corpora: CEN

text:
Amerykański Instytut Blacksmith opublikował dzisiaj coroczną listę 10 najbardziej zanieczyszczonych miejsc na świecie.

Opracowując listę brano pod uwagę takie czynniki jak:

* wielkość narażonej populacji,

* szkodliwość toksyn,

* wpływ na zdrowie i rozwój dzieci,

* dowody na istnienie skażenia,

* udokumentowany wpływ na zdrowie mieszkańców.

10 najbardziej skażonych lokalizacji wybrano z dłuższej listy 35 ekstremalnie skażonych miejsc na całym świecie.

Raport przytacza wyniki badań WHO i Banku Światowego wg których ponad 20% wszystkich przedwczesnych zgonów jest spowodowane zanieczyszczeniem środowiska.

Problem zanieczyszczenia środowiska dotyczy głównie biednych społeczności, które nie mają wystarczających środków na ochronę środowiska.

Zanieczyszczenia często przekraczają kilkaset razy dopuszczalne normy, w rekordowym przypadku 15 000 razy!

Substancje szkodliwe kumulują się w ciałach ludzi wystawionych na ich działanie, powodując choroby, zgony i wady rozwojowe dzieci.

Wśród 35 „nominowanych” miejsc, z których wybierano najbardziej skażone, aż 4 znajdują się w Europie Środkowo-Wschodniej (po jednym w Czechach i na Ukrainie oraz 2 w Rumunii).

Po 6 „nominowanych” lokalizacji znajdowało się w Rosji i Indiach.

Natomiast na liście „nominowanych” nie znalazło się żadne miejsce z Europy Zachodniej i Australii.


corpora: wikisources-pl

text:
29.

Weikhardt pracował od dwu już lat nad „Zdjęciem z Krzyża“, skończyć nie mogąc.

Wyraz Chrystusa, mimo wszelakich wysiłków samotnych roztrząsali i zmagań się umykał mu ciągle.

Miłosierdzie i ból miało promienieć z tych rysów.

Niezliczone razy zeskrobywał płótno, brał modele, spędzał dni całe przed obrazami starych mistrzów, zrobił setki szkiców i studjów, próbował, próbował zawsze, ciągle bez skutku.

Z wiosną zaślubił Helenę Falkenhaus, o której mówił swego czasu Imhofowi i żył z nią cicho, skromnie, gdyż środki materjalne zmuszały do oszczędności.

Helena znosiła to bez szemrania, w czem jej była pomocną prawdziwa, czysto płomienna religijność, tak że mąż nie odczuwał brzemienia odpowiedzialności.

Odczuwała sztukę głęboko.

Pokazywał jej szkice, ona zaś uznawała, że chociaż są bliskie, nie sięgają zamierzonych wyżyn.

Było tu cierpienie i miłosierdzie, ale nie chrystusowe jeszcze.

Przybyła w końcu do Monachjum polska hrabina, dla której wykonał cykl Luiniego i na danem przez nią przyjęciu, spotkał Weikhardt Sybilę Scharnitzer, którą mu pokazano przed laty w którejś pracowni, otoczoną pochlebcami i wielbicielami.

Wówczas odniósł jeno ogólne wrażenie jej piękności.

Teraz popadł w magnetyczne podniecenie, jakby coś ją łączyło z dziełem jego.

Stała mu się niezbędną.

Podszedłszy, ujął ją zręczną konwersacją, sterując przezornie do upatrzonego celu.

Wchłaniał każdy wyraz twarzy, gest, uświadamiając sobie coraz to jaśniej czego od niej chce i co mu dać może.

W jej wilgotnych, szeroko rozwartych oczach jęły się kształtować rysy zaziemskie, które dotąd dostrzegał bardzo niejasno.

Poprosił, by mu pozowała, ona zaś przyrzekła, po namyśle.

Przybyła istotnie.

Odsłonił jej szyję i ramiona, owijając piersi czarna koronka wenecką.

Przez dziesięć minut stał bez ruchu przed sztalugą, zapatrzony w nią.

Potem wykreślił węglem linję głowy Chrystusa.

Sybila była zdumiona.

Po godzinie podziękował jej i to były pierwsze słowa, jakie zamienili.

Poprosił, by przyszła znowu.

Gestem wielkiego zdumienia wskazała płótno, on zaś uśmiechnięty chytrze, powiedział, że jest to jeno droga okrężna i powinna być cierpliwą.

Po jej odejściu zjawiła się Helena.

Powiedział jej jaki miał zamiar, ale nie pokonał tem wątpliwości.

Podczas przyjęcia u hrabiny obserwowała ją chłodno, po kobiecemu, wiedząc co o niej sądzić.

Na widok szkicu węglem długo nie rzekła słowa, potem, gdy spojrzał pytająco, zauważyła, spuszczając oczy:

— Nigdy chyba taki model nie służył do podobnego celu!

— Istotnie, nie wielu ludzi zrozumie to sięgnięcie za kulisy.

Zwłaszcza żaden z malarzy.

Widzę już, jak się żegnają i pienią ze złości!

— Mniejsza z tem! — powiedziała.

— Co jednak znaczy owo sięgnięcie za kulisy?

— Za kulisy Boga.

To ją dotknęło.

— Zrozumiałabym cię — odparła po namyśle — gdyby twarz Sybili była prawdziwą.

Wiesz sam jednak czem jest i kim jest, że poza przedziwną powłoką kryje się nicość absolutna.

I w takiem to, oszukańczem zwierciedle dostrzegasz to, co w świecie najgłębsze, Zbawiciela i twój obraz jego?

Chyba się zaprzedałeś kłamstwu?

— Nie, droga moja, — powiedział — nie sięgnęłaś do głębi.

Wszystko to ma większy ze sobą związek, niż ci się wydaje, a stanowi jedno ciało, jeden żywioł, jeden prąd.

Nicość bezduszna Sybili Scharnilzer jest mi odblaskiem tej formy, której wdzięczny być muszę, za przeczucie treści.

Owo przeczucie, to rzecz najważniejsza.

Czyż może być kłamstwem źdźbło trawy, lub muszla?

Otóż, gdybym był dostatecznie silny, niewinny i ofiarny mógłbym w źdźble trawy, czy muszli odnaleźć miłosierdzie i cierpienie Chrystusa.

Jest to jeno przypadek, a jeśli nie, natenczas jest wyrokiem Opatrzności.


text:
Bakon Roger, ur. 1214, † 1292 czy 1294 r., anglik, jeden z najznakomitszych pisarzy w wiekach średnich.

W Oksfordzie i w Paryżu oddawał się szczególniej naukom przyrodniczym i matematyce; r. 1240 wstąpił do zakonu franciszkanów, prawdopodobnie dla tego, aby się mógł wyłącznie nauce oddać.

Będąc franciszkaninem, uczył w uniwersytecie oksfordzkim.

Uderzał na niedostatki scholastyki, na zbytnie beztreściowe subtylizowanie, zagrażające wyrodzeniem się w czczy formalizm myślowy.

Jako krytyk scholastyki, stoi on obok Jana z Salisbury († 1182 roku), a jako naturalista szedł śladem Gerberta (Papieża Sylwestra II, † 1003) i współczesnego sobie Alberta W. Oprócz języków, łacińskiego, greckiego, hebrajskiego i arabskiego, posiadał B. obszerne wiadomości przyrodnicze.

Prawdopodobnie jemu zawdzięczamy wynalazek szkieł powiększających i lunet; rękopis jego, zachowujący się jeszcze w bibljotece oksfordzkiej, przekonywa, że znał on już wadliwość kalendarza juljańskiego i że odpowiednie ku temu planował poprawki.

Dla swojej nauki, a szczególnie dla swoich doświadczeń fizycznych, budzących wówczas nadzwyczajny podziw, otrzymał nazwę Doctor mirabilis.

Byli i tacy, co go uważali za zostającego w stosunkach ze złemi duchami.

Sam, jakkolwiek pod wielu względami czas swój wyprzedził, wszelako hołdował bardzo astrologji.

Gwiazdy, jego zdaniem, wywierają stanowczy wpływ na losy ludzi i na wypadki historyczne.

Żadnego dzieła nie należało przedsiębrać, bez zasiągnięcia rady astrologa, ponieważ tylko w właściwym czasie, przy odpowiedniej konstellacji, mogło się wszystko udać.

Z pomocą astrologji daje się, podług niego, wykazać konieczność i rozmaitość sześciu religji, oraz ich przyszłe dzieje.

Przekonania swoje, o niedostateczności ówczesnej nauki, o potrzebie jej rozszerzenia, za pomocą nauk historycznych i przyrodniczych, wyłożył w glówném dziele swojém Opus majus (wyd.

Sam.

Jebb.

Lond.

1733 fol.), przesłaném protektorowi swemu Papieżowi Klemensowi IV.

Dzieło to zawiera następujące traktaty: de impedimentis scientiae; de causis ignorantiae humanae; de utilitate scientiarum; de utilitate linguarum; de centris gravium, de ponderibus; de valore musices; de judiciis astrologiae; de cosmographia; de situ orbis; de regionibus mundi; de situ Palaestinae; de locis sacris; descriptiones locorum mundi; de utilitate astronomiae; prognostica ex siderum cursu; de perspectiva; de specierum multiplicatione; de arte experimentali; de radiis solaribus; de coloribus per artem fiendis.

Wielki talent, a przytém niepomiarkowana surowość i cierpkość, z jaką krytykował wszystko, co mu się nie podobało w nauce lub życiu ówczesném, wzbudziły ku niemu niechęć i zawiść w starszyznie zakonnej.

Obawiano się też, aby jego reformatorskie myśli nie wywołały jakiego niepokoju w Kościele.

Postanowiono tedy trzymać go w zamknięciu, w którém przeżył lat dziesięć, zajmując się zresztą w tém więzieniu pracami naukowemi.

Nareszcie Mikołaj, IV Pap. (dawniejszy jenerał franciszkanów Hieronim ab Ascoli), kazał go uwolnić, niedługo jednak przed śmiercią.

Niesprawiedliwi byli współcześni względem Rogera, ale i on też bardzo był względem nich niesprawiedliwym, malując w bardzo ponurych kolorach, jako perjod apatji i ciemnoty, ów wielki wiek XIII, w którym Europa zapełniła się uniwersytetami i w którym tacy wielcy nauczyciele jaśnieli, jak św. Tomasz z Akwinu, Albert W., Bonawentura i t. d.

Oprócz Opus majus, drukowane są następne jeszcze jego prace: De retardandis senectutis accidentibus et sensibus confirmandis (druków.

Oxon.

1590; traktat ten przesłał on z więzienia Pap.

Mikołajowi IV, 1288); Perspectiva, in qua quae ab aliis fuse traduntur, succincte, nervose et ita pertractantur, ut omnium intellectui facile pateant, ed.

Joh.

Combachius, Francof.

1614; De mirabili potestate artis et naturae, ubi de philosophorum lapide (w Claudii Caelestini Opusc. de his.

quae mundo mirabiliter eveniunt, Par.

1542); Epistola de secretis operibus artis et naturae et de nullitate magiae, ed.

Joannes Dee, Hamb.

1617; Speculum alchimiae, Norimb.

1614 (dwa ostatnie także w Magneti, Bibliotheca chemica t.

1).

Liczne jego prace, dotąd nie wydane, wylicza Cave, w Script. ecclesiasticorum hist. literaria.

Odpowiednio do swego zamiłowania nauk przyrodniczych, główną wagę w nauce przyznaje Bakon doświadczeniu.

Bez doświadczenia, mówi on, nie ma zupełnie wiedzy.

Ten tylko posiada prawdziwą mądrość, kto przyczynę jakiego zjawiska odkrywa przez doświadczenie.

Wywodowe poznanie wyprowadza prawdę jakiego zdania z przesłanek danych, ale nie usuwa jeszcze wszelkiej wątpliwości.

Tylko wówczas może duch być pewnym prawdy, gdy ją znajduje także na drodze doświadczenia.

Przez doświadczenie jednak, Bakon rozumie nietylko zmysłowe, ale nadto i wewnętrzne duchowe doświadczenie, opierające się znowu na wyższém, Bożém oświeceniu.

Z doświadczenia zmysłowego wywodzi on nauki przyrodnicze, na wewnętrzném zaś, duchowém doświadczeniu, opiera ostatecznie wszystkie wyższe nauki, dotyczące rzeczy nadzmysłowych.

Roger Bakon ma wiele myśli, które później wielką sławę zjednały Bakonowi werulamskiemu.

To samo w obu zamiłowanie nauki i ten sam też kierunek empiryczny.

Forma wykładu jednak bardzo różna: styl B. werulamskiego żywy, silny, pełen dowcipnych zwrotów, gdy tymczasem Rogera ciężki, bezbarwny, ale za to naukę w Rogerze widać nierównie większą, niż w jego późniejszym współimienniku.

Cf. Baumgarten, Sammlung merkwürdiger Lebensbeschreib.

aus der britan.

Biographie, cz.

4, s. 616—700; Hamberger, Zuverlässige Nachrichten von den vornehmsten Schriftstellern, cz.

IV s. 458—464.

N.


corpora: sejm

text:
Procedura recenzowania tekstów w kwartalniku „Studia BAS”

1.

Teksty przygotowane niezgodnie ze „Wskazówkami dla autorów” nie będą przyjmowane przez redakcję.

2.

Wstępnej merytorycznej selekcji tekstów, które są poddawane procedurze recenzowania, dokonuje redaktor meryto-

ryczny Zeszytu.

3.

Do oceny każdego tekstu powołuje się dwóch niezależnych recenzentów spoza Biura Analiz Sejmowych.

4.

Przyjmuje się model tzw. ślepej recenzji – zarówno autor/autorzy tekstu, jak i recenzenci nie znają swojej tożsamości.

Wybór recenzentów dokonywany jest przez redaktora naczelnego.

W wyjątkowych sytuacjach dopuszcza się inne roz-

wiązania – wówczas recenzent musi podpisać deklarację o niewystępowaniu konfliktu interesów; za konflikt interesów

a) bezpośrednie relacje osobiste (pokrewieństwo, związki prawne itp.),

b) relacje podległości zawodowej,

zji.

lub jego odrzucenia.

Recenzja pozytywna nie wyklucza sformułowania przez recenzenta zakresu niezbędnych korekt.

6.

Dwie pozytywne recenzje oznaczają przyjęcie danego tekstu do dalszej procedury wydawniczej.

W przypadku jednej

recenzji pozytywnej i jednej negatywnej decyzję o kontynuowaniu dalszych prac nad tekstem podejmuje wspólnie

redakcja i redaktor merytoryczny Zeszytu.

W sytuacji dwóch recenzji negatywnych tekst jest automatycznie odrzucany.

Redakcja zastrzega sobie prawo do nieprzyjęcia danego tekstu do druku nawet w sytuacji, gdy otrzyma on dwie pozy-

tywne recenzje.

wiadomości listę recenzentów współpracującyc


text:
projekt

Ustawa z dnia ........

2012 r.

„5a) duchownym przebywającym na misjach lub prowadzącym działalność duszpasterską wśród Polonii”

Art. 3

…

Art. 4

Art. 5

Uzasadnienie

przedmiotowej ustawy poświęconych tej zinstytucjonalizowanej formie dotacji państwowych.

jedynie nadwyżka nad 50 względnie 100 ha.

W budżecie Państwa na rok 2011 dotacja na Fundusz Kościelny wynosiła 89 mln zł.

Projekt ustawy przyniesie wymierne oszczędności budżetowe co ma niebagatelne znaczenie w sytuacji konieczności radykalnego ograniczenia wysokości deficytu budżetowe


text:
banda, ‘rota, zgraja’, ‘orkiestra wojsk’, ‘poręcze (bilardowe)’, z włosk. banda, franc. bande, a to wszystko z niem. Band.

Tu i bandera, banderola, z włosk. bandiera, banderuola.

Natomiast bando, bandyta, banita, z włosk. bando, ‘ogłoszenie, wywołanie z kraju’ (»Bando na Arjany« W. Kochowskiego, »Bando na Gorzałkę«, 1716), bandito, z niem. Bann, bannen.

— Bandaż, bandażysta, wprost z franc. bandage.


text:
centnar, dziś rozpodobniane w cetnar; z łac. centenarius, 'setny' (od centum, 'sto', por. centymetr, centezymalny; cent, 'grejcar', sto ich szło na reński).

Ale centl, 'dziesiąta część' (por. dawne firacentle), z niemiec.

Zehntel.

Nazwa centaurea, centurja (w 15., 16. i 17. wieku tylko centurzya, jeszcze u Potockiego, i centorzya) nic z centum, 'sto', nie ma spólnego, choć ją i wyżej szacowano, niem. Tausendgüldenkraut (nasz tysiącznik z tego), albo r. 1472 drożezłot i drogozłot, lepiej glistnikiem i szczotkami tamże przezwany, albo ziemną żółcią, łac. fel terrae; roślina nazwana od centaura-lekarza, mądrego Chirona.


corpora: openbooks

text:
Charles Baudelaire

Do Malabarki

tłum.

Adam M-ski

Z drobną nóżką i rączką dałać przyroda szczodra

Na zawiść najpiękniejszym białym szerokie biodra;

Myślącemu artyście drogi twój kształt uroczy;

Czarniejsze nad twe ciało twe aksamitne oczy.

W błękitów, w słońca kraju, kędy cię twój Bóg stworzył,

Twój los — zapalać fajkę, którą pan w usta włożył,

Dostarczać świeżej wody, wonności lać do czary,

Rój natrętnych komarów wypłaszać spod kotary,

A gdy pod tchnieniem ranka westchną jaworów lasy,

Zakupywać na rynku banany, ananasy.

Dokąd chcesz, bosą nóżką, błąkasz się dzień calutki

Nucąc z cicha nieznanych, starych piosenek zwrótki;

A gdy wieczór nadejdzie w purpury swej szkarłacie,

Na spoczynek twe ciało złożysz na miękkiej macie,

I zaroją się żywo w snach twych kolibry liczne,

W snach, co jak ty kwitnące i jak ty będą śliczne!

Czemuż cię, dziecię szczęścia, ku Francyi myśl unosi,

Krainie przeludnionej, gdzie boleść żniwo kosi?

Po co szorstkim żeglarzom zawierzać na niepewne

I drzewom twej Ojczyzny słać pożegnanie rzewne?

Ty, ledwie przyodziana muślinu lekką tkanką,

Tam pod śniegiem i gradem skostniałabyś, wygnanko.

Jakbyś opłakiwała twój spokój i swobodę,

Gdyby, twardym gorsetem ścisnąwszy łono młode —

Przyszłoć o chleb wieczorny żebrać w tym naszym bagnie,

Sprzedając woń twych wdzięków każdemu, kto zapragnie,

I ścigać w zamyśleniu przez brudną mętów przesłonę

Nieobecnych kokosów widziadła rozproszone!

-----


text:
Anioł Pański.

Modlitwa do Najśw. Panny, tak nazwana, bo się zaczyna od słów: „Anioł Pański zwiastował Pannie Marji.“ Przed w.

XVI był zwyczaj odgłosem dzwonu wzywać do gaszenia ognia, a raczej światła wieczorem (hora ignitegii).

Jan XXII, bullą z d.

7 Maja 1327 r., zarządził odmawianie na ten głos dzwonu trzy „Zdrowaś Marja...“ Kto dodał zdania wtrącone między zdrowaśki, niewiadomo: dosyć, że pierwotnie odmawiane raz na dzień wieczorem, następnie zaprowadzono trzykrotnie, t. j. rano, w południe i w wieczór dzwonienie, z wezwaniem wiernych do tej modlitwy, przypominającej tajemnicę Wcielenia się Słowa Bożego i cześć Marji, w której się to Słowo Ciałem stało.

Papieże Anioł Pański uprzywilejowali różnemi odpustami, a mianowicie Benedykt XIII, d.

14 Wrześ.

1724 roku, nadał sto dni za każde jej trzy razy na dzień odmówienie, i odpust zupełny raz w miesiąc, w dniu na to obranym.

Warunki pod któremi można uzyskać ten odpust, były następujące: l) Odmawiać ją klęczący: to jednak zmienił Benedykt XIV d.

20 Kwiet.

1742 r., polecając ją odmawiać kiedy indziej klęczący, a zaś stojący w dni niedzielne, wedle rachuby kościelnej, od wieczora soboty się rozpoczynające, i w tak nazwany czas wielkanocny (tempus paschale), t. j. we wszystkie dni, od Wielkanocy do Św. Trójcy.

Ani na wyrazy: A Słowo Ciałem się stało, nie masz nigdzie przepisu klękania, u nas jednakże, na podobieństwo tych słów w Ewangelji św. Jana, z dawien dawna klękamy.

Na mocy tegoż postanowienia, w czasie wielkanocnym zamiast Anioł Pański, kto umie, powinienby odmawiać z odpustem antyfonę Regina Coeli, z wierszem i modlitwą, w Brewjarzu po niej położoną; a ktoby jednego i drugiego nie umiał, odmawiając jedno Ojcze nasz i Zdrowaś Marja, odpust powyższy zyskuje.

2) Drugi warunek odpustów za Anioł Pański jest, ażeby go na odgłos dzwonu odmawiać; zapewne dla wspólności modlitwy, co w chrystjanizmie ma zawsze przedziwne jedności znaczenie.

Od tego prawa mają niejaki wyjątek niektórzy zakonnicy.

Prawdopodobnie też niedostateczném jest do odmawiania uderzenie zegaru, ale potrzeba głosu dzwonu, na to wyraźnie danego.

3) Dla pozyskania odpustu zupełnego raz na miesiąc, potrzeba przynajmniej raz na dzień, przez cały miesiąc, Anioł Pański odmawiać, a w dniu wybranym spowiedź sakramentalną odprawić, przyjąć kommunję, odmówić Anioł Pańskina odgłos dzwonu i pomodlić się za zwykłe potrzeby Kościoła.

Ztąd wnioskować można, że odmawianie w chórze wspólne po półowie Zdrowaś Marja... niedostateczne do pozyskania odpustów.

Liturgiści, o tej modlitwie piszący, cytują jeszcze odpust zupełny w godzinę śmierci, nadany przez Klemensa X, odmawiającym Anioł Pański regularnie, i że te odpusty mogą być za dusze wiernych zmarłych ofiarowane (Romsée, Praxis Div.

Officii p.

2, c. I, art. XXII, § XX).

Jak o koniecznym do odpustów po niej trzykrotnym dodatku: Wieczny odpoczynek etc., mówi breve papieskie pod d.

15 Lipca 1864 r., dla djecezji polskich wydane.

O porze dzwonienia na Anioł Pański, zwłaszcza też rano i w wieczór, nic stałego nie masz.

W Rzymie, przed zachodem dzwonią na Ave Maria, t. j. na Anioł Pański; niektóre z naszych synodów postanowiły: „Mane, meridie, et circa occasum solis (una hora post occasum solis), pulsetur campana ordinaria pro salutatione angelica“ (Syn djec.

pozn. z r. 1720 § VIII; pierwej jeszcze syn.

prow.

gniezn. z r. 1621 de or.

p. mort.).

Rzewne i pobożne rodzą się w duszy uczucia, gdy w wiejskiém zaciszu, zaraz po zachodzie słońca słyszeć się daje odgłos dzwonu na Anioł Pański, płynący z rosą po gajach i łąkach, zwłaszcza, gdy w końcu dzwonnik sercem wiekszego dzwonu uderza dziewięć razy z przerwami, wedle jednych, w ogóle za Kościół cierpiący (Wetzer, Kirchenlexikon), wedle drugich (Fabisz, Wiadom.

o synodach p.

107), na pamiątkę bitwy pod Warną (1444 r.), a za odpoczynek poległego w niej kwiatu rycerstwa.

X. S. J.


text:
AKT WIARY, NADZIEI I MIŁOŚCI.

Świętego Alfonsa Liguorego.

Gotuj się, duszo moja, abyś przyjęła Jezusa; przysposób naprzód serce swoje przez wiarę.

Rzeknij do Niego: Zbawicielu i Odkupicielu mój, więc niezadługo sam przyjdziesz do mnie!

O utajony, od tylu ludzi nie poznany Boże, wierzę w Ciebie, pokłon Tobie oddaję w tym Przenajświętszym Sakramencie jako Panu i Zbawicielowi memu.

Ty przychodzisz do mnie, abyś mię łaskami ubogacił i zupełnie się ze mną złączył.

O jak wielka powinna być ufność moja w to miłościwe przyjście Twoje!


ŚLĄSKIE SPRA WOZDANIA ARCHEOLOGICZNE Tom 39, s. 405 Wrocław 1997 DARIUSZ BOBAK, JAROSŁA W ERONOWICKI STANOWISKO KULTURY PUCHARÓW LEJOWATYCH SAMBOROWICZKI 5, GM.

PRZEWORNO Stanowisko nr 5 w Samborowiczkach zostało odkryte w roku 1991 przez ekipę w składzie: mgr Anna Kowalska, mgr Lidia Wiśniewska i mgr Artur Boguszewicz (ówczesny Inspektor ds. Zabytków Archeologicznych w PSOZ Oddział Wałbrzych) w czasie inspekcji robót ziemnych prowadzonych w tej miejscowości.

Dotychczas stanowisko nie było znane.

Zebrano wtedy stosunkowo liczny materiał ceramiczny oraz krzemienny, wskazujący na istnienie w tym miejscu osady ludności kultury pucharów lejowatych.

Do najbardziej interesujących zabytków w tym zbiorze należy drapacz wykonany z importowanego krzemienia świeciechowskiego (uprzejme informacje autorów odkrycia).

W związku z tym wiosną oraz jesienią 1995 r. przeprowadzono syste matyczne badania powierzchniowe, mające na celu określenie zasięgu wystę powania zabytków oraz uzyskania reprezentatywnego materiału archeologicz nego, pozwalającego na dokonanie precyzyjnej klasyfikacji kulturowej i chrono logicznej stanowiska.

Stanowisko Samborowiczki 5 znajduje się we wschodniej części Wzgórz Strzelińskich.

Zajmuje ono wierzchowinę oraz północno-wschodnie stoki wy bitnego, górującego nad okolicą wyniesienia (227 m n.p.m.), ograniczonego od północy i południa dolinkami niewielkich cieków, stanowiących lewe dopływy, rzeki Krynki.

Stanowisko położone jest 350 m na wschód od skrzyżowania dróg Samborowiczki-Krzywina i Samborowiczki-Przeworno (ryc. 1).

Maksy malny obszar występowania materiału zabytkowego obejmuje ok. 7-8 ha, przy czym największe jego zagęszczenie stwierdzono ok. 80m na południowy wschód od szosy Samborowiczki-Krzywina.

Stwierdzono postępujące niszczenie stanowiska, powodowane zarówno przez czynniki naturalne, jak i antropogeniczne (głęboka orka).

W centralnej części stanowiska na powierzchni występują zaciemnienia, będące najprawdo podobniej śladami obiektów; na ich powierzchni występuje szczególnie bogaty materiał zabytkowy.

406 D. Bobak, J. Bronowieki Ryc. l.

Polożenie stanowiska Samborowiczki 5 CERAMIKA Z powierzchni stanowiska zebrano łącznie 97 fragmentów naczyń: 11 frag mentów partii przywylewowych, 8 fragmentów części przydennych oraz 78 innych, bliżej nie określonych ułamków.

Z tej liczby ze względu na charakte rystyczne cechy technologiczne i typologiczne 93 fragmenty można określić jako należące do kultury pucharów lejowatych; pozostałe 4 fragmenty ogólnie datować można na pradzieje.

Ze względu na znaczne rozdrobnienie materiału niewiele można powiedzieć na temat form naczyń.

Jak się wydaje, ich zestaw nie odbiega od standardowych inwentarzy tej kultury na lessach dolnośląskich.

Z zachowanych fragmentów udało się odtworzyć następujące formy: -flaszę z kryzą: l fragment wylewu; -amforę z szerokimi, poziomo przekłutymi uszkami umieszczonymi na załomie brzuśca (ryc. 2: 6); -puchary lejowate: 2 przywylewowe fragmenty zdobione lt1kko ukośnymi nacięciami (ryc. 2: 5), niektóre inne fragmenty wylewów; -naczynie jajowate(?): fragment z ornamentem palcowym, arkadowym, umieszczonym pod krawędzią wylewu (ryc. 2: 7).

l Oprócz fragmentów ceramiki naczyniowej ze stanowiska pozyskano 8 przę ślików.

Wśród nich wyróżniono 3 odmiany: -przęśliki o soczewkowatym przekroju: 5 okazów (ryc. 2: l, 3, 4), w tym l z dodatkowym profilowaniem wokół otworu;

Kultura pucharów lejowatych w Samborowiczkach 5 407 -przęśliki dwustożkowe: l okaz (ryc. 2: 2); -przęśliki wklęsło-wypukłe: 2 fragmenty (ryc. 2: 8).

2 4 6 8 Ryc. 2.

Samborowiczki, stan.

5.

Ceramika

408 D. Bobak, J. Bronowieki WYROBY KAMIENNE Narzędzia kamienne reprezentowane są przez 4 egzemplarze: -fragment serpentynitowego topora z zaokrąglonym obuchem (ryc. 3: 2); -dłuto kamienne z uszkodzonym, wtórnie naprawianym ostrzem i nie- znacznie uszkodzonym obuchem (ryc. 3: 3); ------ 2 d 4 3 Ryc. 3.

Samborowiczki, stan 5.

Wyroby kamienne

410 D. Bobak, J. Bronowieki - fragment czworościennej siekiery należącej do typu ze ścienionym obuchem (ryc. 3: l); -siekierę, prawdopodobnie należącą do typu ze ścienionym obuchem, wykonaną z aplitu granitowego (ryc. 3: 4).

Okaz odznacza się wielopłaszczyz nowym rozczłonkowaniem powierzchni szerszych ścianek.

WYROBY KRZEMIENNE Znaleziono 46 okazów, w tym: - 5 sztuk rdzeni i fragmentów rdzeni: 2 łuszcznie dwubiegunowe, w tym l z jednym biegunem ściankowym, 2 amorficzne rdzenie odłupkowe oraz l frag ment nie określonego rdzenia; - 5 nie określonych okruchów z niewątpliwymi śladami obróbki; -półsurowiec i odpady: 18 odłupków i fragmentów odłupków, 5 fragmentów wiórów; - 13 sztuk narzędzi: narzędzie zębate, 5 fragmentów wiórowców, w tym 4 przypiętkowe i l wierzchołkowy (ryc. 4: 2, 6, 7), 2 sierpaki w formie zdwojonych półtylczaków (ryc. 4: 4), narzędzie nożowate z dwustronnym retuszem krawędzi, 3 retuszowane wióry, w tym jeden fragment (ryc. 4: l, 5, 8), 2 fragmenty nie określonych narzędzi (ryc. 4: 3).

Większość wyrobów wykonana jest z narzutowego krzemienia bałtyckie go, jedynie jedno narzędzie (ryc. 4: 3) zostało wykonane z importowanego krze mienia świeciechowskiego.

Odkryte w obrębie stanowiska materiały w ogromnej większości są repre zentatywne dla neolitycznej kultury pucharów lejowatych.

Zaledwie 4 fragmenty ceramiki wiążą się, być może, z innym, trudnym w tej chwili do uściślenia, epizodem zasiedlania stanowisk


text: bula, dawniej buła (papieska), od pieczęci przywieszonej przezwana, łac. bulla, 'pieczęć', 'pęcherzyk', 'guz'; stąd i buła, bułka (od 15. w.), bułeczka (dawniej bułka chleba), i bulba albo bulwa, na 'ziemniaki' od wszelakich »korzeni« przenoszona; bułka od nas na całą Ruś (bułocznik, 'piekarz').


text:
Prokurator Alicja Horn

Rozdział 22

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Rozdział 22

Julka tuliła się w ramionach Druckiego i na jego jasnej marynarce łzy jej znaczyły się wielu ciemnymi plamami.

- Jestem podła, panie Janku, jestem najpodlejszą z podłych, pan powinien brzydzić się mną, pogardzać...

Ale ja tak bałam się o pana.

Alicja po tej wiadomości, że pan tu nie wróci, bardzo się zmieniła.

Ja ją powinnam kochać i może nawet kocham, ale nie mogę... nie mogę...

- Nie becz, mała - starał się ją uspokoić - jaka jesteś, taka jesteś i nie wyrywaj sobie włosów z głowy, a staraj się zawsze być sobą.

To grunt.

Jesteś jeszcze diabelnie smarkata i z wiekiem zmądrzejesz.

- Nie brzydzi się pan mną? - chlipała.

- Ach, ty dzieciaku.

Przecież wiesz, że pasjami cię lubię.

- A nie gniewa się pan, że depeszowałam?

- Nie gniewam się, chociaż zrobiłaś niemądrze.

- I nieuczciwie - westchnęła.

- Uczciwie czy nieuczciwie, na tym się już nie znam - zaśmiał się - o to zapytaj kogoś innego.

Ale niemądrze.

- Panie Janku, a Alicję pan... kocha?...

- Mówiłem ci, że nie.

- Mój drogi, mój jedyny!...

Więc i nie martwi się pan, że się teraz z nią nie zobaczył?

- Dziewczyno!

Nie róbże mi piły drewnianej o jednym zębie!

Nie martwię się niczym.

Robi to za mnie pewien uprzejmy koń.

- Koń?

- Tak.

On ma większą głowę, więc mu to łatwiej przychodzi.

No, chodźmy na plażę.

Julka nie ruszyła się i powiedziała, patrząc w ziemię:

- A jednak...

- Co tam jeszcze?

- Jednak pan Alicję kochał...

Panie Janku, pan przecież był jej kochankiem...

- I cóż stąd?

- A... a... moim nie...

Wybuchnął śmiechem.

- O, pan się ze mnie śmieje - schowała głowę pod jego marynarkę.

- Ja wiem, że jestem nieładna!

- Guzik wiesz! - rozgniewał się.

- Zaraz ci podniosę spódniczkę i tak dam w skórę, że ci się Cape Town przypomni.

- Cape Town - rozpromieniła się - gdzie głuptasów biją do trzeciej skóry?

- Pamiętasz? - roześmiał się.

- Widzisz ją!

- O, ja pamiętam wszystko, wszystko.

- Ejże?

A wiesz, co się dzieje w Marsylii?

- Naturalnie! - podskoczyła - tam kiedy ktoś mówi, że kłamie, to też kłamie, bo na pewno nie kłamał.

Tak?

- Brawo!

A dlaczego ryby w Singapurze piją wodę?

- Bo tam stoi szkocki garnizon, a ryby nie mają pieniędzy.

- Patrzcie no!

Jeszcze roczek edukacji, a mogłabyś w pantofelkach nocnych do ciotki Fanny na...

- ...śniadania chodzić! - dokończyła triumfalnie i roześmieli się oboje.

Do późnej nocy siedzieli na tarasie i rozmawiali, a wczesnym rankiem Drucki odjechał.

Z tego, co dowiedział się od Julki, wywnioskował, że Alicja, nie zastawszy go w Warszawie, powróci na Hel.

Na pewno Zośka musiała jej powiedzieć, dokąd wyjechał.

Pragnął uniknąć spotkania z Alicją.

Wiedział, że będzie miał przykrą przeprawę i cieszył się, że znowu jej nie spotka.

Po drodze jego "Fould" psuł się dwa razy.

Dlatego dopiero nad ranem przyjechał do Warszawy i był tak zmachany, że zaraz położył się spać, zostawiwszy wóz na ulicy.

Obudził się późno.

W sąsiednim pokoju krzątała się Zośka.

Musiało już być po południu.

- Zośka! - zawołał.

- Ojej - powiedziała, stając w drzwiach - pewno obudziłam pana?!

- Nie, sam się obudziłem.

Która to?

- Już po drugiej - zbliżyła się i oparła kolanami o łóżko.

- Wyspał się pan?

Zapytał ją, czy podczas jego nieobecności nikt nie przychodził.

Zośka zdała dokładną relację z wszystkich wizyt, jedynie o bytności Alicji opowiedziała półsłówkami, nie wspominając o tym, że Alicja czytała depeszę.

- Taka ładna, a taka wredna - zakończyła swoje sprawozdanie.

- Wredna?

Co to znaczy wredna?

- A czy ja wiem - wzruszyła ramionami.

Roześmiał się i zagarnąwszy jej nogi położył obok siebie.

Ta dziewczyna wprost skandalicznie działała na jego zmysły.

I ten zapach mleka i cząbrów...

I ta prostota pożądliwości...

Sprawiało to, że po każdym uścisku nie tylko nie nabierał do niej uczucia przykrej obcości, lecz przeciwnie - opanowywała go chęć tkliwych pieszczot i mówienia jej rzeczy miłych, wyrazów czułych i uśmiechniętych.

Właśnie oparty łokciem o poduszkę tłumaczył to Zośce, wpatrując się w jej zaróżowioną twarz i w rozchylone szybkim oddechem usta, gdy w przedpokoju rozległ się dzwonek.

- Kogo diabli niosą - przerwał sobie.

- Otworzę i zobaczę - podniosła się, poprawiła naprędce włosy i perkalową sukienkę, która była niemożliwie wygnieciona.

Łowił uchem odgłos jej bosych stóp, później szczęk zamka w otwieranych drzwiach i zmieszane głosy.

- Ki diabeł? - pomyślał.

Niemal w tejże chwili do sypialni wpadła Alicja.

- Boh! - krzyknęła.

- Ta pani odepchnęła mnie i weszła przemocą - zawołała Zośka wzburzonym głosem.

Twarz Druckiego ściągnęła się.

- Zośka - powiedział twardo - proszę iść do domu.

Dziewczyna otworzyła usta, lecz nie odezwała się.

Obrzuciła tylko Alicję nienawistnym spojrzeniem i wyszła.

- Boh! - powtórzyła Alicja.

Drucki odrzucił kołdrę, nałożył pantofle i poprawiwszy piżamę, wstał:

- Co to ma znaczyć? - zapytał stłumionym głosem.

- Boh!

Tak mnie witasz?

- Witam cię tak, jak ty tu weszłaś.

- Boh!

- No cóż powtarzasz - zirytował się - Boh i Boh!

Zapalił papierosa i nie patrząc na nią, usiadł na parapecie okna.

- Ta dziewka - wyrzuciła ze ściśniętego gardła - ta dziewka jest twoją kochanką!

Wzruszył ramionami

- Dobrą znalazłeś dla mnie rywalkę - dodała z ironią.

- O co ci chodzi? - zapytał obojętnie.

- Boh!

Jak ty do mnie mówisz?

Czym zasłużyłam na ten ton i na te obraźliwe słowa?

- Przepraszam cię, rzeczywiście nie byłem zbyt uprzejmy - zreflektował się - ale wytrąciło mnie z równowagi twoje wtargnięcie tu.

Przepraszam.

Zbliżył się do niej i pocałował ją w rękę.

Usiadła na najbliższym krześle i patrzyła nań oczyma pełnymi niepokoju.

- Po co przyjechałaś z Helu? - zapytał tak, jakby nie był ciekaw odpowiedzi.

- Boh!

Ty mnie nie kochasz?! - zawołała - Ty już mnie nie kochasz!

Milczał.

- Powiedz... powiedz... dlaczego?

Nie rozumiem, dlaczego?!

Czy dałam ci jakiś powód, czy się zmieniłam?

- Nie - zaprzeczył - nie zmieniłaś się.

Wcale się nie zmieniłaś.

Ty w ogóle nie możesz się zmienić.

- Mówisz to tonem wyrzutu?

- Czy ja wiem, Al?

W każdym razie nie wyrzutu.

Nigdy nikomu nie robię wyrzutów i sam nie znoszę, by mnie je robiono.

Nie znoszę!

Alicja chwyciła go za rękę:

- Czekaj, Boh, tu nie chodzi o scenę.

Przyszłam po prostu dowiedzieć się, czy... czy... nie masz już dla mnie dawnego uczucia?...

Ponieważ nic nie odpowiedział, przycisnęła jego rękę do piersi jakimś kurczowym ruchem:

- Boh, Boh, ty wiesz, że jesteś dla mnie wszystkim, że jesteś całą moją radością, całym moim życiem.

Ty to musisz wiedzieć!

Ja nie mogę cię utracić!

Nie mogę!

Boh, czy ty mnie rozumiesz?

- Nie rozumiem - wybuchnął - nie jestem w stanie zrozumieć, jak można od kogokolwiek żądać, by przestał być sobą!

- Nie żądam tego.

- Owszem.

Żądasz, bym zrezygnował z wolności, z wolności, która właśnie jest mną.

Jest moją treścią.

- A pamiętasz, jak proponowałeś mi małżeństwo?

- Nie przeczę - wzruszył ramionami.

- Zatem?...

- Nic zatem!

Odmówiłaś mi wtedy.

- Wtedy ci odmówiłam.

Ale, przypuśćmy, dziś?...

- Dajmy temu spokój, Al. Przecież jesteś dojrzałym człowiekiem i doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że dziś jest zupełnie inaczej.

Zagryzła wargi do krwi, spojrzała nań dziwnie zwężonymi źrenicami.

- Posłuchaj, Al - zaczął pojednawczo.

- Znasz mnie dobrze.

Wiesz, że nie potrafę znieść żadnych więzów, że są one przeciwne mojej naturze.

Było nam dobrze razem.

Przecież to prawda?

Przynajmniej, jeżeli o mnie chodzi zachowam dla ciebie, Al, wiele ciepłych uczuć i wiele wdzięczności za tę cząstkę życia, za tę piękną cząstkę życia, którą byłaś dla mnie.

Bo widzisz, nie trzeba...

- Czekaj, Boh - przerwała mu - odpowiedz mi najpierw: czy wszystkim kobietom powtarzasz przy rozstaniu to samo?

Umiesz to, zdaje się, na pamięć.

- Niedobra jesteś, Al. Po co chcesz zatruć ironią i twoje, i moje wspomnienia.

Skoro rozstajemy się...

- Nie, nie!

Nie rozstajemy się! - wybuchnęła.

- To ty mnie chcesz porzucić, to ty mnie odpychasz!

Wziął ją za rękę:

- Uspokój się, Al, po co ten patos.

- Patos? - zaśmiała się gorzko - ja ciebie kocham, Boh, ja ciebie ubóstwiam, bez ciebie nie potrafię żyć.

Czy nie rozumiesz, że to musi być patetyczne...

Ktoś chce mi ciebie odebrać, ale ja cię nie oddam, nie oddam za żadne skarby!...

Oplotła go ramionami, rozpalonymi ustami przywarła do jego ust.

Nie umiał wyzwolić się z tego uścisku, nie potrafił odsunąć od siebie tej kobiety, której piękność wprost go obezwładniała, a jej namiętność wywoływała burzę w jego zmysłach.

- Pragnę cię, Boh, i ty mnie pragniesz, kocham cię do szaleństwa, Boh!...

Ty moje szczęście, ty moje szczęście...

Widzisz, widzisz, że nie wygasła i twoja miłość, że nie możesz wyrzec się mnie, Boh!...

Jestem tak spragniona...

I powiedz, powiedz, czy ty mnie nie pragniesz?...

Uniósł ją w ramionach, a to, co nastąpiło, było najwymowniejszą odpowiedzią na jej pytanie.

Jednakże odpowiedź tę podyktowały tylko zmysły.

I teraz, siedząc w fotelu i patrząc, jak Alicja przed lustrem poprawia włosy, Drucki był zły na siebie.

Słuchał tego, co mówiła, lecz z treści słów nie zdawał sobie sprawy.

Myślał nad tym, w jaki sposób wytłumaczyć jej, że pomimo wszystko nie ma już powrotu do tych czasów, kiedy wypełniała mu życie.

Nie mógł znaleźć wyrazów, którymi należało jej to wyjaśnić, czuł się skrępowany.

Nie znosił tego!

- Czemu nie odpowiadasz? - odwróciła się ku niemu.

- Przepraszam, nie słyszałem.

- Pytałam, kiedy jedziemy na Hel?

- Nie pojadę.

Zostanę już w Warszawie.

Zatrzymują mnie interesy...

Nie namawiała go.

Przeciwnie, oświadczyła, że wobec tego i ona pojedzie tylko na kilka dni zlikwidować swoje sprawy nad morzem.

Ani jednym słowem nie wspomniała o Julce.

W dalszym ciągu nie wątpiła, że między nią a Druckim miał miejsce romans, jednakże była przekonana, że teraz, po porozumieniu z Bohdanem, skoro tylko pozbędzie się Julki z Warszawy, rzecz urwie się sama przez się.

Alicja wiedziała, że Drucki zdradza ją także z innymi kobietami, lecz dość wierzyła w swój wdzięk i w swoją inteligencję, by mieć nadzieję opanowania sytuacji i wyeliminowania z jego życia nie tylko warunków, sprzyjających zdradzie, ale i wszystkich tęsknot do innych kobiet.

Przede wszystkim postanowiła w ogóle zmienić swój stosunek do Druckiego, postanowiła zbliżyć się do jego spraw osobistych, poznać szczegółowo tryb jego zajęć, no i doprowadzić do tego, by wreszcie zamieszkali, jeżeli nie w jednym mieszkaniu, to w bezpośrednim sąsiedztwie.

Nie zraziła się nawet tym, że Drucki nie przyszedł na dworzec i wsiadając do pociągu, układała szczegółowo plany działania.

Dla Julki zdecydowała się znaleźć posadę nauczycielki do dzieci gdziekolwiek na dalekich kresach.

W żadnym razie nie zamierzała dłużej zajmować się wykształceniem tej złej dziewczyny, do której teraz, poza nienawiścią, nic nie czuła.

Nie myślała też wdawać się z nią w żadne rozmowy, wyjaśnienia czy dyskusje.

Po przyjeździe do "Godivy" oświadczyła Julce krótko:

- Pakuj się.

Jutro wracamy do Warszawy.

Dziewczyna, jak zaobserwowała Alicja, musiała domyślać się, że jej podłość została odkryta, gdyż nawet nie próbowała powrócić do dawnej swobody stosunków.

Milczała uparcie i była przygnębiona.

Ilekroć, siedząc naprzeciw siebie w wagonie, spotykały się wzrokiem, Julka bladła, Alicja zaś powstrzymywała się, by nie rzucić jej w twarz słowa: żmija!

Przyjechały późnym wieczorem i Alicja natychmiast przebrała się i pojechała do "Argentyny".

Kazała dać sobie lożę i poprosić dyrektora Winklera.

Nie była wcale dobrze usposobiona, lecz robiła wszystko, by Drucki czuł się w jej towarzystwie jak najweselej.

Piła dużo wina i gdy około czwartej nad ranem wsiadali do "Foulda" oświadczyła, że nie potrafiłaby reszty nocy spędzić samotnie.

- Jedźmy do ciebie, Boh, dobrze?

Zgodził się.

Zgodził się!

Więc wszystko zaczyna układać się według jej przewidywań!

I układało się przez kilkanaście dni.

Alicja tymczasem odwiedziła wszystkie większe biura pośrednictwa pracy.

Na razie nie było nic dla Julki odpowiedniego, wkrótce jednak miała się zwolnić posada nauczycielki - guwernantki do trzech małych dziewczynek u wzbogaconych chłopów na Wądołach, majątku położonym na krańcach Pińszczyzny, o czterdzieści kilometrów od najbliższej stacji kolejowej.

Alicja uznała to za bardzo odpowiednie, a po powrocie do domu powiedziała Julce:

- Chciałam ci zakomunikować, że w dalszym ciągu nie będę mogła cię kształcić.

Jesteś już w tym wieku, kiedy korzystanie z obcej pomocy i życie na cudzy koszt jest usprawiedliwione tylko w wypadku posiadania pewnych praw moralnych do przyjmowania tego wszystkiego.

Sądzę, że to rozumiesz?

- Tak - odpowiedziała Julka drżącym głosem.

- Otóż nie widzę powodu, dla którego nie miałabyś utrzymywać się sama.

O znalezieniu w Warszawie posady, zapewniającej możliwość jakiej takiej egzystencji, oczywiście w obecnych czasach, mowy być nie może.

Mam jednak nadzieję znalezienia czegoś dla ciebie na prowincji.

Czy chcesz z tego skorzystać?

- Tak - odpowiedziała.

Była blada i usta jej drżały.

Alicja skierowała się do wyjścia i zatrzymując się w drzwiach, dodała:

- Będziesz nauczycielką do trzech dziewczynek w prywatnym domu na wsi.

Wprawdzie to poniekąd odludzie, ale i tam przy twoim talencie można znaleźć kochanka.

Tego dnia wieczorem Alicja słyszała przez drzwi stłumiony płacz Julki, lecz nie wzruszyło jej to wcale.

Urlop Alicji skończył się właśnie nazajutrz po tej rozmowie i od rana urzędowała w sądzie.

Powitano ją z radością.

Zwłaszcza prokurator Martynowicz był ucieszony, gdyż w kancelarii zalegało kilka trudniejszych spraw, których opracowanie zamierzał przekazać Alicji.

Z prawdziwą rozkoszą pogrążyła się w pracy.

Tu czuła się panią w świecie paragrafów, przepisów, niezliczonych arkuszy zeznań, protokołów, doniesień.

Tu lepiej niż w życiu orientowała się w pobudkach czynów skomplikowanej psychiki ludzkiej i w chaosie poszlak.

Tu na zimno, bezosobowo ustawiać mogła ludzi i szeregować fakty, jak pionki na szachownicy, z pełną świadomością skutków, przewidzianych w Kodeksie Karnym.

Gdyby życie własne i życie osób nam bliskich można było tak opracować na ponumerowanych stronach, komentować notatkami inwigilacyjnymi, określić zeznaniami świadków...

Bohdan...

Ileż tajemnic kryje jego życie, tajemnic niedostępnych nawet dla niej...

Spojrzała na zegarek: - już pierwsza, na pewno wstał.

Co robi?

Machinalnie wzięła słuchawkę telefonu i wymieniła numer.

Słyszała, że podniesiono tubę i głos Druckiego, kończący jakieś zdanie: - ...żebyś mi tylko nie beczała.

- Hallo!

- To ja, Boh.

Nie przeszkodziłam ci?

- Ach, jak się masz.

Cóż znowu...

Odniosła wrażenie, że się zmieszał i nagle uczuła ostry ból w krtani.

Była niemal pewna, że u niego jest Julka...

Powiedziała, że ma masę roboty, że nie będzie mogła wyjść z Sądu przed trzecią i pożegnała go, udając dobry humor.

W sekundę później połączyła się z domem.

Odezwała się Józefowa.

- Czy jest panna Julka? - zapytała Alicja.

- Nie ma, proszę pani, będzie może godzina, jak wyszła.

- A nie mówiła, dokąd idzie?

- Nie, proszę pani.

Tylko telefonowała, a później wyszła.

Pewno do jakiejś koleżanki.

- To dobrze.

Niech Józefowa nie mówi panience, że ja dzwoniłam.

Obiad o trzeciej.

Do widzenia.

Pośpiesznie zamknęła biurko, nałożyła kapelusz i zbiegła ze schodów.

Tuż w pobliżu znalazła taksówkę i kazała jechać na Aleję Szucha.

Gdy jednak auto ruszyło - zreflektowała się.

- Jeżeli ma u siebie Julkę, albo inną kobietę, na pewno mnie nie wpuści i tylko narażę się na ośmieszenie w jego oczach, a kto wie, czy nie na ponowne zerwanie...

Nie, to na nic.

Zmieniła decyzję.

Kazała szoferowi stanąć o dwa domy dalej, po drugiej stronie ulicy.

Stąd doskonale widziała bramę domu Druckiego i musiała zauważyć każdego, kto by stamtąd wychodził.

Szofer, który widocznie domyślił się celu tego postoju, z półuśmiechem obserwował ulicę, od czasu do czasu zerkając na swoją pasażerkę.

Alicja czuła śmieszność własnej sytuacji, lecz za żadną cenę nie opuściłaby zajmowanej pozycji.

Po upływie czterdziestu minut wyszli.

Nie omyliła ją intuicja.

Bohdan w jasnym garniturze i uczepiona do jego ramienia Julka...

Żmija, żmija...

- Wypędzę ją z domu, jak psa - pomyślała, zaciskając palce aż do bólu - jak psa!...

Wysiadła i poszła pieszo do domu.

Nie czuła żalu do Druckiego.

Cała jej nienawiść i pragnienie zemsty skierowały się ku Julce.

Oczywiście, Julka narzuca mu się ze swoją miłością...

Żmija...

Natychmiast po przyjściu do domu Alicja zatelefonowała do nauczycielskiego biura.

Niestety, posada nie była jeszcze do objęcia.

Najwcześniej za miesiąc ma się zwolnić.

- Co począć, co począć - gorączkowo myślała Alicja, chodząc po pokoju.

Nie mogła wyrzucić Julki na bruk, a zresztą ta wówczas zwróci się do Druckiego...

Niepotrzebnie zabrała ją z Helu...

Teraz koniecznie należy natychmiast uwolnić się od niej, koniecznie!

Przy obiedzie nie zamieniły ani jednego słowa.

Wstając od stołu, Alicja powiedziała:

- Prosiłabym cię, byś unikała wychodzenia, gdy nie ma mnie w domu.

Józefowa czasami musi zejść po zakupy i mieszkanie pozostaje bez opieki.

- Dobrze - odpowiedziała Julka i przeszła do łazienki, skąd po chwili rozległ się plusk wody.

- Bezwstydne zwierzę - pomyślała Alicja.

Nazajutrz i w następne dni Alicja po kilka razy telefonowała do domu z Sądu, by sprawdzić, czy Julka stosuje się do jej zakazu.

Julka rzeczywiście nie wychodziła.

Natomiast nie ulegało wątpliwości, że telefonowała do Druckiego.

Alicja kilkakrotnie miała zamiar rozmówić się z Bohdanem ostatecznie na temat Julki, lecz zawsze w ostatniej chwili rezygnowała w obawie znalezienia się w sytuacji, w której trzeba będzie kwestię postawić ultymatywnie.

Przewidywała, że byłoby to równoznaczne z klęską, gdyż on w żadnym razie nie ustąpi, a ona ustąpić musi.

Zresztą, na szczęście, Julka zaczęła chorować.

Była blada, dostawała zawrotów głowy i mdłości.

Alicja od niechcenia zaproponowała jej pójście do lekarza, lecz dziewczyna podziękowała i odmówiła:

- Nic mi nie jest.

- Tym lepiej - pomyślała Alicja - wkrótce zwolni się posada i pozbędę się tej żmii.

Stało się jednak inaczej.


text:
←Sobota Pamiętnik pani Hanki

Przed południem posłałam Jacka do kliniki i kazałam mu zapowiedzieć moją wizytę na po obiedzie.

Niech czeka.

Mam dziś fajf u ministrowej Goryckiej, a wieczorem jadę na wielki obiad proszony do Nieborowa.

Mam cudną suknię od Chanel.

Kosztowała piekielnie drogo, ale za to wyglądam w niej uroczo.


text:
ciozka, mylnie cioska, ciosek, po polsku »drużba« dawniej (‘imiennik’, co to samo imię nosi), tylko na Litwie, z rus.

tiozka, a to z cerk. tĭż, tĭzoimenit, rus.

tiezoimiennyj, od zaimka wskazującego t-, p. ten.


text:
Projekt LPR zakłada, że „dochód przed opodatkowaniem mógłby być dzielony na wszystkich członków rodziny - rodziców i dzieci, a nie, jak obecnie, na osoby pracujące (w przypadku wspólnego rozliczania się małżonków)”.

Roman Giertych dodał, że średni koszt wychowania dziecka od urodzenia do pełnoletniości wynosi 300 tys. złotych.

Wyliczył, iż 66 tys. z tej sumy pochłaniają obciążenia podatkowe.

Wicepremier przekonywał, że propozycje LPR umożliwią rodzinom robienie dużo większych oszczędności niż zakładają propozycje zmian przepisów zaproponowane przez wiceminister pracy i polityki społecznej Joannę Kluzik-Rostkowską.

Giertych stwierdził, że na miano "kpiny", "naigrywania się z ludzi" i "wolnych żartów" zasługują propozycje podatkowe oferowane przez Rząd.

Powiedział, że koszt wprowadzenia ustawy LPR dla budżetu państwa to 6,5 mld zł.

„Skończył się czas dominacji jednej partii w koalicji.

Ta ustawa będzie tego dowodem”, zaznaczył lider LPR.


text:
KANCELARIA SEJMU

(nr 68)

¢ Komisji PolityKi społecznej

i rodziny

(nr 146)

z dnia 9 stycznia 2014 r.

Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 146)

9 stycznia 2014 r.

W posiedzeniu udział wzięli: Jan Stanisław Ciechanowski kierownik Urzędu do Spraw Kombatan-

tów i Osób Represjonowanych, Maciej Jankowski podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Naro-

Rudzińska wiceprezes Instytutu Pamięci Narodowej, Barbara Jabłońska wicedyrektor Departa-

mentu do Spraw Służb Mundurowych Narodowego Funduszu Zdrowia wraz ze współpracownikami,

Beata Nowak wicedyrektor Biura Organizacyjno-Prawnego oraz Anna Garbowska wicedyrektor

Biura Świadczeń Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Halina Wolińska wicedyrektor Depar-

tamentu Świadczeń Emerytalno-Rentowych oraz Andrzej Szybkie wicedyrektor Departamentu Rent

Zagranicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Tadeusz Paczek wiceprezes Związku Inwalidów

Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej, Stanisław Sikorski sekretarz generalny Związku Sybiraków,

Henryk Strzelecki prezes Zarządu Głównego Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej

i Byłych Więźniów Politycznych, Edward Kwiatkowski członek prezydium Zarządu Głównego Świa-

towego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Andrzej Marasek sekretarz generalny Stowarzyszenia

Szarych Szeregów oraz Zygmunt Łabędzki prezes Stowarzyszenia – Klub Kawalerów Orderu Wojen-

nego „Virtuti Militari”.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Szanowni państwo, witam.

Otwieram wspólne posiedzenie Komisji Polityki Społecznej

i Rodziny oraz Komisji Obrony Narodowej.

W projekcie porządku obrad tego posiedze-

że pierwotnie były to druki nr 677, 1099 i 1417.

Natomiast wspólne sprawozdanie o tych

trzech projektach zawarte jest w druku nr 1997.

Do tego druku podczas drugiego czyta-

nie słyszę.

Uznaję, iż porządek posiedzenia został przyjęty.

Witam panów ministrów, dzisiaj w bardzo mocnej reprezentacji, a w szczególności

po raz pierwszy na posiedzeniu naszych komisji pana Macieja Jankowskiego, podsekreta-

4 s.p.

Komisji Polityki społecznej i rodziny (nr 146)

tego Urzędu.

Szanowni państwo, podczas drugiego czytania zgłoszono 6 poprawek.

5 poprawek

tarny Platforma Obywatelska.

Ze wstępnych informacji od legislatorów z Biura Legisla-

cyjnego wiem, iż jest rekomendacja do wspólnego zaopiniowania 5 poprawek zgłoszonych

nych.

Dla spójności wprowadzanej regulacji wymagają one takiego wspólnego zaopinio-

wania.

Czy do propozycji wspólnego zaopiniowania tych 5 poprawek są uwagi?

Czy jest

sprzeciw?

Tak?

Pan poseł Waldemar Andzel.

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Waldemar Andzel (PiS):

Panie przewodniczący, ja bym jednak głosował nad każdą z tych poprawek z osobna.

W części mają one zakres podmiotowy, a w części dotyczą spraw przyznających świad-

czenia.

Oczywiście, jeżeli komisje tak uznają, to się podporządkuję, ale wolałbym, żeby

były głosowane osobno.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Dziękuję.

Bardzo proszę, pani legislator.

Legislator Urszula Sęk:

W naszym przekonaniu istnieje jednak konieczność łącznego rozpatrywania tych popra-

wek dlatego, że o ile w pierwszej precyzujemy, kto wchodzi w skład korpusu weteranów,

o tyle np. piąta mówi, iż uprawnienia określone w ustawie przysługują tylko osobom,

które uzyskały status weterana i precyzuje tryb nadawania tego statusu.

Z poprawki

drugiej, trzeciej i czwartej wynikają określone uprawnienia, a więc to wszystko jest

powiązane.

O ile np. państwo odrzuciliby poprawkę mówiącą o tym, kto jest wetera-

nem i w jakim trybie nadaje się ten status, to samo przyjęcie poprawek, które mówią

o uprawnieniach, będzie po prostu wadliwe, bo nie będzie wiadomo, komu przysługują

uprawnienia.

Z tego tytułu, że jedna poprawka określa, kto wchodzi w skład korpusu, druga określa

tryb przyznawania statusu, a pozostałe konkretne uprawnienia związane ze statusem

weterana, to w naszym przekonaniu przesądza to o konieczności łącznego rozpatrywa-

nia tych poprawek.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Panie pośle, wydaje się, że są to bardzo konkretne i racjonalne argumenty, żeby nie

wprowadzać, żeby uniknąć ryzyka wprowadzenia niespójnej wewnętrznie regulacji, aby

zaopiniować te poprawki łącznie.

Oczywiście, pan przedstawi te poprawki, o ile uzna

pan potrzebę ich ponownego przedstawienia, bo są to sprawy, które były przedstawiane

i w pierwszym czytaniu i na posiedzeniu podkomisji i na posiedzeniu komisji i teraz,

podczas drugiego czytania.

Ale zaopiniowanie powinno nastąpić wspólnie, bo regulacja

powinna być przyjęta łącznie, albo łącznie powinna być odrzucona.

Czy możemy przyjąć

taki tryb, panie pośle?

Bardzo proszę.

Poseł Waldemar Andzel (PiS):

Tak.

Myślę, że możemy.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Dziękuję bardzo, a zatem ustaliliśmy procedurę.

Proszę pana posła Waldemara Andzela

o przedstawienie istoty tych poprawek, bo – jak mówiłem – jest to kwestia, która już

kilkakrotnie była referowana.

Bardzo proszę, panie pośle.

Dziękuję bardzo.

Panie przewodniczący, Wysokie Komisje, szanowni kombatanci, sza-

nowni państwo.

W pierwszej poprawce zmieniamy zakres podmiotowy osób, które wcho-

dziłyby do korpusu weteranów walk o niepodległość.

W myśl tego projektu w skład kor-

pusu wchodziłyby osoby, które brały udział w walkach zbrojnych o niepodległość i usta-

lenie granic państwa polskiego, przy czym udział w tych walkach dotyczy okresu do 8

maja 1945 r., a także po zakończeniu drugiej wojny światowej w walkach przeciwko reżi-

s.p.

5

mowi komunistycznemu na terytorium Polski w granicach z dnia 31 sierpnia 1939 r.,

jak i w granicach powojennych, a także osoby odznaczone Orderem Krzyża Wojskowego.

Podstawowym wyróżnikiem weteranów jest czynny zbrojny udział w walkach mających

na celu uzyskanie lub obronę niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl tego

projektu udział w walkach o niepodległość nie przesądza o możliwości statusu wete-

rana i uprawnień wynikających z projektowanej ustawy, wymienia on bowiem zarówno

pozytywne, jak i negatywne przesłanki uzyskania tego statusu.

To jest określone.

Było

to omawiane.

W kolejnych poprawkach, osoby, które weszłyby do korpusu weteranów walk o nie-

podległość, otrzymałyby świadczenia.

To, o co zabiegają środowiska.

Przypomnę, chociaż

było to wielokrotnie przypominane, że średnia wieku to 89 lat.

To są osoby, które bardzo

szybko odchodzą.

Mają bardzo poważne problemy zdrowotne.

To staje naprzeciw temu,

czego właśnie oczekują środowiska.

To jest przyznanie dodatku weterana w wysokości

200 zł miesięcznie.

W trzeciej poprawce mówi się o przyznaniu zasiłku pogrzebowego

Chodzi o to, aby te osoby miały naprawdę godny pochówek, odpowiedni do tego, jak się

przysłużyły naszej ojczyźnie, a zasługi tych osób są – oczywiście – olbrzymie.

W kolejnej poprawce, w poprawce czwartej mówi się, że osoby, które wejdą do kor-

pusu weteranów walk o niepodległość otrzymają możliwość, prawo do bezpłatnego

zaopatrywania w leki oznaczone symbolami „Rp” lub „Rpz”, do bezpłatnych wyrobów

razy środowiska podkreślały, jak wielkie są koszty leczenia i jak bardzo jest to potrzebne.

W poprawce piątej mówi się na temat weryfikacji osób, które otrzymają status weterana.

To tyle.

Te 5 poprawek faktycznie – tu się zgodzę – razem współgra.

Jedynie w taki sposób

nasza ojczyzna może odpłacić.

Mam nadzieję, że przejdą.

Jeżeli nie, to – oczywiście –

w przyszłości my będziemy w dalszym ciągu zabiegali dla środowiska weteranów o to,

aby to weszło.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję.

Proszę o stanowisko rządu.

Pan minister Ciechanowski, tak?

Proszę bardzo.

Panie przewodniczący, Wysokie Komisje, te poprawki wykraczają poza przedłożenie rzą-

dowe, a przede wszystkim poza możliwości budżetowe.

Wprowadzają też zupełnie nowy

katalog, czy częściowo nowy katalog kombatantów.

W związku z tym stanowisko rządu

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

sprawie?

Głos za?

Czy jest głos przeciw?

Rozumiem, że ta sprawa była wielokrotnie dys-

kutowana – jak mówiłem – podczas wszystkich poprzednich czytań i dlatego jest roz-

strzygnięta.

Rozumie.

Pan poseł Tadeusz Tomaszewski, a następnie pan.

Proszę bardzo.

Poseł Tadeusz Tomaszewski (SLD):

Głos przeciw dotyczący poprawki, która wyłącza znaczną część osób mających dzisiaj

uprawnienia kombatanckie z możliwości wejścia w skład korpusu weteranów.

W tej

sprawie wypowiedział się jeden z autorytetów prawnych, prokurator generalny pan

Andrzej Seremet, który w piśmie dotyczącym poselskiego projektu Klubu Parlamentar-

nego Prawo i Sprawiedliwość oświadczył, że te rozwiązania budzą wątpliwości konsty-

tucyjne.

Dlatego też uważam, że ta poprawka, która wskazuje selektywnie wyłączenie

określonej grupy kombatantów z możliwości uzyskania statusu w korpusie weteranów,

jest krzywdząca dla znacznej części kombatantów, którzy mają te uprawnienia na pod-

stawie decyzji wydanych prze demokratyczne państwo.

W wielu miejscach osoby, które

są dzisiaj w podeszłym wieku, mają 85-90 lat, są przesyłane do Instytutu Pamięci Naro-

dowej.

Dlatego Klub Parlamentarny Sojusz Lewicy Demokratycznej jest przeciwko tym

rozwiązaniom.

6 s.p.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Dziękuję bardzo.

Teraz pan.

Proszę się przedstawić.

Prezes Stowarzyszenia – Klub Kawalerów Orderu Wojennego „Virtuti Militari”, płk

Zygmunt Łabędzki:

Pułkownik Zygmunt Łabędzki prezes Klubu „Virtuti Militari”.

W części dotyczącej leków

proponowałbym nieco wyjaśnień.

Wśród weteranów jest znakomita większość inwali-

dów wojennych, którzy już mają te uprawnienia.

Jeżeli nie podkreślimy tego wyraźnie,

to minister finansów wpadnie w popłoch, że aż tyle będzie to kosztowało.

Tymczasem,

jak wiadomo, inwalidzi wojenni mają bezpłatne leki.

To trzeba byłoby wyraźnie wyeks-

ponować, żeby pan minister nie wpadał w popłoch.

Tylko nieliczni weterani nie byli

ranni i nie są inwalidami wojennymi.

Chciałbym to po prostu nieco bardziej wyjaśnić.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Dziękuję bardzo.

Poddaję pod zaopiniowanie komisji poprawki od pierwszej do piątej.

wek?

(13) Kto jest przeciwny pozytywnej opinii dla pierwszych pięciu poprawek?

(30)

Kto się wstrzymał od głosu?

(0) Nie widzę głosów wstrzymujących się.

Proszę o podanie wyników.

13 głosów za pozytywną opinią, 30 przeciwnych, nikt się

nie wstrzymał.

Komisje rekomendują odrzucić pięć pierwszych poprawek.

Poprawka nr 6 stanowi konsekwencję wcześniej uchwalonej ustawy.

Czy pani legisla-

tor zechciałaby to potwierdzić i wyjaśnić?

Legislator Urszula Sęk:

Poprawkę należy przyjąć, ponieważ uchwalono ustawę o zmianie ustawy o emeryturach

i rentach, która zmieniła umiejscowienie przepisu.

Należy dokonać tej zmiany, żeby ode-

słanie było prawidłowe.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Dziękuję bardzo.

Poprawka ma charakter legislacyjny i jest konsekwencją wcześniej

przyjętej ustawy podpisanej przez prezydenta.

Czy do tej poprawki pan minister Cie-

chanowski chciałby potwierdzić jej potrzebę?

Kierownik UdSKiOR Jan Stanisław Ciechanowski:

Stanowisko pozytywne.

Przewodniczący poseł Sławomir Piechota (PO):

Stanowisko pozytywne.

Jest potrzeba jej wprowadzenia.

Czy są jakieś uwagi do poprawki

poprawki szóstej?

(42) Czy ktoś jest przeciwny pozytywnej opinii dla poprawki szóstej?

(0) Czy ktoś się wstrzymał od głosu?

(0)

Proszę o poddanie wyników.

42 głosy za pozytywną opinią.

Nikt nie był przeciw, nikt

Szanowni państwo, to tyle, co do poprawek.

Natomiast jest jeszcze kwestia pewnej

oczywistej pomyłki, która wkradła się do naszego sprawozdania zawartego w druku nr

1997.

Otóż w zmianie nr 14 mamy dwukrotne oznaczenie dwóch kolejnych ustępów jako

ust. 3.

Zachodzi potrzeba uporządkowania numeracji.

Czy jest sprzeciw wobec propozycji

uporządkowania numeracji w zmianie nr 14 w naszym sprawozdaniu?

Sprzeciwu nie

słyszę.

Uznaję, iż komisje rekomendują również tę poprawkę.

Proponuję wyznaczenie terminu dla Ministerstwa Spraw Zagranicznych do 15 stycz-

nia br.

Jeszcze kwestia sprawozdawcy.

Poseł Magdalena Kochan (PO):

Zgłaszam pana przewodniczącego Sławomira Piechotę, który do tej pory prowadził prace

podkomisji, a także sprawozdawał w naszym imieniu podczas pierwszego i drugiego czy-

tania.

s.p.

7

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Dziękuję bardzo.

Czy są inne propozycje?

Czy jest sprzeciw?

Nie słyszę.

Uznaję, iż komi-

sje to zaakceptowały.

Bardzo dziękuję za powierzenie mi tej funkcji.

Na tym wyczerpaliśmy porządek posiedzenia.

Zamykam wspólne posiedzenie komisj


text: berdebuszka, śmieszna nazwa ‘rusznicy’ w 17. w., berde, p. fiute, buszka, niby puszka {Büchse).