corpora: wikisources-pl

text:
Canzona XVII.

W manowcach myśli, jak przez gór bezdroże,

Miłość mi jedna wodzem; zdawna bowiem

Z dróg uczęszczanych zbiegłem w mym obłędzie

I czy u zdroju, wśród skał, w głuchym borze,

W czaharów gąszczach, między wydm pustkowiem

Spokoju szukać zechcę, — Laura wszędzie

Obecną myśli mej będzie!

Śmiech, płacz, obawa, radość, najszaleniej,

W miarę jak w duszy gości mi otucha,

Lub z niej zwątpienie wybucha,

W twarzy się mojej tak bez końca mieni,

Że biegli w rzeczy o mnie już gadali:

— Oczarowany!

Cóż z nim będzie dalej?

—

W samotnych jednak miejscach, precz od ludzi,

Lżej mi, i przeto tam, gdzie szlak otwarty,

Nieszczęśliwego więcej nie ujrzycie.

I choć się we mnie zniechęcenie budzi,

Że Laura sroga wciąż obraca w żarty

Niezmierną boleść w którą wkładam życie,

To jednak, szepcze mi skrycie

Coś, ile razy szukać pragnę zmiany:

— W służbie miłości nie chciej przykrzyć sobie.

Możesz się stać w prędkiej dobie

Tyleż kochany, co dziś pogardzany!

—

Więc znów się krzepię, niemal rad z mej biedy —

Lecz czyli zmiana przyjdzie?

jak?

i kiedy?

— Gdzie cień ponury wzniosła rzuca jodła,

Głaz napotkawszy śnieżny na mej drodze,

Oglądać mniemam postać dumnej pani.

W tem, spostrzegając jak mię gorzko zwiodła

Myśl, obłąkaną śpiesznie wstecz odwodzę.

Lecz wyobraźnia, raz spocząwszy na niej,

Jak czynią oczarowani,

Coraz u parciej luby obraz bada,

W bezprzytomności chętnie lgnąc bezprawia.

Miłość albowiem to sprawia,

Że jest ułudzie własnej dusza rada —

Gdyż tak ją jasno oczy oglądały,

Że oby błąd ten mógł być wiecznotrwały!

Toćżem ja nieraz (nikt mi wiary nie da!)

Laurę oglądał: w źródło, w mgły przestrzenie

Patrząc.

I wtedy urok mi ją czyni

Taką: iż sama przyznać mogła Leda,

Mówiąc o własnej córce swej Helenie:

Że jak przy słońcu gwiazda — zgasła przy niej.

I im się w głuchszej pustyni,

W im samotniejsze schronię od niej knieje,

Tem obraz luby w żywsze barwy zdobię.

A kiedy w ocknienia dobie

Rzeczywistości podmuch błąd mój zwieje,

Na zimnym głazie siadłszy, jak on zimny,

Ku czci mej pani łzawe składam hymny.

To znów uczuwam niepozbytą żądzę

Wbiedz na najwyższy jaki szczyt, z którego

Ziemia się człeku po pod stopy chyli.

Ztamtąd, gdy tęscłmy w dal oczyma błądzę,

Aż przetwór cały między mną spostrzegą

I tą niewdzięczną, co jest w każdej chwili.

Czy zdala odemnie czyli

Przy mnie, tak samo blizka jak daleka —

Pierś mi wezbraną dziwna rozkosz przejmie,

Gdyż coś w niej szepcze uprzejmie:

— Kto wie czy Laura również nie narzeka

Żeś od niej odbiegł?

— Och!

tą myślą błogą

Dni moje biedne krzepią się jak mogą!

O pieśni moja!

leć śmiało

Tam — w tę szczęśliwą stronę — nad wybrzeża

Szemrzącej strugi, gdzie woń wiecznie świeża

Lauru obwieszcza się chwałą!

Tam serce moje wiernie zamieszkało

Przy tej, co duszą mego jest kochania —

Tu się albowiem tylko cień mój słania!

—


text:
Jeszcze Bang-kok, 11 stycznia.

Jutro mamy wyjechać do Ajutii.

Przygotowań niewiele, bo tylko naturalnie płócienne się rzeczy bierze — z przeproszeniem, koszule zostają w domu, niepotrzebnieby zawadzały.

Tylko Biegeleben nie może mimo skwaru zdecydować się na porzucenie kołnierza krochmalonego.

Admiruje go — ale go nie naśladuję.

Przybywa photoman, czyli fotograf.

Dużo niezłych, wiele ciekawych fotografij posiada; rozumie się, że najciekawszych i najpiękniejszych rzeczy wcale nie odfotografował.

Zawsze ta sama historya; przypomina mi się ów fotograf w Mostarze spotkany, który na żądanie, by przyniósł co ma widoków i typów krajowych, wystąpił z całą kolekcyą reprodukcyj 2–giej kompanii, 2-go batalionu 53-go pułku piechoty, przybyłego przed dwoma laty z okolic Berna do Mostaru.

Co prawda, die Officiersmenage z ogródkiem i panią majorową w trzech pozach rozmaitych, arcy - wiernie była przedstawiona.

Pod wieczór jedziemy zwiedzić ogród królewski.

Naturalnie, że wegetacya cudowna, ale mogłoby to być wszystko piękniejsze — z Paradenią ani porównania.

Ku końcowi już pokazują nam cały szereg nieco zaniedbanie wyglądających, o jakiś mur tyłem opartych bud drewnianych: to menażerya nadworna.

Oczywiście pędzimy, żeby menażeryę zobaczyć.

Dwie pierwsze klatki puste, trzecia także wydawała się pustą.

Ledwie jednak Biegeleben, idący naprzód, stanął przed kratą, aż tu z ciemnej głębi owej budy ryknęło coś okrutnie i o parę cali od naszych nosów zobaczyliśmy rozwścieczoną widokiem białych panterę.

Jednym skokiem była przy nas; łapą sięgała poza kraty; smrodliwy jej oddech buchał nam w twarz; a kraty się uginały pod jej ciężarem — bo były drewniane.

Dalsze klatki zwiedzaliśmy już à distance,a Phya Smuth radził wogóle, żeby dać spokój zwiedzaniu menażeryi.


text: buta, butny, bucić się, w psałterzu: bucą się, bucić się będą (»wznaszać się«, puław.), można i bucz- czytać, p. buczny; p. butwieć (oboje o 'wzdęciu', por. buch); już w 15. wieku buta i bucić.


corpora: openbooks

text:
Charles Baudelaire

Marzenie ciekawego

tłum.

Adam M-ski

Mów, czy smak boleści ci, jako mnie jest znany?

Czyli, jak mnie, dziwakiem ogół cię nazywa?

Miałem umierać.

Był to w mej duszy zmieszany

Przestrach z żądzą, jakowaś boleść osobliwa;

Męka wespół z nadzieją.

— Opór był złamany.

—

Im bardziej dobiegała klepsydra straszliwa,

Ból przechodził w ostrzejsze, rozkoszniejsze stany;

Serce me rwało wszelkie ze światem ogniwa.

—

I byłem na kształt chciwej widowisk dzieciny,

Co — jak wszelkiej zawady — nie cierpi kurtyny…

Aż naga prawda błysła licem lodowatym;

Śmierć mię nie zadziwiła; świtania złowieszcze

Rozbłysły wkoło: „Jak to?

więc już koniec na tym?”

Kurtyna podniesiona — ja — czekałem jeszcze…

-----


text:
Amorejczycy, hebr Emori, 70 ᾽Αμοῤῥαῖοι, Vulg.

Amorrhaei, należeli do ludów chananejskich (Ex.

3, 8.

13, 5.

33, 2), mieszkali w górach Judzkich (Num.

13, 30.

Deut.

1, 7.

19, 44) i dzielili się na 5 pokoleń, rezydujących w Hebron, Jerusalem, Jerimoth, Lachis i Eglon (Jos.

10, 5).

Dwa inne pokolenia (Deut.

4, 47) rozszerzały się za Jordanem, od rz.

Arnon aż do gór Hermon (Num.

21, 13.

32, 39.

Jos.

5, 1.

9, 10.

Deut.

3, 8.

4.

48.

31, 4.

Jos.

2, 10.

9, 10), zkąd wypędzili byli Ammonitów (Jud.

11, 12, 13) i Moabitów (Num.

21, 26).

Był to lud silny i rosły (Amos 2, 9), zatwardziały w bałwochwalstwie (Ezech.

16, 3. III Kr.

21, 26).

Mojżesz podbił ich ziemie za Jordanem i rozdał pokoleniom: Rubena, Gada i półowie Manassesa (Deut.

3, 8.

Num.

32, 33, 39.

Jos.

22, 4).

Z tej strony Jordanu pobici przez Jozuego (Jos.

10), posunęli się więcej ku południowi, około Akrabbim (Jud.

l, 34.

35, 3, 5); niektórzy jednak, jak Gabaonici, podstępem uzyskali sobie pokój (II Kr.

21, 2.

Jos.

9, 3—19).

Resztki Amorejczyków zmusił Salomon do płacenia haraczu (III Kr.

9, 20. II Par.

8, 7).

X. W. K.


text:
146.

Pod jej okienkiem, gdzie cię z chaty

Ona spojrzeniem wabi miłem,

Zwyczajną sobie ziemią byłem.

Aż kiedy we mnie wsiano kwiaty,

Stałem się tak, jak ty, bogaty —

I już nie jestem nędznym pyłem.