corpora: wikisources-pl

text:
Asser Jan, biskup w Sherburne, w Anglji, † 909 r., przyjaciel i radca Alfreda W. Zostawił żywot tegoż króla, odznaczający się prostotą i szczerością, spisany porządkiem chronologicznym, p. t.

Historia de rebus gestis Alfredi regis.

Oprócz wydań osobnych, wyszło to dzieło w Guil.

Camdeni, Anglica, Normannica etc., Francof.

1602 (1603).


corpora: CEN

text:
10 października 2007 roku prezydent Lech Kaczyński spotkał się z przedstawicielami Międzynarodowego Biura Wystaw – Przewodniczącym MBW Wu Jianmin oraz Sekretarzem Generalnym MBW Vicente Gonzalez Loscertales.

Rozmowy koncentrowały się wokół sprawy ubiegania się przez Polskę o prawo do organizacji Światowej Wystawy EXPO 2012 we Wrocławiu.

W maju br. Polskę odwiedziła Misja Weryfikacyjna Międzynarodowego Biura Wystaw.

W ciągu ostatnich miesięcy strona polska podjęła także szereg działań służących szerszej prezentacji swojej kandydatury oraz proponowanego przez Polskę tematu wystawy.

Głosowanie państw członkowskich MBW w sprawie wyboru lokalizacji EXPO 2012 odbędzie się 26 listopada br. w Paryżu.


text:
borsuk, turecka nazwa zamiast rodzimej, p. jaźwiec, już w 16. w. w Wielkopolsce obiegająca; Ruś pisze je barsuk; tur.

borsuk.


corpora: sejm

text:
Warszawa,19 grudnia 2012 r.

Łukasz Gibała

Poseł na Sejm RP

Szanowna Pani

Ewa Kopacz

Jako przedstawiciel wnioskodawców projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wniesionego w dniu 25 października 2012 roku, działając na podstawie 36 ust. 1a Regulaminu Sejmu wnoszę autopoprawkę do wskazanego wyżej projektu.

Łukasz Gibała

Poseł na Sejm RP

„3) W art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„ 3.

Część składki na ubezpieczenie emerytalne wynosząca:

Art. 2 otrzymuje brzmienie:

Art. 21 otrzymuje brzmienie:

2) Art. 22 otrzymuje brzmienie:

Po art. 2 dodaje się art. 3 w brzmieniu:

UZASADNIENIE

Cel autopoprawki

Autopoprawka ma na celu obniżenie o 30 % wysokości części składki na ubezpieczenie emerytalne, którą ZUS powinien odprowadzić na konto otwartego funduszu emerytalnego oraz na specjalne subkonto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na którym ewidencjonowane są informacje o zwaloryzowanej wysokości wypłacanych składek.

Proponowana zmiana jest naturalną konsekwencją obniżenia o 30 % składek na ubezpieczenie emerytalne, które zostało zaproponowane w projekcie ustawy do którego składa się niniejszą autopoprawkę.

Autopoprawka zmienia również okres vacatio legis.

Widać już, że zmian w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych nie uda się uchwalić przed końcem 2012 roku, dlatego też w autopoprawce proponuje się przyjąć, iż ustawa wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2014 roku.

Rzeczywisty stan w dziedzinie stanowiącej przedmiot autopoprawki

W sytuacji gdyby nie wprowadzono autopoprawki nie uległby zmianie art. 22 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Zgodnie z tym przepisem Zakład Ubezpieczeń Społecznych odprowadza 3,5 % podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne do wybranego przez ubezpieczonego otwartego funduszu emerytalnego, zaś 3,8 % podstawy wymiaru składki ewidencjonowane jest przez ZUS na specjalnym subkoncie.

Różnica między dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym

Przewidywane skutki prawne, gospodarcze i społeczne

Wprowadzenie zmian sugerowanych w autopoprawce w żaden sposób nie zmienia przewidywań projektodawców odnoszących się do skutków gospodarczych, społecznych i prawnych wskazanych w uzasadnieniu złożonego w dniu 25 października 2012 r. projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Przewidywane skutki finansowe

Autopoprawka powoduje, iż wyliczenia wskazane w uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych dotyczące przewidywanego obciążenia finansowego dla budżetu państwa stają się adekwatne.

Zmiana proponowana w autopoprawce jest neutralna z punktu widzenia budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodność regulacji z prawem Unii Europejskiej

Wnioskodawcy wyjaśniają, iż regulacje wprowadzane w drodze autopoprawki nie są objęte prawem Unii Europejskie


text:
Komisja Administracji i Cyfryzacji

Plan pracy

2. lipiec Rozpatrzenie i zaopiniowanie dla Marszałka Sejmu - na podstawie informacji Ministrów: Administracji i Cyfryzacji oraz Środowiska -

na temat zabezpieczenia przeciwpowodziowego oraz stanu realizacji inwestycji przeciwpowodziowych”.

4. lipiec Informacja o sytuacji powodziowej na Dolnym Śląsku oraz związanych z nią działaniach informacyjnych, zapobiegawczych i ich

koordynacją.

5. sierpień Informacja o dostępie do Internetu (w tym o jego kosztach) w Polsce na tle państw Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem:

szkół, prokuratury, policji, sądów - kontynuacja.

7. wrzesień Informacja o zarządzaniu zasobami ludzkimi w służbie cywilnej (przestrzeganie zasad służby cywilnej, gromadzenie informacji,

szkolenie, nabory).

11. październik Informacja NIK o niezrealizowanych wnioskach de lege ferenda, dotyczących organizacji i efektywności funkcjonowania administracji

publicznej w latach 2010-2012.

13. listopad Informacja o trendach konsolidacyjnych na polskim rynku telekomunikacyjnym w kontekście realizacji Europejskiej Agendy Cyfrowej i

dalszych inwestycji w sieci nowej generacji.

Lp. Termin posiedzenia Temat posiedzenia

bariery inwestycyjne i sposoby ich rozwiązania.

16. grudzień Informacja o stanie prac nad podpisaniem europejskiego porozumienia w sprawie sytemu e-Call.

17. grudzień Informacja na temat sytuacji cudzoziemców starających się o pobyt stały na terenie R


text:
Arjańskie groby.

Ponieważ wyznawcy sekty arjańskiej nie mogli być grzebani na cmentarzach katolickich, mieli więc grobowiska oddzielne i stąd lud polski prawie wszystkie mogiły i dawne cmentarzyska pogańskie nazywał później grobami lub mogiłkami arjańskimi, tak jak dawne zamczyska — zamkami królowej Bony.

W prawdziwych grobach arjańskich pod Pińczowem, które rozkopywał Tadeusz Czacki, każdy zmarły miał w ręku tabliczkę z napisem: Scio cui credidi (wiem, w com wierzył).

U boku, w butelce dobrze zatkanej, zachowywano opis żywota zmarłego.

Grób arjański (lubo nie ma na to dostatecznych dowodów, czy był istotnie arjańskim), odkopany r. 1837 na przedmieściu Wesoła pod Krakowem, naprzeciw klasztoru karmelitanek, zawierał trzy trumny, wyżłobione w kłodach drzewa nakształt koryt, wylane żywicą i wyklejone suknem, a pokryte płaskiem wiekiem.

Pogrzebani mieli na głowie czepce jedwabne, w jakich chadzał kr. Zygmunt I, siatka przytwierdzona była do paska z sukna grubego, oszytego aksamitem.

Pod suknią zwierzchnią z ostrej wełnianej tkaniny, w kształcie opończy, mieli jedwabne żupany, ściągnięte nad biodrami paskiem jedwabnym czarnym, naszywanym czarną siatką.


text:
Benedykt XIV, Prosper Wawrzyniec Lambertini, ur. w Bolonji 31 Maja 1675 r., ze starożytnej familji; w 13 r. życia przybył do Rzymu, uczęszczał do kollegjum klementyńskiego na nauki, odznaczył się szczególnie w teologji i prawie kanoniczném.

Obok wielkich zdolności, miał on charakter spokojny i słodki, obyczaje czyste i szczerą pobożność.

Po ukończeniu nauk, został z kolei adwokatem konsystorskim, promotorem wiary, kanonikiem teologiem u św. Piotra na Watykanie, prałatem domowym, konsultorem św. Officjum, asessorem kongregacji obrzędów, immunitatum, rezydencji biskupów i signatury gratiae.

Później Klemens XI mianował go sekretarzem kongregacji obrzędów, sob. trydenckiego i rektorem uniwersytetu rzymskiego.

„Sądzą, że mam trzy głowy, pisał Lambertini, do jednego ze swoich przyjaciół; na każde miejsce potrzebaby mi po jednej duszy, a moja zaledwie wystarcza do panowania nad własną moją osobą.“ Pomimo tylu zajęć urzędowych, wszystek czas wolny poświęcał nauce teologji i prawa kościelnego, obcowaniu z uczonymi, ujmując wszystkich swoją słodyczą i serdecznością.

Innocenty XIII mianował go w 1722 kanonistą penitencjarji, a Benedykt XIII, ceniąc wielce jego doświadczenie i erudycję, przyzywał go do różnych kongregacji nadzwyczajnych, mianowicie w sprawie książki Quesnela; mianował go najprzód biskupem Teodozji in part., potém biskupem Ankony, a nareszcie kardynałem kapłanem.

Po tej nominacji (30 Kwietnia 1728 r.), Lambertini udał się do swojej djecezji.

Następca Benedykta XIII, Klemens XII przeniósł go 1731 r. w Kwietniu na stolicę arcybiskupią do miasta rodzinnego Bolonji, gdzie przebywał aż do śmierci Papieża, oddany zupełnie djecezji i umiłowanym przez siebie naukom.

Owocem jego nauki są: Institutiones ecclesiasticae, czyli zbiór listów pasterskich i innych dokumentów biskupich, wielokrotnie przedrukowany i używany w innych djecezjach; następnie jego dzieło klassyczne De servorum Dei beatificatione et canonizatione, 4 tomy; Quaestiones canonicae; księga De sacrificio Missae; dzieło De festis D. N. J. Chr. et B. V. M., jako też żywoty kilku świętych czczonych w Bolonji.

Wówczas też zajmował się swojém sławném dziełem De synodo dioecesana, które, będąc Papieżem, ogłosił.

Przez 10 lat swego pobytu w mieście rodzinném niezmierną pracowitością, gorliwością o utrzymanie karności w duchowieństwie, o wyrestaurowanie i upiększenie kościołów, swoją dobrocią i bezinteresownością pozyskał sobie szacunek powszechny.

Po śmierci Klemensa XII, kardynał Lambertini wszedł do konklawe 5 Marca.

Kardynałowie, oddani Burbonom, przedstawiali Aldobrandiniego, lecz większości głosów nie mogli mu zjednać.

Albani, przekonany o nieużyteczności ich zabiegów, przedstawił Lambertiniego, i ten, wbrew swym oczekiwaniom, został wybrany 17 Sierpnia 1740 r. i, prawdopodobnie przez wdzięczność dla pamięci Benedykta XIII, który go wyniósł do kardynalstwa, przybrał imię Benedykta XIV.

Powiadają, że jednego razu, gdy kardynałowie na konklawe nie mogli się porozumieć, żartując, powiedział im: „Na cóż te wszystkie zachody?

Jeśli chcecie świętego, bierzcie kardynała Gotti; jeśli chcecie polityka, bierzcie Aldobrandiniego; jeśli chcecie dobrego człeka, mnie bierzcie.“ Benedykt XIV zawsze wesoły i swobodny, lubił często żartować.

Nie miał on żadnej nadziei zostania Papieżem, nie należał do żadnego stronnictwa w konklawe, gdyż przez 6 miesięcy nawet o nim nie pomyślano, a po raz pierwszy jego imię wyszło wówczas, kiedy Albani je podał.

Benedykt XIV, jako Papież sumienny, pokorny, światły, szczery, w swém obejściu szlachetny a prosty, o dobro swych poddanych troskliwy, w wyborze swych ministrów i przyjaciół roztropny, najzupełniej głosy swych kolegów usprawiedliwił.

Roztropném umiarkowaniem i rozumną pobłażliwością tak umiał na zewnątrz utrzymać godność papieztwa, że go wszyscy monarchowie katoliccy i protestanccy szanowali.

Idąc za przyrodzonym zamiłowaniem nauki, chętnie się uchylał od spraw publicznych i rad pracował w swej bibljotece prywatnej.

To też złośliwi Rzymianie mówili, że Papież ten za wiele pisał, a za mało rządził.

Zdanie to jednak z prawdą niezgodne, bo pontyfikat jego bardzo był czynny i płodny dla Kościoła.

Liczy się on wprawdzie do rzędu najuczeńszych Papieżów, a zostawszy Papieżem, nie przerwał korespondencji ze znakomitościami naukowemi swojego czasu; jednakże nie zaniedbał żadnej części wysokich swoich obowiązków.

W ciągu 18 lat swego panowania, wiele się zajmował podniesieniem czci boskiej: wybudował w Rzymie kilka kościołów, jak św. Marcelego; inne wielkim nakładem wyrestaurował i ozdobił, jak np. bazylikę liberjańską; bazylikę watykańską przeznaczył na uroczystość kanonizacji i beatyfikacji (między pięciu kanonizowanymi przezeń świętymi znajduje się św. Fidelis z Sigmaringen); kościołom dla starożytności poważanym, jak np. grobowy kościół św. Franciszka z Assyżu, nadał szczególne przywileje.

Z drugiej znowu strony, na prośbę kilku książąt, liczbę świąt zmniejszył najprzód (1748 r.) dla Sycylji i Toskanji, później dla Sardynji i Austrji, wreszcie dla samego państwa Kościelnego.

Szczególnie czuwał nad poprawném wydaniem ksiąg liturgicznych, rytuału rzymskiego, ceremonjału i pontyfikatu, a zwłaszcza Martyrologjum rzymskiego, które Jan V, król portugalski, swym kosztem dał drukować.

R.

1750 odbył 8ię w Rzymie jubileusz powszechny, do którego Benedykt z rozrzewniają pobożnością się przygotował.

Wyborne też przedsięwziął środki ku publicznemu bezpieczeństwu i dogodności pielgrzymów, podczas wielkiego ich napływu na jubileusz.

Benedykt XIV zalecał usilnie sumienne zachowanie postów, potępiał surowo pojedynki i rozwolnione zasady moralne, ponownie przez breve z d.

17 Marca 1745 r. potępił stowarzyszenia wolnych mularzy.

Wydał postanowienia tyczące się odprawiania Mszy św. za parafjan, i co do administrowania sakramentu Pokuty; małżeństwa mieszane naganiał surowo.

Wspólnie z kardynałami znaczną się przyłożył summą do budowy kościoła św. Jadwigi w Berlinie 1747; szczególnie zaś popierał towarzystwo do rozszerzenia wiary i obrony Kościoła katolickiego, przez szlachtę w Węgrzech utworzone.

Żeby zawsze Kościół godnych posiadał przewodników, utworzył kongregację, mającą roztrząsać życie kandydatów na biskupstwa.

Kreował 64 kardynałów; wiele nowych utworzył djecezji w Ameryce i Europie.

Będąc Papieżem, zatrzymał przy sobie djecezję bolońską do czasu dokończenia budowy seminarjum i restauracji kościoła metropolitalnego.

W sporze dotyczącym zachowania przez krajowców obrzędów chińskich i malabarskich, uznając je za przesądne nadużycia, powstał przeciw nim energicznie, i w bulli Ex quo singularis (1742 r.), zwyczaje chińskie, a w bulli Quoniam sollicitudinem (1744 r.) — malabarskie potępił.

Ten zakaz gwałtowne w Chinach wywołał prześladowanie, w którém 78 missjonarzy i wielu chrześcjan śmierć poniosło; zaledwie dopiero w 1753 r. król portugalski zdołał nieco cesarza chińskiego względem chrześcjan ułagodzić.

Benedykt, powodowany jedynie dobrem Kościoła, ale już w podeszłym wieku, dogorywając, dał się uwieść intrygom Pombala, wszechwładnego ministra na dworze portugalskim.

Na żądanie króla, gorąco poparte przez kardynała Passionei, nieprzyjaciela jezuitów, Papież wydal breve (1 Kwietnia 1758 r.) nieprzychylne jezuitom, stanowiące kardynała portugalskiego Saldanha, oddanego całkowicie intrygom ministerjalnym, wizytatorem, z najobszerniejszą władzą, towarzystwa Jezusowego we wszystkich krajach podległych królowi portugalskiemu.

Przeczuł atoli umierający Papież, że ludzie złej woli mogą nadużyć poprzedniego rozporządzenia, dla tego podyktował kardynałowi Archinto instrukcję dla kardynała Saldanhy, ściślej określające myśl jego (Benedicti XIV pont. max.

secretiora mandata circa visitationem cardinali Saldanha observanda).

Ob. Hist. de la comp. de Jésus p. Crétineau—Joly, t.

5 ed.

III p.

142.

Królowi portugalskiemu udzielił prawo mianowania na wszystkie biskupstwa i opactwa, a w 1748 r. nadał mu tytuł rex fidelissimus (król najwierniejszy).

Z tymże królem w 1741 r. zawarł konwencję, określającą dokładnie wszystkie swobody (immunitates) osobiste, rzeczowe i miejscowe, a dla dopilnowania, aby wszystkie artykuły umowy zostały ściśle zachowane, ustanowiono trybunał pod prezydencją duchownego, z dwóch duchownych przez Papieża, i z dwóch świeckich członków przez króla wybranych, złożony.

Jednocześnie królowi obojga Sycylji przyznał prawo mianowania 26 biskupów.

Benedykt, celem zakończenia nieporozumień, wynikłych między jego poprzednikami a królami portugalskimi, r. 1741 przyznał królowi portugalskiemu prawo obsadzania wszystkich beneficjów, jako też oddał mu, z tytułem wikarjusza Stolicy Św., wszystkie lenności kościelne w Portugalji, z obowiązkiem składania corocznie złotego kielicha, wartości 1000 dukatów, na rzecz kamery apostolskiej; ale nie dał mu prawa wyznaczania kardynała koronnego.

Koronie hiszpańskiej w 1752 odstąpił prawo mianowania na wszystkie biskupstwa i beneficja zostawiwszy Stolicy Apostolskiej tylko 52 katedr i beneficjów.

Listem nader uprzejmym do króla neapolitańskiego, w 1754 szczęśliwie zakończył kłótnię między królem a kawalerami maltańskimi, wynikłą z powodu prawa wizytowania kościołów na Malcie.

Usiłował także zagodzić spór między Austrją a Wenecją o patrjarchat akwilejski, znosząc patrjarcbat i tworząc dwa arcybiskupstwa: Gorycji dla Austrji, a Udine dla Wenecji; dumna atoli rzeczpospolita nie była zadowolona i, na przekór Papieżowi, zaprowadziła u siebie placetum regium (ob.)

1754 r., i z małemi wyjątkami zabroniła do Rzymu o dyspensy, odpusty i przywileje się udawać.

Gdy zaś Wenecjanie od swego odstąpić nie chcieli, Papież zerwał traktaty handlowe z Wenecją, i na towary, z prowincji weneckich do państwa Kościelnego przychodzące, większe cło nałożył.

Pierwszy on z Papieży w aktach urzędowych przyznał panującemu w Prusach tytuł króla.

Między arcybiskupem paryzkim Krzysztofem Beaumont a parlamentem francuzkim powstała sprzeczka i skończyła się wygnaniem arcybiskupa, za to, że ten pozwolił administrować sakramenta ostatnie tym tylko umierającym, którzy na piśmie oświadczali, że bullę Unigenitus przyjmują.

Benedykt spór drażliwy zakończył, wydając encyklikę do wszystkich biskupów francuzkich, d.

10 Października 1756 r., Ex omnibus christianis orbis regionibus, w której nakazuje sakramentów odmawiać tylko znanym i publicznym przeciwnikom bulli Unigenitus, podejrzanych zaś jedynie upominać, nie wymagając od nich nic na piśmie.

Posyłał także delegatów do odszczepieńców w Utrechcie, wytrwale bullę tę odrzucających, ale ci żadnych układów prowadzić nie chcieli.

Mając na względzie dobro poddanych, wydał u siebie surowe prawa przeciw lichwie, zmniejszył podatki, zniósł różne monopole, popierał wolność handlu.

Dla postępu nauki utworzył stowarzyszenia, mające za przedmiot swej uprawy archeologię rzymską i chrześcjańską, dzieje Kościoła i soborów, liturgikę; zbogacał bibljotekę watykańską i wydrukować kazał spis jej rękopismów.

R.

1748 kazał wymierzyć jeden stopień południka i dawny obelisk zodjakalny, z gruzu dobywszy, postawić.

Akademję rodzinnego miasta zbogacił obrazami, modelami gipsowemi i książkami.

Co wieczór uczonymi się otaczał, a w każdy poniedziałek prezydował na posiedzeniu akademickiém, gdzie różne pytania z dziejów Kościoła, prawa i liturgji roztrząsano.

Z jego rozkazu uczony jezuita Emmanuel d’Azevedo wydał wszystkie jego dzieła w 12 tomach (1747—1751).

Zupełniejsze wydanie ukazało się w Wenecji, w 1767 in folio.

Jego bulle i konstytucje poraz pierwszy się ukazały w Continualio Bullarii magni, Luxemburg t. XVI—XIX (1752 do 1758).

Benedykt XIV umarł 3 Maja 1758, po chorobie dosyć bolesnej, w ciągu której jednak nie stracił na chwilę pokoju ducha.

Carracioli, który wydał Życie Benedykta XIV (1784), na wiarę świadków, nie zawsze pewnych, podał o tym Papieżu wiele anegdot, świadczących o miłym jego charakterze i o jego dowcipie w prywatnych rozmowach; ale nie wszędzie bjograf ten zasługuje na wiarę.

Cf. Guarnacci, Vitae Pontif.

Rom.

II 487.

Vie du Pape Benoit.

XIV, Paris 1783.

Po nim nastąpił Klemens XIII.

(Häusle) K. R.


text:
cyga, 'bąk', 'wartałka', z mazowieckiem c zamiast cz, serb. cziga, czigra, węg.

csiga; u Potockiego: »piły, gałki, cygi« (dla dzieci), »(dama) w opasaniu cyga«.


text:
Chodziły tu Niemce,

Chodziły odmieńce,

«Sprzedaj, chłopie, rolę,

Będziesz miał czerwieńce!

— A mój Niemcze miły,

Ale mojej roli

Schowaj se czerwieńce

Kto przedaje ziemię,

Bogatyś ty, Niemcze,

Pójdą twe talary

Za tę pieśń zpod lasu:

Za ciepło słoneczne,

A toćże i mnie tam

— «Chodź, chłopie, do Nieba!»

A toćby mi dzieci

Nie sprzedam ci roli...

Weź, Niemcze, talary...


text:
Podróż do środka Ziemi

Rozdział XXXVIII

Juliusz Verne

Od samego początku naszej podróży, nie mało mnie już spotkało niespodzianek; powinienem się był przeto już z niemi oswoić.

Jednakże przyznam, że na widok napisu runicznego osłupiałem zupełnie.

Nie tylko podpis uczonego alchemika stał wyryty na skale, lecz i puginał jego znajdował się w moich rękach.

Mogłem to wszystko uważać za złowróżbne znaki, ale nie mogę w żaden sposób zaprzeczyć istnieniu podróżnika i rzeczywistości jego podróży.

Gdy takie uwagi krążyły mi po głowie, profesor Lidenbrock zapędził się tymczasem w sposób trochę dytyrambiczny w pochwały dla nieśmiertelnego, jak go zwał, Arne Saknussema.

– Oh!

cudowny geniuszu! – wołał – o niczem nie przepomniałeś, coby mogło innym śmiertelnikom wskazać pewną drogę wewnątrz skorupy ziemskiej; następcy twoi, wszędzie w tych ciemnych podziemiach natrafiają na twe ślady, od trzech przeszło wieków tam pozostałe.

Za twą sprawą, inni mogą podziwiać te cuda.

Imię twe, spotykane od czasu do czasu, prowadzi prosto do celu śmiałego podróżnika, który miał odwagę puścić się za twym śladem.

Ja także na wieczną pamiątkę wyryję nazwisko moje na tej ostatniej karcie granitowej, a przylądek któryś ty pierwszy widział na morzu przez ciebie odkrytem, niech zwie się przylądkiem Saknussem.

Słuchając tego, przyznam się żem czuł ogarniający mnie zapał.

Nieznany ogień ożywił me piersi; zapomniałem i o przebytych nieszczęściach i grożącem niebezpieczeństwie w powrocie.

Co inny zrobił, chciałem i ja to uczynić, a żadne dzieło ludzkie nie wydało mi się niepodobnem do urzeczywistnienia.

– Idźmy!

idźmy naprzód! – zawołałem.

Poskoczyłem ku ciemnej galeryi, gdy profesor zatrzymał mnie – i on, człowiek niecierpliwy i porywczy, począł zalecać mi krew zimną i wstrzemięźliwość.

– Powróćmy – rzekł – najpierw do Hansa i przyprowadźmy w to miejsce naszą tratwę.

Z niechęcią posłuchałem tego rozkazu.

– Czy wiesz stryju – rzekłem idąc spiesznym krokiem – że dotąd okoliczności nader nam sprzyjały.

– Ah!

tak sądzisz, mój chłopcze?

– Bezwątpienia, i przyznać trzeba, że wszystko, burza nawet posłużyła do zwrócenia na dobrą drogę.

Błogosławionym niech będzie huragan morski, doprowadzający nas do tych brzegów, z których nas piękna wydaliła pogoda!

Bo przypuściwszy, żeśmy się dostali na południowy brzeg morza Lidenbrock, cóżby się naówczas z nami stało?

Oczy nasze nie spotkałyby się z nazwiskiem Saknussema i stalibyśmy gdzieś może na jakiej przestrzeni, nigdzie nas doprowadzić nie mającej.

– Tak mój Axelu, jest rzeczywiście coś opatrznościowego w tem, że płynąc ku południowi, przybiliśmy przeciwnie do brzegu północnego i właśnie do przylądka Saknussem.

Jestto fakt prawdziwie zadziwiający, którego niczem sobie wytłomaczyć nie umiem.

– Eh!

mniejsza o to!

nie tłomaczmy taktów, a raczej z nich korzystajmy.

– Masz słuszność, moje dziecię, lecz…

– Lecz puśćmy się znowu drogą północną, przejdźmy wszystkie kraje Europy w tej stronie: Szwecyę, Rossyę, Syberyę i t.

d., a to lepsze będzie, aniżeli zagłębiać się pod pustynie Afryki, lub spienione wały oceanu!

– Tak jest Axelu, tak jest, masz słuszność, tem więcej, że opuszczamy to morze poziome, nigdzie nas doprowadzić nie mogące.

Teraz zaczniemy w dół schodzić i schodzić bez końca!…

A wiesz ty Axelu.

że aby dotrzeć do środka ziemi, niema już więcej jak może tysiąc pięćset mil co najwyżej?

– E!

taka bagatela!

to i mówić o tem nie warto; w drogę więc, w drogę coprędzej!…

Tak rozmawiając, doszliśmy do Hansa.

Wszystko było gotowe do natychmiastowego odjazdu.

Siedliśmy na tratwę; Islandczyk rozpuścił żagiel i wybrzeżem skierował się ku przylądkowi Saknussem.

Wiatr nie był zbyt pomyślny, nieraz przeto musieliśmy popychać się za pomocą kijów okutych; często wypadało okrążać ogromne skały zachodzące w morze.

Nakoniec, po trzech godzinach żeglugi, to jest około szóstej wieczorem, przybiliśmy do brzegu, w miejscu wygodnem i bezpiecznem.

Wyskoczyliśmy na ziemię.

Byłem jeszcze rozgorączkowany; zaproponowałem więc żeby spalić nasz statek, celem odjęcia sobie możności dalszego podróżowania po wodzie.

Stryj sprzeciwił się temu.

Zdawało mi się że zobojętniał, że utracił cały zapal i energię.

– To przynajmniej – rzekłem – jedźmyż zaraz nie tracąc czasu.

– Dobrze, dobrze mój chłopcze, ale najprzód zbadajmy należycie tę nową galeryę, aby wiedzieć czy potrzebne będą sznury i drabiny.

Stryj wprawił znowu w ruch przyrząd Ruhmkorfa; porzuciliśmy tratwę przywiązaną do brzegu i puściliśmy się w nowe przejście; ja szedłem na czele wyprawy!

Okrągły prawie otwór przejścia, miał około pięciu stóp średnicy; ciemny tunel ciągnął się przez skałę.

Po obu stronach widać w nim było szczątki materyj wybuchowych, które dawniej przezeń przechodziły; dolną częścią dotykał gruntu, tak że można było dojść do niego bez trudności.

Uszedłszy ze sześć kroków, natrafiliśmy na ogromny kamień, przejście tamujący.

– Przeklęta skała! – krzyknąłem zagniewany na widok tej przeszkody.

Napróżnośmy szukali w lewo i prawo, u góry i na dole – nigdzie żadnego przejścia, ani otworu.

Hans z lampą troskliwie zbadał wszystkie punkta, lecz wszystko na nic się nie przydało.

Potrzeba było wyrzec się wszelkiej nadziei przejścia.

Usiadłem na ziemi zrozpaczony; stryj wielkiemi krokami mierzył korytarz w zamyśleniu.

– Ależ Saknussem… – zawołałem.

– Musiał go także zatrzymać ten kamień.

– Nie, nie, to być nie może – odpowiedziałem – ten kawał skały musiał tu zamknąć przejście w skutek jakiegoś wstrząśnienia gwałtownego, lub też zjawiska magnetycznego, poruszającego skorupę ziemską.

Jestem pewny, że wiele upłynęło lat pomiędzy powrotem Saknussema i zawaleniem się tej skały.

Widoczną jest rzeczą, że przez tę galeryę płynęły kiedyś swobodnie materye wulkaniczne.

Teraz oto jeszcze znać świeżo popękane szczeliny w tym granitowym suficie, który zdaje się być utworzonym z osobnych części, z kamieni ogromnych, naniesionych tu jakoby ręką, jakiego olbrzyma i następnie jednem silniejszem wstrząśnieniem zbitych w masę nieprzebytą.

Tak, niezawodnie jestto przypadkowa zapora, której Saknussem nie napotkał; i jeśli tej zawady nie usuniemy, tośmy naprawdę niegodni dostać się do środka ziemi!

Pamiętam że mówiłem z ogromnym zapałem.

Cała dusza profesora Lidenbrocka przeszła we mnie.

Byłem jakby natchniony i ożywiony wielką myślą odkryć; zapomniałem o przeszłości – gardziłem przyszłością.

Po dojściu do wnętrza kuli ziemskiej, powierzchnia jej przestała mnie zajmować; niczem dla mnie były miasta, wsie i miasteczka – zapomniałem o Hamburgu; o domku na Königstrasse, a nawet o mojej poczciwej Graüben, która może mnie już opłakiwała, jak straconego na zawsze.

– Dobrze więc – rzekł stryj – torujmy sobie drogę – przewracajmy ten mur!

mamy łopaty, motyki, oskardy!…

– Na motykę i oskard to zatwarde.

– Cóż więc zrobić?

– A, szczęśliwa myśl!

proch!… mina!…

Podminujmy tę zawadę i wysadźmy ją w powietrze.

– Prochem?

– Ależ tak, prochem; chodzi tylko o odłamanie kawałka skały.

– Hansie do roboty! – zawołał profesor.

Islandczyk nie mówiąc i słowa, powrócił na tratwę i przyniósł ztamtąd oskard, którym miał zrobić wydrążenie pod minę.

Nie była to praca łatwa.

Potrzeba było wywiercić sporą dziurę, mogąca pomieścić pięćdziesiąt funtów bawełny strzelniczej, której siła rozrywająca jest cztery razy większa od siły zwykłego prochu armatniego.

Nadzwyczajnie byłem wzruszony i niecierpliwy.

Gdy Hans zajmował się swą pracą, my ze stryjem przygotowaliśmy długi knot, zanurzając go w zmoczonym prochu i przeciągając przez uszytą na ten cel rurkę płócienną.

– Zobaczysz stryju, że zrobimy sobie przejście.

– Oh!

jestem tego pewny! – odpowiedział profesor.

O północy wszystko już było gotowe; nabój bawełny strzelniczej założony w otwór, a knot przeciągnięty przez całą galeryę aż na zewnątrz, zkąd miał być zapalonym.

Jednej iskierki ognia brakło do wprawienia w ruch tej ogromnej i strasznej machiny.

– Do jutra – rzekł pan Lidenbrock.

Musiałem uledz rozkazowi i czekać jeszcze przez śmiertelnie długie sześć godzin!


text:
Składka rentowa zostanie obniżona łącznie o 7% - zdecydował w dziś Sejm, nowelizując ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych.

Zgodnie z rządową propozycją, od lipca 2007 roku składka ma być obniżona o 3% po stronie pracowników.

Od 1 stycznia 2008 roku składka ma być obniżona o kolejne 4% - po 2% po stronie pracowników i pracodawców.

Obecnie składka rentowa wynosi 13%.

Po redukcji, pracownicy płaciliby 1,5% składki, a pracodawcy - 4,5%.

Przy pensji brutto zbliżonej do średniej płacy w Polsce, czyli 2800 zł miesięcznie, już od lipca pracownik zaoszczędzi na obniżeniu składki rentowej ok. 80 zł.

Od stycznia 2008 roku, kiedy w życie wejdzie kolejna obniżka składki, ta oszczędność zwiększy się do 140 zł miesięcznie.

Oczywiście przy wyższych płacach oszczędności składkowe będą jeszcze wyższe.


text:
Achab.

1. król, syn Amri (Omri), króla izraelskiego, nastąpił po ojcu i panował 22 lat, (III Kr.

16, 29).

Przeszedł poprzedników w bezbożności, zwłaszcza po zaślubieniu Jezabeli, córki Ethbaala, króla Sydonu; wprowadził publiczną cześć Baala i Astarty (III Kr.

16, 31) i popierał fałszywych proroków, a prześladował prawdziwych, szczególniéj Eljasza.

Za odpadnięciem od Boga poszła niesprawiedliwość i różne gwałty, jak o tém przekonywa straszliwe skazanie na śmierć Nabota i zabranie jego winnicy, przyległej królewskiemu pałacowi.

Prowadził wojnę z królem syryjskim Benhadadem z początku pomyślnie, a gdy nieprzyjaciel znakomite zebrał siły, wciągnął do wojny Jozafata, króla judzkiego, ale w bitwie pod Ramoth-Galaad ciężko raniony (III.

Kr.

22, 34), przewieziony do Samary[1], wkrótce umarł.

Psy, jak przepowiedział Eljasz, lizały wówczas po drodze krew jego.

Wkrótce potem Jehu (IV Kr.

9, 7) wytępił całą bałwochwalczą rodzinę Achaba.

— 2.

Syn Kolaji i prorok fałszywy w niewoli babilońskiéj (Jer.

29.

21).


text:
Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo chce podnieść po raz kolejny ceny gazu.

Jak powiedział prezes PGNiG, Bogusław Marzec, podwyżka jest konieczna, ponieważ importowany gaz podrożał.

Spółka złożyła do Urzędu Regulacji Energetyki wniosek o nowe taryfy cenowe.

Ceny powinny wzrosnąć w trzecim lub w czwartym kwartale tego roku.


text:
UZASADNIENIE

Jawność ksiąg wieczystych ma istotne znaczenie dla pewności obrotu nieruchomościami.

Księgi wieczyste są jawne pod względem formalnym, co oznacza uprawnienie każdego do przeglądania księgi wieczystej oraz otrzymywania jej odpisów.

Obecnie istnieje możliwość przeglądania ksiąg wieczystych prowadzonych w systemie informatycznym przez Internet i w każdym sądzie rejonowym prowadzącym księgi wieczyste.

Natomiast księga prowadzona w postaci papierowej może być przeglądana tylko w sądzie prowadzącym księgę – po przyniesieniu jej z archiwum.

Dlatego zakładanie ksiąg w systemie informatycznym, jak też przemigrowanie do centralnej bazy danych ksiąg wieczystych (dalej: CBDKW) wszystkich ksiąg prowadzonych przez sądy, urzeczywistni w pełni zasadę formalnej jawności ksiąg, wyrażoną w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r.

Nr 124,

poz. 1361, z późn. zm.), dopiero po faktycznym udostępnieniu ksiąg wieczystych.

Dotychczasowy katalog dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych (dalej: Centralna Informacja) należy rozszerzyć o możliwość wydawania, na wniosek, odpisów z poszczególnych działów księgi wieczystej (wyciągów).

Ten nowy rodzaj dokumentu pozwoli uzyskiwać przez wnioskodawców konkretne potrzebne im informacje, a nie, tak jak dotychczas, tylko odpis zawierający wszystkie dane wpisane do księgi wieczystej.

Proponuje się także wprowadzenie możliwości złożenia, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, wniosku o wydanie odpisu księgi wieczystej, wyciągu z księgi wieczystej lub zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej, prowadzonej w systemie informatycznym.

W ramach tego należy stworzyć możliwość samodzielnego wydrukowania przez wnioskodawcę żądanego dokumentu i nadanie takiemu wydrukowi mocy dokumentu wydawanego przez sąd.

Projekt ustawy uwzględnia następujące cele:

wprowadzenie instytucji umożliwiającej wyszukiwanie w CBDKW ksiąg wieczystych spełniających warunki zapytania (wyszukiwanie ksiąg wieczystych w CBDKW);

wprowadzenie nowego dokumentu wydawanego przez Centralną Informację – wyciągu z księgi wieczystej, obejmującego dane ze wskazanych działów księgi wieczystej;

wprowadzenie możliwości samodzielnego wydrukowania odpisu księgi wieczystej, wyciągu z księgi wieczystej i zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej, uzyskanych z Centralnej Informacji oraz nadanie wydrukowi takiego dokumentu mocy dokumentu wydawanego przez sąd;

określenie podmiotów, którym udostępnia się możliwość wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW;

stworzenie możliwości wielokrotnego nieograniczonego w czasie wyszukiwania ksiąg wieczystych bez konieczności każdorazowego składania do Centralnej Informacji wniosków o wyszukanie.

Wydane na podstawie delegacji rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym w § 3 ust. 1 stanowi, iż przeglądanie księgi wieczystej polega na wywołaniu na ekran monitora żądanej księgi wieczystej.

Przepis § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia umożliwia powierzenie zadań związanych z przeglądaniem ksiąg wieczystych ekspozyturze Centralnej Informacji.

Działając na podstawie art. 364 ustawy Minister Sprawiedliwości utworzył Centralną Informację Ksiąg Wieczystych z ekspozyturami przy wydziałach sądów rejonowych prowadzących księgi wieczyste w systemie informatycznym.

Centralna Informacja wydaje na wniosek odpisy ksiąg wieczystych oraz zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej, prowadzonych w systemie informatycznym (art. 364 ust. 2 ustawy).

Wzory formularzy wniosków o wydanie odpisów ksiąg wieczystych prowadzonych w systemie informatycznym oraz zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości wydane na podstawie art. 364 ust. 3 ustawy.

Postęp technologiczny w zakresie możliwości zdalnego dostępu do baz danych w połączeniu ze znacznym stopniem zaawansowania procesu przenoszenia ksiąg wieczystych do postaci elektronicznej, czyli migracji danych z ksiąg wieczystych prowadzonych w postaci papierowej do centralnej bazy danych ksiąg wieczystych pozwala wprowadzić w ramach przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece nowe sposoby korzystania z zasobów CBDKW.

Pierwszy z nich to dostęp powszechny realizowany za pośrednictwem publicznej sieci teleinformatycznej (Internet), przysługujący każdej osobie fizycznej, polegający na możliwości bezpłatnego przeglądania treści konkretnej księgi wieczystej po podaniu jej numeru.

Dostęp taki, określany jako przeglądanie księgi wieczystej, gwarantowany przez przepisy rangi ustawowej pozwala osobom znającym numer konkretnej księgi wieczystej na zapoznanie się z jej treścią.

Drugi rodzaj dostępu, określany jako wyszukiwanie ksiąg wieczystych w CBDKW, przysługuje podmiotom wskazanym w ustawie i polega na możliwości wyszukiwania ksiąg wieczystych według konkretnego, zdefiniowanego kryterium wyszukania (np. danych identyfikacyjnych nieruchomości, danych osobowych właściciela).

Wyszukiwanie ksiąg wieczystych w CBDKW jest nową instytucją mającą gwarantować sprawne i skuteczne realizowanie uprawnień przysługujących państwu, a konkretyzowanych w normach szczególnych, np. w celu odszukania składników majątku dłużnika w sądowym postępowaniu egzekucyjnym.

Przewiduje się także wprowadzenie w art. 364 ust. 2 nowego rodzaju dokumentu wydawanego przez Centralną Informację.

Będzie to wyciąg z księgi wieczystej obejmujący wskazane działy księgi.

Możliwość wyszukiwania ksiąg wieczystych udostępnia się następującym podmiotom, o ile jest im to niezbędne do realizacji ich zadań ustawowych: sądom, prokuraturze, organom kontroli skarbowej, organom celnym, administracyjnym organom egzekucyjnym, organom podatkowym, komornikom sądowym, Policji, Najwyższej Izbie Kontroli, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego, Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, centralnym organom administracji rządowej.

Podmiot określony w ustawie, realizujący zadania ustawowe, powinien wystąpić do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o udzielenie zgody na wielokrotne, nieograniczone w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych, powołując się, że należy do kręgu podmiotów wymienionych w ustawie oraz wskazując zadania ustawowe, dla których wykonania niezbędny jest ten rodzaj dostępu do informacji zawartych w CBDKW.

Z wnioskiem tym może wystąpić także podmiot uprawniony do występowania w imieniu grupy podmiotów, np. Prokurator Generalny w imieniu prokuratur, Prezes Krajowej Rady Komorniczej w imieniu komorników.

Brak przesłanek ustawowych do udostępnienia możliwości wyszukiwania ksiąg wieczystych skutkować będzie decyzją odmowną Ministra Sprawiedliwości wydawaną w trybie administracyjnym.

Zgoda Ministra Sprawiedliwości nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Zgoda ta umożliwi podjęcie koniecznych przygotowań technicznych do składania w Centralnej Informacji wniosków o wyszukanie, tj. założenie konta dla osób realizujących uprawnienia podmiotu mającego prawo wyszukania.

Uprawnienie do wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW przydzielane jest zawsze konkretnym osobom fizycznym działającym z upoważnienia i na rzecz podmiotu wnioskującego.

Osoby te należy wskazać we wniosku o udzielenie zgody na wielokrotne, nieograniczone w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych.

Po uzyskaniu zgody Ministra Sprawiedliwości, osoby uprawnione mogą składać do Centralnej Informacji wielokrotnie i bez ograniczenia w czasie wnioski o wyszukanie ksiąg wieczystych według kryteriów określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie nowej delegacji ustawowej.

Projekt ustawy przewiduje również możliwość udostępniania wielokrotnego, nieograniczonego w czasie wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW bez konieczności każdorazowego składania wniosku do Centralnej Informacji dla podmiotów, które spełniają łącznie następujące warunki: złożą wniosek w tym zakresie; są podmiotami wymienionymi w ustawie; posiadają urządzenia lub systemy teleinformatyczne, umożliwiające identyfikację osoby uzyskującej dane z CBDKW, zakresu danych oraz daty ich uzyskania; posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne, chroniące przed wykorzystaniem uzyskanych danych niezgodnie z celem; jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych przez nie zadań.

Warunkiem koniecznym uzyskania tego rodzaju dostępu do wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW jest istnienie, po stronie Ministra Sprawiedliwości, odpowiednich warunków technicznych.

Minister Sprawiedliwości wyraża zgodę na wielokrotne, nieograniczone w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych w CBDKW bez konieczności każdorazowego występowania do Centralnej Informacji z wnioskiem o wyszukanie ksiąg wieczystych w drodze decyzji administracyjnej.

Projekt ustawy wprowadza podstawy prawne do pobierania opłaty od wniosku o wydanie wyciągu z księgi wieczystej oraz od wniosku o wyszukanie ksiąg wieczystych (art. 365 ust. 1 ustawy), a także rozszerza zwolnienie od opłat – od wniosków o wydanie dokumentów przez Centralną Informację oraz od wniosku o wyszukanie – na Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Dokonując zmiany art. 365, z przepisu tego usunięto dotychczasowy ust. 4 dotyczący udostępniania organom prowadzącym kataster nieruchomości treści ksiąg wieczystych w zakresie ich działu pierwszego i drugiego, z uwagi na jego niewłaściwe zamieszczenie w przepisie regulującym pobieranie opłat od wniosków, a także niepoprawną redakcję.

Kwestię umożliwienia organom prowadzącym kataster nieruchomości pozyskiwania, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, danych zawartych w dziale pierwszym i drugim ksiąg wieczystych prowadzonych w systemie informatycznym, w celu weryfikacji zgodności danych ewidencji gruntów i budynków z danymi zawartymi w księgach wieczystych, uregulowano w projektowanym art. 364, jako jedną z funkcjonalności Centralnej Informacji.

Przewiduje się wejście w życie ustawy wraz przepisami wykonawczymi z dniem 1 grudnia 2013 r.

System informatyczny Nowa Księga Wieczysta, obsługujący księgi wieczyste prowadzone w systemie informatycznym jest w znacznym stopniu przystosowany do wprowadzenia zmian w zakresie przeglądania księgi wieczystej, wyszukiwania ksiąg wieczystych oraz możliwości uzyskiwania wyciągów z księgi wieczystej, a ich wdrożenie jest powszechnie oczekiwane i będzie stanowiło konkretną zmianę na lepsze w wykonywaniu funkcji państwa w stosunku do obywateli.

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

Projekt ustawy oddziałuje także na sądy, w których prowadzone są księgi wieczyste.

Wprowadzenie nowych instytucji zmniejszy liczbę interesantów korzystających z ksiąg wieczystych bezpośrednio w sądzie.

Należy także wskazać na Skarb Państwa – Ministerstwo Sprawiedliwości, sprawujące obsługę centralnej bazy danych ksiąg wieczystych (dalej: CBDKW) i Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych (dalej: Centralna Informacja), w związku z koniecznością wdrożenia i konserwacji nowych systemów informatycznych, a także w związku ze zmniejszeniem się liczby interesantów Centralnej Informacji i jej ekspozytur na skutek umożliwienia uzyskania przez Internet dokumentów wydawanych przez Centralną Informację.

Przyjęcie trybu postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, w sprawie uzyskania dostępu do wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW bez konieczności każdorazowego składania wniosku o wyszukanie do Centralnej Informacji, będzie oddziaływało na Ministerstwo Sprawiedliwości.

Wobec ograniczonego kręgu podmiotów publicznych spełniających przesłanki uzyskania uprawnienia do wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW, liczba wydanych pozytywnych decyzji administracyjnych będzie ograniczona do kilkudziesięciu (przy założeniu, że z wnioskiem wystąpi podmiot działający w imieniu grupy podmiotów, np. Krajowa Rada Komornicza w imieniu komorników).

Nie można jednak wykluczyć, że z wnioskiem o wydanie takiej decyzji zwrócą się podmioty, które nie spełniają przesłanek uzyskania możliwości wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW.

Skala postępowań zakończonych decyzją odmowną jest niemożliwa do oszacowania.

Projektowana ustawa oddziałuje także na sądy administracyjne, które będą rozpatrywały odwołania od decyzji administracyjnych wydanych przez Ministra Sprawiedliwości w sprawie uzyskania dostępu do wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW.

Projektowana ustawa oddziałuje ponadto na organy prowadzące kataster nieruchomości, jeżeli będą chciały pozyskać dane z działu pierwszego i drugiego ksiąg wieczystych prowadzonych w systemie informatycznym, w celu weryfikacji zgodności danych ewidencji gruntów i budynków z danymi zawartymi w księgach wieczystych.

2.

Konsultacje społeczne

Projekt założeń projektu ustawy o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece został przedstawiony do konsultacji społecznych Krajowej Radzie Sądownictwa, Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych oraz Krajowej Radzie Komorniczej.

Uwagi do projektu zgłosiła Krajowa Rada Sądownictwa (dalej: KRS) oraz Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO).

W ocenie KRS wprowadzenie możliwości samodzielnego wydrukowania przez wnioskodawcę dokumentów i nadania wydrukom mocy dokumentów wydawanych przez Centralną Informację nie będzie sprzyjać pewności obrotu i prawidłowej realizacji zasady jawności ksiąg wieczystych, ponieważ stworzy ryzyko posługiwania się w obrocie dokumentami, które nie będą odzwierciedlać stanu prawnego nieruchomości opisanego w CBDKW.

W związku z wprowadzeniem możliwości przeglądania ksiąg wieczystych przez Internet oraz wyszukiwania ksiąg wieczystych w CBDKW, KRS podniosła również wątpliwości co do zakresu ujawnianych danych dotyczących właściciela nieruchomości.

Uwagi GIODO dotyczyły przede wszystkim możliwości samodzielnego sporządzenia wydruku dokumentów, a także wyszukiwania ksiąg wieczystych i były podyktowane obawą, że rozwiązania zaproponowane w projekcie założeń mogą prowadzić do nadmiernej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawa osób, których dane znajdują się w księgach wieczystych.

Powyższe uwagi nie zostały uwzględnione.

Projekt ustawy zakłada możliwość sprawdzenia, w każdej chwili, autentyczności treści samodzielnie wydrukowanych dokumentów.

W tym celu wprowadzony zostanie tryb umożliwiający weryfikację treści takich wydruków z danymi zawartymi w CBDKW na chwilę sporządzenia wydruku dokumentu.

Takie rozwiązanie zminimalizuje ryzyko posługiwania się w obrocie dokumentami, które nie będą odzwierciedlać stanu prawnego nieruchomości opisanego w CBDKW.

Z kolei sformułowana w art. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece zasada jawności ksiąg wieczystych nie pozwala na jakiekolwiek ograniczenia udostępnianej do wglądu on-line treści księgi wieczystej z powołaniem się na ochronę danych osobowych.

Zasada ta wyraża jedną z fundamentalnych funkcji systemu ksiąg wieczystych, mającą elementarne znaczenie z punktu widzenia pewności obrotu prawnego nieruchomościami w Polsce.

Księgi wieczyste mogą spełniać należycie swoją funkcję ustalenia stanu prawnego nieruchomości, tylko wtedy, gdy dla każdego są dostępne, a ich treść jest jawna.

Zasada jawności oznacza zatem, że wszystkie dane – w tym osobowe – znajdujące się w księdze wieczystej są jawne i nie można zasłaniać się ich nieznajomością.

Wskazać też należy, że pojęcia „jawności” i „powszechnej dostępności” ksiąg wieczystych są ze sobą zbieżne, co wynika przede wszystkim z wykładni art. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

Wyrażona w tym przepisie zasada jawności ksiąg wieczystych jest właściwie realizowana tylko wtedy, gdy do ksiąg wieczystych zagwarantowany jest powszechny dostęp, przy czym dostęp ten powinien zostać zorganizowany w ten sposób, aby każda osoba mogła zapoznać się z treścią księgi wieczystej w każdej chwili (nawet w godzinach, w których sąd nie urzęduje) i nie mogła zasłaniać się nieznajomością wpisów w tej księdze ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę.

Mając na względzie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, które nie wprowadzają szczególnych zasad przetwarzania danych osobowych, mających zyskać status danych jawnych czy też powszechnie dostępnych, ani też szczególnych zasad dla przetwarzania danych osobowych w sieci Internet, projektodawca starał się uwzględnić wszelkie zagrożenia wynikające z udostępnienia przez Internet danych z CBDKW.

Nie jest jednak w żaden sposób możliwe kontrolowanie celów, dla których pozyskuje się dane z treści księgi wieczystej i to niezależnie od formy, w jakiej jest ona prowadzona.

Wynika to z istoty jawnych rejestrów, do których dostęp jest nieograniczony.

Każdy sposób udostępniania danych osobowych stwarza możliwości ich nieuprawnionego użycia.

Weryfikację sposobu wykorzystywania danych pozyskanych z jawnego rejestru może przeprowadzić jedynie osoba, której dane osobowe pozyskano z księgi wieczystej i przetworzono w innych celach niż wynikające z księgi wieczystej.

Podkreślić należy, że jawność danych osobowych sama w sobie nie stanowi przesłanki legalizującej proces gromadzenia danych z jawnego rejestru przez inny podmiot niż prowadzący rejestr i w celach innych niż wynika to z przepisów regulujących jawny rejestr.

Ponadto ustawa o ochronie danych osobowych przewiduje cały szereg instrumentów prawnych umożliwiających osobom, których dane zostały pozyskane z rejestru ksiąg wieczystych w celach innych niż ustalenie stanu prawnego nieruchomości, ochronę swoich praw (art. 18, 25, 32, 33 ustawy o ochronie danych osobowych), nie wyłączając prawa do złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 50 ustawy o ochronie danych osobowych, bądź też dochodzenia na drodze cywilnej ochrony swoich praw wynikających z naruszenia dóbr osobistych, określonych w art. 23 Kodeksu cywilnego.

Ustawodawca, tworząc CBDKW, uwzględnił także zagrożenia techniczne.

Ministerstwo Sprawiedliwości jest zobowiązane do zapewnienia bezpieczeństwa CBDKW, w szczególności ochrony przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich i zniszczeniem.

Jest to obowiązek ustawowy nałożony na Ministra Sprawiedliwości przez art. 363 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

Możliwość wyszukiwania ksiąg wieczystych według ustalonych kryteriów będą miały jedynie wymienione w ustawie uprawnione podmioty publiczne i to po wykazaniu niezbędności dostępu do CBDKW w celu realizacji ich zadań ustawowych.

3.

Przewidywane skutki społeczno-gospodarcze regulacji

Konieczne koszty wytworzenia oprogramowania realizującego przeglądanie księgi wieczystej przez Internet, wyszukiwanie, także z użyciem Internetu, ksiąg wieczystych w CBDKW, a także koszty uzyskania wyciągu z księgi wieczystej zostały już poniesione.

Koszty wzmocnienia infrastruktury technicznej na potrzeby oprogramowania realizującego przeglądanie księgi wieczystej przez Internet i wyszukiwanie ksiąg wieczystych w CBDKW wynoszą ok. 300 000 zł.

Koszty te zostały zaplanowane w budżecie państwa na 2011 r. w części 37, rozdz.

75501, § 6060 w ramach zakupu pamięci masowej na potrzeby ksiąg wieczystych i poniesione w 2011 r.

Wdrożenie przepisów pozwalających na uzyskanie drogą elektroniczną odpisu księgi wieczystej, wyciągu z księgi wieczystej i zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej wymaga znacznych prac, przede wszystkim w zakresie stworzenia odpowiedniego systemu informatycznego.

Prace te zostały zaplanowane na lata 2011–2014 jako część szerszego przedsięwzięcia – „Wprowadzenie e-usług w zakresie ksiąg wieczystych”, będącego częścią projektu „Wprowadzenie e-usług w resorcie sprawiedliwości”.

Projekt ten będzie realizowany w ramach V osi priorytetowej Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (POKL).

W dniu 9 stycznia 2012 r. została podpisana umowa na finansowanie projektu.

Na cały projekt „Wprowadzenie e-usług w resorcie sprawiedliwości” zaplanowano kwotę 34 mln zł, w tym ok. 19 mln zł na potrzeby projektu wprowadzenia e-usług w zakresie ksiąg wieczystych.

Ponieważ koszty przystosowania systemu informatycznego Nowa Księga Wieczysta (NKW) oraz zakupu koniecznego sprzętu komputerowego muszą zostać poniesione przed wejściem w życie ustawy, ustawa nie spowoduje kosztów w okresie jej obowiązywania.

Wysokość kosztów utrzymania systemu NKW nie zależy od dodatkowych usług dostępnych przez Internet.

Skutki dla budżetu państwa wynikające z wprowadzenia nowych przepisów, w tym dochody budżetu państwa z tytułu wprowadzenia nowych usług, są trudne do oszacowania, ponieważ są to w większości instytucje nowe.

W 2010 r. w stosunku do 2009 r. wzrosła liczba dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych, wzrosły także wpływy z tego tytułu do budżetu państwa.

Nastąpił jednak spadek liczby wydawanych dokumentów w przeliczeniu na tysiąc ksiąg wieczystych przechowywanych w CBDKW.

Świadczy to o spadku zapotrzebowania na dokumenty wydawane przez Centralną Informację, lecz przyczyny tego spadku nie są oczywiste.

Trudny jest także do oszacowania wpływ na budżet państwa możliwości uzyskiwania wyciągów z ksiąg wieczystych.

Przewiduje się, że wyciąg będzie tańszy od odpisu, co skutkować może zastąpieniem części odpisów wyciągami, a w konsekwencji spadkiem liczby pobieranych odpisów.

Skala tego zjawiska jest trudna do dokładnego oszacowania.

Osobnym zagadnieniem jest wprowadzenie możliwości uzyskiwania przez Internet odpisów i wyciągów z księgi wieczystej oraz zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej.

Niewątpliwie od czasu wejścia w życie przepisów regulujących te możliwości, liczba wydawanych w ten sposób dokumentów będzie systematycznie rosła.

Dokumenty tak wydawane będą tańsze od wydawanych przez Centralną Informację drogą papierową, przy czym cena powinna uwzględniać zmniejszenie kosztów działania Centralnej Informacji (koszty zapewnienia stanowisk pracy, komputerów, papieru, drukarek, itp.).

Cena za dokument wydawany internetowo zostanie określona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, wydanym na podstawie zmienionego art. 365 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w taki sposób, żeby zmniejszone wpływy do budżetu państwa zostały zrównoważone przez zmniejszone wydatki na utrzymanie Centralnej Informacji.

Należy zatem uznać, że wprowadzenie możliwości uzyskiwania przez Internet odpisów i wyciągów z księgi wieczystej oraz zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej nie wywoła skutków finansowych dla budżetu państwa.

Wpływ na rynek pracy

Wprowadzenie możliwości uzyskania za pośrednictwem systemu teleinformatycznego odpisu księgi wieczystej, wyciągu z księgi wieczystej i zaświadczenia o jej zamknięciu oraz możliwości samodzielnego wydrukowania dokumentu skutkować będzie zmniejszeniem liczby czynności wykonywanych przez pracowników wydziałów ksiąg wieczystych.

Umożliwi to restrukturyzację zatrudnienia w sądach przez przesunięcie kadry urzędniczej obsługującej ekspozytury Centralnej Informacji do innych zadań.

Ułatwienie dostępu do ksiąg wieczystych związane z możliwością przeglądania ksiąg wieczystych przez Internet oraz uzyskania przez Internet dokumentu wydawanego przez Centralną Informację może wpłynąć pozytywnie na bezpieczeństwo i zakres obrotu nieruchomościami, a zatem także na ułatwienie realizacji procesów inwestycyjnych, co przekłada się na zwiększenie atrakcyjności Polski, jako kraju przyjaznego dla inwestorów krajowych i zagranicznych.

Wprowadzenie możliwości wyszukiwania ksiąg wieczystych, np. po danych osobowych właściciela ułatwi i przyśpieszy ustalenie majątku dłużnika, co wpłynie na zwiększenie efektywności egzekucji, jak również zwiększy bezpieczeństwo finansowe podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na terenie Polski.

Wpływ na sytuację i rozwój regionalny

4.

Źródła finansowania

12/17r


text:
Agata św., panna i męczenniczka, o której wprawdzie nic nie mówią autentyczne akta pierwszych męczenników, zebrane przez D. Ruinarta; wszakże, według aktów łacińskich u Bollandystów, z drobnemi wyjątkami nader wiarogodnych, z któremi zgadzają się też dawne martyrologja i ojcowie Kościoła, św. Agata była chrześcjańską dziewicą, odznaczającą się wysokiém pochodzeniem, urodą i pobożnością.

Za czasów Decjusza, cesarza, wydana była przez 30 dni w Katanie, w Sycylji, nierządnej kobiecie i jej dziewięciu córkom, które wszelkiemi sposobami starały się ją zniewolić dla rządcy Kwincjana, gwałtowną zapalonego ku niej namiętnością.

Zawiedziony w swych ohydnych oczekiwaniach, gdy dziewica była niewzruszoną, skazał ją na najokrutniejsze męki: chłostano ją, pieczono jej boki blachami rozpalonemi, szarpano kleszczami, wreszcie obcięto jej piersi.

Wtedy dziewica zwracając się do Kwincjana, w pobożném uniesieniu zawołała: „Bezbożny i okrutny tyranie!

nie wstydże tobie obcinać takie piersi, jakie ssałeś u twej matki?”

— Cudownie uleczona w więzieniu, poddaną była nowym mękom: tarzana na szkle potłuczoném i żarzących się węglach, um.

r. 251, według Bollandystów.

Pamiątkę jej obchodzi Kościół d.

5 Lutego.

Hymn Papieża Damazego o jej męczeństwie, w IV w. ułożony, jeśli rzeczywiście jego jest dziełem, byłby najdawniejszém świadectwem o św. Agacie.

Zamieszczone w brewjarzu lekcje 2 nokturnu, oraz antyfony i responsorja o św. Agacie, wyjęte są ze starożytnych aktów łacińskich.

Katana i Palermo spierają się pomiędzy sobą, że są miejscem urodzenia świętej.

Jest ona patronką Katany i innych miast sycylijskich, od wybuchów Etny.

(Schrödl.)

J.


text:
Amico Bernardyn, franciszkanin, włoch, przez pięć lat gwardjan w Jerozolimie (1596).

Wydał po włosku ciekawy opis Ziemi Świętej, Trattato delle plante (planów a nic roślin) e immagini de'sacri edifizi di Terra Santa, Rzym 1620, małe in fol.

Rysunki tego dzieła są sławnego Callota.


text:
170.

Z klęsk, co o każdej godzinie

Nad nami wiszą jak miecze,

Bez trudu Mędrzec dociecze:

Że, nim kres życia nadpłynie,

Z niedoszłych nieszczęść jedynie

Składa się szczęście człowiecze.


text:
←Wtorek Pamiętnik pani Hanki

Znowu miałam pecha.

Okazuje się, że nie można zbyt daleko posunąć się w ostrożności.

Ciotka Magdalena, która nigdy przed obiadem nie wychodzi z domu, tym razem poczuła przypływ łakomstwa i musiała wejść do cukierni no ciastka.

Oczywiście siedziałam tam ze stryjem Albinem.

Myślałam, że się babsko przewróci z wrażenia.

I właściwie mówiąc nie wiem, po co chciałam się ze stryjem widzieć, skoro mi przez telefon powiedział, że nic nowego nie wskórał.

Mam pecha, po prostu pecha.

Teraz już ciotka Magdalena nie da sobie oczu zamydlić żadnymi pośrednikami.

Udawała wprawdzie, że nas nie widzi, ale mego oka nie uszło, że zachwiała się w posadach.

Kupiła sześć ciastek.

Trzy tortowe i trzy z kremem.

To jest obrzydliwe napychać się z rana słodyczami, zwłaszcza wówczas, gdy się wie dobrze, że grozi cukrzyca.

W ciągu dnia nie zamieniła ze mną ani słowa poza zdawkowymi frazesami domowymi.

Ona swego Jacka uważa za półboga i jeżeli coś mnie cieszy na myśl o grożącym skandalu, to perspektywa ruiny świątyń, które ona wznosi kochanemu siostrzeńcowi.

Chyba otrułaby się weronalem.

Nie na niej zresztą jednej upadek Jacka zrobiłby takie wrażenie.

Wyobrażam sobie, ile osób, uważających go za zwierciadło cnót i zalet, musiałoby chować dudy w miech i załamywać ręce nad jego przewrotnością.

Byłby to niezły rewanż za te bezsensowne gadaniny o tym, że nie dorosłam do Jacka i że wart on jest lepszej żony.

Ciekawe, jaka żona byłaby lepsza!

Która miałaby tyle taktu, tyle walorów reprezentacyjnych, która potrafiłaby stworzyć mu tak miły i tak powszechnie ceniony dom, prawdziwe ognisko rodzinne!

Ludzie są podli.

A już chciałabym zobaczyć taką, co w obecnej mojej sytuacji zdobyłaby się na maksimum umiaru i dyskrecji.

Inna poleciałaby już dawno albo do rodziców ze skargami, albo do owej rudej wydry, by zrobić jej piekielną awanturę.

No, ręczę, że każda bez wyjątku co najmniej jemu urządziłaby nieludzką scenę.

I tu mówią, że ja do niego nie dorosłam.

Ze wart jest lepszej.

I to musi mówić moja najlepsza przyjaciółka, ta wstrętna Halszka.

Dowiedziałam się o tym od Muszki Zdrojewskiej.

Były razem z Zygmuntem Karskim w Cafe-Clubie.

Muszka na pewno nie kłamie.

W tym wszystkim, co mówiła, nieprawdą było tylko to, że rozmawiały o mnie przy Karskim.

Zygmunt nie dałby na mnie złego słowa powiedzieć.

W ogóle pod tym względem mężczyźni stokroć wyżej stoją niż kobiety.

Taki na przykład Robert, który przez Halszkę miał moc przykrości, nigdy o niej źle się nie wyraża.

Jest aż nazbyt pobłażliwy.

Dziś niestety nie mogłam się z nim zobaczyć.

Stale jest zajęty.

Zdaje mi się, że w tych męskich zajęciach musi być sporo przesady.

Każdy z nich swoją pracę uważa za jakąś świętość.

Każdemu z nich się zdaje, że gdy nam powie: „Mam mnóstwo roboty” lub też: „Mam ważne posiedzenie”, to już tym samym odpadają wszelkie możności innego spędzenia czasu.

Oczywiście nie zawsze są to z ich strony wykręty.

Nawet skłonna jestem im wierzyć.

Ale po prostu przeceniają swoją pracę.

Świat się nie zawali, jeżeli który z nich spóźni się na konferencję czy nie pójdzie do biura.

W ubiegłym roku raz jeden tylko miałam poważne zajście z Jackiem.

Wybieraliśmy się na bal do Leskich.

Szalenie mi zależało na tym, by być tam przed jedenastą.

Tymczasem Jacek mi dzwoni, że zebranie jakiegoś związku czy stowarzyszenia przeciąga się, że jakieś wybory zarządu, że coś tam jeszcze i podobne głupstwa.

Nie chciał mnie zrozumieć, że muszę być przed jedenastą, bo pani Kawińska sprawiła sobie toaletę bardzo podobną do mojej i nie mogłam, no, wprost nie mogłam zjawić się po niej.

W tych subtelnościach mężczyźni są jak ślepi w lesie.

Zresztą to może i dobrze, że Robert nie miał dziś czasu.

Dzięki temu zostałam w domu, a właśnie o siódmej zatelefonował Jacek z Paryża.

Szalenie się śpieszył, powiedział tylko, że jeszcze nie może ustalić daty swego powrotu i że przyjdzie adiutant pułkownika Korczyńskiego, by zabrać żółtą olakowaną kopertę, która leży w środkowej szufladzie biurka.

Przypomniałam Jackowi, by mi przywiózł większy flakon „Voyage de noces”.

Podejrzewam, że te, które można dostać w Warszawie, są znacznie słabsze.

Oczywiście natychmiast po rozmowie odszukałam w biurku ową kopertę.

Byłam niezmiernie ciekawa, co zawiera.

Niestety, olbrzymia pieczęć lakowa zupełnie uniemożliwiała jej otwarcie.

Nie sądzę jednak, by wewnątrz było coś, co mogłoby mnie zainteresować.

Raczej sądzę, że były tam jakieś papiery urzędowe i to zapewne takie, do których Jacek przywiązuje duże znaczenie.

Na kopercie napisane było czerwonym ołówkiem: „L.K.Z. – 425”.

Że też oni zawsze mają swoje tajemnice.

Koło ósmej zjawił się zapowiedziany adiutant, przystojny młody oficer.

Zaproponowałam mu filiżankę kawy, lecz odmówił.

Był bardzo grzeczny i dostrzegłam, że mu się podobałam.

Lecz pomimo to oświadczył, że się bardzo śpieszy i że przyszedł po zalakowaną kopertę, o której musiał mi mąż telefonować z Paryża.

Nie zatrzymywałam go tym bardziej, że robił wrażenie zdenerwowanego.

Podziękował mi uprzejmie i wyszedł.

Gdy się drzwi za nim zamknęły, obejrzałam jego kartę wizytową: porucznik Jerzy Sochnowski.

Zupełnie correct młody człowiek.

Można go będzie śmiało zaprosić na nasze fajfy.

Jeżeli to z tych Sochnowskich z Podola, może być nawet dalekim krewnym Jacka.

Trzeba będzie mamę o to wypytać.

Nie wiem, czemu jestem dzisiaj taka zmęczona.

Nie chciało mi się nawet pójść z Totem na kolację.

Zostałam w domu.

Zupełnie nie miałam apetytu.

Zjadłam tylko trzy szparagi i wypiłam szklankę herbaty z odrobiną czerwonego wina.

Ciotka Magdalena przyglądała mi się przy stole podejrzliwie, dopatrując się prawdopodobnie w moim braku apetytu objawów zakazanej miłości do rzekomego pośrednika.

Niech ją Bóg ma w swojej opiece.

W istocie sprawa jest znacznie poważniejsza: przybyło mi w ostatnim miesiącu kilo i czterdzieści deka.


text:
bukszpan, od 16. wieku, z niem. Buchsbaum, z łaciń.

buxus, a to z grec.

pyxos.

Co innego buksy, 'spodnie', z niem. Büxen (tak i Ruś brjuki z niem. Bruch pożyczyła); buksztele, buksztyl (wedle tego i babsztyl, urągliwe?) z Bogengestell, 'podstawa', »ze sklepienia wypadły buksztele«, Potocki; bukszpryt i bukszpir, 'rodzaje masztu', od niem. bug, 'przód okrętu'.


corpora: openbooks

text:
Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Słońce

Słońce!

słońce!

słońce!

słońce!

Wszystko lśni się, świeci, pała,

złote iskry skaczą z morza,

złotem błyska mewa biała.

Złote smugi drżą po wodzie

aż po Capri, po Sorrento —

na słoneczny wiatr okrętów

białe żagle rozwinięto.

Na roztoczach morskich głębi,

na szmaragdach i błękitach,

fioletu ciemne plamy

w rozzłoconych lśnią prześwitach.

Wzgórz majaczą gięte łuki

przez przezroczą mgłę błękitną —

na ich stokach białe miasta,

jak kamelii ogród kwitną.

A tam w dali przezroczysto

jak jezioro lśni się morze —

srebrno-białej gładkiej tafli

jeden wiatru smug nie porze.

Jaki spokój tam i cisza — —

zda się, z głębi, od Sorrenta

wyjdzie cicho z morza Wenus

naga, piękna, uśmiechnięta.

Wyjdzie cicho i z warkoczy

strząśnie wody krople lśniące —

świat się pławi w złotym blasku —

słońce!

słońce!

słońce!

słońce!


text:
Aaron, syn Amrama i Jochabedy, z pokolenia Lewi (Exod.

6, 16.

20.

Num.

26, 59), starszy brat Mojżesza, któremu był dodany za tłumacza przed Faraonem (Exod.

6, 31.

7, 1), gdy szło o wypuszczenie ludu Izraelskiego z Egiptu (r. 1491 przed Chr.).

W podróży przez pustynię arabską on z Mojżeszem stał na czele ludu (Mich.

6, 4) i wspólnie z nim odbierał rozkazy Boże, do ogłoszenia ludowi (Exod.

10, 43.

19, 24.

24, 9.) i zastępował Mojżesza podczas jego przestawania z Bogiem na górze Synai (ibid.

24, 13.

14).

Wtedy to polecił Bóg Mojżeszowi, żeby Aarona ustanowił arcykapłanem, a synów jego: Nadaba, Abiu, Eleazara i Ithamara kapłanami (Exod.

28, l.

Num.

3, 1—3), które to godności miały pozostać dziedzicznemi w rodzie Aarona.

(Num.

16, 40).

Obrzędu poświęcenia, według Exod.

29, 1 — 37, dopełnił Mojżesz, przez obleczenie wybranych w szaty kapłańskie i namaszczenie arcykapłana wśród ofiar (Levit.

roz.

8).

Inni członkowie pokolenia Lewi, upatrując w tym akcie samowolę Mojżesza, utworzyli sobie znaczną partję (250 naczelników rodzin) i zażądali, aby każdy bez różnicy mógł być przypuszczony do kapłaństwa (Num.

16, 1 — 3).

Nazajutrz (jak Mojżesz polecił) wszyscy stanęli z kadzielnicami, a gdy po perswazjach od swego żądania odstąpić nie chcieli, trzech przywódców tego buntu: Korego, Datana i Abirona, z rodzinami i namiotami ich, ziemia żywcem pochłonęła; 250 zaś starszych zabił ogień wyszły z Przybytku.

Na chwilę bunt ustał, lecz wkrótce się powiększył, tak, iż Mojżesz z Aaronom zmuszeni byli szukać przy Arce schronienia.

Znów ognień boski spadł na występnych, 14,700 śmiercią ukarał i ustał dopiero wtedy, gdy wśród trupów Aaron wyszedł z ofiarą, dla przebłagania gniewu Bożego (ob.

Num.

16, 4 — 50).

Po tych dwóch plagach, jeszcze nowym cudem potwierdzone zostało kapłaństwo Aarona i synów jego, przez zakwitnięcie laski, którą na wieczysty dowód przechowywano w Arce przymierza (Num.

r. 17).

Aaron, pomimo swej gorliwości o dobro ludu, która go posunęła do przygany Mojżeszowi o jego małżeństwo z etjopką (Num.

12, 1), pokazał słabość pod górą Synai, gdy na żądanie ludu kazał ulać złotego cielca (Exod.

32, 1 — 6), na wzór egipskiego Apisa.

Zawinił także przy Kades, zwątpiwszy, aby Bóg chciał dalej cuda czynić dla ludu, który ciągle szemrał przeciw Panu.

Za to ostatnie ukarany został, iż nie oglądał ziemi obiecanej, lecz umarł przed wejściem do niej na górze Hor (Deuter.

10, 6. mówi, że Aaron umarł w Mosera, co zapewne będzie przezwiskiem góry Hor.

Mosera znaczy miejsce poprawy.), gdzie też i pochowany został, w 40 roku po wyjściu z Egiptu (1452 przed nar.

Chrystusa), a w 123 życia swego.

Lud nosił po nim żałobę przez dni 30.

Następcą jego był syn najstarszy Eleazar (Num.

r. 20 i 33, 37 — 39).

X. W. K.


text:
Chełmińskie prawo.

Mistrz krzyżacki Herman de Saltz, przywilejem z 28 grudnia 1233 r., nadał miastu Chełmnu prawo magdeburskie i ustanowił w niem sąd, który dla innych miast krzyżackich stanowił instancję najwyższą.

Prawo to nazwane chełmińskiem (jus culmense), a będące właściwie niemieckiem (jus theutonicum) zwane także średzkiem (jus sredense), nadawało osadzie, która się niem rządziła, najrozleglejszy samorząd, uwalniając jej mieszkańców z pod ogólnej jurysdykcyi krajowej.

Obywatele, rządzący się tem prawem, stanowili sami dla siebie statuty zwane Wilkirzami, sądzili się i karali.

Gdy samorząd podobny korzystnie oddziaływał na ekonomiczny rozwój kraju, przeto książęta mazowieccy nadawali prawo chełmińskie wielu miastom i osadom wiejskim w swych dzielnicach.

Kazimierz Jagiellończyk, po odzyskaniu Prus Zachodnich dla Polski, zniósł panującą tam różnorodność praw i ogłosił jus culmense za ogólnie obowiązujące, zarówno dla mieszczan jak szlachty.

Dopiero w r. 1598 szlachta pozyskała osobne dla siebie prawo, zwane „korrekturą pruską".

Pierwszy zbiór prawa chełmińskiego z r. 1394 wydrukował w Gdańsku r. 1538 Franc.

Rohden.

Potem systematyczny układ tegoż prawa wyszedł tamże r. 1744 1767, a w r. 1814 wydał w Warszawie Jerzy Samuel Bandtkie według redakcyi z r. 1580.

Tłómaczenie polskie z różnymi dodatkami ogłosił r. 1623 w Poznaniu Paweł Kuszewicz.

Pisali o prawie chełmińskiem: Bandtkie, Czacki i Roeppel.

(Wł. Sm.).


text:
Polska znalazła 44. miejsce w rankingu AT Kearney pod względem potencjału dla inwestycji firm handlowych.

Pierwsze miejsca należą do Indii, Rosji i Chin.

Polski, jeszcze dwa lata temu zajmowała 30 pozycję.

“Nasz rynek jest już dojrzały i nasycony, jest też na innym etapie rozwoju.

Inwestycje się nie skończą, choć zmieni się ich typ” - tłumaczy Aleksander Kwiatkowski, prezes AT Kearney Polska.

Do raportu przebadano 180 państw pod względem:

* ryzyka ekonomicznego

* atrakcyjności

* poziomu nasycenia

* presji czasowej

Wysokie pozycje Indii, Rosji i Chin są spowodowane głównie wielkością tych rynków, jak również otwartością na zachodni styl życia konsumentów.

“Tylko w Indiach mieszka 200 - 300 mln młodych ludzi, którzy coraz lepiej zarabiają i chcą kupować zachodnie towary - nie tylko odzież, ale też żywność” - dodał Kwiatkowski.


text:
Bartnik, człowiek zajmujący się hodowlą pszczół leśnych czyli t. zw. „borówek“, umiejący wchodzić na drzewa bartne za pomocą „leziwa“.

Bartnik, bartniczek, gatunek rudego, małego niedźwiedzia, który na drzewa włazi i do miodu w barciach się dobiera.

Dla zabezpieczenia barci od łupieży czworonożnych bartników, urządzano tak zw. dzwony albo samobitnie, t. j. przy otworze barci zawieszano na mocnej wici kawał kloca, przeszkadzającego niedźwiedziowi do wydarcia dłużni.

Zwierz, rozjątrzony na przeszkodę, odpychał kloc coraz mocniej, a kloc, rozkołysany, uderzał go coraz silniej i zmuszał do opuszczenia barci.

Zawieszano także przy otworze barci tak zwaną kolebkę, na mocnym drągu, w ten sposób, że gdy niedźwiedź w niej się usadowił i zatwór wydarł, drąg odskakiwał od drzewa z koszałką i bartnikiem, który albo wyskakiwał i przebijał się na ostrych kołkach, gęsto w ziemię powbijanych, albo lękając się wyskoczyć, siedział w koszałce, dopóki nie nadszedł gospodarz barci i w łeb mu nie wypalił.

Był jeszcze sposób trzeci, polegający na zaopatrzeniu drzewa bartnego w haki żelazne z ostrymi końcami, zwrócone do góry.

Haki te pozwalały bartniczkowi wdrapać się z łatwością na drzewo, ale gdy złaził, kaleczyły go częstokroć śmiertelnie.


text:
bisior, cerk. biser, ‘perła’, ‘dętka, paciorek’; jeszcze w 15. w. tak (z arab.

busra, ‘paciorek’, rus.

busy, ‘paciorki’?), ale to pomieszano u nas około r. 1500 z łac. grec.

nazwą ‘cienkiego płótna’, bysson, i już Mączyński 1564 r. tylko tak bisior tłumaczy, kmentem; u Leopolity »szata bisiorowa«, z »najprzedniejszej bisiorowej wełny«, Grochowski.


text:
66.

Wielbicie tego, co się nad mrowie

Wspiął jako tako.

Lecz, wyznam szczerze,

Żem ja w tej mierze,

Wybredny duch co się zowie.

Bo czyż raz człek się szczyci na głowie

Tem, co w ogonie nosiło zwierzę?


text:
12.

Jest, w sprawie dążeń po szlachetne cele,

Surowa zasług wymiana.

Więc nie wyrzekaj na Pana:

Jeśliś, ża dużo pragnąc, wziął nie wiele.

A Lija bywa ci dana?

—

.[1]


text:
Tadeusz Miciński

Rycz burzo!…

Rycz burzo!

wichrze, potargaj te sznury,

w których mię dławi nędzny karzeł — ziemia —

i rzuć na przestwór, gdzie duch się oniemia

w kabalistyczny poemat natury.

Mroku podziemny!

Twe głuche urwiska

wiodą mnie w grobów zapomnianych szpaler —

ja — Prometeusz przykuty do galer —

lękam się zimnych gwiazd urągowiska.

Ogień tajony serce moje kruszy,

jako lodozwał granitową skałę.

Pelion na Ossę!

morze rozszalałe,

wulkany, słońca na zdobycie duszy —

i cóż posiadłem?

kwiat z niebieskich pól —

cichy, bezkresny — niepojęty ból.

-----