text: chlapać, chlapanina, chlaptać, chłeptać, chlipać; chlapnąć kogo, ‘uderzyć czemś mokrem’; o ‘bluzganiu, pryskaniu, szlapaniu się’; postaci nader chwiejne u wszystkich Słowian, dźwiękonaśladowcze poczęści; serb. (ch)lapawica, ‘deszcz z śniegiem’, chlapiti, chlapnuti, ‘chlapnąć (zębami)’, czesk. chlapati, chleptati, chlemtati, ‘żreć’ i ‘chlać’, chlipati, ‘łykać’, chlipnouti, ‘chlapnąć (wpaść)’; chleptati i w cerk.


corpora: CEN

text:
Trwa spór między ZNP a Ministerstwem Edukacji w sprawie płac.

Wicepremier Roman Giertych powiedział dziś, że strajk nauczycieli zakończył się klapą.

Związek Nauczycielstwa Polskiego podał, że strajkowało dziś ponad połowę szkół.

Jednak według ministra edukacji protestowało nie 60%, ale jedynie 25% szkół.

"Akcja strajkowa ZNP utrudnia polityczne załatwienie podwyżek" - powiedział Roman Giertych na konferencji prasowej.

Dodał, że dzisiejsza miała wyłącznie medialny wymiar.

Wicepremier Giertych podkreślił, że walczy o podwyżki dla nauczycieli oraz, że tę sprawę będzie poruszał podczas jutrzejszych rozmów koalicjantów.

Przypomniał, że w tym roku były to najwyższe podwyżki od wielu lat.

Przedstawiciele ZNP spotkają się jeszcze dziś z wicepremierem Przemysławem Gosiewskim.


corpora: wikisources-pl

text: alwerz, ‘kredens’, w opisie izby stołowej u K. Miaskowskiego: »ale i alwerz ono też na stronie, a w koło sklenice, kieliszki«; por. włosk. alborello, ‘naczynie, flaszka’(?); raczej czesk. almierz zniekształcone.


text:
277.

W dzień biały, nie zaś pokryjomu

Idź w świat, byś lepszym wszedł w twe progi.

I, jak człek dumny, choć ubogi,

Jeżeli nie chcesz zaznać sromu,

To w drogę nie wchodź nikomu —

Lecz nie każdemu schodź też z drogi.


text:
Według portalu Gazeta.pl we Wrocławiu ma powstać centrum badawczo-rozwojowe firmy Google.

Ma to być drugie – po Krakowie – takie centrum Google w Polsce i jedenaste w Europie.

Według informacji Gazety, wrocławskie centrum ma być o wiele większe od krakowskiego, na początku zatrudnionych zostanie tam 260 osób.

Polska wydała się atrakcyjna internetowemu gigantowi między innymi dzięki sukcesom młodych polskich informatyków, a Wrocław wydał się dobrym miejscem z powodu posiadania dobrego ośrodka akademickiego.

Według jednego z pracowników Ministerstwa Gospodarki taka inwestycja znanej na świecie firmy przyniesie prestiż Wrocławiowi oraz zachęci inne firmy do inwestowania w Polsce.

Google jest uważane za jednego z najlepszych pracodawców na świecie.

Znane jest między innymi z tego, że część czasu pracy pozwala wykorzystywać pracownikom na własne projekty.

We Wrocławiu swoje oddziały ma wiele innych firm z sektora IT, takie jak Siemens, Hewlett-Packard, QAD.


text:
23.

Przechodząc przez halę hotelową, zobaczył Krystjan siedzącego smutnie w fotelu Crammona.

Przystanął i podał mu rękę.

— Czyś dobrze spał, Bernardzie? — spytał.

— Ach, cóż znaczy sen? — odparł.

— Sen mi dopisuje stale, ale gorzej znacznie z życiem na jawie.

Starzeję się.

Rozrywki przestają nęcić, uciechy poprzecierały się do cna, człowiek liczy na wdzięczność i miłość, a ma jeno troskę i rozczarowanie.

Istotnie, klasztor to rzecz w sam raz dla mnie.

Muszę ten projekt poddać głębszej rozwadze.

— Nie, Bernardzie! — zawołał ze śmiechem Krystjan.

— Nie dla ciebie miejsce w klasztorze!

Ale porzuć te czarne myśli i siądźmy lepiej do śniadania.

— Ali right!

Siądźmy do śniadania!

— Crammon wstał.

— Czy może domyślasz się, z jakiego to powodu skrzacik nasz kochany umknął nagle nocą?

Dostała podobno niemiłą wiadomość z domu.

Ale to jeszcze nie powód, by znikać bez słowa.

Postąpiła, w każdym razie niewdzięcznie.

Za kilka godzin opuści nas także Ariel.

Apartamenty jej zapchane kuframi i pudlami, a pan Chinnard pęka z pychy.

Czarne jeno chmury wszędy, a barwna tęcza znikła bezpowrotnie.

Ten kawior jest zresztą wyśmienity.

Cofnę się w zacisze domowe.

Przyjmę, być może, sekretarza, albo dyskretną sekretarkę i zacznę dyktować pamiętniki swoje.

Ale jesteś dziś w dobrym humorze, jak widzę, drogi Krystjanie.

Dawno cię takim nie widziałem.

— O tak! — przyznał, pokazując w uśmiechu, wielkie, lśniące, białe zęby.

— O tak!

Powodzi mi się doskonale! — powtórzył i raz jeszcze podał rękę zdumionemu przyjacielowi.

— Pogodziłeś się tedy z tem, co nieuniknione? — badał dalej Crammon i wskazał palcem na sufit.

— Krystjan odgadł ten gest.

— Zupełnie! — odparł wesoło.

— Choroba pokonana.

— Brawo, brawo! — uradował się i jął filozofować żartując ochoczo.

— Powtarzam, com już raz mówił.

Ariel to gwiazda i koniec.

Istnieją gwiazdy błogosławione, zamieszkałe przez dobre duchy i złowrogie, gdzie żyją demony.

Niechże sobie radzą same.

Gdy się pobiją, lub zderzą, następuje katastrofa kosmiczna, ale nic nas ona nie obchodzi, jako śmiertelników.

Jesteś śmiertelnikiem, coprawda uprzywilejowanym, gdyż danem ci było polować w boskim rewirze, ale co za dużo, to za wiele.

Nie zdzierżysz autokracie moskiewskiemu.

Zygfryd zdoła pokonać smoka, ale gdy Lucyper wpadnie na miotającym płomienie koniu, odbierze mu napewne piękną skórę i sprzeda na targu.

Bardzo to mądre, żeś się wycofał.

Za pomyślność twoją w przyszłości, drogi przyjacielu!

Krystjan podszedł do bufetu, gdzie rozłożono wspaniałe owoce na sprzedaż.

Wiedząc jak dalece przepada za tem Crammon, wziął spory koszyczek, położył pośrodku piękny, na pół przekrojony ananas o wabnym, złotym miąższu, otoczył go czterema kalwilami wielkiej piękności, następnie zrobił wieniec z sześciu wielkich, francuskich brzoskwiń, a na zakończenie umieścił w koszyku, siedm ogromnych kiści winogron.

Dokonawszy tego dzieła, podał owoce uszczęśliwionemu przyjacielowi z żartobliwem namaszczeniem.

Rozstali się zaraz, a gdy Crammon wrócił nad wieczorem do hotelu, powiedziano mu, że Krystjan wyjechał.

Osmuciło go to, tembardziej, że nie mógł odgadnąć powodu.

Stał się, wyraźnie, ofiarą jakiejś niesamowitej intrygi.

— Wszyscy mnie opuszczają! — mruknął.

— Kpią sobie ze mnie.

To prawdziwa epidemja.

Już po tobie, drogi Bernardzie Gerwazeńku.

Zawadzasz wszystkim, idź tedy do klasztoru i opłakuj życie swoje.

Kazał służącemu pakować i kupić dwa bilety do Wiednia.

Potem postawił koszyk z owocami na stole i smutnie zadumany skubał winogrona, smacznie zajadając.


corpora: openbooks

text:
Jan Kasprowicz

Powiadają, że w nas nie ma…

Powiadają, że w nas nie ma

tytanicznych owych tchnień,

Wstrząsających granitami;

że po świecie ten nasz duch,

Nieświadomy celów swoich

błądzi dzisiaj, nikły cień

Bohaterów, co w martwotę

wprowadzali życia ruch.

Któż to mówi?

Dąb zielony!?

Nie!

Odarty z liścia pień!

Robaczywy tłum, co w wrzaskach

kankanowych stracił słuch

Na melodię hymnów wiecznych —

tak opasły charcze leń,

W którym — patrzcie — nie mózg ludzki,

lecz zwierzęcy myśli brzuch.

Z ogniem świętym, tak jak dawniej,

idzie przez świat śpiewny lud;

Tak jak dawniej w harfach swoich

więzi krwawy błysk i grom,

Tylko — Zewsów nie spotyka…

Od promiennych raju wrót

Nie odgania nas dziś anioł:

w wieczystego szczęścia dom

Drogę dzisiaj nam zagradza

ciał gnijących wstrętny wał —

Rzucać w niego piorun boży,

dla potężnych stworzon skał?!

-----


text:
Amos (nie należy go mieszać z Amosem, wspomnianym u Iz.

1, 1, jak to robią niektórzy, a między innymi i Klem.

aleksandr.), trzeci, z rzędu dwunastu, mniejszych proroków.

Urodzony w Tekoa, w pokoleniu Juda, na południe Jerozolimy, nie był w żadnej szkole prorockiej, jak sam powiada „nie jestem prorokiem ani synem proroka“ (Amos 4, 14), ale z prostych pochodził pasterzy i od trzody powołany został i posłany, jako prorok, do królestwa Izraelskiego.

Za główny punkt swojej prorockiej działalności wybrał Bethel, gdzie była stolica poganizmu w Efraimie.

Przypada to na czasy Ozjasza, króla judzkiego i Jeroboama II, króla izraelskiego (Amos 1, 1).

Obydwóch panujących upominał, aby się nawrócili.

Powstawał przeciwko wówczas niesprawiedliwości możnych i uciskowi biednych.

Księga jego dzieli się na pewien rodzaj wstępu i dwie główne części.

We wstępie, sąsiednim ludom bałwochwalczym grozi karą Bożą, za ich nieprzyjażń względem ludu Bożego i za ich przeciwienie się Bogu.

Pierwsza część, w śmiałych i dobitych słowach karci moralny i religijny upadek ludu, wzywa do poprawy i grozi karą sprawiedliwości Bożej (r. 3—6).

Część druga, w opisie pełnych znaczenia widzeń przedstawia stopniowy, a coraz głębszy upadek Izraela i jego ostateczne odrzucenie, z widokiem jego pomyślniejszej przyszłości, przywrócenia łaski i szczęścia czasów messjanicznych.

Zdaje się, że dla tego tylko Amosowi zarzucają niepoprawność stylu, a św. Hieronim mówi o nim, iż jest imperitus sermone, ponieważ wiedziano, że przed swém powołaniem na proroka, był po prostu pasterzem tylko.

Jednakże, w rzeczy samej, jego styl jest piękny i poprawny, niekiedy tylko nieco za rozwlekły, ale nie przesadny i nie nużący, zazwyczaj świeży i żywy.

(Welte).


text:
CXIV[1]

Oto, zbawicielu, zbiór ów zapalczywych,

Oto, z którymim żył z początku sił żywych,

Oto me kochania, którymem folgował

I przednia zabawa, którym wiarę chował.

To w czymem się ćwiczył, dawa potępienie, 5

Co umiem, to dawa znaczne obelżenie;

To są, którem ważył, przyjaciele moi,

To mistrzowie, wiodąc do niełaski twoi,

To panowie, com im posłuszeństwo wszędy

Oddawał, i to są rajce, którzy w błędy 10

Wierzącego wiedli, zemną mieszkający,

To mieszczanie w domu mym spólnie żyjący.

Ach, niestetyż, królu i Boże mój wieczny,

Grzech a złość to mój skarb, przeto ból serdeczny

Cierpię.

Ucieczko ma, Panie, zaż kto żywie, 15

Aby przed twem okiem mógł czyst być prawdziwie?

Jeśli miłosierdzia twojego nie będzie

Izaż sprawiedliwy stanie w którym rzędzie?[2]

Jeśli twoja[3] łaska człeka nie uprzedzi,

Zaż nie próżno chętny w myślach swych się biedzi?

20

↑ Przez pomyłkę, autora zapewne, wiersz ten oznaczony, jak poprzedzający, cyfrą XIV.

↑ Izaż sprawiedliwy stanie z tobą wszędzie?

↑ twa.


text:
bób; prasłowo; wszędzie tak i w temże znaczeniu, prus.

babo (pożyczka od nas?), łac. faba; bobek, dla ‘jagód wawrzynu’ (od 15. w., drzewo bobkowe, liście bobkowe=‘wawrzyn’) od ich podobieństwa do bobków owczego gnoju; »owce bobczą«.