corpora: wikisources-pl

text:
Cyfra królewska na główni Augustówki.

Augustówka.

Pod tą nazwą słynęły w XVIII-m wieku dobre szable z fabryk polskich, istniejących w województwie Sandomierskiem i Krakowskiem, gdzie dobywano i oczyszczano rudę żelazną.

Dobroć tych szabel próbowano, obcinając klamki i gwoździe, bez szczerby w ostrzu klingi, czyli, jak po staropolsku nazywano, głowni.

Nazwę swoją wzięły augustówki od wyrytej na nich cyfry królewskiej Sasów: Augusta II i Augusta III.


text:
Asceci chrześcjańscy.

Około czasu narodzenia się Chrystusa, ascetyzm dosyć był upowszechniony pomiędzy poganami.

Niektórzy ludzie obmierziwszy sobie świat, starali się, celem osiągnięcia cnoty, przygotować się do walk moralnych, na podobieństwo atletów, przez surową powściągliwość w napojach i pokarmach, przez umartwienie zmysłów, ujarzmienie skłonności cielesnych, a zwłaszcza, przez powstrzymanie się od pożycia małżeńskiego.

Przygotowanie takie nazywali atleci, a za nimi i owi moralni bojownicy, ascezą.

Ci asceci znajdowali się głównie pomiędzy stoikami i obrońcami dogorywającego poganizmu.

Nazywano ich goecjanami (tu po części należą egipscy terapeuci).

Jednakże ascetyzm jednych i drugich pochodził ze źródła skażonego, i dla tego owoc nie mógł być zdrowy.

Stoicy „apatycy“ spostrzegłszy, że wszystkie teorje filozoficzne zakończyły na sceptycyzmie, neopytagoreizmie, albo raczej na najgrubszym sensualizmie, zamierzyli utworzyć szkołę, któraby mogła wywierać wpływ na ogół, odwołując się nie do spekulacji teoretycznych, ale do moralnego uczucia ludu.

Że jednak pojęcie cnoty stoickiej było tylko, czystą abstrakcją, bez związku z istotnemi prawami życia ludzkiego, przeto życie praktyczne tych mniemanych ascetów zostawało, po największej części, w zupełnej sprzeczności z nadętą pychą ich doktryn: ich obyczaje były straszliwém szyderstwem ich maksym ambitnych, i najczęściej przeciwnym zupełnie obrazem ich wymarzonej doskonałości.

U apologetów poganizmu, ascetyzm opierał się na dualizmie, poczytującym za złe istotne materję i wszystko, co z nią ma związek, i dla tego wymagali oni bezwzględnego umartwienia ciała, powściągliwości chuci zmysłowych, ażeby natura duchowa człowieka wyzwolić się mogła z pod natury materjalnej, nie skutkiem czynów, wypływających z wolności moralnej, ale przez pewien rodzaj działania naturalnego, czyli hygieny filozoficznej.

W obec tych błędów, prawda chrześcjańska objawiła jasno to, o czém poganizm tylko ciemno i błędnie marzył.

Skoro chrystjanizm rozproszył błędy religijne i moralne człowieka, oddanego sobie samemu, i odrodził przez swą łaskę zaćmiony rozum, znalazła się zaraz wielka liczba dusz wybranych, które się oddały ascetyzmowi, inaczej, a właściwie już zrozumianemu, i które usiłowały naśladować ową doskonałość, jakiej wzorem było zaparcie się i poświęcenie Zbawiciela, w ciągu jego śmiertelnego żywota.

Nowi ci asceci wyrzekali się wszystkiego, co tylko im mogło być przeszkodą do zupełnego oddania się Chrystusowi.

Zdobywali się na pełną poświęcenia odwagę, podniesioną przez łaskę i wybierali sobie najtwardszy sposób życia.

Wówczas świat pogański poznał, że chrześcjanizm tylko jeden może wprowadzić w życie tę doskonałość, z której filozofowie się chełpili, a do której nigdy nie zbliżali się nawet.

Powściągliwość płciowa była szczytem ascetyzmu chrześcjańskiego: u jednych, jako uwieńczenie trudnego zwycięztwa, odniesionego nad najgwałtowniejszemi skłonnościami natury; u drugich, jako łatwiejszy owoc łaski Boskiej, która już tu na ziemi podnosi niektóre dusze uprzywilejowane, do stanu tych, o których powiedziano: Neque nubent, neque nubentur (Cf. Mat.

19, 10—12).

Cnota ta, nazywana dziewictwem, podobnie jak wszystkie inne dary Boże, znalazła, w ascetyzmie chrześcjańskim, pełne swe urzeczywistnienie, albo raczej ascetyzm chrześcjański jest tylko rozwinięciem tej cnoty anielskiej.

Asceci chrześcjańscy (zwani także ἀγωνιστικοί, walczący, continentes) z początku nie odłączali się od społeczności, wśród której żyli; doświadczenie, na drodze duchownej zdobyte, oddawali na usługę swych braci, których zachęcali swym przykładem i kierowali swojemi radami.

Pierwszym pisarzem, który mówi o ascetach chrześcjańskich, jest {{Encyklopedja Kościelna/Ignacy święty|św. Ignacy]] (ob.

a.).

W liście swym do Polikarpa, po udzieleniu przestróg małżonkom, dodaje: „Jeżeli kto może wytrwać w cnocie czystości, na cześć tego, który jest Panem ciała (na cześć Pana, który w dzień sądu wskrzesi nasze ciało i którego nasze ciała są członkami), niechaj w niej trwa ze wszelką pokorą; kto się z tego chlubi, jest zgubionym.“ Migne, Patrol, graec.

t. V, p.

723.

Ten tekst streszcza w sobie całe znaczenie ascetyzmu chrześcjańskiego.

Atenagoras pisał później w swej Apologji (177), rozdz.

28: „Można znaleść pomiędzy nami wielu mężczyzn i niewiast, którzy postarzeli się, żyjąc w czystości, pełni nadziei, że tym sposobem pozostają w jak najściślejszém zjednoczeniu się z Bogiem.“ Tertuljan powiada (De cultu foemin.

II.

c.

11): „Czyliż nie znajduje się wielu chrześcjan, którzy poświęcając się cnocie czystości, wiodą życie powściągliwe, wyrzekając się, dla królestwa Bożego, skłonności gwałtownej i w samej sobie godziwej.“ Za czasów Tertuljana znajdujemy już dziewice poświęcone Bogu, tworzące stan oddzielny, szczególniej wyróżniany przez Kościół we wszystkich okolicznościach.

Byli nawet chrześcjanie w stanie małżeńskim, którzy, za wzajemném zezwoleniem, prowadzili życie powściągliwe, nie zrywając pomiędzy sobą wspólnego zresztą pożycia.

Asceci w zebraniach religijnych zajmowali przedniejsze miejsce pomiędzy wiernymi a duchowieństwem (Constit.

apost.

8, 13).

Ubiór nosili szary lub czarny.

Używali też płaszcza dawnych filozofów.

Ubiór ten tak dalece był im właściwym, że, z pomiędzy księży, ci tylko sobie nań pozwalali, którzy prowadzili życie ascetyczne, propter ασκησιν (Salmas.

ad Tertul.

de Pallio 5, 4).

Nasze więc pojęcie rzeczy tłumaczy, zarówno podobieństwo zewnętrzne, jak i istotną różnicę, zachodzącą pomiędzy ascetyzmem pogańskim, a ascetyzmem chrześcjańskim; wywraca ono powierzchowny sąd tych krytyków racjonalistowskich, którzy utrzymują, że ascetyzm chrześcjański jest tylko płodem pogańskim, opacznie przesadzonym na grunt clirześcjański.

Tymczasem, cechą wyłącznie właściwą ascetyzmu chrześcjańskiego, jest niezaprzeczenie: 1) jego istotny związek z Chrystusem i jego charakter czysto moralny; 2) duch pokory, sprawiający, że nie uważa się on za jedyną i wyłączną formę życia chrześcjańskiego, a tém samem uznaje godność małżeństwa i w takiej je ma czci, jaka mu się istotnie należy.

Nieuniknioną rzeczą było, że wielu chrześcjan, zdjętych podziwem wielkości życia ascetycznego, rzucało się lekkomyślnie do ascezy, z której znowu przerzucali się do życia zdrożnego.

Widziano np. tu i owdzie dziewice, poświęcone Bogu, mieszkające z ascetami w tym samym domu, pozostające z nimi w związku czysto duchownym, modlitwy i innych praktyk pobożnych, γυναῖκεζ συνείσακτοι (mulieres subintroductae).

Ale zwyczaj ten wyrodził się w nie jedno nadużycie, skoro Pawłowi samosateńskiemu (ok. r. 260), nie moralnie żyjącemu, wyrzucano, że miał w swym domu takie kobiety, γυναῖκαζ συνεισάκτουν.

Św. Cyprjan, około tego samego czasu, widział się zmuszonym, w swém dziele: De disciplina et habitu virginum, przypomnieć dziewicom, poświęconym Bogu, jak ciężko zgrzeszyłyby, gdyby się przeniewierzyły Chrystusowi, Boskiemu swojemu Oblubieńcowi.

Od czasu prześladowania Decjusza (249), gdy wielu chrześcjan uchodziło w pustynie, asceci prowadzili tam życie zupełnie oderwane od świata i odosobnione.

Forma ta ascetyzmu, praktykowana przez anachoretów, eremitów, znalazła głównie naśladowców w Egipcie, gdzie św. Paweł tebański (228—340) i św. Antoni (251—356) pociągnęli ku sobie licznych uczniów; zkąd wyrodziło się pomiędzy nimi życie wspólne, zakonne, κοινόβπον, coenobium.

W formie tej występuje ascetyzm od czasów św. Pachomjusza, ucznia św. Antoniego, a możemy dodać: w formie swej najdoskonalszej, albowiem w zgromadzeniu dopiero ubóstwo może się praktykować rzeczywiście, gdy zgromadzenie ma czém zaspokoić konieczne życia potrzeby, a jednostka niczego nie posiada; w zgromadzeniu czysta miłość Jezusa Chrystusa może znaleść zupełne swe wypróbowanie, ćwicząc się codziennie w praktyce miłości braterskiej; w zgromadzeniu wreszcie człowiek może prawdziwie nauczyć się pokory, praktykując każdej chwili i dobrowolnie posłuszeństwo zupełne, w stosunku swoim do przełożonego.

— Ascetami nazywają się jeszcze autorowie, traktujący o życiu i rzeczach ascetycznych.

(Scharpff).


corpora: openbooks

text:
Stefan Żeromski

Echa leśne

Pan generał Rozłucki siedział uroczyście na stołku składanym.

Stołek ów (własność przenośna geometry Knopfa) mieścił się w samym środku dywanu zdjętego znad łóżka mojej matki.

Po drugiej stronie ogniska, na pniaku z wzorową starannością zasłanym pledem, w gumowym płaszczu do samej ziemi, niby w ruchomym namiocie, kurczył się i wykrzywiał wzmiankowany wyżej geometra Knopf.

Obok niego w rosochatych gałęziach wykrota, przyniesionego przez strzelca, niewygodnie tkwił podleśny Guńkiewicz, piastując z pieczołowitością szklaneczkę araku z dodanymi dla pozoru dwiema łyżeczkami herbaty.

Pisarz gminny Olszakowski i stary wójt Gała z miedziakiem za „uśmierienie polskiego miatieża” na rudej sukmanie — siedzieli obok siebie.

Ojciec mój, przywykły na polowaniach do lasu, wpół leżał na ziemi, a niżej podpisany, zaszczycony właśnie promorą z klasy drugiej do trzeciej, był wszędzie, gdzie go nie posieli.

Dymisjonowany generał Rozłucki, plenipotent jednego z najbardziej sowicie obdarowanych donatariuszów, zjechał był właśnie do folwarku od dawien dawna dzierżawionego przez mego ojca, ażeby, wskutek wynikłych z ukazu zamian gruntów, przyłączyć z lasów rządowych do obszaru dworskiego znaczny płat boru.

Odcięcie trójkąta leśnego już się prawie dokonało.

Geometra Knopf, który od tygodnia „bawił” w domu naszym ku śmiertelnemu wszystkich udręczeniu, wyciął nareszcie „linię”, a wynajęci drwale już ją od dawna rąbali, w starym, ciemnym lesie.

Plenipotent, który również gościł już od trzech dni na folwarku, miał zamiar co prędzej oddać ojcu mojemu w obecności władz miejscowych las przyłączony.

Dwie partie chłopów rąbały linię, zbliżając się ku sobie ze stron przeciwległych.

Sądzono, że uda się sprawę załatwić przed zachodem słońca.

Tymczasem noc głucha zapadła, a linia nie była jeszcze doszczętnie wycięta.

Generał postanowił bądź co bądź nazajutrz wyjechać.

Urzędnicy pragnęli również ukończyć czynność.

Zgodzono się tedy, żeby prowadzić robotę nocą, choćby do rana.

Tuż pod lasem rozłożono ognisko.

Ze dworu odległego o jakie dwie wiorsty przyniesiono kolację — i oto czekaliśmy na ścięcie kilkudziesięciu pozostałych jodeł, bawiąc się w miarę możności.

Wszyscy byli w nie najgorszych humorach.

Poczciwy Guńkiewicz z resztą „pożyczki” na skroniach i brodziną uczernioną tanim czernidłem wychlipał już był co najmniej dziewięć szklanek herbaty z arakiem, obawiając się tkliwie, gdym mu nową podawał, czy też aby nie będzie za wiele, „boć to, zdaje się, już trzecia”…

Zapewniałem go ze stanowczością osoby, która nabyła właśnie wielkiej biegłości w arytmetyce aż do ułamków dziesiętnych, że „bynajmniej” — więc poddawał się oczywiście, ulegał z pokorą światłu wiedzy i przyjmował nową porcyjkę araku.

Pisarz gminny Olszakowski, znawca wszelakiego rodzaju spraw człowieczych, osobliwie zaś powiatowo-gminnych sposobów piorunującego robienia majątku (za co nawet „cierpiał” już był przez czas pewien w kieleckim kryminale), geniusz niewątpliwy, który mógłby z powodzeniem piastować urząd ministra spraw wewnętrznych czy zewnętrznych, a nawet bez żadnego wysiłku te obydwie godności, notoryczny łapownik, zdzierca chłopów i wyzyskiwacz Żydów, najznakomitszy wymijacz prawa i grasant parafialny, pił mało ze względu na obecność generała i awansował się bardziej w kierunku jadła.

Ponieważ jednak w swej wszechwiedzy nic sobie z tego generała nie robił, nie skąpił tedy zebranym pogodnego wesela ducha.

Wójt Gała chrupał żuchwami i łykał chyłkiem, co mu się podsunęło, pił zaś bez wstrętu, a pomrukiwał wesoło.

Widać było, że chętnym i ochotnym sercem spełnia tę służbę państwową na pobrzeżu leśnym oraz że chwali sobie na ogół dzisiejszą czynność.

Nawet Knopf, chodzący katar żołądka (tudzież kiszek), zeschły neurastenik, istota jadająca tylko rzeczy niektóre, lekkostrawne, niekwaśne, suche, i to takie właśnie, jakich na wsi zapadłej, a osobliwie w Górach Świętokrzyskich, nikt nigdy, jak świat światem, nie tylko nie jadał, nie widział, ale nawet nie znał z nazwiska — nudziarz nie sypiający po nocach, nie znoszący piania kogutów, szczekania psów, bełkotu indorów, gęgania gąsiorów, a nawet gdakania kur — istna plaga egipska dla ludzi zdrowych, silnych, gospodarujących w miejscu, gdzie się kochano w psiarni, gdzie kundle, ogary, wyżły, jamniki i w ogóle „pieski” najrozmaitszego wieku i gatunku nie tylko szczekały i wyły po całych nocach, ale nadto wylegiwały się po kanapach i sofach — gdzie koguty piały bez przerwy, a gdy nie piały, to

je za to natychmiast zarzynano — nawet, mówię, Knopf był w niezłym tego dnia usposobieniu.

Opowiedział zebranym jakąś anegdotkę kwaskowato-dowcipną o swej astrolabii, którą według opinii złośliwych ubierał we własne kalosze, spodnie, marynarkę i kapelusz dla ochrony przed deszczem…

Puentę anegdoty zepsuł co prawda podleśny Guńkiewicz przedwczesnym wybuchem śmiechu w miejscu akurat niezawierającym nic dowcipnego — mimo to jednak Knopf się uśmiechał, co było istnym fenomenem na przestrzeni trzech guberni i w ciągu kilku lat.

Generał, ramolcio nieźle zakonserwowany, trzymał się z właściwą powagą.

Pisarza i wójta przy tej improwizowanej wieczerzy prawie nie dostrzegał, znosił jednak bez protestu ich obecność i nic nie miał przeciwko temu, żeby spożywali z apetytem kurczęta, płaty pieczeni na zimno takiej i owakiej, żeby przymknąwszy oczy „spuszczali” kielichy „bretnalówki”, „zagryzali” rzeczone kielicha szklanicami piwa, a „rozgrzewali się” herbatą z arakiem.

Guńkiewicza zaszczycał od czasu do czasu słowem generalskim, z Knopfem — rozmawiał.

Sam jadł z wolna i popijał herbatę.

Generał był Polakiem i ostentacyjnie zawsze mówił po polsku, nawet w urzędach.

Znać było w jego wymowie pewne zacięcie i akcent rosyjski, ale ów akcent pasował jakoś do jego wyniosłej figury, do grubej kurty szczególnego kroju, okrągłej czapki z czerwonym lampasem i niebywałej wielkości daszkiem, do sukiennych kamaszów i siwych podkręconych wąsów.

Ogień buchał podsycany przez strzelca.

Suchy jałowiec palił się z wesołym trzaskiem.

Z lasu leciał po rosie wieczornej łoskot siekier.

Łoskot uderzał w lasy, w ogromne świętokrzyskie bory jodłowe, w puszczę wilgotną, senną, niemą, głuchą.

Echa ciosów mknęły od góry do góry, od kniei do kniei, w dal czarną, w noc, we mgłę.

Odbite, wypędzone, dalekie głosy drżały kędyś za światem i zza świata wołały.

Przelękłe, niewymowne wracały z dali, z moczarów, gdzie nikt nie chodził, gdzie „straszy”.

Co pewien czas rozlegał się wśród stuku siekier jadowity trzask lecącego drzewa, szum i łomot obszaru jego gałęzi, potężny, głuchy grzmot upadku wielkiego pnia.

Echo porywało ten głos i niosło w ciemnonocną dalekość wieść coraz głuchszą, o tym ciosie przejmujące zwiastowanie…

Wszystek las łamał się i rozpadał, huczał wszystkimi drzewami świadectwo niezapomniane i żywym głosem z ciemności wzywał…

Wypłynął z zasłon leśnych olbrzymi, czerwony księżyc i wolno szedł wśród ciemnych obłoków.

Towarzystwo zebrane przy ognisku zamilkło.

Chłód powiał.

Mój wierzchowiec (siwa szkapa folwarczna, jasnokoścista półemerytka, której po przyjeździe na wakacje obciąłem był ogon i grzywę, którą torturowałem popręgami starej kulbaki i zmuszałem do zabójczych galopów) stał w pobliżu ogniska.

Widać było poczciwy łeb i przednie łopatki, kopyta na emeryturze, a nade wszystko oczy, przedziwnie rozmyślające o płonącym ognisku i o nas, ludziach tam zebranych…

Generał od dawna postawił szklankę na tacy i siedział wyprostowany, z nogą zgrabnie odstawioną, a piersią wysuniętą.

Czasami oglądał się na las.

Słuchał, jak echa grają, i znowu ustawiał głowę we właściwej formie.

Rzekł, zwracając się do Guńkiewicza:

— Panie podleśny, a jak daleko z tego oto miejsca do Suchedniowa?

Guńkiewicz postawił szklankę i z należytym pochyleniem zamaskowanej łysiny oświadczył, że na prostaki nie będzie dziesięciu wiorst.

— A pan tu drogi wszystkie zna?

Guńkiewicz uśmiechnął się z dumą czy politowaniem.

Nie znajdował słowa zbyt dosadnego na wyrażenie swych znajomości tamtejszych wertepów: od lat dwudziestu kilku był podleśnym.

— Tak… — bąknął generał w zamyśleniu.

— A pan taką drogę zna: od Zagnańska ku Wzdołowi?

Była tam przy tej drodze karczma w szczerym lesie…

— Zagoździe — jakże!

Stoi.

— Jedna korzenista droga szła stamtąd w kierunku Suchedniowa, a druga, lepsza, na Wzdół, na Bodzentyn.

— Tak jest, panie generale.

— Więc karczma, pan mówisz, stoi?

— Stoi.

Najgłówniejsza złodziejska przystań i ucieczka.

Z całej Korony Polskiej koniokrady tam się właśnie schodzą.

— Przed tą karczmą, za drogą, po drugiej stronie, był wydmuch piasku.

Duży, żółty…

Na tym wydmuchu rosło kilka brzóz…

— A to generał pamięta doskonale!

Z tych tam brzóz tylko jedna została.

A były już brzozy — ba — ba!

Karczmarz łajdak je wyciął.

Jedna z tych brzóz została, i to dlatego, że o nią krzyż oparty.

Już, szelma, tej tknąć nie śmiał.

— Co za krzyż?

Skąd tam krzyż? — żywo spytał Rozłucki.

— A tam krzyż stoi… w tym miejscu…

— Z jakiej racji krzyż w tym miejscu — a?

— Jak to krzyż, panie generale…

Ludzie postawią, drudzy czapki uchylają — i tak se ta stoi…

Już też i spróchniał od dołu, podparło go się tam z boku dwoma „pasierbami”…

— Kto postawił? — nalegał generał.

— Prawdę powiedziawszy… — mruknął niewyraźnie Guńkiewicz, uśmiechając się nieśmiało — prawdę powiedziawszy, to ja ten krzyż postawiłem.

Drzewa tu mamy w bród.

Wzięło się jodłę zdrową, jędrną, wystałą.

Obrobił ją do kantu, a nawet tu obecny cieśla, a nasz teraz pan wójt…

— E, nie ma ta o czym, co ta… — opędzał się niechętnie wójt Gała.

— Wpuściło się drzewo w ten piach głęboko, głęboko…

— A dlaczegóż w tym właśnie miejscu?

— Dlatego, proszę łaski pana generała, że w tym miejscu leży człowiek pochowany, tam w tej wydmie.

— Człowiek pochowany… — powtórzył generał.

— A pan tego człowieka znałeś może, co?

— Ano…

Juścić go znałem, bo na takim leśnictwie jak moje trudno było nie znać…

Lasy wokolusieńko milami.

Kto już w te lasy wlazł, to mojego węgła, a nawet mojego łóżka pewno nie ominął.

Generał zwiesił głowę i przez czas dość długi siedział w milczeniu.

Wyjął wreszcie z bocznej kieszeni srebrną papierośnicę, otworzył ją niepewnymi palcami.

— A wiesz pan — mówił z zimnym uśmiechem — że ów człowiek, co tam pochowany leży, to mój rodzony bratanek.

Geometra Knopf, który dotąd siedział bez ruchu, zapatrzony w płomień ogniska z takim zacięciem ust, jakby miał przed sobą coś obmierzłego, rzucił na generała gwałtowne spojrzenie:

— Rymwid?! — zawołał.

Generał zwrócił się ku niemu:

— To właśnie, Rymwid…

A i pan coś o nim wiesz…

Knopf wykonał ustami szereg wykrzywień, jakby przed chwilą pił czysty sok cytrynowy, kiwał chudą ręką w rozmaitych kierunkach, mrugał białymi powiekami.

Wreszcie wśród najnieznośniejszych dla oka a obłudnych uśmiechów mruknął:

— No tak…

Rymwid…

Rozumie się…

— Rymwid! — powtórzył generał z zaciekłością i szyderstwem.

— On, porucznik mojego pułku — Rymwid!

„Kapitan”!

No i doigrał się…

— Więc to rodzony bratanek… — z trwogą szeptał Guńkiewicz wybałuszając ogłupiałe oczy.

— Rodzonego brata drugi z rzędu syn, Jan — mówił generał w zadumie.

— Brat mój w sewastopolskiej wojnie pod Małachowym Kurhanem sławnie zginął.

Generał-major, mikołajewskich czasów człowiek.

Za węgierską kampanię nagrodzony stopniem, orderami, majątkiem w penżeńskiej guberni.

Na polu bitwy umierając, mnie tych dwóch synów swoich polecił.

Jam mu braterskie i żołnierskie słowo dał, że ich na ludzi wychowam, w świat wyprowadzę.

No i dochowałem słowa.

I dochowałem…

Starszy na Kaukazie służył i tam z cholery umarł w randze sztabskapitana.

Piotr, bezżenny.

Młodszy, Jan, przy mnie w pułku służył po skończeniu korpusu.

Ożenił się młodo z Polką, Płazianką, synka małego miał, kiedy to podłe powstanie przyszło.

Przyszło to podłe powstanie, moi panowie; odkomenderowali…

Ja wtedy byłem w randze podpułkownika.

Poszliśmy w Opoczyńskie.

Generał zamyślił się głęboko.

Knopf skręcił w palcach misternie równego papierosa, wsunął go ostrożnie do cygarniczki i szukał pracowicie węgielka, od którego mógłby zapalić.

Generał czekał, zdawało się, na chwilę, kiedy nareszcie zapali, a gdy Knopf zaciągnął się dymem, rzekł:

— No tak.

Ten mój bratanek — zdradził.

Tylko co rozlokowaliśmy się na leżach, uszedł nocą do bandy.

Rano jednego dnia raportuje mi kapitan Szczukin, że tak i tak: Jana nie ma.

W kwaterze, gdzieśmy stali, w Sielpi, znaleziono kartę na stole z zawiadomieniem mnie, jako dowódcy naówczas trzech batalionów, „że wierny obowiązkowi dla swojej ojczyzny” — i tym podobne brednie.

Mnie, swego przełożonego i stryja, wzywa, żebym także splamił swój oficerski honor, złamał przysięgę i uciekał za nim do bandy, do lasu.

Tak to, moi panowie.

Knopf ćmił swego papierosa uważnie, powoli.

Puszczał matematycznie dokładne kółka dymu i śledził je oczyma.

Guńkiewicz nie chciał już pić herbaty.

Siedział oszołomiony, patrząc w mówcę jak w tęczę…

— Doszły mię wieści — ciągnął generał — że nasz uciekinier jest szefem sztabu w jednej z band.

No, dobrze…

Po to — mówi do mnie kapitan Szczukin, dowódca roty, pod którym mój bratanek służył — po to poszedł.

W wojsku służba twarda, ciężka, niewdzięczna, a w bandach służba lżejsza.

Tam nasz praporszczyk byłby bez trudu i zachodu kapitanem…

O co jak o co, mówi, ale o awans w tych wojskach polskich nietrudno.

Knopf skończył swego papierosa i śmiał się z dowcipu kapitana Szczukina.

Generał mówił:

— Szliśmy wciąż obławami to za taką partią, to za inną.

Co wyjedziem od końskich w suchedniowskie lasy, to oni ujdą w głąb ku Bodzentynowi.

My się wrócimy, to ci za nami.

Jeden szczególniej wódz, pułkownik czy kapitan, nazwiskiem Walter, najbardziej nas zwodził.

Palił nocą szerokie ogniska, niby to obóz, a sam usuwał się od takiego miejsca dosyć daleko i nocował bez ognia.

My ciągniemy obławą, otaczamy cichaczem owe ognie dalekie, napadamy wreszcie nocą — pustka.

A on tymczasem na uczyniony hałas podchodzi jak rabuś, strzela w naszych żołnierzy pod blask ognisk i umyka w knieje.

Miał i chłopów zbałamuconych, którzy nas nocą prowadzili na te fałszywe obozy.

Pisarz spojrzał na wójta Gałę spode łba i uśmiechnął się niezdrowym śmiechem.

Wójt siedział wyprostowany, z oczami wlepionymi w generała.

— Tak było wielekroć w Samsonowskiem…

— Pod Gozdem… — dorzucił Guńkiewicz.

— A i pod Gozdem…

— Pod Klonowem… — mruknął Knopf.

— Ale przerwała się zabawa — wtrącił generał.

— Na raz, na dwa, na trzy wreszcie się sztuka uda, ale nie na zawsze.

Zdarzyło się, że szedłem ja na czele kilku rot od Zagnańska ku Wzdołowi — ot, tą drogą na karczmę.

Zanocowałem w karczmie, a Szczukina posłałem z rotą na poiski tego Waltera.

Do bitwy „gałgan” nie idzie, leży tygodniami w bagnie koło Klonowa, w Bukowej Górze — musimy go szukać.

Ledwiem tej nocy zasnął, budzi mnie adiutant, młody człowiek: strzały gęste w lasach.

Ocknąłem się.

Las rzeczywiście huczy…

Ot, jak teraz.

Żal…

Serce boli.

Posłałem ja drugą rotę na wsparcie Szczukinowi.

Nie upłynęło więcej nad dwie godziny, nadciągnęli.

Wprowadził ich chłop na obozowisko, ale już teraz prawdziwe.

Kiedy ich ogarnięto i uderzono bagnetem, większość wybiła się i pierzchła w las, sporo zginęło na miejscu.

Szczukin przyprowadził wziętego w rukopasznom boju, krótko mówiąc, nie kogo innego, tylko mego bratanka, „Rymwida”.

Miałem ja rozkaz nieodwołalny od mego generała brygady — lasy aż po Bodzentyn oczyścić za wszelką cenę — z prawem życia i śmierci.

Nie było czasu na wysłanie jeńców do więzienia w Kielcach, a i siły miałem szczupłe.

Oficerowie wzburzeni.

We mnie, jako w krewnego, surowym, pytającym wzrokiem patrzą.

Kazałem złożyć sąd polowy, i to natychmiast, bo trzeba było bandę ścigać bez zwłoki.

Ja prezydujący, kapitan Szczukin i kapitan Fiedotow z prawej strony, porucznik von Tauwetter i feldfebel Jewsiejenko — z lewej strony.

Zasiedliśmy natychmiast w wielkiej izbie tej karczmy.

Łojowa świeca paliła się w lichtarzu…

Generał mówił coraz szybciej, niezrozumialej, coraz częściej wtrącał rosyjskie wyrazy, zwroty, zdania.

Poprawił się na krześle i ciągnął:

— Przyprowadzili.

Sześciu żołnierzy, on w środku.

Mały, wychudły, czarny, oborwaniec.

Włosy wzjeroszeny.

Ledwie poznać…

Spojrzę ja na niego: Jaś, rodzonego brata ulubiony syn…

Na kolanach wyhodowałem…

Jakieś na nim gałgany…

Twarz przez całą szerokość rozerwana bagnetem, sina, zapuchnięta.

Jak wprowadzili, tak i stanął przy drzwiach.

Czeka.

A ty, sędzio, sądź!

No — tam pytanie urzędowe, formalne: — kto jest?

Milczy.

Patrzymy w niego wszyscy.

Towarzysz dobry, kolega kochany, dusza-człowiek, oficer pierwszorzędny.

Twarz jego zrobiła się harda, zastygła, skrzywiona od jakiegoś uśmiechu, co tę twarz miłą, dobrą i miękką wykrzywił, podobnie — ot, jak kowal weźmie i wykrzywi w ogniu raz na zawsze miękkie żelazo w krzywy hak.

Ci żołnierze, co go strzegli, to byli zarazem świadkowie.

Zeznają, że go pojmali w lesie, nocą, bijącego się z nimi pierś w pierś, zeznają, że on i jest ten sam, ich własny porucznik, Rozłucki.

Sprawa jasna, cóż tu więcej?

Głosować.

Wtedy zwraca się do mnie sędzia z prawej strony, kapitan Szczukin, i powiada, że chce jeszcze podsądnemu pytania zadawać.

Cóż — zadawaj.

Wstał Szczukin ze swego miejsca, kułakami oparł się z całej mocy, na ostatek przechylił się przez ten stół ku niemu.

Żyły mu na czoło wylazły, twarz sczerniała jak ziemia.

Oczy wlepił w winowajcę.

Czekamy wszyscy, o co go jeszcze będzie badał.

Tymczasem ten słowa wypowiedzieć nie może, bo człowiek był twardy, nieuczony.

Nozdrza mu drgają, brwi się zeszły.

Zaczął wreszcie walić kułakiem w stół i wołać ku podsądnemu:

— Rozłucki!

Ty nie śmiej tu przed nami hardo stać!

Nie śmiej w nas patrzeć takimi oczami!

Tyś zaprzysięgał czy nie?

Coś zrobił z twoją przysięgą?

Odpowiadaj!

Przysięgałeś czy nie?

— Przysięgałem — rzekł.

— Przysięgałeś — jął znowu krzyczeć Szczukin na całą karczmę, gniotąc stół pięściami — a z tą świętą przysięgą to coś zrobił?

Tyś z szeregu uciekł do wroga!

To prawda czy nie?

— To prawda.

— Razem z innymi zdrajcami swego panującego napadłeś na jego wojsko z zasadzki.

Prowadziłeś zdrajców, dawałeś im najzgubniejsze wskazówki, uczyłeś ich, gdzie i jak uderzać.

Ja sam widziałem cię dzisiejszej nocy w bitwie z żołnierzami twej własnej roty.

Ja tu świadczę, że widziałem, jak żołnierz Deniszczuk zranił cię bagnetem.

To prawda czy nie?

— Jeżeli to wszystko prawda, to ty nam, żołnierzom prawym i wiernym, w oczy tu mężnym wzrokiem patrzeć nie śmiej.

Stoisz przed obliczem sprawiedliwego sądu.

Twój własny stryj sąd nad tobą sprawuje.

Spuść oczy i zniż się, bo ty jesteś zdrajca i nędznik!

On na to rzekł:

— Ja stoję przed sądem Boga.

A ty mnie sądź według swojego sądu, jak chcesz.

Szczukin siadł.

Głosowanie.

Dwa głosy padły za karą natychmiastową.

Szczukina i von Tauwettera, dwa za odesłaniem pod konwojem do Kielc.

Mnie tedy przyszło przechylić szalę.

No, i przechyliłem… — mówił cicho, kiwając głową.

— Mieli wyprowadzić.

Jewsiejenko wniósł, że może ostatnie ma życzenie.

Dałem głos.

Spojrzał tedy na mnie tymi pieczarami oczu, wlepił je we mnie.

Staliśmy wszyscy za stołem.

On podszedł blisko.

Patrzy mi w oczy, ja w jego.

Jakby dwie lufy pistoletowe przystawił…

Pamiętam surowe słowa:

— Rozkazuję przed śmiercią, i to jest moja niewzruszona ostatnia wola, żeby mój mały sześcioletni syn, Piotr, był wychowany jako Polak, taki sam jak ja.

Rozkazuję, żeby go uczyć, choćby to było przeciwne sumieniu wychowawcy, jak jego ojciec zrobił wszystko, aż do samego końca.

Rozkazuję mu głosem głuchym, żeby pracował dla swej ojczyzny i żeby, jeśli zajdzie potrzeba, umierał dla niej bez jednego drgnienia strachu, bez jednego westchnienia żalu, tak samo jak ja.

No, i wszystko.

Oddał nam cześć po wojskowemu.

Wyprowadzili.

Zaczął się budzić dzień.

Poszedłem do alkierza, gdziem tej nocy miał spać.

Otwarłem okno.

Brzask dnia już się zaczynał.

Ranek.

Po drugiej stronie drogi sześciu żołnierzy szybko wybierało łopatami dół w piasku.

Odszedłem w głąb izby.

Odwróciłem się twarzą do ściany.

Boże mój!…

Było już jasno, kiedym wrócił do okna.

Mogłem już widzieć spokojnie.

Na kupie piasku, pod strażą dwunastu żołnierzy z karabinami u nogi, bokiem do mnie zwrócony siedział spokojnie.

Zdjęto mu już kurtkę powstańczą.

Był w koszuli i tę koszulę miał rozerwaną na piersiach.

W rękach ściśniętych trzymał między kolanami fotografijkę syna, Piotrusia.

Głowa zwieszona, włosy spadły na czoło, oczy w tej fotografii utopione.

Zaszedł pluton żołnierzy, należący do jego własnej roty, zza węgla karczmy.

Stanął ten pluton naprzeciwko.

Von Tauwetter prowadził.

Żołnierze — broń u nogi.

Stoją.

Minęła chwila, druga, trzecia…

Czekam, żeby Tauwetter dał komendę.

Nic, cisza.

Nic, cisza.

Nie może dać komendy.

Tamten siedział wciąż z oczami w swoim obrazku.

Miałem złudzenie, że może już, tak siedząc, umarł.

Przez chwilę miałem tę ulgę.

Czeka.

Aż oto podniósł głowę jak ciężar tysiącpudowy.

Stanął na kupie piasku.

Nogi mu się zarobiły w sypkiej ziemi, więc się poprawił raz i drugi.

Obejrzał się poza siebie, odgarnął włosy z czoła i spojrzał w żołnierzy.

No, chwała Bogu, wróciło nań to wykrzywienie twarzy, ta pogarda, co ją miał w sobie na sądzie.

Widziałem, jak powoli obejmowała mu twarz, oczy, czoło.

Byłem szczęśliwy, że to tak, że tak właśnie, z dumą…

Że Rozłucki…

Czułem, jak wielką swoją wolą zmieniał się w nieczułego trupa, jak się przeistoczył w coś innego.

Rzekł:

— Zdorowo, rebiata!

— Zdrawia żełajem waszemu błagorodju! — zawrzasnęli żołnierze plutonu jak jeden człowiek.

Podszedł Jewsiejenko, żeby mu oczy zawiązać.

Odepchnął go oczami.

Feldfebel odszedł.

Przycisnął tedy do serca ową małą fotografijkę, zamknął oczy.

Uchyliły mu się usta od wyższego pięknego uśmiechu.

Zamknąłem i ja oczy…

Przypadłem piersiami do ściany.

Czekam, czekam, czekam.

Nareszcie — *tarrach*!

Geometra Knopf zdjął czapkę i coś tam suchymi wargami do siebie szeptał.

Guńkiewicz grzebał patykiem w popiele ogniska, jakby pragnął pozakopywać sowite, pijackie łzy kapiące z jego oczu.

Zapanowała cisza.

Wołały się echa po leśnych górach…

Wtem pisarz gminny zwrócił się do generała z pytaniem:

— Proszę też łaski pana generała, a gdzie na przykład jest teraz ten mały syneczek, ów wtedy sześcioletni Piotruś?

— A tobie to na co wiedzieć, gdzie on? — grubiańsko i twardo odpowiedział generał.

— Ciekawość mię wzięła wiedzieć, czy się też spełniła ostatnia wola i rozkaz onego powstańca?

— Nie twoja to rzecz, i ty o takie rzeczy nie śmiej mnie pytać — słyszysz?

— Ja się też od razu dorozumiałem — odrzekł pisarz, patrząc swymi szelmowskimi oczami, z bezczelną drwiną, prosto w oczy starego generała — ja się też od razu dorozumiałem, że z tej twojej ostatniej woli, mój ty „kapitanie Rymwidzie”, tęgo się diabeł musiał uśmiać…

-----

Tekst opracowany na podstawie: Stefan Żeromski, Echa leśne i inne opowiadania, wyd.

1, wyd.

Książka i Wiedza, Warszawa 1972