text:
Druk nr 72

Warszawa, 9 grudnia 2011 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

RM 10-93-11

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

upadłościowe i naprawcze.

koniecznością jak najszybszej implementacji dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającej dyrektywę

98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku

papierów warto ych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień

dotyczących zabezpiecze

i do wierzytelno

ściow

ń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych

ści kredytowych (Dz. Urz.

UE L 146 z 10.06.2009).

1)

poz. 1175 i Nr 234, poz. 1391) wprowadza się następujące zmiany:

„1) system płatności – podlegające prawu polskiemu prawne

lit. a – d lub lit. h, z wyłączeniem uczestnika pośredniego,

zasady przeprowadzania rozliczeń lub realizacji ich zleceń

art. 2a;

2) system rozrachunku papierów wartościowych – podlegające

mowa w pkt 12 lit. b, z zastrzeżeniem art. 2a;”,

„3a) system interoperacyjny – system płatności lub system

rozrachunku papierów wartościowych, którego podmiot

prowadzący system zawarł porozumienie w sprawie

międzysystemowej realizacji zleceń rozrachunku

z co najmniej jednym podmiotem prowadzącym system

podlegający prawu polskiemu lub prawu innego państwa

członkowskiego;”,

c) w pkt 5:

– lit. d otrzymuje brzmienie:

„d) firma inwestycyjna w rozumieniu art. 3 pkt 33 ustawy

poz. 1391),”,

– uchyla się lit. e i f,

– lit. k otrzymuje brzmienie:

„k) inny niż wymieniony w lit. a – j uczestnik systemu

rozrachunku papierów wartościowych, ponoszący

wynikających z rozliczeń lub realizacji zleceń

d) pkt 9 i 10 otrzymują brzmienie:

2

„9) uczestnik – instytucja, partner centralny, agent

prowadzący system;

10) uczestnik pośredni – instytucja, partner centralny, agent

prowadzący system, związany z uczestnikiem umową

systemu, pod warunkiem że uczestnik pośredni jest znany

podmiotowi prowadzącemu system;”,

e) pkt 13 otrzymuje brzmienie:

„13) zagraniczne postępowanie upadłościowe – prowadzone na

podstawie prawa państwa innego niż Rzeczpospolita Polska

uczestnika systemu lub podmiotu mającego siedzibę na

państwa członkowskiego, poddane jest kontroli lub

zarządowi sądu lub innego organu, jeżeli skutkiem tego

„Art. 1a.

Przynajmniej jedna z instytucji, których powiązania

prawne tworzą system, powinna posiadać siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”;

3) po art. 2a dodaje się art. 2b w brzmieniu:

„Art. 2b.

Porozumienie między podmiotami prowadzącymi

systemy interoperacyjne nie stanowi systemu.”;

3

„1.

Przepisy ustawy oraz przepisy art. 66, 67, 80 i art. 135 – 137

2)

),

dotyczące skutków ogłoszenia upadłości podmiotu mającego

uczestnikiem systemu, stosuje się odpowiednio:

1) w razie wydania orzeczenia albo decyzji o likwidacji,

uczestnika, a także w razie podjęcia innych środków

prawnych względem uczestnika, skutkujących

„2.

Podmiot prowadzący system interoperacyjny koordynuje

odwołane, z zasadami funkcjonowania systemów, z którymi

prowadzony przez niego system współpracuje, w tym także

systemów podlegających prawu innego państwa członkowskiego.

3.

Jeżeli zasady funkcjonowania wszystkich współpracujących ze

sobą systemów interoperacyjnych nie stanowią inaczej, na

zasady funkcjonowania systemu interoperacyjnego określające

odwołane, nie mają wpływu zasady funkcjonowania systemów,

4

z którymi dany system współpracuje, w tym także systemów

„Art. 6a.

Jeżeli w wyniku rozliczenia zleceń rozrachunku

w jednym systemie przeprowadzany jest rozrachunek

w drugim systemie, skutki, o których mowa w art. 136

upadłościowe i naprawcze, wynikające z wprowadzenia

zlecenia rozrachunku do pierwszego systemu, mają

zastosowanie odpowiednio do wynikających z tego

rozliczenia zleceń rozrachunku realizowanych w drugim

systemie.”;

7) art. 7 otrzymuje brzmienie:

„Art. 7.

1.

W zakresie uregulowanym w ustawie oraz w art. 66, 67,

upadłości uczestnika systemu powstają z chwilą

upadłości, wydaniu orzeczenia albo decyzji o likwidacji,

uczestnika, lub informacji o podjęciu innych środków

prawnych względem uczestnika skutkujących

ogłoszenia upadłości niebędącego uczestnikiem podmiotu

prowadzącego system interoperacyjny.”;

5

się odpowiednio do niebędącego uczestnikiem podmiotu

prowadzącego system interoperacyjny.”;

„6.

W przypadku powzięcia przez Prezesa NBP uzasadnionego

podejrzenia, że podmiot prowadzi system bez wymaganej

zgody, podmiot ten jest obowiązany, na żądanie Prezesa NBP,

do udzielenia niezbędnych informacji w zakresie objętym

odpowiednio art. 17 ust. 2 lub art. 17a ust. 1, w terminie 2

żądać przedstawienia dokumentów, o których mowa

odpowiednio w art. 17 ust. 2 lub w art. 17a ust. 1, w terminie 2

10) art. 23 otrzymuje brzmienie:

prowadzących te systemy.”.

„4) informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu

polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego systemu

6

uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny

w rozumieniu tej ustawy;”;

uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny

3) w art. 53 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Jeżeli upadły jest uczestnikiem podlegającego prawu

4) art. 67 otrzymuje brzmienie:

w związku z uczestnictwem w systemie płatności lub

pkt 4, na rzecz podmiotu prowadzącego ten system lub

na rzecz uczestnika tego systemu, nie wchodzi do masy

upadłości:

7

1) uczestnika tego systemu lub uczestnika

współpracującego z nim systemu interoperacyjnego,

który ustanowił to zabezpieczenie,

2) niebędącego uczestnikiem podmiotu prowadzącego

system interoperacyjny współpracujący z tym

systemem,

3) jakiegokolwiek innego podmiotu, który ustanowił to

zabezpieczenie

– w razie ogłoszenia upadłości któregokolwiek z nich.

na rzecz Narodowego Banku Polskiego, banku

centralnego innego państwa członkowskiego

pkt 4, lub Europejskiego Banku Centralnego, przez

podmiot dokonujący operacji z tymi bankami lub przez

jakikolwiek inny podmiot, nie wchodzi do masy

upadłości w razie ogłoszenia upadłości któregokolwiek

3.

Prawa podmiotu, na rzecz którego zostało ustanowione

zaspokojenia się z tego zabezpieczenia nie ogranicza

ogłoszenie upadłości podmiotu, który ustanowił to

zabezpieczenie.”;

Nr 91, poz. 871, z późn. zm.

3)

), jeżeli zawarcie umowy lub

ustanowienie zabezpieczenia finansowego nastąpiło w dniu

8

ogłoszenia upadłości, a uprawniony z zabezpieczenia wykaże,

mógł wiedzieć o wszczęciu postępowania upadłościowego.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się również do zabezpieczeń,

o których mowa w art. 67.”;

6) art. 80 otrzymuje brzmienie:

„Art. 80.

1.

Ogłoszenie upadłości uczestnika systemu płatności lub

z możliwością zawarcia układu, czy w celu likwidacji

majątku, nie wstrzymuje możliwości wykorzystania:

1) środków pieniężnych i instrumentów finansowych

zgromadzonych i zapisanych na jego rachunku

rzeczowym na rzecz osób trzecich,

2) instrumentów finansowych zapisanych na rachunku

rozliczeniowym upadłego, jako przedmiot

zabezpieczenia kredytu uzyskanego w ramach

o kredyt

– w celu wykonania zobowiązań upadłego

9

rozpoczynającym się w dniu, w którym została

ogłoszona upadłość.

2.

Za dzień roboczy systemu uznaje się określony przez

zasady funkcjonowania systemu płatności lub systemu

wykonywania zleceń, w trakcie którego dokonywane są

rozliczenia lub rozrachunki oraz występują inne

operacje z tym związane; dzień ten może rozpoczynać

się i kończyć w następujących po sobie dniach

kalendarzowych.”;

7) art.135 otrzymuje brzmienie:

„Art. 135.

Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności

kompensowania i jego wyników, dokonanego zgodnie

z art. 136 lub 137.”;

8) art. 137 otrzymuje brzmienie:

upadłości i jest wykonane w dniu roboczym systemu

w rozumieniu art. 80 ust. 2, rozpoczynającym się

wtedy, gdy podmiot prowadzący system wykaże, że

w momencie, w którym zgodnie z zasadami

funkcjonowania tego systemu zlecenie to stało się

nieodwołalne, nie wiedział ani nie mógł wiedzieć

o ogłoszeniu upadłości.”;

10

„2) uprawnienie do wycofania środków pieniężnych,

wierzytelności kredytowych lub instrumentów finansowych

„Art. 1.

Ustawa reguluje zasady ustanawiania i wykonywania

kredytowych lub instrumentach finansowych

(zabezpieczenia finansowe) wierzytelności pieniężnych lub

wierzytelności, w których świadczenie polega na

finansowe), w tym wierzytelności przyszłych, zależnych od

terminu lub warunku albo okresowych, a także zasady

2) w art. 2:

a) w ust. 1:

„4) wielostronne banki rozwoju, o których mowa w części

1 sekcji 4 załącznika VI dyrektywy 2006/48/WE

177 z 30.06.2006, str. 1, z późn. zm.);”,

– pkt 7 otrzymuje brzmienie:

11

„ 7) bank, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa

4)

), spółdzielcza kasa oszczędnościowo-

-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa

Oszczędnościowo-Kredytowa w rozumieniu ustawy

5)

);”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do:

1) umów ustanawiających zabezpieczenie, których stroną

jest osoba fizyczna;

2) umów ustanawiających zabezpieczenie na wierzytelności

kredytowej, której dłużnikiem jest konsument z tytułu

zawartej umowy o kredyt konsumencki w rozumieniu

przepisów o kredycie konsumenckim, z wyjątkiem umów

o ustanowienie zabezpieczenia finansowego, w których

jedną ze stron jest podmiot określony w ust. 1 pkt 1 – 4.”;

3) w art. 3 po pkt 2 dodaje się pkt 2a i 2b w brzmieniu:

„2a) wierzytelność kredytowa – wierzytelność pieniężną wynikającą

z umowy, w której instytucja upoważniona do udzielania

państw członkowskich Unii Europejskiej lub prawa państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego, udziela kredytu lub

pożyczki;

2b) wykaz wierzytelności – dokument sporządzony w formie

pisemnej przez ustanawiającego zabezpieczenie:

12

a) zawierający informacje niezbędne do identyfikacji

wierzytelności kredytowej, w szczególności określający

strony, formę oraz datę i miejsce zawarcia umowy kredytu

lub pożyczki, z której wierzytelność kredytowa wynika,

oraz wartość wierzytelności kredytowej w chwili

ustanowienia zabezpieczenia finansowego,

b) wskazujący wierzytelności finansowe podlegające

zabezpieczeniu;”;

„Art. 4a.

Prawo użycia nie przysługuje zastawnikowi

wierzytelności kredytowej, z wyłączeniem prawa do

pobierania należnych świadczeń wynikających z umowy

o udzielenie kredytu lub pożyczki, w tym prawa do

pobierania pożytków.”;

5) w art. 5:

„1) przeniesieniu – także z zastrzeżeniem odkupu – przez

ustanawiającego zabezpieczenie na przyjmującego

albo

2) ustanowieniu przez ustanawiającego zabezpieczenie na

do środków pieniężnych, na wierzytelnościach

kredytowych lub na instrumentach finansowych (zastaw

finansowy), albo”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Umowa może przewidywać odpowiedni przedmiot

zastępczy, a w przypadku zastawu finansowego również

13

przez przejęcie przedmiotu zastawu finansowego.

Umowa

może przewidywać także zastępowanie środków

pieniężnych, wierzytelności kredytowych lub instrumentów

finansowych innymi środkami pieniężnymi,

wierzytelnościami kredytowymi lub instrumentami

finansowymi.”;

6) w art. 7:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Zabezpieczenie odnotowuje się, w zależności od tego, czy

ustanowione jest na:

1) środkach pieniężnych – na rachunku środków

pieniężnych będących przedmiotem zabezpieczenia;

2) wierzytelnościach kredytowych – w wykazie

wierzytelności przedłożonym przyjmującemu

zabezpieczenie;

3) instrumentach finansowych – na rachunku papierów

wartościowych, na rachunku zbiorczym, na innym

rachunku, na którym są zapisywane niebędące

papierami wartościowymi instrumenty finansowe

dopuszczone do obrotu zorganizowanego lub w innym

systemie rejestracji osób uprawnionych z instrumentów

finansowych niebędących papierami wartościowymi,

prowadzonym przez uprawnione podmioty.”,

„3.

Do ustanowienia zabezpieczenia finansowego na

wierzytelności kredytowej przepisu art. 329 § 2 ustawy

6)

) nie stosuje się.”;

14

„Art. 7a.

1.

Jeżeli zabezpieczenie finansowe ustanawiane jest na

wierzytelności kredytowej, do umowy o ustanowienie

zabezpieczenia finansowego należy dołączyć:

1) wyrażoną uprzednio w formie pisemnej zgodę

dłużnika wierzytelności kredytowej na

udostępnienie przyjmującemu zabezpieczenie,

w celu wykorzystania wierzytelności kredytowej

jako zabezpieczenia finansowego, informacji

objętych tajemnicą bankową;

2) informację, czy dłużnik wierzytelności kredytowej

zrzekł się prawa do potrącenia z wierzytelności

kredytowej wierzytelności przysługującej mu wobec

ustanawiającego zabezpieczenie;

3) informację, czy dłużnik wierzytelności kredytowej

zobowiązał się do nieskorzystania z prawa do

potrącenia z wierzytelności kredytowej

wierzytelności, jakie przysługują mu lub będą

przysługiwać wobec przyjmującego zabezpieczenie.

zarówno informacje dotyczące dłużnika wierzytelności

kredytowej, jak i dotyczące zobowiązania, z którego

wynika wierzytelność kredytowa.”;

„1.

Zaspokojenie z zabezpieczenia finansowego, polegającego na

przeniesieniu na przyjmującego zabezpieczenie prawa do

instrumentów finansowych, następuje z chwilą wystąpienia

podstawy realizacji zabezpieczenia.

Przyjmujący zabezpiecze-

nie zawiadamia ustanawiającego zabezpieczenie o wygaśnięciu

15

„2.

W przypadku zastawu finansowego na wierzytelności

kredytowej:

1) zastawca nie jest uprawniony do żądania spełnienia

2) wyłącznie uprawnionym do żądania spełnienia świadczenia

jest zastawnik

– jeżeli ustanawiający zabezpieczenie finansowe

poinformował dłużnika wierzytelności kredytowej na piśmie

o ustanowieniu na tej wierzytelności zastawu finansowego oraz

o skutkach określonych w pkt 1 i 2.

W przypadku braku

takiego poinformowania wyłącznie uprawnionym do żądania

3.

Strony umowy o ustanowienie zabezpieczenia finansowego

w formie zastawu na wierzytelności kredytowej mogą

postanowić, że uprawniony do żądania spełnienia świadczenia

z wierzytelności kredytowej będzie wyłącznie zastawca albo

zastawca i zastawnik łącznie.

Postanowienie o łącznym

uprawnieniu do żądania spełnienia świadczenia przez zastawcę

i zastawnika jest skuteczne wobec dłużnika wierzytelności

kredytowej pod warunkiem poinformowania go na piśmie

przez ustanawiającego zabezpieczenie finansowe o treści tego

postanowienia.”.

Art. 4.

Do zleceń rozrachunku wprowadzonych do systemu przed dniem

spełniających cechy umów o ustanowienie zabezpieczenia finansowego na

16

146 z 10.06.2009, str. 37).

2)

Nr 155, poz. 1037, Nr 230, poz. 1509 i Nr 257, poz. 1724 oraz z 2011 r.

Nr 85, poz. 458, Nr 106, poz. 622, Nr 138,

poz. 810, Nr 142, poz. 828, Nr 199, poz. 1175, Nr 205, poz. 1210, Nr 232, poz. 1377 i Nr 234, poz. 1391.

3)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.

Nr 83, poz. 719 i Nr 183, poz. 1538, z 2009 r.

Nr 42,

poz. 341 oraz z 2011 r.

Nr 234, poz. 1391.

4)

poz. 719, Nr 85, poz. 727, Nr 167, poz. 1398 i Nr 183, poz. 1538, z 2006 r.

Nr 104, poz. 708, Nr 157, poz. 1119,

Nr 192, poz. 1179, Nr 209, poz. 1315 i Nr 231, poz. 1546, z 2009 r.

Nr 18, poz. 97, Nr 42 poz. 341, Nr 65, poz. 545,

Nr 71, poz. 609, Nr 127, poz. 1045, Nr 131, poz. 1075, Nr 144, poz. 1176, Nr 165, poz. 1316, Nr 166, poz. 1317,

i Nr 257, poz. 1724 oraz z 2011 r.

Nr 72, poz. 388, Nr 126, poz. 715, Nr 131, poz. 763, Nr 134, poz. 779 i 781, Nr 165,

poz. 984, Nr 199, poz. 1175, Nr 201, poz. 1181 i Nr 232, poz. 1378.

5)

poz. 1081, z 2002 r.

Nr 169, poz. 1387 i Nr 241, poz. 2074, z 2004 r.

Nr 68, poz. 623 i Nr 146, poz. 1546, z 2006 r.

Nr 183, poz. 1354, z 2009 r.

Nr 127, poz. 1045 oraz z 2011 r.

Nr 126, poz. 715, Nr 134, poz. 779 i Nr 199, poz. 1175.

6)

11_14zb

17

UZASADNIENIE

I. WPROWADZENIE

upadłościowe i naprawcze, zwany dalej „projektem ustawy”, ma na celu implementację do

dalej „dyrektywą”.

Wdrożenie dyrektywy 2009/44/WE w celu transpozycji do prawa polskiego wymaga zmiany:

rozrachunku”,

postanowień dyrektywy,

II.

UZASADNIENIE SZCZEGÓŁOWE

1.

Zmiana ustawy o ostateczności rozrachunku

Na tle definicji „systemu” zawartej w zmienionej dyrektywie 98/26/WE pojawiały się

wątpliwości interpretacyjne, czy ochroną przed ryzykiem systemowym są objęte systemy

rozliczeniowe prowadzone przez partnerów centralnych lub izby rozliczeniowe.

Z uwagi na

powyższe, w definicji „systemu” do zakresu czynności wykonywanych w ramach systemu,

a obejmujących dotychczas realizację zleceń transferu, dodano także realizację rozliczeń.

W celu wdrożenia ww. zmian w projekcie ustawy rozszerzono zakres definicji systemu

płatności oraz definicji systemu rozrachunku papierów wartościowych o formalne

porozumienia dotyczące rozliczeń, w porównaniu do dotychczasowego brzmienia tych

definicji obejmującego jedynie porozumienia służące realizacji zleceń rozrachunku.

Z uwagi na rosnącą liczbę powiązań między systemami, w ślad za postanowieniami

dyrektywy w projekcie ustawy wprowadzono termin „system interoperacyjny”, oznaczający

system, którego podmiot prowadzący nawiązał współpracę dotyczącą ustanowienia

wspólnych rozwiązań technicznych w celu wzajemnej realizacji zleceń.

Do kręgu podmiotów,

z którymi możliwe jest zawarcie takiego porozumienia, dzięki któremu system uzyskiwałby

przymiot interoperacyjności, zostały w projekcie ustawy zaliczone podmioty prowadzące

w rozumieniu zmienianej ustawy.

Nawiązanie takiej współpracy jest możliwe, o ile podmioty prowadzące systemy wzajemnie

rozrachunku nie może zostać odwołane, co zostało zastrzeżone w art. 1 pkt 5 projektu ustawy,

w zmienianym art. 6 ustawy o ostateczności rozrachunku.

W artykule tym zagwarantowano

także niezależność pod względem prawnym systemów interoperacyjnych przez zastrzeżenie,

że zasady funkcjonowania systemów, z którymi dany system współdziała, nie mają wpływu

na określony w zasadach funkcjonowania systemu moment wprowadzenia zlecenia do

sposób systemy płatności lub rozrachunku papierów wartościowych mogą jednocześnie stać

się systemami interoperacyjnymi (współpracującymi).

Systemy interoperacyjne nie będą

stanowiły nowej kategorii systemów obok systemów płatności lub systemów rozrachunku

papierów wartościowych, lecz będą oznaczały systemy posiadające cechę interoperacyjności

– technicznej zdolności do wzajemnej realizacji zleceń rozrachunku.

Wprowadzenie

w załączonym projekcie ustawy takiego wyróżnika dla już istniejących systemów nie oznacza

więc konieczności dokonywania licznych zmian w ustawie – Prawo upadłościowe

i naprawcze, ponieważ systemy interoperacyjne (współpracujące) są w istocie systemami

w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku, które posiadają jedynie dodatkowy

przymiot interoperacyjności i z tego względu w dalszym ciągu podlegają przepisom ustawy –

Prawo upadłościowe i naprawcze w jej dotychczasowym brzmieniu.

Ponadto w art. 1 pkt 3

projektu ustawy, w dodawanym w ustawie o ostateczności rozrachunku art. 2b, zastrzeżono,

2

że systemy nie mogą być tworzone w wyniku porozumień zawieranych między podmiotami

prowadzącymi systemy interoperacyjne.

W art. 1 pkt 1 lit. c projektu ustawy dokonano zmiany w definicji instytucji, które mogą być

uczestnikami systemów płatności lub systemów rozrachunku papierów wartościowych przez

objęcie terminem „firma inwestycyjna” katalogu podmiotów, o którym mowa

w dotychczasowym art. 1 pkt 5 lit. d – f ustawy o ostateczności rozrachunku, dzięki czemu

pod tym terminem będą ujęte wszystkie podmioty prowadzące działalność maklerską na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zmiana ta ma charakter redakcyjny i nie powoduje

zmiany zakresu katalogu podmiotów mogących być uczestnikami systemów, bowiem bank

prowadzący działalność maklerską może być uczestnikiem systemu na podstawie art. 1 pkt 5

lit. c ustawy o ostateczności rozrachunku.

Ponadto zmieniono dotychczasowe brzmienie art. 1

pkt 5 lit. k ustawy o ostateczności rozrachunku, w związku z rozszerzeniem definicji systemu

o element rozliczeń.

Współpracujące między sobą systemy nie były dotychczas objęte ochroną przewidzianą

w ustawie o ostateczności rozrachunku, ponieważ systemy są pozbawione osobowości

prawnej i m.in. z tego względu nie mogą występować w roli uczestnika w innym systemie.

Z uwagi na potrzebę zapewnienia współdziałania między systemami, w dyrektywie

postanowiono, że podmioty prowadzące systemy mogą występować w innych systemach

w roli uczestnika, ponieważ posiadają osobowość prawną, w przeciwieństwie do systemów,

które prowadzą.

W art. 1 pkt 1 lit. d projektu ustawy rozszerzono więc zakres definicji

„uczestnika” o „podmiot prowadzący system”.

Ponadto dokonano rozszerzenia zakresu

podmiotowego definicji pojęcia „uczestnik pośredni” i, w ślad za postanowieniami

dyrektywy, w definicji tej dodano warunek, aby uczestnik pośredni był znany podmiotowi

prowadzącemu system.

W art. 1 pkt 1 lit. e projektu ustawy dokonano rozszerzenia definicji pojęcia „zagraniczne

postępowanie upadłościowe”, tak aby objąć zakresem tej definicji także przypadki wszczęcia

postępowania upadłościowego wobec uczestnika systemu lub mającego siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu będącego uczestnikiem systemu płatności lub

systemu rozrachunku papierów wartościowych, podlegających prawu innego państwa

członkowskiego, o postępowanie prowadzone na podstawie prawa innego państwa trzeciego.

Ponadto w art. 1 pkt 4 projektu ustawy dokonano odpowiedniego rozszerzenia hipotezy

przepisu dotyczącego odpowiedniego stosowania przepisów ustawy dotyczących skutków

ogłoszenia upadłości względem krajowego uczestnika krajowego systemu w przypadku

3

wszczęcia wobec takiego uczestnika zagranicznego postępowania upadłościowego (art. 4

ust. 1 ustawy o ostateczności rozrachunku).

Proponowany nowy przepis art. 1a ustawy o ostateczności rozrachunku (art. 1 pkt 2 projektu

ustawy) stanowi powtórzenie art. 2 lit. a tiret trzecie dyrektywy 98/26/WE, który stanowi, iż

„(…) uczestnicy mogą wybrać prawo tylko takiego Państwa Członkowskiego, w którym co

najmniej jeden z nich ma siedzibę główną”.

Oznacza to, że spośród trzech instytucji

tworzących system (zgodnie z ustawą o ostateczności rozrachunku – art. 1 pkt 1 i 2)

przynajmniej jedna powinna mieć siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

W art. 1 pkt 4 projektu ustawy (art. 4 ust. 1 ustawy o ostateczności rozrachunku) rozszerzono

zakres odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o ostateczności rozrachunku

dotyczących skutków upadłości również do sytuacji, w których wobec uczestnika krajowego

systemu zostałoby wydane orzeczenie, postanowienie lub decyzja przez zagraniczny sąd lub

podyktowane potrzebą osiągnięcia celów dyrektywy 98/26/WE również w odniesieniu do

takich uczestników.

Należy bowiem zaznaczyć, że w przypadku uczestników, względem

których zostało wszczęte zagraniczne postępowanie upadłościowe, brak było pewności co do

nieodwołalności kompensacji i co do możliwości wymuszenia wykonania przez takich

uczestników ich obowiązków w systemie, analogicznie do obowiązków uczestnika, wobec

którego wszczęto postępowanie upadłościowe w Polsce.

Zmiana art. 4 ust. 1 ustawy

o ostateczności rozrachunku ma na celu wykluczenie tych wątpliwości.

W art. 1 pkt 6 projektu ustawy proponuje się dodanie w ustawie o ostateczności rozrachunku

art. 6a, w celu zapewnienia pełnej implementacji art. 3 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE wraz ze

zmianami wprowadzonymi do tego przepisu przez dyrektywę 2009/44/WE.

W akapicie

pierwszym art. 3 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 6

dyrektywy 2009/44/WE stanowi się, iż w razie wprowadzenia do systemu zlecenia transferu

pochodzącego od uczestnika przed ogłoszeniem jego upadłości, skutki prawne takiego

wprowadzenia, jak również kompensowania tego zlecenia, są niepodważalne i wiążące dla

osób trzecich.

Regulacja ta znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 136 ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze.

Natomiast art. 3 ust. 1 akapit drugi ww. dyrektywy, który stanowi,

że podobne skutki prawne wywołuje wprowadzenie do systemu zlecenia transferu już po

ogłoszeniu upadłości uczestnika, ale jeszcze przed powzięciem wiadomości o upadłości przez

operatora systemu, jest implementowany w art. 137 ustawy – Prawo upadłościowe

i naprawcze.

Z powyższych unormowań dyrektywy wynika, że celem prawodawcy unijnego

4

było objęcie ochroną zleceń od momentu ich wprowadzenia do systemu, tj. zapewnienia, żeby

od momentu ich wprowadzenia do systemu były one skuteczne i wiążące wobec osób

trzecich.

Obecne przepisy polskiego prawa nie pozwalają na pełną realizację tego celu.

Dotyczy to sytuacji, w której zlecenia wprowadzone do danego systemu podlegają w nim

bądź jedynie rozliczeniu (czyli ustaleniu wzajemnych zobowiązań i należności i ich

ewentualnej kompensacji), jak jest w przypadku systemów płatności prowadzonych przez

Krajową Izbę Rozliczeniową S.A., bądź – poza rozliczeniem – również rozrachunkowi

w zakresie papierów wartościowych, zaś rozrachunek pieniężny, czyli przesunięcie środków

pieniężnych będące wynikiem wcześniejszego rozliczenia transakcji, dokonywany jest już

w odrębnym systemie płatności.

Ta druga sytuacja zachodzi w szczególności w przypadku

systemu rozrachunku papierów wartościowych prowadzonego przez Krajowy Depozyt

Papierów Wartościowych S.A. (KDPW).

Zlecenia dotyczące przeniesienia papierów

wartościowych wprowadzane do systemu rozrachunku papierów wartościowych mogą

powodować przeprowadzenie w ramach tego systemu rozliczenia zobowiązań i należności

pieniężnych wynikających z tych zleceń.

Ponieważ jednak rozrachunek tak rozliczonych

należności i zobowiązań następuje, w celu spełnienia zasady DvP (delivery versus payment),

w odrębnym systemie płatności – w przypadku KDPW w systemach płatności prowadzonych

przez Narodowy Bank Polski („NBP”), zaś między momentem wprowadzenia zlecenia do

systemu rozrachunku papierów wartościowych a momentem wprowadzenia zlecenia do

systemu płatności upływa pewien okres czasu, zatem żeby zrealizować cel w postaci

wywarcia wiążących skutków wprowadzenia i kompensowania zlecenia od momentu

wskazanego przez dyrektywę (czyli momentu wprowadzenia zlecenia do pierwszego

z systemów), należy rozciągnąć skutki wprowadzenia zlecenia do pierwszego z systemów

również na zlecenia rozrachunku dokonywane w drugim systemie.

Zatem skutki

wprowadzenia i rozliczenia zleceń do systemu rozrachunku papierów wartościowych

powinny rozciągać się również na system płatności, w którym jest dokonywany rozrachunek

wzajemnych zobowiązań i należności rozliczonych w pierwszym z tych systemów.

W art. 1 pkt 9 projektu ustawy dodano przepis, który będzie sankcjonował uprawnienie do

występowania przez Prezesa NBP o wskazane informacje i dokumenty, które to uprawnienie

NBP wykorzystuje w dotychczasowej praktyce.

W wyniku tej zmiany Prezes NBP będzie

miał możliwość występowania do podmiotów, co do których podejrzewa, że prowadzą

system, z żądaniem przedstawienia określonych informacji oraz dokumentów, w wyniku

czego zostanie wyeliminowana możliwość odmowy ich przedstawienia, co przyczyni się do

ustalenia, czy dany podmiot prowadzi system płatności czy też nie.

5

Art. 1 pkt 10 projektu ustawy stanowi implementację art. 1 pkt 11 dyrektywy 2009/44/WE

i nakłada na Prezesa NBP nowy obowiązek polegający na informowaniu Komisji

Europejskiej o podmiotach prowadzących systemy objęte zakresem dyrektywy, obok

istniejącego już obowiązku informowania o takich systemach.

2.

Zmiana ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze

Zmiany przewidziane w art. 22 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 7 i art. 53 ust. 3 ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze polegają na rozszerzeniu zakresu podmiotowego tych przepisów

również o podmiot prowadzący system interoperacyjny niebędący uczestnikiem tego systemu.

Zmiany te wynikają z wprowadzenia w dyrektywie definicji systemu interoperacyjnego

i wiążącą się z tym potrzebą uregulowania sytuacji podmiotu prowadzącego system

interoperacyjny niebędącego jednocześnie uczestnikiem tego systemu, stosownie do zmian,

jakie zostały wprowadzone tą dyrektywą do przepisów art. 3 – 9 dyrektywy 98/26/WE.

Przepisy te odnoszą skutki w nich opisane do momentu wprowadzenia zleceń do systemu, ich

kompensacji w systemie bądź do momentu nieodwołalności zlecenia w systemie.

Dla

ustalenia tych momentów w prawie polskim, również w odniesieniu do podmiotu

prowadzącego system interoperacyjny niebędący jego uczestnikiem, niezbędne jest ich

wskazanie na podstawie proponowanych przepisów art. 22 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 7

ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze.

Należy również dokonać w tym zakresie

odpowiedniego uzupełnienia odnoszącego się do momentu doręczenia postanowienia

podlegających prawu innego państwa członkowskiego.

Pozwoli to na niezwłoczne

poinformowanie odpowiednich władz tego państwa o ogłoszeniu upadłości wobec takiego

podmiotu.

W art. 2 pkt 4 projektu ustawy proponuje się dokonanie zmiany art. 67 ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze, w wyniku których nastąpi transpozycja regulacji zawartych

w zmienionym przez dyrektywę 2009/44/WE art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE.

W wyniku tej

zmiany dodano, iż zabezpieczenie ustanowione w związku z systemem (w tym w związku

uczestnika systemu (w tym interoperacyjnego), operatora systemu interoperacyjnego

6

niebędącego jednocześnie uczestnikiem prowadzonego przez siebie systemu, a także

jakiejkolwiek osoby trzeciej, która takie zabezpieczenie ustanowiła.

Ponadto dokonano zmian

redakcyjnych mających na celu poprawę czytelności przepisu.

W art. 2 pkt 5 projektu ustawy proponuje się dokonanie zmiany art. 77 ust. 4 ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze, polegającej na rozszerzeniu katalogu wyłączeń od zasady

przewidzianej w art. 77 ust. 1, stanowiącej, iż nieważne są czynności prawne upadłego

zarządu.

Katalog przedmiotów, które nie wchodzą do masy upadłości, rozszerzono

o zabezpieczenia ustanowione przez upadłego będącego uczestnikiem systemu na rzecz

Centralnego, z którymi ten upadły dokonywał operacji.

W dyrektywie zakres podmiotowy regulacji dotyczących skutków ogłoszenia upadłości

rozszerzono o podmiot prowadzący system interoperacyjny, który nie jest uczestnikiem.

W art. 1 pkt 7 projektu ustawy dotyczącym zmiany art. 7 ustawy o ostateczności rozrachunku,

który reguluje moment powstania skutków ogłoszenia upadłości, dodano odesłanie

umożliwiające stosowanie wprost odpowiednich przepisów ustawy – Prawo upadłościowe

i naprawcze, a także przewidziano możliwość odpowiedniego zastosowania przepisów ustawy

system interoperacyjny.

Ponadto zakres podmiotowy tego przepisu w jego obecnym

brzmieniu obejmuje uczestnika krajowego, czyli uczestnika systemu płatności lub systemu

rozrachunku papierów wartościowych, który ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Natomiast w zaproponowanym w projekcie ustawy nowym brzmieniu tego przepisu

zastąpiono termin „uczestnik krajowy” terminem „uczestnik systemu”.

W wyniku tej zmiany

nastąpi rozciągnięcie ww. regulacji dotyczącej momentu powstania skutków ogłoszenia

upadłości także na niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

uczestników systemów płatności, które podlegają prawu polskiemu.

W art. 1 pkt 8 projektu

ustawy wprowadzono także przepis (art. 15a ustawy o ostateczności rozrachunku)

umożliwiający odpowiednie stosowanie przepisów art. 66, 67, 80 oraz art. 135 – 137 ustawy –

W obecnym stanie prawnym art. 80 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze reguluje

7

wartościowych na możliwość wykorzystania środków pieniężnych i papierów wartościowych

dostępnych na rachunku rozliczeniowym oraz papierów wartościowych zapisanych na

rachunku rozliczeniowym stanowiących zabezpieczenie kredytu uzyskanego w ramach

jego zobowiązań wynikających ze zleceń rozrachunku, wprowadzonych do systemu

obejmuje ochroną jedynie zlecenia, które zostały wprowadzone do systemu oraz zostały

wykonane w dniu ogłoszenia upadłości, a agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba

rozliczeniowa wykażą, iż po terminie rozrachunku nie wiedzieli ani nie mogli wiedzieć

o ogłoszeniu upadłości.

W dotychczasowym stanie prawnym określenie dnia, z którym są

związane określone skutki w postępowaniu upadłościowym, a tym samym dla masy

upadłości, jest ograniczone do dnia ogłoszenia upadłości.

W art. 2 pkt 6 projektu ustawy, w ślad za regulacją zawartą w dyrektywie, wprowadza się

termin „dzień roboczy systemu” (art. 80 ust. 2 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze),

który oznacza okres obejmujący cały cykl pracy systemu, w trakcie którego są wykonywane

rozliczenia lub rozrachunki.

Ramy czasowe dnia roboczego systemu, w trakcie których

dochodzi do realizacji zleceń, mogą wykraczać poza ramy dnia kalendarzowego, w związku

z czym dzień roboczy systemu może się zaczynać i kończyć w następujących po sobie dniach

kalendarzowych, o ile podmiot prowadzący system określi tak cykl wykonywania zleceń

w zasadach funkcjonowania systemu.

W wyniku przyjęcia rozwiązania, w ramach którego

dzień roboczy systemu będzie rozpoczynał się w dniu ogłoszenia upadłości i może zakończyć

się w następującym po nim dniu kalendarzowym, nastąpi wyeliminowanie potencjalnych

niejednoznaczności interpretacyjnych związanych z terminem „dzień” (w którym jest

ogłoszona upadłość), zawartym obecnie w art. 80 oraz art. 137 ustawy – Prawo upadłościowe

i naprawcze.

Spowoduje to usunięcie ryzyka związanego z niejednoznacznym statusem zleceń

wprowadzonych do systemu w dniu ogłoszenia upadłości zleceniodawcy,

a „nieprzetworzonych” przez system do końca tego dnia kalendarzowego, oraz umożliwi

upadłościowe i naprawcze, w celu wykonania jego zobowiązań wynikających ze zleceń

rozpoczynającym się w dniu ogłoszenia upadłości.

Wprowadzenie tego terminu nie nałoży na

podmioty prowadzące systemy nowych obowiązków, ponieważ zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 3

i 4 ustawy o ostateczności rozrachunku podmiot zamierzający prowadzić system wśród zasad

jego funkcjonowania musi określić m.in. moment wprowadzenia zlecenia do systemu oraz

8

zasady przekazywania, wprowadzania i wykonywania zleceń rozrachunku, przez co

faktycznie określa ramy czasowe funkcjonowania systemu.

Ponadto w art. 2 pkt 6 projektu ustawy proponuje się także dokonanie zmian w art. 80 ustawy

– Prawo upadłościowe i naprawcze, polegających na rozszerzeniu katalogu przedmiotów,

które mogą zostać wykorzystane w celu wykonania zobowiązań upadłego uczestnika systemu

rozszerzono z papierów wartościowych na całość instrumentów finansowych znajdujących się

i naprawcze proponuje się dokonanie odpowiednich zmian przewidzianych w dyrektywie

(art. 1 pkt 6 lit. a), polegających na określeniu momentu, od którego zlecenie rozrachunku

podmiotu, którego upadłość została ogłoszona, korzysta z ochrony prawnej, czyli od

momentu, w którym zlecenia stały się nieodwołalne zgodnie z zasadami działania tego

systemu.

Zmianie powinno także ulec brzmienie art. 135 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze

(art. 2 pkt 7 projektu ustawy), z uwagi na konieczność dokonania transpozycji art. 3 ust. 2

dyrektywy 98/26/WE, w wyniku której zagwarantowano skuteczność i niepodważalność

umów zawartych w ramach systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych.

Przepis ten w nowym brzmieniu ma na celu wyłączenie tych regulacji, które umożliwiałyby

podważenie ważności i skuteczności prawnej umów zawartych w ramach systemów przed

ogłoszeniem upadłości i zapewnienie ochrony prawnej tym umowom, chociaż wprowadzenie

zlecenia do systemu i wynik kompensowania nastąpiły już po ogłoszeniu upadłości

uczestnika systemu.

Zmienia on ogólną zasadę postępowania upadłościowego, zgodnie z

służy zaspokojeniu wierzycieli (art. 61 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze).

3.

Zmiana ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych

Podstawową zmianą zaproponowaną w projekcie ustawy związaną z koniecznością

implementacji dyrektywy jest wprowadzenie wierzytelności kredytowej jako kategorii

aktywów, stanowiących przedmiot zabezpieczenia wierzytelności (wierzytelności

finansowej).

Ustawa o niektórych zabezpieczeniach finansowych ze względu na swój

szczególny charakter określa odmienne od obowiązującego porządku prawnego zasady

ustanawiania i wykonywania zabezpieczeń finansowych, a także zasady zaspokajania się

z tych zabezpieczeń.

Zasady te dotyczą podmiotów ściśle określonych w ustawie o niektórych

9

zabezpieczeniach finansowych.

Uwzględnienie – obok środków pieniężnych i instrumentów

finansowych – wierzytelności kredytowych jako przedmiotu zabezpieczenia wymaga

odpowiedniego dostosowania przepisów ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych,

w kontekście specyfiki tego rodzaju wierzytelności.

Zmiany w art. 1, 5 i art. 8 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych oraz

wierzytelności kredytowych do listy aktywów, na których można ustanowić zabezpieczenie

finansowe, oraz uwzględnienia ich w dotychczasowych przepisach.

Umowa o ustanowienie

zabezpieczenia finansowego na wierzytelnościach kredytowych może polegać zarówno na

przeniesieniu, jak i ustanowieniu zastawu finansowego.

z konieczności uwzględnienia dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

wielostronnych banków rozwoju.

Przewidziana w projekcie ustawy zmiana art. 3 pkt 2a ustawy o niektórych zabezpieczeniach

finansowych wprowadza definicję wierzytelności kredytowej.

Kluczowe jest jej ujęcie

podmiotowe, jak i przedmiotowe.

Biorąc pod uwagę pierwszy aspekt, należy zauważyć, iż ze

względu na swój transgraniczny charakter ustawa musi uwzględniać poza podmiotami

działającymi na gruncie prawa polskiego, które są upoważnione do udzielania kredytów,

wszelkie podmioty posiadające takie uprawnienie na gruncie któregokolwiek państwa

Wobec tego na gruncie prawa polskiego zostało zastosowane odesłanie do ustawy z dnia

legitymowanych do udzielania kredytów banki (zarówno krajowe, jak i zagraniczne),

spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe.

Na poziomie europejskim ustawodawca

zastosował ogólne odesłanie do ustawodawstw tych państw.

Podmioty te są upoważnione do

udzielania kredytów lub pożyczek na gruncie aktów prawnych utworzonych w wyniku

implementacji dyrektywy 2006/48/WE.

10

W aspekcie przedmiotowym definicja uznaje wierzytelność kredytową, gdy jest

wierzytelnością mającą swoje źródło w umowie kredytu lub umowie pożyczki.

Przez umowę

kredytu, zgodnie z art. 69 ustawy – Prawo bankowe, należy rozumieć umowę, w której bank

zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy, na czas oznaczony w umowie, kwotę

Mimo literalnego brzmienia definicji wierzytelność nie musi mieć swojego źródła w umowie

kredytu.

Pozwoli to instytucjom, przy uwzględnieniu umowy pożyczki jako źródła

wierzytelności kredytowej, na szersze wykorzystanie aktywów jako zabezpieczenia przy

transakcjach między profesjonalnymi podmiotami.

Dodatkowo trzeba zauważyć, iż

wierzytelność kredytową stanowią wszelkie wierzytelności pochodzące z kredytu lub

pożyczki.

To sprawia, że przedmiotem zabezpieczenia są objęte wszelkie należne od dłużnika

wierzytelności kredytowej świadczenia, które do dnia ustanowienia zabezpieczenia nie

zostały wykonane.

Takie skonstruowanie definicji wierzytelności kredytowej jest w pełni zgodne z intencją

dyrektywy.

Uwzględniając postulat dyrektywy dotyczący minimalizacji wymogów formalnych przy

ustanowieniu zabezpieczenia na wierzytelności kredytowej, ważność i skuteczność takiej

umowy jest uzależniona jedynie od dokumentu będącego „wykazem wierzytelności”.

Dokument ten jest tworzony przez ustanawiającego zabezpieczenie; powinien uwzględniać

pewne niezbędne elementy identyfikujące daną wierzytelność kredytową, w tym strony,

formę oraz datę i miejsca zawarcia umowy, z której ona wynika, jak również wartość tej

wierzytelności w chwili ustanowienia zabezpieczenia finansowego, oraz wskazywać

wierzytelności finansowe, które zabezpiecza.

Według dyrektywy jest to jedyny wymóg

formalny do ustanowienia zabezpieczenia pod względem jego skuteczności i ważności.

Projekt ustawy, na podstawie upoważnienia wynikającego z dyrektywy, przewiduje uznanie

11

tego dokumentu jako wystarczającego dowodu ustanowienia zabezpieczenia względem osób

trzecich.

Trzeba zaznaczyć, iż brak jest odpowiedniej instytucji prowadzącej rejestr wspólny

dla szerokiego grona instytucji spośród wszelkich państw członkowskich Unii Europejskiej.

Ustanowienie odrębnej instytucji w tym celu prowadziłoby do sprzeczności z celem

dyrektywy, jakim jest odformalizowanie i ułatwienie procesu ustanowienia zabezpieczenia

finansowego.

Definicja „wykazu wierzytelności” została określona w art. 3 w dodawanym pkt 2b ustawy

o niektórych zabezpieczeniach finansowych, a także uwzględnia aspekt formalny

ustanowienia zabezpieczenia finansowego, określonego w art. 7 ust. 2 tej ustawy.

Mimo

zminimalizowania wymogów formalnych, jakie są konieczne do ustanowienia zabezpieczenia

finansowego, uwzględniając uzasadniony interes ochrony dłużnika z wierzytelności

kredytowej, na mocy art. 12 ust. 2 i 3 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych,

istnieje obowiązek poinformowania dłużnika w formie pisemnej o postanowieniach umowy,

na podstawie których zmienia się sposób wykonywania przez niego świadczenia.

Wierzytelności kredytowe w znaczący sposób różnią się od dwóch przewidzianych obecnie

przez ustawę przedmiotów, które mogą stanowić zabezpieczenie finansowe – środków

pieniężnych oraz instrumentów finansowych.

Między innymi nie są wymienne, co przejawia

się w braku możliwości zwrócenia równoważnego przedmiotu zabezpieczenia, przy

potencjalnym skorzystaniu z prawa użycia przez przyjmującego zabezpieczenie.

Wobec

czego w stosunku do tego rodzaju zabezpieczenia w przeważającym stopniu została

ograniczona możliwość skorzystania z prawa użycia przez przyjmującego zabezpieczenie

z jednoczesnym zobowiązaniem do zastąpienia przedmiotu zabezpieczenia.

Nie należało

jednak ograniczać możliwości przyjmującego zabezpieczenie do odbioru świadczeń od

dłużnika wierzytelności kredytowej, w tym uprawnienia do pobierania pożytków prawa,

którymi zgodnie z art. 54 Kodeksu cywilnego są dochody, które prawo to zgodnie ze swoim

społeczno-gospodarczym przeznaczeniem przynosi.

W stosunku do wierzytelności kredytowych, w których dłużnikiem jest konsument,

w rozumieniu przepisów o kredycie konsumenckim, a także mikroprzedsiębiorca lub mały

możliwość wyłączenia ich spod stosowania ustawy o niektórych zabezpieczeniach

finansowych, poza przypadkami, gdy ustanawiającym jest ściśle określony podmiot.

W myśl

tego przyzwolenia w projekcie ustawy zdecydowano się na częściowe ograniczenie w tym

12

zakresie – wobec wierzytelności kredytowych, których dłużnikiem jest konsument (zmiana

art. 2 ust. 3 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych).

Sytuacja ta może zostać

zmieniona w przyszłości, zwłaszcza kiedy praktyka pokaże, czy tę kategorię podmiotów

należy obejmować szczególną ochroną wobec ich zobowiązań.

W proponowanym art. 7a ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych zostały

uregulowane dwie kwestie związane z wierzytelnością kredytową, a które powinny zostać

uregulowane przy dokonaniu zabezpieczenia na wierzytelności kredytowej.

Pierwsza dotyczy

tajemnicy bankowej.

Udostępnianie przyjmującemu zabezpieczenie informacji dotyczących

osoby dłużnika oraz informacji o wierzytelności kredytowej dla celów ustanowienia

zabezpieczenia finansowego wymaga odpowiedniego zrzeczenia się tego prawa przez

dłużnika wierzytelności kredytowej.

Zapewnia to odpowiednią ochronę praw przyjmującego

zabezpieczenie w przypadku konieczności dochodzenia roszczeń z przedmiotu

zabezpieczenia czy nawet przy odbiorze świadczeń wynikających z umowy kredytu, gdy

przyjmujący zabezpieczenie jest uprawniony do odbioru tych świadczeń.

Drugą kwestią związaną ze skuteczną ochroną wierzyciela zabezpieczonej wierzytelności

kredytowej jest możliwość skorzystania przez dłużnika wierzytelności kredytowej z prawa do

ustanawiającego zabezpieczenie oraz jaka przysługuje mu lub może przysługiwać wobec

przyjmującego zabezpieczenie.

Sytuacja taka może znacznie ograniczyć ochronę

przyjmującego zabezpieczenie, gdy dłużnik wykona swoje prawo do potrącenia.

Dlatego

Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 12 ustawy o niektórych zabezpieczeniach

finansowych, zastawnik miał wyłączne prawo do żądania spełnienia świadczenia na jego

rzecz.

Specyfika wierzytelności kredytowej, a przede wszystkim fakt, iż w przeważającej

mierze świadczenia dłużnika wierzytelności kredytowej są wykonywane comiesięcznie,

wyłączność spełniania świadczenia na rzecz zastawnika w tej części musiała zostać zniesiona.

Strony umowy o ustanowienie zabezpieczenia finansowego są władne do decydowania w tym

zakresie.

Skuteczność postanowień odmiennie kształtujących obowiązki dłużnika

wierzytelności kredytowej w tym zakresie jest uzależniona od jego pisemnego

poinformowania przez ustanawiającego zabezpieczenie finansowe.

13

4.

Przepisy przejściowe

Art. 4 projektu stanowi normę przejściową dla zleceń rozrachunku wprowadzonych do

systemu przed dniem wejścia w życie przepisów projektowanej ustawy, ustalającą dla tych

zleceń obowiązek stosowania znowelizowanych przepisów.

W art. 5 projektu uregulowano sytuację umów o ustanowienie zabezpieczenia na

Brak dotychczas stosownych regulacji w ustawie o niektórych zabezpieczeniach finansowych

w zakresie ustanawiania zabezpieczeń finansowych na wierzytelności kredytowej nie

przesądza jednoznacznie, iż nie można byłoby traktować tych umów, jeżeli spełniałyby cechy

umowy o zabezpieczenie finansowe, jako podlegających reżimowi ustawy o niektórych

zabezpieczeniach finansowych.

Jednoznacznie więc wyłączono spod stosowania tej ustawy

umowy posiadające cechy umowy o ustanowienie zabezpieczenia finansowego na

III.

zwiększenia wydatków z budżetu państwa lub zmniejszenia dochodów jednostek sektora

14

OCENA SKUTKÓW REGULACJI (OSR)

1.

Zakres Oceny Skutków Regulacji

Projekt ustawy jest kierowany do określonej grupy podmiotów.

W zakresie zmieniającym

ustawę o ostateczności rozrachunku będzie w szczególności oddziaływał na podmioty

prowadzące systemy, do których stosuje się przepisy o ostateczności rozrachunku.

Zmiany w zakresie ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych mają na celu

2.

Skutki wprowadzenia ustawy:

a) podmioty, na które będzie oddziaływał akt normatywny

oddziaływał przede wszystkim na podmioty prowadzące systemy rozliczeniowe

i rozrachunku papierów wartościowych, zarówno na gruncie prawa polskiego, jak

i innego państwa członkowskiego.

Spośród tych podmiotów można wyróżnić:

Narodowy Bank Polski, Krajową Izbę Rozliczeniową, Krajowy Depozyt Papierów

Wartościowych, partnerów centralnych, agentów rozliczeniowych, agentów

rozrachunkowych, izby rozliczeniowe, inne podmioty prowadzące systemy płatności.

W zakresie zmienianej ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych projekt

ustawy będzie oddziaływał na podmioty, które są uprawnione do ustanowienia lub

przyjęcia zabezpieczenia finansowego.

Należą do nich: Narodowy Bank Polski, banki

centralne innych państw, Europejski Bank Centralny, Europejski Bank Inwestycyjny,

Finansowa, Międzyamerykański Bank Rozwoju, Azjatycki Bank Rozwoju, Afrykański

Bank Rozwoju, Bank Rozwoju Rady Europy, Nordycki Bank Inwestycyjny, Karaibski

Bank Rozwoju, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, Europejski Fundusz

Inwestycyjny, Międzyamerykańska Korporacja Inwestycyjna, domy maklerskie,

inwestycyjne, towarzystwa funduszy inwestycyjnych w zakresie zarządzania

funduszami inwestycyjnymi otwartymi, fundusze inwestycyjne otwarte oraz spółki

zarządzające funduszem zagranicznym, banki, instytucje kredytowe lub instytucje

15

finansowe, towarzystwa emerytalne, partnerzy centralni, agenci rozrachunkowi lub

izby rozliczeniowe, agenci rozliczeniowi, zakłady ubezpieczeń, organy władzy

publicznej działające w imieniu Skarbu Państwa, zagraniczne organy administracji

publicznej państwa członkowskiego Unii Europejskiej, których zadaniem jest

prowadzenie rachunków dla klientów.

b) wpływ aktu normatywnego na konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość,

W zakresie zmienianej ustawy o ostateczności rozrachunku projekt ustawy,

rozszerzając definicje systemu płatności i systemu rozrachunku papierów

wartościowych oraz dodając definicję systemu interoperacyjnego, nie wpływa na

zwiększenie obowiązków poszczególnych podmiotów prowadzących te systemy.

Przede wszystkim definicje te uwzględniają rosnącą liczbę powiązań między różnymi

systemami, jak również uwzględniają fatycznie wykonywane operacje, prowadząc do

zapewnienia dostatecznej ochrony prawnej.

Wprowadzenie definicji systemu

interoperacyjnego nie stanowi utworzenia nowego systemu.

Nadaje jedynie

istniejącym systemom ten przymiot, który wiąże się ze skuteczną możliwością

wzajemnej realizacji zleceń między współpracującymi systemami.

Wobec projektowanych zmian w zakresie ustawy o niektórych zabezpieczeniach

finansowych spodziewanym efektem powinno być zwiększenie liczby operacji między

instytucjami finansowymi.

Wprowadzenie nowej kategorii aktywów, za pomocą

których określone podmioty będą mogły zabezpieczać swoje wzajemne zobowiązania,

wiąże się z wieloma udogodnieniami dla zainteresowanych, takimi jak brak

szczególnych wymogów formalnych dla stron umowy o zabezpieczenie finansowe, jak

również brak negatywnych skutków dla przyjmującego zabezpieczenie w przypadku

wszczęcia postępowania upadłościowego lub naprawczego.

Ograniczone ryzyko

faktyczne i prawne wobec zabezpieczeń na wierzytelnościach kredytowych pozwoli

upłynnić rynek finansowy.

Może mieć to również pozytywny wpływ na zwiększenie

dostępności i konkurencyjności kredytów.

Ze względu na fakt, iż spod stosowania

ustawy, poza szczególnymi przypadkami, wyłączono zabezpieczenia na

wierzytelnościach kredytowych, których dłużnikiem jest konsument, potencjalne

zwiększenie konkurencyjności i dostępności dotyczy tych kredytów, które są

udzielane w celu sfinansowania przedsięwzięć o większej wartości.

16

d) wpływ regulacji na rynek pracy

rozwój regionów

3.

Konsultacje społeczne

i jednocześnie został przekazany do konsultacji społecznych następującym podmiotom:

Narodowemu Bankowi Polskiemu, Komisji Nadzoru Finansowego, Krajowej Izbie

Rozliczeniowej, Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, Związkowi Banków Polskich,

Krajowemu Depozytowi Papierów Wartościowych, Urzędowi Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, Urzędowi Komunikacji Elektronicznej, Generalnemu Inspektorowi

Ochrony Danych Osobowych, Najwyższej Izbie Kontroli, Rzecznikowi Praw Obywatelskich,

Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej, Związkowi Banków

Spółdzielczych, Polskiej Izbie Ubezpieczeń, Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych,

Konfederacji Pracodawców Prywatnych „Lewiatan”, Komitetowi Agentów

Rozliczeniowych, Giełdzie Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie, Radzie Banków

Depozytariuszy, Izbie Gospodarczej Towarzystw Emerytalnych, Izbie Zarządzającej

Funduszami i Aktywami, Izbie Domów Maklerskich, Stowarzyszeniu Inwestorów

Indywidualnych, Polskiemu Stowarzyszeniu Inwestorów Kapitałowych, Stowarzyszeniu

Emitentów Giełdowych, Związkowi Maklerów i Doradców, Stowarzyszeniu Rynków

Finansowych ACI Polska.

Treść projektu ustawy została uzgodniona co do istoty podczas konferencji uzgodnieniowej.

Zgłoszone przez wymienione podmioty uwagi zostały poddane szczegółowej analizie i część

z nich została uwzględniona w projekcie, a w stosunku do pozostałych osiągnięto

porozumienie i ostatecznie zostały one uznane za wycofane.

17

Uwzględniono m.in. uwagę zgłoszoną przez Związek Banków Polskich, dotyczącą

wyłączenia stosowania ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych wobec

zabezpieczeń finansowych ustanawianych na wierzytelnościach kredytowych, których

dłużnikami są mikroprzedsiębiorcy lub mali przedsiębiorcy.

Wyłączenie to było efektem

skorzystania przez projektodawcę z opcji narodowej, jaką przewiduje dyrektywa

2009/44/WE.

Uwzględnienie niniejszej uwagi pozwoli podmiotom uprawnionym do

stosowania zabezpieczeń finansowych na podstawie przedmiotowej ustawy na szersze

wykorzystanie tej kategorii aktywów.

Dodatkowo Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych (KDPW) zwrócił uwagę, iż

prawidłowo postanowień zawartych w art. 3 ust. 2 dyrektywy 98/26/WE w zakresie

dotyczącym ochrony prawnej systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych.

Ze względu na charakter tej uwagi zdecydowano się na uzyskanie opinii

Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego, która przychyliła się do stanowiska KDPW.

Jednocześnie nie została uwzględniona uwaga Komisji Nadzoru Finansowego do ustawy

o niektórych zabezpieczeniach finansowych, dotycząca uwzględnienia w wykazie

wierzytelności informacji o jakości wierzytelności.

W opinii projektodawcy nie istnieje

uzasadniona potrzeba objęcia ustawową ochroną interesów stron umowy o zabezpieczenie

finansowe w postaci wymogu przedstawienia informacji o jakości wierzytelności.

Należy

zauważyć, iż w zakresie zgody na udostępnienie informacji objętych tajemnicą bankową,

przyjmujący zabezpieczenie ma możliwość przed zawarciem umowy o zabezpieczenie

finansowe uzyskać informacje o wierzytelności kredytowej dotyczące m.in. warunków spłaty

zobowiązania, ustanowionych zabezpieczeniach prawnych, przebiegu realizacji

zobowiązania.

Profesjonalny charakter stron umowy o zabezpieczenie finansowe pozwala

przypuszczać, iż obowiązkowe umieszczenie informacji o jakości wierzytelności nie jest

konieczne.

Projektowana ustawa została przekazana do konsultacji Europejskiemu Bankowi

Centralnemu.

Europejski Bank Centralny wyraża zadowolenie z dokonanego w projekcie dodatkowego

przeglądu przepisów transponujących na grunt prawa polskiego dyrektywę 98/26/WE.

Biorąc

pod uwagę wzrost liczby upadłości transgranicznych, w tym zagranicznych postępowań

upadłościowych wobec podmiotów z siedzibą w Polsce, kompletność ochrony udzielanej

przez przepisy prawa polskiego w odniesieniu do systemów płatności i rozrachunku papierów

18

z 11.06.1998) wymaga możliwości potwierdzenia takich postępowań wobec uczestników

i operatorów systemów.

Europejski Bank Centralny zwraca uwagę na dwie zmiany dokonywane przez projekt ustawy

w odniesieniu do Narodowego Banku Polskiego.

Pierwsza dotyczy ustanowienia podstawy

prawnej żądania od podmiotów, co do których powstało uzasadnione podejrzenie, że

prowadzą systemy płatności bez zgody Prezesa NBP, informacji wymaganych we wniosku

o udzielenie takiej zgody.

Druga zmiana dotyczy rozszerzenia obowiązku zgłaszania przez

NBP Komisji Europejskiej systemów o znaczeniu systemowym o informacje dotyczące

operatorów tych systemów, zgodnie z dyrektywą 2009/44/WE.

Dotychczas Prezes NBP nie miał prawnej możliwości żądania przestawienia informacji przez

wymaganej zgody.

Ustanowienie tej podstawy prawnej, w granicach udzielanych informacji

przy procedurze wydania zgody, zdaniem EBC zwiększy pewność prawną i usprawni nadzór

banku centralnego nad systemami płatności.

Jednocześnie Europejski Bank Centralny wskazuje na potrzebę określenia wzajemnego

wyłącza z masy upadłości przedmiot zabezpieczenia ustanowionego w związku

Natomiast art. 77 ust. 4 ww. ustawy stanowi, iż ogólnie stosowaną nieważność wobec

czynności upadłego dotyczących mienia wchodzącego w skład masy upadłości nie stosuje się

wobec czynności ustanowienia zabezpieczenia finansowego (w rozumieniu ustawy z dnia

W takim przypadku uprawniony z zabezpieczenia musi wykazać, że nie wiedział i przy

upadłościowego.

Na mocy niniejszego projektu tą zasadą objęto również czynności wobec

Projektowana ustawa podlega notyfikacji w Bazie Notyfikacji Krajowych Środków

Wykonawczych.

19

TABELA ZBIEŻNOŚCI

TYTUŁ WDRAŻANEGO AKTU PRAWNEGO /

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------

PRZEPISY UNII EUROPEJSKIEJ

2)

Jedn.

wdroże

nia

T / N

uwzględnienia w projekcie

przepisów wykraczających

Art. 1

pkt 4

lit. a

a) w lit. a) wyraz „ecu” zastępuje się wyrazem

„EUR”;

T Niniejsza zmiana ma charakter

redakcyjny, związana z

zastąpieniem jednostki

rozliczeniowej ecu

wprowadzoną 1998 r. walutą

euro.

W ślad za regulacją

zawartą w Dyrektywie

98/26/WE w definicji systemu

zawartej w ustawie o

ostateczności rozrachunku nie

dokonano ograniczenia w

zakresie waluty, w której

dokonywane są rozrachunki w

systemie, w związku z czym

dokonanie zmiany nie jest

potrzebne.

Art. 1

pkt 4

b) lit. c) tiret drugie otrzymuje brzmienie:

T Niniejsza zmiana zawarta w

Dyrektywie 2009/44/WE polega

lit. b

„—operacjami przeprowadzanymi przez banki

centralne państw członkowskich lub Europejski

Bank Centralny w ramach wykonywania przez nie

funkcji banków centralnych.”;

na objęciu jej zakresem

również Europejskiego Banku

Centralnego, co w ustawie o

ostateczności rozrachunku,

przyjętej w 2001 r., zostało

zapisane w art. 12 ust. 1

(obecnie przedmiotowa

regulacja znajduje się w art. 67

ustawy Prawo upadłościowe i

naprawcze).

Art. 1

pkt 5

lit. a

ppkt i

5) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:(i)

tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:

„—pomiędzy trzema uczestnikami lub większą ich

liczbą, z wyłączeniem operatora tego systemu,

agenta rozrachunkowego, partnera centralnego,

izby rozliczeniowej lub uczestnika pośredniego,

jeżeli tacy występują, zawierający wspólne

zasady i jednolite ustalenia dotyczące rozliczeń —

przy pomocy partnera centralnego — lub służące

realizacji zleceń transferu pomiędzy uczestnikami,”;

T Art. 1

pkt 1

lit a

wprowadza się następujące zmiany:

"1) system płatności - podlegające prawu

wartościowych - podlegające prawu polskiemu

Art. 1

pkt 5

lit. a

T Art. 1

pkt 3

ppkt ii

(ii) dodaje się akapit w brzmieniu:

„Uzgodnienie między systemami interoperacyjnymi

nie stanowi systemu.”;

wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi

/.../

”Art. 2b.

Porozumienie między podmiotami

stanowi systemu.”

Art. 1

pkt 5

lit. b

b) lit. b) tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:

„—instytucję kredytową określoną w art. 4 ust. 1

dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i

instytucje kredytowe (przekształcenie), w tym

instytucje wymienione w wykazie zawartym w art. 2

tej dyrektywy,

— przedsiębiorstwo inwestycyjne określone w art. 4

ust. 1 pkt 1) dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu

tej dyrektywy,”

T Art. 1

pkt 1

lit. c tiret

1 i 2

c) w pkt 5:

- lit. d otrzymuje brzmienie:

Nr 131, poz. 763),

- uchyla się lit. e i f,”

Art. 1

pkt 5

lit. c

(i) (ii)

c) w lit. f) wprowadza się następujące zmiany:

(i) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„f)termin »uczestnik« oznacza instytucję, partnera

centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę

rozliczeniową lub operatora systemu.”;

T Art. 1

pkt 1

lit. d

„9) uczestnik - instytucja, partner centralny,

/…/ ”

(ii) akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Państwo członkowskie może zdecydować, że do

celów niniejszej dyrektywy uczestnik pośredni

może być uznany za uczestnika jeśli jest to

W przypadku gdy uczestnika pośredniego uważa

się za uczestnika ze względu na ryzyko

systemowe, nie ogranicza to odpowiedzialności

uczestnika, przez którego uczestnik pośredni

przekazuje zlecenia transferu do systemu.”;

Wprowadzenie w polskiej

ustawie zapisu stanowiącego o

odpowiedzialności uczestnika

za pośrednictwem którego

przekazywane są zlecenia

uczestnika pośredniego do

systemu, nie jest konieczne

ponieważ zastosowanie w

omawianym przypadku będą

miały właściwe przepisy

Kodeksu cywilnego.

Art. 1

pkt 5

lit. d

d) lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g)termin »uczestnik pośredni« oznacza instytucję,

partnera centralnego, agenta rozrachunkowego,

łączą stosunki umowne z uczestnikiem systemu

realizującego zlecenia transferu, co umożliwia

uczestnikowi pośredniemu przekazywanie zleceń

transferu przez ten system, pod warunkiem że

systemu”;

T Art. 1

pkt 1

/.../

/…/

„10) uczestnik pośredni - instytucja, partner

systemu, pod warunkiem, że uczestnik pośredni

Art. 1

pkt 5

lit. e

e) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h)termin »papiery wartościowe« oznacza

wszystkie instrumenty, o których mowa w sekcji C

załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE;”;

T Zmiana zawarta w

implementowanej dyrektywie w

zakresie definicji „papiery

wartościowe” odnosi się do

zastąpienia odwołania do

dyrektywy 93/22/EWG na

odpowiednie odwołanie do

dyrektywy 2004/39/WE.

Ustawa o ostateczności

rozrachunku w tym zakresie

odwołuje się do ustawy o

obrocie instrumentami

„papiery wartościowe” została

wprowadzona zgodnie z

Dyrektywą 2009/39/WE, w

związku z czym w ustawie

implementującej dyrektywę

2009/44/WE nie zachodzi

potrzeba dokonywania zmian w

tym zakresie.

Art. 1

pkt 5

lit. f

f) w lit. i) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:

„—każde wystawione przez uczestnika zlecenie

przekazania do dyspozycji odbiorcy kwoty

pieniężnej w formie zapisu księgowego na

rachunkach instytucji kredytowej, banku

centralnego, partnera centralnego lub agenta

rozrachunkowego, lub każde zlecenie, które

powoduje przyjęcie lub wypełnienie zobowiązania

płatniczego, jak to określają zasady systemu, lub”;

T W zakresie przewidzianym w

tym punkcie „partner centralny”

(tak jak instytucje kredytowe,

których mowa w obecnym

brzmieniu definicji „zlecenia

rozrachunku”, zawartej w

ustawie o ostateczności

rozrachunku,) będzie

wykonywał funkcję agenta

rozrachunkowego.

Możliwość

występowania uczestnika w roli

partnera centralnego, agenta

rozrachunkowego, izby

rozliczeniowej oraz

realizowania części lub całości

ich zadań przewidziano w art. 3

ustawy o ostateczności

rozrachunku.

Z uwagi na

powyższe dokonanie zmiany

definicji „zlecenie rozrachunku”

zawartej w ustawie

implementującej Dyrektywę

2009/44/WE jest

bezprzedmiotowe.

Art. 1

pkt 5

lit. g

g) lit. l) otrzymuje brzmienie:

„l) termin »rachunek rozliczeniowy« oznacza

rachunek w banku centralnym, u agenta

rozrachunkowego lub u partnera centralnego

używany utrzymywania środków pieniężnych lub

papierów wartościowych oraz do rozrachunku

transakcji pomiędzy uczestnikami w systemie;”;

T Zmiana zawarta w dyrektywie

2009/44/WE ma charakter

redakcyjny i polega na

angielskojęzycznej słowa „and”

na słowo „or” między wyrazami

„środki pieniężne” a „papiery

wartościowe”.

W polskiej wersji

językowej dyrektywy 98/26/WE

dokonano odpowiedniego

tłumaczenia, biorąc pod uwagę

sens całej definicji, w związku z

czym nowe brzmienie art. 2 lit. l

w wersji polskojęzycznej

dyrektywy 2009/44/WE nie

różni się od poprzedniego, a

tym samym dokonanie zmiany

polskiej ustawy jest

bezprzedmiotowe.

W ustawie o

ostateczności rozrachunku

obecnie obowiązujący art. 17

uwzględnia tą kwestię.

Art. 1

pkt 5

lit. h

h) lit. m) otrzymuje brzmienie:

„m) termin »zabezpieczenie« oznacza wszystkie

zbywalne aktywa, w tym, bez ograniczeń,

ust. 4 lit. a) dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu

finansowych, ustanowione w formie zastawu (w tym

środki pieniężne pod zastawem), umowy odkupu

lub podobnej umowy, lub w innej formie, w celu

zabezpieczenia praw i zobowiązań, które

potencjalnie mogą powstać w związku z systemem,

lub ustanowione na rzecz banków centralnych

państw członkowskich lub Europejskiego Banku

Centralnego;

T Zawarta w ustawie o

ostateczności rozrachunku

definicja „przedmiot

zabezpieczenia” zawiera

otwarty katalog aktywów na

których zabezpieczenie można

ustanowić, w związku z czym

odzwierciedla zapisy definicji

„zabezpieczenie”

wprowadzonej w dyrektywie

2009/44/WE.

Z uwagi na

powyższe dokonanie zmiany

polskiej ustawy jest

bezprzedmiotowe.

Art. 1

lit. i

i) dodaje się litery w brzmieniu:

„n)termin »dzień roboczy« obejmuje zarówno

rozrachunki dzienne, jak i nocne, a także wszystkie

wydarzenia mające miejsce podczas cyklu

roboczego systemu;

o) termin »systemy interoperacyjne« oznacza dwa

lub więcej systemów, których operatorzy systemu

zawarli między sobą porozumienie w sprawie

międzysystemowej realizacji zleceń transferu ;

p) termin »operator systemu« oznacza podmiot lub

podmioty odpowiedzialne prawnie za działanie

systemu.

Operator systemu może również

prowadzić działalność jako agent rozrachunkowy,

partner centralny lub izba rozliczeniowa.”;

T Art. 1

pkt 1

lit. b

oraz

Art. 2

pkt 6

płatności lub system rozrachunku papierów

/…/

/.../

6) art. 80 otrzymuje brzmienie:

763), zgromadzonych i zapisanych na jego

Definicja „podmiot prowadzący

system” zawarta w ustawie o

ostateczności rozrachunku

odzwierciedla pod względem

zakresu swojej regulacji

definicję „operator systemu”

zawartą w dyrektywie

2009/44/WE, w związku z

prawa polskiego jest

bezprzedmiotowe.

prawem rzeczowym na rzecz osób trzecich,

- w celu wykonania zobowiązań upadłego

2.

Za dzień roboczy systemu uznaje się

Art. 1

pkt 6

lit. a

6) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

„1.

Zlecenia transferu i kompensowanie są prawnie

wymagalne i wiążące dla osób trzecich nawet

w przypadku postępowania upadłościowego wobec

uczestnika pod warunkiem że zlecenia transferu

zostały wprowadzone do systemu przed

momentem otwarcia takiego postępowania

upadłościowego określonego w art. 6 ust. 1.

Ma to również zastosowanie do przypadków

postępowania upadłościowego wobec uczestnika

(w danym systemie lub w systemie

interoperacyjnym) lub wobec operatora systemu

interoperacyjnego niebędacego uczestnikiem.

T Art. 1

pkt 8

oraz

Art. 2

pkt 8

„Art. 15a.

Przepisy art. 66, art. 67, art. 80 i art.

odpowiednio do niebędącego uczestnikiem

interoperacyjny.”

Hipoteza zawarta w pierwszym

akapicie Art. 1 pkt 5 lit. a

Dyrektywy 2009/44/WE, jest

objęta zakresem regulacji art.

136 ustawy Prawo

Upadłościowe i Naprawcze w

obecnym brzmieniu, w związku

z czym zmiana ustawy w tym

zakresie jest

bezprzedmiotowa.

W przypadku gdy zlecenia transferu są

wprowadzane do systemu po otwarciu

postępowania upadłościowego i są realizowane

w ciągu dnia roboczego określonego w zasadach

funkcjonowania systemu, w którym nastąpi

otwarcie takiego postępowania, są one prawnie

wymagalne i wiążące w odniesieniu do osób

trzecich jedynie wtedy, gdy operator systemu

udowodni, że w czasie, gdy takie zlecenia transferu

stały się nieodwołalne, nie wiedział ani nie miał

obowiązku wiedzieć o otwarciu takiego

postępowania.”;

8) art. 137 otrzymuje brzmienie:

„Art. 137.

Jeżeli zlecenie rozrachunku, o którym

upadłości.”

Art. 1

pkt 6

lit. b

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:„4.

W przypadku

systemów interoperacyjnych każdy system ustala

we własnych zasadach moment wprowadzenia do

tego systemu, tak, aby w zakresie, w jakim to

możliwe, zapewnić koordynowanie pod tym

względem zasad wszystkich danych systemów

interoperacyjnych.

O ile zasady wszystkich

odnośnych systemów interoperacyjnych nie

przewidują wyraźnie inaczej, na zasady jednego

systemu dotyczące tego momentu wprowadzenia

nie mają wpływu jakiekolwiek zasady innych

systemów, z którymi dany system współdziała.”;

T Art. 1

pkt 6

” Art. 6a Jeżeli w wyniku rozliczenia zleceń

systemie.”

Art. 1

pkt 7

7) art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Państwa członkowskie mogą postanowić, że

otwarcie postępowania upadłościowego wobec

uczestnika lub operatora systemu

interoperacyjnego nie uniemożliwia wykorzystania

środków finansowych lub papierów wartościowych

dostępnych na rachunku rozliczeniowym tego

uczestnika w celu wypełnienia jego zobowiązań w

systemie lub w systemie interoperacyjnym w dniu

roboczym będącym dniem otwarcia postępowania

upadłościowego.

Państwa członkowskie mogą

również postanowić, że związany z danym

systemem instrument kredytowy takiego uczestnika

można wykorzystać na poczet dostępnego,

istniejącego zabezpieczenia w celu wypełnienia

zobowiązań tego uczestnika w systemie lub

w systemie interoperacyjnym.”;

T Art. 1

pkt 8

pkt 6

pkt 8

8) w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„W przypadku systemów interoperacyjnych, każdy

system określa we własnych zasadach moment

systemów wchodzących w skład systemów

interoperacyjnych nie przewidują wyraźnie inaczej,

momentu nieodwracalności nie mają wpływu

pkt 5

oraz art.

1 pkt 6

„2.

Podmiot prowadzący system interoperacyjny

3.

Jeżeli zasady funkcjonowania wszystkich

członkowskiego.”

”Art. 6a Jeżeli w wyniku rozliczenia zleceń

pkt 9

9) art. 7 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 7

Postępowanie upadłościowe nie ma mocy

wstecznej w odniesieniu do praw i obowiązków

uczestnika wynikających lub związanych z jego

uczestnictwem w systemie przed momentem

otwarcia takiego postępowania określonego

systemie interoperacyjnym lub operatora systemu

interoperacyjnego, który nie jest uczestnikiem.”;

T Art. 1

pkt 8

Art. 1

pkt 10

10) art. 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

1.

Prawa operatora systemu lub uczestnika do

T Art. 1

pkt 8

oraz

zabezpieczenia ustanowionego na jego rzecz w

związku z systemem lub jakimkolwiek systemem

interoperacyjnym ani prawa banków centralnych

Centralnego do ustanowionego na ich rzecz

zabezpieczenia nie są naruszane przez

postępowanie upadłościowe wobec:

interoperacyjnym);

b) operatora systemu interoperacyjnego

niebędącego uczestnikiem;

c) kontrahenta banków centralnych państw

Centralnego; ani

d) jakiejkolwiek osoby trzeciej, która ustanowiła

zabezpieczenie.

Takie zabezpieczenie może być

zrealizowane w celu zaspokojenia tych praw.

2.

W przypadku gdy zabezpieczeniem na rzecz

uczestników, operatorów systemu lub banków

centralnych państw członkowskich lub

Europejskiego Banku Centralnego są, jak opisano

w ust. 1, papiery wartościowe w tym prawa

z papierów wartościowych, a prawa tych

podmiotów lub prawa jakiegokolwiek innego

powiernika, agenta lub osoby trzeciej działającej w

ich imieniu w odniesieniu do tych papierów

wartościowych są zgodnie z prawem wpisane do

rejestru, na rachunku lub w centralnym systemie

depozytowym zlokalizowanym w państwie

członkowskim, prawa takich podmiotów jako

posiadaczy zabezpieczenia w stosunku do tych

papierów wartościowych są określone przez prawo

tego państwa członkowskiego.”;

Art. 2

pkt 4

4) art. 67 otrzymuje brzmienie:

„Art. 67 1.

Z zastrzeżeniem art. 12 ustawy, o

a) uczestnika tego systemu lub uczestnika

b) niebędącego uczestnikiem podmiotu

prowadzącego system interoperacyjny

c) jakiegokolwiek innego podmiotu, który

- w razie ogłoszenia upadłości któregokolwiek z

3.

Prawa podmiotu, na rzecz którego zostało

ust. 1 lub ust. 2, do zaspokojenia się z tego

zabezpieczenie.”

Art. 1

pkt 11

11) art. 10 otrzymuje brzmienie:„Artykuł 101.

Państwa członkowskie określają systemy, które

mają zostać objęte zakresem niniejszej dyrektywy

oraz odpowiednich operatorów systemów, którzy

mają zostać objęci zakresem niniejszej dyrektywy

oraz zgłaszają dane systemy i operatorów Komisji

oraz informują Komisję o władzach wyznaczonych

zgodnie z art. 6 ust. 2.

Operator systemu wskazuje państwu

członkowskiemu, którego prawo ma zastosowanie,

uczestników tego systemu, w tym wszelkich

uczestników pośrednich, jeżeli tacy występują, jak

również informuje o każdej zmianie w tym zakresie.

Ponadto poza wskazaniem przewidzianym

w drugim akapicie, państwa członkowskie mogą

nałożyć na systemy podlegające ich jurysdykcji

wymagania w zakresie nadzoru lub autoryzacji.

Na żądanie instytucja informuje każdego, kto ma

uzasadniony prawnie interes, o systemach, których

jest ona uczestnikiem, i przekazuje informacje

T Art. 1

pkt 10

Art. 4

10) art. 23 otrzymuje brzmienie:

„Art. 23.

Prezes NBP informuje Komisję

systemy.”

/.../

„Art. 4.

Do zleceń rozrachunku wprowadzonych

ustawą.”

o głównych zasadach rządzących działaniem tych

systemów.

2.

System wyznaczony przed wejściem w życie

przepisów krajowych wdrażających dyrektywę

Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE

98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń

finansowych nadal uznaje się za wyznaczony do

celów niniejszej dyrektywy.

Zlecenie transferu, które zostało wprowadzone do

systemu przed wejściem w życie przepisów

wykonawczych do dyrektywy 2009/44/WE, lecz

zostaje rozliczone później, uznaje się za zlecenie

transferu dla celów niniejszej dyrektywy.

Art. 2

ust. 4

lit a

a) ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

"b) bank centralny, Europejski Bank Centralny,

Bank Rozrachunków Międzynarodowych,

wielostronny bank rozwoju, jak określono w

załączniku VI część 1 sekcja 4 dyrektywy

kredytowe (przekształcenie)

(*)

, Międzynarodowy

Fundusz Walutowy i Europejski Bank

Inwestycyjny;”

T Art. 3

pkt 2 lit.

a tiret

pierwsz

e

U. z 2004 r.

Nr 91, poz. 871, z późn. zm.)

2) w art. 2:

- pkt 4 otrzymuje brzmienie:

4. wielostronne banki rozwoju, o których

mowa w części 1, sekcji 4 załącznika VI

Art. 2

ust. 4

b) ust. 2 lit. c) ppkt (i) do (iv) otrzymują

brzmienie:

T Art. 3

pkt 2 lit.

lit b

ppkt (i)

(i) instytucję kredytową określoną w art. 4 ust. 1)

dyrektywy 2006/48/WE, w tym instytucje

wymienione w art. 2 tej dyrektywy;

a tiret

drugie

/.../

- pkt 7 otrzymuje brzmienie:

kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa

Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa

– kredytowych (Dz. U. z 1996 r., Nr 1, poz. 2 z

późn. zm.);”

Art. 2

ust. 4

lit b

ppkt

(ii)

(ii) przedsiębiorstwo inwestycyjne określone w

finansowych;

T Niniejsza zmiana odnosi się do

nowego aktu prawnego UE

regulującego przedsiębiorstwo

inwestycyjne.

Zmieniana

ustawa w tym zakresie odnosi

się do Polskiego porządku

prawnego, wobec czego

zmiana jest bezprzedmiotowa.

Art. 2

ust. 4

lit b

(iii)

/.../

(iii) instytucję finansową określoną w art. 4 ust. 5)

dyrektywy 2006/48/WE;

regulującego instytucję

finansową.

Zmieniana ustawa

(iv)

(iv) zakład ubezpieczeń określony w art. 1 lit. a)

dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca

kredytową.

Zmieniana ustawa

1992 r. w sprawie koordynacji przepisów

innego niż ubezpieczenie na życie (trzecia

(**)

i zakład ubezpieczeń na

życie określony w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy

2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z

na życie;

wobec czego zmiana jest

bezprzedmiotowa.

lit. c

c) ust. 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:

"a) Ustanowienie zabezpieczenia finansowego

składa się z gotówki, instrumentów finansowych lub

wierzytelności kredytowych;”

T Art. 3

pkt 1

.

Art. 2

ust. 4

lit. d

d) w ust. 4 dodaje się literę w brzmieniu:

"c) państwa członkowskie mogą wyłączyć z

zakresu niniejszej dyrektywy wierzytelności

kredytowe, w przypadku gdy dłużnik jest

konsumentem w rozumieniu art. 3 lit. a) dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z

(*)

albo mikroprzedsiębiorstwem lub

małym przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 1 i art.

N Art. 3

pkt 2 lit.

b

/.../

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

Opcja narodowa – częściowo

implementowana.

W projekcie wyłącza się spod

reżimu ustawy o niektórych

zabezpieczeniach finansowych

ustanawianie zabezpieczeń na

wierzytelnościach kredytowych,

których dłużnikiem jest

konsument w rozumieniu

definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i

średnich przedsiębiorstw

(**)

, z wyjątkiem sytuacji,

kiedy przyjmujący zabezpieczenie lub dający

zabezpieczenie w formie takich wierzytelności

kredytowych jest jedną z instytucji, o których mowa

o kredycie konsumenckim.

Projekt nie przewiduje

natomiast wyłączenia

stosowania ustawy do

zabezpieczeń na

wierzytelnościach kredytowych,

mikroprzedsiębiorca albo mały

przedsiębiorca w rozumieniu

gospodarczej.

Wskutek

przeprowadzonych konsultacji

społecznych z

zainteresowanymi podmiotami,

zwłaszcza sektora bankowego,

wykorzystanie tych

wierzytelności w świetle

przepisów ustawy o niektórych

zabezpieczeniach finansowych

pozytywnie wpłynie na ich

ilość, a przez to na płynność

rynku finansowego.

Natomiast

profesjonalny charakter

dłużników tych wierzytelności

pozwala na stwierdzenie, iż

wykorzystanie ich zobowiązań

do ustanowienia

zabezpieczenia finansowego

nie wpłynie negatywnie na ich

sytuację prawną.

Art. 2

ust. 4

lit. e (i)

e) w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

(i) w akapicie drugim dodaje się zdanie w

brzmieniu:

"W przypadku wierzytelności kredytowych

umieszczenie ich w wykazie wierzytelności

przedłożonym na piśmie lub w równoważny

prawnie sposób przyjmującemu zabezpieczenie

jest wystarczające do identyfikacji wierzytelności

kredytowej i udowodnienia faktu jej ustanowienia

jako zabezpieczenia finansowego między

T Art. 3

pkt 3,

pkt 6 lit.

a oraz

stronami."

kredytowych, prawa państw członkowskich Unii

a) zawierający informacje niezbędne do

podlegające zabezpieczeniu;”

/.../

6) w art. 7:

1) środkach pieniężnych - na rachunku środków

pieniężnych będących przedmiotem

2) wierzytelnościach kredytowych - w wykazie

wierzytelności przedłożonym przyjmującemu

zabezpieczenie;

3) instrumentach finansowych - na rachunku

papierów wartościowych, na innym rachunku, na

instrumentów finansowych nie będących

papierami wartościowymi, prowadzonym przez

uprawnione podmioty.”

3.

Do ustanowienia zabezpieczenia

z późn. zm.) nie stosuje się.”

Art. 2

ust. 4

/.../

(ii) po akapicie drugim dodaje się akapit w

brzmieniu:

"Bez uszczerbku dla przepisów akapitu drugiego

państwa członkowskie mogą postanowić, że

umieszczenie w wykazie wierzytelności

jest również wystarczające do identyfikacji

względem dłużnika lub osób trzecich."

N Art. 3

pkt 9

2) wyłącznie uprawnionym do żądania

- jeżeli ustanawiający zabezpieczenie finansowe

3.

Strony umowy o ustanowienie zabezpieczenia

Opcja częściowo

implementowana.

Skuteczność postanowień

umowy o ustanowienie

zabezpieczenia finansowego

są względem dłużnika tej

wierzytelności skuteczne, w

przypadku poinformowania go

na piśmie o ich treści.

Dotyczy

to sytuacji, w której zmienia się

osoba wierzyciela na rzecz

której dłużnik ten będzie

zobowiązany do wykonywania

świadczeń wynikających z

przedmiotowej wierzytelności

kredytowej.

Względem osób trzecich

umieszczenie wierzytelności

kredytowej w wykazie

wierzytelności jest

wystarczające do identyfikacji

faktu jej ustanowienia.

postanowienia.”

Art. 2

ust. 5

lit a (i)

(i) lit. b) i c) otrzymują brzmienie:

"b) »uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń

finansowych polegające na przeniesieniu tytułu«

oznacza uzgodnienie, włączając umowę odkupu,

na podstawie którego dający zabezpieczenie

przenosi pełne prawo własności zabezpieczeń

finansowych lub dokonuje przelewu zabezpieczeń

finansowych na przyjmującego zabezpieczenie w

celu zagwarantowania lub zabezpieczenia w inny

sposób wykonania odpowiednich zobowiązań

finansowych;

c) »uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia

finansowego w formie gwarancji« oznacza

uzgodnienie, na podstawie którego dający

zabezpieczenie ustanawia finansowe

zabezpieczenie w drodze gwarancji na rzecz

przyjmującego zabezpieczenie lub dla

przyjmującego zabezpieczenie oraz w przypadku

gdy pełne lub ograniczone prawo własności, lub

pełne uprawnienie, do zabezpieczenia finansowego

pozostaje przy dającym zabezpieczenie w chwili

ustanowienia prawa do gwarancji;"

T Art. 3

pkt 5

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

instrumentami finansowymi.”

Art. 2

ust. 5

/.../

(ii) dodaje się literę w brzmieniu:

"o) »wierzytelność kredytowa« oznacza

wierzytelności pieniężne wynikające z umowy, w

której instytucja kredytowa, określona w art. 4 ust. 1

dyrektywy 2006/48/WE, włączając instytucję

T Art. 3

pkt 3

wymienioną w art. 2 tej dyrektywy, udziela kredytu

lub pożyczki."

brzmieniu:

„2a) wierzytelność kredytowa – wierzytelność

Art. 2

ust. 5

lit b

"Każde prawo zastąpienia lub cofnięcia

zabezpieczenia przekraczającego wymagane

zabezpieczenie finansowe na rzecz dającego

zabezpieczenie lub, w przypadku wierzytelności

kredytowych, prawo do pobierania pożytków z tych

wierzytelności kredytowych, nie powinno naruszać

sytuacji przyjmującego zabezpieczenie w stosunku

do ustanowienia zabezpieczenia finansowego,

określonego w niniejszej dyrektywie."

T Art. 3

pkt 5

oraz

Art. 3

pkt 9

/.../

postanowienia.”

Art. 2

ust. 5

lit. a

a) w ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:

"Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 5, w

przypadku gdy zabezpieczenie finansowe stanowią

wierzytelności kredytowe, państwa członkowskie

nie wymagają, aby ich ustanowienie, ważność,

usprawnianie, pierwszeństwo, wykonalność lub

dopuszczalność jako dowód takiego

zabezpieczenia finansowego były uzależnione od

wykonania jakiejkolwiek czynności formalnej, takiej

jak rejestracja lub powiadomienie dłużnika

wierzytelności kredytowej ustanowionej jako

zabezpieczenie.

Państwa członkowskie mogą

jednak wymagać wykonania czynności formalnej,

takiej jak rejestracja lub powiadomienie, do celów

usprawniania, pierwszeństwa, wykonalności lub

dopuszczalności jako dowód względem dłużnika

lub osób trzecich.

Do dnia 30 czerwca 2014 r.

Komisja przedstawia

Parlamentowi Europejskiemu i Radzie

sprawozdanie w sprawie dalszej zasadności

niniejszego ustępu."

N Art. 3

pkt 6

6) w art. 7:

uprawnione podmioty.”;

ust. 6

lit. b

"3.

Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy

nieuczciwych warunków w umowach

(*)

oraz przepisów krajowych

dotyczących nieuczciwych warunków umownych,

państwa członkowskie zapewniają, aby dłużnicy

wierzytelności kredytowych mogli skutecznie zrzec

się, na piśmie lub w równoważny prawnie wiążący

sposób:

(i) praw do kompensaty, jakie przysługują im

wobec wierzycieli wierzytelności kredytowych i

wobec osób, na rzecz których wierzyciel przeniósł

lub zastawił wierzytelność kredytową, lub w inny

sposób wykorzystał ją jako zabezpieczenie; oraz

(ii) praw związanych z tajemnicą bankową, która

w przeciwnym razie uniemożliwiałaby wierzycielowi

wierzytelności kredytowej pozyskanie informacji na

temat wierzytelności kredytowej lub dłużnika lub

ograniczałaby możliwość pozyskania takich

informacji - do celów wykorzystania wierzytelności

kredytowej jako zabezpieczenia.”

pkt 7 niektórych zabezpieczeniach finansowych (Dz.

7) po art. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu:

„Art. 7a.

1.

Jeżeli zabezpieczenie finansowe

2) informację, czy dłużnik wierzytelności

wierzytelność kredytowa.”

dyrektywy 2009/44/WE

Państwa Członkowskie

powinny zapewnić, aby dłużnik

wierzytelności kredytowej,

jeżeli sobie tego życzy, mógł

zrzec się prawa do

kompensaty wobec stron

umowy o zabezpieczenie

finansowe.

Przewidziany w

projekcie ustawy wymóg

przestawienia informacji o

zrzeczeniu się tego prawa jest

zgodny z celem dyrektywy

2009/44/WE.

Art. 2

ust. 7

lit a

"c) wierzytelności kredytowe przez sprzedaż lub

przejęcie własności i przez dokonanie potrąceń ich

wartości względem odpowiedniego zobowiązania

finansowego lub zastosowanie ich wartości jako

podstawy spełnienia takich odpowiednich

T Art. 3

pkt 8

W zakresie dotyczącym

zaspokojenia się przez

przyjmującego zabezpieczenie

ustanowionego w formie

zastawu finansowego na

wierzytelności kredytowej,

obecne brzmienie art. 10

ustawy o niektórych

zobowiązań finansowych."

finansowego, polegającego na przeniesieniu na

zabezpieczenie zawiadamia ustanawiającego

zabezpieczeniach finansowych

jest zgodne z treścią dyrektywy

2009/44/WE.

Art. 2

ust. 7

lit b

b) ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

"b) strony zgodziły się w uzgodnieniu dotyczącym

zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji w

sprawie wyceny instrumentów finansowych i

wierzytelności kredytowych."

T Na podstawie aktualnego

brzmienia przepisu art. 5 ust 2

ustawy o niektórych

zabezpieczeniach finansowych

uzgodnienie w sprawie wyceny

przedmiotu zabezpieczenia

należy do niezbędnych

elementów tejże umowy o

ustanowienie zabezpieczenia

finansowego.

Wobec

powyższego zmiana w

powyższym zakresie nie jest

konieczna.

Art. 2

ust. 8

"6.

Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do

wierzytelności kredytowych.";

T Art. 3

pkt 4

pożytków.”

POZOSTAŁE PRZEPISY PROJEKTU

4)

Jedn.

red.

1 lit. c

tiret 3

- lit. k otrzymuje brzmienie:

do definicji systemu w art. 1 pkt 5 lit a ppkt (i) elementu rozliczeń.

Art. 1 pkt

1 lit. e

e) pkt 13 otrzymuje brzmienie:

mającego siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podmiotu będącego

Ponadto w art. 1 pkt 5 projektu dokonano odpowiedniego rozszerzenia hipotezy

systemu w przypadku wszczęcia wobec takiego uczestnika zagranicznego

postępowania upadłościowego.

Art. 1 pkt

2

tworzą system w rozumieniu art. 1 pkt 3 powinna posiadać siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”

art. 2 lit. a tiret trzeci dyrektywy 98/26/WE, który stanowi, iż „… uczestnicy mogą

Art. 1 pkt

4

4) w art. 4 ust 1 otrzymuje brzmienie:

„Art. 4.

1.

Przepisy ustawy oraz przepisy art. 66 i 67, art. 80 i art. 135-

dotyczące skutków ogłoszenia upadłości podmiotu mającego

skutkujących zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji zleceń

stosowania przepisów ustawy dotyczących skutków upadłości również do sytuacji,

uczestników, względem których wszczęte zostało zagraniczne postępowanie

wykluczenie tych wątpliwości.

zagranicznych postępowań upadłościowych.”

Art. 1 pkt

9

„W przypadku powzięcia przez Prezesa NBP uzasadnionego

żądania.”

Art. 3 pkt

6 (w

zakresie

zmiany

dotycząc

ej

odnotow

ania

zabezpie

czenia

na

instrume

ntach

finansow

ych

/.../

finansowych należało przeredagować, uwzględniając zmiany w ustawie o z dnia

1384).

2) niebędącego uczestnikiem podmiotu prowadzącego system

system interoperacyjny.

Ponadto, zakres podmiotowy tego przepisu w jego

terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Natomiast w zaproponowanym w projekcie

finansowego nastąpiło w dniu ogłoszenia upadłości, a uprawniony z

nie mających siedziby na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej uczestników

umożliwiający odpowiednie stosowanie przepisów art. 66, art. 67, art. 80 oraz art.

rozrachunku papierów wartościowych na możliwość wykorzystania środków

upadłości, ograniczone jest do dnia ogłoszenia upadłości.

systemu, w trakcie którego wykonywane są rozliczenia lub rozrachunki.

Ramy

związanych z terminem ”dzień” (w którym jest ogłoszona upadłość), zawartym

następujących po sobie dniach kalendarzowych.”;

8) art. 137 otrzymuje brzmienie:

zabezpieczenia”

Zmianie ulec powinno także brzmienie art. 135 ustawy - Prawo upadłościowe i

ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze).

uwzględnieniu wierzytelności kredytowej wśród przedmiotów, na których może

być ustanowione zabezpieczenie finansowe i wobec których uprawnienia

uprawnionego z zabezpieczenia finansowego, pomimo wszczęcia postępowania

naprawczego, nie zostają ograniczone.


corpora: wikisources-pl

text:
25-ty dzień po drugim nowiu.

Lube miejsca, gdzieśmy wiek dziecinny spędzili, ale jak drogie te, gdzie kwitnęła młodość życia, gdzie raz pierwszy zastanowiliśmy się nad sobą i człowiek zapytał sam siebie: „czem jestem?"

Drogie miejsca, gdzie zamarzyłem sławę, gdzie tęskna miłość ogarnęła duszę!

O Maryo, Maryo!

smutna tu natura, niema takich drzew jak u nas — gdyby były, poznałbym je po wznieconem uczuciu.

Tam gdzie ty teraz płaczesz, gdzie nasze dzieci może w téj chwili ścigają motyle — tam każda krzewina, każdy świerk, każda topola, przywodzi mi na pamięć troski i nadzieje naszéj miłości; ileż godzin nie strawiłem w tym ogrodzie, gdzie tylko szelest jesiennych liści pod nogą głęboką ciszę przerywał!

— O tobiem zawsze myślał, do ciebie parło się serce z mego łona — długi, długi czas wyciągałem ku tobie ramiona, nim nareszcie w spragnione chwyciłem objęcie, nim nadzieje w rzeczywistość przeszły.

Teraz mogę umrzeć, rzekłem, wiem , co szczęście.

Jednak dwakroć jeszcze wzrosło — zostałem ojcem, ojcem twoich dzieci Maryo!

Mijały godziny, dnie, lata — już się dzieci wieszały u szyi, już mnie ze łzą w oku żegnały, witały z uśmiechem.

Pierwsze ich słowa, niewyraźna mowa, jak nas bawiły!

jak nas cieszyły pierwsze iskry ich pojęcia!

— Właśnie wczoraj śniło mi się nad ranem, że czuję pocałowanie w rękę; tak mnie dzieci zwykły były budzić — czułem tak wyraźnie, że już obudzony nie otworzyłem oczów, i zacząłem do nich mówić... ale nikt nie odpowiedział... niedługie omamienie!... nie zwiększyło jednak méj tęsknoty... ach, jestże do zwiększenia!

owszem ulgi doznałem; teraz zdaje mi się, że w saméj rzeczy wczoraj was widziałem.

Moja Maryo!

dzieci moje!

nigdyże już nie będę z wami!

Nigdy?


text:
152.

Są dobre czyny, jako różańcowe

Z ziarn modlitewnych plony,

Tak hojną w treść wymowę,

Odejdę pocieszony.