text:
Ali, zięć Mahometa i czwarty z rzędu kalif, osobistość z wielu względów ważna dla religji mahometańskiej i dla założonego potém Arabskiego państwa, a mianowicie z tego, że dał powód do rozdziału wyznawców tej religji na dwa wielkie, dotąd nieprzyjazne sobie stronnictwa.

Ur.

w Mekce, zarówno jak Mahomet, należał do rodu Haszemitów, najznakomitszego w pokoleniu Koraiszytów, był bowiem bratem przyrodnim proroka i zarówno z nim pradziadem miał Haszema, od którego ród przybrał nazwę.

Ali trzecią był osobą, która uznała naukę Mahometa i otrzymał córkę jego Fatymę za żonę.

Z mej miał Ali trzech synów: Hassana, Hussejna i Mohassana; ponieważ ostatni dzieckiem umarł, tylko więc dwaj starsi stanowili dalszy ród Mahometa.

Ali odznaczył się na wojnie wielkiém męztwem, z tego powodu otrzymał przydomek Haidar, t. j. lew; służył też zarazem Mahometowi w zarządzie, jako sekretarz i sędzia państwa.

Mimo tych osobistych zasług, w utwierdzeniu islamizmu i Arabskiego państwa, i mimo podwójnego pokrewieństwa z prorokiem, nadającego mu prawo na następstwo, po śmierci Mahometa (632 po Chr.), na zasadzie swobody wyboru, trzy razy pominięto go przy wyborze na kalifa, jak się zdaje skutkiem wpływu Aiszy, która go nienawidziła.

Za czwartym dopiero razem, po śmierci kalifa Osmana, który zamordowany został (656), wybrano Alego.

Zaraz też Aisza podniosła sztandar powstania; chociaż zamordowanie Osmana dokonane zostało za jej radą i przez jej własnego brata, oświadczyła, że winnym jest Ali; wezwała lud do pomsty i sama ze zbuntowanym tłumem wystąpiła do walki przeciw Alemu.

Wprawdzie, w bliskości Basra poniosła porażkę, ale Moawia, potężny namiestnik Syrji, obrażony odebraniem mu urzędu, a nadto krewny Osmana, prowadził dalej wojnę przeciw Alemu i oświadczył, iż nie złoży oręża, dopóki mu Ali nie wyda morderców Osmana i dopóki nie złoży kalifatu, ażeby lud sobie swobodnie władcę wybrał.

Wynikła ztąd straszna wojna domowa, która wyznawców islamu rozdzieliła nietylko politycznie na dwa stronnictwa, Alego i Moawji, ale i religijnie, gdy z pierwszych utworzyli się szyici, a z drugich sunnici (ob.).

W końcu Ali z rąk mordercy życie stracił (660), w wieku lat 63, licząc panowania lat 4 i miesięcy 9.

(Wetzer).

B.


corpora: wikisources-pl

text:
BRODA

JANA KOCHANOWSKIEGO.

Broda mój rym, Apollo, chocia niemasz brody,

Rymu brodzie nie zajźrzy,[1] a byś[2] wiecznie młody

Nie chciał być, godnaby ta broda twojej twarzy,

Rymu zaiste godna, który, proszę zdarzy.[3]

Wierzęć ja, że w tej gęstwie zacnych bród niemało

Będzie sobie mym rymem chłubę czynić chciało,

Mówiąc (będzieli zwłaszcza po temu uroda):

Jaciem ona sławnego pisoryma broda.

Ale to w czas ode mnie wiedzcie, że z tą brodą

Żadna śmiertelna broda nie zrówna[4] urodą.

Broda to nie człowiecza; coś na kozła więcej

Poszła.[5] Ale do rzeczy przystąpmy co pręcej.

Wizerunk widomego świata niewidomy

Jest nad przeźroczystymi niebieskimi domy,

Gdzie formy doskonałe wszytkich rzeczy wiszą,

Wedle których Bóg stworzył tę machinę niższą.[6]

Tam od początku wieku ta broda mieszkała

I kształt na wszytki brody potomne wydała.

Raz tak, u gęby wisząc, jako wałkownica,

Drugi raz przykrojona, jako prochownica;

Dziś nożycom podobna, jutro końskiej kosie,[7]

Czasem tak rzadka, żeby mógł liczyć po włosie,

Jako kędy grad przejdzie, czasem wygolona

Wkoło gęby, a z brzegów, w cerkiel nastrzępiona.

Tak odmienna, tak mnożna[8] między wieczystymi

Wisiała na powietrzu sny Platonowymi.

O brodo starożytna, nieobjęte brzemię,[9]

Jakoś z nieba zleciała na tę nizką ziemię?

I w niebie najdzie zazdrość, najdzie gniew i zwadę.

Broda do Wąsa, swego sąsiada, tę wadę

Najdowała, że przed nią wyższe miejsce bierze,

A co gorzej, kiedy[10] pije, on się w czaszy pierze,[11]

A onej się niebodze więcej nie dostanie,

Jeno co z wąsa na nie mokrego ukanie.[12]

Stąd waśń poszła i swary, stąd skargi i zwody,[13]

Że wąs nigdy nie mógł mieć przyjaciela z brody,

By się był jej i mostem kładł.[14] Bojąc się tedy,

Aby go w czem z tej waśni nie podeszła kiedy,

Umyślił ją uprzedzić; a długo myśliwszy,

Ten mu się fortel ze wszech zdał naosobliwszy.

Jest na niebie (kto świadom) barwierz;[15] był przed laty

Podczaszym u Jowisza, teraz więc kosmaty

Już nie wino, ale ług cadzi[16] ku potrzebie

Nie tylko Jowiszowej, ale co ich w niebie.

Wodnikiem go tam zowią, że mieszka przy wodzie.

Ten, jako inszym Bogom, tak służył i Brodzie,

Co śrzoda, co sobota z ługiem przychadzając,

A wiechę nakurzoną z brudu wymywając.

Tego sobie Wąs obrał, któremu objawił

Myśli swoje, a temi słowy kniemu prawił:

O Barwierzu niebieski, Wodolejca sławny!

Tobie nie jest tajemny mój z Brodą swar dawny.

Teraz do tego przyszło, że albo jej w niebie,

Albo mnie być, co wprawdzie w ręku jest u ciebie,

Bo jako błotne żaby bociana się boją,

Jako szczurkowie kota, tak przed brzytwą twoją

Wszytki włosy drżeć muszą.

Okaż moc swej broni,

A przyjaciela swego ratuj we złej toni,

Pewien wdzięcznego serca, póki wąsa w niebie,

Tylko mi chciej dopomodz w dzisiejszej potrzebie.

Tuszę, pomnisz, jakom ja w twej pierwszej młodości

Twarzy twojej folgował, abyś był miłości

Co nadłużej mógł zażyć, a ta wszetecznica

Natenczas rumianego uszanować lica

Twojego nie umiała, ale się rzuciła

Przed czasem na twarz twoję; czem cię ohydziła

Jowiszowi, żeś musiał ustąpić z łożnice;

Ty wiesz, jakiejeś użył[17] natenczas tesknice.

Teraz masz czas zarazem i chęć życzliwemu,

I nieprzyjacielowi niechęć oddać swemu.

W czem obojgu kto czułym nie jest, z każdej strony

Krzywdzie podległ, u obcych, i u swych wzgardzony.

Tu Wąs przestał, a Wodnik tak mu odpowiedział:

Owa i tyś się przed tą panią nie wysiedział,

Wąsie, dobry mój druhu, ale bądź cierpliwy,

A niech nigdy u ciebie nie będę prawdziwy,

Jeśli na Brodzie takiej nie wyprawię sztuki,

Że na wieki poniesie pamięć mojej ruki.[18]

Nie brzytwą ci ja na nię pójdę, nie żelazem,

Mam coś osobliwszego, co tak lekkim razem[19]

Brodę z miejsca wysadzi, że ani poczuje,

Aż kiedy się już z nieba zlecić nagotuje.

Wtenczas więc wara Wąsa, bo niskąd tak snadnie,

Jako od złego sąsiada szkoda nie przypadnie.

↑ tryb rozkazujący: (dziś nie zajrzyj = nie zazdrość).

↑ gdybyś.

↑ tryb rozkazujący.

↑ nie dorówna tej brodzie.

↑ pochodzić na coś, na kogoś = być podobnym do czegoś, kogoś.

↑ t. j. ziemię (w wyd.

z r. 1585 wydrukowano mylnie: inszą).

↑ grzywnie.

↑ t. j. mnogie kształty wydająca.

↑ t. j. brzemienna w niezliczone kształty.

↑ w wydaniach piotrkowczykowych wydrukowano: gdy — dla miary wiersza.

↑ macza się.

↑ kapnie.

↑ zwodzenia, zdrady.

↑ wyrażenie przysłowiowe; znaczy: chociażby padł przed nią na twarz.

↑ myt o Ganimedzie.

↑ w wyd.

Piotrkowczyka: cedzi.

↑ doznał.

↑ wyraz użyty żartobliwie.

↑ uderzeniem, cięciem.


text:
Volumina Legum.

Tom VII

zbiorowy

Konfederacya Generalna (1764)

Cło generalne Litewskie.

Idąc wzorem dawnieyszych konstytucyi, widziemy za naysprawiedliwszy, a kraiowi nie uciążliwy dochod cło generalne wodne y lądowe po wszystkich Woiewodztwach y Powiatach W. X. Lit.

ustanowić; a przeto za zgodą powszechną zkonfederowanych Stanow, partykularne cła, myta, komory, przykomorki i obiażdżki, y wszelkie in genere et specie iakimkolwiek sposobem bezprawnie wymyślone, abusive wprowadzone extorsye, na zawsze znosiemy: a zaś niektore do Urzędu, dobr y possessyi za prawami pretendowane, ad resolutionem finalem Ekonomiczney Kommissyi skarbu Rzpltey odsyłamy.

Ktore to cło generalne, nemine excepto, począwszy od N. Krola, aż do ostatniego obywatela y kupca cujusvis generis et conditionis, tak na wodzie iako y na lądzie, nie uważaiąc na żadne generalne libertacye, serwitoraty y protekcye, y inne wymyślne excepcye, wszyscy do skarbu Rzpltey płacić maią, według instruktarza, ktorego modyfikacya, czyli pomiarkowane ulżenie przez tę Ekonomiczną Kommissyą nastąpi.

Od zboża zaś wszelkiego rodzaiu szlacheckiego z własney krescencyi prowadzonego, za poprzysiężeniem na komorze przez szypra, po zło.

Polsk. dwa od łasztu płacono być powinno.

Exakcya zaś tego cła zaczynać się ma po ułożonym przez Kommissyą Ekonomiczną instruktarzu, a die prima Ianuarii anni futuri millesimi septigentesimi sexagesimi quinti.

Pod to iednak cło generalne podpadać nie maią podwody czyli końmi, czyli wołmi zboże lub inne victualia na targ, albo na własną potrzebę, czyli z dobr do dobr, albo do portu, także y leśne towary szlacheckie do lądu tylko prowadzone, y bydło wszelkie z dobr do dobr przeganiane, także wyprowadzone necessariorum z Gdańska, Rygi y Krolewca na potrzebę szlachecką, ktore powinien szyper każdy zaprzysiądz na komorze, iako to nie na przedaż żadną, tylko na domową potrzebę prowadzi, ma być od cła uwolnione.

Że zaś mosty y groble dziedzicow y possessorow w niektorych mieyscach wiele kosztuią; przeto na podobieństwo konstytucyi 1726 et 1736 rokow, tak mostowe iako y grobelne od ludzi cujuscunque status et conditionis kupiectwem bawiących się, brane ma być tym sposobem, to iest: gdzie są kosztownieysze mosty y groble, nie więcey iak od konia y wołu po groszy trzy, a gdzie mniey są kosztowne, po dwa lub iednemu groszu według taryffy; dla ktorey ułożenia, na rewizye grobel y mostow, y opisanie traktow, ktorędy kupcy semel pro semper chodzić, y wiele płacić maią, taż Kommissya Ekonomiczna naznaczy, y wyszle Kommissarzow do Woiewodztw, y zformowaną z tych rewizyi iednę taryffę per oblatam ad acta każdego Woiewodztwa dla wiadomości powszechney poda, drugą do Kommissyi Ekonomiczney odeszle; ktorey to rewizyi y ustawy ani Podskarbiowie, ani żadne prywatne osoby, czyli Urzędy sprzeciwiać

się, odmienić, lub przepisywać, ani też kupcow z tychże na inne zwracać trakty, y depaktować, także libertacye, serwitoraty y protekcye dawne być nie powinny, sub poenis personalibus et crumenalibus arbitrariis, ada instantiam cujusvis in foro Commissionis Œconomicae irrogandis.

Spaśnego zaś od wołu, czyli konia od tychże ludzi kupczących, gdzie będą popasali, grosz ieden, od noclegu groszy trzy, na pastwiskach od dworu ukazanych brać wolno będzie.

Od tegoż iednak mostowego y grobelnego, także y spaśnego, fory końmi y wołmi zboże y inne victualia na targ y własną potrzebę, lub do lądu wiozące, albo z dobr do dobr przewożone, także leśne towary, niemniey przepędzania bydła wszelkiego rodzaiu z dobr do dobr, rownie wolne mieć chcemy; mosty zaś, groble, y wszelkie przeprawy dziedzice y possessorowie naprawiać maią, y komor skarbowych postanowienia w dobrach, gdzie się będzie Kommissyi Skarbowey naylepiey zdawało, według prawa bronić nie będą, sub poena pięciuset kop groszy Lit.

in foro praemisso ad instantam cujusvis extendenda.

Przez mosta zaś y groble Terespolskie na rzece portowey Bugu w Woiewodztwie Brzeskim W. Fleminga Podskarbiego W. W. X. Lit.

znacznym sumptem erygowany, każdy, nula excepta conditione, ma płacić od konia y wołu po groszy trzy, od człeka pieszego po groszu iednym.

Seorsive według dawnych ante Unionem przywileiow myto drągowym nazwane, na Starostow Sądowych Brzeskich płacone być ma, podług dawnego zwyczaiu po złot.

dziesięć, kwitowe w to inkluduiąc, a to przez skarb Litewski usque ad fata moderni possessoris Capitanei, vel abscessum juris, a defluituiący od tego wolni być maią.

Ponieważ dotąd niesłusznie praktykowało się, że obywatele W. X. Lit.

prowadzący wina z Węgier, lub też kupcy sprowadzaiący wina z tamtąd, y towary ze Sląska y Gdańska, dwa cła, Koronne y Litewskie opłacać musieli; przeto ustanawiamy, aby odtąd cło należące do skarbu Koronnego na komorach Koron.

tylko wypłacali, a za pokazaniem kwitu opłaconego cła w Koronie, iuż na komorach Litewskich aby od wszelkiego płacenia byli wolnemi.


corpora: CEN

text:
Kody SMS-owe cieszą się większa popularnością wśród użytkowników bankowości elektronicznej niż listy haseł jednorazowych – wynika z raportu "Banking Monitor 2008" firmy ARC Rynek i Opinia, do którego dotarła Gazeta Wyborcza.

Raport wykazał, iż spadło zainteresowanie wykorzystaniem list haseł jednorazowych do autoryzowania internetowych przelewów – obecnie wybiera je 53% użytkowników bankowość elektronicznej, a jeszcze trzy lata temu prawie 70%.

Natomiast rośnie zainteresowanie SMS-owymi kodami – obecnie z takiego rozwiązania korzysta 36,1% użytkowników e-bankowości (dwa lata temu ponad 14%).

Z danych Związku Banków Polskich wynika, że z dostępu do pieniędzy przez Internet korzysta co trzeci posiadacz konta bankowego, czyli ok. 6 mln osób.


corpora: openbooks

text:
Juliusz Słowacki

Mnich

Powieść wschodnia

Jeden z braciszków zakonu w klasztorze na górze Sinai w Arabii, trudniący się zwyczajem średnich wieków przepisywaniem dzieł starożytnych pisarzy, na ostatniej karcie przepisanej księgi dodaje następujące słowa.

W samotnej celi w Sinaju klasztorze

Czekam posępny, aż wiek mój przeminie.

Modlę się, patrząc na Czerwone Morze,

Albo na skwarne Arabów pustynie.

Oto jest owoc pracy zakonnika;

Oto na białym księgi pargaminie,

Co się na klamry srebrzyste zamyka,

Są dzieje Rzymian, są dumania Greków,

Wskrzeszone myśli, które się zatarły,

Wskrzeszona pamięć dawnych wielkich wieków,

Które bez pisma jak ludzie pomarły.

Moja to praca nadal je zachowa,

Pod mojem piórem wzrastały wyrazy.

Różnie barwiłem początkowe słowa,

Po ścianach błyszczą święcone obrazy.

Purpurę, złoto i drogie błękity

Łączyłem cudną malowidła sztuką.

Księga ta będzie dla wieków nauką,

Księgę tę pisał mnich w celi ukryty.

Oto została karta nieskalana,

Zapiszę na niej zdarzenie klasztorne.

Było to w roku…

Narodzenia Pana…

W dniu, gdyśmy zbójców odparli napady;

Gdy już ucichły modlitwy wieczorne,

Stałem przy łożu śmiertelnem z gromnicą,

Brat jeden konał, posępny i blady,

Tak pod spowiedzi mówił tajemnicą:

Spowiedź mnicha

I

W zakonnej celi pod habitem mnicha

Konam samotny.

Włóż kamień pod głowę,

Niech na nim zasnę.

Noc ciemna i cicha.

Myśl moja wyschła jak źródło stepowe,

Ja sam jak palma usycham i więdnę.

Niegdyś na czele pokolenia ludu

Ścigałem w piaskach z płócien miasta błędne.

Niegdyś szczęśliwy wśród nędzy i trudu,

Pogardy okiem patrzałem na nędzę.

A gdy mnie rozpacz przyciśnie gwałtowna,

Nie zwykłem jęków tłumić pod namiotem;

Sam cierpiąc, drugim cierpienia oszczędzę,

I cisnę sztylet; stal jego hartowna,

Tak można było pisać na nim złotem,

Jako ty piórem piszesz w swojej księdze.

Marzyła dusza.

Ileż razy w spieki

Ścigałem w stepach znikome obrazy;

Często myślałem, że już niedaleki

Odpocznę w cieniu kwiecistej oazy;

Płoche to było i marne złudzenie.

Ale raz z wiatru zachodnim powiewem

Doszło mię dzikie, melodyjne pienie,

Wypuszczam konia i gonię za śpiewem.

Śpiew ten brzmiał w niebie, na ziemi, dokoła,

Coraz doganiam wyraźniejsze tony;

Wkrótce ujrzałem złoty krzyż kościoła,

Tym smutnym śpiewem brzmiały wasze dzwony.

Wchodzę, stanąłem przy ciemnym filarze,

Już nie pamiętam wrażenia tej chwili.

W oczach się lśniły złociste ołtarze,

Wyście śpiewali i światła palili.

Ściana jak niebo gwiazdami okryta;

Każda kolumna jak palma stepowa,

A na jej czole złoty liść rozkwita,

A pod jej stopą skała marmurowa.

Promień z barwionych bijąc szyb kościoła,

Niósł z sobą obraz na szkle malowany,

A potem w dymie kadzideł zbłąkany,

W mglistych błękitach utworzył anioła;

Nie znałem wówczas sztuki malowidła,

Widziałem tylko, że anioł nade mną

Roztaczał złotem malowane skrzydła,

Spływał i patrzał w duszę moję ciemną…

Wtenczas rzuciłem ojców moich wiarę….

Ty mówisz mnichu, że to dzieło cnoty?

Ale Bóg ciężką zesłał na mnie karę:

Dni moje gorzkie zatruły zgryzoty,

Wszyscy odbiegli, bracia się zaparli,

Sam ojciec przeklął…

«Idź, wyrodne dziecię!

Idź w świat i zostań sam jeden na świecie!»

Przeklął — i wszyscy przede mną pomarli.

Jej piękność wiecznie tkwi w sercu wyryta!

Piękność dziewicy jest jak piękność kwiatu,

Cudnie się błyszczy, lecz prędko przekwita.

Ale gdy róża strojna w liść szkarłatu

Utonie kiedy do mogiły piasku,

Jeśli ją tuman nakryje stepowy,

Róża w nim uschnie, lecz nie straci blasku;

wiecznie zachowa swój liść rubinowy,

Jak gdyby wczoraj rosła wśród oazy,

Jak gdyby wczoraj zerwana na błoni;

Tak postać Zary kwitnącą od skazy

Mogiła myśli gasnących ochroni…

Pamiętam dotąd jej dziecinne słowa,

Patrząc na śnieżne gór Iranu szczyty,

Raz mnie pytała: «Tam, pod gwiazd błękity,

Co to za lampa błyszczy kryształowa?

Patrz, jakim blaskiem gór wierzchołek spłonął;

Zapewne księżyc w ich łono utonął,

I w alabastrach błyszczy się ukryty…»

Nie przeszła chwila, już byłem na górze

Wśród śniegów lodu; i w tak prędkim biegu

Wróciłem nazad, że doliny róże

Kwitły utknięte w wazonie ze śniegu.

Ja miałem brata…

Całe pokolenie

Było mi niegdyś jak wierna rodzina,

Dzieliło razem i głód, i pragnienie;

A teraz każdy z braci mię przeklina

I chce mi szkodzić jawnie lub obłudnie.

Raz zapędzony na łowach daleko,

Wracałem w skwarne pustyni południe.

Koń mój spod kopyt miotał piasek wrący,

Chwiał się znużony pragnieniem i spieką,

W rozwarte nozdrza chwytał wiatr gorący.

Wtem jedzie Arab przez pustyni błonia.

Rzekłem do niego: «Słuchaj, bracie młody!

Musisz mieć wodę, daj mi kroplę wody.

Widzę, że pełne twe juki podróżne,

Wody!

nie dla mnie, lecz dla mego konia».

Ostatnia pełna, ciskam ją o głazy;

Umieraj zdrajco!

Giaur niech nie żyje!

Gdybym gdzie wiedział pobliskie oazy,

Z których ty pijesz albo koń twój pije,

Zatrułbym wody — Bogdaj nie ochłódło

Niebo, skąd chłodu twa dusza wygląda».

Krzyknąłem wściekły: «W żywocie wielbłąda

Dla mego konia znajdę wody źródło!».

I oba zbrojni zwarliśmy się razem

Jako dwa wichry wśród piasków tumanu.

Upadł przeciwnik przebity żelazem…

Koń mój pił wodę!!!

Turban wroga zlata,

Patrzę się, przebóg!

ta twarz spod turbanu

Dobrze mi znana…

Już nie miałem brata.

Lecz koń mi został i biegł przez pustynie,

Koń, który myśli Araba przenika.

Jak struś na stepach, gdy skrzydła rozwinie,

Ledwie się ziemi stopami dotyka;

I grzywa konia z wiatrami igrała.

Patrzę!

a w piersiach tkwi zbójecka strzała….

Ojcze mój!

Ojcze!

okropna to zdrada!

Tę strzałę w twoim widziałem kołczanie!

Rumaka mego przeszło śmierci drganie,

Parsknął i głowa na piasku zaległa.

Wtenczas spojrzałem na pustyni błonia,

Pierwszy raz mi się zdała tak rozległa…

Stepy bez końca…

Już nie miałem konia.

Patrz!

czy to śmierci posłaniec ponury

Wleciał do smutnej celi zakonnika?

Motyl niestrojny w złoto ni w lazury,

Ledwo z jedwabnej dziś zmartwychwstał truny,

I znów tak blisko pogrzebu świecznika.

Skrzydła czernieją jak zmarłych całuny

I ma na skrzydłach pisany gniew boży

Co mu tak cięży, że je w ogniu pali…

Tak dziki Arab, gdy się los rozsroży,

W dzień jest spokojny i zatłumi jęki;

Lecz gdy noc ciemne przywdzieje zasłony,

Lśni przed nim jasność samobójczej stali,

Patrzy posępny na niebios sklepienia,

Twarz ma pobladłą i wzrok zapalony,

I widać drzenie wstrzymywanej ręki,

Silne jak drzenie głodu lub pragnienia.

Piękny nasz kościół!

u stóp jego wały

Spienione miecą na głazy ukropy;

Stoi na skale, jego krzyż nad skały

Jak ptak uleciał aż pod nieba stropy;

A cudne palmy, pustyni królowe,

Przy nim się zdają jak powiewne zioła;

Czołem zmiatają ganki marmurowe,

Jak gdyby chciały w prochu złożyć czoła…

Lecz wczoraj!

wspomnij godzinę przestrachu,

Kiedy na kościół napadli Araby.

Straszliwy odgłos rozbiegł się po gmachu,

W klasztornej sali zebrały się mnichy,

Ale cóż znaczył mnichów odpór słaby?

Już miano wydać kościelne kielichy,

Gdy ja stanąłem: «Bracia!

czyż niegodnie

Mamy się poddać?

niech nas Bóg ośmiela!

Weźcie do ręki psalmy i pochodnie

I czarne szaty, i krzyż Zbawiciela».

Rzekłem — i zbrojny rzuciłem się pędem

W sam tłum Arabów, niósłem ślepe ciosy.

Za mną się światła snuły długim rzędem

I brzmiały hymnów pobożne odgłosy.

Pod mieczem mnicha legł niejeden zbójca;

A kiedy wodza spotkałem na błoni,

Mnichu, widziałeś!

on poległ z tej dłoni;

W twarz mu zaglądam…

Już nie miałem ojca.

Rzekł mi, konając: «Synu!

kryłem lica!

Abyś się w boju nie wahał uderzyć,

Abyś wyrzucał sobie śmierć rodzica.

Teraz, gdy możesz!

teraz zapominaj

O zmarłych, ciesz się z tymi, co zostali…

Ona… umarła… od zgryzot?

od stali?

Nie wiem, nie pytaj… lecz ojca przeklinaj!»

I pokolenie płacze po swym królu;

A jam ostatni z królów pokolenia,

Jako pszczół matka, gdy w wymarłym ulu

Siedzi posępna nad córek grobami

I sama szuka grobowego cienia,

Ale łza moja pamięć przodków plami.

Myśl moja, niegdyś tak cudna, skrzydlata,

Błąka się w zbrodni i jak kwiat przekwita,

Dzisiaj w księżycu widziałem twarz brata;

Lecz kiedy oko podobieństwo czyta,

Znowu spostrzegłem rysy ojca twarzy;

I znów się głębiej oko moje wkrada,

I znowu patrzy, znowu dziko marzy:

Z łona księżyca wykwita twarz blada,

I znów poznałem… to były jej rysy;

Smutne pamiątki wzrastają bez końca

I tak się krzewią jak czarne cyprysy;

Już duszy mojej odjęły blask słońca.

To moje życie…

Teraz śmierć się zbliża

I w sercu czuję nieznaną tęsknotę;

Wyznam ci mnichu, choć ściskam znak krzyża,

Noszę na piersiach amulety złote

Przez nią mi dane, jej ostatnie dary.

A w nich Koranu drzemie myśl zamknięta,

Nie drzyj… myśl godna chrześcijańskiej wiary,

Tak mówi prorok: «Dusza wiernych święta

Niechaj miłością nienawiść odpłaca;

Niech jako muszla srebrzystego łona,

Kiedy pod ciosem chciwych ludzi kona,

Morderce swoje perłami zbogaca».

Mnie przyjaciele zdradzili najszczersi…

Mnichu, ty gniew mi ukazujesz z czoła,

Więc zerwij!

zerwij talizmany z piersi!…

Muzułman gdy się z amuletem dzieli,

Słyszy ostatnie westchnienie anioła…

Zerwij!…

Co słyszę!

czy to wiatr w tej celi

Smutnie zaszumiał?…

Słyszałem westchnienie!

XI

Cień dziewicy arabskiej

Ciebie głos westchnień stłumionych zasmucił?

Zniknęłam niegdyś jak senne marzenie,

A obraz drzący i zbladły powrócił

Do twojej myśli, gdy masz zawrzeć oczy,

Aby cię znowu do snu ukołysał.

Pomyśl!

sen wieczny wkrótce cię otoczy,

A ty się wiersza pozbywasz Koranu?

O luby!

pomyśl, kto ten wiersz napisał!

Wspomnij na piękne krainy Iranu!

I patrzaj na mnie… tu jestem, tak blisko!

Czyliż ci moje nieznane wyrazy?…

Pamiętasz skwarów stepowych igrzysko,

Te cudne, błędne pustyni obrazy,

Których cień miły podróżnego nęci,

A gdy się zbliży, we mgłach się rozpływa:

W nich teraz żyję, w nich cień mój przebywa,

Blady jak iskra gasnącej pamięci.

Oto przybyłam na blasku księżyca,

Patrzaj!

cień Zary ciebie nie przerazi;

Śmiertelna bladość twarzy mi nie kazi.

Chciałam być piękną, ukrasiłam lica

Kolorem róży czarownego kraju;

Chciałam być piękną, ożywiłam oczy

Promieniem rosy; woń moich warkoczy

Jest tak łagodną jak tchnienie róż maju.

Pomyśl mój luby!

chwila już się zbliża,

Czyliż być mamy wiecznie rozłączeni?

Odrzuć daleko ten czarny znak krzyża!

On nas rozdziela, odrzuć go daleko!

Pójdziemy błądzić — para błędnych cieni —

W błędne krainy…

Tam przed skwarną spieką

Wiecznie nas skryją z mgły uwiane drzewa;

Wśród kwiatów źródła z sennym szmerem płyną,

Jaśmin srebrnymi kwiatami powiewa;

Inne tam słońce lśni nad tą krainą,

Inny tam księżyc srebrzysty jaśnieje;

Jak eter czyste wody kryształowe,

Czarne cyprysy i drzewa palmowe;

A wiatr liściami wonnych kwiatów wieje.

A gdy twa dusza już od ludzi stroni,

Będziemy żyli samotni w tym raju;

Ani Araba koń nas nie dogoni,

Gdy będzie ścigał, próżno się utrudzi;

Na skrzydłach wiatrów, po piasczystej fali,

Kraj nasz czarowny i mieszkańce kraju,

Spłyniemy w stepy, coraz daléj!

daléj!

Żeby już nigdy nie napotkać ludzi.

Ach!

pomyśl!

pomyśl nad szczęścia obrazem,

Powiedz mi słowo!… sen twój niedaleki…

Ty milczysz!…

Chcesz nas rozdzielić na wieki?

Pomyśl!… już nigdy nie będziemy razem,

I nigdy nasze nie złączą się duchy…

Ty milczysz!…

Mnich

Precz mi z gromnicą!

precz ze słowem skruchy!

Daj mi truciznę w święconym kielichu,

Albo mi powróć święty wiersz Koranu!

Słyszałeś!

smutna to była rozmowa!

Słyszałeś?…

Spowiednik

Ty sam się łudzisz… swoje myśli, słowa

Brałeś za płonne wyrazy dziewicy….

XII

Mnich

Ojcze!

zgrzeszyłem…

Gniew boskiej prawicy

Rozkruszy serce obłąkane, wrące…

Mnichu!

gdzie koń mój?

gdzie koń mój stepowy?

Koń, co tak prędko pustynie przelata,

Miecąc kamienie i piaski kipiące…

Wody dla konia!

choćby ze krwią brata.

Ach szybkie!

szybkie odbyłem dziś łowy;

Ledwo wieczorem chmura tu nadpłynie,

Którąm dziś rano wyścignął na wschodzie.

Mnichu!

gdy potok lat prędki przeminie,

Zdaje się krótkim jako przelot konia.

A jam tak prędko spieszył się przez błonia,

Anim odpoczął gdzie w palmowym chłodzie.

Na próżno oczy podnoszę ku niebu,

Ciężka śmierć moja… z podwoi kościoła

Dochodzi do mnie smutny śpiew pogrzebu;

I orszak mnichów, niosą kir, kobierce,

I światła w rękach, i zakryte czoła…

Modlą się za mnie, lecz nawet pozoru

Nie ma boleści…

Zimne mnicha serce!

I modły zimne jak mury klasztoru!…

Nieście mnie w stepy, tam szukać grobowca,

Miło umierać wśród kwietnej oazy.

Widziałem drzewa, co proszą wędrowca

Zachwianym liściem, by spoczął pod cieniem;

A gdy się zbliży, drzą radości drzeniem,

Tam drzewa czują… tu ludzie jak głazy,

Niech po mnie zabrzmi w pustyni jęk dzwonu,

A może Arab, co się jazdą strudzi,

Kiedy go odgłos pogrzebowy zbudzi,

Na pół ockniony, nim znowu zadrzémie,

Przypomni sprawcę swego króla zgonu,

Senny, z przekleństwem wymówi me imię.

1830.


text:
Mikołaj Sęp Szarzyński

Słuchaj, gdy nie chcesz baczyć, co się ze mną dzieje,

A nie mórz w mojem sercu do końca nadzieje:

Albo łzami gęstemi wszytek się oblewam,

Albo serdeczne ognie wzdychaniem odkrywam.

Ognie, któreby w popiół dawno mie spaliły,

Gdyby mie łzy wilgotne często nie kropiły;

Które tak często płyną, żeby już me ciało,

By go ogień nie suszył, wodą być musiało.

Owo nigdy się o to nie przestają wadzić

Ciężki płacz, srogi płomień, kto mie z nich ma zgładzić.

W tem rozterku co cierpię, chciej uważyć sobie;

Lecz, jeślić i to trudno, powiem ja sam tobie:

Żywot mie już opuścił, śmierć się mie wziąć boi,

Sama żałosna miłość przy mnie stale stoi,

I ta tylko dla tego, aby mie męczyła:

Mnimiałaś, aby z cnoty przy mnie się bawiła?

Otóż słyszysz, tych czasów co się ze mną dzieje?

O nader srogie serce, co się z tego śmieje!

Ty jeśli mie nie myślisz na wieki zepsować,

Uczyń, coć nie zaszkodzi: dopuść się miłować!

-----


text:
Coleti 2.

Jan Dominik, brat poprzedzającego, także jezuita, ur. 27 Wrześ.

1727, był na missjach w Quito (Ameryka); po wypędzeniu jezuitów z posiadłości hiszpańskich, wrócił do Włoch; † w Wenecji 1798 (v.

180l) r.

Pomagał bratu w wydaniu dzieł Lucifera z Cagliari; ułożył Dizionario storico-geografico dell’America meridionale (Yenez.

1771 2 v. in-4), i wydał wiele drobniejszych rozpraw archeologicznych, które wylicza De Backer, Biblioth.


text:
Jacob i Wilhelm Grimm

Słodka potrawa

tłum.

Bolesław Londyński

Była raz sobie biedna, pobożna dziewczynka, która mieszkała razem z matką i obie nie miały już nic do jedzenia.

Wtedy dziewczynka poszła do lasu i tam natknęła się na pewną starą kobietę, która wiedziała o jej niedoli i podarowała jej garnuszek, mówiąc:

— Jak tylko będziesz głodna, powiedz: „Garnuszku, gotuj!”, a on ci ugotuje wybornej słodkiej kaszy jaglanej, gdy się już najesz do syta, powiedz tylko: „Garnuszku, dość!”, a on zaraz przestanie gotować.

Dziewczynka zaniosła garnuszek do matki i odtąd nie były ani tak ubogie, ani tak głodne jak dawniej, bo mogły jadać codziennie wyborną słodką kaszkę.

Pewnego dnia dziewczynka wyszła, a matka rzekła: „Garnuszku, gotuj!”, a na to garnuszek ugotował kaszę i matka najadła się do syta.

Chce teraz, ażeby garnuszek przestał gotować, ale nie wiedziała, co ma do niego powiedzieć.

Gotuje się tedy kasza i gotuje, już kuchnię i dom cały wypełnia, a potem i dom sąsiedni i całą ulicę, jak gdyby chciała nasycić świat cały.

Stało się wielkie zamieszanie, bo nikt nie umiał złemu zaradzić.

Gdy nareszcie został już tylko jeden jedyny dom ocalony, dziewczynka wraca do domu i mówi: „Garnuszku dość!” i garnuszek natychmiast przestał gotować; a kto chciał dostać się do miasta, musiał się przede wszystkim najeść tyle kaszy, że o mało nie pękł.

-----


text:
blansz, blamanż, blankiet, z franc. blanche, blanc manger, ale i włosk. bianco mangiare (blomuzie zrobił z franc.

Potocki), carta bianca (Blankett niem.), wszystko (i inne) od blanc, bianco, z niem. blank, blinken, ‘błyszczeć’.


corpora: sejm

text:
Projekt

§ 3.

W razie skazania za przestępstwo:

- o charakterze terrorystycznym lub

- zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica jest nie niższa niż 8 lat i popełnione w zorganizowanej grupie albo związku, mającym na celu popełnienie przestępstwa, lub

- określone w art. 228 § 5 lub art. 229 § 4,

sąd orzeka przepadek mienia, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba wykaże legalność pochodzenia mienia i środków służących do jego nabycia.

Przepadku nie orzeka się w odniesieniu do składników mienia podlegających zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

art. 33 otrzymuje brzmienie:

3) po art. 131 dodaje się art. 131a w brzmieniu:

4) art. 132 otrzymuje brzmienie:

dotychczasowy art. 132a otrzymuje oznaczenie „art. 132b”;

2) po art. 291 dodaje się art. 291a w brzmieniu:

3) w art. 294:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

art. 29a § 2 otrzymuje brzmienie:

art. 29b § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1.

Pozew przeciwko Skarbowi Państwa zgodnie z art. 45 § 13 Kodeksu karnego lub z art. 33 § 13 Kodeksu karnego skarbowego jest tymczasowo wolny od opłat sądowych, a w razie oddalenia powództwa powód jest obowiązany uiścić opłaty na zasadach ogólnych.”.

_______

1.

Koncepcja rozszerzonego przepadku mienia

Konieczność intensyfikacji działań służących zwalczaniu tak przestępczości zorganizowanej, jak i terroryzmu spowodowała zainteresowanie instytucją przepadku korzyści pochodzących z przestępstwa jako środkiem o charakterze nie tylko represyjnym, ale również prewencyjnym.

Pozbawienie sprawców tych przestępstw środków finansowych, stanowiących bazę ekonomiczną dla ich dalszej aktywności kryminalnej, stanowić może znacznie bardziej efektywne narzędzie ich zwalczania niż nawet długoletnia kara pozbawienia wolności.

Stąd nieodzowna okazała się zmiana tradycyjnego podejścia do niektórych instytucji prawa karnego.

Wyrazem nowego podejścia jest wypracowanie konstrukcji tzw. „konfiskaty rozszerzonej” czy też „rozszerzonego przepadku mienia”.

Celem proponowanych rozwiązań jest przede wszystkim pozbawienie sprawców określonej kategorii przestępstw środków finansowych, stanowiących bazę ekonomiczną dla ich działalności kryminalnej.

Działanie takie zmierza do potwierdzenia wobec sprawcy tezy o „nieopłacalności” przestępstwa.

Tym samym proponowana regulacja stanowi wzmocnienie prewencji ogólnej i indywidualnej w przypadku wskazanej kategorii sprawców.

2.

Międzynarodowe standardy zwalczania przestępczości zorganizowanej i przestępstw terrorystycznych – rozwiązania przyjęte w poszczególnych państwach

1) zmienia rozkład ciężaru dowodu,

2) dopuszcza orzeczenie konfiskaty w odrębnym postępowaniu.

3.

Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

Na marginesie należy podkreślić, że odpowiedzialność osób trzecich z tytułu przepadku ustanawia obowiązujący obecnie przepis art. 45 § 3 K.k. oraz art. 33 § 3 K.k.s.

Tym samym należy zauważyć, iż orzecznictwo ETPCz nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia niezgodności orzekania przepadku mienia należącego do osób, przeciwko którym nie toczy się postępowanie karne, ani z art. 6 powołanej Konwencji, a tym samym pośrednio z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.

Zważywszy na przewidziane przez projekt, w art. 45 § 9 K.k. i w art. 33 § 9 K.k.s., czasowe ograniczenie odpowiedzialności osób trzecich, a ponadto na pozostałe uwzględnione w nim gwarancje procesowe, należy stwierdzić, że proponowane zmiany są zgodne z powołanym art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Wskazany akt prawny nakłada w art. 3 na Polskę, jako państwo członkowskie UE, obowiązek zapewnienia konfiskaty nie tylko mienia pochodzącego z przestępstwa, przedmiotów lub narzędzi służących lub przeznaczonych do jego popełnienia oraz korzyści pochodzących z przestępstwa, ale również obowiązek wprowadzenia regulacji umożliwiających dokonywanie tzw. „konfiskaty rozszerzonej”, która jest czymś więcej niż przewidziany obecnie w prawie polskim (m.in. w art. 44 i 45 Kodeksu karnego) przepadek.

„Każde Państwo Członkowskie może również rozważyć przyjęcie niezbędnych środków w celu umożliwienia mu konfiskaty, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i 2, w całości lub w części, mienia nabytego przez osoby najbliższe danej osoby i mienia przekazanego osobie prawnej, nad którą dana osoba – działając indywidualnie lub w powiązaniu z jej najbliższymi osobami – sprawuje kontrolę.

Ma to zastosowanie, również jeżeli dana osoba otrzymuje znaczącą część dochodu osoby prawnej.”.

Projektowana ustawa realizuje zobowiązania Polski wynikające z omawianej decyzji ramowej 2005/212/WSiSW.

Zgodnie ze sprawozdaniem Komisji Europejskiej (Sprawozdanie Komisji na podstawie art. 6 decyzji ramowej Rady z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa (2005/212/WSiSW), Komisja Wspólnot Europejskich, Bruksela, dnia 17.12.2007, KOM(2007) 805 wersja ostateczna), Polskie przepisy spełniają minimalne wymogi związane z wdrożeniem Decyzji Ramowej, aczkolwiek nie korzystają z dalej idących możliwości przewidzianych w tejże Decyzji.

Warto wskazać też, że Komisja Europejska sygnalizowała konieczność modyfikacji rozwiązań prawnych dotyczących konfiskaty i przewidzenie możliwości konfiskaty rozszerzonej oraz konfiskaty u stron trzecich (Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady: Strategia bezpieczeństwa wewnętrznego UE w działaniu: pięć kroków w kierunku bezpieczniejszej Europy.

Bruksela, dnia 22.11.2010, KOM(2010) 673 wersja ostateczna).

Komisja Europejska stwierdza w tym dokumencie m.in., że: „Aby pozbawić siatki przestępcze zachęt finansowych, państwa członkowskie muszą robić wszystko, co w ich mocy, w celu przechwytywania, zamrażania i konfiskowania aktywów pochodzących z działalności przestępczej oraz zarządzania nimi i dbania o to, by nie trafiały z powrotem w ręce przestępców.

W tym celu Komisja przedłoży w 2011 r. projekt przepisów rozszerzających unijne ramy prawne dotyczące konfiskaty.

Na jego podstawie możliwe będzie w szczególności dokonywanie konfiskaty mienia osób trzecich (konfiskata w stosunku do osób trzecich oznacza konfiskatę mienia, które zostało przeniesione na osoby trzecie przez osobę, wobec której jest prowadzone śledztwo lub która została skazana, rozszerzenie kompetencji w zakresie konfiskaty (rozszerzenie prawa do konfiskaty oznacza, że konfiskowane może być mienie wykraczające poza korzyści majątkowe pochodzące bezpośrednio z przestępstwa bez konieczności wykazania związku między domniemanymi zyskami pochodzącymi z przestępstwa a popełnieniem konkretnego przestępstwa) oraz ułatwienie wzajemnego uznawania przez państwa członkowskie nakazów konfiskaty bez uprzedniego wyroku skazującego (Procedura konfiskaty bez uprzedniego wyroku skazującego umożliwia zamrożenie i konfiskatę mienia, nawet jeżeli jego właściciel nie został skazany przez sąd w sprawie karnej).

(Komunikat, cel 1 działanie 3).

6.

Szczegółowe rozwiązania projektu

6.

1.

Zmiana Kodeksu karnego

(Art. 45 § 1 K.k.)

(Art. 45 § 2 K.k.)

Zmiana treści art. 45 § 2 K.k. jest konsekwencją zmian wprowadzonych do art. 45 § 3 K.k. i użytej w tym paragrafie terminologii.

Jej celem jest przyjęcie takich samych przesłanek wzruszenia domniemania, jakie zostały przewidziane w kolejnym projektowanym paragrafie.

(Art. 45 § 3 K.k.)

Projektowany § 3 art. 45 K.k nie zawiera wprost odniesienia do przestępczego źródła pochodzenia mienia.

Uzasadnieniem powyższego zabiegu legislacyjnego jest konieczność pozbawiania mienia sprawców przestępstw niezależnie od tego, czy dane przestępstwo z definicji przynosi określoną korzyść majątkową, czy też nie.

Celem omawianego przepisu jest w tym kontekście nie tyle przejęcie przez państwo mienia i korzyści pochodzących z określonego przestępstwa, co raczej podcięcie ekonomicznych korzeni działalności najgroźniejszych przestępców.

Chodzi tu zwłaszcza o przestępstwa o charakterze terrorystycznym, do których znamion nie należy osiągnięcie jakiejkolwiek korzyści majątkowej, a korzyść taka, co do zasady, nie zostaje faktycznie uzyskana.

Niemniej jednak z analizy projektowanego przepisu wynika domniemanie nielegalnego (niekoniecznie przestępczego) pochodzenia mienia podlegającego przepadkowi lub środków pochodzących do jego nabycia.

Art. 45 § 3 K.k. zakłada, że przepadkowi podlega mienie, którego legalnego pochodzenia sprawca nie dowiódł w trakcie postępowania karnego.

Tym samym każdy składnik mienia sprawcy, którego legalnego pochodzenia nie jest on w stanie wykazać, powinien podlegać przepadkowi bez konieczności dowiedzenia, że pochodzi on z przestępstwa.

Nie oznacza to jednak w żadnym razie, że osobom, których mienie podlega przepadkowi, nie przysługują żadne środki umożliwiające dochodzenie swoich słusznych praw.

(Art. 45 § 4 K.k.)

W celu skuteczniejszego pozbawiania sprawców przestępstw mienia, które wnieśli oni do wspólności małżeńskiej, w nowym art. 45 § 4 K.k. zaproponowano stosowanie do tego mienia domniemań z § 2 oraz przepadku przewidzianego w nowym art. 45 § 3 K.k. Szczegółowego uzasadnienia art. 45 § 4 K.k. dokonano razem z uzasadnieniem art. 45 § 11 K.k.

(Art. 45 § 5 K.k.)

(Art. 45 § 6 K.k.)

Odpowiedzialność solidarną nabywców stosuje się do obrotu wszystkimi korzyściami uzyskanymi z przestępstwa, tj. zarówno do korzyści w myśl art. 45 § 1, jak i § 2, z tym że należy zwrócić uwagę na istotne różnice.

Mienie podlegające przepadkowi zgodnie z § 2 obejmuje całe mienie sprawcy nabyte w czasie popełnienia przestępstwa lub później, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku.

Tym samym konstrukcję odpowiedzialności, o której mowa w § 6, będzie stosować się do każdego składnika tego mienia, które zostało przeniesione na osobę trzecią.

W odniesieniu natomiast do przepadku korzyści, o której mowa w § 1, zakres przedmiotowy tego przepisu ogranicza się wyłącznie do tych składników mienia, które stanowią korzyść uzyskaną z przestępstwa i jako takie podlegają przepadkowi.

(Art. 45 § 7 K.k.)

(Art. 45 § 8 K.k.)

(Art. 45 § 9 K.k.)

(Art. 45 § 10 K.k.)

(Art. 45 § 11 K.k.)

(Art. 45 § 12 K.k.)

(Art. 45 § 13 K.k.)

(Art. 45 § 14 K.k.)

6.

2.

Zmiana Kodeksu postępowania karnego

(Art. 291 § 3 K.p.k.)

(Art. 291a K.p.k.)

(Art. 294 § 1 K.p.k.)

(Art. 294 § 3 K.p.k.)

6.

3.

Zmiana Kodeksu karnego skarbowego

6.

4.

Zmiana Kodeksu karnego wykonawczego

Zmiany Kodeksu karnego wykonawczego mają charakter dostosowawczy i są konsekwencją zmian dokonanych w systematyce art. 45 K.k. i art. 33 K.k.s.

Na zakończenie należy z żalem podkreślić, że niniejszy projekt nie został uchwalony w poprzedniej kadencji Sejmu RP – z wyraźną szkodą dla praworządności w Polsce.

Zwłaszcza, że słuszność proponowanych rozwiązań potwierdza praktyka stosowania prawa.

Dla przykładu wskazać należy umorzenie jednego z wątków śledztwa dotyczącego tzw. mafii pruszkowskiej w zakresie nielegalnie zdobytego majątku jej członków, z uwagi na niedostatki obowiązującego stanu prawnego.

Z kolei wydarzenia związane z podejrzeniami korupcji na wielką skalę przy prywatyzacji polskich przedsiębiorstw energetycznych oraz PLL LOT w pełni uzasadniają objęcie „konfiskatą rozszerzoną” najpoważniejszych przestępstw korupcyjnyc


text:
Zuzanna Ginczanka

Treść

Ciężarny, gęsty Pacyfik warczy pod taflą szklistą,

różowomięsna pantera jedwabne futro rozsadza —

biblijny boży wieloryb płonącym tranem tryska,

jak boży biblijny archanioł blaskiem ocieka na gwiazdach.

Widzisz —

to właśnie dlatego.

Czarnoziem rozsadza chodnik.

Pod każdą milczącą powłoką wietrzysz petardę treści.

Niebo od gwiazd się przepali

jak od rozwianych pochodni.

Przypływ i odpływ pociągów czas wzbierający obwieści.

A kiedy krzyczysz;

«śmiech»,

trzydziestodwuzębne rżą baby.

A kiedy szepczesz:

«śmierć»,

głuchoniema

ślepota

dławi.

Prężą się drżące zwierzęta, któreś z uroczysk wywabił,

których imionaś wysłowił,

któreś imieniem wysławił.

Sprawy czerwone i ciepłe z frazesów się rodzą jak z matek,

treść bulgocącym krwotokiem wybucha z śpiewnej udręki.

Imię pęcznieje światem,

świat się wydyma zaświatem —

— a ty

słowa ciałem porosłe

wymawiasz —

jak Stwórca —

z lękiem.

-----


text:
Alimenta, z łac. alimentum, żywność, oznaczają wszystko, co jest koniecznem do należytego utrzymania życia człowieka, zatem: pokarm, odzież, mieszkanie i t. d.

Biskupi obowiązani byli klerykom ubogim, których bez kanonicznego tytułu wyświęcili, dostarczyć alimenta dopóki beneficjum nie otrzymają.

Opaci i przełożeni klasztorów obowiązani byli dostarczać alimenta swoim zakonnikom.

Oznaczenie alimentów żonie prawnie rozseparowanej z mężem, lub w procesie o separację będącej, należało do sądów świeckich, lubo pierwotnie prawo kanoniczne rozsądzało sprawy małżeńskie nie tylko co do związku, ale i względem oznaczenia alimentów.