corpora: sejm

text:
KANCELARIA SEJMU

(nR 163)

z dnia 8 stycznia 2014 r.

8 stycznia 2014 r.

– sprawy bieżące.

Wsi wraz ze współpracownikami, Jarosław Wojtowicz zastępca prezesa Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa wraz ze współpracownikami, Elżbieta Rawicz główny specjalista w Departa-

mencie Polityki Regionalnej i Rolnictwa Ministerstwa Finansów, Krzysztof Wójcik główny specjalista

Zawodowego Rolnictwa „Samoobrona”, Barbara Jaworska kierownik Biura Federacji Związków Pra-

Krajowej Rady Izb Rolniczych, Dorota Śmigielska specjalista ds. rynku mleka w Polskiej Federacji

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Witam państwa serdecznie.

Składaliśmy sobie życzenia, ale jeszcze raz życzę państwu

wszystkiego najlepszego w 2014 roku, a także życzę, aby z naszych dyskusji wynikło coś

dobrego dla Polski.

W porządku dziennym dzisiejszego posiedzenia mamy pierwsze czytanie rządowego pro-

druk 2000.

Ewentualnie jeszcze w drugim punkcie sprawy różne i wolne wnioski.

Czy

są uwagi od porządku dziennego?

Nie widzę.

Uważam, że porządek obrad został przyjęty.

Jeszcze przed przystąpieniem do realizacji porządku zadam pytanie: czy na sali znaj-

dują się osoby wykonujące zawodową działalność lobbingową?

Nie widzę.

Przystępujemy do realizacji porządku dziennego.

Marszałek Sejmu skierowała

w dniu 10 grudnia 2013 r. rządowy projekt ustawy z druku 2000 do pierwszego czytania

do Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Otrzymaliście też państwo zamówioną przez pre-

zydium Komisji opinię Biura Analiz Sejmowych do powyższego projektu.

Mam nadzieję,

że rząd też tę opinię otrzymał.

Panie ministrze, czy macie tę opinię BAS?

Właśnie przed chwilą opinia do nas dotarła, tak że ją analizujemy.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

alnie później o zajęcie stanowiska odnośnie do tej opinii.

W opinii jest propozycja doda-

nia pewnych przepisów do projektu, ale to już omówimy później, w trakcie pracy nad

4 s.s.

ustawą.

Natomiast teraz mamy pierwsze czytanie, czyli jest to ogólna dyskusja i pytania

do pana ministra.

Bardzo proszę, panie ministrze, o uzasadnienie.

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Dziękuję.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo.

Chciałbym wygłosić oświadczenie

do projektu ustawy o ARiMR.

kwestii.

Po pierwsze, ma uregulować kwestię zwrotu środków publicznych, pochodzą-

cych z funduszy Unii Europejskiej oraz z funduszy krajowych, przeznaczonych na współ-

finansowanie lub finansowanie wydatków, realizowanych przez ARiMR; środków pobra-

nych nienależnie lub w nadmiernej wysokości przez osoby inne, niż będące stronami

postępowania w sprawie przyznania płatności.

Po drugie, chodzi o dostosowanie do prze-

pisów UE przepisów ustawy dotyczących okresu naliczania odsetek od kwot pobranych

nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sprawy dotyczące zwrotu płatno-

ści nienależnie pobranych przez podmioty, które nie były stroną postępowania w spra-

wie przyznania danych płatności, nie mogą być załatwiane w ramach prawa admini-

stracyjnego.

Dochodzenie przez ARiMR zwrotu płatności nienależnych lub pobranych

w nadmiernej wysokości może być prowadzone w takiej sytuacji wyłącznie na podstawie

przepisów prawa cywilnego, dotyczących bezpodstawnego wzbogacenia i zwrotu świad-

czenia nienależnego.

Dochodzenie zwrotu tych płatności na podstawie przepisów doty-

czących bezpodstawnego wzbogacenia będzie znacznie mniej skuteczne.

Ponadto koszty

dochodzenia roszczeń na drodze postępowania cywilnego są znacznie wyższe i narażają

Skarb Państwa na nieuzasadnione wydatki.

Jednocześnie z uwagi na terminy rozpa-

trywania spraw przed sądami w postępowaniu cywilnym, czas odzyskiwania kwot płat-

ności nienależnych lub nadmiernie pobranych będzie znacznie wydłużony.

W związku

z powyższym zaproponowano nowe brzmienie ust. 1a w art. 29 ustawy, zgodnie z którym

w przypadku, gdy płatność lub pomoc finansowa została pobrana nienależnie lub w nad-

miernej wysokości przez podmiot niebędący stroną postępowania, do ustalania kwot

nienależnych lub nadmiernie pobranych będą miały zastosowanie przepisy dotyczące

postępowania administracyjnego.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 29 ust. 7 ustawy do należności z tytułu niena-

leżnych lub nadmiernie pobranych płatności stosuje się odpowiednio przepisy działu III

ustawy – Ordynacja podatkowa z 1997 r.

W świetle tych przepisów kwoty nienależnie lub

nadmiernie pobranych środków publicznych, ustalonych przez prezesa ARiMR w drodze

Uwzględniając nowe przepisy unijne, zaproponowano nowe brzmienie ust. 7 w art. 29

ustawy, zgodnie z którym termin zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych środków

finansowych określono na 60 dni.

Chcę także zwrócić uwagę Wysokiej Komisji, że w latach 2008–2013 w zakresie płat-

wie oraz w obecnej perspektywie (dotyczy to płatności z tytułu ONW) przeprowadzono

i wszczęto 657 postępowań administracyjnych, dotyczących ustalenia kwoty nienależnie

lub nadmiernie pobranych płatności przez osoby, które nie były stroną postępowania

w sprawie przyznania tych płatności.

To właściwie wyczerpuje projekt ustawy, który został przygotowany przez rząd.

Treść projektu wynika także z dotychczasowej praktyki, którą prowadzi ARiMR.

To tyle

uzasadnienia, panie przewodniczący.

Dlatego też wnoszę w imieniu rządu do Wysokiej

Komisji o przyjęcie tegoż projektu.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Przystępujemy do dyskusji i do zadawania pytań.

Pan poseł Babalski.

poruszyć dwie kwestie, a właściwie trzy.

Z informacji, które otrzymaliśmy i z materiałów

wynika, że jest prowadzonych 657 postępowań administracyjnych na kwotę 1.664.092 zł

s.s.

5

i dokładnie 84 groszy.

Chciałbym usłyszeć jednoznaczne stwierdzenie, jak ta kwestia

wygląda.

Tu jest taka sytuacja, że kara będzie często nakładana…

No kara (to znaczy będzie

nakazany zwrot albo zawyżonych dopłat, albo dopłat nienależnych) w trybie admini-

stracyjnym, a nie w trybie cywilnym.

W trybie administracyjnym będzie nakładana

kara na osoby, które praktycznie rzecz biorąc, mówiąc w cudzysłowie, nie zawiniły.

Mam

tu na myśli np. śmierć rolnika.

Ziemia została przekazana następcy, czyli synowi i on

z tego tytułu będzie w jakiś sposób (może trudno to tak określić) karany.

Będzie musiał

dokonać zwrotu środków.

Do dzisiaj następca miał drogę cywilną, czyli postępowanie przed sądami na drodze

cywilnej.

Tam mógł w dowolny sposób przedstawiać swoją sprawę i wyjaśnić, że tak

naprawdę to on będzie tu ponosił konsekwencje z tytułu być może zaniechania, a być

może niedokładności swojego poprzednika.

Zawsze zostawała dla niego jakaś furtka,

że to sąd będzie rozstrzygał.

Dzisiaj mówicie państwo, że trzeba to zmienić i w trybie

administracyjnym przystąpić do ściągania należności, należności, głęboko w to wie-

rzę, pobranych w sposób, powiedzmy, niewłaściwy, bo trudno tutaj mówić o oszustwie.

Jeśli byłoby jakiekolwiek oszustwo, to w postępowaniu administracyjnym, praktycznie

rzecz biorąc, szanse oszusta są znikome.

Ja sobie zdaję sprawę, że jest oczywiście druga

instancja, można się odwołać itd.

Natomiast w postępowaniu administracyjnym zawsze

ten, kto ma ponosić konsekwencje, które często nie wynikają z jego zaniechania czy

też błędów, praktycznie rzecz biorąc, nie ma szans.

W postępowaniu cywilnym zawsze

jakieś szanse są, ponieważ sąd uwzględnia wiele czynników, które mogły być powodem,

że dopłaty były albo za wysokie, albo też w ogóle niesłusznie naliczone.

To jest jedna

kwestia.

Prosiłbym, żeby ewentualnie spróbować rozwiać moje wątpliwości.

Jeszcze raz chcę

wości w związku z tym, że zamyka się drogę przed sądami cywilnymi i przed postępowa-

niem cywilnym przed ludźmi, którzy często po prostu mogą mieć taką sytuację, że będą

ponosić konsekwencje czynów nie przez siebie zawinionych.

To jest jedna kwestia.

Druga sprawa.

Okres składania wniosków na dopłaty, panie ministrze, to będzie

znowu, powiedzmy, maj–czerwiec; w zależności od tego, kto się tam jak wyrobi i jak się

pospieszy.

Dobrze by było, żeby nie było takiej sytuacji, jak w roku ubiegłym; nawet w tej

sprawie pisałem interpelację.

Rzecz dotyczy tzw. dzikiego uprawiania cudzych gruntów

i pobierania w sposób nienależny dopłat przez podmioty, które ani nie miały dokumen-

tów władania na ziemi Skarbu Państwa, ani oczywiście nie były właścicielami tej ziemi,

ani też nie były dzierżawcami.

A więc te osoby nie miały żadnych uprawnień – oprócz

tego, że przepisy unijne, które my stosujemy bardzo ściśle, czasami bez głębszej analizy,

mówią, że dostaje dopłaty ten, kto uprawia ziemię.

Przypominam Wysokiej Komisji,

że w ubiegłym roku takie procedery miały miejsce.

Panie ministrze, w regionie warmińsko-mazurskim w ciągu ostatnich trzech lat

w taki nieuprawniony sposób obsiano czy też próbowano uprawiać ziemię po to, żeby

wyłudzić dopłaty.

Ja nie wiem, ile tych dopłat w końcu zostało wypłaconych – od 3,7 do 4

tys. ha w ciągu trzech lat.

Dlaczego o tym mówię?

Ponieważ jeśli robimy nowelizację tej

ustawy, to może warto by było tutaj dokonać również pewnych zmian dotyczących tego,

kto tak naprawdę w konsekwencji te dopłaty powinien brać.

Wydaje mi się, że doku-

ment władania ziemią – niekoniecznie władania jako właściciel, ale dokument władania

bądź też zgody na uprawę ziemi – mógłby po prostu rozwiązać kwestię dotyczącą dzikich

zasiewów i dzikich prób upraw, dokonywanych po to, żeby wyłudzić dopłaty.

A trzecia kwestia dotyczy uwag i opinii Biura Analiz Sejmowych.

Tam się bardzo

wyraźnie mówi o okresie przejściowym.

Wydaje mi się, że jest to sensowny przepis i warto

by było w dalszych pracach nad tym się pochylić i spróbować ewentualnie to uwzględnić.

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Miałbym tutaj pytanie do pana mecenasa w związku z opinią pana

prof. Marka Szydło, która także panu została przekazana.

Jest tutaj propozycja zmiany

6 s.s.

w przepisach art. 29 ust. 7.

Prosiłbym pana mecenasa o pana opinię w tej sprawie

i o przedstawienie tej kwestii, jeśli można.

Legislator z Biura Legislacyjnego Dariusz Dąbkowski:

Dziękuję, panie przewodniczący.

Oczywiście Biuro Legislacyjne służy wyjaśnieniami,

z tym że jest małe zastrzeżenie – nie tytułem usprawiedliwienia, lecz wyjaśnienia stanu

faktycznego.

Szanowni państwo, otóż opinia wpłynęła do nas na skrzynkę mailową

dopiero dzisiaj o godz. 8.44.

W związku z tym, ze swej istoty, nasza recenzja tej opinii

może być tylko pobieżna.

Przygotowana przez pana profesora opinia jest niezwykle obszerna i szczegółowa,

licząca łącznie 19 stron.

Istota tej opinii sprowadza się do rozważenia postulatu wpro-

wadzenia regulacji przejściowych, intertemporalnych, związanych z tą ustawą.

Nadmienię, że co do meritum, a więc do zmian w art. 29, to opinia jest pozytywna,

a przynajmniej tak mi się wydaje na dzień dzisiejszy.

Opinia wskazuje na wyjaśnienie

pewnych regulacji, które były dotychczas i poddanie ich jednolitemu orzecznictwu sądów

Babalski.

Mianowicie, w ocenie pana profesora sądy nie były jednolite.

W jednym przy-

padku – w podobnym przypadku – sprawę rozpatrywały sądy administracyjne, w innym

przypadku właśnie był ten tryb cywilnoprawny, o którym wspominał pan poseł Babalski.

Tutaj wnioskodawca tej propozycji, która ewentualnie może być przyjęta przez państwa

posłów, wskazuje na konieczność rozważenia, czy przepisy intertemporalne, te przej-

ściowe, powinny zaistnieć w tej ustawie i właśnie wskazuje na jedno takie przykładowe

rozwiązanie, z tym że to rozwiązanie sprowadzałoby się w ocenie Biura Legislacyjnego

do tego, iż nie byłoby wątpliwości, że również sprawy poprzednie byłyby rozstrzygane

w trybie administracyjnym.

Pan profesor w swojej opinii wskazuje, iż (i tutaj pada taka

propozycja): „Przepisy ustawy stosuje się również do stanów faktycznych, zaistniałych

przed dniem wejścia w życie ustawy”.

Oznacza to, że ustawodawca wprost niejako prze-

sądzałby, iż do poprzednich stanów faktycznych, sprzed wejścia w życie tej nowelizacji,

również byłby stosowany tryb administracyjny.

A więc to jednocześnie by wyjaśniało

stan prawny, ale niekoniecznie mogłoby być odebrane jako korzystna zmiana dla tych

osób, które np. w tym momencie mają sprawy przed sądami cywilnymi.

Tutaj, panie przewodniczący, ja bym przede wszystkim prosił o dodatkowe wyjaśnie-

nia ze strony pana ministra i współpracowników pana ministra, bo sprawa jest niezwy-

kle ważna.

Po pierwsze, czy na etapie prac rządowych była rozważana kwestia przepi-

sów przejściowych?

Po drugie, czy analizując tę kwestię na obecnym etapie prac ustawo-

dawczych, rząd stoi na stanowisku, iż takie przepisy przejściowe powinny w tej ustawie

zaistnieć, biorąc pod uwagę chociażby opinię, wyrażoną przez Biuro Analiz Sejmowych,

oraz czy w tym danym przypadku akurat pójście w tym kierunku, który wyznacza pan

profesor, jest zasadne?

Proszę zwrócić uwagę, że jak gdyby tym podmiotem, który bierze na siebie cały cię-

żar prowadzenia postępowań, jest ARiMR.

Tam są osoby, które bezpośrednio zarówno

chodzą do sądów, jak i są urzędnicy, stosujący w praktyce te przepisy i wydający okre-

ślone decyzje, które podpisuje pan prezes.

Więc tutaj, wydaje mi się, istotna jest opinia

przedstawicieli ARiMR, która może dodatkowo wyjaśnić problem, czy w tym projekcie

ustawy powinny się pojawić przepisy intertemporalne ?

Jeśli tak, to o jakiej treści?

Dzię-

kuję uprzejmie.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, panie ministrze, wydaje się, że przy tak rozbież-

nych interpretacjach NSA sprawa wymaga rozstrzygnięcia, aby nie było sytuacji, która

wprowadza zamieszanie, a jednocześnie powoduje, że w bardzo podobnych czy w takich

samych sytuacjach są różne oceny ze strony różnych składów orzekających w Naczelnym

Po pierwsze, przypomnijmy sobie podstawową rolę, jaką pełnią dopłaty bezpośrednie.

Jest to wsparcie dla rolnika, które w pewnym sensie ma na celu zmniejszenie kosztów

s.s.

7

gospodarowania, zapewnienie efektywności i opłacalności produkcji rolniczej.

Sytu-

acje, z jakimi się w życiu spotykamy, mogą być bardzo różne.

Jeżeli rolnik po złożeniu

wniosku o dopłaty zbył swoje gospodarstwo, to jest to inna sytuacja, niż w przypadku

śmierci rolnika już po złożeniu wniosku.

Procedury spadkowe, przejmowanie gospodar-

stwa przez następcę – przez kogoś z rodziny, tak jak to się najczęściej odbywa, chociaż

to nie jest reguła – to wszystko trwa.

Jednak ktoś musi to gospodarstwo prowadzić, musi

dokończyć to, co zostało rozpoczęte przez zmarłego rolnika.

W związku z tym wydaje

się zasadne pytanie, czy dopłaty bezpośrednie, które przysługiwały do tej określonej

powierzchni, ulegają anihilacji i nie przysługują, czy też jednak powinny przysługiwać?

Czy jest jakiś przepis unijny, który zmusza do takiego restrykcyjnego cofnięcia tychże

dopłat?

Bo to właściwie powinno rozstrzygać, czy temu człowiekowi, który w dobrej wie-

rze musi dokończyć to, co zaczął zmarły rolnik, dopłaty przysługują, czy też nie.

Pojawia się drugi problem, z którym się spotykamy przy kolejnej ustawie, przy

kolejnej instytucji rządowej.

Proszę to dobrze zrozumieć, jestem za silnym państwem,

jestem etatystą; ale po raz kolejny przesuwamy windykowanie różnych (faktycznych

bądź wydumanych) należności ze strony obywateli z postępowania cywilnego do decyzji

administracyjnych, do postępowania administracyjnego.

Tę sytuację mieliśmy niedawno

przy ustawie o ochronie zdrowia zwierząt, gdy Inspekcja Weterynaryjna została wyposa-

żona w kolejne narzędzie w postaci możliwości nakładania kar administracyjnych na rol-

nika, i to w sytuacjach, kiedy często inspekcja jest stroną w tych sprawach.

Przypomnę,

że to inspekcja nadzoruje mieszalnie pasz, to ona nadzoruje zakłady utylizacji i ponosi

w jakiś sposób odpowiedzialność za to, czy na rynku pojawiają się niedozwolone dodatki

paszowe, czy też nie.

Przywołuję tamtą naszą dyskusję, bo wtedy stanowisko rządu było jednoznaczne

– tak, sądy zbyt opieszale orzekają i za mało karzą.

To jest zakwestionowanie trzeciej

władzy w Polsce, władzy sądowniczej.

Sami państwo mówicie, że w przypadku zwrotu

dopłat i kar nie jest to jakaś ogromna sprawa i to nie dotyczy setek tysięcy rolników.

Dotyczy to przypadków – może nie incydentalnych, ale nie ogromnej liczby.

Co przema-

wia za tym, żeby po raz kolejny, w kolejnym akcie prawnym, ubezwłasnowolniać w pew-

nym sensie społeczeństwo?

Czyli obywateli, którzy mieliby prawo dochodzić przed sądem

cywilnym swoich praw?

To sąd decydowałby o tym, czy coś im się należy, czy nie, czy

popełnili jakieś nadużycie, czy też go nie popełnili.

Tutaj dajemy kolejnej instytucji narzędzie w postaci decyzji administracyjnej i postę-

powania administracyjnego.

Przypomnę, że w tego typu decyzjach raczej sprawdza się,

czy jest czytelna pieczątka, odpowiednia data i czytelny podpis, a nie wchodzi się już

w to, czy wydana decyzja jest merytoryczna.

Jakie przepisy unijne zmuszają Polskę

do przyjęcia takich konkretnych rozwiązań?

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Poseł Dariusz Bąk (PiS):

wodowana zmiana ustawy o ARiMR?

A także mam kolejne pytanie: w jakim stopniu,

w jakim zakresie zmiana tej ustawy wiąże się z rozporządzeniem ministra rolnictwa

w sprawie grup producenckich?

Grupy, jak wiemy, były zaskoczone projektem rozporzą-

dzenia; konsultacje rozporządzenia miały się skończyć do 18 grudnia.

Przedstawiciele

grup producenckich przyjechali pod ministerstwo rolnictwa z protestem.

Jak to jest?

Bo jak się zorientowałem, to przy tym rozporządzeniu chodziło o to, że w trakcie obowią-

zywania dotychczasowych reguł prawnych ministerstwo chce nagle weryfikować dotych-

czasowe decyzje wydatkowania pieniędzy.

Chodzi tu o uznawanie grup producenckich.

Niektóre grupy są zagrożone, ponieważ mogą nie być uznane jako grupy producenckie,

a to wiązałoby się ze zwrotem ogromnych pieniędzy uzyskanych przez te grupy.

Proszę

powiedzieć, w jakim zakresie omawiany dzisiaj projekt ustawy wiąże się z tamtym?

I pro-

szę przybliżyć temat rozporządzenia ministra w sprawie uznawania grup producenckich.

Dziękuję bardzo.

8 s.s.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Nie widzę więcej pytań.

Proszę bardzo, panie ministrze.

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Dziękuję bardzo.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, dziękuję za te pytania i wąt-

pliwości, które zostały zgłoszone.

Chcę zwrócić uwagę na kilka istotnych kwestii.

powania w sprawie przyznania pomocy finansowej – zarówno z budżetu krajowego, jak

i z budżetu UE.

Więc absolutnie nie dotyczy to spadkobierców, o których mówił tu też

pan przewodniczący Ardanowski.

A więc tylko i wyłącznie dotyczy osób, niebędących

stronami postępowania.

To po pierwsze.

Po drugie, chcemy zaproponować takie rozwiązanie, ponieważ – jak dobrze wiemy

– zarówno środki z budżetu UE, jak i z budżetu krajowego podlegają ścisłym zasadom,

jeżeli chodzi o wydatkowanie, rozliczanie, sprawozdawczość.

My również podlegamy tym

rygorystycznym kontrolom – także i ARiMR jako agencja płatnicza.

Dlatego też chcemy,

żeby także wypełnić wymagania prawodawstwa krajowego, stawiane agencji w zakresie

rozliczeń, aby procedura obowiązująca w tym względzie była jednolita.

Chcemy dzięki

temu uniknąć postępowań, które mamy na dzisiaj; zarówno postępowań administracyj-

nych, ale też postępowań, rozpatrywanych przed sądami cywilnymi.

Jesteśmy o takiej

konieczności głęboko przekonani, dlatego też taki projekt został przygotowany przez

rząd i jest procedowany w Wysokiej Izbie.

Projekt ma na celu, tak jak powiedziałem, upo-

rządkowanie spraw.

Będzie wówczas jasne, kto jest stroną postępowania, a kto tą stroną

nie jest i jakie procedury w tym względzie będą przyjęte.

Kwestia, która dotyczy spraw, związanych z bezumownym korzystaniem z gruntów

i tychże płatności.

Chcę powiedzieć, że jutro będziemy mieli kolejne posiedzenie komi-

sji rolnictwa i będziemy dyskutować o tym problemie w ramach poselskiego projektu

stwa.

Ten tekst i te propozycje również są zawarte w poselskim projekcie ustawy.

Dzi-

siaj możemy powiedzieć, że ta sprawa jest porządkowana z uwagi na to, że jest pełna

wymiana informacji pomiędzy Agencją Nieruchomości Rolnych i ARiMR w takim zakre-

sie: kto składa wnioski i na jakie działki.

Tutaj mamy pełną wiedzę, obowiązującą w tym

względzie.

Dobrze, że w ubiegłym roku ta sytuacja została przedstawiona.

Też chcę zwrócić uwagę, że dzięki przepisom zmienionej ustawy o gospodarowaniu

nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa bezumowni użytkownicy nie zajmują tyle

ziemi.

To już nie jest ponad 20 tys. ha, jak było poprzednio, tylko jest jeszcze około 12

tys. ha.

Poseł Zbigniew Babalski (PiS):

Jeszcze za dużo.

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Jeszcze za dużo i mam nadzieję, że 2014 rok w tym względzie będzie zdecydowanie poka-

zywał, iż ustawa działa i tych postępowań będzie zdecydowanie mniej.

Celem jest to, żeby

zbliżać się do zera.

Co do kwestii związanych z opinią, która została przedstawiona przez pana profesora

Szydło, to chcę zwrócić uwagę, że – po pierwsze – istotą tej poprawki czy tej propozycji

jest rozważenie możliwości wprowadzenia przepisów przejściowych.

My uważamy tak

(jest to na razie informacja czy też stanowisko, które wypracowaliśmy przed chwilą), ale

nie chcielibyśmy, żeby ten przepis przejściowy obowiązywał z uwagi na to, że mielibyśmy

wówczas duży kłopot z postępowaniami.

Uważamy, że trzeba decydować się na jedno

postępowanie, i to na to, które jest w projekcie rządowym.

Innymi słowy w przeciwnym

przypadku mielibyśmy dwa tryby i wydaje mi się, że mielibyśmy wówczas znowu sytu-

ację, która mogłaby trwać określony czas.

Stąd też na ten moment nasza rekomendacja

jest negatywna wobec tej propozycji, która została przedstawiona przez pana profesora.

Zresztą kiedy projekt został przygotowany na poziomie ministerstwa i w uzgodnie-

niu z agencją, to Rządowe Centrum Legislacji również zwróciło uwagę, że prawo nie

s.s.

9

zarzuty konstytucyjne, uznaliśmy, że przepis, który został zaproponowany w projekcie

rządowym, jest zasadny i jest zgodny z tym, co prezentuje Rządowe Centrum Legislacji.

dzisiaj analizujemy.

Natomiast po pięcioletnim okresie funkcjonowania poprzedniego

ście przedstawiciele niektórych grup zwrócili uwagę, że te przepisy, które do tej pory

obowiązują, są bardzo restrykcyjne.

Są restrykcyjne w sensie uzyskania dojścia do uzna-

nia przez marszałka województwa określonej grupy producentów czy to owoców, czy

warzyw.

Dlatego też, analizując tę sytuację i nie chcąc narażać grup na konsekwencje

w przyszłości, po okresie 5 lat, w zakresie nieuzyskania czy niezrealizowania wszystkich

zamierzeń, wynikających z planu dochodzenia do uznania grupy – taką decyzję mini-

ster podjął.

Myślę, że to akurat jest w interesie całego naszego środowiska, skupionego

w ramach grup producentów owoców i warzyw.

Panie przewodniczący, jeżeli jeszcze można byłoby poprosić panią dyrektor Mantur,

żeby była uprzejma wyjaśnić z praktycznego punktu widzenia, jak to wygląda na dzi-

siaj i jak postępowania są prowadzone przez agencję, a także poinformować, co przepisy

ustawy, która jest procedowana, wniosą do praktyki, jeśli chodzi o odzyskiwanie niena-

leżnie bądź nadmiernie naliczonych środków finansowych, z pieniędzy europejskich czy

też z krajowych.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Jeszcze poproszę o zabranie głosu pana posła Ajchlera, który przyszedł później, bo trwają

obrady Sejmu.

Być może też będzie miał pytanie do agencji.

Bardzo proszę, panie pośle.

I bardzo proszę mówić do mikrofonu.

Poseł Romuald Ajchler (SLD):

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący.

Mnie bardzo zastanawia kwestia regulacji bezu-

mownego użytkowania gruntów.

Panie ministrze, powiem teraz w ten sposób, otóż to nie

jest tak do końca, jak my jesteśmy informowani, że jest najazd na grunty Agencji Nieru-

chomości Rolnych.

Rolnicy wchodzą na te grunty – takie zdarzenia mają miejsce i z tym

akurat nie dyskutuję, ale mam taką sprawę z ubiegłego tygodnia, z którą pana zapo-

znam.

Rolnik w dobrej wierze użytkuje grunty, niedużo, tak z półtora hektara.

Taki mam

przykład i dlatego zabieram głos.

Rolnik użytkuje grunty, o których agencja nawet nie

wie.

Rolnik jest przekonany, że je wykupił i że jest prawnym użytkownikiem, bo bałagan

w księgach wieczystych, a także w rejestrach gruntów powoduje, że nie do końca da się

to wszystko ustalić i agencja nie do końca wie, czym dysponuje.

Agencja po roku czy rok

wcześniej dowiaduje się, że jest właścicielem gruntów i natychmiast występuje z żąda-

niem do rolnika po to, aby pozyskać środki w pięciokrotnej wysokości za nieumowne

użytkowanie.

No przepraszam, ale ja się z takim rozstrzygnięciem czy z takim żądaniem

nie zgadzam, skoro rolnik nie ma świadomości wykroczenia.

I to można udowodnić.

Jeśli

ktoś przez 30 lat czy przez 20 lat użytkuje grunty, a właściciel się o ziemię nie dopomina

i nie wie sam, że jest właścicielem tych gruntów, a przypadkowa informacja czy nawet

zapytanie samego rolnika powoduje stwierdzenie: ty bracie żeś bezumownie użytkował

te grunty i musisz zapłacić tyle i tyle kary – no to ja tego nie rozumiem.

Takich rozstrzy-

gnięć nie powinniśmy zapisywać.

Jeśli rolnik wchodzi na grunt w dobrej wierze albo upiera się, żeby go zwrócić, jeśli

już jest sprawa udowodniona, że tymi gruntami powinna dysponować agencja – to nie

powinno być tego typu żądań.

Tutaj z jednej strony przeginamy w drugą.

Bo rozumiem,

że samowolne wchodzenie na cudze grunty przez rolników, chcących uzyskać dopłaty

powierzchniowe – bo to jest głównym powodem – sprawia, że te restrykcje zostały zapi-

sane.

Ale tylko w jedną stronę.

Nie taka powinna być ustawa czy przyszła ustawa, o któ-

rej za chwilę będzie mówił pan minister, jeśli chodzi o kwestie, dotyczące zmiany ustawy

o ANR.

Teraz druga kwestia, sprawa dopłat, tych niechcianych czy chcianych.

Wszystko

idzie w tym kierunku, że teraz rolnik ma ponosić konsekwencje.

Nie bardzo się z tym

zgadzam.

Jeśli w traktacie jest to zapisane i przepisy UE o tym mówią, że użytkownik

10 s.s.

otrzymuje dopłaty powierzchniowe, to użytkownik je otrzymuje.

Ten użytkownik, który

sieje; ten, który sprząta i ten, który zbiera.

Bo mieliśmy w przeszłości już chęci pobiera-

nia środków – myślę tu o dopłatach powierzchniowych – przez instytucje, które chętnie

wydzierżawiały grunty, ale pierwsze wyciągały ręce po dopłaty powierzchniowe i środki

płynące z UE.

Zresztą pewne zmiany, dotyczące ustawy o ARiMR, są konieczne, dlatego

że dzisiaj życie jest bogatsze niż nasza wyobraźnia.

Mamy do czynienia z ogromnym

podziałem gospodarstw.

Gospodarstwa się dzielą, pączkują.

Jeżeli ktoś ma 200 ha i uzy-

skuje pomoc z agencji na poziomie 300 tys. czy taką pomoc otrzymywał, no to dzisiaj

dokonuje podziału tego gospodarstwa na trzy i ma trzy możliwości pobierania po 300

tys. środków na te trzy gospodarstwa, które powstały w wyniku podziału.

Słusznie,

prawo dopuszcza takie rozwiązanie.

Oczywiście prawnie jest to wszystko dopuszczalne

i niczego nie można nikomu zarzucić, ale nie o to chodzi.

W intencji przyznawania środ-

ków z PROW itd. nie chodzi o to, żeby dawać pomoc z PROW właśnie w takiej formie.

Nie wiem, czy 10% gospodarstw…

Nie, nie, co ja mówię – 10 % w ogóle uzyskało pomoc.

W ogóle jeśli chodzi o PROW i ostatnią perspektywę, to w dalszym ciągu rząd idzie

w tym kierunku, że ci, którzy nauczyli się pisać wnioski, to dalej będą pisać i będą nadal

otrzymywać dopłaty, dalej będą załatwiani.

A są przecież gospodarstwa, które z chęcią

by skorzystały z PROW, ale z różnych powodów, nawet niekiedy błędów i tej udręki

administracyjnej (ich wnioski są niekompletne czy niedopełnione) zaniechały starań

i tych środków nie uzyskają.

A potem problemu nie ma, bo inni ponownie, już któryś

raz, te środki uzyskali.

Dlatego wydaje mi się, że powinniśmy w sposób bardzo rozważny podejść do tego pro-

blemu.

Nie wiem, panie ministrze, czy pan profesor Szydło nie ma tu w większości w tej

opinii racji.

Pewne sprawy należy nazywać po imieniu i chyba wysłuchanie publiczne

w tej kwestii także by wiele dało.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Rozumiem, że pan będzie składał wniosek o wysłuchanie, panie pośle?

Poseł Romuald Ajchler (SLD):

poważna sprawa, iż Komisja sama powinna postanowić, czy to wynika z dyskusji.

Jeden

głos czy jeden wniosek nie powinien decydować o tym, aby takowe wysłuchanie nastą-

piło.

Niemniej jednak powinna to wypracować Komisja w trakcie dyskusji nad tym pro-

jektem.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Rozumiem.

Bardzo proszę, pani dyrektor czy pan prezes.

Dyrektor Departamentu Płatności Bezpośrednich Agencji Restrukturyzacji i Moder-

nizacji Rolnictwa Renata Mantur:

Dziękuję bardzo.

Szanowny panie przewodniczący, szanowna Komisjo, w kwestii wyja-

śnienia dotyczącego zmiany w art. 29 ust. 1a.

Zgodnie z przepisami, co do zasady, a mia-

nowicie z obecnie obowiązującym przepisem określonym w ust. 1 art. 29, ustalanie kwot

nienależnych następuje w drodze postępowania administracyjnego, czyli w drodze decy-

zji administracyjnej.

Jest pewien wyjątek, w którym – zgodnie z orzecznictwem sądów

– zalecany jest tryb określony w Kodeksie cywilnym, a mianowicie w przypadku bezpod-

stawnego wzbogacenia.

Wprowadzana zmiana w istocie ma na celu ochronę spadkobierców.

Istnieją takie

przypadki, że rolnik, który złożył wniosek i otrzymał decyzję o przyznaniu płatności,

zmarł przed jej doręczeniem.

Wówczas środki, które są przelane na rachunek bankowy

osoby zmarłej, pobierają osoby inne niż spadkobiercy; pobierają je osoby, które są upo-

ważnione do dysponowania rachunkiem bankowym.

Natomiast zgodnie z przepisami

ustawy o płatnościach bezpośrednich – i nie tylko – w przypadku, gdy rolnik umiera,

to płatności należą się spadkobiercy, który w określonym trybie może się o te płatności

ubiegać.

Na przykładzie schematu pomocowego, jakim są płatności bezpośrednie: rolnik,

który umiera i ma spadkobierców, to taki spadkobierca składa wniosek do agencji i te

płatności są jemu przyznawane.

Natomiast jeżeli te środki są pobrane przez inną osobę

s.s.

11

niż spadkobierca, to nie ma podstawy, żeby spadkobiercy te środki wypłacić, bowiem

– odnosząc się tutaj do pytania pana posła Ardanowskiego – zgodnie z rozporządze-

niem Rady 73 płatności na dany grunt mogą być wypłacone tylko jeden raz.

A zatem

jeżeli środki zostały pobrane przez osobę inną niż spadkobierca, ale osobę upoważnioną

do dysponowania rachunkiem bankowym, to wtedy dany spadkobierca nie może otrzy-

mać takich środków.

Jest bowiem tak, jak już wspomniałam wcześniej, kwota może być

przyznana na dany grunt tylko raz.

Przepis art. 29 w obecnym brzmieniu budzi wątpliwości, a mianowicie, sądy orze-

kające, czyli wojewódzkie sądy administracyjne, stoją na stanowisku, że ustalić kwotę

w drodze decyzji administracyjnej można tylko w stosunku do osoby, która była stroną

postępowania o przyznanie płatności.

Z racji tego w przypadku pobrania środków przez

osobę inną niż spadkobierca, przepisy określone w obecnie obowiązującym ust. 1a nie

mają zastosowania, czyli co do zasady stosowany tryb Kodeksu postępowania admini-

stracyjnego.

Zwrotu tej kwoty, pobranej przez osobę nieuprawnioną, czyli nie przez spad-

kobiercę i nie przez rolnika, agencja może dochodzić na drodze cywilnej; właśnie jako

bezpodstawne wzbogacenie się.

Poseł Artur Dunin (PO):

Przepraszam, pani dyrektor.

Mam pytanie.

Czy to może być na przykład komornik,

który może położyć...

Dyrektor departamentu ARiMR Renata Mantur:

Nie, nie.

Nie dotyczy to komornika, bowiem przepisy ustawy o płatnościach w ramach

systemów wsparcia bezpośredniego wyłączają, zresztą też zgodnie z przepisami prawa

wspólnotowego, możliwość pobrania środków przez komornika.

Poseł Romuald Ajchler (SLD):

To jest niemożliwe, pani dyrektor, z tego powodu, że komornik wchodzi na konto i nie

patrzy, skąd są te pieniądze.

Dyrektor departamentu ARiMR Renata Mantur:

Tak.

Tak, panie pośle.

Oczywiście.

Ale ja mówię o przyznaniu płatności.

Tutaj jest taka...

Poseł Romuald Ajchler (SLD):

Ale z tej drugiej strony weźmie.

Nie z tej, o której pani mówi.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Ale bardzo proszę, niech pani najpierw skończy, a potem ewentualnie będziemy zadawać

dodatkowe pytania.

Proszę kontynuować, pani dyrektor.

Dyrektor departamentu ARiMR Renata Mantur:

Kwestie możliwości pobrania dopłat przez komorników są uregulowane w art. 32 ustawy

o ARiMR.

Odpowiadam tutaj na pytanie pana posła Ajchlera.

Artykuł ten stanowi,

na podstawie przepisów k.p.c. oraz przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w admini-

stracji.

Czyli to jest przepis, który reguluje kwestie zajęć komorniczych.

Oczywiście jeśli

środki są już na rachunku, to komornik może je zająć.

Natomiast agencja nie wypłaca

środków komornikom.

Kończąc jeszcze kwestie dotyczące przyznania płatności, otóż proponowana regulacja

ma na celu w szczególności ochronę spadkobierców.

Chodzi o to, aby osoba, która jako

spadkobierca składa wniosek o przyznanie tych płatności w sposób uprawniony – czyli

niego – mogła je otrzymać.

Zastępca prezesa ARiMR Jarosław Wojtowicz:

Jeśli można.

Jarosław Wojtowicz, zastępca prezesa ARiMR, panie pośle, kwestia zajęcia

rachunku przez komornika i przejęcia pieniędzy, gdy ktoś umarł, jest rozstrzygnięta

w przepisach dotyczących egzekucji komorniczej.

Jeżeli ktoś umiera, to wszystkie postę-

powania muszą być albo zawieszone, albo umorzone.

Musi być orzeczenie o przejściu

12 s.s.

zobowiązania ze zmarłego na jego spadkobierców.

Tak że prowadzenie postępowania

po czyjejś śmierci nie jest możliwe, bo tam trzeba ustalić krąg spadkobierców, którzy

przejmą dług.

To jest sytuacja, jak mi się wydaje, niemożliwa.

Tu chodzi o sytuację

po śmierci.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Pan przewodniczący Dunin i pan poseł Ajchler pytania uzupełniające.

Poseł Artur Dunin (PO):

Dziękuję za to wyjaśnienie.

Miałem wątpliwości, to znaczy wydawało mi się,

że ta ustawa m.in. temu będzie służyła, żeby właśnie takie osoby – tak jak państwo

mówicie: trzecie, nieuprawnione – nie pobierały tych środków, które agencja przyznaje

osobie uprawnionej.

W pierwszej chwili to sobie pomyślałem, że właśnie komornicy

mogą – przepraszam, że brzydko powiem – położyć łapę na tych pieniądzach, które tak

naprawdę im się nie należą; oczywiście wykonując swoją pracę i korzystając ze swych

uprawnień.

Natomiast proszę mi powiedzieć w takim razie, kogo tu wliczacie?

Ile jest

takich spraw, że osoby uzyskują te pieniądze, które im się nie należą?

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Zgadzam z tym, co pani powiedziała i co powiedział pan minister, tyle tylko, że życie

mówi coś całkiem innego.

Oczywiście, że komornik nie może zabrać tych środków, jeśli

chodzi o dopłaty.

Takiej decyzji do państwa nie przyśle.

Nawet gdyby z takową propo-

zycją wystąpił, byłoby to postępowanie niezgodne z przepisami prawa i byście mu tych

środków nie przekazali.

Ale jednocześnie przekazujecie te środki na konto rolnikowi,

gdzie już nie ma dyskusji, czy komornik może pobrać, czy nie może.

On po prostu zwy-

czajnie zabiera pieniądze.

Więc jak zwał, tak zwał, efekt jest taki, że w konsekwencji

komornik bierze to, co mu się należy.

Nie tyle na skutek decyzji, dzięki której agencja

przekazuje środki, tylko zajmując konto.

Rolnik nie ma możliwości uniknięcia wykona-

nia tego przelewu z agencji – na przykład tak, jak często się dokonuje przy emeryturach.

Otóż rolnik życzy sobie odbierać emeryturę w gotówce i wtedy listonosz przynosi pienią-

dze.

Oczywiście komornik część zajmuje, ale tylko tę część, a nie całe konto.

Jak rolnik

dostaje pieniądze na konto, to całą emeryturę komornik mu zabierze i nie pyta się, czy

rolnik ma środki na życie, czy ich nie ma.

Podobna jest sytuacja, jeśli chodzi o dopłaty.

Komornik nie weźmie dopłat, bo mu ich

nie przekażecie, ale wejdzie rolnikowi na konto i nie zastanawia się, skąd te środki były.

Nawet nie musi się zastanawiać, więc efekt tego jest taki, że i tak komornik weźmie te

pieniądze, które wpłyną na konto.

Nie mówię tu o postępowaniu spadkowym.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Pan Dunin jeszcze chciał zabrać głos.

Bardzo proszę.

Poseł Artur Dunin (PO):

To znaczy, że ustawę pan będzie popierał, panie pośle, bo rozumiem, że jeśli ewentual-

nie inne sprawy wykluczają pobranie tej emerytury, więc ta ustawa jest w tym zakresie

bardzo dobra.

Poseł Romuald Ajchler (SLD):

Tego nie powiedziałem.

Poseł Artur Dunin (PO):

Myślę, że jeszcze odpowiedzi i potem byśmy przystąpili do procedowania ustawy.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Jeszcze pan Ardanowski.

Bardzo proszę.

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski (PiS):

Chcę doprecyzować jeszcze jedną rzecz, bo to, że spadkobiercy wchodzą w prawa tego

człowieka, od którego spadek jest otrzymany, to jest rzecz oczywista.

Ale chcę wyja-

s.s.

13

śnić sytuację, która wydaje się, że jest w Polsce możliwa i pewnie nawet dość często

występuje.

Rolnik, który złożył wniosek o dopłaty umiera.

Środki idą na jego konto,

a postępowanie spadkowe będzie trwało latami, znam takie przypadki.

A nawet sądzę,

że w wielu sytuacjach w Polsce postępowanie spadkowe jest niemożliwe do zamknięcia

choćby ze względu na liczny udział potencjalnych spadkobierców, mieszkających za gra-

nicą.

Ktoś musi, w ramach porozumień rodzinnych przejąć pola i je uprawiać.

Po prostu

sprzątnąć, wykonać jakieś zabiegi agrotechniczne i to, co jest niezbędne.

Co się dzieje w tej sytuacji?

Czy środki z agencji leżą na koncie latami i czekają, aż

ktoś je pobierze po rozstrzygnięciu spadkowym?

Czy też ten, kto faktycznie gospodar-

stwo prowadzi, może te środki wykorzystać na potrzeby gospodarstwa?

Ba – również jest

pytanie, kto będzie składał następny wniosek?

Prosiłbym, żeby to wyjaśnić.

Jeżeli nie

w tej chwili, to w dalszym procesie legislacyjnym.

Sprawa druga.

Pani dyrektor Renata Mantur wspomniała, że przepisy dotyczące płat-

ności w tym zakresie reguluje rozporządzenie 73.

Tak, tylko od 17 grudnia rozporzą-

dzenie 73 nie funkcjonuje.

Zostało zniesione rozporządzeniem 1307.

Czy w tym nowym

rozporządzeniu te przepisy są analogiczne?

Dyrektor departamentu ARiMR Renata Mantur:

Tak.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Bardzo proszę, pani dyrektor.

Poseł Artur Dunin (PO):

Jeszcze pan minister.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Pan minister chciał zabrać głos?

Przepraszam, bardzo proszę.

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Jeszcze bym chciał, panie przewodniczący, jak gdyby dojść do konkluzji, a mianowicie,

dlaczego ten projekt się zrodził.

Otóż mamy 657 postępowań na kwotę 1,6 mln zł i w kil-

kudziesięciu procentach są to postępowania przed sądami cywilnymi.

Po interpretacjach

Rządowego Centrum Legislacji uważamy, że wszczęte postępowania mają się zakończyć.

Część postępowań jest prowadzona w trybie postępowania przed sądami administra-

cyjnymi, a więc na dzisiaj mamy dwa tryby.

Chcemy, żeby z chwilą wejścia w życie tej

ustawy, którą dzisiaj procedujemy, był jeden tryb, tryb administracyjny.

To jak gdyby

załatwia nam całość postępowania i jednocześnie skraca w sposób znakomity te postę-

powania, które mamy dzisiaj.

To jest jak gdyby cała filozofia tej ustawy, tego projektu.

Natomiast jeśli chodzi o kwestie, o które pytał pan przewodniczący Ardanowski – jeśli

chodzi o kwestie spadku i jakie są w tym względzie procedury, obowiązujące na podsta-

wie prawa bankowego – to bym prosił panią dyrektor Szelągowską o precyzyjne wyja-

śnienie, co się dzieje z tymi środkami, które są na koncie w ramach spadku.

Bardzo proszę, pani dyrektor.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Proszę, pani dyrektor.

Dyrektor Departamentu Finansów MRiRW Aleksandra Szelągowska:

Dziękuję bardzo.

Panie przewodniczący, szanowna Komisjo, otóż prawa spadkowego

i prawa bankowego my absolutnie nie zmieniamy tą ustawą.

Pozostają takie przepisy,

jakie są dotychczas.

Zgodnie z przepisami prawa bankowego z rachunku osoby, która

zmarła, nie ma prawa nikt pobrać żadnych środków, jeżeli nie ma postępowania sądo-

wego.

Natomiast w momencie, w którym ARiMR przekazuje dopłaty na rachunek bene-

ficjenta, stają się one własnością beneficjenta.

W momencie kiedy beneficjent umrze,

to z zasady, z założenia te środki, będące własnością zmarłej osoby, przechodzą na spad-

kobierców.

Wchodzą do masy spadkowej i przechodzą na spadkobierców.

Co do tego nie

ma tutaj żadnej wątpliwości.

Nie jest to ani środek agencji do zwrotu, ani środek unijny

do zwrotu.

Jest to własność zmarłego beneficjenta.

Jednakże ponieważ przepisy ustawy

o płatnościach dopuszczają możliwość wystąpienia spadkobiercy o dopłaty, to może

14 s.s.

zajść taka sytuacja, że z rachunku bankowego środki nie wrócą, ponieważ zostały już

przechwycone przez osoby uprawnione do rachunku, nie do płatności, a do rachunku

bankowego, bo przecież nie zawsze jest tak, że beneficjent, który otrzymał płatności,

upoważnia do tego rachunku tylko i wyłącznie potencjalnych spadkobierców.

Najczęściej

są to osoby, które obsługują rachunek, czyli niekoniecznie spadkobiercy.

To jest ta krótka lista przypadków, bo 659 przypadków w całej Polsce.

Na tyle

milionów złożonych wniosków i wydanych decyzji to jest naprawdę bardzo mikrosko-

pijna liczba przypadków.

To są te przypadki, które się zdarzyły, że osoby uprawnione

do rachunku, ale nieuprawnione do płatności, przejęły te płatności.

Ponieważ są to pie-

niądze nienależne dla tych osób (osób uprawnionych do rachunku, a nieuprawnionych

do płatności) agencja musi żądać zwrotu pieniędzy i żąda zwrotu.

Teraz będzie żądała zwrotu w momencie, kiedy będzie wydana decyzja.

Będzie to bez

odsetek.

Jest czas 60 dni na dobrowolny zwrot środków.

Jeżeli wychwycona osoba, która

była uprawniona do rachunku, a nieuprawniona do dopłat, otrzyma i przejmie środki,

to wtedy wszczynane będzie postępowanie (po przyjęciu tej ustawy) w trybie administra-

cyjnym.

Czyli organ, jakim jest agencja, wystąpi o zwrot środków w trybie administracyj-

nym.

Zwróci się do sądu administracyjnego, nie bawiąc się w powództwo cywilne, czyli

tytuł dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia, bo to jest tytuł trudny.

Przepisy europejskie mówią o tym, że państwo ma praktycznie tylko 8 lat na odzyska-

nie środków.

To jest ten deadline, który musi być wypełniony – 8 lat.

Natomiast powódz-

two cywilne może trwać dłużej.

Tak, że to jest cała sprawa.

Nie wchodzimy w żaden

sposób w kompetencje związane z prawem bankowym czy w kompetencje związane

z prawem dotyczącym spadkobierców.

I tak to jest.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Więcej pytań nie widzę.

Stwierdzam zakończenie pierwszego czytania

rządowego projektu ustawy z druku nr 2000.

Nie było wniosków.

W związku z tym pro-

ponuję przystąpić do rozpatrzenia projektu.

Tytuł ustawy.

Czy są jakieś uwagi?

Nie widzę uwag, więc uważam, że tytuł został

przyjęty.

Art. 1 zmiana pierwsza.

Czy są jakieś uwagi czy pytania?

Jeśli nie ma, to uważam,

że zmiana została przyjęta.

Zmiana druga.

Nie ma pytań i uwag – poza tymi, które już były?

Nie widzę.

Uważam,

że zmiana druga została przyjęta.

pozycji.

Artykuł został przyjęty.

Przechodzimy do głosowania nad całym projektem.

Kto jest za przyjęciem ustawy

15 posłów za, zero głosów przeciw i 6 posłów wstrzymujących się.

Ustawa została

przyjęta.

Nie potrzeba terminu dla UKiE.

Wyznaczamy posła sprawozdawcę Komisji.

Kolega

Artur chce, tak?

Poseł Artur Dunin (PO):

Bardzo proszę.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Kolega Artur Dunin się zgłosił.

Czy są jeszcze inne kandydatury?

Jeśli nie ma, to przyj-

mujemy tę kandydaturę.

Gratulujemy, panie pośle, panie przewodniczący.

Na tym

zakończyliśmy rozpatrywanie punktu pierwszego.

Punkt drugi – sprawy różne.

Pan Kowalczyk.

Poseł Henryk Kowalczyk (PiS):

dużo czasu i uwagi poświęca się nowym normom, wydanym przez Komisję Europejską,

co prawda wydanym w 2011 r., ale mającym wejść w życie od września 2014 r.

Normy

dotyczą zawartości substancji smolistych m.in. w wędlinach i we wszelkiego rodzaju

s.s.

15

wędzonkach.

Tam zmniejszono dopuszczalną zawartość tych substancji z 5 na 2 mikro-

gramy.

Ponieważ są bardzo różne opinie, więc tak naprawdę w tej chwili chciałbym wie-

dzieć, na ile zaostrzenie tych norm jest groźne dla przemysłu przetwórstwa mięsnego.

W tej chwili jak gdyby w panikę wpadli przetwórcy przetwórstwa mięsnego, którzy

dokonują wędzenia metodą tradycyjną, czyli przez spalanie drewna.

Skądinąd prawdopo-

dobnie jest dużo groźniejsze – i wówczas więcej jest tych substancji smolistych – wędze-

nie w atmosach, czyli przez żarzenie trocin.

A o tym się nie mówi.

Chciałbym, aby ministerstwo przekazało informacje o zawartościach benzopirenu.

Jakiej liczbie zakładów grozi zamknięcie?

Czy są obecnie robione badania na zawartość

benzopirenu w wędzonkach?

Które z tych badań podają wartość benzopirenu w wędzon-

kach pomiędzy 5 a 2 – czyli są to te produkty, które do tej pory spełniały wymogi, a mogą

poprzez wejście w życie tego rozporządzenia tych wymogów nie spełniać?

Ponieważ jest dużo różnych informacji, a wiedza jest dość specjalistyczna, więc chciał-

bym, aby takie informacje z pewnego źródła, z ministerstwa rolnictwa – oczywiście przy

pomocy Inspekcji Weterynaryjnej czy Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-

-Spożywczych – zostały na posiedzeniu Komisji jak najszybciej przedstawione.

Rzecz

w tym, aby rozwiać te wątpliwości, jeśli są niepotrzebne; a jeśli są to wątpliwości uzasad-

nione, to żeby też pokazać drogę wyjścia.

Czy na przykład produkty regionalne nie będą

miały odstępstw od tego typu rygorów?

To jest główna sprawa.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Zwracam się do sekretariatu Komisji.

Trzeba wystąpić do ministra zdrowia, bo to jest

jego właściwość, o informację na temat rozwiązań, przyjętych w tym rozporządzeniu.

Jednocześnie jest prośba, żeby minister rolnictwa, jeżeli są jakieś wnioski w tym obsza-

rze, także je przedstawił.

Ale rozumiem, że właściwym adresatem tych pytań jest mini-

ster zdrowia.

Jeszcze pan Ardanowski zada pytanie, a potem udzielę panu głosu, panie ministrze.

Bardzo proszę.

Trzy sprawy.

Zdecydowanie ta sprawa – to, o czym mówił pan poseł Kowalczyk – wymaga

wyjaśnienia.

To nie jest rzecz ani do wykpienia, ani błaha.

Ponieważ jeżeli tak by się

okazało, że nie wolno wędzić przy pomocy drewna, to jest to – mówiąc wprost i bardzo

brutalnie – wykończenie znacznej części polskich mniejszych zakładów, zajmujących się

przetwórstwem, nie tylko przetwórstwem mięsa, ale również ryb, a także jeszcze innych

produktów, wymagających wędzenia.

Ta sprawa musi być rozwiązana w taki sposób,

żeby te zagrożenia usunąć.

I nie mogą to być żadne okresy przejściowe, bo żadne okresy

przejściowe niczego nie rozwiązują.

To jest nasza tradycja, to jest nasze być albo nie być

znacznej części polskiego przemysłu rolno-spożywczego.

Mam dwa pytania, na które będę oczekiwał odpowiedzi w stosownym trybie.

Jaki

jest stan wypłat dopłat bezpośrednich?

Słyszeliśmy ze strony pana ministra przy okazji

życzeń świątecznych i innych wystąpień publicznych, ze strony pana ministra Kalemby,

chcę to podkreślić, bardzo obiecujące i uspokajające zapewnienia o strumieniu pieniędzy

docierających na obszary wiejskie.

Chciałbym wiedzieć, jaki jest stan wypłat na dzień

dzisiejszy, czy na dzień przygotowania informacji, w zakresie kwot, liczby beneficjentów

i realizacji poszczególnych części, wchodzących w skład dopłat bezpośrednich.

Sprawa trzecia, która będzie dotyczyła płatności w 2014 r.

Z korespondencji, którą

prowadzi Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi z Ministerstwem Finansów, dowiedzie-

liśmy się – zresztą poprzez media – że jest rozbieżność w zakresie stosowania uzupełnia-

jących płatności obszarowych (UPO), które w nowych przepisach unijnych nazywają się

krajowym wsparciem przejściowym.

Proszę o informację na ten temat.

A przede wszystkim proszę o informację, ile będzie środków przejściowego wspar-

cia krajowego i dla jakich sektorów będzie ono przysługiwało, ponieważ z informacji,

do których dotarłem, wynika, że propozycja ministerstwa rolnictwa dotycząca utrzyma-

nia płatności w pięciu sektorach, została oprotestowana przez ministra finansów.

Pro-

pozycja ministra rolnictwa dotyczy trzech sektorów i to również nie jest akceptowane

przez ministra finansów.

A wszystko również przekłada się na fakt, że ponad 380 mln

16 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

euro, które były do tej pory uzupełnieniem krajowym, może do rolników nie dotrzeć.

Tu zaczynają wychodzić na jaw również te wątpliwości, które zgłaszaliśmy w ciągu

wielu miesięcy, wątpliwości, które ja w dalszym ciągu podtrzymuję, mianowicie sen-

sowności przesuwania 25% środków z II filara do I filara.

Decyzja, jak rozumiem, nie

zapadła, a minister finansów opiera swoją argumentację o nieprzyznawaniu uzupełnia-

jących środków krajowych do płatności na tym, że będzie przesunięcie 25% z II filara

i w związku z tym tych pieniędzy wystarczy.

Jak to się ma do wcześniejszych zapowiedzi

i obietnic pana ministra Kalemby?

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Czy ktoś chciałby jeszcze zabrać głos?

Jeśli nie, to może pan minister

chciałby zabrać głos, bo pan podnosi rękę?

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Dziękuję.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, odpowiadam na pytanie pana posła

Kowalczyka dotyczące zawartości benzopirenu w wędzonych produktach żywnościowych.

Chcę powiedzieć, że rzeczywiście ta sprawa była już przedmiotem dyskusji z Głównym

Lekarzem Weterynarii, z przedstawicielami środowiska, łącznie z przedstawicielami

naszego departamentu.

Ustalono, że, po pierwsze, będziemy współdziałać z Minister-

stwem Zdrowia w tej sprawie, bo to rzeczywiście minister zdrowia jest odpowiedzialny,

kompetentny.

Tu się kłania znowu nasz projekt jednej inspekcji do spraw bezpieczeń-

stwa żywności, żeby mieć jedno centrum dowodzenia.

Niemniej jednak kwestia wie-

lopierścieniowych węglowodorów aromatycznych jest ważna.

Taką informację oczywi-

ście chętnie przygotujemy na kolejne posiedzenie Komisji, żeby też przedstawić, jakiej

części polskiego sektora mięsnego sprawa dotyczy.

Oczywiście tajemnica zawsze tkwi

w surowcu, który jest wykorzystywany do wędzenia.

Bo jeżeli wiemy i wszyscy dobrze

pamiętamy z okresu swojego dzieciństwa, że do wędzenia bierze się drewno drzew liścia-

stych, no to nie ma żadnego problemu.

Trudniej, kiedy stosuje się drewno drzew igla-

stych, to oczywiście mamy smołę i oczywiście konsekwencje, jeśli chodzi o wędzenie.

Mam nadzieję i jestem przekonany, że polski sektor mięsny tutaj w tym względzie nie

będzie miał problemów.

Natomiast jeśli chodzi o szczegóły, to oczywiście przygotujemy

informację po konsultacjach z Ministerstwem Zdrowia.

To po pierwsze.

Po drugie, jeżeli chodzi o kwestie, dotyczące uzupełniających płatności, o które

występuje przewodniczący Ardanowski, to informuję, że na rok 2014 z budżetu krajo-

wego na uzupełniające płatności mamy 47,6 mln euro.

To dotyczy sektora tytoniowego,

skrobiowego i chmielu.

To jest propozycja, która będzie także za chwilę dyskutowana,

ponieważ przygotowujemy projekt ustawy o wsparciu finansowym w ramach płatności

bezpośrednich w tym względzie.

Natomiast jeżeli chodzi o rok 2015, to dobrze wiemy

i pamiętamy, że chmiel i skrobia wejdzie do koperty krajowej, więc tutaj ten sektor

będzie miał wsparcie.

Nie uzyska wsparcia tytoń, natomiast prowadzimy w tej chwili

negocjacje z Ministerstwem Finansów, żeby kwotę około 180 mln euro zabezpieczyć

w ramach budżetu krajowego na wsparcie sektora do 2020 r.

Te negocjacje trwają, nie

są zakończone.

Natomiast jeśli chodzi o płatności, to chcę poinformować, że na dzień 10 stycznia

2014 r. wypłacono 3,2 mld zł, to jest 21,4% płatności.

Z tego ze środków europejskich –

2,841 mld zł, a z budżetu krajowego – 355 mln zł.

Dodatkowa informacja, jeżeli chodzi o kredyty preferencyjne za 2013 r.

To historia

oczywiście, ale kredyty preferencyjne inwestycyjne – akcja kredytowa – 3 mld zł; klę-

skowe – 207 mln zł.

Dopłaty do tychże kredytów: w przypadku kredytów inwestycyjnych

to jest 380 mln zł, a w przypadku dopłat do kredytów klęskowych – 26,8 mln zł.

Chcę poinformować, że przewidujemy, iż do końca marca powinniśmy wypłacić płat-

ności bezpośrednie na poziomie ponad 90%.

Jest taka szansa, taka możliwość.

Będziemy

tego pilnować, żeby nasi rolnicy otrzymywali w tej chwili rytmiczne płatności bezpośred-

nie z nowego budżetu.

Jeszcze kwestia, która jest istotna i ważna, którą też tutaj podniesiono, a mianowicie

sprawa przesunięcia do 25% środków finansowych z II filara do I filara.

Chcę poinfor-

mować, że do 31 grudnia państwa członkowskie miały obowiązek, wynikający z rozpo-

s.s.

17

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

rządzenia 1307 z 2013 r., by poinformować Komisję Europejską o decyzji.

Taka decyzja

została podjęta i poinformowaliśmy KE, że z tej możliwości skorzystamy.

Natomiast dzisiaj rząd będzie się zajmował kwestiami dotyczącymi projektu uchwały

w sprawie Umowy Partnerstwa, jak również podziału środków finansowych w ramach

polityki spójności, gdzie również są uwzględnione także potrzeby obszarów wiejskich

w zakresie finansowania inwestycji w ramach funduszy spójności.

Myślę, że po posie-

dzeniu rządu będzie komunikat, jaką decyzję w tym względzie podjęła Rada Ministrów.

Będziemy oczywiście te decyzje zapewne także przedstawiać na posiedzeniach Komisji.

To tyle komunikatów z mojej strony.

Dziękuję za uwagę.

Dziękuję.

Pani poseł Masłowska.

Panie ministrze, chciałam zapytać o dopłaty do owoców miękkich.

Dopłaty na 2014 r.

zostały zabezpieczone.

Co dalej?

Pan minister Kalemba obiecał na różnych spotkaniach,

także tutaj, na posiedzeniach komisji rolnictwa, że z budżetu krajowego będą zabezpie-

czone płatności na następne lata.

Czy trwają prace w tym zakresie?

Na ile realna jest

ta obietnica?

Jak to wygląda?

Pytam, ponieważ mieszkam w takim rejonie, gdzie jest

bardzo duża skala uprawy owoców miękkich i rolnicy pytają – co dalej po 2014 r.?

Na ile

realne są te obietnice?

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Tylko poinformuję, że w piątek mamy posiedzenie takiej podkomisji monitorującej,

na której będziemy prosili rząd o szczegółową informację i tam będziemy problem

dokładnie omawiali.

Tak, że zapraszam serdecznie, ale dzisiaj też proszę o odpowiedź.

Natomiast w piątek – rozporządzenia.

I tam właśnie będzie możliwość zadawania szcze-

gółowych pytań, tak, abyśmy mieli pełne informacje.

Bardzo proszę, pan poseł Dolata.

Poseł Zbigniew Dolata (PiS):

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący, jeszcze chciałem nawiązać do kwestii związa-

nych z decyzjami unijnymi dotyczącymi wędzenia mięsa.

Ta odpowiedź pana ministra

jest dość enigmatyczna i powiedziałbym, że uspakajanie w ten sposób nikogo nie uspa-

kaja, a wręcz przeciwnie – pewnie pogłębia zaniepokojenie.

Pan minister wyraził nadzieję, że wszystko będzie w porządku, natomiast minister-

stwo powinno przynajmniej mieć wiedzę o tej kwestii od trzech lat.

Tak więc czy w tym

czasie podejmowano jakieś działania?

Bo jeśli my słyszymy, że wprowadzenie tego rozpo-

rządzenia do polskiego prawa będzie miało takie skutki, że 10% zakładów może upaść,

a pozostałe znacznie obniżą swoje przychody, no to nie jest to problem błahy.

Pamiętamy,

jaką histerię rozpętano w ubiegłym roku wokół uboju rytualnego i wtedy wypowiadali

się wszyscy.

Okazało się, że temat nie był aż tak bardzo istotny, bo dzisiaj okazuje się,

że mięso wołowe jest produkowane.

Nie ma z tym wielkiego problemu.

Natomiast tutaj

ten problem wydaje się potencjalnie znacznie poważniejszy.

A zatem, panie ministrze,

czy resort wykonywał jakieś ekspertyzy, zajmował się tym tematem?

Bo z tego, co przy-

najmniej wiemy z mediów, resort nie występował nigdzie na forum unijnym w obronie

interesów polskich producentów.

Ale być może o wszystkim nie wiemy.

A więc pan mini-

ster powinien nam przedstawić nieco bardziej szczegółową informację.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Już mówiłem, panie pośle, że występujemy do ministra zdrowia, bo on na forum UE

reprezentuje środki spożywcze, bo tu o tym mówimy.

Poseł Zbigniew Dolata (PiS):

Ja to doskonale rozumiem.

Natomiast…

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Wystąpimy.

Jutro będzie informacja.

18 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Poseł Zbigniew Dolata (PiS):

stra zdrowia, bo to minister rolnictwa powinien się bardzo tym tematem interesować,

ponieważ rzecz dotyczy bardzo ważnego rynku.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Rynków rolnych, no tak.

Poseł Zbigniew Dolata (PiS):

Oczywiście.

Więc w tym zakresie ta odpowiedź była, moim zdaniem, zdecydowanie nie-

precyzyjna, a w każdym razie bardzo enigmatyczna, panie ministrze.

Ale rozumiem,

że będzie uszczegółowienie tej informacji.

Jeszcze tylko jedna refleksja, która mi się nasuwa.

Proszę państwa, żyjemy w świe-

cie, który jest po prostu postawiony na głowie.

Jeśli jacyś unijni urzędnicy podejmują

tego typu decyzje – nie wiadomo, na podstawie jakich przesłanek, prawdopodobnie

w wyniku lobbingu czy ktoś na tym rozporządzeniu ma zyskać – które są absolutnie

niewytłumaczalne i zaprzeczają tradycji; tradycji nie stuletniej, ale wielu tysięcy lat,

kiedy ludzie wędzili mięso i wtedy byli znacznie zdrowsi niż teraz, to jest to po prostu

coś, co woła o pomstę do nieba.

My się z tym jakoś tak pogodziliśmy.

Pogodziliśmy się

z tym, że paru urzędników unijnych może podejmować tego typu decyzje, a my mówimy:

dobra, zastanówmy się tylko, jak to implementować do polskiego prawa.

Proszę państwa,

powinniśmy kiedyś odbyć debatę na temat przyszłości Polski w Unii, jeśli tego typu roz-

porządzenia będą nam narzucane, bo one obrażają po prostu inteligencję.

To jest coś,

co – jak przypuszczam – w systemie sowieckim byłoby bulwersujące, a teraz się z tym

jakoś pogodziliśmy.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Na razie będziemy świętowali dziesięciolecie, a potem będziemy oceniali.

Pan przewodniczący Sawicki, a potem pan Ardanowski i pan Borkowski.

Poseł Marek Sawicki (PSL):

Chcę uspokoić pana posła Dolatę, bo pewnie dzisiaj minister Sikorski z Davidem Came-

ronem ustalą tryb wychodzenia z UE i w przyszłości już takich problemów, jak rozpo-

rządzenia unijne, być może nie będziemy przeżywali.

Natomiast prosiłbym ministra rolnictwa, żeby na tym posiedzeniu Komisji, na któ-

rym będziemy omawiali kwestie substancji smolistych w mięsie, także zostały podane

dokładne informacje, ile polskich zakładów stosuje tradycyjne wędzenie i jaka to jest

skala produkcji?

Bo to też jest, jak myślę, dla posłów ważna informacja.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Rozumiem, panie pośle.

Jest tak, mamy artykuł regulaminu, który mówi, że na jutro

ta informacja powinna być gotowa.

Czy zdecydujemy, żeby to odłożyć, tak aby informacja

była dokładniej przygotowana na następny tydzień?

Jest prośba.

Jak będziemy występo-

wali do ministra zdrowia, to tę informację wstawimy jako taki krótki punkt.

To będzie

połączona informacja z Ministerstwa Zdrowia i z Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

w tym obszarze.

To tak będziemy robili.

Teraz pan poseł Ardanowski.

Oczekuję, żeby to była informacja również wskazująca, w jaki sposób polski rząd zamie-

rza działać, aby nie dopuścić do wprowadzenia tych przepisów.

Ubolewam, że od decyzji

unijnej do dnia dzisiejszego mijają 3 lata i dopiero w tej chwili dowiadujemy się o tym.

Sprawa jest poważna i nie należy jej absolutnie bagatelizować.

Gdyby chcieć zrobić z tego program satyryczny, to należy domniemywać, że inspek-

torzy Inspekcji Sanitarnej będą mieli ogromną pracę w Polsce, jak zacznie się wiosna,

ponieważ problem substancji smolistych dotyczy przede wszystkim grillowania w Polsce.

Czyli należy domniemywać, że w każdym ogródku i na każdym balkonie, gdzie ktoś tam

piecze żeberka czy też kiełbasę, trzeba postawić inspektora, który będzie sprawdzał,

czy poziom benzopirenu nie został przekroczony.

Możemy doprowadzić to do absurdu

s.s.

19

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

i absolutnie poseł Dolata ma rację mówiąc, że zaczynamy funkcjonować w jakichś opa-

rach absurdu.

Sprawa, która mnie tutaj bardzo zasmuciła, to jest stwierdzenie pana ministra,

że zapadła decyzja o ograbieniu II filara Wspólnej Polityki Rolnej z 1/4 środków.

Nad tym

nie można przejść obojętnie z marszu, że tak powiem, ponieważ fundusz II filara WPR

staje się tak mały, że nie pozwoli realizować żadnej polityki wobec obszarów wiejskich.

Jednocześnie spełniają się najczarniejsze przewidywania, które – jeszcze raz powtórzę

– zgłaszaliśmy.

Mityczne pieniądze, przesuwane z II filara, będą teraz wystarczającym

wytłumaczeniem dla ministra finansów, by ograniczać wsparcie krajowe w I filarze.

Pan

minister wspomniał, że na 2014 r. jest przewidzianych 47 mln euro na wsparcie do tych

trzech małych sektorów.

Tak, tylko przypomnę, że w 2013 r. było to ponad 380 mln euro.

Czyli nagle – ze względu na to, że będą przesunięcia z II filara – zginęło 340 mln euro.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

480 mln.

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski (PiS):

To jest to, co postulowaliśmy, ale tyle pieniędzy było zapisanych w budżecie.

340 mln

euro, to jest grubo ponad 1 mld zł nagle wyparowało ze wsparcia dla polskiego rolnictwa.

To jest rzecz niebywała i absolutnie niedopuszczalna.

Ostatnia sprawa.

Rozumiem, że to było przejęzyczenie ze strony pana ministra – albo

dotyczyło płatności naliczonych na dzień 10 kwietnia.

Ponieważ przypomnę, że mamy 8

kwietnia.

A agencja ponoć pracuje pełną parą.

Głos z sali:

Stycznia.

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski (PiS):

Przepraszam, stycznia.

Pan podawał dane na 10 stycznia, czyli na koniec dnia i transak-

cji bankowych.

Rozumiem, że agencja pełną parą pracuje.

Dzisiaj mamy 8 stycznia.

Czyli

czy to jest naliczone na 10 stycznia, czy faktyczna wielkość dopłat?

Rozumiem, że to było

przejęzyczenie.

To jest naliczenie na 10 stycznia, tak?

Dobrze.

Dzięki.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Poseł Krzysztof Borkowski (PSL):

Dziękuję bardzo.

Panie przewodniczący, szanowni państwo, chcę zwrócić uwagę na parę

spraw.

Przede wszystkim wrócę do tego, o czym mówił pan poseł Dolata – że bez uboju

bez ogłuszania wszyscy sobie dobrze żyją itd.

Tylko my mówimy tutaj o kwestii środków,

finansów itd.

Rolnik stracił średnio 2,7 zł do 3 zł na kilogramie.

O tyle staniało bydło

od tamtego czasu.

W drobiu też są straty, bo to nie tylko dotyczy bydła.

A ubój rytualny

czy ubój bez ogłuszania to już w Biblii opisywali, że był robiony.

Zawsze był wykonywany.

W związku z tym, jeżeli mówimy o dopłatach, o wszystkim – i o finansach, i o kieszeni

polskiego rolnika – to pamiętajmy o jednym, że to nie przedsiębiorcy stracili, tylko stra-

cili polscy rolnicy.

Chciałbym, żeby pan poseł też o tym pamiętał i ci wszyscy, którzy

występują na posiedzeniu Komisji.

Ale to była taka wstawka.

Natomiast przechodząc do rzeczy bardzo ważnej, a mianowicie to nie jest kwestia,

ile będzie tych substancji smolistych itd.

To są tylko czcze opowieści.

To jest wyrzucenie

dobrej polskiej żywności i dalsze wyrzucanie z rynku europejskiego, i nie tylko euro-

pejskiego.

Polska charakteryzowała się tym, że miała dobrą żywność.

Dzisiaj na sku-

tek globalizacji chce się Polakom wmówić, i nie tylko Polakom, że trzeba jeść to, co jest

globalne.

Tu jest pytanie, bo to dotyczy nie tylko zakładów, ale dotyczy tych, którzy

produkują w sposób tradycyjny, dotyczy środków, które urzędy marszałkowskie wydają

na promocje.

Czy też to będzie zakwalifikowane pod jurysdykcję tych przepisów, czy

też nie?

Bo za chwilę tej dobrej polskiej kiełbasy czy dobrych produktów (bo to jest nie

tylko kiełbasa, są i ryby nie można będzie produkować.

Całkowicie wykreślimy dobrą

żywność.

Będziemy oto wmawiać, że żywność ma być bezpieczna.

A żywność ma być

zdrowa.

Trzeba tutaj przepytać pana ministra zdrowia, czy Polska stawiała takie kwe-

20 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

stie, że żywność ma być zdrowa.

A bezpieczna to jest dalej, bo wcale żywność bezpieczna

to nie znaczy, że jest to żywność zdrowa.

Dzisiaj fabryki produkują jednego dnia dodatki

do żywności, a na drugi dzień farmację, czyli produkują leki.

Taką mamy właśnie zdrową

żywność.

Kasa zasłoniła wszystkim zdrowie.

Zdrowie obywateli jest mniej ważne, naj-

ważniejsza jest kasa.

Dlatego mam prośbę do pana przewodniczącego, żeby wtedy, gdy będzie rozpatrywana

informacja z Ministerstwa Zdrowia, zaprosić gości z resortu i podyskutować, co na prze-

strzeni tych lat było robione i w jakim kierunku to zmierza.

Mimo tego, że ja jestem

ze strony rządowej, ale mówię o tym jako praktyk, bo minister zdrowia będzie coś

uzgadniał z ministrem rolnictwa, a za chwilę stanie się tak, jak z ubojem rytualnym.

Wszystko się rozpłynie i znowu część polskiej, dobrej żywności i dobrych polskich pro-

duktów będziemy musieli usunąć.

Więc taka jest moja prośba, żeby przedyskutować

temat i dowiedzieć się, co naprawdę zostało zrobione.

Natomiast pamiętajmy o jednym, o tym, co nam jeszcze zostało.

Środki, które idą

na promocję w ramach Agencji Rynku Rolnego, są znaczne.

Głównie urzędy marszał-

kowskie prowadzą produkty tradycyjne i próbują jeszcze w jakiś sposób tę produkcję

ratować.

A my powinniśmy w całej Unii mówić jednoznacznie, czego chcemy.

Myślę,

że każdy z nas, gdy wyjeżdża turystycznie do Bawarii, to chciałby konsumować produkty

bawarskie.

Jak jedzie w Polsce na Śląsk – to produkty śląskie, a przynajmniej polskie.

A na dzisiaj wszystko ma być globalne.

Pójdzie się do marketu, to mają być takie same

produkty w Polsce, w Niemczech, w Austrii itd.

Wszędzie, w całej Unii takie same.

Zapo-

minamy o tym, co jest nasze, tradycyjne, narodowe.

Dziękuję bardzo.

Jednocześnie Parlament Europejski podjął rezolucję o produktach lokalnych.

Ostatnio

czytałem o tym na stronie europejskiej.

Jeszcze pani Masłowska i będziemy zamykali posiedzenie.

Poseł Gabriela Masłowska (PiS):

Rzeczywiście informacje medialne o wędzarniach i o szkodliwości wędzenia drewnem

wywołują duży niepokój i często śmiech, a często po prostu zaniepokojenie.

Myślę,

panie ministrze, że tutaj to nie jest alternatywa między wędzeniem drewnem liściastym

a drewnem iglastym.

No, bo jeżeli nie drewnem, to czym?

Z mojej wiedzy wynika, że taką

alternatywą dla wędzenia drewnem jest wędzenie chemiczne, gdzie wędliny w ogóle nie

„widzą” dymu i nie stykają się z dymem i z drewnem.

Wobec tego trzeba by wtedy zadać

pytanie o szkodliwość tego typu technologii, bo jeżeli mówimy o szkodliwości wędze-

nia drewnem, to trzeba zapytać, jaka jest alternatywa?

Jaka jest szkodliwość wędzenia

ministrze.

Nie wyobrażam sobie, żeby wędzono drewnem z drzew iglastych.

Ludzie już

chyba na tyle mają orientację.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Pani poseł, będzie informacja Ministra Zdrowia na temat tego rozporządzenia – w róż-

nych aspektach.

A także stanowisko ministra rolnictwa w tej sprawie, odpowiedź

na pytania, dotyczące skutków dla rynków.

Ustalimy termin, zaprosimy przedstawicieli

resortów i taką informację otrzymamy.

Będzie też możliwość zadawania szczegółowych

pytań.

Więcej pytań nie widzę.

Zamykam posiedzenie.

Do zobaczenia jutro.

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Tylko jedno słowo.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Pan minister jeszcze chciał zabrać głos.

Bardzo proszę.

Kilka słów, żeby nie pozostawić pytań bez odpowiedzi.

Otóż odpowiadając pani Masłow-

skiej, chcę poinformować, że płatności do owoców miękkich na 2014 r. będą na poziomie

roku 2013.

A więc 400 euro do hektara.

W latach kolejnych chcemy, aby owoce miękkie

s.s.

21

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

były sfinansowane i dofinansowane w ramach koperty krajowej.

Ale to będzie praca,

którą musimy wykonać.

Oczywiście Komisji przedstawimy zasady, które będą obowią-

zywać od roku 2015.

Poseł Gabriela Masłowska (PiS):

Kiedy to będzie wiadomo, kiedy to państwo przedstawicie?

Sekretarz stanu w MRiRW Kazimierz Plocke:

Po przyjęciu dokumentów przez rząd.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Potem jeszcze będzie można dopytać.

Dziękuję bardzo.

Dzisiaj jeszcze mamy posiedzenie o godz. 12.00 w Sali Kolumnowej.

Zamykam posie-

dzenie Komisj


corpora: wikisources-pl

text:
Annaty, Annatae.

Pod tém nazwiskiem w wiekach średnich znane były opłaty, uiszczane przy otrzymywaniu niektórych beneficjów.

Nazwa ta pochodzi od annus — rok, annaty — jakoby roczny dochód.

Lecz niezawsze wysokość annaty wyrównywała dochodowi rocznemu z beneficjum, a raczej była to taksa, do oznaczenia której posługiwała ilość rocznego dochodu.

Annaty opłacane kurji rzymskiej, tylko półowę rocznego dochodu wynosiły.

Były annaty dwojakie: jedne rzymskie, to jest płacone od beneficjów konsystorjalnych, czyli wakujących w kurji rzymskiej, to znaczy takich, które tylko Stolica Apostolska rozdawać mogła i te opłacały się w Rzymie, przed wyexpedjowaniem bulli, beneficjum udzielającej; drugie były miejscowe, to jest płacone biskupom, opatom i innym, od których kollacja beneficjum zależała.

Annaty znane są od w.

XII, a w XVIII zupełnie wyszły z użycia.

S.

(Z prawa prow.).

Duchowieństwo polskie, równie jak i innych państw, od najdawniejszych czasów płaciło annaty.

Na soborze konstancjen.

radzono o annatach, ale tam szło o zniesienie pewnych nadużyć w ich pobieraniu.

Byli tam posłowie polscy: arcybiskup gnieźń., biskup poznań.

i legaci króla Jagiełły, a nic przeciwko annatom nie rzekli.

Rzeczpospolita na nie zezwalała.

Sobór bazylej.

je zniósł; ale był on nieprawnie zebrany i słusznie nazwany Conciliabulum przez sobór lateraneń., na którym réwnież[1] byli posłowie polscy.

Szły więc od nas annaty do Rzymu.

Dopiero gdy luteranizm owładnął umysły wielu ze szlachty i dał hasło do walki przeciw Papieżowi i duchowieństwu, powstały spory o annaty.

Najprzód, pod panowaniem Zygmunta I poczęto narzekać na tę opłatę, jako uciążliwą, i z kraju pieniądze wynoszącą; chciano, żeby raczej na obronę rzeczypospolitej obracaną była.

Polska bowiem uważała się za przedmurze chrześcjaństwa przeciw Turkom: chciała więc annat używać na wojnę z tymi nieprzyjaciołmi imienia chrześcjańs.

Jakoż r. 1543 król Zygmunt, na nalegania panów radnych świeckich i posłów ziemskich, miał wysłać do Ojca ś. prośbę o annaty, by ich więcej nie dawać do Rzymu.

Mówi tam zaraz, iż gdy tego nie da się otrzymać, płacić annat nie będzie się, ani ich wywozić pozwoli (Vol.

I, fol.

571, § Satisfaciendo).

Te ostatnie słowa statutu obrażały wielu katolików, opuszczono je więc na sejmie następnym r. 1544, gdzie powiedziano tylko: per nuntium annatas impetrare conabimur (Vol.

I, fol.

585, § De spiritualibus).

Lecz król słów swych nie przywiódł do skutku, czy to dopatrując w nich niesprawiedliwość, czy też uważając się tylko znaglonym do ich wyrzeczenia, na usilne nalegania panów świeckich.

Lipski (Decas Quaest. pub.

str. 58) za przywódcę przeciwników annat wymienia Przyłuskiego, apostatę księdza.

Za Zygmunta Aug., najprzód r. 1547 napisano konstytucję (Vol.

II, fol.

729 tit.

Annaty), pozwalającą, ażeby annaty zostawały w koronie, na obronę rzptej, nie czyniąc żadnej wzmianki o poselstwie do Rzymu, ani o pozwoleniu Papieża; a potem r. 1569 kazano je składać w m.

Rawie, i karę podwójnej takiej summy, jaka do Rzymu imieniem annat płacona była, na nieposłusznych włożono (Vol.

II, fol.

782, tit.

Annaty).

Ustawy te i kary ponowiono pod królem Stefanem r. 1576 (Vol.

II, f.

908, § Pan Podskarbi).

Nakoniec, pod Zygmuntem III r. 1607 stanęła konstytucja w tych słowach: Do effektu przywodząc Statut, króla Zygmunta dziada, i Zygmunta Augusta wuja naszego, i Stefana, przodków naszych, konstytucje o annatach uczynione, postanawiamy, aby każdy z księży, arcybiskup i biskup, którzy od nas beneficja otrzymywać będą, takową summę, jaką od Rzymu nomine annatae dawają, dać był powinien, koronny do skarbu koronnego, litewski do skarbu w. ks. Lit., w rok po expedycji Sakry, na obronę rptej, sub poena duplicis summae, de bonis mobilibus et immobilibus propriis; in defectu vero de proventibus et redditibus repetenda.

O co instygator nasz, ex delatione Officialium Thesanri nostri, czynić będzie powinien, sine intermissione, pod zapłaceniem de suo, tejże summy, z instygacji posłów ziemskich na sejmie, a podskarbi koronny do Rawy to wnosić będzie powinien, i rachunek czynić z tego, a litewski na obronę także rzplitej obracać ma.

Ażeby to już w wątpliwość przywodzono nie było, Ojca św. pozwolenia w tej mierze dosiężemy, i choćby też przez jakie przyczyny effektu to nie wzięło teraźniejsze postanowienie, vim et robur suum mieć ma, absque tamen derogatione juris Apostolici (VoI.

II, f.

835 i 1602, tit.

O Annatach).

— Znajdują się w tej ustawie sprzeczności z dawniejszemi prawami, do których niby stosować się miała.

Ks. Mik.

Dobrocieski, w dziełku napisaném w celu wywarcia wpływu na przyszły bliski sejm, p. t.

Informacia o niektórych artykułach etc., Krak.

1607, wyrzeka na śmiałość wyrażeń i niesprawiedliwość tej konstytucji, bo annaty, z prawa Bożego, Num.

18, należą się, a ludzie prywatni, składający sejm, nie mogą niszczyć praw cudzych.

Sobór bazylej., na który powoływano się, uważa za bez głowy, a konstytucje nasze z lat 1544 i 1567 piotrkowskie, 1569 lubelska i 1576 jędrzejowska, mówi, że nie przyszły do skutku, „jako te, które o cudzej rzeczy i na tego, który jurysdykcji sejmowej nie podlegał, pisane były.“ Radzi więc u Ojca św. przyzwoicie się starać, bo duchowieństwo, zarówno do Rzymu jak na potrzeby rptej, gotowe jest annaty płacić.

— Maciej Smogolecki, starosta bydgoski, w dziele r. 1622 po raz trzeci wydaném, p. t.

O Exorbitancjach etc., jeszcze surowiej krytykuje ustawę sejmu z r. 1607.

W wyrażeniu, że choćby Ojciec św. nie zrzekł się annat, to jednak mają być płacone na rzptę, zauważa, że sejm chciał, żeby chłopa ścięto, a przecież, żeby mu głowa nie spadła.

Właśnie, jakoby rzeczono: „niech będą annaty do skarbu oddawane; ale, iż to jest przeciwko prawu Stolicy Ap., niech będą przecie oddawane.“ Duchowni polscy na te ustawy nie dali swego przyzwolenia, co też publicznie oświadczyli; a zatém nie powinny obowiązywać: „bo jeśli jeden poseł, jedna osoba, może u nas wstręt uczynić zgodzie wszystkich, nie mogą być ważne postanowienia, kiedy jeden nie pozwala: a jakoż mogło być ważne to, czemu nie jedna osoba, ale wszystek Ordo Ecclasiasticus kontradykował, primus et principalis, i który pierwszą zawsze cześć w rpltej naszej odnosił.“ Słusznie też Smog.

zauważa, że owa konstytucja podwójne annaty naznacza.

„Jeżeli dobrze po polsku rozumiem, mówi, nie inszy sens tych słów, jeno taka druga aunata, jako się jedna Papieżowi daje, aby była dawana i rptej;“ a więc biskupi zaraz na wstępie powinniby chyba w długi zachodzić.

W innych krajach starano się o zniesienie annat, aby tym sposobem ulżyć duchowieństwu; a u nas jeszcze podwójne nakładano.

I niby pochodziło to z miłości ku duchowieństwu.

Dalej trafnie na zarzuty odpowiada: „jeśli to Papież słusznie czyni, że annaty bierze, a czemuż je odejmować? — jeśli niesłusznie, a czemuż masz tę niesłuszność popełniać i krzywdę czynić (drugą naznaczając)?

Jeśli symonja, jako niektórzy powiadają, annaty dawać, a czemuż sami tę symonję wyciągacie?“ — Niesprawiedliwém więc to prawo nazywa i gwałtem, pod karę klątwy podpadającém, mianuje i dziwi się, jakim sposobem można było coś podobnego w konstytucje państwa zapisać.

Przyczynę upatruje w złości heretyków, którzy usiłują biskupów i duchowieństwo podwójnemi ciężarami ucisnąć.

Zapełnianie skarbu krzywdą i uciskiem sług Bożych za świętokradztwo uważa i dodąje: „jeśliby duchowni na założenie skarbu mieli te składy czynić z dóbr kościelnych, dalekoby pewnie z dóbr szlacheckich słuszniej się to czynić miało...

Azaż dobra kościelne i szlacheckie nie na to są nadane, żeby jedni Pana Boga chwalili, a drudzy rptej służyli?“ Obstaje za dawnym porządkiem i zwyczajem przyjętym w całém chrześcjaństwie, tém więcej, że u nas ani tak wiele, ani tak bogatych biskupów nie ma, jak we Francji i że tylko z samych biskupstw, nie zaś i z opactw, annaty idą do Rzymu.

Z 15 czy 16 biskupstw, z których siedm jest bogatszych, a reszta bardzo nędznie uposażonych, niewielkie składają się summy.

Biorąc średnią liczbę ze stu lat, gdyby co rok płacić je wypadało, uczyniłyby rocznie 300 lub 400 złotych.

Lipski zaś mówi (l. c.

Decas VI), że w ciągu kilkunastu lat wynoszą one z Polski niekiedy zaledwie 10 lub 20 tysięcy złotych.

„Niech bowiem nikt nie sądzi, że daje się wierny i rzetelny dochód jednego roku, lecz podług dawnej taksy, obejmującej czynsze i inne stałe dochody.“ Mówi dalej, że gdy był w Rzymie, miał sposobność przekonać się o annatach z dwóch biskupstw: kujawskiego i warmijskiego, z których pierwsze 800 dukatów, a drugie 400 wnosiło.

Cóż więc sądzić o innych, dodaje, mianowicie do lwowskiej prowincji należących?

Tém powodowany Smogulecki, tak rzecz kończy: „I dla takiej to fraszki wzruszać prawa wszystkie, odmieniać zastarzałe zwyczaje, obalać na rpltę przekleństwa kościelne i niebłogosławieństwo Pańskie?

Lada szlachcic dostatni na Wenecję, na grzechy, na marności, rok po roku w cudze kraje więcej z Polski wywiezie, niż co się dotąd z annat do Rzymu dawało, wdzięczność pokazując tej tam najwyższej Stolicy Ap.

i matce naszej...

Nie rozumiejcie, żeby szło Stolicy św. o tę odrobinę annat waszych, gdyż je odrobinami słusznie nazwać mogę, bo znikąd mniej tego, jako z Polski nie przychodzi; jeno, żeby się za pozwoleniem tego Polsce, szkodliwy przykład w insze państwa nie podawał.”

Kończy wreszcie temi słowy: „Życzyłbym tego ojczyźnie miłej, nietylko na postanowienia kościelne patrzeć, ale też uważając starodawnych dziejów jednostajne przykłady, uważając i wszystkich polityków consensum, że się to żadnej rptej w dobrą krew nie obracało, żeby i ona, takowemi zaczepkami rzeczy duchownych, gniewu Bożego i niebłogosławieństwa na się nie obalała, Ma-li o skarbie swym obmyśliwać, niech inaczej obmyśliwa: nie od krzywdby to Bożych i angarji sług jego zaczynać.”

Podobnież kończy X. Jęd.

Lipski w Decas Quaet.

publ. i życzy, aby raz już skończyły się te brzydkie skargi, bo one całemu chrześcj. odkrywają choroby naszego umysłu.

Z pisarzy duchownych, u jednego tylko Zalaszowskiego (Jus.

Reg.

Pol.

I 480) czytamy życzenie, aby Stolica św. odstąpiła annat na obronę rptej.

Lecz ta już przestała być przedmurzem chrześcj., gdyż potęga Turków złamana ostatecznie pod Wiedniem; więc drugi cel naznacza im Zalaszowski, t. j. na wsparcie poddanych duchownych, których naród ciągle okładał podatkami, a żołnierz uciskał.

Ale, aby temu zaradzić, potrzeba było raczej lepszego rządu.

Nigdy jednak nie przyszły do skutku konstytucje o annatach: pieniądze od osób obejmujących biskupstwa szły dawniej do Rzymu i „dotychczas idą” pisał Ks. Skrzetuski (Prawo polit, II 22) i Rzepnicki (Vitae praesul.

I 12).

Dopiero gdy r. 1765 wydano ordynację na jura Cancellariae Regni, a w r. 1775 ustanowiono papier stemplowy (Vol.

VIII fol.

145), duchowni prawie drugie annaty wnosić byli obowiązani do skarbu rptej.

Na kancellarję opłacano: od arcybiskupstw gnieźnieńskiego i lwowskiego, jako krzeseł senatorskich, po dukatów 100; od pierwszych prelatur w katedrach po duk.

10; od niższych i kanonij po duk.

5; od opactw ritus latini po duk.

10; od metropolji ruskiej duk.

150; od innych biskupstw ruskich po duk.

50; od opactw i prelatur ritus graeci uniti po 6 duk., od niższych prelatur tegoż rytu po 3 duk.; koadjutorowie tych wszystkich godności i stopniów, tęż samą mają taksę.

Oprócz tej opłaty, uiszczanej za przywileje na godności i stopnie, opłacano inną od dochodów, licząc 5 od sta.

Biskupstwo smoleńskie płaciło tylko od dochodu po 5%.

Arcybiskupstwo ormiańkie za wszystko dawało duk.

10.

Od wszystkich innych expedycji na probostwa w kollegjatach, farach, plebanjach, kancelarja pobierała stosownie od dochodu tych beneficjów po 5%.

Prócz wspomnionych opłat, dawanych kancellarji obojga narodów, była jeszcze w koronie oplata stempla wprowadzona r. 1775, a konstytucją r. 1776 objaśniona.

Ta, od przywileju na biskupstwo naznacza duk.

60; od dostojeństw świeckich i duch., cywilnych i wojskowych, po groszy 15 od sta dochodu.

Sejm z r. 1789, w celu pomnożenia dochodów skarbowych, podniósł opłatę stemplową, oznaczając od przywileju na arcybiskupstwa duk.

tysiąc, na biskupstwa duk.

600, a osobno od dochodów czteroletnich po 5 zł. od stu, co się miało rozumieć o koadjutorach; a gdyby koadjutor nie dożył pobierania dochodów, wtedy, sam procent opłacony, miał być wrócony jego sukcesorom.

Biskup, nie mający 30 tysięcy dochodu, wolny był od opłaty tego procentu.

Od przywileju na suffraganję duk.

25; od opactwa świeckiego i klaustralnego duk.

50; od prelatury w katedrach duk.

20, w kollegjatach duk.

10; od kanonji w katedrach duk.

12, w kollegjatach duk.

6.

Biskupowi jednak, któryby, po upłaceniu procentu od dochodów, w ciągu roku umarł, zastrzeżony był powrót za resztę lat opłaconych.

Drugi zaś, stempel dodatkowy od czteroletnich dochodów, licząc 5% od wszystkich beneficjów, z wyjątkiem tych, które nie mają dochodu złot.

2,000, bo od nich opłacał się jeden tylko stempel za zł.

6.

Innej prezentacji, to jest nie królewskiej, lecz papiezkiej, biskupiej lub szlacheckiej, beneficjaci nie wpierw obejmowali beneficjum w posiadanie, aż po złożeuiu stempla od dochodów, nad czém biskupi czuwać byli powinni.

Toż samo obowiązywało duchowieństwo greckiego obrz., lecz biskupi, nie mający 10,000 dochodu, byli wolni od stempla procentowego.

Przed zapłaceniem stempla, żaden dostojnik nie mógł w senacie zasiadać, a beneficjat tytułem beneficjum mianować się.

Wysokość dochodów miała poświadczać każda respective władza djecezjalna.

Inną znowu taksę opłaty naznaczono za w. księstwa Warsz. d.

24 Mar.

1809 r., która każe pobierać po 10% od pensji, jeśli duchowny pobiera ją z kasy publ.

Od innych beneficjalistów, stempel za zł.

50; od wikarjuszów złp.

25 (Dz. Praw w. ks. Warsz. tom.

III str. 40).

Lecz wkrótce znowu zmieniono, bo od r. 1812, od pensji lub dochodu 600 zł., przy nominacji kazano składać stempel za zł.

6; od pensji 601 do 1,000 włącznie, za zł.

50; od 1,001 i wyżej, po 12 zł. od sta; od honorowej kanonji katedralnej zł.

100; od hon.

kollegjalnej złp.

50 (l. c. tom IV str. 65).

Ta ustawa obowiązywała do r. 1864, w którym nowa taryfa naznaczyła stempel dla beneficjatów, 10% w stosunku pensji lub dochodu; kanonikom gremjalnym 80 rs., a honorowym 10 rs.; lecz Ukaz Najwyższy z d.

14 (26) Grudnia 1865 roku, zwolnił wszystkie osoby duchowne od opłaty stempla (§ 28).

X. Z. Ch.


text:
Deklaracja odnosząca się do artykułu 9d ustępy 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej Deklaracja odnosząca się do artykułu 9e Traktatu o Unii Europejskiej→

Konferencja uważa, że zgodnie z postanowieniami Traktatów Parlament Europejski i Rada Europejska wspólnie ponoszą odpowiedzialność za sprawny przebieg procesu wyboru przewodniczącego Komisji Europejskiej.

Przed podjęciem decyzji przez Radę Europejską, przedstawiciele Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej przeprowadzą niezbędne konsultacje w ramach procedury uznanej za najbardziej odpowiednią.

Konsultacje te będą koncentrowały się na kwalifikacjach kandydatów na urząd przewodniczącego Komisji, z uwzględnieniem wyborów do Parlamentu Europejskiego, zgodnie z artykułem 9d ustęp 7 akapit pierwszy.

Sposób przeprowadzania takich konsultacji może zostać określony w odpowiednim czasie za wspólnym porozumieniem Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej.