text:
Znachor

Rozdział XVI

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

- Wszystko mi jedno - powiedział tylko.

- Co ty wyprawiasz, synu! - przeraził się pan Czyński.

- Dostaniesz zapalenia płuc!

Leszek odwrócił się.

- Możliwe, ojcze.

- Proszę cię, zamknij okno.

- Gorąco mi.

- Chcę z tobą pomówić.

- Dobrze.

Zamknął okno i usiadł.

- Jesteś bardzo nieostrożny, Leszku - zaczął pan Czyński.

- Nie tylko nie dbasz o swoje zdrowie, lecz świadomie się narażasz.

Milczenie było jedyną odpowiedzią.

- Czemu nie położyłeś się?

- Nie jestem senny.

- Po co?

- Leszek spojrzał ojcu w oczy.

- Jak to po co?!

- Powinno ci zależeć.

- Aha!

- Machnął ręką.

- Leszku!

Pan Czyński uśmiechnął się z przymusem.

- I w tym różnimy się, ojcze.

- Skinął głową.

- Ja wiem, że to nie jest przelotna depresja.

Leszek drgnął i po pauzie zapytał:

- Oczywiście, Leszku.

- Dziękuję ci.

Jestem tego samego zdania.

- Dobranoc, ojcze - drewnianym głosem odpowiedział Leszek.

Czy w Ludwikowskiej oranżerii są już bzy?...

Tak, bzy i heliotropy, mocno pachnące...

Każe wszystkie pościnać.

I może...

Tam na pewno leży głęboki i biały śnieg.

A na śniegu nawet śladu niczyjego nie ma.

Zapomniany, mały wzgórek...

- Co z nią?

Matka wówczas drgnęła i powiedziała krótko:

- Nie żyje, ale nie myśl o tym.

A doktor Pawlicki dodał:

Dojrzała i przyniosła ukojenie...

- Postaraj się go rozbawić i udawaj, że nie spostrzegasz w nim żadnej zmiany.

- Pani Eleonora ścisnęła ją za rękę.

- Zawsze cię bardzo lubił.

- Nie - potrząsnął głową.

- Ale proszę zawołać ogrodnika.

- Słucham, paniczu!

- Czy w oranżerii jest dużo kwiatów?

- To wszystko proszę ściąć.

- Ściąć?...

- Tak.

I opakować.

- A dokąd to pójdzie, proszę pana?

- Ja sam zabiorę.

- To pan inżynier wyjeżdża?

- Moja Michalesiu! - odezwał się.

- Mam do Michalesi prośbę.

- Prośbę?

- Tak.

Czy Michalesia nie wie... - głos mu się załamał - czy Michalesia nie może mi powiedzieć... gdzie... pochowano...

- Kogo?

- Gdzie pochowano tę... panienkę, co zginęła wówczas w katastrofie?...

Kobieta szeroko otworzyła usta.

- W jakiej katastrofie?

- No, razem ze mną! - zniecierpliwił się.

- Jezus Maria! - krzyknęła.

- Co pan Leszek mówi!

Jakże ją mogli pochować?!...

Ta Marysia?...

Od Szkopkowej?...

Toż ona żyje!

- Jeszcze się zaziębi! - jęknęła Michalesia.

- Bez palta!

Co ja narobiłam!...

On tymczasem biegł ku stajniom.

- Prędzej zaprzęgać! - krzyknął pierwszemu spotkanemu fornalowi.

- Prędzej!

Prędzej!

- Czyż nie uważa mnie teraz za szubrawca?...

Zgrzytnął zębami.

- Oto miłość rodzicielska, niech ją piekło pochłonie!

- Bóg widocznie kierował moimi krokami...

- Dzięki Ci, Boże, dzięki Ci, Boże!... - powtarzał.

Przed drzwiami stał robotnik Witalis.

- Czy tu mieszka panna Wilczurówna? - zapytał go Leszek.

- Kto taki?

- Panna Wilczurówna.

- Tak, tak!

- Wyskoczył z sanek.

- Gdzież jest panna Marysia?

- Nie spotkałem.

A czy prędko wróci?

- Pewno prędko.

- To ja zaczekam.

Z drzwi wychyliła się głowa Zoni.

- Wyzdrowiałem.

- Jaki Antoni? - zastanowił się Leszek.

- Antoni Kosiba, znachor, co tu mieszka.

- Tu mieszka?

- Jakie zmartwienie?

- No, to głupstwo!

A cóż jeszcze?...

- To chyba niemożliwe!

- Możliwe, bo zamknęli.

- Już teraz to się skończy! - myślał i ogarniała go ogromna radość.

Za oknami padał śnieg wielkimi płatami, coraz gęściej i gęściej.

- Zęby tylko nie zabłądziła - zaniepokoił się.

Z wolna odzyskiwała przytomność.

Przytuliła się doń.

- Wierzę, wierzę, wierzę...

- I kochasz mnie jeszcze?...

- Złe nie myślałam - odezwała się wreszcie.

- Wcale nie.

Tylko mi było ogromnie smutno.

Tak czekałam...

Tak strasznie czekałam...

Tyle dni.

Umilkł i dodał:

- Wprowadzono mnie w błąd.

Potrząsnęła głową.

- Nie rozumiem.

- Teraz wiem, teraz rozumiem...

I... i smutno ci było... że ja nie żyję?...

- Czy smutno?! - krzyknął.

- Marysiu!

Oto masz dowody!

Masz!...

Sięgnął do jednej kieszeni, do drugiej, obszukał wszystkie.

- Pisałeś do mnie, Leszku? - zdziwiła się.

- A o tej porze... już bym nie żył.

- Leszku! - zawołała ze zgrozą.

- Po cóż mi było żyć bez ciebie!


corpora: CEN

text:
Od przyszłego roku większość materiałów służących do ogrzewania będzie objęta najwyższą stawką akcyzy - napisano w "Gazecie Prawnej".

"Gazeta Prawna" informuje również, że niektóre przepisy projektu ustawy akcyzowej są niezgodne z prawem wspólnotowym.

Projekt nowej ustawy, znajdujący się w uzgodnieniach międzyresortowych, przewiduje zmiany w opodatkowaniu materiałów służących do ogrzewania.

Oznacza to - w przypadku wejścia w życie proponowanych rozwiązań - wzrost cen ogrzewania od stycznia 2008 roku.

"Dostosowując polskie przepisy do prawa unijnego, ustawodawca objął akcyzą węgiel i koks oraz gaz ziemny, ale jednocześnie przy konstrukcji definicji olejów opałowych przewidział więcej wyłączeń, niż stanowi dyrektywa, w której z definicji olejów opałowych wyłączony jest jedynie torf.

W konsekwencji zmiany przepisów będą oznaczały niestety znaczny wzrost kosztów ogrzewania olejem opałowym, co uderzy zarówno w przedsiębiorców, użytkowników prywatnych, jak i w instytucje publiczne" - poinformował Paweł Rokicki, konsultant w TPA Horwath Sztuba Kaczmarek.

Rokicki zakłada, że produkty ogrzewania zostaną objęte akcyzą wynoszącą 1882 zł/1000 l lub na 2115 zł/1000 kg (w zależności od gęstości w temperaturze 15° C).


corpora: wikisources-pl

text:
Pamiętnik Wacławy

E. Orzeszko

Tom VI.

Pamiętnik Wacławy.

CZĘŚĆ I.

ZE WSPOMNIEŃ MŁODÉJ PANNY

UŁOŻONY.

Część piérwsza.

* * *

Варшава 8 Іюня 1884 года.

Jutrzenka życia

Rozdział I

Świat mojej matki

Rozdział I

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Rozdział XXV

Rozdział XXVI

Rozdział XXVII

Rozdział XXVIII

Rozdział XXIX

Rozdział XXX

Rozdział XXXI

Rozdział XXXII

Rozdział XXXIII

Rozdział XXXIV

Rozdział XXXV

Rozdział XXXVI

Rozdział XXXVII

Rozdział XXXVIII


corpora: openbooks

text:
Władysław Syrokomla

Córa Piastów

Powieść z dziejów litewskich — 1282 r.

I.

I znowu chodźcie posłuchać ciekawie, —

I znowu bitwę przed oczy wam stawię,

I znowu kreślę litewskie postacie,

Brodate, dzikie, ubrane w niedźwiednie,

Miękkie jak dzieci, gdy w domowej chacie,

Straszne, gdy idą w krainy sąsiednie,

Kiedy dzikości popuściwszy wodze,

Kąpią się we krwi, rabują w pożodze.

Nawet, niepomny obowiązków syna,

W niedobrej chwili kreślę ich oblicze,

Gdy ich bojaków skrwawiona drużyna

Wiedzie z sąsiady wojny napastnicze

I w cztery strony, czterma wiatry bieży

Dla brzydkiej zemsty lub brzydszej łupieży.

II.

Wstyd nie płomieni synowskiego czoła,

Że mych praojców łupieżcami zową:

Czyż ich sąsiady żyjące dokoła,

Co wyznawały wiarę Chrystusową,

Lepsze poganom podawały wzory

Bratniej miłości i świętej pokory?

Kiedy zachodni rycerze jak fala

Zabijać Litwę dla odpustu płyną,

Zowiąc jej synów dziećmi Beliala,

Dzikim potworem i leśną gadziną;

Czegóż się dziwić, że gromada dziczy

Głowę podniesie i żądłem zasyczy,

Gdy krew' bojową Kawas mu poruszy,

Kiedy go Perkun do zemsty poduszczy?

Bardziej się dziwić, gdy dziki syn puszczy

Słodkim uczuciom da przystęp do duszy,

Gdy bałwochwalcy marsowa jagoda

Łzami czułości zaleje się hojnie,

Kiedy starcowi dłoń synowską poda,

Gdy uszanuje słabszego na wojnie,

Kiedy oszczędzi dla rycerskiej cześci

Głowę dziecięcą albo wstyd niewieści.

Spytajcie wtedy: skąd on cnotę bierze?

Gdzie on to widział?

kto w nim ludzkość budzi?

Czy własne serce?

albo leśne zwierzę?

Skąd się nauczył? — pewno nie od ludzi!

Gdy doń Krzyżacy pukają we wrota,

Wie, co go czeka od wyznawców Chrysta:

Starcom zaguba, niewiastom sromota,

Mężom kajdany i hańba wieczysta,

A chacie płomień, a bogom zniewaga —

Nikt nie wymodli, nikt się nie wybłaga.

I Litwin — srogi, gdy twierdzę zdobędzie,

Pluska się we krwi, nie oszczędza jęku,

A miecz i ogień, zniszczenia narzędzie,

Nie dopuść Boże widzieć w jego ręku!

Jednak wśród ognia, wśród jęków skonania

Uszy zatyka i oczy zasłania:

Bo mu potrzeba być sroższym od zwierza,

A on własnemu sercu nie dowierza.

Żelaznym hełmem uzbrojona głowa

Lęka się dumek, co rozczulić mogą,

A dzielna ręka w godzinę złowrogą

Od bicia serca zadrżeć mu gotowa:

Och!

bo to serce bogowie odlali

Z miękkiego wosku i ze twardej stali.

III.

Stareć to czasy, które wam wygwarzę.

Dawno już w próchno rozpadły się ręce

Owego ludu, co w szumnym rozgwarze

Dał Trojdenowi oznaki książęce,

Co mu zwierzając przyszłość swojej doli,

Przybrał młodzieńca w uroczyste szaty,

W szkarłatną szubę i kołpak soboli,

Dał mu miecz kuty i pancerz bogaty.

Ten miecz i pancerz, i szubę z hatłasu

Dawno już wilgoć przejadła z mogiły;

Trzy łokcie ziemi i sześć wieków czasu

Tamtejszych ludzi dawno już przykryły.

W stolicy Kniaziów, w odwiecznym Kiernowie,

Kurhany władców zaorane miedzą;

Śpi stara Litwa — a jej potomkowie

Nawet podania swych ojców nie wiedzą.

Zimnym toporem ścinają dąb wzniosły

Z piersi pradziada na grobie wyrosły;

A z niego drewka szczepiąc do komina,

W święto do ognia zaprosiwszy gości,

Naród cóś marzy, niby przypomina,

Majaczy powieść o starej przeszłości.

Wtedy cóś burzy jego krew zaskrzepłą,

Iskra zapału odżywa w nim jawna;

Czy to z powieści, czy z kominka ciepło?

Może ten ogień tlał w duszy od dawna?

Bóg raczy wiedzieć!

IV.

Po Narymuncie objął Trojden młody.

Już go poznały sąsiednie narody,

Gdy jeszcze sprawiał podlaską dzielnicę,

Wiedzieli o nim i cudzy, i swoi,

Że mądry w radzie, a chrobry we zbroi.

Ze swej stolicy, jak ze skały sokół,

Śledził, skąd grożą najbliższe zamachy:

I Ruś, i Niemców, Mazowsze i Lachy

Bystrem spojrzeniem obrzucił naokół.

Wszędy wrogowie na Litwę zażarci,

Gotowi działać czy jawnie, czy zdradnie.

Trojden rozmyślał: kogo naprzód skarci?

Czyje najazdy uprzedzić wypadnie?

Najniespokojniej jego oko pada

Na Mazowiecką dzielnicę Konrada.

V.

Syn Ziemowitów — od Białego Leszka

Dzierżył te kraje na prawach wasali.

Znajoma Litwie na Mazowsze ścieżka,

Znajome pola, gdzie krew przelewali,

I twarde mury mazowieckich grodów,

I twarde piersi tamecznych narodów.

Dziś dobra pora odznaczyć się świetnie:

Trojden wypadków mazowieckich świadom,

Konrad, pacholę siedemnastoletnie,

Sił jeszcze nie ma oprzeć się napadom;

Matka, po życia smutnego kolejach,

Mężowskiej śmierci płacząc dogorywa;

A lud Mazowszan pracuje we żniwa,

A baronowie polują po kniejach,

A starostowie ucztują w komnatach,

A straż zamkowa usypia na czatach.

Niechże ucztują, niech bawią się sami,

Niech śpią ich straże z bardyszem we dłoni,

Nim róg litewski pobudkę zadzwoni

Pod ceglanemi ich grodów basztami.

VI.

Trojden dał hasło o rannej jutrzence:

Pokorne echo z gór, lasów i rzeki

Poniosło pilnie rozkazy książęce —

Przez dzień obiegło po Litwie dalekiej,

Że każda strona, każdy Litwy przedział

Już się wieczorem o haśle dowiedział.

I z gór, i z lasów wychyliły głowę

Srogie postaci wojowniczej dziatwy.

Śpieszą pod Kiernów wojska Trojdenowe,

Że ich rachunek zaprawdę niełatwy,

A wszystko krzepka gdyby dęby młodzież,

Chrobre jej twarze, a straszliwa odzież.

W niedźwiedzich szubach, kudłami do góry,

Przy bokach trąba i siekiera wisi,

W rękach oszczepy, korbacze, kostury,

A zamiast czapki łeb wilczy lub rysi,

A jeszcze inszy uczepił na czole

Długie kły dzika lub rogi bawole;

A konie Litwy oszyte w rogoże

Parskają spięte tręzlą wojownika, —

Zdumione oko rozeznać nie może:

Jaki to potwór z lasu się wymyka?

Bo ludzkich kształtów dojrzeć tu niesnadnie,

Chyba je serce lękliwe odgadnie.

VII.

Na przodzie Litwy książę Trojden hasa:

Ma strój ozdobny junacko a suto,

Uderza w trąbę, co wisi u pasa,

W trąbę bawolą we srebro okutą.

Kibić ma smukłą — znać zaraz młodziana,

A hełm wysoki, roboty nie lada,

A kita strusia, wiatrami rozwiana,

W pysznych zakrętach na szyję mu spada.

Twarz ogorzała, lecz kraśna a świeża,

Brew' lekkim marsem pysznie się najeża;

A spod brwi gęstej gdy spojrzeniem strzela,

To mu i sokół zda się nie dostoi —

Wzrokiem przeszywa pierś nieprzyjaciela

I czułe serce niewinnej dziewoi.

Włos kędzierzawy i kita pierzasta

Igrają z wiatrem, gdy leciuchno wionie;

Zdobi wąs czarny Trojdenowe skronie,

A czarna broda bujno mu zarasta.

Ręce niezbrojne, krom lnianej odzieży,

By tem swobodniej wymierzać zamachy,

Pancerz u piersi kolcami się jeży,

A na ramionach ma skrzydełka z blachy.

Przez jedno ramię, na rzemiennym pasie

Wisi róg żubra, którym hasło dawa;

Przez drugie ramię szeroka, jaskrawa,

Zwisa siekiera, co krwi pragnąć zda się.

U boku wodza, na poprędze złotej,

Miecz długi, ciężki, niekształtnej roboty.

Rumak, obleczon czaprakiem z niedźwiedni,

I rży, i parska, snadź zwycięstwo wróży…

Truchlejcie ludy krainy sąsiedniej,

Już wam podobno nie ostać się dłużej!

Nie dla popłochu, nie na popis marny

Ten hufiec z puszczy wynurzył się czarnej!

Aż rzeźwo słuchać, gdy ziemia zatętni

Pod kopytami niezliczonych koni,

Aż echo rade, gdy wojacy chętni

Gwarliwie jadą po leśnej ustroni,

Lub z męskiej piersi, co się nic nie lęka,

Zagrzmi w sto głosów pochodu piosenka.

VIII.

Pieśń pochodu Litwinów

Niech wesoło szumi las:

Kniaź do boju wezwał nas;

Umocnijmy dzisiaj ducha,

Jutro falą krew zaplucha —

Idziem w dobry czas.

Śmiało, koniu, idź na bój!

Towarzyszu dobry mój!

Kiedy pan twój wrogów draźni,

Ty nie pierzchaj dla bojaźni,

Ale mężnie stój.

W mocnych murach mieszka Lach,

Ale w piersiach jego strach;

A my Lacha w jednej chwili

Wzięli twierdzy gmach!

Ziemię Niemców dobrze znam:

Bo dziewczęta kraśne tam;

Lecz my Niemca krwią się zleli,

Krasawice uścisnęli,

Nie uciekły nam!

Gdyśmy dalej poszli w tan,

Drżały mury gdańskich ścian —

My wypadliśmy z zasadzki,

Aż pobledniał wódz krzyżacki,

Gdańskich murów pan!

IX.

Babiński zamek choć ludny i zbrojny,

Lecz mur i rycerz niegotów do wojny.

Zwodzona brama na oścież otwarta,

Wały zarosły, ostrokół wyjęty,

Wodzowie drzemią, a żołdacka warta

W sąsiednich puszczach walczy ze zwierzęty:

Bo książę Konrad syn Ziemowitowy

Polubił tylko biesiady i łowy.

Niedoświadczony, zwyczajnie jak młodzian,

Ognia nad domem nie baczy — i nie wie,

Że najstraszniejsze przygasłe żarzewie,

Że wróg najbliższy, kiedy najmniej spodzian.

Jeleń wysmukły przebieżał mu drogę,

Więc postanowił spolować rogacza,

I wszystkich wodzów, i całą załogę

Wezwał na łowy.

Barony państwa, jakby motłoch ślepy,

Marnie w ostępach łamią swe oszczepy.

Już drugi tydzień jak goście sproszeni:

Z rana za zwierzem goni się gromada,

W południe sypia wpośród leśnych cieni;

Wieczorem gwarno do uczty zasiada,

A książę wesół — a zdrojami płyną

Miód mazowiecki i pannońskie wino.

X.

Właśnie przy zwłokach leśnego rogala

Huczna drużyna piła pogrzebowe,

Gdy łoskot trąby odezwał się z dala,

Głuchy, niepewny, stłumion przez połowę;

Raz… drugi… trzeci… ozwały się wreszcie

Okrzyki mężów i płacze niewieście.

Konrad spójrzenie zwrócił ku drużynie:

«Słyszycie — mówi — skąd ten okrzyk płynie?»

«Nic, Mości książę, wszak słuch mi się nie ćmi;

(Odpowie Pełko, starszy wojewoda)

To jakaś w wiosce kłótnia między kmiećmi.

Kończmy kielichy: bo przerywać szkoda!»

«Czyście słyszeli te trąby rozgwary?»

(Zapytał książę Zbigniewa Kanclerza).

«To jakiś strzelec zwoływa ogary.

Śpieszmy do lasu: bo opuścim zwierza».

«Widzicie łunę pożarną na niebie?»

(Rzekł ku Lassocie, staroście warowni).

Lassota spójrzał naokoło siebie:

«To nic — odpowie — to jacyś wędrowni,

Jacyś pielgrzymi, wracając z odpustu,

Przy drodze sobie naniecili chrustu.

Spocznijmy raczej, miłościwe książę:

Bo jutro rano pracowite łowy.

Niech Wasza Miłość swój pancerz odwiąże».

Taką dał radę starosta grodowy;

Trafiło słowo do ucha Konrada:

Odwiązał pancerz i swój oszczep składa,

A na niedźwiedni, jak w miękkiej pościeli,

Układł się książę, plemię Ziemowita;

Wzorem książęcia dworzanie posnęli.

A poza lasem znowu trąba zgrzyta

I słychać jęki zmięszane z hałasem,

I chmura dymu zawisła nad lasem.

XI.

A Trojden w zamku — już wdarł się na wały,

Powiązał straże łyczanemi sznury;

Trąby litewskie w warowni zagrały;

Wstąpił w swe prawa zwycięzca ponury.

Litwin z okrzykiem do skarbcu się wdziera

I srebra Piastów garściami rozdziela.

Drzwi do kaplicy rozdarła siekiera,

Gdzie był złocisty obraz Zbawiciela;

Zabrano srebrne wzorzyste ornaty,

Złote kielichy i relikwijarze.

Do nóg Trojdena padał ksiądz brodaty,

Pewien, że świętość uszanować każe.

Trojden popatrzył na oblicze Chrysta:

«To Bóg wasz? — spyta — za cóż go męczycie?»

Stanął, podumał — i łza uroczysta

Z oczu pogańskich polała się skrycie;

I rzekł do księdza: «Ten krzyż to mi znany,

Bo go Krzyżacy na swych płaszczach noszą;

Pewno to przez nich Bóg ukrzyżowany:

Bo oni męczyć gotowi z rozkoszą.

Czemuście, pytam, stary wajdeloto,

Nie dali wiedzieć do Litwy w tej chwili?

Tam insze bogi — ale mniejsza o to —

Waszego Boga my byśmy bronili.

Och!

jak on cierpi!

jak zraniony srodze!

Za cóż go męczą ciernistą koroną?»

—

Tak mówił Trojden — i krzyknął na wodze,

By nic z kaplicy więcej nie ruszono.

Litwa, czcząc rozkaz książęcej potęgi,

Wyszła z kaplicy i dalej się wali

W ciemne komnaty, gdzie chowano księgi

Pargaminowe z klamrami ze stali.

Jedne z nich świętsze a oprawne suto,

Stalnym łańcuchem do półki przykuto; —

Insze, obite cedrowemi deski,

Pobożna ręka zebrała dokoła,

To są Doktory, Ojcowie Kościoła,

Z nich dusza ludzka ma pokarm niebieski;

A insze pracy niesłychanej potem

I piękne kunsztem wybornej skryptury,

Malował barwą, naprowadził złotem

Mnich benedyktyn świętokrzyskiej góry —

To chrześcijańskiej nauki filary

Ewangielija lub Testament stary;

A insze zasię pargaminu skręty,

Żywe świadectwo pięknej świata chwili,

To Marek Tullus, Horacy, Wirgili,

Starego Rzymu relikwijarz święty.

Rzym, chrzestna matka Lechowej krainy,

Tuląc ją k'sobie niedawnemi laty,

Podarowała ten spadek jedyny,

Jak święte krzyżmo wiary i oświaty.

Piśmienne skarby Piastowie od wieka

Zbierali skrzętnie, kupowali drogo.

Ale się Litwin w książki nie zacieka:

Lęka się czarów, które w nich być mogą.

Zamknięty w klamrach może tam duch jaki

Wywoła wróżbę Litwinom złowieszczą;

Kto wie, te czarne i kraśne zygzaki

W swych ostrych żądłach czy jadu nie mieszczą.

Tak się lękając nieznanej potęgi,

Trojden spoglądał na łacińskie księgi;

Wdział rękawicę — i wolumen stary

Ujął, popatrzył raz, drugi i trzeci,

I rzekł do Litwy: «Wynieście te czary,

Puścić je z dymem — niechaj zło uleci».

Więc dzika tłuszcza na księgi się miota,

Odziera klamry ze srebra i złota,

I w środku zamku suty ogień kładnie,

I skarby wiedzy rzuca nań bezładnie.

A kiedy ogień z między kart wybucha,

Gdy się pargamin kurczy i popieli,

Litwini z boku naocznie widzieli

Latającego ponad stosem ducha:

Jak biały ptaszek zwinął się w przestrzeni.

Otoczon blaskiem ze siedmiu promieni.

To był zaprawdę duch mądrości Bożej,

Z którego Światło, Roztropność, Odwaga;

Ten Duch skrzydlaty nie mści się, nie sroży;

Kiedyś go Litwa na klęczkach przebłaga;

On na jej głowę rzuci swe odblaski

Ze siedmiorakich promieni swej Łaski.

XII.

Aż dotąd w zamku był rabunek cichy:

Związana warty żołnierska drużyna,

A tłum niewieści i dwa stare mnichy

Żadnym oporem nie drażnią Litwina,

Kto niedołężny, pogląda z daleka,

Kto może uciec, trwożliwie ucieka.

Ale gdy Litwin lochów się dopyta,

Gdzie stały miody kołodzieja Piasta,

Gdy pije stare wina Ziemowita,

W zagrzanych głowach szaleństwo urasta.

Już się zwyciężca na niewiasty miota,

Na karkach starców próbuje brzeszczota,

Podkłada ogień pod dębowe ściany,

Puszcza do okien kamienie i strzały,

Już dzikie pieśni, już trąby zagrały,

Zawył wrzask dziki z płaczem pomięszany;

A kędy stąpią zwyciężcy gwałtowni,

Krew bryzga ziemię i ściany warowni

Wtem most zatętnił — i co siła zmoże

Pędzą z ostępu strzelcowie Konrada,

Zbrojni w oszczepy i myśliwskie noże.

Pełko piorunem na Litwiny wpada,

Tratuje końmi ich wpół pijane głowy,

W szerokie piersi wpędza sztych stalowy.

Prędko się Litwa z upojenia trzeźwi

Sygnałem trąby i krwawemi dzieły,

I bój gwałtowny zakipiał tém rzeźwiej,

Że chrobre piersi dawno go pragnęły.

W lekkich kolczugach wymuskane Lachy

Zwinniej harcują i mieczami sieką;

Litewskich ramion silniejsze zamachy

Zadają cięcia straszliwsze daleko.

Grzmią silne piersi, człek z człekiem się splata,

Zgrzytają miecze po pancernej blasze,

Prosta niedźwiednia i zbroja bogata

Latają w szmaty — łamią się pałasze,

Żelazne hełmy druzgocze siekiera,

Śmierć ulatuje i swe łupy zbiera.

XIII.

Dowódca zamku Pełko siwobrody

Z młodym Trojdenem puszcza się w zawody.

Wiek ich nierówny, ale dzielność równa;

Spotkać się z sobą pragną najgoręcej:

Dusza Trojdena ognistsza, gwałtowna;

Lecz Pełko w boju doświadczony więcej.

Zwarli się na pół żelaznemi ciały —

Jeden drugiego nie zachwiał, nie zdążył;

Grzmotnęli w miecze, aż skry posypały —

Lecz żaden miecza w piersiach nie pogrążył.

Ciosy Trojdena piorunem ognistym

Z góry z gwałtownym uderzają świstem.

Pełko, jak granit mchem siwym porosły,

Tępi pioruny na swem twardem łonie.

W oczach Trojdena całe piekło płonie; —

U Pełki uśmiech bohaterski, wzniosły,

Miecz zda się przyrósł do prawicy dziada,

Na każde cięcie — cięciem odpowiada,

Po każdym ciosie znać, że wprawna ręka,

Lach litewskiego nie szczędzi mocarza,

Gniewem nie płonie, śmierci się nie lęka,

Życia niebacznie na sztych nie naraża:

Był to bój piękny — i Litwa, i Lachy

Stanęli patrzeć, co się zeń wywiąże.

Lach miał kolczugę, a litewskie książę

Pancerz ze szwedzkiej wykowany blachy.

Miecz u Litwina był gruby, miedziany,

Kuty po prostu w niemieckiem kowadle,

Zwijał się w rękach szybko i zajadle,

Rąbał kolczugę, lecz nie zadał rany.

A miecz u Pełki stalowy, wenecki,

Dobrze hartowny i cieńki jak wstęga,

Takt jego pewny, zamach nie zdradziecki,

Przekrawa pancerz, aż do ciała sięga,

A gdzie dosięże, to jak ogniem pali,

Kraśny krwi sznurek wytryska spod stali.

Lecz takie cięcia, to jak żądła pszczole

Burzą do zemsty Litwina nad Lachem:

Trojden zakipiał — i silnym zamachem

Strzaskał mu stalną przyłbicę na czole.

Pełko się zachwiał i na odlew płatnie,

Pancerz Trojdena ugiął się podatnie;

Aż prysnął rzemień, co mu pancerz spinał,

Ciężki napierśnik oderwał się z szyje; —

Już w rękach Lacha wenecki puginał

Miał się dopytać, kędy serce bije;

Gdy mężny Trojden swe miedziane ostrze

Wrąbał mu w czoło — padł lacki wojwoda,

Jak dąb spróchniały gdy się gromom poda,

Z trzaskiem po ziemi konary rozpostrze,

Pierś Lacha takty ostatnie dobija,

A usta szepcą: Jezus i Maryja…

Skonał…

XIV.

Lach pod ich stopy rzuca miecz z pokorą.

Jeszcze krwią płynie podwórzec zamkowy,

Jeszcze gdzieniegdzie walka kipi żwawo.

Leżą na ziemi okryte kurzawą

Szczątki zbroicy i ludzkie tułowy,

Dobija rannych litewska siekiera,

Jęk konających aż duszę rozdziera.

Już Trojden z Lachów boleśnego jęku

Może odgadnąć zupełną wygranę, —

Zamek bezbronny ujrzawszy w swem ręku,

Chce z niego zabrać łupy niezabrane,

Więc broń obejrzał, porozstawiał czaty

I poszedł w dalsze zamkowe komnaty.

XV.

Po starych komnat kamiennej podłodze

Idzie stukając miedzianym brzeszczotem,

Wiedzie za sobą swoje chrobre wodze,

A twarz zwyciężcy zlana krwią i potem.

Kibić ma smukłą, znać zaraz młodziana,

A kita strusia wiatrami rozwiana

A spod brwi gęstej gdy spójrzeniem strzela,

Wzrokiem przeszyje pierś nieprzyjaciela

Choć jest zwyciężcą wśród warowni Piasta,

Szałem wściekłości oko mu nie płonie,

Zdobi wąs czarny Trojdenowe skronie,

Ręce niezbrojne, krom lnianej odzieży,

Pancerz u piersi kolcami się jeży,

Dwie mu popręgi idą przez ramiona:

Na jednej trąba, którą hasło dawa,

Na drugiej ostra, szeroka, jaskrawa,

Zwisa siekiera już krwią napojona;

Krew' na jej ostrzu jeszcze się rumieni,

Spada kroplami na tafle kamieni.

XVI.

Z głuchym łoskotem przeszli dwie komnaty,

Tylko im echo na odpowiedź tętni.

Tu stare Piasty dawniejszemi laty,

Tu ucztowali wodzowie pamiętni,

Tu zwykł i Konrad zmordowany łowy

Ucztować z pany, ze swymi starosty;

Na łosich rogach wsparty stół dębowy,

Dalej ławice, gdzie siada lud prosty;

A dalej sfory przykute do ściany,

Gdzie śpią ogary i łowcze brytany;

A dalej komin, co w słotną pogodę

Sowitym ogniem wybuchał po sali,

Kędy siadają starcy siwobrode,

A u ich kolan pachołkowie mali,

Gdzie z piersi mężów wesołość wybucha,

Gdzie miód i wino leje się w puchary; —

Dziś ta komnata i pusta, i głucha,

Ledwie rozmierzyć okiem jej obszary,

Tylko tu goszczą od końca do końca

Echo rozwlekłe i pasemka słońca

U krat okiennych.

Gwar pogadanki nie kipi wesoło.

Litwini przeszli, spójrzeli wokoło,

Wreszcie do trzecich podwojów dosięgli.

XVII.

Trojden pchnął we drzwi — ciężkie rygle pękły,

Skrzypnęły rdzawe zawiasy na osi.

Litwin się cofnął, jak gdyby przelękły,

Rękę do boku… i już miecz podnosi:

Mniemał, że jaka ukryta zasadzka,

Miał już syn puszczy zaryknąć z nałogu;

Lecz się opatrzył — to dziewica lacka

Przeciw zwyciężcom stanęła na progu.

Była to Hanna, córka Ziemowita,

Rycerska siostra gnuśnego Konrada.

Jak biała róża, gdy jeno rozkwita,

Tak twarz dziewczęcia nadobna i blada;

Lecz jej spójrzenie ogniście się żarzy,

A wyraz strachu nie postał na twarzy.

Po ojcu wnuczka i prawnuczka Piasta,

Kędy się rodzą i Chrobrzy, i Śmiali,

Wśród szczęku broni rodzi się, wyrasta,

Dzieckiem igrała z bardyszem ze stali.

Stara piastunka nad księżniczki głową

Nuciła starą piosenką bojową,

Gwarzyła różne ciekawe powieści

O Litwie srogiej i łagodnej razem;

Cóż więc dziwnego, że umysł niewieści

Zbratał się z wojen straszliwym obrazem?

W czarnej odzieży i w białem nagłowiu,

Stanęła we drzwiach jak rycerz na straży,

Myśliwski oszczep dzierżąc w pogotowiu,

Groziła przebić, kto wnijść się odważy.

Litwin oszczepu nie lęka się pchnięcia,

Złamałby oręż, co dziewica pieści;

Lecz piękny wyraz godności niewieściej

Straszliwszem ostrzem przebił pierś książęcia.

Jakiś wstyd przebiegł po zwyciężców tłumie;

Znowu spójrzała — cofnęli się srodzy,

I mową ruską, co Litwa rozumie,

Tak się ozwała do litewskich wodzy:

«Słabość dla mężnych jedyna zapora.

Nie wnijdziesz dalej: bo tam matka chora.

Książe rycerskie!

bądź wierny twej cześci,

Nasza niedola niech nas zabezpiecza.

Szanuj dom Piastów w dniu jego boleści,

Nie nadużywaj praw twojego miecza.

Prawa zwyciężcy, zdobyte gwałtownie,

Kończą się tutaj, gdzie jęczy choroba.

Masz skarby nasze, piwnice, zbrojownie,

Zabieraj wszystko, co ci się podoba,

A cześć uszanuj w godzinę złowrogą:

Bo twoje losy przeważyć się mogą.

Nie patrz szyderczo, że słaba i młoda

Grożę oszczepem chrobremu wodzowi:

Gdy o cześć idzie, Bóg losy stanowi,

Bóg mię uzbraja, a rozpacz sił doda.

Potrafię umrzeć; lecz dopóki zginę

Nie wstąpisz, wodzu, w komnaty matczyne!»

Rzekła — i k'piersiom litewskiego księcia

Podnosi oszczep, na życie niepomna,

Płonie w jej twarzy wstydliwość dziecięcia,

A w oczach zapał i wola niezłomna.

XVIII.

Trojden pokraśniał, spuścił wzrok ku ziemi

I zakłopotan do dziewicy rzecze:

«Kniahini Lachów!

my chrobrzy z chrobremi;

Lecz u nas w piersiach jest serce człowiecze.

Żaden zły zamiar w mej myśli nie postał,

I żal, i wstyd mi, żem zwyciężcą został.

Lecz na to wojna… ta czasem zaślepi,

Czasem się rycerz w bitwie zapomina,

Wziąłem wasz zamek — to nie moja wina:

Dlaczegóż wasi nie strzegli go lepiej?

Nie wskrzesić z martwych tych, co w boju padli;

Lecz każę przestać wojennej srogości.

Nie mówcie, proszę, żeśmy zbyt zajadli,

Przyjmijcie, Lachy, Litwinów za gości;

Dziś w waszym zamku zajmiemy załogę,

A jutro w dalszą puścimy się drogę!»

Rzekł i na stronę wodzów odprowadza,

Wydał rozkazy do drużyny dzikiej

I w jednej chwili Trojdenowa władza

Ucisza w zamku bojowe okrzyki.

Staje jak wryta zawścieklona tłuszcza,

Wpół taktu w bójce żelazo upuszcza,

Tylko z dziedzińca posłyszysz z daleka

Jęknie raniony lub trwożny ucieka.

XIX.

Hanna oparta na drzewcu od włócznie,

Zdumionem okiem na Trojdena patrzy;

Bo czyn szlachetny, piękniejszy im rzadszy,

Serce dziewicze zhołduje widocznie,

Jeśli chcesz mężu mieć łaski Kupida,

Trefić twe włosy na mało się przyda,

Niechaj niewiasta raczej na twem czole

Pięknego czynu widzi aureolę!

Ty strojny blaskiem twojego promienia,

Zostaw zaloty pieszczonej młodzieży,

Niech z oczu twoich zamiast przymilenia

Jak błyskawica wielka myśl uderzy,

A ta co myśli, co czyny wywoła,

Potędze twojej oprzeć się nie zdoła,

Dusza jej stanie w nadziemskim zakresie.

Dumna twym czynem przestanie być płocha,

Ołtarz dla ciebie w swojem sercu wzniesie,

Wprzódy uwielbi, potem cię pokocha,

A taką miłość, uwielbienie, chlubę,

Niełacno z serca, niełacno utraci,

Choćbyś jak Trojden w jej dom niósł zagubę,

Choćbyś się skrwawił posoką jej braci,

Ona niepomna swych łez i rozpaczy,

Duszę pogrąży w twego czynu pięknie,

Wszystko zapomni, wszystko ci przebaczy

I mimowolnie przed tobą uklęknie,

Bo serca niewiast lękliwe a drżące,

Każde wrażenie do głębi poruszy,

Czułe na piękno jak kwiatek na słońce,

Lubią się zdumieć bohaterskiej duszy.

XX.

Trojden powrócił — a na jego czele

Już się promieni cnotliwe wesele

I pięknym blaskiem wzrok mu się rozżarzy,

I mężne ręce jak do prośby składa;

Tak w tej postaci było mu do twarzy,

Że się spłoniła krasawica blada.

«Kniahini Lachów!

wnet bój się uśmierzy;

Wrócę wam łupy, wynagrodzę straty.

Wpuśćcie mnie teraz do dalszej komnaty,

Niechaj się waszej pokłonię macierzy,

Niech trudy wojny złożywszy z mej szyje,

Z Piastowym rodem chleb i sól spożyję».

«Szlachetny Kniaziu! — odpowie mu Hanna —

Możesz rozkazać, a prosisz z pokorą.

Ale twój pancerz i zbroja blaszanna

Może przestraszyć moję matkę chorą,

Na twym toporze i na pochwie miecza,

Patrz, jeszcze płynie świeża krew' człowiecza.

Zdejm z głowy kirys, odpasaj oręża,

A chleba z nami spożyjesz pospołu.

U moich przodków szerokiego stołu

Jest gdzie pomieścić rycerskiego męża.

Rycerstwo nasze jest przy moim bracie,

Wkrótce powróci z obławy na zwierza,

I wypijecie puchary przymierza,

I ręce sobie chętliwie podacie.

U Ziemowitów — u stołu Konrada,

Nie bój się, żadna nie grozi ci zdrada!»

XXI.

Wyszła uprzedzić matkę o gościnie,

Trojden zdejmuje hełm pierzasty z głowy,

Otarł krew' lacką, co po zbroi płynie,

Odpasał z ramion swój topor stalowy

I miecz swój gruby, wykowany z miedzi,

I tęskno z komnat czekał odpowiedzi.

XXII.

«Wnijdź, książę Litwy!

gość w domu, Bóg w domu».

Mówiła Hanna rumieńcem oblana,

Wzięła za rękę pięknego młodziana,

A już jej ręka drżała po kryjomu.

Szli przez komnatę sklepioną, wysoką, —

Nic nie przerywa uroczystej ciszy;

Trojden k'niej zwrócił płomieniste oko

Cóś mu się zdało, że westchnienie słyszy;

Zwiesiła główkę — a Pan Bóg że zgadnie,

Co się tam w myśli dziewicze zakradnie,

Wtem się sąsiednia otwarła alkowa:

Tam matka Hanny, poważna matrona,

Księżniczka z Rusi, Ziemowita wdowa,

Jęczała długą niemocą dotkniona

I obyczajem swej rodzinnej strony

Chciała uklęknąć — lecz chwieje się, słania.

«Kniahini Lachów! — rzekł Trojden wzruszony —

Dajcie mi rękę na znak przejednania».

«Nie gub nas, nie gub i duszą, i z ciałem!

My wiemy, wiemy, czem są wojny prawa!»

Mówiła matka z wejrzeniem nieśmiałem,

A łza boleści na jej oczach stawa.

«Pokój wam, księżno!

— Trojden jej odpowie,

Zgrzybiałą rękę całując z pokorą —

Nie bój się Litwy: już my nie wrogowie;

Złóż na posłanie twoję głowę chorą.

W twym grodzie Litwin tryumfował górą;

Lecz się ukorzył przed kraśną twą córą».

«Hanno! — spytała mazowiecka księżna —

Czemu Konrada nie mam przed oczyma?

Pewnie, gdy naszła drużyna orężna,

Wybiegł do walki — może go już nie ma!

O, głowa biedna!

głowa moja siwa!

Jakiegoż dzisiaj sieroctwa dożywa!»

—

I załamała rozpaczliwie ręce.

«Na co mi życie?

na co mi zaszczyty?

Na co mi państwa i grody książęce?

Mówcie: gdzie Konrad?

czy syn mój zabity?…

Wodzu Litwinów!

tem samem żelazem

I mnie zabijcie… zabijcie z nim razem!»

«Konrad z panami na łowach się cieszy».

(Odpowie Hanna).

«On nic jeszcze nie wie.

Obaczył pewnie nad zamkiem żarzewie,

Nie bój się, matko, zaraz tu pośpieszy».

XXIII.

«Jam tutaj, matko! — zabrzmiał okrzyk w sali

Potrafię chodzić po ojcowskiej ścieżce.

Niedługo będą cieszyć się zuchwali:

Z grodu mych przodków wycisnę łupieżce!»

Drzwi się rozwarły — i Piast młody wpada;

Zajadłość w oku, miecz w ręku Konrada.

«A, tuś mi Kniaziu!… tu na moje szczęście!»

Rzekł k'Trojdenowi podbiegając srodze.

Trojden bezbronny ścisnął silne pięście,

Grzmotnął mu w piersi, złożył na podłodze.

Krew' kipi w piersiach Piastowego syna,

Powstał z podłogi… słania się i chysta —

Miecz w jego rękach jak piorun zaśwista,

I straszna walka znów się rozpoczyna.

Litwin hartownej podobien opoce,

Znowu mu w piersi całą siłą grzmoce.

Lecz w tejże chwili, jak jutrznia poranna,

Pomiędzy dwiema grzmotowemi chmury,

Między walczących przedziera się Hanna,

Rozbroić zapęd i gniew ich ponury.

«Nie sroż się, bracie!

posłuchaj mię wolej;

Od twojej zemsty nie wskrzesną umarli.

Wiadoma losu wojennego kolej:

Litwini wpadli — nasz zamek odarli.

Była tu walka mordercza i wściekła;

Część naszych padła, a reszta uciekła.

Nasi zwyciężcy już byli gotowi

Rozpocząć pożar i rabunek w grodzie;

Jam tylko sama wyszła ku wodzowi —

Męska szlachetność już mu duszę bodzie:

Wstrzymała walkę jego woli władza,

Łupy nam wraca, szkody wynagradza.

Wyzuł się z hełmu, odpasał miecz kuty,

A teraz gościem przychodzi w te progi.

Nie czas na żale, nie czas na wyrzuty,

Złóżcie, rycerze, wasz zapęd złowrogi.

Ten, co szlachetnie usłuchał niewiasty,

Co miecz zwycięski sam na stronę kładnie,

Czyż ma żałować, że wszedł między Piasty

Zginąć w ich zamku zamordowan zdradnie?»

Tak mówi Hanna — a jasne jej oko

Zagrało blaskiem i łzami zachodzi.

Bystrem spojrzeniem zmierzyli się młodzi,

W głąb' swego serca zajrzeli głęboko,

I w bratni uścisk serdecznie się wiąże

Z książęciem Litwy mazowieckie książę.

XXIV.

W dziedzińcach zamku, u jednego stołu,

Litwa i Lachy ucztują pospołu.

Synowie Piastów gościnni, bogaci,

Hojnie rycerstwu rozdają miód stary;

A Litwa spełnia najpierwsze puchary,

Jako spominek po umarłej braci,

Drugie w cześć bogów i ojczystej ziemi,

Trzecie na zgodę z dziećmi Lachowemi.

Ucztują wespół zgodni i weseli,

Jak gdyby nigdy wzajem krwi nie leli.

XXV.

A druga uczta na zamku Konrada.

Jeszcze weselej i jeszcze tam słodziej:

Wróg przeciw wroga do stołu zasiada,

Obadwaj chrobrzy i obadwaj młodzi;

Toczą rozhowor o łowach i psiarnie,

O bystrych koniach i rodzajach broni.

A Hanna włosy znad czoła odgarnie,

Patrzy w Trojdena, słów jego nie roni;

Tak zasłuchana i zaciekawiona,

Sama nie zgadnie, co się w głowie marzy;

Jeno skraśnieje jak wiśnia czerwona,

Gdy wzrok Litwina spocznie na jej twarzy;

A sama nie wie, że swemi oczyma

Lwa straszliwego na uwięzi trzyma.

Ale król puszczy nie zwykł do łańcucha,

Nie zdoła w ciszy zachować się dłużej;

Nie zwykła taić, gdy się serce burzy,

Mężna pierś jego westchnieniem wybucha;

Nalał swój puchar, wypił go w połowie:

«Kniahini Lachów!

to za wasze zdrowie,

W cześć waszej córy!

ja k'niej sercem płonę.

Dajcie mi Hannę, dajcie mi za żonę!

My stara Litwa, żołnierscy a prości,

U nas długiemi słowy się nie mami.

Szerokie moje ziemice i włości;

Wiecznem przymierzem opiszę się z wami;

Książęce skarby złożę pod jej nogi;

Zrównam jej głowę z wielkimi mocarze;

Będzie czcić swoje, a ja swoje bogi,

Będzie się modlić, jak jej wiara każe;

Zostanie bóstwem na litewskiej ziemi;

Będzie królować nad ludźmi dobremi!»

«Mocarzu Litwy!

jam tylko niewiasta;

(Odpowie matka) — jam przyzwolić rada.

Konrad jest głową u rodziny Piasta:

Mocarzu Litwy!

zapytaj Konrada».

«Hanno! — brat spyta — wola, czy nie wola?»

Hanna oblicze w drobnych rączkach chowa:

«Trojden zwycięzca — jam branka bojowa,

Niechaj od niego zależy ma dola;

Niech waszym chęciom uczyni się zadość;

Będę nagrodą szlachetnego dzieła!»

Klękła przed matką i płakać poczęła,

A przez jej oczki prześwieca się radość.

Epilog

Lecz może mi powiecie, żem skończył zbyt skoro,

U nas się kochankowie tak prędko nie biorą,

Darujcie, jam podania nie wysnuł z mej głowy,

Wziąłem je całkowicie z kroniki dziejowej;

Jeden wiek pisze swoje, drugi swoje prawa,

Każdemu cudzy zwyczaj dziwnym się wydawa.

Historyja podania nie kłamie, jak tuszę:

Ej dziwne Laszek oczy, a Litwinów dusze!

Litwa do pięknych czynów zapala się snadno,

Ej to cud pięknych oczu, co sercem zawładną!

Nie wstyd być dla mężnego pod urokiem wdzięku,

I złożyć krwawy brzeszczot, co już dzierżył w ręku,

Ej nie wstyd bajarzowi, nie wstyd dla pieśniarza,

Sławę takiego czynu gdy ludziom powtarza!

Każda cnota natchniona świętym Duchem Bożym,

Łacniej się upamiętni, gdy ją w pieśń ułożym.

A gdy lubim powieści z upłynionej chwili,

Dajcie ucho mej pieśni, czytelnicy mili,

A obrokiem duchownym niech was Bóg posili!

—

Borejkowszczyzna.

D.

22. maja 1855.

-----


text:
Netia od 16 września, czyli znacznie szybciej, niż planowano, konsoliduje wyniki Tele2 Polska.

Będzie to miało wpływ na całoroczny wynik największego polskiego operatora alternatywnego, napisano w Gazecie Prawnej.

O przejęciu Tele2 Netia poinformowała 30 czerwca.

Spodziewano się sfinalizowania transakcji w IV kwartale 2008 r.

W zależności od wyników Tele2 wartość transakcji może wynosić od 106 mln zł do 122 mln zł.

Netia oszacowała, że po przejęciu Tele2 Polska jej roczne przychody wzrosną o 40% i będą trzy razy wyższe niż drugiego co do wielkości alternatywnego gracza - poinformowała Gazeta Prawna.

Netia podała, że po przejęciu Tele2 ma ponad 1 mln klientów usług głosowych i ponad 335 tys. klientów szybkiego internetu.

W chwili ogłaszania transakcji firmy miały ok. 1,2 mln użytkowników usług głosowych – w tym 387 tys. we własnej sieci Netii i ok. 600 tys. WLR – oraz ok. 310 tys. klientów szybkiego internetu .

Jak podała Gazeta Prawna, tegorocznym celem Netii jest posiadanie 1 mln klientów usług głosowych i ponad 400 tys. klientów usług internetowych.

Wszystko wskazuje, że w związku z obserwowanym spowolnieniem wzrostu rynku szybkiego internetu Netia będzie musiała intensywniej niż do tej pory przejmować firmy zajmujące się dostarczaniem internetu.

Pośrednio zasygnalizowała to, podnosząc w sierpniu z 40 mln zł do 60 mln zł prognozę tegorocznych wydatków na przejęcia.


corpora: sejm

text:
Druk nr 192

Warszawa, 9 lutego 2012 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

RM 10-98-11

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

- o uchyleniu ustawy o narodowych

innych ustaw.

Państwa.

Z poważaniem

o uchyleniu ustawy o narodowy-ch funduszach inwestycyjnych i ich prywa tyzacji

otaz o zmianie niektórych innych ustawl)

Art. l.

Traci moc ustawa z dnia 30 kwietnia rg93 r. o narodowvch

funduszach inwestycyjnych i ich prywaty zacji (Dz.U. Nr 44, poz.2O2, z pożn.

zm.z)\.

r''ot,2.

W ustawie z dnia26 |ipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osóbftzycznych (Dz.

U. z2O10 r.

Nr 51, poz,307, zpoźn..*.,)) w art. 21 w ust. l uchyla sie

pkt 42.

Art.3.

W ustawie z dnia 15

prawnych (Dz. U. zZAIL r.

Nr 74. poz.

pkt 20.

lutego 1992 r. o podatku

397, z późn. zm''a)) w ar.t.

dochodowym od osób

l7 w ust. 1 uchyla się

Art. 4.

W ustawie z dnia 72 pażdzieraika 1994 r. o zasada chprzekazYu,ania

zakładorvych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państworv

e (Dz'' U.

Nr 119'' poz,

567, zpoźn. zm.''))

w art. 1 rv ust. 2 uchyla się pkt 1''

Gwarancyjnym (Dz. rJ.

22009 r.

Nr g4, poz.7rr, z pozn. zm.6\w art. 2 w pkt

1 uchyrasię lit. e.

Art.6.

W ustawie z dnia 1 grudnia

jednoosobon.e spółki Skarbu Państwa (Dz. U. Nr

poz. 1353) wprorvadza się następuj4ce zmiany:

154,po2.792 orazz2006 r.

Nr lg3.

1) uchyla się ań.

6;

2) w art.7 uchyla się pkt 1.

funduszy emerytalnych (Dz.

IJ.

zf}IO r.

Nr 34, poz. 189, zpożn. zm.7)) wprowadza się

następuj4ce zmiany:

3) w art. I42 w ust. 5a pkt 3 otrzymuje brzmienie:

'',3) 90 % wartości aktywów - w przypadku lokaty w akcjach

społek notowanych na regulowanym rynku giełdowy''m,

atakze notowanych na regulowanym rynku giełdowym

w akcjach, prawach do akcji, obligacjach zamiennych na

akcje oraz prarvach poboru społek nienotowan,vch na ryŃu

oficjalnych notowań nie mogą przekroczyć 7,5 oń wańości

aktyr,vór,v;''''.

Art. 8.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r, o działach administracji rządowej

(Dz'' U. z2007 r.

Nr 65, poz'' 437, zpoŹn.

''*.''))

w art. 25 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

,,I.

Dział Skarb Państwa obejmuje sprawy dotyczące gospodarowania

mieniem Skarbu Państu''a, w. tym wykonywania praw

maj4tkowych i osobistych przystuguj4cych Skarbowi Państwa,

komercj alizacj i i prywatyzacjt, w szczególności przedsiębiorstw

państ''*.ow1''ch, jak również ochron,v interesór,v Skarbu Państw.a -

z w1jatkiem spraw'' które na mocy odrębnych przepisórv

przypisane są innym działom.''''.

Art'' 9'' W ustawie z dnia 15 wrzęŚnia 2000 r.

- Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. !

O37 , z poźn.

Zm.9)) rvprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 4 w $ 1 pktT ottzymuje brzmienie:

,,7) instltucja finansowa bank, fundusz inwestycyjny,

zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, fundusz

powierniczy, towarzYstwo emerytalne, fundusz emerytalny

Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD),'''';

2) w art. 611 uchyla się pkt 1.

Art. 10'' W ustawie z dnia f2 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz.U. zfOIOr.

Nr11,poz.66,zpoŹn.''..''o))wprowadzasięnastępuj4cezmiany:

1) w art. 29 uchyla się pkt 1;

2) w art. 223e uchyla się pkt 1.

(Dz. U. Nr 146, poz'' |546,zpóźn.''..''''))

w ań.

14 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

,4, oznaczenia,,fundusz inwestycyjny'''', skrótu tego oznaczenia

lub skrótór,v, o których mo\Ą''a w. ust. 6, ma prawo i obowi4zek

uŻywac w nazwie, reklamie lub informacji reklamowej lub do

okre ślenia wy''konywan Ą przez s iebie działalno ści go spodarczej

jedynie fundusz inwestycyjny utworzony zgodnie Z usta\,ł''a.''''.

Art. 12'' i.

W terminie szeŚciu miesięcy od dnia lvejścia w zycie ustawy*''

podmioty utworzone na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy w1''mienionej w art. 1 dokonaję

zmiany firmy'' w ten sposób, Ze nowa firma nie będzie zawierała oznaczen\a '',Narodolrry

Fundusz Inwestycyjny'''' lub skrótu ,NFI'''', oruz zgłoszą dokonanie tej zmian,v do

właściwego s4du rejestrowego.

(Dz. U. z2OO,7 r.

Nr 168, poz. 1186,zpoŹn''zm''|z)) stosuje się odpowiednio.

Art. 13.

Zwolnienie, o którym mowa w art. 2I ust.

I pkt 42 ustawy

wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia }OIf r., stostrje

się do uzyskanych do dnia 31 grudnia 2013 r. dochodów ze sprzedazy akcji spółek

w zycie niniejszej ustawy.

podstawie ustawy wymienionej w art. I, ze sptzedazy udziałów lub akcji spółek

zostało ustalone przed dniem wejścia w Życie niniejszej ustawy.

podatkowy jest inrry niż rok kalendarzowy, okres wskazany w LlSt.

1 ulega przedtuzeniu,

do końca przyjętego ptzeznich roku podatkorvego rozpoczętego przed dniem 1 stycznia

2014 r.

Art. 15.

Ustawa wchodzi w Życie z dniem 1 stycznia ?0I3 r.

fizycznych, ustawę z dnia t5 lutego l992 r'' o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawę z dnia

przedsiębiorstwa państwowe, ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r'' o Bankowym Funduszu Gwaran-

ustawę zdnia4 września L99.7 r. o działach administracji rza.dowej, ustawę z dnia I5 września 2000 r.

- Kodeks spółek handlowych'' ustawę z dnia 22 maja 2003 r'' o działalności ubezpieczeniow''ej oraz

ustawę z dnia2,7 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych''

r)

.)

Zmiany wymienionej ustawy zostaĘ ogłoszone w Dz. U. z|994 r.

Nr 84, poz.385, z199,7 r.

Nr 30,

poz. 164, Nr 47, poz.298 i Nr 107, poz. 691,22000 r.

Nr 122, poz. l3 19, 22001 r.

Nr 63, poz. 637,

^.

22002 r.

Nr240, po2.2055,22004 r.

Nr28l, po2.2775 orazz.2007 r.

Nr 50, poz.33l.'')

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostĄ ogłoszone w Dz. U. z2010 r.

Nr 57, poz.352,

Nr 75, po2.473, Nr 105, po2.655, Nr 149, po2.996, Nr 182, poz. 1228, Nr 219, poz.1442, Nr 226,

po2.455, Nr 102, po2.585, Nr 106, po2.622, Nr 120, po2.690, Nr 131, po2.764, Nr 149, poz. 887.

poz.1391.o)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostaĘ ogłoszone w Dz. U'' z2O11r.

Nr 102'' poz. 585''

-.

Nr 106, poz.622,Nr 134, po2.787, Nr 178, poz. 1059, Nr 205, poz.1202 iNr 234, poz. 1389 i 1391..)

Zmiany wymienionej ustawy zostaĘ ogłoszone w Dz'' U. z |996 r.

Nr 52, poz.236, z |997 r.

Nr 6,

po2.32,22000 r.

Nr 39, po2.442,22005 r.

Nr 167, poz. 1398, 22006 r.

Nr 220, poz. l6L4 oraz

22008 r.

Nr 192, poz. 1 182.

-.

poz. 1176,22010 r.

Nr 140, poz.943 i Nr257, po2.1724 orazz20ll r.

Nr 134, poz. 781.,, Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostaĘ ogłoszone w Dz. U. z 20|0 r.

Nr l27, poz. 858

i Nr 182, poz. 1228 orazzf}ll r.

Nr 75,po2.398, Nr 106, po2.622, Nr l7l,poz. 1016, Nr 187,

poz. l11l iNr232, poz. 1378.,)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy został,v ogłoszone w Dz. U'' z2007 r'' Nr l07, poz,73f ,

Nr120,poz.8l8iNr173''poz. 1218,zf008r.

Nró3,poz.394,Nrl99,poz,|2f7,Nr201''poz.|237,

Nr 216, poz. 1370 iNr22''7, poz. 1505, 22009 r.

Nr42, poz.337, Nr 68, poz.574,Nr71,po2.649,

Nr 157, poz. lf4l,Nr 161, poz.1277, Nr 168, poz.1323 iNr20l, poz. 15.10, 22010 r.

Nr28, poz.143

i 146, Nr 107, po2.679, Nr 127,po2.857, Nr 155. poz. 1035 i Nr f39,po2.1592 orazzf\Il r.

Nr 234,

poz. 1385 i 1386 i Nr 240.

Doz.

1429.''\

Zmiany lvymienionej ustawyzostaĘogłoszonewDz.U. z20OIr.

Nr l02,poz. 11if1 ,z2003 r'' Nr49,

2f006 r.

Nr 133, poz.935 iNr208, poz. 1540.22008 r.

Nr 86, po2.524.

Nr ll8, po2.747, Nr2l7,

poz'' l38i i Nr 23l, poz. |547. z 2009 r.

Nr 13, poz.69'' Nr 42, poz.34I i Nr l0.ł, poz. 860 oraz

z20ll r.

Nr92,poz.53l,Nrt02.poz.585,Nr106,poz.622,Nr133,poz.767,Nr201,poz. ll82

i Nr 234. ooz.

1 39 1.''o)

Zmiany ióksrujeanolitego wymienionej ustawy zostaĘ ogłoszone w Dz. U'' zfO10 r'' Nr 81, poz. 530''

Nr l26, poz. 853 i Nr l27, poz. 858 orazz201 1 r.

Nr 75, poz. 398, Nr 80, poz.432, Nr 106, poz'' 6Ż2,

Nr 1 12, poz. 654, Nr 133, poz.767, Nr 205, poz. 1210 i Nr 232, poz. 1378.'''')

Zmiany uymienionej ustawy zostaĘ ogłoszone w Dz. U. z2005 r.

Nr 83, poz,719,Nr l83, poz. 1537

i 1538 iNr 184, poz. 1539, 2f006 r.

Nr 157, poz. 1119,2200''l r.

Nr 112,poz.''769,22008 r.

Nr 231,

poz. 1546, 22009 r.

Nr 18, poz.97, Nr 42, poz. 341, Nr 168, poz. 1323 i Nr f}I,poz. 1540, z 2010 r.

Nr 81, poz. 530, Nr 106, po2.670, Nr 126, poz. 853 i Nr 182, poz.1228 orazz20ll r.

Nr 106,

poz.62f, Nr 152, poz. 900 i Nr 234, poz. 1389 i 1391.,Ą

22009 r.

Nr 18, poz.91, Nr 42, poz.34l, Nr 53, poz.434 i Nr 157, po2.1241,22010 r.

Nr 28,

poz. 146 i Nr 96, poz.620 orazz20I i r.

Nr 92, poz. 531, Nr I 12, po2.654, Nr 142, poz. 828, Nr 144,

poz. 851 i Nr 232, poz. 1378.

108/01/KC

UZASADNIENIE

W ramach Programu Powszechnej Prywatyzacji realizowanego na podstawie ustawy

(Dz. U. Nr 44, poz, 202, z poźn. zm.) wniesiono akcje ponad 500 jednoosobowych

spółek Skarbu Państwa do 15 narodowych funduszy inwestycyjnych, rł,taki sposób, ze

33 % akcji w kazdym z funduszy posiadał fundusz wiodący, 27 % akcji dysponowało

14 fundusz1ł,75 %o akcji przeznaczone było dla pracowników, a25 % akcji posiadał

Skarb Państwa.

Program Powszechnej Prywatyzacji został zakończony.

ostateczn e roz|iczenie środków

z dywidendami i wpływami z likwidacj i oraz odsetkami naliczonymi od tych kwot,

30 czerwca f006 r.

prywatyzacji - na podstawie arl.

2 ustawy z dnia 25 listopad a 2001r.

o zmianie usrawy

o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich pryr,vatyzacji (Dz. U. Nr 2gl.

poz'' 2775).

Natomiast rł,'' myśl art. 3 ww. ustawy o zmianie ustaw}.

o narodowl''ch

funduszach inwestycyjnych i iclr prywatyzacji Rada Ministrów przedstawiła Sejmorvi

1995 - 2003,, (druk nr 4016 Sejmu IV kadencji), stanowiący podsumowanie realizacji

ustawy.

od 1''997 r. struktura kapitałowa narodowych funduszy inwestycyjnych ulegała

zmianom.

Narodowe Fundusze Inwestycyjne są aktualnie spółkami dzia,łaj4cynri na

podstawie Kodeksu spółek handlowych'' o różnym składzie akcjonariatu, w tym

z udziałem akcj onariuszy będ4cych podmiotam i zagranicznymi.

Z tych rł,zględów powstała potrzeba uchylenia ustalty z dnia 30 kwietnia 1993 r''

zmiany firm podmiotów, ktore pierwotnie stanowiły Narodowe Fundusze In''uvest,vcvjne.

Ponadto, z ur.vagi na zakonczenie realizacji Programu Powszechnej Pr1-rr,''at,vzacji, zmian

legislacyjnych wymagają zwolnienia podatkowe przyznanę Narodowym Funduszom

Inwestycyjnym w momencie ich powstania oraz stosorvanie w nazwie tl''ch funduszr.

słó r.l'''', naro do lv.v_'''' oraz,,fund us z i nwes tyc yj ny''''.

Posługiwanie się przez te podmioty w firmie określenięm ,,narodowy'''' nie odpowiada

spółek.

Natomiast posługiwanie się w firmie zwrotem ,,fundusz inwestycyjny'''' sugeruje, iz

mamy do czynienia z podmiotami działającymi na podstalvie przepisów ustawy z dnia

co jest niezgodne z rzeczywistym stanem, gdyż spółki te funkcjonuję na podstalvie

przepisów Kodeksu spółek handlowych'' a nie ustawy szczególnej, którq jest ustawa

o funduszach inwestycyj nych.

l5lutego |992r.

o podatku dochodoltym od osób prawnych (Dz. U. z2000 r.

Nr 54,

poz, 654, z póżn. zm.), zostały zwolnione od podatku z tytułu dochodów pochodz4cych

z dywidend oraz innych przychodów z t1tułu udziałów w zy.skach osób prawnvch

mających siedzibę na ter1.torium Rzeczypospolitej Polskiej'' jak równieŻ z t1Ąułu

sprzedaŹy udziatow lub akcji spółek maj4cych siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Ponadto dochody osób fizycznych uzyskane z t1,tułu sprzedaŻy akcji narodowy-ch

funduszy inwestycyjnych wolne s4 od podatku dochodowego - w skali roku do

narodowej.

Na skutek korzystania z pov,ryŻszych zwolnień podatkowych Narodowe Fundusze

Inwestycyjne znajdują się w niczym nieuzasadnionej uprzywilejowanej s1.tuacji

przedsiębiorców.

Nieuzasadnione jest takze podatkow.e uprzywilejowanie dochodór,v

osób fizycznychz tytutu sprzedaŻy akcji NFi.

Powoduje to koniecznośc odstąpienia od nieuzasadnionych korzyści podatkorłych.

od osób fizycznych (Dz. U. z f0I0 r.

Nr 57, poz. 35f '' z pożn. zm.) i art. |7 ust. l pkt 20

wprorvadzenia przepisów przejściowych zachouujqcych prarł,a nabye osób, które

czasowe zachorvanie prawa do zwolnienia dochodów ze sprzedaŻy rrdziałów lub akcji

nab}tych przez NFI przed dniem wejścia w zycie niniejszej ustawy oraz dochodów

niniejszej ustalty.

Przyjęty w projekcie ustaw}'' roczny okres ochrony tych praw pozwoli

na uwzględnienie interesów osób'' które nabyły akcje NFI z uwagi na moiiiwość

dochodowym od osób ftzycznych, jak również interesów samych NFI, które,

podejmując decyzję o zainwestowaniu w określoną społkę, mogły braó pod uwagę

istnienie zwolnienia okreŚlonego w ań.

17 ust. 1 pkt 20 ustaw''v o podatku dochodowym

od osob prawnych.

Ponadto, uwzględniaj4c fakt, ze u podatnikorv podatku dochodow.ego od osób prawnych

rok podatkowy nie musi pokrywaó się z rokiem kalendarzowym'' przewidziano przepis''

który wydłuza stosowanie praw nabytych, o których mowa powyżej, do końca

przyjętego przez tych podatnikow roku podatkolvego (rozpoczętego w 20i3 r.).

porvoduje koniecznośc wyeliminowania z obowt4zując.v-ch przepisów prawa zwrotu

,,narodowy fundusz inwestycyjny" zawartego w innych ustawach.

Projekt ustawy nie jest sprzęczny z prawem Unii Europejskiej''

dotyczących sposobu funkcjonowania kajowego systemu notyfikacji norm i aktów

prawnych.

podmiotolvej Ministra Skarbu Państrva.

Zgodnie z art. 7 usta\^,Y z dnia 7 lipca 2005 r.

zpozn. zm,) zgł.oszenie zainteresorvania pracami nad projektem zgłosił jeden podmiot -

kancelaria prawna '',Leśnodorski'' Slusarek i Wspólnicy'''' sp. k.

1I.

OCENA SKUTKOW REGULACJI

Podmioty, na które oddziałują projektowane regulacje

Projektowana ustawa dotyczy i 1 Narodowych Funduszy Inwestycyjnych: Rubicon

Partners NFI S.A., NFI KREZUS S.A., BBI Capital NFI S.A., BBI Development

NFI S.A., NFI Empik Media & Fashion S.A., Jupiter NFI S.A., NFI Magna Polonia

S.A., NFI Midas S.A., NFi Octava S.A., BBI ZENERIS NFI S.A., Black Lion NFI

S.A.'' akcjonariuszy tych spółek oraz pośrednio spółek, których akcjonariuszami są

Narodowe Fundusze Inwestycyj ne.

Wyniki przeprowadzonych konsultacji społecznych

W celu spełnienia wymogu przeprowadzenia konsultacji społecznych tekst projektu

został skierowany do następujących podmiotów: Rubicon Partners NFI S.A.''

NFI

NFI Octava S.A., BBI ZENERIS NFi S.A., Black Lion NFI S.A., Stowarzyszenie

Narodowych Funduszy Inwestycyjnych, Izba Zarządzających Aktyrł,''ami

i Funduszami, kancelaria ,.

Leśnodorski, Slusarek i Wspólnicy'''' sP.

k.''

Polska

Konfederacja Pracodawców Prywatnvch '',Lewiatan'''', Pracodawcy Rzeczypospolitej

Polskiego, ogólnopolskie Porozumienie Zwtązkow Zarł''odowych, Niezalezny

S amorządny Związek Zawo dowy,,S olidamo ść'''', F orum Związkow Zawodowych.

Działająca w imieniu Narodowych Funduszy Inwestycyjnych kancelaria

,,Leśnodorski, Ślusarek i Wspólnicy'''' sp. k. stwierdzlła, iz Narodowe Fundusze

Inw.estycyjne podtrzymuj4 prezentowane dotychczas stanowisko, zgodnie z którym

projekt powinien zagwarantowaó zwolnienie z opodatkowania podatkiem

dochodowym od osób prawnych na dotychczasow1''ch zasadach przez co najmniej

10 lat od dnia wejścia w zycie ustaw1'', a takŻe uprowadzać odpowiednio długi,

tj. co najmniej 2-letni, okres vacatio legis w celu umożlirvienia dostosowania się do

zmian legislacyjnych spółkom akcyjnym działającym \ł, formie NFi oraz ich

akcjonariuszom.

ogólnopolskie Porozumienie Zwtązkow Zawodowr,''ch rłyraziło opinię, iz nie ma

zadnego uzasadnienia dla dalszego utrzymywania obowiazujących preferencji

podatkowych, z ktorych korzystają NFI, a takŻe zasadne jest skrócenie

2.

Warszawa,lfstycznia 2012 r.

Minister

Spraw Zagranicznych

DPUE - s20 - 7ss - nllz/pklaśM^ Ą6+

dot.: RM-10-98-11 z24.0t.2OIf r.

pan

Maciej Berek

Sekretarz Rady Ministrów

narodowych |unduszach inwesĘcyjnych i ich prywdĘzacji oraz o zmianie niekórych innych

ustow wyrażona na podstawie ań.

13 ust. 3 pk 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r.

o dzia|ach administracji rządowej (Dz. U. z2ool r.

Nr 65, poz.437 z późn. zm.) przez

ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospo|itej Polskiej w Unii Europejskiej

Szanowny Panie Ministrze,

W opinii MSZ przepisy projektu ustawy majq charakter krajowy i nie stanowiq implementacji

prawa UE.

Z poważaniem

Do wiadomości:

Pan Mikotaj Budzanowski

Minister Skarbu Państwa

.

N c l,\Ą C,.

ł/n-

zaproponowanego dwuletniego okesu przejściolvego'' w którym ulgi będq jeszcze

obowiązywały.

3.

Wpływ regulacji na sektor finansów publicznych'' w tym budzet państwa i budzety

j ednostek samorządu terytorialne go

Projektowana ustawa, w zwi4zku z uchyleniem ulg w podatkach dochodowych''

będzie miała pozy.t1.wny wptyrv na sektor finansów publicznych (wzrost wpływow

z podatku PIT i CIT).

Szacuje się, Żę wzrost dochodow sektora finansów publicznych, w roku

podatkowyffi, W zwi4zku z wprowadzęniem projektowanej regulacji, wyniesie

ok. 4,1 mln zł, co przekłada się na wzrost dochodórv budzetu państwa w wysokości

3,2 mln zł'' jednostek samorz4du terytorialnego w wysokości 0,9 mln zł.

publicznych zwiqzany z uchyleniem pkt 42 lv art. fI ust. 1 ustawy o podatku

dochodowym od osób fizycznych.

Dochody zwolnione, o ktÓrych mowa w art.27

ust. 1 tej ustawy, nie sq bow.iem wykazywane w Zeznaniach podatkowych.

4.

Wpływ regulacji na rynek pracy

Wejście w Życie ustawy nie będzie miało r,tpł1.rw na r1nek pracy.

5.

Wpły* regulacji na konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość'' w tym na

funkcj onowanie przedsiębiorstw

Wejście rv iycie ustauy i jej rea|tzacja spowodują wzrost koŃurencyjności

gospodarki oraz będą miały pozytywny wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstrv''

w zlł''iązku ze zniesieniem uprzywilejowania podatkowego grupy przedsiębiorcórv.

6.

Wpły* na s1''tuację i rozwój regionalny

Ustawa nie będzie miała rvpływu na s1.tuację w regionach i rozwój regionalny.

r09i0l^


text: animelka, ‘kruszki cielęce’: »zbytek wielki cielę rznąć dla animelki« Potocki; z włosk. animella (jakby siedziba żywotu, anima).


text:
4 maja Opera Software oznajmiła, że podejmuje strategiczne partnerstwo z portalem Onet.pl.

"Nasze partnerstwo z Onetem umożliwi łatwe wyszukiwanie informacji i korzystanie z nich w najwygodniejszy dla użytkowników sposób" - powiedział Jon von Tetzchner (prezes Opera Software).

"Opera umożliwi pełne korzystanie z serwisów Onetu.

Co dla nas ważne, Opera Mini daje możliwość przeglądania także tych serwisów, które nie są przystosowane do oglądania w telefonach komórkowych" - stwierdził Łukasz Wejchert (prezes Grupy Onet.pl).

Uruchomiony został serwis Onetu, gdzie można pobrać produkty Opery: Operę PC i Operę Mini, przeznaczoną do użytku w telefonach komórkowych.

Zintegrowano również produkty obu firm np. do strony startowej Opery dodano wyszukiwarkę Onetu.

Zyski Opery będą wiązały się z używaniem przez internautów wbudowanej w nią wyszukiwarki Onetu.

Opery używa 15 mln osób na całym świecie, z czego w Polsce 1,1 mln osób co stanowi 6% udziału w rynku przeglądarek internetowych.

W związku z nawiązanym partnerstwem, Opera zamierza podwoić swój udział w rynku w ciągu dwóch lat.


text:
←Tom II Rozdział dwudziesty drugi Faraon

Tom II

- Jakich uczuć doznaje wasza świątobliwość? - zapytał w końcu najmędrszy lekarz.

Faraon uśmiechnął się.

- Czuję - odparł - że pora mi wrócić do słonecznego ojca.

Tak mówił równy nieśmiertelnym.

Dworacy zasłonili twarze pokalane wstydem, a arcykapłan Seta po cichu wyniósł się z komnaty.

- Amorul, Taneha, Latisten, Rabur, Adonay...

Miej litość nade mną i oczyść mnie, Ojcze niebieski, łaskawy i miłosierny...

Zlej na niegodnego sługę swoje święte błogosławieństwo i wyciągnij wszechmocne ramię na duchy uparte i buntownicze, ażebym mógł rozważać w spokoju twoje święte dzieła...

Przerwał i zwrócił się do faraona:

- Mer-amen-Ramzesie, arcykapłanie Amona, czy w tej czarnej kuli dostrzegasz iskrę?...

- Widzę białą iskrę, która zdaje się poruszać jak pszczoła nad kwiatem...

Mer-amen-Ramzesie, patrz w tę iskrę i nie odrywaj od niej oczu...

Nie spoglądaj ani na prawo, ani na lewo, ani na nic, cokolwiek wychylałoby się z boków...

I znowu szepnął:

Baralanensis, Baldachiensis, przez potężnych książąt Genio, Lachiadae, ministrów piekielnego państwa, wywołuję was i wzywam mocą najwyższego Majestatu, którą jestem obdarzony, zaklinam was i rozkazuję...

W tym miejscu faraon wstrząsnął się ze wstrętem.

- Mer-amen-Ramzesie, co widzisz? - zapytał Chaldejczyk.

- Spoza kuli wychyla się jakaś okropna głowa...

Rude włosy jeżą się... twarz zielonkowatej barwy... źrenice wywrócone na dół, że tylko białka oczu widać...

Usta szeroko otwarte, jakby chciały krzyczeć...

- To trwoga - rzekł Beroes i zwrócił ponad kulę ostrze sztyletu.

Nagle faraon aż zgiął się ku ziemi.

Oto znak, który podnoszę w waszej obecności... - szeptał.

- Otom jest potężnie uzbrojony w pomoc boską, przewidujący i nieustraszony, który wywołuję was przez zaklęcia...

Aye, Saraye, Aye, Saraye, Aye, Saraye... przez imię wszechmocnego i wiecznie żyjącego Boga...

W tej chwili na twarzy faraona ukazał się spokojny uśmiech.

Widać upajało go pełne woni powietrze wieczorne.

- Psujak!...

Psujaczek!...

Chodź tu na modlitwę... - powtarzała kobieta.

- Zaraz!...

Zaraz!...

I znowu biegał, i cieszył się jak szalony.

- Złe dziecko! - mruknął pisarz od bydła, schylony nad swoim rejestrem.

- Złe dziecko, niedbale oddaje cześć Amonowi...

- Mer-amen-Ramzesie - spytał kapłan - znalazłżeś człowieka, którego modły trafią do podnóżka Przedwiecznego?

- Tak - odparł faraon.

Beroes milczał.

góra strony


text: Bezżenia, mężczyzna nieżonaty, kobieta niezamężna.