text:
Część III.

(W redakcji dziennika politycznego).

REDAKTOR.

Więc pan dobrodziej chcesz założyć pismo polityczne zagranicą?

MŁODZIENIEC.

Tak jest, szanowny panie!

REDAKTOR.

I twierdzisz, że organ twój naszym interesom najzupełniej nie będzie przeszkadzał?

MŁODZIENIEC.

Owszem panie, przeciwnie... będzie pomagał z całego serca!

REDAKTOR.

Doskonale!

Na takich warunkach, ja starszy i doświadczony mogę przed panem uchylić zasłonę okrywającą mechanizm prasy politycznej.

Ale tajemnica... pamiętaj pan.

MŁODZIENIEC.

Będę milczał jak grób!...

REDAKTOR (dzwoni).

Hola!

woźny, — zawołać mi tu pana Machiawelskiego. (do młodzieńca) Jest to człowiek najzdolniejszy w naszem biurze.

MACHIAWELSKI (wchodząc).

Godzinę już czekam na pana redaktora, w interesie tych 10 rubli, które miałem dostać.

REDAKTOR.

Co za nieszczęście, kasa pusta!

MACHIAWELSKI.

Na honor!

będę sobie musiał wkrótce w łeb strzelić.

Wierzyciele mnie prześladują, w domu tysiące kłopotów... ach!...

REDAKTOR (na stronie).

Wybornie! (głośno) No, może pomyślemy o tem później, a teraz jakie wiadomości, tak naprzykład z Francji?...

MACHIAWELSKI.

Jak najgorsze!

Ten kraj od 100 lat podobny jest do wulkanu...

REDAKTOR (na stronie).

Kochany Machiawelsio!... (głośno) A cóż pan myślisz o Anglji?

MACHIAWELSKI.

Anglja?...

Anglja... to trup, to upiór Kartaginy, to... to potwór egoizmu, który połknąwszy złoto, węgiel i żelazo całego globu, struje się wkońcu własnemi wnętrznościami!

REDAKTOR (na stronie).

Uściskałbym go! (głośno) A jakże tam Turcja?

MACHIAWELSKI.

To spróchniały gmach, do którego lada chwila tysiące pochodni przyłożą.

REDAKTOR (na stronie).

Na dzisiejszym numerze zrobię interes! (głośno).

No, niema o czem mówić, poglądy są pyszne, — chciałbym tylko wiedzieć, jaki ostateczny wniosek wyprowadzasz pan z nich?

MACHIAWELSKI.

Moje uszanowanie! (wychodzi).

MŁODZIENIEC.

Któż to jest?

REDAKTOR.

Jest to autor, zastanawiający się nad naszem społeczeństwem.

LETKIEWICZ (wchodząc).

Moje uszanowanie panu redaktorowi!

Jaki cudowny mamy dzień... cała Warszawa spaceruje, mnóstwo pięknych kobiet...

Na honor jestem zachwycony!

REDAKTOR.

Chwała Bogu!

Ale jakże tam stoją interesa miejscowe?

LETKIEWICZ.

Jak najlepiej!

Rolnictwo, przemysł i handel rozwijają się.

REDAKTOR.

Ze szlachtą jednak zawsze kiepsko?

LETKIEWICZ.

Ależ, panie!

Szlachta już wejrzała w siebie: uczy się, oszczędza, pracuje.

REDAKTOR.

A chłopi?

LETKIEWICZ.

Fiu!... chłopi?

Ach, panie, co to za materjał!...

Wyrzekają się przesądów, pijaństwa, niechlujstwa, — budzi się w nich poczucie własnej godności!

REDAKTOR.

Jakiż pan ostateczny wyprowadzisz stąd wniosek?

LETKIEWICZ.

Wniosek?... bardzo prosty: będzie wszystko dobrze i basta!

REDAKTOR.

Hum!

to trochę za słabo...

A propos... widziałem dziś pannę Hermenegildę, zasyła panu najpiękniejszy ukłon i uśmiech.

LETKIEWICZ (zachwycony).

Cudowna kobieta!...

Co zaś do wniosku ostatecznego, to możemy nawet pisać śmiało, że już jest wybornie, że społeczeństwo nasze wkrótce przodować zacznie cywilizacji.

REDAKTOR.

Tak będzie lepiej!...

A więc czekam na artykuł.

LETKIEWICZ.

Żegnam pana!... (za drzwiami śpiewa) Hermenegildo!... kocham, ach kocham cię!...

REDAKTOR.

A jakaż jest wiadomość dawniejsza?

BAZGRALSKI.

Wiadomość ostatnia jest taka: (czyta).

„Lewica ma interpelować rząd w kwestji noty, wystosowanej do Rzymu...“

BAZGRALSKI.

To już napisałem w wiadomościach politycznych.

REDAKTOR.

W takim razie napisz pan: „Ostatnia nota wysłana do Rzymu spowodowała interpelacją lewicy.“

BAZGRALSKI.

I to napisałem w ostatnich wiadomościach.

BAZGRALSKI.

Kiedy niema materjału!

BAZGRALSKI.

Już napiszę! (wychodzi).

MŁODZIENIEC.

Pan redaktor ma istotnie olbrzymią pracę!


corpora: wikisources-pl

text: cupnąć, przycupnąć, z »mazurskiem« c zamiast cz, jak i w kucnąć zamiast kucznąć; po polsku czępieć (p.).


text:
Barbarossa, nazwa dwóch korsarzy, synów greckiego garncarza z Mityleny, którzy przeszli na islam.

Starszy nazywał się Horuk (Aruk), drugi Hayradin (Chair-eddin).

Na skradzionym małym okręcie rozpoczęli swoje wyprawy korsarskie i do takiej doszli potęgi, że około r. 1517 Selim Eustemi, panujący w Algerze, wezwał ich na pomoc.

Horuk zamordował Selima i coraz większe zdobywał sobie panowanie w Afryce północnej, dopóki nie został przez Maurów, połączonych z Hiszpanami, pobity nad rzeką Huexda, gdzie stracił życie.

Hayradin, jeszcze okrutniejszy i chytrzejszy, nastąpił po Horuku, prowadził korsarstwo systematycznie, tak dalece, że potęga jego wchodziła w rachubę ówczesnych polityków, tak np. sprzymierzony z Franciszkiem I, królem francuzkim, przeciw Karolowi V, pustoszył brzegi neapolitańskie i zwalczał Hiszpanję w Afryce, zdobył Tunis, a Soliman II mianował go swoim paszą; sam zaś nazywał się jego namiestnikiem.

Tripolis wpadło także w jego ręce.

Wystąpił nareszcie przeciwko niemu Karol V, z wielką flotą, dowodzoną przez Andrzeja Doria, genueńczyka, pierwszego wówczas bojownika na morzu.

R.

1535 Hayradin był zupełnie pobity, przyczem Karol V uwolnił 22 tysiące jeńców chrześcjańskich.

Hayradin uciekł do Konstantynopola, został admirałem Solimana, był jeszcze 1543 r. wysłany na pomoc królowi Franciszkowi i zdobył Nizzę, z wyjątkiem cytadeli.

Um.

r. 1547 w Konstantynopolu, licząc 88 lat wieku; znaleziono go nieżywym w objęciach niewolnicy.

Był on mistrzem korsarstwa i założycielem rozbójniczego systematu państw barbaryjskich, na północném wybrzeżu Afryki.


corpora: CEN

text:
Sejm RP bezwzględną większością głosów powołał Sławomira Skrzypka na prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Za kandydaturą głosowało 239 posłów, przeciw - 202, wstrzymał się jeden poseł.

Większość bezwzględna konieczna do powołania Skrzypka wynosiła 222.

Za Skrzypkiem opowiedzieli się posłowie koalicja: PiS, Samoobrony oraz LPR.

do ostatniej chwili ważyły się głosy LPR.

Posłowie Ligii przez cały wieczór debatowali czy poprzeć kandydata prezydenta na stanowisko prezesa NBP czy też nie.

Minister Edukacji Roman Giertych swoją decyzję poniekąd uzależniał od tego, czy rząd znajdzie pieniądze na podwyżki dla nauczycieli.

Przeciw była opozycja, która zarzucała Skrzypkowi brak kompetencji do kierowania bankiem centralnym.

Opozycja zarzucała koalicji, że PiS kupuje głosy LPR.

Wybrany dzisiaj wieczorem na prezesa NBP, za Leszka Balcerowicza powiedział tuż po głosowaniu, że czuje ogromną odpowiedzialność i chciałby spełnić oczekiwania.

Skrzypek obejmie stanowisko po złożeniu przysięgi przed Sejmem, co nastąpi 11 stycznia 2007 (czwartek) o 9:00.

Sławomir Skrzypek był wcześniej wiceprezydentem Warszawy odpowiedzialnym za finanse stolicy.

W grudniu 2005 został wiceprezesem PKO BP, a końca września 2006 pełnił obowiązki prezesa tego banku.

Jego kandydaturę na prezesa NBP przed 7 dniami wysunął prezydent Lech Kaczyński.


text:
289.

Nie prędzej człeka mężem zową,

Aż gdy do korda drżą mu dłonie.

Więc — choć bezczynność moc twą chłonie —

Ty wiedz: że niegdyś, obcesowo,

Odkryto płeć Achillesową

W zgnuśniałem nawet dziewcząt gronie.