corpora: wikisources-pl

text: belfer, ‘bakałarz’, belferka, belferować, z żargonowego Behelfer, ‘pomocnik’.


text:
←Tom I Rozdział czwarty Faraon

Tom I

Rozdział piąty

Bolesław Prus Tom I Rozdział szósty→

W wojsku zawrzało.

- Bądź pozdrowiony, wodzu nasz!... bądź pozdrowiony, następco faraona, który oby żył wiecznie!... - wołali żołnierze, a Grecy najgłośniej.

Książę mówił dalej:

- Ja zrzekam się mojej części na rzecz wojska - odpowiedział Herhor.

- Bądź pozdrowiony, następco!... bądź pozdrowiony, ministrze!... - wołali oficerowie i żołnierze.

Pisarz milczał.

- Ty więc dokładniej niż inni możesz ocenić postępki i rozum następcy tronu, który oby żył wiecznie.

Minister chwilę spoczął.

Tak dużo mówić nie było w jego zwyczaju.

Wtem z dołu, spomiędzy gęstwiny, odezwał się głos niezbyt silny, lecz wyraźny:

- Niech błogosławi cię, Ramzesie, jedyny i wszechmocny Bóg, który nie ma imienia w ludzkim języku ani posągów w świątyniach!

Obaj młodzi ludzie, zdumieni, wychylili się.

- Kto jesteś?... - zawołał książę.

- Jestem skrzywdzony lud egipski - powoli i spokojnie odpowiedział głos.

góra strony


corpora: openbooks

text:
Wincenty Korab-Brzozowski

Świetlanej pamięci

brata mojego Stanisława poświęcam

Odjechał, a po sobie zostawił wspomnienie

Przykre — gadów ohydnych pełzające ślady.

Bliscy powiedzą o nim trwożnie: «Był on blady,

A w jego głowie drzewo zła miało korzenie».

Nikt go nie mógł ukochać: mętne tajemnice

Szumiały w jego serca purpurowej jamie…

Na swym czole miał głuche, kainowe znamię,

A jego oczy smętne były, jak księżyce…

Zwykle milczał; lecz kiedy mówił, spod kurzawy

Ciemnych pojęć, słuch łowił, przerażon do głębi.

Namiętny, w ciężkiej ciszy, ostry krzyk jastrzębi,

A wzrok dojrzał lecący puch z gołębic, krwawy…

Wszyscy odeń stronili, nie mając ochoty

Być w kręgach jego myśli; więc, w kącie komnaty,

Sam jeden ze swym cieniem, dziwne poematy

Układał, pisząc węglem smutku i zgryzoty…

Z domu wychodził rzadko — o słońca zachodzie,

I w parku szedł, wśród kwiatów, pełen zimnej pychy;

A rzędy drzew, w alejach, mruczały jak mnichy

Egzorcyzmy, zgadując, że Złośnik w ogrodzie…

Noce miał niespokojne; szeptał: «O Sezami

Dusz naszych, odsłoń skarbów twych złote kobierce!…»

A potem krzyczał, raniąc jakieś Dobre Serce,

I wielkie groby kopał i łkał nad grobami…

Odjechał, gdzieś daleko, na losy tułacze:

Szczerą uczuli ulgę wszyscy z tej rozłąki,

Otwarto śpiesznie okna, powiał podmuch z łąki

I zmiótł ostałe po nim grzechy i rozpacze…

Przed odjazdem napisał: «Żegnam!

Za mą trumną

Nikt z was pewnie nie pójdzie?…

Żyłem wedle skruchy.

I tam, kędy się piętrzą Wielkich Gór łańcuchy

Duch mój zapłonie świętą, ognistą kolumną!»

-----


corpora: sejm

text:
(NR 194)

Nr 4475/VI kad.

10.12.2010 r.

ISSN 1230–7289

Tekst bez autoryzacji

3

TEKST BEZ AUTORYZACJI

Nr 4475/VI kad.

Komisja Zdrowia (nr 194)

10 grudnia 2010 r.

(PiS), przewodniczącego Komisji Zdrowia, przeprowadziła:

działalności leczniczej (druk nr 3489).

Orgelbrand zastępca głównego inspektora sanitarnego w Głównym Inspektoracie Sanitarnym,

Aleksandra Stradomska główny specjalista w Ministerstwie Finansów, Mirosława Wnuk eks-

pert w Kancelarii Prezydenta RP, Maciej Dworski zastępca prezesa Narodowego Funduszu Zdro-

wia, Marek Cytacki główny specjalista w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta, Ewa Markiewicz

i Piotr Michalski przedstawiciele Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Grzegorz Byszewski i

Krzysztof Tuczapski eksperci Pracodawców RP, Elżbieta Buczkowska prezes Naczelnej Rady

Pielęgniarek i Położnych, Hanna Czeszko-Paprocka przedstawicielka Krajowej Izby Diagno-

stów Laboratoryjnych, Dorota Gardias przewodnicząca Ogólnopolskiego Związku Zawodowego

Pielęgniarek i Położnych wraz ze współpracownikami, Maciej Hamankiewicz prezes Naczelnej

skiej Konfederacji Związków Zawodowych Pracowników Ochrony Zdrowia, Urszula Michalska

Ewa Nestorowicz, Małgorzata Siedlecka-Nowak, Aleksander Szałański, Maria Taurogińska-

-Kopeć, Wioletta Więciorkowska, Anna Woźniak, Piotr Wójcik - z sekretariatu Komisji w Biurze

Komisji Sejmowych; Bogdan Cichy, Jacek Pędzisz - legislatorzy z Biura Legislacyjnego; Grzegorz

Ciura - specjalista z Biura Analiz Sejmowych.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Proszę zajmować miejsca.

Przypomnę, że w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu

Komisji Zdrowia dotyczącym pakietu ustaw zdrowotnych grupa posłów złożyła wnio-

sek o przeprowadzenie wysłuchania publicznego.

Wniosek ten spotkał się z uznaniem

Komisji i zgodnie z ustawą o działalności lobbingowej oraz wytycznymi zawartymi w

regulaminie Sejmu takie wysłuchanie zostało wyznaczone na dzień 10 grudnia 2010 r.

W uchwale była mowa o innym miejscu wysłuchania – chcieliśmy je zorganizować w Sej-

mie, ale w związku z napływającymi, zgodnie z procedurą, wnioskami o udział w wysłu-

chaniu publicznym, okazało się, że zgłosiło się 1148 osób i podmiotów, w związku z tym

nie dojedzie.

Słyszałem nawet dzisiaj w radiu komunikat, że to była demonstracja zain-

teresowania, a nie chęć realnego wzięcia udziału w pracach Komisji.

Nie chciałbym tego

komentować, ale to zgłoszenie chęci udziału w tego typu przedsięwzięciu kosztowało

nasze państwo kilka ładnych tysięcy złotych.

To może jest trochę złośliwe stwierdzenie,

ale jest też prawdziwe.

Proszę państwa, zaproponuję następujący porządek dzienny posiedzenia.

Chciałbym,

żeby w pierwszej kolejności – mamy zanotowane zgłoszenia – były wypowiedzi w imie-

niu zawiązków zawodowych, korporacji i stowarzyszeń.

Prosiłbym, aby te wystąpienia

zmieściły się w ramach czasowych 5 minut.

Później byłaby kilkuminutowa przerwa, po

czym nastąpiłaby druga część tego posiedzenia – zgodnie z regulaminem, posiedzenie

4

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

trzeba rozpocząć i zamknąć, nie może być kilku posiedzeń poświęconych wysłuchaniu

publicznemu – w której zgłaszałyby się osoby indywidualne.

Zaproponowałbym im czas

wystąpienia – biorąc pod uwagę obszerną listę zgłoszeń – na 1 minutę.

Jednocześnie za-

chęcam – jeśli niektórzy z państwa uznają, że to jest zbyt mało czasu na wypowiedź – do

składania swoich wniosków, opinii i wypowiedzi do protokołu do sekretariatu Komisji,

którego siły są wzmocnione do przyjmowania tych wniosków i opinii.

Teraz już oﬁcjalnie witam państwa na wyjazdowym posiedzeniu Komisji Zdrowia,

poświęconym tylko jednemu punktowi, którym jest przeprowadzenie wysłuchania pu-

blicznego, zgodnie z art. 70a-70i regulaminu Sejmu.

Witam wszystkich, panią minister

i panów ministrów z zespołami pracowników oraz zaproszonych gości.

Chciałbym, aby jako pierwszy zabrał głos przedstawiciel Niezależnego Samorządnego

Związku Zawodowego „Solidarność”.

Prosimy o podchodzenie do mównicy, która jest po

mojej prawej stronie.

Przygotuje się do wystąpienia przedstawiciel Federacji Związków

drugiej kolejności.

Proszę bardzo.

Nie ma schodka do wejścia na mównicę.

Może ktoś poda pani rękę.

Bardzo dziękuję za możliwość zabrania głosu.

Dziękujemy również Komisji Zdro-

wia za umożliwienie przeprowadzenia wysłuchania publicznego, bo istotnie sprawa jest

szczególnej wagi i bardzo się cieszymy, że możemy dzisiaj przestawić stanowisko związ-

ku zawodowego „Solidarność”, który reprezentuje nie tylko pracowników służby zdro-

wia, ale i pacjentów - nas wszystkich, tych, którzy będziemy korzystać z dobrodziejstw

– mówiąc w cudzysłowie - tej ustawy.

Pani minister, szanowni państwo posłowie, szanowni zgromadzeni, w projekcie usta-

wy o działalności leczniczej z dnia 9 września 2010 r. – taki projekt dostaliśmy do zaopi-

niowania – proponuje się uregulowanie materii unormowanej do tej pory w ustawie z

dzo szeroki charakter.

Ich celem jest zmiana zasad organizacji systemu ochrony zdro-

wia – funkcjonowania, rejestracji, sposobu ﬁnansowania podmiotów wykonujących tak

zwaną działalność leczniczą.

Wprowadzane zmiany mają charakter ustrojowy i powinny

– zdaniem mojego związku zawodowego – zostać ocenione pod kątem zgodności z prze-

pisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności z jej art. 68.

Intencją ustawodawcy jest powszechna eliminacja samodzielnych publicznych zakła-

dów opieki zdrowotnej z kręgu pomiotów udzielających świadczenia, a nie rozwiązanie

zwanej komercjalizacji samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej na pod-

przewidzianymi w projektowanej ustawie.

Na konsekwencje działań zmierzających do komercjalizacji, a następnie prywatyzacji

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej zwracano uwagę w literaturze

przedmiotu już wielokrotnie.

Z mocy konstytucji i ustaw o działach administracji oraz o

samorządach gminnym, powiatowym i wojewódzkim, ochrona zdrowia należy do zadań

publicznych.

Wprowadzenie systemowych zmian w sektorze tak wrażliwym społecz-

nie jak ochrona zdrowia, powinny poprzedzać szczegółowe analizy sytuacji bieżącej, z

uwzględnieniem oceny rozwiązań organizacyjnych i ﬁnansowych oraz perspektywy jego

funkcjonowania.

Jest to szczególnie ważne w sytuacji zmian demograﬁcznych, które

będą determinować wpływy ﬁnansowe ze składek oraz rodzaje świadczeń niezbędnych

dla starzejącego się społeczeństwa.

Taka ocena ze strony rządowej nie została przedsta-

wiona ani opinii publicznej, ani partnerom społecznym.

Dotychczasowe praktyki reformowania ochrony zdrowia pokazały, że dla powodze-

nia zmian, a zwłaszcza tak gruntownych, potrzebna jest szeroka akceptacja społeczna,

zarówno po stronie pacjentów, jak i po stronie świadczeniodawców.

Jednym z istotnych

elementów akceptacji wdrożenia zmian systemowych jest stworzenie przejrzystych

5

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

norm prawnych, które pozwolą na bezkolizyjne i płynne ich wdrożenie, a ich skutkiem

będzie naprawa systemu.

Reformowanie systemu opieki zdrowotnej powinno być proce-

sem przygotowanym wielobiegunowo, a nie jednorazowym aktem.

Proponowane zmia-

ny, zwłaszcza w ustawie o działalności leczniczej, takiej gwarancji nie dają.

Zaproponowane rozwiązania zmierzają jednoznacznie w kierunku traktowania za-

kładów opieki zdrowotnej, jako przedsiębiorców ze wszelkimi tego konsekwencjami

postanowienia projektu ustawy o działalności leczniczej, które regulują zasady prze-

wą.

Przedstawione w uzasadnieniu twierdzenie, że proces przekształceń w spółki prawa

handlowego ma charakter fakultatywny, rodzi wątpliwości wobec stworzonych zachęt

ﬁnansowych, które ten proces mają przyspieszyć.

My nazywamy to przymusem ekono-

micznym.

Dodatkowo niejednoznaczne przepisy, które wprost nie nakładają obowiązku

utrzymania akcji, udziałów przez podmioty publiczne, powodują sytuację, że ich charak-

ter publiczny może nie zostać utrzymany.

zakładów opieki zdrowotnej, a publiczne zakłady opieki zdrowotnej stają się z tym sa-

mym dniem podmiotami niebędącymi przedsiębiorcami.

Projekt ustawy nie określa

okoliczności, w których podejmowana jest decyzja o przekształceniu spzoz-u.

Oznacza

to, że może ona dotyczyć każdego spzoz-u, również tych, które funkcjonują sprawnie w

dotychczasowej formule.

wotnej podejmowałby minister Skarbu Państwa, organ wykonawczy jednostki samorzą-

du terytorialnego w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowot-

nej, dla których podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu terytorialnego, rektor

publicznej uczelni medycznej i dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomo-

wego.

Z uwagi na to, że organem założycielskim zdecydowanej większości spzoz-ów są

obecnie jednostki samorządu terytorialnego, decyzja o tak zwanej komercjalizacji byłaby

podejmowana najczęściej przez organ wykonawczy jednostek samorządu terytorialnego,

to jest wójta, burmistrza, prezydenta miasta, zarząd powiatu oraz zarząd województwa.

W przypadku jednostek samorządu powiatowego i wojewódzkiego decyzja taka podej-

mowana byłaby przez organa kolegialne, a w przypadku gmin decyzję o przekształceniu

spzoz-u w spółkę prawa handlowego podejmowałby jednoosobowo wójt.

Decyzja o przekształceniu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej wy-

kracza poza zakres dotyczący zwykłego zarządu jednostką samorządu terytorialnego.

Decyzja taka, podobnie zresztą jak wprowadzenie tej ustawy, powinna być poprzedzo-

na rzeczową debatą merytoryczną dotyczącą korzyści i zagrożeń, jakie może przynieść

każda zmiana dotychczasowego statusu prawnego spzoz-ów, oraz spojrzenia z różnych

punktów widzenia na konsekwencje wynikające z takiej zmiany, bowiem sprawa dotyczy

najistotniejszych zadań publicznych realizowanych przez samorząd terytorialny.

Szan-

sę na taką debatę daje wyłącznie powierzenie kompetencji w sprawie przekształcenia

organizacyjnego spzoz-u organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego.

Krytycznie należy odnieść się również do zmian w zakresie przepisów prawa pra-

cy odnośnie do pracowników zatrudnionych obecnie w samodzielnych publicznych za-

kładach opieki zdrowotnej.

Pragnę podkreślić, że związkom zawodowym nie zależy na

utrzymywaniu pracy w tak zwanych szkodliwych warunkach.

Zawiązek zawodowy z na-

tury rzeczy chce, aby pracownicy wykonywali swoją pracę w bezpiecznych warunkach.

Dlatego też jesteśmy za tym, aby nasi członkowie pracowali w warunkach przyjaznych

dla zdrowia.

Natomiast zniesienie dzisiaj przepisów, które umożliwiają pracę w skróco-

nym czasie…

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Pani przewodnicząca…

6

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

Tak, już kończę.

Ostatnie zdanie.

Natomiast zniesienie dzisiaj przepisów, które umożli-

wiają pracę w skróconym czasie dla tych, którzy jednocześnie nie oceniają swych stano-

wisk pracy pod względem bezpieczeństwa, jest nieuczciwe.

Nie ma żadnej dokumenta-

cji, która świadczyłaby o tym, że pracownik medycyny nuklearnej pracuje w warunkach

bezpiecznych dla jego zdrowia.

I protokoły czy informacje przekazywane przez Instytut

Medycyny Pracy w Łodzi dotyczą jedynie zakładów radiologicznych i pozostałych sta-

nowisk pracy.

Projekt ustawy, oprócz wielu zmian w przepisach obowiązujących, zawiera liczne de-

legacje do wydania rozporządzeń, których projektodawca nie przygotował.

Jednocześnie

trzeba zwrócić uwagę na to, że przyjęta technika legislacyjna utrudnia korzystanie z

przepisów w praktyce, zmuszając do koniecznych zabiegów interpretacyjnych ze wzglę-

du na nieczytelne deﬁnicje w tak zwanym słowniczku ustawy i braki w tym słowniczku

– na przykład, brak deﬁnicji szpitala oraz organu rejestrującego.

Reasumując, szanowny panie przewodniczący, powiem, że pani minister wielokrotnie

zapowiadała, że ta ustawa będzie konstytucją w ochronie zdrowia i w znakomity sposób

zastąpi wysłużoną, wielokrotnie nowelizowaną ustawę o zakładach opieki zdrowotnej.

Ta ustawa rzeczywiście jest rewolucją, ale nie jest to rewolucja październikowa, chociaż

należałoby sobie życzyć, żeby jej skutki były takie jak tamtej, żeby została zmieciona

przez prawdę, która w tym przypadku – jak myślę – i tak zwycięży i nie doprowadzi do

sytuacji, że zamiast „szpitala”, który w całym cywilizowanym świecie i Europie jest sy-

nonimem tego, że pacjent może w tym miejscu otrzymać szybką i skuteczną pomoc me-

dyczną, w Polsce będzie to „podmiot działalności leczniczej będący przedsiębiorstwem

lub niebędący przedsiębiorstwem”.

Rzeczywiście jest to rewolucyjna zmiana.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Dziękuję bardzo.

Przypominam, że musimy przestrzegać rygorów czasowych.

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela Federacji Związków Pracodawców Ochrony

Zdrowia „Porozumienie Zielonogórskie”.

Proszę bardzo.

Jeżeli nie ma nikogo, proszę o

zabranie głosu przedstawiciela Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych.

Proszę bardzo.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, szanowni państwo, projekt ustawy o działalności

leczniczej był przedmiotem szczególnej uwagi organizacji zrzeszonych w Ogólnopolskim

Porozumieniu Związków Zawodowych.

Opinia ta została w trybie ustawowym przeka-

zana do ministerstwa.

W konkluzji tej opinii wskazaliśmy, że projekt ustawy w wersji

przekazanej nam do konsultacji społecznych jest nie do przyjęcia i wymaga poważnej

korekty merytorycznej oraz porozumienia odnośnie do kontrowersyjnych kierunków

projektowanych rozwiązań systemowych.

Dziś pozwolę sobie tylko na wypunktowanie

najważniejszych naszym zdaniem spraw, odnośnie do których mamy wątpliwości.

Negatywnie oceniamy dominację mechanizmów rynkowych w systemie ochrony zdro-

wia poprzez traktowanie zakładów opieki zdrowotnej, jako podmiotów wykonujących

działalność leczniczą albo będących przedsiębiorstwami, albo nie.

Oznacza to wprost,

że ostatecznie celem zmian systemowych jest efekt ekonomiczny, a nie zdrowotny, czyli

następuje przewaga rynku i ekonomii ponad misję publicznej natury ochrony zdrowia.

Naszym zdaniem, również nie do zaakceptowania jest uznanie dzielności leczniczej

poddaną prawom wolnego rynku.

W kontekście traktowania podmiotu działalności lecz-

niczej jako przedsiębiorstwa, działalność lecznicza może być uznawana za marginalną,

a nie wiodącą, co obecnie gwarantuje publiczny system ochrony zdrowia.

Projektowanie zmian systemowych w sektorze tak wrażliwym społecznie jak ochro-

na zdrowia nie było poprzedzone jakąkolwiek diagnozą sytuacji bieżącej, uwzględ-

niającej ocenę skutków społecznych, ﬁnansowych czy gospodarczych tych rozwiązań.

Rozwiązania te wskazują wprost mniejszy niż obecnie zakres odpowiedzialności władz

7

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

publicznych za system ochrony zdrowia i bezpieczeństwo zdrowotne obywateli.

Obszar

ten, jako szczególnie wrażliwy, powinien być całkowicie wyłączony spod funkcjonowania

mechanizmów rynkowych, a przynajmniej znacznej jego części.

Proponowane przepisy

dopuszczają bez żadnych warunków zbycie przedsiębiorstwa-spółki lub zbycie udzia-

łów albo akcji, które spowodują utratę większościowego udziału w kapitale zakładowym

spółki.

Wobec podmiotów wykonujących działalność leczniczą należałoby zastosować

mechanizmy uniemożliwiające zbywanie publicznego majątku szpitala-spółki z uwagi

na konstytucyjny obowiązek władz publicznych do zapewnienia ochrony zdrowia oby-

wateli i wyłączenia tych jednostek spod działania mechanizmów rynku.

Projektodawca nie proponuje rozwiązań systemowych związanych z uregulowaniem

dziś istniejącego zadłużenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Powstaje zasad-

nicza wątpliwość, czy zakładane zmiany preferujące kierunek przekształceń samodziel-

powodzenia, jeśli przed przekształceniem nie zostanie uregulowane ich zadłużenie.

Nowa regulacja – jak wspomniałam na wstępie – jest napisana chaotycznie, zwłasz-

cza jeśli chodzi o sprawy pracownicze.

Zastosowano także różne nazewnictwo odnośnie

do funkcjonowania zakładów opieki zdrowotnej.

Jeśli chodzi o sprawy pracownicze, wspomniane wcześniej wydłużenie czasu pra-

cy pracowników dotychczas korzystających z tak zwanego skróconego czasu pracy, jest

nieprecyzyjnie w określeniu, w jaki sposób ci pracownicy będą mieli przejść na ten inny

czas pracy, ponieważ projekt nie zawiera żadnych propozycji w tym zakresie.

I według

projektu zgodnego z dzisiejszym stanem, jaki znamy, może to być porozumienie zmie-

niające, a wiemy, czym to się kończy – albo pracownik przyjmie nowe warunki, albo

żegna się ze swoim miejscem pracy.

Negatywnie oceniamy rozwiązania dotyczące struktury właścicielskiej funkcjonują-

cych obecnie zakładów opieki zdrowotnej, odnoszące się w szczególności do obligatoryj-

których podmiot tworzący nie pokryje ujemnego wyniku ﬁnansowego w okresie trzech

miesięcy – doskonale wiemy, że w wielu przypadkach samorząd terytorialny już dzisiaj,

gdyby chciał pokryć te zobowiązania, jest na granicy własnego funkcjonowania.

Brak jest określenia procentowego większościowego udziału podmiotu publicznego

w spółki, zarówno na szczeblu województwa, jak i powiatu.

Fikcyjna jest równość samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, szpi-

tali działających w formie spółek prawa handlowego i praktyk zawodowych lekarzy i

Nieuporządkowanie obszaru związanego z podmiotami tworzącymi – od dawna mó-

wiliśmy, że to jest główna sprawa do załatwienia.

Preferowanie komercjalizacji szpitali klinicznych, a także regionalnych centrów

krwiodawstwa i krwiolecznictwa – zdaniem OPZZ-u te dwa obszary szczególnie wyma-

gają nadzoru państwa, a nie wolnego rynku.

Brak jest regulacji odnoszących się do organizacji procesu udzielania świadczeń zdro-

wotnych w przypadku pobierania opłat oraz wysokości opłat za udzielane świadczenia

zdrowotne inne niż ﬁnansowane ze środków publicznych.

Brakuje bardzo istotnego zapisu dotychczas obowiązującego w ustawie o zakładach

opieki zdrowotnej, stanowiącego, że jeśli w wyniku połączenia może nastąpić istotne

ograniczenie dostępności, warunków udzielania i jakości oznaczonych rodzajowo świad-

czeń zdrowotnych przejmowanego zakładu albo łączących się zakładów, akt o połączeniu

zawiera także postanowienia o sposobie i formie zapewnienia osobom korzystającym

ze świadczeń tych zakładów nieprzerwanego ich udzielania bez pogorszenia, o którym

mówiłam.

Projekt ustawy jednoznacznie pokazuje intencje ministra zdrowia do kontynuacji

tylko w tym zakresie już ustawowo uregulowanego „planu B”.

Na zakończenie tych kilku punktów chciałabym wspomnieć o jednym – to nie jest

tylko kwestia centrali związkowej, bo również Naczelny Sąd Administracyjny, który wy-

dał kolejne orzeczenie w sprawie przekształcenia w Blachowni samodzielnego publicz-

8

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

forma jest właściwa.

A są przykłady negatywne.

Gdyby takich przykładów nie było, to

OPZZ nie miałby wątpliwości odnośnie do nowych form organizacyjnych spzoz-ów.

Ta-

kim przykładem negatywnym jest przekształcenie spzoz-u w Biłgoraju, gdzie przejęto

wszystkich pracowników i 606 pracowników, czyli 100%, otrzymało zmianę warunków

zatrudnienia – jedni na 60%, a drudzy na 70% zarówno wynagrodzenia, jak i czasu pra-

cy.

Dziękuję bardzo.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Dziękuję bardzo.

Jeszcze raz przypominam o dyscyplinie czasowej.

Proszę o zabranie

głosu przedstawiciela Polskiego Stowarzyszenia Lekarzy Stomatologów, a przygotuje

się do wystąpienia pan prezes Hamankiewicz z Naczelnej Rady Lekarskiej.

Pełnomocnik Polskiego Stowarzyszenia Lekarzy Stomatologów Kas Chorych Andrzej

Cisło:

posłowie i drodzy zebrani, nazywam się Andrzej Cisło, jestem pełnomocnikiem Polskie-

go Stowarzyszenia Lekarzy Stomatologów Kas Chorych z siedzibą w Krakowie.

Nasze stowarzyszenie już wcześniej, bo na etapie prac rządowych, zgłosiło zaintereso-

wanie pracami nad tym aktem prawnym, nie wiedząc nawet, że będzie miało szansę wziąć

udział w procedowaniu nad tym aktem w warunkach namiastki demokracji ateńskiej.

Proszę państwa, pierwsze spostrzeżenie ogólne.

Mamy drobną wątpliwość natury

proceduralnej, czy druk sejmowy nr 3489 jest kompletny, ponieważ – jak to wynika

z dyspozycji art. 34 ust. 4 regulaminu Sejmu – przedłożenie rządowe powinno zawie-

rać projekty kluczowych aktów wykonawczych.

Niewątpliwie takim kluczowym aktem

wykonawczym do tej ustawy będzie zrealizowane w myśl art. 21 ust. 3 tego projektu

rozporządzenie Ministra Zdrowia o warunkach, jakie spełniać musi wyposażenie i po-

mieszczenia podmiotów leczniczych.

Mówi się o tej ustawie, że będzie konstytucją dla

opieki zdrowotnej.

Otóż zapewniam, że dla 80% podmiotów wykonujących działalność

leczniczą, mniejszą, ale równie ważną konstytucją będzie właśnie to rozporządzenie,

dlatego, że zmienia się zupełnie kształt delegacji – będą musiały być podzielone wymogi

w stosunku do szpitali i do mniejszych jednostek leczniczych.

Dlaczego o tym mówimy?

Dlatego, że dla środowiska stomatologicznego jest to szcze-

gólnie ważne.

Otóż chyba nigdzie indziej, tak jak w naszym przypadku, w związku z

masowością tych świadczeń, nie skupiają się tak bardzo konsekwencje przeregulowania.

Apelujemy więc do pani minister o to, aby projekt tego rozporządzenia jak najszybciej był

złożony…

Jest złożony.

Przepraszam.

Dziękuję, ale nie ma tego na serwerze Sejmu.

Szanowni państwo, powiem o niebezpieczeństwie pewnych regulacji, ale pierwsza

uwaga dotyczyć będzie jednego aspektu, w którym regulacji zabrakło.

Mam na myśli

myśl art. 2, nie reguluje w ogóle wymagań, jakich się będzie oczekiwać od kierowników

podmiotów leczniczych będących przedsiębiorcami.

W obecnie funkcjonującej ustawie o

zakładach opieki zdrowotnej, którą ta ustawa ma zastąpić, jest delegacja dla ministra

zdrowia do wydania takiego rozporządzenia.

Takie rozporządzenie istnieje i w przypad-

kach, kiedy placówka lecznicza zatrudnia lekarzy, jest w nim wymóg, aby kierownikiem

był lekarz lub lekarz dentysta mający minimum 5-letni staż pracy.

Proszę państwa, określenie wymagań dla kierowników jest absolutnie niezbędne.

Dlaczego?

Dlatego, że skoro ma to być regulowana działalność gospodarcza, a w zasa-

dzie każdy przedsiębiorca może założyć podmiot leczniczy, ale nie może być sytuacji,

że każdy przedsiębiorca w rozumieniu tej ustawy będzie mógł być kierownikiem, któ-

ry przecież będzie pełnić bardzo poważne funkcje – musi wejść czasami w relacje mię-

dzy personelem, co menedżer potraﬁ, ale wejść w spór między lekarzem a pacjentem,

czy między pielęgniarką a pacjentem może tylko ten, kto się na tej materii choć trochę

zna.

Tak więc proponujemy, aby w art. 42 dodać ust. 5, który będzie stanowić, iż mi-

określi wymogi stawiane kierownikom podmiotów leczniczych prowadzonych przez

przedsiębiorców…

9

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Przypominam o czasie.

A jeśli są uwagi, zawsze można je wnieść do protokołu.

Proszę

konkludować.

Pełnomocnik PSLSKC Andrzej Cisło:

Tak.

Chciałbym jeszcze powiedzieć, że mamy drobną uwagę do art. 11, gdzie nie dość

precyzyjnie – naszym zdaniem – jest określona deﬁnicjapodstawowejopiekizdrowotnej.

Ja, na przykład, nie odnajduję w tej deﬁnicji art. 11 niespecjalistycznych poradni stoma-

tologicznych.

Trzeba dokładnie zdeﬁniować, co jest podstawową opieką zdrowotną.

I kolejne zagadnienie – polisy odpowiedzialności cywilnej.

Jak rozumie to nasze sto-

warzyszenie, przenosimy akcent z ubezpieczenia obowiązkowego lekarzy na ubezpie-

czenia podmiotów – każdy podmiot leczniczy będzie musiał mieć polisę obowiązkowego

ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.

I to jest racjonalne.

Natomiast najważniej-

sze jest to, że ten projekt w art. 24 powiela błąd, który wkradł się chyba na etapie prac

przy ustawie o izbach lekarskich, kiedy wprowadzano obowiązkowe polisy dla lekarzy.

Otóż w dalszym ciągu mamy dwie polisy, szanowni państwo.

Pierwszą - polisę pod-

miotu, który będzie miał ubezpieczenie z tytułu, że jest podmiotem, i drugą – z tytułu,

że zawarł kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia.

Tak z tego wynika, pani mini-

ster.

Proponowalibyśmy to doprecyzować w ten sposób, aby w art. 5 zawrzeć wyraźne

stwierdzenie, że w przypadku, gdy podmiot wykonujący działalność leczniczą zawarł z

Narodowym Funduszem Zdrowia umowę o udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej, do-

pełnienie tego obowiązku zapisanego w art. 24 będzie jednoznaczne z dopełnieniem obo-

wiązku wynikającego z art. 136b.

Teraz, w obecnym brzmieniu ust. 5 jest tylko wzmian-

ka, że ten obowiązek nie dotyczy czynności, ale jest tak interpretowany, że oprócz ogól-

nej polisy trzeba mieć jeszcze polisę związaną z kontraktami.

Chciałbym również zarekomendować państwu troskę o to, że jeżeli likwidujemy

ubezpieczenia lekarskie, żeby zająć się tym, jak wygląda odpowiedzialność cywilna leka-

rzy za czynności wykonywane w ramach pomocy nagłej, do której lekarz jest obligowany

ustawowo w myśl art. 30…

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Przypominam, że czas nas goni…

Pełnomocnik PSLSKC Andrzej Cisło:

Ostatnim zagadnieniem, które poruszę – całość oddajemy do protokołu – jest propozycja,

aby w art. 40 wyraźnie zapisać, że lekarz dentysta legitymujący się co najmniej 5-letnim

stażem pracy może zatrudnić innego lekarza dentystę i to nie tylko w celu odbywania

stażu podyplomowego, gdyż, zgodnie z innym projektem ustawy, staż podyplomowy ma

być zniesiony.

Dziękuję za umożliwienie mi zabrania głosu.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Dziękuję bardzo.

Proszę o zabranie głosu prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej, pana Ha-

mankiewicza.

Chciałbym, żeby przygotował się do wystąpienia przedstawiciel Okręgo-

wej Izby Lekarskiej z Łodzi.

Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej Maciej Hamankiewicz:

czelna Rada Lekarska w dniu 28 października br. przyjęła stanowisko, które państwu

przekazaliśmy.

W dniu 19 listopada br., w porozumieniu z większością instytucji opiniu-

jących tę ustawę – związkami zawodowymi, „Solidarnością”, izbą pielęgniarek i położ-

nych, izbą diagnostów laboratoryjnych itd. – przyjęliśmy wspólne stanowisko, które, jak

i dzisiejsze wystąpienie, w szczegółach złożymy do protokołu w Komisji.

Naczelna Rada Lekarska zgłosiła 48 szczegółowych i 5 zasadniczych uwag, a we

wspólnym stanowisku podmiotów opiniujących jest 8 zasadniczych uwag.

Biorąc pod

uwagę ograniczenia czasowe, nie mogę o wszystkim powiedzieć, ale zasygnalizuję kilka

kluczowych zagadnień, które dla naszego samorządu są najważniejsze.

Naczelna Rada Lekarska musi sprzeciwić się proponowanemu w projekcie ustawy

o działalności leczniczej przekazaniu wojewodom zadania prowadzenia rejestru prak-

10

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

stanowiące wypełnienie jego konstytucyjnej roli.

Pozbawienie samorządu lekarskiego

możliwości rejestracji i kontroli nad praktykami lekarskimi, naszym zdaniem, jest na-

ruszeniem art. 17 konstytucji poprzez nieumożliwienie realizacji obowiązku dbania o

należyte wykonywanie zawodu.

Chciałbym podkreślić, że dotychczas zarówno rejestracja działalności gospodarczej

lekarzy i lekarzy dentystów, jak i kontrola nad nimi, nigdy nie wywoływała słów kryty-

ki, a także nie tworzyła żadnych kosztów ﬁnansowych po stronie państwa.

Tworzenie

centralnego rejestru podmiotów prowadzących działalność leczniczą, do którego byłyby

przeniesione rejestry praktyk zawodowych lekarzy i pielęgniarek, jest przykładem mar-

notrawienia środków publicznych.

Z uzasadnienia projektu ustawy wynika, że koszty

jego powstania, obejmujące przede wszystkim przeniesienie danych z już istniejących

rejestrów, wyniosą około 5 mln zł.

Dlatego sprzeciwiamy się takiemu posunięciu.

Jak

widzimy, nadzór nad zawodem lekarza sprawowany przez urzędy wojewodów budzi

pewne zastrzeżenia, o czym słyszymy chociażby w ostatnich dniach - takich słów kryty-

ki dotyczących rejestrów lekarzy i kontrolowania ich pracy w gabinetach lekarskich w

stosunku do samorządu lekarskiego nie było.

Nie do zaakceptowania przez lekarzy i lekarzy dentystów jest widoczne w projekcie

ustawy uznanie działalności leczniczej za jeden z rodzajów działalności gospodarczej

poddanych prawom wolnego rynku.

Może to zagrozić dostępności do świadczeń zdro-

wotnych na terytorium Polski i bezpieczeństwu zdrowotnemu obywateli.

Fikcją wydaje się nam również dobrowolność przekształcenia zakładów opieki zdro-

wotnej.

Stworzone mechanizmy spowodują, że większość podmiotów będzie musiała

ulec przekształceniu.

I jeszcze jedna rzecz, dla nas bardzo istotna, jedna z uwag szczegółowych, którą

chciałbym wyartykułować tu, z mównicy.

Chodzi o umożliwienie zatrudniania innych

lekarzy i lekarzy dentystów przez prowadzone praktyki lekarskie i specjalistyczne prak-

tyki lekarskie.

Jest to niebywale ważne wobec planowej równości i dostępności działal-

ności gospodarczej, a szczególnie w dziedzinie stomatologii, gdzie jest to jedyną możliwą

formą tworzenia nowych kadr specjalistów dentystów, bo praktycznie innej drogi już

teraz nie będzie.

Dziękuję bardzo.

Resztę szczegółowych uwag składam do protokołu.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Dziękuję bardzo, panie prezesie.

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela Okręgowej

Izby Lekarskiej w Łodzi, a o przygotowanie się do wstąpienia proszę przedstawiciela

Związku Zawodowego Techników Medycznych Elektroradiologii.

Prezes Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi Grzegorz Mazur:

Panie przewodniczący, pani minister, szanowni państwo, na fali demokratycznych prze-

mian zbudowaliśmy w Polsce samorządy zawodowe.

Stały się one ważnym elementem

państwa obywatelskiego.

Zostało to ugruntowane w konstytucji.

Niestety, wydaje się,

że projekt ustawy o działalności leczniczej jest odejściem od zasady samorządności pań-

stwa.

I to nie jest tylko wyraz poglądów Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi, bo znalazł

on również odzwierciedlenie w porozumieniu łódzkich samorządów zawodów zaufania

publicznego, które 7 grudnia zajęło wspólne stanowisko.

W tym stanowisku wyrażamy

zaniepokojenie tym, co się dzieje od kilku lat.

Mieliśmy nadzieję, że ofensywa przeciwko

samorządności zawodów ulegnie zmianie.

Niestety, ten projekt ustawy o działalności

leczniczej poprzez odebranie rejestru praktyk lekarskich, istotnie ogranicza rolę samo-

rządu zawodowego lekarzy.

Jest to niezwykle niepokojące, ponieważ państwo powołało

samorządy zawodowe nie dla lekarzy.

Sprawowanie pieczy nad należytym wykonywa-

niem zawodu jest w interesie państwa.

Samorządy zawodowe są strażnikami interesu

publicznego.

Tak naprawdę to również na nas spoczywa obowiązek dbania o bezpieczeń-

stwo pacjentów.

W tym względzie powinniśmy współdziałać z ministerstwem.

Dlatego

ta propozycja ustawowa odebrania nam tego rejestru bardzo nas niepokoi.

Apelujemy

więc o to, aby jeszcze raz przeanalizować ten zapis.

Zgadzam się z tym, że urzędy wojewódzkie, jako odpowiedzialne za zdrowie publiczne

w swoim rejonie, powinny mieć wiedzę, ile jest praktyk, czy zaszła jakaś zmiana, która

11

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

bardzo często jest zgłaszana do izb lekarskich.

Nie ma tej informacji w urzędach woje-

na zasadzie dobra wspólnego, ale odebranie tego rejestru jest niestety kierunkiem w

stronę centralizacji państwa, rozmija się z samorządnością i państwem obywatelskim.

To jest pierwszy element.

miego długu wielu szpitali, że trzeba temu położyć kres i podjąć zdecydowane działania,

ceń w spółki prawa handlowego, nie ma zapisów mówiących o zapewnieniu pacjentowi

dostępu do świadczeń, żeby pamiętać o tym, że zysk spółki nie jest głównym celem

niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej, jeśli one będą działać jako spółki prawa

handlowego.

A może się tak zdarzyć.

Wiemy o tym wszyscy, że są tak zwane oddziały

przychodowe i kosztowe, i że przy przekształceniu zarząd szpitala nie będzie liczyć się z

tym, czy pacjent będzie dojeżdżać 10 czy 100 km i będzie mógł wybierać oddziały przy-

chodowe.

Ważne jest więc to, aby, jeśli ta ustawa będzie procedowana, pochylić się nad

tym i zagwarantować obowiązek dbania o dostępność dla pacjentów.

Takie są, według

mnie, dwa główne elementy, na które chciałem zwrócić państwa uwagę.

Jednocześnie

deklaruję współpracę samorządu i cieszę się, że wczorajsze spotkanie było jaskółką do-

brej współpracy ministerstwa z samorządem dla dobra pacjentów, bo przecież wszyscy

tego chcemy.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Oddaję głos przedstawicielowi Związku Zawodowego Techników Me-

dycznych Elektroradiologii.

Bardzo proszę o przedstawienie się z imienia i nazwiska.

Przedstawiciel Zarządu Regionu Lublin Ogólnopolskiego Związku Zawodowego

Techników Medycznych Elektroradiologii Stanisław Kiszczak:

Panie przewodniczący, pani minister, szanowni państwo posłowie, szanowni państwo,

reprezentuję Zarząd Regionu Lublin.

W demokratycznym państwie prawa, w działalności związkowej nie ma monopolu na

władzę i prawdę.

Stanowisko, które reprezentuję, jest mocniejsze niż przyjęte w trybie

uzgodnień Zarządu Głównego z Ministerstwem Zdrowia, a konkretnie z panią minister.

Pozwolę sobie na trochę retrospekcji.

Szanowni państwo, 32 lata temu w imieniu państwa polskiego zwrócono się do mnie:

„Obywatelu Kiszczak” –właśnie się przedstawiłem – „my was wykształcimy, damy wam

pracę, ciężką, trudną i niebezpieczną, jednak w zamian gwarantujemy wcześniejszą

emeryturę i skrócony czas pracy”.

I o tym czasie pracy chciałbym mówić.

Minęły 32 lata, i co się stało – zabrano mi wcześniejszą emeryturę i zabiera mi się

skrócony czas pracy.

Cóż jeszcze można mi zabrać?

Gdzie są prawa mojej grupy zawo-

dowej?

Gdzie są nasze prawa słusznie nabyte?

W tym zakresie przysługuje mi bowiem

prawo podmiotowe.

Nie ma przy tym znaczenia, czy prawo to zostało nabyte na po-

stawie indywidualnego aktu organu władzy, czy wprost na podstawie ustawy z chwilą

spełnienia jej przesłanek.

Zasada praw słusznie nabytych wyprowadzona przez Trybu-

nał Konstytucyjny z klauzuli państwa prawa wzorowana jest na prawie francuskim i

stanowi podstawę bezpieczeństwa prawnego obywateli, będąc oparciem dla wiarygod-

Trybunału Konstytucyjnego z 22 sierpnia 1990 r. zakazuje odbierania obywatelom bez

stosownego odszkodowania praw słusznie przez nich nabytych, co niezgodne jest z za-

tracących w takich sytuacjach szacunek dla prawa.

Oparciem dla zasady praw słusznie nabytych jest art. 2 Konstytucji Rzeczypospoli-

tej Polskiej.

Artykuł ten stanowi niezwykle ważną dyrektywę w zakresie stanowienia

prawa dla organu władzy publicznej, jednakże dla ochrony konstytucyjnych wolności

i praw podstawy należy poszukiwać nie w klauzuli demokratycznego państwa prawa,

Konstytucyjny stwierdza, że zasada lex retro non agit – przypomnę, prawo nie działa

12

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

wstecz – a także zasada praw słusznie nabytych mają charakter przedmiotowy wyzna-

wyroku z 4 lipca 2000 r.

Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że u podstawy praw naby-

wienie jej racjonalnego planowania przyszłości.

Zasadę praw nabytych dodatkowo wzmacniają: zakaz retroakcji prawa – przypomnę,

ła obowiązywać – zakaz arbitralnego odbierania lub ograniczania praw podmiotowych

zawartych w normach ogólnych, obowiązujących na mocy konstytucji, przez zmiany

przepisów prawnych; dodatkowo zasada lex rebus sic stantibus - świeżo przygotowane-

w toku.

śnia 2000 r.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że z konieczności zachowania praw na-

nień dla innych osób.

Zdaniem Trybunału, ocena dopuszczalności wyjątków od zasady

praw słusznie nabytych wymaga rozważenia, na ile oczekiwania jednostki dotyczące

praw nabytych są usprawiedliwione.

Zadaję pytanie, czy moje oczekiwania po 32 latach

pracy są uzasadnione.

Jednakże w przypadku, gdy dochodzi do zabrania tych praw, w orzecznictwie Trybu-

nału Konstytucyjnego spotkamy się, po pierwsze, z nakazem ustanowienia odpowied-

niego okresu dostosowawczego.

Po drugie, z nakazem rekompensaty w postaci odszko-

dowania.

Po trzecie, z nakazem zastosowania przepisów przejściowych.

Proszę zwrócić

uwagę na tryb dyrektywny kierunków działania.

Przestawione przeze mnie uzasadnienie do wniosku o wysłuchanie publiczne w de-

bacie nad ustawą zdrowotną jest obroną moich i naszych konstytucyjnych praw obywa-

telskich, jednocześnie czyni mnie podmiotem stanowionego prawa, daje nam – szerokiej

grupie ludzi – nadzieję na szacunek, z jakim powinien być traktowany każdy obywatel

Rzeczypospolitej Polskiej.

Mamy za sobą najwyższy imperatyw w postaci Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Mamy za sobą Trybunał Konstytucyjny.

A przeciwko sobie

mamy rząd Rzeczypospolitej Polskiej.

Dziękuję, panie przewodniczący.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

ku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych.

Przygotuje się do wystąpienia przedstawiciel

Związku Zawodowego „Sierpień 80”, a później przedstawiciel Pracodawców Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Panie przewodniczący, pani minister, szanowni państwo, Ogólnopolski Związek Zawo-

dowy Pielęgniarek i Położnych, który mam zaszczyt reprezentować, zgłosił na etapie

konsultacji społecznych uwagi do projektu ustawy o działalności leczniczej.

Kluczowe

znaczenie mają zagadnienia, które zagrażają interesom pracowniczym pielęgniarek i

położnych.

Projekt jako główny cel regulacji przewiduje jednolite określenie zasad pro-

wadzenia działalności leczniczej, jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że faktycznie głów-

nym celem jest rozwiązanie innych kwestii.

W pierwszej kolejności projekt przewiduje marginalizację samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej, jako sposobu prowadzenia działalności leczniczej, poprzez

zniesienie możliwości tworzenia nowych spzoz-ów i wprowadzenie mechanizmu prze-

kształcenia ich w spółki.

Rzeczywiście nie wprowadzono mechanizmu obligatoryjnego

przekształcenia spzoz-u w spółkę kapitałową, jednak zawarty w ustawie mechanizm

ﬁnansowy nakłaniać będzie organy założycielskie do dokonywania przekształceń, staną

one bowiem przed wyborem – albo pokrycie ujemnego wyniku ﬁnansowego, czyli doﬁ-

nansowanie spzoz-u, albo zmiana formy organizacyjno-prawnej.

Wobec aktualnej kondy-

cji ﬁnansowej podmiotów sfery ﬁnansów publicznych wybór jest oczywisty – przekształ-

cenie w spółkę.

Powstająca spółka przejmie, co prawda, dotychczasowych pracowników

13

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

spzoz-u jako następca prawny, z wyjątkiem umów o pracę z nominacji, jednak regulacja

projektu w tym zakresie jest mniej korzystna niż art. 23 Kodeksu pracy powszechnie

obowiązujący w przypadku przejścia zakładu pracy do nowego pracodawcy.

Ustawa nie

wskazuje bowiem na pełną kontynuację indywidualnych i zbiorowych stosunków pracy,

a jedynie na przejście pracowników.

Zatem przy takiej regulacji problemem mogą być

zagadnienia zbiorowego prawa pracy, a więc także, na przykład, fundusz socjalny, ukła-

dy zbiorowe czy kontynuacja działań związków zawodowych w spółce.

Oczywiście może nasuwać się pytanie – cóż złego jest w spółkach kapitałowych zna-

nych z codziennej praktyki życia gospodarczego?

Pewnie w samych spółkach nic – i

może tak myślał projektodawca, jednak konieczne jest wskazanie, z czym na dziś wiążą

się spółki, które działają w systemie ochrony zdrowia, w szpitalach.

Problemem jest

forma zatrudnienia.

Dla wielu menadżerów ochrony zdrowia spółki kojarzą się przede

wszystkim z jednym – zmianą form zatrudnienia z umów o pracę na umowy cywilno-

prawne.

Ponownie można zapytać – cóż w tym złego?

I ponownie odpowiedzieć – po-

zornie nic, jednak w naszym kraju zmiana umów o pracę na kontrakty cywilnoprawne

wiąże się z pozbawieniem dzisiejszego pracownika wyboru oraz skazaniem go na pracę

przynajmniej przez 250 godzin miesięcznie.

Kontraktami zastępuje się w prosty sposób

zwykłe umowy o pracę.

Zmiany te, niestety, nie mają zazwyczaj charakteru dobrowol-

nego, są wymuszane przez pracodawcę-spółkę, który stawia ultimatum – albo kontrakt,

albo zwolnienie z pracy.

Efektem takiej restrukturyzacji zatrudnienia jest pracownik przedsiębiorca, którego

obowiązki nie zmieniają się w porównaniu z umową o pracę, jednak pracuje on zazwy-

czaj około 250 godzin miesięcznie, bez zapłaty za nadgodziny, bez płatnego urlopu, bez

obowiązkowych przerw dobowych i tygodniowych, zaś umowę z nim można rozwiązać

bez komplikacji wynikających z Kodeksu pracy.

Ponadto obniżają się koszty ZUS-u pra-

codawcy.

Nie znaczy to jednak, że mamy faktycznie do czynienia z równoprawnym part-

nerem gospodarczym.

W dalszym ciągu bowiem wydaje mu się polecenia pracownicze,

poddany jest pracowniczej podległości przełożonym, harmonogramy pracy są narzucane

tak samo, jak pracownikowi.

Nie ulega wątpliwości, że stosowanie na kontraktach przedłużonego czasu pracy

poza granice zdrowego rozsądku, stanowi obecnie jedno z najpoważniejszych zagrożeń

dla pacjentów.

Czy chcemy, żeby w szpitalu opiekowała się nami zmęczona i poniżana

pielęgniarka po 20 godzinach ciągłej pracy?

Dla zapobieżenia temu zjawisku, które jest

plagą w spółkach, domagamy się zapisu, w którym z pojęcia „miejsca wezwania w zakła-

dach opieki zdrowotnej” wykluczymy „lub podmioty lecznicze”, które takimi miejscami

wezwania oczywiście nie są.

Nie można bowiem przyjąć, iż pielęgniarka prowadząca

indywidualną praktykę jest w stały sposób wzywana do szpitala na podstawie harmono-

gramu, aby tam świadczyć swoje usługi.

Projekt jest także niejasny w zakresie regulacji sposobu postępowania z zadłuże-

ich przekształcenia.

Projekt wprowadza rozwiązania, zgodnie z którymi długi pozostają

w nowopowstałych spółkach i w oczywisty sposób zagrażają ich istnieniu i grożą im

upadłością.

Reasumując, ustawa zmierza do pełnej komercjalizacji podmiotów działających w

sektorze ochrony zdrowia, pomijając całkowicie publiczną misję tych jednostek.

Zagu-

bienie publicznej misji podmiotów prowadzących działalność leczniczą, w świetle regu-

lacji przedłożonego projektu, jest wysoce prawdopodobne.

Można oczywiście powiedzieć,

że niedoskonałości projektu zweryﬁkuje praktyka jego stosowania, jednak spróbujmy

tym razem być mądrymi jeszcze przede szkodą i zmieńmy je na etapie prac sejmowych,

bo one nie służą celom działania ochrony zdrowia.

Szanowni państwo, my nie doświadczamy problemu na poziomie ustawy.

My w

ochronie zdrowia doświadczamy problemu stosowania i omijania prawa już w zakładach

opieki zdrowotnej.

Dziękuję.

14

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

„Sierpień 80”, następnie przedstawiciela Pracodawców RP, a potem przedstawiciela Na-

czelnej Izby Pielęgniarek i Położnych.

Przedstawiciel Związku Zawodowego „Sierpień 80” Zbigniew Zdónek:

Zbigniew Zdónek, jestem lekarzem.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, pani mi-

nister, chcę przestawić tę sytuację nieco inaczej – odniosę się do ustawy proponowanej

przez Ministerstwo Zdrowia w sposób praktyczny.

W naszej ocenie, jeśli chodzi o przekształcenie własnościowe szpitali, a właściwie pu-

blicznych zakładów opieki zdrowotnej, według mnie fundamentalne jest to, że w Polsce

nie dopracowaliśmy się deﬁnicji szpitali, tak więc szpitale nie istnieją.

Istnieją publicz-

ne albo niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej, które realizują umowy z płatnikiem

świadczeń opieki zdrowotnej, czyli z Narodowym Funduszem Zdrowia, na usługi szpi-

talne.

Myślę więc, że to jest pierwsza rzecz, która powinna się znaleźć w konstytucji,

jeśli to ma być konstytucja.

Przekazaliśmy państwu gazetę Polskiej Partii Pracy i organu związkowego, ponie-

waż chcemy, żeby państwo mieli dokument, który rzeczywiście odnosi się do publicz-

nych zakładów opieki zdrowotnej, czyli szpitali, które po przekształceniu w spółki pra-

wa handlowego przez miasto czy powiat nadal w celu utrzymania jakości i dostępności

świadczeń opieki zdrowotnej trzeba doﬁnansowywać z budżetu miasta albo powiatu.

W związku z tym proszę mi powiedzieć, gdzie tu jest rozwiązanie problemu.

Czy prze-

kształcenie własnościowe szpitala – publicznego zakładu opieki zdrowotnej – w spółkę

prawa handlowego, która w 100% jest własnością miasta albo powiatu powoduje ko-

rzystne zmiany?

Na podstawie przypadku Piekar Śląskich czy Rudy Śląskiej można

wysnuć oczywisty wniosek, że trzeba dopłacać w ciągu roku miliony złotych.

Tak więc

to nie jest rozwiązanie problemu.

Kolejny przykład.

Pokazujemy państwu polskie szpitale i grupę kapitałową „Nowe

Szpitale” ze Szczecina, które dokonują hucpy w realizacji świadczeń opieki zdrowotnej.

Faktem jest brak kontroli realizacji świadczeń opieki zdrowotnej na poziomie powiatu i

na poziomie Narodowego Funduszu Zdrowia.

Pomimo informacji, że są nieprawidłowo-

ści - myślę, że z powodów politycznych i mecenatu politycznego – nie przeprowadza się

tych kontroli, dlatego, że to ewidentnie dyskredytuje sam pomysł.

Podam przykład Krosna Odrzańskiego, oddziału, w którym pracowałem.

Na terenie

powiatu krośnieńskiego wcześniej były dwa oddziały wewnętrzne – w Gubinie i w Kro-

śnie Odrzańskim.

Tam pracowało 6-8 lekarzy specjalistów w zakresie chorób wewnętrz-

nych.

W tej chwili pracuje tam jeden lekarz, którzy zarazem pełni funkcję lekarza od-

działowego, ordynatora i dyrektora do spraw medycznych, lekarza izbowego, a przecież

nikt nie ma możliwości bilokacji ani trilokacji, ani multilokacji, chyba że Ministerstwo

Zdrowia uważa inaczej.

Jest to generalnie niedopuszczalne, bo nie ma możliwości reali-

zacji świadczeń opieki zdrowotnej.

Co więcej, ta jedna osoba wykonuje kontrakt zdro-

wotny dwukrotnie większy niż wcześniej te dwa oddziały.

Ponadto ten nowy szpital

- Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krośnie Odrzańskim – uzyskuje nadpłaty.

Jeśli inne publiczne szpitale w Polsce nie uzyskują nadpłat, czyli świadczeń ﬁnanso-

wych za nadwykonania, to jakim cudem w województwie lubuskim akurat ta spółka

regularnie dostaje środki ﬁnansowe za nadwykonania.

Proszę państwa, problem nadzoru nad jakością świadczeń opieki zdrowotnej jest na-

prawdę dramatyczny.

Wcześniej informowaliśmy panią minister zdrowia o tego typu

nieprawidłowościach w zakresie realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w ratownictwie

medycznym.

Człowiek, który na Śląsku wykazał się derealizacją tych umów, ryzykując

życie i zdrowie 2 mln Ślązaków - tak, pani minister, Artur Borowicz – został przez panią

nobilitowany.

Doradzał pani w spawach ratownictwa medycznego.

Sprawy są nadal w

prokuraturze i pewnie będą się przedłużać, ale najważniejsze, że są.

Jeszcze jedna rzecz, która bardzo mi leży na sercu – samozatrudnienie.

Ja sobie nie

wyobrażam, żebyśmy funkcjonowali w państwie, które rzeczowo realizuje świadczenia

opieki zdrowotnej i mieli ratowników medycznych, pielęgniarki czy młodych lekarzy,

15

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

pracę, bo już w tej chwili mamy problem społeczny z tym, że my nie zakładamy rodzin,

nie budujemy domów i że w Polsce nie rodzą się dzieci.

Przecież u nas rodzi się najmniej

taki rząd, który tak organizuje system zatrudnienia, w którym dominuje samozatrud-

nienie?

Tak naprawdę, samozatrudnienie jest doskonałą formą wyzysku pracownika.

Ja

jestem przykładem lekarza, który w Polsce pracuje po 400 godzin w miesiącu.

To nie jest

normalne, ale taki mamy rząd i taką mamy minister zdrowia, która na to przyzwala.

Pani minister, pani sobie zdaje sprawę z tego, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra

Finansów z 2008 r. samozatrudnienie w służbie zdrowia jest nielegalne.

Pani minister, ponieważ pani, jako minister zdrowia w Polsce jest odpowiedzialna

za kontrolę i nadzór nad realizacją świadczeń opieki zdrowotnej - w rzeczywistości jest

pani najwyższą instancją, zgodnie z ustawą o płatniku świadczeń opieki zdrowotnej

– proszę panią o rzeczywistą kontrolę spółki prawa handlowego ze Szczecina, grupy

kapitałowej „Nowy Szpital”, w zakresie 12 szpitali, które przejęła i realizacji świadczeń

opieki zdrowotnej.

Sprzedam jeszcze pani jedną perełkę ze Świebodzina.

Na oddziale ratunkowym pra-

cuje jeden lekarz.

Po przeciwnej stronie miasta jest stacja pogotowia ratunkowego, któ-

ra należy do tej ﬁrmy…

Już kończę, to jest clou…

Ten lekarz spełnia również funkcję

lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, czyli świadczy nocną i świąteczną pomoc wyjaz-

dową.

Kiedy jest wezwanie do nagłego przypadku, karetka specjalistyczna jedzie po tego

lekarza ze szpitalnego oddziału ratunkowego, zabiera go i jadą, najczęściej stwierdzić

zgon, a potem przyjmują dzieci w ramach podstawowej opieki zdrowotnej.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

Ekspert Pracodawców RP Krzysztof Tuczapski:

Panie przewodniczący, pani minister, szanowni państwo posłowie i szanowni goście.

Je-

stem ekspertem Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej, dawnej Konfederacji Praco-

dawców Polskich oraz wiceprezesem Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Niepublicznych

Szpitali Samorządowych, a więc tego stowarzyszenia, które skupia już przekształcone

szpitale publiczne w spółki prawa handlowego.

Wysoka Komisjo krew się we mnie burzy, gdy słyszę takie wystąpienie, jak przed chwilą.

Proszę państwa, pan, który zabierał głos, chyba nie zna rozporządzeń koszykowych doty-

czących lecznictwa zamkniętego.

Z takim podmiotem Narodowy Fundusz Zdrowia nie ma

prawa podpisać kontraktu.

To było ad vocem, a teraz przejdę do meritum.

Pozwolę sobie mówić w sposób ogólny, bo szczegółowe kwestie związane z projektem

ustawy o działalności leczniczej, który jest przedmiotem dzisiejszych obrad, złożymy do

protokołu Komisji.

Proszę państwa, nasze szpitale działają prawie 20 lat na podstawie starej ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej, która powstawała w zupełnie innych czasach gospodar-

czych, społecznych i politycznych i była wielokrotnie nowelizowana.

Chylę czoło przed

autorami projektu tej ustawy, który wreszcie traﬁa do konsultacji społecznych.

Mamy

otrzymać nowoczesną ustawę na miarę XXI w., która umożliwi nam, menedżerom i

naszym pracownikom oraz pacjentom bezpieczne korzystanie z usług we wszystkich

przedsiębiorstwach działalności leczniczej.

Szanowni państwo, nigdzie na świecie nie ma takich podmiotów pn. zakład opieki

zdrowotnej.

Szpital musi być bezpiecznym i nowoczesnym miejscem pracy.

Ta ustawa

daje takie możliwości.

Oczywiście nie jest ona doskonała, tak jak i inne akty prawne nie

są doskonałe, ale od tego jest dyskusja merytoryczna w podkomisjach i w Komisji Trój-

stronnej, gdzie – mam nadzieję – jako przedstawiciele pracodawców, strony związkowej,

a więc pracobiorców i strony rządowej, dojdziemy do porozumienia.

Chciałbym jeszcze powiedzieć, że szpitali samorządowych przekształconych w spółki

prawa handlowego jest ponad 100 i nikt nie zamyka oddziałów, nikt nie każe ludziom

płacić i nikt nie odsyła do szpitali tak zwanych publicznych.

A poza tym, co to w ogóle

jest szpital publiczny?

Proszę zadać sobie pytanie, czym jest szpital niepubliczny.

Czy

16

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

on nie pełni funkcji publicznej?

Pełni funkcję publiczną, bo ma kontrakt z płatnikiem

publicznym.

I to jest funkcja publiczna, tak samo jak szpitala publicznego.

Proszę państwa, nie ma podziału na publicznych i niepublicznych przedstawicieli

ochrony zdrowia.

Jeżeli jest podmiot prywatny, który działa komercyjnie, to dobrze,

on uzupełnia rynek, który szacuje się na około 20 mld zł.

Natomiast zarówno podmiot

niepubliczny, jak i publiczny, działają w ramach środków publicznych przeznaczonych

na ochronę zdrowia.

Pani przewodnicząca Ochman była uprzejma wspomnieć tutaj o art. 68 konstytucji.

A co mówi art. 32 konstytucji?

Czy wiedzą państwo?

Mówi on o równości pomiotów w

działalności gospodarczej.

I ta ustawa będzie gwarantować taką równość podmiotów.

Proszę więc przestać straszyć nas, społeczeństwo, a przede wszystkim pacjentów, że bę-

dziemy płacić, leczyć się za pieniądze i stać w coraz dłuższych kolejkach.

Jest to bzdura

i nieprawda.

Chcę powiedzieć, że wszystkie szpitale samorządowe skupione w stowarzyszeniu,

działają w sposób nowoczesny i przynoszą konkretne dochody, które przeznaczane są

na inwestycje, podniesienie jakości usług i bezpieczeństwo pacjentów, i nikt nie wypro-

wadził ani złotówki do własnej kieszeni – mówię o samorządowcach…

Bardzo się cieszę,

że państwo się śmieją, że panuje ogólna radość, bo z uśmiechem na ustach jest łatwiej

brnąć przez trudności losu.

Proszę państwa, kończąc powiem, że my jako pracodawcy pilnie śledzimy działa-

nia rządu i przedstawiamy nasze stanowiska na posiedzeniach Komisji Trójstronnej.

Powiem też, że te szpitale mogą być bezpieczne i będą bezpieczne, bo gwarantuje to

Kodeks spółek handlowych, jak i odpowiedzialność organów właścicielskich, czyli samo-

rządu terytorialnego.

Dziękuję bardzo.

Pacjentów Polskich.

zawodowy pielęgniarek i położnych.

Zgadzam się z opinią, że jest to bardzo ważna ustawa ustrojowa.

Wspólnie z izbą le-

karską, w stosownym porozumieniu, zawarliśmy nasze wątpliwości i obawy przed kon-

sekwencjami wprowadzenia tejże ustawy w życie.

Głównie chciałabym zwrócić uwagę

na trzy kwestie, oprócz tych, które zostały poruszone.

Zaznaczam, że 55 szczegółowych

zmian przesłaliśmy w stosownym czasie ministrowi zdrowia.

Szanowni państwo, art. 100 dotyczy rejestru wojewody.

Swoje stanowisko w tym

względzie już wyrażaliśmy - przesłaliśmy jest również marszałkowi Sejmu – aby nie po-

zbawiać samorządów zawodowych uprawnienia do prowadzenia i sprawowania nadzoru

nad działalnością regulowaną.

Pielęgniarki i położne należą do grupy zawodów regulowanych, mają własny samo-

rząd.

Uznajemy przekazanie rejestrów grupowych i indywidualnych praktyk za naru-

przepisów dotyczących możliwości przeprowadzania kontroli i nadzoru budzi nasze

wątpliwości.

Jak można coś kontrolować, nie prowadząc tego, nie rejestrując, tym bar-

dziej, że mamy wypracowane procedury nie tylko składania wniosków, ale i prowadzenia

nadzoru oraz wpływania na standard i jakość prowadzenia tych praktyk?

Ponadto prze-

kazanie tych indywidualnych praktyk spowoduje deregulację prawidłowego funkcjono-

wania całego systemu rejestru pielęgniarek i położnych.

Nie ukrywamy, że prowadzimy

centralny rejestr, z którego, w sposób jak najbardziej właściwy czerpiemy informacje

o polityce kadrowej nie tylko w całym kraju, ale i w poszczególnych województwach,

powiatach i gminach.

Zatem uniemożliwienie wykonywania tych zestawień statystycz-

nych, które przecież powinny służyć wszystkim organizatorom, a więc urzędom mar-

szałkowskim, a także wojewodom, spowoduje zniszczenie tego systemu.

17

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

W art. 45 czytamy, że w przypadku podmiotów leczniczych niebędących przedsię-

biorcami przeprowadza się konkurs na stanowisko.

Z uwagi na podział na podmiot

leczniczy niebędący przedsiębiorstwem – jest to nowa terminologia, która zaistniała w

tejże ustawie – wyklucza się postępowanie konkursowe na stanowiska kierownicze, z

wyłączeniem kierownika, gdy nie jest on lekarzem.

W związku z tym obawiamy się, że

bardzo szybko zlikwidowane będzie stanowisko pielęgniarki naczelnej, przełożonej lub

dyrektora do spraw pielęgniarstwa, pielęgniarki oddziałowej czy kierownika komórki

do spraw procesu opieki i pielęgnacji, bo to nazewnictwo w statuach szpitalnych czę-

sto istnieje.

Trudno nie mieć wątpliwości odnośnie do zarządzania kadrą pielęgniarską,

która jest najliczniejsza – nie ma na świecie kraju, w którym ta kadra nie byłaby naj-

liczniejsza.

Obawiamy się więc o stanowiska opisowe dotyczące kompetencji, poziomów

opieki i pielęgnacji, polityki kadrowej awansu zawodowego, kształcenia ustawicznego.

Natomiast art. 46 wskazuje, że podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorstwem sto-

suje minimalne normy zatrudnienia.

Jestem świadoma tego, że ustawa o działalności

leczniczej wyeliminuje ustawę o zakładach opieki zdrowotnej.

To prawda, pani minister.

Zgadzamy się z tym, że minimalne normy określone jako akt wykonawczy do tej ustawy

wprowadzają trudne do zrozumienia i niestosowane w praktyce pojęcie, a także przepis

prawny, który o tych minimalnych normach mówi.

Od półtora roku pracujemy nad bardziej organicznymi czy mającymi lepsze zastoso-

wanie obsadami pielęgniarskimi.

Przyjmujemy model obsad, tak zwanych zawodowych.

Chciałybyśmy, aby również w tej ustawie był on zapisany.

Odnośnie do obsad kadrowych pielęgniarek i położnych, wprawdzie mój przedmów-

ca, ekspert, mówił, że dzisiaj jest świetnie, że szpital jest dobrze zarządzany.

Rzeczywi-

ście są szpitale dobrze zarządzane, jeśli chodzi o kadrę, ale znamy też tak dramatyczne

przykłady szpitali, gdzie jest jedna pielęgniarka na 60 pacjentów i to musi wystarczyć.

Czy tak powinno być?

Na całym świecie – Międzynarodowa Rada Pielęgniarek, a także

wszystkie gremia pielęgniarskie, od Stanów Zjednoczonych po Europę – mówią, że wła-

ściwa obsada pielęgniarska ratuje życie pacjenta, szczególnie w stacjonarnych placów-

kach.

W związku z tym jesteśmy przygotowane na wprowadzenie bardzo prostej metody

zawodowej, która zabezpieczy nie tylko pacjenta, ale przede wszystkim kadrę pielęgnia-

rek i położnych w wykonywaniu zawodu przez 24 godziny.

Dziękuję bardzo.

Przypominam o przedstawieniu się.

Prezes Federacji Pacjentów Polskich Stanisław Maćkowiak:

Stanisław Maćkowiak, Federacja Pacjentów Polskich.

Szanowni państwo, zabiorę głos

na temat dostępności do leków w leczeniu szpitalnym.

Bardzo ważnym przepisem z punktu widzenia pacjentów przyjętych do szpitala

jest art. 162 pkt 5 projektu ustawy o działalności leczniczej, który nowelizuje art. 35

ze środków publicznych.

Przepis ten przewiduje, że pacjentowi przyjętemu do szpitala

lub innego przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą

Należy wskazać, że przepis ten w prawie niezmienionym kształcie obowiązuje od

dnia wejścia w życie pierwszej ustawy regulacyjnej o powszechnym ubezpieczeniu zdro-

odpłatności za leki i artykuły sanitarne.

Przepis ten, w naszej ocenie, wymaga dalej idą-

niczej, które ograniczają się do zmian formalnych.

Już obecnie budzi on bowiem istotne

wątpliwości w praktyce.

Szczególnie trudne jest więc określenie, po pierwsze, zakresu

obowiązku podmiotu leczniczego do zaopatrzenia pacjenta w leki i wyroby medyczne, po

18

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

drugie, możliwości współpłacenia pacjenta lub innych podmiotów działających na jego

rzecz za leki i wyroby medyczne, a po trzecie, możliwości pobierania opłat w podmiotach

leczonych za dostęp do leków i wyrobów medycznych.

Przede wszystkim należy podkreślić, że przepis wskazuje na wymóg związku poda-

wanych leków i wyrobów medycznych z wykonywanym świadczeniem, przy czym mu-

szą one być niezbędne, konieczne do wykonania świadczenia.

Podawane leki lub wyroby

muszą więc mieć związek z przyczyną hospitalizacji oraz proﬁlem leczniczym danego

podmiotu leczniczego.

Problem może się jednak wiązać z obowiązkami podmiotów lecz-

niczych wynikających z leczenia pewnych schorzeń współistniejących, które pojawiają

się w trakcie hospitalizacji, a powinny być leczone – w naszej ocenie – na koszt podmiotu

leczniczego niezależnie od przyczyny hospitalizacji.

Przykładowo można wskazać le-

czenie przeciwodleżynowe lub drobne infekcje nabyte w szpitalu, które wymagają po-

dania antybiotyku.

Natomiast zgodzić się należy z założeniem, że w przypadku, kiedy

pacjent choruje na choroby niezwiązane z przebiegiem schorzenia, podmiot leczniczy

nie powinien mieć już obowiązku bezpłatnego zaopatrywania go w leki lub wyroby me-

dyczne potrzebne do leczenia tych innych, dodatkowych schorzeń.

W związku z tym

proponujemy doprecyzowanie art. 162 pkt 5 projektu, który nowelizuje art. 35 usta-

taka mogłaby polegać na zastąpieniu wyrazów „jeżeli są one konieczne do wykonania

świadczenia” wyrazami „związane z wykonaniem świadczenia”.

Przepis miałby wtedy

następujące brzmienie: „Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego przedsię-

głych, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne związane z wykonaniem świad-

czenia”.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Do głosu jest zapisanych jeszcze troje przedstawicieli podmiotów, które

zgłosiły chęć wystąpienia w pierwszej kolejności.

Za chwilę zaproszę do tych wystąpień,

a potem ogłosiłbym 10-minutową przerwę.

Te osoby, które jeszcze chciałyby zabrać głos

jako osoby ﬁzyczne, prosiłbym o zgłoszenie się do sekretariatu.

Myślę, że na zakończe-

nie mogliby zabrać głos posłowie i dalibyśmy pani minister możliwość podsumowania,

jeżeli zechce.

W spisie jest zgłoszenie przedstawiciela Fundacji Lege Pharmaciae.

Czy ktoś z tej

Fundacji chciałby zabrać głos?

Nikt się nie zgłasza.

Następny w kolejności jest przed-

stawiciel Spółki Pro-Medica.

Proszę bardzo.

Prezes Zarządu Spółki Pro-Medica Andrzej Bujnowski:

Andrzej Bujnowski- prezes Zarządu Spółki Pro-Medica z Ełku, która powstała 10 lat

temu, dlatego też odbieram ten projekt ustawy jako od dawna oczekiwaną zmianę.

Proszę państwa, pierwszą w Polsce spółkę, która prowadzi szpital, organizowaliśmy

w czasach bardzo trudnych, kiedy musieliśmy udowadniać, że jest to możliwe, że tamte

przepisy prawne pozwalały na utworzenie spółki prowadzonej w 100-procentach przez

samorząd.

Co od tego czasu się zmieniło?

Nie chcę przedłużać, więc powiem tylko tyle, że nasze

doświadczenia dowodzą, iż spółka prawa handlowego jest sprawdzoną formułą organi-

zacyjno-prawną, która w żaden sposób nie grozi pacjentom, nie powoduje drenowania

prywatnych kieszeni, a zdecydowanie rozwija swoją działalność i w dalszym ciągu chce

mieć coraz lepsze warunki do swojej działalności.

W moim przekonaniu, ta ustawa takie

warunki stwarza.

Proszę państwa, przyłączam się do tego głosu, że nie należy społeczeństwa straszyć

nowymi formami organizacyjno-prawnymi.

Trzeba sięgnąć do przeszłości, kiedy bardzo

obawialiśmy się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej i wszyscy chcie-

li, żeby zostały zoz-y w dotychczasowej formule.

Rozumiem strach przed zmianą, ale

można znaleźć przykłady – zapraszam do Ełku – które dowodzą, że istnieje możliwość

19

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

rzetelnego roztaczania opieki nad pacjentami, nad mieszkańcami niejednego powiatu.

A wybór mieliśmy jeden – albo skreślenie z mapy i faktyczny problem dla mieszkańców,

albo zorganizowanie się bez jakiegokolwiek wsparcia.

Proszę państwa, ta ustawa daje nieocenioną rzecz – daje ścieżkę, wsparcie i wreszcie

daje możliwość równoprawnego traktowania podmiotów.

A miałem takie doświadcze-

nia, że czułem się dyskryminowany jako przedstawiciel ﬁrmy w dostępie do środków

publicznych i swego czasu do środków unijnych.

W związku z tym jest to milowy krok

na drodze do poprawnej organizacji systemu ochrony zdrowia.

Powiem, czego mi tutaj brakuje.

Brakuje pewnego zapisu, który – jak uważam - przy-

służy się do lepszego gospodarowania środkami publicznymi i skierowania ich bezpo-

średnio na poprawę organizacji i zabezpieczenia zdrowotnego pacjentów.

Proponował-

bym zastanowić się nad możliwością umieszczenia dodatkowego art. 178 w przepisach

ust. 2 dodać pkt 5 w brzmieniu: „przychodów z działalności leczniczej w rozumieniu

tejże ustawy”.

Chodzi o zwolnienie podmiotów działalności leczniczej z podatku CIT.

Można to uwarunkować, jeśli te środki będą przeznaczone na rozwój, inwestycje itd.

generalnie chodzi mi o taki mechanizm, który pozwoli inwestować nieopodatkowane

pieniądze dla dobra mieszkańców i podniesienia poziomu zabezpieczenia zdrowotnego.

Proszę państwa, pieniądze wypłacane w formie dywidendy i tak będą opodatkowa-

natomiast bezpośrednie kierowanie pieniędzy nieopodatkowanych w inwestycje, rozwój

szpitali, jest bardzo potrzebne.

Tak uważam.

Może za długo mówiłem.

Przepraszam.

Ze względu na ograniczenie czasowe nie roz-

wijam wszystkich wątków, które składam do protokołu.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Ostatnim zapisanym do głosu w tej turze naszego posiedzenia jest

Osoby chętne do zabrania głosu w drugiej turze proszę o zgłaszanie się do sekreta-

riatu Komisji.

Dziękuję bardzo.

Ogłaszam 10-minutową przerwę.

[Po przerwie]

Witam państwa po przerwie.

Proszę o zajmowanie miejsc.

Będziemy kontynuować na-

sze dzisiejsze posiedzenie Komisji Zdrowia związane z wysłuchaniem publicznym.

Konsultowałem pod względem prawnym kwestie dotyczące procedury wysłuchania

publicznego.

Otóż regulamin Sejmu nie przewiduje wystąpień ani posłów, ani ministra.

Miałbym więc prośbę do pani minister o powstrzymanie się - myślę, że posłowie też się

ograniczą – bo tu chodzi o wysłuchanie drugiej strony, a nie o prowadzenie debaty.

Poproszę o zabranie głosu pana Wojciecha Bociańskiego z Business Center Club.

Ograniczam czas wystąpienia do 5 minut.

Przygotuje się pani Alicja Klimaszewska.

Ekspert Business Center Club Wojciech Bociański:

Panie przewodniczący, pani minister, państwo posłowie, jako ekspert Business Center Club

chciałbym podziękować za dzisiejsze spotkanie, ale przede wszystkim chciałbym powiedzieć,

że całe środowisko samorządowe jest zadowolone z tego, że wreszcie zaczyna się mówić o

nowych ustawach, które mają być naszym kodeksem, konstytucją.

Ponieważ jednak bardzo

nam wszystkim zależy na tym, aby to było przygotowane jak najlepiej, żeby w niektórych

przypadkach nie można było stawiać zarzutu niekonstytucyjności, pozwalam sobie powie-

dzieć to, co w szerszym zakresie zostało wysłane w piśmie do marszałka Sejmu, a także do

pana przewodniczącego Komisji Zdrowia, a co, naszym zdaniem, jest niezmiernie ważne.

Ograniczę się tylko do dwóch podstawowych spraw - reszta, ponieważ są to sprawy szczegó-

łowe, jest omówiona we wspomnianych pismach.

Oto sprawy, na które – jak uważamy – należałoby zwrócić uwagę, albo które należałoby

poprawić.

Po pierwsze, chodzi o to, żeby bardzo dokładnie sprecyzować poszczególne terminy

20

NR 4475/VI KAD.

KOMISJA ZDROWIA 10.12.2010

dotyczące tego, co te ustawy dalej mówią.

Ponieważ są one pisane dla obywatela, musi to być

bardzo przejrzyste.

W tej chwili nie jest przejrzyste to, co dotyczy spraw organizacyjnych.

Po drugie, chodzi o sprawy, których tam nie ma, a które – jak wiem – są przedmiotem

wielu sporów, głównie sądowych.

Otóż do tej pory nie zostały ustalone sprawy z zakresu,

ochrony życia lub zdrowia.

Co to znaczy, że coś jest przeciwko życiu lub zdrowiu?

Nad tymi

problemami debatują wszystkie sądy.

I dlatego dobrze byłoby się nad tym zastanowić.

Poza tym – jest to sprawa globalna – coraz wyraźniej widzimy, że administracja pró-

buje wchodzić w buty administracji samorządowej, i samorządu w ogóle.

Chciałbym powiedzieć, że jeżeli kiedyś postawiliśmy sobie cel, że zmieniamy system

rządzenia, że dzisiaj już nie rządzi urzędnik z Warszawy tylko przekazujemy kompeten-

cje samorządom, to chciałbym, żeby po „a” nastąpiło „b” i „c”.

Tymczasem coraz wy-

raźniej jest widoczne – była o tym mowa w dyskusji – odbieranie kompetencji zarówno

samorządowi lekarskiemu, jak i innym związanym z ochroną zdrowia, a przede wszyst-

kim samorządowi, który jest właścicielem części zakładów opieki zdrowotnej.

Wydaje

mi się, że to jest niewłaściwy kierunek, zgodnie z którym administracyjnie nakazuje

się organizatorom opieki zdrowotnej na danym terenie, czy dyrektorom spółek, które

zaraz powstaną, a które wykorzystują pieniądze publiczne, aby jednocześnie wykony-

wały zarządzenia narzucone odgórnie przez urzędnika.

Wydaje mi się, że albo to będzie

dotyczyć wszystkich spółek czy wszystkich już istniejących organizacji rządzących się

samorządnie, gdzie zmusza się dyrektora, prezesa albo zarząd do występowania zgodnie

z interesem swojej organizacji, albo, jeżeli nie daje się mu możliwości ﬁnansowych, a

nakazuje się, żeby zachowywał się w odpowiedni sposób, to można zderzyć się z pro-

blemem słynnej „ustawy 203”, która jeszcze do tej pory jest w sądach „wałkowana” i

nie wiadomo, gdzie znaleźć pieniądze, które zgodnie z nakazem Sejmu miały być dane

pracownikom.

Jeszcze raz bardzo dziękuję.

Wszystko zostało przekazane do protokołu.

Dziękuję bardzo.

Teraz głos zabierze pani Alicja Klimaszewska.

Technik radioterapii Alicja Klimaszewska:

Alicja Klimaszewska - technik radioterapii.

Szanowni państwo, korzystając z możliwo-

ści udzielenia mi głosu, stanowczo sprzeciwiam się brzmieniu art. 89 projektu ustawy

Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie wprowadza obowiązku

pracy w wymiarze 7 godzin 35 minut, a jedynie ustala maksymalny czas pracy, zachęca

do stosowania najkorzystniejszych rozwiązań dla pracowników w krajach Unii Europej-

skiej.

Czy to jest tworzenie dobrych warunków pracy, jeśli przy wydłużaniu czasu pracy

nie mamy za to rekompensaty ﬁnansowej, a warunki pracy nie uległy poprawie?

Per-

sonel medyczny w Polsce pracuje jak przy taśmie produkcyjnej – w stresie i pośpiechu,

ulegając presji, ponieważ na jeden aparat terapeutyczny przypada dwukrotnie więcej

pacjentów niż w krajach Unii.

Aparaty nowej generacji, na jakich obecnie pracujemy, o bardzo dużym woltażu – 15,

18, 21 Megaelektrowolt – generują bardzo szkodliwy strumień neutronów.

Przypominamy,

że w dalszym ciągu posiadamy naturalne źródła – bomby kobaltowe.

Jesteśmy pierwszym

pokoleniem pracującym w terapii megawoltowej i z naturalnym źródłem promieniowania,

a promieniowanie swoje skutki wykazuje po wielu latach wystawiania organizmu na jego

działanie.

Technicy dopytują, co z rozmowami, które zaproponowało nam ministerstwo dwa

miesiące temu.

Ponadto podkreślam, że technicy boją się o swoje stanowiska pracy.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Bolesław Piecha (PiS):

wiciele Ministerstwa Zdrowia z panią minister, ani posłowie, nie będą zabierać głosu.

Pozostaje mi więc tylko zakończyć dzisiejsze posiedzenie Komisji Zdrowia.

Dziękuję

państwu za przybycie.

Do widzeni


text:
brechać, dziś pospolitsze niż brzechać (mówią tylko breszę, nie brzeszę), brechun, brechliwy, brechnia; prasłowo; por. brzech(o)tać i o 'sroce'.

Pień bre- służy ogółem dźwiękom; nazwa litewska 'jelenia-łosia', bredis (to samo słowo tkwi w nazwie Brindisium, skąd nazwa bronzu urosła!), nasze brzedzić, w 15. wieku o 'ryku jelenim', obok i z tego bredzić, brydzić, brednia, jak brechnia, »bredne marzenia«, wybredny, brdać w »ubrdać sobie co«; bredzić ma to osobliwsze znaczenie bajania tylko u nas i na Rusi; postaci z bre-, bry-, już w 16. w. ogólne; wybredny właściwie 'wymyślny'.

Bre- znaczyło pierwotnie 'głosić', 'mówić', por. staroczes.

brecze, brecz, 'mówił', breczeti i brzeczeti, 'beczeć', breca, 'klępa', brecna; p. brznieć, brzęk; br(z)echać nie jest też dźwiękonaśladowcze, lecz urobione przez -ch jak machać, pachać, jechać, spiechać, *śmiechać, wąchać.


text:
czaj, ‘herbata’, z rus; czajnik, ogólne; ruskie z tur.

czaj, a to z chińsk. cza.


text:
387.

Za soczewicy miskę tanią,

Jeśliś raz, w pokuszenia porze,

Ustępstwo zrobił — toś nieboże

Twe pierworodztwo przedał za nią —

I wtedy słabość jest twą panią,

Bo ciebie już nie słuchać może.


text:
Bosi zakonnicy (Discalceati).

Już o wiele wprzód, nim się zjawili zakonnicy bosi, chodzenie boso, jako szczególna oznaka pokuty i skruchy było w zwyczaju, nawet u książąt.

Tak np. cesarz Henryk IV stawił się boso przed Głową Kościoła, aby uzyskać zwolnienie od klątwy.

Zatém i w zakonném życiu, dającém pełny rozwój ascetyce, uświęcone zostało chodzenie boso.

Duch pokory i zaparcia się, w ćwiczeniach swoich chętnie stosuje się do zwyczajów, jakie cechują maluczkich w ludzkiém społeczeństwie; dla tego chodzenie boso musiało najprzód przyjąć się w tym zakonie, którego założycielowi upokarzające powołanie żebraka i odzież ubogiego wydały się rozkoszą nieopisaną.

W istocie też pierwsi franciszkanie byli bosymi zakonnikami.

Tymczasem, bądź wskutek rozkrzewienia zakonu w okolicach surowszy klimat mających, bądź w skutek mniej ścisłego obserwowania reguły, wprowadzono użycie sandałów.

Jednakże były różne reformy zakonu franciszkanów, w których utrzymał się przepis chodzenia boso w dosłowném znaczeniu tego wyrazu, np. minoryci-klareni, zakonnicy ścisłej obserwancji Jana z Guadelupy (przynajmniej w domu) i Piotra z Alkantary.

Przykład franciszkanów naśladowały i drugie surowej reguły zakony, np. pustelnicy św. Hieronima, zakonnicy bosi (ob.

Piotr Nolascus) Matki Boskiej Łaskawej i inne.

Dopiero w półowie XVI w., od czasu św. Teresy de Cepeda, prawie we wszystkich zakonach, obostrzających swoją regułę, przyjęto zwyczaj noszenia skórzanych lub drewnianych sandałów.

Tylko benedyktyni nie mieli nigdy w swym zakonie bosych.

Nie dozwolili też i dominikanie na wprowadzenie takiego przepisu w kongregacji Najświętszego Sakramentu, założonej przez Antonjusza le Quien; przez taki bowiem przepis wzmiankowana kongregacja mogłaby przybrać znaczenie nowego zakonu.

Z tego, cośmy powiedzieli, pokazuje się, że wyrażenie zakonnicy bosi wcale nie oznacza żadnego osobnego zakonu.

(Fehr.).

W. B.