corpora: wikisources-pl

text:
Adoraim miasto na południowej granicy ziemi pokolenia Judy, ufortyfikowane przez Roboama (2 Par.

11, 9).

Niektórzy poczytują je za jedno z Adora, miastem w pobabilońskich czasach, zaliczaném przez Józefa do Idumei.

Ale w takim razie miasto to musiałoby być dalej na południe położone, a 1 Mach.

13, 20 przekonywa, że leżało ono niedaleko Adiady.


corpora: CEN

text:
Ok. 20 kierowców z firmy transportowej Schavemaker, zaczęło wczoraj strajk okupacyjny w polskiej siedzibie tej firmy w Kątach Wrocławskich.

Kierowcy zamierzają pozostać w siedzibie firmy aż do rozwiązania konfliktu.


text:
Benedykt VIII, przedtem Jan, kardynał, biskup w Porto, z rodziny hrabiów tuskulańskich, jak Benedykt VII; nastąpił po Sergjuszu IV, w półowie 1012 r., i był dobrym Papieżem, swoje obowiązki spełniał z energją i wytrwałością.

Niejaki Grzegorz, na czele potężnej partji, współubiegając się z Benedyktem, wypędził go z Rzymu w 1012 r.; schronił się on wtenczas w Saksonji u Henryka II, cesarza, którego wzywał pomocy.

Henryk, zajęty wówczas wojną z Polską, udał się do Włoch dopiero we Wrześniu 1013 r. i przybył pod Rzym w Lutym 1014 r.

Za ukazaniem się cesarza, uciekł antypapież Grzegorz i, już po objęciu Stolicy Apostolskiej przez Benedykta, cesarz wszedł do Rzymu.

Wyszedł Papież na jego spotkanie i ofiarował mu złote jabłko, ozdobione dwoma rzędami drogich kamieni i krzyżem, które Henryk po koronacji posłał do klasztoru klunjackiego.

Otton I, cesarz, już miał jabłko takie w swoim herbie: jeżeli więc początku tego globu cesarskiego nie można przypisywać darowi Benedykta, nie można jednak nie widzieć symbolicznego znaczenia tej ofiary.

Czternastego Lutego miała miejsce koronacja cesarza-króla i jego żony Kunegundy w Watykanie; pierwej jednakże Henryk złożył obietnicę, że będzie wiernym Papieżowi i jego następcom, i prawdziwym obrońcą Kościoła.

Według przyjętej opinji, cesarz Henryk, bezpośrednio po koronacji, potwierdził przywileje i darowizny swych poprzedników na rzecz Stolicy Apostolskiej i powiększył posiadłości papiezkie dodaniem wielu kościołów i klasztorów niemieckich.

W tym także czasie zapewnił on swobodę wyborów papiezkich, pod warunkiem, że konsekracja odbędzie się w obec posłów cesarskich.

Dyplom, do tego odnoszący się, zamieszczony u Mansi (t. XIX p.

331), zdaje się, że był napisany w Bambergu, podczas drugiej bytności Papieża w Niemczech 1020 r.

Za powrotem cesarza do swego kraju, Saraceni z Sardynji wpadli do Toskanji i zagrozili państwu Kościelnemu.

Benedykt odparł ich po trzydniowej, krwawej ale stanowczej bitwie (1016), a Pizanie zupełnie ich wypędzili z Sardynji, i dla tego Papież nadał im inwestyturę tej wyspy.

Mimo wojen zewnętrznych, Benedykt był troskliwie zajęty dobrem Kościoła.

W Rawennie wziął w obronę prawa arcybiskupa Arnolda, brata cesarskiego, przeciw intruzowi Adalbertowi, i ponowił darowiznę miast: Rawenny, Bolonji, Imoli, Faenza, Forli i Cervia, uczynioną przez jego poprzedników kościołowi raweńskiemu.

Wydał w 1018 r. bullę klątwy, w obronie swego przyjaciela św. Odylona, opata klunjackiego, i zakonników tego klasztoru, przeciw ich ciemiężcom (Mansi t. XIX p.

324).

— Zwołał on dwa koncylja: pierwsze w Rzymie 1015 r.: z aktów tego koncyljum, jeden tylko przywilej klastorny do nas doszedł (ibid.

t. XIX p.

361); drugie w Pawji, między rokiem 1014 a 1020, w sprawie ceiibatu duchownego (ibid.

XIX p.

343—386).

Siedm dekretów tego koncyljum uzyskało zatwierdzenie obecnego cesarza.

W tym czasie Grecy pustoszyli Apulję; z jednej strony postęp ich oręża, z drugiej zaś, wezwanie cesarza na poświęcenie katedry nowo erygowanego biskupstwa w Bambergu, skłoniły Papieża do udania się powtórnie do Niemiec (1020 r.).

Przyjął go cesarz z największą czcią i podarował mu miasto Bamberg, które za Leona IX zamienione zostało za Benewent.

Pamiętał także Benedykt o wznoszeniu i upiększaniu kościołów.

Na przedstawienie pobożnego cesarza Henryka II, wprowadził on do Rzymu zwyczaj śpiewania podczas Mszy symbolu nicejskiego.

Podarował wiele relikwjarzy klasztorowi na górze Kassino, a chcąc ulepszyć śpiew kościelny, przywołał do Rzymu Benedyktyna Gwidona z Arezzo, aby on, według metody przez siebie wynalezionej, uczył duchowieństwo śpiewu.

Za jego panowania niektórzy duchowni za to, że przyjęli zasady manichejskie, zostali skazani przez koncyljum orleańskie na spalenie (Mansi t. XIX p.

373).

Za jego też papieztwa został zatwierdzony zakon kamedułów, założony przez św. Romualda.

Benedykt VIII swe czynne życie zakończył w pierwszej półowie 1024 r., nastąpił po nim brat jego, pod imieniem Jana XIX.

Według widzenia, opowiedzianego w dziełach św. Piotra Damiana (Vita S. Odilonis in Epist. ad Nicołaum II), Benedykt VIII musiał swe błędy odpokutować w czyścu, dopóki nie został uwolniony ztamtąd na modlitwę św. Odylona i jego zakonników, i przez jałmużny swego brata i następcy (Watterich, Vitae Rom.

Pont. t.

I p.

700—708).


text:
←„Przez ciernie żywota” Przedmowa do pamiętnika Ferdynanda Kurasia Biuletyn Polskiej Konfederacyi Pracowników Umysłowych

Stefan Żeromski Nullo i jego towarzysze K. Firlej-Bielańskiej→

ze zbioru Elegie i inne pisma literackie i społeczne

«BIULETYN POLSKIEJ KONFEDERACYI

PRACOWNIKÓW UMYSŁOWYCH»42

[1925]


text: bagatela, bagaż, najpospolitsza francuszczyzna; pierwsze ostatecznie od bague, ‘pierścionek’, z łac. bacca; drugie od bague, ‘pakunek’, z łac. baga, niem. Pack, Gepäck, skąd nasze pakować (się).


corpora: openbooks

text:
Detlev von Liliencron

W mieście wielkim

tłum.

Stefan Napierski

Wciąż w morzu miasta sunie ten, to ów,

Koło mnie w mglistej i wielkiej kolei.

Spojrzenie w oczy i przemija już.

Kataryniarz korbą kręci.

W morze nicości jako kropli plusk

Pada, mijając mnie każdy z kolei.

Spojrzeć na trumnę i wyruszyć znów.

Gromada trupów w morzu miasta prze

Na ukos ludzi, jeden, drugi, trzeci.

Spojrzeć na trumnę własną, minąć znów.

-----


text:
Nokia zaoferowała 153 mln USD w gotówce za norweską firmę programistyczną Trolltech, twórcę biblioteki Qt, wykorzystywanej m.in. w linuksowym środowisku KDE, oraz Qtopii, frameworku dla urządzeń mobilnych.

Właściciele Trolltech wstępnie zaakceptowali ofertę, co oznacza, że operacja powinna zakończyć się w drugim kwartale 2008 roku.

Fińska firma chce wykorzystać wiedzę programistów Trolltechu do ulepszenia interfejsów swoich smartfonów: S40 i S60.

Qtopia jest obecnie w fazie rozwoju.

Działa już na Linuksie (m.in. na telefonie OpenMoko), a od 2006 roku trwają prace nad portem na architekturę Microsoftu (Windows CE iWindows Mobile).

Biblioteka Qt wykorzystywana jest zarówno w setkach programów Open Source, jak i w komercyjnych aplikacjach (jak Skype, Google Earth czy Adobe Photoshop Album).

Nokia obiecuje, że produkty Troltecha będą nadal wydawane zarówno na wolnej jak i własnościowej licencji.

Trolltech niedawno wydał Qt na licencji GPLv3.


text:
Charles Baudelaire

Wzlot

tłum.

Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Ach, ponad stawy, ponad doliny,

Nad góry, lasy, chmury i morza,

Aż poza słońce, za eter siny,

Za sfer gwiaździstych dalne przestworza —

Bujasz, mój duchu, zwijasz się w koło,

Jak dobry pływak gdy fale noszą.

Bezmierną głębię bruździsz wesoło

Z niewysłowioną, męską rozkoszą.

Leć!

niech cię wyższa sfera otoczy,

Oczyść w niej skrzydła, rzuć brudne męty,

I jasny ogień górnych przezroczy

Pij — jako nektar czysty i święty.

Ach ponad nudy, ponad zgryzoty,

Którymi życie jak mgłą się zmąca,

Szczęsny, kto wzbił się śmiałymi loty,

W pogodne kraje światła i słońca;

Kto jak skowronek myślą w lazury

Wylata rankiem pełen swobody;

Kto zdoła spojrzeć na życie z góry,

Pojąć szept kwiatu, mowę przyrody!

-----


text:
Canzona XVI.

Ułożona być może w roku 1327, w którym Ludwik Bawarski do Włoch wkroczył.

Według innych zaś, dopiero w czasie pobytu poety w Parmie, to jest aż w lat siedmnaście później[1], w czasie najstraszliwszych klęsk wojny domowej, których okropność zwiększały jeszcze niekarne hordy najemników Niemieckich pustoszących Italię, niby na rachunek niezgodnych książąt, na których żołdzie pozostawały.

Italio moja!

jakbądź to boleśnie

Wyliczać śmiertelne rany,

Co krwią z pod serca broczą twą urodę;

Niech jednak, jako syn twój przywiązany,

Ja, com na jawie i we śnie

Przebolał tobą lata moje młode.

Głos narzekania zawiodę!

Toż zbawczą dłonią ran twych już nie tyka

Miłość, dla której z nieba zeszłaś w gości!

O Boże!

spójrz z wysokości:

Jak to w twem państwie, wojna Marsem dzika,

Mieć w bliźnim chcąc przeciwnika,

Serca stężyła w myśl krwawą!

O usłysz głos mój!

i Przedwieczna Chwało

Spraw: niechby Boskie twe prawo,

Choćby z niegodnych moich ust, rozbrzmiało!

Wy, w których ręce złożył los szczęśliwy

Ludów Italskich władanie.

Czyż miłość rządom waszym przewodniczy

Lub choć przezorność?

Zkądże niespodzianie,

Kwitnące siół naszych niwy

Depczą najemne zgraje obcej dziczy?

Łudzi was obłęd zwodniczy,

I wzrok wasz dziwnie krótki jest!

jeżeli

W przedajnych sercach wiary szukać chcecie.

Pomyślcie tylko: toż przecię

Wróg jest niejeden wśród tych przyjacieli!

I próżnobyście też chcieli,

Dom wasz, obcemi włóczęgi

W potędze trzymać; bo gdy własnej dłoni

Cios nie ocali nas tęgi,

Czyliż skuteczniej cudza dłoń obroni?

Opatrznie Bóg to zdziałał: że z przed wieka

Alp rozgradzały warownie

Dziedziny nasze od niemieckiej strony,

Przecież, o zgrozo!

gdy się niewymownie

Brat przeciw bratu rozwścieka,

Patrzcie — toż w prędkiej chwili, nieproszony

Gość, najezdnicze Tentony

W kraj nam się wparły rozwartemi bramy!

I dziś, ta zgraja co na cudze dybie,

Jest tu jak w własnej siedzibie!

A jednak — zważcie — lud ci to ten samy,

Który, jak w dziejach czytamy,

W pień Maryusz niegdyś wysiecze —

Czego nie zginie pamięć w czas daleki.

Gdy Rzymski spragniony człecze

Krew pić musiałeś, pijąc wodę z rzeki!

Twierdzi to Cezar: że nie widział błoni,

Kędyby żył ich posoka

Nie była mieczom naszym krwawą spłatą:

Teraz zaś, zkądże Mocny Bóg z wysoka

Ku wrogom naszym się kłoni?

Wam to!

Panowie władcy!

wdzięczność za to,

Nawykli żyć wichrowato,

Odkąd niezgody wąż się w myśl wam wśliźnie!

I czy to prawo, sąd, czy wyrok jaki,

Uciskać biedne wieśniaki?

Grody i sioła prześladować bliźnie?

I jednocześnie w obczyźnie

Chcieć sobie mieć przyjaciela,

Co równie duszą jak i krwią frymarczy?...

Prawda to w oczy wam strzela,

Nie zaś nienawiść, złość lub wzgląd potwarczy!

Po tyłu próbach, czyż nie spostrzegacie,

Że sobie chytre Bawary

Ucieszne tylko czynią z was igrzyska?

Toż śmierć już lepsza niż ten obłęd stary!

Im dłużej wroga brat w bracie

Widzi, tem hojniej krew się z was rozpryska!

Chciejcież rozważyć to z bliska:

O tyle wróg was za nic ma, o ile

Sami się za nic macie między sobą.

Więc krwi Łacińskiej ozdobo

Zbudź się!

i dzielnie stań o wspólnej sile!

Niech czołem tarza się w pyle

Groźne acz kruche bożyszcze!

Gdyż jeśli dotąd najazd ów straszliwy

Zwycięztwo nad nami zyszcze,

Własny w tem grzech nasz. nie zaś niebios wpływy!

Nie taż to ziemia w której życie wziąłem?

Nie gniazdoż lube, gdziem w sławie

Rosnąc, porastał w poetyckie pierze?

Nie taż, co prochom ojców mych łaskawie

Jest opiekuńczym Aniołem

Najukochańsza Matka, w którą wierzę?

Przez Boga!

niech tylko szczerze

Łez ludu wasze serce się użali,

Dłoń mu podając, żeby pocieszony

W was był swej pewny obrony,

To wnet najeźdźcy pójdą precz zuchwali:

Boście z tą ręką podali:

Miłość, nadzieję i wiarę

Przeciw ich złości, pod najświętsze hasło —

A przecięż męztwo prastare

W Italskich sercach jeszcze nie wygasło!

Bacząc jak skrzętnie śmierci wam zniewaga,

Im szybciej życie ubiega,

Dni wasze w przeszłość niepowrotnie chłonie,

Myślcie o chwili, gdy u Styksu brzega

Stojąc samotna i naga

Dusza, przed sobą chmurne ujrzy tonie

Więc raczej po tej tu stronie

Złości zostawcie, które wam w podróży

W Wieczności przystań, życia toń najcichszą

Szaleństwem nawałnic wichrzą.

I kto bliźniego krzywdzie dotąd służy,

O!

nie czyń tego już dłużej!

Bo tylko w cnoty zaszczycie,

W miłości bratniej, w pokorze głębokiej,

Wieść powinieneś twe życie,

Jeśli ku niebu chcesz skierować kroki!

Pieśni!

posłuchaj co powiem:

Tem skuteczniejsze słowo, im łaskawsze

Tam, gdzie iść tobie w Imię Boże dano —

Przy chęci najlepszej bowiem,

Prawda, do dumnych mówiąc serc, nie zawsze

Wymową brzmi pożądaną.

Więc choć tej garstce maleńkiej,

Której do serca trafić lżej, prorokuj.

Toż z przyjaznemi ty dźwięki

Idziesz, wołając: — pokój z wami!

pokój!

—

↑ Co do mnie, biorąc w rachubą porządkowe miejsce tej pieśni, skłaniałbym się raczej ku tej drugiej dacie.


text:
W Porcie Północnym w Gdańsku rusza budowa największego, najnowocześniejszego głębokowodnego terminalu kontenerowego o docelowej zdolności przeładunkowej 1 mln TEU.

Zlokalizowany on będzie w Porcie Północnym na sztucznie usypanym i wzmocnionym pirsie wchodzącym w akwen Zatoki Gdańskiej.

Obecnie trwają prace porządkowe, właściwe prace budowlane mają rozpocząć się w maju 2005 i zakończyć się z końcem 2006.

Pierwszy kontenerowiec ma być obsłużony w czerwcu 2006 roku.

Głównym wykonawcą tej inwestycji jest firma Hochtief.

Terminal będzie zarządzany przez brytyjskie konsorcjum Deepwater Container Terminal (DCT), która wydzierżawiła teren Portu Gdańskiego na okres 30 lat z opcją przedłużenia na następny okres.

DCT powstanie na sztucznie usypanym pirsie (z wykorzystaniem urobku z prac pogłębiarskich - refulatu) o długości 840 m i szerokości 640 m, jego powierzchnia wyniesie 32 ha.

Stworzone będą dwa stanowiska dla kontenerowców.

Jedno o długości 385 m i głębokości przy nabrzeżu 16,5 m oraz drugie o długości 265 m i głębokości 13,5 m.

Zostanie wybudowane dodatkowe stanowisko z rampą do obsługi statków ro-ro o zdolności przeładunkowej 160 tys. TEU.

Wybudowana zostanie również infrastruktura kolejowa (czterotorowa bocznica kolejowa) oraz drogowa (plac manewrowy i węzeł drogowy).

Inwestycja została podzielona na II fazy.

Zakładana zdolność przeładunkowa w I fazie ma wynieść 500 tys. TEU.

Oprócz budowy terminala kontenerowego, powstanie obok Centrum Logistyczno - Dystrybucyjne na powierzchni 140 ha.


text:
Amadeiści, kongregacja zakonna reguły św. Franciszka, nazwana tak od swego założyciela, portugalczyka Amadeusza (Jana Menez de Sylva), franciszkanina z XIV w.

Z czasem połączyła się ta kongregacja z klareninami (ob.).

Moroni, Diz.

d. erud.

stor.

eccl. l. 293.