenia 21. roku życia) oraz

osobie, która ukończyła 75 lat.

Zasiłek pielęgnacyj-

ny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku

Podstawowym warunkiem uzyskania prawa do

zasiłku pielęgnacyjnego jest więc legitymowanie się

odpowiednim orzeczeniem potwierdzającym niepeł-

nosprawność.

Zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł przysłu-

guje niezależnie od dochodów rodziny.

Wypłatą zasił-

ków w gminie (wg miejsca zamieszkania wniosko-

dawcy) zajmuje się jednostka, która realizuje ustawę

1410

o świadczeniach rodzinnych, tj. ośrodek pomocy spo-

łecznej lub urząd gminy.

Jednocześnie informuję, że w Ministerstwie Pra-

były próby ujednolicenia systemu świadczeń.

Między

innymi rozpatrywana była kwestia zrównania wyso-

kości zasiłku pielęgnacyjnego przyznawanego na

nych z wysokością dodatku pielęgnacyjnego przyzna-

wanego na podstawie przepisów ustawy o emerytu-

Z uwagi jednak na fakt, że zrównanie wysokości za-

siłku pielęgnacyjnego z dodatkiem pielęgnacyjnym

wymagałoby dodatkowych, znacznych środków w bu-

dżecie państwa (aktualnie ok. 500 mln zł w pierw-

szym roku, progresywnie rosnących w następnych

latach), podjęta została decyzja o odstąpieniu od prac

nad proponowanymi rozwiązaniami.

W warunkach

trudnej sytuacji budżetowej państwa za priorytet

uznano sﬁnansowanie przede wszystkim skutków

weryﬁkacjiwysokościkryteriumdochodowegoiwy-

sokości świadczeń rodzinnych aniżeli wprowadzenie

rozwiązań, które ujednolicałyby system z założenia

rodzajowo innych świadczeń i o innych źródłach ﬁ-

nansowania (składki rentowe, budżet państwa).

Odnosząc się do pytania dotyczącego dochodu

ustalanego na podstawie wielkości gospodarstwa rol-

zm.) w art. 8 ust. 9 przyjęła, że w przypadku prowa-

dzenia działalności rolniczej dochód wnioskodawcy

ustala się na podstawie wielkości gospodarstwa rol-

nego, przy czym przyjmuje się, że z 1 ha przeliczenio-

wego uzyskuje się dochód w wysokości 207 zł.

Dochód

ustala się, biorąc pod uwagę wielkość gospodarstwa

rolnego bez względu na fakt, czy ziemia uprawiana

jest bezpośrednio przez właściciela, czy też oddana

jest w dzierżawę.

ny w wysokości 1/12 dochodu ogłaszanego corocznie

Obie powołane wyżej ustawy wprowadzają odręb-

ny sposób określania wysokości dochodu z 1 ha prze-

liczeniowego.

Należy jednak wskazać, że ustawodawca w ra-

mach przysługującej mu swobody stanowienia prawa

jest uprawniony do odrębnego określenia sposobu ob-

liczenia dochodu osób utrzymujących się z pracy

w gospodarstwie rolnym dla celów, o których mowa

dzinnych, tym bardziej że cele obu ustaw są różne.

Wolą ustawodawcy było przyznanie prawa do pomocy

społecznej tylko takim osobom, które spełniają okre-

ślone w tej ustawie warunki.

Tym samym możliwe

było przyjęcie w ustawie o pomocy społecznej kwoty

stanowiącej dochód z 1 ha przeliczeniowego w inny

sposób, niż to czyni ustawa o świadczeniach ro-

dzinnych.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 maja

2008 r., sygn.

K 18/05, analizując przepisy dotyczące

sposobu określania dochodu z działalności rolniczej,

uznał, że art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej

nie narusza konstytucyjnej zasady równości, zasady

nie prawa oraz zasady przyzwoitej legislacji w zakre-

sie, w jakim w sposób odrębny, niż czynią to inne

ustawy, określa sposób ustalania dochodu z gospo-

darstwa rolnego.

Równocześnie informuję, że Rada Ministrów

chodu z ha przeliczeniowego na kwotę 250 zł.

Rozpo-

W chwili obecnej nie przewiduje się żadnych prac

związanych ze zmianą przepisów ustawy o pomocy

tyczących sposobu ustalania dochodu z ha przelicze-

niowego.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie ograniczonej możliwości korzystania

przez producentów rolnych z dopłat

-8631/12, interpelacją posła Mariana Cyconia w spra-

wie ograniczonej możliwości korzystania przez pro-

rolnych i zwierząt gospodarskich, uprzejmie Panią

Marszałek informuję, że w celu umożliwienia produ-

centom rolnym skorzystania z dopłat do składek

ubezpieczeń upraw rolnych określonych w ustawie

1411

stawki taryfowej w wysokości 6% sumy ubezpiecze-

nia w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi przy-

gotowany został projekt ustawy o zmianie ustawy

o ubezpieczeniach upraw rolnych, w którym propo-

nuje się m.in.:

1) podwyższenie wysokości maksymalnych sta-

wek taryfowych odpowiednio z 3,5% i 5% sumy ubez-

pieczenia do wysokości:

– jeżeli nastąpi przekroczenie ww. stawek taryfo-

wych ubezpieczenia dopłaty, do składek producentów

rolnych będą nadal stosowane do wysokości odpo-

wiednio 7% lub 9% sumy ubezpieczenia;

zwiększenie ochrony ubezpieczeniowej upraw rol-

nych i dostępność producentów rolnych do odszko-

dowań.

W świetle proponowanych przepisów w przy-

padku ustalenia przez rolnika z zakładem ubezpie-

czeń stawki taryfowej dla uprawy położonej w stre-

ﬁedużegozagrożeniaryzykiemwwysokościpowy-

żej 7% lub 9% sumy ubezpieczenia rolnik otrzymał-

by dopłatę do wysokości stawki taryfowej odpowied-

państwa także odszkodowań wypłacanych produ-

centom rolnym z tytułu szkód spowodowanych przez

ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej w rolnic-

twie.

Powyższe jest spowodowane kilkakrotnie wyż-

szą kwotą wypłaconych odszkodowań przez zakłady

ubezpieczeń z tytułu szkód spowodowanych przez

ujemne skutki przezimowania w porównaniu do

państwa).

Aktualnie projekt zmiany ustawy o ubezpiecze-

sokość stawek taryfowych po dokonaniu oceny ryzy-

ka ubezpieczeniowego.

Stawkę tę ustala się w wyso-

kości, która powinna co najmniej zapewnić wykona-

nie wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia

pieczeniowej zakładu ubezpieczeń.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie sprzedaży aktualnej siedziby

Instytutu Pamięci Narodowej

Narodowi Polskiemu, mieszczącej się

w Warszawie przy ul. Towarowej 28 (8632)

23 sierpnia 2012 r. (znak: SPS-023-8632/12) przeka-

zaną pismem z dnia 17 września 2012 r. przez sekre-

tarza do spraw parlamentarnych Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów, zgodnie z udzielonym mi upoważ-

nieniem do udzielenia odpowiedzi, uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

Decyzję o sprzedaży nieruchomości przy ul. To-

warowej 28 w Warszawie podjął zarząd prywatnej

spółki prawa handlowego Ruch SA, której Skarb

Państwa nie jest akcjonariuszem.

Obecnie przedmio-

towa nieruchomość stanowi własność również pry-

watnej spółki prawa handlowego GHN sp. z o.o. (na-

leżącej do grupy Skanska).

Rząd nie ma nie tylko

wpływu na podejmowane przez organa spółek pry-

watnych decyzje odnośnie do sposobu dysponowania

i wykorzystania nieruchomości stanowiących wła-

sność spółek, lecz jakiekolwiek działania w tym za-

kresie mogłyby zostać uznane za naruszenie zasad

państwa prawa.

Dodatkowo należy podkreślić, iż kierownicy jed-

nostek organizacyjnych określonych w art. 60 ustawy

g.n. posiadają daleko idącą autonomię w podejmowa-

niu decyzji odnośnie do zakupu lub najmu nierucho-

mości na własne potrzeby.

Zgodnie z art. 17 ustawy

g.n. państwowe jednostki organizacyjne mają prawo

nabywać na własność lub w użytkowanie wieczyste

Skarbu Państwa (jako jego statio ﬁsci),przyczym

uzyskują do nabytych nieruchomości trwały zarząd

cie nieruchomości przez Instytut Pamięci Narodowej

1412

nie wymaga zgody ministra skarbu państwa, o której

mowa w art. 135 ustawy o ﬁnansachpublicznych.

Instytut Pamięci Narodowej jest jednostką, któ-

ra realizuje w całości swoje wydatki ze środków bu-

dżetu państwa.

Prezes instytutu, uznając, iż poziom

środków zaplanowanych w ustawie budżetowej na

rok 2012 w części budżetowej 13, której jest dyspo-

nentem, nie pozwala na zakup siedziby instytutu,

zwrócił się do ministra ﬁnansów z wnioskiem

o przyznanie środków w wysokości 36 900 tys. zł na

ten cel z rezerwy celowej, poz. 16: Zobowiązania wy-

magalne Skarbu Państwa.

Przedmiotowa rezerwa

zgodnie z tytułem utworzona została z przeznacze-

niem na sﬁnansowaniewymagalnychzobowiązań

Skarbu Państwa wynikających z prawomocnych wy-

roków sądowych i ugód zawartych przed sądem oraz

innych wymagalnych wpłat.

Planowany wydatek na

zakup siedziby nie posiadał charakteru zobowiąza-

nia wymagalnego, zatem brak było możliwości jego

sﬁnansowania z niniejszej rezerwy.

Jednocześnie

w toku rozpatrywania sprawy wskazano na koniecz-

ność poszukania oszczędności w ramach budżetu

dysponenta.

Wskazano również, iż żadna z rezerw

kich potrzeb.

Jako ewentualną możliwość pozyskania środków

na wnioskowany cel wskazano na przepis art. 154

z którym po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej

sów może dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy

celowej.

Obecnie trwają prace nad projektem ustawy bu-

dżetowej na rok 2013.

Minister Finansów, zgodnie

czył do projektu ustawy projekt dochodów i wydat-

ków części budżetowej 13: Instytut Pamięci Narodo-

wej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi

Polskiemu, przekazany przez instytut.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Wojciecha Saługi, posła na Sejm RP,

oraz ustawy o podatku leśnym, przesłaną przy piśmie

-023-8637/12, uprzejmie wyjaśniam.

podatku od nieruchomości są – co do zasady – wła-

ściciele (posiadacze samoistni) nieruchomości lub

obiektów budowlanych oraz użytkownicy wieczyści

gruntów.

W myśl tego przepisu podatnikami są rów-

nież posiadacze nieruchomości lub ich części albo

terytorialnego, zarówno jeśli posiadanie wynika

prawnego, jak i wówczas, gdy jest bezumowne.

Ana-

logiczne zasady opodatkowania obowiązują na pod-

stawie ustawy o podatku leśnym i rolnym, gdzie kwe-

stię tę regulują odpowiednio: art. 2 ust. 1 ustawy

Wynika z powyższego, że obowiązek podatkowy

w podatkach: od nieruchomości, leśnym i rolnym co

do zasady ciąży na właścicielu, nawet wówczas gdy

przedmiot opodatkowania został przekazany w posia-

danie innemu podmiotowi.

Natomiast w przypadku

nieruchomości lub ich części albo obiektów budowla-

nych lub ich części, stanowiących własność Skarbu

guła ta nie ma zastosowania, bowiem obowiązek po-

datkowy przenosi się na posiadacza umownego lub

bezumownego.

Jednocześnie wskazać należy, że w art. 3a

ustawy o podatku rolnym przewiduje się wyłączenie

dla gmin i Skarbu Państwa z opodatkowania tym

podatkiem; wyłączeń takich nie przewidziano nato-

miast w ustawach regulujących opodatkowanie: po-

datkiem od nieruchomości i podatkiem leśnym.

W konsekwencji powyższego Ministerstwo Fi-

nansów stoi na stanowisku, że gmina i Skarb Pań-

stwa są zobowiązane do zapłaty podatku od nieru-

chomości (podatku leśnego) od nieruchomości (la-

sów) stanowiących jej własność: nieprzekazanych

w posiadanie innym podmiotom i niepodlegających

wyłączeniu lub zwolnieniu z opodatkowania na pod-

stawie ustaw regulujących ww. podatki lub na mocy

uchwał rad gmin.

Powyższe stanowisko jest uzasadnione tym, że

w prawie podatkowym nie została wyrażona wprost

zasada, by nie dopuszczać do tożsamości podmiotów

zobowiązania podatkowego: podatnika oraz organu

podatkowego.

W związku z tym możliwa jest np. taka

sytuacja, aby gminny organ podatkowy występujący

jako podmiot prawa publicznego pobierał podatek od

gminy jako podmiotu cywilnoprawnego (właściciela

nieruchomości).

Należy podkreślić, że brak wyłączenia dla gmin

i Skarbu Państwa ma w założeniu skłaniać do prawi-

dłowego gospodarowania mieniem publicznym, a przez

to zapewniać wpływy podatkowe.

1413

Trzeba też wskazać, że Agencja Nieruchomości

Rolnych, która na mocy ustawy z dnia 19 paździer-

Nr 231, poz. 1700, z późn. zm.), wykonuje w imieniu

jej mieniem Skarbu Państwa tworzącym Zasób Wła-

sności Rolnej Skarbu Państwa jest podatnikiem po-

datku rolnego; zatem de facto zakres nieruchomości

objętych wyłączeniem wynikającym z art. 3a ustawy

o podatku rolnym jest marginalny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

Pani Marszałek!

W odpowiedzi na interpelację

pana Wojciecha Saługi posła na Sejm RP w sprawie

ustawy o ochronie zwierząt przekazaną pismem

uprzejmie informuję, że ustawą z dnia 16 września

nach (Dz. U Nr 230, poz. 1373) wprowadzono zmiany

Nr 263, poz. 2008, z późn. zm.), które obowiązują od

Zgodnie ze znowelizowanymi przepisami ustawy

o ochronie zwierząt (art. 11a) rada gminy określa

gram opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz za-

pobiegania bezdomności zwierząt, który obejmuje:

1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca

3) odławianie bezdomnych zwierząt;

rząt w schroniskach dla zwierząt;

rząt;

6) usypianie ślepych miotów;

nienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;

nej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem

obowiązek określić zakres działań dotyczących po-

szukiwania nowych właścicieli dla bezdomnych zwie-

rząt.

Wprawdzie zadania, o których mowa w 11a ust. 2

pkt 3–6, mogą zostać powierzone podmiotom prowa-

dzącym schroniska dla zwierząt, ale nie wyklucza to

jednoczesnego prowadzenia tych działań przez gminę

lub podległe gminie jednostki.

Ponadto gmina spra-

wuje nadzór nad realizacją ﬁnansowanegoprzeznią

programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz

zapobieganiu bezdomności zwierząt, który obejmuje

również poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych

zwierząt.

Podmiotem prowadzącym schronisko jest

często gmina lub jednostka jej podległa, których nie

dotyczy określony w art. 10a ust. 1 pkt 3 zakaz wpro-

wadzania zwierząt do obrotu.

W związku z powyższym zmiana przepisów usta-

wy polegająca na umożliwieniu gminom wprowadza-

lub hodowli nie jest konieczna.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

o gospodarce nieruchomościami (8641)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

-8641/12, przekazujące interpelację pana posła

Wojciecha Saługi w sprawie zwrotu wywłaszczo-

nych nieruchomości uprzejmie przedstawiam sta-

nowisko w tej sprawie.

rządku prawnego z dniem 22 października 2007 r.

Nr 173, poz. 1218).

Ustawodawca doprecyzował tym

samym w ustawie o gospodarce nieruchomościami

zasadę wyłączenia prezydenta miasta z orzekania

w sprawach zwrotu wywłaszczonych nieruchomo-

powiat.

Uzasadnieniem wprowadzenia ww. rozwiązania

było usunięcie wątpliwości, które pojawiły się w związ-

1414

ku z ustaleniem organu właściwego do rozstrzygania

w sprawach zwrotu wywłaszczonych nieruchomości

oraz rozliczeń z tytułu zwrotu wywłaszczonych nie-

ruchomości, w przypadku gdy stroną postępowania

jest prezydent miasta na prawach powiatu, który jed-

nocześnie sprawuje funkcję starosty.

Należy bowiem

podkreślić, że jeszcze przed inicjatywą ustawodawcy

Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 19 maja

2003 r. uchwałę (sygn.

OPS 1/2003), w której stwier-

dził, że prezydent miasta jako organ wykonawczy

miasta reprezentujący gminę na zewnątrz oraz jako

pracownik miasta sprawujący funkcję starosty pod-

postępowania administracyjnego, co w konsekwencji

wyłącza możliwość upoważnienia do załatwienia

sprawy dotyczącej zwrotu wywłaszczonej nierucho-

mości jego zastępców oraz pozostałych pracowników

urzędu miasta.

Należy podkreślić, że pogląd zaprezentowany

w przywołanej uchwale Naczelnego Sądu Admini-

stracyjnego i przyjęty przez ustawodawcę w art. 142

ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrwa-

lił się w orzecznictwie sądów administracyjnych

(patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 119/2011,

a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyj-

nych w Lublinie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt

II SA/Lu 784/2011, czy też w Gdańsku z dnia 22 kwiet-

nia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 867/2008).

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w War-

I OSK 348/08, wyraził pogląd, iż wprowadzony z dniem

22 października 2007 r. przepis art. 142 ust. 2 ustawy

ność powołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Ad-

ministracyjnego z 2003 r.

Nowelizacja art. 142 usta-

wy o gospodarce nieruchomościami zdaniem sądu

zaznaczyła wyraźnie, iż stanowisko, że nie można

być sędzią we własnej sprawie, jest słuszne i że na

podstawie przepisów Kodeksu postepowania admini-

stracyjnego organ reprezentujący właściciela jest wy-

łączony od udziału w sprawie.

W innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Admini-

stracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyj-

nych, powołując się na tezę przyjętą w uchwale sied-

miu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego,

wywiedziono kolejny istotny argument potwierdza-

jący słuszność przyjętego rozwiązania legislacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt OSK I 1286/

08, zajął stanowisko w kwestii gwarancji czynnego

udziału strony w postępowaniu administracyjnym

wynikającej z przepisów Kodeksu postępowania ad-

ministracyjnego.

Sąd wyraził pogląd, że: „Prawo do

wniesienia skargi nie może być wyłączone tylko dla-

tego, że tam, gdzie nie wyodrębniono struktur powia-

towych, prezydent miasta jako organ gminy wykonu-

je jednocześnie zadania starosty.

Skoro miasto na

prawach powiatu obowiązane jest do wypłaty odszko-

dowania za nieruchomość przejętą na własność tego

miasta pod drogę, to nie może być pozbawione tego

prawa w sprawie sporu o to odszkodowanie tylko dla-

tego, że prezydent miasta, który jako równocześnie

starosta powinien wyłączyć się od wydania decyzji

w tym przedmiocie w I instancji na podstawie art. 24

§ 1 pkt 1 i 4 K.p.a., decyzję tę wydał”.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Łodzi w postanowieniu z dnia 7 października 2008 r.,

sygn.

II SA/Łd 717/08, stwierdził, iż: „powierzenie

organowi jednostki samorządu terytorialnego wła-

ściwości do orzekania w sprawie indywidualnej – w for-

mie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy

nastąpiło to na mocy ustawy czy też w drodze poro-

zumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę

jednostkę jej interesu prawnego.

(…)

W takiej sytu -

acji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w po-

stępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest

również podmiotem uprawnionym do zaskarżania

decyzji administracyjnych do sądu administracyjne-

go ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem

do sądu powszechnego”.

Włączenie zatem organów samorządowych do sys-

temu organów administracji publicznej prowadzą-

cych postępowanie w konkretnej sprawie znacznie

ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jed-

nostek jako osób prawnych.

W zakresie, w jakim or-

gan jednostki samorządu terytorialnego wykonuje

funkcję organu administracji publicznej, nie jest on

(ani też żaden z pozostałych organów danej jednost-

ki) uprawniony do reprezentowania jej interesu praw-

nego rozumianego jako interes osoby prawnej.

Tym-

czasem jednostki samorządu terytorialnego jako

osoby prawne, wykonując powierzone im zadania,

korzystają z samodzielności podlegającej ochronie

sądowej wyrażonej w art. 165 Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Zatem przepisy ustawy o gospodar-

ce nieruchomościami gwarantujące jednostce samo-

rządu terytorialnego możliwość dochodzenia swoich

praw na drodze sądowej mają silne ratio legis wyni-

kające z norm konstytucyjnych.

Reasumując, w mojej opinii zasadne jest utrzyma-

nie obecnego brzmienia zapisów art. 142 ust. 2 usta-

wy o gospodarce nieruchomościami.

Zasada wyłącze-

nia organu wyrażona w tym przepisie jest bowiem

utrwalona linią orzeczniczą sądów administracyj-

nych.

Równocześnie gwarantuje gminie – miastu na

prawach powiatu możliwość czynnego udziału w po-

stępowaniu przed sądami administracyjnymi w spra-

wach zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, w któ-

rych gmina lub powiat jest właścicielem nieruchomo-

ści (stroną) i może bronić swoich praw majątkowych

przed sądem.

To z kolei stanowi wypełnienie norm

określonych przepisami ustawy zasadniczej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

1415

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie luki podatkowej w podatku

w związku z nią poniesionych (8642)

SP-023-8642/12, przy którym przesłana została in-

terpelacja pana posła Tomasza Makowskiego oraz

ku z nią poniesionych, uprzejmie informuję.

Jedną z podstawowych zasad w podatku od to-

warów i usług jest zasada obciążenia tym podatkiem

ostatecznego konsumenta.

Z zasady tej wynika pra-

wo odliczenia tego podatku, który został naliczony

we wcześniejszej fazie obrotu przez podatnika bio-

rącego udział w redystrybucji towaru bądź usługi.

Podstawą do realizacji tego prawa jest między inny-

mi faktura VAT wystawiana przez sprzedającego.

Taka konstrukcja odliczenia podatku od towarów

i usług, która opiera się na dokumencie wystawio-

nym przez jednego podatnika podatku drugiemu

podatnikowi, z jednej strony cechuje się stosunkową

prostotą, z drugiej jednak strony może być przed-

miotem nadużyć.

Zwalczanie nieprawidłowości w podatku od towa-

rów i usług, a w szczególności reagowanie na naduży-

cia w ciągle powstających nowych obszarach obrotu

towarami lub usługami, jest jednym z podstawowych

celów administracji podatkowej.

Narzędziami w walce z nieuczciwymi podatnika-

mi są prowadzone przez właściwe organy kontrole

podatkowe i kontrole skarbowe, jak również czynno-

ści podejmowane przez inne organy administracji

państwowej, takie jak Policja, ABW, prokuratura.

W większości przypadków działania te przyno-

szą wymierny skutek dla budżetu państwa w posta-

ci przeciwdziałania utracie dochodów z tytułu po-

datku od towarów i usług.

Powstają jednak takie

obszary aktywności gospodarczej podmiotów (zor-

ganizowanych grup podmiotów), gdzie skala lub ro-

dzaj nieprawidłowości powoduje, że opisane wyżej

instrumenty kontroli nie są wystarczające.

W takiej

sytuacji sięga się do wyjątkowych rozwiązań odstę-

pujących od zasady przewidzianej w ww. przepisach

ustawy VAT.

Przykładem takiej legislacyjnej inter-

wencji jest opisany przez panów posłów mechanizm

odwrotnego obciążenia podatkiem VAT w przypad-

ku obrotu złomem.

Mechanizm odwrotnego obciążenia w obrocie zło-

mem został wprowadzony do ustawy z dnia 11 marca

Nr 117, poz. 1054) z dniem 1 kwietnia 2011 r. ustawą

wprowadzonych tą ustawą przesunięcie obowiązku

rozliczenia podatku VAT ze sprzedawcy na nabywcę,

kami, o których mowa w art. 15, ma zastosowanie

w obrocie złomem.

Przyjęcie proponowanych rozwiązań w zakresie roz-

liczeń podatku VAT w obrocie złomem było realizacją

postulatów organów kontrolnych, jak również przed-

stawicieli podmiotów gospodarczych wskazujących na

występowanie patologii w tym obszarze skutkujących

uszczupleniami w dochodach budżetu państwa oraz

zakłócających konkurencję gospodarczą.

Wprowadze-

nie nowego rozwiązania spowodowane było sygnalizo-

waną i identyﬁkowalnąskaląnadużyćpodatkowych

obserwowanych w handlu odpadami przetwarzalnymi

(złomem), polegających przede wszystkim na ﬁkcyjnym

obrocie tymi towarami i wykorzystywaniu mechani-

zmu rozliczania podatku VAT do wyłudzania kwot po-

datku z budżetu państwa.

Z dniem 1 lipca 2011 r. w wyniku zmian wprowa-

sadach ewidencji i identyﬁkacjipodatnikówipłatni-

Nr 134, poz. 780) został wprowadzony do ustawy

o VAT załącznik nr 11 zawierający wykaz towarów

objętych odwrotnym opodatkowaniem.

Celem tej zmiany było rozszerzenie stosowania

mechanizmu odwrotnego obciążenia na obrót odpa-

dami, których odzysk i przetwarzanie stwarzało – co

było sygnalizowane przez organizacje przedstawiciel-

skie przedsiębiorców działających w szeroko deﬁnio-

wanej branży złomu – ryzyko wystąpienia nadużyć

podatkowych (np. zużyte akumulatory elektryczne,

oraz usunięcie wątpliwości interpretacyjnych, jakie

pojawiły się na gruncie poprzednich przepisów w związ-

ku z brakiem ustawowej deﬁnicjizłomu.

Odnosząc się do uwagi panów posłów, że Polska

późno wprowadziła mechanizm odwrotnego obciąże-

nia ww. towarami, uprzejmie informuję, że nie każdy

sygnał o nieprawidłowościach w określonym obsza-

rze powoduje, że podejmowane są działania legisla-

cyjne mające na celu wprowadzanie określonych me-

chanizmów przeciwdziałających tym nieprawidłowo-

ściom.

W pierwszej kolejności tego rodzaju zgłoszenia

są analizowane i wykorzystywane w kontrolach po-

datkowych i skarbowych.

Jeśli za pomocą aparatu

kontrolnego nie można w sposób skuteczny przeciw-

działać określonym nadużyciom, wówczas rozważane

są rozwiązania legislacyjne.

Należy zwrócić uwagę,

że takie rozwiązania muszą być podejmowane z dużą

ostrożnością, gdyż prowadzą np. w zakresie zastoso-

wania mechanizmu reverse charge do rozwiązań wy-

jątkowych, które w sposób znaczący różnicują sytu-

ację prawnopodatkową podatników.

Często również

wprowadzając tego rodzaju rozwiązanie w jednym

1416

obszarze, należy liczyć się, że podmioty w nim dzia-

łające mogą przenieść swoje nieprawidłowe praktyki

do innego obszaru, być może objętego mniejszym

nadzorem kontrolnym.

Należy również zwrócić uwa-

gę, że podobne jak w Polsce przepisy dotyczące sto-

sowania mechanizmu reverse charge dla złomu

wprowadziły Niemcy w dniu 1 stycznia 2011 r.

Propozycja zmian ustawy o VAT przewidująca

ustanowienie zasady samonaliczenia podatku od to-

warów i usług w obrocie złomem została przedstawio-

na w projekcie z dnia 2 lipca 2009 r. ustawy o zmianie

porcie drogowym oraz ustawy o zmianie ustawy

projekt ten zawierał obszerny zakres zmian w róż-

nych aspektach objętych podatkiem od towarów

i usług.

Mając na uwadze usprawnienie prac nad tym

projektem, komitet Rady Ministrów na posiedzeniu

niu ww. projektu na dwa odrębne projekty ustaw:

1) projekt zawierający zmiany dotyczące zastoso-

wania nowej klasyﬁkacji PKWiU 2008 w ustawie

pilne procedowanie tej części zmian),

2) projekt nowelizacji ustawy o podatku od towa-

rów i usług zawierający pozostałe zmiany.

Należy podkreślić, że wydłużenie prac nad pro-

jektem nowelizacji ustawy o podatku od towarów

i usług w pozostałym zakresie (zawierającym m.in.

nowe rozwiązania w obrocie złomem) nie było zwią-

zane z proponowanymi przez resort ﬁnansówregu-

lacjami w obrocie złomem, których zresztą istota

i treść nie były kwestionowane w trakcie uzgodnień

zewnętrznych.

Przyjęcie i wejście w życie nowych

regulacji w zakresie obrotu złomem, z uwagi na

fakt, że stanowiły one, jak wskazano wyżej, część

planowanych zmian dotyczących różnych aspektów

podatku od towarów i usług, uzależnione było od

zakończenia procedur uzgodnieniowych do tych po-

zostałych zmian (w szczególności w zakresie prze-

jęcia przez Główny Urząd Miar części obowiązków

związanych z kasami rejestrującymi), a także wy-

nikało z konieczności dokonania w ww. projekcie

stosownych aktualizacji uwzględniających zmiany

w prawie unijnym.

Natomiast w sprawie oszacowania wysokości luki

podatkowej w latach poprzednich, jak i przyszłych

uprzejmie informuję panów posłów, że w polskim sys-

temie podatkowym pojęcie „luki podatkowej” nie zo-

stało zdeﬁniowane.

Termin „luka podatkowa” po-

wstał i funkcjonuje m.in. na potrzeby organizacji

międzynarodowych (tj. OECD, IMF itp.).

Metodolo-

gia wyliczania tego rodzaju wskaźników jest wyni-

kiem prowadzonych przez te organizacje raportów,

badań i analiz porównawczych.

Należy także zauważyć, że informacje z omawia-

nego zakresu głównie ze względu na trudności w do-

stępie do tego rodzaju danych podatkowych mogą

mieć charakter subiektywny.

Powołane przez panów

posłów powody powstawania luki podatkowej, takie

jak wyłudzenia, unikanie płacenia, pomyłki, ban-

kructwa itd., nie stanowią sztywnych danych obję-

tych zakresem sprawozdawczości podatkowej.

Dlatego też oszacowanie skutków ﬁnansowych

luki podatkowej wymaga złożonej analizy, która obej-

mowałaby swoim zasięgiem nie tylko zagadnienia

podatkowe, ale również zagadnienia z obszaru in-

nych nadużyć ﬁnansowych.

W Ministerstwie Finansów wykorzystuje się ana-

lizy dotyczące szarej strefy, w tym m.in. sporządzane

przez Główny Urząd Statystyczny, oraz dane będące

bezpośrednio w gestii resortu, takie jak dane doty-

czące kwot zaległości podatkowych oraz kwot podat-

ku, które podlegają egzekucji podatkowej.

Każde z do-

stępnych rozwiązań zmierzających do ograniczenia

luki podatkowej jest przez resort ﬁnansówanalizo-

wane, w tym również inicjatywy podejmowane w ra-

mach prac w Komisji Europejskiej czy Radzie Unii

Europejskiej.

Jak już zaznaczono, ewentualne wdro-

żenie jakiegokolwiek rozwiązania zmierzającego do

ewentualnego zmniejszenia luki podatkowej musi być

poprzedzone dogłębną analizą korzyści i strat zarów-

dla przedsiębiorców.

kwestii zmniejszenia wpływów za I półrocze 2012 r.

od założonych w budżecie, uprzejmie informuję, że

w harmonogramie dochodów budżetu państwa w 2012 r.

dochody z tytułu podatku VAT w okresie styczeń–

–czerwiec 2012 r. zostały ujęte w kwocie 63 160 mln zł.

Wykonanie w tym okresie wyniosło 60 436 zł.

Zatem

wpływy budżetowe okazały się mniejsze od prognozy

o 2724 mln zł.

Nie stwierdzono w dotychczasowych

analizach, aby mniejsze od prognozy wykonanie do-

chodów z podatku od towarów i usług związane było

w tym okresie ze zwiększeniem luki podatkowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie planu ﬁnansowego

dla mazowieckiego NFZ w 2013 r.

(8643)

Piotra Zgorzelskiego z dnia 30 sierpnia 2012 r., która

została przesłana przy piśmie Marszałka Sejmu Rze-

1417

czypospolitej Polskiej z dnia 12 września 2012 r.

(znak: SPS-023-8643/12), w sprawie planu ﬁnanso-

wego dla mazowieckiego NFZ w 2013 r., uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących informacji.

przedstawiał swoje stanowisko odnośnie do kwestii

algorytmu podziału środków na świadczenia opieki

w tym dwukrotnie pisma w tej sprawie były kierowa-

ne do marszałka województwa mazowieckiego.

Kopie

w sprawie potrzeby zmian w ustawie

Kodeks karny w związku z tzw. porwaniami

rodzicielskimi (8646)

12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Celem proponowanej w interpelacji regulacji ma

być ochrona podstawowego prawa dzieci i rodziców

do wzajemnych relacji oraz skuteczna egzekucja orze-

czeń sądów cywilnych.

W związku z powyższym

przyznać należy, że opisane w interpelacji sytuacje

muszą być ocenione jako niewątpliwie społecznie na-

ganne zachowania.

Kontakty z obojgiem rodziców są

bowiem bardzo istotnym elementem w rozwoju dziec-

ka.

Zaburzenie takich kontaktów, nieraz połączone

z wykształcaniem u dziecka postaw lęku czy niechę-

ci wobec drugiego rodzica, wpływa zdecydowanie

niekorzystnie nie tylko na rozwój psychiczny młode-

go człowieka, lecz także na jego socjalizację i przy-

swajanie prawidłowych ról społecznych.

Ponieważ jednak kwestie nadużyć w zakresie wy-

konywania władzy rodzicielskiej oraz utrudniania

leżą do sfery prawa rodzinnego i opiekuńczego, nie-

prawidłowości w tym zakresie wymagają przede

wszystkim interwencji sądu opiekuńczego.

Rodzice, których prawa do sprawowania władzy

rodzicielskiej lub utrzymywania kontaktów z mało-

letnim zostały naruszone, mają zagwarantowaną moż-

liwość ich dochodzenia poprzez egzekucję roszczeń

wynikających z orzeczeń sądów opiekuńczych w opar-

ciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego oraz

W zakresie powyższych regulacji wskazać m.in.

należy na stosunkowo niedawną nowelizację Kodek-

su postępowania cywilnego dokonaną ustawą z dnia

wania cywilnego (Dz. U. Nr 144, poz. 854), która we-

szła w życie w dniu 13 sierpnia 2011 r., przyznającą

sądowi opiekuńczemu dodatkowe uprawnienia, które

mogą zostać wykorzystane w celu zapewnienia wy-

konywania kontaktów rodziców z dzieckiem.

Sąd

opiekuńczy mianowicie, gdy orzeka o kontaktach

z dzieckiem, ma możliwość zagrożenia nakazaniem

zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej, jeżeli nastąpi

uzasadniona obawa naruszenia obowiązków wynika-

jących z postanowienia o tych kontaktach (art. 582

1

§ 3 K.p.c.).

Przy czym nie musi nastąpić naruszenie

wskazanych w postanowieniu obowiązków, a jedynie *

)

1418

uzasadniona obawa ich naruszenia.

W takiej sytuacji

sąd już w postępowaniu rozpoznawczym przeprowa-

dza pierwszy etap postępowania wykonawczego, któ-

ry właśnie będzie polegał na zagrożeniu nakazaniem

zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej.

Zgodnie bowiem

z art. 598

15

§ 1 K.p.c.: „Jeżeli osoba, pod której pieczą

czy, uwzględniając sytuację majątkową tej osoby, za-

grozi jej nakazaniem zapłaty na rzecz osoby upraw-

nionej do kontaktu z dzieckiem oznaczonej sumy

Drugi etap postępowania w powyższym zakresie

polegał będzie na nałożeniu obowiązku zapłaty tej

sumy na podstawie art. 598

16

§ 1 K.p.c, który stanowi,

że: „Jeżeli osoba, której sąd opiekuńczy zagroził na-

kazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej, nie

lając jej wysokość stosownie do liczby naruszeń”.

W przypadku natomiast utrudniania lub unie-

możliwiania kontaktów możliwe jest pozbawienie

władzy rodzicielskiej (art. 111 K.r.o.).

W orzecznic-

twie Sądu Najwyższego wyrażono stanowisko, że za

nadużycie władzy rodzicielskiej i rażące zaniedbywa-

nie wynikających z niej obowiązków w rozumieniu

art. 111 § 1 K.r.o. może być uznane celowe izolowanie

dziecka i jego psychiczne sobie podporządkowanie

(postanowienie z dnia 1 października 1998 r., I CKN

834/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 72).

Ponadto Sąd Naj-

wyższy, wskazując na związek pomiędzy władzą ro-

dzicielską a kontaktami osobistymi rodziców z dziec-

kiem, stwierdził, że uniemożliwienie utrzymania

właściwego kontaktu osobistego pomiędzy rodzicem

a dzieckiem narusza w zasadzie interes małoletniego

i może stanowić przyczynę uzasadniającą zmianę

prawomocnego postanowienia regulującego wykony-

wanie władzy rodzicielskiej (postanowienie z dnia

30 sierpnia 1977 r., III CRN 204/77, niepubl.).

Ważną kwestią wymagającą podkreślenia jest po-

nadto okoliczność, że w zgodzie z zasadą wynikającą

z przepisu art 93 § 1 K.r.o. (który stanowi, że władza

rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom) oraz z art. 97

§ 1 K.r.o. (zgodnie z którym, jeżeli władza rodziciel-

staje przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie zawar-

te w art. 211 Kodeksu karnego.

Powyższy artykuł penalizuje jako przestępstwo

uprowadzenie lub zatrzymanie, wbrew woli osoby

opinią doktryny prawa karnego dobrem chronionym

w przepisie art. 211 K.k. jest instytucja opieki i nad-

zoru.

Sprawca czynu przewidzianego w art. 211 K.k.

popełnia przestępstwo, gdyż działa wbrew woli upraw-

nionego opiekuna.

Ocena zatem zachowań opisanych w interpelacji

w kontekście objęcia ich zakresem kryminalizacji

musi być ściśle związana z instytucjami prawa cywil-

nego i rodzinnego.

Prawo karne stanowi bowiem ele-

ment całego systemu prawa, zaś system, o ile ma być

logiczny i efektywny, musi być spójny.

Stosowanie

zatem instrumentów prawa karnego, które trakto-

wane jest w każdym wypadku jako ultima ratio, po-

winno być nacechowane szczególną ostrożnością

zwłaszcza w sferze tak istotnej, osobistej i skompli-

kowanej, jak stosunki rodzinne.

Podkreślić przy tym

należy, że wszystkie rozstrzygnięcia sądów opiekuń-

czych dotyczące władzy rodzicielskiej przede wszyst-

kim muszą uwzględniać dobro dziecka, natomiast

prawo karne nie jest narzędziem kształtowania sto-

sunków rodzinnych, lecz jedynie narzędziem represji,

znacznie bardziej rygorystycznym i dotkliwym.

Nie może też ujść uwadze, że prawo karne nie

może kierować się interesem osoby trzeciej w sytu-

acji, gdy zgodnie z zasadą legalizmu skodyﬁkowaną

w art. 10 Kodeksu postępowania karnego w spra-

wach o czyn ścigany z urzędu (dotyczy to również

spraw o przestępstwa ścigane na wniosek uprawnio-

nego podmiotu, które z chwilą złożenia wniosku to-

czą się z urzędu – art. 12 § 1 K.p.k.) każdy organ

powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany

w razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popeł-

nienia przestępstwa do wszczęcia i przeprowadzenia

postępowania przygotowawczego.

Zatem opisane w in-

terpelacji zachowanie stanowiłoby przestępstwo rów-

nież wówczas, gdyby ściganie karne rodzica wywar-

ło jednoznacznie negatywny wpływ na dziecko i jego

dobro, bowiem dobro osoby trzeciej nie stanowi prze-

słanki pozwalającej na zaniechanie ścigania.

Mając na uwadze powyższe, uzasadniony wydaje

się zatem wniosek, że w chwili obecnej prawo rodzin-

ne i prawo cywilne zawierają instrumenty pozwalają-

ce na skuteczną i elastyczną reakcję władz państwa

w sytuacjach opisanych w interpelacji.

W tym szcze-

gólnego znaczenia mogą nabrać regulacje opisane po-

Dopiero ocena efektywności stosowania stosun-

kowo niedawno uchwalonych przez Sejm unormowań

i ich wpływu na spadek liczby opisanych wyżej nega-

tywnych zjawisk społecznych może skutkować pod-

jęciem decyzji w zakresie ewentualnych prac legisla-

cyjnych.

W odpowiedzi natomiast na pytanie zawarte w punk-

cie pierwszym interpelacji wskazać należy, że podejmo-

wanie działań polegających na udzieleniu pomocy w po-

szukiwaniach dzieci zaginionych w związku z tzw. po-

rwaniami rodzicielskimi pozostaje poza kompetencjami

ministra sprawiedliwości.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

1419

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie rozbicia legalnego zgromadzenia

publicznego przez funkcjonariuszy Policji

na Przystanku Woodstock (8647)

12) przekazujące interpelację posła na Sejm RP pana

Adama Kwiatkowskiego w sprawie rozbicia legalnego

licji na Przystanku Woodstock uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

z dyżurnym poinformowali uczestników pikiety o ko-

nieczności udania się na komisariat Policji celem wy-

jaśnienia zaistniałych okoliczności zdarzenia.

Inter-

weniujący funkcjonariusze wyjaśnili, że dalsze pozo-

stawanie na miejscu osób będących w posiadaniu

plakatu zagraża eskalacją negatywnych zachowań ze

glądów w takiej formie.

Podkreślenia wymaga także

towały treść plakatu.

– baneru.

Należy bowiem wyjaśnić, że funkcjona-

riusze Policji zobowiązani są do prowadzenia czyn-

ności wyjaśniających w trybie określonym przepisa-

mi Kodeksu postępowania w sprawach o wykrocze-

nia.

Z kolei kwestia oceny popełnienia wykroczenia

przestanie prezentowania plakatu budzącego wyraź-

ne zastrzeżenia odnoszące się do prezentowanej tre-

zebranych podczas pikiety.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 września 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie zmian we wspólnej polityce

zagranicznej i bezpieczeństwa UE (8649)

lacją pana Maksa Kraczkowskiego, posła na Sejm RP,

uprzejmie informuję, że wspólna polityka zagranicz-

na i bezpieczeństwa (WPZiB) jest stałym elementem

debaty w Unii Europejskiej.

Dyskusja nt. efektywno-

ści działań Unii, aspektów instytucjonalnych oraz

procesu decyzyjnego toczyła się od momentu powsta-

nia WPZiB w traktacie z Maastricht.

W ramach dyskusji nt. przyszłości UE można wy-

odrębnić generalnie dwie osie:

1.

Jak naprawić mechanizmy działania UE, aby

jej gospodarka stała się bardziej konkurencyjna?

2.

Co należy uczynić, aby w obliczu rosnącej, rów-

nież praktycznie, potęgi mocarstw wschodzących,

UE pozostała znaczącym aktorem na scenie między-

narodowej?

Słowa ministra R. Sikorskiego nt.

WPZiB UE

wpisują się w dyskusję na temat roli Unii w świecie.

WPZiB należy do tych obszarów w UE, które nie są

„uwspólnotowione”.

Europa, aby pozostać istotnym

aktorem na arenie międzynarodowej, musi mówić

jednym głosem.

Kształtowanie wspólnej polityki za-

granicznej przez UE będzie możliwe, gdy głosowanie

będzie miało charakter większościowy.

W przeciw-

nym wypadku UE będzie blokowana przez partyku-

larne interesy jednego lub kilku państw członkow-

skich.

Osiągnięcie konsensusu staje się trudniejsze

w coraz większej Unii Europejskiej.

Jest jeszcze za wcześnie na precyzowanie, w ja-

kich dziedzinach WPZiB powinniśmy wprowadzić

podejmowanie decyzji większością kwaliﬁkowaną.

Intencją Pana Ministra było zapoczątkowanie debaty

oraz wspólne określenie obszarów, w których taka

większość powinna obowiązywać.

W swoim wystą-

pieniu zachęcał on słuchaczy, aby w dłuższej perspek-

1420

tywie zastanowić się nad takimi dziedzinami.

Nie

szary.

W kwestii wzmocnienia wspólnej reprezentacji

UE w organizacjach międzynarodowych pragnę za-

znaczyć, że celem debaty na ten temat jest stworzenie

takich rozwiązań, aby Unia mogła częściej mówić

jednym głosem na arenie międzynarodowej.

Możemy

wyróżnić kilka sposobów osiągnięcia tego celu, po-

czynając od większej wewnętrznej koordynacji na

forum danej organizacji międzynarodowej, a kończąc

na umożliwieniu Unii w niej członkostwa.

Minister

spraw zagranicznych w swoim przemówieniu nie

wspominał natomiast o możliwości zastąpienia przed-

stawicielstw państw członkowskich przez przedsta-

wicielstwo UE.

Odpowiedź na pytanie odnośnie do

zastąpienia przedstawicielstw państw członkowskich

przez przedstawicielstwo UE byłaby bardzo trudna

ze względu na konieczność wypracowania całościo-

wego podejścia w tej kwestii.

Należy zwrócić uwagę

na ograniczenia polityczne oraz prawne w przypadku

każdej z organizacji, w której zastąpienie reprezen-

tacji indywidualnej przez wspólne przedstawicielstwo

UE miałoby nastąpić.

Jest to kwestia, którą MSZ

będzie analizować.

Pragnę zwrócić też uwagę, iż te-

mat wspólnej reprezentacji państw UE w organiza-

cjach międzynarodowych został poruszony w rapor-

cie końcowym Grupy Reﬂeksyjnej nt.

Przyszłości

Europy, który został przyjęty przez 11 ministrów

spraw zagranicznych podczas spotkania w Warsza-

wie w dniu 17 września 2012 r.

Tym samym przestał

być propozycją tylko ministra spraw zagranicznych

RP, a stał się jednym z problemów w szerszej dysku-

sji nt. przyszłości Unii.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Piotr Seraﬁn

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie podwyżki stawki podatku VAT

na żywność (8650)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do prze-

SPS-023-8650/12, interpelacji pana posła Maksa

Kraczkowskiego w sprawie opodatkowania od dnia

1 stycznia 2013 r. gotowych posiłków i dań podat-

kiem od towarów i usług, uprzejmie informuję.

Zgodnie z art. 41 ust. 2a w związku z poz. 28 za-

łącznika nr 10 do ustawy z dnia 11 marca 2011 r.

Nr 177, poz. 1054) obecnie gotowe posiłki i dania,

z wyłączeniem produktów o zawartości alkoholu po-

wyżej 1,2% (PKWiU ex 10.85.1), podlegają opodatko-

waniu 5-procentową stawką.

ustaw mającym charakter dostosowujący przepisy

prawa Unii Europejskiej kierowanym pod obrady

Rady Ministrów nie przewiduje się zmian w przed-

miotowym zakresie.

W związku z powyższym w 2013 r. nadal ww. to-

wary będą opodatkowane stawką w wysokości 5%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie ukrycia przez prezesa

Rady Ministrów faktu i okoliczności powołania

Agencji Bezpieczeństwa Państwowego (8652)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

nr 8652, której poseł Tomasz Kaczmarek nadał dow-

cipny tytuł: „w sprawie ukrycia przez prezesa Rady

Bezpieczeństwa Państwowego (sic!)”, pragnę roz-

wiać obawy pana posła Tomasza Kaczmarka o stan

jego wiedzy na temat instytucji działających w ob-

szarze służb specjalnych.

W związku z powyższym

przesyłam w załączeniu kopię mojego pisma*

)

z dn.

4.09.2012 r. do Pani Marszałek, w którym poinfor-

mowałem, że zamieszczony w drugim akapicie odpo-

wiedzi na interpelację posłów Beaty Szydło, Adama

Hofmana i Przemysława Wiplera w sprawie ﬁrmy

Amber Gold sp. z o.o. zwrot: Agencja Bezpieczeństwa

Publicznego powinien brzmieć: Agencja Bezpieczeń-

stwa Wewnętrznego.

W powyższej wymianie korespondencji dziwi fakt,

że składający interpelację poselską w sprawie (spro-

stowanej notabene dzień wcześniej) ewidentnej po-

myłki pisarskiej pan poseł Tomasz Kaczmarek sam

*

)

1421

popełnia podobny błąd, używając w tytule zwrotu:

Agencja Bezpieczeństwa Państwowego, a w tekście

interpelacji zwrotu: Agencja Bezpieczeństwa Publicz-

nego.

Wątpliwości budzi także datowanie przez pana

posła interpelacji na dzień 5 sierpnia 2012 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 września 2012 r.

w sprawie inwestycji budowy wiaduktów

nad linią kolejową E65 Warszawa – Gdynia

w Płudach i w Choszczówce (8653)

lacją pana posła Marcina Kierwińskiego, nr SPS-

-023-8653/12, z dnia 12 września 2012 r. dotyczącą

– Gdynia w miejscowościach Płudy i Choszczówka

przedkładam poniższą informację.

Z informacji pozyskanych od zarządcy infrastruk-

tury kolejowej – PKP Polskie Linie Kolejowe SA wy-

nika, iż wiadukty drogowe będące przedmiotem inter-

pelacji zostały oddane do użytkowania wraz z infra-

strukturą towarzyszącą w dniu 12 września 2012 r.

Przekazania dokonano na podstawie poniższych

decyzji wojewódzkiego inspektora nadzoru budow-

lanego:

1) decyzja nr 1409-2012 z dnia 11 września 2012 r.,

pozwolenie na użytkowanie wiaduktu w km 16,955

linii kolejowej nr 009 – Warszawa-Płudy;

2) decyzja nr 1410-2012 z dnia 11 września 2012 r.,

nii kolejowej nr 009 – Chotomów;

3) decyzja nr 1408-2012 z dnia 11 września 2012 r.,

linii kolejowej nr 009 – Warszawa-Choszczówka.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

w sprawie ustalania wysokości rat dotacji

dla przedszkoli (8710)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani posłanki Marzeny Machałek (SPS-

-023-8710/12) w sprawie ustalania wysokości rat do-

tacji, jak należy wnioskować z treści ostatniego py-

tania interpelacji, dla przedszkoli niepublicznych,

uprzejmie wyjaśniam.

Zadania jednostek samorządu terytorialnego

Zgodnie z art. 90 ust. 2b powyższej ustawy dotacje

dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każ-

nych w budżecie danej gminy wydatków bieżących

Ww.

przepis, jako podstawę obliczenia dotacji na-

leżnej niepublicznym przedszkolom, wskazuje kwotę

ustaloną, a zatem zaplanowaną, jako ogół wydatków

ponoszonych na utrzymanie jednego wychowanka

w przedszkolu publicznym.

Jej wysokość nie może być zmienna i podlegać we-

ryﬁkacjompoprzezkorygowanienp.owysokośćdo-

chodów uzyskiwanych na pokrycie wydatku.

Organ stanowiący jednostki samorządu teryto-

rialnego, ustalając podstawę obliczenia dotacji, wi-

nien jednoznacznie określić wysokość dotacji przypa-

dającej na jednego ucznia.

Jednocześnie w przypadku zmniejszenia lub zwięk-

szenia – uchwałą organu stanowiącego – w trakcie

roku ustalonych w budżecie gminy kwot wydatków

bieżących przewidzianych na jednego ucznia w przed-

szkolach publicznych prowadzonych przez gminę,

odpowiedniej zmianie powinna ulec również podsta-

wa ustalenia wysokości dotacji dla przedszkoli nie-

publicznych.

Reasumując, ustalone stawki dotacji powinny być

aktualizowane w momencie dokonywania przez rady

gmin, w trakcie roku budżetowego, zmian w planie

wydatków bieżących przedszkola publicznego (zgod-

1422

nie z informacją NIK o wynikach kontroli ﬁnanso-

wania niepublicznych przedszkoli przez gminy woje-

wództwa pomorskiego z dnia 31 lipca 2012 r.).

Wysokość miesięczna tych „rat” powinna wyni-

kać z jednoznacznie określonej, zgodnie z przepisa-

mi art. 90 ww. ustawy o systemie oświaty, przez

organ stanowiący wysokości dotacji przypadającej

na jednego wychowanka i rzeczywistej liczby wycho-

wanków w niepublicznym przedszkolu otrzymują-

cym dotację.

Omawiane dotacje powinny być przekazywane

go miesiąca na rachunek bankowy przedszkola.

Dodatkowo wyjaśniam, że uchwały rady gminy

rzecz przedszkoli niepublicznych oraz trybu i zakre-

su kontroli prawidłowości ich wykorzystania (z uwzględ-

nieniem w szczególności podstawy obliczania dotacji,

stania oraz termin i sposób rozliczenia dotacji) sta-

nowią akty prawa miejscowego.

Uchwały te podlega-

ją – w ramach działalności nadzorczej – ocenie regio-

nalnej izby obrachunkowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie niejasnych i wadliwych przepisów

zawartych w ustawie o działalności leczniczej

(8711)

terpelację pani Marzeny Machałek, posła na Sejm

wie niejasnych i wadliwych przepisów zawartych

o przyjęcie poniższych informacji.

zany zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialno-

ści cywilnej, a w przypadku podmiotu leczniczego

prowadzącego szpital także umowę ubezpieczenia

z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepi-

Każdy podmiot leczniczy prowadzący szpital jest za-

tem obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia

z tytułu zdarzeń medycznych niezależnie od ubezpie-

czenia odpowiedzialności cywilnej.

łalności leczniczej umowa ubezpieczenia odpowie-

dzialności cywilnej obejmuje szkody będące następ-

stwem udzielania świadczeń zdrowotnych albo nie-

zgodnego z prawem zaniechania udzielania świad-

czeń zdrowotnych.

Z cytowanego przepisu wynika, że ubezpieczenie

obejmuje dwa rodzaje szkody:

1) będącej następstwem udzielania świadczeń

zdrowotnych;

2) niezgodnego z prawem zaniechania udzielania

Należy zauważyć, iż obejmuje to nie tylko na-

stępstwa błędnych działań związanych z udziela-

niem świadczeń zdrowotnych, lecz także zaniechań

(niepodjęcia działań) udzielania świadczeń zdrowot-

nych.

Zatem w tej kategorii mieści się także sytu-

acja powstania szkody w wyniku bezpodstawnej

odmowy udzielenia świadczenia zdrowotnego albo

zbyt wczesnego zaprzestania udzielania takich

świadczeń wówczas, gdy istniała obiektywna (po-

dyktowana względami medycznymi) przesłanka do

ich kontynuacji.

Należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy roz-

ważanej umowy dotyczy jedynie świadczenia zdro-

wotnego.

Nie wspomina natomiast ustawodawca

o odpowiedzialności cywilnej za szkody będące na-

stępstwem udzielania świadczeń innych niż zdrowot-

ne, np. związanych z niewłaściwym zakwaterowa-

niem lub wyżywieniem itd.

wy o działalności leczniczej oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. poz. 742) dodała przepisy art. 25 ust. 1a

i ust. 1b do ustawy o działalności leczniczej.

W myśl art. 25 ust. 1a ustawy o działalności lecz-

niczej suma ubezpieczenia w okresie ubezpieczenia

nie dłuższym niż 12 miesięcy w odniesieniu do

wszystkich zdarzeń medycznych w szpitalu, których

skutki są objęte umową ubezpieczenia, o której mowa

w szpitalu i sumy ubezpieczenia w odniesieniu do

jednego łóżka szpitalnego oraz wynosi nie mniej niż

300 000 zł.

Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1b ustawy suma

ubezpieczenia w odniesieniu do jednego łóżka szpi-

talnego wynosi nie mniej niż 1000 zł.

Z cytowanych przepisów wynika, że suma ubez-

pieczenia wynosi nie mniej niż 300 000 zł (z uwagi

w przypadku śmierci pacjenta) i jest uzależniona od

sieniu do jednego łóżka szpitalnego, która wynosi nie

mniej niż 1000 zł.

Zgodnie z danymi Centrum Systemów Informa-

cyjnych w Ochronie Zdrowia, które jest podmiotem

odpowiedzialnym za funkcjonowanie systemu telein-

formatycznego rejestru podmiotów wykonujących

działalność leczniczą, wszystkie szpitale dysponują

w sumie ok. 213 000 łóżek w oddziałach szpitalnych

1423

(54 900 łóżek tzw. Zabiegowych, co stanowi ok. 1/4

ogólnej liczby łóżek oraz 158 100 łóżek tzw. zacho-

wawczych).

Zakładając podział 1200 000 zł na 4 czę-

ści, to podział taki przy uwzględnieniu stosunku łó-

żek daje ok. 500 zł na łóżko tzw. zachowawcze i 2000 zł

na łóżko tzw. zabiegowe.

Przy przyjęciu kwoty uśred-

nionej – 1250 zł na łóżko.

Według danych z końca 2011 r.:

1) Szpital Uniwersytecki w Krakowie miał 1310

łóżek, co przy kwocie 1250 zł na 1 łóżko daje sumę

ubezpieczenia w wysokości 1 637 500 zł.

2) Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w Gdańsku

3) Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kli-

niczny w Warszawie miał 1006 łóżek, co przy kwocie

kości 1 257 500 zł.

obecnie obowiązującą sumę ubezpieczenia (1 200 000 zł)

na wszystkie zdarzenia medyczne w szpitalu, ww.

kwotę 1250 zł obniżono do 1000 zł na łóżko.

ust. 1c ustawy o działalności leczniczej, jeżeli pod-

miot leczniczy posiada certyﬁkat akredytacyjny

w zakresie lecznictwa szpitalnego, suma ubezpieczenia

mniejszana o 10%.

Zaś przepis art. 25 ust. 1d ustawy

o działalności leczniczej umożliwia zawieranie umów

ubezpieczenia z udziałem własnym podmiotu lecznicze-

go, nie wyższym niż 50% sumy ubezpieczenia.

Ministerstwo Zdrowia nie podziela zgłoszonych

jest planowana nowelizacja ustawy o działalności

leczniczej w przedmiotowym zakresie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie planów prywatyzacji

PGL Lasy Państwowe (8712)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłanki Marzeny Machałek przekazaną

śnia 2012 r., znak: SPS-023-8712/12, w sprawie pla-

nów prywatyzacji PGL Lasy Państwowe, uprzejmie

wyjaśniam.

W trakcie obecnie trwających prac w Minister-

stwie Środowiska nad nowelizacją ustawy o lasach

nie planuje się jakichkolwiek zmian idących w kie-

runku prywatyzacji Lasów Państwowych lub sprze-

daży gruntów leśnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie zmiany art. 2 ustawy

o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym

tzw. trzynastce (8722)

Pani Marszałek z dnia 13 września br., znak: SPS-

-023-8722/12, dotyczącym interpelacji pana posła

ników jednostek sfery budżetowej, tzw. trzynastce,

uprzejmie przekazuję następującą informację.

i polityki społecznej wiceprezes Rządowego Centrum

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

1424

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

o grach hazardowych (8725)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 13 września 2012 r., znak: SPS-023-8725/

12 (data wpływu: 17 września 2012 r.), przy którym

została przesłana interpelacja pana posła Stanisła-

wa Szweda w sprawie zmiany przepisów ustawy

urządzania loterii fantowych, zawierająca pytania,

czy ulegną zmianie przepisy ustawy o grach hazar-

dowych, tak aby odróżniały prawdziwy hazard i ka-

syna od okazjonalnego losowania nagród o niewiel-

kiej wartości, oraz czy zostanie uproszczona proce-

dura uzyskania zezwolenia na loterię fantową orga-

nizowaną przez gminy, szkoły, przedszkola, koła go-

spodyń, stowarzyszenia, paraﬁe,itp.,uprzejmiewy-

jaśniam, co następuje.

Odnosząc się do zawartych w interpelacji twier-

dzeń, iż obecne uregulowania prawne dotyczące lo-

terii zabijają wszelkie inicjatywy społeczne, pragnę

stwierdzić, że w efekcie nowelizacji ww. ustawy prze-

prowadzonej w 2011 r. w zakresie uproszczenia zasad

dotyczących urządzania loterii fantowych, w których

dowych (w 2012 r. kwota ta wynosi 3560,83 zł), wzro-

sło zainteresowanie szeregu podmiotów tą formą

urządzania loterii fantowych, o czym świadczą dane

statystyczne posiadane przez ministra ﬁnansów.

Wskazać należy, iż z danych tych wynika, że

na zasadach ogólnych była urządzona 1 loteria fan-

towa, natomiast od 14 lipca 2011 r., tj. od dnia wejścia

wy o grach hazardowych oraz niektórych innych

ustaw, do 31 grudnia 2011 r. dokonano 62 zgłoszeń

urządzania małych loterii fantowych.

Następnie

nie były urządzane loterie fantowe na zasadach ogól-

nych, zaś w tym okresie dokonano 620 zgłoszeń urzą-

dzania małych loterii fantowych.

Zatem wprowadzo-

ne w ubiegłym roku regulacje uprościły zasady orga-

nizowania loterii, których organizatorem, jak wska-

zuje dotychczasowa praktyka, są w znacznej mierze

wskazane przez pana posła szkoły, gminy, stowarzy-

szenia i paraﬁe.

Należy podkreślić, że wychodząc naprzeciw ocze-

kiwaniom wszystkich zainteresowanych, Minister-

stwo Finansów opracowało również materiał infor-

macyjny pt. „Zasady urządzania tzw. małych loterii

szczegółowo tryb urządzania takich gier i stanowi

swoistą pomoc dla podmiotów zainteresowanych ich

urządzaniem, uwzględniający zmiany wynikające

z nowelizacji ustawy o grach hazardowych.

Opraco-

wanie zawiera także przykładowe wzory dokumen-

tów, które należy dołączyć do zgłoszenia.

Opracowa-

nie zostało udostępnione na stronie internetowej

Ministerstwo Finansów / Gry hazardowe.

Przedstawiając powyższe, należy stwierdzić, iż

wzrost zainteresowania podmiotów chcących urzą-

dzać małe loterie fantowe nie potwierdza faktu, by

obowiązujące przepisy uniemożliwiały podejmowanie

inicjatyw społecznych odnośnie do urządzania takich

loterii.

Jednocześnie z uwagi na napływające do ministra

ﬁnansówpostulatydotyczącewprowadzeniazmiany

przepisów regulujących zasady wprowadzania loterii

pragnę poinformować, iż w przypadku podjęcia prac

legislacyjnych nad zmianą ustawy o grach hazardo-

wych problematyka ta będzie przedmiotem odpo-

wiednich analiz.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie wyliczeń przedstawionych

przez ministra ﬁnansów

w dniu 6 września 2012 r.

(8743)

terpelację pana posła Marcina Mastalerka w sprawie

stawiam, co następuje.

Zgodnie z ustawą o działach administracji rządo-

wej

1)

oraz rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów

ﬁnansów

2)

, minister ﬁnansówkierujenastępującymi

działami administracji rządowej: budżet, ﬁnansepu-

bliczne oraz instytucje ﬁnansowe.

Ministerﬁnansów

odpowiada zatem m.in. za opracowanie projektu

ustawy budżetowej, zarządzanie długiem publicz-

1)

łach administracji rządowej (Dz. U. 2007 r.

Nr 65, poz. 437,

2)

ministra ﬁnansów(Dz.U.

Nr248,poz.1481);

1425

nym, kwestie podatkowe oraz funkcjonowanie rynku

ﬁnansowego.

Minister ﬁnansów jest również obowiązany do

inicjowania i opracowywania polityki Rady Mini-

strów w stosunku do działu, którym kieruje, a w celu

realizacji swoich zadań współdziała z innymi człon-

kami Rady Ministrów oraz innymi organami admi-

nistracji i samorządu.

Minister ﬁnansów realizuje

swoje konstytucyjne i ustawowe obowiązki poprzez

udostępnianie społeczeństwu informacji dotyczą-

cych stanu budżetu państwa oraz planowanej poli-

tyki ﬁnansowej.

Powyższezadaniarealizowanesą

m.in. poprzez udzielanie odpowiedzi na interpelacje

i zapytania poselskie, załatwianie wniosków w try-

dzenie przy współpracy z Centrum Informacyjnym

Rządu stałej polityki informacyjnej za pośrednic-

twem mediów (w tym organizowanie konferencji

prasowych, odpowiedzi na krytykę prasową

3)

) oraz

aktywny udział w debacie publicznej, która pozwa-

la ministrowi ﬁnansówuzasadniaćnabieżącookre-

ślone decyzje rządu w zakresie polityki ﬁnansowej,

w szczególności dotyczącej prac nad przyszłorocz-

nym budżetem państwa.

Minister ﬁnansówjakoczłonekRadyMinistrów,

na której spoczywa obowiązek ochrony interesów

Skarbu Państwa

4)

, podejmuje również działania kon-

trolne, zapobiegające wzrostowi zadłużenia, przed-

stawia propozycje rozwiązań prawnych, na bieżąco

odnosi się do propozycji zgłaszanych przez innych

uczestników debaty publicznej, np. badając skutki

ﬁnansoweprojektówaktównormatywnychprzedsta-

wianych podczas procesu legislacyjnego czy też

uczestnicząc w dyskusji na temat polityki ﬁnansowej

państwa.

Każdy projekt będący przedmiotem obrad Rady

Ministrów kierowany następnie do Sejmu posiada

ocenę skutków regulacji (OSR).

OSR stanowi ważny

element w stanowieniu dobrego prawa, bowiem

uświadamia konsekwencje, jakie przygotowywany

akt prawny może wywołać w życiu społecznym oraz

dostarcza merytorycznych argumentów dla wprowa-

dzenia danych regulacji.

Poselskie projekty ustaw nie

zawierają OSR, zatem zasadne jest, aby Polacy, po

wysłuchaniu pakietu zmian proponowanych przez

posłów, poznali realne koszty i skutki ich wprowa-

dzenia.

W dniu 5 września 2012 r. w Kancelarii Prezesa

zesa Rady Ministrów Donalda Tuska i ministra ﬁ-

nansów Jacka Rostowskiego dotycząca projektu bu-

dżetu państwa.

Organizatorem konferencji była Kan-

celaria Prezesa Rady Ministrów.

Pod koniec spotka-

nia prezes Rady Ministrów zobowiązał ministra ﬁ-

nansów do przedstawienia w dniu następnym wyli-

czeń dotyczących propozycji przedstawionych przez

Prawo i Sprawiedliwość.

Tym samym konferencja

ministra ﬁnansówbyławykonaniempoleceniawy-

danego przez prezesa Rady Ministrów jako bezpo-

średniego przełożonego ministra ﬁnansów.

Wszystkie zadania i obowiązki minister ﬁnansów

realizuje przy pomocy ustalonego przez prezesa Rady

jącego ministra, czyli Ministerstwa Finansów.

Za-

równo opracowując rządowe projekty aktów norma-

tywnych, stanowiska rządu do poselskich projektów

ustaw, biorąc udział w pracach organów UE, jak

i uczestnicząc w debacie publicznej, minister ﬁnan-

sów korzysta z danych i analiz opracowanych przez

Ministerstwo Finansów, bowiem jednym z wielu za-

dań urzędu jest zapewnienie aktualnych prognoz

makroekonomicznych, przygotowywanie analiz do-

tyczących skutków zmian w systemie podatkowym

czy też dokonywanie oceny zgodności zgłaszanych

projektów z systemem prawa.

Wszystkie przedkładane Sejmowi projekty aktów

prawnych, zarówno rządowe, jak i poselskie, są przed-

miotem szczegółowej analizy Rady Ministrów.

Wiele postulatów ujętych w propozycjach Prawa

i Sprawiedliwości zawartych było w poselskich pro-

jektach ustaw przedłożonych w Sejmie RP:

— poselski projekt ustawy o podatku dochodo -

wym (druk nr 424),

— poselski projekt ustawy Przepisy wprowadza -

jące ustawę o podatku dochodowym (druk nr 425),

cie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju na-

pędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej

(druk 264),

w Sejmie 3 kwietnia br. (nie nadano jeszcze numeru

druku),

darskich oraz ustawy o opłacie skarbowej (druk 4126,

6 kadencji Sejmu),

o systemie oświaty złożony w Sejmie we wrześniu

2011 r. (nie nadano numeru druku).

Projekty te były przedmiotem analiz na wcze-

śniejszym etapie, w ramach prowadzonych prac legi-

slacyjnych.

Niektóre postulaty PiS zostały oﬁcjalniezgłoszo-

ne w postaci poprawek w trakcie prac komisji sejmo-

wych i zapowiedziane przez posłów tej partii na kon-

ferencjach prasowych w Sejmie (propozycje dotyczą-

ce podwyższenia i rozszerzenia ulgi na dzieci) lub

zostały oﬁcjalnieogłoszonejakoprojektyustawiupu-

blicznione przez PiS (projekt ustawy o VAT).

Inne

postulaty oszacowano na podstawie informacji zapre-

zentowanych przez prezesa PiS Jarosława Kaczyń-

3)

4)

Art. 146 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

1426

skiego.

Wielu postulatów jednak nie oszacowano

z powodu braku konkretnych danych (np. zwiększe-

nie środków na aktywizację dla bezrobotnych, karta

rodziny wielodzietnej, likwidacja Narodowego Fun-

duszu Zdrowia i przejście na ﬁnansowaniebudżeto-

we, Fundusz Wspierania Przedsiębiorczości Ludzi

Młodych, budowa spółdzielni rolniczych, pomoc ﬁ-

nansowa dla młodych rodzin ubiegających się o miesz-

kania, wdrożenie Narodowego Programu Budownic-

twa Mieszkaniowego, ustawa o kasach mieszkanio-

wych, ustawa o polityce mieszkaniowej, wsparcie ﬁ-

nansowe dla mediów publicznych).

W Ministerstwie Finansów nie są gromadzone

informacje w zakresie wymiaru czasu oraz ilości osób

zaangażowanych w ramach obowiązków służbowych

w konkretne prace analityczne ani w zakresie śred-

niego czasu przygotowania przez Ministerstwo Fi-

nansów szczegółowych wyliczeń w przypadku przed-

stawienia przez odpowiedni organ projektu aktu

prawnego.

W obliczenia kosztów propozycji PiS byli zaanga-

żowani niektórzy pracownicy głównie z Departamen-

tu Polityki Finansowej, Analiz i Statystyki, Depar-

tamentu Długu Publicznego, Departamentu Wyna-

grodzeń i Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórzy

doradcy ministra.

Pozostałe zaangażowane komórki

(Departament Polityki Regionalnej i Rolnictwa oraz

departamenty podatkowe) dostarczały przede wszyst-

kim obliczenia wykonane już wcześniej przy ocenie

skutków projektów ustaw poselskich.

Pracownicy do-

konywali obliczeń w ciągu 3 dni w różnym wymiarze

czasu – niektóre osoby krótko (np. godzinę), inne dłu-

żej (np. cały dzień).

W przeliczeniu na pełne etaty

zaangażowanie w całym ministerstwie we wszystkie

obliczenia odpowiadało pracy siedmiu osób.

Wszyst-

kie prace wykonane zostały na służbowym sprzęcie,

w ramach obowiązków służbowych.

Nie zostały po-

niesione żadne dodatkowe koszty zleceń wewnętrz-

nych oraz zewnętrznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie etapu działań związanych z budową

północnej obwodnicy Bełchatowa

-8744/12, przy którym przekazano interpelację posła

Rafała Grupińskiego dotyczącą budowy obwodnicy

przekazuję informacje w przedmiotowej sprawie.

W chwili obecnej realizowany jest program wielo-

2011–2015” ustanowiony uchwałą Rady Ministrów

kowych, w tym powstanie zasadniczego szkieletu

dróg o dużej przepustowości, stanowiących sieć połą-

czeń pomiędzy największymi ośrodkami gospodar-

czymi kraju.

Na skutek realizacji planu inwestycyj-

nego oraz działań prewencyjnych w znacznym stop-

niu wzrośnie również poziom bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

Należy przy tym wskazać, iż podejmowane dzia-

łania są zdeterminowane ścisłe określonym limitem

z powyższym wskazane przedsięwzięcie zostało ujęte

w programie na liście zadań priorytetowych, których

nr 1a).

W odniesieniu do ww. zadania prowadzone są

zaawansowane prace związane z jego przygotowa-

niem do realizacji.

W wyniku działań podjętych przez

GDDKiA jako inwestora przedsięwzięcia uzyskane

zostały do chwili obecnej: decyzja o środowiskowych

w dniu 24 maja 2007 r. oraz decyzja o pozwoleniu na

budowę w dniu 4 sierpnia 2010 r.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej zdaje sobie sprawę, że budowa obwod-

nicy Bełchatowa w sposób optymalny przyczyni się

wego na tej trasie oraz do rozwoju społeczno-gospo-

darczego na analizowanym obszarze.

Jednocześnie chciałbym zaznaczyć, że zgodnie

z założeniami przyjętego przez Radę Ministrów pro-

gramu, jego aktualizacja nastąpi m.in. w oparciu

o poziomy ﬁnansowaniainfrastrukturydrogowejdo-

stępne dla Polski w wieloletnich ramach ﬁnansowych

Unii Europejskiej na lata 2014–2020 oraz urealnione

prognozy makroekonomiczne dla dwóch ostatnich lat

realizacji programu.

Pozwoli to na precyzyjne okre-

ślenie potrzeb ﬁnansowych(wtymudziałuśrodków

krajowych) dla zakresu rzeczowego programu reali-

zowanego w latach 2014–2015.

W kwestii zapewnienia środków ﬁnansowychna

rozpoczęcie przedmiotowego zadania w 2013 r. nale-

ży wskazać, że zgodnie z wprowadzonym w 2009 r.

mechanizmem ﬁnansowania inwestycji drogowych

wydatki ponoszone na budowę dróg krajowych ﬁnan-

sowane są ze środków Krajowego Funduszu Drogo-

wego.

Z budżetu państwa zaś ﬁnansowanesąwydat-

ki związane m.in. z pracami przygotowawczymi, ale

tylko dla inwestycji nieujętych w planie KFD, zarzą-

dzaniem i utrzymaniem sieci dróg krajowych oraz

remontami.

Należy również wskazać, iż Rada Mini-

strów przyjmując program, dokładnie określiła limi-

1427

ty wydatków w poszczególnych latach.

Wskazany

również został zakres rzeczowy, który może w ich

ramach zostać zrealizowany.

Resort transportu na

bieżąco monitoruje wydatki, tak aby w momencie

uzyskania dodatkowych środków bądź oszczędności

rozpocząć realizację najpilniejszych zadań.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

i zagrażających bezpieczeństwu pasażerów

działań reorganizacyjnych na kolei (8747)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

znak: SPS-023-8747/12, interpelację poseł Marzeny

reorganizacyjnych na kolei, uprzejmie informuję, co

następuje.

sonel wykonujący zadania związane z bezpieczeń-

stwem ruchu).

W celu zapewnienia bezpieczeństwa

Ostatnie zdarzenia, które miały miejsce na ko-

lei, są sygnałem traktowanym przez resort trans-

portu bardzo poważnie.

Zapewnienie bezpieczeń-

stwa w transporcie kolejowym jest jednym z najważ-

niejszych celów MTBiGM, dlatego też w dniu 31 maja

2012 r. na XII posiedzeniu Zespołu do Spraw Bezpie-

czeństwa w Transporcie Kolejowym przedstawiony

został m.in. dziesięciopunktowy pakiet propozycji

w tym zakresie.

Pakiet ten zawiera zmiany ustawowe, zmiany

w procedurach, a także sposobie działania Urzędu

Transportu Kolejowego.

Działania, które podjęto dzielą się na dwa zasad-

trwająca modernizacja i rewitalizacji linii kolejo-

woźników regionalnych czy też wprowadzenie Euro-

pejskiego Systemu Sterowania Pociągiem (ETCS).

Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowi-

sko”.

Powyższa decyzja uwzględnia zabiegi rządu RP

podjęte wobec Komisji Europejskiej.

Przedmiotowa

propozycja uwzględnia m.in. program rozjazdowy

1.

Program rozjazdowy.

Koszt projektu – 280 mln zł, okres realizacji 2013–

–2014 r., inwestor PKP Polskie Linie Kolejowe SA.

Projekt obejmuje zakup i zabudowę rozjazdów o pod-

wyższonym standardzie konstrukcyjnym, która za-

pewni podwyższoną trwałość eksploatacyjną na-

wierzchni rozjazdowej w ważnych punktach sieci.

W programie założono wymianę 700 szt. rozjazdów

(350 szt. rocznie).

Realizacja programu pozwoli na

odwołanie 302 ograniczeń prędkości o łącznej długo-

ści 19,585 km toru oraz skrócenie czasów jazdy łącz-

nie o 260 minut.

Celem (efektem) programu wymiany rozjazdów

w latach 2013–2014 jest:

— zwiększenie bezpieczeństwa i komfortu po -

dróżnych,

— poprawa parametrów eksploatacyjnych prze -

wozów pasażerskich i towarowych,

— skrócenie czasu przejazdu pociągów,

— poprawienie warunków ochrony środowiska

(wymienione grupy rozjazdów w głowicach stacyj-

nych pozwolą wyeliminować potrzebę smarowania

płyt ślizgowych w zwrotnicach poprzez zastosowanie

nowoczesnych systemów rolkowych),

— zmniejszenie kosztów utrzymania (obniżenie

zużycia energii przeznaczonej na hamowanie i roz-

ruch taboru),

— poprawa trwałości eksploatacyjnej (zakładana

trwałość rozjazdu na podrozjazdnicach strunobeto-

nowych – 30 lat, zakładana trwałość rozjazdu na pod-

rozjazdnicach drewnianych – 25 lat).

2.

Program przejazdowy.

Koszt projektu – 240 mln zł, okres realizacji

2013–2014 r., inwestor PKP Polskie Linie Kolejowe

SA.

Celem głównym programu jest poprawa bezpie-

czeństwa ruchu pociągów i uczestników ruchu dro-

gowego oraz likwidacja zagrożeń eksploatacyjnych

w obrębie jednopoziomowych skrzyżowań linii kole-

jowych z drogami publicznymi.

W wyniku realizacji

programu zostaną odwołane istniejące ograniczenia

ograniczenia prędkości na przejazdach objętych pro-

jektem, dla których iloczyn ruchu sięga wartości gra-

nicznych.

Projekt zakłada objęcie robotami około

235 przejazdów na 68 liniach kolejowych położonych

na terenie całego kraju.

Obszar działań miękkich to dziesięć kluczowych

kolejowego, wchodzących w skład zespołu.

1428

Pakiet bezpieczeństwa dla kolei to:

tacji, sprawności urządzeń takich jak np. czuwaki

— szkolenia dla maszynistów i dyżurnych ru -

chu,

— ujednolicenie przez Urząd Transportu Kolejo -

wego instrukcji i wprowadzenie jednolitych standar-

dów dotyczących bezpieczeństwa ruchu dla wszyst-

kich przewoźników,

i czasie pracy na kolei,

— odbudowa szkolnictwa zawodowego o proﬁlu

kolejowym, działanie ze względów budżetowych pla-

nowane od września 2013 r.,

— rozbudowa kompetencji szkoleniowych PKP

Polskie Linie Kolejowe SA, m.in. poprzez zakupy sy-

mulatorów i szkolenie na nich maszynistów,

— poprawa dyscypliny pracy poprzez zakaz roz -

mów z telefonów komórkowych w lokomotywach,

korzystania z telewizorów na nastawniach i wpro-

wadzenie monitoringu audio bądź wideo na lokomo-

tywach,

szynisty, zawierającej istotne dane m.in. o uprawnie-

W celu realizacji tych zadań, minister TBiGM po-

piera wniosek prezesa Urzędu Transportu Kolejowe-

go dotyczący zwiększenia budżetu Urzędu Transpor-

tu Kolejowego na 2013 r. o kwotę 9489 tys. zł.

Z posia-

danych przez nas informacji wynika, że w projekcie

budżetu państwa na rok 2013 limit wydatków Urzędu

Transportu Kolejowego zwiększono o 6400 tys. zł

z wstępnej kwoty 18 977 tys. zł do kwoty 25 377 tys.

zł.

Ponieważ generalnie przyznana dodatkowo w li-

micie kwota przeznaczona będzie na zwiększenie bez-

pieczeństwa transportu kolejowego limit ten wydaje

się nadal niewystarczający.

Wzmocnienie kompetencji Urzędu Transportu

Kolejowego nastąpi również poprzez rozszerzenie za-

dań dla prezesa UTK polegających na opracowywa-

niu i publikacji instrukcji i wytycznych dotyczących

kluczowych procedur dla bezpieczeństwa ruchu ko-

lejowego, w szczególności związanych z pracą perso-

nelu kolejowego i eksploatacją pojazdów kolejowych

oraz urządzeń służących zapewnieniu bezpieczeń-

stwa ruchu kolejowego.

Zgodnie z przyjętą w projek-

koncepcją, warunkiem dopuszczenia przewoźników

kolejowych i zarządców infrastruktury do wykony-

wania działalności na sieci kolejowej w Polsce będzie

opracowanie przez nich procedur zgodnie z wzorco-

wymi instrukcjami i wytycznymi wydawanymi przez

prezesa UTK, co w praktyce umożliwi ujednolicenie

tych przepisów.

W celu ujednolicenia standardów bezpieczeństwa

na kolei na spotkaniach w Urzędzie Transportu Kole-

jowego z zarządcami infrastruktury kolejowej, prze-

woźnikami kolejowymi oraz organizacjami związków

zawodowych zostały przedstawienie problemy i nie-

spójności występujące w regulacjach wewnętrznych

opracowywanych przez zarządców infrastruktury

kolejowej i przewoźników kolejowych.

W wyniku tych

spotkań zostały opracowane projekty: „Instrukcji dla

maszynisty pojazdu trakcyjnego”, „Instrukcji o użyt-

kowaniu urządzeń radiołączności pociągowej” i „In-

strukcji o technice pracy manewrowej”.

Instrukcje te

zostały umieszczone na stronie internetowej Urzędu

Transportu Kolejowego w celu przeprowadzenia kon-

sultacji społecznych.

Kolejnym rozwiązaniem służącym poprawie bez-

pieczeństwa ruchu kolejowego jest wprowadzenie me-

chanizmów monitorowania czasu pracy maszynistów.

W tym celu, zgodnie z projektowaną zmianą ustawy

o transporcie kolejowym, prezes UTK otrzyma nowe

uprawnienia w zakresie egzekwowania od maszyni-

stów oświadczeń zawierających szczegółowe informa-

cje na temat liczby godzin czasu pracy, a także ewen-

tualnego świadczenia pracy na rzecz więcej niż jed-

nego przewoźnika kolejowego.

Wyżej wymieniony

projekt ustawy w lipcu br. został przyjęty przez ko-

mitet stały Rady Ministrów i po zaakceptowaniu

przez Rządowe Centrum Legislacji zostanie przeka-

zany do rozpatrzenia przez Radę Ministrów.

Ponadto zostało zawarte porozumienie pomiędzy

głównym inspektorem pracy i prezesem Urzędu Trans-

portu Kolejowego w sprawie zasad współdziałania.

Informacje o stwierdzonych przez inspektorów UTK

nieprawidłowościach w zakresie przestrzegania przepi-

sów prawa dotyczących czasu pracy maszynistów prze-

kazywane są do właściwych miejscowo okręgowych

inspektoratów pracy, które w ramach swoich możliwo-

ści przeprowadzają kontrole doraźne podmiotów, w któ-

rych nieprawidłowości zostały stwierdzone.

Jednocześnie wiceprezes Urzędu Transportu Ko-

lejowego zobowiązał zarządców infrastruktury i prze-

woźników kolejowych do zorganizowania i przepro-

wadzenia dodatkowych, pozaplanowych szkoleń

w zespołach maszynistów i dyżurnych ruchu w wy-

miarze co najmniej 8 godzin do końca 2012 r. oraz do

wprowadzenia zakazu korzystania z telefonów ko-

mórkowych w czasie pełnienia obowiązków służbo-

wych związanych z prowadzeniem pojazdów kolejo-

wych, prowadzeniem ruchu kolejowego, pracami ma-

newrowymi, obsługą bocznic kolejowych i pracami

związanymi z utrzymaniem infrastruktury kolejo-

wej.

Przypomniał także o obowiązku zainstalowania

urządzeń rejestrujących, tj. kamer cyfrowych lub wi-

deo rejestratorów w pojazdach kolejowych, zgodnie

z zaleceniem Państwowej Komisji Badania Wypad-

ków Kolejowych.

1429

Kwestie związane z szeroko rozumianymi zagadnie-

niami dotyczącymi maszynistów w obowiązującym sta-

nie prawnym regulują przepisy ustawy z dnia 28 marca

ustawy.

Należy przy tym wyjaśnić, iż kandydat na

maszynistę nabywa uprawnienie do prowadzenia po-

jazdu kolejowego po uzyskaniu dwóch dokumentów

– licencji i świadectwa maszynisty.

Czas trwania

i sposób szkolenia kandydata na maszynistę ubiega-

jącego się o licencję są szczegółowo uregulowane

w rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia

Nr 66, poz. 346, z późn. zm.).

Na podstawie licencji

maszynisty jej posiadacz może ubiegać się u przewoź-

ników o dalsze szkolenie i pracę w charakterze ma-

szynisty po uzyskaniu świadectwa maszynisty.

Pro-

gram szkolenia na świadectwo maszynisty określany

jest przez przewoźnika kolejowego indywidualnie,

przy czym każdorazowo podlega on zatwierdzeniu

przez prezesa UTK, zgodnie z kryteriami określony-

mi w rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia

(Dz. U. Nr 66, poz. 347).

Procedowany obecnie w obrębie Rady Ministrów

lejowym, przewiduje rozszerzenie upoważnienia dla

i kompleksowego programu szkolenia kandydatów

na maszynistów ubiegających się o świadectwo ma-

szynisty.

Program został już opracowany w porozu-

mieniu z partnerami społecznymi i będzie on przed-

miotem rozporządzenia po wejściu w życie ww. pro-

jektu ustawy.

Zostaną również opracowane nowe przepisy o wa-

runkach i czasie pracy na kolei.

Zajmie się tym pod-

zespół przy Ministerstwie TBiGM, który w pierwszej

kolejności przygotuje projekt założeń do projektu no-

wej ustawy (założenia zostaną opracowane na prze-

łomie I i II kwartału 2013 r.).

Kształcenie zawodowe w systemie oświaty jest

prowadzone w zawodach ujętych w klasyﬁkacjizawo-

dów szkolnictwa zawodowego, określonej w wydanym

o systemie oświaty rozporządzeniu Ministra Eduka-

klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowego.

Przepisy Ministra Edukacji Narodowej regulujące

kształcenie zawodowe stwarzają podstawy funkcjo-

nowania szkolnictwa zawodowego związanego z bran-

żą kolejową.

Obecnie obowiązująca klasyﬁkacjaza-

wodów szkolnictwa zawodowego, określona w ww.

rozporządzeniu przewiduje możliwość kształcenia

w następujących zawodach kolejowych:

a) na poziomie technikum:

— technik transportu kolejowego,

— technik automatyk sterowania ruchem kolejo -

wym,

— technik elektroenergetyk transportu szyno -

wego,

— technik dróg i mostów kolejowych,

b) na poziomie zasadniczej szkoły zawodowej

w zawodzie – monter nawierzchni kolejowej.

W roku szkolnym 2011/2012, zgodnie z danymi

Systemu Informacji Oświatowej, w wymienionych

zawodach kolejowych łącznie kształciło się 442 uczniów

i słuchaczy w 16 szkołach w całym kraju (w tym

w 12 technikach, 2 technikach uzupełniających i 2 szko-

łach policealnych), a mury szkół w czerwcu 2011 r.

opuściło 87 absolwentów.

Największa liczba uczniów

kształci się w zawodzie technik dróg i mostów kole-

jowych i technik elektroenergetyk transportu szy-

nowego.

Kształcenie w powyższych zawodach prowadzo-

ne będzie także w oparciu o przepisy nowej klasyﬁ-

kacji zawodów szkolnictwa zawodowego, ustalonej

rozporządzeniem ministra edukacji narodowej

z dnia 23 grudnia 2011 r.

(Dz. U. z dnia 3 stycznia

śnia 2012 r.

Nowym rozwiązaniem organizacyjnym

w systemie oświaty, wprowadzanym ustawą z dnia

poz. 1206), umożliwiającym szybsze nabywanie i uzu-

pełnianie kwaliﬁkacjiprzezosobydorosłe,sąkwali-

ﬁkacyjnekursyzawodowe,prowadzonem.in.przez

szkoły i placówki oświatowe oraz podmioty prowa-

dzące oświatową działalność gospodarczą.

Nowa

klasyﬁkacjazawodówszkolnictwazawodowegoprze-

widuje prowadzenie kwaliﬁkacyjnychkursówzawo-

dowych w zakresie kwaliﬁkacjiwyodrębnionychwe

wszystkich wyżej wymienionych zawodach kolejo-

wych.

Przepisy prawa oświatowego stwarzają możliwo-

ści włączenia pracodawców z branży kolejowej w kształ-

cenie zawodowe, poprzez możliwość założenia i pro-

wadzenia szkół tzw. przyzakładowych, tj. przez za-

kłady pracy (przedsiębiorstwa).

Na względzie należy mieć jednak fakt, że ukoń-

czenie szkoły na kierunku kolejowym nie daje upraw-

nienia do pracy w zawodach regulowanych rozporzą-

dzeniami ministra właściwego do spraw transportu.

Na stanowiska związane bezpośrednio z bezpieczeń-

stwem ruchu kolejowego wymagane jest odbycie

przygotowania zawodowego, w czasie którego zdoby-

wa się kwaliﬁkacjepotwierdzaneegzaminemkwali-

ﬁkacyjnym.

II.

Każda spółka, nie tylko kolejowa, w przypadku

kłopotów ﬁnansowych,musizdiagnozować,gdzietkwi

problem i jeżeli zajdzie taka potrzeba, wdrożyć odpo-

wiednie programy naprawcze.

Programy naprawcze

często polegają na zmianie organizacji pracy, zmniej-

szeniu liczby zatrudnionych pracowników i zmniejsze-

niu kosztów.

Programy naprawcze we wszystkich

spółkach PKP SA, takie jak: redukcja zatrudnienia,

wydzielenie działalności pomocniczych ze struktur

przedsiębiorstwa, obniżenie kosztów nie dotyczą

zmian oszczędnościowych związanych z bezpieczeń-

1430

stwem prowadzenia ruchu kolejowego, w tym bezpie-

czeństwa pasażerów, a dotyczą optymalizacji kosztów

ponoszonych przez spółki.

Natomiast nakłady na in-

frastrukturę kolejową i tabor, głównie do przewozu

pasażerów, stale są zwiększane.

Inwestycje w infrastrukturę kolejową i tabor sta-

nowią podstawę do zwiększenia bezpieczeństwa

w transporcie kolejowym.

Zadania inwestycyjne

w infrastrukturę kolejową podzielone są na trzy gru-

py: budowa nowej infrastruktury kolejowej, moder-

nizacja istniejącej infrastruktury kolejowej oraz od-

tworzenie (rewitalizacja) istniejącej infrastruktury

kolejowej.

Inwestycje taborowe to przede wszystkim

zakup nowego, naprawa i modernizacja taboru pasa-

żerskiego.

Dlatego też środki przeznaczone na ww.

cele decydują o poziomie bezpieczeństwa w tej gałęzi

transportowej.

Poniżej przedstawiam informację

w przedmiotowym zakresie.

1.

Finansowanie infrastruktury kolejowej.

Finansowanie infrastruktury kolejowej ze środ-

ków publicznych pochodzących z budżetu państwa

i Funduszu Kolejowego przedstawia poniższa tabela:

W związku z przekazaniem przez ministra ﬁ-

nansów limitu wydatków budżetowych mniejszego

o kwotę 564 409 tys. zł od zgłaszanego zapotrzebo-

wania, nie można wykluczyć, że wskazane kwoty

będą mogły ulegać zmianom w postaci docelowego

obniżenia środków na remonty i utrzymanie infra-

struktury kolejowej o powyższą kwotę.

Jednocześnie

pragnę zaznaczyć, iż minister transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej podjął kroki celem zwięk-

szenia limitu środków na rozwój infrastruktury ko-

zasadnym było podanie kwot wynikających z „Wie-

loletniego programu inwestycji kolejowych” (WPIK)

oraz dokumentów planistycznych do projektu budże-

tu państwa.

Ponadto należy nadmienić, iż w chwili obecnej

prowadzony jest proces aktualizacji WPIK, w związ-

ku z czym należy mieć na uwadze możliwość skory-

gowania kwot wydatków z chwilą przyjęcia aktuali-

zacji w/w dokumentu przez Radę Ministrów.

2.

Zakup i modernizacja taboru.

W uchwale Nr 256/2008 Rady Ministrów z dnia

nych kolejowych przewozów pasażerskich oraz w po-

rozumieniu zawartym w dniu 9 grudnia 2008 r. po-

między ministrem infrastruktury a marszałkami

województw, określono z jakich źródeł Rada Mini-

strów w latach 2010–2015 przeznaczy środki na za-

kup i modernizację kolejowych pojazdów szynowych

służących do przewozów pasażerskich, wykonywa-

nych na podstawie umowy o świadczenie usług pu-

blicznych.

Są to środki dla samorządów województw

z Funduszu Kolejowego i z rezerwy celowej budżetu

państwa.

W latach 2010–2015 z rezerwy celowej budżetu

państwa zaplanowano przekazanie samorządom wo-

jewództw kwoty 700 mln zł z przeznaczeniem na in-

westycje w tabor kolejowy.

Środki te są przekazywa-

ne w wysokości 1/6 (jednej szóstej) każdego roku

począwszy od roku 2010, tj. w okresie 2010–2014 co-

rocznie kwota w wysokości 116,7 mln zł, a w roku

2015 kwota w wysokości 116,5 mln zł.

Środki te są

dzielone pomiędzy samorządy województw w rów-

nych częściach.

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerw-

otrzymają w okresie 2009–2015 z Funduszu Kolejo-

wego środki w wysokości 800 mln zł na zadania wła-

sne w zakresie zakupu, modernizacji i naprawy kole-

jowych pojazdów szynowych służących do przewozów

*

)

faktycznego wykorzystania, w roku 2012 wydatki na remonty i utrzymanie infrastruktury kolejowej powiększono w stosunku do WPIK

o dodatkowe środki planowane z Funduszu Kolejowego).

**

)

prognoza Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (w roku 2011 dane dotyczą faktycznego wykonania).

Rok 2011 Rok 2012

Wzrost

kwoty [%]

Rok 2013

Wzrost

kwoty [%]

Lata 2014-2015

��cznie

�redni wzrost

kwoty w [%] w

latach 2014-2015

stosunku do

roku 2013

Remonty i utrzymanie* 1 074 925,00 1 378 623,00 28,25% 1 350 000,00 -2,08% 3 060 000,00 13,33%

Inwestycje obejmuj�ce

linie kolejowe*

2 840 484,00 5 966 960,80 110,07% 9 838 702,40 64,89% 10 440 744,00 -46,94%

Inwestycje w zakresie

przebudowy dworców

kolejowych**

144 845,00 100 000,00 -30,96% 103 500,00 3,50% 217 995,00 5,31%

RAZEM 4 060 254,00 7 445 583,80 83,38% 11 292 202,40 51,66% 13 718 739,00 -39,26%

1431

pasażerskich, wykonywanych na podstawie umowy

o usługi publiczne.

W roku 2009 przewidziano na ten

nie kwotę 100 mln zł.

Środki z Funduszu Kolejowego

dzielone są corocznie pomiędzy województwa także

po równo.

W roku 2012 samorządy mają do dyspozycji na

naprawy, modernizacje i zakupy taboru z Funduszu

Kolejowego środki w wysokości 130 649 151,92 zł.

Realizacja tych projektów przyczyni się do skróce-

nia czasu podróży, poprzez zwiększenie prędkości

maksymalnej, wzrostu liczby pasażerów w transporcie

kolejowym poprzez polepszenie oferty przewozowej

oraz poprawy jakości taboru kolejowego, mobilności

osób niepełnosprawnych, a przede wszystkim wpłynie

na poprawę bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie dotacji na remont Pawilonu

Czterech Kopuł we Wrocławiu (8748)

przekazujące interpelację pana posła Marka Łapiń-

skiego w sprawie dotacji na remont Pawilonu Czte-

rech Kopuł we Wrocławiu, uprzejmie proszę o przy-

Projekt Muzeum Narodowego we Wrocławiu pn.

„Rewaloryzacja i przebudowa budynku Pawilonu

rodowego we Wrocławiu” znajduje się na rezerwowej

liście projektów indywidualnych dla działania 11.1:

Ochrona i zachowanie dziedzictwa kulturowego o zna-

czeniu ponadregionalnym, XI priorytetu: Kultura

i dziedzictwo kulturowe Programu Operacyjnego

„Infrastruktura i środowisko”.

Decyzja w sprawie

doﬁnansowaniategoprojektubędziemogłabyćpod-

jęta, gdy zostaną spełnione określone warunki (w tym

m.in. dostępna będzie alokacja w wysokości umożli-

wiającej sﬁnansowanie przedmiotowej inwestycji

oraz projekt zostanie pozytywnie oceniony pod ką-

tem spełnienia kryteriów formalnych i merytorycz-

nych I i II stopnia).

Wysokość dodatkowej alokacji przeznaczonej na

realizację projektów rezerwowych w ramach działa-

nia 11.1 umożliwiła doﬁnansowaniejedynieczterech

spośród pięciu inwestycji rezerwowych, w kolejności

zgodnej z ich pozycją na liście projektów indywidual-

nych.

Projekt Muzeum Narodowego we Wrocławiu,

umieszczony na ostatnim miejscu na liście, nie mógł

otrzymać doﬁnansowania,ponieważwysokośćdodat-

kowych środków uniemożliwiła sﬁnansowanietego

projektu w wymaganej wysokości, tj. 50 mln zł z Eu-

ropejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

W związku z powyższym, pomimo pełnego popar-

cia dla inicjatywy remontu tego cennego zabytku,

informuję, iż w chwili obecnej jestem gotów wesprzeć

ten projekt jedynie w mniejszej kwocie.

Czekając na

spływające oszczędności, a także inne możliwości po-

zyskania całej kwoty, oferuję także samorządowi wo-

jewództwa podpisanie umowy na pierwszy najważ-

niejszy etap prac.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

w sprawie możliwości rozłożenia budowy

odcinka drogi ekspresowej S5 na trasie

Wrocław – Korzeńsko na dwa etapy (8749)

budowy drogi ekspresowej S5 Korzeńsko – Wrocław

na dwa etapy, uprzejmie przekazuję następujące in-

formacje.

Interesująca pana posła inwestycja pn. Budowa

drogi S5 na odcinku w.

Korzeńsko – Wrocław (A8,

w.

Widawa) z uwagi na aktualny stan prac przygoto-

wawczych została ujęta w ramach „Programu budo-

nr 2 zawierającym inwestycje, których realizacja zo-

stanie rozpoczęta po roku 2013.

Dla ww. zadania w dniu 28 maja 2012 r. wojewo-

da dolnośląski wydał decyzję o zezwoleniu na reali-

zację inwestycji drogowej (ZRID).

Opracowano rów-

nież i zatwierdzono koncepcję programową i projek-

ty wykonawcze dla całego pododcinka Korzeńsko

– Wrocław.

Odnosząc się do kwestii podziału ww. inwestycji

zgodnie z propozycją pana posła, uprzejmie informu-

ję, że pododcinek Korzeńsko – Wrocław realizowany

jest już w ramach większego odcinka, jakim jest za-

1432

danie pn. Budowa drogi ekspresowej S5 Poznań

– Wrocław.

Ponadto z uwagi na zaawansowany stan

prac przygotowawczych przedmiotowego zadania

brak jest uzasadnienia podziału przedmiotowej in-

westycji na dwa etapy.

Przekazując powyższe informacje, chciałbym za-

znaczyć, iż zgodnie z założeniami Program zostanie

zaktualizowany w momencie, kiedy ostatecznie zna-

ne będą poziomy ﬁnansowaniainfrastrukturydro-

gowej dostępne dla Polski w wieloletnich ramach

ﬁnansowychUniiEuropejskiejnalata2014–2020

oraz urealnione będą prognozy makroekonomiczne.

Pozwoli to na precyzyjne określenie potrzeb ﬁnan-

sowych (w tym udział środków krajowych) dla za-

kresu rzeczowego programu realizowanego w kolej-

nych latach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie stopnia zaawansowania realizacji

nowych projektów rewitalizacyjnych,

rozjazdowych i przejazdowych

w sektorze kolejowym (8750)

terpelację pana Marka Łapińskiego, posła na Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej, skierowaną do pana Sła-

womira Nowaka, ministra transportu, budownictwa

sowania realizacji nowych projektów rewitalizacyj-

nych, rozjazdowych i przejazdowych w sektorze ko-

lejowym, przedstawiam poniższe informacje.

W obliczu znacznego spadku wartości kontraktów

w stosunku do kosztorysów inwestorskich pod koniec

2010 r. ówczesne Ministerstwo Infrastruktury prze-

prowadziło analizę stopnia wykorzystania środków

Unii Europejskiej w ramach inwestycji realizowa-

nych w PO IiŚ.

Pogłębiona analiza stanu zaawanso-

wania projektów oraz możliwości wykorzystania

oszczędności w projektach kolejowych przez inne pro-

jekty wykazała, że niniejsze oszczędności nie mogły

być wówczas skompensowane poprzez wprowadzenie

nowych przedsięwzięć kolejowych ze względu na nie-

wystarczającą ilość dostatecznie przygotowanych za-

dań inwestycyjnych w tym sektorze spełniających

warunki uzyskania współﬁnansowaniaześrodków

PO IiŚ.

Na podstawie tej analizy resort wystąpił

w ramach śródokresowego przeglądu PO IiŚ o mody-

ﬁkacjęprogramupolegającąnaprzeniesieniuśrod-

ków z priorytetu VII: Transport przyjazny środowi-

sku do priorytetu VI: Drogowa i lotnicza sieć TEN-T.

Negatywne stanowisko Komisji Europejskiej w tym

zakresie oraz wstępna zgoda KE na współﬁnansowa-

nie inwestycji rewitalizacyjnych było podstawą zgło-

szenia pakietu nowych projektów.

Należy jednocze-

śnie zaznaczyć, że w momencie przedstawiania KE

wniosku o realokację środków z kolei na drogi nie

było zgody na doﬁnansowaniezFunduszuSpójności

inwestycji rewitalizacyjnych (a jedynie projektów

obejmujących modernizację linii kolejowych).

Lista projektów przewidzianych do doﬁnansowa-

nia ze środków PO IiŚ była tematem roboczych spo-

tkań Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej, Ministerstwa Rozwoju Regional-

nego i beneﬁcjentów z przedstawicielami Komisji

Europejskiej.

Do projektów ujętych aktualnie na li-

ście podstawowej listy projektów indywidualnych dla

sko” 2007–2013 zostaną dodane projekty rewitaliza-

cyjne, przejazdowe i rozjazdowe oraz dodatkowe pro-

jekty taborowe.

Lista dodatkowych projektów na obec-

ną chwilę obejmie następujące zadania:

1.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

nr 18 Kutno – Piła na odcinku Toruń – Bydgoszcz.

Projekt ma duże znaczenie komunikacyjne i trans-

portowe w bydgosko-toruńskim obszarze metropoli-

talnym.

Realizacja projektu pozwoli na polepszenia

jakości połączeń kolejowych pomiędzy najważniejszy-

mi miastami województwa kujawsko-pomorskim, jak

również przyczyni się do podniesienia mobilności

mieszkańców aglomeracji bydgosko-toruńskiej.

Projekt zakłada rewitalizację linii kolejowej na

odcinku Toruń – Bydgoszcz od km 107,790 do km

159,420, tj. 51,63 km linii.

PKP PLK S.

A zawarła w dniu 2 sierpnia br. kon-

trakt z PORR (Polska) SA na zaprojektowanie i wy-

konanie robót budowlanych w ramach wspomniane-

go projektu.

Wartość zamówienia to 161,66 mln zł

(netto).

W dniu 31 lipca br. uzyskano decyzję o środowisko-

wych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsię-

wzięcia.

Realizacja rzeczowa projektu przewidziana

jest na lata 2012–2015.

2.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

Projekt ma duże znaczenie jako element połączenia

regionu łódzkiego z Górnym Śląskiem.

Realizacja pro-

jektu pozwoli na polepszenie jakości połączenia kole-

jowego pomiędzy województwami: łódzkim, śląskim,

mieszkańców aglomeracji łódzkiej i śląskiej.

1433

Projekt zakłada rewitalizację linii kolejowej na

odcinku Koluszki – Częstochowa od km 104,028 do

km 229,245, tj. 125,22 km linii.

Obecnie ogłoszone są przetargi na wyłonienie wy-

konawców wszystkich niezbędnych do zawarcia

umów w ramach projektu, tj. na opracowanie doku-

mentacji przedprojektowej, na zaprojektowanie i wy-

konanie robót rewitalizacyjnych, na pełnienie funk-

cji inżyniera projektu oraz działania promujące.

Przygotowano zatem program funkcjonalno-użytko-

wy dla zaprojektowania i wykonania robót rewitali-

zacyjnych oraz opis przedmiotu zamówienia dla opra-

cowania dokumentacji przedprojektowej i pełnienia

funkcji inżyniera projektu.

Z uwagi na odtworzeniowy zakres prac w istnie-

jących granicach linii kolejowej rewitalizacja nie jest

przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na

środowisko.

W dniu 19 lipca br. Regionalna Dyrekcja

Ochrony Środowiska w Łodzi wydała decyzję o śro-

przedsięwzięcia.

Realizacja rzeczowa projektu prze-

widziana jest na lata 2012–2015.

3.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

nr 61 i 700 na odcinku Częstochowa – Fosowskie.

portowe, stanowi istotny element w połączeniu stoli-

cy Polski z ważnymi ośrodkami aglomeracji miej-

skich.

Istotnie poprawi atrakcyjność transportu zbio-

rowego, między innymi poprzez skrócenie czasu prze-

jazdu pomiędzy Warszawą, Częstochową, Lublińcem,

Opolem i Wrocławiem.

Planowane roboty budowlane będą polegać tylko

i wyłącznie na odtworzeniu stanu pierwotnego na

wspomnianym odcinków obydwu linii kolejowych

i będą prowadzone w ramach obecnie zajmowanego

pasa gruntu.

PKP PLK SA w dniu 3 sierpnia br. ogło-

siła przetarg na zaprojektowanie i wykonanie robót

W dniu 16 sierpnia br. uzyskano decyzję o środo-

4.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

nr 132 na odcinku Błotnica Strzelecka – Opole Gro-

szowice.

Realizacja inwestycji istotnie poprawi atrakcyj-

ność transportu zbiorowego, między innymi poprzez

skrócenie czasu przejazdu pomiędzy Wrocławiem

i Opolem oraz Wrocławiem i Warszawą.

Projekt ma

do km 93,750 pierwotnych parametrów linii kolejo-

wej, tj. prędkości do V=120 km/h dla pociągów pasa-

żerskich i V=70 km/h dla pociągów towarowych.

Obecnie trwają prace nad przygotowaniem doku-

mentów do ogłoszenia przetargów.

W dniu 30 sierp-

nia br. uzyskano decyzję o środowiskowych uwarun-

kowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Re-

alizacja rzeczowa projektu przewidziana jest na lata

5.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

nr 353 na odcinku Inowrocław – Jabłonowo Pomor-

skie (z wyłączeniem odcinka Toruń Główny – To-

ruń Wschodni).

portowe dla województwa kujawsko-pomorskiego.

Realizacja projektu pozwoli na skrócenie czasu po-

dróży pomiędzy Inowrocławiem – Toruniem – Olsz-

tynem, co korzystnie wpłynie na jakość połączeń ko-

lejowych pomiędzy województwami: wielkopolskim,

kujawsko-pomorskim oraz warmińsko-mazurskim.

Projekt zakłada rewitalizację linii kolejowej na od-

cinku Inowrocław – Jabłonowo Pomorskie od km

101,364 do km 193,401.

PKP PLK SA w dniu 17 lipca 2012 r. ogłosiła prze-

targ na zaprojektowanie i wykonanie robót budowla-

nych w ramach ww. projektu.

W dniu 18 lipca br.

uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowa-

niach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Realizacja

–2015.

6.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

nr l, 133, 160, 186 na odcinku Zawiercie – Dąbrowa

Górnicza – Ząbkowice – Jaworzno Szczakowa.

portowe w śląskim obszarze metropolitarnym.

Reali-

zacja wybranych odcinków linii pozwoli na polepsze-

nie jakości połączenia kolejowego.

Projekt zakłada

rewitalizację linii kolejowej nr l, 160, 186, 133 na od-

cinku Zawiercie – Dąbrowa Górnicza – Ząbkowice

– Jaworzno Szczakowa w km 273,262–291,722 (linie

nr 1, 160 i 186) oraz w km 1,207–15,439 (linia nr 133).

PKP PLK SA w dniu 27 lipca br. ogłosiła prze-

waniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Reali-

zacja rzeczowa projektu przewidziana jest na lata

7.

Polepszenie jakości usług przewozowych po-

Projekt ma bardzo duże znaczenie komunikacyj-

ne i transportowe w opolskim i śląskim obszarze.

Realizacja linii pozwoli na polepszenie jakości połą-

czenia kolejowego pomiędzy województwami: ślą-

skim, opolskim i dolnośląskim, jak również przyczy-

ni się do podniesienia mobilności mieszkańców rejo-

nów Tarnowskich Gór, Lublińca i Kluczborka.

Pro-

jekt zakłada rewitalizację linii kolejowej nr 143 na

70,122, tj. długość odcinka 69,4 km linii.

skano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach

1434

zgody na realizację przedsięwzięcia.

Realizacja rze-

czowa projektu przewidziana jest na lata 2012–

8.

Program rozjazdowy (projekt pod nazwą „Po-

prawa bezpieczeństwa poprzez zabudowę nowych

rozjazdów kolejowych o podwyższonym standardzie

konstrukcyjnym”).

Celem programu rozjazdowego jest zakup i zabu-

dowa rozjazdów o podwyższonym standardzie kon-

strukcyjnym, który zapewni podwyższoną trwałość

wych punktach sieci kolejowej.

W programie założo-

nut.

Zakup nowych rozjazdów o podwyższonej trwa-

łości pozwoli na poprawę bezpieczeństwa użytkowa-

nia obiektów na sieci kolejowej.

Obecnie trwają prace nad przygotowaniem doku-

okres zakupu i zabudowy rozjazdów kolejowych:

2013–2014.

9.

Program przejazdowy (projekt pod nazwą,,Po-

prawa bezpieczeństwa i likwidacja zagrożeń eksplo-

atacyjnych na przejazdach kolejowych – etap I”)

Projekt został zgłoszony do MRR jako propozycja

włączenia na listę podstawową listy projektów indy-

widualnych dla Programu Operacyjnego „Infra-

struktura i środowisko” 2007–2013 (priorytet VII,

działanie 7.1 PO IiŚ).

Celem głównym projektu jest

Zakłada się, iż w wyniku realizacji projektu zo-

staną odwołane istniejące ograniczenia prędkości,

nia prędkości na przejazdach objętych projektem,

dla których iloczyn ruchu na przejazdach kolejo-

wych sięga wartości granicznych.

Likwidacja ogra-

niczeń prędkości ma pozytywny wpływ na środowi-

sko naturalne poprzez zmniejszenie zużycia energii

potrzebnej na rozruch pociągu z prędkości ograni-

czonej do rozkładowej oraz mniejszą emisję zanie-

czyszczeń z pojazdów samochodowych oczekujących

na otwarcie zamkniętego przejazdu kolejowego.

Pro-

jekt zakłada objęcie robotami około 235 przejazdów

łego kraju.

W czerwcu br. uzyskano stanowisko Generalnej

Dyrekcji Ochrony Środowiska o braku kwaliﬁkacji

ww. projektu do przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko.

Oznacza to, że nie ma

potrzeby występowania o wydanie decyzji o środowi-

skowych uwarunkowaniach zgody na realizację in-

westycji.

Informuję również, że proponowany wcześniej pro-

jekt pod nazwą „Polepszenie jakości usług przewozo-

wych poprzez poprawę stanu technicznego linii ko-

z uwagi na wydane przez regionalnego dyrektora

ochrony środowiska we Wrocławiu postanowienia

o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływa-

nia na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia

uniemożliwia jego terminową realizację w obecnej

perspektywie ﬁnansowej.

Planujesię,iżprojektten

będzie zgłoszony jako projekt rewitalizacyjny w przy-

szłej perspektywie ﬁnansowej:2014–2020.

niniejszego stanowiska.

w sprawie niektórych przepisów prawa pracy

(8755)

wie niektórych przepisów prawa pracy przekazaną

przy piśmie z dnia 13 września br., znak: SPS-023-

-8755/12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Podjęta w wystąpieniu pana posła problematyka

ochrony osób będących świadkami łamania prawa

dotyka złożonego i wielowątkowego zagadnienia,

w ramach którego regulacje Kodeksu pracy są tylko

jednym z elementów.

Od dłuższego czasu kolejne nowelizacje Kodeksu

pracy mają na celu wzmocnienie przepisów służących

ochronie pracowników.

Szereg przepisów Kodeksu

pracy zabezpiecza pracownika przed bezprawnym

wyciągnięciem wobec niego konsekwencji w związku

z ujawnieniem określonych informacji dotyczących

stwierdzonych działań sprzecznych z prawem.

Do przepisów tych należą w pierwszej kolejności

przepisy zakazujące dyskryminacji, w tym dyskry-

minacji w zatrudnieniu.

Zgodnie z art. 32 ust. 2 Kon-

stytucji RP nikt nie może być dyskryminowany

z jakiejkolwiek przyczyny.

Przepisy Kodeksu pracy

potwierdzają zakaz dyskryminacji w stosunkach pra-

cy.

Przepis art. 11

2

Kodeksu pracy stanowi, iż pra-

cownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego

biet w zatrudnieniu.

Natomiast z art. 11

3

Kodeksu

1435

pracy wynika, iż jakakolwiek dyskryminacja w za-

trudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczegól-

sunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania

ﬁkacjizawodowych,wszczególnościbezwzględuna

płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodo-

wość, przekonania polityczne, przynależność związ-

kową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację

wanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie

z określonych wyżej przyczyn (art. 18

3a

§ 1–2 Kodek-

su pracy).

Należy podkreślić, że w myśl art. 18

3a

§ 5

Kodeksu pracy przejawem dyskryminowania jest

także m.in. niepożądane zachowanie, którego celem

niżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery

(molestowanie).

A zatem pracownik, który czuje się przez praco-

dawcę dyskryminowany – w rozumieniu powyższych

przepisów – może skorzystać ze stosownych upraw-

nień w celu ochrony przed dyskryminacją z jakiego-

kolwiek względu, w tym np. dyskryminacją spowodo-

waną ujawnieniem przez niego nieprawidłowości

mających miejsce w zakładzie pracy.

Osoba, wobec

wania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania

nie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych prze-

pisów (art. 18

3d

Kodeksu pracy).

Ponadto przepisy

gwarantują takiemu pracownikowi, iż skorzystanie

przez niego z uprawnień przysługujących z tytułu

nieniu nie może być podstawą niekorzystnego trak-

towania pracownika, a także nie może powodować

cownika, zwłaszcza nie może stanowić przyczyny

sunku pracy lub jego rozwiązanie bez wypowiedzenia

(art. 18

3e

§ 1 Kodeksu pracy).

Jednocześnie w świetle

wprowadzonego do Kodeksu pracy przepisu art. 18

3e

§ 2 powyższa ochrona obejmuje również pracownika,

który udzielił w jakiejkolwiek formie wsparcia pra-

cownikowi korzystającemu z uprawnień przysługu-

jących z tytułu naruszenia zasady równego trakto-

wania w zatrudnieniu.

Jeżeli natomiast działań odwetowych podjętych

przez pracodawcę nie można zakwaliﬁkować jako

dyskryminacji, bowiem odnoszą się one nie tyle do

niekorzystnego traktowania pracownika w zatrud-

nieniu, ile do pracownika jako osoby – można doko-

nać ich oceny w świetle przepisów zakazujących mob-

bingu w zakładzie pracy.

Zgodnie z art. 94

3

§ 2 Ko-

deksu pracy mobbing oznacza działania lub zacho-

wania dotyczące pracownika lub skierowane przeciw-

ko pracownikowi polegające na uporczywym i długo-

trwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika,

eliminowanie z zespołu współpracowników.

Praco-

dawca nie może stosować mobbingu w zakładzie pra-

cy, co więcej, jest mu obowiązany przeciwdziałać

– obowiązek taki nakłada na niego art. 94

3

§ 1 Ko-

deksu pracy.

Na mocy art. 94

3

Kodeksu pracy pra-

cownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdro-

wia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej

znaną krzywdę.

Natomiast pracownik, który wsku-

ści nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pra-

cę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.

Przepisy prawa pracy zapewniają także ochronę

pracownikom, którzy zostali zwolnieni z pracy bez-

podstawnie lub z naruszeniem przepisów.

W razie

skuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa

waniu (art. 45 § 1 Kodeksu pracy).

Roszczenie o przy-

wrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo

o odszkodowanie przysługuje także pracownikowi,

dzenia, z naruszeniem przepisów o pracę w tym try-

bie (art. 56 § 1 Kodeksu pracy).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podana

pracownikowi przyczyna wypowiedzenia powinna

być prawdziwa i konkretna – uchwała pełnego składu

ca 1985 r., III PZP 10/85 (OSNCP 1985, nr 11, poz. 164).

Wypowiedzenie nie może być również elementem szy-

kany wobec pracownika.

Ponadto Sąd Najwyższy

wyraził pogląd, iż „podanie w oświadczeniu o wypo-

wiedzeniu umowy o pracę przyczyny pozornej (nie-

prawdziwej, nierzeczywistej, nieistniejącej) jest rów-

noznaczne z brakiem wskazania przyczyny uzasad-

niającej wypowiedzenie, co oznacza, że wypowiedze-

Kodeksu pracy.

Taki sam skutek wywołuje ocena, że

przyczyna wypowiedzenia co prawda istniała, ale

była – ze względu na jej wagę lub charakter – niewy-

starczająca dla skutecznego dokonania wypowiedze-

nia” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października

2009 r., III PK 34/09, LEX nr 560866).

1436

Pragnę także podkreślić, iż instytucją ustawowo

wa pracy jest Państwowa Inspekcja Pracy (ustawa

Pracy, Dz. U. z 2012 r., poz. 404).

W razie wątpliwości

pracowników dotyczących zgodności z prawem postę-

powania pracodawcy istnieje możliwość zwrócenia

się o pomoc, w tym także z wnioskiem o podjęcie in-

terwencji, do właściwego miejscowo okręgowego in-

spektoratu pracy.

Inspekcja Pracy została bowiem

wyposażona w odpowiednie uprawnienia i środki

umożliwiające wykonywanie zadań związanych

z nadzorem i kontrolą, a także egzekwowaniem prze-

strzegania przez pracodawców obowiązujących prze-

pisów prawa.

Zgodnie z art. 23 ust 2 ww. ustawy, jeżeli zachodzi

uzasadniona obawa, że udzielenie przez pracownika

inspektorowi pracy informacji w sprawach objętych

kontrolą mogłoby narazić tego pracownika na jaki-

kolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia

tej informacji, inspektor pracy może wydać postano-

wienie o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umoż-

liwiających ujawnienie tożsamości tego pracownika,

w tym danych osobowych.

Podsumowując, pragnę podkreślić, iż w mojej oce-

nie przepisy prawa pracy gwarantują stosowną

ochronę pracownikom przed negatywnymi konse-

kwencjami ze strony pracodawcy w związku z ujaw-

nieniem przez nich nieprawidłowości, a nawet prze-

stępstw, jakie mają miejsce u zatrudniającego ich

pracodawcy.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie przewi-

duje się nowelizacji Kodeksu pracy w tym zakresie.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesio-

nych w interpelacji, pragnę wyjaśnić, że polskie pra-

wo w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy

w pełni uwzględnia postanowienia dyrektyw Unii

zawiera ostrzejsze wymagania niż wynikające z pra-

wa UE.

Można zatem stwierdzić, że polskie prawo

zawiera wszelkie niezbędne przepisy mające na celu

pracy w zakładach pracy.

Prawo to zawiera również

wystarczające przepisy określające obowiązek oceny

ryzyka zawodowego związanego z pracą.

Przepisy te

są określone w szczególności w art. 226 Kodeksu pra-

cy oraz w § 39 i 39a rozporządzenia ministra pracy

wie ogólnych przepisów bezpieczeństwa higieny pra-

Wytyczne do oceny ryzyka zawodowego zostały okre-

ślone w polskiej normie PN-N-18002:2011: Systemy

zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy.

Ogól-

ne wytyczne do oceny ryzyka zawodowego.

Należy także zauważyć, że Ministerstwo Pracy

go, który mógłby wpływać na realizację obowiązków

pracodawców z dziedziny prawa pracy, w tym bezpie-

czeństwa i higieny pracy.

Organem powołanym do

Pracy, podległa Sejmowi RP.

Ministerstwo nie ma

zatem możliwości oddziaływania na realizację funk-

cji nadzoru i kontroli przez Państwową Inspekcję

Pracy, a także na zwiększenie funkcji kontrolnych

tego organu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

w sprawie ubóstwa i wykluczenia społecznego

w Polsce (8758)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Maksa Kraczkowskiego w spra-

wie ubóstwa i wykluczenia społecznego w Polsce,

uprzejmie wyjaśniam.

wszelkie informacje dotyczące ubóstwa analizowane

są z ogromną starannością.

Jak wynika z prowadzo-

nych długookresowych obserwacji kondycji socjalnej

ubóstwa skrajnego była względnie stabilna aż do

łecznej nie jest możliwe dalsze wywiązywanie się

działania powstałej sytuacji w systemie pomocy spo-

łecznej, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów

niężnych z pomocy społecznej (Dz. U. poz. 823), usta-

lono nowe kryteria dochodowe w zakresie pomocy

społecznej: dla osoby samotnie gospodarującej – 542 zł

Wzrost kryteriów dochodowych jest ściśle związany

ze wzrostem maksymalnej kwoty zasiłku stałego

pomocy dla cudzoziemców (ze statusem uchodźcy i ochro-

ną uzupełniającą) z 446–1175 zł do 531–1260 zł oraz war-

tości dochodu miesięcznego z 1 ha przeliczeniowego

Jeżeli chodzi o przeciwdziałanie ubóstwu, to za-

uważam, iż Polska od dziesiątków lat podtrzymuje

1437

chlubną tradycję utrzymywania systemu zabezpie-

czenia społecznego, w tym pomocy społecznej, nie

jako sporadycznego działania, lecz jako instytucjo-

nalnego działania ustawicznego.

Od wielu lat w Pol-

sce stosowane są wypróbowane przez dziesięciolecia

rozwiązania mające na celu zabezpieczenie obywate-

li przed ryzykiem życia poniżej minimum egzystencji.

Ze sprawozdania MPiPS-03 za rok 2011 wynika, że

na świadczenia z pomocy społecznej została wydat-

państwa.

Kwota wszystkich wydatków na pomoc spo-

łeczną rośnie każdego roku o około 4%.

Jak widać, w Pol-

sce, w ramach zabezpieczenia społecznego, podejmo-

wane są na ogromną skalę wysiłki mające na celu

przeciwdziałanie negatywnym skutkom biedy.

Problem niedożywienia jest jednym z poważniej-

szych problemów społecznych wymagających ko-

nieczności podjęcia działań mających na celu ograni-

czenie i likwidację tego zjawiska.

Bardzo trudno jest

określić dokładną liczbę niedożywionych osób, przede

wszystkim z uwagi na ukrywanie przez część rodzin

problemów związanych z ubóstwem.

Zgodnie z art. 17

ze zm.) do zadań własnych gminy o charakterze obo-

wiązkowym należy m.in. dożywianie dzieci oraz za-

uczniów wspierane było ze środków rezerwy celo-

wej budżetu państwa, w ramach dotacji do zadania

Zadanie realizowane było do roku 2001 w ramach

nych programów realizowanych ze środków przewi-

dzianych w budżecie państwa i środków własnych

gmin.

łecznej).

Do 2005 r. w ramach rządowych programów

nych.

Dopiero w ramach rządowego programu „Po-

siłek dla potrzebujących”, realizowanego w 2005 r., roz-

szerzono zakres podmiotowy w stosunku do poprzed-

nich programów (realizowanych w 2002 r. i 2003 r.)

nosprawne.

Rząd w roku 2005, uznając za sprawę

realizowania programów wieloletnich w obszarze po-

mocy społecznej.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustawa o ustanowie-

niu programu wieloletniego „Pomoc państwa w za-

kresie dożywiania” (Dz. U. Nr 267, poz. 2259, ze zm.).

Zgodnie z art. 13 planowane środki budżetu państwa

500 mln zł rokrocznie.

Środki te planowane były

dżetu państwa.

Jednocześnie środki, jakie gminy po-

winny przeznaczać na realizację programu, nie mo-

gły być mniejsze niż 250 mln zł rokrocznie w trakcie

–2009.

Tak więc zaplanowana w ustawie o ustano-

wieniu programu wieloletniego „Pomoc państwa

w zakresie dożywiania” łączna wielkość środków

słych, tj. beneﬁcjentów programu, którzy spełniali

określone ustawą, podwyższone kryterium dochodo-

Sytuacja taka ma miejsce po raz pierwszy od roku

1996, tj. od czasu wspierania przez kolejne rządy za-

danie własnego gminy.

W ustawie budżetowej od roku 2009 została

zwiększona o 50 mln zł, z 500 mln zł do 550 mln zł,

wielkość środków rezerwy celowej budżetu państwa,

które zostały przeznaczone na realizację programu

nia”.

Wielkość ta jest utrzymywana w kolejnych latach

realizacji programu.

W roku 2009 Sejm RP uchwalił

ustawę o ustanowieniu programu wieloletniego „Po-

wiązanie przedłuża okres działania programu wielo-

letniego do roku 2013.

Łączny koszt realizacji progra-

W roku 2013 wielkość środków budżetu państwa prze-

widzianych w projekcie budżetu państwa na realizację

programu wynosi 550 mln zł.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w poszcze-

gólnych latach wielkość środków wydatkowanych na

realizację programu przedstawiała się następująco

(w tys. zł):

— rok 2009 – środki budżetu państwa 518 454 zł,

środki własne gmin – 297 843 zł, łączne wydatki na

realizację programu – 816 297 zł,

— rok 2010 – środki budżetu państwa 533 289 zł,

środki własne gmin – 297 019 zł, łączne wydatki na

realizację programu – 830 308 zł,

— rok 2011 – środki budżetu państwa 547 578 zł,

środki własne gmin – 236 385 zł, łączne wydatki na

realizację programu – 824 990 zł,

— rok 2012 – środki budżetu państwa 550 mln zł,

wielkość środków własnych gmin będzie znana po

zakończeniu roku budżetowego i przesłaniu przez

wojewodów sprawozdań rocznych z realizacji progra-

1438

mu wieloletniego „Pomoc państwa w zakresie doży-

wiania” za rok 2012.

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

w celu poprawy życia najbiedniejszych obywateli ﬁ-

nansowane są również takie programy, jak:

I.

„Aktywne formy przeciwdziałania wykluczeniu

społecznemu” (AFPWS) – 3 549 000 zł.

Program jest

realizowany rokrocznie od 2006 r.

Przyjęta przez mi-

nistra pracy i polityki społecznej formuła programu

polega na organizowaniu konkursów dla samorzą-

dów gmin i organizacji pozarządowych w celu reali-

zacji takich założeń, jak:

1) zmobilizowanie samorządów gminnych do two-

rzenia partnerstw na rzecz organizowania centrów

i klubów integracji społecznej, szczególnie na obsza-

rach wiejskich i małomiasteczkowych, a także wyko-

rzystywania lokalnych programów rynku pracy, ta-

kich jak np. prace społecznie użyteczne czy roboty

publiczne,

2) wzmocnienie roli podmiotów zatrudnienia so-

cjalnego w procesie przywracania osób do ponowne-

go odgrywania ról społecznych i zawodowych oraz

przygotowywania ich do wykorzystywania rozwią-

zań ustawy o spółdzielniach socjalnych,

3) promowanie dobrych praktyk, szczególnie

w zakresie zawiązywania lokalnej współpracy pomię-

dzy jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej

niem potencjału organizacji pozarządowych.

Program AFPWS spełnia swoją funkcję, przyczy-

niając się do powstania nie tylko wielu nowych pod-

miotów gospodarki społecznej (w tym zatrudnienia

socjalnego), ale przede wszystkim do zbudowania

w kraju nowego systemu wsparcia i pomocy, opar-

tego na trzech ﬁlarachświadczeniausługdlaosób

bezrobotnych i korzystających ze świadczeń pomocy

społecznej.

Program zawiera w swych założeniach

3 komponenty, tj.:

1) komponent I: Wzmocnienie roli podmiotów za-

trudnienia socjalnego jako partnerów ośrodków po-

mocy społecznej i urzędów pracy oraz gminnych pro-

gramów aktywizacji społeczno-zawodowej na rzecz

budownictwa socjalnego,

2) komponent II: Platforma współpracy i konsul-

tacji w obszarze zatrudnienia socjalnego – Konwent

Centrów i Klubów Integracji Społecznej,

3) komponent III: Prezentacja i promocja dobrych

praktyk aktywnych form pomocy.

W ramach komponentu I ogłoszone zostały dwa

konkursy:

1) „Podmiot zatrudnienia socjalnego partnerem

ośrodka pomocy społecznej i powiatowego urzędu

pracy w realizacji kontraktu socjalnego” – przewi-

dziana kwota ogółem to 1400 tys. zł.

2) „Gminne programy aktywizacji społeczno-za-

wodowej na rzecz budownictwa socjalnego” – przewi-

W ramach komponentu III ogłoszony został kon-

kurs pn. „Targi aktywnych form pomocy”, kwota do-

ﬁnansowaniato80tys.zł,oraz„KonwentCentrów

i Klubów Integracji Społecznej – edycja 2012 r.”,

kwota doﬁnansowania to 69 tys. zł.

W sumie co

roku na program „Aktywne formy przeciwdziała-

nia wykluczeniu społecznemu” przeznaczana jest

kwota 3549 tys. zł.

II.

Program wspierający powrót osób bezdomnych

do społeczności – 5 000 000 zł.

Cel programu ma cha-

rakter uzupełniający wobec ustawowych obowiązków

samorządów gmin w zakresie przeciwdziałania bez-

domności, a także charakter wspierający działalność

przede wszystkim podmiotów uprawnionych, działa-

jących w obszarze pomocy społecznej, o których mowa

ministra pracy i polityki społecznej jest inspirowanie

samorządów gmin oraz podmiotów, o których mowa

sowania wszechstronnych metod pomocy i zwalcza-

nia bezdomności w wymiarze:

— pomocy doraźnej w sytuacjach kryzysowych

– stosowania usług interwencyjnych do przeciwdzia-

łania sytuacji zamieszkiwania „na ulicy” przez dłuż-

szy czas.

Jest to zmierzanie do realizacji postulatu

sformułowanego jako „nikt nie powinien mieszkać na

ulicy – nikt nie powinien być zmuszony do spania na

ulicy ze względu na brak wysokiej jakości usług”,

— integracji społecznej i wychodzenia z bezdom -

ności – stosowania indywidualnych programów wy-

chodzenia z bezdomności dla wzmocnienia potencja-

łu każdej osoby bezdomnej wraz z działaniami akty-

wizacji zawodowej pozwalającymi powrócić na rynek

pracy (subsydiowany i otwarty).

Jest to zmierzanie

nie powinien mieszkać w placówkach interwencyjne-

go i tymczasowego zakwaterowania dłużej, niż wy-

maga tego sytuacja interwencji”,

— prewencji bezdomności (proﬁlaktykibezdom -

ności) – stosowania działań wpisanych w szeroko ro-

zumianą pracę socjalną ukierunkowaną na pobudza-

nie świadomości w zakresie czynników prowadzących

do bezdomności, tj. uzależnienia, przemoc domowa,

choroby psychiczne, niepełnosprawność czy bezrobo-

cie, które potencjalnie mogą przyczyniać się do „wej-

ścia w stan” bezdomności.

Jest to zamiar realizacji

postulatu „zapobieganie poszerzaniu się zjawiska,

szczególnie w środowiskach osób i rodzin najbardziej

narażonych na bezdomność”.

III.

Program „Świetlica – dzieci – praca” na rzecz

Celem programu jest inspirowanie samorządów gmin

oraz organizacji pozarządowych do tworzenia, odbu-

dowywania i podtrzymywania działalności środowi-

skowych placówek wsparcia dziennego dla dzieci

i młodzieży, a szczególnie:

— ognisk wychowawczych i kół zainteresowań dla

dzieci i młodzieży (organizujących zajęcia socjotera-

peutyczne),

— świetlic środowiskowych (z programami socjo -

terapeutycznymi lub zajęciami z zakresu socjotera-

pii) oraz świetlic socjoterapeutycznych,

1439

— klubów młodzieżowych (z zajęciami socjote -

rapeutycznymi lub programami socjoterapeutycz-

nymi).

Program powinien przyczyniać się do podniesienia

poziomu jakości życia osób i rodzin, szczególnie tych,

które korzystają z systemu świadczeń pomocy społecz-

nej.

Celem takiego działania jest wzrost stabilności

bezpieczeństwa socjalnego rodzin oraz ograniczenie

zjawisk niepożądanych, w tym takich jak dziedzicze-

nie biedy i wykluczenie społeczne.

Promotor programu

dąży jednocześnie do wskazania samorządom gmin

i organizacjom pozarządowym na potrzebę efektyw-

nego wykorzystywania lokalnego kapitału ludzkiego.

Chodzi w tym miejscu o tworzenie miejsc pracy (stażu)

dla młodych osób bezrobotnych (np. absolwentów

szkół), organizowanie lokalnych programów rynku

pracy (np. prace społecznie użyteczne, roboty publicz-

ne), a także ewentualne angażowanie „seniorów”, dys-

ponujących wiedzą i wolnym czasem.

Generalnie cel

programu służy tworzeniu warunków do kompatybil-

nej współpracy instytucji pomocy społecznej z publicz-

nymi służbami zatrudnienia oraz społecznymi.

Oso-

bom w trudnej sytuacji życiowej spowodowanej bezro-

bociem oferowana jest pomoc w postaci aktywnych

programów rynku pracy.

Na podstawie danych z załącznika nr 6 „Aktywne

programy rynku pracy” do sprawozdania MPiPS-01

o rynku pracy wynika, iż:

— w 2009 r. aktywne programy rynku pracy

(tj. szkolenia, staże, przygotowanie zawodowe doro-

słych, prace interwencyjne, roboty publiczne, prace

społecznie użyteczne) ukończyło 555,4 tys. bezrobot-

nych, natomiast 253,6 tys. bezrobotnych podjęło pra-

niu danej formy aktywizacji.

Dane na temat osób po

zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego nie były

wówczas gromadzone,

— w 2010 r. aktywne programy rynku pracy ukoń -

czyło 635,2 tys. bezrobotnych, a pracę podjęło – w trak-

nego programu – 289,2 tys. bezrobotnych.

Wśród bez-

robotnych po zakończeniu realizacji kontraktu socjal-

nego aktywne formy ukończyło 530 osób, pracę zaś

czeniu określonego programu – 178 osób,

— w 2011 r. programy aktywne ukończyło 343,7

– 176 tys. bezrobotnych.

W grupie bezrobotnych po

zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego aktywne

formy ukończyło 405 osób, pracę zaś podjęły – w trak-

gramu – 132 osoby.

Traktując wydatki z Funduszu Pracy przeznacza-

ne na aktywizację zawodową bezrobotnych jako dzia-

łania kierowane przeciwko biedzie i wykluczeniu spo-

łecznemu, dane dotyczące efektywności zatrudnie-

niowej podstawowych form aktywizacji oraz liczby

osób aktywizowanych świadczą o skuteczności dzia-

łań przeciwdziałających bezrobociu.

Efektywność

zatrudnieniowa podstawowych form w latach 2009–

–2011 wynosiła łącznie odpowiednio: 53,2, 54,2 oraz

55,7% (a liczba zatrudnionych: 345,5, 411,2,

212,9 tys. osób).

Przy stuprocentowej efektywności

środków wydatkowanych na podjęcie działalności go-

spodarczej oznacza to, iż samo zatrudnienie w tych

latach dzięki dotacjom z Funduszu Pracy uzyskało:

64,0, 77,0 oraz 26,1 tys. osób.

Także stuprocentowa

efektywność refundowania pracodawcom doposaże-

nia i wyposażenia stanowiska pracy umożliwiła

w omawianych trzech latach stworzenie dodatkowych

miejsc pracy odpowiednio w liczbie: 28,4, 44,6, 10,7 tys.

Efektywność zatrudnieniowa pozostałych form ak-

tywizacji zawodowej bezrobotnych jest niższa.

Naj-

korzystniej kształtuje się w przypadku:

— prac interwencyjnych (73,4%, 70,8%, 71,4%),

— przygotowania zawodowego w miejscu pracy

– 53,4% w roku 2009 (ostatni rok stosowania tej for-

my aktywizacji),

— staży (54,2%, 48,4%, 52,6%),

— robót publicznych (46,6%, 46,6%, 53,2%).

Najmniejsza efektywność zatrudnieniowa dotyczy

szkoleń (34,3%; 36,7%; 43,1%) oraz prac społecznie

użytecznych (43,4%; 39,8%; 36,1%).

Choć w związku z ograniczeniem w roku 2011

środków Funduszu Pracy liczba aktywizowanych

osób wynosiła 302 tys. osób, wobec 684,6 tys. osób

w 2009 r. i 788,7 tys. osób w 2010 r., to dane wskazu-

ją, że efektywność zatrudnieniowa w roku 2011 była

najwyższa i szacuje się, iż równie korzystna będzie

w 2012 r., co może być potwierdzone dopiero w poło-

wie 2013 r.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie planów likwidacji

Filmoteki Narodowej (8759)

Rady Ministrów (pismem z dnia 13 września 2012 r.,

nr SPS-023-8759/12) w sprawie planów likwidacji Fil-

moteki Narodowej, działając z upoważnienia prezesa

Rady Ministrów, uprzejmie proszę Panią Marszałek

o przyjęcie przedstawionych poniżej wyjaśnień.

W resorcie kultury nie są realizowane, ani też nie

są planowane, żadne działania w kierunku likwidacji

1440

Filmoteki Narodowej czy też jej połączenia z inną

instytucją kultury.

Jakakolwiek zmiana statusu tej

zasłużonej dla kultury polskiej placówki mogłaby

wpłynąć negatywnie na jej działalność, a tym samym

– spowodować znaczące problemy w realizacji przy-

pisanych ﬁlmotece zadań statutowych, tj. ochrony

narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie

kinematograﬁi.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

w sprawie ograniczenia struktur

zajmujących się zarządzaniem drogami (8766)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Henryka Siedlaczka (pismo,

znak: SPS-023-8766/12, z dnia 13 września 2012 r.)

w sprawie ograniczenia struktur zajmujących się za-

rządzeniem drogami, uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

wać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organi-

zacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpo-

wiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub

rzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.

Należy zatem wskazać, iż zarządy dróg wojewódzkich

są jednostkami organizacyjnymi poszczególnych sa-

morządów województw i pełnią funkcję zarządu dro-

gi.

Przepisy ustawy o drogach publicznych umożli-

wiają tworzenie przez organy stanowiące poszczegól-

nych jednostek samorządu terytorialnego zarządów

dróg, ale nie nakładają takiego obowiązku.

Zatem

decyzje w zakresie tworzenia zarządów dróg pozosta-

ją w gestii jednostek samorządu terytorialnego.

W myśl art. 20 ww. ustawy do zarządcy drogi na-

leży w szczególności:

— opracowywanie projektów planów rozwoju sie -

ci drogowej;

— opracowywanie projektów planów finanso -

wania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania

skich;

— utrzymanie nawierzchni drogi, chodników,

pieczających ruch i innych urządzeń związanych

— wykonywanie robót interwencyjnych, robót

— przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich

użytkowników.

Realizacja zadań w zakresie budowy, przebudo-

wy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarzą-

dzania nimi spoczywa zatem na zarządcy drogi,

który powinien zapewnić prawidłowe wykonywanie

tych zadań z uwzględnieniem m.in. analizy ekono-

micznej.

W praktyce ww. zadania realizowane są zarówno

przez zarządy dróg, jak również zlecane są innym

wyspecjalizowanym jednostkom.

Należy ponadto pa-

publicznych zarządzanie drogami publicznymi może

rozumienia, regulującego w szczególności wzajemne

rozliczenia ﬁnansowe.

Pomimobrakuwskazaniaob-

ligatoryjnych postanowień tego porozumienia zasad-

nym jest, aby określało ono w szczególności: strony

porozumienia, czas jego obowiązywania, jeżeli poro-

zumienie zawarto na czas określony, wykaz dróg pu-

blicznych, wobec których następuje przekazanie za-

rządzania, wysokość środków na realizację zadań

związanych z zarządzaniem drogami, postanowienia

dotyczące nadzoru nad przekazanym zarządzaniem

drogami, postanowienia dotyczące formy zmiany lub

wypowiedzenia porozumienia.

Jednocześnie należy

podkreślić, że w praktyce w jednostkach, w których

zostały powołane zarządy dróg i jednocześnie zade-

cydowano o zleceniu zadań innym jednostkom, prze-

kazywana jest tylko część zadań, najczęściej utrzy-

maniowych i remontowych.

Pozostałe zadania, głów-

nie związane z budową i przebudową dróg realizowa-

ne są przez właściwe dla danej drogi zarządy dróg.

Natomiast jeśli chodzi o niewypełnianie ustawo-

wo określonych obowiązków przez zarządców np. dróg

wojewódzkich, czyli zarządów wojewódzkich, uprzej-

mie wyjaśniam, iż zgodnie z art. 229 ustawy z dnia

zm.), jeżeli przepisy szczególne nie określają innych

ganem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej

wództwa z wyjątkiem spraw należących do zadań

mik województwa.

Ponadto należy zauważyć, iż powierzone samo-

rządowi terytorialnemu zadania publiczne samorząd

wykonuje w imieniu własnym, z wyłączeniem zadań

zastrzeżonych dla organów administracji rządowej,

i na własną odpowiedzialność (art. 16 Konstytucji

RP).

Oznacza to, że są one wykonywane w sposób

samodzielny.

Zgodnie zaś z art. 171 Konstytucji RP

działalność samorządu terytorialnego podlega nad-

1441

zorowi z punktu widzenia legalności.

Zaś organami

nadzoru nad działalnością jednostek samorządu te-

rytorialnego są prezes Rady Ministrów i wojewodo-

wie, a w zakresie spraw ﬁnansowych–regionalne

izby obrachunkowe.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż na ewen-

tualną likwidację wojewódzkich zarządów dróg na-

leży spojrzeć znacznie szerzej, gdyż zostały one wraz

z powiatowymi zarządami dróg utworzone podczas

reformy administracyjnej kraju w 1999 r.

Należy bo-

wiem pamiętać, iż to na podstawie art. 21 ustawy

jące ustawy reformujące administrację publiczną

(Dz. U Nr 133, poz. 872, z późn. zm.) minister trans-

portu i gospodarki morskiej w porozumieniu z mini-

30 listopada 1998 r. organizację dyrekcji okręgowych

dów drogowych i drogowej służby liniowej, która

cji publicznej, określonej w ustawach.

Zgodnie z § 1

pkt 2 rozporządzenia ministra transportu i gospo-

administracji publicznej określonej przepisami o re-

formie administracji publicznej (Dz. U Nr 156,

poz. 1027) z dniem 31 grudnia 1998 r. dyrekcje okrę-

gowe dróg publicznych oraz będące ich częściami za-

rządy drogowe i drogowa służba liniowa zostaną

przekształcone w jednostki organizacyjne do zarzą-

dzania drogami wojewódzkimi określone w załączni-

ku nr 2 do tegoż rozporządzenia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie zmiany kategorii drogi krajowej

i zaliczenia jej do kategorii drogi gminnej

(8770)

uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Aktualnie obowiązujące brzmienie art. 10 ust. 5

tegorii i zaliczony do kategorii dróg gminnych, wpro-

wadzone zostało ustawą z dnia 14 listopada 2003 r.

poz. 1953).

Projekt przedmiotowej ustawy opracowa-

ny jako rządowy wpłynął do Sejmu 22 sierpnia 2003 r.

W dniu 21 listopada 2003 r. ustawa została podpisa-

na przez prezydenta RP.

Zgodnie z uzasadnieniem do ww. projektu ustawy

przepis art. 10 ust. 5 został wprowadzony w celu wy-

eliminowania sytuacji, w których zarządca drogi,

który wybudował nowe odcinki dróg czy obwodnice,

zmuszony jest zarządzać dwoma, równolegle przebie-

gającymi odcinkami dróg.

Wieloletnia praktyka przed

wprowadzeniem art. 10 ust. 5 omawianej ustawy po-

kazuje, że dotychczasowy zarządca dróg krajowych

po wybudowaniu nowego odcinka drogi krajowej nie

może przekazać starego odcinka drogi nowemu za-

rządcy, bowiem samorządy nie wyrażają zgody na

zaliczenie tego odcinka drogi do innej niż krajowa

kategorii dróg publicznych.

Przepis art. 10 ust. 5 ww.

stały zastąpione nowo wybudowanymi odcinkami

nionej funkcji.

Mając na uwadze powyższe, nie jest wymagane

wydawanie, w trybie art. 5 ust. 2 ustawy o drogach

publicznych, rozporządzenia ministra właściwego do

spraw transportu pozbawiającego dotychczasowy od-

cinek drogi kategorii drogi krajowej, gdy został on

zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi.

Zaliczenie do kategorii dróg gminnych odcinka drogi

zastąpionego nowo wybudowanym odcinkiem drogi

w myśl ww. przepisu następuje z mocy prawa, nie jest

więc również wymagane podjęcie przez radę gminy

blicznych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zmiany ka-

tegorii dróg, w przypadku gdy lokalne władze samo-

rządowe widzą taką konieczność, mogą być dokony-

blicznych.

Zatem w myśl przepisów ustawy o drogach

publicznych stary odcinek drogi krajowej, który

z mocy prawa został zaliczony do kategorii dróg

gminnych, może zostać pozbawiony tej kategorii

zaliczony do kategorii dróg powiatowych (w trybie

art. 6a ust. 2) lub wojewódzkich (w trybie art. 6 ust. 2).

Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych na-

stępuje w drodze uchwały rady powiatu w porozu-

1442

mieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu

rządów sąsiednich powiatów, a w miastach na pra-

wach powiatu – opinii prezydentów miast.

Natomiast

zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje

mieniu z ministrami właściwymi do spraw transpor-

tu oraz obrony narodowej.

Mając na uwadze powyż-

sze, ewentualne zmiany kategorii dróg powinny zo-

stać zainicjowane przez lokalne władze samorządowe

i przeprowadzone stosownie do ww. przepisów usta-

wy o drogach publicznych.

W sytuacji gdy został wybudowany i oddany do

użytkowania nowy odcinek drogi publicznej (np. dro-

gi ekspresowej lub innej drogi krajowej), stary odci-

nek drogi nie może nadal pozostać drogą krajową.

nym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące

trzebom.

Stary odcinek drogi krajowej (droga gmin-

na) służy głównie mieszkańcom zamieszkującym

w jej okolicach, a ruch ciężkich pojazdów samochodo-

wych (w tym tranzytowych) odbywa się odcinkiem

drogi ekspresowej, co w znaczącym stopniu przyczy-

nia się do poprawy warunków życia mieszkańców.

Należy podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny

litej Polskiej.

Zgodnie z uzasadnieniem do ww. wyroku Trybu-

nału Konstytucyjnego „art. 10 ust. 5 wyraża zatem

zasadę nabywania ex lege przez gminę własności

dróg należących dotychczas do Skarbu Państwa lub

innych jednostek samorządu terytorialnego.

Każdo-

razowe bowiem zastąpienie odcinka drogi należącego

do innego podmiotu niż gmina odcinkiem nowym

wiąże się z zaliczeniem odcinka zastąpionego do ka-

tegorii dróg gminnych.

Drogi gminne stanowią

przedmiot własności gminy.

Przekwaliﬁkowaniena-

stępujące z mocy prawa oznacza, po pierwsze, po-

większenie zasobu własności gminy (zwiększenie jej

majątku), po drugie zaś, automatycznie wiąże się

z powstaniem obciążeń w postaci konieczności wyko-

nywania przez właściciela obowiązków zarządcy dro-

gi.

Tak więc regulacja zawarta w art. 10 ust. 5 usta-

wy o drogach publicznych ma dwoisty wpływ na ma-

jątek gminy.

Z jednej strony przewiduje dla gminy

przysporzenie majątkowe w postaci powiększenia jej

własności o własność starego odcinka drogi.

Z dru-

giej strony taka okoliczność powoduje konieczność

ponoszenia wydatków na utrzymanie nowego przed-

miotu własności.

Właściciel nie ma przy tym wyboru

zarówno co do możliwości samego nabycia własności,

jak i co do tego, jakie koszty będzie ponosił na utrzy-

manie drogi, ponieważ w tym zakresie powinności

zarządcy drogi są w poważnej mierze determinowane

normatywnie”.

Ponadto w myśl argumentacji Trybunału Konsty-

tucyjnego należy wskazać, że wejście w życie art. 10

ne w czasie z kilkoma zmianami prawa wprowadza-

jącymi nowe instrumenty zasilania ﬁnansowego

samorządów w ogólności i zmiany w zakresie syste-

mu utrzymania i ﬁnansowaniadrógwszczególno-

ści.

Podstawowe znaczenie dla oceny powyższej re-

gulacji miały systemowe zmiany zasad ﬁnansowa-

nia jednostek samorządu terytorialnego wynikające

o drogach publicznych, w brzmieniu nadanym przez

nowych dochodów gmin, jak i zwiększenia ich udzia-

łu we wpływach z podatków dochodowych.

Przepisy

ustawy o dochodach jednostek samorządu teryto-

rialnego zwiększyły udział jednostek samorządu

osób ﬁzycznychz27,6%do39,34%.

Reasumując, aktualnie nie są planowane zmiana

oraz wprowadzenie innych, dodatkowych rozwiązań

prawnych w omawianym zakresie.

Jednakże zagad-

nienie przekazywania i przejmowania dróg krajo-

wych przez gminy będzie analizowane przy okazji

kolejnej nowelizacji ww. ustawy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie zmian w emeryturach górniczych

(8778)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

SPS-023-8778/12, interpelację posła Jerzego Bor-

kowskiego w sprawie zmian w emeryturach górni-

czych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Istotnie, w wygłoszonym 18 listopada 2011 r.

exposé prezes Rady Ministrów zapowiedział między

innymi przegląd uprawnień emerytalnych górników

1443

uregulowanych przepisami art. 50a–50f ustawy

Realizacja zapowiedzi prezesa Rady Ministrów

wymaga przeprowadzenia szczegółowych prac anali-

tycznych, których celem jest doprecyzowanie zakresu

podmiotowego i przedmiotowego planowanej zmiany

legislacyjnej.

Prace te koncentrują się na zagadnie-

niach dotyczących m.in.: zdeﬁniowaniapojęciapracy

górniczej, określenia dokładnej liczby osób wykony-

wujących pracę górniczą.

Działania te mają przynieść

efekt w postaci całościowego, kwantyﬁkowalnegoob-

razu sytuacji osób zatrudnionych w sektorze górni-

czym, a także uwarunkowań całych branż, mających

kluczowe znaczenie dla sytuacji społeczno-ekono-

micznej wybranych regionów.

Efekty tych działań

będą stanowiły bazę do analizy wpływu oraz oceny

skutków planowanej interwencji ustawodawczej,

a także wyboru konkretnych rozwiązań.

Jednocześnie pragnę uprzejmie poinformować, że

prace nad wszystkimi projektami założeń projektów

ustaw bądź projektami ustaw prowadzone są zgodnie

Z uwagi na wskazane regulacje projekty założeń

projektów ustaw oraz projekty ustaw kierowanie

do uzgodnień międzyresortowych udostępniane są

w Biuletynie Informacji Publicznej Rządowego Cen-

trum Legislacji oraz ministerstwa.

syła się do opinii organizacji związkowych, reprezen-

nego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080).

Ponadto na podstawie przepisów ustawy z dnia

przesyłane są również do opinii organizacjom praco-

dawców, reprezentatywnym w rozumieniu powołanej

Zapewniam, że obowiązujący tryb konsultacji

społecznych zostanie zachowany w przypadku pro-

jektu ustawy dotyczącego emerytur górniczych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

w sprawie handlu nielegalnym

i nieprzetworzonym tytoniem (8783)

przy którym została przekazana interpelacja pana

posła Jana Warzechy z dnia 12 września 2012 r.

w sprawie udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczą-

ce obrotu nieopodatkowanym tytoniem, uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Odnosząc się do pytania, czy nie zasadnym byłoby

wprowadzenie jednoznacznych zapisów określają-

cych, jaki rodzaj tytoniu podlega opodatkowaniu, za-

uważam, że stosownie do art. 98 ust. 5 i ust. 8 ustawy

obecnej przepisy wyraźnie normują zakres deﬁnicji

tytoniu do palenia.

Przepisy ustawy o podatku akcy-

zowym nie wymagają zmiany w tym zakresie.

Jed-

nocześnie jednak wskazuję, że problem, o którym

mowa w ww. interpelacji, dotyczy obrotu nieprzetwo-

rzonym liściem tytoniu, który w chwili obecnej nie

jest objęty podatkiem akcyzowym.

W związku z tym wskazuję, że Ministerstwo Fi-

nansów zdecydowało o ujęciu propozycji zmian prze-

pisów ustawy o podatku akcyzowym w zakresie do-

tyczącym obrotu nieprzetworzonym liściem tytonio-

wym w projekcie tegorocznej ustawy okołobudżetowej.

Projekt ten przewiduje ujęcie suszu tytoniowego (su-

chego tytoniu niebędącego jeszcze wyrobem tytonio-

wym) w katalogu wyrobów akcyzowych oraz opodat-

kowanie tego suszu podatkiem akcyzowym w przy-

padkach, gdy jest on sprzedawany innym podmiotom

niż podmioty będące „pośredniczącymi podmiotami

tytoniowymi” lub podmiotami prowadzącymi składy

podatkowe.

Projekt przewiduje również opodatkowa-

nie akcyzą importu i nabycia wewnątrzwspólnotowe-

będące pośredniczącymi podmiotami tytoniowymi

lub podmiotami prowadzącymi składy podatkowe.

Opodatkowuje się również nabycie lub posiadanie

dzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot

miotu, który dokonał sprzedaży tego suszu, przy

czym obowiązek podatkowy z tytułu posiadania nie

będzie powstawał w stosunku do podmiotu posiada-

jącego susz tytoniowy, który sam go wyprodukował

(plantatora).

W celu umożliwienia sprawowania kontroli nad

obrotem suszem tytoniowym przewiduje się obowią-

zek oznaczania znakami akcyzy suszu tytoniowego,

1444

który podlega opodatkowaniu.

W związku z obowiąz-

kiem oznaczania znakami akcyzy przewiduje się obo-

wiązek obrotu suszem tytoniowym, który podlega opo-

datkowaniu wyłącznie w opakowaniu, nie luzem.

Wejście w życie ustawy okołobudżetowej jest pla-

nowane na dzień 1 stycznia 2013 r.

Niezależnie od procedowanych w ramach projek-

tu ustawy okołobudżetowej zmian przepisów ustawy

o podatku akcyzowym, Ministerstwo Finansów ana-

lizuje możliwość wprowadzenia systemu monitoro-

wania obrotu surowcem tytoniowym poprzez przy-

wrócenie monitorowania upraw tytoniu i skupu

surowca tytoniowego, co ma zasadnicze znacze-

nie dla ograniczenia obrotu nielegalnym tytoniem

w Polsce.

Udzielając odpowiedzi na drugie pytanie, dotyczą-

ce rozmiaru strat budżetu państwa z tytułu obrotu

nieopodatkowanym tytoniem, informuję, że w związ-

ku z deregulacją rynku tytoniu, która miała miejsce

w 2010 r. oraz brakiem innego systemu monitorowa-

nia obrotu surowcem tytoniowym resort ﬁnansów

może jedynie szacować takie straty, np. w oparciu

o dane na temat ilości ujawnień tytoniu dokonywa-

nych przez służby poza obrotem związanym z legalną

produkcją papierosów i tytoniu do palenia.

W okresie od 2010 r. obserwowany jest znaczny

wzrost ujawnień dokonanych przez Służbę Celną i Po-

licję, które zapobiegły wprowadzeniu do obrotu niele-

galnego tytoniu w ilości: w 2010 r.

– 134,7 ton tytoniu,

w 2011 r.

– 237,7 ton, a w I połowie 2012 r. – ok. 181 ton

tytoniu.

Szczególnie istotne jest narastanie problemu,

który wymaga szybkiego rozwiązania.

Przyjmując dalsze utrzymanie się ww. tendencji,

można przyjąć założenie, że w 2012 r. działania or-

ganów ścigania (Służby Celnej i Policji) spowodują

zapobieżenie wprowadzenia do obrotu co najmniej

362 ton (2 × 181 ton) nielegalnego tytoniu, co

w konsekwencji spowoduje zmniejszenie strat bu-

dżetu państwa tylko z tytułu podatku akcyzowego

o prawie 90 mln zł.

Jednocześnie obserwowany jest spadek sprzedaży

tytoniu do palenia w legalnym obrocie.

Jego sprzedaż

w 2011 r. wyniosła 3300 ton i w stosunku do 2010 r.,

w którym kształtowała się na poziomie 3800 ton,

była niższa o 500 ton (ponad 13%).

Mając na uwadze,

że ujawnienia organów ścigania dotyczą jedynie czę-

ści tytoniu przeznaczonego przez grupy przestępcze

do wprowadzenia do obrotu poza ewidencją, a według

szacunków koncernów tytoniowych w 2011 r. ok. 1/3

tytoniu do palenia znajdującego się w obrocie stano-

wił tytoń, od którego nie odprowadzono należnego

podatku akcyzowego, można szacować, że nieodpro-

wadzony w 2011 r. od 1650 ton tytoniu podatek ak-

cyzowy wyniósł ok. 380 mln zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie zwiększającej się liczby przestępstw

w polskich szkołach (8786)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, SPS-023-8786/12, pana posła Jana Marka

Warzechy w sprawie zwiększającej się liczby prze-

stępstw w polskich szkołach, uprzejmie wyjaśniam.

Resort edukacji prowadzi systemowe i długofalo-

we działania mające na celu stałe eliminowanie za-

chowań problemowych dzieci i młodzieży, w tym

ograniczanie zjawiska agresji i przemocy.

Działania

te zostały przedstawione w odpowiedzi na interpela-

cję, SPS-023-1311/12, pana posła z dnia 25 stycznia

2012 r. w sprawie wzrostu przestępczości w polskich

szkołach.

Ministerstwo Edukacji Narodowej monitoruje za-

grożenia wynikające z występowania przemocy i na

bieżąco dokonuje oceny skali występowania tego zja-

wiska.

Wiele dostępnych statystyk nie zawsze ade-

kwatnie ocenia to zjawisko, m.in. system statystyk

przestępczości Temida.

System ten został stworzony

na potrzeby Policji w celu zbierania danych o prze-

stępczości na terenie kraju i m.in. w celu oceny sku-

teczności i efektywności jej pracy (wykrywalności

przestępstw).

W odniesieniu do placówek oświatowych dane Te-

midy dotyczą przestępstw popełnianych zarówno

przez nieletnich, jak i dorosłych sprawców w szkole

i na jej terenie, w godzinach zajęć szkolnych i poza

zajęciami, uczniów danej szkoły i osób spoza szkoły.

Są to statystyki zbiorcze i nie odnoszą się w specy-

ﬁcznysposóbdopomiaruliczbyprzestępstwpopeł-

nianych przez uczniów.

Można natomiast postawić tezę, że część wzrostu

dotycząca ujawnionych przestępstw zgodnie z Temi-

dą wynika z większej liczby zgłoszeń, co oznacza

większe zaufanie do skuteczności systemu interwen-

cji oraz edukacji obywatelskiej.

Natomiast zgodnie z systemem informacji oświa-

towej (SIO) dane w kategoriach: pobicie, umyślne

uderzenie oraz nieumyślne uderzenie, które były gro-

madzone w latach 2005–2011, wskazują jednoznacz-

nie na obniżenie o 63% wskaźnika w powyższych

kategoriach, natomiast łączna liczba wypadków spo-

wodowanych przez nieumyślne uderzenie w roku

2011 spadła o 49% w stosunku do 2005 r.

Wypadki

typu pobicie, umyślne uderzenie oraz uderzenie nie-

umyślne najczęściej miały miejsce na zajęciach wy-

chowania ﬁzycznegooraznaprzerwachmiędzylek-

cyjnych.

Zgodnie z wynikami badań zespołu badawczego

Instytutu Socjologii UW ujętych w raporcie pn.

„Przemoc w szkole.

Raport z badań”, lipiec 2011 r.

1445

w opinii uczniów nastąpiła poprawa atmosfery

w szkole:

— 86% przebadanych uczniów uważa, że w szko -

le jest bezpiecznie,

— 98% nauczycieli podziela tę opinię,

— 81% przebadanych uczniów uważa, że w ich

szkole panuje miła i swobodna atmosfera,

— 97% nauczycieli podziela tę opinie,

— 78% przebadanych uczniów chętnie chodzi do

szkoły,

— 89% nauczycieli podziela te opinie o uczniach.

Wyniki porównawcze badań CBOS z lat: 1998,

2003, 2008, 2010 wskazują również na:

— zmniejszanie się skali przemocy w szkole jako

proces ciągły,

— zmniejszenie się liczby przypadków drastycznej

przemocy w szkole,

— zmniejszenie się liczby wymuszeń pieniędzy,

kradzieży, np. z szatni, z plecaków.

Porównując dane z badań CBOS przeprowadzo-

nych w 1998 r. i 2010 r. można zauważyć, że obniży-

ły się wskaźniki dotyczące:

— kradzieży w szkołach o 28 punktów procento -

wych,

— ﬁzycznegoznęcaniasięstarszychnadmłodszy -

mi uczniami o 20 punktów procentowych,

— wymuszania pieniędzy o 25 punktów procen -

towych,

— odbierania siłą rzeczy osobistych, np. odzieży,

plecaków, zegarków itp., o 8 punktów procentowych

– przy 84% uczniów deklarujących, że takie sytuacje

— grożenia nauczycielom, zastraszania nauczy -

cieli przez uczniów o 9 punktów procentowych – przy

80% deklarujących, że takie sytuacje nie zdarzają się

w ogóle.

W 2010/2011 r. i 2011/2012 r. w ramach „Bezpiecz-

nej i przyjaznej szkoły”, której cele i działania zo-

stały opisane w odpowiedzi na wcześniejszą inter-

pelację pana posła (SPS-023-1311/12), zgodnie

z harmonogramem wdrażania programu w 2010 r.,

2011 r. i w 2012 r. podjęto działania na łączną kwotę

projektów w otwartych konkursach ofert oraz pro-

gramu „Proﬁlaktyka a Ty/E” oraz działanie pn.

„Warszawska noc proﬁlaktyki.”

W ramach programu ogłoszono konkursy:

1.

Wspieranie realizacji programu wychowawcze-

go szkoły i programu proﬁlaktykipoprzezkształto-

wanie u uczniów postaw sprzyjających rozwojowi

Celem konkursu było promowanie najbardziej

wartościowych programów wychowawczych szkoły

i programów proﬁlaktyki umożliwiających m.in.

kształtowanie u uczniów postaw dbałości o własne

zdrowie i innych ludzi.

W wyniku konkursu wybrano

do realizacji 66 projektów.

2.

„Żyj z pasją!” – program wspierania uzdolnień

Cele konkursu obejmowały wsparcie nowych pro-

gramów wyróżniających się nowatorstwem, oryginal-

nością, ukierunkowanych na odkrywanie i rozwija-

nie w uczniach talentów, w tym szczególnie arty-

stycznych i naukowych, oraz rozwijanie sieci współ-

pracy w tym zakresie.

Wsparciem objęto również projekty, w których

działania ukierunkowane były na zagospodarowanie

czasu wolnego młodzieży, m.in. poprzez działalność

sportową, rekreacyjną i kulturalną.

Natomiast pro-

mowanie zdrowego stylu życia to również proﬁlakty-

ka narkomanii i innych zachowań ryzykownych dzie-

ci i młodzieży związanych z używaniem środków

kurs wpłynęło 696 ofert.

3.

„ŻyjMy z pasją” – projekty wspierające rozwi-

janie aktywności własnej dziecka, wychowanie w part-

nerstwie, wzajemny szacunek i akceptację.

W tym konkursie podjęto także tematykę promo-

wania zachowań korzystnych z punktu widzenia pra-

widłowego rozwoju dzieci i młodzieży, jednocześnie

upowszechniającą idee wychowawcze Janusza Kor-

czaka.

W wyniku konkursu wybrano do realizacji

33 projekty.

4.

„Z pasją na ty” – projekty wspierające rozwija-

nie kompetencji kulturowych dzieci i młodzieży.

Celem konkursu jest konstruktywne zagospoda-

rowanie czasu dzieci i młodzieży poprzez aktywne

uczestnictwo w życiu kulturalnym.

Realizacja wy-

branych projektów daje możliwość podnoszenia kom-

petencji kulturowych, w tym pasji, zainteresowań,

uzdolnień, talentów.

Obecnie trwa proces przyjmo-

wania projektów do realizacji jeszcze w bieżącym

roku.

Ponadto w ramach „Bezpiecznej i przyjaznej szko-

ły” Ministerstwo Edukacji Narodowej we współpracy

z Komedą Główną Policji zrealizowało w 2011 r. pi-

lotażowy program „Proﬁlaktykaaty–PaT/E”(Ejak

edukacja) w województwach: lubelskim, opolskim

i pomorskim.

program PaT/E.

Program ten należy

do strategii proﬁlaktycznychaktywizującychtwórczo

młodzież na rzecz własnego rozwoju i pomocy rówie-

śnikom, którzy przejawiają zachowania problemowe.

W ramach programu PaT/E zostali przeszkoleni ani-

matorzy, wśród których znaleźli się pedagodzy szkol-

ni, nauczyciele przedmiotu, psychologowie, kateche-

ci, policjanci, instruktorzy placówek kultury, a także

realizowany z zaangażowaniem młodzieżowego wo-

lontariatu i aktywną współpracą z samorządami.

W 2012 r. program „ProﬁlaktykaaTy–PaT/E”

program rozszerzony został na województwa: pod-

karpackie i łódzkie.

Ponadto 6 października 2012 r.

w ramach programu „ProﬁlaktykaaTy”zaplanowa-

no pilotażowe działanie pn. „Warszawska noc proﬁ-

laktyki”.

Projekt ten zaplanowano do realizacji od

cę z samorządem lokalnym.

Pomysł jest wzorowany

1446

w masowe, ogólnopolskie wydarzenie kulturalne.

(Komenda Główna Policji) proponują przeprowadze-

nie interaktywnych działań proﬁlaktycznychopar-

tych na proﬁlaktycerówieśniczejwsposóbatrakcyj-

ny, dynamiczny i innowacyjny.

W roku szkolnym 2012/2013 „Wzmacnianie bez-

pieczeństwa uczniów w szkołach i placówkach” jest

jednym z priorytetów MEN.

Ministerstwo Edukacji

Narodowej przygotowało materiał pn. „Oferta dzia-

łań proﬁlaktycznychadresowanychdokadrypeda-

gogicznej, rodziców, uczniów oraz organów prowa-

dzących szkoły i placówki” do wykorzystania w re-

alizacji zadań dydaktycznych, wychowawczych i pro-

ﬁlaktycznych.

Materiałstanowipomocnauczycielom

w przygotowywaniu spotkań z uczniami i rodzicami,

jak również pomaga wzbogacić ich warsztat pracy,

a zamieszczone adresy stron internetowych umożli-

wiają szybkie dotarcie do potrzebnych informacji.

W części skierowanej do rodziców zamieszczono

liczne poradniki oraz programy pozwalające na roz-

poznawanie przyczyn problemowych zachowań dzie-

ci, jak również stosowanie skutecznych form oddzia-

ływań wychowawczych z poszanowaniem praw dziec-

ka.

Udostępniane materiały służą rozwijaniu kom-

petencji wychowawczych rodziców, a w sytuacjach

problemowych stosowanie skutecznych form inter-

wencji proﬁlaktycznychiwychowawczych.

Dla uczniów zamieszczono ofertę scenariuszy spo-

tkań mających na celu rozwijanie ich kompetencji

psychospołecznych oraz informacje z zakresu przy-

czyn i skutków stosowania przemocy.

Zaproponowa-

ne programy proﬁlaktycznemogąprzyczynićsiędo

budowania dobrego klimatu w klasie i szkole oraz

poprawiać adaptację uczniów w gimnazjum.

Oferta została zamieszczona na stronie Minister-

stwa Edukacji Narodowej, www.men.gov.pl, w za-

kładce: Bezpieczeństwo, proﬁlaktyka,higienaoraz

na stronach Ośrodka Rozwoju Edukacji, www.ore.

edu.pl, w zakładce: Wychowanie i proﬁlaktyka.

Reasumując, należy podkreślić, że resort edukacji

w zakresie poprawy bezpieczeństwa w szkołach po-

dejmuje działania systemowe i długofalowe.

Tworzy

warunki prawne, które umożliwiają podejmowanie

skutecznych działań wychowawczych i proﬁlaktycz-

nych przez szkoły i placówki systemu oświaty w opar-

ciu o współpracę nauczycieli, rodziców, środowiska

lokalnego, a także kontynuując działania wspierają-

ce dyrektorów szkół, nauczycieli, liderów młodzieżo-

wych i organizacji społecznych, od których te efekty

zależą.

Na bieżąco też śledzi liczne raporty i statysty-

ki, które stanowią źródło wiedzy o problemie agresji

i przemocy oraz są podstawą do podejmowania efek-

tywnych działań proﬁlaktycznych.

Należy również podkreślić fakt, że Ministerstwo

Edukacji Narodowej w zakresie problematyki bezpie-

czeństwa w szkołach współpracuje z innymi resorta-

mi, m.in. z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych

w ramach rządowego programu ograniczania prze-

stępczości i aspołecznych zachowań „Razem bez-

pieczniej”, Ministerstwem Zdrowia, Ministerstwem

Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwem Sprawie-

dliwości, Ministerstwem Sportu i Turystyki oraz Ko-

mendą Główną Policji.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

dla osób korzystających

z urlopów wychowawczych (8790)

znak: SPS/023-8790/12, dotyczące interpelacji pana

posła Stanisława Szweda z dnia 10 września 2012 r.

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Resort pracy przygotował projekt ustawy o zmia-

niektórych innych ustaw zawierający propozycję zmia-

ny zasad podlegania ubezpieczeniom społecznym

nej z wychowywaniem dziecka.

Zgodnie z aktualnie istniejącymi regulacjami

wśród licznych grup ubezpieczonych podlegających

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i ren-

towym co do zasady jedynie pracownikom przysłu-

guje prawo do urlopu wychowawczego i tylko pracow-

nik ma prawo do podlegania ubezpieczeniom emery-

talnemu i rentowym w okresie przerwy w wykony-

waniu zatrudnienia w związku ze sprawowaniem

W myśl przepisu art. 186 Kodeksu pracy pracow-

Pracownik dodatkowo może skorzystać z urlopu wy-

Realizując cele polityki prorodzinnej i kierując się

1447

osób wychowujących dzieci, projektodawca uznał za

właściwe rozszerzenie kręgu osób, za które budżet

państwa za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych opłacałby składki w związku ze sprawo-

waniem opieki nad dzieckiem.

tywnością zawodową (opłacających przez ten okres

pośrednio przed skorzystaniem z możliwości ubez-

pieczenia w związku z opieką nad dzieckiem podsta-

wę wymiaru składek miałaby stanowić kwota 60%

prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia mie-

sięcznego, nie więcej jednak niż przychód stanowiący

łeczne tej osoby i nie mniej niż 75% minimalnego

wynagrodzenia za pracę.

Dla osób duchownych była-

by to kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę.

czeniowego, osób nieubezpieczonych oraz osób z krót-

szym niż półroczny stażem podstawę wymiaru składek

na ubezpieczenie emerytalne stanowiłaby kwota 75%

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Zatem, odpowiadając na pytanie pana posła, czy

wszystkie pracujące matki będą miały odprowadzane

składki emerytalne od takiej samej podstawy, należy

wskazać, że w projekcie zaproponowano, aby podsta-

wa wymiaru składek dla wszystkich grup osób do-

tychczas ubezpieczonych, które podlegałyby ubezpie-

czeniom w związku z opieką nad dzieckiem, była

ustalana na zbliżonych zasadach.

Natomiast osoby

nieubezpieczone oraz osoby z krótkim stażem ubez-

pieczeniowym będą miały ustalone inne zasady pod-

legania ubezpieczeniu za ten okres i inną podstawę

wymiaru składek, tj. 75% minimalnego wynagrodze-

nia za pracę.

Należy dodatkowo wskazać, że aktualnie w przy-

padku osoby korzystającej z urlopu wychowawczego,

w sytuacji gdy dochodzi do rozwiązania się umowy

pieczeń społecznych z tytułu sprawowania opieki nad

dzieckiem ustaje z dniem ustania stosunku pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

oraz grupy posłów

w sprawie ujednolicenia praktyk bankowych

w zakresie wpływu śmierci konsumenta

na zawarte umowy rachunku bankowego

i kredytu konsumenckiego (8793)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Marka Polaka oraz grupy posłów

z dnia 11 września br., przesłaną przez pana Marka

litej Polskiej, przy piśmie z dnia 14 września br.,

znak: SPS-023-8793/12, w sprawie ujednolicenia

sumenta na zawarte umowy rachunku bankowego

i kredytu konsumenckiego, uprzejmie przedstawiam

następujące stanowisko.

Z informacji uzyskanych przez Ministerstwo Fi-

nansów od Komisji Nadzoru Finansowego wynika,

że komisja analizowała w 2010 r. praktykę wybranej

grupy banków w zakresie wpływu śmierci konsu-

mentów na zawarte umowy rachunku bankowego

i umowy kredytu konsumenckiego.

Wyniki analizy

że zauważyć, iż postanowienia dużej części opraco-

wanych przez banki wzorców umowy dotyczących

prowadzenia rachunków bankowych przewidują, że

centowanym depozytem.

Co istotne, w sytuacji śmier-

ci konsumenta, który zawarł umowę kredytu, więk-

szość banków przyjmuje praktykę, zgodnie z którą

tę kwestię w odniesieniu do zobowiązań wynikają-

dzą jej spadkobiercy, a treść praw i obowiązków wy-

nikających z tej umowy pozostaje w niezmienionej

postaci.

Stosownie do art. 353

1

1448

w celu opracowania stosownej rekomendacji mającej

również z objęcia takich informacji tajemnicą

(w przypadku banków tajemnicą bankową) i ko-

niecznością posiadania stosownych dokumentów

sadne może być rozważenie podjęcia prac legislacyj-

wianych kwestii związanych z wpływem śmierci

ziom jego skomplikowania wypracowanie odpowied-

nich mechanizmów wymaga pogłębionych analiz,

porównania poszczególnych możliwych rozwiązań

oraz wyważenia interesów instytucji ﬁnansowych

oraz ich klientów.

Z informacji uzyskanych od Związku Banków Pol-

skich wynika, że w praktyce rynkowej – przy braku

jakichkolwiek powszechnie obowiązujących regulacji

prawnych – występuje szeroki wachlarz rozwiązań

normujących skutki śmierci strony umowy rachunku

bankowego lub umowy kredytu (w tym kredytu kon-

sumenckiego).

W ocenie Związku Banków Polskich

nie sposób jednak żadnemu z tych rozwiązań posta-

wić zarzutu sprzeczności z prawem.

Wszystkie z ba-

danych praktyk mieszczą się w ramach powszechnie

obowiązujących regulacji prawnych, tak z obszaru

Prawa bankowego, prawa konsumenckiego, jak i po-

wszechnego prawa cywilnego, w tym zwłaszcza pra-

wa spadkowego oraz prawa zobowiązań.

W ocenie Związku Banków Polskich nie należy

dopatrywać się także ewentualnej sprzeczności z pra-

wem w tych działaniach niektórych spośród banków,

gdzie dochodzi do swoistej ich asymetrii (polegającej

na tym, że umowa rachunku bankowego ulega roz-

wiązaniu, a środki na nim zgromadzone stają się nie-

oprocentowanym depozytem, zaś umowa kredytu,

mimo śmierci pierwotnego kredytobiorcy, trwa nadal

z udziałem jego następców prawnych, w tym także

w zakresie stosowanego, pierwotnie należnego opro-

centowania).

Każde z tych rozwiązań, brane z osobna

(a tak tylko można je miarodajnie oceniać pod wzglę-

dem prawnym), nie narusza obowiązujących przepi-

sów, zaś występujące w nich zróżnicowanie (w obrę-

bie tego samego banku) może co najwyżej dawać

asumpt do stwierdzenia swoistej nieatrakcyjności ce-

nowej oferty produktowej banku, który takie asyme-

tryczne rozwiązanie stosuje.

Wydaje się więc, że kwestia ta może zostać roz-

wiązana wyłącznie poprzez wprowadzenie odpowied-

nich przepisów ujednolicających postępowanie ban-

ków w tym zakresie.

Aktualnie działająca w ramach

1449

Związku Banków Polskich Rada Prawa Bankowego

rozważa przygotowanie projektu zmian legislacyj-

nych z tego obszaru i przedłożenie go Ministerstwu

Finansów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie udostępniania pomieszczeń

w państwowych uzdrowiskach i sanatoriach

ﬁrmom oferującym kuracjuszom artykuły

parazdrowotne po zawyżonych cenach (8794)

terpelację pani Małgorzaty Gosiewskiej, posłanki na

Sejm RP, otrzymaną przy piśmie z dnia 14 września

2012 r., znak: SPS-023-8794/12, w sprawie udostęp-

niania pomieszczeń w zakładach lecznictwa uzdro-

wiskowego ﬁrmomoferującympacjentomartykuły

parazdrowotne po zawyżonych cenach uprzejmie in-

formuję, że większość pytań zawartych w interpelacji

pani posłanki dotyczy zagadnień będących w kompe-

tencjach Inspekcji Handlowej, która jest wyspecjali-

zowanym organem kontroli państwowej powołanym

inspekcji wykonują prezes Urzędu Ochrony Konku-

rencji i Konsumentów oraz wojewodowie przy pomo-

cy wojewódzkich inspektorów inspekcji handlowej

wchodzących w skład zespolonej administracji rzą-

dowej w województwach.

Należy podkreślić, iż In-

spekcja Handlowa prowadzi kontrole artykułów i usług

dostępnych na rynku oraz legalności działania przed-

siębiorców lub osób uczestniczących w obrocie tymi

artykułami i usługami.

Minister zdrowia nie jest organem właścicielskim

podmiotów działających w uzdrowiskach.

Na obsza-

rze uzdrowisk lecznictwo uzdrowiskowe w sanato-

riach i szpitalach uzdrowiskowych prowadzą spółki

Skarbu Państwa, podmioty, których właścicielami są

związki zawodowe, oraz prywatne osoby.

To do nich

powinny być skierowane zastrzeżenia dotyczące pro-

wadzonej dodatkowej działalności niezgodnej z we-

wnętrznymi regulaminami zakładów lecznictwa uzdro-

wiskowego.

Do ministra zdrowia zgodnie z ustawą z dnia

łość o prowadzenie leczenia uzdrowiskowego na naj-

wyższym poziomie, zgodnie z zapisami ustawy z dnia

z późn. zm.), niezależnie od formy własności.

Sprawy

ekonomiczne poszczególnych zakładów lecznictwa

uzdrowiskowego nie leżą w kompetencji ministra

zdrowia.

Odpowiadając wprost na zadane pytania przez

panią posłankę, uprzejmie informuję:

1.

Jest rzeczą niestosowną wynajmowanie po-

mieszczeń na cele handlowe w sanatoriach, w któ-

rych powinno się prowadzić bezstresowe leczenie,

a nie prowadzić działalność handlową.

2.

Naganne, w związku z powyższym, jest wyra-

żanie zgody przez kierowników i właścicieli podmio-

tów leczniczych w uzdrowiskach, zakładów leczni-

czych na inne cele niż lecznicze.

3.

Ministerstwo Zdrowia nie jest w posiadaniu

danych o przychodach poszczególnych podmiotów

prowadzących lecznictwo uzdrowiskowe w uzdrowi-

skach z wynajmu sal ﬁrmomoferującymprodukty

prozdrowotne – takie dane posiadają wyłącznie wła-

ściciele poszczególnych zakładów.

Reasumując, uznając prowadzenie działalności

handlowej w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego

za działalność nieprawidłową, minister zdrowia pod-

czas kontroli wykonywania świadczeń zdrowotnych

przez poszczególne zakłady będzie zwracał właścicie-

lom obiektów uwagę na opisany przez panią posłan-

kę proceder.

Ponadto, biorąc pod uwagę prawdopodobną sprze-

daż środków paramedycznych, minister zdrowia zwró-

ci się do Inspekcji Farmaceutycznej, która sprawuje

nadzór nad warunkami wytwarzania produktów

leczniczych, jak również czuwa nad jakością i obro-

tem produktami leczniczymi oraz wyrobami medycz-

nymi w celu zabezpieczenia interesu społecznego

medycznych znajdujących się w placówkach obrotu

pozaaptecznego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

1450

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie dalszego funkcjonowania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Adama Lipińskiego otrzymaną przy

znak: SPS-023-8795/12, przedstawiam następujące

wyjaśnienia.

Ad 1.

Czy po 2020 r. zostanie wydłużone funkcjo-

nowanie SSE?

Minister gospodarki rozpoczął procedurę legisla-

cyjną wydłużającą okres funkcjonowania stref do

2026 r.

Projekty 14 rozporządzeń Rady Ministrów

zmieniających rozporządzenia w sprawie poszczegól-

nych SSE zostały rozpatrzone przez komitet Rady

Ministrów w dniu 5 lipca br. i zarekomendowane Ra-

dzie Ministrów z rozbieżnością z ministrem ﬁnan-

sów, który sprzeciwia się wydłużeniu terminu dzia-

łania SSE.

Rozpatrzenie przekazanych w dniu 19 lipca br. na

posiedzenie Rady Ministrów projektów zostało

wstrzymane, ponieważ nie spełniały zaleceń Rady

Ministrów z dnia 24 lipca br. i komitetu Rady Mini-

strów z dnia 26 lipca br. dotyczących wypracowania

nowego sposobu szacowania skutków budżetowych

regulacji.

Nowa metodologia została uzgodniona na

posiedzeniu stałego komitetu Rady Ministrów w dniu

20 września br., w związku tym skorygowane odpo-

wiednio projekty rozporządzeń zostaną ponownie

przekazane do rozpatrzenia Radzie Ministrów.

Ad 2.

Czy w Ministerstwie Gospodarki trwają

konsultacje i prace nad kolejną koncepcją rozwoju

SSE (poprzedni dokument powstał w 2009 r.)?

W Ministerstwie Gospodarki trwają prace nad mo-

dyﬁkacjązasadfunkcjonowaniastref.

Dotycząonekil-

ku obszarów, począwszy od wspomnianego powyżej

wydłużenia okresu funkcjonowania stref do końca 2026 r.,

a kończąc na nowelizacji ustawy z 20 października 1994 r.

Obecnie pracujemy nad założeniami do noweliza-

cji ustawy.

Widzimy potrzebę wzmocnienia pozycji

zarządzających strefami w zakresie wdrażania i roz-

woju idei klasteringu wśród przedsiębiorców działa-

jących w strefach oraz zapewnienia inwestorom od-

powiednio wyszkolonej kadry pracowniczej.

Problem

dostosowania programów edukacyjnych do potrzeb

przedsiębiorców, szczególnie w pogarszającej się sy-

tuacji na rynku pracy, wymaga intensywnych dzia-

łań i wypracowania ścieżki kojarzenia pracowników

z pracodawcami.

Obecnie wdrażane jest modelowe

rozwiązanie „Absolwent w streﬁeszans”,któregore-

alizatorami są powiatowe urzędy pracy i zarządzają-

cy strefami katowicką i kamiennogórską.

Na chwilę obecną trudno jest przewidzieć, czy

modyﬁkacjazasadfunkcjonowaniastreforazwyni-

ki planowanej do wykonania analizy wpływu stref

na rozwój regionów będą odzwierciedlone w koncep-

cji czy w nowym dokumencie o charakterze strate-

gicznym.

Istotnym elementem mogącym mieć wpływ

na dalsze funkcjonowanie stref będzie polityka Unii

Europejskiej w zakresie zasad i warunków udziela-

nia pomocy publicznej w następnym okresie progra-

mowania.

Ad 3. i 4.

Czy trwają konsultacje z Komisją Euro-

pejską w sprawie przedłużenia działalności SSE?

Jakie jest stanowisko Komisji Europejskiej w spra-

wie wydłużenie okresu funkcjonowania SSE?

Nie ma potrzeby konsultowania z KE wydłużenia

okresu działalności SSE w Polsce, ponieważ warun-

ki i zasady udzielania pomocy zawsze muszą być

zgodne z zasadami UE.

Komisja Europejska zostanie

jedynie powiadomiona o takiej decyzji Rady Mini-

strów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie polskich zabytków i dóbr kultury

znajdujących się w sąsiednich krajach (8796)

nr SPS-023-8796/12, z dnia 14 września br.) w spra-

wie polskich zabytków i dóbr kultury znajdujących

Gromadzeniem informacji na temat polskich za-

bytków i dóbr kultury znajdujących się poza grani-

cami kraju zajmuje się Ministerstwo Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego.

Nie tylko zbiera ono od lat

wszelkie dane i materiały na ten temat, ale prowadzi

także stosowne rejestry i publikuje katalogi.

Mini-

sterstwo Spraw Zagranicznych koncentruje się nato-

miast przede wszystkim na problematyce restytucji

dóbr kultury zagrabionych w Polsce w czasie ostat-

niej wojny i okupacji.

W szczególności prowadzi roz-

mowy z odpowiednimi państwami, instytucjami

i osobami, opracowuje i składa wystąpienia oraz

wnioski restytucyjne, a także podejmuje inne działa-

nia w zakresie odzyskiwania obiektów objętych ww.

wnioskami.

W szerszym zakresie monitoruje politykę

zainteresowanych państw i organizacji międzyna-

rodowych w sprawie likwidacji skutków II wojny

1451

światowej w dziedzinie kultury, inicjuje i podejmuje

wynikające stąd działania mające na celu ochronę

interesów Polski.

Ponadto prowadzi działania infor-

macyjne i wyjaśniające politykę Polski w wyżej opi-

sanym zakresie na forum międzynarodowym i kra-

jowym.

Wspomniane prace przynoszą konkretne efekty.

Ostatnim przypadkiem restytucji dzieła sztuki utra-

conego w związku z wojną było odzyskanie niezwykle

cennego obrazu Ł.

Cranacha Starszego „Madonna pod

jodłami”.

Obraz został nielegalnie wywieziony z Wro-

cławia w 1947 r. i odnaleziony ostatnio w Szwajcarii,

został zwrócony właścicielowi w dniu 27 lipca br.

Wcześniejsze przypadki restytucji opisane są

w publikacji „Zagrabione – odzyskane.

Działalność

w okresie II wojny światowej”, którą pozwalam sobie

załączyć*

)

.

Chciałabym także zaprosić pana posła na

tegoroczne Dni Służby Zagranicznej, które odbędą

się w gmachu ministerstwa w dniach 17–18 listopada

br., a poświęcone będą także prezentacji prac resortu

w dziedzinie restytucji.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

w sprawie osadzonych w zakładach karnych

i możliwości wykonywania przez nich prac

na cele społeczne lub na rzecz jednostek

samorządu terytorialnego (8797)

ust. 1 i 2 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

składam na ręce Pani Marszałek pisemną odpowiedź

ministra sprawiedliwości na interpelację pana posła

Marka Poznańskiego z dnia 11 września 2012 r.

przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego,

Kwestia zatrudnienia osób pozbawionych wolności

jest bardzo ważnym zagadnieniem, albowiem z jednej

strony stanowi istotny element w procesie resocjaliza-

cji, ma ogromne znaczenie w procesie kształtowania

społecznie pożądanych postaw skazanych, a z drugiej

wpływa na złagodzenie wizerunku tych osób w społe-

czeństwie, zwłaszcza gdy prace wykonywane są nie-

odpłatnie na rzecz społeczności lokalnej.

Jeżeli chodzi o przepisy regulujące wykonywanie

pracy nieodpłatnej przez osadzonych, wskazać należy

z późn. zm.).

Skazani mogą być zatrudniani nieod-

płatnie na rzecz organów samorządu terytorialnego

w wymiarze nieprzekraczającym 90 godzin miesięcz-

nie na podstawie art. 123a § 1 K.k.w., a także w wyż-

szym wymiarze czasu pracy za zgodą skazanego

lub na jego wniosek w ramach prac publicznych na

rzecz organów administracji publicznej na podsta-

wie art. 123a § 2 K.k.w.

W praktyce organy samorzą-

du terytorialnego korzystają z tego drugiego przepi-

su.

Zgodnie z przywoływanym powyżej art. 123a § 2

K.k.w. dyrektor zakładu karnego może zezwolić ska-

na nieodpłatne zatrudnienie przy pracach publicz-

nych na rzecz organów administracji publicznej, przy

pracach na cele charytatywne, przy pracach wyko-

nywanych na rzecz organizacji pożytku publicznego.

Administracja samorządowa jest częścią administra-

cji publicznej, tak więc w ramach obecnego systemu

prawnego istnieje możliwość zatrudnienia skazanego

nieodpłatnie na rzecz jednostek samorządu teryto-

rialnego.

Przepisy w tej kwestii zawiera także rozporządze-

nie ministra sprawiedliwości z dnia 9 lutego 2004 r.

w sprawie szczegółowych zasad zatrudniania skaza-

nych (Dz. U. Nr 27, poz. 242, z późn. zm.), w myśl

którego dyrektor zakładu karnego kieruje skazanego

do zatrudnienia nieodpłatnego w oparciu o umowę

o zatrudnienie nieodpłatne skazanych przy pracach

porządkowych na rzecz samorządu terytorialnego,

przy pracach publicznych na rzecz organów admini-

stracji publicznej lub przy pracach na cele charyta-

tywne (§ 13 pkt 2 rozporządzenia).

Organy admini-

stracji publicznej, w tym samorządowej, coraz czę-

ściej korzystają z możliwości zatrudnienia skazanych,

kierując odpowiednie oferty pracy do dyrektorów jed-

nostek penitencjarnych.

Od ponad dwóch lat dyna-

micznie zwiększa się liczba skazanych zatrudnionych

nieodpłatnie przy pracach publicznych na rzecz or-

ganów administracji publicznej.

Odnosząc się zatem do postulatu zmian w obowią-

zujących przepisach, które mogłyby umożliwić bez-

płatne prace osadzonych na rzecz samorządów lokal-

nych, uważam, że takiej potrzeby w chwili obecnej

nie ma.

Warto byłoby jednak opracować takie roz-

wiązania systemowe dotyczące zatrudnienia skaza-

nych i złożenia inicjatywy legislacyjnej będącej kon-

kretną propozycją dla więziennictwa, z uwzględnie-

niem zaangażowania samorządów w prace skaza-

nych, która to praca mogłaby być kontynuowana po

opuszczeniu jednostek penitencjarnych.

Jest to jed-*

)

1452

nak zadanie przekraczające możliwości kompetencyj-

ne Ministerstwa Sprawiedliwości i wymaga aktyw-

nego zaangażowania również innych resortów.

cjarnych przebywało łącznie 84 129 osób osadzonych.

Z jednej strony taka liczba stanowi znaczące obcią-

żenie dla budżetu państwa, a z drugiej ogromny po-

tencjał, który może zostać wykorzystany np. przy

pracach nieodpłatnych na rzecz samorządów czy or-

ganizacji społecznych.

Oczywiście nie jest możliwe

zatrudnienie całej populacji osadzonych, z różnych

przyczyn, zarówno formalnych, jak i faktycznych.

Na

marginesie warto podkreślić, że prace nieodpłatne

osadzonych również generują pewne koszty np. trans-

portu do miejsca pracy, ubezpieczenia NW czy dodat-

kowego nadzoru.

Niemniej jednak zarówno Minister-

stwo Sprawiedliwości, jak i Służba Więzienna szcze-

gólną uwagę przykładają do promocji zatrudnienia

nieodpłatnego skazanych, zwłaszcza, że w ostatnim

czasie spada liczba miejsc zatrudnienia odpłatnego

osadzonych.

Odnosząc się do pytania o koszty, jakie generuje

utrzymanie osadzonych, informuję, że w latach 2009–

–2011 wydatki z budżetu państwa na więziennictwo

wyniosły odpowiednio: w roku 2009 – 2 325 513 tys. zł,

w roku 2010 – 2 368 110 tys. zł, a w roku 2011

– 2 427 983 tys. zł.

Warto zaznaczyć w tym miejscu,

że więziennictwo nie prowadzi ewidencji ﬁnansowej

w podziale na wydatki dotyczące skazanych, tymcza-

sowo aresztowanych, ukaranych.

Przyjmując nato-

miast, że średnioroczny stan osadzonych w poszcze-

gólnych latach wynosił: w roku 2009 – 85 384 osoby,

w roku 2010 – 82 863 osoby, w roku 2011 – 82 558

osób, to średnie wydatki ponoszone z budżetu pań-

stwa na jednego osadzonego wyniosły: w 2009 r.

– 27 236 zł, w 2010 r.

– 28 579 zł, a w 2011 r.

– 29 409 zł.

Prowadzona przez Służbę Więzienną statystyka

zatrudnienia nieodpłatnego nie wyróżnia oddzielnie

osadzonych zatrudnionych na rzecz samorządu tery-

torialnego.

Wykazywani są oni łącznie w grupie osa-

dzonych zatrudnionych nieodpłatnie na rzecz admi-

nistracji publicznej jako zatrudnieni przy pracach

publicznych.

Ilustrując sytuację w zatrudnieniu osadzonych

w latach 2009–2012, posłużono się danymi na dzień

31 sierpnia każdego roku.

W dniu 31 sierpnia 2009 r.

spośród 85 598 osób przebywających w jednostkach

penitencjarnych zatrudnionych było łącznie 26 238

osadzonych.

Odsetek zatrudnionych, czyli tzw. po-

wszechność zatrudnienia, wyniósł 30,7%.

Przy pra-

cach publicznych pracowało 2 641 osób, czyli 10,1%

wszystkich zatrudnionych, natomiast na rzecz orga-

nizacji społecznych (tzw. prace charytatywne) 478

osób – 1,8% wszystkich zatrudnionych.

W dniu 31 sierp-

nia 2010 r. przy populacji wynoszącej 81 094 osadzo-

nych zatrudniano 26 012 osób, w tym 2465 przy pra-

cach publicznych (9,5%), przy pracach charytatyw-

nych – 493 osoby (1,9%).

Powszechność zatrudnienia

ukształtowała się na poziomie 32,1%.

Na koniec

sierpnia 2011 r. populacja osadzonych wyniosła 81 545

osób.

Zatrudniano 24 494 osadzonych, w tym 3706

osób przy pracach publicznych (15,1%) i 725 osób przy

pracach charytatywnych (3%).

Powszechność zatrud-

nienia wyniosła 30%.

W dniu 31 sierpnia 2012 r. na

ogólną ilość 84 129 osadzonych pracowały 24 134 oso-

by, w tym 3792 osadzonych w ramach prac publicz-

nych (15,7% całego zatrudnienia) i 837 osób przy pra-

cach charytatywnych (3,5% całego zatrudnienia).

Powszechność zatrudnienia wyniosła 28,7%.

Pozo-

stali osadzeni zatrudnieni byli przy pracach porząd-

kowych i pomocniczych wykonywanych na rzecz jed-

nostek organizacyjnych Służby Więziennej.

Warto podkreślić, że stale rośnie ilość przepraco-

wanych godzin oraz wartość wykonanych prac pu-

blicznych przez osadzonych.

W roku 2009 średnio

w miesiącu zatrudnionych przy nich było 2474 osa-

dzonych, którzy przepracowali ok. 3 mln godzin i wy-

konali pracę o szacunkowej wartości ok. 22,8 mln zł.

W roku następnym wartość wykonanych prac prze-

kroczyła 24 mln zł, skazani przepracowali ponad

3 mln godzin, a średnio w miesiącu pracowało 2649

osób.

Znaczny wzrost zatrudnienia przy pracach pu-

blicznych nastąpił w roku 2011.

Średnio w miesiącu

pracowało 3513 skazanych, ilość przepracowanych

godzin przekroczyła 4 mln, a szacunkowa wartość

prac osiągnęła ok. 35 mln zł.

Prace te kontynuowane

są w roku bieżącym.

W okresie od stycznia do lipca

włącznie średnio w miesiącu zatrudniano 3716 osa-

dzonych, którzy przepracowali ponad 2,6 mln godzin.

Wartość wykonanych prac przekroczyła 23,3 mln zł.

Jako miernik wartościowania tych prac przyjęto mi-

nimalne wynagrodzenie, dlatego też faktyczna war-

tość tych prac jest znacznie wyższa i to zarówno

w zakresie materialnym, jak i społecznym.

Niewąt-

pliwy jest fakt, iż aktywizacja osadzonych do bezpłat-

nych prac na rzecz jednostek samorządu terytorial-

nego już teraz przyczynia się do znacznych oszczęd-

ności w budżetach tych jednostek, co przedstawiono

powyżej.

Do prac wykonywanych na rzecz samorządu te-

rytorialnego zaliczyć trzeba zatrudnienie w placów-

kach oświatowych, obiektach sportowo-rekreacyj-

nych, placówkach opiekuńczych i ośrodkach pomocy

społecznej.

W ramach tych prac skazani pracują m.in.

przy sprzątaniu terenów zielonych, usuwaniu tzw.

dzikich wysypisk śmieci, czyszczeniu i konserwacji

dróg, chodników i alejek parkowych, przy segregacji

odpadów komunalnych, pomagają w remontach szkół

i przedszkoli.

Właściwe organy gminy (wójtowe, burmistrzowie

i prezydenci miast) mogą kierować skazanych do pra-

cy w podmiotach, dla których organ gminy jest pod-

miotem założycielskim.

Takimi podmiotami są m.in.

ośrodki pomocy społecznej oraz placówki opiekuńczo-

-wychowawcze.

Z istoty też charakteru wykonywa-

nych zadań przez te jednostki wynika, iż to właśnie

te instytucje mają pełną wiedzę o zakresie pomocy

koniecznej do udzielenia na danym terenie.

Niewąt-

pliwie też w zakresie kompetencji tych instytucji leży

wiedza na temat potrzeby pomocy ludziom dotknię-

1453

tym przez różnego rodzaju klęski żywiołowe czy inne

zdarzenia losowe lub też niezaradnym życiowo.

Natomiast skazani zatrudnieni przy pracach na

cele charytatywne (na rzecz organizacji społecznych)

zatrudnieni są w hospicjach, domach opieki społecz-

nej i innych tego typu placówkach.

Podkreślenia wymaga także fakt, iż więziennic-

two przy wsparciu ministra sprawiedliwości w szero-

kim zakresie włączyło się też w działania proekolo-

giczne na rzecz środowiska.

W zakresie tej działal-

ności skazani podjęli działalność polegającą na sprzą-

taniu lasów, poboczy dróg, likwidacji dzikich wysy-

pisk śmieci, przeprowadzili nadto akcję sprzątania

Tatrzańskiego Parku Narodowego.

W miesiącu mar-

cu 2011 r. zostało zawarte przy współudziale mini-

stra sprawiedliwości porozumienie pomiędzy dyrek-

torem generalnym Służby Więziennej a prezesem

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej dotyczące

zatrudniania skazanych przy pracach związanych

z gospodarką wodną.

W ramach tego porozumienia

od kwietnia 2011 r. do kwietnia br. co najmniej

217 skazanych z 37 jednostek penitencjarnych prze-

pracowało łącznie 68 346 godzin.

Ponadto w 2011 r. ponad 1000 skazanych zaanga-

żowanych było w usuwanie skutków śnieżyc i nawał-

nic, jakie wystąpiły na terenie całego kraju.

Uczest-

nictwo skazanych w wielu z akcji doraźnej pomocy

skutkowało podpisaniem umów pomiędzy admini-

stracją jednostek penitencjarnych a lokalnymi wła-

dzami.

Reasumując przedstawione powyżej fakty, a jed-

nocześnie odpowiadając na postawione przez pana

posła Marka Poznańskiego pytania, podnieść należy,

iż obecnie obowiązujący stan prawny dotyczący kwe-

stii nieodpłatnego zatrudniania skazanych w sposób

koherentny i pełny reguluje powyższą materię, stwa-

rzając podstawy prawne także do zatrudniania ska-

zanych na rzecz samorządu terytorialnego i organi-

zacji społecznych.

W tym zatem zakresie nie zachodzi

potrzeba nowelizowania obowiązujących przepisów.

Widoczny wzrost zainteresowania ze strony sa-

morządów zatrudnianiem skazanych oraz prowadzo-

na aktywizacja osadzonych do tych prac już obecnie

skutkują znacznym wzrostem tego zatrudnienia

przynoszącym istotne wartości materialne, a także

społeczne.

Oprócz zatrudnienia nieodpłatnego przy

pracach na rzecz organów administracji publicznej,

w tym samorządowej, stałą promocją resortu spra-

wiedliwości oraz Służby Więziennej objęte są też inne

formy zatrudnienia nieodpłatnego, jak zatrudnienie

na cele charytatywne czy też wprowadzone od stycz-

nia 2012 r. z inicjatywy Ministerstwa Sprawiedliwo-

ści zatrudnienie na rzecz organizacji pożytku pu-

blicznego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

i Wojciecha Penkalskiego

w sprawie połączenia kolejowego na trasie

Ełk – Orzysz – Olsztyn (8799)

terpelację posłów Tomasza Makowskiego i Wojciecha

z Olsztynem, przesłaną przy piśmie marszałka Sej-

mu RP z dnia 14 września 2012 r., nr SPS-023-8799/

12, przekazuję poniższe informacje.

Uprzejmie informuję, że zgodnie z przepisami

Nr 13, poz. 5) organizatorem publicznego transportu

zbiorowego właściwym ze względu na obszar działa-

nia lub zasięg przewozów na linii komunikacyjnej

albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewo-

zach pasażerskich jest województwo.

Natomiast

w przypadku linii komunikacyjnej albo sieci komu-

nikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich

organizatorem publicznego transportu zbiorowego

jest powiat (art. 7 ust. 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy).

Wojewódzkie przewozy pasażerskie zostały zdeﬁ-

niowane jako przewóz osób w ramach publicznego

ministracyjnych co najmniej dwóch powiatów i nie-

wykraczający poza granice jednego województwa,

inne niż przewozy gminne, powiatowe i międzywoje-

wódzkie.

Powiatowe przewozy pasażerskie zostały zdeﬁnio-

wane jako przewóz osób w ramach publicznego trans-

portu zbiorowego wykonywany w granicach admini-

stracyjnych co najmniej dwóch gmin i niewykracza-

jący poza granice jednego powiatu albo w granicach

administracyjnych powiatów sąsiadujących, które

związek powiatów, inne niż przewozy gminne, woje-

wódzkie i międzywojewódzkie.

Minister transportu, budownictwa i gospodarki

jest organizatorem kolejowych przewozów pasażer-

skich właściwym względem linii komunikacyjnej

albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich

porcie kolejowym.

Reasumując, wznowienie połącze-

nia Ełk – Orzysz – Mikołajki – Mrągowo – Olsztyn

leży w gestii marszałka województwa warmińsko-

-mazurskiego jako organizatora publicznego trans-

portu zbiorowego na terenie województwa.

Dodatko-

wo uprzejmie informuję, że zgodnie z przepisami ww.

transportu zbiorowego na terenie powiatu lub powia-

1454

tów, które zawarły porozumienie, może być także

starosta ełcki.

Według informacji zawartych w regulaminie

przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzie-

lonych tras pociągów przez licencjonowanych prze-

2013, wprowadzonych zarządzeniem nr 9/2012 Za-

2012 r., linia kolejowa nr 223 na odcinku Czerwonka

(km 0,211) – Ełk (km 121,827) jest linią jednotorową

niezelektryﬁkowaną.

Liniata,łączącastacjęCzer-

wonka ze stacją Ełk, przebiega przez Biskupiec Re-

szelski, Mrągowo, Mikołajki i Orzysz.

Od dnia 1 wrze-

śnia 2009 r. odcinek Mrągowo – Ełk został zamknię-

ty dla ruchu pasażerskiego.

Z uzyskanych informacji

od Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego

wynika, że kursowanie pociągów na tej linii zostało

zawieszone z powodu małego potoku podróżnych,

który wynosił 20–25 osób, natomiast stopień pokry-

cia kosztów przychodami dla całej linii kształtował

się na poziomie 39% (na odcinku Mrągowo – Ełk był

wielokrotnie niższy).

Kolejnym powodem, dla którego

zrezygnowano z przedmiotowego połączenia, był fakt

wyeksploatowania infrastruktury kolejowej na od-

cinku Czerwonka – Orzysz.

Ograniczenia prędkości

do 30 km/h nie spełniają kryteriów dla ruchu pasa-

żerskiego.

Klasa i stan techniczny linii zezwala na

jazdę pojazdami trakcyjnymi o nacisku osi 196 kN.

Wykaz maksymalnych prędkości pociągów pasażer-

skich kształtuje się następująco:

km

początkowy

km końcowy

Prędkość poc.

pasażerskich

[km/h]

Prędkość

szynobusów

[km/h]

Czerwonka

0,211 7,000 30 40

7,000 44,500 70 70

44,500 56,400 20 30

56,400 85,300 40 50

85,300 86,032 50 60

86,032 121,827 80 80

Ełk

Na omawianym odcinku zarządca infrastruktury

wprowadził następujące ograniczenia w użytkowa-

niu linii, niewynikające ze stanu infrastruktury, lecz

z organizacji pracy:

Lp. Posterunek

Dni tygodnia,

godziny czasowych ograniczeń

1.

St. Biskupiec Reszelski

w (1) do (5) w godz. 0.01–7.00

i 15.00–24.00, w (6) i (7)

w godz. 0.01–24.00

2.

St. Mrągowo

3.

St. Mikołajki

czynna po uzgodnieniu

z IZ Olsztyn

4.

St. Orzysz

i 15.00–24.00 w (6) i (7)

0.01–24.00

Oddział Regionalny PKP Polskie Linie Kolejowe

w Gdańsku podpisał umowę na wykonanie robót bu-

dowlanych dla zadania inwestycyjnego pn.: Moderni-

cinku Orzysz– Ełk.

Wykonawcą robót jest konsor-

cjum ﬁrm, na czele którego stoi Przedsiębiorstwo

Robót Komunikacyjnych – 7 SA.

Realizacja przedmiotowego zadania wpłynie ko-

rzystnie na:

— poprawę parametrów techniczno-eksploatacyj -

nych linii,

— przywrócenie prędkości rozkładowych i likwi -

dację ograniczeń prędkości pociągów oraz zwiększe-

nie przepustowości linii i oferty przewozowej,

— umożliwienie podstawienia większej ilości wa -

gonów przy nowej rampie czołowej do załadowania

pojazdów gąsienicowych,

— dostosowanie infrastruktury kolejowej do po -

trzeb Sił Zbrojnych RP,

— poprawę parametrów technicznych punktów

ładunkowych na stacjach Orzysz i Ełk.

W ramach zadania zostanie zmodernizowana na-

wierzchnia torowa na stacjach i szlakach o łącznej

długości 35,4 km wraz z budową i odbudową rowów

bocznych, drenażu na szlakach i poszerzeniem nasy-

pów.

Ponadto zmodernizowana zostanie nawierzch-

nia 13 przejazdów.

Finisz prac przewidziany jest na

dzień 30 listopada 2012 r.

Głównym celem realizacji

inwestycji jest podwyższenie prędkości rozkładowej

na odcinku Orzysz – Ełk do 80 km/h dla pociągów

pasażerskich oraz do 60 km/h dla pociągów towaro-

wych.

Wartość kosztorysowa zadania ﬁnansowanego

ze środków budżetowych wynosi 55 076,7 tys. zł,

z tego: środki budżetowe – 55 060,0 tys. zł, środki

własne PKP PLK SA – 16,7 tys. zł.

Dodatkowo wyjaśniam, że obecnie na terenie wo-

jewództwa warmińsko-mazurskiego realizowane są

następujące prace modernizacyjne, rewitalizacyjne

bądź przygotowawcze w zakresie poprawy stanu in-

frastruktury kolejowej:

— modernizacja linii kolejowej E65 na odcinku

— rewitalizacja i modernizacja linii kolejowej

Olsztyn – Szczytno – Szymany (odcinek Olsztyn

– Szczytno – linia kolejowa nr 219 i odcinek Szymany

– Szczytno – linia kolejowa nr 35) jako kolejowe po-

łączenie modernizowanego lotniska w Szymanach

z Olsztynem,

— przygotowanie projektu: Modernizacja linii

E75 na odcinku Warszawa – Białystok – Suwałki

– Trakiszki – granica państwa (Rail Baltica).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

1455

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie Portu Lotniczego im. Lecha Wałęsy

w Gdańsku oraz portów lotniczych, w których

udziałowcem jest Przedsiębiorstwo Państwowe

„Porty Lotnicze” (8801)

terpelacji poselskiej pana posła Marcina Mastalerka

z dnia 28 sierpnia 2012 r. niniejszym uprzejmie prze-

kazuję odpowiedzi na zadane pytania.

Ile wynoszą zobowiązania spółek OLT Express,

OLT Express Regional, OLT Express Poland wobec

Portu Lotniczego w Gdańsku im. Lecha Wałęsy?

Łączna suma dotychczas niespłaconych należno-

ści przez OLT Express Regional sp. z o.o. w upadłości

wynosi 3 802 924,90 PLN netto.

W przypadku

OLT Express Poland sp. z o.o. kwota ta wynosi

99 170,40 PLN netto.

Nadmienić należy także, iż Port Lotniczy Gdańsk

przestaniem działalności OLT Express Regional.

Kwoty stanowiące wymagalne wierzytelności w sto-

sunku do upadłej OLT Express Regional sp. z o.o.

zostaną ujęte w kosztach Portu Lotniczego w Gdań-

sku zgodnie z odpowiednimi przepisami.

Z tytułu jakich umów, za jakie usługi powstały te

zobowiązania?

Wierzytelności te powstały z tytułu opłat za star-

ty, lądowania, parkowanie i inne usługi lotniskowe

przewidziane w taryﬁeopłatlotniskowychorazczyn-

szów wynikających z najmu pomieszczeń biurowych

i opłat za świadczenie usług telekomunikacyjnych.

Za jaki okres usług świadczonych przez Port Lot-

niczy im. Lecha Wałęsy powstały te zobowiązania?

Przewoźnicy objęci interpelacją operowali w Porcie

Lotniczym w Gdańsku w miesiącach od kwietnia do

lipca br. i z tego okresu pochodzą ich zobowiązania.

W jakich terminach, zgodnie z umowami, zobo-

wiązania te powinny być uregulowane?

Opłaty lotniskowe rozliczane są w cyklach mie-

sięcznych, w oparciu o zestawienia świadczonych

usług w danym miesiącu kalendarzowym, na podsta-

wie których wystawiane są faktury VAT.

W taryﬁe

obowiązują 30-dniowe terminy płatności.

W umo-

wach najmu pomieszczeń i umowach o usługi teleko-

munikacyjne przewidziane są 14-dniowe terminy

płatności za usługi świadczone w danym miesiącu.

Zasady te dotyczą wszystkich kontrahentów.

Jakie kroki podjęty władze Portu Lotniczego

w Gdańsku im. Lecha Wałęsy, aby wyegzekwować

należne kwoty?

Wierzytelności Portu Lotniczego Gdańsk sp. z o.o.

będą w całości zgłoszone syndykowi masy upadłości

w ramach procedur przewidzianych w ustawie Prawo

upadłościowe i naprawcze.

Od momentu powstania zaległości w płatnościach

Port Lotniczy w Gdańsku rozpoczął standardowe

działania monitujące i wzywał do zapłaty zaległych

faktur wielokrotnie.

W wyniku powyższych działań

należności zostały częściowo spłacone.

W momencie

zaprzestania działalności operacyjnej przez przewoź-

ników z grupy OLT Express dokonane zostało tym-

czasowe zatrzymanie należącego do dłużnika statku

powietrznego.

Równolegle wszczęta została procedu-

ra sądowego zabezpieczenia roszczeń zakończona uzy-

skaniem postanowienia sądu o zabezpieczeniu rosz-

czeń.

Następnie złożony został w sądzie odpowiedni

pozew przeciwko OLT Express Regional sp. z o.o.,

który po ogłoszeniu upadłości tej spółki został cof-

nięty.

Wobec OLT Express Poland sp. z o.o., co do

której nie ogłoszono upadłości, wierzytelności będą

dochodzone na drodze sądowej.

Należy nadmienić także, iż wszelkie szczegółowe

informacje w powyższym zakresie, w tym kwoty wie-

rzytelności podlegających zgłoszeniu w ramach pro-

cedury upadłościowej, udostępnione są uprawnionym

organom, w tym radzie nadzorczej spółki zarządza-

jącej Portem Lotniczym w Gdańsku w ramach pro-

cedur kontrolnych.

Obecnie trwa w spółce kontrola

rady nadzorczej w zakresie tematycznym zgłoszonym

przez pana posła w interpelacji poselskiej.

Jakie kroki zamierza pan podjąć, aby sprawdzić,

Wałęsy należycie wykonywały swoje obowiązki i czy

ich postępowanie wobec spółek należących do OLT

Express nie skutkowało błędnymi decyzjami, które

naraziły na straty Port Lotniczy w Gdańsku im. Le-

cha Wałęsy?

Portami lotniczymi w Polsce zarządzają niezależ-

ne gospodarczo podmioty, z których większość funk-

cjonuje w formie spółek z ograniczoną odpowiedzial-

nością, kilka w formie spółek akcyjnych, a dwa porty

lotnicze zarządzane są przez Przedsiębiorstwo Pań-

stwowe „Porty Lotnicze” z siedzibą w Warszawie.

W przypadku spółek prawa handlowego minister

właściwy ds. transportu nie sprawuje nadzoru nad

ich działalnością, a funkcje kontrolne i nadzorcze na-

leżą do organów tych spółek lub właścicieli (np. WZA).

Minister właściwy ds. transportu nadzoruje Przed-

siębiorstwo Państwowe „Porty Lotnicze” w zakresie

zdeﬁniowanym przez ustawę o Przedsiębiorstwie

Państwowym „Porty Lotnicze” z dnia 23 październi-

ka 1987 r., z późn. zm. (Dz. U. z 1987 r.

Nr 33, poz. 185).

Nadzór ten sprawowany jest na bieżąco.

Minister po-

siada informacje o najważniejszych zdarzeniach wa-

żących na działalności nadzorowanego przedsiębior-

stwa i podejmowanych działaniach.

Bankructwo

OLT nie zagraża niezakłóconej działalności PPL

i realizacji jego celów.

Windykacja należności od prze-

woźników OLT jako element relacji między niezależ-

nymi gospodarczo podmiotami (stosunek cywilno-

prawny) jest realizowana na podstawie stosownych

przepisów prawa, tj. albo na drodze sądowej albo

1456

Proszę także o odpowiedzi na te pytania w odnie-

sieniu do pozostałych portów lotniczych, w których

udziały posiada Przedsiębiorstwo Państwowe „Porty

Lotnicze”.

Sytuacja w pozostałych portach lotniczych, w któ-

rych udziały posiada PP „Porty Lotnicze”, jest co do

zasady bardzo podobna do opisanej odnośnie do Por-

tu Lotniczego w Gdańsku-Rębiechowie.

Odpowiadając bardziej szczegółowo na zadane py-

tanie, pragnę poinformować, co następuje:

nal.

Wszystkie należności spółek OLT w tych portach

2.

Spółki Mazowiecki Port Lotniczy Modlin sp.

z o.o. oraz Port Lotniczy Mazury-Szczytno sp. z o.o.

nie zawierały umów handlowych i operacyjnych

z przedmiotowymi przewoźnikami.

3.

Pozostałe podmioty, w których PP „Porty Lot-

nicze” posiada udziały/akcje, tj.:

posiadają nieuregulowane należności w łącznej wyso-

Uprawnienia korporacyjne PPL jako wspólnika

wynikają przede wszystkim z Kodeksu spółek han-

dlowych oraz umów/statutów spółek i pozostają

w odpowiedniej proporcji do posiadanych udziałów/

akcji.

Jest bezsporne, że jednym z fundamentalnych

założeń wzajemnych relacji wspólnik – rada nadzor-

cza – zarząd jest brak możliwości ingerowania wspól-

ników i rady nadzorczej w kompetencje zarządcze

zarządów spółek.

Do takiego zakresu należą sprawy

zawierania umów przez spółkę z przewoźnikami, któ-

rzy zgodnie z przepisami Prawa lotniczego muszą

wcześniej uzyskać niezbędne zgody i certyﬁkatyod

regulatora polskiego rynku lotniczego, jakim jest

Urząd Lotnictwa Cywilnego.

W związku z powyż-

szym kontrola należytego wykonywania przez zarząd

spółki swoich obowiązków może mieć charakter

ex post.

Należy też wskazać, że traktowanie prze-

woźników z grupy OLT inaczej niż pozostałych nosi-

łoby znamiona łamania zasady niedyskryminacji

przewoźników lotniczych przez zarządzającego por-

tem lotniczym.

Mając na uwadze istotny wpływ na polskie lotni-

ska regionalne, jaki odniosły w krótkim czasie spół-

ki z grupy OLT (w tym ich upadek), PPL poprzez

swoje narzędzia nadzorczo-korporacyjne, jakimi dys-

ponuje wobec podmiotów gospodarczych, w których

ma swoje udziały/akcje, monitorował na bieżąco

przedmiotową sytuację.

W ramach dalszych działań PPL wystąpi do człon-

ków rad nadzorczych będących przedstawicielami

PPL o wprowadzenie na kolejnych posiedzeniach

tych organów punktu porządku obrad dotyczącego

omówienia, oceny i ewentualnej weryﬁkacjiprocedur

controllingu ﬁnansowego.

Przekazując poniższe szczegółowe informacje

w przedmiocie zadanych pytań, pozostaję do dyspozycji

pana posła w przypadku jakichkolwiek wątpliwości.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie skupu i eksportu

polskich ziemniaków oraz innych płodów

rolnych na tereny Unii Europejskiej i poza nią

(8803)

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

eksportu i skupu polskich ziemniaków oraz innych

znak: SPS-023-8803/12, przedstawiam następujące

wyjaśnienia.

Odpowiadając na pytania odnoszące się do wyma-

gań ﬁtosanitarnychzwiązanychzwysyłkąpolskich

ziemniaków do innych państw członkowskich Unii

Europejskiej, dotyczących bakterii Clavibacter mi-

chiganensis ssp. sepedonicus (Cms), wyjaśniam, że

bakteria ta jest organizmem, którego zwalczanie jest

tannowych Europejskiej i Śródziemnomorskiej Orga-

nizacji Ochrony Roślin (EPPO) A2, obejmującej or-

ganizmy szkodliwe dla roślin występujące w niektó-

rych państwach członkowskich Organizacji (państwa

członkowskie EPPO mają swobodę w podejmowaniu

działań przeciw agrofagom wymienionym na tej li-

ście).

W Unii Europejskiej zwalczanie i zapobieganie

rozprzestrzenianiu się bakterii Cms regulują dwa

1457

wadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych

Bakteria Cms jest niewątpliwie jednym z najgroź-

ganizmem kwarantannowym.

Występuje ona na te-

renie całego państwa, powodując straty gospodarcze

wynikające w szczególności z:

1) kosztów zwalczania tej bakterii podejmowa-

nych przez rolników;

2) ograniczeń w dostępie do rynków pozostałych

państw Unii Europejskiej;

3) bezpośrednich strat w plonach ziemniaków po-

wodowanych przez tę bakterię, chociaż w Polsce prze-

ważają bezobjawowe infekcje bakterią Cms.

W Polsce występowanie bakterii Cms jest znaczą-

nych państw członkowskich Unii Europejskiej ziem-

niaków, które okazywały się porażone przez tę bakte-

rię, Polska została zobligowana do przyjęcia dodatko-

wysyłce.

Wymagania te zostały określone w raporcie

z misji ekspertów Komisji Europejskiej, która miała

miejsce w dniach 6–10 września 2004 r.

Wysyłane

ziemniaki muszą być obligatoryjnie badane pod kątem

ków.

Ponadto badaniom na obecność bakterii Cms

muszą być poddawane pozostałe ziemniaki pochodzą-

ce z danego gospodarstwa.

Obowiązki te zostały na-

łożone na Polskę bezterminowo.

Nałożenie na Polskę opisanych wyżej obowiązków

jest zgodne z postanowieniami art. 2 dyrektywy 93/

85/WE, które stanowią, że zakres kontroli występo-

wania bakterii Cms powinien być ustalany dla każ-

dego państwa członkowskiego odrębnie, po uwzględ-

nieniu biologii tej bakterii, a także systemów produk-

cji ziemniaków w danym państwie.

Do powstania

obaw pozostałych państw członkowskich dotyczących

polskich ziemniaków, skutkujących określaniem do-

datkowych gwarancji ﬁtosanitarnych chroniących

ich produkcję przed zawleczeniem bakterii Cms,

przyczyniło się niewątpliwie także duże rozdrobnie-

nie produkcji, brak wymiany materiału nasadzenio-

wego oraz brak standardowo stosowanych zabiegów

higienicznych.

Należy podkreślić, że nałożenie na

Polskę dodatkowych obowiązków związanych z wy-

syłką ziemniaków nie jest odosobnionym przypad-

kiem wprowadzania przez Komisję Europejską wy-

magań ﬁtosanitarnych wobec jednego państwa

wskazać 2-letni zakaz przemieszczania ziemniaków

z Litwy (z uwagi na występowanie bakterii Cms),

a w ostatnich latach dodatkowe restrykcje wobec

drewna, opakowań drewnianych i roślin podatnych

Należy zatem podkreślić, że przyjęcie opisanych

wyżej wymagań było warunkiem utrzymania możli-

wości wysyłania Polskich ziemniaków do innych

strzeganie powyższych zasad przy wysyłce ziemnia-

ków nie jest inicjatywą polskich służb ﬁtosanitar-

nych, lecz realizacją obowiązków nałożonych na Pol-

skę przez Komisję Europejską.

Należy przy tym pa-

miętać, że polskie ziemniaki, uważane za stwarzają-

ce duże zagrożenie ﬁtosanitarne, są przedmiotem

Pragnę także podkreślić, że opisane rozwiązania

są stosowane od 2004 r., a stosowne informacje w tej

sprawie były na bieżąco przekazywane do wszystkich

jednostek Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin

i Nasiennictwa, wielokrotnie omawiane, a także ana-

lizowane w trakcie spotkań i narad służbowych.

Po-

nadto informacje dotyczące tych wymagań były tak-

że przekazywane podmiotom, w tym producentom

rolnym, podczas szerokiej kampanii informacyjnej

Europejskiej, a także później na różnego rodzaju

szkoleniach, także prowadzonych przez inne insty-

tucje.

Informacja w tym zakresie jest także dostępna

na stronie internetowej inspekcji.

znaczne utrudnienie w dostępie do rynku Unii Euro-

pejskiej dla polskich ziemniaków, jak również wpły-

wają negatywnie na opłacalność produkcji tej rośliny.

Najwięcej kontrowersji wśród producentów i dystry-

butorów ziemniaków budzi warunek poddania bada-

niom laboratoryjnym wszystkich ziemniaków w go-

spodarstwie, przede wszystkim ze względu na trud-

ności logistyczne i koszty.

Zasady dotyczące sposobu

pobierania prób bulw ziemniaków do badań powodu-

ją, że wymóg ten jest bardziej dotkliwy dla gospo-

darstw produkujących ziemniaki o różnej wczesności

oraz ziemniaki wczesne, które nie nadają się do prze-

chowywania.

Ze względów jakościowych ziemniaki

takie są wykopywane stopniowo, w ilościach zgod-

nych z zapotrzebowaniem odbiorców i bezpośrednio

przed ich dostarczaniem.

Konieczność poddania ba-

daniom laboratoryjnym wszystkich partii ziemnia-

ków w gospodarstwie czyni wywóz wczesnych ziem-

niaków praktycznie niemożliwym.

1458

towarowych pobranych do badań przez Państwową

krywalność bakterii Cms w Polsce jest znacząco wyż-

sza niż w innych państwach członkowskich Unii Eu-

ropejskiej, gdzie wynosi średnio 1,25%.

Mając powyż-

sze na uwadze, w ocenie Ministerstwa Rolnictwa

i Rozwoju Wsi ewentualne wystąpienie do Komisji Eu-

ropejskiej o złagodzenie obowiązujących wymagań

przy wysyłce ziemniaków niesie ze sobą duże ryzyko,

iż wniosek taki zostanie rozpatrzony negatywnie.

W związku z powyższym ministerstwo planuje

wystąpienie do Komisji Europejskiej o akceptację

rozwiązania alternatywnego do badania wszystkich

ziemniaków pochodzących z danego miejsca produk-

cji (gospodarstwa), jakim jest wdrożenie przez gospo-

darstwo systemu jakości w produkcji ziemniaka, po-

zwalającego na uznanie z dużym prawdopodobień-

stwem takiego gospodarstwa za wolne od bakterii

Cms.

W tym celu ministerstwo wystąpiło do branżo-

wych badawczych instytutów naukowych o opraco-

wanie założeń takiego systemu.

Całkowite zniesienie dodatkowych wymagań sta-

wianych przy wysyłce ziemniaków do innych państw

podnoszenia zdrowotności ﬁtosanitarnej polskich

ziemniaków, czego warunkiem jest wykorzystywanie

do nasadzeń materiału o znanej zdrowotności oraz

przestrzeganie przy produkcji ziemniaków zasad hi-

gieny sanitarnej obejmującej czyszczenie i dezynfek-

cję maszyn i przechowalni, w szczególności jeżeli

miały one kontakt z ziemniakami pochodzącymi

z innych gospodarstw o nieznanej zdrowotności.

ny spełniać wymagania zdrowotnościowe określone

kich produktów przeprowadzana przez pracowników

Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennic-

twa ma zagwarantować, że przeznaczona do wywozu

przesyłka spełnia wymagania ﬁtosanitarnedanego

państwa.

Kontroli poddawana jest partia towaru

przeznaczona do wywozu oraz miejsce produkcji,

nowiony w przepisach państwa przeznaczenia towa-

ru.

Zakres przeprowadzonej kontroli i badań, jakie

kwarantannowych i wymagań ﬁtosanitarnychokre-

ślonych w kraju, do którego produkty są przeznaczo-

ne.

Należy zważyć, że dla ziemniaków wymagania

zdrowotnościowe w większości państw są bardzo ry-

gorystyczne i w większości przypadków ziemniaki są

objęte zakazem importu.

W świetle przepisów ﬁtosanitarnychpaństwtrze-

w miejscach produkcji/obszarach, natomiast pozosta-

łe państwa, do których następuje wywóz ziemniaków,

Resort rolnictwa uczestniczy także w innych, niż

opisane powyżej, działaniach mających na celu po-

prawę sytuacji eksportowej polskich płodów rolnych.

ranie umów w sprawie liberalizacji handlu między

Unią Europejską a krajami trzecimi (w ich wyniku

następuje redukcja bądź zniesienie stawek celnych).

W imieniu Unii Europejskiej negocjacje prowadzi Ko-

misja Europejska, a kraje członkowskie, w tym Pol-

ska, mają możliwość prezentowania w dyskusji z Ko-

misją Europejską na posiedzeniach stosownych in-

stytucji Unii Europejskiej swoich stanowisk i postu-

latów, w tym dotyczących poprawy w dostępie do

rynku kraju trzeciego, z którym prowadzone są ne-

gocjacje.

Resortem odpowiedzialnym za prezentowa-

nie stanowiska Polski na forum instytucji Unii Eu-

ropejskiej w obszarze polityki handlowej jest Mini-

sterstwo Gospodarki.

Ministerstwo Rolnictwa i Roz-

woju Wsi natomiast na podstawie analizy możliwo-

ści eksportowych Polski, jak również biorąc pod

uwagę postulaty organizacji producentów, opraco-

wuje konkretne propozycje do uwzględnienia w sta-

nowisku Polski.

W tym kontekście uprzejmie infor-

muję, że obecnie Unia Europejska prowadzi negocja-

COSUR, Mołdawią, Armenią, Gruzją, Singapurem,

Indiami, Kanadą, Malezją, oraz planuje rozpoczęcie

negocjacji z Japonią, USA, Wietnamem.

Prowadzone

są też przygotowania do negocjacji w sprawie dalszej

liberalizacji taryf w ramach umów stowarzyszenio-

wych Unii Europejskiej z Egiptem, Jordanią, Maro-

kiem i Tunezją.

Bariery w handlu mogą mieć charakter nie tylko

barier celnych (taryfowych), ale także pozataryfo-

wych (inne niż celne).

Jeżeli bariery zgłaszane przez

podmioty dotyczą kwestii znajdujących się w kompe-

tencji instytucji Unii Europejskiej, to są one przeka-

zywane do Komisji Europejskiej, która podejmuje

działania zmierzające do ich eliminacji.

Działania

w sprawie barier podejmowane są także przez Polskę

w kontaktach bilateralnych.

Takim przykładem jest

bariera zawyżania wartości celnej przez ukraińskie

służby celne w odniesieniu do produktów importowa-

nych z Polski.

Kwestia ta była zgłaszana zarówno

Unii Europejskiej i Światowej Organizacji Handlu

(WTO).

Pragnę zatem zapewnić, że resort rolnictwa po-

dejmie wszelkie możliwe działania zmierzające do

eliminacji ewentualnych barier, zarówno taryfowych

– na szczeblu instytucji Unii Europejskiej, jak i poza-

taryfowych – nie tylko w ramach Unii Europejskiej,

ale również, o ile to możliwe, w kontaktach bilateral-

nych z danym krajem trzecim, po otrzymaniu infor-

macji od podmiotów gospodarczych w tej sprawie.

Ponadto pragnę poinformować, że w odpowiedzi

na postulaty branż, których reprezentanci wystąpili

1459

utworzenie mechanizmu zapewniającego skuteczną

daży polskich produktów rolnych, a w konsekwencji

zostało utworzonych 9 odrębnych funduszy promocji

(m.in. Fundusz Promocji Owoców i Warzyw) działa-

Fundusze promocji utworzone zostały w celu wspie-

rania marketingu rolnego, wzrostu spożycia oraz pro-

mocji produktów rolno-spożywczych.

W ramach reali-

zacji tego celu ustawa wyznacza zakres działań, które

mogą być ﬁnansowaneześrodkówﬁnansowychfun-

duszy.

Są to działania mające na celu informowanie

o jakości i zaletach produktów oraz działania mające

na celu promocję spożycia poszczególnych produk-

tów.

Wspierany jest udział w wystawach i targach,

produktów oraz prowadzących do wzrostu ich spoży-

cia.

Środki funduszy promocji są w szczególności

przeznaczane na sﬁnansowanietzw.wkładuwłasne-

go organizacji branżowych w realizację kampanii

promocyjnych i informacyjnych prowadzonych w ra-

mach administrowanego przez Agencję Rynku Rol-

nego mechanizmu: Wsparcie działań promocyjnych

i informacyjnych, dzięki czemu możliwe jest znaczą-

ce zwielokrotnienie efektu działań promocyjnych.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy

krajowe organizacje zrzeszające producentów rolnych

rium Polski, którzy dokonują obrotu owocami lub

warzywami, lub ich przetworami, w przypadku Fun-

duszu Promocji Owoców i Warzyw, a także inne ogól-

nokrajowe organizacje branżowe lub międzybranżo-

we zrzeszające producentów lub przetwórców pro-

duktów rolno-spożywczych, jeżeli ich cele statutowe

uprzejmie informuję, że organizacje składają corocz-

nie do komisji zarządzających propozycje tematów

działań, które mogą być ﬁnansowane ze środków

funduszy promocji.

Środkami funduszy promocji zarządzają wyłącz-

nie przedstawiciele organizacji branżowych repre-

zentujący producentów rolnych oraz przetwórców

ne dla każdego funduszu komisje zarządzające.

To

komisje zarządzające decydują o przeznaczeniu do-

stępnych środków.

Dotychczas w ramach środków Funduszu Pro-

mocji Owoców i Warzyw zrealizowano działania ma-

jące na celu promocję ziemniaka, m.in. w roku 2010

i w roku 2011 na wniosek Stowarzyszenia Polski

Ziemniak została przeprowadzona kampania promo-

cyjna pn. „Ziemniak cennym warzywem w polskiej

tradycyjnej kuchni – zestaw akcji promocyjnych”,

w latach 2011 i 2012 została zrealizowana akcja pro-

mocyjna pn. „Działania promujące spożycie ziemnia-

ka”, a także w sierpniu bieżącego roku kampania pn.

„Cała Polska je ziemniaki”.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że ziemniaki

mogą być promowane także w oparciu o program

PDŻ – „Poznaj dobrą żywność”.

Głównym celem pro-

gramu PDŻ – „Poznaj dobrą żywność” jest informo-

wanie o wysokiej jakości produktów żywnościowych.

Udział w programie jest dobrowolny.

Znak PDŻ – „Poznaj dobrą żywność” jest przyzna-

wany tylko wyrobom, które spełniają kryteria opra-

cowane przez Kolegium Naukowe ds. Jakości Pro-

duktów Żywnościowych.

Oznaczenie tym znakiem

jest informacją, która ma pomagać konsumentowi

nocześnie realizowany jest cel wspólnotowej polityki

szaru wysokiej jakości i różnorodności żywności na

wspólnym rynku.

Oznaczenie to ma również na celu

nościowego poprzez informację o jego wysokiej i sta-

bilnej jakości.

Dla ﬁrmposiadanieznakujakościPDŻ

– „Poznaj dobrą żywność” na produktach może stać

w rynku.

Zgłoszenie producenta do programu jest

nieodpłatne.

Prawo zgłoszenia wniosków o nadanie

znaku PDŻ – „Poznaj dobrą żywność” mają wyłącz-

nie producenci.

W celu zapewnienia utrzymania stałego, bardzo

produktowi na okres trzech lat.

Odnosząc się do poruszonych w interpelacji pro-

blemów dotyczących rynku skrobi, wyjaśniam, że rok

gospodarczy 2011/2012 był ostatnim rokiem w sek-

torze skrobi ziemniaczanej, w którym kwotowanie

produkcji skrobi oraz wsparcie ﬁnansowepodmiotów

tego sektora było uregulowane przepisami Unii Eu-

ropejskiej.

Instrument refundacji eksportowych za produkty

sektora zbożowego, w tym sektora skrobi ziemnia-

czanej, został utrzymany, jednakże tworzy on tzw.

siatkę bezpieczeństwa i zostanie uruchomiony w sy-

tuacjach kryzysowych powodujących poważne zakłó-

cenia na rynku.

W wyniku reform wspólnej polityki

rolnej skoncentrowanych na osiągnięciu przez WPR

orientacji prorynkowej refundacje wywozowe nie

mają charakteru środków normalnego zarządzania

rynkiem.

Mają one służyć jako instrumentarium na

wypadek nasilonych kryzysów dotykających sektor.

Odpowiadając na przedstawiony w interpelacji

problem niskich cen skupu ziemniaków jadalnych,

uprzejmie informuję, że według danych ze zintegro-

wanego systemu rolniczej informacji rynkowej (MRiRW)

średnie ceny w hurcie ziemniaków ze zbioru 2011 r.

w miesiącach kwiecień–sierpień br. wynosiły odpo-

wiednio: 0,36 zł/kg, 0,35 zł/kg, 0,50 zł/kg, 0,40 zł/kg,

0,36 zł/kg.

Natomiast średnie ceny młodych ziemnia-

ków krajowych w miesiącach od maja do września br.

1460

przedstawiały się następująco: 9,04 zł/kg, 1,07 zł/kg,

0,39 zł/kg, 0,38 zł/kg.

We wrześniu średnia cena

ziemniaków wynosiła 0,36 zł/kg.

Średnie ceny skupu

ziemniaków wg GUS w miesiącach od kwietnia do

sierpnia br. kształtowały się następująco: 0,53 zł/kg,

0,48 zł/kg, 0,47 zł/kg, 0,50 zł/kg, 0,33 zł/kg.

Sezon 2011/2012 charakteryzuje się niskim pozio-

Unii Europejskiej.

Spadek cen ziemniaków był szcze-

gólnie wysoki w krajach Europy Zachodniej, co wy-

wierało presję na obniżkę cen i na polskim rynku.

Najważniejszą jednak przyczyną spadku cen ziem-

niaków w kraju były wysokie plony.

Przyczyniły się

do tego zachęcające rolników do dalszej uprawy, bar-

dzo korzystne ceny ziemniaków w sezonie 2010/2011

oraz wymarznięcie zbóż ozimych i zastąpienie ich

ziemniakami.

Obserwuje się także zmiany nawyków

żywieniowych Polaków i częstsze zastępowanie ziem-

niaków przez makaron, ryż, kaszę i dania gotowe.

Ziemniak przestał być podstawą wyżywienia Pola-

ków i podobnie jak w krajach Unii Europejskiej za-

czyna być traktowany jak inne warzywa.

Należy rów-

nież pamiętać, że z chwilą intensyﬁkacjiprodukcji

świń i rozwoju ﬁrmpaszowychcorazwięcejgospo-

darstw i ferm nie karmi już świń tradycyjnie ziem-

niakami, tylko gotowymi mieszankami paszowymi

opartymi na zbożach.

Odnosząc się do problemu importu ziemniaków,

należy zaznaczyć, że, porównując bieżące półrocze

z analogicznym okresem poprzednich kilku lat, mo-

żemy zaobserwować spadek importu ziemniaków.

Począwszy od 2009 r. do 2012 r., import ziemniaków

za I półrocze kształtował się odpowiednio: 106 813 t;

205 612 t; 218 917 t; 105 684 t.

W związku z poruszonym w interpelacji proble-

mem wysokiej różnicy pomiędzy ceną skupu ziem-

niaków od rolników a ceną w sklepie pragnę zauwa-

żyć, że dla uniknięcia takiej sytuacji niezbędne są

działania zmierzające do ograniczenia łańcucha do-

staw pośredników.

W dobie wolnorynkowej gospodar-

ki gwarantem sprawnego, a tym samym opłacalnego

funkcjonowania na rynku rolnym staje się m.in. kon-

centracja produkcji oraz zapewnienie dostaw wystan-

daryzowanych partii produktów.

W związku z po-

wyższym resort rolnictwa podjął działania mające na

celu zachęcenie oraz wsparcie producentów rolnych

decydujących się na uzyskanie powyższych efektów

poprzez współpracę z innymi producentami rolnymi.

Dzięki właściwemu zorganizowaniu się i dostosowa-

niu produkcji do wymagań odbiorcy pod względem

jakości, ilości i asortymentu, z jednoczesnym stoso-

waniem zasad ochrony środowiska na wszystkich

etapach produkcji, przechowywania i dystrybucji

produktów rolnych, rolnicy uzyskują możliwość za-

pewnienia sobie silniejszej pozycji na rynku oraz

wyższych i stabilniejszych dochodów.

Uwzględniając

specyﬁkację polskiego rolnictwa, efekt ten można

uzyskać poprzez łączenie się w grupy producentów

rolnych.

Zasady organizowania się producentów rolnych

w grupy producentów rolnych i ich związki reguluje

z art. 2 wskazanej wyżej ustawy w grupy producen-

tów rolnych mogą organizować się osoby ﬁzyczne,

jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

stwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rol-

nym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie

celem założenia grupy jest podejmowanie wspólnych

działań, związanych między innymi ze zbytem pło-

dów rolnych – grupy mogą być równorzędną stroną

w kontraktacji surowca z zakładami przetwórczymi

i negocjować między innymi cenę za dostarczony su-

rowiec.

Ponadto załącznik do rozporządzenia ministra

nych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towa-

rowej oraz minimalnej liczby członków grupy produ-

centów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 i z 2011 r.

Nr 62, poz. 318) zawiera wykaz produktów lub grup

producentów rolnych objętego Programem Rozwoju

nr 14 zostały określone minimalne wymagania dla

grup wpisanych do rejestru marszałka województwa

w kategorii: Ziemniaki świeże lub chłodzone.

Warunki i tryb przyznawania pomocy ﬁnansowej

dla grup producentów rolnych reguluje rozporządze-

bu przyznawania pomocy ﬁnansowejwramachdzia-

łania: Grupy producentów rolnych objętej Programem

W ramach przedmiotowego działania grupy pro-

ducentów rolnych mogą ubiegać się o pomoc ﬁnanso-

wą przez pięć pierwszych lat swojej działalności.

Wsparcie udzielane jest w formie rocznych płatności

i stanowi procentowy ryczałt od wartości przychodów

duktów, ze względu na które grupa została utworzo-

na, wytworzonych w gospodarstwach rolnych jej

członków w poszczególnych latach.

Udzielana pomoc ﬁnansowamaułatwićtworzenie

i funkcjonowanie grup producentów rolnych powsta-

jących w celu dostosowania produkcji do wymogów

ków grupy towarów do obrotu, w tym przygotowania

biorców hurtowych oraz ustalania wspólnych zasad

nieniem zbiorów i dostępności produktów.

Należy

zaznaczyć, że zryczałtowana pomoc ﬁnansowaudzie-

lana grupom producentów rolnych w formie rocznych

płatności może być przeznaczana na cele administra-

cyjne oraz inwestycje, o ile grupa realizuje ww. cele

1461

tworzenia grup, określone w art. 35 rozporządzenia

ny na działanie 142: Grupy producentów rolnych

w ramach PROW 2007–2013 wynosi 146 mln euro.

Proces organizowania się producentów rolnych

w grupy jest coraz bardziej powszechny.

Funkcjono-

wanie grup producentów rolnych ma na celu zapew-

nienie stałych dostaw produktów o jednolitej jakości

oraz poprawę pozycji producenta w stosunku do po-

średników handlu i przetwórstwa.

Grupy producen-

tów rolnych poprzez inwestycje i podnoszenie wiedzy

producentów starają się zaoferować najwyższej jako-

ści produkty, spełniając oczekiwania odbiorców.

Ak-

tualnie na terenie kraju funkcjonuje 960 grup pro-

ducentów rolnych, z czego 25 to grupy utworzone

w kategorii produktu: Ziemniaki świeże lub chłodzo-

ne.

Łącznie zrzeszają one 185 producentów tej rośli-

ny okopowej.

Członkowie grup producentów rolnych, kierując

się ideą wspólnego działania w celu reprezentowania

swoich interesów, mają możliwość organizowania się

także w związki grup producentów rolnych.

Zorga-

nizowana działalność grup producentów rolnych

umożliwia ich członkom realny wpływ na kształt po-

lityki funkcjonowania grup producentów rolnych,

a także skutecznie pomaga w zapobieganiu i rozwią-

zywaniu problemów.

Dodatkowo grupy producentów rolnych utworzo-

ne na podstawie ustawy o grupach producentów rol-

zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Mini-

płatami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rol-

nictwa do oprocentowania na realizację inwestycji

nych – kredyt z linii nGP.

Ponadto, zgodnie z przepisami wspomnianego wy-

żej rozporządzenia Rady Ministrów, grupy producen-

tów rolnych mogą ubiegać się również o gwarancje

lub poręczenia spłaty kredytów na zakup akcji lub

udziałów w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa.

Szczegółowe warunki i zasady udzielania

kredytu preferencyjnego oraz gwarancji i poręczeń

znajdują się na stronie internetowej www.arimr.gov.

pl, w zakładce: Pomoc krajowa.

Od 1 stycznia 2007 r. w wyniku wejścia w życie

datkach i opłatach lokalnych (t.j.

Dz. U. z 2010 r.

grupy producentów rolnych mają również prawo do

następujących zwolnień podatkowych:

1) zwolnienie z podatku od nieruchomości całości

budynków i budowli zajętych przez grupę, wykorzy-

stywanych wyłącznie na prowadzenie działalności

zgodnie z jej aktem założycielskim;

2) zwolnienie dochodu zarejestrowanej grupy po-

chodzącego ze sprzedaży produktów lub grup pro-

duktów, dla których została ona utworzona, wypro-

dukowanych w gospodarstwach jej członków – w czę-

ści wydatkowanej na rzecz jej członków w roku po-

datkowym lub roku po nim następującym, przezna-

czonej na zakup środków produkcji przekazanych

członkom i na ich szkolenie.

Odnosząc się do zawartych w interpelacji pytań

dotyczących przygotowania Agencji Rynku Rolnego

do jesiennego skupu płodów rolnych, załączam prze-

kazaną przez agencję:

1) informację o stanie przygotowań do realizacji

działań interwencyjnych w nowym sezonie na rynku

zbóż,

2) informację o realizacji mechanizmów WPR na

rynku skrobi,

3) informację o działaniach w zakresie udostęp-

niania informacji dotyczących produktów rolnych

i żywnościowych.

Załączniki

Informacja o stanie przygotowań do realizacji

zbóż

I. Zasady działań interwencyjnych

Agencja Rynku Rolnego jako agencja płatnicza

prowadzi na rynku zbóż działania w ramach wspól-

nej polityki rolnej (WPR) związane z interwencyjnym

Mechanizm interwencyjnego zakupu i sprzedaży

zbóż, stosowany w krajach Unii Europejskiej, ma na

odpowiednim poziomie w sytuacji występowania

nadwyżek podaży nad popytem.

W krajach Wspólno-

ty traktowany jest on jako awaryjny system zbytu

zbóż przez tych oferentów (producentów i handlow-

ku Rolnego zobowiązana jest do zakupu oferowanych

zbóż po cenie interwencyjnej, pod warunkiem że speł-

niają one minimalne wymagania jakościowe i ilościo-

we.

Cena interwencyjna wynosi 101,31 EUR/t i jest

II.

Stan przygotowań ARR do realizacji działań

interwencyjnych na rynku zbóż w sezonie 2012/

2013

1.

Interwencyjny zakup zbóż

Zgodnie z zasadami określonymi rozporządze-

niem Rady (WE) 1234/2007 z dnia 22 października

2007 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków

1462

rych produktów rolnych zakup zbóż wg ustalonej

ceny interwencyjnej jest w ramach UE limitowany.

W roku gospodarczym 2012/2013 w odniesieniu

do niżej wymienionych zbóż limity w skali całej Unii

Europejskiej wynoszą:

— pszenica 3 mln t,

— pszenica durum 0 t,

— jęczmień 0 t,

— kukurydza 0 t,

— sorgo 0 t.

Komisja Europejska może podjąć decyzję o konty-

nuowaniu mechanizmu interwencji publicznej wy-

kraczającej poza ustalone limity, jeżeli wymaga tego

ku zbóż.

W przypadku przekroczenia limitu KE po-

dejmuje decyzję o ustaleniu współczynnika redukcji

ilości.

Po wykorzystaniu limitu ilości pszenicy zaofe-

rowanej do interwencji, decyzją KE może zostać uru-

chomiony zakup pszenicy w ramach procedury prze-

targowej, który zostanie ogłoszony w Dzienniku

Zakup interwencyjny zbóż na zapasy interwencyj-

ne ARR może odbywać się:

— z dostawą do magazynu interwencyjnego;

— z przejęciem w miejscu przechowywania.

Oferent składający ofertę powinien wnieść zabez-

pieczenie ofertowe i należytego wykonania umowy

w wysokości 20 EUR/t, w formie depozytu gotówko-

wego na konto ARR lub gwarancji uznanej przez

ARR instytucji ﬁnansowej.

RK_1272/2009 Art. 10

określa pojęcie miejsca przechowywania w odniesie-

niu do sposobu zakupu i składanej oferty oraz wyli-

czanej ceny.

— w ramach limitu po ustalonej cenie jest to cena

— w ramach procedury przetargowej jest to cena

pejską po każdym przetargu, ofertach przetargo-

wych; cena ta wyrażona w EUR/t powinna odpowia-

Cena zakupu podlega podwyższeniu lub obniże-

niu w zależności od faktycznej jakości zboża dostar-

czonego do magazynu/magazynów interwencyjnych.

Od roku gospodarczego 2010/2011 brak jest miesięcz-

nych dodatków do ceny interwencyjnej.

W przypadku przejmowania zbóż na zapasy inter-

wencyjne w miejscu przechowywania cena określona

dla faktycznej jakości zostaje pomniejszona o koszty,

które sprzedający poniósłby w związku z dostawą

Wymagania jakościowe

Zboże oferowane w ramach interwencji musi speł-

niać minimalne wymagania jakościowe.

Ziarno musi

być zdrowe, wolne od obcych zapachów, chorób czy

szkodników oraz mieć odpowiednią jakość handlową.

Minimalne parametry jakościowe zbóż w zakupie

interwencyjnym

Wyróżnik jakościowy: Pszenica Jęczmień Kukurydza

A. Maksymalna wilgotność 14,5% 14,5% 13,5%

B. Maksymalna zawartość zanieczyszczeń

(%)

12% 12% 12%

1.

Ziarna połamane 5% 5% 5%

2.

Zanieczyszczenia ziarnowe 7% 12% 5%

2.1.

Zanieczyszczenia inne niż ziarna

cętkowane

7% 12% 5%

a) ziarna pomarszczone x x n.d.

b) inne zboża x 5% x

c) ziarna uszkodzone przez szkodniki x x x

d) ziarna z przebarwionym zarodkiem x n.d. n.d.

e) ziarna przegrzane podczas suszenia 0,50% 3% 0,50%

2.2.

Ziarna cętkowane n.d. n.d. n.d.

3.

Ziarna porośnięte 4% 6% 6%

4.

Różnorodne zanieczyszczenia, w tym: 3% 3% 3%

a) obce nasiona:

— szkodliwe nasiona 0,10% 0,10% 0,10%

— inne x x x

b) ziarna uszkodzone:

— ziarna uszkodzone wskutek

samoistnego wydzielania ciepła lub zbyt

intensywnego suszenia

0,05%

x x

— ziarna porażone fuzariozą x x x

— inne x x x

c) ciała obce x x x

d) plewy (w przypadku kukurydzy

fragmenty kolby)

x x x

e) sporysz 0,05% n.d. n.d.

f) ziarna zbutwiałe x n.d. n.d.

g) zanieczyszczenia pochodzenia

zwierzęcego

x x x

C. Minimalny ciężar właściwy (kg/hl) 73 62 n.d.

D. Minimalna zawartość białka (1) 10,5% n.d. n.d.

E. Minimalna liczba opadania w

sekundach (Hagberg)

220 n.d. n.d.

F. Minimalny wskaźnik sedymentacyjny

Zeleny’ego (ml) (2)

22 n.d. n.d.

(1) w% suchej masy

(2) W przypadku gdy wskaźnik sedymentacyjny Zeleny’ego

dla pszenicy wynosi między 22 a 30, istnieje konieczność wyko-

nania testu na kleistość ciasta.

Zboże zostaje zaakceptowane do

zakupu, jeśli otrzymane z niego ciasto oceniono jako niekleiste

i przydatne do obróbki mechanicznej.

x – analiza wymagana bez określonego limitu, zawartość ciał

brana pod uwagę w ramach maksymalnych limitów określonych

w pkt 2 i 4 tabeli.

n.d. – nie dotyczy, nie wymaga analizy.

Źródło: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 742/2010 z dnia

17 sierpnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (UE)

nr 1272/2009 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady wyko-

publicznej.

Oprócz minimalnych parametrów jakościowych

w zbożu nie może być także przekroczony dopusz-

czalny poziom substancji skażających (pestycydy, me-

tale ciężkie, mikotoksyny) oraz poziom radioaktyw-

ności.

Ostateczna ocena parametrów jakościowych

zbóż dostarczonych w ramach zakupu interwencyj-

nego dokonywana jest na podstawie próby reprezen-

tatywnej dla całej partii tego zboża.

Na cenę płaconą

dostawcy za zakupione zboże będą miały wpływ

ewentualne podwyższenia lub obniżki, w zależności

od faktycznej jakości zakupionego na zapasy inter-

1463

wencyjne zboża.

Zapłata za zboże dokonywana jest

Datą warunkowego przejęcia jest:

— dzień ostatniej dostawy do magazynu inter -

wencyjnego;

— dzień następujący po dniu wystawienia przez

ARR polecenia dostawy w przypadku przejmowania

wania.

Koszty transportu zboża do najbliższego magazy-

nu interwencyjnego wskazanego w ofercie/ofercie

nosi sprzedający, w przypadku gdy odległość do tego

przekroczenia odległości 100 km koszty transportu

2.

Przechowywanie zbóż

Zadaniem agencji jest zapewnienie powierzchni

przechowalniczej dla potencjalnych ilości zboża kie-

rowanych do interwencji.

Przedsiębiorca zainteresowany świadczeniem

Rolnego musi złożyć ofertę.

W przypadku jej przyję-

cia ARR przeprowadza kontrolę autoryzacyjną obiek-

tów przechowalniczych.

Jeżeli wyniki tej kontroli są

autoryzacji, które umożliwia przechowywanie zapa-

sów interwencyjnych zbóż na rzecz ARR.

W zależności od zapotrzebowania na powierzch-

nię przechowalniczą ARR wybierze spośród autory-

zowanych magazynów te, z którymi zostaną zawarte

umowy na przechowywanie zbóż.

Magazyny interwencyjne znajdują się na obszarze

pięciu centrów interwencyjnych:

Wymogi dotyczące centrów interwencyjnych i miejsc

Każde centrum interwencyjne dysponuje możli-

wościami przechowywania co najmniej 20 000 t zbóż

we wszystkich miejscach przechowywania łącznie.

Od roku gospodarczego 2012/2013 r. każde miejsce

przechowywania powinno dysponować możliwościa-

mi przechowywania co najmniej 5000 t w okresie in-

terwencyjnym.

Centrum interwencyjne może składać

łożonych w regionie państwa członkowskiego.

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1272/

2009 z dnia 11 grudnia 2009 r. ustanawiającym

wspólne szczegółowe zasady wykonania rozporządze-

nia Rady (WE) 1234/2007 w odniesieniu do zakupu

publicznej informacje na temat centrów interwencyj-

nych i ich miejsc przechowywania są aktualizowane

i udostępniane państwom członkowskim oraz poda-

wane do wiadomości publicznej na stronach KE pod

adresem http://circa.europa.eu.

Powinno to być za-

chętą dla potencjalnych przechowawców do zaistnie-

nia w wykazach magazynów interwencyjnych UE.

3.

Informowanie beneﬁcjentów

Agencja Rynku Rolnego uprzejmie informuje, że

w sierpniu br. zostały podane do publicznej wiadomo-

ści zasady, jakie będą obowiązywać przedsiębiorców

uczestniczących w realizacji mechanizmu w nowym

sezonie 2012/2013.

Zasady te znajdują się w „Warunkach uczestnic-

twa przedsiębiorców w mechanizmie interwencyj-

nego zakupu pszenicy w roku gospodarczym 2012/

2013” opublikowanych na stronie internetowej ARR

(www.arr.gov.pl).

W październiku br. podane zosta-

ną do publicznej wiadomości „Warunki uczestnictwa

przedsiębiorców w świadczeniu usług przechowal-

niczych”.

Informacje na temat mechanizmu WPR: inter-

wencyjny zakup i sprzedaż zbóż można uzyskać

w Telefonicznym Punkcie Informacyjnym ARR pod

numerem telefonu (22) 661-72-72 oraz na stronie in-

ternetowej.

Informacja o realizacji mechanizmów WPR na

rynku skrobi

Agencja Rynku Rolnego realizowała od 2004 r.

mechanizm WPR: Dopłaty w ramach kwotowania

produkcji skrobi ziemniaczanej na podstawie art. 35

których rynków rolnych

1)

, zgodnie z zapisami rozpo-

rządzenia Komisji (WE) nr 571/2009

2)

.

Realizacja ww. mechanizmu w ramach kompeten-

cji ARR polegała na stosowaniu dopłat dla producen-

tów skrobi w ramach ustalonej dla Polski krajowej

kwoty produkcyjnej zgodnie z regulacjami prawnymi

UE.

Zgodnie z przepisami UE Polska uzyskała kra-

jową kwotę produkcji skrobi w wysokości 144 985 t

skrobi ziemniaczanej odpowiednio dla każdego roku

gospodarczego, począwszy od roku gospodarczego

2004/05 aż do roku 2011/12.

1464

Systemem dopłat w ramach kwotowania produk-

cji skrobi ziemniaczanej objęta była skrobia ziemnia-

czana wyprodukowana w ramach kwot produkcyj-

nych przyznanych producentom skrobi na dany rok

gospodarczy (trwający od 1 lipca danego roku kalen-

darzowego do 30 czerwca następnego roku kalenda-

rzowego).

W ramach dostępnych w danym roku gospodar-

czym kwot produkcyjnych producenci skrobi zobo-

wiązani byli do podpisywania z rolnikami umów

kontraktacji na dostawy ziemniaków skrobiowych

z przeznaczeniem na produkcję skrobi ziemniacza-

nej.

Producenci skrobi mogli ubiegać się o premie

produkcyjne do skrobi wyprodukowanej wyłącznie

z ziemniaków dostarczonych w ramach ww. umów

(premia produkcyjna została ustalona przepisami

UE na poziomie 22,25 EUR/t skrobi).

Aby spełniać

warunki do uzyskania premii produkcyjnej, produ-

cenci skrobi zobowiązani byli do zapłaty za wszyst-

kie ziemniaki zakupione od plantatorów w ramach

umów kontraktacji co najmniej cenę minimalną,

ustaloną przepisami UE na poziomie 178,31 EUR/t

ekwiwalentu skrobi.

Jednocześnie producenci rolni, którzy dostarcza-

li ziemniaki do producentów skrobi w ramach umów

kontraktacji z przeznaczeniem na produkcję skrobi

ziemniaczanej, mogli ubiegać się o płatność związaną

z produkcją.

ARR realizowała płatność związaną z produkcją

w sektorze skrobi ziemniaczanej w ramach uzupeł-

niających płatności bezpośrednich od roku upraw

2004.

Płatność za ziemniaki skrobiowe mogła być

realizowana do wysokości pułapu wsparcia ﬁnanso-

wego określonego dla każdego roku upraw stosowną

decyzją Komisji, przy zastosowaniu maksymalnej

jednostkowej stawki płatności (od roku upraw 2008

maksymalna stawka wsparcia do ziemniaków wyno-

siła 66,32 EUR za 1 t ekwiwalentu skrobi)

Szczegółowy harmonogram dostaw ziemniaków

skrobiowych ustalany był pomiędzy producentem

skrobi a producentem ziemniaków skrobiowych.

ARR, realizując ww. mechanizmy WPR, mając na

uwadze zapisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 571/

2009 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2235/

2003

3)

, prowadziła nadzór nad dostawami ziemnia-

ków w zakresie potwierdzenia prawidłowego ustala-

nia parametrów skupionych ziemniaków w ramach

umów kontraktacji.

Termin rozpoczęcia i zakończe-

nia skupu ziemniaków określany był przez producen-

ta skrobi.

Rok gospodarczy 2011/12 był ostatnim rokiem

stosowania regulacji UE umożliwiających stosowa-

nie dopłat dla producentów skrobi i związanej płat-

ności dla producentów ziemniaków skrobiowych z prze-

znaczeniem na produkcję skrobi.

Mając na uwadze

powyższe ustalenia Komisji Europejskiej, skup ziem-

niaków u producentów skrobi z upraw 2012 r. nie jest

objęty nadzorem ARR.

Informacja o działaniach w zakresie udostępnia-

nia informacji dotyczących produktów rolnych i żyw-

nościowych

z późn. zm.), w ramach działań informacyjnych

Agencja Rynku Rolnego co tydzień zamieszcza na

stronie internetowej opracowanie „Sytuacja na ryn-

ku podstawowych produktów rolno-żywnościo-

wych”, w którym przedstawiane są m.in. aktualne

ceny skupu zbóż, zbierane w ramach zintegrowane-

go systemu rolniczej informacji rynkowej przez

MriRW, oraz ceny giełdowe zbóż pozyskiwane z giełd

krajowych i zagranicznych.

Informacje te prezento-

wane są na stronie internetowej ARR: www.arr.gov.

pl, w zakładce: Analizy i prognozy rynkowe/Rapor-

ty tygodniowe

Ponadto w cyklu miesięcznym na stronie interne-

towej ARR zamieszczane jest opracowanie: informa-

cja o sytuacji na rynku rolno-żywnościowym w da-

nym miesiącu z elementami tendencji rozwojowej,

w którym przedstawiane są informacje GUS, m.in.

o wielkości skupu i cenach skupu zbóż, oraz informa-

cje Ministerstwa Finansów o wielkości importu i eks-

portu zbóż oraz przetworów zbożowych.

Informacje

miesięczne są prezentowane na stronie internetowej

ARR: www.arr.gov.pl, w zakładce: Analizy i progno-

zy rynkowe/Raporty miesięczne.

2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/2009

z dnia 30 czerwca 2009 r. ustanawiające szczegółowe

2007 w odniesieniu do ustanowienia systemu kwot

na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz. U. L 171

z 01.07.2009, str. 6).

3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2235/2003

z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające wspólne za-

sady stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 1782/

2003 i (WE) nr 1868/94 w odniesieniu do skrobi ziem-

niaczanej (Dz. U. L 339 z 24.12.2003, str. 36).

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie liczby zwalnianych nauczycieli

w woj. małopolskim (8804)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawach: liczby zwalnianych nauczycieli w woj.

małopolskim (SPS-023-8804/12), liczby zwalnianych

1465

nauczycieli w woj. świętokrzyskim (SPS-023-8805/

12), liczby zwalnianych nauczycieli w woj. lubelskim

(SPS-023-8806/12), liczby zwalnianych nauczycieli

w woj. podkarpackim (SPS-023-8807/12), pozwolę

sobie wyrazić następującą opinię.

1.

Odnosząc się do pytań o statystyki związane

z faktem utraty pracy przez nauczycieli w wojewódz-

twach: małopolskim, świętokrzyskim, lubelskim i pod-

karpackim, uprzejmie informuję, że prowadzenie

szkół i placówek jest zadaniem własnym jednostek

samorządu terytorialnego, wykonywanym w imieniu

obowiązującego prawa.

W związku z tym samorządy

same decydują, jak kształtuje się realizacja polityki

31 marca 2012 r., wykazano, że od 01.04.2012 r. do

31.12.2012 r. planuje się rozwiązanie stosunku pracy

na skutek wypowiedzenia z:

— 785,35 nauczycielami (w etatach) w woj. mało -

polskim, co stanowiło 1,5% zatrudnionych w tym

czasie nauczycieli,

— 326,99 nauczycielami (w etatach) w woj. świę -

tokrzyskim, co stanowiło 1,7% zatrudnionych w tym

czasie nauczycieli,

— 676,8 nauczycielami (w etatach) w woj. lubel -

skim, co stanowiło 1,9% zatrudnionych w tym czasie

nauczycieli,

— 511,77 nauczycielami (w etatach) w woj. pod -

karpackim, co stanowiło 1,4% zatrudnionych w tym

czasie nauczycieli.

W skali kraju liczba etatów nauczycieli przewi-

dzianych do zwolnienia wynosiła 7313,56 (w szkołach

i placówkach prowadzonych przez JST), tj. 1,26%

wszystkich etatów nauczycieli.

Należy jednakże za-

uważyć, że podane liczby są jedynie deklaracją, co nie

nie rozwiązany stosunek pracy.

Jednocześnie należy podkreślić, że spadek liczby

nauczycieli jest naturalną konsekwencją niżu demo-

graﬁcznegoiniestanowionprzeszkodywrealizacji

konstytucyjnego prawa do nauki oraz zasady bezpłat-

ności nauki w szkołach publicznych.

Zgodnie z art. 70

temie oświaty (Dz. U. 2004 r.

Nr 256, poz. 2572,

z późn. zm.) nauka jest obowiązkowa do ukończenia

18. roku życia.

Nauka w szkołach publicznych jest

bezpłatna.

W myśl art. 17 ust. 1 i 2 ww. ustawy sieć

publicznych szkół powinna być zorganizowana w spo-

sób umożliwiający wszystkim dzieciom spełnianie

obowiązku szkolnego.

Droga dziecka z domu do szko-

klas I-IV szkół podstawowych, 4 km w przypadku

odległości, obowiązkiem gminy jest zapewnienie bez-

płatnego transportu i opieki w czasie przewozu

i zwrot kosztów przejazdu środkami komunikacji

publicznej.

Jak wynika z powołanych przepisów, niezależnie

od regionu, w którym mieszka dziecko, właściwa jed-

nostka samorządu terytorialnego zobowiązana jest

do zapewnienia mu spełniania obowiązku szkolnego.

Nadzór nad działalnością jednostek samorządu tery-

torialnego w zakresie stosowania przez te podmioty

przepisów prawa sprawują wojewodowie.

2.

Odpowiadając na pytanie o podejmowane

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej działania

na rzecz zwalnianych nauczycieli, pragnę podkre-

ślić, że analiza zmian demograﬁcznychiichwpływu

na liczbę dzieci w wieku szkolnym, a w konsekwen-

cji – również na wiele innych czynników warunku-

jących funkcjonowanie systemu oświaty w Polsce,

jest jednym z priorytetowych zadań realizowanych

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i stanowi

czasowym wymiarze zajęć (spowodowanego np. ni-

żem demograﬁcznym)zapewnianauczycielomdosyć

korzystne rozwiązania w porównaniu do innych

grup zawodowych.

uprzednim trzymiesięcznym wypowiedzeniu lub jeśli

nauczyciel wystąpi z takim wnioskiem, pracodawca

czynny, bez obowiązku świadczenia pracy w tym

Przepisy ustawy Karta Nauczyciela pozwalają

1) Nauczyciel może być z urzędu przeniesiony do

1466

2) Organ prowadzący może na nauczyciela nało-

żyć obowiązek podjęcia pracy w innej szkole celem

uzupełnienia pensum (nawet w wymiarze do ½ eta-

3) W sytuacjach, w których nie ma możliwości

przeniesienia nauczyciela do innej szkoły, można na-

uczycielowi ograniczyć wymiar zatrudnienia.

cieli:

nia adresowanego do nauczycieli, którzy obecnie

świadczenia kompensacyjnego jest taka sama jak

ści do pracy, przyznaje się odprawę w wysokości:

przysługują dwie odprawy, gdyż Karta Nauczyciela

prawa umożliwiają prowadzenie racjonalnej polityki

oświatowej w sytuacji występującego obecnie niżu

demograﬁcznego.

W 2009 r. wprowadzone zostały

przepisy stwarzające możliwość przekazania prowa-

bie prawnej niebędącej jednostką samorządu teryto-

rialnego lub osobie ﬁzycznej,zpominięciemprocesu

likwidacji.

Przekazana w ten sposób szkoła pozosta-

cesu likwidacji małych szkół, ochronę miejsc pracy

reformy systemu oświaty, dotyczący m.in. obniżenia

nauczycielom zdobycia nowych kwaliﬁkacjiiumie-

jętności, dzięki którym ich sytuacja na edukacyjnym

rynku pracy byłaby bardziej konkurencyjna.

Programu Operacyjnego „Rozwój zasobów ludzkich”

(SPO RZL) 2004–2006 współﬁnansowanegoześrod-

ków Europejskiego Funduszu Społecznego zrealizo-

1467

wano w latach 2004–2008 następujące projekty,

których efektem było nabycie nowych kwaliﬁkacji

i umiejętności nauczycieli zatrudnionych w systemie

oświaty:

cieli do roli doradcy zawodowego dla 4460 nauczy-

cieli,

rynków edukacyjnych.

kacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia

cieli niemających wyższego wykształcenia lub ukoń-

liwiły zatrudnienie w przedszkolach nauczycieli posia-

dających kwaliﬁkacje do nauczania w klasach 1–3

cieli innych specjalności niż pedagogika opiekuńczo-

-wychowawcza w świetlicach szkolnych.

rozwoju kapitału ludzkiego”, w ramach narzędzia 15:

Zwiększenie atrakcyjności zawodu nauczyciela, po-

3.

W zakresie pytań o podejmowane przez mini-

stra edukacji narodowej we współpracy z ministrem

pracy i polityki społecznej programy odnośnie do

młodych nauczycieli, którzy dopiero wchodzą na ry-

nek pracy, w celu zapewnienia im realnych szans na

podjęcie zatrudnienia uprzejmie wyjaśniam, że mi-

nister edukacji narodowej nie realizował takich pro-

społecznej.

Należy jednakże zauważyć, że przepisy regulują-

ce pragmatykę zawodową nauczycieli umożliwiają

podział szans zawodowych między pokoleniami w ra-

mach zawodu nauczyciela oraz zmniejszenie bezro-

uczyciela nakłada na dyrektora szkoły obowiązek

rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem, który

ukończył 65 lat życia, chyba że nauczyciel z ukończe-

niem 65 lat życia nie nabył prawa do emerytury,

wówczas dyrektor ma obowiązek przedłużyć okres

zatrudnienia tego nauczyciela, nie dłużej jednak niż

Rozwiązanie stosunku pracy z nauczycielem w takim

przypadku następuje z końcem roku szkolnego, w któ-

trzymiesięcznym wypowiedzeniu.

Regulacja ta uła-

twia dostęp do zawodu młodym nauczycielom, szcze-

gólnie w okresach spadku zapotrzebowania na rynku

pracy.

Ponadto mając na uwadze jakość kształcenia na-

uczycieli, szkoły wyższe, począwszy od roku akade-

mickiego 2003/2004, prowadzą studia przygotowują-

ce do wykonywania zawodu nauczyciela w szkołach

zjalnych, z uwzględnieniem standardów kształcenia

nauczycieli.

Do roku akademickiego 2011/2012 na

podstawie przepisów rozporządzenia ministra edu-

Nr 207, poz. 2110) studia wyższe zawodowe w specja-

lizacji nauczycielskiej mogły być prowadzone wyłącz-

nie w zakresie dwóch specjalności (głównej i dodat-

kowej), studia magisterskie uzupełniające lub jedno-

lite – w zakresie jednej specjalności nauczycielskiej

lub dwóch specjalności nauczycielskich dla absolwen-

tów studiów wyższych zawodowych.

Przytoczone

przepisy umożliwiały również nabycie kwaliﬁkacjido

nauczania kolejnych przedmiotów lub prowadzenia

zajęć poprzez ukończenie studiów podyplomowych.

Od roku akademickiego 2012/2013 uczelnie będą pro-

wadzić studia oraz studia podyplomowe w ramach

modułów kształcenia na podstawie rozporządzenia

nia 2012 r. w sprawie standardów kształcenia przy-

gotowującego do wykonywania zawodu nauczyciela

(Dz. U. z 2012 r. poz. 131).

Przepisy te także umożli-

wiają nabycie kwaliﬁkacji do nauczania kolejnych

przedmiotów lub prowadzenia kolejnych zajęć.

Dzięki ww. regulacjom nauczyciele mogą nabyć

szersze kwaliﬁkacje,lepiejdostosowanedolokalnych

potrzeb, sprzyjające m.in. efektywnej realizacji opie-

kuńczych i wychowawczych zadań szkoły.

Ich sytu-

acja na edukacyjnym rynku pracy jest zatem bardziej

konkurencyjna

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

1468

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w woj. świętokrzyskim (8805)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 8804, str. 1464.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w woj. lubelskim (8806)

w woj. podkarpackim (8807)

w sprawie obniżenia podatku akcyzowego

od sprzedaży energii elektrycznej

przedsiębiorstwom energochłonnym (8808)

przy którym przesłana została interpelacja pana po-

sła Andrzeja Romanka z dnia 10 września 2012 r.

w sprawie obniżenia podatku akcyzowego od energii

elektrycznej dla przedsiębiorstw energochłonnych,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

W pełni rozumiejąc trudną sytuację ZGH „Bole-

sław” SA, należy zauważyć, że wysokość akcyzy od

energii elektrycznej kształtuje się w Polsce na nie-

zmienionym od 2002 r. poziomie 20 zł za MWh, co

odpowiada 0,02 zł za 1 kWh.

Chociaż podatek akcy-

zowy ma charakter cenotwórczy, to nie jest on jedy-

nym elementem składowym cen energii elektrycznej.

Tylko w okresie 2007–2011 koszt netto zakupu 1 MWh

energii elektrycznej wzrósł o ponad 80%, ze 163,40 zł

do 294,70 zł, przy czym największy wpływ na tę

zmianę miał wzrost kosztów głównych składników

wpływających na cenę energii elektrycznej, szczegól-

nie energii „czarnej”, wsparcia energetyki odnawial-

nej, opłat przesyłowych i kontraktów długotermino-

wych.

Zatem obecna stawka akcyzy stosunkowo

w niewielkim stopniu oddziałuje na koszty działal-

ności gospodarczej przedsiębiorstw branż energo-

chłonnych, a biorąc pod uwagę kwotowy charakter

tej stawki, udział akcyzy w kosztach w ostatnich kil-

ku latach wyraźnie maleje.

W latach 2007–2011 staw-

ka akcyzy nie zmieniła się, a udział podatku akcyzo-

wego w cenie energii elektrycznej zmalał z 12,2% do

poziomu 6,8%.

Należy jednak podkreślić, iż od początku bieżące-

go roku ceny energii elektrycznej wykazują tendencję

spadkową.

Jeszcze kilka miesięcy temu 1 MWh ener-

gii elektrycznej z dostawą w 2013 r. kosztowała na

Towarowej Giełdzie Energii około 215 zł.

Obecnie

cena ta wynosi już tylko około 190 zł/MWh.

Podkreślenia wymaga również fakt, iż w większo-

ści krajów Unii Europejskiej koszty siły roboczej i kosz-

ty dystrybucji energii elektrycznej obciążające jej

odbiorców są znacznie wyższe od tych, z jakimi mamy

w dużej mierze zachować konkurencyjność wyrobów

wyprodukowanych przez krajowe przedsiębiorstwa

energochłonne na rynkach europejskich.

Nie ulega zatem wątpliwości, że chociaż obciąże-

nia podatkowe wpływają na cenę energii elektrycz-

nej, to jednak w najmniejszym stopniu nie są odpo-

wiedzialne za jej wahania w ostatnich latach, bo-

wiem, jak zaznaczono powyżej, stawka akcyzy na

energię elektryczną nie była zmieniana od 2002 r.

Dlatego dla poprawy konkurencyjności branż ener-

gochłonnych niezbędne są kompleksowe rozwiązania

systemowe oparte przede wszystkim na kwestiach

mających znaczący wpływ na cenę energii elektrycz-

nej, takich jak np. koszty przesyłu i dystrybucji oraz

koszty wsparcia rozwoju energetyki odnawialnej

i skojarzonej.

Należy jednak podkreślić, iż ww. roz-

wiązania powinny być oparte na ocenie kryterium

konkurencyjności.

Zatem pomoc państwa powinna

być przyznawana tylko w takim zakresie, aby dane

przedsiębiorstwo energochłonne uzyskało konkuren-

cyjność na rynkach europejskich.

W celu wypracowania kompleksowych rozwiązań

dla branż energochłonnych w dniu 8 grudnia 2011 r.

minister gospodarki, jako przewodniczący Między-

resortowego Zespołu do spraw Realizacji Polityki

czą do spraw redukcji obciążeń przedsiębiorstw ener-

gochłonnych, w skład której weszli przedstawiciele

ministra gospodarki, ministra ﬁnansów, ministra

środowiska, ministra skarbu państwa, ministra spraw

1469

zagranicznych, prezesa Urzędu Regulacji Energety-

ki, prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów oraz Forum Odbiorców Energii Elektrycznej

i Gazu.

Należy jednak podkreślić, że Polska objęta jest

cedurą nadmiernego deﬁcytuizgodniezrekomenda-

cją Rady Ecoﬁn jest zobowiązana do obniżenia

deﬁcytusektorainstytucjirządowychisamorządo-

wych do poziomu nieprzekraczającego wartości refe-

rencyjnej 3% PKB.

Zobowiązanie do ograniczenia

deﬁcytu, które umożliwi wyjście z ww. procedury,

zostało potwierdzone w liście ministra ﬁnansówdo

unijnego komisarza ds. gospodarczych i walutowych

Olli Rehna, który został wysłany w grudniu ubiegłe-

gnięcie założonego celu, jakim jest ograniczenie de-

ﬁcytu,tymsamymwypełnieniepodjętychprzezstro-

nę polską zobowiązań.

publicznych w okresie od dnia skierowania do Rze-

czypospolitej Polskiej zaleceń, o których mowa

nie może przyjmować projektów ustaw określających

sowym może być zmniejszenie dochodów jednostek

sektora ﬁnansówpublicznychwstosunkudowielko-

ści wynikających z obowiązujących przepisów.

Biorąc pod uwagę powyższe, ulgi w podatku ak-

cyzowym od energii elektrycznej dla przedsiębiorstw

energochłonnych obecnie nie mogą być wprowadzo-

ne, a ich ewentualne wdrożenie w przyszłości będzie

wymagało rozłożenia w czasie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 28 września 2012 r.

przystosowania formy egzaminów do potrzeb

osób niepełnosprawnych (8810)

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Minister sprawiedliwości podziela przywołany

w interpelacji przez pana posła pogląd rzecznika

praw obywatelskich, który w swoim wystąpieniu

wskazał na celowość rozważenia potrzeby zmiany

stanu prawnego w zakresie normującym czas trwa-

nia prawniczych egzaminów zawodowych pod kątem

oceny, czy przepisy te uwzględniają szczególną sytu-

ację osób niepełnosprawnych wynikającą z utrudnień

związanych z wykonywaniem w toku egzaminu czyn-

ności o charakterze technicznym, w szczególności

takich jak odczytywanie zadań i zapisywanie ich roz-

wiązań.

Wynikające z obowiązujących przepisów ujedno-

licenie czasu trwania takich egzaminów w wypadku

osób sprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności

w kontekście rzeczywistego zróżnicowania ich sytu-

acji faktycznej może być postrzegane jako sytuacja

niespełniająca wymogu zapewnienia konstytucyjnej

zasady równości szans w zakresie dostępu do upraw-

nień zawodowych.

Dostrzegając powyższe, w resorcie sprawiedliwo-

ści zainicjowano prace legislacyjne zmierzające do

nowelizacji trzech rozporządzeń ministra sprawiedli-

wości:

zaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej oraz

go (Dz. U. Nr 84, poz. 708, z późn. zm.),

wadzania egzaminu adwokackiego (Dz. U. Nr 163,

poz. 1301, z późn. zm.) oraz

wadzania egzaminu radcowskiego (Dz. U. Nr 163,

poz. 1302, z późn. zm.)

w zakresie odnoszącym się do czasu trwania re-

gulowanych tymi rozporządzeniami egzaminów.

Projekty nowelizacji wskazanych rozporządzeń

zawierają tożsame rozwiązanie, polegające na wydłu-

żeniu o połowę czasu trwania każdej części egzaminu

w stosunku do czasu wynikającego z obowiązujących

przepisów w przypadku zdającego będącego osobą

łoby warunkowane złożeniem przez zdającego, wraz

wego, kopii aktualnego orzeczenia potwierdzającego

niepełnosprawność oraz zaświadczenia wystawione-

go przez lekarza specjalistę właściwego ze względu

na charakter niepełnosprawności, stwierdzającego

wynikające z niej trudności w dokonywaniu w toku

egzaminu czynności technicznych, w szczególności

takich jak odczytywanie tekstu, zapisywanie roz-

wiązań zadań w formie odręcznej lub przy użyciu

sprzętu komputerowego lub obsługa sprzętu kom-

puterowego.

1470

Prace nad nowelizacją powołanych rozporządzeń

ministra sprawiedliwości znajdują się na zaawanso-

wanym etapie uzgodnień międzyresortowych.

Podkreślenia wymaga okoliczność, iż w toku

konsultacji społecznych projektów rozporządzeń za-

sięgnięto opinii podmiotów działających na rzecz

osób niepełnosprawnych, m.in. Ogólnopolskiej Fe-

deracji Organizacji Osób Niesprawnych Ruchowo

oraz Polskiego Związku Niewidomych, które to pod-

mioty nie wysunęły postulatów dalej idącej modyﬁ-

kacji sposobu przeprowadzenia egzaminów w wy-

padku osób niepełnosprawnych, popierając rozwią-

zania zawarte w przedstawionych im do zaopinio-

wania projektach.

Do niniejszej odpowiedzi na interpelację uprzej-

mie załączam kopię odpowiedzi ministra sprawiedli-

wości na przywoływane przez pana posła wystąpie-

nie rzecznika praw obywatelskich.

Równocześnie

uprzejmie informuję, iż aktualne teksty projektowa-

nych nowelizacji rozporządzeń ministra sprawiedli-

wości są opublikowane w Biuletynie Informacji Pu-

blicznej Rządowego Centrum Legislacji.

Załącznik

W odpowiedzi na wystąpienie pani rzecznik z dnia

28 sierpnia 2012 r. (znak: RPO-707225-I/12/KK) do-

tyczące problematyki dostosowania przebiegu egzami-

nu radcowskiego oraz innych egzaminów prawniczych

do indywidualnych potrzeb osób niepełnosprawnych,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Minister sprawiedliwości podziela wyrażony w wy-

stąpieniu pani rzecznik pogląd o celowości wnikliwe-

go rozważenia potrzeby zmiany stanu prawnego

mujące przeprowadzenie egzaminów zawodowych

przepisy uwzględniają szczególną sytuację osób nie-

pełnosprawnych, których stan zdrowia może być

czynnikiem istotnie utrudniającym złożenie egzami-

nu z uwagi na okoliczności związane z wykonywa-

niem w jego toku czynności technicznych, w szcze-

gólności takich jak odczytywanie tekstu zadań i za-

pisywanie ich rozwiązań.

Zgodzić się bowiem w pełni należy z poglądem, iż

normatywne zrównanie sposobu przeprowadzenia

stego zróżnicowania ich sytuacji faktycznej może być

rych uzyskanie jest warunkowane pozytywnym zło-

żeniem egzaminu zawodowego.

Kierując się wyżej wyrażonymi poglądami i w związ-

ku ze skierowanym do ministra sprawiedliwości wy-

stąpieniem osoby zamierzającej ponownie przystąpić

do egzaminu radcowskiego, w którym zawarła ona

z prośbę o przedłużenie „każdego egzaminu prak-

tycznego do 9 godzin”, powołując się na fakt, iż jest

osobą częściowo sparaliżowaną, porusza się na wóz-

ku inwalidzkim, ma prawostronny niedowład i zmu-

szona jest do pisania lewą ręką, co skutkuje dużymi

trudności w zakresie korzystania z komputera, zaś

nasilający się przy zdenerwowaniu oczopląs, zez

i spastyka prawej ręki powodują, że o wiele wolniej

czyta i pisze, w Ministerstwie Sprawiedliwości zaini-

cjowano prace legislacyjne nad projektami noweliza-

cji trzech rozporządzeń ministra sprawiedliwości:

w zakresie unormowań odnoszących się do czasu

trwania regulowanych tymi rozporządzeniami egza-

minów.

Projekty nowelizacji powołanych powyżej rozpo-

rządzeń zawierają tożsame rozwiązanie polegające

na wydłużeniu o połowę czasu trwania każdej części

wiązujących przepisów w przypadku zdającego będą-

cego osobą niepełnosprawną w rozumieniu ustawy

Wydłużenie takie byłoby warunkowane złożeniem

egzaminu zawodowego, kopii aktualnego orzeczenia

potwierdzającego niepełnosprawność oraz zaświad-

czenia wystawionego przez lekarza specjalistę wła-

ściwego ze względu na charakter niepełnosprawno-

ści, stwierdzającego wynikające z niej trudności w do-

konywaniu w toku egzaminu czynności technicznych,

pisywanie rozwiązań zadań w formie odręcznej lub

sprzętu komputerowego.

Prace nad nowelizacją powołanych rozporządzeń

wanym etapie uzgodnień międzyresortowych, a ich

aktualne teksty są dostępne w Biuletynie Informa-

cji Publicznej Rządowego Centrum Legislacji.

Pod-

kreślenia wymaga okoliczność, iż w toku uprzednio

przeprowadzonych konsultacji społecznych zasię-

gnięto opinii podmiotów działających na rzecz osób

Organizacji Osób Niesprawnych Ruchowo oraz Pol-

skiego Związku Niewidomych, które to podmioty,

popierając projektowane nowelizacje rozporządzeń

ministra sprawiedliwości, równocześnie nie wysu-

nęły postulatów dalej idącej modyﬁkacji sposobu

przeprowadzenia egzaminów w wypadku osób nie-

pełnosprawnych.

Niezależnie od powyżej przedstawionych informa-

cji ustosunkowania się wymaga przedstawiony w wy-

stąpieniu pani rzecznik postulat dokonania komplek-

1471

sowych nowelizacji przepisów dotyczących sposobu

przeprowadzenia prawniczych egzaminów zawodo-

wych, uwzględniających obok możliwości wydłużenia

czasu trwania egzaminu również „alternatywne for-

my zapoznawania się z treścią pytań i kazusów,

a także sposób udzielania odpowiedzi przez osoby

niemogące pisać”.

Zauważyć należy, iż w wypadku szeregu zawodów

prawniczych niepełnosprawność skutkująca niemoż-

nością samodzielnego odczytania tekstu lub koniecz-

nością zapoznania się z nim przy zastosowaniu alter-

natywnej metody (osoby niewidome), jak również nie-

pełnosprawność wykluczająca pisanie będzie w prak-

tyce stanowić okoliczność uniemożliwiającą wykony-

wanie określonego zawodu prawniczego.

Dla przykładu charakter czynności przeprowa-

dzanych przez sędziego, prokuratora, jak również

notariusza, związanych z koniecznością zaznajamia-

nia się z szeregiem dokumentów pisemnych, w tym

dokonywaniem oceny ich autentyczności, jak również

koniecznością własnoręcznego podpisywania pism

i orzeczeń wyklucza możliwość wykonywania tych

zawodów zarówno przez osoby niewidome, jak i osoby

niemogące własnoręcznie pisać.

Również niepełno-

sprawność osoby niesłyszącej uniemożliwi jej w prak-

tyce wykonywanie zawodu sędziego i prokuratora,

jak również tłumacza, choćby z uwagi na niemożność

niezakłóconego udziału w czynnościach procesowych

związanych z przesłuchaniami osób i odbieraniem od

nich oświadczeń, zaś w wypadku szeregu innych za-

wodów prawniczych ich wykonywanie niepomiernie

utrudni.

Z uwagi na konieczność zagwarantowania nieza-

kłóconej percepcji przebiegu czynności procesowych

w wypadku niektórych zawodów prawniczych usta-

wy niejednokrotnie wprost wymagają od kandydatów

do zawodu potwierdzenia odpowiednim zaświadcze-

niem lekarskim zdolności do pełnienia obowiązków

zawodowych.

Ma to miejsce np. w wypadku sędziego

o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2001 r.

ku prokuratora (art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerw-

ca 1985 r. o prokuraturze, Dz. U. z 2011 r., poz. Nr 270,

poz. 1599, z późn. zm.).

Wymóg odpowiedniego stanu

zdrowia umożliwiającego wykonywanie zawodu sę-

dziego lub prokuratora determinuje z kolei sposób

przeprowadzenia egzaminu w wypadku obu tych

grup zawodowych.

Specyﬁczneuwarunkowaniazwiązanezwykony-

waniem zawodu tłumacza przysięgłego wynikają

zm.), która wymaga od tłumacza psychoﬁzycznej

zdolności do wykonywania zarówno tłumaczeń pi-

semnych, jak i ustnych (art. 13), zaś zawód ten nie-

jednokrotnie prowadzi do działania w warunkach

znacznego stresu i pod presją czasu (np. tłumaczenie

ustne na rozprawie).

Od sprawności psychoﬁzycznej

tłumacza może zależeć sprawny przebieg postępowa-

nia prowadzonego przez sąd lub organ ścigania, a zwło-

ka w wykonaniu tłumaczenia może skutkować np. nie-

możnością dokonania określonej czynności procesowej.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 15 ustawy

tłumacz co do zasady nie może odmówić wykonania

wie ustawy na żądanie sądu, prokuratora, Policji oraz

Tak ukształtowane warunki wykonywania zawo-

du tłumacza przysięgłego determinują również obec-

ną formę egzaminu zawodowego, określoną przepi-

sami rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia

go (Dz. U. Nr 15, poz. 129).

Powyżej zasygnalizowane powody prowadzą do

wniosku, iż pomimo pełnego podzielania przez mini-

stra sprawiedliwości poglądu o celowości usuwania

barier uniemożliwiających lub utrudniających oso-

bom niepełnosprawnym dostęp do zawodów prawni-

czych nie we wszystkich wypadkach niepełnospraw-

ności możliwe jest wprowadzenie rozwiązań gwaran-

tujących osobie niepełnosprawnej faktyczny dostęp

do zawodu, a tym samym przemawiających za wpro-

wadzaniem istotnie zróżnicowanego sposobu prze-

prowadzenia egzaminu zawodowego.

Problem ten zresztą wydaje się być problemem

znacznie szerszym, nieograniczającym się jedynie do

zawodów prawniczych, a związanym z niemożnością

pogodzenia niektórych postaci niepełnosprawności

ze specyﬁkąaktywnościzawodowejprzedstawicieli

niektórych zawodów, o czym może również świadczyć

niedokonanie przez prawodawcę jakichkolwiek zróż-

nicowań sposobu przeprowadzenia egzaminu zawo-

dowego w wypadku takich choćby zawodów, jak bie-

gły rewident, broker ubezpieczeniowy i reasekuracyj-

ny, doradca podatkowy (właściwość ministra ﬁnan-

sów) czy też w wypadku egzaminu dyplomatyczno-

-konsularnego (minister spraw zagranicznych).

Dziękując pani rzecznik za wystąpienie i zawartą

w nim interesującą argumentację, wyrażam równo-

cześnie pogląd, iż toczące się prace legislacyjne nad

nowelizacją rozporządzeń ministra sprawiedliwości

skutkować będą cenną modyﬁkacjąsposobuprzepro-

wadzania egzaminu adwokackiego, radcowskiego i no-

tarialnego, usuwającą w wypadku osób niepełno-

sprawnych faktyczne bariery związane ze stanowią-

cymi następstwo ich stanu zdrowia utrudnieniami

z wykonywaniem w toku egzaminu czynności o cha-

rakterze technicznym.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

1472

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie aktywnego poparcia postulatów

mniejszości polskiej na Litwie (8811)

SPS-023-8811/12 z dnia 14 września br.) w sprawie

aktywnego wsparcia postulatów mniejszości polskiej

na Litwie uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych z wielką uwa-

gą obserwuje poczynania strony litewskiej odnoszące

się do kwestii przestrzegania praw przysługujących

mniejszości polskiej.

Nasze zaniepokojenie i krytycz-

ną ocenę sytuacji przedstawiamy zarówno na miej-

scu, podczas rozmów polskich przedstawicieli dyplo-

matycznych i konsularnych z przedstawicielami li-

tewskich władz, jak i poprzez przenoszenie tej tema-

tyki na wyższy szczebel kontaktów politycznych.

Istotną rolę w prowadzonych działaniach odgrywa

Ambasada RP w Wilnie, z którą w łączności pozosta-

ją działacze organizacji polskich.

Na wszystkich

szczeblach kontaktów dwustronnych konsekwentnie

zabiegamy o zmianę nastawienia władz Republiki

Litewskiej oraz jej środowisk opiniotwórczych do za-

gadnień związanych z istnieniem mniejszości naro-

dowych, pojmowaniem ich roli oraz przestrzeganiem

systemu wartości obowiązujących w Unii Europej-

skiej oraz OBWE.

Tylko w taki sposób można uzy-

skać trwałą zmianę postrzegania roli mniejszości

narodowej we współczesnych warunkach.

Determinacja rządu do kontynuowania działań

mających poprawić stosunki z Litwą znalazła swój

wyraz w wystąpieniu ministra spraw zagranicznych

przed Sejmem RP w dniu 29 marca br., dotyczącym

założeń polskiej polityki zagranicznej w 2012 r.

Mi-

nister Radosław Sikorski potwierdził wówczas zobo-

wiązanie rządu do priorytetowego traktowania tej

sprawy.

Wyraził przeświadczenie, że dotychczasowe

wysiłki strony polskiej w tej sprawie, podejmowane

na wszystkich możliwych szczeblach, znajdą swój po-

zytywny wyraz w nowym otwarciu z przyszłym rzą-

dem litewskim, który wyłoni się po październiko-

wych wyborach parlamentarnych.

Zaangażowanie rządu i MSZ w proces rozwiązy-

wania problemów na Litwie minister R. Sikorski

przedstawił także, prezentując stanowisko rządu do-

podczas plenarnego posiedzenia Senatu RP w dniu

30 maja br. W oddzielnym punkcie posiedzenia Sena-

tu dotyczącym „Informacji Rządu RP na temat spra-

wowania opieki nad Polonią i Polakami mieszkający-

mi poza granicami kraju” minister ponownie po-

twierdził zobowiązanie rządu RP do kontynuowania

działań w stosunkach dwustronnych, jak również do

angażowania w tej kwestii partnerów z instytucji

i organizacji międzynarodowych, takich jak OBWE

i UE.

Na szczeblu szefów rządów obu państw sprawa

omawiana była ostatnio w dniu 18 lipca br. podczas

wizyty premiera Andriusa Kubiliusa w Polsce.

Pre-

mierzy potwierdzili rolę wysokiego komisarza OBWE

ds. mniejszości narodowych w normowaniu statusu

mniejszości narodowych w państwach członkowskich

OBWE.

Należy przy tym zaznaczyć, że w okresie wypra-

cowywania swoich rekomendacji komisarzowi Vol-

lebaekowi została stworzona możliwość przeprowa-

dzenia licznych rozmów zarówno z przedstawiciela-

mi polskiego rządu, jak i władz Sejmu RP.

Wśród

rozmówców komisarza po stronie władz państwo-

wych, podczas jego kilku wizyt w Polsce znaleźli się

m.in.: wicemarszałek Sejmu Eugeniusz Grzeszczak,

minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski

oraz podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

Narodowej Mirosław Sielatycki.

Rozmówcy przed-

stawili i uzasadnili polski punkt widzenia w tej waż-

nej kwestii.

Problemy naszych rodaków na Litwie prezento-

wane są również na forum Unii Europejskiej.

Przy-

kładem może być skuteczne wsparcie przez MSZ pe-

tycji skierowanej do Parlamentu Europejskiego przez

prawnika z Gdańska „Prawa językowe Polaków na

Litwie”, w której zostało wskazane łamanie podsta-

wowych zasad Unii Europejskiej, m.in. poprzez zmia-

nę pisowni nazwisk Polaków mieszkających na Li-

twie z polskiej na litewską czy usuwanie dwujęzycz-

nych tablic nazw miejscowości.

Mimo sprzeciwu

władz Litwy eurodeputowani uznali, że unijne insty-

tucje powinny zbadać, czy Litwa nie łamie praw

mniejszości narodowych.

Jednocześnie, nawiązując do pytania pana posła

dotyczącego zakresu świadczonej na rzecz Polonii na

Litwie pomocy, chciałabym zwrócić uwagę, że nieza-

leżnie od bilateralnych działań i inicjatyw politycz-

nych oraz prowadzonych na forach wielostronnych

rząd polski dokłada wszelkich starań we wspieraniu

szkolnictwa polskiego na Litwie.

Podobnie jak w la-

tach ubiegłych, także obecnie szkolnictwo polskie

w tym państwie zostało otoczone szczególną opieką,

również ﬁnansową.

Wbieżącymrokunapoprawęsy-

tuacji edukacyjnej uczniów klas pierwszych szkół

z polskim językiem nauczania resort spraw zagra-

nicznych wyasygnował kwotę 240 tys. EUR.

Wszystkie te działania są realizowane we współ-

pracy ze Stowarzyszeniem Nauczycieli Szkół Polskich

warła porozumienie.

Ponadto ze środków MSZ zosta-

ną wsparte czynności pozwalające na utrzymanie

i rozwój infrastruktury oświatowej.

Dzięki wsparciu przez MSZ RP za pośrednictwem

Ambasady RP w Wilnie udało się w tym roku akade-

mickim utworzyć grupę I roku na ﬁlologiipolskiejna

Uniwersytecie Edukologicznym, nieﬁnansowanąprzez

1473

państwo litewskie.

Dzięki temu udało się zachować

jedyną na Litwie katedrę polonistyki, której groziło

zamknięcie.

Powyższe działania możliwe są dzięki przekazy-

waniu przez MSZ Ambasadzie RP środków resortu

obszarze Litwy w zakresie tematyki:

a) szkolnictwa polskiego za granicą,

b) szeroko rozumianej kultury i sztuki,

c) kolonii i obozów dla młodzieży polonijnej

w kraju,

d) opieki i pomocy dla Polonii i Polaków za gra-

nicą.

W uzupełnieniu powyższych danych uprzejmie in-

formuję, że w ramach publicznego konkursu Współpra-

kwota obejmująca działania wyłącznie na obszarze Li-

twy wyniosła w bieżącym roku ponad 7,5 mln zł.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie wzrostu przestępczości w Polsce

(8812)

śmie Pana Marszałka z dnia 14 września 2012 r.,

nr SPS-023-8812/12, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Wspomniany w interpelacji „Raport o stanie bez-

pieczeństwa w Polsce w roku 2011” został opraco-

wany przez ministra spraw wewnętrznych.

Mini-

strowi temu podlega Policja będąca organem, do

zadań którego należy ochrona bezpieczeństwa i po-

rządku publicznego oraz inicjowanie i organizowa-

nie działań mających na celu zapobieganie popeł-

nianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom

tencji ministra sprawiedliwości należy nadzór ad-

ministracyjny nad sądami, które sprawują wymiar

sprawiedliwości w odniesieniu do przestępstw już

zaistniałych i wykrytych.

ster sprawiedliwości nie jest organem właściwym do

podjęcia działań wskazanych w interpelacji.

Kompe-

tencje w zakresie czynności kryminalno-prewencyj-

nych, zapobiegania przestępczości i ochrony bezpie-

czeństwa należą do właściwości ministra spraw we-

wnętrznych.

Można jednakże zauważyć, że ze swej

strony minister sprawiedliwości podjął działania le-

gislacyjne zmierzające do usprawnienia istniejącej

procedury karnej, co powinno przyczyniać się do

wzrostu skuteczności sądownictwa.

Kompleksowy

projekt ustawy dokonującej zmian w Kodeksie postę-

powania karnego znajduje się obecnie w trakcie

uzgodnień przed skierowaniem pod obrady Rady Mi-

nistrów.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie pogorszenia się

sytuacji przedsiębiorców (8813)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiedź ministra

gospodarki na pytania zawarte w interpelacji posła

Kazimierza Moskala w sprawie pogarszania się sy-

tuacji przedsiębiorców, załącznik do pisma znak:

DSA-II-0700-4/2/12.

Pytanie 1.

Czy dostrzega pan pogarszającą się sy-

tuację polskich przedsiębiorców?

Ministerstwo Gospodarki na bieżąco monitoruje

nastroje panujące wśród przedsiębiorców za pomocą

ankiety rozsyłanej do przedsiębiorców dwukrotnie

w ciągu roku.

Badanie ankietowe sektora małych

i średnich przedsiębiorstw (stanowiących 99,8% ogó-

łu ﬁrmdziałającychwPolsce)prowadzonejestprzez

Ministerstwo Gospodarki od 1998 r.

Jego celem jest

zbadanie zmian zachodzących w tym sektorze, iden-

tyﬁkacjagłównychproblemówibarierprzedjakimi

stoją przedsiębiorstwa, a także bieżąca ocena prowa-

dzonej polityki gospodarczej.

Ostatnie badanie ankietowe zostało przeprowa-

dzone w III kwartale 2012 r.

Badanie to stanowi od-

zwierciedlenie nastrojów przedsiębiorców wobec za-

powiadanego spowolnienia gospodarczego.

Należy

pamiętać, że powszechnie zapowiadane w mediach

spowolnienie gospodarcze ma znaczący wpływ na na-

stroje i oczekiwania przedsiębiorców.

Dlatego też oce-

na przez przedsiębiorców perspektyw rozwojowych

na nadchodzące półrocze w pierwszej połowie 2012 r.

1474

uległa pogorszeniu w porównaniu z półroczem po-

przednim.

Oceniając jednakże obiektywnie kondycję ﬁnan-

sową polskich przedsiębiorstw, w obecnej chwili na-

leży uznać ją za dobrą.

Jest to ocena poparta bada-

niami przeprowadzonymi przez Główny Urząd Sta-

tystyczny oraz analizami Narodowego Banku Pol-

skiego.

Wprawdzie dynamika niektórych wskaźni-

ków ﬁnansowychuległaspowolnieniujednakżesy-

tuacja ekonomiczna polskich ﬁrmjeststabilna.

Do

takich wskaźników zaliczyć należy: spadek dynami-

ki eksportu, wysoki wzrost kosztów surowców oraz

towarów, a także spadek wyniku ﬁnansowego na

sprzedaży.

Zmalał także wskaźnik płynności gotów-

kowej, co jest głównie wynikiem spadku inwestycji

krótkoterminowych.

Należy podkreślić, że zjawisko

to pojawiło się w grupie największych z badanych

przedsiębiorstw, a więc ﬁrmpozostającychwdalszym

ciągu w bardzo dobrej kondycji ﬁnansowej.

Jeślicho-

dzi o płynność ﬁnansową mniejszych ﬁrm to nie

zmieniła się ona istotnie.

Mimo pogorszenia się sytu-

acji płynnościowej w sektorze przedsiębiorstw pozo-

staje ona w dalszym ciągu bezpieczna.

Świadczy

o tym wysoka i stabilna relacja sumy aktywów obro-

towych do zobowiązań krótkoterminowych, która

utrzymuje się na wysokim i stabilnym poziomie.

Po-

gorszenie wskaźnika płynności gotówkowej może

wynikać z faktu przeznaczania najbardziej płynnych

aktywów ﬁrmnapowiększeniestanuzapasów,prze-

znaczanie w większym stopniu środków własnych na

zakup aktywów trwałych, czy szybsza regulacja zo-

bowiązań krótkoterminowych.

Potwierdzeniem tezy

jest wzrost wskaźnika należności.

W porównaniu

z rokiem ubiegłym należności rosły wolniej niż przy-

chody ze sprzedaży, co pozwoliło na skrócenie cyklu

należności.

Wzrost przychodów ze sprzedaży wg danych GUS

w I kw.

2012 r. wyniósł 12% r/r, jednakże w stosunku

do poprzedniego kwartału przychody zmalały o 3,2

pp.

Największy wpływ na osłabienie dynamiki przy-

chodów miał spadek przychodów ze sprzedaży, głów-

nie zagranicznej.

Przychody ze sprzedaży nie zostały

również skompensowane przez znaczny wzrost przy-

chodów operacyjnych (42,5% r/r) oraz ﬁnansowych

(99,6% r/r).

Przyczyny spadku przychodów ogółem należy

również upatrywać w szybszym nominalnym wzro-

ście kosztów (koszty wzrosły nominalnie o 12,3% r/r,

tj. o 0,3 pp szybciej niż przychody).

Za wzrostem kosz-

tów sprzedaży stoi przede wszystkim wzrost kosztów

zużycia surowców i materiałów (wzrost o 14,5% r/r)

oraz koszty towarów przeznaczonych do dalszej

sprzedaży (wzrost o 12,5% r/r).

Jest to grupa kosztów,

które ze względu na swój wysoki udział w kosztach

sprzedaży ogółem najbardziej obniżyła rentowność

sprzedaży.

Spadek dynamiki przychodów w I kw. br.

znalazł swoje odbicie w spadku zarówno wyniku ﬁ-

nansowego brutto, jak i netto przedsiębiorstw oraz

rentowności sprzedaży.

Pomimo tego faktu, w porów-

naniu z ubiegłym rokiem wzrosła liczba przedsię-

biorstw, które osiągnęły dodatni wynik ﬁnansowy

netto (z 61,6% do 62,1%), a także tych odznaczają-

cych się wysoką rentownością obrotu netto (powyżej

5%), wzrost o 0,1 pp.

Wg oceny samych przedsiębiorców na słabszą,

choć w dalszym ciągu mocną kondycję ﬁnansową

ﬁrmmająwpływ:malejącypopyt,wysokiecenysu-

rowców i materiałów oraz wahający się bądź nieko-

rzystny kurs złotego względem walut obcych.

Ponad-

to widoczne jest pewne zaniepokojenie wśród przed-

siębiorców związane z sytuacją na rynkach ﬁnanso-

wych UE, zwłaszcza w streﬁeeuro.

Niepokójbudził

również spadek zamówień publicznych.

Dotyczyło to

m.in. ograniczania inwestycji samorządowych, w tym

związanych z organizacją mistrzostw Euro 2012.

ża pan możliwość redukcji zatrudnienia przez przed-

siębiorców, a co za tym idzie wzrostu bezrobocia?

W związku z przewidywanym spowolnieniem go-

spodarczym redukcja zatrudnienia, a tym samym

wzrost bezrobocia jest jednym z możliwych scenariu-

szy rozwoju sytuacji na rynku pracy.

Nie jest to jed-

nak scenariusz, który wystąpi ze 100-procentową

pewnością.

Według ostatnich dostępnych danych opublikowa-

nych przez GUS, stopa bezrobocia rejestrowanego

w Polsce w sierpniu br. wzrosła o 0,1 pp. w porówna-

niu z lipcem br. i wyniosła 12,4%.

Jest to również

wzrost w porównaniu z analogicznym okresem po-

przedniego roku, kiedy to stopa bezrobocia wyniosła

11,8%.

Obecnego, nieznacznego wzrostu stopy bez-

robocia, oprócz możliwych przyczyn związanych ze

spadkiem koniunktury, należy upatrywać także

w tzw. bezrobociu sezonowym.

Jest to rodzaj bezrobo-

cia uwarunkowany porami roku i zmieniającymi się

warunkami atmosferycznymi, a także cyklem wege-

tacyjnym roślin.

Bezrobocie sezonowe najczęściej do-

tyka przedsiębiorstw działających w branżach, w któ-

rych dużą rolą odgrywają czynniki atmosferyczne.

Są

to takie branże jak rolnictwo czy budownictwo.

W kontekście spodziewanego spowolnienia gospo-

darczego należy podkreślić, że wystąpienie redukcji

etatów w przedsiębiorstwach nie jest oczywistą jego

konsekwencją.

Podczas kryzysu w 2009 r.

Instytut

Ekonomiczny Narodowego Banku Polskiego przepro-

wadził badanie ankietowe wśród przedsiębiorców.

Badania te wykazały wówczas, że aż 30% z badanych

ﬁrmzdecydowałosięnapozostawieniezatrudnienia

na niezmienionym poziomie.

Jest to zjawisko tzw.

„chomikowania” pracowników i ma swoje podstawy

w precyzyjnej kalkulacji ekonomicznej kosztów.

Kosz-

ty związane z formalnoprawną obsługą zwolnień,

wypłaceniem odpraw zwolnionym pracownikom oraz

konieczność ponownej rekrutacji, kiedy sytuacja na

rynku ulegnie poprawie, mogą niekiedy przewyższyć

koszty utrzymania personelu.

W 2009 r. kadra zarzą-

dzająca ﬁrm nie decydowała się automatycznie na

zwalnianie personelu pomimo pogarszającej się sy-

tuacji ekonomicznej.

Najważniejszymi czynnikami,

dla których decydowali się nie redukować zatrudnie-

1475

nia, oprócz tych już wyżej wymienionych, były opty-

mistyczne oczekiwania co do poprawy sytuacji na

rynku oraz stabilna kondycja ﬁnansowaﬁrm.

Kolej-

nym argumentem, który pracodawcy biorą pod uwa-

gę w czasie decyzji o nieredukowaniu etatów jest wy-

korzystywanie przez ﬁrmyzastojunarynkuwcelu

przeprowadzenia niezbędnych zmian dostosowaw-

czych, m.in. w strukturze organizacyjnej przedsię-

biorstw.

Wielu przedsiębiorców decyduje się także na

tzw. „ucieczkę do przodu”, czyli zaproponowanie no-

wych produktów/usług oraz próbę pozyskania no-

wych klientów, co bardzo często związane jest nie

tylko z przekwaliﬁkowaniempracowników,aczasa-

mi wręcz pozyskaniem nowych.

Kadra zarządzająca

w ﬁrmachwceluuniknięciaredukcjizatrudnienia

motywuje także odpowiednio podległych pracowni-

ków do samodzielnego szukania oszczędności i cięcia

kosztów.

Ministerstwo Gospodarki, dostrzegając jednakże

potencjalne zagrożenie wzrostu bezrobocia, zamierza

w przyszłości wprowadzić kilkadziesiąt zmian w pra-

wie, które będą stanowiły duże uproszczenie w pro-

wadzeniu bieżącej i perspektywicznej działalności

gospodarczej przez przedsiębiorców.

Zmiany te, ze-

brane w tzw. pakiecie inwestycyjnym, mają wpłynąć

na zwiększenie atrakcyjności Polski dla inwestorów

realizujących inwestycje strategiczne w sektorach

priorytetowych o wysokich kosztach inwestycji i/lub

tworzących znaczące ilości nowych miejsc pracy.

Propozycje zmian ułatwiających przeprowadza-

nie procesu inwestycyjnego zostały opracowane na

znaczeniu dla gospodarki, ustawy o specjalnych stre-

fach ekonomicznych, prawa budowlanego, ustawy

o gospodarce nieruchomościami, prawa własności

tycznego, przepisów o ochronie środowiska, prawa

wy o zamówieniach publicznych i przepisów dotyczą-

cych kształcenia i przygotowania kadr.

Jeśli Sejm

pozytywnie odniesie się do zaproponowanych koncep-

cji to zmiany w przepisach mogą wejść w życie już

Poza regulacjami wpływającymi na łatwość inwe-

stowania i prowadzenia działalności gospodarczej

wspomnieć również należy o funkcjonujących zachę-

tach inwestycyjnych.

Poza pomocą doradczą oferowa-

ną przez Polską Agencję Informacji i Inwestycji Za-

granicznych przedsiębiorcy mają możliwość korzy-

stania ze zwolnień podatkowych w specjalnych stre-

fach ekonomicznych, dotacji z budżetu państwa oraz

je stały napływ bezpośrednich inwestycji zagranicz-

nych, a ze względu na swoje atuty (stosunkowo niskie

koszty pracy w porównaniu do kwaliﬁkacjipracow-

ników, stabilność polityczną i gospodarczą, dostęp do

su w przyszłości.

Pytanie 3.

Czy i jakie posunięcia podejmie pan,

by pomóc polskim przedsiębiorcom w tym trudnym

czasie?

Ministerstwo Gospodarki podejmuje szereg dzia-

łań, aby przyśpieszyć wzrost gospodarczy w 2012 r.,

a także uchronić Polskę przed zapowiadanym spo-

wolnieniem gospodarczym.

Rosnąca niepewność

związana z sytuacją w niektórych gospodarkach kra-

jów strefy euro wpływa negatywnie na decyzje inwe-

stycyjne przedsiębiorstw.

Stąd obszar ten stanowi

spodarki, a zakres działań w tym zakresie został

omówiony powyżej.

Wśród priorytetów strategicznych Ministerstwa Go-

spodarki znajduje się wspieranie przedsiębiorczości,

innowacyjności i konkurencyjności.

Tym samym celem

nie przyjaznego i efektywnego otoczenia prawno-in-

stytucjonalnego przedsiębiorstw, przy uwzględnieniu

zasady: MSP przede wszystkim, która obliguje twór-

ców nowych rozwiązań regulacyjnych do badania,

w szczególności, wpływu tych projektów na małe

Ministerstwo Gospodarki dąży do wprowadzenia

ﬁrm,wynikającychzopóźnionychpłatnościodkon-

trahentów, poprzez rozszerzenie możliwości stosowa-

co powinno poprawić płynność ﬁnansowąprzedsię-

1476

one wpłynąć na zwiększenie atrakcyjności Polski dla

westycji i/lub tworzących znaczące ilości nowych

prowadzanie procesu inwestycyjnego zostały opraco-

1477

wane na podstawie problemów zgłaszanych przez

cjalnych strefach ekonomicznych, prawa budowla-

nego, ustawy o gospodarce nieruchomościami, pra-

wa własności i użytkowania wieczystego gruntów,

wiska, prawa pracy, prawa podatkowego, procedur

przepisów dotyczących kształcenia i przygotowania

kumencie, obok konkretnych instrumentów pomo-

cowych dla przedsiębiorców w sytuacji kryzysowej,

cesu, ponownego rozpoczynania działalności go-

spodarczej.

Ważnym elementem tworzonego systemu jest prze-

kresie ograniczenia ryzyka poniesienia porażki po-

przez zwiększenie znajomości w zakresie dostępnych

procedur sanacyjnych i upadłościowych, dotyczących

a) zastosowanie instrumentów prewencyjnych

b) upowszechnienie stosowania narzędzi praw-

czego;

c) zapewnienie efektywnego wykorzystania pra-

d) stworzenie warunków do ponownego podejmo-

tą w projekcie „Strategii innowacyjności i efektyw-

ności gospodarki na lata 2012–2020”, Ministerstwo

Gospodarki przystąpiło do prac nad projektem pro-

gramu wykonawczego do ww. strategii, tj. Programu

Rozwoju Przedsiębiorstw (PRP).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

w dużych miastach (8816)

-8816/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

Kazimierza Moskala w sprawie wzrostu bezrobocia

w dużych miastach, odnosząc się do postawionych

pytań, uprzejmie informuję, że zgadzam się w pełni

z przedstawionymi przez pana posła danymi nt.

wzrostu bezrobocia w dużych miastach.

Niemniej jednak pragnę zauważyć, że to właśnie

w dużych miastach w okresie wzrostu gospodarcze-

go, który miał miejsce w latach 2006–2008, powsta-

wało najwięcej nowych ﬁrmimiejscpracy,jakrów-

nież generalnie to w miastach ulokowane są zakła-

dy pracy.

Zatem, porównując dane statystyczne do-

tyczące liczby pracujących oraz bezrobotnych w kra-

ju, zauważamy, że liczba pracujących we wskazanym

wyżej okresie wzrosła o 805,6 tys. osób (tj. o 6,1%),

natomiast liczba bezrobotnych zmalała o 835,6 tys.,

tj. o 36,2%.

Równie korzystnie sytuacja wyglądała

w dużych miastach – w 10 największych odnotowano

spadek liczby bezrobotnych aż o 52,4%, natomiast

liczba pracujących wzrosła o 4,4%.

Wzrost liczby

pracujących odnotowano wówczas we wszystkich

dużych miastach, największy w m.st. Warszawa.

Po-

dobnie spadek bezrobotnych również miał miejsce

we wszystkich dużych miastach i kształtował się

w przedziale od 30,5% w mieście Lublin do 65,7%

w mieście Szczecin.

Widać zatem wyraźnie, że wzrost

gospodarczy przyczynił się do znacznego przyrostu

zatrudnienia w dużych miastach, a co za tym idzie

spadku bezrobocia.

Również skutki osłabienia gospodarczego i nieko-

rzystne zmiany na rynku pracy bardziej widoczne są

1478

w miastach.

Dla przykładu w 2009 r., w sytuacji gdy

ogólny wzrost bezrobocia wyniósł w skali roku 28,4%,

liczba bezrobotnych zamieszkałych na wsi wzrosła

o 24,2%, a w mieście o 31,9%.

W końcu sierpnia br.

w urzędach pracy zarejestrowanych było 845,9 tys.

bezrobotnych zamieszkałych na wsi i 1 118,8 tys. bez-

robotnych zamieszkałych w mieście.

W skali roku

ponownie wyższy wzrost dotyczył bezrobotnych

z miast niż ze wsi (6,1% wobec 5,6%).

W dużych miastach podobnie jak w całym kraju

odnotowano pogorszenie sytuacji ekonomicznej przed-

siębiorstw i nie dziwi fakt, że ﬁrmywtejsytuacji

redukowały zatrudnienie.

Z redukcją etatów wiąże

się również wzrost bezrobocia, który w dużych mia-

stach w końcu sierpnia br. wyniósł 11,5% w skali

roku, czyli był niemal dwukrotnie wyższy niż ogólny

wzrost liczby bezrobotnych zamieszkałych w mia-

stach.

Firmy, które w okresie dobrej koniunktury

gospodarczej zatrudniały coraz więcej pracowników,

w obecnej trudnej sytuacji ekonomicznej ograniczają

koszty i zmniejszają zatrudnienie.

miasta mają zazwyczaj niską stopę bezrobocia.

Dla

przykładu w mieście Poznań stopa bezrobocia na ko-

niec sierpnia wynosiła 3,8%, w m.st. Warszawa

– 4,1%, w mieście Katowice – 4,8%.

Najwyższy wskaź-

nik bezrobocia wśród analizowanych 10 największych

miast odnotowano w mieście Łódź – 11,3% oraz mie-

ście Szczecin – 10,5%, a i tak oba te wskaźniki były

niższe niż średnia dla kraju, która wynosiła 12,4%.

Zatem pomimo trudnej sytuacji gospodarczej spowo-

dowanej kryzysem to właśnie w dużych miastach

nadal szybciej można znaleźć zatrudnienie, choć ze

względu na fakt, że to tu przede wszystkim usytu-

owane są przedsiębiorstwa, najszybciej widoczne są

skutki osłabienia gospodarczego i zwolnień.

Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować,

że resort pracy nie ma bezpośredniego wpływu na

zależny od koniunktury stan ekonomiczny przedsię-

biorstw i związany z nim stan zatrudnienia w przed-

siębiorstwach.

Pragnę jednak podkreślić, że na bie-

żąco monitoruje sytuację w zakresie przewidywanych

i dokonanych w ramach zwolnień grupowych reduk-

cji zatrudnienia, a w kompetencjach ministra pracy

za ograniczanie bezrobocia pozostaje kształtowanie

resortu pracy koncentrują się przede wszystkim na

podejmowaniu odpowiednio działań osłonowych i ak-

tywizacyjnych wobec osób zagrożonych zwolnieniem

w urzędach pracy.

Jak już miałem przyjemność poinformować pana

DRP-I-0700-116-MP/12), intensyﬁkacja działań na

rzecz bezrobotnych wymaga podjęcia różnego rodza-

ju inicjatyw służących wsparciu osób w skutecznym

i starostom powiatów podejmowanie w ramach regio-

nalnych polityk rynku pracy działań służących roz-

wiązaniu najbardziej istotnych problemów rynku

pracy.

Aby odwrócić niekorzystne tendencje dotyczą-

ce młodych, powiatowe urzędy pracy muszą ułatwiać

wanie zapotrzebowania na kwaliﬁkacjenalokalnych

rynkach pracy oraz lepszą współpracę z partnerami,

również niepublicznymi.

Wskazać należy, że działania, które Ministerstwo

lu zmniejszania bezrobocia, są ujęte w krajowym pla-

nie działań na rzecz zatrudnienia (KPDZ), który sta-

nowi podstawę realizacji zadań państwa w zakresie

cia oraz aktywizacji zawodowej.

KPDZ na lata 2012–

–2014 został przyjęty przez Radę Ministrów.

Doku-

ment ten odpowiada m.in. na zagadnienia zawarte

w strategii gospodarczej Unii Europejskiej, jaką jest

trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włą-

czeniu społecznemu – Europa 2020”.

Jako misję KPDZ na lata 2012–2014 należy rozu-

mieć podjęcie i realizowanie działań mających dopro-

wadzić do wzrostu zatrudnienia i ograniczenia bez-

robocia oraz do podniesienia w przekroju województw

— spójności społecznej mierzonej wskaźnikiem

zatrudnienia i stopą bezrobocia;

— spójności przestrzennej mierzonej czasem prze -

jazdu do danego obszaru komunikacją lotniczą, dro-

gową i kolejową.

Celem KPDZ na lata 2012–2014 jest wzrost

niczenie stopy bezrobocia rejestrowanego co najmniej

do poziomu 12,3%.

Przyjęte w KPDZ na lata 2012–

oraz wzmocnienie obsługi rynku pracy) wynikają za-

równo z przeprowadzonej analizy sytuacji na rynku

pracy w Polsce, jak i są związane z wyzwaniami, ja-

zamierzeń strategii „Europa 2020”.

Ponadto strategia „Europa 2020” nakłada na kra-

je członkowskie UE konieczność sporządzenia krajo-

wego programu reform.

Jest to dokument, który ob-

z kryzysu gospodarczego.

„Krajowy program reform

– Europa 2020.

Aktualizacja 2012/2013” został za-

aprobowany przez Radę Ministrów 25 kwietnia br.

i wymienia trzy obszary priorytetowe:

1479

1) Infrastruktura dla wzrostu zrównoważonego;

2) Innowacyjność dla wzrostu inteligentnego;

3) Aktywność dla wzrostu sprzyjającego włącze-

niu społecznemu.

Informuję również, iż w roku bieżącym Minister-

stwo Pracy i Polityki Społecznej wdrożyło program

szenie bezrobocia młodzieży.

Program jest pakietem

działań inicjowanych bezpośrednio przez resort pra-

cy, a także podejmowanych wspólnie z partnerami

bezrobotnym i poszukującym pracy przez urzędy

pracy.

m.in. z:

— Programów specjalnych skierowanych do osób

cia.

Wsparcie na realizację programów specjalnych

dla osób do 30 roku życia, na kwotę 67 mln zł, otrzy-

mało 150 powiatowych urzędów pracy.

Innowacyjność programów specjalnych polega

na możliwości łączenia ustawowych usług i instru-

mentów rynku pracy ze specyﬁcznymi rozwiąza-

niami dostosowanymi do indywidualnych potrzeb

uczestników programu oraz na możliwości obejmo-

wania każdego uczestnika programu, w tym osób

młodych, kilkoma formami aktywizacji zawodowej

trudnienie w sytuacji, kiedy proces aktywizacji

dardowych rozwiązań.

— Projektu pilotażowego „Twoja kariera – Twój

wybór”, którego zadaniem jest przetestowanie wzor-

wanych w pilotażu rozwiązań zostanie zweryﬁkowa-

na w trakcie realizacji projektu pilotażowego.

Po za-

kończeniu jego realizacji i zweryﬁkowaniuwyników

zostanie uzyskana odpowiedź na pytanie, czy wpro-

wadzenie nowego podejścia do pracy z osobami mło-

dymi oraz wdrożenie nowych rozwiązań motywują-

cych te osoby do samodzielnego podejmowania dzia-

łań zmierzających do zatrudnienia w oparciu o środ-

ki Funduszu Pracy okaże się bardziej efektywne

od dotychczasowych działań ustawowych.

Jeżeli re-

alizacja projektu przyniesie pozytywne rezultaty,

rzające do wprowadzenia nowych rozwiązań syste-

mowych w zakresie aktywizacji osób do 30 roku życia

na stałe do porządku prawnego.

powiatowych urzędów pracy, które zgłosiły projekty

programów specjalnych.

Dodatkowo informuję, że w Ministerstwie Pracy

kolejnego projektu pilotażowego, którego zadaniem

będzie wypracowanie nowych mechanizmów współ-

pracy pomiędzy wojewódzkimi urzędami pracy, po-

wiatowymi urzędami pracy, agencjami zatrudnienia

Zakłada się, że w efekcie pilotażu:

1) opracowany zostanie polski model kontrakto-

wania usługi aktywizacyjnej (rozumianej jako kom-

kresie współpracy służb zatrudnienia z podmiotami

2) dokonana będzie ocena funkcjonalności i efek-

tywności zaproponowanych nowych rozwiązań w za-

łania zmierzające do wprowadzenia systemowych

zmian dotyczących ﬁnansowaniaaktywizacjibezro-

botnych, oparte na partnerstwie pomiędzy urzędami

Ponadto informuję, że do osób, które zarejestro-

bezrobotne i poszukujące pracy, adresowane jest

wsparcie wynikające z przepisów ustawy o promocji

kresie:

wodowym przez oferowane szkolenia, staże, przy-

1480

problematyką kultury, oświaty, sportu i turystyki,

Biorąc pod uwagę powyższe, wyrażam przekona-

w sprawie oszustw gospodarczych (8818)

oszustw gospodarczych przekazaną przy piśmie Pana

-8818/12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Z uwagi na bardzo ogólny charakter informacji

przedstawionych w interpelacji, nie jest możliwa pre-

cyzyjna odpowiedź na zadane pytania.

Jak wynika

z tytułu, interpelacja dotyczy oszustw gospodar-

czych, co jest pojęciem potocznym i bardzo szerokim,

obejmującym liczne rodzaje przestępstw, określone

w wielu ustawach.

Ze zdania drugiego oraz jednego

z następnych zdań wynika, że interpelacja dotyczy

oszustw podatkowych, czyli czynów ujętych w roz-

dziale 6 Kodeksu karnego skarbowego, natomiast

w dalszym ciągu interpelacji mowa jest o przestęp-

stwach określonych w art. 286 Kodeksu karnego.

Trudno jest zatem ocenić, jakich konkretnie prze-

stępstw dotyczą pytania zadane w interpelacji.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że

w każdym wypadku sąd wydaje wyrok dotyczący

konkretnego czynu popełnionego przez konkretnego

sprawcę w konkretnych okolicznościach.

Pod potocz-

nym pojęciem „oszustwo” kryje się zaś wiele nagan-

nych zachowań cechujących się znaczną odmienno-

ścią znamion czynu zabronionego i znaczną rozpię-

tością w zakresie zaistniałej szkody.

Nie wydaje się

zgodne z poczuciem sprawiedliwości, aby np. młodo-

ciany sprawca, który dopuścił się nieznacznego wy-

łudzenia mienia, a było to pierwsze w jego życiu prze-

stępstwo, został skazany na bezwzględną karę po-

zbawienia wolności, która w wypadku czynu określo-

nego w art. 286 K.k. wynosi co najmniej 6 miesięcy.

Trudno jest zatem dokonywać generalizujących ocen

w zakresie orzecznictwa sądów.

W opinii ministra sprawiedliwości zagrożenie

ustawowe przewidziane w aktualnie obowiązującym

art. 286 § 1 K.k. zostało określone prawidłowo, toteż

nie ma potrzeby dokonywać zmian w tym przepisie.

Szerokie spektrum zagrożenia sięgające od 6 miesię-

cy do 8 lat pozbawienia wolności umożliwia adekwat-

ne dostosowanie wymiaru kary w indywidualnych

wypadkach do okoliczności popełnienia czynu i stro-

ny podmiotowej, co oznacza, że ustawodawca daje

sądowi możliwość wymierzenia zarówno kary łagod-

nej, jak surowej.

Jeżeli sądy istotnie wymierzają kary

zbyt łagodne w stosunku do społecznego odczucia

sprawiedliwości, problem ten leży w sferze praktyki

orzeczniczej, na którą minister sprawiedliwości nie

ma wpływu, nie zaś w sferze legislacyjnej.

Z wyrazami poszanowania

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

stypendiów socjalnych (8820)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie z dnia 14 września 2012 r., dotyczące inter-

pelacji posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w przyznawaniu stypendiów socjalnych,

uprzejmie informuję.

Należące do kompetencji ministra pracy i polityki

z późn. zm.) nie zawierają regulacji wprowadzających

nierówne traktowanie podmiotów czy organizacji

przyznających stypendia.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. c tiret 15 i 28 ww. usta-

wy na dochód rodziny, na podstawie którego ustala-

ne jest prawo do zasiłku rodzinnego, składają się,

nieopodatkowane podatkiem dochodowym od osób

ﬁzycznych:

— stypendia doktoranckie i habilitacyjne przy -

1481

— stypendia doktoranckie określone w art. 200

— stypendia sportowe przyznane na podstawie

— pomoc materialna o charakterze socjalnym

— pomoc materialna określona w art. 173 ust. 1

pkt 1, 2 i 8, art. 173a, art. 199 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 i art. 199a

— wszelkie inne stypendia o charakterze socjal -

nym przyznane uczniom lub studentom.

W związku z powyższym, jeśli członek rodziny

osoby ubiegającej się o zasiłek rodzinny osiągnął do-

chód z tytułu ww. stypendiów, z tytułu ww. pomocy

materialnej lub z tytułu każdego innego stypendium

o charakterze socjalnym przyznanego uczniowi lub

studentowi, to niezależnie od podmiotów wypłacają-

cych ww. stypendia lub pomoc, dochód z tego tytułu

składa się na dochód rodziny, na podstawie którego

Natomiast inne zasady ustalania dochodu stoso-

wane są przez uczelnie wyższe przy ustalaniu prawa

do stypendium socjalnego – art. 179 ust. 5 ustawy

Prawo o szkolnictwie wyższym odsyła co prawda do

przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w za-

kresie sposobu ustalania dochodu na osobę w rodzi-

nie studenta uprawniającego do ubiegania się o sty-

pendium socjalne, jednak zawiera kilka enumeratyw-

nie wskazanych zastrzeżeń.

Zastrzeżenia te powodu-

ją, że zasady ustalania dochodu przy ustalaniu prawa

do stypendiów socjalnych dla studentów są odmienne

od określonych w ustawie o świadczeniach rodzin-

nych, zasad ustalania dochodu przy ustalaniu prawa

do zasiłków rodzinnych.

Powyższy przepis ustawy Prawo o szkolnictwie

wyższym, wprowadzający odmienny niż w ustawie

o świadczeniach rodzinnych sposób ustalania do-

chodu przy ustalaniu prawa do stypendium socjal-

nego dla studentów, należy do kompetencji ministra

nauki i szkolnictwa wyższego i minister pracy i po-

nia jego oceny.

Bezpodstawny jest więc zarzut, że ustawa o świad-

czeniach rodzinnych zawiera nieprawidłowości w za-

kresie przyznawania stypendiów socjalnych dla stu-

dentów.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie skutków wstrzymywania rozwoju

specjalnych stref ekonomicznych (8821)

-023-8821/12, w sprawie skutków wstrzymania roz-

woju specjalnych stref ekonomicznych uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Minister ﬁnansów proceduje nad projektami

zmian dotyczących funkcjonowania specjalnych stref

ekonomicznych zgodnie z ustalonym terminarzem

wskazanym w dokumentach.

Nie ma więc mowy

o opóźnieniach w podejmowaniu działań mających

na celu poszerzanie specjalnych stref ekonomicznych,

a tym bardziej – wstrzymywaniu rozwoju stref, o któ-

rych ﬁnalniedecydujeRadaMinistrów.

Każdy projekt zmian w przedmiotowym zakresie

wymaga analizy, której wyniki uprawniają również

do formułowania rozbieżnych stanowisk ministra ﬁ-

nansów ze stanowiskiem prezentowanym przez mi-

nistra gospodarki.

Nie ma to jednak związku z opóź-

nianiem procesu procedowania nad przedkładanymi

projektami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 25 września 2012 r.

w sprawie zagospodarowania mienia

po likwidacji 69.

Leszczyńskiego Pułku

Przeciwlotniczego (8825)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

czyńskiego Pułku Przeciwlotniczego (SPS-023-8825/

Zgodnie z zatwierdzonym planem przekazywania

nieruchomości zbędnych dla resortu obrony narodo-

wej do Agencji Mienia Wojskowego w bieżącym roku

1482

przekazano do zasobu wskazanej agencji w dniu 29

maja br. nieruchomość w Lesznie przy ul. Sobieskie-

go o powierzchni 0,7253 ha, zabudowaną trzema bu-

dynkami o łącznej powierzchni użytkowej 3284 m

2

.

Planowane są również do przekazania Agencji

Mienia Wojskowego nieruchomości przy ul. Sien-

kiewicza (kompleks magazynowy nr 2966 o po-

wierzchni 0,2903 ha zabudowany czterema budyn-

kami o łącznej powierzchni użytkowej 1076 m

2

) oraz

przy ul. Zamenhoffa (kompleks sztabowy nr 5449

o powierzchni 1,0226 ha zabudowany trzema budyn-

kami o łącznej powierzchni użytkowej 1640 m

2

).

Wskazane kompleksy wojskowe nadal zajmowane są

przez Wojskową Komendę Uzupełnień oraz Wojskową

Administrację Koszar.

W celu poprawy warunków

lokalowych oraz integracji jednostek i instytucji woj-

skowych w garnizonie zaplanowano przeniesienie

WKU oraz WAK do kompleksu wojskowego nr 2972

przy ul. Sienkiewicza w Lesznie, po wykonaniu nie-

zbędnych prac modernizacyjnych w nowym miejscu

dyslokacji.

Biorąc pod uwagę procedury związane

z realizacją zadań inwestycyjno-remontowych, zwol-

nienie ww. nieruchomości wojskowych oraz przeka-

zanie ich poza resort obrony narodowej będzie moż-

liwe po 2015 r.

W odniesieniu do nieruchomości przy ul. Sobie-

skiego została wydana w dniu 30 lipca bieżącego

roku decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa trwa-

łego zarządu przysługującego Ministerstwu Obrony

Narodowej – Wojskowemu Zarządowi Infrastruktury

w Poznaniu, która stanowi podstawę do zgłoszenia

przez agencję wniosku do sądu rejonowego o wpisa-

nie w dziale II księgi wieczystej Agencji Mienia Woj-

skowego jako podmiotu władającego nieruchomością

Agencja otrzymała wskazaną decyzję w dniu 19 wrze-

śnia br. i w najbliższym czasie wystąpi ze stosownym

wnioskiem do sądu.

Równolegle prowadzone będą

działania mające na celu analizę rynku nieruchomo-

ści na terenie Leszna oraz zlecone zostanie wykona-

nie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu sza-

cunkowego określającego wartość rynkową nierucho-

mości.

Ze względu na konieczność wyłonienia rzeczo-

znawcy majątkowego zgodnie z przepisami ustawy

przeprowadzenie stosownej procedury oraz wykona-

nie wyceny nieruchomości niezbędny będzie czas

około dwóch miesięcy.

Po uzyskaniu operatu szacun-

kowego określającego wartość rynkową nieruchomo-

ści opracowany zostanie wniosek na zagospodarowa-

nie nieruchomości, w oparciu o który prezes Agencji

Mienia Wojskowego podejmie decyzję o formie i wa-

runkach ﬁnansowych,najakichnieruchomośćbę-

dzie zagospodarowana.

Następnie zostanie wszczęta

procedura przetargowa stosownie do przepisów usta-

poprzez opublikowanie wykazu informującego o za-

miarze zagospodarowania nieruchomości.

W odniesieniu do omawianej nieruchomości nale-

ży ocenić, że wszelkie czynności niezbędne do wsz-

częcia procedury przetargowej będą wymagały czasu

(od trzech do czterech miesięcy), kolejny okres (około

czterech miesięcy) upłynie od dnia wywieszenia wy-

kazu informującego o zamiarze sprzedaży nierucho-

mości do dnia przetargu.

Zgodnie bowiem z przepi-

sami ustawy o gospodarce nieruchomościami w przy-

padku przeznaczenia nieruchomości do sprzedaży

wykaz musi być wywieszony na okres 21 dni, a ogło-

szenie o przetargu może być opublikowane nie wcze-

wykazu.

Ogłoszenie o przetargu podaje się do pu-

blicznej wiadomości co najmniej na 30 dni przed wy-

znaczonym terminem przetargu, jeżeli jednak cena

wywoławcza nieruchomości będzie wyższa niż rów-

nowartość 100 000 euro, ogłoszenie o przetargu za-

czonym terminem przetargu.

Ze względu na obowiązujące Agencję Mienia Woj-

skowego uregulowania prawne w zakresie przepro-

wadzania przetargów na sprzedaż nieruchomości

przewiduje się, że przetarg na sprzedaż nieruchomo-

ści w Lesznie przy ul. Sobieskiego może się odbyć

najwcześniej w czerwcu 2013 r.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

(8826)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

wiaka (SPS-023-8826/12) w sprawie zmian w usta-

wie Karta Nauczyciela, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

Ministerstwo stoi na stanowisku, że zmiany usta-

wy Karta Nauczyciela wymagają przedyskutowania

i wypracowania konkretnych rozwiązań z zaintere-

sowanymi środowiskami.

Celem nadrzędnym powin-

ny być podniesienie jakości kształcenia oraz dobro

uczniów.

1483

Mając na uwadze powyższe, ministerstwo podjęło

działania polegające na organizacji spotkań z przed-

stawicielami związków zawodowych zrzeszających

nauczycieli oraz korporacji jednostek samorządu te-

rytorialnego, których przedmiotem jest status zawo-

dowy nauczycieli.

Rozmowy prowadzone są w gru-

pach eksperckich według harmonogramu, w którym

został uwzględniony temat urlopu dla poratowania

zdrowia.

Dotychczas odbyło się sześć spotkań.

Dyskutowa-

no m.in. nad urlopami nauczycieli dla poratowania

zdrowia i wypoczynkowym, kształceniem i rozwojem

zawodowym nauczycieli oraz wynagrodzeniami.

Roz-

mowy powinny prowadzić do wypracowania takich

zmian w ustawie Karta Nauczyciela, które będą wy-

nikiem kompromisu stron dialogu społecznego i za-

pewnią wysoką jakość kształcenia, a jednocześnie

umożliwią samorządom efektywne zarządzanie sie-

cią i infrastrukturą szkolną.

Dopiero zakończenie

rozmów pozwoli na zaprojektowanie zmian przepi-

sów prawa w zakresie statusu zawodowego nauczy-

cieli, w tym dotyczących urlopu dla poratowania

zdrowia.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

w sprawie budowy obwodnicy Wschowy (8829)

zano interpelację posła Łukasza Borowiaka dotyczą-

cą budowy obwodnicy Wschowy, znak: SPS-023-

-8829/12, uprzejmie przekazuję informacje w przed-

dzy największymi ośrodkami gospodarczymi kraju.

Na skutek realizacji planu inwestycyjnego oraz dzia-

łań prewencyjnych w znacznym stopniu wzrośnie

W ramach programu ujęto priorytetowe zadania

ku z powyższym zadanie polegające na budowie ob-

wodnicy Wschowy w ciągu drogi krajowej nr 12 nie

zostało ujęte w programie.

Odnosząc się do kwestii aktualizacji programu,

należy wskazać, że zgodnie z założeniami nastąpi

ona m.in. w oparciu o poziomy ﬁnansowaniainfra-

struktury drogowej dostępne dla Polski w Wielolet-

nich Ramach Finansowych Unii Europejskiej na lata

miczne dla dwóch ostatnich lat realizacji programu.

wych (w tym udziału środków krajowych) dla zakre-

su rzeczowego programu realizowanego w latach

2014–2015.

W kwestii ujęcia zadania budowy obwodnicy

informuję, że może być ona rozpatrywana w ramach

załącznika nr 3 do programu, przedstawiającego kry-

teria, zgodnie z którymi wskazywane będą do reali-

zacji dodatkowe zadania polegające na budowie obejść

miejscowości.

Ujęcie wniosku o budowę przedmioto-

wej obwodnicy w „Programie budowy dróg krajowych

na lata 2011–2015” może być rozpatrywane, jeśli

spełniał będzie wymagania formalnoprawne.

Nato-

miast realizacja będzie możliwa po wpisaniu go do pro-

gramu i zapewnieniu źródeł ﬁnansowania.

Wprzypad-

ku uzyskania przez kilka zadań tej samej oceny, de-

cydującym kryterium przesądzającym o wyborze

danego zadania będzie zakres współﬁnansowania

danej inwestycji przez odpowiednią jednostkę samo-

rządu terytorialnego.

Ostateczną decyzję podejmie

jednak Rada Ministrów.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że Generalna Dy-

rekcja Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązana jest

do efektywnego gospodarowania ograniczonymi

środkami dostępnymi w budżecie państwa, z których

ﬁnansowanesąremonty,bieżąceutrzymaniedróg,

zarządzanie siecią drogową oraz prace przygotowaw-

cze.

W pierwszej kolejności GDDKiA zobowiązana

jest do przygotowywania zadań, które mają najwięk-

sze szansę na doﬁnansowanieunijnewkolejnejper-

spektywie ﬁnansowej(WieloletnichRamachFinan-

sowych na lata 2014–2020).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

1484

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie realizacji inwestycji związanej

z budową drogi ekspresowej S5 (8830)

-8830/12, przy którym przekazano interpelację posła

Łukasza Borowiaka dotyczącą budowy drogi ekspre-

sowej S5 Poznań - Wrocław, uprzejmie przekazuję

informacje w przedmiotowej sprawie.

pustowości, stanowiących sieć połączeń pomiędzy

największymi ośrodkami gospodarczymi kraju.

Na

prewencyjnych w znacznym stopniu wzrośnie rów-

nież poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego.

S5 Poznań – Wrocław zostało ujęte w przedmioto-

wym programie z uwagi na ograniczone możliwości

ﬁnansowepaństwaorazzróżnicowanypoziomprzy-

gotowania zadań.

W załączniku nr 1 do programu

przedstawiono szczegółową listę zadań inwestycyj-

nych, których realizacja zostanie rozpoczęta do 2013 r.

wraz ze wskazaniem przewidywanych nakładów

(w wysokości nieprzekraczającej 82,8 mld zł).

W za-

łączniku nr 1a do programu wskazano listę zadań

priorytetowych, których realizacja może być rozpo-

częta do 2013 r.

Realizacja tych zadań może być uru-

chamiana w wyniku uzyskania oszczędności na sku-

tek kolejnych rozstrzygnięć przetargów, ostatecznego

rozliczenia i zamknięcia ﬁnansowaniainwestycjiod-

nistrów akceptującej przekroczenie ustalonego limi-

tu 82,8 mld zł.

W załączniku nr 2 przedstawiono listę

zadań, których realizacja przewidywana jest do roz-

poczęcia po roku 2013, pod warunkiem uzyskania

pisami prawa i zapewnienia pełnego ﬁnansowania.

Należy wskazać, że w załączniku nr 1 do progra-

mu ujęte zostało zadanie budowy drogi ekspresowej

S5 Kaczkowo – Korzeńsko długości 29,3 km, dla któ-

rego prowadzone są w chwili obecnej prace budowla-

realizacji upływa w październiku br. Wykonawca

wystosował jednak w stosunku do GDDKiA szereg

roszczeń o charakterze kwotowym i czasowym do-

tyczących przedłużenia terminu realizacji kontrak-

tu.

Uzasadnia on swoje żądania m.in. zwiększonym

od przewidywanego zakresem prac dotyczących

wzmocnienia podłoża, wyjątkowo nieprzewidywal-

nymi warunkami klimatycznymi, tj. intensywnymi

opadami deszczu i wysokim poziomem wód grunto-

wych, opóźnieniami w dostępie do poszczególnych

nieruchomości.

zowana jest sytuacja na kontrakcie w kontekście

przedłużenia czasu na realizację do czerwca 2013 r.

W stosunku do pozostałych odcinków realizacyj-

nych drogi ekspresowej S5 pomiędzy Poznaniem i Wro-

cławiem należy wskazać, że w chwili obecnej prowa-

dzone są prace przygotowawcze związane z uzyska-

niem decyzji administracyjnych wymaganych przepi-

sami prawa, w wyniku których uzyskana została dla

odc.

Poznań – Kaczkowo (załącznik nr 1a do progra-

mu) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach re-

alizacji przedsięwzięcia, zaś dla odc.

Korzeńsko - Wro-

cław (załącznik nr 2 do programu) decyzja o zezwole-

niu na realizację inwestycji drogowej.

Ich realizacja,

zgodnie z zapisami programu, będzie możliwa po za-

kończeniu prac przygotowawczych i zapewnieniu ﬁ-

nansowania w całym okresie realizacji.

Odnosząc się do kwestii aktualizacji programu,

nich ramach ﬁnansowychUniiEuropejskiejnalata

2014–2020 oraz urealnione prognozy makroekono-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie budowy tras rowerowych w kraju

(8831)

1485

Łukasza Borowiaka dotyczącą budowy tras rowero-

wych, uprzejmie przekazuję następującą informację

w przedmiotowej sprawie.

Zasady projektowania i budowy ścieżek dla rowe-

rów zlokalizowanych w pasach drogowych dróg pu-

blicznych określają przepisy rozporządzenia ministra

(Dz. U. Nr 43 poz. 430, z późn. zm.).

Przepisy § 46–48

ww. rozporządzenia regulują między innymi kwestie

dotyczące szczegółowych norm związanych z usytu-

owaniem i szerokością ścieżki rowerowej względem

jezdni, które powinno zapewnić bezpieczeństwo ru-

chu.

Przywołane przepisy normują również zagad-

nienia związane z pochyleniem podłużnym i po-

przecznym ścieżki rowerowej.

Ponadto w pkt 5.7 za-

łącznika nr 5 do ww. rozporządzenia określono kry-

teria i wymogi dla konstrukcji nawierzchni dróg,

w tym ścieżek rowerowych, zgodnie z którymi zaleca

się stosowanie na nich warstwy ścieralnej z asfaltu

lanego, asfaltu piaskowego lub kostki betonowej.

Natomiast zasady oznakowania dróg dla rowe-

rów regulują przepisy rozporządzenia ministrów

Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.) oraz przepisy rozpo-

rządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca

Dostrzegając konieczność wypracowania komplekso-

wych rozwiązań w zakresie, który został poruszony

przez pana posła Łukasza Borowiaka, z inicjatywy

Ministerstwa Infrastruktury w 2009 r. powołano

w GDDKiA Zespół ds. Dróg Rowerowych, który pra-

cuje nad opracowaniem systemowych zmian oraz

podręcznikiem projektowania infrastruktury rowe-

rowej.

Część opracowań zespołu jest dostępna na

stronie internetowej GDDKiA: http://www.gddkia.

gov.pl/932/infrastruktura-rowerowa.

Jednocześnie należy podkreślić, iż w dniu 21 maja

poz. 530).

Celem nowelizacji ustawy z dnia 20 czerwca

przepisów ustawy do wymogów Konwencji o ruchu

z 2006 r., umożliwienie lepszej organizacji ruchu

pieczeństwa rowerzystów.

Wprowadzone zmiany

kie proponowane przepisy są znane i stosowane

w innych krajach, szczególnie tych znanych z wyso-

kiego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Nowe deﬁnicjedrogirowerowejipasarowerowe-

go wprowadzone ww. regulacjami są spójne z posta-

nowieniami konwencji wiedeńskiej i eliminują pro-

blemy z oznakowaniem pasów rowerowych.

Pojęcie

pasa rowerowego występujące w niektórych aktach

prawnych (rozporządzeniach) nie było dotychczas

nigdzie zdeﬁniowane.

Powyższe regulacje zostały

wprowadzone, podobnie jak pojęcie śluzy rowerowej,

która jest rozwiązaniem odmiennym od pasa rowe-

rowego i drogi rowerowej, wraz z zasadami korzysta-

nia z niej.

Należy zauważyć, że przepisy te pozwalają

na lepszą, bezpieczniejszą i bardziej efektywną orga-

nizację ruchu na skrzyżowaniach, zwłaszcza w mia-

stach.

Nowelizacja poprawiła bezpieczeństwo rowe-

rzystów.

Taki cel miał np. przepis art. 16 ust. 7, do-

puszczający na skrzyżowaniach wyjątek od ogólnej

zasady nakazującej rowerzyście jazdę możliwie blisko

prawej krawędzi jezdni.

Bezpieczeństwo poprawiają

również nowe rozwiązania, które zostały określone

w przedmiotowej nowelizacji, takie jak pas rowerowy

czy też śluza rowerowa w jezdni, poprawiająca wza-

jemną widoczność na skrzyżowaniach i umożliwiają-

ca m.in. manewr skrętu w lewo bez kolizji z pojazda-

mi jadącymi na wprost.

Dobrą praktyką jest ustanawianie przez zarząd-

ców dróg własnych standardów technicznych dla in-

frastruktury rowerowej, odpowiednich dla lokalnych

warunków (np. zabytkowego charakteru ulic czy du-

żego zróżnicowania wysokościowego terenu).

Nie-

mniej jednak w skali kraju konieczne jest wprowa-

dzenie jednolitych dobrych praktyk i spójnej inter-

pretacji przepisów, a także rozpowszechnianie wie-

dzy o najlepszych praktykach i ich mierzalnych efek-

tach (np. kosztach, korzyściach czy minimalizacji

kolizji i wypadków drogowych).

Wspomniany powy-

żej podręcznik projektowania infrastruktury rowe-

rowej opracowywany w GDDKiA będzie odgrywał

taką rolę.

Jednocześnie informuję, że w Minister-

skiej prowadzone są obecnie prace przygotowawcze

związane z nowelizacją rozporządzeń dotyczących

oznakowania, tj.:

— rozporządzenia ministrów infrastruktury oraz

— rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

Zakres prowadzonych prac obejmuje między in-

nymi oznakowanie związane z ruchem rowerów.

Po-

nadto MTBiGM otrzymało od ministra rozwoju re-

gionalnego propozycję znowelizowania oznakowania

szlaków rowerowych.

W trybie roboczym uzgodniono

wstępny zakres zmian przepisów, a także ustalono,

że Ministerstwo Rozwoju Regionalnego przekaże do

resortu transportu szczegółową propozycję brzmie-

1486

nia nowych przepisów wraz z uzasadnieniem i oceną

skutków regulacji.

Projekty rozporządzeń zmienia-

jących rozporządzenia wyżej wymienione zostaną

przekazane do konsultacji społecznych niezwłocznie

po włączeniu do ich treści uzgodnionych propozycji

przepisów, otrzymanych z Ministerstwa Rozwoju Re-

gionalnego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie wsparcia w ustaleniu okoliczności

tragicznej śmierci wybitnego żużlowca,

tj. uzyskania kontaktu z reżyserem ﬁlmu

„One week” (8832)

nr SPS-023-8832/12 z dnia 13 września br.) w spra-

wie wsparcia w ustaleniu okoliczności tragicznej

śmierci wybitnego żużlowca i uzyskania kontaktu do

reżysera ﬁlmu„Oneweek”uprzejmieinformuję,że

Referat Konsularny Ambasady RP w Ottawie podjął

działania w celu nawiązania kontaktu z reżyserem

poprzez instytucję Canadian Media Production As-

sociation.

Wspiera go Konsulat Generalny RP w To-

ronto, który ma bardzo dobre rozeznanie w tamtej-

szych kręgach ﬁlmowych.

Placówkaoczekujeodpowie-

dzi od instytucji kanadyjskiej, a o postępach sprawy

będzie informować zainteresowanego bezpośrednio.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie zwalczania barszczu Sosnowskiego

(8843)

Pani Marszałek!

W związku z nadesłaną przy pi-

śmie z dnia 13 września br., znak: SPS-023-8843/12,

interpelacją posła Krzysztofa Brejzy oraz grupy po-

słów w sprawie zwalczania barszczu Sosnowskiego

w Polsce uprzejmie informuję, co następuje.

Pragnę zauważyć, że sprawy związane z regulacją

występowania obcych gatunków inwazyjnych, w tym

barszczu Sosnowskiego, leżą w kompetencjach mini-

stra środowiska – do zakresu działania tego ministra

należy bowiem ochrona przyrody, mająca na celu

w szczególności utrzymanie procesów ekologicznych

i stabilności ekosystemów, zachowanie różnorodności

biologicznej, zapewnienie ciągłości istnienia gatun-

mi, a także utrzymanie lub przywrócenie do właści-

wego stanu siedlisk przyrodniczych.

Zapobieganie

wprowadzaniu, kontrolowanie i niszczenie obcych

gatunków jest zalecane przez konwencję o różnorod-

ności biologicznej sporządzoną w Rio de Janeiro dnia

której postanowienia w tym zakresie zostały przenie-

sione częściowo do prawa krajowego przepisami usta-

ust. 1 ustawy zabrania się wprowadzania do środo-

wiska przyrodniczego oraz przemieszczania w tym

środowisku gatunków obcych roślin, zwierząt lub

grzybów.

Ponadto barszcz Sosnowskiego został wy-

mieniony w załączniku do rozporządzenia ministra

rodniczym (Dz. U. Nr 210, poz. 1260).

W sprawie zwalczania barszczu Sosnowskiego na

posiedzeniu Sejmu w dniu 26 lipca br. wypowiadał

się sekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska Sta-

nisław Gawłowski.

Zgodnie z informacjami przez

niego przedstawionymi opracowane zostaną zasady

i programy związane z zapobieganiem introdukcjom,

eliminacją, powstrzymywaniem rozprzestrzeniania

oraz kontrolą liczebności gatunków obcych, w szcze-

gólności tych, które najbardziej zagrażają rodzimym

sterstwo Środowiska planuje utworzenie w Narodo-

wym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej priorytetowego programu dedykującego środ-

ki do walki z tą groźną inwazyjną rośliną (stanowi-

sko Ministerstwa Środowiska w załączeniu)*

)

.

Niezależnie od powyższego przedstawiam możli-

wości zwalczania tej rośliny, jakie dają przepisy po-

zostające w kompetencji ministra rolnictwa i rozwo-

ju wsi.

z późn. zm.) obowiązkowi zwalczania podlegają orga-

nizmy kwarantannowe, przez które rozumie się or-

ganizmy szkodliwe szczególnie groźne, dotychczas

niewystępujące na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

*

)

1487

skiej lub których występowanie nie jest szeroko roz-

powszechnione.

Wykaz organizmów kwarantanno-

wych określono w załącznikach do rozporządzenia

przestrzenianiu się organizmów kwarantannowych

(Dz. U. Nr 46, poz. 272, z późn. zm.).

Warto przy tym

podkreślić, że wykaz organizmów kwarantannowych

jest jednolity dla wszystkich państw członkowskich

Unii Europejskiej i został określony w załącznikach

niem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla ro-

ślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprze-

wydanie specjalne rozdz.

3, t.

29, str. 258, z późn.

zm.), której postanowienia wdraża do prawa polskie-

go przywołane wcześniej rozporządzenie.

Biorąc pod uwagę znikomą szkodliwość dla upraw

rolniczych barszczu Sosnowskiego, preferującego sta-

nowiska ruderalne, nie można go zaliczyć do organi-

zmów kwarantannowych w rozumieniu przepisów

ustawy o ochronie roślin.

Fakt ten natomiast wyklu-

cza możliwość wydania rozporządzenia w sprawie

szczegółowych sposobów postępowania przy zwalcza-

niu i zapobieganiu rozprzestrzeniania się Heracleum

nie roślin, bowiem upoważnienie to odnosi się do or-

ganizmów kwarantannowych.

nie ma podstawy prawnej dla nakazania właścicielo-

wi gruntów, na których występuje barszcz Sosnow-

skiego, podejmowania jakichkolwiek działań mają-

cych na celu jego zwalczenie.

Jednak możliwe jest

zastosowanie przepisów ustawy o ochronie roślin re-

gulujących sprawy związane z występowaniem orga-

nizmów niekwarantannowych.

Zgodnie z art. 4 tej

ustawy w przypadku wystąpienia organizmu nie-

kwarantowannego wojewódzki inspektor ocenia sto-

pień zagrożenia roślin, produktów roślinnych lub

przedmiotów przez ten organizm, a także informuje

zainteresowane podmioty o sposobach i terminach

zwalczania tego organizmu, a one podejmują dobro-

wolnie odpowiednie działania.

W oddziałach tereno-

wych Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasien-

nictwa można uzyskać informację o możliwych spo-

sobach zwalczania barszczu Sosnowskiego oraz ulot-

kę informacyjną dotyczącą tej rośliny.

Ulotka ta

oprócz informacji dotyczących sposobów zwalczania

zawiera również informację o zagrożeniu dla zdrowia

ludzi, jakie wiąże się z kontaktem z tą rośliną, oraz

o konieczności użycia odzieży ochronnej przy zabie-

gach zwalczających.

W związku z zagrożeniem, jakie przedstawia

barszcz Sosnowskiego dla zdrowia ludzi odpowiednie

ostrzeżenia i komunikaty zamieszczają na swoich

stronach internetowych organy Państwowej Inspek-

cji Sanitarnej.

Natomiast regulacje zamieszczone w ustawie

zm.) dają podstawę do ochrony jakościowej gruntów,

która między innymi zgodnie z dyspozycją art. 3

dom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek

działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi.

Stosownie do art. 4 pkt 16 i 17 ustawy o ochronie

ne rozumie się grunty, których rolnicza lub leśna

ku pogorszenia się warunków przyrodniczych albo

mysłowej, a także wadliwej działalności rolniczej.

Natomiast przez grunty zdewastowane rozumie się

grunty, które utraciły całkowicie wartość użytkową

Kolejne unormowania prawne, odnoszące się do

omawianego zagadnienia, ustawodawca zawarł w roz-

w którym uregulowana jest kwestia zapobiegania

degradacji gruntów, i tak zgodnie z art. 15 ust. 1

– właściciel gruntów stanowiących użytki rolne oraz

wiązany do przeciwdziałania degradacji gleb, w tym

Oznacza to, że przewidziany w tym przepisie obo-

wiązek przeciwdziałania degradacji gleb jest obo-

wiązkiem płynącym z mocy samego prawa i obciąża

właścicieli gruntów.

Ustawodawca w art. 15 ust. 1 wymienił dwie pod-

stawowe formy degradacji gleby: erozje i ruchy ma-

sowe ziemi, posługując się zwrotem „w tym szczegól-

nie”, wskazał jednak, że wyliczenie to nie jest pełne,

dlatego też należy posiłkowo korzystać także z in-

nych źródeł odnoszących się do tego pojęcia i tak

np. w naukach rolniczych przez degradację gleby ro-

zumie się pogorszenie którejkolwiek funkcji gleby

w ekosystemie wskutek czynników naturalnych lub

antropogenicznych, które powodują zmniejszenie jej

żyzności wywołane pogorszeniem właściwości ﬁzycz-

nych, chemicznych i biologicznych, ważnych dla życia

i rozwoju roślin.

W bardziej szczegółowym ujęciu de-

gradacja gleby oznacza pogorszenie właściwości gle-

by spowodowane erozją, zaburzeniem stosunków

wodnych, dewastacją gleb, niewłaściwymi zabiegami

agrotechnicznymi, skażeniem gleb różnymi substan-

cjami itp.

Podstawowym objawem degradacji jest

przede wszystkim: pogorszenie się struktury gleby,

zmniejszenie zawartości próchnicy i zniszczenie kom-

pleksu sorpcyjnego gleby.

W tej kwestii wypowiedział

się miedzy innymi prof. Wojciech Radecki w „Komen-

wskazując na taką interpretację przepisu.

W przypadku gdy degradacja gruntów nie jest

związana z erozją i masowymi ruchami ziemi, zgod-

1488

nych i leśnych – w razie wystąpienia z winy właści-

ciela innych form degradacji gruntów, o których

mowa w ust. 1, wójt, w drodze decyzji, nakazuje wła-

ścicielowi gruntów wykonanie w określonym termi-

nie odpowiednich zabiegów.

Jeżeli decyzja nie zosta-

ła wykonana, wójt zleca wykonanie zastępcze tych

jąc do czasu zwrotu kosztów wykonania zastępczego

środki budżetu województwa, o których mowa w art. 22b

ust. 1 wskazanej ustawy.

Z przepisu tego wynika, że ustawodawca przewi-

dział taką sytuację, w której wójt (a tym samym bur-

mistrz i prezydent miasta) zobowiązany jest wydać

decyzję administracyjną, w przypadku gdy wystąpi-

ły inne formy degradacji gruntów niż erozja bądź

ruchy masowe ziemi

Organ wydający decyzję powinien nakazać wyko-

nanie odpowiednich zabiegów i określenie terminu

ich wykonania.

Od decyzji właścicielowi przysługuje

odwołanie do samorządowego kolegium odwoławcze-

go, a decyzja ostateczna może być zaskarżona do wo-

jewódzkiego sądu administracyjnego.

W przypadku

niewykonania wskazanych w decyzji wójta, burmi-

strza albo prezydenta miasta zabiegów, organ zobo-

wiązany jest zlecić wykonanie zastępcze tych zabie-

gów na koszt właściciela gruntów, wykorzystując

środki budżetu województwa do czasu zwrotu kosz-

tów przez właściciela.

Jeżeli właściciel nie zapłaci

tych kosztów dobrowolnie, ściąga się je w trybie prze-

Rozprzestrzenianie się na terenie Polski barszczu

Sosnowskiego trzeba rozpatrywać w kategorii zwal-

czania chwastów i pogorszenia wartości użytkowej

gruntów rolnych wskutek braku stosowania podsta-

wowych zabiegów agrotechnicznych, w tym mecha-

nicznego i chemicznego zwalczania chwastów.

Jedno-

cześnie należy wyjaśnić, że z uwagi na to, że przyczy-

ny degradacji i dewastacji stanowią „katalog” otwar-

ty, nie można wymienić wszystkich przyczyn, usta-

wodawca określił tylko ogólne założenia, uznając, że

wskazywanie przykładów w tym np. wskutek za-

chwaszczenia barszczem Sosnowskiego, spowodował-

by zamknięcie tego „katalogu”.

W związku z powyższym, w przypadku gdy or-

gan właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych

tów rolnych i leśnych uzna, że wystąpiła inna forma

przypadku z uwagi na zachwaszczenie gruntów, po-

winien przekazać przedmiotową sprawę do wójta

(burmistrza, prezydenta miasta), który zobowiąza-

ny jest rozpoznać sprawę i wydać decyzję admini-

stracyjną.

Powyższe założenia i regulacje dotyczące proble-

matyki degradacji gruntów zawarte w przepisach

zostały wyjaśnione w kontekście omawianej sprawy,

wskazują, że egzekwowanie obowiązku zwalczania

chwastów należy do organu właściwego, którym jest

miejscowo wójt, burmistrz albo prezydent miasta,

i obecnie nie ma potrzeby nowelizowania tej ustawy

w tym zakresie.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie odbioru awizowanych przesyłek

sądowych (8844)

posłów z dnia 26 sierpnia 2012 r., w sprawie odbioru

awizowanych przesyłek sądowych przez osobę posia-

dającą pełnomocnictwo pocztowe, przesłaną przy pi-

śmie wicemarszałka Sejmu z dnia 13 września 2012 r.

Zgodnie z przepisem art. 139 § 11 ustawy z dnia

w placówce pocztowej operatora publicznego lub in-

nego operatora pocztowego może zostać odebrane

także przez osobę upoważnioną na podstawie pełno-

mocnictwa pocztowego do odbioru przesyłek poczto-

wych, o którym mowa w przepisach określających

warunki wykonywania powszechnych usług poczto-

wych, wydanych na podstawie ustawy z dnia 12 czerw-

Powyższy przepis został wprowadzony ustawą

ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1381), która weszła w ży-

cie z dniem 3 maja 2012 r.

W początkowym okresie

obowiązywania tego przepisu rzeczywiście istniała

rozbieżność pomiędzy cytowaną wyżej regulacją

a treścią rozporządzenia ministra sprawiedliwości

wego trybu i sposobu doręczania pism sądowych

w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277,

z późn. zm.).

Przepis § 8 tego rozporządzenia nie wy-

mieniał wśród osób uprawnionych do odbioru prze-

syłki osoby upoważnionej na podstawie pełnomocnic-

twa pocztowego.

Nie oznaczało to jednak, że taki

pełnomocnik nie mógł odebrać przesyłki, gdyż jego

uprawnienie wynikało wprost z cytowanego wyżej

przepisu ustawowego.

Zgodnie z ogólnymi zasadami

1489

wykładni prawa w razie niezgodności przepisu aktu

wykonawczego z przepisem ustawy należy stosować

przepis ustawy.

Z dniem 12 lipca 2012 r. weszło w życie rozporzą-

dzenie ministra sprawiedliwości z dnia 19 czerwca

gółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych

w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 758),

które wyeliminowało powyższą rozbieżność.

Aktual-

nie przepis § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia

je, że osobą uprawnioną do odbioru przesyłki złożonej

w placówce pocztowej operatora jest osoba upoważ-

niona na podstawie pełnomocnictwa pocztowego,

o którym mowa w rozporządzeniu ministra infra-

ków wykonywania powszechnych usług pocztowych

(Dz. U. Nr 5, poz. 34 i Nr 76, poz. 719, z 2005 r.

Nr 124, poz. 1039 oraz z 2009 r.

Nr 177, poz. 1370).

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie przedłużającego się terminu

zakończenia prac na linii kolejowej

Łódź – Warszawa (8849)

lacją pani poseł Małgorzaty Niemczyk, nr SPS-023-

-8849/12, z dnia 4 września 2012 r. dotyczącą prze-

dłużającego się terminu zakończenia prac na linii

kolejowej Warszawa – Łódź przedkładam poniższą

informację.

Operacyjnego”Infrastruktura i środowisko”2007–

minem zakończenia 30 maja 2012 r.

Zakres całej inwestycji został podzielony na dzie-

sięć odcinków.

Do dnia dzisiejszego zostały zmoder-

nizowane szlaki Warszawa Zachodnia – Warszawa-

-Włochy i Radziwiłłów – Miedniewice.

Obecnie trwa

modernizacja stacji Radziwiłłów Mazowiecki, gdzie

zakończenie prac planowane jest na październik 2012 r.

Poza tymi trzema odcinkami, dla których uzyskano

pozwolenia na budowę, dla dwóch kolejnych złożono

wnioski o uzyskanie takiego pozwolenia, a dla pozo-

stałych dokumentacja projektowa jest w trakcie przy-

gotowania.

Na dzień dzisiejszy według oceny Centrum Reali-

zacji Inwestycji PKP Polskie Linie Kolejowe SA opóź-

w stosunku do założonego terminu.

Jednakże ogło-

szenie w ostatnim czasie upadłości przez PNI sp.

skutkować dalszym wydłużeniem etapu realizacji

prac budowlanych.

Trudno jest w tej chwili jedno-

znacznie sprecyzować, jaki wpływ na dalszą termi-

nową realizację projektu będzie miała upadłość PNI

Zdaniem inwestora, PKP Polskie Linie Kolejowe

SA, gdyby zaistniał fakt konieczności rozwiązania

umowy, jest szansa dokończenia tego zadania po

1490

ogłoszeniu nowego przetargu i wyłonieniu kolejnego

wykonawcy przy wykorzystaniu projektów budowla-

nych, które aktualnie znajdują się na ukończeniu

na budowę.

Pragniemy jednocześnie zaznaczyć, że prace bu-

dowlane na powyższym odcinku nie zostały wstrzy-

mane, a beneﬁcjentprowadziaktualnieanalizyma-

najpóźniej do 31 grudnia 2015 r.

w sprawie składanych do przetargów ofert

poniżej realnych kosztów (8853)

sma nr SPS-023-8853/12, przekazującego interpela-

cję pani poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie skła-

danych do przetargów ofert poniżej realnych kosz-

tów, uprzejmie informuję, że kwestia zasad przedsta-

wiania ofert do przetargów publicznych na podstawie

Nr 240, poz. 1429, z 2012 r., poz. 769) oraz ewentu-

alnego wprowadzenia zmian do ww. ustawy nie znaj-

duje się we właściwościach ministra transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej.

Zgodnie z art. 152

ust. 1 ww. ustawy sprawy dotyczące zamówień pu-

blicznych leżą w kompetencje prezesa Urzędu Zamó-

wień Publicznych, nadzorowanego przez prezesa

Rady Ministrów

Odnosząc się do kwestii pojawiających się niepra-

widłowości w organizowanych przez WORD-y prze-

targach publicznych na pojazdy egzaminacyjne, o któ-

rych wspomniano w przedmiotowej interpelacji, na-

leży zaznaczyć, iż ministerstwo dostrzega potrzebę

przeciwdziałania tym niekorzystnym zjawiskom.

W związku z powyższym podjęto w resorcie decyzję

o wprowadzeniu odpowiedniego zapisu w art. 53 ust. 5

który dotyczy wymogu powoływania przez WORD-y

do komisji przetargowych przedstawicieli regional-

nych organizacji zrzeszających ośrodki szkolenia kie-

rowców, a w razie braku takich organizacji – przed-

stawicieli ogólnopolskich organizacji zrzeszających

ośrodki szkolenia kierowców, wyrażających wolę

wzięcia udziału w postępowaniu.

Ponadto przedmio-

towy zapis określa także minimalny okres obowią-

zywania umowy zawieranej w trybie postępowania

publicznego na pojazdy, tj. 4 lata.

Wyżej wymieniony przepis ma na celu włączenie

w proces decyzyjny dotyczący wyboru nowych pojaz-

dów egzaminacyjnych przedstawicieli ośrodków szko-

lenia kierowców, których stanowisko będzie uwzględ-

nione przy ostatecznym wyborze oferty dotyczącej

określonego modelu samochodu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie sprzedaży zagranicznemu

inwestorowi Zespołu Elektrowni Wodnych

Niedzica SA (8855)

terpelację (SPS-023-8855/12) pani poseł Anny

storowi spółki Zespół Elektrowni Wodnych Niedzica

SA z siedzibą w Niedzicy (spółka) uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

Dlaczego ostateczna umowa sprzedaży akcji spółki

zostanie sﬁnalizowanadopierowIpółroczu2013r.?

W dniu 30 maja 2012 r. minister skarbu państwa

podpisał z Energo-Pro a.s. oraz jej spółką zależną

Cambert Investments sp. z o.o. przedwstępną umowę

sprzedaży akcji spółki ZEW Niedzica SA.

Umowa za-

wiera szereg warunków, których spełnienie umożliwi

sﬁnalizowanietransakcjisprzedaży.

Obydwiestrony

wstępnie założyły, iż ich realizacja nastąpi w I półro-

czu 2013 r.

Inwestor zastrzegł, iż ww. warunki sta-

nowią tajemnicę przedsiębiorcy, tak więc nie jest

możliwe ich ujawnienie do publicznej wiadomości.

Kiedy i w jaki sposób obywatele będą mogli zapo-

znać się ze szczegółami umowy sprzedaży zagranicz-

nemu inwestorowi spółki?

Każda umowa prywatyzacyjna po ostatecznym

zamknięciu transakcji jest udostępniana na stronie

internetowej MSP.

Podobna sytuacja będzie miała

1491

również miejsce w przypadku Zespołu Elektrowni

stor będzie miał prawo do zastrzeżenia treści, które

uzna za tajemnicę przedsiębiorcy.

Jakie środki zabezpieczające zostały powzięte,

aby zapobiec wspomnianej wyżej potencjalnej sytu-

acji zagrożenia w wyniku powodzi w przyszłości (za-

rządzanie zbiornikiem)?

Czy umowa zawiera stosow-

ne regulacje w tym zakresie?

Pragnę zauważyć, że pytanie dotyczy problema-

tyki bezpośrednio związanej z gospodarką wodną

i bezpieczeństwem powodziowym, która zgodnie

ze zm.) należy do właściwości ministra środowiska.

Niemniej jednak Ministerstwo Skarbu Państwa,

mając na uwadze m.in. konieczność dokładnego prze-

analizowania wszystkich ryzyk związanych z proce-

sem prywatyzacji, wystąpiło z zapytaniem do Regio-

nalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie

(dalej RZGW).

Z informacji uzyskanych od RZGW wynika, iż każ-

dy zbiornik retencyjny funkcjonuje w oparciu o zestaw

odpowiednich dokumentów.

Najważniejsze z nich to

pozwolenie wodnoprawne i instrukcja gospodarowa-

nia wodą.

Za prawidłową, zgodną z pozwoleniem wodno-

prawnym i instrukcją pracę zbiornika odpowiada

kierownik danego zbiornika.

Natomiast dyrektor RZGW z mocy ustawy z dnia

ników retencyjnych znajdujących się na obszarze da-

nego dorzecza.

W ramach tych działań może inter-

weniować w prace zbiorników (co regulują przepisy

Prawa wodnego).

Zgodnie z zapisami przedmiotowej

ustawy w przypadku ostrzeżenia o nadejściu wezbra-

nia powodziowego dyrektor RZGW może nakazać

wody lub opróżnienie zbiornika.

W przypadku wpro-

wadzenia stanu klęski żywiołowej w celu zapobieże-

nia skutkom powodzi dyrektor RZGW może w drodze

aktu prawa miejscowego wprowadzić czasowe ogra-

niczenie w korzystaniu z wód.

Zmiana właściciela zbiornika retencyjnego nie

powoduje zmiany funkcji, jakie pełni ten zbiornik.

Nowy właściciel będzie następcą prawnym i do czasu

uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego bę-

dokumenty.

Po upływie obowiązywania pozwolenie wygasa,

wraz z nim traci ważność instrukcja gospodarowa-

nia wodą.

Kolejne pozwolenie wodnoprawne wydaje

się na wniosek.

Ostateczna decyzja w sprawie za-

wartych w nim zapisów zależy od organu wydające-

go pozwolenie.

Dodatkowo należy wziąć pod uwagę fakt przyjęcia

w ubiegłym roku przez rząd RP „Programu ochrony

którego przewidziane są inne prace związane z ochro-

ną przed powodzią na tym obszarze Podhala.

Należy również zasygnalizować, iż w chwili obec-

nej lokalne samorządy opowiadają się przeciwko wy-

posażaniu sprzedawanej spółki w nieruchomości inne

niż związane z podstawową (energetyczną) działal-

nością spółki, uznając, iż pozostała część terenu po-

winna pozostać własnością publiczną (Skarb Pań-

stwa lub samorządy), co ma zagwarantować za-

pewnienie podstawowej funkcji zbiornika, jaką jest

ochrona przed powodzią.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie planowanej likwidacji

sma z dnia 14 września 2012 r. (sygn.

SPS-023-8857/

dacji Posterunku Policji w Werbkowicach, uprzejmie

przedstawiam następujące informacje.

Pragnę podkreślić, że Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych ani Komenda Główna Policji nie planują

systemowej likwidacji wszystkich posterunków Poli-

cji.

Jednym z priorytetów działań Policji jest nato-

miast udoskonalenie i racjonalizacja jej struktur.

Przebiegający nieprzerwanie w ostatnich latach pro-

ces zmian umożliwił przekazanie do jednostek tere-

nowych Policji, mających bezpośrednio styczność

z obywatelami, przeszło 800 etatów.

Zmiany etatowe

objęły swoim zasięgiem Komendę Główną Policji,

szkoły Policji, komendy wojewódzkie Policji i oddzia-

ły prewencji Policji.

W Komendzie Głównej Policji od 2009 r. zlikwido-

wano 55 komórek organizacyjnych (wydziałów, sek-

cji).

Likwidacji uległo 75 stanowisk kierowniczych

rowników sekcji).

Uwolnione etaty zostały przekaza-

ne do Komendy Stołecznej Policji oraz komend powia-

towych województwa mazowieckiego i innych jedno-

stek Policji w całym kraju w celu wsparcia policjan-

tów na podstawowych stanowiskach.

1492

Zmiany w strukturach Policji, przeprowadzone od

stycznia 2009 r. do maja 2010 r., pozwoliły na prze-

kazanie do Komendy Stołecznej Policji i jednostek

wykonawczych 274 etatów policyjnych.

Zmniejszono

także liczbę stanowisk w komendach wojewódzkich,

z których wyłączono 654 etaty i przekazano komen-

dom powiatowym oraz komisariatom.

W komendach rejonowych, powiatowych i miej-

skich zwiększono liczbę stanowisk wykonawczych,

przypadających na jedno stanowisko kierownicze, co

pozwoliło na bezpośrednie wzmocnienie służby pre-

wencyjnej, np. poprzez zwiększenie liczby funkcjona-

riuszy liniowych.

Ponadto modyﬁkacja struktur szkół Policji po-

zwoliła na przekazanie do jednostek podstawowych

poprzedzone szczegółowym audytem wewnętrznym,

objęły także oddziały prewencji i jednostki szczebla

podstawowego.

W wyniku zmian wzmocniono oddziały prewencji

Policji (OPP) stacjonujące w największych aglomera-

cjach miejskich (Poznań, Kraków, Warszawa), zmniej-

szając liczebność OPP w Białymstoku, Olsztynie

i Rzeszowie.

Łączny stan etatowy OPP wzrósł z 6466

w 2009 r. do 6587 w 2011 r.

Obecnie reorganizacji podlegają podstawowe jed-

nostki i komórki organizacyjne Policji, w szczególno-

ści komisariaty i posterunki.

Należy wskazać, że posterunek Policji nie jest sa-

modzielną, wyodrębnioną jednostką, lecz komórką

organizacyjną wchodzącą w skład komendy powiato-

wej/miejskiej/rejonowej albo komisariatu Policji i dzia-

ła na identycznych zasadach jak pozostałe komórki

powyższych jednostek (np. komórka prewencji, ruchu

drogowego, kryminalna), mimo że usytuowany jest

poza siedzibą macierzystej jednostki.

Wszelkie zmia-

ny w sieci posterunków są jedynie wewnętrznymi

przekształceniami organizacyjnymi w ramach danej

jednostki, nie skutkują zatem ani uszczupleniem licz-

by jednostek Policji ani wyeliminowaniem obecności

policjantów na obszarze pozostającym we właściwo-

ści danego komendanta Policji.

Posterunki nie tworzą trzonu struktury organi-

zacyjnej Policji, lecz jedynie stanowią jej niewielką

część.

Liczba policjantów pełniących w nich służbę

nie przekracza 5000, nie odpowiada więc nawet 5%

stanu etatowego całej formacji.

Podstawą systemu

zapewniania bezpieczeństwa nie są więc posterunki,

lecz jednostki Policji średniego szczebla, jak komendy

powiatowe/miejskie oraz komisariaty.

Funkcjonowanie jednostek Policji o najniższym

stanie etatowym wiąże się z wieloma problemami or-

ganizacyjnymi i ﬁnansowymi.

Najmniejszeposterun-

ki nie mogą zapewnić całodobowej obsługi obywateli,

nie są także w stanie zorganizować całodobowej służ-

by patrolowej, nawet w postaci pojedynczego patrolu

dwuosobowego, co ma bezpośredni wpływ na czas

reakcji Policji na zgłoszenie o zdarzeniu.

Funkcjonariusze pełniący służbę w tych jednost-

kach z reguły zajmują się wyłącznie obsługą naj-

prostszych zdarzeń i zazwyczaj są w stanie załatwić

jedynie część z tych spraw.

W wielu przypadkach

z powodu braku w posterunku wystarczającej liczby

policjantów pełniących służbę interwencje przepro-

wadzane są przez policjantów z najbliższej komendy

powiatowej bądź komisariatu.

Ze względu na brak

odpowiedniego wyposażenia, a także odpowiednio

wykwaliﬁkowanychspecjalistówbardziejskompliko-

wane działania z zasady wymagają zaangażowania

się jednostki Policji wyższego szczebla.

Środki lokomocji, użytkowany sprzęt, a także same

lokale, w których znajdują się posterunki, są znacz-

nie mniej efektywnie wykorzystywane niż w komen-

dach powiatowych/miejskich lub komisariatach.

Do-

datkowo niezbędna infrastruktura związana m.in.

z zapewnieniem łączności teleinformatycznej, w tym

przy wykorzystaniu technologii światłowodowej, po-

chłania znaczne środki ﬁnansowe,któreniesąre-

kompensowane skutecznością działania posterun-

ków.

Powstające z tego tytułu nadmierne koszty po-

nosi Policja.

Należy wyjaśnić, że właściwe zorganizowanie jed-

nostek Policji, w tym utworzenie odpowiedniej struk-

tury organizacyjno-etatowej, pozostaje w kompeten-

cji komendantów powiatowych/miejskich Policji, któ-

rzy zobowiązani są do przestrzegania przepisów za-

rządzenia nr 1041 komendanta głównego Policji

sariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji

(Dz. Urz.

KGP Nr 18, poz. 135, z późn. zm.).

Przy podejmowaniu decyzji dotyczących zmian

organizacyjnych Policja kieruje się wymogami spraw-

ności działania formacji w spełnianiu jej ustawowych

zadań, skutecznością wykonywania nadzoru nad ich

realizacją, uwzględniając przy tym ich specjalizację

i możliwości ﬁnansowe.

Przekształceniesieciposte-

runków dokonywane jest na podstawie analiz zagro-

żenia przestępczością, optymalnego zarządzania za-

sobami ludzkimi, czasu reakcji Policji na zgłoszenie

o zdarzeniu oraz ponoszonych kosztów funkcjonowa-

nia Policji na danym terenie.

Jednostki Policji syste-

matycznie analizują stan bezpieczeństwa i porządku

publicznego, i to właśnie w oparciu o wyniki tychże

prac podejmowane są decyzje o przeprowadzeniu

przedmiotowych zmian organizacyjnych w Policji.

W trakcie analizy planowanych zmian organiza-

cyjnych brane są pod uwagę przede wszystkim ocze-

kiwania obywateli wobec Policji.

Wyniki V edycji pol-

skiego badania przestępczości (przeprowadzonej

w styczniu 2012 r.) wskazują, że obecnie dla obywa-

teli najważniejsza jest możliwość szybkiego połącze-

nia z dyżurującym policjantem oraz niezwłoczne

przybycie wzywanego patrolu na miejsce zdarzenia.

Ewoluujące potrzeby społeczeństwa wobec służb po-

rządku publicznego przy jednoczesnym postępują-

cym rozwoju technologii oznaczają, że Policja stale

musi dostosowywać swoją strukturę organizacyjną

do stawianych wymagań przy uwzględnieniu możli-

wości korzystania z pojawiających się ułatwień tech-

1493

nicznych.

Zmiany powinny być przeprowadzane tak,

by formacja mogła spełniać oczekiwania społeczeń-

stwa, a jednocześnie działać sprawnie i skutecznie.

Dodatkowo, charakter zadań wypełnianych przez

Policję wymaga dynamicznego reagowania na zacho-

dzące zdarzenia.

Funkcjonariusze nie powinni więc

oczekiwać w jednostce na ewentualne zgłoszenia

mieszkańców z prośbą o interwencję, lecz być stale

obecnymi w nadzorowanym przez siebie terenie.

Gwarancji bezpieczeństwa nie stanowi sam budynek

oznaczony jako siedziba Policji, lecz stała obecność

na służbie jak największej liczby zmechanizowanych

patroli.

Każda z planowanych zmian dotyczących poste-

runków polegać będzie bądź na włączaniu ich do ko-

mend powiatowych/miejskich, bądź na połączeniu

kilku w jeden silniejszy kadrowo posterunek lub

w komisariat policji.

W zdecydowanej większości

przekształceniom podlegać będą najmniejsze poste-

runki liczące 5–6 funkcjonariuszy.

Jednostki wzmac-

niane w wyniku reorganizacji będą w stanie zapew-

nić całodobowy system pełnienia służby przez patro-

le i dyżurnych.

Ponadto zwiększy się liczba patroli

pełniących codziennie służbę, co bezpośrednio wpły-

nie na poczucie bezpieczeństwa lokalnej społeczności.

Skróceniu ulegnie również czas reakcji na zgłaszane

zdarzenia.

Ponadto nastąpi zwiększenie efektywno-

ści alokowanych przez Policję środków.

Ewentualne przekształcenia oznaczać będą jedy-

nie przeniesienie policjantów w ramach wewnętrz-

nych struktur jednostek Policji, nie wiążą się nato-

miast z redukcją etatów.

Funkcjonariusze z poste-

runków podlegających reorganizacji zostaną włącze-

ni do macierzystych jednostek Policji (komend powia-

towych/miejskich, komisariatów Policji), z przezna-

czeniem do zabezpieczenia obszarów nadzorowanych

dotychczas w ramach posterunku.

Policjanci ci nie

znikną zatem z danego obszaru, ale nadal będą słu-

żyć zapewnieniu bezpieczeństwa na tym terenie.

Na-

stąpi jedynie ich alokacja w celu skuteczniejszego

wypełniania ustawowych obowiązków Policji.

Reor-

ganizacja stworzy możliwość efektywniejszego zastą-

pienia policjanta nieobecnego w służbie, co w uwa-

runkowaniach posterunku jest bardzo utrudnione.

Stała lub częstsza obecność policjantów na terenie

powiatów stanowi cel działań podejmowanych obec-

nie przez komendantów.

Proces reorganizacji posterunków Policji spotyka

pertów.

W dniu 4 lipca 2012 r. w Komendzie Głównej

mendanta Głównego Policji złożonej ze specjalistów

i przedstawicieli środowiska naukowego

1)

.

Jeden z punk-

tów debaty poświęcony był reorganizacji struktury

posterunków Policji.

Uczestnicy spotkania pozytyw-

nie wypowiedzieli się o potrzebie zmian, które zapew-

nią zwiększenie mobilności Policji i wpłyną na popra-

wę organizacji pracy.

Podkreślić należy, że Policja posiada pełną świa-

domość wysokości wsparcia ﬁnansowego,jakiegosa-

morządy lokalne udzielały posterunkom Policji.

Rów-

nież z tego powodu decyzje o przeprowadzeniu zmian

w lokalnych strukturach Policji związanych z reor-

ganizacją posterunków każdorazowo konsultowane

będą z władzami samorządowymi.

O planowanych

zmianach organizacyjnych i podjętych w tym zakre-

sie decyzjach komendanci wojewódzcy powiadamiać

będą komendanta głównego policji, za którego po-

średnictwem o powyższych zmianach informowany

będzie minister spraw wewnętrznych.

Policji zorganizowana została telekonferencja w celu

przedstawienia aktualnych informacji dotyczących

postępującego procesu reorganizacji lokalnych struk-

tur Policji.

Przewodziłem przeprowadzonej dyskusji.

Wzięli w niej udział komendant główny, przedstawi-

ciele KGP oraz członkowie kierownictwa 17 komend

wojewódzkich (stołecznej).

Reprezentanci wszystkich

garnizonów przedstawili aktualny stan struktury

organizacyjnej Policji w ich województwach, a także

ewentualne plany w zakresie jej reorganizacji w naj-

bliższym czasie.

Zgodnie ze złożonymi deklaracjami

każdorazowo plany dotyczące reorganizacji były po-

przedzone pogłębionymi analizami, które wskazywa-

ły na konieczność i celowość podjęcia tych działań.

Każdy z komendantów zapewnił ponadto, że w spra-

wie decyzji podejmowanych przez podległych mu ko-

mendantów powiatowych i miejskich były, są lub

będą prowadzone rozmowy z przedstawicielami

władz samorządowych.

Dodatkowo przedstawiciele

komend wojewódzkich zadeklarowali, że przeprowa-

dzana reorganizacja nie będzie skutkować zwalnia-

niem funkcjonariuszy i wszyscy obecnie zatrudnieni

policjanci otrzymają propozycję dalszej służby w ma-

cierzystych jednostkach.

Jednocześnie należy wskazać, iż z informacji

ka, że w 2012 r. nie będą przeprowadzane zmiany

organizacyjne polegające na likwidacji Posterunku

Policji w Werbkowicach.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż zaplanowane

zmiany w strukturze jednostek Policji z pewnością

jednostek, a tym samym wpłyną znacząco na popra-

wę stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Wzmocnienie komend powiatowych/miejskich oraz

komisariatów kosztem nieefektywnych posterunków,

a także przekształcenie części posterunków w komi-

sariaty Policji ma na celu wyłącznie zwiększenie po-

tencjału Policji do jeszcze lepszej dbałości o bezpie-

czeństwo społeczności lokalnych i jest efektem pogłę-

bionych analiz w tym zakresie.

Działania podejmo-

1)

W skład rady wchodzą przedstawiciele Uniwersytetu War-

szawskiego, Wojskowej Akademii Technicznej, Uniwersytetu

Warmińsko-Mazurskiego, Wyższej Szkoły Menedżerskiej, Wyż-

szej Szkoły Nauk Społecznych Pedagogium oraz Wyższej Szkoły

1494

wane obecnie przez Policję mają służyć poprawie ja-

kości pracy Policji oraz zwiększeniu poczucia bezpie-

czeństwa obywateli.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w sprawie wielkości strat dla budżetu państwa

z tytułu handlu nielegalnym tytoniem

przeznaczonym do palenia (8861)

przy którym została przekazana interpelacja pana

posła Cezarego Olejniczaka z dnia 10 września 2012 r.

tułu handlu nielegalnym tytoniem do palenia, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

I. Odnosząc się do pytań 1 i 2, dotyczących da-

nych, jaki jest zakres zjawiska handlu tytoniem ko-

lekcjonerskim (i liściem w obrocie detalicznym) oraz

strat dla budżetu państwa każdego roku z tytułu

tego handlu, należy wyjaśnić, że w związku z dere-

oraz brakiem innego systemu monitorowania obrotu

surowcem tytoniowym resort ﬁnansówmożejedynie

ilości ujawnień tytoniu dokonywanych przez służby

rosów i tytoniu do palenia.

i Policję, które zapobiegły wprowadzeniu do obrotu

rastanie problemu, który wymaga szybkiego roz-

wiązania.

Przyjmując dalsze utrzymanie się ww. tendencji,

II.

Odnośnie do pytania 3 dotyczącego podjętych

działań przez Ministerstwo Finansów, które miałyby

na celu ograniczenie tego procederu, informuję, co

następuje.

W 2010 r. w trakcie prac nad projektem ustawy

rzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku su-

szu paszowego, który przewidywał zniesienie regu-

lacji dotyczących rynku tytoniu, Ministerstwo Fi-

nansów sygnalizowało, że przewidziane w tym pro-

jekcie zmiany doprowadzą do deregulacji obrotu ty-

toniem w kraju i stworzą możliwości do rozprzestrze-

niania się „szarej strefy” tytoniowej.

W związku

z powyższym, w korespondencji kierowanej do Mini-

sterstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi Ministerstwo Fi-

nansów wnosiło o utrzymanie części istniejących re-

gulacji – na potrzeby krajowe – w celu umożliwienia

nadzoru nad obrotem tytoniem.

Jednocześnie, w sy-

tuacji braku możliwości zachowania funkcjonujących

przepisów resort ﬁnansówwnosiłozaproponowanie

innych, zastępczych form monitoringu, w celu unik-

nięcia zagrożeń, jakie mogą nastąpić w wyniku wpro-

wadzenia proponowanych zmian.

W grudniu 2010 r. zmiany przepisów w powyższym

zakresie weszły w życie pomimo zastrzeżeń MF.

W pierwszej połowie 2011 r.

Służba Celna pozy-

skiwała niepokojące dane świadczące o wzroście nie-

legalnej produkcji wyrobów tytoniowych i jednocze-

snym spadku ich legalnej produkcji i sprzedaży.

Jed-

nocześnie brak było propozycji wprowadzenia innych

form monitoringu rynku tytoniu ze strony resortu

rolnictwa.

W lipcu 2011 r. podjęto w Ministerstwie Finansów

prace mające na celu wprowadzenie systemu, który

zapewniłby odpowiednie monitorowanie obrotu su-

rowcem tytoniowym.

W tym celu m.in. opracowano

wstępne założenia do zmiany ustawy o podatku ak-

cyzowym przewidujące opodatkowanie surowca ty-

toniowego akcyzą.

W sierpniu 2011 r.

MF uzyskało jednak z MRiRW

informacje, że w związku z wprowadzeniem w latach

2012–2013 programu wsparcia specjalnego do tyto-

niu najwyższej jakości w ramach płatności bezpo-

średnich, w resorcie rolnictwa rozpoczęto prace nad

zmianą ustawy o płatnościach w ramach systemów

wsparcia bezpośredniego.

W wyniku zmiany przed-

miotowej ustawy miał zostać wprowadzony podobny

system rejestracji pierwszych przetwórców surowców

1495

tytoniowych, jaki był przewidziany w ustawie o or-

ganizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu,

W grudniu 2011 r. projekt MRiRW traﬁłdouzgod-

nień zewnętrznych.

Zajmując stanowisko odnośnie

do przedmiotowego projektu, Ministerstwo Finansów

wniosło o objęcie wsparciem specjalnym przewidzia-

nym w tym projekcie tytoniu każdej jakości i w ten

sposób zapewnienie monitorowania obrotu surowcem

tytoniowym na czas stosowania wsparcia.

Uwaga

zgłoszona przez Ministerstwo Finansów została

uznana za bezprzedmiotową.

Uzasadniając odrzucenie przedmiotowej uwagi,

stwierdzono, że kwestie związane z monitorowaniem

obrotu surowcem tytoniowym nie znajdują się w ges-

nowią przedmiotu regulacji zawartych w projekcie.

Ponadto przewidziana w projekcie płatność ma na

celu jedynie poprawę jakości produkowanego w Pols-

ce surowca tytoniowego i wyłącznie takiemu celowi

został podporządkowany stosowny program notyﬁ-

kowany Komisji Europejskiej.

Od stycznia 2012 r. zintensyﬁkowanowMinister-

stwie Finansów prace nad wprowadzeniem systemu

monitorowania obrotu surowcem tytoniowym.

Uszc-

zegółowiono opracowane na wcześniejszym etapie

założenia do zmiany ustawy o podatku akcyzowym

oraz przygotowano założenia do zmiany przepisów

zed następstwami używania tytoniu i wyrobów tyto-

niowych (poprzez wprowadzenie obowiązku zgłasza-

nia upraw tytoniu) oraz ustawy o Służbie Celnej (po-

przez wprowadzenie regulacji umożliwiających ści-

ganie przez Służbę Celną przestępstw przeciwko

obowiązkom zgłaszania upraw).

W marcu 2012 r.

Ministerstwo Finansów wniosło

o poszerzenie wykazu prac legislacyjnych Rady Mi-

nistrów w przedmiotowym zakresie.

W piśmie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

nr DKRM-0310-1(125)/12 z dnia 26 marca 2012 r.

poinformowano, iż Zespół ds. Programowania Prac

Rządu, na posiedzeniu w dniu 26 marca 2012 r. zde-

cydował, że przedmiotowy projekt założeń będzie

wymagał (przed ewentualnym umieszczeniem go

w wykazie prac legislacyjnych) ustaleń pomiędzy Mi-

nisterstwem Finansów i Ministerstwem Rolnictwa

i Rozwoju Wsi oraz przygotowania przez MF testu

regulacyjnego.

W kwietniu 2012 r.

MF wystąpiło do Komisji Eu-

liwości wprowadzenia regulacji wspólnotowych umoż-

liwiających monitorowanie obrotu surowcem tyto-

niowym.

W maju 2012 r.

Ministerstwo Finansów zorgani-

zowało spotkanie robocze w celu uzgodnienia z re-

sortem rolnictwa głównych założeń systemu monito-

rowania obrotu surowcem tytoniowym i omówienia

ewentualnych zmian w przepisach należących do

właściwości obydwu resortów.

Na spotkaniu przed-

stawiciele Departamentu Rynków Rolnych Minister-

Rolnego uznali za konieczne uregulowanie przedmio-

towych kwestii, wyrazili chęć współpracy i wstępnie

zobowiązali się do przygotowania projektu zmian

przepisów, w zakresie których właściwy jest resort

rolnictwa.

Ustalono, iż resort ﬁnansówprzygotujeregulacje

obejmujące surowiec tytoniowy systemem monitoro-

wania w ramach instytucji podatku akcyzowego (mo-

nitorowanie to zostanie wdrożone od etapu rozpoczę-

cia przetwarzania surowca tytoniowego przez pierw-

szego przetwórcę; przetwarzanie to będzie musiało

odbywać się w składzie podatkowym), natomiast

resort rolnictwa umożliwi monitorowanie obrotu

surowcem tytoniowym na wcześniejszym etapie,

tj. przed rozpoczęciem przetwarzania surowca tyto-

niowego, poprzez wprowadzenie regulacji przewidu-

jących: 1) nałożenie na plantatorów, importerów i na-

bywców wewnątrzwspólnotowych tytoniu obowiązku

zawarcia z pierwszym przetwórcą tytoniu (pierwszy-

mi przetwórcami tytoniu) odpowiednio umowy

(umów) na uprawę tytoniu, kontraktacji lub na do-

starczanie tytoniu – na całość uprawianego, impor-

towanego lub nabywanego wewnątrzwspólnotowo

tytoniu; 2) sankcje w przypadku uprawy, importu lub

nabycia wewnątrzwspólnotowego tytoniu bez zawar-

cia przedmiotowych umów; 3) nałożenie na planta-

torów tytoniu obowiązku składania organom nadzo-

rowanym przez MRiRW informacji o powierzchni

uprawy tytoniu oraz wskazania działek, na których

tytoń jest uprawiany; 4) nałożenie na organy nadzo-

rowane przez MRiRW obowiązku prowadzenia reje-

strów upraw tytoniu.

W czerwcu 2012 r.

Departament Rynków Rolnych

jednak, że z uwagi na fakt, iż Polska, jako samodziel-

ne państwo członkowskie, bez upoważnień zawar-

tych w przepisach Unii Europejskiej, nie może samo-

dzielnie kształtować przepisów dotyczących rynku

tytoniu – nie ma obecnie możliwości uregulowania

w prawodawstwie krajowym, obejmującym sektor

rolny kwestii związanych z monitorowaniem obrotu

surowcem tytoniowym.

W lipcu 2012 r.

Ministerstwo Finansów ponownie

wystąpiło do Zespołu ds. Programowania Prac Rzą-

du z wnioskiem o wpisanie do wykazu prac legisla-

cyjnych Rady Ministrów projektu założeń do projek-

zmiany przepisów w przedmiotowym zakresie.

W sierpniu 2012 r., w związku ze stanowiskiem

KE, że zgłoszona przez Polskę potrzeba wprowadze-

nia regulacji wspólnotowych umożliwiających mo-

nitorowanie obrotu surowcem tytoniowym wymaga

przedyskutowania z innymi państwami członkow-

skimi, MF wniosło o dodanie do agendy najbliższego

Komitetu Akcyzowego zagadnienia związanego z po-

trzebą wprowadzenia regulacji wspólnotowych umoż-

1496

ministra ﬁnansówizdecydowałodopisaniuprojektu

do wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów.

Ministerstwo Finansów przygotowało projekt

zmiany ustawy o podatku akcyzowym i ujęło go

w procedowanym obecnie projekcie ustawy około-

budżetowej.

Projekt przewiduje ujęcie suszu tytoniowego (wy-

suszonych liści tytoniu niebędących jeszcze wyrobem

tytoniowym) w katalogu wyrobów akcyzowych oraz

w przypadkach, gdy jest on sprzedawany innym pod-

miot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący

lić podmiotu, który dokonał sprzedaży tego suszu.

datkowy w stosunku do podmiotu posiadającego susz

ra zawieszenia poboru akcyzy.

Projekt przewiduje

w stosunku do suszu tytoniowego, który podlega opo-

datkowaniu, w celu umożliwienia sprawowania kon-

troli nad obrotem tym suszem, obowiązek jego ozna-

czania znakami akcyzy oraz obrotu tym wyrobem

w opakowaniu, nie luzem.

III.

Odnośnie do pytania 4 dotyczącego dalszych

planów Ministerstwa Finansów odnośnie do rozwią-

zania problemu sprzedaży nielegalnego tytoniu (ko-

lekcjonerskiego) informuję, że wejście w życie zmian

w projekcie ustawy okołobudżetowej, które przewi-

dują ujęcie suszu tytoniowego (suchego tytoniu nie-

będącego jeszcze wyrobem tytoniowym) w katalogu

szu podatkiem akcyzowym, umożliwi objęcie podmio-

tów dokonujących obrotu tytoniem nieprzetworzo-

nym kontrolą sprawowaną przez Służbę Celną oraz

wydawanie interpretacji indywidualnych, w których

wysuszone liście tytoniu uznawane będą za wyrób

akcyzowy podlegający opodatkowaniu akcyzą.

Niezależnie od procedowanych w ramach pro-

jektu ustawy okołobudżetowej zmian przepisów

ustawy o podatku akcyzowym Ministerstwo Finan-

sów analizuje możliwość wprowadzenia systemu

monitorowania obrotu surowcem tytoniowym po-

przez przywrócenie monitorowania upraw tytoniu

znaczenie dla ograniczenia obrotu nielegalnym ty-

toniem w Polsce.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

i Marka Polaka

w sprawie konieczności zwiększenia kwoty

zasiłku pielęgnacyjnego (8865)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-8865/12, dotyczące interpelacji po-

nego, uprzejmie informuję.

Zasiłek pielęgnacyjny jest jednym z rodzajów

świadczeń rodzinnych ﬁnansowanychzbudżetupań-

stwa, przyznawanym w związku z niepełnosprawno-

siłku pielęgnacyjnego może nastąpić w ramach prze-

prowadzanej co trzy lata weryﬁkacjikwotświadczeń

rodzinnych i wysokości kryteriów dochodowych,

zgodnie z art. 18 ustawy o świadczeniach rodzinnych,

z uwzględnieniem wyników badań progu wsparcia

dochodowego rodzin.

Próg wsparcia dochodowego ro-

cjalnych.

Najbliższa weryﬁkacja będzie przeprowadzona

1 listopada 2012 r.

Zakres tej weryﬁkacjiokreśliło

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia

z tego rozporządzenia, wzrosną kwoty kryteriów do-

chodowych uprawniających do świadczeń rodzinnych

1497

Równocześnie Rada Ministrów zaproponowała

W związku z planowanym wzrostem wydatków

na świadczenia rodzinne w wyniku podwyższenia

kwot zasiłku rodzinnego i kwot kryteriów dochodo-

wych uprawniających do tych zasiłków oraz trudną

sytuacją budżetu państwa nie została podwyższona

kwota zasiłku pielęgnacyjnego.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie pozornej pomocy socjalnej

dla uczniów (8868)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-8868/12) w sprawie pozornej pomocy dla uczniów,

uprzejmie wyjaśniam.

z późn. zm.) rozdział 8a „Pomoc materialna dla ucznia”

uczniowie mogą otrzymać wsparcie w ramach:

— Świadczenia pomocy materialnej o charakterze

socjalnym

1)

do usta-

wy o systemie oświaty zapisów rozdziału 8a „Pomoc

materialna dla uczniów” pozwoliło na dostosowanie

istniejącego prawa do obowiązującego systemu edu-

kacyjnego oraz wyraźnego wskazania, że pomoc

o charakterze socjalnym jest zadaniem własnym

gminy doﬁnansowywanymzbudżetupaństwa.

Ustawa o systemie oświaty przekazała zadanie

wypłaty stypendiów i zasiłków szkolnych w ręce

władz gminnych, wskazując w art. 90p, że „udziela-

nie świadczeń pomocy materialnej o charakterze so-

cjalnym jest zadaniem własnym gminy”, na które to

zadanie gmina otrzymuje dotację celową z budżetu

państwa (art. 90r).

Jednocześnie ustawa nałożyła na władze gminne

przygotowanie szczegółowych rozwiązań organiza-

cyjnych, które mają służyć prawidłowej realizacji

omawianej pomocy wobec uczniów.

W art. 90f cyt. ustawy określono iż:

Rada gminy uchwala regulamin udzielania pomo-

cy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów

rym określa w szczególności:

1) sposób ustalania wysokości stypendium szkol-

nego w zależności od sytuacji materialnej uczniów

nego w zależności od potrzeb uczniów zamieszkałych

3) tryb i sposób udzielania stypendium szkol-

nego;

Regulamin, przygotowany przez gminę, powinien

w swojej konstrukcji zawierać elastyczne mechani-

zmy udzielania pomocy edukacyjnej dla uczniów, któ-

re zapisane zostały w ustawie o systemie oświaty,

a tym samym umożliwiać optymalne wykorzystanie

środków ﬁnansowych przeznaczonych w budżecie

państwa na ten cel.

Jednym z tych mechanizmów jest wysokość kwo-

ty uprawniającej do ubiegania się o pomoc edukacyj-

ną, następnym jest wartość pomocy, trzecim jest

czas, na jaki można przyznawać pomoc.

Kolejnym

mechanizmem jest możliwość zróżnicowania często-

tliwości udzielania pomocy.

Dalszy mechanizm to

przestrzeganie celowego i edukacyjnego charakteru

stypendiów szkolnych, przeznaczonych wyłącznie na

zaspokajanie potrzeb edukacyjnych uczniów.

Równocześnie należy zwrócić uwagę, że ustawa

o systemie oświaty wskazywała formę wypłaty sty-

pendium szkolnego – przede wszystkim jako refun-

dację poniesionych kosztów związanych z edukacją,

natomiast jedynie w przypadku uczniów szkół ponad-

gimnazjalnych pozwalała na jego wypłatę w formie

pieniężnej, o ile inne formy jego realizacji są niemoż-

liwe lub niecelowe.

Ww.

regulaminy były również zatwierdzone przez

wojewodów co do zgodności z obowiązującym pra-

wem.

Nadzór nad pracą jednostek samorządu tery-

torialnego, w tym realizacją zadań wynikających

z pomocy materialnej dla uczniów, pozostaje

w kompetencji właściwego wojewody, zaś w zakre-

sie spraw ﬁnansowych również regionalnych izb

obrachunkowych.

1)

Dz. U. Nr 281, poz. 2781.

1498

Ustawa w art. 90d ust. 2 do 5 precyzuje, jakie

formy działań edukacyjnych są wskazane do realiza-

cji wobec uczniów, pozostawiając jednocześnie osta-

teczną decyzję władzom samorządowym.

Regulacje zawarte w ustawie o systemie oświaty

wskazują na zwiększenie roli samorządu terytorial-

nego w sprawach dotyczących pomocy materialnej

dla uczniów.

Ministerstwo Edukacji Narodowej, wypełniając

zadanie dotyczące udzielania pomocy materialnej dla

budżetu państwa pn.: Doﬁnansowanie„Narodowego

Programu Stypendialnego”, która zwiększa środki

na pomoc materialną realizowaną przez gminy.

Wy-

sokość stypendium wypłacanego uczniowi wynosi od

2)

i może być wypłacone

od jednego do dziesięciu miesięcy w danym roku

szkolnym.

Dochód uprawniający do ubiegania się

w stypendium szkolne wynosi 351 zł/netto na osobę

w rodzinie

3)

.

nie, zaś jego wysokość może wynosić maksymalnie

zdarzenia stanowiącego podstawę do ubiegania się

o pomoc.

przewidziano 159 mln zł.

Należy zwrócić uwagę, że w poprzednich latach

realizacji pomocy materialnej dla uczniów w formie

stypendiów szkolnych z pomocy korzystało ok. 95%

uczniów, którzy składali wnioski.

W 2011 r. średnie

stypendiów na poziomie kraju wynosiło ok. 808 zł,

w tym najniższe było w woj. małopolskim 533 zł, naj-

wyższe w woj. lubuskim 1033 zł.

Natomiast kwota zwrócona w 2011 r. do budżetu

państwa w wysokości 95,6 mln zł stanowiła zwrot

przekazanych środków na stypendia i zasiłki szkolne,

które zostały jednocześnie zasilone środkami samo-

rządów w kwocie blisko 89 mln zł.

cia sportowe

— Stypendium prezesa Rady Ministrów

Procedury przyznawania stypendium prezesa

nistra właściwego do spraw oświaty i wychowania

została powołana – radzie pedagogicznej.

— Stypendium ministra właściwego ds. oświaty

i wychowania.

Procedury przyznawania stypendium ministra

2)

3)

1499

– laureat międzynarodowej olimpiady lub laureat

i ﬁnalistaolimpiadyprzedmiotowejozasięguogólno-

polskim lub turnieju,

– laureat konkursu na pracę naukową, organizo-

wanego przez instytucję naukową lub stowarzyszenie

naukowe,

– uczeń szkoły ponadgimnazjalnej uzyskujący naj-

wyższe wyniki w nauce według indywidualnego pro-

gramu lub toku nauki,

– uczeń uczestniczący w zajęciach w uczelni prze-

widzianych tokiem studiów na podstawie postano-

– uczeń, który uzyskał wysokie wyniki we współ-

zawodnictwie sportowym na szczeblu krajowym lub

chowania ma formę jednorazowej nagrody pieniężnej.

kacyjnych, przysyłając indywidualne wnioski do ku-

ratorium oświaty.

Należy zaznaczyć, iż szkoła może

stów to ok. 300–320 uczniów rocznie.

— Stypendium ministra właściwego do spraw

Procedury przyznawania stypendium ministra

wy o systemie oświaty i rozporządzenia Rady Mini-

prezesa Rady Ministrów, ministra właściwego do

Jednocześnie rząd wdraża programy interwencyj-

ne, których celem jest pomoc rodzinom w ściśle okre-

ślonych funkcjach opiekuńczych i wychowawczych.

Dnia 14 czerwca 2012 r.

Rada Ministrów przy-

jęła:

1.

Uchwałę nr 93/2012 w sprawie rządowego

2.

Rozporządzenie w sprawie szczegółowych wa-

Pomoc w formie doﬁnansowaniazakupupodręcz-

ników uczeń może otrzymać tylko ze względu na jed-

no z czterech wyszczególnionych poniżej kryteriów.

Pomoc w formie doﬁnansowaniazakupupodręcz-

ników będzie przysługiwać:

1) uczniom pochodzącym z rodzin spełniających

zm.), z wyłączeniem uczniów klasy I szkoły podsta-

wowej i uczniów klasy I ogólnokształcącej szkoły mu-

zycznej I stopnia;

3) uczniom pochodzącym z rodzin niespełniają-

cy społecznej, w przypadkach określonych w art. 7

tej ustawy, na podstawie decyzji dyrektora szkoły, do

cącej szkoły muzycznej I stopnia;

Liczba uczniów, którym zostanie udzielona po-

moc, zgodnie z kryterium, o którym mowa w pkt 3,

by uczniów klas II–IV szkoły podstawowej, klas II–IV

ogólnokształcącej szkoły muzycznej I stopnia, klasy

I szkoły ponadgimnazjalnej: zasadniczej szkoły za-

wodowej, liceum ogólnokształcącego i technikum,

nia, klasy IV ogólnokształcącej szkoły sztuk pięk-

nych, klasy I liceum plastycznego oraz klasy I i VII

ogólnokształcącej szkoły baletowej.

W przypadku szkół prowadzonych przez ministra

1500

lona pomoc, zgodnie z kryterium, o którym mowa

uczniów klas II–IV ogólnokształcącej szkoły muzycz-

nej I stopnia, klasy IV ogólnokształcącej szkoły mu-

zycznej II stopnia, klasy IV ogólnokształcącej szkoły

sy I i VII ogólnokształcącej szkoły baletowej, prowa-

dzonych przez tego ministra.

4) uczniom niepełnosprawnym uczęszczającym

i młodzieży lub do szkół artystycznych.

Uczniowie niepełnosprawni realizują podstawę

pełnosprawni rówieśnicy i mogą korzystać ze wszyst-

kich podręczników dopuszczonych do użytku szkol-

nego przez ministra właściwego do spraw oświaty

i wychowania, nie tylko tych, które są opracowywa-

ne z przeznaczeniem dla uczniów słabowidzących,

niesłyszących lub z upośledzeniem umysłowym

Doﬁnansowaniezakupupodręcznikówbędziewy-

nosić:

cącej szkoły sztuk pięknych oraz uczniów

W roku szkolnym 2012/2013 pomoc skierowana

zostaje do trzech grup wiekowych: najmłodszych

Wprowadzenie od roku szkolnego 2012/2013

w klasie IV szkoły podstawowej, klasie I szkoły po-

nadgimnazjalnej, klasie IV ogólnokształcącej szkoły

ły baletowej, klasie IV ogólnokształcącej szkoły mu-

VII ogólnokształcącej szkoły baletowej podstawy pro-

gramowej kształcenia ogólnego, określonej w rozpo-

rządzeniu ministra edukacji narodowej z dnia 23 grud-

nia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wycho-

wania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego

przez uczniów z nowych podręczników.

Dla grupy

uczniów z ww. klas istnieje konieczność zakupu wy-

łącznie nowych podręczników, dlatego w celu zmniej-

szenia obciążenia ﬁnansowegorodzinpozostających

w trudnej sytuacji materialnej, a związanej ze zmia-

nami w systemie oświaty uczniowie ci są uprawnieni

do skorzystania z pomocy państwa.

Należy również podkreślić, że podejmowane w ra-

mach programu działania są spójne z polityką Komi-

sji Europejskiej, która wskazała, że w Unii Europej-

skiej ok. 8% pracujących osób jest zagrożonych ubó-

stwem, zaś w przypadku dzieci jest to ok. 20%, zaś

w komunikacie Komisji Europejskiej do Parlamentu

Europejskiego, Rady Europejskiego Komitetu Eko-

nomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów

„Europejska platforma współpracy w zakresie walki

ramy na rzecz spójności społecznej i terytorialnej”

przyjęła, że liczba osób ubogich i wykluczonych spo-

łecznie do roku 2020 zmniejszy się o 20 mln.

Na realizację ww. programu w 2012 r. wyodręb-

niono środki w wysokości 128 mln zł.

łę w sprawie rządowego programu pomocy dzieciom

łowych warunków udzielania pomocy dzieciom i uczniom

Pomoc w ramach programu, w wysokości 1000 zł, bę-

dzie udzielana uczniom, którzy w roku szkolnym

gotowanie przedszkolne lub uczęszczali do szkół dla

wałnic lub innych zdarzeń atmosferycznych, w szcze-

gólności gradobicia lub powodzi.

Do 30 września

z pomocy skorzystało 1201 uczniów.

1501

Pomoc materialna udzielana uczniom na podsta-

— wypłacany na podstawie ustawy z dnia 28 li -

i wypłacany przez ośrodek pomocy społecznej,

– dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu podjęcia

kania przysługujący matce lub ojcu dziecka, opieku-

nowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziec-

ka lub osobie uczącej się:

ły, w przypadku dojazdu do szkoły ponadgimnazjal-

nej, a także szkoły artystycznej, w której realizowa-

kresie odpowiadającym nauce w szkole ponadgim-

nazjalnej.

Należy zwrócić uwagę, że uczniowie korzystają

również z innych programów, które nakierowane są

na udzielanie szerokorozumianej pomocy.

W dniu 29 grudnia 2005 r. została uchwalona

nowieniu programu wieloletniego „Pomoc państwa

z późn. zm.) przyjmująca powyższy program.

Rząd

przy realizacji programu „Pomoc państwa w zakresie

dożywiania” przyjął zasadę gwarancji stałego doﬁ-

nansowania wspierania gmin w wypełnianiu ich za-

dania własnego o charakterze obowiązkowym w za-

kresie dożywania dzieci i osób pozbawionych posiłku

z budżetu państwa, w określonym przedziale czaso-

wym.

Stało się to możliwe dzięki nowelizacji ustawy

o ﬁnansachpublicznychwzakresiemożliwościreali-

zowania programów wieloletnich w obszarze pomocy

społecznej.

Początkowo funkcjonowanie programu

nia” określono od roku 2006 do 2009.

Kontynuacja

programu obecnie została przewidziana do roku 2013,

co umożliwiła nowelizacja przepisów ustawy o usta-

nowieniu programu wieloletniego dokonana ustawą

wych (Dz. U. Nr 219, poz. 1706) – art. 17.

Działania programowe ukierunkowane są przede

wszystkim na zaspokojenie podstawowych potrzeb

rozwojowych dzieci do 7. roku życia i uczniów do czasu

ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej.

Działania te

dotyczą zapewnienia pomocy żywnościowej dla osób

potrzebujących, szczególnie w ustawie ustanawiającej

program, uwaga została zwrócona na osoby potrzebu-

jące z terenów wiejskich i objętych wysokim poziomem

bezrobocia.

Program ma przyczynić się do:

— długofalowego działania w zakresie poprawy

nie zjawiska niedożywienia;

— upowszechniania zdrowego stylu żywienia;

dochodach;

— rozwój w gminach bazy żywieniowej, ze szcze -

gólnym uwzględnieniem potrzeb dzieci i młodzieży.

W ramach programu osoby potrzebujące mogą

otrzymywać posiłek, świadczenie pieniężne na zakup

w postaci produktów żywnościowych, do osób tych

również może być zapewniony dowóz posiłków.

Gmi-

na, na terenie której realizowany jest program, za-

pewnia wówczas organizację dowozu.

Pomoc w za-

kresie dożywiania, dzięki ustanowionym przepisom

prawnym ustawy, jest udzielana przy podwyższonym

w stosunku do ustawy o pomocy społecznej kryte-

rium – do 150% kryterium dochodowego określonego

W ramach programu są realizowane działania do-

tyczące w szczególności: tworzenia nowych lub dopo-

sażenia istniejących punktów przygotowywania lub

dożywiania dzieci i osób pozbawionych posiłku może

być zlecone organizacjom pozarządowym, które dzię-

ki swoim formom działania mogą także docierać do

osób pomocy takiej wymagającej.

Program jest ﬁnansowany z budżetu państwa

oraz ze środków budżetów gmin.

Na realizację pro-

gramu w roku 2011 przeznaczono 550 mln zł.

Zwro-

ty środków ﬁnansowychprzeznaczonychnarealiza-

cję programu „Pomoc państwa w zakresie dożywia-

nia” są monitorowane przez Departament Pomocy

Społecznej.

Jak wynika z danych zawartych w spra-

wozdaniu z realizacji programu wieloletniego „Po-

w związku z sytuacją zwrotu środków ﬁnansowych

przeznaczonych na realizację programu przez woje-

wództwa, dyrektor Departamentu Pomocy i Integra-

cji Społecznej wystąpił do dyrektorów wydziałów po-

lityki społecznej o wyjaśnienie przyczyn zwrotu środ-

ków ﬁnansowych.

Według wyjaśnień dyrektorów

wydziałów polityki społecznej najczęstszymi przyczy-

nami były m.in.: spadek liczby dzieci objętych pro-

gramem, przeszacowanie potrzeb oraz mniejsze, niż

planowano, środki własne gmin, przekroczenie kry-

terium dochodowego, zwrot środków przeznaczonych

na doposażenie punków wydawania posiłków, absen-

cja chorobowa dzieci i uczniów, zbyt późna weryﬁka-

cja potrzeb dokonana przez gminy, zwroty środków

ﬁnansowanychprzezgminywzwiązkuzniedotrzy-

maniem udziału procentowego.

Jak wynika z powyż-

szego, zwrot środków ﬁnansowychdobudżetupań-

stwa spowodowany jest także przyczynami niezależ-

1502

nymi od zgłoszonego zapotrzebowania na środki ﬁ-

nansowe przez województwa.

Program wieloletni

z wielu realizowanych programów w systemie pomo-

cy społecznej, który ma przeciwdziałać wykluczeniu

i ubożeniu dzieci i młodzieży.

Na podkreślenie zasłu-

guje fakt, że efektami oddziaływania programu wie-

w trakcie jego funkcjonowania od roku 2006, był

w 2008 i 2009 roku brak osób, które spełniały określo-

ne ustawą podwyższone kryterium dochodowe upraw-

niające do bezpłatnych posiłków, a nie były objęte pro-

gramem z powodu braku środków ﬁnansowych.

Liczba

osób objętych programem w dotychczasowym okresie

jego realizacji wyniosła średnio 2 000 000 potrzebu-

jących.

Dominującą grupę stanowią dzieci do 7. roku

życia i uczniowie do czasu ukończenia szkoły ponad-

gimnazjalnej.

Jednocześnie pragnę poinformować,

iż w resorcie pracy i polityki społecznej trwają prace

nad przyjęciem rozwiązań prawnych umożliwiają-

cych udzielania pomocy w formie dożywiania po

roku 2013.

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia

dla uczniów, zarówno o charakterze socjalnym, jak

i motywacyjnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

w sprawie doﬁnansowania szkolnego

dla uczniów klas I–IV szkoły podstawowej

(8872)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Johna Abrahama Godsona

(SPS-023-8872/12) w sprawie pomocy materialnej

dla uczniów na zakup podręczników i innego wypo-

sażenia szkolnego, uprzejmie wyjaśniam.

14 czerwca 2012 r.

Rada Ministrów przyjęła:

1) uchwałę nr 93/2012 w sprawie rządowego

2) rozporządzenie w sprawie szczegółowych wa-

1.

Uczniom pochodzącym z rodzin spełniających

2.

Uczniom klasy I szkoły podstawowej i uczniom

3.

Uczniom pochodzącym z rodzin niespełniają-

Liczba uczniów, którym zostanie udzielona po-

1503

W przypadku szkół prowadzonych przez ministra

narodowego, liczba uczniów, którym zostanie udzie-

4.

Uczniom niepełnosprawnym uczęszczającym

wszystkich podręczników dopuszczonych do użytku

cowywane z przeznaczeniem dla uczniów słabowi-

dzących, niesłyszących lub z upośledzeniem umy-

słowym w stopniu lekkim.

Doﬁnansowaniezakupupodręcznikówbędziewy-

nosić:

do kwoty 180 zł

do kwoty 210 zł

szkoły baletowej;

do kwoty 325 zł

w Komunikacie Komisji Europejskiej do Parlamentu

ropejska platforma współpracy w zakresie walki

Cytowanie rozporządzenie w § 3 ust. 3 wyraźnie

wskazuje, że wniosek o przyznanie pomocy składa

wego dla siedziby szkoły, a w przypadku wniosków

o przyznanie pomocy uczniom ogólnokształcących

szkół muzycznych I stopnia, ogólnokształcących

1504

kształcących szkół baletowych, prowadzonych przez

dzictwa narodowego – w terminie ustalonym przez

tego ministra.

Zatem zapisy programu nie ograniczają możliwo-

ści ubiegania się pomoc również uczniom, którzy

będą spełniać nowe zweryﬁkowanekryteriadochodu

odpowiednio od 1 października lub 1 listopada br.

Dodatkowo, odpowiadając na pytanie o rozszerze-

nie pomocy na wszystkich uczniów, uprzejmie infor-

muję, że szacunkowe koszty zapewnienia doﬁnanso-

wania do zakupu podręczników uczniom, bez wzglę-

du na stan majątkowy oraz klasę, w której się uczą,

przy zachowaniu obecnego progu pomocy należy sza-

cować na kwotę ok. 1,3 do 1,5 mld zł, co w obecnej

sytuacji ekonomicznej kraju jest niemożliwe do reali-

zacji.

Dlatego też Ministerstwo Edukacji Narodowej

stoi na stanowisku kontynuowania programu „Wy-

prawka szkolna” jako programu interwencyjnego,

nakierowanego na określoną grupę odbiorców, który

w zależności od stanu ﬁnansówpaństwamożebyć

rozszerzany o dodatkowe grupy uczniów.

na dla ucznia”, uczniowie mogą otrzymać wsparcie

w ramach:

socjalnym.

Udzielanie świadczeń pomocy materialnej dla

ﬁnansowanieNarodowegoProgramuStypendialne-

niający do ubiegania się w stypendium szkolne wy-

nosi 351 zł/netto na osobę w rodzinie

2) pomocy rzeczowej o charakterze edukacyjnym,

cia sportowe.

Procedury przyznawania stypendium prezesa

1505

Dodatkowo, 14 sierpnia 2012 r.

Rada Ministrów

gramu, w wysokości 1000 zł, będzie udzielana

szkolne lub uczęszczali do szkół dla młodzieży wszyst-

kich typów.

Będzie on wypłacony tym uczniom, któ-

na nią m.in.: wypłacany na podstawie ustawy z dnia

1506

albo

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia

materialnej dla uczniów, zarówno o charakterze so-

cjalnym, jak i motywacyjnym.

Z poważaniem

w sprawie przygotowania nauczycieli

do procesu cyfryzacji (8878)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-8878/12, w sprawie przygotowania nauczy-

cieli do procesu cyfryzacji, uprzejmie informuję.

Rządowy program rozwijania kompetencji uczniów

stwie informacyjnym oraz że rozwój kompetencji

uczniów w tym zakresie powinien dokonywać się

nych nauczycieli, świadomych korzyści edukacyjnych

z wykorzystania TIK.

Z tego względu działania re-

alizowane w ramach mającego charakter pilotażowy

rządowego programu rozwijania kompetencji uczniów

ją cztery obszary:

1) e-nauczyciel – którego celem jest rozwijanie

korzystaniem TIK, a ponadto komunikowania się

tacji szkolnej z wykorzystaniem TIK;

2) e-zasoby edukacyjne (w tym e-podręcznik)

– w ramach którego będzie uzupełniana oferta pu-

blicznych elektronicznych zasobów edukacyjnych,

w tym dostęp do bezpłatnych e-podręczników;

3) e-szkoła – który przewiduje zapewnienie

szkołom niezbędnej infrastruktury w zakresie

TIK, w szczególności nowoczesnych pomocy dydak-

tycznych;

4) e-uczeń – którego celem jest zapewnienie uczniom,

w szczególności zagrożonym cyfrowym wyklucze-

niem, dostępu do nowoczesnych pomocy dydak-

tycznych.

Komplementarnie do zapewnienia bazy technolo-

gicznej szkoły uczestniczące w programie pilotażo-

wym zostały zobligowane do zrealizowania zadań

obejmujących przygotowanie nauczycieli do wykorzy-

stywania nowoczesnych metod i środków nauczania

oraz posługiwania się TIK w pracy dydaktycznej.

Działania w tym zakresie będą wspierane przez

projekty systemowe współﬁnansowane ze środków

Europejskiego Funduszu Społecznego w priorytecie

III Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” 2007–

–2013: Wdrożenie podstawy programowej kształce-

nia ogólnego w przedszkolach i szkołach oraz System

doskonalenia nauczycieli oparty na ogólnodostępnym

Koordynatorem powyższych projektów jest Ośro-

dek Rozwoju Edukacji w Warszawie, jednostka pod-

legła ministrowi edukacji narodowej.

W ramach projektu: Wdrożenie podstawy progra-

mowej kształcenia ogólnego w przedszkolach i szko-

łach w latach 2012–2015 wsparcie kierowane będzie

docelowo do około 20 000 nauczycieli szkół podsta-

wowych i ma im pomóc w podniesieniu efektywności

kształcenia poprzez wykorzystywanie TIK w naucza-

niu przedmiotowym.

Zaplanowano 3 kategorie na-

uczycieli pełniących różne funkcje w projekcie: e-tre-

nerów, e-moderatorów i e-koordynatorów.

Zadaniem tzw. e-trenerów (40 osób) będzie pro-

wadzenie szkoleń stacjonarnych i e-learningowych

dla tzw. e-moderatorów.

Zadania e-moderatora (w roku

2012 około 100, docelowo 1200 osób) polegać będą na

prowadzeniu szkoleń stacjonarnych i e-learningo-

wych dla szkolnych e- koordynatorów, organizowa-

niu i moderowaniu sieci współpracy i samokształce-

nia e-koordynatorów, koordynowaniu wymiany in-

formacji między szkołami, wspieraniu szkół i nauczy-

cieli w prezentowaniu przykładów dobrych praktyk

oraz zbieraniu przykładów dobrych praktyk i prze-

kazywaniu ich operatorowi priorytetu.

W szkole wdrażanie TIK koordynował będzie

e-koordynator.

Zadania e-koordynatora (w roku 2012

ok. 500, docelowo 18 740 osób) to w szczególności:

— udział w szkoleniach, konferencjach, kursach

e-learningowych organizowanych przez operatora

priorytetu,

— udzielanie wsparcia nauczycielom we wprowa -

dzaniu TIK do praktyki szkolnej,

— wspieranie dyrektora w opracowaniu i realiza -

cji planu wdrożenia TIK,

— prowadzenie wewnątrzszkolnego doskonalenia

w zakresie nauczania przedmiotowego wykorzystu-

jącego TIK.

1507

W projekcie przewiduje się 4 podstawowe formy

wsparcia:

— tradycyjne szkolenia i konferencje stacjonarne

dla e-trenerów, e-moderatorów i e-koordynatorów z za-

kresu stosowania TIK w nauczaniu przedmiotowym

oraz zasad organizacji sieci współpracy,

— spotkania uczestników sieci wsparcia e-koor -

dynatorów prowadzone przez e-moderatorów i e-tre-

nerów dotyczące wdrażania TIK do praktyki szkół,

w których zatrudnieni są e-koordynatorzy,

— bieżącą współpracę uczestników sieci wsparcia

realizowaną za pośrednictwem platformy interneto-

wej, animowaną przez e-moderatorów,

— wymianę doświadczeń, wspólne rozwiązywa -

nie problemów, upowszechnianie przykładów dobrych

praktyk.

Dla dyrektorów szkół zakwaliﬁkowanych do

programu oraz nauczycieli (trenerów, moderato-

rów, koordynatorów) planowane są w bieżącym

roku szkolnym konferencje i szkolenia w formie

warsztatów (7 konferencji otwierających projekt,

około 18 konferencji regionalnych i 5 konferencji

zamykających projekt).

W ramach projektu „System doskonalenia na-

uczycieli oparty na ogólnopolskim kompleksowym

wsparciu szkół” opracowane zostały założenia nowe-

go systemu wspomagania pracy szkół i nauczycieli,

którego podstawowym elementem jest procesowe

wspomaganie szkół oraz sieci współpracy.

Jednym

z obszarów objętych działaniami sieci jest wykorzy-

stanie narzędzi nowych technologii w nauczaniu.

Tworzone w ramach tego projektu sieci współpracy

i samokształcenia to międzyszkolne zespoły nauczy-

cieli lub dyrektorów współpracujących ze sobą w ra-

mach wybranego zagadnienia, utworzone na pozio-

mie powiatu.

W powiecie powstanie ok. 4–6 sieci po-

święconych różnym zagadnieniom przedmiotowym

i problemowym.

Wśród 20 przygotowanych tematów

i planów działania sieci dwie propozycje bezpośred-

nio dotyczą edukacji z wykorzystaniem TIK (Praca

z nowoczesnymi technologiami TIK, rok I – bezpiecz-

ny Internet; Praca z nowoczesnymi technologiami

TIK, rok II – bezpieczny Internet), pozostałe plany

działania sieci rekomendują pracę z wykorzystaniem

TIK.

Sieci prowadzić będzie koordynator wyznaczo-

ny przez powiat.

W ramach sieci organizowane będą spotkania sta-

cjonarne, a także wykorzystana zostanie platforma

internetowa.

Narzędzie to służyć ma realizacji zadań

wynikających z założeń nowego systemu wspomaga-

nia szkół, przede wszystkim wykorzystywane będzie

do prowadzenia sieci współpracy i samokształcenia,

w tym również sieci nauczycieli utworzonych w ra-

mach programu „Cyfrowa szkoła”, a docelowo także

nauczycieli pracujących w sieciach w projekcie: Wdro-

żenie podstawy programowej.

Funkcjonalności platformy pozwolą na publiko-

wanie treści, ale przede wszystkim ułatwią organi-

zację uczenia się na odległość i bezpośrednią współ-

pracę użytkowników w ramach sieci wsparcia.

Zakładamy, że wyżej opisane działania sprawią, iż

nauczyciele chętnie i odważnie będą sięgali po elek-

troniczne zasoby edukacyjne, w tym e-podręczniki,

w celu wzbogacenia procesu dydaktycznego.

Celem

naszych działań jest zapewnienie uczniom dostępu do

wolnych zasobów edukacyjnych, a także do jak najlep-

szych pomocy naukowych.

Taką rolę ma spełniać

e-podręcznik.

Nauczyciele nadal będą odpowiedzialni

za wybór podręczników.

Będą mogli wybrać e-pod-

ręcznik lub korzystać tak jak dotychczas z oferty tra-

dycyjnych książek, a e-podręcznik traktować jako po-

moc lub rozszerzenie oferty edukacyjnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie modernizacji linii kolejowej nr 279

z Lubania do Węglińca (8879)

piśmie, nr SPS-023-8879/12, z dnia 14 września br.

cinku Lubań – Węgliniec przedstawiam poniższe

stanowisko.

Linia kolejowa nr 279 Lubań – Węgliniec o dłu-

gości 22,121 km na całej swej długości jest jednoto-

rowa i zelektryﬁkowana.

Maksymalna prędkość

konstrukcyjna linii wynosi 100 km/h, zaś obecnie

występują cztery ograniczenia prędkości.

Konstruk-

cja toru linii nr 279 jest klasyczna, a nawierzchnia

zbudowana jest z szyn typu S49, głównie na podkła-

dach betonowych wyprodukowanych w drugiej po-

łowie lat 80-tych XX w.

Ogólna ocena stanu technicznego linii kolejowej

stateczna (65,6%) i niezadowalająca (34,4%)*

)

.

*

)

Ocena stanu technicznego została opracowana wg nastę-

pujących kryteriów:

— dobra – wymagana tylko konserwacja, niezbędne pojedyn -

cze wymiany elementów nawierzchni, brak ograniczeń eksplo-

atacyjnych,

— dostateczna – potrzeba wymian elementów nawierzchni

do 30%, znaczne obniżenie prędkości rozkładowych lub wprowa-

dzenie ograniczeń eksploatacyjnych,

— niezadowalająca – konieczna wymiana kompleksowa,

znaczne obniżenie prędkości rozkładowych oraz duża ilość ogra-

niczeń eksploatacyjnych.

1508

W ciągu omawianej linii zabudowanych jest 37 obiek-

tów inżynieryjnych, w tym trzy mosty i osiem wia-

duktów kolejowych.

Zbudowane na linii obiekty in-

żynieryjne (przy obowiązujących parametrach eks-

ploatacyjnych, tj. maksymalnej prędkość rozkłado-

wej, naciskach osiowych) nie są powodem wprowadzo-

nych ograniczeń w ruchu pociągów.

Jednak ze wzglę-

du na długi czas eksploatacji tych obiektów (średni

okres wynosi ok. 106 lat), niezbędne są wykonanie

ekspertyz technicznych dla określenia stopnia ich de-

kapitalizacji oraz uszczegółowienie zakresu rzeczowe-

go robót w celu przywrócenia im parametrów kon-

strukcyjnych dla eksploatacji z V

rozkładowa

= 100km/h.

Mając na uwadze powyższe informacje określają-

ce obecny stan techniczny linii oraz jej istotność dla

społeczności lokalnych oraz wywozu kruszyw, Mini-

sterstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej rozważa obecnie możliwość sﬁnansowania

projektu ze środków Funduszu Kolejowego jeszcze

w roku 2013.

Zakres rzeczowy i kosztowy prac mógł-

by objąć m.in.:

— regenerację przytwierdzeń na podkładach be -

tonowych wraz z wymianą uszkodzonych podkładów

i szyn,

— na odcinku długości 7,240 km naprawę bieżącą

z modyﬁkacjątoruklasycznegonabezstykowyoraz

naprawę obiektów inżynieryjnych,

— na pozostałych odcinkach roboty objęłyby li -

kwidację ograniczeń prędkości pociągów.

Zrealizowanie inwestycji zapewnić powinno eks-

ploatację linii z maksymalną prędkością rozkładową

do V

rozkładowa

= 100 km/h na odcinku o długości 7,240

km.

Na pozostałych odcinkach linii prędkości rozkła-

dowe będą wynosić V = 30÷70 km/h.

Całkowity

koszt tych robót szacuje się na kwotę ok. 11 mln zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie rewitalizacji linii kolejowej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 14 września 2012 r. przekazujące interpe-

lację pani poseł ZoﬁiCzernowwsprawierewitaliza-

go, znak: SPS-023-8881/12, wyjaśniam, że priory-

tetem działań ministra transportu, budownictwa

wego jest przyspieszanie procesów modernizacyj-

nych, unowocześnianie taboru i skracanie czasu

przejazdu.

Z uwagi na wieloletnie niedoinwestowanie, po-

trzeby modernizacji i rewitalizacji istniejącej infra-

struktury kolejowej są bardzo duże, a zakres prowa-

dzonych prac jest ściśle uzależniony od wielkości

dostępnych na ten cel środków ﬁnansowych.

W najbliższych kilku latach wszelkie środki jaki-

mi będzie dysponować PKP Polskie Linie Kolejowe

SA zostały już zaprogramowane na realizację zadań

określonych w „Wieloletnim programie inwestycji ko-

Z uwagi na to, iż linia kolejowa nr 283 nie jest linią

o znaczeniu państwowym w WPIK nie przewiduje się

działań inwestycyjnych na tej linii.

PKP Polskie Linie Kolejowe SA ma ograniczone

możliwości realizacji zadań dodatkowych, a projekty

inwestycyjne planowane są przede wszystkim z uwzględ-

nieniem wielkości potrzeb przewozowych oraz pod

kątem zachowania spójności sieci kolejowej.

Linia nr 283 Jelenia Góra – Ławszowa o długości

77 551 km jest linią drugorzędną, jednotorową, nie-

zelektryﬁkowaną.

Zewzględunajejparametrytech-

niczne ruch pociągów odbywa się obecnie z prędko-

ścią 30 km/h.

Dla przywrócenia maksymalnej pręd-

kości rozkładowej 70 km/h należy wykonać komplek-

sowa wymianę nawierzchni.

Koszt tych robót na

całej długości linii oszacowano na kwotę 162,9 mln zł,

a dla odcinka Jelenia Góra – Lwówek Śląski na kwo-

tę 70,2 mln zł.

Jednakże decyzja o rewitalizacji linii 283 lub jej

odcinka Jelenia Góra – Lwówek Śląski powinna wy-

nikać z analiz ekonomiczno-ﬁnansowych,zmożliwo-

ści pozyskania dodatkowych środków na realizację

tego projektu, w tym środków będących w gestii

władz samorządowych oraz z realnych możliwości

podaży i popytu na kolejowe przewozy pasażerskie.

Mając powyższe na uwadze, oceny zasadności

i celowości rewitalizacji linii 283 powinien dokonać

samorząd województwa dolnośląskiego w trakcie

ustalania wykazu zadań realizowanych w ramach

„Regionalnego programu operacyjnego województwa

dolnośląskiego” w kolejnej perspektywie ﬁnansowej.

Resort transportu wspiera wszelkie możliwe działa-

nia związane z poprawą regionalnej infrastruktury

kolejowej i w przypadku podjęcia realizacji tego pro-

jektu przez władze samorządowe oferuje niezbędne

wsparcie doradcze.

Ministerstwo transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej z uwagą obserwuje rynek kolejowych

przewozów pasażerskich.

Na podstawie informacji

z różnych źródeł mamy świadomość, że w regionach

oferta przewozowa tego rynku nie spełnia oczekiwań

pasażerów.

wie po wdrożeniu w życie planów zrównoważonego

1509

wszystkich szczebli nałożyła ustawa z dnia 16 grud-

Ustawa ustanowiła też hierarchizację tych pla-

cowany przez ministra właściwego ds. transportu.

Plany opracowane przez marszałków sąsiadujących

ze sobą województw mają być uzgadniane, a pod

względem koordynacji połączeń w wyznaczonych wę-

złach przesiadkowych dostosowane do planu krajo-

wego.

Do planów wojewódzkich mają być dostosowa-

ne plany jednostek samorządów niższych szczebli.

utworzenia spójnego systemu transportowego na ob-

szarze całego kraju.

Ustawa określiła też procedurę uchwalania trans-

portowych planów, w której duże znaczenie nadano

konsultacjom społecznym i środowiskowym.

Konsulta-

cje te mają dać organizatorom wystarczająco dużo in-

formacji o występujących na obszarze ich właściwości

potrzebach przewozowych, na których podstawie będą

mogli optymalizować funkcjonowanie transportu pu-

blicznego oraz zaplanować kierunki jego rozwoju.

Docelowe rozwiązanie problemu poprawy połączeń

komunikacyjnych z Lwówka Śląskiego do Jeleniej

Góry i innych miast powiatowych i wojewódzkich,

w tym też połączeń kolejowych, powinno więc zostać

określone w planie zrównoważonego rozwoju trans-

skiego, który zgodnie z ustawą powinien zostać opra-

Uprzejmie proszę panią marszałek o przyjęcie po-

seł ZoﬁiCzernowzazainteresowaniesiętematyką

regionalnego transportu kolejowego w województwie

dolnośląskim.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie strat budżetu państwa

z tytułu sprzedaży na terytorium RP

nielegalnego tytoniu i kroków,

jakie Ministerstwo Finansów zamierza podjąć,

by problem ten rozwiązać (8882)

przy którym została przekazana interpelacja pana

posła Leszka Millera z dnia 11 września 2012 r.

problem ten rozwiązać, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

I. Odnosząc się do pytania 1, dotyczącego dokład-

nych danych obrazujących straty dla budżetu pań-

stwa spowodowane sprzedażą tytoniu, od którego

nie jest odprowadzany podatek akcyzowy, należy

wyjaśnić, że w związku z deregulacją rynku tyto-

stanie problemu, który wymaga szybkiego rozwią-

zania.

Przyjmując dalsze utrzymanie się ww. tendencji,

sekwencji spowoduje zmniejszenie strat budżetu pań-

II.

Odnosząc się do pytań 2 i 3, dotyczących do-

tychczasowych działań, które miałyby na celu ogra-

niczenie obrotu nielegalnym tytoniem oraz dalszych

planów ministerstwa odnośnie do rozwiązania pro-

blemu sprzedaży nielegalnego tytoniu, informuję, że

1510

przepisów, resort ﬁnansówwnosiłozaproponowanie

tytoniowym, na czas stosowania wsparcia.

Uwaga

na za bezprzedmiotową.

Uzasadniając odrzucenie przedmiotowej uwagi

stwierdzono, że kwestie związane z monitorowaniem

W lipcu br. Ministerstwo Finansów ponownie wy-

stąpiło do Zespołu ds. Programowania Prac Rządu

zmiany przepisów w celu uregulowania monitorowa-

nia upraw tytoniu i skupu surowca tytoniowego oraz

opodatkowania surowca tytoniowego akcyzą.

ministra ﬁnansówizdecydowałodopisaniuprojek-

tu założeń do wykazu prac legislacyjnych Rady Mi-

nistrów.

W związku z faktem, że proces legislacyjny zwią-

zany z procedowaniem nad projektem założeń do

ustawy, a następnie nad projektem ustawy jest dłu-

gotrwały, a w celu przeciwdziałania rozwojowi niele-

galnej produkcji wyrobów tytoniowych konieczne jest

podjęcie zdecydowanych i szybkich kroków, Minister-

stwo Finansów zdecydowało o ujęciu propozycji zmian

przepisów ustawy o podatku akcyzowym w projekcie

tegorocznej ustawy „okołobudżetowej”.

1511

Projekt ten przewiduje ujęcie suszu tytoniowego

(suchego tytoniu niebędącego jeszcze wyrobem ty-

toniowym) w katalogu wyrobów akcyzowych oraz

dzącymi składy podatkowe.

Projekt przewiduje rów-

nież opodatkowanie akcyzą importu i nabycia we-

wnątrzwspólnotowego suszu tytoniowego w przy-

padku, gdy czynności te są dokonywane przez pod-

mioty inne niż podmioty będące pośredniczącymi

dzącymi składy podatkowe.

Opodatkowuje się rów-

kowy z tytułu posiadania nie będzie powstawał

niowy, który sam go wyprodukował (plantatora).

rotem suszem tytoniowym przewiduje się obowiązek

oznaczania znakami akcyzy suszu tytoniowego, który

podlega opodatkowaniu.

W związku z obowiązkiem

oznaczania znakami akcyzy przewiduje się obowiązek

obrotu suszem tytoniowym, który podlega opodatko-

waniu wyłącznie w opakowaniu, nie luzem.

ustawy okołobudżetowej zmian przepisów ustawy

zuje możliwość wprowadzenia systemu monitorowa-

nia obrotu surowcem tytoniowym poprzez przywróce-

nie monitorowania upraw tytoniu i skupu surowca

czenia obrotu nielegalnym tytoniem w Polsce.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie potrzeby wprowadzenia

skutecznej edukacji zawodowej (8884)

trzeby wprowadzenia skutecznej edukacji zawodowej

(SPS-023-8884/12) uprzejmie przedkładam następu-

jące wyjaśnienie.

Odnosząc się do pytania pana posła dotyczącego od-

setka młodzieży decydującej się w ostatnich latach na

kształcenie zawodowe, uprzejmie informuję, że kształ-

cenie to wybiera więcej niż połowa absolwentów gim-

nazjum rozpoczynających naukę w szkołach ponadgim-

nazjalnych.

W ostatnich 5 latach, pomimo obserwowa-

nego spadku ogólnej liczby młodzieży w kolejnych rocz-

nikach spowodowanego niżem demograﬁcznym,udział

uczniów I klas szkół prowadzących kształcenie zawo-

dowe w zbiorowości uczniów I klas szkół ponadgimna-

zjalnych utrzymuje się na poziomie 52%.

Co istotne,

w porównaniu z rokiem szkolnym 2004/2005 nastąpił

Wraz z malejącą liczbą uczniów wynikającą ze

zmian demograﬁcznychmożnarównieżzaobserwować

zmiany w wyborach poszczególnych typów szkół ponad-

gimnazjalnych.

Od 10 lat na podobnym poziomie pozo-

staje liczba uczniów podejmujących naukę w liceum

ogólnokształcącym, oscylując wokół 44–45%, drastycz-

proﬁlowanych(z13,6%wrokuszkolnym2004/2005do

1,6% w roku szkolnym 2011/2012).

Jednocześnie syste-

matycznie wzrastała liczba chętnych do nauki w tech-

nikach i zasadniczych szkołach zawodowych (odpo-

wiednio z 25,7% i 17% w roku szkolnym 2004/2005 do

blisko 33,7% i 19,5% w roku szkolnym 2011/2012).

Głównym wyzwaniem dla kształcenia zawodowego

w najbliższych latach będzie zatem utrzymanie pozy-

tywnego trendu, a nawet wyraźne jego wzmocnienie.

Poniżej przedstawiam dane statystyczne systemu

informacji oświatowej (SIO) na temat liczby i odsetka

uczniów klas I szkół prowadzących kształcenie zawo-

dowe na tle pozostałych uczniów szkół ponadgimna-

zjalnych.

Typ szkoły

2004/2005 2007/2008 2008/2009 2009/2010 2010/2011 2011/2012

Liczba

uczniów

Liczba

uczniów

Liczba

uczniów

Liczba

uczniów

LO 253,487 43,70 236,691 43,58 223,761 43,93 217,471 44,93 211,381 45,77 195,352 45,23

LP 87,275 13,68 26,024 4,79 15,967 3,13 12,957 2,68 9,708 2,10 6,971 1,61

Technika 140,631 25,70 172,502 31,76 165,664 32,53 157,429 32,53 149,966 32,47 145,363 33,65

ZSZ 102,157 16,93 107,934 19,87 103,933 20,41 96,154 19,87 90,743 19,65 84,266 19,51

Ogółem 583,263 100% 543,151 100% 509,325 100% 484,011 100% 461,798 100% 431,952 100%

Uczniowie klas I szkół ponadgimnazjalnych w szkołach dla młodzieży wg danych SIO

1512

Kształcenie zawodowe w systemie oświaty jest

dzeniem ministra do spraw oświaty i wychowania

wprowadza się na podstawie wniosków ministrów

właściwych dla zawodów.

Wnioski ministrów właści-

wych dla zawodów są dla ministra do spraw oświaty

i wychowania wiążące.

Obecnie obowiązujące rozpo-

nia 2011 r. w sprawie klasyﬁkacjizawodówszkolnic-

twa zawodowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 7) umożliwia

kształcenie w 200 zawodach oraz wyodrębnionych

w nich 252 kwaliﬁkacjach.

Kompetencją ministra właściwego do spraw

oświaty jest zatem określanie na wniosek właściwych

ministrów zawodów, w których mogą kształcić szko-

ły, natomiast zadanie obejmujące dostosowywanie

kształcenia zawodowego do potrzeb regionalnego czy

lokalnego rynku pracy wynika z ustawowej roli sa-

morządów powiatowych, którym powierzono zadania

w zakresie oświaty ponadgimnazjalnej, kształcenia

ustawicznego w formach szkolnych i pozaszkolnych

oraz prowadzenia lokalnej polityki rynku pracy.

W gestii samorządów powiatowych pozostają narzę-

dzia kształtowania struktury i oferty szkolnictwa

w odpowiedzi na zmieniające się warunki gospodar-

cze i społeczne (także demograﬁczne),tj.kompeten-

cja do ustalania sieci szkół, w tym szkół prowadzą-

cych kształcenie zawodowe, a więc do decydowania

o wizji edukacji na obszarach według właściwości te-

rytorialnej.

Na tym samym poziomie zarządzania

funkcjonują powiatowe urzędy pracy wraz z ich or-

ganami konsultacyjnymi – powiatowymi radami za-

trudnienia.

Dyrektor szkoły prowadzącej kształcenie

szkołę, ustalając zawody, w których będzie kształcić

szkoła, jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii po-

wiatowej i wojewódzkiej rady zatrudnienia o zgodno-

ści z potrzebami rynku pracy.

W roku szkolnym 2011/2012 do najpopularniej-

szych zawodów, w których kształcenie prowadzone

było w I klasach zasadniczej szkoły zawodowej i tech-

nikum, należały:

Zasadnicza szkoła

zawodowa

Liczba

uczniów

Technikum

Liczba

uczniów

kucharz małej

gastronomii

14 408 technik informatyk 18 559

mechanik pojazdów

samochodowych

13 025 technik ekonomista 12 784

sprzedawca 9514 technik hotelarstwa 9647

fryzjer 7351

technik

budownictwa

8501

cukiernik 3245 technik mechanik 6777

stolarz 2696

technik żywienia i

gospodarstwa

domowego

6184

ślusarz 2378

technik organizacji

usług

gastronomicznych

5309

murarz 2289 technik handlowiec 3996

elektryk 2173 technik elektronik 3959

monter instalacji

sanitarnych

1726 technik elektryk 3888

piekarz 1571 technik agrobiznesu 1437

Liczba uczniów kształcących się w najpopularniejszych za-

wodach wg danych SIO

W odniesieniu do działań, jakie w chwili obecnej

podejmuje ministerstwo, by kształcenie zawodowe

było jak najlepiej dostosowane do potrzeb rynku pra-

cy, uprzejmie informuję, że w trosce o jak najlepszy

poziom dopasowania kształcenia do potrzeb rynku

pracy i oczekiwań pracodawców Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej przygotowało modernizację systemu

kształcenia zawodowego i ustawicznego wynikającą

Nr 205, poz. 1206).

Jej wdrażanie w szkołach ponad-

gimnazjalnych prowadzących kształcenie zawodowe

rozpoczęło się wraz z początkiem nowego roku szkol-

nego 2012/2013.

Celem zmian jest zwiększenie sku-

teczności oraz efektywności systemu kształcenia za-

wodowego i ustawicznego w kontekście oczekiwań

rynku pracy.

Uzyskanie większej skuteczności i efek-

tywności systemu kształcenia zawodowego oraz

zharmonizowanie go z rynkiem pracy stało się moż-

liwe poprzez:

1) zmodyﬁkowanieklasyﬁkacjizawodówszkolnic-

twa zawodowego,

2) modernizację podstawy programowej kształce-

nia w zawodach,

3) modernizację egzaminów zawodowych,

4) uelastycznienie systemu kształcenia ustawicz-

nego,

5) zmianę struktury szkolnictwa zawodowego.

W pierwszej kolejności zmodyﬁkowana została

klasyﬁkacjazawodówszkolnictwazawodowegoobej-

mująca zawody, w których kształcenie prowadzone

jest w systemie oświaty.

Modyﬁkacjaklasyﬁkacjipo-

legała na integrowaniu zawodów oraz wyodrębnieniu

w zawodach kwaliﬁkacjizawodowychodpowiadają-

cych oczekiwaniom rynku pracy, a jednocześnie

stwarzających możliwość elastycznego uzupełniania

Wyodrębnione w ramach zawodów szkolnych

kwaliﬁkacjezostałynastępnieopisanewnowejpod-

stawie programowej kształcenia w zawodach jako

efekty uczenia się.

Taki sposób formułowania tego

dokumentu kładzie nacisk na wyniki procesu na-

uczania, a nie tylko na sam proces.

Nowy sposób

kształcenia w zawodzie wymagał przyjęcia nowego

podejścia w zakresie egzaminowania.

Od września

br. podstawa programowa kształcenia w zawodach

stanowi jednocześnie standard wymagań egzamina-

cyjnych dla systemu zewnętrznych egzaminów zawo-

dowych.

Egzamin potwierdzający kwaliﬁkacjewza-

wodzie będzie przeprowadzany dla każdej kwaliﬁka-

1513

cji odrębnie na podstawie wymagań określonych

Znacząca zmiana związana z nowym podejściem

do kształcenia zawodowego dokonała się również

w systemie kształcenia osób dorosłych.

Osoby mają-

nia poziomu wykształcenia ogólnego w szkołach dla

ogólnokształcące).

Rzeczą nową jest stworzenie moż-

liwości uzyskania lub uzupełnienia kwaliﬁkacjiza-

wodowych w formach pozaszkolnych, w bardziej ela-

stycznym systemie kształcenia ustawicznego, na kwa-

liﬁkacyjnychkursachzawodowychorganizowanych

również przez szkoły.

Takie rozwiązanie umożliwia

szkołom szybkie reagowanie na zmieniające się po-

trzeby rynku pracy i dostosowanie oferty edukacyj-

nej do oczekiwań pracodawców.

Oprócz dotychczas dostępnych egzaminów ekster-

nistycznych z zakresu szkoły podstawowej, gimna-

zjum oraz liceum dla dorosłych został wprowadzony

egzamin eksternistyczny z zakresu wymagań okre-

ślonych w podstawie programowej kształcenia ogól-

nego dla zasadniczej szkoły zawodowej oraz egzamin

eksternistyczny zawodowy umożliwiający osobom

posiadającym doświadczenie zawodowe potwierdze-

nie pojedynczych kwaliﬁkacjiwzawodzie.

W zakresie organizacyjnym wprowadzone zmiany

dotyczą przede wszystkim ustroju szkół ponadgim-

nazjalnych.

Od 1 września 2012 r. w systemie szkol-

nym funkcjonują:

1) szkoły prowadzące kształcenie zawodowe:

— trzyletnia zasadnicza szkoła zawodowa,

— czteroletnie technikum,

— szkoła policealna dla osób posiadających wy -

kształcenie średnie, o okresie nauczania nie dłuż-

szym niż 2,5 roku, oraz

2) następujące szkoły dla dorosłych:

— szkoła podstawowa dla dorosłych (szósta kla -

sa),

— trzyletnie gimnazjum dla dorosłych,

— trzyletnie liceum ogólnokształcące dla doro -

słych, w którym absolwenci zasadniczych szkół za-

wodowych mogą kontynuować naukę począwszy od

klasy drugiej.

Wprowadzono również możliwość łączenia mło-

dzieżowych techników i szkół zasadniczych, a także

szkół policealnych z kształceniem dorosłych poprzez

tworzenie centrów kształcenia zawodowego i usta-

wicznego zapewniających optymalne wykorzystanie

kadry i bazy dydaktycznej kształcenia zawodowego.

Centra te, oferujące możliwość szybkiego i efektyw-

nego przygotowania zarówno do egzaminu matural-

nego, jak i zdobycia kwaliﬁkacjizawodowych,mogą

stać się atrakcyjną instytucją edukacyjną umożliwia-

jącą uzyskanie poszukiwanego na rynku wykształ-

cenia oraz odpowiednich kwaliﬁkacji.

Odpowiadając na pytanie pana posła odnośnie do

działań podejmowanych przez MEN w celu umożli-

wienia młodzieży skorzystania z doradztwa zawodo-

wego, uprzejmie informuję, że Ministerstwo Edukacji

Narodowej postrzega doradztwo zawodowe jako waż-

ny instrument wspierający rozwój zawodowy ucznia

oraz nabywanie nowych kompetencji odpowiadających

oczekiwaniom współczesnego rynku pracy.

W rozwią-

zaniach proponowanych przez MEN uwzględnia się

działania ukierunkowane na zapewnienie uczniom

dostępu do usług związanych z doradztwem zawodo-

wym, informacją zawodową, planowaniem kariery na

każdym etapie edukacji.

Obowiązujące przepisy rozporządzenia ministra

bowiązują szkoły i placówki do organizowania i udzie-

lania uczniom oraz nauczycielom pomocy psycholo-

giczno-pedagogicznej na zasadach określonych w roz-

porządzeniu.

Podkreślono zwłaszcza rolę doradztwa

edukacyjno-zawodowego w gimnazjum i szkole po-

nadgimnazjalnej, które ma pomagać uczniowi w do-

konywaniu jak najlepszych wyborów dalszej drogi

edukacyjnej i zawodowej.

Szkoły te są zatem miej-

scem, w którym zarówno uczeń, jak i jego rodzice

mogą otrzymać wsparcie i informacje na temat ofer-

ty dalszego kształcenia odpowiednio w szkołach po-

nadgimnazjalnych i szkołach wyższych zawodów

poszukiwanych na rynku pracy oraz zawodów za-

grożonych bezrobociem.

Uczeń może dowiedzieć się,

jakie są wymagania oraz przeciwskazania do pod-

jęcia pracy w konkretnym zawodzie, nauczyciele

pomogą mu również określić zainteresowania i wy-

brać najlepszą szkołę.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia zajęcia zwią-

zane z wyborem kierunku kształcenia, zawodu oraz

planowaniem kształcenia i kariery zawodowej prowa-

dzą doradcy zawodowi, nauczyciele, wychowawcy

w szkole nie jest zatrudniony wykwaliﬁkowanydo-

radca zawodowy, dyrektor wyznacza nauczyciela,

który planuje i realizuje te zadania.

Mając na uwadze fakt, że młodzi ludzie otrzymu-

ją istotne wsparcie w określeniu swoich predyspozy-

cji zawodowych nie tylko od nauczycieli i doradców

zawodowych w szkole, ale także od rówieśników i ro-

dziców, Ministerstwo Edukacji Narodowej przy wy-

korzystaniu funduszy strukturalnych ogłosiło we wrze-

śniu 2008 r. konkurs na opracowanie narzędzi dia-

gnostycznych i materiałów metodycznych wspoma-

gających proces rozpoznawania predyspozycji i zain-

teresowań zawodowych uczniów.

Celem konkursu

było stworzenie narzędzi oraz materiałów metodycz-

nych do wykorzystania w procesie planowania ścież-

ki edukacyjnej i kariery zawodowej ucznia przez in-

stytucje zajmujące się doradztwem edukacyjnym

i zawodowym, nauczycieli szkół, ale także przez sa-

mych uczniów i ich rodziców.

W ramach sześciu zrealizowanych projektów kon-

kursowych powstały narzędzia do samobadania

uczniów oraz narzędzia dla doradców zawodowych

1514

w formie przewodników, poradników, podręczników,

ﬁlmówiscenariuszyzajęć,umożliwiającediagnozo-

wanie uczniów ze wszystkich grup wiekowych.

Na-

rzędzia te zostały zamieszczone na portalu Scholaris,

dostępne są również poprzez stronę internetową

MEN w zakładce: życie szkoły – poradnictwo eduka-

cyjno-zawodowe.

Istotnym wsparciem dla osób realizujących zada-

nia z zakresu poradnictwa zawodowego oraz samych

doradców zawodowych pracujących w systemie oświa-

ty jest także realizacja zadań przez Krajowy Ośrodek

w 2011 r. w ramach projektu: Eurodoradztwo Polska

opracował i wydał następujące publikacje:

— „Podstawy poradnictwa kariery.

Poradnik dla

nauczycieli” napisany przystępnym językiem i stano-

wiący podstawę do zdobycia najważniejszych infor-

macji dla osób, które dotychczas nie zajmowały się

poradnictwem zawodowym,

— „Przewodnik po zawodach” zawierający krót -

kie opisy zawodów oraz ścieżek edukacyjnych, które

pozwalają na zdobycie zawodu; przewodnik został

opracowany na podstawie znowelizowanej klasyﬁka-

cji zawodów szkolnictwa zawodowego, opisano w nim

193 zawody kształcenia zawodowego wraz z informa-

cją o typach szkół ponadgimnazjalnych, w których

W 2012 r. zaplanowano kolejne publikacje:

— „Metody, techniki i narzędzia diagnostyczne

w poradnictwie zawodowym”, która będzie zawierała

informacje o narzędziach i materiałach metodycz-

nych do badania predyspozycji i zainteresowań zawo-

dowych uczniów,

— „Od aktora do autora własnej kariery.

Wspie -

ranie młodzieży w konstruowaniu karier”, zawiera-

jącą konkretne wskazówki i porady ułatwiające wy-

bór szkoły i kariery zawodowej uczniom gimnazjów

i szkół ponadgimnazjalnych.

Dodatkowo w sposób ciągły organizowane są szko-

lenia podnoszące wiedzę i umiejętności doradców za-

wodowych oraz nauczycieli pracujących w systemie

oświaty, którzy wspomagają uczniów i rodziców

w podejmowaniu decyzji odnośnie do wyboru zawodu

lub kierunku dalszego kształcenia.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie wpisania jelenia sika

(jeleń wschodni, Cervus nippon)

na listę roślin i zwierząt gatunków obcych,

terpelację posła Michała Wojtkiewicza przekazaną

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sej-

mu Rzeczypospolitej Polskiej, pismem z dnia 14 wrze-

śnia 2012 r., znak: SPS-023-8885/12, dotyczącą jelenia

sika (Cervus nippon) ﬁgurującegowrozporządzeniu

przyrodniczym (Dz. U. Nr 210, poz. 1260), przekazuję

stosowne wyjaśnienia.

1.

Jakie są przyczyny wpisania jelenia sika na li-

padku uwolnienia do środowiska przyrodniczego

przyrodniczym?

Zgodnie z deﬁnicjązawartąwart.5pkt1custawy

to gatunek występujący poza swoim naturalnym za-

sięgiem w postaci osobników lub zdolnych do przeży-

cia: gamet, zarodników, nasion, jaj lub części osobni-

ków, dzięki którym mogą one rozmnażać się.

Nie ma

znaczenia czas, który upłynął od momentu pojawie-

nia się gatunku obcego, a zatem niezależnie od tego,

wieku (jeleń sika), w XVI wieku (bażant Phasianus

colchicus), czy też na przełomie XII i XIII wieku

(karp Cyprinus carpio), pozostaje on gatunkiem ob-

cym dla rodzimej przyrody.

Gatunki, które stanowią zagrożenie dla gatun-

ków rodzimych i siedlisk przyrodniczych, tj. inwazyj-

ne gatunki obce, zostały ujęte w przedmiotowym

rozporządzeniu.

Należy do nich jeleń sika (Cervus

nippon), gatunek obcy o cechach wybitnie inwazyj-

nych m.in. wg DAISIE (Delivering Alien Invasive

Species Inventories for Europe), NOBANIS (The

Alien Species) i Stałego Komitetu Konwencji Berneń-

skiej (rekomendacja nr 77).

Jeleń sika to gatunek, który bardzo niekorzystnie

wpływa na rodzime gatunki jeleniowatych, a szcze-

gólnie na jelenia szlachetnego (Cervus elaphus) ze

1515

mego gatunku jelenia.

Badania przeprowadzone za-

równo w Wielkiej Brytanii, jak i w Polsce, w Instytu-

cie Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, po-

twierdzają istnienie hybrydyzacji gatunków: jeleń

sika i jeleń szlachetny w środowisku naturalnym.

Ponadto pomiędzy ww. gatunkami jeleni zachodzi

konkurencja międzygatunkowa, która prowadzi do

wypierania jelenia szlachetnego w rejonach występo-

wania jelenia sika.

Jednak jednym z najpoważniejszych zagrożeń po-

wodowanych przez jelenia sika, obok możliwości

utraty czystości genetycznej jelenia szlachetnego, jest

przenoszenie chorób i pasożytów, szczególnie bardzo

groźnego azjatyckiego nicienia (Ashworthius sidemi)

wysysającego krew ze ściany trawieńca przeżuwaczy,

atakującego zarówno jelenia szlachetnego, bydło do-

mowe, jak również żubra, co jest szczególnie niebez-

pieczne dla tego ostatniego, w dalszym ciągu zagro-

żonego gatunku.

Celowa introdukcja jelenia sika miała miejsce je-

dynie na dwóch stanowiskach naturalnych w Polsce:

w Nadleśnictwie Kobiór (województwo śląskie) oraz

w Leśnictwie Kadyny (Nadleśnictwo Elbląg, woje-

wództwo warmińsko-mazurskie).

Niestety w chwili

obecnej obserwuje się wzrost liczebności populacji

jelenia sika w Polsce oraz zwiększenie jego areału

występowania.

Szczególnie niepokojący jest fakt, że

populacja znad Zalewu Wiślanego, dawniej skoncen-

trowana, wykazuje tendencje do podziału i ekspansji

w kierunku wschodnim.

Stado kilkunastu osobników

stale obserwuje się w okolicach Pisza w odległości ok.

200 km od centrum zwartego zasięgu populacji.

Fakt

ten ma szczególne znaczenie, zwłaszcza w kontekście

planów zakładania nowych wolnościowych stad żu-

brów, w tym w północno-wschodniej części Polski.

W opinii specjalistów z zakresu inwazyjnych ga-

tunków obcych z uwagi na negatywny wpływ jelenia

sika na rodzime gatunki zwierząt w niedalekiej przy-

szłości należałoby usunąć wszystkie osobniki tego

gatunku ze środowiska przyrodniczego.

W chwili

obecnej natomiast powinno się położyć nacisk przede

wszystkim na powstrzymanie wzrostu liczebności

i zasięgu krajowych populacji jelenia sika poprzez

zwiększenie poziomu pozyskania oraz na przeciw-

działanie kolejnym, celowym i przypadkowym intro-

dukcjom.

Przedmiotowe rozporządzenie stanowi na-

rzędzie, dzięki któremu możliwa jest m.in. kontrola

stanu zabezpieczeń przed przedostaniem się do śro-

dowiska przyrodniczego przetrzymywanych zwierząt

należących do inwazyjnych gatunków obcych, co

z kolei może zapobiec zwiększaniu się liczebności ich

populacji wolno żyjących.

2.

Dlaczego decyzja o wpisaniu jelenia sika na li-

stę gatunków obcych zapadła bez przeprowadzenia

konsultacji ze związkami rolniczymi?

Przedmiotowe rozporządzenie podlegało dwukrot-

nemu procesowi konsultacji społecznych i uzgodnień

międzyresortowych.

W ramach konsultacji społecz-

nych projekt rozporządzenia przekazany został do Pol-

skiego Związku Hodowców Jeleniowatych, jak również

do Polskiego Związku Branżowego Hodowców Jelenio-

watych i Krajowej Rady Izb Rolniczych.

Krajowa Rada Izb Rolniczych pismem z dnia

24 maja 2010 r., znak: KRIR/MM/1587/10, nie zgło-

siła uwag do projektu rozporządzenia.

Polski Zwią-

zek Hodowców Jeleniowatych e-mailem z dnia 13 maja

2010 r. oraz Polski Związek Branżowy Hodowców Je-

leniowatych pismem z dnia 20 maja 2010 r. zgłosiły

uwagi do przedmiotowego projektu.

Wnikliwa anali-

za uwag wykazała, iż nie ma podstaw merytorycz-

nych do nieuwzględnienia gatunku: jeleń sika w przed-

miotowym rozporządzeniu.

Ponadto rozporządzenie to, zgodnie z art. 120

ust. 2f ustawy o ochronie przyrody, zostało sporzą-

dzone w porozumieniu z ministrem rolnictwa i roz-

woju wsi.

Projekt rozporządzenia w czasie trwania konsul-

tacji społecznych dostępny był również na stronie

internetowej Ministerstwa Środowiska, a zatem każ-

dy podmiot miał możliwość wzięcia udziału w opinio-

waniu projektu.

3.

Jakie będą skutki wpisania jelenia sika na listę

gatunków obcych dla hodowców tych zwierząt?

W chwili obecnej po wejściu w życie przedmioto-

wego rozporządzenia, które miało miejsce w dniu

5 kwietnia 2012 r., sprowadzanie do kraju, przetrzy-

mywanie, prowadzenie hodowli, rozmnażanie oraz

gatunków obcych wymienionych w załączniku do

ww. rozporządzenia, w tym jelenia sika, jest możliwe

jedynie po uzyskaniu zezwolenia generalnego dyrek-

tora ochrony środowiska (z art. 120 ust. 2 ustawy

o ochronie przyrody), a zatem osoby obecnie przetrzy-

mujące osobniki jelenia sika winny zwrócić się do

generalnego dyrektora ochrony środowiska z prośbą

o wydanie stosownego zezwolenia.

Należy zauważyć, iż naruszanie ww. zakazów sta-

nowi wykroczenie i na podstawie art. 131 pkt 10 ww.

ustawy podlega karze grzywny lub aresztu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

w sprawie zamiaru likwidacji rezerwy ogólnej,

tzw. drogowej (8889)

przy którym przekazano interpelację pana posła Bog-

1516

dana Rzońcy w sprawie zamiaru likwidacji rezerwy sub-

wencji ogólnej, tzw. drogowej, uprzejmie informuję.

Rezerwa subwencji ogólnej tworzona jest w bu-

z późn. zm.).

Środki przeznacza się na doﬁnanso-

wanie:

1) inwestycji na drogach publicznych powiato-

wych i wojewódzkich oraz na drogach powiatowych,

wach powiatu;

2) utrzymania rzecznych przepraw promowych

2000 pojazdów na dobę, wskazanych przez ministra

szej niż w roku bazowym;

3) remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania

Rezerwą dysponuje minister właściwy ds. ﬁnan-

sów publicznych w porozumieniu z ministrem wła-

ściwym ds. transportu, po zasięgnięciu opinii repre-

zentacji jednostek samorządu terytorialnego.

Rezerwa subwencji ogólnej funkcjonuje od 1999 r.,

przez pierwsze 4 lata pod nazwą 10% rezerwy części

drogowej subwencji ogólnej, i stanowi instrument

wspierający realizację zadań własnych jednostek sa-

morządu terytorialnego, jakimi są inwestycje na dro-

gach samorządowych.

Przez ostanie 5 lat środki rezerwy subwencji ogól-

nej stanowiły doﬁnansowaniezadańinwestycyjnych

obejmujących budowę lub przebudowę obiektów in-

żynierskich – mostów, wiaduktów, estakad, kładek.

Podkreślenia wymaga fakt, że ukierunkowanie

rezerwy na realizację zadań „mostowych” stanowiło

realizację wniosku Najwyższej Izby Kontroli, która

dokonała kontroli w zakresie utrzymania obiektów

mostowych i tuneli.

Kontrola potwierdziła zły stan

techniczny obiektów mostowych oraz wykazała nie-

wystarczający poziom ﬁnansowaniazadańzwiąza-

nych z utrzymaniem tych obiektów.

Najwyższa Izba

Kontroli skierowała wniosek do ministra właściwego

ds. transportu (ówczesnego ministra infrastruktury)

„o podjęcie działań mających na celu przebudowę

obiektów mostowych nienormatywnych, dla zapew-

nienia im właściwych parametrów techniczno-eks-

ploatacyjnych, przy wykorzystaniu w tym celu art. 26

nostek samorządu terytorialnego”.

Z uwagi na obo-

wiązujący w tamtym okresie ustawowy wymóg doty-

czący terminu rozpoczęcia inwestycji (przed dniem

1 stycznia 1999 r.) wniosek NIK nie mógł być zreali-

zowany.

Możliwość doﬁnansowaniaobiektówmosto-

wych pojawiła się w roku 2008, po wejściu w życie

nowego brzmienia art. 26 ustawy o dochodach jedno-

stek samorządu terytorialnego.

W latach wcześniejszych (przed 2008 r.) środki

z omawianej rezerwy stanowiły doﬁnansowaniein-

westycyjnych zadań drogowych.

Zawsze wymagany

był 50% udział środków własnych zarządcy drogi

w kosztach realizacji zadania.

Podsumowując coroczną realizację zadań doﬁ-

nansowanych ze środków rezerwy subwencji ogólnej,

można przedstawić następujące wnioski:

1.

Efekty ﬁnansowe–każdazłotówkazbudżetu

państwa (rezerwa) generuje ok. 2 złote z budżetów

samorządowych.

W ostatnich latach przedstawiało

się to następująco:

— w roku 2008 doﬁnansowaniezrezerwyotrzy -

mało 164 j.s.t. w łącznej wysokości 316,3 mln zł – wy-

konanie ﬁnansowetokwotaogółem826mlnzł,

— w roku 2009 doﬁnansowaniezrezerwyotrzy -

mało 147 j.s.t. w łącznej wysokości 325,5 mln zł – wy-

konanie ﬁnansowetokwotaogółem903,4mlnzł,

— w roku 2010 doﬁnansowaniezrezerwyotrzy -

konanie ﬁnansowetokwotaogółem883mlnzł,

— w roku 2011 doﬁnansowaniezrezerwyotrzy -

mały 133 j.s.t. w łącznej wysokości 335,9 mln zł – wy-

konanie ﬁnansowetokwotaogółem872mlnzł.

2.

Efekty rzeczowe – corocznie doﬁnansowanie

uzyskiwało ok. 150 jednostek samorządowych, w tym

ok. 100 stanowiły powiaty.

Podsumowaniem pięcio-

letniego „programu mostowego” tylko na drogach

powiatowych jest ponad 500 obiektów mostowych

wybudowanych lub przebudowanych do parametrów

wymaganych obowiązującymi przepisami technicz-

nymi.

Dzięki tym działaniom zlikwidowane zostały

„wąskie gardła” w postaci nienormatywnych obiek-

tów, tym samym wiele ciągów drogowych uzyskało

jednakowe parametry techniczne – geometryczne

i obciążeniowe.

nego w zakresie tzw. janosikowego.

Aktualnie obo-

wiązujące przepisy nakładają obowiązek corocznego

dokonywania przez niektóre jednostki samorządu

terytorialnego wpłat do budżetu państwa, które two-

rzą następnie pulę środków przeznaczonych na sﬁ-

nansowanie części subwencji ogólnej.

Celem wpłat

janosikowego miało być wyrównanie różnic w docho-

dach jednostek samorządu terytorialnego w związku

zadań nałożonych na te jednostki.

Chodziło więc

o wyrównanie sytuacji ﬁnansowejjednosteksamo-

rządu terytorialnego przez przekazanie części docho-

dów silniejszych ﬁnansowojednosteknarzeczjedno-

stek ﬁnansowosłabszych.

Proponowane zmiany ustawy o dochodach jedno-

stek samorządu terytorialnego dotyczą zmiany

struktury wpłat janosikowych.

W związku z powyż-

szym dla zrównoważenia utraconych wpływów z ja-

nosikowego przyjęto m.in. przesunięcie ok. 230 mln zł

z rezerwy subwencji ogólnej (rezerwy drogowej).

Za-

tem na zadania drogowe pozostałaby jedynie kwo-

ta ok. 100 mln zł, która pokrywa zobowiązania

w zakresie współﬁnansowania realizacji Drogowej

Trasy Średnicowej Katowice – Gliwice oraz utrzyma-

nia rzecznych przepraw promowych w Świnoujściu.

1517

Wniesione do Sejmu RP projekty ustawy o zmia-

nie ustawy o dochodach jednostek samorządu tery-

torialnego – obywatelski (druk nr19) i komisyjny

(druk nr 230) – zostały skierowane do rozpatrzenia

przez połączone Komisje Samorządu Terytorialnego

blicznych i były rozpatrywane łącznie.

W dniu 24 lip-

ca 2012 r. w sprawozdaniu (druk 619) komisje za-

wnioskowały o odrzucenie przez Sejm RP obu ww.

projektów ustaw.

Podczas prac w komisjach resort transportu jed-

noznacznie popierał dotychczasowe funkcjonowanie

rezerwy subwencji ogólnej przeznaczonej na doﬁnan-

sowanie zadań na drogach samorządowych.

Biorąc

pod uwagę, że w kolejnej perspektywie dla progra-

mów ﬁnansowanychześrodkówUEniebędziemoż-

liwości realizacji zadań na drogach lokalnych przy

udziale tych środków, omawiana rezerwa subwencji

ogólnej stanowi istotne wsparcie budżetów samorzą-

dowych.

Stanowi również instrument zachęcający do

realizacji zadań trudnych technicznie i kosztownych,

lecz koniecznych dla bezpiecznego funkcjonowania

sieci drogowej.

Omawiana rezerwa oraz narodowy

program przebudowy dróg lokalnych to obecnie jedy-

ne źródła, z których samorządy mogą uzyskiwać po-

zabudżetowe wsparcie dla realizacji zadań drogo-

wych.

Oba programy wzajemnie się uzupełniają, pre-

ferując różne elementy infrastruktury drogowej,

które w efekcie dają spójną całość – bezpieczny ciąg

drogowy z normatywnymi obiektami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie funkcjonowania NFZ (8893)

SPS-023-8893/12, interpelację pana posła Bogdana

Rzońcy w sprawie funkcjonowania Narodowego Fun-

duszu Zdrowia uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

W chwili obecnej trwają w Ministerstwie Zdrowia

o nadzorze nad systemem powszechnego ubezpiecze-

nia zdrowotnego oraz o zmianie innych ustaw, któ-

rego celem jest podniesienie jakości funkcjonowania

systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego

poprzez dokonanie głębokich przeobrażeń w zakresie

modelu organizacyjnego płatnika, jak również w za-

kresie nadzoru nad działalnością płatnika i świad-

czeniodawców.

Przewidywane jest usunięcie sprzeczności syste-

mowych polegających na nakładaniu się kompetencji

ministra zdrowia oraz prezesa NFZ w zakresie doty-

czącym regulacji i nadzoru w systemie powszechnego

ubezpieczenia zdrowotnego, poprzez oddzielenie od

siebie funkcji regulacyjnych, które przejąłby wyłącz-

nie minister zdrowia, i nadzorczych, które realizo-

wałby odrębny organ, zewnętrzny w stosunku do

oddziałów wojewódzkich NFZ.

Nie przewiduje się utworzenia trzech nowych płat-

ników na bazie funkcjonujących szesnastu.

Propono-

wane jest natomiast zwiększenie samodzielności od-

działów wojewódzkich NFZ oraz przygotowanie regu-

lacji pozwalających na dopuszczenie w przyszłości

ubezpieczycieli niepublicznych do funkcjonowania

w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego.

W projektowanych uregulowaniach prawnych do-

tyczących organizacji NFZ przewiduje się włączenie

w proces zarządzania tą strukturą samorządów i wo-

jewodów.

Znajduje to odzwierciedlenie w koncepcji

rad nadzorczych wojewódzkich płatników, których

członkowie powoływani byliby m.in. przez sejmiki

województwa oraz wojewodę.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie zmian w systemie szkolnictwa

zawodowego (8894)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-8894/12) w sprawie zmian w systemie szkolnictwa

zawodowego, uprzejmie wyjaśniam.

Przyjęta z inicjatywy poselskiej ustawa z dnia

poz. 1206) wprowadziła od roku szkolnego 2012/2013

reformę systemu kształcenia zawodowego i ustawicz-

nego mającą na celu zwiększenie skuteczności oraz

efektywności tego systemu w kontekście oczekiwań

rynku pracy.

Do głównych działań umożliwiających

skuteczne podążanie do tego celu zaliczyć należy:

1518

modyﬁkacjęklasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawo-

dowego, zmiany w strukturze szkolnictwa zawodo-

wego i dokonaną przez ekspertów modernizację pod-

stawy programowej kształcenia w poszczególnych

zawodach ujętych w wymienionej klasyﬁkacji.

Aktualnie praktyczna nauka zawodu odbywa się

w oparciu o przepisy rozporządzenia ministra edu-

Przepisy wymienionego rozporządzenia w zakresie

miejsc odbywania praktycznej nauki zawodu i osób

prowadzących tę naukę nie uległy zmianie w stosun-

ku do poprzednio obowiązującego rozporządzenia

2002 r. o tym samym tytule.

Tak więc obowiązuje

zasada, iż praktyczna nauka zawodu uczniów niebę-

dących młodocianymi pracownikami jest organizo-

wana przez szkołę w formie zajęć praktycznych

i praktyk zawodowych.

Zajęcia praktyczne organizu-

je się w celu opanowania przez uczniów umiejętności

zawodzie.

Natomiast praktyki zawodowe mają na

celu zastosowanie i pogłębienie zdobytej przez nich

wiedzy i umiejętności zawodowych w rzeczywistych

Zajęcia praktyczne odbywane w laboratoriach

i warsztatach szkolnych prowadzą nauczyciele.

W przy-

padku realizacji zajęć u pracodawców i w indywidual-

nych gospodarstwach rolnych zajęcia te mogą także

prowadzić:

1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna

jęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze

godzin przewidzianych dla nauczycieli,

2) instruktorzy praktycznej nauki zawodu po-

siadający kwaliﬁkacje wymagane od nauczycieli,

kwaliﬁkacjiwymaganychodnauczycieliorazokre-

ślenia szkół i wypadków, w których można zatrud-

nić nauczycieli niemających wyższego wykształce-

nia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczy-

cieli.

Zgodnie z przytoczonymi przepisami instruk-

torzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać

wodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pe-

dagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończo-

ny kurs pedagogiczny.

Praktyki zawodowe organizowane u pracodawców

wodowych, którymi mogą być pracodawcy lub wyzna-

czeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące

indywidualne gospodarstwa rolne.

Praktyki zawodo-

we w innych niż wymienione podmiotach są prowa-

dzone pod kierunkiem nauczycieli.

Taki stan rzeczy

ma miejsce np. w nisko symulowanych laboratoriach:

rachunkowych, lotniczego osprzętu pokładowego czy

gospodarki materiałowej.

Wdrażana od dnia 1 września 2012 r. reforma

szkolnictwa zawodowego nie wprowadza jakichkol-

wiek zmian w sposobie realizacji praktycznej nauki

zawodu uczniów niebędących młodocianymi pracow-

nikami, ani też w zakresie wymagań kwaliﬁkacyj-

nych stawianych nauczycielom zawodów i instrukto-

rom praktycznej nauki zawodu.

Obowiązujące od dnia 1 września 2012 r. w odnie-

sieniu do uczniów (słuchaczy) rozpoczynających z tym

dniem kształcenie w klasach lub na semestrach pro-

gramowo pierwszych nowe rozporządzenia ministra

edukacji narodowej z dnia 7 lutego 2012 r.:

1) w sprawie ramowych planów nauczania w szko-

łach publicznych (Dz. U. poz. 204) oraz

2) w sprawie podstawy programowej kształcenia

określają minimalny wymiar godzin obowiązko-

wych zajęć edukacyjnych na kształcenie zawodowe

praktyczne w szkołach prowadzących kształcenie za-

wodowe oraz liczbę tygodni praktyk zawodowych

w poszczególnych zawodach, które w trakcie cyklu kształ-

cenia są zobowiązani odbyć uczniowie (słuchacze).

Dominujące na rynku pracy małe i mikroprzed-

siębiorstwa, stale odczuwające niedostatek kapitału,

nie jest stać na inwestowanie w tworzenie znanych

sprzed transformacji ustrojowej szkół przyzakłado-

wych.

Nawet nieliczne średnie przedsiębiorstwa, ta-

kie jak szwedzki koncern Vattenfall czy Aesculap

Chifa Polska, odczuwające braki wykwaliﬁkowanej

kadry nie decydują się na zakładanie szkół przyza-

kładowych, tylko nawiązują współpracę z wybranymi

szkołami w regionie.

Z roku na rok wzrasta w różnych formach zaan-

gażowanie przedsiębiorców w proces kształcenia za-

wodowego.

Aby wzmocnić to zaangażowanie, resort

oświaty podjął inicjatywę zawierania porozumień

o współpracy z organizacjami pracodawców, samo-

rządami gospodarczymi oraz innymi organizacjami

pozarządowymi.

Podstawę prawną ich zawierania

ponowany zakres współpracy obejmuje m.in. utwo-

rzenie sieci przedsiębiorstw o najwyższych walorach

znać się praktycznie z nowoczesnymi metodami za-

rządzania, organizacji pracy i najnowszymi techno-

logiami.

Pracodawcy będą mogli doposażać szkoły

i udostępniać im swoje produkty do wykorzystania

podczas zajęć praktycznych.

Uczniowie ze szkół

współpracujących z pracodawcami łatwiej będą mogli

znaleźć pracę.

Korzystna dla zainteresowanych stron

współpraca środowisk edukacyjnych, przedsiębior-

ców i partnerów społecznych jest konieczna dla wy-

sokiej jakości kształcenia zawodowego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

1519

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie długu publicznego (8897)

terpelację posła Bogdana Rzońcy w sprawie długu

publicznego (SPS-023-8897/12) przesyłam następu-

jące wyjaśnienia.

Ad 1.

Na koniec 2012 r. przewidywany jest spadek

relacji państwowego długu publicznego (metodologia

polska, określona w ustawie o ﬁnansachpublicznych)

do PKB do 52,4% z 53,5% na koniec 2011 r.

Obniżeniu

ulegnie również relacja długu sektora instytucji rzą-

dowych i samorządowych (sektor general government

wg metodologii UE) z 56,4% na koniec 2011 r. do 55,5%

na koniec 2012 r.

Przewiduje się, iż w ujęciu nominal-

nym zadłużenie sektora ﬁnansówpublicznychnako-

niec 2012 r. wyniesie 845,8 mld zł, a sektora general

government – odpowiednio 894,7 mld zł.

Prognozy wielkości długu publicznego na kolejne

27 września br. „Strategii zarządzania długiem sek-

tora ﬁnansówpublicznychwlatach2013–2016”,która

została również opublikowana na stronie internetowej

Ministerstwa Finansów.

Założenia makroekonomicz-

ne i budżetowe strategii są spójne z przyjętymi w pro-

jekcie ustawy budżetowej na 2013 r.

Ad 2.

Znaczącą większość (ok. 92%) dług publicz-

nego Polski stanowi krajowe i zagraniczne zadłuże-

nie Skarbu Państwa (SP) bezpośrednio zarządzane

przez ministra ﬁnansów.

Pozostałączęśćstanowiza-

dłużenie innych niż Skarb Państwa jednostek sekto-

ra ﬁnansówpublicznych,autonomicznychwzaciąga-

niu długu, w tym m.in. jednostek samorządu teryto-

rialnego, publicznych zakładów opieki zdrowotnej

i agencji rządowych.

Minister ﬁnansówzgodniezart.69ustawyoﬁ-

nansach publicznych sprawuje kontrolę nad sekto-

rem ﬁnansówpublicznychwzakresieprzestrzegania

zasady stanowiącej, iż państwowy dług publiczny nie

Dług SP powstaje w wyniku konieczności ﬁnanso-

wania potrzeb pożyczkowych budżetu państwa (głów-

nie deﬁcytubudżetupaństwaorazztytułuubytku

składki do ZUS będącej wynikiem reformy emerytal-

nej przeprowadzonej w 1999 r.) uchwalanych przez

parlament w kolejnych ustawach budżetowych.

Dług

zaciągany przez pozostałe podmioty sektora ﬁnansów

publicznych, ilościowo dużo mniej znaczący, wynika

przede wszystkim z konieczności ﬁnansowania ich

wydatków nieznajdujących pokrycia w ich dochodach.

Konieczność ﬁnansowaniawydatkównieznajdujących

pokrycia w dochodach prowadzi w dłuższym horyzon-

cie czasowym do kumulacji zaciąganego długu i wzro-

stu wysokości zadłużenia.

Rząd realizuje politykę trwałego ograniczenia de-

ﬁcytusektorainstytucjirządowychisamorządowych

poniżej 3%, tak aby uchylona została wobec Polski

procedura nadmiernego deﬁcytu,adocelowo–aby

osiągnąć średnioterminowy cel budżetowy (MTO

– ang. medium term objective) wyznaczony dla Polski

na poziomie -1% PKB.

Realizacja tej polityki wiązać

się będzie również z ograniczeniem relacji długu pu-

blicznego do PKB.

„Strategia zarządzania długiem

sektora ﬁnansówpublicznychwlatach2013–2016”

zakłada ograniczenie relacji długu do PKB do 49,6%

wg metodologii polskiej i do 52% wg metodologii UE

na koniec 2016 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

w sprawie skali występowania przemocy

wśród uczniów (8898)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, SPS-023-8898/12, pana posła Bogdana

Józefa Rzońcy w sprawie skali występowania prze-

mocy wśród uczniów, uprzejmie wyjaśniam, że resort

edukacji prowadzi systemowe i długofalowe działania

mające na celu stałe eliminowanie zachowań proble-

mowych dzieci i młodzieży, w tym ograniczanie zja-

wiska agresji i przemocy.

Obecne prawo oświatowe zapewnia warunki do

podejmowania wszechstronnych działań wychowaw-

czych i proﬁlaktycznychprzezszkołyiplacówkisys-

temu oświaty i przygotowania kadry pedagogicznej

do realizacji zadań z zakresu przeciwdziałania agre-

sji i przemocy.

Zgodnie z upoważnieniem ustawowym określo-

minister właściwy do

rządzenia podstawy programowe kształcenia ogólne-

go w poszczególnych typach szkół, uwzględniając

w szczególności cele i treści nauczania, umiejętności

wiednio dla poszczególnych etapów kształcenia i ty-

pów szkół.

1)

1520

Kształcenie i wychowanie uczniów w szkołach od-

bywa się, zatem zgodnie z obowiązującą podstawą

programową kształcenia ogólnego określoną w roz-

2)

.

W myśl ww. przepisów rozporządzenia działal-

ność edukacyjna szkoły jest określona m.in. przez:

1) szkolny zestaw programów nauczania, który,

uwzględniając wychowawczy wymiar szkoły, obejmu-

je całą działalność szkoły z punktu widzenia dydak-

tycznego,

2) program wychowawczy szkoły obejmujący

wawczym,

3) program proﬁlaktykidostosowanydopotrzeb

rozwojowych uczniów oraz potrzeb danego środowi-

ska, obejmujący wszystkie treści i działania o cha-

rakterze proﬁlaktycznym skierowane do uczniów,

Nowa podstawa programowa kładzie nacisk na

wychowanie, w tym przeciwdziałanie zjawiskom

agresji i przemocy.

Aby skutecznie realizować wychowawcze cele

szkoły, potrzebne są odpowiednie strategie wycho-

wawcze i właściwe dla nich instrumenty.

Instrumen-

tem służącym kształtowaniu środowiska wychowaw-

czego szkoły, relacji pomiędzy uczniami oraz ucznia-

mi i nauczycielami jest statut szkoły, spełniający

warunki określone w rozporządzeniu ministra edu-

3)

.

Statut szkoły określa m.in. spo-

sób wykonywania zadań szkoły, z uwzględnieniem

pieczeństwa oraz zasad promocji i ochrony zdrowia,

szczegółowe zasady wewnątrzszkolnego oceniania

Strategia wychowawcza realizowana w szkole jest

wieloaspektowa.

Z jednej strony szkoła ma obowiązek

określić w czytelny sposób kryteria dopuszczalnych

zachowań i naganne zachowania uczniów powinny spo-

tykać się z odpowiednią sankcją, z drugiej strony ma obo-

wiązek wspierać i utrwalać aktywną postawę sprzeciwu

wobec zachowań niestosownych.

Zespół nauczycieli

w sposób umiejętny, ale konsekwentny eliminować nega-

tywne zjawiska oraz uczyć dzieci i młodzież rozwiązywa-

nia konﬂiktówbezstosowaniaprzemocy.

Zróżnicowane warunki, w których uczą się i żyją

uczniowie, wymagają maksymalnego dostosowania

strategii wychowawczych do cech ich środowiska

szkolnego i społecznego.

Wewnątrzszkolny system

oceniania stanowi jeden z elementów pracy wycho-

wawczej.

W każdej szkole powinny być również

opracowane procedury postępowania w sytuacjach

zagrożenia bezpieczeństwa uczniów, nauczycieli

i innych pracowników szkoły oraz w innych sytu-

acjach niewłaściwych w zakresie funkcjonowania

społecznego.

W 2010 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej wpro-

wadziło zmiany organizacyjno-legislacyjne w obszarze

kacyjnymi oraz poradnictwa i pomocy psychologicz-

no-pedagogicznej.

W oparciu o przepisy rozporządze-

4)

specjalne po-

trzeby edukacyjne dziecka rozumiane są bardzo sze-

roko.

Mogą one wynikać z różnych przyczyn, w tym

z niedostosowania społecznego czy zagrożenia niedo-

stosowaniem społecznym.

Celem zmian jest jak najwcześniejsze rozpozna-

nie indywidulanych potrzeb rozwojowych i eduka-

cyjnych dziecka oraz zapewnienie mu odpowiedniej

do tych potrzeb pomocy psychologiczno-pedagogicz-

nej, jak najbliżej w środowisku jego nauczania i wy-

chowania.

Nowa formuła udzielania pomocy psychologiczno-

-pedagogicznej w przedszkolach, szkołach i placów-

kach oparta jest na zespołowej pracy nauczycieli,

wychowawców grup wychowawczych i specjalistów,

polegającej na rozpoznawaniu potrzeb uczniów, pla-

nowaniu sposobów ich zaspokajania, wspólnym oce-

nianiu efektów wdrożonej pomocy, a także planowa-

niu sposobów wsparcia rodziców oraz współdziałania

z instytucjami wspierającymi przedszkole/szkołę/pla-

cówkę w tym zakresie.

Podstawą do objęcia ucznia

pomocą psychologiczno-pedagogiczną będzie nie tyl-

ko opinia lub orzeczenie poradni, ale również rozpo-

znanie dokonane przez nauczyciela, wychowawcę

zajęcia z uczniem, który zgłasza taką potrzebę dyrek-

torowi odpowiednio przedszkola, szkoły czy placówki.

W oparciu o analizę potrzeb ucznia zespół będzie

wskazywał zakres i formy pomocy psychologiczno-

-pedagogicznej oraz zalecany czas jej trwania.

Du-

żym wsparciem dla szkół w realizacji nowych zadań

są poradnie psychologiczno-pedagogiczne, które

wspomagają nauczycieli i specjalistów zatrudnionych

w szkołach w tworzeniu indywidualnych programów

edukacyjno-terapeutycznych oraz udzielają wsparcia

merytorycznego we współpracy z ośrodkami dosko-

nalenia nauczycieli.

Nowa formuła organizacji i udzielania pomocy

psychologiczno-pedagogicznej została wprowadzo-

na w przedszkolach, gimnazjach i szkołach specjal-

nych wszystkich typów od 1 września 2011 r., nato-

miast w szkołach podstawowych i ponadgimnazjal-

2)

3)

4)

Dz. U. Nr 228, poz.1487.

1521

nych została wprowadzona od 1 września 2012 r.

Służy ona również przeciwdziałaniu przestępczo-

ści w szkołach.

Poprawa efektów pracy wychowawczej w dużej

mierze zależy od posiadanych przez nauczycieli kom-

petencji.

Stąd dyrektorzy szkół powinni zapewnić im

możliwość uzyskania potrzebnej wiedzy i umiejętno-

ści.

Doskonalenie ich możliwe jest na podstawie pla-

nu doskonalenia zawodowego opracowanego w każ-

dej szkole.

Dyrektor szkoły posiada instrumenty

wsparcia ﬁnansowegopozwalającenaorganizowa-

nie doskonalenia nauczycieli umożliwiającego uzy-

skanie kompetencji w zakresie przeciwdziałania agre-

sji i przemocy.

Ośrodek Rozwoju Edukacji (zwany dalej ORE),

publiczna placówka doskonalenia nauczycieli o zasię-

gu ogólnokrajowym prowadzona przez ministra edu-

kacji narodowej, podejmuje działania na rzecz pod-

noszenia jakości edukacji zgodnie z polityką oświa-

tową państwa, szczególnie poprzez wspieranie szkół

i placówek systemu oświaty w realizacji ich zadań

dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

W obszarze wsparcia kompetencji wychowaw-

czych nauczycieli ORE przygotowało szeroką ofertę

programów, szkoleń i materiałów z zakresu proﬁlak-

tyki problemowych zachowań dzieci i młodzieży,

w tym związanych z agresją i przemocą.

Należą do

nich m.in.: „Jak sobie radzić z prowokacyjnymi za-

chowaniami uczniów.

Metoda konstruktywnej kon-

frontacji”, „Golden Five”, „Trening zastępowania

agresji”, „Rozwiązywanie konﬂiktówwszkole”,„In-

terwencja kryzysowa – zarządzanie kryzysem”.

Informacje o powyższych programach i projek-

tach są dostępne na stronie internetowej ORE, www.

ore.edu.pl. Nauczyciele mogą również korzystać z za-

mieszczonych tam poradników i materiałów, np.:

1) „Rozwiązywanie konﬂiktówwszkole.

Poradnik

dla nauczycieli”;

2) Jak reagować na cyberprzemoc.

Poradnik dla

szkół.

E-poradnik”;

3) „Procedury postępowania nauczycieli w sytu-

acjach zagrożenia bezpieczeństwa uczniów i metody

współpracy szkół z policją.

E-poradnik”;

4) „Scenariusze zajęć z zakresu kształtowania

umiejętności psychospołecznych uczniów w praktyce

szkolnej”;

5) „Mobbing i bullying w szkole.

Charakterystyka

zjawiska i program zapobiegania”.

Ministerstwo Edukacji Narodowej tworzy także

system zewnętrznego wspomagania placówek oświa-

towych.

Głównym zadaniem tego systemu ma być

przygotowanie kompleksowej oferty bezpośredniego

wspomagania przedszkoli, szkół i placówek.

W ORE

jest realizowany projekt systemowy „System dosko-

nalenia nauczycieli oparty na ogólnodostępnym kom-

pleksowym wspomaganiu szkół” (priorytet III Pro-

gramu Operacyjnego „Kapitał ludzki” 2007–2013,

działanie 3.3, poddziałanie 3.3.1).

Projekt ten ukie-

runkowany jest przede wszystkim na opracowanie

i wdrożenie nowych rozwiązań systemowych, wiążą-

cych system doskonalenia nauczycieli z organizacją

pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla przedszko-

li, szkół i placówek, oraz dostępu do zasobów eduka-

cyjnych w bibliotekach pedagogicznych.

Działania

przewidziane w ww. projekcie są kontynuacją prac

zapoczątkowanych w projekcie systemowym „Wzmoc-

nienie systemu wspierania rozwoju szkół ze szczegól-

nym uwzględnieniem doskonalenia nauczycieli i do-

radztwa metodycznego”, w którym zostały zaprezen-

towane możliwe rozwiązania systemowe służące

wdrożeniu nowego systemu wspomagania przedszko-

li, szkół i placówek.

W roku 2012 planowane jest uru-

chomienie kolejnego projektu systemowego „Bezpo-

średnie wspomaganie rozwoju szkół poprzez wdroże-

nie zmodernizowanego systemu doskonalenia na-

uczycieli”, w ramach którego możliwe będzie sﬁnan-

sowanie realizacji w zgłoszonych szkołach nowych

form wspomagania – rocznych ofert doskonalenia

wybranego aspektu pracy szkoły oraz udziału na-

uczycieli w sieciach współpracy i samokształcenia.

Ośrodek Rozwoju Edukacji prowadzi również

„Bank programów proﬁlaktycznych spełniających

kryteria dobrej jakości”, czyli takie, których skutecz-

ność została potwierdzona badaniami ewaluacyjny-

mi.

W opisie każdego programu podane są informacje

o autorach/koordynatorach programów, głównych

celach, adresatach, realizatorach i materiałach dy-

daktycznych, a także dane teleadresowe do ewentu-

alnego kontaktu.

Bank programów proﬁlaktycznychzamieszczony

został na stronie www.edu.ore.pl w zakładce: Wycho-

wanie i proﬁlaktyka.

Zzamieszczonychwbankupro-

gramów korzystać mogą dyrektorzy szkół, nauczy-

ciele, organy prowadzące szkoły, zgodnie z określo-

nym w programie wychowawczym szkoły lub progra-

mie proﬁlaktykizapotrzebowaniem.

W związku z potrzebą wsparcia szkół i placówek

w rozwiązywaniu problemu agresji i przemocy Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej opracowało rządowy

szkoła” (zwany dalej programem)

5)

.

Początkowo ﬁ-

nansowanie zadań w programie było bardzo szerokie

i obejmowało zadania inwestycyjne związane z za-

montowaniem monitoringu wizyjnego w szkołach

i placówkach systemu oświaty, jak również przygoto-

wanie, w systemie kaskadowym, realizatorów dzia-

łań szkoleniowych w różnych programach z zakresu

przeciwdziałania agresji i przemocy.

Tak przygoto-

wani realizatorzy i instruktorzy w kolejnych latach

szkolili z tego zakresu następne grupy nauczycieli

i rady pedagogiczne.

W 2010/2011 i 2011/2012 r. w ramach „Bezpiecz-

nej i przyjaznej szkoły” zgodnie z harmonogramem

znaczeniem na doﬁnansowanieprojektówwotwar-

5)

2008 r. został przyjęty rządowy program na lata 2008–2013

1522

tych konkursach ofert oraz programu „Proﬁlaktyka

laktyki.”

Ogłoszono konkursy:

1.

Wspieranie realizacji programu wychowawcze-

nie aktywności własnej dziecka, wychowanie w part-

kompetencji kulturowych, w tym pasji, zaintereso-

wań, uzdolnień, talentów.

Obecnie trwa proces

przyjmowania projektów do realizacji jeszcze w bie-

żącym roku.

lotażowy program „Profilaktyka a Ty – PaT/E”

(E jak edukacja) w województwach: lubelskim, opol-

skim i pomorskim.

Program PaT/E – program ten należy do strategii

proﬁlaktycznych aktywizujących twórczo młodzież

którzy przejawiają zachowania problemowe.

W ra-

mach programu PaT/E zostali przeszkoleni anima-

torzy, wśród których znaleźli się pedagodzy szkolni,

program w 2011 r. wydatkowano kwotę 400 000 zł

W 2012 r. program „ProﬁlaktykaaTy–PaT/E”roz-

szerzony został na województwa: podkarpackie i łódzkie.

Na jego realizację wydatkowano 250 000 zł.

mu „Proﬁlaktyka a Ty” zaplanowano pilotażowe

działanie pn. „Warszawska noc proﬁlaktyki”.

Projekt

słu grupy entuzjastów przekształciła się w masowe,

tywnych działań proﬁlaktycznychopartychnapro-

ﬁlaktyce rówieśniczej w sposób atrakcyjny, dyna-

miczny i innowacyjny.

Ministerstwo Edukacji Narodowej monitoruje za-

ści jej pracy (wykrywalności przestępstw).

cyjnych.

Natomiast wypadki spowodowane pobiciem

1523

i umyślnym uderzeniem miały miejsce częściej pod-

czas przerw międzylekcyjnych, a wypadki spowodo-

wane uderzeniem nieumyślnym zdarzały się najczę-

ściej podczas zajęć wychowania ﬁzycznego.

Zgodnie z wynikami badań zespołu badawczego

Reasumując, należy podkreślić, że resort edukacji

w sprawie podstaw prawnych funkcjonowania

dyrekcji ochrony środowiska (8900)

12, przekazuję odpowiedź na interpelację posła Bog-

dana Rzońcy w sprawie funkcjonowania dyrekcji

ochrony środowiska.

Podstawą prawną działania Generalnej Dyrekcji

Ochrony Środowiska jest ustawa z dnia 3 październi-

dowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

Utworzenie nowych organów administracji rządo-

wej – generalnego dyrektora ochrony środowiska

(GDOŚ) i regionalnych dyrektorów ochrony środowi-

ska (RDOŚ) – miało na celu skoncentrowanie kluczo-

wych elementów zarządzania środowiskiem we wła-

ściwości jednego organu i zaskutkowało przyspiesze-

niem procedur administracyjnych, w tym skróceniem

istotnego dla inwestora postępowania w sprawie de-

szenie to polegało m.in. na skróceniu terminów na

przeprowadzenie poszczególnych etapów oceny od-

działywania na środowisko poprzez:

— rezygnację z możliwości składania zażaleń na

uzgodnienia regionalnych dyrektorów ochrony śro-

dowiska i opinie organów Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej (skrócenie czasu wydawania decyzji o sie-

dem dni przysługujących stronom postępowania na

składanie zażaleń oraz o czas konieczny na rozpa-

trzenie ewentualnych zażaleń i wydanie stosownego

rozstrzygnięcia, na które stronom następnie przysłu-

giwała skarga do sądu);

— rezygnację z wcześniej obowiązującego uzgod -

nienia organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej na

rzecz opinii, w odniesieniu do której dodatkowo za-

1524

stosowano instytucję tzw. milczącej zgody, która

oznacza, iż niewydanie w przewidzianym terminie

opinii przez organ sanitarny traktuje się jako brak

zastrzeżeń,

— wprowadzenie krótszych niż wcześniej obowią -

zujące w przepisach terminów wydawania ww. uzgod-

nień i opinii – 30 dni.

Przyjęte rozwiązania prawne umożliwiające funk-

cjonowanie dyrekcji ochrony środowiska należy oce-

nić pozytywnie.

Jednak trzeba dążyć do dalszego

doskonalenia przepisów, np. w kierunku usprawnie-

nia procedur administracyjnych.

Obecnie toczą się

prace nad nowelizacją ustawy ooś, która ma na celu

usprawnienie procedur administracyjnych, jednakże

nie przez skrócenie czasu trwania oceny oddziaływa-

nia na środowisko, ale poprzez uporządkowanie prze-

pisów, co zwiększy ich przejrzystość i ułatwi stoso-

wanie.

Nie przewiduje się skrócenia terminów na

przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowi-

sko, gdyż uwarunkowane są one następującymi czyn-

nikami.

Po pierwsze postępowania, w ramach któ-

rych prowadzi się tę ocenę, są postępowaniami ad-

ministracyjnymi i jako takie wymagają przeprowa-

dzenia czynności administracyjnych w terminach

trwania oceny wynika z transpozycji prawa wspólno-

towego do prawa krajowego.

Ocena oddziaływania na

środowisko zgodnie z dyrektywą Parlamentu Euro-

re przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowi-

sko składa się z elementów takich jak weryﬁkacja

raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środo-

wisko, opiniowanie i uzgadnianie z właściwymi or-

ganami oraz zapewnienie możliwości udziału społe-

czeństwa w postępowaniu.

Wyznaczony w prawodaw-

stwie polskim termin 21 dni na zapoznanie się spo-

łeczeństwa z niezbędną dokumentacją sprawy (po-

tocznie nazywany konsultacjami społecznymi) uzna-

ny został za minimalny, aby – w myśl dyrektywy

2011/92/UE – skutecznie zapewnić możliwość udzia-

łu społeczeństwa w postępowaniu.

Najpoważniejszą przyczynę opóźnień w wydawa-

niu decyzji środowiskowych upatruje się w złej jako-

ści dokumentacji, w tym raportu o oddziaływaniu

przedsięwziąć na środowisko, za który odpowiedzial-

ność ponosi inwestor.

Wychodząc naprzeciw temu

problemowi, generalny dyrektor ochrony środowiska

w ramach projektu „Wspieranie systemu ocen oddzia-

ływania na środowisko i obszarów Natura 2000”

przygotował szereg ogólnodostępnych publikacji oraz

prowadzi szkolenia dla jednostek samorządu teryto-

rialnego.

Działania te, mające na celu ujednolicenie

podstaw merytorycznych ocen oddziaływania na śro-

dowisko, skutkują już dostrzegalnym efektem edu-

kacyjnym w postaci lepszej praktyki wydawania de-

cyzji środowiskowych w gminach, co niewątpliwie

usprawnia proces inwestycyjny z punktu widzenia

inwestora.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie określenia przyszłości

specjalnych stref ekonomicznych (8901)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-8901/12, uprzejmie wyjaśniam, że

nowe obszary stref są tworzone systematycznie po-

przez zmiany rozporządzeń Rady Ministrów w spra-

wie 14 poszczególnych specjalnych stref ekonomicz-

nych.

Rocznie rząd dokonuje średnio 10–12 takich

zmian.

Nie ma uzasadnienia do powołania nowej jed-

nostki organizacyjnej w celu włączenia do strefy te-

renu, który spełnia kryteria objęcia instrumentem

SSE.

Rozwiązanie takie w niczym nie usprawniłoby

procesów tworzenia nowych obszarów stref, a jedynie

generowało dodatkowe koszty.

Argumentacja za wydłużeniem okresu funkcjono-

wania stref była przedstawiana ministrowi ﬁnansów

wielokrotnie, a w procedowanych obecnie rozporzą-

dzeniach Rady Ministrów zmieniających okres dzia-

łalności SSE do 2026 r. powody takiego rozwiązania

są szczegółowo uzasadnione.

Głównym celem wydłu-

żenia SSE jest zachowanie atrakcyjności inwestycyj-

nej Polski w latach, w których tylko ten instrument

będzie dostępny inwestorom.

Doﬁnansowanie nowych inwestycji ze środków

unijnych może być uruchomione najwcześniej pod

koniec 2014 r., a obecna ośmioletnia perspektywa

funkcjonowania SSE już wkrótce spowoduje, że in-

strument SSE przestanie pełnić rolę zachęty inwe-

stycyjnej.

W ocenie ministra gospodarki, władz samorządo-

wych i wielu ekspertów ekonomicznych jest to wy-

starczający powód wydłużenia funkcjonowania spe-

cjalnych stref ekonomicznych, w związku z tym ist-

nieje szansa na przekonanie ministra ﬁnansów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

1525

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

w sprawie stanu realizacji projektu

„Sieć szerokopasmowa Polski Wschodniej”

w woj. podkarpackim (8904)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

realizacji projektu „Sieci szerokopasmowej Polski

Wschodniej” w województwie podkarpackim, prze-

kazaną pismem z dnia 14 września br., znak: SPS-

-023-8904/12, uprzejmie informuję, co następuje.

1.

Czy województwo podkarpackie spełniło wszyst-

kie założenia związane z realizacją przedmiotowe-

go projektu „Sieci szerokopasmowej Polski Wschod-

niej”?

Województwo podkarpackie czynnie uczestniczy-

ło w fazie przygotowania projektu m.in. poprzez opi-

niowanie studium wykonalności, za przygotowanie

którego odpowiadało MRR.

Co do spełnienia założeń związanych z realizacją

projektu przedstawiam poniżej dotychczasowe dzia-

łania województwa podkarpackiego.

11 marca 2011 r. podpisano umowę o doﬁnansowa-

nie projektu z instytucją pośredniczącą PO RPW.

4 sierpnia 2011 r. województwo podkarpackie pod-

jęło decyzję o realizacji projektu w modelu DBO (za-

projektuj – wybuduj – operuj).

Jak zostało wspomniane w interpelacji, 14 sierp-

nia 2012 r. województwo ogłosiło postępowanie w try-

bie dialogu konkurencyjnego na wybór partnera pry-

watnego.

Z informacji przekazanych przez wojewódz-

two wynika, iż wnioski o dopuszczenie do udziału

w postępowaniu złożyły 3 podmioty.

Jest to kluczowe

postępowanie dla projektu w województwie podkar-

packim.

2 października 2012 r. województwo ogłosiło po-

stępowanie na wybór inżyniera kontraktu.

Do końca 2012 r. zostanie przygotowany i przeka-

zany do Komisji Europejskiej wniosek o potwierdze-

nie wkładu ﬁnansowegodlaprojektu–jesttokwestia

formalna.

2.

Czy według wiedzy Pani Minister nie ma ist-

niejących zagrożeń dla zrealizowania projektu na

terenie Podkarpacia?

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dostrzega

tów „Sieci szerokopasmowej Polski Wschodniej” wy-

stępujące po stronie beneﬁcjentów,główniewzakre-

sie udzielania zamówień publicznych.

W związku

oraz podejmuje działania zaradcze, tak by wykluczyć

możliwość utraty środków europejskich i zapewnić

realizację założonych celów.

MRR uczestniczy w pra-

cach grupy roboczej funkcjonującej przy instytucji

pośredniczącej dla PO RPW (PARP) oraz organizuje

posiedzenia Komitetu Sterującego ds. projektu SSPW,

którego celem jest nadzór nad projektami SSPW

w ujęciu ponadregionalnym.

Ponadto w dniu 22 maja br. odbyła się wizyta mo-

nitorująca projekt SSPW w województwie podkar-

packim, w której uczestniczyli przedstawiciele insty-

tucji pośredniczącej i instytucji zarządzającej PO

RPW.

W trakcie wizyty przeprowadzono rozmowy

z osobami odpowiedzialnymi za realizację projektu

oraz dokonano oceny stanu realizacji projektu SSPW

w województwie podkarpackim.

Pomimo występujących opóźnień w realizacji pro-

jektu, przy pełnym zaangażowaniu beneﬁcjenta,

projekt SSPW w województwie podkarpackim nie

zostanie zrealizowany w zakładanym terminie, tj. do

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie budowy drugiej jezdni

Gniezno – Toruń (8905)

-8905/12, przy którym przekazano interpelację posła

Łukasza Zbonikowskiego dotyczącą budowy drugiej

zno – Toruń, uprzejmie przekazuję.

Należy wskazać, że Generalna Dyrekcja Dróg

na bieżąco monitoruje oraz prowadzi analizy doty-

czące stanu dróg i bezpieczeństwa ruchu pojazdów

na drogach krajowych, w tym również na drodze kra-

jowej nr 15.

W ramach tych działań podejmuje kroki,

których celem jest poprawa stanu nawierzchni oraz

poziomu bezpieczeństwa na drogach krajowych.

Na podstawie corocznego badania sieci drogowej

odcinki wymagające pilnej interwencji, a następnie,

w ramach dostępnych środków ﬁnansowych,doko-

1526

wych, wskaźnik wypadkowości oraz ocenę efektyw-

ła lista remontów i przebudów na drogach krajowych

„Plan działań na sieci dróg krajowych na lata 2013–

–2016”.

W przedmiotowym planie ujęte zostały rów-

nież zadania obejmujące rozbudowę i przebudowę

odcinków drogi krajowej nr 15 pomiędzy Gnieznem

a Toruniem.

Analiza kosztów planowanych do realizacji zadań

bliższej perspektywie.

Jednocześnie należy podkre-

ślić, że przedmiotowe zestawienie tworzone jest

w oparciu m.in. o stan nawierzchni i warunki ruchu,

ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa

użytkowników dróg, w celu efektywnego wykorzy-

stania ograniczonych środków ﬁnansowych oraz

umożliwienia podejmowania działań w pierwszej ko-

lejności na odcinkach stwarzających największe za-

grożenia bezpieczeństwa.

Należy bowiem zaznaczyć,

dostępnymi w budżecie państwa środkami ﬁnanso-

wymi, z których ﬁnansowane są remonty, bieżące

utrzymanie dróg, zarządzanie siecią drogową oraz

prace przygotowawcze.

Jednocześnie, odnosząc się do propozycji rozbudo-

wy drogi krajowej nr 15 w taki sposób, aby usprawnić

ruch na przedmiotowym odcinku i stworzyć sprawne

połączenie Poznania z Gdańskiem i Olsztynem oraz

problematyki połączenia Kujaw zachodnich z autostra-

dami A1 i A2, chciałbym poinformować, że w chwili

obecnej przygotowywana jest do realizacji, a częściowo

została już zrealizowana droga ekspresowa S5 Po-

znań – Gniezno – Bydgoszcz – Nowe Marzy (A1), któ-

ra rozwiąże przedmiotowe problemy.

Nadmienić na-

leży, że prace przygotowawcze związane z opracowa-

niem dokumentacji dla budowy drogi nr 5 są zaawan-

sowane.

Droga ta przewidziana jest do budowy po

nowym śladzie jako droga ekspresowa.

Droga krajo-

wa nr 15 nie była przewidywana do budowy lub prze-

budowy do przekroju dwujezdniowego i oprócz zada-

nia budowy obwodnicy Inowrocławia ma znikome

zaawansowanie prac przygotowawczych.

Należy również wskazać, że w związku z ujęciem

w sieci TEN-T (na odcinku Al – Poznań) jedynie dro-

ga krajowa nr 5 może być ﬁnansowanaześrodków

UE w ramach instrumentu ﬁnansowegotypuFun-

dusz Spójności.

Podkreślenia wymaga również fakt, że docelowy

układ dróg szybkiego ruchu, czyli autostrad i dróg

ekspresowych, został określony w rozporządzeniu

zawiera docelowy układ dróg szybkiego ruchu w Pol-

sce, na który składa się ok. 2000 km autostrad i 5300 km

dróg ekspresowych.

Zgodnie z jego zapisami w aktu-

alnym wykazie dróg ekspresowych brak jest drogi

jest podstaw formalnych do przygotowania i realiza-

cji zadania inwestycyjnego polegającego na rozbudo-

wie drogi krajowej nr 15 do parametrów drogi eks-

presowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, budowę drugiej jezd-

ni drogi krajowej nr 15 od Gniezna do Torunia moż-

na analizować jedynie po wcześniejszym wykonaniu

drogi ekspresowej S5, co spowoduje przeniesienie na

nią część ruchu z DK 15.

Dopiero po wykonaniu

przedmiotowej drogi oraz obwodnic Inowrocławia

i Strzelna możliwe będzie oszacowanie ewentualnej

potrzeby budowy drugiej jezdni lub nowej drogi dwu-

jezdniowej na odcinku od Gniezna do Torunia.

Jednocześnie należy wskazać, że ewentualna re-

alizacja przedmiotowego zadania może być rozpa-

trywana w kontekście unormowań zawartych w usta-

wie o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 19 ust. 4

ww. ustawy istnieje możliwość przekazania kwestii

związanych z zarządzaniem drogą innemu zarządcy

w trybie porozumienia regulującego w szczególności

miotami.

W związku z powyższym sprawa dobudowy dru-

– Toruń może zostać uregulowana na mocy porozu-

mienia pomiędzy jednostkami samorządu teryto-

rialnego a Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie likwidacji małych posterunków

Policji (8906)

12) dotyczącego interpelacji Posła na Sejm RP pana

łych posterunków Policji uprzejmie przedstawiam

następujące informacje.

1527

miast udoskonalenie i racjonalizacja jej struktur.

Zmiany w strukturach Policji, przeprowadzone od

przypadających na jedno stanowisko kierownicze, co

wencyjnej np. poprzez zwiększenie liczby funkcjona-

zmniejszając liczebność OPP w Białymstoku, Olsz-

powiatowe/miejskie oraz komisariaty.

mniej efektywnie wykorzystywane niż w komendach

powiatowych/miejskich lub komisariatach.

Dodatko-

wo niezbędna infrastruktura związana m.in. z za-

pewnieniem łączności teleinformatycznej, w tym

1528

matycznie analizują stan bezpieczeństwa i porządku

nicznych.

Zmiany powinny być przeprowadzane tak,

Dodatkowo charakter zadań wypełnianych przez

pieczeństwa nie stanowi sam budynek oznaczony jako

większej liczby zmechanizowanych patroli.

le i dyżurnych.

Ponadto, zwiększy się liczba patroli

stów i przedstawicieli środowiska naukowego

1)

z punktów debaty poświęcony był reorganizacji

pozytywnie wypowiedzieli się o potrzebie zmian, któ-

re zapewnią zwiększenie mobilności Policji i wpłyną

na poprawę organizacji pracy.

będą Komendanta Głównego Policji, za którego po-

organizacja nie będzie skutkować zwalnianiem funk-

cjonariuszy i wszyscy obecnie zatrudnieni policjanci

jednostkach.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż zaplanowane

1

1529

przyczynią się do usprawnienia funkcjonowania tych

w sprawie braku przepisów wykonawczych

do ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

Łukasza Zbonikowskiego przesłaną przy piśmie

pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu,

środków publicznych, uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższego wyjaśnienia.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż wydanie elektro-

nicznej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (eKUZ)

jest i było jednym z priorytetów działań ministra

zdrowia.

Dotychczas prace nad kartą prowadzone były

w ramach realizacji projektu połączenia Karty Ubez-

pieczenia Zdrowotnego oraz nowego dowodu osobiste-

go pl.ID.

Dopiero decyzja podjęta w dniu 21 marca

2012 r. podczas posiedzenia Komitetu Rady Mini-

strów do spraw Cyfryzacji dotycząca Karty Ubezpie-

czenia Zdrowotnego wydawanej w formie odrębnej

karty przez Narodowy Fundusz Zdrowia i współpracu-

jącej z nią Karty Specjalisty Medycznego (KSM) umoż-

liwiła realizację upoważnienia zwartego w art. 49

Warunkiem wydania rozporządzenia jest zakoń-

czenie prac koncepcyjnych, dotyczących nie tylko

funkcjonalności eKUZ, ale także infrastruktury za-

równo Narodowego Funduszu Zdrowia (infrastruk-

tura klucza publicznego), jak i świadczeniodawców

(bezpieczne czytniki umożliwiające złożenie podpisu

elektronicznego za pomocą eKUZ i KSM).

Obecnie

ten etap jest już na ukończeniu, a główne założenia

funkcjonalne określone są w dokumencie Narodowe-

go Funduszu Zdrowia „Rejestr Usług Medycznych II

(RUM II)”.

Przygotowano już także harmonogram

działań oraz oszacowano wstępnie koszty.

Należy

jednakże zwrócić uwagę, iż wydanie rozporządzenia

jest tylko jednym z etapów wdrażania karty.

Termin

wprowadzenia kart w życie ściśle związany jest z cza-

sem niezbędnym do przygotowania infrastruktury,

jak również do wydania i dystrybuowania karty.

Warto podkreślić, że, uwzględniając fakt, iż karty

w najbliższym czasie nie będą funkcjonowały, mini-

ster zdrowia z ministrem administracji i cyfryzacji

(we współpracy z Narodowym Funduszem Zdrowia,

niczego Ubezpieczenia Społecznego) w celu uspraw-

nienia i uproszczenia procesu potwierdzania przez

świadczeniobiorców prawa do świadczeń opieki zdro-

wotnej przygotowali projekt zmiany ustawy wprowa-

dzający możliwość elektronicznego potwierdzania

tego prawa.

Zgodnie z uchwaloną w dniu 27 lipca

2012 r. ustawą zmieniającą ustawę o świadczeniach

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

nych (Dz. U. poz. 1016) od 1 stycznia 2013 r. świad-

czeniodawca będzie potwierdzał uprawnienia świad-

czeniobiorcy na podstawie numeru PESEL, co zwol-

ni pacjenta z obowiązku okazywania dokumentu

padku, gdy elektroniczne potwierdzenie będzie nie-

możliwe lub nie uzyska się potwierdzenia (wynik

negatywny), wówczas osoba uprawniona może przed-

stawić jeden z dotychczasowych dokumentów po-

twierdzających prawo do świadczeń, a w razie braku

ności prawnych oświadczenie składa przedstawiciel

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

1530

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

w sprawie stosowania art. 24 ust. 1 pkt 8

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przesyłam odpowiedź na interpelację posła Łu-

kasza Zbonikowskiego w sprawie interpretacji zapisu

„inne zbiorniki wodne” użytego w ustawie z dnia

blemach wynikających z braku ustawowego zdeﬁnio-

wania przedmiotowego pojęcia.

Interpelacja posła Łukasza Zbonikowskiego do

ministra środowiska przekazana do Marszałka Sej-

mu RP w dniu 12 września 2012 r. dotyczy wykładni

pojęcia „inne zbiorniki wodne”, ponieważ zdaniem

posła nie sprecyzowano w ustawie z dnia 16 kwietnia

poz. 1220, z późń. zm.), dalej jako ustawa, o jakie inne

zbiorniki chodzi.

wych obiektów budowlanych w pasie szerokości

ków wodnych, który może być wprowadzony przepi-

sami prawa miejscowego na obszarze parku krajobra-

zowego lub obszarze chronionego krajobrazu.

Pan

poseł w swoim piśmie wskazał m.in., że praktyka sto-

sowania ww. regulacji wykazała brak jednolitej wy-

kładni pojęcia „innych zbiorników wodnych”, a w kon-

sekwencji – występowanie znacznych rozbieżności

w orzecznictwie administracyjnym w przedmiocie

lokalizacji inwestycji na wymienionych obszarach

form ochrony przyrody.

Organy ochrony przyrody

właściwe do uzgadniania warunków zabudowy i za-

gospodarowania terenu przyjmują, że przez pojęcie

„innych zbiorników wodnych” należy również rozu-

mieć zbiorniki, w których woda występuje sporadycz-

nie, np. stawy, sadzawki, wyrobiska itp.

W ocenie

pana posła przyjęta wykładnia powoduje sytuacje

patologiczne, ponieważ ograniczenia, o których mowa

powyżej, są różnie interpretowane prze organy admi-

nistracji terenowej.

Brak deﬁnicji„innychzbiornikówwodnych”wusta-

wie oznacza, iż pojęcie to należy oceniać, mając na

względzie reguły wykładni językowo-logicznej, wy-

kładni systemowej (miejsca interpretowanych prze-

pisów w systemie prawa i aktu normatywnego) oraz

wykładni funkcjonalnej (np. adekwatności deﬁnicji

legalnych zawartych w jednym akcie normatywnym

w kontekście celów innej regulacji).

Przepisy ustawy

ne, oraz ustawy są regulacjami z dziedziny prawa

ochrony środowiska, którego poszczególne akty nor-

matywne służą osiągnięciu określonych celów czy

zadań.

Przepisy ustawy mają na celu m.in. zachowanie

różnorodności biologicznej, utrzymanie procesów

nia ciągłości istnienia gatunków z ich siedliskami

(m.in. związanych z zasobami wodnymi).

Ochrona

przyrody polega m.in. na zachowaniu, zrównoważo-

nym użytkowaniu zasobów, tworów i składników

przyrody: dziko występujących roślin, zwierząt i grzy-

bów oraz siedlisk przyrodniczych; krajobrazu, jak

również tworów przyrody żywej i nieożywionej.

W art. 6 ust. 1 pkt 1–10 ustawy wskazano ustawowo

chronione formy ochrony przyrody występujące

w naszym kraju.

Natomiast przepisy Prawa wodnego

regulują gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą

towanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie

zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie

użytkowaniu jej przez określone podmioty.

Instru-

mentami zarządzania zasobami wodnymi są pozwo-

lenia wodnoprawne, opłaty i należności w gospodar-

ce wodnej, kataster wodny, planowanie i kontrola

w gospodarowaniu wodami.

Z powyższego porówna-

nia wynika, iż choć obie ustawy należą do zakresu

prawa ochrony środowiska, posiadają odmienny za-

kres przedmiotowy, dlatego też nie można przenieść

w sposób automatyczny znaczenia deﬁnicjilegalnych

z jednego aktu prawnego na inny, chyba że przepis

zawiera wyraźne odesłanie.

Zaznaczyć trzeba, że

ustawa takiego odesłania nie zawiera.

W świetle przedstawionego stanowiska interpre-

tacji pojęcia „innych zbiorników wodnych” należy

dokonać, mając na uwadze cele ustawy, jak również

klasyﬁkacjęhydrologiczną.

Zastosowaniepojęcia„in-

nych zbiorników wodnych” świadczy o intencji usta-

wodawcy, iż wartość przyrodnicza danego obiektu

hydrograﬁcznegozależyoduwarunkowańprzyrod-

niczych – wartości ekosystemu danego zbiornika

wodnego, zbiorowisk roślinnych występujących na

jego obrzeżach i gatunków zwierząt z nim związa-

nych oraz terenów do niego przyległych.

Podkreślenia wymaga, iż wprowadzenie zakazu

zabudowy 100 m od zbiorników wodnych ma za za-

danie chronić nie tylko wody zbiornika, ale również

strefę wokół tego zbiornika.

Oczywiste jest, iż zależ-

nie od charakteru zbiornika, jego genezy, wieku,

wielkości, sposobu zasilania oraz istniejących warun-

ków glebowych, wodnych, siedliskowych, krajobrazo-

wych, a także istniejącego stanu zagospodarowania

terenu w jego sąsiedztwie zależy, jaka będzie zosta-

wiona strefa ochronna bez możliwości wprowadzenia

zabudowy.

Wartość przyrodnicza zbiornika wodnego

nie jest z góry determinowana wyłącznie jego klasy-

ﬁkacją hydrologiczną, a tym bardziej klasyﬁkacją

1531

zastosowaną w Prawie wodnym.

Zbiorniki o pocho-

dzeniu antropogenicznym niejednokrotnie stanowią

cenne elementy krajobrazotwórcze i biocenotyczne,

które mogą wymagać zastosowania odpowiedniej

ochrony w postaci wprowadzenia strefy wolnej od za-

budowy w promieniu do 100 m od ich brzegów.

Pod pojęciem „inne zbiorniki wodne” należy ro-

zumieć inne niż rzeki i jeziora zbiorniki wodne, za-

równo naturalne, jak i sztuczne, powstałe zarówno

na wodach płynących, jak i istniejące w zagłębieniach

terenu, czyli wszystkie mające linię brzegu – bez

względu na ich funkcję, pochodzenie, wielkość i kla-

syﬁkacjęprawną.

Zatemdoinnychzbiornikówwod-

nych należy zaliczyć również zbiorniki o charakterze

okresowym (wysychającym), jak również obiekty,

które w ewidencji gruntów mogą być oznaczone jako

np. nieużytki czy użytki ekologiczne, a które de facto

w terenie stanowią małe obiekty hydrograﬁczne

z ukształtowaną linią brzegową.

Jednocześnie należy odróżnić zbiorniki antropoge-

niczne (np. stawy, torﬁanki)odelementówwyposaże-

nia ogrodu – sztucznie tworzonych oczek wodnych,

kaskad wodnych, strumyków czy przydomowych ba-

senów realizowanych w ramach aranżacji ogrodu.

Ele-

menty te nie podlegają ochronie na podstawie ustawy.

Stanowią wraz z kompozycjami roślinnymi oparty na

wizji architekta krajobrazu sztucznie stworzony sys-

tem.

Nie posiadają one zdolności do samodzielnego

zachowania równowagi biologicznej bez prowadzenia

stosownych zabiegów pielęgnacyjnych i obecności sto-

sownych urządzeń, w przypadku oczek wodnych

– np. pomp, ﬁltrów,grzałekczyurządzeńnapowie-

trzających, ﬁltracyjnychzapewniającychﬁltracjęme-

chaniczną, biologiczną oraz sterylizację wody.

Zbior-

niki te pełnią przede wszystkim funkcję ozdobną.

Dlatego w ujęciu przyrodniczym należy odróżnić

ogrodowe oczka wodne od zbiorników wodnych, gdzie

wody zbiornika zasilane są np. wodami gruntowymi,

wodami ze spływów powierzchniowych czy przepły-

wów bieżących cieków.

Takie zbiorniki, jeśli są po-

chodzenia antropogenicznego, to jednakże związane

są z wodą pochodzącą bezpośrednio ze środowiska.

Procesy kształtowane w zbiorniku wodnym i poziom

jego wody, jak również strefa przybrzeżna im towa-

rzysząca uzależnione są od naturalnych procesów

zachodzących w środowisku.

Należy zaznaczyć, iż pod pojęciem „oczka wodne”

potocznie przyjęło się rozumieć zarówno ozdobne

wodne elementy wyposażenia ogrodu, jak również

nieduże – z racji wielkości i kształtu – zbiorniki wod-

ne naturalne lub pochodzenia antropogenicznego

występujące w terenie otwartym, o funkcjach bio-

cenotycznych.

Powyższe ma odzwierciedlenie np.

z późn. zm.), zgodnie z którą przez oczka wodne ro-

zumie się „naturalne śródpolne lub śródleśne zbior-

niki wodne o powierzchni do 1 ha”.

Podkreślić trzeba,

iż takie oczka wodne w rozumieniu ww. ustawy sta-

nowią obiekty hydrograﬁczneprzyczyniającesiędo

zwiększenia bioróżnorodności terenów rolnych czy

leśnych i podnoszące wartości krajobrazowe tych

terenów.

Ze względu na zmienność i różnorodność uwarun-

kowań przyrodniczych, jak również różnorodny cha-

rakter zbiorników wodnych mogących występować

w terenie oraz ich niejednakową wartość przyrodni-

czą zasadne było wprowadzenie w przepisach art. 17

„innych zbiorników wodnych” celem kształtowania

przez prawodawcę lokalnego – stosownie do potrzeb

ochronnych – przepisów miejscowych.

W art. 16 ust.

3 i art. 23 ust. 2 ustawy dano organom stanowiącym

jednostek samorządu terytorialnego nie tylko możli-

wość wyboru zakazów spośród wymienionych odpo-

ich stosownego modyﬁkowania(zarównowielkości

strefy ochronnej wokół zbiorników, jak i określenia,

do jakich zbiorników wodnych strefa z zakazem lo-

kalizacji i zabudowania zbiorników wodnych ma za-

stosowanie) lub określenia części obszaru, na jakim

zakazy nie obowiązują, gdyż nie wynika to z potrze-

by ochrony.

Takie rozwiązanie świadczy o woli usta-

wodawcy do zapewnienia organom władzy lokalnej

szerokich uprawnień do kształtowania za pomocą

przepisów prawa miejscowego stosunków społecz-

nych w sposób adekwatny do warunków i specyﬁki

danego terenu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie przejazdu kolejowego w ciągu

drogi wojewódzkiej nr 822 w Lublinie (8915)

terpelację panów posłów Henryka Smolarza i Zbi-

gniewa Włodkowskiego skierowaną do ministra

Sławomira Nowaka przy piśmie, SPS-023-8915/12,

przedstawiam poniższe informacje.

Kwestia likwidacji przejazdu kolejowego w Lubli-

nie usytuowanego na przecięciu linii kolejowej nr 7

Warszawa Wschodnia Osobowa – Dorohusk z ulicą

Mełgiewską jest znana Ministerstwu Transportu,

1532

m.in. z prowadzonej korespondencji z burmistrzem

miasta Świdnik.

W dniu 28 sierpnia 2012 r., za pismem nr TK-

-3kd-0781-205(2)/12, panu burmistrzowi przedłożo-

no stanowisko w przedmiocie dalszego funkcjono-

wania przejazdu kolejowego w związku z inwesty-

cjami prowadzonymi przez Generalną Dyrekcję

się następująco.

Z informacji uzyskanych od zarządcy infrastruk-

ka, że omawiany przejazd znajduje się w bezpośred-

nim sąsiedztwie (w odległości 292 m) od budowanego

wiaduktu nad linią kolejową nr 7 w km 182,225.

W dniu 11 stycznia 2011 r. komisja terenowa zgod-

nie z procedurą zawartą w § 22 ust. 1 rozporządzenia

jowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie (Dz. U.

1996 r.

Nr 33, poz. 144, z późn. zm.) i z udziałem

przedstawicieli PKP PLK SA Zakładu Linii Kolejo-

wych w Lublinie, urzędu miasta w Lublinie i Policji

zakwaliﬁkowałaomawianyprzejazddolikwidacjipo

wybudowaniu wiaduktu drogowego w km 182,225.

Likwidacja tego przejazdu jest zgodna z zapisami § 6

ust. 1 ww. rozporządzenia, który nakazuje projekto-

wać skrzyżowania dwupoziomowe w sposób umożli-

wiający likwidację przejazdów znajdujących się w od-

ległości do 3 km z każdej strony wybudowanego wia-

blinie likwidację tego przejazdu zawarł już w 2009 r.

w warunkach dla projektanta obwodnicy, przedsię-

biorstwa Mosty Katowice sp. z o.o. oraz powiadomił

urząd miasta w Lublinie oraz w Świdniku.

Ponadto, biorąc pod uwagę, iż pozostałe przy uli-

cy Mełgiewskiej posesje (część z nich została wybu-

rzona na potrzeby budowy węzła Mełgiew i drogi

ekspresowej S12/S17) znajdują się w bezpośredniej

bliskości węzła komunikacyjnego i skrzyżowania

dwupoziomowego stanowiącego dogodne połączenie

Lublina ze Świdnikiem, ciągłe ponoszenie kosztów

utrzymania przedmiotowego przejazdu wydaje się

nieuzasadnione.

W odległości około 470 m od obec-

nego przejazdu, licząc po obecnym przebiegu ul. Meł-

giewskiej, budowany jest węzeł Mełgiew zbierający

ruch z następujących dróg: ul. Nowej Mełgiewskiej

(skrzyżowanie dwupoziomowe z linią kolejową nr 7

w km 182,225), ekspresowej S12/S17 (skrzyżowanie

i drogi wojewódzkiej nr 822 łączącej Lublin z portem

lotniczym w Świdniku.

Zarządca infrastruktury PKP Polskie Linie Ko-

lejowe SA w uzasadnionych przypadkach korzysta

z zapisów § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia i wyraża

zgodę na odstępstwo od likwidacji przejazdów zloka-

lizowanych w odległości do 3 km od budowanych

skrzyżowań dwupoziomowych.

Tak się działo rów-

nież w przypadku budowy obwodnicy Lublina.

Pi-

smem PKP PLK SA, nr ILK2d-5003-39/2/12, z dnia

6 lipca 2012 r. skierowanym do Generalnej Dyrekcji

analizowano szczegółowo ustalenia komisji przejaz-

dowych i warunki terenowe oraz wyrażono zgodę na

odstąpienie od likwidacji 3 przejazdów na linii kole-

jowej nr 30.

Mając na uwadze uregulowania zawarte

z późn. zm.), wyrażono także zgodę na odstąpienie

od likwidacji przejazdu w km 180,716 na linii kolejo-

wej nr 7 w ciągu ul. Kasprowicza w Lublinie, pod

warunkiem przejęcia przez miasto Lublin kosztów

utrzymania przejazdu do czasu budowy w tym rejo-

nie bezpiecznego skrzyżowania dwupoziomowego.

Należy również zauważyć, iż PKP Polskie Linie

o transporcie kolejowym jako zarządca infrastruktu-

ry zobowiązany został do budowy i utrzymywania

infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym

bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego, lecz także

do zapewnienia bezpieczeństwa wszystkich obywate-

li mających bezpośrednią styczność z infrastrukturą

kolejową.

Z drugiej zaś strony PKP PLK SA zarzą-

dzając liniami kolejowymi (bez torów stacyjnych)

o łącznej długości 19 298,931 km, zarządza, eksplo-

atuje i nadzoruje 16 286 przejazdami i przejściami

kolejowymi, zobowiązana jest do racjonalnego gospo-

darowania środkami budżetowymi przeznaczanymi

corocznie na budowę i utrzymanie m.in. skrzyżowań

w poziomie szyn.

Trudno zatem jest obarczać odpowiedzialnością

zarządcę infrastruktury kolejowej, który odstępując

od wypełniania obowiązującej litery prawa likwidacji

przejazdu kolejowego, zmuszony byłby do ponoszenia

dodatkowych nieuzasadnionych kosztów refundowa-

nych przez budżet państwa w sytuacji, gdy inwestor

dróg ekspresowych, wojewódzkich i miejskich znając

od 2009 r. plany kolei dotyczące likwidacji przejazdu,

odmawia zmian w swoich projektach modernizacyj-

nych, uzasadniając to wysokimi kosztami.

Mając na uwadze powyższe, wyrażam zrozumie-

nie dla postępowania zarządcy infrastruktury PKP

PLK SA w przedmiocie ograniczenia dalszego pono-

szenia kosztów utrzymywania przejazdu kolejowego

będącego w sprzeczności z postanowieniami rozpo-

rządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej

owanie.

Wobec powyższego, proszę o przyjęcie niniejszego

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

1533

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie niezrealizowanego rozporządzenia

do ustawy o transporcie kolejowym

określającego krajowy rejestr

pojazdów kolejowych (9075)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przesłaną przy piśmie z dnia 19 września 2011 r. in-

niezrealizowania rozporządzenia do ustawy o trans-

porcie kolejowym określającego krajowy rejestr po-

jazdów kolejowych, znak: SPS-023-9075/12, uprzej-

mie informuję, że rozporządzenie ministra trans-

jazdów kolejowych, zostało ogłoszone w Dz. U. z dnia

25 września 2012 r., poz. 1063.

Opóźnienie w wydaniu spowodowane było długo-

trwałymi uzgodnieniami treści poszczególnych prze-

pisów rozporządzenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

określającego wykaz specyﬁkacji technicznych

i dokumentów normalizacyjnych (9076)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przesłaną przy piśmie, nr SPS-023-9076/12, z dnia

19 września 2011 r. interpelację poseł Anny Elżbiety

nia do ustawy o transporcie kolejowym określającego

wykaz specyﬁkacjitechnicznychidokumentównor-

malizacyjnych, uprzejmie informuję, że projekt roz-

spodarki morskiej dotyczącego właściwych krajowych

specyﬁkacjitechnicznychidokumentównormaliza-

cyjnych, których zastosowanie umożliwia spełnienie

ności systemu kolei, został skierowany do Rządowego

z Komisji Prawniczej.

Po akceptacji Rządowego Cen-

trum Legislacji projekt zostanie przedłożony mini-

skiej do podpisu.

Opóźnienie w opracowaniu projektu rozporządze-

nia spowodowane było długotrwałym uzgadnianiem

wykazu właściwych krajowych specyﬁkacjitechnicz-

nych i dokumentów normalizacyjnych dla poszcze-

gólnych podsystemów tworzących interoperacyjność

systemu kolei z Instytutem Kolejnictwa i Instytutem

Pojazdów Szynowych Tabor, jako notyﬁkowanymi

jednostkami certyﬁkującymi,zUrzędemTransportu

Kolejowego, z zarządcą infrastruktury PKP Polskie

Linie Kolejowe SA, przewoźnikami kolejowymi PKP

InterCity SA, PKP Cargo SA, Przewozy Regionalne

sp. z o.o. oraz z przedstawicielami Izby Gospodarczej

Transportu Lądowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

przestrzennym (9081)

kazaną przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemar-

szałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, pismem

interpelację pani poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

jącego zakres projektu planu zagospodarowania

przestrzennego województwa do ustawy z dnia

mie wyjaśniam, co następuje.

Delegacja do wydania przywołanego w interpela-

cji pani poseł rozporządzenia znajduje się w art. 40

ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

strzennym.

Zgodnie z ww. przepisem minister wła-

ściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzen-

nej i mieszkaniowej wydaje rozporządzenie w sprawie

1534

wymaganego zakresu projektu planu zagospodaro-

wania przestrzennego województwa w części teksto-

wej i graﬁcznej,uwzględniającwszczególnościwy-

mogi dotyczące materiałów planistycznych, skali

opracowań kartograﬁcznych,stosowanychoznaczeń,

nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumento-

wania prac planistycznych.

Prace związane z wydaniem przedmiotowego roz-

porządzenia w okresie bezpośrednio po wejściu

w życie przedmiotowej ustawy (to jest jeszcze w 2003 r.)

zostały wstrzymane z uwagi na trwające wówczas

w kilku regionach dalece zaawansowane prace nad

planami zagospodarowania przestrzennego woje-

wództw pierwszej edycji.

Projekt rozporządzenia był następnie przedmio-

tem konsultacji z regionami w ramach opracowywa-

nia projektu ustawy o planowaniu przestrzennym

będącej konsekwencją zaleceń programu likwidacji

barier w budowlanym procesie inwestycyjnym, przy-

gotowanym przez ministra gospodarki (projekt usta-

wy o zagospodarowaniu przestrzennym gmin przy-

jęty przez Radę Ministrów 20 grudnia 2004 r. i bę-

dący przedmiotem prac Sejmu RP w 2005 r.).

Ze względu na liczne negatywne opinie regionów

oraz niedojście do wejścia w życie projektowanej usta-

wy rozporządzenie również nie zostało wydane.

Po-

nadto w 2005 r. prowadzone były także przez Rządowe

Centrum Studiów Strategicznych prace nad przygoto-

waniem dokumentu pn. „Zaktualizowana koncepcja

przestrzennego zagospodarowania kraju”, który zo-

2005 r.

Jego zapisy mogły mieć wpływ również na

kształt planowania przestrzennego na poziomie woje-

wództwa.

Prace nad tym dokumentem w Sejmie RP

V kadencji nie były jednak kontynuowane.

Z kolei wobec powołania przez prezesa Rady Mi-

nistrów w dniu 6 lutego 2006 r.

Międzyresortowego

Zespołu do Spraw Koordynacji Zadań dotyczących

Wprowadzenia Zmian w Systemie Planowania Prze-

strzennego (zarządzenie nr 24 prezesa Rady Mini-

strów, M.P. Nr 10, poz. 138), którego jednym z zadań

było opracowanie projektów aktów prawnych mają-

cych na celu wprowadzenie wypracowanej przez ten

zespół nowej formuły planowania przestrzennego,

ówczesny resort właściwy do spraw gospodarki prze-

strzennej stał na stanowisku, iż rozporządzenie po-

winno zostać wydane do przepisów ustawowych

w kształcie, w którym ostatecznie wejdą one w życie.

Wobec niezakończenia powyższych prac nad wej-

ściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy

dalsze prace nad wydaniem rozporządzenia podjął

ówczesny minister budownictwa.

Mając jednak na

uwadze specyﬁkę projektowanego rozporządzenia,

minister wystąpił pismem z dnia 17 listopada 2007 r.

do wszystkich marszałków województw, dyrektorów

wojewódzkich biur planowania oraz organizacji za-

wodowych związanych z planowaniem przestrzen-

nym z prośbą o przekazanie wszelkich uwag i suge-

jego przygotowaniem.

Z udzielonych wówczas odpo-

wiedzi jednoznacznie wynikło, iż przed wydaniem

ww. rozporządzenia należy znowelizować przepisy

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzen-

nym w części dotyczącej planowania regionalnego

i dopiero na ich podstawie wydać rozporządzenie wy-

konawcze.

Następnie, mając na uwadze konieczność dosto-

sowania systemu gospodarki przestrzennej, lokali-

zacji inwestycji i procedur formalnych procesu in-

westycyjnego do potrzeb i wymogów rozwijającej się

nych państwa, resort infrastruktury przygotował

strzennym oraz niektórych innych ustaw.

W projek-

cie tym przewidziana była również nowelizacja ure-

gulowań prawnych dotyczących planowania prze-

strzennego na poziomie województwa.

Na podstawie

znowelizowanej ustawy przygotowany został także

projekt rozporządzenia w sprawie planu zagospoda-

rowania przestrzennego województwa.

Jednakże

prace nad projektem ww. ustawy w marcu 2011 r.

decyzją Zespołu do spraw Programowania Prac Rzą-

du zostały wstrzymane.

Jednocześnie Rada Ministrów w dniu 13 grudnia

2011 r. podjęła uchwałę o przyjęciu „Koncepcji prze-

strzennego zagospodarowania kraju 2030”.

Po ak-

ceptacji przez Sejm RP została ona ogłoszona w dniu

27 kwietnia 2012 r.

(M.P. z 2012 r. poz. 252).

Zawie-

ra ona zapisy dotyczące konieczności stworzenia no-

wego systemu planowania przestrzennego w Polsce,

z uwzględnieniem planowania na obszarze woje-

wództw.

Ma to być podstawa do podjęcia dalszych

prac nad zmianą obowiązujących przepisów o plano-

waniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związ-

ku z powyższym w przygotowanym w listopadzie

2011 r. bezterminowym wykazie prac legislacyjnych

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej jako planowany termin wydania rozporządzenia

wskazano II półrocze 2013 r.

W dniu 22 sierpnia 2012 r. została ogłoszona usta-

kompetencje w zakresie planowania przestrzennego

na poziomie województwa zostają z dniem 1 stycznia

2013 r. przekazane ministrowi właściwemu do spraw

rozwoju regionalnego.

Minister ten w terminie trzech

kresie kształtowania ładu przestrzennego pierwsze-

go przeglądu i analizy zasad, sposobu, a także wa-

runków funkcjonowania instytucji, procedur i in-

strumentów oraz przedłoży Radzie Ministrów propo-

zycje zmian, uwzględniając w szczególności koncepcję

przestrzennego zagospodarowania kraju.

Należy wnio-

skować, iż rozporządzenie w sprawie planu zagospo-

darowania przestrzennego województwa wydawane

będzie przez ministra właściwego do spraw rozwoju

1535

Reasumując, odpowiadając na pytania pani poseł,

należy stwierdzić, iż obecnie w Ministerstwie Trans-

wadzone prace nad projektem przedmiotowego rozpo-

rządzenia z powodów, jakie przedstawiono powyżej.

Należy przyjąć, iż zostanie ono wydane przez ministra

prac nad budową nowego modelu planowania prze-

strzennego w Polsce, o którym mowa w „Koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju 2030”.

Jednocześnie pragnę uprzejmie poinformować, iż

brak przedmiotowego rozporządzenia nie stanowi

przeszkody dla władz samorządowych wszystkich

województw w sporządzaniu kolejnych edycji planów

zagospodarowania przestrzennego województw.

Obo-

wiązujące plany zagospodarowania przestrzennego

posiadają obecnie wszystkie województwa.

Ich przy-

gotowanie odbywa się w oparciu o przepisy ustawo-

we.

Plany pierwszej edycji powstawały w latach

2000–2004, natomiast w chwili obecnej województwa

posiadają albo już uchwalone plany II edycji (woje-

wództwa: pomorskie, wielkopolskie, zachodniopo-

morskie, lubuskie, łódzkie oraz opolskie) bądź też

prowadzą zaawansowane prace nad ich przygotowa-

niem i uchwaleniem.

Brak przedmiotowego rozporzą-

dzenia nie wywołuje więc przywołanego w interpela-

cji pani poseł Anny Sobeckiej spowolnienia realizo-

wania potencjalnych inwestycji na terytorium dane-

go województwa, tym bardziej iż proces inwestycyjny

odbywa się na poziomie gminy i na podstawie doku-

mentów planistycznych szczebla lokalnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

do ustawy Prawo ochrony środowiska (9083)

porządzenia do ustawy Prawo ochrony środowiska,

uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

nego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na

środowisko, wymaganej przepisami ustawy z dnia

na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wyni-

ka, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań

oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komu-

nalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotni-

ska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji

radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radioloka-

cyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.

Zgodnie z przepisem art. 135 ust. 5 ww. ustawy ob-

szar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia

polegającego na budowie drogi krajowej tworzy się na

podstawie analizy porealizacyjnej.

Obowiązek spo-

rządzenia analizy porealizacyjnej po upływie 1 roku

stawienia w terminie 18 miesięcy od dnia oddania

obiektu do użytkowania wynika z decyzji o zezwole-

ściwym do utworzenia obszaru ograniczonego użyt-

kowania dla przedsięwzięć mogących zawsze znaczą-

co oddziaływać na środowisko jest sejmik wojewódz-

twa.

W stosunku natomiast do obiektów niepozosta-

jących we właściwości sejmiku województwa organem

upoważnionym do utworzenia obszaru ograniczone-

go użytkowania jest rada powiatu, która czyni to

w formie uchwały.

Brzmienie art. 135 ust. 5 oraz ust. 5a i 5b ustawy

Prawo ochrony środowiska wprowadzone zostały

poz. 958).

W zmianie tej doprecyzowano kwestie spo-

sobu tworzenia obszarów ograniczonego użytkowa-

nia dla przedsięwzięć polegających na budowie dróg

Zgodnie z art. 135 ust. 5a ww. ustawy Prawo

ochrony środowiska minister właściwy do spraw

nia zakres i formę dokumentacji niezbędnej do utwo-

rzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przed-

sięwzięcia polegającego na budowie drogi krajowej

gach publicznych, sposoby ograniczenia użytkowania

terenu w obszarach ograniczonego użytkowania

oraz rodzaje rekompensaty dla właścicieli nierucho-

mości położonych w obszarach ograniczonego użyt-

kowania.

Zatem utworzenie obszaru ograniczonego

użytkowania dla przedsięwzięcia polegającego na

budowie drogi krajowej obejmuje tereny przylegają-

ce do drogi krajowej i może powodować ograniczenia

na nim np. możliwości zabudowy.

Chodzi tu jednak

1536

głównie o zabudowę np. mieszkaniową, a nie budowę

innych dróg.

Projekt ww. rozporządzenia był pod koniec ubie-

głego roku przedmiotem uzgodnień międzyresorto-

wych, w wyniku których napłynęły liczne uwagi, m.in.

stwa Finansów, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

sterstwa Środowiska oraz Rządowego Centrum Legi-

slacji.

W wyniku udzielonych w lutym br. odpowiedzi

na zgłoszone w ramach uzgodnień międzyresortowych

uwagi napływały kolejne uwagi z resortów.

Aktualnie projekt rozporządzenia jest przedmio-

tem uzgodnień z Komisją Wspólną Rządu i Samorzą-

du Terytorialnego.

Wydłużający się proces legislacyjny spowodowany

licznymi uwagami innych resortów, a w szczególności

systemowymi uwagami Rządowego Centrum Legi-

slacji, a także uwagami z konsultacji społecznych

uniemożliwił szybką realizację ww. upoważnienia

ustawowego.

Jednocześnie wyjaśniam, iż brak ww. projektu

rozporządzenia nie oznacza braku możliwości docho-

dzenia roszczeń w trybie przepisów Kodeksu cywil-

nego przez właścicieli nieruchomości położonych

w sferze oddziaływania drogi krajowej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

do ustawy o podatku tonażowym (9086)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-9086/12, do którego dołączono interpelację

w sprawie niezrealizowanego rozporządzenia do

ustawy o podatku tonażowym, uprzejmie informuję,

co następuje.

Projekt ustawy o podatku tonażowym został no-

tyﬁkowany Komisji Europejskiej w dniu 1 lutego

2006 r.

Komisja Europejska w dniu 12 września 2007 r.

(OJ C 300/22) wszczęła formalne postępowanie wy-

jaśniające, a 18 grudnia 2009 r. wydała decyzję

w sprawie pomocy państwa nr C 34/07 (ex N 93/2006)

w sprawie wprowadzenia systemu podatku tonażo-

wego w międzynarodowym transporcie morskim

w Polsce.

Zgodnie tą decyzją podatek tonażowy jako instru-

ment pomocy publicznej został uznany za zgodny

z rynkiem wewnętrznym Unii Europejskiej pod wa-

runkiem dokonania zmian w ustawie z dnia 24 sierp-

nia 2006 r.

(Dz. U. Nr 183, poz. 1353 oraz z 2008 r.

Nr 209, poz. 1316) o podatku tonażowym.

W związku

z tym Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej przygotowało projekt ustawy

rych innych ustaw, który w dniu 2 października 2012 r.

został rozpatrzony i przyjęty na posiedzeniu Rady

Ministrów.

Przyjęty projekt ustawy zostanie nie-

zwłocznie przedłożony parlamentowi RP celem dal-

szego procedowania.

Z uwagi na przedłużający się proces wyjaśniania

z Komisją Europejską zgodności niektórych posta-

nowień ustawy o podatku tonażowym z prawem

Unii Europejskiej, została podjęta decyzja o wstrzy-

maniu prac nad projektem rozporządzenia do ww.

ustawy w sprawie określenia wzorów zeznania oraz

oświadczenia armatora o wyborze tej formy opodat-

kowania do ww. ustawy.

Pragnę poinformować, że projekt ww. rozporzą-

dzenia określającego wzory oświadczenia armatora

o wyborze opodatkowania podatkiem tonażowym

oraz zeznania armatora o wysokości podatku to-

nażowego należnego za dany rok podatkowy jest

już przygotowany przez MTBiGM i zostanie nie-

zwłocznie przekazany, zgodnie z procedurą uzgod-

nień, tak aby mógł wejść w życie wraz z nowelizo-

waną ustawa o podatku tonażowym, tj. z dniem

1 stycznia 2013 r.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przekazujące interpelację pani poseł Anny Elż-

rządzenia do ustawy o recyklingu pojazdów wycofa-

nych z eksploatacji, przedstawiam następujące wyja-

1537

śnienia, które stanowią odpowiedź na zadane przez

panią poseł pytania.

Prace resortu transportu nad projektem rozporzą-

dzenia w sprawie wymagań technicznych dla pojazdów,

których niespełnienie powoduje uznanie pojazdów za

pojazdy wycofane z eksploatacji, były prowadzone już

w 2004 r., jednakże zostały one przerwane ze względu

na zakwestionowanie przez Rządowe Centrum Legisla-

cji (RCL) zgodności z konstytucją delegacji ustawowej

upoważniającej do jego wydania, a zawartej w ustawie

Aktualna delegacja do wydania ww. rozporządze-

nia została wprowadzona w 2010 r. w art. 3a ustawy

z późn. zm.).

Na podstawie tej delegacji resort trans-

portu przygotował przedmiotowy projekt rozporzą-

dzenia, który podlegał procedurze legislacyjnej na

przełomie 2010/2011 r.

W lipcu 2011 r. prace te zo-

stały zawieszone ze względu na stanowisko RCL,

zgodnie z którym nie jest możliwe wydanie tego roz-

porządzenia, przede wszystkim z uwagi na brak

ustawowego wskazania organu właściwego w spra-

wie uznania pojazdu za pojazd wycofany z eksplo-

atacji.

W wyniku posiedzenia Komisji Prawniczej

RCL (z dnia 7 lipca 2011 r.) ustalono, że wydanie

przedmiotowego rozporządzenia będzie możliwe do-

piero po dokonaniu nowelizacji przepisów ustawy

o odpadach albo ustawy o recyklingu pojazdów wy-

cofanych z eksploatacji.

Obecnie resort środowiska proceduje projekt usta-

wy o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofa-

nych z eksploatacji, w ramach którego proponuje się

wprowadzenie przepisu wskazującego, iż wojewódzki

ministracyjnej będzie stwierdzał niespełnienie przez

pojazd wymagań technicznych, nakładając obowią-

zek pozbycia się tego pojazdu oraz wskazując sposób

wykonania tej decyzji.

Przedmiotowy projekt ustawy

w dniu 9 sierpnia br. był przedmiotem obrad komite-

tu stałego Rady Ministrów.

Został przyjęty i reko-

mendowany Radzie Ministrów.

Aktualnie jest on

przedmiotem prac Komisji Prawniczej RCL.

Po przyjęciu przez Sejm przedmiotowej ustawy

możliwe będzie wznowienie działań mających na celu

wydanie rozporządzenia w sprawie wymagań tech-

nicznych dla pojazdów, których niespełnienie powo-

duje uznanie pojazdów za wycofane z eksploatacji.

Jednocześnie mam nadzieję, że wypracowane

w tym rozporządzeniu rozwiązania techniczne przy-

czynią się do eliminowania z ruchu drogowego pojaz-

dów zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego

i ochronie środowiska.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie planowanych zwolnień ponad

7 tys. nauczycieli szkół podstawowych

i średnich (9091)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-9091/12) w sprawie planowanych zwolnień

nich, pozwolę sobie wyrazić następującą opinię.

ku pracy na skutek wypowiedzenia z 7313,56 nauczy-

cielami (w etatach).

Należy zauważyć, że liczba ta

stanowi 1,26% wszystkich etatów nauczycieli zatrud-

nionych w szkołach i placówkach prowadzonych przez

tycznie z tyloma nauczycielami zostanie rozwiązany

stosunek pracy.

graﬁcznego.

Obowiązującaod1września2012r.ty-

godniowa liczba godzin przeznaczona na obowiązko-

we zajęcia edukacyjne w cyklu kształcenia w poszcze-

gólnych typach szkół nie powinna być natomiast

powodem zwolnień nauczycieli z pracy.

Liczba tych

godzin w żadnym typie szkoły nie jest mniejsza od

dotychczas obowiązującej, co ilustruje poniższe ze-

stawienie.

Zestawienie liczby godzin obowiązkowych zajęć

na poszczególnych etapach nauczania w szkołach pu-

blicznych:

Etap edukacyjny

Dotychczasowa

tygodniowa

liczba godzin

obowiązkowych

zajęć

edukacyjnych

Tygodniowa liczba

godzin

obowiązkowych

zajęć

edukacyjnych

od 1 września

2012 r.

Różnica

(3-2)

1 2 3 4

I etap – klasy

I–III

60

62

w tym w kl. I – 20

w kl. II – 21

w kl. III – 21

+2

II etap – klasy

IV–VI

72

79

w tym w kl. IV –

25

w kl. V – 26

w kl. VI – 28

+7

1538

III etap – klasy

I–III

88

90

w tym w kl. I – 29

w kl. II – 30

w kl. III – 31

+2

IV etap:

a) zasad.

szkoła

zawodowa

– klasy I–III

84

86

w tym w kl. I – 27

w kl. II – 29

w kl. III – 30

+2

b) lic.

ogólnokształcące

klasy I–III

88

91

w tym w kl. I – 30

w kl. II – 32

w kl. III – 29

+3

c) technikum

kl. I–IV

129

133

w tym w kl. I – 33

w kl. II – 35

w kl. III – 34

w kl. IV – 31

+4

Odpowiadając na pytanie o podejmowane przez

ku ze zwolnieniami nauczycieli, pragnę podkreślić,

że analiza zmian demograﬁcznych i ich wpływ na

również na wiele innych czynników warunkujących

nym z priorytetowych zadań realizowanych przez

wę projektowania zmian kierunkowych systemu

ku możliwości dalszego zatrudnienia w dotychczaso-

wym wymiarze zajęć (spowodowanego np. niżem de-

mograﬁcznym) zapewnia nauczycielom dosyć ko-

rzystne rozwiązania w porównaniu do innych grup

sie, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia zasadni-

czego.

Nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie

w wyżej wskazanym trybie, przysługuje wysoka od-

prawa w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodze-

nia zasadniczego.

Nauczycielowi zatrudnionemu na

kami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pra-

nież zapewnić nauczycielom ciągłość zatrudnienia na-

liwe ich zatrudnienie zgodnie z posiadanymi kwaliﬁ-

3) w sytuacjach, gdzie nie ma możliwości zatrud-

w porównaniu z pozostałymi grupami zawodowymi

są bowiem szczególnie korzystne.

Rozwiązanie sto-

wy dotyczące uprawnień emerytalnych nauczycieli:

śniejszej emerytury, ani nie zostali objęci rozwiąza-

1539

szkolnym, resort edukacji podejmował również inne

ności, dzięki którym ich sytuacja na edukacyjnym ryn-

ku pracy byłaby bardziej konkurencyjna.

W ramach działania 2.2. schemat c) doskonalenie

nauczycieli, osób prowadzących szkolenia i pracow-

ników administracji oświatowej oraz rozwój innowa-

cyjnych programów nauczania Sektorowego Progra-

mu Operacyjnego „Rozwój zasobów ludzkich” (SPO

ropejskiego Funduszu Społecznego, zrealizowano

w latach 2004–2008 następujące projekty, których

ności nauczycieli zatrudnionych w systemie oświaty:

cych i drugiego przedmiotu dla 23 656 nauczycieli,

2) studia podyplomowe przygotowujące nauczycieli

macyjno-komunikacyjnych dla 16 755 nauczycieli,

6) studia podyplomowe przygotowujące kadry do

w klasach I–III szkół podstawowych oraz nauczy-

cieli wychowania przedszkolnego w klasach I–III

szkół podstawowych.

Ponadto umożliwiono również

zatrudnianie nauczycieli innych specjalności niż pe-

rozwoju kapitału ludzkiego” w ramach narzędzia 14:

w przekwaliﬁkowaniunauczycieli,którzyniewidzą

możliwości dalszego rozwoju w zawodzie.

Konkretne

działania w tym zakresie zostaną przygotowane

w ramach dokumentów implementacyjnych po przy-

jęciu strategii przez Radę Ministrów.

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

1540

Odpowiedź

sekretarza stanu

popełnianych w szkołach (9094)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację SPS-023-9094/12 pani poseł Anny Elż-

pełnianych w szkołach, uprzejmie przedkładam od-

powiedź.

Resort edukacji prowadzi systemowe i długofalowe

-4785/121311/12 z dnia 6 czerwca 2012 r. oraz SPS-

-023-5812/12 z dnia 3 lipca 2012 r, które dotyczyły

wzrostu przestępczości w polskich szkołach.

zagrożenia wynikające z występowania przemocy

tego zjawiska.

znaczeniem na doﬁnansowanieprojektówwotwar-

tych konkursach ofert oraz programu „Proﬁlaktyka

a Ty / E” oraz działanie pn. „Warszawska noc proﬁ-

laktyki”.

W ramach programu ogłoszono konkursy:

1) Wspieranie realizacji programu wychowawcze-

Celem konkursu było promowanie najbardziej

Cele konkursu obejmowały wsparcie nowych pro-

Wsparciem objęto także projekty ukierunkowane

na zagospodarowanie czasu wolnego młodzieży, m.in.

ralną, oraz promujące zdrowy styl życia, w tym prze-

ciwdziałanie narkomanii (2011 r.).

W tym konkursie podjęto także tematykę promowa-

nia zachowań korzystnych z punktu widzenia prawi-

dłowego rozwoju dzieci i młodzieży, jednocześnie upo-

wszechniającą idee wychowawcze Janusza Korczaka

związane z poszanowaniem praw dziecka (2012 r.).

janie kompetencji kulturowych dzieci i młodzieży

(2012 r.)

Celem konkursu jest konstruktywne zagospoda-

uzdolnień, talentów.

Projekty realizowane będą jesz-

cze w bieżącym roku.

Ponadto w ramach rządowego programu na lata

stwo Edukacji Narodowej we współpracy z Komedą

Główną Policji (KGP) zrealizowało w 2011 r. pilota-

żowy program „ProﬁlaktykaaTy–PaT/E”(Ejak

edukacja) w województwach lubelskim, opolskim

i pomorskim.

Program PaT/E.

Program ten należy do strategii

mach Programu PaT/E zostali przeszkoleni anima-

szerzony został na województwa podkarpackie i łódz-

kie.

Ponadto 6 października 2012 r., w ramach pro-

gramu „ProﬁlaktykaaTy”zaplanowanopilotażowe

działanie pn. „Warszawska noc proﬁlaktyki”.

Projekt

ten kontynuowany będzie w 2013 r. na terenie całego

nym.

Pomysł jest wzorowany na powodzeniu i spo-

łecznej akceptacji Nocy Muzeów, która z pomysłu

nopolskie wydarzenie kulturalne.

Wzorując się na

na Policji) we współpracy z MEN przeprowadzą inte-

raktywne działania proﬁlaktyczneopartenaproﬁ-

laktyce rówieśniczej w sposób atrakcyjny, dynamicz-

ny i innowacyjny.

Wiele grup młodzieży z całej Polski

wystąpi z przesłaniem do młodzieży, do swoich ró-

wieśników, o zachowanie bezpieczeństwa własnego

i innych ludzi.

W przesłaniach zostaną wykorzystane

różne formy przekazu zależne od ich kreatywności

i inwencji.

W 2013 r., po zakończeniu realizacji rządowego

zna szkoła”, zostanie przeprowadzona jego ewaluacja,

1541

która pozwoli uzyskać wiedzę na temat jego skutecz-

ności.

Już teraz jednak możemy powiedzieć, że wiele

wyników badań mówi o zmniejszaniu się skali zjawi-

ska agresji i przemocy w polskich szkołach.

Zgodnie z wynikami badań zespołu badawczego

moc w szkole, raport z badań, lipiec 2011 r. w opinii

— 89% nauczycieli podziela tę opinię o uczniach.

— odbieranie siłą rzeczy osobistych, np. odzieży,

plecaków, zegarków itp. o 8 punktów procentowych,

Natomiast zgodnie z systemem informacji oświa-

towej (SIO) dane w kategoriach pobicie, umyślne ude-

rzenie oraz nieumyślne uderzenie, które były groma-

dzone w latach 2005–2011, wskazują jednoznacznie

goriach, natomiast łączna liczba wypadków spowo-

dowanych przez nieumyślne uderzenie w roku 2011

uderzenie nieumyślne najczęściej miały miejsce na

zajęciach wychowania ﬁzycznegooraznaprzerwach

międzylekcyjnych.

Należy zaznaczyć, że wiele kontrowersji budzą

statystyki Policji, które używane są do oceny poziomu

agresji i przemocy w szkołach.

Jest to nieprawidłowe

podejście, gdyż system ten został stworzony dla po-

i efektywności jej pracy (wykrywalności prze-

stępstw).

W odniesieniu do placówek oświatowych dane

„Temidy” dotyczą przestępstw popełnianych zarów-

no przez nieletnich, jak i dorosłych sprawców, w szko-

Należy natomiast podkreślić fakt, że w opinii

MEN i KGP część wzrostu dotycząca ujawnionych

przestępstw wynika z większej liczby zgłoszeń, co

interwencji oraz edukacji obywatelskiej.

W roku szkolnym 2012/2013 „Wzmacnianie bez-

materiał pn.: Oferta działań proﬁlaktycznychadre-

sowanych do kadry pedagogicznej, rodziców, uczniów

oraz organów prowadzących szkoły i placówki do wy-

korzystania w realizacji zadań dydaktycznych, wy-

chowawczych i proﬁlaktycznych.

Materiał stanowi pomoc nauczycielom w przygo-

towywaniu spotkań z uczniami i rodzicami, jak rów-

nież pomaga wzbogacić ich warsztat pracy, a zamiesz-

czone adresy stron internetowych umożliwiają szyb-

kie dotarcie do potrzebnych informacji.

kładce: bezpieczeństwo, proﬁlaktyka, higiena oraz

na stronach Ośrodka Rozwoju Edukacji, www.ore.

edu.pl, w zakładce: wychowanie i proﬁlaktyka.

Nale-

ży zaznaczyć, że MEN będzie stale poszerzać propo-

zycje zawarte w ofercie o propozycje organizacji po-

zarządowych i innych resortów.

Reasumując, należy podkreślić, że resort edukacji

1542

lokalnego, a także kontynuując działania wspierają-

Warszawa, dnia 1 października 2012 r.

w sprawie pomocy Polakom zatrudnionym

za granicą (9095)

smo, nr SPS-023-9095/12, z dnia 19 września br.)

w sprawie pomocy Polakom zatrudnionym za gra-

nicą uprzejmie informuję, że problematykę stano-

wiącą jej przedmiot prowadzi w całości Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej.

W kompetencjach Mini-

sterstwa Spraw Zagranicznych leży natomiast moni-

torowanie sytuacji polskich emigrantów zarobko-

wych, udzielanie im doraźnej pomocy oraz objęcie

opieką konsularną.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych podziela tro-

skę pana posła o polską emigrację zarobkową.

Pro-

blematyka ta stanowi jedno z ważniejszych wyzwań

polskiej służby konsularnej, która mimo skromnej

obsady personalnej podejmuje szeroki wachlarz dzia-

łań bieżących oraz proponuje nowe rozwiązania ma-

jące na celu wsparcie i pomoc polskim migrantom

zarobkowym, przebywającym w państwach Unii Eu-

ropejskiej (ok. 2 mln osób).

Wobec tak dużej liczby

osób nieuniknione wydają się sytuacje, w których

część z nich pada oﬁarąnieuczciwychpracodawców,

złego traktowania w miejscu pracy, nieludzkich wa-

runków bytu bądź popada w konﬂiktzprawem.

Jed-

ną z najważniejszych przyczyn implikujących proble-

my jest nieznajomość języka kraju emigracji oraz

panujących w nim realiów społecznych i prawnych.

Bardzo często obywatele polscy wyjeżdżają za grani-

cę bez wcześniejszego rozeznania możliwości podjęcia

odpowiedniej dla nich pracy.

Z powyższych powodów

zaangażowanie urzędów konsularnych przybiera nie

tylko formę ustawowej i bezpośredniej opieki konsu-

larnej, lecz również ma szeroko zakrojony aspekt pre-

wencyjny.

Jednym z najbardziej efektywnych działań mają-

cych na celu zapewnienie migracji zarobkowej nie-

zbędnej pomocy oraz szerokiego dostępu do informa-

cji o charakterze wielowymiarowym są działania

informacyjno-prewencyjne, adresowane do osób za-

mierzających wyjechać oraz do tych, które już prze-

bywają za granicą.

Są to w szczególności kampanie

informacyjne, prowadzone w kraju i poza jego grani-

cami, których głównym celem jest ochrona obywate-

li polskich przed zagrożeniami związanymi z nie-

przygotowanymi wyjazdami zarobkowymi.

Wszyst-

kie urzędy konsularne w stolicach państw EOG pro-

wadzą działalność informacyjną na temat miejsco-

wych warunków życia i pracy.

W wydawanych przez

nasze placówki poradnikach, jak np. ”Niezbędnik

Polaka we Francji” oraz na ich stronach interneto-

wych, zamieszczane są informacje skierowane do

obywateli polskich zamierzających przyjechać lub już

tam przebywających, m.in. na temat warunków pra-

cy oraz pobytu, spraw meldunkowych, ubezpieczeń

zdrowotnych, świadczeń socjalnych (zasiłków dla

bezrobotnych, zasiłków rodzinnych, przydatne stro-

ny internetowe).

Poradniki te zostały umieszczone

również na stronie internetowej MSZ i udostępnione

Państwowej Inspekcji Pracy i urzędom pracy, celem

szerszego upowszechnienia.

W tym zakresie polskie placówki konsularne

współdziałają także z zagranicznymi instytucjami

wyspecjalizowanymi.

Konsulowie współpracują ze

związkami zawodowymi, władzami lokalnymi, w tym

głównie z odpowiednikami inspekcji pracy czy służby

zdrowia, organizacjami pozarządowymi, polonijny-

mi, wspierają inicjatywy społeczne, w szczególności

polskich grup zawodowych (np. lekarzy, prawników),

niosących pomoc pozostałym imigrantom, reagują na

negatywne zjawiska dotykające emigrantów.

W każ-

dym zgłoszonym w polskich urzędach konsularnych

przypadku naruszania praw pracowniczych przez

zagranicznych pracodawców konsulowie podejmują,

w ramach posiadanych kompetencji, interwencje

w instytucjach miejscowych, właściwych w sprawach

pracowniczych.

Informują poszkodowanych o proce-

durze dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy lub

naruszenia umów, udzielają pomocy w nawiązaniu

kontaktów z miejscowymi adwokatami.

Ponadto

w Hiszpanii (2), Włoszech (4), Irlandii, Holandii

i Wielkiej Brytanii utworzone zostały punkty doradz-

twa prawnego i informacji, w których dwujęzyczni,

wyspecjalizowani prawnicy bezpłatnie świadczą

1543

usługi z zakresu opisanych wyżej spraw.

W innych

państwach trwa proces tworzenia takich placówek.

Budowana jest również sieć miejscowych instytucji

socjalnych i agencji pracy, do których obywatele pol-

scy mogą się zwracać po pomoc.

Wzorem lat ubie-

głych konsulowie kontynuują realizowaną z powo-

dzeniem współpracę z polskimi instytucjami, tj. Pań-

stwową Inspekcją Pracy, ZUS czy NFZ.

W Hadze,

Paryżu, Brukseli oraz Bratysławie otwarte zostały

biura łącznikowe Głównego Inspektoratu Pracy.

Re-

sort spraw zagranicznych współpracuje z Głównym

Inspektorem Pracy w zakresie nawiązania za pośred-

nictwem urzędów konsularnych bezpośredniej ko-

operacji z lokalnymi instytucjami państw członkow-

skich UE/EOG, zajmującymi się prawem pracy, jego

przestrzeganiem oraz nadzorem nad realizacją.

Po-

dobna działalność prowadzona jest z Zakładem Ubez-

pieczeń Społecznych.

W wielu państwach UE organi-

zowane są spotkania pracowników ZUS z polską

emigracją zarobkową.

Istotne znaczenie z punktu widzenia wspomaga-

nia działalności konsulów zawodowych ma profesjo-

nalizacja funkcji konsulów honorowych.

Rozwijana

jest sieć konsulatów przez nich kierowanych.

W przy-

padkach naruszania praw pracowniczych oni rów-

nież służą pomocą.

Różnorodne problemy, z którymi borykają się pol-

scy emigranci na europejskich rynkach pracy, są do-

brze znane służbie dyplomatyczno-konsularnej.

Pro-

wadzi ona szczegółowy monitoring w tym zakresie,

udziela niezbędnej pomocy oraz utrzymuje stały dia-

log z odpowiednimi władzami lokalnymi i krajowy-

mi.

Należy przy tym podkreślić, że ilość spraw doty-

czących praw pracowniczych i socjalnych, którymi

zajmują się polskie urzędy konsularne, stale rośnie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

w sprawie działań w zakresie zapobiegania

agresji w szkołach (9097)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, SPS-023-9097/12, pana posła Ryszarda

Iwona Terleckiego w sprawie działań w zakresie zapo-

biegania agresji w szkołach, uprzejmie wyjaśniam.

Prawo oświatowe zapewnia warunki do podejmo-

wania wszechstronnych działań wychowawczych

i proﬁlaktycznychprzezszkołyiplacówkisystemu

oświaty i przygotowania kadry pedagogicznej do re-

alizacji zadań z zakresu przeciwdziałania agresji

i przemocy.

bywa się zatem zgodnie z obowiązującą podstawą

uwzględniając wychowawczy wymiar szkoły, obejmu-

Instrumentem służącym kształtowaniu środowi-

ska wychowawczego szkoły, relacji pomiędzy ucznia-

mi oraz uczniami i nauczycielami jest statut szkoły

spełniający warunki określone w rozporządzeniu mi-

3)

.

— cele i zdania szkoły wynikające z przepisów

szkoły i program proﬁlaktyki dostosowany do po-

trzeb rozwojowych uczniów oraz potrzeb danego śro-

dowiska,

1)

Dz. U. z 2009 r.

Nr 4., poz. 17.

3)

1544

— sposób wykonywania zadań szkoły, z uwzględ -

nieniem optymalnych warunków rozwoju ucznia,

zdrowia,

— szczegółowe zasady wewnątrzszkolnego oce -

niania uczniów,

— rodzaje nagród i kar stosowanych wobec

— szczegółowe kompetencje organów szkoły.

Strategia wychowawcza realizowana w szkole jest

sekwentny eliminować negatywne zjawiska oraz

uczyć dzieci i młodzież rozwiązywania konﬂiktów

bez stosowania przemocy.

Poprawa efektów pracy wychowawczej w szkołach

zależy od sposobu rozwiązania trudności i problemów,

które napotykają nauczyciele podczas pracy wycho-

wawczej.

Stąd dyrektorzy szkół powinni zapewnić im

możliwość uzyskania wymaganych kompetencji.

Do-

skonalenie umiejętności wychowawczych możliwe

jest na podstawie planu doskonalenia zawodowego

opracowanego w każdej szkole.

Dyrektor szkoły po-

siada instrumenty wsparcia ﬁnansowegopozwalają-

ce na organizowanie doskonalenia nauczycieli umoż-

liwiającego uzyskanie wiedzy i umiejętności z zakre-

su przeciwdziałania agresji i przemocy.

Instrumentem służącym wzmacnianiu kompeten-

cji nauczycieli oraz podejmowaniu działań, które

mają przeciwdziałać agresji w środowisku szkolnym,

rówieśniczym, jest także program „Bezpieczna i przy-

jazna szkoła”.

Głównym celem rządowego programu „Bezpieczna

i przyjazna szkoła” jest poprawa stanu bezpieczeństwa

uczniów w polskich szkołach, ograniczenie występu-

jących zjawisk patologicznych, w tym agresji i przemo-

cy rówieśniczej, przez zmianę klimatu psychospołecz-

nego szkoły i realizację programu wychowawczego

w oparciu o zasady solidarności, demokracji, toleran-

cji, sprawiedliwości, szacunku i wolności, uwzględnia-

jącego podmiotowe traktowanie uczniów.

W latach 2010/2011 i 2011/2012 w ramach „Bez-

piecznej i przyjaznej szkoły”, zgodnie z harmonogra-

z przeznaczeniem na poprawę bezpieczeństwa w szko-

łach.

Obejmowało ono doﬁnansowanie projektów

w otwartych konkursach ofert, programu „Proﬁlak-

tyka a Ty / E” oraz działania pn. „Warszawska noc

proﬁlaktyki”.

W ramach programu ogłoszono konkursy:

mów wychowawczych szkoły i programów proﬁlak-

tyki umożliwiających m.in. kształtowanie u uczniów

mów wyróżniających się nowatorstwem, oryginal-

czasu wolnego młodzieży m.in. przez działalność

prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży, jednocze-

śnie upowszechniającą idee wychowawcze Janusza

Korczaka.

4.

„Z pasją na Ty” – projekty wspierające rozwi-

wanie czasu dzieci i młodzieży poprzez aktywne

Ministerstwo Edukacji Narodowej we współpracy

lotażowy program „Proﬁlaktyka a Ty – PaT/E”

skim i pomorskim.

Program ten należy do strategii

1545

W 2012 r. program „ProﬁlaktykaaTy–PaT/E”

rozszerzony został na województwa podkarpackie

i łódzkie.

Działanie pn. „Warszawska noc proﬁlaktyki”,któ-

re zaplanowano na 6 października 2012 r., ma być

kontynuowane w kolejnych latach.

Wzorowane jest

ganizatorzy (Komenda Główna Policji) proponują

w trakcie „Warszawskiej nocy proﬁlaktyki”przepro-

wadzenie interaktywnych działań proﬁlaktycznych

opartych na modelu proﬁlaktykirówieśniczej.

Ponadto Ministerstwo Edukacji Narodowej jest

w trakcie przygotowywania kolejnego harmonogra-

mu na 2013 rok rządowego programu na lata 2008–

–2012 „Bezpieczna i przyjazna szkoła”.

Zakres i wy-

sokość środków ﬁnansowychprzeznaczonychnapo-

szczególne działy programu nie zostały jeszcze do-

kładnie oszacowane.

W roku szkolnym 2012/2013 wzmacnianie bezpie-

czeństwa uczniów w szkołach i placówkach jest jed-

nym z priorytetów MEN.

materiał pn. Oferta działań proﬁlaktycznychadre-

jak również stosowanie skutecznych form oddziały-

wań wychowawczych, z poszanowaniem praw dziecka.

Udostępniane materiały służą rozwijaniu kompetencji

wychowawczych rodziców, a w sytuacjach problemo-

wych stosowanie skutecznych form interwencji pro-

ﬁlaktycznychiwychowawczych.

Dla uczniów zamieszczono ofertę scenariuszy spo-

stwa Edukacji Narodowej www.men.gov.pl w zakład-

ce: bezpieczeństwo, proﬁlaktyka, higiena oraz na

w zakładce: wychowanie i proﬁlaktyka.

Warszawa, dnia 3 października 2012 r.

w sprawie zmian w przepisach dotyczących

upadłości konsumenckiej (9099)

terpelację posła Ryszarda Terleckiego z dnia 19 wrze-

śnia 2012 r. w sprawie zmian w przepisach dotyczą-

cych upadłości konsumenckiej uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

Postępowania w przedmiocie tzw. upadłości kon-

sumenckiej od dnia wprowadzenia tej instytucji do

systemu prawa upadłościowego*

)

, były nieprzerwanie

przedmiotem zainteresowania Ministerstwa Sprawie-

dliwości, w szczególności w zakresie liczby składanych

wniosków oraz liczby ogłaszanych upadłości.

To na zlecenie Ministerstwa Sprawiedliwości In-

stytut Wymiaru Sprawiedliwości na bazie 957 spraw

o ogłoszenie upadłości konsumenckiej, które wpłynę-

ły do sądów upadłościowych w okresie pierwszych

14 miesięcy obowiązywania ustawy, przygotował

opracowanie pt. „Upadłość konsumencka w praktyce

*

)

w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 234, poz. 1572) weszła w życie

1546

sądów powszechnych”, w którym wskazane zostały

mankamenty obowiązującej regulacji.

Znana jest mi również negatywna ocena upadło-

ści konsumenckiej przez rzecznika praw obywatel-

skich.

Podzielam pogląd, że obowiązujące w tym zakre-

sie regulacje nie spełniły pokładanych w nich nadziei,

iż rozwiążą problem nadmiernego zadłużenia pol-

skiego społeczeństwa.

W związku z powyższym, widząc pilną potrzebę

wprowadzenia zmian w postępowaniu upadłościo-

wym, obejmujących także postępowanie wobec osób

ﬁzycznychnieprowadzącychdziałalnościgospodar-

czej, powołałem Zespół do spraw nowelizacji Prawa

upadłościowego i naprawczego.

W skład zespołu we-

szły osoby związane z szeroko pojętym procesem upa-

dłościowym w aspekcie prawnym i ekonomicznym,

tj. sędziowie orzekający w sprawach upadłościowych,

syndycy, adwokaci, radcowie prawni, eksperci oraz

pracownicy naukowi uczelni ekonomicznych.

Prace zespołu zmierzają m.in. w kierunku znacz-

nego złagodzenia kryteriów dostępności do upadłości

konsumenckiej oraz możliwości zawarcia układu

w tym postępowaniu.

Takie zmiany powinny uatrak-

cyjnić postępowanie i umożliwić znacznie większej gru-

pie osób nadmiernie zadłużonych skorzystanie z dobro-

dziejstwa oddłużenia i nowego startu życiowego.

Opracowanie Instytutu Wymiaru Sprawiedliwo-

ści oraz wnioski pani rzecznik zostały przekazane

zespołowi do ich rozważenia i uwzględnienia w pra-

cach nad przygotowaniem założeń nowej regulacji.

Oczekuję, że zespół przedstawi propozycje zmian

do końca bieżącego roku.

Na ich podstawie zostaną

przygotowane założenia projektu ustawy, a następnie

projekt ustawy.

Nowelizacja Prawa upadłościowego i naprawczego

została zgłoszona do wykazu prac legislacyjnych

Rady Ministrów.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie budowy obwodnicy Jarocina (9104)

przy którym przekazano interpelację pani poseł Mał-

gorzaty Adamczak w sprawie budowy obwodnicy Jaro-

Inwestycja pn. Budowa obwodnicy Jarocina S11

W chwili obecnej uzupełniane są braki w dokumen-

tacji dotyczące rozpatrzenia odwołania od decyzji

Przewidywany termin rozpatrzenia przedmiotowego

odwołania to: III–IV kwartał 2012 r.

Po uzyskaniu

ostateczności decyzji ZRID możliwe będzie ustalenie

wielkości odszkodowań, a co za tym idzie rozpoczęcie

ich wypłat za przejęte pod budowę obwodnicy nieru-

chomości.

Z uwagi na brak zapewnionego ﬁnansowaniana

wymaganych decyzji i uzgodnień oraz środków ﬁ-

nansowych w nowej perspektywie ﬁnansowej.

Ponadto należy wskazać, że resort przygotowuje

się do aktualizacji obecnego programu, która osta-

tecznie nastąpi w momencie, kiedy znane będą po-

ziomy ﬁnansowaniainfrastrukturydrogowejdostęp-

ne dla Polski w wieloletnich ramach ﬁnansowych

będą prognozy makroekonomiczne na kolejne lata

realizacji programu.

Zgodnie z aktualnym stanowi-

skiem resortu transportu zadaniami, które planowa-

ne są do umieszczenia w nowym programie, będą

najważniejsze strategicznie ciągi brakujących auto-

strad i dróg ekspresowych oraz wybrane obejścia

miejscowości na terenie całego kraju.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

1547

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wysokich kosztów podręczników

oraz pomocy edukacyjnych

dla dzieci w wieku szkolnym (9108)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

z dnia 20 września 2012 r., nr SPS-023-9108/12,

w sprawie wysokich kosztów podręczników oraz po-

mocy edukacyjnych dla dzieci w wieku szkolnym,

uprzejmie informuję.

Podstawa programowa określona rozporządze-

gólnych typach szkół była pierwszą znaczącą zmianą

podstawy programowej od 2002 r. (wyjątek stanowi-

ła podstawa programowa dla przedmiotu matematy-

ka, która została istotnie zmodyﬁkowanarozporzą-

dzeniem ministra edukacji narodowej z dnia 23 sierp-

nia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie

Obecna zmiana rozporządzenia w sprawie podsta-

wy programowej określona rozporządzeniem mini-

(Dz. U. poz. 977) dotyczy wyłącznie przedmiotu uzu-

pełniającego historia i społeczeństwo, który będzie

realizowany w liceach i technikach od roku szkolne-

go 2012/2013 i nie skutkuje koniecznością zmiany

podręczników.

Zmiany programowe i organizacyjne w kształce-

niu ogólnym mają na celu podniesienie jakości oraz

efektywności kształcenia, w tym lepsze przygotowa-

nie do życia w społeczeństwie opartym na wiedzy.

Opracowana w Ministerstwie Edukacji Narodo-

wej i Sportu w roku 2005 „Strategia rozwoju eduka-

cji na lata 2007–2013” jako główny cel rozwoju edu-

kacji w Polsce wskazywała podniesienie poziomu

wykształcenia społeczeństwa, tak by wykształcenie

(70%) w grupie wiekowej 25–45 lat w 2013 r. przy

jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jakości kształ-

cenia.

Wśród podstawowych zadań dokument wymie-

nia m.in. dostosowanie treści i sposobów nauczania

do możliwości ucznia/wychowanka oraz wymogów

zmieniającego się, współczesnego świata.

Zgodnie ze strategią rozwoju sektora edukacji

uczniowie powinni nabyć w trakcie całego cyklu

kształcenia kompetencje kluczowe, na które składa-

ją się wiedza, umiejętności (np. języki obce, TIK,

umiejętności interpersonalne), w tym umiejętności

praktyczne, a także postawy (proedukacyjne, obywa-

telskie) pozwalające później jednostkom na świadome

szczególnie istotne jest stworzenie warunków, dzięki

naukami ścisłymi, a w następstwie liczba studentów

nadto, że podstawą wysokiego poziomu edukacji są

dobre, stale udoskonalane propozycje programowe.

Dotychczas treści programowe nauczania ogólno-

kształcącego były w dużym stopniu niedopasowane

do potrzeb wynikających z rzeczywistości XXI wie-

ku, a zarazem trudne do opanowania przez przecięt-

nego ucznia.

W konsekwencji często prowadziło to do

braku zgodności pomiędzy podstawą programową

a faktycznym procesem kształcenia albo do wypada-

nia uczniów z systemu szkolnego.

Nowa podstawa programowa kształcenia ogólne-

go jest odpowiedzią na ww. problemy.

Określone w podstawie programowej zestawy ce-

czących wiedzy i umiejętności, które powinien posia-

dać uczeń po zakończeniu określonego etapu eduka-

cyjnego, nauczyciele mają obowiązek uwzględniać

w realizowanych przez siebie programach nauczania.

Nowa podstawa programowa determinuje również

zakres wiadomości i umiejętności sprawdzanych na

egzaminie gimnazjalnym (począwszy od 2012 r.) oraz

na sprawdzianie po szkole podstawowej i egzaminie

maturalnym – od roku szkolnego 2014/2015.

Jednocześnie pragnę poinformować pana posła,

stawą programową odbywa się sukcesywnie.

ny podręczników dotyczy dwóch spośród dwunastu

roczników uczniów, czyli tych, którzy uczą się w kla-

sach IV szkół podstawowych i klasach I szkół po-

nadgimnazjalnych zgodnie z nową podstawą progra-

mową.

Uczniowie tych klas mogą jednak skorzystać

z doﬁnansowaniazakupupodręcznikówwramach

rządowego programu pomocy uczniom „Wyprawka

szkolna”.

Uczniowie pozostałych klas mają natomiast moż-

liwość odkupienia używanych podręczników od swo-

ich starszych kolegów, bowiem nauczyciele mają pra-

wo stosować w kolejnych latach te same podręczniki.

Ponadto jeżeli nauczyciel oceni, że poprzednia wersja

Jednym ze sposobów obniżenia kosztów związa-

ganizacyjne umożliwiające obrót używanymi pod-

ręcznikami na terenie szkoły.

1548

Nowe rozporządzenie ministra edukacji narodo-

nia do użytku w szkole programów wychowania

poz. 752), które weszło w życie 18 lipca br., wprowa-

dza ograniczenia możliwości składania wniosku

dań podręcznika zmienionych w części stanowiącej

nie więcej niż 20% objętości, nie wcześniej niż po

użytku szkolnego.

Taka regulacja ma na celu uła-

twienie nauczycielom i rodzicom wykorzystania i za-

kupu podręczników używanych, co obecnie jest

utrudnione w sytuacji, gdy wydawca wprowadza na

rynek nową wersję podręcznika.

Jednocześnie uprzejmie informuję pana posła, że

w 2012 r. w związku z rządowym programem rozwi-

jania kompetencji uczniów i nauczycieli w zakresie

soby edukacyjne, w tym e-podręcznik, którego celem

jest rozszerzenie oferty publicznych elektronicznych

otwartym portalu edukacyjnym umożliwiającym

ręczników obejmujących co najmniej jeden etap edu-

kacyjny do 14 przedmiotów / zajęć edukacyjnych).

Podręczniki wytworzone w ramach projektu będą

dostosowane do potrzeb uczniów niepełnosprawnych,

stawy programowej kształcenia ogólnego na poziomie

nadgimnazjalnej, tj. zasadniczej szkoły zawodowej,

1) uchwały nr 93/2012 w sprawie rządowego

2) rozporządzenia w sprawie szczegółowych wa-

klasach I–IV ogólnokształcącej szkoły muzycznej

Pomoc w formie doﬁnansowaniazakupupodręcz-

1549

z czterech wyszczególnionych poniżej kryteriów.

Po-

moc będzie przysługiwać:

Doﬁnansowanie zakupu podręczników w roku

szkolnym 2012/2013 wynosi:

1550

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

i Domiceli Kopaczewskiej

w sprawie handlu liśćmi tytoniu

nieprzetworzonego (9112)

przy którym została przekazana interpelacja pań po-

słanek Iwony Kozłowskiej i Domiceli Kopaczewskiej

tytoniu nieprzetworzonego, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

sów rozważa opodatkowanie tytoniu nieprzetworzo-

toniu oraz rynku suszu paszowego, który przewidy-

wał zniesienie regulacji dotyczących rynku tytoniu,

Ministerstwo Finansów sygnalizowało, że przewi-

dziane w tym projekcie zmiany doprowadzą do dere-

gulacji obrotu tytoniem w kraju i stworzą możliwości

do rozprzestrzeniania się „szarej strefy” tytoniowej.

W związku z pozyskiwaniem w pierwszej połowie

2011 r. niepokojących danych świadczących o wzro-

ście nielegalnej produkcji wyrobów tytoniowych i jed-

noczesnym spadku ich legalnej produkcji i sprzedaży,

od lipca 2011 r. podjęto w Ministerstwie Finansów

ministra ﬁnansówowpisaniedowykazupraclegi-

slacyjnych Rady Ministrów projektu założeń do pro-

wym oraz niektórych innych ustaw, zawierający nie-

zbędne zmiany przepisów w przedmiotowym zakre-

sie (m.in. przewidujący opodatkowanie akcyzą su-

rowca tytoniowego) i zdecydował o dopisaniu projek-

tu do wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów.

wano o ujęciu propozycji zmian przepisów ustawy

nie w niektórych sytuacjach suszu tytoniowego

zowym przewidzianych w projekcie ustawy okołobu-

dżetowej, które przewidują ujęcie suszu tytoniowego

niowym) w katalogu wyrobów akcyzowych oraz opo-

datkowanie tego suszu podatkiem akcyzowym, umoż-

liwi objęcie podmiotów dokonujących obrotu tyto-

niem nieprzetworzonym kontrolą sprawowaną przez

dualnych, w których wysuszone liście tytoniu uzna-

wane będą za wyrób akcyzowy podlegający opodat-

kowaniu akcyzą.

Niezależnie od procedowanych w ramach projektu

1551

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie ograniczenia przepustowości

szlaków kolejowych na Pomorzu (9115)

lacją pani poseł Teresy Hoppe, nr SPS-023-9115/12,

przedkładam poniższą informację.

Jak informuje PKP Polskie Linie Kolejowe SA,

plan modernizacyjny dla szeroko pojętego obszaru

Trójmiasta przewiduje bardzo szeroki zakres prac

wymagających zamykania torów na liniach nr 9

i nr 202 oraz przerwę w ruchu pociągów na linii

nr 201 w zmiennych lokalizacjach od dnia 1 września

2012 r.

Poza tym konieczność uwzględnienia potrzeb

zamknięciowych dla Szybkiej Kolei Miejskiej w Trój-

mieście sp. z o.o., planów związanych z projektami

Pomorskiej Kolei Metropolitalnej, jak również zabu-

dowy torów w rejonie Targu Siennego i Rakowego,

wymusza dodatkową liczbę zamknięć w rejonie Trój-

miasta.

Zaniknięcia te jednak zdaniem zarządu spółki

PKP Polskie Linie Kolejowe nie powodują braku

możliwości obsługi przez transport kolejowy portów.

Prowadzony monitoring uruchamiania pociągów to-

warowych wskazuje jednoznacznie na brak zagroże-

nia w podstawianiu i zabieraniu pociągów z Portu

Gdynia.

Najbardziej krytyczny pod względem przepusto-

wości jest odcinek Pruszcz Gdański – Gdynia Głów-

na, na którym w obecnym rozkładzie w dobie reali-

zowanych jest od 24 do 28 tras pociągów.

Możliwy

jest brak przepustowości w określonych porach doby

spowodowany zobowiązaniami zarządcy infrastruk-

tury wobec przewoźników pasażerskich prowadzą-

cych przewozy zgodnie z rozkładem jazdy.

Z danych PKP Polskich Linii Kolejowych SA wy-

nika, iż średnia dobowa ilość pociągów kursujących

w miesiącach poprzedzających zamknięcie utrzymy-

wała się na podobnym poziomie co obecnie.

Należy

jednoznacznie stwierdzić, że istnieją możliwości za-

pewnienia obsługi portów pod warunkiem niedo-

puszczenia do kumulacji załadunków i ścisłej współ-

pracy zarządcy infrastruktury, przewoźników oraz

załadowców.

Mając świadomość trudnego okresu prac na mo-

dernizowanych liniach, dostrzegam potrzebę stałego

nadzoru nad prowadzeniem prac inwestycyjnych

oraz efektywnej współpracy zarządcy infrastruktury

z organizatorami przewozów oraz przewoźnikami

kolejowymi w procesach koordynacji prac prowadzo-

nych w ramach wspomnianych powyżej projektów.

Informuję jednocześnie, iż w dniu 13 września

2012 r. w siedzibie Ministerstwa Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej odbyło się spotkanie

w przedmiotowej sprawie, w którym obok przedsta-

wicieli resortu uczestniczyli przedstawiciele:

— DCT Gdańsk SA,

— Zarządu Morskiego Portu Gdynia SA,

— Zarządu Morskiego Portu Gdańsk SA,

— BCT – Bałtyckiego Terminalu Kontenerowego

sp. z o.o.,

— PKP Polskich Linii Kolejowych SA,

— PKP Cargo SA.

Na spotkaniu tym omówione zostały najważniej-

sze kwestie umożliwiające ograniczenie do mini-

mum utrudnienia dla ruchu towarowego z i do por-

tów w Gdyni oraz Gdańsku spowodowane pracami

inwestycyjnymi PKP PLK SA.

Ustalono również, iż

istnieje możliwość ograniczenia przerwy inwesty-

cyjnej w porze nocnej w piątek i w niedzielę w celu

zwiększenia przepustowości na niektórych odcin-

kach linii kolejowych.

Uczestnicy spotkania uzgodnili sposób uspraw-

nienia wymiany informacji na szczeblu dyspozytur

podmiotów uczestniczących w procesie przewozo-

wym o potrzebie uruchamiania dodatkowych pocią-

gów towarowych w ramach indywidualnego rozkła-

du jazdy.

oraz grupy posłów

w sprawie możliwości

rządowego doﬁnansowania zakupu

przez samorządy sprzętu multimedialnego

dla uczniów np. typu tablet (9118)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

interpelację pana posła Artura Daniela Gierady,

nr SPS-023-9118/12, w sprawie możliwości rządowe-

go doﬁnansowaniadlasamorządówdozakupusprzę-

tu multimedialnego dla uczniów, np. typu tablet,

uprzejmie informuję.

1552

Rządowy program rozwijania kompetencji uczniów

resowany do szkół podstawowych, w szczególności do

uczniów i nauczycieli drugiego etapu edukacyjnego.

Program ma charakter pilotażowy i obejmuje cztery

obszary:

1) e-nauczyciel, którego celem jest rozwijanie

w ramach którego będzie uzupełniana oferta publicz-

nych elektronicznych zasobów edukacyjnych, w tym

3) e-szkoła, który przewiduje zapewnienie szko-

łom niezbędnej infrastruktury w zakresie TIK,

nych;

4) e-uczeń, którego celem jest zapewnienie uczniom,

dostępu do nowoczesnych pomocy dydaktycznych.

Komplementarnie do zapewnienia bazy technolo-

Uznając, że tylko kompleksowe podejście do za-

gadnienia cyfryzacji szkół może zapewnić sukces

temu procesowi, zdecydowano się najpierw na pro-

gram pilotażowy.

Na podstawie wniosków z realizacji

pilotażu zostaną podjęte decyzje o formie i zakresie

programu wieloletniego.

Obecnie podstawę prawną do wspierania przez

Radę Ministrów organów prowadzących szkoły sta-

nowi rozporządzenie towarzyszące realizacji rządo-

wego programu „Cyfrowa szkoła”.

Nie przewiduje-

my innych, cząstkowych form wsparcia ﬁnansowego

samorządów, podejmujących z własnej inicjatywy

działania na rzecz cyfryzacji w postaci zakupu no-

woczesnych pomocy dydaktycznych.

Natomiast

w ramach projektu towarzyszącego rządowemu pro-

gramowi „Cyfrowa szkoła” – „E-podręczniki do

kształcenia ogólnego” – zostanie opracowane i udo-

stępnione bezpłatnie na publicznej, otwartej plat-

formie 18 e-podręczników do wszystkich etapów

edukacyjnych.

W takiej sytuacji doﬁnansowanieza-

kupu e-podręczników przez szkoły byłoby działa-

niem niezasadnym z punktu widzenia racjonalności

wydatków publicznych.

W rządowym programie „Cyfrowa szkoła” prze-

widziana jest szeroko zakrojona ewaluacja prowadzo-

na przez Instytut Badań Edukacyjnych (IBE).

Dopie-

ro wnioski z ewaluacji IBE oraz sprawozdań wojewo-

dów z realizacji programu posłużą do opracowania

projektu programu wieloletniego.

Przewidujemy, że

projekt programu wieloletniego zostanie wypracowa-

ny na początku 2014 r., tak aby jego realizacja była

możliwa od 2015 r.

Do tego czasu żadne zmiany

w rządowym programie nie są przewidywane.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w sprawie nowelizacji ustawy o działalności

polegającej na wykreśleniu przepisu,

który mówi o wolontariacie

w placówkach leczniczych (9122)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Moniki Wielichowskiej przeka-

SPS-023-9122/12) w sprawie nowelizacji ustawy

informuję, co następuje.

W wyniku wielomiesięcznych konsultacji projektu

blicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych

ustaw, prowadzonych w szczególności ze środowi-

skiem organizacji pozarządowych zainteresowanych

problematyką wolontariatu, Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej ostatecznie zrezygnowało z pierwot-

nej propozycji zmiany art. 42 ustawy z dnia 24 kwiet-

zm.), uznając szczególnie doniosłą rolę wolontariatu

przy wykonywaniu działalności leczniczej.

Z uwagi

na fakt, że działalność lecznicza jest działalnością

gospodarczą o szczególnej użyteczności publicznej,

zasadne jest korzystanie przy jej prowadzeniu z po-

mocy wolontariuszy.

Zgodnie z komunikatem opublikowanym na stro-

nie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Spo-

łecznej z dnia 27 lipca 2012 r.: „Obecne przepisy re-

gulujące kwestię wykonywania świadczeń przez wo-

lontariuszy na rzecz podmiotów leczniczych w rozu-

jako korzystających ze świadczeń wolontariuszy po-

zostają w obecnym brzmieniu i dotyczą wszystkich

podmiotów prowadzących działalność leczniczą,

w tym także podmiotów gospodarczych”.

1553

W świetle powyższego nie przewiduję żadnych

zmian związanych z wolontariatem wykonywanym

w ramach działalności leczniczej.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Michała Wojtkiewicza i Marka Polaka

w sprawie utrudnień związanych z likwidacją

kas biletowych na dworcach kolejowych (9137)

terpelację posłów Michała Wojtkiewicza i Marka Po-

laka w sprawie likwidacji kas biletowych przez prze-

woźników kolejowych, przesłaną przy piśmie mar-

SPS-023-9137/12, przekazuję poniższe informacje.

Ad 1.

Uprzejmie wyjaśniam, że tendencja do li-

kwidacji kas biletowych przez przewoźników kolejo-

wych wynika z ujemnego rachunku ekonomicznego

ich prowadzenia.

Spółki kreują politykę dystrybucyj-

ną świadczonych usług w taki sposób, by dążąc do

zapewnienia klientom jak największej dostępności,

mieć na uwadze optymalizację kosztów prowadzonej

działalności.

Zgodnie ze strategią spółek, sieć dystry-

bucji tworzą głównie kasy biletowe zlokalizowane na

największych stacjach.

Należy podkreślić, że żadne

przepisy prawa krajowego oraz międzynarodowego

nie obligują przewoźników do prowadzenia kas na

stacjach zatrzymania uruchamianych pociągów.

Uprzejmie informuję, że minister transportu, budow-

cji ani narzędzi do wyegzekwowania cofnięcia decyzji

o likwidacji jakiejkolwiek kasy biletowej.

Ad 2.

Zgodnie z projektem planu zrównoważone-

porcie kolejowym, na sieci komunikacyjnej obsługi-

wanej przez pociągi doﬁnansowywane przez mini-

pasażerowie mają do dyspozycji punkty obsługi pa-

sażerów, obejmujące przede wszystkim kasy biletowe

prowadzące dystrybucję biletów operatorów publicz-

nego transportu zbiorowego posiadających umowy

z ministrem, które są zlokalizowane głównie na

dworcach i przystankach kolejowych.

Dostępne są

także kasy biletowe usytuowane w siedzibach pod-

miotów prowadzących sprzedaż agencyjną.

Dodatko-

wo przewoźnicy kolejowi wprowadzili dystrybucję

biletów poprzez Internet, automaty biletowe oraz

drużyny konduktorskie bezpośrednio w pociągach.

Przewoźnicy stopniowo odchodzą od tradycyjnej

sieci dystrybucji, jako zbyt kosztownej, na rzecz

sprzedaży z wykorzystaniem technologii mobilnych

– Internet i telefonia komórkowa oraz poprzez auto-

maty biletowe i zatrudniany personel, co w konse-

kwencji nie pozostawia pasażera bez możliwości na-

bycia biletu.

Działania tego rodzaju w perspektywie

najbliższych lat są nieuniknione.

Ad 3.

Zgodnie z polityką wprowadzania przez

przewoźników kolejowych alternatywnych form sprze-

daży dla kas biletowych, należy stwierdzić, że nie

pobiera się opłat za wydanie/legalizację biletu w po-

ciągu od osób rozpoczynających przejazd od stacji

w czasie, gdy kasa biletowa jest nieczynna, nie ma

danego rodzaju (nawet w przypadku czynnego auto-

matu biletowego).

Uprzejmie informuję, że cennik

biletów oraz taryfy opłat są wynikiem wewnętrznych

ustaleń każdej spółki przewozowej z osobna.

Szcze-

gółowe informacje na ten temat zawierają regulami-

ny odpraw oraz przewozu osób, rzeczy i zwierząt,

uchwalane przez zarządy poszczególnych spółek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie budowy elektrowni wiatrowych

w gminie Borova k. Nachodu

w Republice Czeskiej (9143)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację (SPS-023-9143/12) pani poseł Moniki Wie-

dowy elektrowni wiatrowych w gminie Borova k. Na-

chodu w Republice Czeskiej, przedstawiam stosowne

wyjaśnienia.

Współpraca z Republiką Czeską w zakresie ocen

nicznym prowadzona jest w oparciu o zapisy Konwen-

cji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontek-

ście transgranicznym (konwencja z Espoo) (Dz. U.

1554

z dnia 3 grudnia 1999 r.

Nr 96, poz. 1110).

Ponadto

zarówno Polskę, jak i Czechy obowiązują dyrektywy

unijne regulujące procedurę ocen oddziaływania na

środowisko zarówno dla projektów planów i progra-

mów (dyrektywa 2001/42/WE w sprawie oceny od-

działywania niektórych planów i programów na śro-

dowisko), jak i przedsięwzięć (dyrektywa Rady 2011/

92/EU w sprawie oceny skutków niektórych publicz-

nych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska).

Obie te dyrektywy odwołują się do obowiązku prze-

prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko

Zatem zarówno stronę polską, jak i stronę czeską

obowiązują przepisy stanowiące o konieczności prze-

prowadzenia postępowania w sprawie transgranicz-

nego oddziaływania na środowisko w przypadku

możliwości wystąpienia znaczącego szkodliwego od-

działywania planowanego przedsięwzięcia na obszar

kraju sąsiedniego.

Położenie inwestycji na terenie

obszaru Natura 2000 jest jednym z wielu kryteriów

branych pod uwagę w analizie dotyczącej oddziały-

wania transgranicznego.

Każda ze stron, transponując ww. przepisy do

swojego porządku prawnego, określiła szczegóły i tryb

przebiegu przedmiotowego postępowania.

W Polsce

przebieg postępowania w sprawie oceny oddziaływa-

nia na środowisko w kontekście transgranicznym

ustawa ooś.

Poniżej przedstawiam przebieg postępowania

w sprawie transgranicznej oceny oddziaływania na

środowisko dla budowy farmy wiatrowej w lokalizacji

Borova k. Nachodu.

Czeski inwestor pismem z dnia 21 marca 2012 r.

zwrócił się do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środo-

wiska we Wrocławiu z prośbą o opinię odnośnie do

planowanego projektu przedsięwzięcia.

W odpowie-

dzi przy piśmie z dnia 23 kwietnia 2012 r. regionalny

dyrektor ochrony środowiska wskazał na brakujące

elementy w przedstawionym przez inwestora doku-

mencie, jak również zwrócił uwagę, na jakie obszary

chronione oraz gatunki po polskiej stronie może od-

działywać niniejsze przedsięwzięcie.

Powyższe uwagi

przekazano inwestorowi w momencie, kiedy jeszcze

nie zostało wszczęte postępowanie transgraniczne.

Następnie dnia 23 maja 2012 r. w związku

z otrzymanymi niepokojącymi informacjami z róż-

nych źródeł o przedmiotowym przedsięwzięciu i wo-

bec braku powiadomienia generalny dyrektor ochro-

ny środowiska wystąpił do ministra środowiska

Republiki Czeskiej z oﬁcjalnymwnioskiemoudzie-

lenie informacji nt. przedmiotowego przedsięwzięcia

w celu przedyskutowania, czy istnieje możliwość

wystąpienia znaczącego transgranicznego wpływu

na środowisko zgodnie z art. 3 ust. 7 konwencji

z Espoo, a zatem czy istnieje zasadność wszczęcia

postępowania w sprawie transgranicznej oceny od-

działywania na środowisko.

W odpowiedzi strona czeska przy piśmie z dnia

17 lipca 2012 r. przekazała oﬁcjalnepowiadomienie

o rozpoczęciu postępowania w sprawie transgranicz-

nej oceny oddziaływania na środowisko przedmioto-

wej inwestycji wraz z dokumentacją (karta informa-

cyjna).

Zgodnie z art. 118 ustawy ooś otrzymaną do-

kumentację przekazano do regionalnego dyrektora

ochrony środowiska we Wrocławiu jako organu wła-

ściwego ze względu na obszar możliwego transgra-

nicznego oddziaływania na środowisko, który wypo-

wiada się co do zasadności udziału w postępowaniu

w sprawie transgranicznej oceny oddziaływania na

środowisko.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska podjął

decyzję o przystąpieniu do prowadzonego przez Mi-

nisterstwo Środowiska Republiki Czeskiej postępo-

wania transgranicznego i w oparciu o art. 119 ustawy

ooś wyłożył dokumentację do wglądu społeczeństwa

na okres 21 dni (od 23 sierpnia 2012 r. do 12 września

2012 r. włącznie), z możliwością składania do niej

uwag i wniosków.

Wszystkie zgłoszone w tym czasie

uwagi społeczeństwa oraz uwagi właściwych orga-

nów co do zakresu zagadnień niezbędnych do przed-

stawienia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzię-

cia na środowisko zostaną przekazane za pośrednic-

twem Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska do

Ministerstwa Środowiska Republiki Czeskiej.

Kolej-

nym etapem postępowania będzie złożenie przez cze-

skiego inwestora raportu o oddziaływaniu przedsię-

wzięcia na środowisko uwzględniającego przesłane

przez stronę polską uwagi społeczeństwa oraz opinie

właściwych organów, który zostanie poddany udzia-

łowi społeczeństwa po stronie polskiej.

Ponadto jeżeli zaistnieje taka potrzeba, strona

polska będzie wnioskowała do Ministerstwa Środo-

wiska Republiki Czeskiej o przeprowadzenie konsul-

tacji transgranicznych w formie spotkania eksper-

tów, które prowadzone jest na poziomie międzyrzą-

dowym i którego celem jest ustalenie środków elimi-

nowania lub ograniczania znaczącego transgranicz-

nego oddziaływania na środowisko planowanej dzia-

łalności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

1555

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

w sprawie rozważenia planu zmniejszenia

liczby urzędników zatrudnionych

w Ministerstwie Środowiska

oraz w jednostkach podległych (9146)

Odpowiadając na interpelację posła Henryka

Kmiecika przekazaną przez pana Marka Kuchciń-

skiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej, pismem z dnia 20 września 2012 r., znak: SPS-

-023-9146/12, w sprawie zmniejszenia zatrudnienia

w Ministerstwie Środowiska, przekazuję stosowne

wyjaśnienia.

W 2011 r. w Ministerstwie Środowiska podjętych

zostało szereg działań, których celem było podnie-

sienie efektywności pracy i ograniczenie zatrudnie-

nia.

Audytorzy wewnętrzni Ministerstwa Środowi-

ska przeprowadzili czynności doradcze w zakresie

efektywności realizacji zadań w wybranych komór-

kach organizacyjnych Ministerstwa Środowiska.

Na

podstawie wyników tych czynności wytypowane zo-

stały stanowiska pracy przeznaczone do likwidacji.

wiązano stosunek pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników z 7 osobami.

Pozostałe działania

w obszarze racjonalizacji zatrudnienia dotyczyły

nieobsadzania (lub obsadzania w niewielkim stop-

niu) stanowisk opuszczanych przez pracowników

odchodzących na emeryturę lub odchodzących do

pracy w innych instytucjach.

W wyniku tych dzia-

łań stan zatrudniania w 2011 r. zmniejszył się

o ponad 5% (531 osób w dniu 1 stycznia 2011 r. do

500 osób w dniu 31 grudnia 2011 r.).

W pierwszej połowie bieżącego roku w Minister-

stwie Środowiska przeprowadzona została reorgani-

zacja, której towarzyszyła likwidacja części stano-

wisk pracy i zwolnienia pracowników.

W bieżącym roku kontynuowana jest także racjo-

nalna polityka zatrudnieniowa polegająca na ogła-

szaniu naborów zewnętrznych na wolne stanowiska

tylko w przypadku, gdy obsadzenie stanowiska jest

konieczne z uwagi na obowiązujące przepisy lub obo-

wiązek zapewnienia sprawnej realizacji zadań.

W po-

zostałych przypadkach wolne stanowiska pracy są

likwidowane lub obsadzane w drodze naboru we-

wnętrznego.

W wyniku zastosowanych rozwiązań zatrudnie-

nie na dzień 15 września 2012 r. wyniosło 479 pra-

cowników (blisko 10-procentowa redukcja zatrudnie-

W kolejnych latach Ministerstwo Środowiska oraz

jednostki podległe będą kontynuować racjonalną po-

litykę w zakresie zarządzania, w tym zarządzania

zasobami ludzkimi.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego

oraz w jednostkach podległych (9156)

sma SPS-023-9156/12 z dnia 19 września 2012 r. do-

tyczącego interpelacji pana posła Henryka Kmiecika

głych informuję, że sektor administracji publicznej,

po odrzuceniu przez Trybunał Konstytucyjny ustawy

o racjonalizacji zatrudnienia, nie został zobowiązany

w drodze przepisów do zmiany stanu zatrudnienia.

Jednocześnie informuję, że zatrudnienie w mini-

sterstwie oraz w jednostce podległej (w etatach) we-

dług stanu na ostatni dzień roku w poszczególnych

latach kształtowało się następująco:

2009 2010 2011

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa

Wyższego

498 508 377

Biuro Uznawalności Wykształcenia

i Wymiany Międzynarodowej

26 25 24

Mając na uwadze dyspozycję prezesa Rady Mini-

strów wydaną wszystkim organom administracji pu-

blicznej, w ministerstwie sukcesywnie realizuje się

politykę ograniczenia zatrudnienia, a prowadzenie

nowych rekrutacji ma miejsce jedynie w sytuacji za-

grożenia terminowej i rzetelnej realizacji zadań.

Minister

Barbara Kudrycka

1556

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w sprawie prywatyzacji

Centrum Produkcyjnego Pneumatyki

dotyczące interpelacji pana posła Jana Cedzyńskiego

tyki Prema SA w Kielcach przekazuję następujące

informacje.

Zaproszenie do negocjacji w sprawie nabycia akcji

spółki Centrum Produkcyjne Pneumatyki Prema SA

w dniu 5 czerwca 2012 r.

W wyznaczonym terminie,

tj. do dnia 12 lipca 2012 r., wpłynęły oferty wstępne

złożone przez następujące podmioty:

1) Agregaty Pex-Pool Plus Janusz Kania z Dębicy,

2) Amathus Fundusz Inwestycyjny Zamknięty

z Warszawy,

3) Konsorcjum: Effector SA z siedzibą we Włosz-

czowie oraz Effect Glass SA z siedzibą w Kielcach,

4) Pneumat System sp. z o.o. z siedzibą we Wro-

cławiu,

5) Przedsiębiorstwo Badań i Ekspertyz Środowi-

6) Stalmot & Wolmet SA z siedzibą w Nidzicy.

Po przeprowadzeniu analizy i oceny złożonych

ofert do ograniczonego badania dokumentów spółki

i jej przedsiębiorstwa (tzw. due diligence) minister

skarbu państwa postanowił dopuścić następujące

podmioty:

1) Amathus Fundusz Inwestycyjny Zamknięty

z Warszawy,

3) Przedsiębiorstwo Badań i Ekspertyz Środowi-

4) Stalmot &Wolmet SA z siedzibą w Nidzicy.

Jedynym powodem niedopuszczenia do badania

i dalszego uczestnictwa w prywatyzacji Centrum

Produkcyjnego Pneumatyki Prema SA ﬁrm:Agrega-

ty Pex-Pool Plus Janusz Kania z Dębicy oraz Pneu-

zbyt niska zaoferowana cena za należące do Skarbu

Państwa akcje spółki.

Cena ta znacząco odbiegała

zarówno od posiadanej przez Ministerstwo Skarbu

Państwa wyceny spółki, jak również od cen zapropo-

nowanych przez pozostałych oferentów.

Proponowana przez potencjalnych oferentów cena

jest podstawowym kryterium wyboru przyszłego in-

westora dla spółki.

Wynika to zarówno z dobrej sy-

tuacji ekonomicznej Centrum Produkcyjnego Pneu-

matyki Prema SA, jak również z regulacji dotyczą-

cych pomocy publicznej określonych w art. 87 i 88

Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie.

Komisja Europejska wypracowała zasady oceny

transakcji prywatyzacyjnych, których katalog zawar-

ła w raporcie XXIII o polityce konkurencji z 1993 r.

W raporcie tym wskazano, że czynnik ceny rynkowej

jest istotnym elementem w rozpatrywaniu potencjal-

nego przypadku udzielenia pomocy publicznej.

Zgod-

nie z wytycznymi raportu sposobem sprzedaży akcji

niebudzącym podejrzeń w zakresie udzielenia pomo-

cy publicznej jest zbycie ich w drodze obrotu giełdo-

wego.

W przypadku sprzedaży akcji poza rynkiem

regulowanym konieczne jest sporządzenie rzetelnej

wyceny przez niezależnego konsultanta.

Tak sporzą-

dzona wycena powinna być uwzględniona przy wy-

borze oferenta, który w swojej ofercie zaproponuje

najwyższą cenę, przewyższającą posiadaną przez

sprzedającego wycenę akcji.

Jednocześnie należy

wskazać, że raport XXIII o polityce konkurencji na-

kazuje dokonywanie transakcji sprzedaży akcji przy

zachowaniu otwartej, przejrzystej i bezwarunkowej

procedury zmierzającej do uzyskania najwyższej

możliwej ceny.

W świetle ww. raportu bezwarunko-

wość jest rozumiana jako brak zobowiązań pozace-

nowych.

W związku z powyższym sprzedający, wy-

bierając kupującego, winien kierować się głównie

maksymalną ceną zaoferowaną za akcje, a nie reali-

zacją zobowiązań pozacenowych.

W celu spełnienia zasady bezwarunkowości umo-

wy (czyli aby koszt realizacji zobowiązań nie powo-

dował pomniejszenia ceny zakupu akcji) Minister-

stwo negocjuje treść zobowiązań pozacenowych do-

piero po ustaleniu ceny transakcyjnej akcji.

Tak więc przyjęty tryb prywatyzacji spółki – ne-

gocjacje podjęte na podstawie publicznego zaprosze-

nia – nie wyklucza uwzględnienia w ostatecznej tre-

ści umowy prywatyzacyjnej wynegocjowanych z po-

tencjalnym inwestorem zobowiązań pozacenowych,

w tym m.in. dotyczących kontynuowania działalności

statutowej spółki, dokonania inwestycji rozwojowych,

zakazu likwidowania spółki, zakazu obniżania kapi-

tału zakładowego czy ograniczeń w dysponowaniu

majątkiem spółki, jednakże zobowiązania te mogą

być negocjowane dopiero z inwestorem, który zapro-

ponował najwyższą cenę.

Pragnę podkreślić, że ministerstwo dołoży nale-

żytej staranności, aby tego typu zobowiązania zna-

lazły się w ostatecznej treści umowy prywatyzacyjnej

Centrum Produkcyjnego Pneumatyki Prema SA.

Z poważaniem

Minister

1557

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wprowadzenia ulgi na podręczniki

szkolne i akademickie dla dzieci, uczniów,

studentów i doktorantów (9173)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Zoﬁi Popiołek (nr SPS-023-

-9108/12) w sprawie wprowadzenia ulgi na podręcz-

niki dla dzieci, uczniów, studentów i doktorantów,

uprzejmie informuję.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie prowadziło

i nie prowadzi prac dotyczących ulgi na podręczniki

dla dzieci, uczniów, studentów i doktorantów.

Kom-

petencje w tym zakresie posiada Ministerstwo Fi-

nansów.

Natomiast Ministerstwo Edukacji Narodowej od

ciążeń ﬁnansowychzwiązanychzzakupempodręcz-

ników.

Od 10 lat realizowany jest rządowy program po-

mocy uczniom „Wyprawka szkolna”, którego celem

jest wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów,

woju edukacyjnego uczniów poprzez zakup podręcz-

ników.

Przyjęte w programie założenie udzielania

je się być rozwiązaniem optymalnym, gwarantują-

cym przede wszystkim zapewnienie podręczników

uczniom rozpoczynającym naukę w poszczególnych

klasach.

Należy zwrócić uwagę, że program nie ma

we doﬁnansowanieponiesionychwydatków.

Analo-

giczne rozwiązania są stosowane w systemie stypen-

diów szkolnych, gdzie uczeń może otrzymać refunda-

cję poniesionych wydatków na cele edukacyjne.

go wykorzystania środków oraz ułatwienia dostępu

do pomocy w programie „Wyprawa szkolna” umożli-

wiono zastępowanie wszelkich dokumentów (za-

świadczenia, faktury, rachunki) oświadczeniami skła-

danymi przez wnioskodawców.

W opinii ministerstwa

zastosowane rozwiązanie ułatwiło rodzicom dostęp

do pomocy.

Ideą programu w ostatnich latach reali-

jęte rozwiązania merytoryczne i edytorskie lub re-

formę podstawy programowej kształcenia ogólnego

powanych na rynku wtórnym od starszych kolegów.

Dlatego programem obejmowani są uczniowie klas

z czterech wyszczególnionych poniżej kryteriów.

Po-

1558

Liczba uczniów, którym zostanie udzielona po-

ogólnokształcącej szkoły baletowej, prowadzonych

przez tego ministra.

pełnosprawni rówieśnicy, i mogą korzystać ze wszyst-

z przeznaczeniem dla uczniów słabowidzących, nie-

słyszących lub z upośledzeniem umysłowym w stop-

niu lekkim.

Doﬁnansowanie zakupu podręczników w roku

— dla uczniów klasy IV ogólnokształcącej

— dla uczniów niepełnosprawnych klas IV–VI

uczniów niepełnosprawnych klas VII–IX

znanie pomocy uczniom ogólnokształcących szkół mu-

zycznych I stopnia, ogólnokształcących szkół muzycz-

nych II stopnia, ogólnokształcących szkół sztuk pięk-

nych, liceów plastycznych i ogólnokształcących szkół

baletowych, prowadzonych przez ministra właściwego

zację ww. programu w 2012 r. wyodrębniono środki

w wysokości 128 mln zł.

Jednocześnie pragnę poinformować panią poseł, że

zm.) rozdział 8a: Pomoc materialna dla ucznia ucznio-

wie mogą otrzymać wsparcie w ramach świadczenia

ﬁnansowanie narodowego programu stypendialne-

1559

2)

.

rego udzielnie nie jest uzależnione od wysokości do-

nych oraz słuchaczy kolegiów także w formie całko-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 2 października 2012 r.

na świadczenia lekarskie na terenie

Unii Europejskiej (9176)

Szanowny Pani Marszałek!

W odpowiedzi na pi-

smo z 19 września 2012 r., znak: SPS-023-9176/12,

w sprawie interpelacji poseł Zoﬁi Popiołek proszę

przyjąć poniższe informacje na temat wdrażania dy-

rektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/

(dyrektywy transgranicznej).

1.

Wprowadzenie zgodnie z przepisami dyrektywy

transgranicznej systemu uzyskiwania uprzedniej zgo-

dy na leczenie zagraniczne w przypadku wybranych

świadczeń, które wymagają co najmniej jednego noc-

legu pacjenta lub użycia wysokospecjalistycznej albo

kosztownej infrastruktury lub sprzętu medycznego

jest podyktowane chęcią zapewnienia lepszej kontroli

nad wydatkami publicznego płatnika – Narodowego

Funduszu Zdrowia.

Ma to skutkować uniknięciem sy-

tuacji, w której konieczność pokrywania kosztów

świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych za granicą

spowoduje ograniczenie w dostępie do leczenia tych

pacjentów, którzy pozostaną w kraju.

Zgodnie z inten-

cją Ministerstwa Zdrowia decyzje w sprawie udziele-

nia ww. uprzedniej zgody będą podejmowane przede

wszystkim w oparciu o kryteria medyczne.

Pragnę także nadmienić, że już obecnie w pol-

skim prawodawstwie w myśl postanowień art. 25

z późn. zm.) prezes Narodowego Funduszu Zdrowia

rozpatruje wnioski i wydaje decyzje dotyczące lecze-

nia za granicą.

Rozporządzenie ministra zdrowia

nie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju

oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249,

poz. 1867, z późn. zm.) stanowi, że wydanie decyzji

przez prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia może

być poprzedzone m.in. uzyskaniem opinii konsultan-

ta wojewódzkiego i konsultanta krajowego w danej

dziedzinie medycyny.

2.

Wspomniana w pkt 1 procedura wydawania

przez prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zgody

na leczenie poza granicami kraju obowiązuje w pol-

skim systemie opieki zdrowotnej od wielu lat, była

ona poprzedzona podobnie skonstruowanymi przepi-

sami, w myśl których pacjentów na leczenie zagra-

niczne kierował minister zdrowia.

Takie rozwiązania

nigdy nie były kwestionowane jako stojące w sprzecz-

ności z zasadą równego dostępu obywateli do świad-

czeń opieki zdrowotnej.

1)

W roku 2012 planowana jest zmiana wysokości dodatku

1560

Proszę także zauważyć, że wymóg uzyskiwania

zgody na leczenie poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej dotyczy i będzie dotyczyć po wdrożeniu prze-

pisów dyrektywy transgranicznej wszystkich obywa-

teli ubezpieczonych w ramach publicznego systemu

ubezpieczenia zdrowotnego.

O nierównym dostępie

można by mówić jedynie wtedy, gdyby omawiane roz-

wiązania dotyczyły tylko jakiejś części pacjentów

i tym samym nie były powszechne.

3.

Potrzeba kontroli wydatków publicznego płat-

nia 2004 r.

Przepis ten oznacza, że plan ﬁnansowy

Narodowego Funduszu Zdrowia jest zrównoważony

nie z art. 132 ust. 5 łączna suma zobowiązań Naro-

dowego Funduszu Zdrowia nie może przekroczyć

Z poważaniem

w sprawie braku informacji

o postępach w sprawie dotyczącej

nieprawidłowości ﬁnansowych

w Urzędzie Miasta i Gminy Glinojeck (9179)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

wystąpienia Pana Marszałka z dnia 19 września

2012 r., nr SPS-023-9179/12, nadesłanego do Mini-

sterstwa Sprawiedliwości w dniu 20 września 2012 r.,

ﬁnansowychwUrzędzieMiastaiGminyGlinojeck,

uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Aktualnie z uwagi na rozdział funkcji ministra

sprawiedliwości nie sprawuje nadzoru nad organami

do właściwości jednostek organizacyjnych prokura-

tury, w tym do oceny przebiegu śledztwa prowadzo-

nego przez Prokuraturę Rejonową w Ciechanowie

w opisanej przez pana posła sprawie.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że kopię przed-

miotowego wystąpienia przekazano Prokuraturze

Generalnej celem stosownego rozpatrzenia – kopia

pisma w załączeniu*

)

.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 września 2012 r.

z Republiką Argentyńską (9184)

grupy posłów (pismo nr SPS-023-9184/12 z dnia 19 wrze-

śnia br.) w sprawie kontaktów handlowych z Repu-

bliką Argentyńską uprzejmie informuję.

Argentyna jest drugim po Brazylii partnerem

handlowym Polski w Ameryce Łacińskiej.

W ubie-

głym roku eksport do Argentyny wyniósł 101 mln

– 798 mln USD (wzrost o 28%), odnotowaliśmy zatem

deﬁcytwwysokości697mlnUSD.

Dotychczasnasze

główne produkty eksportowe do Argentyny to kątow-

niki, proﬁlestalowe,meble,nawozysztuczne,części

samochodowe, opony oraz maszyny i urządzenia

(np. sprzęt AGD, klimatyzatory).

Importujemy głów-

nie makuchy sojowe (w 2011 r. za sumę 648 mln USD)

oraz produkty spożywcze: owoce, ryż, kukurydzę czy

wino.

Jesteśmy zainteresowani rozwojem stosunków

ekonomicznych z Argentyną, zatem popieramy inicja-

tywy polskich przedsiębiorców służące temu celowi.

W Ambasadzie RP w Buenos Aires stosunkami go-

spodarczymi między Polską a Argentyną zajmuje się

pani Ewa Majkut, II sekretarz (telefon 0054 11 4808

1700).

Przy ambasadzie działa również Wydział Pro-

mocji Handlu i Inwestycji, który wspiera kontakty han-

dlowe między państwami.

Kierownikiem wydziału jest

pani Małgorzata Aleksiejuk (telefon 0054 11 4551 5497

5397).

Warto odnotować, że WPHiI miał swoje stano-

wisko na Targach Sprzętu i Usług Medycznych Expo-

medical 2012 w dniach 26–28 września br.

Jestem przekonana, że zarówno pani Ewa Maj-

kut, pani Małgorzata Aleksiejuk, jak i pozostali pra-

cownicy WPHiI chętnie będą służyć swoją wiedzą

*

)

1561

oraz pomocą w pozyskiwaniu informacji o lokalnym

rynku farmaceutycznym i usług medycznych, a tak-

że ułatwiać kontakty między ﬁrmamitejbranży.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

z Królestwem Arabii Saudyjskiej (9186)

-023-9186/12, interpelacją posła Piotra Chmielow-

miany handlowej dla urządzeń i sprzętu medycznego

pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a Królestwem Ara-

bii Saudyjskiej uprzejmie przekazuję następujące in-

formacje.

Od chwili akcesji Polska przyjęła Wspólną Taryfę

Celną Unii Europejskiej, zaś samo przystąpienie do

Unii Europejskiej było równoznaczne z przyjęciem

unijnego poziomu stawek celnych na wszystkie towa-

ry w handlu z krajami trzecimi, w tym również

z Królestwem Arabii Saudyjskiej.

Obecnie na teryto-

rium Unii Europejskiej obowiązuje rozporządzenie

nr L 256 z 7.09.1987 r., z późn. zm.).

Natomiast obowiązujące obecnie Nomenklatura

Scalona i stawki celne zawarte są w rozporządzeniu

zmieniającym załącznik I do cyt. wyżej rozporządze-

nia Rady i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym

UE L 282 z 28.10.2011 r.

Wspólna Taryfa Celna obejmuje regulacje taryfo-

we wynikające z zobowiązań Unii Europejskiej wobec

Światowej Organizacji Handlu (WTO), zaś jej zasad-

niczą część stanowi Nomenklatura Scalona.

Na mocy

postanowień Układu Europejskiego Polska zobowią-

zana jest do stosowania Nomenklatury Scalonej, jak

również do przyjęcia unijnego poziomu stawek cel-

nych, które we Wspólnej Taryﬁe Celnej określone

jako stawki konwencyjne obowiązują w handlu Polski

z krajami objętymi klauzulą największego uprzywi-

lejowania.

W przywozie z krajów trzecich, do których zalicza

się także Królestwo Arabii Saudyjskiej, dla towarów

objętych pozycją 9018 Wspólnej Taryfy Celnej (dalej

WTC) stawka celna konwencyjna wynosi obecnie 0%

ad valorem, co oznacza, że wszystkie towary objęte

tą pozycją taryfy, a mianowicie: przyrządy i urządze-

nia stosowane w medycynie, chirurgii, stomatologii

lub weterynarii, łącznie z aparaturą scyntygraﬁczną

i inną aparaturą elektromedyczną oraz przyrządy do

badania wzroku są wolne od cła przywozowego.

Towary przywożone z Królestwa Arabii Saudyj-

skiej nie korzystają dodatkowo z innych preferencji

celnych, a zatem stawki celne na importowane towa-

ry pozostają na poziomie stawki konwencyjnej, o któ-

rej wspomniano wyżej.

Niezależnie od ceł określonych we Wspólnej Ta-

ryﬁeCelnejorazweuropejskiejZintegrowanejTary-

ﬁeWspólnotEuropejskich(TARIC),dostępnejtakże

w polskim systemie ISZTAR, przyrządy i aparatura

przeznaczone do badań medycznych, diagnozowania

lub leczenia po spełnieniu warunków określonych

w art. 57 i 58 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/

2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego

wspólnotowy system zwolnień celnych mogą korzy-

stać, ze względu na szczególne okoliczności, ze zwol-

nienia z należności celnych przywozowych, należno-

ści celnych wywozowych oraz ze środków przyjętych

na mocy art. 133 traktatu w przypadku, gdy towary

wożone z obszaru celnego Wspólnoty.

Odpowiadając na pytanie postawione w interpe-

lacji, uprzejmie informuję, iż w zakresie zawierania

umów międzynarodowych ograniczających lub elimi-

nujących cła w handlu między UE i państwami trze-

cimi wyłączną kompetencję ma Unia Europejska.

Z uwa-

gi na fakt, iż tego typu umowy, ale również umowy

sektorowe, umowy stowarzyszeniowe, są elementem

polityki handlowej i gospodarczej, w Polsce prace te

koordynuje Ministerstwo Gospodarki.

Unia Europejska rozwija swoje relacje z resztą

świata przy wykorzystaniu wspólnej polityki handlo-

wej opartej m.in. na zawieraniu umów typu handlo-

wego, stowarzyszeniowego lub współpracy z indywi-

dualnymi krajami, a także stowarzyszeniami regio-

nalnymi.

Działania te mają miejsce zarówno w ra-

mach Światowej Organizacji Handlu, jak również

poprzez negocjowanie własnych dwustronnych poro-

zumień z krajami trzecimi.

Możliwość zawierania umów o strefach wolnego

handlu przyczynia się do wzrostu unijnej, w tym pol-

skiej konkurencyjności wolnego handlu z państwami

trzecimi.

Niniejsze strefy mają na celu zwiększenie

możliwości eksportowych producentów unijnych,

w tym polskich.

W praktyce owe strefy mają także

na celu zapewnienie korzystnych warunków dla

sprzedaży polskich towarów i usług na rynkach kra-

jów trzecich.

Uprzejmie informuję, że bardziej szczegółowych

informacji dotyczących struktury eksportu, umów

handlowych oraz zaawansowania negocjacji mógłby

1562

udzielić minister gospodarki jako organ odpowiedzial-

ny m.in. za promocję polskiego eksportu i realizujący

szereg działań na rzecz poprawy konkurencyjności

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

z Republiką Argentyńską (9187)

-023-9187/12, interpelacją posła Piotra Chmielow-

go pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a Republiką

Argentyńską uprzejmie przekazuję następujące in-

formacje.

z Republiką Argentyńską.

Obecnie na terytorium

Unii Europejskiej obowiązuje rozporządzenie Rady

wie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz.

WE Nr L 256

się także Republika Argentyńska, dla towarów obję-

tych pozycją 9018 Wspólnej Taryfy Celnej (dalej

nie korzystają dodatkowo z innych preferencji cel-

nych, a zatem stawki celne na importowane towary

pozostają na poziomie stawki konwencyjnej, o której

wspomniano wyżej.

1563

udzielić minister gospodarki jako organ odpowiedzial-

z Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną

(9188)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

mie informuję, że w strukturze Ambasady RP w Al-

gierze znajduje się Wydział Promocji i Handlu

(WPHiI).

Jego zadaniem jest promowanie na rynku

algierskim polskich towarów i usług, a także wspie-

ranie polskich ﬁrm,wtymwszczególnościmałych

i średnich przedsiębiorstw, w procesie nawiązywania

przez nie kontaktów handlowych z miejscowymi

partnerami.

Branża medyczna od kilku lat jest jednym z naj-

ważniejszych obszarów zainteresowania WPHI w Al-

gierze.

Na Międzynarodowych Targach Medycznych

i Wyposażenia Medycznego SIMEM – najbardziej pro-

fesjonalnej imprezie wystawienniczej o tym proﬁlu

w Algierii – regularnie organizowane jest polskie sto-

isko informacyjno-promocyjne, z udziałem przedsta-

wicieli krajowych ﬁrmiinstytucji.WPHiIzaangażo-

wany jest w działania promujące ofertę polskich pro-

ducentów leków (m.in. weterynaryjnych), odczynni-

ków laboratoryjnych oraz aparatury i sprzętu me-

dycznego.

Rozwijana jest także współpraca Instytutu

Fizjologii i Patologii Słuchu (Kajetany k. Warszawy)

z partnerami algierskimi w zakresie organizacji

szkoleń i konferencji dla miejscowych lekarzy, a tak-

że transferu technologii (np. sprzedaży Platformy

Badań Zmysłów – urządzenia wykorzystywanego do

przeprowadzania badań słuchu, wzroku i mowy).

Kierownikiem WPHiI w Algierze jest radca Am-

basady RP, p. Jarosław Jaroszewicz.

Adres placówki:

4 ter, rue Rabah Bourbia

16606 El Biar, Alger, Algerie

e-mail: alger@trade.gov.pl, alger1@trade.gov.pl

Tel: 00 213 (0) 21 92 17 06, 21 92 18 28

Fax: 00 213 (0) 21 92 16 22

Tel.

kom.

00 213 07 70 94 21 40

www.alger.trade.gov.pl.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Bernatowicz

z Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną

(9189)

-023-9189/12, interpelacją posła Piotra Chmielow-

bliką Ludowo-Demokratyczną uprzejmie przekazuję

następujące informacje.

z Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną.

Obecnie na terytorium Unii Europejskiej obowią-

1564

się także Algierska Republika Ludowo-Demokratycz-

na, dla towarów objętych pozycją 9018 Wspólnej Ta-

ryfy Celnej (dalej WTC) stawka celna konwencyjna

przyrządy i urządzenia stosowane w medycynie, chi-

rurgii, stomatologii lub weterynarii, łącznie z apara-

turą scyntygraﬁczną i inną aparaturą elektrome-

Należy zauważyć, że nie tylko w myśl postano-

wień Wspólnej Taryfy Celnej, ale również zgodnie

zawarcia Układu eurośrodziemnomorskiego, usta-

nawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Eu-

ropejską i jej państwami członkowskimi z jednej

strony a Algierską Republiką Ludowo-Demokra-

tyczną z drugiej strony, wymienione wyżej towary

objęte pozycją 9018 WTC korzystają z preferencyjnej

zerowej stawki celnej.

Zgodnie z postanowieniami tej regulacji od 1 wrze-

śnia 2005 r. nastąpiło całkowite zniesienie wszystkich

ceł i innych opłat na towary z Unii Europejskiej,

w większości na towary przemysłowe, w mniejszym

stopniu na towary rolno-spożywcze.

mentem polityki handlowej i gospodarczej, w Polsce

udzielić minister gospodarki jako organ odpowiedzial-

w sprawie kontroli działalności punktów

przyjmowania wniosków wizowych (PPWW)

(9207)

smo, nr SPS-023-9207/12, z dnia 19 września br.)

w sprawie kontroli działalności punktów przyjmowania

Ministerstwo Spraw Zagranicznych zdecydowało

się dotychczas na wprowadzenie outsourcingu wizo-

wego jako podstawowego sposobu obsługi aplikantów

wizowych w Turcji, na Ukrainie oraz w Rosji.

W dwóch pierwszych państwach zakończono już

wdrażanie tego mechanizmu, natomiast w Rosji uru-

chomiono ponad połowę z planowanych 39 PPWW.

Wprowadzenie outsourcingu wizowego na Białorusi

chanizm ten będzie blokowany przez władze białoru-

skie.

Na obecnym etapie nie zakłada się rozszerzania

outsourcingu wizowego na inne państwa, ponieważ

jest to model znajdujący uzasadnienie jedynie w kra-

jach o największej liczbie wydawanych wiz, w których

1565

obsługa popytu wizowego nie jest dalej możliwa przy

wykorzystaniu metod klasycznych.

Zgodnie z brzmieniem trzech dotychczas zawartych

umów o świadczenie usług outsourcingowych w zakre-

sie przyjmowania wniosków wizowych na rzecz pol-

skich urzędów konsularnych do sprawowania nadzoru

nad realizacją postanowień tych umów upoważnieni są

każdorazowo kierownicy ambasad oraz kierownicy

konsulatów generalnych, zgodnie z ich właściwością

terytorialną, a także osoby przez nich umocowane do

wykonywania czynności nadzorczych.

Wykonawcy mają obowiązek na każde żądanie

polskiej strony niezwłocznie dostarczać wszelkich

informacji związanych z realizacją umów outsour-

cingowych.

Ponadto w odniesieniu do kontroli wy-

konywania czynności wykonawcy zapewniają w szcze-

gólności:

— stały dostęp do swoich pomieszczeń, w dowol -

nej chwili i bez uprzedzenia, w szczególności dla ce-

lów przeprowadzenia inspekcji,

— możliwość zdalnego dostępu do systemu uma -

wiania spotkań,

— stosowanie odpowiednich metod monitorują -

cych prawidłowe wykonywanie usług (np. mystery

shopping, CCTV),

— dostęp do dokumentacji potwierdzającej prze -

strzeganie wymogów bezpieczeństwa danych, w tym

zgodności z przepisami w zakresie ochrony danych

osobowych, włączając w to obowiązki sprawozdaw-

cze, audyty zewnętrzne oraz regularne kontrole wy-

rywkowe.

W związku z powyższym każdy PPWW jest przy-

pisany konkretnemu konsulowi w ramach właści-

wego terytorialnie urzędu, który monitoruje i na

bieżąco reaguje na takie kwestie, jak m.in.: właści-

we stosowanie przepisów przy przyjmowaniu wnio-

sków, optymalna liczba limitów na złożenie wnio-

sków wizowych i sposób ich wykorzystania, terminy

rejestracji dat złożenia wniosku, bieżące podnosze-

nie kwaliﬁkacjipracownikówpunktu,utrzymywa-

nie regularnego kontaktu z jego managerem.

Po-

nadto PPWW są każdorazowo poddawane kontroli

przy okazji inspekcji wizowych dokonywanych przez

oddelegowanych pracowników Departamentu Kon-

sularnego MSZ.

Niezależnie od powyższego funkcjonowanie out-

sourcingu wizowego na Ukrainie było w bieżącym

roku dwukrotnie przedmiotem inspekcji delegacji

Departamentu Konsularnego MSZ.

W najbliższym

czasie analogiczna inspekcja jest przewidywana na

terytorium Federacji Rosyjskiej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

i Jadwigi Wiśniewskiej

w sprawie nowelizacji ustawy

świadczenia pielęgnacyjnego (9231)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-9231/12, dotyczące zapytania po-

słów Jadwigi Wiśniewskiej i Stanisława Szweda

w sprawie nowelizacji ustawy o świadczeniach ro-

dzinnych w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego,

uprzejmie informuję.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przygoto-

wało projekt nowelizacji ustawy o świadczeniach ro-

dzinnych skutkujący zmianą przepisów dotyczących

uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego.

Projekt

ten zakłada podział osób obecnie uprawnionych do

świadczenia pielęgnacyjnego na dwie grupy.

Pierwsza grupa obejmie rodziców dziecka niepeł-

nosprawnego, opiekunów faktycznych dziecka, czyli

osoby, które opiekują się dzieckiem niepełnospraw-

nym i wystąpiły o jego przysposobienie, osoby będą-

ce rodziną zastępczą spokrewnioną.

Świadczenie

pielęgnacyjne będzie również przysługiwało innym

osobom obciążonym obowiązkiem alimentacyjnym

w stosunku do osoby niepełnosprawnej, jeżeli nie ma

osób, wyżej wymienionych, którym w pierwszej ko-

lejności będzie przysługiwało świadczenie pielęgna-

cyjne lub legitymują się one znacznym stopniem nie-

pełnosprawności albo gdy rodzice zostali pozbawieni

praw rodzicielskich.

Świadczenie pielęgnacyjne bę-

dzie przysługiwało, jeżeli niepełnosprawność osoby

wymagającej opieki powstała:

Planuje się, że osoby te nadal będą uprawnione do

świadczenia pielęgnacyjnego bez względu na wyso-

kość uzyskiwanych dochodów, a wysokość świadcze-

nia pielęgnacyjnego zostanie podwyższona do kwoty

620 zł miesięcznie.

Druga grupa obejmie pozostałe osoby otrzymują-

ce obecnie świadczenie pielęgnacyjne, tj. inne niż ro-

dzice osoby zobowiązane na mocy Kodeksu rodzin-

nego i opiekuńczego do alimentacji na rzecz osoby

niepełnosprawnej.

Osoby te zamiast obecnego świad-

czenia pielęgnacyjnego otrzymywałyby nowe świad-

czenie – specjalny zasiłek opiekuńczy.

W tym przy-

padku proponuje się wprowadzenie kryterium docho-

dowego w wysokości 583 zł na osobę w rodzinie (jest

to takie samo kryterium jak obowiązujące obecnie

1566

kryterium dotyczące zasiłku rodzinnego dla rodziny

wychowującej dziecko niepełnosprawne) oraz pozo-

stawienie wysokości specjalnego zasiłku opiekuńcze-

go na poziomie obecnego świadczenia pielęgnacyjne-

go, tj. 520 zł.

W ramach przeprowadzanej co 3 lata

weryﬁkacjikwotświadczeńrodzinnychiwysokości

od 1 listopada 2012 r. kryterium dochodowe z kwoty

obowiązującej 583 zł do kwoty 623 zł, a od 1 listopa-

da 2014 r. do kwoty 664 zł.

Zgodnie z projektowaną

regulacją wprowadza się okres przejściowy upraw-

niający osoby dotychczas otrzymujące świadczenie

przysługiwać również w przypadku, gdy osoba nie-

pełnosprawna wymagająca opieki pozostaje w związ-

ku małżeńskim, tj. odbiorcą świadczenia pielęgnacyj-

nego będą mogli być np. syn lub córka osoby niepeł-

nosprawnej lub jej współmałżonek.

Projekt noweliza-

cji przekazany został 7 września 2012 r. pod obrady

Sejmu.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie obniżenia podatku akcyzowego

dla przedsiębiorstw energochłonnych (9232)

sła Edwarda Czesaka z dnia 13 września 2012 r.

nie energii czarnej, wsparcia energetyki odnawialnej,

opłat przesyłowych i kontraktów długoterminowych.

Zatem obecna stawka akcyzy stosunkowo w niewiel-

kim stopniu oddziałuje na koszty działalności gospo-

darczej przedsiębiorstw branż energochłonnych,

wyraźnie maleje.

W latach 2007–2011 stawka akcyzy

6,8%.

Zatem teza, iż akcyza jest przyczyną wzrostu

cen energii elektrycznej w ostatnich latach, nie jest

prawdziwa.

Towarowej Giełdzie Energii ok. 215 zł.

Obecnie cena

i koszty dystrybucji energii elektrycznej obciążające

zwala w dużej mierze zachować konkurencyjność wy-

robów wyprodukowanych przez krajowe przedsię-

biorstwa energochłonne na rynkach europejskich.

nych niezbędne są kompleksowe rozwiązania syste-

mowe oparte przede wszystkim na kwestiach mają-

cych znaczący wpływ na cenę energii elektrycznej,

dla branż energochłonnych, w tym m.in. w oparciu

o przepisy dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia

27 października 2003 r., w dniu 8 grudnia 2011 r.

energetycznej Polski do 2030 r.”, powołał grupę ro-

boczą do spraw redukcji obciążeń przedsiębiorstw

energochłonnych, w skład której weszli przedstawi-

ciele ministra gospodarki, ministra ﬁnansów,mini-

stra środowiska, ministra skarbu państwa, ministra

spraw zagranicznych, prezesa Urzędu Regulacji Ener-

getyki, prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

1567

sumentów oraz Forum Odbiorców Energii Elektrycz-

nej i Gazu.

ﬁcytu, tym samym – wypełnienie podjętych przez

stronę polską zobowiązań.

energochłonnych, obecnie nie mogą być wprowadzo-

w sprawie wzrostu przemocy w szkołach (9234)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację nr SPS-023-9234/12 pana posła Szymona

Stanisława Giżyńskiego w sprawie wzrostu przemo-

cy w szkołach, uprzejmie wyjaśniam.

System statystyk policyjnych został stworzony dla

potrzeb Policji w celu zbierania danych o przestęp-

ności i efektywności jej pracy (wykrywalności prze-

ﬁcznysposóbdopomiaruliczbyprzestępstwpopełnia-

nych przez uczniów.

Błędem merytorycznym jest po-

sługiwanie się tymi statystykami do oceny poziomu

występowania agresji i przemocy rówieśniczej i pomia-

ru bezpieczeństwa na terenie szkół i placówek.

W odniesieniu do placówek oświatowych statysty-

ki policyjne dotyczą przestępstw stwierdzonych, któ-

re są popełniane zarówno przez uczniów, jak i doro-

ły i osób spoza szkoły.

Przykładem może być sytuacja, gdy osoby dorosłe

spoza szkoły dokonają kradzieży z włamaniem lub

biorą udział w bójce.

Zdarzenie to odnotowane zosta-

nie w statystykach policyjnych jako przestępstwo

stwierdzone popełnione na terenie szkoły.

Natomiast

w sytuacji udziału uczniów w bójce lub pobiciu, na

wyjeździe klasowym, które będzie miało miejsce

w schronisku lub hotelu, odnotowane zostanie w sta-

tystykach jako zdarzenie (przestępstwo stwierdzone)

na terenie schroniska lub hotelu.

Należy również zaznaczyć, że system statystyk

policyjnych rejestruje także inne przestępstwa na

terenie szkół i placówek, np. korupcję, przestęp-

stwa gospodarcze, które nie odbywają się z udzia-

łem uczniów.

Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Komenda

Główna Policji są zgodne, że liczba ujawnionych prze-

stępstw wynika z większej liczby zgłoszeń, co ozna-

cza większe zaufanie do skuteczności systemu inter-

wencji oraz edukacji obywatelskiej.

Jak zaznaczono w odpowiedzi na interpelację SPS-

-023-1445/12 z dnia 2 lutego 2012 r., inne ogólnie do-

stępne statystyki dotyczące badań na temat poczucia

bezpieczeństwa i przemocy w szkole

1)

świadczą o tym,

że sytuacja w szkołach w ostatnim czasie zmieniła się

pozytywnie.

Poprawiła się atmosfera szkolna, która

w opinii specjalistów jest jednym z ważniejszych czyn-

ników warunkujących przemoc.

Pojawienie się dobrej

atmosfery jest wynikiem solidarności, wzajemnego

szacunku i empatii środowiska szkolnego.

Wyniki badań zespołu z Instytutu Socjologii UW

wskazują na zmniejszenie się przemocy ﬁzycznej,

zwłaszcza tej najbardziej drastycznej.

Podobnie wy-

niki najnowszej edycji międzynarodowych badań

HBSC

2)

z 2011 r. potwierdzają ten spadek.

Wyniki porównawcze w latach 1998, 2003, 2008,

2010 Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS)

3)

1)

wany przez Zespół Badawczy Instytutu Socjologii UW, dostępny

na stronie internetowej www.szkołabezprzemocy.pl/Badania.

2)

J. Mazur i A. Małkowska-Szkutnik (red.), „Wyniki badań

HBSC 2010 (Health Behaviour in School-aged Children).

Raport

techniczny”, Instytut Matki i Dziecka, Warszawa 2011.

3)

„Opinie i Diagnozy”, „Młodzież 2010”, CBOS, KB ds. PN,

Warszawa 2011 r.

1568

także mówią, o zmniejszaniu się skali przemocy

w szkole jako procesie ciągłym.

Wskazują również na

fakt, że drastyczne formy przemocy w szkole nie są

już tak częste jak obserwowane we wcześniejszych

edycjach badań.

Zgodnie z systemem informacji oświatowej (SIO)

tach 2005–2011 wskazują jednoznacznie na obniże-

nie o 63% wskaźnika w powyższych kategoriach.

Natomiast łączna liczba wypadków spowodowanych

o 49%, w stosunku do 2005 r.

W roku szkolnym 2012/2013 szczególnie pod-

kreślono rolę, jaką w działaniach szkoły pełnią wy-

chowanie i zapewnienie uczniom poczucia bezpie-

czeństwa.

Zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim uczniom

nie oznacza koncentrowania się jedynie na zapobie-

ganiu przemocy.

Dbałość o bezpieczeństwo i wycho-

wanie jest rozumiana szeroko, m.in. jako dbanie

czenie, ochrona przed przemocą ﬁzyczną,psychiczną

i używkami, budowanie poczucia bezpieczeństwa po-

przez kształtowanie postaw społecznych, uczenie

oraz promowanie wolontariatu.

Ustalenie w kierunkach polityki oświatowej pań-

stwa wzmacniania bezpieczeństwa jako jednego z prio-

rytetów oznacza, że dyrektorzy szkół są zobowiązani

w swoich działaniach zwracać uwagę na ten aspekt

w całej działalności szkoły.

Placówki doskonalenia

nauczycieli, poradnie psychologiczno-pedagogiczne

i biblioteki pedagogiczne mają przygotować ofertę dla

szkół wspierającą nauczycieli w ich działaniach na

rzecz bezpieczeństwa, tj. przygotowania oferty szko-

leń, konferencji i seminariów, a kuratorzy oświaty

w ramach nadzoru – kontrolować i monitorować dzia-

łania na rzecz bezpieczeństwa.

Należy dodać, że zagadnienia dotyczące bezpie-

czeństwa są zapisane w programach nauczania po-

szczególnych przedmiotów, w programie wychowaw-

czym szkoły, który obejmuje wszystkie treści i działa-

nia o charakterze wychowawczym, oraz w programie

proﬁlaktykidostosowanymdopotrzebrozwojowych

uczniów i potrzeb danego środowiska, obejmującym

wszystkie treści i działania o charakterze proﬁlak-

tycznym.

Szkoły muszą realizować zajęcia proﬁlak-

tyczne, w tym poświęcone problematyce agresji i prze-

mocy w ramach godzin wychowawczych.

Treści proﬁlaktyczne zgodnie z obowiązującą

podstawą programową realizowane są w ramach na-

uczania takich przedmiotów jak: edukacja społeczna,

historia i społeczeństwo, przyroda, wychowanie do

życia w rodzinie, wiedza o społeczeństwie, wiedza

o kulturze, edukacja dla bezpieczeństwa, etyka.

Za

działania wychowawcze i proﬁlaktyczneodpowiada

dyrektor szkoły.

Wybór celów/zadań wychowawczych

i proﬁlaktycznychustalaradarodzicówwporozumie-

niu z radą pedagogiczną.

Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało

Materiał stanowi pomoc nauczycielom w przygo-

ływań wychowawczych, z poszanowaniem praw

acjach problemowych stosowanie skutecznych form

interwencji proﬁlaktycznychiwychowawczych.

w zakładce „Wychowanie i proﬁlaktyka”.

był programem restrykcyjnym, nakierowanym na

karanie uczniów.

Natomiast celem programu rządo-

wego „Bezpieczna i przyjazna szkoła” jest prowadze-

nie działań wychowawczych, tworzenie przyjaznej

atmosfery w szkołach opartej na zaufaniu i dobrych

relacjach miedzy uczniami oraz nauczycielami.

Na realizację rządowego programu na lata 2008–

–2013 „Bezpieczna i przyjazna szkoła” przeznaczono

w 2012 i w 2013 roku po 6 mln zł.

W ramach programu realizowane są projekty, któ-

re służą:

— poprawie stanu bezpieczeństwa w szkołach i pla -

cówkach systemu oświaty poprzez poprawę relacji in-

terpersonalnych i klimatu społecznego w szkole,

— zwiększeniu wpływu rodziców na życie szkoły,

— zwiększeniu umiejętności wychowawczych dy -

rektorów szkół i placówek wychowawczych, nauczy-

cieli i rodziców oraz pracowników administracji,

— zwiększeniu kompetencji społecznych i emocjo -

nalnych uczniów,

— indywidualizacji kształcenia uczniów, rozwój

ich zainteresowań, zwiększeniu autonomii uczniów

w szkole,

1569

— wzmocnieniu i rozszerzeniu specjalistycznej

pomocy psychologiczno-pedagogicznej,

— ograniczeniu skali występowania zjawisk pa -

tologicznych (m.in. przemoc, narkomania, alkoho-

lizm),

— przeciwdziałaniu agresji i patologii wśród dzie -

ci i młodzieży poprzez sport.

Działania realizowane są według zadań kluczo-

wych, określonych w programie.

1.

W częściach: III.1: Przyjaźnie wspierający pro-

gram wychowawczy szkoły, III.2: Upowszechnianie

wiedzy, doskonalenie umiejętności wychowawczych

szkoły – otwarty konkurs ofert ukierunkowany na

rakterze edukacyjno-informacyjno-promocyjnym po-

kazujących dobre praktyki w szkole podstawowej,

związane z przyjaznym wdrażaniem dzieci 6-letnich

do edukacji szkolnej.

Na ten cel zostały zarezerwo-

wane środki w wysokości 540 000 zł.

2.

W częściach: III.1: Przyjaźnie wspierający pro-

szkoły, III.4: Rozwój działalności pozalekcyjnej i po-

zaszkolnej oraz zwiększenie znaczenia organizacji

ty konkurs ofert ukierunkowany na:

— promowanie zdrowego stylu życia, w szczegól -

ności prawidłowego odżywiania i aktywności ﬁzycz-

nej oraz kształtowanie zachowań korzystnych dla

zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży,

— rozwijanie zainteresowań i talentów dzieci i mło -

dzieży.

Na ten cel zostały zarezerwowane środki w wyso-

kości 1 250 000 zł.

3.

W części III.1: Przyjaźnie wspierający program

wychowawczy szkoły – Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej planuje realizację działań proﬁlaktycznych

prowadzonych w ramach szkolnego programu proﬁ-

laktyki w zakresie przeciwdziałania narkomanii,

stępczych tzw. dopalaczy poprzez kontynuację pro-

jektu „ProﬁlaktykaaTy/Edukacja”(zwanymdalej

Pat/E).

Na ten cel zostały zarezerwowane środki

w wysokości 250 000 zł.

Projekt PaT/E należy do strategii proﬁlaktycz-

nych aktywizujących twórczo młodzież na rzecz wła-

snego rozwoju i pomocy rówieśnikom, którzy przeja-

wiają zachowania problemowe.

Jest więc formą pro-

ﬁlaktykiuniwersalnejukierunkowanejnaurucha-

mianie zasobów i potencjału młodzieży umożliwiają-

cych ich rozwój prospołeczny i prozdrowotny.

Program twórczo angażuje młodzież i w sposób

konstruktywny uczy ich, jak można zagospodarować

swój wolny czas.

4.

W częściach: III.1: Przyjaźnie wspierający pro-

łania pn.: Poprawa poziomu bezpieczeństwa w szko-

łach i placówkach systemu oświaty we współpracy

międzyresortowej.

Problem bezpieczeństwa w szkole znajduje się

w zakresie działań resortu edukacji i resortu spraw

wewnętrznych oraz Policji.

W celu poprawy poziomu

oświaty, w ramach funkcjonujących programów rzą-

dowych, istnieje możliwość połączenia działań edu-

kacyjnych, doskonalących umiejętności wychowaw-

cze nauczycieli oraz ich zaangażowanie w rozwiazy-

waniu problemów wychowawczych uczniów, jak rów-

nież włączenie w te działania przedstawicieli samo-

rządu terytorialnego oraz lokalnych struktur pre-

wencji.

Na wzbogacenie oferty wychowawczej i proﬁlak-

tycznej szkoły, w ramach ww. działań, zostały prze-

znaczone środki ﬁnansowewwysokości1200000zł

na doﬁnansowanie projektów przekazanych przez

wojewodów, stanowiących propozycję zadań do reali-

zacji w 2012 r. w ramach rządowego programu ogra-

niczania przestępczości i aspołecznych zachowań

„Razem bezpieczniej”, w obszarze 4.2: Bezpieczeń-

stwo w szkole i 4.1: Bezpieczeństwo w miejscach pu-

blicznych i w miejscu zamieszkania.

5.

W częściach: III.4: Rozwój działalności pozalek-

cyjnej i pozaszkolnej oraz zwiększenie znaczenia orga-

nizacji i stowarzyszeń młodzieżowych w życiu szkoły

Ministerstwo Edukacji Narodowej przeprowadzi otwar-

„Z Pasją na Ty” – projekty wspierające rozwijanie kom-

petencji kulturowych dzieci i młodzieży.

Na realizację tego działania zostały zaplanowane

środki ﬁnansowewwysokości660000zł.

6.

W częściach: III.1: Przyjaźnie wspierający pro-

szkoły, III.4.: Rozwój działalności pozalekcyjnej i po-

nie zrealizowane zadanie pn.: Działania zapobiegaw-

Na wzbogacenie oferty szkoleniowej i proﬁlak-

tycznej szkoły w ramach ww. działań oraz dodruk

pakietu edukacyjnego pn. „Jak wspierać rozwój i zdro-

wie młodzieży” zostały zaplanowane środki ﬁnanso-

we w wysokości 100 000 zł.

Zostały one przekazane

do Ośrodka Rozwoju Edukacji w Warszawie, który

zrealizuje to zadanie.

7.

W części: III.1: Przyjaźnie wspierający program

wychowawczy szkoły Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej planuje poszerzenie działań proﬁlaktycznych

prowadzonych w ramach projektu „Proﬁlaktyka

a Ty/Edukacja” (zwanym dalej Pat/E) o pilotażowe

działanie pn.: Warszawska Noc Proﬁlaktyki,które

1570

będzie podsumowaniem proﬁlaktycznychinicjatyw

młodzieżowych.

We współpracy z Ministerstwem Spraw Wewnętrz-

nych, Komendą Główną Policji oraz samorządem te-

rytorialnym przeprowadzone zostaną interaktywne

działania proﬁlaktyczne w Warszawie, w oparciu

o metodę proﬁlaktykirówieśniczej.

Zadanie skoncentrowane jest na edukacji mło-

dzieży i dorosłych w zakresie przeciwdziałania zja-

wiskom patologii społecznej oraz promocji innowa-

cyjnych działań proﬁlaktycznych.

Na realizację tego działania zostały zaplanowane

środki ﬁnansowewwysokości100000zł.

8.

W części: III.3: Uspołecznienie szkoły oraz

wzmocnienie pomocy psychologiczno-pedagogicznej

Ministerstwo Edukacji Narodowej przeprowadzi

otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicz-

nego pn. Edukacja włączająca w kształceniu uczniów

ogólnodostępnych i integracyjnych, wspierający edu-

kację tych uczniów, w szczególności poprzez wdraża-

nie idei edukacji włączającej w szkołach ogólnodo-

stępnych i integracyjnych.

Na realizację tego działania zostały zaplanowane

środki ﬁnansowewwysokości1900000zł.

Program „Bezpieczna i przyjazna szkoła” został

przewidziany do ewaluacji w 2013 r.

Po przeprowa-

dzaniu badań ewaluacyjnych będzie można dokonać

oceny jego skuteczności.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie uregulowania instytucji

odwróconego kredytu hipotecznego (9238)

lacją pana posła Marka Wójcika w sprawie uregulo-

wania instytucji odwróconego kredytu hipotecznego

(znak: SPS-023-9238/12) uprzejmie przedstawiam

poniższe wyjaśnienia.

w posiadanych przez nich nieruchomościach przy jed-

noczesnym zagwarantowaniu im prawa dożywotnie-

go zamieszkiwania w nieruchomości.

Usługi equity

tecznym (ang. reverse mortgage) oraz w modelu

rowanym jako sprzedaż nieruchomości z prawem do-

żywocia.

Obydwa powyższe modele mają na celu

tości nieruchomości, różnią się jednakże w sposób

istotny konstrukcją, na ogół również zakresem regu-

lacji prawnych.

Konstrukcja prawna opisana w interpelacji pana

posła, polegająca na przeniesieniu na instytucję ﬁ-

nansową prawa do nieruchomości w zamian za prawo

dożywotniego zamieszkiwania w nieruchomości oraz

dożywotnią rentę, jest w istocie sprzedażowym mo-

delem equity release, w którym prawo do nierucho-

mości zostaje przeniesione na świadczeniodawcę

z chwilą zawarcia umowy.

Sprzedaż nieruchomości

z prawem dożywocia uregulowana jest przepisami

Należy podkreślić, że w większości krajów oferują-

cych usługi equity release (poza Wielką Brytanią

i Irlandią) model sprzedażowy nie podlega regula-

cjom szczególnym i oferowany jest na podstawie prze-

pisów prawa cywilnego lub prawa regulującego pro-

wadzenie działalności gospodarczej.

Odwrócony kredyt hipoteczny jest natomiast umo-

nieruchomości nie zostaje przeniesione na kredytodaw-

cę z chwilą zawarcia umowy.

Kredytobiorca zachowuje

to prawo i może nim rozporządzać, o ile umowa lub

przepisy szczególne nie przewidują w tym zakresie

ograniczeń.

Kredytobiorca nie jest również zobowiąza-

gli dokonać spadkobiercy, a jeżeli się na to nie zdecydu-

ją, kredytodawca zaspokoi swoją wierzytelność z kwoty

uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.

wany na polskim rynku.

Ministerstwo Finansów we

współpracy z Ministerstwem Sprawiedliwości przy-

gotowało projekt założeń do projektu ustawy o od-

wróconym kredycie hipotecznym, którego celem jest

umożliwienie oferowania przez instytucje ﬁnansowe

odwróconych kredytów hipotecznych.

W dniu 17 paź-

dziernika 2011 r. projekt założeń został przyjęty

przez komitet Rady Ministrów i rekomendowany

Radzie Ministrów do rozpatrzenia.

Jednocześnie

uprzejmie informuję, że proces legislacyjny jest trans-

parentny – projekty aktów prawnych zamieszczane

są w Biuletynie Informacji Publicznej organu projek-

tującego oraz na stronie internetowej Rządowego

Centrum Legislacji, w zakładce: Rządowy proces le-

gislacyjny.

Projekt założeń do ustawy o odwróconym kredy-

cie hipotecznym przewiduje, że do zawarcia umowy

uprawniona będzie każda osoba ﬁzyczna,którapo-

siada określone prawo do nieruchomości (tj. prawo

1571

własności, prawo współwłasności ułamkowej części

nieruchomości, prawo użytkowania wieczystego grun-

tu oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu),

niezależnie od wieku potencjalnego kredytobiorcy.

Należy ponadto zaznaczyć, że projekt nie ogranicza

katalogu nieruchomości pod względem sposobu ich

użytkowania, co oznacza, że przedmiot zabezpiecze-

nia będą mogły stanowić nieruchomości przeznaczo-

ne na cele mieszkalne, komercyjne czy nieruchomości

rolne.

Oceny zabezpieczenia będzie dokonywać insty-

tucja kredytująca.

Drugą stroną umowy odwróconego kredytu hipo-

tecznego będzie instytucja kredytująca, która zgod-

nie z propozycją określoną w projekcie będzie pod-

miotem w sposób profesjonalny przygotowanym do

udzielania kredytów, podlegającym nadzorowi ze

strony Komisji Nadzoru Finansowego lub organów

nadzorczych w macierzystych państwach członkow-

skich UE.

Projekt przewiduje ponadto szereg rozwiązań ma-

jących zapewnić ochronę kredytobiorcy, np. obowią-

zek udzielenia kredytobiorcy przed zawarciem umo-

wy szczegółowych informacji na jednolitym arkuszu

informacyjnym, prawo do odstąpienia od umowy

wcześniejszej bezpłatnej spłaty kredytu, możliwość

wypowiedzenia przez instytucję kredytującą umowy

odwróconego kredytu hipotecznego wyłącznie w ści-

śle określonych sytuacjach.

Rozwiązania zaproponowane w projekcie przewi-

dują ponadto partycypację spadkobierców w rozlicze-

niu należności z tytułu umowy odwróconego kredytu

hipotecznego.

Spadkobiercy będą mieli możliwość do-

konania spłaty kredytu i zachowania prawa do nieru-

chomości lub będą mieli prawo do otrzymania nadwyż-

ki pomiędzy wartością roszczenia instytucji kredytu-

jącej a aktualną wartością nieruchomości w sytuacji,

w której prawo do nieruchomości zostanie przenie-

sione na instytucję kredytującą.

Projekt założeń do projektu ustawy o odwróconym

kredycie hipotecznym został na początku br. skiero-

wany do rozpatrzenia przez Radę Ministrów.

Minister

gospodarki zgłosił uwagę do projektu, w której wska-

zał na potrzebę kompleksowego uregulowania w jed-

nym akcie prawnym zarówno odwróconego kredytu

hipotecznego, jak i sprzedaży nieruchomości z prawem

dożywocia oferowanej aktualnie na polskim rynku.

W ocenie ministra gospodarki jedynie wprowadzenie

ściśle określonych uwarunkowań prawnych jednocze-

śnie w obu tego typu usługach oferowanych na rynku

stanowić będzie odpowiednie zabezpieczenie intere-

sów osób starszych, najbardziej zainteresowanych ko-

rzystaniem z tych instrumentów.

z prawem dożywocia.

Aktualnie w Ministerstwie Go-

spodarki trwają prace nad ostatecznym kształtem

regulacji dotyczącej instytucji tzw. renty dożywotniej.

Intencją Rady Ministrów wyrażoną na posiedzeniu

odwróconego kredytu hipotecznego oraz dożywotniej

renty rozpatrywane były przez radę łącznie.

Wobec

powyższego po przyjęciu propozycji ministra gospo-

darki przez komitet Rady Ministrów obydwie propo-

zycje zostaną przedstawione Radzie Ministrów, która

podejmie decyzję w przedmiocie ich przyjęcia i spo-

sobu dalszego procedowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Tadeusza Tomaszewskiego

w sprawie wysokości nagród wypłaconych

pracownikom Ministerstwa Rolnictwa

i Rozwoju Wsi w pierwszej połowie 2012 r.

(9245)

znak: SPS-023-9245/12, dotyczącym interpelacji po-

selskiej posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

nia do czerwca 2012 r. uprzejmie informuję, że w ww.

okresie 301 pracownikom zostały wypłacone nagrody

w łącznej wysokości 822 400 zł.

Jednocześnie infor-

muję, że zasadniczą częścią wypłaconej kwoty, tzn.

744 000 zł, była nagroda dla członków korpusu pre-

zydencji oraz innych osób zaangażowanych w przy-

gotowanie i sprawowanie przez Polskę przewodnic-

twa w Radzie UE.

Środki na sﬁnansowanieww.na-

gród pochodziły z przyznanej decyzją ministra ﬁnan-

sów urzędom, w tym Ministerstwu Rolnictwa i Roz-

woju Wsi, rezerwy celowej przeznaczonej na sﬁnan-

sowanie zadania specjalnego: System motywacyjno-

-lojalnościowy w ramach programu wieloletniego

„Przygotowanie, obsługa i sprawowanie przewodnic-

kresie planu nagród na drugą połowę roku 2012 in-

formuję, że zgodnie z art. 93 ustawy o służbie cywil-

z późn. zm.) członkom korpusu służby cywilnej za

celu funduszu nagród w służbie cywilnej oraz po-

wstałych w ciągu roku oszczędności.

W okresie od

1 lipca 2012 r. do dnia dzisiejszego wypłacono w Mi-

nisterstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi nagrody w wy-

sokości 432 600 zł, a w związku z istniejącymi ogra-

1572

niczeniami w ramach funduszu wynagrodzeń reali-

zacja wypłat z planowanego rocznego funduszu na-

gród w drugim półroczu 2012 r. może okazać się

niemożliwa.

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 4 października 2012 r.

Tadeusza Tomaszewskiego

i Szkolnictwa Wyższego

w pierwszej połowie 2012 r.

(9246)

sma, SPS-023-9246/12, z dnia 20 września 2012 r.

dotyczącego interpelacji pana posła Tadeusza Toma-

szewskiego w sprawie wysokości nagród wypłaconych

szego w pierwszej połowie 2012 r. informuję.

Ad 1.

Na nagrody dla pracowników Ministerstwa

Nauki i Szkolnictwa Wyższego w pierwszym półroczu

2012 r. przeznaczono 442 300 zł.

Ad 2.

Nagrodę otrzymało 160 pracowników Mini-

sterstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co stanowi

38% ogółu zatrudnionych w dniu 30 czerwca 2012 r.

Ad 3.

Zgodnie z przepisami prawa kierownik

urzędu planuje fundusz nagród w wysokości 3% pla-

nowanych wynagrodzeń osobowych.

Fundusz ten

może być podwyższany w ramach posiadanych środ-

ków na wynagrodzenia.

Nadwyżka środków na wy-

nagrodzenia w stosunku do szacunkowych planów

na wynagrodzenia w 2012 r. powstała głównie w związ-

ku z długoterminowymi urlopami pracowników oraz

wakatami na stanowiskach pracy.

Nagrody dla pra-

cowników Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyż-

szego przyznawane są w ramach powstałej nadwyżki

środków na wynagrodzenia.

Ponadto o wysokości przyznawanych nagród po-

szczególnym pracownikom Ministerstwa Nauki

i Szkolnictwa Wyższego decydują zaangażowanie

i samodzielność w realizacji zadań, wykonywanie do-

datkowych zadań w ciągu roku, praca w zespołach

funkcjonujących w MNiSW.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Tadeusza Tomaszewskiego

i Dziedzictwa Narodowego

w pierwszej połowie 2012 r.

(9247)

(znak: SPS-023-9247/12) składam na ręce Pani Mar-

szałek następujące informacje.

Ad 1.

W pierwszym półroczu 2012 r.

Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego wypłaciło pra-

cownikom nagrody w wysokości ok. 200 tys. zł.

Zwra-

cam uwagę, że kwota ta zawiera również środki unij-

ne przeznaczone na nagrody dla pracowników reali-

zujących zadania w ramach Programu Operacyjnego

„Infrastruktura i środowisko”.

Ad 2.

Nagrody za pierwsze półrocze 2012 r. zosta-

ły wypłacone jedynie 25% pracowników MKiDN.

Ad 3.

Kierownictwo ministerstwa nie może jesz-

cze zadeklarować kwoty, która zostanie przeznaczo-

na na nagrody dla pracowników w drugiej połowie

roku 2012.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Tadeusza Tomaszewskiego

w pierwszej połowie 2012 r.

(9253)

Odpowiadając na zapytanie posła Tadeusza To-

maszewskiego, przekazane przez p. Marka Kuchciń-

-023-9253/12, w sprawie nagród w Ministerstwie

Środowiska, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Ad 1.

Nagroda jest świadczeniem o charakterze

leżności od osiąganych przez nich efektów pracy.

1573

w urzędach administracji rządowej uregulowane są

dań/projektów szczególne złożonych, za efektywną

i samodzielną pracę w sytuacjach znacznego obcią-

żenia ilością zadań.

W omawianym okresie Mini-

sterstwo Środowiska otrzymało dodatkowe środki

ﬁnansowewramachprogramuwieloletniego„Przy-

gotowanie, obsługa i sprawowanie przewodnictwa

które zostały przeznaczone na nagrody dla pracow-

ników zaangażowanych w realizację związanych

z tym zadań.

Średnia wysokość nagrody wypłaconej w okresie

brutto.

Ad 2.

W 2012 r. nagrodzonych zostało 435 pracow-

ników.

Niektórzy pracownicy otrzymali nagrodę wię-

cej niż raz.

Ad 3.

W drugiej połowie roku Ministerstwo Śro-

dowiska planuje przeznaczyć na nagrody średnio

2500 zł brutto na jednego pracownika.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

w sprawie wypłat dodatkowego wynagrodzenia

dla kobiet pracujących w sferze budżetowej,

przebywających na urlopach macierzyńskich

(9265)

Pani Marszałek z dnia 20 września br., znak: SPS-

-023-9265/12, dotyczącym interpelacji pani poseł

Agnieszki Kołacz-Leszczyńskiej w sprawie wypłat

dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla kobiet

pracujących w sferze budżetowej przebywających na

urlopach macierzyńskich, uprzejmie przekazuję na-

stępującą informację.

Warszawa, dnia 27 września 2012 r.

na interpelację posłów Adama Lipińskiego

i Wojciecha Zubowskiego

w sprawie zapowiedzi dotyczących

przewidywanych dochodów z tytułu poboru

dywidend ze spółek Skarbu Państwa w 2013 r.

(9302)

terpelację panów posłów Adama Lipińskiego oraz

Wojciecha Zubowskiego przekazaną pismem z dnia

wie zapowiedzi dotyczących przewidywanych docho-

stwa w 2013 r.

Ministerstwo Skarbu Państwa infor-

muje zgodnie z zadanymi pytaniami, co następuje.

1.

Jakimi kryteriami kierować się będzie Mini-

sterstwo Skarbu Państwa przy ustalaniu procento-

wej wielkości zysku uzyskanego przez spółki za rok

2012, który przeznaczony ma być na dywidendę?

Zasady polityki dywidendowej ministra skarbu

państwa wobec spółek z udziałem Skarbu Państwa

określone są w corocznie aktualizowanych „Wytycz-

nych ministra skarbu państwa dla jednoosobowych

danie ﬁnansowe”,stanowiącychzałącznikdo„Zasad

nadzoru właścicielskiego nad spółkami z udziałem

Skarbu Państwa” wprowadzonych zarządzeniem

nr 19 ministra skarbu państwa z dnia 19 marca 2010 r.

Dokument wprowadza jednolity, sparametryzowany

wów budżetowych i dla spółek.

W wytycznych okre-

ślono zasady poboru dywidendy, a także możliwości

odstąpienia od jej poboru przy indywidualnym po-

dejściu do sytuacji w konkretnej spółce.

Wysokość

dywidendy ustala się z uwzględnieniem m.in. takich

wskaźników, jak: stopa zwrotu z kapitału, wskaź-

nik rentowności, wskaźniki ROA, ROE, wskaźniki

płynności.

2.

W jaki sposób ministerstwo nadzoruje kwestie

wpływu poboru dywidendy na zdolność spółek do

1574

prowadzenia inwestycji – przeznaczenie ponad 80%

zysku na wypłatę dywidendy spowodować może nie-

możność zaangażowania się spółek w wieloletnie

i kosztowne, ale jednocześnie najważniejsze inwesty-

cje albo spowodować może problemy z dalszym ﬁnan-

sowaniem inwestycji już rozpoczętych?

Polityka dywidendowa prowadzona jest w MSP

nym przez ministra skarbu państwa bezpieczny roz-

wój i budowę ich długoterminowej wartości.

Opty-

malna polityka dywidendowa pozwala na zachowanie

ślić, że w każdym przypadku decyzja o poborze dy-

widendy lub o odstąpieniu od jej poboru jest w MSP

rozpatrywana indywidualnie dla każdej spółki.

Re-

alizacja przez spółkę określonej strategii inwestycyj-

nej może skutkować odstąpieniem od poboru dywi-

dendy lub znacznym ograniczeniem jej wysokości.

Walne zgromadzenie może odstąpić od poboru dywi-

dendy w całości lub części np. w przypadku, gdy or-

gany spółki wnioskują o przeznaczenie całości lub

części zysku netto na kapitał zapasowy lub kapitał

wojowe – wzrost nieﬁnansowychaktywówtrwałych)

ze wskazaniem na konkretne projekty i zadania wy-

nikające z przyjętej strategii rozwoju.

Wypłata dywidendy jest szczególnie uzasadniona,

gdy znaczna część zysków spółek wynika z działania

czynników zewnętrznych, jak np. w przypadku spół-

ek surowcowych, gdzie wzrost zysku niejednokrotnie

wynika w zdecydowanej części nie z działań podej-

mowanych przez zarząd spółki, lecz ze wzrostu cen

surowców.

Czynnikiem przemawiającym za zwięk-

szeniem kwoty wypłaconej dywidendy jest także brak

strategii rozwoju spółki, planowanych działań inwe-

stycyjnych (uzasadnionych dla przyszłego rozwoju

podmiotu).

3.

Kiedy i w jaki sposób Ministerstwo Skarbu

Państwa zamierza podać szczegóły dotyczące wielko-

ści planowanego poboru dywidendy z poszczególnych

spółek?

Realizowana przez ministra skarbu państwa po-

osobowych spółek Skarbu Państwa, spółek z więk-

szościowym udziałem Skarbu Państwa lub też spół-

ek, w których Skarb Państwa mimo mniejszościowe-

go udziału ma głos decydujący.

O wysokości docho-

dów z tytułu dywidend decyduje zazwyczaj niewielka

W przypadku ok. 75–80% spółek będących w nadzo-

rze ministra skarbu państwa dywidenda nie jest wy-

płacana.

Natomiast jeśli dywidenda jest pobierana,

to rocznie, poza kilkunastoma podmiotami, są to

kwoty w skali budżetu państwa symboliczne.

W Mi-

nisterstwie Skarbu Państwa corocznie sporządzane

są plany możliwych do osiągnięcia w kolejnym roku

budżetowym dochodów z tytułu dywidend ze spółek

będących w nadzorze resortu.

Szacowana kwota

wskazywana jest w opracowywanym przez Minister-

stwo Skarbu Państwa dokumencie pt. „Kierunki pry-

watyzacji majątku Skarbu Państwa” w kolejnym

roku budżetowym, który stanowi część uzasadnienia

do ustawy budżetowej na kolejny rok.

Ministerstwo

Skarbu Państwa przygotowując plan możliwych do

uzyskania dochodów z tytułu dywidend na potrzeby

prac nad projektem ustawy budżetowej na kolejny

rok, wykorzystuje informacje pozyskane od nadzoro-

wanych spółek o ich wynikach ﬁnansowychzaIpół-

rocze danego roku, z planów rzeczowo-ﬁnansowych,

w tym projekcji budżetów opracowywanych przez za-

rządy spółek, jak również opiera się na opublikowa-

nych raportach okresowych spółek giełdowych.

Dane

jednostkowe dotyczące poszczególnych spółek w za-

kresie planowanej dywidendy stanowią podstawę do

oszacowania planowanej kwoty ogólnej dochodów

z tytułu dywidend.

Do publicznej wiadomości jest po-

dawana łączna kwota dochodów uwzględniona w pla-

nowanym budżecie państwa na kolejny rok.

Ostatecz-

ne kwoty dywidend zostają ustalone po opublikowaniu

rocznych wyników ﬁnansowychspółekprzezwalne

zgromadzenia zatwierdzające zweryﬁkowane spra-

wozdania ﬁnansowezapoprzednirokobrotowy.

4.

Jakiego rodzaju standardy i praktyki stosuje

Ministerstwo Skarbu Państwa w celu przeciwdziała-

nia możliwości wykorzystania wiedzy o planowanych

wielkościach poboru dywidendy do grania na GPW,

przed upublicznieniem tych informacji?

Zgodnie z przyjętymi w Ministerstwie Skarbu Pań-

stwa zasadami procesy decyzyjne mające na celu okre-

ślenie wysokości dywidend w spółkach z udziałem

Skarbu Państwa poprzedzone są analizą parametrów

ekonomicznych charakteryzujących sytuację ﬁnanso-

wą w danej spółce.

Ostateczna decyzja o podziale zy-

sku netto, a zatem określenie wysokości dywidendy

następuje po zbadaniu sprawozdań ﬁnansowychprzez

biegłego rewidenta oraz ich zaopiniowaniu przez radę

nadzorczą.

Określenie przez walne zgromadzenie

przeznaczenia zysku netto na poszczególne cele wyni-

ka z polityki poboru dywidendy w danej spółce, długo-

okresowej strategii, w tym planów inwestycyjnych

spółek oraz innych uwarunkowań stanowiących o za-

sadności i wielkości poboru dywidendy.

Jednocześnie informuję, że w pracy nad planami

dywidend w Ministerstwie Skarbu Państwa uczest-

niczy niewielka grupa pracowników resortu, która

jest na każdym etapie poinstruowana o odpowiedzial-

ności, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa,

za nieuprawnione wykorzystanie posiadanych infor-

macji.

Równocześnie należy mieć na względzie, że

coroczne plany dywidendowe obarczone są ryzykiem

ze względu na zmieniające się otoczenie, w jakim

działa spółka, w tym warunki gospodarcze, a co za

tym idzie ostateczne wyniki ﬁnansowe spółek, ich

projekty inwestycyjne oraz prowadzone procesy pry-

watyzacyjne.

Wysokość ostatecznie zatwierdzonej

dywidendy wynika z rekomendacji departamentu

nadzorującego i jest znana jedynie pracownikom

nadzorującym spółkę oraz właściwemu podsekreta-

1575

rzowi stanu.

Uchwalone kwoty dywidend zawsze po-

dawane są do informacji wszystkim zainteresowa-

nym podmiotom.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

sprzedaży spółek z grup kapitałowych

będących w zarządzie Skarbu Państwa (9303)

ciecha Zubowskiego w sprawie zapowiedzi dotyczą-

cych planów sprzedaży spółek z grup kapitałowych

nia 2012 r., znak: SPS-023-9303/12, informuję zgod-

nie z zadanymi pytaniami, co następuje.

1.

Jakimi kryteriami zamierza posłużyć się Mini-

sterstwo Skarbu Państwa przy ocenie, które ze spół-

ek mają zostać sprzedane?

Minister Skarbu Państwa zobowiązał w ramach

porządku korporacyjnego w dniu 2 sierpnia br. repre-

zentantów Skarbu Państwa w radach nadzorczych

wprowadzenia do porządku obrad rad nadzorczych

punktu dotyczącego przeprowadzenia analizy struk-

tur nadzorowanych grup kapitałowych, ze szczegól-

nym uwzględnieniem liczby podmiotów zależnych,

ich usytuowania w grupie kapitałowej, przedmiotu

działalności oraz znaczenia dla podstawowej działal-

ności grupy kapitałowej.

Istotnym elementem tych

analiz będzie również ocena celowości utrzymywania

funkcjonowania poszczególnych podmiotów w ra-

mach grupy kapitałowej.

Skutkiem przeprowadzenia ww. analiz będzie

opracowanie przez zarządy harmonogramów działań

mających na celu doprowadzenie do uzyskania osta-

tecznych, docelowych struktur grup kapitałowych.

Dokumenty te będą szczegółowo określać niezbędne

z punktu widzenia optymalizacji struktur grup ka-

pitałowych i racjonalizacji kosztów projekty konsoli-

dacyjne, jak i dezinwestycyjne.

Dokumenty te zosta-

ną zatwierdzone przez rady nadzorcze i będą stano-

wić element strategii.

Zgodnie z obowiązującym ładem korporacyjnym

organem właściwym w kwestii opracowania i wdra-

żania nowych struktur oraz strategii funkcjonowa-

nia grup kapitałowych są zarządy spółek.

Dlatego też

minister skarbu państwa zwrócił się do reprezentan-

tów Skarbu Państwa – członków rad nadzorczych

z prośbą o stałe monitorowanie i egzekwowanie re-

alizacji działań zarządów w tym zakresie, a w szcze-

gólności odpowiedzialnych za ich wprowadzenie

członków zarządów.

W tym celu wyrażono oczekiwa-

nie, że procesy optymalizacji struktur grup kapita-

łowych do czasu ich zakończenia będą stałym tema-

tem posiedzeń rad nadzorczych.

2.

Czy procesem likwidacji lub sprzedaży mogą

zostać objęte spółki, które dotychczas nie były ujęte

w planie prywatyzacji?

Opisanemu w odpowiedzi na pytanie nr l proce-

sowi likwidacji lub sprzedaży nie będą podlegać spół-

ki ujęte w planie prywatyzacji, ponieważ przedmio-

towe zobowiązanie dotyczy podmiotów zależnych,

powiązanych i stowarzyszonych z podmiotami nad-

zorowanymi przez ministra skarbu państwa.

Pod-

mioty te nie zostały umieszczone w planach prywa-

tyzacji przygotowywanych przez Ministerstwo Skar-

bu Państwa, gdyż Skarb Państwa nie jest ich udzia-

łowcem/akcjonariuszem.

3.

Czy publiczne obwieszczenie zamiaru sprzeda-

nia tych spółek w krótkim czasie (kilku miesięcy) nie

stawia Skarbu Państwa w niekorzystnej sytuacji, po-

nieważ podczas negocjacji potencjalni nabywcy zda-

wać sobie będą sprawę z istotności kryterium czasu

dokonania sprzedaży?

Przeprowadzenie przez rady nadzorcze spółek

z udziałem Skarbu Państwa analizy struktur nadzo-

rowanych grup kapitałowych, ze szczególnym uwzględ-

nieniem liczby podmiotów zależnych, ich usytuowania

znaczenia dla podstawowej działalności grupy kapita-

łowej nie stawia spółek z udziałem Skarbu Państwa

w trudnej sytuacji.

Procesy dezinwestycji muszą być

prowadzone z uwzględnieniem szeroko pojmowanego

interesu sprzedającego, co nakazuje każdorazowo

optymalizację przeprowadzanej transakcji.

Uwzględnienie tego postulatu i skupienie działal-

ności wskazanych podmiotów na podstawowym

przedmiocie działalności poprawi ich rentowność

i wpłynie na wzrost ich wartości, zwłaszcza w obliczu

globalnego kryzysu gospodarczego oraz stagnacji

i dekoniunktury w krajach Unii Europejskiej.

Jest to

działanie jak najbardziej pożądane z punktu widze-

nia racjonalności funkcjonowania podmiotów z udzia-

łem Skarbu Państwa nadzorowanych przez ministra

skarbu państwa.

Ponadto zwracam uwagę na fakt,

iż decyzje o konsolidacji, sprzedaży, etc. będą pojmowa-

ne przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji podmio-

tów z grupy wraz z określeniem harmonogramu krót-

ko-, średnio- lub długoterminowego, co w konsekwencji

nie przełoży się na prowadzenie zmian własnościowych

w obrębie grupy w tym samym terminie.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

1576

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie wdrażania nowej podstawy

programowej na czwartym etapie edukacyjnym

w zakresie języków obcych (9313)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Ewy Wolak w sprawie wdraża-

nia nowej podstawy programowej na IV etapie edu-

kacyjnym w zakresie języków obcych (nr SPS-023-

-9313/12), uprzejmie wyjaśniam.

Podstawa programowa dla gimnazjów i szkół po-

nadgimnazjalnych, których ukończenie umożliwia

nu maturalnego, uregulowana w załączniku nr 4 do

stanowi, że ważnym celem działalności szkoły na III

języków obcych.

Wskazuje ponadto, że bardzo ważne

jest dostosowanie zajęć do poziomu przygotowania

kacyjnych.

Zajęcia z języków obcych nowożytnych

prowadzone są na następujących poziomach:

1) na III etapie edukacyjnym:

a) na poziomie III.0 – dla początkujących,

2) na IV etapie edukacyjnym:

a) na poziomie IV.0 – dla początkujących,

b) na poziomie IV.1 – dla kontynuujących naukę:

— w zakresie podstawowym – na podbudowie wy -

magań poziomu III.0 dla III etapu edukacyjnego,

— w zakresie rozszerzonym – na podbudowie wy -

magań poziomu III.1 dla III etapu edukacyjnego,

c) na poziomie IV.2 – dla oddziałów dwujęzycz-

nych.

Powołane rozporządzenie w sprawie podstawy

kształcenia ogólnego stanowi, że uczeń, który w gim-

nazjum uczył się języka obcego nowożytnego zgodnie

z podstawą programową III.

0, kontynuując naukę

tego języka w szkole ponadgimnazjalnej, powinien

uczyć się zgodnie z podstawą programową IV.1 w za-

kresie podstawowym.

Uczeń, który w gimnazjum

uczył się języka obcego według podstawy programo-

wej III.1, kontynuując naukę języka w szkole ponad-

gimnazjalnej, powinien uczyć się zgodnie z podstawą

W części podstawy programowej zatytułowanej

„Zalecane warunki i sposób realizacji” wskazuje się,

że nauczyciele powinni właściwie określić i wyko-

rzystać umiejętności uczniów zdobyte na wcześniej-

szych etapach edukacyjnych.

Warunkiem skutecz-

nego nauczania języka obcego nowożytnego i osią-

gnięcia wskazanych wymagań jest nauka w grupach

o zbliżonym poziomie zaawansowania językowego

uczniów.

Narzędziem wstępnego pomiaru może być

odpowiednio skonstruowany test różnicujący (na

pierwszych lekcjach języka obcego), którego wyniki

umożliwią nauczycielom dokonanie podziału uczniów

na grupy o zbliżonym stopniu znajomości języka.

Podstawą bowiem podziału na grupy językowe zgod-

nie z poziomem zaawansowania znajomości języka

jest faktyczny poziom kompetencji językowych - nie

jego formalne stwierdzenie na świadectwie ukończe-

nia szkoły.

mej grupie znajdą się uczniowie o zróżnicowanych

predyspozycjach językowych, dlatego w podstawie

programowej położony został nacisk na indywiduali-

zację nauczania.

Jednocześnie należy podkreślić, że

zgodnie z art. 22a ust.1 ustawy o systemie oświaty

korzystał na zajęciach, należy do nauczyciela.

Na-

uczyciel jest także obowiązany opracować lub wybrać

taki program nauczania, który zawiera treści na-

uczania określone w podstawie programowej kształ-

cenia ogólnego, a ponadto jest dostosowany do po-

trzeb i możliwości uczniów, dla których jest przezna-

czony.

W realizacji programu nauczania nauczyciel

uczania, jakie uważa za najwłaściwsze spośród uzna-

nych przez współczesne nauki pedagogiczne.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie zmian ustawy o systemie oświaty

w zakresie konieczności utworzenia trzyletnich

techników uzupełniających oraz zmiany

rozporządzenia ministra edukacji narodowej

w sprawie sposobu kwaliﬁkacji zawodów

szkolnictwa zawodowego (9316)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-9316/12), w sprawie zmian ustawy o systemie oświa-

ty w zakresie utworzenia trzyletnich techników uzu-

pełniających oraz zmiany rozporządzenia w sprawie

1577

klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowego,uprzej-

mie przedkładam następujące wyjaśnienia.

Ad 1. i 3.

Głównym celem modernizacji kształce-

nia zawodowego i ustawicznego jest uzyskanie więk-

szej skuteczności i efektywności systemu kształcenia

pracy poprzez:

— zmodyﬁkowanie klasyﬁkacji zawodów szkol -

nictwa zawodowego,

— zmianę struktury szkolnictwa zawodowego,

— modernizację podstawy programowej kształce -

nia w zawodach,

— modernizację egzaminów zawodowych.

Ministerstwo Edukacji Narodowej bardzo staran-

nie przygotowywało modernizację kształcenia zawo-

dowego we współpracy ze wszystkimi środowiskami

związanymi z kształceniem zawodowym, między in-

nymi przeprowadzona została diagnoza systemu

kształcenia zawodowego.

Z przeprowadzonych przez resort analiz wynika,

że słuchacze technikum uzupełniającego nie są zain-

teresowani kształceniem w zakresie przedmiotów

ogólnokształcących, o czym świadczą dane uzyskane

w oparciu o system informacji oświatowej, które

wskazują na niską efektywność kształcenia ogólno-

kształcącego w tym typie szkoły.

Zdawalność egza-

minu maturalnego absolwentów technikum uzupeł-

niającego w 2012 r. wynosiła zaledwie 30%, podczas

gdy w technikach zdawalność wyniosła 78%, a w li-

ceach ogólnokształcących 93%.

Należy podkreślić,

iż wskaźnik ten wykazuje tendencję spadkową, po-

nieważ w 2010 r. zdawalność matury wśród absol-

wentów technikum uzupełniającego wynosiła 34%,

a w 2011 r. 32%.

Jak wynika z danych SIO, technika

uzupełniające są szkołami, w których obserwuje się

bardzo dużą rotację uczniów.

Odsetek absolwentów

tych szkół kończących naukę w latach 2007/2008,

2008/2009 i 2009/2010 w stosunku do liczby uczniów

rozpoczynających naukę w klasach pierwszych wy-

nosił odpowiednio: 44,9%, 37,9% i 34,5%.

Biorąc pod

uwagę powyższe dane, ﬁnansowanietychszkółzbu-

dżetu państwa generuje koszty, które nie przekłada-

ją się na efekty kształcenia.

Wprowadzenie alternatywnej formy kształcenia

– kwaliﬁkacyjnychkursówzawodowych, ułatwi oso-

bom dorosłym potwierdzanie poszczególnych kwali-

ﬁkacjipoukończeniukursu.

Rezygnacjazkształce-

nia zawodowego w sztywnych ramach technikum

uzupełniającego czy też szkoły policealnej ma służyć

otwarciu kształcenia zawodowego na bardziej ela-

styczne formy pozwalające szybciej uzyskać kwaliﬁ-

kacje również w zawodach rolniczych, co wydaje się

bardziej korzystne w kontekście korzystania ze środ-

ków Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 68a ust. 2 usta-

wy o systemie oświaty kwaliﬁkacyjnekursyzawodo-

we mogą prowadzić szkoły w zakresie zawodów,

w których kształcą, co zapewni odpowiednią jakość

tej formy kształcenia.

Szczegółowe zasady organizacji kwaliﬁkacyjnych

kursów zawodowych określają przepisy rozporządze-

mach pozaszkolnych (Dz. U. poz. 186) oraz rozporzą-

w zawodach (Dz. U z 2012 r. poz. 184).

Kwaliﬁkacyjnykurszawodowy,któregoprogram

nauczania uwzględnia podstawę programową kształ-

cenia w zawodach w zakresie danej kwaliﬁkacji,po-

dobnie jak szkoły policealne może być zorganizowany

zarówno w systemie stacjonarnym, jak i zaocznym.

Organizator kursu decyduje o formie organizacyjnej,

która powinna być jak najbardziej dostosowana do

potrzeb i oczekiwań osób dorosłych.

Jest to szczegól-

nie ważne w przypadku osób dorosłych pracujących

w rolnictwie, gdzie występuje sezonowa kumulacja

prac.

Kwaliﬁkacyjnykurszawodowymożebyćtak

zorganizowany, aby nie kolidował ze spiętrzeniem

prac w rolnictwie.

Ukończenie kwaliﬁkacyjnegokur-

su zawodowego umożliwia przystąpienie do egzami-

nu potwierdzającego kwaliﬁkacjewzawodzie,orga-

nizowanego przez okręgowe komisje egzaminacyjne,

dokładnie takiego samego jak w przypadku uczniów

czy też absolwentów szkół.

Osoba, która ukończy

kwaliﬁkacyjny kurs zawodowy i zda egzamin po-

twierdzający kwaliﬁkacjewzawodziewzakresieda-

nej kwaliﬁkacji,otrzymaświadectwopotwierdzające

kwaliﬁkacjęwzawodzie,takiesamojakuczeńlub

absolwent szkoły, i może posługiwać się tym doku-

mentem na rynku pracy.

Osoba, która zda egzaminy

z zakresu wszystkich kwaliﬁkacjiwyodrębnionych

w zawodzie oraz posiada poziom wykształcenia wy-

magany dla danego zawodu, uzyska dyplom potwier-

dzający kwaliﬁkacjezawodowewydanyprzezokrę-

gową komisję egzaminacyjną.

W przypadku zawodu:

rolnik, po ukończeniu jednego kursu kwaliﬁkacyjne-

go: Prowadzenie produkcji rolniczej oraz po zdaniu

egzaminu potwierdzającego kwaliﬁkacjewtymza-

wodzie, osoba dorosła otrzymuje świadectwo potwier-

dzające tę kwaliﬁkację,ajeśliposiadawykształcenie

co najmniej zasadnicze zawodowe, otrzymuje również

dyplom potwierdzający kwaliﬁkacjewtymzawodzie.

Aby uzyskać dyplom potwierdzający kwaliﬁkacje

w zawodzie: technik rolnik lub technik mechanizacji

rolnictwa, osoba dorosła powinna ukończyć kwaliﬁ-

kacyjne kursy zawodowe w zakresie kwaliﬁkacjiwy-

odrębnionych w tych zawodach, zdać egzaminy po-

twierdzające te kwaliﬁkacjeorazpowinnaposiadać

wykształcenie średnie.

W dotychczasowym systemie kształcenia zawodo-

wego osoba dorosła mogła uzyskać kwaliﬁkacje

rolnictwa, uczęszczając do dwuletniej szkoły police-

alnej lub do trzyletniego technikum uzupełniającego.

Jednakże warunkiem podjęcia nauki w szkole poli-

cealnej jest posiadanie wykształcenia średniego.

Za-

1578

tem w obecnym systemie osoby legitymujące się wy-

kształceniem średnim mogą uzyskać te same kwali-

ﬁkacjepoprzezkształcenienakwaliﬁkacyjnychkur-

sach zawodowych, stacjonarnych lub zaocznych bar-

dziej dostosowanych organizacyjnie niż szkoły poli-

cealne do możliwości osób dorosłych i do specyﬁki

pracy w rolnictwie.

Należy również podkreślić, iż osoba posiadająca

odpowiednie doświadczenie w danym zawodzie może

przystąpić do nowo wprowadzonego egzaminu eks-

ternistycznego zawodowego bez uczęszczania do szko-

ły lub na kwaliﬁkacyjnykurszawodowyipozdaniu

egzaminu może uzyskać świadectwo potwierdzające

kwaliﬁkacjęwzawodzielubdyplompotwierdzający

kwaliﬁkacjezawodowe,jeśliposiadaodpowiednipo-

ziom wykształcenia.

Wprowadzając wiele możliwości uzyskiwania kwa-

liﬁkacjiiichpotwierdzania,niezasadnebyłobyutrzy-

mywanie wśród typów szkół technikum uzupełnia-

jącego, którego organizacja znacznie odbiega od moż-

liwości czasowych i organizacyjnych osób dorosłych,

co potwierdzają informacje o znacznie mniejszej licz-

bie absolwentów technikum uzupełniającego w sto-

sunku do liczby osób rozpoczynających kształcenie

w tym typie szkoły.

Ad 2.

Rozporządzenie ministra edukacji narodo-

poz. 7) stanowi wykonanie upoważnienia ustawowe-

poz. 2572, z późn. zm.).

Przepis ten stanowi, iż mini-

wniosek ministra właściwego w zakresie zawodu

określi klasyﬁkacjęzawodówszkolnictwazawodowe-

go, w tym typy szkół ponadgimnazjalnych, w których

może odbywać się kształcenie w danym zawodzie.

Nowa klasyﬁkacjazawodówokreślarównieżkwali-

ﬁkacjewyodrębnionewzawodzie,obszarykształce-

nia, do których są przypisane zawody, oraz kwaliﬁ-

kacje w zawodzie, których kształcenie może być pro-

wadzone na kwaliﬁkacyjnychkursachzawodowych.

Projekt rozporządzenia w sprawie klasyﬁkacjizawo-

dów szkolnictwa zawodowego był konsultowany ze

wszystkimi resortami oraz ze związkami zawodowy-

mi i partnerami społecznymi.

Prace nad ustaleniem nowej klasyﬁkacjizawodów

szkolnictwa zawodowego zostały rozpoczęte już

w 2009 r. – trwały w tym zakresie szczegółowe uzgod-

nienia i konsultacje z właściwymi ministrami oraz

z partnerami społecznymi.

Na uwagę zasługuje ścisła

współpraca w tym zakresie z resortem rolnictwa.

Za-

łożeniem nowej formuły klasyﬁkacjizawodówszkol-

nictwa zawodowego było integrowanie i grupowanie

zawodów oraz wyodrębnienie w ramach zawodów

kwaliﬁkacjizawodowych,którychkształceniemoże

odbywać się na kwaliﬁkacyjnych kursach zawodo-

wych.

Liczba kwaliﬁkacjiwyodrębnionychwposzcze-

gólnych zawodach, cele kształcenia i treści oraz ich

nazwy ustalane były przez zespoły ekspertów, w skład

których weszli specjaliści w zakresie danych zawo-

dów oraz przedstawiciele ministrów właściwych dla

zawodów.

Ostateczna decyzja w tej sprawie należała

do ministra właściwego dla zawodu.

Katalog zawodów nie uległ poważnym zmianom

w stosunku do poprzednio obowiązującej klasyﬁkacji

zawodów szkolnictwa zawodowego.

Możliwość kształ-

cenia we wszystkich zawodach na poziomie kwaliﬁ-

kacji technika została utrzymana, kształcenie będzie

realizowane w czteroletnim technikum na podbudo-

wie gimnazjum, a dla osób dorosłych – na kwaliﬁka-

cyjnych kursach zawodowych oraz w przypadku za-

wodu: technik weterynarii oraz technik turystyki

wiejskiej również w szkole policealnej.

Na podstawie

wniosku ministra właściwego do spraw rolnictwa

z nowej klasyﬁkacjiwykreślonozawód:monterinsta-

lator urządzeń technicznych w budownictwie wiej-

skim.

Uzasadnieniem do wykreślenia zawodu z kla-

syﬁkacjibyłaznikomaliczbauczniówiabsolwentów

w tym zawodzie oraz fakt, iż umiejętności zawodowe

związane z budownictwem wiejskim mogą być naby-

wane w trakcie nauki w zawodach związanych z bu-

downictwem ogólnym.

wprowadzenie ewentualnych zmian do klasyﬁkacji

zawodów szkolnictwa zawodowego może nastąpić wy-

łącznie na wniosek ministra właściwego dla zawodu,

a w przypadku zawodu: technik elektroniki i infor-

matyki rolniczej – ministra właściwego do spraw rol-

nictwa.

Należy podkreślić, że obowiązująca klasyﬁ-

kacja zawodów szkolnictwa zawodowego umożliwia

przygotowanie kadry technicznej z zakresu informa-

tyki i elektroniki poprzez kształcenie w zawodach:

technik informatyk i technik elektronik.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

proszę o ich przyjęcie.

Z wyrazami szacunku

Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk

w sprawie trudnej sytuacji portu Gdynia

spowodowanej działalnością PKP PLK SA

(9326)

1579

lacją pani poseł Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk

Portu Gdynia związanej z modernizacją linii kolejo-

wych nr 9 i nr 202 na odcinku Gdynia – Gdańsk

– Pruszcz Gdański i linii nr 201 na odcinku Gdynia

– Kościerzyna poniżej przedkładam odpowiedzi na

pytania w niej zawarte.

Ad 1. i 2.

Dlaczego prowadzi się roboty torowe na

dwóch podstawowych arteriach kolejowych jednocze-

śnie?

Czy nie było możliwości odseparowania w cza-

sie tych dwóch przedsięwzięć remontowych?

Zdaję sobie sprawę z faktu, iż prowadzenie prac

modernizacyjnych na liniach nr 9, 202 i 201 jest

znacznym utrudnieniem w prawidłowym funkcjo-

nowaniu portów morskich w obrębie Trójmiasta.

Jednakże jest ono uwarunkowane zawartymi wcze-

śniej umowami z wykonawcami robót oraz koniecz-

nością zakończenia realizacji rzeczowej przedsięwzięć

w okresie kwaliﬁkowalnościwydatkówdlainwestycji

wdrażanych w ramach Programu Operacyjnego „In-

frastruktura i środowisko” oraz „Regionalnego pro-

gramu operacyjnego dla województwa pomorskiego

na lata 2007–2013”.

Ad 3. i 4.

Dlaczego spółka PKP PLK SA nie po-

wiadomiła podmiotów portowych o planowanych pra-

cach dużo wcześniej, dając im jednocześnie możliwość

bezproblemowego wypracowania alternatyw trans-

portowych?

Czy przed podjęciem prac torowych były

prowadzone rozmowy z podmiotami portowymi

celem racjonalnego rozłożenia remontów w czasie,

a jeżeli nie, to dlaczego?

Jak poinformował zarządca infrastruktury kole-

jowej, PKP Polskie Linie Kolejowe SA, plany moder-

nizacyjne dla szeroko pojętego obszaru Trójmiasta

łączniku nr 5 do Regulaminu przydzielania tras po-

ciągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów

formuje licencjonowanych przewoźników kolejowych

o bardzo szerokim zakresie prac prowadzonych przez

PKP Polskie Linie Kolejowe SA wymagających za-

mykania torów w zmiennych lokalizacjach na liniach

nr 201.

Ad 5.

Czy w momencie, kiedy polska gospodarka

morska jest w stanie rozkładu, możemy pozwalać so-

bie na nadwyrężanie zaufania zagranicznych part-

nerów handlowych celem jej ostatecznego dobicia?

Prowadzony obecnie na szeroką skalę program

inwestycyjny, którego jednym z elementów jest mo-

dernizacja szlaków kolejowych do portów w Gdyni

i Gdańsku, niesie ze sobą ryzyko przejściowych trud-

ności w dostępie do infrastruktury kolejowej.

Jed-

zamiarem zarządcy infrastruktury kolejowej jest

utrudnianie wymiany handlowej z kontrahentami

zagranicznymi, co mogłoby prowadzić do nadwyrę-

żenia zaufania wobec podmiotów portowych.

Prowadzony przez PKP Polskie Linie Kolejowe

SA, przy współpracy z przewoźnikami kolejowymi

i zarządami portów, monitoring uruchamiania po-

ciągów towarowych ma na celu identyﬁkacjęzagro-

żeń w podstawianiu i zabieraniu pociągów z portu

w Gdyni.

Konieczne zamknięcia nie powodują całko-

witego braku możliwości obsługi portów przez trans-

port kolejowy.

Występujący w określonych porach

brak przepustowości spowodowany jest zobowiąza-

niami zarządcy infrastruktury wobec przewoźników

pasażerskich prowadzących przewozy zgodnie z usta-

lonym wcześniej rozkładem jazdy.

Z informacji PKP Polskich Linii Kolejowych SA

wynika, iż średnia dobowa ilość pociągów kursują-

cych w miesiącach poprzedzających zamknięcie

utrzymywała się na podobnym poziomie co obecnie.

wości zapewnienia obsługi portów pod warunkiem

niedopuszczenia do kumulacji załadunków i ścisłej

współpracy zarządcy infrastruktury, przewoźników

su prac na modernizowanych liniach, dostrzegam

prac prowadzonych w ramach wspomnianych powy-

żej projektów.

miotowej sprawie, w którym obok przedstawicieli re-

sortu uczestniczyli przedstawiciele PKP Polskich

Linii Kolejowych SA, PKP Cargo SA oraz podmiotów

portowych.

Na spotkaniu tym omówione zostały naj-

ważniejsze kwestie umożliwiające ograniczenie do

portu w Gdyni spowodowane prowadzonymi pracami

modernizacyjnymi.

Ustalono, iż istnieje możliwość

ograniczenia przerwy inwestycyjnej w porze nocnej

wości na niektórych odcinkach linii kolejowych.

Obecnie bardzo istotną kwestią jest wspólne wy-

pracowanie sprawnej ścieżki wymiany informacji na

w procesie przewozowym o potrzebie uruchamiania

dodatkowych pociągów towarowych w ramach indy-

widualnego rozkładu jazdy.

1580

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie programów edukacji ekologicznej

w szkołach (9352)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poselską pana posła Józefa Lassoty w spra-

wie programów edukacji ekologicznej w szkołach

(nr SPS-023-9352/12), uprzejmie wyjaśniam.

1.

W znowelizowanej w 2003 r. ustawie o syste-

mie oświaty wprowadzono w art. 1 zapis: system

oświaty zapewnia w szczególności upowszechnianie

ważonego rozwoju oraz kształtowanie postaw sprzy-

jających jego wdrażaniu, w skali lokalnej, krajowej

i globalnej.

2.

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej

poz. 977) zawiera zapisy stanowiące o obowiązku re-

alizacji treści programowych dotyczących problema-

tyki zrównoważonego rozwoju oraz zrównoważonej

produkcji i konsumpcji, odnoszące się do wszystkich

etapów edukacyjnych i wielu przedmiotów,

Podstawa programowa wychowania przedszkol-

nego oraz podstawa programowa kształcenia ogólne-

go to obowiązkowe zestawy celów i treści nauczania,

gółowych wymagań dotyczących wiedzy i umiejętno-

ści, które powinien posiadać uczeń po zakończeniu

chowawcze szkoły, uwzględniane odpowiednio w pro-

gramach wychowania przedszkolnego i programach

Oto przykłady zapisów podstawy programowej

odnoszące się w sposób bezpośredni do problematyki

zrównoważonego rozwoju i zrównoważonej produkcji

i konsumpcji.

I. Wychowanie przedszkolne

Wychowanie dla poszanowania roślin i zwierząt.

karm) i wzrostu roślin (światło, temperatura, wilgot-

ność);

— potraﬁwymienićzmianyzachodzącewżyciu

trwać zimę.

II.

Edukacja wczesnoszkolna

Edukacja przyrodnicza.

Wychowanie do rozumie-

nia i poszanowania przyrody ożywionej i nieożywio-

nej.

Uczeń kończący klasę I w zakresie rozumienia

i poszanowania świata roślin i zwierząt:

— zna zagrożenia dla środowiska przyrodnicze -

go ze strony człowieka: wypalanie łąk i ściernisk,

zatruwanie powietrza i wód, pożary lasów, wyrzu-

canie odpadów i spalanie śmieci itp.; chroni przyro-

dę: nie śmieci, szanuje rośliny, zachowuje ciszę

w parku i w lesie, pomaga zwierzętom przetrwać

zimę i upalne lato,

— wie, że należy oszczędzać wodę; wie, jakie zna -

czenie ma woda w życiu człowieka, roślin i zwie-

rząt,

— wie, że należy segregować śmieci; rozumie sens

stosowania opakowań ekologicznych.

Edukacja przyrodnicza.

Uczeń kończący klasę III:

— podejmuje działania na rzecz ochrony przyrody

w swoim środowisku; wie, jakie zniszczenia w przy-

rodzie powoduje człowiek (wypalanie łąk, zaśmieca-

nie lasów, nadmierny hałas, kłusownictwo).

III.

Przyroda – II etap edukacyjny

Człowiek a środowisko.

Uczeń:

— prowadzi obserwacje i proste doświadczenia

wykazujące zanieczyszczenie najbliższego otoczenia

(powietrza, wody, gleby);

— wyjaśnia wpływ codziennych zachowań w domu,

w szkole, w miejscu zabawy na stan środowiska;

— podaje przykłady miejsc w najbliższym otocze -

niu, w których zaszły korzystne i niekorzystne zmia-

ny pod wpływem działalności człowieka.

Właściwości substancji.

Uczeń:

— uzasadnia potrzebę segregacji odpadów, wska -

zując na możliwość ich ponownego przerobu (powo-

łując się na właściwości substancji)

— uzasadnia potrzebę i podaje sposoby oszczędza -

nia energii elektrycznej.

IV.

Zajęcia techniczne – II etap edukacyjny

Wskazywanie rozwiązań problemów rozwoju śro-

dowiska technicznego.

Uczeń:

— opisuje zasady segregowania i możliwości prze -

twarzania odpadów z różnych materiałów: papieru,

drewna, tworzyw sztucznych, metali i szkła;

— opracowuje projekty racjonalnego gospodaro -

wania surowcami wtórnymi w najbliższym środowi-

sku: w domu, na osiedlu, w miejscowości.

V. Biologia – III etap edukacyjny

Globalne i lokalne problemy środowiska.

Uczeń:

— przedstawia przyczyny i analizuje skutki glo -

balnego ocieplenia klimatu;

— uzasadnia konieczność segregowania odpadów

w gospodarstwie domowym oraz konieczność specjal-

nego postępowania ze zużytymi bateriami, świetlów-

kami, przeterminowanymi lekami;

— proponuje działania ograniczające zużycie

wody i energii elektrycznej oraz wytwarzanie odpa-

dów w gospodarstwach domowych.

1581

VI.

Wiedza o społeczeństwie – III etap edukacyjny

Problemy współczesnego świata.

Uczeń:

— rozważa, jak jego zachowania mogą wpływać

na życie innych ludzi na świecie (np. oszczędzanie

wody i energii, przemyślane zakupy);

VII.

Geograﬁa–IVetapedukacyjny–zakrespod-

stawowy

Zróżnicowanie gospodarcze świata.

Uczeń:

— charakteryzuje i ocenia zróżnicowanie i zmia -

ny struktury wykorzystania surowców energetycz-

nych na świecie; dokonuje oceny zjawiska uzależnie-

nia produkcji energii na świecie od źródeł zaopatrze-

nia surowców nieodnawialnych, potraﬁ wyjaśnić

twierdzenie „ropa rządzi światem”.

Relacja człowiek-środowisko przyrodnicze a zrów-

noważony rozwój.

Uczeń:

— formułuje problemy wynikające z eksploatowa -

nia zasobów odnawialnych i nieodnawialnych; potra-

ﬁprzewidziećprzyrodniczeipozaprzyrodniczeprzy-

czyny i skutki zakłóceń równowagi ekologicznej;

— rozróżnia przyczyny zachodzących współcze -

śnie globalnych zmian klimatu (ocieplenia globalne-

go) i ocenia rozwiązania podejmowane w skali glo-

balnej i regionalnej zapobiegające temu zjawisku.

VIII.

Biologia – IV etap edukacyjny – zakres pod-

stawowy

Postawa wobec przyrody i środowiska.

Uczeń rozumie znaczenie i konieczność ochrony

przyrody; prezentuje postawę szacunku wobec siebie

i wszystkich istot żywych; opisuje postawę i zacho-

wanie człowieka odpowiedzialnie korzystającego

z dóbr przyrody.

Różnorodność biologiczna i jej zagrożenia.

Uczeń:

— opisuje różnorodność biologiczną na poziomie

genetycznym, gatunkowym i ekosystemowym; wska-

zuje przyczyny spadku różnorodności genetycznej,

wymierania gatunków, zanikania siedlisk i ekosys-

temów;

— przedstawia podstawowe motywy ochrony

przyrody (egzystencjalne, ekonomiczne, etyczne i es-

tetyczne);

— przedstawia wpływ współczesnego rolnictwa

na różnorodność biologiczną (ciągle malejąca liczba

gatunków uprawnych przy rosnącym areale upraw,

spadek różnorodności genetycznej upraw);

Zalecane ćwiczenia, wycieczki i obserwacje.

Uczeń wykonuje następujące ćwiczenia lub doko-

nuje obserwacji:

— na wycieczce do ogrodu zoologicznego, bota -

nicznego lub muzeum przyrodniczego zaznajamia się

z problematyką ochrony gatunków ginących;

— na wycieczce do najbliżej położonego obszaru

chronionego zapoznaje się z problematyką ochrony

ekosystemów.

IX.

Chemia – III etap edukacyjny

Uczeń:

— opisuje, na czym polega powstawanie dziury

większaniu;

— wymienia źródła, rodzaje i skutki zanieczysz -

czeń powietrza; planuje sposób postępowania pozwa-

lający chronić powietrze przed zanieczyszczeniami;

— proponuje sposoby racjonalnego gospodarowa -

nia wodą;

— analizuje proces powstawania kwaśnych opa -

dów i skutki ich działania; proponuje sposoby ogra-

niczające ich powstawanie.

X. Chemia – IV etap edukacyjny – zakres podsta-

wowy

Uczeń:

— podaje przykłady nawozów naturalnych i sztucz -

nych, uzasadnia potrzebę

ich stosowania;

— wymienia źródła chemicznego zanieczyszcze -

nia gleb oraz podstawowe rodzaje zanieczyszczeń

(metale ciężkie, węglowodory, pestycydy, azotany);

— proponuje sposoby ochrony gleby przed degra -

dacją;

— podaje przykłady surowców naturalnych wy -

korzystywanych do uzyskiwania energii (bezpośred-

nio i po przetworzeniu);

— proponuje alternatywne źródła energii – analizu -

je możliwości ich zastosowań (biopaliwa, wodór, energia

słoneczna, wodna, jądrowa, geotermalne itd.);

— analizuje wpływ różnorodnych sposobów uzy -

skiwania energii na stan środowiska.

Przygotowany lub wybrany przez nauczyciela pro-

gram nauczania musi być zgodny z podstawą progra-

mową kształcenia ogólnego i jednocześnie powinien

być dostosowany do możliwości i potrzeb, w tym za-

interesowań uczniów, dla których jest przeznaczony,

aby był dla nich programem ciekawym i atrakcyjnym

w realizacji.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

oraz grupy posłów

w sprawie wysokości oraz zasad przyznawania

zasiłku pielęgnacyjnego (9362)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-9362/12, dotyczące interpelacji posła

1582

ści oraz zasad przyznawania zasiłku pielęgnacyjne-

go, uprzejmie informuję.

stwa, przyznawany w związku z niepełnosprawno-

niku podwyższenia kwot zasiłku rodzinnego i kwot

kryteriów dochodowych uprawniających do tych zasił-

ków oraz trudną sytuacją budżetu państwa nie zosta-

ły podwyższone kwoty pozostałych świadczeń rodzin-

nych, w tym zasiłku pielęgnacyjnego.

Rodzice dzieci niepełnosprawnych mogą otrzymy-

wać zasiłki pielęgnacyjne na dzieci.

Zgodnie z art. 16

ust. 2 ustawy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:

1) niepełnosprawnemu dziecku,

nym stopniu niepełnosprawności,

3) osobie, która ukończyła 75 lat.

Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje również, zgod-

nie z ust. 3 tego art., osobie niepełnosprawnej w wie-

ku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzecze-

czenia 21. roku życia.

Rodzice dzieci niepełnosprawnych mogą także po-

bierać świadczenie pielęgnacyjne.

Zgodnie z art. 17

świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na

zygnacji lub niepodejmowania pracy w związku z ko-

niecznością opieki nad dzieckiem legitymującym się

niczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz

pełnosprawności.

Rodzice dzieci niepełnosprawnych, jeżeli spełnio-

ne jest kryterium dochodowe uprawniające do zasił-

ku rodzinnego (583 zł netto na osobę w rodzinie,

dziecka.

Zgodnie z art. 13 ustawy o świadczeniach

tacji przysługuje na pokrycie zwiększonych wydat-

ków związanych z rehabilitacją lub kształceniem

wyżej 16. roku życia do ukończenia 24. roku życia,

kość tego dodatku wynosi miesięcznie 60 zł na dziec-

ko niepełnosprawne w wieku do ukończenia 5. roku

ukończenia 24. roku życia dodatek ten wypłacany

jest w kwocie 80 zł miesięcznie.

Odnosząc się natomiast do pytania państwa od-

nośnie do możliwości otrzymywania świadczenia pie-

lęgnacyjnego w związku z opieką nad małżonkiem,

uprzejmie informuję, że w aktualnym stanie praw-

nym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje mał-

żonkowi z tytułu opieki nad niepełnosprawnym

1583

acja, gdy osoba niepełnosprawna w stopniu znacz-

nym pozostaje w związku małżeńskim również z oso-

bą o znacznym stopniu niepełnosprawności, wówczas

świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane

by niepełnosprawnej.

Obecnie przygotowana została nowelizacja usta-

wy o świadczeniach rodzinnych, której celem jest

przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego osobom

nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi.

W projek-

cie nowelizacji przewidziana została możliwość ubie-

przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne, czyli oso-

alimentacyjny, opiekującymi się innymi niż dziecko

świadczenia, jeżeli zrezygnują z zatrudnienia lub in-

członkiem rodziny posiadającym właściwe orzeczenie

o znacznym stopniu niepełnosprawności lub o niepeł-

nosprawności.

Świadczenie to będzie przysługiwać

pozostaje w związku małżeńskim.

Świadczenie to

będzie uzależnione od kryterium dochodowego.

Pro-

jekt nowelizacji przekazany został 7 września 2012 r.

Warszawa, dnia 5 października 2012 r.

PL ISSN 0867-2768.

Cena 24,30 zł + 5% V