text:
Poezye.

Marya Konopnicka

Nakład Gebethnera i Wolfa., Warszawa, 1883

MARYA KONOPNICKA.

P O E Z Y E.

SERYA DRUGA.

W A R S Z A W A.

NAKŁAD GEBETHNERA I WOLFA.

1883.

Noce letnie.

I.

W cień owinę się jak w rąbek,

Księżyc przyćmię, gwiazdy zdmuchnę,

Skrzydła wezmę dwa bieluchne —

I polecę — jak gołąbek!

Mój gościniec — mleczna droga;

Mój przewodnik, co tam mruga,

Gwiazdka jedna, gwiazdka druga,

Co się pali u stóp Boga.

Tyle smutków przez dzień cały,

Tyle troski, tyle nudy...

Witaj, witaj, druhu biały,

Czarodziejskich snów ułudy!

Gdzie polecę?

gdzie popłynę,

Nim mnie ranek schwyci szary?

W step szeroki?

w mórz głębinę?

Pod błękitnych zórz kotary?

Cisza wabi, cisza nęci...

O!

bodajto, chociaż we śnie,

Zbyć się myśli i pamięci,

Co udręcza tak boleśnie!

Dość, dość skarg tych!

dość tych żalów!

Noc tak cicha, pełna woni...

Czuję srebrną mgłę na skroni,

A w źrenicy błysk opalów.

—

Kto tam płacze?

kto tam wzdycha?

Precz, ty czasie, z starą kosą!

Wznieśmy toast z róż kielicha,

Nabranego świeżą rosą!

Ktoś się biedzi z dawnym bólem,

Ktoś z swą nędzą, ktoś z tęsknotą...

Zbudź się, powstań, jesteś królem,

Wznosisz czarę szczerozłotą!

Któżby słuchał świat rachunków,

Z gorętszego serca drżenia?

Coto?

skargi?

co?

westchnienia?

Nie!

to szmery pocałunków.

Chór majowych dzwonków w lesie

Pieśń uroków pełną niesie...

Któż mi wzbroni, na tej ziemi,

Noc prześpiewać razem z niemi?

Chwilę szczęścia trzeba chwytać,

Jak złotego ptaka w locie...

Mamże we łzach i w tęsknocie

Czekać, aż dzień pocznie świtać?

Serce, nie bijże tak głośno;

Ty wiesz przecie, że niewolno!

Co?

piosenkę chcesz miłosną?

...„Pokochałem różę polną...”

Nie, nie, proszę!

ciszej, ciszej!

Sen ucieknie mi ułudny...

Nuż się zbudzi, a usłyszy

Ranek zimny, ranek nudny!

Jak namiętnie noc ta pała!

Ileż blasków w tej ciemności!

Ach, do ciebie, różo biała,

Toast szczęścia i miłości!

II.

Radosnym biesiadnikom z uwieńczoną głową,

Z piersią pokrytą strojnie chlamidą godową,

Dzień słoneczny, co w żarach kąpie swoje oczy,

Wino niechaj w kielichy róż szkarłatnych toczy

Błyski słońca nie nużą wesołej źrenicy;

Uśmiechy szczęścia lecą, jako strzały złote...

Lecz kto w piersiach ma smutek, a w sercu tęsknotę,

Ten czeka nocy cichej, jako powiernicy.

Łzami zmęczone oko mruży się przed słońcem;

Skroń blada, jak kwiat, więdnie pod tchnieniem gorącem;

Duch się zwija sam w sobie, jak nocne powoje...

Lecz gdy gwiazdy zabłysną w błękitnem przezroczu,

Podobne do spojrzenia ukochanych oczu,

Jakże błogo im zwierzać łzy i smutki swoje!

III.

IV.

Jak motyl drżący nad lampy płomieniem,

Duch mój uderza w skrzydła i ulata,

Gdzie wiekuistość bezsennem spojrzeniem

W ciemnościach czuwa nad nędzami świata.

I przez rozbitych słońc lotną mgławicę,

Co się wskróś nieba rzuca mleczną drogą,

Chciałby przeniknąć bytu tajemnicę,

Jak ci, co wierzyć chcą, ale — nie mogą!

O Panie!

przebacz mi!

Tyś Bóg, Tyś wielki!

Z błysków masz szatę, a z gromów koronę,

A stopy Twoje na słońcu są wsparte!...

Łzy ludzkie, cóż są? — ach!

rosy kropelki —

A przecież wszystkie masz je policzone...

Co?... policzone? — co? — i nieotarte?

V.

Korony Boga blada, chłodna perło!

Ty, jak tęsknoty bezsennej królowa,

Nad ziemią wznosisz srebrne swoje berło.

Co w twych przeźroczach tajemniczych tonie,

I zadumanej ciszy twojej słucha,

I zapomnienia szuka na twem łonie!

O!

miłościwą bądź!... zarzuć zasłonę

Na smutki ziemi tej nieukojone,

Na wielką nędzę istnienia!

Za wszystkie sny twe, za wszystkie rozkosze,

Cienia chcę tylko... ach, cienia!

VI.

W miesięcznych blaskach nocy Twojej stoję

I gwiazdom zwierzam tęskne niepokoje,

O czuwający!

o Boże!

Widzisz tę ziemię u nóg Twoich śpiącą,

Ufną, bezbronną i we snach się rwącą

Tam, kędy wzlecieć nie może?

Błękitne mary wieją nad jej głową,

Razem z jasnością bladą, księżycową,

Która palące łzy studzi...

Zbrodniarz, skazaniec, nędzarz i sierota

Śni, że się zbliża świt z róż i ze złota,

I że do szczęścia go zbudzi.

A przecież jutro, Ty wiesz o tem, Panie!

Uderzy w niebo płacz i narzekanie,

Ockną się krzywdy ludzkości...

Czyżby nie lepiej było, już na wieki

Położyć na te zamknięte powieki

Śmiertelną pieczęć nicości?

VII.

Usta, co we dnie z rozpaczą bluźniły,

Bez głosu, napółotwarte goreją,

Jak kwiat spalony, co nie ma już siły

Poić się rosą — nadzieją.

Srebrne złudzenia i błękitne mary,

Co niegdyś ducha rzeźwiły wśród znoju,

Stoją przede mną, jako puste czary,

Bez jednej kropli napoju!

I próżno wołam: pragnę!... i daremnie

Podnoszę oczy w gwiaździste błękity,

Z których zwątpienie odarło tajemnie

Cudów zachwyty.

Imię Twe, duchów uciszonych Boże,

Zamknąć ust moich płonących nie może,

Jak pieczęć złota...

I jedno tylko, jak śmierć smutne, słowo,

Rzuca się na nie łuną purpurową:

Wieczna tęsknota!

VIII.

IX.

Rozsypana perłami po wrzosach na łące,

Rozbit w lotne cienie i w błyski mdlejące,

Spadasz, nocy majowa, nad bezsenną skronią,

Chórem pieśni słowiczych i jaśminów wonią.

Chceszże ty upojeniem uśpić mego ducha,

Co w namiętnych porywach i żalach wybucha?

Chceszże w sercu, co w piersi drży smutne i chore,

Uroków zapomnienia dać pełna amforę?

O nigdy!

— Ja źrenice me niepocieszone

Odwracam od twych czarów, jakby od trucizny,

I przez mgły twoje srebrne, na ziemię rzucone,

Widzę świeże jej rany — i dawne jej blizny, —

I łzy jej — i upadki — i więzy i winy,

I nędzę myśli bożej — w posągu tym — z gliny!

Ach próżno mnie chcesz łudzić urokiem twej ciszy!

Okrzyk ginących w walce ucho moje słyszy...

Przenikliwy, rażący, jak strzała, co leci,

By paść kędyś u celu odległych stuleci.

O!

daj mi w nim zatonąć całą mą istotą!

Zgaś nade mną te gwiazdy, które igłą złotą

Haftują ciemny lazur w lotne arabeski...

Spokój twój jest złudzeniem dla tych, którzy drzemią;

A całunem śmiertelnym nad pełną łez ziemią,

Jest ten, srebrem utkany, cichy strop niebieski.

O różo!

cofnij usta koralowe swoje!..

Precz od piersi z uściskiem, błękitne powoje!

Słowicza pieśni, zmilknij!

zwiej się, mgło rozlotna!

Wy mi w skrzydła uderzcie, lasów ciemnych szumy!

I niechaj ja zostanę wśród mojej zadumy

Tak, jako zawsze byłam... smutna — i samotna.

X.

O gwiazdy złote!

Po toż świecicie nocami cichemi,

By wrażać w serce uśpionej tej ziemi

Wieczną tęsknotę?

Ach!

kto raz dotknął czary upojenia,

Stojąc samotny wśród nieskończoności,

Ten nie ukoi już nigdy pragnienia

W zmąconych źródłach nicości!

Ciche przestrzenie!

Kiedyż, ach kiedyż, płonące źrenice

Odgadną waszą srebrną tajemnicę,

Przenikną cienie?

Lekka, przejrzysta mgieł waszych zasłona,

Co się rozwiewać zdaje z ust mych tchnieniem,

Czyż tak na zawsze będzie rozciągniona,

Pomiędzy prawdą — a ludów sumieniem?

Ciemne błękity!

Czemuż wschód słońca tak jeszcze daleki?

Czy ujrzą kiedy stęsknione powieki

Nowych zórz świty?

Czy patrzeć mają wiecznie wytężone

W tę rozjaśnioną lekko wschodu stronę,

Kędy, przez chmury łez ludów perłowe,

Słońce podnosi swą głowę?

O nocy smętna!

Ty, co uciszasz łkającą pierś świata,

Czemu w bezsennych porywach ulata

Dusza namiętna?

Jestże to klątwą, czy dolą jej błogą,

Że gdy śpi ziemia, tęsknoty wybuchy,

Co niezrodzonych wieków budzą ruchy,

Usnąć, ucichnąć nie mogą?

XI.

XII.

Kto czuwa ze mną?...

W noc cichą, w noc ciemną,

Gdy zmrok przejrzysty nad ziemią zapada

Niosąc sny lekkie, z mgły srebrnej utkane,

Gdy tylko gwiazda oczy zadumane

Otwiera, w ciemnych lazurach drżąc blada,

Kto czuwa ze mną?

Czy ty, o morze co bezsenne łoże

Porzucasz, wiecznym parte niepokojem,

I czołem bijesz o brzeg dziki, pusty,

I skargi gorzkie spienionemi usty

Ciskasz pod niebo — i rwiesz się przebojem...

Czy ty, o morze?...

Czy ty, płonąca pustynio bez końca,

Co nad spalonem okiem nie masz powiek,

I suchą, wiecznie otwartą źrenicą,

Z beznadziejnego pragnienia tęsknicą

Patrzysz w niebiosa z rozpaczą, jak — człowiek!

Czy ty, płonąca?

Czy ty, o ciszo!

którą duchy słyszą,

Jak w lekkie skrzydła uderzasz nad światem

I oblatujesz senne widnokręgi,

I śpiewasz hymny z gorejącej księgi

Nocy i szepcesz z białej róży kwiatem...

Czy ty, o ciszo!...

Czy tęskne szumy, które pieśń zadumy

Ponad lasami uśpionemi niosą —

I nocą idą, jak tułacze smutni,

Co nie zabrali z domu nic, prócz lutni

O strunach pełnych łez, lecących rosą...

Czy tęskne szumy?

Czy wy, powoje, co kielichy swoje

Powiewom nocy otwieracie rade —

I, jakby gwiazdy, co na ziemi kwitną,

W zmierzchu wschodzie jasnością błękitną,

I w srebrnych blaskach chwiejecie się blade...

Czy wy, powoje?

Czy ty, daleki!

co tęskne powieki

Samotny wznosisz w gwiaździste błękity...

A lecąc myślą tam, gdzie wszystko świętsze,

Czystsze, jaśniejsze, trwalsze i gorętsze,

Chwytasz promyczek z przeszłości odbity...

Czy ty, daleki?...

XIII.

XIV.

Na dwóch skrzydłach zawieszony,

Jako złoty ptak się waży...

Lewe — gore w tęcz miljony

I w miljony skier się żarzy...

Szlakiem ognia, przez niebiosy,

Do przyszłego rwie się słońca...

Brylantami sypie rosy,

Mgły przejrzyste na dół strąca,

I w purpurze jasnej miga,

Jako sztandar, na gór wierzchu...

Prawe — niknie i zastyga

W płowych cieniach, w silnym zmierzchu...

Konające gwiazdy blade

Na zachodnie strząsa stoki,

I perłowych piór kaskadę

Cieniem rzuca na obłoki...

∗

Gdzież obróci lot swój dzielny?

Czy się dźwignie przez ogromy

Zórz słonecznych — nieśmiertelny?

Czy zapadnie w cień — znikomy?

Waży się, roztacza pióra...

Rozperlone drży powietrze,

Ze snu wstaje róża biała,

W łunach gore wschodni szczyt...

Rwie się, wzlata, gdzie purpura

Przepłomienia chmurki bledsze...

Pierwsza złota pada strzała...

To świt!

∗

Cisza... świat uśpiony marzy

O tej walce, co się toczy

Ponad jego senną głową,

Między światłem a ciemnością...

Przez sen bije głos nędzarzy...

A zamknięte smutnych oczy

Po przez chmurę łez perłową

Poglądają za przyszłością.

Ci, co cierpią, ci, co płaczą,

Pierwsi budzą się o świcie,

Patrząc, czy też nie obaczą

Nowej zorzy na błękicie...

Od jutrzennych snów ludzkości

Łuny biją dookoła...

Wschód pokoju, wschód miłości

Przepromienia blade czoła...

Poza nami już łez morze!

Poza nami wieków cienie...

Z wyżyn widać już promienie

I tlejące nowe zorze!

Dalej, dalej, wyżej jeszcze!

Choć świat tonie w nędz ogromie,

Widzą dzień już duchy wieszcze,

Czuwające na wyłomie

Coraz jaśniej nam nad głową...

Głuchych cieniów nikną mary...

Oto niknie gdzieś w oddali

Konający nocy zgrzyt...

Już chorągiew rubinową

Słońce wznosi nad świat stary...

Już się wschód jasnością pali...

To świt!!

Sclavus saltans.[1]

Maro swych gości po uczcie prowadzi,

Gdzie zakupieni wczora niewolnicy

Na zgniłej słomie, wpółnadzy i bladzi,

Wypoczywają, zamknięci w piwnicy.

Maro — to znawca!

on swoje obole

Wie na co wydać, krwi dobrej zna cenę:

Jak amor każde u niego pacholę,

A mąż — gladiator!

choć dzisiaj w arenę!

Ot, pierwszy: Numid, nabytek wspaniały!

Tors, jakby z bronzu, a włos, jak lwie grzywy.

Rzut oka, zda się, przekuć można w strzały,

Nerwy drgające wyciągnąć w cięciwy!

Przepyszny towar!

Gdy Maro go nogą

Kopnął wołając: „wstań, bydlę!” twarz dzika

Spłonęła jakąś ognistą pożogą

I ryknął wściekle: „nie budź niewolnika!”

Co za głos!

wstrząsła się podziemna cisza...

Lentulus w strachu zgubił wieniec róży...

Wielcy bogowie!...

Na brodę Jowisza,

Zda się, jak gdyby wołał: „nie budź burzy!”

Słychać, jak kędyś powstaje bezładnie

Pomsta, co kiedyś nad światem zapadnie...

Warczącą przepaść zgrozy słychać zdala...

Drżyjcie, to Romę niewolnik obala!

Oto powstają wraz z klątwy tej echem

Gromy strasznego stuleciom wybuchu...

Goście pobledli, a Maro z uśmiechem

Rzekł: „Przez Herkula!

wszak on na łańcuchu!”

Lecz biesiadnicy cofali się żywo...

Maro ich tedy ku innej wiódł stronie,

Gdzie, jak łuk zgięty w pyszną linię krzywą,

Stał Grek młodzieńczy, ukrywszy twarz w dłonie,

I płakał.

Biada, kto płacze w niewoli!

Łza, jak rdza, męską moc ducha przejada...

Kto w więzach słabnie, jest godzien swej doli...

Rozpaczającym niewolnikom — biada!

On rodzinnego nie ujrzy już nieba,

Ni na igrzysku nie chwyci w lot dzidy,

Rzuconej ręką gibkiego efeba...

Łańcuch rwą tylko lwy, albo Numidy!

Łzy — to zbyt wiele, i łzy — to zbyt mało.

Goście milczeli; z zapałem artysty

Wskazywał Maro, jak piękne to ciało

Określa kontur pogodny i czysty.

Wtem z boku nuta wesoła dolata...

To „sclavus saltans”, Słowianin wpół dziki;

Wszędy mu dobrze — i wszędy mu chata,

Byle miał pląsy i trochę muzyki!

Z młodzieńczej wierzby naciąwszy gałęzi,

Uczynił sobie grające narzędzie,

Skacząc, zapomniał, że łańcuch go więzi...

— Och!

niewolnikiem ten był, jest i — będzie!

Mojżesz.

Odszedł, jak przyszedł — w gromach!

Panie...

Panie...

Wróć się!

odwołaj, w błyskach i piorunach,

Ognistej klątwy gorejące słowo,

Które nad moją przerażoną głową

W wichrach przelata — i w płomiennych łunach

Grzmi po przepaściach niebios: „Niech się stanie!”

Wróć się, o Panie!...

Oto się oddala

Na czterech wichrach spętanych, jak konie,

W błysk, który w dłoniach dzierży, piorunowy...

A za nim chmura, jak czara z korala,

Z któréj ogniste węże piją, płonie

Od skier skrzesanych złotemi podkowy...

∗

Ucichło; tylko pustynia łkająca

Tarza się w bólach, jako lwica płowa,

Co ma porodzić lwa, króla tych piasków;

A blade widmo umarłego słońca,

W koronie swoich przygaszonych blasków,

Z grobu chmur czarnych powstaje...

Jehowa!...

Jehowa!... wróć się!...

Cisza; z burzy proga

Pan wstąpił w wiecznych błękitów swych gmachy;

I tylko w dali mdlejące przestrachy

Niosą tęczowy płaszcz Boga.

∗

A więc to prawda? — ja, niewysłuchany,

Jako niewolnik odepchnięty nogą,

Upadam piersią na wrzące te piaski —

I darmo błagam litości i łaski...

A latające nade mną orkany,

Jak sępy, które krążą dookoła

Trupów, potęgę kradną z mego czoła,

A z źrenic moich kradną krwawe blaski,

A z piersi moich kradną jęk i łkanie —

I przepalają mi kości pożogą

Gniewu twojego!

Panie!

Panie!

Panie!...

Do której lud mój wiodłem lat czterdzieści

Wśród upalenia pustyń — i boleści,

Pomiędzy bogi cudzemi,

Tej ziemi, którą w gwiazd północnej straży,

Nad uśpionemi czuwając, widziałem,

Jak ten, co wielki dzień tryumfu marzy —

I spać nie może, budzony nadzieją

Życia całego, i biegnie na szczyty,

By prędzej dojrzeć zórz jasność i świty,

Co mają wiekom przyszłym błogosławić;

Tej ziemi, którą czuję w mej źrenicy,

We mgłach tych sinych, co tam błękitnieją

Nad Chanaanu wodami srebrnemi,

Wielkiego celu mych prac i tęsknicy,

Nigdy nie ujrzę oczyma własnemi!...

∗

A więc to prawda?...

Głos, co światy stworzył,

I od ciemności odciął jasność dniową,

Rozgrzmiał ten wyrok tu, nad moją głową

I piorunową pieczęć mu przyłożył!...

To, o com walczył, to, czego pożądam,

Nigdy w żywocie moim nie oglądam!...

Dusza się moja umniejszy — i skona

Nienakarmiona i nienapojona!...

∗

O!

bogdajżebym, bracie niewolniku,

Nie widział twego grzbietu smaganego!

Bodajbym nigdy nie usłyszał krzyku

Niedoli ludu mojego!

O!

bogdaj mi się wśród nocy milczenia,

Gdym w srebrne gwiazdy patrzał zadumany

Nie śniły krwawe skrzywdzonych kajdany

I uciśnionych jęki i westchnienia!

Bogdajbym, zanim stanąłem przed królem,

Dziesięciorakich klęsk przyodzian mocą,

Strawił się ludów pragnieniem i bólem,

Jako mdlejący dzień — nocą!

Bogdajbym nigdy w samotnej zadumie

Od losu mego nie żądał był znaku!

Nie widział Pana w gorejącym krzaku,

Ni głosu jego słyszał w wichrów szumie.

∗

Ach!

odtąd każdy, co pójdzie przed ludem,

By udarować dniem skazańców nocy,

Chociażby walczył miłością i cudem,

I wywiódł jeńce z Faraonów mocy,

I kładł swą duszę za bóle ludzkości, —

Nim ujrzy chwilę odkupienia błogą,

Przeklęty przez wiek swój — skona!

Ani na skraju nowych czasów stanie

Tą, która drogę wskazywała, nogą!

A kości jego zawieja szalona

Rozniesie z burzą dziejową,

Nim błyśnie jutrznia przyszłości,

Nim to, o które walczył, złote słońce,

W przyobiecanej krainie swobody

Ludom wzejdzie ponad głową,

I łzy osuszy gorące —

I opromieni narody!

∗

Oto oczyma ducha widzę, Panie,

Szereg posępny, długi, nieskończony,

Cieniów, szarpanych wichrami skwarnemi...

Ja pierwszy pochód otwieram złowrogi,

A po mnie — padną miljony,

Wśród dziejów cierniowej drogi,

U bram obiecanej ziemi,

Nim dzień tryumfu nastanie!

∗

Pójdź teraz, burzo! — oto moje włosy

Powstały na mej czaszce rozwichrzone;

A na mem czole stoją krople słone

Krwawego potu; a w moich źrenicach

Więcej płomieni, niż w tych błyskawicach!

Ja jestem burzą sam!... wstrząsam niebiosy

Potężnym piersi oddechem...

A pod mym wzrokiem gaśnie tęcza blada,

Wicher się zrywa na moje skinienie,

I jak gadzina znów w kłębach opada...

Dwa snopy słońca tryskają mi z czoła...

W prawicy czuję moc cudu!

Duch mój przed siebie przyszłe wieki woła...

Idą — i długim powtarzają echem

Okrzyk niedoli: „biada!

biada!

biada!...”

Wznoszę ramiona — i z Synai szczytu

Zbieram na skronie słoneczne promienie,

Które zażegłem mym duchem...

Z ognia korony rozwieńczam praw górę

I zdzieram szatę mgły srebrnej z błękitu,

Gdzie duchom przyszłości droga...

I przyoblekam monarszą purpurę

Z rubinowej łuny świtu...

I patrzę twarzą w twarz Boga!

Ja, prawodawca, wódz ludu!

∗

Oto zmącone wichrem pyły blade

Wstają ponad moją głową,

I lekkim wiążą się ruchem

W girlandę szarańczy płową,

Którą ja na czoło kładę...

Oto laska moja trzyma

Zawieszone serca bicie

U króla — i niewolnika...

Oto pod memi oczyma

W krew się mienią zdroje wodne...

Oto jasność dzienna znika...

Straszliwe wstają ciemności,

Słonce gasi tajemnicza

Noc, ludu przestrachem blada...

Na przerażone oblicza

Jak szrony biały trąd pada...

Oto ćmy hufiec skrzydlaty

Powstaje z mojego tchnienia...

Czerwony anioł zatraty

Idzie po najdroższe życie...

Wskróś murów, co strzegą miasta,

Wieje śmierci chusta czarna...

Przed progiem rzuca niewiasta

Zasypane zbożem ziarna...

Cieszą się matki niepłodne:

Oto giną pierworodne...

Niema litości,

Ni przebaczenia!...

∗

Ha!

jaka cisza... to pustynia słucha

Przelotu ducha!

∗

Ach!

wstańcie wichry, unieście mnie z sobą!

Zakryj mnie nocy cieniów swych żałobą!

Niech imię moje, jako szmer daleki,

Nienalezionem będzie w przyszłe wieki!

Bijcie pioruny w czoło moje harde!...

Pan mnie opuścił!

Pan wydał na wzgardę!

Zewlókł mnie z mocy mojej majestatu,

Na urąganie i zelżywość światu —

I ducha swego precz odjął ode mnie!

Daremnie wołam — i płaczę daremnie...

Oto już znika z prawicy mej siła,

Co głodne manną poranną żywiła...

Oto zamiera w piersiach moich słowo,

Co otwierało skałę granitową...

Oto cofnięta ode mnie moc Boża,

Co rozdzielała na dwoje pierś morza...

Oto mi z czoła jasność słońca zbiegła,

Co w obcowaniu z Panem się zażegła...

Oto w noc cieniów uchodzą już blaski

Z przeobrażonej w berło, cudów laski...

Jestem, jak palma od burzy strzaskana...

W prochu skroń moja u stóp leży Pana...

Ani lud zechce liczyć między wodze

Tego, co łkając padł piersią przy drodze!

∗

Litości, Panie!...

Jam zwątpił na chwilę;

Lecz kiedyż tacy, co ludy swe wiedli

Do celów mglistych, jak kraj ten daleki,

Nie upadali w swej wierze i sile —

I patrząc w przyszłość, nie bledli?

Od brzemion cegły, od taczek, od młotów,

Szli za mną bracia nasi niewolnicy,

I ocierali twarz swą z krwawych potów,

A łzy z źrenicy!

Szli za mną, smętni, posępni, zmęczeni,

Wśród spustoszenia krainy niewoli...

Hufiec wybladłych szkieletów i cieni.

Przez pół wierzący tylko lepszej doli,

Jam musiał, jako matka swego syna,

Na ręku nosić duszę ich omdlałą...

A teraz, teraz, gdy przyszła godzina,

Tutaj mam złożyć me ciało?

∗

Synai!

Synai!

Przemów ty za mną gromów swych językiem

I tablic twoich kamienną wymową!

Pustynio!

przemów jękiem swych bezdroży,

Kędy się ranny lew tai!

O gwiazdo nocy!

przemów za mną słowo!

Ludu mój, ludu!

ach zbudź się mym krzykiem!

Wołaj do Pana!...

Litości!

litości!...

Niech się odwróci ode mnie gniew boży!

Niech na tej ziemi, zdobytej tak drogo,

W krainie wielkiej przyszłości,

Jako wódz ludu, pierwszy stąpię nogą.

∗

Z sennych namiotów dolata westchnienie...

Do stóp mych gwiazda zabłąkana spada...

W szumach się orłów porywa gromada...

W dali gdzieś łuna gore piorunowa...

Oto czuję twoje tchnienie,

Idziesz...

Jehowa!...

Jehowa!

To my!

Jak ptak w pętach się trzepoce

I skrzydłami mdłemi trąca

O mojego sierp miesiąca?

Kto źrenice pałające

Wbija w globy moje drżące?

Kto mi gwiazdy budzi moje,

Gdy ja na nie dłoń położę?

Kto uciszyć się nie może.

I zrywa się i znów spada,

Jak mdlejących wód kaskada?

Czyje to tam niepokoje

Płoszą moich światów sny?”

To my!

∗

...„Kto tęsknotą swego ducha

Czepia się mych gwiazd łańcucha

I o jutrznię moją pyta?

Nim nad ziemię i nad morze

Dzień mój w blaskach swych zaświta?

Czyja to tam skarga drżąca

Wzywa nocą mego słońca,

Zanim orły pióra strzęsą

Z sinych zmierzchów, niecierpliwe,

Nim królewską strząsną grzywę

I zabłysną złotą rzęsą

Przebudzone ludy — lwy?”

To my!

...„Kto śmie ciszę mej zadumy,

Porywami swemi kłócić?

Czyich to tam lasów szumy

Wiosnę moję chcą zasmucić?

Ktoto uczy echa moje

Tęsknych westchnień, cichej mowy?..

Kto, w poranek mój majowy,

Uczy szemrać jasne zdroje?

...„Kto tam nosi się z wichrami,

Jak opadłe liście z drzewa —

I chmur kiry westchnieniami

Po błękitach mych przewiewa?

Kto błyskawic ducha łuny

Na dnia mego rzuca białość?

Ktoto sięgać po pioruny

Burzy mojej ma zuchwałość?

Od czyjego cieniów czoła

Tęczy mojej gasną wstęgi?

Kto tam gromów moich woła

I na jasne widnokręgi

Smutków swoich rzuca mgły?..”

To my!

Kocham cię!

Kocham cię, gwiazdo, w lazury rzucona

Zdala ode mnie,

Do której próżno wyciągam ramiona,

Tęsknię daremnie!

Ty jesteś może zagasłym już globem,

Pustynią chmurną,

Wygnanych duchów ojczyzną i grobem,

Strzaskaną urną.

Może!... lecz teraz, gdy płoniesz tam zdala

Pochodnią złotą,

Duch się mój smętny do ciebie rozpala

Cichą tęsknotą!

∗

Kocham cię, kwiecie, co w skalnej szczelinie

Zakwitasz dziko,

Zbudzony z pąka powiewem, co płynie

Górską muzyką!

—

Zerwany, zwiądłbyś, w gorącej mej dłoni,

I byłbyś niczem,

Oddawszy ducha w przedśmiertnej swej woni,

W tchnieniu dziewiczem...

Lecz teraz, gdy cię prócz rosy i słońca

Nikt nie tknął w świecie,

Gdy sie otwierasz, jak dusza tęskniąca,

Kocham cię, kwiecie!

∗

Kocham cię, duchu samotny, daleki

Od mego cienia,

Co swym porywom włożyłeś na wieki

Pieczęć milczenia.

Ach!

gdyby kiedy usta ci otwarły

Skargi płomienne,

Ty byłbyś dla mnie jak anioł umarły,

Jak widmo senne...

Lecz gdy się bronisz bladością i łzami

Od żądz wybuchu,

Gdy taka cisza i jasność jest z nami,

Kocham cię, duchu!

Na skrzydłach pieśni.

Nad okręgami błękitnego świata,

Czuję w powietrzu kwiatów jego tchnienia,

Szum jego lasów zadumanych słyszę,

Znam jego blaski i jego zaćmienia,

I pieśni jego — i ciszę!

Sennym, czy może drobnem gniazdkiem ptaszem,

Czy nawet tylko uśmiechem, uściskiem,

Tęsknotą, pragnieniem naszem?..

Ducha twojego spotkałam w błękicie.

Czy się wznosimy, jako dwa płomienie,

W powietrzu lekkie zostawiając drżenie?

Wiem, że nie znajdę nigdzie ukojenia

I wieczną będę trawić się tęsknotą,

Dopóki żarów mojego pragnienia

Tam nie ugaszę czarą szczerozłotą!

A przecież — nie wiem, jaka wiedzie droga

Czy wskróś przez słońce, jakoby do Boga,

Czy wskróś przez ziemię, jakby do mogiły?

Jak żeglarz, kiedy odwagę utraca,

Gasnące oczy obraca;

Zgaduje bliskość ziemi i zbawienia;

Marzę z jednego słówka i spojrzenia.

Śnię przyszłych świtów odblaski różowe,

Wiem, że ta chwilka jest z „naszego świata”.

Dusza mi wtedy cała błękitnieje,

I znowu płonie nadziemską tęsknotą —

Na ustach gasną żary słów tej ziemi,

Myśl się prześwietla blaskami miesiąca...

W ramionach twoich, cicha, dumająca,

Oczu twych szukam oczyma smutnemi...

I wiem, że nie ztąd rodem my oboje,

Namiętne drobnych celów niepokoje,

Walki nędz pełne — nie z „naszego świata”.

Lecz gdy ta chwilka przebłyśnie nad głową,

My, jakby z raju wygnani nanowo,

Na ustach nosim ziemi czcze uśmiechy,

Żądz tych i pragnień zerwiemy łańcuchy?..

I wyzwoleni będziem od serc bicia,

Idziemy smutni, idziemy znużeni,

Przez państwo ognia i bólów, i cieni,

I tylko cicha tęsknota paląca

Wróży, że kiedyś dojdziemy do końca.

—

Dusza się moja zrywa — i ulata

W górę, tam, w górę, do naszego świata,

Na skrzydłach pieśni!

—

Co się stało?

Fragmenty.

I.

O Psyche!

gdyś spłoniona i od pieszczot drżąca,

Na sennych ustach niosąc pocałunków żary,

Wstała, by schwytać jasność bladego miesiąca

I zamknąć ją we wnętrzu kryształowej czary,

I z lampą tą, srebrzącą palce twe różowe,

Nim błysnął złotem okiem purpurowy ranek,

Schylona nad pościelą, gdzie spał twój kochanek,

Cicho płonąc, patrzyłaś na drogą tę głowę:

Wtedy, z dreszczem rozkoszy i z trwogą tajemną,

Ujrzałaś, że ten, który upojeniem błogiem

Przeniknął twą istotę w noc cichą, w noc ciemną,

Był — bogiem!

Cóż jednak, gdybyś lampę swą zbliżywszy białą

Do tych nawpółotwartych i spuszczonych powiek,

Spostrzegła, że to piękne i młodzieńcze ciało,

To tylko — człowiek?

II.

Jeżeliś cieniem, rozwiej się przede mną!

Niech nie wyciągam do Ciebie daremno

Ramion z wieczystą tęsknotą!

Niechaj pożary nie trawią mi ducha,

Gdy noc ta cicha, milcząca i głucha,

Pochodnię rozpala złotą.

Wstań w blaskach słońca, lub wróć się do rdzenia

Wiecznych tajemnic!

niech mego pragnienia

Nie drażnią zdroje zwodnicze!

Czemu, jeżeli ja znać Cię nie mogę,

Olbrzymia maro, zachodzisz mi drogę,

Zakryte mając oblicze?

Czem jesteś, powiedz, czem jesteś w swej treści?

Czy Ciebie duchy zrodziły w boleści,

Jak matka rodzi swe dziecię?

Czy nie ujęte i mgliste Twe ciało

Z tęsknot, z pożądań, z pragnienia powstało,

Z łez tych, co płyną na świecie?

Czyś Ty jest złotej jasności odbicie

O smutnych źrenic, utkwionych w błękicie,

Jak słońce drżące w łzach rosy?

Czy z oceanów podniosłeś się tchnienia,

Wielki, a mglisty, jak senne marzenia,

Aby zapełnić niebiosy?

Czyś powstał z burzą, co gromy swojemi

Wstrząsała zręby tracącej dech ziemi,

Ciskając globy w odmęty?

Czy imię Twoje zostało nazwanem

Gdy człowiek kornem uderzył kolanem

Przed zgrozą, wołając: „święty!”

Czy cień Twój wtedy opadał na światy,

Gdy trysły z pąków wiosennych róż kwiaty,

I pierwsze tchnienie miłości;

Gdy pierś wezbrana rozkoszą bez końca,

Własną potęgą rzuciła wskróś słońca

Zarys nieskończoności?

Czyś pierwej był Ty, czy duch ten stęskniony,

Co patrząc w światów gwiaździstych miljony,

W ciche, błękitne przestworze,

Ogarnion dziwem, i trwogą, i mocą,

Rwał się, jak ptaki, co w skrzydła trzepocą,

I pierwszy zawołał: „Boże!”

∗

O!

kto mi powie?..

o!

kto mi to powie?..

Byt wiekuisty, zamkniony w mdłem słowie...

Otchłań — w koronie wszechmocy...

Cień majaczący kształtami olbrzyma,

Co mnie porywa, i więzi, i trzyma,

Drżącą w śmiertelnej niemocy!

W ucisku ducha słyszę, jak nad głową

Przepaście toczą skałę Syzyfową

Wiecznych zagadnień istnienia...

Wyciągam dłonie w noc głuchą, w noc ciemną...

Wkoło mnie, we mnie, pode mną, nade mną,

Ty — pełen błysków — i cienia!

III.

Nigdy ja na tej nie stanę wyżynie,

Kędy przed wzrokiem, wpatrzonym w wszechświaty,

Ziemia z swą nędzą tak blednie i ginie,

Jak tęcz mdlejących szkarłaty!

Nigdy nie spocznę w błękitnej tej ciszy,

Gdzie duch, ukojon oddechem wieczności,

Zaledwo czuje i zaledwo słyszy,

Namiętne skargi ludzkości!

Nigdy łez gorzkich, co płyną gorące,

Choćby w nich błękit odbiły niebiosy,

I złote strzały złamało w nich słońce,

Nie nazwę kroplami rosy.

Nigdy mi wiedza tej nie da pociechy,

Bym złe i dobre, i ból i uśmiechy,

Brała za jedno, co tylko się zmienia

Z punktem naszego widzenia.

Nigdy nie dojdę przez śniegi i lody

Do olimpijskich słonecznych tych szczytów,

Kędy łez niema i niema zachwytów,

Lecz tron wieczystej pogody.

Ja będę latać, jako ptak zraniony,

Nisko, nad ziemią tą, co w bólach kona,

Bym mogła objąć z miłością w ramiona

Smutnych miljony!

I — jak jaskółka — bijąc w skrzydła drżące,

Latać ja będę nad niskie zagrody,

Nad pola nasze i lasy szumiące,

I modre wody...

W miesięczne noce, za mgłami srebrnemi

Posłyszę i skargi — i rany obaczę...

I pytać będę uśpionej tej ziemi:

Ach!

kto tam tak płacze?

I choćby wszyscy milczeli, ja przecie

Błękity wstrząsać będę mym protestem...

I gdy Bóg spyta: „sąż smutni na świecie?”

—

Odpowiem: — jestem!

IV.

Patrząc ua[2] siebie oczyma smutnemi,

V.

Ty będziesz silnym, przez to, w co uwierzysz,

Jako w cel życia wzniosły, choć daleki;

Przez to, z czem duchem zetrzesz się i zmierzysz,

I uznasz prawdą na wieki.

Ty będziesz silnym przez to, co dla tłumów

Marą jest tylko rozwiewną i cieniem,

A co się rodzi już wśród orlich szumów

Przyszłości, świata wcieleniem.

Srebrne do ciebie mówić będą nocą...

Przez łzy twe, z których powstaną zórz świty,

Co ziemię twoją ozłocą!

Ty będziesz silnym przez ciche te szumy,

Co biją w skrzydła nad lasy twojemi;

Przez każdą płodną godzinę zadumy

O nędzy i krzywdach ziemi.

Ty będziesz silnym przez moc tę słoneczną,

Co ze świadomych siebie pragnień bije...

Przez to, co w piersi twej rwie się — i żyje

Tęsknotą wieczną!

Przez to, co z złudzeń młodzieńczych rozbicia

Zostanie tobie, jak ster nieomylny...

Przez to, co prawdzie oddasz z swego życia,

Ty będziesz silny!

∗

Szczęśliwym będziesz przez to, co twa dusza

Ukocha; przez to, na czem spoczniesz twojem

Sercem, bijącem wiecznym niepokojem,

Co pierś ludzkości porusza.

Przez to, co oddasz w służbę ideału,

Przez żary ducha twego najgorętsze,

Przez nieskalane serca twego wnętrze,

Przez łzy zapału!

Szczęśliwym będziesz przez iskrę tę bladą,

Którą twa miłość w narodzie rozdmucha,

Aż tryśnie blasków ożywczych kaskadą,

Płomieniem ducha!

Szczęśliwym będziesz przez ciszę błękitną,

Co w piersiach gwiazdy rozpala, jak w niebie...

Ach, i przez uśmiech ten, którym zakwitną

Najdroższe usta dla ciebie!

Przez twe nadzieje, przez twoje zachwyty.

Przez drżenie serca, przez łzy uniesienia,

Przez moc porywów, przez siłę natchnienia,

Co myśl przekuwa — w granity!

Przez sferę światła i ciepła, i ruchu,

Którą twa istność roztoczy dokoła;

Przez zmartwychwstanie wskrzeszonych na duchu,

Przez każdy promień ich czoła.

Przez to, w czem całą potęgą miłości

Duch twój rozbłyśnie, wcielony w kształt żywy...

Przez ukochanie gorące przyszłości

Będziesz szczęśliwy!

VI.

Nie płaczcie, smutni!

Ach, czy wy myślicie,

Że tam wysoko, w tym cichym błękicie,

Jęk wasz, odbity od gwiazd złotych proga,

Zakłóci spokojność Boga?

Czy wy myślicie, że okrzyk nędzarzy,

W srebrne, przejrzyste rzucony powietrze,

Wstrząśnie lazury i blaski z nich zetrze,

I ciszę niebios znieważy?

Czy wy myślicie, że łzy te gorące,

Któremi płaczą od wieków tysiące,

Zagaszą słońce i cień wiecznej nocy

Rzucą w oblicze wszechmocy?

Że gwiazda, w której wzrok smętny topicie,

Zblednie — i zadrży w promiennej orbicie,

I przyjdzie otrzeć włosami złotemi

Znój z czoła synów tej ziemi?

Czy wy myślicie, że ust waszych skarga

Jakieś marzenie wieczności potarga,

I że rozdźwiękiem bić będzie w błękity,

Aż Bóg się zbudzi ukryty?

Och!

świat zbyt wielki!

wy na nim zbyt mali!

Choćbyście łzami krwawemi płakali,

Nic się nie wzruszy — i nic się nie zmieni,

W wiecznie pogodnej przestrzeni!

Krzyk uciśnionych nędzarzy nie sięga,

Gdzie nieskończoność atomów ruch słyszy...

Żaden głos do was nie ozwie się w ciszy:

Milczenie — bogów potęga!

Któż wie, czy w wielkiej harmonji stworzenia,

Ostatni okrzyk ginących w rozpaczy

Więcej coś waży i więcej coś znaczy,

Nad róż mdlejących westchnienia?

Któż wie, czy biegnąc po strunach tej lutni,

Której dźwięk każdy dostraja Duch duchów,

Jęki boleści i zgrzyty łańcuchów

Nie tworzą hymnu?...

Ach!

nie płaczcie, smutni!

VII.

O dniu, co jako pątnik pobladłeś znużony

I sam przed sobą w cieniów kryjesz się zasłony,

Powiedz, gdzie ty prowadzisz całą ludzką rzeszę?

Gdzie poszły już miljony?

gdzie ja z niemi śpieszę?

∗

Porywam się do lotu, dech tracę w pośpiechu;

Nie mam chwili dla szczęścia, dla snów, dla uśmiechu...

Jakaś ogromna, ślepa unosi mnie siła...

Czuję, że mnie coś woła; śpieszę, — to mogiła!

∗

Znikam, tracę kształt, nazwę, ulatniam się, gasnę!

To co było mną wczoraj, dziś nie jest mi własne...

I miłość, i nienawiść, ster życia przewodni,

Zdmuchnięte z mojej duszy, jak płomień z pochodni.

∗

Gdzież jestem? — czy, rozwianą po rosach na łące,

Pałającą źrenicą wypatrzy mnie słońce?

I wypije mą duszę z kielicha tej róży,

Tak, jak pije łzy ludów, łzy mórz i łzy burzy?

∗

Gdzież jestem? — z mgłą poranną wiatr rozniósł sny moje,

Szumią w samotnych lasach ducha niepokoje...

Żar piersi mej przechodzi w bijący puls ziemi,

A tęsknoty się skarżą nocami cichemi!

VIII.

Samotna idę wśród nocy tą drogą,

Którą łez ludzkich wskazują mi ślady,

Ale o hasło nie proszę nikogo!

Ach!

za promyczek mizerny i blady,

Za nędzny odzew żądają zapłaty

Królewskiej!

ducha wolności i — zdrady.

W prawo i w lewo odrębne dwa światy:

Lecz droga moja ni w lewo, ni w prawo.

Ja idę prosto do biednej tej chaty,

Co nędzą swoją odbija jaskrawo

Od głośnych haseł, rozdwojeń i kłótni.

Idę, gdzie ziemia pustą jest i łzawą;

Gdzie jęczą ludzie skrzywdzeni i smutni,

I od nich-to się uczą być smutnemi

Westchnienia, pieśnią płynące z mej lutni!

Gdzie więcej potu, niż chleba na ziemi,

Gdzie opuszczeni są, gdzie są tułacze,

Tam, jak ptak, lecę skrzydłami drżącemi.

Gdzie duch omdlewa — i tęskni — i płacze,

Kędy niedola zasiada u proga,

Idę — i ślad za sobą pieśnią znaczę...

I we łzach wołam do Boga!

I do was wołam, wy, sercem rozdarci,

Między którymi wypadła mi droga!

Wy — nie anieli dla mnie ani czarci,

Ale ach!

duchy słabe i omylne,

I ludzie — często też westchnienia warci!

Jakoż mi od was przyjść na to, co silne,

Co wskrzesić, podnieść i uskrzydlić może,

Jeśli wy sami, jak urny mogilne,

Stoicie, — albo bijecie, jak morze,

Unosząc wszystko w burz własnych odmęty!

Dla mnie, co jasne, słoneczne, to — boże

Lecz nienawiści duch u mnie przeklęty!

A ten, kto niesie krzyż razem z nędzarzem,

I wierzy w świty przyszłości — ten święty!

A każda boleść jest dla mnie ołtarzem;

A sprawiedliwość — najczystszą ofiarą!

Siła, co jeńców wyzwala zpod jarzem,

Jest mi nadzieją, miłością i wiarą.

Lecz ta, co ludzkość rozdwaja przez wodze,

Klątwą jest naszej małości i karą!

∗

Bez gwiazd, bez słońca drogą tą przechodzę.

Dzień bez uśmiechu, noc bez upojenia,

Jako cień smutny przemija w mej drodze...

Przecież innego nie żądam promienia,

Prócz przeczuwanych odległych tych świtów,

Co budzą ludów uśpione sumienia,

Prócz cichych wiecznej tęsknoty zachwytów,

Prócz brzasków, które duchy wielkie niecą,

Prócz miłościwych dla smutku błękitów —

I tych łez jasnych, co z oczu mi lecą!

IX

O ludy!

zbudźcie wy Tego Chrystusa

Z marmurów ciszy!

Bo oto na świat przychodzi pokusa,

I otchłań dyszy.

Bo oto słychać spękanej gdzieś struny

Jęki i zgrzyty —

I wiatr przeciąga — i idą pioruny,

By bić w błękity.

Do dna zmącone, jako morza fale,

Duchy się chwieją...

Jakieś rozruchy, i skargi, i żale,

W powietrzu mdleją...

Słychać chorego serca głośne bicie

W piersiach ludzkości...

Siłą zniszczenia wyrywa się życie

Do swej przyszłości;

I rozpłomienia nawałnic oddechem

Myśli ogniska,

I na mdłych formach, lepionych z pośpiechem,

Piętno wyciska!

Kto idzie — nie wie, gdzie dąży; kto czeka,

Nie wie, dla czego?

Ciemną już, straszną, ta droga daleka,

Gdzie ludy biegą!

Nim słońce wzejdzie nad ziemię zagasłą,

Rzesz ludzkich wodze

Piorun obrali za znamię i hasło

Na swojej drodze!

Zbudźcież wy Tego, co karmi łaknące,

Spragnione poi,

Niechaj zażegna te fale kipiące,

Niech je ukoi!

Zbudźcież wy tego, co nagie okrywa

Krajem swej szaty,

Bo już się burza rozbłyska i zrywa,

By wichrzyć światy!

Do młodej braci.

Czuwaj strażnico!

w ludzkości pochodzie,

Czuwaj strażnico!

Czuwaj strażnico!

I z ramion zrzucić żądz niskich kajdany...

Kochanek prawdy musi być dziewicą!

Czuwaj strażnico!

Przyszłości jasne ukochaj dziedziny —

I bądź ciśniętą nocy rękawicą...

Czuwaj strażnico!

Jeżeli na tej wpółuśpionej ziemi

Zastygniesz między duchami martwemi,

Czuwaj strażnico!

Czuwaj strażnico!

Nadzieja.

Tchnieniem ust twoich przed tobą niesiona,

Wzlatam w błękity, jak przędze pajęcze

Marzeń, z srebrnego wysnute wrzeciona

W zorze i w tęcze.

Gdy pierś twa błogim spokojem oddycha,

Różaną stopą dotykam się ziemi

I staję wtedy przed drzwiami twojemi

Prosta i cicha.

I chodzę z tobą po izbach twej chaty,

Po twoich polach, i po twoich łąkach,

I budzę róż twych wiosenne szkarłaty,

Drzemiące w pąkach...

Chodzę tak blisko, że tylko nas dzieli

Tych kilka chwilek, co zbiegną do końca,

Zanim się zorza różowa wybieli

W promieniach słońca.

Dobrze mi z tobą — i tobie też ze mną!

Nikt z nas w głębiny tajemne nie patrzy;

Nikt się z nas troską nie dręczy daremną,

Codzień to bladszy.

Pókiś ty cichy — i ja nie mam siły

Podnieść się wyżej nad wioski twej dymy,

Nad lasów twoich wiekowe olbrzymy,

Nad twe mogiły.

I tylko czasem, gdy serce się zwierza

Z tajnej tęsknicy, w błękitne obszary

Do gwiazd ulatam, jak słowa pacierza,

Pełnego wiary.

Lecz kiedy pierś twa rozszerzy się nagle,

Gdy płomień ducha twój oddech rozpali,

Rozwijam skrzydła z tęczowych opali,

Jak lekkie żagle...

Zrywam się, wzmagam, i lecę za światy,

Żarem twych pragnień namiętnych niesiona...

Cień mój, daleki od cichej twej chaty,

W mgłach srebrnych kona...

Im gorętszemi wzywasz mnie przysięgi,

Im dalej goni za mną twa źrenica,

Tem szersze, wyższe przepłomieniam kręgi,

Jak błyskawica.

Gdy konasz z tęsknot i wznosisz ramiona

Do dalekiego rozświtu przyszłości,

Jam tak daleko, jak mglista zasłona

Nieskończoności !

Gdziem cię nie wiodła!

gdziem z tobą nie była,

Ją — twoja słabość i ja — twoja siła!

Gdzieś cię nie rzucał, trawiony pragnieniem,

Za moim cieniem!

Przed tobą lecąc, jak mgliste pochodnie

Ogników, świętość oświecam — i zbrodnie;

A imię moje, jak piętno się żarzy

Na każdej twarzy.

W wiecznej pogoni ze szczytów na szczyty,

Strącam w przepaści — i wznoszę w błękity —

I nad mogiłą rozciągam ramiona —

Niepochwycona.

Wichrem porwany.

Jest jedno cudne wśród ludu podanie,

O którem słysząc, gubiłam w przestrzeni

Wzrok smutny, jak ci, co napół uśpieni

Wpadają w ciche, błękitne dumanie.

I zdało mi się, że widzę w oddali

Góralską wioskę, tę wioskę prostaczą,

Co przechowała dawną, żywą wiarę,

Co na swych krzyżach chusty wiesza stare,

A na obrazach swych sznury korali

I wstęgi kraśne, i kwiaty, i zioła,

A na swych piersiach szkaplerze czerwone,

Które je piętnem płomienistem znaczą,

A serce swoje trzyma zawieszone —

Czyste i jasne — aż na niebios progu,

Jak votum srebrne w ołtarzu kościoła,

Prostej roboty, ale dane — Bogu.

∗

Wioska tuliła się w głębokim jarze,

Na macierzakach, wrzosach i mchach cała...

A widok miała — aż na dwa błękity:

Na skrawek nieba, gdzie jutrznia różana

Budziła pierwsze liljowe rozświty,

Rozpłomieniając, jak złote ołtarze,

Występy skalnych ścian i nagie szczyty —

I na źródełko, zkąd wodę czerpała

Każdego zmierzchu i każdego rana,

I kędy także drżał błękit odbity.

∗

Naraz, nad wioską zrobiło się czarno...

Chmury nadbiegły czeredą niekarną

I ołowiane skrzydła swe rozniosły

Ponad wąwozem, jako burzy posły...

Ogromnym hukiem zatrzęsły się skały

I jako działa salwy podawały,

A grzmiąc aż w głębi kamiennej posady,

Zgrozą płoszyły dzień drżący i blady.

Na czarnych barkach wielkich nocnych ptaków,

Z stalowym biczem skręconej w sznur wody,

Ze złotą wstęgą wplecioną we włosy,

Burzę upalną, szaloną, kipiącą,

Która rzuciwszy z cuglami swe dłonie

Na wolę swoich powietrznych rumaków,

I gdzieś na szczycie skalnym, nad Bieszczadem,

Szur pereł białym rozsypawszy gradem,

W jaskrawych błysków królewskiej koronie

Przelatywała strwożone niebiosy,

Jak amazonka przyrody.

∗

Dwoma szczytami chwycony i wparty

W sam gardziel jaru, korowód straszliwy

Miotał się, jako w ostępie zwierz dziki,

Któremu w żebra nóż wbije myśliwy.

Wiatry śmigały, jak spuszczone charty,

A błyskawice — jak sokoły lotne;

A gromy, nakształt rogowej muzyki,

Niosły pobudkę przez wirchy samotne.

Nagle ucichło wszystko.

— Burza miewa

Takie omdlenia wściekłości złowieszcze,

Po ktorych z siłą zdwojoną wybucha.

Przestają wtedy giąć się z szumem drzewa,

Srebrnemi skrzydły przestają bić deszcze,

Ziemia umilkła — i bez tchu.

drżąc, słucha.

∗

W ciszy tej, leci kędyś z biednej wioski

Głos niepokoju, głos trwogi i troski.

Niewiasty w chatach, tuląc dziatwę małą,

Szepcą pacierze do Marji dziewicy;

A w sinem, trupiem świetle błyskawicy

Schylają głowy: „a słowo się stało!”

∗

Wtem nagle krzyk się rozległ przeraźliwy!

Zmieszane głosy i płacz drobnych dzieci

Biją w niebiosy, jakoby dzwon żywy...

Góral, co zawisł u skalnej szczeliny,

Gdzie ledwo orzeł śmie gniazdo pomieścić,

Chwycony siłą gwałtownego prądu,

Miota się, wichrem niesiony przez chmury,

Wśród kiru niebios — i błysków purpury,

I huragan szalonej zamieci,

Skręconej w trąbę, na której dzień sądu

Archanioł mógłby przepaściom obwieścić,

Tak godną była miejsca i godziny.

∗

Napróżno woła i wyciąga ręce,

Patrząc na wioskę i na dach swój stary;

Próżno się z burzą, jak z wrogiem, szamoce;

Próżno błyskawic dusi złote węże —

I czarne chmury porywa za bary,

I pięścią wiry huraganu grzmoce...

On nigdy, nigdy ziemi nie dosięże

I z wichrem latać będzie w wiecznej męce!

∗

Ostatnie słowa baśni tej nad głową

Przewiały, jakby echo konające

Poza ostatnią chmurą piorunową,

Kiedy już tęcza rozwiewa wstęg końce...

Ja słucham jeszcze — i tonę w zadumie...

Ach!

czemuż, burzą tęsknoty porwana,

I uniesiona przez wichrów podmuchy,

W wiecznej pogoni za widmem znikomem

W namiętnych marzeń i porywów szumie,

Jako zaklęte latać muszę duchy,

Ponad tą ziemią, która mi jest domem...

I wiecznie pragnąć, i wiecznie się smucić —

I tak się trawić, jak płomień skrzydlaty...

Czemu nie mogę spocząć, ani wrócić

Do mojej wioski i do mojej chaty?..

Ktoś mnie czeka!

W ciszy nocnej szumią drzewa,

Łąki pachną dookoła...

Wiatr daleką pieśń przywiewa...

— Ktoś mnie czeka!

ktoś mnie woła!

Czuję dziwne niepokoje...

Tajemnicze serca drżenie...

Bądźcie zdrowe, łąki, zdroje!

Woła na mnie przeznaczenie.

Wschodzi ranek purpurowy,

Ptaszka zrywa się wesoła...

Fale krwi biją do głowy...

Ktoś mnie czeka!

ktoś mnie woła!

Pół z uśmiechem, a pół z troską

Droga mi się śni daleka...

Bądź mi zdrowa, moja wiosko!

Życie, życie na mnie czeka!

Pąk roztula róża biała,

W rosie stoją niskie zioła...

Noc miesięczna drży i pała...

Ktoś mnie czeka!

ktoś mnie woła!

Strach mi czegoś... blednę, płonę,

W duszy tak mi jakoś rzewno...

Bądźcie zdrowe, sny prześnione!

Ach, to miłość, miłość pewno!

Opałowa gore tęcza,

Mgła opada z lasów czoła...

W żyłach tętni krew młodzieńcza...

W piersiach kipi, jakby morze...

Duch błyskami się napawa...

Skrzydła rwą się gdzieś w przestworze,

Ach, to rozkosz... ach, to sława!

Upojenia czara złota

Czyż nasycić mnie nie zdoła?

Wiecznąż będzie ma tęsknota?..

Gaśnie gwiazda na błękicie,

Z echem kona pieśń daleka...

Życie!

żegnaj mi, o życie!

Nieskończoność na mnie czeka!

OBRAZKI

II.

Jaś nie doczekał.

W ubogiej izbie zjawił się gość błogi:

Słoneczny promień wiosenny, majowy,

Wszedł przez okienko z szybami drobnemi

I jasnym snopem rzucał się po ziemi;

Na deski starej, spaczonej podłogi,

Na tapczan nędzny, zasłany barłogiem,

Na komin pusty, zimny, bez ogniska,

Na obraz, który jaskrawie wybłyska

Złocistą glorją w poddaszu nędzarza,

I miłosierdziem — i smutnych odwagą,

Gromadzić skarby u swego ołtarza,

Gdy ludzie głodni, nędzni, opuszczeni,

∗

Był to niedzielny poranek wiośniany;

W izbie wyrobnik siedział z zgasłą twarzą,

U pociemniałej i wilgotnej ściany,

Po której zamróz kroplami ociekał...

Posłyszał wróble, co na dachu gwarzą,

Spojrzał po izbie okiem swojem mgławem,

Potem na jasność tę ożywczą słońca,

I szepnął z cichem, stłumionem westchnieniem:

„Jaś nie doczekał!”

Łzę, co po twarzy toczyła się drżąca,

Jakby to wody nie była kropelka,

Lecz kamień, który, wyrzucony z duszy,

Padnie w głębiny i ziemię poruszy.

∗

Zima ta ciężka była!

śnieżne duchy

Pomiędzy ziemią latały a niebem,

Białemi skrzydły zakrywszy błękity,

A mroźne wichrów północnych podmuchy

Dreszczem wstrząsały ubogie te ściany,

Twardym i czarnym niedoli swej chlebem,

Tak biedne nosi na grzbiecie łachmany,

Tak ciężko musi pracować na dzieci,

Wśród skrzących mrozów i wietrznej zamieci!

Zima ta ciężką była!

na kominie

Nie co dnia ogień rozniecał się lichy,

Nie co dnia ciepłą gotowano strawę.

Ojciec przychodził wieczorem bez siły,

Nie mogąc dźwignąć siekiery, ni piły,

I padał spocząć, jak martwy na ławę;

A Jaś tymczasem, w nędznej koszulinie,

Coraz to bledszy, coraz bardziej cichy,

Nakształt mdlejącej lampy, lub pochodni,

Patrząc na ojca oczyma smutnemi,

∗

Wreszcie z tapczana nie podniósł się wcale

Ojca witając zdaleka uśmiechem...

Noc całą dziecko zagrzewał oddechem,

Modlił się, płakał, o ściany tłókł głowę,

A ściany skrzyły się jak dyamentowe...

Łzy na nich marzły — i jak, perły stały.

∗

Rankiem wyrobnik zastawił swą piłę,

Porąbał stołek, rozpalił ognisko,

Przyzwał lekarza.

— Lekarz, człowiek młody,

Oświadczył, że tu jest powietrze zgniłe,

Że straszna wilgoć ma tutaj siedlisko,

Że dziecku trzeba dać lepsze wygody,

Izbę obszerną, jasną i ogrzaną,

Ciepłe okrycie, a przytem, co rano

Posiłek lekki, pożywny, gorący.

Zapewnił nadto, że jeśli chłopczyna

Wiosny doczeka, to wzmocni go słońce.

Wreszcie oświadczył, że mróz trzaskający!

I wyszedł.

— Ojciec stanął, jak zmartwiały,

We drzwi wlepiwszy źrenice błyszczące...

A wiatr tymczasem rozmiatał z komina

Iskry i dymy, i w szyby tak siekał,

Jakby brał szturmem tę izbę ubogą.

Blada twarz chłopca zrobiła się sina...

Do ojca sztywne wyciągnął rączęta,

Rzucił się... wargi drobne mu zadrgały...

A śmierć, srebrzystą szatą owinięta,

Wzięła go z sobą tajemniczą drogą...

Promienia słońca Jaś już nie doczekał!

∗

Nigdy nie wzniesie dziecięcych swych powiek

Na wielkie cuda tworzącej przyrody,

I nigdy zapał do wiedzy, swobody,

Nie drgnie mu w piersi okrzykiem: „tyś człowiek!”

∗

Ach!

ileż takich mogił jest na ziemi...

I jakże smutne są takie mogiły!

Ludzkość żyć winna siłami wszystkiemi,

A nędza codzień odbiera jej siły.

Ten szereg drobnych grobów wśród cmentarza,

Co myśliciela smętnego przeraża, —

Poprzez mogiły, gdzie śpią te dzieciny,

W milczeniu śmierci przeraźliwem, głuchem,

Ludzkość, uboższa ramieniem i duchem,

O bracia, czy w nas wcale niema winy,

Że słonka Jaś nie doczekał?

III.

Dwie wiosny.

W starej arkadzie, pod zczerniałą bramą,

Lekko draśnięte skośnym błyskiem słońca,

Głębokie cienie nagle się rzucały,

Jak noc, zraniona ostrzem złotej strzały.

Na tem flamandzkiem tle, objęta ramą

Grubych występów muru i akantów,

Jakby obrazek godny dyletantów,

Stała dzieweczka drobna, złotowłosa,

Kształtów znikomych, wybladła i drżąca,

Nędznym łachmanem odziana i bosa.

∗

Dziecko to jeszcze było wiekiem; przecie

W jej zadumanej, zmąconej źrenicy

I w ustach bladych, które bez uśmiechu

Lekko otwarte drgały, w osłupieniu,

Z jakiem się naprzód pochyliła cała,

Znać było, że już niema na tym świecie

Dla tego dziecka żadnej tajemnicy...

Że zna pokusy i nędzy i grzechu,

I odrętwienie ciemnoty i winy,

Głodu, i chłodu posępne godziny,

I łzy, i krzywdy, i płomień ponury,

Co plami czoła i przegryza ciała,

I czarne piętna wypala w sumieniu...

I bryzgi błota, w którem dusza biała,

Nie mogąc skrzydeł rozwinąć do góry,

Zdawna już szaty swoje pokalała;

I nie jest prostą już, ani dziecinną,

Ale zdeptaną, zabitą — i winną.

∗

A przed nią w wielkim koszu, wśród zieleni,

Wiosenny towar, pełen barw i rosy...

Blade narcyzy, stokrocie puszyste,

Ogromne bratki w fioletach całe,

Dzwoneczki modre, jak gdyby niebiosy,

Róże, szkarłatne jedne, drugie białe,

Konwalje smukłe, wonne i śnieżyste

I tulipanów kielichy z płomieni.

—

Kwiaty te, ledwo wyniknęły z ziemi,

Znalazły światła i ciepła dostatek

I napój rosy ożywczy, perłowy,

I w górę jasne podnosiły głowy

Wśród blasków słońca wschodzących nad niemi;

A tak ich strzegły ogrody i lasy,

Że pory swojej i barw cudnych krasy

Zwinięty w pączku doszedł każdy kwiatek.

—

Ale dzieweczkę tę, co stoi biała,

Nędza zrodziła i nędza chowała,

Ulica była jej szorstką mistrzynią.

—

Życie bezwstydne jest wobec nędzarzy!

Bez łun rumieńca, bez osłon na twarzy,

W swem obnażeniu i w ranach swych stoi,

U pierwszych wrażeń przejrzystych podwoi,

Tak bezpośrednio, jaskrawie i blisko,

Że dziecko, co się rozstało z kołyską,

Wie już, co starcy znieprawieni czynią,

I po imieniu zwać złe się nie boi,

I świat dla niego nie jest już świątynią,

Ni serce ludzkie najczystszym z ołtarzy.

—

Myślicielowi, co w ranek majowy

Szedł tam milczący, samotny i surowy,

Ważąc łez ciężar, co ziemię przyciska,

Te dwa tak różne, zbliżone zjawiska,

Te dwa odrębne, a pokrewne światy,

Dziecko to zwiędłe i świeże te kwiaty,

Dawały widok smętny i żałosny...

Spojrzał z boleścią — i szepnął:

„Dwie wiosny!”

IV.

Z szopką.

Główki na mrozie odkrywszy z pokorą.

—

Zwyczajnie, dzieci, z maleńka już karne,

Wiedzą, że dwór jest rzecz pańska, wielmożna;

Gdzie ledwo śnieżnej zamieci ujść można.

Kiedy w swym życiu, co godem[3] jest cześci;

Zasiąść do wielkiej lat dawnych powieści;

Zagon ojczysty, co daje kęs chleba;

Jak cudze prawa szanować, jak żywem

Poczuć się w wielkim łańcuchu ogniwem;

Lecz wiem, że zdawna uczono batogiem

Odkrywać głowę przed pańskim tym progiem.

∗

Stanęły zbite w gromadkę; nad niemi

Jaskrawa gwiazda na żerdzi wybłyska,

Ścieląc snop światła krwawego po ziemi,

Kometa drżąca, dziwna, bez nazwiska,

Co raz do roku zjawia się i świeci

Ponad głowami bosych chłopskich dzieci...

Drżące od zimna podniosły się głosy

I uderzyły po śnieżnej przestrzeni...

A noc słuchała smętna, a niebiosy

Pełne się zdały iskier i płomieni,

I ech żałosnych, zmieszanych w rozdźwięki,

I w jakieś ciche westchnienia — i w jęki.

∗

Najmłodszy, dziecko drobne, co z drugiemi

Stał wpośród jasnej okien dworskich łuny,

Odziany w łachman, z stopami bosemi,

Umilknął nagle, jak rwące się struny...

I ponad gwiazdą klejoną z tektury,

I myślał sobie: „Czemuto, mój Boże,

I niema ciepłej sukmanki na grzbiecie?

I tatuś, taki pijany z wieczora,

Matulę bije, choć płacze i chora?..

Czemu to ludzie w przednówek tak bladną

Choć radby wiedzieć, co jest tam daleko,

I mówił: „bracia, Chrystus się narodził!”

Czemu?..

O dziecię!

mgła nocy zasłania

Och!

aby tylko nie wzeszedł on sądem

Klęsk ostatecznych nad morzem i lądem!

Och!

aby tylko wiekowi przyszłemu

Grom pomsty twego nie powtórzył: Czemu?!

V.

Na dnie przepaści.

Tam, zkąd anioły odlatują stróże,

Oczy zakrywszy skrzydłami białemi,

Gdzie jest najkrwawsza z ran krwawych tej ziemi,

Gdzie w żarach więdną jednodniowe róże,

Gdzie hańba zciera na upadku progu,

Z czół młodocianych jasne ducha piętna,

Gdzie jest noc zawsze, noc ciężka, noc smętna,

W którą nikt nie śni o świcie, o Bogu, —

W jaskrawym blasku, co rzuca się złoty

Na wstrętne ściany i ohydne sprzęty,

I drży, jak gdyby przerażeniem zjęty,

Nędzne, nieszczęsne, zeszły się istoty.

—

Wpośród nich stanął grajek ślepy, siwy,

Co miał wesoło przygrywać do balu;

Córka mu dzisiaj skonała w szpitalu;

W oczach miał ogień i krew; nieszczęśliwy

Tak się w tej swojej pogrążył boleści,

Że gdy strun zeschła dotknęła się ręka,

Pełna łez, żalów i westchnień piosenka,

Jak ptak wzleciała w tem miejscu bezcześci,

I wielkim duszy rozległa się krzykiem,

Wstrząsając ściany te z ogromną siłą;

I przemówiła boleści językiem,

Jakoby skarga nad świeżą mogiłą;

I tak rozniosła się, jak wichrów szumy,

I jako grzmiące w świątyni organy;

I znowu cichła wśród smętnej zadumy,

Jako tęsknoty jęk powstrzymywany;

I rozsypała się srebrnemi tony,

Jak rosa, która polne róże poi;

I zaszumiała, jako las zielony,

Co we mgłach kędyś zadumany stoi;

I tak, jak strumień popłynęła cichy,

Co niesie łąkom łzy swoje perłowe;

I zadzwoniła, jak białe kielichy

Leśnej konwalji w poranki majowe...

Cisza... nikt nie śmie przerwać dziwnej pieśni...

Piersi westchnieniem podnoszą się głuchem;

Tak więzień wstrząsa przez sen swym łańcuchem,

Gdy śni swobodę wśród więziennej pieśni.

Jakieś wzruszenie, dawno niezaznane,

Przyśpiesza serc tych obumarłych bicia...

Co utracone, co było kochane,

Budzi się w piersiach i wstaje do życia;

Na ustach niema sztucznego uśmiechu,

Który tam widniał, jak znak potępienia;

Wzrok, co przed chwilą miał zuchwalstwo grzechu,

W spuszczonych rzęsach szuka sobie cienia.

Cisza...

Pieśń leci, jak odgłos nędz ziemi,

W westchnienia, jęki i skargi rozbity,

I wstrząsa ciche i senne błękity,

I płacze, jakby łzami gorącemi,

I gaśnie, niby konające tchnienia,

W coraz to cichsze rozłamana dźwięki.

∗

W tem naraz, wpośród smętnego milczenia,

Zabrzmiała nuta znajomej piosenki...

Lud ją nasz śpiewa w biednych swoich chatach,

Powiewy wiosny roznoszą jej echa,

Matka się przy niej do dziecka uśmiecha,

Skowronki gubią ją na polnych kwiatach...

Piosenka prosta, znana.

— Nieszczęśliwe,

Ślepego grajka otoczyły kołem,

A głosy ciche zrazu i trwożliwe,

W chór się złączyły i uniosły społem...

Nędzne śpiewaczki, wzruszone i drżące,

Znów odzyskały na jednę godzinę

Niewinność serca, i dom, i rodzinę,

I spokój duszy, i Boga, i słońce!

—

W pośrodku sali stało dziewczę blade,

W tył przechyliwszy drobną swoję głowę;

A włosy bujne, rozwiane i płowe,

Obejmowały ją w srebrną kaskadę.

Przymknęła oczy, jak ptaszę zmęczone,

W nucie piosenki utopiona cała...

— Ach!

to jej strony, jej strony rodzone!

Wioska pod lasem i chata w niej biała...

I siwy ojciec, żołnierz Kościuszkowski...

I matka stara, co lny przędąc cienkie,

Głosem, złamanym przez lata i troski,

Tę samę niegdyś śpiewała piosenkę...

To zapach siana, to kwiecie tarniny,

To na rozstaju pod borem mogiła...

To dym nad chatą wijący się, siny...

Studnia z żórawiem, zkąd wodę nosiła...

Pole i miedza, i struga, i grusza,

I polne maki jaskrawo kwitnące...

I staw, jak modry pierścień, wpośród ziela...

To dzwon niedzielny, to wiejska kapela...

Ach!

to jej Janek!

to druga jej dusza!

—

Śpiewa; w pamięci błyska jak cień krwawy,

Panicz — sokolik z białego tam dworu...

I las, i łąki pachnące otawy,

I pocałunków szmer... i szept wieczoru...

I chłodna nocka... i taka woń świeża!..

∗

Z przymkniętych oczu łzy lecą gorące...

Ktoś wszedł; do balu podano wnet hasło.

—

Wstrzęsło się dziewczę; śmiech ostry i suchy

Z drobnych ust wybiegł... zwinęła blond włosy

Ruchem bachantki[4]... widzenie zagasło;

Umilkły w piersiach śpiewających głosy,

I wszystkie dobre rzuciły ją duchy...

I pierwsza — padła w objęcia tancerza.

VI.

O tej siermiędze[5] mówić będą w świecie

Chudoba[6] syna, mizerna i licha;

Urywek.

Nie wam, słowiki, wtórzyć przychodzę,

Nie z tobą, różo, kwitnąć przy drodze,

Którą przemija smutnych tysiące,

Niesionych burzą od wieku...

Nie z tobą w blaskach budzić się, słońce,

Co świecisz równie cicho i jasno,

Czy duchy płoną — czy w walce gasną...

Lecz z tobą płakać — człowieku!

W ciszy nocy.

W ciszy nocy głos bije aż do niebios progu:

— „Dopókiż przestępce ducha,

W purpurę form odziani, bluźnić będą Bogu?

Pókiż synowie ciemności

Będą wodzami ludów na drodze do słońca?

I pókiż rzesza skalana

Między ofiarnikami stad będzie ludzkości,

U przenajczystszych ołtarzy?"

∗

W ciszy nocnej głos pomsty bije aż do Pana,

A noc w zadumie go słucha,

Srebrna od łez, od westchnień ziemi cała drżąca...

A nad jej czołem się żarzy

Gwiazda, jako karbunkuł w szafirów oprawie...

— „Zawezwę przed twoje sądy

Zbrodnie wielkich, co jadem przegryzły oblicze

Uciśnionej twojej ziemi;

Jak śniegiem rozsypane, zaraźliwe trądy

Przed majestat słońca stawię:

Po imieniu nazowię, i liczbę wyliczę,

I wypiętnuję nazwisko

Jaszczurczego rodzaju, co nieprawość swoję,

Jako na brudne śmiecisko,

Na dzieło ręki Twojej wytrząsa wzgardliwie...

Ty sprawiedliwość czyń z niemi!”

∗

Głos pomsty w ciszy bije aż do niebios progu,

Dziwne jakieś niepokoje

Rozwiewają oddech nocy...

Mgły białe, jako duchy, niosą się pierzchliwie.

Gnane podmuchem przemocy...

Jakaś tęskność, omdlenie, i ucisk, i trwoga,

Ogromną skargę milczenia

Rzuca w niebo pełne cienia,

Pod którem ziemia leży, jak lutnia strzaskana.

∗

W ciszy nocy głos pomsty bije aż do Pana:

— „Oto człowiek, co w dni owe,

Z potu i łez sług swoich utkane bogato,

Nosił szaty szkarłatowe,

I łoże snu swojego przykrywał makatą

Z łez i potu sługi swego,

A kiedy ten zachorzał i nie mógł, omdlały,

Zarobić chleba czarnego,

Pan z mizernej zapłaty odliczył[7] grosz mały,

Aby się więcej zbogacił,

I nędzarzowi grosza tego nie dopłacił."

∗

Wiatr powiał — i od ziemi poniósł jakieś szumy

I nieukojone żale...

Lekkich, mglistych oparów rozwichrzone tłumy

Wstają — i biję, jak fale,

O zamknięte podwoje milczącego nieba;

Zmieszane słychać wołanie,

Jakoby głos pacholąt: „chleba, ojcze, chleba!..

"

A w nędznej, zapadłej chacie,

U Hiobowego barłogu,

Drży gromniczny ogarek w miesięcznej poświacie,

Krwawe łuny rozwodząc po wilgotnej ścianie.

∗

— „A oto jest człowiek, który

Głosi, iż miłosierdzia pan chce nie ofiary...

I wielbi mądrość natury,

Co wylała nań hojnie wszystkie swoje dary,

A nędzę stworzyła na to,

Aby, bóstwu podobny, mógł pełnić na ziemi

Miłosierdzie nad biednemi.

Lecz gdy o wieczornej porze

Zaszła mu krok w ciemności płacząca sierota,

Okryta nędzy swej szmatą,

Iż żaden głośny chwalca cnoty za garść złota

Jałmużny jego nie liczy,

Rzecze z szyderstwem krwawem i pełnem goryczy:

„Niech cię śmierć rychła wspomoże"

A wyrzekł to w obliczu natury — i Boga!

A gwiazda, ze zgrozy zbladła,

Widziała, jak sierota, chwiejąc się, upadła.

Głos pomsty bije w ciszy aż do niebios proga...

A noc stroskana go słucha,

Dyademu swojego gasząc blaski drżące,

Aby o śmierć tego ducha

Nie pytała jej zorza, świt biały i słońce.

∗

Ucichło w powietrzu łkanie,

Jako piersi zmęczonej długim, ciężkim płaczem...

Opadły lekkiej mgły szarfy,

Głos pól i chat w westchnieniu rozwiał się echowem

A pokąd cisza ta trwała,

Ludzie senni marzyli o wiecznym pokoju

I o obfitości ciała,

I mówili: „spokój nam, iżeśmy dożyli

Tej błogiej spoczynku chwili,

Iż umilkły jęczących skargi już na wieki."

I zamykali powieki.

Lecz przyszedł wicher mocny i zatrząsł świat; zaczem

Powstało w górach wołanie,

Jakoby ducha, co się obwołuje słowem,

Na wiecznych lodów strażnicy,

I uderzyły morza w srebrne swoje harfy,

I zakipiała mórz piana...

I porwały się rzeki skrzydłami mokremi,

Każda ze swojego zdroju,

Aby szły, płacząc łzami, po łanach tej ziemi...

A jako głos nawałnicy,

Co bije w organ, pełny skrzydlatych płomieni,

Podniósł się wskróś nocnych cieni

Głos pomsty — i uderzył o tron niebios Pana.

Ave!

Jestże pewnem?

Które świeciły nam w noce majowe;

To, jako lampę wytloną nad ranem,

Zdmuchnij ten księżyc z licem zadumanem,

I rozsyp z rosą blaski jego płowe.

Płosząc słowika, trwożnego kochanka...

To nocy ciemnej, wiszącej nad ziemią,

Nakształt róż w pąkach zwiniętego wianka...

— Lecz jestże pewnem, że gdy księżyc blady

Zetrze z błękitów srebrzyste swe ślady

I gdy ostatnia gwiazda już zagaśnie,

Jestże dość pewnem, że dla zbłąkanego

Wśród tej ciemności i chaosu tego,

Jedynem światłem nie będziesz — ty właśnie?

Wieczorne pieśni.

I.

Zmierzch przejrzysty, zmierzch liljowy,

Obłękitnił świat...

Cisza bije mi do głowy

Pieśnią pól i chat...

Słyszę, słyszę gdzieś w przestrzeni,

Tajnych haseł ruch,

Łzy otrzyjcie, uciśnieni,

Oto idzie duch!...

∗

Zórz przeźrocze, sny prorocze,

Nowy wieszczą dzień...

Świt gdzieś w różach się trzepoce,

Choć go więzi cień...

Spocznij, spocznij, serce drżące,

Ból się skończy ten...

Oto w zmierzchach gaśnie słońce,

Idzie cichy sen!

∗

Nędze ziemi nad smutnemi

Krótko mają moc...

Oto skrzydły gwiaździstemi

Letnia spada noc...

Przez mgły kędyś, przez tumany,

Słychać wiejski dzwon...

Spocznij duchu spracowany,

Przyjdzie, przyjdzie skon!

II.

Pójdę ja, pójdę drogą daleką,

Po górach wichrem, po nizinach rzeką,

Po chatach pieśnią, po polach ciszą,

Gdzie się na roli zboża kołyszą.

Pójdę ja, pójdę szumem po boru,

Jasnością we dnie, cieniem z wieczoru,

Po łąkach pójdę przędzą pajęczą,

W pogodę zorzą, po deszczu tęczą...

Pójdę ja, pójdę po miastach onych,

Co stoją w potu kroplach czerwonych,

I jako szare, znajome ptaszę,

Oblecę każde nędzne poddasze...

Po sercach pójdę snami cichemi,

Po myślach gwiazdą, co w dali mruga...

I tak po całej obejdę ziemi,

Jako szeroka i jako długa.

I łzy pozbieram, jak gorzką rosę,

I w obu dłoniach pełnych poniosę

Do tych dalekich świtu promieni,

Co się to od nich wschód rankiem mieni.

Może mnie dojrzy przyszłych dni słońce,

Nad mogiłami w dali wschodzące,

Może wypije łzy jasność cicha

Z rąk mych, jak rosę z kwiatów kielicha.

III.

Wiedziało,

Co na ziemi jeszcze cieniów

Zostało,

Nie padałobyś tak rychło

Za góry,

Za te lasy w płaszczu tkanym

Z purpury.

∗

Krótki dzionek do wieczora

Od wschodu...

Nie rozstaje pierś zakrzepła

Narodu...

Nie nabiorą światłem myśli

Człowieka,

Kiedy słonko tak nam prędko

Ucieka!

∗

Oj, żeby to już nad ludźmi

Smutnemi

Uderzyła jasność ducha

Po ziemi!

Żeby w światło się podniosły

Powieki!

I przyszłości dzień już nastał

Na wieki!

IV.

A kiedy odchodzi leciuchną swą nogą,

To gasi za sobą słoneczko nad drogą,

I skrzydły unosi w posępne te mroki

Wiosenne marzenia, wiosenne uroki...

I woła do ciebie:

„Skończony twój dzień!

Pożegnaj ty młodość,

Idź w cień!

idź w cień!”

Ach!

gdzież znajdziesz drogę, wśród zmierzchu i mgły?

— Już rosa opada... to łzy!

to łzy!

∗

A kiedy odchodzi, raz jeszcze ramiona

Wyciąga do ciebie z ostatnim uściskiem...

Co w życiu najdroższem, co było ci bliskiem,

Omdlewa w pomroce — i gaśnie — i kona —

I woła do ciebie:

Idź w cień!

idź w cień!”...

Ach!

czemże żyć będziesz ?

czem karmić twe sny ?

A kiedy odchodzi, zamiera świat cały,

I robi się dziwnie posępny i cichy...

I serce zamyka ten powój, ten biały,

Co ustom gorącym otwierał kielichy...

I woła do ciebie:

— Skończony twój dzień!

Pożegnaj ty szczęście,

Idź w cień!

idź w cień!

Ach!

gdzież się przytulisz?

ach gdzież spoczniesz ty?

V.

Jeżeli kochasz...

Jeżeli kochasz, nie wołaj mnie z sobą!

Pomiędzy nami jest przepaść głęboka,

Co nas rozdziela swych cieniów żałobą

Na wieki!

Próżno oczyma doglądasz smutnemi,

I próżno drogie wyciągasz ramiona...

Ty będziesz dla mnie tak zawsze na ziemi

Daleki!

Od ciebie do mnie — ode mnie do ciebie!

Wolno przelatać promieniom księżyca,

Co w zmierzchy letnie całuje na niebie

Lazury...

I szumom lasów, i ciszy pieszczotom,

Pieśni słowiczych wyznaniom namiętnym,

I pełnym pragnień, wieczystym tęsknotom

Natury.

Ale my sami tak trwajmy, bez słowa,

Bez łzy, bez skargi, jak cienie dwa blade...

Ból nasz niech tylko milczenia wymowa

Tłómaczy!

Rozkosz?... czy myślisz że chwile zachwytu

Duch twój — sam sobie, obojgu nam — życie,

A twym porywom — konieczność przesytu

Przebaczy?

My tak zostańmy na długo, na zawsze!

Płonące usta śmierć niechaj ochłodzi...

Mnie szczęście inne, pełniejsze, jaskrawsze,

Przeraża...

Żadnych uniesień — i żadnych wybuchów!

Mojemu sercu daj spalić się w ciszy,

U beznadziejnych pożądań wszech duchów

Ołtarza.

My nie z tych, coby umieli róż kwiatem

Zarzucić przepaść dzielącą dwie dole,

I przejść królewskim rozkoszy szkarłatem

Głębinę...

Ja wiem, że jeśli zawołasz mnie w ciszy

Imieniem, które na ustach ci płonie,

Dusza cię moja stęskniona usłyszy

I zginę!

I to, co miało mi źródłem być mocy,

Będzie omdleniem potęgi istnienia...

Co było światłem, to stanie się nocy

Żałobą...

O, patrz!

ta przepaść tak pełna jest trwogi...

Dusza się moja wyrywa do ciebie...

Jeśli więc kochasz, nie wołaj mnie, drogi,

Ze sobą!

Urywek.

Jak orchidee, co gwiazdą błękitną

Tleją w powietrzu, nie tknąwszy się ziemi,

I na sam zapach dalekiej gdzieś wody

W pąki grubieją, pękają i kwitną;

Tak wy, o duchów marzących narody,

Niewkorzenione siłami żywemi

W ojczyste pola, i lasy, i chaty,

Wznosicie w błękit łudzący was, cichy,

Nadziei swoich otwarte kielichy,

Które też więdną — jak kwiaty!

Ja się nie skarżę!

Ja się nie skarżę, Boże!

ja nie płaczę,

Choć wiatr roznosi jękami głuchemi

Chmury łez pełne, westchnienia tułacze,

Po całej smutnej tej ziemi!

Ja się nie skarżę, chód jasność dnia blada,

Zaledwo słońca promieniem draśnięta,

W cień i zmierzch nocy wieczystej zapada

Nieznana, często — przeklęta!

Ja się nie skarżę, choć kwiat nierozwity,

W pąku zdeptany, bezpłodnie umiera...

Ja się nie skarżę, choć prawdy błękity

Burza piorunem otwiera;

Chód po dolinach mgły ciemne się wloką;

Chociaż szczyt każdy bezduszną opoką;

Choć po przepaściach zwątpienia jest droga

Myślicielowi — do Boga.

Choć wiekuistej harmonji twej tony

Milkną, wśród dzikich rozdźwięku wybuchów,

Chociaż, stworzywszy ciał całe miljony,

Tak mało dałeś nam duchów!

Ja się nie skarżę, choć Twoje narody

Idą, nie wiedząc zkąd, kędy i poco?

I bijąc w siebie, jak morskich fal wody,

Pracę stuleci druzgocą.

Choć hasła wieku, jak błędne ogniki,

W strasznej nicości prowadzą nas bagno;

Choć próżno biją w niebiosa okrzyki

Tych, co konają i pragną!

Nie płoną wiecznej jasności pochodnią;

Choć synom twoim na imię: „nędzarze",

A nędza, tak często — zbrodnią.

Ja się nie skarżę, choć serce człowieka

Z porywów marnych wykułeś, nie z siły;

Choć smutnym droga tak bardzo daleka

Do ukojenia — mogiły!

Chociaż ideał, na cząstki rozbity,

Wspólnego duchom nie tworzy ogniska;

Choć przez najczystszych uniesień zachwyty

Płomień żądz ziemskich przebłyska.

Ja się nie skarżę, choć słońce nie świeci

W chacie nędzarza, w skazańca ciemnicy;

Choć pokolenia posępnych stuleci

Marnieją w gnuśnej tęsknicy;

Choć tyle smutków i łez na tej ziemi,

Tyle niedoli, ach!

i tyle winy...

Choć ponad ludów tłumami blademi

Biją, okropne godziny!...

Ja się nie skarżę!...

Cóż światu pomoże,

Choćbym go skarg mych wstrzęsła huraganem?...

— Smutno mi tylko, żeś Ty, wielki Boże,

Całej tej nędzy jest — panem!

Urywek.

O kobieto!

co z płochą, rozbawioną zgrają,

Z salonu do salonu świetne wozisz stroje,

I jesteś, jak te nocne mdłych powojów kwiaty,

Co wtedy otwierają zamknięte kielichy,

Kiedy błękit gwiaździsty snem otula światy,

A przy każdem ognisku anioł staje cichy

I studzi trosk życiowych wrzące niepokoje,

I zadumanym czołom pieszczotę snu daje;

Ty, której puste serce goręcej uderza

Tylko na dźwięk muzyki i widok tancerza,

Powiedz mi, co tam w domu robi — dziecię twoje?

Na progu.

Jak braciom, co po długich niewidzenia latach

Padli sobie w objęcia, od łez rwie się mowa,

Tak nam, gdy stajem w waszych poddaszach i chatach,

Niełatwo, przed wzruszeniem serca, przyjść do słowa.

Gdzie my od was odbiegli?... gdzieście wy zostali?...

Czemu nie razem, w górę, poszła nasza droga?

Czemu my dzisiaj — wielcy? — a wy, czemu — mali?

Kto z nas za to odpowie przed sądem u Boga?

O bracia!

jeśli sobie przebaczyć co mamy,

Zróbmy to zaraz, dzisiaj!

dość żalów, dość kłótni...

Otwórzcie nam ramiona!

to my — was szukamy,

Bośmy może winniejsi... ach!

i bardziej smutni!

Przygrywka.

Wyjdę z chaty pod figurę,

Będę Boga błagać, prosić,

By mnie zmienił w czarną chmurę

I rozkazał wichrom nosić...

Jak bliźnięcy my tułacze

Polecimy, het!... na wolę...

Cóż mi dole?... co niedole?...

Duch mój rwie się, duch mój płacze!

Oj ty wietrze, ptaku mglisty,

Przez błękitną leć głębinę...

Niechaj w cichych szumach płynę,

Jak mdlejąca pieśń lutnisty.

Oj, nie do was, wy stolice,

W blaskach złota i w purpurze,

Bo płonęłabym, jak burze,

Ciskające błyskawice!

Ale do was, nędzne chaty,

Pola smętne i jałowe;

Ale do was leśne kwiaty,

Wysrebrzone w rosy płowe...

Ale do was, bory ciemne,

Co poicie mnie muzyką,

Jak ja smętną, jak ja dziką,

Zdradzającą łzy tajemne!

Ale do was, wy mogiły,

Krwią pojonej ziemi kwiaty...

Tam zaczerpnie tchu i siły

Duch mój, jeniec ten skrzydlaty!

Na fujarce.

II.

Rozlegnij że się

Głosie po lesie,

Po zielonej, szumiącej dąbrowie!

Otrząśnij z rosy

Trawy i kłosy

I te głogi, co kwitną w parowie.

Przez pole, przez wieś,

Rozgłosem się nieś,

Aż do drogi, co idzie w kraj świata...

Niech się zasłucha

Moja dziewucha,

Wodna trzcina — i łąka — i chata...

Hej!

głos dokoła!

Cości mnie woła,

Cości z piersi zabiera mi duszę...

Żebym jeno chciał,

Pół świata-bym miał.

Tylko tyle, że konie paść muszę...

Jasność miesiąca

W strudze odtrąca

Płatki srebrne, i złote, i sine....

Żebym jeno chciał

To złoto-bym miał!

Tylko sięgnąć w tę modrą głębinę...

I żal, i miło,

Jakby się śniło...

Po gałęziach coś szepce, coś gada...

W sercu kołacze,

Śmieje się, płacze,

I chce porwać — i samo przepada!

Hej!

dziwnaż to noc!

Jakiś dech i moc

Idzie na mnie od nieba, od ziemi...

Żebym jeno chciał,

W górę-bym się rwał,

Jak skowronek skrzydłami szaremi!

III.

Oj matusiu, lny nam kwitną

Jako niebo, tak błękitno!

Pielcież zagon wedle krzyża,

Bo się na mnie czas przybliża...

Hej!..

A łzami go polewajcie,

A na słonku suszyć dajcie...

Niech go ciepły wiatr przewiewa,

A skowronek niech ośpiewa...

Hej!..

A rwijcież go w nockę jasną,

Nim za borem zorze zgasną,

A rwijcież go po niewoli,

Z naszej czarnej, chłopskiej roli

Hej!..

A zwiążcież go powrósłami,

Jako dziewczę rączętami...

— Próżno, darmo, bój się Boga!

Ja iść muszę kędy droga

Hej!..

Uprządźcież mi cienkie płótno,

Wybielcież je na wygonie...

— Mocny Boże!

toć tam smutno,

Toć tam ciężko w cudzej stronie!

Hej!..

Uszyjcież mi koszulinę,

W połudeńko w progu chaty;

Nie żałujcie zgrzebnej szmaty!

Albo wrócę, albo zginę...

Hej!..

Jak dostanę w piersi kulę,

Jeśli taki wyrok boski,

Niech na sercu mam koszulę

Z lnu naszego, z naszej wioski!...

Hej!..

IV.

Jakże cię mam brać, dziewczyno,

Jakże cię mam brać,

Kiedy mi cię z białej chaty

Nie chcą ojce dać?..

Anim ja nie ptak skrzydlaty,

Anim ja nie ptak,

Żebym z tobą leciał w górę,

Przez ten modry szlak!

Anim ja nie duch, najmilsza,

Anim ja nie duch,

Żebym ciebie zdmuchnął z ziemi,

Jako z kwiecia puch!

Anim ja nie mgła znad łąki,

Anim ja nie mgła,

Żebym ciebie skrył tumanem

Przed jasnością dnia!

Anim ja nie grób, dziewczyno,

Anim ja nie grób,

Żebym z tobą poniewoli

Dostał wieczny ślub!

∗

Oj padają łzy z wierzbiny,

Oj padają łzy!..

A kiedyż ty, słonko moje,

Będziesz świecić mi?..

V.

VI.

VII.

VIII.

IX.

Wsiałem ci ja w czarną rolę

Na wiosnę

Dwie głowiny chłopiąt moich

Żałosne,

Co daremnie poglądały

Oczyma,

Czy w komorze kęsa chleba

Gdzie niéma?..

∗

A i cóż mam z tego siewu

Za plony?

Jeno krzyżyk na cmentarzu

Zielony...

Jeno gorzkie te piołuny

Na grobie...

I tarniny czarnej krzaki

W żałobie!

Oj ty ziemio, ziemio stara

Rodzico!

Darmo ty się karmisz naszą

Krwawicą...

Darmo kośćmi naszych dziatek,

Nieboże,

Kiedy chleb twój nas wyżywić

Nie może!

X.

Świecą gwiazdy, świecą

Na wysokim niebie...

Jeno nie myśl, chłopie,

Że to i dla ciebie!..

Ta jasna z tysiąca,

Co wschodzi od boru,

Jako skrawek słońca, —

To pana ze dworu.

A niżej ta druga

Ze złota szczerego,

Co nad stawem mruga, —

Proboszcza naszego.

A trzecia, co w pobok

Rzuca snop ognisty,

Jako srebrną kądziel, —

Gwiazda organisty.

Wszystkie przed oczyma

Palą się, jak zorze...

Tylko twojej niéma,

Chłopie ty nieboże!

Powiadają ludzie,

Że z dawnej dawności,

Pan Bóg wszystkie gwiazdy

Zapalił w równości.

Ni chłopa, ni pana,

Nie było na niebie...

Każdy człek swą własną

Gwiazdę miał dla siebie.

Ale jak się zaczął

Kurczyć lud ubogi,

Poszły gwiazdy z nieba

Na rozstajne drogi...

A te pańskie świecą,

Jako talar biały...

A te chłopskie w rolę,

Jak łzy, pospadały!

XI.

Oj zaszumiały brzozy płaczące

W dąbrowie...

Bywajcie zdrowi, siwe gołąbki,

Ojcowie!

Pójdę ja z kosą dalekim krajem,

Dunajem...

Może mnie wezmą kędy do żniwa,

Za najem!

Pójdę ja, pójdę, sierocą drogą

Po świecie...

A kędyż wy mnie, czarne jaskółki,

Najdziecie ?

Albo na polu, w krwawej robocie

I w pyle...

Albo przy onej rozstajnej drodze,

W mogile!

Jedna duszyczka z chaty bielonej

Ubędzie...

Jeno ci o niej wichry nieść będą

Orędzie...

Jeno żórawie, co ciągną górą,

Od rzeki,

Na bystrych piórach głos mój poniosą

Daleki...

Jeno ta woda, co idzie modra

W kraj świata,

Braciom słóweczko tęskliwe poda

Od brata!..

Pójdę ja, pójdę, w cudną krainę,

Tułaczą...

Ani mnie kiedy te gwiazdy sine

Obaczą!

A nie pytajcie, jakie tam rosy

Perłowe?

Boby o ścianę tatuś swą siwą

Tłukł głowę!

A nie pytajcie, jakie tam sznury

Koralu?

Boby matusi pękło serdeńko

Od żalu!

Ani pytajcie, jakie tam pieśni,

A dzwony?..

Boby mnie głośno las ten zapłakał

Zielony!

XII.

Zaświadczże mi, nocko jasna,

Gwiazdy swojemi, swojemi!

Zem ja się nie skarżył w smutku

Ludziom na ziemi!

Ni sąsiadom, ni wójtowi,

Ni panu w dworze, oj w dworze!

Jeno wiatrom, co kołyszą

Wody w jeziorze!

∗

Jeno temu zadumaniu,

Co z rosą płynie, oj płynie!

Jeno onej gwiaździe bożej,

W cichej godzinie!

∗

Jeno onym dziwnym szumom

Z czarnego boru, oj boru!

Jeno sinym tym tumanom,

We mgłach wieczoru!

∗

Anim w dzień wyrzekał kiedy,

Przed chaty progiem, oj progiem!

Jenom z tobą, nocko płakał

W cieniu, przed Bogiem!

U okienka.

W chacie u mego siedzę okienka,

Cieniuchną nitkę wysnuwa ręka;

Przede mną kądziel siwa, brodata,

A oczy — lecą na koniec świata!

Z mego okienka widać niemało,

Byle się tylko patrzeć umiało,

Byle tchem ciepłym, od wnętrza chaty,

Odchuchać srebrne na szybach kwiaty...

W lewo i w prawo widać szmat nieba,

I tylko oczy podnieść potrzeba,

Żeby zobaczyć wśród gwiazd tysiąca

Cości wielkiego... cości bez końca!..

Choć w szybce otwór taki malutki,

Choć mgła się nad nim wiesza, jak smutki,

Choć rosa stoi w perłach, jak łezki,

Widać het!..

cały pałac niebieski.

A kiedy wiosną kogut zapieje,

Kiedy w słoneczku wioska odnieje,

To taka jasność uderzy potem,

Jakby kto chatę potrząsnął złotem.

I widać wtedy z mego okienka,

Jak się u brzegu chwieją czółenka,

Jak ta Wisełka, ta modra nasza,

Flisów do drogi z sobą zaprasza...

Wiosce tam wielkiej wody nie trzeba;

Młynek na strudze dość zmiele chleba...

A nieraz przecie myślę: moc boża,

Że nasza Wisła idzie do morza!

Idzie i szumem po świecie gada,

Jak się tu u nas sprawia gromada...

I niesie — Bóg sam wie, jak daleko

Tratwy, i pieśnie, i łzy, co cieką...

Z mego okienka widać na lewo

Ogromne, stare, spróchniałe drzewo,

Co, powiadają, zakwitnie wtedy,

Jak już na świecie nie będzie biedy,

Ni ludzkiej krzywdy, ni poniewierki,

Ani wojenki, ani żołnierki..

Gdy każdy w własnej chacie zasiędzie

I wszystkich braćmi nazywać będzie...

Jaćbym tam temu nie była krzywa!

Chce się zwać bratem, niech się nazywa...

Byleby tylko Jaśka w Dąbrowie

Dali inaczej wołać ojcowie!..

A tam na prawo, gdzie boża męka,

Widać het!... pole z mego okienka;

Po miedzy tatuś w zamysłach chodzi:

Czy też zarodzi?..

czy nie zarodzi?..

Oj!..

głód — to straszna jest kara nieba...

Ojcze nasz, daj nam czarnego chleba!

Zapal nam słonko najświętszą ręką

I rzuć promyczek w każde okienko!

Jesienią.

Szare ptaszyny, szare ptaszyny

W łunie zachodu lecą!..

Ostatnie złote słońca kruszyny

Na ich skrzydełkach świecą...

Za sine morze, jak czarna chmurka,

W kraj świata mkną, daleko!..

A w locie gubią pstre swoje piórka,

Nad oną modrą rzeką...

Oj, wy ptaszyny!

pewno nie znacie,

Naszej bielonej chaty,

Ani ogródka mego przy chacie,

Gdzie kwitną krasne kwiaty...

Pewno nie znacie mego dziadula,

Co z lipy łyżki struże...

I plastry miodu wybiera z ula,

Ot takie słodkie, duże...

Pewno nie znacie tej dzikiej gruszy,

Szumiącej w drobne liście...

Ani Stasieńka, co gra od duszy,

Tęskliwie, a ogniście...

Pewno nie znacie mgieł tych, co zrana

Po łąkach tak się wloką,

Że trzeba w srebrze brnąć po kolana,

Jak tylko zajrzy oko.

Ani tej tęczy, co ziemi sięga,

Na pańskim het folwarku,

Jak najognistsza w kolory wstęga,

Kupiona na jarmarku...

Ani tej sosny, co rośnie krzywa,

W niezdartej swej opończy,

I jeno z wiatrem gałęźmi kiwa

I białą smółkę sączy...

Ani tej naszej grobli nad rzeką,

Huczącą gdyby żarna,

Gdy z niej po żwirach kropelki cieką,

Jak rozsypane ziarna.

Ani tej łąki, gdzie pachnie siano,

Złożone przede żniwy...

Ani ugoru, gdzie gna co rano

Owieczki owczarz siwy...

Ani tych dymów, co się tam ścielą,

Jesienną wróżąc słotę...

Ani taneczka z huczną kapelą,

Ludziskom na ochotę...

Ani tej zorzy, co het, za górką,

Na wyścig ze mną wstaje...

A tak się śpieszy przyjść na podwórko,

Aż mnie matusia łaje!...

Ani miesiączka tego jasnego,

Co się tak patrzy, blady,

Aż się coś dzieje w sercu dziwnego,

Choć płakać!..

ani rady!..

Pewno nie znacie tego przełazka,

Kędy po wodę chodzę...

A Stacho do mnie, jak do obrazka,

Modli się tam przy drodze...

Ani tych dzwonów z kościelnej wieży,

Co we mgłach kędyś toną...

Ani mogiłki, gdzie tatuś leży,

Pod darnią, pod zieloną!..

Ani tej pieśni, co płynie rzewna,

Przy krosnach, u ogniska,

Kiedy łuczywo z smolnego drewna

Iskrami wkoło pryska.

Ani tej nocki, co wstaje biała,

W złocistych gwiazd koronie,

Patrzeć, czy rosa już rozsypała

Swe perły po zagonie...

Ani tej ciszy, co w chaty progu

Z palcem na ustach siada

I słucha: kto się poleca Bogu,

Kto krzyż na czoło wkłada...

Ani świerszczyka, co przy kominie

Ćwierka, schowany w dachu...

Ani snów dziwnych o rozmarynie,

O drużkach... to o Stachu...

Bo gdzieżby wam też, mocny mój Boże!

Na głody, chłody, troski,

Za siódmą górę, za siódme morze,

Ot z takiej lecieć wioski?!..

Z łąk i pól.

I.

Rozbłysły oczy moje wśród zieleni

Lasów szumiących...

I napiły się błękitu strumieni

Srebrem ciekących...

Jako jaskółki nad łąką, latały

Za błyskiem kosy...

I tak się mgliły, jak obłok ten biały,

Kroplami rosy.

Za falą kłosów, co chwieją się w wietrze,

Szły dumające...

I wypatrzyły jutrzenki najbledsze,

Nim wzeszło słońce...

W łunach zachodu, w odblaskach purpury,

Ziemię widziały,

I do gwiazd srebrnych, przez ciemne lazury

Biegły, jak strzały...

∗

A przecież znowu smutne są i toną

W cieniach tęsknoty,

Choć oglądały tę wioskę zieloną

I plon jej złoty...

Bo przez róż świeżych otwarte kielichy,

Pól barwnych szaty,

Ujrzały lud mój posępny i cichy

I nędzne chaty.

II.

Mgła przejrzyste tkanki przędzie,

Sny z nich zwija, sny tumany...

Idzie wieczór zadumany...

Coto będzie?..

coto będzie?..

Ojciec z pola wraca smutno:

Nie zrodziły nam się żyta!

Matka z łąki zbiera płótno,

A mnie tęskność jakaś chwyta!..

∗

Płyną chmurki jak łabędzie

Po głębokim, modrym stawie...

Kruczą kędyś w nich żurawie...

Coto będzie?..

coto będzie?..

We dnie smutek płoszy praca,

Słonko z oczu rosę pije...

Ale nocką serce bije

I tęsknica znów powraca

∗

Z kołowrotkiem matka siędzie,

Ojciec zdrzemnie przy kominie...

Pieśń od boru z wiatrem płynie...

Coto będzie?

coto będzie?

Czegoś pragnę, czemś się trwożę...

Za dziesiąte szła bym morze,

Żeby tylko matuś dali!..

III.

Hej!

mruga na mnie, mruga,

Szumiąca, chłodna struga...

Hej!

szepce coś do ucha,

Aż serce samo słucha...

Znad łąki wstają mgły.

W chałupie żona stęka,

Aż jęczy cała chata...

Za poły jakaś ręka

Wyciąga mnie ze świata...

— Czas, chłopie, spocząć ci!

Jak też ten miesiąc świeci...

Ach ratuj Matko boża!..

W barłogu głodne dzieci

W stodole niema zboża...

Dał Pan Bóg ciężkie dni!

A cóż ja im pomogę..

Hej, w drogę!

w srebrną drogę!

Na spodzie piasek złoty

Opłucze krwawe poty,

Obmyje krwawe łzy!

Na strudze młynek huczy,

Pod lasem cień się włóczy...

Oj!

słonko nie dobudzi

Świtaniem wszystkich ludzi...

Kto usnął, niechaj śpi!

Za górką bledną zorze...

Przybliża się godzina...

Ha!..

w Imię Ojca...

Syna...

Co za szum!..

mocny Boże,

Bądź miłościw mi!..

IV.

– Idzie cichy wiatr przez pole,

Kołysze się falą żyto...

Hej cyganko!

hej wróżbito!

Wywróżże mi moją dolę.

Co nad chatą naszą świeci...

Z tego szumu, co tam leci

Od dąbrowy, od zielonej.

Z prawej ręki żywicielki...

Ze źródełka u grobelki,

Co zaklęte gra piosenki!..

A wróż mi ją z dobrem słowem,

Z onej tęczy, z onej wstęgi,

Coto stare piszą księgi!

∗

Ni na wodzie, ni na niebie,

Jeno w czarnym twoim chlebie,

Jeno w siwej twej siermiędze.

Ani z gwiazd złotego snopa,

Ani z szumu u grobelki,

Tylko z ręki żywicielki,

Wróżyć mogę dolę chłopa.

∗

Oj, będziesz ty, będziesz panem,

Ni to królem, ni hetmanem...

Twoje państwo, jak świat długi,

Zaorany twemi pługi.

Będziesz chodził ty w czerwieni

Potu swego krwawej rosy...

W złocie, w srebrze tych promieni,

Co padają od twej kosy...

Wykopiesz ty skarb bogaty,

Gdzie ta rola zaorana,

I talary i dukaty,

Nie dla siebie, lecz — dla pana.

Umiłuje cię królowa,

Co się odrzec siebie nie da,

I wiary tobie dochowa

Aż do śmierci... krwawa bieda!

Nocką uśpi, nocką zbudzi,

Strzec zasiędzie twego proga;

Ani tobie z nią do ludzi,

Ani tobie z nią do Boga...

Jak się wiosną ruszą kwiatki

I roztają rzeki lodu,

Uśpi ona twoje dziatki

Pieśnią płaczu, pieśnią głodu...

A i ciebie droga czeka:

Nie szeroka, nie wysoka,

Ale w ziemię, het!

głęboka,

Ale w górę, het!..

daleka,

A będą cię prowadziły

Oną drogą woły siwe

I te dzwony żałośliwe,

Na pokoje — do mogiły!

V.

Przeorały raz i drugi

Ziemię naszą ciężkie pługi;

A po każdym skiba czarna

Czeka siewu, czeka ziarna.

Hej, siewacze, błogi czas!

Czemuż dotąd nie ma was?

Burze wstrząsły ziemi łonem,

Wiatr przeleciał nad zagonem,

Spadły z nieba żyzne deszcze,

A was dotąd niema jeszcze!

Hej, siewacze, na wasz trud

Czeka ziemia, czeka lud!

Kości ojców, ich mogiły,

Pola nasze użyźniły,

Słonko wschodzi nam powoli,

Białe rosy drżą na roli...

Hej, siewacze, błogi czas!

Stara ziemia czeka was!

VI.

Srebrzystego sierpa,[8]

A w usta piosenki?..

VII.

„Kołysz mi się, kołysz,

Kołysko lipowa!..”

Niechaj cię, Jasieńku,

Pan Jezus zachowa!

Zachowa cię roczek,

Zachowa cię drugi...

A potem cię wezmą

Do dworskiej posługi

∗

Kołysko pleciona”,

Póki nie wysnuję

Niteczki z wrzeciona...

Wysnuję ją długą

Jak te pańskie pola,

A taką ci szarą,

Jako chłopska dola!

∗

Kołyseczko z łyka...”

Na gościńcu tuman,

Z wiatrem gra muzyka...

Oj, grają ci, grają

Złociste trębacze...

Jasieńko się żegna,

Matka w progu płacze!

∗

Kołyseczko biała...”

A ja sobie pójdę,

Gdzie ja będę chciała...

Nie pójdę daleko

Od dzieciątka mego,

Jeno na on cmentarz

Do dołu czarnego!

VIII.

Temu tylko pług, a socha,

Kto tę czarną ziemię kocha,

Kto ten zagon zna do głębi,

Kogo rosa ta nie ziębi,

Kto rodzinnych swoich pól

Zna wymowę — łzy i ból!

Temu tylko ostra brona,

Na kurhanach wyszczerbiona,

Kto ukochał lud w siermiędze,

Kto zna twardej doli nędze,

Kto wyciągnął, jako brat,

Dwoje ramion do tych chat!

Temu tylko kosa krzywa,

Kto w przyszłości wierzy żniwa...

Kto po nocach cichych słucha

Przyjścia zorzy, tchnienia ducha,

Komu lemiesz, to dziś — miecz..,

A wy, zimni, z pól tych — precz!

IX.

X.

Przyjdzie zorzeńka do mojej chaty,

Znikomy sen odgania:

„Wstań, wstań do kosy!

już wschód się mieni

Od łuny, od świtania!”

Na grzbiet, siermięgo!

Nie oschłaś z potu

Przez krótką noc czerwcową...

Do ręki koso, ty bojownico,

Na łąkę za dąbrową!

∗

Przyjdzie południe do mojej chaty,

U twardej siędzie ławy...

I patrzy — jasne — na moję dziatwę,

Bladą od lichej strawy.

I rozłamuje czarny kęs chleba

Drżącymi, ot, rękami...

A co poniesie do ust kruszynę,

To się zaleje łzami!

A przyjdzie nocka do mojej chaty,

Podeprze główkę ręką,

I w dumach, dumkach, siedząc na progu,

Rozlega się piosenką...

A serce w piersiach ptakiem się zrywa

I drży ta chata licha,

Gdy pieśń tęskliwą o chłopskiej doli

Śpiewa ta nocka cicha!

XI

XII.

Trzy ścieżki idą z chaty

Na dolę i niedolę...

Ta jedna idzie przed się,

Gdzie orzą pańskie pole...

Ta druga idzie w lewo,

Gdzie biała karczma stoi...

A trzecia na ten cmentarz,

Gdzie leżą wszyscy swoi...

∗

Od znojnej pracy potu

Na jednej stoi rosa;

Na drugiej — z ojca, z matki,

Śmieje się dziatwa bosa;

Na trzeciej konik polny

W poranki strzyże parne

I brzoza biała płacze,

I krzyże stoją czarne...

∗

Po dróżkach onych chodzą

W siermięgach ludzie bladzi...

A któż im wskaże taką,

Co w ducha świat prowadzi?...

XIII.

Zaszumiał las, zaszumiał las,

Od płaczu mojej pieśni...

Po szczytach drzew ruszył się śpiew,

Ptaszkowie łkają leśni...

Zakipiał zdrój, zakipiał zdrój,

Od tęsknot moich żaru,

I sine mgły, i srebrne łzy

Rozbryzgnął w cieniach jaru...

Zerwał się wiatr, zerwał się wiatr,

Echem mych skarg zbudzony,

I poniósł szum żałosnych dum

W dalekie cudze strony...

Uderzył dzwon, uderzył dzwon,

Jak serce me, na trwogę...

A sennych chat, gdzie lud, gdzie brat,

Rozbudzić dziś nie mogę!

Pójdź ze mną!

Pójdź ze mną!... słuchaj: jest świat, w którym duchy

Do słońca lecą, jak zbudzone ptaki,

I praw odwiecznych oglądają ruchy,

I widzą ustaw wiekuistych szlaki,

I rozwieńczają gwiazdy z ich promieni,

Ważą mgławice, i w świetnej przestrzeni

Złotą kometę chwytają za włosy,

I słyszą drżące sfer błękitnych głosy...

Tam ja iść pragnę!

lecz wśród słońc mi ciemno

Bez błysków myśli twojej... o, pójdź ze mną!

∗

Pójdź ze mną!

słuchaj: wiem, że jest potęga,

Która oblicza oddech lilji cichy,

I pulsów trawki znikomej dosięga,

I mierzy białe konwalji kielichy,

I jedną kroplą rosy je obdziela...

Wiem, że jest siła, która z siebie wciela

Życie w pęd młody powiewnej leszczyny,

I zwija palmie nad czołem koronę;

Chlebem napełnia kłosy — i kruszyny

Swej obfitości w mchy kryje zielone;

Żar słońca waży — i wilgoć podziemną,

Tka nerwy listków, przędzie róż szkarłaty...

Ale bez ciebie — milczą dla mnie kwiaty,

I lasy milczą dla mnie... o, pójdź ze mną!

Pójdź ze mną!

cicho nad księgą schyleni

Zaklniemy w ciało mglisty szereg cieni

Wieków ubiegłych; przyjrzymy się walce

Znikłych pokoleń — i spuściźnie krwawej

Miljonów ludzi; i przyłożym palce

Do ran głębokich ludzkości; i sławy

Obelisk biały obejdziem dokoła...

Dojrzymy skryte prądy wśród zamieci,

I słupem ognia przodujące czoła,

I usłyszymy wołania stuleci,

I hasła dziejów, i wrzawę tajemną

Ku wielkim celom idących szermierzy...

Lecz, gdy mi serce nad księgą uderzy,

Ty myśl rozjaśnij moję... o, pójdź ze mną!

Pójdź ze mną!

słuchaj, wiem, że ideały

Można widomie sprowadzić na ziemię,

Że można wiedzą przeniknąć świat cały,

Że można ulżyć pracującym brzemię,

Że można drobne utulić dzieciny,

Rozbudzić ducha, myśli dać chleb zdrowy,

Umocnić słabych, i odpuścić winy,

I tam plon zbierać, gdzie dziś step jałowy,

I w czynie — prawa odzwierciedlić Boga...

Wiem, że trud życia tak leży przede mną,

Jak nieodzowna przed wędrowcem droga...

Lecz siły moje mdleją... o, pójdź ze mną!

Pójdź ze mną!

wyżej, och, dalej od ziemi!

Niech mnie i ciebie pył jej nie znieważa...

My, jako duchy, skrzydłami białemi

Lećmy w krainę cichą i pogodną,

Gdzie nikt uroków nie zburzy ołtarza,

Gdzie milkną żądze i krwi fale chłodną,

Gdzie się płomieniem nie zajmują lica,

Gdzie wzrok głębiny duchowe odkrywa,

Gdzie myśl się karmi potęgą wzajemną,

Gdzie tylko cicha, bezwiedna tęsknica

Wspomina ziemi ostatnie ogniwa...

Tam chcę być z tobą, z tobą!.

o, pójdź ze mną!..

Łzy i pieśni.

Strumieniste jary,

Głębokie ruczaje...

Jak ci śpiewać, ziemio,

Kiedy tchu nie staje ?..

Kiedy pierś ściśnięta

Powietrza nie chwyta?

Kiedy okrzyk bratni

Pieśni nie powita?..

∗

Hej!

czy mi kto Tatry

Zwalił na ramiona?

Czyli mnie przygniotła

Mogiła zielona?

Czy mnie Wisła srebrną

Ścisnęła obręczą?

Czy chmura związała

Mokrą od łez tęczą!

∗

Ani Tatry sine

Z posad się ruszyły,

Ani mnie przygniotły

Zielone mogiły,

Ani modra Wisła

Rzuca się z wybrzeży,

Tylko dola nasza

Na sercu mi leży!

II.

Otrzyj czoło, wiosko licha,

Dosyć potu już!

Nocka idzie, nocka cicha,

W wianku białych róż na głowie,

W wianku białych róż.

Rzędem stoją jasne kosy,

Na nich ćmią się łzy...

Albo może z łąk tych rosy,

Albo oddech mgły w parowie,

Albo oddech mgły.

Hej!

sukmaną wyszarzaną

Otrzyj, chłopie, stal!

Nie świeć ludziom łzą przelaną,

Ty się Bogu żal w złej doli,

Ty się Bogu żal!

Dosyć się łez starło połą

Zgrzebnej szmaty tej...

I te wsiąkną...

Hej!

wesoło

Huknij pieśnią!

hej, po roli

Huknij pieśnią... hej!...

A obsiądźcież wkrąg ognisko,

Płomień buchnie wnet!

Bóg daleko — nędza blisko,

A dola gdzieś het, za górą...

A dola gdzieś — het!

Kto mi druhem, kto mi kumem,

Niech mi poda wtór!

Serca — biciem, lasy — szumem,

I ten ciemny bór — wichurą,

I ten ciemny bór!

III.

Ścieżyna się wije przez orane pole...

— Oj, nieś mnie, mój koniu, na wolę, niewolę!

Oj, nieś mnie, ty siwy, gdzie mnie ponieść raczysz:

Za kluczem żórawi, kędy je obaczysz,

Za skrzydłem jaskółki, co leci zdaleka,

Za strugą w olszynie, co modra ucieka,

Za słonkiem, co idzie wykąpać się w morzu,

Za białym powojem, co pełźnie w rozdrożu,

Za rosy zapachem, gdzie zmierzch pada siny;

Tylko mnie nie zanoś do cudzej krainy!

∗

— A cóż ci to, koniu, była za niewola?

Czy ciebie spłoszyły płomieniste łuny?

Czy nocą po drogach bijące pioruny?

Czy cię poganiały jęki latające?

Czy ty masz zaklęte podkowy — miesiące?

Że ani do wioski, ani do rodziny,

Tylko mnie poniosłeś do cudzej krainy?...

Bogdaj ciebie, koniu!

za mnie, za młodego,

Że ja nie obaczę ojca rodzonego!...

Bogdajżeś ty złamał w dróżce prawą nogę,

Że ja do mej chaty powrócić nie mogę!

Bogdaj ciebie chłodna noc ziębiła rosą,

Że ja już nie brzęknę na otawie kosą!

Bogdaj ciebie, koniu, wichry czarne biły,

Że ja w mojej ziemi nie znajdę mogiły!

IV.

Idzie lirnik, w lirę trąca,

Budzi senny blask miesiąca

Srebrzącego mgły...

Lirnik siwy, lirnik stary,

W świecie został nie do pary:

On — i pieśń — i łzy.

— „Wstańże, wstańże, druhu miły!

Pójdziem razem na mogiły,

Z lirą pełną dum...

Już powietrze się rozpieśnia,

Białem kwieciem drży czereśnia,

Lasem idzie szum...

Niechaj, kto chce, noc przemarni;

My dziś, stróże dwaj cmentarni,

Pójdziem trzymać straż...

Gdy w mogile duch zagada,

Dziad mu pieśnią odpowiada...

To ordynans nasz!

Sny i wróżby cichą nocą

Na powietrzu się trzepocą,

Jak więziony ptak...

Ja je schwycę, ja dosłyszę,

W lirze mojej ukołyszę,

Jak nadziei znak!

Słowik w olchach klaszcze, dzwoni...

Grzmi od stępów tabun koni —

Ukrainny duch!...

Komu noc — niech cicho zaśnie!

A mnie widno!

a mnie jaśnie!

A mnie chwyta ruch!

Z rozwianemi idę włosy,

Oczy pełne gorzkiej rosy,

Piersi pełne łkań...

Po kurhanach okiem wodzę,

Dzwonię w lirę mą po drodze, —

Kto ją słyszysz — wstań!

Cicho!

cicho!

wioska drzemie!

Sen ogarnął całą ziemię,

Długi, ciężki sen...

My się tylko, my zostali,

Oba srebrni, oba biali —

Ja — i miesiąc ten.

Niech nam teraz do zarania

Pieśń słowicza tu podzwania

W rozgorzały słuch...

Cały w przeszłość wzięty, stoję,

W tę miesięczną odzian zbroję,

Na kurhanie — duch!

A z perłowem zórz świtaniem

Strząśniem rosy, z mogił wstaniem,

Rozjaśnieni w cud...

I znów pójdziem po tej ziemi

Z duchy, w pieśni zaklętemi,

Pójdziem między lud!

∗

— „Wstańże, wstańże, druhu miły!

Ja — i pieśń — i ty!”

Co ja sieję?

Modlitwy.

I.

Zeszlij nam, Panie, z czarnego klęsk dworu,

Zamykanego na rdzą krwawe klucze,

Raczej sinego anioła pomoru,

Co ma u zwiędłych ramion skrzydła krucze —

I jak nietoperz, albo nocne ptaki,

Lata nad ziemią lotami cichemi,

Bladych upiorów werbując orszaki —

I psy wyć ucząc, gdy chaty oniemi;

Zeszlij nam raczej z przepaści twych głębi

Ducha, co trzyma związane rzek końce,

Jak trzepocących się skrzydła gołębi,

A gdy je puści, to lecą szumiące —

I piór swych bystrych srebrzyste całuny

Wloką przez pola, kurhany, piołuny,

Chrzcząc je straszliwym chrztem — i bez imienia,

Lub dając imię — pustki i zniszczenia;

Zeszlij nam raczej mglistego anioła,

Co dmucha w kłosy puste, jak we fletnie,

l w ziemię kładzie dziatki małoletnie

I — „chleba" — skrzypem komór pustych wola,

I we łzach macza każdą łyżkę strawy,

I nie jest z jasnych aniołów, lecz — krwawy;

Zeszlij nam raczej pełnego skier ducha,

Co z trzaskiem w cichem powietrzu wybucha.

Jak pękająca meteorów raca,

A potem cały dziwnie się wyzłaca,

I z włosów strząsa gorące popioły,

I jak ptak siada płonący na drzewa,

I w czarne pióra dymu się odziewa

I leci, jako strącone anioły,

W gruzów — i ruin — i rozwalisk prochy,

Dziwnemi jęki zawodząc i szlochy;

Zeszlij nam raczej wszystkie Twoje klęski,

Niechaj tu chodzim, jak hufiec męczeński,

Bladzi od płaczu — i od smutków mgliści:

Lecz odejm od nas — ducha nienawiści!

II.

Jeśli, o Boże!

zamało dla ziemi

Chodzić w jednego z słońc twoich rozświcie,

Zapal nam drugie!

niech skrzydły czarnemi

Ciemność nie chwyta tych, co są drżącemi

I w zmierzchach idą przez życie.

A cóż Ci światło?

Czyż na Twe skinienie

Zórz tulipany nie błysną polarne?

Czyż się nie zwiną księżyców pierścienie?

Czyż sto słońc nowych nie rzuci się w cienie,

By groby oświecić czarne?

A cóż Ci światło?

Czyż duch Twój nie może

Wzbudzić przyszłości jasnego wieszczbiarza,

Co wschodzi ludom, jak wodze dnia, zorze,

I jak pochodnie prowadzi je boże,

Do ideałów ołtarza?

A cóż Ci światło?

Czyż tęcz Twoich łuny

Nie grają w chmurach?

Czyż większym jest cudem

Zapalać w ciszy czerwone pioruny,

I harf powietrznych, spękanych, rwać struny —

Czy jasność wzbudzić nad ludem?

Pieśń noworoczna.

W słoneczność my patrzmy!

w słoneczność tę bożą,

Co z przyszłych dni wschodem zabłyśnie na ziemi!

Skrzydłami się do niej zrywajmy orlemi,

A niech nas zaćmienia nie trwożą!

Od brzegów przeszłości odbijmy ochoczo,

Żegnając dni stare — kto pieśnią, kto łzami...

Błękity nad głową — a ziemia przed nami,

Choć burze się w koło trzepoczą.

Hej!

rozpiąć tam żagle!

już brzeg stary znika,

Już cichym nas szeptem żegnają mogiły...

Do pracy!

do pracy!

wytężmy dziś siły!

Cel wielki — to rozkaz sternika!

O gwiazdo ty drżąca, o gwiazdo zbłąkana,

Co rzucasz się nocą błyskami krwawemi,

Nie naszym ty wodzem!

nie słońcem tej ziemi,

Co czeka na wschód swój — do rana!

Na cichych my wodach posnęli leniwie,

A muły nas brudne obeszły, jak sidła...

Hej!

w górę tam żagle!... hej!

w górę tam skrzydła!

Do wioseł!

do wioseł, kto żywie!

Nie zdradzim my hasła, jak nędzni korsarze,

Co chyłkiem czyhają na zdobycz nikczemną;

Przebędziem bez trwogi noc burzy, noc ciemną,

Aż słońce nam ziemię ukaże!

∗

Ach, wschodzi!

ach, idzie srebrzystych pian wałem

Już ściele się w przyszłość jaśniejsza nam droga!

Hej!

w górę tam serca!

niech duchów załoga

Porannym w świat zagrzmi hejnałem!

Przed Bogiem.

Jeślim zgrzeszyła — spowiadam się Tobie!

Tobie jednemu, coś w duszy mej głębie

Zlatał, jak one strwożone gołębie,

Co widząc chmurę, stojącą w żałobie

Burz i piorunów nad stawu błękitem

I rzucającą swój cień na kryształy,

Lecą — i w obłok zwinąwszy się biały,

Otchniony jasnym, zpod piór drżącym świtem,

Biją w wód szybę srebrnemi skrzydłami,

Chcąc rozbić ciemność, co napój im plami.

∗

Jeślim zgrzeszyła — zgrzeszyłam przed Tobą!

Przed Tobą samym!

I rękę też Twoją

Chcę mieć na głowie w tym sądzie!

— Za sobą

Nie żądam prośby — ni żadnej obrony.

Każ, niech się głosy obce uspokoją!

Niechaj się cofną ode mnie precz krokiem

Ci, co przed twoim chcąc zakryć mnie wzrokiem,

Własny mi płaszcz swój rzucają — zbłocony!

Ciebie — co wszystko wiesz — ja się nie boję:

Sam zostań ze mną — i zamknij podwoje!

Ja wobec Ciebie mam dosyć odwagi

Stanąć — jak posąg przed mistrzem swym — nagi.

∗

Jeślim zgrzeszyła — Ty sam wiesz, o Panie!

Że serce moje, nakształt harf pękniętych,

Łez zawsze pełne — i jęków — i krzyków —

I zaduszonych wiosennych słowików,

Po których w gajach rozchodzi się łkanie,

I róż zdeptanych — i gwiazd zadmuchniętych —

I żrących dymów z mogilnych pochodni —

I łun, co biją w nie od ludzkich zbrodni...

I że to serce — ja, co też mam siłę

Tylko na jedno życie, muszę nosić

W piersiach, jak wiecznie skrzypiącą tam piłę,

Której zgrzytowi nie mogę rzec: dosyć!

∗

Ach!

Ty sam widzisz, Ty znasz, Ty to czujesz;

Ty, co noc ciemną i parną malujesz

W gwiazd białe róże...

Ty wiesz, ile marzeń

Zbudzić się może i wyląc z tęsknoty!

Jakie ułudy i jakie pieszczoty

Szeptać do ucha sen umie zwodniczy,

Po którym — któż się blasków swych doliczy?

Ty wiesz sam, ile okropnych przerażeń

Bije na ducha w zwątpienia ciemnicy,

Jaki szturm nagłej życia nawałnicy

Duch znosić musi — i tulić swe pióra,

Żeby ich w strzępy nie zdarła wichura!

∗

Ach!

Ty sam widzisz, jak ciężko, jak duszno

Żyć w tej ciemnicy, gdzie duchy się męczą!

Jak trudno prawom ziemi być posłuszną,

Co nas osnuły tkaniną pajęczą

I z wolnych, w błękit zaopatrzonych dzieci,

Zrobiły muchy brzęczące w tej sieci!

Na cóż mi wola?

Gdzie pójdę — uderzę

W mur jakiś głową i czoło zakrwawię...

Ja, Panie, prawom Twoim — błogosławię!

Lecz niech przeklęte będą te pręgierze,

Pod które ciemnych i bezbronnych wloką,

By nędzę bratnią postawić na oko!

∗

Jeślim skarżyła się — to taką mową,

Co zakrwawiona jest w serdecznej ranie!

Ogniem mi usta paliło to słowo,

Którem rzucała — na wiatrów rozwianie,

Na utonięcie w tej ciszy bez końca,

Co nas oddziela od Ciebie — i słońca!

I łzy się moje — tu, do mnie wracały,

Jak niemający gdzie spocząć ptak biały!

∗

Krzywdy ja własnej nie liczę, nie pomnę,

Choć wiem, że także mam ojca na niebie,

Co ma dziedzictwo jasności ogromne —

I mógłby dziecku, co płacze pocichu,

Dać trochę słońca — w konwalji kielichu...

Alem rzucona jest na ziemię duchów

Rozbitych w locie — i na ziemię ciemną,

Gdzie ludzie dróg swych szukają daremno,

Gdzie lasy pełne szumów i rozruchów,

Gdzie w każdej rzece, jak w Dnieprowej fali,

Pieśń utopiona rankami się żali,

Gdzie się zlatują słowików tysiące,

Jako westchnienia wśród róż latające,

Gdzie kwiaty polne po nocach łzy ronią...

Więc smutna jestem — i zlękniona o nią,

I skargą pieśni bijąca w niebiosy,

Póki słowiki płaczą — i drżą rosy.

∗

I nie wiem nawet, czy Ty sam, o Boże!

Gdybyś na chwilę porzucił błękity

I ujrzał chaty te — i zgrzebne świty,

I w karki wrosłe niedoli obroże,

I twarze blade, i serca złamane,

I w każdej ludzkiej piersi jakąś ranę,

I w każdem oku jakąś łzę tajemną...

I gdybyś ujrzał, jak nam tu jest ciemno,

Chłodno i głodno na biednej tej ziemi,

I ile smutków przed każdym jest progiem;

Tobyś zapłakał sam łzami krwawemi,

Ty, któryś przecież jest — Bogiem!

∗

Więc i nade mną sąd uczyń litosny!

Bom pełna żalów — i trosk — i tęsknicy...

I serce moje, nakształt błyskawicy,

Co rozpłomienia ciche noce wiosny,

Pali się — gaśnie — i w zmrokach ciemnieje —

I leży w piersiach, jak kamień na grobie...

I znów się zrywa, jak ptaszę, i mdleje,

Samo dla siebie ma nieraz pogardę;

Lecz wobec ludzi — jest dumne i harde,

I tylko w ciszy spowiada się — Tobie!

Zdaleka.

Zbliska widziałem łzy wasze i troski,

Zbliska waszego serca czułam bicie;

Zbliska znam nędze i miasta, i wioski,

I rany wasze, i życie.

Zbliska znam sny te, co się nam prześniły,

Tęsknoty, żale, i klątwy, i zgrzyty,

I zbliska także wiem, że brak nam siły

Z przepaści wzbici się na szczyty.

Zbliska słabości znam wasze i winy,

I te złudzenia, co czynią z nas śpiące,

Wśród ruchu wielkiej przebudzeń godziny,

Choć dawno wzeszło już słońce!

Na to, co dzieli nas i łamie w dwoje

I od wspólnego odtrąca ogniska,

Na nienawiści i na niespokoje

Patrzałam długo — i zbliska.

A teraz oczy moje są zmęczone

Od łez — i droga moja w mgły ucieka...

Idę odpocząć w nieznaną gdzieś stronę,

I patrzeć na was — zdaleka!

Ischl 29 Lipca.

II.

Szumiące zdroje, przepaściste zdroje,

I nienawiści, i gorycze swoje

Z pianą wściekłości ciskacie o ziemię!

Szumiące zdroje!

o jakże wam błogo

Rzucać się w kaskad namiętne wybuchy

I przelatywać po szczytach, jak duchy,

Które nie mają nad sobą nikogo!

Jakże wam błogo!

— Lecz jest kraj daleki,

Gdzie cicho płyną potoki i rzeki,

I nurty swoje, jako łzy tajone,

Toczą milczące, smętne, zatrwożone.

Tęskno ich szumy, ich szepty tułacze

Słyszą tam ludzie przez sen, przez przeczucie:

Stłumionej, która u brzegów gdzieś płacze.

Rettenbach.

III.

Nieraz pytam się w duszy: czy ja kocham ludzi?

I długo się zamyślam — i nie śmiem wznieść powiek.

— O, tak!

kocham ich.

— Przecież, jeżeli się zdarzy,

Że mnie ktoś zmęczy, zgorszy, zasmuci i znudzi,

Rumieniec zawstydzenia wybije na twarzy,

Odbierze wiarę w przyszłość, sny spłoszy różowe,

Słowa pełne łez wrzących nauczy kłaść w mowę,

I serce mi nakarmi jadami gorzkiemi;

To nie ptak ten, co leci, i nie kwiat z tej ziemi,

Nie żaden kamień nawet — ale zawsze człowiek!

Wildniss 4 Sierpnia.

IV.

Nad wioską naszą lichą?

W poranną zorzę cichą?

Kto rzuca w naszę strugę na łące,

Co płynie wstęgą siną,

Złote iskierki lekko tańczące

Między zieloną trzciną?

Kto ciche światło sieje po lesie,

Przez szmaragdowe sita?

Kto nad sierotą promyczek niesie,

Kiedy o drogę pyta?

Kto tam na polu wyzłaca kłosy?

Kto lny u płotów suszy?

Kto pije z białych powojów rosy,

A smutek z chłopskiej duszy?

Nad biedą naszą świeci?

Kto tam na wiejskim cichym pogrzebie

Pochodnie darmo nieci?

Kto na te krzyże i na mogiły

Jasne promienie kładnie,

Gdzie już łzy z oczu — rosy wypiły,

W wilgotnej ziemi, na dnie?

Kto tam na krosna, pomiędzy lniane

Włókienka, złoto ciska,

To ci z niej słonko błyska?

Kto w one ciche ranki na łące

Wybiela zgrzebne płótno,

Kiedy pod lasem echo tęskniące

Niesie piosenkę smutną?

Rozwija skrzydła ptasze?

Kto nam maluje bławatki w życie?

Patrzy w okienka nasze?

Kto na jabłoni owoc zapala,

Roztula jaskry złote?

Kto o zachodzie serce rozżala

W przedsennych dum tęsknotę?

Kto złoci siwą dziadusia głowę,

Gdy dawne czasy roi?

Kto z mgły wilgotnej budzi dąbrowę?

Kto nam fujarki stroi?

Kto iskry krzesze ogniste w stali,

Kiedy chłop śmiga kosą?

Kto się przegląda w sznurach korali,

Gdy Kasia idzie boso?

Kto w pawiem piórku oczko rozżarza

U czapki Jaśka mego?

Kto jest jedynem złotem nędzarza,

Jedynem światłem jego?

O słonko moje!

wracaj po niebie

Do miłej naszej wioski!

Od tęsknot i od troski.

Ischl.

V.

Jako ten jeleń, co lecąc do zdroju,

Z dyamentów rosy otrząsa krzew młody,

Do żywych źródeł tęskni dusza moja,

Do żywej wody!

Pragnę i jestem, jak trawa mdlejąca,

Na pasieczysku skwarnem rozesłana,

Którą źrenica rozogniona słońca

Pali od rana.

A gdzie strumienie, a gdzie są te rzeki,

Co mnie napoją w porannych zórz ciszy?

Jako huk morza, tak huk ich daleki

Ucho me słyszy!

Z gór wielkich spłyną, jak płaszcze błękitu,

Przybiorą z jarów i źródlisk tajemnych,

I w pierwszych blaskach nowego rozświtu

Napoją ciemnych.

I srebrnem skrzydłem uderzą o gmachy,

Spróchniałe w sobie, stojące bez duszy;

I pójdą dreszczem po ludach przestrachy

I grom je ruszy.

A zaś na pola i łąki uderzą,

Gdzie siew przyszłości przysuły mdłe pyły;

I zielonością rozkwitną nam świeżą,

Stare mogiły.

I precz poniosą, aż w ocean siny,

Fale łez ludzkich — i krwi ludzkiej rzeki;

I nowe światy powstaną z głębiny,

I nowe wieki.

Rettenbach.

VI.

Wieczorny dzwon, wieczorny dzwon

Pochwycił duszę moją

I uniósł ją do lubych stron.

Gdzie gwiazdy we łzach stoją!

Tam z łąk i pól, tam z łąk i pól,

Westchnienie ciche leci,

I piersi żar, i męski ból,

W mokrych źrenicach świeci.

Rozwiał się czar, rozwiał się czar,

Co trzymał mnie w zachwycie,

U stóp tych skał, olbrzymich mar,

Stojących w mgły błękicie!

Wskróś rzek i gór, wskroś rzek i gór,

Czuję cię, wiosko droga!

I słyszę twój szumiący bór,

I widzę krzyż u proga,

I łzy i znój, i łzy i znój,

Co cię od wieku poją...

O kraju mój, o kraju mój!

Znów jestem twoją, twoją!..

Ischl.

VII.

Zgubionej w cichym i samotnym lesie,

O!

jakie mi się wydają nędznemi

Walki, rozterki i burze tej ziemi,

Które tam w dole wiatr niesie!

Sprzeczne dnia hasła ni o jedno tętno

Nie przyśpieszają serca mego bicia;

Falą, przedsenną, falą beznamiętną,

Uderza we mnie puls życia.

Nad leśnym kwiatem schylam się marząca,

I wywróconych dębów depcę trony,

I słucham pieśni, którą ptak natchniony

W błękitach śpiewa dla słońca.

Na ścieżce mojej tańczą iskry złote,

Wśród szmaragdowych mchów; różowe wrzosy,

Trącone stopą, strząsają deszcz rosy;

W powietrzu czuję tęsknotę.

Czy są gdzie ludzio — nie wiem i nie pomnę

Ni ich miłości, ni ich nienawiści.

W świątynie ciszy wstępuję ogromne,

Z zielonych bluszczów i liści.

Samotność żarem na lica mi bije...

Po drzewach idą szelesty i dreszcze...

Ach!

czy ja żyłam dotychczas?

czy żyję?

Czy będę kiedy żyć jeszcze?

Za cichem szczęściem wyciągam ramiona...

Czyż, zawsze, zawsze mam tęsknić daremno?..

Przez liście olszy dnia jasność przyćmiona

Rzuca się łuną tajemną...

Nigdyż ustami nie dotknę tej czary,

Zkąd wzrokiem tylko chwyciłam płomienia?

Cisza — w przepaściach szmer słyszę i gwary,

I drżę — od liści tych drżenia.

Dusza się moja westchnieniem rozwiewa

W ulotne błyski, i mroki, i dźwięki...

— Stój!

słyszę nutę znajomej piosenki...

Nie!

to las szumi, to drzewa!

Wildniss.

VIII.

Ktoby mi to dał, o Boże!

Ktoby mi to dał,

Aby pieśni moje były

Nakształt złotych strzał!

I leciały w dal błękitną,

I leciały w dal,

Gdzie bławatki modre kwitną

Wpośród żytnich fal!

Nad ten ciemny bór szumiący,

Nad ten ciemny bór,

Gdzie te chaty stoją czarne,

I ten biały dwór!

Jednę chwyci noc i ciemność,

Jednę chwyci noc,

Druga stępi o mur twardy

Swego ostrza moc...

Może chociaż ta ostatnia,

Może chociaż ta,

Co mi w piersiach drży i płacze

I po nocach łka,

Wpośród naszych pól zoranych,

Wpośród naszych pól

Utkwi w ziemi, by z niej dobyć

Życia krzyk i ból!

IX.

O poranku szumią drzewa:

— Gdzie jest twoja wioska, gdzie?

Jaki teraz ptak tam śpiewa,

Jaki kwiat swe wonie tchnie?

Jaka bieda w oczy kole,

Jaką troskę przyniósł czas?

Czy już koszą nasze pole,

Czy po drzewo jadą w las?..

Jak się dymy z chaty wiją,

Jak w ognisku trzeszczą skry?

Jak tam ludzie czują, żyją;

Czy już oschły rosy, łzy?

O poranku szumią drzewa:

— Hej!

dalekoż do tych żniw,

Coto o nich piosnka śpiewa,

Na tęsknotę i na dziw!

Do tych żniw błogiego lata,

Kiedy słońce wzejdzie nam,

Kiedy razem dwór i chata,

Na zagonie staną tam...

Hej!

dalekoż mi, daleko!

Kto wyśpiewa taki dzień?..

Jasne rosy z nieba cieką,

Krzyż przydrożny rzuca cień...

O poranku szumią drzewa:

— Kmieciu boży, kędyś ty?

Oto żniwo już dojrzewa,

Naostrzona kosa lśni,

A Piastowy duch pustkowiem

Po zagonach chodzi wzdłuż,

I zarzyna srebrnym nowiem

Pierwsze garście naszych zbóż...

Hej do żniwa tam!

do żniwa

Niech wylegnie cała wieś,

Niechaj stare pieśni śpiewa!

Nieś je tutaj, wietrze nieś!

O poranku szumią drzewa:

Gdzie jest moja wioska, gdzie?..

Echo w dali się rozwiewa,

Toną mary w srebrnej mgle.

X.

Nad morzem.

O niezmierzone!

o morze!

Na twojej srebrnej harfie nie śmiem złożyć dłoni;

A pochwycona czarem, jaki pieśń twa roni,

W milczeniu ducha się korzę!

Z zamglonych wieczności progów

Idziesz, jak idą czasy, konieczne, niezmienne;

A fale twe, lecące jak ptaki bezsenne,

Widzą skon ludów i bogów.

Tragiczne strofy twej pieśni

Słyszane były w wieków konających łkaniu,

I znów będą słyszane w stuleci zaraniu,

Gdy ziemia noc swoję prześni

Od dzikich gwałtów okrzyku,

Do mglistych westchnień lutni pod ręką Bajrona,

Ludzkość, tysiącem nędz swych smagana i lżona,

Skarży się w twoim języku.

Pieśni twej -— kto zna poczęcie?

I kto będzie dość wieczny, by czekać jej końca?

Na okręgach księżyca i na jądrze słońca

Położył Pan jej pieczęcie.

O!

jakże gorzkie jej słowo!

Gdyby ludy, słuchając, pojęły jej dźwięki,

Jak przy skończeniu świata powstałyby jęki,

Muzyką Jozafatową!

Bo nie przeminął od wieka

Ani jeden z tych słabych, co krzywdy doznali,

Żeby jego wołanie nie grzmiało w tej fali,

Jako ślad nędzy człowieka.

Lecz teraz jest to zakrytem,

Dla małości dusz naszych, które chcą spocznienia

I usypiają nędzne pośród krwi i cienia,

Jako pod jasnym błękitem.

A gdy się czas ten dokona,

I sprawiedliwość weźmie berło swe na ziemi,

Pójdzie dreszcz sądów bożych falami morskiemi

I otworzą się wód łona.

Wtedy pieśń twoja, o morze!

Z przeraźliwą jasnością w słuch ludów uderzy;

I zdumieją się ludy, i pójdzie wiew świeży

Po ziemi całej przestworze,

Po ciemnych głębiach żywota!

I nazwie ziemia pieśń tę — spowiedzią stuleci!

I podniosą się narody,

Wiekuistym przypływem ducha-wskrzesiciela,

I ucichną twe jęki, i pieśni wesela

W błękit podniosą twe wody.

Lecz dziś, o morze!

twe szumy

Nieukojone płaczą nad nędzą ludzkości!..

I ja płaczę wraz z niemi...

Spis rzeczy.

str. str.

Noce letnie 5 W ciszy nocy 117

Sclavus saltans 25 Ave 123

Mojżesz 29 Jestże pewnem?

127

To my 39 Wieczorne pieśni 129

Kocham cię 43 Jeżeli kochasz 139

Na skrzydłach pieśni 45 Urywek 143

Co się stało?

49 Ja się nie skarżę!

145

Fragmenty 53 Urywek 149

Do młodej braci 71 Na progu 151

Nadzieja 75 Przygrywka 153

Wichrem porwany 79 Na fujarce 155

Ktoś mnie czeka 85 U okienka 179

Obrazki:

Jesienią 183

Z łąk i pól 187

Pójdź ze mną 215

Czy zginie?

87 Łzy i pieśni 219

Jaś nie doczekał 91 Co ja sieję?

229

Dwie wiosny 97 Modlitwy 233

Z szopką 101 Pieśń noworoczna 237

Na dnie przepaści 105 Przed Bogiem 239

Chłopskie serce 111 Zdaleka 245

Urywek 115 Nad morzem 256

Przypisy

↑ łac. niewolnik lub słowianin tańczący

↑ Pisownia zgodna z oryginałem.

↑ bachantka — tutaj w znaczeniu kobiety biorącej udział w pijackich, hulaszczych zabawach, orgiach czyli bachanaliach

↑ Błąd w druk, wydrukowano obłiczył