corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniach 24, 25, 26 i 27 lipca 2012 r.

ANEKS

Posłowie Stanisław Huskowski

Posłowie Dawid Jackiewicz

Posłowie Adam Kwiatkowski

Posłowie Maks Kraczkowski

Posłowie Arkady Fiedler

Posłowie Wojciech Jasiński

TREŚĆ

str. str.

Posłowie Łukasz Zbonikowski

Posłowie Krzysztof Brejza

Poseł Tomasz Garbowski

Posłowie Zbigniew Włodkowski

Posłowie Beata Kempa

Poseł Tomasz Piotr Nowak

Poseł Krzysztof Gadowski

Posłowie Zbigniew Pacelt

Posłanki Monika Wielichowska

Poseł Piotr Chmielowski

Posłowie Piotr Szeliga i Tadeusz Woźniak .

.

.

.231

Posłowie Dawid Jackiewicz

Poseł Krzysztof Jurgiel

Poseł Maciej Orzechowski

Posłanki Krystyna Kłosin

Posłowie Mariusz Kamiński

Posłowie Michał Jach

Posłowie Zbigniew Włodkowski

str. str.

Odpowiedzi na interpelacje

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

307

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

310

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński 318

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

324

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.330

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

331

Zastępca szefa Służby Cywilnej

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.342

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.344

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

.345

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.346

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

361

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

363

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.365

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

372

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

376

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

381

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

.404

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

.409

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

410

Podsekretarz stanu Bogdan Dombrowski .

.

.

.411

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.444

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.450

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.460

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

476

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.485

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

498

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

.513

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

.519

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

526

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.556

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.558

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.562

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.564

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.568

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.590

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

613

str. str.

Zapytania

Posłowie Stanisław Huskowski

Posłowie Adam Kwiatkowski

Posłowie Adam Kwiatkowski

Posłowie Dawid Jackiewicz

Posłowie Adam Kwiatkowski

Posłowie Jerzy Wenderlich i Leszek Miller .

.

.644

Posłowie Zbigniew Pacelt

Posłowie Piotr Szeliga i Edward Siarka .

.

.

.657

Poseł Piotr Chmielowski

Odpowiedzi na zapytania

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński 695

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński 702

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński 704

PPodsekretarz stanu Andrzej Massel.

.

.

.

.

706

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.734

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.735

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

.737

str. str.

Druk 599

INTERPELACJE

Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje:

1) posła Marka Poznańskiego w sprawie restruk-

turyzacji rejonów i posterunków energetycznych Pol-

skiej Grupy Energetycznej Dystrybucja SA Oddział

Zamość – do ministra skarbu państwa – ponowna

(4495),

2) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie re-

strukturyzacji etatowej w konsulatach RP – do mi-

nistra spraw zagranicznych – ponowna (4830),

3) posła Roberta Biedronia w sprawie praktyk

w związek partnerski za granicą z osobą tej samej

4) posła Macieja Małeckiego w sprawie opóźnień

dobycia złóż niekonwencjonalnych oraz nieudzielenia

5) posła Marka Rząsy w sprawie zapewnienia re-

zerwowanego przejazdu dzieci i młodzieży niepełno-

sprawnej na wypoczynek letni – do ministra trans-

6) posła Marka Rząsy w sprawie zaliczkowego na-

liczania emerytury przez ZUS – do ministra pracy

7) posła Krzysztofa Lipca w sprawie planowanej

wościach woj. świętokrzyskiego – do prezesa Rady

Ministrów (6508),

projektowanych zmian do ustawy Prawo o ruchu dro-

9) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie no-

li i utrzymywania poszczególnych grup gatunków

zwierząt w ogrodzie zoologicznym – do ministra śro-

dowiska (6510),

10) poseł Ewy Wolak w sprawie remontu dworca

PKP w Oleśnicy – do ministra transportu, budownic-

11) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie wy-

przestrzegania praw pacjenta w lecznictwie psychia-

trycznym – do ministra zdrowia (6512),

12) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

przetargów na odbiór odpadów komunalnych – do

ministra środowiska (6513),

13) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie – do ministra

sprawiedliwości (6514),

14) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie li-

kiem – do ministra sprawiedliwości (6515),

15) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wsparcia przez państwo Warszawskiej Opery Kame-

ralnej oraz innych ważnych instytucji kultury – do

16) posła Jacka Osucha w sprawie zmiany przepi-

sów dotyczących minimalnej odległości pomiędzy

zabudową mieszkalną a turbinami wiatrowymi – do

prezesa Rady Ministrów (6517),

17) posła Jacka Osucha w sprawie wypłaty zaled-

wie części środków przez Małopolski Oddział Woje-

wódzki Narodowego Funduszu Zdrowia za tzw. nad-

sów, które umożliwią ograniczenia w lokalizacji i bu-

dowie stacji przekaźnikowych telefonii komórkowej

w obszarach zabudowanych – do prezesa Rady Mini-

strów (6519),

19) posła Jacka Osucha w sprawie stale pogarsza-

jącej się sytuacji zakładów zaliczanych do tzw. grupy

energochłonnych wobec braku działań polskiego rzą-

du zmierzających do obniżenia podatku akcyzowego

od energii elektrycznej, na przykładzie Zakładów

Górniczo-Hutniczych Bolesław w Bukownie – do pre-

zesa Rady Ministrów (6520),

20) posła Marcina Święcickiego w sprawie rozpo-

częcia prac nad ustawą o reklamach w przestrzeni

publicznej – do ministra transportu, budownictwa

21) posła Stanisława Szweda w sprawie zaliczania

2

runkach lub w szczególnym charakterze w przypad-

i po powrocie ze służby w szczególnych warunkach

22) posła Stanisława Szweda w sprawie progra-

mów aktywizujących bezrobotnych po 50. roku życia

23) posła Stanisława Szweda w sprawie wykupu

mieszkań znajdujących się w zasobach TBS – do mi-

skiej (6524),

24) posła Stanisława Szweda w sprawie miejsca

składania wniosku o wydanie paszportu – do mini-

stra spraw wewnętrznych (6525),

25) posła Stanisława Szweda w sprawie procedu-

ry wydawania drugiego paszportu – do ministra

spraw wewnętrznych (6526),

26) posła Stanisława Szweda w sprawie świa-

(6527),

27) posła Stanisława Szweda w sprawie wypłaty

odszkodowań za obniżenie wartości nieruchomości

oraz wykupu tzw. resztówek – części nieruchomości

nienadających się do prawidłowego użytkowania po-

zostałych po wywłaszczeniu pod autostrady i drogi

publiczne – do ministra transportu, budownictwa

28) posła Stanisława Szweda w sprawie sytuacji

(6529),

29) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie nierze-

telnych informacji dotyczących Polonii i Polaków za

granicą przekazywanych przez Ministerstwo Spraw

30) posła Leszka Aleksandrzaka w sprawie utrzy-

mania samodzielności Sądu Rejonowego w Krotoszy-

nie – do ministra sprawiedliwości (6531),

31) posła Leszka Aleksandrzaka w sprawie utrzy-

szowie – do ministra sprawiedliwości (6532),

32) posła Przemysława Wiplera w sprawie planów

Ministerstwa Finansów dotyczących zmian podatku

akcyzowego na wyroby tytoniowe w najbliższych la-

tach – do ministra ﬁnansów(6533),

33) posła Przemysława Wiplera w sprawie projek-

gą elektroniczną oraz ustawy Kodeks cywilny – do

prezesa Rady Ministrów (6534),

34) posła Przemysława Wiplera w sprawie legalności

nym tytoniem – do ministra ﬁnansów(6535),

35) poseł Ewy Kołodziej w sprawie wprowadzenia

zmian ustawowych, dzięki którym umorzenia doko-

nywane przez gminy z tytułu zaległości czynszowych

nie będą traktowane jako dochód – do ministra pracy

36) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie wprowa-

dzenia opłat za pobór wód do celów energetyki wod-

nej – do ministra środowiska (6537),

37) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie możliwości

wprowadzenia podatku katastralnego – do ministra

ﬁnansów(6538),

38) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie wzrostu

wydatków samorządu gminnego na opiekę i wycho-

czej organizowanej przez powiat – do ministra pracy

39) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie trudnej

sytuacji ﬁnansowejochotniczychstrażypożarnych

– do ministra gospodarki (6540),

40) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie trudnej

sytuacji ﬁnansowejstrażypożarnych–doministra

spraw wewnętrznych (6541),

41) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie noweli-

(6542),

42) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie braku in-

formacji z Głównego Urzędu Statystycznego niezbęd-

nych dla gmin – do prezesa Rady Ministrów (6543),

43) posła Artura Dębskiego w sprawie kosztów

poniesionych przez Ministerstwo Sportu i Turystyki

związanych z organizacją turnieju Mistrzostw Euro-

44) posła Artura Dębskiego w sprawie kosztów

nych związanych z organizacją turnieju Mistrzostw

stra spraw wewnętrznych (6545),

45) posła Artura Dębskiego w sprawie kosztów

poniesionych przez rząd związanych z organizacją

46) posła Artura Dębskiego w sprawie kosztów

nych z organizacją turnieju Mistrzostw Europy

wia (6547),

47) posła Artura Dębskiego w sprawie złego stanu

szpitali psychiatrycznych wykazanego w raporcie Naj-

48) posła Marka Poznańskiego w sprawie utwo-

rzenia granicznego przejścia samochodowego na gra-

nicy polsko-ukraińskiej w Gródku nad Bugiem – do

ministra spraw wewnętrznych (6549),

49) posła Marka Poznańskiego w sprawie odna-

(6550),

50) posła Marka Poznańskiego w sprawie poten-

cjalnej degradacji środowiska naturalnego Nadbu-

żańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu – do

ministra środowiska (6551),

51) posła Marka Poznańskiego w sprawie poten-

cjalnie niebezpiecznego dla zdrowia i środowiska

środka chwastobójczego używanego w polskim rol-

3

52) posła Andrzeja Romanka w sprawie katastro-

falnej sytuacji ﬁnansowejmediówpublicznych–do

prezesa Rady Ministrów (6553),

53) posła Jacka Żalka w sprawie dysproporcji

w wysokości zasiłku pogrzebowego i jednorazowej

54) posła Jacka Żalka w sprawie świadczeń pielę-

55) posła Jacka Żalka w sprawie likwidacji kwot mlecz-

56) posła Sławomira Jana Piechoty w sprawie

działań podejmowanych przez służby publiczne ma-

jących na celu przeciwdziałanie żebractwu w Polsce,

w szczególności programów wsparcia dla osób naj-

uboższych, w tym osób bezdomnych i uzależnionych,

a równocześnie mających na celu zwalczanie wyko-

rzystywania dzieci oraz zachowań o charakterze

przestępczym, zwłaszcza zmuszania do żebractwa

i czerpania stąd zysków – do prezesa Rady Ministrów

(6557),

57) posła Wojciecha Szaramy w sprawie zagroże-

nia istnienia „Programu modernizacji służb mundu-

rowych na lata 2012–2016” – do ministra spraw we-

wnętrznych (6558),

58) posła Wojciecha Szaramy w sprawie planowa-

nych zmian w przepisach dotyczących zbiórek publicz-

59) posła Wojciecha Szaramy w sprawie procedu-

ry nominacji dla członków kadry Rzeczypospolitej

60) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie procederu

wyłudzania korzyści ﬁnansowychzadostępdoelek-

tronicznego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego

– do ministra sprawiedliwości (6561),

61) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie stanu ką-

pielisk w Polsce – do ministra zdrowia (6562),

62) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie procederu

podrabiania książeczek sanitarno-epidemiologicz-

nych – do ministra zdrowia (6563),

63) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie sposobu

identyﬁkacjipacjentaprzezpersonelmedyczny–do

ministra zdrowia (6564),

64) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie informacji

– do ministra zdrowia (6565),

65) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie warunków

technicznych zabezpieczenia instalacji gazowych

w budynkach wielorodzinnych – do ministra trans-

66) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie wykonywa-

67) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie stypendiów

szego (6568),

68) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie określania

przymiotu strony w postępowaniach w sprawie lega-

ustawy Prawo budowlane – do ministra transportu,

69) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie dowodu

rejestracyjnego pojazdu mechanicznego – do ministra

(6570),

70) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie waloryzacji

71) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie ustawy

72) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie nielegalne-

go pobierania unijnych dopłat – do ministra rolnictwa

73) posła Zbigniewa Kuźmiuka w sprawie wyso-

74) posła Zbigniewa Kuźmiuka w sprawie moder-

75) posła Zbigniewa Kuźmiuka w sprawie odmów

podpisywania umów przyłączeniowych na dostawy

nictwa sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy Radom

w Radomiu – do ministra skarbu państwa oraz mi-

nistra gospodarki (6576),

76) posła Jerzego Kozdronia w sprawie polityki

oświatowej państwa – do ministra edukacji narodo-

wej (6577),

77) posła Michała Jarosa w sprawie implementa-

cji europejskiej dyrektywy dotyczącej homologacji

(6578),

78) poseł Ewy Wolak w sprawie dostosowania ist-

niejącego obiektu Ośrodka Sportu i Rekreacji w Obor-

nikach Śląskich do potrzeb Młodzieżowego Centrum

Podnoszenia Ciężarów dla woj. dolnośląskiego – do

ministra sportu i turystyki (6579),

79) poseł Julii Pitery w sprawie sankcji za odmo-

wę sprzedaży przez przewoźnika wykonującego prze-

wozy regularne w komunikacji autobusowej biletu

z ulgą ustawową – do ministra transportu, budow-

80) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie odstą-

Karpackiej Spółki Gazowniczej – do ministra skarbu

państwa (6581),

81) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie poprawy

stabilności zatrudnienia i bezpieczeństwa socjalnego

(6582),

82) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie nowej pod-

stawy programowej szkół ponadgimnazjalnych – do

4

83) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie znoweli-

zowanej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku

84) posła Henryka Smolarza w sprawie wysokości

społecznej (6585),

85) poseł Izabeli Kloc w sprawie chaosu w służbie

86) posła Andrzeja Dery w sprawie systemu dys-

trybucji krwi – do ministra zdrowia (6587),

87) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie sprecy-

zowania deﬁnicjielektrowniwiatrowejiobowiązku

miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne-

go – do ministra gospodarki (6588),

88) posła Piotra Tomańskiego w sprawie wyko-

rzystania potencjału Poczty Polskiej SA po wejściu

w życie dyrektywy unijnej otwierającej polski rynek

usług pocztowych – do ministra administracji i cy-

fryzacji (6589),

89) posła Piotra Tomańskiego w sprawie obniże-

nia kosztów pracy na terenach najbardziej zagrożo-

łecznej (6590),

90) posła Jana Burego w sprawie nowelizacji usta-

91) poseł Beaty Kempy w sprawie funkcjonowania

przedsiębiorstwa Przewozy Regionalne sp. z o.o. – do

skiej (6592),

92) poseł Beaty Kempy w sprawie planów prywa-

stra skarbu państwa (6593),

93) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie funk-

cjonowania centrów powiadamiania ratunkowego

zesa Rady Ministrów (6594),

94) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie

conych składek na ubezpieczenie społeczne osób pro-

95) posłów Stanisława Huskowskiego i Sławomi-

ra Jana Piechoty w sprawie egzekwowania obowiąz-

ku zapewnienia nieograniczonego dostępu do aptek

osobom niepełnosprawnym, osobom starszym oraz

opiekunom z małymi dziećmi – do prezesa Rady Mi-

nistrów (6596),

96) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie moderni-

zacji kolejowego korytarza nr II i związanych z tym

problemów mieszkańców miejscowości Szczaniec – do

skiej (6597),

97) posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

kowskiego w sprawie ogłoszeń i reklam zamawianych

(6598),

98) posłów Adama Kwiatkowskiego i Dawida Jac-

kiewicza w sprawie ﬁrmdoradczychzatrudnionych

państwa (6599),

99) posłów Adama Kwiatkowskiego i Dawida Jac-

kiewicza w sprawie sytuacji pracowniczej i ograni-

czania zatrudnienia w PLL LOT SA – do ministra

100) posłów Adama Kwiatkowskiego i Dawida

wej PLL LOT SA na rynku połączeń transatlantyc-

kich amerykańskiej agencji General Sales Agent – do

ministra skarbu państwa (6601),

101) posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

kowskiego w sprawie przeszkód prawnych przy pró-

tencjalnego inwestora Turkish Airlines – do ministra

skarbu państwa (6602),

102) posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

kowskiego w sprawie podejrzenia łamania praw pra-

cowniczych w LOT AMS sp. z o.o. – do ministra skar-

bu państwa (6603),

103) posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

SA – do ministra skarbu państwa (6604),

104) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie ﬁ-

nansowania akcji letniej dla polskich dzieci z Syberii

oraz systemu ﬁnansowaniaorganizacjipolonijnych

– do ministra spraw zagranicznych (6605),

105) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie pro-

blemów z zakończeniem realizacji inwestycji infra-

strukturalnych przed Mistrzostwami Europy w Piłce

strów (6606),

106) posła Marka Poznańskiego w sprawie długu

Królestwa Hiszpanii względem Polski zaciągniętego

za panowania królowej Bony – do ministra ﬁnansów

107) poseł Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk w spra-

wie rozstrzygnięcia konkursu MSZ „Współpraca z Po-

lonią i Polakami” – do ministra spraw zagranicznych

(6608),

108) posła Stanisława Lamczyka w sprawie nacjo-

nalizacji jezior – do ministra środowiska (6609),

109) posła Romana Kaczora w sprawie niepo-

prawnych stosunków polsko-litewskich – do ministra

spraw zagranicznych (6610),

110) posła Romana Kaczora w sprawie zabezpie-

czenia środków ﬁnansowych na renowację dworca

kolejowego w Oleśnicy będącego w krytycznym sta-

nie technicznym – do ministra transportu, budow-

111) posła Romana Kaczora w sprawie uwarun-

kowań i potencjalnych skutków przystąpienia Polski

nistra gospodarki (6612),

112) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

pracy w zakresie art. 73 ust. 1 lit. c – do ministra

5

113) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

likwidacji tzw. umów śmieciowych – do ministra pra-

114) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

rzystania z solarium – do ministra zdrowia (6615),

115) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

systemu szkolenia piłkarzy – do ministra sportu i tu-

rystyki (6616),

116) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

podjęcia starań o organizację zimowej olimpiady w Pol-

117) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

przestrzegania praw pacjenta w leczeniu psychia-

trycznym – do ministra zdrowia (6618),

118) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

budowy pierwszego profesjonalnego toru bobslejowe-

praktyki stosowania ustawy Prawo zamówień publicz-

nych wobec przedsiębiorstw wdrażających nowoczesne

technologie – do prezesa Rady Ministrów (6620),

120) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

modernizacji Poczty Polskiej SA – do ministra admi-

121) posła Marka Domarackiego w sprawie braku

zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa

(6622),

122) posła Marka Domarackiego w sprawie Mu-

zeum Legionów Polskich i jego powstania w byłym

Centralnym Biurze Werbunkowym Legionów Pol-

go oraz ministra obrony narodowej (6623),

123) posłów Maksa Kraczkowskiego i Tomasza

rów skóry – do ministra zdrowia (6624),

124) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie

kosztów zakupu i eksploatacji samochodów służbo-

wych – do prezesa Rady Ministrów (6625),

125) posła Pawła Sajaka w sprawie uprawnień

Policji i wyposażenia pojazdów służbowych w wide-

orejestratory – do ministra spraw wewnętrznych

(6626),

126) posła Pawła Sajaka w sprawie publicznego

Gimnazjum im. Polskiej Organizacji Zbrojnej w Bo-

dzanowie w pow. płockim – do ministra sprawiedli-

wości (6627),

127) posła Pawła Sajaka w sprawie zmian legisla-

cyjnych w obowiązującym Kodeksie karnym – do mi-

nistra sprawiedliwości (6628),

128) posła Pawła Sajaka w sprawie polityki pro-

rodzinnej państwa polskiego – do ministra pracy

129) posła Macieja Mroczka w sprawie funkcjono-

wania Wielkopolskiego Zarządu Geodezji, Kartogra-

ﬁiiAdministrowaniaMieniemwPoznaniu–domi-

nistra administracji i cyfryzacji (6630),

130) posła Artura Górskiego w sprawie niezgod-

nych z Konstytucją RP zapisów Konwencji Rady Eu-

ropy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy

Ministrów (6631),

131) posła Henryka Kmiecika w sprawie podjęcia

społeczeństwa – do prezesa Rady Ministrów (6632),

132) posła Henryka Kmiecika w sprawie zmiany

sposobu organizowania i prowadzenia przez powia-

towe urzędy pracy staży pracowniczych i prac inter-

133) posła Henryka Kmiecika w sprawie koniecz-

ności zwiększania udziału członków wspólnot samo-

rządowych w referendach lokalnych poprzez zmianę

stosownych przepisów, w tym ustawy o referendum

lokalnym – do prezesa Rady Ministrów (6634),

134) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie zagospodarowania nieruchomości wchodzących

morskiej (6635),

135) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

136) posła Marka Poznańskiego w sprawie pomni-

ka oﬁarkatastrofysmoleńskiej–doministrakultury

i dziedzictwa narodowego (6637),

137) posła Dariusza Jońskiego w sprawie aparatu

do diagnostyki nowotworów u dzieci w łódzkim szpi-

talu przy ul. Spornej – do ministra zdrowia (6638),

138) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

modernizacji linii kolejowej Warszawa – Pilawa – Lu-

blin – Dorohusk – do ministra transportu, budownic-

139) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

mniejszego wpływu składek zdrowotnych do NFZ

– do ministra zdrowia (6640),

140) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

projektowania i budowania biogazowni rolniczych,

tj. ustalania wymaganych odległości pomiędzy po-

szczególnymi zbiornikami wchodzącymi w skład in-

stalacji biogazowej – do ministra rolnictwa i rozwoju

wsi (6641),

141) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

skuteczności egzekucji prawa dziecka do kontaktu

z obojgiem rodziców – do ministra sprawiedliwości

(6642),

142) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

zwiększenia środków ﬁnansowychnaaktywneformy

wspierania bezrobocia – do prezesa Rady Ministrów

(6643),

143) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

funkcjonowania znowelizowanej ustawy o przeciw-

6

144) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

obliczenia wysokości funduszu sołeckiego w 2012 r.

145) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

restrukturyzacji w delegaturach Wielkopolskiego

Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu – do ministra

administracji i cyfryzacji (6646),

146) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie budo-

wy mostu autostradowego MA 532 w Mszanie na od-

cinku budowy autostrady A1 Świerklany – Gorzycz-

147) posła Marka Polaka w sprawie zmiany usta-

wy o ochronie roślin – do ministra rolnictwa i rozwo-

tyczących sposobu ustalania dochodu rodzin ubiega-

jących się o przyznanie świadczenia z pomocy spo-

łecznej w przypadku, kiedy członkiem rodziny jest

niepełnosprawne dziecko znajdujące się pod opieką

fundacji, która gromadzi na imiennym subkoncie

środki na jego leczenie oraz rehabilitację – do mini-

149) poseł Anny Nemś w sprawie planowanego

przeprowadzenia wśród sześciolatków tzw. testu

umiejętności na starcie szkolnym – do ministra edu-

kacji narodowej (6650),

wie działalności nielegalnych prywatnych domów

opieki i domów seniora – do ministra pracy i polityki

społecznej (6651),

wie informacji dotyczących rozliczania się według

starych zasad przedsiębiorców z branży surowców

wtórnych – do ministra ﬁnansów(6652),

wie niskiego poziomu nauczania języków obcych na

uczelniach wyższych – do ministra nauki i szkolnic-

153) poseł Anny Nemś w sprawie wprowadzenia

do wiejskich szkół dodatkowych lekcji języka angiel-

skiego – do ministra edukacji narodowej (6654),

154) poseł Anny Nemś w sprawie zbyt niskich do-

tacji dla domów pomocy społecznej – do ministra pra-

155) poseł Anny Nemś w sprawie poziomu bezro-

bocia wśród osób z wyższym wykształceniem – do

156) poseł Anny Nemś w sprawie niepokojących

informacji dotyczących braku insuliny Humalog

w polskich aptekach i hurtowniach leków – do mini-

stra zdrowia (6657),

fundowania szczepionek wysoko skojarzonych dla

niemowląt – do ministra zdrowia (6658),

158) poseł Anny Nemś w sprawie konieczności

wyodrębniania przez publiczne placówki medyczne

z ich struktur oddzielnych podmiotów udzielających

różnych świadczeń – do ministra zdrowia (6659),

wie wypadków w szkołach – do ministra edukacji

narodowej (6660),

160) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie proﬁlak-

tyki czerniaka – do ministra zdrowia (6661),

161) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie noweliza-

cji Kodeksu cywilnego – do ministra sprawiedliwości

(6662),

162) posła Tomasza Piotra Nowaka w sprawie zamia-

ﬁzycznych–doministraśrodowiska(6663),

163) posła Henryka Siedlaczka w sprawie braku

odpowiedzi na interpelację dotyczącą likwidacji po-

sterunków Policji na terenie pow. raciborskiego – do

ministra spraw wewnętrznych (6664),

164) posłów Arkadego Fiedlera i Tomasza Piotra

Nowaka w sprawie ﬁnansowaniaInspekcjiWeteryna-

165) poseł Ewy Kołodziej w sprawie zmiany usta-

wy o pomocy społecznej polegającej na wyłączeniu

z obowiązku zwrotu wydatków poniesionych na

osoby korzystającej z przedmiotowej pomocy, który

pozostaje w separacji – do ministra pracy i polityki

społecznej (6666),

166) posła Andrzeja Jaworskiego w sprawie orga-

nizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA

Euro 2012 w Gdańsku – do ministra sportu i tury-

styki (6667),

167) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie podejrzenia

prób wyłudzeń na szkodę internautów przez portal po-

bieraczek.pl – do ministra sprawiedliwości (6668),

168) posła Eugeniusza Kłopotka w sprawie doli-

czenia okresu urlopu macierzyńskiego do okresu, od

którego uzależnione jest prawo do dodatkowego wy-

nagrodzenia rocznego – do ministra pracy i polityki

społecznej (6669),

169) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie regu-

lacji rynku mleka po 2015 r. – do ministra rolnictwa

170) posłów Wojciecha Jasińskiego i Pawła Szała-

machy w sprawie likwidacji biur sprzedaży PLL LOT

SA w Ameryce Północnej – do ministra skarbu pań-

stwa (6671),

171) posła Marcina Mastalerka w sprawie proble-

mów z wypłaceniem zaległych pieniędzy podwyko-

nawcom pracującym przy budowie Stadionu Narodo-

172) posła Marcina Mastalerka w sprawie ustawy

o czynnościach operacyjno-rozpoznawczych – do pre-

zesa Rady Ministrów (6673),

173) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

prywatyzacji Przedsiębiorstwa Uzdrowisko Ciecho-

cinek SA – do ministra skarbu państwa (6674),

174) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie usta-

7

175) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie nega-

tywnych skutków wzrostu kosztów zatrudnienia – do

176) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie zwol-

nień nauczycieli – do ministra edukacji narodowej

(6677),

177) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie przy-

szłości stadionów wybudowanych na Mistrzostwa

178) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie mar-

ginalizacji leczenia psychiatrycznego w polskiej służ-

179) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie ko-

nieczności podjęcia aktywnych działań zwalczają-

cych bezrobocie wśród osób młodych – do ministra

180) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie nega-

tywnych skutków restrukturyzacji Poczty Polskiej

181) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie pry-

watyzacji polskich uzdrowisk – do ministra skarbu

państwa (6682),

182) posła Jana Warzechy w sprawie przekwaliﬁ-

kowania dróg samorządowych, które są łącznikami

między autostradą A4 a drogą krajową nr 4 – do mi-

skiej (6683),

183) posła Jana Warzechy w sprawie odszkodo-

wań za drogi samorządowe, które zostały zniszczone

w czasie budowy autostrad – do ministra transportu,

184) posła Jana Warzechy w sprawie opóźnień

i nieprawidłowości przy budowie zbiornika retencyj-

nego Racibórz – do ministra środowiska (6685),

185) posła Jana Warzechy w sprawie pogarszają-

cej się sytuacji w polskim rolnictwie – do ministra

186) posła Jana Warzechy w sprawie sposobu na-

liczania składki na ubezpieczenie zdrowotne rolni-

187) posła Jana Warzechy w sprawie wzrostu cen

188) posła Jana Warzechy w sprawie zalegania

pracownikom z wypłatą należnego im wynagrodze-

społecznej (6689),

189) posła Jana Warzechy w sprawie możliwości

pobierania przez szpitale opłat od pacjentów za ich

zakwaterowanie i wyżywienie – do ministra zdrowia

(6690),

190) posła Jana Warzechy w sprawie spadających

wpływów ze składki zdrowotnej do Narodowego Fun-

191) posła Jana Warzechy w sprawie projektu

wprowadzenia jednolitego patentu europejskiego – do

ministra gospodarki (6692),

192) posła Jana Warzechy w sprawie dywidend

wpłacanych do budżetu przez spółki z udziałem Skar-

193) posła Jana Warzechy w sprawie planów no-

welizacji dyrektywy 2003/96/WE – do ministra ﬁ-

nansów (6694),

194) posła Jana Warzechy w sprawie procedur

przyznawania osobom bezrobotnym przez powiatowe

urzędy pracy dotacji na rozpoczęcie działalności go-

(6695),

195) posła Jana Warzechy w sprawie stopy bezro-

bocia wśród osób powyżej 50. roku życia – do mini-

196) posła Jana Warzechy w sprawie problemu

bezrobocia wśród absolwentów różnego rodzaju szkół

(6697),

197) posła Jana Warzechy w sprawie przepisów

regulujących udzielanie przez GUS stosownych in-

formacji – do prezesa Rady Ministrów (6698),

198) posła Jana Warzechy w sprawie urlopów ma-

cierzyńskich dla kobiet, które poroniły – do ministra

199) posła Jana Warzechy w sprawie upadłości

w sektorze budowlanym – do ministra transportu,

200) posła Jana Warzechy w sprawie zniszczenia

przez urzędników MSZ rzeczy osobistych byłego pod-

sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzic-

twa Narodowego śp. Tomasza Merty – do ministra

spraw zagranicznych (6701),

201) posła Jana Warzechy w sprawie planowanych

zwolnień nauczycieli – do ministra edukacji narodo-

wej (6702),

202) posła Jana Warzechy w sprawie protestu le-

karzy – do ministra zdrowia (6703),

203) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie po-

trzeby większego doﬁnansowania Państwowej In-

spekcji Sanitarnej, w tym zwłaszcza powiatowych

stacji sanitarno-epidemiologicznych, w celu zapew-

nienia pełnej realizacji powierzonych im działań

ustawowych oraz odstąpienia od redukcji ich działal-

ności laboratoryjnej – do ministra zdrowia (6704),

204) posła Dariusza Bąka w sprawie dyskrymina-

cji regionu radomskiego pod względem zaopatrzenia

w gaz ziemny – do ministra gospodarki (6705),

205) posła Piotra Babinetza w sprawie stosowania

niekorzystnych dla ubezpieczającego klauzul w umo-

wach ubezpieczeniowych – do prezesa Rady Mini-

strów (6706),

206) posła Piotra Babinetza w sprawie rozważe-

nia przez Ministerstwo Skarbu Państwa wycofania

się z prywatyzacji kolejnych sześciu uzdrowisk,

w tym Rymanowa-Zdroju – do ministra skarbu pań-

stwa (6707),

207) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pla-

nowanego deﬁcytu samorządu terytorialnego oraz

zmiany ustawy o dochodach jednostek samorządu

8

208) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pod-

jęcia stosownych działań zmierzających do zmiany

narodowej (6709),

209) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

blemów pacjentów zakażonych wirusem HCV – do

ministra zdrowia (6710),

210) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zapo-

wiadanego wprowadzenia podatku dochodowego

w rolnictwie – do ministra ﬁnansów(6711),

211) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie rapor-

konania budżetu przez Krajową Radę Radiofonii i Te-

lewizji i stwierdzonych nieprawidłowości w przyzna-

waniu koncesji na multipleksie cyfrowym oraz będą-

cych ich skutkiem opresyjnych działań wobec Fun-

dacji Lux Veritatis – do ministra skarbu państwa

(6712),

212) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie koniecz-

nej natychmiastowej nowelizacji rozporządzenia mini-

nych – do ministra edukacji narodowej (6713),

213) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie raportu

Najwyższej Izby Kontroli po kontroli szpitali i oddzia-

łów psychiatrycznych – do ministra zdrowia (6714),

214) posła Piotra Pyzika w sprawie ostatecznego

wyłączenia telewizyjnego sygnału analogowego – do

ministra administracji i cyfryzacji (6715),

215) posła Piotra Pyzika w sprawie wycofania

z sądów tzw. referatów w sprawach odwoławczych

– do ministra sprawiedliwości (6716),

216) posłów Łukasza Zbonikowskiego i Jana Krzysz-

tofa Ardanowskiego w sprawie planów prywatyzacji

polskich uzdrowisk, w tym Przedsiębiorstwa Uzdro-

wisko Ciechocinek SA – do ministra skarbu państwa

(6717),

217) posła Kazimierza Moskala w sprawie proble-

mów wokół ustawy o rodzinnych ogrodach działko-

218) posła Kazimierza Moskala w sprawie wyso-

kich kosztów wpisów sądowych w zakresie spraw po-

datkowych – do ministra sprawiedliwości (6719),

219) posła Kazimierza Moskala w sprawie słabego

wyniku Polski w badaniu określającym poziom stabil-

ności podatkowej – do prezesa Rady Ministrów (6720),

220) posła Kazimierza Moskala w sprawie nieko-

rzystnych propozycji zmian w przemyśle odlewni-

czym – do ministra środowiska (6721),

221) posła Kazimierza Moskala w sprawie drama-

tycznej sytuacji osób przewlekle chorych na łuszczy-

cę – do ministra zdrowia (6722),

222) posła Kazimierza Moskala w sprawie łamania

praw pracowników sklepów wielkopowierzchniowych

223) posła Kazimierza Moskala w sprawie zanie-

dbań dotyczących przygotowania programu prywa-

224) posła Kazimierza Moskala w sprawie niedo-

statecznych wymogów sanitarnych i przeciwpożaro-

wych w szpitalach psychiatrycznych – do ministra

zdrowia (6725),

225) posła Kazimierza Moskala w sprawie łama-

nia praw pacjenta wskutek nieprzestrzegania proce-

dur w lecznictwie psychiatrycznym – do ministra

zdrowia (6726),

226) posła Kazimierza Moskala w sprawie zagro-

żeń dla rolnictwa związanych ze stosowaniem pasz

227) posła Kazimierza Moskala w sprawie zbyt

małej liczby rzeczników praw pacjenta w szpitalach

228) posła Kazimierza Moskala w sprawie zaostrze-

nia przepisów o najmie mieszkań – do ministra trans-

229) posła Artura Dunina w sprawie procedowa-

nia przez Ministerstwo Zdrowia nad wnioskami re-

fundacyjnymi wynikającymi z nowej tzw. ustawy

230) posłów Krzysztofa Brejzy i Macieja Orze-

chowskiego w sprawie nieczynnych przejazdów kole-

231) posłów Krzysztofa Brejzy i Macieja Orze-

chowskiego w sprawie nieczytelnych znaków drogo-

232) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

obowiązkowego instalowania alternatywnych źródeł

233) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie ﬁ-

nansowania budowy farm wiatrowych – do ministra

gospodarki (6734),

234) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie re-

alizacji budowy spalarni odpadów komunalnych w Pol-

sce – do ministra środowiska (6735),

235) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wy-

sokości ponoszonych kosztów za wpisy sądowe w spra-

wach podatkowych – do ministra sprawiedliwości

(6736),

236) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

zmian w funkcjonowaniu żłobków oraz klubów dziecię-

237) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

projektu ustawy Prawo pocztowe – do ministra ad-

238) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wyso-

kości kar za samowolną nadbudowę – do ministra trans-

239) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

standardów w obiektach hotelarskich – do ministra

sportu i turystyki (6740),

240) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie na-

ruszeń zasad warunków umieszczania znaków dro-

9

241) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

czącej retencji telekomunikacyjnej – do ministra ad-

242) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

nia prawa – do prezesa Rady Ministrów (6743),

243) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

raportu NIK dotyczącego szpitali psychiatrycznych

– do ministra zdrowia (6744),

244) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

poziomu nauczania języków obcych na uczelniach

go (6745),

245) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

przypadków zajmowania przez komorników świad-

czeń alimentacyjnych – do ministra sprawiedliwości

(6746),

246) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie do-

datkowych środków ﬁnansowychzFunduszuPracy

na działania zmierzające do redukcji bezrobocia w Pol-

sce – do ministra ﬁnansóworazministrapracyipo-

lityki społecznej (6747),

247) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie

przekazania przez ministra skarbu państwa Przed-

siębiorstwa Uzdrowisko Ciechocinek SA z siedzibą

248) posła Bogdana Rzońcy w sprawie retencji

danych w komunikacji elektronicznej – do ministra

administracji i cyfryzacji (6749),

249) posła Bogdana Rzońcy w sprawie planowanych

podwyżek w rozliczeniach dostaw mediów i usług ko-

munikacyjnych – do ministra ﬁnansów(6750),

250) posła Bogdana Rzońcy w sprawie sytuacji ho-

norowych dawców krwi – do ministra zdrowia (6751),

251) posła Bogdana Rzońcy w sprawie planów

wprowadzenia podatku katastralnego – do ministra

ﬁnansów(6752),

252) posła Bogdana Rzońcy w sprawie coraz więk-

szej liczby upadających biur podróży – do ministra

253) posła Bogdana Rzońcy w sprawie tragicznej

sytuacji Huty Szkła Tarnowiec – do ministra pracy

254) posła Bogdana Rzońcy w sprawie zagospo-

darowania odpadów powstających w produkcji odlew-

niczej – do ministra środowiska (6755),

255) posła Bogdana Rzońcy w sprawie trudnej sy-

tuacji szpitali publicznych – do ministra zdrowia

(6756),

256) posła Bogdana Rzońcy w sprawie sytuacji

demograﬁcznejPolski–doministrapracyipolityki

społecznej (6757),

257) posła Bogdana Rzońcy w sprawie nowelizacji

sów (6758),

258) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

259) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

niesprawności polskiej obrony cywilnej – do ministra

260) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

czana jest wysokość funduszu sołeckiego – do mini-

261) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

kalkulacji kosztów budowy drugiego stopnia wodne-

go na Wiśle – do ministra środowiska (6762),

262) posła Tomasza Garbowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie działań Ministerstwa Sportu i Tury-

styki podjętych w związku z przygotowaniami i or-

ganizacją przez Polskę Mistrzostw Europy w Piłce

rystyki (6763),

263) posła Tomasza Garbowskiego oraz grupy po-

Budownictwa i Gospodarki Morskiej podjętych w związ-

ku z przygotowaniami i organizacją przez Polskę Mi-

morskiej (6764),

264) posła Tomasza Garbowskiego oraz grupy po-

wnętrznych podjętych w związku z przygotowaniami

i organizacją przez Polskę Mistrzostw Europy w Pił-

wnętrznych (6765),

265) posła Tomasza Garbowskiego oraz grupy po-

tych w związku z przygotowaniami i organizacją

266) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

fryzacji (6767),

267) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

warunków rehabilitacji w Domu Zdrojowym funkcjo-

nującym w ramach Uzdrowiska Szczawno-Jedlina

SA – do ministra zdrowia (6768),

268) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie pro-

cederu sprzedawania zadłużonych spółek – do mini-

stra sprawiedliwości (6769),

269) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie dzia-

łalności Instytutu Medycyny Wsi im. Witolda Chodź-

270) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

zgodności z Konstytucją RP ustawy o rodzinnych

271) posłów Zbigniewa Włodkowskiego i Janusza

Piechocińskiego w sprawie odpowiedzi na interpela-

cję poselską nr 1901 dotyczącej egzaminów na kan-

dydatów na egzaminatorów i egzaminatorów osób

dami silnikowymi – do ministra transportu, budow-

10

272) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

zniesławiającego Polaków ﬁlmuizraelskiejreżyserki

pt. „Zamach”, który reprezentował Polskę na 54.

Biennale Sztuki w Wenecji – do ministra kultury

273) posła Marka Opioły w sprawie zatrudniania

przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego zewnętrz-

nych ﬁrmdoprowadzeniaszkoleńoperacyjnych–do

prezesa Rady Ministrów (6774),

(6775),

275) posła Marka Opioły w sprawie naboru kandy-

datów do Służby Kontrwywiadu Wojskowego w latach

2008–2012 – do prezesa Rady Ministrów (6776),

276) posła Marka Opioły w sprawie osób zareje-

strowanych jako osobowe źródła informacji Wojsko-

wych Służb Informacyjnych zatrudnionych obecnie

w Służbie Wywiadu Wojskowego lub pełniących w niej

funkcje kierownicze oraz związanych z tym zagrożeń

bezpieczeństwa państwa – do prezesa Rady Mini-

strów (6777),

277) posła Marka Opioły w sprawie liczby osób

zarejestrowanych jako osobowe źródła informacji

Wojskowych Służb Informacyjnych zatrudnionych

cych w niej funkcje kierownicze – do prezesa Rady

Ministrów (6778),

osiągnięcia porozumienia ze środowiskami lekarski-

mi – do ministra zdrowia (6779),

279) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

sprzedaży napojów alkoholowych na terenie uczelni

wyższych – do ministra zdrowia (6780),

wprowadzenia nowych zasad regulujących pomoc dla

grup producentów owoców i warzyw – do ministra

281) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie łą-

czenia niektórych dużych przedsiębiorstw z innymi

i negatywnych skutków tego typu rozwiązań – do

ministra skarbu państwa (6782),

skiego standardu funkcjonowania szpitali psychia-

trycznych w Polsce – do ministra zdrowia (6783),

bych wyników testów dla szóstoklasistów – do mini-

stra edukacji narodowej (6784),

284) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

wątpliwych decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Tele-

wizji przy nadawaniu koncesji na tzw. cyfrowym mul-

tipleksie – do prezesa Rady Ministrów (6785),

grożenia spowolnieniem rozwoju gospodarki w 2013 r.

– do ministra gospodarki (6786),

dliwego systemu wykrywania skażeń chemicznych

i radioaktywnych będącego w zaopatrzeniu polskiej

(6787),

poczęcia tworzenia systemu monitorowania dziecka

przekazywania przedsiębiorstw uzdrowiskowych bę-

dących własnością Skarbu Państwa w ręce regional-

nych zarządów wojewódzkich – do ministra skarbu

państwa (6789),

289) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

nych zarządów wojewódzkich, na przykładzie Przed-

siębiorstwa Uzdrowisko Ciechocinek SA – do mini-

290) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zapo-

291) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie rapor-

tu NIK dotyczącego oceny wykonania budżetu przez

KRRiT i stwierdzonych nieprawidłowości w przyzna-

waniu koncesji na nadawanie na multipleksie cyfro-

wym oraz będących ich skutkiem opresyjnych dzia-

Ministrów (6792),

292) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Dąbrowskie-

kańcom pow. lubańskiego w woj. dolnośląskim – do

293) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Dąbrowskie-

wałnicach udzielonej przez rząd samorządowi i miesz-

kańcom pow. jeleniogórskiego w woj. dolnośląskim

294) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Dąbrowskie-

kańcom pow. bolesławieckiego w woj. dolnośląskim

295) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Dąbrowskie-

kańcom pow. lwóweckiego w woj. dolnośląskim – do

296) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Dąbrowskie-

kańcom pow. złotoryjskiego w woj. dolnośląskim – do

297) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie pla-

nów prywatyzacji Uzdrowiska Lądek-Długopole SA

298) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie po-

mocy dla poszkodowanych w wyniku zjawisk atmos-

ferycznych, które wystąpiły w Polsce – do ministra

11

299) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

błędów na arkuszach egzaminacyjnych potwierdza-

jących kwaliﬁkacjezawodowe–doministraedukacji

narodowej (6800),

300) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

upadłości biura turystycznego Sky Club – do mini-

301) posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy

302) posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy

posłów w sprawie wykazania się doświadczeniem,

nych – do prezesa Rady Ministrów (6803),

303) posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy

posłów w sprawie nowelizacji przepisów ustawy o po-

datku akcyzowym – do ministra ﬁnansów(6804),

304) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy

posłów w sprawie dewastacji mauzoleum marszałka

305) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

opóźnień w budowie zbiornika retencyjnego Racibórz

Dolny – do ministra środowiska (6806),

306) posła Jana Ziobry w sprawie osób odbywają-

cych zastępczą służbę wojskową w okresie PRL

i przymusowo kierowanych do pracy w kopalniach

łecznej (6807),

307) posła Jana Ziobry w sprawie problemów

fryzacji (6808),

308) poseł Beaty Kempy w sprawie modernizacji

centrum obsługi pasażera PKP w Kielcach – do mi-

skiej (6809),

309) posłów Zbigniewa Pacelta i Lucjana Marka

Pietrzczyka w sprawie wyjaśnienia informacji o nie-

wykonywaniu przez dyrekcję Kampinoskiego Parku

Narodowego orzeczeń sądowych, a zwłaszcza wyro-

ków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War-

szawie – do ministra środowiska (6810),

310) poseł Krystyny Sibińskiej w sprawie wpisa-

nia inwestycji budowy obwodnicy Słubic do „Progra-

skiej (6811),

311) poseł ZoﬁiŁawrynowiczwsprawiemagistra-

li kolejowej E59 – do ministra transportu, budownic-

312) poseł ZoﬁiŁawrynowiczwsprawieorganu

wykonawczego powiatu – do ministra administracji

i cyfryzacji (6813),

313) posłanek Moniki Wielichowskiej i Ewy Drozd

w sprawie przeciwdziałania likwidacji Muzeum Kra-

szewskiego w Dreźnie – do ministra kultury i dzie-

314) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie zapłace-

nia składek z tytułu umów cywilnoprawnych zawar-

tych przez pracowników z kontrahentami pracodaw-

315) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie ustawy

prowadzaniu ścieków oraz rozporządzeń do tej usta-

316) poseł Doroty Rutkowskiej w sprawie ujedno-

licenia systemów informatycznych w wojewódzkich

ośrodkach ruchu drogowego – do ministra transpor-

317) posła Bartosza Kownackiego w sprawie no-

welizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej

318) posła Bartosza Kownackiego w sprawie bez-

prawnego gromadzenia i przetwarzania danych oso-

bowych przez Ministerstwo Skarbu Państwa oraz

ﬁrmęNaftorsp.zo.o.–doministraskarbupaństwa

(6819),

319) posła Bartosza Kownackiego w sprawie przy-

320) posła Bartosza Kownackiego w sprawie prze-

analizowania zasad przyznawania dotacji – do mini-

321) posła Bartosza Kownackiego w sprawie Woj-

skowych Zakładów Lotniczych nr 2 w Bydgoszczy i in-

nych przedsiębiorstw remontowych podległych Mini-

sterstwu Obrony Narodowej – do ministra obrony

narodowej (6822),

322) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie kłam-

liwych, bezczelnych i niedopuszczalnych słów preze-

sa Wszechrosyjskiego Związku Kibiców, skierowa-

nych pod adresem Polski w czasie konferencji praso-

wej w Moskwie – do ministra spraw zagranicznych

(6823),

323) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie prze-

pisów zawartych w projekcie nowej ustawy Prawo

budowlane nakazujących w przypadku budowy domu

lub jego remontu montowanie kolektorów słonecz-

nych – do ministra gospodarki (6824),

324) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie bra-

ku jednoznacznych uregulowań prawnych dotyczą-

cych lokalizacji elektrowni wiatrowych w bezpiecznej

odległości – do ministra środowiska (6825),

325) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pla-

nowanej prywatyzacji PGL Lasy Państwowe oraz

dodatkowego opodatkowania transakcji drzewem

– do ministra środowiska (6826),

326) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie zmian

związanych z emeryturami górniczymi – do ministra

327) posła Marka Suskiego w sprawie moderniza-

328) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie funk-

cjonowania Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicz-

nej w latach 2006–2012 – do ministra gospodarki

(6829),

12

329) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

330) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pro-

ponowanych zmian w ustawie o zbiórkach publicznych

331) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie ne-

gatywnych skutków zmian w oświacie i wiążących

się z tym licznych zwolnień – do ministra edukacji

narodowej (6832),

332) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie

prywatyzacji uzdrowisk – do ministra skarbu pań-

stwa (6833),

333) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie

uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie

– do ministra sprawiedliwości (6834),

334) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie ni-

skiego poziomu programów publicystyczno-politycz-

335) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie ry-

tualnego uboju zwierząt – do ministra rolnictwa

336) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie nie-

efektywnej działalności Polskiego Związku Piłki

337) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie jed-

darki (6838),

338) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie wy-

kupu lub rekompensaty przedwojennych obligacji Skar-

bu Państwa – do ministra ﬁnansów(6839),

339) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie

projektu zmieniającego ustawę o gospodarce nieru-

chomościami w zakresie likwidacji uprawnień zawo-

dowych dla pośredników w obrocie nieruchomościa-

mi i zarządców nieruchomości – do ministra sprawie-

dliwości (6840),

340) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie

zmiany polityki ﬁnansowejpaństwawzakresiedzia-

łalności TBS i przywrócenia Krajowego Funduszu

341) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pla-

dotyczących obniżenia poziomu deﬁcytusektorasamo-

rządowego od 2014 r. – do ministra ﬁnansów(6842),

342) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie ko-

rzyści i zagrożeń wynikających z budowania farm

wiatrowych – do ministra środowiska (6843),

343) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie

prac nad kształtowaniem obszarów metropolitalnych

w ramach konsultacji dotyczących „Zielonej księgi

obszarów metropolitalnych” – do ministra admini-

344) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie od-

stąpienia od poboru opłat za przejazd odcinkiem au-

tostrady A1 stanowiącym obwodnicę Torunia – do

skiej (6845),

345) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie po-

datku z tytułu umowy o dożywocie – do ministra ﬁ-

nansów (6846),

346) posła Henryka Siedlaczka w sprawie zadania

inwestycyjnego pn. „Prawostronne obwałowanie rze-

wództwem opolskim na długości 4,7 km gmina Kuź-

nia Raciborska wraz z odwodnieniem zawala i budo-

wą pompowni” – do ministra środowiska (6847),

347) posła Pawła Papkego w sprawie walki z bez-

robociem, poprawy organizacji i skuteczności pracy

łecznej (6848),

348) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie wydat-

kowania funduszy Ministerstwa Zdrowia na reklamę

– do ministra zdrowia (6849),

349) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie zasad

– do ministra zdrowia (6850),

słów w sprawie emerytur wypłacanych z KRUS – do

słów w sprawie emerytur górniczych – do ministra

352) posłów Piotra Szeligi i Tadeusza Woźniaka

w sprawie rozbudowanego gabinetu politycznego w Mi-

nisterstwie Zdrowia – do ministra zdrowia (6853),

353) posłów Piotra Szeligi i Tadeusza Woźniaka

354) posłów Piotra Szeligi i Tadeusza Woźniaka

w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego

(6855),

355) posłów Piotra Szeligi i Tadeusza Woźniaka

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – do ministra

356) posłów Piotra Szeligi i Tadeusza Woźniaka

nisterstwie Obrony Narodowej – do ministra obrony

narodowej (6857),

357) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

go gabinetu politycznego w Ministerstwie Rolnictwa

(6858),

358) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

– do ministra ﬁnansów(6859),

359) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

go gabinetu politycznego prezesa Rady Ministrów –

360) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

ki – do ministra gospodarki (6861),

361) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

13

tu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej – do mini-

(6862),

362) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

363) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

nictwa Wyższego – do ministra nauki i szkolnictwa

wyższego (6864),

364) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

ska – do ministra środowiska (6865),

365) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

nej (6866),

366) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

dliwości – do ministra sprawiedliwości (6867),

367) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowanego

nych – do ministra spraw wewnętrznych (6868),

368) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

369) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowane-

fryzacji (6870),

370) posła Piotra Szeligi w sprawie rozbudowanego

nalnego – do ministra rozwoju regionalnego (6871),

371) posła Piotra Szeligi w sprawie świadczeń

przedemerytalnych w świetle zmian emerytalnych

372) posła Piotra Szeligi w sprawie skierowania

ruchu ciężkiego z drogi nr 835 Frampol – Biłgoraj na

drogę krajową nr 74 w kierunku Szczebrzeszyna – do

skiej (6873),

373) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

braku refundacji leku Leukeran – do ministra zdro-

wia (6874),

374) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie od-

płatności za lek Zefﬁx–doministrazdrowia(6875),

375) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie za-

pisów ustawy o drogach gminnych – do ministra trans-

376) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

przemocy ze strony nauczycieli wobec dzieci w przed-

szkolach i szkołach – do ministra edukacji narodowej

(6877),

377) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

konieczności przeciwdziałania negatywnym skutkom

łecznej (6878),

378) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

cych za tym konsekwencji społecznych i ekonomicz-

nych – do ministra zdrowia (6879),

379) posła Jana Ziobry w sprawie budowy auto-

strady A4 na odcinku Szarów – Brzesko – do ministra

(6880),

strady A4 na odcinku Wierzchosławice – Krzyż – do

skiej (6881),

381) posła Jana Ziobry w sprawie kosztów utrzy-

mywania stadionów w Warszawie, Poznaniu, Wrocła-

wiu i Gdańsku wybudowanych na Mistrzostwa Eu-

382) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie żą-

dania przez wojewodę śląskiego zwrotu 20% kwoty

cjalnym dla uczniów – do prezesa Rady Ministrów

(6883),

383) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie stwo-

rzenia warunków dla godnego upamiętnienia miejsc

(6885),

384) poseł Marii Nowak w sprawie planowanych

masowych zwolnień nauczycieli – do ministra eduka-

cji narodowej (6886),

385) poseł Marii Nowak w sprawie działań Mini-

sterstwa Gospodarki wobec tyskiej fabryki Fiat Auto

Poland SA – do ministra gospodarki (6887),

386) poseł Marii Nowak w sprawie planowanych

zwolnień w tyskiej fabryce Fiat Auto Poland SA – do

387) poseł Marii Nowak w sprawie przewidywa-

388) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pla-

nowanej prywatyzacji polskich uzdrowisk – do mini-

389) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie opu-

blikowanych wyników badań dotyczących płatności

ﬁrm(tzw.moralnościpłatniczej)–doministragospo-

darki (6891),

390) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

nistra obrony narodowej (6892),

391) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

jektowanej zmiany ustawy o lasach – do ministra

środowiska (6893),

392) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie zwięk-

szenia skuteczności kontroli ﬁnansowejbiurpodróży

– do ministra sportu i turystyki (6894),

393) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie pro-

jektu ustawy wprowadzającej wymóg wykorzystania

odnawialnych źródeł energii w sektorze budownic-

twa – do ministra gospodarki (6895),

14

394) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie kon-

kursu na projekt systemowy „E-podręczniki do

kształcenia ogólnego” – do ministra edukacji naro-

dowej (6896),

395) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie nowe-

lizacji ustawy o zbiórkach publicznych – do ministra

396) posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

AMS i podejrzenia złamania ustawy o związkach za-

wodowych w związku z postanowieniem Sądu Okrę-

gowego w Warszawie – do ministra sprawiedliwości

(6898),

397) poseł Beaty Kempy w sprawie planów re-

strukturyzacji Gazowni Kieleckiej – do ministra

skarbu państwa (6899),

398) poseł Beaty Kempy w sprawie zwiększenia

dodatkowego limitu uprawnień do emisji dwutlenku

węgla w ZPW Trzuskawica SA – do ministra środo-

wiska (6900),

399) posła Łukasza Gibały w sprawie problemów

z wezwaniem odpowiedniego transportu medycznego

w sytuacji nagłego zagrożenia życia pacjentów prze-

bywających w szpitalach niepełnoproﬁlowych – do

ministra zdrowia (6901),

400) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pla-

cjonowania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w woj.

nej w 2013 r. i latach kolejnych – do ministra zdrowia

(6902),

401) posła Jacka Czerniaka w sprawie bezzasad-

nego aresztowania, przewlekłości postępowań w spra-

wach karnych i cywilnych oraz odszkodowań wypła-

canych w związku ze stratami poniesionymi na pra-

wach osób tymczasowo aresztowanych – do prezesa

Rady Ministrów (6903),

402) posła Jacka Czerniaka w sprawie działań

podejmowanych przez organy ochrony prawnej na

okoliczność zaginięcia majora Wojska Polskiego – do

403) posła Krzysztofa Jurgiela oraz grupy posłów

czypospolitej Polskiej i wezwania Parlamentu Euro-

jących zasad podziału między państwa członkowskie

dla rolników – do prezesa Rady Ministrów (6905),

404) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

rodowej (6906),

405) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie poprawy jakości kształcenia w za-

406) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

usług drogą elektroniczną – do ministra administra-

407) posłanek Krystyny Kłosin i Joanny Fabisiak

w sprawie interpretacji niektórych zapisów ustawy

nych ustaw – do ministra środowiska (6909),

408) posła Tomasza Kuleszy w sprawie zalecenia

Kwaliﬁkacjidlauczeniasięprzezcałeżycie(2008/C

111/01) – do ministra edukacji narodowej (6910),

409) posła Leszka Millera w sprawie ochrony pa-

tentowej – do ministra gospodarki (6911),

410) posła Waldemara Andzela w sprawie zmiany

prawa dotyczącego wolności zgromadzeń – do preze-

sa Rady Ministrów (6912),

411) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zwięk-

szającej się skali bezrobocia w Polsce – do prezesa

412) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie sytu-

acji na rynku owoców miękkich – do ministra rolnic-

413) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie opra-

cowania nowego rozkładu jazdy pociągów na lata

2012/2013, ze szczególnym uwzględnieniem spółki

PKP InterCity SA – do ministra transportu, budow-

414) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie szkód

łowieckich – do ministra środowiska (6916),

415) posła Jana Warzechy w sprawie gwarancji

dla klientów biur podróży, które ogłaszają upadłość

– do ministra sportu i turystyki (6917),

416) posła Jana Warzechy w sprawie kampanii

promującej „Orliki” – do ministra sportu i turystyki

(6918),

417) posła Jana Warzechy w sprawie obowiązku

zatrudnienia wykwaliﬁkowanejpomocydentystycz-

nej – do ministra zdrowia (6919),

418) posła Jana Warzechy w sprawie projektu

palnej – do ministra spraw wewnętrznych (6920),

stra edukacji narodowej (6921),

420) posła Patryka Jakiego w sprawie waloryzacji

zasiłków stałych udzielanych przez pomoc społeczną

– do prezesa Rady Ministrów (6922),

421) posła Patryka Jakiego w sprawie zasadności

przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu

422) posła Patryka Jakiego w sprawie zasadności

przepisów ustawy Kodeks postępowania w sprawach

423) posła Jana Ziobry w sprawie niedopełnienia

zobowiązań przez Krajowy Zarząd Gospodarki Wod-

nej odnośnie do braku sporządzenia planów inwesty-

cyjnych na śródlądowych drogach wodnych, przewi-

15

dzianych do współﬁnansowania ze środków Unii

sowej – do ministra środowiska (6925),

424) posła Michała Jarosa w sprawie implemen-

tacji europejskiej dyrektywy dotyczącej homologacji

(6926),

425) posła Andrzeja Szlachty w sprawie zmiany

kosztów nauki dziecka w przedszkolu niepublicznym

– do ministra edukacji narodowej (6927),

426) posła Andrzeja Szlachty w sprawie planów likwi-

dacji Posterunku Policji w Krzeszowie w woj. podkarpac-

427) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wprowadzania e-podręczników – do ministra eduka-

cji narodowej (6929),

428) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wprowadzania programu „Cyfrowa szkoła” – do mi-

nistra edukacji narodowej (6930),

429) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

obowiązkowych szczepień ludności – do ministra

zdrowia (6931),

430) posła Jarosława Górczyńskiego w sprawie

wyrażenia stanowiska na temat art. 27 ustawy o spół-

dzielniach mieszkaniowych i ewentualnych zmian

jego brzmienia – do ministra transportu, budownic-

431) poseł Beaty Kempy w sprawie fali upadłości

w budownictwie – do ministra transportu, budownic-

432) poseł Marii Zuby w sprawie planów likwida-

cji Oddziału Zakładu Gazowniczego w Kielcach Kar-

packiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. – do ministra

433) poseł Marii Zuby w sprawie zagrożeń płyną-

cych z nieprzemyślanego i praktycznie niekontrolo-

wanego stawiania farm wiatrowych na obszarze Pol-

ski, a także wynikającej z tego konieczności wielo-

aspektowego określenia norm regulujących tę dzia-

łalność – do ministra środowiska (6935),

434) posłów Adama Kwiatkowskiego i Mariusza

Kamińskiego w sprawie informacji o planowanej pry-

watyzacji Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów

rozwoju regionalnego (6936),

435) posła Mariusza Kamińskiego w sprawie pro-

jektu rozporządzenia ministra skarbu państwa doty-

czącego wzoru karty prywatyzacji – do ministra skar-

bu państwa (6937),

436) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie wydat-

ków na system informatyczny w Banku Gospodar-

(6938),

437) poseł Barbary Bartuś w sprawie przyznania

świadczeń dla junaków wcielonych do Powszechnej

438) posłów Michała Jacha i Joachima Brudziń-

skiego w sprawie zmiany obszaru właściwości Wydzia-

łu Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w Star-

gardzie Szczecińskim – do ministra sprawiedliwości

(6940),

439) posła Krzysztofa Michałkiewicza w sprawie

440) posła Krzysztofa Michałkiewicza w sprawie

możliwości wprowadzenia w prawie rozwiązań po-

mocnych małym oraz średnim gospodarstwom rol-

441) posła Krzysztofa Michałkiewicza w sprawie

ministra ﬁnansów(6943),

442) poseł Barbary Bubuli w sprawie niekorzyst-

nych skutków wprowadzenia do ustawy o radiofonii

i telewizji przepisów zwiększających ilość treści ko-

mercyjnych w programach telewizyjnych – do mini-

443) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

sprzedawania koncernom farmaceutycznym krwi po-

chodzącej od honorowych krwiodawców – do ministra

zdrowia (6945),

444) posła Marka Matuszewskiego w sprawie wie-

wykroczenie – do ministra transportu, budownictwa

445) posła Waldemara Andzela w sprawie planów

likwidacji Funduszu Kościelnego – do ministra ad-

446) posła Waldemara Andzela w sprawie niepra-

widłowości w procedurze odbierania dzieci z rodzin

łecznej (6948),

447) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie rządowego

projektu „Długookresowej strategii rozwoju kraju

448) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie jedno-

znacznego sprecyzowania deﬁnicji elektrowni wia-

trowej – do ministra gospodarki (6950),

449) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie emerytur

(6951),

450) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie projektu za-

451) posła Józefa Lassoty w sprawie ograniczenia

zdrowia (6953),

452) poseł ZoﬁiCzernowwsprawiepomocywusu-

waniu skutków powodzi – do ministra administracji

i cyfryzacji (6954),

453) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie nie-

odpłatnego nabycia przez woj. dolnośląskie udziałów

Instytutu Automatyki Systemów Energetycznych

sp. z o.o. należących do Skarbu Państwa – do mini-

16

454) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie wnie-

sienia jako wkładu niepieniężnego (aportu) prawa

własności zabudowanej nieruchomości, stanowiącej

przy ul. Kłodzkiej nr 24, 24a, 24b, 24c, 24d oraz 24e,

do Agencji Rozwoju Regionalnego Agroreg SA

z siedzibą w Nowej Rudzie – do ministra transportu,

455) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie oszczędności w administracji poprzez

wprowadzenie obowiązku stosowania paliwa gazo-

wego w samochodach służbowych – do ministra ad-

456) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie niewłaściwych praktyk w związku ze skła-

daniem wniosków o wizy krajowe – do ministra spraw

zagranicznych (6958),

457) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie doprecyzowania pojęcia „względy tech-

458) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie skomplikowanego podziału odzyskanych

dochodów z tytułu zwrotu funduszu alimentacyjnego

– do ministra ﬁnansów(6960),

459) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie opodatkowania kategorii „budynków po-

zostałych”, zajętych na prowadzenie działalności go-

spodarczej – do ministra ﬁnansów(6961),

wie sposobu naliczania podatku od nieruchomości od

gruntów związanych z budynkiem, w którym podat-

nik nabył udziały – do ministra ﬁnansów(6962),

461) posłów Zbigniewa Włodkowskiego i Henryka

Smolarza w sprawie realizacji projektu „System do-

skonalenia nauczycieli oparty na ogólnopolskim kom-

pleksowym wspomaganiu szkół” – do ministra edu-

kacji narodowej (6963),

462) posłów Zbigniewa Włodkowskiego i Henryka

Smolarza w sprawie zasad usuwania i dozoru pojaz-

dów zatrzymanych na podstawie art. 130a ust. 1 usta-

wy Prawo o ruchu drogowym, w tym zwrotu kosztów

należnych dla ﬁrm,któretakieusługiwykonujądla

jednostek samorządu terytorialnego – do ministra

spraw wewnętrznych (6964),

463) posła Jarosława Górczyńskiego w sprawie

(6965),

464) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie odstą-

kalizowanych na terenach poszczególnych gmin w woj.

(6966),

465) posła Leszka Aleksandrzaka w sprawie utrzy-

– do ministra sprawiedliwości (6967),

466) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie

utworzenia dodatkowego punktu informacyjnego

PGE Dystrybucja SA we Włodawie – do ministra

skarbu państwa (6968),

467) posła Sławomira Kłosowskiego w sprawie

wymagalności pozwoleń na budowę instalowanych

platform dźwigowych dla osób niepełnosprawnych do

wysokości 3 m – do ministra transportu, budownic-

2) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

cję posła Przemysława Wiplera w sprawie podpisania

przez rząd umowy handlowej ACTA (1332),

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

cję poseł Wandy Nowickiej w sprawie regulacji praw-

nych istotnych dla funkcjonowania społeczeństwa

sieciowego w Polsce w kontekście umowy handlowej

dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobiony-

mi ACTA (1363),

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

cję poseł Aleksandry Trybuś w sprawie umowy han-

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

wstałych wokół podpisania przez Polskę porozumie-

nia ACTA (1742),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

skiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 26 maja 2011 r.

7) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

lację poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

kryteriów kontraktowania specjalistycznych usług

medycznych w woj. wielkopolskim, w tym w pow.

czarnkowsko-trzcianeckim (3053),

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie nieprzystosowania opieki zdrowotnej dla osób

starszych (3536),

9) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

Kamila RyﬁńskiegowsprawienadużyćKomisjiMa-

jątkowej (3683),

17

10) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

deracji Rosyjskiej w 2010 r. członków Państwowej

go, w tym współpracowników akredytowanego Ed-

munda Klicha (3825),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nych (3839),

12) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

sła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie ustawy

13) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

dowej propozycji zmian w ﬁnansowaniuKościołów

i związków wyznaniowych (3964),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie proﬁlaktykiwykrywaniarakaszyjkimacicyoraz

szczepień przeciwko wirusowi HPV (4032),

15) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

sła Ryszarda Galli w sprawie upamiętnień mniejszo-

ści narodowych i etnicznych na terenie Rzeczypospo-

litej Polskiej (4051),

16) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

możliwości wprowadzenia nieodpłatnego lub częścio-

wo odpłatnego dostępu do usług z zakresu stomato-

logii i ortodoncji dla dzieci i młodzieży powyżej 12.

roku życia (4173),

18) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w domach pomocy społecznej, a także dostosowania

przepisów prawa regulujących pracę pielęgniarek

(4224),

19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

formowania osób korzystających z bankomatów o po-

bieranych prowizjach (4267),

20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wprowadzenia obowiązku informowania konsumen-

tów o wysokości pobieranej prowizji za korzystanie

z bankomatów (4303),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji (4515),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

konkretnych działań zmierzających do zwiększenia

liczby miejsc geriatrycznych w Polsce (4620),

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie kosztów, jakie poniosą szpitale w związku z Euro

2012 (4680),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

zarządowymi (4762),

25) zastępcy szefa Służby Cywilnej Dagmira Dłu-

pieczeństwa regionu północnego Mazowsza w czasie

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zakontraktowania przez Wielkopolski Oddział Naro-

dowego Funduszu Zdrowia usług jedynej poradni

diabetologicznej dla dzieci w Kaliszu (4917),

27) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przyznania klauzuli sumienia farmaceutom (5002),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

klamy napojów alkoholowych na powierzchniach po-

jazdów mechanicznych (5012),

29) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

piecznych dla zdrowia substancji zawartych w środ-

kach odchudzających (5081),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

18

żej chorych i niepełnosprawnych, mieszkających w do-

mach pomocy społecznej (5102),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

przekazywania szkół publicznych stowarzyszeniom

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie ewentualnej utraty przez hospicja statusu orga-

nizacji non proﬁt(5123),

33) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

pelację posła Kosmy Złotowskiego w sprawie nieudzie-

lenia odpowiedzi na interpelację poselską (5141),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Zakrzewskiej w sprawie kontroli w placówkach lecz-

nictwa zamkniętego, opiekuńczo-wychowawczych

oraz domach opieki społecznej (5147),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie likwidacji prowizji ZUS od składek prze-

kazywanych do OFE (5258),

36) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

acji ﬁnansowejmediówpublicznych(5272),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

skiej w sprawie możliwości wydatkowania przez gmi-

ny na cele inwestycyjne środków uzyskanych z opłat

38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

terpelację poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

poprawy organizacji programów badań proﬁlaktycz-

nych raka szyjki macicy i raka piersi (5347),

39) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

prac nad nową siatką powiatów w Polsce (5360),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

wie regulacji prawnych dotyczących nielegalnego wy-

korzystania wizerunku i twórczości osób prywatnych

(5376),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

logicznych (5379),

42) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ków opieki zdrowotnej nad osobami bezdomnymi

(5399),

43) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie

zmian terminu wprowadzenia nowego egzaminu na

prawo jazdy oraz nieprawidłowości dotyczących mo-

dernizacji systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów

i Kierowców (5402),

44) ministra środowiska Marcina Korolca na in-

prac nad regulacjami prawnymi dotyczącymi konce-

sjonowania i opodatkowania wydobycia gazu łupko-

wego (5403),

45) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kowskiego w sprawie zapisu w ankietach dla krwio-

dawców (5404),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

szenia kosztów udzielania świadczeń osobom nie-

ubezpieczonym w stanach nagłego zagrożenia zdro-

wia i życia (5436),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

prawa w celu zapewnienia pielęgniarkom, które tam

pracują, przejrzystych warunków pracy uwzględnia-

jących specyﬁkętegomiejscapracy(5444),

48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie konkursów ofert na leczenie i dysproporcji

w wysokości kontraktów przyznanych placówkom

publicznym i prywatnym (5446),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zaniżonej wartości kontraktu Narodowego Funduszu

Zdrowia dla Wojewódzkiego Centrum Szpitalnego Ko-

tliny Jeleniogórskiej w Jeleniej Górze (5453),

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przyczyn niewdrażania „Narodowego programu za-

pobiegania i zwalczania HCV” w Polsce (5465),

51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

19

interpelację posła Jerzego Polaczka w sprawie nieure-

gulowanej sytuacji własnościowej terenu pod Stadio-

nem Narodowym w Warszawie, objętego roszczeniami

spadkobierców właścicieli nieruchomości (5471),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

gotowości służb medycznych na Mistrzostwa Europy

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

stanu gotowości służb bezpieczeństwa na Mistrzostwa

z ubóstwem (5490),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ści w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego podczas

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

łopolski (5537),

58) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

chomienia scentralizowanej dyspozytorni medycznej

w Krakowie (5538),

59) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

dramatycznych skutków zadłużenia szpitali (5544),

60) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

go doﬁnansowaniaNFZdosprzętuortopedycznego

(5546),

61) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

cjentów (5548),

niaka w sprawie weryﬁkacji wysokości świadczeń

cych do ich otrzymywania (5553),

63) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie przepisów postępowania cywilnego uznających

nień dla obywateli (5559),

65) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

sła Jana Warzechy w sprawie biuletynu wydawanego

przez IPN (5561),

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rzystywania oddanej honorowo krwi (5562),

67) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rych na wirusa grypy typu H1N1v (5563),

68) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

wie naturalnej regulacji rzeki Wisły oraz przywróce-

nia jej spławności (5574),

69) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

dziecka (5577),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wa, woj. łódzkie (5580),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

73) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

20

cholskiego w sprawie homologacji pojazdów i części

motoryzacyjnych (5583),

74) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Wiplera w sprawie działań polskiej dyplomacji na

blicznej na temat stosunków polsko-żydowskich

(5588),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

terenie gm. Będzin w woj. śląskim (5590),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

78) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

grupy posłów w sprawie przekształcenia szpitali w Pol-

sce w spółki prawa handlowego, na przykładzie Wo-

jewódzkiego Specjalistycznego Szpitala w Tychach

(5592),

79) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodar-

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

łań interwencyjnych dla jej poprawy (5601),

81) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Jarosława Zielińskiego w sprawie rzą-

sanitarno-epidemiologicznych (5602),

82) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

cy w sprawie bezrobocia wśród absolwentów szkół

wyższych (5613),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

84) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie projektu reaktywowania dawnej fundacji

85) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

tra Szeligi w sprawie obietnic złożonych w exposé

(5623),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wodowego (5625),

dotyczących bezrobocia (5626),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

czyka w sprawie warunków i procedury rejestracji

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ty Butryn w sprawie projektowanej nowelizacji usta-

(5654),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

wania nowych rozwiązań prawnych dotyczących

spółdzielczości (5670),

92) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

riusza Bąka w sprawie braku skutecznych działań

uczciwych praktyk w handlu produktami rolnymi

21

gracji (5688),

skiej w sprawie ubóstwa polskich dzieci (5689),

95) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

uprzywilejowanych (5690),

96) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

97) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

skutków likwidacji Funduszu Kościelnego (5694),

98) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

Borowiaka w sprawie ogłoszenia obszaru woj. wiel-

kopolskiego strefą wolną od organizmów modyﬁko-

wanych genetycznie (5695),

99) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

dodatkowej formy pomocy ﬁnansowejdlagmin,któ-

rych duży obszar objęty jest różnymi formami ochro-

ny przyrody (5696),

100) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nych w Banku Gospodarstwa Krajowego w związku

z wyodrębnianiem na własność lokali mieszkalnych

łecznego i spółdzielnie mieszkaniowe (5697),

101) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

realizacji inwestycji związanej z budową drogi eks-

presowej S5 (5698),

102) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie narastającego problemu nadwagi wśród

dzieci (5701),

103) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

giela w sprawie częściowej zgodności „Strategii zrów-

noważonego rozwoju wsi, rolnictwa i rybactwa” ze

104) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

105) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie katastrofalnych wyników testu klas szó-

stych (5713),

skich domach dziecka (5715),

107) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nowskiego na interpelację posła Marcina Witki w spra-

wie nadzoru nad czynnościami syndyków i sędziów

siębiorstw (5718),

108) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie nieprawidłowości stwierdzonych przez NIK pod-

czas kontroli w placówkach opiekuńczo-wychowaw-

czych (5721),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie znikomej liczby wnoszonych oskarżeń o mobbing

(5722),

110) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

112) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

krajowych (5735),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(5737),

czyńskiej w sprawie raportu UNICEF dotyczącego

22

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

działkowych (5741),

116) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

wie kampanii reklamowej ministra rolnictwa i roz-

woju wsi (5742),

117) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie sytuacji w domach dziecka (5744),

118) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kończyn (5747),

119) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie ujednolicenia dokumentacji pielęgniarsko-położni-

czenia medyczne na obszarze całego kraju (5748),

120) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie dostępu do opieki pielęgniarskiej osób najciężej

wa do warunków pracy pielęgniarek pracujących

121) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie niewydłużania wieku emerytalnego dla pielę-

nej osób posiadających nieruchomości (5751),

123) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Tomasza Kamińskiego w sprawie budo-

wy drogi ekspresowej S19 (5755),

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

renie gm. Bodzanów w pow. płockim (5759),

125) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

lokalnych (5762),

126) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wia dotyczącego doﬁnansowania wyrobów ortope-

dycznych (5764),

127) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

skiego mleczarstwa w latach 2012–2013 (5765),

128) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie problemów funkcjonowania i ﬁnansowaniado-

mowej opieki hospicyjnej nad dziećmi, ze szczegól-

nym uwzględnieniem Pomorskiego Hospicjum dla

Dzieci (5767),

skiego w sprawie powiązania pomocy społecznej z ak-

tywizacją zawodową (5769),

130) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

go w sprawie dostępu do doradztwa zawodowego ro-

dziców i uczniów szkół gimnazjalnych oraz ponad-

132) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie emerytur dla osób pobierających

niepełnosprawną (5773),

133) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

go w sprawie kontroli gabinetów kosmetycznych oraz

(5775),

134) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

rządkowania i modernizacji sieci dróg (5776),

135) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

go w sprawie systemu sprawdzania prac maturalnych

(5777),

23

(5779),

137) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kiej w sprawie przepisów o minimalnych normach

138) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kiej w sprawie postulatów związku zawodowego sku-

piającego pielęgniarki i położne (5781),

139) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

wania dzieci (5786),

140) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

talnej oceny polskich dróg w najnowszym raporcie

141) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

142) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beckiej w sprawie przepisów dyskryminujących osoby

gnacyjnego (5794),

143) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

kiej w sprawie bardzo niskiego poziomu nauczania

144) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

wie nowej podstawy programowej (5805),

145) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie ograniczenia ﬁnansowaniasamorządów(5809),

146) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

coraz większego zadłużenia samorządów (5810),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kiej w sprawie zmiany przepisów dotyczących prze-

prowadzania aborcji (5813),

148) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

beckiej w sprawie unieważnienia przepisów o karach

149) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

szych do nauczania z użyciem narzędzi interneto-

wych (5815),

150) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(5817),

151) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

matycznej sytuacji polskich szpitali (5818),

152) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kiej w sprawie niezakończonych prac nad nowelizacją

uzdrowiskowych (5819),

153) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

154) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beckiej w sprawie znikomej pomocy młodym małżeń-

stwom ze strony rządu (5821),

155) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beckiej w sprawie skutków obowiązywania ustawy

156) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

nych (5825),

157) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(5826),

158) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

159) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

(5834),

160) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

24

(5835),

161) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

162) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kowskiego w sprawie planów utworzenia obowiązko-

wych kont bankowych dla osób pobierających świad-

czenia emerytalne (5838),

163) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

164) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

tucji upadłości konsumenckiej (5845),

165) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

166) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

ce ogłoszonego przez Grupę Acron (5851),

167) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

skiego w sprawie interpretacji zapisów miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego (5854),

wie orzekania o stopniu niepełnosprawności przez

w sprawie stosowania sankcji wobec przewoźników

(5857),

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie sposobu i kryteriów ustalania wysokości opłaty

WE) oraz w kontekście art. 15 ustawy Prawo geolo-

giczne i górnicze (5858),

171) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

rehabilitacji budownictwa wielkopłytowego (5859),

172) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

173) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

174) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie zwalczania oszustw w zakresie nieuiszcza-

sieci importerów stali (5865),

175) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie problemów Służby Celnej oraz podejrzeń

176) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

„Rodzina na swoim” (5869),

gów dochodowych (5874),

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

179) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie planów reformy szkolnictwa wojskowego

(5876),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie bezrobocia wśród młodzieży (5879),

182) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

25

ubezpieczeń (5882),

183) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

boru opłat autostradowych utrudniającego poruszanie

184) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

Kościelnego (5884),

185) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

186) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

187) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie zwalczania przestępczego procederu uchy-

wymi prętami zbrojeniowymi (5893),

188) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie możliwości wprowadzenia do szkół fakul-

tatywnych zajęć szachowych (5894),

189) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

towarzyszących działalności leczniczej (5895),

190) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

191) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nych decyzji organu podatkowego pierwszej instancji,

193) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Ryszarda Kalisza w sprawie zwrotów

194) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

wie zmian w zakresie ochrony sądów (5910),

195) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie możliwości zmian w ustawie o restrukturyzacji

ﬁnansowejgórnictwasiarki(5914),

196) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

197) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

198) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłów Jerzego Borkowskiego i Artura Bramory

w sprawie dystrybucji ﬁnansówwspółcePKPPolskie

informatycznych (5923),

199) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie przedstawienia wyników audytu w spółce

200) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

historii (5926),

201) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

202) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

dacji i wsparcia przedsięwzięciom organizowanym

203) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

204) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

26

w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy

205) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

(5938),

wie zwiększenia środków z Funduszu Pracy (5939),

207) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

Skowrońskiej w sprawie możliwości pobierania eme-

rytury rolniczej z ZUS i KRUS (5941),

208) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

rania emerytury krajowej i zagranicznej (5943),

209) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultu-

seł Agnieszki Pomaskiej w sprawie zmiany statusu

210) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

daczy gruntu, będących wcześniej dzierżawcami

211) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie potencjalnego inwestora w procesie plano-

wanej prywatyzacji PLL LOT SA (5948),

212) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

213) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

(5952),

214) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

danie telewizji w szpitalu (5967),

215) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

skiej w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie

216) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie remontu

217) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

lację posła Tomasza Garbowskiego w sprawie budowy

218) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie dopuszczenia do użytku kontrowersyjnego

219) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

trasy (5994),

220) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

wie oddziaływania farm wiatrowych na życie i zdro-

wie ludzi (5996),

221) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kości (5999),

222) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

mierza Karpińskiego w sprawie zatrudniania osób

cania przez nie składek na ubezpieczenie społeczne

(6000),

223) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nowskiego na interpelację posła Mirona Sycza w spra-

wie działań podejmowanych przez spółki Skarbu

stwo Skarbu Państwa (6003),

224) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie zwiększenia tygodniowej liczby godzin opieki wy-

chowawczej w placówkach lecznictwa uzdrowiskowe-

go (6012),

w sprawie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu

226) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

27

nienia ministra – na interpelację posła Kazimierza

kacji przedszkolnej (6022),

nia stypendiów na studiach wyższych (6031),

228) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

blicznych instytucji kultury (6036),

229) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie zapewnienia bezpieczeństwa dzieciom i mło-

dzieży podczas wypoczynku letniego (6043),

230) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

stu cen paliw (6046),

231) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Rzońcy w sprawie liczby polskich szkół, które zosta-

ły przekazane stowarzyszeniom (6047),

232) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

233) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

skiego i Jarosława Górczyńskiego w sprawie likwida-

cji i ﬁnansowaniamałychwiejskichszkół(6066),

234) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

sła Michała Tomasza Pacholskiego w sprawie upo-

wszechniania edukacji przedszkolnej (6073),

235) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

twińskiego w sprawie złożonej przez Polskę deklara-

wie zasad nabywania i utraty prawa do świadczeń

wania (6086),

237) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

(6094),

238) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie pracowników zatrudnionych w zakładach

239) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beckiej w sprawie niekorzystnych zasad wyliczania

240) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beckiej w sprawie niespójnej polityki prorodzinnej

(6109),

241) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

publicznych (6121),

242) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

ziomie policealnym (6148),

243) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

rek w sprawie opłat za świadectwa szkolne (6154),

244) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

seł Krystyny Skowrońskiej w sprawie zmiany warun-

ków udzielania pomocy publicznej dla rolników

245) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

kały w sprawie dotacji dla niepublicznych przedszko-

li i niepublicznych form wychowania przedszkolnego

(6322).

stra edukacji narodowej – ponowna (4176) – 16 dni,

– od ministra edukacji narodowej – ponowna (4178)

– 16 dni,

28

4) posła Kazimierza Moskala w sprawie rosną-

wia (5543) – 16 dni,

pieczeństwa zakażeń szpitalnych w wyniku stosowa-

nia bawełnianych obłożeń – od ministra zdrowia

(5547) – 16 dni,

6) posłów Tomasza Makowskiego i Wojciecha Pen-

kalskiego w sprawie funkcjonowania Izby Celnej

w Ełku – od ministra sprawiedliwości (5853) – 12 dni,

7) posła Mariusza Kamińskiego w sprawie plano-

Agencji Prasowej – od prezesa Rady Ministrów (5978)

– 7 dni,

8) posła Wojciecha Szaramy w sprawie antypol-

administracji i cyfryzacji – ponowna (2384) – 5 dni,

9) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie trybu

ewidencji gruntów i budynków – od ministra admi-

nistracji i cyfryzacji (5709) – 5 dni,

10) posła Jana Warzechy w sprawie planowanych

kim – od ministra zdrowia (6098) – 5 dni,

11) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie łą-

ministra administracji i cyfryzacji (6103) – 5 dni.

ZAPYTANIA

1) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie limi-

towania pasków diagnostycznych dla osób chorych

2) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie wpi-

sania lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej jako

zestawy infuzyjne – do ministra zdrowia (1477),

3) posła Jacka Osucha w sprawie stanu technicz-

nego linii energetycznych dostarczających prąd do

stra gospodarki (1478),

4) posła Jacka Osucha w sprawie wprowadzenia

lekarzy ratownictwa medycznego – do ministra zdro-

wia (1479),

rów turystycznych – do ministra obrony narodowej

(1480),

6) posła Jacka Osucha w sprawie organizacji prze-

wozów międzywojewódzkich pomiędzy woj. śląskim

a innymi ościennymi województwami w związku z pod-

jęciem decyzji o likwidacji Śląskiego Zakładu Prze-

wozów Regionalnych i przejęciem obsługi połączeń

skiej (1481),

7) posła Artura Górskiego w sprawie planów rzą-

du wprowadzenia podatku od nieruchomości, czyli

tzw. podatku katastralnego – do prezesa Rady Mini-

strów (1482),

wia (1483),

– do ministra spraw zagranicznych (1484),

10) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie łamania

prawa przez zarząd ENEA Operator sp. z o.o. – do

11) posła Jerzego Budnika w sprawie remontu

ków kolejowych Wejherowo Nanice, Wejherowo Śmie-

chowo i Reda Pieleszewo – do ministra transportu,

12) posła Wojciecha Szaramy w sprawie opóźnie-

cjalistycznych ośrodków kardiologicznych w woj. ślą-

wie weryﬁkacjilimitówprogówdochodowychikwot

14) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie interpretacji przepisów ustawy z dnia 29 lipca

tyﬁkacjipodatnikówipłatnikóworazniektórychin-

nych ustaw – do ministra ﬁnansów(1489),

15) posła Grzegorza Sztolcmana w sprawie skła-

dek emerytalnych niepracującego współmałżonka

16) posła Grzegorza Sztolcmana w sprawie podję-

rowymi – do ministra zdrowia (1491),

17) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od

– do ministra ﬁnansów(1492),

18) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

nictwie na krótkie okresy – do ministra pracy i poli-

(1493),

19) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

cinku Grójec – Warszawa – do ministra transportu,

20) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

29

21) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

(1496),

22) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

tensywnymi burzami połączonymi z gradobiciem – do

23) posła Stanisława Szweda w sprawie programu

nistra edukacji narodowej (1498),

24) posła Stanisława Szweda w sprawie kolejowego

transportu publicznego na Śląsku – do ministra trans-

25) posła Stanisława Szweda w sprawie kształce-

nia i podnoszenia kwaliﬁkacjizawodowychnauczy-

cieli – do ministra edukacji narodowej (1500),

26) posła Michała Kabacińskiego w sprawie udzie-

lenia zgody na odstępstwo od przepisów technicz-

no-budowlanych – do ministra transportu, budownic-

27) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie two-

rzenia przepisów regulujących stosunki między ﬁr-

mami farmaceutycznymi a środowiskiem lekarskim

– do ministra zdrowia (1502),

28) posłów Stanisława Huskowskiego i Sławomira

dworca kolejowego w Oleśnicy – do ministra transpor-

29) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie budowy

skiej (1504),

30) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie doﬁ-

nansowania przez Ministerstwo Sportu i Turystyki

sportu i turystyki (1505),

31) posłów Adama Kwiatkowskiego i Dawida Jac-

kiewicza w sprawie biletów pracowniczych w ramach

32) posłów Adama Kwiatkowskiego i Dawida Jac-

kiewicza w sprawie formy i kosztów zatrudnienia

stwa (1507),

33) posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

kowskiego w sprawie połączenia lotniczego do Hanoi

34) posłów Adama Kwiatkowskiego i Dawida Jac-

(1509),

35) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

uszczegółowienia informacji na temat wsparcia orga-

nizacji polonijnych przez budżet państwa – do mini-

stra spraw zagranicznych – nie nadano biegu (1510),

36) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

przywrócenia kursowania pociągów na linii Ełk

skiej (1511),

37) posła Józefa Rackiego w sprawie remontu

dworca PKP w Kaliszu – do ministra transportu, bu-

38) posłów Jerzego Wenderlicha i Leszka Millera

skarbu państwa (1513),

39) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie złego

40) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie odszko-

dowań za zniszczone domy w rejonie budowy auto-

skiej (1515),

41) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie spo-

sobu naliczania kapitału początkowego – do ministra

42) posła Jerzego Ziętka w sprawie standardu po-

wego – do ministra zdrowia (1517),

43) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie ła-

miącego zasady pewności prawa i zaufania podatni-

ków do państwa sposobu interpretowania przepisów

stracji celnej przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym

samochodów typu pick-up – do ministra ﬁnansów

(1519),

44) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie skutków

łecznej (1520),

45) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie ubezpie-

(1521),

46) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie trud-

nej (1522),

47) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie wy-

jaśnienia zastrzeżeń Lubelskiego Centrum Samo-

obrony i Fitnessu wobec pracowników Wojewódzkie-

go Urzędu Pracy w Lublinie – do ministra rozwo-

ju regionalnego (1523),

48) posłów Zbigniewa Pacelta i Lucjana Marka

cych przyznawania zasiłku pielęgnacyjnego po 1 stycz-

(1524),

49) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie no-

welizacji pierwszego pakietu kolejowego – do mini-

(1525),

30

50) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie stanu

wia (1526),

oraz wójta gminy Bochnia – do prezesa Rady Mini-

strów (1527),

52) posła Artura Górskiego w sprawie stanu wyko-

nania przez Komendę Główną Policji nakazów powia-

towego inspektora nadzoru budowlanego w odniesieniu

ministra spraw wewnętrznych (1528),

53) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie – do mi-

nistra sprawiedliwości (1529),

54) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie bu-

szowie – do ministra środowiska (1530),

– do ministra edukacji narodowej (1531),

56) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie kla-

syﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowego–domi-

nistra edukacji narodowej (1532),

58) posła Józefa Rojka w sprawie Narodowego

59) posła Józefa Rojka w sprawie wypowiedzi pre-

zesa Wszechrosyjskiego Związku Kibiców Aleksan-

dra Szprygina – do ministra spraw zagranicznych

(1536),

60) posła Józefa Rojka w sprawie odpowiedzialno-

ści policjantów interweniujących podczas zajść mają-

cych miejsce w czasie obchodów Święta Niepodległości

w Warszawie w 2011 r. – do ministra spraw wewnętrz-

nych (1537),

61) posła Józefa Rojka w sprawie planowanych

62) posła Józefa Rojka w sprawie planowanego

– do ministra sprawiedliwości (1539),

63) posłów Piotra Szeligi i Edwarda Siarki w spra-

wie ograniczenia zatrudnienia i oszczędności w Ma-

łopolskim Urzędzie Wojewódzkim – do prezesa Rady

Ministrów (1540),

64) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

skim Urzędzie Wojewódzkim – do prezesa Rady Mi-

nistrów (1541),

65) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia za-

66) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

(1543),

67) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

68) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

69) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

jewódzkim – do prezesa Rady Ministrów (1546),

72) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

74) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

75) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

77) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

(1554),

78) posła Piotra Szeligi w sprawie ograniczenia

79) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie prze-

pływu środków ﬁnansowychpomiędzywoj.śląskim

a budżetem państwa w ramach Ministerstwa Trans-

skiej (1556),

80) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie prze-

wnętrznych (1557),

81) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie prze-

Gospodarki – do ministra gospodarki (1558),

82) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Mikołów-Bujaków – do ministra transportu, budow-

31

83) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

92) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

93) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

94) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

95) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

96) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Łaziska Górne – do ministra transportu, budownic-

97) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

98) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

106) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

32

107) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

108) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

109) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Jastrzębie-Zdrój – do ministra transportu, budownic-

110) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

111) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

112) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

113) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

114) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

115) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

116) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

117) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

118) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

119) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

120) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

121) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

122) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

123) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

124) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

125) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

126) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

127) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

128) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

129) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

130) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

33

131) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

132) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Orzesze-Jaśkowice – do ministra transportu, budow-

147) posła Edwarda Czesaka w sprawie ustawy

148) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

ków – Tuszyn – do ministra transportu, budownic-

149) posła Tomasza Kuleszy w sprawie odznacze-

i Wietnamie – do ministra obrony narodowej (1626),

150) posła Artura Górskiego w sprawie środków

przeznaczonych na letni wypoczynek dzieci i mło-

dzieży polskiego pochodzenia – do ministra spraw

zagranicznych (1627),

nej (1628).

z udziałem rządu dotyczących porozumień między-

narodowych, które w jakikolwiek sposób mogą być

związane z prawnymi aspektami obiegu informacji

w społeczeństwie informacyjnym (325),

nie posła Marka Balta w sprawie oszczędności budże-

tu państwa wynikających z refundacji sitagliptyny

34

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

wania świadczeń przez wolontariuszy na rzecz Mini-

sterstwa Administracji i Cyfryzacji i jednostek pod-

ległych (1052),

4) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

przedsiębiorcom pomocy powodziowej udzielonej

rzewskiego w sprawie podejrzenia wystąpienia naru-

szenia obowiązującego prawa wobec doktoranta Aka-

demii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzew-

skiej w Warszawie przez rzecznika dyscyplinarnego

ds. studentów tej uczelni (1137),

nie posła Józefa Rojka w sprawie leków stosowanych

(1158),

7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

nego dostępu w miejscach użyteczności publicznej do

Internetu (1203),

8) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

nie posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie komu-

nikatu prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr 80/

2012 dotyczącego tzw. importu docelowego leków w ra-

mach świadczenia chemioterapii nowotworów (1204),

9) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przyszpitalnych (1216),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

funkcjonowania oddziału kardiochirurgii dziecięcej

Pomorskiego Centrum Traumatologii w Gdańsku

(1222),

12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na zapytanie poseł Domiceli Kopaczewskiej w spra-

wie kompetencji Rady Społecznej Szpitala Wojewódz-

kiego we Włocławku (1224),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

jowej E65 (1244),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie poseł Anny Bańkowskiej w sprawie programów

lekowych (1248),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

skiej w sprawie pomocy w ramach działania: Uła-

twianie startu młodym rolnikom (1252),

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

żonka sprawującego opiekę nad osobą niepełno-

sprawną (1259),

18) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

ski (1261),

19) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

(1262),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

drogi ekspresowej S17 węzeł Bogucin – węzeł Dąbro-

wica (1263),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

drogi ekspresowej S17 węzeł Lubartów – węzeł Wito-

sa (1264),

22) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

drogi ekspresowej S17 węzeł Dąbrowica – węzeł Lu-

bartów (1265),

23) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wanie z S12) – węzeł Bogucin (1266),

24) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

35

25) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

skiego w sprawie możliwości ustanowienia na terenie

taktowego (KPK) (1270),

27) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

wym zatytułowanej „Wywyższeni.

Od faraona do

28) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

czeństwa Publicznego w Krzesimowie (1278),

29) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

30) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

nistracyjnej kary pieniężnej wymierzonej przez wój-

ta, burmistrza albo prezydenta za usunięcie drzewa

31) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

„Spichlerz polskiego rocka” w Jarocinie (1295),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie planów budowy kopalni w rejonie gm. Krobia

„Aktywność szansą na sukces” (1298),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

ﬁńskiegowsprawiespotureklamowegoAgencjiRe-

strukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z udziałem

(1302),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie przeprowadzenia oceny przydatności mię-

dzynarodowych standardów rachunkowości sektora

publicznego (1304),

czyńskiej w sprawie przepisów wykonawczych do

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

ności gospodarczej (1308),

38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

pytanie poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie pla-

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

cjentom (1343),

41) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Mirosława Pluty w sprawie przepisów

transportu (1347),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie podatku od nieruchomości dla budynków

44) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

45) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie poseł Ewy Wolak w sprawie rozporządzenia

36

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie interpretacji przez ZUS ustawy z dnia

kresie wliczania premii regulaminowej do podstawy

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

tura Górskiego w sprawie interpretacji pojęcia „szcze-

gólne okoliczności” przy podejmowaniu decyzji o umo-

rzeniu zaległości podatkowych (1356),

48) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

stra oraz podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie praktycznego wdrożenia w życie partner-

stwa strategicznego pomiędzy Chińską Republiką

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

w sprawie przystąpienia Rady Ministrów do Partner-

stwa na Rzecz Otwartego Rządu (1364),

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie załącznika nr 8 do ustawy o podatku od towarów

51) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

wie wymagań kwaliﬁkacyjnychdozajmowaniaokre-

ślonych stanowisk w bibliotekach (1372),

52) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Na-

administracji i cyfryzacji (1300) – 12 dni,

2) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie objęcia

ko, woj. dolnośląskie – od ministra administracji

i cyfryzacji (1367) – 7 dni.

Teksty interpelacji i zapytań poselskich

(nr 4495)

do ministra skarbu państwa

i posterunków energetycznych

Polskiej Grupy Energetycznej Dystrybucja SA

Oddział Zamość

– ponowna

wiedź (znak: MSP/DSK/230/12) na złożoną przeze

nów i posterunków energetycznych Polskiej Grupy

(znak: SPS-023-4495/12).

Jednakże poruszone kwe-

stie nie zostały wyjaśnione w sposób dostateczny.

Poziom odpowiedzi oraz argumentacja przytoczo-

nych postulatów pozostawiają wiele do życzenia.

W piśmie odpowiadającym na interpelację nie znaj-

duję żadnych konkretów.

Przytoczone są jedynie

ogólnikowe frazesy, które w żaden sposób nie usuwa-

ją wątpliwości związanych z planowaną restruktu-

ryzacją.

Zapewnienia o ochronie praw nabytych pra-

cowników są niezmiernie ważne, aczkolwiek w ogóle

nie przedstawiono sposobu tej ochrony.

Tożsama sy-

tuacja odnosi się do możliwości rozwoju osobistego

i awansu zawodowego pracowników.

Przedstawiony tu

został ogólnik bez podania jakichkolwiek przykładów.

Kolejną wielce ważną kwestią jest poruszana już

w interpelacji obsada stanowisk kierowniczych.

W od-

powiedzi Pana Ministra nie znajduję rzeczowych argu-

mentów na poparcie obsady kierowniczych stanowisk

spółki osobami, które nie posiadają wymaganego wy-

kształcenia lub stażu pracy w zawodzie.

Na podstawie

dokumentu z dnia 15 września 2011 r. pt.: Konsolidacja

rejonów energetycznych i posterunków energetycznych

w latach 2011–2013 przedstawiającego wymagania

w zakresie wykształcenia i stażu zawodowego kierow-

nictwa rejonu energetycznego dyrektor rejonu powinien

posiadać wykształcenie wyższe techniczne o kierunku

elektrycznym, a staż jego pracy w zawodzie powinien

Nie przedstawiono, jakoby którykolwiek z dyrektorów

spełniał wymienione wymagania.

W dalszym ciągu na

pewno wiadomo jedynie, że pan W. jest magistrem in-

żynierem mechanikiem, a pan C. inżynierem środowi-

ska.

Wykształcenie to w żadnym stopniu nie odpowiada

wymogom sprecyzowanym w dokumencie z dnia

15 września 2011 r.

1.

Czy w kwestii migracji pracowników oraz zmia-

ny ich dotychczasowych stanowisk pracy zostaną prze-

prowadzone konsultacje z osobami najbardziej zainte-

resowanymi?

Czy też wprowadzanie zmian nastąpi

odgórnie, bez poszanowania zdania pracowników?

2.

W odpowiedzi na poprzednią interpelację

stwierdza Pan, że realokacja nieznacznej grupy pra-

cowników ograniczona zostanie do niezbędnego mi-

nimum.

Jaka według Pana jest nieznaczna grupa

oraz co dokładnie kryje pojęcie niezbędne minimum

i na czym owa realokacja będzie polegać?

3.

Czy zobowiązania pracodawców do ochrony

praw nabytych pracowników, w szczególności ochro-

ny ciągłości stosunku pracy i niepogarszania warun-

ków pracy i płacy, są podjęte przez nich beztermino-

wo?

Czy po 2016 r., czyli po zakończeniu okresu

ochronnego, pracodawcy będą nadal przestrzegać

podjętych zobowiązań?

4.

Jakie są szacowane zyski i oszczędności po

przeprowadzeniu restrukturyzacji?

5.

Czy zdaniem Pana Ministra pan W. (magister

inżynier mechanik) oraz pan C. (inżynier środowi-

ska) posiadają wykształcenie zgodne z wymogami

przedstawionymi w dokumencie o restrukturyzacji,

który wyraźnie stanowi, że dyrektor rejonu powinien

ku elektrycznym?

6.

Dlaczego stanowiska kierownicze spółki obsa-

dzane są osobami, które nie spełniają podstawowych

wymagań?

7.

Czy w związku z przedstawionym stanem rze-

czy zamierza Pan Minister podjąć kroki w celu zmia-

ny zaistniałej sytuacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Chełm, dnia 9 lipc 2012 r.

38

Interpelacja

(nr 4830)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie restrukturyzacji etatowej

w konsulatach RP

– ponowna

14 czerwca 2012 r. (znak: SM 2113/125/12/90231) na

o uszczegółowienie przekazanych informacji poprzez

udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

W których konsulatach została lub zostanie

przeprowadzona redukcja etatów?

2.

Ile etatów w poszczególnych konsulatach zosta-

ło lub zostanie zlikwidowanych?

3.

Czy MSZ przewiduje likwidację konsulatów.

Je-

śli tak, to których oraz czym są powodowane te de-

cyzje?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5488)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie praktyk urzędów stanu cywilnego,

– ponowna

jaśnień w sprawie dotyczącej mojej interpelacji

z 6 czerwca 2012 r. odnośnie do praktyk urzędów

kom i obywatelom zamierzającym wstąpić w związek

Jak poinformował Pan w swojej odpowiedzi na

moją interpelację, z uwagi na fakt rozpoczęcia prac

legislacyjnych nad nową ustawą Prawo o aktach sta-

nu cywilnego wstrzymane zostały prace nad wzorem

zaświadczenia stanowiącego załącznik nr 11 do roz-

wilnego, sposobu prowadzenia ksiąg stanu cywilne-

go, ich kontroli, przechowywania i zabezpieczenia

z późn. zm.).

1.

Czy na czas prac legislacyjnych nad nową usta-

wą (które przecież mogą zająć nawet kilka lat) pla-

nuje Pan uwrażliwić podległe Panu służby (tj. kie-

rowników urzędów stanu cywilnego) na zasygnalizo-

wane przeze mnie sytuacje i poinformowanie ich

o sprzeczności z prawem działań polegających na od-

mawianiu wydawania ww. zaświadczeń?

2.

Jeśli zamierza Pan podjąć tego typu działa-

nia, proszę o informację: Jaką formę przybiorą te

działania?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Interpelacja

(nr 5599)

– ponowna

informuję, że odpowiedź Ministra Skarbu Państwa

wie powołania rządowego pełnomocnika ds. wydoby-

cia złóż niekonwencjonalnych oraz nieudzielenia od-

powiedzi przez przedstawicieli Ministerstwa Skarbu

zawiera nieprawdziwe informacje.

Dlatego nie jestem

w stanie jej przyjąć i domagam się od ministra skarbu

państwa uzupełnienia odpowiedzi.

Przypomnę, że w interpelacji poprosiłem m.in.

o wyjaśnienie: dlaczego żadna z osób reprezentują-

cych Ministerstwo Skarbu Państwa na posiedzeniu

odpowiedziała na moje pytania mimo dwukrotne-

go ich przypominania?

Moja interpelacja wynikała więc z braku możli-

wości wyegzekwowania podczas posiedzenia komisji

jakiejkolwiek odpowiedzi od pracowników MSP.

Tymczasem w odpowiedzi Pana Ministra na moją

interpelację znalazło się sformułowanie: Zasadni-

39

czym powodem nieudzielenia przez przedstawicie-

li Ministerstwa Skarbu Państwa odpowiedzi na

pytania pana posła Macieja Małeckiego w trakcie

2012 r. było wskazanie przez przewodniczącego ko-

misji osoby pana Piotra Woźniaka, podsekretarza

stanu w Ministerstwie Środowiska, jako właściwego

do udzielenia odpowiedzi.

Jest to nieprawda.

Moje pytania dotyczyły bowiem

stanowiska ministra skarbu państwa, co więcej niezga-

dzającego się ze stanowiskiem ministra ochrony śro-

dowiska w sprawie powołania rządowego pełnomocnika

ds. wydobycia złóż niekonwencjonalnych.

Z odpowiedzi

udzielonej przez ministra skarbu państwa wynika więc,

że to pan Piotr Woźniak, podsekretarz stanu w Mini-

sterstwie Środowiska, miał odpowiedzieć na moje py-

tanie: Jak minister skarbu państwa ustosunkowuje

się do propozycji rozporządzenia powołującego peł-

nomocnika rządu ds. złóż niekonwencjonalnych?

Nieprawdziwe jest także twierdzenie pana mi-

nistra, że: w toku dalszej dyskusji, po wypowiedzi

pana posła, że problem dotyczy ministra skarbu pań-

stwa, zostało przyjęte ustalenie, że pan poseł przy-

gotuje interpelację w tej sprawie.

Niestety ta sytuacja dowodzi, że ani osoba przy-

gotowująca odpowiedź na interpelację, ani podpisu-

jący odpowiedź pan minister nie zapoznali się ze ste-

nogramem posiedzenia komisji.

W stenogramie tym można bowiem znaleźć moje

systematyczne upominanie się o odpowiedź Minister-

stwa Skarbu Państwa na zadane pytania.

Dopiero

kiedy, mimo moich monitów, nikt z pracowników

Ministerstwa Skarbu Państwa nie odpowiadał

na żadne z pytań, poinformowałem, że w tej sytu-

acji wystąpię z interpelacją.

Niestety regułą prac Komisji Skarbu Państwa

stało się nieudzielanie odpowiedzi przez osoby z MSP

na część pytań zadawanych przez posłów.

Z tego po-

wodu wynikała moja interpelacja.

Dlatego proszę o uzupełnienie odpowiedzi.

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6506)

do ministra transportu,

przejazdu dzieci i młodzieży

niepełnosprawnej na wypoczynek letni

wy przez PKP InterCity zarezerwowania miejsc na

przejazd dzieci i młodzieży niepełnosprawnej na wy-

poczynek letni na trasie Przemyśl – Malbork w dniu

16 sierpnia 2012 r. oraz z powrotem Malbork – Prze-

myśl Główny w terminie 1 września 2012 r.

W tej

bulwersującej sprawie zwrócił się do mnie prezes Pol-

skiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, Oddział

w Przemyślu.

Jak co roku, zgodnie z wszelkimi proce-

durami stowarzyszenie to złożyło w przemyskiej kasie

PKP Intercity wniosek o rezerwację.

Dla 160 osób

uiszczona została opłata rezerwacyjna w wysokości

1632 zł.

4 czerwca 2012 r. kierownik kolonii otrzy-

mała z kasy PKP InterCity w Przemyślu informację

telefoniczną (sic!) o odmowie dokonania rezerwacji

miejsc, bez podania przyczyny.

Po złożeniu telefonicznej reklamacji TWK/O

Przemyśl ponownie otrzymało odmowę rezerwacji

przejazdów kolonijnych, uzasadnianą brakiem pocią-

gu z Przemyśla przeznaczonego do przewozu kolonii.

Jako długoletni nauczyciel, który zorganizował

setki placówek wypoczynku dzieci i młodzieży, je-

stem zbulwersowany zaistniałą sytuacją.

Bardzo czę-

sto korzystałem z rezerwacji miejsc w wagonach i wiem,

jakie z tego są korzyści, nade wszystko dotyczące bez-

pieczeństwa dzieci.

Nie wyobrażam sobie sytuacji, że

niepełnosprawne dzieci będą zmuszone podróżować

w ogólnie dostępnych wagonach, bez gwarancji miej-

sca siedzącego.

Nie sądziłem, że w XXI wieku w pań-

stwie leżącym w środku cywilizowanej Europy do-

czekam tak, nie waham się użyć tego słowa, skanda-

licznej chwili.

Jak PKP InterCity chce budować wi-

zerunek ﬁrmyitakjużpotężnienadszarpnięty,choć-

by przez niepunktualność, ogólny chaos czy pospoli-

ty, niestety, brud i smród w składach pociągów.

Jak

może odmowę uzasadniać brakiem wagonów?

To chyba jest jakiś absurd bądź co gorzej kpina

z klientów.

Nasuwa się najprostsze pytanie: to kto ma

mieć wagony, jak nie PKP InterCity?

Może LOT, PKS,

PCK, może Armia Zbawienia?

Komu i jakie usługi chce

świadczyć PKP InterCity i jak zamierza sprostać kon-

kurencji, której jeszcze nie ma, a na którą, patrząc na

to, co się dzieje, z utęsknieniem czekają nasi rodacy?

Z informacji, które posiadam, przedstawiony pro-

blem nie jest odosobniony, gdyż podobne odmowy

spotkały innych organizatorów wypoczynku w całym

kraju.

Pokrzywdzonych może być tysiące dzieci.

Panie Ministrze, proszę wybaczyć ton mojej inter-

pelacji, ale przedstawiona sytuacja stwarza ogromny

problem komunikacyjny dla grupy niepełnospraw-

nych dzieci i ich opiekunów, nade wszystko jednak

stwarza zagrożenie dla ich zdrowia i życia.

1.

Czy przedstawiony problem znany jest Panu

Ministrowi?

2.

Czy i kiedy resort planuje podjąć jakieś działa-

nia zmierzające do rozwiązania przedstawionej sytu-

acji w momencie, kiedy wakacje już się rozpoczęły?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 3 lipca 2012 r.

40

Interpelacja

(nr 6507)

do ministra pracy i polityki społecznej

emerytury przez ZUS

zaliczkowego naliczania emerytury przez ZUS.

Jak

wynika z przedstawionych relacji, problem nie jest

jednostkowy i dotyczy dość dużej liczby emerytów

oraz występuje w skali całego kraju.

W opinii emery-

tów Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wielu przy-

padkach wypłaca emeryturę zaliczkowo, tj. w kwocie

zbliżonej do kwoty przewidywanych świadczeń przy-

znanych decyzją ZUS.

Taki stan rzeczy tłumaczy

niekompletnym systemem informatycznym wspiera-

jącym obsługę świadczeń emerytalno-rentowych,

który jest w fazie wdrażania.

Niestety pomimo dłu-

giego czasu organ rentowy nie uporał się z przedsta-

wionym problemem.

Przepisy prawa o systemie ubez-

pieczeń społecznych regulujące zaistniałą sytuację

budzą wiele obaw.

Nie przewidują bowiem odwołania

do sądu od decyzji organu rentowego ustalającej wy-

sokość świadczenia w kwocie zaliczkowej.

Natomiast zaliczka przekraczająca kwotę emery-

tury, tj. kwota wynikająca z dokonania rozliczenia za

cały okres, za który świadczenie wypłacone zostało

w wysokości zawyżonej, podlega potrąceniu na pod-

podjęło działania zmierzające do wyjaśnienia przed-

stawionej sytuacji?

2.

Czy ministerstwo posiada informację o osta-

tecznym terminie pełnej funkcjonalności systemu

informatycznego ZUS i wypłacaniu należnej, a nie

zaliczkowej kwoty emerytur?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Interpelacja

(nr 6508)

do prezesa Rady Ministrów

miejscowościach woj. świętokrzyskiego

Już od dobrych kilku miesięcy pojawiają się infor-

macje o planach likwidacji posterunków Policji

Piszą o tym nie tylko regionalne i lokalne media, ale

także w swoich oﬁcjalnych wystąpieniach organy

wielu samorządów terytorialnych, które wyrażają

w ten sposób ogromne zaniepokojenie takimi plana-

mi, a szczególnie brakiem w tym zakresie jakichkol-

wiek konsultacji.

Z informacji uzyskanych w innych regionach kra-

ju wynika, że plany ograniczenia liczby posterunków

Policji poprzez ich likwidację w wielu małych miej-

scowościach czynione są w całym kraju.

Wynikający

z tych faktów niepokój lokalnych społeczności, a szcze-

gólnie samorządów terytorialnych wszystkich szcze-

bli, wydaje się być całkowicie uzasadniony.

Na moje ręce traﬁływostatnimczasieoﬁcjalne

wystąpienia w tej sprawie od niektórych samorządów

z terenu woj. świętokrzyskiego, m.in.: rezolucja Rady

Powiatu w Staszowie, w której mówi się o bardzo

zaawansowanych pracach w zakresie likwidacji

trzech posterunków Policji na terenie tego powiatu

w miejscowościach: Bogoria, Osiek i Szydłów, uchwa-

ła Rady Gminy w Szydłowie wyrażająca sprzeciw wo-

bec zamiaru likwidacji posterunku Policji w tej miej-

scowości, uchwała Rady Gminy w Klimontowie,

w treści której tamtejsi radni także protestują prze-

ciwko likwidacji posterunku Policji w ich miejscowo-

ści.

Podobnej treści uchwały podjęły także samorzą-

dy w Nagłowicach, Seceminie, Górnie i wspomnianej

już Bogorii.

Wiele z tych niepokojących informacji

znajduje potwierdzenie w bezpośrednich rozmowach

zarówno z samorządowcami, jak i przedstawicielami

komend powiatowych Policji na terenie całego woj.

świętokrzyskiego.

Zaniepokojenie świętokrzyskich

samorządowców wydaje się w tym miejscu najistot-

niejszą sprawą, ponieważ przez ostatnie lata to wła-

śnie samorządy terytorialne uczyniły bardzo wiele,

aby na ich terenach funkcjonowały komisariaty Po-

licji, ponosząc w tym zakresie znaczne koszty na

przeprowadzanie niezbędnych inwestycji czy też do-

inwestowanie bieżącego funkcjonowania w zakresie

niezbędnych zakupów lub doﬁnansowaniadodatko-

wych służb dla funkcjonariuszy.

Tak dużego wysiłku

samorządów nie wolno po prostu bagatelizować.

o udzielenie mi wyczerpujących odpowiedzi na nastę-

pujące pytania:

1.

W których miejscowościach woj. świętokrzy-

skiego planuje się w najbliższym czasie zlikwidowa-

nie komisariatów Policji i czym takie decyzje są po-

dyktowane?

2.

Jakie nakłady na utrzymywanie poszczegól-

nych komisariatów Policji w woj. świętokrzyskim

przewidzianych obecnie do likwidacji poczyniły w ostat-

nich latach samorządy, na terenie których komisa-

riaty te funkcjonują?

3.

Czy w zakresie likwidacji poszczególnych po-

sterunków Policji przewidzianych do likwidacji pro-

wadzone były jakiekolwiek konsultacje z lokalnymi

społecznościami i samorządami terytorialnymi?

4.

Jakie działania zmierzające do poprawy bezpie-

czeństwa mieszkańców, na tych terenach gdzie będą

41

zlikwidowane posterunki Policji, zamierza podjąć

polski rząd, a jakie w tym zakresie dodatkowe obo-

wiązki spadną na samorządy terytorialne i kto bę-

dzie je ﬁnansował?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Lipiec

Starachowice, dnia 29 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6509)

do ministra transportu,

w sprawie projektowanych zmian do ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Trwają obecnie prace

implementującą europejską dyrektywę 2007/46/WE.

Dyrektywa określa wymagania techniczne, homolo-

gacyjne i proceduralne w celu dopuszczenia nowych

części do ruchu drogowego.

Jednocześnie wskazuje,

Przepisy w polskim projekcie ustawy rozszerzają

obowiązek homologacji części lub wyposażenia pojaz-

du o niemal każdą produkowaną część, co spowoduje

znaczny wzrost kosztów produkcji i postawi Polskę

siębiorstwami z innych krajów Unii Europejskiej.

Ponadto rozszerzenie obowiązku homologacji może

równo w producentów, jak i kierowców.

Wprowadze-

nie ww. zmian w konsekwencji może doprowadzić

również do likwidacji wielu miejsc pracy.

3.

Czy ministerstwo rozważy możliwość zmiany

pisami?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 6510)

do ministra środowiska

w sprawie nowelizacji rozporządzenia

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie mi-

wie warunków hodowli i utrzymywania poszczegól-

nych grup gatunków zwierząt w ogrodzie zoologicz-

nym określa m.in. wielkość minimalnych powierzch-

ni wybiegów i pomieszczeń dla poszczególnych gatun-

ków zwierząt.

W przeprowadzonej w ubiegłym roku

kontroli ogrodów zoologicznych Najwyższa Izba Kon-

troli stwierdziła, że przepisy powyższego rozporzą-

dzenia często nie są przestrzegane.

U podstaw takie-

go stanu rzeczy w opinii NIK (wyrażonej w informa-

cji o wynikach kontroli: Wykorzystanie środków pu-

blicznych przez wybrane ogrody zoologiczne, nr ewi-

dencyjny 3/2012/P11129/LGD) leży brak dostosowa-

nia zapisów rozporządzenia do potrzeb poszczegól-

nych zwierząt.

Przykładami tych niedostosowań są

m.in. wymóg budowy pomieszczeń wewnętrznych dla

łosi, jeleni, saren czy wilków, które w naturze żyją

w lasach na otwartej przestrzeni i w związku tym

powinno im się zapewnić jedynie pomieszczenia ze-

wnętrzne, wymóg budowy pomieszczeń wewnętrz-

nych dla sokołów, myszołowów i orłów, których prze-

pisowa wielkość jest za mała w stosunku do rozpię-

tości skrzydeł tych ptaków, wymóg łączenia po-

wierzchni przypadającej na poszczególne gatunki,

jeśli w pomieszczeniu znajduje się kilka gatunków,

co jest warunkiem nierzadko niemożliwym do speł-

nienia ze względu na wynikającą zeń konieczność

budowy ogromnej woliery.

Te oraz podobne uwagi (jak np. brak rozróżnienia

w rozporządzeniu pomiędzy osobnikami młodymi i sta-

rymi oraz zdrowymi i chorymi wymagającymi często

odmiennych warunków) podnosili także uczestnicy

panelu ekspertów zorganizowanego przez Najwyższą

Izbę Kontroli w dniu 13 grudnia 2011 r., dotyczącego

warunków przestrzennych hodowli i utrzymywania

zwierząt w ogrodach zoologicznych w świetle przepi-

sów rozporządzenia ministra środowiska.

Postulaty uczestników panelu w wielu miejscach

były tożsame z uwagami zawartymi w raporcie: The

EU Zoo Inquiry 2011 sporządzonym przez brytyjską

organizację Born Free Foundation, która również

przeprowadziła inspekcję polskich ogrodów zoolo-

gicznych i która stwierdziła, że w wielu klatkach

nych warunków, których potrzebują do wszystkich

42

naturalnych zachowań – ruchu, odpoczynku, uciecz-

ki przed innymi zwierzętami w razie konﬂiktu.

Pan Minister zamierza zmienić wspomniane na po-

czątku rozporządzenie, aby dostosować je do zaleceń

Najwyższej Izby Kontroli oraz do potrzeb zwierząt

przebywających w ogrodach zoologicznych?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 3 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6511)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymałam od bur-

mistrza Oleśnicy pismo dotyczące złego stanu tech-

nicznego i estetycznego dworca kolejowego w Oleśni-

cy.

Z przekazanej informacji wynika, że brak dosta-

tecznego utrzymania budynku dworca kolejowego,

przejść nad torami, a także różnych zabudowań na

peronach utrudnia korzystanie z niego mieszkańcom

Oleśnicy oraz przyjezdnym.

Brak utrzymania doty-

czy zarówno zewnętrznych powierzchni, jak i po-

mieszczeń.

Miasto w 2011 r., wychodząc naprzeciw

zapotrzebowaniu korzystających z komunikacji kole-

jowej (dziennie około 7 tys. podróżnych), wykonało

przebudowę ul. Przemysłowej (przylegającej do tere-

nu PKP od strony południowej), wyznaczając dodat-

kowe ponad 170 miejsc parkingowych.

Burmistrz

cy.

Podczas intensywnych opadów deszczu jest ono

przez dłuższy czas wyłączone z użytkowania.

Bur-

mistrz Oleśnicy wskazuje na pilną potrzebę rozpo-

częcia prac rewitalizacyjnych na dworcu kolejowym

w Oleśnicy.

Jakie są możliwości rozwiązania tego ważnego dla

lokalnej społeczności problemu?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6512)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Najwyższa Izba Kon-

nia praw pacjenta w lecznictwie psychiatrycznym.

Ogólna ocena kontrolowanej działalności przeprowa-

dzona m.in. w 17 zakładach opieki zdrowotnej lecznic-

twa psychiatrycznego budzić może zaniepokojenie.

Powszechnie zaniedbywany jest obowiązek rze-

telnego prowadzenia dokumentacji dotyczącej przy-

padków przyjmowania chorych bez ich zgody oraz

stosowania wobec nich środków przymusu bezpo-

średniego.

Luki w dokumentacji mogą wskazywać,

zdaniem NIK, na możliwość łamania praw pacjenta.

Zaniedbania w dokumentowaniu przyjęć pacjentów

skontrolowanych szpitalach.

W żadnej z 64 historii

trycznego na podstawie orzeczenia sądu nie odnoto-

wano faktu poinformowania zatrzymanych o przy-

czynach hospitalizacji i planowanym leczeniu.

Istnieją również luki w dokumentowaniu przy-

padków stosowania przymusu bezpośredniego.

Bra-

kuje wpisów dotyczących uzasadnienia stosowanych

środków przymusu, informacji dotyczących czasu

i rodzaju stosowanego środka.

Jako że przymus bez-

pośredni stanowi najbardziej drastyczną formę na-

ruszenia nietykalności osobistej, ustawa o ochronie

zdrowia psychicznego rygorystycznie określa przy-

padki jego użycia.

Dlatego w przypadku pacjentów

z zaburzeniami psychicznymi szczególnie ważne jest

starannie prowadzenie dokumentacji chorób i stoso-

wanych środków przymusu.

W kontrolowanych szpitalach stwierdzono szereg

innych nieprawidłowości, m.in. niedostateczne zabez-

pieczenie warunków sanitarnych i przeciwpożaro-

wych, nadmierne stłoczenie łóżek w salach dla cho-

rych, brak swobodnego dostępu do łóżek oraz tzw.

dostawki, czyli dodatkowe łóżka na salach i w koryta-

rzach.

70% skontrolowanych sal było nieprzystosowa-

nych lub niewystarczająco przystosowanych do specy-

ﬁki leczenia psychiatrycznego.

50% oddziałów była

zaniedbana, miała nieszczelne okna, brudne ściany.

Istotnym problemem jest również czas oczekiwa-

nia na planową hospitalizację.

W skrajnych wypad-

kach czeka się nawet blisko dwa lata, jak w Szpitalu

w szpitalu neuropsychiatrycznym w Lublinie.

NIK wskazuje również na niedostateczną liczbę

rzeczników praw pacjenta szpitala psychiatrycznego,

których obecnie działa 24, a przypisanych na stałe

rzeczników ma tylko 35% zakładów.

Według NIK

43

rzeczników powinno być 50.

Zbyt mała ich liczba po-

specjalistycznej pomocy.

1.

Jak zamierza Pan Minister rozwiązać problem

braku rzetelnej dokumentacji dotyczącej przypadków

przyjmowania chorych z zaburzeniami psychicznymi

bez ich zgody?

2.

Jak zamierza Pan Minister rozwiązać problem

nia przypadków stosowania środków przymusu bez-

pośredniego w lecznictwie psychiatrycznym?

3.

Jakie działania zamierza Pan Minister poczy-

nić w celu poprawy warunków sanitarnych i przeciw-

pożarowych w polskich szpitalach psychiatrycznych?

4.

Co zamierza Pan Minister zrobić w celu skró-

cenia czasu oczekiwania pacjentów na planową ho-

spitalizację, która w niektórych szpitalach sięga do

blisko dwóch lat?

szenia liczby rzeczników praw pacjenta szpitala psy-

chiatrycznego?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Białystok, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6513)

do ministra środowiska

w sprawie przetargów

Wiele samorządów gminnych od lat zabiegało

o to, aby móc przejąć całą gospodarkę odpadami ko-

munalnymi na swoim terenie.

Gminy podkreślały, że

muszą ponosić ogromne koszty niektórych aspektów

tej gospodarki (w tym m.in. budować wysypiska

z polami składowymi, wprowadzać segregację, pro-

wadzić działania edukacyjne itd.), a zewnętrzne pod-

mioty przejmują rynek odbioru odpadów komunal-

nych, z czego czerpią zyski dla siebie, a nie dla gminy.

Nie trzeba przypominać, że jest to działalność bardzo

dochodowa.

Niektóre samorządy, aby tę sytuację

zmienić, początkowo posiłkowały się referendum

wśród mieszkańców, co jednak nie wszędzie było

oczekiwanym rozwiązaniem.

Wyjściem naprzeciw

tym postulatom wydawała się postulowana zmiana

prawa.

Niestety, stało się zupełnie odwrotnie lub

wprowadzono sytuację bardzo niejasną.

Przyjęta

rych innych ustaw zobowiązała wójta, burmistrza,

w drodze przetargu (zgodnie z regułami Prawa za-

mówień publicznych).

Wynikałoby z tego, że nie ma

innego sposobu wyboru podmiotu świadczącego ww.

usługi.

Czy jednak dotyczy to wyłącznie podmiotów

zewnętrznych?

Za niezorganizowanie przetargu gmi-

nie grozi kara ﬁnansowa.

Jeśli odczytywać ww. zapis ustawowy jako bez-

względny zakaz zlecania swojej gminnej jednostce,

trzeba zadać pytanie, jaki zatem sens miało wprowa-

dzenie jeszcze większego ograniczenia, gdy samorzą-

dy domagały się czegoś zupełnie przeciwnego: pełnej

swobody.

Czy stało się pod wpływem niezwykle sil-

nego lobby ﬁrmzajmującychsięodpadami?

Problem

w tym, że pojawiają się różne opinie prawne co do

interpretacji ww. przepisów.

Z jednej strony twierdzi

się, że gminne jednostki organizacyjne mogą odbie-

rać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości

jedynie wówczas, gdy wygrają przetarg, co z kolei po-

ciąga za sobą obowiązek przekształcenia ich w spół-

kę prawa handlowego, by mogły stanąć do przetargu.

Wskazuje się tu na opinię Ministerstwa Środowiska,

że wójt, burmistrz, prezydent miasta nie może zlecić

odbierania odpadów komunalnych jednostce budże-

towej gminy z pominięciem przetargu, jeżeli nie na-

stąpiła sytuacja opisana w art. 6f ust. 2 ustawy z dnia

ustaw.

W praktyce oznaczałoby to dziwną sytuację,

w której gmina, aby jej własna jednostka mogła wy-

grać przetarg, musiałaby zaryzykować ogromne do-

kapitalizowanie tejże jednostki, ale zupełnie nie mia-

łaby pewności, czy mimo to wygra ona przetarg w kon-

kurencji z zewnętrznymi podmiotami.

Sytuacja ab-

surdalna.

Z kolei samorządowcy wskazują na odmienne in-

terpretacje (powołują się m.in. na opinie publikowane

w „Dzienniku Gazecie Prawnej”, ale także własne

służby prawne), zgodnie z którymi na podstawie art. 3

kich odpadów w pełnym zakresie spoczywa na gmi-

nie, zatem gmina może w pierwszej kolejności powie-

rzać wykonanie tego zadanie własnym jednostkom

organizacyjnym (bez przetargu).

Gdyby takiej jed-

nostki nie posiadała, wówczas jest zobowiązana do

przeprowadzenia przetargu na wybór podmiotu ze-

wnętrznego.

Kwestia zatem jest niejasna.

W wypadku podtrzy-

mywania stanowiska o bezwzględnym obowiązku

przeprowadzeniu przetargu (braku możliwości zlece-

nia bezprzetargowego własnej jednostce) zapewne

byłoby uzasadnione, aby kwestię tę rozstrzygnął Try-

bunał Konstytucyjny, wyjaśniając, czy jest zgodne

nocześnie związanie jej do obowiązkowego przepro-

wadzenia przetargu, wykluczając prawo gminy do

44

sną jednostkę organizacyjną) – w tym wypadku jest

to pytanie, czy można nakładać obowiązek odbioru

odpadów komunalnych, a jednocześnie nakładać bez-

względny obowiązek przeprowadzenia przetargu.

Idąc bowiem takim tokiem myślenia, należałoby

przecież przetargi organizować na wykonanie wszyst-

kich zadań gminnych, łącznie z oświatą, kulturą,

snych, przez własne jednostki organizacyjne.

Dlacze-

go gospodarka odpadami miałaby podlegać innym

rządów?

Uprzejmie proszę zatem, na podstawie art. 14 ust. 1

1.

Czy gminy muszą zorganizować przetarg (bez-

względnie i w każdym wypadku) na odbieranie odpa-

dów komunalnych od mieszkańców na terenie gminy

czy też nie jest to konieczne, gdy zadanie to ma wy-

konywać własna jednostka organizacyjna gminy?

Jeśli nie zawsze jest to konieczne, to w jakich wypad-

kach i na jakich zasadach?

2.

Czy gminy mogą nadal prowadzić gospodarkę

odpadami (odbiór odpadów) w ramach posiadanych

zakładów budżetowych czy muszą utworzyć spółki

do tego zadania?

Czy spółki także nie muszą przystę-

pować do przetargu?

3.

Czy ministerstwo widzi możliwość, aby gmina

mogła sama na swoim terenie prowadzić gospodarkę

odpadami komunalnymi, łącznie z odbiorem odpadów

od mieszkańców, przez własne jednostki organizacyjne,

bez obowiązku przeprowadzania przetargu?

4.

Czy ministerstwo zamierza (nawet w trybie pil-

nym) znowelizować przepisy, aby jednoznacznie roz-

strzygnąć ww. kwestię zlecania przez gminy swym

jednostkom organizacyjnym odbioru odpadów komu-

nalnych od mieszkańców bez przetargu?

Czy jest

możliwe na innej drodze wydanie wiążącej interpre-

tacji tej kwestii?

5.

Czy ministerstwo ma informację, w jakich kra-

jach UE samorządy (gminne lub powiatowe) mają

prawo objąć całą gospodarkę odpadami na swoim te-

renie, łącznie z odbiorem odpadów komunalnych od

mieszkańców?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

(nr 6514)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji

W ramach rozporządzenia Pana Ministra prawie

80 sądów ma ulec przekształceniu w wydziały za-

miejscowe innych jednostek sądowniczych.

Wszystko

wskazuje na to, że zamiar likwidacji przez Pana Mi-

nistra Sądu Rejonowego w Grajewie jest konsekwent-

nie wcielany w życie.

Dzieje się tak, pomimo prote-

stów mieszkańców Grajewa i powiatu grajewskiego

oraz wielu środowisk i organizacji województwa pod-

laskiego.

Protestujący podkreślają, że jest to cios

w społeczność i ograniczenie jej samodzielności.

Jest

niezrozumiałe, dlaczego, zamiast dokonać reformy

wewnętrznych struktur sądów, likwiduje się je.

Jed-

nym z argumentów tej reformy zmierzającej do likwi-

dacji sądów i przekształcenia ich w wydziały zamiej-

scowe było to, że bardzo wielu zatrudnionych sędziów

to osoby funkcyjne: prezesi, wiceprezesi czy szefowie

wydziałów.

Tymczasem problem oszczędności jest

jedynie kwestią organizacji i struktury danego sądu.

Z informacji na temat Sądu Rejonowego w Grajewie

wynika, iż zadania funkcyjne są sprawowane w po-

łączeniu z pracą sędziowską, zatem argument o ob-

ciążeniu etatami funkcyjnymi w tym wypadku nie

jest adekwatny, tym bardziej że można się spodzie-

wać, iż oddział zamiejscowy także będzie miał osoby

funkcyjne, np. kierownika oddziału, zapewne i za-

stępcę, a więc także musi zakładać funkcyjne dodat-

ki.

Nie chodzi zatem o to, jak wulgarnie to określono

w kontrargumentacji, że chodzi o obronę stołków pre-

zesów.

Małe miejscowości otrzymują kolejny cios.

Wi-

doczna jest bardzo zła praktyka państwa ostatnich

lat, chętnie dostrzegającego jedynie wielkie miasta,

kreująca wielkie metropolie, zamiast prowadzić

zrównoważony rozwój całego kraju i wspierając małe

ośrodki, przyczyniać się do ich rozwoju.

Niestety,

w rozwoju gospodarczym i kreowaniu przedsiębior-

czości przynoszącej miejsca pracy pozostawia się je

samym sobie, w kryzysie skazując na obumieranie,

a następnie likwiduje się instytucje państwowe, jesz-

cze bardziej ograniczając możliwości rozwojowe.

W ten

sposób na naszych oczach rozgrywa się proces zamie-

rania mniejszych miejscowości.

Pozostawione same

sobie samorządy z coraz mniejszymi dochodami zmu-

szone są z kolei do likwidowania instytucji oświaty,

kultury i in., co jeszcze bardziej zniechęca do życia

w tych miejscowościach i zachęca do emigracji.

W ten

scenariusz wpisują się obecnie działania Pana Mini-

stra co do likwidacji mniejszych sądów.

To kolejny

przejaw degradacji małych miejscowości i utrudnie-

nia życia ich mieszkańcom.

Tymczasem niewiele ma

to wspólnego z oczekiwaną reformą polskiego sądow-

nictwa.

45

Mając powyższe na względzie, uprzejmie proszę,

tania:

1.

Czy Pan Minister zamierza się wycofać z decy-

zji o likwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie, biorąc

pod uwagę argumenty mieszkańców powiatu grajew-

skiego oraz instytucji i organizacji województwa pod-

laskiego?

2.

Jakie podmioty opiniowały akty prawne, regu-

lujące zaprojektowaną przez Ministerstwo Sprawie-

dliwości reformę struktury organizacyjnej sądownic-

twa powszechnego, w tym likwidujące Sąd Rejonowy

w Grajewie, i jakie były to opinie?

3.

Jakie faktyczne oszczędności przewiduje Pan

Minister w wyniku likwidacji Sądu Rejonowego w Gra-

jewie, zakładając, że zostanie tam oddział zamiejsco-

wy sądu wszystkich dotychczasowych wydziałów?

4.

O ile zmniejszy się liczba etatów w wyniku li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie, przy założe-

niu, że zostanie tam oddział zamiejscowy sądu?

5.

Czy planowana jest także likwidacja Prokura-

tury Rejonowej w Grajewie?

Czy w ministerstwie

prowadzone są przygotowania do likwidacji prokura-

tur w mniejszych powiatach?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6515)

do ministra sprawiedliwości

w Wysokiem Mazowieckiem

Zamiar likwidacji przez Pana Ministra Sądu Re-

jonowego w Wysokiem Mazowieckiem budzi sprzeciw

mieszkańców powiatu wysokomazowieckiego oraz

wielu środowisk województwa podlaskiego.

Począt-

kowo w rozporządzeniu Pana Ministra Sąd Rejonowy

w Wysokiem Mazowieckiem był zachowany, a zapla-

nowano przyłączenie do niego Sądu Rejonowego w Za-

mbrowie jako ośrodka zamiejscowego.

Stało się od-

wrotnie.

Niemniej żadne z tych rozwiązań nie satys-

fakcjonuje lokalnych społeczności i budzi podejrzenia,

że wybór jest jedynie grą wpływów i politycznych tar-

gów.

Może nie zdaje Pan sobie sprawy, jak takie de-

cyzje skłócają lokalne społeczności i antagonizują

mieszkańców.

O ile jest zrozumiałe, że poszukuje się

lepszych rozwiązań w ramach instytucji sądowni-

czych, by lepiej wykorzystać etaty i środki ﬁnansowe,

to trudno się zgodzić z tym, że właściwym rozwiąza-

niem ma być likwidacja niektórych jednostek o zasię-

gu powiatowym.

Takie rozwiązanie jest oddaleniem

się państwa od obywatela i przejawem działań cen-

tralistycznych, bowiem oddziały zamiejscowe utwo-

rzone na bazie wydziałów (cywilny, karny, rodzinny

mogą się różnić w praktyce, poza formą zarządzania,

gdyż inne działania, o charakterze oszczędnościo-

wym, można byłoby przecież także wprowadzić w ra-

mach obecnej struktury istniejących sądów rejono-

wych.

Głównym więc wnioskiem, jaki nasuwa się

z tworzonej reorganizacji, to chęć stopniowego cen-

tralizowania sądownictwa.

Jedynym rozwiązaniem niebudzącym kontrower-

sji jest zachowanie obu Sądów Rejonowych w Wyso-

kiem Mazowieckiem i Zambrowie, a ewentualne

przeprowadzenie niezbędnych zmian dla lepszego

wykorzystania pracowników i placówek w powiatach.

Na tym m.in. miała polegać reforma wprowadzająca

powiatowe jednostki samorządu terytorialnego, że

powiaty miały być optymalnym terenem dla innych

instytucji o zasięgu powiatowym, w tym sądowni-

czych.

Właśnie istnienie sądów rejonowych na danym

obszarze było jednym z kryteriów do powołania po-

wiatów.

W debacie społecznej jest obecnie podnoszo-

na obawa, że zostaną zlikwidowane także prokura-

tury rejonowe, a następnie inne instytucje, obejmu-

jące teren powiatu.

Jest to zatem pytanie o sens i cel

wprowadzonej przed laty reformy powiatowej.

Oczekiwania społeczne są zupełnie inne, co do re-

formy sądownictwa, niż likwidacja mniejszych sądów

rejonowych.

Przewlekłość prowadzonych spraw i inne

mankamenty polskiego sądownictwa nie zależą od

wielkości sądów, ale przyjętego systemu, niereformo-

wanego od lat w podstawowych kwestiach.

Odnoszę

wrażenie, że celowo uwaga Pana Ministra skierowa-

na jest na kwestie trzeciorzędne, aby nie podjąć praw-

dziwej, a oczekiwanej od lat reformy polskiego wy-

miaru sprawiedliwości.

1.

Czy Pan Minister zamierza wycofać się z likwi-

dacji Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem,

zważywszy na jego dobrą długoletnią działalność

oraz liczne wystąpienia środowisk lokalnych i regio-

nalnych w tej sprawie?

2.

Jaka w sprawie likwidacji tego sądu jest opinia

podmiotów, którym zostały przekazane akty prawne

regulujące zaprojektowaną przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości reformę struktury organizacyjnej sądow-

nictwa powszechnego celem zaopiniowania?

3.

Jakie faktyczne oszczędności przewiduje Pan

założeniu, że zostanie w Wysokiem Mazowieckiem

oddział zamiejscowy sądu (dotychczasowych wydzia-

łów wraz z wydziałem ksiąg wieczystych)?

46

kwidacji sądu rejonowego, przy założeniu, że zostanie

sądu (dotychczasowych wydziałów wraz z wydziałem

ksiąg wieczystych)?

5.

Czy Pan Minister zmierza także do likwidacji

prokuratur rejonowych tam, gdzie zostaną zlikwido-

wane rejonowe sądy?

Czy planuje się likwidację pro-

kuratury w Wysokiem Mazowieckiem?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6516)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

oraz innych ważnych instytucji kultury

Sytuacja Warszawskiej Opery Kameralnej, wybit-

nej instytucji kultury cenionej nie tylko w kraju, ale

i za granicą, budzi niepokój, o czym świadczy m.in.

kilkadziesiąt tysięcy podpisów zebranych pod petycją

do Pana Ministra (w tym wybitnych postaci życia

kulturalnego i intelektualnego kraju), aby minister-

stwo przejęło opiekę na tą zasłużoną placówką.

Jest

duże oczekiwanie społeczne, aby opera ta stała się

narodową instytucją kultury, ﬁnansowanązbudżetu

państwa.

To oczekiwanie jest tym większe, gdyż moż-

na odnieść wrażenie, że samorząd województwa ma-

zowieckiego fatycznie (wbrew werbalnym deklara-

cjom) nie wydaje się zainteresowany utrzymaniem

i rozwojem tej instytucji, która mu podlega.

Widocz-

na jest bardzo negatywna postawa samorządu w sto-

sunku do opery wyrażająca się okrojeniem dotacji

(wskazuje się na zmniejszenie przekazywanych pie-

niędzy o 23% w stosunku do pierwotnego planu ﬁ-

nansowego), a jednocześnie w usilnej propagandzie

mającej wykazać, że ograniczenie środków jest za-

sadne, czemu m.in. miały służyć prowadzone w War-

szawskiej Operze Kameralnej kontrole.

Nie kwestio-

nując prawa do kontroli, a nawet potrzeby ich prze-

prowadzania, może jednak dziwić ich nasilenie

w okresie, gdy toczy się spór o status opery, o jej ﬁ-

nansowanie (przy radykalnym ograniczeniu dotacji)

i sposób zarządzania.

Trudno uwierzyć, że Zarząd

Województwa Mazowieckiego dopiero teraz znalazł

powody, aby podjąć działalność kontrolną, gdy dyrek-

tor placówki wyraża stanowczy sprzeciw wobec osła-

biania opery, ewidentnie zagrażającemu jej dalszemu

bytowi i w proteście rezygnuje ze stanowiska.

Dobrze się stało, że mimo tych wszystkich poważ-

nych problemów, mimo braku deklaracji wsparcia ze

strony władz samorządowych, ostatecznie nie został

jednak odwołany XXII Festiwal Mozartowski w War-

szawie.

Trudno byłoby zrozumieć zawieszenie tej

ważnej imprezy po ponad dwudziestu latach.

Ale pro-

blem dotyczy nie tylko losu tego ważnego festiwalu,

lecz całej, zasłużonej od pięćdziesięciu lat placówki,

posiadającej znakomitych artystów i zapewniającej

odbiorcom najwyższy poziom wykonawstwa.

Ograniczenie płac przez samych pracowników

(obniżenie stawek wynagrodzeń) i inne doraźne środ-

ki oszczędnościowe nie zapewnią utrzymania opery

przy znacznie rosnących kosztach bieżących i rady-

kalnym obniżeniu ﬁnansowania przez mazowiecki

samorząd.

Kultura kosztuje, szczególnie kultura wy-

bitnie profesjonalna, wysokiej klasy.

Jeśli samorządy

zdecydowanie ograniczają działalność tak ważnych

instytucji kultury (w wypadku opery Zarząd Woje-

wództwa Mazowieckiego ograniczył dotację o jedną

czwartą), to trzeba się zastanowić, jaka w tym mo-

mencie jest rola państwa.

To żadna pociecha dla War-

szawskiej Opery Kameralnej, że samorząd mazowiec-

ki okroił budżet dla prawie 30 swoich instytucji kul-

tury.

To jeszcze gorzej.

Nie można w tej sytuacji do-

puścić do zaprzepaszczenia wybitnego dorobku.

Oczywiście, nie chodzi tu o słowne zapewnienia

(w mediach pojawiły się wypowiedzi marszałka wo-

jewództwa mazowieckiego, że nie ma groźby likwi-

dacji Warszawskiej Opery Kameralnej), ale faktyczne

dowody wsparcia tej instytucji, co musi się przekła-

dać na realne kwoty doﬁnansowania.

Zsamymide-

klaracjami wsparcia, a bez pieniędzy, wymowne

w swym symbolicznym wymiarze wykonanie Requ-

iem Mozarta przed siedzibą Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego będzie już nie protestem,

ale smutnym pożegnaniem tej zasłużonej placówki.

Mając na względzie przyszły los Warszawskiej

Opery Kameralnej, a na jej przykładzie także innych

ważnych instytucji kultury, pragnę zwrócić się z uprzej-

1.

Czy Pan Minister zdecyduje się nadać Warszaw-

skiej Operze Kameralnej status narodowej instytucji

kultury i obejmie ją ﬁnansowaniempaństwa?

2.

Jak Pan Minister ocenia fakt, że Zarząd Woje-

wództwa Mazowieckiego tak radykalnie ograniczył

dotację dla Warszawskiej Opery Kameralnej, czyniąc

jej dalszy byt zagrożonym?

3.

Jeśli ministerstwo nie zgodzi się na przejęcie

opery, czy zgodzi się na jej doﬁnansowanie?

Jeślitak,

to w jaki sposób?

4.

Czym kierowano się przed laty, ustalając, które

instytucje kultury (opery, teatry, muzea i in.) mają

być prowadzone przez samorządy województwa,

a które przez państwo?

Jakie kryteria decydowały

o tym, że niektóre z nich pozostały w gestii państwa?

47

5.

Ile samorządowych instytucji kultury doﬁnan-

sowuje ministerstwo?

Jakie kryteria decydują o ich

wyborze?

Uprzejmie proszę o wykaz tych instytucji

i wielkości dotacji lub wskazanie elektronicznego ad-

resu w wypadku jego publikacji w Internecie.

6.

Czy Pan Minister uważa, że przekazanie nie-

których instytucji kultury na garnuszek samorządów

nastąpiło właściwie i nie wymaga korekty?

Taka sy-

tuacja dotyczy właśnie Warszawskiej Opery kame-

ralnej, ale także m.in. Opery i Filharmonii Podla-

skiej w Białymstoku.

Czy tak duże obiekty i ważne

instytucje nie powinny być ﬁnansowanelubwwięk-

szej mierze współﬁnansowane przez Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

Czy można się

spodziewać, że zarówno Warszawska Opera Kame-

ralna, jak i Opera i Filharmonia Podlaska, i in. po-

dobne wielkie instytucje kultury będą poważnie

współﬁnansowaneprzezministerstwo?

Czyniena-

leży zweryﬁkowaćlistynarodowychinstytucjikul-

tury, które utrzymuje państwo, w sytuacji gdy samo-

rządy ograniczają ich ﬁnansowanie ze szkodą dla

kultury polskiej?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6517)

do prezesa Rady Ministrów

minimalnej odległości pomiędzy zabudową

Obecnie na terenie naszego kraju przyjmuje się,

że strefa ochronna od turbin wiatrowych winna wy-

nosić zaledwie 500 m od zabudowy.

W wielu wypad-

kach – tak jak w przypadku Zimnodołu (gm. Olkusz)

– wywołuje to ostre reakcje lokalnej społeczności,

która protestuje przeciwko takiej lokalizacji.

Miesz-

kańcy podnoszą, że bliska odległość od turbin obniża

komfort życia, powoduje spadek wartości nierucho-

mości i przyległych działek budowlanych.

Mając na

uwadze fakt, że potężne ok. 150–180-metrowej wy-

sokości turbiny wiatrowe o dużej mocy, których loka-

lizację można coraz częściej spotkać w Polsce, mogą

mieć dużo większe pole oddziaływania niż 500 m,

zasadnym jest rozważenie i wprowadzenie uregulo-

wań prawnych, które wprowadzałyby minimalną od-

ległość od zabudowy mieszkalnej na poziomie co naj-

mniej 2000 m.

Według moich informacji, w pozosta-

łych krajach Unii Europejskiej funkcjonują dużo

bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące minimalnej

odległości od zabudowy.

Obecnie brak także wiary-

godnych informacji, czy lokalizacja elektrowni wia-

trowych w tak niedalekiej odległości od zabudowań

Proszę więc o udzielenie odpowiedzi na pytania:

1.

Czy obecnie poszczególne resorty pracują lub

w najbliższym czasie przygotują projekty zmian w prze-

pisach, które wprowadzą minimalną odległość elek-

trowni wiatrowych od istniejącej zabudowy na pozio-

mie nie mniejszym niż 2000 m?

2.

Czy obecny poziom odległości wynoszący 500 m

jest bezpieczna dla okolicznych mieszańców?

3.

Czy lokalizacja elektrowni wiatrowych o wyso-

kości 150–180 m w okolicach terenów zurbanizowa-

nych (na przykładzie sołectwa Zimnodół, gm. Olkusz)

w obrębie otuliny Parku Krajobrazowego Dolinki

Krakowskie wydaje się zasadna?

Z poważaniem

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

(nr 6518)

do ministra zdrowia

w sprawie wypłaty zaledwie części środków

przez Małopolski Oddział Wojewódzki

za tzw. nadwykonania w 2011 r.

W ubiegłym roku niemal wszystkie szpitale na

terenie województwa małopolskiego zanotowały tzw.

nadwykonania – czyli przekroczyły liczbę zakontrak-

towanych pacjentów, którym udzieliły pomocy.

Tym-

czasem Małopolski Oddział Wojewódzki Narodowego

Funduszu Zdrowia chce zapłacić w 100% za tzw. nad-

wykonania tylko w przypadkach, gdy świadczenia

miały związek z bezpośrednim ratowaniem życia.

Za

pozostałe świadczenia, tj. leczenie szpitalne na od-

działach urazowo-ortopedycznych lub na oddziale

chorób płuc, NFZ chce płacić tylko częściowo – tj.

w wysokości ok. 30–40%.

NFZ zaproponował placów-

kom ugody, oferując często niekorzystne dla nich wa-

runki.

Część szpitala rozważa możliwość wystąpienia

przeciwko NFZ-owi na drogę sądową, żądając zwrotu

całości należnych kwot za leczenie.

Jak podały lokal-

ne media, placówkom szpitalnym w Myślenicach pro-

ponuje się wypłacenie zaledwie ok. 550 tys. zł, co

oznacza, że pozostała kwota wydana na leczenie pa-

cjentów w wysokości 1,5 mln zł nie zostanie zwróco-

na przez NFZ.

Bez wątpienia takie działania funduszu negatyw-

nie wpływają na kondycję ﬁnansowąszpitaliipowo-

dują, że placówki te nie mogą inwestować w nowocze-

48

sny sprzęt, podnosić kwaliﬁkacjipersoneluczycho-

ciażby nie popadać w kolejne długi.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Dlaczego MOW NFZ proponuje szpitalom za

tzw. nadwykonania tak niski zwrot na poziomie

30–40% kosztów leczenia?

2.

Czy po wyczerpaniu kontraktu szpital ma pra-

wo odmówić leczenia np. operacyjnego ciężko chore-

mu pacjentowi?

3.

Czy wobec niedostosowania poziomu kontraktu

do rzeczywistych potrzeb NFZ będzie w roku 2012

zwiększał kontraktacje na najbardziej popularne

świadczenia medyczne?

4.

Czy proponowanie przez NFZ zwrotu na pozio-

mie 30–40% za procedury zrealizowane w ramach

tzw. nadwykonania nie przyczynia się do znacznego

zadłużania szpitali i w konsekwencji prywatyzacji

tych placówek?

5.

Jaką kwotę za nadwykonania zapłacił za rok

2011 MOW NFZ małopolskim szpitalom, a jakie były

rzeczywiste kwoty leczenia, o które ubiegały się te

placówki?

Z poważaniem

Poseł Jacek Osuch

(nr 6519)

do prezesa Rady Ministrów

umożliwią ograniczenia w lokalizacji

i budowie stacji przekaźnikowych telefonii

W związku z licznymi uwagami kierowanymi

przez mieszkańców i samorządowców do mojego biu-

ra poselskiego zwracam się do Pana Premiera z proś-

bą o przygotowanie przez rząd zmian w przepisach

umożliwiających ograniczenia w lokalizacji i budowie

stacji przekaźnikowych i bazowych telefonii komór-

kowej na obszarach silnie zurbanizowanych i gęsto

zabudowanych.

Dzisiejsze przepisy są dość liberalne i pozwalają

na budowę masztów nawet na przychodniach zdro-

wia, szkołach, w centrach osiedli.

Taka sytuacja mia-

ła miejsce m.in. w Olkuszu, gdzie bez konsultacji

społecznych zlokalizowano maszt na szkole oraz pla-

nowano wybudować przekaźnik na przychodni zdro-

wia w centrum silnie zurbanizowanego osiedla.

Tym-

czasem część ekspertów jest zdania, że takie budow-

le negatywnie wpływają na zdrowie zamieszkujących

w okolicy osób.

Władze samorządowe tłumaczą, że

nie mają prawnych możliwości ograniczania lokali-

zacji stacji przekaźnikowych i bazowych telefonii ko-

mórkowej, gdyż w planach zagospodarowania prze-

strzennego nie ma możliwości wprowadzenia zakazu

lokalizacji tego typu urządzeń dla danego obszaru.

Bez wątpienia budowa nowych stacji jest konieczna,

ale winny być one zlokalizowane w dalekiej odległości

od zabudowy mieszkaniowej, m.in. na przykład na

terenach przemysłowych lub na terenach zielonych.

Ponadto lokalne samorządy winny mieć możliwość

ingerowania w strefy, gdzie lokalizacja ww. stacji ba-

zowych winna być zakazana.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Czy odpowiedzialne resorty podejmą działania

zmierzające do wprowadzenia ograniczeń dla lokali-

zacji masztów telefonii komórkowej w obszarach sil-

nie zurbanizowanych w centrach miast i na budyn-

kach typu szkoły, szpitale, ośrodki zdrowia?

2.

Czy w chwili obecnej polskie samorządy mają

jakąkolwiek możliwość ingerencji w lokalizację ta-

kich stacji przekaźnikowych?

Jeśli nie, to czy resort

planuje wprowadzić takie zapisy?

3.

Czy nie byłoby zasadne wprowadzenie obowiąz-

ku sporządzania każdorazowo dla lokalizacji takiej

budowli raportu oddziaływania na środowisko?

Z poważaniem

Poseł Jacek Osuch

(nr 6520)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie stale pogarszającej się

sytuacji zakładów zaliczanych do tzw.

polskiego rządu zmierzających do obniżenia

Od kilku lat przedstawiciele Zakładów Górniczo-

-Hutniczych Bolesław oraz innych zakładów energo-

chłonnych w Polsce (m.in. Huta Cynku Miasteczko

Śląskie) zabiegają o podjęcie na szczeblu resortowym

decyzji o zmniejszeniu podatku akcyzowego od ener-

gii dla zakładów energochłonnych.

W tym celu stwo-

rzono m.in. Forum Odbiorców Energii Elektrycznej

i Gazu, które przygotowało szereg analiz dotyczących

rozwiązań zgodnych z europejskim prawodawstwem.

Z opracowań wynika, że nasz kraj ma możliwość

zharmonizowania polskiej polityki ﬁskalnejztąsto-

sowaną w UE przez wprowadzenie podatkowych roz-

wiązań, na które zezwalają przepisy wspólnotowe.

49

Podjęcie takich kroków przez Ministerstwo Finan-

sów we współpracy z Ministerstwem Gospodarki po-

zwoliłoby na utrzymanie proﬁlu działalności oraz

utrzymanie konkurencyjności polskich przedsię-

biorstw na rynkach europejskich i światowych.

Dla zasadności wprowadzenia takich rozwiązań

chciałbym przedstawić przykład Zakładów Górniczo-

-Hutnicze Bolesław w Bukownie k. Olkusza.

Anali-

zując technologię produkcji, nie sposób pominąć, że

produkcja cynku oparta jest na bardzo energochłon-

nym procesie elektrolitycznym.

W chwili obecnej

ZGH Bolesław jest największym pracodawcą w regio-

nie i jednocześnie największym producentem cynku

elektronicznego w naszym kraju.

Zakład zatrudnia

łącznie ponad 2500 osób w części hutniczej oraz ko-

palnianej.

To właśnie z kopalni Pomorzany, będącej

własnością spółki pochodzi stosowany w technologii

produkcji koncentrat rudy cynku.

Z uwagi na koń-

czące się zasoby kopalin zarząd spółki opracował

strategię rozwoju części hutniczej, która daje szansę

na utrzymanie tego proﬁludziałalnościiwtenspo-

sób zapewni zatrudnienie dla części załogi.

Jest to

cy w powiecie olkuskim, z której wynika, że na dzień

31 maja 2012 r. stopa bezrobocia w tym rejonie wy-

nosi 15,3% i jest znacznie wyższa od średniej woje-

wódzkiej (10,7%) i średniej krajowej (12,6%).

Niezbęd-

nym jest zatem podjęcie przez polski rząd wszelkich

możliwych działań, które skutkować będą zahamo-

waniem tego negatywnego trendu.

Mając na uwadze

utrzymanie w przyszłości działalności hutniczej, już

w 2011 r.

ZGH Bolesław zakupił kopalnie w rejonie

Czarnogóry, które mają zabezpieczyć dostawy surow-

ca do spółki.

Koncentrat niezbędny do produkcji cyn-

ku byłby transportowany do Polski, gdzie następo-

wałby proces produkcji cynku elektrolitycznego.

Jed-

nak warunkiem utrzymania części hutniczej obec-

nych Zakładów Górniczo-Hutniczych jest obniżenie

udziałów kosztów energii elektrycznej w całościo-

wych kosztach produkcji.

Na chwile obecną w Zakła-

dach Górniczo-Hutniczych Bolesław koszty energii

kształtują się na poziomie 23% kosztów działalności

spółki.

Po likwidacji części górniczej, która ma na-

stąpić już za kilka lat (przewidywany termin to rok

2016), a pozostawieniu części hutniczej, według pro-

gnoz udział kosztów za energię znacząco wzroście

i będzie wynosił ponad 40% całościowych kosztów.

Trudno zatem nie zauważyć, że rosnące koszty ener-

gii bezpośrednio wpływają na opłacalność produkcji.

Samo ZGH Bolesław zużywa rocznie około 500 GWH

energii, co przekłada się na kwotę 150 mln zł opłat

za dostarczoną i zużytą energię.

Eksperci z ﬁrmydoradczejErnst&Youngpod-

kreślają, że podatek akcyzowy od energii elektrycz-

skiej i jest aż 10 razy wyższy od wymaganego przez

UE minimum.

Dodatkowo Wspólnota Europejska

(poprzez dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 paź-

trycznej) daje możliwość eliminacji (w formie zwol-

nienia lub stawki zero) kosztu w postaci podatku

akcyzowego dla energii elektrycznej zużywanej przez

przedsiębiorstwa energochłonne.

Polski rząd mimo

licznych apeli i wystąpień kierowanych od kilku lat

nie podjął żądnych działań, które obniżałyby podatek

akcyzowy dla zakładów branży energochłonnej.

Tym-

czasem takie rozwiązania są stosowane w innych

Warto w tym momencie niezwykle mocno podkre-

ślić, że niepodjęcie przez Rząd decyzji o zmniejszeniu

podatku akcyzowego od w/w przedsiębiorstw dopro-

wadzi do zapaści ﬁnansowejpolskiezakłady,które

nie będą mogły konkurować na europejskim rynku.

W konsekwencji tysiące pracowników ﬁrmenergo-

chłonnych straci pracę i zasili grono osób bezrobot-

nych, co będzie miało niezwykle negatywne skutki

zarówno społeczne jak i ekonomiczne.

Stąd jako par-

lamentarzysta po raz kolejny pragnę zaapelować o pod-

jęcie w trybie pilnym przez Ministerstwo Finansów

i Ministerstwo Gospodarki prac, które spowodują

wprowadzenie w prawodawstwie polskim obniżenie

wysokości podatku akcyzowego dla przedsiębiorstw

energochłonnych.

Jednocześnie wobec dotychczasowej lekceważącej

postawy polskiego rządu wobec przemysłu energo-

chłonnego chcę podkreślić i wyrazić swoje poparcie

dla planowanej na dzień 13 lipca br. akcji protesta-

cyjnej wszystkich Związków Zawodowych działają-

cych w Zakładach Górniczo-Hutniczych Bolesław

polegającej na blokadzie drogi krajowej nr 94 w oko-

licach Olkusza.

W demokratycznym państwie prawa, merytorycz-

nie podnoszone od kilku lat argumenty winny być

wzięte pod uwagę przez rządzących i w drodze kon-

sensusu rozwiązane za pomocą zmian legislacyjnych.

Dziś można zadać pytanie, czy polski rząd nie ma

dobrej woli lub co gorsze celowo dąży do załamania

konkurencyjności polskiego przemysłu, co skutkować

będzie zwolnieniami tysięcy pracowników.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Dlaczego pomimo licznych apeli, wniosków i spo-

tkań do tej pory polski rząd nie podjął skutecznych

działań, które spowodowałyby obniżenie podatku ak-

cyzowego dla przedsiębiorstw energochłonnych?

2.

Czy Ministerstwo Finansów i Ministerstwo Go-

spodarki zdają sobie sprawę, że wobec stale rosną-

cych kosztów energii elektrycznej, niewprowadzenia

przepisów umożliwiających obniżenie akcyzy może

w najbliższym czasie doprowadzić to do zapaści ﬁ-

nansowej zakładów energochłonnych i spowodować,

że staną się one niekonkurencyjne wobec podobnych

podmiotów w innych krajach Unii Europejskiej?

3.

Czy koszty społeczne i ekonomiczne związane

z potencjalną utratą pracy przez tysiące pracowni-

ków zakładów energochłonnych nie będą znacznie

większe niż ewentualne mniejsze wpływy z tytułu

50

akcyzy od zakładów energochłonnych, tj. ZGH Bole-

sław?

4.

Dlaczego w innych krajach Unii Europejskiej

możliwe jest zgodne z prawem obniżenie akcyzy dla

zakładów energochłonnych, a tymczasem polski rząd

skutecznie blokuje wprowadzenie tego typu rozwią-

zań w naszym kraju?

5.

Czy polski rząd ma wolę zajęcia się tematem

zakładów energochłonnych i kiedy zaproponowane

rozwiązania dotyczące zmniejszenia podatku akcy-

zowego zostaną wprowadzone w życie?

Z poważaniem

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 1 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6521)

do ministra transportu,

w sprawie rozpoczęcia prac nad ustawą

Szanowny Panie Ministrze!

Społeczeństwo pol-

skie coraz większą wagę przywiązuje do estetyki

przestrzeni publicznej, która niestety jest zaśmieco-

na przez wszechobecne reklamy, co obniża jakość ży-

cia.

Niekontrolowane reklamy przy drogach stwarza-

ją niebezpieczeństwo dla ruchu.

Przykład krajów

zachodnich wskazuje, że jest możliwe pogodzenie

funkcji reklamowych z estetyką i porządkiem prze-

strzeni publicznej.

Reklama zewnętrzna nie jest ure-

gulowana w polskim prawie w sposób wyczerpujący

i wystarczający.

Fragmentaryczne regulacje są ujęte

w różnych ustawach.

Ponadto istnieją problemy z ich

egzekucją i stosowaniem.

Środowiska obywatelskie

i samorządowe oraz sejmowa Komisja Nadzwyczajna

„Przyjazne Państwo” z poprzedniej kadencji Sejmu,

a swego czasu także Ministerstwo Infrastruktury,

wyrażały opinie o potrzebie uregulowania reklamy

zewnętrznej w jednym akcie prawnym*

)

, który:

— rozszerzy deﬁnicjęprzestrzenipublicznejotzw.

wspólną przestrzeń wizualną, która obejmowałaby

przestrzeń widoczną z miejsc publicznych,

— zdefiniuje funkcję reklamy jako informację

o charakterze komercyjnym, a nie odnoszącą się tyl-

ko do ﬁzycznegonośnikareklamy,

— będzie limitował ilość nośników reklamowych

w określonych miejscach,

— wprowadzi strefy całkowicie wolne od re -

klam,

— ograniczy reklamę widoczną dla pojazdów ko -

łowych na drogach,

— powoła instytucję kontrolną odpowiedzialną za

egzekucję przepisów.

Popieram konieczność powstania ustawy regulu-

jącej całościowo reklamę w przestrzeni publicznej.

Zwracam się do Pana Ministra z uprzejmym py-

taniem: Czy ministerstwo prowadzi bądź zamierza

rozpocząć prace nad odpowiednim projektem?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marcin Święcicki

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6522)

do ministra pracy i polityki społecznej

– ustawa o emeryturach i rentach

W odpowiedzi ministra pracy i polityki społecznej

z 18 kwietnia 2012 r. na moje zapytanie poselskie

wykluczono okres odbywania służby wojskowej z okre-

su wykonywania pracy w szczególnych warunkach

lub w szczególnym charakterze mimo powrotu na to

stanowisko w ciągu 30 dni po zakończeniu służby,

powołując się na art. 32 ust. 4 ww. ustawy i rozpo-

rządzenie z dnia 7 lutego1983 r. w sprawie wieku

Jednak Sąd Najwyższy w wyroku z 17 maja 2012 r.

(sygn. akt UK 399/11) uznał, że osoby, które powró-

ciły po odbyciu służby wojskowej na swoje stanowiska

charakterze w wymaganym okresie 30 dni, mogą

uzupełnić staż pracy w szczególnych warunkach lub

w szczególnym charakterze o okres odbytej służby

wojskowej.

Sąd Najwyższy uznał, że rozporządzenie z 10 wrze-

śnia1956 r. w sprawie zaliczania pracowników do ka-

tegorii zatrudnienia (Dz. U. Nr 39, poz. 176, ze zm.)

zachowuje swą moc i osoby, które odbywały służbę

wojskową do końca 1979 r., mogą ją zaliczyć do stażu

charakterze, a w konsekwencji nabyć prawo do wcze-

śniejszej emerytury.

Zaistniała sytuacja zobowiązuje mnie do posta-

wienia następujących pytań:

1.

Czy ministerstwo przewiduje zmianę przepi-

sów, która spowoduje zaliczanie przez ZUS okresu *

)

51

gólnych lub w szczególnym charakterze w przypadku

powrotu na stanowisko w ciągu 30 dni od zakończe-

nia służby?

2.

Czy osoby, którym ZUS wydał decyzje odmow-

ne w oparciu o błędną interpretację, będą mogły wy-

stępować o zmianę decyzji w wyniku błędu ZUS?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6523)

do ministra pracy i polityki społecznej

bezrobotnych po 50. roku życia

Prawie 460 tys. bezrobotnych to osoby mające

ponad 50 lat życia i jest ich o ponad 30 tys. więcej

niż przed rokiem.

Wzrost liczby bezrobotnych po

50. roku życia wynika m.in. z likwidacji wcześniej-

szych emerytur oraz zaostrzenia kryteriów przy

przyznawaniu rent oraz podwyższenia tzw. wieku

emerytalnego.

Wielu pracodawców zwalnia osoby starsze w prze-

konaniu, że są one droższe, mniej wydajne, bardziej

roszczeniowe oraz w obawie przed zbliżającym się ich

okresem ochronnym przed zwolnieniem.

Osobom po 50. roku życia bardzo trudno znaleźć

nowych urządzeń, nowych technologii, nowych form

obsługi klienta.

Wielu pracodawców uważa, że starsze osoby psu-

ją wizerunek ﬁrmy,żetomłodośćświadczyoprężno-

ści i nowoczesności ﬁrmy.

Organizowane obecnie szkolenia w swoich pro-

gramach nie uwzględniają specyﬁkimożliwościipo-

trzeb osób starszych w zakresie wydłużonego czasu

na opanowanie nowych umiejętności, szkolenia są za

krótkie.

Biorąc pod uwagę ciągły wzrost bezrobotnych w wie-

ku ponad 50 lat, należy postawić następujące pytania:

1.

Czy zostaną uruchomione zamrożone obecnie

środki Funduszu Pracy na aktywne formy przeciw-

działania bezrobociu?

2.

Jakie przewiduje się zachęty inwestycyjne dla

pracodawców, które owocowałyby nowymi miejscami

pracy?

3.

Czy przewiduje się zróżnicowanie programów

szkoleń bezrobotnych ze względu na wiek uczestni-

czących w nich bezrobotnych?

4.

Czy przewiduje się kształcenie specjalistów

tzw. zarządzenia wiekiem, których praca pomaga-

łaby zachować miejsca pracy starszym pracowni-

kom oraz ułatwiała znalezienia pracy starszym bez-

robotnym?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 6524)

do ministra transportu,

mieszkaniowych mieszkanie należące do TBS może

być wyodrębnione na własność, jeżeli:

— zgromadzenie wspólników podejmie uchwałę

o wyodrębnieniu lokali na własność,

— sprzedaż nastąpi po cenach rynkowych,

— osobą starającą się o wykup jest najemca będą -

cy jednocześnie partycypantem.

Bielsko-bialski TBS odmawia sprzedaży lokali,

stojąc na stanowisku, że najemca to osoba, która jest

stroną umowy najmu lokalu, partycypant zaś to oso-

ba, która jest stroną umowy o partycypację w kosz-

tach budowy tego lokalu.

Uważa, że partycypantem

nie jest osoba, która nabyła roszczenie z umowy,

np. cesji lub spadku.

Wiadomo, że możliwość bycia najemcą i stroną umo-

wy partycypacyjnej w jednej osobie pojawiła się ze

zmianą ustawy w 2004 r.

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546).

Bielsko-bialski TBS w swoich zasobach posiada je-

dynie lokale wzniesione i oddane do użytkowania

przed 2005 r., kiedy najemca nie był partycypantem.

Bielsko-bialski TBS w informacji o swoim stano-

wisku ws. wykupu mieszkań zapowiedział odmowę

prolongowania umów o partycypacji w części kosztów

budowy, mimo że były one podpisywane beztermino-

wo, a jedynie określony był okres, w którym party-

cypantowi przysługiwało prawo kierowania innej

osoby ﬁzycznejnalokalmieszkalny.

Osobom,którym

to prawo wygasło, BB TBS odmawia przedłużenia

tego okresu.

Szanowny Panie Ministrze, zaistniały spór inter-

pretacyjny zobowiązuje mnie do postawienia nastę-

pujących pytań:

1.

Czy partycypantem jest osoba, która nabyła to

roszczenie w spadku lub na drodze umowy cesji?

2.

Czy prawo wykupu mają tylko osoby, które sta-

ły się jednocześnie najemcą i partycypantem, czyli po

52

3.

W przypadku gdy pewna grupa najemców by-

łaby pozbawiona możliwości wykupu, czy przewiduje

się zmianę prawa w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Interpelacja

(nr 6525)

do ministra spraw wewnętrznych

poz. 1027) paszporty i paszporty tymczasowe w kra-

ju wydaje, odmawia ich wydania i unieważnia woje-

Za miejsce stałego pobytu uważa się miejsce sta-

łego zameldowania, co wielu osobom przebywającym

ze względu na pracę, naukę i inne powody w innych

miejscach znacząco utrudnia możliwość złożenia

wniosku o wydanie paszportu.

Obecnie nie ma potrzeby stawiania takiego wa-

runku, ponieważ istnieje centralny system informa-

tyczny, do którego urzędnicy biur paszportowych

mają łatwy dostęp.

Szanowny Panie Ministrze: Czy przewiduje się

i w jakim terminie zmianę przepisu o miejscu skła-

dania wniosku o wydanie paszportu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 6526)

do ministra spraw wewnętrznych

drugiego paszportu

Wielu polskich przedsiębiorców prowadzi interesy

w wielu krajach świata.

Procedury administracyjne związane z koniecz-

nością posiadania wiz utrudniają prowadzenie inte-

resów i wykonywanie obowiązków służbowych.

Niektóre kraje islamskie nie wpuszczają na swoje

terytorium osób z wizami np. izraelskimi.

Zmusza to

do wystąpienia do Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych o drugi paszport.

Sytuacja taka rodzi pytanie: Czy przewiduje się

możliwość wnioskowania o drugi paszport w urzę-

dzie wojewódzkim lub konsulacie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 6527)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie świadectw pracy

Sąd Najwyższy w wyrokach z 4 października 2011 r.

(sygn. akt I UK 125/11) i z 2 lutego 2012 r. (sygn. akt

II UK 144/12) uznał, że świadectwo pracy nie jest

powania cywilnego, lecz dokumentem prywatnym.

Takie stanowisko komplikuje sprawę wielu osób skła-

dających w ZUS wnioski o emeryturę.

W wypadku zakwestionowania świadectwa pracy

na ubezpieczonego spada obowiązek udowodnienia

zgodności świadectwa pracy ze stanem faktycznym.

Spowodować to może wydłużenie okresu oczekiwania

na świadczenie, a w wypadkach gdy nieznane jest

miejsce przechowywania dokumentacji zlikwidowa-

nego zakładu lub gdy ją zniszczono, uniemożliwić to

może przyznanie prawa do świadczenia.

Szanowny Panie Ministrze, powaga wyroków

Sądu Najwyższego zmusza mnie do postawienia na-

stępujących pytań:

waniem druku świadectwa pracy, który rozwiąże

problemy z poświadczeniem zatrudnienia pracowni-

ków?

2.

Czy przewiduje się ustawowy obowiązek prze-

kazywania dokumentów osobowych w wypadku li-

kwidacji zakładu?

3.

Czy przewiduje się centralny spis miejsc prze-

chowywania akt osobowych pracowników z likwido-

wanych zakładów?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

53

Interpelacja

(nr 6528)

do ministra transportu,

po wywłaszczeniu pod autostrady

wych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji

Nr 193, poz. 1194, ze zm.) nie zapewnia realnej kom-

pensacji strat poniesionych przez właściciela w przy-

padku obniżenia wartości nieruchomości i wywłasz-

czenia z części działki pod autostradę lub drogę pu-

bliczną, nie daje także możliwości zobowiązania za-

rządcy drogi do wykupu tych „resztówek”.

Wiadomo,

że realizacja inwestycji drogowych ma poważny

wpływ na wartość przyległych nieruchomości i wa-

runki życia na nich.

Powoduje to, że ludzie pozostają

z niebezpiecznie popękanymi budynkami, ze skraw-

kami ziemi, na których nie można prowadzić żadnej

działalności.

Poszkodowanym właścicielom pozostaje możli-

wość dochodzenia żądania nabycia „resztówek” przez

organ wywłaszczający na długiej i kosztownej drodze

cywilnoprawnej.

To na właścicielach spoczywa ciężar dowodu, że

sporna część nie nadaje się do prawidłowego użytko-

wania, że w domu położonym przy autostradzie ob-

niżył się komfort życia.

Właściciele nie negują konieczności i potrzeby bu-

dowy dróg, ale domagają się większego poszanowa-

nia, to oni przecież tracą swoją własność.

Szanowny Panie Ministrze, sytuacja właścicieli

nieużytecznych nieruchomości, tzw. resztówek, zo-

bowiązuje mnie do zadania następujących pytań:

1.

Czy przeprowadzana jest analiza składanych

wystąpień o wykup „resztówek”?

2.

Czy nawet w sytuacjach zakwaliﬁkowaniado

wyburzeń uszkodzonych budynków wskutek oddzia-

ływania autostrady lub drogi albo drastycznego po-

gorszenia warunków życia poszkodowani muszą iść

na drogę sądową celem dochodzenia swoich racji?

odszkodowań za zmniejszenie wartości nieruchomo-

ści przylegających do pasa drogowego?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 6529)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie sytuacji na rynku turystyki

W ostatnich dniach ogłoszona została upadłość

biura podróży Sky Club.

Poza granicami przebywało w tym czasie ponad

6 tys. klientów tego biura.

18 tys. klientów na urlop

nie wyjedzie, mimo dokonanych, opłaconych częścio-

wo lub w całości rezerwacji.

W kwietniu biuro Ecco

Holiday odwołało wszystkie wczesne rezerwacje, do-

konane ze znacznymi rabatami.

Na szczęście zwró-

cono klientom wpłacone pieniądze.

Zastanawiające

jest, czy te rezerwacje to kredytowanie działalności

biura pieniędzmi klientów.

Są to sygnały o bardzo złej kondycji branży tury-

stycznej.

Jak wynika z raportu przygotowanego przez

wywiadownię gospodarczą Bisnode Polska, ponad

połowa polskich biur i agencji podróży jest w bardzo

złej sytuacji ﬁnansowej.

Spodziewane są następne

upadłości biur podróży.

Szanowna Pani Minister, działając w interesie

osób, które planują w najbliższym okresie urlop, oraz

uwzględniając sytuację na rynku turystyki, stawiam

następujące pytania:

1.

Czy dotychczasowe gwarancje bankowe biur

podróży na wypadek niewypłacalności są wystarcza-

jące?

2.

Czy przewiduje się zmianę przepisów obowią-

zujących sektor turystyki?

3.

Czy przewiduje się powołanie specjalnego fun-

duszu, który zabezpieczałby interesy turystów i był-

by rezerwą na wypadek niewystarczających gwaran-

cji bankowych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 6530)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nierzetelnych informacji

W odpowiedzi na moje pytania w brzmieniu przy-

toczonym poniżej:

Jakimi kwotami na działania związane z Polonią

dysponowały resorty właściwe do spraw:

54

— wewnętrznych (w zakresie repatriacji),

— zagranicznych,

— edukacji,

— nauki i szkolnictwa wyższego,

— kultury i dziedzictwa narodowego,

— sportu i turystyki,

— zdrowia

— gospodarki?

lakami za granicą w latach 1989–2011 wydatkowały

ww. resorty?

zawarte w mojej interpelacji poselskiej z 3 stycz-

nia 2012 r. (sygnatura: BPS/VII/IT/3/2012) skiero-

wanej do Pana Premiera poinformowano mnie (Jan

Borkowski, sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawa

Zagranicznych), że wydatki na działania instytucji

w 2011 r. wyniosły:

— Ministerstwo Sportu i Turystyki 650 000 PLN,

— Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

21 217 000 PLN,

wego 862 000 PLN,

— Ministerstwo Edukacji Narodowej 49 591 000

PLN,

— Ministerstwo Spraw Zagranicznych 9 948 000

PLN,

— Kancelaria Prezesa Rady Ministrów 150 000

PLN,

— Ministerstwo Zdrowia 185 000 PLN,

sjonowanych 7 676 395 PLN.

Stwierdzam, że i ja jako poseł na Sejm Rzeczypo-

spolitej Polskiej, i opinia publiczna zostaliśmy wpro-

wadzeni w błąd co najmniej w odniesieniu do jednego

przypadku dotyczącego planu wydatków Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

Z informacji o realizacji bu-

dżetu w 2011 r., cz.

16: Kancelaria Prezesa Rady Mi-

nistrów jednoznacznie wynika, że: „Na realizację

zadania 16.4.

Wspieranie Polonii i Polaków za grani-

cą przeznaczono w 2011 r. 536 tys. zł” (str. 77).

Prze-

znaczono 536 tys. zł, ale zaplanowano, jak wynika

z tejże informacji w planie na 2011 r. wg ustawy bu-

dżetowej 558 tys. zł, a w planie po zmianach 2011

była to kwota 575 tys. zł, a nie 150 tys. zł, jak poin-

formował mnie wysoki rangą urzędnik MSZ, który

udzielał odpowiedzi w Pana imieniu.

Tenże urzędnik,

jak Pan widzi, podał posłowi Rzeczypospolitej Pol-

skiej ewidentnie nieprawdziwe dane.

Za to i takie

działanie spotkała go zasłużona nagroda.

Jest amba-

sadorem Rzeczypospolitej Polskiej w Holandii.

Z tego jednak przypadku można i trzeba wysnuć

wniosek, że informacje Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych przekazywane posłom i opinii publicznej są

niewiarygodne.

Oczekuję, że osoby odpowiedzialne

za to nadzwyczajne niechlujstwo poniosą odpowied-

nie konsekwencje.

Wracając do zasadniczego wątku mojej interpela-

cji, stwierdzam na podstawie niewiarygodnych da-

nych MSZ oraz rzetelnych danych Kancelarii Senatu,

które otrzymałem, że sumaryczna kwota, jaką pań-

stwo polskie mogło w 2011 r. zaplanować na zaspo-

kojenie potrzeb Polonii i Polaków za granicą, to kwo-

ta ok. 165 704 tys. zł, z czego ok. 90 704 tys. zł (włącz-

nie z zweryﬁkowanąkwotąplanowanychwydatków

KPRM) to wydatki ministerstw i centralnych insty-

tucji, zaś 75 000 tys. zł to plan wydatków Senatu.

Czy

taka była rzeczywista kwota?

Nie wiem, ponieważ

informacje MSZ są, jak już powiedziałem wyżej, nie-

wiarygodne, bo rozbieżne.

A moje wątpliwości po-

twierdza kolejny fakt, który miał miejsce podczas

debaty nad budżetem państwa na 2012 r.

Właśnie

wtedy postawiłem pytanie, które zgodnie z zapisem

stenograﬁcznymbrzmiałowsposóbnastępujący:

„Panie Ministrze, proszę powiedzieć Wysokiej

zostały przeznaczone (…)”

Jan Borkowski, sekretarz stanu w MSZ, odpowie-

dział na nie:

„Pytanie pana posła Zielińskiego zostało sformu-

łowane tak: przede wszystkim ile wydawano dotych-

i w budżetach ministerstw, które mają w swoich

kompetencjach współpracę z Polonią i Polakami za

mniejsza.” (sprawozdanie stenograﬁcznez6.posie-

dzenia Sejmu w dniu 25 stycznia 2012 r., str. 82).

Nie potrzeba być analitykiem, by móc stwierdzić,

że ani odpowiedź na pytanie(-a) postawione w inter-

pelacji, ani odpowiedź na pytanie postawione w cza-

sie debaty budżetowej nie były odpowiedziami na

temat.

I to jest pierwsza przygnębiająca konstatacja.

Do tego, że przedstawiciele Pana rządu mają proble-

my ze zrozumieniem prostych komunikatów (tu: py-

tań) zdążyliśmy po prawie 5 latach Pańskich rządów

przywyknąć.

Jednakże ciągle jeszcze bulwersuje

mnie dowiedzione w tej interpelacji niechlujstwo pod-

ległych Panu urzędników.

Oto w odstępie kilkuna-

stu dni podawane są różne kwoty dotyczące tych

samych wydatków państwa polskiego.

W stenogra-

mie (z 25 stycznia 2012 r.) jest mowa o kwocie

168 992 tys. zł, zaś z odpowiedzi z 21 lutego 2012 r.

na moją interpelację (z 3 stycznia 2012 r.) wynika, iż

była to kwota (przed weryﬁkacjąpoczynionąwyżej)

164 797 tys. zł.

Kwoty te różnią się od siebie ponad

4 (słownie: czterema) milionami złotych.

Jeszcze inne

dane znajdują się w dokumencie sygnowanym przez

Radę Ministrów (Informacja o wykonaniu wydatków

w układzie zadaniowym w 2011 r.

Omówienie), gdzie

na str. 201 napisano, że: „Na realizację zadania 16.4.

wydatkowano środki z budżetu państwa w wysokości

110,6 mln zł”.

Mam nadzieję, że po zapoznaniu się

z tekstem mojej interpelacji, która dotyczy przecież

maleńkiego fragmentu polityki zagranicznej, zgodzi

55

się Pan, iż mamy do czynienia nie ze sprawnym

i przyjaznym państwem, a z państwem źle zarządza-

nym, niewiarygodnym, schaotyzowanym, w którym

najwyżsi rangą urzędnicy nie potraﬁą precyzyjnie

posługiwać się najprostszymi danymi, za którymi

kryją się określone wydatki budżetowe i konkretne,

zrealizowane bądź niezrealizowane zadania.

1.

Poinformowanie, która z niżej wymienionych

odpowiedzi dotyczących wydatków poniesionych

w 2011 r. przez państwo na zaspokojenie potrzeb Po-

a) ok. 168 992 tys. zł;

b) ok. 164 797 tys. zł;

c) 110,6 mln zł;

d) inna kwota (jaka?);

e) nie wiem?

2.

Poinformowanie, kto odpowiada za niechlujstwo

informacyjne Ministerstwa Spraw Zagranicznych i in-

nych resortów dotyczące m.in. spraw związanych

Kto odpowie za wprowadzanie Pana, posłów Rzeczypo-

spolitej Polskiej i opinii publicznej w błąd?

Jakie ponie-

sie konsekwencje w związku działaniami szkodzącymi

wizerunkowi premiera, rządu i państwa polskiego?

3.

Dostarczenie mi w wersji elektronicznej (for-

mat:.doc lub.pdf niezabezpieczony) sprawozdań (in-

formacji) z wykonania (realizacji) budżetów w roku

2008, 2009, 2010 i 2011 wszystkich, reprezentujących

resorty i instytucje centralne, dysponentów środków

budżetowych przeznaczanych przez państwo polskie

nicą, ponieważ utraciłem zaufanie do informacji

udzielanych przez Ministerstwo Spraw Zagranicz-

nych, co zmusza mnie do osobistego zweryﬁkowania

prawdziwości danych zawartych w odpowiedziach

tego resortu na moje interpelacje.

Z poważaniem

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

(nr 6531)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie utrzymania samodzielności

Sądu Rejonowego w Krotoszynie

dniowej Wielkopolski z wielkim niepokojem przyjęli

informację dotyczącą planowanych przez Pana re-

form struktury organizacyjnej sądów powszechnych,

polegającej tak naprawdę na likwidacji wielu mniej-

szych sądów rejonowych.

W planach rządu Platformy Obywatelskiej i Pol-

skiego Stronnictwa Ludowego do likwidacji planowa-

ny jest również Sąd Rejonowy w Krotoszynie.

Kolejny

raz przedstawiciele władzy publicznej nie wyciągają

wniosków z tego, co już kiedyś próbowano zniszczyć.

Pewnie Pan Minister tego nie pamięta, ale Sąd

Rejonowy w Krotoszynie istniał od dziesiątek lat i zo-

stał już raz zlikwidowany w 1975 r.

Społeczność lo-

kalna z trudem przez kolejnych kilka lat walczyła,

by tę błędną decyzję ówczesnych władz zmienić.

Sta-

1982 r. nastąpiła reaktywacja Sądu Rejonowego

w Krotoszynie, który działa do chwili obecnej.

Obiekt sądu w ostatnich latach został gruntownie

zmodernizowany.

W bliskim sąsiedztwie sądu znaj-

duje się siedziba Policji oraz prokuratury rejonowej,

która w chwili obecnej przechodzi kompleksowy re-

mont.

To wszystko sprawia, że organy, które zapew-

niają ład i porządek publiczny mieszczą się niemal

w jednym miejscu, co ma również wpływ na zmniej-

szenie kosztów ich działalności.

Mieszkańcy nie zgadzają się na obniżenie roli i zna-

czenia powiatu krotoszyńskiego stworzonego głów-

nie po to, by lokalna społeczność mogła załatwić

większość spraw, również tych z obszaru wymiaru

sprawiedliwości, na miejscu.

Nic więc dziwnego, że

zapowiadana przez Pana Ministra reforma sądow-

nictwa wywołuje sprzeciw i oburzenie wśród społecz-

ności lokalnej.

Reformy winny powodować lepszy dostęp obywa-

teli do wymiaru sprawiedliwości.

Tymczasem dzieje

się zupełnie na odwrót.

Wskutek takiej decyzji

80 tysięcy mieszkańców Ziemi Krotoszyńskiej będzie

pozbawionych tego dostępu.

Nie tylko moim zdaniem oszczędności z tytułu

likwidacji Sądu Rejonowego w Krotoszynie będą ilu-

zoryczne i kolejny raz na barki obywateli zostaną

przerzucone koszty reform, w tym planowana przez

Pana reforma wymiaru sprawiedliwości.

1.

Czy w ogóle i jeśli już, to jakie oszczędności

przyniesie likwidacja Sądu Rejonowego w Krotoszy-

nie?

2.

Co sprawia, że planuje Pan tak daleko idące

zmiany w funkcjonowaniu sądów powszechnych w na-

szym kraju?

3.

Czy planowane zmiany mają na celu ogranicze-

nie ilości rozpatrywanych przez sąd spraw wskutek

znaczącego ograniczenia dostępu do nich?

4.

Czy znane są Panu społeczne konsekwencje pla-

nowanych rozwiązań?

Z poważaniem

Poseł Leszek Aleksandrzak

Kalisz, dnia 6 lipca 2012 r.

56

Interpelacja

(nr 6532)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy połu-

lejny raz przedstawiciele władzy publicznej nie wy-

Rejonowy w Ostrzeszowie istniał od dziesiątek lat

lokalna z trudem przez kolejnych 15 lat walczyła, by

dem miasta i gminy Ostrzeszów wyremontowano

w 1990 r. budynek pod siedzibę sądu przy ul. 21 Stycz-

nia i z dniem 1 lipca 1990 r. nastąpiła reaktywacja

Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie, który działa do

chwili obecnej.

Miejscowy samorząd w celu zapewnienia lepszych

warunków funkcjonowania Wydziału Ksiąg Wieczy-

stych oraz Wydziału Cywilnego przekazał na potrze-

by Sądu Rejonowego również obiekt przy ul. Zamko-

wej 9a.

Wymienione obiekty, a także siedziba proku-

ratury rejonowej przeszły w ostatnich latach grun-

towne remonty.

W remoncie tej ostatniej partycypo-

wało również starostwo powiatowe w Ostrzeszowie.

nistra reforma sądownictwa wywołuje sprzeciw i obu-

rzenie wśród społeczności lokalnej.

55 tysięcy mieszkańców Ziemi Ostrzeszowskiej bę-

dzie pozbawionych tego dostępu.

Panie Ministrze, najbliższym sądem rejonowym

w okolicy Ostrzeszowa, który miałby przejąć jego za-

dania, jest Sąd Rejonowy w Kępnie.

Większość gmin

z tego regionu, może z wyjątkiem Ostrzeszowa, nie ma

bezpośrednich połączeń komunikacji publicznej z Kęp-

kańcy np. gminy Czajków na ewentualne wezwanie

sądu będą musieli pokonać odległość ok. 50 km.

szowie?

znaczącego ograniczenia do nich dostępu?

Kalisz, dnia 5 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6533)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planów Ministerstwa Finansów

Szanowny Panie Ministrze!

Polska należy do

państw Unii Europejskiej o najwyższym opodatko-

waniu produktów tytoniowych.

Sytuacja ta wynika

stąd, że w chwili obecnej nasze państwo stosuje już

stawki, które Unia Europejska nakazuje wdrożyć do-

piero w 2020 r.

W przypadku tytoniu do palenia staw-

ka akcyzy wynosi dziś 115,86 zł za każdy kilogram

i 31,41% maksymalnej ceny detalicznej (art. 99 ust. 2

czając tym samym znacznie minimalną stawkę ak-

cyzy na tytoń wymaganą przez UE.

Rezultatem podwyżek podatku akcyzowego jest

drastyczny spadek sprzedaży legalnego tytoniu do

palenia oraz papierosów.

Spadek ten nie jest jednak

niestety związany ze zmniejszaniem się liczby palą-

cych, ale w głównej mierze z rozwojem szarej strefy,

przez rozkwit której budżet państwa traci coraz

większe środki ﬁnansowe,szacowanenakilkami-

liardów złotych rocznie.

Rosnące opodatkowanie grozi również zmniejsze-

niem wpływów podatkowych.

Regularne podnosze-

nie akcyzy powoduje coraz mniejszy obrót legalnymi

towarami, a w rezultacie zmniejsza wpływy, generu-

jąc straty dla budżetu państwa.

Należy również zauważyć, że koszty rosnącej sza-

rej strefy ponoszą przede wszystkim nabywcy legal-

nych produktów, ponieważ potrzeby dochodowe Skar-

bu Państwa powodują presję ﬁskalnąinieproporcjo-

57

nalnie szybkie dochodzenie do minimów unijnych

w zakresie opodatkowania wyrobów tytoniowych.

Wydaje się, że najlepszym rozwiązaniem, które

Rzeczpospolita może zastosować, by problem szarej

strefy, jeśli nie rozwiązać, to przynajmniej zminima-

lizować, jest zmiana dotychczasowej polityki podatko-

wej w kierunku ustalenia racjonalnych stawek podat-

kowych adekwatnych do sytuacji rynkowej, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem rozmiarów szarej strefy.

śnie do podatku akcyzowego na wyroby tytoniowe na

lata 2013–2015, z podziałem na tytoń do palenia i pa-

pierosy?

2.

Czy Ministerstwo Finansów prowadziło lub

prowadzi badania dotyczące wzrostu podatku akcy-

zowego na rozwój sprzedaży nielegalnego tytoniu?

3.

Jeśli nie, czy Ministerstwo Finansów zamierza

podjąć jakieś działania w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6534)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 4 lipca 2012 r.

Parlament Europejski odrzucił umowę handlową An-

ti-Counterfeiting Trade Agreement (ACTA), uznając

tym samym dokument za sprzeczny z prawem do po-

szanowania prywatności i wolności słowa.

Tymcza-

sem do Komitetu Stałego Rady Ministrów został

czeniu usług drogą elektroniczną oraz ustawy Ko-

deks cywilny, który zawiera równie groźne zapisy, co

ACTA.

Według informacji zamieszczonych na stro-

nach Biuletynu Informacji Publicznej Rady Mini-

strów termin przyjęcia projektu ustawy przypada na

trzeci kwartał 2012 r.

1.

Dlaczego, pomimo masowych protestów inter-

nautów, polski rząd dąży do cenzurowania stron in-

ternetowych?

Procedura opisana w rozdziale 3a pro-

zawiera wyłączenia odpowiedzialności usługodawcy,

godawca zawsze będzie blokował treści wskazane

jako bezprawne, nawet w przypadku otrzymania

sprzeciwu od usługobiorcy, co w konsekwencji może

prowadzić do blokowania dowolnej informacji za-

mieszczonej przez użytkownika Internetu.

2.

Projekt ustawy nie zawiera wyłączenia odpo-

wiedzialności dziennikarza czy internauty, który za-

mieszcza odnośnik do danych wskazanych jako dane

o bezprawnym charakterze, nawet w przypadku, gdy

osoba ta prowadzi polemikę z tymi treściami.

Czy

zdaniem Pana Premiera nie spowoduje to ogranicze-

nia debaty w Internecie?

3.

Dlaczego wymogi formalne dotyczące wiary-

godnej wiadomości nie dotyczą urzędowego zawiado-

mienia?

Urzędowe powiadomienie powinno wskazy-

wać jednoznacznie, jakich treści dotyczy, aby nie było

wykorzystywane do blokowania wszystkich treści

publikowanych przez danego internautę.

Jednocześnie chciałbym przypomnieć, że nie otrzy-

małem odpowiedzi na interpelację poselską nr 1332

ACTA.

Pragnę przypomnieć, że istnieje ustawowy obo-

wiązek pisemnej odpowiedzi w ściśle określonym ter-

minie 21 dni.

W związku z powyższym uprzejmie pro-

szę o niezwłoczne udzielenie odpowiedzi na piśmie.

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 6535)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Podmioty prowadzą-

ce działalność na rynku wyrobów tytoniowych sy-

gnalizują problemy związane z kwestią opodatkowa-

nia podatkiem akcyzowym tytoniu, który nie został

poddany obróbce przemysłowej i jest sprzedawany

jako produkt nieobjęty podatkiem akcyzowym.

o podatku akcyzowym, jakiego rodzaju tytoń podlega

opodatkowaniu, ustawodawca wyraził w sposób nie-

jednoznaczny, że ma być to produkt „nadający się do

palenia”.

Z uwagi na takie brzmienie przepisów pod-

mioty działające w branży tytoniowej zwracają się do

właściwych organów podatkowych o wydanie inter-

pretacji przepisów podatkowych.

Z interpretacji tych

wynika, że stanowisko organów podatkowanych w ta-

kich sprawach jest niejednolite.

W niektórych opi-

niach stwierdza się, że nieprzetworzony tytoń podle-

ga opodatkowaniu przez sam fakt, że jest to tytoń,

58

zatem potencjalnie może służyć nabywcy do palenia,

w innych natomiast wnioski są zupełnie odmienne.

Zwracając się o wydanie interpretacji indywidu-

alnej, wnioskodawcy opisują okoliczności zdarzenia

przyszłego, podając na przykład, że nabyty przez nich

nieprzetworzony tytoń ma być przeznaczony na uży-

tek gospodarstwa rolnego lub też do innych celów,

m.in. jako środek bakteriobójczy.

Przepisy stanowią,

że interpretacje indywidualne zachowują moc obo-

wiązywania tylko w warunkach dokładnie odzwier-

ciedlających okoliczności faktyczne podane przez

wnioskodawcę.

Ustawodawca wyposażył organy po-

datkowe w odpowiednie narzędzia, by kontrolować

i weryﬁkować,czyprzedsiębiorcarzeczywiściewyko-

rzystuje posiadany tytoń zgodnie z tym, co wynika

z wydanej interpretacji.

Nasuwa się w związku z tym

pytanie, czy do takich kontroli w ogóle dochodzi.

W celu zobrazowania skali zjawiska można za-

uważyć, że obecnie od każdego kilograma tytoniu

należy odprowadzić akcyzę w wysokości 115,86 zł

plus dodatkowo 31,41% maksymalnej ceny detalicz-

nej.

Ponadto do ceny dochodzi jeszcze 23-procentowy

VAT.

Uwzględniając powyższe, cena kilograma legal-

nego tytoniu na rynku wynosi ok. 260 zł.

Tymczasem

w Internecie po wpisaniu frazy „tytoń do palenia”

można znaleźć wiele ofert, w których cena za kilo-

gram oscyluje wokół kwoty 100 zł (jest to oczywiście

tytoń bez obciążenia akcyzą).

Nabywcy tytoniu su-

rowego po jego pocięciu (lub przemieleniu w maszyn-

ce do mielenia) i dokupieniu gilz otrzymują wyrób

tytoniowy de facto nadający się do palenia.

Sprzeda-

jący legalnie opodatkowany towar nie mogą prak-

tycznie konkurować ze sprzedawcami tytoniu nie-

przetworzonego, gdyż oferowany przez nich produkt

jest o wiele droższy.

Oprócz tego, że przyznanie jednym podmiotom

prawa do niepodlegania podatkowi akcyzowemu przy

jednoczesnym opodatkowaniu tym podatkiem innych

podmiotów może prowadzić do naruszenia zasady

równości podmiotów podejmujących i prowadzących

działalność gospodarczą, sytuacja ta ma również duże

znaczenie dla budżetu państwa, który ponosi olbrzy-

mie straty z tytułu nieodprowadzonych podatków.

lub jest w trakcie przeprowadzania kontroli podmio-

tów, które prowadzą sprzedaż tytoniu niepodlegają-

cego opodatkowaniu akcyzą?

2.

Jeśli tak, ile takich kontroli odbyło się w 2011 r.?

3.

Ile odbyło się takich kontroli przez pierwsze

6 miesięcy 2012 r.?

4.

Jaki był wynik tych kontroli?

5.

Czy Ministerstwo Finansów dysponuje wiedzą

o tym, ile jest w Polsce punktów, w których sprzeda-

je się tytoń niepodlegający opodatkowaniu akcyzą?

6.

Jeśli tak, jaka jest ich liczba?

7.

Czy ministerstwo dysponuje pełną wiedzą na

temat technicznych aspektów przetwarzania liści ty-

toniu (włącznie z tym, że wystarcza maszynka do

mielenia i gilzy, by uzyskać de facto produkt gotowy

do palenia) i w jaki sposób ta wiedza przekłada się na

politykę ministerstwa?

8.

Czy Ministerstwo Finansów szacowało straty

budżetu państwa z tytułu sprzedaży tytoniu nieopo-

datkowanego akcyzą?

9.

Jakie kroki Ministerstwo Finansów zamierza

podjąć w celu doprowadzenia do sytuacji, w której

wszystkie podmioty sprzedające tytoń do palenia

(włączając te, które twierdzą, że sprzedawany przez

nie tytoń nie nadaje się do palenia) będą traktowane

w podobny sposób?

w ramach powszechnego procederu sprzedaży tyto-

niu nieopodatkowanego akcyzą także duzi dystrybu-

torzy i producenci zaczną korzystać z takiej drogi?

11.

Czy w związku z powyższym pytaniem Mini-

sterstwo Finansów szacowało, jak zostanie uszczu-

plony budżet państwa, gdy wszyscy dystrybutorzy

i producenci zaczną sprzedawać tylko tytoń nieopo-

datkowany akcyzą?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 6536)

do ministra pracy i polityki społecznej

gminy z tytułu zaległości czynszowych

iż umorzenie zaległości czynszowych traktowane jest

jako uzyskanie dochodu i wliczane jest do dochodu

rodziny.

W przypadku gdy rodzina pozostaje w bardzo

trudnej sytuacji materialnej, a gmina podejmie decy-

zję o umorzeniu zaległości czynszowych, rodzina taka

nie może się ubiegać o świadczenia rodzinne ze

względu na przekraczający dochód.

W związku

z faktem, iż umorzenie zaległości nie jest realnym

dochodem, a tylko pomocą, dzięki której wiele rodzin

unika eksmisji, wliczenie tego umorzenia do uzyska-

nego dochodu odbiera im możliwość korzystania ze

świadczeń rodzinnych.

To niestety niejednokrotnie

powoduje brak możliwości zaspokojenia podsta-

wowych potrzeb tej rodziny.

Bardzo często osoby, któ-

re wnioskują do gmin o umorzenie zaległości czynszo-

wych, utrzymują się jedynie z niskich rent, emerytur

czy najniższych wynagrodzeń za pracę, dlatego też

dodatkowo korzystają z pomocy społecznej.

W sytu-

acji gdy gmina dokona umorzenia, ich sytuacja ma-

59

terialna nie ulega poprawie, a jedynie powoduje,

iż mają gwarancje lokalowe i nie zostaną wyrzuce-

ni na bruk.

Nadmienić należy, iż gminy nie mają

obowiązku dokonywać umorzeń, ponieważ z najemcą

łączy ich stosunek cywilnoprawny, który umożliwia

dochodzenie zaległych roszczeń.

Gminy dokonują

umorzeń tylko i wyłącznie na podstawie przedsta-

wionych przez zainteresowanych stosownych wnio-

sków oraz zaświadczeń potwierdzających ich trudną

sytuację materialną.

Po dokonaniu przez gminę umo-

rzenia zaległości czynszowych dochody osób ko-

rzystających ze świadczeń pozostają takie same.

nia zmiany w ustawie o świadczeniach rodzinnych,

która umożliwiłaby lokatorom, na rzecz których gmi-

na dokonała umorzenia zaległości czynszowych, dal-

sze korzystanie ze świadczeń rodzinnych?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

(nr 6537)

do ministra środowiska

jektu ustawy Prawo wodne (dalej: P.w.) pkt B odnosi

się do konieczności doinwestowania dla potrzeb go-

spodarki wodnej i planowanych sposobów pozyskiwa-

nia środków.

Kompetencje dla pozyskiwania i wydat-

kowania uzyskanych środków ﬁnansowychudzielone

będą dwóm państwowym agencjom – Zarządowi Do-

rzecza Wisły oraz Zarządowi Dorzecza Odry.

Jednym

z podstawowych dokumentów, na jakim bazują zmia-

ny P.w., jest oczywiście ramowa dyrektywa wodna

(dalej: r.d.w.), szczególnie w części dotyczącej kosztów

usług wodnych, co jest bardzo istotną zmiana P.w.

w stosunku do obowiązującego prawa.

Już zaczęły się pojawiać głosy, że najistotniejszym

dla funkcjonowania elektrowni wodnych problemem

nej, przy czym nie przedstawiono jeszcze zasad, we-

dług jakich będą naliczane opłaty, a mianowicie czy

będzie to zależne od wody wykorzystanej na produk-

cję, czy od uzyskanej produkcji, czy od spadu, czy też

od innych czynników.

Tzw. opłaty za wodę są realizacją art. 9 r.d.w. opi-

sującego „zwroty kosztów za usługi wodne”, zwane

także „zwrotem kosztów usług wodnych”.

Zgodnie

z pkt 1 tego artykułu ustalenie opłat za wodę należy

poprzedzić analizą ekonomiczną, której zasady okre-

ślone są w załączniku III r.d.w. – tak więc bez wyko-

nania materiału „analiza ekonomiczna” nie można

przystąpić do działań zmierzających do obciążania

użytkowników wód kosztami usług wodnych.

Z kolei

załącznik II jednoznacznie wskazuje, że „Analiza

ekonomiczna zawiera wystarczające informacje o od-

powiedniej szczegółowości w celu: wykonania odpo-

wiednich obliczeń niezbędnych do uwzględnienia

określonej na mocy art. 9 zasady zwrotu kosztów za

usługi wodne (…) oraz w miarę potrzeby: oszacowa -

nia dotyczące wielkości cen i kosztów związanych

z usługami wodnymi”.

Ponadto analiza musi „doko-

nać oceny najbardziej efektywnego ekonomicznie po-

łączenia środków w odniesieniu do korzystania z wód.”

Zatem należy uznać, że bez opracowania i za-

twierdzenia kluczowego dokumentu dla ﬁnansowa-

nia gospodarki wodnej, jakim jest zgodnie z r.d.w.

analiza ekonomiczna, trudno dyskutować o rozwią-

zaniach zmierzających do poprawy ﬁnansowaniago-

spodarki wodnej.

Już do końca 2010 r.

Polska zobowiązana była po-

przez wprowadzenie odpowiedniej „polityki opłat za

wodę (…) do efektywnego wykorzystania zasobów

wodnych”, ponadto zobowiązano Polskę do zapewnie-

nia odpowiedniego wkładu różnych użytkowników

wód, „podzielonych przynajmniej na: przemysł, go-

spodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów

wodnych (…) przy uwzględnieniu zasady”zanieczysz -

czający płaci«”.

Wśród różnych użytkowników wód nie ma w peł-

ni zwrotnego poboru dla celów energetycznych, moż-

na zatem domyślać się, iż zamiar ustawodawcy doty-

czył bezzwrotnego poboru wody lub odprowadzenia

zanieczyszczeń do wód.

W tej sytuacji nie można

wprost z zapisów r.d.w. wyciągać wniosków o koniecz-

ności nakładania opłat „za pobór lub wykorzystanie

Ponadto zgodnie z pkt 4 art. 9 r.d.w. państwa

członkowskie „nie naruszają niniejszej dyrektywy”,

jeśli działać będą zgodnie z ustalonymi praktykami

i nie będzie to naruszać celów r.d.w.

Jednocześnie

wielokrotnie podkreśla się konieczność równego

traktowania skutków społecznych, ekologicznych

i ekonomicznych z uwzględnieniem rachunku ﬁnan-

sowego.

Zapisy r.d.w. w ogóle nie mówią o konieczno-

ści wprowadzenia opłat wprost za wodę wykorzysty-

waną dla celów energetycznych, stąd też pojawia się

pytanie: Z czego wynika zapis zawarty w pkt B.2.7.?

Nie wynika on bowiem wprost z zapisów r.d.w.,

zwłaszcza iż brak jest także analizy ekonomicznej.

W wielu krajach europejskich właściciele elek-

trowni wodnych nie ponoszą żadnych opłat z tytułu

użytkowania wód (m.in. Niemcy, Finlandia, Irlandia,

Wielka Brytania, Norwegia, Szwecja, Litwa, Łotwa,

Estonia).

W przypadku państw, które zdecydowały

się na wprowadzenie opłat, ich wysokość jest zwykle

uzależniona od rocznej produkcji energii w elektrow-

ni (Francja) lub zainstalowanej mocy elektrowni

(Włochy).

Istnieją niestety również przykłady doty-

czące metod naliczania opłat, które w ocenie znaw-

60

ców tematu hamują rozwój małych elektrowni wod-

nych.

W Rumunii opłaty naliczane są z uwzględnie-

niem tylko jednego czynnika, mianowicie ilości wody

przepływającej przez turbiny (bez uwzględnienia wy-

sokości spadu).

Taka opłata sprzyja rozwojowi elek-

trowni o dużych spadach i jest bardzo niekorzystna

w przypadku niskich spadów, co szczególnie warto

podkreślić w naszym obszarze geograﬁcznymzdo-

minującym potencjałem elektrowni o niewielkich

piętrzeniach.

Energetyka wodna korzysta w sposób bezpośred-

ni z infrastruktury gospodarki wodnej i na różnych

zasadach uczestniczy od dawna w jej utrzymaniu.

Zdaniem niektórych proponowane opłaty zwiększą

jeszcze to obciążenie, wpływając na wynik ekono-

miczny elektrowni wodnych, których los jest niepew-

ny w związku z proponowanymi uregulowaniami

ustawy o odnawialnych źródłach energetycznych.

Opłaty za wykorzystanie wody do celów energe-

tycznych budzą kategoryczny sprzeciw środowiska

i w rezultacie są stosowane w niewielu krajach euro-

pejskich.

Zasadnicze znaczenie ma przyjęcie takiego

rozwiązania, które godziłoby cel regulacji z brakiem

zagrożenia dla dalszego funkcjonowania polskich

elektrowni wodnych.

Czy i kiedy planowane jest sporządzenie analizy

ekonomicznej?

Według jakich zasad będą naliczane opłaty za po-

bór wód do celów energetyki wodnej?

Czy ministerstwo nie dostrzega w związku z pla-

nowanymi zmianami w ustawie Prawo wodne zagro-

żenia dla funkcjonowania polskich elektrowni wod-

nych jako źródeł zielonej energii?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6538)

do ministra ﬁnansów

podatku katastralnego

wą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest

dynki), a w przypadku budowli – ich wartość.

Art. 21

ne i kartograﬁczne przesądza o tym, że podstawę

wymiaru podatków, m.in. podatku od nieruchomości,

ków.

Dane dotyczące klasyﬁkacjigruntów,awnie-

których przypadkach rodzaju budynku stanowią

podstawę ustalenia sposobu opodatkowania, stawek

podatków.

Podatek od nieruchomości nie podlega harmoni-

i w sposobie ustalania stawek tego podatku.

Pojawiają się propozycje zmian polskich przepi-

sów systemu podatkowego w odniesieniu do nieru-

chomości, które miałyby polegać na wprowadzeniu

podatku katastralnego.

Budzi to uzasadnione obawy

wśród naszego społeczeństwa.

wiązujących przepisach prawa podatkowego w zakre-

sie podatku od nieruchomości?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 6539)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawą z dnia 27 kwiet-

ło nowe brzmienie art. 191 ust. 9 i 10, które w połą-

czeniu z zapisem ust. 11 podtrzymuje zasadę wzrostu

czej organizowanej przez powiat.

Schemat ten przed-

stawia się następująco: 10% wydatków na opiekę i wy-

chowanie dziecka w pierwszym roku pobytu dziecka

w pieczy zastępczej, 30% w drugim roku i 50% w trze-

cim roku i w latach następnych.

Nie można zapomi-

nać, że oprócz wzrastających wydatków gmin na pie-

czę dojdą także od 1 stycznia 2015 r. nowe wydatki

asystenta rodziny, podczas gdy do 31 grudnia 2014 r.

ma być ono fakultatywne.

mają brać środki na wydatki na opiekę i wychowanie

w związku ze wzrostem tych kosztów?

Proszę także

61

o udzielenie odpowiedzi: W jaki sposób zostały usta-

lone wyżej przedstawione progi partycypacji w kosz-

tach przez gminy, a także czy jest to już ostateczny

ich wymiar?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 6540)

do ministra gospodarki

w sprawie trudnej sytuacji ﬁnansowej

ochotniczych straży pożarnych

Szanowny Panie Ministrze!

W dobie nasilającego

się kryzysu gospodarczego wielkim problemem jest

ﬁnansowanie m.in. przez samorządy terytorialne

ochotniczych straży pożarnych, organizacji, które

swoją działalnością mają zapewnić bezpieczeństwo

oraz chronić życie i zdrowie obywateli.

Mieszkając lub choć trochę interesując się środo-

wiskiem wiejskim oraz środowiskiem małych miast,

można bez trudu dostrzec, że to właśnie ochotnicze

straże pożarne są bardzo ważnym, a być może naj-

ważniejszym ogniwem dla ochrony nie tylko przeciw-

pożarowej w kraju.

Wbrew pozorom w wielu sytu-

acjach to Państwowa Straż Pożarna jest wsparciem

dla OSP, a nie odwrotnie.

Jednostki OSP są niezbęd-

ne do poprawnego funkcjonowania całego systemu

bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Wielkim problemem jednostek OSP jest ciągła

„walka” o pozyskanie środków ﬁnansowychnanowy

sprzęt.

Nie jest to podyktowane chęcią posiadania

nowoczesnego sprzętu, ale wymogami nakładanymi

na jednostki odgórnie oraz bezpieczeństwem samych

strażaków biorących udział w akcjach.

Stary, wyeks-

ploatowany sprzęt nie jest w stanie zapewnić ochrony

np. podczas wejścia do płonącego budynku.

Kolejnym trudnym tematem dla samych jedno-

stek OSP jest utrzymanie strażnic, które są niezbęd-

ne do utrzymania gotowości bojowej jednostki.

Naj-

większym problemem są opłaty za energię elektrycz-

ną, która dla jednostek ochotniczych straży pożar-

nych naliczana jest jak dla podmiotów prowadzących

działalność gospodarczą.

Jednostki nie mogą inwe-

stować pieniędzy w wyposażenie, ponieważ koniecz-

na jest opłata za energię elektryczną.

Bez niej jed-

nostka nie będzie posiadała gotowości bojowej, co

w przypadku części jednostek może wiązać się np.

z wykluczeniem z krajowego systemu ratowniczo-ga-

śniczego (KSRG), co prowadzi do kolejnego obniżenia

ilości funduszy płynących do ochotniczych straży po-

żarnych.

Organizacje, jakimi są ochotnicze straże pożarne

zrzeszające ludzi, którzy ryzykując własne życie lub

zdrowie, ratują cudze, stawiane są przez dystrybuto-

rów energii elektrycznej w bardzo trudnej sytuacji.

Strażacy, którzy poświęcają swój prywatny czas dla

pracy społecznej na rzecz OSP, traktowani są jako

źródło dochodu dla dystrybutorów.

Stan rzeczy, jaki obserwujemy do tej pory, może

doprowadzić w niedługim czasie do upadku wielu

Ochotniczych Straży Pożarnych, które nie będą po-

siadały środków ﬁnansowychpotrzebnychdoutrzy-

mania strażnic, nie wspominając o wyposażeniu w nowy

i napraw eksploatacyjnych starego sprzętu.

Samo-

rząd terytorialny, który już w tej chwili boryka się

z kłopotami ﬁnansowymi,niebędziewstanieutrzy-

mywać lub wspomagać jednostek OSP.

1.

Czy ministerstwo jest w stanie zareagować

i skłonić dystrybutorów energii elektrycznej do zmia-

ny zapisów taryf w taki sposób, aby jednostki ochot-

niczych straży pożarnych były traktowane inaczej

niż podmioty prowadzące działalność gospodarczą?

2.

Dlaczego strażacy (OSP) prowadzący działal-

ność ratowniczą na rzecz społeczności lokalnej nie

posiadają przywilejów obniżenia lub zwolnienia z opłat

za energię elektryczną?

3.

Czy ministerstwo przewiduje ewentualne wspar-

cie ﬁnansowedlajednostekochotniczychstrażypo-

żarnych związane z ciągłym wzrostem opłat za ener-

gię elektryczną?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6541)

do ministra spraw wewnętrznych

straży pożarnych

Szanowny Panie Ministrze!

Straż pożarna istnie-

je w Polsce od drugiej połowy XVIII w., to organizacja

państwowa, komunalna (zawodowa) lub społeczna

(ochotnicza).

Powołana do wykonywania zadań

ochrony przeciwpożarowej oraz prowadzenia akcji

ratowniczych podczas katastrof (chemicznych, kole-

jowych, drogowych) i klęsk żywiołowych (powódź,

pożar, huragan).

To zorganizowana formacja zajmu-

jąca się prewencją dla zdrowia i życia ludzkiego, do-

bytku oraz środowiska naturalnego.

W ostatnim czasie sytuacja ﬁnansowastrażypo-

żarnych staje się coraz trudniejsza.

Przez pół roku

strażacy z wielu komend wydali ponad 70% środków

62

na paliwo.

Pod koniec roku może im zabraknąć, by

dojechać do pożarów.

Wydatki rzeczowe w komendach straży pożarnych

m.in. na gaz, prąd, naprawę sprzętu, a przede wszyst-

kim na paliwo pochłaniają ok. 70% budżetu.

Mazowieccy ratownicy do końca maja wydali 47%

pieniędzy przeznaczonych na paliwo, energię czy na-

prawy.

W tym roku wydatki rzeczowe w związku

z odbywającym się w Polsce Euro drastycznie wzro-

sły.

W maju i czerwcu nawet o 50% w porównaniu

z innymi miesiącami.

Problemy z budżetami na wydatki rzeczowe trwa-

ją od kilku lat.

Od 3 lat nie były poddawane waloryza-

cji, a przecież ceny paliwa czy energii elektrycznej sys-

tematycznie rosną.

Nie można dopuścić do sytuacji,

w której strażakom zabraknie pieniędzy na paliwo.

zwolą dalej dobrze funkcjonować strażom pożarnym,

które z powodu braku środków ﬁnansowychmogą

być zagrożone?

2.

Czy ministerstwo przewiduje przeznaczenie do-

datkowej kwoty pieniędzy na wydatki rzeczowe dla

straży pożarnych?

3.

Czy pieniądze przeznaczane na wydatki rzeczo-

we w strażach pożarnych zostaną poddane walory-

zacji?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

(nr 6542)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Rodzina jest to pod-

stawowa jednostka społeczna wynikająca z przepi-

sów prawa.

Każda rodzina to odrębna jednostka,

każda rodzina ma swoja historię, która jest węzłem

przeszłości oraz przyszłości.

Łączą ją więzy krwi ze

swoimi przodkami.

Zarówno w prawie rodzinnym,

jak i kościelnym rodzina stanowi ważną jednostkę.

Rolą państwa jest zapewnienie szczególnej ochrony

i pomocy środowiskom rodzinnym, zapewnić im

ochronę przysługujących im praw i wolności.

Rodzi-

na, podstawowa komórka społeczeństwa oraz natu-

ralne środowisko rozwoju jej członków, powinna być

w skuteczny sposób chroniona przez pomoc rodzi-

nom przeżywającym trudności w opiekowaniu się

i wychowywaniu dzieci poprzez współpracę wszyst-

kich osób, instytucji i organizacji pracujących z dzieć-

mi i rodzicami.

W ostatnim czasie płynie coraz więcej niepokoją-

cych sygnałów od samorządowców o trudnościach,

ustawą drastycznie wzrosły wydatki budżetu gminy

z tytułu nowych zadań

następnych).

Z narastającymi wydatkami gminy na

pieczę organizowaną przez powiat skumulują się od

się obligatoryjne od 1 stycznia 2015 r.).

Wobec powyższego zasadne byłoby, aby wydatki

samorządu gminnego na opiekę i wychowanie dziec-

Wymuszony ustawą wzrost wydatków gmin na

nowe zadania narusza konstytucyjną zasadę ade-

kwatności środków do zadań zawartą w art. 167 ust. 4

Konstytucji RP, co uzasadnia konieczność pilnej no-

1.

Dlaczego aktualizacja ustawy o wspieraniu ro-

skutków, jakie niesie ta ustawa dla budżetu gmin?

2.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

przewiduje przeznaczenie dodatkowych środków ﬁ-

nansowych dla gmin w związku z wprowadzoną

ustawą?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

63

Interpelacja

(nr 6543)

do prezesa Rady Ministrów

z Głównego Urzędu Statystycznego

niezbędnych dla gmin

Szanowny Panie Premierze!

Art. 2 ust. 2 ustawy

o funduszu sołeckim nakłada na wójta, burmistrza,

prezydenta miasta obowiązek przekazania sołtysom

informacji o wysokości funduszu sołeckiego przypa-

dającego na sołectwo do 31 lipca.

Aby wyliczyć kwotę

funduszu sołeckiego, potrzebna jest m.in. znajomość

kwoty bazowej dla gminy.

W 2012 r. kwota bazowa

obliczana jest poprzez: dzielenie wykonanych docho-

dów bieżących gminy z 2011 r. przez ustaloną przez

prezesa Głównego Urzędu Statystycznego liczbę

mieszkańców zamieszkałych na obszarze danej gmi-

W 2012 r. w związku z obliczeniami Narodowego

Głównego Urzędu Statystycznego nie opublikował licz-

by mieszkańców gmin na dzień 31 grudnia 2011 r.

Według informacji przekazywanych przez mieszkań-

ców i urzędników gmin z obszaru całego kraju wynika,

iż GUS oraz urzędy statystyczne nie dysponują informa-

cją o liczbie ludności gmin na 31 grudnia 2011 r.

Według obowiązującej ustawy wójt ma wykonać

obowiązek wynikający z przepisów ustawy o fundu-

szu sołeckim.

Problem polega na tym, że żaden prze-

pis ustawowy nie nakazuje prezesowi GUS podać

informacji o liczbie ludności ani też nie określa ter-

minu, w którym dane te należałoby upublicznić.

Problem z brakiem danych GUS dotyczy 1104 jed-

nostek samorządu terytorialnego zobowiązanych do

31 lipca br. do przekazania informacji o wysokości

funduszu sołeckiego.

Jak więc wyliczyć kwotę bazową funduszu sołec-

kiego w sytuacji braku informacji o liczbie ludności,

koniecznej do wyliczenia wysokości funduszu sołec-

kiego i wobec jednoznacznego zapisu ustawy o fun-

duszu sołeckim nakazującego posługiwanie się liczbą

mieszkańców gminy podaną przez prezesa GUS?

1.

Na podstawie jakich danych gminy powinny

dokonać wyliczeń funduszu sołeckiego?

2.

Jakie kroki zamierza Pan Premier podjąć w spra-

wie przekazywania, a tym razem nieprzekazywania

informacji przez GUS niezbędnych do wyliczenia fun-

duszu sołeckiego?

3.

Dlaczego nie ma żadnego przepisu prawnego

zobowiązującego prezesa GUS do podania liczby

mieszkańców gminy w określonym terminie?

Czy

taki przepis powstanie?

4.

Kto poniesie konsekwencje z tytułu niemożno-

ści korzystania przez sołectwa z funduszu?

5.

Czy Ministerstwo Finansów zostanie poinfor-

mowane o problemach gmin z GUS i jakie stanowisko

zajmie w tej sprawie?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6544)

do ministra sportu i turystyki

Minister w kwestii kosztów poniesionych przez mi-

nisterstwo związanych z organizacją turnieju Mi-

Stan faktyczny: Finał mistrzostw Europy w piłce

nożnej odbył się w Polsce i na Ukrainie pomiędzy

dniem 8 czerwca 2012 r. a dniem 1 lipca 2012 r.

Wy-

pełnienie szczegółowych gwarancji, jakie Polska

udzieliła UEFA w związku z organizacją Euro 2012,

rząd powierzył poszczególnym ministrom.

Udzielone

przez Polskę gwarancje wobec UEFA rozpoczęły pro-

ces długotrwałych i kosztownych przygotowań do

przyjęcia ogromnej ilości kibiców oraz zapewnienia

im bezpieczeństwa.

dzi na następujące pytanie: Jakie koszty poniosło

Pani ministerstwo w związku z organizacją ﬁnału

mistrzostw Europy w piłce nożnej?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6545)

do ministra spraw wewnętrznych

związanych z organizacją turnieju

w kwestii kosztów poniesionych przez ministerstwo

64

związanych z organizacją turnieju Mistrzostw Euro-

Przed rozpoczęciem Euro dostaliśmy od minister-

stwa informację, że przewidziany na tę imprezę bu-

dżet w celu zapewnienia bezpieczeństwa kibicom to

102,3 mln zł.

Kwota ta była rozdzielona na poszcze-

gólne służby.

Mistrzostwa zakończyły się, a rząd za-

czyna podsumowania związane z organizacją tej im-

prezy.

Czy przewidziane środki pieniężne rozdzielone na

poszczególne służby były wystarczające dla zapew-

nienia bezpieczeństwa na Euro 2012?

Czy pojawiły się jakiekolwiek nieprzewidziane

wydatki związane z organizacją mistrzostw, które

musiało ponieść ministerstwo?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 6546)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie kosztów poniesionych przez rząd

zanych z organizacją turnieju Mistrzostw Europy

Ile ogólnie środków pieniężnych zostało przezna-

czonych na przygotowanie i zorganizowanie mi-

strzostw Europy 2012 przez rząd RP?

Jak ocenia Pan zaangażowanie poszczególnych

ministerstw w organizację Euro 2012?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 6547)

do ministra zdrowia

w sprawie kosztów poniesionych przez

z organizacją turnieju Mistrzostw Europy

Ministra w kwestii kosztów poniesionych przez mi-

szczegółowych gwarancji, jakie Polska udzieliła UEFA

szczególnym ministrom.

Udzielone przez Polskę gwa-

rancje wobec UEFA rozpoczęły proces długotrwałych

ści kibiców oraz zapewnienia im bezpieczeństwa.

Pańskie ministerstwo w związku z organizacją ﬁna-

łu mistrzostw Europy w piłce nożnej?

(nr 6548)

do ministra zdrowia

w sprawie złego stanu

w raporcie Najwyższej Izby Kontroli

w kwestii dotyczącej złego stanu szpitali psychia-

trycznych wykazanego w raporcie NIK.

65

Sytuacja obecna: W związku z niedawnym ra-

portem NIK o sytuacji w szpitalach psychiatrycz-

nych zaniepokojenie budzi ich stan, jak i brak wyma-

ganej dokumentacji.

Zaniedbywanie i nieprzestrze-

ganie wymaganych przepisów w wielu polskich

ośrodkach psychiatrycznych bez wątpienia wymaga

natychmiastowej poprawy.

W raporcie przedstawiono

również fakt przepełnienia owych placówek oraz

brak wpisów w dokumentacji, co wg specjalistów

oznaczać może naruszenia praw pacjentów.

Należy

pamiętać, iż osoby psychicznie chore zwykle nie są

w stanie walczyć o swoje dobro, biorąc pod uwagę ich

dysfunkcje.

Jakie plany ma ministerstwo w celu poprawienia

sytuacji w szpitalach psychiatrycznych w związku

z negatywną opinią NIK?

Czy planuje się otwieranie nowych ośrodków

w związku z ich przepełnieniem?

Czy lekarze niewypełniający wymaganej doku-

mentacji będą w jakiś sposób odpowiadać za niewy-

pełnienie swoich obowiązków?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 6549)

do ministra spraw wewnętrznych

samochodowego na granicy

polsko-ukraińskiej w Gródku nad Bugiem

Linia kolejowa nr 65, znana też pod nazwą Linii

Hutniczej Szerokotorowej, jest najdłuższą linią tego

typu w Polsce.

Na wschodzie kraju bieg linii kolejowej

rozpoczyna się kolejowym przejściem granicznym

w Gródku (powiat hrubieszowski).

Linia Hutnicza

Szerokotorowa rozciąga się na południu, od wschodu

na zachód naszego kraju (od mostu na rzece Bug nie-

daleko Gródka do Sławkowa Południowego w woje-

wództwie śląskim).

Niegdyś służyła do przewozu

osób, jednakże obecnie pełni jedynie funkcję między-

narodowego przewozu towarów.

Istnienie kolejowego przejścia granicznego jest

sytuacją sprzyjającą utworzeniu w tym samym miej-

scu przejścia dla samochodów osobowych i ciężaro-

wych.

Przemawia za tym przede wszystkim fakt

sprawnie funkcjonującej kontroli granicznej.

Utwo-

rzenie nowego przejścia granicznego z Ukrainą wpły-

nie również korzystnie na rozwój miasta i gospodar-

ki regionu.

W dobie kryzysu należy wspomagać roz-

wój małych i średnich przedsiębiorstw, a dostęp

mieszkańców pobliskiego miasta Hrubieszów i oko-

licznych miejscowości do przejścia granicznego z pew-

nością wpłynie korzystnie na sytuacje ekonomiczną

regionu.

Wprowadzenie proponowanych zmian zwięk-

szy również wymianę handlową z naszymi wschodni-

mi sąsiadami.

Obecnie bowiem transport międzyna-

rodowy w okolicy ogranicza się jedynie do przewozu

koleją, natomiast po utworzeniu nowego przejścia dla

samochodów zwiększy się możliwość wyboru przed-

siębiorców.

1.

Czy i jakie są plany względem granicznego

przejścia kolejowego w Gródku?

ścia dla samochodów osobowych i ciężarowych, które

byłoby powiązane z istniejącym już przejściem kole-

jowym?

Jeżeli tak, to kiedy mogłoby to nastąpić?

3.

Czy nie uważa Pan, że utworzenie nowego

przejścia granicznego wpłynie korzystnie na rozwój

gospodarczy regionu wschodniego Polski?

4.

Czy słaby rozwój ekonomiczny polski wschod-

niej i znikoma migracja społeczna obywateli tego re-

gionu są Pańskim zdaniem powiązane z niewielką

ilością przejść granicznych na wschodniej granicy

kraju?

Jaka jest Pańska koncepcja zmiany takiego

stanu rzeczy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Chełm, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6550)

do ministra środowiska

w sprawie odnawialnej energii słonecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Jak zapewne Panu

wiadomo, do 2020 r.

Unia Europejska zobowiązała się

winno pochodzić z odnawialnych źródeł.

Polska gospo-

darka oparta jest przede wszystkim na węglu, produ-

nieje realne zagrożenie, że Polska nie będzie w stanie

zapowiedzianych zmian należy rozpocząć proces in-

westycji i popularyzacji energii odnawialnej.

Energia promieniowania słonecznego jest naj-

większym i najbezpieczniejszym źródłem energii od-

nawialnej, dostępnym człowiekowi.

Wiadomo też, że

na naszej planecie.

Pozyskiwanie i wykorzystywanie

energii promieniowania słonecznego jest doskonałą

alternatywą dla tradycyjnych form produkcji prądu.

Energia Słońca może być wykorzystywana na dwa

sposoby: bezpośrednio do produkcji energii elektrycz-

66

nej albo w sposób pośredni zamieniając ją w ciepło,

które później będzie używane np. do ogrzewania

odnawialnej przyczyni się również znacząco do ochro-

ny środowiska naturalnego Polski oraz do ekologicz-

nej edukacji społeczeństwa.

nia przypadającą na jednostkę powierzchni.

Wartość

insolacji naszego kraju wynosi 1000 kilowatogodzin na

2

/rok).

dziej nasłonecznionym obszarem naszego kraju jest

wartość insolacji wynosi około 1050 kWh/m

2

/rok.

W załączeniu przesyłam Szanownemu Panu Mini-

strowi mapę Polski obrazującą rozłożenie nasłonecz-

nienie w poszczególnych obszarach kraju.

prywatnych osób ﬁzycznych nie są wystarczające,

aby zmienić nawyki energetyczne społeczeństwa.

Państwo musi się zaangażować w popularyzację od-

nawialnych źródeł energii, takich jak energia sło-

neczna lub energia wiatru.

skonałym obszarem na prowadzenie prac, w tym stwo-

rzenie farmy solarnej, jest południowo-wschodni obszar

kraju, a w szczególności najbardziej wysunięta na po-

łudnie część województwa lubelskiego.

Chełm, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6551)

do ministra środowiska

w sprawie potencjalnej degradacji

środowiska naturalnego

Nadbużańskiego Obszaru

Chronionego Krajobrazu

Szanowny Panie Ministrze!

Nadbużański Obszar

Chronionego Krajobrazu został utworzony rozporzą-

dzeniem wojewody zamojskiego w 1997 r.

Jego po-

wierzchnia to ponad 1000 ha.

Nadbużański obszar

rozciąga się na terenie powiatu hrubieszowskiego

w województwie lubelskim, a jego wschodnia granica

biegnie wzdłuż granicy polsko-ukraińskiej na całej

jej długości 59,5 km.

Na terenie nadbużańskiego ob-

szaru występuje wiele rzadkich i chronionych gatun-

ków roślin, a trzy spośród nich zostały wpisane do

Środowisko naturalne Nadbużańskiego Obszaru

Chronionego Krajobrazu może być zagrożone.

Nasz

wschodni sąsiad planuje rozpoczęcie wydobycia wę-

gla kamiennego w kopalni Nowowołyńskiej, która

jest oddalona jedynie 7 km od polskiej granicy.

Pod

koniec 2010 r. ukraińskie władze prowadziły rozmo-

wy w tej sprawie z Lubelskim Węglem Bogdanka.

Wedle doniesień ukraińska kopalnia ma 37 mln ton

zasobów węgla.

Po rozpoczęciu działalności mogłaby

wydobywać milion ton węgla rocznie, co prowadzi do

szacunku, iż praca kopalni trwałaby około 40 lat.

Działalność kopalni węgla kamiennego w tak nie-

wielkiej odległości od Nadbużańskiego Obszaru Chro-

nionego Krajobrazu rodzi poważne obawy.

Ukraińska

kopalnia stwarza realne zagrożenie dla środowiska na-

turalnego.

Nawet prace początkowe, wymagane do pod-

jęcia wydobycia, mogą być szkodliwe dla nadbużańskie-

go ekosystemu.

Należy pamiętać, jak mały dystans dzie-

li powiat hrubieszowski i ukraiński Nowowołyńsk.

Ekosystem Nadbużańskiego Obszaru Chronione-

go Krajobrazu jest wyjątkowy i powinien być chro-

niony przed szkodliwym wpływem działalności czło-

2.

Jak realne jest zagrożenie dla chronionych ga-

tunków roślin oraz innych okazów występujących

przy granicy z Ukrainą w perspektywie rozpoczęcia

działalności przez tamtejszą kopalnię?

3.

Czy Minister Środowiska podejmie czynności

niezbędne dla ochrony nadbużańskiego ekosystemu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

67

Interpelacja

(nr 6552)

do ministra środowiska

w sprawie potencjalnie niebezpiecznego

dla zdrowia i środowiska

Stosowanie nawozów sztucznych w rolnictwie jest

kwestią kontrowersyjną.

Takie działanie ma zarów-

no rzesze swoich zwolenników, jak i przeciwników.

Jednakże z najnowszych doniesień naukowców wy-

nika, iż niektóre stosowane w rolnictwie środki chwa-

stobójcze zawierają substancje szkodliwe dla zdrowia

ludzi i zwierząt.

Substancja chemiczna zwalczająca wszelkie rośli-

ny i silnie toksyczna to glifosat, herbicyd.

Wchodzi

ona w skład popularnego w Polsce środka o nazwie

Roundup, którego producentem jest potentat na ryn-

ku biotechnologii i chemii organicznej koncern Mon-

santo.

Z badań przeprowadzonych przez naukowców

na grupie osób niezwiązanych z rolnictwem wynika,

iż każdy jest narażony na działanie szkodliwych sub-

stancji.

Glifosat został wykryty w moczu ludzi, któ-

rzy nie mają styczności z herbicydami, ale również

w moczu zwierząt wolnożyjących.

Takie wyniki są

zatrważające.

Skandaliczny wydaje się być również

fakt, że producenci środków chwastobójczych twier-

dzili do tej pory, iż nie zagrażają one człowiekowi.

Naukowcy nie potraﬁąokreślić,jakieilościśrodka

chwastobójczego stanowią zagrożenie dla zdrowia

ludzkiego.

1.

Jak stosowanie nawozów chemicznych wpływa

na środowisko?

2.

Czy Pańskim zdaniem nie należy ograniczyć

stosowania nawozów sztucznych w rolnictwie?

Jeśli

tak, jakie kroki zamierza Pan podjąć w tym wzglę-

dzie?

3.

Jaki jest wpływ nawozów sztucznych na rośli-

ny?

Czy nadmierne ich używanie nie degraduje śro-

dowiska?

4.

Czy prowadzone są badania kontrolne środków

chemicznych używanych w rolnictwie pod kątem

wpływu na środowisko?

Jeżeli tak, to gdzie są dostęp-

ne wyniki takich kontroli?

Jeżeli nie, to dlaczego?

Z wyrazami szacunku

(nr 6552)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie potencjalnie niebezpiecznego

Z najnowszych doniesień naukowców wynika, że

stosowany w rolnictwie środek chwastobójczy może

być groźny dla zdrowia ludzi.

Wbrew wcześniejszym

zapewnieniom producentów toksyczna substancja

mająca zwalczać chwasty dostaje się do ludzkiego

przewodu pokarmowego wraz z pokarmem i może

wpływać szkodliwie na ludzki genom lub wywoływać

choroby nowotworowe.

Substancja chemiczna zwalczająca wszelkie rośliny

dup, którego producentem jest potentat na rynku bio-

technologii i chemii organicznej koncern Monsanto.

Z badań przeprowadzonych przez naukowców na gru-

pie osób niezwiązanych z rolnictwem wynika, iż każ-

dy jest narażony na działanie szkodliwych substancji.

Glifosat został wykryty w moczu ludzi, którzy nie

ducenci środków chwastobójczych twierdzili do tej

potraﬁąokreślić,jakieilościśrodkachwastobójczego

stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.

Niezwłocz-

nie należy podjąć kroki zmierzające do wycofania

środków zawierających glifosat z użytku.

czych zawierających glifosat w polskim rolnictwie?

2.

Czy i jak często przeprowadzane są kontrole

używania środków chemicznych w rolnictwie?

3.

Czy produkty używane przez rolników są ba-

dane pod kątem obecności toksycznych dla ludzi sub-

stancji chemicznych?

4.

Czy podejmie Pan odpowiednie kroki w związ-

ku z przedstawioną sytuacją?

Jeśli tak, to jakie?

5.

Czy produkty polskiego rolnictwa dostępne

w sklepach są lub zostaną przebadane pod kątem

obecności herbicydów?

6.

Czy Pańskim zdaniem nie należy ograniczyć sto-

sowania nawozów sztucznych w rolnictwie?

Jeśli tak,

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

68

Interpelacja

(nr 6553)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie katastrofalnej sytuacji ﬁnansowej

mediów publicznych

Szanowny Panie Premierze!

Od kilku lat obserwu-

jemy pogarszającą się sytuację ﬁnansową Telewizji

Polskiej i Polskiego Radia, a w szczególności regional-

nych ośrodków telewizyjnych i regionalnych spółek

radiowych.

Taki stan rzeczy jest spowodowany przede

wszystkim drastycznym zmniejszeniem się wpływów

z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego.

Według danych przedstawionych przez prezesa

Polskiego Radia Andrzeja Siezieniewskiego wpływy

z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego w 2011 r.

wyniosły jedynie 131,7 mln zł i stanowiły 52,7% przy-

chodów radia.

To o ponad 25 mln zł mniej w porów-

Prezes Telewizji Polskiej Juliusz Braun podkreślił,

że w 2011 r. spółka osiągnęła stratę na poziomie

88 mln zł, a planowana na 2012 r. strata ma wynieść

ok. 60 mln zł.

Telewizja Polska w 2011 r. otrzymała

z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego kwotę

205 mln zł, co stanowi jedynie 13% budżetu, podczas

gdy w 2007 r. była to kwota 515 mln zł.

W związku z powyższymi danymi zarówno Tele-

wizja Polska, jak i Polskie Radio podejmują drastycz-

ne działania zmierzające do wygenerowania oszczęd-

ności pozwalających na prowadzenie bieżącej działal-

ności.

Polegają one m.in. na ograniczaniu wynagro-

dzeń pracowników, zwolnieniach grupowych, o czym

świadczy choćby wypowiedź prezesa Polskiego Ra-

dia, który zapowiedział w dniu 6 lipca 2012 r. zmniej-

szenie do końca roku liczby etatów o ponad 100, ogra-

niczaniu ilości programów znajdujących się w ra-

mówkach czy też likwidacji Chóru Polskiego Radia

Uważam, że w obliczu zaistniałej sytuacji rząd

powinien podjąć stanowcze działania zmierzające do

ratowania mediów publicznych, których istotą jest

to, że powinny być one powszechnie dostępne dla oby-

wateli w zasięgu ogólnopolskim i w zasięgu lokalnym.

Zarówno telewizyjne, jak i radiowe ośrodki i spółki re-

gionalne emitują niezwykle istotne dla mieszkańców

poszczególnych regionów wiadomości lokalne oraz

informacje dotyczące choćby edukacji, kultury regio-

nalnej czy lokalnego sportu.

Co istotne, również sa-

morządy podkreślają, że są one świetną platformą

komunikowania się ze społecznością lokalną oraz po-

zwalają na współpracę i spełnianie oczekiwań miesz-

kańców.

Zatem rola ośrodków i spółek regionalnych

w wypełnianiu misji, jaka przyświeca Telewizji Pol-

skiej i Polskiemu Radiu, jest nie do przecenienia.

Jednym z pomysłów na ratowanie mediów pu-

blicznych jest propozycja przewodniczącego Krajowej

państwa abonament radiowo-telewizyjny za osoby

ustawowo zwolnione z obowiązku jego opłacania, co

według wyliczeń KRRiT rocznie dałoby kwotę ok.

650 mln zł.

Jak każda propozycja wymaga ona do-

kładnego przeanalizowania i rozwagi, ale uważam,

że może być przyczynkiem do szerszej dyskusji, której

efektem będzie wypracowanie wspólnego stanowiska

zmierzającego do ratowania mediów publicznych.

Zatem, mając na uwadze zaistniałą sytuację,

nia zmierzające do ratowania mediów publicznych,

a jeżeli tak, to jakie?

2.

Czy rząd zamierza podjąć działania legislacyjne

zmierzające do zmiany przepisów dotyczących opłat

za abonament radiowo-telewizyjny, a jeżeli tak, to

3.

Czy rząd zamierza rozwiązać regionalne spółki

radiowe i na bazie ich majątku powołać regionalne

oddziały Polskiego Radia?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Romanek

Nowy Sącz, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6554)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dysproporcji w wysokości zasiłku

Szanowny Panie Ministrze!

Z analizy przepisów

dotyczących wypłacanych świadczeń w razie śmierci

i z tytułu urodzenia żywego dziecka wynika rażąca

Nr 228, poz. 2255) jednorazowa zapomoga z tytułu

urodzenia dziecka wynosi 1000 zł.

Natomiast zasiłek

pogrzebowy wynosi 4000 zł. (wynika to z ustawy z dnia

szu Ubezpieczeń Społecznych).

Zasiłek pogrzebowy

i tzw. becikowe realizują podobne cele.

Są świadcze-

niami o charakterze kompensacyjnym i częściowo

socjalnym.

Świadczenia te są wypłacane ze środków

publicznych.

Wysokość zasiłku pogrzebowego jest po-

dyktowana wysokością kosztu pogrzebu.

Koszty te

można stosunkowo łatwo wyliczyć i są one jednora-

zowe.

Koszty związane z urodzeniem i wychowaniem

dziecka, zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia,

są niejednokrotnie zdecydowanie większe niż koszty

związane z organizacją pogrzebu.

Wydatki związane

z wychowaniem dziecka mają charakter ciągły i za-

leżą od wielu czynników.

Bardzo trudno jest precy-

69

zyjnie określić ich wysokość, co jednak nie oznacza,

że są niższe niż koszty pogrzebu.

Zarówno wydatki związane z organizacją pogrze-

bu, jak i wychowaniem dziecka w pierwszych miesią-

cach życia są bardzo wysokie.

Jeżeli warunki ekono-

miczne w o obu sytuacjach są bardzo podobne, nale-

żałoby rozważyć możliwość weryﬁkacji wysokości

tych świadczeń.

Zasiłek pogrzebowy jest wypłacany w wysokości

4000 zł, również wtedy gdy członek rodziny zmarłe-

go nie poniósł wydatków na zorganizowanie pogrze-

bu w tej wysokości.

Aby uzyskać zasiłek pogrzebowy

w pełnej wysokości, wystarczy dołączyć do wniosku

rachunek za zakupioną trumnę.

Oznacza to, że czło-

nek rodziny zmarłego w pewnych przypadkach może

zarobić na organizacji pogrzebu.

Pewne wątpliwości budzi również nadmierny for-

malizm w przypadku ubiegania się o jednorazową

dołączenia do wniosku o wypłatę jednorazowej zapo-

mogi zaświadczenia o tym, że matka dziecka pozo-

stawała przez cały okres ciąży pod opieką lekarską,

może w sposób znaczący utrudniać uzyskiwanie

świadczenia.

Prawidłowy przebieg ciąży, zdrowie ko-

biety i poczętego dziecka stanowią istotną wartość

samą w sobie, ale podstawowym celem wprowadzenia

zapomogi z tytułu urodzenia dziecka jest wsparcie

ﬁnansowejegorodziców.

Próbarealizacjidwóchce-

lów w jednej ustawie w tym przypadku niejednokrot-

nie prowadzi do tego, że ani matka dziecka nie jest

pod opieką lekarską, ani nie otrzymuje odpowiedniej

zapomogi.

Z takimi przypadkami dość często można

się spotkać zwłaszcza w małych miejscowościach,

gdzie dostępność opieki ginekologicznej jest bardzo

ograniczona.

Prawo jest instrumentem kształtowania postaw

społecznych.

W teorii prawa podkreśla się rolę spo-

łecznego oddziaływania za pośrednictwem norm

prawnych.

Gdybyśmy mieli dokonać z tego punktu

widzenia analizę rozwiązań w tym zakresie, nale-

żałoby stwierdzić, że nasze państwo bardziej „wspie-

ra” umieranie niż rodzenie.

W czasach niżu demo-

graﬁcznego taki stan rzeczy budzi szczególne za-

strzeżenia.

W związku z wyżej przedstawionymi zagadnie-

niami rodzą się następujące pytania.

Jak ministerstwo ocenia zasadność zmniejszenia

dysproporcji pomiędzy wysokością zasiłku pogrzebo-

wego a jednorazową zapomogą z tytułu urodzenia

dziecka?

Jak ministerstwo ocenia możliwość uzależnienia

wysokości zasiłku pogrzebowego od dochodu zmar-

łego lub osoby uprawnionej do jego pobrania?

Jak ministerstwo ocenia zasadność weryﬁkacji

rzeczywistych kosztów organizacji pogrzebu oraz uza-

leżnienia od nich wysokości zasiłku pogrzebowego?

Czy Polacy (zważając na cenę i materiał, z jakiego

wykonane są trumny) zasługują na luksus dopiero po

śmierci?

Jak ministerstwo ocenia konieczność utrzymania

warunku wypłaty jednorazowej zapomogi z tytułu

urodzenia dziecka od obowiązku przedstawienia za-

świadczenia o pozostawaniu matki dziecka pod opie-

ką ginekologiczną?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 4 lipca 2012 r.

(nr 6555)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o świadcze-

(Dz. U. 2003 Nr 228, poz. 2255) w art. 17 przyznaje

osobom, które nie podjęły lub zrezygnowały z pracy

w celu opieki nad osobami legitymującymi się orze-

czeniem o niepełnosprawności, świadczenie pielęgna-

cyjne.

Świadczenie to wynosi 520 zł miesięcznie.

Na gruncie tych regulacji dochodzi jednak do wie-

lu nieprawidłowości.

Osobami uprawnionymi do po-

bierania świadczenia są m.in. osoby, na których cią-

ży obowiązek alimentacyjny w myśl przepisów Ko-

deksu rodzinnego i opiekuńczego.

Rozpatrywaniem

wniosków o wypłatę, jak również samą wypłatą

świadczeń zajmują się gminy.

O ile możliwość wery-

ﬁkacji faktu niepodjęcia przez osobę pobierającą

świadczenie zatrudnienia jawi się jako proste zada-

nie, to weryﬁkacja,czydanaosobarzeczywiściezaj-

muje się osobą niepełnosprawną, jest praktycznie

niemożliwa.

Bardzo często dochodzi do sytuacji, kie-

dy młode osoby, które nie mogą znaleźć zatrudnienia,

występują z wnioskiem o wypłatę świadczenia za

opiekę nad jednym z dziadków.

Spełniają bowiem for-

malny warunek braku zatrudnienia.

Należy dodać,

że ustawodawca nie uzależnia przyznania świadcze-

nia od wspólnego zamieszkiwania z osobą, ani nie

określa minimalnej odległości zamieszkania pomię-

dzy osobą wymagającą opieki a pobierającym świad-

czenie.

Nierzadko zdarza się, że osoby te zamieszku-

ją w dwóch różnych miejscowościach położonych na

tyle daleko, że sprawowanie stałej opieki z oczywi-

stych względów jest niemożliwe.

Niejednokrotnie świadczenie pielęgnacyjne pełni

funkcję zasiłku dla bezrobotnych, z tym że jest wy-

płacane na bardziej preferencyjnych warunkach.

Otrzymywanie świadczeń pielęgnacyjnych przez oso-

by, które ﬁkcyjniesprawująopiekę,prowadzidosy-

tuacji, kiedy młode osoby mając minimalne zabezpie-

czenie socjalne nie podejmują aktywnych starań o zna-

lezienie pracy.

Środki przeznaczone na wypłatę

świadczeń pielęgnacyjnych takim osobom mogłyby

70

zostać przeznaczone na przeciwdziałanie bezrobociu.

Nie rozpatrując potrzeby istnienia świadczeń pielę-

gnacyjnych, które w znacznej części traﬁajądorąk

osób potrzebujących, należy rozważyć potrzebę

zmian w tym zakresie.

W związku z wyżej przedstawionymi zagadnie-

kręgu osób uprawnionych do pobierania świadczeń

pielęgnacyjnych w ten sposób, że dalszy zstępny może

być uprawniony do świadczeń tylko wtedy, gdy bliż-

szy zstępny nie żyje?

Jakie dodatkowe środki prawne mogą zostać przy-

znane gminom, aby mogły skutecznie weryﬁkowaćoso-

by, które ﬁkcyjnieopiekująsięosobamistarszymi?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

(nr 6556)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Komisja Europejska

w ramach wspólnej polityki rolnej planuje znieść li-

mity produkcji mleka.

Całkowite uwolnienie produk-

cji mleka miałoby nastąpić w 2015 r.

Ewentualna

likwidacja kwot mlecznych może mieć ogromny

wpływ na cały sektor mleczarski oraz konsumentów

produktów mlecznych.

Przewidywane zmiany mogą być szczególnie nie-

korzystne dla producentów mleka.

Bardzo duża cześć

rolników od momentu wejścia Polski do struktur

Unii Europejskiej przekwaliﬁkowałaswojegospodar-

stwa wyłącznie na produkcję mleka.

W ostatnim cza-

sie gospodarstwa zajmujące się hodowlą bydła mlecz-

nego stały się bardzo dochodowe, co ma również po-

zytywne przełożenie na jakość życia mieszkańców

wsi.

Likwidacja kwot mlecznych może jednak wpły-

nąć na destabilizację na rynku mleka.

Eksperci zaj-

mujący się tą dziedziną rynku podnoszą, że może to

doprowadzić do nadprodukcji mleka i spadku cen

mleka.

Aby utrzymać dochody na dotychczasowym

poziomie, rolnicy będą zmuszeni do powiększania

swoich hodowli i redukcji kosztów.

Brak opłacalności

produkcji mleka może doprowadzić do bankructwa

wielu gospodarstw rolnych.

Ewentualny spadek cen

rynku mleka nie będzie miał jednak wpływu na cenę

produktów mlecznych w sklepach.

Beneﬁcjentami

spadku cen mleka prawdopodobnie zostaną dystry-

butorzy oraz sprzedawcy hurtowi i detaliczni.

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

1.

Jaki jest obecny stan polskiego rolnictwa w seg-

mencie hodowli bydła mlecznego i produkcji mleka

oraz jakie są rokowania na najbliższe lata?

2.

Jaki działania może podjąć Pan Minister na

szczeblu Komisji Europejskiej, aby zapewnić polskim

rolnikom opłacalność produkcji mleka?

3.

Jakie środki prawne będzie mógł podjąć Pan

Minister, jeżeli dojdzie do niekontrolowanej nadpro-

dukcji mleka i drastycznego spadku jego cen?

4.

Czy Pan Minister rozważa wprowadzenie okre-

sowego zabezpieczenia ﬁnansowego producentów

mleka w przypadku spadku opłacalności produkcji?

5.

Czy polscy rolnicy są przygotowani do funkcjo-

nowania w pełni na wolnym rynku?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

(nr 6557)

do prezesa Rady Ministrów

przez służby publiczne mających na celu

przeciwdziałanie żebractwu w Polsce,

osób najuboższych, w tym osób bezdomnych

celu zwalczanie wykorzystywania dzieci oraz

zachowań o charakterze przestępczym,

Szanowny Panie Premierze!

Jak wynika z danych

zorganizowanymi grupami, zwłaszcza obcokrajow-

ców, którzy, nadużywając prawa do swobodnego prze-

mieszczania się po Unii Europejskiej, osiadają na

dłuższy czas w turystycznych miastach Europy i zaj-

mują się żebractwem, często wykorzystując do tego

dzieci.

Nieoﬁcjalnieszacujesię,żewPolscedziała

żebrze zawodowo (Magazyn „Policja”, nr 2(83), luty

2012 r.).

Obecnie żebractwo stanowi nie tylko szcze-

gólnie dotkliwy efekt trudnej sytuacji życiowej i ma-

terialnej ludzi, ale bywa też świadomym wyborem,

sposobem na łatwy zarobek, a nawet stylem życia.

Z tego też powodu oﬁarowanajałmużnaniekoniecz-

nie spożytkowana jest na zaspokojenie podstawowych

potrzeb niezbędnych do życia, ale też bywa nierzadko

przeznaczana na zakup alkoholu czy narkotyków

oraz zachęca do żebrania oszustów, którzy znaleźli

71

sposób na łatwy zarobek, albo osoby niezaradne, któ-

re widzą w tym najprostszy sposób rozwiązywania

swoich problemów.

Szczególnie rażące jest wykorzy-

stywanie małych dzieci do wyłudzania datków, czę-

sto z zastosowaniem przymusu, a nawet brutalnej

przemocy.

Takie sytuacje powinny spotykać się z szyb-

ką i stanowczą reakcją zarówno funkcjonariuszy Po-

licji czy straży miejskiej, jak i pracowników socjal-

nych i sądów rodzinnych.

Aby przeciwdziałanie że-

bractwu było skuteczne, niezbędne są podjęcie kom-

pleksowych – systemowych i stałych – działań i współ-

praca wielu instytucji, w tym w szczególności władz

samorządowych, straży miejskich, Policji, Straży

Granicznej, gminnych ośrodków pomocy społecznej,

sądów rodzinnych oraz organizacji pozarządowych

zajmujących się pomocą osobom najuboższym oraz

osobom bezdomnym.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okolicz-

ności, zwracam się o informacje:

1.

Jakie działania podejmowane są z inicjatywy

i przy wsparciu rządu zwłaszcza przez służby pu-

bliczne w celu przeciwdziałania żebractwu w Polsce,

w szczególności programy wsparcia dla osób najuboż-

szych, w tym osób uzależnionych i bezdomnych?

2.

Jakie działania podejmowane są w celu zwal-

czania wykorzystywania dzieci oraz zachowań o cha-

rakterze przestępczym, zwłaszcza zmuszania do że-

bractwa i czerpania stąd zysków?

3.

Na ile podejmowane działania mają charakter

systemowy i stały?

Sprawa ma charakter międzyresortowy, dotyczy

bowiem w pierwszej kolejności kompetencji ministra

pracy i polityki społecznej, a także ministra zdrowia

i ministra spraw wewnętrznych.

Dlatego też interpe-

lację kieruję do prezesa Rady Ministrów Pana Donal-

da Tuska.

Łączę wyrazy szacunku

Wrocław, dnia 4 lipca 2012 r.

(nr 6558)

do ministra spraw wewnętrznych

„Programu modernizacji służb

mundurowych na lata 2012–2016”

Realizacja ambitnego i budzącego ogromne na-

dzieje „Programu modernizacji służb mundurowych

na lata 2012–2016” stoi pod znakiem zapytania.

Nie

wróży to dobrze służbom, które liczyły na zmiany

w kwestii zarówno płac, jak i doposażenia.

Program

o wartości 4 mld zł zakładał dozbrojenie i moderni-

zację Policji, straży pożarnej, Straży Granicznej i BOR.

Planowano zakup radiowozów, pojazdów specjalnych,

śmigłowców, laserów itp.

Plan zakładał także pod-

wyżki płac dla funkcjonariuszy.

Niestety w pierwszym roku programu planuje się

wykorzystanie zaledwie 50 mln zł.

Mało tego, wszyst-

ko wskazuje na to, że program zostanie zarzucony,

o czym świadczyć może nieprzyjęcie go przez rząd we

wrześniu 2011 r.

Wspomniane wyżej środki znalazły

się w rezerwie celowej, co spowodowało, że z tej

puli w bieżącym roku 38 mln zł przypadnie Policji,

5,7 mln zł – straży pożarnej, 1,2 mln zł – BOR, a po-

zostałe środki – Straży Granicznej.

Zapowiadaną

podwyżkę płac dla funkcjonariuszy Policji zmniejszo-

no z ok. 500 zł do 300 zł.

Niepokój budzi brak informacji ze strony zarówno

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jak i MSW, wy-

jaśniającej powody niepodpisania programu i braku

zagwarantowania środków na ten cel.

Przypomnieć należy, że ostatni program moder-

nizacji służb mundurowych, stworzony jeszcze przez

rząd Prawa i Sprawiedliwości, zakończył się w 2011 r.

Jednak od 2009 r. program był stopniowo wygaszany

z powodu braku pieniędzy (zmniejszono jego wartość

o 474 mln zł, co spowodowało m.in. niedokończenie

wymiany umundurowania funkcjonariuszy Policji).

Mając na uwadze informacje przedstawione po-

modernizacji służb mundurowych na lata 2012–2016”?

2.

Na jakim etapie jest rozdysponowanie 50 mln

zł z rezerwy celowej dla Policji, BOR, straży pożarnej

i Straży Granicznej?

3.

Kiedy dokończona zostanie wymiana umundu-

rowania funkcjonariuszy Policji?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 28 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6559)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie planowanych zmian w przepisach

dotyczących zbiórek publicznych

Polska jest krajem posiadającym najbardziej re-

strykcyjne przepisy dotyczące zbiórek publicznych.

W zdecydowanej większości krajów europejskich nie

funkcjonują żadne regulacje w tej materii.

Aktualnie

o zbiórkach publicznych traktują dwa akty: ustawa

(Dz. U. Nr 22, poz. 162) i wydane do niej rozporzą-

dzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji

72

W dobie nowoczesnych narzędzi komunikacji i po-

wszechnego dostępu do Internetu wiele środowisk,

w tym organizacje i stowarzyszenia dobroczynne,

oczekiwało liberalizacji przepisów.

Propozycje mini-

sterstwa idą jednak w przeciwnym kierunku.

Zgod-

nie z ustawą zgodę na zbiórkę publiczną wydaje na

ogół minister ﬁnansów.

Zbiórkąpublicznąjest:zbie-

ranie oﬁarwgotówcelubwnaturze.

Ministerstwo

proponuje dodatkowo dodanie transakcji bezgotów-

kowych, a więc takich, których dokonuje się głównie

w sieci.

Budzi to zdecydowany sprzeciw działaczy po-

zarządowych.

Argumentują oni, że przelewy na ra-

chunki bankowe fundacji są obowiązkowo ewidencjo-

nowane w sprawozdaniach ﬁnansowychkontrolowa-

nych przez urząd skarbowy.

Dodatkowe obostrzenia

i regulacje mogą zahamować akcje charytatywne.

Zdecydowany protest wielu środowisk zaowocował

wystosowaniem listu otwartego do ministerstwa,

w którym m.in. organizacje pozarządowe przedsta-

wiają negatywne stanowisko w sprawie planowanych

zmian.

Mając na uwadze konieczność uregulowania prze-

pisów, tak aby odpowiadały wymogom współczesnym

i rozwojowi nowoczesnej komunikacji, zwracam się

ści organizacji dobroczynnych?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 6560)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie procedury nominacji

Rzeczypospolitej Polskiej

związany z nominacjami łuczniczek do kadry Rze-

czypospolitej Polskiej na igrzyska olimpijskie w Lon-

dynie w 2012 r.

Otrzymałem interwencję pełnomoc-

nika MLKS Czarna Strzała Bytom J. W., z której

wynika, że decyzja podjęta przez Zarządu Polskiego

Związku Łuczniczego budzi sprzeciw trenera i koli-

duje z przyjętymi wcześniej kryteriami uzyskania

nominacji do kadry Rzeczypospolitej Polskiej na zbli-

żające się igrzyska olimpijskie.

Pełnomocnik MLKS

Czarna Strzała Bytom stoi na stanowisku, że decy-

zja ta w sposób oczywisty jest krzywdząca dla za-

wodniczki klubu, A. S., która pomimo spełnienia

wszystkich kryteriów uzyskania kwaliﬁkacji do

igrzysk olimpijskich nie uzyskała nominacji Zarzą-

du Polskiego Związku Łuczniczego kosztem N. L.,

która w ocenie J. W. uzyskała ponad dwukrotnie

mniejszą liczbę punktów, na podstawie których do-

konywano nominacji.

Decyzja ta w opinii pełnomocnika klubu MLKS

Czarna Strzała Bytom jest krzywdząca dla zawod-

niczki, gdyż ta wielokrotnie w wyniku uczciwej ry-

walizacji sportowej okazywała się lepsza od nomino-

wanej przez PZŁucz N. L. Liczne laury zdobywane

w zawodach rangi mistrzowskiej przez A. S., osiąga-

ne dzięki intensywnym treningom oraz pełnemu za-

angażowaniu i wielu poświęceniom, nie zostały do-

cenione przez Zarząd PZŁucz nominacją na igrzyska

olimpijskie, które są dla wielu zawodników najważ-

niejszą imprezą sportową, podczas której mogą speł-

niać swoje sportowe marzenia oraz dumnie i godnie

reprezentować Polskę.

Być może obydwie zawodnicz-

ki powinny reprezentować kraj podczas IO.

Trudno wytłumaczyć ambitnej, młodej zawod-

niczce fakt pozbawienia jej szansy udziału oraz re-

prezentowania kraju na tak ważnej imprezie pomimo

spełnienia wszystkich kryteriów ustalonych przez

Zarząd Polskiego Związku Łuczniczego.

Mając na uwadze przedstawione powyżej informa-

2.

Jakimi kryteriami kierują się zarządy związ-

ków sportowych przy udzielaniu nominacji na igrzy-

ska olimpijskie?

3.

Czy istnieje jakikolwiek system nadzoru mini-

sterstwa nad decyzjami podejmowanymi przez te

związki?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 5 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6561)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie procederu wyłudzania korzyści

ﬁnansowych za dostęp do elektronicznego

odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego

kazu oraz z relacji zainteresowanych, w ostatnim

czasie rozpoczęła działalność nieuczciwa ﬁrma,któ-

ra wysyła do przedsiębiorców, stowarzyszeń oraz or-

ganizacji wezwania uiszczenia opłaty aktywacyjnej

73

(w wysokości 250 zł) za dostęp do elektronicznego

je, po aktywacji dostępu pobieranie elektronicznej

wersji miałoby być bezpłatne.

Firma ta wzywa do

wniesienia opłaty aktywacyjnej za tę usługę w ter-

minie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia.

Ponadto na przysyłanych pismach powołuje się na

ustawę o KRS i rozporządzenie ministra sprawiedli-

wości.

Wykorzystuje także na drukach orzełka, do

złudzenia przypominającego godło państwowe (róż-

nica polegała na tym, że orzeł nie miał korony, a gło-

wę miał odwróconą w przeciwnym kierunku).

Co

warto podkreślić, podaje, iż mieści się przy ul. Czer-

niakowskiej w Warszawie (tej, przy której swoją sie-

dzibę ma Centralna Informacja KRS działająca pod

skrzydłami resortu).

Jak zostałem poinformowany

przez zainteresowanych, wszelkie próby skontakto-

wania się z tą firma kończą się niepowodzeniem,

a numer telefonu podany na jej stronie internetowej

nie istnieje.

Jakie działania w celu ukrócenia procederu wyłudze-

nia korzyści ﬁnansowychzadostępdoelektroniczne-

go odpisu z KRS przez nieuczciwe ﬁrmypodjęło/za-

mierza podjąć ministerstwo?

Z poważaniem

Inowrocław, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6562)

do ministra zdrowia

w sprawie stanu kąpielisk w Polsce

Jak wynika z raportu przedstawionego przez Ko-

misję Europejską, w Polsce stale pogarsza się stan

kąpielisk.

KE za główne kryterium przyjęła jakość

wody, której badania odbywały się co dwa tygodnie.

Z dokumentu wynika, iż 25% z 88 polskich kąpielisk

nadmorskich nie spełnia podstawowych norm unij-

nych.

Ponadto według danych opublikowanych przez

Komisję w Polsce zdecydowanie zwiększyło się zanie-

czyszczenie rzek oraz jezior (w niektórych miejscach

nie można się w ogóle kąpać).

Warto zaznaczyć, iż

KE zwróciła także uwagę na fakt, iż w Polsce stan

czystości wód nie jest badany według unijnych wy-

tycznych.

1.

Jaka jest przyczyna pogarszania się stanu ką-

pielisk w Polsce?

2.

Jakie działania podejmuje/zamierza podjąć mi-

nisterstwo w celu poprawy jakości wody w polskich

kąpieliskach?

3.

Kiedy w Polsce zostanie wdrożony system ba-

dania stanu kąpielisk według unijnych wytycznych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 14 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6563)

do ministra zdrowia

w sprawie procederu podrabiania książeczek

sanitarno-epidemiologicznych

kazu, nawet połowa książeczek sanitarno-epidemio-

logicznych wymaganych w pracy w gastronomii,

przedszkolach czy zakładach fryzjersko-kosmetycz-

nych może być podrabiana.

W Internecie można zna-

leźć wiele ofert sprzedaży sfałszowanych książeczek

sanitarno-epidemiologicznych.

Osoby dopuszczające

się tego procederu, jak można wywnioskować z za-

mieszczanych przez nie ogłoszeń, są w stanie przy-

gotować fałszywy dokument zaledwie: w ciągu godzi-

ny, ekspresowo, od ręki.

Przyczyniają się tym samym

do ominięcia długotrwałych, niejednokrotnie uciąż-

liwych oraz kosztownych badań.

Sfałszowane doku-

menty nie różnią się praktycznie od wersji legalnej,

klient otrzymuje je jedynie z pustym miejscem na

imię i nazwisko, które musi wypełnić.

Należy zwrócić

żeczki w większości przypadków nie ukrywają, że są

to dokumenty sfałszowane.

O wiele rzadziej zdarza

się, iż reklamują się za pośrednictwem serwisów

ogłoszeniowych jako specjaliści medycyny pracy.

proceder stwarza duże zagrożenie.

Przykładowo, oso-

ba, która jest nosicielem pałeczek salmonelli i nie

przestrzega higieny, może przenosić bakterie na

przygotowywaną żywność.

Bakterie w temperaturze

pokojowej mogą się rozmnożyć i wywołać zatrucie

pokarmowe u ludzi, którzy skonsumują przygotowa-

ne posiłki.

podrabiania książeczek sanitarno-epidemiologicz-

nych podejmuje/zamierza podjąć ministerstwo?

2.

Jakie sankcje nakładane są na osoby, które do-

puszczają się procederu podrabiania książeczek sa-

74

nitarno-epidemiologicznych oraz posługują się sfał-

szowanymi dokumentami?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 6 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6564)

do ministra zdrowia

w sprawie sposobu identyﬁkacji pacjenta

przez personel medyczny

nia 2011 r. nakłada na placówki medyczne obowiązek

zaopatrzenia pacjentów w znaki identyﬁkacyjne,któ-

re będą zawierały informacje pozwalające na ustale-

nie imienia i nazwiska oraz daty urodzenia pacjenta

w sposób uniemożliwiający identyﬁkację pacjenta

przez osoby nieuprawnione.

Znaki identyﬁkacyjne

dla pacjentów mają przyczynić się do usprawnienia

pracy personelu medycznego oraz ograniczenia ryzy-

ka pomyłek podczas wykonywania zabiegów bądź

przy podawaniu leków pacjentom.

Ponadto pozwolą

szpitalom na zrezygnowanie z kart choroby, które

zawierają dane wrażliwe o pacjentach, a są łatwo do-

stępne dla osób postronnych.

kwestię identyﬁkacjipacjentaprzezpersonelmedycz-

ny?

(Jak mają wyglądać identyﬁkatorydlapacjen-

tów?)

2.

Jakie będą źródła ﬁnansowaniasystemuiden-

tyﬁkacjipacjentów?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 12 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6565)

do ministra zdrowia

dyżur poselski mężczyzna, który zwrócił moją uwagę

na kwestię skutków ubocznych, jakie mogą wywoły-

wać niektóre leki.

Lekarz zdiagnozował u jego syna

zatrucie pokarmowe i przepisał lek na tę dolegliwość.

Nazajutrz, jak poinformował zainteresowany, jego

syn doznał paraliżu ciała.

Jak się okazało, paraliż

prawdopodobnie był następstwem przyjmowania

leku na zatrucie pokarmowe.

Zaniepokojony tym fak-

tem mężczyzna szukał informacji na forach interne-

towych na temat leku, który przyjmował jego syn.

Jak się okazało, znalazł wiele negatywnych opinii

odnośne do działania tego produktu leczniczego,

a wśród nich uwagi, iż medykament może wywołać

paraliż ciała.

Pragnę zauważyć, iż wyżej opisana sy-

tuacja nie stanowi wyjątku – w Internecie można

nych zażywania różnego rodzaju leków.

Jak wynika z informacji przekazywanych przez

związane z zastosowaniem leków plasują się w pierw-

szej dziesiątce przyczyn zgonów w Unii Europejskiej.

Zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego z dnia

22 września 2010 r. wszystkie kraje członkowskie

Unii Europejskiej, w tym Polska, powinny umożliwić

pacjentom zgłaszanie do Urzędu Rejestracji Produk-

tów Leczniczych informacji o niepożądanych działa-

niach produktów leczniczych (prawo takie przysłu-

guje od dawna lekarzom oraz farmaceutom).

1.

Czy pacjenci w Polsce mają prawo zgłaszać do

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych informa-

cje o niepożądanych działaniach produktów leczni-

czych?

2.

Czy ministerstwo dysponuje listą leków posia-

dających status szczególnie monitorowanych?

3.

Czy ministerstwo zobowiązuje producentów le-

ków do dołączania do produktów leczniczych infor-

macji o ich statusie oraz pouczenia, pod jakim adre-

sem chory może zgłosić negatywne skutki ich zaży-

wania?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6566)

do ministra transportu,

w zamieszkiwanym przez niego budynku zawory ga-

zowe nie są zabezpieczone przed dostępem osób nie-

upoważnionych.

75

Jak wiadomo, eksploatowanie instalacji gazowej

z niezabezpieczonymi przed dostępem osób trzecich

gazowymi zaworami odcinającymi w budynkach wie-

lorodzinnych stwarza niebezpieczeństwo, a zawory

te powinny być szczególnie chronione.

1.

Czy zawory gazowe powinny być zabezpieczone

przed dostępem osób trzecich?

Jeśli tak, to w jaki

sposób?

2.

Jakie organy państwowe odpowiedzialne są za

przeprowadzanie okresowych przeglądów instalacji

gazowych?

3.

Czy w ramach tych przeglądów sprawdzany jest

sposób zabezpieczenia zaworów odcinających przed

dostępem osób trzecich?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 6567)

na dyżur poselski mocno zaniepokojona grupa osób

reprezentujących interesy osób świadczących usługi

transportowe.

Od dnia 4 grudnia 2011 r. prowadzenie

działalności gospodarczej wiąże się z koniecznością

posiadania pojazdu, odpowiedniej siedziby ﬁrmy

– bazy eksploatacyjnej wraz z niezbędnym wyposa-

żeniem technicznym.

W świetle rozporządzeń unij-

nych nr 1071/2009, 1072/2009 i 1073/2009 deﬁnicja

bazy eksploatacyjnej jest mało konkretna.

Osoby po-

siadające ﬁrmęzarejestrowanąwewłasnymmiesz-

kaniu nie wiedzą, czy taka forma funkcjonowania

ﬁrmybędzienadalmożliwa.

Niejasnesąteżkwestie

dotyczące certyﬁkatów, nie ma bowiem polskich

przepisów wykonawczych.

Właściwe urzędy, staro-

stwa powiatowe, również nie zajęły stanowiska w tej

sprawie, wskazując na niejasność deﬁnicji.

Wopinii

osób trudniących się usługami transportowymi trud-

no jest na dzień dzisiejszy stwierdzić, jakim wymogom

musi tak naprawdę sprostać ﬁrmatransportowa.

nisterstwo planuje wprowadzić uzupełnione ustawy

o transporcie drogowym i kierującymi pojazdami?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 6568)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie stypendiów doktoranckich

Szanowna Pani Minister!

Na wstępie niniejszej

interpelacji chciałbym wyrazić swoje uznanie dla

działań podjętych przez Ministerstwo Nauki i Szkol-

nictwa Wyższego, które zdołało zabezpieczyć środki

na nowe świadczenia wspierające doktorantów.

Mam

tu na myśli zwiększenie stypendium doktoranckiego

z dotacji projakościowej, o którym mowa w art. 200a

wchodzi w życie 1 października).

Niestety, w trakcie przyznawania tych nowych

świadczeń na niektórych polskich uczelniach pojawi-

ły się problemy z interpretacją powołanego powyżej

przepisu.

Można wyróżnić dwa stanowiska.

Zwolen-

nicy pierwszego uważają, że o zwiększenie stypen-

dium doktoranckiego z dotacji projakościowej mogą

ubiegać się wyłącznie uczestnicy stacjonarnych stu-

diów doktoranckich, natomiast zwolennicy drugiego

przyznają uprawnienie do tego świadczenia także

doktorantom niestacjonarnym.

Zwolennicy pierwszego stanowiska argumentują,

że wysokość dotacji przekazywanej z ministerstwa

na ten cel została uzależniona od liczby doktorantów

stacjonarnych.

Natomiast ich adwersarze sięgają po

wykładnię literalną (art. 200a posługuje się termi-

nem „doktoranci”, a nie uczestnicy stacjonarnych

studiów doktoranckich).

Opisane powyżej wątpliwości rodzą jeszcze jeden

problem interpretacyjny.

A mianowicie czy liczba

30% najlepszych doktorantów ma być liczona od

sumy doktorantów stacjonarnych i niestacjonarnych

na danym wydziale, czy też jedynie od liczby uczest-

ników stacjonarnych studiów doktoranckich?

Minister, jak należy interpretować przywołaną po-

wyżej regulację.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 2 lipca 2012 r.

76

Interpelacja

(nr 6569)

do ministra transportu,

w sprawie określania przymiotu strony

samowoli budowlanej w trybie art. 50

dowlane zawiera kilka przepisów zakreślających krąg

podmiotów, mających status strony w poszczególnych

postępowaniach uregulowanych w tej ustawie.

I tak

art. 28 ust. 2 stanowi, że „Stronami w postępowaniu

nia obiektu”.

Art. 40 ust. 3 wprowadza zasadę, że

„Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji

wienie robót budowlanych są jedynie podmioty, mię-

dzy którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji”.

Z kolei art. 59 ust. 7 stanowi, że „Stroną w postępo-

waniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest

wyłącznie inwestor”.

W ustawie Prawo budowlane brakuje natomiast

regulacji określającej krąg stron w postępowaniu

art. 50 i art. 51.

Rodzi to poważne wątpliwości inter-

pretacyjne.

W orzecznictwie i literaturze można spo-

tkać się z poglądem, że w postępowaniu w sprawie le-

przymiot strony winien być określony zgodnie

z art. 28 K.p.a. (tak orzekł Wojewódzki Sąd Admini-

stracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 kwietnia

2011 r., sygn.

II SA/Wr 84/2011).

Podkreślić w tym

miejscu należy, że takie stanowisko prowadzi do wnio-

sku, że sąsiedzi, którzy chcą wziąć udział w postępo-

waniu legalizacyjnym, muszą wykazać swój interes

prawny, a nie jedynie wskazać, że ich nieruchomości

znajdują się w sferze oddziaływania inwestycji.

Z drugiej strony wykładnia funkcjonalna wska-

zanych powyżej uregulowań może prowadzić do od-

miennego wniosku.

Skoro właściciele nieruchomości

znajdujących się w obszarze oddziaływania nierucho-

mości mają status strony w postępowaniu w sprawie

pozwolenia na budowę, niczym nieuzasadnione było-

by pozbawienie ich tego statusu w postępowaniach

związanych z wykonywaniem robót budowlanych bez

uzyskania pozwolenia lub niezgodnie z nim.

Wobec powyższych wątpliwości chciałbym popro-

sić Pana Ministra o:

1) odpowiedź na pytanie: Jak zdaniem minister-

stwa należy określać krąg stron w postępowaniach

2) rozważenie potrzeby wprowadzenia do ustawy

Prawo budowlane przepisu, który stanowiłby, że

w postępowaniach w sprawie legalizacji samowoli

budowlanej przymiot strony przysługuje właścicie-

lom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieru-

chomości znajdujących się w obszarze oddziaływania

obiektu.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Interpelacja

(nr 6570)

do ministra transportu,

w sprawie dowodu rejestracyjnego

pojazdu mechanicznego

pan, który poruszył bardzo interesujący temat doty-

czący dowodu rejestracyjnego samochodu.

Dowód

rejestracyjny zawiera tylko sześć rubryk do wpisów

o badaniu technicznym pojazdu, a gdy ich zabraknie,

jego właściciel musi udać się do wydziału komunika-

cji właściwego starostwa powiatowego z wnioskiem

o wydanie nowego dokumentu i uiścić kwotę 73,50 zł,

po czym otrzyma czasowe pozwolenie na miesiąc,

a następnie ponownie musi złożyć wizytę w wyżej

wymienionym urzędzie po właściwy dowód.

Warto

dodać, że w dowodzie rejestracyjnym jest cała strona

na adnotacje urzędowe, a tej rubryki prawie się nie

wykorzystuje.

Kolejna kwestia to konieczność każdo-

razowej wymiany dowodu rejestracyjnego po zmianie

miejsca zamieszkania.

W obecnych czasach z uwagi

na dużą mobilność pracowników często zdarza się

zmieniać adres, w związku z czym warto zastanowić

się, czy tego typu informacja nie mogłaby być wpisa-

na właśnie w adnotacjach urzędowych w dowodzie

rejestracyjnym pojazdu.

Ponadto, zdaniem zaintere-

sowanego, proces wymiany dowodu rejestracyjnego

jest zbyt długi, a częste wizyty w urzędzie z pewno-

ścią nie sprzyjają relacjom państwo – obywatel.

żej opisanej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

77

Interpelacja

(nr 6571)

do ministra pracy i polityki społecznej

ski zgłosiła się pani, której córka otrzymuje zasiłek

pielęgnacyjny.

Jest osobą niepełnosprawną i oprócz

tego otrzymuje rentę.

Jednakże kwota zasiłku pielę-

gnacyjnego już od kilku lat nie była waloryzowana.

kwoty świadczeń powinny być waloryzowane co trzy

lata.

Najbliższa waloryzacja kwot świadczeń rodzin-

nych powinna zostać poddana weryﬁkacji1listopada

2012 r.

Warto zaznaczyć, że kwota zasiłku pielęgna-

cyjnego nie była podniesiona 1 listopada 2009 r.

1.

Czy ministerstwo przewiduje w 2012 r. podnie-

sienie kwoty zasiłku pielęgnacyjnego?

2.

Czy ministerstwo planuje zrównać kwoty do-

datku pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 6572)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

1 lipca 2012 r. wcho-

Nowe przepisy w obecnym stanie uniemożliwiają wo-

lontariuszom podejmowanie działalności w instytu-

cjach o charakterze szpitalnym.

Z wiadomych mi informacji wynika, iż resort

zdrowia i ministerstwo pracy przygotowują zmiany

w przepisach, tak by wolontariusze nadal mogli po-

magać chorym.

Ministerstwo pracy zakończyło kon-

sultacje dotyczące nowelizacji przepisów o wolonta-

riacie.

jekt nowelizacji przepisów ustawy o działalności lecz-

niczej traﬁpodobradySejmu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 6573)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie nielegalnego pobierania

unijnych dopłat

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wynika z informa-

cji przekazywanych przez środki masowego przekazu,

zdarzają się przypadki osób, które korzystają z pań-

stwowych gruntów podlegających pod Agencję Nieru-

chomości Rolnych, a nie są właścicielami lub dzierżaw-

cami.

Tym samym niezgodnie z prawem obsiewają

tereny rolne nienależące do nich i składają wnioski

o unijne dopłaty.

Okazuje się, że, składając wnioski

o uzyskanie dopłat unijnych, nie ma potrzeby pokazy-

wania żadnych dokumentów, które potwierdzają wła-

sność ziemi bądź posiadanie dzierżawy.

Obecnie przy

wypłacie dopłat ważne jest, kto użytkuje ziemię, a nie

kto jest jej właścicielem lub dzierżawcą.

Nikt nie

sprawdza, czy osoba składająca wniosek o dopłaty jest

rzeczywistym właścicielem gruntów lub ma prawo, by

ten grunt użytkować, a dopłaty powinny należeć się

tylko właścicielom gruntów lub dzierżawcom.

Osoba-

mi, które nielegalnie „zasiedlają” grunty rolne, są

dzierżawcy, którym wygasła umowa i nie chcą oddać

ziemi, oraz osoby prywatne, które zajmują teren nie-

użytkowany przez nikogo.

Osoby prywatne informacje

o wolnych gruntach zdobywają od okolicznych rolni-

ków oraz poprzez monitorowanie ofert przetargów

Agencji Nieruchomości Rolnych.

Do prokuratury i na

Policję wpłynęło już wiele skarg w tej sprawie, niektó-

re z nich czekają na wyrok prawomocny lub egzekucję

komorniczą, ale większość z nich zostaje umorzona ze

dotyczących wniosków składanych o dopłaty unijne?

2.

Czy w związku z licznymi skargami nastąpi

zmiana przepisów co do składania wniosków o dopła-

ty unijne?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6574)

medialnymi informacjami o wzroście poziomu współ-

78

płacenia za leki przez pacjentów w Polsce w związku

z wprowadzeniem nowej tzw. ustawy refundacyjnej

kwartale 2012 r. w porównaniu z analogicznymi

kwartałami roku poprzedniego?

2.

O ile wrósł poziom współpłacenia przez pacjen-

przedniego?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

Radom, dnia 3 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6575)

do ministra transportu,

jącymi się w mediach niepokojącymi informacjami

o przesunięciu modernizacji trasy kolejowej nr 8

z Warszawy do Radomia na kolejny okres programo-

wania na lata 2014–2020 uprzejmie proszę Pana Mi-

nistra o wyjaśnienie tej sytuacji.

Jeszcze na ostatnim posiedzeniu Sejmu podczas

debaty nad informacją bieżącą w dniu 27 czerwca pod-

sekretarz stanu w Ministerstwie Transportu Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej Andrzej Messel zapew-

niał mnie, że przygotowania do modernizacji tej trasy

w roku 2013 przebiegają bez specjalnych zakłóceń,

a na przełomie lat 2012/2013 będzie rozstrzygany

przetarg na roboty budowlane na tym odcinku.

Pojawiające się w mediach informacje o trudno-

ściach z wykupem nieruchomości pod tę budowę

w okolicach miejscowości Bartodzieje są co najmniej

zastanawiające, ponieważ według mojej wiedzy ich

właścicielom nie przedstawiono do tej pory żadnych

ofert ich wykupu.

Ponieważ wspomniana modernizacja jest niezwy-

kle ważna dla tysięcy mieszkańców Radomia i okolic

codziennie dojeżdżających do pracy do Warszawy, jesz-

cze raz uprzejmie proszę Pana Ministra o zaintereso-

wanie się przebiegiem przygotowań do jej realizacji.

Jakie są zagrożenia przesunięcia modernizacji

trasy kolejowej nr 8 Warszawa – Radom do nowej

perspektywy ﬁnansowejnalata2014–2020?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

(nr 6576)

do ministra skarbu państwa

w sprawie odmów podpisywania

umów przyłączeniowych

interwencjami w moim biurze poselskim mieszkań-

ców miasta Radomia i regionu, którym Zakład Ga-

zowniczy w Radomiu (będący częścią Mazowieckiej

Spółki Gazownictwa w Warszawie) odmawia podpi-

sywania umów przyłączeniowych na dostawy gazu,

uprzejmie proszę o zainteresowanie się tym proble-

mem w ramach nadzoru, jaki Pan sprawuje wobec

spółek Skarbu Państwa.

Sprawa jest tym bardziej bulwersująca, że odma-

wia dostarczania gazu spółka, która jest monopolistą

w dostawach gazu sieciowego.

Ponieważ tego rodzaju odmowy mają miejsce od

początku maja tego roku i uniemożliwiają oddanie do

użytku wielu obiektów zarówno o charakterze miesz-

kalnym, jak i służących do prowadzenia działalności

gospodarczej, utrzymywanie się tego stanu rzeczy

w dłuższym okresie czasu jest silnym ograniczeniem

możliwości rozwojowych miasta Radomia i regionu

radomskiego.

Jeszcze raz uprzejmie proszę o wyjaśnienie: Jakie

są przyczyny odmów podpisywania umów przyłącze-

niowych na dostawy gazu sieciowego przez Zakład

Gazowniczy w Radomiu?

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

Radom, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6576)

w sprawie odmów podpisywania

umów przyłączeniowych

mi interwencjami w moim biurze poselskim miesz-

kańców miasta Radomia i regionu, którym Zakład

Gazowniczy w Radomiu (będący częścią Mazowiec-

kiej Spółki Gazownictwa w Warszawie) odmawia

podpisywania umów przyłączeniowych na dostawy

79

gazu, uprzejmie proszę Pana Premiera o zaintereso-

wanie się tą sprawą.

Ponieważ odmowy są uzasadniane enigmatycz-

nym stwierdzeniem, że „zostały utracone techniczne

możliwości dostarczania paliwa gazowego”, nie ma

w nich wyjaśnienia, dlaczego wcześniej były wydane

warunki przyłączenia do sieci, a teraz następuje od-

mowa podpisania stosownych umów, nie ma także

podanych żadnych terminów, kiedy dostarczanie

gazu będzie możliwe, uprzejmie proszę o przedsta-

wienie stosownych wyjaśnień.

Z poważaniem

(nr 6577)

do ministra edukacji narodowej

zm.) ustawodawca w art. 36 ust. 3 upoważnił właści-

wego ministra edukacji do wydania rozporządzenia

określającego wymagania, jakim powinna odpowia-

dać osoba zajmująca stanowisko dyrektora lub inne

stanowisko kierownicze w poszczególnych typach

szkół i rodzajach placówek, uwzględniając w szcze-

gólności kwaliﬁkacjedozajmowaniastanowiskana-

uczyciela w danej szkole lub placówce, przygotowanie

w zakresie zarządzania, ocenę pracy i spełnienie wa-

runków zdrowotnych do zajmowania stanowiska kie-

rowniczego.

W oparciu o tę wyżej wymienioną dele-

gację ustawową minister edukacji narodowej wydał

w dniu 27 października 2009 r. rozporządzenie w spra-

wie wymagań, jakim powinna odpowiadać osoba zaj-

mująca stanowisko dyrektora oraz inne stanowisko

poz. 1436).

Z § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wynika m.in., że

stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, pu-

blicznej szkoły i placówki może zajmować nauczyciel

nia albo kurs kwaliﬁkacyjnyzzakresuzarządzania

oświatą prowadzony zgodnie z przepisami w sprawie

placówek doskonalenia nauczycieli.

W zacytowanym

rozporządzeniu brak jest przypisów międzyczaso-

wych, które zawarte były w uprzednio obowiązują-

cym rozporządzeniu z 6 maja 2003 r. o jednakowo

brzmiącym tytule, które w § 9 ust. 1 umożliwiało

udział w konkursie na dyrektora szkoły osobom, któ-

ukończyły kurs doskonalenia zawodowego nauczycie-

co najmniej 120 godzin.

W konsekwencji komisje kon-

kursowe nie dopuszczają osób do kandydowania na

stanowisko dyrektora, które ukończyły kursy dosko-

nalenia zawodowego nauczycieli w zakresie organi-

zacji i zarządzania oświatą organizowane i prowa-

dzone przez podmioty inne aniżeli wojewódzkie pla-

cówki doskonalenia zawodowego (§ 15 ust. 1 pkt 3

nauczycieli) (Dz. U. Nr 200, poz. 1537).

Wobec odmowy dopuszczenia do kandydowania na

stanowisko dyrektora osób, które mają inne przygoto-

wanie do zarządzania szkołą lub placówką oświatową,

aniżeli to wynika z § 1 pkt 3 rozporządzenia ministra

edukacji narodowej z 27 października 2009 r. w spra-

nia ministra edukacji narodowej z 19 listopada

(Dz. U. Nr 200 poz. 1537), powstaje wątpliwość, czy te

akty podustawowe są zgodne z Konstytucją RP,

a w szczególności takimi wzorcami, jak: art. 92 ust. 1,

art. 2, art. 32 i art 65 ust. 1 Konstytucji RP.

1.

Przede wszystkim wątpliwości konstytucyjne

temie oświaty, którym to przepisem ustawodawca

upoważnił ministra edukacji narodowej do wydania

rozporządzenia określającego wymagania, jakim po-

rektora, w szczególności kwaliﬁkacjedozajmowania

stanowiska nauczyciela w danej szkole, przygotowa-

warunków zdrowotnych.

O ile warunki delegacji

ustawowej spełnione są w zakresie podmiotowym

i przedmiotowym, o tyle stwierdzić należy, że w upo-

ważnieniu ustawodawcy (art. 36 ust. 3 ustawy) brak

jest wytycznych dotyczących treści rozporządzenia.

Określenie zakresu spraw przekazanych do uregulo-

wania (upoważnienie przedmiotowe) nie oznacza

80

jeszcze, że organ wykonawczy może dowolnie okre-

ślać w rozporządzeniu uprawnienia kwaliﬁkacyjne

osób ubiegających się o stanowisko lub pełniących

stanowisko dyrektora, jak również nie może bez upo-

ważnienia ustawodawcy określać, jakie pomioty i przez

kogo prowadzone mogą przygotowywać ww. osoby do

zarządzania oświatą.

Z analizy art. 36 ust. 3 ustawy

o systemie oświaty wynika jednoznacznie, że usta-

wodawca nie zawarł w upoważnieniu wytycznych co

do treści rozporządzenia i wobec tego akt podusta-

wowy nie jest wykonaniem ustawy, a jedynie jest ak-

tem samoistnym kreującym przez ministra prawa

i obowiązki, które nie znajdują odzwierciedlenia

w ustawie.

2.

Zachodzi też wątpliwość, czy treść rozporządze-

nia ministra edukacji z 27 października 2009 r.

nowisko kierownicze w poszczególnych typach pu-

Nr 184, poz. 1436), jest zgodny z zasadą demokratycz-

nego państwa prawa, tj. z art. 2 konstytucji.

Z zasady

demokratycznego państwa prawa wynika szereg

klauzul generalnych, m.in. zasada zaufania do pań-

stwa i stanowionego przezeń prawa, w tym ochrony

praw nabytych.

Jeżeli bowiem osoba ubiegająca się

ukończenia doskonalenia zawodowego w zakresie or-

ganizacji i zarządzania oświatą wydane przez Woje-

wódzki Ośrodek Metodyczny w Elblągu, to na jakiej

podstawie kolejne wydane rozporządzenie unieważ-

nia zdobyte wcześniej uprawnienia w zakresie zarzą-

dzania oświatą?

Warto poza tym nadmienić, że wspo-

mniany Wojewódzki Ośrodek Metodyczny w Elblągu,

który prowadził kurs doskonalenia zawodowego

funkcjonował na podstawie ówcześnie obowiązujące-

go rozporządzenia ministra edukacji narodowej

3.

Ostatni z przywołanych wzorców konstytucyj-

stytucji.

Z art. 65 ust. 1 konstytucji wynika dla każ-

dego wolność wyboru wykonywania zawodu.

Z zasa-

dy tej, uzupełnionej art. 15 Karty Praw Podstawo-

wych Unii Europejskiej, wynika gwarancja podejmo-

wania i wykonywania swobodnie wybranego i zaak-

ceptowanego zawodu.

Jeżeli więc nauczyciel posta-

nowił zostać dyrektorem szkoły, to dlaczego minister

może mu tego zakazać wydanym przez siebie rozpo-

rządzeniem, tym bardziej że z art. 65 ust. 1 konsty-

tucji wynika wyraźnie, że wyjątek od tej zasady okre-

śla ustawa, nigdy akt podustawowy.

W końcu należy

zauważyć i to, że wymienione rozporządzenie z 2009 r.

narusza wynikającą z art. 32 konstytucji zasadę rów-

ności wobec prawa.

Mamy bowiem dyrektorów i kie-

rowników placówek oświatowych, którzy zajmują

stanowiska kierownicze od czasu sprzed wydania

rozporządzenia ministra edukacji z 2009 r., a więc

w oparciu o m.in. kursy kwaliﬁkacyjneprowadzone

przez inne podmioty aniżeli wojewódzkie placówki

doskonalenia zawodowego (§ 15 rozporządzenia mi-

to pełnią te funkcje w oparciu o uprawnienia do za-

rządzania oświatą takie jak przedłożone przeze mnie

świadectwo ukończenia doskonalenia zawodowego

i nikt ich nie pozbawia prawa zajmowania stanowi-

ska dyrektora szkoły.

To ewidentnie nierównoprawne

traktowanie obywateli przez kwestionowane przeze

mnie rozporządzenia.

Reasumując, zwracam się do Pani Minister o wy-

jaśnienie tych wszystkich poruszonych przeze mnie

wątpliwości o zasadniczym znaczeniu, związanych

z dostępem do udziału w konkursach na stanowisko

dyrektora szkoły lub innej placówki oświatowej.

W załączeniu przedkładam jednocześnie Pani Mi-

nister do wglądu świadectwo ukończenia doskonale-

nia zawodowego nauczycieli, które zostało zdyskwa-

liﬁkowaneprzezkomisjękonkursową.

Z należytym szacunkiem

Poseł Jerzy Kozdroń

Kwidzyn, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6578)

do ministra transportu,

w sprawie implementacji europejskiej

dyrektywy dotyczącej homologacji pojazdów

Zwracam się do Pana w sprawie prac nad noweli-

implementować europejską dyrektywę 2007/46/WE

nych.

Dyrektywa ta wyraźnie określa, że obowiązko-

wi homologacji podlegają części lub wyposażenie,

które mogą stwarzać znaczne zagrożenie dla właści-

wego funkcjonowania układów, które są istotne dla

środowisko.

Jednocześnie wskazuje ona, że stawiane

wymogi powinny dążyć do równowagi między wymo-

gami związanymi z poprawą bezpieczeństwa drogo-

wego a ochroną środowiska, a także interesami kon-

sumentów, producentów i dystrybutorów, nie naru-

szając zasad konkurencji na rynku części zamien-

Tymczasem przepisy proponowane w przedmio-

towym projekcie ustawy rozszerzają ten obowiązek

na niemal każdą produkowaną część: oprócz elemen-

tów takich jak klocki hamulcowe czy amortyzatory,

kosztownemu procesowi homologacji będą musiały

być poddawane części, które nie mają bezpośrednie-

go wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub jego od-

81

działywanie na środowisko.

Warto podkreślić, że w tej

sytuacji producenci działający w Polsce będą do tego

duje to, że ich pozycja w walce konkurencyjnej z przed-

osłabiona.

Podniesienie kosztów działalności, zwłaszcza w obec-

nej sytuacji polskiej i światowej gospodarki, uderzy

zarówno w producentów części, dystrybutorów, jak

dług szacunków o 20%.

Zmiana ta może nieść za sobą

negatywne konsekwencje dla przedsiębiorstw.

Może-

my mieć do czynienia z sytuacją, że kierowcy zaczną

szukać oszczędności, unikając napraw lub zainteresu-

ją się zakupem części bez udokumentowanego źródła

pochodzenia bądź, co gorsza, złomowisk.

W ten sposób

ustawa mająca przyczynić się do wzrostu bezpieczeń-

stwa, wywoła rezultat odwrotny.

Kończąc, chciałbym wyrazić swoje przekonanie,

że przedmiotową dyrektywę można implementować

do polskiego porządku prawnego w sposób godzący

normy prawne dyrektywy z ochroną konsumentów,

niezależnej branży motoryzacyjnej i miejsc pracy,

które ona tworzy.

do postulatów środowiska branży motoryzacyjnej

i zamierza złagodzić przepisy ustawy Prawo o ruchu

polskich przedsiębiorców?

2.

Czy ministerstwo przewiduje implementację

przedmiotowej dyrektywy wprost poprzez przeniesie-

nie zawartych w niej przepisów do prawa krajowego?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

(nr 6579)

do ministra sportu i turystyki

Ośrodka Sportu i Rekreacji

w Obornikach Śląskich do potrzeb

kach Śląskich dynamicznie rozwija się sekcja podno-

szenia ciężarów, czego dowodem są bardzo dobre wy-

niki uzyskiwane przez zawodników tej dyscypliny

sportu.

Sekcja podnoszenia ciężarów działa w opar-

ciu o kompleks sportowo-rekreacyjny Ośrodka Spor-

tu i Rekreacji w Obornikach Śląskich, który jest już

w znacznej części zdekapitalizowany.

Dotyczy to hali

sportowej, szatni, siłowni i części hotelowej.

Aby

obiekt ten mógł spełniać właściwą rolę, musi przejść

kapitalny remont i modernizację.

Dlatego gmina

Oborniki Śląskie stara się o wpisanie tego zadania

na listę zadań strategicznych i częściowe sﬁnanso-

wanie przez Ministerstwo Sportu i Turystyki.

Polski

Związek Podnoszenia Ciężarów zaakceptował projekt

koncepcyjny przystosowania Ośrodka Sportu i Re-

kreacji w Obornikach Śląskich do potrzeb Młodzie-

żowego Centrum Podnoszenia Ciężarów dla woje-

wództwa dolnośląskiego.

Dodatkowo wyremontowa-

ny obiekt będzie służył mieszkańcom gminy oraz

przyjezdnym.

Gmina Oborniki Śląskie jest gotowa do

realizacji ww. zadania przy doﬁnansowaniuześrod-

ków MSiT.

Czy Ministerstwo Sportu i Turystyki może

uwzględnić wpisanie zadania pn. „Dostosowanie ist-

niejącego obiektu OSiR w Obornikach Śląskich do

żarów” do programu inwestycji o szczególnym zna-

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 6580)

do ministra transportu,

w sprawie sankcji za odmowę sprzedaży

przez przewoźnika wykonującego przewozy

regularne w komunikacji autobusowej biletu

Z korespondencji prowadzonej z Ministerstwem

w sprawie problemu, z jakim spotykają się osoby nie-

widome i słabowidzące korzystające z usług prywat-

nych przewoźników w międzymiastowej komunikacji

autobusowej, wynika, że każdy podmiot realizujący

przewozy regularne w komunikacji autobusowej, któ-

ry nie zawarł umowy dotyczącej zasad zwrotu kosz-

tów stosowania ulg ustawowych, ma obowiązek

sprzedawać bilety z ulgami ustawowymi, a zawarcie

takiej umowy nie jest warunkiem koniecznym do

otrzymania zezwolenia na wykonywanie przewozów

regularnych (pismo z dnia 28 czerwca 2012 r.,

TD-3b-0701/472/2012).

Tymczasem z korespondencji prowadzonej z mar-

szałkiem województwa małopolskiego wynika, że ża-

82

den przepis nie wskazuje literalnie, aby marszałek

miał stosowne uprawnienia do kontroli sprzedaży

biletów jednorazowych we wszystkich środkach ko-

munikacji oraz do właściwego ich ﬁskalizowania

wraz z przysługującymi pasażerom ulgami (pismo

wicemarszałka województwa małopolskiego z dnia

11 czerwca 2012 r., GI-III.8072.247.2012*

)

.

Jakie sankcje grożą przewoźnikowi, który nie ma

zawartej umowy dotyczącej zasad zwrotu kosztów

stosowania ulg ustawowych za odmowę sprzedaży

biletu z ulgą ustawową?

Czy obowiązujące przepisy pozwalają marszałko-

wi województwa na kontrolę przewoźników w zakre-

sie sprzedaży biletów jednorazowych we wszystkich

środkach komunikacyjnych oraz do właściwego ich

ulgami?

Czy jest konieczność wprowadzenia sankcji za od-

mowę sprzedaży przez przewoźnika biletu z ulgą

ustawową, a jeżeli tak, to kiedy przepisy dotyczące

tej sankcji zostaną przygotowane?

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

(nr 6581)

do ministra skarbu państwa

kieleckiego oddziału

Regionu Świętokrzyskiego NSZZ „Solidarność”

w sprawie likwidacji kieleckiego oddziału Karpackiej

Spółki Gazowniczej.

Wnioskodawcy wskazują, że realizacja tego planu

musi spowodować zwolnienia pracowników oraz po-

gorszenie i tak już trudnej sytuacji na rynku pracy.

Jednocześnie jest to kolejna próba likwidacji w woje-

wództwie świętokrzyskim ważnej jednostki gospo-

darczej z zakresu służb publicznych.

W efekcie spro-

wadza się to do obniżenia standardów cywilizacyj-

nych i degradacji województwa.

Wnioskodawcy ape-

lują o wstrzymanie szkodliwych prac restrukturyza-

cyjnych, jednocześnie deklarując poparcie dla wszel-

kich działań związkowych i samorządowych zapobie-

gających likwidacji kieleckiego oddziału Karpackiej

Spółki Gazowniczej.

ru likwidacji kieleckiego oddziału Karpackiej Spółki

Gazowniczej?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Interpelacja

(nr 6582)

do ministra pracy i polityki społecznej

Walne zebranie delegatów regionu podlaskiego

NSZZ „Solidarność” podczas obrad, które miały

miejsce w dniu 15 czerwca 2012 r., podjęło stanowi-

sko w sprawie poprawy stabilności zatrudnienia i bez-

pieczeństwa socjalnego pracowników.

W przedmioto-

wym stanowisku delegaci domagają się zmiany prze-

pisów polegającej na zrównaniu opodatkowania, w tym

także składek na ubezpieczenie społeczne, bez wzglę-

du na rodzaj zatrudnienia oraz przyznania Państwo-

wej Inspekcji Pracy uprawnień do zmiany rodzaju

zatrudnienia w drodze nakazu w przypadku rażące-

go naruszenia art. 22 Kodeksu pracy, z prawem od-

wołania do sądu.

Zdaniem delegatów regionu podlaskiego NSZZ

„Solidarność” przyjęcie proponowanych przez nich

rozwiązań będzie zgodne z przyjętymi standardami

europejskimi i pozwoli tworzyć dobre warunki do po-

wstania stabilnych form zatrudnienia w Polsce.

Mając powyższe na uwadze, a także w trosce o do-

bro pracowników, zwracam się z prośbą o udzielenie

wprowadzeniem zmian w prawie pracy, a jeżeli tak,

to jakie zmiany zamierza się wprowadzić?

2.

Czy ministerstwo podejmie prace nad przygo-

towaniem zmian polegających na zrównaniu opodat-

kowania, w tym także składek na ubezpieczenie spo-

łeczne, bez względu na rodzaj zatrudnienia oraz przy-

znaniu Państwowej Inspekcji Pracy uprawnień do

padku rażącego naruszenia art. 22 Kodeksu pracy,

z prawem odwołania do sądu, postulowanych przez

delegatów regionu podlaskiego NSZZ „Solidarność”,

a także czy podejmie odpowiednie działania w celu

wprowadzenia przedmiotowych zmian?

wprowadzenia proponowanych zamian?

Poseł Krzysztof Jurgiel

Białystok, dnia 2 lipca 2012 r.*

)

Interpelacja

(nr 6583)

do ministra edukacji narodowej

szkół ponadgimnazjalnych

Walne zebranie delegatów regionu podlaskiego

sko w sprawie nowej podstawy programowej szkół

ponadgimnazjalnych.

W przedmiotowym stanowisku

delegaci wyrażają protest przeciwko wprowadzeniu

nowej podstawy programowej do szkół ponadgimna-

zjalnych od dnia 1 września 2012 r.

Jak podnoszą de-

legaci, wdrożenie nowej podstawy programowej spo-

woduje zakończenie kształcenia ogólnego na pierw-

szej klasie licealnej, co będzie miało negatywne skut-

ki dla poziomu wykształcenia młodego pokolenia.

Delegaci nie godzą się na ograniczenie godzin hi-

storii i wychowania patriotycznego w polskich szko-

łach, szczególnie ponadgimnazjalnych.

Wyrażają sta-

nowisko, które w pełni podzielam, że takie działania

są szkodliwe dla naszej ojczyzny.

1.

Czy nie uważa Pani Minister, że stosowne by-

łoby wycofanie się z wprowadzenia nowej podstawy

2.

Czy nie uważa Pani Minister, że należy zwięk-

szać liczbę godzin historii i wychowania patriotycz-

nego w polskich szkołach w celu pogłębiania tożsa-

mości narodowej w młodych Polakach?

Poseł Krzysztof Jurgiel

Interpelacja

(nr 6584)

do ministra środowiska

w sprawie znowelizowanej ustawy

Dnia 1 stycznia 2012 r. zaczęła obowiązywać usta-

wyżej ustawy mówi, że instalacją wskazaną w woje-

wódzkim planie gospodarki odpadami może być za-

kład zagospodarowania odpadów, dla którego przed

wejściem w życie ustawy wydano decyzję o środowi-

skowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach

zabudowy zagospodarowania terenu, lub której bu-

dowa lub eksploatacja rozpoczęła się przed dniem

wejścia w życie ustawy.

Natomiast art. 14c ust. 1

plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji

wdrażania przedmiotowej ustawy wojewódzkie plany

gospodarki odpadami powinny być już zatwierdzone

przez sejmiki wojewódzkie.

Ponadto wstrzymał Pan prace nad rozporządze-

niem w sprawie szczegółowego zakresu, sposobu i for-

my sporządzania wojewódzkiego planu gospodarki

1.

Czy w przypadku, gdy inwestor po dniu wejścia

decyzje, będzie miał roszczenie, aby ubiegać się o wpi-

sanie do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami,

2.

Czy decyzja o wpisaniu inwestycji, a w konse-

kwencji aktualizacji wojewódzkiego planu gospodar-

ki odpadami, o której mowa w pytaniu 1., będzie za-

leżała od dobrej woli radnych sejmiku wojewódzkie-

go, czy ma to charakter normatywny?

Poseł Krzysztof Jurgiel

(nr 6585)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o świadcze-

niach rodzinnych określa ich warunki nabywania,

zasady ustalania, przyznawania oraz wypłacania.

Celem tej ustawy jest zapewnienie wsparcia ﬁnanso-

wego dla rodzin gorzej usytuowanych.

Obecnie prawo

do zasiłku rodzinnego i dodatków zależy od spełnie-

nia kryterium dochodowego, które wynosi 504 zł net-

w przypadku dziecka niepełnosprawnego.

Z kolei pła-

ca minimalna wynosi 1500 zł brutto (1111,86 zł net-

to).

Zatem w przypadku kiedy samotnie wychowują-

ca matka otrzymuje płacę minimalną i wychowuje

jedno dziecko, nie jest objęta zasiłkiem rodzinnym

z powodu przekroczenia progu dochodowego.

W roku bieżącym przypada termin weryﬁkacji

wysokości świadczeń rodzinnych oraz wymaganych

progów dochodowych.

Świadczenia podlegają wery-

ﬁkacjinapodstawieart.18ustawyoświadczeniach

rodzinnych, z uwzględnieniem wyników badań progu

badań wykorzystuje się poziom cen towarów i usług

84

oraz poziom wydatków w gospodarstwach domo-

wych.

1.

Do jakiego poziomu zostaną zweryﬁkowane

kwoty świadczeń oraz progi dochodowe?

2.

Czy w przyszłości ministerstwo przewiduje

inny sposób weryﬁkacjiwysokościświadczeńrodzin-

nych oraz wymaganych progów dochodowych?

Z poważaniem

Poseł Henryk Smolarz

Lublin, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6586)

do ministra zdrowia

w sprawie chaosu w służbie zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Trwająca od 1 lipca

2012 r. akcja karania ﬁnansowegolekarzyzaniewła-

ściwe zapisywanie leków to kolejny niezrozumiały

cios w polską służbę zdrowia – zarówno w lekarzy,

jak i w pacjentów.

Kary nakładane przez NFZ na

lekarzy sięgają nawet 700 tys. zł.

Nowe przepisy stwo-

rzyły system terroru lekowego, a nie oszczędności.

ni przysługujących im praw, przerzucając przy tym

dalnie skomplikowano i utrudniono działanie zgodne

przed dylematem: leczyć według najlepszej wiedzy

czy paragrafu?

Leczyć dobrze, czy zgodnie z życze-

niem urzędników?

Zastraszeni i zdezorientowani le-

nic innego, jak igranie z losem chorych, czasem na-

wet z losem śmiertelnie chorych pacjentów.

Sytuacja w służbie zdrowia jest dramatyczna.

Proﬁlaktykazdrowotnazostałazredukowana,bra-

kuje leków onkologicznych, medyczna opieka szkolna

lu specjalistów.

sobie, by być ponad prawem, czy też prawo uzurpuje

Pan Minister podejrzewa lekarzy o bezprawne dzia-

łania oraz o nieuczciwe, podstępne wydawanie pie-

niądze NFZ?

2.

Czy ministerstwo podejrzewa, że polscy lekarze

rozdają leki nie wiadomo gdzie i nie wiadomo kiedy?

3.

Czy zaistniała sytuacja jest spowodowana bra-

kiem pieniędzy w budżecie i dlatego w ten sposób

4.

Czy ministerstwo podejmie jakieś kroki, by

opanować spowodowany przez rząd chaos w służbie

zdrowia?

5.

Czy ministerstwo ma w planach rozmowy z le-

karzami i odstąpienie od absurdalnych przepisów

godzących zarówno w dobro lekarzy, jak i pacjentów?

6.

Jak ministerstwo zamierza rozwiązać proble-

my: proﬁlaktykizdrowotnej,brakulekówonkologicz-

nych, upadku i likwidacji szpitali, wielomiesięcznych

kolejek do specjalistów?

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 5 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6587)

do ministra zdrowia

w sprawie systemu dystrybucji krwi

Wyraźnie dostrzegalny jest obecnie problem zwią-

zany z dystrybuowaniem zapasami krwi oraz funk-

cjonowaniem honorowego krwiodawstwa.

W wielu

regionach brakuje krwi, choć informacje te są nie-

ujawniane.

Z drugiej strony, w innych miejscach od-

wołuje się akcje poboru krwi ze względu na jej nad-

miar.

Choć istnieje system informacji nt. zapasów

krwi, nie działa on prawidłowo.

Regionalne centra

krwiodawstwa i krwiolecznictwa ukrywają braki

krwi, by nie musieć jej ściągać z innych jednostek,

gdyż wiąże się to z koniecznością wzajemnych rozli-

czeń oraz nieotrzymaniem punktów w „rankingu”.

Co więcej, lekarze żądają dostarczenia zaświad-

czenia o oddanej krwi na rzecz chorego lub oddania

krwi przez rodzinę lub najbliższych, mimo że krew

jest dostępna w wystarczającej ilości i odpowiedniej

poz. 681, ze zm.) stanowi, że: „Podmiot leczniczy wy-

konujący stacjonarne i całodobowe świadczenia zdro-

wotne nie może uzależnić zastosowania w leczeniu

Ponadto zaniepokojenie wywołują działania Na-

rodowego Centrum Krwi.

Brak jest środków na kon-

kursy ofert dla organizacji zajmujących się promocją

honorowego krwiodawstwa, jak również materiałów

informacyjnych i gadżetów dla organizatorów akcji

honorowego krwiodawstwa.

Wreszcie, uważam za

nieprzemyślaną kampanię społeczną pod koniec

2011 r., na którą przeznaczono 6 mln zł.

Została ona

przeprowadzona w niekorzystnym okresie, spoty re-

klamowe nie były najwyższej jakości.

Tymczasem,

zgodnie z oﬁcjalnąstronąinternetowąNarodowego

85

Centrum Krwi, misją Narodowego Centrum Krwi

jest:

Sprawna i skuteczna realizacja zadań publicznych

nałożonych przez ministra ds. zdrowia związanych

z organizacją i koordynacją zaopatrzenia Rzeczypo-

spolitej Polskiej w bezpieczną krew, jej składniki i pro-

dukty krwiopochodne oraz stałe podnoszenie stan-

dardów pracy poprzez m.in.:

— doskonalenie realizacji zadań związanych z or -

ganizacją pobierania krwi i oddzielania jej składników,

— usprawnianie realizacji zadań związanych

z programami zdrowotnymi z zakresu krwiodaw-

stwa i krwiolecznictwa,

— zapewnienie pełnego zaangażowania dyrekcji

NCK w doskonaleniu systemu zarządzania jako-

ścią,

— zapewnienie sprawnego przepływu informacji

wewnątrz Narodowego Centrum Krwi oraz w kon-

taktach zewnętrznych.

1.

W jaki sposób przepływa informacja o zapa-

sach lub brakach krwi pomiędzy poszczególnymi

regionalnymi centrami krwiodawstwa i krwiolecz-

nictwa oraz między tymi centrami a Narodowym

Centrum Krwi?

2.

Jakie działania podejmuje Narodowe Centrum

Krwi w celu wyeliminowania praktyki żądania przez

lekarzy lub szpitale dostarczenia zaświadczenia o od-

danej krwi na rzecz chorego (praktyki niezgodnej

z art. 20 ww. ustawy)?

3.

Jakie działania podejmie Narodowe Centrum

Krwi w celu uatrakcyjnienia akcji honorowego krwio-

dawstwa i zwiększenia ich efektywności?

Poseł Andrzej Dera

Ostrów Wielkopolski, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6588)

do ministra gospodarki

w sprawie sprecyzowania deﬁnicji

elektrowni wiatrowej i obowiązku

miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego

Obecnie trwają prace nad regulacją OZE, co winno

nakładać także obowiązek precyzyjnego zdeﬁniowa-

nia elektrowni wiatrowych, wprowadzenia zmian

Środowiska ekologiczne wskazują na konieczność

sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego dla każdej lokalizacji elektrowni wia-

trowej o mocy większej niż 100 kW, co stanowiłoby

uzupełnienie istniejącego już od września 2010 r.

art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowa-

niu przestrzennym.

Każda procedura stanowiąca o bu-

dowie elektrowni wiatrowej wymagałaby realizacji tego

obowiązku.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

strzennym nie zawiera precyzyjnej deﬁnicjielektrow-

ni wiatrowej, co powoduje, że tego rodzaju urządze-

nia klasyﬁkowanesąjakoinfrastrukturatechniczna.

Istotnym problemem jest także brak rozstrzygnięcia

kwestii minimalnej odległości zabudowy mieszkalnej

od elektrowni wiatrowej.

Uwagę środowisk przykuwa także niewielka rola

regionalnej dyrekcji ochrony środowiska w procesie

decyzji środowiskowej, ogranicza się bowiem jedynie

do wydania opinii.

Liczne elektrownie wiatrowe po-

wstają na tzw. obszarach chronionych, czyli obszarach

Natura 2000.

l.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie no-

wych regulacji prawnych w zakresie zagospodarowa-

nia przestrzennego?

2.

Czy ministerstwo uważa, iż ustawodawstwo

w zakresie elektrowni wiatrowych jest wystarczające?

3.

Czy zdaniem Pana Ministra zasadne jest wzmoc-

nienie roli regionalnej dyrekcji ochrony środowiska

w procesie decyzyjnym dotyczącym stawiania elek-

trowni wiatrowej?

Poseł Teresa Piotrowska

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

(nr 6589)

do ministra administracji i cyfryzacji

skończy się monopol Poczty Polskiej.

Zastrzeżone do

tej pory wyłącznie dla Poczty Polskiej segmenty pol-

skiego rynku, oceniane na 7 mld zł, otworzą się dla

innych operatorów pocztowych.

powiedź:

Jakie konkretne działania zostały podjęte, aby

posiadany przez Pocztę Polską potencjał został mak-

symalnie wykorzystany po wejściu w życie dyrekty-

wy unijnej?

86

Jakie zostały przyjęte kierunki rozwoju Poczty

Polskiej?

Czy podjęto działania zmierzające do poprawienia

szybkości, terminowości oraz obniżenia kosztów ofe-

rowanych usług, tak aby oferta Poczty Polskiej była

konkurencyjna?

Czy planuje się rozszerzenie katalogu usług?

Czy planowane regulacje prawne pozbawią Pocz-

tę Polską wszystkich przywilejów na rynku usług

pocztowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Tomański

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6590)

do ministra pracy i polityki społecznej

na terenach najbardziej zagrożonych

bezrobociem

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce koszty pra-

cy są zbyt wysokie.

Niby wszyscy zgadzamy się z tym

stwierdzeniem, ale nie robimy nic, aby je obniżyć,

a wręcz odwrotnie.

Tylko w tym roku koszty te zo-

stały dwukrotnie podwyższone:

— od lutego o 2 p. proc. wzrosła składka rentowa,

— od kwietnia o 0,26 p. proc. zwiększyło się ubez -

pieczenie wypadkowe.

W ﬁrmiezatrudniającejdziewięciupracowników,

których średnie wynagrodzenie wynosi 2500 zł, obie

podwyżki składek powodują miesięczny wzrost kosz-

tów o ok. 500 zł.

Zmiany te negatywnie odbiją się nie tylko na ocze-

kiwanej podwyżce wynagrodzeń, ale przede wszyst-

kim na rynku pracy.

Wyższe koszty zniechęcają do

zatrudniania na podstawie umów o pracę.

Coraz czę-

ściej pracodawcy decydują się na umowy zlecenia lub

pracownicy zmuszani są do samozatrudnienia.

Obec-

nie w Polsce ponad milion ludzi pracuje na podstawie

tzw. umów śmieciowych.

Z różnych szacunków wy-

nika, że samozatrudnionych może być nawet trzy

razy tyle.

Średnia stopa bezrobocia w Polsce na koniec maja

wyniosła 12,6%, ale są województwa, w których sięga

prawie 20%.

Na Podkarpaciu stopa bezrobocia w nie-

których powiatach znacznie przekracza średnią kra-

jową, np. w powiecie przemyskim – 19,3%, brzozow-

skim – 22,5%, bieszczadzkim – 21,3%, przekracza

20%.

Rosnące koszty pracy nie sprzyjają zmniejsze-

niu wartości tych wskaźników.

żenia kosztów pracy w rejonach najbardziej zagrożo-

nych bezrobociem?

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Tomański

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

(nr 6591)

do ministra transportu,

wiązków poselskich zwrócili się do mnie przedsta-

wiciele branży motoryzacyjnej z terenu wojewódz-

twa podkarpackiego.

Skierowany do mnie list przed-

siębiorców dotyczy nowelizacji ustawy Prawo o ruchu

drogowym przygotowanej przez Ministerstwo Trans-

sie implementacji europejskiej dyrektywy 2007/46/WE

cyjnych.

Jak wynika z przedstawionego stanowiska, nowe-

lizacja ustawy Prawo o ruchu drogowym zakłada

m.in. poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Ponadto przepisy ustawy zawierają rozwiązania do-

tyczące świadectwa homologacji dla nowego typu po-

jazdu, które wydane w jednym z krajów członkow-

skich UE będzie ważne również na terytorium na-

szego kraju.

Zgodnie z regulacjami zawartymi w wyżej powo-

łanej dyrektywie obowiązkowi homologacji podlegają

te części pojazdu lub wyposażenie, które mogą stwa-

rzać znaczne zagrożenie dla właściwego funkcjono-

wania układów, które są istotne dla bezpieczeństwa

Przepisy wyżej wymienionej nowelizacji ustawy

Prawo o ruchu drogowym znacznie rozszerzają ten

obowiązek na niemalże wszystkie części pojazdu,

oprócz takich części jak klocki hamulcowe czy amor-

tyzatory.

Jak wynika ze stanowiska przedsiębiorców

branży motoryzacyjnej, regulacja taka niesie za sobą

poważne konsekwencje dla rynku części motoryza-

cyjnych.

Wprowadzenie zmian w takim brzmieniu

spowoduje niewątpliwie wzrost części zamiennych

u producentów, dystrybutorów, a ostatecznie dotknie

zwykłych konsumentów.

Zdaniem wnioskodawców

zakłady naprawy pojazdów stracą klientów, którzy

będą poszukiwać tańszych części i usług.

1.

Co jest powodem wprowadzenia tak restrykcyj-

nych uregulowań dotyczących homologacji części do

87

pojazdów, biorąc pod uwagę fakt, iż rozwiązania ta-

kie nie obowiązują w innych krajach Unii Europej-

skiej, jak również nie wynikają z przepisów dyrekty-

wy 2007/46/WE?

wzięto pod uwagę skutki ekonomiczne dla funkcjo-

nowania branży motoryzacyjnej?

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6592)

do ministra transportu,

Szanowny Panie!

Przewozy Regionalne od 1 stycz-

nia 2013 r. zostaną podzielone na spółki poszczegól-

nych województw, które przejmą od PR obsługę po-

łączeń.

Na razie nie wiadomo, czy każdy z marszał-

ków miałby przejąć działającą na swoim terenie część

Przewozów.

Marszałkowie zakładają, że po 1 stycznia 2013 r.

spółka Przewozy Regionalne będzie dalej istnieć.

Za-

miast niej będą jednak jeździć po torach wydzielone

z PR mniejsze spółki regionalne.

Spółki Przewozy

Regionalne nie uda się szybko zlikwidować nie tylko

ze względu na jej wielkość i stopień skomplikowania

procesu podziału między marszałków, ale też prze-

kraczające 700 mln zł zadłużenie – głównie wobec

PKP PLK i PKP Energetyka.

Zaletą Przewozów Re-

gionalnych są ludzie i tabor.

Zarząd Województwa Śląskiego zdecydował o za-

kończeniu wraz z końcem roku współpracy ze spółką

PR, co będzie oznaczało likwidację Śląskiego Zakła-

du Przewozów Regionalnych.

Sam proces ma zostać

przeprowadzony przez powołanego specjalnie do tego

celu likwidatora.

Przewozy Regionalne od wielu miesięcy nie mogły

dojść do porozumienia z zarządem województwa, co

do wielkości kwoty przekazywanej na doﬁnansowa-

nie przewozów pasażerskich.

Do porozumienia jed-

nak nie doszło.

W kolejnych miesiącach Przewozy

Regionalne cięły połączenia, a urząd marszałkowski

zlecał obsługę coraz większej liczby połączeń Kolejom

Śląskim.

Pod koniec maja informacje o rezygnacji z orga-

nizacji przetargu na obsługę transportu pasażerskie-

go i zleceniu całości przewozów Kolejom Śląskim

przekazał związkom zawodowym działającym w Ślą-

skim Zakładzie Przewozów Regionalnych marszałek

województwa.

Skutkiem takich działań będzie likwidacja zakła-

du.

W najbliższych tygodniach blisko 2 tysiące pra-

cowników otrzyma wypowiedzenia i 1 stycznia 2013 r.

powiększy szeregi bezrobotnych.

Od 22 grudnia 2008 r. dawna spółka PKP Prze-

wozy Regionalne została przekazana urzędom mar-

szałkowskim województw.

Ze spółki wydzielono po-

łączenia międzywojewódzkie i oddano je razem z ta-

borem do PKP InterCity.

Każdy marszałek ma udzia-

ły w spółce, która – przemianowana na Przewozy

Regionalne – obsługuje przede wszystkim codzienne

dojazdy do pracy.

Od początku samorządy nie radzi-

ły sobie z prowadzeniem spółki, w której pozostał

jedynie najmniej rentowny element przewozów i naj-

starszy tabor.

Wszelkie zmiany utrudnia to, że 16 mar-

szałków, udziałowców spółki, do dziś nie wypracowa-

ło wspólnej strategii dla przewoźnika, a także jego

silne uzwiązkowienie.

Co gorsza, przekazane samorządom Przewozy Re-

gionalne okazały się zadłużone, głównie w PKP PLK,

na setki milionów złotych.

Rzeczywista kondycja ﬁ-

nansowa spółki w chwili jej przejmowania przez sa-

morządy odbiegała od stanu prezentowanego w roku

2008, gdy PKP PR obsługiwało jeszcze przewozy po-

ciągami pośpiesznymi.

Prognozy ﬁnansowe snute

przed wydzieleniem przewozów międzywojewódzkich

i usamorządowieniem okazały się nieprawdziwe.

1.

Czy przeprowadzono analizę ilości użytkowni-

ków korzystających codziennie z Przewozów Regio-

nalnych w województwie śląskim?

2.

Czy Koleje Śląskie posiadają niezbędną ilość

taboru i pracowników, by sprostać wyzwaniu obsługi

transportu pasażerskiego?

3.

Czy po zlikwidowaniu spółki Przewozy Regio-

nalne pracownicy, dotychczas zatrudnieni przez spół-

kę Przewozy Regionalne, zostaną zatrudnieni w no-

wych spółkach przewozowych?

4.

Czy obecne zadłużenie spółki Przewozy Regio-

nalne zostanie przekazane w procentowym udziale

na nowo powołane spółki regionalne?

5.

Jak długo jeszcze transport kolejowy będzie

przegrywał w walce o klienta z transportem samo-

chodowym?

6.

W jaki sposób ministerstwo zamierza uzdrowić

sytuację na kolei, uwzględniając interesy najsłab-

szych uczestników rynku – pasażerów?

7.

Czy w wyniku zlikwidowania spółki Przewozy

Regionalne zostanie zlikwidowana dotychczasowa

ilość połączeń kolejowych oraz czy zostanie zabezpie-

czony interes podróżnych?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 5 lipca 2012 r.

88

Interpelacja

(nr 6593)

do ministra zdrowia

w sprawie planów prywatyzacji uzdrowisk

Obecnie obowiązujący art. 64 ustawy z dnia

z 2007 r.

Nr 133, poz. 921 oraz z 2009 r.

Nr 62,

poz. 504) zakłada iż: minister właściwy do spraw

ściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporzą-

dzenia, wykaz zakładów lecznictwa uzdrowiskowego

bu Państwa, utworzonych w wyniku komercjalizacji

watyzacji.

Na podstawie powyższej normy prawnej

minister skarbu państwa wydał w dniu 8 paździer-

nika 2008 r. rozporządzenie w sprawie wykazu za-

kładów lecznictwa uzdrowiskowego prowadzonych

Nr 192, poz. 1186), na podstawie którego rozporzą-

dzenia jednym z zakładów lecznictwa uzdrowiskowe-

go prowadzonych w formie jednoosobowych spółek

zacji, jest m.in. Uzdrowisko Busko-Zdrój Spółka Ak-

cyjna z siedzibą w Busku-Zdroju.

Lecznictwo uzdrowiskowe stanowi integralną

część systemu ochrony zdrowia i – jak stanowi przed-

miotowa ustawa – ma być prowadzone w zakładach

wiskach.

Dlatego plany prywatyzacji tego sektora

budzą obawy o to, czy te zadania, które przed uzdro-

wiskami jako placówkami zdrowotnymi stawia usta-

wodawca, będą właściwie wykonywane po ewentual-

nej ich prywatyzacji.

Dotychczasowy przebieg działań

prywatyzacyjnych dotyczący sektora usług uzdrowi-

skowych rodzi pytanie: Co jest nadrzędnym celem

przyświecającym podejmowaniu takiego działania

– ochrona zdrowia Polaków czy też sama prywatyza-

cja motywowana chęcią załatania niedoborów w ﬁ-

nansach państwa?

Rozwój i pomyślność gospodarcza Polski zależą

nie tylko od funkcjonowania oraz rozwoju dużych za-

kładów przemysłowych pozostających w rękach Skar-

bu Państwa.

Na jakość życia składają się nie tylko:

wysokość osiąganych dochodów, stan infrastruktury,

stan ochrony środowiska, ale również dostępność

opieki zdrowotnej.

Uzdrowisko jest także najwięk-

szym zakładem pracy w miejscowości uzdrowiskowej.

Jest bezdyskusyjne, iż decyzje o prywatyzacji waż-

nych sektorów gospodarki powinny być dokładnie

przemyślane, a także poprzedzone dogłębną analizą

rynku, sytuacji ekonomicznej i społecznej oraz kon-

dycji danego przedsiębiorstwa.

Z pewnością działania

prywatyzacyjne nie mogą być wymuszane chęcią doraź-

nego łatania dziury budżetowej.

Wyprzedawanie dają-

cych zatrudnienie wielu osobom, przynoszących zysk

W związku z umieszczeniem uzdrowisk Ciechoci-

nek, Lądek-Zdrój, Kołobrzeg, Busko-Zdrój, Rymanów

i Świnoujście w wykazie spółek Skarbu Państwa

przeznaczonych do prywatyzacji w rządowym doku-

mencie „Plan prywatyzacji na lata 2012–2013” pra-

gnę wyrazić kategoryczny sprzeciw wobec kolejnej

już próby sprzedaży najcenniejszych uzdrowisk na-

szego kraju.

Jak wskazują dotychczasowe doświadczenia z pry-

watyzacją uzdrowisk, prowadziła ona z reguły do

skoncentrowania ich działalności jedynie na tych kie-

runkach leczenia, które zapewniają największy zysk.

Uzdrowiska, niekiedy o znacznym dorobku i poten-

cjale rozwojowym, w efekcie przekształcały się w za-

kłady spa i de facto zaprzestały działalności leczni-

czej.

Ponadto należy wziąć pod uwagę wielomiliono-

we nakłady dokonane w uzdrowiskach przez Skarb

Państwa w ciągu ostatnich kilku lat.

W ich wyniku,

jak również w wyniku restrukturyzacji zakłady

uzdrowiskowe, których prywatyzacja została zaka-

zana, dysponują obecnie nowoczesną bazą obiektów

leczniczych, urządzeń i wysokokwaliﬁkowanejkadry

medycznej.

W przyszłości mogą się dalej rozwijać.

Prywatyzacja tych zakładów byłaby niczym innym,

jak jedynie marnotrawieniem ich ogromnego dorob-

ku oraz potencjału rozwojowego.

Nakłady zaś Skarbu

Państwa poczynione ze środków publicznych stano-

wić będą prezent dla ewentualnych inwestorów, zro-

biony kosztem podatnika.

1.

Czy wprowadzenie projektowanych zmian nie

spowoduje, że prawo Polaków do bezpłatnej ochrony

zdrowia ﬁnansowanejześrodkówpublicznych,októ-

rym mówi art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

skiej, stanie się wkrótce pustym zapisem?

2.

Czy nie sądzi Pan, Panie Ministrze, że należa-

łoby rozważyć zatrzymanie procesu prywatyzacyjne-

go uzdrowisk i przystąpienie wspólnie do opracowa-

nia strategii prywatyzacji sektora uzdrowisk, która

będzie gwarantem, iż po zakończeniu procesu pry-

watyzacyjnego przedsiębiorstwa uzdrowiskowe taki-

mi pozostaną, jako że są one częścią systemu ochro-

ny zdrowia?

3.

Czy w przypadku prywatyzacji uzdrowiska in-

westor będzie zobowiązany do prowadzenia lecznic-

twa uzdrowiskowego w obiektach uzdrowiska i przez

jaki okres?

4.

Czy pracownicy uzdrowisk w przypadku pry-

watyzacji będą mieli gwarancję zatrudnienia i jak

będzie wyglądał pakiet socjalny zabezpieczający ich

interes?

89

6.

Czy Pan Minister planuje powstrzymać plany

ministra skarbu państwa w przedmiocie prywatyza-

cji polskich uzdrowisk?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Beata Kempa

Interpelacja

(nr 6593)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie obowiązują-

twa uzdrowiskowego prowadzonych w formie jedno-

osobowych spółek Skarbu Państwa, utworzonych

biorstw państwowych, dla których organem założy-

cielskim był minister właściwy do spraw zdrowia,

wydał w dniu 8 października 2008 r. rozporządzenie

wie którego rozporządzenia jednym z zakładów lecz-

podlegać prywatyzacji, jest m.in. Uzdrowisko Busko-

-Zdrój Spółka Akcyjna z siedzibą w Busku-Zdroju.

część systemu ochrony zdrowia i, jak stanowi przed-

miotowa ustawa, ma być prowadzone w zakładach

danego przedsiębiorstwa.

Z pewnością działania pry-

watyzacyjne nie mogą być wymuszane chęcią doraźne-

go łatania dziury budżetowej.

Wyprzedawanie dających

stwa jest dużym i nieodwracalnym błędem.

1.

Jakie aspekty ekonomiczne, mikroekonomiczne,

2.

Czy w sektorze usług uzdrowiskowych zaszły

jakieś zmiany, które spowodowały, że przepis o ogra-

niczeniu prywatyzacji w tym sektorze przestał dziś

mieć rację bytu?

90

będzie wyglądał pakiet socjalny zabezpieczający ich

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6594)

do prezesa Rady Ministrów

centrów powiadamiania ratunkowego

Numer alarmowy 112 jest jednolitym numerem

renie całej Unii Europejskiej, wybierając numer 112,

czymi powołanymi do niesienia pomocy.

W okresie sprawowania władzy przez rząd pre-

miera Jarosława Kaczyńskiego w dniu 16 paździer-

nika 2007 r.

Rada Ministrów przyjęła przedłożoną

przez ministra spraw wewnętrznych i administracji

„Koncepcję systemu 112”.

Do końca 2010 r. numer

alarmowy 112 miał być obsługiwany w całej Polsce

w kilku językach obcych w sposób zgodny z koncepcją

systemu 112 wypracowaną przez Międzyresortowy

żania systemu eCall oraz zgodnie z wymaganiami

Podjęte działania wynikały przede wszystkim z ko-

nieczności polepszenia stanu bezpieczeństwa obywa-

ganizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro

2012.

Międzyresortowy Zespół do spraw numeru

jął decyzję, że pierwszymi województwami, które za-

czną wdrażać system 112, będą te, na których terenie

kraju miało funkcjonować w ramach zintegrowanego

Mając przede wszystkim na uwadze bezpieczeń-

stwo obywateli, jak również dostrzegając konieczność

cjonowania numeru alarmowego 112 oraz w celu zre-

alizowania obowiązków wynikających z dyrektyw

unijnych w tym zakresie, rząd Prawa i Sprawiedli-

wości podjął szereg działań w kierunku zbudowania

wych na numer 112.

Zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem

i założeniami koncepcji centrum powiadamiania ra-

tunkowego miało być punktem przyjmowania i prze-

kierowywania zgłoszeń alarmowych kierowanych na

go oraz miało współdziałać z innymi podmiotami ra-

towniczymi.

W efekcie miał powstać nowoczesny,

kompatybilny system powiadamiania ratunkowego

za pomocą numeru alarmowego 112, zgodny z regu-

lacjami Unii Europejskiej dotyczącymi usługi eCall

tunkowego miał również umożliwić przekierowanie

rozmowy w ramach wojewódzkiego centrum powia-

damiania ratunkowego innemu operatorowi, który

Przypominam również, że „Koncepcja systemu

112” przyjęta zapisem do protokołu na posiedzeniu

-24-258-07) nadal jest obowiązującym dokumentem

strategicznym i znajduje się w „Wykazie obowiązują-

cych dokumentów strategicznych” (wg stanu na dzień

26 marca 2012 r).

upływie blisko pięciu lat od przyjęcia i zaakceptowa-

nia przez Radę Ministrów „Koncepcji systemu 112”

zostało uruchomionych centrów powiadamiania ra-

tunkowego, w których województwach w pełni one

funkcjonują i czy są przygotowane do obsługi nume-

ru alarmowego 112 i odbioru zgłoszeń w językach

obcych, co jest szczególnie istotne dla bezpieczeństwa

obywateli podczas Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 5 czerwca 2012 r.

(nr 6595)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie umorzenia należności powstałych

z tytułu niezapłaconych składek

żurów poselskich zgłosił się do mnie były przedsię-

biorca, który korzystając ze zbiegu tytułów do ubez-

pieczenia, nie płacił składek na ubezpieczenie zdro-

wotne, będąc przekonanym, że wystarczy odprowa-

dzane ubezpieczenie z tytułu umowy o pracę.

Jak już powszechnie wiadomo, Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych zmienił interpretację przepisów,

91

posługując się przy tym rozporządzeniem z 1975 r.,

i zaczął kwestionować legalność opłacania składek

ZUS od najkorzystniejszej dla przedsiębiorców formy

(czyli z tytułu umowy o pracę).

Konsekwencje zmiany stanowiska ZUS okazały

się dla wielu przedsiębiorców katastrofalne.

Doszło

do tego, że względem wielu przedsiębiorców naliczo-

no składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości

należnej od działalności gospodarczej, za okres nawet

do l0 lat wstecz oczywiście wraz z horrendalnymi

odsetkami, co dało w sumie wielu małym przedsię-

biorcom nawet ok. 100 000 zł zadłużenia względem

ZUS.

Samych poszkodowanych w ten sposób przed-

siębiorców są dziesiątki tysięcy.

Projekt ustawy o umorzeniu należności powsta-

gospodarczą jest od lat wyczekiwany przez rzesze nie-

świadomych przedsiębiorców.

Dlatego też należy za-

dbać o to, by objął możliwie najszerszy ich krąg.

Niestety, niektóre zapisy projektu ustawy w znacz-

ny sposób ograniczają ten krąg, przez co mogą budzić

pewne zastrzeżenia.

Tyczy się to przede wszystkim

art. 2 projektowanej ustawy, z którego wynika, że nie

ma możliwości umorzenia należności z tytułu skła-

dek w stosunku do osób prowadzących pozarolniczą

działalność i do spółek, gdy osoby te lub wspólnicy

tych spółek sami byli zgłaszani do ubezpieczeń spo-

łecznych jako wykonawcy lub jako płatnicy zgłaszali

inne osoby do ubezpieczeń z tego tytułu, gdy w sto-

sunku do nich lub zgłaszanych osób ZUS wydał pra-

womocną decyzję stwierdzającą niepodleganie ubez-

pieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na

Art. 2 projektowanej ustawy pozostawia niejako

sankcje dla tych, którzy wykorzystali luki ustawo-

dawcy.

Projekt ustawy nie obejmuje właśnie tego krę-

gu przedsiębiorców, którym najbardziej na niej zale-

ży, czyli przedsiębiorców odprowadzających składki,

jak im się wydawało zgodnie z prawem, od najko-

rzystniejszej podstawy, a następnie na skutek zmia-

ny interpretacji przepisów przez ZUS naliczono

względem nich składki na ubezpieczenie społeczne

Mając na względzie powyższe, chciałabym zadać

Panu Ministrowi następujące pytania:

1.

Na ile ustawa rozwiązuje problem wszystkich

poszkodowanych, tzn. byłych przedsiębiorców, którzy

korzystając ze zbiegu tytułów do ubezpieczenia, nie

płacili składek na ubezpieczenie społeczne/zdrowot-

ne, będąc przekonanymi, że wystarczy odprowadzane

ubezpieczenie z tytułu umowy o pracę?

2.

Czy nie należałoby uwzględnić jakiejś formy

pomocy podatnikom wyszczególnionym w art. 2 pro-

jektu rzeczonej ustawy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Orzechowski

Ełk, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6596)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie egzekwowania obowiązku

zapewnienia nieograniczonego dostępu

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z art. 5 ust. 1

dowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami

budowlanymi należy projektować i budować w sposób

z tych obiektów przez osoby niepełnosprawne, w szcze-

Przepisy prawa, w szczególności przepisy rozpo-

Nr 75, poz. 690), nie wskazują szczegółowo, w jaki

sposób dostępność ta powinna być zapewniona.

Wy-

bór odpowiedniego urządzenia technicznego należy

do obowiązków projektanta, który w oparciu o zało-

żenia projektowe może dobrać odpowiednie urządze-

nia techniczne do pokonywania różnicy poziomów

przez osoby niepełnosprawne.

izba ekspedycyjna wchodząca w skład powierzchni

podstawowej apteki musi stwarzać warunki zapew-

niające dostęp osób niepełnosprawnych.

Zapisy te

jednak nie wskazują szczegółowo, w jaki sposób lokal

apteki ma być dostosowany w przypadku różnego

stopnia niepełnosprawności.

Przedsiębiorcy ubiega-

jący się o udzielenie zezwolenia proponują rozwiąza-

nia, które według nich są możliwe do zastosowania

i są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie prze-

pisami Prawa budowlanego.

Nie ma jednak wątpliwości, iż sposób zapewnienia

dostępności i wypełniania ww. obowiązków musi być

rzeczywisty, a nie pozorny.

W praktyce nierzadko wejścia do aptek – oznako-

wane jako dostępne dla osób niepełnosprawnych – fak-

tycznie nie są dostępne, gdyż aby dostać się do apte-

ki, należy pokonać kilka schodów, co zwłaszcza dla

niemożliwe.

Stanowi to także oczywistą przeszkodę

dla osób starszych i opiekunów z małymi dziećmi.

Zauważamy z narastającym niepokojem, iż tego

typu sytuacje są nierzadkie – również na terenie du-

żych miast.

Nierzadko bowiem apteki usytuowane są

w lokalach, do których dostęp wymaga pokonania

schodów.

Niezrozumiała jest dla nas akceptacja ta-

kiej sytuacji i wydawanie – pomimo wejść po scho-

dach – pozwoleń na prowadzenie aptek przez odpo-

wiednie służby państwowe.

Uważamy szczególnie za

pozorne (ﬁkcyjne)deklarowaniezapewnieniadostęp-

92

ności w aptekach ze schodami poprzez tzw. schodoła-

zy.

Urządzenie takie pasuje bowiem tylko do niektó-

rych rodzajów wózków inwalidzkich.

Na pewno zaś nie

umożliwia dostępu osobie na wózku z napędem elek-

trycznym.

Nie stanowi także rozwiązania służącego

dostępności dla osób starszych i z małymi dziećmi.

Dlatego też zwracamy się o udzielenie informacji

w sprawie egzekwowania rzeczywistego wypełniania

ustawowego obowiązku zapewnienia nieograniczonego

dostępu do aptek dla osób niepełnosprawnych, osób

starszych oraz opiekunów z małymi dziećmi.

Prosi-

my w szczególności o informację, czy zapewnienie

rzeczywistego dostępu do aptek osobom niepełno-

sprawnym, poruszającym się na wózkach inwalidz-

kich – wymaga zmian w przepisach (np. ich uszcze-

gółowienia), czy też może się to stać poprzez lepsze

egzekwowanie przepisów już obowiązujących?

Sprawa ma charakter międzyresortowy – dotyczy

infrastruktury, a także ministra zdrowia.

Dlatego

też interpelację kierujemy do Prezesa Rady Mini-

strów – Pana Donalda Tuska.

Łączymy wyrazy szacunku

Posłowie Stanisław Huskowski

i Sławomir Jan Piechota

Wrocław, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6597)

do ministra transportu,

W związku z planowanym przedsięwzięciem „Mo-

dernizacja kolejowego korytarza nr II (E20 i CE20)

– pozostałe roboty” usłyszeć można wiele głosów

sprzeciwu ze strony samorządu i mieszkańców gminy

Szczaniec, którzy sprzeciwiają się likwidacji skrzy-

żowania przejazdu kolejowego kategorii A w km

397 026 w miejscowości Szczaniec.

Informuję, że od

11 maja 2012 r. trwa społeczna akcja zbierania pod-

pisów pod petycją do zarządu dróg kolejowych i Mi-

nisterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej.

Likwidacja powyższego skrzyżowania uniemożli-

wi przejazd pojazdów samochodowych oraz podzieli

mieszkańców miejscowości Szczaniec na dwie równe

części.

Miejscowość zamieszkuje ok. 1500 osób.

Pro-

ponowana budowa nowej drogi wzdłuż torów kolejo-

wych od zamkniętego skrzyżowania, tj. od 397 026 km,

do budowanego nowego wiaduktu kolejowego w km

397 792 nie rozwiąże powyższego problemu.

Skierowanie ruchu pojazdów na drogę powiatową

nr DP 1210F spowoduje dodatkowe koszty polegające

na przebudowie dwóch przepustów drogowych – rze-

ki Lubnica i Struga Świebodzińska, jak również prze-

budowę około 700-metrowego odcinka drogi powia-

towej, od budowy planowanego wiaduktu kolejowego

do skrzyżowania z drogą powiatową nr DP 1211F.

Odcinek tej drogi jest bardzo wąski i w obecnej chwi-

li z trudem wymijają się tam samochody osobowe.

Powyższy ciąg komunikacyjny nie jest przystosowa-

ny do przejazdu pojazdów ciężkich, typu TIR itp.

Zwracam też uwagę na aspekt społeczny proble-

mu dla mieszkańców oraz zakładów i instytucji

oświatowych (dowóz dzieci do szkół, przedszkola itp.)

– likwidacja skrzyżowania spowoduje bardzo duże

utrudnienia i niezadowolenie społeczne, ponadto

przeniesie duże straty materialne wynikające z ob-

jazdu ok. 2 km; w przełożeniu na okres miesięczny

czy roczny spowoduje obciążenie znacznymi koszta-

mi: np. wyjazd i przejazd z pracy – dodatkowe 2 km,

wykonanie zakupów 1 raz dziennie – 4 km, dowóz

dziecka do szkoły – 2 km.

To tylko niektóre przykła-

dy codziennych czynności, przy których wzrosną

koszty mieszkańców i czas pokonywania odległości,

tj. ok. 200 km miesięcznie, co w przeliczeniu tylko na

samą benzynę daje kwotę 100 zł, nie licząc czasu

i kosztów eksploatacji pojazdu.

Biorąc powyższe pod uwagę, tj. budowę nowego

wiaduktu kolejowego, jak również przebudowę odcin-

ka drogi powiatowej wraz z dwoma przepustami dro-

gowymi, oraz aspekty społeczne proponuję, aby zre-

zygnować z likwidacji skrzyżowania przejazdu kole-

jowego w km 397026 w miejscowości Szczaniec.

Ponadto pragnę zaznaczyć, że tego typu rozwią-

zanie budzi wielkie oburzenie, a duża część społe-

czeństwa narzeka na rodzaj wprowadzania tych

zmian i informowania o nich mieszkańców gminy

Szczaniec.

Podkreślam, że też nikt nie zastanawiał

się nad kosztami i wyrzeczeniami mieszkańców.

Lu-

dzie podkreślają, że nie są przeciwnikami szybkich

kolei, ale równocześnie zaznaczają, że wszelkie roz-

wiązania nie mogą burzyć codziennego życia.

Czy resort Pana Ministra zna sytuację mieszkań-

ców gminy Szczaniec?

Jeżeli tak, to dlaczego ich pro-

blem nie jest brany pod uwagę?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

(nr 6598)

do ministra skarbu państwa

w sprawie ogłoszeń i reklam zamawianych

W związku z powracającymi doniesieniami me-

dialnymi, dotyczącymi kwestii ogłoszeń i reklam za-

93

mawianych przez PLL LOT SA, a także z licznymi

sygnałami w tej sprawie ze strony zaniepokojonych

związków zawodowych, skupionych przy spółce PLL

LOT, prosimy Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi

1.

Jaki jest łączny koszt ponoszony przez spółkę

PLL LOT na cele promocyjne i reklamowe w skali

roku?

Prosimy o podanie szczegółowych informacji

na ten temat kolejno dla lat w okresie 2007–2012,

a także z uwzględnieniem podziału na rynki rekla-

mowe w poszczególnych państwach.

2.

Kto był odpowiedzialny za reklamę LOT-u na

rynku niemieckim, której wiodącym elementem było

hasło: „Odwiedzajcie Polskę – kraj sztuki, homosek-

sualistów i butikowych hoteli...”?

Kto dokładnie re-

alizował tę kampanię reklamową?

Jaka była strate-

gia PLL LOT w przypadku wspomnianej reklamy?

Jakie były zakładane w tym przypadku cele?

Czy

wspomniana kampania reklamowa była elementem

jakiejś szerszej koncepcji marketingowej?

Jeśli tak,

prosimy dodatkowo o przekazanie nam dokumentu

określającego jej kształt ramowy oraz szczegóły re-

alizacji tego projektu.

3.

Gdzie dokładnie, w jakim okresie, w jakiej for-

mie i w jakiej skali była prezentowana wspomniana

reklama?

4.

Jakie były koszty opracowania i przedstawienia

reklamy, o której mowa w pytaniu nr 2?

Z poważaniem

Posłowie Dawid Jackiewicz

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6599)

do ministra skarbu państwa

W związku z niepokojącymi doniesieniami ze stro-

ny związków zawodowych skupionych przy spółce

PLL LOT, dotyczącymi ﬁrmdoradczychzatrudnio-

nych do współpracy z PLL LOT SA, zwracamy się do

1.

Czy w latach 2007–2012 spółka korzystała z ze-

wnętrznego wsparcia, doradztwa lub reprezentacji

w trakcie zawierania opcji paliwowych?

2.

Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 niniejszej in-

terpelacji jest twierdząca, prosimy o wyszczególnie-

nie, jakie były to podmioty w zakresie ww. zasad

współpracy?

3.

Jaka ﬁrmadoradzałaPLLLOTSAwtrakcie

zawierania opcji paliwowych w roku 2008?

Czy praw-

dą jest, że PLL LOT zanotował w wyniku tej współ-

pracy stratę w wysokości 500 mln PLN?

4.

Ile wynoszą łączne koszty zatrudnienia i obsłu-

gi ze strony ﬁrmdoradczychprzywspółpracyzPLL

LOT w okresie 2009–2012?

Z poważaniem

Posłowie Adam Kwiatkowski

i Dawid Jackiewicz

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6600)

do ministra skarbu państwa

PLL LOT, dotyczącymi sytuacji pracowniczej i ogra-

niczania zatrudnienia w tej spółce, zwracamy się do

1.

Jakie oszczędności zostały wygenerowane przez

spółkę PLL LOT w wyniku zwolnień grupowych

w 2010 r.?

2.

Ile osób zostało wówczas zwolnionych (odno-

sząc się do pytania nr 1)?

3.

Czy w roku 2011 przeprowadzone zostały dal-

sze zwolnienia?

Jeśli odpowiedź na to pytanie jest

twierdząca, proszę o określenie skali i szczegółów

tego działania.

Proszę również o podanie informacji,

jakie oszczędności przyniosły spółce w 2011 r. te

zwolnienia.

4.

Czy planowane są kolejne restrukturyzacje lub

inne formy ograniczenia zatrudnienia w spółce

w najbliższym czasie?

Jeśli tak, to jakie oszczędno-

ści przewiduje spółka w wyniku ww. działań w roku

bieżącym?

Uprzejmie prosimy Pana Ministra o udzielenie

wyczerpujących informacji kolejno na temat każdego

spośród postawionych pytań.

Z poważaniem

Posłowie Adam Kwiatkowski

94

Interpelacja

(nr 6601)

do ministra skarbu państwa

W związku z przekazaniem obsługi handlowej

PLL LOT na rynku połączeń transatlantyckich (USA

i Kanady) w ręce amerykańskiej agencji General Sa-

les Agent chcielibyśmy zwrócić uwagę na spadek ren-

towności tych połączeń oraz na niepokój załogi zwią-

zany z tą sytuacją.

Operacja ta, jak się okazuje, jest

pod każdym względem chybiona.

Spadające wyniki

spółki na runku obsługiwanym przez GSA są coraz

trudniejsze do wyjaśniania w kontekście poprawy

wyników na rynku polskim oraz innych rynkach ob-

sługiwanych przez PLL LOT.

Głównymi założeniami koncepcji przekazania ob-

sługi rynku transatlantyckiego w ręce GSA były:

— zwiększenie efektywności handlowej na rynku

amerykańskim,

— obniżenie kosztów prowizji dla agentów oraz

udziału prowizji we wpływie z rynku,

— zwiększenie przewozów w klasie biznes oraz

high ﬁeldwklasieekonomicznej,

— doprowadzenie do pełnej rentowności połączeń

transatlantyckich.

Żadne z powyższych założeń nie zostało zrealizo-

wane, co więcej – efektywność spółki na rynku ame-

rykańskim ulega pogorszeniu, rosną koszta prowizji

dla amerykańskich agentów, tak jak i udział tych

pierwszych w dochodach z rynku.

General Sales

Agent nie jest także w stanie zrealizować przyjętych

celów, nie ponosząc przy tym odpowiedzialności za

ich niewykonanie.

Posiada on jednak zakontrakto-

waną prowizję za ich przekroczenie.

Jest to jeden

z wielu tak niekorzystnych warunków umowy wyne-

gocjowanej między GSA a LOT-em.

Pieniądze, które można byłoby zaoszczędzić na

prowizjach agentów GSA, wystarczyłyby na podwo-

jenie dotychczasowego polskiego personelu z biura

w Nowym Yorku.

Jest to zatem działanie negatywne

w kontekście polskiego rynku pracy.

Skutki przejęcia omawianego rynku przez GSA

są bardzo niekorzystne dla narodowego przewoźnika,

jednak wątpliwości budzą nie tylko same skutki tej

operacji, ale także sposób jej przeprowadzenia.

Wią-

zało się to z likwidacją placówki administracyjnej

PLL LOT w Nowym Jorku, zwolnieniami polskich

pośredników oraz utratą środków poniesionych w związ-

ku z wynajmem biura do roku 2017.

GSA pracuje dla wielu przewoźników i nie kieru-

je się długofalowym interesem zleceniodawcy.

W dłuż-

szej perspektywie LOT straci na tym swą dobrą re-

putację i zaufanie specyﬁcznegorynku,któregopod-

stawą jest wciąż Polonia amerykańska, która widzi

w naszym przewoźniku jeden z symboli naszej ojczy-

zny.

General Sales Agent nie docenia tego faktu

i w dłuższej perspektywie zaszkodzi pozycji PLL

LOT na rynku połączeń transatlantyckich.

1.

Prosimy o udostępnienie nam szczegółów doty-

czących przekazania obsługi połączeń transatlantyc-

kich PLL LOT w ręce GSA (na podstawie ustawy

o dostępie do informacji publicznej)?

2.

Czy zdaje sobie pan sprawę ze skali negatyw-

nych konsekwencji przekazania obsługi handlowej

GSA dla narodowego przewoźnika i polskiego rynku

pracy?

3.

Czy zamierza pan przeciwdziałać w przyszłości

skrajnie nieodpowiedzialnym decyzjom dyrekcji dzia-

łających w PLL LOT?

Jeżeli tak, to w jaki sposób?

4.

Czy zamierza pan doprowadzić do pociągnięcia

do odpowiedzialności osoby prowadzące niekorzystną

dla narodowego przewoźnika strategię handlową?

5.

Jakie są koszty utrzymania biura placówki ad-

ministracyjnej PLL LOT w Nowym Jorku?

Proszę

o udostępnienie mi szczegółowych informacji na ten

temat.

Posłowie Adam Kwiatkowski

i Dawid Jackiewicz

(nr 6602)

do ministra skarbu państwa

w sprawie przeszkód prawnych przy próbie

W związku z planowaną prywatyzacją spółki PLL

LOT narastają pewne wątpliwości natury prawnej

oraz ekonomicznej dotyczące tego przedsięwzięcia.

Prywatyzacja na dzień dzisiejszy jest niemożliwa ze

oraz przepisy prawa unijnego chroniące unijny trans-

port, nakazujące naszemu państwu zachowanie

większościowego pakietu akcji tej spółki.

Z tego

względu rozmowy podejmowane z potencjalnymi in-

westorami są co najwyżej pozorne bądź są wynikiem

niekompetencji.

Prywatyzacji przeczy także struktu-

ra własnościowa wielu z potencjalnych inwestorów.

Co prawda, turecki przewoźnik (Turkish Airlines)

nie był spółką państwową, mógł jednak w pełni ko-

rzystać z pomocy publicznej, która nie przysługuje

spółkom unijnym.

Należy także wspomnieć o kondy-

cji ﬁnansowejinwestora.

PodczasgdyPLLLOTosią-

ga zysk netto za pierwszy kwartał 2012 r. w wysoko-

ści 5 mln zł, to Turkish Airlines (mimo wsparcia

publicznego) odnotowała straty netto w wysokości

16 mln USD, a jej zadłużenie wyniosło niemal 4 mld

USD.

Pojawia się zatem pytanie: W jaki sposób tu-

95

recki inwestor chciał zainwestować planowane 2 mld zł

w PLL LOT?

W obecnej sytuacji mogłoby się to odbyć tylko przy

pomocy tureckich dotacji państwowych bądź poprzez

dalsze zadłużenie tureckiej spółki, co nie wpłynęłoby

korzystnie na wyniki PLL LOT jako własności turec-

kiego przewoźnika.

Tak czy inaczej prywatyzacja pol-

skiej spółki nie jest możliwa bez zmian w ustawie

o przekształceniu własnościowym przedsiębiorstwa pań-

ca 1991 r. (art. 2) bądź bez porozumienia dwustronnego

między krajem inwestora a Unią Europejską jako cało-

ścią.

W dniu dzisiejszym Unia nie posiada takich poro-

zumień ze stroną turecką.

Było to głównym powodem

rezygnacji tureckiej spółki z planów przejęcia narodowe-

go przewoźnika.

Tak samo stanie się z każdym inwesto-

rem spoza Unii tak długo, jak nie będzie porozumień

unijnych z pozawspólnotowymi krajami potencjalnych

inwestorów.

Konsekwencją działania wbrew prawu unij-

nemu będzie kompromitacja Polski w oczach zagranicz-

nych inwestorów, a także konsekwencje ﬁnansowenało-

żone przez Komisję Europejską.

wać spółkę PLL LOT w sytuacji, gdy na dzień dzisiejszy

nie pozwala na to polskie prawo oraz przepisy unijne?

2.

Jak ministerstwo wytłumaczy fakt podejmowa-

nia procedury prywatyzacyjnej narodowego przewoź-

nika bez możliwości prawnej przeprowadzenia takie-

go przedsięwzięcia, jak było to w przypadku inwesto-

ra tureckiego zainteresowanego przejęciem pakietu

kontrolnego spółki PLL LOT?

3.

Czy ministerstwo przeprowadza dogłębną ana-

lizę kondycji ﬁnansowej potencjalnych inwestorów

oraz ich struktury własnościowej (choćby takich, jak

przedmiotowy Turkish Airlines)?

4.

Jak Pan Minister wytłumaczy fakt podjęcia

procedury prywatyzacyjnej i prowadzenia rozmów

z Turkish Airlines, podczas gdy działania tego typu

były bezzasadne w ujęciu prawa krajowego i wspól-

notowego oraz intencji wspomnianego inwestora,

jawnie artykułującego zamiar przejęcia całkowitej

kontroli nad spółką?

Posłowie Dawid Jackiewicz

i Adam Kwiatkowski

(nr 6603)

do ministra skarbu państwa

w sprawie podejrzenia łamania praw

pracowniczych w LOT AMS sp. z o.o.

Z informacji uzyskanych od związków zawodo-

wych działających przy spółce LOT AMS sp. z o.o.,

tj. od Związku Zawodowego Naziemnego Personelu

Lotniczego oraz Niezależnego Samorządnego Związ-

ku ,,Solidarność’’ Komisja Zakładowa nr 205, wyni-

ka, iż zarząd spółki LOT AMS popełnia szereg nie-

prawidłowości proceduralnych oraz łamie podstawo-

we prawa pracownicze.

W wyniku braku jakiejkolwiek chęci dialogu ze

strony zarządu w sprawie urealnienia stawek płaco-

wych związki zawodowe działające w ww. spółce pod-

jęły akcję strajkową.

Pierwszego dnia strajku, tj.

18 marca 2012 r., Zarząd LOT AMS wystąpił do Sądu

czenie.

Sąd uznał argumentację wnioskodawcy i wy-

dał postanowienie o wydaniu zabezpieczenia z klau-

zulą natychmiastowej wykonalności.

W związku z tym

pojawia się szereg wątpliwości prawnych – m.in. za-

rzuty zawarte w zażaleniu wystosowanym do Sądu

Apelacyjnego w Warszawie przez zainteresowane

związki.

Pomimo atmosfery wątpliwości w związku

ze wspomnianym orzeczeniem związkowcy zaprze-

stali akcji strajkowej.

Zaraz po zakończeniu strajku

zarząd wręczył wypowiedzenia organizatorom straj-

ku, łamiąc art. 32 ustawy o związkach zawodowych

dotyczący szczególnej ochrony działaczy związko-

wych w Polsce.

Działania zarządu wybieranego przez

radę nadzorczą z Agencji Rozwoju Przemysłu (spółkę

podlegającą Panu Ministrowi) sprawiają wrażenie

ewidentnie zaplanowanej i konsekwentnej próby za-

straszenia związkowców i umniejszenia roli związ-

ków działających przy spółce LOT AMS.

Wszystkie

te działania wpływają fatalnie na nastroje wśród za-

łogi, grożąc dalszą eskalacją tego konﬂiktu,cowpły-

nie negatywnie na działanie spółki LOT AMS.

Odbi-

je się to na działalności Polskich Linii Lotniczych

jako całości, grożąc znacznym pogorszeniem świad-

czonych przez nie usług.

Zaufanie dla PLL LOT ma

wielkie znaczenie dla spółki walczącej w trudnych

warunkach konkurencji z wielkimi przewoźnikami

na światowym rynku.

Spółka nie zbuduje tego zaufa-

nia, jeżeli będzie trwał w niej bezpardonowy konﬂikt,

prowokowany przez nieudolne i ciągle zmieniające się

zarządy.

Nieudolność zarządów LOT AMS wpłynęła

negatywnie na wyniki spółki już wcześniej w wyniku

niezdolności do współpracy z zagranicznymi kontra-

hentami, a dziś także wpływa równie niekorzystnie

na nastroje wśród pracowników spółki.

1.

Czy posiada Pan informacje o działaniach za-

rządu spółki AMS LOT w konﬂikciezezwiązkami

i o nieprawidłowościach z tych działań wynikających?

2.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania

łagodzące konﬂiktmiędzyzałogąLOTAMSazarzą-

dem spółki?

3.

Jak odniesie się Pan do działań Agencji Rozwo-

ju Przemysłu, skutkujących ciągłymi zmianami

w zarządzie spółki LOT AMS?

4.

Czy spór został przeprowadzony zgodnie z pra-

wem?

Czy rozpoczęty strajk był legalną konsekwen-

cją trwającego sporu?

96

5.

Czy prawdą jest, że pracodawca wręczył wypo-

wiedzenia związkowcom z obydwu reprezentatyw-

nych organizacji – organizatorów akcji protestacyj-

nej?

Jeśli tak – to ilu pracowników zostało zwolnio-

nych z poszczególnych organizacji?

6.

Kiedy pracodawca wręczył poszczególnym pra-

cownikom dokumenty wypowiedzenia umów o pracę?

Czy wśród zwolnionych byli także pracownicy nie-

zrzeszeni?

Czy pracodawca zwrócił się z wnioskiem

do organizacji związkowych o konieczną zgodę na

rozwiązanie umów o pracę organizatorów akcji pro-

testacyjnej, będących w tym przypadku pod szczegól-

ną ochroną?

7.

Czy spółka podczas sporu korzystała z doradz-

twa prawnego?

Jeśli tak, prosimy o podanie następu-

jących informacji: kto i w jakich sprawach reprezen-

tował interesy spółki, jakie posiadał pełnomocnictwa

oraz jakie koszty poniosła spółka w wyniku zlecenia

tych usług?

Zwracamy się również w tym miejscu z prośbą

o przedstawienie kalendarza prowadzonego sporu.

Dodatkowo prosimy Pana Ministra o przedstawie-

nie Pańskiego stanowiska w związku z opisaną przez

nas konﬂiktowąsytuacjąwspółceLOTAMS.

Posłowie Dawid Jackiewicz

i Adam Kwiatkowski

(nr 6604)

do ministra skarbu państwa

w sprawie sytuacji ﬁnansowej PLL LOT SA

LOT oraz licznymi doniesieniami medialnymi na te-

mat sytuacji ﬁnansowejnaszegonarodowegoprze-

woźnika, a także spekulacji na temat szczegółowych

planów Ministerstwa Skarbu Państwa względem

wspomnianej spółki zwracamy się do Pana Ministra

1.

Jaka jest bieżąca sytuacja ekonomiczna spółki

PLL LOT?

2.

Na ile wyceniany jest obecnie majątek spółki

PLL LOT?

3.

Ile wynosi zadłużenie PLL LOT SA na dzień

30 czerwca 2012 r.?

4.

Jakie składniki majątkowe LOT zostały już

sprzedane i jakim podmiotom?

5.

Kiedy przeprowadzono i na jakich zasadach do-

tychczasową odsprzedaż majątku spółki?

6.

Jakie składniki majątkowe LOT są jeszcze roz-

patrywane obecnie przez rząd w kontekście sprzeda-

ży?

Prosimy o podanie wszystkich planów minister-

stwa w tym zakresie.

7.

W jaki sposób zabezpieczany jest akcjonariat

pracowniczy w procesie planowanej sprzedaży akcji

PLL LOT SA?

Posłowie Dawid Jackiewicz

i Adam Kwiatkowski

(nr 6605)

do ministra spraw zagranicznych

ﬁnansowania organizacji polonijnych

formacji prasowych na temat braku funduszy na co-

roczną akcję „Letnie kolonie dla dzieci polskich z Sy-

berii w Polsce” oraz załamania systemu ﬁnansowania

działalności organizacji polonijnych po przejęciu przez

MSZ dysponowania tymi środkami proszę Pana Mi-

1.

Czy prawdą jest, że nie będzie w tym roku co-

berii w Polsce”?

Czy zabrakło środków ﬁnansowych

na ten cel?

2.

Czy przeniesienie dysponowania środkami ﬁ-

nansowymi z gestii Senatu do MSZ spowodowało

problemy i opóźnienia w przekazywaniu funduszy na

działalność organizacji polonijnych w 2012 r.?

3.

Jakie są plany MSZ dotyczące ﬁnansowania

działalności Kongresu Polaków na Syberii?

Czy jest

szansa na dalsze ﬁnansowaniewydawanegood15lat

pisma „Rodacy”?

Jaka będzie przyszłość polskiego

radia na Syberii?

4.

Czy MSZ planuje ograniczenie funduszy dla or-

ganizacji Semper Polonia, co mogłoby skutkować zli-

kwidowaniem programu „Stypendium Semper Polo-

nia”, który daje młodym Polakom na wschodzie moż-

liwość podjęcia studiów na uczelniach wyższych?

5.

Czy Fundacja Pomoc Polakom na Wschodzie

otrzymała od MSZ w 2012 r. znacznie mniejsze doﬁ-

nansowanie na programy polonijne niż w latach po-

przednich, gdy dysponentem środków był Senat?

6.

Ile programów ﬁnansowanychzfunduszybę-

dących dotychczas w gestii Senatu zostało zamknię-

tych po przeniesieniu dysponowania środkami na

organizacje polonijne do MSZ?

7.

Które organizacje działające na rzecz Polonii

i Polaków za granicą zgłaszają kłopoty z dalszym ﬁ-

nansowaniem swojej działalności?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

97

Interpelacja

(nr 6606)

do prezesa Rady Ministrów

realizacji inwestycji infrastrukturalnych

przed Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z kluczo-

wych elementów przygotowań do mistrzostw Europy

w Piłce Nożnej Euro 2012 była budowa i moderniza-

cja infrastruktury drogowej i kolejowej, co miało

umożliwić sprawne poruszanie się po Polsce setkom

tysięcy kibiców z całej Europy.

Ambitne plany budo-

wy sieci autostrad i dróg ekspresowych przygotowa-

ne przez rząd Jarosława Kaczyńskiego, a przejęte

potem w całości przez Pana rząd były, niestety,

w kolejnych latach systematycznie okrajane.

Z doniesień medialnych wynika jednak, że reali-

zacja nawet bardzo skromnego planu minimum, jaki

ostatecznie wyznaczył sobie rząd PO–PSL, była za-

grożona.

Dramatyczna końcówka prac na odcinku

Konotopa – Stryków, poświęcenie setek pracowników

i ogromnych nakładów ﬁnansowychdoprowadziłodo

stanu przejezdności owego odcinka.

Niewiele ww.

stan ma wspólnego z kategorią drogi, jaką w cywili-

zowanym świecie nazywamy autostradą.

Dodajmy, że od pierwszego dnia użytkowania po-

jawiło się mnóstwo utrudnień i niespodziewanych

komplikacji, w których uczestnikami często bywali

goście z zagranicy przyjeżdzający do Polski na mecze

miera o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Ile kosztował podatników proces wyłonienia,

wprowadzenia i zastąpienia związany z wyborem

chińskiego koncernu COVEC na wykonawcę kon-

kretnego odcinka autostrady?

2.

O ile większą kwotę zaoferowano kolejnemu

wykonawcy – DSS – za przejęcie opóźnionej i zanie-

dbanej budowy?

3.

Ile wyniosą koszty związane z bankructwem

DSS i koniecznością pokrycia należności wobec pod-

wykonawców, co rząd już zapowiedział?

4.

Ile kosztowało przyśpieszenie prac i wprowa-

dzenie dodatkowych brygad robotników w ostatnich

tygodniach i związana z tym praca na 3 zmiany?

5.

Ile kosztowało ściągnięcie dodatkowego sprzę-

tu z zagranicy (w tym m in. maszyn kładących asfalt

na całej szerokości szosy) w trybie ekspresowym?

6.

Jakie będą koszty związane z wykończeniem

autostrady po zakończeniu Mistrzostw Europy w Pił-

ce Nożnej Euro 2012?

O ile będą wyższe w porówna-

niu z normalnym trybem wykończenia budowy?

Ile

będzie kosztowało ponowne rozlokowanie sprzętu i ekip

budowlanych?

7.

Jakie inne inwestycje celu publicznego realizu-

ją wykonawcy głównych prac przygotowawczych do

tostrady A2 i Stadionu Narodowego (PGB i Hydro-

budowa), którzy złożyli wnioski o upadłość?

Jaki bę-

dzie los tych pozostałych inwestycji?

Czy Rada Mini-

strów podejmie działania, aby zagwarantować ich

ukończenie?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 6607)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie długu Królestwa Hiszpanii

W 2007 r. amerykańska ﬁrmaOdysseyMarine

Exploration zajmująca się poszukiwaniem skarbów

na dnie oceanów odkryła zatopioną hiszpańską fre-

gatę.

We wraku statku znaleziono skrzynię z setkami

tysięcy złotych i srebrnych monet.

Firma wydobyła

znaleziony skarb i przewiozła go do Stanów Zjedno-

czonych.

Od tamtego czasu trwała batalia sądowa

pomiędzy Odyssey a Królestwem Hiszpanii, które

rościło sobie prawa do skarbu.

W ostatnim czasie

świat obiegła wieść, że Królestwo Hiszpanii wygrało

walkę przed sądami amerykańskimi, a skarb odna-

leziony w 2007 r. należy zwrócić prawowitemu wła-

ścicielowi.

Ponad 17 ton odzyskanych przez Hiszpa-

nię monet jest warte ok. 400 mln euro.

Przedstawiona historia przypomina również o daw-

nych dziejach Polski, a w szczególności o naszych

stosunkach z Królestwem Hiszpanii.

Otóż w XVI w.

panujący w Hiszpanii Król Filip II zwrócił się o po-

życzkę do królowej Bony.

Królowa uczyniła zadość

prośbom i udzieliła pożyczki Królestwu Hiszpanii

w wysokości 430 tys. złotych dukatów.

Król Filip II

nie spłacił zaciągniętego zobowiązania, a z pożyczo-

nej kwoty oddał jedynie 10% jej wartości.

Niedługo

później królowa zmarła, a dług nigdy nie został cał-

kowicie spłacony.

W oparciu o dzisiejszą wartość złota można poku-

sić się o szacunkowe wyliczenie wartości długu.

Zwrócone 10% z 430 tys. daje pozostały do spłacenia

dług w wysokości 387 tys. złotych dukatów.

Przyjmu-

jąc, że jeden złoty dukat to 3,5 g złota, a jego próba

wynosi 986, to wartość 1 g złota takiej próby wynosi

173,54 zł.

Licząc dalej 378 tys. złotych dukatów to

1 354 500 g złota (378 000 x 3,5).

Po przemnożeniu

gramów złota przez jego wartość kwota długu wyno-

si 235 059 930 zł (1 354 500 x 173,54 zł).

Oczywiście

jest to wyłącznie kwota szacunkowa obliczona na

podstawie teraźniejszych danych wartości złota i do-

98

stępnych szacunków próby złotych dukatów, którymi

operowano w XVI w.

Ponadto przedstawione wylicze-

nia nie obejmują odsetek, które z pewnością zwielo-

krotniłyby wartość długu.

W ostatnim czasie Hiszpania odzyskała skarb

warty ponad 400 mln euro, może nadszedł najwyższy

czas, aby uregulowała ona swoje zobowiązania wzglę-

dem Polski.

Powinniśmy dołożyć wszelkich starań,

aby dług wobec narodu polskiego został spłacony.

Przemawiają za tym, nie tylko obecna kondycja ﬁ-

nansowa naszego kraju i jego europejskie otoczenie

borykające się z kryzysem, ale również względy słusz-

ności, sprawiedliwości oraz dobre obyczaje, które rzą-

dzą stosunkami międzynarodowymi.

1.

Po odzyskaniu 17 ton złotych i srebrnych monet

Królestwo Hiszpanii ma możliwość uregulowania

swoich zobowiązań.

Czy nie uważa Pan, że nadszedł

niądze?

2.

Czy podejmie Pan odpowiednie kroki względem

przedstawionej sprawy?

Jeśli tak, to jakie?

3.

Czy zobowiązanie zaciągnięte w XVI w. przez

Królestwo Hiszpanii nie uległo przedawnieniu?

Jaki

jest okres przedawnienia pożyczek w prawie między-

narodowym?

4.

Jakie są możliwości prawne odzyskania długu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Chełm, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6607)

w sprawie długu Królestwa Hiszpanii

macja o wygranym przez Królestwo Hiszpanii pro-

cesie przed amerykańskim sądem.

Sprawa toczyła się

od 2007 r. i dotyczyła sporu pomiędzy Królestwem

Hiszpanii i amerykańską ﬁrmąOdysseyspecjalizu-

jącą się w szukaniu skarbów.

Prawomocnym wyro-

kiem sądu Królestwo Hiszpanii odzyskało skarb,

odnaleziony i bezprawnie przywłaszczony przez ame-

rykańskich poszukiwaczy.

W skład znaleziska wcho-

dzi około 17 ton złotych i srebrnych monet o łącznej

wartości przekraczającej 400 mln euro.

stępnych szacunków próby złotych dukatów, którymi

do zadań ministra ﬁnansównależyinicjowaniepolityki

państwa w zakresie ﬁnansówpublicznychijejrealiza-

cja oraz zapewnienie koordynacji działań w sprawach

gospodarowania publicznymi środkami ﬁnansowymi.

Kolejny przepis przywołanej ustawy wyszczególnia, iż

do zadań ministra ﬁnansów należy również współ-

udział w opracowywaniu i koordynowaniu realizacji

polityki dewizowej, kredytowej i płatniczej w obrotach

z zagranicą oraz współudział w organizowaniu współ-

pracy z zagranicą, w tym z międzynarodowymi orga-

nizacjami i instytucjami ﬁnansowymi,atakżeopraco-

wywanie zasad i warunków konwersji zagranicznych

długów państwowych (art. 2 pkt 10).

jako do kompetentnego organu, z prośbą o podjęcie

wszelkich przewidzianych prawem działań mających

na celu odzyskanie przez Polskę pożyczonych niegdyś

pieniędzy.

99

Interpelacja

(nr 6608)

do ministra spraw zagranicznych

„Współpraca z Polonią i Polakami”

Szanowny Panie Ministrze!

Niedawno rozstrzy-

gnięty został konkurs Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych pt. „Współpraca z Polonią i Polakami 2012”.

W związku z rozstrzygnięciem przez Ministerstwo

Spraw Zagranicznych konkursu 18 maja bieżącego

roku na stronie internetowej MSZ opublikowano listy

wniosków projektowych, którym przyznano doﬁnan-

sowanie w wyniku rozstrzygnięcia konkursu.

Nieste-

ty, lista podmiotów wraz z kwotami i nazwami pro-

jektu nie jest nadmiernie czytelna i nie ma zbyt dużej

wartości poznawczej w zakresie, w jakim chciałoby

się dowiedzieć, jakie kwoty i na co konkretnie zosta-

do Szanownego Pana Ministra, które pozwolą nadać

przymiot przejrzystości wydatkowaniu pieniędzy pu-

blicznych w tym obszarze i pozwolą na dokonanie

obiektywnej oceny tej nowej formuły przyznawania

środków na działalność polonijną.

1.

Jakie kwoty, komu i na jakie działania komisja

konkursowa przyznała na obszary tematyczne: edu-

kacja, komunikacja, mobilizacja i promocja oraz

ochrona dziedzictwa kulturowego?

dzictwo narodowe i kulturowe, polskie ślady za gra-

nicą?

wa mniejszości polskich, Polonii i Polaków za grani-

cą, wspieranie środowisk polskich?

munikowanie, kultura, promocja, mobilizacja?

5.

Jakie kwoty i komu komisja konkursowa przy-

znała na realizację zadań związanych z następujący-

mi dziedzinami związanymi ze współpracą i pomocą

w sferze edukacji:

5.1. nauczanie w języku polskim i języka polskie-

go (też jako obcego), promocja języka polskiego,

współpraca w tym zakresie z krajami zamieszkania,

5.2. nauczanie historii i geograﬁi Polski, upo-

wszechnianie wiedzy o Polsce współczesnej, organi-

zacja pobytów edukacyjno-wypoczynkowych,

5.3. kształcenie w specjalnościach poszukiwanych

w krajach zamieszkiwania i w Polsce,

5.4. kierowanie nauczycieli do pracy za granicą,

doskonalenie kadry nauczycielskiej,

5.5. badania naukowe, ekspertyzy, opracowania

materiałów edukacyjnych, wprowadzanie innowacyj-

nych form nauczania języka polskiego,

5.6. rozwój i wsparcie katedr polonistyki i studiów

polskich na poziomie uniwersyteckim?

znała na realizację działań dotyczących następują-

cych dziedzin:

6.1. praw mniejszości i grup polskich, upowszech-

niania standardów międzynarodowych, wiedzy i do-

brych praktyk; funkcjonowanie społeczeństwa oby-

watelskiego,

6.2. pomocy dla osób represjonowanych lub po-

szkodowanych,

6.3. wspierania funkcjonowania organizacji pol-

skich i polonijnych,

6.4. udziału w życiu społecznym, ekonomicznym,

kulturalnym, politycznym krajów zamieszkania,

6.5. podnoszenia statusu społecznego grup pol-

skich,

6.6. problemów pracowników migrujących, pomo-

cy i upowszechniania wiedzy na temat ich praw,

6.7. pomocy charytatywnej?

znała na realizację priorytetów związanych z dzie-

dziną dziedzictwo narodowe i kulturowe, polskie śla-

dy za granicą, a dotyczących:

7. l. troski o polskie dziedzictwo i opieki nad nim,

7.2. upowszechniania wiedzy o polskim wkładzie

w rozwój świata i państw zamieszkania,

7.3. poszukiwania, dokumentowania i inwentary-

zacji polskich śladów oraz miejsc pamięci, a także

digitalizacji zbiorów,

7.4. kultywowania, popularyzowania i promowa-

nia polskiej tradycji i obyczajów?

cych sfer:

8.1. nawiązywania i umacniania więzi z Polską,

8.2. rozwoju mediów polonijnych i form organiza-

cyjnych z wykorzystaniem elektronicznych (i innych)

narzędzi komunikacji,

8.3. promowania Polski (gospodarki, nauki, tury-

styki, sportu i in.) oraz polskości poza środowiskami

polskimi – przekraczania lokalnych barier,

8.4. upowszechniania polskiej kultury,

8.5. włączania do działań studentów polskich

i polonijnych, osób niezrzeszonych, osób nieznających

języka polskiego,

8.6. wyzwalania i rozwoju aktywności społecznej,

politycznej, gospodarczej, wspieraniu polskich stowa-

rzyszeń profesjonalistów?

9.

Jak się kształtuje geograﬁcznyrozkładśrod-

ków, które komisja konkursowa przyznała na niżej

wymienione obszary wsparcia, o których mówi „Plan

— Białoruś;

— Litwa;

— Niemcy i Austria;

— USA i Kanada;

— Wielka Brytania i Irlandia;

— Ukraina, Rosja, Kazachstan, Mołdawia, Gru -

zja, Armenia, Azerbejdżan, Uzbekistan, Tadżyki-

stan, Turkmenistan, Kirgizja;

100

— Holandia, Dania, Finlandia, Islandia, Norwe -

gia, Szwecja;

— Grecja, Hiszpania, Portugalia, Włochy, Fran -

cja, Belgia, Luksemburg, Szwajcaria, Malta;

— Brazylia i Argentyna;

— Czechy, Rumunia, Łotwa, Estonia;

— Bułgaria, Węgry, Słowacja, Chorwacja, Serbia,

Czarnogóra, Bośnia i Hercegowina, Albania, Koso-

wo, Słowenia, Macedonia, Cypr;

— Australia, RPA, Nowa Zelandia;

— pozostałe państwa: Ameryki Łacińskiej, Afry -

ki, Azji (w tym Turcja i Izrael), Oceanii?

Z poważaniem

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk

Gdynia, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6609)

do ministra środowiska

w sprawie nacjonalizacji jezior

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz częściej zwra-

cają się do mnie osoby, wobec których podjęto dzia-

łania zmierzające do przejęcia na rzecz Skarbu Pań-

stwa posiadanych przez nie jezior.

Zgłaszający się do

mojego biura poselskiego właściciele jezior to osoby,

które posiadały akwen od wielu pokoleń, inni kupili

swój od Skarbu Państwa.

Łączy ich jedno, wszyscy

oni na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne

z 1962 r. zostali pozbawieni swojej własności bez od-

szkodowania.

Zaznaczyć trzeba, że przejmowane jezio-

ra nie mają dla państwa znaczenia gospodarczego.

Także tryb przejmowania jezior budzi wątpliwo-

ści, zdarzają się przypadki, iż jezioro sprzedane przed

laty przez Skarb Państwa jako jezioro stojące, dziś

przejmowane jest jako jezioro przepływowe.

Często

podstawą takich decyzji jest istnienie rowu, którego

zadaniem było odprowadzanie nadmiaru wody przy

wydobyciu torfu.

Kolejnym przypadkiem braku sta-

ranności urzędników była chęć znacjonalizowania

jeziora, którego właściciele pozwolili na odprowadze-

nie wody z jeziora, aby ułatwić prace nad wzmocnie-

niem nasypu kolejowego, tu także przekopanie rowu

było podstawą do uznania jeziora za przepływowe.

W innym przypadku prokuratura występuje do sądu

cywilnego w imieniu prezesa Krajowego Zarządu Go-

spodarki Wodnej w sprawie przejęcia jeziora, które

właściciel nabył w drodze decyzji administracyjnej.

Sytuacja przejmowania majątku osób prywatnych

bez należytego odszkodowania stawiają Polskę w bar-

dzo złym świetle i powodują utratę zaufania obywa-

teli do własnego państwa.

W związku z powyższym

1.

Czy Ministerstwo Środowiska zamierza wystą-

pić z projektem nowelizacji ustawy Prawo wodne?

2.

Czy w projekcie nowelizacji znajdą się przepisy

dotyczące wypłacania odszkodowań za znacjonalizo-

wany majątek?

3.

Jeżeli tak, to kiedy można się spodziewać pro-

jektu nowelizacji?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6610)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie niepoprawnych stosunków

polsko-litewskich

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

kwestia stosunków polsko-litewskich budzi wiele

kontrowersji nie tylko w kręgach polityków czy inte-

lektualistów, ale także w społeczeństwach zarówno

Polski, jak i Litwy.

Niedawne wypowiedzi prezydent

Litwy pani Dalii Grybauskaitė są ewidentnym sy-

gnałem, że stosunki polsko litewskie zostawiają wie-

le do życzenia.

Oczywiste jest, że stosunki i relacje

dwóch państw sąsiednich są bardzo ważnym elemen-

tem dla obu narodów.

Wielkość Polski i jej znaczenie

na arenie międzynarodowej w ostatnim czasie mocno

wzrosły za sprawą kryzysu ekonomicznego, który do-

wodzi, że Polska może odgrywać rolę lidera w Euro-

pie Wschodniej, jednak jest to niemożliwe w przypadku

złych kontaktów z państwami ościennymi, w szczegól-

ności ze wschodu i z północy.

Jednym z powodów do

zaniepokojenia jest fakt, że prezydent Grybauskaitė

negatywnie odpowiedziała na zaproszenie pana prezy-

denta Komorowskiego na spotkanie państw bałtyckich

przed szczytem NATO.

Prezydent Litwy dała tym sa-

mym znak, że stosunki z naszymi sąsiadami są złe.

Kolejnym problemem, który przeszkadza w do-

brych stosunkach, jest fakt, że przed wyborami or-

ganizowanymi na Litwie coraz częściej słychać na-

cjonalistyczne i antypolskie głosy, a władze tego kra-

ju nie negują tego typu zachowań.

Uważam, że w obec-

nej chwili potrzebne są działania, które umożliwiłyby

dobrą współpracę w ramach regionalnej strategii

tzw. nowych państw członkowskich Unii Europej-

skiej, która znacznie wzmocni działania m.in. w NATO

i Unii Europejskiej.

Od kilku miesięcy konﬂiktten

zaognił się jeszcze bardziej, głownie z powodu zmian

w litewskiej oświacie, gdzie języki mniejszości mają

być używane w szkołach nielitewskich jedynie spora-

dycznie w związku z ujednolicaniem litewskiego

szkolnictwa.

Do tej pory języki mniejszości były uży-

wane jako podstawowe.

Dodatkowo punktem zaczep-

101

nym całej sprawy jest fakt, że skrajnie prawicowy

Związek Narodów (ZN) oraz Związek Młodzieży Na-

rodowej na Litwie (ZMN) domagają się usunięcia

z miejsca pamięci narodowej z cmentarza na Rossie

mauzoleum Matki i Serca Syna, gdzie jest pochowa-

ne serce marszałka Józefa Piłsudskiego.

Zdaniem

liderów tych organizacji mauzoleum na Rossie jest

„ideologicznym pomnikiem”, wokół którego formuje

się „panteon zdrajców narodu”.

Oczywiste wydaje się,

że miejsce, w którym znajduje się mauzoleum z ser-

cem Józefa Piłsudskiego, zajmuje specjalną pozycję

w świadomości Polaków przebywających na Litwie,

ale również tych w Polsce.

Niestety, to nie koniec problemów, jakie spotyka-

ją na swojej drodze Polacy mieszkający na Litwie.

Dla

wielu z nich zwrot ziemi zagrabionej przez komuni-

stów jest sprawą priorytetową.

Polacy starają się

głównie o zwrot gruntów w Wilnie i na Wileńszczyź-

nie.

Do dnia dzisiejszego udało się odzyskać około

16–20% ziemi, najmniej w samym Wilnie.

Litwini nie

chcą zgadzać się na zwrot prawowitym właścicielom,

a litewska prasa krytykuje wszelkie działania podej-

mowane przez polskich samorządowców, którzy chcą

przyspieszyć proces zwrotu gruntów.

Obecnie nie ma

jednak możliwości oddania wszystkich gruntów na-

leżących do Polaków, ponieważ zostały one sprzeda-

ne Litwinom lub oddane jako tereny zamienne.

W związku z powyższą sytuacją Polakom także propo-

nuje się tereny zamienne.

Nie byłoby w tym nic dziw-

nego, gdyby nie to, że tereny, które mieliby utrzymać,

są rozproszone i nieatrakcyjne, najczęściej znajdują się

nad granicą z Łotwą.

Reakcja naszych rodaków jest

oczywista, nie zgadzają się na takie zamiany.

Równie poważną sprawą jest łamanie konwencji

ramowej, która gwarantuje prawo do umieszczania

dwujęzycznych nazw ulic w miejscowościach zamiesz-

kanych przez mniejszość Polską.

Niestety, kwestia ta

jest trudna do rozwiązania, ponieważ potrzebna jest

nowelizacja ustawy o języku państwowym Republiki

Litewskiej, która nakazuje, aby wszystkie napisy pu-

bliczne, w tym także nazwy ulic, były podawane w ję-

zyku litewskim.

Jednak rząd litewski nie śpieszy się

ze zmianą tej ustawy, choć jest ona jawnie niezgodna

z konwencją ramową.

Zagranicznych w celu rozwiązania zaistniałych pro-

blemów?

Jak ministerstwo ustosunkowuje się do łamania

przepisów konwencji ramowej?

Jak ministerstwo planuje pomóc Polakom za-

mieszkującym na Litwie, którzy mają problem z od-

zyskaniem gruntów?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

Oława, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6611)

do ministra transportu,

w krytycznym stanie technicznym

z interpelacją dotyczącą krytycznego stanu zarówno

technicznego, jak i wizualnego dworca kolejowego

w Oleśnicy, z którego codziennie korzysta około

7 tys. podróżnych.

W chwili obecnej obiekt, przeżyw-

szy już kilkadziesiąt lat, swoim wieloletnim zanie-

dbanym wyglądem zawstydza zarówno mieszkań-

ców, jak i oleśnicki samorząd, który wychodząc na-

przeciw oczekiwaniom podróżnych, we własnym

zakresie w 2011 r. wykonał kosztowną przebudowę

ulicy Przemysłowej (przyległej do terenu PKP), wy-

znaczając tym samym dodatkowo ponad 170 miejsc

parkingowych.

Na uwagę w tym miejscu zasługuje fakt, iż skut-

kiem od lat nieprzeprowadzanych remontów, a także

niewłaściwego utrzymania przejścia pod torami jest

m.in. wyłączenie przejścia z użytku podczas opadów

deszczu ze względu na długotrwałe utrzymywanie

się wody opadowej w przejściu.

W tym miejscu pragnę zaznaczyć także to, że dwo-

rzec kolejowy nie posiada odpowiedniej infrastruk-

tury sanitarnej, a podróżni oczekujący na pociąg

zmuszeni są przebywać w skandalicznych warun-

kach, odbiegających od jakichkolwiek minimalnych

europejskich standardów.

w obecnym kształcie dworzec na pewno nie jest nie-

ruchomością, którą mogłaby się poszczycić zadbana

Oleśnica.

Przychylam się także do opinii mieszkań-

ców twierdzących, że dworzec kolejowy stanowi jedną

z wizytówek miasta, gdyż jako pierwszy wita tysiące

podróżnych przybywających do Oleśnicy.

Warto rów-

nież podkreślić, że jego renowacja w dużej minerze

leży w gestii PKP, które tłumaczą się brakiem środ-

ków ﬁnansowychnaprzedmiotowycel.

tania:

1.

Czy resort rozważy możliwość przekazania fun-

duszy na renowację dworca PKP w Oleśnicy?

2.

Jeśli tak, to kiedy możemy się spodziewać roz-

poczęcia prac remontowych?

3.

Jakie działania zamierza podając resort w celu

poprawy stanu technicznego dworca kolejowego

w Oleśnicy?

102

4.

Ile środków obecnie przeznacza resort na po-

prawę warunków technicznych dworców kolejowych

oraz infrastruktury PKP?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

(nr 6612)

do ministra gospodarki

w sprawie uwarunkowań

gulowań prawnych odnoszących się do jednolitej

ochrony patentowej, których konsekwencje nie pozo-

staną bez zmian dla gospodarki polskiej.

Uważam,

iż z uwagi na fakt występowania coraz większej ilości

zastrzeżeń oraz uwag wielu specjalistów, a także or-

ganizacji przedstawione zagadnienie stanowi na tyle

istotny problem, iż należy przyjrzeć się sprawie z naj-

wyższą roztropnością.

Nie ulega wątpliwości, iż przy-

jęcie niepodzielnych regulacji prawnych w zakresie

jednolitej ochrony patentowej oraz Jednolitego Sądu

Patentowego w wielu państwach, zwłaszcza wysoko

rozwiniętych technologicznie, zdecydowanie ułatwi

procedurę patentową.

Niemniej jednak w przypadku

Polski wątpliwości te są coraz częstszym tematem

dyskusji.

Według opinii specjalistów, propozycje nowych

regulacji prawnych odnoszących się do wprowadze-

nia jednolitej ochrony patentowej w rzeczywistości

nie tylko nie będą stanowiły wsparcia krajowej inno-

wacyjności, ale, co istotniejsze, mogą doprowadzić do

znaczących ograniczeń polskich naukowców, przed-

siębiorców, małych i średnich ﬁrm.

Niepokojącejest

to, iż w ocenie wielu prawników, a także ekspertów

niektóre z zapisów proponowanych przez UE regula-

cji stoją w sprzeczności z prawodawstwem polskim,

a także zawierają wiele luk, które polski system go-

spodarczy mogą wiele kosztować.

W większości przypadków za zasadnicze wady

systemu uważa się m.in. to, iż:

— Polska jako kraj członkowski będzie zobowią -

zana do ponoszenia niebotycznych kosztów działania

Jednolitego Sądu Patentowego,

— w Polsce nie będzie dostępna pełna informacja

w urzędzie patentowym odnośnie do wszystkich pa-

tentów obowiązujących w kraju,

— wprowadzona zostanie instytucja pośredniego

naruszania jednolitego patentu, która nie ma odpo-

wiednika zarówno w polskim, jak i międzynarodo-

wym prawodawstwie,

— sprawy o unieważnienie patentów europejskich

przestaną być w wyłącznej jurysdykcji organów pań-

stwowych, co w chwili obecnej jest gwarantowane.

Dużo sprzeczności budzi także zapis dotyczący

języków, w których będą prowadzone postępowania

przed Europejskim Urzędem Patentowym, a także

wydawane jednolite patenty.

Stosownie do propono-

wanych zapisów, aplikujący według własnego wyboru

dokumentację patentową będzie mógł przedstawić

w jednym z trzech proponowanych języków: angiel-

skim, niemieckim lub francuskim, co z punktu wi-

dzenia krajów wysoko rozwiniętych technologicznie

nie stanowi problemu, gdyż przedsiębiorcy z krajów

angielsko-, niemiecko- czy francuskojęzycznych nie

będą ponosić kosztów związanych z tłumaczeniem

dokumentów, zyskując tym samym prawa patentowe

w Polsce, które z kolei ogłaszane będą w aktach

prawnych innego kraju w obecnym języku bez jedno-

znacznego tłumaczenia na język polski, który jest

językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej.

Analogicznie, przenosząc opisaną powyżej sytu-

ację na rynek polski, w praktyce uzyskanie ochrony

patentowej dla polskich ﬁrmbędziedroższezewzglę-

du na koszty tłumaczeń, których angielscy, francu-

scy czy niemieccy konkurenci, będący liderami

w przedmiotowej dziedzinie, nie ponoszą.

Warte uwa-

gi jest również to, że kraje bardziej rozwinięte inno-

wacyjnie niż Polska, takie jak Włochy czy Hiszpania,

sprzeciwiły się jednolitej ochronie patentowej.

Na uwagę w tym miejscu zasługuje również fakt,

iż w przypadku dochodzenia swoich praw mali i śred-

ni przedsiębiorcy będą zmuszeni wynająć pełnomoc-

nika, który będzie reprezentował ich interesy poza

granicami kraju, co w wielu przypadkach może zde-

cydowanie przekraczać zarówno ich możliwości or-

ganizacyjne, jak i ﬁnansowe.

Ponadto według Polskiej Izby Rzeczników Paten-

towych proponowane przez UE rozwiązania stoją

w sprzeczności z Konstytucją RP, Konwencją o ochro-

Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Panie Ministrze, wobec powyższego zwracam się

do Pana z następującymi zapytaniami:

eliminowania wątpliwości dotyczących zgodności

proponowanych rozwiązań z konstytucją?

Czy wobec tak przedstawionych wątpliwości mi-

nisterstwo planuje podjęcie działań zmierzających do

wznowienia negocjacji na poziomie europejskim w celu

zabezpieczenia interesu polskiej gospodarki?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

103

Interpelacja

(nr 6613)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracam się do

interpelacji z dnia 30 grudnia 2012 r.

Interpelacja

dotyczyła art. 73 ust. 1 lit. c ustawy o promocji

nowi, że okres pobierania zasiłku wynosi 12 mie-

sięcy dla bezrobotnych, którzy mają na utrzymaniu

żonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił

prawo do zasiłku dla bezrobotnego.

W tej sytuacji

urzędy wojewódzkie interpretują jako warunek

łączny wychowywanie dziecka i posiadanie mał-

Zapytałem wówczas, kiedy dojdzie do ustalenia

jednolitej interpretacji zapisu ustawy, tak aby wzięto

pod uwagę rodziców samotnie wychowujących dzieci,

sowego stosowania przepisów.

W odpowiedzi otrzymałem informację stwierdza-

jącą, iż ministerstwo podziela opinię wyrażoną

zasiłku dla bezrobotnych zrównane z wychowujący-

mi dzieci osobami będącymi w związku małżeń-

osoby samotnie wychowujące dzieci miałyby być

dzieci osoby pozostające w związku małżeńskim.

Kontynuując, ministerstwo zaznaczyło, że uregulo-

wanie poruszonej kwestii w kierunku postulowa-

nym w interpelacji możliwe jest jednak jedynie na

chowującym dzieci do 15. roku życia.

Na jakim etapie są prace nad nowelizacją ustawy

a przede wszystkim zmiana art. 73 ust. 1 pkt 2, tak

aby 12-miesięczny zasiłek przysługiwał również osobom

samotnie wychowującym dzieci do 15. roku życia?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6614)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie likwidacji tzw. umów śmieciowych

zawieranie umów cywilnoprawnych pomiędzy praco-

dawcą a pracobiorcą.

W dobie kryzysu ekonomicznego pracodawcy co-

raz częściej zatrudniają pracowników tylko w oparciu

o umowy cywilnoprawne.

Większość pracowników

wychodzi z założenia, że lepsza taka śmieciowa umo-

wa niż żadna.

A tak być nie powinno.

Dla 90% Pola-

ków bezpieczeństwo na rynku pracy jest nierozerwal-

nie związane z umową o pracę.

Pracownik ma pew-

ność, iż prawo zobowiązuje pracodawcę do opłacania

swojej części składek emerytalnych, rentowych oraz

na ubezpieczenie zdrowotne.

Według statystyk obec-

nie w Polsce na etatach tymczasowych pracuje 27%

ludzi.

Te liczby stale się zmieniają, i to na gorsze.

Takie umowy to prawdziwe przekleństwo rynku pra-

cy, narzędzie wykorzystywania pracowników przez

pracodawców, którzy często muszą się godzić na mar-

ne warunki zatrudnienia.

Bez wątpienia są one bar-

dzo korzystne dla przedsiębiorców, ale co ze zwykły-

mi obywatelami?

Oferując kandydatom umowę cy-

wilnoprawną, ﬁrmy nie obowiązuje zapis Kodeksu

pracy.

Tak więc np. pracodawca może wypowiedzieć

umowę w ciągu 3 dni roboczych, nie podając żadnych

przyczyn.

W praktyce człowiek może pozostać bez

pracy z dnia na dzień.

Taki pracownik również nie

ma prawa do bezpłatnego urlopu czy obowiązku wy-

płacania minimalnej pensji.

Tego rodzaju umowa

dyskwaliﬁkujepracownikapraktyczniewwieludzie-

dzinach jego życia.

Takich form zatrudnienia nie re-

spektują np. banki w przypadku starania się o kredyt

nie tylko na zakup mieszkania, ale i zakup telewizo-

ra czy pralki.

Dla instytucji bankowych bowiem nie

liczy się wysokość dochodów, tylko czy termin spłaty

następnej raty nastąpi przed wygaśnięciem umowy

z pracodawcą.

Również w przypadku konﬂiktudoty-

czącego odszkodowania na skutek wypadku w pracy

pracobiorca nie otrzyma pomocy ze strony prawnej.

Takie umowy śmieciowe w ogólnym rozrachunku

nie tylko szkodzą pracownikom, ale są również bar-

dzo niekorzystne dla budżetu państwa.

Bowiem umo-

wy te są gorzej opodatkowane, są odprowadzane niż-

104

sze stawki ubezpieczeń społecznych, co bardzo nega-

tywnie odbija się na ﬁnansachpublicznychisystemie

emerytalnym.

Jakie istnieją podstawy prawne na obowiązywa-

nie tzw. umów śmieciowych?

Czy istnieje możliwość całkowitej likwidacji umów

cywilnoprawnych?

Jakie inne propozycje ma ministerstwo w celu

rozwiązania problemów, z jakimi borykają się pra-

cownicy zatrudniani na podstawie tego typu

umów?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6615)

do ministra zdrowia

z solarium

szkodliwości korzystania z solarium.

W dzisiejszych czasach opalony kolor skóry stał

się modny, toteż wiele Polek korzysta z solarium, za-

pominając o swoim zdrowiu.

Międzynarodowa Agen-

cja ds. Badań na Rakiem przedstawiła wyniki swoich

wieloletnich badań nad czerniakiem.

Naukowcy udo-

wodnili, iż korzystanie z solarium przed ukończe-

niem 30. roku życia zwiększa prawdopodobieństwo

zachorowania na czerniaka aż o 75%.

Lampy emitu-

jące promieniowanie UV znajdują się zaledwie kilka

centymetrów od skóry, co tylko bardziej szkodzi skó-

rze.

Już 10 minut sztucznego opalania jest porówny-

walne do spędzenia całego dnia na słońcu.

A przecież

Światowa Organizacja Zdrowia umieściła promienio-

wanie UV na liście czynników rakotwórczych.

Pro-

mieniowanie to ponadto osłabia zdolność skóry do

regeneracji, przesusza skórę i przyśpiesza proces sta-

rzenia się.

Opalanie na solarium jest tak szkodliwe,

że kraje takie jak Niemcy, Anglia czy Szkocja wpro-

wadziły całkowity zakaz opalania się na solarium

poniżej 18. roku życia.

Jeżeli Pan Minister wprowadził obowiązek umiesz-

czania ostrzeżeń o szkodliwości dla zdrowia wyrobów

tytoniowych oraz wyrobów alkoholowych, to powin-

no się zastosować takie samo prawo dla solariów.

Po-

wszechnie wiadomo, że papierosy i alkohol uzależnia-

ją, to samo można stwierdzić w przypadku sztuczne-

go opalania.

Coraz częściej można usłyszeć o tano-

reksji – uzależnieniu od solarium.

Jeszcze zbyt wiele

Polaków wciąż ignoruje ryzyko związane ze sztucz-

nym opalaniem.

Kampania miałaby na celu uświa-

domienie ludziom, że, wybierając opalanie na sola-

rium, wybierają raka skóry.

Dlaczego Ministerstwo Zdrowia nie przeprowa-

dziło do tej pory ogólnopolskiej kampanii dotyczącej

szkodliwości korzystania z solarium?

Jakie inne propozycje ma ministerstwo na uświa-

domienie Polakom, jakie zagrożenie może stanowić

nadmierne korzystanie z solarium?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6616)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie systemu szkolenia piłkarzy

nymi Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej UEFA

EURO 2012™ pragnę zwrócić uwagę Pani Minister

na nierozwiązany od lat problem stworzenia systemu

szkolenia młodych piłkarzy w Polsce.

Zagadnienie

jest wieloletnim przedmiotem dyskusji publicznej.

Na

wstępie pragnę zaznaczyć, ze jestem świadomy faktu,

iż komórkami odpowiedzialnymi za sprawy szkolenia

młodych piłkarzy są odpowiednio kluby piłkarskie

w ramach własnych szkółek, jak również Polski

Związek Piłki Nożnej w ramach ogólnego systemu.

Pomimo permanentnego zgłaszania postulatów w tej

temu, który gwarantowałby wysoki poziom profesjo-

nalistów uprawiających tę dyscyplinę sportu.

Przy-

pomnę, że tylko w ostatnich mistrzostwach Polska

była drużyną bez wygranego meczu, z największą

liczbą popełnionych fauli (na stan po drugim meczu

grupowym) oraz z najmniejszą liczbą skutecznych

podań.

Świadczy to przede wszystkim o niskim po-

ziomie techniczno-sportowym.

Tymczasem wystarczy podążać za przykładami

godnymi naśladowania.

Złote pokolenie piłkarskie

we Francji (mistrzostwo swiata 1998 r. oraz Europy

2000 r.) jest efektem pierwszego w Europie systemu

szkolenia młodych piłkarzy.

Georges Boulogne, kie-

rownik techniczny ówczesnej reprezentacji w 1974 r.,

stworzył plan szkoleniowy zakładający, że każdy

pierwszoligowy klub zobowiązany jest do stworzenia

szkółki piłkarskiej dla młodzieży w wieku 16–19 lat,

105

wraz z obowiązkowym internatem.

Pod koniec lat 80.

dyrektorem technicznym reprezentacji został Gerard

Houllier, późniejszy trener Liverpoolu.

Na początku

swojej przygody z kadrą stwierdził, że Francuzom

brakuje techniki.

Aby temu zaradzić, rozpoczęto two-

rzyć szkółki dla dzieci w wieku 13 lat.

Stworzono na

terenie Francji czternaście ośrodków szkoleniowych

bezpłatnie szkolących młodzież.

Wszystkie koszty

treningów, wyjazdów, a nawet wyżywienia pokrywa

federacja.

Celem takich ośrodków jest przygotowanie

techniczne oraz mentalne do kariery piłkarskiej,

a także nauka profesjonalizmu.

Już młode dzieci edu-

kuje się pod kątem świadomości piłkarskiej, ucząc ich

np. zdrowego odżywiania.

Selekcja odbywa się w okrę-

gach i podokręgach.

Rozbudowany skauting i moni-

torowanie regionów sprawia, że wybierani są najbar-

dziej utalentowani.

Do ośrodków traﬁajązawodnicy

przynajmniej na dwa lata, szkoleni są według cen-

tralnego planu.

Dzień młodego piłkarza jest bardzo

aktywny – od 8 do 10 szkoła, potem przez dwie go-

dziny trening, znów szkoła, po południu odpoczynek

lub odnowa oraz trening.

Trenerzy są w stałym kon-

takcie z rodzicami.

Młody piłkarz we Francji trenuje

przez 11 miesięcy w roku, tygodniowo ok. 15–20 go-

dzin.

Tymczasem u nas treningi trwają przez 8–9

miesięcy w kontekście roku, średnio 8–9 godzin

w tygodniu.

W Polsce, jak podkreśla wielu trenerów, piłka noż-

na stała się sportem elitarnym.

W wielu klubach ro-

dzice muszą płacić za sprzęt sportowy, treningi, obo-

zy, wyżywienie i trenera.

Kolejny problem to błędy

szkoleniowe (stare podręczniki, stare metody trenin-

gowe), trenowanie małych piłkarzy na pełnowymia-

rowych boiskach, brak gimnazjów i liceów o piłkar-

skim proﬁlu,wreszciedeprecjacjazawodutrenera,

który jest bardzo nisko opłacany.

Nie jest rzadkością,

że trenerzy zarabiają średnio po 300–400 zł miesięcz-

nie.

Są też tacy, którzy pracują bezpłatnie.

Wzorem ośrodka szkoleniowego może też być

słynna holenderska szkółka De Toekomst, która leży

kilkaset metrów od amsterdamskiej Areny, usytu-

owana tak, by z każdego boiska treningowego można

było dostrzec kopułę stadionu.

Nazwa powstałej

w 1996 r. szkółki w języku niderlandzkim oznacza:

przyszłość.

Zajmuje ona blisko 9 ha, na których mie-

ści się sześć najwyższej klasy trawiastych boisk.

Mło-

dzi adepci futbolu na terenie ośrodka mogą skorzy-

stać ponadto z sali treningowej, siłowni, gabinetów

odnowy biologicznej oraz basenu.

Zajęcia w ośrodku

odbywają się bowiem zgodnie z zasadą TIPS opiera-

jącą się na wszechstronnym kształceniu młodego or-

ganizmu ze szczególnym naciskiem na technikę,

szybkość, charakter i inteligencję.

De Toekomst sta-

nowi więc dla młodych ludzi także swego rodzaju

szkołę życia.

Mając na uwadze jak powyżej, zwracam się z proś-

bą o rozważenie podjęcia szeroko zakrojonych dzia-

łań, których efektem byłoby stworzenie profesjonal-

nego publicznego systemu szkolenia młodych adep-

tów piłki nożnej.

System winien być tak opracowany,

aby przewidywał odpowiednią infrastrukturę do tre-

ningów (bazy treningowe) na poziomie gmin, powia-

tów, województw oraz ośrodek centralny.

System wi-

nien uwzględniać środki przeznaczone dla trenerów

oraz osób zajmujących się wyszukiwaniem talentów

na każdym poziomie przedsięwzięcia.

Wyróżniający

się młodzi adepci powinni mieć możliwość awanso-

wania na wyższy poziom systemu szkolenia.

Na ko-

lejnych poziomach winien obowiązywać wyższy po-

ziom szkolenia, lepsza obsługa, lepsza infrastruktu-

ra.

Na poziomie wojewódzkim publiczne szkółki pił-

karskie winy być połączone ze szkołami publicznymi

oraz odpowiednim zapleczem logistycznym (interna-

ty, biblioteki, stołówki).

Od poziomu wojewódzkiego

system powinien uwzględniać stypendia piłkarskie.

Do ośrodka centralnego winni traﬁać najzdolniejsi

młodzi adepci piłki nożnej.

Ośrodek centralny szkole-

nia powinien zapewniać maksymalne warunki do roz-

woju talentów piłkarskich na najwyższym poziomie.

Jakie aktualnie działania podejmuje minister-

stwo w celu spowodowania powstania systemu szko-

lenia młodych piłkarzy w Polsce?

Jakie działania planuje podjąć ministerstwo

w przyszłości?

I czy jest przewidywana data końcowa, kiedy taki

system mógłby wejść w życie i funkcjonować?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6617)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie podjęcia starań o organizację

Szanowna Pani Minister!

Bardzo dobre recenzje,

jakie zebrała Polska w związku z organizacją Mi-

skłaniają do reﬂeksjinadmożliwościamiprzeprowa-

dzenia również innych ważnych wydarzeń sporto-

wych w kraju.

Przykładem mogą być zimowe igrzy-

ska olimpijskie.

Zakopane od lat starało się o organizację takiej

imprezy.

Warto przypomnieć, że walkę o organizację

igrzysk 2006 Zakopane przegrało z włoskim Tury-

nem.

W 2014 r.u zimowe sporty zawitają do Soczi.

W 2018 r. olimpiada odbędzie się w koreańskim Py-

eongchang.

Kolejne igrzyska odbędą się w 2022 r.

oraz w 2026 r.

Ten ostatni termin jest realną per-

spektywą ubiegania się o organizację.

Co więcej, będą

to jubileuszowe XXV Zimowe Igrzyska Olimpijskie.

106

Tytularnym miejscem organizacji mógłby być Kra-

ków bądź Zakopane.

Atuty Krakowa to lokalizacja

w pobliżu stolicy Małopolski tras narciarskich w Za-

kopanem, Wiśle i Szczyrku.

W ostatnich latach za-

równo w Zakopanem, jak i Krakowie rozpoczęto wie-

le ważnych inwestycji – poprawił się znacznie stan

zarówno infrastruktury sportowej, jak i drogowo-

-szynowej.

Należy także rozważyć wspólną organiza-

cję wraz ze słowackim Popradem.

Eksperci oceniają,

że partnerstwo ze Słowacją daje realne szanse na zor-

ganizowanie igrzysk.

Warto uzupełnić, że sondaż

IIBR przeprowadzony w 2010 r. wśród rodzimych in-

ternautów na zlecenie „Newsweeka” pokazał, że nie-

mal trzy czwarte respondentów (74%) popierało po-

mysł zorganizowania w 2022 r.

Zimowych Igrzysk

Olimpijskich w Zakopanem wspólnie ze słowackim

Popradem.

Minister z uprzejmą prośba o odpowiedź na pytania:

Czy rząd planuje podjąć działania zmierzające do

przygotowania oraz zgłoszenia polskiej kandydatury

pod kątem organizacji zimowej olimpiady w pierwszym

wolnym terminie?

Jeżeli nie, to czy ministerstwo przewiduje jakie-

kiego procesu przygotowawczego?

Jeżeli tak, to jakie konkretne działania planuje

podjąć w najbliższym czasie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6618)

do ministra zdrowia

w sprawie przestrzegania praw pacjenta

raportem Najwyższej Izby Kontroli (nr ewid.

19/2012/

P/11/093/KZD), który negatywnie ocenia nieprze-

strzeganie praw pacjentów z zaburzeniami psychicz-

niego.

Pragnę zaznaczyć, że obowiązujące przepisy pra-

wa stwarzają podstawę do kompleksowego rozwoju

opieki psychiatrycznej w Polsce oraz umożliwiają po-

dejmowanie działań organizacyjnych, nadzorczych

i kontrolnych w celu zapewnienia przestrzegania

praw pacjenta z zaburzeniami psychicznymi.

W praktyce, co ujawniła kontrola, wykonywanie

obowiązków w tym zakresie odbiega jednak od przy-

rzecznik praw pacjenta nie zatrudnił wystarczającej

liczby rzeczników praw pacjenta szpitala psychiatrycz-

nego odpowiedzialnych za poszczególne placówki.

Jakie działania systemowe Ministerstwo Zdrowia

pragnie wdrożyć, które miałyby usprawnić funkcjo-

nowanie opieki zdrowotnej nad osobami z zaburze-

niami psychicznymi (w konsekwencji służyć wzmoc-

nieniu ochrony ich praw)?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6619)

do ministra sportu i turystyki

profesjonalnego toru bobslejowego w Polsce

Szanowna Pani Minister!

Pragnę zwrócić uwagę

Pani Minister na zwykle pomijany, ale znaczący

z punktu widzenia prestiżu państwa fakt.

Polska

jako jedyny z liczących się krajów w olimpijskich dys-

cyplinach zimowych nie posiada na terenie własnego

kraju profesjonalnego, spełniającego wszystkie wy-

mogi techniczne toru bobslejowego.

Pierwsze zawody bobslejowe odbyły się w 1893 r.

w Szwajcarii na górskiej drodze w Sankt Moritz,

gdzie w roku 1903 zbudowany pierwszy tor bobslejo-

wy.

W 1924 r. bobsleje stały się konkurencją zimo-

wych igrzysk olimpijskich.

Polacy uczestniczyli w wy-

ścigach bobslejowych podczas igrzysk olimpijskich

w 1928, 1956, 1998, 2002, 2006, 2010 r.

W debiucie

w 1928 r. polski skład zajął 16 miejsce, w 1956 r.

– 15.

W Nagano w 1998 r.

Polska ekipa znalazła się tuż za

plecami zespołu Jamajki i zajęła 22 miejsce.

Przed

II wojną światową istniał tor bobslejowy w Szklar-

skiej Porębie.

Został wybudowany w latach 1925–

–1926 na północnym stoku góry Przedział.

Długość

toru wynosiła 2100 m.

Nowością konstrukcyjną był

tzw. S – skręt, pierwszy tego typu w Europie, zakręt

górny o promieniu 12 m, a dolny o promieniu 11 m.

W 1932 r. na torze rozegrane zostały mistrzostwa

Szklarskiej Poręby został wykorzystany jako wzór

dla olimpijskiego toru bobslejowego w amerykańskim

Lake Placid oraz toru w Japonii.

Po II wojnie świa-

towej tor podzielił tragiczne losy całej poniemieckiej

infrastruktury sportowej Szklarskiej Poręby.

Później

dawnym torem bobslejowym prowadziła nartostrada

Filutek.

Jedyny powojenny tor bobslejowy w Polsce

107

istniał w Karpaczu, ale również został zdemontowa-

ny ok. 1970 r.

Dla Polski, kraju posiadającego aspiracje organi-

zacji zimowych igrzysk olimpijskich, posiadanie pro-

fesjonalnego toru bobslejowego jest koniecznością,

jego brak natomiast wstydem.

Czy ministerstwo planuje w najbliższym czasie

podjąć starania, których zwieńczeniem byłoby prze-

prowadzenie skutecznej inwestycji polegającej na bu-

dowie profesjonalnego toru bobslejowego w Polsce?

Jeżeli takie plany istnieją, kiedy należy spodzie-

wać się ich ﬁnalizacji?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6620)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie praktyki stosowania ustawy

Prawo zamówień publicznych wobec

przedsiębiorstw wdrażających

nowoczesne technologie

zamówień publicznych wobec przedsiębiorstw, którzy

wdrażają unikalne, innowacyjne technologie.

W usta-

wodawstwie związanym z zamówieniami publiczny-

mi rozwiązań wyraźnie zachęcających do stosowania

zaawansowanych technologii, jako metody wspiera-

nia działań badawczych w gospodarce.

Praktyka za-

mówień publicznych jest determinowana przez oba-

wy urzędników w zakresie stosowania art. 7 P.z.p.,

mówiącego o konieczności zachowania konkurencji.

Zasada ta jest interpretowana jako nakaz stosowania

wyłącznie powszechnych, ogólnie dostępnych rozwią-

zań technicznych, eliminując przy tym rozwiązania

innowacyjne.

Przedsiębiorcy podkreślają, że wśród

urzędników publicznych wszystkich szczebli nie spo-

tyka się podejścia do inwestycji, które charakteryzo-

wałoby się preferowaniem rozwiązań najtańszych

w średniej i długiej perspektywie, czyli uwzględnia-

jących koszty utrzymania, serwisowania i wymiany

przedmiotu zamówienia.

Najczęściej spotykanym

kryterium wyboru jest cena 100% – preferująca naj-

tańsze rozwiązania dziś, niekoniecznie jutro.

Absurdalne stosowanie tego kryterium widoczne

było w praktyce wdrażania programu rządowego Or-

lik 2012.

Głównym kryterium wyboru była cena.

Nieważna jest jakość produktu, ale jego cena.

Firmy,

które startowały do przetargów z propozycją nowo-

czesnej nawierzchni boiska, wysokiej jakości, wytrzy-

małej, długoletniej nie miały szans w przetargu, bo

po pierwsze według urzędników nie było dla nich

konkurencyjnych ﬁrm,aicenaniebyłanajniższa.

Z mojego punktu widzenia podczas wyboru najlepszej

oferty powinno się zwrócić uwagę na jakość oraz wy-

trzymałość produktu.

Po przeliczeniu najniższa cena

wcale nie jest najlepsza, bo tania nawierzchnia może

bardzo szybko ulec zniszczeniu, co poskutkuje kolej-

nymi dodatkowymi nakładami ﬁnansowymi.

Wygląda na to, że państwo wspiera przedsiębior-

stwa we wdrażaniu unikalnych, nowoczesnych tech-

nologii, a jednocześnie wadliwe ustawodawstwo oraz

praktyka urzędnicza blokują sprzedaż tych wdrożeń

w przetargach publicznych.

Jako członek sejmowej Komisji Innowacyjności

i Nowoczesnych Technologii wspieram rozwój małych

i średnich przedsiębiorstw.

Życzyłbym sobie, żebyśmy

tworzyli zapisy prawa w taki sposób, by przy wspar-

ciu publicznych środków prowadzone przez innowa-

cyjne ﬁrmydziałaniaprorozwojowe,niebyłyelimi-

nowane w drodze praktyki udzielania zamówień pu-

blicznych przez podmioty publiczne.

W jaki sposób Prawo zamówień publicznych jest

stosowane wobec przedsiębiorstw wdrażających no-

woczesne technologie?

Czy istnieje możliwość nowelizacji art. 7 P.z.p.

w taki sposób, żeby innowacyjne ﬁrmymiałymożli-

wość wygrania przetargu, mimo braku konkurencji?

Czy cena musi być głównym kryterium wyboru

oferty podczas przetargu?

Czy jakość podczas wyboru oferty nie ma żadnego

znaczenia dla ogłaszających przetarg?

W jaki sposób rząd wspiera przedsiębiorstwa

wprowadzające innowacyjne technologie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6621)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie modernizacji Poczty Polskiej SA

Szanowny Panie Ministrze!

Według licznych do-

niesień prasowych i najnowszego raportu Najwyższej

Izby Kontroli (nr ewid.

119/2012/P/11/064/KIN),

w którym możemy przeczytać, że jednym z głównych

problemów Poczty Polskiej jest fakt, że listonosze,

zamiast dostarczać paczki i listy polecone, zbyt czę-

108

sto pozostawiają w skrzynkach awiza – dzieje się tak,

ponieważ w świetle obowiązujących przepisów wrzu-

cenie do skrzynki awiza traktowane jest tak, jak do-

ręczenie przesyłki.

Tym samym wydajność pracy li-

stonosza, który zostawił np. 100 awiz, jest lepiej oce-

niana przez kierownictwo poczty niż tego, który

w tym samym czasie dostarczył adresatom 20 prze-

syłek (choć przecież wymaga to czasu na dojście do

mieszkania, pokwitowania i innych wydłużających

czas pracy czynności).

W dodatku taka praktyka

przerzuca ciężar odbioru przesyłek na klientów i pra-

cowników placówek pocztowych, co w przypadku

ograniczania zatrudnienia w urzędach przekłada się

na wydłużenie kolejek i czasu obsługi.

W rezultacie Poczta Polska ma duże problemy z re-

alizacją dostarczania przesyłek.

Jest to spowodowane

brakiem systemu motywującego listonoszy, którzy

wolą, zamiast dostarczyć przesyłkę do domu, zosta-

wić w skrzynce pocztowej awizo.

W takim wypadku

klienci zmuszeni są odebrać przesyłki w urzędzie

pocztowym osobiście, angażując w to swój czas i środ-

ki.

Jest to w szczególny sposób utrudnione, gdyż

w Polsce jest tylko 20 placówek pocztowych czynnych

całą dobę.

Pozostałe placówki w większości przypad-

ków działają w godzinach, które pokrywają się z go-

dzinami pracy prywatnych ﬁrm.

Opisywany problem występuje powszechnie w du-

żych aglomeracjach miejskich, np. w Warszawie w dziel-

nicy Białołęka, gdzie w placówkach Poczty Polskiej

opisywany proceder jest nagminny, a same urzędy są

nagminnie przepełnione i nie świadczą usług na po-

ziomie zadowalającym.

Czy Poczta Polska zamierza wprowadzić system

motywacyjny bazujący na dostarczonych przesyłkach

do klienta?

Jeżeli tak, to kiedy możemy spodziewać się takich

systemowych uregulowań?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6622)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Nie jest zapewniony

odpowiedni poziom bezpieczeństwa publicznego i bez-

pieczeństwa strażaków na terenie województwa łódz-

kiego.

Powyższy stan jest wynikiem zaniżania usta-

lonego minimum operacyjnego, tj. liczby strażaków

pełniących każdego dnia służbę w jednostkach inter-

wencyjnych Państwowej Straży Pożarnej prowadzą-

cych działania ratowniczo-gaśnicze w tzw. podziale

bojowym, oraz niedoszacowania budżetu dla jedno-

stek PSP z terenu województwa łódzkiego o środki

ﬁnansowe przewidziane na zwiększenie dobowych

stanów etatowych.

Komendant główny PSP od 1 stycznia 2011 r.

ustalił dla województwa łódzkiego minimum opera-

cyjne na poziomie ok. 54%, co oznacza, że każdego

dnia na terenie województwa łódzkiego we wszyst-

kich jednostkach organizacyjnych PSP służbę w sys-

temie zmianowym pełni 354 strażaków.

Wyznaczone

minimum operacyjne znacznie odbiega od minimum

operacyjnego przyjętego dla innych województw – dla

woj. świętokrzyskiego, wielkopolskiego czy śląskiego

przyjęto 65% i 75%.

Z uwagi na fakt, że środki przeznaczone dla wo-

jewództwa łódzkiego na zwiększenie dobowych sta-

nów etatowych wg danych przedstawionych przez

łódzkiego komendanta wojewódzkiego PSP nie wy-

starczyły na pokrycie szacowanych nadgodzin w licz-

bie ponad 30 000 (ogólna liczba szacowanych nadgo-

dzin wynosiła 47 741 nadgodzin, natomiast budżet

pozwalał pokryć tylko 17 500 nadgodzin), i tak już

niski poziom minimum etatowego w systemie zmia-

nowym (średnio 51–54% w komendach powiatowych

i miejskich PSP na terenie woj. łódzkiego) był dodat-

kowo obniżany poprzez zastępowanie w czasie peł-

nienia służby przez funkcjonariuszy systemu co-

dziennego strażaków podziału bojowego.

W godz.

8.00–15.00 strażaków w podziale bojowym zastępo-

wali funkcyjni i przełożeni tj. dowódcy JRG, ich za-

stępcy, a nawet komendanci powiatowi, ich zastępcy

a także inni funkcjonariusze systemu codziennego,

np. tzw. prewencji.

Wymienione praktyki, ze względu

na koniczność realizacji zadań służbowych niewcho-

dzących w zakres służby w podziale bojowym przez

funkcjonariuszy systemu codziennego realizujących

zastępstwo, dodatkowo obniżały dopuszczalne i tak

bardzo niskie ustalone minimum operacyjne.

Wymie-

nione praktyki wpływały na brak możliwości zapew-

nienia właściwego poziomu bezpieczeństwa publicz-

nego i bezpieczeństwa funkcjonariuszy biorących

udział w działaniach ratowniczo-gaśniczych, a dodat-

kowo spowodowały przechodzące na czas obecny (bu-

dżet 2012 r.) niedoszacowanie środków ﬁnansowych

przeznaczonych na podniesienie dobowych stanów

etatowych na województwa łódzkiego.

Dla przykładu budżet zaplanowany w roku 2011

na wyżej wymieniony cel stanowił kwotę 2279 tys. zł.

Na zapłatę za godziny związane z zapewnieniem cią-

głości pełnienia służby w drugim okresie rozliczenio-

riuszom województwa łódzkiego kwotę 2 037 640 zł.

W budżecie na uregulowanie nadgodzin za pierwszy

okres rozliczeniowy 2011 r. (od 1 stycznia do 30 czerw-

109

ca 2011 r.) pozostała niewielka część stanowiąca róż-

nicę kwoty zabudżetowanej i wypłaconej za II okres

rozliczeniowy 2010 r. – była to kwota 241 360 zł,

tj. kwota pozwalająca zapłacić tylko za ok. 17 500

nadgodzin.

W związku z przewidzianym i wykonaniem od

1 stycznia 2011 r. zwiększeniem dobowych stanów

etatowych z poziomu od 50 do 54% (zwiększenie tyl-

ko o 4%) komendant wojewódzki PSP w Łodzi osza-

cował liczbę nadgodzin, jaka wynikała z braków eta-

towych w komendach powiatowych i miejskich w sto-

sunku do ustalonego minimum osobowego na po-

ziomie 47 741, co daje kwotę około 656 916 zł.

Niezrozumiałe dla mnie jest ustalenie dla woje-

wództwa łódzkiego minimum operacyjnego na pozio-

mie 54% w porównaniu z pozostałą częścią kraju.

Zmiany organizacyjne w PSP w roku 2005 polegają-

ce na zmniejszeniu minimum operacyjnego i ustale-

nie go na poziomie ok. 51% w skali kraju wpłynęło

na zmniejszenie bezpieczeństwa publicznego, co po-

kazują statystyki dot. np. ilości oﬁarśmiertelnych

w pożarach.

Dla przykładu w roku 2004 liczba poża-

rów w skali kraju wynosiła 146 728, liczba oﬁar

śmiertelnych – 482.

Natomiast w latach 2005–2007

przy liczbie pożarów na poziomie od 151 069 do

184 316 liczba oﬁarśmiertelnychwynosiłaodpowied-

nio od 605 do 606.

Na podkreślenie zasługuje fakt,

że pierwsze działania Państwowej Straży Pożarnej

w przypadku pożaru budynku socjalnego w Kamie-

niu Pomorskim podejmowane były przez strażaków

przy minimalnej obsadzie osobowej.

Zwiększenie stanu osobowego zmiany służbowej

do 419 strażaków z poziomu 354 strażaków (jak to

jest dotychczas) na terenie województwa łódzkiego,

tj. ustalenia minimum operacyjnego na poziomie

65%, spowodowałoby realne poprawienie stanu bez-

pieczeństwa publicznego i bezpieczeństwa ratowni-

ków, a jednocześnie nie odbiegało od minimum ope-

racyjnego ustalonego dla innych województw (porów-

nywalnych np. pod względem wielkości liczby ludno-

ści i skali zagrożeń z województwem łódzkim).

Zwięk-

szenie stanu osobowego do wskazywanego poziomu

spowodowałoby konieczność zwiększenia limitu eta-

tów w jednostkach organizacyjnych PSP woj. łódz-

kiego lub przyznanie środków ﬁnansowych na re-

kompensatę za nadgodziny.

Mając powyższe na uwadze, moje stanowisko co

do kwoty przyznanej w 2011 r. w wysokości 2279 tys. zł

przez komendanta głównego PSP wojewodzie łódz-

kiemu w dniu 14 września 2010 r. (tj. przed przeka-

rażąco zaniżona.

Wyżej wymieniona kwota powinna

być naliczona inaczej, jak wykazał to Zarząd Woje-

wódzki ZZS „Florian” w Łodzi w piśmie z dnia 11 lu-

tego 2011 r. skierowanym do komendanta głównego

PSP na podstawie wyliczeń zawartych w uzasadnie-

braku reakcji decydentów, w tym Zarządu Wojewódz-

twa Łódzkiego, na działania informacyjne realizowa-

ne przez Zarząd Wojewódzki ZZS „Florian” budżet

na podniesienie dobowych stanów etatowych w roku

2012 został ustalony na poziomie z roku 2011.

Tak

więc poziom bezpieczeństwa publicznego oraz bezpie-

czeństwa służby strażaków PSP na terenie woje-

wództwa łódzkiego, podobnie jak w roku 2011, w chwi-

li obecnej nie jest wystarczający i odbiega od porów-

nywalnych regionów w kraju.

W związku z powyższym czy nie należy zwiększyć

kwoty na podniesienie dobowych stanów etatowych

w roku 2013 do 7 619 000,00 zł, co znacząco wpłynie

na zwiększenie obsad interwencyjnych jednostek or-

ganizacyjnych PSP, a tym samym na właściwe za-

pewnienie bezpieczeństwa publicznego w wojewódz-

twie łódzkim?

Panie Ministrze o fakcie nieprawidłowego nali-

czania kwoty na podniesienie dobowych stanów eta-

towych w roku 2011 na terenie województwa łódzkie-

go świadczy informacja przekazana do komendanta

głównego PSP w dniu 06.10.2011 r. o procentowym

wykorzystaniu pieniędzy przeznaczonych na podnie-

sienie dobowych stanów etatowych w poszczególnych

województwach.

Województwo dolnośląskie wykorzy-

stało 64,95% środków z kwoty 7 557 000,00 zł, ku-

jawsko-pomorskie – 58,09% z kwoty 6 273 000,00 zł,

lubelskie –66,37% z kwoty 6 154 000,00 zł, lubuskie

– 59,48% z kwoty 4 005 000,00 zł, małopolskie

– 93,99% z kwoty 7 195 000,00 zł, mazowieckie

– 77,70% z kwoty 13 052 000,00 zł, opolskie – 83,63%

z kwoty 399 000,00 zł, pomorskie – 71,47% z kwoty

6 690 000,00 zł, podkarpackie – 99,93% z kwoty

3 664 000,00 zł, podlaskie – 71,46% z kwoty

4 312 000,00 zł, śląskie – 85,35% z kwoty 11 466 000,00

zł, świętokrzyskie – 78,41% z kwoty 498 000,00 zł,

warmińsko- mazurskie – 72,44% z kwoty 5 363 000,00

zł, wielkopolskie – 81,87% z kwoty 7 874 000,00 zł,

zachodniopomorskie – 62,14% z kwoty 5 558 000,00

zł przeznaczonej na poniesienie dobowych stanów

etatowych i przy ustalonym minimum operacyjnym

powyżej 65%.

Nadmieniam, że na terenie woj. łódzkiego w 2011

wykorzystano 102% z kwoty 2 279 000,00 zł przy

ustalonym minimum operacyjnym na poziomie 54%

i przy procedurze zmniejszenia stanów na zmianach

służbowych poprzez wpisywanie dowódców, zastępców

dowódców jednostek ratowniczo-gaśniczych, komen-

dantów powiatowych i ich zastępców oraz funkcjona-

riuszy pełniących służbę w systemie codziennym.

Analogicznie taką sytuację należy odnieść do

miasta Łódź.

W tym mieście pełni służbę 631 stra-

żaków w systemie zmianowym.

Z wyliczeń ŁZW

ZZS „Florian” miasto Łódź w 2011 r. otrzymało ok.

1 600 000,00 zł mniej, niż wynika to z uzasadnienia

wskazanej wyżej zmiany ustawy o PSP wprowadza-

jącej możliwość wypłaty rekompensaty ﬁnansowejza

ponadnormatywny czas służby strażaków na podnie-

sienie dobowych stanów etatowych – dla przykładu

w JRC nr 3 w Łodzi utrzymywany jest stan na zmia-

nie 11 strażaków, a powinien być to stan 15.

Piętna-

110

stu strażaków na zmianie pozwoliłoby na dyspono-

wanie do zdarzeń takiej ilości sił i środków, jaka jest

wymagana przez przyjęte w PSP procedury oraz

przepisy określone w rozporządzeniu ministra spraw

w sprawie pełnienia służy poprzez strażaków PSP,

rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i ad-

instrukcjach użytkowania sprzętu wykorzystywane-

go podczas akcji ratowniczo-gaśniczych.

Skutkiem trwającej dyskryminacji woj. łódzkiego

w podziale środków na podniesienie dobowych sta-

nów etatowych jest utrzymanie minimalnych stanów

osobowych na zmianach służbowych, co zagraża bez-

pieczeństwu ratowników biorących udział w akcjach

ratowniczo-gaśniczych, a także znaczne obniżenie

poziomu bezpieczeństwa publicznego, o czym świad-

czy wzrost o 60% liczby oﬁarśmiertelnychwpoża-

na terenie województwa łódzkiego, natomiast w przy-

padku miasta Łodzi o 100%.

Nadmieniam, że w skali kraju ze środków prze-

znaczonych na podniesienie dobowych stanów etato-

wych w 2011 r. zostało niewykorzystanych na ten cel

ok. 23 mln zł.

Pieniądze te wykorzystano na inne cele za wiedzą

i zgodą komendanta głównego PSP m.in. na zakup

samochodów osobowych i dostawczych.

Przypominam, że województwo łódzkie jest szó-

stym pod względem ludności województwem, a Łódź

Niezrozumiałe też jest twierdzenie komendanta

głównego o zbyt dużej liczbie strażaków (podawana

jest liczba 200 strażaków) na terenie naszego woje-

wództwa, skoro wskaźnik liczby strażaków na 1000

mieszkańców na terenie województwa wynosi 0,89

i nie odbiega znacznie od wskaźników na terenie wo-

jewództw, takich jak zachodniopomorskie, warmiń-

sko-mazurskie, świętokrzyskie, podlaskie, podkar-

packie, dolnośląskie, lubuskie, opolskie oraz podawa-

nie informacji odmiennej ministrowi spraw we-

wnętrznych (pismo MSWiA DANiN-II-078-36/11

z dnia 4 sierpnia 2011 r.) niż na naradzie w Łodzi

w dniu 16 lutego 2011 r.

Niezrozumiały też jest brak reakcji łódzkiego ko-

mendanta wojewódzkiego PSP na sytuacje zwiększe-

nia zagrożeń, które powinny pociągać za sobą czaso-

we zwiększenia dobowe stanów etatowych nawet

pomimo wskazywania takich potrzeb przez przeło-

żonego wyższych szczebla – przykład pismo komen-

danta głównego PSP CKR-l-07544/3-46/11 z dnia

30 grudnia 2011 r.

Niepokojący jest fakt braku cza-

sowego zwiększenia minimalnych stanów etatowych

na terenie województwa łódzkiego nawet w czasie

Mistrzostw Europy UEFA Euro 2012 – zaplanowano

zwiększenie obowiązującego minimum o 1 strażaka

na zmianie służbowej tylko w jednostkach, w których

na zmianie służbowej jest 6 i mniej strażaków.

Szanowny Panie Ministrze!

Nie ma pewności, że

przy zwiększonych stanach osobowych pomoc dla

oﬁarwskazanychwdanychstatystycznychnadeszła-

by w porę i ludzie ci zostaliby uratowani – nie ma

jednak pewności, że wszyscy by zginęli.

W założeniu

działań PSP jest ratowanie życia i zdrowia ludzkiego

oraz bezpieczeństwo samych ratowników.

Uważam,

że niedopuszczalne jest wydatkowanie w innych wo-

jewództwach środków ﬁnansowychprzeznaczonych

na podniesienie dobowych etatowych (a więc środków

pozwalających na zwiększenie liczby ratowników nio-

sących pomoc) na zakupu sprzętu i pojazdów (co

świadczy o ewidentnym przeszacowaniu budżetu

tych województw) przy jednoczesnym dyskrymino-

waniu w rozdziale ww. środków województwa łódz-

kiego.

Mając na uwadze podniesienie poziomu bez-

pieczeństwa na terenie województwa łódzkiego, pro-

szę Pana Ministra o stanowisko w tej sprawie i pod-

jęcie wszelkich możliwych działań.

Szanowny Panie

Ministrze!

Kiedy wreszcie region łódzki w aspekcie

bezpieczeństwa traktowany będzie na równi z pozo-

stałymi w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Marek Domaracki

Piotrków Trybunalski, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6623)

do ministra obrony narodowej

w sprawie Muzeum Legionów Polskich

Szanowny Panie Ministrze!

Są wydarzenia w dzie-

jach narodu, o których nie wolno zapomnieć.

Są lu-

dzie, o których pamięć powinna trwać wiecznie.

Ale

są też miejsca, które wyjątkowo wpisały się w losy

Rzeczypospolitej i są najlepszymi pomnikami naszej

historii.

Jednym z takich przykładów jest piękna, secesyj-

na willa „Wanda” w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie

w latach I wojny światowej mieściło się Centralne

Biuro Werbunkowe Legionów Polskich.

Tutaj przy-

jeżdżali młodzi patrioci z Warszawy, Łodzi, Pozna-

nia, Lwowa, aby walczyć za niepodległą ojczyznę.

Był

Od 1918 r. willa „Wanda” była użytkowana przez

Wojsko Polskie.

Podczas II wojny światowej tutaj mie-

ściła się siedziba gestapo, a w 1945 roku – siedziba

NKWD.

Do tej pory w piwnicach budynku są czytel-

ne napisy na cegłach wyryte przez więźniów.

Przez

następne lata mieściła się w willi wojskowa komenda

uzupełnień.

Tak było do 2009 r.

111

Wtedy pojawiła się informacja, że planowana jest

likwidacja Wojskowej Komendy Uzupełnień w Piotr-

kowie Trybunalskim, która mieściła się w tym miej-

scu.

W październiku 2009 r. przy Zarządzie Okręgu

Komitet Utworzenia Muzeum Legionów Polskich.

W końcu 2010 r.

WKU zlikwidowano i poinformowa-

no o zamiarze sprzedaży budynku.

Społeczny komi-

tet, na czele z generałem Burzą-Karlińskim, zainte-

resował się sprawą dyrektora Muzeum Wojska Pol-

skiego prof. Janusza Ciska.

Szybko powstała koncep-

cja powstania muzeum będącego ﬁliąMuzeumWoj-

ska Polskiego.

Poparcie dla inicjatywy utworzenia pierwszego

w Polsce Muzeum Legionów Polskich wyraził prezy-

dent RP Bronisław Komorowski, który w specjalnym

piśmie stwierdził: „…z dużym zainteresowaniem

przyjąłem projekt powstania w Piotrkowie Trybunal-

skim Muzeum Legionów Polskich i w pełni go popie-

ram.

To ważna inicjatywa, która przypomina o sil-

nym związku miasta z historią Legionów.

Zorgani-

zowanie wystawy ukazującej wspaniałe karty na-

szych dziejów nie tylko wzbogaci Piotrków Trybunal-

ski o ważny punkt na turystycznym szlaku, ale bę-

dzie też okazją do przekazywania wiedzy o Legionach

Polskich kolejnym pokoleniom”.

Wówczas wydawało się, że sprawa ocalenia willi

„Wanda” przed sprzedażą jest bliska pomyślnego za-

łatwienia.

Społeczny komitet utworzenia muzeum

ny narodowej.

Pozostało ono bez odpowiedzi.

Mini-

ster Tomasz Siemoniak zlekceważył nie tylko prze-

wodniczącego komitetu gen. Stanisława Burzę-Kar-

lińskiego, który był dowódcą największego w Okręgu

Łódź oddziału partyzanckiego Armii Krajowej, lecz

zlekceważył także zwierzchnika Sił Zbrojnych prezy-

denta RP Bronisława Komorowskiego.

Czy tak ma

wyglądać patriotyzm w wydaniu ministra obrony?!

Warto dodać, że już podczas I wojny światowej

narodził się pomysł utworzenia Muzeum Legionów

Polskich w tym miejscu, czyli w willi „Wanda”.

W sta-

rych dokumentach odkryto zapis: „przy Departa-

mencie Wojskowym NKN w Piotrkowie powstało ar-

chiwum LP obejmujące dokumenty tudzież przed-

mioty mające związek z powstaniem, rozwojem i dzia-

łalnością Legionów”.

Chociaż trwała krwawa wojna,

to potraﬁonodocenićwielkąrolę,jakądlaświadomo-

ści narodowej wnosi wiedza o historii najnowszej.

Zbieranie i archiwizowanie dokumentów zapobiegło

ewentualnemu wypaczeniu czynu niepodległościowe-

go Polaków.

Podkreślał to Józef Piłsudski, apelując

do swoich żołnierzy: „Piszcie swoje dokumenty, bo

inni fałszować je będą”.

Z dalszych informacji wynikało, że piotrkowskie

Muzeum Legionów Polskich było zaczątkiem Mu-

zeum Wojska Polskiego w Warszawie.

Prof. Janusz

Cisek potwierdził tę informację.

Sama willa „Wanda” jest wyjątkowo pięknym bu-

dynkiem w stylu secesyjnym.

Tutaj w okresie II woj-

ny światowej mieściła się siedziba gestapo, a w 1945 r.

na cegłach wyryte przez więźniów.

Od kilkunastu miesięcy willa „Wanda” stoi pusta

– nieużytkowana i nieogrzewana ulega stopniowej

dewastacji.

Zabytkowy budynek jest niszczony.

Może

na grunt w centrum miasta jest już jakiś inwestor?

Tak mówią oburzeni mieszkańcy Piotrkowa.

Proszę o wyjaśnienie, dlaczego ww. sprawa nie

została przez Pana Ministra rozpatrzona.

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Domaracki

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie Muzeum Legionów Polskich

112

cja powstania muzeum będącego ﬁliąMuzeumWoj-

Handlowanie tak wyjątkowym obiektem dla hi-

storii Polski, Centralnym Biurem Werbunkowym

Legionów Polskich, jest działaniem niedopuszczal-

nym.

Może za sprzedanie tego obiektu minister obro-

ny Tomasz Siemoniak zakupi transporter, który na

jednej afgańskiej minie zamieni się w kupę złomu?

Proszę o wyjaśnienie, dlaczego minister Platfor-

my Obywatelskiej handluje miejscami pamięci naro-

dowej.

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Domaracki

(nr 6624)

do ministra zdrowia

w sprawie proﬁlaktyki

w zakresie nowotworów skóry

Szanowny Panie Ministrze!

Mając na uwadze

prowadzenie skutecznych programów proﬁlaktyki

o odpowiedź na poniżej wskazane pytania dotyczące

nowotworów skóry.

1.

Jakie są obecnie prowadzone programy badań

profilaktycznych dotyczących nowotworów skóry,

w tym szczególne czerniaka?

2.

Czy dostęp do badań proﬁlaktycznychwzakre-

sie nowotworów skóry jest bezpłatny oraz czy jest zależ-

ny, jeżeli chodzi o płatność, od wieku badanej osoby?

3.

Jaki jest obecnie czas oczekiwania dla osób,

które chciałyby poddać się badaniom proﬁlaktycz-

nym dotyczącym raka skóry?

4.

Ile przypadków raka skóry wykryto w Polsce

w latach 2008–2011?

Łączę wyrazy szacunku

Posłowie Maks Kraczkowski

(nr 6625)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie kosztów zakupu i eksploatacji

samochodów służbowych

Mając na uwadze racjonalną politykę ﬁnansową

w zakresie funkcjonowania administracji państwo-

1.

W jakiej wysokości zostały wydatkowane w la-

tach 2008–2012 środki na zakup samochodów służ-

bowych we wszystkich centralnych i naczelnych or-

113

ganach administracji państwowej?

Proszę o udziele-

nie informacji z podziałem na każdy organ administra-

cji osobno, wyszczególnienie kwot wydanych w każ-

dym roku oraz liczby zakupionych samochodów.

2.

W jakiej wysokości zostały wydatkowane środ-

ki na użytkowanie samochodów służbowych w latach

2008–2012?

Proszę o udzielenie informacji z podzia-

łem na każdy organ administracji osobno oraz wy-

szczególnienie kwot wydanych w każdym roku.

Zwra-

cam się w szczególności o uwzględnienie w tej infor-

macji kosztów pracowniczych, eksploatacyjnych oraz

liczby samochodów użytkowanych przez dany organ.

3.

Ile w chwili obecnej znajduje się w użytkowaniu

samochodów służbowych we wszystkich centralnych

i naczelnych organach administracji państwowej?

Proszę o udzielenie informacji z podziałem na każdy

organ administracji osobno.

4.

Jakie są przewidywane zakupy samochodów

służbowych przez wszystkie centralne i naczelne or-

gany administracji państwowej?

Proszę o udzielenie

Z wyrazami szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6626)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie uprawnień Policji i wyposażenia

pojazdów służbowych w wideorejestratory

Ministra w sprawie dotyczącej uprawnień Policji i wy-

posażania pojazdów służbowych w wideorejestratory.

Stan faktyczny: Jednym z narzędzi stosowanych

przez policję jest nieoznakowany pojazd służbowy

wyposażony w tzw. wideorejestrator.

Używanie poli-

cyjnych aut wyposażonych w te urządzenia budzi

wiele kontrowersji.

Przede wszystkim wątpliwości

rodzi sam sposób pomiaru.

Techniczne możliwości

tych urządzeń wymagają, by pojazd kontrolujący

znajdował się w odpowiedniej, stałej odległości od

kontrolowanego auta.

Określenie tej niezmiennej

prędkości, szczególnie w bardzo dynamicznych wa-

runkach, przy znacznej prędkości, konieczności do-

gonienia kontrolowanego, przy wykonywaniu róż-

nych manewrów i natężeniu ruchu, jest zadaniem

bardzo trudnym.

Właściwie to od umiejętności dane-

go policjanta zależy prawidłowość pomiaru.

Po wtóre, przepisy prawa nie wskazują w jedno-

znaczny sposób, czy pojazd bez odpowiednich ozna-

czeń, wyposażony w takie urządzenie, może w trak-

cie przeprowadzania kontroli łamać obowiązujące

reguły prawne.

Jak wskazuje praktyka, pojazdy te

stwarzają niebezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Po-

jazd taki, jadąc za kierowcą łamiącym prawo, sam

dopuszcza się wykroczeń, np. poprzez przekroczenie

dozwolonej prędkości czy ignorowanie znaków dro-

przewidzianych przez prawo.

Nawet pojazd uprzywi-

lejowany, jadący na sygnale nie może stwarzać zagro-

żenia w ruchu.

Co więcej, jak wskazuje praktyka, choć pomiar do-

konywany jest zazwyczaj na dystansie 100 m, to poli-

cjanci często za „oﬁarą”jadąznaczniedłużej,nawet

kilkadziesiąt kilometrów, czekając na kolejne wykro-

czenia.

Zgodnie z obowiązującym prawem kierowca

łamiący prawo winien być niezwłocznie zatrzymany.

Obecny stan rodzi zbyt wiele wątpliwości.

1.

Jaki ma sens, w kontekście obowiązujących re-

gulacji prawnych i wątpliwości społecznych, wyposa-

żanie nieoznakowanych pojazdów służbowych Policji

w wideorejestratory?

2.

Jaką liczbę nieoznakowanych pojazdów służbo-

wych z wideorejestratorami posiadała Policja w roku

2011 i jaka była liczba złożonych wniosków do sądów

o ukaranie sprawców wykroczeń drogowych, w któ-

rych jedynym dowodem był zapis wideorejestratora

zamieszczonego w nieuprzywilejowanym pojeździe?

3.

Czy istnieje jakaś wewnętrzna regulacja okre-

ślająca granice wykorzystania pojazdów wyposażo-

nych w te urządzenia w ruchu drogowym?

4.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania

legislacyjne celem doprecyzowania obowiązujących

przepisów prawnych w zakresie używania nieozna-

kowanych pojazdów służbowych i zwiększenia bez-

pieczeństwa w ruchu drogowym?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6627)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie publicznego Gimnazjum

prawnej dotyczących Publicznego Gimnazjum im.

płockim.

114

Stan faktyczny: Rada pedagogiczna w kwietniu

ub.r. złożyła wniosek do wójta gminy Bodzanów o od-

wołanie z funkcji dyrektora gimnazjum ze względu

na łamanie praw dziecka – naruszanie nietykalności

cielesnej uczniów oraz nieprzestrzeganie praw pra-

cowniczych.

Wszelkie kontrole przeprowadzane przez

Kuratorium Oświaty Delegatura w Płocku stwierdzi-

ły nieprawidłowości w zarządzaniu ww. placówką

i pogłębiające się problemy wychowawcze.

W placów-

ce wielokrotnie dochodziło do rażących naruszeń

standardów i przekraczania granic prawa.

Dyrektor

stosował niedopuszczalne metody wychowawcze,

m.in. szarpanie, ciągnięcie za uszy, bicie.

Dyskrymi-

nowane były dzieci z rodzin ubogich lub z problema-

mi alkoholowymi.

Nauczyciele zgłosili fakt mobbingu

pani wójt gminy Bodzanów, która nie poparła stano-

wiska środowiska pedagogicznego.

Sprawa ostatecz-

nie zawisła przed sądem.

1.

Czy brak rozwiązania przez wójta gminy Bo-

dzanów umowy z dyrektorem gimnazjum w Bodza-

nowie z chwilą wydania wyroku jest zachowaniem

zgodnym z prawem?

2.

Czy w zaistniałej sytuacji wójt gminy Bodza-

nów mógł przyjąć wymówienie od dyrektora gimna-

zjum z 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia?

3.

Czy celowe zwlekanie w zawieszeniu w obo-

wiązkach dyrektora w czasie, kiedy toczyło się wobec

niego postępowanie karne, było niedopełnieniem

obowiązków ze strony wójta?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

(nr 6628)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmian legislacyjnych

w obowiązującym Kodeksie karnym

ze zm.).

Stan faktyczny: Życie ludzkie jest dobrem pierw-

szorzędnym, zatem objętym szczególną ochroną

prawną, zarówno w aktach prawa krajowego, jak i na

arenie międzynarodowej.

Przestępstwo zabójstwa

jest jedną z najpoważniejszych zbrodni stypizowa-

nych w obowiązującym Kodeksie karnym.

W niektó-

rych systemach prawnych spotkać się można z roz-

różnieniem pojęć „morderstwa” i „zabójstwa”.

Zabój-

stwo byłoby pozbawione elementu planowania i moż-

na by je było popełnić jedynie nieumyślnie.

Byłoby

obwarowane łagodniejszą sankcją.

Morderstwo, jako

typ kwaliﬁkowany, oznaczałoby planowane zabicie

człowieka, z obligatoryjną przesłanką umyślności.

Proponowana regulacja nie oznacza „rewolucji”

legislacyjnej, gdyż wystarczy stworzyć deﬁnicjele-

galne obu pojęć w Kodeksie karnym, a później jedy-

nie przyporządkować do nich przestępstwa opisane

w następujących rozdziałach Kodeksu karnego: XIX

(Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu), XX (Prze-

stępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu)

XXI (Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ko-

munikacji).

1.

Czy w okresie coraz liczniejszych brutalnych

zabójstw nie warto dokonać również takiego podzia-

łu w naszym Kodeksie karnym?

2.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania le-

gislacyjne w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

(nr 6629)

do ministra pracy i polityki społecznej

państwa polskiego

państwa polskiego.

Stan faktyczny: Jak alarmują demografowie,

wszelkie przeprowadzane w ostatnich latach badania

społeczeństwa polskiego jednoznacznie wskazują na

załamanie się i spadek dzietności wśród populacji.

Przeciwdziałaniu takiemu procesowi nie sprzyjają

ogólne społeczne trendy.

Młodzi ludzie, którzy już na

samym początku kariery zawodowej stają przed per-

spektywą bezrobocia, coraz częściej nie są zaintere-

sowani zakładaniem rodzin.

Fakt ten pogarszają ni-

skie płace, dalsza obecność w polskim systemie tzw.

umów śmieciowych, trudne warunki ekonomiczno-

-społeczne i brak wsparcia ze strony państwa.

W kon-

sekwencji decyzja o powiększeniu rodziny odwlekana

jest w czasie, co niewątpliwie rodzi negatywne skut-

ki dla państwa polskiego.

1.

Jakie realne działania zamierza podjąć mini-

sterstwo celem przeciwdziałania negatywnym skut-

kom niżu demograﬁcznego?

115

2.

Ile dokładnie pieniędzy rocznie z budżetu pań-

stwa przeznaczanych jest na poprawę i zapewnienie

spójności polityki prorodzinnej państwa?

dzone działania zmierzające do zreformowania pol-

skiego systemu polityki prorodzinnej?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

(nr 6630)

do ministra administracji i cyfryzacji

Wielkopolskiego Zarządu Geodezji,

Kartograﬁi i Administrowania Mieniem

w Poznaniu

Ministra w reakcji na kolejne pismo grupy geodetów

wielkopolskich poddających w wątpliwość legalność

funkcjonowania Wielkopolskiego Zarządu Geodezji,

KartograﬁiiAdministrowaniaMieniemwPoznaniu.

1.

Czy zakres działania wyznaczony przez statut,

szczególnie punkty 2–13 § 4 statutu WZGKiAM w Po-

znaniu, jest zgodny z prawem?

2.

Jaka jest podstawa prawna poszczególnych zadań

wyznaczonych statutem WZGKiAM w Poznaniu?

3.

Czy utrzymywanie przez wyżej wspomnianą

jednostkę budżetową 4 pracowni, w tym 3 znajdują-

cych się poza Poznaniem (Chodzież, Kalisz, Konin)

oraz wykorzystywanie 79 etatów mieści się w kate-

gorii celowości i gospodarności realizacji zadań po-

wierzonych samorządowi przez państwo (w tym wy-

padku zadań związanych z Prawem geodezyjnym i kar-

tograﬁcznym)?

Z poważaniem

Poseł Maciej Mroczek

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6631)

do prezesa Rady Ministrów

zapisów Konwencji Rady Europy w sprawie

kładam Panu Premierowi interpelację poselską

w Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania

mowej z dnia 11 maja 2011 r.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia wyraża

zdecydowany sprzeciw wobec zapowiedzi podpisania

przez rząd Konwencji Rady Europy w sprawie zapo-

biegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i prze-

mocy domowej.

„Nie kwestionując konieczności prze-

ciwdziałania przemocy wobec kobiet, dostrzegamy

z całą wyrazistością, że dokument ten, zamiast re-

alizować ten cel, nastawiony jest na walkę z tradycją,

moralnością chrześcijańską i wartościami określony-

mi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, małżeń-

stwem rozumianym jako związek kobiety i mężczy-

zny i rodziną” – piszą przedstawiciele federacji.

Jak podkreślają konstytucjonaliści, podpisując,

a następnie ratyﬁkująckonwencję,Polskaograniczy

w sposób istotny zakres swojej suwerenności w spra-

wach dotyczących prawa rodzinnego i osobowego.

Kluczową kwestią jest całkowicie zmieniona deﬁnicja

płci (art. 3), którą będziemy musieli przyjąć, a która

jest sprzeczna z założeniami, na jakich opiera się

Konstytucja RP, rozumiejąca płeć w wymiarze biolo-

gicznym.

Według konwencji płeć to „społecznie skon-

struowane role, zachowania, działania i cechy, które

i mężczyzn”.

Taka deﬁnicjawymuszainstytucjona-

lizację tzw. nowych form rodzinnych, tj. związków

homoseksualnych, i zrównanie ich z małżeństwami,

także w kwestii prawa do adopcji dzieci.

Niesie to

ogromne zagrożenie dla więzi rodzinnych i małżeń-

skich, chronionych przecież przez art. 18 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej.

Konwencja (art. 12.1) wprowadza obowiązek wal-

ki z tradycją, religią i dorobkiem cywilizacyjnym,

które są traktowane jako zagrożenia i źródła prze-

mocy.

Nakłada także na państwo (art. 14) obowiązek

edukacji dzieci i młodzieży w kierunku zwalczania

tzw. stereotypowych ról płci i promowania homosek-

sualizmu i transseksualizmu.

Ponadto konwencja,

w imię walki z ideologicznie deﬁniowanądyskrymi-

nacją, dopuszcza naruszanie powszechnie uznanych

zasad prawa, w tym równości wobec prawa.

Należy

też podkreślić, że przyjęcie konwencji wiąże się ze

znacznymi obciążeniami dla budżetu państwa, które

rząd szacuje na co najmniej 160 mln zł rocznie.

Warto też przytoczyć opinię ministra sprawiedli-

wości, który jednoznacznie stwierdza, że polskie pra-

wodawstwo ma dostateczne narzędzia do zwalczania

przemocy, w tym przemocy wobec kobiet i przemocy

domowej.

Zatem przyjęcie konwencji w tym zakresie

niczego nie zmieni, a nawet najbardziej restrykcyjne

prawo nie wykluczy przypadków patologii.

„Apeluje-

my o niepodpisywanie i nieratyﬁkowaniekonwencji”

– piszą przedstawiciele Federacji Ruchów Obrony

Życia.

Tymczasem Pan Premier zapowiedział publicz-

nie, że skieruje do ratyﬁkacjiKonwencjęRadyEuro-

116

py w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy

Czy Pan Premier zna treść konwencji i całkowicie

zgadza się z jej treścią?

Czy Pan Premier zna zarzuty stawiane temu do-

kumentowi przez Polską Federację Ruchów Obrony

Życia, a także przez inne podmioty społeczne i czy

publicznie ustosunkuje się do nich?

Czy Polska może przyjmować prawo międzynaro-

dowe, które jest ewidentnie niezgodne z Konstytucją

RP?

Czy po przyjęciu do polskiego porządku prawnego

konwencji, która jest niezgodna z konstytucją, będzie

Pan Premier chciał zmienić zapisy polskiej ustawy

zasadniczej dotyczące rodziny i małżeństwa, w tym

przez podniesienie do rangi rodziny związków homo-

seksualnych?

Czy wobec poważnych zarzutów niezgodności tre-

ści Konwencji z Konstytucją RP nie powinien w tej

zanim dokument zostanie poddany procesowi ratyﬁ-

kacji?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6632)

do prezesa Rady Ministrów

Z informacji, które są przekazywane opinii spo-

łecznej, wynika, iż w ubiegłym roku do operatorów

telekomunikacyjnych traﬁło1856888zapytańodane.

Liczba zapytań rośnie przynajmniej od trzech lat:

w 2010 r. było ich mniej o 500 tysięcy, a w 2009

o 800 tysięcy.

Rok 2009 był szczególny, gdyż już wte-

dy Polska liczbą zapytań pobiła rekord w Unii Euro-

pejskiej.

Instytucje zwracały się z prośbą nie tylko

o listę i czas połączeń telefonicznych, ale również o wy-

słane SMS-y i miejsce, w którym znajdował się abo-

nent podczas logowania do BTS-u.

Ustawa o prawie

telekomunikacyjnym zezwala na uzyskanie takich

informacji na potrzeby śledztwa lub procesu w sumie

dziewięciu służbom, a operatorów zobowiązuje do

przechowywania danych przez dwa lata – kto, kiedy,

gdzie, z kim i na jak długo się łączył.

Służby mają do

nich dość swobodny dostęp – mogą zwrócić się o wy-

danie danych również „w celach prewencyjnych”

– a sami abonenci nie mają możliwości dowiedzieć

się, czy i ewentualnie w jakim postępowaniu zostały

wykorzystane ich bilingi lub SMS-y.

Większość poli-

tyków, i to nie tylko tych opozycyjnych, ale także tych

spod znaku PO, dostrzega wyraźnie, że Polska zaczy-

na coraz bardziej przypominać orwellowskie społe-

czeństwo z Oceanii.

Wielki Brat z 1984 i dziewięć

służb rodem z Polski, które prześcigają się w zdoby-

waniu różnego rodzaju nawet niepotrzebnych infor-

macji, posiada zbyt wiele analogii, zbyt wiele podo-

bieństw, ażeby przejść koło tego obojętnie.

Minister

Cichocki w roku 2009 przewodniczył zespołowi ma-

jącemu ukrócić te orwellowskie zapędy, jednakże

miast ograniczyć, wyraźnie je powiększył (rok 2009

ok. 1 mln, w roku 2011 blisko 2 mln).

Z uwagi na to konieczne wydaje się zadanie na-

stępujących pytań:

1.

Czy Premier naszego rządu zamierza powrócić

do zarzuconych w roku 2011 prac nad zmniejszeniem

tego rodzaju europejskiego rekordu inwigilacji swo-

jego własnego społeczeństwa?

2.

Czy Premier popiera słuszna inicjatywę, ażeby

operatorzy telekomunikacyjni przechowywali dane

nie dwa lata, a tak jak sugeruje Naczelna Rada Ad-

wokacja 0,5 roku?

3.

Czy Premier nie uważa, że wykorzystywanie

bilingów przez służby winno mieć miejsce tylko w przy-

padku najpoważniejszych przestępstw?

4.

Czy nie było by słuszne, ażeby np. rzecznik

praw obywatelskich miał możliwość corocznego spraw-

dzania i wypowiadania się na temat zasadności wy-

korzystania i posługiwania się bilingami przez służ-

by, które je wykorzystują?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6633)

do ministra pracy i polityki społecznej

i prowadzenia przez powiatowe urzędy pracy

staży pracowniczych i prac interwencyjnych

Prace interwencyjne oraz odbywanie staży są, jak

powszechnie wiadomo, organizowane na podstawie:

— rozporządzenia ministra pracy i polityki spo -

wania prac interwencyjnych i robót publicznych oraz

poz. 25);

117

— rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008

waniu art. 87 i 88 traktatu (Dz. Urz.

UE L 214

łowych warunków odbywania stażu przez bezrobot-

nych (Dz. U. Nr 142, poz. 1160).

bezrobotnych oraz z nabywaniem przez bezrobot-

nych umiejętności praktycznych do wykonywania

pracy.

Środki ﬁnansowepochodzązFunduszuPracy,

Natomiast naliczane są one w sposób algorytmowy,

tzn. brane są pod uwagę różne czynniki, np. spadek

bezrobocia, ilość osób zarejestrowanych, wyrejestro-

wujących się, zaangażowanie urzędu w programy

itp.

Z roku na rok obserwujemy radykalne obniżenie

przekazywanych w ten sposób środków do dyspozycji

powiatowych urzędów pracy.

Niestety, także co roku

obserwujemy zwiększenie liczby pracowników inter-

wencyjnych, stażystów czy też innych, ﬁnansowa-

nych właśnie z tej puli pieniędzy, którzy zostają skie-

rowani do pracy, o zgrozo, w powiatowych urzędach

pracy, urzędach skarbowych i innych tego rodzaju

placówkach czy instytucjach, mających z gospodarką

produkcyjną czy usługową niewiele wspólnego.

Oczywiście w tego rodzaju przypadkach nie ma

żadnej możliwości, ażeby taki pracownik interwen-

cyjny, czy też osoba pozostająca na stażu po jego za-

kończeniu stali się pełnoprawnymi, stałymi pracow-

nikami danego urzędu.

Zostają oni z reguły zwolnie-

ni i karuzela trwa w dalszym ciągu.

Tak wydatko-

wane środki oprócz doraźnych, może jednostkowo

istotnych, korzyści dla walki z bezrobociem nie przy-

noszą spodziewanych efektów.

Tego rodzaju działanie

to nic więcej jak współczesny wąż Uroboros, który

wypracowane środki sam pożera, dla innych pozosta-

wiając jedynie nic nieznaczące ochłapy.

Zjawisko to

stwarza konieczność zadania następujących pytań:

1.

Czy ministerstwo pracy i polityki socjalnej pra-

cuje na sposobem i metodą kierowania środków Fun-

duszu Pracy w istotne sfery gospodarki miast ﬁnan-

sować pozorne i bardzo często nikomu niepotrzebne

ﬁnansowanierozrostubiurokracji?

2.

Czy organizowanie tzw. stażu w instytucjach

typu urzędy skarbowe, powiatowe urzędy pracy itp.

przekłada się w jakiś sposób na gwarancje zatrudnie-

nia takiego pracownika na stałe?

3.

Czy ministerstwo pracy i polityki socjalnej pro-

wadzi badania dotyczące celowości umożliwiania

urzędom i instytucjom organizowania prac interwen-

cyjnych i staży z jednoczesnym uniemożliwianiem

skorzystania z tego bonusu ﬁrmomznajdującymsię

w trudnej sytuacji ﬁnansowej?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 6634)

do prezesa Rady Ministrów

członków wspólnot samorządowych

w referendach lokalnych poprzez zmianę

lokalnym jest podstawą instytucji demokracji bezpo-

średniej i jako taka winna być poddawana szczegól-

nym staraniom i pieczy.

Rozwój właśnie tej instytucji

pozwala społeczeństwu na wiarę w to, iż udział w de-

cydowaniu może być częstszy niż tylko udział w kam-

panii referendalnej i udział w samym akcie głosowa-

nia, który odbywa się w przypadku wyborów samo-

rządowych, do Sejmu i Senatu czy w wyborach prezyden-

ta RP.

Ustawa z dnia 15 września o referendum lokal-

nym jest dużym krokiem naprzód.

Jednakże i ona

pomimo tego, iż w wielu gminach, miastach czy powia-

tach Polski jest sprawdzana w realnych akcjach referen-

dalnych, to jednak niektóre jej postanowienia nie są zbyt

przychylne dla tych, którzy są zainteresowani przepro-

wadzeniem skutecznej akcji referendalnej.

Przechodząc do szczegółów, warto zacytować na-

stępujące przepisy pochodzące z ustawy z dnia 15 wrze-

śnia o referendum lokalnym, a następnie propozycję

konkretnych zmian, które niewątpliwie wzbogaciły-

by i umocniły tę instytucję prawną.

Art. 55.

1.

Referendum jest ważne, jeżeli wzięło

sowania, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Referendum w sprawie odwołania organu jed-

nostki samorządu terytorialnego pochodzącego z wy-

borów bezpośrednich jest ważne w przypadku, gdy

Proponowana zmiana:

właściwych jednostkach samorządu terytorialnego.

udział w wyborze odwoływanego organu.

Reasumując, czy tego rodzaju zmiana ma szanse

na to, ażeby po dokładnym jej przeanalizowaniu być

wpisana w tekst noweli do ustawy z dnia 15 września

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

118

Interpelacja

(nr 6635)

do ministra transportu,

Działoszyn znajduje się budynek byłego dworca kole-

jowego, usytuowany w obrębie miejscowości Tręba-

czew.

Budynek nie jest wykorzystywany przez PKP, co

Gmina nie jest zainteresowana przejęciem ww.

Dlatego pytam:

1.

Czy Ministerstwo Infrastruktury posiada pro-

(nr 6636)

do ministra transportu,

Nowe Ostrowy znajdują się budynki związane z obsłu-

gą dawnej kolejki wąskotorowej należące do Skarbu

Państwa, a będące w użytkowaniu wieczystym PKP.

Budynki nie są wykorzystywane przez PKP, a ich

stan techniczny jest zły, kwaliﬁkującysiędoremon-

tu, co wydaje się potwierdzać prawdziwość informacji

korzystanie nieruchomości kolejowych na cele ko-

mercyjne, niezwiązane z prowadzeniem ruchu kole-

jowego.

Gmina wynajmuje od PKP część lokali mieszkal-

nych w ww. budynkach.

Dlatego pytam:

(nr 6637)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie pomnika oﬁar

katastrofy smoleńskiej

W dniu 10 kwietnia 2010 r. doszło do najtragicz-

niejszego wypadku w historii polskich Sił Powietrz-

nych.

W katastroﬁesamolotuwojskowegoTu-154M

zginęło wielu wybitnych Polaków.

Była to prawdziwa

tragedia, której skutki są odczuwalne po dziś dzień.

W obliczu tej wielkiej tragedii naród polski zjed-

noczył się, a społeczeństwo, solidaryzując się z bliski-

mi oﬁar, zapomniało o podziałach politycznych.

Śmierć najważniejszych osób w państwie polskim

zjednoczyła również polityków, którzy wznieśli się

ponad swe poglądy oraz opinie i wszyscy wspólnie

opłakiwali oﬁary.

Tragediataodniosłaskutkirów-

nież na arenie międzynarodowej, ukazując możliwo-

ści przyjaznej współpracy między państwami sąsia-

dującymi.

Jednakże do tej pory w sprawie lotniczej katastro-

fy w Smoleńsku trwają śledztwa zarówno prokura-

tury rosyjskiej, jak i polskiej.

Politycy szybko zapo-

mnieli o stracie i wrócili do swoich zwykłych obo-

wiązków, swoich opinii i nieustających sprzeczek.

Budowa pomnika upamiętniającego oﬁarykata-

strofy z pewnością jest ideą godną poparcia, aczkol-

wiek nasuwają się także wielorakie pytania związane

z tym przedsięwzięciem.

W związku z planowanym wzniesieniem i odsło-

nięciem pomnika do kwietnia przyszłego roku zwra-

119

1.

Jaki będzie całkowity koszt wykonania po-

mnika?

2.

Jakie będą koszty przewiezienia gotowego mo-

numentu z Polski do Federacji Rosyjskiej?

3.

Jaki będzie koszt instalacji pomnika na plano-

wanym miejscu?

4.

Jakie jest źródło ﬁnansowaniaprojektupomni-

ka, jego wykonania, przewiezienia oraz instalacji?

Kto pokryje wszystkie związane z tym koszty?

5.

W jakim terminie rozpocznie się przeprowadze-

nie niezbędnych badań geodezyjnych na terenie Fe-

deracji Rosyjskiej i jaki będzie ich koszt?

6.

Kiedy zostanie wyznaczona dokładna data od-

słonięcia pomnika?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

(nr 6638)

do ministra zdrowia

w sprawie aparatu do diagnostyki

przy ul. Spornej

Szanowny Panie Ministrze!

Pół roku temu Mini-

sterstwo Zdrowia wydało 3,4 mln zł na zakup nowo-

czesnego aparatu marki Toshiba do diagnostyki no-

wotworów u dzieci dla szpitala przy ul. Spornej w Ło-

dzi.

Szpitala, który jako jedyny w regionie prowadzi

onkologię dziecięcą.

Nie muszę chyba Panu Ministro-

wi tłumaczyć, jak ogromne znaczenie ma dobra dia-

gnostyka w przypadku chorób nowotworowych.

Jako

człowiek i jako lekarz musi Pan zdawać sobie sprawę

z tego, jaką tragedią jest ciężka choroba dziecka.

Narodowy Fundusz Zdrowia na początku roku

podpisał kontrakt ze szpitalem przy ul. Spornej, na-

stępnie go unieważnił i ogłosił nowy konkurs, w któ-

rym ta placówka nie miała już tyle szczęścia.

Od nie-

dawna mali pacjenci znowu muszą jeździć na badania

do innych szpitali, za co onkologia ze Spornej oczy-

wiście każdorazowo płaci.

Przyczyną unieważnienia konkursu był brak od-

powiedniego doświadczenia placówki w wykonywa-

niu badań.

Szanowny Panie Ministrze, uprzejmie proszę

o udzielenie mi informacji, jak szpital, który dotych-

czas nie dysponował takim sprzętem, ma mieć do-

świadczenie w jego używaniu?

Ja nie jestem w stanie

pojąć takiego absurdu.

Proszę mi również wytłumaczyć, dlaczego mini-

sterstwo zapłaciło 3,4 mln zł za sprzęt, który miał

diagnozować nowotwory u dzieci, wiedząc, że istnie-

ją zasady, które uniemożliwią zrealizowanie tego

celu?

Ile jeszcze takich przypadków, ludzkich tragedii

musi mieć miejsce, żeby Narodowy Fundusz Zdrowia

przestał przeliczać zdrowie na złotówki?

Ile jeszcze

błędów musi popełnić dyrektor zanim przestanie być

dyrektorem?

Proszę sobie wyobrazić, co czują rodzice, kiedy ich

ciężko chore dzieci są przewożone z miejsca na miej-

sce, bo urzędnicza decyzja sprawiła, że życie i zdro-

wie ich dzieci jest warte mniej niż punkty w konkur-

sie.

A może powinienem użyć innych argumentów,

bardziej zgodnych z polityką NFZ, przeliczonych za

złotówki?

Czy 3,4 mln zł jest warte mniej niż 1300

wykonanych rezonansów?

Proszę o udzielenie odpowiedzi na powyższe py-

tania, ale przede wszystkim proszę o podjęcie inter-

wencji i przypomnienie sobie, że ludzkie zdrowie nie

kończy się skrótem: zł.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6639)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat obecna

koalicja mówi o niezbędnych inwestycjach na kolei:

czy to o modernizacji linii kolejowych, czy zakupie

nowego taboru.

Padało wiele obietnic, a zapowiedzi

pozostały tylko na papierze i jako zapis w stenogra-

mach posiedzeń Sejmu, a inwestycje w infrastruktu-

rę kolejową idą bardzo opornie.

Problemy w branży się piętrzą, od problemów z roz-

kładem jazdy po problemy z ﬁnansowanieminwesty-

cji kolejowych w ramach funduszy unijnych.

Te osta-

nie są związane z resortem ﬁnansów,którytonie

wydawał decyzji o zapewnieniu ﬁnansowaniainwe-

stycji na kolei, mimo że zostały zakończone procedu-

ry przetargowe.

Poprzez takie działanie podpisanie

umów z wykonawcami było niemożliwe.

Ostatnie nawarstwienie wypadków na polskiej

kolei – czego nie mieliśmy od lat – pokazuje, że z bez-

pieczeństwem podróżujących koleją jest bardzo źle,

zapewnienie bezpieczeństwa powinno więc być prio-

rytetem obecnego rządu.

Bezpieczeństwo ruchu ko-

lejowego zależy od szeregu czynników.

W szczególno-

ści mają na to wpływ: stan techniczny infrastruktu-

ry kolejowej, taboru, organizacja ruchu i przewozów

kolejowych, kwaliﬁkacjezawodoweinależytewyko-

nywanie obowiązków przez pracowników.

Infrastruktura się starzeje, wymaga szybkich na-

kładów inwestycyjnych, których brakuje.

Trwają roz-

120

mowy, pada wiele obietnic, mało precyzyjne plany na

przyszłość, natomiast sytuacja wymaga natychmia-

stowych działań ze strony ministerstwa.

Pytam Pana Ministra:

Kiedy rozpocznie się modernizacja linii kolejowej

drugiego toru na odcinku 26 km pomiędzy Pilawą

a Otwockiem?

Na jakim etapie jest realizacja zakupu nowego ta-

boru na kolei, obecnie użytkowany ma ponad 30 lat?

Jakie kroki poczyniono dla poprawy bezpieczeń-

stwa podróżnych po ostatniej serii wypadków kolejo-

wych?

Na jakim etapie jest rewitalizacja dworca PKP

w Pilawie?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

Garwolin, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6640)

do ministra zdrowia

w sprawie mniejszego wpływu

Szanowny Panie Ministrze!

Przychody do NFZ ze

składek z ZUS i KRUS w pierwszym kwartale 2012 r.

są o ponad 123,7 mln zł mniejsze niż planowano.

W lutym NFZ spodziewał się przychodów ze skła-

dek na poziomie 5,162 mld zł, tymczasem rzeczywiste

wpływy wyniosły 4,942 mld zł.

Z kolei w marcu z pla-

nowanych 5,181 mld zł wpłynęło 4,999 mld zł.

W sumie po trzech pierwszych miesiącach br. NFZ

spodziewał się przychodów na poziomie 15,262 mld zł,

tymczasem do kasy traﬁłoook.123,788mlnzłmniej

(15,138 mld zł).

W ciągu całego roku na konta funduszu powinno

zgodnie z planem wpłynąć ok. 62,145 mld zł.

Czym spowodowany jest mniejszy wpływ składek

zdrowotnych do NFZ?

Czy istnieje zagrożenie, że szpitale nie dostaną

pieniędzy za pacjentów przyjętych ponad limit?

Czy ministerstwo wspólnie z NFZ wyklucza moż-

liwość zmian w już zawartych umowach z placówka-

mi ochrony zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

(nr 6641)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie projektowania i budowania

poszczególnymi zbiornikami wchodzącymi

w skład instalacji biogazowej

Szanowny Panie Ministrze!

Wymagania te ujęte

są w rozporządzeniu ministra rolnictwa i gospodarki

poz. 877).

Przepisy te są jednak różnie interpretowane – zwłasz-

cza przez rzeczoznawców ds. ochrony ppoż. – co po-

woduje problemy w procesie przygotowania inwesty-

cji.

Dotyczy to zwłaszcza treści § 7 ust. 1 pkt 5, § 7

ust. 2 i § 10.

Z zapisów § 7 ust. 1 pkt 5 i § 7 ust. 2

wynika, że odległość pomiędzy zbiornikami fermen-

tacyjnymi i zbiornikami biogazu o pojemności powy-

żej 100 m

3

powinna wynosić minimum 30 m.

Z kolei

§ 10 zawiera stwierdzenie, że odległości pomiędzy

budowlami rolniczymi a budowlami i budynkami

związanymi z nimi technologicznie nie ogranicza się,

Do tej pory większość rzeczoznawców ds. ochrony

ppoż.

z województwa wielkopolskiego dopuszczała sy-

tuowanie zbiorników obok siebie, uwzględniając jedno

z podstawowych założeń technologicznych, tj. połącze-

nie zbiorników rurą pozwalającą na swobodny prze-

pływ magazynowanego biogazu i dzięki temu zwiększe-

nie kubatury magazynowej (jest to standard biogazow-

ni europejskich, w ten sposób też wybudowane zostały

wszystkie dotychczasowe biogazownie polskie).

Od kilku jednak miesięcy, pod wpływem stanowi-

ska Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Po-

żarnej w Poznaniu, rzeczoznawcy odmawiają pozy-

tywnego opiniowania projektów biogazowni, o ile

odległości pomiędzy obiektami są mniejsze niż ww.

wymienione.

Ingerują tym samym w rozwiązania

technologiczne uważane powszechnie za optymalne,

co w konsekwencji powodować będzie znaczne zwięk-

szenie kosztów inwestycyjnych.

przygotował projekt rozporządzenia zmieniającego

przepisy aktu prawnego z 1997 r.

Zmiana ta dotyczy

również kwestii opisanych powyżej.

Mianowicie § 7

ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie, z którego wynika, że

obowiązkową odległość pomiędzy zbiornikami (wyno-

szącą 15 m) ustala się tylko w tym przypadku, gdy ko-

mory fermentacyjne oraz zbiorniki biogazu są elemen-

tami odrębnych technologicznie instalacji.

Jest to zapis

jednoznaczny, satysfakcjonujący inwestorów, przywra-

cający słuszność dotychczasowych interpretacji.

Biorąc to pod uwagę, proszę o wyjaśnienie dwóch

następujących zagadnień:

121

1.

Jaki jest przewidywany termin wejścia w życie

rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi

zmieniającego przepisy rozporządzenia z 1997 r.?

2.

Czy można uznać, że do czasu wejścia w życie

nowego rozporządzenia zapisy jego projektu stanowią

oﬁcjalnąwykładnięprzepisówobowiązującychwtym

względzie?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6642)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie skuteczności egzekucji prawa

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych zawartych

w druku nr 290 zawierającym informację o działal-

ności rzecznika praw dziecka za rok 2011 wraz z uwa-

gami o stanie przestrzegania praw dziecka wynika,

że pomimo nowelizacji Kodeksu postępowania cywil-

nego z sierpnia 2011 r. zmieniającej przepisy w za-

kresie egzekucji orzeczeń dotyczących kontaktów

z dzieckiem w praktyce występują jeszcze trudności

w realizacji tego prawa.

Analiza spraw wskazuje jed-

nak, iż sądy coraz częściej korzystają z nowych

uprawnień, co sukcesywnie winno zwiększać sku-

teczność egzekucji prawa dziecka do kontaktów z ro-

dzicem, zagwarantowanych w art. 10 Konwencji o pra-

wach dziecka.

teczności egzekucji prawa dziecka do kontaktu z oboj-

giem rodziców?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6643)

do prezesa Rady Ministrów

na aktywne formy wspierania bezrobocia

Szanowny Panie Premierze!

Z informacji NIK

o wynikach kontroli wykonania w 2011 r. budżetu

państwa w częściach 31: Praca, 44: Zabezpieczenie

społeczne, 63: Rodzina oraz wykonania planów ﬁ-

nansowych Funduszu Pracy i Funduszu Gwaranto-

wanych Świadczeń Pracowniczych wynika, że w 2011 r.

tempo wzrostu bezrobocia w skali roku, w porówna-

niu z 2010 r., zmniejszyło się, jednak liczba bezrobot-

nych na koniec 2011 r. była wyższa niż przed rokiem

– zarejestrowanych było 1982,7 tys. osób bezrobot-

nych, a wzrost w skali roku wyniósł 28 tys. osób

(1,4%).

Stopa bezrobocia rejestrowanego na koniec

wyższa niż w końcu 2010 r.

W 2012 r. stopa bezrobocia

w Polsce wzrosła nawet do 13,5% w miesiącu lutym.

Na koniec maja utrzymała się na poziomie 12,6%.

NIK zwraca uwagę na wydatkowanie w 2011 r.,

w porównaniu z rokiem poprzednim, mniejszej o 49,6%

kwoty środków na aktywne formy przeciwdziałania

bezrobociu.

W sytuacji rosnącego bezrobocia ograni-

cza to zakres prowadzonej polityki aktywizacji bezro-

botnych.

Decyzja o przeznaczeniu mniejszej kwoty

środków na aktywne formy przeciwdziałania bezro-

bociu utrzymana została również w projekcie planu fun-

duszu na 2012 r., gdzie zaplanowano 3 435 080 tys. zł, tj.

o 95 544 tys. zł (2,9%) więcej od wykonania w 2011 r.

i nadal mniej o 3 192 285 tys. zł (48,2%) od wykona-

nia w 2010 r.

W Wielkopolsce w maju stopa procen-

towa wyniosła 9,3%.

Ograniczenie środków przeznaczonych na prze-

ciwdziałanie bezrobociu wpływa bardzo negatywnie

na sytuację na rynku pracy.

Publiczne służby zatrud-

nienia nie będą mogły prowadzić skutecznych dzia-

łań, szczególnie w przypadku osób będących w trud-

nej sytuacji na rynku pracy.

1.

Jakie są przyczyny, dla których z roku na rok

spada wielkość funduszy na aktywne formy przeciw-

działania negatywnym skutkom bezrobocia, mimo

zwiększającym się znacząco środków na koncie Fun-

duszu Pracy?

2.

Jakie kroki planuje podjąć Rada Ministrów

w celu złagodzenia negatywnych skutków decyzji o ob-

niżeniu środków na Fundusz Pracy?

3.

Czy rząd zamierza wystąpić z inicjatywą usta-

wodawczą mającą na celu zmniejszenie wysokości

składki na Fundusz Pracy, jaką comiesięcznie wno-

szą do niego pracodawcy?

4.

Kiedy powiatowe urzędy pracy mogą liczyć na

dodatkowe środki na aktywizację bezrobotnych, któ-

re poprawią sytuację na rynku pracy?

122

Interpelacja

(nr 6644)

do ministra pracy i polityki społecznej

ustawy o przeciwdziałaniu przemocy

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych zawartych

nie przestrzegania praw dziecka” wynika, że wyda-

wanie aktów wykonawczych miało dość powolny cha-

rakter, co przekładało się na opóźnienia w działa-

niach na poziomie regionalnym oraz w bezpośrednich

działaniach lokalnych.

Zdaniem kontrolerów należy rozważyć prowadze-

nie stałego monitoringu skutków ustawy przy wyko-

rzystaniu jednolitej lub podobnej metodologii w ko-

lejnych odstępach czasu monitorowania.

W jego ra-

mach dużą uwagę powinno się położyć na analizę

rozwoju działalności zespołów interdyscyplinarnych

– zwłaszcza w perspektywie problemu przemocy wo-

bec dziecka w rodzinie.

Należy również stworzyć ra-

cjonalny, oparty o nowoczesne i kompletne wskaźni-

ki, system gromadzenia danych i sprawozdawczości

oraz dążyć do stworzenia odrębnego aktu prawnego

dotyczącego ochrony dzieci przed krzywdzeniem,

w którym skumulowane zostałyby nowoczesne prze-

pisy w tym obszarze.

Winno się przeprowadzić cykl szkoleń dla osób

realizujących działania ustawy i innych osób podej-

mujących w środowiskach lokalnych działania na

rzecz ograniczania przemocy nad dzieckiem w rodzi-

nie.

Kontrolerzy NIK wykazują również, że należy

wypracować szczegółowe procedury postępowania

w zakresie diagnozy przypadków, rozpoznawania ry-

zyka, zgłaszania itp. oraz stworzyć standardy, które

wyznaczałyby charakter postępowania diagnostycz-

nego i zabezpieczały jego jakość w praktyce.

polepszenia skuteczności funkcjonowania znowelizo-

wanej ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzi-

nie?

2.

Czy resort planuje przeprowadzenie szkoleń dla

podejmujących w środowiskach lokalnych działania

dzinie?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6645)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie obliczenia wysokości funduszu

Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich, którzy wy-

razili swoje zaniepokojenie obliczeniem przez sołec-

twa wysokości funduszu sołeckiego w 2012 r.

szu sołeckiego przypadającego na sołectwo do dnia

31 lipca.

lenie wykonanych dochodów bieżących gminy z 2011 r.

tystycznego liczbę mieszkańców zamieszkałych na

zes Głównego Urzędu Statystycznego nie opubliko-

wał liczby mieszkańców gmin na dzień 31 grudnia

2011 r.

Ponieważ ustawa o funduszu sołeckim jedno-

znacznie określa źródło informacji o liczbie ludności

(prezes GUS), a izby, dokonując kontroli, zwracały

uwagę na kwestie precyzyjnego ujmowania tak liczby

mieszkańców gminy, jak i sołectwa przy wyliczeniu

funduszu sołeckiego, mogą występować rozbieżności,

czy przy braku informacji o sposobach postępowania

w opisywanej sytuacji poszczególne RIO zaakceptują

fakt np. podstawiania do wzoru określającego kwotę

bazową liczby mieszkańców gminy wg stanu na dzień

31 grudnia 2011 r. z gminnej ewidencji ludności i w okre-

sie późniejszym dokonywania korekt.

Należy zaznaczyć, iż liczba ludności pobrana z gmin-

nej ewidencji ludności różni się od liczby określonej

przez prezesa GUS.

pujących zagadnień:

1.

Jak wyliczyć kwotę bazową funduszu sołeckie-

go w sytuacji braku informacji o liczbie ludności ko-

niecznej do wyliczenia wysokości funduszu sołeckie-

go i wobec jednoznacznego zapisu ustawy o funduszu

sołeckim nakazującego posługiwanie się liczbą miesz-

kańców gminy podaną przez prezesa GUS?

2.

Czy obliczając kwotę bazową korzystać z do-

stępnych w gminie danych (z gminnej ewidencji lud-

ności na dzień 31 grudnia 2011 r.) czy danych GUS

(na dzień 31 grudnia 2010 r.)?

3.

Jakie kroki podjął prezes Głównego Urzędu

Statystycznego, aby poinformować organy admini-

123

nego o braku danych dotyczących liczby mieszkań-

podania ww. danych do dnia 31 lipca 2012 r.?

4.

Czy Ministerstwo Finansów zostanie poinfor-

mowane o interpretacji GUS czy posiada informacje

o dokonywaniu obliczania kwoty bazowej na podsta-

wie gminnej ewidencji ludności i jakie zajmie w tej

sprawie stanowisko?

5.

W jakim trybie nastąpi ew. korekta wysokości

funduszu sołeckiego, jeśli gmina do dnia 31 lipca wy-

liczy kwotę bazową w oparciu o liczbę mieszkańców

gminy podaną przez prezesa GUS na dzień 31 grudnia

2010 r. lub w oparciu o liczbę mieszkańców na dzień

6.

Jak przypadki dokonywania przez urzędy gmin

ew. korekt wysokości funduszu sołeckiego (oraz

w jakim trybie i terminie, czy np. jeszcze przed zebra-

niami wiejskimi czy w grudniu 2012 r.) rozpatrywać

będą poszczególne regionalne izby obrachunkowe?

7.

Jaką interpretację przyjmuje Ministerstwo Ad-

ministracji i Cyfryzacji odpowiedzialne za współpra-

cę z jednostkami samorządu terytorialnego?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6646)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

W 1999 r. przy okazji

stach województw w Wielkopolsce – Koninie, Kali-

szu, Pile i Lesznie utworzone zostały delegatury

odległości nawet 150 km do centrali województwa.

Z informacji nadesłanych do mojego biura przez pra-

cowników WUW wynika, że w Wielkopolskim Urzę-

dzie Wojewódzkim w Poznaniu przeprowadzana jest

restrukturyzacja polegająca na likwidacji niektórych

wydziałów delegatur.

Na dzień dzisiejszy ilość osób,

którym zaproponowano przeniesienie z delegatur do

siedziby w Poznaniu i wręczenie wypowiedzenia, wy-

niosła 35 osób.

Zlikwidowano w delegaturach stano-

wiska ds. obsługi prawnej nadzoru nad uchwałami

cudzoziemców, rejestrami podmiotów leczniczych

oraz odwołaniami od decyzji organu i instancji w spra-

wach dotyczących osób bezrobotnych, stanowiska do

spraw Skarbu Państwa i roszczeń obywateli wobec

mienia zabużańskiego.

Zmniejszono liczebność obsłu-

gi w sprawach paszportowych, przeniesiono do sie-

dziby w Poznaniu sprawy dotyczące infrastruktury

W wyniku działań reorganizacyjnych WUW obywa-

teli gmin położonych dalej naraża się na ponoszenie

znacznych kosztów związanych z dojazdem do Pozna-

nia we własnej sprawie.

Dotknie to osoby, których sprawy toczą się w urzę-

dzie wojewódzkim, chcące skorzystać ze swoich

uprawnień poprzez kontakt z urzędnikiem prowa-

dzącym sprawę, zapoznanie się z aktami, wniesienie

dowodów w sprawie, chcących otrzymać instruktaż

w sprawie rejestracji podmiotu leczniczego, bezrobot-

nych, cudzoziemców mających problem z kontaktem

telefonicznym i innych.

Najdotkliwiej dotknie to ludzi uboższych, niepeł-

nosprawnych i starszych, którzy z pewnością w nie-

jednym przypadku rozważą rezygnację ze swych

uprawnień.

Problem braku realnego dostępu do ad-

ministracji lub jego znacznego utrudnienia dotyczy

kilku tysięcy osób, co ma swoje potwierdzenie w ilości

prowadzonych spraw, a dodając do tego drugą, być

może większą liczbę obywateli osobiście uzyskują-

cych informacje w delegaturach, mówimy o ograni-

czeniu dostępu dla bardzo dużej grupy osób.

1.

Z jakich przyczyn likwidowane są wydziały de-

legatur WUW w Poznaniu?

2.

Jaki los czeka pracowników z likwidowanych

stanowisk?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6647)

do ministra transportu,

autostrady A1 Świerklany – Gorzyczki

niem się niebezpieczeństwa budowlanego wstrzyma-

no prace przy budowie mostu autostradowego MA

Świerklany – Gorzyczki.

Śląski Inspektorat Nadzoru

Budowlanego nie wyraził zgody na podejmowanie

dalszych prac z uwagi na błędy, które pojawiły się

w projekcie obiektu i mogą stanowić zagrożenie dla

użytkowników ruchu drogowego.

Do tej pory podczas

budowy mostu doszło do dwóch awarii (popękała

m.in. płyta nośna).

Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

124

wych i Autostrad zatwierdziła projekt i utrzymuje,

że jest on wolny od wad, a winę ponosi wykonawca,

którym jest austriacka ﬁrmaAlpineBau.

Ztakąopi-

nią nie zgadzają się ani ﬁrmaAlpine,aniwypowia-

dający się w sprawie eksperci.

mostu autostradowego MA 532 w Mszanie?

2.

Jaki był pierwszy termin otwarcia ww. odcinka

autostrady A1?

3.

Czy ustalono ostateczny termin i datę otwarcia

odcinka?

4.

Jaki będzie całkowity i ostateczny koszt budo-

wy wadliwego mostu MA 532 w Mszanie, a jaki był

planowany?

5.

Co jest powodem zagrożenia powstałego pod-

czas budowy mostu MA 532?

6.

Jakie kroki poczyniono w celu wyeliminowania

potencjalnych zagrożeń dla użytkowników mostu au-

tostradowego MA 532 w Mszanie?

Poseł Grzegorz Matusiak

Jastrzębie-Zdrój, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6648)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

o ochronie roślin przewidują, że miejsce stosowania

środka ochrony roślin powinno być oddalone o co naj-

mniej 20 m od pasiek.

Tymczasem zwracający się do

mojego biura właściciele pasiek alarmują, że chemicz-

ne środki ochrony roślin dziesiątkują roje pszczół.

Choć w przedmiotowej ustawie znajduje się ww. prze-

pis mówiący o ochronie pszczół, rzeczywistość zda-

niem pszczelarzy pokazuje, że zapis ten jest ﬁkcją,

gdyż przepisowa odległość 20 m jest zbyt mała, aby

skutecznie ochronić pszczoły przed działaniem środ-

ków chemicznych.

Ponadto hodowcy pszczół zwraca-

ją uwagę, że szczególnie niebezpieczne jest wykony-

wanie oprysków w porach największej aktywności

pszczół, czyli w ciągu dnia.

Sugerują, że opryski po-

winny być stosowane wieczorem, gdy aktywność

pszczół spada.

Pytania:

1.

Czy w związku z masowym ginięciem pszczół

spowodowanym m.in. chemicznymi środkami ochro-

ny roślin ministerstwo widzi potrzebę zmiany prze-

puszczalną odległość stosowania tych środków od

pasiek?

2.

Czy ministerstwo rozważa możliwość wprowa-

dzenia przepisów nakazujących stosowanie oprysków

w porach zmniejszonej aktywności pszczół (np. wie-

czorem)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6649)

do ministra pracy i polityki społecznej

ustalania dochodu rodzin ubiegających się

o przyznanie świadczenia z pomocy

społecznej w przypadku, kiedy członkiem

Szanowny Panie Ministrze!

Bardzo wiele wąt-

pliwości wzbudzają zasady ustalania dochodu ro-

dziny ubiegającej się o przyznanie świadczenia

rodziny jest niepełnosprawne dziecko będące pod-

opiecznym fundacji gromadzącej środki na jego

leczenie oraz rehabilitację na oddzielnym koncie

bankowym tejże fundacji.

W myśl art. 8 pkt 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o po-

z późn. zm.) za dochód uważa się sumę miesięcznych

o należny podatek i składki na ubezpieczenia społecz-

ne i zdrowotne.

Kryterium dochodowe, o którym

tj. dochód, nie może obecnie przekroczyć 351,00 zł na

osobę za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku.

Rodzice niepełnosprawnego dziecka korzystające-

go z pomocy fundacji ponoszą koszty jego leczenia

oraz rehabilitacji i dopiero po przedstawieniu funda-

cji stosownego rachunku otrzymują zwrot poniesio-

nych kosztów, które są przelewane z imiennego sub-

konta fundacji.

Dokonywane w ten sposób wpłaty

mają więc zrekompensować rodzicom poniesione

przez nich wydatki na leczenie i rehabilitację ich nie-

pełnosprawnego dziecka.

W związku z tym nie mogą

w żadnym wypadku stanowić dochodu tej rodziny,

gdyż jej faktyczny dochód pozostaje tak naprawdę bez

zmian.

Zatem refundacja kosztów poniesionych na

rehabilitację chorego dziecka nie może być rozumia-

na jako uzyskanie przychodu przy ustalaniu dochodu

rodziny starającej się o uzyskanie świadczeń pienięż-

nych z opieki społecznej.

W przeciwnym razie docho-

125

dzi do nieuzasadnionego zawyżenia dochodu rodzin,

zbawienia możliwości pobierania przez nie przysłu-

gujących im środków pomocowych.

podejmie prace legislacyjne w celu zabezpieczenia

praw rodzin dzieci niepełnosprawnych do korzysta-

nia przez nie ze środków pomocowych opieki społecz-

nej w zakresie ujętym w niniejszej interpelacji?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6650)

do ministra edukacji narodowej

cyjnych od września bieżącego roku rozpocznie prze-

prowadzanie wśród sześciolatków tzw. testu umiejęt-

ności na starcie szkolnym.

W trakcie badań mają być

sprawdzone kompetencje dzieci szczególnie ważne

z punktu widzenia nauki czytania, pisania i mate-

matyki, jak również ich sprawność manualna, spo-

strzegawczość oraz umiejętność porównywania wiel-

kości obiektów.

Wyniki testu mają pokazać rzeczy-

wisty poziom umiejętności sześciolatków uczęszcza-

jących do klas pierwszych szkoły podstawowej, szkol-

nych zerówek i przedszkoli.

Zaplanowano, iż w czerw-

cu 2013 r. przebadane zostaną te same dzieci, co

wskaże, jakie faktycznie poczyniły postępy i jaki

wpływ na ich rozwój intelektualny mają placówki

edukacyjne, w których się uczą.

Test będzie rozwią-

zywany na tabletach, indywidualnie przez każde

dziecko i zawsze w obecności badacza.

Dzieci będą

miały wcześniej czas na oswojenie się z urządzeniem,

a później, według wskazówek lektora, rozwiążą ko-

lejne zadania.

Test będzie miał charakter adaptatyw-

ny, czyli będzie się dostosowywał do poziomu dziecka

i prowadził je zgodnie z jego wiedzą oraz doświadcze-

niem. Oznacza to, że tak naprawdę każdy uczeń

otrzyma indywidualny zestaw pytań i poleceń, zaś

cały test będzie trwał około 15–20 minut.

2.

Ile dzieci zostanie objętych badaniem?

3.

Czy wyłoniona została już grupa badawcza

dzieci?

Na jakich zasadach dokonano wyboru?

4.

Ilu sześciolatków z województwa śląskiego bę-

dzie rozwiązywać przedmiotowy test?

5.

Kiedy dokładnie ogłoszone zostaną wyniki testu?

6.

Czy w przypadku wyników, które wskazywały-

by na nieskuteczność niektórych placówek edukacyj-

nych w procesie usuwania różnic w poziomie umie-

jętności poszczególnych uczniów, będzie możliwe

przygotowanie specjalistycznych programów wspie-

rających te placówki w procesie nauczania?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6651)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z 12 marca

poz. 1362, z późn. zm.) stanowi, że do zgodnego z pra-

wem funkcjonowania placówek zapewniających cało-

dobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewle-

kle chorym oraz w podeszłym wieku, prowadzonym

w ramach działalności gospodarczej lub też statuto-

wej, wymagane jest zezwolenie właściwego wojewody

oraz wpis do rejestru.

Bardzo często dochodzi do sy-

tuacji, kiedy rodziny pensjonariuszy oraz samorządy

zgłaszają działalność niezarejestrowanych domów

opieki.

W ciągu minionych dwóch lat wojewodowie

wydali 68 decyzji o nałożeniu wysokich sankcji ﬁnan-

sowych na właścicieli prywatnych domów seniora

działających bez stosownego zezwolenia, a co za tym

idzie, poza wszelką kontrolą w zakresie standardów

oferowanej przez nie opieki.

Najwięcej takich decyzji,

bo 28, zostało wydanych w woj. mazowieckim, 8 w pod-

laskim i 7 w dolnośląskim.

Łączna kwota nałożonych

kar pieniężnych wyniosła 1,33 mln zł.

Z danych DGP

wynika, iż w województwach lubuskim, warmińsko-

-mazurskim, podkarpackim oraz opolskim do tej

pory nie orzeczono jeszcze żadnej takiej kary, co jed-

nak nie musi wcale oznaczać, że wszystkie funkcjo-

nujące na ich terenie tego rodzaju prywatne placów-

ki całodobowej opieki działają zgodnie z prawem.

Zdarza się niestety, że nie zawsze informacje do-

tyczące działalności nielegalnych domów opieki lub

domów seniora docierają do kompetentnych służb.

Ponadto ich właściciele bardzo często wykorzystują

126

luki w przepisach, utrudniają przeprowadzanie kon-

troli (np. poprzez rejestrowanie działalności w innych

sektorach gospodarczych) i wykorzystują długotrwa-

łość postępowań, w trakcie których ich placówki

mogą nadal funkcjonować bez ograniczeń.

posiada aktualne informacje dotyczące legalności

funkcjonowania prywatnych domów opieki i domów

seniora w województwie śląskim i małopolskim?

3.

Kary na nielegalne placówki nakładane są

mogą one korzystać z prawa odwoływania się od de-

cyzji wojewodów do ministra pracy i polityki społecz-

nej, a później do sądu administracyjnego, co znacznie

wydłuża w czasie postępowanie, nie ograniczając

przy tym działalności w tym okresie ukaranych pla-

rzystanie z kar wymierzanych w systemie mandato-

wym, które byłyby o wiele szybciej egzekwowane

oraz miałyby charakter nieuchronności?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6652)

do ministra ﬁnansów

w sprawie informacji dotyczących rozliczania

selskich docierają informacje, jakoby niektórzy przed-

siębiorcy z branży surowców wtórnych rozliczali się

nadal na starych zasadach.

Jak wiadomo, z dniem

zmieniające zasady rozliczania tego podatku, szcze-

gólnie w odniesieniu do branży złomowej.

W celu

uniknięcia przypadków wyłudzeń VAT na podstawie

ﬁkcyjnychfakturoraztakzwanychﬁrmsłupów,zni-

kających zaraz po otrzymaniu zwrotu podatku z urzę-

du skarbowego, prawodawca zaproponował metodę

samoopodatkowania.

W związku z nią mamy do czy-

nienia z mechanizmem zwanym reverse charge, czy-

li odwrotnym obciążeniem – sprzedawca wystawia

fakturę z kwotą netto, zaś nabywca jest zobligowany

transakcję rozliczyć, płacąc należną kwotę VAT.

Art. 17 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy mówi jednak

tylko o nabyciu określonych towarów.

Problem pole-

ga zatem na tym, że nie reguluje on kolejnych etapów

obrotu złomem, kiedy staje się on półproduktem, ule-

ga przetworzeniu, przetopieniu, rozdrabnianiu, cię-

ciu czy też wlewaniu do wlewek.

Wykorzystując wspo-

mnianą lukę prawną, nieuczciwi przedsiębiorcy z bran-

ży złomowej zaczęli wykorzystywać przeznaczenie

towaru, które przy obowiązującej konstrukcji prze-

pisów decyduje, czy złom będzie opodatkowany

23-procentową stawką VAT jako tzw. półprodukt, czy

też będzie podlegał specjalnym zasadom rozliczania,

bez prawa do odliczenia (a tak naprawdę wyłudzenia)

VAT na etapie jego sprzedaży.

Dodatkowo wiele nie-

jasności interpretacyjnych, które wykorzystują nie-

uczciwi przedsiębiorcy z branży złomowej, dotyczy

samej deﬁnicjizłomu,zawartejwobowiązującymod

dnia 1 lipca 2011 r. załączniku nr 11 do ustawy

o VAT.

Załącznik stanowi katalog towarów objętych

zasadą rozliczania VAT przez nabywców w krajowych

transakcjach pomiędzy podatnikami i zawiera nie

tylko złom metali, ale również inne odpady przetwa-

rzalne sklasyﬁkowanewedługPolskiejKlasyﬁkacji

Wyrobów i Usług.

Eksperci branżowi nie mają wąt-

pliwości, że w celu skutecznego przeciwdziałania pa-

tologiom w obrocie złomem należy jak najszybciej

zmienić obowiązujące prawo.

Proponują m.in. skopio-

wanie do polskiej ustawy załącznika nr VI z dyrek-

tywy VAT (2006/112 WE), który skutecznie wyelimi-

nowałby wszystkie nadużycia związane z tą kwestią

o wszystkie kody PKWiU klasyﬁkującezłom.

3.

Czy organy podatkowe zgłaszają problemy z nie-

uczciwym rozliczaniem się niektórych przedsiębior-

ców z branży złomowej?

3.

Czy resort ﬁnansówpodejmiedziałanialegisla-

cyjne w celu wyeliminowania pojawiających się czę-

sto wątpliwości dotyczących właściwej klasyﬁkacji

towarów z branży złomowej, objętych mechanizmem

tzw. odwrotnego obciążenia?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

127

Interpelacja

(nr 6653)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie niskiego poziomu nauczania

Szanowna Pani Minister!

Uzyskanie pozytywne-

B2 to wymóg każdej uczelni wyższej oraz minimum

ustalone urzędowo.

W ostatnich tygodniach pojawi-

ły się w mediach informacje na temat niskiego po-

ziomu nauczania języków obcych w ramach studiów

wyższych.

Jako przykład podano sytuację studen-

tów Politechniki Rzeszowskiej.

W sesji letniej

w pierwszym terminie nie zdało egzaminu z języka

obcego aż 50% studentów.

Przyczyny wyjątkowo sła-

bych wyników egzaminu studenci upatrują w fakcie,

że ich zdaniem zajęcia językowe prowadzone na

uczelni nie przygotowują zupełnie do dwuczęścio-

wego egzaminu.

Ponadto lektorat rozpoczyna się

dopiero na drugim roku studiów, przez co studenci

mają roczną przerwę nauki języka obcego po szkole

średniej.

Problem ten dotyczy prawdopodobnie więk-

szości uczelni publicznych, które oferują 120 godzin

nauki języka obcego, czyli ok. 1,5 godziny lektoratu

tygodniowo przez okres dwóch lat.

Takie minimum

jest wymagane przepisami, jednak, jak widać, nie

wystarcza do dobrego przygotowania się do egzami-

nu końcowego.

Z kolei uczelnie niepubliczne, na któ-

rych studenci opłacają czesne, bardzo często zwięk-

szają liczbę obowiązkowych godzina nauczania ję-

zyka obcego.

Działania takie nie zawsze jednak idą

w parze z jakością i poziomem dodatkowych zajęć

językowych.

3.

Czy jest prawdą twierdzenie, że lektoraty ję-

zykowe to tak naprawdę najsłabsze ogniwa kształ-

cenia na uczelniach wyższych?

Jakie są przyczyny

takiego stanu rzeczy?

Czy można coś zmienić w tej

kwestii?

4.

Czy zdaniem Pani Minister konieczne jest pod-

jęcie działań w celu zreformowania sposobu naucza-

nia języków obcych na uczelniach wyższych?

Z poważaniem

(nr 6654)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wprowadzenia do wiejskich szkół

Szanowna Pani Minister!

Europejski Fundusz

Rozwoju Wsi Polskiej opublikował raport „Bariera

rośnie – język angielski w gimnazjach wiejskich”,

z którego wynika, że uczniowie uczęszczający do

wiejskich szkół osiągają niższe wyniki z języka an-

gielskiego niż ich rówieśnicy z miast.

Statystycznie dzieci ze szkół wiejskich otrzymują

z testu z języka angielskiego od 12 do 15% mniej punk-

tów niż dzieci ze szkół miejskich.

Co więcej, analiza

wyników, które zamieszczone zostały w sprawozdaniu

Centralnej Komisji Egzaminacyjnej z roku 2011, po-

twierdza, że z każdym rokiem dysproporcje te się po-

większają.

Szczególnie niepokojąca jest różnica mię-

dzy wynikami egzaminu gimnazjalnego uczniów szkół

W 2009 r. różnica ta wynosiła 6 punktów, natomiast

w roku 2011 wzrosła już do prawie 7 punktów.

W związku z utrzymywaniem się tego rodzaju

dysproporcji oraz faktem, że wyniki testu gimnazjal-

nego decydują o dostaniu się do szkoły średniej, ist-

nieje uzasadnione niebezpieczeństwo, że zaległości

językowe młodzieży z terenów wiejskich będą dla niej

przeszkodą do osiągnięcia kolejnego etapu edukacji,

jakimi są szkoły ponadgimnazjalne.

3.

Czy ministerstwo edukacji podejmie działania

w celu zmiany dotychczasowych wyników testu gim-

nazjalnego poprzez wprowadzenie do wiejskich szkól

dodatkowych zajęć z języka angielskiego i objęcie nimi

dzieci już we wczesnych latach nauki szkolnej?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6655)

do ministra pracy i polityki społecznej

dla domów pomocy społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Powiaty zostały zo-

bligowane do doﬁnansowywaniapobytuponad45tys.

128

pensjonariuszy domów pomocy społecznej, którzy

znaleźli się w nich do 2004 r.

W związku z tym część

domów pomocy społecznej znajduje się naprawdę

w trudnej sytuacji materialnej.

Jest to efekt funkcjo-

nującego nadal podziału na pensjonariuszy przyję-

tych do nich przed 2004 r. oraz w późniejszym okre-

sie.

Średni koszt pobytu pensjonariusza w DPS waha

się od 2,6 do 4,5 tys. zł miesięcznie (w zależności

oczywiście od regionu kraju).

Mało realne jest obni-

żenie tych kosztów, ponieważ przepisy o pomocy spo-

łecznej narzucają konieczność zatrudniania określo-

nej liczby pracowników, zaś placówki muszą spełniać

określone standardy (m.in. wymagane jest zapewnie-

nie w nich pralni, kuchni, sal rehabilitacyjnych).

W przypadku osób skierowanych do domów pomo-

cy społecznej po 2004 r. ośrodki te otrzymują pełne

doﬁnansowanieichkosztówutrzymania.

Zkoleido

pensjonariuszy przyjętych na tak zwanych starych

zasadach dopłaca państwo, ale dotacja ta jest niewy-

starczająca.

Szczególnie poważne problemy ﬁnanso-

we mogą dotknąć domy pomocy społecznej, w których

osoby przyjęte przed 2004 r. stanowią większość

mieszkańców.

Będzie tak na pewno w przypadku pla-

cówek przeznaczonych dla pensjonariuszy niepełno-

sprawnych intelektualnie lub psychicznie chorych,

w których rotacja mieszkańców jest o wiele niższa

niż w przypadku innych typów DPS.

Konieczność

cięcia kosztów przez dyrekcje poszczególnych DPS,

spowodowana świadomością braku ﬁnansowania

kosztów utrzymania przebywających w nich osób

skierowanych na starych zasadach, wpłynie z pew-

nością bardzo niekorzystnie na standard zapewnia-

nej przez te placówki opieki.

3.

Czy możliwe jest podjęcie przez resort konkret-

nych działań pomocowych skierowanych do DPS,

w których osoby przyjęte na tzw. starych zasadach

stanowią większość podopiecznych?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6656)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie poziomu bezrobocia wśród osób

z wyższym wykształceniem

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych urzędów

pracy wynika, iż pod koniec marca bieżącego roku

zarejestrowanych było prawie 236 tys. osób bezrobot-

nych z wyższym wykształceniem.

Oznacza to, że

średnio co dziewiąty bezrobotny w Polsce posiada

dyplom uczelni wyższej.

Zdecydowanie gorsza sytu-

acja pod tym względem jest w miastach niż na wsiach.

Przykładowo w Warszawie na koniec marca wśród

44,8 tys. zarejestrowanych bezrobotnych aż 10,7 tys.

miało wyższe wykształcenie.

Tym samym znaczy to,

że prawie co czwarta osoba w Warszawie bez zatrud-

nienia posiadała dyplom uczelni wyższej.

Tego rodza-

ju nieciekawa sytuacja na rynku pracy jest z pewno-

ścią wynikiem zwiększającej się ciągle liczby studen-

tów.

Dane wskazują, że wyższe wykształcenie ma już

27% aktywnych zawodowo Polaków.

Ponadto uczelnie wyższe opuszcza za dużo absol-

wentów kierunków, których nie jest w stanie wchłonąć

nasza gospodarka, zaś rynek pracy jest już nasycony

fachowcami tych właśnie kierunków.

Zdaniem eksper-

tów mamy obecnie zbyt wielu socjologów, politologów,

historyków oraz specjalistów z zakresu marketingu

i zarządzania.

Szacuje się, że, aby zlikwidować obecne

bezrobocie wśród osób z wyższym wykształceniem,

konieczne byłoby powstanie ok. 800 tys. nowych eta-

tów.

Obserwowany wzrost liczby bezrobotnych posia-

dających wyższe wykształcenie to nie tylko polski pro-

blem, bowiem przybywa ich w całej Europie.

Przykła-

dowo w Grecji jest ich 12,8%, a w Irlandii – 7,1%.

dejmie działania w celu aktywizacji zawodowej osób

bezrobotnych z wyższym wykształceniem?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6657)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W ciągu ostatnich dni

napływają do mnie informacje od osób chorych na

cukrzycę, które uskarżają się na brak insuliny Hu-

malog w aptekach oraz hurtowniach leków.

Taki stan

rzeczy zagraża zdrowiu i życiu chorych, a także

znacznie utrudnia im codzienne funkcjonowanie.

Po-

nadto wiele osób cierpiących na cukrzycę nie może

stosować innych rodzajów insuliny ze względu na

uczulenia.

Podobna sytuacja związana z brakiem na

129

rynku tego właśnie farmaceutyku zdarzyła się już na

początku stycznia tego roku.

Jednak wówczas nagłe

zniknięcie insuliny z aptek tłumaczono masowym wy-

kupywaniem jej przez pacjentów pod koniec 2011 r.

We-

dług zamieszczanych w mediach w ciągu minionych dni

informacji producent insuliny, ﬁrmaLilly,twierdzi,że

w naszym kraju wszystkie jej produkty, a więc również

insulina, są dostarczane do poszczególnych aptek za po-

średnictwem niezależnych dystrybutorów, ci z kolei,

zdaniem producenta leku, otrzymali dostawy Humalo-

gu w wystarczającej do zaspokojenia potrzeb polskich

pacjentów ilości.

Problemy z dostępnością leku najpraw-

dopodobniej nie leżą po stronie producenta, ale mogą być

związane z wyprzedawaniem go za granicę.

Insulina

jest tańsza w Polsce niż w innych krajach UE, w związ-

ku z czym hurtownie polskie sprzedają ją tam na zasa-

dach handlu równoległego.

Jest to działanie całkowicie

legalne, ale jak się okazuje, jego konsekwencje ponosi

niezasłużenie znaczna grupa polskich pacjentów.

szybciej działania w celu poprawy tragicznej sytuacji

osób chorych na cukrzycę, związanej z okresowym

brakiem insuliny w polskich aptekach i hurtowniach

farmaceutycznych?

4.

Czy podjęte zostaną jakieś środki zapobiegaw-

cze w celu niedopuszczenia do tego typu sytuacji

w przyszłości?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6658)

do ministra zdrowia

w sprawie możliwości refundowania

szczepionek wysoko skojarzonych

dla niemowląt

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z obowiązu-

jącym kalendarzem szczepień u dziecka, u którego

nie stwierdzono żadnych przeciwwskazań, pierwsze

szczepienia przeprowadza się w ciągu 24 godzin po

urodzeniu.

Tylko w 1. roku życia dziecka realizuje

się kilka obowiązkowych szczepień w postaci iniekcji

(w 2., 3., 4., 5. i 6. oraz w 7. miesiącu życia dziecka).

Koszt szczepionek niezbędnych do przeprowadza-

nia obowiązkowych szczepień ochronnych, o których

jest refundowany.

Obowiązujący kalendarz szczepień może być rów-

nież realizowany przy użyciu dostępnych na polskim

rynku tzw. szczepionek wysoko skojarzonych (5- lub

6-składnikowych), które jednak w chwili obecnej nie

są ﬁnansowanezbudżetupaństwa.

Zdaniem ekspertów w kalendarzu obowiązko-

wych szczepień wciąż brakuje tzw. wysoko skojarzo-

nych preparatów chroniących dzieci jednocześnie

przed pięcioma chorobami, tzn. błonicą, krztuścem,

tężcem, polio oraz Haemophilus inﬂuenzaetypuB

(przenoszoną drogą kropelkową bakterią wywołującą

zakażenie układu oddechowego oraz zapalenie opon

mózgowo-rdzeniowych), lub przed sześcioma zakaże-

niami (wymienionymi pięcioma infekcjami oraz wi-

rusowym zapaleniem wątroby typu B).

Pediatrzy podkreślają, iż stosowanie szczepionek

wysoko skojarzonych jest całkowicie bezpieczne, dają

one odporność przeciwko kilku chorobom równocze-

śnie, a co najważniejsze, ich stosowanie redukuje licz-

bę wstrzyknięć w pierwszych dwóch latach życia

dziecka oraz ogranicza ilość dozowanych dziecku

każdorazowo z lekiem substancji pomocniczych.

Częstsze realizowanie iniekcji z użyciem szczepionek

wieloskładnikowych niewątpliwie uprościłoby kalen-

darz szczepień i przyczyniłoby się do terminowego

oraz kompletnego przeprowadzania obowiązkowych

szczepień ochronnych.

Czy posiada dane dotyczące ilości szczepień realizo-

wanych zakupionymi przez rodziców szczepionkami

wysoko skojarzonymi na terenie województwa ślą-

skiego?

3.

Czy Ministerstwo Zdrowia zamierza w przy-

szłości objąć refundacją nowoczesne szczepionki wy-

soko skojarzone dla niemowląt?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6659)

do ministra zdrowia

w sprawie konieczności wyodrębniania przez

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z noweli-

130

zostały zobligowane do zarejestrowania się jako

przedsiębiorstwa, a ponadto muszą dostosować się do

wymogów nowych przepisów poprzez wyodrębnienie

ze swoich struktur oddzielnych podmiotów udziela-

jących różnych świadczeń medycznych.

Nowe przepisy nakładają na publiczne placówki me-

dyczne i spółki podział na mniejsze przedsiębiorstwa.

Oznacza to, że duży szpital, który posiada w swej struk-

turze organizacyjnej np. przychodnię, laboratorium

i zakład rehabilitacji, będzie się składał z różnych ﬁrm.

Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 29 września

tych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących dzia-

łalność leczniczą każdy z rodzajów działalności prowa-

dzonej w placówkach medycznych powinien być odrębną

ﬁrmąznadanym14-cyfrowymnumeremREGON.

Dyrektorzy szpitali podkreślają, że tego rodzaju

podział placówek medycznych na odrębne ﬁrmybę-

dzie miał nie tylko wewnętrzny charakter.

Konse-

kwencje takiego podziału wiążą się z koniecznością

wyodrębnienia nieruchomości, licencji na oprogra-

mowania komputerowe, księgowości oraz z zatrud-

nieniem dodatkowych pracowników (np. księgo-

wych).

Wdrażany podział będzie wymagał z pewno-

ścią wyodrębnienia majątku poszczególnych podmio-

tów udzielających świadczeń medycznych.

Dyrekto-

rzy szpitali nie bardzo wiedzą, jak tego dokonać

w praktyce, skoro np. opieka rehabilitacyjna nad pa-

cjentem może być realizowana zarówno jako świad-

czenie szpitalne, jak i ambulatoryjne lub też w zakła-

dzie opiekuńczo-leczniczym.

Dyrektorzy szpitali obawiają się przede wszyst-

kim tego, że sytuacja taka spowoduje konieczność

wydatkowania znacznych środków ﬁnansowych,cze-

go placówki zdrowia nie będą w stanie udźwignąć.

3.

Czy konieczność wyodrębniania przez publicz-

ne placówki medyczne z ich struktur oddzielnych

wiście wygeneruje dodatkowe koszty, których nie

będą mogły one udźwignąć?

4.

Czy podział wynikający z ustawy jest faktycz-

nie sztuczny i nie uwzględnia form pośrednich po-

między lecznictwem zamkniętym a otwartym?

Tezę

taką głoszą niektórzy dyrektorzy publicznych placó-

wek medycznych.

Ich zdaniem trzeba będzie dzielić

na odrębne przedsiębiorstwa przykładowo szpitale

psychiatryczne, a to tylko dlatego, że świadczą one

zarówno usługi szpitalne, jak i ambulatoryjne.

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6660)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wypadków w szkołach

Szanowna Pani Minister!

Z najnowszych badań

w polskich szkołach rocznie ma miejsce 74–100 tys.

wypadków z udziałem dzieci.

Prawie 82% tych wy-

padków ma miejsce w szkołach podstawowych.

Uśrednione dane z minionych trzech lat wskazują, iż

co roku w polskich szkołach dochodzi w wyniku wy-

padków do 340 ciężkich uszkodzeń ciała oraz do

43 zdarzeń śmiertelnych.

W 61% przypadków główną

przyczyną szkolnych wypadków jest nieuwaga dzieci,

a najczęściej dochodzi do nich w salach gimnastycz-

nych (46% zdarzeń), na boiskach i na szkolnych ko-

rytarzach.

Niebezpieczne wypadki zdarzają się naj-

częściej na lekcjach wychowania ﬁzycznegolubna

przerwach, podczas których uczniowie nie podlegają

ścisłej kontroli nauczycieli.

W latach 2008–2011 aż

120 tys. dzieci uległo różnorodnym wypadkom na

lekcjach WF.

Najczęstsze urazy doznawane przez

dzieci w szkołach to urazy kończyn górnych i dolnych

(76%) oraz głowy (20%).

Prawie 30% szkolnych ura-

zów to złamania, 28 – skręcenia lub zwichnięcia, zaś

17% – stłuczenia i zmiażdżenia.

Wypadki w szkołach

zdarzają się również nauczycielom i innym pracow-

nikom placówek oświatowych.

W ciągu minionych

trzech lat oﬁaramitegotypuzdarzeń(najczęściejnie-

szczęśliwych upadków) było 4600 osób.

Państwowa Inspekcja Pracy stwierdziła podczas

przeprowadzanych w szkołach kontroli, że aż 40%

z nich utrzymuje w fatalnym stanie podłogi oraz cią-

gi komunikacyjne.

Większość z nich nie posiadała

również wymaganych zabezpieczeń schodów w po-

staci np. zamontowanych elementów uniemożliwia-

jących zsuwanie się po poręczach.

Kontrole Państwo-

wej Inspekcji Pracy w placówkach szkolnych wyka-

zały ponadto, że poważne zastrzeżenia budzi prze-

strzeganie w nich przepisów oraz zasad bhp.

Doty-

czyło to głównie nieprzestrzegania obowiązku pod-

dawania pracowników szkoleniom wstępnym i okre-

sowym w zakresie bhp, jak również proﬁlaktycznym

badaniom lekarskim, a także dopuszczania do pracy

osób bez wymaganych kwaliﬁkacji.PIPpoinformo-

wała, że na 6167 pracowników oświaty objętych kon-

trolami 433 nie posiadało niezbędnych szkoleń bhp

(najczęściej okresowych), zaś w przypadku 243 pra-

cowników miały miejsce uchybienia w zakresie prze-

prowadzonych szkoleń.

Eksperci są zdania, że liczba

wypadków w placówkach szkolnych przewyższa licz-

bę nieszczęśliwych incydentów w takich branżach jak

budownictwo czy też przetwórstwo przemysłowe.

131

3.

Czy Ministerstwo Edukacji podejmuje konkret-

ne działania w celu zmniejszenia liczby wypadków

szkolnych?

4.

Jeśli tak, to jakie są to działania i jaka jest ich

dotychczasowa skuteczność?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 6661)

do ministra zdrowia

w sprawie proﬁlaktyki czerniaka

Szanowny Panie Ministrze!

Czerniak jest nowo-

tworem złośliwym skóry.

Charakteryzuje się wyjąt-

kowo dużą skłonnością do wczesnych przerzutów

powstaje w obrębie znamion barwnikowych, nazy-

wanych potocznie pieprzykami.

Jeśli czerniak jest

trudną do leczenia odmianą raka skóry.

Częściej niż

inne nowotwory skóry doprowadza on do śmierci

chorego, gdyż szybko następują przerzuty.

Ryzyko

zachorowań na czerniaka rośnie wraz z wiekiem,

ale zdarzają się również przypadki zachorowań lu-

dzi młodych.

Wcześnie wykryty czerniak może być

stosunkowo łatwo usunięty chirurgicznie, a szanse

na wyleczenie są bardzo duże.

1.

Jakie prowadzone są programy proﬁlaktyczne

dotyczące raka skóry – czerniaka?

2.

Jakie działania na rzecz skuteczniejszej walki

z czerniakiem prowadzi Ministerstwo Zdrowia?

3.

Na jakim poziomie w ostatnich latach znajduje

się współczynnik wykrywalności czerniaka?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6662)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 7 maja br. zwró-

problemu testamentów ustnych.

14 czerwca otrzyma-

łem odpowiedź wskazującą na to, iż trwają już prace

Komisji Kodyﬁkacyjnej Prawa Cywilnego związane

m.in. z usunięciem z kodeksu instytucji testamentu

ustnego.

Dziękując za odpowiedź, pozwalam sobie

uprzejmie prosić o odpowiedź na następujące pytania:

nej Prawa Cywilnego, jeśli chodzi o nowelę Kodeksu

cywilnego, która eliminowałaby instytucję testamen-

tu ustnego?

2.

Czy wiadomo, choćby w przybliżeniu, kiedy pro-

jektu takiej noweli traﬁpodobradySejmu?

3.

Czy przedmiotowa zmiana realizowana będzie

w drodze incydentalnego projektu ustawy, czy też

szerszej nowelizacji?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6663)

do ministra środowiska

Do mojego biura poselskiego w Koninie zgłaszają

się osoby ﬁzycznezpowiatukonińskiegozprośbą

o interwencje w zakresie bezskutecznych i długo-

trwałych starań o dokonanie zamiany prywatnych

terenów leśnych na grunty będące w posiadaniu La-

sów Państwowych.

Nadleśnictwo Konin nie wyraża zgody na zamia-

ny, mimo że osoby starające się o pozyskanie gruntów

z administracji Lasów Państwowych wywiązywały

się z zaleceń Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwo-

wych w Poznaniu.

Zalecenia polegały na dokonywa-

niu takich czynności proceduralnych, jak: przeklasy-

ﬁkowaniezalesionychdziałek,mającychbyćprzed-

miotem zamiany, wykonania opinii w sprawie osza-

cowania wartości nieruchomości, deklaracji poniesie-

nia kosztów związanych z przeprowadzaniem przed-

miotowej zamiany, łącznie z obowiązkiem ewentual-

nej dopłaty zamiany.

132

Oczekujący, którzy przygotowali się już do zamia-

nakłady ﬁnansowe,gdyżwniektórychprzypadkach

procedury trwają od kilku lat.

Nadleśnictwo Konin

decyzje odmowne uzasadnia, powołując się na decyzję

dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia

16 kwietnia 2008 r. wstrzymującą wszelkie transak-

cje zamian z osobami ﬁzycznymi.

Tymczasem 27 marca 2009 r. wprowadzono w La-

sach Państwowych zarządzenie nr 23 w sprawie do-

konywania zamian nieruchomości na podstawie prze-

o lasach.

W związku z tym zakaz zamiany z osobami

ﬁzycznymi,wprowadzonypismemzdnia16kwietnia

2008 r., znak: ZS/GI-D-214/4/2008, przestał obowią-

zywać.

Nie jest zrozumiałe, dlaczego nadleśnictwa

nadal powołują się na decyzję z 2008 r.

Zgodnie z art.

38e ustawy o lasach nadleśniczy może dokonać za-

miany po uzyskaniu zgody dyrektora Regionalnej

Dyrekcji Lasów Państwowych oraz dokładnym prze-

analizowaniu wszystkich przesłanek.

W powiecie konińskim są przedsiębiorcy, którzy

mogą przeprowadzić zamiany gruntów i od lat stara-

ją się o to.

Właściciele obiektów turystycznych poło-

żonych na terenach leśnych z reguły nie inwestują

w obiekty, których grunt nie jest własnością najemcy.

Obecnie turystyka staje się prężną gałęzią gospodar-

ki, zapewniającą pobudzenie życia gospodarczego,

kulturalnego i społecznego.

Branża turystyczna za-

pewnia zatrudnienie nie tylko w tych dziedzinach,

które pozostają w bezpośrednim związku z zakwate-

rowaniem i usługami gastronomicznymi, ale także

w innych sektorach, w tym związanych z handlem

i usługami.

Wokół centrów turystycznych powstają

nowe miejsca pracy, rozbudowuje się infrastruktura

techniczna, gospodarcza i społeczna, co stymuluje

dalsze działania na rzecz rozwoju gospodarki.

Przedstawiając ten problem, zwracam się do Pana

1.

Dlaczego nadleśnictwa, wydając decyzje od-

mowne w sprawie zamiany gruntów leśnych, powo-

łują się na decyzję dyrektora generalnego Lasów Pań-

stwowych z kwietnia 2008 r. wstrzymującą wszelkie

transakcje zamian z osobami ﬁzycznymi, skoro ta

decyzja została zmieniona zarządzeniem z 27 marca

2009 r. i przestała obowiązywać?

2.

Jakie procedury obowiązują obecnie przy za-

mianie gruntów leśnych będących w zasobach Lasów

3.

Czy Ministerstwo Środowiska opracowało osta-

teczne zasady zamiany gruntów będących w posia-

daniu Lasów Państwowych, a jeżeli nie, to kiedy zo-

staną opracowane i wdrożone?

4.

Czy ministerstwo posiada szczegółowe informa-

cje o gruntach Skarbu Państwa, będących w zarzą-

dzie Lasów Państwowych, zajętych pod bazę tury-

styczną?

5.

Czy w obecnej sytuacji gospodarczej umożliwie-

nie wykupu gruntów lub ich zamiany przez przedsię-

biorców nie wpłynęłoby korzystnie na możliwości

tworzenia nowych miejsc pracy oraz podniesienia

konkurencyjności bazy turystycznej w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

(nr 6664)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie braku odpowiedzi na interpelację

dotyczącą likwidacji posterunków Policji

na terenie pow. raciborskiego

Szanowny Panie Ministrze!

W maju bieżącego

raciborskiego, w gminach Rudnik, Krzanowice, Pie-

trowice Wielkie oraz w miejscowości Rudy – gmina

Kuźnia Raciborska.

Wójtowie i burmistrzowie ww. gmin zwrócili się do

powstrzymanie procesów likwidacyjnych posterunków.

Rady gmin podjęły również uchwały protestacyjne

w powyższej sprawie, które zostały przekazane komen-

dantowi wojewódzkiemu Policji w Katowicach.

Szanowny Panie Ministrze!

Jako były samorzą-

dowiec, znający dobrze specyﬁkęwłasnegoregionu,

obawiam się, iż likwidacja sieci posterunków powia-

tu raciborskiego może doprowadzić do zmniejszenia

w sposób oczywisty skuteczności Policji, a zarazem

zwiększenia kosztów jej funkcjonowania, przy nie-

uniknionym obniżeniu poziomu bezpieczeństwa na

terenie gmin i miast likwidowanych posterunków.

W czerwcu br. otrzymałem z Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych pismo z prolongatą terminu odpowie-

dzi na interpelację w tej sprawie.

Dziś mija już trzeci

miesiąc od chwili złożenia interpelacji i miesiąc od

chwili przedłożenia prolongaty.

Ponieważ do chwili obecnej nie otrzymałem od

Pana Ministra żadnej informacji ani odpowiedzi na

zadane w interpelacji złożonej w maju pytania, zwra-

cam się dziś do Pana ponownie, oczekując osobistej

odpowiedzi Pana Ministra:

1.

Dlaczego do chwili obecnej nie otrzymałem jesz-

cze odpowiedzi na pytania zadane w interpelacji z maja

2.

Jak długo będę oczekiwał na odpowiedź na in-

terpelację złożoną w maju br.?

Sprawa – z uwagi na

postępujące działania w tej sprawie – jest pilna i wszel-

ka zwłoka jest tu działaniem wysoce niepożądanym.

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

133

Interpelacja

(nr 6665)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Inspekcji Weterynaryjnej

Lekarze weterynarii podnoszą problem, iż ﬁnan-

sowanie Inspekcji Weterynaryjnej od kilku lat pozo-

staje na niezmienionym poziomie.

Środki ﬁnansowe

na realizację zadań pochodzą z dwóch źródeł.

Jed-

nym z nich są środki zabezpieczone w ustawie budże-

towej, drugim jest rezerwa celowa.

Istotne przy tym

jest, że środki na ﬁnansowaniezadańInspekcjiWe-

terynaryjnej z ustawy budżetowej zabezpieczają je-

dynie ok. 25–30% wydatków ponoszonych przez

PIW-y.

Pozostała większość środków, tj. ok. 70–75%,

pochodzi z rezerwy celowej, co nie zabezpiecza ich

prawidłowego wydatkowania.

Zdaniem lekarzy weterynarii taki stan rzeczy

w sposób znaczący utrudnia wykonywanie powierzo-

nych im zadań.

Według nich właściwe byłoby prze-

prowadzenie takich zmian w systemie ﬁnansowania

Inspekcji Weterynaryjnej, aby środki z ustawy bu-

dżetowej zabezpieczały 70% wydatków PIW, zaś aby

rezerwa celowa stanowił 30%, co w pełni odpowiada-

łoby znaczeniu słowa „rezerwa”.

Najistotniejszym

argumentem przemawiającym za takim rozwiąza-

niem jest to, że środki ﬁnansowewramachustawy

budżetowej można przesuwać w rozdziałach między

paragrafami, czego nie można wykonywać w ramach

rezerwy celowej, która służy do obsłużenia określo-

nego, celowego zadania.

Dlatego weterynarze postu-

lują, by rezerwa była tylko rezerwą uruchamianą

w razie nadzwyczajnej nieplanowanej potrzeby, zaś

planowanie środków tworzących budżety PIW-ów

powinno być planowaniem budżetu zadaniowego.

Kolejnym zgłaszanym problemem są kilkumie-

sięczne nawet opóźnienia w wypłacaniu środków ﬁ-

nansowych za wykonane usługi.

Ustawa z 2009 r.

o ﬁnansachpublicznychzlikwidowałainstytucjęra-

chunku dochodów własnych, m.in. Inspekcji Wetery-

naryjnej.

Konsekwencją tego dochody Inspekcji We-

terynaryjnej od nadzorowanych podmiotów, tj. zakła-

dów mięsnych, z tytułu nadzoru nad środkami spo-

żywczymi typu mięso, mleko, z tytułu nadzoru nad

obrotem zwierząt, za badania zwierząt rzeźnych

i mięsa oraz inne czynności wykonywane w imieniu

inspekcji, są w całości przekazywane do budżetu pań-

stwa i dopiero po wpłynięciu do centrali przekazywa-

ne są lekarzom.

Zdarzają się przypadki, że środki

ﬁnansowezawykonaneusługilekarzeotrzymują

z kilkumiesięcznym opóźnieniem.

Może to powodo-

wać odmowę wykonywania powierzonych czynności

urzędowych, a tym samym stworzyć zagrożenie dla

bezpieczeństwa żywnościowego obywateli.

1.

Jakie działania podejmowane są przez mini-

sterstwo w celu usprawnienia działalności Inspekcji

Weterynaryjnej i sposobu jej ﬁnansowania?

2.

Z czego wynikają znaczne opóźnienia w reali-

zacji płatności za wykonywane usługi weterynaryjne?

3.

Czy słuszne są postulaty lekarzy o taki podział

środków w budżecie na rezerwę celową, by rezerwa

nej nieplanowanej potrzeby, zaś planowanie środków

tworzących budżety PIW-ów było planowaniem bu-

dżetu zadaniowego?

Z poważaniem

Posłowie Arkady Fiedler

(nr 6666)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Obecny stan prawny

powoduje sytuację, w której małżonek pozostający

zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia po-

mocy społecznej swojego małżonka.

Takie rozwiąza-

nie wydaje się szczególnie niesprawiedliwe z uwagi

na fakt, że jedną z przesłanek orzeczenia przez sąd

separacji jest zupełny rozkład pożycia, a skutki orze-

czenia separacji są takie same jak w przypadku roz-

wiązania małżeństwa przez rozwód.

Rażąca niespra-

wiedliwość aktualnego rozwiązania prawnego ujaw-

nia się w momencie, gdy orzeczenie o separacji jest

wynikiem szczególnie nagannych zachowań małżon-

ka, polegających np. na znęcaniu się nad drugim mał-

żonkiem.

Opisywany problem może pojawić się w sytuacji,

gdy na skutek orzeczenia separacji z wyłącznej winy

małżonka korzystającego ze świadczeń pomocy spo-

łecznej małżonek uznany za niewinnego zostanie

mimo to zobowiązany do zwrotu wydatków poniesio-

nych na świadczenia pomocy społecznej małżonka

wyłącznie winnego rozpadowi małżeństwa.

Warto nadmienić, iż obecny kształt ustawy o po-

mocy społecznej osłabia ochronę małżonka pozosta-

jącego w separacji w zakresie odpowiedzialności za

zobowiązania drugiego małżonka, a także nie wpły-

wa korzystnie na promocję instytucji separacji i tym

134

samym nie chroni instytucji małżeństwa.

Rozwiąza-

niem mogłoby być wyłączenie w art. 96 ustawy o po-

mocy społecznej, zawierającego katalog osób obowią-

zanych do zwrotu wydatków poniesionych na świad-

czenia z pomocy społecznej, małżonka osoby korzy-

stającej z przedmiotowej pomocy, który pozostaje

w separacji.

2.

Czy możliwa jest zmiana przepisów ustawy o po-

mocy społecznej w części dotyczącej problemu niniej-

szej interpelacji?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6667)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie organizacji Mistrzostw Europy

Przygotowanie tzw. strefy kibica w Gdańsku wy-

magało ponadmilionowego nakładu, wątpliwości bu-

dzi jednak fakt, iż większość tej kwoty związana

z uzbrojeniem terenu w przewody energetyczne i świa-

tłowodowe została wydana przez władze Gdańska

w procesie bezprzetargowym.

Odpowiedzialne osoby

tłumaczą się małą ilością czasu na przygotowanie

strefy.

Dlatego proszę o informację, czy rzeczywiście

władze Gdańska o wszystkich elementach dotyczą-

cych Euro 2012 dowiedziały się w ostatniej chwili i nie

miały czasu na zastosowanie stosownych procedur?

W gdańskiej streﬁe kibica doszło do złamania

przepisów bezpieczeństwa poprzez wpuszczenie więk-

szej niż nakazywały przepisy liczby kibiców, wskutek

czego doszło do sytuacji niebezpiecznych i utraty

zdrowia.

W związku z zapytaniem poszkodowanych

proszę o informację, kto jest odpowiedzialny za za-

istniałą sytuację i kto poniesie konsekwencje, także

wypłaty odszkodowań?

Proszę także o informację, kto i na podstawie ja-

kich przepisów nakazał Policji tworzenie w czasie

Euro 2012 stałych 24-godzinnych „posterunków” pil-

nujących przestrzegania znaków zakazu wjazdu.

W Gdańsku np. władze Gdańska wyłączyły z ruchu

kilka ulic w pobliżu hotelu, w którym zamieszkiwała

reprezentacja Niemiec, oraz zmieniły w sposób całko-

wicie idiotyczny ruch na terenie lotniska.

Do prze-

strzegania tych absurdalnych zarządzeń na stałe było

oddelegowanych kilkunastu policjantów i wyłączo-

nych z innych prac kilka radiowozów.

Podobno był to

wymóg UEFA i Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Poseł Andrzej Jaworski

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6668)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie podejrzenia prób wyłudzeń

Pobieraczek.pl

selskiego zgłaszają się kolejne osoby, które padły oﬁa-

rą nieuczciwości właścicieli portalu www.pobiera-

czek.pl. Portal ten zajmuje się udostępnianiem mate-

riałów audiowizualnych (piosenki, zdjęcia, fotogra-

ﬁe).

Przy rejestracji nowi użytkownicy portalu są

informowani, że usługi świadczone przez portal są

bezpłatne.

Następnie jednak właściciele portalu roz-

syłają do jego użytkowników wezwania następującej

treści:

„Szanowny Panie,

Ze względu na niewywiązanie się przez Pana do

magalnych należności.

Na podstawie ustawy z dnia

cia wiążącej obie strony umowy.

Pozew przeciwko Panu zostanie skierowany do

Przypominamy, że podawanie fałszywych danych

stwa zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 mie-

zwrot listu z pozwem), o popełnionym przestępstwie

nia.

Do identyﬁkacjiposłużynamadresIP,zktórego

nastąpiło zawarcie umowy, oraz jej dokładny czas i data.

nych przestępstw lub wyłudzeń dokonanych przez

klientów.

umowy z dnia xxx to xxx.

W związku z powyższym

dzonych o Panu danych w celu wyegzekwowania na-

leżności wynikającej z zawartej umowy oraz ewentu-

135

alnego przekazania ich właściwym organom ścigania

Niniejszym pragniemy poinformować, że wyzna-

czamy Panu ostateczny termin na dobrowolną spłatę

kowymi kosztami (sądowymi i windykacyjnymi) oraz

niem właściwych organów ścigania i poniesieniem

tość 100 dolarów amerykańskich wraz z odsetkami

dytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego

uzasadnionego obciążenia infrastruktury i zasobów

domości.

Istnieją dwa sposoby opłacenia należności:

jącym adresem: xxx.

Prosimy postępować zgodnie

adresu e-mail użytego przy rejestracji w serwisie Po-

bieraczek.pl.

chunku: xxx, Tytuł przelewu: Pobieraczek5.

Gotowy

adresem hltp://www.pobierac:ek.pl/pr:elew.phpxxx

gi klienta pod adresem bok@pobieraczek.pl

1.

Czy działalność wspólników Eller Service S.C.

wypełnia zdaniem Pana Ministra znamiona prze-

stępstwa?

2.

Jaka jest ocena z punktu widzenia prawa cy-

wilnego opisanej wyżej sytuacji – zwłaszcza w kon-

tekście żądania przez portal zapłaty kar umownych

od zobowiązań pieniężnych?

3.

Czy wypełnienie formularza na portalu www.

pobieraczek.pl skutkuje zawarciem ważnej umowy

(szczególnie wobec faktu, że właściciele portalu su-

gerują, że świadczone usługi są bezpłatne oraz że

najprawdopodobniej nie dysponują prawami autor-

skimi do rozpowszechnianych utworów)?

4.

Czy istnieją prawne możliwości zlikwidowania

nieuczciwego serwisu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 6669)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie doliczenia okresu urlopu

wynagrodzenia rocznego

sfery budżetowej, pracownik nabywa prawo do wy-

nagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po prze-

pracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalen-

darzowego.

W myśl ust. 2 tego artykułu, pracownik,

który nie pracował u danego pracodawcy całego roku

przepracowanego, jednakże pod warunkiem, że okres

ten wyniesie minimum 6 miesięcy.

Jednak w ust. 3

art. 2 ustawodawca zawarł zamknięty katalog sytu-

acji, gdy pracownik nabywa prawo do proporcjonal-

nego wynagrodzenia rocznego pomimo nieprzepra-

cowania u danego pracodawcy co najmniej 6 miesię-

cy.

Dotyczy to przypadku powołania pracownika do

odbycia czynnej służby wojskowej lub służby zastęp-

czej, a także skorzystania przez niego z urlopu wy-

chowawczego, zdrowotnego lub szkoleniowego.

W tym kontekście nieuwzględnienie okresu urlo-

pu macierzyńskiego, gdy uwzględnia się urlop wycho-

wawczy, jest kompletnie niezrozumiałe i narusza

w sposób ewidentny art. 71 ust. 2 Konstytucji RP

stanowiący, że: „Matka przed i po urodzeniu dziecka

Na fakt niezgodności art. 2 ust. 3 cyt. ustawy

z Konstytucją RP zwrócił również uwagę Trybunału

Konstytucyjnego w swoim wyroku z 9 lipca 2012 r.

Czy resort zamierza przygotować projekt noweli-

sfery budżetowej w takim zakresie, by okres urlopu

macierzyńskiego był doliczany do okresu faktycznej

pracy, od którego uzależnione jest prawo do dodatko-

wego wynagrodzenia rocznego?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Kłopotek

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

136

Interpelacja

(nr 6670)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie regulacji rynku mleka po 2015 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Walne Zgromadzenie

Podlaskiej Izby Rolniczej podniosło problem planów

regulacji rynku mleka po 2015 r.

Po tym roku plano-

wane jest zniesienie kwot mlecznych.

Rolnicy są zaniepokojeni, iż zniesienie limitów

może spowodować wiele szkód, prowadząc do nadpro-

dukcji mleka, a w konsekwencji obniżenie cen.

Zdaniem Podlaskiej Izby Rolniczej należy konty-

nuować starania, aby w ramach wspólnej polityki

rolnej utrzymać instrumenty interwencji rynkowej,

które zapewnią opłacalność produkcji.

Należy także wprowadzić regulacje dotyczącą

rynku mleka na szczeblu krajowym poprzez wprowa-

dzenie okresu przejściowego łącznie z zabezpiecze-

niem ﬁnansowymdlaproducentówmleka.

Wszyscy pamiętamy regulację rynku cukru, któ-

ra w naszym regionie zniszczyła produkcję buraka

cukrowego poprzez zamknięcie cukrowni w Łapach,

jedynego zakładu w województwie podlaskim.

Nie należy dopuścić, aby następnie zniszczono tak-

że producentów mleka w naszym województwie, któ-

rych udział w rynku krajowym wynosi około 20%.

Pytania:

1.

Panie Ministrze, jakie są plany regulacji rynku

mleka po 2015 r. w ramach wspólnej polityki rolnej?

2.

Panie Ministrze, czy podejmie Pan działania

dotyczące wprowadzenia okresu przejściowego na

rynku krajowym producentów mleka wraz z zabez-

pieczeniem ﬁnansowympo2015r.?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

Łomża, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6671)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

W październiku 2010 r.

Zarząd PLL LOT podjął decyzję o likwidacji biur

sprzedaży (przedstawicielstw) w USA.

Przekazanie

prowadzenia sprzedaży i marketingu ﬁrmie ze-

wnętrznej na największym rynku przewoźnika jest

decyzją wymagającą analizy i oceny po ponad półto-

rarocznym okresie od jej wdrożenia.

Obserwatorzy

i analitycy rynku przewozów lotniczych byli podzie-

leni w ocenie co do sensowności tego kroku.

Decyzja Zarządu LOT zapewne była podyktowana

względami oszczędnościowymi, niemniej trudno ją za-

akceptować ze względu na zachowanie innych przewoź-

ników, którzy na tym kluczowym rynku nie podejmują

podobnych decyzji.

Standardem w branży lotniczej nie

jest zlecanie na zewnątrz (outsourcing) działalności

handlowej na strategicznych rynkach, na których prze-

woźnik utrzymuje bezpośrednie połączenia.

Konkurenci LOT z reguły zachowują własne

przedstawicielstwa w USA, zwłaszcza że często fir-

my zewnętrzne nie są zmotywowane do osiągania

wyników, pracując dla kilku przewoźników.

LOT,

który nie należy do największych przewoźników, nie

może liczyć na to, że zewnętrzna ﬁrmaijejpracow-

nicy będą w pełni zaangażowani na jego rzecz.

LOT od lat planuje wprowadzenie nowych samo-

lotów Boeing 787 na linie transatlantyckie.

Samolot

ten ma stanowić istotną przewagę konkurencyjną

ﬁrmy,pojawisięjakopierwszynatrasieEuropa–USA.

Trudno zrozumieć, dlaczego jednocześnie osłabia

swoje możliwości sprzedaży i marketingu na konty-

nencie północnoamerykańskim.

LOT nie wykorzystu-

je w ten sposób szansy, jaką jest zrezygnowanie przez

innych przewoźników z Europy Środkowej, tj. CSA

i przed upadłością – Malev, z oferowania połączeń do

USA i Kanady.

1.

Jakie jest stanowisko największego akcjonariu-

sza LOT co do zlikwidowania biur sprzedaży LOT

w USA i Kanadzie?

Czy jest to trafna decyzja?

2.

Jaką sumę kosztów zaoszczędzono ze względu

na likwidację biur i czy jest to suma wyższa od wyna-

grodzenia ﬁrmyzewnętrznej?

Jeślitak,tojakajest

to różnica w wartościach względnych (procentach)?

3.

Czy ﬁrmazewnętrzna,którazastąpiłaprzed-

stawicielstwo, działa na rzecz LOT na zasadzie wy-

łączności?

4.

Czy od likwidacji biur sprzedaż biletów dla pa-

sażerów rozpoczynających podróż samolotami LOT

w USA i Kanadzie spadła czy wzrosła i jaka była

wielkość spadku/wzrostu?

5.

Czy zahamowano negatywną tendencję spadku

udziału LOT na rynku transatlantyckim z ostatnich

lat – z 1,9% w 2007 r. do ok. 1,4% w 2010 r.?

6.

W związku z wprowadzeniem nowego samolotu

konieczna jest spójna koncepcja sprzedaży i marke-

tingu LOT na rynku północnoamerykańskim.

Czy

największy akcjonariusz LOT podejmie kroki, aby

taka koncepcja powstała?

7.

W sezonie zimowym 2012/2013 LOT zapowie-

dział zauważalne zmniejszenie oferowania na liniach

transatlantyckich.

Czy nie jest to pośredni rezultat

zamknięcia przedstawicielstw?

Z poważaniem

Posłowie Wojciech Jasiński

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

137

Interpelacja

(nr 6672)

do ministra sportu i turystyki

zaległych pieniędzy podwykonawcom

pracującym przy budowie Stadionu

Narodowego

Budowa Stadionu Narodowego obﬁtowaławlicz-

ne problemy, czego konsekwencją było pięciomie-

sięczne opóźnienie w zakończeniu budowy w stosun-

ku do harmonogramu prac.

Samo oddanie obiektu

nie było końcem problemów z tą kluczową dla Euro

2012 inwestycją.

Dziś sprawą wymagającą rozwiąza-

nia jest kwestia podwykonawców budujących stadion,

którzy nie otrzymali od głównego wykonawcy, ﬁrmy

Hydrobudowa, należnych im pieniędzy.

Sytuację kom-

plikuje fakt, że ﬁrmaHydrobudowa(liderkonsorcjum

ﬁrm budujących Stadion Narodowy od 14 czerwca

2011 r.) złożyła wniosek o upadłość.

Sprawa jest tym

bardziej bulwersująca, że to dzięki podwykonawcom,

którzy pracowali na kilka zmian, udało się w ogóle

oddać tę inwestycję na Euro 2012.

Niektórzy z pod-

wykonawców wystawili już faktury w grudniu i do

dziś czekają na pieniądze.

W większości są to małe

ﬁrmyidłuższyczasoczekiwanianazapłatęmożedla

nich oznaczać upadłość i likwidację wielu miejsc pra-

cy.

Całe zamieszanie wokół rozliczeń za budowę Sta-

dionu Narodowego jest tym bardziej zaskakujące, że

jego budowa kosztowała ok. 2 miliardy złotych, a mimo

to nadal wiele ﬁrmnieotrzymałopieniędzyzawyko-

nane prace.

1.

Jakie działania podjęła Pani lub podlegające

Pani NCS, aby wypłacić zaległe pieniądze podwyko-

nawcom budowy Stadionu Narodowego?

2.

Ile wynosi suma wszystkich roszczeń podwyko-

nawców wobec głównego wykonawcy?

3.

Jakie kroki podejmie NCS, by wyegzekwować

od Hydrobudowy pieniądze dla podwykonawców?

4.

W jaki sposób NCS zamierza wyegzekwować od

Hydrobudowy kary umowne za opóźnienia w odda-

niu do użytkowania Stadionu Narodowego?

NCS wy-

stawiło z tego tytułu wezwanie do zapłaty na sumę

ponad 308 milionów złotych.

5.

Jak ministerstwo sportu odnosi się do roszczeń

Hydrobudowy wobec NCS, które opiewają na 400 mi-

lionów złotych?

6.

W jaki sposób NCS zamierza rozstrzygnąć spra-

wę wzajemnych roszczeń, na drodze sądowej czy w ra-

mach negocjacji?

7.

Czy zleci Pani przeprowadzenie audytu/kontro-

li dotyczącego prawidłowości realizowania inwestycji

przez NCS?

Czy wobec opóźnień w oddaniu obiektu,

usterek, problemów z zapłatą za wykonane pracę za-

mierza Pani skontrolować działania zarządu NCS?

8.

Kto jest odpowiedzialny za zamieszanie zwią-

zane z rozliczeniem budowy Stadionu Narodowego?

9.

Jaki jest ostateczny koszt budowy Stadionu Na-

rodowego, po uwzględnieniu roszczeń głównego wy-

konawcy wobec NCS, roszczeń podwykonawców,

roszczeń NCS wobec Hydrobudowy itp.?

10.

Czy w innych miastach gospodarzach turnie-

ju zdarzają się przypadki zalegania z wypłatą pienię-

dzy podwykonawcom przez głównego wykonawcę

i ewentualnie jak wysokie są to kwoty?

Poseł Marcin Mastalerek

Warszawa, dnia 6 czerwca 2012 r.

(nr 6673)

do prezesa Rady Ministrów

operacyjno-rozpoznawczych

Od kilku lat Platforma Obywatelska głosi ko-

nieczność ustawowego uregulowania czynności ope-

racyjno-rozpoznawczych Policji i służb specjalnych.

Jeszcze jako partia opozycyjna w styczniu 2007 r.

Platforma Obywatelska zgłosiła projekt ustawy w tej

sprawie (w kadencji Sejmu 2005–2007, druk nr 1570).

W związku z zakończeniem kadencji Sejmu, a tym

samym obowiązującą zasadą dyskontynuacji, ustawy

nie udało się uchwalić.

W nowej kadencji Sejmu 2007–2011 już kilka mie-

sięcy po ukonstytuowaniu się Izby niższej, w lutym

2008 r., posłowie Platformy Obywatelskiej po raz ko-

lejny zgłosili projekt ustawy o czynnościach opera-

cyjno-rozpoznawczych.

Do reprezentowania wnio-

skodawców został upoważniony poseł Marek Bier-

nacki.

Poseł Biernacki został także przewodniczącym

podkomisji ds. rozpatrzenia tego projektu.

W tym sa-

mym czasie w ówczesnym Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych i Administracji trwały prace eksperckie

nad projektem ustawy o czynnościach operacyjno-

-rozpoznawczych.

W związku z faktem, że grupa po-

słów Platformy Obywatelskiej pierwsza złożyła goto-

wy projekt, dorobek prac ministerialnych został prze-

kazany podkomisji.

Konieczność ustawowego uregu-

lowania kwestii czynności operacyjno-rozpoznaw-

czych dostrzegało MSWiA.

W oświadczeniu rzeczni-

ka prasowego resortu z 6 sierpnia 2008 r. napisano:

Należy zaznaczyć, że zarówno rozwiązania zapro-

ponowane przez zespół ekspercki, jak i zapisy posel-

skiego projektu ustawy zmierzają do ujednolicenia

śnie do tego, jakimi uprawnieniami dysponują funk-

cjonariusze, wykonując czynności operacyjno-rozpo-

znawcze.

138

Istotne jest, że w pracach zespołu eksperckiego

obok przedstawicieli służb aktywnie uczestniczyli

reprezentanci Sądu Najwyższego, Ministerstwa Spra-

wiedliwości oraz Prokuratury Krajowej, którzy zwra-

cali szczególną uwagę na poszanowanie praw czło-

wieka.

Wypracowane rozwiązania ustawowe zmie-

rzają do tego, by zapewnić gwarancje bezpieczeństwa

racyjno-rozpoznawcza, która wkracza w pewien ob-

szar swobód, była lepiej nadzorowana i kontrolowana

(...)

Zdaniem MSWiA zaproponowane rozwiązania

czością zorganizowaną, której nie można zwalczyć

metodami konwencjonalnymi (źródło: http://www.

msw.gov.pl/portal/pl/2/6015/Oswiadczenie_w_spra-

wie_propozycji_regulacji_prawnych_dotyczacych_

czynnosci__oper.html?search=107347).

Mimo jednak upływu okresu prawie 4 lat prac nad

projektem oraz posiadanej większości w parlamencie,

z niewyjaśnionych, a wymagających wyjaśnienia po-

wodów koalicja PO–PSL nie zdołała doprowadzić do

uchwalenia powyższej ustawy, a nawet do zakończe-

nia prac podkomisji.

Zgodnie z zasadą dyskontynu-

acji do uchwalenia powyższej ustawy konieczne jest

formalne zgłoszenie tego projektu ponownie, co umoż-

liwi wykorzystanie dorobku pracy legislacyjnej, jaka

została włożona w poprzedniej kadencji Sejmu i prac

ekspertów MSWiA.

W obecnej kadencji Sejmu do dziś

nie pojawił się projekt ustawy o czynnościach opera-

cyjno-rozpoznawczych.

1.

Czy Rada Ministrów zamierza przygotować wła-

sny projekt ustawy o czynnościach operacyjno-rozpo-

znawczych lub ewentualnie złożyć projekt bazujący

na pracach podkomisji z poprzedniej kadencji Sejmu,

opierający się na inicjatywie ustawodawczej wniesio-

nej przez grupę posłów KP PO i pracy ekspertów

MSWiA?

Jeśli tak, to kiedy miałoby to nastąpić?

Czy

w agendach rządu trwają prace nad przedmiotowym

projektem ustawy i jakie są założenia legislacyjne

ewentualnego przedłożenia?

2.

Jeśli nie ma rządowych planów w tej sprawie,

to jaki jest powód takiego zaniechania, skoro w po-

przedniej kadencji ówczesne MSWiA (ministrem był

wówczas pański bliski współpracownik pan Grzegorz

Schetyna) dostrzegało konieczność uchwalenia takie-

go projektu?

Co wpłynęło na zmianę stanowiska

3.

Czy nieuchwalenie w poprzedniej kadencji Sej-

mu ustawy o czynnościach operacyjno-rozpoznaw-

czych i niezgłoszenie do dziś projektu rządowego nie

oznacza, że ustawowe uregulowanie tych kwestii jest

blokowane przez służby specjalne, które nie są zain-

teresowane „ujednoliceniem procedur stosowanych

żadnych wątpliwości odnośnie do tego, jakimi upraw-

nieniami dysponują funkcjonariusze, wykonując

czynności operacyjno-rozpoznawcze”?

Z poważaniem

Poseł Marcin Mastalerek

Łódź, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6674)

do ministra skarbu państwa

Przedsiębiorstwa Uzdrowisko Ciechocinek SA

dowej NSZZ „Solidarność” i Związku Zawodowego

„Fizjoterapia”, którzy wyrazili swoje zaniepokojenie

prywatyzacją Przedsiębiorstwa Uzdrowisko Ciecho-

cinek SA poprzez sprzedaż majątku spółki prywat-

nemu inwestorowi.

Zdaniem przedstawicieli związków zawodowych

prywatny inwestor zawsze jest nastawiony na osią-

gnięcie zysku, w związku z tym pojawiają się wątpli-

wości, czy prywatny inwestor zapewni równy i po-

wszechny dostęp do lecznictwa uzdrowiskowego.

Po-

nadto czy zapewni leczenie uzdrowiskowe o zróżni-

cowanych kierunkach leczenia?

Czy umożliwi rozwój

kierunków rehabilitacji oraz czy będzie wzbogacał

urządzenia lecznicze posiadane przez uzdrowisko?

PUC SA to nie tylko obiekty sanatoryjne, ale tak-

że zabytkowe tężnie, warzelnia soli i naturalne inha-

latorium fontanna „Grzybek”.

Tężnie zgodnie z pro-

cesem technologicznym nie mogą funkcjonować bez

warzelni soli.

Na terenach zarządzanych przez spół-

kę znajdują się także źródła solankowe.

Istnieje oba-

wa, że prywatny inwestor nie będzie w stanie łożyć

na utrzymanie tężni i warzelni soli, które to obiekty

wymagają stałych nakładów.

Ponadto spółka Przedsiębiorstwo Uzdrowisko

Ciechocinek jest obecnie krajowym centrum szkole-

nia w zakresie balneologii pod kierunkiem prof. Ire-

ny Ponikowskiej.

Lekarze mają możliwość zdobycia

kolejnego stopnia specjalizacji.

Wobec tego rodzi się

wątpliwość, czy prywatny inwestor będzie zaintere-

sowany dalszą współpracą z UMK Collegium Medi-

cum w tym zakresie.

Związki zawodowe obawiają się również sytuacji

w prywatyzowanych uzdrowiskach po wygaśnięciu

pakietów socjalnych.

Nikt nie zagwarantuje, że po

wygaśnięciu tych pakietów nie dojdzie w spółce do

masowych zwolnień pracowników.

Spółka zatrudnia

około 600 osób i jest to jeden z największych praco-

dawców na terenie powiatu aleksandrowskiego.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc to pod uwagę,

139

1.

Na jakich warunkach powyższa spółka będzie

prywatyzowana?

2.

W jaki sposób podczas procesu prywatyzacji

zabezpieczone zostaną interesy pracowników przed-

siębiorstwa?

3.

Czy określony został już termin prywatyzacji?

4.

Czy Pan Minister przewiduje wsparcie ﬁnanso-

we dla prywatnego inwestora, aby zabytki te, które

ponad wszelką wątpliwość stanowią dziedzictwo na-

rodowe, nie uległy zniszczeniu?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6675)

do ministra pracy i polityki społecznej

których innych ustaw nowe brzmienie art. 191 ust. 9

sadę wzrostu wydatków samorządu gminnego na

wydatków na opiekę i wychowanie dziecka w pierw-

Z narastającymi wydatkami gmin na pieczę organi-

lenia na koszt gminy asystenta rodziny.

Do 31 grud-

nia 2014 r. ma być to fakultatywne, a stanie się obli-

gatoryjne od 1 stycznia 2015 r.

Samorządy gminne oraz kierownicy ośrodków po-

mocy społecznej zwracają uwagę na fakt, iż nałożony

rusza konstytucyjną zasadę adekwatności środków

i zgłaszają potrzebę pilnej nowelizacji ww. ustawy.

Postulują również zmianę zapisu dotyczącego wy-

datków samorządu gminnego na opiekę i wychowa-

czej, tak aby nie przekraczały one 10% wydatków

organizowanej przez powiat.

lizacją powyższej ustawy?

3.

Czy ministerstwo uwzględni uwagi i wnioski

zgłaszane przez samorządy w trakcie prac nad no-

wym projektem ustawy?

Z wyrazami szacunku

Chełm, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6676)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie negatywnych skutków wzrostu

kosztów zatrudnienia

ków wzrostu kosztów zatrudnienia.

Od lutego br. na-

stąpił wzrost składki rentowej o 2 punkty procento-

we.

Nie było potrzeba wiele czasu, by utwierdzić się

w przekonaniu, że ta podwyżka zwiększy bezrobocie

i zatrudnianie na tzw. umowy śmieciowe.

Podniesie-

nie wysokości składki na ubezpieczenie rentowe spo-

wodowało wzrost kosztów zatrudnienia, przez co

wielu przedsiębiorców zmuszonych zostało do wpro-

wadzenia programów restrukturyzacyjnych.

Dopro-

wadziło to do zmniejszenia zatrudnienia lub znacz-

nego obniżenia płacy.

Pracodawcy zgodnie twierdzą,

że wyższa składka rentowa osłabiła ich rentowność,

gdyż, planując swój budżet na 2012 r., nie uwzględ-

nili w nim dodatkowych kosztów.

Od ubiegłego roku

średnie wynagrodzenie netto wzrosło o 105 zł, nato-

miast aż o 284 zł zwiększyły się koszty pracy.

Kolejny pomysł rządu nie przyniósł dla rynku pra-

cy nic dobrego.

Przeciwnie, powoduje zatrzymanie

wzrostu wynagrodzeń i procesów inwestycyjnych

w przedsiębiorstwach, zmniejszenie zysków ﬁrmiwzrost

bezrobocia.

Konsekwencją tego jest zmniejszenie

wpływów podatkowych do budżetu.

Zamiast zamra-

żać pieniądze na aktywizację bezrobotnych, zwięk-

szać obciążenia czy podnosić podatki dochodowe, na-

leży stwarzać warunki do tworzenia nowych miejsc

pracy, zachowując już istniejące.

Jest to istotne

zwłaszcza teraz, gdy rząd podjął decyzję o podwyż-

szeniu wieku emerytalnego.

zwiększeniem kosztów zatrudnienia a rosnącym bez-

robociem, spowolnieniem gospodarki i zubożeniem

społeczeństwa?

Jakie działania zapobiegawcze w związ-

ku z tym podjęło MPiPS?

2.

Jak ministerstwo odniesie się do faktu, że kosz-

tem zawierania umów o pracę wzrosła ilość zawiera-

nych tzw. umów śmieciowych oraz pracujących na

czarno, przez co zamiast obiecywanych wpływów do

140

budżetu państwa można zaobserwować wyraźne ich

zmniejszanie?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6677)

do ministra edukacji narodowej

cieli.

Z informacji oświatowych związków zawodo-

wych wynika, że ponad 7,5 tys. nauczycieli w całym

będzie pracowało na niepełnym etacie.

Szacuje się,

że tylko w samej Częstochowie pracy nie będzie dla

186 nauczycieli.

Na bezrobocie traﬁąludzieznako-

micie wykształceni, wieloprzedmiotowcy, z ogrom-

nym doświadczeniem zawodowym.

Jako główną

przyczynę redukcji etatów podaje się niż demogra-

ﬁczny.

Jednakdotakiegostanurzeczyprzyczyniła

się także tzw. reforma programowa, wprowadzająca

wybór proﬁlukształceniajużpopierwszejklasieli-

ceum, jak również niedoszacowana subwencja oświa-

towa oraz masowa likwidacja szkół w całym kraju.

1.

Czy MEN dostrzega trudną sytuację nauczycie-

li, którzy w tym roku stracą pracę i czy w związku

z tym podejmie działania ich wspierające?

2.

Czy zdaniem Pani Minister malejąca liczba na-

uczycieli nie odbije się na jakości kształcenia?

3.

Jakie rozwiązania zaproponuje kierowane przez

Panią ministerstwo, które pozwoliłyby zachować na-

uczycielom aktywność zawodową?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6678)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie przyszłości stadionów

wybudowanych na Mistrzostwa Europy

nów wybudowanych na Euro 2012.

Niespełna miesiąc

po zakończeniu imprezy sportowej Euro 2012 zaczy-

na się najtrudniejszy okres dla nowo wybudowanych

stadionów.

Należy nimi zarządzać tak umiejętnie,

aby były w stanie zarobić na siebie.

Utrzymanie

wszystkich stadionów wybudowanych na mistrzo-

stwa Euro 2012 kosztuje 4,5 mln zł miesięcznie.

Tyle

wynoszą opłaty za ogrzewanie, prąd, wodę i ochronę.

Samo utrzymanie Stadionu Narodowego to koszt

1,5 mln zł miesięcznie, a przy komercyjnym wyko-

rzystaniu obiektu koszty jeszcze wzrosną.

Rząd pla-

nuje, że stadiony będą utrzymywały się z organizacji

różnego rodzaju imprez sportowych, koncertów,

sprzedaży praw sponsorskich i marketingowych, czy

wynajmu powierzchni biur i sal konferencyjnych.

Już

teraz wiadomo, że samoﬁnansowaniesięstadiówjest

mało realne.

W Gdańsku i we Wrocławiu już wypo-

wiedziano umowy zarządzającym obiektami spół-

kom.

Stadion Narodowy w Warszawie wciąż nie ma

swojego głównego sponsora.

Przyszłość polskich stadionów po Euro 2012 jest

niepokojąca.

Podatnicy słusznie obawiają się, że

utrzymanie nowych stadionów będzie ﬁnansowane

z ich pieniędzy.

1.

Jaki pomysł na wykorzystanie stadionów ma Mi-

nisterstwo Sportu i Turystyki, aby kosztami utrzyma-

nia nie obciążać samorządów i podatników?

2.

Jakie działania podejmie ministerstwo, aby

Polska nie podzieliła losów Grecji i Portugalii, gdzie

po wielkich imprezach sportowych planuje się wybu-

rzenie stadionów ze względu na zbyt duże obciążenie

budżetu państwa?

3.

Czy rząd planuje przeniesienie kosztów utrzy-

mania obiektów sportowych na samorządy lokalne,

jeśli tak, to w jakim procencie i na jakich zasadach?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6679)

do ministra zdrowia

w sprawie marginalizacji leczenia

psychiatrycznego w polskiej służbie zdrowia

czenia psychiatrycznego w polskiej służbie zdrowia.

Szpitale psychiatryczne w Polsce rażąco narusza-

ją obowiązujące przepisy.

Łamanie praw pacjentów

to niestety codzienność.

Zdecydowana większość pol-

skich szpitali nie spełnia wymogów leczenia psychia-

141

trycznego.

Powszechnym zjawiskiem jest lekceważe-

nie obowiązku rzetelnego prowadzenia dokumentacji

dotyczącej przyjmowania osób chorych bez ich zgody.

Najczęściej brakuje zatwierdzenia przez ordynatora

przyjęcia pacjenta, brak jest wpisów o poinformowa-

niu pacjenta o przyczynach zatrzymania i przysługu-

jących mu prawach oraz wpisów o zapoznaniu chore-

go z planem leczenia.

W niewłaściwy sposób doku-

mentowane są również przypadki stosowania przy-

musu bezpośredniego, będącego najbardziej dra-

styczną formą pogwałcenia nietykalności osobistej.

Lekarze nie odnotowują badań uzasadniających za-

stosowanie lub przedłużenie przymusu, brakuje pod-

stawowych informacji dotyczących rodzaju i czasu

zastosowanego zabezpieczenia oraz wpisów o obo-

wiązkowym krótkotrwałym uwolnieniu (co 4 godzi-

ny).

Oprócz tego oddziały psychiatryczne nie spełnia-

ją podstawowych wymogów: łóżka nie są dostępne

z trzech stron, a odstępy między nimi nie zapewnia-

ją swobodnego dostępu do pacjenta.

Oddziały psy-

chiatryczne są przepełnione i zaniedbane, ściany

brudne, okna nieszczelne, a w toaletach brakuje pa-

pieru toaletowego.

Utrudniony jest dostęp do rzecznika praw pacjenta

szpitala psychiatrycznego.

Obecnie funkcję tę sprawu-

ją 24 osoby (powinno być 50), co skutkuje tym, że nie

wszyscy pacjenci mogą korzystać z ich pomocy.

Prace w ramach „Narodowego programu ochrony

zdrowia psychicznego”, przyjętego przez rząd w grud-

niu 2010 r., zostały podjęte z opóźnieniem.

Na jego

realizację zaplanowano 8 mln zł, niestety wydano je-

dynie 200 tys. zł.

Głównym celem programu miała

być promocja zdrowia psychicznego i zapobieganie

zaburzeniom psychicznym.

Osoby z takimi zaburze-

niami miały mieć zapewniony lepszy dostęp do opie-

ki zdrowotnej i różnego rodzaju form wsparcia.

Opóź-

nienie rozpoczęcia działań edukacyjnych, diagno-

stycznych i interwencyjnych, które przewidziano w ra-

mach NPOZP, utrudniło stworzenie systemu sku-

tecznej prewencji i leczenia zaburzeń psychicznych.

Niezrozumiałe jest, że urzędnicy resortu zdrowia nie

posiadają pełnej dokumentacji z realizacji przedmio-

towego projektu.

Opieka psychiatryczna w Polsce traktowana jest

marginalnie i interwencyjnie.

Chorzy psychicznie nie

są objęci nowoczesną terapią i opieką, a Ministerstwo

Zdrowia nie realizuje żadnych nowych rozwiązań

mających usprawnić opiekę zdrowotną nad osobami

chorymi.

1.

Kiedy wreszcie polska psychiatria wejdzie

w XXI wiek?

2.

Dlaczego kierowany przez Pana resort zdrowia

nie realizuje „Narodowego programu ochrony zdro-

wia psychicznego”?

Jak to możliwe, że urzędnicy Mi-

nisterstwa Zdrowia nie posiadają dokumentacji do-

tyczącej NPOZP?

3.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowo-

ściami, jakie działania naprawcze zamierza podjąć

ministerstwo?

4.

Na jakie formy wsparcia mogą liczyć osoby z za-

burzeniami psychicznymi i ich rodziny?

5.

Czy Ministerstwo Zdrowia rozważa podjęcie dzia-

łań na rzecz zapewnienia wystarczającej liczby rzecz-

ników praw pacjenta szpitala psychiatrycznego?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6680)

do ministra pracy i polityki społecznej

działań zwalczających bezrobocie

wśród osób młodych

jęcia aktywnych działań zwalczających bezrobocie

wśród osób młodych.

Bezrobocie młodego pokolenia stanowi największe

zagrożenie dla teraźniejszości i przyszłości ekono-

micznej naszego kraju.

Koalicja rządząca niestety nie

podejmuje działań, które skutkowałaby wzrostem

zatrudnienia ludzi młodych.

Zauważalne są nato-

miast zjawiska odwrotne, czyli wzrost bezrobocia

i emigracja zarobkowa.

Szacuje się, że w przyszłym

roku bezrobocie sięgnie 14%.

Bezrobocie wśród młodych wynika z braku wspar-

cia ze strony państwa.

Dlatego Klub Parlamentarny

Prawo i Sprawiedliwość złożył ostatnio w Sejmie pro-

jekt uchwały wprowadzającej „Narodowy program

zatrudnienia” – propozycję rozwiązania jednego z po-

ważniejszych problemów socjalnych w Polsce.

Pro-

gram zakłada m.in. stworzenie w Polsce mechani-

zmu, który zachęcałby przedsiębiorców do zatrudnia-

nia absolwentów.

Dzięki niemu możliwe byłoby utwo-

rzenie około 1 mln nowych miejsc pracy, czyli porów-

nywalnie tyle, ile powstało za czasów rządów Prawa

i Sprawiedliwości.

Program ma także na celu stwo-

rzenie funduszu zabezpieczającego możliwość zakła-

dania własnych ﬁrm przez młodych ludzi.

Jest on

adresowany do osób, które nie ukończyły 35. roku

życia, mieszkających przede wszystkim na wsiach

i w małym miastach oraz na terenach objętych naj-

większym bezrobociem.

Istotą rządowego wsparcia dla tworzenia nowych

miejsc pracy powinna być pomoc docelowa, adreso-

wana bezpośrednio do samego przedsiębiorcy lub do

osoby, która ma podjąć pracę.

Rząd zamiast wspierać

wszelkie działania i pomysły, które wreszcie zahamo-

142

wałyby wzrost bezrobocia, podnosi wiek emerytalny,

likwiduje ulgi prorodzinne, podwyższa podatki.

To

wszystko powoduje, że młodzi ludzie bez wahania

wyjeżdżają z kraju, w którym rządzący dbają o to, by

żyło się lepiej, ale tylko im.

uchwały wprowadzającej „Narodowy program za-

trudnienia”, czy jak zwykle odłożyć dobry projekt

klubu PiS do zamrażarki marszałka Sejmu?

2.

Jakie skuteczne działania prowadził dotychczas

kierowany przez Pana resort pracy, aby zachęcić pra-

codawców do zatrudniania młodzieży?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6681)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie negatywnych skutków

restrukturyzacji Poczty Polskiej SA

ków restrukturyzacji Poczty Polskiej SA.

W 2008 r. rozpoczął się proces restrukturyzacji

Poczty Polskiej, którego celem miało być m.in. uno-

wocześnienie i zwiększenie dostępności usług pocz-

towych.

Ten kilkuletni proces komercjalizacji i re-

strukturyzacji Poczty Polskiej spowodował niestety

zmniejszenie dostępności usług pocztowych.

Jedynie

20 placówek w całym kraju jest czynnych całą dobę.

Na obszarach wiejskich, tam gdzie jeszcze nie zlikwi-

dowano oddziałów, czynne są one zbyt krótko, naj-

częściej do godz. 15.

Poczta Polska prowadzi niego-

spodarne działania, bowiem wydała ponad 7,5 mln zł

na zakup trzech strategii działalności, które do tej

wywiązywali się z obowiązku rzetelnego nadzoru

nad wprowadzanymi reformami.

Ponadto Poczta Pol-

ska zakupiła za ponad 13 mln zł informatyczny sys-

tem zarządzania nieruchomościami, który od począt-

ku nie działał w sposób pozwalający na jego pełne

wykorzystanie.

Z raportu NIK wynika, że Poczta Polska nie wy-

konała głównych założeń strategicznych, a większość

zadań była wykonywana z opóźnieniem lub w niepeł-

nym zakresie.

Zmiany dotyczące organizacji i zatrud-

nienia nie zostały przeprowadzone w wystarczają-

cym stopniu, nie dokonano racjonalizacji sieci placó-

wek pocztowych, nie zoptymalizowano kosztów i przy-

chodów, co w konsekwencji uniemożliwiło poprawę

jakości świadczonych usług, a komercjalizacja nie do-

prowadziła do oczekiwanej zmiany wizerunku ﬁrmy.

Wydaje się, że jedynymi celami, które udało się zre-

alizować, było zlikwidowanie wielu placówek poczto-

wych.

Przyjęcie podziału administracyjnego jako pod-

stawy wydzielenia nowych regionów pocztowych bez

względu na specyﬁkę danego regionu zachwiało

sprawną organizacją pocztową na terenie całego kra-

ju.

Przyczyniło się to nie tylko do zwolnień setek pra-

cowników i jeszcze bardziej utrudnionego dostępu do

usług pocztowych, ale także do marginalizacji wsi

i miasteczek oraz zahamowania ich rozwoju.

2.

Czy w związku z pogorszeniem jakości i dostęp-

ności świadczonych usług planowana jest reorgani-

zacja sieci placówek?

3.

W związku z raportem NIK, jakie działania

naprawcze zamierza podjąć resort?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6682)

do ministra skarbu państwa

skich uzdrowisk.

Rozporządzenie ministra skarbu

państwa z 8 października 2008 r. wyraźnie wskazu-

je, że 7 polskich uzdrowisk nie będzie prywatyzowa-

nych.

Niestety obecnie MSP zdecydowało inaczej i za-

mierza sprywatyzować 6 uzdrowisk.

Tym samym

w rękach Skarbu Państwa zostałoby tylko uzdrowi-

sko Krynica-Żegiestów.

Lecznictwo uzdrowiskowe stanowi integralną

część systemu ochrony zdrowia.

Szpitale uzdrowisko-

we i sanatoria zapewniają dostęp do lecznictwa

uzdrowiskowego wszystkim Polakom, głównie lu-

dziom starszym, ale również dzieciom.

Należy pamię-

tać, że w polskich uzdrowiskach znajdują się kopali-

ny lecznicze, np. w Kołobrzegu borowiny, nazywane

czarnym złotem, w Ciechocinku słynne na cały świat

tężnie, w wielu uzdrowiskach są wytwórnie wód mi-

neralnych, a niektóre budynki i grunty uzdrowisko-

we są zabytkami.

Dlatego skandalem jest, że rząd bez

wahania chce skomercjalizować i sprywatyzować

skarb narodowy i dorobek wielu pokoleń.

Tym więk-

sze budzi to zaniepokojenie, że wpływy ze sprzedaży

będą dla budżetu znikome – 125 mln zł za 6 uzdro-

wisk to porównywalnie tyle, ile kosztowało wybudo-

wanie 2 km autostrady A2.

143

Prywatyzacja uzdrowisk ograniczy dostęp do za-

biegów leczniczych refundowanych przez NFZ oraz

będzie kolejnym krokiem postępującego niszczenia

polskiej służby zdrowia.

1.

Dlaczego ministerstwo zmienia decyzje zawar-

te w rozporządzeniu MSP z 8 października 2008 r.

co do zachowania w rękach Skarbu Państwa 7 uzdro-

wisk?

tyzacji spadnie dostępność usług uzdrowiskowych,

a ich koszty wzrosną?

3.

Czy w ocenie Pana Ministra korzyści płynące

ze sprzedaży polskich uzdrowisk będą wyższe od

utraty tych dóbr narodowych, w sytuacji gdy kwota

prognozowanych wpływów ﬁnansowychbędziebar-

dzo niska?

dzał konsultacje w sprawie prywatyzacji 6 uzdrowisk:

Ciechocinek, Lądek-Zdrój, Kołobrzeg, Busko-Zdrój,

Rymanów i Świnoujście?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6683)

do ministra transportu,

w sprawie przekwaliﬁkowania dróg

samorządowych, które są łącznikami

autostrady A4 przedstawiciele samorządów z woje-

wództwa podkarpackiego postulują zmianę klasyﬁ-

kacji kategorii łączników zjazdów z autostrady A4

z drogą krajową nr 4.

Zgodnie z ustawą o drogach

publicznych, art. 5, do dróg krajowych zalicza się dro-

gi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność

sieci dróg krajowych.

Nowo budowane drogi powiatowe

i gminne powinny posiadać konstrukcję o dopuszczal-

nym nacisku 8 t na oś.

Do ruchu na drogach krajowych

dopuszczane są pojazdy o nacisku do 11,5 MN/oś.

Stąd

też samochody ciężarowe poruszające się po autostra-

dzie o takich naciskach na oś nie mogą wjechać na

drogi powiatowe.

Dlatego zasadne jest przekwaliﬁ-

kowanie odcinków dróg łączących drogę krajową nr 4

z autostradą A4.

Za przykład niech posłuży powiat

dębicki, na terenie którego taka sytuacja dotyczy

2-kilometrowego odcinka drogi powiatowej nr 1288R

– Zawada – Pustynia, łączącej węzeł Pustynia auto-

strady A4 z drogą krajową, oraz połączenia węzła w Ży-

rakowie z drogą krajową nr 4 przez drogi powiatowe:

1180R, 1194R, 1295R.

Panie Ministrze, ponieważ problem dotyczy kil-

kunastu zjazdów z autostrady A4 na terenie woje-

wództwa podkarpackiego, pragnę zapytać: Kiedy

łączniki z budowanych autostrad łączące się z droga-

mi krajowymi zostaną przekwaliﬁkowaneidostoso-

wane do norm dróg krajowych?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6684)

do ministra transportu,

samorządowe, które zostały zniszczone

Szanowny Panie Ministrze!

Wielu przedstawicie-

li samorządów podpisało porozumienia na korzysta-

nie z dróg gminnych i powiatowych wykorzystywa-

nych do budowy autostrad.

Drogi te zostały zniszczo-

ne przez ciężkie pojazdy służące do przewozu kruszy-

wa, ziemi, betonu, asfaltu.

Korzystanie z nich stwa-

rza niebezpieczeństwo wypadku, a w niektórych

przypadkach użytkowanie staje się niemożliwe.

Mieszkańcy wielu sołectw wskutek ww. uciążliwości

grożą blokadami dróg i pikietami.

Firmy wykonawcy

autostrad nie wypełniają zawartych zobowiązań

związanych z bieżącymi remontami i odbudową dróg

samorządowych, które uległy zniszczeniu.

Przedsta-

wiciele samorządów podpisali w dobrej wierze wiele

porozumień, głównie za namową przedstawicieli

GDDKiA i wojewodów.

W obecnej sytuacji, kiedy

przedsiębiorstwa budujące autostrady ogłosiły upa-

dłość, mieszkańcy wielu gmin, które poniosły znacz-

ne straty, nie mają szans na odszkodowania.

1.

Kto pokryje koszty odbudowy zniszczonych

dróg samorządowych z powodu przedstawionej sytu-

acji niezawinionej przez wójtów, burmistrzów oraz

starostów?

2.

W jaki sposób rząd zamierza wesprzeć samo-

rządy, gdyż budowa autostrad jest inwestycją rządo-

wą, a wyegzekwowanie należności od ﬁrm, które

ogłosiły upadłość, jest prawie niemożliwe?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

144

Interpelacja

(nr 6685)

do ministra środowiska

w sprawie opóźnień i nieprawidłowości przy

budowie zbiornika retencyjnego Racibórz

Szanowny Panie Ministrze!

Niepokojące są ostat-

nie doniesienia w sprawie zbiornika retencyjnego Ra-

cibórz Dolny.

Według informacji płynących z mediów,

ta kluczowa inwestycja hydrologiczna jest zagrożona

z powodu niedbalstwa urzędników.

Opóźnienia w jej

realizacji mogą oznaczać utratę 300 mln zł unijnej

dotacji, o ile nie uda się jej przesunąć na inne inwe-

stycje przeciwpowodziowe.

Także kwestia pełnego

wykorzystania pożyczki z Banku Światowego w wy-

sokości 140 mln euro jest niepewna.

Umowa z ban-

kiem kończy się z upływem 2014 r., a według komi-

tetu sterującego program Odra 2006 budowa nie

zakończy się wcześniej niż w 2017 r.

Obecny projekt

budowy zbiornika jest adaptacją dokumentacji z 2004 r.

Jego przystosowanie do aktualnych przepisów po-

chłonęło 12,5 mln zł.

Zdaniem dziennikarzy szanse

na to, że inwestycja szybko ruszy, są niewielkie, bo

wciąż trwa wykup ostatnich gruntów.

1.

Czy rząd zamierza podjąć konkretne działania,

aby ten projekt doprowadzić jak najszybciej do ﬁnału?

2.

Czy osoby odpowiedzialne za opóźnienia w re-

alizacji przedmiotowego projektu poniosą konse-

kwencje?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6686)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Pogarsza się koniunk-

tura w polskim rolnictwie.

Takie doniesienia płyną

m.in. z Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki

Żywnościowej, Departamentu Analiz Makroekono-

micznych i Sektorowych Banku BGŻ i Pomorskiej

Izby Rolniczej.

Oceny tej dokonano m.in. na podstawie wskaźni-

ka nożyc cen towarów rolnych do cen środków do

produkcji.

W 2011 r. wyniósł on 107,2 pkt, a szacuje

się, że w bieżącym roku nie przekroczy 100 pkt.

Sytuację rolników pogarsza spadek cen skupu

produktów rolnych o 2,6% i wzrost o 3,5% środków

do produkcji rolniczej, porównując maj 2012 r. do

grudnia 2011 r.

Zdrożały w tym czasie nawozy o 6%,

energia elektryczna, paliwo oraz pasze.

Niepokojąca

jest tendencja do spadku pogłowia trzody chlewnej

o 12%, porównując stan z marca 2012 r. do sytuacji

sprzed roku.

Barierą dla wzrostu cen skupu towarów rolnych

są ograniczone możliwości sprzedaży żywności na

rynku krajowym.

Rolnicy oczekują przywrócenia do-

płat do eksportu mleka w proszku i masła na rynki

poza Unią, ale również skupu interwencyjnego.

Wielu ekspertów rolnych uważa za szkodliwe odło-

żenie na kolejne 4 lata decyzji zakazującej importu na

teren Polski pasz zawierających GMO, dostrzegając

w tym działania lobbystyczne wielkich koncernów bio-

technologicznych.

Eksperci ostrzegają, że obecny pro-

jekt ustawy autorstwa posłów PO przy poparciu PSL

doprowadzi do dalszego uzależnienia polskiego rolnic-

twa i konsumenta od zachodnich koncernów.

Uważają,

że polscy rolnicy nie mają żadnego wyboru podczas

zakupu pasz, bowiem na polskim rynku jest bardzo

niewiele mieszanek paszowych bez GMO.

W związku z przedstawioną sytuacją pragnę za-

pytać Pan Ministra:

1.

Jakie działania planuje podjąć rząd, aby zaha-

mować niekorzystne wskaźniki ekonomiczne w pol-

skim rolnictwie?

2.

Czy według Pana polscy rolnicy nie mogliby

w ciągu kilku lat przestawić produkcji i wyproduko-

wać takiej ilości paszy wysokobiałkowej, która zaspo-

koiłaby potrzeby rynku oraz dała asumpt dla rozwo-

ju polskiego rolnictwa, a tym samym zwiększenia ich

dochodu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6687)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

na ubezpieczenie zdrowotne rolników

ustawy o składkach na ubezpieczenie zdrowotne rol-

o powierzchni od 6 ha opłacają samodzielnie składkę

na ubezpieczenie zdrowotne.

Przepisy nie precyzują

jednak sytuacji, gdy rolnicy są współwłaścicielami

gruntów.

W takim stanie rzeczy naliczane są im

składki od areału całej współwłasności, mimo że są

tylko współwłaścicielami proporcjonalnie do ich czę-

ści.

Najlepiej przedstawia ten problem stan faktyczny,

kiedy wspólny tytuł użytkowania posiada kilka osób

145

na gruncie, który jest większy niż 6 ha, i mimo wszyst-

ko każdemu jest naliczana składka zdrowotna, tak

jakby posiadał gospodarstwo przekraczające 6 ha.

strzega potrzebę uregulowania tej problematycznej

kwestii?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6688)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W czerwcu br. cena za

kilogram żywca wieprzowego wynosiła ok. 5,67 zł, co

okresu w 2011 r.

Według ekspertów do podstawowych

czynników, które wpłynęły na wzrost cen, należą: spa-

dek produkcji trzody chlewnej w Polsce oraz duży po-

pyt na wieprzowinę na rynkach zagranicznych.

Rów-

nież prognozy na kolejne miesiące i przyszły rok nie

są dla konsumentów optymistyczne.

Nadal będzie się

zmniejszało pogłowie trzody chlewnej.

Według danych

GUS pod koniec 2011 r. wynosiło ono 13,1 mln sztuk

i było o 11,7% mniejsze niż w roku 2010.

Duży wpływ

Proces zmniejszania się pogłowia trzody chlewnej bę-

dzie się jeszcze bardziej pogłębiał, jeżeli tegoroczne

zbiory zbóż będą słabe, a ich cena na rynku wzrośnie.

Cała ta sytuacja wpływa także na przedsiębiorstwa

przetwórstwa mięsnego.

Spadek podaży surowca oraz

jego wysoka cena powodują, że jego przetwórstwo mię-

sa staje się coraz mniej opłacalne.

Z pewnością taki

stan rzeczy ma wpływ także na to, że najwięcej upa-

dłości wśród producentów żywności zanotowano

w branży przetwórstwa mięsnego.

ne jest korzystne dla hodowców trzody chlewnej

w Polsce?

2.

Jak aktualne wysokie ceny wieprzowiny wpły-

wają na kondycję branży przetwórstwa mięsnego

w naszym kraju?

3.

Jakie według ministerstwa są główne powody

spadku pogłowia trzody chlewnej w Polsce i czy mi-

nisterstwo podejmuje stymulujące działania w celu

zahamowania tego procesu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6689)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zalegania pracownikom z wypłatą

przez pracodawców

Szanowny Panie Ministrze!

Według danych Pań-

stwowej Inspekcji Pracy w pierwszym kwartale 2012 r.

38 tys. osób zwróciło się do tej instytucji z wnioskami

o pomoc w odzyskaniu należnych im wynagrodzeń.

Pracodawcy w tym okresie zalegali z wypłatami swo-

im pracownikom blisko 42 mln zł, co w porównaniu

do analogicznego kwartału roku 2011 stanowi wzrost

o 30%.

Istnieją uzasadnione obawy, że rzeczywista

skala tego problemu jest o wiele większa, ponieważ

część pracowników z obawy o utratę pracy nie zgła-

sza do PIP tego problemu.

Często również sami pra-

cownicy nie zdają sobie sprawy z przysługujących im

praw w dochodzeniu należnych im wynagrodzeń.

Eksperci wskazują także, że w najbliższym czasie

może dojść do pogłębienia się tego problemu, choćby

przez kryzys i fale upadłości w branży budowlanej.

Szacuje się, że w tej gałęzi gospodarki w najbliższym

czasie pracę może stracić ok. 150 tys. osób, a część

z nich nie otrzyma wynagrodzeń ze względu na upa-

dłość ich pracodawców.

przepisy chronią wystarczająco pracowników w kwe-

stii zapewnienia im regularnego wynagrodzenia za

pracę?

2.

Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby

zmniejszyć problem zalegania przez pracodawców

z wypłatami dla pracowników?

Z poważaniem

(nr 6690)

do ministra zdrowia

w sprawie możliwości pobierania przez

informacje, że szpitale mogą pobierać opłaty od pa-

cjentów za ich zakwaterowanie i wyżywienie.

Powo-

dem takiego stanu rzeczy mają być przepisy ustawy

146

Nie przewidują one bowiem wprost obowiązku zapew-

nienia przez szpitale zakwaterowania i wyżywienia

hospitalizowanym pacjentom.

Przepisy przedmiotowej

ustawy nakładają wymóg zapewnienia zakwaterowa-

nia i wyżywienia w odniesieniu do stacjonarnych i ca-

łodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpi-

talne.

U wielu pacjentów i ich rodzin tego typu infor-

macje medialne mogłyby wywołać obawy, że można

pobierać opłaty za przedmiotowe świadczenia.

obowiązujących przepisów możliwe jest pobieranie

opłat od pacjentów szpitali za ich zakwaterowanie i wy-

żywienie?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6691)

do ministra zdrowia

w sprawie spadających wpływów

do Narodowego Funduszu Zdrowia

dialnych na konto Narodowego Funduszu Zdrowia

do maja br. wpłynęło mniej pieniędzy, niż zakładano

w planie ﬁnansowym.

WbudżecieNFZbrakujeok.

800 mln zł.

Sytuacją tą zaniepokojone są podmioty

medyczne, które świadczą usługi medyczne, ale po-

wody do zmartwienia mają również pacjenci.

Oba-

wiają się, że jeżeli deﬁcytwbudżecieNFZnadalbę-

dzie się powiększał, może zabraknąć środków ﬁnan-

sowych na kontrakty, które NFZ zawarł z placówka-

mi medycznymi.

Należałoby się spodziewać, że taki

deﬁcytśrodkówmożedoprowadzićdotego,żeNFZ

nie będzie mógł zapłacić szpitalom za wszystkie tzw.

nadwykonania.

1.

Jakie są przyczyny mniejszych wpływów środ-

ków ﬁnansowychzeskładekzdrowotnychdoNFZ,

niż zakładał to plan ﬁnansowy?

2.

Czy ta sytuacja może wpłynąć na pogorszenie

się dostępu obywateli do usług świadczonych przez

służbę zdrowia?

3.

Czy pełne wykonanie kontraktów na leczenie

zawartych przez NFZ może być zagrożone?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6692)

do ministra gospodarki

w sprawie projektu wprowadzenia

Szanowny Panie Premierze!

Komisja Europejska

pracuje nad wprowadzeniem na terenie Unii Euro-

pejskiej jednolitego patentu europejskiego.

Projekt

nowych regulacji budzi obawy i zastrzeżenia wśród

polskich przedsiębiorców, przedstawicieli związków

zawodowych, rzeczników patentowych.

Według tych

środowisk jednolity patent będzie korzystny zwłasz-

cza dla dużych międzynarodowych koncernów.

Nowe

rozwiązanie może spowodować słabszą ochronę pa-

tentową dla polskich ﬁrm.

Mogąteżznaczniewzro-

snąć koszty zgłoszenia patentu, gdyż będzie go moż-

na przedstawić tylko i wyłącznie w językach: angiel-

skim, niemieckim, francuskim.

1.

Czy ministerstwo dostrzega zagrożenia dla pol-

skich przedsiębiorców związane z wprowadzeniem

jednolitego patentu europejskiego?

2.

O jaką wysokość mogą wzrosnąć koszty zgło-

szenia patentu dla polskich ﬁrmpowejściuwżycie

JPE?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6693)

do ministra skarbu państwa

w sprawie dywidend wpłacanych do budżetu

Szanowny Panie Ministrze!

Według doniesień

prasowych do budżetu wpłynęło do tej pory 7 mld zł

z dywidend od spółek Skarbu Państwa.

Docelowo

wpływy z tego tytułu mają sięgnąć 8,1 mld zł.

Sama

spółka KGHM Polska Miedź odprowadzi do Skarbu

Państwa ok. 1,8 mld zł.

Należy zwrócić uwagę na to,

że zarząd spółki proponował 17 zł dywidendy na ak-

cję, jednak na wniosek reprezentantów Skarbu Pań-

stwa kwota ta wzrosła do 28,34 zł.

Taka sytuacja

miała miejsce także w innych spółkach.

Według eks-

pertów takie działania mogą polegać na bieżącym,

krótkowzrocznym zaspokajaniu budżetu państwa

i sposobem na łatanie dziury budżetowej.

Dla przed-

siębiorstw z udziałem Skarbu Państwa taka sytuacja

może oznaczać mniejsze środki na inwestycje i roz-

147

wój, a w przyszłości może skutkować spadkiem ich ren-

towności, konkurencyjności na rynku i w konsekwencji

doprowadzić do zmniejszenia się ich wartości.

1.

Dlaczego przedstawiciele Skarbu Państwa

zwiększają wysokość dywidend zaproponowanych

przez zarządy poszczególnych spółek?

2.

Czy według ministerstwa taka sytuacja nie

wpłynie negatywnie na sytuację rynkową tych przed-

siębiorstw?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6694)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planów nowelizacji dyrektywy

2003/96/WE

welizacją dyrektywy 2003/96/WE w sprawie restruk-

turyzacji wspólnotowych przepisów ramowych doty-

czących opodatkowania produktów energetycznych

i energii elektrycznej.

Nowe rozwiązania przewidują,

że produkty energetyczne takie jak węgiel, olej napę-

dowy, LPG nie będą już opodatkowane według sta-

wek kwotowych.

Projektowane przepisy zakładają,

że wysokość opodatkowania będzie ustalana na pod-

stawie dwóch elementów: odzwierciedlającego po-

ziom emisji CO

2

oraz zawartości energetycznej.

Ta-

kie rozwiązanie według ekspertów spowoduje w Pol-

sce wzrost cen przedmiotowych produktów, co w szcze-

gólności dotknie indywidualnych konsumentów.

Większość domów jednorodzinnych w naszym kraju

jest ogrzewana węglem.

Także wzrost choćby podat-

ku akcyzowego na olej napędowy i LPG odczują

przede wszystkim kierowcy.

Projekt wprowadzenia

nowych regulacji uzasadniania się przede wszyst-

kim koniecznością ochrony środowiska przez zmniej-

szenie emisji CO

2

oraz zachętą do korzystania z ener-

gii ekologicznej.

Wydaje się oczywiste, że ze względu

na obecny etap rozwoju naszego kraju, zamożności

naszego społeczeństwa i produktów, z jakich wytwa-

rzana jest energia, propozycje zmian są niekorzyst-

ne dla Polaków.

Dlatego też zwracam się do Pana Ministrze z na-

stępującymi pytaniami:

wie i czy nie dostrzega się przedstawionych wyżej

zagrożeń?

2.

Czy ministerstwo podejmie działania, które po

wprowadzeniu zmian w przedmiotowym akcie chro-

niłyby interes naszego państwa?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6695)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie procedur przyznawania

osobom bezrobotnym

działalności gospodarczej

Szanowny Panie Ministrze!

W mediach poruszono

problem odmowy dotacji na rozpoczęcie działalności

gospodarczej tym bezrobotnym, którzy korzystali już

z innych form aktywizacji zawodowej.

Praktyki takie

stosowane są przez powiatowe urzędy pracy na tere-

nie całego kraju.

Obowiązujące przepisy nie zakazu-

ją osobie, która odbyła np. szkolenie, skorzystania

z innej formy aktywizacji zawodowej.

Dlatego u wie-

lu osób budzi kontrowersje to, że ich wnioski rozpa-

trywane są negatywnie, gdyż otrzymując przedmio-

towe wsparcie, mogłyby w praktyce wykorzystać

umiejętności nabyte w ramach szkoleń.

Z drugiej

przedstawicieli PUP.

Ze względu na mniejsze środki

ﬁnansowe przeznaczone na aktywizację zawodową

kierownictwo urzędów pracy chce, aby z tych form

korzystało jak najwięcej bezrobotnych, dotychczas

nieobjętych aktywizacją.

re regulowałyby precyzyjnie przedmiotową materię?

2.

Czy ministerstwo rozważa zwiększenie środ-

ków na aktywizację bezrobotnych?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6696)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stopy bezrobocia wśród osób

powyżej 50. roku życia

Szanowny Panie Ministrze!

Według danych GUS

liczba zarejestrowanych bezrobotnych po 50. roku

148

życia w maju br. wyniosła 459,8 tys. W porównaniu

z analogicznym okresem roku 2011 nastąpił w tej

grupie wiekowej wzrost bezrobocia o 7,3%.

Obecnie

co czwarta bezrobotna osoba w Polsce ukończyła

50 lat życia.

Ta grupa wiekowa osób bezrobotnych

ma największe problemy ze znalezieniem nowego za-

trudnienia.

Pracodawcy preferują w procesie rekru-

tacyjnym osoby młode.

Osoby w tym wieku trudniej

przekwaliﬁkująsiędowykonywanianowychzawo-

Eksperci zwracają uwagę, że w najtrudniejszej sytu-

acji są bezrobotni, którzy osiągnęli wiek uprawnia-

jący ich do ochrony przedemerytalnej.

Pracodawcy

nie chcą bowiem zatrudniać pracowników, których

nie można zwolnić np. w sytuacji pogorszenia się kon-

dycji ekonomicznej ich ﬁrm.

jącym pytaniem: Co podległe Panu ministerstwo pla-

nuje zrobić w celu zmniejszenia bezrobocia wśród

osób powyżej 50. roku życia?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6697)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie w Polsce jest

zarejestrowanych ponad 2 mln osób bezrobotnych.

Około 411 tys. z nich nie przekroczyło 24 lata.

Jest

to sytuacja alarmująca, bo do końca czerwca 2012 r.

na rynek pracy traﬁok.500tys.absolwentówróżne-

go rodzaju szkół.

Jak wyliczają eksperci, co najmniej

100 tys. z nich nie znajdzie zatrudnienia i powiększy

grono bezrobotnych.

Jedną z przyczyn tego stanu jest

brak jakiegokolwiek doświadczenia zawodowego ab-

solwentów.

Przeciwdziałać temu mogłyby między in-

nymi staże zawodowe, jak i bezzwrotne dotacje na

rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej.

W ostatnich latach spadła liczba środków prze-

znaczanych na ten cel, co skutkuje tym, że w bieżą-

cym roku ze stażu skorzystać może ok. 110 tys. ab-

solwentów, a wsparcie na własną działalność otrzy-

ma ok. 30 tys. osób.

W dużej części powiatowych

urzędów pracy środki na ﬁnansowaniestażyw2012r.

już się skończyły.

Jednym z rozwiązań, które mogło-

by poprawić tę niekorzystną sytuację, jest przezna-

czenie środków na aktywne formy zwalczania bezro-

bocia, które zgromadzone są w Funduszu Pracy.

1.

Jakie dodatkowe działania jeszcze w tym roku

podejmie ministerstwo w celu zmniejszenia bezrobo-

cia wśród osób w wieku do 25 lat?

2.

Czy ministerstwo rozważa przeznaczenie części

środków zgromadzonych w Funduszu Pracy na ﬁ-

nansowanie aktywnych form zwalczania bezrobocia?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6698)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Ministrze!

Według ustawy o fun-

duszu sołeckim każdy wójt do końca lipca powinien

poinformować sołectwo o tym, ile środków z fundu-

szu może otrzymać w przyszłym roku.

Aby ta kwota

została wyliczona, potrzebna jest informacja z Głów-

nego Urzędu Statystycznego o liczbie mieszkańców

gminy na 31 grudnia 2011 r.

Według gazety „Rzecz-

pospolita” delegatury GUS udzielą takich danych

najwcześniej na jesieni.

Problem polega na tym, że

żaden ustawowy przepis nie nakazuje prezesowi GUS

udostępnienia informacji o liczbie ludności i nie okre-

śla terminu, w którym powinien tego dokonać.

wadzenie przepisów regulujących termin udzielenia

przez GUS stosownych informacji?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6699)

do ministra pracy i polityki społecznej

dla kobiet, które poroniły

Szanowny Panie Ministrze!

„Dziennik Gazeta

Prawna” poruszył bardzo istotny i ważny temat.

Mianowicie informuje, że większość matek po poro-

nieniu dziecka idzie na zwolnienie lekarskie, bo nie

wie, że może się ubiegać o udzielenie ośmiu tygodni

urlopu.

Gwarantuje to art. 181 ust. 1 Kodeksu pracy,

który stanowi, że w przypadku urodzenia martwego

149

dziecka lub zgonu dziecka przed upływem ósmego

tygodnia życia, kobieta ma prawo do urlopu macie-

rzyńskiego.

Biuro Rzecznika Praw Pacjenta informu-

je o dużej skali tego problemu.

Podkreśla, że głów-

nym powodem jest podejście lekarzy do wystawiania

stosownych dokumentów w sytuacji poronienia.

Pra-

widłowe ich wystawienie jest niezbędne, aby urząd

stanu cywilnego wystawił akt urodzenia, który upraw-

nia do skorzystania z urlopu macierzyńskiego.

Według specjalistów winna jest deﬁnicja.WKo-

deksie pracy nie funkcjonuje termin „poronienie”.

Mowa jest tylko o urodzeniu martwego dziecka lub

Tymczasem w przepisach obowiązujących w służbie

zdrowia pojawia się deﬁnicja poronienia.

Tym sa-

mym często, choć bez uzasadnienia, stanowi to pod-

stawę do odmowy wystawiania zgłoszenia do USC.

Ta deﬁnicjaujętawrozporządzeniuministrazdrowia

nie ma wpływu na wydanie przez urząd stanu cywil-

nego aktu urodzenia dziecka, ponieważ reguluje od-

rębną kwestię.

Dodatkowo, jak informuje gazeta,

część lekarzy odmawia wystawiania zgłoszenia do

urzędu, powołując się na niemożność ustalenia płci

i wagi nienarodzonego dziecka.

W praktyce to, czy

kobieta po poronieniu będzie mogła skorzystać z urlo-

pu, zależy od lekarza.

wprowadzić zmiany w przepisach, które utrudniają

kobietom skorzystanie z praw im przysługujących?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6700)

do ministra transportu,

w sprawie upadłości w sektorze budowlanym

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

medialnych w pierwszym półroczu bieżącego roku aż

417 przedsiębiorstw ogłosiło upadłość.

W porównaniu

z ubiegłym rokiem to przyrost o jedną piątą.

Według tych źródeł na pierwszym miejscu wśród

upadających są ﬁrmybudowlane.

Liczbabankructw

w tym sektorze wzrosła o blisko 45%.

Ryzykowne oka-

zały się kontrakty infrastrukturalne związane z bu-

dową dróg i autostrad.

Okazały się one albo nieren-

towne, albo podwykonawcy nie otrzymali zapłaty za

wykonane usługi, co spowodowało ich bankructwo.

Przedstawiciele Polskiego Związku Pracodawców

Budownictwa informują, że zamiast wzmocnienia

sektora budowlanego dzięki inwestycjom związanym

z Euro 2012 pojawiło się ryzyko upadłości wielu ﬁrm,

zapaść branży i utrata nawet 150 tys. miejsc pracy.

ﬁrmbędącychdalszymiogniwamiwłańcuchupod-

wykonawców usług związanych z budową auto-

strad?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6701)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie

zniszczenia przez urzędników MSZ

Narodowego śp. Tomasza Merty

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich dniach

wskutek dociekliwości niektórych mediów poinfor-

mował Pan Minister opinię publiczną, że urzędnicy

MSZ zniszczyli rzeczy osobiste byłego podsekretarza

dowego śp. Tomasza Merty, który zginął w katastro-

ﬁesmoleńskiej.

Jest to bulwersujące, że urzędnicy Pana minister-

stwa postanowili zniszczyć rzeczy, a nadpalone prze-

kazać wdowie bez słowa wyjaśnienia.

praktyk w MSZ i dlaczego były one ukrywane przez

tak długi okres?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6702)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Według danych związ-

ków zawodowych, kuratorów i samorządowców po-

nad 7,5 tys. nauczycieli straci pracę z końcem sierp-

nia tego roku.

W ich opinii zwalnianie nauczycieli to

skutek nie tylko niżu demograﬁcznego,alerównież

zmian programowych w szkolnictwie ponadgimna-

150

zjalnym.

Nowa podstawa programowa nauczania

zmniejsza bowiem liczbę godzin niektórych przed-

miotów.

W najtrudniejszej sytuacji znaleźli się na-

uczyciele biologii, chemii i ﬁzyki.

1.

Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby za-

pobiec tak licznym zwolnieniom nauczycieli?

nauczycieli straci pracę z powodu zmiany w podsta-

wie programowej nauczania?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6703)

do ministra zdrowia

karze rozpoczęli protest, w którym sprzeciwiają się

umowom z Narodowym Funduszem Zdrowia upraw-

niającym do wypisywania recept na leki refundowa-

ne.

Akcja protestacyjna lekarzy prowadzona jest

w różnych formach.

Leki wypisywane są na recep-

tach według wzoru NRL bez określenia, czy pacjent

forma to powrót do pieczątki: Refundacja do decyzji

NFZ.

Lekarze wypisują także leki spoza listy leków

refundowanych.

W ostatnich dniach pani prezes NFZ

usunęła zapis o obowiązku zwrotu kwoty nienależnej

refundacji, a w to miejsce wprowadziła karę w wyso-

kości 200 zł za każde najmniejsze nieścisłości na re-

cepcie na lek refundowany.

Dużo wątpliwości w środowisku lekarskim budzi

wspomniana wyżej kara umowna za nieprawidłowo

wypisaną receptę.

To określenie jest niezwykle ogól-

ne.

Może przykładowo oznaczać błąd literowy w na-

zwisku czy też w numerze PESEL.

Takie nieprecy-

zyjne określenie przesłanek karania według lekarzy

narusza konstytucyjną zasadę państwa prawnego

i powoduje, że na tej podstawie ukarany może być

każdy z nich.

Według protestujących tylko wypisanie

leku w stu procentach odpłatnego nie narazi lekarzy

na karę.

Oznacza to, że pacjenci będą mieli utrudnio-

ny dostęp do leków refundowanych.

Lekarze podkre-

ślają, że ich protest utrudnia życie pacjentom, szcze-

gólnie przewlekle chorym, jednak nie chcą oni uczest-

niczyć w oszczędnościach na redukcji leków, jakiej

chce dokonywać NFZ.

aby zażegnać trwający od dłuższego czasu konﬂikt,

przez który cierpią najbardziej pacjenci?

2.

Czy obecne działania rządu nie są sposobem na

zmniejszenie wydatków NFZ przeznaczonych na re-

fundację niezbędnych pacjentom leków?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6704)

do ministra zdrowia

w sprawie potrzeby większego

doﬁnansowania Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, w tym zwłaszcza powiatowych

zapewnienia pełnej realizacji powierzonych

redukcji ich działalności laboratoryjnej

Szanowny Panie Ministrze!

Powiatowe stacje sani-

tarno-epidemiologiczne spełniają ważną rolę w sys-

temie bezpieczeństwa kraju, a ich działania mają

wpływ na wiele dziedzin naszego życia.

Dzięki pracy

stacji sanitarno-epidemiologicznych, która polega

m.in. na analizie i proﬁlaktyce,awsytuacjachkry-

zysowych na zdecydowanych i szybkich działaniach,

możliwe jest zapobieganie epidemiom i bezpośrednim

zagrożeniom zdrowia obywateli.

O potrzebie wspierania powiatowych stacji sani-

tarno-epidemiologicznych apelowałem w interpelacji

poselskiej skierowanej do Pana Ministra 12 czerwca

2012 r.

Sygnalizowałem wtedy potrzebę odstąpienia

od ewentualnych zamiarów częściowej likwidacji sie-

ci powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych,

motywując to szerokim spectrum działań, jakie sta-

cje te podejmują w trosce o należyte spełnianie stan-

dardów higieny przez wiele instytucji i podmiotów

prywatnych.

Kontrola sanitarna sprawowana na ob-

szarze jurysdykcji danej stacji daje pewność, że stan-

dardy higieny przestrzegane są we wszystkich kon-

trolowanych placówkach.

Ma to niebagatelny wpływ

na proﬁlaktykęepidemiiorazpozwalanadozórsa-

nitarny na obszarze całego kraju.

Poruszana przeze

mnie w przywołanej interpelacji ewentualna likwi-

dacja części powiatowych stacji sanitarno-epidemio-

logicznych spowodowałaby osłabienie dozoru sanitar-

nego, bez którego nie można mówić o bezpieczeństwie

i zdrowiu.

W szczególności Polska Wschodnia jako

teren nadgraniczny potrzebuje sprawnej i dobrze zor-

ganizowanej sieci stacji sanitarno-epidemiologicz-

nych, które z uwagi na wzmożony ruch międzypań-

stwowy spełnią ważną rolę w zapewnieniu bezpie-

151

czeństwa zdrowotnego nie tylko mieszkańców regio-

nu, lecz także całego kraju.

W obliczu, gdy Polska jest

wschodnią granicą Unii Europejskiej, kontrola sani-

tarna nabiera nowego znaczenia i powinna spełniać

najwyższe standardy z uwagi na wymianę towarów

z krajami pozostającymi poza strukturami unijnymi.

Na naszym kraju spoczywa wielka odpowiedzialność

kontroli żywności, która przekracza naszą wschodnią

granicę i dalej transportowana jest na zachód Euro-

py.

Tę ważną rolę powierza się instytucji państwowej,

która w ostatnim czasie jest niedoﬁnansowana,ajej

kompetencje są zawężane.

Niski budżet zadaniowy

stacji sanitarno-epidemiologicznych osłabia ich moż-

liwości kontrolne, gdyż z braku środków nie są one

nym przez obowiązujące przepisy.

Sprawując mandat poselski, podczas spotkań z wy-

borcami otrzymuję sygnały o przygotowywanym

przez państwowego wojewódzkiego inspektora sani-

tarnego w Białymstoku w porozumieniu z wojewodą

podlaskim zamiarze likwidacji akredytowanych la-

boratoriów przy powiatowych stacjach sanitarno-epi-

demiologicznych, które są dodatkowym źródłem ﬁ-

nansowania stacji w związku ze sprzedażą usług

zleconych, m.in. badań, pomiarów laboratoryjnych

oraz szkoleń.

Podobne zagrożenie dotyczy całego kra-

ju.

Inspekcja sanitarna od wielu lat otrzymuje za

mało środków ﬁnansowych, które nie wystarczają

nawet na realizację zadań ustawowych, nie wspomi-

nając już o ponadplanowych.

Likwidacja akredyto-

wanych laboratoriów sprawi, że i tak niewielki bu-

dżet, jakim dysponują powiatowe stacje sanitarno-

-epidemiologiczne, zostanie jeszcze dodatkowo uszczu-

plony z uwagi na brak dodatkowych środków ﬁnan-

sowych, które są przez nie wypracowywane.

Dopro-

wadzi to do pogorszenia sytuacji ﬁnansowejstacji,

która bezpośrednio przełoży się na osłabienie proﬁ-

laktyki i nadzoru sanitarnego na podległym im tere-

nie.

W obecnym stanie rzeczy należy przede wszyst-

kim wesprzeć ﬁnansowodziałaniastacji,którewprzy-

padku braku środków na prowadzenie swojej usta-

wowej działalności będą zmuszone do częściowego

zaniechania działań, do których je powołano.

Odbije

się to bezpośrednio na zdrowiu mieszkańców, a w sy-

tuacji klęsk żywiołowych może doprowadzić do

ogromnych zagrożeń i strat.

Aby temu przeciwdzia-

łać, należy zaniechać likwidacji akredytowanych la-

boratoriów oraz doﬁnansowaćpowiatowestacjesa-

nitarno-epidemiologiczne, które działają na rzecz

bezpieczeństwa i zdrowia obywateli.

Wobec powyż-

szych argumentów i w sytuacji, gdy powiatowe stacje

sanitarno-epidemiologiczne uskarżają się na brak

środków i redukcję ich działalności, należy temu za-

radzić, doﬁnansowującbudżetyzadanioweorazpod-

wyższając płace pracownikom.

Należy z całą mocą

podkreślić, że poziom wynagrodzeń pracowników

stacji sanitarno-epidemiologicznych jest bardzo niski

nie tylko w ocenie bezwzględnej, ale i w odniesieniu

do innych instytucji administracji państwowej.

Wobec powyższego działając na podstawie art. 14

niu mandatu posła i senatora (Dz. U. 1996 Nr 73,

1.

Czy zadba Pan o większe środki finansowe

w budżecie 2013 r. i latach następnych dla Państwo-

wej Inspekcji Sanitarnej, a w szczególności dla po-

wiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych w kra-

ju, w tym w województwie podlaskim, aby umożliwić

im prawidłowe wypełnianie powierzonych obowiąz-

ków ustawowych?

2.

Czy odstąpi Pan od planów dotyczących ewen-

tualnej likwidacji akredytowanych laboratoriów

działających przy powiatowych stacjach sanitarno-

-epidemiologicznych w województwie podlaskim, któ-

re za zgodą wojewódzkiego inspektora sanitarnego

mają zostać wprowadzone w życie?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6705)

do ministra gospodarki

w sprawie dyskryminacji regionu

W ostatnich tygodniach mieszkańcy i przedsię-

biorcy regionu radomskiego zostali zaskoczeni decy-

zjami instytucji odpowiedzialnych za dystrybucję

gazu ziemnego w regionie radomskim, odmowami

podpisania umów na podłączenie do sieci gazowych.

W chwili obecnej dotyczy to kilkudziesięciu ﬁrmgo-

spodarczych oraz kilkuset obywateli, którzy pomimo

wcześniejszych uzgodnień nie mogą dzisiaj korzystać

z możliwości czerpania gazu ziemnego.

Mamy do czynienia z sytuacją, gdzie spółki Skar-

bu Państwa ignorują potrzeby obywateli, a także blo-

kują możliwości rozwoju regionu radomskiego, który

dotknięty jest wielkim bezrobociem.

Krytyczną sy-

tuację przeżywa miasto Radom.

Proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Dlaczego Minister Gospodarki toleruje działa-

nia, które degradują region radomski?

2.

Kto jest odpowiedzialny za zakłócenia w zabez-

pieczeniu możliwości zaopatrzenia regionu radom-

skiego w gaz ziemny?

3.

Kiedy sprawa niedostatecznego zaopatrzenia

w gaz ziemny regionu radomskiego zostanie pozy-

tywnie rozwiązana?

152

4.

Kto pokryje straty przedsiębiorców, którzy nie

nowanej produkcji?

Poseł Dariusz Bąk

Radom, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6706)

do prezesa Rady Ministrów

w umowach ubezpieczeniowych

Szanowny Panie Premierze!

Firmy proponujące

usługi w zakresie ubezpieczeń cieszą się dużym za-

ufaniem publicznym, co stawia je w pozycji uprzywi-

lejowanej w stosunku do konsumentów.

Większość

osób nie posiada profesjonalnej wiedzy prawniczej,

a usługi ubezpieczeniowe z samej deﬁnicjimającha-

rakter personalny.

Zwykle umowy są zawierane we-

dług określonego wzorca (ogólnych warunków umo-

wy).

W wielu przypadkach zapisy te są sprzeczne

z dobrymi obyczajami, które w stosunku ubezpiecze-

nia powinny być oparte na zasadzie zaufania co do

rzetelności działania ubezpieczyciela jako instytucji

ﬁnansowej.

Rzetelnośćtastajepodznakiemzapyta-

nia, gdy ubezpieczyciel posiadający niewątpliwie

przewagę kontraktową nad ubezpieczającym przy-

znaje sobie w ogólnych warunkach umowy, choćby

nawet w niewielkim zakresie, prawo podejmowania

obiektywnie nieuzasadnionych, arbitralnych decyzji

oceniających związki przyczynowo-skutkowe, których

następstwem jest ubezpieczony wypadek losowy.

Częstą praktyką wśród ubezpieczycieli jest stoso-

wanie bardzo niekorzystnych klauzul umownych,

których zastosowanie sprawia, że ubezpieczający

w przypadku szkody nie otrzymuje nawet części kwo-

ty ubezpieczenia, będącej przedmiotem umowy.

Na

przykład ubezpieczający podpisuje z zakładem ubez-

pieczeń umowę ubezpieczenia domu od nieszczęśli-

wych wypadków na sumę 350 tys. zł i razem z polisą

otrzymuje ogólne warunki ubezpieczenia, które za-

wierają wiele przepisów, wyjątków, wyłączeń odpo-

wiedzialności ubezpieczyciela.

Po powstaniu szkody

(dom został w całości zniszczony przez pożar) zakład

ubezpieczający, powołując się na nie, niemal w całości

uchyla się od wypłaty odszkodowania na podstawie

braku zamieszkiwania budynku przez 90 dni przed

zdarzeniem.

Po bezsprzecznym ustaleniu, że konsu-

mentowi należy się kwota ubezpieczenia, w toku po-

stępowania likwidacyjnego suma odszkodowania zo-

staje ustalona na 90 tys. zł.

Podstawą takiej wyceny

są dodatkowe kryteria powodujące, że po zaistnieniu

ubezpieczonemu pozostaje jedynie sądowa droga do-

chodzenia swoich praw, aby uzyskać odszkodowanie

pokrywające poniesioną szkodę w pełnym zakresie.

W tej sytuacji w przypadku wystąpienia wypadku

ubezpieczeniowego zapisy tego typu stawiają ubez-

pieczyciela w wyraźnie lepszej sytuacji od konsumen-

ta.

Odmowa wypłaty całości lub części odszkodowa-

nia godzi w cel umowy ubezpieczenia, jakim jest dla

ubezpieczającego zniwelowanie niekorzystnych skut-

ków zdarzeń losowych, i stanowi o jego rażącym po-

krzywdzeniu.

Prowadzony przez prezesa UOKiK re-

jestr niedozwolonych klauzul umownych nie zapew-

nia konsumentom skutecznej ochrony ze względu na

procedurę uznania klauzuli za niedozwoloną (na pod-

stawie wyroku sądu).

Ponadto wielu ubezpieczycieli

w swoich wzorcach umownych wykorzystuje klauzu-

le brzmiące podobnie do uznanych za zabronione, co

stawia w niekorzystnej sytuacji konsumentów.

1.

Czy podziela Pan Premier pogląd, że obecny

system uznawania klauzul umownych za niedozwo-

lone jest niewystarczający?

2.

Czy rozważy Pan Premier podjęcie prac mają-

cych na celu zmianę przepisów prawnych w kierun-

ku stworzenia ustawowego katalogu niedozwolonych

klauzul umownych?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6707)

do ministra skarbu państwa

w sprawie rozważenia

przez Ministerstwo Skarbu Państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzeniem mi-

zacji, przekwaliﬁkowano do prywatyzacji m.in.

Uzdrowisko Iwonicz-Zdrój (sprzedane później za je-

dynie ok. 9 mln zł!).

Wówczas z puli prywatyzowa-

nych uzdrowisk wyłączono siedem uznanych za naj-

bardziej istotne z punktu widzenia odpowiedzialno-

ści państwa polskiego za lecznictwo uzdrowiskowe:

Krynicę-Żegiestów, Busko-Zdrój, Ciechocinek, Koło-

brzeg, Lądek-Zdrój, Rymanów-Zdrój i Świnoujście.

Niestety, obecnie zgodnie z nowym projektem rozpo-

153

rządzenia, opracowywanym w tym roku, do sprzeda-

ży jest przeznaczonych kolejnych sześć z nich, z wyjąt-

kiem Krynicy-Żegiestów.

Potencjalne łączne wpływy

z tego tytułu szacowane są tylko na ok. 125,5 mln zł.

W uzasadnieniu do projektu Ministerstwo Skarbu

Państwa zapewnia, że ograniczenie liczby spółek

uzdrowiskowych wyłącznych z prywatyzacji jest

zgodne z polityką rządu w zakresie przyśpieszenia

wiskowego ze środków publicznych.

Przyjęcie projek-

towej regulacji stwarza szansę na zwiększenie liczby

pracy.

Do wyboru będą 3 ścieżki prywatyzacyjne: ne-

gocjacje, przetarg publiczny lub aukcja.

O rozpoczę-

ciu procesu prywatyzacji będzie można dowiedzieć

się ze strony internetowej.

Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa uważa, że prywatyzacja uzdrowisk jest korzyst-

na zarówno dla tych placówek, jak i dla chorych.

We-

dług rządu RP zmiana właściciela nie będzie ozna-

czała utrudnień w dostępie do leczenia.

Rehabilitacja

ze środków publicznych NFZ czy ZUS będzie odby-

wała się normalnie, ponieważ NFZ ma obowiązek

podpisać umowę z daną placówką, rozważając cenę

i jakość zabiegów, a nie kwestię własności.

Jednak realnie oceniając sytuację, trzeba się spo-

dziewać, że sprywatyzowanie prawie wszystkich

uzdrowisk ograniczy dostęp pacjentów do rehabilita-

cji.

Uzdrowiska dysponują bogatymi zasobami natu-

ralnymi, jak wody, solanki, szlamy, ługi, borowiny.

Jeśli usługi związane z tego typu zasobami będą

w prywatnych rękach, ich dostęp dla mniej zamoż-

nych chorych będzie znacznie ograniczony.

Podno-

szony przez specjalistów Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa argument, iż działalność uzdrowiskowa w Pol-

sce już od wielu lat jest prowadzona zarówno w pry-

watnych, jak i państwowych podmiotach i to od poli-

tyki ministra zdrowia zależy, jaka pula środków

publicznych z tytułu ubezpieczeń zdrowotnych bę-

dzie skierowana na działalność leczniczą uzdrowisko-

wą, nie znajduje pokrycia w rzeczywistości.

Jeśli pry-

watny właściciel za usługi lecznicze może uzyskać

kilkaset złotych, nie będzie chciał podpisywać umowy

z NFZ, który za te same usługi zapewni mu kilkadzie-

siąt złotych.

W ten sposób w uzdrowiskach leczyć się

będą przede wszystkim zamożniejsi pacjenci.

Dobrym przykładem jest Uzdrowisko Rymanów

SA w Rymanowie-Zdroju, którego proﬁlleczniczyjest

oparty na szczególnych walorach przyrodoleczni-

czych klimatu i wód mineralnych.

Unikalność klima-

skiego, a dzięki znacznej zawartości jodu również

gotnością powietrza.

Większość pacjentów stanowią

dzieci, które korzystają w uzdrowisku z leczenia:

schorzeń dróg oddechowych, układu moczowego i na-

rządu ruchu, infekcji górnych i dolnych dróg odde-

chowych, astmy oskrzelowej, chorób o podłożu aler-

gicznym, dysfunkcji kończyn górnych i dolnych u pa-

cjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym oraz

wczesnych dysfunkcji stawów biodrowych.

Po sprywatyzowaniu tej placówki wielu rodziców

nie będzie stać na leczenie w Rymanowie-Zdroju swo-

ich dzieci lub nie będą mieli takiej możliwości.

Jak

stwierdzają osoby zajmujące się stanem zdrowotnym

dzieci, ponieważ NFZ wypłaca mniejsze środki na

lecznictwo dziecięce niż na dorosłych, istnieje zagro-

żenie, że przyszły właściciel przekwaliﬁkuje proﬁl

leczenia przede wszystkim z dziecięcego na doro-

słych.

Dzieci mogą utracić w większości przypadków

dostęp do uzdrowiska.

Innym bardzo ważnym następstwem prywatyza-

cji będzie ograniczenie liczby osób zatrudnionych

w uzdrowiskach.

Prywatni właściciele w większym

stopniu dążą do uzyskania zysków, więc szukają

oszczędności w zatrudnieniu.

Przykładem są już

sprywatyzowane uzdrowiska, gdzie radykalnie został

ograniczony zespół pracowników.

Zamiary prywatyzacji kolejnych uzdrowisk budzą

protesty i zaniepokojenie społeczne.

Prywatyzacja

uzdrowisk jest kolejnym krokiem w stronę komercja-

lizacji i prywatyzacji służby zdrowia.

W ten sposób

biedniejsi pacjenci nie będą mogli skorzystać z więk-

szości usług uzdrowiskowych, może również wydłu-

żyć się okres oczekiwania na realizację przyznanego

leczenia.

Kierowanie się jedynie aspektami ekono-

micznymi nie może mieć zastosowania w regulacjach

dotyczących zdrowia i życia ludzkiego.

1.

Czy podczas prac nad zmianą rozporządzenia

w sprawie wykazu zakładów lecznictwa uzdrowisko-

zacji, zostały wzięte pod uwagę obok aspektów eko-

nomicznych również aspekty społeczne?

2.

Czy były prowadzone przez ministerstwo konsul-

tacje społeczne odnośnie do tego projektu, w tym rów-

nież w sprawie uzdrowiska w Rymanowie-Zdroju?

3.

Czy rozważy Pan Minister wycofanie się z pro-

jektowanej prywatyzacji sześciu uzdrowisk: Buska-

-Zdroju, Ciechocinka, Kołobrzegu, Lądka-Zdroju,

Rymanowa-Zdroju i Świnoujścia, szczególnie że ten

pomysł wywołuje protesty społeczne?

4.

Proszę o szczegółową odpowiedź w sprawie za-

miarów prywatyzacyjnych wobec Uzdrowiska Ryma-

nów SA i dlaczego rząd RP, dla doraźnych wpływów

ﬁnansowych do budżetu, gotów jest zaryzykować

stan zdrowotny dzieci w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

154

Interpelacja

(nr 6708)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planowanego deﬁcytu samorządu

terytorialnego oraz zmiany ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Polska jest krajem

rozwijającym się nierównomiernie.

Konieczne jest

zatem utrzymanie mechanizmów systemu wyrów-

nawczego, który wpływać będzie na zrównoważony

rozwój wszystkich regionów i województw naszego

kraju.

Proponowane przez Ministerstwo Finansów zmia-

ny ustawodawcze o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego oraz wprowadzenia reguły ogranicza-

jącej deﬁcyttychjednostekzobszaruwojewództwze

wschodniej części Polski, tj.: podkarpackiego, lubel-

skiego, świętokrzyskiego i warmińsko-mazurskiego,

pogłębią tylko jeszcze bardziej dysproporcje rozwojo-

we w naszym kraju.

Szczególnie niekorzystny wpływ będzie to miało

na samorządy gminne, powiatowe i wojewódzkie Pol-

ski Wschodniej.

Konsekwencją wprowadzenia tych

zmian będzie zmniejszenie dochodów dla powyższych

samorządów, co doprowadzi do znacznego ogranicze-

nia wykonywania zadań inwestycyjnych oraz niewy-

korzystania środków europejskich.

Spowoduje to

ogromne problemy ﬁnansoweorazbrakśrodkównie-

zbędnych na realizację inwestycji.

Wpłynie nieko-

rzystnie na działania ww. województw, pozbawiając

je szansy na podejmowanie samodzielnych działań

prorozwojowych.

Można by powiedzieć, iż rząd nadal

dąży do marginalizacji tej części narodu polskiego.

Ucierpią na tym przede wszystkim mieszkańcy

tych regionów, obniży się ich poziom życia oraz moż-

liwości rozwoju.

A przecież wszystkim należą się rów-

ne warunki bytowe.

Niekorzystna już i tak sytuacja

ekonomiczna dla mieszkańców zamieszkujących tę

część kraju powinno być czynnikiem do podjęcia

działań zmierzających do nadrobienia wieloletnich

zapóźnień w stosunku do obszarów Polski Zachodniej

i poprawienie im warunków życia.

wadzenie zmian ustawodawczych dotyczących docho-

dów jednostek samorządu terytorialnego oraz deﬁcy-

tu samorządu terytorialnego?

2.

Czy Pan Minister wziął pod uwagę niekorzyst-

ne skutki po wprowadzeniu tych zmian dla samorzą-

dów znajdujących się na obszarze ww. województw?

3.

Jak mają funkcjonować te samorządy po ogra-

niczeniu im dochodów?

W jaki sposób mają być reali-

zowane inwestycje na tych obszarach?

4.

Czemu mają służyć proponowane zmiany?

Ja-

kie korzyści ma mieć rząd po ich wprowadzeniu?

5.

Co jest powodem dążenia przez rząd polski do

marginalizacji regionów i mieszkańców wschodniej

części Polski, w tym województwa podkarpackiego?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6709)

do ministra edukacji narodowej

zmierzających do zmiany ustawy

Szanowna Pani Minister!

Większość gmin w Pol-

sce ponosi znaczne koszty związane z zatrudnieniem,

utrzymaniem i doposażaniem odpowiednio wykwa-

liﬁkowanejkadryjednostekoświatowych.

Ponadto,

oprócz wypłacania wynagrodzeń dla nauczycieli, po-

noszone są też inne koszty związane z funkcjonowa-

niem przedszkoli i innych placówek oświatowych.

Gminy są zobowiązane do ponoszenia znacznych

kosztów związanych z refundacją nauki dziecka za-

mieszkującego na terenie gminy, ale już niekoniecznie

uczącego się na jej terenie.

Aktualnie obowiązujące prze-

pisy dają możliwość wyboru prawnym opiekunom dziec-

ka przedszkola.

Pomimo iż większość gmin dysponuje

wolnymi miejscami w palcówkach, rodzice wybierają

przedszkola niepubliczne na innych terenach gmin.

oświaty powinno zostać zmienione, gdyż samorządy

gminne zmuszone są do ponoszenia podwójnych kosz-

tów, tj. utrzymania wolnego miejsca w swojej placówce

oraz przekazania odpowiedniej dotacji dla przedszkoli,

do których uczęszczają dzieci z jej terenu.

Poziom za-

dłużenia oraz struktura budżetów samorządów unie-

możliwiają ﬁnansowanietakkosztownychzadań.

War-

te zastanowienia byłoby podjęcie inicjatywy zmierzają-

cej do ﬁnansowaniaprzedszkolizbudżetupaństwa.

ustawodawczych dotyczących systemu oświaty?

2.

Jakie kroki zostaną bądź zostały podjęte w ww.

kwestii dotyczącej ponoszenia przez gminy podwój-

nych kosztów?

3.

Czy w najbliższym czasie Pani Minister planu-

je zmiany w systemu oświaty, aby były one pozytyw-

ne dla gmin?

Jeśli tak, to jakie?

ﬁnansowaniaprzedszkolizbudżetupaństwa?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

155

Interpelacja

(nr 6710)

do ministra zdrowia

zakażonych wirusem HCV

Szanowny Panie Ministrze!

Koalicja Hepatolo-

giczna, która reprezentuje interesy pacjentów z wi-

rusowymi chorobami wątroby, od kilku miesięcy sta-

ra się uzyskać w Ministerstwie Zdrowia informacje

na temat terminu ogłoszenia programu lekowego

zwiększającego szansę chorych zakażonych wirusem

HCV na wyleczenie.

Mimo działającej już pół roku

ustawy refundacyjnej, taki program wciąż nie funk-

cjonuje, a kolejka pacjentów, dla których leczenie przy

pomocy 3-lekowej terapii (peginterferon, rybawiryna,

inhibitor proteazy) jest jedyną szansą na zdrowie, nie-

ustannie rośnie.

Sprawą oczywistą jest, że w tej sytu-

acji – u wszystkich zaatakowanych wirusem HCV – ro-

śnie ryzyko marskości czy raka wątroby.

W związku z tą dramatyczną sytuacją pragnę za-

pytać Pana Ministra:

Kiedy Pan Minister podejmie decyzje gwarantu-

jące chorym zakażonym wirusem HCV (80% pacjen-

tów to zakażenia, do których doszło w placówkach

służby zdrowia!) dostęp do skutecznej terapii, która

uchroni ich przed groźnymi dla życia powikłaniami

i przeszczepem wątroby?

Czy Ministerstwo Zdrowia, zgodnie z sugestiami

Koalicji Hepatologicznej, posiada projekt rozwiązań

systemowych zmniejszających ryzyko zakażeń wiru-

sem HCV?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6711)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zapowiadanego wprowadzenia

podatku dochodowego w rolnictwie

Szanowny Panie Ministrze!

28 czerwca 2012 r. po

posiedzeniu Prezydium Rady Krajowej Niezależnego

Samorządnego Związku Zawodowego Rolników In-

dywidualnych „Solidarność” został ogłoszony komu-

nikat, w którym szczególną uwagę zwrócono na za-

powiedziane, planowane przez rząd, wprowadzenie

podatku dochodowego od działalności rolniczej i mo-

dyﬁkacjęobowiązującegopodatkurolnego.

Informa-

cję o planach podatkowych wobec rolników przeka-

zały media.

Ponieważ ze strony rządu brak jest oﬁcjalnych

komunikatów w sprawie konkretnych rozwiązaniach

legislacyjnych, co powoduje, że NSZZRI „Solidar-

ność” nie może skorzystać ze swych uprawnień do ich

opiniowania, pragnę zapytać Pana Ministra:

Jakie i kiedy planowane są zmiany legislacyjne,

mające wprowadzić podatek dochodowy w rolnic-

twie?

W jakim terminie i trybie ministerstwo przekaże

te projekty do konsultacji społecznych?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6712)

do ministra skarbu państwa

i stwierdzonych nieprawidłowości

w przyznawaniu koncesji na multipleksie

cyfrowym oraz będących ich skutkiem

opresyjnych działań wobec

Fundacji Lux Veritatis

Szanowny Panie Ministrze!

Najwyższa Izba Kon-

troli podważyła prawidłowość procedur przy podej-

mowaniu decyzji przez Krajową Radę Radiofonii

frowym: „Zastrzeżenia NIK do realizacji budżetu

go rozkładania na raty opłat koncesyjnych na nada-

wanie programów radiowych i telewizyjnych.

(...)

Najwyższa Izba Kontroli zwraca uwagę na stwierdzo-

ny zakres rozkładania na raty opłat za udzielenie

wizyjnych oraz ustalanie długich terminów ich spła-

ty (od pół roku do 10 lat).

W 2011 r. przewodniczący

o rozłożeniu na raty opłat koncesyjnych na kwotę

łączną 63 848,8 tys. zł, w tym opłat za koncesje wy-

dane w 2011 r. w kwocie 32 434,6 tys. zł (57,8% war-

tości opłat naliczonych w 2011 r.)”.

Według medial-

nych informacji spółkom Stavka i Lemon Records

Rada opłatę koncesyjną w wysokości 10 800 tys. zł

rozłożyła na 114 rat; ﬁrmieEska:(kanałmuzyczny

Eska TV) 7,3 mln zł na 93 raty (według informacji

prasowych).

Oznacza to, że nadawcy, którzy mieli być

według KRRiT w lepszej kondycji ﬁnansowej niż

Fundacja Lux Veritatis (właściciel Telewizji Trwam,

której właśnie ze względów ﬁnansowychkoncesjiod-

mówiono), po tym, gdy otrzymali koncesje, okazali

się niewypłacalni.

Nie stać ich było nawet na opłaty

156

koncesyjne.

W związku z tym NIK zarzuca radzie, że

jej decyzja naraża na straty budżet państwa.

KRRiT

tłumaczy tę sytuacje faktem, że uwzględniła: „...

trudną sytuację ﬁnansową,uniemożliwiającądoko-

nanie jednorazowego wydatku (...)”.

W tej sytuacji musi budzić zdziwienie permanent-

ne tłumaczenie przewodniczącego KRRiT Jana Dwo-

raka, że Fundacja Lux Veritatis miała niepewną sytu-

ację ﬁnansową.

Ponieważ działania KRRiT wywołują nadal po-

czucie krzywdy i niesprawiedliwości oraz ogromny

sprzeciw społeczny, proszę Pana Ministra o odpo-

Jakie kroki i w jakim czasie podejmie Pan Mini-

ster wobec KRRiT, która zgodnie z raportem NIK,

wydając decyzje o przydziale koncesji na multipleksie

cyfrowym, wykazała się niegospodarnością i narazi-

ła Skarb Państwa na poważne straty?

Czy wobec tej nowej sytuacji, która jednakowoż

w sposób jednoznaczny potwierdza wszystkie zarzu-

ty stawiane przez Fundację Lux Veritatis Krajowej

mi w postępowaniu koncesyjnym, zechce Pan Mini-

ster spowodować, aby w kwestii odpowiedzialności

ﬁnansowejwskazanoosobę,którazateniegospodar-

ne, skandaliczne, szkodliwe społecznie decyzje odpo-

wiada?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6713)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie koniecznej

natychmiastowej nowelizacji rozporządzenia

ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

O potrzebie zmian w roz-

porządzeniu MEN z 7 lutego 2012 r. mówią nie tylko

politycy.

Naukowcy, nauczyciele, dziennikarze, daw-

ni opozycjoniści niejednokrotnie wyrażali swe nega-

tywne opinie o „reformie” oświaty.

Poddawano w wąt-

pliwość intencje i zasadność przenoszenia decyzji

o prowadzeniu w szkołach podległych gminom lekcji

religii czy etyki na poziom samorządów.

Do wszyst-

kich głosów krytycznych dołączył ostatnio Związek

Gmin Śląska Opolskiego, który w liście do Pani Mi-

nister wypunktował wady znajdujących się w rozpo-

rządzeniu zapisów:

Załączniki do rozporządzenia określają tygodnio-

wy wymiar godzin obowiązkowych zajęć edukacyj-

nych, ustalając ich wymiar, np. dla klasy I gimna-

zjum – 31 godzin.

Jednocześnie dyrektor ma prawo

podjąć decyzję o wprowadzeniu dodatkowych obo-

wiązkowych zajęć edukacyjnych.

Jeśli doda się udział

uczniów w zajęciach wynikający z deklaracji rodzi-

ców, to suma wyniesie 36,5 obowiązkowych godzin

dydaktycznych.

Przy obecnych zapisach w omawia-

nym rozporządzeniu na dyrektora i organ prowadzą-

cy mogą spaść – w związku z taką sytuacją – zarzuty

działań niezgodnych z prawem.

Zajęcia z religii/etyki i z wychowania do życia

w rodzinie nie są objęte wagami subwencji oświato-

wej, co stwarza sytuację ewidentnego zaburzenia

równego traktowania realizacji tych zadań w stosun-

ku do zajęć np. z języka mniejszości narodowej.

Ponieważ rozporządzenie ma wejść w życie 1 wrze-

maga natychmiastowego działania, pragnę zapytać

Panią Minister, jak i kiedy zamierza znowelizować

rozporządzenie, aby zarówno prowadzący placówki

edukacyjne, jak nauczyciele realizujący programy

nauczania nie mieli wątpliwości, czy swym działa-

niem nie narażają się na zarzuty łamania prawa.

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6714)

do ministra zdrowia

w sprawie raportu

szpitali i oddziałów psychiatrycznych

Szanowny Panie Ministrze!

3 lipca bieżącego roku

opublikowany został raport pokontrolny NIK doty-

czący sytuacji w szpitalach i oddziałach psychiatrycz-

nych.

Jeden z głównych wniosków podanych w ko-

munikacie NIK dotyczy nieprzestrzegania procedur

związanych z przyjmowaniem do szpitali chorych bez

średniego, co zdaniem kontrolujących daje podstawy

do przyjęcia hipotezy, że dochodzi do łamania praw

pacjentów.

Lekarze nie rejestrują badań uzasadnia-

jących zastosowanie lub przedłużenia przymusu bez-

pośredniego wobec pacjentów, brakuje informacji

dotyczących czasu i rodzaju zastosowanego zabezpie-

czenia, wpisów o obowiązkowym krótkotrwałym

żenia po ponownym badaniu lekarskim).

Według wspomnianego raportu połowa skontro-

lowanych oddziałów psychiatrycznych była zaniedba-

157

na i przepełniona, a 70% szpitalnych sal nie spełnia-

ło wymogów leczenia psychiatrycznego.

Kolejny raz

stwierdzono niedostateczne zabezpieczenie warun-

ków sanitarnych i przeciwpożarowych oraz nadmier-

ne zagęszczenie łóżek w salach chorych.

NIK sygnalizuje również duże problemy z przyję-

ciami planowymi.

Listy oczekujących są długie: „Na

planową hospitalizację, np. na oddziale leczenia uza-

leżnień, trzeba w skrajnych wypadkach czekać nawet

chiatrii sądowej – od 15 (Szpital Psychiatryczny

trycznym w Lublinie)”.

W raporcie podkreśla się również małą liczbę

rzeczników praw pacjenta szpitala psychiatrycznego

– działa dwudziestu czterech takich rzeczników, choć

powinno być ich pięćdziesięciu – co powoduje, że nie

W związku z tymi alarmującymi informacjami

pragnę zapytać Pana Ministra:

Czy ministerstwo podjęło działania w celu zapo-

bieżenia łamaniu praw pacjenta, co zgodnie z suge-

stią NIK może mieć miejsce w polskich szpitalach

i na oddziałach psychiatrycznych?

Jakie możliwości wprowadzenia i wyegzekwowa-

nia nakazu dostosowania szpitali czy oddziałów psy-

chiatrycznych do standardów wymaganych w tego

typu placówkach posiada ministerstwo?

Czy Pan Minister, w ramach przeprowadzanej re-

formy służby zdrowia, jest władny zabezpieczyć do-

stęp chorym do leczenia psychiatrycznego bez ko-

nieczności oczekiwania – co wykazał raport, a co jest

skandaliczne, niedopuszczalne i niehumanitarne

– nawet kilku lat?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6715)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie ostatecznego wyłączenia

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z międzyna-

rodowymi zobowiązaniami od 2010 r. trwa w Polsce

proces przechodzenia z telewizji analogowej na sy-

gnał cyfrowy.

Ostateczną datą ostatecznego wyłącze-

nia w Europie telewizji analogowej jest 31 lipca 2013 r.

Po uprawomocnieniu się decyzji prezesa Urzędu

Komunikacji Elektronicznej z dnia 30 września

2011 r. znamy już harmonogram przechodzenia

w Polsce na telewizję cyfrową.

Pierwsze nadajniki

z sygnałem analogowym zostaną wyłączone w dniu

7 listopada bieżącego roku.

Niepojący jest jednak fakt, że ponad połowa spo-

łeczeństwa wciąż używa odbiorników do telewizji

analogowej.

Dużo mówi się o liczącej ponad 1,5 mi-

liona grupie osób, które wciąż nie są nawet poinfor-

mowane o konieczności dokonania zmian w celu moż-

liwości obejrzenia telewizji po wspomnianej dacie.

Niezrozumiały jest również fakt, że jako jedyny kraj

w całej Unii Europejskiej nie posiadamy gotowej stra-

tegii cyfryzacji, co w pozostałych państwach jest nor-

mą.

Poważne obawy wynikają z braku wspomnianej

strategii cyfryzacji, brak jakichkolwiek działań do-

tyczących rozpropagowania wśród społeczeństwa ko-

nieczności dostosowania urządzeń do nowego rodza-

ju sygnału.

Istotną kwestią jest również pomoc pań-

stwa dla najuboższych rodzin.

Pomoc ta musi być

praktyczna, a nie iluzoryczna czy propagandowa, jak

jest to w zwyczaju obecnego rządu.

Przykładem ta-

kiej pomocy są Stany Zjednoczone, gdzie dla każdej

ubogiej rodziny rząd przeznaczył bon towarowy o wy-

sokości 40 dolarów.

1.

Czy rząd lub ministerstwo ma opracowaną stra-

tegię cyfryzacji wzorem innych państw przechodzą-

cych ten sam proces, co Rzeczpospolita Polska?

kampanię informacyjną?

3.

Czy istnieje projekt pomocy dla najuboższych ro-

dzin mający w sposób możliwie najlepszy zminimalizo-

wać ﬁnansowekosztyprzejścianasygnałcyfrowy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

Gliwice, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6716)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wycofania z sądów

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie w polskim

systemie prawnym podczas postępowania odwoław-

czego pierwszą czynnością jest sprawozdanie.

Sędzia

przedstawia stronom stan faktyczny sprawy, żądania

oraz zarzuty, żądania i stanowiska stron oraz rozu-

mowania sądu poprzedniej instancji.

Choć jak przyznają niektórzy sędziowie (np. Mar-

cin Łochowski, sędzia cywilny z SO Warszawa-Pra-

ga.) „referat nie służy sędziom, niewiele też daje peł-

nomocnikom, ale zapewnia jawność rozprawy”.

Wy-

cofanie tzw. referatów w sprawach odwoławczych

będzie oznaczało przede wszystkim właśnie brak

158

jawności rozprawy.

Korzysta z niego przede wszyst-

kim publiczność będąca na rozprawie, jak i dzienni-

karze wszelkich mediów.

Jedną z jego głównych zalet

jest również, jak podkreśla dr Adam Bodnar ,wice-

prezes Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, korzyść

dla uczestników rozprawy, ponieważ „pozwala im le-

piej uchwycić rozumowanie sądu, a pokazując, że

spór został przemyślany, przydaje sądowi legitymację

do sprawowania władzy”.

Wycofanie wspomnianego referatu nie spowoduje

w istocie żadnych oszczędności, gdyż doświadczonego

sędziemu zajmuje on nie więcej niż kilka minut.

Bio-

rąc pod uwagę wspomniane wcześniej argumenty,

uważam jego wycofanie za szkodliwe nie tylko dla

samych sędziów, lecz przede wszystkim dla głównego

podmiotu, wobec którego sądy orzekają, czyli społe-

czeństwa.

2.

Czy w przypadku braku zaniechania wycofania

się z tego pomysłu zamierza Pan przedstawić inne

alternatywne rozwiązanie?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

(nr 6717)

do ministra skarbu państwa

Uzdrowisko Ciechocinek SA

Szanowny Panie Ministrze!

Według projektu roz-

porządzenia ministra skarbu państwa z dnia 13 czerw-

ca br. w sprawie wykazu zakładów lecznictwa uzdro-

watyzacji, planowane jest sprywatyzowanie sześciu

spośród siedmiu obecnie funkcjonujących państwo-

wych uzdrowisk: w Busku-Zdroju, Ciechocinku, Ko-

łobrzegu, Lądku-Długopolu, Rymanowie i Świnouj-

ściu.

W zasobach państwowych miałby pozostać jedy-

nie zakład lecznictwa uzdrowiskowego w Krynicy.

Projekt ten wywołał kontrowersje wśród wielu

grup społecznych, między innymi kuracjuszy, leka-

rzy, a także pracowników uzdrowisk.

Pojawia się wie-

le wątpliwości i pytań, zwłaszcza że ministerstwo

planuje uzyskać z prywatyzacji wszystkich 6 uzdro-

wisk zaledwie około 125 mln zł, a więc nikłą część

rzeczywistej ich wartości.

Decyzja o prywatyzacji jest nieprzemyślana i pod-

jęta pochopnie bez głębszej analizy działania zakła-

dów lecznictwa uzdrowiskowego w Polsce, ich osią-

gnięć, działalności i funkcji, jakie pełnią.

Na szczególne zainteresowanie zasługuje Przed-

siębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek SA.

Meryto-

rycznych argumentów przeciwko prywatyzacji tego

pięknego uzdrowiska jest wiele, poniżej przytoczę

najważniejsze z nich, które świadczą o tym, że po-

mysł prywatyzacji tego prężnie działającego ośrodka

leczniczo-rehabilitacyjnego jest irracjonalny i pozba-

wiony sensu.

Ciechocinek to największy i najstarszy obszar

uzdrowiskowy w Polsce.

Powstał w 1836 r. i zajmuje

obszar 30 ha 524 m

2

.

Większość terenów znajduje się

w streﬁeuzdrowiskowejA.

WskładuzdrowiskaCie-

chocinek wchodzi 5 kompleksów szpitalno-sanatoryj-

nych mieszczących ponad 1100 pacjentów, w tym 200

miejsc przeznaczonych dla dzieci.

Spółka ma w posia-

daniu także niedochodowe zabytki: tężnie, inhalato-

rium „Grzybek”, warzelnię soli, które jednak są cha-

rakterystyczną częścią ciechocińskiego krajobrazu

o wysokich wartościach zdrowotnych i leczniczych.

Połączenie tych elementów tworzy unikalny na-

turalny ciąg technologiczny: od wydobycia solanki ze

źródeł, poprzez zagęszczenie jej na tężniach i otrzy-

manie tzw. ciechocińskiego powietrza, aż do odparo-

wania solanki w warzelni soli i powstania czystej

jodowanej soli naturalnej, a także ługu i szlamu, ma-

jących szerokie zastosowanie w lecznictwie uzdrowi-

skowym.

Uzdrowisko jest też producentem znanej

wody mineralnej „Krystynka”, natomiast tężnie so-

lankowe to jedyny w swoim rodzaju kompleks w ska-

li światowej.

Kolejnym istotnym argumentem jest fakt, że Cie-

chocinek stanowi centrum polskiej balneologii.

To

tutaj, w bazie PUC SA, swoją siedzibę mają krajowy

konsultant, Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa

Balneologii i Medycyny Fizykalnej oraz jedyna w Pol-

sce (!) Katedra Balneologii i Medycyny Fizykalnej,

szkoląca lekarzy tych specjalności z całego kraju.

Funkcjonowanie państwowych zakładów lecznictwa

uzdrowiskowego pozwala na prowadzenie działalno-

ści naukowej i dydaktycznej.

To tendencja obowiązu-

jąca w całej Unii Europejskiej.

W krajach europej-

skich 10–20% uzdrowisk jest całkowicie wyłączonych

twa uzdrowiskowego i szkolenia młodej kadry na wy-

sokim poziomie.

Warto też dodać, że według specja-

listów polskie lecznictwo uzdrowiskowe przedstawia

najwyższy poziom usług medycznych i szkolenia le-

karzy wśród krajów UE.

Prywatyzacja uniemożliwi

prowadzenie badań naukowych i szkolenie specjali-

zacyjne lekarzy, co z kolei doprowadzi do degradacji

lecznictwa uzdrowiskowego i radykalnego spadku

poziomu działalności polskich uzdrowisk.

Wypraco-

nie pójdzie na marne.

Ponadto prywatyzacja państwowych zakładów

uzdrowiskowych wiąże się z ryzykiem ograniczenia

159

dostępu do rehabilitacji osobom niezamożnym i dzie-

ciom.

Prywatni właściciele będą nastawieni przede

wszystkim na zysk, więc obecne szpitale uzdrowisko-

hotele SPA.

Ucierpią na tym także ciężko chorzy pa-

cjenci, których leczenie jest bardzo drogie i często

nieopłacalne – istnieją realne obawy, że dostęp do

sanatorium może być dla nich utrudniony, bo właści-

ciel nie będzie chciał brać na swoje barki takiego „ob-

ciążenia” ﬁnansowego.

Tymczasem szeroka gama zabiegów leczniczych

świadczona obecnie przez uzdrowisko w Ciechocinku

w znacznym stopniu zaspokaja zapotrzebowanie lecz-

nictwa uzdrowiskowego w kraju, także dla osób mniej

zamożnych.

A lokalizacja w centralnej Polsce sprzyja

wygodnemu dostępowi uzdrowiska dla kuracjuszy

z całego kraju.

Warto też wspomnieć o jeszcze jednym ważnym

aspekcie: inwestycjach, jakie w ostatnich latach zo-

stały poczynione, w celu udoskonalania bazy uzdro-

wiskowej w Ciechocinku.

W latach 2005–2011 Przed-

siębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek SA otrzymało

dotację na remont tężni w wysokości ponad 17 mln zł

oraz doﬁnansowanienapodniesieniewartościkapi-

tału zakładowego – 9,5 mln zł, które wykorzystano

na nadbudowę Szpitala Uzdrowiskowego nr 1.

W tych

latach spółka zainwestowała w swój rozwój w sumie

32 mln zł środków własnych.

W tym czasie powstało

ponad 200 nowych miejsc dla kuracjuszy.

Na koniec jeszcze jeden powód, aby utrzymać cie-

chocińskie uzdrowisko w zasobach państwowych:

PUC SA to największy pracodawca w powiecie alek-

sandrowskim w województwie kujawsko-pomorskim,

które boryka się z prawie 20-procentowym bezrobo-

ciem.

Spółka zatrudnia około 600 osób.

To wysoko

wyspecjalizowana kadra, która pracuje w uzdrowi-

sku w wielu dziedzinach: w bezpośredniej opiece me-

dycznej, świadczeniu uzdrowiskowych usług medycz-

nych, ale także usług hotelowych i gastronomicznych.

Całe miasteczko funkcjonuje dzięki statusowi uzdro-

wiska!

Jeśli przyszły prywatny właściciel postanowi

zamknąć wytwórnię solanki, miasto straci status

uzdrowiska i wtedy Ciechocinek w obecnej formie

przestanie istnieć!

Prywatyzacja spowoduje destabi-

lizację na lokalnym rynku pracy.

Osoby pracujące dla

spółki to pracownicy o długim stażu pracy, często prze-

kazujący swoją profesję z pokolenia na pokolenie.

Zwracam się do ministra skarbu państwa o za-

przestanie prac nad projektem zarządzenia dotyczą-

cym prywatyzacji państwowych uzdrowisk.

To plany

irracjonalne i pozbawione merytorycznych argumen-

tów, a dziura budżetowa stworzona przez obecny rząd

i która jest przyczynkiem do podejmowania tak ra-

dykalnych przedsięwzięć wszystkich resortów w wie-

lu dziedzinach, nie może być usprawiedliwieniem dla

działań niszczących polski dorobek w dziedzinie lecz-

nictwa uzdrowiskowego.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Skąd wziął się pomysł prywatyzacji państwo-

wych zakładów lecznictwa uzdrowiskowego, skoro

zgodnie z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym

uzdrowiska te nigdy nie miały być sprzedane?

2.

Jakie względy zdecydowały o pozostawieniu za-

kładu lecznictwa uzdrowiskowego w Krynicy w za-

sobach państwowych?

Jakie były kryteria wyboru

spośród wszystkich siedmiu zakładów?

3.

Dlaczego pomysł prywatyzacji prowadzony jest

bez konsultacji z autorytetami medycznymi i bez opi-

nii ministra zdrowia?

4.

Jaki los czeka centrum kształcenia kadr dla

polskiej balneologii i medycyny ﬁzykalnej?

5.

Gdzie będą rehabilitować się niezamożni ludzie,

których nie stać będzie na wykup zabiegów w pry-

watnych sanatoriach?

6.

Co stanie się z lecznictwem sanatoryjnym dzie-

ci, które i tak zostało już mocno ograniczone?

7.

Dlaczego postanowiono sprzedać 6 zakładów

lecznictwa uzdrowiskowego za łączną kwotę 125 mln

zł, czyli po znacznie zaniżonej wartości, zwłaszcza że

w ostatni latach PUC SA, którego baza – między in-

nymi dzięki dotacjom – została zmodernizowana

i ulepszona, przez co jej wartość jeszcze wzrosła?

8.

Co stanie się z cennymi i jedynymi w swoim

rodzaju zasobami zakładów lecznictwa uzdrowisko-

wego, takimi jak tężnie czy inhalatorium „Grzybek”,

które są nierentowne i będą dla prywatnych właści-

cieli obciążeniem?

9.

Czy Pan Minister może zagwarantować, że po

prywatyzacji uzdrowisk tysiące ludzi, którzy w nich

lub dla nich pracują, nadal będą miały pracę?

Z poważaniem

Posłowie Łukasz Zbonikowski

i Jan Krzysztof Ardanowski

Włocławek, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6718)

do ministra transportu,

o rodzinnych ogrodach działkowych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W skierowanych do mnie apelach członkowie Pol-

skiego Związku Działkowców zwracają uwagę na

problemy wokół ustawy o rodzinnych ogrodach dział-

kowych.

160

Ustawa ta od chwili jej uchwalenia jest atakowana

przez grupy interesów, które chcą jak najmniejszym

kosztem przejąć grunty rodzinnych ogrodów dział-

kowych, szczególnie w dużych miastach.

Dąży się do tego, by przede wszystkim odebrać

wszelkie uprawnienia zarówno Polskiemu Związkowi

Działkowców, jak i samym działkowcom.

W szczegól-

ności dąży się do zmiany statusu działkowców do

gruntu działki, polegającego przede wszystkim na

wprowadzeniu formy dzierżawy.

Oznacza to wprost

wywłaszczenie działkowców z ich mienia, które za-

pewnia im ustawa o ROD, ale także nałożenie tak

wysokich opłat za działkę, że większości użytkowni-

ków nie będzie stać na jej utrzymanie.

ze strony środowisk związanych z działkowcami?

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6719)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wysokich kosztów wpisów

sądowych w zakresie spraw podatkowych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Eksperci z zakresu doradztwa podatkowego alar-

mują, że koszty wpisów sądowych w sprawach podat-

kowych są za wysokie.

Ich niepokój potęgują zapisy

projektu nowelizacji ustawy o kosztach sądowych,

zakładające wzrost tych kosztów.

Wysokość wpisu

stosowanego w sprawach podatkowych może wynieść

nawet 100 tys. zł.

Tak duże kwoty są często poważną

barierą przy dochodzeniu ich praw przed sądami ad-

ministracyjnymi.

Często dochodzi do sytuacji, gdy

wyłączną przyczyną nieskładania skargi są właśnie

koszty wpisu.

Jest to niekorzyść dla wszystkich po-

datników, w których taka stacja uderza podwójnie.

Jeśli w sądzie przegra organ podatkowy i musi zapła-

cić kilkadziesiąt tysięcy zł kosztów postępowania na

rzecz spółki, to pieniądze są wypłacane ze środków

publicznych, na które składają się podatnicy.

(nr 6720)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

słabego wyniku Polski

stabilności podatkowej

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Z badania przeprowadzonego przez ﬁrmędorad-

czą Deloitte wynika, że Polska znalazła się w grupie

czterech europejskich krajów, w których system po-

datkowy uważany jest za najmniej stabilny.

Deloitte

zwraca uwagę, że ponad 70% polskich uczestników

badania wskazało na niestabilność systemu podat-

kowego jako na czynnik, który ma negatywny wpływ

na prowadzoną przez nich działalność.

Odzwiercie-

dleniem tej niepewności jest częste korzystanie z za-

bezpieczenia pozycji podatkowej, jaką daje uzyskanie

indywidualnej interpretacji podatkowej.

67% pol-

skich respondentów potwierdziło, że w ciągu ostat-

niego roku kilkakrotnie występowało z wnioskiem

o wydanie tego rodzaju interpretacji.

Niewątpliwie

główną przyczyną takiej sytuacji jest częsta zmiana

przepisów podatkowych.

dzonego w celu określenia poziomu stabilność podat-

kowej?

2.

Czy dostrzega Pan potrzebę podjęcia działań

w celu prawy powyższej sytuacji?

poprawić powyższą nieprawidłowość?

Z poważaniem

161

Interpelacja

(nr 6721)

do ministra środowiska

w sprawie

niekorzystnych propozycji zmian

w przemyśle odlewniczym

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Przedsiębiorcy związani z branżą metalurgiczną

zwracają uwagę na problem zagospodarowania odpa-

dów powstających w produkcji odlewniczej w kontek-

ście zapisów proponowanych w projekcie ustawy oraz

wpływu tych uregulowań na polskie odlewnie.

W projekcie ustawy nie ma wpisanego obligatoryj-

nego terminu wprowadzenia rozporządzenia w spra-

wie odzysku odpadów, pomimo że ministerstwo zgod-

nie z obecną ustawą może określić w drodze rozporzą-

dzenia rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku.

Ponadto może dojść do takiej sytuacji, że rozpo-

rządzenie z 2006 r. przestanie obowiązywać, nowych

regulacji jeszcze nie będzie, a tym samym zabloko-

wana będzie możliwość wystąpienia o decyzję zezwa-

lającą na przetwarzanie odpadów (ważność zachowa-

ją na okres przejściowy tylko decyzje już wydane na

podstawie obecnej ustawy o odpadach).

Problemem jest także zapis w projekcie ustawy

umożliwiający wprawdzie przekwaliﬁkowanieodpa-

du lub uznanie go za produkt uboczny, ale procedura

zatwierdzenia oraz koszty badań i opracowania do-

kumentacji dla wprowadzającego na rynek czynią te

działania nieopłacalnymi i niszczą idee prowadzenia

odzysku.

Takie działania są dla zakładu przemysło-

wego nieuzasadnione ekonomiczne, nawet jeśli chce

on wdrażać proekologiczne rozwiązania.

Ponadto

nieuregulowanie ustawowe przedmiotowego odzysku

odpadów odlewniczych spowoduje olbrzymie straty

w tej branży, prowadzące do jej likwidacji w przewi-

dywalnym czasie, a tym samym utraty miejsc pracy

przez tysiące pracowników i drastycznego pogorsze-

nia warunków ich życia.

niczego w kontekście propozycji zawartych w projek-

cie ustawy o odpadach?

eliminowania powyższych nieprawidłowości?

(nr 6722)

do ministra zdrowia

przewlekle chorych na łuszczycę

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

dzo trudnej sytuacji osób chorych przewlekle na łusz-

czycę.

Systematycznie ogranicza się liczbę łóżek szpi-

talnych, jednocześnie dostęp do oddziałów dziennych

jest bardzo trudny, czasem oznacza to dla chorych

ponad 100 km dojazdu co drugi dzień na naświetla-

nia.

Bardzo długi jest również dla nich czas oczeki-

wania do lekarzy specjalistów.

Szczególnie dotyka to

najciężej chorych, którzy często łuszczycą mają po-

krytą ponad połowę ciała, opuchnięte stawy i trud-

ności w przemieszczaniu się z miejsca zamieszkania

do miejsca leczenia.

Z tych powodów leczenie rozcią-

ga się dla nich w nieskończoność.

wlekle chorych na łuszczycę?

(nr 6723)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Sekcja krajowa pracowników handlu NSZZ „So-

lidarność” zwraca uwagę na coraz bardziej powszech-

ne łamanie praw osób zatrudnionych w branży han-

dlowej, szczególnie w sklepach wielkopowierzchnio-

wych.

W supermarketach często panuje atmosfera

zastraszania pracowników, zdarza się ośmieszanie

162

czy szyderstwa w stosunku do pracowników.

Jak do-

noszą media, blisko połowa zatrudnionych w handlu

pracuje na umowie śmieciowej lub za pośrednic-

twem agencji pracy tymczasowej.

W związku z tym

nie podlegają oni ochronie, często muszą pracować

po 10 i więcej godzin, by zarobić choćby minimalne

wynagrodzenie.

(nr 6724)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zaniedbań dotyczących

przygotowania programu prywatyzacji

Poczty Polskiej SA

Kontrola NIK wskazuje na zaniedbania ze strony

ministerstwa polegające na niezrealizowaniu zadań

związanych z przygotowaniem i przedłożeniem Ra-

dzie Ministrów programu prywatyzacji pośredniej

Poczty Polskiej z udziałem w akcjach pracowników

tej spółki, który zgodnie z przyjętym przez Radę Mi-

nistrów w dniu 11 kwietnia 2006 r. dokumentem pn.

„Informacja o założeniach koncepcji przekształcenia

p.p.u.p. Poczta Polska w spółkę akcyjną Skarbu Pań-

stwa” miał być opracowany nie później niż w 2011 r.

Nie przeprowadzono także analiz kosztów i ewen-

tualnych korzyści, jakie prywatyzacja mogłaby przy-

nieść, pomimo że wg założeń związanych z dwueta-

powym procesem zmian własnościowych przekształ-

cenie Poczty Polskiej SA w spółkę giełdową miało:

zwiększyć możliwość pozyskania przez nią dodatko-

wego kapitału własnego i pożyczkowego, poprawić

ład korporacyjny i sprawność zarządzania oraz umoż-

liwić realizację ekspansywnej strategii rozwoju i utrzy-

manie dotychczasowych miejsc pracy.

mercjalizacji i restrukturyzacji Poczty Polskiej?

2.

Jakie są przyczyny zaniedbań ze strony mini-

sterstwa w sprawie realizacji zadań związanych

z procesem prywatyzacji Poczty Polskiej?

eliminowania wskazywanych przez NIK nieprawi-

dłowości?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 6725)

do ministra zdrowia

w sprawie niedostatecznych wymogów

sanitarnych i przeciwpożarowych

w szpitalach psychiatrycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

nym” stwierdziła szereg nieprawidłowości, m.in. nie-

dostateczne zabezpieczenie warunków sanitarnych

było nieprzystosowanych lub niewystarczająco przy-

stosowanych do specyﬁkileczeniapsychiatrycznego.

Często nie przestrzegano nawet podstawowych wy-

wa oddziałów była zaniedbana: ściany były brudne,

szały dodatkowe łóżka umieszczane na korytarzach

lub w świetlicach, utrudniające bezpieczne i sprawne

poruszanie się po szpitalach.

przez NIK w zakresie niedostatecznych wymogów

chiatrycznych?

2.

Jakie jest Pana stanowisko wobec zastrzeżeń

NIK w tej sprawie?

prawy warunków sanitarnych i przeciwpożarowych

w szpitalach psychiatrycznych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

163

Interpelacja

(nr 6726)

do ministra zdrowia

w sprawie łamania praw pacjenta

wskutek nieprzestrzegania procedur

w lecznictwie psychiatrycznym

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

kontroli „Przestrzeganie praw pacjenta w lecznictwie

psychiatrycznym” zwraca uwagę na problem łama-

dur dotyczących przyjmowania chorych osób bez ich

średniego.

NIK alarmuje, że szpitale powszechnie lekceważą

tyczącej takich przypadków.

Rażące zaniedbania

w dokumentowaniu przyjęć pacjentów dotyczyły

przede wszystkim braku zatwierdzeń przez ordyna-

tora bądź kierownika oddziału przyjęcia pacjenta,

sów o zapoznaniu chorego z planem leczenia.

Niewłaściwie dokumentowane są także przypadki

macji dotyczących czasu i rodzaju zastosowanego za-

bezpieczenia, a także wpisów o obowiązkowym krót-

kotrwałym uwolnieniu (co cztery godziny).

Zdarza się,

mat przestrzegania praw pacjenta w lecznictwie psy-

chiatrycznym?

minowania problemu nieprzestrzegania procedur do-

tyczących przyjmowania chorych osób bez ich zgody

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 6727)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zagrożeń dla rolnictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

od osób zaniepokojonych skutkami wejścia w życie

obecnie procedowanego projektu ustawy o paszach.

Przesunięcie terminu stosowania pasz GMO do 2017 r.

poważnie zagrozi suwerenności żywnościowej Polski

wania dostaw białka sojowego).

Przepisy projektu ustawy stwarzają uzasadnione

obawy ogromnych podwyżek żywności inicjowanych

dowolnie przez obecnych na naszym rynku monopoli-

stycznych dystrybutorów pasz powiązanych ze świa-

towymi koncernami biotechnologicznymi.

Zdaniem

ekspertów realne stanie się zagrożenie głodem w przy-

padku strategicznego zablokowania dostaw białka so-

jowego.

Projekt ustawy negatywnie wpłynie na gospo-

darkę Polski i niszczenie polskiego rolnictwa, będzie

zagrożeniem dla zdrowia ludzi i zwierząt.

ce z wprowadzenia w życie obecnie procedowanego

projektu ustawy?

Z poważaniem

(nr 6728)

do ministra zdrowia

NIK w opublikowanej informacji o wynikach kon-

troli „Przestrzeganie praw pacjenta w lecznictwie

164

ści w funkcjonowaniu Biura Rzecznika Praw Pacjen-

ta, utworzonego w 2009 r., którego organizacja nie

została zakończona, m.in. z powodu ograniczonych

środków ﬁnansowych.

Wsierpniu2011r.zatrudnia-

no 24 osoby (23,8 etatu) na stanowiskach rzeczników

praw pacjenta szpitala psychiatrycznego, które wy-

konywały swoje zadania w 48 placówkach opieki

zdrowotnej na terenie 15 województw.

Nie udało się,

mimo starań, powołać takiego rzecznika dla zakła-

dów opieki psychiatrycznej działających w wojewódz-

twie opolskim.

W przepisach prawa powszechnie obo-

wiązującego nie określono wskaźników pozwalają-

cych ustalić pożądaną liczbę rzeczników, zapewnia-

jącą objęcie ich działaniem wszystkich placówek

stacjonarnej opieki psychiatrycznej.

W uzasadnieniu

o ochronie zdrowia psychicznego z 21 marca 2005 r.

zakładano pięcioletni okres na zatrudnienie 50 rzecz-

ników.

Ze względu na znacznie utrudniony dostęp nie

przez NIK dotyczące funkcjonowania Biura Rzeczni-

ka Praw Pacjenta?

pewnienia założonej liczby rzeczników, by każdy pa-

cjent miał możliwość skorzystania z ich pomocy?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 6729)

do ministra transportu,

o najmie mieszkań

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W związku z planami rządu w sprawie zaostrze-

ły się informacje o niekorzystnych skutkach tych

planów.

Zmiany te zakładają bowiem zniesienie katalogu

uprawnionych, którym z mocy prawa przysługuje lo-

kal socjalny w razie eksmisji.

Figurują w nim osoby

obłożnie chore, niepełnosprawni, kobiety w ciąży,

bezrobotni, emeryci i renciści korzystający z pomocy

społecznej.

Po zmianie przepisów osoby te utracą au-

tomatycznie ochronę, a o ewentualnym prawie do

lokalu socjalnego będzie orzekał sąd.

Celem rządu jest lepsze wykorzystanie komunal-

nych zasobów, wyeliminowanie z nich zamożniej-

szych lokatorów i tych, którzy bezkarnie uchylają się

od płacenia czynszu.

Niemniej jednak zmiany te nio-

są ryzyko pozbawienia pomocy osobom, które na-

prawdę jej potrzebują.

pewnić ochronę osobom obłożnie chorym, niepełno-

sprawnym czy kobietom w ciąży, którym obecnie

z mocy prawa przysługuje możliwość korzystania

z lokalu komunalnego?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 6730)

do ministra zdrowia

w sprawie procedowania przez

Ministerstwo Zdrowia nad wnioskami

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas moich spo-

tkań z przedstawicielami ﬁrm farmaceutycznych

wielokrotnie pojawiają się pytania związane z proce-

dowaniem przez Ministerstwo Zdrowia nad wnioska-

mi refundacyjnymi wynikającymi z nowej ustawy

1.

Czy prawdą jest, że w grudniu 2011 r.

Minister-

stwo Zdrowia wydało obowiązującą od 1 stycznia

2012 r. decyzję o objęciu refundacją produktu zawie-

rającego substancję czynną furaginum, która to de-

cyzja była i jest sprzeczna z obowiązującą od 1 stycz-

nia 2012 r. ustawą refundacyjną?

Czy znany był mi-

nisterstwu stan faktyczny, tj. obecność na rynku

leku będącego odpowiednikiem o kategorii dostępno-

ści OTC produktu zawierającego substancję czynną

furaginum?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia weryﬁkujezgodność

z obowiązującym prawem dokonywanej refundacji

leków i uwzględnia wyniki takiej weryﬁkacjiwra-

mach okresowych, mających miejsce co 2 miesiące,

publikacji list leków refundowanych?

3.

Czy jest zgodna z prawdą informacja, którą

uzyskałem, że refundacja produktu zawierającego

165

substancję czynną furaginum może spowodować

dla budżetu państwa dodatkowy koszt w wysokości

14 mln zł rocznie?

4.

Czy jest prawdą, że decyzję o utworzeniu wspól-

nej grupy limitowej dla wszystkich wziewnych stero-

idowych leków przeciwastmatycznych podjęto wbrew

opinii Agencji Oceny Technologii Medycznych i wbrew

zaleceniom międzynarodowych i polskich wytycz-

nych leczenia astmy?

5.

Czy przeprowadzono symulację skutków ﬁnan-

sowych dla budżetu państwa wyodrębnienia osob-

nych grup limitowych dla produktów złożonych sto-

sowanych w leczeniu astmy (wziewne glikosteroidy

plus B2 – mimetyki długo działające), a jeśli tak, to

jakie skutki ﬁnansowerocznieniesiedokonanewy-

odrębnienie?

6.

Które ﬁrmy wytwarzające produkty złożone

stosowane w leczeniu astmy uzyskały na nie refun-

dację i w jakiej wysokości zostały one przyznane?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 5 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6731)

do ministra transportu,

nieczynnych przejazdów kolejowych

Otrzymałem list od jednego z kierowców zawodo-

wych, który naświetlił mi problem nieczynnych prze-

jazdów kolejowych.

Szczególnie na terenach wiejskich zdarza się, że na

czynnych drogach gminnych czy powiatowych nieuży-

wane od lat na nieużywanych torach kolejowych

mieszczą się przejazdy z pełnym oznakowaniem.

Kierowca zwrócił uwagę na to, że problem ten nie jest

problemem wyłącznie estetycznym, ale wpływa przede

wszystkim znacznie na pogorszenie płynności ruchu.

Mając na uwadze wyżej przytoczone zagadnienie,

przeglądu i likwidacji takich nieczynnych przejaz-

dów?

2.

Czy są w Polsce regulacje prawne pozostające

w związku z ww. zagadnieniem?

3.

W ramach jakich działań możliwe jest ewentu-

alne rozwiązanie wyżej przedstawionego problemu?

Z poważaniem

Posłowie Krzysztof Brejza

i Maciej Orzechowski

Inowrocław, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6732)

do ministra transportu,

w sprawie nieczytelnych znaków drogowych

Podczas dyżuru poselskiego zgłoszono mi problem

nieczytelnych w niektórych mniejszych miejscowo-

ściach województwa kujawsko-pomorskiego znaków

drogowych.

Zdarza się często, szczególnie na obszarach wiej-

skich, że znaki pionowe przesłonięte są przez nara-

stającą zieleń, co wpłynąć może istotnie na spadek

bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wzrost liczby

wypadków.

1.

Jakie organy zajmują się monitorowaniem sta-

nu oznakowania dróg w Polsce?

2.

Jak wyglądają w Polsce uregulowania prawne

odnośnie do znaków pionowych oraz poziomych na

drogach publicznych?

3.

Jakie działania podejmuje obecnie minister-

stwo celem poprawy jakości oznakowania dróg

w Polsce?

Z poważaniem

Posłowie Krzysztof Brejza

(nr 6733)

do ministra gospodarki

oraz

ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z projektem

ustawy o odnawialnych źródłach energii, od 1 stycz-

nia 2015 r. właściciele nowych lub remontowanych

budynków będę mieli obowiązek wyposażyć je w ko-

lektory słoneczne, wiatraki, pompy cieplne itp.

Inwe-

strzeganiem ww. przepisów czuwać mają urzędnicy

lokalnych nadzorów budowlanych.

Obowiązek instalacji alternatywnych źródeł ener-

gii to efekt dyrektywy unijnej, która zobowiązuje

państwo do zwiększenia udziału zielonej energii

166

deł odnawialnych.

Żeby osiągnąć ten pułap, każdy

mniej 13% zużywanej przez domowników energii

Jak informuje jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

sem, jak wyjaśniają architekci, źródło energii cieplnej

powinno być szczegółowo dopasowane do każdego

budynku.

Gazeta podkreśla, iż nowe przepisy wiążą

się również z dodatkowymi, wysokimi wydatkami.

Gazeta twierdzi, iż na wejściu w życie nowego pra-

wa skorzystają m.in. producenci i sprzedawcy odna-

żających koszty przy niewielkich korzyściach.

czące obowiązku instalacji alternatywnych źródeł

energii zamierza podjąć ministerstwo?

2.

Z jakich programów pomocowych mogą obecnie

korzystać podmioty realizujące inwestycje budowla-

ne z wykorzystaniem instalacji alternatywnych źró-

deł energii?

Czy planowane jest uruchomienie no-

wych źródeł współﬁnansowaniatychinwestycji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6734)

do ministra gospodarki

w sprawie

ﬁnansowania budowy farm wiatrowych

Szanowny Panie Ministrze!

Przewidywalność ceny

i gwarancja odbioru energii to postulaty m.in. ﬁrm

wiatrakowych, które mają znaleźć się w ustawie o od-

nawialnych źródłach energii (OZE).

Przygotowywana

przez Ministerstwo Gospodarki ustawa ma na celu

przede wszystkim wspieranie wytwarzania energii

cześnie zachętą inwestycyjną dla przedsiębiorców, któ-

rzy planują przedsięwzięcia w nowe moce wytwórcze.

Nowe przepisy regulować mają m.in. kwestie mikro-

instalacji, wysokości współczynników korygujących,

zasad wykonywania działalności gospodarczej w za-

kresie wytwarzania energii z OZE czy też zmian dla

biogazowni, instalacji z ogniw fotowoltaicznych, ko-

lektorów słonecznych, pomp ciepła itp.

Resort gospodarki przedstawił projekt ustaw

na projektem regulacji prowadzone z wieloma środowi-

skami.

Ministerstwo zapowiadało w maju, iż do końca

roku 2012 trójpak energetyczny, w skład którego poza

ustawą o odnawialnych źródłach energii wchodzi pro-

jekt ustawy Prawo gazowe oraz nowelizacja ustawy

Prawo energetyczne, prawdopodobnie wejdzie w życie.

Zdaniem przedstawicieli Polskiego Stowarzysze-

nia Energetyki Wiatrowej przedłużające się prace

nad ustawą sprawiają, że wstrzymywane jest ﬁnan-

sowanie nowych projektów.

Twierdzą oni, iż obecna

sytuacja uniemożliwia pozyskanie ﬁnansowaniaze-

wnętrznego dla inwestycji, a w szczególności dla farm

wiatrowych.

„Dziennik Gazeta Prawna” donosi, iż

obecnie kończone są tylko te inwestycje, które uzy-

skały ﬁnansowanieprzedlaty,anowychinwestycji

prawie nie ma.

zacznie obowiązywać nowe prawo regulujące system

wsparcia dla zielonej energetyki?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6735)

do ministra środowiska

w sprawie realizacji budowy spalarni

odpadów komunalnych w Polsce

wytwarzane między 12 a 13 mln t odpadów komu-

nalnych oraz ponad 110 mln t innych odpadów, w po-

staci stałej, płynnej i gazowej.

Prowadzona segrega-

cja pozwala na odzyskanie ok. 80% masy surowców

wtórnych.

Pozostałą masę stanowią pozostałości or-

ganiczne i inne, nienadające się do powtórnego wy-

korzystania.

Według danych GUS w 2008 r. zdepo-

nowano ponad 8 mln t (86,6%) odpadów komunal-

nych.

Unieszkodliwiono biologicznie lub termicznie

325 tys. t (3,2%).

Spalarnie odpadów komunalnych to nowa branża

w Polsce, która ma na celu zminimalizowanie liczby

odpadów składowanej na wysypiskach, które nie

mogą być przekazane do recyklingu.

Według deﬁnicji

polskiego prawa spalarnią jest instalacja termiczne-

go przekształcenia odpadów, służąca do ich uniesz-

kodliwienia.

Podstawowym efektem działania spa-

larni jest zmniejszenie objętości odpadów.

Warto

również podkreślić, iż wykorzystanie części odpadów

167

w spalarniach pozwala na odzyskanie energii w po-

staci ciepła czy energii elektrycznej.

To z kolei pozwa-

la na zmniejszenie wykorzystania paliw konwencjo-

nalnych, które wymagają nakładów na ich wydoby-

cie, transport itp.

W rachunku uwzględniającym

pełne koszty pozyskania energii z paliw konwencjo-

nalnych energia z odpadów w skali kraju czy regionu

może okazać się znacznie tańszą od tej tradycyjnej.

Obecnie jedyna polska spalarnia odpadów komu-

nalnych istnieje na warszawskim Targówku.

Rocznie

przetwarza ona ponad 60 tys. t śmieci.

Budowę kolej-

nych sześciu zakłada harmonogram prac, które za-

kończyć się mają w roku 2015.

Spalarnie miały po-

wstać w Bydgoszczy, Szczecinie, Krakowie, Koninie,

Białymstoku i w Poznaniu.

Jak donosi jednak portal Puls Biznesu, Polsce

grożą kary w wysokości 200 tys. euro za każdy dzień

zwłoki ze niedotrzymanie terminów realizacji zapla-

nowanych ww. inwestycji budowy spalarni.

Według

portalu znaczne opóźnienia w planach prac skutko-

wać będą także stratą unijnych dotacji.

Eksperci

w dziedzinie ekologii i funduszy unijnych twierdzą,

iż tylko dwa projekty zostaną zrealizowane na czas.

1.

Jak przedstawia się harmonogram prac nad bu-

dową nowych spalarni?

wyeliminowania zagrożenia nałożeniem kar na Pol-

skę za niewywiązanie się z harmonogramu prac in-

westycyjnych związanych z budową spalarni?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6736)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wysokości ponoszonych kosztów

za wpisy sądowe w sprawach podatkowych

Szanowny Panie Ministrze!

Wpis sądowy jest jed-

ną z opłat sądowych związanych z pozwem.

Zgodnie

z art. 15 ustawy o kosztach sądowych (Dz. U. z 2002 r.

Nr 9, poz. 88) wpis sądowy należy uiścić przy wnie-

sieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.

W przy-

padku wniesienia pisma, od którego nie została uisz-

czona żadna opłata, sąd nie będzie zobowiązany do

podjęcia żadnej czynności.

Jak informuje jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

koszty wpisów sądowych dotyczących spraw podat-

kowych są za wysokie.

Firmy i osoby ﬁzycznepostu-

lują więc ich zmniejszenie, tak aby odblokować dostęp

do sądowej kontroli decyzji podatkowych.

Eksperci

przekonują, że w przypadku sądów administracyj-

nych już dziś koszty wpisów są zbyt wysokie.

Prasa

donosi, iż już obecnie obowiązujące kwoty wpisów

sądowych niejednokrotnie są barierą dla przedsię-

postulatów przedsiębiorców i czy zamierza obniżyć

opłaty dotyczące wpisów sądowych w sprawach po-

datkowych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6737)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Żłobek to szczególne

miejsce – to tu dziecko może rozpocząć swoją przygo-

dę ze światem, poznać swoich pierwszych przyjaciół.

Jednak jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”,

obecnie tylko niewielki procent dzieci korzysta z ich

usług.

Sytuację tę miała zmienić ustawa o opiece

kładanie placówek dla najmłodszych.

Obecnie nad-

zór nad tymi placówkami sprawuje resort pracy,

a wymagania, np. lokalowe, zostały znacznie obni-

żone w stosunku do wcześniej obowiązujących.

War-

to podkreślić, iż nowe rozwiązania znacząco zmie-

niły funkcjonowanie żłobków.

„Dziennik Gazeta Prawna” donosi jednak, iż

mimo ubiegłorocznych, kwietniowych zmian w prze-

pisach miejsc opieki dla najmłodszych dzieci (w wieku

do 3 lat) nie przybywa.

Ponadto dodaję, iż obecnie

w rejestrach żłobków i klubów dziecięcych dominują

miejsca opieki, które są zakładane i prowadzone

przez samorządy.

Zdaniem przedstawiciela Fundacji

Rozwoju Dzieci problem ten wynika m.in. z tego, iż

założenie takiej placówki wymaga znacznych nakła-

dów ﬁnansowych.

Twierdzi,iżzewzględunastan-

dardy lokalowe i sanitarne nie zawsze możliwe jest

otworzenie jej w prywatnym lub wynajmowanym bu-

dynku.

Do wzrostu liczby żłobków przyczynić miał się

m.in. program „Maluch” uruchomiony przez Mini-

realizacja polityki prorodzinnej – wspieranie rodziny

w działaniach opiekuńczych nad małym dzieckiem.

Jednak jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, nie

wszystkie gminy chcą współpracować z prywatnymi

168

placówkami w ramach tego programu i je wspierać,

np. udzielając im doﬁnansowanianakażdedziecko.

Podkreśla ona, iż ustawa nie nakłada zresztą na nich

takiego obowiązku, jak to jest w przypadku przed-

szkoli.

1.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić prze-

pisy nakładające na gminy obowiązek współﬁnanso-

wania żłobków i klubów dziecięcych?

2.

Czy ministerstwo przewiduje dodatkową pomoc

dla podmiotów planujących założenie klubu dziecię-

cego lub żłobka?

3.

Czy ministerstwo zamierza przeprowadzić kam-

panię informacyjną promującą zakładanie żłobków

oraz klubów dziecięcych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6738)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Poczta Polska jest

jednoosobową spółką Skarbu Państwa zajmującą się

świadczeniem usług pocztowych, pieniężnych, ban-

kowych, ubezpieczeniowych czy też usług kurier-

skich.

Zgodnie z dyrektywą unijną, uwolnienie rynku

pocztowego powinno nastąpić do 31 grudnia 2010 r.

Polska skorzystała jednak z możliwości wydłużonej

ochrony państwowego monopolisty, która będzie

trwać do końca 2012 r.

W opinii Krajowej Izby Go-

spodarczej nowe warunki prawne powinny wpłynąć

na poprawę jakości usług pocztowych w kraju.

Jak donosi jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

nowelizacja Prawa pocztowego, przygotowana przez

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, ma coraz

więcej przeciwników.

Dołączyć do nich mieli w ostat-

nim czasie kurierzy, którzy, jak twierdzi gazeta, do-

magać się będą usunięcia obowiązku nałożonego na

poddostawców ﬁrmkurierskich.

Matobyćskutkiem

niepokoju, jaki wywołał zapis w projekcie, według

którego tylko „sortowanie i przemieszczanie druków

bezadresowych” nie jest działalnością pocztową.

We-

dług „Dziennika”, operatorom pocztowym nie podo-

ba się również nowa deﬁnicjanadawcymasowego.

Jak twierdzą przedsiębiorcy, jej wprowadzenie ozna-

czać ma, iż klienci, którzy rocznie wysyłają więcej niż

120 tys. przesyłek, muszą korzystać z usług poczty.

Zdaniem branży oznacza to utrzymanie monopolu

poczty na przesyłki o wadze poniżej 50 g, który miał

zniknąć w 2013 r., w przypadku rachunków czy

np. wyciągów bankowych.

Ponadto ﬁrmyobawiaćsięmajątakżepowołania

instytucji tzw. operatora publicznego, który to miał-

by zajmować się doręczaniem przesyłek na obszarach,

gdzie ta działalność nie jest opłacalna.

Straty nato-

miast byłyby pokrywane z tzw. funduszu kompensa-

cyjnego, na który składałyby się budżet i ﬁrmypry-

watne.

Gazeta, powołując się na słowa właścicieli

ﬁrmkurierskich,prognozuje,iżwwiększościregio-

nów funkcję operatora publicznego będzie pełnić

poczta.

Według przedsiębiorców, w jej interesie bę-

dzie zawyżanie strat z tytułu funkcji operatora pu-

blicznego, dzięki czemu otrzyma ona większe doﬁ-

nansowanie, którego będzie mogła użyć do zaniżania

ofert cenowych w przetargach komercyjnych.

Pry-

watni operatorzy obawiają się, iż w konsekwencji

mogą ﬁnansowaćzwycięskąofertękonkurenta.

1.

Kiedy projekt ustawy Prawo pocztowe traﬁ

pod obrady Komitetu Rady Ministrów do Spraw

Cyfryzacji?

2.

Jak ministerstwo odnosi się do ww. obaw ope-

ratorów pocztowych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6739)

do ministra transportu,

wysokości kar za samowolną nadbudowę

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z projektem

mowoli będzie możliwa pod warunkiem:

1) zgodności obiektu budowlanego z przepisami

powszechnie obowiązującymi (w tym np. z ustalenia-

nego),

2) sporządzania projektu budowlanego wraz z wy-

ceną wartości obiektu,

3) wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości

50% wartości obiektu.

Jak informuje jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

powołując się na informacje uzyskane od prawników,

proponowany sposób ustalania wysokości opłaty jest

oceniany negatywnie.

Uważają oni, iż propozycja wy-

sokiej opłaty legalizacyjnej jest niezrozumiała.

Ich

zdaniem proponowane zmiany spowodują, iż kwota

ta będzie nieadekwatna do naruszenia, które może

169

być mało istotne.

Prawnicy twierdzą również, iż je-

żeli w ustawie znajdzie się zapis, iż opłata ustalana

jest od wartości obiektu, a nie od wartości samowoli,

to w przypadku legalizacji samowolnej nadbudowy

może dojść do krzywdzących interpretacji i opłata

będzie uzależniona od wartości całego budynku.

wysokości opłaty legalizacyjnej?

2.

Czy resort zamierza zmienić zapis projektu

ustawy Prawo budowlane dotyczący uzależnienia

opłaty legalizacyjnej od wartości samowoli?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6740)

do ministra sportu i turystyki

standardów w obiektach hotelarskich

Szanowna Pani Minister!

Widząc hotel legitymu-

jący się określoną liczbą gwiazdek, zazwyczaj koja-

rzymy to z jakością obsługi oraz przeróżnymi udo-

godnieniami, na jakie mogą liczyć jego goście.

Nie-

stety system gwiazdkowy jest niespójny.

Rozbieżność

między gwiazdkami w różnych krajach wynika z fak-

tu, iż panują odrębne przepisy dotyczące ich nadawa-

nia.

W Polsce gwiazdki nadają marszałkowie woje-

wództwa w oparciu o decyzję komisji składającej się

ze specjalistów z zakresu hotelarstwa oraz przedsta-

wicieli innych służb.

Warto jednak podkreślić, iż we

wszystkich hotelach, bez względu na ilość posiada-

nych przez nie gwiazdek, powinno być zapewnione

gościom ogrzewanie, zimna i ciepła woda przez całą

dobę, natomiast w recepcji hotelu powinien znajdo-

wać się telefon oraz fax.

Jak wynika jednak z tegorocznych kontroli prze-

prowadzonych przez wojewódzkich inspektorów In-

spekcji Handlowej, hotel z pięcioma gwiazdkami nie

zawsze wyposażony jest we wszystkie wygody.

Po-

nadto stwierdzono również, iż najczęściej powtarza-

jącą się nieprawidłowością było używanie nazwy ro-

dzajowej (np. hotel czy też pensjonat) w stosunku do

obiektu, który w ogóle nie został zaszeregowany do

żadnej kategorii.

Jak informuje „Dziennik Gazeta

Prawna”, w większości przypadków inspektorzy na-

kładali na przedsiębiorców grzywny w postaci man-

datów karnych.

Ich wysokość wahała się od 100 zł do

500 zł.

Warto podkreślić, iż wysokość tych kar wyni-

ka z Kodeksu postępowania w sprawach o wykrocze-

nia.

Zgodnie z art. 96 w postępowaniu mandatowym

można nałożyć karę nie większą niż 500 zł.

W przy-

padku gdy przedsiębiorca nie przyjmie mandatu lub

nie ma go na miejscu, sprawa kierowana jest do sądu,

który może nałożyć grzywnę do 5 tys. zł.

Jednak jak

twierdzi „Gazeta Prawna”, powołując się na zdanie

prawników, kara ta nie jest wystarczająco dotkliwa.

Uważają oni, iż sankcje grożące nieuczciwemu przed-

siębiorcy nie stanowią istotnego czynnika odstrasza-

jącego, zwłaszcza gdy prowadzi on działalność na

znaczną skalę.

(nr 6741)

do ministra transportu,

w sprawie naruszeń zasad warunków

umieszczania znaków drogowych

Szanowny Panie Ministrze!

Znaki drogowe nie

bardzo szczegółowe i precyzyjne przepisy określające

warunki techniczne dotyczące ich wykonania oraz

drogach określa m.in. normy dotyczące wielkości

twa, zasad tworzenia napisów, sposobu umieszcza-

podkreślić, iż decyzje o lokalizacji znaków podejmo-

wane są przez zarządcę danej drogi.

Jak informuje gazeta „Życie Kalisza”, powołując

się na zdanie kierowców, Polska słynie z dużej liczby

znaków, w szczególności ograniczających prędkość.

Podkreślają oni jednocześnie, iż nieaktualne, niepra-

widłowo zamontowane, od lat zniszczone znaki to

częsty widok przy polskich drogach.

Kierowców nie-

pokoją również m.in. wprowadzające w błąd, pozo-

stawione na poboczach dróg puszki po fotoradarach.

Warto dodać, iż wiele nowych znaków montowanych

jest niezgodnie z obowiązującymi wymogami, często

nie spełniają one m.in. wymogu odblaskowości.

Ozna-

cza to, iż w nocy prowadzący pojazd dostrzega je

w ostatniej chwili.

Kierowcy twierdzą również, iż po

znacznej części starych znaków pozostały już tylko

resztki.

170

Zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Infra-

struktury, znaki można umieszczać w odległości nie

większej niż 5 m, a jednocześnie nie mniejszej niż 0,5 m

od krawędzi jezdni.

Tymczasem nie brakuje znaków

przysłoniętych przez drzewa i krzewy oraz tych

umieszczonych bezpośrednio przy krawędzi jezdni.

Kierowcy, na których zdanie powołuje się prasa, uwa-

żają, iż włodarze gmin, starostwa czy nawet policjan-

ci nie podejmują wystarczających działań w celu wy-

eliminowania ww. nieprawidłowości.

w celu prawidłowego lokalizowania znaków drogo-

wych?

2.

Czy ministerstwo zamierza przeprowadzić kon-

trole dotyczące warunków umieszczania znaków dro-

gowych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6742)

do ministra administracji i cyfryzacji

dotyczącej retencji telekomunikacyjnej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 165

cyjne, operatorzy publicznych sieci telekomunikacyj-

nych oraz dostawcy publicznie dostępnych usług te-

lekomunikacyjnych są obowiązani do przechowywa-

nia przetwarzanych przez te podmioty danych trans-

misyjnych dotyczących abonentów oraz użytkowni-

ków końcowych.

Ich gromadzenie ma służyć przede

wszystkim zapewnieniu bezpieczeństwa.

Warto pod-

kreślić, iż z rejestrów połączeń może korzystać m.in.

Policja, sąd czy też prokuratura.

Jak donosi jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

powołując się na zdanie operatorów telekomunika-

cyjnych, narzędzie to jest bardzo kosztowne.

Z wyli-

czeń Polskiej Izby Komunikacji Elektronicznej wyni-

ka, iż kwota inwestycji niezbędnych do przechowy-

wania i analizy danych dotyczących abonentów wy-

nosi obecnie, w przeliczeniu na abonenta, od 20 zł do

300 zł rocznie.

Operatorzy twierdzą, iż problem roz-

wiązałaby nowelizacja ustawy Prawo telekomunika-

cyjne, która nałożyłaby specjalne opłaty za udziela-

nie informacji dotyczących danych transmisyjnych.

widuje wprowadzenie zmiany w ustawie Prawo tele-

komunikacyjne, zgodnej z postulatem operatorów

telekomunikacyjnych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6743)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Prezesie!

Zgodnie z przyjętą przez

Radę Ministrów uchwałą nr 214 z dnia 6 grudnia

2011 r. wprowadzającą zmiany do Regulaminu pracy

Rady Ministrów konsultacje założeń ustaw stają się,

jak wskazują przedstawiciele Obywatelskiego Forum

Legislacji, fakultatywne.

W myśl § 9 ust. 4 ww. regu-

laminu do obecnych warunków dołącza się wynik kon-

sultacji tylko wtedy, jeżeli zostały przeprowadzone,

a w szczególności, jeżeli obowiązek zasięgnięcia opinii

wynika z obowiązujących przepisów, a zakres konsul-

tacji ustaw nie ulega zasadniczo zmianie.

Od tej pory

założenia do ustaw mają stanowić krótki dokument

prezentujący intencje prawodawcy i obejmować wy-

łącznie zwięzłe przedstawienie celu projektowanej

Zdaniem Obywatelskiego Forum Legislacji przy-

jęte zmiany przyniosą niekorzystne skutki w zakre-

sie jakości ustaw.

Podkreślają oni, iż dotychczas,

w świetle reguł przyjętych po wejściu w życie zmian

procesu ustanowienia prawa (kwiecień 2009 r.), kon-

sultacjom społecznym miały podlegać wyłącznie za-

łożenia ustaw.

Działania te argumentowano tym, iż

jeżeli ustawa powstaje na podstawie szczegółowych

i skonsultowanych publicznie założeń, to sama nie

podlega już konsultacji.

Zdaniem członków Obywa-

telskiego Forum Legislacji stanowisko to wielokrot-

nie prezentowane było przez członków rządu oraz

urzędników administracji rządowej, choć jak twier-

dzą, nie było w tym zakresie jednoznaczne.

Ponadto

informują, iż wprowadzony uchwałą tryb prac nad

stwa obywatelskiego oraz jego roli w demokratycz-

nym państwie prawnym.

Jak informują członkowie forum, z badań zleco-

(badania efektywności mechanizmów konsultacji spo-

łecznych) wynika, iż brak jasnych unormowań praw-

nych prowadził do sytuacji, w której ministerstwa

często prowadziły konsultacje według własnych spe-

cyﬁcznychreguł.

Podkreślająrównież,iżRegulamin

prac Rady Ministrów od dawna jest uznawany przez

nich za akt prawny, który ze szkodą dla obywateli ce-

chuje się brakiem wystarczającej jednoznaczności i pre-

171

cyzyjności.

Ich zdaniem nowelizacja ta pogłębia ten

negatywny stan, gdyż odsunięcie obywateli w procesie

stanowienia prawa sprawia, iż społeczeństwo jest za-

leżne od woli organów administracji rządowej.

1.

Jak Rada Ministrów argumentuje wprowadzo-

ne zmiany w regulaminie pracy w kwestii konsulta-

cji społecznych?

2.

Jak Rada Ministrów odnosi się do uwag Oby-

watelskiego Forum Legislacji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6744)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Z raportu przygoto-

wanego przez Najwyższą Izbę Kontroli, obejmującego

lata 2009–2011, wynika, że szpitale psychiatryczne

nie przestrzegają procedur dotyczących przyjmowa-

ków przymusu bezpośredniego.

Z powodu luk w do-

kumentowaniu takich przypadków nie można wyklu-

czyć, że dochodzi do łamania praw pacjentów.

Połowa skontrolowanych przez NIK oddziałów

psychiatrycznych była zaniedbana i przepełniona,

nia psychiatrycznego.

Zaniedbania w dokumentowa-

niu przyjęć pacjentów bez ich zgody stwierdzono nie-

mal we wszystkich skontrolowanych szpitalach.

Najwyższa Izba Kontroli zwróciła również uwagę

na szpitalne sale, aż 70% z nich było nieprzystosowa-

nych lub były przystosowane w niewystarczający spo-

sób do specyﬁkileczeniapsychiatrycznego.

W raporcie sygnalizowane są też problemy z pla-

nowymi przyjęciami chorych.

W skrajnych wypad-

kach na hospitalizację trzeba czekać nawet blisko

dwa lata.

Z przedstawionych informacji wynika także, że za

mało jest rzeczników praw pacjenta szpitala psychia-

trycznego, w tej chwili przypisanych na stałe rzecz-

ników ma tylko 35% zakładów.

W związku z przedstawionymi informacjami uprzej-

mie proszę o odpowiedź, jakie działania, zmierzające do

poprawy opisanej sytuacji, planuje podjąć resort.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 6745)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Szanowna Pani Minister!

Znajomość języka obce-

go jest dziś jedną z najważniejszych umiejętności

młodego człowieka.

Obowiązkiem każdego maturzy-

sty jest napisanie egzaminu dojrzałości z wybranego

obcego języka nowożytnego.

Na studiach kontynuuje

się nauczanie w tym zakresie.

Niestety, wśród stu-

dentów pojawiają się opinie o niskim poziomie na-

uczania języka obcego na uczelniach wyższych, np. na

Uniwersytecie Rzeszowskim.

Studenci skarżą się na

niewielką liczbę godzin poświęconych w planie na-

uczania na zajęcia z języka obcego, czego konsekwen-

cją jest brak możliwości jego skutecznego opanowa-

nia, a także na lekceważące podejście wykładowców

do nauczanego przedmiotu.

W związku z przedstawionym zagadnieniem

rza Pani podjąć działania zmierzające do zmiany tego

stanu.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 6746)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przypadków zajmowania przez

komorników świadczeń alimentacyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie dyżurów

poselskich wielokrotnie docierały do mnie informacje

o działalności komorników, którzy poprzez prowa-

dzone czynności doprowadzali do zajęć świadczeń

alimentacyjnych na kontach bankowych.

Zagadnie-

nie jest niezwykle poważne, ponieważ najdotkliwiej

dotyka ludzi najbiedniejszych i zmagających się z naj-

większymi problemami życiowymi.

Co prawda art. 833 Kodeksu postępowania cywil-

nego zabrania zajmowania alimentów.

W § 6 ustawo-

dawca umieścił zapis, który stanowi, że nie podlegają

niężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egze-

kucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzin-

ne, pielęgnacyjne, porodowe i dla sierot zupełnych.

Mimo to rzecznik praw obywatelskich, wyjaśnia-

jąc jedną ze spraw, stwierdził, że środki ﬁnansowe

(niezależnie od tego, skąd pochodzą) po wpłynięciu

172

na konto bankowe przestają korzystać z ochrony – eg-

zekucja może być prowadzona do pełnej wysokości.

Oczywiście jeśli są zdeponowane na rachunku ban-

kowym.

Z kolei w następnej z bliźniaczo podobnych spraw

komornik stwierdził, że środki ﬁnansowe(...)zchwi-

lą wpłynięcia na rachunek bankowy są już zwykłymi

środkami zgromadzonymi na rachunku.

Po raz kolejny, w roku 2006, rzecznik praw oby-

watelskich zwracał uwagę, że osoba, otrzymując ali-

menty na rachunek bankowy, może zostać całkowicie

pozbawiona środków do życia.

Rzecznik uznał też, że

jest to sprzeczne z zasadniczymi celami ograniczeń

egzekucyjnych, które mają gwarantować zaspokoje-

nie odstawowych potrzeb dłużnika.

Mimo to do rzecznika praw dziecka wciąż wpły-

wają skargi matek, którym komornicy blokują ali-

menty, tym samym pozbawiając jedynych środków do

życia ich małoletnie dzieci.

W związku z przedstawionym zagadnieniem

resort prowadzi prace mające na celu zmienić obecny

stan rzeczy i uniemożliwić zajmowanie świadczeń

alimentacyjnych.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 6747)

do ministra pracy i polityki społecznej

z Funduszu Pracy na działania zmierzające

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

Pańską uwagę na problem bezrobocia dotyczący

12,6% mieszkańców naszego kraju, który pośrednio

związany jest z brakiem środków na aktywne formy

walki z bezrobociem.

Problem ten dotyczy całej Pol-

ski (wszystkich województw), jednak najbardziej od-

czuwalny jest w województwach, w których poziom

bezrobocia jest największy.

Jednym z trzech najbardziej dotkniętych bezro-

bociem regionów kraju jest województwo kujawsko-

-pomorskie, w którym poziom bezrobocia w maju

2012 r. wyniósł 17%.

Poszczególne jednostki samo-

rządu terytorialnego tego województwa podejmują

wszelkie starania, aby stworzyć odpowiednie warun-

ki dla rozwoju przedsiębiorczości.

Prowadzą liczne

inwestycje infrastrukturalne, oferują na preferencyj-

nych warunkach tereny inwestycyjne, wprowadzają

ulgi oraz zwolnienia od podatków i opłat lokalnych

dla nowo powstałych pracodawców.

Rola samorządów

w zakresie walki z bezrobociem jest jednak prawnie

ograniczona do zadań zlecanych przez rząd.

Przykładem samorządu silnie zabiegającego o ak-

tywizację osób bezrobotnych jest miasto Grudziądz,

w którym poziom bezrobocia wynosi 22% (najwięk-

szy poziom bezrobocia w Polsce wśród miast na pra-

wach powiatu), oraz powiat grudziądzki, w którym

bezrobocie wynosi 26,6%.

Mimo iż Powiatowy Urząd

Pracy w Grudziądzu podejmuje szereg działań zmie-

rzających do redukcji bezrobocia (w latach 2004–2011

był beneﬁcjentem20projektówaktywizującychoso-

by bezrobotne, z których skorzystało blisko 12,5 tys.

osób bezrobotnych, oraz 8 doszkalających osoby już

pracujące, na łączną sumę ponad 74 mln zł), sytuacja

na rynku pracy jest niezadowalająca.

Jedną z przy-

czyn tego stanu rzeczy są ograniczone nakłady ﬁnan-

sowe z Funduszu Pracy na rzecz promocji zatrudnie-

osób bezrobotnych.

Środki przekazywane na te cele

w stosunku do roku 2010 są o około 70% niższe.

stra ﬁnansówzprośbąoprzekazaniedodatkowych

środków ﬁnansowychzFunduszuPracynadziałania

zmierzające do redukcji bezrobocia w Polsce?

Jeśli

tak, to kiedy?

Jeśli nie, to dlaczego?

2.

W przypadku wystąpienia do ministra ﬁnan-

ﬁnansowychzFunduszuPracynadziałaniazmie-

rzające do redukcji bezrobocia w Polsce oraz otrzy-

mania ich jaki będzie proces dystrybucji tych środ-

ków oraz od czego będzie zależała wysokość środków

przekazanych beneﬁcjentom?

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

w sprawie

dodatkowych środków ﬁnansowych

ny jest z ograniczeniem o ponad połowę wydatków

publicznych na aktywne formy walki z bezrobociem

oraz ze wzrostem kosztów zatrudnienia.

Problem ten

dotyczy całej Polski (wszystkich województw), jednak

najbardziej odczuwalny jest w województwach, w któ-

rych poziom bezrobocia jest największy.

173

Jednym z trzech najbardziej dotkniętych bezro-

Wiadomo, że osoby pozostające bez pracy stano-

wią obciążenie dla budżetu państwa związane m.in.

z wydatkowaniem środków na pomoc społeczną,

ubezpieczenie zdrowotne czy zasiłki dla osób bezro-

botnych.

Ponadto powodują zmniejszenie wpływów

na rzecz Funduszu Pracy, a także zmniejszenie tem-

pa rozwoju gospodarczego przy jednoczesnym zwięk-

szeniu wydatków publicznych.

1.

Czy uważa Pan Minister, że przekazanie dodat-

kowych środków ﬁnansowychzFunduszuPracyna

działania zmierzające do redukcji bezrobocia wywoła-

łoby korzystne skutki społeczne i ﬁnansowewPolsce?

2.

Czy zamierza Pan Minister przekazać dodat-

kowe środki z Funduszu Pracy na cele związane

z redukcją bezrobocia w Polsce?

Jeśli tak, to kiedy

i w jakiej wysokości?

Jeśli nie, to dlaczego?

3.

Jaką kwotę z Funduszu Pracy planuje przeka-

zać Ministerstwo Finansów na cele związane z re-

dukcją bezrobocia w Polsce w roku 2013?

Jeśli mini-

sterstwo nie posiada informacji o dokładnej kwocie,

proszę o odpowiedź, czy kwota ta nie będzie niższa,

jak w roku 2010.

(nr 6748)

do ministra skarbu państwa

Przedsiębiorstwa Uzdrowisko Ciechocinek SA

kujawsko-pomorskiego podjął na podstawie przepisu

lizacji i prywatyzacji działania zmierzające do nieod-

płatnego przekazania przez Pana Ministra akcji spół-

ki Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek Spółka

Akcyjna z siedzibą w Ciechocinku.

Działanie to zostało poparte przez Sejmik Woje-

wództwa Kujawsko-Pomorskiego, który uzasadniając

swoje stanowisko, wskazał szereg argumentów za

przejęciem władztwa korporacyjnego nad spółką.

Również zgadzam się z tą argumentacją.

Stanowisko sejmiku prezentuje przejęcie jako

urzeczywistnienie podzielanego przez województwo

kujawsko-pomorskie poglądu, zgodnie z którym

ny.

Kluczowe znaczenie dla praktycznego wdrożenia

sformułowanego w ten sposób stanowiska odegrać

może wykorzystanie bogatych w skali naszego regio-

nu zasobów surowców leczniczych, które powinny

stanowić naturalną bazę do rozwijania innowacyj-

nych i kompleksowych produktów turystyki zdrowot-

nej i rekreacyjnej, stanowiących podstawę polskiej

marki uzdrowiskowej.

Mając zaś na uwadze znaczenie przedsiębiorstwa

jawsko-pomorskim i posiadającego w swoich zaso-

bach takie unikatowe obiekty, jak tężnie solankowe

stanowiące o wyjątkowym charakterze obszaru

uzdrowiskowego, na którym są zlokalizowane, zasad-

ne jest, aby przedsiębiorstwo to przekazane zostało

we władztwo podmiotowi publicznemu, jakim jest

województwo kujawsko-pomorskie, będące gwaran-

tem dalszej kontynuacji jego statutowej działalności

z pełnym wykorzystaniem wskazanych wyżej walo-

rów uzdrowiskowo-leczniczych.

Mając na uwadze powyższe korzyści, zwracam się

gumentacją?

nie władztwa korporacyjnego spółki Przedsiębior-

stwo Uzdrowisko Ciechocinek Spółka Akcyjna z sie-

dzibą w Ciechocinku podmiotowi publicznemu, jakim

174

rantem kontynuacji jego statutowej działalności

-leczniczych?

(nr 6749)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie retencji danych

Szanowny Panie Ministrze!

Dostosowanie pol-

skiego prawa do dyrektywy unijnej 2006/24/WE w za-

kresie retencji danych w komunikacji elektronicznej

niesie za sobą wiele negatywnych skutków zarówno

dla przedsiębiorców, jak i prywatnych odbiorców

usług telekomunikacyjnych.

Mam tu na myśli przede wszystkim wysokie kosz-

ty ponoszone przez przedsiębiorców na rzecz groma-

dzenia, przechowywania i analizowania danych tele-

informatycznych.

Dane pokazują, że w zależności od

wielkości sieci koszt realizacji prawa może wynosić

nawet milion złotych rocznie.

Drugi problem stanowi

niebezpieczeństwo przerzucenia ciągle wzrastających

kosztów na konsumentów.

Kolejną kwestią, która budzi moje zaniepokojenie,

jest maksymalnie długi okres retencji danych prze-

widziany przepisami prawa, wynoszący 24 miesiące,

podczas gdy nie jest to okres obligatoryjny.

W związku z tym stanem rzeczy proszę Pana

1.

Czy w jakikolwiek sposób zamierza Pan do-

prowadzić do zdjęcia części kosztów retencji da-

nych z przedsiębiorców świadczących usługi tele-

komunikacyjne?

2.

Czy resort zamierza skrócić ustawowy okres

retencji danych, biorąc pod uwagę możliwości w tym

zakresie wynikające z prawa europejskiego?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6750)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planowanych podwyżek

Szanowny Panie Ministrze!

Rząd planuje zmiany

w ustawie o VAT, które miałyby przynieść uproszcze-

nie wielu obowiązków podatników.

Wszystko nie jest

jednak tak jasne i korzystne, szczególnie jeżeli weź-

miemy pod uwagę przepisy mówiące o momencie po-

wstania obowiązku podatkowego.

Ministerstwo Fi-

nansów proponuje, żeby zamiast dzisiejszego zróżni-

cowania zależnie od typów transakcji obowiązek

podatkowy następował z upływem miesiąca, w któ-

rym został dostarczony towar lub wyświadczona

usługa.

Resort powołuje się na dyrektywę unijną ws.

VAT, która przewiduje podobne proste reguły.

Plano-

wane przez rząd zmiany mogą utrudnić życie wykonaw-

com tzw. usług ciągłych, zwłaszcza ﬁrmenergetycz-

nych, telekomunikacyjnych, dostawców ciepła i gazu.

1.

Czy proponowane zmiany faktycznie uniemoż-

liwią fakturowanie opłat abonamentowych z góry,

czyli przed lub na początku okresu rozliczeniowego?

Czy nowe przepisy spowodują kosztowną przebudowę

systemów masowego fakturowania?

2.

Czy faktura wystawiona przed wyświadcze-

niem usługi będzie uważana za nieprawidłowo wy-

stawioną, a tym samym biznesowy nabywca usług

telekomunikacyjnych nie odzyska VAT zawartego

w cenie usługi?

Z należnymi wyrazami szacunku

Brzozów, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6751)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji honorowych dawców krwi

Szanowny Panie Ministrze!

Honorowi dawcy krwi

to ludzie, którzy darują innym najcenniejszy lek

– krew.

Bez niej niemożliwe byłoby przeprowadzanie

jakichkolwiek, począwszy od tych najprostszych, a skoń-

czywszy na tych najbardziej skomplikowanych, za-

biegów chirurgicznych.

Mając ten fakt na względzie,

organy państwowe powinny zapewnić tym wciąż nie-

licznym ludziom, dającym jakże piękne świadectwo

175

i służącym za przykład innym, należytą rekompen-

satę za ich wyjątkową oﬁarność.

Niestety z przykrością muszę stwierdzić, że sytu-

acja krwiodawców stopniowo pogarsza się.

W aktu-

alnym stanie prawnym na mocy przepisów ustawy

niobiorcy, który posiada tytuł zasłużonego honoro-

wego dawcy krwi i przedstawi legitymację zasłużo-

nego honorowego dawcy krwi, przysługuje tylko bez-

płatne zaopatrzenie w leki objęte wykazami leków

ceny oraz określone w drodze rozporządzenia przez

Nr 118, poz. 761) obejmuje jedenaście pozycji.

Wiele spo-

śród leków, które do niedawna otrzymywali oni bezpłat-

nie, obecnie jako suplementy diety przestało być dostęp-

ne w sposób nieodpłatny dla krwiodawców.

Ponadto, aby mieć możliwość uzyskania odzna-

czeń za akty swojej pięknej oﬁarności,krwiodawcy

są zobligowani do członkostwa w PCK, co w prakty-

ce sprowadza się do konieczności opłacania składek.

Celem otrzymania odznaczenia dawcy krwi muszą

zadeklarować gotowość uiszczenia stosownych opłat,

np. za odznakę PCK – 45 zł, zaś za „Kryształowe

Serce” kwota ta wynosi aż 250 zł.

Dlatego uważam,

że jako odznaczenia przyznawane w dowód uznania

za oddanie określonej ilości krwi powinny być one

przyznawane nieodpłatnie.

Zasmucający jest fakt, iż nie zawsze jest respek-

towane przez placówki służby zdrowia przyjmowanie

honorowych dawców krwi poza kolejnością.

Ponadto

kluby zrzeszające honorowych dawców krwi nie dys-

ponują wystarczającymi funduszami, chociażby na

wynajem lokalu będącego siedzibą klubu.

Kolejnym palącym problemem dla środowiska

krwiodawców jest możliwość odliczenia od podatku

tzw. darowizny.

Obecnie krwiodawcy mają prawo do

odliczenia ledwie 1/4 kwoty, którą mogli odliczyć

wcześniej.

Otóż za 250 ml płytek krwi, podobnie jak

za 1 litr krwi, można było odliczyć 130 zł, natomiast

obecnie za tę samą ilość odlicza się tylko 32 zł.

Nie-

stety zmiany prawa znacząco uszczupliły zakres

uprawnień honorowych dawców krwi.

Nowelizacja

i jednoczesne uchwalenie ustawy o działalności po-

żytku publicznego doprowadziło do zlikwidowania

ww. darowizny ze względu na to, że jednostki publicz-

nej służby krwi nie są organizacjami pożytku pu-

blicznego.

Wielu honorowych dawców krwi zwraca uwagę na

postępujące zawężenie zakresu ich praw w stosunku do

wcześniejszego stanu prawnego.

Przysługiwało im wte-

dy zwolnienie od pracy w dniu następującym po dniu,

w którym oddali krew, oraz prawo do otrzymywania

darmowych leków.

Natomiast wybitnie zasłużonym ho-

norowym dawcom krwi, czyli posiadaczom odznaki

„Zasłużonego dla Zdrowia Narodu”, przysługiwał

20-procentowy dodatek do renty lub emerytury.

Powyższe przykłady są ewidentnym przyczyn-

kiem do postępującego rozgoryczenia, które nasila

się w środowisku krwiodawców pod wpływem nie-

współmiernego stosunku państwa do stopnia ich

oﬁarności.

Podkreślająonitakżedużądysproporcję

między prawami honorowych dawców krwi w Polsce,

a innymi państwami Unii Europejskiej.

Dlatego biorąc pod uwagę liczne prośby krwio-

dawców, którzy czują się pokrzywdzeni niekorzyst-

nymi dla nich zmianami prawnymi, pragnę zwrócić

uwagę Pana Ministra na tę istotną kwestię poprzez

wystosowanie niniejszej interpelacji i jednocześnie

proszę o udzielenie merytorycznych odpowiedzi na

gislacyjnych, które uwzględniałyby oczekiwania ho-

norowych dawców krwi?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia dysponuje na dzień

dzisiejszy programem rozwoju krwiodawstwa w Pol-

sce?

Jeżeli nie, to w jakiej perspektywie czasowej pla-

nowane jest jego utworzenie i sformułowanie głów-

nych założeń?

3.

Czy minister zdrowia rozważa podjęcie stosow-

nych działań, aby Ministerstwo Finansów zwiększy-

ło tzw. ryczałt wynikający z ilości krwi oddanej przez

honorowych dawców, biorąc pod uwagę fakt, iż jest

to o wiele tańsze rozwiązanie dla państwa niż zakup

tej krwi?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6752)

do ministra ﬁnansów

dokumentu: Założenia krajowej polityki miejskiej do

roku 2020 rozważa się wprowadzenie w Polsce nowe-

go podatku od nieruchomości.

W dokumencie tym

jest mowa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju

m.in. przez zreformowanie systemu podatku od nie-

ruchomości.

W nawiasie znajduje się propozycja:

np. poprzez wprowadzenie podatku od wartości nie-

ruchomości ad walorem lub podatku zależnego po-

średnio od wartości nieruchomości.

Dzisiejszy podatek liczony jest od wartości jedynie

w odniesieniu do budowli (np. dróg, słupów, zbiorni-

176

ków itp.), natomiast właściciele gruntów i budynków

płacą go w zależności od wielkości powierzchni.

Po-

datek katastralny obliczany miałby być od wartości

kowania wzbudzają duże zaniepokojenie pośród wła-

ścicieli nieruchomości.

Taki podatek może spowodo-

wać znaczne obciążenie ﬁskalnedlamilionówoby-

wateli – na zasadach odwrotnie proporcjonalnych do

dochodów, tzn. im mniejszy dochód, tym wyższy pro-

cent wzrostu obciążeń – i doprowadzić do sytuacji,

w której wiele osób nie będzie stać na jego opłacenie.

Niepokoi mnie to, iż w wypadku wprowadzenia

takiej daniny społecznej bardzo wielu ludzi nie będzie

stać na zapłacenie horrendalnych kwot wynikających

z wprowadzenia tego podatku.

Ludzie zostaną posta-

wieni przed faktem dokonanym i zmuszeni do zby-

wania nieruchomości, mieszkań czy domów, które są

dorobkiem całych rodzin i wielu pokoleń.

Co więcej,

przy wielkiej podaży w sposób bardzo istotny spadną

ceny.

Będzie można taki podatek śmiało nazwać kon-

ﬁskatąmienia.

Uderzytozarównowstarszepokole-

nie, które czegokolwiek się dorobiło, jak i młodsze,

które za kredyty kupiło sobie mieszkania, często dużo

warte, z myślą o przyszłości swoich dzieci, a nie o na-

łożeniu na nie brzemienia ogromnych podatków.

prosząc o udzielenie na nie merytorycznych odpo-

wiedzi:

1.

Czy ministerstwo prowadzi jakiekolwiek prace

nad wprowadzeniem podatku katastralnego, który

w dobie postępującego zubożenia Polaków, mógłby

być gwoździem do trumny dla setek tysięcy polskich

rodzin?

2.

Czy ministerstwo dysponuje zestawem kryte-

riów, które miałyby obowiązywać przy obliczaniu

wysokości podatku katastralnego?

3.

Czy według Pana Ministra istnieją jakiekolwiek

przesłanki przemawiające za wprowadzeniem dodat-

kowego obciążenia dla obywateli w formie podatku

katastralnego?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6753)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie coraz większej liczby

Szanowna Pani Minister!

Upadek biura podróży

Długów kolejnych 7 zadłużonych biur podróży i jest

działających biur w Polsce.

W ciągu ostatnich 2 lat

liczba zadłużonych biur podróży notowanych w Kra-

jowym Rejestrze Długów gwałtownie wzrasta.

Bran-

ża turystyczna od 2 lat przeżywa kryzys.

Rosnące

cji, kryzys ekonomiczny w Europie i obawy przed

W związku z powyżej przedstawionym problemem

uprzejmie zwracam się o udzielenie odpowiedzi na

1.

Biura podróży pracują na coraz niższych mar-

żach.

Niestety rosnąca liczba zadłużonych biur i agen-

pokryć koszty działalności.

Jak poprzez odpowiednie

przepisy prawne można rozwiązać ten problem?

2.

Dlaczego biura podróży upadają w szczycie se-

zonu, gdy już wyprzedadzą wycieczki i do ﬁrmnapły-

wa strumień gotówki od klientów wpłacających na

3.

Kto jest odpowiedzialny za powrót polskich tu-

rystów z zagranicy?

Gdzie mogą zgłaszać się osoby

poszkodowane w takiej sprawie?

Z należnymi wyrazami szacunku

Brzozów, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6754)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie tragicznej sytuacji

Szanowny Panie Ministrze!

Huta Tarnowiec, za-

kład zatrudniający 130 osób, znajduje się w bardzo

trudnym położeniu.

Sytuacja w zdawałoby się dobrze

prosperującej hucie zmieniła się w przeciągu kilku

tygodni.

Już na początku roku strata wynosiła pra-

wie 2 mln zł i zarząd huty, szukając oszczędności,

z końcem marca podjął decyzję o przeniesieniu pra-

cowników do ﬁrmyoutsourcingowejRoyal.

Przenie-

sienie było spowodowane możliwymi oszczędnościa-

mi, które zarząd huty chciał poczynić w obliczu wzra-

stającej z początkiem kwietnia ceny gazu, co dla huty

w Tarnowcu oznaczało 70 tys. zł dodatkowych kosz-

tów miesięcznie.

Wskutek przeniesienia pracownicy nie dostają

pensji, a zakład ma zablokowane konta bankowe.

Po-

177

nadto od kilku dni z powodu tragicznej sytuacji ﬁ-

nansowej hucie zablokowano przesył gazu, co w prak-

tyce oznacza zaprzestanie jakiejkolwiek produkcji.

Tak oto pokrótce wygląda sytuacja największego pra-

codawcy w gminie Tarnowiec i jednego z najwięk-

szych w powiecie jasielskim.

Niestety wspomniana na wstępie spółka Royal

z Wrocławia tylko w kwietniu wywiązała się ze swych

obowiązków względem pracowników.

Za maj i czer-

wiec nie wypłaciła załodze ani złotówki, choć były

liczne zapewnienia.

Część pracowników, korzystając

ze stosownych zapisów Kodeksu pracy, złożyła już

wypowiedzenia i domagała się wydania świadectw

pracy.

Bez nich nie mogą bowiem oni otrzymać zasił-

ku oraz zarejestrować się w urzędzie pracy.

Jak się

jednak szybko okazało, świadectwo pracy może pra-

cownikom wydać tylko spółka Royal.

Dotyczy to tych

osób, które same się zwolniły.

Pozostałe automatycz-

nie stają się na powrót pracownikami huty Tarno-

wiec z dniem 1 lipca, gdyż prezes huty wymówił umo-

wę Royalowi.

Sprawę bada obecnie Państwowa In-

spekcja Pracy.

Wielkość produkcji, która była do zrealizowania

na miesiąc czerwiec, została zrealizowana w niespeł-

na 40%.

33 pracowników przedłożyło zwolnienia le-

karskie, podczas gdy normalnie był to poziom 3–4

zwolnień miesięcznie.

Wskutek tego, że załoga za-

miast w trybie trzyzmianowym pracowała tylko na

jedną zmianę, huta wygenerowała w czerwcu około

600 tys. zł straty.

Szansę na dalsze istnienie huty może dać jedynie

nowy inwestor.

W sytuacji, jeśli z inwestorami nie

zującymi przepisami zarząd spółki będzie obowią-

zany złożyć wniosek o upadłość Huty Szkła Tarno-

wiec.

Jeżeli ten scenariusz byłby realizowany, to

z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracow-

niczych wszyscy pracownicy otrzymaliby wynagro-

dzenia zaległe do 3 miesięcy wstecz od daty ogłosze-

nia upadłości plus odprawy.

Byłaby to już druga

huta w regionie postawiona w stan upadłości, gdyż

wcześniej upadła zatrudniająca 60 osób huta Gali-

cjan w Tarnowcu.

Nadmieniam, że bezrobocie w powiecie jasielskim

wynosi już blisko 20%, a likwidacja zakładu pracy

liczącego ponad stu pracowników pogorszyłaby i tak

już ciężką sytuację na rynku pracy w regionie powia-

tu jasielskiego.

i trybie pracownicy huty mogą otrzymać środki

z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowni-

czych?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 6755)

do ministra środowiska

w sprawie zagospodarowania odpadów

powstających w produkcji odlewniczej

ust. 5 rządowego projektu ustawy o odpadach „mini-

ster właściwy do spraw środowiska może określić,

runki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11

poza instalacjami i urządzeniami, uwzględniając

właściwości tych odpadów oraz możliwości bezpiecz-

nego dla środowiska i zdrowia ludzi wykorzystywa-

nia tych odpadów”.

W projekcie zgłoszonej ustawy występują nastę-

pujące niebezpieczeństwa:

1) nie ma wpisanego w projekt ustawy obligato-

ryjnego terminu wprowadzenia rozporządzenia w spra-

2) nie wiadomo na tym etapie postępowania, jakie

będą ostateczne zapisy dotyczące rodzajów odpadów

i warunków ich odzysku,

3) może występować taka sytuacja, że rozporzą-

dzenie z 2006 r. przestanie obowiązywać, nowe regu-

lacje jeszcze nie będą obowiązywać, nowych regulacji

możliwość wystąpienia o decyzję zezwalającą na

przetwarzanie odpadów (ważność zachowają na okres

Nieuregulowanie ustawowe przedmiotowego od-

zysku odpadów odlewniczych spowoduje olbrzymie

problemy branży, zarówno kosztowe, jak i organiza-

cyjne, prowadzące do jej likwidacji w przewidywal-

przez tysiące pracowników, drastycznego pogorsze-

nia warunków życia ich rodzin oraz osłabienia kon-

dycji regionów, w których zlokalizowana jest produk-

cja odlewnicza.

1.

Czy rząd może zaproponować w projekcie usta-

wy możliwość przetwarzania odpadów przy jednocze-

snym uwzględnieniu potrzeby ochrony życia i zdro-

2.

Czy rząd może rozszerzyć aktualny katalog od-

padów przewidzianych do procesu odzysku, poza in-

stalacjami i urządzeniami, wg załącznika nr 1 do

rozporządzenia ministra środowiska z 2006 r.?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

178

Interpelacja

(nr 6756)

do ministra zdrowia

w sprawie

trudnej sytuacji szpitali publicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Według moich in-

formacji szpitale publiczne są na skraju bankruc-

twa.

Polsce grozi kolejny już paraliż służby zdro-

wia.

Straty szpitali są coraz większe.

Sami mar-

szałkowie i prezydenci miast oraz starostowie

o tym informują, że w długi popadają nawet te szpi-

tale, które w poprzednich latach uzyskiwały pozy-

tywny wynik ﬁnansowy.

Informacjetebudząuza-

sadniony niepokój pacjentów.

Dla samorządu taka

sytuacja będzie oznaczała konieczność wyboru:

albo pokryje straty z budżetu, albo przekształci

szpital w spółkę.

aby uchronić szpitale publiczne przed bankructwem?

2.

Czy rząd nie zamierza wycofać się z ustawy

zobowiązującej organy założycielskie szpitali publicz-

nych do pokrywania strat wynikających z działalno-

ści za dany rok budżetowy i przesunąć tego terminu

na następne lata?

Obecny termin to dzień 1 stycznia

2013 r.

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6757)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Z prognozy demogra-

ﬁcznejONZwynika,żewciągu30latubędzie6mln

Polaków.

Około 2050 r. mamy być czwartym na liście

najszybciej wyludniających się krajów na świecie, za-

raz po Rumunii, Rosji i Łotwie.

Według mojej oceny przyczyną tego jest nieudolna

polityka rodzinna, która prowadzona w sposób mą-

dry może przyczynić się do poprawy przerażających

statystyk.

Polityka ta powinna być ukierunkowana

przede wszystkim na takie działania, aby zachęcić

młodych Polaków do tworzenia rodziny.

rza podjąć rząd, Pana ministerstwo, aby zmienić tę

dramatyczną prognozę?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 6758)

do ministra ﬁnansów

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Jak doskonale Pan

wie, korzystanie z instrumentów obrotu bezgotówko-

wego wiąże się z wieloma korzyściami dla ich posia-

daczy oraz przedsiębiorców.

W konkurencji z gotów-

kową formą płatności korzystanie z kart płatniczych

jest dziś nie tylko szybsze i bardziej komfortowe, ale

przede wszystkim o wiele bezpieczniejsze, stanowi bo-

wiem ogromne zabezpieczenie w przypadku kradzieży.

Współcześnie instytucje oferujące bezgotówkowe ob-

racanie środkami prześcigają się w pomysłach zachę-

cających użytkowników do tej formy płatności.

Biorąc pod uwagę taki stan rzeczy, uważam za

dziwne zastosowanie rozwiązań mogących zmniej-

szyć zaufanie Polaków do tej formy rozliczeń, a cał-

kowicie nie rozumiem sensu przenoszenia opłaty za

możliwość korzystania z takiej usługi na polskich

obywateli.

o usługach płatniczych, zwracam się do Pana Mini-

pytanie: Jaki jest stosunek Pańskiego resortu w spra-

wie przerzucenia części kosztów wynikających z do-

konywania płatności kartą na klientów?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6759)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie potrzeby zmian

piłki nożnej zakończyła swój udział w Mistrzostwach

Europy Euro 2012 już w fazie grupowej.

Niedosyt

i rozczarowanie kibiców były tym większe, że naro-

179

dowa reprezentacja zajęła ostatnie miejsce w grupie

należącej do najsłabszych na tegorocznych mistrzo-

stwach.

Polska piłka nożna od lat reprezentuje bardzo ni-

ski poziom.

Wskazuje na to choćby ranking FIFA,

gdzie nasza kadra narodowa plasuje się dopiero na

62. miejscu i jest wyprzedzana m.in. przez drużyny

reprezentujące takie państwa, jak Nigeria, Gabon

czy Peru.

Przykłady Roberta Lewandowskiego, Wojciecha

Szczęsnego czy Łukasza Piszczka pokazują, że rodzimi

piłkarze potraﬁąodnosićwielkiesukcesy,grającwnie-

mieckich czy angielskich klubach, jednakże pod skrzy-

dłami trenerów reprezentacji narodowej osiąganie do-

brych wyników nie jest im dane.

Taki stan rzeczy wy-

maga podjęcia zdecydowanych kroków mających na

celu poprawienie tej niechlubnej sytuacji.

Działania te

powinny zatem dotyczyć radykalnych zmian w PZPN,

bowiem, jak pokazuje doświadczenie, to on ponosi winę

za tak mierną jakość polskiej piłki nożnej.

1.

Po tym jak polska kadra została wyeliminowa-

na z rozgrywek Euro 2012, Pani Minister zapowie-

działa przeprowadzenie znaczących zmian w Polskim

Związku Piłki Nożnej.

Na czym będą polegały te

zmiany i kiedy nastąpią?

2.

Czemu rząd tylko pozoruje i deklaruje dokonanie

zmian w PZPN, a nie podejmuje żadnych działań?

3.

Czemu resort nie korzysta z rozwiązań i oferty

współpracy, jaką zaprezentowało Prawo i Sprawiedli-

wość w sprawie trójstopniowego (łącznie ze zmiana

ustawy) naprawienia tej polskiej federacji?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6760)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

niesprawności polskiej obrony cywilnej

Szanowny Panie Ministrze!

Z najnowszego rapor-

tu Najwyższej Izby Kontroli wynika, że rodzima

obrona cywilna jest w fatalnym stanie.

Według rzecz-

nika NIK system nie jest przygotowany do realizo-

wania żadnego ze swoich zadań.

Wyniki kontroli są zatrważające – w przypadku

konﬂiktuzbrojnegoOCniebyłabywstaniezapewnić

ochrony ludności cywilnej czy znaczącym obiektom,

a w sytuacji zaistnienia klęski żywiołowej nie mogła-

by włączyć się w sprawne usuwanie skutków kata-

klizmu.

Jak się okazuje, w połowie skontrolowanych przez

NIK gmin struktury obrony cywilnej istnieją jedynie

oﬁcjalniebądźwogóleniezostałypowołane.

Cowięcej,

zawartość magazynów obrony cywilnej również pozo-

stawia wiele do życzenia – składowane w nich maski

gazowe, sygnalizatory promieniowania i przyrządy roz-

poznania chemicznego pochodzą z lat 70. minionego

stulecia.

Nawet w gminach korzystających z dotacji wo-

jewódzkich nie dokonano modernizacji podstawowego

sprzętu.

Ponadto kontrola izby wykazała, że gminy nie

wywiązują się z organizacji szkoleń z zakresu powszech-

nej samoobrony, przez co ludność cywilna nie posiada

wiedzy nt. postępowania w przypadku zagrożenia.

Co prawda większość ze skontrolowanych gmin

jest w posiadaniu planów obrony cywilnej, jednak

prawie połowa z nich okazała się nie spełniać wymo-

gów określonych przez szefa obrony cywilnej kraju.

Głównym powodem nieużyteczności planów była ich

przestarzałość.

W części gmin problemem okazał się

również brak planów ewakuacji niezbędnych w przy-

padku wystąpienia zagrożenia bądź klęsk.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

dotyczące nadzoru nad systemem obrony cywilnej?

2.

Z jakiego powodu od roku 2008 resort nie eg-

zekwuje danych nt. faktycznego stanu organizacyj-

nego obrony cywilnej i jej funkcjonowania?

wy regulującej organizację obrony cywilnej i dosto-

sowującej przepisy do aktualnych warunków.

Kiedy

zostaną one zakończone?

4.

Co stało się z dziesięcioletnim programem do-

skonalenia obrony cywilnej przygotowanym przez

komendanta głównego Państwowej Straży Pożarnej,

który w 2009 r. traﬁł do Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych i Administracji?

5.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych oraz

sprawowały podwójny nadzór nad funkcjonowaniem

Państwowej Straży Pożarnej?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6761)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie podniesienia wskaźnika,

wysokość funduszu sołeckiego

stępuję, dotyczy sposobu wyliczania wysokości fun-

180

duszu sołeckiego, tj. wzoru określonego w art. 2

ust. 1 ustawy o funduszu sołeckim.

Podnoszę ten

problem z uwagi na apele sołtysów wskazujące, iż

wyliczanie wysokości funduszu na podstawie obec-

nego wskaźnika sprawia, że uzyskane środki są zde-

cydowanie niewystarczające w obliczu potrzeb jedno-

stek pomocniczych gminy będących odpowiedzialny-

mi m.in. za umacnianie bezpieczeństwa i porządku

publicznego czy przedsięwzięcia oświatowo-wycho-

wawcze.

Sołectwa, podobnie jak inne jednostki samorzą-

dowe, borykają się z problemami ﬁnansowymiiwzwiąz-

ku tym wskazują na istnienie potrzeby modyﬁkacji

sposobu naliczania funduszu sołeckiego.

Pozyskanie

większych środków z tego tytułu pozwoliłoby na za-

pewnienie większego bezpieczeństwa ﬁnansowego

jednostek pomocniczych gminy, a co za tym idzie,

efektywniejsze realizowanie głównego celu, na jaki

przeznaczany jest przedmiotowy fundusz, tj. realiza-

cję przedsięwzięć służących poprawie jakości życia

mieszkańców poszczególnych wsi.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

na pytanie: Czy resort rozważa zmianę sposobu na-

liczania wysokości funduszu sołeckiego celem pozy-

skania przez sołectwa większych środków ﬁnanso-

wych na realizację ich zadań?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 21 maja 2012 r.

Interpelacja

(nr 6762)

do ministra środowiska

w sprawie kalkulacji kosztów budowy

drugiego stopnia wodnego na Wiśle

Szanowny Panie Ministrze!

Budowa drugiego

stopnia wodnego na Wiśle to temat od wielu lat poja-

wiający się w planach, dyskusjach, na konferencjach

i w informacjach medialnych.

Mieszkańcy Włocław-

ka i okolic z uwagą śledzą kolejne doniesienia doty-

czącego tego projektu.

W ostatnim czasie – w związ-

ku z ewidentnym brakiem działań rządu w tej spra-

wie – plany realizacji inwestycji poczyniła państwowa

grupa energetyczna ENERGA.

Jednakże, jak dono-

szą media, realizacja inwestycji może być zagrożona,

bowiem z analiz przeprowadzonych przez przedsię-

biorstwo wynika, że budowa drugiej tamy w okolicach

Włocławka jest przedsięwzięciem charakteryzującym

się niewystarczającym poziomem rentowności.

Jeżeli doniesienia te okażą się prawdziwe, grupa

energetyczna ENERGA będzie zmuszona do znale-

zienia partnerów ﬁnansowych lub skorzystania ze

wsparcia publicznego.

Nowa zapora na Wiśle miała powstać do roku 2015,

jednakże niewystarczająca ilość energii elektrycznej,

jaka miałaby zostać wytworzona przez obiekt, stawia

realizację inwestycji pod znakiem zapytania.

Częścio-

we pokrycie kosztów przedsięwzięcia przez budżet

państwa lub innych partnerów ﬁnansowychmiałoby

kluczowe znaczenie, gdyż w przeciwnym razie drugi

stopień wodny na Wiśle nie powstanie.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Czy medialne doniesienia o możliwości niezre-

alizowania inwestycji są prawdziwe?

2.

Czy w związku z wynikami analiz wskazujący-

mi, że budowa stopnia wodnego na Wiśle jest nieopła-

calna, grupa energetyczna ENERGA zostanie wspar-

ta przez państwo w realizowaniu inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

(nr 6763)

do ministra sportu i turystyki

Ministerstwa Sportu i Turystyki

podjętych w związku z przygotowaniami

Za nami turniej ﬁnałowyMistrzostwEuropywPił-

ce Nożnej UEFA Euro 2012 – największa jak do tej

pory impreza sportowa organizowana przez Polskę

we współpracy z administracją rządową oraz przy

zaangażowaniu ogromnych środków ﬁnansowych

z budżetu państwa.

W działania przygotowawcze do

turnieju oraz jego organizację zaangażowany był

również resort sportu i turystyki.

Dnia 17 maja br.

minister sportu i turystyki złożył prezesowi Rady

Ministrów meldunek o osiągnięciu gotowości opera-

cyjnej do przeprowadzenia Euro 2012.

Podsumowu-

jąc wydarzenia związane z turniejem, zwracamy

W jakie działania związane z organizacją i prze-

prowadzeniem w Polsce turnieju ﬁnałowego Mi-

Ministerstwo Sportu i Turystyki było bezpośrednio

zaangażowane?

Czy wszystkie zaplanowane w związku z turnie-

jem działania udało się w pełni zrealizować?

W jakim zakresie resort sportu współpracował

przy organizacji Euro 2012 ze spółką PL.2012?

181

Jakie koszty poniosło Ministerstwo Sportu i Tu-

rystyki w związku z Euro 2012?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Garbowski

(nr 6764)

do ministra transportu,

Ministerstwa Transportu, Budownictwa

Za nami turniej finałowy Mistrzostw Europy

również resort transportu.

W dniu 17 maja br. mini-

złożył prezesowi Rady Ministrów meldunek o osią-

gnięciu gotowości operacyjnej do przeprowadzenia

Euro 2012.

Podsumowując wydarzenia związane

ministerstwo transportu było bezpośrednio zaanga-

żowane?

Jakie koszty poniosło ministerstwo transportu

w związku z Euro 2012?

Poseł Tomasz Garbowski

(nr 6765)

do ministra spraw wewnętrznych

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

podjętych w związku z przygotowaniami

również resort spraw wewnętrznych. dnia 17 maja

br. minister spraw wewnętrznych złożył prezesowi

operacyjnej do przeprowadzenia Euro 2012.

Podsu-

mowując wydarzenia związane z turniejem, zwraca-

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych było bezpośred-

nio zaangażowane?

ganizacji Euro 2012 ze spółką PL.2012?

Jakie koszty poniosło Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych w związku z Euro 2012?

(nr 6766)

do ministra zdrowia

w sprawie działań

Ministerstwa Zdrowia podjętych w związku

182

również resort zdrowia.

Dnia 17 maja br. minister

zdrowia złożył prezesowi Rady Ministrów meldunek

dzenia Euro 2012.

Podsumowując wydarzenia zwią-

Ministerstwo Zdrowia było bezpośrednio zaangażo-

wane?

ku z Euro 2012?

Z poważaniem

(nr 6767)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie dostępności placówek

przedstawił trudną sytuację osób niepełnosprawnych

w związku z dostępem do placówek Poczty Polskiej

w Gnieźnie.

Wcześniej osoba ta korzystała z usług

placówki znajdującej się przy ul. Sobieskiego, gdzie

znajdował się podjazd dla wózków.

Po likwidacji tej

placówki osoby poruszające się na wózkach oraz mat-

ki z małymi dziećmi mają problem z załatwieniem

swoich spraw na poczcie.

Poza tym likwidacja placó-

wek pocztowych przyczyniła się do wzrostu liczby

szych kolejek.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc powyższe pod

uwagę, proszę o wyjaśnienie następującego zagad-

nienia:

1.

Czy na terenie miasta Gniezna znajdują się pla-

cówki pocztowe dostosowane do osób poruszających

się na wózkach inwalidzkich?

2.

Jakie są powody likwidacji kolejnych placówek

pocztowych?

3.

Czy resort przewiduje zamknięcie kolejnych

placówek Poczty Polskiej na terenie powiatów gnieź-

nieńskiego, wrzesińskiego, kolskiego, śremskiego, średz-

kiego, tureckiego, konińskiego lub słupeckiego?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6768)

do ministra zdrowia

w sprawie warunków rehabilitacji

bywali na 3-tygodniowym turnusie rehabilitacyj-

nym po leczeniu szpitalnym w domu zdrojowym

funkcjonującym w ramach Uzdrowiska Szczawno-

-Jedlina SA w terminie od połowy czerwca br. W po-

wyższym terminie w domu zdrojowym prowadzona

była modernizacja oraz remonty pomieszczeń.

W po-

kojach (w tym przypadku pokój nr 208) dostawiano

dodatkowe miejsca i lokowano po 5 kuracjuszy.

W pokojach brakowało mebli, a te, które stały, były

zniszczone i popsute.

W ośrodku były również proble-

my z prądem, nie działały gniazdka oraz kanalizacja.

Samopoczucie przebywających w nim pensjonariuszy

pogarszał fakt, iż w całym ośrodku prowadzone były

remonty, co przyczyniało się do powstawania kurzu,

brudu i hałasu.

Kuracjusze znajdujący się w domu

zdrojowym utyskiwali również na małą liczbę zabie-

gów i bałagan w dokumentacji.

Pacjenci wielokrotnie

zgłaszali swoje roszczenia personelowi oraz prezeso-

wi domu zdrojowego, jednakże pozostawały one

bez rezultatu.

W dniu 28 czerwca br. przeprowa-

dziłem rozmowę telefoniczną z zastępcą dyrektora

Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego

o zmianie i poprawie sytuacji w tej placówce.

Rzeczy-

wistość nadal jest taka, że osoby przebywają tam

w bardzo trudnych warunkach.

Stąd apeluję do Pana Ministra o przeprowadze-

nie natychmiastowej, kompleksowej kontroli w ośrod-

ku finansowanym z Narodowego Funduszu Zdro-

wia, którego obowiązkiem jest zgodnie z umową

świadczyć stosowne usługi związane z rehabilitacją,

zakwaterowaniem oraz wyżywieniem pacjentów.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc powyższe pod

nień:

1.

Jakie warunki powinny być spełnione w uzdro-

wiskach prowadzących rehabilitację dla osób z lecze-

niem poszpitalnym?

2.

Dlaczego pracownicy, prezes ośrodka, jak rów-

nież zastępca dyrektora Wielkopolskiego Wojewódz-

183

kiego Oddziału NFZ w Poznaniu nie reagowali na

roszczenia pensjonariuszy?

3.

Czy Narodowy Fundusz Zdrowia płaci za pobyt

pensjonariuszy w takich ośrodkach?

4.

Jak często prowadzi się kontrole w uzdrowi-

skach świadczących usługi związane z rehabilitacją

w ramach NFZ?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6769)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie procederu sprzedawania

zadłużonych spółek

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie w praktyce

obrotu gospodarczego na masową skalę występuje

proceder sprzedawania zadłużonych spółek, który

ma na celu pokrzywdzenie wierzycieli poprzez utrud-

nienie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wo-

bec spółek oraz uniemożliwienie bądź utrudnienie

egzekwowania roszczeń od członków zarządu spółek

z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie

W prasie i na portalach internetowych pojawiają

się dziesiątki ogłoszeń podmiotów, które za wynagro-

dzeniem obiecują nabycie spółki i uniemożliwienie

bądź utrudnienie postępowania egzekucyjnego.

Ilość

reklam wskazuje na bardzo duży popyt i znaczną

skalę dokonywania takich czynności, co świadczy

o doniosłości problemu z punktu widzenia obrotu go-

spodarczego.

Praktyka pokazuje także, iż instrumenty prawne,

które mogłyby zostać wykorzystane przez wierzycieli,

takie jak określone w art. 300 Kodeksu karnego,

art. 286 Kodeksu karnego czy art. 586 Kodeksu spół-

ek handlowych, nie zapewniają dostatecznej ochrony.

1.

Czy są jakieś plany ustawowego przeciwdziała-

nia procederowi sprzedaży zadłużonych spółek?

2.

Czy są plany spenalizowania takich działań

i wprowadzenia odpowiednich zapisów do Kodeksu

karnego i Kodeksu spółek handlowych?

3.

Czy problem jest dostrzegany przez minister-

stwo i czy w jego zakresie prowadzone są jakieś pra-

ce i analizy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

(nr 6770)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie działalności

Szanowna Pani Minister!/Szanowny Panie Mini-

strze!

Uzyskałem informacje, że istnieje duża grupa

nacisków osób zainteresowanych przejęciem i włą-

czeniem tego instytutu do struktur Uniwersytetu

Medycznego w Lublinie.

Głównym powodem takich

działań jest rzekomo chęć przejęcia wydawnictw wy-

żej wymienionego instytutu, które mają możliwość

nadawania bardzo wysokiego tzw. impact factoru.

W związku z powyższym pytam Państwa Mini-

strów:

1.

Jakie są plany związane z dalszą działalnością

Instytutu Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki?

2.

Czy groźba połączenia z Uniwersytetem Me-

dycznym w Lublinie jest realna?

Poseł Piotr Chmielowski

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

(nr 6771)

do ministra transportu,

w sprawie zgodności z Konstytucją RP

powaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym w spra-

wie niezgodności z konstytucją przepisów ustawy

kowych, a także udziałem posłów partii rządzącej

w toczącym się postępowaniu w kraju rozpoczęła się

ważna debata o roli obecnej ustawy.

Społeczne skutki obowiązującego prawa są nie do

przecenienia.

Ogrody działkowe stanowią zielone en-

klawy w tkance miejskiej i mają wpływ na jakość

środowiska.

Pozwalają seniorom na prowadzenie ak-

tywnego trybu życia, a wielu rodzinom stwarzają

możliwość uzyskania zdrowej żywności.

Ogrody działkowe stanowią również miejsce re-

kreacji, co w obliczu trudnej sytuacji ekonomicznej

pozwala na wypoczynek nieporównywalnie mniej

kosztowny niż wyjazd na wakacje (aż 65% Polaków

nie stać na wyjazd wakacyjny).

Zmiana przepisów ustawy w kwestii utrzymania

przeznaczenia obecnych terenów działkowych nie-

uchronnie prowadziłaby do niepokojących i negatyw-

184

nych konsekwencji, które mogą znacząco wpłynąć na

zdrowie i sytuację ekonomiczną tysięcy ludzi.

Ze względu na wielkie zaangażowanie użytkow-

ników ogrodów działkowych w obronę obowiązują-

cych rozwiązań prawnych oraz ryzyko wystąpienia

negatywnych skutków społecznych w przypadku

zmiany ustawy zwracam się do Pana Ministra z na-

nowania rodzinnych ogrodów działkowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6772)

do ministra transportu,

w sprawie odpowiedzi na interpelację

poselską nr 1901 dotyczącej egzaminów

na kandydatów na egzaminatorów

selskich zgłosił się instruktor jazdy, który prowadzi

szkolenia kandydatów na kierowców i kierowców

szkolenia kierowców zawodowych, w sprawie odpo-

wiedzi na interpelację nr 1901.

Instruktor o 26-let-

nim stażu pracy.

Po otrzymaniu treści odpowiedzi

na interpelację stwierdził, że Pan Minister nie po-

daje do wglądu pytań, w których kandydat na egza-

minatora popełnił błędy.

Ministerstwo, jak zapisano

w odpowiedzi na interpelację, nie udziela także wy-

jaśnień co do zakresu pytań i prawidłowych odpo-

wiedzi.

Przedstawił w tym zakresie pisma, jakie

otrzymał z Ministerstwa Transportu, Budownictwa

1.

Dlaczego przy egzaminach na kandydatów na

egzaminatorów i egzaminatorów nie ma zastosowa-

nia art. 51 punkt 3 Konstytucji RP (Każdy ma prawo

określić ustawa)?

2.

Jaki wpływ na przebieg egzaminu miałoby udo-

stępnienie pytań, które wcześniej zadawano egzami-

nowanym?

3.

Szkolenie na egzaminatora przeprowadzają eg-

zaminatorzy o najwyższych kwaliﬁkacjach w tym

kraju.

Jakie więc są statystyki zdawalności podczas

egzaminów na egzaminatorów i efektywności prze-

prowadzonych szkoleń?

Z poważaniem

Posłowie Zbigniew Włodkowski

i Janusz Piechociński

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6773)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie zniesławiającego Polaków

ﬁlmu izraelskiej reżyserki pt. „Zamach”,

który reprezentował Polskę

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z zadaniami

powierzonymi resortowi kultury minister kultury

lityki rządu w dziedzinie kultury i ochrony dziedzictwa

Pana z zapytaniem, czy Pańskie działania, które poni-

żej opisuję, są zgodne z polityką polskiego rządu w dzie-

dzinie kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Podczas 54.

Międzynarodowego Biennale Sztu-

ki w Wenecji, pod auspicjami ministra kultury

i dziedzictwa narodowego, pokazywany był jako re-

prezentant Polski zniesławiający Polaków ﬁlm.

Izra-

elska reżyserka Yael Bartana nakręciła cykl trzech

ﬁlmów„…izadziwisięEuropa”dotyczącychRuchu

Odrodzenia Żydowskiego w Polsce.

W pierwszym ﬁl-

mie pt. „Mary koszmary” Sławomir Sierakowski,

redaktor „Krytyki Politycznej”, zachęca Żydów do

powrotu do Polski.

W drugim ﬁlmiept.„Muriwie-

ża” Żydzi przyjeżdżają do Warszawy i stawiają kibuc.

Trzecia część tryptyku – ﬁlm pt. „Zamach” został

przez Pana zaakceptowany do reprezentowania Polski

na prestiżowym 54.

Biennale Sztuki w Wenecji, a no-

minację wręczył Pan izraelskiej reżyserce osobiście.

Film ten przedstawia morderstwo popełnione

w Warszawie przez „polskiego nacjonalistę” na Sła-

womirze Sierakowskim.

W ﬁlmiepokazanyjestwie-

lonarodowy tłum statystów trzymających w rękach

transparenty „Żydzi, nie zostawiajcie nas samych

z Polakami”, „Wy mordujecie, my budujemy”, „Nie

możecie nas wszystkich zabić”.

To oczywiste, że ten

ziejący nienawiścią, propagandowy paszkwil przez

widza spoza Polski jest odbierany jako dokument

o naszej rzeczywistości.

To nie jest, Panie Ministrze, wypadek przy pracy.

Od dłuższego czasu, za Pana przyzwoleniem, za gra-

nicą uprawia się działalność polityczną mającą na

celu zniesławianie i dyskredytowanie Polaków

w oczach międzynarodowej opinii publicznej.

185

Wspomniany ﬁlm został pokazywany również

w Berlinie podczas trwającego w dniach 26 kwietnia

– 1 lipca 2012 r. 7.

Berlin Biennale, które było doﬁ-

nansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzic-

twa Narodowego oraz Instytut Adama Mickiewicza.

W maju br. w Berlinie odbył się pierwszy kongres

Ruchu Odrodzenia Żydowskiego w Polsce – organi-

zacji, która postuluje powrót do Polski 3 milionów

Żydów i ustanowienie w Polsce języka hebrajskiego

drugim językiem urzędowym.

Jest to przesłanie

pierwszego ﬁlmu tryptyku pt. „Mary koszmary”.

Ruch powstał w ramach działalności izraelskiej ar-

tystki Yael Bartana, reżyserki tak wspieranego przez

Pana ﬁlmu.

Kurator wystawy w Wenecji już w kwietniu 2011 r.

mówił: „Wiosną 2012 r. zostanie w Berlinie zorgani-

zowany pierwszy kongres Ruchu Odrodzenia Żydow-

skiego.

Członkami tego specyﬁcznegougrupowania

chcieliby być nie tylko potomkowie polskich Żydów

mieszkający w Izraelu, ale i Palestyńczycy, Niemcy,

Anglicy.

(…)

Mimo że będzie miał miejsce w ramach

berlińskiego Biennale Sztuki Współczesnej, wychodzi

poza pole sztuki.

Zgłaszają się do nas osoby – pisarze,

ﬁlozofowie,aktywiści–którechcąpracowaćnadroz-

wojem ideologicznych fundamentów zarysowanych

przez Yael Bartanę.

To zdopingowało nas do różnego

rodzaju działań towarzyszących otwarciu pawilonu

polskiego, jak np. dystrybucja kart członkowskich,

plakatów z manifestem ruchu przetłumaczonych na

różne języki czy wydanie książki »A Cookbook for

Political Imagination« (»Książka kucharska politycz-

nej wyobraźni«), w której znajdą się przepisy dla no-

wego ruchu politycznego.

(…)

Artyści poprzez swoją

uprzywilejowaną pozycję, mobilność, dostęp do spe-

cyﬁcznychformﬁnansowaniaprojektówbywająbar-

dzo skuteczni.

7.

Berlin Biennale jest realizowane

przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Niebezpieczeństwo jest tylko takie, że o wiele więcej

się im wybacza, traktuje ich inicjatywy z przymru-

żeniem oka, jako nieszkodliwą artystyczną fantazję.

Radziłbym potraktować takie pomysły jak te propo-

nowane przez Yael Bartanę serio (…)”.

1.

Dlaczego to wszystko dzieje się pod patronatem

i przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Narodowego, którego obowiązkiem jest protestowa-

nie przeciw tego typu pseudoartystycznym, politycz-

nym zjawiskom zniesławiającym Polaków?

2.

Czy te działania są zgodne z polityką rządu

koalicji PO – PSL w dziedzinie polskiej kultury i dzie-

dzictwa narodowego?

3.

Dlaczego podczas 54.

Międzynarodowego Bien-

nale Sztuki w Wenecji reprezentował Polskę artysta

z innego kraju?

4.

Z jakiego powodu zarekomendował Pan anty-

polski ﬁlmmiędzynarodowejpublicznościnaopinio-

twórczych festiwalach w Wenecji i Berlinie?

5.

Czy ﬁlmpt.„Zamach”izraelskiejreżyserkiYael

Bartany został doﬁnansowany przez Ministerstwo

Sztuki Filmowej, Instytut Adama Mickiewicza lub

jakąkolwiek inną polską agendę rządową?

6.

Czy i jakie kroki zmierzające do cofnięcia po-

parcia dla antypolskiego ﬁlmuzamierzaPanpodjąć?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 6774)

do prezesa Rady Ministrów

ﬁrm do prowadzenia szkoleń operacyjnych

W związku z faktem zatrudniania przez Służbę

Kontrwywiadu Wojskowego osób ﬁzycznychniebędą-

cych jej pracownikami i podmiotów zewnętrznych do

prowadzenia podstawowych szkoleń operacyjnych, co

może powodować wymierne straty w mieniu Skarbu

Państwa, proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Z ilu zewnętrznych podmiotów – osób ﬁzycz-

nych i ﬁrm–korzystałaSłużbaKontrwywiaduWoj-

skowego przy organizowanych w latach 2010–2012

szkoleniach operacyjnych pracowników SKW?

2.

Ile szkoleń operacyjnych dla pracowników SKW

z udziałem podmiotów zewnętrznych wobec SKW

– osób fizycznych i firm – zorganizowanych było

w latach 2010–2012?

3.

Czy osoby prowadzące ww. szkolenia operacyj-

ne posiadają aktualne poświadczenia bezpieczeń-

o jakiej klauzuli?

4.

Na jakiej podstawie oceniono kwaliﬁkacjeosób

prowadzących szkolenie?

5.

Czy i w jaki sposób wykluczono możliwość po-

znania przez osoby spoza SKW danych osobowych

funkcjonariuszy, którzy będą realizować czynności

operacyjno-rozpoznawcze?

6.

Kto decydował o kształcie proponowanych za-

jęć, metodach nauczania, zakresie materiału i ilości

ćwiczeń prowadzonych w ramach szkolenia?

7.

W jaki sposób dokonano wyboru ﬁrmylubosób

organizujących szkolenia operacyjne?

Czy zastoso-

wano przepisy ustawy o zamówieniach publicznych?

Jakie były kryteria wyboru ﬁrm,czyrozesłanozapy-

tania ofertowe, jakie były opisane w zapytaniach wa-

runki udziału w konkursie/przetargu?

8.

Jaki jest łączny koszt szkoleń operacyjnych

przeprowadzonych przez zewnętrzne podmioty – oso-

by ﬁzyczneiﬁrmy– w latach2010–2012?

186

9.

W jaki sposób można wytłumaczyć, że pomimo

faktu zatrudniania przez SKW kilkuset osób, a tak-

że stosowanego nagminnie procederu przyspieszo-

nych awansów na podstawie rzekomo szczególnych

kwaliﬁkacjidopełnieniasłużbyprzezosobywyróż-

niane Służba Kontrwywiadu Wojskowego musi za-

trudniać do prowadzenia podstawowych szkoleń ope-

racyjnych osoby niebędące pracownikami SKW?

Czy

to oznacza, że w jej szeregach nie ma nikogo, kto

posiada dostateczną wiedzę i umiejętności do szkole-

nia nowicjuszy w pracy operacyjnej?

Jednocześnie informuję, że odpowiedź na powyż-

sze pytania nie wymaga objęcia klauzulą niejawno-

ści, ponieważ pytania dotyczą liczb, a nie danych

personalnych żołnierzy i funkcjonariuszy obecnie za-

trudnionych w SKW czy też osób lub ﬁrmprowadzą-

cych szkolenie.

Zasłanianie się tajemnicą w tej sytu-

acji będzie nadużyciem uprawnień przez osoby odpo-

wiadające na pytania postawione w interpelacji.

Ta-

jemnica państwowa nie może być bowiem „przykryw-

ką”, sposobem na uchylanie się od odpowiedzi na

pytania, które mogą wykazać patologie w funkcjono-

waniu SKW.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6775)

do prezesa Rady Ministrów

w kwietniu 2010 r.

serwerów Ministerstwa Spraw Zagranicznych w kwiet-

niu 2010 r. oraz Pana nadzorem nad działalnością

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w ramach

której działa Rządowy Zespół Reagowania na Incy-

denty Komputerowe CERT.GOV.PL, którego zada-

niem jest zapewnianie i rozwijanie zdolności jedno-

stek organizacyjnych administracji publicznej Rze-

czypospolitej Polskiej do ochrony przed cyberzagro-

żeniami, ze szczególnym uwzględnieniem ataków

temy i sieci teleinformatyczne, których zniszczenie

wiska w znacznych rozmiarach albo spowodować

cjonowanie państwa proszę o odpowiedź na nastę-

1.

Kto, jak często i jakim nakładem środków wy-

konuje audyt bezpieczeństwa teleinformatycznego

dla infrastruktury informatycznej MSZ, w tym

w szczególności redundantnych sieci zasilania, urzą-

dzeń UPS (uninterruptible power supply) oraz wy-

maganych agregatów prądotwórczych?

2.

Które ze sformułowanych w kwartalnych biu-

letynach CERT.GOV.PL zagrożeń od 10 kwietnia

2010 r. zostały deﬁnitywniezażegnaneiwktórej

instytucji centralnej?

Czy istnieje dokładny plan cza-

sowy na likwidację reszty zagrożeń w pozostałych

miejscach?

Kto personalnie odpowiada za reali-

zację tego planu?

3.

Czy istnieje sformułowany na piśmie standard

zabezpieczeń, jakim musi podlegać serwerownia oraz

serwis internetowy w instytucji centralnej w Polsce?

Czy posłowie opozycji mogą się z nim zapoznać?

Czy

był on (lub któraś z wcześniejszych wersji) kiedykol-

wiek publicznie (w Internecie) dyskutowany i ewen-

tualnie ulepszany?

4.

Kto personalnie koordynuje działania w zakre-

sie zagwarantowania bezpieczeństwa teleinforma-

tycznego w urzędach administracji państwowej na

szczeblu centralnym?

5.

Jak wygląda struktura odpowiedzialności za

bezpieczeństwo infrastruktury teleinformatycznej

zarówno w odniesieniu do sieci przesyłania informa-

cji, jak i do poszczególnych serwerowni działających

w centralnych urzędach państwowych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 6776)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie naboru kandydatów

do Służby Kontrwywiadu Wojskowego

Szanowny Panie Premierze!

Biorąc pod uwagę

dostępne informacje prasowe (między innymi arty-

kuły w „Gazecie Polskiej Codziennej” dotyczące nie-

prawidłowości w naborze kandydatów do Służby

Kontrwywiadu Wojskowego polegające w szczególno-

ści na wielokrotnym wysyłaniu kandydatów, co do

których właściwa wojskowa komisja lekarska orzekła

niezdolność do służby w SKW, na ponowne badania,

aż do pozytywnego skutku), zwracam się z prośbą

przypomnieć podmiotowi, który będzie bezpośrednio

udzielał odpowiedzi na powyższe pytania, że zgodnie

strów i pozostali członkowie Rady Ministrów mają

187

1.

Czy wszyscy kandydaci przyjęci do SKW w la-

tach 2009–2011 spełniali wymogi opisane w stosow-

nych przepisach prawa a w szczególności w ustawie

o SKW i SWW oraz rozporządzeniu ministra obrony

wania kwaliﬁkacyjnegowobeckandydatówdosłużby

w Służbie Kontrwywiadu Woskowego?

2.

Ilu kandydatów, pomimo orzeczenia właściwej

miejscowo wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności

do służby w SKW, zostało ponownie skierowanych na

badania mające orzec o zdolności do służby w SKW?

3.

Czy w przypadku ponownego skierowania ba-

dania odbywały się przed tą samą komisją lekarską

czy też kierowano do innej komisji?

Jeśli do innej,

jakie były podstawy tej zmiany?

4.

Ilu kandydatów zostało skierowanych na ww.

badanie więcej niż dwa razy?

Proszę o podanie do-

kładnej liczby kandydatów oraz informację, ile razy

każdy z nich był kierowany na badania.

5.

Jaki był koszt ww. dodatkowych badań (dotyczy

drugiego i kolejnego badania tej samej osoby)?

6.

Jakie były kryteria decyzji, które powodowały,

że w niektórych przypadkach pomimo orzeczenia

właściwej komisji lekarskiej o niezdolności do służby

w SKW wystawiano kolejne skierowania na badania

a w innych przypadkach pierwsze orzeczenie właści-

wej miejscowo wojskowej komisji lekarskiej o niezdol-

ności do służby było wystraczające do zakończenia

procedury naboru?

Proszę podać dokładne kryteria

uzasadniające podejmowanie w identycznych sytu-

acjach rozbieżnych decyzji personalnych.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 6777)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie osób zarejestrowanych

jako osobowe źródła informacji

że ustawa o SKW i SWW oraz ustawa o służbie funk-

cjonariuszy SKW i SWW nie przewiduje ograniczeń

w zatrudnianiu osób, które w przeszłości były świa-

domymi współpracownikami – osobowymi źródła-

mi informacji – Wojskowych Służb Informacyjnych

(w przeciwieństwie np. do ustawy o CBA) z uwagi

na fakt, że przyjmowanie ww. osób do służby spe-

cjalnej może stanowić zagrożenie dla bezpieczeń-

stwa państwa, proszę o udzielenie odpowiedzi na

1.

Ilu żołnierzy i funkcjonariuszy obecnie zatrud-

nionych w Służbie Wywiadu Wojskowego było w prze-

szłości zarejestrowanych jako osobowe źródła in-

formacji Wojskowych Służb Informacyjnych?

Ile ta-

kich osób pełniło służbę w SWW w roku 2007?

2.

Czy osoby te pełnią obecnie funkcje kierowni-

cze w Służbie Wywiadu Wojskowego?

Ile jest takich

przypadków?

3.

Proszę wyszczególnić, ile takich osób przebywa

obecnie na placówkach zagranicznych.

4.

Czy fakt podjęcia przez ww. osoby w przeszłości

współpracy z WSI nie stwarza wg obecnych władz

SWW zagrożenia, że osoby te mogą w odpowiednich

okolicznościach podjąć współpracę z obcą służbą spe-

cjalną?

Jednocześnie informuję, że odpowiedzi na powyż-

sze pytania nie wymagają objęcia klauzulą niejawno-

trudnionych w SKW a w przeszłości współpracują-

cych z WSI czy też innych danych, które mogłyby

spowodować ich identyﬁkację.

Zasłanianiesiętajem-

nicą w tej sytuacji będzie nadużyciem uprawnień

przez osoby odpowiadające na pytania zadane w in-

terpelacji.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 6778)

do prezesa Rady Ministrów

informacji – Wojskowych Służb Informacyjnych

188

może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa pań-

stwa, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące

nionych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego było

w przeszłości zarejestrowanych jako osobowe źródła

cze w biurach, wydziałach, zarządach czy inspekto-

ratach Służby Kontrwywiadu Wojskowego?

3.

Czy osoby te mają dostęp do danych osobowych

źródeł informacji obecnie wykorzystywanych przez

SKW?

cy z WSI był przedmiotem badań Biura Pełnomoc-

nika Ochrony i Bezpieczeństwa Wewnętrznego

SKW w kontekście motywacji i pobudek podjęcia

współpracy?

5.

Ile stwierdzono przypadków podjęcia przez ww.

osoby współpracy z pobudek ekonomicznych?

6.

Ile stwierdzono przypadków podjęcia przez ww.

osoby współpracy z innych pobudek, w tym na pod-

stawie tzw. materiału obciążającego lub niewygod-

nych kwestii osobistych?

8.

Jak interpretowany jest fakt współpracy z WSI

przez ww. żołnierzy czy funkcjonariuszy SKW przez

Biuro Pełnomocnika Ochrony i Bezpieczeństwa We-

wnętrznego przy wydawaniu poświadczeń bezpie-

czeństwa?

Czy fakt współpracy z WSI nie powinien

być traktowany jako opisany w ustawie brak rękojmi

zachowania tajemnicy?

Czy nie powoduje on zapisa-

nego w art. 24.1 ustawy o ochronie informacji nie-

jawnych zagrożenia osoby sprawdzanej ze strony ob-

cych służb specjalnych w postaci werbunku lub na-

wiązania z nią kontaktu?

Jednocześnie informuję, że odpowiedzi na powyż-

terpelacji.

Łączę wyrazy szacunku

(nr 6779)

do ministra zdrowia

w sprawie nieosiągnięcia porozumienia

ze środowiskami lekarskimi

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że spór

ze społecznościami lekarskimi trwa nadal i nie wia-

domo, kiedy można się spodziewać poprawy tej sytu-

acji.

Pomimo prób prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia nie udało się przekonać medyków do podpi-

sywania umów z funduszem zdrowia.

Powodem bra-

ku zainteresowania umową jest przede wszystkim

fakt, iż dane umowy nadal zakładają kary dla leka-

rzy wynikające z błędnie wypisanej recepty.

Taki

stan rzeczy dotyka w szczególności pacjentów, którzy

w tym wypadku są narażeni na nadmierne koszty

leków, które dotychczas były refundowane.

W dodat-

ku taka sytuacja pogłębi jedynie zamieszanie z re-

ceptami, gdyż pacjenci w ramach oszczędności będą

poszukiwać lekarzy, którzy wyrażając swój protest,

i tak będą wypisywać pacjentom leki z refundacją.

W przypadku, kiedy pacjent otrzyma niewłaściwą re-

ceptę, to możemy się jedynie odwołać do Narodowego

Funduszu Zdrowia bądź rzecznika praw pacjenta.

1.

Jaki kierunek dialogu ma obrać Ministerstwo

Zdrowia w celu porozumienia się ze środowiskami

lekarskimi?

2.

W jaki sposób niedotrzymywanie obietnic mi-

nisterstwa w sprawie ograniczeniu kar za źle sporzą-

dzone recepty ma pomóc w załagodzeniu tak tragicz-

nej sytuacji w służbie zdrowia?

3.

Czy dla dobra pacjentów nie należałoby ustąpić

środowiskom lekarskim w ich słusznym proteście?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 3 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6780)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Traﬁajądonasapele

społeczne dotyczące poszerzającego się zjawiska nad-

używania alkoholu wśród społeczności studenckich.

Zjawisku temu sprzyja umożliwienie sprzedaży pro-

duktów alkoholowych na terenach szkół wyższych.

Wynikiem takiego stanu rzeczy jest presja studen-

tów, poszczególnych wykładowców oraz lobby piwo-

warskiego, która utorowała drogę do sprzedaży tego

typu produktów na terenach uczelni wyższych.

Na

189

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z 1982 r. zabrania

się sprzedaży, jak również podawania i spożywania

wyrobów alkoholowych ta terenie szkół, domów stu-

denckich, w placówkach oświatowo-wychowawczych

itp.

Dana ustawa wskazuje na istnienie zakazu na

uczelniach wyższych.

Państwowa Agencja Rozwiązy-

wania Problemów Alkoholowych stwierdziła jednak,

iż ustawa ta nie dotyka w sposób dosłowny uczelni

wyższych, dlatego też ta sama agencja twierdzi, iż

zakaz nie dotyczy danych placówek.

1.

Czy zakaz sprzedaży i podawania napojów alko-

holowych w szkołach wyższych nadal obowiązuje?

2.

Jeśli tak, to jakie kroki są i będą podejmowane,

by zakaz ten wyegzekwować?

3.

Jeśli nie, to dlaczego, i kiedy nastąpi najbliższa

nowelizacja ustawy o wychowaniu w trzeźwości

zakaz?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6781)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Komisję Europejską rozporządzenia nr 302/2012

może doprowadzić do pogorszenia tempa rozwoju

grup produkujących warzywa i owoce, jak również

Zmiany, jakie zakłada nowe rozporządzenie, mogą

doprowadzić do ograniczenia funduszy europejskich

dla tych grup osób.

Fundusze europejskie przyczy-

niają się do dynamicznego rozwoju grup producenc-

kich.

Spowolnienie tempa rozwoju może ograniczyć

produkcję tego typu produktów, co w konsekwencji

negatywnie wpłynie na polski rynek warzyw i owo-

ców oraz konkurencyjność polskich produktów na

rynku międzynarodowym.

wewnętrznym dalszego korzystania z funduszy unij-

nych na wcześniejszych zasadach przez producentów

warzyw i owoców?

2.

Jakie rozwiązania podejmie ministerstwo rol-

nictwa w celu zabezpieczenia tych inwestycji, które

są jeszcze w trakcie realizacji?

3.

Czy ministerstwo rolnictwa przewiduje pewne

środki zaradcze dla osób, które mogą być pokrzywdzo-

ne przez nowe rozporządzenie Komisji Europejskiej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6782)

do ministra skarbu państwa

w sprawie łączenia niektórych dużych

Szanowny Panie Ministrze!

Docierają do nas licz-

ne skargi, głównie ze środowisk pracowników róż-

nych fabryk, którzy sprzeciwiają się łączeniu rodzi-

mych i dobrze prosperujących przedsiębiorstw z in-

nymi.

Fuzje poszczególnych ﬁrmzawszewiążąsię

z procesem restrukturyzacji nowych podmiotów go-

spodarczych.

W wyniku zmian organizacyjnych skut-

kiem ubocznym zazwyczaj jest ograniczenie etatów,

które dotyka liczne rzesze pracowników, pozostawia-

jąc ich bez środków do życia i utrzymania rodziny.

Za

przykład takiego postępowania można ująć Spółkę

Soda Polska Ciech SA, która w wyniku połączenia

z innymi spółkami sodowymi dokonała gwałtownej

redukcji etatów w liczbie około dwóch tysięcy.

W do-

datku nowi akcjonariusze, będąc zazwyczaj prywat-

nymi inwestorami, uważają zysk i oszczędności

w ﬁrmiezasprawępriorytetową,copowoduje,iżja-

kość pracy i zabezpieczenie ﬁnansowepracowników

sprowadza się na drugi plan.

1.

Czy istnieje możliwość kontroli przebiegu ta-

kiego typu fuzji pod kątem praw pracowników?

2.

Czy istnieją inne rozwiązania umożliwiające

rozwój ﬁrm,którenieprowadziłybydotaklicznych

zwolnień?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6783)

do ministra zdrowia

w sprawie niskiego standardu

funkcjonowania szpitali psychiatrycznych

w Polsce

tale psychiatryczne nie przestrzegają procedur doty-

czących środków przymusu bezpośredniego wobec

chorych oraz źle dokumentują przyjmowanie chorych

bez ich zgody, informacje te pochodzą z raportu NIK.

Najwyższa Izba Kontroli nie wyklucza łamania praw

pacjentów w tych placówkach.

Wiele oddziałów psy-

chiatrycznych nie spełniało wymogów leczenia psy-

chiatrycznego, większość pomieszczeń dla pacjentów

była przepełniona.

Według oceny Najwyższej Izby

Kontroli natychmiastowej poprawy wymaga prze-

strzeganie w szpitalach procedur związanych z przyj-

190

mowaniem chorych bez ich zgody oraz stosowaniem

zek rzetelnego prowadzenia dokumentacji dotyczącej

zaniedbania w dokumentowaniu przyjęć pacjentów

zatwierdzenia przez ordynatora przyjęcia pacjenta,

możliwości zasięgnięcia opinii drugiego lekarza, nie

było wpisów o poinformowaniu pacjenta o przyczy-

nach zatrzymania i przysługujących mu prawach oraz

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia ma zamiar podjąć ja-

kiekolwiek działania w kwestii poprawy standardu

funkcjonowania placówek psychiatrycznych w Polsce?

zamiar poprawić tak dramatyczną sytuację?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6784)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie słabych wyników testów

dla szóstoklasistów

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że wyni-

ki testów szóstoklasistów osiągnęły najgorszy po-

ziom, porównując poprzednie trzy lata.

Na możliwych

do uzyskania 40 pkt średnia tegoroczna testu wynio-

sła 22,75 pkt.

Zaś najniższe wyniki uzyskali ucznio-

wie za rozwiązywanie zadań wymagających wyko-

rzystania posiadanej wiedzy w praktyce.

Nie jest

tajemnicą fakt, że mierne wyniki z egzaminów koń-

czących ten etap nauki są wyrazem decyzji Minister-

stwa Edukacji Narodowej.

Coraz gorsze wyniki z te-

stów świadczą o mało skutecznych rozwiązaniach

programu edukacji wdrażanych przez ministerstwo.

Być może sytuacja ta ulegnie pogłębieniu, jeśli nie

zostaną podjęte odpowiednie działania.

1.

Czy w wyniku tak słabych wyników testów szó-

stoklasistów nie należałoby dokonać analizy i zmian

we wdrażanym przez Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej nowym programie edukacji?

2.

Jakie wady w polskim systemie oświaty dopro-

wadziły do tak nikłych wyników testów?

3.

Jakie zmiany zakłada ministerstwo w celu po-

prawy takiej sytuacji w przyszłym roku szkolnym?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6785)

do prezesa Rady Ministrów

przy nadawaniu koncesji

na tzw. cyfrowym multipleksie

Szanowny Panie Prezesie!

Prasa donosi, że Kra-

jowa Rada Radiofonii i Telewizji zdecydowała się roz-

łożyć na raty opłaty koncesyjne nadawcom, którzy

otrzymali koncesje na tzw. cyfrowym multipleksie.

W momencie przyjmowania owych nadawców KRRiT

uznała, że dani nadawcy znajdują się w odpowiedniej

kondycji ﬁnansowejumożliwiającejprzyznaniekon-

cesji.

Jak się wkrótce okazało, takie spółki jak Sta-

vka, Lemon Records czy Eska TV okazały się niezdol-

ne do zapłacenia w całości opłat koncesyjnych.

W wy-

niku takiej sytuacji KRRiT zdecydowała się na roz-

łożenie danych opłat koncesyjnych nawet na 114 rat.

Dodatkowym dowodem na nieodpowiednie działanie

KRRiT jest skontrolowana przez Najwyższą Izbę

Kontroli sfera wydatków na nowy samochód i zwięk-

szenie funduszy na nagrody dla członków owych or-

ganizacji.

1.

Czy w wyniku takich wydarzeń nie powinno się

ponowić przydziału koncesji na nadawanie cyfrowe

z uwzględnieniem pokrzywdzonej fundacji Lux Veri-

tatis, która owej koncesji nie otrzymała?

2.

W związku z niejasnymi przesłankami, które

przyczyniły się do nadmiernych wydatków KRRiT,

być może powinno się poddać ów organ szerszej kon-

troli ﬁnansowej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 5 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6786)

do ministra gospodarki

w sprawie zagrożenia spowolnieniem

rozwoju gospodarki w 2013 r.

Polska doświadczy poważnego spowolnienia wzrostu,

a w 2013 r. może nas czekać recesja.

Taka sytuacja

zmusza do przekształcenia dotychczasowej strategii

rozwoju kraju poprzez zmianę priorytetów owej stra-

tegii.

Tworzenie kolejnego popytu na wszelkiego ro-

dzaju budowy może okazać się niewystarczającym

środkiem zaradczym, który uchroni nas przed spo-

wolnieniem wzrostu gospodarczego bądź późniejszą

recesją.

We wcześniejszych latach rząd był inwesto-

191

rem budującym drogi, mosty, chodniki itp., korzysta-

jąc przy tym z własnych oraz unijnych środków.

Okres realizacji inwestycji opierających się o wspar-

cie środków unijnych powoli dobiega końca, co zmu-

sza do podjęcia nowych kierunków rozwoju.

Takim

sposobem zmieniającym priorytety rozwoju musi być

zmiana ich roli z dostawcy popytu inwestycyjnego na

siłę wspierającą ekspansję polskich ﬁrm na rynku

międzynarodowym.

1.

Jakie jest pańskie zdanie na temat dalszej kon-

dycji gospodarki Polski?

2.

Czy Ministerstwo Gospodarki w najbliższym

czasie podejmie działania stymulujące wzrost gospo-

darczy kraju?

ograniczyć spowolnienie rozwoju gospodarczego?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6787)

do ministra obrony narodowej

w sprawie wadliwego systemu wykrywania

skażeń chemicznych i radioaktywnych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że sys-

tem wykrywania skażeń chemicznych i radioaktyw-

nych zamontowany w ponad stu sztukach transpor-

terów opancerzonych typu Rosomak biorących udział

w misji polskiej w Afganistanie cechuje wyjątkowa

wadliwość.

W przeciągu dwóch lat Ministerstwo

Obrony Narodowej wydało na naprawę awaryjnych

systemów Cherdes i Cherdes II około 2 mln zł.

Pod

koniec ubiegłego roku ministerstwo podjęło decyzję,

aby nie montować kosztownego w utrzymaniu syste-

mu do kolejnych egzemplarzy transporterów opance-

rzonych biorących udział w misji pokojowej w Afgani-

stanie.

Brak zamontowanego systemu w kolejnych

wozach opancerzonych ogranicza wydawanie dodat-

kowych środków na naprawy, jednak z drugiej strony

prowadzi do sytuacji, w której polscy żołnierze w Afga-

nistanie są bardziej narażeni na atak chemiczny.

Obrony Narodowej, aby zniwelować koszty napraw

dotychczas zamontowanych systemów Cherdes i Cher-

des II?

2.

W jaki sposób resort obrony planuje zabezpie-

czyć polski kontyngent w Afganistanie przed zagro-

żeniem chemicznym i radioaktywnym, wykluczając

wadliwy system?

3.

Czy istnieje sprawniej działający odpowiednik

systemu Cherdes, który mógłby zastąpić wcześniej-

szy system w najbliższym czasie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6788)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie rozpoczęcia tworzenia

systemu monitorowania dziecka

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że mi-

nisterstwo pracy rozpoczęło czynności związane

z tworzeniem multimedialnej bazy danych monito-

rującej i magazynującej informacje o dzieciach, które

mogą być potencjalnymi oﬁaramiprzemocy.

Zgodnie

z założeniami planu powstania tegoż systemu będzie

on magazynował wszelkie informacje dotyczące dzie-

ci pochodzących prawdopodobnie z rodzin patologicz-

nych.

Informacje bazy pochodziłyby z różnych źródeł,

np. szkoły, opieki społecznej, lekarzy rodzinnych, Po-

licji bądź kuratora, czyli od organów, które uczestni-

czą w pewnym sensie w życiu każdej rodziny.

Odgór-

na inicjatywa takiego projektu i stworzenie jednego

ogólnopolskiego systemu mogą stać się wyrazem nad-

miernej ingerencji państwa w życie obywateli.

1.

W jaki sposób dany system będzie zabezpieczo-

ny przed nieprawdziwymi informacjami na temat

danych rodzin?

2.

Czy stworzenie systemu monitoringu jest ko-

nieczne, czy zamiast tego nie powinno się dokonać

zmian w systemie opieki rodzinnej?

3.

Jakie są prawdopodobne koszty stworzenia,

a następnie utrzymania takiego ogólnopolskiego sys-

temu?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6789)

do ministra skarbu państwa

uzdrowiskowych będących własnością

Skarbu Państwa w ręce regionalnych

zarządów wojewódzkich

Szanowny Panie Ministrze!

Dochodzą do nas opi-

nie świadczące o pozytywnych skutkach, jakie może

przynieść przekazanie przedsiębiorstw uzdrowisko-

192

wych, takich jak np. Przedsiębiorstwo Uzdrowisko

Ciechocinek SA pod opiekę regionalnych zarządów

wojewódzkich.

Pozytywną stroną takich działań jest

fakt, iż regionalne organy administracyjne najlepiej

znają zalety i wady tych przedsiębiorstw, przez co będą

w stanie dokonać najskuteczniejszych innowacji.

Or-

gany regionalne najszybciej przyczynią się do rozwoju

i promocji tych obiektów.

W przypadku przekazania

tych przedsiębiorstw w ręce prywatne może zaistnieć

zagrożenie upadku tych przedsiębiorstw.

Prywatni

utrzymania danych placówek w dobrej kondycji, co

mogłoby przyczynić się do pogorszenia funkcjonowa-

nia, a nawet upadku tych przedsiębiorstw.

1.

Jakie jest pańskie stanowisko w sprawie nieod-

płatnego przekazania akcji takich spółek pod opiekę

regionalnym organom administracji?

2.

Czy taka decyzja przyczyniłaby się do szybsze-

go rozwoju danych spółek i ogólnego rozwoju turysty-

ki w regionie?

3.

Czy przekazanie tych spółek w ręce prywatnych

inwestorów prowadzi do całkowitej utraty przez organy

państwowe kontroli nad tymi przedsiębiorstwami?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6790)

do ministra skarbu państwa

zarządów wojewódzkich, na przykładzie

Przedsiębiorstwa Uzdrowisko Ciechocinek SA

wych, takich jak np. Przedsiębiorstwo Uzdrowisko

Ciechocinek SA, pod opiekę regionalnych zarządów

wojewódzkich.

Uzdrowisko Ciechocinek SA zajmuje

się prowadzeniem działalności z zakresu lecznictwa

uzdrowiskowego już ponad 176 lat.

W sanatoriach na

terenie uzdrowiska prowadzone są zabiegi związane

z lecznictwem uzdrowiskowym, rehabilitacją, proﬁ-

laktyką, a także organizowaniem turnusów rehabi-

litacyjnych dla osób z doﬁnansowaniem PFRON.

Uzdrowisko zajmuje się również wytwarzaniem na

wody mineralnej Krystynka i Ciechocinka, napojów

smakowych oraz soli jadalnej.

Uzdrowisko uzyskało

za swoją działalność szereg nagród: Mistrz Turysty-

ki, Gastronomii i Rozrywki „Złoty Kompas” w kate-

gorii: sanatoria centralne, „Polska Jakość 2011”, na-

groda marszałka województwa podlaskiego za naj-

lepszą prezentację obiektu noclegowo-gastronomicz-

nego przyznana podczas Podlaskich Targów Tury-

stycznych 2011 w Białymstoku i wiele innych nagród.

W dodatku Uzdrowisko Ciechocinek SA stanowi do-

brze prosperującą ﬁrmęnależącądolistyuzdrowisk

narodowych, dlatego też prywatyzacja tak prestiżo-

wego przedsiębiorstwa, jak i innych tego typu ﬁrm

jest wyjątkowo nierozsądna.

Prywatyzacja nie może

dojść do skutku, działanie takie powinno być anulo-

wane.

Dla lepszego rozeznania się w danej sprawie

konieczny jest dialog z kierownictwem uzdrowiska,

dlatego też stanowczo apeluję, aby Szanowny Pan

Minister podjął rozmowy ministrem zdrowia oraz

z osobami kierującymi przedsiębiorstwem przy okrą-

głym stole.

Jeśli już owe przekazanie uzdrowisk musi

nastąpić, to niech zostaną przekazane pod zarząd

województw, ponieważ jest to jedyne logiczne rozwią-

zanie.

Regionalne organy administracyjne najlepiej

cji.

Organy regionalne najszybciej przyczynią się do

kazania tych przedsiębiorstw w ręce prywatne może

do utrzymania danych miejsc w dobrej kondycji, co

1.

Jakie jest Pańskie stanowisko w sprawie nieod-

styki w regionie?

4.

Jaką decyzję podejmie Pan Minister w kwestii

rozmów przy okrągłym stole z zarządem Uzdrowiska

Ciechocinek SA i kiedy takowa rozmowa nastąpi?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

w sprawie przekazywania przedsiębiorstw

193

wych, takich jak np. Przedsiębiorstwo Uzdrowisko

oraz z osobami kierującymi przedsiębiorstwem przy

okrągłym stole.

Jeśli już owe przekazanie uzdrowisk

rząd województw, ponieważ jest to jedyne logiczne roz-

wiązanie.

Regionalne organy administracyjne najle-

Organy regionalne najszybciej przyczynią się do roz-

woju i promocji tych obiektów.

W przypadku przeka-

zania tych przedsiębiorstw w ręce prywatne może za-

istnieć zagrożenie upadku tych placówek.

Prywatni

głoby przyczynić się do pogorszenia funkcjonowania,

a nawet upadku tych przedsiębiorstw.

Toruń, dnia 12 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6791)

do ministra ﬁnansów

gislacyjnych, co powoduje, że NSZZ RI „Solidarność”

niowania, pragnę zapytać Pana Ministra:

1.

Jakie i kiedy planowane są zmiany legislacyjne

mające wprowadzić podatek dochodowy w rolnic-

2.

W jakim terminie i trybie ministerstwo prze-

każe te projekty do konsultacji społecznych?

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6792)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie raportu NIK dotyczącego oceny

na multipleksie cyfrowym oraz będących

Szanowny Panie Premierze!

Najwyższa Izba Kon-

multipleksie cyfrowym.

„Zastrzeżenia NIK do reali-

zacji budżetu dotyczyły: przypadków niecelowego

syjnych za nadawanie programów radiowych i tele-

wizyjnych (…).

Najwyższa Izba Kontroli zwraca uwa -

gę na stwierdzony zakres rozkładania na raty opłat

diowych i telewizyjnych oraz ustalanie długich ter-

194

przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

(57,8% wartości opłat naliczonych w 2011 r.)”.

Według medialnych informacji spółkom Stavka

i Lemon Records rada opłatę koncesyjną w wysokości

dług informacji prasowych).

Oznacza to, że nadawcy,

którzy mieli być, według KRRiT, w lepszej kondycji

ﬁnansowejniżFundacjaLuxVeritatis(właścicielTe-

lewizji Trwam, której właśnie ze względów ﬁnanso-

wych koncesji odmówiono), po tym gdy otrzymali

nawet na opłaty koncesyjne.

W związku z tym NIK

uwzględniła „…trudną sytuację ﬁnansową,uniemoż-

liwiającą dokonanie jednorazowego wydatku (...)”.

tuację ﬁnansową.

spowodowały – dziś już wiadomo: niezasadnie – in-

terwencyjną, doraźną pracę wielu komisji sejmowych,

które co najmniej kilkakrotnie wprowadzane były

w błąd przez przewodniczącego Jana Dworaka i człon-

ków KRRiT, a także stały się pretekstem do wysu-

wania niezgodnych z prawdą oskarżeń wobec Fun-

dacji Lux Veritatis oraz dyrektora Radia Maryja

o. Tadeusza Rydzyka, mocą swojego urzędu spowo-

duje Pan Premier, aby osoby odpowiedzialne za

wszystkie te skandaliczne i niedopuszczalne przewi-

nienia poniosły przewidziane prawem i procedurami

służbowymi konsekwencje?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6793)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie pomocy w usunięciu zniszczeń

po nawałnicach udzielonej przez rząd

samorządowi i mieszkańcom

pow. lubańskiego w woj. dolnośląskim

które od czwartku nawiedziły województwo dolno-

śląskie, znacząco ucierpiało wiele gmin położonych

na terenach 5 powiatów.

Cały czas trwają prace nad

usuwaniem skutków żywiołu.

Nawałnica poczyniła

znaczne szkody w infrastrukturze, obiektach uży-

teczności publicznej oraz w prywatnych zabudowa-

niach i gospodarstwach.

Do dziś wiele rodzin miesz-

ka w mieszkaniach zastępczych udostępnionych

przez samorządy.

Rodziny potrzebują poczucia bez-

pieczeństwa.

Niestety, dopóki zniszczenia nie zosta-

ną usunięte i nie będą odbudowane ich gospodarstwa,

ich byt jest niepewny, gdyż nie mogą się usamodziel-

nić.

Zarówno im, jak i samorządom potrzebna jest

rządowa pomoc.

Ważne jest szybkie rozwiązanie problemów bieżą-

cych, jednak kiedy co kilka lat występują powodzie,

a w ich efekcie powstają kolejne zniszczenia, na których

usunięcie ogromne wydatki ponoszą mieszkańcy i sa-

morządy tych gmin oraz całe nasze społeczeństwo, ko-

nieczne jest podjęcie działań, które zabezpieczą te gmi-

ny na przyszłość przed powodziami.

Kosztów realizacji

tych przedsięwzięć gminy nie są w stanie same udźwi-

gnąć.

I w tym zakresie również nieodzowna jest pomoc

rządu.

Od tempa usunięcia zniszczeń na zalewanych

terenach zależy bezpieczeństwo mieszkańców.

Lipiec to czas największych w Polsce opadów desz-

czu.

Przed tym okresem na terenach powodziowych

muszą być wykonane prace związane z odbudową

i zabezpieczeniem terenów powodziowych.

Rodziny

dotknięte powodzią w ubiegłych latach obawiają się

powrotu wielkiej wody, dlatego tak ważne jest, aby

pomoc była im udzielona możliwie jak najszybciej

i by jak najszybciej były przekazywane pieniądze po-

trzebującym.

Straty szacuje się w milionach złotych.

Na tych terenach jest wysokie bezrobocie i wiele do-

mostw nie było ubezpieczonych.

Na domiar wszyst-

kiego 8 lipca 2012 r. spłonął największy zakład pracy

na terenie powiatu lubańskiego – Imka – który za-

trudniał 470 osób, w tym bardzo dużą grupę ludzi

poszkodowanych w powodzi.

Stracili oni nie tylko

cały dobytek, ale i źródło utrzymania.

1.

Na jaką kwotę ogółem oszacowano straty powo-

dziowe w powiecie lubańskim, w tym ile rodzin uzna-

no za poszkodowane i wymagające pomocy i na jaką

wartość zostały oszacowane ich szkody?

2.

W jakiej kwocie rząd udzielił dotychczas pomocy

na usuwanie skutków powodzi, odbudowę infrastruk-

tury i pomoc mieszkańcom powiatu lubańskiego?

3.

Czy gmina Olszyna i jej mieszkańcy mogą jesz-

cze w bieżącym roku liczyć na pomoc i jaką?

4.

Jaką pomoc od rządu otrzyma gmina Olszyna

w celu skutecznego zabezpieczenia mieszkańców

gminy przed kolejnymi powodziami?

Z poważaniem

Posłowie Beata Kempa

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

195

Interpelacja

(nr 6794)

do ministra spraw wewnętrznych

pow. jeleniogórskiego w woj. dolnośląskim

na terenach pięciu powiatów.

Cały czas trwają prace

niła znaczne szkody w infrastrukturze, obiektach

użyteczności publicznej oraz w prywatnych zabudo-

waniach i gospodarstwach.

Do dziś wiele rodzin

mieszka w mieszkaniach zastępczych udostępnio-

nych przez samorządy.

Rodziny potrzebują poczucia

bezpieczeństwa.

Niestety, dopóki zniszczenia nie zo-

staną usunięte i nie będą odbudowane ich gospodar-

modzielnić.

Zarówno dla nich, jak i samorządów potrzebna

problemów bieżących, jednak kiedy co kilka lat wy-

ponoszą mieszkańcy i samorządy tych gmin oraz całe

nasze społeczeństwo, konieczne jest podjęcie działań,

które zabezpieczą te gminy na przyszłość przed po-

wodziami.

Kosztów realizacji tych przedsięwzięć

kresie również nieodzowna jest pomoc rządu.

renach zależy bezpieczeństwo mieszkańców.

Lipiec

niem terenów powodziowych.

Rodziny dotknięte po-

wodzią w ubiegłych latach obawiają się powrotu wiel-

zostały przekazywane pieniądze potrzebującym.

Stoimy na stanowisku, że polityka państwa po-

winna zdążać nie tylko w kierunku łagodzenia skut-

ków powodzi, lecz jako priorytet winna traktować

realizację inwestycji chroniących przed niszczyciel-

skimi skutkami.

Uważam, że w tym celu powinny

być opracowane i realizowane wieloletnie programy

inwestycyjne.

Na ich realizację w budżecie państwa

powinny być zabezpieczone odpowiednie środki ﬁ-

nansowe.

Jednym z priorytetów objętych tym pro-

gramem powinna być budowa nowych wałów prze-

ciwpowodziowych oraz modernizacja i naprawa już

istniejących.

dziowe w powiecie jeleniogórskim, w tym ile rodzin

jaką wartość ich szkody zostały oszacowane?

2.

W jakiej kwocie dotychczas rząd udzielił pomo-

cy na usuwanie skutków powodzi na odbudowę infra-

struktury i pomoc mieszkańcom powiatu jeleniogór-

skiego?

3.

Czy i na jaką pomoc mogą jeszcze w bieżącym

roku liczyć powiat jeleniogórski i jej mieszkańcy?

4.

Jaką pomoc od rządu otrzyma powiat jelenio-

górski dla skutecznego zabezpieczenia mieszkańców

przed kolejnymi powodziami?

Z poważaniem

(nr 6795)

do ministra spraw wewnętrznych

pow. bolesławieckiego w woj. dolnośląskim

W wyniku nawałnic, które od czwartku nawiedzi-

ły województwo dolnośląskie, znacząco ucierpiało

wiołu.

Nawałnica poczyniła znaczne szkody w infra-

strukturze, obiektach użyteczności publicznej oraz

w prywatnych zabudowaniach i gospodarstwach.

Do

czych udostępnionych przez samorządy.

Rodziny po-

trzebują poczucia bezpieczeństwa.

Niestety, dopóki

zniszczenia nie zostaną usunięte i nie będą odbudo-

196

dziowe w powiecie bolesławieckim, w tym ile rodzin

cy na usuwanie skutków powodzi, na odbudowę in-

frastruktury i pomoc mieszkańcom powiatu bolesła-

wickiego?

roku liczyć powiat bolesławiecki i jej mieszkańcy?

wiecki dla skutecznego zabezpieczenia mieszkańców

(nr 6796)

do ministra spraw wewnętrznych

pow. lwóweckiego w woj. dolnośląskim

rych usunięcie ogromne wydatki ponoszą mieszkań-

stwo, konieczne jest podjęcie działań, które zabezpie-

czą te gminy na przyszłość przed powodziami.

Kosz-

nie same udźwignąć.

I w tym zakresie również nie-

odzowna jest pomoc rządu.

Od tempa usunięcia

stwo mieszkańców.

Lipiec to czas największych w Pol-

wych.

Rodziny dotknięte powodzią w ubiegłych la-

pieniądze potrzebującym.

skimi skutkami.

Uważamy, że w tym celu powinny

dziowe w powiecie lwóweckim, w tym ile rodzin uzna-

kiego?

roku liczyć powiat lwówecki i jego mieszkańcy?

w celu skutecznego zabezpieczenia mieszkańców

przed kolejnymi powodziami?

197

Interpelacja

(nr 6797)

do ministra spraw wewnętrznych

pow. złotoryjskiego w woj. dolnośląskim

skie, znacząco ucierpiało wiele gmin położonych na

waniem skutków żywiołu.

Nawałnica poczyniła znacz-

ne szkody w infrastrukturze, obiektach użyteczności

darstwach.

Do dziś wiele rodzin mieszka w mieszka-

niach zastępczych udostępnionych przez samorządy.

dziowe w powiecie złotoryjskim, w tym ile rodzin

skiego?

roku liczyć powiat złotoryjski i jego mieszkańcy?

ski w celu skutecznego zabezpieczenia mieszkańców

(nr 6798)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Stosownie do posta-

wych minister skarbu państwa w porozumieniu z mi-

nistrem zdrowia określa, w drodze rozporządzenia,

wykaz zakładów lecznictwa uzdrowiskowego prowa-

dzonych w formie jednoosobowych spółek Skarbu

podstawie aktualnie obowiązującego rozporządzenia

poz. 1186), wyłączonych z prywatyzacji jest 7 spółek

uzdrowiskowych, w tym Uzdrowisko Lądek-Długo-

pole SA.

Jednakże wszczęcie procedury prywatyzacji

go rozporządzenia w sprawie wykazu zakładów lecz-

W związku z zaistniałą możliwością prywatyzacji

związki zawodowe działające przy spółce akcyjnej

Uzdrowisko Lądek-Długopole z siedzibą w Lądku-

-Zdroju z wielkim niepokojem odnoszą się do ponow-

nej próby prywatyzacji ostatnich 6 z 7 spółek uzdro-

wiskowych wydzielonych jako uzdrowiska narodowe.

Lecznictwo uzdrowiskowe stanowi integralną część

dzone w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego zlo-

kalizowanych w uzdrowiskach.

Uzdrowisko Lądek-

-Długopole jest jedną z największych ﬁrmdziałają-

198

zdrowotnej.

Spółka osiągnęła również dodatni wynik

ﬁnansowy netto i prowadzi modernizację obiektów

uzdrowiskowych.

Jest przy tym uzdrowiskiem typowo

leczniczym, zapewnia zabiegi przyrodolecznicze, po-

siada znakomicie wyposażone unikatowe ośrodki lecz-

nicze i rehabilitacyjne.

Kurorty uzdrowiska różnicują

historia, panujący mikroklimat, zasoby wód termal-

nych i gazów oraz proﬁlelecznicze.

Ponadtouzdrowi-

sko kusi swym malowniczym położeniem wśród uro-

kliwych kompleksów leśnych, okolone łagodnymi

wzgórzami oraz rozległymi łąkami.

Stawia to bez wąt-

pienia lądeckie uzdrowisko jako przedsiębiorstwo

uzdrowiskowe w ścisłej czołówce krajowej uzdrowisk

tak ze względu na jego wielkość, jak i szczególnie ze

względu na szeroki zakres usług leczniczo-uzdrowi-

skowych, które wykonują wysokiej klasy specjaliści.

Zasadne byłoby wobec tego, aby Pan Minister

wspólnie z ministrem zdrowia dokonali ponownej ana-

lizy zamierzeń resortu i zdecydowali się na zachowa-

nie uzdrowiska Lądek-Długopole na liście uzdrowisk

trwale należących do Skarbu Państwa.

Nie ma żad-

nych rozsądnych przesłanek, które pozwalałyby przy-

puszczać, że prywatyzacja uzdrowiska Lądek-Długo-

pole przyniosłaby w szerszej perspektywie jakiekol-

wiek korzyści społeczne czy ﬁnansowepozajednora-

zowym wpływem z tytułu prywatyzacji 6 polskich

uzdrowisk w kwocie ok. 125,5 mln zł.

2.

Jeżeli w ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa

prywatyzacja uzdrowiska jest konieczna, czy plano-

wane będą rozmowy z działającymi tam związkami

zawodowymi, które dążą przede wszystkim do ochro-

ny istniejących miejsc pracy?

3.

Czy pracownicy uzdrowiska będą mieli gwaran-

cję zatrudnienia?

4.

Jak duże w przypadku prywatyzacji nakłady

inwestycyjne i w jakim okresie będzie musiał ponieść

potencjalny inwestor?

5.

Czy potencjalny inwestor będzie zobowiązany

do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego i przez

jaki okres?

Poseł Andrzej Dąbrowski

Kłodzko, dnia 3 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6799)

do ministra spraw wewnętrznych

w wyniku zjawisk atmosferycznych,

które wystąpiły w Polsce

Panie Ministrze!

W ostatnich tygodniach nasz

kraj nawiedziły liczne nawałnice i gradobicia.

Skut-

kiem porywistych wiatrów są pozrywane dachy, po-

łamane drzewa, pozrywane linie energetyczne.

Obﬁ-

te deszcze podtopiły liczne domy i niżej położone te-

reny.

Powybijane szyby i uszkodzone karoserie setek

aut to z kolei efekt gradobicia.

Skutki tych anomalii

pogodowych widoczne są m.in. na Śląsku, Mazowszu,

Mazurach, Podlasiu, Dolnym Śląsku, w wojewódz-

twach łódzkim, lubuskim czy kujawsko-pomorskim.

Chociaż meteorolodzy ostrzegają przed burzami, to

jednak nikt nie jest w stanie z siłami natury wygrać,

a poniesionych strat przewidzieć.

W przypadku gdy

gwałtowna burza przychodzi nagle, mieszkańcy,

zwłaszcza mniejszych miejscowości, nie są odpowied-

nio przygotowani do zabezpieczenia swojego mienia,

często nie ma też na to odpowiednich funduszy.

Stra-

żacy nie nadążają zaś z przyjmowaniem zgłoszeń

i usuwaniem na bieżąco zniszczeń po nawałnicach.

Chociaż co roku mamy do czynienia z obﬁtymiopa-

dami deszczu, wiele miejscowości położonych w po-

bliżu rzek i zbiorników wodnych jest podtopionych

czy wręcz zalanych.

W związku z powyższą sytuacją pytam Pana Mi-

nistra:

1.

Jaka pomoc jest przeznaczona dla poszkodowa-

nych w nawałnicach?

2.

Jakie środki ﬁnansowewramachpomocyjuż

zostały przekazane poszkodowanym?

3.

Jaka będzie zastosowana procedura dotycząca

przyznawania środków poszczególnym gminom?

4.

Jaka będzie zastosowana procedura dotycząca

przyznawania środków osobom indywidualnym?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6800)

do ministra edukacji narodowej

egzaminacyjnych potwierdzających

kwaliﬁkacje zawodowe

Jak się okazało, Okręgowa Komisja Egzaminacyj-

na w Jaworznie poprosiła dyrektorów szkół, by

ostrzegli uczniów o błędach w arkuszach egzaminów

potwierdzających kwaliﬁkacjezawodowe.

Możenie

byłoby w tym nic zastanawiającego, gdyby nie fakt,

że miało to miejsce w trakcie egzaminów.

W czasie

gdy część uczniów pisała jeszcze testy, na stronie in-

ternetowej Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w za-

kładce dla dyrektorów pojawił się komunikat, że

199

w jednym z zadań jest błąd.

Większość dyrektorów

nawet nie miała możliwości odczytania tej informa-

cji, gdyż w trakcie trwania egzaminu nie śledziła

strony OKE, a ci, którzy otrzymali taki sygnał, nie

zdecydowali się uprzedzić o tym swoich uczniów z uwa-

gi na fakt, że część piszących oddała już swoje prace

i nie miałaby możliwości ich skorygowania, co byłoby

dla tych osób krzywdzące.

Jak się okazało, błędy zna-

lazły się w testach dla szkół kształcących mechani-

ków monterów maszyn i urządzeń oraz stolarzy i me-

chatroników.

Zaistniała sytuacja jest bardzo stresu-

jąca dla samych uczniów, dla których popełnienie

jednego błędu za dużo kończy się nieotrzymaniem

dyplomu.

Edukacji Narodowej, by uniknąć podobnych sytuacji

w przyszłości?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6801)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Niepokojące informacje

dotyczące upadłości biura turystycznego Sky Club

oraz powiązanego z nim biura turystycznego Triada

spowodowały duże niepokoje wśród osób, które już

wykupiły wyjazd lub miały skorzystać z oferty tury-

stycznej biura.

Z informacji medialnych wynika, że

problem dotyczy około 12 tys. osób.

Zabezpieczenie

ﬁnansowebędącewdepozyciemarszałkawojewódz-

twa mazowieckiego jest prawdopodobnie niewystar-

czające z punktu widzenia roszczeń klientów biura

turystycznego Sky Club.

Istnieją również wpłaty

klientów poprzez biura turystyczne pośredniczące

w sprzedaży oferty Sky Club, którzy jeszcze nie sko-

rzystali z oferty turystycznej.

1.

Czy wiadomo już, ilu klientów jest poszkodowa-

nych przez biuro podróży Sky Club?

2.

Czy depozyt złożony u marszałka województwa

mazowieckiego jest wystarczający, aby pokryć rosz-

czenia poszkodowanych osób?

3.

Jeśli suma roszczeń poszkodowanych przewyż-

sza depozyt, w jaki sposób poszkodowani mogą liczyć

na odzyskanie utraconych wpłat lub usług?

4.

Czy biura podróży pośredniczące w sprzedaży

oferty Sky Club mają obowiązek zwrócić klientom

wpłaty, jeśli nie są one przekazane na konto upadłej

ﬁrmy,aoferowanausługaniedoszładoskutku?

5.

Czy można uniknąć w przyszłości sytuacji tak

nieoczekiwanej upadłości ﬁrmy oferującej masowe

usługi i czy ministerstwo planuje działania w celu

zwiększenia zabezpieczenia interesów obywateli?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 6802)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Lekarze weterynarii poruszają problem, iż ﬁnan-

tym, że środki na ﬁnansowaniezadańInspekcjiWe-

aby rezerwa celowa stanowiła 30%, co w pełni odpo-

wiadałoby znaczeniu słowa „rezerwa”.

Najistotniej-

szym argumentem przemawiającym za takim roz-

wiązaniem jest to, że środki ﬁnansowe w ramach

ustawy budżetowej można przesuwać w rozdziałach

określonego, celowego zadania.

Dlatego weterynarze

postulują, by rezerwa była tylko rezerwą uruchamia-

ną w razie nadzwyczajnej nieplanowanej potrzeby,

było planowaniem budżetu zadaniowego.

200

o ﬁnansachpublicznychzlikwidowałainstytucjęra-

naryjnej.

Konsekwencją tego jest to, że dochody In-

spekcji Weterynaryjnej od nadzorowanych podmio-

tów, tj. zakładów mięsnych, z tytułu nadzoru nad

środkami spożywczymi typu mięso, mleko, z tytułu

w imieniu inspekcji są w całości przekazywane do

budżetu państwa i dopiero po wpłynięciu do centrali

przekazywane są lekarzom.

Zdarzają się przypadki,

mują z kilkumiesięcznym opóźnieniem.

Może to po-

wodować odmowę wykonywania powierzonych czyn-

ności urzędowych, a tym samym stworzyć zagrożenie

kiego podziału środków w budżecie na rezerwę celo-

wą, by rezerwa była tylko rezerwą uruchamianą

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

(nr 6803)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wykazania się doświadczeniem,

Zgodnie z zasadą zachowania uczciwej konkuren-

cji oraz zasadą równego traktowania wykonawców

zamawiający jest zobowiązany do przygotowania i po-

prowadzenia zamówienia w taki sposób, aby posza-

nowane zostało prawo wszystkich podmiotów do swo-

bodnego udziału w postępowaniu w charakterze wy-

konawców i rozpatrzenia ich ofert na takich samych

zasadach jak ofert innych wykonawców.

Zasady te

mają swoje źródło w dyrektywach unijnych oraz trak-

tacie Wspólnot Europejskich.

Obowiązek zachowania

tych zasad odnosi się między innymi do sposobu

określania warunków udziału w postępowaniu, jakie

muszą spełnić wykonawcy, aby zamawiający uznał,

że są oni zdolni do wykonania zamówienia.

Zatem

celem stawianych warunków udziału w postępowa-

niu ma być wyeliminowanie tylko tych wykonawców,

którzy nie są zdolni do wykonania zamówienia.

Formułując warunki udziału w postępowaniu,

zamawiający musi mieć pewność, że nie spowoduje

to wykluczenia wykonawców, którzy są w stanie wy-

konać zamówienie.

Formułowanie nadmiernych wa-

runków jest naruszeniem zasady swobodnego dostę-

pu do zamówienia i jest zakazane w przepisach prawa

unijnego – dyrektywa 2004/18/WE z dnia 31 marca

i usługi.

Polskie Prawo zamówień publicznych zawie-

ra przepisy odnoszące się do kwestii uczciwej konku-

rencji – art. 7 ust. 1: Zamawiający przygotowuje i prze-

prowadza postepowanie o udzielenie zamówienia

rencji oraz równe traktowanie wykonawców – oraz

przepisy określające warunki, jakie mają spełnić wy-

konawcy ubiegający się o udzielenie zamówienia, w tym

wiedzy i doświadczenia.

Przepisy polskiego Prawa zamówień publicznych

nie zawierają sformułowania zawartego w dyrekty-

wach unijnych, które stanowią, że celem stawianych

warunków udziału w postępowaniu ma być wyelimi-

nowanie tylko tych wykonawców, którzy nie dają gwa-

rancji należytego wykonania zamówienia, oraz że for-

mułując warunki udziału w postępowaniu, zamawia-

czenia wykonawców, którzy są w stanie wykonać zmó-

wienie.

Brak takiego zapisu powoduje, że określając

wymogi dotyczące doświadczenia i wiedzy, zamawia-

jący często żądają wykazania wielokrotnego doświad-

czenia, np. że w ostatnich 5 latach przed ogłoszeniem

zamówienia wykonawca wykonał 5 takich robót.

przepisy unijne, zwracamy się do Pana Prezesa Rady

Ministrów z następującymi pytaniami:

1.

Czy wykonawca, który w ostatnich 5 latach

przed ogłoszeniem zamówienia wykonał jedno zamó-

wienie i posiada referencje, jest wykonawcą zdolnym

do wykonania zamówienia?

2.

Czy wymóg krotnego doświadczenia nie jest

dyskryminujący w stosunku do wszystkich pozo-

stałych wykonawców posiadających jedno doświad-

czenie?

3.

Czy swoboda określania krotności doświadcze-

nia i wiedzy nie narusza zasad unijnych, budząc jed-

nocześnie podejrzenie dające przyzwolenie na usta-

wianie przetargów pod konkretnego wykonawcę?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

201

Interpelacja

(nr 6804)

do ministra ﬁnansów

o podatku akcyzowym

poz. 11, ze zm.) o podatku akcyzowym spowodowała

objęcie akcyzą wyrobów węglowych, począwszy od

2 stycznia br. Zdeﬁniowałajednocześniezakreszwol-

nień od tego podatku oraz ogólne warunki ich uzyska-

nia przez podmioty do tego uprawnione.

Jednym z wa-

runków jest odpowiednie udokumentowanie obrotu

wyrobami węglowymi zwolnionymi z akcyzy, co w przy-

padku ich dostawy połączonej ze sprzedażą wiąże się

z obowiązkiem dołączania do każdej partii przemiesz-

czanych wyrobów węglowych dokumentu dostawy.

Zmieniono także rozporządzenie regulujące zasady spo-

rządzania tego dokumentu oraz ewidencjonowanie wy-

robów akcyzowych objętych zwolnieniami od akcyzy ze

nak odpowiedzialności poszczególnych podmiotów

uczestniczących w obrocie węglem.

dających instrumentów prawnych pozwalających na

weryﬁkacjędanychkupującegopoprzezweryﬁkację

danych np. w oparciu o dowód osobisty?

2.

Czy istnieje możliwość przygotowania systemu

zabezpieczeń chroniących sprzedawców w przypadku

podania fałszywych danych przez kupujących?

3.

Czy istnieje możliwość skrócenia ewidencji wy-

robów węglowych do celów kontroli na okres krótszy

niż 5 lat?

4.

Czy jest w planach przygotowanie wirtualnej

platformy do wymiany dokumentów związanych

z ewidencją wyrobów węglowych w celu usprawnie-

nia przechowywania danych?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

(nr 6805)

do ministra spraw zagranicznych

jeni ostatnimi wydarzeniami związanymi z dewasta-

cją mauzoleum marszałka Józefa Piłsudskiego po-

przez namalowanie na płycie, pod którą spoczywa

serce marszałka, pomarańczową farbą tzw. słupów Gie-

dymina, co nie było pierwszym tego typu incydentem.

1.

Czy zostaną podjęte środki mające na celu za-

bezpieczenie mauzoleum marszałka przed kolejnymi

aktami wandalizmu?

2.

Czy istnieje możliwość, w porozumieniu z wła-

dzami litewskimi, zwiększenia bezpieczeństwa za-

bytków na wileńskim cmentarzu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 6806)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Problem ochrony

przeciwpowodziowej był wielokrotnie przedmiotem

obrad Sejmu i komisji parlamentarnych, zwłaszcza

z punktu widzenia terenów górnej Odry.

W czasie

powodzi w roku 2010 w rejonie Raciborza mogliśmy

się przekonać, jakie efekty daje eksploatacja suchych

zbiorników przeciwpowodziowych.

Zlokalizowany na

tym terenie polder Buków uchronił przed ponownym

zalaniem Racibórz oraz ograniczył straty na odcinku

Racibórz – Kędzierzyn-Koźle.

Nie dało się jednak ich

całkiem uniknąć.

Zalaniu uległy m.in. części miej-

scowości Kuźnia Raciborska, Bierawa, Rudnik itp.

Przyczyną takiego stanu rzeczy są z jednej strony

brak istotnych postępów w realizacji zbiornika Raci-

bórz Dolny, z drugiej zaś – opóźnienia w realizacji

budowy obwałowań nad Odrą pomiędzy Raciborzem

a Kędzierzynem-Koźlem.

W takiej sytuacji rośnie

niezadowolenie oraz zwiększa się nacisk społeczeń-

stwa na szybką realizację tych inwestycji, która po-

zwoliłaby uniknąć takich dramatycznych sytuacji jak

te z 1997 r.

Jednak inwestycja dotycząca budowy

polderu raciborskiego nie może ruszyć.

Przeciąga-

jące się opóźnienia mogą spowodować powtórkę dra-

matycznych wydarzeń oraz doprowadzić do utraty

dotacji, które otrzymała Polska z Unii Europejskiej

(300 mln zł), oraz pełnego wykorzystania pożyczki

z Banku Światowego – data zamknięcia umowy z ban-

kiem to koniec 2014 r.

W obliczu pojawiających się problemów związa-

nych z budową zbiornika chciałbym zapytać o nastę-

pujące kwestie:

202

1.

W jakim stopniu opóźnienie może mieć nega-

tywny wpływ na proces pozyskiwania środków unij-

nych na budowę zbiornika?

2.

W jaki sposób budowa zbiornika będzie ﬁnan-

sowana po wygaśnięciu umowy z Bankiem Świato-

wym?

3.

Czy istnieje możliwość dalszego opóźnienia

prac nad zbiornikiem, które mają rozpocząć w przy-

szłym roku?

4.

W jakim stopniu opóźnienia będą miał wpływ

na końcowe koszty inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 6807)

do ministra pracy i polityki społecznej

służbę wojskową w okresie PRL

w sprawie osób odbywających zastępczą służbę woj-

skową w okresie PRL i przymusowo zatrudnianych

do pracy w kopalniach i kamieniołomach.

W okresie PRL wiele tysięcy Polaków zostało skie-

rowanych do przymusowej pracy w kopalniach i ka-

mieniołomach.

Był to sposób odbywania zastępczej

służby wojskowej przez tzw. element niepewny kla-

sowo.

Tysiące osób straciło życie w trakcie wykony-

wania przymusowej służby zastępczej, dziesiątki ty-

sięcy osób przypłaciło ją zdrowiem.

Przymusowych

pracowników źle karmiono, nie dbano o higienę i bez-

pieczeństwo pracy.

Warunki pracy były bardzo cięż-

kie.

W kopalniach i kamieniołomach pracowano po

16 i więcej godzin.

Praca była wykonywana w tune-

lach, które miały czasami 80 cm wysokości i mniej.

Pracownicy przymusowi dostawali jedynie symbo-

liczny żołd, za który musieli się utrzymać.

Ciężkie

i niebezpieczne warunki pracy spowodowały, iż do

dnia dzisiejszego przeżyła jedynie garstka żołnierzy

górników.

Dzisiaj osoby te pozostawione zostały same

sobie.

Państwo w żaden sposób nie rekompensuje im

strat, jakie poniosły podczas pracy przymusowej

w zbrodniczym systemie PRL.

stra o zainteresowania się trudną sytuacją byłych

żołnierzy górników, którzy w okresie PRL zmuszeni

zostali do pracy przymusowej.

Jednocześnie zwracam

zamiar zadośćuczynić osobom, które w okresie PRL

były przymusowo zatrudnianie w kopalniach i ka-

mieniołomach?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Niepołomice, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6808)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie problemów w odbiorze naziemnej

w sprawie wykluczenia części województwa małopol-

skiego i znajdujących się tam terenów górskich w od-

Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski

w dniu 23 maja 2012 r. wydało apel w sprawie zakłó-

ceń odbioru telewizji w województwie małopolskim,

ze szczególnym uwzględnieniem obszarów górskich.

Stowarzyszenie podnosi, iż wyłączenie nadajników

analogowych w połowie 2013 r. doprowadzi do wyklu-

czenia znacznego terytorium województwa małopol-

skiego z odbioru telewizji.

Sytuacja taka nie może

mieć miejsca.

Tereny te muszą mieć zagwarantowa-

ną możliwość odbioru telewizji DVB-T w dniu wyłą-

czenia nadajników analogowych.

Stowarzyszenie wskazuje, iż problemy z odbiorem

sygnału telewizyjnego mogą powstać w kilku powia-

tach: nowosądeckim, nowotarskim i limanowskim.

Dotyczy to takich miejscowości jak: Krynica, Muszy-

na, Żegiestowo, Krościenko, Bukowina Tatrzańska,

Białka.

Dodatkowo problem może dotyczyć mieszkań-

ców powiatu gorlickiego, wadowickiego i suskiego.

Rozpoczęcie nadawania telewizji w Polsce w for-

mie naziemnej telewizji cyfrowej to wielkie osiągnię-

cie naszego kraju.

Wszyscy obywatele muszą mieć

zagwarantowane pełne prawo do korzystania z tej

nowej możliwości.

Naziemna telewizja cyfrowa daje

mieszkańcom Polski wiele nowych funkcji w odbiorze

telewizji, są to min. zwiększenie ilości odbieranych

programów i poprawa jakości ich odbioru.

Nie można się zgodzić na całkowite wyłączenie

nadajników analogowych przy jednoczesnym braku

wództwa małopolskiego.

Nowa telewizja cyfrowa to szansa dla telewizji re-

gionalnych, które w swoim regionie stanowią ważny

ośrodek kulturalny oraz sprzyjają budowaniu społe-

czeństwa obywatelskiego.

Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski ape-

luje również o szybkie zreformowanie systemu pu-

blicznego ﬁnansowaniatelewizjiregionalnychoraz

203

zagwarantowanie tym telewizjom nie mniej niż 50-

-procentowego udziału w publicznych środkach prze-

znaczonych na ﬁnansowanie mediów publicznych.

Stowarzyszenie podkreśla, iż ważne jest także stwo-

rzenie lepszych możliwości na współpracę publicznych

mediów regionalnych z władzami samorządowymi.

1.

Czy wyłączenie w lipcu 2013 r. nadajników ana-

logowych w Małopolsce doprowadzi do wykluczenia

znacznego terytorium tego województwa z odbioru

telewizji?

2.

Co rząd RP planuje zrobić, aby od lipca 2013 r.

nie pojawił się problem w odbiorze naziemnej telewi-

zji cyfrowej w województwie małopolskim, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem terenów górskich?

3.

Jak rząd RP planuje zreformować system pu-

blicznego ﬁnansowania regionalnych mediów pu-

blicznych, tak aby powstrzymać ich ekonomiczny

upadek?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

(nr 6809)

do ministra transportu,

Dworzec kolejowy w Kielcach, oddany do użytku

w 1971 r., nie przystaje do wymogów współczesnego

świata.

Ten dworzec straszy przyjeżdżających do

Kielc.

Straszy swoją architekturą, jest brzydki i nie-

funkcjonalny, niedostosowany dla niepełnospraw-

nych, niewygodny dla podróżujących.

Jest trudny

w obsłudze i bez względu na poziom zaangażowania

się pracowników kolei pasażer opuszcza ten obiekt

najczęściej zniesmaczony.

Budynek dworca to niejedyna nieruchomość w za-

kresie infrastruktury kolejowej w Kielcach, która pil-

nie wymaga modernizacji.

W celu poprawy warunków

podróżowania konieczna jest całościowa modernizacja

centrum obsługi pasażera, czyli budynku dworca ko-

lejowego, peronów oraz przejścia podziemnego.

Przesuwa się remont dworca kolejowego w Kiel-

cach.

Wciąż nie ma pieniędzy ani w miarę pewnych

perspektyw.

Sprawa ﬁnansowaniaremontudworca

miała się rozstrzygnąć na przełomie czerwca i lipca.

I rozstrzygnęła się, ale niezbyt korzystnie dla Kielc.

Okazuje się, że dworzec jest co prawda ujęty w planie

inwestycyjnym Polskich Kolei Państwowych, ale nie

wiadomo, kiedy zostanie zmodernizowany.

Z uwagi na opisaną powyżej sytuację uprzejmie

proszę Pana Ministra o podjęcie skutecznych działań

gwarantujących przeprowadzenie modernizacji cen-

trum obsługi pasażera PKP w Kielcach oraz o udzie-

1.

Kiedy wykonana będzie modernizacja centrum

peronów oraz przejścia podziemnego w Kielcach?

2.

Jak przedstawia się ewentualny harmonogram

3.

Czy w najbliższym czasie przewiduje się prze-

kazanie samorządowi miasta Kielc obiektu dworca

kolejowego w Kielcach?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 12 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6810)

do ministra środowiska

w sprawie wyjaśnienia informacji

o niewykonywaniu przez dyrekcję

Kampinoskiego Parku Narodowego

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie

W związku z informacjami o niewykonywaniu

kiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwra-

nie przedstawionej sytuacji, a w razie potwierdzenia

nieprawidłowości –wskazanie sposobu ich usunięcia.

Istotna jest także potrzeba wyjaśnienia przez organ

nadzoru kryteriów, jakimi kieruje się dyrekcja Kam-

pinoskiego Parku Narodowego w procedurze uzgod-

nień decyzji o warunkach zabudowy.

Jak bowiem

wynika z uzyskanych informacji, w części gminy Ko-

morów położonej w streﬁeochronnejprzedmiotowego

parku w obrębie sąsiadujących ze sobą nieruchomości

w sposób dowolny i wątpliwie uzasadniony uzgadnia

się bądź odmawia takiego uzgodnienia w procesie

wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Jako przykład można wskazać uzgodnienie wa-

runków zabudowy osiedla domków jednorodzinnych

i niezrozumiałą odmowę uzgodnienia warunków za-

budowania sąsiedniej nieruchomości rolnej domem

jednorodzinnym.

Obie nieruchomości wyposażone są

w media i mają dostęp do drogi publicznej, obie poło-

żone są w streﬁeochronnejKampinoskiegoParku

Narodowego.

Różnica polega na intensywności zabu-

dowy, będącej znaczną na tej nieruchomości, która

ma zostać zabudowana wieloma domkami jednoro-

204

dzinnymi, a która to inwestycja uzyskała stosowne

uzgodnienie.

Natomiast sąsiadująca nieruchomość

rolna ma zostać zabudowana jednym domem, co

oznacza, iż ewentualny wpływ na środowisko natu-

ralne będzie znacznie mniejszy niż opisanej wcześniej

inwestycji, a która odpowiedniego uzgodnienia nie

otrzymała.

Dlatego też zasadne jest wyjaśnienie rze-

czonego zagadnienia celem wyeliminowania ewentu-

alnych nieprawidłowości.

Uwzględniając powyższe, zwracamy się do Sza-

1.

Czy dyrektor Kampinoskiego Parku Narodowe-

go wykonuje orzeczenia sądowe, a zwłaszcza wyroki

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warsza-

wie dotyczące działek o numerach ewidencyjnych

98/2, 98/3, 98/4 i 98/5 położonych w miejscowości Ko-

morów, gmina Kampinos?

2.

Jakie przesłanki zadecydowały o odmowie

uzgodnienia warunków zabudowy na wyżej wymie-

nionych działkach ewidencyjnych, a jakie o uzgodnie-

niu warunków zabudowy działek sąsiadujących,

zwłaszcza działek będących własnością OY Polska,

z opisanymi?

3.

Jakie kryteria decydują o włączeniu nierucho-

mości do strefy ochronnej Kampinoskiego Parku Na-

rodowego, zwłaszcza odnośnie do działek położonych

w miejscowości Komorów?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Zbigniew Pacelt

(nr 6811)

do ministra transportu,

mieszkańcy Słubic reprezentowani przez Stowarzy-

szenie Słubiczanie.pl z prośbą o interpelację poselską

w sprawie aktualizacji „Programu budowy dróg kra-

o inwestycje możliwe do przeprowadzenia po 2013 r.

Miasto Słubice jest miastem nadgranicznym, w któ-

rym krzyżują się drogi z zachodu na wschód Europy

i z południa na północ Polski.

W pobliżu Słubic znaj-

duje się największe przejście graniczne o wyjątko-

wym natężeniu ruchu.

To powoduje, że cały ruch

samochodów ciężarowych kieruje się przez centrum

Słubic, co jest przyczyną utrudnień w ruchu, często

występujących korków, ale również drgań powodują-

cych zniszczenia budynków.

Ruch ten jest również

przyczyną wielu niebezpieczeństw i zagrożeń dla bez-

pieczeństwa mieszkańców miasta.

Infrastruktura

komunikacyjna miasta jest w znacznym stopniu de-

wastowana.

Mieszkańcy Słubic słusznie uważają, że budowa

obwodnicy miasta poprawi bezpieczeństwo miesz-

kańców, wyeliminuje niedogodności komunikacyjne,

poprawi płynność ruchu i ograniczy liczbę skrzyżo-

wań.

Trudna sytuacja komunikacyjna powoduje spo-

łeczne protesty mieszkańców.

25 maja 2012 r. miesz-

kańcy miasta przeprowadzili blokadę drogi w cen-

trum Słubic, zapowiadają kolejne blokady.

Stowarzy-

szenie Słubiczanie.pl przeprowadziło również akcję

społeczną polegającą na zbiórce podpisów mieszkań-

ców pod petycją żądającą budowy obwodnicy Słubic.

Podpisów tych zebrano ponad 5100.

Tak duża ich licz-

ba potwierdza, jak ogromnym problemem lokalnym

jest brak obwodnicy Słubic.

Z prowadzonej przez Sto-

warzyszenie Słubiczanie.pl korespondencji z Mini-

sterstwem Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej wynika, że w bieżącym roku przeprowadzo-

na zostanie aktualizacja „Programu budowy dróg

Inwestycja polegająca na budowie obejścia Słubic

spełnia wszelkie kryteria określone w tym progra-

mie.

W związku z tym słubiczanie liczą, że wyczeki-

wana przez nich inwestycja zostanie przy tej okazji

wpisana na przedmiotową listę.

Proszę Pana Ministra o analizę zagadnienia i roz-

ważenie możliwości, czy przewidywane jest wpisanie

inwestycji budowy obwodnicy Słubic do zaktualizo-

Poseł Krystyna Sibińska

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6812)

do ministra transportu,

w sprawie magistrali kolejowej E59

Szanowny Panie Ministrze!

E59 to kolejowa ma-

gistrala o dużym znaczeniu dla regionu zachodnio-

pomorskiego – Szczecina, Świnoujścia i zespołu por-

tów.

Stanowi jeden z europejskich korytarzy trans-

portowych północ-południe, objętych umowami AGC

i AGTC dla ruchu pociągów pasażerskich i towaro-

wych.

Umożliwia najkrótszy tranzyt koleją ze Skan-

dynawii na południe Europy (Ystad – Świnoujście/

Szczecin – Poznań – Wrocław – Międzylesie/Lichkov).

205

Niepokoi jej postępująca degradacja techniczna na

poszczególnych odcinkach.

Modernizacja E59 z unij-

nych funduszy była ujęta w Programie Operacyjnym

„Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–2013.

Zakładała podniesienie prędkości pociągów ze

Szczecina do Poznania do 160 km/h (ruch pasażerski)

oraz 120 km/h (ruch towarowy).

W związku z proble-

mami związanymi z wypełnieniem procedury pod

koniec 2010 r. została skreślona z programu i prze-

niesiona na perspektywę budżetową Programu

2014–2020.

Do chwili obecnej zmodernizowano odcinek E59

ze Szczecina do Krzyża.

Zdołano też poprawić para-

metry odcinka Dąbie – Świnoujście, dzięki czemu na

znacznej długości linii przywrócono prędkość do 100–

–120 km/h.

Znacznie gorzej wygląda natomiast sytu-

acja na odcinku Krzyż – Poznań.

Ostatni generalny

remont – wymiana obu torów na odcinku Krzyż – Po-

znań – miał miejsce w drugiej połowie lat 80. ub.

wieku.

W związku z pogarszającym się stanem nawierzch-

ni (podkłady drewniane, przytwierdzenia śrubowe),

od 2010 r. na obu torach z Krzyża do Poznania roz-

poczęto wprowadzanie ograniczeń technicznej pręd-

kości pociągów.

Suma wszystkich ograniczeń spowo-

dowała kolejne wydłużenie czasu jazdy w relacji

Szczecin – Poznań.

Sytuacja na E59 pogarsza komunikacyjną do-

stępność regionu zachodniopomorskiego.

Obniża też

atrakcyjność regionu.

Spada efektywność połączeń

tranzytowych północ-południe.

włączenie 84-kilometrowego odcinka Krzyż – Poznań

do programu rewitalizacji linii kolejowych w Polsce?

To mniej kosztowny i czasochłonny wariant, zakła-

dający przywrócenie poprzednich parametrów

technicznych linii mniejszym nakładem inwesty-

cyjnym.

Poseł ZoﬁaŁawrynowicz

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6813)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie organu wykonawczego powiatu

Szanowny Panie Ministrze!

Art. 26 ust. 1 ustawy

o samorządzie powiatowym wskazuje, że organem

wykonawczym powiatu jest zarząd powiatu.

Tymcza-

sem w wielu ustawach przepisy szczególne określają

również starostę jako organ wykonawczy.

Powoduje

to chaos kompetencyjny i dualizm władzy wykonaw-

czej powiatu.

Takim przykładem sprzeczności jest

i kartograﬁczne,którywymieniastarostęjakoorgan

administracji wykonujący zadania przy pomocy geo-

dety powiatowego.

Podobnie określa organ wykonaw-

czy art. 30 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie osób prze-

bywających na obszarach wodnych.

Przepis wskazu-

je na zadania własne powiatu (zgodnie z ustawą ustro-

jową wykonawcą jest zarząd powiatu), dalszy zapis

jednak wskazuje starostę jako organ wykonawczy.

nych sytuacjach starostowie mają interpretować

przepisy, w których występuje dualizm władzy wy-

konawczej powiatu?

Poseł ZoﬁaŁawrynowicz

(nr 6814)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie przeciwdziałania likwidacji

Muzeum Kraszewskiego w Dreźnie

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejsza interpelacja

dotyczy Muzeum Kraszewskiego w Dreźnie, które to

muzeum mieści się w domu pisarza w czasie jego po-

bytu w stolicy Saksonii w latach 1869–1883.

Muzeum

jest instytucją kultury miasta Drezna.

Pracownicy

są zatrudnieni przez miasto Drezno.

Działka wraz

z willą należą do miasta Drezna.

Eksponaty zostały

użyczone przez Muzeum Literatury w Warszawie

w 1959 r.; ekspozycja muzealna była dwujęzyczna.

W zamierzeniu autorów muzeum miało stać się miej-

scem spotkań polsko-niemieckich.

Do muzeum nale-

żał też księgozbiór w języku polskim.

Muzeum utrzy-

muje kontakty z Niemiecko-Polskim Towarzystwem

w Saksonii oraz ze Związkiem Polaków w Saksonii

i Turyngii.

Panie Ministrze!

19 grudnia 2011 r. eksponaty

zostały przekazane władzom polskim na mocy usta-

wy z dnia 23 lipca 2003 r. art. 55 pkt 2 o ochronie

eksponatów z wystaw czasowych po pięcioletniej eks-

pozycji za granicą, oraz rozporządzenia ministra kul-

Starania warszawskiego Muzeum Literatury dla

ocalenia drezdeńskiego muzeum nie przyniosły skut-

ku.

Niemal wszystkie eksponaty wróciły do Polski.

Z pierwotnie 160 w muzeum zostały trzy: pistolet,

zbroja i mały stolik.

Muzeum podjęło działania mające zapobiec wy-

wiezieniu eksponatów.

Dzięki zaangażowaniu Amba-

sady RP w Berlinie przyjechała do Drezna delegacja

206

złożona z przedstawicieli ministerstwa kultury, Mu-

zeum Literatury i urzędu konserwatora wojewódz-

kiego.

Mimo bardzo przychylnego protokołu z tej wi-

zyty główny konserwator wojewódzki nie wyraził zgo-

dy na przedłużenie zezwolenia na pozostawienie eks-

ponatów w muzeum, przynajmniej do końca 2012 r.

W 2012 r. przypada 200. rocznica urodzin Kra-

szewskiego.

Obecnie większość eksponatów jest prze-

chowywana w Muzeum Literatury im. Adama Mic-

kiewicza w Warszawie.

Panie Ministrze!

Wiceburmistrz Drezna dr Ralf

Lunau (rekomendowany na stanowisko przez Klub

Radnych Die Linke – dawniej PDS, partia powstała

na miejsce SED) odpowiedzialny za kulturę zapropo-

nował radzie miejskiej podjęcie decyzji o zamknięciu

Muzeum Kraszewskiego po zakończeniu wystawy

czasowej w połowie lipca 2012 r.

Uzasadnieniem pro-

pozycji, oprócz wywiezienia eksponatów do Polski, są

koszty związane z jednorazową inwestycją budowla-

ną, aby dostosować budynek do przyjmowania wy-

staw czasowych w wysokości 70 tys. euro oraz koszty

utrzymania muzeum w wysokości 35 tys. euro rocz-

nie.

Nieoﬁcjalnie wiemy, że dalszą intencją władz

miasta jest sprzedanie posesji wraz z willą Kraszew-

skiego.

Klub Radnych Zielonych opowiedział się jedno-

znacznie przeciw zamknięciu muzeum.

W swoim

oświadczeniu Zieloni wskazują na konieczność pozy-

skania wsparcia ﬁnansowegodolanduSaksoniaoraz

rozpoczęcia rozmów ze stroną polską na temat współ-

ﬁnansowaniainowejformułydziałalnościmuzeum.

Szanowny Panie Ministrze!

W jakim kierunku

resort podejmie kroki, aby przeciwdziałać likwidacji

Muzeum Kraszewskiego w Dreźnie?

Czy uda się stworzyć nową formułę Muzeum Kra-

szewskiego w Dreźnie – centrum współpracy polsko-

-niemieckiej w obszarze kultury, społecznej, politycznej

i gospodarczej, jako miejsce wystaw czasowych oraz

spotkań i debaty dolnośląsko-saksońskiej?

Czy rozwa-

żane jest w przyszłości utworzenie przedstawicielstwa

Dolnego Śląska w Saksonii, na wzór nowo otwartego

biura łącznikowego Saksonii we Wrocławiu?

Czy rozważane jest stworzenie szerokiej koalicji

instytucji z Dolnego Śląska, które mogłyby zadekla-

rować wsparcie inicjatywy ﬁnansowoi/lubmeryto-

rycznie?

(Potencjalnymi udziałowcami mogą być:

samorząd województwa dolnośląskiego, miasto Wro-

cław, KGHM, który zakupił przez KGM złoża miedzi

na terenie Saksonii w okolicach miejscowości We-

ißwasser.

Muzeum mogłoby być wykorzystywane

przez KGHM do celów promocji i lobbingu swoich

inwestycji w Saksonii (Ossolineum, muzea, organi-

zacje pozarządowe, fundacja Krzyżowa, Kolegium

Europy Wschodniej etc., uczelnie wyższe).

Czy rozważane jest zaangażowanie Zakładu Narodo-

wego im. Ossolińskich, a także muzeów z Dolnego Ślą-

ska w formie przygotowania i bezpłatnego udostępniania

wystaw czasowych prezentowanych w Dreźnie?

Czy rozważane są deklaracje samorządu woje-

wództwa dolnośląskiego i miasta Wrocławia oraz in-

nych samorządów przeprowadzenia w Muzeum Kra-

szewskiego co najmniej jednego wydarzenia meryto-

rycznego w roku, w formie konferencji, seminarium,

prezentacji, dyskusji etc.?

Czy resort rozważa organizację mającą na celu

stworzenie środowiska wpływowych osób w Saksonii,

które wspierałyby muzeum oraz współpracę dolno-

śląsko-saksońską.

Z wyrazami szacunku

Posłanki Monika Wielichowska

i Ewa Drozd

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6815)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Z sygnałów płyną-

cych od moich wyborców oraz z prasy ogólnopolskiej

(„Uwaga na składki podwykonawców”, „Rzeczpospo-

lita” z dnia 19 czerwca 2012 r.) wynika, że Zakład

Ubezpieczeń Społecznych wszczyna kontrole i maso-

wo wydaje decyzje skierowane do pracodawców, któ-

rych pracownicy zawierali umowy zlecenia lub o dzie-

ło z osobą trzecią, jeżeli ta osoba trzecia była jedno-

cześnie kontrahentem pracodawcy.

ZUS wskazuje

pracodawców jako płatników składek z tytułu umów,

które ich pracownicy zawierali z osobą trzecią (kon-

trahentem pracodawcy), i nakazuje zapłacenie zale-

głych składek oraz sporządzenie dokumentów ubez-

pieczeniowych za wiele lat wstecz wraz z odsetkami.

W przypadku niektórych przedsiębiorców są to kwo-

ty sięgające milionów złotych.

Istnieją liczne wątpliwości co do praktycznych

aspektów wykonania obowiązków wynikających

poz. 1585).

Aktualny stan prawny jest taki, że państwo nało-

żyło obowiązek płatniczy na przedsiębiorców, nie

wskazując jednocześnie, w jaki sposób przedsiębiorca

ma z tego obowiązku się wywiązać, wręcz przeciwnie

– poprzez inne unormowania prawne uniemożliwia

wykonanie nałożonego obowiązku.

Nie jest jasne, w jaki sposób pracodawcy powinni

wykonać i jak powinni w przyszłości wykonywać na-

łożone na nich obowiązki zapłacenia składek i sporzą-

dzenia dokumentów ubezpieczeniowych z tytułu

umów cywilnoprawnych zawieranych pomiędzy ich

pracownikami a ich kontrahentami, w szczególności

skąd mają uzyskać informacje o fakcie podjęcia dodat-

kowego zatrudnienia przez swoich pracowników oraz

o terminie i wysokości wypłaconego wynagrodzenia.

207

Można by tutaj rozważać ewentualnie trzy możli-

wości:

1.

Pracodawca mógłby przy zawieraniu umowy

z pracownikiem zobowiązać go do złożenia oświad-

czenia o jego zatrudnieniu na podstawie umów cywil-

noprawnych z innymi podmiotami.

W razie gdyby

pracownik faktycznie wykonywał usługi na rzecz in-

nego podmiotu, pracodawca musiałby zobowiązać go

do wskazania, o jaki podmiot chodzi, jaki jest zakres

usług (aby móc ustalić, czy spełniona została dyspo-

zycja art. 8 ust. 2a ustawy s.u.s.), a także jaki uzy-

skuje z tego tytułu przychód.

Pracownik oczywiście

byłby obowiązany do uaktualniania na bieżąco

oświadczenia, w toku trwania stosunku pracy.

2.

Pracodawca mógłby, nawiązując współpracę z in-

nym podmiotem świadczącym usługi na jego rzecz, żą-

dać od swojego kontrahenta przedstawienia danych

o wszystkich osobach biorących udział w wykonywa-

niu zlecenia.

W takim wypadku po otrzymaniu listy

tych osób pracodawca musiałby porównać ją z listą

zatrudnionych u siebie pracowników oraz w razie

przyjęcia, że któryś z jego pracowników zatrudniony

jest u kontrahenta, zażądać od kontrahenta informacji

na temat wysokości uzyskiwanych przychodów.

3.

Pracodawca mógłby przekazać swojemu kontra-

hentowi listę własnych pracowników, wówczas kontra-

hent byłby obowiązany do porównania jej z listą za-

trudnionych na podstawie umowy cywilnoprawnej

osób oraz w razie zbieżności przekazać pracodawcy sto-

sowne informacje.

W mojej opinii wszystkie powyższe działania pra-

codawcy prowadzą do naruszenia przepisów prawa.

Pracodawca nie może żądać informacji na temat

faktu zawarcia umów cywilnoprawnych z innymi pod-

miotami od swoich pracowników.

Naruszałoby to bo-

wiem art. 22

1

§ 1 i 2 K.p., który zawiera katalog in-

formacji, których pracodawca może żądać od pracow-

nika.

W przepisach tych nie są wymienione jakiekol-

wiek dane dotyczące wynagrodzenia uzyskiwanego

w ramach umowy zawartej z osobą trzecią.

Co więcej,

zgodnie z wyrokiem SN z dnia 5 sierpnia 2008 r., I PK

37/2008, polecenie pracodawcy nakładające na pracow-

nika obowiązek udzielenia informacji (danych osobo-

wych) niewymienionych w art. 22

1

w odrębnych przepisach (art. 22

1

§ 4 K.p.) jest nie-

zgodne z prawem (art. 100 § 1 K.p.).

Jednocześnie

art. 22 § 4 K.p. stanowi, iż pracodawca może żądać

przepisów.

Nie wydaje się, aby obecnie w systemie

prawnym istniały przepisy, które nakładałyby na pra-

cownika obowiązek podania pracodawcy tego rodzaju

danych, które są niezbędne dla wykonania przez pra-

codawcę obowiązków płatnika składek w omawianej

sytuacji.

Ponadto pracodawca naraziłby się na zarzut naru-

szenia art. 51 konstytucji, który zakazuje nakładania

na jednostkę obowiązku ujawniania informacji jej

dotyczących, chyba że przewiduje to ustawa.

Żaden

przepis nie przewiduje jednakże obowiązku ujawnie-

nia przez pracownika przedmiotowych informacji.

Z kolei ujawnienie tych informacji przez kontra-

henta pracodawcy byłoby naruszeniem ustawy o ochro-

nie danych osobowych.

W myśl art. 23 ust. 1 ustawy

o.d.o. przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko

w przypadkach wymienionych w tym przepisie, a więc

wtedy gdy:

2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnie-

su prawa;

niezbędne dla podjęcia działań przed zawarciem umo-

4) jest to niezbędne dla wykonania określonych

nistratorów danych albo odbiorców danych, a prze-

sytuacji.

Z tego samego powodu niemożliwe jest prze-

kazywanie przez pracodawcę danych pracowników

kontrahentowi w celu porównania ich z listą zlecenio-

biorców.

Co więcej, pracodawca nie ma możliwości potrą-

cenia z wynagrodzenia składek w części opłacanej

przez pracownika, ponieważ to nie pracodawca, ale

jego kontrahent wypłaca wynagrodzenie z tytułu

umów cywilnoprawnych.

W uzasadnieniu uchwały z dnia 2 września 2009 r.

(II UZP 6/09), w której Sąd Najwyższy uznał, że to

pracodawca, a nie zleceniodawca powinien być płat-

nikiem składek z tytułu przedmiotowych umów, SN

stwierdził jednocześnie, że „stosownie do art. 18

przychód z tytułu umowy cywilnoprawnej jedynie

»uwzględnia się« w podstawie wymiaru składek

z tytułu stosunku pracy.

Pracodawca może więc do-

konać potrącenia ze środków pracownika uzyska-

nych u niego”.

Problem powstaje w przypadku, gdy przychód uzy-

skiwany z umowy cywilnoprawnej jest znacząco wyższy

od przychodu uzyskiwanego z umowy o pracę.

Czy

w takim przypadku pracodawca jako płatnik składek

powinien je pokryć w całości ze środków własnych?

Ta-

kie rozwiązanie byłoby sprzeczne z obowiązującymi

przepisami prawa, które dzielą obowiązek opłacania

składek pomiędzy pracownika a pracodawcę.

Jeszcze więcej wątpliwości budzi kwestia doty-

cząca możliwości potrącenia składek w przypadku,

kiedy pracodawca został zobowiązany do ich zapła-

cenia na rzecz organu rentowego za 4–5 lat wstecz.

Pozostaje pytanie, czy w związku z faktem, że praco-

dawca dokonuje globalnie zapłacenia składek za długi

okres wstecz, jest możliwe, aby z bieżącego wynagro-

dzenia potrącał pracownikowi wartość składek jesz-

cze nieprzedawnionych na podstawie ustawy o syste-

mie ubezpieczeń społecznych.

208

Dodatkowo pozostaje wątpliwość, czy pracodawca,

który został zobowiązany do zapłacenia składek za 5 lat

wstecz, podczas gdy uprzednio rozwiązał umowę o pra-

cę z pracownikiem, siłą rzeczy nie mogąc dokonywać

bieżących potrąceń, może domagać się od pracownika,

jako bezpodstawnie wzbogaconego, zwrotu korzyści.

Zwracam uwagę, że wskazana powyżej uchwała

SN, nakazująca uznawać pracodawcę za płatnika

składek od przedmiotowych umów, została podjęta

2 września 2009 r.

Przed jej podjęciem przez SN prze-

pisy były interpretowane odmiennie.

W zasadzie ZUS

nie interesował się wcześniej sposobem stosowania art.

8 ust. 2a ustawy s.u.s., a większość ﬁrmtraktowała

przedmiotowe umowy jak zwykłe umowy cywilno-

prawne.

Kontrole ZUS nie wskazywały na żadne nie-

prawidłowości w tym zakresie.

Dopiero stosunkowo

niedawno ZUS zaczął interesować się tą kwestią, ad-

resując decyzje do zleceniodawców jako płatników

składek.

Po uchwale SN decyzje zaczęły być wydawane

na pracodawców.

ZUS ma wiele lat na to, żeby upo-

mnieć się o niezapłacone składki, które w większości

przypadków nie były płacone ani przez zleceniodaw-

ców, ani przez pracodawców, ponieważ art. 8 ust. 2a

ustawy s.u.s. nie był stosowany w tym aspekcie i osoby

z takich umów cywilnoprawnych nie były postrzegane

jako pracownicy.

Nawet jeśli zleceniodawca zgodnie

z pierwotnie przyjmowaną wykładnią przez ZUS za-

płacił składki jak od umowy o pracę, to i tak w świetle

obowiązującej teraz wykładni SN ZUS może stwierdzić

nadpłatę po stronie zleceniodawcy, a wymierzyć

składki pracodawcy.

Pracodawcy zmuszeni są obecnie

zapłacić te składki z własnych środków.

Nie wiedzą

ponadto, jak w przyszłości prawidłowo wykonać obo-

wiązki wynikające ze wskazanych przepisów, w szcze-

gólności skąd uzyskać informacje o fakcie zawarcia

umowy między ich pracownikiem a kontrahentem

oraz o terminie i wysokości wypłaty wynagrodzenia

z tego tytułu.

Dla stosowania omawianych przepisów

nie ma przy tym znaczenia, czy pracodawca i kontra-

hent są podmiotami powiązanymi.

Wątpliwości dotyczące stosowania art. 8 ust. 2a

blem dotyczy bardzo wielu ﬁrm w Polsce, a także

wielu pracowników, których źródła dochodów spoza

stosunku pracy są swobodnie ujawniane przez ZUS

ich pracodawcom w celu wyegzekwowania zaległych

składek.

Również kwoty, o które toczą się postępowa-

nia, są bardzo duże.

nistra o wyjaśnienie przedstawionych wątpliwości do-

tyczących praktycznej realizacji obowiązków praco-

dawcy w zakresie zapłacenia składek z tytułu umów

z jego kontrahentem.

Proszę o jednoznaczną odpo-

wiedź na poniższe pytania:

1.

Skąd i na jakiej podstawie prawnej pracodawca

ma uzyskać informację o fakcie podjęcia przez jego

pracowników dodatkowego zatrudnienia na podstawie

umowy cywilnoprawnej?

2.

W jaki sposób pracodawca może zgodnie z obowią-

zującymi przepisami prawa pozyskiwać informacje

o przychodach pracownika (i w rezultacie podstawie

wymiaru składek) w celu wykonania obowiązków wyni-

3.

W jaki sposób pracodawca ma pozyskać środki

ﬁnansowenauiszczenieskładekwczęścipokrywanej

przez pracownika, skoro nie wypłaca wynagrodzenia

z tytułu umowy cywilnoprawnej ani nie może potrącić

składek z tego wynagrodzenia.

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

Żywiec, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(6816)

do ministra transportu,

oraz rozporządzeń do tej ustawy

Szanowny Pani Ministrze!

Ustawa z dnia 7 czerw-

Nr 123, poz. 858) dopuszcza wybór metody rozliczeń

stosowanej przez zarządców nieruchomości, a roz-

porządzenia do tej ustawy: rozporządzenie ministra

Nr 8, poz. 70); rozporządzenie ministra budownic-

runków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę

poz. 886); rozporządzenie ministra budownictwa

lizacyjnych (Dz. U. Nr 136, poz. 964), dopuszczają urzą-

dzenia pomiarowe o różnej dokładności pomiarów.

Zgodnie z regulaminem rozliczania zużycia wody

i odprowadzenia ścieków w nieruchomościach zarzą-

dzanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową „Gronie”

w Żywcu, w nieruchomościach w pełni „opomiarowa-

nych”, gdzie wszystkie lokale wyposażone są w wo-

domierze oraz zainstalowany jest w budynku wodo-

mierz główny, korzystający z lokali jako odbiorcy

usług przedsiębiorstwa wodociągowego są obciążani

ciu o wskazania wodomierzy indywidualnych.

Są też

umowy na ryczałt za wodę dla odbiorców, którzy licz-

ników nie posiadają (8 m3 za każdą osobę zamiesz-

209

kałą w lokalu miesięcznie).

Spółdzielnia zgodnie z za-

wartą umową opłaca faktury wystawione przez

przedsiębiorstwo wodociągowe za odczyt wszystkich

wodomierzy w nieruchomości oraz za ilość wody i ście-

ków wynikającą z różnicy pomiędzy wskazaniem wo-

domierza głównego a sumą wskazań wodomierzy

indywidualnych oraz ryczałtów.

Należnościami z róż-

nicy wskazań między wodomierzem głównym a sumą

czyli tzw. wodą niebilansującą się, obciążana jest od-

rębnie każda nieruchomość proporcjonalnie do ilości

osób zamieszkałych w danym lokalu.

Różnica wystę-

pująca po rozliczeniu okresu rozliczeniowego w nie-

ruchomości jest rozliczana wg schematu: kwota róż-

nicy podzielona przez ilość mieszkańców rozliczanej

nieruchomości pomnożona przez ilość zamieszkują-

cych lokal.

Opłaty te doliczane są do czynszu.

Jak wskazują mieszkańcy będący członkami spół-

dzielni, występuje m.in. sytuacja, gdzie do rozliczenia

uznawane są odczyty z liczników głównych dosyło-

wych, których tolerancja błędu wynosi 20%, a pod-

liczniki odbiorców mają tolerancję na poziomie 2,5%.

To niejedyne podnoszone w ich pismach nieprawidło-

wości.

W sytuacji gdy woda niebilansująca się rozli-

czana jest jak na opisanym przykładzie Spółdzielni

Mieszkaniowej „Gronie”, niesprawiedliwie obciążani

kosztami wody niebilansującej się są m.in. mieszkań-

cy posiadający liczniki poboru wody.

Proszę zatem o odpowiedź na poniższe pytania.

ce nad unormowaniem poruszanych wyżej kwestii?

2.

Czy istnieje uzasadnienie dla wprowadzenia

obowiązku używania urządzeń pomiarowych o po-

dobnej dokładności?

3.

Czy zasadne jest doprecyzowanie przepisów

związanych ze sposobami rozliczania wody niebilan-

sującej się?

4.

Czy zamierza Pan podjąć jakieś kroki w tej

sprawie?

Z poważaniem

(nr 6817)

do ministra transportu,

w sprawie ujednolicenia systemów

informatycznych w wojewódzkich

Szanowny Panie Ministrze!

Nowe przepisy doty-

nia 2013 r.

Jest to związane z ujednoliceniem syste-

mów informatycznych we wszystkich WORD-ach.

Z mojej wiedzy wynika, że istnieje problem z zakupem

takiego jednolitego systemu.

W związku z tym proszę

1.

Jaki jest stan przygotowań WORD-ów do no-

wych egzaminów?

2.

W jaki sposób zostanie dokonany zakup syste-

mu informatycznego?

3.

Kto będzie ogłaszał przetarg na zakup tego sys-

temu?

Docierają do mnie bowiem niepokojące infor-

macje, że nie będzie to ministerstwo, ale poszczegól-

ne WORD-y.

Budzi to słuszny niepokój o kompatybil-

ność urządzeń i programów w skali kraju.

4.

W jakiej wysokości WORD-y będą obciążane za

eksploatację systemów informatycznych?

Z poważaniem

Poseł Dorota Rutkowska

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6818)

do ministra administracji i cyfryzacji

Zwrócili się do mnie radni gminy wiejskiej w wo-

jewództwie kujawsko-pomorskim z prośbą o pomoc

im ustawicznie odmawia albo udziela w enigmatycz-

nej formie, niedającej pełnej wiedzy w sprawie.

Cho-

dzi im o informację o umorzeniu bądź odroczeniu

płatności podatków, których wójt udzielił funkcyj-

nym osobom w radzie gminy: przewodniczącej i wi-

ceprzewodniczącemu rady oraz przewodniczącemu

komisji rewizyjnej.

Wiele wskazuje na to, iż osoby te

czują się podczas głosowań zobowiązane do realizo-

wania polityki wójta, gdyż są niejako kupione tymi

umorzeniami i odroczeniami.

Publicznie przyznał Pan Minister, że poprawka

senatora Marka Rockiego do ustawy o zmianie ustawy

nie sformułowana oraz wprowadzona i że do tej spra-

wy powinno się wrócić.

Nowelizacja tej ustawy stwa-

rza okazję do poszerzenie jej o obszar informacji, któ-

re bezwzględnie powinny być podawane do publicznej

wiadomości.

Należą do nich te właśnie, o jakich tutaj

piszę.

Powinno być powszechnie wiadome, czy radni

nie są beneﬁcjentamiuznaniowychdecyzjipodejmo-

wanych przez wójta, burmistrza bądź prezydenta.

Czy podziela Pan Minister pogląd, że ta sprawa

powinna być ustawowo uregulowana?

Kiedy można

spodziewać się nowelizacji ustawy o dostępie do in-

210

formacji publicznej, która w obecnym kształcie pod-

dawana jest powszechnej krytyce?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6819)

do ministra skarbu państwa

w sprawie bezprawnego gromadzenia

i przetwarzania danych osobowych

przez Ministerstwo Skarbu Państwa

oraz ﬁrmę Naftor sp. z o.o.

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 23 lipca 2008 r.

A. W., będący prokurentem działającym w imieniu

spółki Naftor sp. z o.o., złożył na dziennik podawczy

Ministerstwa Skarbu Państwa dokument sporządzo-

ny na papierze ﬁrmowymspółkiiprzezniegopodpi-

sany, a zatytułowany „Wnioski z audytu podatkowe-

go w Naftor Sp. z o.o.”

Raport został zarejestrowany

w dzienniku kancelaryjnym pod nr DNWiP1/3664/08

i jest przechowywany w aktach ministerstwa do dnia

dzisiejszego.

Integralną część raportu przekazanego resortowi

Skarbu Państwa stanowiły załączniki.

Jeden z nich,

sporządzony przez pracowników spółki Naftor, o na-

zwie „Wykaz osób stanowiących zaplecze P. W. w Spół-

kach związanych z sektorem paliwowym”, był tabe-

laryczną listą zawierającą dane osobowe 35 pracow-

ników spółek Skarbu Państwa oraz spółek należą-

cych do ówczesnej grupy Nafta Polska SA (Przedsię-

biorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych „Przy-

jaźń” SA, Operatora Logistycznego Paliw Płynnych

sp. z o.o., Naftora sp. z o.o. i Naftoserwisu sp. z o.o.).

Tenże wykaz w rubrykach „Who is who” oraz „Uwa-

gi” ujawniał dane odnoszące się do sympatii i dzia-

łalności politycznej osób w nim wymienionych, a tak-

że ich poglądów.

Ponadto zestawienie to zawiera tak-

że szereg nieprawdziwych informacji, wręcz konfa-

bulacji autorów dokumentu.

Dane osobowe o charakterze szczególnym, albo-

wiem wrażliwym, których przetwarzanie dozwolone

jest tylko na podstawie pisemnej zgody zaintereso-

wanego bądź na podstawie upoważnienia ustawowe-

go, były wykorzystywane przez ówczesne kierownic-

two Ministerstwa Skarbu Państwa przeciwko imien-

nie wymienionym w wykazie osobom.

Nie dość tego,

iż wszyscy ci ludzie w krótkim czasie stracili pracę

w spółkach należących do spółki Nafta Polska SA, to

niezidentyﬁkowany przedstawiciel Ministerstwa

Skarbu Państwa przekazał zawartość tych osobli-

wych dokumentów dziennikarzom bez zgody zainte-

resowanych.

Przykładem wykorzystywania gromadzonych nie-

legalnie przez spółkę Naftor danych osobowych jest

m.in. publikacja autorstwa Renaty Grochal opubliko-

wana w dniu 27 lipca 2008 r. pt. „Drużyna Maciere-

wicza – ile cię trzeba cenić”.

Dziennikarka „Gazety

Wyborczej” wprost powołała się na raport przekazany

Ministerstwu Skarbu Państwa przez spółkę Naftor.

Co więcej, przywołana publikacja stała się powo-

dem wytoczenia przez Antoniego Macierewicza spół-

ce Agora SA w Warszawie, wydawcy „Gazety Wybor-

czej”, procesu o ochronę dóbr osobistych prowadzo-

nego przed Sądem Okręgowym w Warszawie pod

sygn. akt XXIV C 1071/09.

Strona pozwana złożyła

do akt postępowania sądowego powyższy zbiór da-

nych osobowych.

Podobnie spółka Agora SA zachowała się w procesie

o ochronę dóbr osobistych wytoczonym jej przez P. W.

To właśnie na potrzeby tegoż procesu, prowadzonego

XXIV C 88/10 Ministerstwo Skarbu Państwa złożyło

do akt potwierdzony za zgodnością z oryginałem otrzy-

many wcześniej od spółki Naftor wykaz.

1.

Jak doszło do sytuacji, w której powstał doku-

ment pt. „Wykaz osób stanowiących zaplecze P. W.

w Spółkach związanych z sektorem paliwowym”, a na-

stępnie był w bezprawny sposób wykorzystywany?

2.

Dlaczego na drodze służbowej nie wykryto osób

odpowiedzialnych za powstanie ww. dokumentu i nie

wyciągnięto względem nich właściwych konsekwencji?

3.

Kto w Pańskim resorcie jest odpowiedzialny za

przekazywanie dziennikarzom wrażliwych danych

osobistych ludzi ujętych w wykazie?

4.

Dlaczego ten dokument wciąż istnieje i jest uży-

wany do nikczemnych celów?

5.

Czy w Ministerstwie Skarbu Państwa lub spół-

kach, których właścicielem jest Skarb Państwa, ma

miejsce praktyka gromadzenia lub przetwarzania

wrażliwych danych osobowych także w innych przy-

padkach, niż ten wyżej opisany?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6820)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w Warszawie

Szanowna Pani Minister!

„Kto nie szanuje i nie

niejszości ani prawa do przyszłości”.

W celu uchronie-

211

nia się przed tym despektem państwa na całym świe-

cie powołują i utrzymują placówki pozwalające zacho-

wać dla potomnych dokonania i osiągnięcia przodków.

Jak powszechnie wiadomo, instytucjami tymi są m.in.

biblioteki, teatry, ﬁlharmonie,atakżemuzea.

Jedno

z najcenniejszych muzeów w Polsce – Muzeum Tech-

szawie, jest największą placówką utrwalającą i upa-

miętniającą rozwój polskiej myśli technicznej.

Instytu-

cja ta, odwiedzana przez ok. 150 tys. osób w skali roku,

pełni niebagatelną rolę edukacyjną i popularyzującą

postęp technologiczny naszej ojczyzny, tak niezmier-

nie ważny dla jej cywilizacyjnej pomyślności.

Niestety w ubiegłym roku pojawiły się problemy

z pozyskaniem doﬁnansowanianarzeczfunkcjonowa-

nia tej zasłużonej placówki należącej do Naczelnej Or-

ganizacji Technicznej.

Na dotychczasowe kłopoty nało-

żył się brak zrozumienia trudnego położenia Muzeum

Techniki ze strony władz stolicy, przysparzając nowych

ﬁnansowych komplikacji.

Pomimo różnorakich nie-

przychylności dyrekcja muzeum i szefostwo Naczelnej

Organizacji Technicznej nie ulegają bezsilności i przed-

stawiają propozycje rozwiązania zaistniałej sytuacji.

Szansy na świetlaną przyszłość instytucji, nad którą

sprawują pieczę, upatrują m.in. w jej przejęciu przez

państwo i nadaniu rangi muzeum narodowego.

Wobec powyższego uprzejmie proszę Panią Mini-

1.

Czy w przyszłości Muzeum Techniki w Warsza-

wie może liczyć ze strony resortu Pani Minister na

doﬁnansowaniewpełnymwymiarze?

2.

Jak Pani Minister odnosi się do propozycji prze-

jęcia Muzeum Techniki w Warszawie przez państwo

i nadania mu rangi muzeum narodowego?

Jeśli odpowiedź Pani Minister na powyższe pyta-

nia byłaby negatywna lub sceptyczna, to proszę o po-

chylenie się nad jeszcze jednym pytaniem: Jaką wizję

przyszłości widzi Pani Minister przed Muzeum Tech-

niki w Warszawie?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6821)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie przeanalizowania zasad

przyznawania dotacji

Kilka tygodni temu zwróciłem się do Pana Mini-

stra z zapytaniem dotyczącym zasad ﬁnansowania

imprez i przedsięwzięć kulturalnych.

Wskutek tego

dowiedziałem się, że ocena każdego wniosku o dota-

i składa się z dwóch elementów: oceny wartości or-

ganizacyjnej oraz oceny wartości merytorycznej i spo-

łecznej.

Wniosek krakowskiego festiwalu Unsound otrzy-

mał zapewne bardzo dużo punktów, bo Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazało

400 tys. zł na organizację tej imprezy w październiku

bieżącego roku.

Tymczasem jedną z atrakcji festiwa-

lu w Krakowie ma być gwiazda ﬁlmówpornoSasha

Grey.

Aktorka ta ma w swym dorobku kilka pornogra-

ﬁcznychOskarów,m.in.trzywkategoriiBestOral

Sex Scene, a także w kategorii Najlepsza Scena Seksu

Grupowego.

Aż strach bierze, bo organizatorzy chlu-

bią się, że grupa aTelecine, w składzie której występu-

je Sasha Grey, wybrała właśnie festiwal w Krakowie

Przedstawiciel Ministerstwa Kultury i Dziedzic-

twa Narodowego tłumaczył się publicznie, że organi-

zatorzy nie przekazali informacji o kłopotliwej gwieź-

dzie.

Oznacza to, że system oceniania wniosków jest

daleko niedoskonały.

Każdy wnioskodawca może bo-

wiem otrzymać dotację, ukrywając niewygodną część

informacji o imprezie, którą organizuję.

Dlatego ape-

luję o uzdrowienie tej sytuacji.

Nie ma bowiem żadnej

społecznej wartości w propagowaniu pornogwiazdek,

a jeżeli ktoś chce lansować takie osoby, nie powinien

tego czynić z pieniędzy podatników, ale na własny

rachunek.

ku z tą bulwersującą sprawą?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

(nr 6822)

do ministra obrony narodowej

w sprawie Wojskowych Zakładów Lotniczych

remontowych podległych

Ministerstwu Obrony Narodowej

Rada Ministrów przyjęła „Strategię przekształ-

ceń strukturalnych przemysłowego potencjału obron-

nego w latach 2002–2005”, zgodnie z którą spółce

Bumar powierzono rolę integratora grupy kapitało-

wej, konsolidującej ﬁrmysektorawojskowego,atak-

że „Strategię konsolidacji i wspierania rozwoju pol-

skiego przemysłu obronnego w latach 2007–2012”,

która przewidywała wniesienie przez Skarb Państwa

wojskowych przedsiębiorstw, również remontowych

i badawczych, do Grupy Bumar.

Proces konsolidacyjny zaczął budzić gorące pro-

testy w roku 2011, gdy po wcieleniu do Grupy Bumar

212

przedsiębiorstw produkcyjnych zabrano się za remon-

towo-produkcyjne, m.in. Wojskowe Zakłady Lotnicze

nr 2 w Bydgoszczy.

Odbywały się akcje protestacyjne,

reagowali parlamentarzyści.

Skutkiem tych działań

było wstrzymanie procesu konsolidacyjnego, ale tylko

na kilka miesięcy.

W tym roku ponownie zaczęły się

protesty, gdy załogi wojskowych przedsiębiorstw re-

montowo-produkcyjnych dowiedziały się, iż nie zrezy-

gnowano z zamiaru ich wcielenia do Grupy Bumar.

Panie Ministrze!

Istnieje możliwość wypracowa-

nia innej drogi postępowania.

Mam na myśli skon-

centrowanie polskiego przemysłowego potencjału

obronnego w dwóch grupach: przedsiębiorstw pro-

dukcyjnych i pracujących na ich rzecz jednostek ba-

dawczo-rozwojowych w Grupie Bumar, która docelo-

wo powinna stać się silnym narodowym koncernem

zbrojeniowym, pozostającym w nadzorze ministra

skarbu państwa, oraz wojskowych przedsiębiorstw

remontowo-produkcyjnych w drugiej grupie, pozosta-

jącej pod nadzorem ministra obrony narodowej.

Należałoby jedynie dopracować kształt i zasady

organizacji, gdyż nie ulega wątpliwości, że obie grupy

powinny stale i ściśle współdziałać przy realizacji za-

mówień dla wojska i kontraktów eksportowych.

Czy zamierza Pan Minister podjąć się trudu

przygotowania takiej formy konsolidacji, która wy-

daje się dużo bardziej logiczna od obecnie na siłę

forsowanej?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

(nr 6823)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie kłamliwych, bezczelnych

i niedopuszczalnych słów prezesa

Wszechrosyjskiego Związku Kibiców,

skierowanych pod adresem Polski

w czasie konferencji prasowej w Moskwie

Szanowny Panie Ministrze!

3 lipca 2012 r.

Alek-

sandr Szprygin, prezes Wszechrosyjskiego Związku

Kibiców, na specjalnie zwołanej konferencji prasowej

w Moskwie, w siedzibie państwowej agencji informa-

cyjnej RIA Novosti mówił między innymi: „Wszyst-

kim zatrzymanym Polakom wymierzono kary w wy-

sokości 500 zł, a nasi chłopcy wciąż są przetrzymy-

wani w polskich katowniach.

Rozpatrzenie ich spraw

jest odwlekane z przyczyn politycznych”.

Miejsce i opra-

wa konferencji nie pozostawiają cienia wątpliwości,

że była to dobrze przygotowana akcja propagandowa

– nie pierwsza – mająca na celu przekazanie świato-

wej opinii publicznej kłamliwych wobec Polski komu-

nikatów.

Mimo doświadczeń kibiców z całej Europy

(w tym również rosyjskich), którzy przez cały czas

trwania Euro 2012 byli pod wrażeniem ogromnej pol-

skiej gościnności, atmosfery przyjaźni i radości, kie-

dy nawet oﬁcjalneźródłarosyjskiepodają,żewcza-

sie prowokacyjnego marszu Rosjan przez Warszawę,

w trakcie sztucznie wywołanych incydentów zostały

poszkodowane dwie osoby z rosyjskim obywatel-

stwem, z Moskwy przekazano kłamstwa mające tę

prawdę podważyć.

W związku z tą kolejną prowokacją pragnę zapy-

tać Pana Ministra:

Jak długo jeszcze Ministerstwo Spraw Zagranicz-

nych będzie tolerowało próby podważania autorytetu

Polski przez rosyjskich prowokatorów?

Dlaczego Pan Minister nie zareagował natych-

miast na kłamstwa Aleksandra Szprygina, który

w sposób bezprecedensowy, w pełni świadomy i celo-

wy zastosował w swej wypowiedzi słowa, które funk-

cjonują w wyobrażeniach Rosjan jako odpowiadające

określeniom niemieckich obozów i więzień z czasów

II wojny światowej?

Czy słowa Pana Ministra zamieszczone na jednym

z portali społecznościowych 4 lipca br. („Liderowi ro-

syjskich kibiców wyjaśnień powinien udzielić naczel-

ny kibol RP, pan Staruch, który polskie katownie zna

z autopsji”) traktować należy jako przejaw cynizmu

i bezradności, czy też wprost rezygnacji z walki

o polską rację stanu, dla której podstawowym wyróż-

nikiem winna być dbałość o dobre imię Polski i jego

obrona?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6824)

do ministra gospodarki

w sprawie przepisów zawartych w projekcie

nowej ustawy Prawo budowlane,

nakazujących w przypadku budowy domu

kolektorów słonecznych

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

z ministerstwa przepisy mające stanowić projekt no-

wej ustawy Prawo budowlane nakazują, by w przy-

padku budowy lub remontu domu montować w nim

urządzenia pozyskujące energię ze źródeł odnawial-

nych: kolektory słoneczne, ogniwa fotowoltaniczne,

pompy ciepła lub wiatraki.

Ustawa ma zacząć obo-

wiązywać od 2015 r.

Jej przestrzegania będą pilno-

wać urzędnicy, którzy bez wspomnianego urządzenia

uwzględnionego w projekcie nie wydadzą pozwolenia

na budowę.

Projekty łączy się z koniecznością upo-

213

wszechnienia korzystania z odnawialnych źródeł

energii i zachętą do budowania domów energoosz-

czędnych, także tych z kolektorami słonecznymi.

Ponieważ zapis budzi duże kontrowersje, zwłasz-

cza wśród tych, którzy od wielu lat, mając gotowy,

kosztowny często projekt domu, ciągle gromadzą po-

trzebne na jego budowę fundusze i czują się zagroże-

ni koniecznością zakupienia nowego projektu, pragnę

zadać Panu Ministrowi pytania.

Średni koszt instalacji solarnej to – według eks-

pertów – 14 tys. zł.

Biorąc pod uwagę opinie specja-

listów, okres zwrotu inwestycji to około 20 lat (po

około 17 latach instalację trzeba wymienić).

Jaka jest

argumentacja za obciążaniem Polaków – w czasach

kryzysu gospodarczego i ogromnego wzrostu kosz-

tów utrzymania – tego typu dodatkowymi, niepo-

trzebnymi i dotkliwymi wydatkami?

Dlaczego wśród urządzeń do produkcji odnawial-

nej energii nie wymieniono w przepisach instalacji

do produkcji biogazu z zawartości np. przydomowego

szamba?

Czy projekt ustawy był konsultowany ze środowi-

skami, zainteresowanymi wprowadzonymi do projek-

tu zmianami?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6825)

do ministra środowiska

w sprawie braku jednoznacznych

uregulowań prawnych dotyczących

w bezpiecznej odległości

wiatrowych w Polsce.

W naszym kraju powstaje ich

coraz więcej.

Także na ziemi podkarpackiej wzrosła

liczba ﬁrmbadającychintensywniejejterenyzza-

miarem lokalizacji farm wiatrowych bez poszanowa-

nia praw jej mieszkańców oraz środowiska.

Wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla

lokalizacji budowy elektrowni wiatrowych jest za-

przeczeniem idei państwa prawa.

Aktualnie obowią-

zujące prawo w Polsce daje dowolność interpretacyj-

ną nie tylko inwestorom z Polski oraz zza granicy,

lecz także pracownikom administracji samorządowej

i rządowej.

Ze względu jednak na brak uregulowań

prawnych określających minimalne odległości od te-

renów zamieszkałych w uzależnieniu od wysokości

wież elektrowni oraz ich mocy doprowadza to do co-

raz liczniejszych konﬂiktów społecznych pomiędzy

mieszkańcami poszczególnych miejscowości.

Negatywne wpływy budowy farm wiatrowych na

ziemiach województwa podkarpackiego oraz nieogra-

niczone wręcz możliwości interpretacyjne obecnego

prawa przyniosą nieograniczone straty.

Poważnie

naruszą środowisko, które jest szczególnie cenne na

ziemi podkarpackiej ze względu na obszary objęte

ochroną przyrody i jej bogactwa naturalne.

Zniszcze-

niu ulegnie też wytwarzana na jej terenach zdrowa

ekologiczna żywność, która jest ogromnym atutem

gospodarczym tego województwa.

Należy zatem podjąć stosowne kroki, mając na

uwadze żywotne interesy mieszkańców oraz ochronę

środowiska przed bezwzględnością ﬁrmiosóbdążą-

cych do osiągnięcia zysku za wszelką cenę.

1.

Kiedy zostaną wprowadzone przepisy jasno

określające minimalną odległość wiatraka od zabu-

dowań oraz określające podstawowe zasady bezpie-

czeństwa ludności warunkujące postępowania do-

tyczące budowy elektrowni wiatrowych z uwzględnie-

niem ich mocy i ilości?

2.

Czy i jakimi najnowszymi ekspertyzami na te-

mat szkodliwości infradźwięków wytwarzanych

oraz środowiska dysponuje resort środowiska?

3.

Czy rząd ma na uwadze dobro mieszkańców

tego regionu posiadających rodzinne nieruchomości

będące dorobkiem całego życia, mogące utracić war-

tość przy lokalizowaniu elektrowni wiatrowych?

4.

Czy ministerstwu bliżej jest do troski o środo-

wisko i jej bezcenne bogactwa naturalne oraz ekolo-

gicznie wytwarzaną żywność, czy może jednak do

troski o interesantów szukających bezwzględnie zy-

sku przy budowie elektrowni wiatrowych?

Czy i jakie

kroki podejmie Pan Minister w obronie tych atutów

ziemi podkarpackiej?

5.

Czy, jakie i gdzie znane są Panu Ministrowi

zamierzenia inwestycyjne w zakresie lokalizacji i bu-

dowy farm wiatrowych w Polsce, a w szczególności

na Podkarpaciu?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 6826)

do ministra środowiska

w sprawie planowanej prywatyzacji

PGL Lasy Państwowe oraz dodatkowego

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogromnym zanie-

rząd prywatyzacji Lasów Państwowych oraz o wpro-

214

wadzeniu w życie dodatkowego opodatkowania trans-

akcji drzewem, by zwiększyć wpływy do budżetu.

To

kolejny niedopuszczalny pomysł rządu w poszukiwa-

niu pieniędzy, by ratować wiecznie dziurawy budżet.

Z podanych źródeł wynika, że prace nad zamianą

20-letniej ustawy już trwają.

Jednym z wariantów roz-

patrywanych przez ministerstwo jest prywatyzacja

części Lasów Państwowych.

Z dokonanych obliczeń

wynika, że do sprzedaży byłoby 36 tys. ha lasów.

Lasy Państwowe w obecnej formule działania

umiejętnie łączą funkcje ochrony przyrody i gospodar-

ki leśnej z pozytywnymi wynikami ﬁnansowymi.

To polska duma i nikt nie powinien mieć prawa

zmieniać czegokolwiek w dostępie ludzi do polskich

lasów.

W ten sposób pozbawimy ich możliwości wy-

poczynku bez żadnych opłat, zbierania grzybów i owo-

ców.

Dla wielu polskich rodzin to jedyna forma spę-

dzania wolnego czasu, z dala od wielkomiejskiego

zgiełku i z korzyścią dla rodzinnego budżetu.

Należy

zrobić wszystko, aby nie dopuścić do oddania lasów

w ręce prywatne, bo właściciele mogą poczuć się pew-

nie i wyznaczyć opłaty za wstęp do lasu.

A przecież

lasy należą do nas wszystkich i są naszym wspólnym

dobrem.

Dlatego rząd nie powinien tego zmieniać.

Ponadto planowany dodatkowy podatek transakcji

drzewem odbije się na całym przemyśle drzewnym,

obecną Lasy Państwowe do kas gminnych uiszczają

zryczałtowany podatek leśny oraz podatek od docho-

dów „innych niż pochodzących z gospodarki leśnej”.

1.

Czy prawdą jest, że ministerstwo chce sprywa-

tyzować Lasy Państwowe?

Jeśli tak, to na jakim eta-

pie trwają już prace w ministerstwie?

2.

Czy i kiedy planowane jest przez ministerstwo

wdrożenie w życie dodatkowego podatku od transak-

cji drzewem?

3.

Czy i jakie działania podjęło Ministerstwo Śro-

dowiska, aby zapobiec planom prywatyzacji Lasów

Państwowych?

protestów związanych z prywatyzacją Lasów Państwo-

wych oraz planowanym nowym opodatkowaniem?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 6827)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich miesią-

cach ogromne emocje w środowisku górniczym wy-

wołuje temat górniczych emerytur.

Związane jest to

z faktem trwających w ministerstwie prac nad pro-

jektem zmian w zakresie górniczych emerytur.

Pra-

ce te mają zmierzać w kierunku ograniczenia górni-

czych uprawnień emerytalnych.

Po wydłużenia wieku emerytalnego do 67 lat

w ekspresowym czasie kolejnym ruchem rządu bę-

dzie zapewne wprowadzenie zmian w systemie eme-

rytur górniczych.

Takie głosy dochodzą do środowi-

ska górniczego.

Przedstawicie związków zawodowych

zaznaczają, że będą bronić emerytur górniczych.

Jak

już informował portal wnp.pl, 27 czerwca 2012 r. ob-

radowała Rada Krajowa Związku Zawodowego Gór-

ników w Polsce.

Obrady poświęcone były głównie pro-

blematyce emerytur górniczych.

Także górnicza „So-

lidarność” zapowiada walkę o górnicze emerytury.

„Coraz częściej docierają do nas informacje, że doj-

dzie do majstrowania przy górniczych emeryturach”

– powiedział dla portalu wnp.pl wiceprzewodniczący

Związku Zawodowego Górników w Polsce.

„Szczegól-

nym niepokojem napawa fakt, że niektóre kopalnie

otrzymały już pisma dotyczące tego, by określić sta-

nowiska uprawniające do emerytury górniczej”.

rzające do wprowadzenia zmian w systemie emerytur

górniczych?

2.

Jeśli tak, w jakim kierunku zmierzają te zmiany?

3.

Czy w sprawie tej przewiduje się przeprowadze-

nie konsultacji społecznych?

Poseł Grzegorz Matusiak

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6828)

do ministra transportu,

cierają do mnie liczne informacje o opóźnieniach

w pracach przy modernizacji linii kolejowej nr 8 na

W kwietniu 2009 r. poseł PO Radosław Witkow-

ski, po spotkaniu z ówczesnym prezesem spółki PKP

PLK Zbigniewem Szafrańskim, zapewniał, że w 2010 r.

zostaną wbite pierwsze łopaty na placu przebudowy

linii kolejowej.

Inwestycja miała być ukończona

w 2012 r., najpóźniej w 2013 r.

W 2010 r. podczas

samorządowej kampanii wyborczej ówczesny mini-

ster infrastruktury Cezary Grabarczyk zapewniał,

że w 2014 r. radomianie będą dojeżdżać do Warszawy

w czasie krótszym niż godzina.

Przedstawiciele ad-

ministracji rządowej mówili, że prace związane z mo-

215

dernizacją linii kolejowej na odcinku Warszawa Okę-

cie – Radom zostaną ukończone i rozliczone w 2015 r.

Niestety z informacji, które uzyskałem w ostatnich

dniach od osób zaangażowanych w pracę nad projek-

tem, wynika, że i ten termin jest poważnie zagrożo-

ny.

Coraz bardziej prawdopodobne staje się przesunię-

dom do perspektywy ﬁnansowejnalata2014–2020.

1.

Jak duże, w stosunku do pierwotnego planu, są

późnienia w opracowaniu dokumentacji projektowej

dla odcinka LCS Warszawa Okęcie i LCS Radom?

2.

Kiedy zostanie rozstrzygnięty przetarg na za-

projektowanie i wybudowanie zintegrowanego syste-

mu sterowania i kierowania ruchem kolejowym na

odcinku Warszawa Okęcie – Radom linii nr 8?

Z ja-

kich powodów przetarg na zaprojektowanie i wybu-

dowanie zintegrowanego systemu sterowania i kie-

rowania ruchem kolejowym na odcinku Warszawa

2011 r., pozostaje bez rozstrzygnięcia?

3.

Kiedy zostanie rozstrzygnięty przetarg na za-

rządzanie projektem i pełnienie nadzoru na odcinku

Warszawa Okęcie – Radom linii kolejowej nr 8?

Z ja-

kich powodów ogłoszony w lutym 2012 r. przetarg na

zarządzanie projektem i pełnienie nadzoru na odcin-

zostaje bez rozstrzygnięcia?

widzianych do wykupu i wyszczególnić dla ilu z nich

5.

Jaki jest realny termin ukończenia moderniza-

– Radom i rozliczenia tej inwestycji?

Proszę wskazać

kwartał roku, w którym niniejsza inwestycja zosta-

nie ostatecznie sﬁnalizowana.

Z poważaniem

Poseł Marek Suski

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6829)

do ministra gospodarki

w sprawie funkcjonowania

Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej

w latach 2006–2012

Szanowny Panie Premierze!

Suwalska Specjalna

Strefa Ekonomiczna powołana rozporządzeniem

ustanowienia Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekono-

micznej (Dz. U. Nr 93, poz. 421, z późn. zm.) tak jak

pozostałych 13 stref ekonomicznych funkcjonujących

w Polsce z założenia służyć ma rozwojowi regionu

poprzez pozyskiwanie nowych inwestorów, którzy

utworzą dodatkowe miejsca stałej pracy.

Ostatnie

lata funkcjonowania Suwalskiej Specjalnej Strefy

Ekonomicznej nie są pasmem sukcesów, lecz napa-

wają niepokojem.

Rozporządzeniem Rady Ministrów z 15 grudnia

2008 r. w sprawie Suwalskiej Specjalnej Strefy Eko-

nomicznej (Dz. U. Nr 232, poz. 1559) wydłużono

okres funkcjonowania strefy na dotychczasowych za-

sadach do 31 grudnia 2020 r.

Jednym z celów nad-

rzędnych wydłużenia okresu funkcjonowania Suwal-

skiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej miała być po-

moc zarządzającej strefą spółce w pozyskiwaniu no-

wych inwestorów i poprawienie tym samym sytuacji

gospodarczej na obszarze zarządzanym przez nią.

Działające w Polsce strefy ekonomiczne w zróżnico-

wany sposób wykorzystały tę zmianę przepisów.

Mimo korzyści, jakie wprowadzone zmiany przynio-

sły Suwalskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej,

w czasie obchodów 15-lecia jej działalności, które

przypadały na jesień 2011 r., okazało się, że spółka

co najmniej od 5 lat przynosi straty, które z roku na

rok zwiększają się.

Straty są dość znaczne i kształto-

wały się w 2009 r. w granicach 1,2 mln zł, zaś w ko-

lejnym roku deﬁcytwzrósłokolejne600tys.zł.

Jest

to bardzo niepokojące, szczególnie w kontekście po-

jawiających się w prasie informacji o ewentualnym

dalszym wydłużeniu okresów funkcjonowania spe-

cjalnych stref ekonomicznych.

władze suwalskiego samorządu jako jednego z 4 ak-

cjonariuszy Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicz-

nej kilkakrotnie apelowały do Ministerstwa Gospo-

darki o ograniczenie kosztów funkcjonowania spółki.

Sugestie te, dotyczące ograniczenia zarządu Suwal-

skiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej z 3 do 2 człon-

ków i ustalenia racjonalnej wysokości pensji preze-

sowi spółki, pozostały bez odpowiedzi.

Według docie-

rających do mnie informacji Ministerstwo Gospodar-

ki jest usatysfakcjonowane wynikami działalności

suwalskiej strefy i jest spokojne o jej przyszłość.

Su-

walskie władze samorządowe, wnosząc postulat

oszczędności, proponowały jednocześnie przeznacze-

nie w ten sposób zaoszczędzonych środków na pro-

mocję SSSE, co być może poprawiłoby złą sytuację

ﬁnansowąspółkipoprzezpozyskanienowychinwe-

storów.

Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna, obejmu-

jąca swym działaniem głównie województwo podla-

skie i część województwa warmińsko-mazurskiego,

powinna mieć istotny wpływ na rozwój gospodarczy

i stopniowe zmniejszanie lawinowo narastającego

w tych regionach bezrobocia.

Z uwagi na jego roz-

miar w obszarze działania Suwalskiej Specjalnej

Strefy Ekonomicznej powinna ona w sposób aktywny

216

pozyskiwać nowe inwestycje i promować obszar swo-

jego działania jako atrakcyjny dla inwestorów.

gólnych latach w okresie 2006 r.

– 30 czerwca 2012 r.?

2.

Jaka była wysokość uzyskanych w poszczegól-

nych podstrefach SSSE przychodów ze sprzedaży

ziemi, opłat partycypacyjnych czy innych świadczo-

nych usług w poszczególnych latach w okresie 2006 r.

3.

Jaka była wysokość kosztów funkcjonowania

poszczególnych podstref (utrzymanie biur, pracow-

ników, podatki lokalne) w kolejnych latach w okresie

4.

Jaka były koszty promocji strefy w poszczegól-

5.

Jakie były koszty utrzymania członków zarzą-

du i rady nadzorczej (płace z pochodnymi) w poszcze-

6.

Ile wydano nowych zezwoleń na prowadzenie

ca 2012 r.?

7.

Ile nowych podstref powstało w SSSE w po-

8.

Jak wysokie zatrudnienie i jakie nakłady de-

klarowali w wydanych zezwoleniach przedsiębiorcy

w podstrefach strefy w poszczególnych latach w okre-

nowano zmniejszenie liczby członków zarządu i rady

nadzorczej?

Jeżeli tak, to dlaczego nie dokonano tego

zmniejszenia?

10.

Ile miejsc stałej pracy zostało utworzonych

w powyższym okresie w Suwalskiej Specjalnej Steﬁe

Ekonomicznej, z uwzględnieniem danych z funkcjo-

nujących podstref?

11.

Jaki jest bilans gospodarczy, ﬁnansowyispo-

łeczny związany z działalnością strefy w całym okre-

sie jej funkcjonowania, biorąc pod uwagę wielkość

zapłaconych przez inwestorów podatków, dochody

z tytułu zakupionych gruntów, koszty uzbrojenia te-

renów, kwoty zwolnień podatkowych, transfer zy-

sków poza obszar strefy i regionu, wpływ na rozmiar

bezrobocia itp.?

12.

Jaka była w omawianym okresie i jaka jest

obecnie średnia wysokość wynagrodzenia pracowni-

ków zatrudnionych w przedsiębiorstwach utworzo-

nych przez inwestorów strefy?

13.

Jak inwestorzy realizują swoje zobowiązania

wynikające z zawieranych umów, które są warun-

kiem korzystania ze zwolnień podatkowych?

Czy są

trudności z ich egzekwowaniem i czego te problemy

dotyczą?

14.

Jak przedstawia się obrót nieruchomościami

w ramach strefy wynikający z decyzji inwestorów o za-

niechaniu dalszej działalności?

Jaka jest skala tego

zjawiska i jakie problemy ono stwarza?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

(nr 6830)

do ministra skarbu państwa

stępuję, dotyczy sytuacji w spółce Soda Polska Ciech

SA i planowanych zmian w jej działalności.

Spółkę Soda Polska Ciech SA nadzoruje Ciech SA,

którego głównym akcjonariuszem jest Skarb Pań-

stwa, posiadający 38,72% akcji.

Obecnie Soda Polska

Ciech SA posiada dwa zakłady: Soda Mątwy i Jani-

kosoda, które działają na polskim rynku od dziesię-

cioleci.

Produkują one sodę kalcynowaną, ciężką,

lekką, sodę oczyszczoną oraz sól, chlorek wapnia,

mieszanki chlorkowe i hopkality.

Zakłady te posiadają ugruntowaną pozycję ryn-

kowej, mają dobrą sytuację ekonomiczną, ponieważ

bazują na nowoczesnych technologiach, są ukierun-

kowane na rozwój i potraﬁądopasowaćsiędozmie-

niających się warunków otoczenia.

Wszystkie te ele-

menty pozwalają im funkcjonować nawet w bardzo

trudnej sytuacji gospodarczej.

Ważnym czynnikiem kształtującym sukces tych

spółek jest również autonomia i samowystarczalność,

które sprawiły, że Soda Polska Ciech SA jest liderem

ekonomicznym w grupie Ciech SA, a także ma pozy-

cję drugiego producenta sody w Unii Europejskiej, co

świadczy o skutecznym zarządzaniu i efektywnym

działaniu władz spółki Soda Polska Ciech SA

Tymczasem pojawiła się informacja o planowa-

nym przez Zarząd Ciech SA szeregu zmian, między

innymi przeniesieniach działów zarządzania ﬁnan-

sami, zarządzania personelem i zarządzania infor-

macją do struktur centralnych, co doprowadzi do

całkowitej zależności spółki Soda Polska Ciech SA od

spółki Ciech SA.

W Inowrocławiu i Janikowie mają

pozostać jedynie piony zarządzania produkcją.

Taka

sytuacja uniemożliwi spółce Soda Polska Ciech SA

samodzielne i skuteczne podejmowanie decyzji stra-

tegicznych.

Ponadto przejęcie wymienionych pionów działal-

ności spółki spowoduje likwidację etatów uznanych

za niepotrzebne, a co za tym idzie – nieuniknione

217

zwolnienia wielu pracowników oraz przeniesienie ich

do struktur centralnych.

Uzasadnione są obawy, że zniszczenie dotychcza-

sowej struktury organizacyjnej spółki, która z powo-

dzeniem funkcjonuje na rynku, to zniweczenie kil-

kudziesięciu lat starań i dążeń do pozycji, którą

w ciągu tego czasu zdobyła spółka Soda Polska Ciech.

W obecnej sytuacji Ciech SA jako właściciel ma za-

pewnione zyski z dobrze prosperującej spółki, pra-

cownicy natomiast mają zatrudnienie, co jest nie-

zmiernie ważne w obecnej sytuacji na rynku pracy

w Polsce, a zwłaszcza w województwie kujawsko-po-

morskim.

Zmiany restrukturyzacyjne mogą przy-

nieść więcej szkody niż pożytku i doprowadzić do

pogorszenia jakości i spadku rentowności zakładów

podległych spółce.

Spowoduje to też niepewność

wśród członków załogi, co może przełożyć się na wy-

dajność zakładów i groźbę protestów.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

na pytania:

1.

Z jakiego powodu planowane są zmiany w spół-

ce Soda Polska Ciech SA nadzorowanej przez Ciech

Państwa?

2.

Dlaczego zarząd spółki Ciech SA postanowił do-

konywać zmian w spółce, która uzyskuje bardzo dobre

wyniki i jest liderem w sprzedaży sody w Polsce?

3.

Na czym dokładnie mają polegać zmiany, które

planuje wprowadzić spółka Ciech SA?

4.

Czy decyzje podjęte przez zarząd w stosunku

do spółki Soda Polska Ciech SA były konsultowane

ze związkami zawodowymi?

5.

Kiedy planowane jest wprowadzenie wyżej

wspomnianych zmian?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6831)

do ministra administracji i cyfryzacji

o zbiórkach publicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt MAC doty-

czący zmian w ustawie o zbiórkach publicznych zo-

stał skrytykowany przede wszystkim przez środowi-

sko internetowe.

Kwestią budzącą największą kryty-

kę jest regulacja pozyskiwania środków przez Inter-

net zwanego też crowdfundingiem.

Crowdfunding to popularny w państwach zachod-

nich sposób pozyskiwania środków na rozwój warto-

ściowych i godnych poparcia projektów, głównie in-

ternetowych.

Środki z ﬁnansowania społecznego

przeznaczane są na wydawanie książek, rozwój nie-

zależnej kinematograﬁiluborganizacjęimprezdo-

broczynnych.

Uznanie takich akcji za zbiórkę pu-

bliczną oznaczałoby konieczność każdorazowego uzy-

skiwania zgody na wystosowanie apelu o pomoc.

Zrozumiała jest konieczność zmiany ustawy o zbiór-

kach publicznych, która powstała w 1933 r., jednak

wprowadzenie takich zmian nie może odbyć się bez

konsultacji społecznych.

Zadziwiające jest, jak często

pomija się konsultacje społeczne w procesie tworze-

nia prawa, warto wspomnieć chociażby o sprawie

ACTA, Rejestru Stron i Usług Niedozwolonych czy

o ustawie medialnej.

Należy podkreślić, że pomijanie

głosu społeczeństwa w procesie tworzenia prawa jest

zawsze szkodliwe i antydemokratyczne.

Proponowa-

ne przez Pana Ministra przepisy są bardziej nieprzy-

stosowane do realiów XXI w. niż sanacyjna ustawa

z lat 30. ubiegłego wieku.

Można podejrzewać, że te

zmiany mają na celu zwiększenie kontroli państwa

nad pieniędzmi obywateli ze szkodą dla wolności, in-

nowacyjności i dobra wspólnego.

Trzeba zatem wspie-

rać w Polsce rozwój ﬁnansowaniaspołecznegoiod-

ruchu bezinteresownej pomocy u Polaków.

W związku z przedstawionym problemem kieruję

do Pana Ministra następujące pytania:

1.

Dlaczego zamierza Pan utrudnić organizację

akcji wspierających niezależnych twórców?

2.

Dlaczego nie wspiera Pan rozwoju popularnego

w krajach zachodnich crowdfundingu?

3.

Czy proponowane zmiany mają na celu tylko

i wyłącznie zwiększenie wpływów z podatków od spo-

łecznie pożytecznych akcji?

4.

Dlaczego nie przeprowadził Pan konsultacji

społecznych w sprawie proponowanych zmian w usta-

wie o zbiórkach publicznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

Toruń, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6832)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie negatywnych skutków zmian

serwuje się olbrzymią ilość wręczanych zwolnień na-

uczycielom, niejednokrotnie z wieloletnim stażem

pracy.

Dotyczy to również psychologów i biblioteka-

rzy.

Dzieje się tak dlatego, że są ograniczane środki

na ﬁnansowanieplacówekoświatowych,atakżewią-

że się z niżem demograﬁcznym,którycorazbardziej

jest w nich widoczny.

218

Samorządy, chcąc ratować swoje budżety, ograni-

czają środki pieniężne na szkoły oraz liczbę zatrud-

nianych tam nauczycieli.

Wiele szkół jest zamyka-

nych.

W samym Toruniu jeszcze to nie nastąpiło,

jednak skala całkowitego lub częściowego wypowie-

dzenia stosunku pracy nauczycielom odpowiada li-

kwidacji kilku placówek.

Zwolnienia nauczycieli spo-

wodują, że klasy będą liczniejsze, praca nauczycieli

o wiele mniej wydajna, a poziom nauczania gorszy.

Na nowe miejsca pracy nie mają co liczyć absolwenci

kierunków pedagogicznych, a to spowoduje ponowny

wzrost bezrobocia.

Ograniczanie etatów psychologom czy biblioteka-

rzom również odbije się negatywnie na rozwoju

uczniów.

Spowoduje to, że rodzice będą mieli ograni-

czony dostęp do specjalistów w zakresie pomocy psy-

chologiczno-pedagogicznej, a uczniowie będą pozba-

wieni opieki na właściwym poziomie.

Pozostawienie

nawet dwóch pełnych etatów psychologów w szkole

nie zapewni uczniom prawidłowego rozwoju emocjo-

nalnego oraz specjalistycznego wsparcia w sytu-

acjach kryzysowych bądź krytycznych.

Jednak ich

większe ograniczenie lub zupełny brak może dopro-

wadzić do wzrostu przestępczości, przemocy, narko-

manii czy innych patologii, dzisiaj często spotyka-

nych w szkołach, a wyniesionych z domu lub powsta-

jących pod wpływem trudnych przeżyć czy sytuacji

domowych.

Szkolni psycholodzy niejednokrotnie po-

magają przejść uczniom przez traumę związaną ze

śmiercią bliskiej im osoby, często rodzica, czy prowa-

dzą terapię uczniów z depresją i zaburzeniami emo-

cjonalno-społecznymi, aby przywrócić ich do funk-

cjonowania w społeczeństwie.

Są też terapie mające

na celu wydobycie z pewnego zamknięcia dzieci, któ-

re wcześniej nie wypowiedziały ani słowa, a dzięki

ciężkiej pracy psychologów nawiązują kontakty nie

kiej pomocy może doprowadzić do rozwoju patologii

w młodym społeczeństwie, a w przyszłości może to

się przełożyć na obciążenia ﬁnansowesłużbyzdrowia

i rozwój zaburzeń lub chorób psychicznych.

Walka z patologią, rozwój intelektualny uczniów

wymaga współpracy na wielu płaszczyznach nauczy-

cieli, psychologów, ale też i bibliotekarzy, jako anima-

torów różnych przedsięwzięć kulturalnych, rozryw-

kowych na terenie szkoły.

I to właśnie oni, jako trzecia grupa, której dotyczą

zwolnienia, potrzebują wsparcia.

Prawidłowo pracu-

jąca biblioteka szkolna powinna być czynna w całym

czasie pracy szkoły, aby wszyscy uczniowie i nauczy-

ciele mogli korzystać z jej usług.

Redukcja etatów

powoduje ograniczenie czasu pracy biblioteki, a za-

tem uniemożliwia korzystanie z jej zasobów książko-

wych i komputerów sporej liczbie uczniów.

Wielu

z nich rodzice nie kupują książek, coraz więcej

uczniów nie posiada komputerów lub ma niesprawny

sprzęt, bądź nie ma dostępu do Internetu w domu,

o czym wstydzi się mówić.

Zatem dostępność tych

mediów i obecność kompetentnego bibliotekarza prze-

ciwdziała cyfrowemu wykluczeniu.

Biblioteki są też

alternatywą dla przepełnionych lub zlikwidowanych

w ramach oszczędności w latach ubiegłych świetlic,

przyjaznym miejscem dla uczniów zdolnych, z proble-

mami i z patologicznych rodzin.

Oszczędności w oświa-

cie powodują, że większość zastępstw realizowana

jest przy pomocy bibliotekarzy, bo są to darmowe za-

stępstwa.

Toruńskie biblioteki szkolne, głównie to

szkoły podstawowe i gimnazja, realizują około

100 godzin zastępstw (oszczędności) w semestrze!

Bibliotekarze to bardzo oddani swojej pracy ludzie,

o wielkim potencjale twórczym.

Bardzo często są anima-

torami życia kulturalnego w swoich szkołach, to oni

współpracują z instytucjami kultury na terenie miasta

i organizują wyjścia z młodzieżą.

Pogłębia się paraliż

władz oświatowych, które nie potraﬁązrozumieć,żenie

można mówić o nowoczesnym, pełnoprawnym uczestnic-

twie Polski w zjednoczonej Europie bez odpowiedniego

szkolnictwa, kiedy dostęp do dóbr światowej kultury,

a więc m.in. dostęp do książek, innych mediów, informa-

cji, zasobów kultury, będzie traktowany w sposób mar-

ginalny.

Zatem inicjatywy, bo te działania do tego zmie-

rzają, likwidowania bibliotek szkolnych są tym bardziej

szkodliwe, że odbywają się przy aprobacie, a może, co

gorsza, z zalecenia, Ministerstwa Edukacji Narodowej!

Sytuacja z niżem demograﬁcznymjestokazjądo

zmniejszenia liczby uczniów w klasach i może wielce

pomóc w podwyższaniu poziomu nauczania.

Są kraje,

które dokonują takich ruchów, bo traktują nakłady

na edukację jako inwestycję w przyszłość.

Może czas

najwyższy wziąć przykład z innych krajów i zacząć

działać proﬁlaktycznie,anieleczniczo.

o rzetelne odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy jest możliwe w związku z trudną sytuacją

w oświacie odgórne skierowanie pracujących nauczy-

cieli w wieku emerytalnym na wcześniejszą emery-

turę, a tym samym zmniejszenie liczby zwolnień

młodszych nauczycieli z wieloletnią już praktyką?

2.

Czy jest możliwe wypracowanie porozumienia

ministerstwa ze związkami nauczycielskimi w celu

wypracowania oszczędności i uratowania miejsc pra-

cy poprzez 50-procentowe obniżenie dodatku moty-

wacyjnego, zlikwidowanie pensum za kółka zainte-

resowań i nieponoszenie kosztów związanych z wy-

mogami Karty Nauczyciela?

3.

Gdzie i pod czyją opiekę skieruje Pani Minister

dzieci z klas, dla których nie odbędą się zajęcia z po-

wodu niestawienia się, z różnych przyczyn, nauczy-

ciela do pracy?

4.

Kto według Pani Minister zajmie się w szkole

walką z patologiami?

Kto pomoże dzieciom z zaburze-

niami, oﬁaromgwałtów,przemocy?

CzyuważaPani

Minister nauczycieli, bibliotekarzy za osoby kompe-

tentne do udzielania wsparcia psychologicznego?

5.

Kogo wytypuje Pani Minister do organizowania

życia kulturalnego w szkole, gdy w niej będzie praco-

wało mniej nauczycieli z większą ilością godzin

i z przepełnionymi klasami?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

219

Interpelacja

(nr 6833)

do ministra skarbu państwa

Państwa w ciągu jedenastu miesięcy ma zamiar

sprzedać 6 uzdrowisk: Ciechocinek, Lądek-Zdrój, Ko-

łobrzeg, Busko-Zdrój, Rymanów i Świnoujście.

Jedy-

nym, które pozostanie w rękach państwa, będzie

Krynica-Żegiestów.

Wpływy z tego tytułu szacowane

czy ta decyzja nie niesie ze sobą zbyt wielu szkód dla

społeczeństwa.

Istnieje obawa, że przeprowadzenie tej prywaty-

zacji przyczyni się do zmniejszenia dostępności usług

świadczonych przez zakłady lecznictwa uzdrowisko-

wego.

Samorządy obawiają się, że prywatny właści-

ciel będzie dążył do zmiany charakteru uzdrowiska

na placówkę typu SPA.

Lepszym rozwiązaniem wy-

daje się być pomysł komunalizacji uzdrowisk, postu-

lowany przez samorządy.

Takie rozwiązanie zapewni

utrzymanie charakteru uzdrowiska oraz zachowanie

publicznej własności placówki.

Zarządy uzdrowisk

wykorzystywały pomoc państwa w sposób właściwy

i efektywny.

W latach 2005–2007 minister skarbu

dokapitalizował 18 spółek kwotą 101,5 mln zł.

Prze-

znaczone zostały na inwestycje poprawiające ich

standard i możliwości leczenia, a tym samym podno-

szące ich wartość.

Doﬁnansowanietostanowiło70%

kosztów realizowanej inwestycji, zatem uzdrowiska

nie mogłyby samodzielnie ponieść takich kosztów.

Pomoc państwa była legalna w świetle prawa unijne-

go, natomiast w kontekście ewentualnej prywatyzacji

była niezbędna, by podnieść atrakcyjność i wartość

spółek.

Wobec tego zyski z planowanej prywatyzacji,

tj. 125,5 mln zł., wydają się być zdecydowanie za ni-

skie.

Warte uwagi jest również stanowisko, że ujęcia

wód leczniczych są dobrem narodowym, zatem nie

powinny podlegać prywatyzacji.

stwo, że planowana prywatyzacja nie wpłynie ne-

gatywnie na jakość i ilość usług oferowanych przez

uzdrowisko?

2.

Kto poniesie konsekwencje w przypadku zmia-

ny charakteru uzdrowiska na placówkę typu SPA?

3.

Dlaczego te uzdrowiska nie mogą zostać prze-

jęte przez samorządy?

4.

Dlaczego zysk z prywatyzacji uzdrowisk będzie

tak niski?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6834)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie uprawnień budowlanych

Szanowny Panie Ministrze!

Podstawową funkcją

państwa jest ochrona oraz pomoc obywatelom.

Zatem

państwo powinno wspierać i wspomagać Polaków

w zdobywaniu i wykonywaniu pracy.

W obecnym stanie prawnym, zgodnie z rozporzą-

technicznych w budownictwie, by posiadać upraw-

nienia budowlane w ograniczonym zakresie w spe-

cjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji oraz

leży ukończyć studia magisterskie na kierunku elek-

trotechnika.

Osoba ze średnim wykształceniem po-

siadająca taką samą wiedzę uzupełnioną na dodat-

kowych kursach i umiejętności jak absolwent szkoły

wyższej, mimo posiadanego przygotowania pozwala-

jącego na kierowanie budową i projektowaniem sieci,

instalacji i urządzeń elektrycznych i elektrotechnicz-

nych, nie ma możliwości zdobycia istotnych upraw-

nień.

Należy zauważyć, że pracownik posiadający

świadectwo kwaliﬁkacjiwydaneprzezStowarzysze-

nie Elektryków Polskich ma prawo instalować oraz

monitorować zdolność instalacji do użytku, ale zgod-

nie z prawem osoba ostatecznie oddająca je do użytku

musi mieć wyższe wykształcenie, co zasługuje na

miano kolejnego bubla prawnego.

Wobec tego ze spo-

łecznego punktu widzenia ważne jest rozszerzenie

tychże uprawnień do poziomu odzwierciedlającego

właściwy poziom wiedzy, doświadczenia oraz prak-

tyki zawodowej.

Zadaniem państwa prawa jest dosto-

sowywanie przepisów do realnej sytuacji, obecna sy-

tuacja prowadzi do tego, że obywatele o takich sa-

mych kwaliﬁkacjachpodzielenisąnaposiadających

dyplom uczelni oraz tych, którzy nie mieli możliwości

ukończenia studiów.

Osoby drugiej kategorii mogły-

by poświadczyć swoje umiejętności, zdając egzamin

państwowy oraz odbywając obowiązkowe kilkumie-

sięczne praktyki zawodowe pod nadzorem wykwali-

ﬁkowanegospecjalisty.

W związku z nakreśloną powyżej sytuacją kieru-

je do Pana Ministra następujące pytania:

1.

Kiedy sytuacja osób ze średnim wykształce-

niem, które z praktycznego punktu widzenia mogą

posiadać uprawnienia budowlane w ograniczonym

zakresie, zostanie unormowana prawnie?

2.

Dlaczego od praktycznej wiedzy i umiejętności

zdobytych na licznych kursach doszkalających istot-

niejsze jest posiadanie dyplomu uczelni?

3.

Dlaczego osoby chcące posiadać uprawnienia

budowlane w ograniczonym zakresie nie mogą przy-

stępować do egzaminu zawodowego razem ze studen-

tami kończącymi edukację?

220

wenci uczelni posiadają często gorsze przygotowanie

praktyczne i jednocześnie taki sam poziom wiedzy

jak osoby ze średnim wykształceniem, kształcące się

samodzielnie?

5.

Dlaczego brak trzech liter przed nazwiskiem

przesądza o nieposiadaniu koniecznych uprawnień

pozwalających swobodnie wykonywać pracę?

6.

Czy istnieje możliwość włączenia przypadku

osób z uprawnieniami SEP do opracowywanej przez

Ministerstwo Sprawiedliwości listy wolnych zawo-

dów, nadając im uprawnienia budowlane w ograni-

czonym zakresie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6835)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

publicystyczno-politycznych

w Telewizji Polskiej SA

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

obserwowany jest spadek jakości merytorycznej pro-

gramów nadawanych w TVP.

Dziennikarze zarabia-

ją tysiące złotych, których część pochodzi z abona-

mentu radiowo-telewizyjnego, a treści przekazywane

w ich programach oraz poziom etyki dziennikarskiej

pozostawiają wiele do życzenia.

Pan T. L. zarabia ponad 90 tys. miesięcznie, za-

tem około 20 tys. za odcinek programu „Tomasz Lis

na żywo”.

Pan P. K., jeden z prowadzących „Wiado-

mości”, zarabia ponad 50 tys. zł.

4200 osób musi pła-

T. L., który prowadzi w Telewizji Polskiej jedynie go-

dzinny program raz w tygodniu.

Ponad 2400 osób

łoży na wynagrodzenie prezentera P. K. Prezenterzy

programów porannych, wokół których od czasu do

czasu wybuchają kontrowersje dotyczące niedostoso-

wania poruszanych treści do godziny nadawania, za-

rabiają po około 20 tys. miesięcznie.

Pan R. J., które-

go program proponuje rozrywkę na niezbyt wysokim

poziomie, zarabia ponad 40 tys. zł miesięcznie.

Nie

dziwi więc fakt, że poziom oglądalności Telewizji Pol-

skiej jak i wpływy z abonamentu systematycznie spa-

dają.

Należałoby zastanowić się nad zmianą oferty

programowej.

W TVP1 oraz TVP2, trudno doszukać

się programów publicystycznych zapewniających plu-

ralizm, bezstronność i obiektywizm przedstawianych

informacji.

Większość programów publicystycznych

nadawana jest w TVP Info, który nie jest tak popu-

larny jak TVP1 lub TVP2, co więcej takie programy

nadawane są w późnych godzinach, co również przy-

czynia się do ich niskiej oglądalności.

Jest wielu dzien-

nikarzy, którzy nie mogą prowadzić swoich progra-

mów w TVP1 lub TVP2 przez swoje konserwatywne

poglądy.

Program J. P. „Warto rozmawiać” został zdję-

ty z anteny, ponieważ jego poglądy oraz formuła pro-

gramu nie odpowiadała nowym władzom TVP.

Także

program „Bronisław Wildstein przedstawia” został

usunięty z oferty programowej przez swoje przekona-

nia.

Jeżeli zmniejszyłoby się honoraria prezenterów,

którzy wykazują niski poziom warsztatu i etyki dzien-

nikarskiej, można by zatrudnić kilkunastu nowych

dziennikarzy reprezentujących lepsze przygotowanie

i większe zaangażowanie w przygotowanie rzetelnych

i obiektywnych programów publicystycznych.

1.

Dlaczego zarobki dziennikarzy TVP są tak wy-

sokie?

Dlaczego Polacy zarabiający 2–3 tysiące zło-

tych mają współﬁnansować przez płacenie abona-

mentu tak wysokie honoraria?

2.

Czy nie lepszym pomysłem jest zatrudnienie

większej ilości dziennikarzy oferując im niższe wy-

nagrodzenia, by doprowadzić do większej ilości pro-

gramów publicystycznych na wyższym poziomie?

3.

Dlaczego w TVP nie zapewnia się pluralizmu

i obiektywizmu w oferowanych programach?

4.

Dlaczego programy konserwatywnych dzienni-

karzy są usuwane z oferty programowej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6836)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Rytualny ubój zwierząt

ma na celu uzyskanie mięsa halal, spożywanego przez

muzułmanów, oraz mięsa koszernego przeznaczonego

dla ortodoksyjnych Żydów.

Ten obrzęd wiąże się z za-

kazem pozbawiania zwierząt świadomości, przez co

zwierzę odczuwa ból i cierpienie.

W Polsce obecnie dzia-

ła 20 ubojni, w których dokonuje się tego rytuału.

Rozporządzenie na podstawie którego MRiRW

uznało, że takie barbarzyńskie działanie jest w Pol-

sce legalne, jest niezgodne z ustawą o ochronie zwie-

rząt z 21 sierpnia 1997 r.

Art. 34 ust. 1 tejże ustawy

mówi, że zwierzęta kręgowe mogą zostać uśmiercone

po uprzednim pozbawieniu świadomości przez osoby

ustala, że osoba zabijająca zwierzę z pominięciem

m.in. art. 34 ust. 1 podlega karze pozbawienia wol-

ności do roku, ograniczenia wolności lub grzywny.

Należy przypomnieć, że zgodnie z hierarchią źródeł

221

prawa przedstawioną w Konstytucji RP w art. 87 ust. 1

ustawa w porządku prawnym stoi wyżej niż rozpo-

rządzenie.

Art. 92 ust. 1 wskazuje, że rozporządzenie

wydawane jest w celu wykonania ustawy, przepis ten

należy zatem interpretować jako konstytucyjny na-

kaz zgodności postanowień ustawy i rozporządzenia.

Niezrozumiała i niezgodna z prawem jest zatem

sprzeczność treści rozporządzenia z 2004 r. pozwala-

jąca na dokonywanie na terenie Polski rytualnego

uboju ze wspomnianą wyżej ustawą.

Zatem koniecz-

ne jest wyciągnięcie wniosku, że zgodnie z ważniej-

szym aktem prawnym rytualny ubój zwierząt jest

zakazany.

Pamiętać należy, że choć w ustawie o sto-

sunku państwa polskiego do gmin żydowskich jest

mowa o uboju rytualnym, to jednak ustawa nie pre-

cyzuje, na czym ten ubój polega.

Natomiast ustawa

regulująca stosunek państwa polskiego do wyznaw-

ców Islamu nie podnosi tej kwestii.

Oczywiste jest,

że praktyki religijne również muszą podlegać ocenie

moralnej.

Zrozumiałe jest, że takie praktyki przyno-

szą duże zyski, ale nieetyczne jest wzbogacanie się

na cierpieniu zwierząt.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy

o ochronie zwierząt organy administracji publicznej

współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi insty-

tucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodo-

wymi.

Zasadna zatem byłaby Pana współpraca z or-

ganizacjami chroniącymi prawa zwierząt, które od

długiego czasu wyrażają swój sprzeciw wobec zezwa-

lania na rytualny ubój.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

faktycznym kieruję do Pana Ministra następujące

pytania:

1.

Dlaczego wydał Pan rozporządzenie niezgodne

z ustawą?

2.

Który akt prawny należy uznać za obowiązu-

jący?

3.

Dlaczego nie przeprowadził Pan dotąd konsul-

tacji z przedstawicielami obrońców praw zwierząt,

którzy sprzeciwiają się rytualnemu ubojowi?

4.

Czy możliwa byłaby renegocjacja warunków

ustawy dotyczącej uboju zwierząt z przedstawiciela-

mi gminy żydowskiej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6837)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie nieefektywnej działalności

Polskiego Związku Piłki Nożnej

Związku Piłki Nożnej od wielu lat budzi kontrowersje

oraz niepokój wśród miłośników sportu i samych

sportowców.

Największym problemem jest sposób

wykorzystywania budżetu PZPN, którego część sta-

nowi również doﬁnansowaniezbudżetupaństwa.

W 2011 r. budżet PZPN wyniósł 60 mln zł.

Naj-

większą pozycję po stronie wpływów stanowią umo-

wy sponsorskie i dotacje z UEFA – blisko 45 mln zł.

Z tego ok. 20 mln to wpłaty od ﬁrmySportFiveza

transmisje telewizyjne meczów.

Prawie 9 mln miała

prezentacji Polski.

Półtora miliona to opłaty klubów

razy tyle związek zbierze z rocznych składek człon-

ków oraz od klubów na utrzymanie sędziów, delega-

tów i obserwatorów.

Niewiele ponad 3 mln zł to do-

tacje z Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Aż 1% bu-

dżetu, czyli 600 tys. zł, zostaje przeznaczone na pen-

sję w wysokości 50 tys. zł dla prezesa Grzegorza Laty.

Wynagrodzenie sekretarza generalnego wynosi ok.

37 tys. zł miesięcznie.

Wiceprezesi zarabiają ponad

dwukrotnie mniej, bo po ok. 14–15 tys. zł.

Liczba eta-

towych pracowników związku to ponad 70 osób.

mln zł rocznie, łącznie ze wszystkimi premiami i ra-

chunkami oraz kosztami funkcjonowania działaczy,

wydać 7,8 mln zł, czyli nawet dwukrotnie mniej niż

planowano wydać na promocję.

Na szkolenia trene-

nien się skupiać, wydawany jest niespełna 1 mln zł

rocznie.

Głównym celem PZPN zawartym w art. 11 statu-

tu jest promowanie wartości integracyjnych, eduka-

cyjnych, kulturalnych gry w piłkę nożną za pomocą

programów rozwojowych oraz programów opracowy-

wanych dla młodych zawodników.

Niestety, obecnie

młodzi piłkarze i ich trenerzy są pozostawieni sami

sobie.

Samodzielnie muszą szukać sponsorów, by móc

bezpiecznie i efektywnie trenować.

Zasadne byłoby

przeznaczenie tych kilkunastu milionów złotych na

rozwój młodych zawodników, zamiast na wieloty-

sięczne wynagrodzenia dla działaczy.

Zgodnie z art. 16

sportu i turystyki sprawuje kontrolę nad funkcjono-

waniem polskich związków sportowych.

Dobrym roz-

wiązaniem wydaje się ponowne wprowadzenie komi-

sarza przez rząd do PZPN, by doprowadzić do jak

największej przejrzystości działań związku.

łalność PZPN była bardziej efektywna?

2.

Czy zamierza Pani wpłynąć na Zarząd PZPN,

by przeznaczano większe środki dla młodych pił-

karzy?

222

3.

Czy rozważa pani wprowadzenie do PZPN rzą-

dowego komisarza w celu kontroli działalności

PZPN?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6838)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Ministrze!

Istnieje realna oba-

wa, że przyjęcie założeń jednolitego patentu europej-

skiego doprowadzi do faworyzowania międzynarodo-

wych koncernów i spowoduje pogorszenie sytuacji

polskich przedsiębiorstw na rynku europejskim.

Obecnie, aby uzyskać ochronę patentową na wyna-

lazek na terenie Polski, należy zgłosić się do polskie-

go urzędu patentowego i przedstawić odpowiednie

dokumenty w języku polskim.

Po przyznaniu paten-

tu każdy może uzyskać dostęp do tych dokumentów,

by dowiedzieć się, co zostało już opatentowane i z ja-

kich rozwiązań nie wolno korzystać.

Założeniem jednolitego patentu europejskiego jest

ujednolicenie zasad obejmowania produktu i rozwią-

zań ochroną patentową na terenie całej Unii.

Wpro-

wadzenie tych zmian przyczyni się do drastycznego

wzrostu liczby patentów obowiązujących na terenie

Polski, co w konsekwencji doprowadzi do ogranicze-

nia rozwoju innowacyjności polskich ﬁrm.

Dodatko-

wą przeszkodą będzie obowiązek składania doku-

mentów wyłącznie w języku niemieckim, angielskim

lub francuskim.

Podobnie sytuacja będzie wyglądać

w przypadku zapoznawania się z dokumentacją obo-

wiązujących w Polsce patentów, które nie będą do-

stępne w języku polskim.

A zatem wygeneruje to do-

datkowe koszty tłumaczeń przysięgłych, które wy-

nalazca będzie musiał ponieść.

Kolejną kwestią jest siedziba sądu, który miałby

rozstrzygać spory patentowe.

Prawdopodobnie będzie

się on znajdował w Anglii, Francji lub Niemczech.

Będzie to stanowiło kolejną barierę dla polskich ﬁrm,

które będą musiały dochodzić swoich praw za grani-

cą.

Co więcej, samo oskarżenie może doprowadzić

niewinną ﬁrmę do upadku.

Sąd patentowy będzie

miał prawo zawiesić działalność ﬁrmyna2miesiące,

zająć konto na poczet hipotetycznych odszkodowań,

zablokować sprzedaż produktów.

Dzieje się tak z po-

minięciem zasady domniemania niewinności, ponie-

waż w taki sposób działa system zabezpieczania

środków na poczet przyszłej, hipotetycznej kary.

Może być to wykorzystane do zwalczania konkuren-

cji.

A zatem próba opatentowania każdej innowacji

będzie wiązała się z ogromnym ryzykiem prawnym

i ﬁnansowym.

Wyrażenie zgody na wprowadzenie

jednolitego patentu europejskiego będzie oznaczało

zagrożenie dla branż polskiej gospodarki, które są

najbardziej innowacyjne i starają się wprowadzać no-

woczesne technologie, tj. branży programów kompu-

terowych, producentów leków, przemysłu zbrojenio-

wego i samolotowego.

Konieczne jest, aby rząd polski

wycofał się z tego porozumienia, podobnie jak rządy

Hiszpanii i Włoch.

1.

Dlaczego rząd planuje przystąpić do porozumie-

nia, które stanowi realne zagrożenie dla polskich

ﬁrm?

2.

Jakie korzyści przyniesie jednolity patent eu-

ropejski dla polskich wynalazców?

Czy uważa Pan,

że te korzyści przewyższają wymienione powyżej

straty i bariery?

3.

Dlaczego Polska nie wycofa się z przyjęcia po-

rozumienia dotyczącego jednolitego patentu europej-

skiego, podobnie jak Hiszpania i Włochy?

4.

Dlaczego po raz kolejny rząd przyjmuje zmiany

w prawie, które będą miały wpływ na każdego oby-

watela, bez przeprowadzenia konsultacji społecz-

nych?

5.

Czy istnieje możliwość renegocjacji tego poro-

zumienia, by możliwe było składanie dokumentacji

w języku polskim i zapewnienie dostępu do dokumen-

tacji patentów z innych krajów również w języku pol-

skim?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6839)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wykupu lub rekompensaty

przedwojennych obligacji Skarbu Państwa

Państwa były kupowane z czysto patriotycznych

przyczyn.

W latach trzydziestych XX w.

Polacy ku-

powali je, by wspomóc rząd w zbieraniu środków na

rozbudowę przemysłu obronnego.

Podobnie było w la-

tach dwudziestych, gdy obligacje masowo kupowali

obywatele chcący przyczynić się do odbudowy pol-

skiej gospodarki po I wojnie światowej.

Należy zatem wykupić te obligacje lub przynajm-

niej zrekompensować.

Warto przypomnieć, że wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 września 2007 r.

sygn.

SK 49/2005 (Dz. U. z 2007 r.

Nr 81, sygn.

554,

z dnia 10 maja 2008 r.) nakazał wycofanie z praktyki

223

o nowelizacji kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 55,

poz. 321) w zakresie, jakim ograniczał dostęp do wa-

loryzacji sądowej, w odniesieniu do zobowiązań pie-

1950 r., wynikających z obligacji emitowanych przez

Skarb Państwa.

Szczególnie istotna oraz nagląca jest

kwestia wyceny następujących obligacji: seria 021964,

nr 44 oraz seria 021697, nr 23 wydane 1 maja 1935 r.,

seria 1832, nr 49; nr 41194 wydana 1 września 1935 r.,

nr 4119412 oraz nr 4067077 wydane 1 września

1926 r., nr 2626925, nr 3394950, nr 3539072 wydane

1 września 1924 r., nr 0076502, nr 0140002, nr 0007003

wydane 1 czerwca 1937 r.

Niespłacenie długu wobec

obywateli chcących pomóc swojej ojczyźnie oznacza

hańbę i wstyd dla całego państwa, a w szczególności

dla rządu, który przez kilka lat pracy nie zdołał roz-

wiązać tej kwestii.

1.

Jak długo posiadacze obligacji będą musieli

jeszcze czekać na satysfakcjonujące ich rozwiązanie

tego problemu ciągnącego się od kilku dziesięcioleci?

2.

Na jaką cenę wykupu lub wysokość rekompen-

saty mogą liczyć wierzyciele Skarbu Państwa?

3.

Czy można liczyć na wycenę obligacji, których

numery podano powyżej?

4.

Nie uważa Pan, że moralnym obowiązkiem mi-

nistra skarbu państwa jest spłata zadłużenia u pa-

triotów chcących wesprzeć państwo polskie w trud-

nym okresie międzywojennym?

5.

Dlaczego rząd nie wykonał wyroku Trybunału

Konstytucyjnego, który stoi na straży zgodności

przepisów z konstytucją, nakazującego waloryzację

obligacji?

6.

Nie sądzi Pan, że nastał już najwyższy czas, by

rozliczyć długi II RP?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6840)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu zmieniającego ustawę

o gospodarce nieruchomościami w zakresie

likwidacji uprawnień zawodowych dla

pośredników w obrocie nieruchomościami

Szanowny Panie Ministrze!

Zdumiewające są

działania Ministerstwa Sprawiedliwości dążące do

tzw. deregulacji rynku nieruchomości.

Obecne regu-

lacje powstały dzięki ogromnej grupie wykształco-

nych specjalistów, którzy po upadku PRL-u postano-

wili stworzyć nowoczesny rynek nieruchomości chro-

niący prawa każdego obywatela.

Wśród tych osób byli

profesorowie prawa, wybitni ekonomiści, wysokiej

klasy inżynierowie i doświadczeni praktycy obrotu

nieruchomościami.

Dzięki ich działaniom powstała

ustawa o gospodarce nieruchomościami, akty wyko-

nawcze do tej ustawy oraz standardy zawodowe po-

szczególnych zawodów rynku nieruchomości.

Niezrozumiałe jest zatem dążenie do likwidacji

licencji zawodowych dla pośredników w obrocie nie-

ruchomościami i zarządców nieruchomości.

Pośred-

nicy to specjaliści, którzy muszą posiadać szeroką

wiedzę z następujących dziedzin: prawo obrotu nie-

ruchomościami, prawo cywilne, prawo podatkowe,

budownictwo, geodezja, ekonomia, marketing i rekla-

ma, psychologia, sztuka negocjacji, języki obce.

Nie-

porozumieniem jest więc otwieranie tej ścieżki zawo-

dowej bez wymogu posiadania choćby średniego wy-

kształcenia.

Pan jako konstytucyjny minister spra-

wiedliwości powinien być gwarantem bezpieczeństwa

w obrocie gospodarczym.

Należy dążyć do pogodze-

nia zasad wolnego rynku z zabezpieczeniem ﬁnanso-

wym i majątkowym klienta, który zawiera długoter-

minowe umowy dotyczące majątku o ogromnej war-

tości.

Deregulacja wiąże się też z prawdopodobną

eliminacją małych i średnich przedsiębiorstw, które

stanowią podstawę polskiej gospodarki.

Sektor MŚP

znajduje się pod szczególną opieką Komisji Europej-

skiej, która w przeciwieństwie do Pana rozumie, jak

ważną rolę odgrywa ten sektor w napędzaniu wzro-

stu gospodarczego.

Nie istnieją także żadne dowody

na poparcie tezy o spadku bezrobocia lub cen ofero-

wanych usług.

Można zatem uznać, że proponowane

zmiany nie mają działać na korzyść kupujących

mieszkania.

Warto przypomnieć tekst przysięgi,

którą złożył Pan na początku sprawowania manda-

tu poselskiego: „Uroczyście ślubuję rzetelnie i su-

miennie wykonywać obowiązki wobec Narodu,

teli, przestrzegać Konstytucji i innych praw Rzeczy-

pospolitej Polskiej”.

1.

Kto ma być beneﬁcjentemproponowanychprzez

Pana zmian w ustawie o gospodarce nieruchomości?

2.

Dlaczego dąży Pan do spowolnienia wzrostu

gospodarczego, optując za zmianami uderzającymi

w sektor MŚP?

3.

Jak brak wymogu licencji dla pośredników

w obrocie nieruchomościami wpłynie na bezpieczeń-

stwo ﬁnansoweimajątkowekupującychmieszkanie?

4.

Dlaczego nie przeprowadzono konsultacji z przed-

stawicielami pośredników w obrocie nieruchomościa-

224

5.

Czy chciałby Pan być obsługiwany przez pseu-

dospecjalistów nieposiadających rzetelnej wiedzy ze

swojej dziedziny?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6841)

do ministra transportu,

państwa w zakresie działalności TBS

i przywrócenia

Krajowego Funduszu Mieszkaniowego

Szanowny Panie Ministrze!

Podstawę prawną

systemu społecznego budownictwa czynszowego sta-

(Dz. U. z 1995 r.

Nr 133, poz. 654, z późn. zm.).

Usta-

wa ta określa m.in. zasady tworzenia i funkcjonowa-

nia inwestorów społecznego budownictwa czynszo-

wego – towarzystw budownictwa społecznego – oraz

zasady kredytowania ze środków Krajowego Fundu-

szu Mieszkaniowego umieszczonego w Banku Gospo-

darstwa Krajowego.

Najważniejszym celem Krajowe-

go Funduszu Mieszkaniowego było udzielanie kredy-

tów na budownictwo mieszkaniowe na wynajem o re-

gulowanych czynszach.

Jego oferta skierowana była

przede wszystkim do towarzystw budownictwa spo-

łecznego i spółdzielni mieszkaniowych.

Proponował

niskooprocentowane i długoterminowe kredyty.

Nie-

społecznie pożyteczna instytucja została zlikwidowa-

na.

Mieszkania w domach należących do towarzystw

budownictwa społecznego przeznaczone są dla rodzin

nieposiadających innych mieszkań.

Są to mieszkania

dla ludzi niezamożnych, a czynsz w nich nie może

przekraczać 4% wartości odtworzeniowej rocznie.

TBS jest wykorzystywany przez gminy jako narzę-

dzie wykonywania ich ustawowego obowiązku, jakim

jest zapewnienie potrzeb mieszkaniowych ludności.

Gmina, tworząc spółkę na budowę dużej ilości miesz-

kań, przy pomocy ﬁnansowejKrajowegoFunduszu

Mieszkaniowego przeznaczała na inwestycje około

5 razy mniej środków.

Ten sam kapitał wystarczał

więc na realizację 5 razy większej ilości mieszkań.

Niezrozumiała jest zatem decyzja o likwidacji Krajo-

wego Funduszu Mieszkaniowego.

W celu zwiększenia

bezpieczeństwa mieszkaniowego ludności należy dą-

żyć do zwiększenia środków budżetowych przezna-

czanych na kredytowanie budownictwa mieszkalne-

go.

Konieczne jest również uproszczenie zasad udzie-

lania kredytów i pożyczek przez BGK na realizację

budownictwa mieszkaniowego na wynajem.

W związku z przedstawioną powyżej sytuacją kie-

1.

Dlaczego pozwolono na likwidację Krajowego

Funduszu Mieszkaniowego, pozbawiając uboższe ro-

dziny szans na własne mieszkanie?

2.

Gdzie niezamożne rodziny mają mieszkać, je-

żeli nie stać ich na własne mieszkania?

3.

Skąd władze samorządowe mają czerpać środki

na realizację inwestycji budowlanych?

4.

Czy posiada Pan jakiś inny pomysł na rozwią-

zanie trudnej sytuacji mieszkaniowej wielu rodzin

w Polsce po likwidacji KFM?

5.

Jakie działania zamierza Pan podjąć, by popra-

wić funkcjonowanie systemu społecznego budownic-

twa czynszowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6842)

do ministra ﬁnansów

obniżenia poziomu deﬁcytu sektora

samorządowego od 2014 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z aktualiza-

cją „Wieloletniego planu ﬁnansowego państwa na

lata 2012–2015” dla całego sektora samorządowego

zostanie określony maksymalny poziom deﬁcytubu-

dżetowego na wysokość 8 mld zł.

Przedstawiciele władz samorządowych wielokrot-

nie wyrażali swój sprzeciw wobec proponowanych

zmian, określając je jako dyskryminujące i hamujące

inwestycje.

Głównym generatorem długu publiczne-

go jest sektor rządowy rokrocznie zwiększający wy-

datki na prowadzenie misji wojennych, z których

Polska nie odnosi żadnych korzyści, oraz zatrudnia-

jący zbyt wielu pracowników w sferze budżetowej.

Zrozumiała jest konieczność wypełnienia zobowią-

zań wobec Komisji Europejskiej dotyczących zmniej-

szenia zadłużenia ﬁnansów publicznych, jednakże

nie może odbywać się to kosztem samorządów, któ-

rych zadłużenie związane jest z przejmowaniem ban-

krutujących szpitali lub koniecznością posiadania

środków własnych, korzystając z funduszy unijnych.

Należy zaznaczyć, że najwięcej spośród przyznanych

dotychczas Polsce środków wykorzystały właśnie

władze samorządowe.

Zatem niewłaściwym byłoby

odbieranie samorządom możliwości korzystania z fun-

duszy.

Najlepszym rozwiązaniem, postulowanym

225

przez przedstawicieli władz samorządowych, byłoby

ustalenie górnej granicy deﬁcytusektorasamorzą-

dowego na poziomie 1% PKB, z wyłączeniem samo-

rządowych osób prawnych.

Dzięki temu rozwiązaniu

zachowana zostanie zasada równości stron oraz pro-

porcjonalny udział sektora rządowego i samorządo-

wego w zmniejszeniu długu publicznego.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

1.

Dlaczego proponowane zmiany w ustawie o fun-

duszach publicznych najmocniej uderzają w sektor

samorządowy, którego zadłużenie spowodowane jest

przejmowaniem szpitali i wykorzystywaniem fundu-

szy Unii Europejskiej?

2.

Dlaczego nie chce Pan wysłuchać głosu władz

samorządowych, które są najbliżej obywateli i wie-

dzą, co jest dla nich najlepsze?

3.

W jaki sposób władze samorządowe będą wdra-

żały inwestycje, jeżeli odbierze się im możliwość ko-

rzystania z funduszy unijnych?

4.

Wie Pan, że jednym z głównych czynników na-

pędzających gospodarkę są inwestycje także władz

samorządowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6843)

do ministra środowiska

w sprawie korzyści i zagrożeń wynikających

Od dłuższego czasu toczy się w mediach dyskusja

dotycząca wykorzystywania w Polsce energii odna-

wialnej.

Duże wątpliwości budzi jednak budowa elek-

trowni wiatrowych.

Niewątpliwie ochrona środowiska jest istotną

kwestią.

Zastrzeżenia budzi jednak fakt, czy budowa

farm wiatrakowych rzeczywiście przyczynia się do

ochrony przyrody.

Instalacja tych elektrowni nieza-

przeczalnie przyczynia się do dewastacji krajobrazu.

Mimo że elektrownie wiatrakowe pozornie uchodzą

za tanie i mało problematyczne, nie będą w stanie

zastąpić elektrowni konwencjonalnych lub atomo-

wych.

Technologia oczywiście stale idzie do przodu,

podnosząc wydajność turbin, ale i tak nigdy nie do-

równają one elektrowniom konwencjonalnym.

Pro-

ducenci turbin oferują duże osiągi 5 kW przy średni-

cy łopat 4 m albo 1 MW przy średnicy łopat 50 m.

W porównaniu z elektrownią w Bełchatowie produ-

kującą 4440 MW inwestowanie w elektrownie wia-

trowe jest niedorzeczne.

Z prostej matematyki wyni-

ka, że jeśli chcielibyśmy zamknąć jedną jedyną elek-

trownię w Bełchatowie, to musielibyśmy wznieść

4440 dużych wiatraków.

Jednak nawet budowa tylu

wiatraków nie zapewni nam zrównoważenia naszych

potrzeb energetycznych, ponieważ wymienione dane

to jedynie górna granica możliwości osiągana przy

odpowiedniej sile wiatru, która w zależności od

ukształtowania terenu może mieć miejsce przez 1/2

roku, 1/3 roku albo w ogóle.

Nawet jeśli wznieśliby-

śmy 13 320 takich wiatraków, czyli 3 razy więcej, to

i tak nie mamy pewności, czy wiatr w tym konkret-

nym roku będzie wiał z odpowiednią siłą.

Koszt cał-

kowitego zastąpienia elektrowni w Bełchatowie wia-

trakami byłby więc tak gigantyczny, że nikt się na to

długo nie zdecyduje.

Obecnie coraz większe poparcie

uzyskuje pomysł budowy elektrowni atomowych.

Na-

wet Holandia, której symbolem są farmy wiatrakowe,

posiadająca dwie elektrownie atomowe powoli rezy-

gnuje z wykorzystywania elektrowni wiatrakowych,

uznając je za mało efektywne.

Do głównych wad

elektrowni wiatrowych trzeba zaliczyć nieporówny-

walnie większe koszty inwestycji od uzyskiwanej

energii, nierównomierność dostaw energii elektrycz-

nej i jej duże wahania w określonym czasie oraz po-

ważne zagrożenie dla przelatujących ptaków.

Co

ważniejsze, osoby mieszkające w pobliżu elektrowni

wiatrowych skarżą się na problemy ze zdrowiem

oraz funkcjonowaniem telefonów komórkowych, sie-

ci satelitarnych czy radiowych.

Natomiast do zalet

farm wiatrowych należy zaliczyć brak konieczności

stałych dostaw paliwa oraz niezanieczyszczanie śro-

dowiska naturalnego.

W Polsce farmy wiatraków budowane są często

w dolinach, zatem w miejscach, gdzie siła wiatru czę-

sto nie jest wystarczająco duża.

Można podejrzewać,

że ich budowa stanowi próbę wyłudzenia środków

unijnych i państwowych przeznaczonych na odna-

wialne źródła energii.

1.

Jakie pozytywne i negatywne skutki niosą za

sobą farmy wiatrakowe?

2.

Czy istnieją badania naukowe, które ostatecz-

nie rozwiązują kwestie dotyczące efektu wywierane-

go na zdrowie ludzi przez elektrownie wiatrakowe?

Jeśli tak, to jakie?

3.

Czy Ministerstwo Środowiska monitoruje

wpływ istniejących już wiatraków na przyrodę i bez-

pieczeństwo ludzi?

Jeśli tak, to jakie są efekty tych

kontroli?

4.

Kiedy można liczyć na konkretne działania

w celu budowy w Polsce elektrowni sprzyjających na-

turze oraz interesom Polski i Polaków?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

226

Interpelacja

(nr 6844)

do ministra administracji i cyfryzacji

„Zielona księga obszarów metropolitalnych” to

dokument precyzujący kluczowe orientacje strate-

giczne do dyskusji metropolitalnej.

Władze samorzą-

dowe pozytywnie oceniają także założenia planowa-

nia strategicznego na poziomie krajowym, tj. krajo-

wej strategii rozwoju i „Koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju 2030”.

Koncepcja przewiduje, że w skład podstawowych

węzłów sieci powiązań funkcjonalnych miast w 2030 r.

będą wchodzić stolica i inne największe polskie mia-

sta – aglomeracja górnośląska (Katowice wraz z mia-

stami wchodzącymi w skład Górnośląskiego Związku

Metropolitalnego), Łódź, Kraków, Trójmiasto (Gdańsk

– Sopot – Gdynia z głównym ośrodkiem miejskim

w Gdańsku), Wrocław, Poznań, Szczecin, kształtują-

cy się duopol Bydgoszcz – Toruń oraz Lublin.

Największe ośrodki miejskie odgrywają nieoce-

nioną rolę w procesie rozwoju, przyczyniając się do

przekształceń społeczno-gospodarczych.

Niewątpli-

wie konieczne dla zwiększenia spójności i integracji

gospodarczej regionu województwa kujawsko-pomor-

skiego oraz zwiększenia jego konkurencyjności jest

ukształtowanie bydgosko-toruńskiego obszaru me-

tropolitalnego na podstawie partnerstwa obu miast,

a nie na zasadzie hegemonii jednego z ośrodków.

Rada Miasta Torunia optuje za zdecydowanym przy-

spieszeniem prac nad utworzeniem metropolii byd-

gosko-toruńskiej, by w jak najkrótszym czasie stwo-

rzyć konkurencyjny i trwały obszar aglomeracyjny,

który powinien stać się jednym z głównych celów ak-

tualizowanej przez samorząd regionalny strategii

rozwoju województwa kujawsko-pomorskiego.

Wa-

runkiem niezbędnym do utworzenia metropolii Byd-

goszczy i Torunia jest wypracowanie kompromisów

w sprawach spornych przez przedstawicieli obu

miast.

Przede wszystkim należy uwzględnić udział

Torunia w realizacji polityki miejskiej zapewniającej

warunki dla rozwoju pozostałych miast, w tym Wło-

cławka, Grudziądza i Inowrocławia, oraz trzeba dą-

żyć do systematycznego wzmacniania funkcji metro-

politalnych Torunia.

metropolii bydgosko-toruńskiej?

2.

Na jakie doﬁnansowanieześrodkówunijnych

oraz z budżetu państwa mogą liczyć jednostki samo-

rządu terytorialnego?

3.

W jaki sposób Ministerstwo Administracji i Cy-

fryzacji chce stymulować aktywność społeczną miesz-

kańców przyszłej metropolii bydgosko-toruńskiej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6845)

do ministra transportu,

za przejazd odcinkiem autostrady A1

stanowiącym obwodnicę Torunia

Trasa koncesyjnego odcinka A1 zaczyna się w Ru-

socinie koło Pruszcza Gdańskiego, a kończy w Czer-

niewicach koło Torunia.

Jest najbardziej wysunię-

tym na północ fragmentem autostrady A1, której

korytarz z Torunia biegnie dalej przez Łódź i Często-

chowę aż do granicy państwa w Gorzyczkach.

Jest

ona również częścią transeuropejskiego korytarza

transportowego północ – południe łączącego Skan-

dynawię z krajami leżącymi nad Morzem Śródziem-

nym.

Od 11 lutego cały odcinek autostrady A1 pomię-

dzy Toruniem a Gdańskiem jest płatny.

Tym samym

obwodnica Torunia jest pierwszą płatną w Polsce.

Wielu kierowców, chcąc uniknąć opłat, wybiera

przejazd przez miasto.

Przyczynia się to do niekiedy

kilometrowych korków przy wjeździe na jedyny most

łączący lewobrzeże z prawobrzeżem.

Wpływa to rów-

nież na zwiększenie eksploatacji dróg miejskich, ich

szybsze niszczenie, a przez to konieczność przezna-

czania większych środków na ich remonty zamiast

na budowę nowych.

Pan premier Donald Tusk pod-

czas swojej wizyty w Toruniu w ramach kampanii

wyborczej 19 września 2011 r. zapewnił, że możliwe

jest zniesienie opłat za przejazd obwodnicą Torunia

na czas budowy drugiego mostu.

Jednak po niemal

roku ta obietnica nadal nie została zrealizowana.

Na-

leży, podobnie jak było z obwodnicą Wrocławia, wy-

dać rozporządzenie zmieniające kategorię obwodnicy

Torunia z autostrady na drogę szybkiego ruchu, co

pozwoli na zniesienie opłat zgodnie z wolą mieszkań-

ców regionu oraz przedstawicieli władz miasta Toru-

nia.

Ostatnio zdecydowano o odstąpieniu od poboru

opłat za przejazd autostradą A4 w ruchu lokalnym

na odcinku autostrady A4 Gliwice Kleszczów – Gli-

wice Sośnica.

Odcinek pomiędzy wyznaczającymi ją

węzłami Kleszczów i Sośnica liczy ok. 20 km.

Władze

Torunia ubiegają się o wyłączenie odcinka 10-kilo-

metrowego, po uruchomieniu węzła Turzno – 16-ki-

lometrowego.

Gliwice i Toruń mają podobną liczbę

ludności, funkcjonują w obszarach metropolitalnych

227

generujących codzienny ruch dojazdowy.

Niestety,

obecna sytuacja stawia mieszkańców województwa

kujawsko-pomorskiego w zdecydowanie gorszej pozy-

cji.

Argumentem przeciwko zniesieniu tych opłat jest

zmniejszenie wpływów do Krajowego Funduszu Dro-

gowego oraz umowa z Gdańsk Transport Company

SA.

Z kalkulacji władz Torunia wynika, iż rezygna-

cja z pobierania opłat na obwodnicy Torunia koszto-

wałaby państwo ok. 4 mln zł.

Biorąc pod uwagę za-

przestanie poboru opłat na rok do zakończenia budo-

wy nowego mostu oraz rok na przebudowę starego,

całkowity koszt wyniósłby 8 mln zł.

To niewiele biorąc

pod uwagę wielomiliardowe koszty budowy drogi.

1.

Dlaczego mimo obietnic przedwyborczych ob-

wodnica Torunia jest płatna?

2.

Jakie przyczyny zadecydowały o tym, że obwod-

nica Wrocławia i Gliwic jest bezpłatna?

3.

Dlaczego nie prowadził Pan konsultacji z przed-

stawicielami samorządu oraz nie uwzględnił argu-

mentów prezydenta miasta Torunia, którzy od same-

go początku zabiegali o bezpłatną obwodnicę?

4.

Kto będzie odpowiedzialny za remont dróg

miejskich zniszczonych przez nadmierną eksploata-

cję spowodowaną brakiem chęci podjęcia działań ze

strony rządu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 6846)

do ministra ﬁnansów

w sprawie podatku z tytułu umowy

o dożywocie

mą prośbą o dogłębne wyjaśnienie następującej spra-

wy.

Żona po śmierci męża nabyła po nim spadek, tj.

gospodarstwo rolne o powierzchni 2,3 ha.

Obecnie

chciałaby przenieść własność gospodarstwa na swoją

córkę w drodze umowy o dożywocie.

Umowa dożywocia jest uregulowana w art. 908–

–916 Kodeksu cywilnego i polega na tym, że w za-

bywca zobowiązuje się zapewnić zbywcy dożywotnie

utrzymanie.

Umowa dożywocia jest umową konsen-

sualną i wzajemną – jednakże nie ma charakteru

odpłatnego.

Odpłatność świadczenia ma bowiem

miejsce w przypadku spełnienia świadczenia o cha-

rakterze pieniężnym, sprowadzającego się do zapłaty

określonej sumy pieniężnej bądź świadczenia, które

można wyrazić w pieniądzu.

Niektóre urzędy skarbowe nakazuję płacić poda-

tek dochodowy od przedmiotowej umowy dożywocia,

natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administra-

cyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r. – syg.

1 SA/Po 832/10 – stanowi, iż podatnik nie musi płacić

ku umowy o dożywocie.

wdowa musi płacić podatek dochodowy od osób ﬁzycz-

nych w przypadku zawarcia umowy o dożywocie?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

Kościan, dnia 10 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6847)

do ministra środowiska

w sprawie zadania inwestycyjnego pn.

„Prawostronne obwałowanie rzeki Odry

z województwem opolskim na długości

4,7 km gmina Kuźnia Raciborska wraz

z odwodnieniem zawala i budową pompowni”

Szanowny Panie Ministrze!

Do napisania niniej-

szej interpelacji skłoniła mnie tematyka posiedzenia

sejmowej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Na-

turalnych i Leśnictwa, gdzie omawiano m.in. kwestie

dotyczące realizacji zadań „Programu dla Odry – 2006”.

W tejże kwestii pozwoliłem sobie na zadanie kilku

pytań dotyczących obwałowania prawej strony rzeki

Odry na odcinku od miejscowości Turze do granicy

Kuźnia Raciborska.

Pytania obejmowały następującą

tematykę:

1.

Co dzieje się w obszarze uzyskania zgód właści-

cieli na zajęcie nieruchomości?

dokumentacją?

3.

Jeżeli prace nad dokumentacją nie zostały za-

kończone, to co jest tego powodem?

4.

Na jakim etapie znajduje się wniosek w sprawie

uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych?

5.

Kiedy zdaniem Pana Ministra uzyskana zo-

stanie zgoda na realizację inwestycji oraz jakie są

powody braku decyzji na dzisiaj, kiedy to w kon-

tekście wielokrotnych zapewnień decyzja miała być

już dawno?

6.

Na jakim etapie znajdują się prace projektowe

i co jest powodem tempa nie do przyjęcia dla tychże

prac?

7.

Ile czasu potrzebuje Śląski Zarząd Melioracji

cyzji administracyjnych?

228

8.

Wydaje się, iż część kosztorysowa opracowania

powinna być dawno gotowa, jeżeli tak nie jest lub brak

jej aktualizacji, to proszę o wyjaśnienie takiego stanu

rzeczy.

9.

Proszę również o wskazanie miejsca budowy

pompowni na tym odcinku oraz proszę o podanie no-

wej lokalizacji dla zalewanej pompowni w miejscowo-

ści Nędza.

Szanowny Panie Ministrze!

Odpowiedź, którą

otrzymałem (z dnia 3 lipca 2012) – jest, delikatnie

mówiąc, nie do przyjęcia – najlepiej gdybyście Państwo

nie odpowiadali w ogóle.

Stąd też w związku z olbrzy-

mim oczekiwaniem mieszkańców przytoczonych

gmin nadodrzańskich uprzejmie proszę o odpowiedź

na przedłożone pytania.

Ponadto odpowiedź Pana

Ministra jest niezmiernie ważna, chociażby w kontek-

ście wcześniejszych informacji o planowanym zakoń-

czeniu prac w 2012 lub najpóźniej 2013 r., które po-

dobno ﬁnansowanemiałybyćzPROW.

W załączeniu przedkładam treść odpowiedzi z dnia

3 lipca 2012 r.*

)

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Henryk Siedlaczek

(nr 6848)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie walki z bezrobociem,

poprawy organizacji i skuteczności pracy

Ministra z wnioskiem o zapoznanie się oraz rozwa-

żenie możliwości wprowadzenia rozwiązań i propo-

zycji, wypracowanych wspólnie przez środowiska

pracodawców oraz publiczne służby zatrudnienia.

Oba te środowiska stoją na stanowisku, iż zmiany te

poprawiłyby skuteczność działań służb zatrudnienia,

a także zwiększyły efektywność walki z bezrobociem.

Walka z bezrobociem i wsparcie przedsiębiorców

to kluczowe aspekty mojej działalności, a także prio-

rytety dla reprezentowanego przeze mnie regionu

Warmii i Mazur.

Każdą formę i przejaw działań mo-

gących poprawić sytuację tego regionu, w tym zakre-

sie, traktuję bardzo poważnie, stąd też proszę Pana

Ministra o merytoryczną analizę propozycji.

Pragnę

podkreślić, że znaczna ich część wydaje się być godna

szczególnej uwagi i nie wymaga nadmiernej interwen-

cji prawodawczej ani też obciąża budżetu państwa.

Zaletą propozycji jest również to, że ich autorami są

praktycy.

Osoby, które na co dzień i w praktyce re-

alizują zadania związane z walką z bezrobociem oraz

starają się wspierać przedsiębiorców.

To powoduje, że

bezpośrednio oceniają skuteczność dotychczasowych

rozwiązań, widzą ich skuteczność oraz obnażają wady

i zalety.

Znając Pana podejście, zaangażowanie w sprawy

walki z bezrobociem, poprawy organizacji i skutecz-

ności pracy służb zatrudnienia, wierze, że po wnikli-

wej analizie ustosunkuje się Pan do przedstawionych

propozycji.

Wypracowane na spotkaniach propozycje zmian

dotyczą między innymi następujących obszarów:

— pokrywanie z Funduszu Pracy kosztów związa -

nych z rekrutacją i zatrudnianiem osób bezrobotnych

w zakresie wstępnych badań lekarskich oraz szkole-

nia bhp i ppoż.

Obecnie pracodawcy ponoszą wszyst-

kie koszty rekrutacji pracowników do pracy, podczas

gdy osoby bezrobotne często porzucają pracę zaraz po

zatrudnieniu.

Przerzucenie kosztów niezbędnych ba-

dań przed zatrudnieniem na Fundusz Pracy w po-

wiązaniu z czasem trwania ważności takich badań,

spowodowałoby realne możliwości szybkiego zatrud-

niania bezrobotnych przez pracodawców.

W ocenie

urzędu pracy tego rodzaju rozwiązanie zwiększyłoby

ilość ofert pracy zgłaszanych do urzędu, pozwoliłoby

na większe dopasowanie pracobiorcy i pracodawcy bez

ponoszenia przez nich dodatkowych kosztów zatrud-

nienia.

Przyjęte zmiany jako nowy instrument rynku

pracy ﬁnansowanyzFunduszuPracymiałbypozytyw-

ny wpływ na legalizację zatrudnienia i bezpieczeństwo

pracy,

— zmniejszenie biurokratycznych formalności

w powiatowych urzędach pracy poprzez ujednolice-

nie na terenie całego kraju wzorów wniosków i dru-

ków obowiązujących w urzędach pracy.

Rozszerze-

nie zapisów rozporządzenia ministra pracy i polityki

załączników do ww. rozporządzenia,

— zmniejszenie kosztów pracy dla przedsiębiorcy

przy zatrudnieniu pracowników niewykwaliﬁkowa-

nych do prostych prac.

Umożliwienie urzędom speł-

niania w tym przypadku roli agencji pracy tymcza-

sowej.

Dałoby to możliwość stopniowego przywraca-

nia osób długotrwale bezrobotnych, bez kwaliﬁkacji

i doświadczenia zawodowego na rynek pracy.

Analo-

gicznie do prac społecznie użytecznych organizowa-

nych wspólnie z samorządami ta forma wsparcia by-

łaby ukierunkowana na ściśle określoną grupę osób

bezrobotnych, tj. bez kwaliﬁkacjizawodowych.

Woce-

nie urzędu takie rozwiązanie miałoby duże znacze-

nie w przypadku osób faktycznie bez kwaliﬁkacji,

równocześnie wyeliminowałoby częste zjawisko ukry-

wania przez osoby rejestrujące się swoich kwaliﬁkacji

w celu nie przedstawiania im ofert pracy, w przypadku

gdy pracują nielegalnie lub z innych powodów.

Uważam, że zastąpienie umów o odbycie stażu

u pracodawcy umowami absolwenckimi dałoby więk-*

)

229

sze możliwości wsparcia młodych ludzi bez doświad-

czenia zawodowego na rynku pracy.

Refundowanie

pracodawcy przez okres 12 miesięcy kwoty 1200 zł,

tj. 80% najniższego wynagrodzenia (obecnie koszt

ponoszony na organizację miejsca stażowego to kwo-

ta 1155,36 zł miesięcznie), od której to kwoty praco-

dawca opłacałby jedynie składki na ubezpieczenie spo-

łeczne pracodawcy, zdrowotne i wpadkowe oraz skład-

kę na Fundusz Pracy, tj. około 250 zł.

Nowa forma aktywizacji ludzi młodych do 25–27

roku życia wyeliminowałby niekorzystne zjawiska

takie jak: stażyści nie będąc pracownikami mają

utrudnione możliwości korzystania ze szkoleń ofero-

wanych przez pracodawcę na danym stanowisku,

trudności z uzyskaniem i rozliczeniem delegacji, gdy

istnieje taka potrzeba, możliwością korzystania z za-

kładowego funduszu świadczeń socjalnych, urlopów

macierzyńskich itp. wynikających z Kodeksu pracy.

Ponadto uważam, że wyeliminowane zostałoby

patologiczne zjawisko, które się zdarza, tj. nieświad-

czenie pracy przez stażystę.

Pracodawca w porozu-

mieniu z osobą bezrobotną podpisuje z urzędem umo-

wę, która pozwala stażyście pobierać stypendium bez

obowiązku świadczenia pracy.

Takie przypadki zo-

stały ujawnione podczas wyrywkowych sprawdzeń

realizacji zawartych umów.

Promując podnoszenie kwaliﬁkacji przez osoby

bezrobotne, proponowałbym wprowadzenie nowego

instrumentu rynku pracy, tj. comiesięczne refundo-

wanie pracodawcom składek na ubezpieczenie spo-

łeczne, zdrowotne i wypadkowe za zatrudnienie oso-

by bezrobotnej uczącej się zaocznie lub wieczorowo

w szkołach ponadgimnazjalnych dla dorosłych.

Bezrobotni, którzy podnoszą w tym systemie swo-

je kwaliﬁkacje,częstosąprzezpracodawcówpostrze-

gani jako mniej atrakcyjni pracownicy ze względu na

konieczność uczestniczenia w zajęciach szkolnych, co

ogranicza ich dyspozycyjność w godzinach popołudnio-

wych lub w soboty.

Finansowa rekompensata dla pra-

codawcy wyrównałaby szansę tych osób na rynku

pracy, dodatkowo wspierałby bezrobotnych w dążeniu

do zdobywania nowych kwaliﬁkacji.

Brakkwaliﬁka-

cji u osób bezrobotnych to fakt – w Powiatowym Urzę-

dzie Pracy w Giżycku na dzień 31 maja 2012 r. 661 osób

zarejestrowanych nie posiadało kwaliﬁkacji,tj.23%

ogółu zarejestrowanych, bez doświadczenia zawodo-

wego było 715 osób, tj. 25% ogółu zarejestrowanych

bezrobotnych.

Chciałbym się również podzielić swoim pomysłem

na rozwiązanie, które pozwoliłoby w przyszłości ﬁ-

nansować zatrudnienie na kluczowych stanowiskach,

tj. pośredników pracy, doradców zawodowych, lide-

rów klubów pracy i specjalistów ds. rozwoju zawodo-

wego w publicznych służbach zatrudnienia.

Obecnie zgodnie z art. 9 ust. 2a i 2a’ ustawy o pro-

ster przekazuje samorządom powiatowym do 31 grud-

nia 2013 r. 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pra-

cy ustalonej na rok poprzedni na realizację progra-

ność ta powoduje bardzo duże wahania wielkości kwot

przyznawanych na zatrudnienie pracowników w pu-

blicznych służbach zatrudnienia na kluczowych sta-

nowiskach, co wyklucza możliwość prowadzenia racjo-

nalnej, efektywnej i ekonomicznej polityki kadrowej

w urzędach pracy.

Proponuję, aby kwoty na zatrudnia-

nie pracowników na kluczowych stanowiskach w urzę-

dach pracy były przekazywane ze środków Funduszu

rozszerzenie zapisów art. 108 ustawy o promocji za-

w latach następnych po 2013 r. zatrudnienie na kluczo-

wych stanowiska w publicznych służbach zatrudnienia

pracowników, dając równocześnie dyrektorom urzę-

dów pracy możliwość racjonalnego i efektywnego za-

trudnienia kadr.

Z wyrazami szacunku

Poseł Paweł Papke

Olsztyn, dnia 12 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6849)

do ministra zdrowia

w sprawie wydatkowania funduszy

Ministerstwa Zdrowia na reklamę

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 3 lipca br. je-

den z ogólnopolskich dzienników opublikował infor-

mację, że Ministerstwo Zdrowia jest na etapie zama-

wiania kampanii reklamowej w postaci ﬁlmu, by

chwalić się swoimi wątpliwymi sukcesami.

Filmik

ten prawdopodobnie ma być emitowany w kinach

przed komercyjnymi seansami ﬁlmowymi.

Widzowie

niekoniecznie będą chcieli za swoje pieniądze oglądać

dodatkowy neopeerelowski spot reklamowy typu

„Polska Kronika Filmowa”.

Według dziennika rekla-

ma Ministerstwa Zdrowia (ministra zdrowia) ma

kosztować podatników 250 tys. zł.

Można by upatry-

wać się w tym dziwnym pomyśle na reklamę Mini-

sterstwa Zdrowia podstępu czy też bardziej eleganc-

ko mówiąc PRL-owskiego zabiegu w postaci przykry-

wania starych i nowych problemów, z jakimi boryka

się Pan Minister, nie potraﬁącichrozwiązać.

Czy Pan Minister uważa, że przeznaczenie tak

dużej kwoty pieniężnej na przygotowanie ﬁlmure-

klamowego dla Ministerstwa Zdrowia jest moralne

w czasach, gdy podatnik pacjent ma problemy z wy-

kupieniem leków dla siebie lub dla rodziny?

230

Czy Pan Minister nie ma potrzeby wydania tych

250 tys. zł na inne bardzo ważne zadania na rzecz

pacjenta w Polsce?

Czy Ministerstwo Zdrowia nie powinno zająć się

poprawą swojego nadszarpniętego wizerunku w inny,

bardziej racjonalny sposób, choćby pilnym rozwiąza-

niem konﬂiktupomiędzyNFZalekarzami,wktó-

rym to konﬂikcienajbardziejpokrzywdzonąstroną

jest pacjent?

Czy Ministerstwo Zdrowia orientuje się, ile można

by wykonać zabiegów lub odbyć wizyt u specjalisty

za kwotę przeznaczoną na reklamę?

Czy Pan Minister zdaje sobie sprawę, iż kilka mi-

lionów pacjentów w Polsce może się poczuć obrażony-

mi z powodu karmienia ich propagandą w zamian za

brak konkretnych rozwiązań w służbie zdrowia, po-

prawy systemu lecznictwa i dostępu do niego?

Dlaczego dla obecnego rządu polskiego RP jest

mniej ważna niż PR?

Czy reklamowe spoty ministra Sawickiego emito-

wane w czasie Euro 2012 były inspiracją dla ministra

zdrowia?

Czy zorganizowana jest PRL-owska ofen-

sywa nieudolnego rządu czy też każdy sobie rzepkę

skrobie, a propagandowe zabiegi tylko przypadkowo

wyglądają na zorganizowaną akcję?

Czy Minister Zdrowia zdaje sobie sprawę z faktu,

że jego działania spotykają się z dezaprobatą społecz-

ną i że próba otumanienia opinii publicznej nie przy-

niesie wzrostu popularności ani Pana Ministra, ani

rządu Donalda Tuska?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Woźniak

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6850)

do ministra zdrowia

w sprawie zasad organizacji staży

Młodzi lekarze, absolwenci i stażyści, są zaniepo-

kojeni niewiadomymi związanymi z ich przyszłością

zawodową.

Wydarzenia ostatniego roku wywołały

dużą niepewność wśród lekarzy stażystów, w związ-

ku z planowanym przez Ministerstwo Zdrowia wpro-

wadzeniem nowego, modułowego system specjalizo-

wania ograniczono liczbę miejsc rezydenckich.

Wobec

chaosu w tej materii grozi nam masowa emigracja

młodych lekarzy, czyli drenaż mózgów i zaprzepasz-

czenie niemałych wydatków budżetowych na wy-

kształcenie medyków na polskich uczelniach.

Wcześniej młodzi lekarze byli informowani, że

nowy system specjalizacji zacznie obowiązywać od

jesieni 2012 r.

Jednak do tej pory nie zostało opubli-

kowane rozporządzenie, które miało wprowadzić sys-

tem modułowy.

Zatem wydaje się mało prawdopodob-

ne, by nowy system zaczął funkcjonować jeszcze w tym

roku.

Niemniej nie było do tej pory żadnego komuni-

katu ze strony Ministerstwa Zdrowia w tej kwestii.

Kolejną sprawą, która niepokoi młodych lekarzy,

jest fakt, że w ostatnim naborze na rezydentury licz-

ba przyznanych miejsc rezydenckich nie pokrywała

się z liczbą chętnych ubiegających się o nie.

O udo-

stępnione 444 rezydentury na wiosnę tego roku ubie-

gało się ponad 1000 młodych lekarzy.

Co więcej,

w związku z obowiązującym systemem naboru (moż-

liwość złożenia wniosku na jedno miejsce, w jednym

województwie, na jedną specjalizację), chociaż zain-

teresowanie rezydenturami ponad 2,5-krotnie prze-

kraczało liczbę miejsc, w kilku województwach pozo-

stały niewykorzystane etaty rezydenckie.

Dodatkowo

sprawę naboru na rezydentury utrudniło działanie

Ministerstwa Zdrowia, które listę rezydentur obję-

tych naborem opublikowało zaledwie na 8 dni przed

ostatecznym terminem złożenia podań, chociaż zgod-

nie z rozporządzeniem ministra zdrowia w sprawie

specjalizacji lekarskich resort powinien to zrobić na

21 dni przed rozpoczęciem naboru na rezydentury.

Zbyt mała liczba miejsc rezydenckich powoduje,

że dla wielu młodych lekarzy jedyną możliwością

znalezienia pracy i jednocześnie szkolenia się jest

emigracja.

Mając na uwadze, że w najbliższych latach

prognozuje się spadek liczby lekarzy, jest to zjawisko

szczególnie niepokojące.

Także dlatego, że państwo

polskie zainwestowało znaczne fundusze w wykształ-

cenie młodych lekarzy.

Jeśli zatem nie stworzy się

młodym lekarzom możliwości rozwoju w kraju i wy-

biorą oni emigrację, to wtedy te środki można będzie

uznać za zmarnowane.

W ostatnich latach liczba re-

zydentur pokrywała zapotrzebowanie, co spowodo-

wało, że obecnie znalezienie etatu z możliwością spe-

cjalizowania jest praktycznie niemożliwe.

1.

Ile rezydentur zostanie przyznanych w najbliż-

szym postępowaniu kwaliﬁkującymnaspecjalizacje

na jesieni tego roku?

Czy liczba ta całkowicie pokry-

je zapotrzebowanie, odpowiadając liczbie aplikują-

cych lekarzy stażystów?

2.

Na jakiej zasadzie będzie kształtowany rozdział

rezydentur na poszczególne województwa?

3.

Czy liczba oferowanych miejsc rezydenckich bę-

dzie promowała wybór konkretnych kierunków spe-

cjalizacji?

4.

Czy Ministerstwo Zdrowia planuje zmiany w sys-

temie naboru na specjalizacje?

5.

Czy lista rezydentur będzie opublikowana

w przewidzianym prawem terminie?

6.

Kiedy zostanie wprowadzony nowy, modułowy

system specjalizacji?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

231

Interpelacja

(nr 6851)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie emerytur wypłacanych z KRUS

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę zapytać o nur-

tujący mnie problem powstały po nowelizacji ustawy

emerytalnej potocznie zwanej „ustawą 67”.

Sprawa

dotyczy osób, które będą otrzymywać emeryturę

z KRUS.

Jeżeli założymy, że 62-letnia kobieta zapra-

gnie przejść na emeryturę częściową i na nią przejdzie,

to będzie otrzymywać przez 5 lat na przykład połowę

swojej emerytury.

Załóżmy, że podstawa będzie wyno-

siła 1000 zł.

Oznacza to, że przez 5 lat będzie otrzy-

mywać po 500 zł.

Zakładając, że nie jest to świadczenie

o charakterze kapitałowym i że emeryturę będzie wy-

płacał budżet państwa, proszę o wytłumaczenie, jaki

sens ma niepobieranie przez 5 lat przez osobę upraw-

nioną połowy świadczenia, jeżeli wyniesie ono w tym

okresie 30 000 zł bez żadnych konsekwencji zmniej-

szenia w przyszłości podstawy emerytury.

Wygląda na

to, że system, który uchwaliliśmy, premiuje bonusem

w wysokości 30 000 zł kobiety pobierające świadczenia

w KRUS w okresie przedemerytalnym.

Czy zna Pan chociażby jeden powód, dla którego ko-

bieta pobierająca emeryturę z KRUS miałaby zrezy-

gnować z tego bonusu?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 6852)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Jak powszechnie wia-

domo, górnicy mają swoją odrębną ustawę dotyczącą

emerytur.

Mogą oni przechodzić na emeryturę po

przepracowaniu 25 lat pod ziemią.

Przepisy tej ustawy

są spójne i pomimo że budzą jedynie wątpliwości etycz-

ne, to znajduje się w nich zapis, że prawo do emerytury

przysługuje pod warunkiem, iż górnik nie przystąpił

do OFE albo złożył wniosek o wystąpienie z OFE.

Pana Ministra o opis i uzasadnienie tego elementu

zasad przyznawania emerytur górniczych.

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 6853)

do ministra zdrowia

w sprawie rozbudowanego gabinetu

pan premier Donald Tusk wskazał konieczność wpro-

wadzenia oszczędności w administracji państwowej.

Nie wiadomo, jak te zapowiedzi mają się do faktu

zatrudnienia w gabinetach politycznych kilkudzie-

sięciu osób przez ministrów obecnego rządu.

W związku z koniecznością poczynienia dużych

oszczędności w wydatkach budżetowych na admini-

strację oraz w związku z zapowiedzianym przez rząd

programem „Tanie państwo” proszę o udzielenie od-

1.

Jak kształtowała się liczba osób zatrudnionych

w gabinecie politycznym resortu w latach 2007–2010?

binetu politycznego?

3.

Czy w 2012 r. przewiduje się zmniejszanie za-

trudnienia w ramach gabinetów politycznych?

4.

Ile osób jest obecnie zatrudnionych w gabinecie

Z poważaniem

Posłowie Piotr Szeliga

i Tadeusz Woźniak

Biłgoraj, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6854)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

232

–2010?

(nr 6855)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

programem Tanie Państwo, proszę o udzielenie od-

(nr 6856)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6857)

do ministra obrony narodowej

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

w Ministerstwie Obrony Narodowej

233

(nr 6858)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

rozbudowanego gabinetu politycznego

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6859)

do ministra ﬁnansów

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6860)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rozbudowanego gabinetu

politycznego prezesa Rady Ministrów

234

w latach 2007–2010?

(nr 6861)

do ministra gospodarki

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

programem „Tanie Państwo” proszę o udzielenie od-

(nr 6862)

do ministra transportu,

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6863)

do ministra sportu i turystyki

rozbudowanego gabinetu politycznego

235

(nr 6864)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6865)

do ministra środowiska

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6866)

do ministra pracy i polityki społecznej

rozbudowanego gabinetu politycznego

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

236

(nr 6867)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6868)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6869)

do ministra skarbu państwa

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

w Ministerstwie Skarbu Państwa

237

(nr 6870)

do ministra administracji i cyfryzacji

rozbudowanego gabinetu politycznego

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

(nr 6871)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie

rozbudowanego gabinetu politycznego

(nr 6872)

do ministra pracy i polityki społecznej

Stopniowe podwyższania wieku emerytalnego dla

kobiet i mężczyzn ma doprowadzić do sytuacji, że po-

wszechny wiek emerytalny będzie wynosił 67 lat.

Oznacza to, że kobiety będą musiały pracować, aż o 7 lat

dłużej, a mężczyźni o 2 lata dłużej.

Podnoszenie wieku emerytalnego ma się rozpo-

miesiące.

Co oznacza, że poziom 67 lat zostałby osią-

Nowe zasady objęłyby kobiety urodzone po 31 grudnia

Do mojego biura zgłosił się pracownik, który ma

aktualnie przepracowane 40 lat i nadal jest zatrud-

238

niony.

Zakład ma kiepską kondycje ekonomiczną

i jest chętny rozwiązać umowę o pracę z przyczyn za-

kładu pracy.

odpowiedzi na pytania:

1.

W jakim czasie roku 2012 powinna być rozwią-

zana umowa, by pracownik mógł skorzystać z ustawy

2.

Czy pracownik o statusie zatrudnienia 40 lat

pracy posiadanym przed dniem 1 stycznia 2013 r.

będzie mógł korzystać z przepisów powołanej wyżej

ustawy o świadczeniach przedemerytalnych po 1 stycz-

wieku emerytalnego omawianej dzisiaj w Sejmie?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

(nr 6873)

do ministra transportu,

w sprawie skierowania ruchu ciężkiego

czenie inwestycji dotyczącej budowy obwodnicy

o skierowanie ruchu ciężkiego z drogi nr 835 Fram-

Szczebrzeszyna.

Obecnie samochody ciężarowe jadące

z Lublina lub Janowa Lubelskiego do Zamościa przez

Szczebrzeszyn muszą kierować się na drogę nr 835

Frampol – Biłgoraj.

Następnie z Biłgoraja jadą w kie-

runku Zamościa.

Na drodze nr 835 jest bardzo duże

natężenie ruchu, około 15 tys. samochodów na dobę.

Konieczne jest odciążenie tej drogi i przesunięcie

transportu ciężkiego na drogę krajową nr 74.

Droga

krajowa nr 74 jest w bardzo dobrym stanie.

Jedyną

przeszkodą jest most koło Gorajca, na którym do-

puszczono tonaż do 10 t.

Istnieje konieczność przebu-

o natychmiastową przebudowę mostu w Gorajcu lub

wybudowanie obwodnicy Gorajca i umożliwienie prze-

jazdu samochodom ciężarowym drogą krajową nr 74

z Frampola przez Szczebrzeszyn do Zamościa.

1.

Kiedy GDDKiA planuje budowę mostu w Go-

rajcu, umożliwiającego ruch ciężki?

2.

Czy ministerstwo podejmie działania związane

z budową mostu lub obwodnicy w Gorajcu, które

umożliwią skierowanie transportu ciężkiego na dro-

gę nr 74 i ominięcie Biłgoraja przez samochody cię-

żarowe jadące z Lublina, Janowa Lubelskiego do Za-

mościa?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

(nr 6874)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżurów po-

selskich mieszkańcy powiatu gnieźnieńskiego skarżą

się, że lek o nazwie Leukeran od dnia 1 lipca 2012 r.

ten stosuje się podczas choroby Hodgkina, niektórych

postaci nieziarniczych chłoniaków złośliwych, ma-

kroglobulinemii Waldenstroma, zaawansowanego gru-

czolakoraka jajnika.

Wykazuje także istotny efekt tera-

peutyczny w niektórych przypadkach raka piersi.

Dotychczas lek był refundowany w 100%.

Obecnie

cena za opakowanie wynosi ok. 367 zł, zawiera

25 szt., co wystarcza na 5 dni leczenia.

W większości

przypadków pacjentów nie stać na zakup tak drogich

leków, szczególnie iż nie jest to jedyny preparat, któ-

ry przyjmują w leczeniu.

czego lek Leukeran nie został ujęty na nowej liście

leków refundowanych?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6875)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżuru po-

selskiego przyjąłem mieszkankę gminy Witkowo,

która skarżyła się na odpłatność za lek o nazwie Zefﬁx.

W 2004 r. przeszła ona transplantację wątroby

z powodu marskości wywołanej chorobą Wilsona, z ce-

chami przebytego zakażenia HBV.

Od tamtego czasu

systematycznie musi zażywać lek o nazwie Zefﬁx

w dawce 1 x 100 mg na dobę.

Dzięki temu lekowi

zapobiega nawrotowi choroby.

Do 30 czerwca 2012 r.

239

ZefﬁxbezpłatnieprzepisywałlekarzzeSzpitalaKli-

nicznego Dzieciątka Jezus – Kliniki Immunologii

Transplantologii i Chorób Wewnętrznych w Warsza-

wie.

W chwili obecnej pacjentka musi płacić za lek

100% wartości.

Miesięczna kuracja lecznicza wynosi

500–700 zł.

Sytuacja materialna kobiety nie pozwala

na wykup leku w tej cenie.

Jest rencistką III grupy,

jej miesięczny dochód z tego tytułu wynosi 400 zł.

Jest matką samotnie wychowującą dziecko.

Jeśli od-

płatność za ten lek nie będzie refundowana, nie bę-

dzie w stanie go wykupić.

W Polsce jest wielu ludzi, którzy czekają na prze-

szczep wątroby, czasami kilka lat.

W 2011 r. w klini-

ce transplantologii dokonano ok. 117 przeszczepów.

Można zatem przypuszczać, że wszyscy ci pacjenci

będą potrzebowali tego samego leku.

następującego pytania: Dlaczego lek Zefﬁxniezostał

ujęty na nowej liście leków refundowanych?

(nr 6876)

do ministra transportu,

zapisów ustawy o drogach gminnych

Szanowny Panie Ministrze!

Droga ekspresowa

z Poznania do Gniezna oddana do użytku tuż przed

Euro 2012 była największą inwestycją drogową w re-

padku budowy nowej drogi szybkiego ruchu zarządcą

starej trasy zostają gminy.

W związku z powyższym

zapisem drogą krajową nr 5 z Poznania do Gniezna

od początku przyszłego roku będą musiały zajmować

się gminy Swarzędz, Pobiedziska i Łubowo.

Będzie

się to wiązało z pokrywaniem wydatków za np. ko-

szenie trawy przy drodze, odśnieżanie, naprawę na-

wierzchni oraz remonty itp.

Generalna Dyrekcja

władz gmin zawiadomienie, że droga nr 5 z mocy

ustawy stanie się wkrótce drogą gminną.

Tymcza-

sem szacuje się, że utrzymanie tak ruchliwej i ważnej

drogi pochłonie w sumie ok. 2 mln zł.

A to przy bu-

dżecie gmin spory wydatek.

Samorządowcy uważają,

że jedynym ratunkiem byłaby dla nich zmiana usta-

wy o drogach publicznych.

Zdaniem władz drogi kra-

jowe w przypadku budowy nowych dróg ekspreso-

wych powinny przejmować samorządy wojewódzkie,

a nie gminy.

1.

Czy resort zamierza podjąć jakieś kroki w celu

zmiany zapisów ustawy z 1985 r.?

2.

Czy istnieje możliwość, aby drogi krajowe mo-

gły być przemianowane na wojewódzkie, a nie gminne?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6877)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przemocy ze strony nauczycieli

wobec dzieci w przedszkolach i szkołach

Szanowna Pani Minister!

Z informacji NIK o wy-

nikach kontroli wykonania w 2011 r. budżetu pań-

stwa w częściach: 31 – Praca, 44 – Zabezpieczenie

społeczne, 63 – Rodzina oraz wykonania planów ﬁ-

towuje się zbyt liczne sygnały o stosowaniu wobec

dzieci przemocy przez nauczycieli.

Analiza rozpatry-

wanych spraw pokazuje, że komisje dyscyplinarne

pierwszej instancji wymierzają najczęściej najniższą

karę dyscyplinarną, tj. naganę z ostrzeżeniem.

Są też

przypadki, w których komisja dyscyplinarna drugiej

instancji wydała orzeczenie uniewinniające nauczy-

ciela, pomimo stwierdzenia przez organy ścigania

faktu stosowania przez niego przemocy ﬁzycznejwo-

bec dziecka.

Komisje dyscyplinarne pierwszej instancji uzależ-

niają swoje decyzje od wyników postępowania proku-

ratorskiego czy sądowego.

Brak znamion czynu za-

bronionego lub częste kwaliﬁkowanieprzemocyjako

czynu o niskiej szkodliwości społecznej nie powinno

przesądzać o wyłączeniu odpowiedzialności dyscypli-

narnej.

Dyrektorzy placówek, a także kuratorzy

oświaty powinni wzmocnić działania w celu wyelimi-

nowania przemocy ze strony nauczyciela wobec dziec-

ka oraz podejmować wszelkie działania, w ramach

swoich kompetencji, mające na celu wyjaśnienie spra-

wy.

Gruntownego przeanalizowania wymagają za-

równo praktyka, jak i przepisy dotyczące funkcjono-

wania rzecznika dyscyplinarnego i komisji dyscypli-

narnych dla nauczycieli.

eliminowania przemocy ze strony nauczyciela wobec

dziecka?

240

2.

Czy resort prowadzi badania ilości zdarzeń

związanych z przemocą w szkołach?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6878)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji NIK

na bardzo wysokim poziomie utrzymuje się odsetek

dzieci pozostawionych bez opieki przez rodziców mi-

grujących.

Migracja rodziców związana z poszukiwa-

niem pracy uzasadnia podjęcie prac legislacyjnych

regulujących sytuację prawną pozostawionego dziec-

ka, np. poprzez stworzenie możliwości przekazania

za zgodą sądu prawa do opieki nad dzieckiem wska-

zanej przez rodziców osobie.

w celu uregulowania sytuacji prawnej pozostawio-

nego dziecka?

2.

Czy resort posiada informacje, ile w Polsce dzie-

ci postawionych jest w takiej sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6879)

do ministra zdrowia

w sprawie zachorowalności na nietrzymanie

Szanowny Panie Ministrze!

Na zlecenie World Fe-

deration of Incontinent Patients (WFIP – Światowa

Federacja Pacjentów z Inkontynencją) opracowano

raport: Wpływ NTM na koszty społeczno-ekonomicz-

ne w Polsce.

Jest to pierwsza tak kompleksowa ana-

liza kosztów NTM ponoszonych w Polsce.

Z raportu

wynika, że rocznie NTM kosztuje Polaków 2 mld zł,

a jedynie 10% tej sumy stanowią wydatki NFZ zwią-

zane z refundacją diagnostyki, leczenia i zaopatrze-

nia w środki absorpcyjne.

Z raportu: Wpływ NTM na społeczno-ekonomicz-

ne koszty w Polsce dowiadujemy się m.in., że w 2011 r.:

— szacunkowe koszty związane z utratą produk -

tywności wyniosły 1,689 mld zł,

— zrefundowano 107 358 opakowań leków stoso -

wanych w leczeniu nietrzymania moczu na łączną

kwotę 3 230 490 zł; kwota refundacji leków na NTM

stanowi niewielki odsetek (0,04%) łącznych kosztów

refundacji leków,

— NFZ łącznie przeznaczył około 23,5 mln zł na

refundację zabiegów operacyjnych stosowanych w te-

rapii wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet i męż-

czyzn,

— ze środków absorpcyjnych przeznaczonych dla

ki pacjentów z NTM na środki absorpcyjne wyniosły

ok. 95,8 mln zł, przy refundacji NFZ na poziomie

173 817 000 zł,

— szacunkowy koszt leczenia odleżyn u osób

z NTM wyniósł 1,817 mln zł.

Polska, będąc członkiem Unii Europejskiej – or-

ganizacji skupiającej gospodarki o zdecydowanie

wyższym PKB na mieszkańca niż średnia światowa,

powinna mieć medycynę opartą o rzetelne analizy

farmakoekonomiczne.

Tak niestety nie jest.

Wpływ leczenia na jakość życia, szybkość powro-

tu do pracy i sprawność pacjentów nie jest na ogół

brany pod uwagę – tłumaczy specjalista urolog, czło-

nek rady naukowej programu NTM.

Zdaniem środowisk medycznych brak tego typu

analiz skutkuje niedopasowaniem przepisów do rze-

czywistych potrzeb pacjentów, przez co dostęp do

świadczeń zdrowotnych jest utrudniony, co z kolei

generuje wysokie koszty pośrednie związane z powi-

kłaniami i wyłączeniem chorych z życia zawodowego.

Problem nietrzymania moczu może dotyczyć nawet

3–4 mln osób w Polsce, ok. 10% populacji.

Specjaliści

sugerują, że odsetek chorych może być znacznie wyż-

szy niż wskazywany w publikowanych badaniach z ra-

cji intymnego charakteru tego schorzenia i trudności

w zebraniu rzetelnych danych.

Główny Urząd Statystyczny (GUS) szacuje, że

w 2030 r. liczba Polaków obniży się do około 36,7 mln,

w tym osoby powyżej 65. roku życia będą stanowić po-

nad 22% populacji.

Oznacza to, że odsetek ludzi star-

szych wzrośnie niemal dwukrotnie.

Biorąc pod uwagę

fakt, że procent chorych na NTM wzrasta wraz z wie-

kiem, można założyć, że liczba chorych podwoi się.

w celu opracowania analizy problematyki nietrzyma-

nia moczu, co wpłynie na podniesienie poziomu pro-

ﬁlaktyki,diagnostykiileczeniategoschorzenia?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

241

Interpelacja

(nr 6880)

do ministra transportu,

Szarów – Brzesko

– Brzesko.

Wyżej wymieniony odcinek drogi jest jed-

nym z głównych odcinków A4.

Jednocześnie pozosta-

li na nim podwykonawcy, którzy nie otrzymali do dnia

dzie połączenie miast, głównych aren mistrzostw Eu-

wym.

Jednak w ciągu ponad pięciu lat, jakie minęły,

rządowi nie udało się spełnić tych planów i na Euro

2012 kluczowa autostrada A4 nie była gotowa w ca-

łości, jak to było zapowiadane wcześniej przez ekipę

rządzącą.

Małopolscy samorządowcy wyrażają zaniepokoje-

ww. odcinku?

Z wyrazami szacunku

Niepołomice, dnia 12 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6881)

do ministra transportu,

Wierzchosławice – Krzyż

chosławice – Krzyż.

Ww.

odcinek drogi jest jednym

z głównych odcinków A4.

Jednocześnie pozostali na

w całości, jak to było zapowiadane wcześniej przez

wyżej wymienionym odcinku?

(nr 6882)

do ministra sportu i turystyki

w Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu

i Gdańsku wybudowanych

w sprawie kosztów utrzymywania stadionów piłkar-

skich wybudowanych w Warszawie, Wrocławiu, Po-

znaniu i Gdańsku na Mistrzostwa Europy w Piłce

Mistrzostwa Euro 2012 skończyły się na początku

lipca 2012 r.

Niestety polska reprezentacja piłkarska

nie odniosła oczekiwanego sukcesu.

Szereg inwestycji

zapowiadanych przed Euro przez polski rząd nie do-

szło do skutku.

Ogromne podziękowania należą się

jednak polskim kibicom oraz wszystkim, którzy zaan-

gażowali się w przygotowania mistrzostw Europy.

Po Euro 2012 nadszedł czas, aby dokładnie pod-

liczyć koszty przygotowania tej największej imprezy

sportowej w historii polskiego sportu.

W przekazach medialnych można znaleźć mnó-

stwo informacji na temat kosztów utrzymywania sta-

dionów wybudowanych na Euro 2012.

Stadionami

w Warszawie, Wrocławiu, Poznaniu i Gdańsku za-

rządzają różne podmioty.

Należy jednak pamiętać, iż

były one budowane z pieniędzy publicznych i każdy

obywatel Polski ma prawo wiedzieć, ile kosztuje ich

utrzymywanie w każdym miesiącu.

242

1.

Kto zarządza stadionami zbudowanymi na Mi-

w Warszawie, Wrocławiu, Poznaniu i Gdańsku?

2.

Ile dokładnie ma kosztować miesięczne utrzy-

manie ww. stadionów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6883)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie żądania przez wojewodę śląskiego

Szanowny Panie Premierze!

Żądanie przez woje-

wodę śląskiego zwrotu 20% kwoty dotacji udzielonej

jest rażącym przykładem funkcjonowania systemu

prawa w naszym kraju oraz lekceważenia samorządów

przez rząd.

Dotacja ta została udzielona na podstawie

zgodnie z którą udzielenie dotacji na zasiłki i stypen-

dia uczniowskie nie jest warunkowane żadnym wkła-

dem własnym.

Z treści porozumień zawieranych

z wojewodą wynikało, iż na mocy obowiązujących

przepisów zapewnienie udziału własnego jednostki

samorządu terytorialnego nie jest wymagane.

Prze-

konanie to potwierdzało również pismo nr DZSE-

-BKO-045-57/2010 ministra edukacji narodowej z dnia

23 lipca 2010 r.

Pod koniec roku 2011 – po wypłaceniu

znacznej części stypendiów – do samorządów skiero-

wane zostało pismo, zgodnie z którym wymagany był

co najmniej 20-procentowy wkład własny.

W maju 2012 r.

Śląski Urząd Wojewódzki skiero-

wał pismo do j.s.t. z informacją o rozliczeniu dotacji

celowej udzielonej z budżetu państwa.

W piśmie tym

powołano się na brak zapewnienia środków własnych

i zobowiązano gminy do zwrotu dotacji w kwotach od-

powiadających 20% kosztów realizacji zadania, po-

wołując się na postanowienie art. 128 ust. 2 ustawy

dano przekazania odsetek liczonych jak dla zaległości

podatkowych za okres od dnia stwierdzenia pobrania

dotacji.

W związku z tym, iż Śląski Urząd Wojewódz-

ki w terminie do dnia przedłożenia przez gminy roz-

liczenia wykorzystania dotacji (tj. do 15 stycznia

2011 r.) nie przesłał informacji o jakichkolwiek niepra-

widłowościach ze strony gmin, dotację automatycznie

powinno się uznać za rozliczoną w sposób prawidłowy.

z tym, iż wojewoda śląski nie wykazał nieprawidło-

wości w rozliczeniu, powinien wycofać się z żądania

zwrotu 20% dotacji?

2.

Czy zdaniem Pana Premiera uczciwe jest obcią-

żanie samorządów odsetkami w sytuacji, kiedy ewi-

dentnie nie ponoszą one winy za brak zapewnienia

środków własnych?

3.

Czy nie uważa Pan Premier, że przez brak sta-

bilnej interpretacji obowiązujących norm prawnych

podważa się zaufanie do systemu prawnego i pań-

stwa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbyszek Zaborowski

Katowice, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6885)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

stworzenia warunków dla godnego

Szanowny Panie Ministrze!

Miejsca pamięci walk

i męczeństwa są w Polsce historycznym śladem

zbrodni wojennych dokonanych na ludności polskiej

przez okupantów oraz dramatycznej zawiłości na-

szych historycznych losów.

W interesie państwa i na-

rodu leży godne ich upamiętnienie oraz zachowanie

dla przyszłych pokoleń, które odwiedzając te miejsca,

mogą sobie głębiej uświadomić istotę oﬁaryponiesio-

nej w obronie niepodległości ojczyzny i śmierci zada-

nej mieszkańcom naszego kraju, niejednostronnie

ludności cywilnej, przez wrogów Polski.

Sprawa ta

ma szczególne znaczenie dla żyjących członków ro-

dzin oﬁar.

Corazbardziejnabrzmiałymproblemem

staje się w ostatnim czasie niemożność godnego

uczczenia miejsc pamięci ze względu na trudności

stwarzane przez właścicieli terenów, na których są

zlokalizowane mogiły i groby wojenne.

Zdarza się, że

prywatni właściciele gruntów nie rozumieją bądź nie

chcą rozumieć potrzeby godnego uczczenia tych

miejsc i odmawiają współpracy w celu odrestaurowa-

nia pomnika czy godnego upamiętnienia zbiorowej

mogiły.

Administracja publiczna, zarówno minister

kultury i dziedzictwa narodowego, wojewoda, jak

i gmina, nie posiada jakichkolwiek narzędzi, które

mogłyby umożliwić skuteczne działania w tym za-

243

kresie.

Brak instrumentów prawnych powoduje, że

mogiły i stojące w tych miejscach pomniki niszczeją,

co w perspektywie czasu grozi ich całkowitym unice-

stwieniem, a bliscy oﬁariorganizacjekombatanckie

mają utrudniony dostęp do miejsc pochówku oﬁar.

Polski system prawny nie przewiduje komplekso-

wych rozwiązań w zakresie ochrony miejsc pamięci

walk i męczeństwa, przez co w przypadku usytuowania

ich na gruntach prywatnych pojawia się konﬂiktmię-

dzy ważnym interesem publicznym a konstytucyjnym

prawem własności.

W obecnym kształcie prawa trudno

jest wymusić na właścicielu przychylność do współpra-

cy w upamiętnieniu miejsca ważnego z punktu widze-

nia dziedzictwa narodowego i historii Polski.

Przykładem trudności w godnym upamiętnieniu

miejsc pochówku jest sytuacja mogiły pomordowa-

nych więźniów i żołnierzy Armii Krajowej w miejsco-

wości Serwy, w gminie Płaska w województwie pod-

laskim.

Po kilkuletnich zabiegach, mimo przyzna-

nych przez Podlaski Urząd Wojewódzki funduszy na

remont monumentu znajdującego się na mogile

w Serwach, sprawa nie może doczekać się realizacji

z uwagi na sprzeciw właściciela gruntu, który mimo

wielu próśb i apeli nie chce udostępnić nabytego nie-

dawno terenu i uniemożliwia wykonanie potrzebnych

prac konserwacyjnych.

Oczekuje ekshumacji szcząt-

ków oﬁariprzeniesieniaichpozaobrębposesji.

Do

jego stanowiska przychyliła się Rada Ochrony Pamię-

ci Walk i Męczeństwa, która władzom wojewódzkim

i samorządowym zaproponowała ekshumację szcząt-

ków i przeniesienie ich na cmentarz parafialny

w Studzienicznej.

Stanowisko rodzin pomordowa-

nych w Serwach jest jednak inne, niezmiennie żąda-

ją one, aby nie dokonywano ekshumacji i upamiętnio-

no w sposób godny ich bliskich w miejscu ich śmierci,

czyli tam, gdzie spoczywają od blisko 70 lat.

Szacunek

dla osób zmarłych jest głęboko zakorzeniony w naszej

kulturze, a prawo do upamiętnienia miejsca śmierci

męczeńskiej musi być respektowane, zwłaszcza gdy

była ona wynikiem zbrodni i represji wojennych.

Oﬁarywojnywsposóbszczególnyzasługująnapa-

mięć i cześć, dlatego potrzebne są zmiany prawa, któ-

re umożliwiłyby godne ich upamiętnienie.

Nie może

być tak, że w wolnej Polsce, tak tragicznie doświad-

czonej przez historię, rodziny oﬁariwszystkieinsty-

tucje państwowe są bezradne wobec oporu pozbawio-

nego patriotyzmu i szacunku dla zmarłych właścicie-

la gruntu, na których położone są groby wojenne,

tym bardziej że właścicielem tym może być obcokra-

jowiec reprezentujący państwo lub narodowość, któ-

rej przodkowie byli sprawcami wojennych tragedii.

Państwo musi dysponować środkami, które zagwa-

rantują możliwość godnego upamiętnienia miejsc pa-

mięci oraz nieskrępowany dostęp do nich rodzinom

i całemu społeczeństwu.

stra o udzielnie odpowiedzi na następujące pytania:

nym upamiętnieniem miejsc pamięci narodowej wy-

nikające z trudności, jakie stwarzają w tym zakresie

prywatni właściciele gruntów, na których zlokalizo-

wane są mogiły wojenne?

W odniesieniu do mogiły

wojennej w Serwach, gmina Płaska w województwie

podlaskim, sygnalizowałem to już w moim wystąpie-

niu do Pana z czerwca 2009 r., ale odpowiedź na nie

rozwiązania tego bolesnego problemu.

2.

Czy Pan Minister i rząd zamierzają skierować

do Sejmu projekt takich zmian w obowiązujących

przepisach, które dadzą rodzinom oﬁar i władzom

publicznym Rzeczypospolitej Polskiej instrumenty

skutecznego działania w stosunku do właścicieli

gruntów, na których zlokalizowane są groby i cmen-

tarze wojenne, tak aby możliwe było ich utrzymanie

w należytym stanie i godne upamiętnienie oﬁar?

Pragnę przypomnieć, że projekt ustawy z druku

nr 745 o miejscach pamięci narodowej autorstwa Pra-

wa i Sprawiedliwości złożony w Sejmie dnia 17 grud-

nia 2007 r., którego celem było m.in. uregulowanie

omawianych problemów, nie został uchwalony, a za-

powiadany w 2008 r. projekt rządowy mimo upływu

czterech lat dotychczas do laski marszałkowskiej nie

wpłynął.

3.

Jaka w obecnych uwarunkowaniach prawnych

jest możliwa droga skutecznego postępowania, aby

w konkretnym przypadku mogiły wojennej w Ser-

wach, gmina Płaska w województwie podlaskim, zlo-

kalizowanej w obrębie nieruchomości należącej do

zamieszkałego w Białymstoku pana W. C., posiada-

jąca w obecnym roku budżetowym środki na konser-

wację gmina Płaska była w stanie przeprowadzić

niezbędne prace i zadośćuczynić rodzinom oﬁarocze-

kujących na godne upamiętnienie i potraktowanie

z należytym szacunkiem mogiły wojennej, w której

spoczywają żołnierze Armii Krajowej i cywilne oﬁary

niemieckiego terroru z dnia 22 czerwca 1944 r.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

(nr 6886)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

planowanych masowych zwolnień nauczycieli

Szanowna Pani Minister!

Ministerstwo Edukacji

Narodowej podało, iż wraz z końcem sierpnia pracę

w oświacie straci około 7,5 tys. nauczycieli.

Szacunki

te znacznie odbiegają od danych Związku Nauczyciel-

stwa Polskiego, który przewiduje zwolnienie prawie

18 tys. nauczycieli, a także szacunków Wolnego

244

Związku Zawodowego „Sierpień 80” podającego licz-

bę 30 tys. zwolnionych.

W województwie śląskim Okręg Śląski Związku

Nauczycielstwa Polskiego przeprowadził sondaż

w około 1/4 placówek oświatowych, z którego wyni-

ka, że od września pracę w naszym regionie starci

prawie 600 nauczycieli.

Z uwagi na niewielki zasiąg

badania można przypuszczać, że liczba ta z pewno-

ścią będzie większa.

Proszę o odpowiedź na pytanie: Jakie działania pla-

nuje podjąć ministerstwo we współpracy z Minister-

stwem Pracy i Polityki Społecznej w celu realizacji pro-

gramu wsparcia dla nauczycieli zwalnianych z pracy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6887)

do ministra gospodarki

w sprawie działań Ministerstwa Gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Związki zawodowe

przy tyskiej fabryce Fiat Auto Poland SA informują

o planowanym zwolnieniu nawet 1,5 tys. pracowni-

ków w związku ze spadkiem zapotrzebowania na

nowe samochody i ograniczeniem produkcji samocho-

dów.

Wraz z mniejszą produkcją Fiata Auto Poland

SA wiele innych tyskich ﬁrmwykonującychpodze-

społy oraz części do samochodów będą zmuszone

zwolnić pracowników.

Fabryka Fiata Auto Poland SA

umiejscowiona jest na terenie tyskiej podstrefy Ka-

towickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Główny problem tyskiej fabryki związany jest

z przeniesieniem produkcji samochodu Fiat Panda

do Włoch, którego dokonano z powodów zupełnie po-

zaekonomicznych, ponieważ tyska fabryka od lat no-

towała najlepsze wyniki spośród wszystkich innych

zakładów koncernu.

Proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Jakie działania podejmował Pan przed dwoma

laty, aby nie dopuścić do przeniesienia produkcji mo-

delu Panda do Włoch, i dlaczego zakończyły się one

ﬁaskiem?

2.

Jakie przywileje otrzymał Fiat Auto Poland

w związku z umiejscowieniem fabryki w specjalnej

streﬁeekonomicznej?

3.

Jakie działania podejmie ministerstwo, aby po-

móc tyskiej fabryce?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 6888)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Związki zawodowe

o planowanych zwolnieniach spowodowanych spad-

kiem zapotrzebowania na samochody i tym samym

ograniczeniem produkcji.

Już od maja zakład zaczął

zwalniać po 29 osób, by nie naruszyć przepisów do-

tyczących zwolnień grupowych.

Przewiduje się, że do

końca roku pracę może stracić nawet 1,5 tys. osób

w samej tylko fabryce FAP, a kolejne kilkaset pra-

cowników może zostać zwolnionych z zakładów wy-

twarzających podzespoły i części dla fabryki Fiat

Auto Poland SA.

Proszę o odpowiedź na pytanie: Jaki program po-

mocowy przewiduje ministerstwo dla zwalnianych

pracowników?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 6889)

do ministra pracy i polityki społecznej

przewidywanego wzrostu bezrobocia

Szanowny Panie Ministrze!

Czerwcowy wskaźnik

bezrobocia wykazał, iż ponad 2 mln Polaków, tj. 12,4%,

pozostaje bez pracy.

Był to najwyższy wynik, w tym

przedziale, od 6 lat.

Pomimo rozpoczętego okresu

prac sezonowych w stosunku do ubiegłego miesiąca

wskaźnik spadł ledwie o 0,2%.

Ekonomiści przewidują, iż wraz z końcem sierp-

nia bezrobocia może wzrosnąć nawet do 14% i utrzy-

mać się w takim stanie do przyszłego roku.

W odpowiedzi na moją interpelację nr 4980 sekre-

tarz stanu w MPiPS pan Jacek Męcina poinformo-

wał, iż w przypadku pogorszenia się sytuacji na ryn-

ku pracy minister pracy i polityki społecznej będzie

wnioskował o powiększenie kwoty na walkę z bezro-

bociem.

Stan środków Funduszu Pracy po czterech

miesiącach bieżącego roku wzrósł do kwoty 7,4 mld zł.

Mimo to środki wciąż pozostają niewykorzystane.

Proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Czy ministerstwo wystąpiło do ministra ﬁnan-

sów o uruchomienie środków z Funduszu Pracy?

245

2.

Jaki jest stan ﬁnansowyfunduszunakoniec

czerwca?

3.

Jakie programy specjalne planuje uruchomić

ministerstwo w celu przeciwdziałania bezrobociu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 6890)

do ministra skarbu państwa

w sprawie

planowanej prywatyzacji polskich uzdrowisk

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z zapo-

wiedziami ministerstwa dotyczącymi prywatyzacji

w latach 2012–2013 większości polskich uzdrowisk,

nadzorowanych obecnie przez państwo, docierają do

opinii społecznej głosy zaniepokojenia, zarówno od

związkowców, przedstawicieli personelu sanatoriów

i szpitali sanatoryjnych, jak również ich obecnych

i przyszłych potencjalnych kuracjuszy.

Tak jest

w przypadku zarządzającego sanatoriami, ale rów-

nież znanymi w świecie tężniami Przedsiębiorstwa

Uzdrowisko Ciechocinek SA, które na dzisiaj za-

trudnia 550 osób.

Podobna sytuacja występuje w ośrodkach, które

prowadzą leczenie czy rehabilitację dzieci.

Z posiada-

nych przez nie informacji wynika, że dotychczasowe

prywatyzacje podobnych placówek doprowadziły do

zmiany proﬁluświadczonychusług.

Zpowodubraku

rentowności zmienia się szybko sanatoria dziecięce

na leczące czy rehabilitujące dorosłych.

Często powo-

dem takich zmian jest ograniczenie kosztów związa-

nych np., co konieczne jest w wypadku placówki dla

dzieci – z prowadzeniem szkoły sanatoryjnej.

Takie

obawy istnieją w przypadku Uzdrowiska Rymanów.

Jedynym uzdrowiskiem, które ministerstwo chce

pozostawić w rękach państwa, jest – na dzisiaj – Kry-

nica-Żegiestów Zdrój.

W związku z tymi drastycznymi dla wielu oby-

wateli i wątpliwymi z punktu widzenia interesów

państwa decyzjami pragnę zadać Panu Ministrowi

pytania:

Jakie gwarancje zatrudnienia po przeprowadzo-

nym procesie prywatyzacji przedstawi minister

skarbu państwa obecnym pracownikom polskich

uzdrowisk?

Jakie prawne zabezpieczenia odnośnie do dalszej

działalności leczniczo-rehabilitacyjnej – zgodnie z obec-

nym statusem – zastosowało ministerstwo, aby pry-

watyzacja sanatoriów czy szpitali sanatoryjnych nie

oznaczała braku w Polsce ośrodków dla chorych i wy-

magających rehabilitacji dzieci?

Jak ministerstwo zagwarantuje, że prywatyzujący

polskie uzdrowiska nie zrezygnują z ich dotychczaso-

wej działalności na rzecz bardziej dochodowej, np. prze-

kształcając bazę leczniczą w wypoczynkową?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6891)

do ministra gospodarki

w sprawie opublikowanych wyników badań

dotyczących płatności ﬁrm

(tzw. moralności płatniczej)

Szanowny Panie Ministrze!

Duża międzynarodo-

wa wywiadownia gospodarcza Dun & Bradstreet,

monitorująca płatności ﬁrm,podałaostatnio,żePol-

ska jest jednym z trzech europejskich krajów o naj-

niższej tzw. moralności płatniczej (sic!).

Pozycję tę

polskie ﬁrmyuzyskałydziękiustaleniom,żew2011r.

terminowo opłacono w Polsce tylko 34% faktur.

Według

tego samego źródła największe zaległości płatnicze od-

notowano w branży spożywczej i budowlanej.

Niepoko-

jące są zwłaszcza informacje, że 15-procentowy wzrost

ogólnej kwoty zadłużenia przypada właśnie na bran-

żę spożywczą i wynosi łącznie blisko 266 mln zł.

Ci sami analitycy podali, że w marcu 2012 r. licz-

ba zgłoszonych dłużników w branży budowlanej

wzrosła o 64%.

Powyższe dane oznaczać mogą jedynie (według

opinii fachowców z Dun & Bradstreet) znacznie po-

garszającą się koniunkturę oraz – zwłaszcza w przy-

padku ﬁrmbudowlanych–wielokrotniemniejsząod

oczekiwań liczbę zleceń ze strony sektora publiczne-

go.

Ta ostatnia przyczyna jest również powodem, dla

którego ﬁrmy zostają zmuszone do konkurowania

ceną w postępowaniach przetargowych; przyjmowa-

nia warunków przetargowych mimo praktycznej nie-

możności ich spełnienia.

Skądinąd pojęcie „moralności płatniczej” jest

z gruntu mylące i trąci hipokryzją.

Nie odnosi się

przecież do sytuacji, gdy nie płaci ten, kto jest nie-

uczciwy, bo nie chce zapłacić, lecz opisuje sytuację,

gdy nie płaci ten, który nie ma z czego zapłacić.

Dla-

tego sensowniej i roztropniej jest używać terminu

np.: drożność płatnicza.

Badaniu drożności płatniczej poddano 19 krajów

z trzech kontynentów.

Najniższą drożnością płatniczą

wykazują się ﬁrmyzHiszpanii,PolskiiPortugalii.

Ponieważ dane ujawnione zostały wobec opinii

światowej, a nie są dla Polski korzystne – ani ze

względów ekonomicznych, ani wizerunkowych – pra-

gnę zadać Panu Ministrowi pytanie: Jak jest możli-

246

we, że wbrew nieustannie podawanym przez pana

premiera oraz innych członków koalicyjnego rządu

zapewnieniom, iż Polska jest ciągle w fazie rozwoju

i zdecydowanie najlepiej spośród krajów Unii Euro-

pejskiej radzi sobie z kryzysem gospodarczym, bada-

nia niezależnych ﬁrmeksperckichzdecydowaniepod-

ważają te opinie, kompromitując zarówno wypowia-

dających je polityków, jak również – w przypadku

drożności płatniczej – szkodzą polskim przedsiębior-

stwom?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6892)

do ministra obrony narodowej

w sprawie projektu nowelizacji ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

podanej przez prasę („Nasz Dziennik” z dnia 3 lipca

2012 r.) byli członkowie Wojskowej Rady Ocalenia

Narodowego, w tym generał Czesław Kiszczak, mie-

li otrzymywać wyższe emerytury.

Argumentem za

przyjęciem tego typu projektu jest wyrok Trybunału

Konstytucyjnego, który w lutym 2010 r. orzekł, że

byłym żołnierzom Wojska Polskiego za czas, zanim

wzięli udział w działaniach Wojskowej Rady Ocalenia

Narodowego, nie należy obniżać emerytur.

Po kilku godzinach na stronach internetowych

pojawiły się słowa Pana Ministra: „Uważam, że w ta-

kiej sprawie nie powinno być automatyzmu, budzi

ona duże emocje.

Przy pełnym szacunku do orzeczeń

TK, które trzeba realizować, chcę ponownie wszech-

stronnie przeanalizować to orzeczenie i jego skutki.

Jako odpowiedzialny za kształt ewentualnej noweli-

zacji mam do tego prawo, stąd dyspozycja przerwania

pracy”.

Wobec tego skandalicznego projektu, który wzbu-

dził, jak Pan Minister sam zauważył, emocje związa-

ne przede wszystkim z poczuciem niesprawiedliwości

i krzywdy wyrządzonej kombatantom, żołnierzom

Armii Krajowej, oﬁaromprześladowańsystemuko-

munistycznego, których po raz kolejny dotknęłaby:

promocja ﬁnansowa ludzi sprzeniewierzających się

wolnej Polsce i służalczych względem sowieckiego

okupanta, pragnę zapytać Pana Ministra: Kto perso-

nalnie spośród podległych Panu urzędników odpo-

wiada za przygotowanie i forsowanie tego typu ha-

niebnych i kompromitujących rząd projektów, dla

których jedyną rękojmią wydają się być znane po-

wszechnie słowa wpływowego dziennikarza określa-

jące gen. Kiszczaka „człowiekiem honoru”, a których

to urzędników działania sam Pan Minister był zmu-

szony zablokować?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6893)

do ministra środowiska

w sprawie

projektowanej zmiany ustawy o lasach

„Prace nad zmianą dwudziestoletniej już ustawy

o lasach są w toku, na etapie wewnątrzresortowym.

Wśród rozważanych zmian jest m.in. kwestia zwięk-

szenia udziału Lasów Państwowych w przychodach

budżetu państwa” – zakomunikowała rzeczniczka

ministerstwa.

Pani rzecznik dodała również: „Prace

toczą się z przychylnością resortu ﬁnansów”.

Słowate

zostały przytoczone w mediach 7 lipca br.

Ponieważ nie ma żadnych (oﬁcjalnych)–pozatym

lakonicznym tekstem – informacji co do tego, w jakim

merytorycznie kierunku podążają owe prace, pragnę

zapytać Pana Ministra:

Czy prawdziwe są spekulacje na temat planowa-

nej przez ministerstwo szerokiej prywatyzacji Lasów

Państwowych?

Czy planowane jest zwiększenie podatku leśnego,

co mogą sugerować zacytowane wyżej słowa o przy-

chylności resortu ﬁnansów?

Czy prowadzone są konsultacje ze środowiskami

przedstawicielskimi pracowników Lasów Państwo-

wych, które najlepiej znają możliwości ﬁnansoweswo-

jej ﬁrmy?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6894)

do ministra sportu i turystyki

tuacją, w jakiej znaleźli się klienci poszkodowani

przez upadłość biur turystycznych w Polsce.

Od kilku

lat w szczycie sezonu letniego bankrutuje kilka biur

247

podróży, nie tylko narażając klientów na straty ﬁnan-

sowe i stres, lecz również podważając wiarygodność

całej branży turystycznej.

Przykładem z ostatnich

dni jest ogłoszenie upadłości przez znane na rynku

ﬁrmy turystyczne, takie jak Sky Club, Triada czy

Excalibur Tours.

Wprawdzie turystów chroni instytucja gwarancji

bankowej lub ubezpieczeniowej bądź też umowa

ubezpieczenia, która w przypadku bankructwa

przedsiębiorcy umożliwia pokrycie kosztów powrotu

uczestników wycieczki do miejsca jej rozpoczęcia, jed-

nak często w takich przypadkach kwota roszczeń

przekracza kwotę możliwą do wypłaty (gwarancji

ubezpieczeniowej).

Wydaje się, iż dotychczasowy mechanizm kontro-

li ﬁnansowejtakichﬁrmniejestdostateczniesku-

teczny.

Według ustawy o usługach turystycznych

z 29 sierpnia 2007 r. (z późniejszymi zmianami) or-

ganami upoważnionymi do kontroli prowadzonej

nister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek

województwa.

Marszałkowie województw zwracają

jednak uwagę, że do skutecznej kontroli biur niezbęd-

ny jest bezpłatny dostęp do Krajowego Rejestru Dłu-

gów, tak by na bieżąco monitorować kondycję ﬁnan-

sową touroperatorów.

Tymczasem wysokie koszty

dostępu do tych informacji stanowią blokadę dla władz

samorządowych w wykonywaniu kontroli.

Również

izby turystyczne nie mają możliwości skutecznego

sprawdzania wiarygodności ﬁnansowejbiurpodróży.

Mając na uwadze fakt, iż możliwe są kolejne ban-

kructwa biur podróży, gdyż według informacji Kra-

jowego Rejestru Długów lista dłużników sięga już

13% licencjonowanych organizatorów turystyki,

zwiększenia skuteczności kontroli ﬁnansowej biur

podróży?

2.

Czy ministerstwo monitoruje skuteczność do-

tychczasowych mechanizmów kontroli biur podróży?

3.

Czy ministerstwo otrzymywało sygnały od mar-

szałków województw lub izb turystycznych o braku

faktycznej możliwości sprawdzania wiarygodności

biur podróży?

runku zlikwidowania opłaty za dostęp do krajowego

rejestru dłużników dla marszałków województw?

5.

Jakie jest stanowisko Pani Minister wobec po-

stulatu Polskiej Izby Turystycznej, aby wprowadzić

dodatkowe zabezpieczenia (np. specjalne fundusze),

które kompensować będą szkody niepokryte gwaran-

cją ubezpieczeniową lub bankową?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

(nr 6895)

do ministra gospodarki

wymóg wykorzystania odnawialnych źródeł

jektem ustawy wprowadzającej wymóg wykorzysta-

nia odnawialnych źródeł energii (OZE) w sektorze

budownictwa.

Inwestorzy, którzy po 1 stycznia 2015 r.

Znajdujący się w projekcie ustawy zapis mówi

o tym, że wszystkie nowe oraz remontowane budyn-

ki będą musiały być wyposażone w kolektory słonecz-

ne, pompy ciepła, małe wiatraki, panele fotowolta-

iczne lub wykorzystywać zieloną energię z sieci

elektroenergetycznej albo ciepłowniczej.

Minimalny

udział energii elektrycznej, ciepła lub chłodu albo

paliwa gazowego z instalacji odnawialnych źródeł

musiał wynosić 10–13%.

Obowiązek zwiększenia udziału alternatywnych

15% do 2020 r. wynika z dyrektywy unijnej.

Jednak

narzucenie go inwestorom i właścicielom budynków

bez odpowiedniego systemowego wsparcia ﬁnanso-

wego dla takich instalacji budzi spore kontrowersje

i wątpliwości co do faktycznych beneﬁcjentówtego

uregulowania.

Dotychczasowe małe zainteresowanie instalacją

odnawialnych źródeł energii wynika z ogromnych

kosztów tego przedsięwzięcia przy niewielkich korzy-

ściach, zwłaszcza dla małych gospodarstw, które nie

zanieczyszczają środowiska i potrzebują mniej prądu

czy gazu.

Koszt instalacji systemu kolektorów słonecz-

nych w budynku jednorodzinnym (100 m

2

) wynosi ok.

12–15 tys. zł, małego wiatraka o mocy 5–10 kWh ok.

10–20 tys. zł, natomiast paneli słonecznych, turbin

wiatrowych czy agregatorów biopaliwa to wydatek

rzędu 50–120 tys. zł.

Nowe przepisy będą się wiązać zatem zarówno ze

wzrostem kosztów inwestycji, jak i ze wzrostem cen

nieruchomości oddawanych do użytku po 2015 r.

wiedniego systemu wsparcia finansowego dla wy-

konania obowiązku instalacji odnawialnych źródeł

energii, tak aby było ono opłacalne dla właścicieli

budynków?

łych gospodarstw, które zużywają mało prądu i gazu,

nie zanieczyszczają środowiska, a koszt montażu

248

OZE zwróci się właścicielom dopiero po kilkudzie-

sięciu latach?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 6896)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie konkursu na projekt systemowy

kojącymi informacjami na temat ﬁrmy,którazostała

partnerem technologicznym wartego 45 mln zł projek-

tu systemowego „E-podręczniki do kształcenia ogól-

nego”.

Zwycięzcą konkursu zorganizowanego przez

Ośrodek Rozwoju Edukacji została nieznana w bran-

ży e-learningu ﬁrmaProgressFrameworksp.zo.o.,

specjalizująca się w pośrednictwie sprzedaży jedno-

stek inwestycyjnych.

Firma nie jest ujmowana w żad-

nym z rankingów podmiotów zajmujących się e-lear-

ningiem.

Dopiero po ogłoszeniu wyników konkursu

ﬁrmautworzyłanowąstronęinternetową,naktórej

przedstawia swoje portfolio związane z wdrażaniem

interaktywnych aplikacji dla celów edukacyjnych,

jednak wypada ono bardzo słabo w porównaniu z po-

jącymi spore doświadczenie we współpracy z naj-

większymi na świecie koncernami.

Do tego ﬁrma

Progress Framework wszystkie swoje zlecenia wy-

konywała dla jednej tylko fundacji, Centrum Edukacji

Obywatelskiej, z którą związana była obecna wicemi-

nister edukacji.

Szczególne wątpliwości budzi również niejasna sy-

tuacja ﬁnansowa zwycięzcy konkursu.

Spółka Pro-

gress w ciągu ostatnich trzech lat nie składała do

Krajowego Rejestru Sądowego obowiązkowych rocz-

nych sprawozdań ﬁnansowych.

Kapitałzakładowy

w wysokości 1,2 mln zł prezentowany na nowej stro-

nie jest znacznie wyższy niż zgłoszony w dokumen-

tach rejestrowych.

Nie jest też pewne, czy ﬁrma dysponuje odpo-

wiednią kadrą i zasobami potrzebnymi do realizacji

projektu, ponieważ już raz odpadła z konkursu e-le-

arningowego z powodu braku specjalistów.

Dodatkowe kontrowersje wokół przeprowadzenia

konkursu wywołują informacje o ustaleniu ilości

punktów przyznawanych w konkursie dopiero po

otwarciu kopert, co było wbrew regulaminowi MEN.

1.

W jaki sposób Pani Minister odnosi się do

przedstawionych wyżej wątpliwości?

2.

Jakie są dotychczasowe ustalenia zleconej przez

Panią Minister kontroli konkursu?

3.

Jakie działania podejmie Pani Minister, by za-

pewnić przejrzystość konkursów na e-podręczniki?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 6897)

do ministra administracji i cyfryzacji

ponowaną przez resort nowelizacją ustawy o zbiór-

kach publicznych z 1933 r.

Społeczność internautów,

dla której możliwość fundowania interesujących pro-

jektów przez Internet (crowdfunding) jest niezwykle

istotna, z zaniepokojeniem przyjmuje zmianę art. 1

ustawy poddającą regulacji bezgotówkowe zbiórki.

Wedle nowego brzmienia ww. zapisu „wszelkie pu-

bliczne zbieranie oﬁarwśrodkachpieniężnychlub

uprzedniego pozwolenia władzy”.

Propozycja ta budzi

uzasadnioną obawę o zahamowanie możliwości sku-

tecznego fundowania projektów przez Internet na

skutek działalności urzędniczej i związanych z tym

przestojów, dodatkowych kosztów zatrudnienia

oraz uznaniowości w zatwierdzaniu projektów.

Tymczasem crowdfunding staje się na świecie

i w Polsce istotnym źródłem ﬁnansowaniainnowa-

cyjnych projektów.

Powstają dziś pierwsze platfor-

my, które pozwalają młodym artystom czy przedsię-

biorcom pozyskiwać ﬁnansowaniedlaswoichprojek-

tów wśród polskich internautów, a nie na zagranicz-

nych portalach.

Silną stroną tego modelu ﬁnanso-

wania działalności jest dobrowolność i bezpośrednia

relacja między twórcą a donatorem.

W uzasadnieniu proponowanych zmian ustawy

ministerstwo wskazuje na nową możliwość „przepro-

wadzenia zbiórki publicznej jednym kliknięciem albo

esemesem”, jednak internauci zauważają, że w sytu-

acji braku regulacji takie zbiórki można przeprowa-

dzać już teraz.

Obecnie można fundować różne ini-

cjatywy przy użyciu nowoczesnych środków płatni-

czych i w bardzo szybkim czasie.

Wyrok Sądu Rejo-

nowego dla Krakowa-Podgórza potwierdził, iż prze-

prowadzanie zbiórek za pomocą obrotu bezgotówko-

wego (np. PayPal, przelewy elektroniczne) nie pod-

lega ustawie o zbiórkach publicznych i w związku

z tym organizowanie zbiórek bez wymaganego przez

tę ustawę zezwolenia nie jest wykroczeniem.

249

Polscy internauci liczyli na to, że zapowiedź Pana

Ministra o otwarciu krajowego prawa na crowdfun-

ding będzie się wiązać ze stworzeniem takich ram

regulacyjnych, które pozwoliłyby na nieskrępowany

rozwój tego modelu ﬁnansowania.

Teraz jednak powstaje wątpliwość, czy propono-

wane zmiany w ustawie mają faktycznie służyć użyt-

kownikom Internetu, czy raczej ograniczać ich moż-

liwości w kwestii ﬁnansowaniaiutrudniaćzdobywa-

nie funduszy na interesujące projekty.

o ustosunkowanie się do powyższych uwag i odpo-

wiedź na następujące pytania:

1.

Czy internauci mogą liczyć na korektę ministe-

rialnego projektu, tak by pozostawił on większą swo-

bodę korzystania z możliwości skutecznego fundowa-

nia projektów przez Internet?

2.

Czy ministerstwo dostrzega potencjał, jaki dla

rozwoju przedsiębiorczości i dobroczynności stanowi

crowdfunding w dotychczasowej formie?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 6898)

do ministra sprawiedliwości

dzie Apelacyjnym w Warszawie Wydział VI w sprawie

dową nr 205 Niezależnego Samorządnego Związku

23 marca 2012 r. o udzieleniu zabezpieczenia, sygn. akt

IV Co 98/12, chcielibyśmy zwrócić Pańską uwagę na

gowy oraz jego działalność na szkodę obowiązanych.

sko trwających sześć miesięcy negocjacji w sprawie

sekwencją utraty przez załogę 40% swojego uposaże-

nia po wydzieleniu spółki LOT AMS ze spółki PLL

brakiem woli porozumienia ze strony zarządu związ-

kowcy sięgnęli po środek ostateczny, mianowicie po

referendum strajkowe.

Wypadło ono pozytywnie,

w związku z czym załoga podjęła akcję strajkową.

W odpowiedzi na to posunięcie zarząd wystąpił do

pieczenie.

Uzasadnieniem tego wniosku miała być

rzekoma nieadekwatność roszczeń płacowych oraz

niezgodność strajku z przepisami prawa zawartego

w ustawie o rozwiązywaniu sporów zbiorowych

Sąd przychylił się do wniosku wnioskodawcy i wydał

orzeczenie o udzieleniu zabezpieczenia, z klauzulą

natychmiastowej wykonalności.

Orzeczenie to zosta-

ło wydane w sprzeczności z szeregiem przepisów pra-

wa procesowego.

W związku z tym związkowcy ze

czego i Komisji Międzyzakładowej nr 205 Niezależ-

nego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidar-

ność” złożyli zażalenie do Sądu Apelacyjnego w War-

szawie Wydział VI, wskazując w uzasadnieniu na

łamanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego

oraz artykułów konstytucji przez sąd okręgowy.

§ K.p.c., a także stanowi pogwałcenie art. 59 konsty-

Kodeksu postępowania cywilnego, uznając Komisję

Międzyzakładową nr 205 Niezależnego Samorządne-

go Związku Zawodowego „Solidarność” za podmiot

Na absurd zakrawa także fakt dostarczenia wspo-

mnianego postanowienia dopiero po 3 dniach, w sy-

tuacji gdy było ono opatrzone klauzulą natychmia-

stowej wykonalności.

1.

Czy po zapoznaniu się z okolicznościami wyda-

nia orzeczenia Sądu Okręgowego w Warszawie IV Wy-

Co 98/12) zechce Pan Minister rozważyć możliwość

zastosowania rewizji nadzwyczajnej względem wspo-

mnianego orzeczenia?

ręczone obowiązanym dopiero 26 marca br., w sytu-

acji gdy zostało ono wydane z klauzulą natychmia-

stowej wykonalności?

Dlaczego w tych okoliczno-

ściach Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cy-

250

wilny zwlekał z dostarczeniem orzeczenia aż 3 dni,

stwarzając tym samym ryzyko eskalacji konﬂiktu

związkowców z zarządem oraz zwielokrotnieniem

3.

Na jakiej podstawie Sąd Okręgowy w Warsza-

wie wydał postanowienie o udzieleniu zabezpiecze-

nia, podczas gdy nie zajmował się on istotą legalności

bądź nielegalności strajku załogi spółki?

4.

Czy w ocenie Pana Ministra – po zapoznaniu

się z dokumentacją sprawy – można stwierdzić o le-

galności wspomnianej akcji strajkowej?

Uprzejmie prosimy Pana Ministra o zaintereso-

wanie się przedstawionym problemem oraz o odpo-

wiedź na postawione pytania.

Z poważaniem

Posłowie Dawid Jackiewicz

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6899)

do ministra skarbu państwa

Gazowni Kieleckiej

Gazyﬁkacjaregionuświętokrzyskiegorozpoczęła

się w dwudziestoleciu międzywojennym, dokładnie

5 lutego 1937 r.

Sejm podjął decyzję o budowie Cen-

tralnego Okręgu Przemysłowego, największego

przedsięwzięcia gospodarczego Polski lat 1919–1939.

Jednak dopiero w styczniu 1958 r. w wyniku uchwa-

ły Prezydium MRN w Kielcach zostało powołane i roz-

poczęło działalność przedsiębiorstwo pod nazwą

„Miejska Gazownia”.

Gazownia Kielecka wchodzi w skład Karpackie-

go Oddziału Obrotu Gazem, który funkcjonuje w ra-

mach Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownic-

twa spółka akcyjna (PGNiG).

Jednostka w Kielcach

obejmuje swoim zasięgiem powiaty: kielecki, ostro-

wiecki, starachowicki skarżyski, konecki, buski,

jędrzejowski, pińczowski, włoszczowski, kazimier-

ski oraz częściowo staszowski.

Poprzez swoje biura

obsługi klienta prowadzi obsługę ponad 131 tys.

klientów indywidualnych i biznesowych zużywają-

cych rocznie 291,5 mln m

3

gazu ziemnego wysoko-

metanowego.

Gazownia Kielecka włącza się bardzo aktywnie

w życie mieszkańców obsługiwanego regionu poprzez

pomoc w rozwoju edukacji, sportu, kultury, współ-

pracując z największymi instytucjami o dużym za-

ufaniu społecznym (m.in. Muzeum Zabawek i Zaba-

wy, Fundacja Vive Serce Dzieciom, urzędami, ECB

w Pacanowie).

Ponadto Gazownia Kielecka realizuje

projekty sponsoringowe dotyczące GK PGNiG SA,

a w szczególności poprzez współpracę ze Związkiem

Piłki Ręcznej w Polsce PGNiG Superligą i organiza-

cję Festiwali Piłki Ręcznej „PGNiG dzieciom”.

W Polsce przeprowadzono w roku 1999 reformę

administracyjną państwa, w wyniku której obowią-

zuje trójstopniowy podział administracyjny kraju.

Podstawową jednostką samorządu terytorialnego

jest gmina, a oprócz niej występują powiaty i woje-

wództwa.

Ten trójstopniowy samorząd terytorialny

ma swoje wady, jak i zalety.

Władze powiatów i gmin województwa święto-

krzyskiego są zaniepokojone planami zmian organi-

zacyjnych w lokalizacji sądów rejonowych, prokura-

tur rejonowych, rejonów energetycznych, sanepidów

czy posterunków policji, które mają polegać na ich

Mieszkańcy Kielc są zaniepokojeni doniesieniami

o planach restrukturyzacji Gazowni Kieleckiej.

Nie-

wykluczone, że, przygotowując się do przyszłorocz-

nego uwolnienia rynku gazu, centrala Kieleckiego

Oddziału Karpackiej Spółki Gazowniczej pozostawi

w Kielcach jedynie biuro obsługi interesantów.

Re-

alizacja tych planów może spowodować zwolnienia

pracowników oraz pogorszenie i tak trudnej sytuacji

na lokalnym rynku pracy.

Likwidacja oddali usługi

świadczone przez spółkę gazowniczą od mieszkańców

regionu, w tym również od inwestorów.

W Kielcach

pozostanie tylko biuro obsługi klienta zajmujące się

podstawowymi sprawami, jak podpisywanie umów na

dostawę gazu z nowymi abonentami.

Takie działania

to uszczerbek na prestiżu miasta wojewódzkiego.

W obecnej sytuacji wielkim marnotrawstwem by-

łaby likwidacja tak sprawnie funkcjonującej Gazow-

ni Kieleckiej.

Ministrowi następujące pytania:

1.

Czy doniesienia medialne o planach restruktu-

ryzacji Gazowni Kieleckiej są prawdziwe?

2.

Czy Pan Minister planuje wstrzymanie procesu

restrukturyzacji Gazowni Kieleckiej?

3.

Dlaczego rząd w sytuacji zaniepokojenia społe-

czeństwa kryzysem gospodarczym powodującym

ne oraz czym są one uzasadnione?

4.

Czy działania planowane przez rząd nie mają

ułatwić w niedalekiej przyszłości likwidacji części

powiatów w Polsce?

5.

Dlaczego akcje te nie są poprzedzane konsulta-

cjami społecznymi a mieszkańcy i samorządy lokalne

dodatkowo zaostrza sytuację?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

251

Interpelacja

(nr 6900)

do ministra środowiska

w sprawie zwiększenia dodatkowego limitu

Szanowny Panie Ministrze!

Limity uprawnień do

emisji dwutlenku węgla przyznawane przedsiębior-

stwom działającym na terenie naszego kraju są za

niskie.

Wpływa to negatywnie na konkurencyjność

całej gospodarki.

Rząd premiera Donalda Tuska

w ramach ratowania budżetu państwa sprzedał

ła Polska, z systemu ONZ-owskiego.

Według infor-

macji nabywcami były przedsiębiorstwa japońskie

oraz rząd Hiszpanii.

Polska handluje nadwyżkami

i tym samym zamyka sobie drogę do lepszego i szyb-

szego rozwoju gospodarczego.

Firma Trzuskawica SA jest czołowym producen-

tem wapna, wyrobów wapienniczych, kamienia oraz

kruszyw z najwyższej jakości złóż na krajowym ryn-

ku.

Jest częścią koncernu CRH (Cement Roadstone

Holding), światowego lidera w dziedzinie produkcji

materiałów budowlanych.

ZPW Trzuskawica SA w Sitkówce od 2008 r. nie

może uzyskać przydziału dodatkowych uprawnień do

emisji CO

2

pod nową inwestycję, piec Maerz do wy-

pału wapna.

Na tę inwestycję spółka wydała ponad

50 mln zł, zwiększono wydajność produkcji, pojawił

się nowy produkt.

Piec jest bardziej „przyjazny” śro-

dowisku w zakresie emisji niż starsze rozwiązania.

Tego jednak decydenci nie dostrzegają.

Ministerstwu Środowiska dotychczas nie spieszy-

ło się z rozstrzygnięciem tej sprawy, mimo że brak

decyzji może doprowadzić do skokowego wzrostu

kosztów produkcji w ZPW Trzuskawica SA, spadku

opłacalności i w efekcie – zwolnień pracowników.

Pracownicy ZPW Trzuskawica SA boją się o miej-

sca pracy, bo gdyby nie limity, mogliby produkować

na pełnych obrotach, a tak, piec nie jest wykorzysty-

wany w 100%.

Skutkiem tego może być sytuacja, że

Polskę zaleje wapno z Ukrainy czy Słowacji.

Trzuskawica SA?

2.

Kiedy zostanie podjęta ostateczna decyzja

o przyznaniu dodatkowych limitów dla ZPW Trzu-

skawica SA?

3.

Jak Rada Ministrów wyobraża sobie funkcjono-

wanie i rozwój przedsiębiorczości w Polsce w perspek-

tywie obniżenia limitów emisji dwutlenku węgla?

Poseł Beata Kempa

(nr 6901)

do ministra zdrowia

pacjentów przebywających

w szpitalach niepełnoproﬁlowych

Szanowny Panie Ministrze!

Nie ulega wątpliwości,

że zapewnienie szybkiego transportu medycznego ma

podstawowe znaczenie dla ratowania życia i zdrowia

pacjentów.

Niestety obecnie obowiązujące przepisy

prawne znacząco utrudniają zapewnienie odpowied-

niej pomocy w zakresie transportu sanitarnego

w przypadku pacjentów tzw. szpitali jednoproﬁlowych.

Obecne regulacje prawne są skonstruowane w ten

sposób, iż zadaniem Państwowego Ratownictwa Me-

dycznego jest świadczenie pilnej pomocy osobom

przebywającym w warunkach pozaszpitalnych.

Z ko-

lei za transport sanitarny pacjentów pomiędzy szpi-

talami odpowiadają poszczególne zakłady opieki

zdrowotnej, do których obowiązków zgodnie z art. 70d

Nr 91, poz. 408, ze zm.) należy podpisanie odpowied-

niej umowy o świadczenie transportu medycznego.

Przyjęta została zatem pewna teoretyczna konstruk-

cja, zgodnie z którą za transport medyczny pacjentów

znajdujących się w szpitalach odpowiadają karetki

zakontraktowanego transportu medycznego, zaś trans-

port pozostałych osób pilnie potrzebujących pomocy

zapewniają karetki systemu Państwowego Ratownic-

twa Medycznego.

Niestety praktyka pokazała, że

w przypadku pacjentów szpitali niepełnoproﬁlowych

ten model się nie sprawdził.

Problem polega na tym, że ﬁrmyświadcząceusługi

transportu medycznego często nie są w stanie wysłać

karetki reanimacyjnej, która mogłaby przybyć na miej-

sce zdarzenia w ciągu godziny od jej wezwania.

Taka

sytuacja jest szczególnie niebezpieczna w przypadku

tzw. szpitali niepełnoproﬁlowych,którewwieluprzy-

padkach nie są w stanie zapewnić nagłej pomocy me-

dycznej swoim pacjentom.

Przykładowo szpitale uzdro-

wiskowe czy szpitale dla nerwowo i psychicznie chorych

nie mają na ogół możliwości zapewnienia pewnych

świadczeń, w sytuacji gdyby stan chorego przebywają-

cego w tych placówkach uległ nagłemu pogorszeniu

i wymagał pilnej interwencji medycznej.

W szpitalach

tych często nie działa całodobowy dyżur anestezjolo-

giczny, nie ma dostępu do wielu świadczeń chirurgicz-

nych, niemożliwe jest także wykonanie koronarograﬁi

u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym.

W razie nagłego pogorszenia się stanu zdrowia

pacjenta przebywającego w takich ośrodkach ko-

nieczne jest zatem jak najszybsze przetransportowa-

nie go do innego szpitala, w którym możliwe byłoby

udzielenie niezbędnej pomocy.

Tymczasem w małych

miejscowościach nierzadko ma miejsce sytuacja,

w której zakontraktowane ﬁrmyświadcząceusługi

252

transportu medycznego nie mają możliwości wysła-

nia do takiego pacjenta tzw. karetki reanimacyjnej.

Lekarz zmuszony jest więc wzywać karetkę systemu

Państwowego Ratownictwa Medycznego.

Niestety

bardzo często zdarza się, że osoba przyjmująca dys-

pozycję odmawia wysłania karetki, tłumacząc, iż

szpitale powinny same zapewnić sobie własny trans-

port medyczny.

Lekarze chcąc ratować życie chorego, muszą doko-

nywać bardzo skomplikowanych zabiegów, już nie tyle

medycznych, co prawnych, po to, ażeby zapewnić pa-

cjentowi niezbędną pomoc.

W przypadku gdy o życiu

pacjenta decyduje każda minuta, lekarz, spotykając się

z odmową wysłania karetki, wykonuje na ogół telefon

do wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycz-

nego, który zawsze na zasadzie wyjątku decyduje

o ewentualnym wyrażeniu zgody na wysłanie karetki

reanimacyjnej.

Właściwie obecnie jedyną teoretyczną

możliwością zapewnienia odpowiedniej pomocy pacjen-

towi z zawałem serca, który przebywa w szpitalu uzdro-

wiskowym lub w szpitalu dla nerwowo chorych, jest

dokonanie natychmiastowego wypisu takiego pacjenta

ze szpitala, następnie posadzenie go na ławce przed

szpitalem i dopiero wtedy zawezwanie karetki.

Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju sytuacje nie

powinny mieć miejsca, stąd też niezbędne wydaje się

podjęcie przez Pana Ministra działań w tej sprawie.

Ko-

nieczna jest zmiana obecnie obowiązującego prawa

w taki sposób, by jednoznacznie rozstrzygnąć, że ka-

retki Państwowego Ratownictwa Medycznego mogłyby

być wzywane w przypadku zagrożenia życia pacjenta

przebywającego w szpitalu w sytuacji, w której szpital

nie miałby możliwości udzielenia pilnej pomocy me-

dycznej na miejscu, zaś zakontraktowane ﬁrmytrans-

portu medycznego nie zapewniałyby możliwości szyb-

kiego wysłania karetki reanimacyjnej.

Chociaż obecnie

niem systemu państwowego ratownictwa jest pomoc

nia życia, to jednak praktyka pokazała, że często ist-

nieją poważne trudności z wezwaniem karetki reani-

macyjnej do pacjentów przebywających w szpitalach.

Minister wprowadzenie odpowiednich zmian w usta-

wie o Państwowym Ratownictwie Medycznym, które

gwarantowałaby, że karetki państwowego systemu

ratownictwa medycznego mogłyby być wzywane tak-

że do pacjentów znajdujących się w szpitalach, w przy-

padku gdyby wymagała tego konieczność udzielenia

pomocy choremu znajdującemu się w sytuacji nagłe-

go zagrożenia życia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6902)

do ministra zdrowia

nitarnej w woj. lubuskim oraz zasad ﬁnansowania

Istnieją bowiem obawy, że trwające obecnie uzgod-

nienia mogą doprowadzić do likwidacji akredytowa-

nych laboratoriów przy powiatowych stacjach sani-

tarno-epidemiologicznych i/lub zmniejszyć liczbę

stacji sanitarno-epidemiologicznych na terenie woj.

lubuskiego.

Zdaniem pracowników stacji sanitarno-

-epidemiologicznych zabiegi te mogą spowodować

wystąpienie zagrożenia zdrowia, a nawet życia miesz-

kańców naszego województwa.

Za przykład mogą

posłużyć plany likwidacji laboratorium mikrobiologii

żywności Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiolo-

gicznej w Zielonej Górze.

Zamknięcie tego laborato-

rium spowoduje istotne pogorszenie bezpieczeństwa

sanitarnego oraz ograniczenie dostępności do usług

publicznych w zakresie zabezpieczenia epidemiolo-

gicznego dla mieszkańców tej części naszego regionu,

która podlega zasięgom stacji sanitarno-epidemiolo-

gicznych w Zielonej Górze, Krośnie Odrzańskim, No-

wej Soli oraz w Żarach i Żaganiu.

Wspominane labo-

ratorium legitymuje się uzyskanym w 2005 r.

Certy-

ﬁkatemAkredytacjiLaboratoriumBadawczego,któ-

ry potwierdza spełnienie norm europejskich.

Certy-

ﬁkat ten jest uznaniem kompetencji placówki do

wykonywania badań w obszarach: badań chemicz-

nych, ﬁzycznychimikrobiologicznychwody,mikro-

biologii medycznej, mikrobiologii żywności oraz ba-

dań środowiska pracy.

Wyposażone jest w nowocze-

sny sprzęt pomiarowy, a bogate doświadczenie zawo-

dowe i fachowość personelu są gwarancją wysokiej

jakości wykonywanych badań.

Kadra laboratorium

działa niezwłocznie w przypadku zagrożenia życia

lub zdrowia (np. w przypadku skażenia wody pitnej

lub w przypadku skażeń w zakładach produkcyjnych

i obrotu żywnością).

Dlatego też korzystanie z labo-

ratorium mieszczącego się w odległym o 120 km od

Zielonej Góry Gorzowie Wielkopolskim może znacz-

nie wydłużyć czas reakcji oraz narazić mieszkańców

na poważane zagrożenie.

Przyczyni się zapewne tak-

że do zmniejszenia nadzoru sanitarnego nad przed-

siębiorcami w zakresie spełniania wymogów sanitar-

no-epidemiologicznych.

253

Przewodnicząca Regionalnej Sekcji Pracowników

Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych Regionu Zielo-

nogórskiego NSZZ „Solidarność” pani Maria Krze-

szowska poinformowała mnie także, że inspekcja

sanitarna od wielu lat otrzymuje środki na wydatki

pozapłacowe, które nie wystarczają na realizację za-

dań ustawowych, a tym bardziej ponadplanowych

(dodatkowych, nakładanych po przyjęciu budżetu).

Do końca bieżącego 2012 r. stacje sanitarno-epide-

miologiczne mogą pozyskiwać środki z tytułu sprze-

daży usług zleconych (badania i pomiary laborato-

ryjne, szkolenia).

Uzyskane środki stanowią dochód

budżetu państwa.

Dochody odprowadzane do budże-

tu państwa rekompensowane są w ramach rezerwy

W nawiązaniu do poruszonych wyżej kwestii raz

się do wymienionych na wstępie tej interpelacji kwe-

stii: zmian w dotychczasowych zasadach funkcjono-

skim oraz zasad ﬁnansowaniainspekcjisanitarnej

w roku 2013 i latach kolejnych.

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 6903)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie bezzasadnego aresztowania,

przewlekłości postępowań w sprawach

wypłacanych w związku ze stratami

poniesionymi na prawach

osób tymczasowo aresztowanych

Szanowny Panie Premierze!

Środki masowego

przekazu często informują o toczących się postępowa-

niach karnych oraz zakończonych wyrokami unie-

winniającymi, w których stosowany był środek zapo-

biegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.

Rozstrzygnięcia sądowe są podstawą do kolejnych po-

zwów ze strony tymczasowo osadzonych w aresztach

śledczych o wypłatę odszkodowań pieniężnych.

Skarb

Państwa zaś zobowiązany jest do realizacji prawomoc-

nych wyroków i wypłaty zasądzonych kwot.

1.

Czy w przypadku potwierdzenia zarzutów w za-

kresie niekompetencji bądź lekceważenia praw osób

podejrzanych i oskarżonych podejmowane są czynno-

ści zmierzające do wyeliminowania przedmiotowych

zdarzeń w przyszłości?

2.

Czy obowiązujące przepisy dotyczące funkcjo-

nowania prokuratury umożliwiły kierownikom jed-

nostek organizacyjnych sprawowanie funkcji nadzor-

czej i kontrolnej przy zachowaniu zasady niezależno-

ści prokuratora prowadzącego postępowanie?

3.

Czy nadzór instancyjny ze strony prokuratury

wyższego szczebla jest wykonywany prawidłowo, przy

uwzględnieniu, że skargi adresowane do prokuratora

nadrzędnego przekazywane są do załatwienia proku-

ratorowi, który podjął kwestionowaną decyzję?

4.

Czy ustawowo ustalony czas przeznaczony dla

sądu do podjęcia decyzji o zastosowaniu aresztu jest

w ocenie Pana Premiera wystarczający do zapozna-

nia się z aktami sprawy, zważywszy, że w niektórych

przypadkach materiały są bardzo obszerne?

5.

W ilu sprawach i w jakiej wysokości zostały

wypłacone odszkodowania w latach 2007–2011 z ty-

tułu bezzasadnego aresztowania?

6.

W jakiej uśrednionej wysokości wypłacane były

odszkodowania z tytułu przewlekłości postępowania

w sprawach karnych, z uwzględnieniem postępowa-

nia przygotowawczego oraz postępowania sądowego?

7.

W jakiej średniej wysokości wypłacano odszkodo-

wania z tytułu przewlekłości postępowania cywilnego

za lata 2007–2011?

Proszę o podanie ilości spraw.

8.

W jakiej średniej wysokości wypłacano odszko-

dowania w latach 2007–2011 w związku ze stratami

poniesionymi przez osoby bezzasadnie tymczasowo

aresztowane?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

(nr 6904)

do prezesa Rady Ministrów

pan M. R., ojciec zaginionego mjr.

Wojska Polskiego.

W obszernej korespondencji skierowanej do mnie

podnosi szereg wątpliwości, które w jego ocenie nie

zostały dostatecznie wyjaśnione w toku pracy orga-

nów ochrony prawnej.

Dramatyczna sekwencja zda-

rzeń związana z okolicznościami zaginięcia nie pozwa-

la mi pozostawić problemu bez próby wyjaśnienia.

Major był oﬁceremzawodowym,pracowałwjed-

nostce wojskowej w miejscowości Świdwin.

W dniu

29 maja 2006 r. około godz. 6 rano wyszedł z domu

i pieszo udał się na miejsce służby.

Do jednostki nig-

dy nie dotarł.

254

Toczące się postępowania prowadzone przez Po-

licję, Żandarmerię Wojskową, prokuraturę i sąd po-

zostawiają nadal wiele pytań, na które najbliżsi mjr.

nie otrzymali satysfakcjonującej odpowiedzi.

W chwi-

li obecnej przyjmuje się, że zmarł 27 grudnia 2006 r.

we Wrocławiu.

W karcie zgonu, jak dowodzi pan

M. R., nie ustalono przyczyny śmierci.

Jako miejsce

zgonu zaś wskazano miejscowy szpital.

uzupełnienia postępowania przygotowawczego prze-

ciwko W. R. zakończonego prawomocnym umorze-

niem postępowania wobec braku poszlak uzasadnia-

jących podejrzenie popełnienia przestępstwa?

2.

Czy zachodzi potrzeba ponownego przesłucha-

nia świadków w sprawie M. P. i J. R.?

Czy zostały

wyczerpane wszystkie wątpliwości co do prawdziwo-

ści słów świadków?

3.

Czy sposób nadzoru służbowego, a w szczegól-

ności zasadności podjęcia decyzji o odmowie wszczę-

cia śledztwa w sprawie fałszywych zeznań przez na-

czelnika Wydziału Nadzoru nad Postępowaniem

Przygotowawczym Prokuratury Okręgowej w Kosza-

linie był prawidłowy?

4.

Czy włączenie do akt sprawy karnej przeciwko

W. R. doniesienia M. R. o uprowadzeniu syna i obra-

bowaniu go, a także pozbawieniu wolności było dzia-

łaniem dopuszczalnym?

5.

Czy prokurator prowadzący postępowanie przy-

gotowawcze przeciwko W. R. po otrzymaniu zażale-

nia złożonego przez M. R. co do bezzasadności włą-

czenia pisma do akt sprawy winien wyłączyć mate-

riał dowodowy i zarządzić wpisanie go pod nowy

numer w repertorium?

6.

Czy sposób sprawowania nadzoru służbowego

przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w Poznaniu

oraz Naczelną Prokuraturę Wojskową w sprawie był

prawidłowy w ocenie Pana Premiera?

7.

Czy prokuratorzy sprawujący nadzór instancyjny

(Prokuratura Okręgowa i Naczelna Prokuratura Woj-

skowa) kierowali stosowne pisma zawierające polecenie

wykonania określonych czynności w sprawie?

8.

Czy zachowanie prokuratorów prowadzących

postępowanie, a także prokuratorów nadzorujących

sposób prowadzenia postępowania jako funkcjona-

riuszy publicznych nie wyczerpuje znamion przestęp-

stwa w zakresie niedopełnienia obowiązków służbo-

wych bądź ich przekroczenia?

9.

Czy obowiązujące uregulowania prawne w za-

kresie sprawowania nadzoru służbowego nad proku-

ratorem prowadzącym postępowanie pozwalają w spo-

sób wystarczający na wyegzekwowanie wydanych

poleceń?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

(nr 6905)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie realizacji przez rząd uchwały

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 25 kwietnia 2012 r.

uchwałę, w której wyraża zaniepokojenie przedsta-

wionymi przez Komisję Europejską propozycjami le-

gislacyjnymi dotyczącymi systemu dopłat bezpośred-

nich dla rolników [KOM (2011) 625].

Propozycje te

wych i dyskryminujących niektóre państwa człon-

kowskie, w tym Polskę, zasad podziału środków

przewidzianych na dopłaty bezpośrednie dla rolni-

wie obiektywnych kryteriów jednakowych dla wszyst-

kich państw członkowskich, lecz na podstawie tzw.

kryterium historycznego, wyznaczonego przez wielkość

środków otrzymywanych przez państwa członkow-

skie w przeszłości.

Komisja Europejska zaproponowa-

ła jedynie niewielkie zmniejszenie dyskryminujących

różnic w podziale środków, utrzymała jednak, co do

zasady, niesprawiedliwe kryterium historyczne.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uznaje, że pro-

ponowany system podziału środków prowadzi do

członkowskich, krzywdzących rolników w części kra-

jów członkowskich, zwłaszcza w nowych krajach

członkowskich, także w Polsce.

Utrzymanie niespra-

zasadę niedyskryminacji obywateli UE – w tym wy-

padku rolników – ze względu na przynależność pań-

stwową (art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Eu-

ropejskiej), a ponadto narusza zakaz dyskryminacji

między producentami wewnątrz Unii (art. 40 ust. 2

niczymi, nie zaś różnice między państwami człon-

kowskimi (art. 39 ust. 2 lit. a traktatu).

Powyższa

dyskryminacja powoduje zagrożenie dla przyszłości

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się do rzą-

du o stanowcze przeciwstawienie się propozycjom

255

legislacyjnym Komisji Europejskiej, niesprawiedli-

tycznych i prawnych zmierzających do:

— uproszczenia wspólnej polityki rolnej,

— skierowania środków na konkurencyjność i po -

stęp oraz

— zapewnienia sprawiedliwego i niedyskryminu -

jącego systemu dopłat bezpośrednich dla rolników,

członkowskich.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się do Par-

lamentu Europejskiego o zapewnienie systemu do-

płat bezpośrednich niedyskryminujących rolników

1.

Czy rząd przeprowadził szczegółową analizę

zgodności pakietu legislacyjnego w sprawie wspólnej

polityki rolnej po 2013 r., przedstawionego przez Ko-

misję Europejską 12 października 2011 r., w zakresie

zgodności z art. 8, 39, 40 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej?

nia na forum organów Unii Europejskiej zastrzeżeń

przyjętych w uchwale Sejmu RP?

3.

Na jakim etapie są obecnie negocjacje dotyczą-

ce kształtu przyszłej WPR, a także jak rząd ocenia

szansę na wyrównanie dopłat bezpośrednich dla

wszystkich państw członkowskich UE i zapewnienia

polskim rolnikom równych warunków konkurencji

Poseł Krzysztof Jurgiel

oraz grupa posłów

(nr 6906)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W dniu 14 czerwca 2012 r.

Ośrodek Rozwoju Edukacji zakończył procedurę

otwartego naboru partnerów do realizacji projektu

„E-podręczniki do kształcenia ogólnego” realizowa-

nego ze środków Europejskiego Funduszu Społecz-

nego.

Ogólnym celem partnerstwa ma być opracowa-

nie i upowszechnienie elektronicznych podręczników

(e-podręczniki) do kształcenia ogólnego.

W odpowiedzi na moją interpelację poselską z dnia

12 marca 2012 r. ministerstwo poinformowało, iż pla-

nuje w ramach projektu systemowego priorytetu

–2013: „E-podręczniki do kształcenia ogólnego” wy-

tworzenie 18 elektronicznych podręczników do 14 przed-

miotów przeznaczonych m.in. do nauczania w kla-

sach IV–VI szkół podstawowych.

Zgodnie z zapowie-

dzią ministerstwa pierwsze e-podręczniki z tego

projektu będą udostępnione w 2014 r.

Ponadto, jak

wyjaśnił resort, obecnie elektroniczne zasoby eduka-

cyjne dostępne są na portalu Scholaris prowadzonym

„Gazeta Wyborcza” informuje, iż do konkursu dla

partnerów ORE zgłosiło się 14 podmiotów.

Dodaje

jednak, iż kilka ﬁrm,którestanęłydokonkursuna

platformę, na której mają być publikowane e-pod-

ręczniki, złożyło skargi na postępowanie konkurso-

we.

Ich zdaniem zwycięzca konkursu nie da sobie

rady z prawidłową realizacją zlecenia.

Jako argu-

ment anonimowi właściciele ﬁrm podają przede

wszystkim brak doświadczenia zwycięscy konkursu

w e-learningu, co ich zdaniem sprzeczne jest z głów-

nym kryterium oceny w konkursie, czyli doświadcze-

niem w realizacji projektów o podobnym charakterze.

Ponadto „Gazeta Wyborcza” twierdzi, iż Ośrodek

Rozwoju Edukacji znalazł wykonawców na zaledwie

połowę materiałów edukacyjnych, wśród których

znalazły się te do nauczania matematyki i informa-

tyki oraz podręczniki dla uczniów najmłodszych.

wionych przez ﬁrmybiorąceudziałwkonkursieod-

nośnie do jego wyników?

2.

Jak prezentuje się sytuacja z pozyskiwaniem

wykonawców odpowiedzialnych za opracowanie ma-

teriałów edukacyjnych w wersji elektronicznej do

wszystkich przedmiotów szkolnych?

3.

Czy zgodnie z zapowiedziami ministerstwa od

roku 2014 szkoły będą miały pełny dostęp do pod-

ręczników elektronicznych dla wszystkich przed-

miotów?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6907)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie poprawy jakości kształcenia

w zakresie języków obcych

na uczelniach wyższych

Szanowna Pani Minister!

Obecnie wiele ofert pra-

cy wymaga od kandydatów znajomości przynajmniej

dwóch języków obcych.

W takich sytuacjach, jak wy-

256

kazują statystyki prowadzone przez portale publiku-

jące oferty pracy, niemal zawsze wymagany jest język

angielski, a dodatkowo również inny język – najczę-

ściej europejski.

Tego typu wymagania dotyczą sta-

nowisk managerskich i specjalistycznych, głównie

w międzynarodowych korporacjach.

Powszechnym

zjawiskiem jest, iż kandydat może spodziewać się

pracy w międzynarodowym środowisku, gdzie na co

dzień posługiwać się będzie określonym językiem ob-

cym.

Globalizacja sprawia, iż granice między krajami

zacierają się i specjaliści z różnych stron świata

w coraz większym stopniu konsultują się ze sobą i pra-

cują nad wspólnymi projektami, zwłaszcza w tych

obszarach gospodarki, w których nowe technologie

decydują o przewadze w stosunku do konkurencji.

Język obcy staje się niezbędny dla pracowników nie

tylko najwyższych szczebli.

Nie wystarczą już wiedza

i odpowiednie wykształcenie wraz z doświadczeniem,

jeżeli kandydat do pracy nie posiada narzędzia po-

trzebnego do przekazania tejże wiedzy.

Pracodawcy

to rozumieją i nie chcą rezygnować z oczekiwań wzglę-

dem znajomości co najmniej jednego języka obcego.

Tymczasem, jak informuje „Gazeta Wyborcza”,

publiczne uczelnie najczęściej oferują studentom

120 godzin nauki języka obcego, czyli zazwyczaj

1,5 godziny tygodniowo przez okres dwóch lat.

To

minimum wymagane przepisami, ale, jak mówią

sami wykładowcy, nie wystarcza na dobre przygoto-

wanie do przyszłej pracy.

Uczelnie niepubliczne, na

których studenci płacą czesne, często zwiększają pulę

obowiązkowych godzin.

Nie zawsze jednak, jak się

okazuje, idzie to w parze z jakością.

Studenci uczelni wyższych zarówno państwo-

wych, jak i niepaństwowych twierdzą, iż zajęcia

z języków obcych i poziom ich prowadzenia często

odbiega od poziomu wymaganego na końcowym eg-

zaminie.

Ich zdaniem prowadzący „chcą najprościej

odbębnić swoje zajęcia”.

Zdarzają się uczelnie, na któ-

rych 50% studentów mimo uczęszczania na zajęcia

ma problemy z uzyskaniem zaliczenia.

Zdaniem sa-

mych wykładowców, na których wypowiedzi powołu-

je się „Gazeta Wyborcza”, 120 godzin nie wystarcza

na dobre przygotowanie do egzaminu językowego,

ponieważ nauka języka obcego na uczelni np. tech-

nicznej dodatkowo wzbogacona jest słownictwem

technicznym.

Studenci muszą więc włożyć bardzo

dużo pracy własnej w przygotowania.

Na uczelniach niepublicznych, na których liczba

godzin obowiązkowych z lektoratów zwiększona zo-

stała nawet do 360, studenci skarżą się z kolei na

niską jakość zajęć.

Studenci zarzucają wykładowcom

brak stawiania wymogów, prowadzenia konwersacji

czy też nieadekwatność treści testów do treści odby-

tych zajęć.

O tym, że lektoraty to najsłabsze ogniwo

kształcenia na uczelniach, mówią także otwarcie stu-

denci z nieformalnej grupy Inicjatywa Paragrafu

Czwartego, która zawiązała się na Uniwersytecie

Wrocławskim.

Ich zdaniem problem ten dotyka

wszystkich kierunków na większości uczelni, bez

względu na rodzaj studiowanego języka.

Zarówno studenci, jak i wykładowcy różnych uczel-

ni uważają za konieczne wprowadzenie takich rozwią-

zań, jak m.in. egzaminy zewnętrzne czy też audyt po-

kazujący, który wykładowca uczy skutecznie.

studentów i wykładowców dotyczących nauki języ-

ków obcych na polskich uczelniach wyższych?

2.

Czy ministerstwo zamierza zwiększyć liczbę

godzin obowiązkowych przeznaczonych na naukę ję-

zyka obcego na uczelniach?

3.

Czy ministerstwo zamierza w jakiś sposób przy-

chylić się do postulatów wysuniętych przez studen-

tów uczelni wyższych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6908)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Telefaks jest urządze-

niem umożliwiającym przesyłanie na odległość tek-

stu drukowanego, fotograﬁi,map,rysunków,anawet

pisma odręcznego za pośrednictwem linii telefonicz-

nej.

Warto podkreślić, iż pozwala on na odbieranie

wielu dokumentów bez blokowania linii, co zapewnia

dodatkowe oszczędności czasu.

Ochronę przed komercyjnym spamem zapewnia

ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

Art. 10 stanowi, iż zakazane jest przesyłanie nieza-

mówionej informacji handlowej skierowanej do ozna-

czonego odbiorcy za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

Ustawodawca podkreślił, iż odnosi się

to w szczególności do poczty elektronicznej.

Warto natomiast podkreślić, iż obecnie polskie

prawo nie zabrania spamowania za pomocą faksu.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, faks nie

jest urządzeniem informatycznym, czyli wyposażo-

nym w pamięć umożliwiającą zapisywanie i odtwa-

rzanie danych.

Wysyłanie informacji między faksami

nie może więc być uznane za komunikowanie się za

pomocą urządzeń elektronicznych.

Prasa dodaje, iż

wobec ograniczeń nałożonych na korespondencję e-

-mailową faksy są chętniej wykorzystywane w celach

marketingowych.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, powo-

w przepisach telekomunikacyjnych, problem pojawia

257

się wówczas, gdy faks jest częścią urządzenia wielo-

funkcyjnego, które nie drukuje informacji, ale kon-

wertuje ją do pliku PDF.

W efekcie informacje te i tak

traﬁająnaskrzynkęe-mailową.

rza znowelizować przepisy antyspamowe, tak aby obej-

mowały one także urządzenia teleinformatyczne?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6909)

do ministra środowiska

w sprawie interpretacji niektórych zapisów

Szanowny Panie Ministrze!

Nowy system odpa-

poz. 897) wprowadził art. 6c ust. 1 obowiązek zorga-

nizowania przez gminy odbierania odpadów komunal-

kują bądź nie zamieszkują mieszkańcy, w zamian

za wnoszoną przez właścicieli nieruchomości opłatę

na rzecz gminy (art. 6h).

Ustawa w art. 6j ust. 1 przewiduje, że opłata za

ruchomość, lub

3) powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki

W przypadku nieruchomości zamieszkałej przez

mieszkańców rada gminy może uchwalić jedną staw-

kę opłaty od gospodarstwa domowego.

Natomiast

w przypadku nieruchomości niezamieszkałej, gene-

rującej jednak odpady komunalne, opłata za gospo-

darowanie odpadami stanowi iloczyn liczby pojem-

ników z odpadami z tej nieruchomości oraz stawki

opłaty.

Rada gminy dokonuje wyboru metody ustalenia

oraz ustala stawkę takiej opłaty.

Przy określaniu

stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunal-

nymi bierze się pod uwagę m.in.:

1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną

gminę,

odpadami komunalnymi.

Zgodnie z art. 6k ust. 3 stawki opłaty będą niższe,

W związku z tym, że gminy zobowiązane są do

ustalenia zasad obliczania opłaty do końca 2012 r.,

1.

Czy Ministerstwo Środowiska zamierza wydać

rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy w związku

z wieloma wątpliwościami gmin?

2.

Dowolność wyboru wielkości przy ustalaniu

pliwości.

Jakie metody obliczeń rekomenduje Mini-

sterstwo Środowiska, biorąc pod uwagę, że:

— śmieci generują ludzie, a nie powierzchnia lo -

kalu mieszkalnego; duży dom jednorodzinny mogą

6-osobowa;

— nie wszyscy zamieszkujący lokal mieszkalny są

3.

Czy jest możliwość przyjęcia przez gminę me-

tody ustalenia opłaty w zależności od powierzchni

symalnej, np. opłata wynosi 1 zł/m

2

, ale nie więcej niż

50 zł?

4.

Czy przy wspomnianej metodzie przewidziane

2

po-

wierzchni – opłata 30 zł, 100–150 m

2

– opłata 50 zł

itd.?

5.

Czy ustawodawca przewidział możliwość zróż-

nicowania stawki opłaty za gospodarowanie odpada-

mi komunalnymi w zależności od wielkości gospodar-

6.

W jaki sposób właściciele nieruchomości mają

Z poważaniem

Posłanki Krystyna Kłosin

i Joanna Fabisiak

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

258

Interpelacja

(nr 6910)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zalecenia

dla uczenia się przez całe życie

(2008/C 111/01)

Szanowna Pani Minister!

W konsekwencji przy-

jęcia w Unii Europejskiej rozwiązań dostępnych dla

wszystkich krajów członkowskich, dotyczących no-

wego zdeﬁniowaniakompetencjiiumiejętności,jakie

powinna nabyć każda osoba odbywająca kształcenie

w systemie szkolnictwa oświatowego, Polska także

przystąpiła do wdrożenia i realizacji założeń wypra-

cowanych w ramach programu Europejskich Ram

Kwaliﬁkacji.

Ministerstwo Edukacji Narodowej opracowało sto-

sowną podstawę prawną do realizacji Krajowych Ram

Kwaliﬁkacji.

Dajeonaszansędyrektorom,pedagogom

i nauczycielom wprowadzenia europejskich standardów

nauczania w polskich szkołach, tym samym umożliwia-

jąc uczniom nie tylko wzbogacenie wiedzy podręczni-

kowej, ale przede wszystkim umiejętnego jej interpre-

towania i wykorzystania, poprzez nabywanie podczas

procesu kształcenia kompetencji niezbędnych do samo-

realizacji i rozwoju osobistego, bycia aktywnym obywa-

telem, integracji społecznej i zatrudnienia.

ModyﬁkacjekoncepcjikształceniaujęteprzezMi-

nisterstwo Edukacji Narodowej polegają na:

1) zmianie programu nauczania – co zostało za-

2) zmianie metod nauczania poprzez wprowadze-

nie metody warsztatowej i metody projektowej – co

zostało zawarte w rozporządzeniu MEN z dnia 23 grud-

stawą programową) oraz rozporządzeniu MEN z dnia

dzianów i egzaminów szkołach publicznych (Dz. U.

3) zmianie sposobu nadzoru pedagogicznego – co

4) dostosowaniu realizacji specjalnych potrzeb

wychowawczo-edukacyjnych – co zostało zawarte

Adekwatna do przepisów Unii Europejskiej pod-

stawa prawna przygotowana przez Ministerstwo

Edukacji Narodowej jak najbardziej zasługuje na po-

chwałę, należy jednak zwrócić uwagę, iż nie jest jed-

nak ona propagowana czy też szeroko wykorzysty-

wana w praktyce.

Należy bowiem stwierdzić, że o ile wprowadzone

do polskiego systemu prawa oświatowego rozwiąza-

nia są spójne z regulacjami Unii Europejskiej, o tyle

już wdrażanie ich w praktyce w widoczny sposób nie

przystaje do poziomu europejskiego.

Z poczynionych

obserwacji wynika, iż organy odpowiedzialne za re-

alizację tych założeń (np. kuratoria oświaty) albo nie

posiadają odpowiednich kompetencji, albo możliwości

ich realizacji.

Zamiar tak znacznego przemodelowa-

nia kwaliﬁkacjiosóbodpowiadającychzakształcenie

polskiej młodzieży nie doczekał się systemowych roz-

wiązań umożliwiających jego rzeczywistą realizację

Obecny stan wiedzy nauczycieli na temat kształ-

cenia zgodnego z Krajowymi Ramami Kwaliﬁkacji

jest dość ograniczony.

Szkolenia adresowane do gro-

na pedagogicznego, których celem jest rozpowszech-

nianie i stosowanie wiedzy z zakresu Krajowych

Ram Kwaliﬁkacji,mającharakterogólny,informa-

cyjny.

Nie przygotowują nauczyciela ani do zmiany

procesu kształcenia z treściowego na rozwój kompe-

tencji osobowościowych, ani do zmiany roli, jaką peł-

ni w tym procesie nauczyciel.

Program Europejskich Ram Kwaliﬁkacjioznacza

kształcenie młodzieży w zakresie nowych, dotychczas

nieobecnych w naszym systemie oświaty obszarów,

którymi są przede wszystkim umiejętności i kompe-

tencje.

Wskazane umiejętności, wymagane do pełne-

go wdrożenia i realizacji Krajowych Ram Kwaliﬁka-

cji, obejmują w szczególności:

1) samodzielne przygotowywanie programów na-

uczania: dostosowanych do potrzeb uczniów, uwzględ-

niających umiejętności nauczyciela, korelujących z in-

nymi przedmiotami,

2) przeprowadzanie wewnętrznej oceny jakości

pracy w szkole poprzez: przygotowanie zmian prowa-

dzących do podnoszenia jakości pracy nauczycieli

i procesu nauczania, opracowanie procedur ewaluacji,

3) pracę z uczniem o specjalnych potrzebach wy-

chowawczo-edukacyjnych, w szczególności wykazu-

jącym się: niewielkimi deﬁcytami, opóźnieniami,

wybitnymi zdolnościami,

4) wykorzystywanie nowoczesnych metod dydak-

tycznych, w tym: metody projektowej, metody warsz-

tatowej.

przewiduje sposoby i jakie dotychczas poczyniono po-

stępy w zakresie wdrażania zaleceń reformy Krajo-

wych Ram Kwaliﬁkacjinaszczebluedukacjioświa-

towej w Rzeczypospolitej Polskiej.

kacji Narodowej przewiduje rozszerzenie kwaliﬁkacji

259

nauczycieli, pedagogów i dyrektorów szkół w przyto-

czonym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

(nr 6911)

do ministra gospodarki

w sprawie ochrony patentowej

Szanowny Panie Premierze!

W Polsce dotacje unij-

ne na wdrażanie wynalazku realizowane są za pośred-

nictwem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

Przedsiębiorcy narzekają m.in., że możliwości otrzy-

mania doﬁnansowaniadorealizacjipatentówsąwła-

ściwie żadne, a warunki, w jakich działają polscy mi-

kroprzedsiębiorcy, nie sprzyjają wdrażaniu wynalaz-

ków.

Jest to sytuacja niekorzystna dla gospodarki.

Dlatego zwracam się do Pana Premiera z pyta-

niami:

1.

Jakie programy skierowane są w Polsce do ma-

łych przedsiębiorców chcących realizować wdrażanie

patentów?

2.

Jakie środki skierowane były na ten cel w la-

tach ubiegłych i w roku bieżącym?

3.

Czy PARP ma wyznaczone cele gospodarcze,

które powinna realizować, czy też kieruje środki we-

dług własnego uznania?

4.

Dlaczego przedsiębiorca nie może otrzymać

wsparcia bezpośredniego ze środków UE, a jedynie

za pośrednictwem agencji?

5.

Jakie zmiany w prawie patentowym planuje

rząd?

Z poważaniem

Poseł Leszek Miller

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(nr 6912)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Obywatele wolnego

kraju z niepokojem spoglądają na doniesienia odno-

śnie do poczynań rządu RP w sprawie godzącej

w ustawę zasadniczą, tj. gwarantowanemu prawu do

wolności zgromadzeń.

Zaostrzenia w tej kwestii to

jawna próba napaści na jedno z podstawowych praw

jednostki zagwarantowanych w Konstytucji RP.

Trudno wyobrazić sobie państwo demokratyczne bez

prawa do wolności zgromadzeń.

To właśnie wolność

zgromadzeń daje obywatelom szansę zabierania głosu

w istotnych sprawach społecznych czy politycznych,

dając możliwość wyrażenia sprzeciwu lub poparcia dla

nich.

Uczestnictwo w zgromadzeniach umożliwia od-

działywanie na system decyzyjny.

W projekcie ustawy,

o której mowa, widnieje zapis umożliwiający organom

daje prawo do arbitralnego decydowania, czy zgroma-

dzenie może się odbyć czy nie.

Wolność organizowania pokojowych zgromadzeń

opisana jest w art. 57 Konstytucji RP i oznacza zarów-

no wolność organizowania ich, jak również wolność

uczestniczenia w nich.

Oznacza także swobodę wyboru

miejsca i czasu zgromadzenia oraz ustalenia przebiegu

zgromadzenia.

Zaostrzanie i wprowadzanie kolejnych

zmian dla organizatorów manifestacji jest utrudnia-

niem obywatelom demokratycznego państwa możliwo-

ści wygłaszania swojej opinii lub też zabierania głosu

w sprawach ważnych dla funkcjonowania państwa, spo-

łeczeństwa lub grup społecznych w państwie.

Sprzeciw wobec wprowadzania zmian w ustawie

zgłaszają organizacje zajmujące się prawami człowie-

ka, negatywną opinie wydali też eksperci z Organiza-

cji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.

32 orga-

nizacje pozarządowe zajmujące się prawami człowieka

zaapelowały w liście otwartym o nieuchwalanie pro-

jektu ograniczającego wolność zgromadzeń.

Organi-

zacje alarmują, że nowelizacja ustawy doprowadzi do

znaczącego pogorszenia konstytucyjnego standardu

wolności organizowania pokojowych zgromadzeń.

1.

Dlaczego tak poważna ustawa nie ma uprzednio

zagwarantowanej debaty z jednostkami bezpośred-

nio dotkniętymi tą kwestią, jak i nie zwraca się uwa-

gi na ogólną krytykę tego pomysłu?

2.

Dlaczego w projekcie ustawy brak jest uregulo-

wania tzw. zgromadzeń spontanicznych, a ustawa

przewiduje tylko wydłużenie z 3 do 6 dni okresu,

z jakim wcześniej trzeba zgłosić chęć zorganizowania

zgromadzenia?

3.

Jakie kryteria przyjmą i czym kierować się będą

organy gminy przy wydawaniu decyzji zakazu dla da-

nej manifestacji w przypadku organizacji dwóch lub

4.

Dlaczego projekt traﬁłpodobradySejmu,gdy

przez Polskę przetaczały się wielotysięczne manife-

stacje m.in. w sprawie miejsca na multipleksie dla

Telewizji Trwam, skandalicznych działań rządu

w sprawie wyjaśnienia katastrofy smoleńskiej, prze-

ciwko umowie ACTA, a także w sprawie podniesienia

wieku emerytalnego?

Poseł Waldemar Andzel

260

Interpelacja

(nr 6913)

do prezesa Rady Ministrów

w Polsce

Szanowny Panie Premierze!

Czerwiec 2012 r. był

– od 6 lat – miesiącem najwyższego wzrostu bezrobo-

cia w Polsce.

Taką informację podały 7 lipca 2012 r.

media, a potwierdziły dane zamieszczone na stro-

nach internetowych Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej: „Bezrobotnych jest 2 mln Polaków,

wskaźnik bezrobocia wynosi 12,4%, najniższa stopa

bezrobocia (9,1%) wystąpiła w województwie wielko-

polskim, najwyższa w województwie warmińsko-ma-

zurskim (19,2%)”.

Ekspertów najbardziej niepokoi fakt, iż w związ-

ku z niepewnością przedsiębiorców co do sytuacji go-

spodarczej w Europie oraz negatywnymi zjawiskami

w polskiej gospodarce: brakiem elastyczności w za-

trudnieniu i administracyjnymi utrudnieniami w pro-

wadzeniu biznesu, podwyżkami różnych opłat, skła-

dek, podatków (głównie: podniesienie o 2 pkt proc.

składki rentowej w lutym br.) – pod koniec roku bez-

robocie w Polsce może dojść do 14%.

Wobec tych dramatycznych danych, które zapo-

wiadają dalsze pogarszanie się sytuacji bytowej Po-

laków, pragnę zapytać Pana Premiera:

Jakie działania przewiduje Pan Premier, aby naj-

gorszy dla Polski scenariusz – poszerzenia się obsza-

rów biedy skutkiem drastycznego spadku poziomu

życia – nie nastąpił?

Jakie konkretnie decyzje zostały podjęte, aby

ochronić rodziny najbardziej zagrożone ubóstwem?

Jakie projekty są realizowane na szczeblu Rady

Ministrów, które miałyby szansę zmienić obecne

trendy i zapobiec katastroﬁerosnącegobezrobocia

– na przykład wykorzystując opinie ekspertów na te-

mat jego przyczyn?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6914)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W czasie licznie od-

bywanych spotkań z rolnikami, m.in. z terenu Lu-

belszczyzny, zostałem poproszony o podjęcie inter-

wencji w sprawie dramatycznej sytuacji plantatorów

owoców miękkich, w tym czarnej porzeczki i malin.

Z przekazanych mi przez rolników informacji wy-

nika, że jeżeli już w chwili rozpoczęcia skupu ww.

owoców ich ceny były stosunkowo niskie, to później spa-

dły jeszcze bardziej.

Ceny skupu na terenie wojewódz-

twa kształtowały się następująco: agrest – 3,5 zł/kg,

malina – 2,10–2,50 zł/kg, czarna porzeczka – 1,30–

–1,50 zł/kg, kolorowa porzeczka – ok. 1,50 zł/kg.

Z tego powodu rolnicy zbywają owoce miękkie po-

niżej kosztów produkcji.

Jak bowiem podkreślają

koszt ich wyprodukowania jest znacznie wyższy i wy-

nosi np. dla kilograma czarnej porzeczki około 2 zł.

A Lubelszczyzna, obok województwa mazowieckiego,

to największy producent czarnej porzeczki.

Potwierdza-

ją to dane za ubiegły rok: plantatorzy z województwa

lubelskiego dostarczyli do punktów skupu ponad 96 tys.

ton porzeczek wszystkich odmian, natomiast globalna

produkcja krajowa wyniosła blisko 170 tys. ton.

Trudno nie zgodzić się ze opiniami plantatorów,

którzy wskazują na potrzebę stworzenia odpowied-

nich warunków i regulacji dla zapewnienia opłacalno-

ści produkcji.

Są one wg nich potrzebne, aby nie do-

chodziło do dużych rozbieżności pomiędzy cenami

skupu oferowanymi producentom.

W tym kontekście

trudno bowiem o gorszą sytuację, kiedy cena skupu

czarnej porzeczki spada z około 5 zł/kg (rok ubiegły)

do 1.30–1.50 zł/kg (rok bieżący).

Nie lepiej sytuacja

wygląda na rynku malin.

Ceny skupu kształtują się

w granicach ok. 2 zł za kilogram.

Plantatorzy koszty

produkcji 1 kg malin określają na poziomie 3,5–4 zł.

Przedstawiciele Związku Sadowników RP przy-

pominają, że niekorzystne ceny na maliny, wahające

się w granicach 2–3 zł za kilogram, utrzymują się

trzeci rok z rzędu, przez co np. na Lubelszczyźnie

straty notuje 15–20 tys. plantatorów zajmujących się

ich uprawą.

Twierdzą oni, że część plantacji po tego-

rocznych zbiorach może być wycięta.

Plantatorzy owoców miękkich, w tym malin,

otrzymują co prawda z unijnego budżetu dopłaty, ale

pokrywają one tylko część kosztów produkcji.

W tym

roku dopłata wyniesie 400 euro do hektara uprawy,

a zbiera się z niej około 6–7 ton owoców.

W dodatku

dopłaty przyznawane są do powierzchni uprawy de-

klarowanej w 2008 r., więc część pieniędzy traﬁado

rolników, którzy już malin nie uprawiają.

Z kolei rol-

nicy, którzy w tym czasie powiększyli plantacje, do

nowych upraw nie dostają dopłat.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

resort, aby zapobiec skutkom tak niekorzystnej dla

plantatorów sytuacji na rynku owoców miękkich?

2.

Czy plantatorzy owoców miękkich mogą liczyć

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

261

Interpelacja

(nr 6915)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Nowy rozkład jazdy

pociągów, który ma wejść w życie w grudniu bieżą-

cego roku, a nad którym obecnie trwają intensywne

prace, wedle posiadanych przeze mnie informacji

przyniesie wiele zmian.

Jak informują mnie środowiska kolejarskie, z któ-

rymi ściśle współpracuję, planowanych jest wiele

zmian oczekiwanych przez pasażerów, które – jeżeli

zostaną wprowadzone – mogą w znaczny sposób uła-

twić podróżowanie koleją oraz zwiększyć dostępność

do tego środka transportu.

Nie bez znaczenia jest

fakt, że planowane jest reaktywowanie połączeń ko-

lejowych na liniach i w regionach, gdzie spółka PKP

InterCity swego czasu zawiesiła kursowanie pocią-

gów.

Mam tu na myśli planowane uruchomienie po-

ciągów TLK w relacji Rzeszów – Gdynia – Rzeszów

przez Kolbuszową, Tarnobrzeg, Lublin, Warszawę

oraz pociągu TLK w relacji Przemyśl – Bydgoszcz

– Przemyśl przez Rzeszów, Kolbuszową, Tarnobrzeg,

Lublin, Warszawę.

Proponowane wyżej propozycje zmian należy

przyjąć z aprobatą.

Pragnę jednak zwrócić uwagę na

inny aspekt, który w moim przekonaniu jak i w opinii

środowisk kolejarskich, a także licznych pasażerów,

w znaczny sposób pogorszy ofertę przewozową spółki

PKP InterCity.

Problem dotyczy międzynarodowej

magistralnej linii E30, na której opracowano rozkład

jazdy pociągów spółki PKP InterCity w taki sposób,

że stacja Kraków Główny stanie się na ww. linii sta-

cją początkową lub końcową dla pociągów tego prze-

woźnika.

Jest to ewenement, który w znacznym stop-

niu utrudni przejazdy dla licznych pasażerów, którzy

obecnie podróżują po tej linii bezpośrednimi, daleko-

bieżnymi pociągami np. relacji Zamość – Zielona

Góra, Przemyśl – Wrocław itp.

Wedle mojej opinii

takie rozwiązanie spowoduje odpływ części podróż-

nych do innych przewoźników, co przyczyni się do

zmniejszenia przychodów oraz zwiększenia kosztów

własnych związanych z dodatkową obróbką technicz-

ną składów pociągów przez spółkę PKP InterCity.

Ze

względu na wagę problemu oraz fakt, że od lat pocią-

gi dalekobieżne na wspomnianej linii kolejowej prze-

jeżdżały przez Kraków i podróżni licznie korzystali

i korzystają z tych pociągów, uprzejmie proszę Pana

1.

Jaki jest cel i z czyjej inicjatywy zdecydowano

o zastosowaniu takiego rozwiązania?

2.

Czy na obecnym etapie prac nad nowym roz-

kładem jazdy pociągów możliwe jest dokonanie zmian

w tym zakresie?

3.

Czy istnieje możliwość połączenia na stacji Kra-

ków Główny 16 pociągów proponowanych w nowym

rozkładzie jazdy i w zamian utworzenia 8 bezpośred-

nich pociągów dalekobieżnych w następujących rela-

cjach:

a) pociąg nr 37102/3 z pociągiem nr 23104/5 w re-

lacji Zamość – Zielona Góra/Poznań;

b) pociąg nr 73102/3 z pociągiem nr 32104/5 w re-

lacji Zielona Góra/Poznań – Zamość;

c) pociąg nr 36108/9 z pociągiem nr 33106 w re-

lacji Przemyśl – Wrocław;

d) pociąg nr 36100/1 z pociągiem nr 33108 w re-

lacji Przemyśl – Wrocław;

e) pociąg nr 63100/1 z pociągiem nr 33105 w re-

lacji Wrocław – Przemyśl;

f) pociąg nr 63108/9 z pociągiem nr 33107 w re-

lacji Wrocław – Przemyśl;

g) pociąg nr 38100/1 z pociągiem nr 33104 w re-

lacji Przemyśl – Szczecin;

h) pociąg nr 83100/1 z pociągiem nr 33111 w re-

lacji Szczecin – Przemyśl?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 6916)

do ministra środowiska

w sprawie szkód łowieckich

Do mojego biura poselskiego zgłaszają się liczni

rolnicy poszkodowani przez stałe, z roku na rok wzra-

stające niszczenie upraw przez zwierzynę łowną.

W tej

sprawie wpływają także pisemne wnioski z prośbą

I tak np. w przekazanym mi do wiadomości sta-

nowisku Lubelskiej Izby Rolniczej jej prezes poinfor-

mował mnie, iż coraz częściej do Zarządu LIR wpły-

wają skargi związane z szacowaniem szkód wyrzą-

dzonych przez zwierzynę łowną.

Wskazał, iż o ile

w latach poprzednich problem ten dotyczył jedynie

niektórych regionów województwa lubelskiego, o tyle

w roku bieżącym obejmuje niemal cały jego obszar

oraz inne regiony naszego kraju.

O przedmiotowym problemie zostałem również

poinformowany przez samorządowców z terenu po-

wiatu zamojskiego, którzy zwracają uwagę na fakt,

iż wszelkie stosowane przez rolników działania za-

pobiegawcze chroniące uprawy w ostatnich latach

stały się nieskuteczne.

Zwierzęta przyzwyczaiły się

do urządzeń i środków odstraszania udostępnionych

262

rolnikom przez koła łowieckie i pozyskiwanych przez

rolników we własnym zakresie.

Podnoszą oni, iż współpraca z kołami łowieckimi,

które dzierżawią tereny łowieckie w gminach, w za-

kresie zapobiegania szkodom, jeżeli w ogóle występu-

je, także nie daje oczekiwanych rezultatów.

Rolnicy

więc z konieczności są zmuszani do akceptacji strat

w uprawach w okresie, gdy rośliny okopowe, takie jak

ziemniaki czy buraki cukrowe, znajdują się w okresie

znacznego wzrostu, wegetacji.

Także z tego powodu,

iż rekompensowanie strat rolników przez koła ło-

wieckie jest w ich ocenie na poziomie jałmużny.

Nie-

liczne przypadki spraw sądowych o odszkodowania

zakończone wyrokami z niskimi odszkodowaniami

jeszcze bardziej utwierdzają rolników w przeświad-

czeniu o nieskuteczności dochodzenia swoich racji od

kół łowieckich.

Moi rozmówcy podkreślają, że obecny stan praw-

ny i faktyczny funkcjonowania dzikiej zwierzyny

w obszarze nie tylko wiejskim jest nie do przyjęcia.

Systematyczny wzrost populacji zwierząt łownych

staje się poważną uciążliwością w rolnictwie, a także

zagrożeniem dla bezpieczeństwa mieszkańców.

Rol-

nicy nie widzą szans na rozwiązanie tego problemu.

nym problemie np. Zarząd LIR postuluje, aby doko-

nać nowelizacji ustawy Prawo łowieckie oraz innych

ustaw i rozporządzeń bezpośrednio związanych z ww.

aktem prawnym.

Nowe ich zapisy powinny spełniać

niejako następujące postulaty:

1.

Szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta po-

winny być rekompensowane zgodnie z prawem cywil-

nym, a rolnik powinien mieć swobodę w dysponowa-

niu swoim prawem własności;

2.

Należy wprowadzić obowiązkowe ubezpieczenie

dzierżawców obwodów łowieckich od OC za wyrzą-

dzone szkody łowieckie;

3.

Szacowanie szkód łowieckich powinno odbywać

się przez niezależnych rzeczoznawców, a nie przez

przedstawiciela dzierżawców obwodu łowieckiego – roz-

wiązanie problemu ich kwaliﬁkacjiinadaniaupraw-

nień rzeczoznawcom np. przez izby rolnicze;

4.

Ostateczne rozwiązanie problemu odpłatności

za czynności szacowania szkód łowieckich;

5.

Wprowadzenie dwuinstancyjności (możliwości

odwołań) procedury rozpatrywania szkód łowieckich

– wprowadzenie uniwersalnych mechanizmów K.p.a.

do procedur związanych z szacowaniem szkód łowiec-

kich, dotyczy to także zasad powiadamiania, dorę-

czania pism oraz dowodów;

6.

Jednoznaczne określenie zasad odpowiedzial-

ności za szkody powstałe na terenach wyłączonych

z obwodów łowieckich – głównie na terenach zabu-

dowanych oraz w ogródkach przydomowych.

Ponadto wydaje się, że w przypadku zaistniałego

sporu pomiędzy kołem łowieckim a rolnikami nale-

żałoby wprowadzić instytucję arbitrażu, niezależne-

go eksperta, którego zadaniem byłoby obiektywne

rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości i wydanie me-

rytorycznej decyzji.

Dopiero wówczas, kiedy któraś

z ww. stron nie zgadzałaby się z podjętym postano-

wieniem, sprawa mogłaby być rozpatrywana przez

sądy powszechne.

Można by, zdaniem moich intere-

santów, również wprowadzić do obrotu prawnego za-

pis, w przypadku znacznego zwiększenia się popula-

cji dorosłych osobników zwierzyny łownej, na mocy

którego z chwilą zaistnienia takiej potrzeby podejmo-

wana byłaby przez odpowiedni organ decyzja o jej

natychmiastowym odstrzale przez myśliwych danego

koła łowieckiego.

Odrębnym problemem wartym

prawnego uregulowania są szkody wyrządzane przez

zwierzynę chronioną, np. łosie i bobry.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

Pana resort, aby zminimalizować istniejący problem

szkód łowieckich?

2.

Wobec faktu, że wiele z podnoszonych uwag

zawartych w niniejszej interpelacji nie zostało uję-

tych w aktualnie procesowanym rządowym projekcie

ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy Prawo ło-

wieckie, to czy mają one szansę być uwzględnione

w przyszłości we wszelkich aktach prawnych doty-

czących przedmiotowej sprawy?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 6917)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie gwarancji dla klientów biur

Szanowna Pani Minister!

W ostatnich latach do-

chodzi do upadłości biur podróży, czego ostatnim

przykładem jest sytuacja ﬁrmySkyClub.

Skutkitego

typu zdarzeń dotykają tysięcy klientów tych przed-

siębiorców będących organizatorami imprez tury-

stycznych.

Można się spodziewać, że bankructwo Sky

Clubu nie będzie ostatnią taką sytuacją w tym roku.

W Krajowym Rejestrze Długów notowanych jest łącz-

nie 446 zadłużonych biur podróży.

Zgodnie z prze-

pisami ustawy o usługach turystycznych, przedsię-

zapewnić klientom, na wypadek swojej niewypłacal-

ności, między innymi: pokrycie kosztów powrotu,

zwrot zaliczek, zwrot ceny odpowiadającej części nie-

zrealizowanej imprezy.

Według ekspertów obecnie

obowiązujący system gwarancji na wypadek upa-

dłości biur podróży jest niewystarczający, aby

w każdym przypadku klienci mogli liczyć na 100-pro-

263

centowy zwrot wpłaconych pieniędzy.

Dlatego też zwra-

wiązujące przepisy w pełni chronią klientów biur

podróży, które ogłaszają upadłość?

2.

Czy nie należałoby wprowadzić dodatkowych

zabezpieczeń, które gwarantowałaby w przedmioto-

wych sytuacjach pełne zaspokojenie roszczeń wszyst-

kich klientów upadłego biura podróży?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

(nr 6918)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

W doniesieniach me-

dialnych pojawiły się informacje o zamiarze prze-

prowadzenia akcji promującej „Orliki”.

Kampania

ma być przeprowadzona w okresie od września do

grudnia bieżącego roku, a jej koszt miałby wynieść

2,5 mln zł.

W ramach realizacji programu budowy

„Orlików” do tej pory w całej Polsce powstało 2271

takich kompleksów sportowych.

Obiekty te cieszą się

ogromnym zainteresowaniem.

W 2011 r. skorzysta-

ło z nich 9,8 mln dzieci oraz 2,6 mln osób dorosłych.

Według wielu przedstawicieli samorządów lokal-

nych, na terenie których znajdują się „Orliki”, nie

potrzebna jest ich promocja, gdyż są one w pełni

wykorzystywane.

Środki, które mają być przezna-

czone na akcję reklamową, mogłyby według nich być

lepiej spożytkowane, np. na zakup sprzętu sporto-

wego, bieżące remonty tych obiektów oraz na doﬁ-

nansowania opiekunów i trenerów dzieci korzysta-

jących z tych wielofunkcyjnych boisk.

W związku

1.

Jakie argumenty przemawiają za przeprowa-

dzeniem kampanii promującej „Orliki”?

2.

Czy nie bardziej zasadne byłoby przeznaczenie

środków, które mają być wydane na akcję reklamo-

wą, na pomoc samorządom w bieżącym utrzymaniu

tych obiektów sportowych?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6919)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązku zatrudnienia

wykwaliﬁkowanej pomocy dentystycznej

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie okre-

ślające warunki, które muszą spełniać stomatolodzy,

aby prowadzić gabinety mające kontrakt z NFZ, bu-

dzi wiele wątpliwości wśród lekarzy.

Nowe przepisy

nakazują, aby w każdym gabinecie od stycznia za-

trudniona była wykwaliﬁkowanapomocdentystycz-

na.

Dotychczas, aby taką pomocą służyć, wystarczy-

ło wykształcenie średnie, doświadczenie zawodowe

lub ukończony kurs.

Do 2015 r. osoby te muszą odbyć

dodatkowe odpłatne szkolenia, na których sﬁnanso-

wanie ich nie stać.

Nieukończenie kursu skutkuje

zwolnieniem z pracy.

Dentyści apelują, że w Polsce

zabraknie personelu i tym samym nie będą mogli za-

wrzeć nowych kontraktów z NFZ.

Dostęp pacjentów

do bezpłatnego leczenia stomatologicznego, który

obecnie jest już tylko w teorii, stanie się jeszcze bar-

dziej utrudniony.

Problem ten dotyczy szczególnie

mniejszych miast i wsi, do których wykształcona

młodzież niechętnie wraca.

W zawiązku z powyższym zawracam się do Pana

datkowe środki na przeszkolenie pomocy dentystycz-

nych?

2.

Czy ministerstwo przygotowało również alter-

natywne działania podnoszące standardy bezpłatnej

opieki stomatologicznej?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6920)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie projektu ustawy o środkach

Szanowny Panie Ministrze!

Na łamach gazety

„Dziennik Gazeta Prawna” poinformowano czytel-

ników o przygotowanym projekcie zmian w ustawie

W myśl tego projektu policjant nie będzie już zobo-

wiązany do oddania strzału ostrzegawczego, a broni

palnej będzie mógł używać także wobec kobiet w wi-

docznej ciąży i dzieci poniżej 13. roku życia.

Eksper-

ci, na których powołuje się „DGP”, nie potraﬁązna-

264

leźć wystarczającego uzasadnienia dla tych propozy-

cji.

Ich zdaniem w demokratycznym państwie prawa,

które uznaje życie ludzkie od momentu poczęcia za

wartość konstytucyjną, nie mogą być wprowadzane

rozwiązania, które ułatwiają zabijanie.

1.

Czy według ministerstwa proponowane zmiany

nie spowodują licznych nadużyć w używaniu broni

palnej przez policjantów?

2.

Jakie środki podejmie ministerstwo, aby zapo-

biec takiemu niebezpieczeństwu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6921)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie liczby godzin języka angielskiego

gimnazjalnego z języka angielskiego w szkołach

w szkołach miejskich.

Tym samym wiejskie dzieci

prezentują niższy poziom edukacji niż w szkołach

miejskich.

W związku z tym zorganizowano debatę, w któ-

rej udział wzięli przedstawiciele funduszu Nidzickiej

Fundacji Rozwoju „Nida” oraz Polsko-Amerykań-

skiej Fundacji Wolności w Rynie.

Stwierdzono wów-

czas, iż przyczyną dysproporcji w wynikach wspo-

mnianego egzaminu są między innymi zbyt małe

środki na wiejską edukację oraz znacznie utrudnio-

ny dostęp dzieci do nauki języków obcych.

Według

powszechnej opinii uczestników debaty, aby zmienić

wyniki egzaminów gimnazjalnych, należy stworzyć

na wsi powszechny system dodatkowych zajęć z ję-

zyka angielskiego i objąć nim dzieci już we wcze-

snych latach szkolnych, jak to jest w przypadku

szkół w miastach.

aby spowodować poprawę stanu edukacji języków ob-

cych na polskiej wsi?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6922)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie waloryzacji zasiłków stałych

selskiego napływa szereg informacji na temat głodo-

wych zasiłków stałych, jakie otrzymują osoby nie-

zdolne do pracy lub inwalidzi.

Obywatele uskarżają

się na fakt, że od wielu lat wysokość zasiłków stałych

nie była waloryzowana i wynosi 444 zł miesięcznie.

Jak można łatwo policzyć, taka sytuacja powoduje,

że ogromna grupa ludzi, którzy otrzymują zasiłki,

żyje w warunkach skrajnego ubóstwa.

Przy stale ro-

snących cenach żywności, energii i innych potrzeb-

nych człowiekowi do życia elementów zasiłek w wy-

sokości 444 zło jest całkowicie niewystarczający.

Począwszy od 2008 r.

Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej informowało o potrzebie waloryzacji

zasiłków stałych z pomocy społecznej, jednak nic

w tym zakresie nie zrobiono.

Nawet ostatnia noweli-

cie dnia 3 maja 2011 r., nie obejmowała zagadnień

dotyczących waloryzacji zasiłków stałych.

Pojawia się

także problem, nagłaśniany często w mediach, o nie-

doﬁnansowanychośrodkachpomocyspołecznej.

Sprawą bulwersującą pozostaje także dysproporcja

pomiędzy wysokością zasiłku stałego a minimum socjal-

nym.

Według danych GUS i IPiSS, w 2011 r. minimum

socjalne wynosiło na jedną osobę dziennie 26 zł i 85 gr

(co w przeliczeniu na 1 miesiąc równa się ok. 800 zł).

Te

dane pokazują w jak tragicznych warunkach pozostają

ludzie, którzy otrzymując zasiłek stały – są w stanie po-

kryć zaledwie nieco ponad 50% swoich potrzeb.

na pytanie, czy rząd zamierza podjąć działania, któ-

re zaowocują rzeczywistym podniesieniem wysokości

zasiłku stałego dla opisywanej grupy społecznej.

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

Opole, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6923)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zasadności przepisów ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, które

265

duża ilość włodarzy gmin boryka się z problemem,

Chodzi mianowicie o zapisy, dzięki którym poda-

tek dochodowy od osób prawnych przekazywany jest

do gmin, w których znajdują się główne siedziby

przedsiębiorstw, i następnie dzielony jest na wszyst-

kie ich oddziały.

Proszę przeanalizować sytuację,

w której dany oddział ﬁrmywypracowujezadowala-

jące dochody, a ww. podatek traﬁadogminy,wktórej

znajduje się główna siedziba przedsiębiorstwa i dzie-

lony jest między wszystkie inne gminy, w których

znajdują się kolejne oddziały – także te generujące

straty.

W tej sytuacji włodarze gmin, w których od-

dział wypracowuje wysokie zyski i tym samym od-

prowadza duże sumy podatku dochodowego od osób

prawnych, posiadają ﬁnansoweproblemy,gdyżdo-

chody te są rozrzedzane i tylko ich niewielka część

powraca do pierwotnej gminy.

Przykładem na taką sytuację jest gmina Zdzie-

szowice w woj. opolskim, gdzie wiele przedsiębiorstw

funkcjonuje w sposób opisany wyżej.

Jednym z tych

przedsiębiorstw są zakłady koksownicze, które stały

się kilkanaście miesięcy temu oddziałem ﬁrmyArce-

wadziły do sytuacji, gdzie z gminy Zdzieszowice od-

płynęły ogromne sumy pieniędzy, szacowane nawet

na 10 mln zł.

Mieszkańcy tej gminy są w tym momen-

cie pokrzywdzeni, gdyż przedsiębiorstwa zanieczysz-

czają środowisko, niszczą gminną infrastrukturę

i doprowadzają do ciągłych blokad ruchu w centrum.

Problemy zostały, lecz zniknęły należne mieszkań-

com gminy środki ﬁnansowe,gdyżpowędrowałydo

innych jednostek samorządu terytorialnego.

Podany przykład ewidentnie obrazuje zły sposób

funkcjonowania stworzonego prawa i jego krzyw-

dzącą dla mieszkańców rolę.

Dlaczego niektóre gmi-

ny mają być pozbawiane potrzebnych do własnego

rozwoju środków na rzecz innych, gorzej funkcjonu-

jących?

nostek samorządu terytorialnego pod kątem racjo-

nalizacji procesu dzielenia pieniędzy pomiędzy wyżej

opisywane gminy?

2.

Jaką alternatywną drogę do pozyskiwania

funduszy proponuje rząd dla gmin, które z racji po-

siadania na swoim terenie dużych przedsiębiorstw

nie są w stanie odpowiednio zadbać o stan środowi-

ska czy infrastruktury, gdyż brakuje im na to pie-

niędzy?

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

Opole, dnia 11 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6924)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zasadności przepisów ustawy

Według informacji napływających do mojego biu-

ra problemem dla niektórych obywateli są przepisy

przedmiotowej ustawy, która w swojej treści nie prze-

widuje dla uczestników postępowania (na etapie

czynności wyjaśniających) prawa wglądu do akt tu-

dzież sporządzenia z nich odpisów lub kserokopii.

Brak dostępu do akt powoduje z kolei, że osoba po-

dejrzana o popełnienie wykroczenia nie ma możliwo-

ści realizacji prawa do obrony na wspomnianym eta-

pie postępowania, a dostęp do skompletowanych ma-

teriałów otrzymuje dopiero w momencie rozpoczęcia

etapu postępowania sądowego.

przedmiotem wystąpienia rzecznika praw obywatel-

skich do ministra sprawiedliwości, gdy ową funkcję

sprawował prof. dr hab. Zbigniew Ćwiąkalski (pismo

z dn. 15 października 2008 r., nr RPO-577154-II/07/

MK).

W odpowiedzi na ww. pismo czytamy, że Mini-

sterstwo Sprawiedliwości podzieliło poglądy ówczesne-

go rzecznika praw obywatelskich – dr. Janusza Kocha-

nowskiego i poinformowało o podjętych pracach zmie-

rzających do usunięcia opisywanej luki normatywnej.

Przygotowany wówczas projekt ustawy o zmianie usta-

wy Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw

przewidywał nowelizację art. 38 § l, polegającą na

rozszerzeniu dyspozycji tego przepisu o odpowiednie

nia, m.in. art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karne-

go.

Niestety w analizowanych przeze mnie dokumen-

tach nie znajduję zapisu, który świadczyłby o wpro-

wadzeniu wyżej opisanych zmian do Kodeksu postępo-

wania w sprawach o wykroczenia.

Wiązałoby się to

z tym, że status osób chcących uzyskać wgląd do kom-

pletowanych na etapie postępowania wyjaśniającego

akt wciąż pozostaje ten sam.

Warto wspomnieć, że choćby w przypadku zachod-

niego sąsiada Polski, Republiki Federalnej Niemiec,

ustawa o wykroczeniach stanowi, że pod odpowied-

nim nadzorem możliwy jest dostęp strony do akt oraz

otrzymania ich odpisów lub kserokopii.

Nie powinni-

śmy zatem doprowadzać do sytuacji, w której nasze pra-

wo staje się bardziej uciążliwe dla obywatela niż prawo

innego członka Unii Europejskiej.

1.

Czy od października 2008 r. został znowelizowany

kroczenia i rozszerzony o możliwość stosowania w po-

stępowaniu w sprawach o wykroczenia art. 156 § 5

Kodeksu postępowania karnego?

266

2.

Jeżeli ww. artykuł Kodeksu postępowania w spra-

czego działania te zostały zaniechane i czy Minister-

stwo Sprawiedliwości ma zamiar w najbliższej przy-

szłości podjąć kroki mające na celu znowelizowanie

kroczenia.

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

Opole, dnia 15 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6925)

do ministra środowiska

w sprawie niedopełnienia zobowiązań przez

odnośnie do braku sporządzenia planów

inwestycyjnych na śródlądowych drogach

wodnych, przewidzianych do

współﬁnansowania ze środków

perspektywy ﬁnansowej

Promowanie zrównoważonego podejścia do zaso-

bów środowiskowych i rozsądne korzystanie z nich

jest działaniem priorytetowym szczególnie w odnie-

sieniu do gospodarki wodnej.

Przedsięwzięcia w go-

spodarce wodnej bezpośrednio i pośrednio wpływają

na uzyskanie dobrego stanu wód i obszarów od wód

zależnych oraz na zwiększenie zasobów wodnych i po-

prawy ich jakości.

Równocześnie mogą wzmacniać

potencjał m.in. bezpieczeństwa powodziowego, bez-

pieczeństwa energetycznego (np. zagospodarowanie

piętrzeń przez elektrownie wodne) oraz umożliwiają

wykorzystanie ekologicznego śródlądowego trans-

portu wodnego.

W dniu 26 sierpnia 2009 r. podczas wspólnego po-

siedzenia sejmowe Komisje: Infrastruktury oraz

Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnic-

twa rozpatrzyły odpowiedź na dezyderat nr 9/8

nych działań przywracających właściwe wykorzysta-

nie polskich śródlądowych dróg wodnych.

Na tym posiedzeniu została podana informacja,

że została stworzona grupa robocza, która miała się

zająć inwentaryzacją stanu i stworzyć odpowiednie

programy rozwojowe.

Grupa ta miała pracować m.in.

nad materiałami do już wprowadzonego w życie do-

kumentu implementacyjnego pt. „Krajowy program

reform na lata 2008–2011 na rzecz realizacji strategii

lizbońskiej”.

W stenogramie z przedmiotowego posiedzenia

znajduje się wypowiedź wiceprezesa Związku Pol-

skich Armatorów Śródlądowych (obecnie jest on rów-

nież przewodniczącym Rady ds. Promocji Żeglugi

Śródlądowej), który wypowiedział się m.in. w sprawie

grup ekspertów.

Powiedział: Te grupy są.

Wszystko

jest dobrze, ale przedstawicielem KZGW w grupie

ekspertów jest gość, który na wszystko mówi „nie”

(źródło: biuletyn nr 2609/VI Sejmu RP z 2009 r.).

Drogi wodne znajdują się w obszarze zarządzania

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

było się spotkanie robocze poświęcone planowanym

inwestycjom na śródlądowych drogach wodnych prze-

ropejskiej w ramach kolejnej perspektywy ﬁnansowej.

Ministerstwo Transportu Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej reprezentowała pani M. N.B., zastęp-

ca dyrektora departamentu transportu morskiego

i bezpieczeństwa żeglugi, oraz pani M. B., zastępca

dyrektora departamentu funduszy UE.

Krajowy Za-

rząd Gospodarki Wodnej reprezentował ówczesny

prezes pan L. K., natomiast regionalne zarządy go-

spodarki wodnej poszczególni dyrektorzy.

Na spotka-

nie licznie przybyli również przedstawiciele samorzą-

dów zainteresowanych rewitalizacją i budową infra-

struktury dla żeglugi śródlądowej.

Przedstawiciele ministerstwa transportu zwróci-

li uwagę, że na ukończeniu są prace nad „Strategią

2030 r.), która poddana była konsultacjom społecz-

nym.

W dokumencie tym zaakcentowano, że rewitali-

zacja i budowa dróg wodnych leży w interesie całego

państwa.

Za pośrednictwem ministra właściwego do

spraw transportu kształtowana jest polityka transpor-

towa, natomiast administracja i zarząd nad drogami

wodnymi należy do regionalnych zarządów gospodar-

ki wodnej.

Niemniej jednak w projekcie tej strategii

zawarto możliwość przekazania części tych kompeten-

cji na samorządy lokalne i regionalne.

Zadaniem pań-

stwa byłaby jedynie pomoc w sﬁnansowaniulubporę-

czeniu kredytów przyznawanych na te cele.

Przekazano obecnym również szereg informacji

na temat prawdopodobnych warunków wsparcia in-

westycji ze środków unijnych.

Powstała konieczność

opracowania konkretnych planów inwestycyjnych

Poproszono poszczególne regionalne zarządy gospo-

darki wodnej o omówienie planowanych inwestycji,

które wcześniej zostały przez nie zgłoszone do mini-

sterstwa transportu.

Zwracam uwagę, że beneﬁcjentamiprogramówsą

poszczególne RZGW i tylko one mogą składać wnio-

ski o doﬁnansowaniewrazzpełnądokumentacją,

w odniesieniu do obiektów projektowanych na co naj-

mniej III klasę drogi wodnej.

Jednak okazało się, że prezes Krajowego Zarządu

Gospodarki Wodnej lekceważąco odnosi się do mo-

dernizacji śródlądowych dróg wodnych.

Krajowy Za-

rząd Gospodarki Wodnej, zarządzając drogami wod-

nymi za pomocą podległych regionalnych zarządów,

nie ma wizji przyszłości funkcjonowania tych dróg

267

w Polsce.

Jego zdaniem przesłane przez regionalne

zarządy gospodarki wodnej listy inwestycji są tylko

propozycjami, a priorytety powinno określić mini-

sterstwo transportu.

Przedstawicielka Ministerstwa Transportu, Bu-

zebranych, że jej zdaniem przedstawione materiały

są nieprzygotowane na dzień dzisiejszy i na ich pod-

stawie nie da się wykorzystać dostępnych pieniędzy.

Natomiast przedstawiciele urzędów marszałkow-

skich zwrócili uwagę na duże zaangażowanie samo-

rządów w programy wykorzystania i rozwoju infra-

struktury dla śródlądowego transportu wodnego.

O tych działaniach świadczy na przykład „Stra-

tegia rozwoju województwa małopolskiego na lata

2011–2020” przyjęta przez Sejmik Województwa Ma-

łopolskiego w dniu 26 września 2011 r. oraz obowią-

zująca „Strategia rozwoju transportu w wojewódz-

twie małopolskim na lata 2010–2030”.

Podkreśla się

w nich potrzebę włączenia rzeki Wisły (drogi wodnej

górnej Wisły) do systemu transportowego i gospodar-

czego Małopolski oraz do europejskiego systemu sie-

ci dróg wodnych poprzez budowę Kanału Śląskiego.

Z kolei samorząd Mazowsza pozyskał 1,5 mln zł

rozwój gospodarki wodnej i transportu śródlądowego.

W ramach projektu INWAPO: Unowocześnienie

śródlądowych szlaków wodnych i portów morskich

powstaną m.in. opracowania analityczne w zakresie

rozwoju potencjału transportowego na Mazowszu, ze

szczególnym uwzględnieniem współpracy z transpor-

tem kolejowym i drogowym.

Analizy obejmować rów-

nież będą wykorzystanie potencjału hydroenerge-

tycznego dolnej Wisły, który stanowi 30% całego po-

tencjału hydroenergetycznego Polski.

Wyżej wymienione samorządy, dokonując oceny

efektywności ekonomicznej oraz zasadności rozbudowy

i utrzymania polskich dróg wodnych, nie opierały się

jedynie na statystycznie niewielkich przewozach doko-

nywanych obecnie przez transport śródlądowy po zde-

wastowanych bądź nienadających się do użytkowania

drogach wodnych.

Wykonywane analizy uwzględniają

Podkreślam, że Krajowy Zarząd Gospodarki Wod-

nej nie wykazał woli nawiązania współpracy z samo-

rządami w tym zakresie.

Ponadto samorządy na

wspomnianym spotkaniu roboczym zostały przez

prezesa KZGW poinformowane, że najpierw powinny

swoje projekty uzgadniać z Krajowym Zarządem Go-

spodarki Wodnej jako organem wiodącym.

W toku dyskusji uwidoczniło się, że Krajowy Za-

rząd Gospodarki Wodnej – centralny organ admini-

takie zadania jak: programowanie, planowanie i nad-

w gospodarce wodnej, jak również ochrona przeciw-

powodziowa i przeciwdziałanie skutkom suszy – nie

dysponuje żadnymi projektami dotyczącymi progra-

mu wykorzystania i rozwoju infrastruktury dla

transportu wodnego śródlądowego.

Zignorowano za-

ca 2010 r. planu uporządkowania strategii rozwoju,

gdzie założono m.in. poprawę parametrów eksploata-

cyjnych śródlądowych dróg wodnych i portów oraz

nych (zapis na str. 7 dokumentu RM).

Taka sytuacja bezpośrednio prowadzi do braku

współﬁnansowania nowych inwestycji ze środków

ﬁnansowej.

Zaznaczam, że w strukturze organizacyjnej Kra-

jowego Zarządu Gospodarki Wodnej istnieje Depar-

tament Inwestycji i Nadzoru, w skład którego wcho-

dzą Wydział Programów Inwestycyjnych i Funduszy

Europejskich oraz Zespół ds. Dróg Wodnych.

mację:

1.

Z jakich przyczyn jednostki organizacyjne Kra-

jowego Zarządu Gospodarki Wodnej, tj. Wydział Pro-

gramów Inwestycyjnych i Funduszy Europejskich

oraz Zespół ds. Dróg Wodnych, nie opracowały żad-

nych projektów dotyczących programu wykorzysta-

nia i rozwoju infrastruktury dla śródlądowego trans-

portu wodnego, przewidzianych do współﬁnansowa-

perspektywy ﬁnansowej?

2.

Wykaz planowanych inwestycji, które zostały

omówione na spotkaniu przez poszczególne RZGW,

ograniczony do obiektów co najmniej III kl. drogi

wodnej, miał zostać ponownie opracowany przez

KZGW w ciągu 1 tygodnia od spotkania, skonsulto-

wany z samorządami wojewódzkimi, a następnie

przekazany w trybie pilnym do Ministerstwa Trans-

uwzględnienia w przygotowaniach strategii i progra-

mów operacyjnych na nową perspektywę ﬁnansową

UE na lata 2014–2020.

Taki wykaz nie powstał do

dnia dzisiejszego, co stanowi złamanie przyrzeczenia

złożonego publicznie przez wysokiego urzędnika

państwowego – prezesa KZGW.

Proszę o wyjaśnienie: Dlaczego tematem tym nie

zajął się pan J. W. p.o. prezesa KZGW powołany przez

prezesa Rady Ministrów na miejsce pana L. K.?

3.

Proszę o udostępnienie protokołów z posiedze-

nia grup ekspertów, o których istnieniu i pracy zo-

stały poinformowane przez przedstawicieli rządu RP

Komisje: Infrastruktury oraz Ochrony Środowiska,

nie w dniu 26 sierpnia 2009 r. pod przewodnictwem

(źródło: biuletyn sejmowy nr 2609/VI).

Z poważaniem

Poseł Jan Ziobro

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

268

Interpelacja

(nr 6926)

do ministra transportu,

w sprawie prac nad nowelizacją ustawy Prawo o ru-

chu drogowym, która ma implementować europejską

jazdów i części motoryzacyjnych.

Dyrektywa ta

legają części lub wyposażenie, które mogą stwarzać

du lub jego oddziaływania na środowisko.

Jednocze-

śnie wskazuje ona, że stawiane wymogi powinny

dowiska, a także interesami konsumentów, produ-

centów i dystrybutorów, nie naruszając zasad konku-

rencji na rynku części zamiennych i wyposażenia.

mentów takich jak klocki hamulcowe czy amorty-

zatory, kosztownemu procesowi homologacji będą

średniego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub jego

oddziaływanie na środowisko.

Warto podkreślić,

pejskiej.

Spowoduje to, że ich pozycja w walce konku-

rencyjnej z przedsiębiorstwami z innych krajów UE

czną szukać oszczędności unikając napraw lub zain-

teresują się zakupem części bez udokumentowanego

pieczeństwa wywoła rezultat odwrotny.

Kończąc chciałbym wyrazić swoje przekonanie, że

my prawne dyrektywy z ochroną konsumentów, nie-

zależnej branży motoryzacyjnej i miejsc pracy, które

mierza złagodzić przepisy ustawy prawo o ruchu dro-

gowym implementującej europejską dyrektywę 2007/

46/WE dotyczącą homologacji pojazdów i części moto-

skich przedsiębiorców?

2.

Czy ministerstwo przewiduje implementację

(nr 6927)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Do biur poselskich po-

słów z Podkarpacia wpłynęło pismo przewodniczą-

cego Rady Gminy Markowa, w którym rada zwraca

cych zmiany art. 90 ust. b ustawy o systemie oświaty.

Rada gminy uważa, że jeżeli gmina prowadzi swoje

przedszkole, ponosi koszty jego utrzymania i dysponu-

je wolnymi miejscami, to nie powinna przekazywać

dotacji dla przedszkola niepublicznego znajdującego się

w innej gminie, w której uczy się ich dziecko.

Samorząd gminy uważa, że ponosi de facto po-

dwójne koszty: utrzymania miejsca w swojej placów-

ce oraz koszt dotacji dla przedszkola niepublicznego.

niem: Czy ministerstwo rozważa możliwość zmiany

przedmiotowego artykułu zgodnie z oczekiwaniami

przedstawionymi przez Radę Gminy Markowa?

Poseł Andrzej Szlachta

Rzeszów, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6928)

do ministra spraw wewnętrznych

w woj. podkarpackim

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy gminy

Krzeszów w powiecie niżańskim oraz wójt tej gminy

269

skierowali do biur poselskich pismo, w którym wyra-

żają głębokie zaniepokojenie zamiarem reorganizacji

Policji na terenie powiatu niżańskiego.

W ramach tej reorganizacji ma być zlikwidowany

Posterunek Policji w Krzeszowie.

Wg mieszkańców

likwidacja ta wpłynie na zmniejszenie poczucia bez-

pieczeństwa mieszkańców.

Przez teren gminy prze-

biega droga wojewódzka nr 864, która jest wykorzy-

stywana przez obywateli Ukrainy do przewozu w kie-

runku przejścia granicznego w Medyce i Korczowej

artykułów zakupionych na giełdzie rolnej w Sando-

mierzu.

Z racji nasilonego ruchu drogowego rośnie

zagrożenie przestępstwami i wykroczeniami.

Gmina

zainwestowała w rozwój turystyki i rekreacji, co przy-

ciąga turystów i mieszkańców sąsiednich miejscowo-

ści.

Ta sytuacja wymaga utrzymania porządku i bez-

pieczeństwa na właściwym poziomie.

Gmina udostępniła budynek na siedzibę posterun-

ku i zwolniła Policję z czynszu.

Z własnych środków

gmina sﬁnansowałazakupczęściwyposażeniaoraz

doﬁnansowujezakuppaliwadlamiejscowegoradio-

wozu, którego zakup również doﬁnansowała.

niami.

1.

Czy jest już podjęta ostateczna decyzja o likwi-

dacji posterunku w Krzeszowie?

2.

Jakie przesłanki zadecydowały o wytypowaniu

do likwidacji Posterunku Policji w Krzeszowie?

Poseł Andrzej Szlachta

(nr 6929)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wprowadzania e-podręczników

Szanowna Pani Minister!

W ostatnich miesiącach

i tygodniach pojawiło się wiele kontrowersji związa-

nych ze zmianami programowymi w szkołach, ale

także z nowymi podręcznikami, które tym zmianom

towarzyszą.

Najbardziej było to nagłośnione w przy-

padku podręczników do historii.

Niestety wątpliwo-

ści pojawiają się także przy próbie informatyzacji

procesu nauczania związanej z pilotażowym projek-

tem „Cyfrowa szkoła” oraz związanym z nim e-pod-

ręcznikiem.

Realizacja tych projektów budzi już jednak po-

ważne wątpliwości, chociaż jesteśmy dopiero na eta-

pie początkowym.

W ostatnich dniach pojawiły się

informacje o kłopotach ze znalezieniem podmiotów,

które zechcą przystąpić do napisania e-podręcznika

przedmiotów humanistycznych i przyrodniczych.

Także wybór ﬁrmmającychrealizowaćwprowadze-

nie e-podręcznika nie wydaje się być transparentny.

zagrożenia związane z terminowym wprowadzeniem

ogólnodostępnych e-podręczników ze wszystkich

przedmiotów?

2.

Jakie kroki podejmie ministerstwo, aby te pod-

ręczniki były dobrej jakości i nie wzbudzały tyle kon-

trowersji co dopuszczone już do obrotu niektóre tra-

dycyjne papierowe podręczniki, np. do historii?

3.

Jaką rolę w trakcie przetargu na wybór ﬁrmy

realizującej projekt e-podręcznika odegrał K. W.?

4.

Jak MEN ocenia przeprowadzenie konkursu na

wybór partnera technologicznego projektu e-podręcz-

nik?

Jakie elementy zadecydowały o wyborze ﬁrmy

Progress Framework?

Czy wg MEN informacje o nie-

wielkim doświadczeniu tej ﬁrmywpodobnychpro-

jektach oraz niejasności związane z sytuacją ﬁnan-

sową tego przedsiębiorstwa powinny mieć wpływ na

ostateczną decyzję komisji konkursowej?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 13 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6930)

do ministra edukacji narodowej

„Cyfrowa szkoła”

Szanowna Pani Minister!

Kilka miesięcy temu na

Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży dyskutowano

o pilotażowym projekcie „Cyfrowa szkoła”.

W zapo-

wiedziach pani wiceminister Joanny Berdzik spra-

wa wydawała się próbą wprowadzenia nowocze-

snych, interaktywnych narzędzi nauczania w pol-

skich szkołach.

informacje o przetargach dotyczących wyłonienia

podmiotów, które mają szkolić nauczycieli w ramach

projektu „Cyfrowa szkoła”.

Sam fakt ogłoszenia prze-

targu już wywołuje wątpliwości.

Dodatkowo okazało

się, że wiele osób oraz ﬁrmuczestniczącychwtym

programie związanych jest z podmiotami, w których

wcześniej pracowała lub którymi kierowała pani wi-

ceminister.

Pojawiają się w tym kontekście nazwy

Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowni-

czej Oświaty czy Centrum Edukacji Obywatelskiej.

270

1.

Dlaczego szkolenia w ramach programu „Cyfro-

wa szkoła” zlecono ﬁrmomzewnętrznym,aniesko-

rzystano z potencjału Ośrodka Rozwoju Edukacji?

2.

Jakie elementy zdecydowały o wyborze Ogólno-

polskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświa-

ty i Centrum Edukacji Obywatelskiej dla przeprowa-

dzania szkoleń dla nauczycieli i dyrektorów szkół?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6931)

do ministra zdrowia

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Prace nad noweliza-

cją ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

Inspekcji Sanitarnej pokazały, że część obywateli pol-

skich ma wątpliwości dotyczące obowiązkowości

szczepień oraz praktyki z tym związanej.

W trakcie

debaty w Komisji Zdrowia, jak i na sali plenarnej,

pytania dotyczące tej problematyki zadawało wielu

posłów.

Nie wszystkie z tych pytań otrzymały szero-

ką, pełną odpowiedź.

prawo przewiduje obowiązkowe szczepienia?

Czy li-

sta chorób objętych obowiązkiem szczepień jest po-

dobna jak w Polsce?

2.

Czy poziom wszczepialności osiągany w Polsce

jest poziomem porównywalnym z Europą czy też

znacznie wyższym bądź niższym?

Czy są państwa

europejskie znacznie odbiegające od poziomu wy-

szczepień w Polsce?

3.

Czy poziom zachorowalności na najpowszech-

niejsze choroby zakaźne np. gruźlicę w Polsce jest

wyższy czy niższy niż średnia w Europie?

4.

Czy w krajach o niskiej wyszczepialności wi-

doczna jest tendencja do znacznego zwiększania za-

chorowalności na choroby zakaźne?

Proszę o kon-

kretne przykłady chorób i państw.

5.

Czy skala występowania niepożądanych odczy-

nów poszczepiennych w Polsce jest porównywalna

z podobnymi zjawiskami w Europie?

6.

Czy przepisy polskiego prawa jednoznacznie

określają procedurę zgłaszania i wykrywania oraz

odpowiedzialności za wystąpienie niepożądanych od-

czynów poszczepiennych?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6932)

do ministra transportu,

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych

i ewentualnych zmian jego brzmienia

Szanowny Panie Ministrze!

W zasobach spółdziel-

ni mieszkaniowych, oprócz spółdzielczych praw do lo-

kali, znacząca jest również ilość lokali zajmowanych

przez ich właścicieli na warunkach odrębnej własności

lokalu, z którym to prawem nierozerwalnie jest zwią-

zany udział w nieruchomości wspólnej.

Istotny przy-

rost praw odrębnej własności lokali nastąpił po nowe-

lizacji ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, obo-

wiązującej począwszy od 31 lipca 2007 r., która to

umożliwiła spółdzielcom przekształcanie na bardzo

preferencyjnych ﬁnansowowarunkachichprawdolo-

kali na prawo odrębnej własności.

Z chwilą ustanowienia prawa odrębnej własności

lokalu mieszkalnego na rzecz spółdzielcy, spółdziel-

nia mieszkaniowa przestaje być jego właścicielem,

a staje się zarządcą nieruchomości wspólnej, w której

udział posiada każdy z właścicieli lokali.

W przypad-

ku następnych, sukcesywnych wyodrębnień własno-

ści lokali udział w nieruchomości wspólnej spółdziel-

ni ulega zmniejszeniu na rzecz osób będących wła-

ścicielami takich lokali.

Problematykę zarządu sprawowanego przez spół-

dzielnię wobec nieruchomości, w której to właścicie-

le lokali mają swoje udziały, określa art. 27 ust. 2

nowi, iż zarząd nieruchomościami wspólnymi stano-

wiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany

mowa w art. 18 ust 1 ustawy o własności lokali.

Art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych

wprowadza liczne ograniczenia stosowania ustawy

o własności lokali w stosunku do sprawowanego

przez spółdzielnię zarządu nad nieruchomościami

wspólnymi, przez co właściciel lokalu funkcjonujące-

271

go w strukturach spółdzielni mieszkaniowej ma

mniejsze uprawnienia w zakresie zarządu nierucho-

mością wspólną aniżeli w sytuacji, gdyby ten sam

lokal funkcjonowałby w ramach typowej wspólnoty

mieszkaniowej.

Wydaje się, iż wzajemne relacje usta-

wy o spółdzielniach mieszkaniowych i ustawy o wła-

sności są jasne i czytelne, ale, czy na pewno.

Problemy interpretacyjne art. 27 ustawy o spół-

dzielniach mieszkaniowych pojawiają się oczywiście

przy określeniu zakresu sprawowanego przez spół-

dzielnię zarządu jak zarządu powierzonego, czy obej-

muje swym zakresem uprawnienie do suwerennego

decydowania w ramach czynności przekraczających

zakres zwykłego zarządu, czy też ogranicza się do

zwykłych czynności zarządu, sprowadzających się do

czynności zachowawczych w szczególności w postę-

powaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia

projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na bu-

dowę polegającego np. na dociepleniu stropodachu

budynku, przebudowie wewnętrznej instalacji cen-

tralnego ogrzewania w budynku, ociepleniu elewacji

budynku.

Czy do skutecznego podjęcia tego typu

działań wystarcza suwerenna decyzja spółdzielni

mieszkaniowej jako zarządcy powierzonego (która

również jest właścicielem udziału w nieruchomości

wspólnej, niekiedy i większościowym) czy też wymaga-

na jest aprobata wszystkich właścicieli lokali?

Pozytyw-

na odpowiedź na tezę pierwszą powoduje konieczność

odpowiedzenia na następne pytanie, czy wobec tego

skuteczne jest oświadczenie spółdzielni mieszkaniowej

jako współwłaściciela nieruchomości wspólnej, czy też

właśnie niezbędna jest zgoda – oświadczenie wszyst-

kich właścicieli lokali w sprawie prawa dysponowania

nieruchomością na cele budowlane.

Wątpliwości przedstawione powyżej mają istotne

znaczenie praktyczne, albowiem przyjęcie, iż sprawo-

wany przez spółdzielnię zarząd jako zarząd powie-

rzony wymaga zgody innych właścicieli lokali do do-

konania czynności przekraczających zakres zwykłe-

go zarządu, powoduje istotne ograniczenia w działal-

ności spółdzielni mieszkaniowych i uniemożliwia im

podjęcie szybkich i sprawnych decyzji w zarządzaniu

nieruchomością wspólną, w tym budynkami, które

niekiedy wymagają niezwłocznych działań.

Trudno

wyobrazić sobie uzyskanie konsensu w tego typu

sprawie w nieruchomości wielobudynkowej, w której

jest łącznie np. 600 lokali mieszkalnych, w tym 200

lokali mieszkalnych na zasadach odrębnej własności

lokali posiadających mniejszościowy udział w nieru-

chomości wspólnej.

Trudność z uzyskaniem od wła-

ściciela lokalu aprobaty na dane działania może wy-

nikać chociażby z niemożnością skontaktowania się

z nim, czy też ze zgonem właściciela lokalu i nieure-

gulowaniem jeszcze spraw spadkowych po zmarłym,

czy w takiej sytuacji należałoby korzystać z sądowej

zgody na dokonanie czynności przekraczającej zakres

zwykłego zarządu rzeczą wspólną – art. 199 Kodeksu

cywilnego.

Pojawiających się wątpliwości nie rozstrzyga do-

tychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne,

które w tym zakresie nie jest jednolite (por. wyrok

NSA z 18 listopada 2009 r. – sygn.

II OSK 1683/08;

wyrok NSA z 23 lipca 2010 r. – sygn.

II OSK 1255/09;

wyrok NSA z 26 października 2009 r. – sygn.

II OSK

1666/08).

W ocenie wnioskodawcy sprawowany zarząd przez

spółdzielnię mieszkaniową jako zarząd powierzony

uprawnia do samodzielnego decydowania przez spół-

dzielnię w sprawach dotyczących nieruchomości

wspólnej z uwagi na następujące przesłanki:

1) art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkanio-

wych deﬁniujezarządspółdzielnizmocyprzepisu;

gdyby ustawodawca chciał go ograniczyć do roli ad-

ministratora, uczyniłby to w przepisie rangi ustawo-

wej.

Jednym z takich ograniczeń jest art. 2 ust 2

ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wie-

dawca celowo stworzył w ustawie o spółdzielniach

mieszkaniowych odmienny model zarządzania nie-

ruchomością wspólną aniżeli przewidziany w ustawie

o własności lokali, aby właśnie wykluczyć z niego

ograniczenia zawarte w ustawie o własności lokali.

Racjonalny ustawodawca tworzy przepisy, aby komuś

służyły, aby miały praktyczne zastosowanie.

Ogra-

niczenie zarządu powierzonego spółdzielni do admi-

nistrowania wyłącza właściwe zabezpieczenie inte-

resów właścicieli lokali mających swój udział w nie-

ruchomości wspólnej i spowodowałoby konieczność

zainicjowania długotrwałych procedur cywilnych

i administracyjnych w celu pozytywnego rozstrzy-

gnięcia, tj. uzyskania np. pozwolenia na budowę;

2) art. 64 Konstytucji RP dotyczący ochrony pra-

wa własności właścicieli lokali w tym przypadku wy-

daje się nie być naruszonym, albowiem ograniczenie

dla właścicieli lokali w postaci przyjęcia innego mo-

delu zarządzania nieruchomością wspólną niż jest to

przyjęte w ustawie o własności lokali, zostało prze-

widziane w przepisach powszechnie obowiązujących

w randze ustawy;

3) sprawowany suwerenny zarząd powierzony

przez spółdzielnię nie jest pozbawiony, w razie zaist-

nienia jakiś negatywnych zjawisk w sposobie zarzą-

dzania spółdzielnią, mechanizmów kontroli, czy też

weryﬁkacjizarządówspółdzielniprzezjejczłonków

i właścicieli lokali:

— możliwość ustania zarządu powierzonego spół -

dzielni na zasadach przewidzianych w art. 241

i 26 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych czy też

— właściciele będący członkami spółdzielni mogą

weryﬁkować działania zarządu spółdzielni przez

inne organy spółdzielni lub też indywidualnie za-

skarżać uchwały walnego zgromadzenia spółdzielni

w trybie art. 42 ustawy Prawo spółdzielcze,

— właściciele niebędący członkami spółdzielni

mogą kwestionować uchwały walnego zgromadzenia

spółdzielni, kiedy uchwała dotyczy jego prawa odręb-

nej własności.

W przypadku podzielenia przez Pana Ministra

poglądu, stanowiska wyrażonego przez wnioskodaw-

272

cę sugeruje się rozważenie przy najbliższych zmia-

nach w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych,

aby stosowny zapis, wyrażający pełną samodzielność

spółdzielni mieszkaniowej sprawującej zarząd w try-

bie art. 27 ustawy o spółdzielni znalazł w tymże ar-

tykule swoje miejsce.

Przykładowa treść takiego

brzmienia to: „Zarząd sprawowany przez spółdziel-

nię uprawnia spółdzielnię do samodzielnego dokony-

wania czynności, w tym także przekraczających za-

kres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną,

chyba że właściciele lokali posiadających łącznie naj-

mniej 1/5 udziału wyrażą na ich sprzeciw; w takim

przypadku stosuje się odpowiednio art. 199, 201–202

Kodeksu cywilnego”.

Reasumując przedstawiony stan faktyczny, wno-

szę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jaki jest zakres sprawowanego przez spółdziel-

nie mieszkaniowe zarządu, w rozumieniu art. 27

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych?

Czy obej-

muje on swym zakresem uprawnienie do suwerenne-

go decydowania przez spółdzielnie w ramach czyn-

ności przekraczających zakres zwykłego zarządu, czy

2.

Czy do skutecznego podjęcia czynności przekra-

czających zakres zwykłego zarządu wystarcza suwe-

renna decyzja spółdzielni mieszkaniowej jako zarząd-

cy powierzonego (art. 27 ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych), czy też wymagana jest aprobata

wszystkich właścicieli lokali?

3.

Czy w postępowaniu administracyjnym, np.

w postępowaniu o pozwolenie na budowę, skuteczne

jest samodzielne oświadczenie spółdzielni mieszka-

niowej jako współwłaściciela nieruchomości wspól-

czenie wszystkich właścicieli lokali w sprawie prawa

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Górczyński

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 13 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6933)

do ministra transportu,

w sprawie fali upadłości w budownictwie

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz więcej ﬁrm

w Polsce upada.

Z danych ﬁrmyEulerHermeszaj-

mującej się m.in. ubezpieczeniami transakcji handlo-

o 20% wzrosła liczba bankructw.

Według danych z Monitora Sądowego i Gospodar-

czego w pierwszych sześciu miesiącach 2011 r. upadło

375 ﬁrm.

Dla porównaniu od stycznia do czerwca

2012 było to już 472 (w samym poprzednim miesiącu

77 spółek).

Po pierwszym kwartale tego roku połowa ﬁrm

budowlanych odnotowała straty.

Od początku stycz-

nia br. upadłość ogłosiło już 110 spółek z sektora bu-

dowlanego, a to nie koniec.

Nadchodzą dwa bardzo trudne lata.

To efekt koń-

czenia projektów autostradowych i zmniejszenia puli

pieniędzy z Unii.

Pracę w branży straci przed koń-

cem roku nawet 100 tys. osób

Spadek zleceń od Generalnej Dyrekcji Dróg Kra-

jowych i Autostrad będzie dramatyczny: z obecnych

29 mld zł do 7 mld zł w 2013 r.

Jeśli doliczymy czas

potrzebny na przygotowanie inwestycji i przetargu,

nowe przedsięwzięcia ruszą dopiero w 2014 r.

Zatory płatnicze uderzają przede wszystkim w te

ﬁrmy,któresąpodwykonawcami.

Głównąprzyczyną

upadłości tych największych jest nierentowność kon-

traktów infrastrukturalnych, które realizowały.

Nie

jest tajemnicą, że każdy kontrakt, jeżeli chodzi o te

sztandarowe inwestycje związane z Euro, w rozlicze-

niu okazywał się niedochodowy dla głównego wyko-

nawcy.

Sposób indeksowania wzrostu cen materiałów

budowlanych, rozliczanie prac w poszczególnych eta-

pach, a nie zaliczkowy, powodował, że te ﬁrmymu-

siały z własnej kieszeni ﬁnansowaćinwestycje,czyli

ponosiły nie tylko koszt materiałów.

W najnowszych zestawieniach bankructw widać,

że spośród 23 upadłości ﬁrmbudowlanychwczerw-

cu, siedem to ﬁrmybudującedrogi,autostradyiobiek-

ty inżynieryjne.

Kolejne siedem jako główną specja-

lizację wykazywało wznoszenie budynków mieszkal-

nych i niemieszkalnych, a pozostałe dziewięć za swo-

ją główną specjalizację podawało wykonywanie prac

specjalistycznych, w tym instalacji hydraulicznych,

1.

Czy prawdziwe są informacje, że Polska jest

krajem europejskim, w którym upada najwięcej ma-

łych i średnich przedsiębiorstw?

2.

Jeśli przedstawiony stan jest prawdziwy, jakie

są przyczyny tego zjawiska?

3.

Jakie działania podejmuje resort, aby tę sytu-

ację zmienić?

4.

Czy w związku z powyższym planowane jest

wsparcie sektora budowlanego?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

273

Interpelacja

(nr 6934)

do ministra skarbu państwa

Oddziału Zakładu Gazowniczego w Kielcach

Karpackiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o.

dacji kieleckiego oddziału Karpackiej Spółki Gazow-

nictwa.

Uzasadnienie: Można opisać dzieje III Rzeczypo-

spolitej jako dzieje ciągłej restrukturyzacji.

Temu

procesowi trudno się przeciwstawić, bo zawsze jest

jakiś racjonalny powód dla restrukturyzacji.

Bo wła-

śnie skończyliśmy z ustrojem komunistycznym.

Bo

właśnie wchodzimy do struktur europejskich.

Bo

właśnie zmieniła się koalicja rządząca.

W tym wszyst-

kim najmniej razy jako przesłankę restrukturyzacji

wymienia się dobro obywateli Rzeczypospolitej.

W 2003 r. w wyniku restrukturyzacji Polskiego

Górnictwa Naftowego i Gazownictwa utworzono

sześć spółek gazowniczych, spółek córek PGNiG,

w tym także Karpacką Spółkę Gazownictwa.

Celem

takiej operacji była zapewne realizacja konkurencyj-

nych norm Unii Europejskiej, w której jedna spółka

ma zajmować się wydobywaniem i dostarczaniem

gazu do sieci – PGNiG, a kolejna spółka jego dystry-

bucją indywidualną – Karpacka Spółka Gazownic-

twa i sześć pozostałych.

To, jak realizacja tych norm

wygląda w praktyce, najlepiej odda fakt, że właśnie

prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta

nałożył karę dla PGNiG, które nie chce dopuścić do

dystrybucji gazu spółek innych niż własne spółki cór-

ki.

Chociaż należy przyznać, że PGNiG dość zasadnie

tłumaczy fakt niewpuszczenia innych podmiotów

brakiem odpowiednich regulacji prawnych.

Reasumując powyższy wywód, należy zaznaczyć,

że przy obecnym systemie dystrybucji gazu w Polsce

kupujący gaz utrzymuje faktycznie dwa zarządy spół-

ek należących do tej samej spółki.

W zamian nie uzy-

skując obniżki cen, bo trudno jest mówić o konkuren-

cji pomiędzy spółką matką, a spółką córką.

Ponieważ mimo deklarowanych przez obecny rząd

Rzeczypospolitej licznych sukcesów gospodarczych

naszego kraju, nastały dziś czasy szukania oszczęd-

ności.

Karpacka Spółka Gazownictwa postanowiła

tych oszczędności szukać w likwidacji co niektórych

swoich przedstawicielstw regionalnych, w tym Od-

działu Zakładu Gazowniczego w Kielcach.

W Kiel-

cach ma być pozostawiony jedynie punkt obsługi

klienta.

W tym przypadku można podnieść zarzuty

natury ogólnej: Czy nie mamy tu znów naocznego

przykładu zgubnej dla całości państwa polityki Plat-

formy Obywatelskiej polegającej na wspieraniu tylko

szych miast, z których będzie się likwidować kolejne

Pozostawmy to jednak w kategorii pytania reto-

rycznego, przechodząc od bardziej konkretnych py-

tań do Pana Ministra Skarbu, pośrednio przez

PGNiG odpowiedzialnego za politykę Karpackiej

Spółki Gazownictwa.

1.

Czy pomysł likwidacji kieleckiego Oddziału Za-

kładu Gazowniczego był rozpatrywany w kontekście

o dużym odsetku gmin (ponad 50%) jeszcze niezga-

zyﬁkowanychiobecniesąwnimrealizowaneażdwa

projekty z doﬁnansowaniemUniiEuropejskiejnaga-

zyﬁkacjęgminChęcinyiSitkówka-Nowinyorazga-

zyﬁkacjęgminWłoszczowaiMałogoszcz?

2.

Czy sprawdzono zasadność likwidacji kieleckie-

go Oddziału Zakładu Gazowniczego w kontekście

odbiorcy usług gazowych, dla którego likwidacja od-

działu wiązać się będzie z oddaleniem prowadzenia

jego spraw do Krakowa lub Sandomierza, a przez to

ze zwiększeniem kosztów?

3.

Czy w ramach szukania oszczędności nie było-

by zasadnym połączenie sześciu spółek córek PGNiG

i PGNiG w jedną, tak aby uzyskać oszczędności nie

na odbiorcach gazu, ale na kolejnych zarządach i ra-

dach nadzorczych będących li tylko beneﬁcjamipoli-

tycznymi niesłużącymi w praktyce do poprawy jako-

ści usług czy zmniejszania kosztów tych usług?

Uprzejmie proszę o udzielenie pisemnej odpowie-

dzi, jakie działania podjął Pan Minister w przedmio-

towej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Maria Zuba

Warszawa, dnia 13 lipca 2012 r.

(nr 6935)

do ministra środowiska

w sprawie zagrożeń płynących

z nieprzemyślanego i praktycznie

niekontrolowanego stawiania farm

wiatrowych na obszarze Polski, a także

wynikającej z tego konieczności

wieloaspektowego określenia norm

regulujących tę działalność

274

kowania i ewentualnego budowania elektrowni wia-

trowych w Polsce.

Uzasadnienie: W czerwcu opublikowano sporzą-

dzone przez Biuro Analiz i Dokumentacji Kancelarii

Senatu RP opracowanie: Energetyka wiatrowa a spo-

łeczności lokalne.

W tym samym czasie ukazało się

również opracowanie autorstwa prof. Jerzego Jurkie-

wicza: Oddziaływanie farm wiatrowych na środowi-

sko naturalne i zdrowie człowieka.

Zarazem od wielu

miesięcy w licznych społecznościach lokalnych nara-

sta opór przed stawianiem takich instalacji spowodo-

wany głównie obawami lokalnych społeczności o ja-

kość życia w sąsiedztwie ferm wiatrowych.

Do mnie

mieszkańcy Żurawicy w gm. Obrazów (pow. sando-

mierski).

Często przy tym podnoszone są zarzuty o niezgod-

ne z prawem wydawanie przez lokalne władze samo-

rządowe zgód na budowę elektrowni, a ponadto do-

cierają informacje o użytkowaniu przez inwestorów

przestarzałych urządzeń, wycofanych (a nawet zezło-

mowanych) już w innych krajach.

inwestorzy ﬁrmwiatrowychizwiązaniznimiprzed-

stawiciele lobby wiatrakowego przedstawiają polskiej

opinii publicznej korzyści związane z wykorzystywa-

niem energii wiatrowej w sposób skrajnie jednostron-

ny i tendencyjny.

Kreowany przez nich obraz wpływu

ka jest najoględniej mówiąc niepełny.

Przede wszyst-

kim brakuje w tym obrazie odniesienia do poważnych

i ludzkiego zdrowia wynikających z działania niewła-

ściwie zlokalizowanych wiatraków energetycznych.

Zamiast tego szermuje się rzekomo dobroczynnym

wpływem tych instalacji na środowisko naturalne

i gospodarkę energetyczną.

Jednak przywołane na

wstępie opracowania każą wątpić w uczciwość takiej

argumentacji.

Inwestorzy elektrowni wiatrowych niejednokrot-

nie podkreślają, że do roku 2020 Polska powinna osią-

gnąć poziom 15% udziału energetyki odnawialnej, ale

przy tym przechodzą do porządku dziennego nad fak-

tem, że owe 15% nie dotyczy wyłącznie energetyki

wiatrowej (jak to starają się czasem przedstawiać in-

westorzy), ale ogólnie udziału całej energetyki odna-

wialnej, a zatem również geotermalnej, słonecznej,

pochodzącej z hydroelektrowni i innych źródeł.

Obecnie w roku 2012 nasza wiedza na temat za-

grożeń związanych z eksploatacją turbin wiatrowych

jest nieporównanie większa niż 20 lat temu.

Wyko-

rzystanie tej wiedzy powinno być bardzo ważnym

elementem przy podejmowaniu decyzji o instalacji

ferm wiatrowych.

W omawianym przypadku już te-

raz, już dzisiaj wiadomo, jakie bardzo szkodliwe kon-

sekwencje dla zdrowia ludzkiego może mieć stałe,

wieloletnie narażanie człowieka na ekspozycję hała-

su, w tym infradźwięków.

Ponadto zwraca się uwagę, że do Polski traﬁają

w około 90% bardzo szkodliwe stare wiatraki i naj-

groźniejsze z nich tzw. składaki.

Na Zachodzie za

bezcen można kupić fragmenty spalonych lub uszkodzo-

nych turbin.

Nie są złomowane, ale sprzedawane polskim

ﬁrmom,któreponownieposkładająjewcałość.

Autorzy opracowania: Energetyka wiatrowa a spo-

łeczności lokalne jasno stwierdzają w podsumowaniu:

„Bardzo intensywna ekspansja energetyki wia-

trowej na lądzie, w Europie i w Ameryce Północnej,

a w ostatnich latach w Chinach i Indii, napotkała

zdecydowany opór części społeczności lokalnych, któ-

re nie zgadzają się na znaczne uciążliwości, na które

są narażeni w związku z rozwojem tej gałęzi przemy-

słu w ich małych ojczyznach.

Zasadnicze zastrzeżenia dotyczą niszczenia kra-

jobrazu, emisji bardzo uciążliwego hałasu i dźwięków

o niskiej częstotliwości, w tym infradźwięków, efek-

tów wizualnych tzw. migotania cieni, negatywnego

wpływu na przyrodę.

W wielu protestach mieszkań-

cy zwracają uwagę na brak dostatecznych konsultacji

społecznych i często wyrażają opinie o podstawowych

brakach procedur demokratycznych.

Eksperci – specjaliści z zakresu medycyny bada-

jący wpływ turbin wiatrowych, głównie hałasu,

zwracają uwagę na potrzebę prowadzenia bardziej

dokładnych badań w tym zakresie, ponieważ ich zda-

niem w wielu przeprowadzonych badaniach wpływ

hałasu jest niedoszacowany i nie uwzględnia się

czynnika medycznego.

Wiele środowisk domaga się wprowadzenia bar-

dziej rygorystycznych przepisów i norm dotyczących

ochrony krajobrazu i ochrony zdrowia, w tym ochro-

ny przed hałasem w regulacjach określających wybór

miejsca, budowę i eksploatację.

Opisane w literaturze protesty ludności w UE

w sprawie budowania w ich sąsiedztwie elektrowni

atomowych różniły się od podobnych protestów w spra-

wie instalacji turbin lub farm wiatrowych.

O ile w tym

pierwszym przypadku miejscowa ludność mogła

z czasem przekonać się o wystarczającym bezpie-

czeństwie życia w pobliżu elektrowni atomowej,

a jednocześnie istotnych zaletach np. wzroście za-

trudnienia i zwiększonych dochodach gminy i miesz-

kańców, o tyle w przypadku mieszkańców, którzy

mieli w swoim sąsiedztwie turbiny wiatrowe, jeśli nie

znali doświadczenia innych, z czasem przekonywali

się o wielu rzeczywistych i znacznych uciążliwo-

ściach, które w zależności od różnego rodzaju czyn-

ników (rodzaj turbiny, odległość od turbin, indywidu-

alna wrażliwość itp.) zakłócały ich życie, a w skrajnych

przypadkach powodowały opuszczenie domostw.

Dodatkowe zastrzeżenia dotyczą podstawowej

kwestii – czy rozwój energetyki wiatrowej, przede

wszystkim tej na lądzie, w znacznym stopniu subsy-

diowany, jest dobrym i skutecznym remedium na

liczne problemy energetyczno-klimatyczne Europy

i świata.

Jeśli podjęto decyzje w sprawie intensywnego roz-

woju energetyki wiatrowej, to wydaje się, że dużo

lepszym rozwiązaniem, obarczonym mniejszym

wpływem na człowieka, choć trudniejszym technolo-

275

gicznie i droższym oraz niewolnym od presji na śro-

dowisko przyrodnicze jest rozbudowa przemysłu

elektrowni wiatrowych na morzu.

Ten kierunek moc-

no wspiera Komisja Europejska, m.in. doﬁnansowu-

jąc rozbudowę sieci energetycznej na Morzu Północ-

nym i Bałtyku.

Dla Polski, zdaniem ekspertów z Instytutu Ener-

getyki Odnawialnej, zaangażowanie się rządu i sa-

morządów w koordynację i wsparcie rozwoju rynku

morskiej energetyki wiatrowej o potencjalnie bardzo

znaczących obrotach może mieć znaczny wkład w roz-

wój gospodarczy kraju, a zwłaszcza regionów nadmor-

skich.

Morska energetyka wiatrowa powinna stać się

jedną z krajowych specjalności eksportowych.

Zasadniczy wpływ na wzrost gospodarczy w po-

szczególnych państwach, gdzie rozwija się energety-

ka wiatrowa, ma działalność związana z pracami

badawczymi nad nowymi technologiami, projektowa-

nie i produkcja turbin wiatrowych.

W tej dziedzinie

obserwuje się największy przyrost miejsc pracy.

Sama

obsługa turbin wiatrowych jest w dużym stopniu

zautomatyzowana – nie generuje istotnego wzrostu

zatrudnienia”.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie proszę

1.

W których województwach opracowano strate-

gię przestrzennych uwarunkowań rozwoju energety-

ki wiatrowej na danym terenie?

2.

Jakie przepisy precyzują zasady stawiania elek-

trowni wiatrowych?

W szczególności co owe przepisy

mówią na temat odległości takich elektrowni od sie-

dzisk ludzkich?

Czy jeśli nie ma tak szczegółowych

postanowień, planowane jest ich wprowadzenie (mo-

tywowane szczególnym charakterem instalacji i jej

wpływem na otoczenie) uzależniające możliwość lo-

kalizacji również od mocy pojedynczej turbiny (oraz

całej fermy), jej wysokości i rodzaju terenu, w którym

jest umieszczona.

3.

Jakie kryteria związane z bezpieczeństwem ludzi

i zwierząt obowiązują inwestorów ferm wiatrowych?

4.

Czy w Polsce wprowadzono lub planuje się

wprowadzić uregulowania prawne oparte na medycz-

nych badaniach dotyczących poziomu szkodliwego

dla zdrowia hałasu niskich częstotliwości, w tym in-

fradźwięków w ciągłej wieloletniej ekspozycji?

5.

Czy znane są Panu wyniki badań wpływu elek-

trowni wiatrowych na ludzi mieszkających w sąsiedz-

twie tych urządzeń (w szczególności powodowanego

przez nie hałasu i wibracji)?

Jeśli tak, proszę o ich

przedstawienie.

Jeśli ich Pan nie posiada, proszę

o ustosunkowanie się do faktu powstawania takich

instalacji w sąsiedztwie siedzib ludzkich bez przepro-

wadzenia wszechstronnych badań wpływu tych in-

stalacji na zdrowie ludzi i zwierząt.

6.

Czy przez podległe Panu służby podejmowane

są działania uniemożliwiające instalowanie w Polsce

przestarzałych i wycofanych z eksploatacji na Zacho-

dzie części instalacji ferm wiatrowych?

7.

Na jaką pomoc Pana Ministra mogą liczyć

mieszkańcy Żurawicy, którym bezprawnie odmówio-

no uznania za stronę w sprawie budowy fermy wia-

trowej w Żurawicy?

Nadmieniam, że Samorządowe

Kolegium Odwoławcze w Kielcach przyznało im ra-

cję, ale nastąpiło to już po rozpoczęciu inwestycji i na

razie nie wstrzymało działań inwestora.

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6936)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie

informacji o planowanej prywatyzacji

Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów

Szanowna Pani Minister!

W związku informacja-

mi prasowymi na temat planów prywatyzacji Miej-

skiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji

w m.st. Warszawie SA, które jest beneﬁcjentemśrod-

ków z Funduszu Spójności, zwracamy się do Pani

Minister o odpowiedź na poniższe pytania z prośbą

o udzielenie stosownych informacji w tej sprawie:

1.

Czy w wyżej opisanym przypadku zostanie speł-

niona zasada trwałości projektu w rozumieniu artyku-

łu art. 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006?

2.

Czy w świetle prawa i uregulowań prawa euro-

pejskiego możliwe jest przeprowadzenie takiej pry-

watyzacji?

3.

Jakie mogą być ﬁnansowekonsekwencjetakie-

go procesu?

Z poważaniem

Posłowie Adam Kwiatkowski

i Mariusz Kamiński

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6937)

do ministra skarbu państwa

ministra skarbu państwa

dotyczącego wzoru karty prywatyzacji

wadzonymi konsultacjami treści projektu rozporzą-

276

dzenia ministra skarbu państwa ws. wzoru karty

prywatyzacji uprzejmie proszę o zajęcie przez Pana

Ministra stanowiska wobec poniższych zagadnień:

1.

Co zdaniem Pana Ministra stoi na przeszko-

dzie, aby w przypadku udzielenia wyłączności na ne-

gocjacje w trybie § 21 ust. 7 rozporządzenia Rady

w karcie podania informacji o udzieleniu takiej wy-

łączności z zaznaczeniem okresu jej obowiązywa-

nia, skoro ww. przepis nakazuje poinformować

o udzieleniu wyłączności inwestorowi jego konku-

rentów, nie ma uzasadnienia, by opinia publiczna

nie otrzymała za pośrednictwem karty prywatyzacji

takiej samej informacji.

dzie, aby zamieścić w karcie prywatyzacji zasady

funkcjonowania komisji/zespołów, o których mowa

w § 9 ust. 4 oraz § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady

Ministrów w postaci linku do strony BIP zbywcy

zawierającej te zasady?

Skoro, jak deklaruje sam

prawodawca, celem ww. przepisów jest zapewnie-

nie przejrzystości procesu prywatyzacji, jedynie

jawność tych zasad w tym obszarze taką przejrzy-

stość gwarantuje.

Analogicznie uwaga ta dotyczy

także zespołu przeprowadzającego aukcję, o ile zbyw-

ca zdecyduje się na uszczegółowienie zasad, o któ-

rych mowa w ww. rozporządzeniu.

dzie, aby w oparciu o argumentację przywołaną

w pkt 2 powyżej w karcie prywatyzacji nie zamiesz-

czać w taki sam sposób informacji o strukturze od-

powiedzi na zaproszenie do negocjacji, o której mowa

w przypadku gdyby zbywca decydował się na dopre-

cyzowanie procedury prywatyzacyjnej przewidzianej

w ww. rozporządzeniu odnośnie do poszczególnych

trybów zbywania własności Skarbu Państwa, dlacze-

go do tak doprecyzowanej przez zbywcę nie należy

w imię przejrzystości nie załączyć w karcie linku za-

mieszczonej w BIP zbywcy?

dzie, aby w przypadku negocjacji na podstawie pu-

blicznego zaproszenia można było podać w karcie

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, warunków

rozporządzenia Rady Ministrów, a także warunków

rozporządzenia?

Skoro w przypadku przetargu pu-

blicznego prawodawca przewidział w § 10 ust. 1 pkt 4

upublicznienie istotnych warunków ofert, nie ma

podstaw, aby zakładać, iż tryb negocjacyjny miał być

z założenia w intencji prawodawcy mniej przejrzy-

stym trybem prywatyzacji.

Taki sam argument na

rzecz upublicznienia w karcie prywatyzacji informa-

cji, o której mowa w pierwszym zdaniu niniejszego

akapitu, można wyprowadzić z przepisów rozporzą-

dzenia regulujących tryb aukcyjny – skoro poszcze-

gólne postąpienia ceny są znane konkurentom, a więc

nie stanowią informacji poufnej, nie ma podstaw, by

informacje w zakresie warunków ofert niewiążących

i wiążących złożonych w trybie negocjacyjnym miały

być traktowane przez Pana Ministra bardziej re-

strykcyjnie odnośnie do ich jawności.

dzie, aby w karcie prywatyzacji można było załączyć

link do protokołu zamieszczonego na stronach BIP

nia Rady Ministrów.

Skoro przepis ten stanowi, iż

protokół zawiera informacje o przebiegu negocjacji,

które na podstawie art. 2c ustawy o komercjalizacji

i prywatyzacji są jawne, ograniczenie dostępu do pro-

tokołu byłoby sprzeczne z ww. przepisem ustawy.

Analogicznie skoro w przypadku trybu negocjacyjne-

go prawodawca przewidział jawność informacji o prze-

biegu negocjacji, to nie ma podstaw, by te same in-

formacje zawarte w protokołach dokumentujących

inne tryby prywatyzacji, w szczególności protokoły

rozporządzenia, nie miały takiego samego statusu

jawności w karcie prywatyzacji.

Z poważaniem

Poseł Mariusz Kamiński

Warszawa, dnia 13 lipca 2012 r.

(nr 6938)

do ministra ﬁnansów

w sprawie

wydatków na system informatyczny

w Banku Gospodarstwa Krajowego w 2012 r.

Jednym z ważniejszych projektów systemów in-

formatycznych w 2012 r. jest zgodnie z informacjami

prasowymi wdrożenie systemu informatycznego w Ban-

ku Gospodarstwa Krajowego.

Według informacji do-

stępnych publicznie budżet tego projektu to kwota

nie mniejsza niż 84 mln zł, nie wliczając w to kosztów

kadrowych.

Bank Gospodarstwa Krajowego podległy

Panu Ministrowi, jak powszechnie wiadomo, nie jest

bankiem dysponującym setkami oddziałów w całym kra-

ju.

Ponadto likwiduje on jeszcze w bieżącym roku dzia-

łalność w zakresie obsługi klientów indywidualnych.

Kierując się potrzebą kompleksowego wyjaśnienia

tak wielkich wydatków BGK na budowę nowego sys-

temu informatycznego, aby zapewnić celowość i ra-

cjonalność ich wydatkowania zwracam się do Pana

liza opłacalności projektu: NPV (Net Present Yalue)

zgodnie z założeniami, które były podstawą wyraże-

nia zgody przez zarząd tego banku na tak znaczące

wydatki w bieżącym roku na ten cel?

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

277

Interpelacja

(nr 6939)

do ministra pracy i polityki społecznej

Problem wyrównywania krzywd doznanych przez

jest nadal aktualny i żywy w świadomości tych, któ-

rzy przez to przeszli.

Przymusowe wcielanie do „Służby Polsce” i zmu-

szanie do katorżniczej pracy m.in. w kamienioło-

mach, kopalniach i gospodarstwach rolnych było

wówczas metodą wychowania młodzieży, a zara-

zem odbudowy kraju.

Władze ludowe wcielały do

brygad robotniczych młodzież obojga płci w wieku

16–21 lat oraz osoby do lat 30-stu.

W ciężkich wa-

runkach musieli oni pracować niewolniczo nawet

po kilkanaście godzin na dobę.

Wielu z nich nie

wytrzymało obciążenia i zmarło, wielu zostało ka-

lekami do końca życia.

Ale ani wtedy, ani dziś nie otrzymali za swoją pra-

cę praktycznie żadnej rekompensaty.

Nie przyznano

im praw do świadczeń kombatanckich, a przecież

w podobnym stopniu służyli dla dobra kraju jak inni

posiadający takie uprawnienia.

Sprawą zadośćuczynienia junakom zajmowali się

już posłowie niejednej kadencji Sejmu, aczkolwiek

wciąż bez rezultatu.

Osoby, o których mowa, są dziś

w podeszłym wieku i sporo z nich żyje w nędzy.

Mówiąc o odszkodowaniach, nie chodzi o kosmicz-

ne sumy, ale o sprawiedliwość i poczucie bezpieczeń-

stwa w państwie, bo wypłacane im 180 zł na miesiąc

to mniej niż racja głodowa.

Przyznanie im dodatkowo

świadczeń kombatanckich pozwalających na spraw-

niejszy dostęp do opieki medycznej również byłoby

spłaceniem długu, jaki my, obywatele Polski, zacią-

gnęliśmy względem nich.

W związku z przedstawionym i ciągle pozostają-

cym bez rozwiązania problemem junaków zwracam

kombatanckiego i uwzględnienie junaków?

2.

Jak obecny rząd zamierza zadośćuczynić tym

osobom, które w czasach powojennych przymusowo

i katorżniczo pracowały na rzecz kraju?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6940)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmiany obszaru właściwości

Wydziału Ksiąg Wieczystych w Sądzie

Szanowny Panie Ministrze!

Jakie są procedura

i możliwości przeniesienia gminy Dolice w ramach

właściwości Sądu Rejonowego w Stargardzie Szcze-

cińskim w zakresie ksiąg wieczystych z Zamiejsco-

wego Wydziału Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Py-

rzycach do Wydziału Ksiąg Wieczystych w Stargar-

dzie Szczecińskim?

Minister sprawiedliwości rozporządzeniem z dnia

niającym rozporządzenie w sprawie określenia

dzielił gminę Dolice do Zamiejscowego Wydziału

Gmina Dolice leży w powiecie stargardzkim

Do Pyrzyc, siedziby powiatu oraz zamiejscowego wy-

działu ksiąg wieczystych, jest podobna odległość.

Problemem mieszkańców gminy Dolice jest dotar-

cie do Pyrzyc, gdyż od kilku lat nie ma komunikacji

publicznej na tej trasie.

Tymczasem do Stargardu

Szczecińskiego jest regularna linia kolejowa oraz kil-

ka linii autobusowych.

Pragniemy podkreślić, że wiejska gmina Dolice to

typowe tereny popegeerowskie ze wszystkimi typo-

wymi dla takich terenów problemami: bezrobociem,

biedą.

Dla tych mieszkańców zorganizowanie samo-

dzielnego wyjazdu do Pyrzyc to jakiś wydatek.

Tym-

czasem w stolicy swojego powiatu bywają znacznie

częściej, a dojazd jest znacznie łatwiejszy.

naszą interpelację oraz podjęcie kroków w celu po-

prawy dostępu do wydziału ksiąg wieczystych sądu

rejonowego.

Z poważaniem

Posłowie Michał Jach

Szczecin, dnia 12 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6941)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

skiego wpłynęło stanowisko Rady Powiatu Janów

278

Lubelski z dnia 24 maja 2012 r. dotyczące możliwo-

ści nowelizacji ustawy Karta Nauczyciela, zwłasz-

cza w odniesieniu do art. 30 oraz 30a dotyczą-

cych jednorazowego dodatku uzupełniającego dla

nauczycieli.

W treści stanowiska opisane zostały problemy

związane z wypełnianiem obowiązku nałożonego na

samorządy w art. 30 i 30a Karty Nauczyciela.

Ich

przyczyną jest brak odpowiednich środków niezbęd-

nych do wypłaty tych świadczeń.

Rada Powiatu Ja-

nów Lubelski powołuje się na fakt, że nauczyciele

gotowi są zwracać szkole w formie darowizny środki

uzyskane na podstawie art. 30a.

Mając na względzie ogólnie trudną sytuację go-

spodarczą na terenie województwa lubelskiego, wy-

nikającą m.in. z wysokiego bezrobocia, niskiej wy-

sokości średniej płacy, a także pogarszającej się sy-

tuacji demograﬁcznejwregionie,orazwnawiązaniu

do wystąpienia wiceministra edukacji narodowej

z dnia 27 czerwca br., gdzie zapowiedział rozmowy

ze związkami zawodowymi oraz samorządami

w kwestii nowelizacji wspomnianych artykułów

Karty Nauczyciela, zwracam się z następującym za-

pytaniem: Jakie jest stanowisko Ministerstwa Edu-

kacji Narodowej w przedmiocie nałożonego na sa-

morządy obowiązku określonego w art. 30 i 30a

Karty Nauczyciela?

Jak wygląda harmonogram

konsultacji ze związkami zawodowymi nauczycieli

oraz samorządami w przedmiotowej sprawie?

Czy

Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawi odpo-

wiednie projekty nowelizacji ustawy Karta Nauczy-

ciela odpowiednio wcześniej, aby zostały wprowa-

dzone przed nowym rokiem szkolnym?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Michałkiewicz

Lublin, dnia 29 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6942)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

oraz średnim gospodarstwom rolnym

zwracającego uwagę na obawy sołtysów gminy An-

nopol wyrażone na spotkaniu w dniu 16 maja 2012 r.

Kwestią, która niepokoi rolników, są utrudnienia

i brak wsparcia dla małych i średnich gospodarstw

rolnych.

Pomimo że pismo wystosowali sołtysi z gmi-

ny Annopol, ich obawy podzielają inni rolnicy z ob-

szaru całego województwa lubelskiego.

Na terenie

gminy Annopol ogromna większość gospodarstw rol-

nych to gospodarstwa o powierzchni do 5 ha.

Dzia-

łalność tych gospodarstw jest utrudniona m.in. przez

wymogi formalne uniemożliwiające sprzedaż nad-

wyżki produktów na targowiskach.

planowane w kwestii poprawy sytuacji małych i śred-

nich gospodarstw rolnych, zwłaszcza w kwestii sprze-

daży nadwyżki produktów na targowiskach przez

rolników?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Michałkiewicz

Lublin, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6943)

do ministra ﬁnansów

wyrażające sprzeciw wobec planów likwidacji Od-

działu Celnego w Puławach.

Sprawa likwidacji Oddziału Celnego w Puławach

jest bardzo niepokojąca dla właścicieli agencji cel-

nych oraz mieszkańców miasta.

Jakkolwiek oﬁcjalne

stanowisko Izby Celnej w Białej Podlaskiej zaprzecza

planom likwidacji puławskiego oddziału, niemniej

jednak informacje potwierdzające takie plany poja-

wiają się coraz częściej.

Dodatkowo należy zwrócić

przez Ministerstwo Finansów wynika, że w Oddzia-

le w Puławach jest przerost zatrudnienia w ilości

czterech etatów.

W związku z powyższych zwracam się do Pana

działu celnego w Puławach?

Czy etaty określone jako

nadliczbowe zostaną zlikwidowane?

Proszę także

o poinformowanie mnie o wnioskach, propozycjach

lub ustaleniach, które zostaną przyjęte na spotkaniu

przedstawicieli związków zawodowych z szefem Służ-

by Celnej panem Jackiem Kapicą, planowanym na

dzień 12 lipca 2012 r.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Michałkiewicz

279

Interpelacja

(nr 6944)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie niekorzystnych skutków

wprowadzenia do ustawy o radiofonii

w programach telewizyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

W roku 2011 Sejm na

wniosek rządu dokonał zmian w ustawie o radiofonii

i telewizji dotyczących implementacji dyrektywy Unii

Europejskiej o audiowizualnych usługach medial-

nych.

Dyrektywa ta oddała poszczególnym państwom

prawo do decyzji, czy wprowadzą u siebie pozwolenie

na rozszerzenie ilości treści komercyjnych w progra-

mach telewizyjnych w formie tzw. lokowania produk-

tu.

Wówczas to polski parlament na wniosek rządu

zezwolił na tę nową formę przekazu reklamowego.

Obecnie w wyniku wejścia w życie nowych prze-

pisów w bardzo wielu audycjach emitowanych zarów-

no w TVP, jak i w telewizjach komercyjnych wyko-

rzystywane jest lokowanie produktu.

Według mojej

oceny, a także w odczuciu wielu widzów skutki

wprowadzonej zmiany prawa doprowadziły do nad-

miernego przeładowania przekazu telewizyjnego tre-

ściami reklamowo-komercyjnymi, prowadząc do dal-

szego obniżenia jakości oferowanego programu.

Nie-

mal każdy serial, audycja poradnikowa, śniadaniowa

zawiera tego typu przekazy.

Dochodzi nawet do pro-

dukowania całych seriali podporządkowanych umo-

wie z danym koncernem lub ﬁrmą,coskutkujetym,

że zasadne staje się podejrzenie, iż dochodzi do zaka-

zanego w ustawie tzw. lokowania tematu lub też nad-

miernej ekspozycji lokowanych produktów.

W mediach pojawiły się informacje o podejrzeniu

złamania przepisów o lokowaniu produktów przez

TVP przy okazji Euro 2012 w postaci zabronionego

lokowania ﬁrmy Wedel w „Wiadomościach” TVP1

oraz emisji serialu „Piąty stadion” stanowiącego lo-

kowanie marki piwa.

Po roku funkcjonowania nowych przepisów pra-

gnę zapytać Pana Ministra:

1.

Czy ministerstwo dokonało sprawdzenia skut-

ków liberalizacji przepisów o umieszczaniu w progra-

mach telewizyjnych treści komercyjnych, a jeżeli

nie, to czy zamierza takiego sprawdzenia dokonać?

2.

Czy Pan Minister podziela pogląd o potrzebie

ograniczenia ilości treści noszącej znamiona ukrytej

reklamy w telewizji?

Jeśli tak, to czy planowane jest

uszczelnienie przepisów w tej materii?

3.

Jak ministerstwo ocenia skuteczność egzekucji

zakazów nadmiernej ekspozycji produktu oraz zaka-

zu lokowania tematu, a także kar za łamanie zasad

lokowania produktu?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

Warszawa, dnia 13 lipca 2012 r.

(nr 6945)

do ministra zdrowia

w sprawie sprzedawania koncernom

farmaceutycznym krwi pochodzącej

od honorowych krwiodawców

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce jest ok 500 tys.

osób, które honorowo oddają krew.

W kwestionariu-

szu, który wcześniej dawcy muszą wypełnić, trzeba

podpisać zgodę, że pobrana krew może zostać odpłat-

nie przekazana koncernom farmaceutycznym, które

mowy o honorowej donacji.

Wszystko zgodnie

umieszczenie zalecił regionalnym centrom krwiodaw-

stwa i krwiolecznictwa Instytut Hematologii i Trans-

fuzjologii, który nadzoruje ośrodki pobierania krwi.

Oznacza to, że honorowy krwiodawca, który przycho-

dzi do centrum z zamiarem pomocy potrzebującym, nie

ma możliwości decydowania o tym, co się z jego krwią

stanie.

Krwiodawcy są oburzeni, gdyż w ustawie nie

ma zapisu zezwalającego centrom krwiodawstwa na

sprzedawanie krwi koncernom farmaceutycznym,

a na taki zapis powołuje się autor ankiety.

Dziwić

może również fakt, że w centrach krwiodawstwa

mamy do czynienia z nadwyżkami krwi, skoro w me-

diach i na billboardach w całym kraju ciągle poja-

wiają się informacje o potrzebie oddawania krwi.

Skoro w Polsce nie wolno sprzedawać krwi oraz narzą-

dów i zwykły obywatel nie może, oddając krew, zaro-

bić, to instytucje również nie powinny tego robić,

szczególnie że krew pozyskują za darmo, dla osób

potrzebujących.

W związku z powyższym proszę

o zainteresowanie się sprawą, usunięcie ww. szkodli-

wego zapisu z kwestionariuszy dla dawców krwi oraz

odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czemu pojawiają się stałe apele o honorowe od-

dawanie krwi, skoro centra krwiodawstwa mają nad-

wyżki krwi i mogą ją sprzedawać koncernom far-

maceutycznym?

2.

Ile krwi i za jaką sumę pieniędzy centra krwio-

dawstwa przekazały koncernom farmaceutycznym

w 2011 r. oraz od lutego do lipca 2012 r.?

nadwyżek krwi w szpitalach i centrach krwiodaw-

stwa?

4.

Czy Pan Minister zamierza usunąć szkodliwy

zapis kwestionariusza dla krwiodawców umożliwia-

jący centrom krwiodawstwa odpłatne przekazywa-

nie krwi koncernom farmaceutycznym?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

280

Interpelacja

(nr 6946)

do ministra transportu,

w sprawie wielokrotnego karania ﬁrm

transportowych za to samo wykroczenie

Firmy transportowe są karane wiele razy za to

samo wykroczenie, a mianowicie za nieuiszczenie

opłaty w systemie viaTOLL.

Formalnie kara wynosi

jednorazowo do 3 tys. zł, jednak Główna Inspekcja

Transportu Drogowego nalicza ją wielokrotnie, za

każdą tzw. bramownicę.

Karna opłata jest mnożona

przez liczbę bramek.

Przepisy mówią o karze za prze-

jazd po drodze krajowej.

Odcinek między bramownicą

nie mieści się w tej deﬁnicji.

Obecnainterpretacjapro-

wadzić może do bankructwa kierowcy lub ﬁrmy,awe-

dług szacunków tylko w tym roku ukaranych w ten

sposób zostało już kilkuset kierowców, którzy zapła-

cili łącznie około 5 mln zł.

Do tego kierowca dostanie

3 tys. zł kary za nieopłacony przejazd, nawet gdy na-

leżność wyniosła np. tylko 60 gr, co narusza zasadę

proporcjonalności zawartą w konstytucji.

W związku

cy nie płacili wielokrotnie za nieuiszczenie opłaty

w systemie viaTOLL, a więc za to samo wykroczenie?

2.

Co Pan Minister zamierza uczynić, żeby kary

zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności

były bardziej adekwatne do popełnionego przez kie-

rowców ww. wykroczenia?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 6947)

do ministra administracji i cyfryzacji

Funduszu Kościelnego

Szanowny Panie Ministrze!

Dyskusja nad likwida-

cją Funduszu Kościelnego w ostatnich miesiącach wy-

wołała mnóstwo emocji.

Choć Sejm odrzucił projekt

SLD i Ruchu Palikota dotyczący natychmiastowego

usunięcia funduszu bez wprowadzenia możliwości

odpisu podatkowego na rzecz Kościołów, problem

pozostaje nadal nierozwiązany.

Nie można dopuścić,

by Kościół katolicki, któremu naród polski tak wiele

zawdzięcza (a także inne wspólnoty religijne), zo-

stał pokrzywdzony przez niesprawiedliwe zmiany

proponowane nadal przez ekipę rządzącą.

Chodzi przede wszystkim o zastąpienie Funduszu

Kościelnego możliwością dobrowolnego przekazania

0,3% podatku na funkcjonowanie, działalność wybra-

nej przez obywatela wspólnoty religijnej.

Swoboda

wyboru i jego dobrowolność z gruntu rzeczy i zasad

demokracji wydają się być jak najbardziej słuszne.

W tym wypadku jednak propozycja koalicji jest moc-

no krzywdząca i po prostu niesprawiedliwa.

Warto w tym miejscu przypomnieć, czym Fun-

dusz Kościelny miał być i w jakim celu został utwo-

rzony.

Powstał w czasach stalinowskich, w roku 1950,

kiedy to ówczesne państwo przejmowało dobra ko-

ścielne.

Stanowić miał rekompensatę za bezprawnie

zabrane nieruchomości.

Trzeba pamiętać, że nigdy

nie oszacowano wielkości strat ﬁnansowych,które

Kościół poniósł w tamtym okresie, a wysokość prze-

kazywanych na fundusz pieniędzy zależała od decy-

zji i sytuacji politycznej.

W takiej sytuacji łatwo więc

o nieuczciwość.

Przykładem niech będzie fakt, że

w roku 1950 odebrano Kościołowi 155 tys. ha ziemi,

a do roku 1989 zwrócono jedynie 65 tys. ha.

Kolejnym

ciosem była likwidacja Komisji Majątkowej, której

zadaniem był zwrot zagrabionych przez komunistów

dóbr kościelnych.

I w tym wypadku Kościół otrzymał

jedynie niewielką część skradzionych rzeczy.

Wszyst-

ko to powoduje, że sugerowana przez rząd wysokość

podatku, który na rzecz Kościoła katolickiego (a tak-

że innych) będzie można przekazać, jest stanowczo

zbyt mała, niższa nawet od tej, którą można przeka-

zać na organizacje pożytku publicznego.

Boleśnie do-

tknie więc i tak już niesprawiedliwie traktowane

wspólnoty religijne.

Do takiej sytuacji nie można do-

puścić.

1.

Czy ministerstwo i rząd mają zamiar zmienić

stanowisko w omawianej sprawie?

2.

Czy planowane jest ponowne utworzenie Komi-

sji Majątkowej, która tym razem w sposób rzetelny

zajęłaby się zwrotem dóbr zagrabionych Kościołowi?

Poseł Waldemar Andzel

(nr 6948)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Sytuacja, w której

konieczne jest odebranie dziecka z rodziny patolo-

gicznej, jest trudna i bolesna.

Przede wszystkim dla

dziecka, które zostaje przeniesione w nowe środowi-

sko i z nową sytuacją musi sobie poradzić.

Takie dzia-

281

łanie zawsze jest podyktowane dobrem młodego oby-

watela, ma służyć poprawie jego sytuacji i sprawić,

by złe doświadczenia z domu rodzinnego w jak naj-

mniejszym stopniu wpłynęły na jego przyszłe życie.

Mam jednak wrażenie, że w procedurze odbioru dzie-

ci z rodzin dysfunkcyjnych nie zwraca się wystarcza-

jącej uwagi na wszystkie jego elementy.

Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie,

wiązuje problemu w sytuacji, kiedy pracownik musi

interweniować i odebrać dziecko z rodziny po godzi-

nach swojej pracy, ani wysokości zarobków, które

w takim wypadku powinien otrzymać.

Ustawa mówi

bowiem (art. 12a ust. l), że pracownik socjalny ma

konuje swoje obowiązki służbowe, tj. w godzinach

swojej pracy i zgodnie z warunkami określonymi

w umowie o pracę wynikającymi z Kodeksu pracy.

Teoretycznie opisanych wyżej sytuacji ustawodawca

więc nie przewidział.

Niestety życie pokazuje, że jest

inaczej.

Ustawa wspomina jedynie o sytuacji, w któ-

rej pracodawca będzie chciał ustanowić dyżury pra-

cownika socjalnego, do którego w razie problemów

mogliby zwrócić się potrzebujący wsparcia i rady.

Wy-

raźnie zaznacza jednak: w takim przypadku praco-

dawca musi zadbać, aby zatrudnieni pracownicy so-

cjalni wykonujący powyższe zadania mieli te kwestie

uregulowane w ramach umów o pracę, a także dzia-

łalność taka powinna być zawarta w regulaminie

ośrodka.

Zapis ten znów nie wyjaśnia więc problemu

opisanego na wstępie.

Sprawa ta wymaga interwencji

i uregulowania.

Wszystko po to, by uniknąć wyko-

rzystywania pracowników socjalnych, których praca

wymaga tak wielkiego zaangażowania i odporności

psychicznej, a nadal bywa niedoceniana.

Kolejnym problemem, zdaje się lekceważonym, są

warunki przewozu dzieci odbieranych z patologicz-

nego środowiska i zapewnienie im w trakcie trans-

portu wymaganych standardów bezpieczeństwa.

Chodzi dokładnie o brak fotelików dla dzieci w radio-

wozach policyjnych czy samochodach pracowników

socjalnych.

Warto przypomnieć, że jest to obowiązek,

którego nieprzestrzeganie wiąże się z otrzymaniem

mandatu.

Tym bardziej więc szokuje nieprzestrzega-

nie tego prawa przez osoby, które stoją na straży po-

rządku publicznego.

Należy jak najszybciej zająć się

tą sprawą, bowiem w grę wchodzi bezpieczeństwo

oraz ochrona zdrowia, a nawet życia przewożonych

dzieci.

1.

Czy ministerstwo ma zamiar uregulować kwe-

stię pracy służb społecznych w nadgodzinach w sy-

tuacji, kiedy konieczne jest odebranie dziecka z ro-

dziny dysfunkcyjnej?

2.

Czy planowane jest wprowadzenie ustawowych

zmian w kwestii przewozu dzieci w radiowozach, sa-

mochodach służbowych z zachowaniem wymaganych

standardów bezpieczeństwa (foteliki)?

3.

Czy ministerstwo ma zamiar zlecić kontrolę

warunków przewozu dzieci w wyżej wymienionych

pojazdach?

Poseł Waldemar Andzel

(nr 6949)

do ministra pracy i polityki społecznej

Otrzymałam list Fundacji Inwalidów i Osób Nie-

pełnosprawnych „Miłosierdzie” w Kaliszu wyrażają-

cy zaniepokojenie rządowymi planami wprowadzenia

zmian dotyczących zatrudnienia i rehabilitacji osób

niepełnosprawnych zawartymi w projekcie „Długo-

okresowej strategii rozwoju kraju – Polska 2030.

Trzecia fala nowoczesności”, cel operacyjny nr 3.4.

Przedstawiciele fundacji obawiają się, że proponowa-

ne w projekcie zmiany mogą pogorszyć sytuację osób

niepełnosprawnych.

W związku z tym proponują pod-

dać tezy projektu dotyczące problematyki osób nie-

pełnosprawnych konsultacjom społecznym prowa-

dzonym przez odpowiednie komisje parlamentarne

we współpracy z niezależnymi instytucjami pozarzą-

dowymi zajmującymi się tą problematyką.

Fundacja

podnosi, że badania, na podstawie których opraco-

wano projekt, powinny zostać udostępnione wszyst-

kim najbardziej zainteresowanym tematem instytu-

cjom pomocy społecznej, organizacjom pozarządo-

wym i stowarzyszeniom jako podmiotom obeznanym

w potrzebach i problemach społeczności osób niepeł-

nosprawnych.

1.

Na podstawie jakich badań oparto tezy zawar-

te w przedmiotowym projekcie, dotyczące sytuacji

osób niepełnosprawnych?

Czy te badania zostaną po-

dane do publicznej wiadomości?

2.

Czy tezy i założenia wspomnianego projektu

w zakresie problematyki osób niepełnosprawnych

zostaną poddane konsultacjom społecznym?

Poseł Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 2 lipca 2012 r.

282

Interpelacja

(nr 6950)

do ministra gospodarki

w sprawie jednoznacznego sprecyzowania

deﬁnicji elektrowni wiatrowej

W związku z trwającymi obecnie pracami legisla-

cyjnymi nad regulacją OZE pragnę zwrócić uwagę

na potrzebę jednoznacznego sprecyzowania w usta-

wie deﬁnicjielektrowniwiatrowej.

nie wiatrowe są niezbędne do świadczeń dostaw ener-

gii wytwarzanej z wiatru, tym samym stwierdził, że

elektrownie wiatrowe są infrastrukturą techniczną.

terenu, bez spełnienia warunków tzw. dobrego są-

siedztwa, czyli w praktyce w dowolnym miejscu.

runków zagospodarowania terenu.

nie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz usta-

25 września 2010 r., przewiduje, że jeżeli na obszarze

gminy ma nastąpić wyznaczenie obszarów, na któ-

rych rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające

i zagospodarowaniu przestrzennym tak ustala się

niem znaczącego oddziaływania na środowisko.

energię, ale za infrastrukturę techniczną, która nie

musi spełniać warunków dobrego sąsiedztwa.

Jednoznaczne zdeﬁniowanie pojęcia elektrowni

wiatrowej jest więc konieczne.

Jeżeli tak jak mówi

ustawa, lokalizacja elektrowni wiatrowych wymaga

wyznaczenia w studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego obszarów przewi-

dzianych pod ich lokalizacją wraz ze strefami ochron-

nymi, pociąga to za sobą konieczność opracowania

gwarantowanym prawie do roszczeń i odszkodowań

wypłacanych przez samorząd gminny.

W przypadku potraktowania elektrowni wiatro-

wych jako infrastruktury technicznej i wydawania

decyzji o warunkach zabudowy nie ma konieczności

zapewnienia zgodności tej decyzji ze studium, a brak

konieczności dobrego sąsiedztwa powoduje, że mogą

być lokalizowane wszędzie, wprowadzając chaos

przestrzenny, bez udziału mieszkańców w procesie

żące naruszenie prawa.

Aby temu zapobiec, gminy

musiałaby podejmować uchwały o przystąpieniu do

sporządzenia m.p.z.p. wykluczającego lokalizację

wiatraków, ale na to samorządy nie mają pieniędzy.

stię wypłaty ewentualnych odszkodowań.

W przypadku

realizacji inwestycji na podstawie decyzji w.z. odszko-

dowania płaci inwestor.

Po złożeniu przez poszkodowa-

zbankrutował).

Co zrobią w takim przypadku gminy?

Wobec konieczności dochodzenia swoich roszczeń za

dowań poszkodowanym nie wypłacić.

coraz częściej podejmuje się próby zablokowania udzia-

łu organizacji społecznych w tym procesie.

Otrzymu-

budowie elektrowni wiatrowych.

Typowo inwestor

czącą kilkanaście turbin.

nia Ordynacji podatkowej.

Tymczasem teraz ugrun-

towało się orzecznictwo, że turbiny wiatrowe to in-

frastruktura techniczna.

Czy w świetle obowiązują-

cych przepisów prawa można być właścicielem infra-

struktury technicznej (za jaką uznano elektrownie

wania zgłaszać budowlę (za jaką również uznano

wania zgłosić drogę śródpolną.

wie o OZE znajdzie się jednoznaczna deﬁnicjaelek-

trowni wiatrowej sformułowana w taki sposób, aby

uniknąć przedstawionych wyżej sprzeczności?

Poseł Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 13 lipca 2012 r.

283

Interpelacja

(nr 6951)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Proponowana nowelizacja ustawy o emerytu-

rach i rentach likwiduje przywilej rolników do przej-

ścia na wcześniejszą emeryturę.

Tymczasem praca

rolnika jest pracą w trudnych warunkach.

Osoby

prowadzące gospodarstwo rolne pracują w nim śred-

nio 60% czasu więcej, niż przewiduje to Kodeks pra-

cy, a więc dużo więcej niż 8 godzin dziennie.

Nie mają

dni wolnych, ze względu na sezonowy czas najpilniej-

szych prac nie mogą korzystać z urlopu w okresie

letnim.

Jest to bardzo ciężka ﬁzycznapraca.

Wy-

dłużenie czasu jej wykonywania do 67. roku życia

będzie miało bardzo niekorzystne skutki nie tylko

społecznie, tj. dla struktury wiekowej na wsi czy wy-

miany pokoleniowej, ale także gospodarczo dla pol-

skiego rolnictwa.

Gospodarstwo po rodzicach będą

przejmowały osoby coraz starsze, a więc mające

mniej sił i pracujące mniej wydajnie.

1.

Czy istnieje możliwość wyłączenia rolników

z planowanej reformy emerytalnej?

2.

Czy możliwe jest, aby podstawę do ustalenia

prawa do emerytury rolnika stanowiły udokumento-

wane lata pracy (30 lat), a nie tylko jego wiek?

3.

Czy rolnicy będą mieć swobodę wyboru, od ja-

kiego wieku chcą przejść na emeryturę?

4.

Jeśli warunkiem przejścia na emeryturę będzie

oddanie gospodarstwa następcom lub jego sprzedaż,

co stanie się w przypadku, gdy w małżeństwie pro-

wadzącym gospodarstwo rolne jako wspólność

ustawową będzie występowała różnica wieku?

Czy

starszy małżonek będzie musiał czekać z przej-

ściem na emeryturę do czasu, aż młodszy osiągnie

wymagany wiek emerytalny?

Poseł Iwona Ewa Arent

Interpelacja

(nr 6952)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie projektu założeń do projektu

Wniesiony przez Pana Ministra projekt założeń

rząt, jak twierdzi jego uzasadnienie, ma realizować

przepisy prawa Unii Europejskiej: rozporządzenia

(Dz. Urz.

UE L 1303 z 18.11.2009 r., str. 1) i z tego

też względu ma znieść obowiązek ogłuszania zwie-

rząt przed ubojem, by prawnie usankcjonować ubój

rytualny.

strzeganiu: zwyczajów państw członkowskich doty-

czących zwłaszcza obrzędów religijnych, w pkt 18

nia zwierząt przed ubojem: pozostawiając jednak

każdemu państwu członkowskiemu pewien poziom

Obywatele europejscy oczekują, że przy uboju zwie-

elastyczności pozwalającej na utrzymanie lub w nie-

których szczególnych dziedzinach przyjęcie dalej idą-

cych przepisów krajowych.

Ponadto art. 26 rozporządzenia jednoznacznie

ją w momencie wprowadzania w życie niniejszego

rozporządzenia.

Przed dniem 1 stycznia 2013 r. pań-

niu w następujących dziedzinach: (...)

Zatem aktualnie obowiązująca ustawa nie stoi

w sprzeczności z rozporządzeniem Rady (WE) 1099/

2009, dlatego też nie ma potrzeby jej nowelizacji.

Jednocześnie, szanując zwyczaje i obrzędy religij-

manów i wyznawców judaizmu przestrzegających

zasad kulinarnych w tym względzie jest w Polsce tak

znikoma, iż wprowadzanie zezwolenia na ubój zwie-

rząt bez uprzedniego ogłuszania, za to w potwornych

męczarniach, w żadnym wypadku nie jest podykto-

wane ani uzasadnione zapewnieniem prawa do prze-

284

strzegania zasad religijnych.

W rzeczywistości ubój

rytualny w Polsce wykonywany jest z myślą o eks-

porcie do krajów bliskowschodnich.

Ponadto, jak

uważa konstytucjonalista prof. Marek Chmaj, kwe-

stie uboju nie są związane z konstytucyjną wolnością

wyznania.

Te sprawy należy oddzielić.

Oczywiście

każdy ma prawo praktykować zwyczaje religijne, ale

powinien to robić w granicach porządku prawnego

obowiązującego w państwie, w którym przebywa

– ocenia prof. Chmaj (źródło: dziennik.pl).

cej uboju, skoro ustawa ta nie stoi w sprzeczności

2.

Jaka jest przyczyna wprowadzania zezwolenia

na ubój rytualny w kraju, w którym liczba osób prze-

strzegających zasad szechity i halal jest znikoma?

Poseł Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 9 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6953)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczenia pobierania przez

Szanowny Panie Ministrze!

Został mi przedsta-

wiony problem nadużycia pobierania recept przez pa-

samym czasie.

Nadużycia dotyczą pacjentów przy-

chodni specjalistycznych leczących się z powodu za-

burzeń psychicznych i/lub uzależnienia od substancji

psychoaktywnych.

Przedstawiam przykład: Pacjent pozostający

w stałym leczeniu psychiatrycznym co miesiąc na

wizycie kontrolnej w poradni X dostaje receptę na

leki przeciwdepresyjne z należną zniżką.

Przez

przypadek dowiadujemy się, że ten sam pacjent

równocześnie zgłasza się do innej poradni zdrowia

psychicznego np. w szpitalu Y, gdzie również dosta-

je receptę ze zniżką na ten sam lek. W obu przy-

padkach zamiast recept na trzy opakowania leku

należnych na kurację miesięczną pacjent uzyskuje

recepty na sześć opakowań leku, za które zapłaci

NFZ.

Zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ten pa-

cjent może w taki sam sposób odwiedzić jeszcze

inne poradnie, w których niczego nieświadomy le-

karz wystawi kolejną receptę.

Zachodzi uzasadnio-

ne przeświadczenie, że mechanizm ten wykorzy-

stują osoby uzależnione od alkoholu i narkotyków

w celach handlowych.

Problem dotyczy leków psy-

chotropowych np. Clonazepamu (lek uspokajający)

czy Amitryptyliny (lek przeciwdepresyjny), które

są używane do odurzania się.

Obecny system kontroli (działający w dodatku

z opóźnieniem, a nie na bieżąco) obejmuje jedynie

prawidłowość preskrypcji leków, a nie obejmuje kon-

troli liczby leku, jaki pacjent w rzeczywistości pobie-

ra (np. realizacja w dwóch różnych aptekach dwóch

różnych recept na ten sam lek wystawionych zgodnie

z zasadami przez dwóch różnych lekarzy w tym sa-

mym dniu lub w krótkim odstępie czasu).

Jeden z moich rozmówców lekarzy w celu zwery-

ﬁkowaniapodejrzeńhandlulekamiwybrałsięwpo-

pularne miejsce handlowe w mieście i łatwo spraw-

dził, że kwitnie tam handel lekami nie tylko zwykły-

mi, ale także tymi na receptę oraz refundowanymi

przez NFZ, w tym odurzającymi.

Wielce nieprawidłowe i niegospodarne jest to, że pa-

cjent może zgłaszać się (co faktycznie się dzieje) do wię-

cej niż jednej poradni zdrowia psychicznego i omijając

prawo, otrzymywać leki refundowane i/lub odurzające

w ilości większej, niż potrzeba na okres trzymiesięcznej

kuracji.

Leki te refunduje NFZ.

Pacjent, któremu umoż-

liwia się tego typu nadużycie, ma możliwość te leki gro-

madzić, odsprzedać lub odurzać się nimi.

Lekarz przyjmujący pacjenta w poradni nie ma

możliwości, aby sprawdzić, czy pacjent nie wyłudza

leków, tzn. czy nie był w tym samym dniu lub nawet

tydzień wcześniej u innego lekarza w innej poradni,

gdzie otrzymał już takie leki.

Narzędzie kontroli posiada jedynie NFZ i tylko NFZ

może sprawdzić, z jaką częstotliwością otrzymuje taki

sam lek jeden pacjent.

Czy nie odwiedza w krótkim cza-

sie kilku poradni w celu wyłudzenia większej liczby

opakowań danego refundowanego leku.

W gabinecie

lekarskim na bieżąco nie można tego sprawdzić.

Rozwiązaniem docelowym niewątpliwie będzie

przygotowywany system elektronicznej rejestracji

przebiegu leczenia każdego pacjenta, ale obecnie ta-

kiej możliwości jeszcze nie ma.

Panie Ministrze, w związku z ujawnieniem nad-

użyć oraz strat pytam:

1.

Czy i jak funkcjonuje system kontroli wypisy-

wanych leków refundowanych w celu ograniczenia

różnych lekarzy w tym samym czasie, a co za tym

idzie ograniczenie strat ponoszonych przez NFZ w wy-

niku refundacji?

2.

Jakie działania doraźne planuje podjąć Pan Mi-

nister, aby zlikwidować ten nieuczciwy proceder?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

285

Interpelacja

(nr 6954)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie pomocy w usuwaniu

skutków powodzi

Szanowny Panie Ministrze!

W dniach 4 i 6 lipca

br. wystąpiły na Dolnym Śląsku gwałtowne burze

połączone z ulewami i nawałnicami, których najtra-

giczniejsze skutki miały miejsce w powiatach:

— jeleniogórskim, w gminach: Janowice Wielkie,

Jeżów Sudecki, Mysłakowice, Podgórzyn,

— w powiecie grodzkim – Jelenia Góra,

— lubańskim, w gminach Lubań i mieście Ol -

szyna,

— lwóweckim, w gminie i mieście Lwówek Śląski,

w gminie Gryfów Śląski – Ubocze,

— złotoryjskim, w gminach Złotoryja, Świerzawa

– miasto Wojcieszów.

Wysokie i bardzo intensywne opady spowodowały

szybkie wezbranie górskich rzek i potoków, które pły-

nąc z ogromną siłą, niszczyły wszystko po drodze.

Trwa szacowanie strat, ale już dziś wiadomo, że skut-

ki zniszczeń są ogromne.

Jako poseł tego okręgu oso-

biście odwiedziłam miejscowości, które najbardziej

ucierpiały i byłam świadkiem ludzkich tragedii.

Straty dotyczą następujących obszarów:

— zalanych mieszkań i budynków mieszkalnych

w ilości ponad 800, w samym mieście Olszyna w po-

wiecie lubańskim zostało zalanych 300 mieszkań

i budynków mieszkalnych;

— zniszczenia infrastruktury drogowej, w tym

dróg wojewódzkich, dróg powiatowych – 152 km i dróg

gminnych – 148 km;

— uszkodzenia sieci kanalizacji sanitarnej – 10 km;

— zalanie oczyszczalni ścieków, stacji ujęcia i uzdat -

niania wody pitnej;

— zalanie budynków oświatowych;

— całkowite zniszczenie mostu w Jeleniej Górze

— całkowite zniszczenia lub uszkodzenia mostów

i kładek na drogach powiatowych w ilości 18, na dro-

gach gminnych w ilości 89;

— uszkodzenie znacznych odcinków murów opo -

rowych, rowów odwadniających, potoków, poboczy

dróg itp.

Mimo dużego zaangażowania samorządów, przed-

siębiorców, wolontariuszy i ludzi dobrej woli samo-

rządy nie są w stanie samodzielnie sobie poradzić z tym

kataklizmem.

Zniszczeniu uległy wcześniej wyremon-

towane lub wybudowane drogi, chodniki i mosty.

W niektórych miejscowościach, jak np. Ubocze

w gminie Gryfów Śląski, Olszyna, Wojcieszów, Jele-

nia Góra z powodu zniszczenia mostów brak jest po-

łączeń komunikacyjnych bez konieczności wielokilo-

metrowych objazdów.

Skala zniszczeń, zwłaszcza

infrastruktury drogowej, jest wysoka.

jest możliwość udzielenia pomocy ﬁnansowej gmi-

nom i powiatom z rezerwy budżetu państwa?

Wójtowie, burmistrzowie, prezydenci i starosto-

wie, a szczególnie mieszkańcy zalanych miejscowości

oczekują na szybką pomoc ﬁnansową.

Będęwdzięcz-

na za szybkie decyzje w tych sprawach.

Z poważaniem

Poseł ZoﬁaCzernow

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

(nr 6955)

do ministra skarbu państwa

woj. dolnośląskie udziałów

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

wie art. 11 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 2 oraz art. 50

z późn. zm.) oraz art. 4b ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia

Zarząd Województwa Dolnośląskiego zwrócił się z po-

nownym wnioskiem o nieodpłatne przekazanie woj.

dolnośląskiemu udziałów spółki Instytut Automaty-

ki Systemów Energetycznych sp. z o.o.

Celem przejęcia udziałów jest przede wszystkim

inicjowanie i koordynowanie działań w zakresie za-

pewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz wzmoc-

nienia potencjału gospodarczego Dolnego Śląska po-

przez szerokie wykorzystanie innowacji zwiększają-

cych efektywność procesów wytwarzania, przesyła-

nia, dystrybucji i zużycia energii.

Niezbędne jest

zsynchronizowanie statutowej działalności podmio-

tów sektora energetyki z działalnością organów sa-

morządowych, państwowych, podmiotów zewnętrz-

nych w stosunku do sektora energetyki, w tym szkół

wyższych i innych jednostek badawczo-rozwojowych.

Krajowa Strategia Rozwoju Regionalnego 2010–

–2020: Regiony, miasta, obszary wiejskie (KSRR)

zakłada zwiększenie roli samorządu województwa

w kształtowaniu i realizacji polityki regionalnej.

Zgodnie z założeniami KSRR rola regionów i ich

władz musi ewoluować od zwykłego zarządcy środ-

kami unijnymi do świadomego oraz aktywnego pla-

nisty i zarządcy procesów rozwoju regionalnego.

Re-

alizacja tych założeń i oczekiwań wobec regionów

wymaga podjęcia licznych działań, których celem bę-

286

dzie stworzenie z Dolnego Śląska silnego gospodarczo

i nowoczesnego regionu wykorzystującego i wzmac-

niającego podmioty oraz infrastrukturę wytwarza-

nia i przesyłu energii elektrycznej oraz instytucje

działające w otoczeniu sektora energetycznego.

Zgodnie z KSRR do najważniejszych zadań władz

samorządu województwa należy: stworzenie regio-

nalnego obserwatorium terytorialnego (ROT) w celu

monitorowania i oceny całości interwencji publicznej

mającej wpływ terytorialny.

Obserwatoria tworzą

system współpracy i przepływu informacji między

najważniejszymi podmiotami publicznymi biorącymi

udział w realizacji polityki rozwoju.

W system ten

zaangażowane są również wszystkie instytucje kra-

jowe i regionalne prowadzące działalność badawczą,

edukacyjną i informacyjną w obszarze zarządzania

rozwojem, tj. instytucje badawcze, uniwersytety oraz

stowarzyszenia i organizacje pozarządowe, których

wiedza, doświadczenie oraz zebrane informacje i wy-

niki badań wspierać mogą ocenę efektów prowadzo-

nych działań prorozwojowych oraz stymulować dys-

kusje na temat przyszłych kierunków rozwoju regio-

nalnego; uruchomienie systemu monitorowania po-

lityki regionalnej, w tym bazy wskaźników w oparciu

o projekt e-DolnyŚląsk – opracowanie portalu inter-

netowego dostarczającego informacji o regionie; wzmoc-

nienie roli instytucji otoczenia biznesu, zwłaszcza

będących współwłasnością Samorządu Województwa

Dolnośląskiego, w kształtowaniu innowacyjnych roz-

wiązań gospodarczych, społecznych, kulturowych

oraz tworzenia synergii w oddziaływaniach małych

i średnich przedsiębiorstw oraz firm globalnych

w regionie; rozwinięcie wielowątkowej kooperacji

z regionami sąsiednimi, w tym z Saksonią i Czecha-

mi, ze szczególnym uwzględnieniem wymiany do-

świadczeń oraz współpracą w zakresie wytwarzania

oraz dystrybucji energii elektrycznej, co ma zasadni-

cze znaczenie w świetle przygotowania nowych pro-

gramów europejskich, krajowych i regionalnych.

Strategiczne dokumenty wojewódzkie, Strategia

(SRWD) oraz Dolnośląska Strategia Innowacji wska-

zują na konieczność podjęcia działań w następują-

cych obszarach: SRWD, priorytet: Zapewnienie bez-

pieczeństwa energetycznego regionu, działanie 3:

Wykorzystanie źródeł energii odnawialnej z preferen-

cją dla elektrowni wodnych; SRWD, priorytet 3:

Wspieranie aktywności gospodarczej na Dolnym Ślą-

sku, działanie 4: Współpraca gospodarcza w regionie,

działanie 5: Rozszerzanie współpracy międzyregio-

nalnej i międzynarodowej; DSI, cel strategiczny nr

1: Wzmacnianie regionalnych bloków kompetencji

oraz nr 2: Aktywizacja środowiska badawczego.

Mając na uwadze powyższe wyzwania stojące

przed naszym regionem oraz zapisy art. 11 ust. 1 pkt

nie ogłoszonego przez Ministerstwo Skarbu Państwa

publicznego zaproszenia do negocjacji w sprawie na-

bycia udziałów spółki Instytut Automatyki Syste-

mów Energetycznych sp. z o.o. (IASE), zwracamy się

z ponownym wnioskiem o nieodpłatne przekazanie

udziałów spółki IASE na rzecz woj. dolnośląskiego.

Panie Ministrze, zasoby IASE stanowiłyby istotny

element w realizacji założeń: Krajowej Strategii Roz-

woju Regionalnego, Strategii Rozwoju Województwa

Innowacji.

Pozwolą na stworzenie nowoczesnego re-

gionu, gdzie działania nakierowane są na rozwój naj-

nowszych badań i implementację ich wyników do

praktyki gospodarczej, budować będą przemysł inno-

wacyjny i ekologiczny.

W szczególności działając

w kierunku utworzenia na Dolnym Śląsku klastra

energetycznego na bazie istniejących doświadczeń

oraz infrastruktury, kreującego województwo na li-

czący się podmiot na arenie europejskiej.

Biorąc pod

uwagę perspektywę wzrostu znaczenia Dolnego Ślą-

ska jako obszaru produkcji energii elektrycznej, a tak-

że miejsca pozyskiwania surowców energetycznych,

w tym w szczególności odnawialnych źródeł energii,

zarząd województwa uważa za uzasadnione utworze-

nie na bazie IASE instytucji wspomagającej rozwój

tego istotnego sektora gospodarki.

Nabycie przez woj. dolnośląskie udziałów IASE

pozwoliłoby na rozwój IASE w oparciu o współpracę

z Dolnośląskim Centrum Bezpieczeństwa Energe-

tycznego (działającym w ramach spółki z większo-

ściowym udziałem woj. dolnośląskiego – Dolnośląski

Park Innowacji i Nauki SA) oraz uczelniami Wrocła-

wia, a zwłaszcza Politechniką Wrocławską (PWR).

Pozwoli to IASE na rozwój jej działalności statuto-

wej.

W chwili obecnej główne przychody czerpie ona

z dotacji i wynajmu powierzchni.

Współpraca IASE z Dolnośląskim Centrum Bez-

pieczeństwa Energetycznego (DCBE), z jednoczesną

aktywną współpracą z uczelniami i przedsiębior-

stwami, pozwoliłoby także na utrzymanie dotychcza-

sowego poziomu zatrudnienia, ponieważ doświadcze-

ni pracownicy instytutu wnosiliby istotne wsparcie

merytoryczne dla DCBE oraz kontynuowaliby dzia-

łania spółki w jej statutowym obszarze, tj. działa-

niach w zakresie badań i rozwoju nad systemami

bezpieczeństwa energetycznego dla regionu, w tym

w szczególności na odnawialnych źródłach energii.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku przeję-

cia IASE, celem woj. dolnośląskiego będzie zintensy-

ﬁkowanieirozwijaniedziałalnościkomercyjnejin-

stytutu w oparciu o jego potencjał produkcyjny i za-

soby ludzi, a także potencjał innych podmiotów dzia-

łających w sektorze energetycznym na terenie Dol-

nego Śląska.

Przejęcie IASE pozwoli woj. dolnoślą-

skiemu na prowadzenie polityki energetycznej regio-

nu w oparciu o własne instytucje.

Zarząd Województwa Dolnośląskiego planuje roz-

wój działalności IASE w oparciu o współpracę z DCBEW

w następujących dziedzinach komercyjnych:

287

I. Odnawialne źródła energii (OZE):

1) projektowanie systemów monitoringu i stero-

wania obiektami generacji rozproszonej – systemy

fotowoltaiczne, farmy wiatrowe,

2) analizy przyłączania obiektów generalizacji

rozproszonej do sieci elektroenergetycznej,

3) projektowanie i realizacja układów hybrydo-

wych z OZE,

4) projektowanie i realizacja układów typu smart

grid i smart metering (nowe elektrownie oparte na

nowoczesnych układach generacji energii elektrycz-

nej, zasobników energii i odbiorców);

II.

Systemy komputerowe:

1) budowa dedykowanych portali internetowych

na zlecenie zewnętrzne,

2) prowadzenie portali internetowych z zakresu

energetyki – automatyka i sterowanie, prognozowa-

nie i bilansowanie zużycia energii, systemy rozlicze-

niowe – możliwy udział w projekcie „Energetyczny

portal innowacyjny Cz – Pl”, złożonym przez DPIN,

3) budowa systemów typu DCS – distributed con-

trol system (rozproszone systemy sterowania) lub

digital control system (cyfrowe systemy sterowania)

i SCADA – supervisory control and data acquisition

(system nadzorujący przebieg procesu technologicz-

nego lub produkcyjnego) w oparciu o posiadane przez

IASE produkty (np. MASTER) dla obiektów energe-

tycznych takich jak stacje elektryczne, obiekty prze-

mysłowe, kopalnie;

III.

Analizy systemowe:

1) analizy systemu elektroenergetycznego pod ką-

tem: rozwoju sieci, minimalizacji strat oraz poprawy

jakości energii,

2) analizy pod kątem bezpieczeństwa energetycz-

nego,

3) analizy wpływu instalowania odnawialnych

źródeł energii na bezpieczeństwo energetyczne regio-

nu i kraju;

IV.

Usługi i produkcja:

1) audyty energetyczne pozwalające określić efek-

tywność energetyczną w przedsiębiorstwach i budyn-

kach użyteczności publicznej,

2) audyty technologiczne, doradztwo i ekspertyzy

na rzecz przedsiębiorstw,

3) produkcja systemów i urządzeń automatyki

– dalszy rozwój i unowocześnianie obecnie produko-

wanych systemów i urządzeń automatyki,

4) organizacja szkoleń, seminariów i konferencji;

V. Działania w zakresie zintegrowanej komunika-

cji marketingowej na rzecz IASE:

1) wsparcie sprzedaży produktów IASE (takich

jak system automatyki MASTER, UNIMAT, UNI-

KONT, systemów automatyki ARCM bloków energe-

tycznych, systemów automatyki procesorów przemy-

słowych, systemu dyspozytorskiego do wspomagania

pracy dyspozytorów, systemów redukcji emisji kotłów

energetycznych),

2) promocja energetyki jądrowej;

VI.

Wykorzystanie zasobów majątkowych insty-

tutu, tj.:

1) zlokalizowania w budynkach IASE amerykań-

skiego producenta wydajnych mobilnych źródeł ener-

gii – akumulatorów, wykorzystywanych w energety-

ce, przemyśle wytwórczym oraz w środkach trans-

portu.

Przedsiębiorstwo Ener1 jest zaangażowane

w dwa projekty rozwojowe związane z samochodami

napędzanymi energią elektryczną i aktualnie poszu-

kuje ono centrum badawczo-rozwojowego w Europie.

Infrastruktura IASE – jego zaplecze techniczne, wy-

posażenie oraz lokalizacja, idealnie nadają się do wy-

korzystania na takie właśnie centrum,

2) laboratoria i biura IASE będą bazą badawczo-

-rozwojową dla inwestorów krajowych i zagranicz-

nych oraz inkubatorem innowacyjnych ﬁrmzDolne-

go Śląska.

Realizacja tego zamierzenia pozwoli na

uzyskanie efektu synergii nauki i przemysłu, stwo-

rzenia warunków do zatrzymania wysoko wykwali-

ﬁkowanejkadrywregionieorazdopowstawaniano-

wych form współpracy przemysłu i szkolnictwa wyż-

szego (np. nowoczesne laboratoria włączone w proces

dydaktyczny),

3) stałe wykorzystanie powierzchni wystawienni-

czej IASE na potrzeby przemysłu i uczelni, np. pre-

zentacja linii technologicznych, aparatury badawczej

itp.,

4) po poniesieniu nakładów inwestycyjnych ko-

mercyjne wykorzystanie parkingu przy budynku

IASE.

Zgodnie z przesłankami wynikającymi z art. 50

ustawy o samorządzie województwa nabywane nie-

odpłatnie przez województwo mienia Skarbu Pań-

stwa służyć ma realizacji regionalnych programów

operacyjnych.

Regionalny Program Operacyjny dla

przede wszystkim na celu podwyższenie standardu

życia mieszkańców woj. dolnośląskiego.

Dlatego też

określenie celu głównego Regionalnego Programu

Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego jako:

Podniesienie poziomu życia mieszkańców Dolnego

Śląska oraz poprawa konkurencyjności regionu przy

respektowaniu zasad zrównoważonego rozwoju ukie-

runkowuje działania Zarządu Województwa Dolno-

śląskiego na zadania związane z poprawą konkuren-

cyjności przedsiębiorstw z Dolnego Śląska przy za-

chowaniu współpracy międzyregionalnej i międzyna-

rodowej.

Nabycie przez woj. dolnośląskie udziałów spółki

Instytut Automatyki Systemów Energetycznych sp.

z o.o. przyczyni się do realizacji przytoczonego celu

głównego Regionalnego Programu Operacyjnego dla

Województwa Dolnośląskiego, jak również do reali-

zacji celów szczegółowych regionalnego programu

operacyjnego: Wzrost aktywności gospodarczej opar-

tej o wiedzę i innowacyjność; Rozwój infrastruktury

służącej poprawie jakości środowiska, warunków in-

westowania i prowadzenia działalności gospodarczej.

Ich realizacji służą m.in.: priorytet 1: Wzrost kon-

kurencyjności dolnośląskich przedsiębiorstw („Przed-

siębiorstwa i innowacyjność”); priorytet 4: Poprawa

stanu środowiska naturalnego oraz bezpieczeństwa

288

ekologicznego i przeciwpowodziowego Dolnego Ślą-

ska („Środowisko i bezpieczeństwo ekologiczne”)

oraz priorytet 5: Regionalna infrastruktura energe-

tyczna przyjazna środowisku („Energetyka”).

Przekazane przez Skarb Państwa udziały spółki

Instytut Automatyki Systemów Energetycznych sp.

z o.o. służyć mają realizacji powyższych celów Regio-

nalnego Programu Operacyjnego dla Województwa

Dolnośląskiego na lata 2007–2013 poprzez realizo-

wanie przez spółkę zadań w zakresie: rozwijania

wykształcenie nowych form współpracy przemysłu

i szkolnictwa wyższego, dzięki prowadzeniu inten-

sywnej współpracy na wszystkich płaszczyznach

edukacyjnych; transferu profesjonalnej wiedzy,

technologii i doświadczenia środowiska naukowego

do przemysłu; zapewniania warunków sprzyjają-

cych powstawaniu nowych ﬁrm w oparciu o osią-

gnięcia komercyjno-naukowe szkół wyższych Dol-

nego Śląska; zapewniania bazy dla inkubatorów i ﬁrm

innowacyjnych.

Pełen dostęp i pełne dysponowanie zasobami ma-

jątkowymi i ludzkimi IASE pozwoli na rozwinięcie

aktualnie realizowanych projektów oraz na pozyska-

nie kolejnych projektów i działań na rzecz regionu

Dolnego Śląska: dostępne zasoby oraz kompetencje

i działalność statutowa IASE umożliwi ulokowanie

regionalnego obserwatorium terytorialnego, którego

utworzenie jest wymagane zgodnie z zapisami KSRR;

możliwość uruchomienia inkubatora innowacyjnych

przedsiębiorstw typu spin-off (naukowcy/badacze)

i start-up (młodzi przedsiębiorcy) w obecnych po-

mieszczeniach IASE; uruchomienie centrum współ-

pracy transregionalnej, które wspierałoby koordyna-

cję projektów z sąsiednimi regionami i krajami, jak

Saksonia, Alzacja, Czechy; infrastruktura IASE,

a także zakres jej działalności statutowej i potencjał

zasobów ludzkich umożliwi zlokalizowanie centrum

wsparcia IT dla urzędu marszałkowskiego w zakre-

sie operacyjnego i rozproszonego terytorialnie zarzą-

dzania projektami i funduszami europejskimi; zarzą-

dzanie portfelem strategicznych dla województwa

projektów, m.in. e-DolnyŚląsk, ROT.

Szanowny Panie Ministrze, aby w pełni zobrazo-

wać informacje o podjętych działaniach w zakresie

pozyskania udziałów IASE, należy cofnąć się do roku

2008, kiedy to uchwałą Sejmiku Województwa Dol-

nośląskiego z dnia 29 września 2008 r. nastąpiło wy-

stąpienie z wnioskiem do ministra skarbu o przeka-

zanie udziałów sp. z o.o. Instytutu Automatyki Sys-

temów Energetycznych.

Kolejne wnioski o tej samej treści do ministra

skarbu kierował Zarząd Województwa Dolnośląskie-

go – sygnowane kolejno datami: 12 listopada 2008 r.

i 6 marca 2009 r.

15 czerwca 2009 r. nastąpiła decyzja ministra

skarbu państwa odmawiająca nieodpłatnego przeka-

zania woj. dolnośląskiemu udziałów IASE sp. z o.o.,

gdzie w uzasadnieniu podniesiono kwestię, że „pod-

stawową działalnością spółki jest projektowanie sys-

temów i urządzeń dla obiektów energetycznych i prze-

mysłowych w kraju i zagranicą, kompletacja dostaw,

uruchomienie systemów i urządzeń, szkolenie i usłu-

gi serwisowe oraz kompleksowe wykonywanie pro-

jektów.

Powyższa działalność nie może jednak zostać

uznana za tożsamą z realizacją strategicznego celu

regionalnego, określonego w strategii rozwoju woje-

wództwa jako zapewnienie bezpieczeństwa energe-

tycznego regionu i zadań samorządu o charakterze

regionalnym”.

Zdaniem ministra projekt utworzenia centrum

bezpieczeństwa energetycznego doprowadziłby do

„ograniczenia przedmiotu i obszaru wykonywanej

przez spółkę działalności do wymiaru regionalnego,

podczas gdy możliwa jest realizacja przez nią działal-

ności statutowej w znacznie szerszym wymiarze”.

Po odmownej decyzji ministra skarbu Zarząd Wo-

jewództwa Dolnośląskiego kolejne trzy razy złożył

przekazanie udziałów IASE sp. z o.o. (25 sierpnia

2009 r.; 12 listopada 2009 r.; 1 września 2011 r.).

Wszystkie wnioski były bez odpowiedzi.

11 maja 2012 r. został złożony ponowny wniosek

Zarządu Województwa Dolnośląskiego do ministra

We wniosku podkreślony został potencjał IASE

jako elementu realizacji założeń: Krajowej Strategii

Rozwoju Regionalnego, Strategii Rozwoju Wojewódz-

twa Dolnośląskiego do 2020 r. oraz Dolnośląskiej

Strategii Innowacji w zakresie polityki energetycz-

nej.

Zasoby IASE zostały przedstawione, jako ele-

ment „klastra energetycznego na bazie istniejących

wództwo na liczący się podmiot na arenie europej-

skiej” oraz element wsparcia sektora energetycznego

w energii elektrycznej, a także miejsca pozyskiwania

Panie Ministrze, złożonemu wnioskowi towarzy-

szą ważne argumenty:

— Dolny Śląsk jest regionem innowacyjności

w sektorze energetyki oraz wytwórców energii eko-

logicznej,

— współpraca IASE z Dolnośląskim Centrum

Bezpieczeństwa Energetycznego (działającym w ra-

mach Dolnośląskiego Parku Innowacji i Nauki SA)

oraz uczelniami Wrocławia, zwłaszcza Politechniką

Wrocławską,

— stworzenie przy współpracy z IASE regional -

nego obserwatorium terytorialnego, którego stworze-

nie determinowane jest przez Krajową Strategię Roz-

woju Regionalnego,

— rozwinięcie wielowątkowej kooperacji z regio -

nami sąsiednimi, w tym Saksonią i Czechami, ze

szczególnym uwzględnieniem wymiany doświadczeń

289

oraz współpracą w zakresie wytwarzania oraz dys-

trybucji energii elektrycznej,

— współpraca IASE z przedsiębiorcami w celu

zwiększenia konkurencyjności regionu – transfer

wiedzy i technologii ze środowiska naukowego do

przemysłu.

Szanowny Panie Ministrze, Instytut Automatyki

nym partnerem współpracy z parkami technologicz-

nymi zlokalizowanymi na terenie Dolnego Śląska

oraz dolnośląskimi uczelniami wyższymi, zwłaszcza

Politechniką Wrocławską.

Obecnie działalność insty-

tutu koncentruje się na wynajmie powierzchni, a ogra-

niczona jest działalność merytoryczna spółki.

Ponadto województwo dolnośląskie dysponuje in-

strumentami wsparcia, środkami i zasobami nieru-

chomości, które pozwoliłyby na efektywniejsze wy-

korzystanie potencjału podmiotu w zakresie realizo-

wanych przez niego zadań, jak również na zwiększe-

nie skali działalności, ułatwiłoby jego ekspansję ryn-

kową oraz wzrost wartości rynkowej ﬁrmy.

W pełni wspierając dążenie władz Urzędu Mar-

szałkowskiego we Wrocławiu, jako szansę na efek-

tywniejsze wykorzystanie potencjału IASE sp. z o.o.

wniosek Zarządu Województwa Dolnośląskiego o nie-

odpłatne przekazanie udziałów IASE sp. z o.o. zosta-

nie rozpatrzony pozytywnie, co dałoby szansę na

pełniejszą realizację zarówno działań i celów nakre-

ślonych w Strategii Rozwoju Województwa Dolnoślą-

skiego, a także w Strategii Energetycznej Dolnego

Śląska?

Z wyrazami szacunku

Poseł Monika Wielichowska

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6956)

do ministra transportu,

w sprawie wniesienia jako wkładu

niepieniężnego (aportu) prawa własności

Szanowny Panie Ministrze!

Działając w oparciu

ze zm.), wojewoda dolnośląski zwrócił się z prośbą

o rozważenie możliwości wniesienia jako wkładu nie-

pieniężnego (aportu) do Agencji Rozwoju Regional-

własności zabudowanej nieruchomości, stanowiącej

w granicach działek oznaczonych geodezyjnie nr 1/10

o powierzchni 0,0959 ha, 1/44 o powierzchni 0,0169 ha,

nr 1/45 o powierzchni 0,0151, nr 1/13 o powierzchni

0,0542 ha, nr 1/14 o powierzchni 0,0365 ha, nr 1/15

o powierzchni 0,1386 ha, nr 1/46 o powierzchni

0,0732 ha, nr 1/56 o powierzchni 0,1219 ha, nr 1/57

o powierzchni 0,0748 ha oraz nr 1/58 o powierzchni

0,1321 ha, AM-5, obręb 0008, 8-Słupiec, posiadającej

księgę wieczystą SW2K/00024485/3 prowadzoną

przez Sąd Rejonowy w Kłodzku, VII Wydział Ksiąg

Wieczystych.

Panie Ministrze, na powyższych działkach znaj-

dują się budynki i budowle, które pozostały po zlikwi-

dowanej Kopalni Węgla Kamiennego w Nowej Rudzie

(likwidacja nastąpiła w 2000 r.).

Budynki nie ﬁguru-

ją w rejestrze zabytków, lecz są umieszczone w wy-

kazie zabytków i w związku z tym objęte zostały

ochroną konserwatora zabytków.

Przedmiotowa zabudowana nieruchomość do

chwili przejęcia przez Spółkę Restrukturyzacji Ko-

palń SA w Bytomiu objęta była prawem użytkowania

wieczystego, ustanowionym na rzecz Kopalni Węgla

Kamiennego w Nowej Rudzie.

Pełnomocnicy Spółki Restrukturyzacji Kopalń SA

z siedzibą w Bytomiu złożyli w formie aktu notarial-

nego Rep.

A nr 4.212/2010 sporządzonego w dniu

15 czerwca 2010 r. oświadczenie – zrzeczenie się prawa

użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własno-

ści posadowionych na nim budynków i budowli, stano-

wiących odrębny od gruntu przedmiot własności.

Zrzeczenia dokonano na rzecz Skarbu Państwa,

w imieniu którego działał starosta kłodzki wykonu-

jący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego

wystąpienia objęta jest do dnia 30 maja 2019 r. umo-

wą użyczenia na rzecz Agencji Rozwoju Regionalne-

go Agroreg SA z siedzibą w Nowej Rudzie, zawartą

pomiędzy starostą kłodzkim wykonującym zadanie

Obszar, na którym znajduje się ww. nierucho-

mość, objęty został realizacją projektu pn. „Adapta-

cja budynków i infrastruktury na Noworudzki Inku-

bator Technologiczny”, I etap zadania: Budowa in-

frastruktury II etapu rozwoju Noworudzkiego Parku

Przemysłowego, ﬁnansowanegowramachRegional-

nego Programu Operacyjnego dla Województwa Dol-

Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2012 r. starosta

kłodzki zwrócił się do wojewody dolnośląskiego z proś-

bą o wyrażenie zgody na sprzedaż w trybie przetargu

ustnego nieograniczonego zabudowanej nieruchomo-

ści, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej

24c, 24d oraz 24e, w granicach działek oznaczonych

geodezyjnie nr: 1/10, 1/44, 1/45, 1/13, 1/14, 1/15, 1/46

290

oraz nr 1/56 o łącznej powierzchni 0,5523 ha, AM-5,

obręb 0008, 8-Słupiec.

W wyniku skutecznie przeprowadzonego przetar-

gu nieruchomość położoną w Nowej Rudzie mógłby

jednak nabyć inny podmiot niż władająca nią obecnie

Agencja Rozwoju Regionalnego Agroreg SA.

Panie Ministrze, Zarząd Województwa Dolnoślą-

skiego wystąpił do wojewody dolnośląskiego wnio-

skiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. o przekazanie na

rzecz woj. dolnośląskiego nieruchomości będącej

przedmiotem wniosku starosty kłodzkiego z dnia

24 stycznia 2012 r., uzasadniając, iż pozyskana nie-

ruchomość przekazana zostanie aportem na rzecz

Agencji Rozwoju Regionalnego Agroreg SA, ponie-

waż na jej obszarze w myśl art. 14 pkt 15 ustawy

wane są zadania w zakresie przeciwdziałania bezro-

bociu i aktywizacji lokalnego rynku pracy.

Jednakże nieruchomość nie pozostaje we włada-

niu woj. dolnośląskiego i problematyczne byłoby wy-

kazanie, że realizowane są na niej zadania własne tej

jednostki samorządu terytorialnego.

Kapitał zakładowy spółki wynosi 8 268 300 zł.

W strukturze kapitału dominuje udział samorządów:

60,86% akcji.

Z pozostałych akcjonariuszy największy

udział posiada: Agencja Rozwoju Przemysłu SA w War-

szawie (25,08%) i Wojewódzki Fundusz Ochrony Śro-

Szanowny Panie Ministrze, mając powyższe na

uwadze, uwzględniając interes Skarbu Państwa, za-

pytuję: Czy prośba o wniesienie jako wkładu niepie-

niężnego (aportu) prawa własności zabudowanej nie-

ruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa,

24a, 24b, 24c, 24d oraz 24e do Agencji Rozwoju Re-

zostanie rozstrzygnięta pozytywnie?

Warto w tym miejscu nadmienić, że pozyskane nie-

ruchomości dzięki planowanym inwestycjom, a możli-

wym tylko dzięki przejęciu przez samorząd i wniesieniu

aportem do ARR Agroreg, spowodują dalszy rozwój te-

renów poindustrialnych.

Sytuacja na rynku w powiecie

kłodzkim i samej Nowej Rudy po zamknięciu kopalni,

gdzie zwolnionych zostało 6000 pracowników, jest trud-

na – bezrobocie sięga 25% i każda inwestycja, przedsię-

wzięcie, które mogą spowodować pozyskanie miejsc

pracy, są bardzo oczekiwane społecznie.

Zatem i ja jako mieszkanka Nowej Rudy, powiatu

kłodzkiego przyłączam się do prośby o pozytywne

rozstrzygnięcie tej kwestii, dołączając tym samym do

głosu wojewody dolnośląskiego, marszałka woje-

wództwa dolnośląskiego i samorządowych władz No-

wej Rudy.

Z wyrazami szacunku

Poseł Monika Wielichowska

(nr 6957)

do ministra administracji i cyfryzacji

w samochodach służbowych

lu krajach europejskich ważnym nośnikiem energe-

tycznym wykorzystywanym do ogrzewania i uzyska-

nia ciepłej wody w gospodarstwach domowych.

Wła-

ogrzewania i gotowania, ale również jako alterna-

tywne paliwo dla pojazdów samochodowych.

Przy-

czyną znacznego rozwoju pojazdów samochodowych

napędzanych sprężonym gazem ziemnym był znacz-

snąca świadomość o korzyściach dla środowiska

nych (radiowozy, bankowozy).

W Polsce jest nadal

oleju napędowego.

Samochody CNG są bardzo bez-

pieczniejsze od samochodów ze zbiornikami benzyny

szkodliwych substancji do atmosfery i przyczynia się

nego.

Skutkiem tego mamy coraz częściej do czy-

nienia ze smogiem, ozonem i globalnym wzrostem

temperatury powietrza, które szczególnie odczuwal-

ne są w dużych aglomeracjach miejskich.

Szkodliwe

wydzieliny gazu podczas spalania metanu są w po-

równaniu do oleju napędowego i benzyny zreduko-

wane do minimum.

Spalanie gazu ziemnego odby-

wa się prawie bez wydzielania drobnych cząsteczek.

Globalne obniżenie zawartości CO

2

jednym z najpilniejszych wyzwań dla polityków i lob-

bystów zajmujących się ruchem drogowym.

291

woczesnej technice stosowanej w samochodach z fa-

bryczną instalacją CNG wydzielanie NOx (tlenku

Samochody CNG dają poza wyżej wymienionymi

wość silnika.

Poza tym transport gazu ziemnego do

Panie Ministrze, zdajemy sobie sprawę, że aspek-

ty ekologiczne są domeną ministra środowiska.

Na-

tomiast z punktu widzenia ministra nadzorującego

administrację państwową niewątpliwie ważny jest

aspekt ekonomiczny.

CNG jest o wiele tańszym pa-

liwem niż benzyna i ON.

Rozliczenie na stacji CNG

odbywa się w Polsce w Nm

3

.

Łatwo przeliczyć, ile ki-

lometrów przejedzie samochód CNG w porównaniu

do benzynowego, jeżeli na paliwo przeznaczy się kwo-

tę np. 100 PLN.

— zużycie Pb 95 w [litrach] 8/100 km,

— zużycie CNG w [Nm3] 8/100 km,

— cena Pb 95 za litr [PLN] 5,7 PLN,

— cena CNG za [Nm3] 2,8 PLN,

— ilość zakupionej benzyny Pb 95 za 100 PLN

17,5 l,

— ilość zakupionego CNG za 100 PLN 35,7 Nm3,

— zasięg na Pb 95 [km] 218,

— zasięg na CNG [km] 468.

Silniki samochodów biwalentnych spalają zarów-

no benzynę, jak i CNG.

Po wyczerpaniu CNG nastę-

puje w czasie jazdy automatyczne i prawie niezauwa-

żalne dla kierowcy przełączenie paliwa na benzynę.

dzaju paliwa poprzez naciśnięcie odpowiedniego

przełącznika na tablicy rozdzielczej.

Dzięki temu, iż

samochody biwalentne posiadają dwa zbiorniki, tzn.

sięg takiego samochodu ulega zwiększeniu.

Nie za-

nik CNG.

Jednak obserwuje się już przykłady polity-

sla.

Przy grupowych zakupach samochodów fa-

brycznie wyposażonych w instalację CNG ceny

tych samochodów nie powinny być wyższe od ku-

powanych obecnie bez instalacji CNG.

Jednak uzyskiwane oszczędności skłaniają do po-

w administracji.

Zakładając, że samochód służbowy

przeciętnie przejeżdża tylko 3 tys. km miesięcznie, to

miesięczna oszczędność wynosi: 1 376 - 641 = 735 zł,

co rocznie daje 8 820 zł (tylko dla jednego samochodu)

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Jaka przybliżona ilość samochodów służbowych

używana jest przez administrację rządową i instytu-

cje podległe tej administracji?

2.

Czy i w jakim zakresie w tych samochodach

3.

Czy przewiduje Pan Minister podjęcie systemo-

wych rozważań zobowiązujących stopniowe wprowa-

dzanie obowiązku stosowania paliwa gazowego w sa-

mochodach służbowych?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 6958)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie niewłaściwych praktyk w związku

ze składaniem wniosków o wizy krajowe

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejsza interpelacja

dotyczy stosowania w praktyce niewłaściwej proce-

dury postępowania przy ubieganiu się o wydanie wiz

krajowych.

Sytuacja taka została nam przedstawiona

w przypadku ubiegania się o wizy przez 4-osobową

rodzinę będącą obywatelami Syrii.

Jednym z elementów procedury jest rejestracja

drogą elektroniczną wniosku o wydanie wizy krajo-

wej.

Przy składaniu tego wniosku ustalany jest au-

tomatycznie termin wizyty zainteresowanego w am-

basadzie w Damaszku.

Nie byłoby w tym nic dziwne-

go, gdyby nie fakt, że ustalone zostały różne terminy,

oddzielnie dla każdego z członków rodziny w prze-

dziale kilkutygodniowym.

I nie ma znaczenia, że ro-

dzina ta zamierza przyjechać do Polski razem, w jed-

nakowym terminie.

Ponadto zostały ustalone od-

dzielne terminy dla małoletnich dzieci, co oczywiście

nie ma żadnego sensu.

Są to więc zupełnie niezrozu-

miałe utrudnienia.

Ponadto na dzień dzisiejszy w związku z wdraża-

niem nowego systemu informatycznego rejestracja

zaproszeń cudzoziemców jest wstrzymana.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Z jakiego powodu stosowany jest system, w któ-

rym członkowie rodziny nie mogą jednocześnie zała-

twiać spraw związanych z ubieganiem się o wizę?

292

2.

Kiedy i jakie działania zamierza podjąć Pan

Minister, aby wyeliminować takie kuriozalne sytu-

acje jak ta opisana powyżej?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 6959)

do ministra ﬁnansów

w sprawie doprecyzowania pojęcia

„względy techniczne” w ustawie

Szanowny Panie Ministrze!

W obowiązującej usta-

iż: grunty, budynki i budowle związane z prowadze-

niem działalności gospodarczej – grunty, budynki

tów związanych z tymi budynkami, a także grun-

łalności ze względów technicznych.

Obecne brzmienie przepisu powoduje koniecz-

ność powoływania biegłych w toku postępowania, co

wiąże się z dużymi kosztami.

Reakcją podatników na

opinię biegłego, która wyklucza istnienie względów

technicznych, jest zazwyczaj przedstawienie prywat-

nej opinii o dokładnie przeciwnych wnioskach.

Brzmienie przepisu w obecnej treści powoduje spory

między organami podatkowymi a podatnikami oraz

znaczne przewlekanie postępowań.

Znacznym uprosz-

czeniem tego problemu byłoby doprecyzowanie poję-

cia względów technicznych w taki sposób, aby o wy-

łączeniu z opodatkowania, a tym samym o istnieniu

względów technicznych decydowała opinia odpo-

wiedniego organu nadzoru budowlanego lub inne-

go organu administracji rządowej lub samorządo-

wej wydana w formie decyzji.

Mogłaby być np. pro-

pozycja zapisu następującej treści: Względy technicz-

ne, o których mowa w pkt 3, muszą być potwierdzone

decyzją stosownego organu.

Minister wyrażony powyżej pogląd i czy podejmie

Pan inicjatywę uzupełnienia zapisu ustawowego?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 6960)

do ministra ﬁnansów

w sprawie skomplikowanego podziału

odzyskanych dochodów

Szanowny Panie Ministrze!

W obowiązującej usta-

nym do alimentów w art. 27 (ust. 4) 20% kwot należ-

ności stanowi dochód własny gminy wierzyciela, 20%

kwoty stanowi dochód własny gminy dłużnika, a po-

zostałe 60% tej kwoty oraz odsetki stanowią dochód

budżetu państwa oraz (ust. 5) w przypadku gdy organ

właściwy wierzyciela nie jest jednocześnie organem

właściwym dłużnika, przekazuje organowi właści-

Tak więc gdy organ właściwy wierzyciela jest inny

niż organ właściwy dłużnika, takie przekazywanie

powoduje znaczne zwiększenie nakładów pracy

w celach uzyskiwania potrzebnych informacji od

innych gmin oraz prowadzenia prawidłowej ewiden-

cji księgowej i rozliczeń ﬁnansowych.

Znacznie

prostsze były rozwiązania zawarte w ustawie

ników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

Powrót do tych rozwiązań uprości prowadzenie ewi-

dencji księgowo-ﬁnansowejztytułuzwrotufundu-

szu alimentacyjnego przez dłużników alimentacyj-

nych oraz spowoduje zmniejszenie nakładów pracy

niezbędnych do jej prowadzenia.

Proponuje się następujące rozwiązanie zapisu

w ustawie: 50% kwoty należności stanowi dochód

własny gminy (organ właściwy wierzyciela), a pozo-

stałe 50% tej kwoty oraz odsetki stanowią dochód bu-

dżetu państwa.

Pan inicjatywę zmiany zapisu ustawowego?

Z poważaniem

(nr 6961)

do ministra ﬁnansów

w sprawie opodatkowania kategorii

„budynków pozostałych”, zajętych na

prowadzenie działalności gospodarczej

Szanowny Panie Ministrze!

W obowiązującej usta-

293

zm.), art. 5 ust. 1 stanowi:

nie mogą przekroczyć rocznie:

1) od gruntów:

spodarczej, bez względu na sposób zakwaliﬁkowania

w ewidencji gruntów i budynków – 0,62 zł od 1 m

2

powierzchni,

tencyjne lub elektrowni wodnych – 3,38 zł

od 1 ha

powierzchni,

go przez organizacje pożytku publicznego – 0,30 zł od

1 m

2

powierzchni;

a) mieszkalnych – 0,51 zł od 1 m

2

powierzchni

użytkowej,

darczej – 17,31 zł od 1 m

2

siewnym – 8,06 zł od 1 m

2

d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowot-

czeń – 4,27 zł od 1 m

2

1 m

2

powierzchni użytkowej;

Cytowany powyżej zapis powoduje szereg niepo-

rozumień wynikających z różnych interpretacji po-

jęcia „części budynków pozostałych zajętych na pro-

wadzenie działalności gospodarczej”.

Doprecyzowa-

nie art. 5 ust. 1 pkt 2b ustawy, np. poprzez poniżej

zaproponowane sformułowanie: „związanych z pro-

wadzeniem działalności gospodarczej oraz od budyn-

ków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowa-

dzenie działalności gospodarczej i budynków pozo-

łalności gospodarczej – 17,31 zł

od 1 m

2

powierzchni

użytkowej”, pozwoli opodatkować części budynków

pozostałych zajętych na prowadzenie działalności

gospodarczej stawką jak dla budynków związa-

nych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Po-

zostawienie przepisów w obecnym brzmieniu powo-

duje, że części budynków pozostałych zajęte na pro-

wadzenie działalności gospodarczej są opodatkowa-

ne niższą stawką.

Zmiana ta spowodowałaby prze-

cięcie sporu (różne interpretacje sądów) co do pra-

widłowości opodatkowania stawką jak od budynków

pozostałych wyodrębnionych lokali niemieszkal-

nych w budynkach mieszkalnych np. garaży wielo-

stanowiskowych, stawką jak dla budynków pozo-

stałych.

(nr 6962)

do ministra ﬁnansów

w sprawie sposobu naliczania podatku

nabył udziały

Szanowny Panie Ministrze!

W obowiązującej

z późn. zm.) art. 3 ust. 5 stanowi: Jeżeli wyodrębnio-

no własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie

dynku stanowiących współwłasność ciąży na właści-

cielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom

budynku.

Obecny zapis powoduje wydawanie kilku decyzji

dla jednego podatnika; osobno na lokal mieszkalny

z częścią działki, na której posadowiony jest budynek,

a osobno na współwłasność działek zajętych pod dro-

gi, parkingi, zieleńce, place zabaw itp.

Koszt poboru

w tych sytuacjach wielokrotnie przekracza wielkość

ustalonego podatku.

Zmiany wymaga art. 3 ust. 5 w ten sposób, iż

w przypadku wyodrębnienia własności lokali obo-

wiązek podatkowy w zakresie podatku od gruntu

wielkości udziału w nieruchomości wspólnej, usta-

lonego zgodnie z przepisami o własności lokali.

Obec-

ne brzmienie tego przepisu, w przypadku wyodręb-

nienia choćby jednego samodzielnego lokalu w np.

dużym centrum handlowym, powoduje, że nie zo-

staje opodatkowana cała jego powierzchnia.

Po-

twierdzenie istnienia problemu znajduje odzwiercie-

dlenie w orzecznictwie (wyrok WSA w Warszawie

z 8 października 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1336/10),

a także w piśmiennictwie („Opodatkowanie udziału

294

właściciela samodzielnego lokalu w nieruchomości

wspólnej budynku”, Jacek Dworakowski w: „Radca

Prawny” nr 6/2010).

W cytowanym wyroku sąd stwierdził, że „nawet

w przypadku gdy na skutek błędu ustawodawcy poza

opodatkowaniem znalazła się część nieruchomości, to

takich niedoróbek legislacyjnych nie można naprawiać

poprzez interpretację słusznościową wykraczającą

poza językowe znaczenie wskazanych przepisów”.

Problem zostałby rozwiązany, gdyby zapis art. 3

ust. 5 brzmiał np. następująco: „Jeżeli wyodrębnio-

sie podatku od nieruchomości od gruntów związa-

nych z budynkiem, w którym podatnik nabył udzia-

ły wraz ze współwłasnością budynku oraz częściami

budynku stanowiącymi współwłasność, ciąży na wła-

ścicielach lokalu w zakresie odpowiadającym czę-

ściom ułamkowym wynikającym ze stosunku po-

wierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytko-

wej wszystkich lokali”.

(nr 6963)

do ministra edukacji narodowej

„System doskonalenia nauczycieli oparty

na ogólnopolskim kompleksowym

wspomaganiu szkół”

Szanowna Pani Minister!

Do naszych biur posel-

skich wpłynęła prośba o pomoc w wyjaśnieniu wąt-

pliwości związanych z realizacją projektu „System

Działania związane z projektem prowadzone są

od marca 2011 r.

Projekt miał być realizowany od

stycznia 2012 r. jako systemowy, dostępny dla wszyst-

kich chętnych powiatów.

Starostowie, dyrektorzy

szkół oraz nauczyciele byli informowani o możliwo-

ściach wsparcia oraz korzyściach wynikających z przy-

stąpienia do udziału w projekcie.

Dokumentacja kon-

kursowa miała ukazać się w styczniu 2012 r., miał

być dostępny również model projektu, który wszyst-

kim chętnym powiatom miał stwarzać równe szanse

jego realizacji.

Na stronie internetowej ORE ukazała

się informacja, że projekt został przekształcony z sys-

temowego na konkursowy, a dokumentacji należy

spodziewać się do końca czerwca.

Jednocześnie roz-

poczęły się szkolenia szkolnych organizatorów roz-

woju edukacji oraz nabór na szkolenia dyrektorów

szkół i placówek.

Zmiany w założeniach projektu ograniczają jego

dostępność, co skutkuje obawami, że konkurs wygra-

ją powiaty, które wcześniej przeprowadziły diagnozę

i otrzymają wsparcie w przygotowaniu projektu, co

ogranicza dostęp do realizacji projektu powiatom ma-

łym i biednym.

Konkurs na organizację szkoleń w regionie powia-

tów: Pisz, Giżycko, Gołdap, Węgorzewo wygrała ﬁr-

ma Zubrzycki z Białegostoku.

Organizacja i nabór na

szkolenia wzbudza wśród zainteresowanych wiele

kontrowersji.

Widoczne jest sztuczne generowanie

kosztów (np. obiady do Ełku przywozi się z Białego-

stoku, co niewątpliwie podnosi ich cenę, SORE z po-

wiatu piskiego nie zakwaliﬁkowanonaszkolenia

w Ełku odległym o 60 km, a skierowano ich do Elblą-

ga odległego o 230 km – organizator ponosi zbędne

koszty noclegów dla 5 osób, a uczestnicy znacznie

wyższe niż inni koszty dojazdu na szkolenia).

Zgodnie z założeniami przed przystąpieniem do

szkoleń każdy powiat przedkładał do organizatora in-

formację na temat liczby szkół na swoim terenie i liczby

SORE (10–12 szkół dla jednego SORE).

Firma dokonu-

jąca naboru na szkolenia pominęła wcześniejsze usta-

lenia i dokonano naboru na zasadzie: kto pierwszy, ten

lepszy, w wyniku czego zabrakło miejsc dla SORE

z powiatu piskiego, podczas gdy inne, nawet małe po-

wiaty, wysłały na szkolenie podwójną liczbę SORE.

1.

Kto poniesie koszty szkoleń w powiatach, które

nie wygrają konkursu lub do niego nie przystąpią?

Mimo, że brak jest wytycznych do projektu, odbywa-

ją się szkolenia SORE i dyrektorów szkół ze wszyst-

kich powiatów.

2.

Kiedy będzie ogłoszony konkurs i jak będzie

przebiegał nabór wniosków?

3.

Czy jednostki samorządu terytorialnego otrzy-

mają informację na temat stopnia zaawansowania

działań w ramach projektu?

Z poważaniem

Posłowie Zbigniew Włodkowski

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

295

Interpelacja

(nr 6964)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zasad usuwania i dozoru pojazdów

które takie usługi wykonują dla jednostek

samorządu terytorialnego

Skarbników Samorządowych Warmii i Mazur w Szczyt-

nie dotyczące nowelizacji przepisów określających tryb

usunięcia pojazdu z drogi, jego przechowywania,

zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór pojazdów

w okresie od dnia usunięcia do dnia 4 września 2010 r.

(wejście w życie ustawy nowelizującej).

Nowelizacja

przepisów nasuwa wiele pytań i budzi kontrowersje

wśród jednostek samorządu terytorialnego.

W dniu 4 września 2010 r. weszła w życie ustawa

Nr 152, poz. 1018, ze zm.), która zgodnie z art. 12

powierzyła starostom kompetencje w zakresie przejmo-

wania pojazdów usuniętych z drogi oraz nieodebranych

z parkingu strzeżonego przez uprawnione osoby.

W powiecie Nidzica naczelnik Urzędu Skarbowe-

go i policja przekazali staroście nidzickiemu doku-

mentację 30 pojazdów usuniętych z drogi, za które

powiat wyliczył koszty w wysokości ok. 277 tys. zł

za okres od dnia zatrzymania do dnia 4 września

2010 r.

Z przedstawionej dokumentacji wynika, iż

data usunięcia pojazdu sięga nawet 18 sierpnia 2007 r.

Dozorujący domaga się od powiatu zwrotu kosz-

tów i wynagrodzenia za cały okres wykonywania

dozoru.

Zgodnie z art. 13 cytowanej ustawy Skarb Pań-

stwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, któ-

rych 6-miesięczny termin do odbioru upłynął w okre-

sie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września

2010 r., i tylko koszty powstałe po terminie 6 miesię-

śnia 2010 r. (tj. do dnia wejścia w życie ustawy nowe-

lizującej).

Ustawa nowelizująca nie mówi nic o tym,

kto ponosi koszty przechowywania pojazdów nieode-

branych z parkingu, których 6-miesięczny termin do

odbioru upłynął przed 11 czerwca 2009 r. (za okres

ponaddwuletni, nierzadko cztero-, pięcioletni).

organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot

koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem

dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozor-

cą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1.

29 listopada 2010 r. o sygn. akt 1 OPS 1/10 (publ.

ONSA i WSA 2011/1/3, LEX nr 621105) przyjął, że

jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przy-

odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce

wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego

(jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może

być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykony-

wania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów

związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów

usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2

Nr 110, poz. 968, ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit c

nistracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).

sygn. akt I SA/Ol 608/10 (LEX nr 749618) Woje-

wódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał,

iż w okresie od 12 czerwca 2009 r. do 3 września

2010 r. brak było podstawy prawnej do wydania

przez naczelnika urzędu skarbowego orzeczenia

w sprawie przejścia własności pojazdu na rzecz

Skarbu Państwa, bez którego nie jest możliwe ob-

ciążenie Skarbu Państwa kosztami i opłatami.

Oko-

liczności te nie mogą stanowić przeszkody do przy-

znania skarżącemu należnych kwot.

Orzekanie

w tym przedmiocie nie należy jednak do organów

skarbowych, które utraciły kompetencje w nowym

stanie prawnym.

W przedstawionym wyżej stanie prawnym oraz

w myśl powołanego orzecznictwa sądów administra-

cyjnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsz-

tynie postanowieniem (znak: SKO-522-82/11) z dnia

29 listopada 2011 r. stwierdza, że odwołującemu się

(dozorcy) może zostać przyznane wynagrodzenie za

cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem przez

powiat.

Powiaty nie posiadają środków na pokrywanie

ww. wydatków.

Poniesienie ww. kosztów obciąży bu-

dżet powiatu, który wykonuje wiele zadań nałożo-

nych przepisami prawa.

nien ponieść nieuregulowane przez urząd skarbowy

koszty usunięcia oraz parkowania pojazdów od dnia

Z poważaniem

Posłowie Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 11 lipca 2012 r.

296

Interpelacja

(nr 6965)

do ministra spraw wewnętrznych

Do mojego biura poselskiego wpłynęły stanowiska

gmin w sprawie planów likwidacji niektórych poste-

runków Policji na terenie woj. świętokrzyskiego.

Wielki niepokój wyraziły gminy: Waśniów, Szydłów,

Nagłowice, Górno oraz gminy powiatu włoszczow-

skiego i staszowskiego.

Z doniesień medialnych wia-

domo, że „najważniejszym kryterium likwidacji po-

sterunków jest to, czy zapewniają dostateczne bez-

pieczeństwo, jak szybko reagują na wezwanie i w ja-

kim czasie policjanci docierają na miejsce interwen-

cji” (Stowarzyszenie Gazet Lokalnych, 18 czerwca

2012 r.).

Zakłada się, że modyﬁkacjadziałańspowoduje,iż

policjanci zza biurek wyjdą na patrole uliczne.

Moim

zdaniem zakładane zmiany, które mają na celu uzy-

skanie oszczędności ﬁnansowych,niebiorąniestety

pod uwagę związanych z nimi negatywnych skutków.

Nie ukrywajmy – likwidacja posterunków przyczyni

się z pewnością do wzrostu liczby wybryków chuli-

gańskich oraz faktów dewastacji i niszczenia mienia

społecznego, jak i prywatnego.

Istotnym argumentem za pozostawieniem poste-

runków Policji w mniejszych gminach jest czas ocze-

kiwania na podjęcie czynności przez Policję w chwili

zaistnienia zdarzenia bądź konieczności udzielenia

pomocy osobom oczekującym na natychmiastową po-

moc.

Trudno się spodziewać takiej reakcji, gdy naj-

bliższy posterunek będzie oddalony o kilkanaście czy

kilkadziesiąt kilometrów.

Nie można eksperymento-

wać z bezpieczeństwem ludzi!

Funkcjonowanie posterunków Policji w każdej

gminie to poczucie bezpieczeństwa mieszkańców.

Ochrona mienia przez funkcjonariuszy, a przede

wszystkim życia, które jest wartością największą,

sprawia – nie zapominajmy – iż Policja cieszy się wśród

społeczeństwa dużym zaufaniem.

Ludzie zaufali lu-

dziom.

Wizerunek policjanta w świadomości społe-

czeństwa się zmienił.

Mam wrażenie, że teraz nieste-

ty niszczy się obraz wypracowanej współpracy.

Proponowana modyﬁkacjastrukturjednostekPo-

licji wzbudza ogromne zainteresowanie, ale i niepokój

ze strony przedstawicieli władz samorządowych.

Władze samorządowe, szczególnie mniejszych gmin,

podkreślają, iż specyﬁcznycharakterzadańrealizo-

wanych przez Policję oraz ich zakres zarówno w dzia-

łaniach prewencyjnych, jak i operacyjnych sprawia,

że ich skuteczne wypełnianie możliwe jest jedynie

w warunkach dotychczas funkcjonujących struktur

organizacyjnych Policji.

A trzeba przecież zaznaczyć, że wiele samorządów

dobrowolnie ponosi nakłady ﬁnansowe,rzeczowe,jak

i inne formy pomocy na rzecz zwiększenia skutecz-

ności działania Policji.

Wiem, że aktualnie w Komendzie Wojewódzkiej

Policji w Kielcach prowadzona jest szczegółowa ocena

merytoryczna wniosków przesłanych przez kierow-

ników jednostek organizacyjnych Policji, dotyczących

przekształcenia lub likwidacji podległych im poste-

runków Policji.

1.

Czy zamiary likwidacyjne mają zasięg ogólno-

krajowy, czy lokalny?

2.

Ile posterunków Policji zostanie zlikwidowa-

nych w woj. świętokrzyskim?

3.

Kto podejmuje decyzje z tym związane?

4.

Czy sprawa likwidacji posterunków była kon-

sultowana z samorządowcami?

5.

W jaki sposób likwidacja posterunków wpłynie

na stan bezpieczeństwa obywateli?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Górczyński

(nr 6966)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie odstąpienia od zamiaru likwidacji

na terenach poszczególnych gmin

selskiego wpływają liczne apele wyrażające sprzeciw

samorządów gminnych odnośnie do zamiaru likwi-

dacji posterunków Policji zlokalizowanych na tere-

nach poszczególnych gmin.

Wnioskodawcy wskazują, że likwidacja posterun-

ków wpłynie negatywnie na stan bezpieczeństwa pu-

blicznego oraz może spowodować wzrost zagrożenia

mieszkańców gmin.

Ponadto istotnym argumentem

za odstąpieniem od zamiaru likwidacji jest również

czas oczekiwania na podjęcie czynności przez Policję

miastową pomoc.

Jednocześnie bardzo często poste-

runek jest jedyną jednostką na terenie gminy służą-

cą społeczeństwu, stojącą na straży ochrony bezpie-

czeństwa ludzi, utrzymaniu porządku publicznego,

ochrony mienia, wykrywaniu przestępstw i ścigania

ich sprawców.

Samorządy do tej pory intensywnie

wspierały działania Policji m.in. poprzez zakup pali-

wa, doposażenie posterunków.

Dzięki tym działa-

niom wypracowano model wzajemnej współpracy

oparty na zaufaniu i dialogu.

Według zainteresowa-

nych likwidacja posterunków jest tylko pozorną pró-

297

bą redukcji kosztów z uwagi na fakt, że najczęściej

koszty wynajęcia pomieszczeń, mediów i ogrzewania

ponosi gmina.

Przeciwstawiając temu koszty dojazdu

do poszczególnych miejscowości oraz czas dojazdu

funkcjonariuszy przekładający się na koszty zatrud-

nienia, należy stwierdzić, że takie działanie nie przy-

niesie żadnych oszczędności.

od zamiaru likwidacji posterunków Policji zlokalizo-

wanych na terenach poszczególnych gmin w woje-

wództwie świętokrzyskim?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Interpelacja

(nr 6967)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy południo-

wej Wielkopolski z wielkim niepokojem przyjęli in-

formację dotyczącą planowanych przez Pana reform

struktury organizacyjnej sądów powszechnych, po-

legającej tak naprawdę na likwidacji wielu mniej-

Historia sądownictwa na tym terenie sięga 1793

r., bowiem od tego roku funkcjonował na terenie Ple-

szewa miejscowy sąd obwodowy.

Obecny Sąd Rejonowy w Pleszewie powstał 1 lip-

ca 2001 r.

Jego reaktywacja nie byłaby możliwa, gdy-

by ówczesna Rada Miejska w Pleszewie nie przeka-

zała dla jego potrzeb nieruchomości za przeszło

stwa.

Nie po to samorząd lokalny angażował swoje

środki w tworzenie i późniejsze funkcjonowanie są-

dów rejonowych, kosztem zadań własnych, by po

kilkunastu latach minister sprawiedliwości bez-

karnie burzył to, co się sprawdziło i jest bezwzględ-

nie potrzebne mieszkańcom.

czenia powiatu pleszewskiego stworzonego głównie

szość spraw, również tych z obszaru wymiaru spra-

wiedliwości na miejscu.

Nic więc dziwnego, że zapo-

wiadana przez Pana Ministra reforma sądownictwa

wywołuje sprzeciw i oburzenie wśród społeczności

lokalnej.

zbawionych tego dostępu.

w okolicy Pleszewa, który miałby przejąć jego zada-

nia, jest Sąd Rejonowy w Jarocinie.

Znaczna część

miejscowości z tego terenu nie ma bezpośrednich po-

łączeń komunikacji publicznej z Jarocinem.

Nawet

jeśli takie połączenia istnieją, to np. mieszkańcy

z podkaliskiej Kościelnej Wsi na ewentualne wezwa-

nie do Sądu Rejonowego w Jarocinie będą musieli

pokonać odległość ok. 45 km, przejeżdżając po drodze

przez Pleszew.

w naszym kraju?

Poseł Leszek Aleksandrzak

Kalisz, dnia 12 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6968)

do ministra skarbu państwa

w sprawie utworzenia dodatkowego punktu

Szanowny Panie Ministrze!

Samorządowcy i spo-

łeczność lokalna województwa lubelskiego wyrażają

głębokie zaniepokojenie zaistniałymi zmianami or-

ganizacyjnymi polegającymi na likwidacji Oddziału

Polskiej Grupy Energetycznej Dystrybucja SA z sie-

dzibą we Włodawie.

Nie kwestionując prawa do autonomicznego

kształtowania polityki organizacyjnej i ﬁnansowej

PGE Dystrybucja SA, pragnę zwrócić uwagę na ogrom

298

skutków społecznych, jakie niesie likwidacja oddzia-

łu we Włodawie.

Podstawowym problemem wprowadzonych zmian

okazało się znaczące zwiększenie odległości do nowej

siedziby jednostki PGE Dystrybucja SA.

Należy pamiętać, że społeczność żyjąca we Wło-

dawie nie jest zamożna, w mieście zaś panuje duże,

przekraczające 20% bezrobocie.

Dla wielu mieszkań-

ców Włodawy, szczególnie tych starszych, dojazd do

nowej (oddalonej blisko o 50 km) siedziby jest więc

trudny, kosztowny, a niejednokrotnie (np. z powodów

zdrowotnych) wręcz niemożliwy.

Sytuację pogarsza

fakt, że powiat włodawski jest terenem o niskiej gę-

stości zaludnienia i słabo rozwiniętej sieci komuni-

kacji publicznej.

Warto przypomnieć, że PGE Dystrybucja SA, ma-

jąca przez wiele lat siedzibę we Włodawie, zdążyła

przez ten czas zdobyć zaufanie i aprobatę mieszkań-

ców miasta zarówno dla wykonywanej pracy, jak

i jakości świadczonych usług.

blem?

2.

Czy planowane zmiany organizacyjne w PGE

Dystrybucja SA powinny uwzględniać skutki społecz-

no-gospodarcze związane z likwidacją miejsc pracy

i ryzykiem pogorszenia jakości obsługi odbiorców

energii elektrycznej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Interpelacja

(nr 6969)

do ministra transportu,

w sprawie wymagalności pozwoleń

Zgodnie z ustawą Prawo budowlane art. 29 ust. 2

wo budowlane pozwolenie na budowę ani zgłosze-

nie nie są wymagane w przypadku instalowania

urządzeń poniżej 3 m wysokości na obiektach bu-

dowlanych.

W rzeczywistości powyższe prawo nie ma nieste-

ty zastosowania w praktyce przy montażu platform

dźwigowych dla osób niepełnosprawnych.

Państwo

zamiast likwidować bariery w administracji publicz-

nej dla niepełnosprawnych i ułatwiać działalność go-

spodarczą krajowym przedsiębiorcom działającym

w tej branży, z niezrozumiałych powodów pozostawia

zbyt szerokie uprawnienia w interpretacji jasnych

przepisów prawa budowlanego urzędnikom.

W większości rejonów Polski montaż urządze-

nia dźwigowego dla osób niepełnosprawnych o wy-

sokości podnoszenia do 3 m nie podlega zgłoszeniu,

zgodnie z ustawą Prawo budowlane.

W innych re-

jonach podlega zgłoszeniu, a w jeszcze innych

urzędnicy na jego montaż wymagają nawet pozwo-

lenia na budowę.

Powyższa praktyka powoduje, że osoby niepełno-

sprawne w urzędzie zdane są na swobodną interpre-

tację urzędniczą, która nierzadko naraża osoby i tak

już ciężko doświadczone przez los na dodatkowe

utrudnienia oraz koszty, łącznie z żądaniem przed-

kładania pełnej dokumentacji budowlanej w celu wy-

dania pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi:

1.

Czy montaż urządzenia dźwigowego dla osób

niepełnosprawnych do 3 m podnoszenia podlega zgło-

szeniu zgodnie z ustawą Prawo budowlane?

2.

Czy montaż urządzenia dźwigowego dla osób

skania pozwolenia na budowę zgodnie z ustawą Pra-

wo budowlane?

3.

Dlaczego urzędnicy w opisanych sprawach

montażu urządzenia dźwigowego dla osób niepełno-

sprawnych do 3 m podnoszenia nie stosują zapisów

prawa budowlanego, tylko uciekają się do jego wąt-

pliwych interpretacji?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kłosowski

Warszawa, dnia 13 lipca 2012 r.

w sprawie niebezpiecznej umowy ACTA (1248)

umowy ACTA uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

z wprowadzeniem w życie zapisów umowy handlowej

dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrabiany-

mi (ACTA) zostały rozpatrzone w trakcie prac nad

stanowiskiem rządu RP, przyjętym 24 października

2011 r.

W przypadku każdej umowy międzynarodo-

wej bierze się pod uwagę różne potencjalne zagroże-

nia, które mogą wynikać z jej przyjęcia.

Oceny, które

stanowiły podstawę dla stanowiska rządu, pozwala-

ły sądzić, że ACTA może być ratyﬁkowanaprzezPol-

skę bez zastrzeżeń.

Rząd zdał sobie jednak sprawę,

że w trakcie konsultacji społecznych zabrakło opinii

wielu istotnych środowisk, przez co obraz potencjal-

nych zagrożeń mógł być niepełny.

Decyzja o wstrzymaniu ratyﬁkacjiACTAstanowi

wyraz potrzeby ponownego rozpatrzenia wątpliwości

dotyczących konsekwencji umowy, w tym potencjal-

nych ryzyk, które zostały wyraźnie zasygnalizowane

przez stronę społeczną.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że ACTA ne-

gocjowana była oﬁcjalnieod2008r.,cozostałopoda-

ne do publicznej wiadomości.

Istnienie projektu umo-

wy i jej założenia były znane zarówno przedstawicie-

lom organizacji pozarządowych, jak i posłom Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Potwierdzeniem tego były wnioski

składane w tej sprawie przez m.in. Internet Society

Polska w listopadzie 2009 r., jak również interpelacje

poselskie dotyczące ACTA.

Publicznie dostępne, choć

należy przyznać, że początkowo jedynie dzięki prze-

ciekom, były też kolejne projekty umowy, jak również

oﬁcjalnytekstujawnionyprzeznegocjującestrony

w kwietniu 2010 r.

W sprawie ACTA informowany

był też Parlament Europejski i dwukrotnie zajmował

stanowisko w formie uchwały.

Ostateczny tekst umo-

wy opublikowany został 15 kwietnia 2011 r. i od tego

czasu był przedmiotem debaty wśród środowisk aka-

demickich oraz organizacji pozarządowych.

Temat

był także podnoszony podczas spotkań odbywanych

w ramach grupy Dialog.

Można jedynie wyrazić ubo-

lewanie, że postulaty i zastrzeżenia zgłaszane przez

różne środowiska nie zostały odpowiednio nagłośnio-

ne w odpowiednim czasie.

Dodać również należy, że na obecnym etapie pro-

cedury, po zamknięciu negocjacji i podpisaniu uzgod-

nionego tekstu umowy, nie jest możliwa jej renego-

cjacja lub zmiana niektórych przepisów.

ACTA może

być jedynie przyjęta w obecnym brzmieniu lub odrzu-

cona w całości.

W związku z poważnymi zastrzeżeniami wobec

trybu, w jakim negocjowana była ACTA, oraz wobec

jej treści, wyrażanymi przez wiele środowisk i pod-

miotów prezes Rady Ministrów podjął decyzję o za-

wieszeniu procesu ratyﬁkacji umowy do czasu do-

głębnego wyjaśnienia tych zastrzeżeń, dokonania

kompleksowej analizy zarówno samej umowy ACTA

prawa polskiego.

Po zakończeniu tych analiz oraz

przeprowadzeniu pogłębionej debaty społecznej zo-

stanie podjęta decyzja o ewentualnym wznowieniu

procedury ratyﬁkacyjnej,jakteżomożliwejkoniecz-

ności modyﬁkacjiprzepisówkrajowych.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ACTA

musi zostać przyjęta przede wszystkim przez Parla-

ment Europejski.

W dniu 17 lutego 2012 r. premier

Donald Tusk wystosował do przywódców Europej-

skiej Partii Ludowej, największego ugrupowania

poczęcia analogicznej debaty na forum europejskim.

Wynikiem tej debaty może stać się odrzucenie ACTA

dejmowanie dalszych kroków przez Polskę bezprzed-

miotowym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

DSPA-4810-808-(1)/12) interpelację posła na Sejm

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

300

RP pana Przemysława Wiplera w sprawie podpisania

-1332/12) uprzejmie przedstawiam następujące infor-

macje.

analizy potwierdziły, że wejście w życie umowy han-

rabianymi (ACTA) nie powodowałoby bezwzględnego

obowiązku nowelizowania przepisów prawa polskie-

go, jak też europejskiego.

Zawiera ona jednak szereg

przepisów fakultatywnych, jak i wytycznych dla dzia-

łań organów państwowych, w szczególności dotyczą-

cych współpracy z sektorem prywatnym, w egzekwo-

waniu praw własności intelektualnej czy wymiany

informacji dotyczących naruszeń tych praw.

Nie po-

zostawałaby ona wobec tego całkowicie obojętna dla

systemu prawnego, mimo braku konieczności zmiany

konkretnych przepisów.

Ponadto jako umowa mię-

dzynarodowa otwarta na członkostwo innych krajów

może wywierać skutki na prawo stron trzecich, co

jest zrozumiałym i uprawnionym celem zawarcia ta-

kiej umowy.

Stwierdzenie, że ACTA nie dotyczy bezpośrednio

podmiotów prawa prywatnego oznacza, że normy za-

warte w umowie skierowane są nie do poszczególnych

osób, lecz jedynie do państw stron umowy.

Przepisy

ACTA zobowiązują jedynie strony do podjęcia działań

lub zmiany prawa, a nie nakładają obowiązków na

obywateli stron, czyli umowa ta nie wywiera bezpo-

średniego skutku w krajowym porządku prawnym.

Należy wyjaśnić, że Rzeczpospolita Polska jest

stroną zarówno porozumień Światowej Organizacji

Własności Intelektualnej (WIPO) i w sprawie han-

dlowych aspektów praw własności intelektualnej

(TRIPS), jak i konwencji berneńskiej o ochronie dzieł

literackich i artystycznych.

ACTA w art. 1 ustala

swoją podrzędność w stosunku do tych umów i pozo-

staje wobec tego bez wpływu na prawa i obowiązki

wynikające z nich dla Rzeczypospolitej Polskiej i jej

obywateli.

Wskazać należy przy tym, że postanowie-

nia ACTA wykraczają poza zakres przedmiotowy

wspomnianych porozumień, szczególnie w zakresie

regulacji dotyczącej środowiska cyfrowego.

W odniesieniu do wymogu ścigania z urzędu przy-

padków naruszeń praw autorskich art. 26 ACTA

przewiduje konieczność istnienia takiej możliwości

jedynie w stosownych przypadkach i dla przestępstw

popełnianych na skalę handlową.

Prawo polskie

przewiduje już szereg typów kwaliﬁkowanychprze-

stępstw przeciwko prawom własności intelektualnej,

w których organy ścigania mają obowiązek podjęcia

i prowadzenia postępowania z urzędu.

Zgodnie z art.

122 są one stypizowane w: art. 116 ust. 3, art. 117

poz. 1117, z późn. zm.).

Pod tym względem wydaje

się, że prawo polskie spełnia wymogi przewidziane w

art. 26 ACTA.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

na podpisanie umowy międzynarodowej w formie

uchwały podejmowanej na wniosek organu odpowie-

dzialnego za negocjacje.

Obiegowy tryb przyjęcia

Nr 392).

Zastosowanie trybu obiegowego przy przyj-

mowaniu uchwały Rady Ministrów w sprawie wyra-

żenia zgody na podpisanie ACTA wynikało z treści

załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów

dowych i jest to tryb standardowo stosowany w za-

kresie wyrażania zgody na podpisanie umowy mię-

dzynarodowej.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że

takich przypadków jest bardzo wiele w przeciągu

roku i zazwyczaj dotyczą one zagadnień czysto tech-

nicznych, które nie dotyczą bezpośrednio praw oby-

wateli i krajowego porządku prawnego.

Stawianie

każdego przypadku na posiedzeniu Rady Ministrów

nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych, a zarazem

nie jest konieczne.

Każdy z ministrów może jednak

zażądać przeprowadzenia dyskusji podczas posiedze-

nia Rady Ministrów.

Oczywiście w przypadku ACTA

należy przychylić się do opinii, że obranie trybu obie-

gowego było posunięciem niefortunnym.

Należy nad-

to uściślić, że formalne przyjęcie przedmiotowego

dokumentu nastąpiło już po ukonstytuowaniu się

nowej Rady Ministrów – prezydent RP dokonał za-

przysiężenia gabinetu w dniu 18 listopada 2011 r.,

a uchwała nr 216/2011 udzielająca zgodę na podpisa-

nie ACTA nosi datę 25 listopada 2011 r.

Przyjęcie

uchwały w tym terminie było wynikiem przyjętego

harmonogramu prac nad dokumentem, w tym na fo-

rum Unii Europejskiej.

W kwestii przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej

do ACTA nie zostało przeprowadzone wysłuchanie

publiczne.

Odnosząc się do kwestii debaty w sprawie ACTA

na forum Unii Europejskiej, należy podkreślić, iż

treść porozumienia ACTA negocjowana była głównie

przez Komisję Europejską.

Przed przystąpieniem do

negocjacji Komisja Europejska przedstawiła Radzie

Europejskiej wniosek o udzielenie mandatu negocja-

cyjnego, który to wniosek został przez Radę przyjęty.

Negocjacje rozpoczęto w 2008 r. i do czasu opracowa-

nia ostatecznej redakcji tekstu umowy odbyło się

11 rund negocjacyjnych, w których brali udział obok

negocjatorów Komisji także przedstawiciele państw

członkowskich UE, w tym Rzeczypospolitej Polskiej.

Dyskusje były prowadzone zarówno w trakcie po-

szczególnych rund negocjacyjnych, jak też pomiędzy

nimi, w toku prac przygotowawczych.

ACTA była

także konsultowana z Parlamentem Europejskim,

w szczególności w ramach prac komisji INTA, choć

301

należy przyznać, że odbywało się to w trybie jedynie

częściowo jawnym.

Zgoda na podpisanie ACTA przez

UE wyrażona została przez Radę Europejską pod

przewodnictwem ministra Marka Sawickiego w dniu

9 grudnia 2011 r., a decyzja ta została wcześniej

uzgodniona w ramach COREPER.

Wobec powyższe-

go należy stwierdzić, że debata na forum UE miała

miejsce i przedstawiciele Polski, zarówno ze strony

rządu RP, jak i polscy członkowie Parlamentu Euro-

pejskiego, mieli w niej swój udział.

Niewątpliwie jed-

nak debata ta nie odbywała się w sposób satysfakcjo-

nujący i zapewniający pełen udział wszystkich zain-

teresowanych stron.

Zdaniem prezesa Rady Mini-

strów z jej przebiegu należy wyciągnąć wnioski na

przyszłość, szczególnie w odniesieniu do zapewnienia

pełnej przejrzystości procesów decyzyjnych na szcze-

blu UE.

Jednocześnie należy dodać, że negocjacje w spra-

wie ACTA były inicjatywą Japonii i Stanów Zjedno-

czonych.

Unia Europejska przystąpiła do nich w 2008 r.

wych aspektów praw własności intelektualnej.

Rząd

RP nie miał żadnego wpływu na dobór państw nego-

cjujących tę umowę.

Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Została ona za-

warta w uzasadnieniu wniosku o wyrażenie zgody

przez Radę Ministrów na podpisanie ACTA, z którym

pl/media/docs/acta/Uzasad_wniosku_podpisanie.doc.

Odnosząc się do kwestii postępowania prowadzo-

nego bez wysłuchania drugiej strony, na wstępie na-

leży wyjaśnić, że art. 12 ust. 2 ACTA nie odnosi się

do instytucji odcinania dostępu do Internetu, która

nie została uwzględniona w ostatecznym tekście

ACTA.

Przepisy art. 12 ust. 2 przewidują konieczność

istnienia w krajowym porządku prawnym środków

przysługujących stronie w sądowym postępowaniu

cywilnym, które w sposób tymczasowy zabezpiecza-

łyby jej interes w sytuacji, w której opóźnienie w za-

stosowaniu tych środków naraziłoby stronę na po-

wstanie nieodwracalnej szkody, lub gdy istnieje nie-

bezpieczeństwo zniszczenia dowodów.

Należy wyja-

śnić, że polska procedura cywilna przewiduje takie

środki już w chwili obecnej, w postaci postępowania

zabezpieczającego w stosunku do roszczeń oraz za-

bezpieczenia dowodów.

Obie instytucje uregulowane

są zasadniczo w Kodeksie postępowania cywilnego.

Zabezpieczenie roszczeń odbywa się na podstawie

przepisów art. 730 i następnych K.p.c., a zabezpiecze-

nie dowodów dokonywane jest na podstawie art. 310

i następnych K.p.c.

Obie procedury funkcjonują w pra-

wie polskim od kilkudziesięciu lat i nie są podnoszo-

ne zarzuty wobec ich zgodności z zasadami państwa

prawnego.

W kontekście praw własności intelektual-

nej należy wskazać dodatkowo przepisy art. 80 ust. 1

krewnych oraz art. 286

1

ust. 1 pkt. 1 i 2 ww. ustawy

Prawo własności przemysłowej, które są przepisami

szczególnymi wobec ogólnej regulacji zawartej w K.p.c.

O ile art. 755 K.p.c. daje sądowi dość dużą swobodę

w określaniu sposobu zabezpieczenia roszczenia nie-

pieniężnego, to wydaje się, że niedopuszczalna jest de

lege lata jego interpretacja zezwalająca na orzeczenie

odcięcia użytkownika od dostępu do sieci.

Z pewnością

takie przypadki nie miały jak dotąd w Polsce miejsca

Rzeczypospolitej Polskiej nie planuje wprowadzenia

tego typu rozwiązań, znanych w innych krajach UE,

do krajowego porządku prawnego.

Jednocześnie należy wskazać, że art. 27 ust. 2

ACTA zawiera jedynie dyrektywę, wedle której opi-

sane w poprzedzających przepisach procedury należy

stosować także w stosunku do naruszeń dokonywa-

nych za pomocą sieci cyfrowych.

Przepis ten też od-

wołuje się do prawa strony (a więc istniejących pro-

cedur, w tym gwarancji procesowych) oraz zasad

sprawiedliwego procesu.

Jak jednoznacznie stanowi

sam przepis, art. 8 ust. 1 ACTA dotyczy środków

w sądowym postępowaniu cywilnym.

Do obu przepi-

sów należy odnieść też ogólne gwarancje praworząd-

ności zawarte w art. 6 ust. 2–3 ACTA.

Pamiętać też

należy, że umowy międzynarodowe muszą być zgodne

z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i zawartymi

w niej gwarancjami praw człowieka i obywatela.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że wymie-

nione przepisy nie stanowią zezwolenia na prywatną

egzekucję praw autorskich, stosowane powinny być

w ramach postępowania sądowego (art. 8 ust. 1) lub

pod jego kontrolą przez organy państwowe i nie pod-

ważają obowiązujących zasad uczciwego procesu.

Pragnę również nadmienić, że wedle posiadanych

przez rząd RP analiz art. 8 ACTA w żadnym wypadku

nie dopuszcza monitorowania i rejestrowania działań

podejmowanych w sieci przez użytkowników.

Odpowiadając na kwestię dotyczącą postępowań

karnych i sankcji stosowanych w przypadku naru-

szeń o znikomej społecznej szkodliwości czynu, wy-

strony mają swobodę określenia właściwego sposobu

wy, w ramach własnego systemu prawnego i prakty-

ki, co oznacza, że ACTA nie miałaby wpływu na pol-

skie uregulowania dotyczące materialnej bezpraw-

ności czynu.

Bez względu na to należy wskazać, że

art. 23 ust. 1 ACTA zawiera obowiązek objęcia pena-

lizacją jedynie czynów umyślnych i popełnianych na

skalę handlową.

Prawo polskie jest w chwili obecnej

znacznie bardziej restrykcyjne, przewidując kary dla

sprawców naruszeń praw własności intelektualnej

popełnianych także w celach całkowicie niekomer-

cyjnych, a nawet popełnianych nieumyślnie (art. 116

302

Wskazać również należy, że ACTA nie przewiduje

stosowania żadnych sankcji bez kontroli sądu i gwa-

rancji uczciwego procesu.

Wręcz przeciwnie – ko-

nieczność przestrzegania tych zasad jest podkreślana

w wielu przepisach tej umowy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przeprowa-

dza konsultacje społeczne przy każdej nowelizacji

nych nowelizacjami prawa autorskiego.

Konsultacje

mym kręgu podmiotów i odbyły się w maju 2010 r.,

niezwłocznie po udostępnieniu projektu do publicznej

konsultowanych podmiotów znajduje się w rozdziel-

niku do pisma ministra kultury i dziedzictwa naro-

stępnego na stronie internetowej http://www.mkidn.

gov.pl/media/docs/acta/acta_konsultacje.pdf.

Nieza-

leżnie od tego Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa

http://www.mkidn.gov.pl/pages/strona-glowna/mini-

sterstwo/prawo/prawo-autorskie.php opublikowano

także stanowiska przesłane do Ministerstwa Kultury

Dodać również należy, że Ministerstwo Kultury

mat udziału międzynarodowych korporacji w nego-

cjacjach w sprawie ACTA.

Należy pamiętać, iż rząd

RP nie był ich gospodarzem, a nawet bezpośrednio

w nich nie uczestniczył (z uwagi na podział kompe-

tencji w Unii Europejskiej ewentualny udział państw

członkowskich był ograniczony do roli obserwato-

rów).

Natomiast informacje na temat stanowiska Pol-

ski prezentowanego w tych negocjacjach są udostęp-

nione na stronie internetowej Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego, http://www.mkidn.gov.

pl/pages/strona-glowna/ministerstwo/prawo/prawo-

-autorskie.php.

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego uczestniczy w pra-

cach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej

m.in. Stały Komitet ds. Prawa Autorskiego i Praw

Pokrewnych (SCCR) oraz Komitet Międzyrządowy

ds. Zasobów Genetycznych, Wiedzy Tradycyjnej i Folk-

loru (IGC).

W ramach SCCR w roku 2011 zakończono prace

nad projektem międzynarodowego traktatu o ochro-

nie wykonawców w utworach audiowizualnych (Au-

diovisual Performes’ Treaty – AVPT).

Prace nad tym

traktatem trwały od wielu lat.

Podczas konferencji

dyplomatycznej w 2000 r. uzgodniono 19 artykułów

merytorycznych; do uzgodnienia pozostał tylko jeden

artykuł dotyczący koncentracji praw.

Kompromis

w tym zakresie osiągnięto w 2011 r.

Przyjęcie trak-

tatu nastąpiło na konferencji dyplomatycznej w Pe-

kinie w dniach 20–26 czerwca 2012 r.

Ministerstwo

w maju br. konsultacje społeczne przed przygotowa-

niem stanowiska rządu RP na tę konferencję.

Zgod-

nie z tym stanowiskiem, opracowanym na podstawie

konsultacji i uwzględniającym stanowisko UE, Pol-

ska parafowała tzw. akt końcowy konferencji.

Należy

przy tym zaznaczyć, że oznacza to jedynie parafowa-

nie treści traktatu, ale nie podpisanie traktatu, w związ-

ku z czym nie oznacza to na tym etapie powstania

żadnych zobowiązań prawnomiędzynarodowych po

stronie RP.

Na chwilę obecną akt końcowy parafowa-

ło 131 państw, a spośród nich 46 (w tym Francja,

Włochy, Hiszpania, Węgry, Cypr i Dania) traktat

także podpisało.

W ramach SCCR od wielu lat trwają także prace

nad projektem traktatu o ochronie organizacji

nadawczych (Broadcasting Treaty – BT).

Wśród de-

legacji wciąż brak jednak porozumienia co do podsta-

wowych założeń takiego traktatu, dlatego nie należy

oczekiwać szybkiego postępu prac.

W ramach SCCR trwają również prace nad dozwo-

lonym użytkiem na potrzeby osób niewidomych bi-

bliotek i archiwów, a także (najbliższa sesja w lipcu

br.) edukacji i badań.

W zakresie potrzeb osób niewi-

domych prace SCCR są już bardzo zaawansowane,

aczkolwiek szereg kwestii wciąż wymaga dalszej dys-

kusji.

W pozostałym obszarze dozwolonego użytku

prace dopiero się zaczynają.

W ramach IGC trwają prace nad międzynarodo-

wymi instrumentami ochrony wiedzy tradycyjnej,

zasobów genetycznych oraz folkloru.

Ministerstwo

ostatnim tematem, pozostałe zaś prowadzi Urząd Pa-

tentowy.

Prace nad ochroną folkloru budzą szereg

kontrowersji, gdyż wśród delegacji istnieje rozbież-

ność stanowisk co do przedmiotu i zakresu ochrony,

a także formy prawnej ew. międzynarodowego in-

strumentu.

W tym zakresie nie należy zatem oczeki-

wać szybkiego postępu prac.

Należy podkreślić, że prace WIPO są jawne.

Wszystkie projekty są udostępnione na stronach

www.wipo.org, podobnie jak sprawozdania z poszcze-

gólnych sesji.

Na forum WIPO w imieniu UE i państw

członkowskich głos zabiera służba dyplomatyczna

UE.

Stanowisko UE jest wypracowywane podczas

posiedzenia Grupy Roboczej Rady ds. Prawa Autor-

skiego, a także w WIPO podczas codziennych spo-

tkań koordynacyjnych, bezpośrednio poprzedzają-

cych dane posiedzenie Komitetu.

303

Natomiast za negocjacje międzynarodowe w ob-

szarze praw własności przemysłowej odpowiada Mi-

nisterstwo Gospodarki wraz z Urzędem Patentowym

RP.

Ministerstwo Gospodarki obsługuje także prace

związane z radą TRIPS przy Światowej Organizacji

Handlu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

dla funkcjonowania społeczeństwa sieciowego

podrobionymi ACTA (1363)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

DSPA-4810-1000-(1)/12) interpelację posła na Sejm

RP pani Wandy Nowickiej w sprawie regulacji praw-

mi (ACTA), sygn.

SPS-023-1363/12, uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

welizacja ustawy o świadczeniu usług drogą elektro-

niczną wprowadza zmiany w przepisach dotyczących

m.in. kwestii niechcianej informacji handlowej (tzw.

spamu, w tym też sms i mms), obowiązków informa-

cyjnych podmiotów świadczących usługi drogą elek-

troniczną, uściślenia zasad ograniczenia odpowie-

dzialności usługodawców, w szczególności dzięki ure-

gulowaniu procedury powiadamiania i blokowania

dostępu do bezprawnych informacji, oraz wprowa-

dzenia jednoznacznych wyłączeń dla podmiotów po-

sługujących się linkami oraz świadczących usługi

wyszukiwania.

W szczególności dwie ostanie kwestie

należy uznać za wchodzące w zakres regulacji ACTA,

rozdział II sekcja 5 ACTA (art. 27), poświęcony jest

bowiem dochodzeniu i egzekwowaniu praw własności

art. 27 ust. 2 ACTA zawiera bezpośrednie odwołanie

do tej problematyki, stanowiąc, że elementem zapew-

nienia zachowania podstawowych zasad, takich jak

i prywatności, może być przyjęcie lub utrzymanie

systemu przewidującego ograniczenie odpowiedzial-

ności dostawców usług internetowych.

Należy wobec

tego stwierdzić, że zakresy przedmiotowych aktów

prawnych pokrywają się w pewnej, niewielkiej części,

lecz nie są wzajemnie sprzeczne.

Przepisy o wyłącze-

niu odpowiedzialności podmiotów świadczących

usługi drogą elektroniczną są bowiem dozwolonym

wyłomem w ogólnych zasadach odpowiedzialności,

do których zastosowanie miałaby ACTA.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów

wych, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że

ACTA nie zawiera norm samowykonalnych, a więc

nie wywiera bezpośrednich skutków na sytuację

prawną obywateli.

Rodzi jedynie obowiązek jej im-

plementacji przez państwo stronę umowy.

Z całą

pewnością można wobec tego stwierdzić, że sama

ACTA nie narusza przepisów Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej, podobnie jak ustawy o ochronie da-

nych osobowych.

Wiele jednak zależy od sposobu im-

plementacji umowy do krajowego porządku prawne-

go.

Szczególnie w przypadku ustawy o ochronie da-

nych osobowych wydaje się, że implementacja ACTA

mogłaby wywołać pewne napięcia, choć nie wydaje

się być otwarcie sprzeczna z tą ustawą w żadnym

miejscu.

W szczególności należy wskazać, że zgodnie

zobowiązana do ujawnienia informacji, których ujaw-

nienie sprzeczne byłoby z jej prawem.

Szczegółowa tablica korelacji przepisów ACTA

z przepisami krajowymi, jak też przepisami prawa

międzynarodowego i europejskiego została sporzą-

dzona przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego i dostępna jest pod adresem: http://www.

mkidn.gov.pl/media/docs/acta/ACTA-komentarz_

MKiDN.pdf.

Z przeprowadzonych analiz wynika, że zasadni-

czo wszystkie obligatoryjne przepisy ACTA są już

realizowane przez obowiązujące przepisy prawa pol-

skiego.

Pewne wątpliwości pojawiają się jedynie w od-

niesieniu do art. 27 ust. 6 odnośnie do uregulowania

kwestii programów komputerowych służących do ob-

chodzenia skutecznych technicznych zabezpieczeń

utworów chronionych.

Jak wspomniano powyżej,

przepisy ACTA nie mają charakteru samowykonal-

nego i będą w każdym przypadku wymagały imple-

mentacji przez ustawodawcę krajowego.

Jak wspomniano powyżej, również dokładna im-

plementacja ACTA należałaby do państw stron umo-

wy, a zgodnie z art. 2 ust. 1 ACTA pozostawiono im

swobodę określenia właściwego sposobu wprowadze-

nia w życie postanowień umowy w ramach własnego

systemu prawnego i praktyki.

W tym kontekście na-

leży stwierdzić, że wszystkie przepisy ACTA dają się

pogodzić z obowiązującymi w prawie polskim gwa-

rancjami procesowymi przy ich odpowiedniej inter-

pretacji.

Mimo że niektóre przepisy budzą pewne

wątpliwości natury proceduralnej (np. możliwość ob-

jęcia zabezpieczeniem roszczeń osoby trzeciej, prze-

304

widziana w art. 12 ACTA), to wydaje się, że mając na

uwadze dużą ogólność umowy i pozostawioną stro-

nom swobodę jej implementacji, przyjęcie rozwiązań

z nią niesprzecznych jest w polskim porządku praw-

nym możliwe.

Potencjalne zagrożenie dla gwarancji

procesowych mogłoby płynąć z miękkich postano-

wień umowy, takich jak przewidziany w art. 27 ust. 3

obowiązek wspierania przez strony wspólnych wysił-

ków przedsiębiorców na rzecz skutecznego zwalcza-

nia naruszeń praw.

Jak pokazują doświadczenia np.

Irlandii, taka współpraca pomiędzy dostawcami In-

ternetu i posiadaczami praw może skutkować odci-

naniem użytkowników od dostępu do Internetu poza

wszelką kontrola sądową.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że przepisy

ACTA nie zawierają obowiązku wprowadzenia przez

stronę do swojego porządku prawnego możliwości za-

mykania lub blokowania stron internetowych.

Oczy-

wiście ACTA nie zakazuje także przyjęcia tego typu

rozwiązań, nakazując jednocześnie stronom zapew-

nienie skutecznego ścigania naruszeń praw własności

intelektualnej, co może być przyjęte jako zachęta do

stosowania bardziej zdecydowanych środków.

Posta-

nowienia tego typu znajdowały się także we wczesnych

wersjach tekstu ACTA, lecz po serii wycieków zastały

zeń usunięte na dalszych etapach negocjacji.

Odnosząc się do kwestii konkretnych interesów,

które przemawiają za podpisaniem ACTA, wspo-

mnieć należy, że podpisanie ACTA zdaje się nie leżeć

w bezpośrednim interesie Rzeczypospolitej Polskiej,

gdyż Polska jest importerem netto własności intelek-

tualnej.

Można jedynie mówić o pewnych zyskach

wizerunkowych, gdyż kraje Europy Zachodniej, a przede

wszystkim USA, silnie popierają wzmocnienie ochro-

ny praw własności intelektualnej, a państwa, które

nie spełniają wysokich standardów, poddawane są

różnego rodzaju naciskom, z umieszczeniem na tzw.

liście obserwacyjnej 301 (301 Watch List) amerykań-

skiego przedstawiciela handlowego Stanów Zjedno-

czonych na czele.

Ponadto chciałbym panią poinformować, że we-

dług informacji przekazanych zgodnie z właściwością

przez Ministerstwo Gospodarki, nie są prowadzone

statystki, na podstawie których można byłoby doko-

nać pomiaru bilansu handlowego w zakresie importu

czy eksportu produktów opartych na własności prze-

mysłowej.

Wielkość obrotów dla tzw. Polskiej Klasy-

ﬁkacjiDziałalności(PKD)niestanowipełnejinfor-

macji o handlu zagranicznym, ze względu na brak

możliwości identyﬁkacjinumerówREGONwszyst-

kich podmiotów lub też braku PKD dla niektórych

podmiotów.

Należy też mieć na uwadze duży udział

obrotów, które nie mogły zostać przypisane do żadnej

pozycji PKD.

Stąd też dane w tym zakresie nie są

wych.

Niemniej jednak w oparciu o liczbę ważnych

praw własności przemysłowej w Polsce na rzecz pod-

miotów z zagranicy oraz stosunkowo niewielką licz-

bę udzielonych patentów poza granicami Polski na

rzecz polskich podmiotów Polskę można zaliczyć

z tego względu do importerów produktów opartych

na własności przemysłowej.

Według raportu Urzędu

Patentowego RP liczba patentów pozostających w mocy

na terytorium Polski na dzień 31 grudnia 2010 r.

wyniosła 18 174, w tym liczba patentów europejskich

wyniosła 12 345.

Należy mieć również na uwadze, że

na terytorium Polski w 2009 r. udzielono na rzecz

polskich podmiotów 1536 patentów, a na rzecz pod-

miotów zagranicznych – 2422.

W roku 2010 odpo-

wiednio – 1358 i 1619 patentów.

Należy przyjąć, że

zarejestrowanie na terytorium RP patentu na rzecz

podmiotu obcego może pociągać za sobą transfer

wartości na rzecz tego podmiotu.

W zakresie dóbr objętych prawami autorskimi

i prawami pokrewnymi, jak i samych praw Polska jest

zdecydowanym importerem netto.

Ogólnie należy za-

uważyć, że wedle danych Międzynarodowego Fundu-

szu Walutowego jedynie dwa kraje na świecie osiągają

nadwyżkę handlową w zakresie własności intelektu-

alnej i są to Stany Zjednoczone Ameryki oraz Wielka

Brytania, z czego zdecydowana większość przypada

na USA, które osiągnęły w 2010 r. przychody z tytułu

eksportu własności intelektualnej w wysokości

134 mld dolarów.

Pozostałe państwa pozostają impor-

terami netto własności intelektualnej*

)

.

Ministerstwo Gospodarki zwraca jednak uwagę

na to, że sam fakt podpisania umowy ACTA nie po-

ciąga dla państwa skutków gospodarczych.

Należy

nadto mieć na uwadze, że dla każdej umowy między-

narodowej w przypadku ratyﬁkacji niezbędne jest

uzasadnienie, które zawiera ocenę skutków społecz-

nych, politycznych, gospodarczych oraz prawnych.

Obecnie nie są prowadzone analizy ekonomiczne

skutków ACTA dla gospodarki polskiej z uwagi na

zapowiedź Komisji Europejskiej o skierowaniu tej

umowy do zbadania przez Trybunał Sprawiedliwości,

co do jej zgodności z prawem unijnym.

Poruszając kwestię treści ustawy o świadczeniu

usług drogą elektroniczną, należy wskazać, że obec-

na treść ww. ustawy, która stanowi krajową imple-

mentację dyrektywy 2000/21/WE o handlu elektro-

nicznym, nie tylko nie wprowadza obowiązku, bez-

pośredniego lub pośredniego, ﬁltrowaniazawartości

przez usługodawców, ale wręcz uniemożliwia nałoże-

nie na nich takiego obowiązku w drodze np. orzecze-

nia sądowego.

Takie wnioski płyną z dwóch niezwy-

kle istotnych orzeczeń wydanych przez Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach SA-

BAM vs Scarlet Extended (C-70/10) oraz SABAM vs

Netlog NV (C-360/10), w których Trybunał jedno-

znacznie rozstrzygnął, że wszelkie formy nakładania

abstrakcyjnego i ogólnego obowiązku ﬁltrowaniatre-

ści przekazywanych przez usługobiorców są niezgod-

ne z prawem europejskim.

Projektowana obecnie

nowelizacja ustawy nie wprowadza pod tym wzglę-

dem żadnych zmian.

Przepisy ACTA w żadnym miej-

scu nie nakazują expressis verbis wprowadzenia obo-

wiązku ﬁltrowania treści przekazywanych przez

*

)

Dane za www.ip-watch.org.

305

użytkowników.

Obowiązek taki nie wynika z żadnej

zawartej lub obecnie negocjowanej przez rząd Rze-

czypospolitej Polskiej umowy międzynarodowej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że jak wska-

zano już powyżej, ACTA nie zawiera bezwzględnych

obowiązków wprowadzenia ﬁltrowania zawartości

przekazywanej przez użytkowników Internetu czy

też blokowania stron.

Pozwala też na utrzymanie

obecnego systemu wyłączenia odpowiedzialności do-

stawców usług za naruszające treści umieszczane lub

przesyłane przez użytkowników.

Wobec tego należy

stwierdzić, że ACTA wydaje się nie stać w żadnym

miejscu w sprzeczności z deklaracją wolności komu-

nikowania się w Internecie, przyjętą przez Radę Eu-

ropy 23 maja 2003 r., a w szczególności z zawartymi

w niej zasadami nr 3 i 6.

Pamiętać przy tym należy

o dużym stopniu ogólności obu aktów, co czyni do-

kładną ich wykładnię bardzo trudną.

W wypadku

politycznej deklaracji Rady Europy jest to oczywiście

zrozumiałe.

Odnosząc się do kwestii poruszonej w wystąpieniu

dotyczącej nowelizacji ustawy o świadczeniu usług

drogą elektroniczną, uprzejmie informuję, że projek-

towane przepisy uprawniają każdego, kto posiada

informację o bezprawnych danych, do przesłania do

usługodawcy wiarygodnej wiadomości mającej na

celu zablokowanie dostępu do nich.

Jednym z elemen-

tów wiarygodnej wiadomości jest jednoznaczne wska-

zanie danych, które naruszają prawo, oraz podanie

adresu internetowego i miejsca, gdzie są one dostęp-

ne.

Chodzi zatem o takie informacje o danych za-

mieszczonych w sieci Internet, które umożliwią usłu-

godawcy szybkie ich odszukanie oraz podjęcie decyzji

o ich ewentualnym zablokowaniu.

Temu właśnie ce-

lowi ma służyć podanie w sposób jednoznaczny, nie-

budzący wątpliwości, informacji o danych, które zda-

niem uprawnionego winny zostać zablokowane z po-

wodu ich bezprawności.

Projektowane przepisy w zakresie procedury po-

wiadamiania i blokowania dostępu do bezprawnych

danych wyłączają odpowiedzialność usługodawcy

w sytuacji, gdy w wyniku przeprowadzonego postę-

powania uznał on, że zawiadomienie jest niewiary-

godne, i nie zablokował dostępu do spornych treści.

Podkreślenia wymaga fakt, iż to wyłączenie odpo-

wiedzialności dotyczy roszczeń opartych na winie (np.

roszczenia odszkodowawczego), ale nie roszczeń zaka-

zowych (np. roszczenia o zaniechanie naruszeń).

Roz-

szerzenie tej odpowiedzialności jest niemożliwe, gdyż

nie wskazują na to przepisy dyrektywy 2000/31/WE,

które i tak już liberalizują zasady odpowiedzialności

host providera, w stosunku do odpowiedzialności na

zasadach ogólnych.

Ponadto nowelizacja ustawy

że usługodawca nie odpowiada również w sytuacji

odblokowania dostępu do danych po otrzymaniu wia-

rygodnego sprzeciwu.

Podjęcie decyzji o przygotowaniu projektu założeń

zostało poprzedzone zasięgnięciem opinii podmiotów

zainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy.

W związ-

ku z powyższym w kwietniu 2009 r. zamieszczono na

stronie ówczesnego Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych i Administracji otwarte zaproszenia dla wszyst-

kich chętnych do udziału w dyskusji i zgłaszania

uwag dotyczących konieczności zmiany ustawy o świad-

czeniu usług drogą elektroniczną.

Konsultacje pro-

wadzone były z szerokim udziałem środowiska infor-

matycznego, izb gospodarczych i środowisk akade-

mickich oraz innych zainteresowanych podmiotów,

w tym m.in. z:

— Polskim Towarzystwem Informatycznym (PTI),

— Polską Izbą Informatyki i Telekomunikacji

(PIIT),

— Krajową Izbą Gospodarczą Elektroniki i Tele -

komunikacji (KIGEiT),

— Polską Konfederacją Pracodawców Prywat -

nych Lewiatan,

— Stowarzyszeniem Instytutu Informatyki Śled -

czej,

— Związkiem Pracodawców Branży Internetowej

— generalnym inspektorem Ochrony Danych

Osobowych (GIODO),

— Polską Telefonią Komórkową Centertel sp. z o.o.

(PTK Centertel),

— Izbą Wydawców Prasy (IWP),

— Fundacją Panoptykon,

— kancelaria prawną Bird & Bird,

— kancelarią prawną Wierzbowski Eversheds,

— Związkiem Autorów i Kompozytorów Scenicz -

nych ZAiKS,

— Uniwersytetem Kardynała Stefana Wyszyń -

skiego,

— Uniwersytetem Warszawskim,

— Stowarzyszeniem Marketingu Bezpośredniego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie umowy handlowej dotyczącej

ACTA (1640)

sandry Trybuś w sprawie umowy handlowej dotyczą-

306

cej zwalczania obrotu towarami podrobionymi ACTA

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

nymi zastrzeżeniami wobec trybu zawarcia i treści

umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu to-

warami podrabianymi (ACTA) wyrażanymi przez

wiele środowisk i podmiotów prezes Rady Ministrów

pogłębionej debaty społecznej zostanie podjęta decy-

zja o ewentualnym wznowieniu procedury ratyﬁka-

cyjnej, jak też o możliwej konieczności modyﬁkacji

przepisów krajowych.

mier Donald Tusk wystosował do członków Europej-

skiej Partii Ludowej, największego ugrupowania

przez Parlament Europejski, na co wskazują wyniki

głosowań w komisjach Parlamentu Europejskiego,

które wszystkie przedstawiły opinię rekomendującą

odrzucenie ACTA.

Głosowanie w tej sprawie na po-

siedzeniu plenarnym planowane jest obecnie na 4 lip-

ca 2012 r.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że po podjęciu

decyzji o wstrzymaniu procedury ratyﬁkacyjnejrząd

RP rozpoczął szereg działań zmierzających nie tylko

do wyjaśnienia wątpliwości związanych z ACTA, ale

także do dokonania szerszego przeglądu i diagnozy

stanu prawa w zakresie objętym, choćby pośrednio,

postanowieniami tej umowy.

Symbolicznym począt-

kiem publicznej debaty stało się spotkanie premiera

z przedstawicielami społeczeństwa odbyte w dniu 6 lu-

tego 2012 r. w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

w którym to wydarzeniu uczestniczyli także inter-

nauci, poprzez IRC i Twittera.

Kolejnym etapem de-

baty było zorganizowanie w Centrum Nauki Koper-

nik w dniu 5 marca 2012 r. otwartego spotkania na-

zwanego Kongresem Wolności w Internecie.

Dysku-

sje prowadzono w czterech grupach („Jaka umowa

kolenie ﬁlmuo20.00”,warsztat„Demokracja2.0”),

po zakończeniu których eksperci społeczni przedsta-

wili zebrane postulaty, a minister administracji i cy-

fryzacji – listę zadań, nad którymi będą w najbliż-

szych miesiącach prowadzone prace.

Zgodnie z wy-

rażanymi na kongresie postulatami zostały następ-

nie powołane małe grupy warsztatowe w celu prze-

dyskutowania zgłoszonych tematów.

Warsztaty te

współkierowane były przez przedstawicieli admini-

stracji i ekspertów społecznych, którzy w sposób nie-

zależny dobrali uczestników i prowadzili prace grup.

Tematami przewodnimi grup były: prawo autorskie

i prawo własności przemysłowej, modele biznesu

wodniczący grup kierowali się postulatami sformu-

łowanymi podczas otwarcia kongresu w dniu 5 mar-

ca br., a także własną wiedzą i doświadczeniem.

Pra-

ce warsztatów, których postępy można było śledzić

poprzez publicznie dostępne strony wiki, obecnie się

zakończyły i opublikowane zostały podsumowujące

je raporty, zawierające konkretne postulaty działań

i zmian w prawie.

Raporty te można obecnie komen-

tować on-line.

Na podstawie raportów Ministerstwo

Administracji i Cyfryzacji przygotowuje zbiorcze

opracowanie, zawierające rekomendacje podjęcia wy-

branych postulatów, a następnie przedstawi je do

akceptacji prezesowi Rady Ministrów.

Prace kongresu i warsztatów tematycznych do-

starczyły już wielu cennych wniosków, zarówno do-

tyczących materii prawa, jak i sposobów działania

administracji publicznej.

Realizacja już zgłoszonych

wniosków jest poważnym i pracochłonnym przedsię-

wzięciem, mimo to debata będzie kontynuowana,

m.in. w postaci kolejnego otwartego spotkania, pod-

sumowującego osiągnięcia i wnioski Kongresu Wol-

ności w Internecie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

podpisania przez Polskę porozumienia ACTA

(1742)

sma z dnia 14 lutego 2012 r., SPS-023-1742/12, doty-

Jarosa w sprawie wątpliwości wokół podpisania przez

Polskę porozumienia ACTA, uprzejmie przedstawiam

następujące informacje.

dotycząca zwalczania obrotu towarami podrabiany-

mi (ACTA) negocjowana była oﬁcjalnieod2008r.,co

zostało podane do publicznej wiadomości.

Istnienie

projektu umowy i jej założenia były znane zarówno

przedstawicielom organizacji pozarządowych, jak i po-

słom Rzeczpospolitej Polskiej.

Potwierdzeniem tego

307

nież interpelacje poselskie dotyczące ACTA.

Publicz-

nie dostępne, choć należy przyznać, że początkowo

jedynie dzięki przeciekom, były też kolejne projekty

negocjujące strony w kwietniu 2010 r.

W sprawie

ły.

Ostateczny tekst umowy opublikowany został

debaty wśród środowisk akademickich oraz organi-

zacji pozarządowych.

Temat był także podnoszony

log.

Można jedynie wyrazić ubolewanie, że postulaty

stały odpowiednio nagłośnione w odpowiednim czasie.

Niewątpliwie przeprowadzone konsultacje, w któ-

rych uczestniczył pewien krąg podmiotów, nie

uwzględniały wszystkich interesariuszy i praktyka

prowadzenia konsultacji ulegnie w przyszłości zmia-

nie.

W związku z ogromnym wzrostem zaintereso-

wania tematyką prawa autorskiego w ostatnim cza-

sie, w przyszłości lista konsultowanych podmiotów

zostanie rozszerzona o organizacje zajmujące się

ochroną konsumentów i praw obywatelskich.

Ponad-

to prowadzone będą otwarte konsultacje polegające

na publikacji projektów aktów prawnych na stronach

danego ministerstwa, w celu zebrania opinii od

wszystkich zainteresowanych podmiotów.

Warto

w tym miejscu wskazać także na rozpoczętą przez

rząd debatę, prowadzoną obecnie jako Kongres Wol-

ności w Internecie przez Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji.

O ile nie są to konsultacje w rozumieniu

ustawy, to proces ten będzie kontynuowany i dosko-

nalony w celu ciągłego i pełnego umożliwienia społe-

czeństwu wyrażania opinii w procesie stanowienia

i stosowania prawa przez administrację rządową.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zasadniczą

różnicą pomiędzy ACTA, a traktatami WIPO, TRIPS

czy Konwencją Berneńską o ochronie dzieł literackich

i artystycznych jest przedmiot ich regulacji.

O ile

wspomniane traktaty dotyczą głównie zagadnień ma-

terialnoprawnych, określając takie kwestie, jak przed-

miot i zakres ochrony prawno-autorskiej, to ACTA ma

za zadanie ustanowienie minimalnych standardów

w zakresie dochodzenia i egzekwowania tych praw,

czyli dotyczy prawa procesowego – procedur karnych,

cywilnych i administracyjnych.

Ma w związku z tym

charakter komplementarny w stosunku do innych

umów międzynarodowych i nie wpływa bezpośrednio

na zagadnienia w nich uregulowane.

Zasada ta jest

wyrażona w art. 1 ACTA, zgodnie z którym „żadne

postanowienie niniejszej umowy nie stanowi odstęp-

stwa od żadnego zobowiązania Strony wobec jakiej-

kolwiek innej strony wynikającego z istniejących

brzmienia tego przepisu stwierdzić także, że w razie

ewentualnej sprzeczności pomiędzy przepisami ACTA

i innej umowy regulującej tę samą materię, przepisy

ACTA nie znajdą zastosowania.

Odnosząc się do kwestii stanowisk negocjacyjnych

innych państw należy stwierdzić, że rząd Rzeczypo-

spolitej Polskiej nie posiada i wobec tego nie jest

w stanie ujawnić stanowisk negocjacyjnych innych

państw, będących stronami negocjacji w sprawie

ACTA.

Z zasady dokumenty te nie są przekazywane

innym stronom.

Odnośnie do pozostałych dokumen-

tów powstałych podczas negocjacji, ich ujawnienie

należy do poszczególnych państw biorących udział

w negocjacjach.

Ze strony polskiej Ministerstwo Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego ujawniło wszystkie

instrukcje negocjacyjne na polecenie Prezesa Rady

Ministrów po debacie 6 lutego 2012 r.

Dostępne są

one na stronie internetowej Ministerstwa Kultury

gov.pl. Wspomnieć również należy, że Ministerstwo

konawczych do tej ustawy, stosownie do przepisu

teresowanych nowelizacjami prawa autorskiego.

ne w tym samym kręgu podmiotów w maju 2010 r.,

po ujawnieniu projektu umowy.

Wykaz konsultowa-

nych podmiotów znajduje się w rozdzielniku do pisma

11 maja 2010 r., znak: DP/941/10, dostępnego pod

adresem: www.mkidn.gov.pl.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

w sprawie wykonania wyroku

nia wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowie-

Polsce, przesłaną przy piśmie z dnia 11 czerwca 2012 r.,

308

znak: SPS-023-1961p/12, pana Marka Kuchcińskie-

go, wicemarszałka Sejmu, odpowiadając z upoważ-

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Należy zaznaczyć, że ustanowione w ustawie z dnia

z późn. zm.) prawo do zgłoszenia sprzeciwu wobec

kiem ochrony prawnej dla kobiet, którym odmówiono

wystawienia skierowania na badania prenatalne,

a także w przypadku nieprzeprowadzania badań pre-

natalnych pomimo wystawienia skierowania.

Zgod-

nie z art. 31 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy pacjent

lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprze-

ciw wobec opinii lub orzeczenia lekarza, jeżeli mają

z przepisów prawa.

Odmowa wystawienia skierowa-

nia na badania prenatalne ma wpływ na ewentualne

prawo kobiety do przerwania ciąży wynikające z art. 4a

poz. 78, z późn. zm.).

Ponadto należy podkreślić, że

w celu rozpowszechnienia informacji o działalności

komisji lekarskiej oraz możliwości składania sprzeci-

wu wobec opinii lub orzeczenia lekarza rzecznik praw

pacjenta podjął szereg działań, w szczególności:

a) informacja o mechanizmie skargowym jest opu-

blikowana na stronie internetowej rzecznika praw

pacjenta (www.bbp.gov.pl) oraz organizacji pozarzą-

dowej – Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Ro-

dziny (www.federa.org.pl);

b) w październiku 2010 r. rzecznik praw pacjenta

„Pacjencie, czy znasz swoje prawa?”; przygotowano

specjalne ulotki, które zostały wysłane do wszystkich

gmin w Polsce (ok. 2500) z prośbą o ich rozpowszech-

nienie wśród mieszkańców oraz zamieszczenie infor-

macji na stronach internatowych;

c) zostało przeprowadzone szkolenie dla organi-

zacji pozarządowej, tj. Federacja na rzecz Kobiet i Pla-

nowania Rodziny oraz udział w szeregu konferencji

i spotkań;

d) w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta działa bez-

płatna linia informacyjna w celu informowania pa-

cjentów o ich prawach;

e) od listopada 2011 r. prowadzona jest szeroka

kampania medialna pt. „Pacjencie nie jesteś sam”,

w ramach której będzie wyświetlany spot reklamowy

w stacjach telewizyjnych TVN oraz TVP Info oraz

jest prowadzona kampania on-line.

Jeśli chodzi o stosowanie klauzuli sumienia przez

lekarzy, to w dniu 12 marca 2012 r. do konsultanta

do konsultantów wojewódzkich w dziedzinie położ-

nictwa i ginekologii zostało rozesłane pismo dotyczą-

ce prawidłowego stosowania przez lekarzy klauzuli

sumienia.

Komunikat został opublikowany na ła-

mach „Ginekologii Polskiej”.

Kwestia ta ponownie

została poruszona na spotkaniu zespołu krajowego

w dniu 25 czerwca 2012 r.

Ponadto na stronie inter-

netowej Ministerstwa Zdrowia zostało zamieszczone

tłumaczenie wyroku w sprawie R. R. oraz komunikat

w sprawie powoływania się przez lekarzy na tzw.

klauzulę sumienia.

Oto treść komunikatu, który znajduje się na stro-

nie internetowej Ministerstwa Zdrowia:

W związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału

informuję, że w przedmiotowym wyroku zostało pod-

niesione, iż w przypadku świadczeń diagnostycznych

świadczeniodawcy nie powinni mieć możliwości po-

woływania się na sprzeciw sumienia.

Trybunał

stwierdził, że „odmowa zdiagnozowania potencjalnie

poważnej choroby na podstawie tego, że diagnoza

może w rezultacie prowadzić do działania terapeu-

tycznego, któremu lekarze sprzeciwiali się z powo-

dów związanych z sumieniem, jest niezgodna z sa-

mym pojęciem sprzeciwu sumienia”.

Tym samym

lekarze, odmawiając przeprowadzenia badań prena-

talnych, nie powinni powoływać się na klauzulę su-

mienia.

Ponadto Trybunał w swoim wyroku zważył,

że skuteczne egzekwowanie prawa do wolności su-

mienia pracowników opieki zdrowotnej w kontekście

zawodowym nie może uniemożliwiać pacjentom uzy-

skania dostępu do świadczeń, do których są upraw-

nieni zgodnie ze stosownym ustawodawstwem.

karz może powstrzymać się od wykonania świadczeń

ne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego

i odnotować fen fakt w dokumentacji medycznej.

Le-

nia, odmówić wydania kobiecie w ciąży skierowania

ne, jeśli istnieje uzasadnione podejrzenie, że ciąża za-

graża życiu lub zdrowiu kobiety albo kobieta obawia

się, że płód jest uszkodzony.

Ponadto lekarz nie może

danie prenatalne albo na badania specjalistyczne, na-

o przerwanie ciąży zgodnie z ustawą z dnia 7 stycznia

go i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży

Z poważaniem

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

309

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(3053)

terpelację pani Marii Janyskiej, posła na Sejm RP,

27 marca 2012 r. (znak: SPS-023-3053/12), dotyczą-

cą kryterium kontraktowania specjalistycznych

wiecie czarnkowsko-trzcianeckim, uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Przeprowadzenie postępowań o zawarcie umów

zostało dokonane w oparciu o treść zarządzenia

nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu

dalej „zarządzeniem nr 81/2011/DSOZ”.

Zgodnie

z treścią § 11 ust. 5 zarządzenia nr 81/2011/DSOZ

harmonogram poradni specjalistycznych powinien

spełniać następujące warunki: poradnia specjali-

styczna powinna być czynna nie krócej niż trzy dni

Zgodnie także z brzmieniem powyższego przepisu

zarządzenia warunek czasu pracy poradni (minimal-

ny warunek) będzie obowiązywał wszystkich świad-

czeniodawców w 2012 r.

Podkreślić jednakże w tym miejscu trzeba, iż

uprzednio obowiązujące w omawianym zakresie za-

rządzenie nr 29/2011/DSOZ prezesa Narodowego

na w § 11 ust. 5 przewidywało także możliwość przy-

jęcia przez strony w postępowaniu w sprawie zawar-

odmiennego harmonogramu odpowiadającego usta-

lonej liczbie świadczeń.

Wskazać bowiem trzeba, iż

umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

wierają liczbę i cenę jednostek rozliczeniowych (punk-

nowić kryterium dla zmniejszenia wymiaru czasu

pracy poradni.

W oparciu o treść obecnie obowiązu-

nym zarządzeniu nr 81/2011/DSOZ warunek.

Dodać należy także, iż jako uzasadnienie elimi-

nacji dotychczasowej możliwości określania odmien-

nego harmonogramu pracy poradni specjalistycznych

wskazano konieczność zagwarantowania świadcze-

niobiorcom minimalnego (12-godzinnego) dostępu do

poradni specjalistycznych niezależnie od regionu kra-

ju przez nich zamieszkanego czy rodzaju wykonywa-

nej pracy (praca zmianowa).

Także, analogicznie jak

w poprzednich latach, w prowadzonych postępowa-

niach konkursowych premiowane są poradnie oferu-

jące dłuższy niż minimalny czas pracy poradni.

W tym miejscu podkreślić należy, iż minister

zdrowia posiada uprawnienia nadzorcze w stosunku

do Narodowego Funduszu Zdrowia pozwalające na

dokonanie ingerencji w treść zarządzeń prezesa Na-

rodowego Funduszu Zdrowia.

Zgodnie z treścią

bada decyzje podejmowane przez prezesa Narodowe-

go Funduszu Zdrowia i stwierdza nieważność decyzji

1) narusza ona prawo lub

2) prowadzi do niewłaściwego zabezpieczenia

3) prowadzi do niezrównoważenia przychodów

i kosztów funduszu.

Zgodnie natomiast z art. 165 ust. 3 ww. ustawy

przesłanką wydania zaleceń prezesowi Narodowego

Funduszu Zdrowia jest ustalenie, iż jego działalność

narusza prawo lub interes świadczeniobiorców.

W związku z powyższym naruszenie interesu

świadczeniobiorców oraz niewłaściwe zabezpieczenie

świadczeń opieki zdrowotnej mogą stanowić podsta-

wę do zastosowania przez ministra zdrowia instru-

mentów nadzoru.

Przesłanki te jednakże powinny

mieć wymierny i rzeczywisty charakter, a przede

wszystkim rozstrzygnięcia nadzorcze powinny być

wydawane w jednoznacznym stanie faktycznym.

Do

postępowania przed ministrem zdrowia w zakresie

administracyjnego (art. 181 ust. 1 ustawy o świad-

ków publicznych).

Stwierdzenie nieważności przez

ministra zdrowia następuje w drodze decyzji admini-

stracyjnej i musi być poprzedzone postępowaniem ad-

ministracyjnym przeprowadzonym zgodnie z wymo-

gami określonymi w Kodeksie postępowania admini-

stracyjnego, w tym z wymogami w zakresie materiału

dowodowego do ustalenia stanu faktycznego.

Badając zgodność wskazanych w zarządzeniu roz-

wiązań z prawem, stwierdzić należy, iż możliwość

wprowadzenia wymogu dotyczącego czasu pracy po-

radni specjalistycznej znajduje swoją podstawę praw-

310

wynika, iż prezes Narodowego Funduszu Zdrowia

określa warunki wymagane od świadczeniodawców.

Badając rozwiązania zawarte w ww. zarządzeniu pod

kątem drugiej z przesłanek (tj. pod kątem poziomu

zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej), minister

zdrowia prowadzi bieżącą korespondencję dotyczącą

poziomu zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej

Dlatego, w związku z koniecznością wyjaśnienia

wątpliwości co do odpowiedniego poziomu zabezpie-

czenia świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu ambu-

latoryjnej opieki specjalistycznej na obszarze powia-

tu czarnkowsko-trzcianeckiego, minister zdrowia

zwrócił się o udzielenie stanowiska w sprawie przez

konsultantów wojewódzkich w poszczególnych dzie-

dzinach medycyny, które zostały wskazane w inter-

pelacji jako niezabezpieczone.

Dodatkowo także uprzejmie informuję, iż w związ-

ku z uznaniem możliwości wystąpienia utrudnień

w dostępie do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej,

w tym wydłużenia czasu oczekiwania przez pacjen-

tów na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej, mi-

wszczął postępowanie administracyjne celem stwier-

jako prowadzącego do niewłaściwego zabezpieczenia

dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej lub w celu

wydania zaleceń zmierzających do usunięcia stwier-

dzonych nieprawidłowości.

Wydanie ww. decyzji po-

przedzone musi być jednakże, zgodnie z przepisami

Kodeksu postępowania administracyjnego, szczegó-

łową i kompleksową analizą materiału dowodowego.

Wskazane postępowanie jest aktualnie w toku.

W odniesieniu do kwestii możliwości weryﬁkacji

kryteriów kontraktowania świadczeń opieki zdrowot-

nej uprzejmie informuję, iż zgodnie z art. 146 ust. 1

ustawy prezes NFZ określa przedmiot postępowania

runki wymagane od świadczeniodawców.

W związku

kułu prezes NFZ corocznie wydaje zarządzenie

świadczeń opieki zdrowotnej.

Dodatkowo dodać moż-

na, iż prezes NFZ przed określeniem przedmiotu po-

stępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

sięga opinii właściwych konsultantów krajowych

(art. 146 ust. 2 ustawy).

Podkreślić także trzeba, iż jak

wynika z dyspozycji art. 147 ustawy, kryteria oceny

kryteria kontraktowania świadczeń opieki zdrowot-

nej stanowią immanentną treść zarządzenia prezesa

NFZ wydawanego na podstawie art. 146 ust. 1 usta-

wyjaśnienia należy wskazać, iż minister zdrowia zo-

stał w tym przypadku także uprawniony wyłącznie

do przeprowadzenia procedury określonej w art. 163

ustawy, tj. dokonania badania treści zarządzenia pre-

zesa NFZ.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

zdrowotnej dla osób starszych (3536)

lacją (znak: SPS-023-3536/12) złożoną przez panią

Annę Elżbietę Sobecką, poseł na Sejm RP, z dnia

4 kwietnia 2012 r. dotyczącą nieprzystosowania opie-

ki zdrowotnej dla osób starszych, uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższych informacji.

wotnej realizowany jest cały szereg zadań, które słu-

żyć mają sprawiedliwemu dostępowi do świadczeń

go Funduszu Zdrowia.

Dzięki ww. ustawie gwaran-

tuje się wszystkim powszechny i równy dostęp do świad-

czeń opieki zdrowotnej.

ło się stworzenie strategii polityki zdrowotnej wobec

ludzi starych.

Jej podstawowe cele to upowszechnie-

nie i poprawa dostępności opieki zdrowotnej rozu-

miane jako lepszy dostęp do świadczeń ochrony zdro-

wia na równych prawach dla wszystkich ludzi star-

szych, koordynacja opieki poprzez ciągłość wynika-

jącą z długofalowego charakteru starzenia i chorób

311

całościowe rozwiązywanie problemów w interdyscy-

plinarnej współpracy zespołów medycznych z uwzględ-

do potrzeb, ﬁnansowanie świadczeń zdrowotnych,

wdrożenia infrastruktury opieki zdrowotnej dla osób

pacjentem, wymagającym interdyscyplinarnego, pro-

fesjonalnego i wielosektorowego podejścia integrują-

cego pracowników medycznych w opiece geriatrycznej

poprzez wprowadzenie w załączniku nr 12 zarządze-

nia nr 72/2011/DSOZ prezesa NFZ z dnia 20 paździer-

produktu rozliczeniowego pod nazwą całościowa oce-

na geriatryczna.

Procedura ta wyceniona została

nie 156 zł).

Trwają także prace nad przygotowaniem

rozwiązań legislacyjnych oraz działań opartych o stan-

dardy europejskie w zakresie poprawienia opieki nad

pacjentem w podeszłym wieku, rozwiązań w zakresie

rozbudowy kadry i bazy geriatrycznej, w tym geron-

tologicznych zespołów naukowo-badawczych, oraz

promowanie kształcenia w geriatrii, w tym stworzenie

sieci klinik, oddziałów, poradni geriatrycznych oraz

stanowisk konsultantów do spraw geriatrii.

Aby zabezpieczyć w sposób właściwy medyczną

geriatrii, za pośrednictwem konsultantów krajowych

karskiego, poprzez zwiększenie liczby jednostek szko-

Rejestru Lekarzy RP, liczba lekarzy geriatrów ak-

tywnych zawodowo ulega systematycznemu zwięk-

szeniu i obecnie wynosi 259 (wg stanu na dzień 29 lu-

wadziła delegację dla ministra zdrowia do wydania

skich.

Przygotowywany projekt rozporządzenia prze-

widuje, że specjalizację w dziedzinie geriatrii będą

mowego bezpośrednio po uzyskaniu dyplomu.

Obec-

nie warunkiem rozpoczęcia specjalizacji w dziedzinie

nia specjalizacji w dziedzinie chorób wewnętrznych,

gii.

W związku z powyższym możliwość uzyskania

Oprócz ww. opisanych zmian, dokonanych na pod-

lujących system specjalizacji lekarskich, w trakcie

do wymagań odnoszących się do bazy sprzętowej lub

dydaktycznej, tam gdzie nie jest to niezbędne), tak

aby znacząco zwiększyć liczbę miejsc akredytowa-

nych, co obecnie stanowi istotną barierę w możliwo-

ści otwierania przez lekarzy specjalizacji;

— weryﬁkacjaiurealnienieprogramówspecjali -

zacji, które w części przypadków są nadmiernie roz-

budowane, przez co tworzą barierę dla osób specjali-

zujących się w mniejszych ośrodkach;

312

Warto także wskazać, że konieczne jest podjęcie

intensywnych prac w zakresie poprawy ﬁnansowania

procedur geriatrycznych.

Procedury geriatryczne,

podobnie jak procedury kliniczne, są ﬁnansowane

wycena w stosunku do ponoszonych nakładów na

diagnostykę, prewencję powikłań chorób, terapię

i rehabilitację pacjentów w wieku starszym nie po-

winna więc generować długów, a przynosić długofa-

lowe oszczędności dla systemu ochrony zdrowia.

Z tego powodu celowe jest tworzenie oddziałów ge-

riatrycznych, warunkując redukcję deﬁcytuwysoko-

specjalistycznych usług geriatrycznych; stanowić

również one będą bazę łóżkową dla klinik geriatrii

i bazy geriatrycznej staną się gerontologiczne zespo-

ły naukowo-badawcze i specjaliści z zakresu geria-

trii.

Jednocześnie pełnoproﬁloweklinikigeriatriina

uczelniach medycznych jako jednostki międzywy-

działowe przypisane wydziałowi lekarskiemu lub wy-

działowi nauk o zdrowiu winny stanowić profesjonal-

ną bazę do kształcenia studentów wielu innych kie-

runków nauczania w zakresie aspektów gerontolo-

gicznych, w tym pielęgniarstwa, zdrowia publiczne-

go, ﬁzjoterapiiczydietetyki.

W załączeniu pozwalam sobie przekazać także

szczegółowe dane dotyczące liczby oddziałów geria-

trycznych w Polsce w latach 2008–2011, z podziałem

pieczeniu opieki geriatrycznej na przestrzeni ostat-

nich 5 lat.

nymi otrzymanymi z Narodowego Funduszu Zdro-

wia (w załączeniu) sukcesywnie rośnie wysokość

środków przeznaczonych na ﬁnansowanieświadczeń

w zakresie geriatria w rodzajach świadczeń z zakre-

su ambulatoryjnej opieki geriatrycznej oraz leczenia

w 2012 r. wynosi 51 587 424 zł.

Dodatkowo na załą-

czonych wykresach pragnę zaprezentować kształto-

wanie się w poszczególnych miesiącach w okresie

szarze geriatria.

Średnia wartość hospitalizacji jest

ilorazem wartości zrealizowanych świadczeń oraz

go pacjenta.

pilną potrzebę wprowadzenia nowych rozwiązań

w opiece geriatrycznej w Polsce, za czym przemawia-

ją argumenty demograﬁczneisocjoekonomiczne.

Ztego

pracuje grupa ekspertów (Zespół do spraw geronto-

logii w grudniu 2008 r. przekształcony z Zespołu do

spraw geriatrii), w skład którego wchodzą najlepsi

krajowi specjaliści z tej dziedziny.

Zespół powołany

został w celu przygotowania (w formie rozporządze-

nia ministra zdrowia) propozycji zmian do uwzględ-

nienia w tworzeniu nowoczesnych form ochrony

zdrowia dla osób starszych oraz opracowania stan-

dardów kompleksowej opieki geriatrycznej.

W efekcie

prac zespołu przygotowany został wstępny projekt

standardu w opiece geriatrycznej.

Przygotowano tak-

że projekt aktu prawnego, który regulował będzie

kwestie zastosowania standardu postępowania w dzie-

dzinie geriatrii oraz procedur medycznych przy

trii w podmiotach leczniczych.

Obecnie trwa proce-

dura legislacyjna w celu wdrożenia projektowanych

zmian, a intensywne prace w tym zakresie trwają.

z kompleksową opieką geriatryczną w Ministerstwie

zmiany dotyczące przepisów prawa w zakresie opieki

długoterminowej oraz kwestii związanych z opieką

pielęgnacyjną nad pacjentem w podeszłym wieku.

Uwzględniając potrzeby społeczeństwa w zakresie

opieki zdrowotnej nad ludźmi starymi, planuje się

zmiany legislacyjne umożliwiające:

1) stworzenie kompleksowego systemu opieki,

w skład którego wejdą następujące formy opieki:

a) całodobowa opieka geriatryczna w geriatrycz-

nym oddziale szpitalnym,

b) dzienna opieka geriatryczna w dziennym ośrod-

ku opieki geriatrycznej,

c) specjalistyczna ambulatoryjna opieka geria-

tryczna realizowana w poradni geriatrycznej oraz

opieka domowa prowadzona przez geriatryczny ze-

spół opieki domowej przy poradni geriatrycznej,

d) geriatryczny zespół konsultacyjny dla lecznic-

twa zamkniętego i opieki długoterminowej przy od-

dziale geriatrycznym lub przy poradni geriatrycznej;

2) wdrożenie standardów i procedur medycznych

dla osób starszych;

3) zwiększenie liczby zakładów opieki długoter-

minowej w celu skrócenia czasu oczekiwania na przy-

jęcie.

Wśród rekomendowanych zmian znajdują się także:

1) stworzenie sieci klinik, oddziałów, poradni ge-

riatrycznych oraz stanowisk konsultantów do spraw

geriatrii w jednostkach szpitalnych i opieki długoter-

minowej;

2) nadanie szczególnej rangi geriatrii w przejścio-

wym okresie 10 lat poprzez aktywną politykę resortu

zdrowia na rzecz rozwoju geriatrii oraz preferencyjne

kontrakty Narodowego Funduszu Zdrowia z placów-

kami geriatrycznymi, akredytowanymi w oparciu

o standardy geriatryczne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

313

rodzaj świadczeń 2008 2009 2010 2011 2012

ambulatoryjna opieka specjalistyczna 1 511 997 zł 1 756 799 zł 1 678 367 zł 2 115 035 zł 2 879 534 zł

leczenie szpitalne 30 027 743 zł 43 584 213 zł 42 794 654 zł 43 518 645 zł 48 707 890zł

Suma 31 539 740 zł 45 341 013 zł 44 473 022 zł 45 533 679 zł 51 587 424 zł

314

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie nadużyć Komisji Majątkowej (3683)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przez pana Stanisława Rakoczego, podse-

nych, przy piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. (sygn.

BMP-0713-1-47/2012/AD) interpelację posła na Sejm

RP pana Armanda Kamila Ryﬁńskiegowsprawie

nadużyć Komisji Majątkowej (sygn.

SPS-023-3683/12)

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Na wstępie wskazać należy, iż ustawa z dnia 16 grud-

z dniem 1 marca 2011 r.

Komisję Majątkową.

Wycena

wartości rynkowej nieruchomości „przyznanych Ko-

ściołowi katolickiemu” nie została oszacowana przez

Komisję Majątkową.

Sprawozdanie z kontroli udziału przedstawicieli

strony rządowej w pracach Komisji Majątkowej w la-

tach 1990–2011 r. dokonanej przez pracowników De-

partamentu Kontroli i Nadzoru Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów przedstawia nieprawidłowości o cha-

rakterze proceduralnym.

Do dnia 24 maja 2012 r., opie-

rając się jedynie na doniesieniach prasowych odnoszą-

cych się bezpośrednio do działalności Komisji Majątko-

wej, a pomijając ewentualną odpowiedzialność niektó-

rych osób za czyny podjęte w następstwie rozstrzygnięć

Komisji Majątkowej, wydaje się, że zapadło jedynie jed-

no orzeczenie stwierdzające winę rzeczoznawcy mająt-

kowego w sprawie poświadczenia nieprawdy w operacie

szacunkowym sporządzonym na potrzeby toczącego się

postępowania regulacyjnego przed Komisją Majątko-

wą.

Również inne nagłośnione w mediach przypadki

naruszeń prawa przy wydawaniu przez Komisję Mająt-

kową orzeczeń koncentrowały się na różnicach w war-

tości nieruchomości utraconych przez kościelne osoby

prawne a wartością nieruchomości przyznawanych

jako zamienne.

Sprawy te są przedmiotem postępowań

przed odpowiednimi instytucjami.

Warto podkreślić, iż Komisja Majątkowa nie była

uprawniona do dokonywania oceny prawidłowości spo-

rządzenia złożonych do akt sprawy operatów szacun-

kowych określających wartość nieruchomości dla ce-

lów dowodowych.

Taki dokument może jedynie spo-

rządzić uprawniona do tego osoba dysponująca nie-

zbędnym przygotowaniem i specjalistyczną wiedzą,

której umiejętności zostały potwierdzone przez postę-

powanie kwaliﬁkacyjne,wtymzłożenieegzaminuda-

jącego uprawnienia w zakresie szacowania nierucho-

mości – rzeczoznawcy majątkowego.

Zgodnie z art. 157

nia operatu szacunkowego dokonać może wyłącznie

organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych.

Odnosząc się do kwestii: „Czy w przypadku przyzna-

nia Kościołowi gruntu należącego do osoby prywatnej

zostanie on zwrócony właścicielowi?”, należy podkreślić,

Oddziały geriatryczne w Polsce w latach 2008–2011 wg województw

województwo

liczba

oddziałów

geriatrycznych

(2008 r.)

liczba łóżek

liczba

oddziałów

geriatrycznych

(2010 r.)

liczba łóżek

liczba

oddziałów

geriatrycznych

(2011 r.)

liczba łóżek

liczba poradni

geriatrycznych

dolnośląskie 4 70 5 100 6 94 20

kujawsko-pomorskie 1 21 1 21 1 21 5

lubelskie 3 88 3 88 3 88 21

lubuskie 1 25 1 25 1 25 2

łódzkie 1 6 3 34 2 16 22

małopolskie 3 63 3 63 3 63 23

mazowieckie 1 5 1 5 0 0 58

opolskie 1 26 2 56 2 56 1

podkarpackie 3 60 2 50 3 61 10

podlaskie 1 25 1 25 1 25 6

pomorskie 0 0 0 0 0 0 30

śląskie 9 216 9 248 12 282 79

wielkopolskie 2 45 2 45 2 45 10

zachodniopomorskie 1 6 1 6 1 6 14

Polska 31 656 34 766 37 782 307

315

iż ewentualne sprawy o podanym zakresie przedmioto-

wym powinny rozstrzygać sądy powszechne.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w kwestii zako-

nu cystersów oraz ewentualnego przysługiwania odwo-

łania w przypadku stwierdzenia nadużycia przy wyda-

niu orzeczenia komisji należy powtórzyć, iż o ewentual-

nych nieprawidłowościach oraz ewentualnych działa-

niach sanacyjnych może orzec sąd powszechny.

Odpowiadając na kwestię „nieprawidłowości” w po-

zostałych komisjach regulacyjnych, należy zazna-

czyć, iż Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji nie

posiada tego typu informacji.

Posiedzenia Komisji Majątkowej były protokołowa-

ne, jednakże nie były to stenogramy.

Protokoły znaj-

dują się w aktach spraw, których dotyczą.

Akta Komi-

sji Majątkowej znajdują się w siedzibie Departamentu

o ile nie zostały wypożyczone określonym organom

państwowym, w tym Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa, prokuraturom, Centralnemu Biuru Antyko-

rupcyjnemu oraz sądom powszechnym.

Członkowie komisji otrzymywali wynagrodzenie

w formie zryczałtowanej diety w wysokości – w za-

leżności od pełnionej funkcji w komisji – od 56% do

70% wynagrodzenia prezesa, wiceprezesa lub sędzie-

go Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż według da-

nych uzyskanych w Kancelarii Prezesa Rady Mini-

strów członkowie komisji otrzymywali wynagrodze-

nie ryczałtowe.

Przed denominacją w latach 1990–

–1994 otrzymali łącznie wynagrodzenie w wysokości

3 234 904 930,00 zł, a po denominacji w latach 1995–

–1996 – w wysokości 626 942,00 zł.

Natomiast poniżej

przedstawiam tabelę, w której wyszczególnione są

koszty utrzymania Komisji Majątkowej w latach 1997–

–2011.

Koszty te generowane były jedynie przez wy-

nagrodzenia członków Komisji:

Rok

Koszty wynagrodzeń członków Komisji

Majątkowej w latach 1997–2011

1997 682 193,50

1998 710 740,00

1999 789 722,00

2000 841 034,00

2001 891 572,00

2002 751 733,00

2003 765 176,00

2004 836 746,00

2005 918 701,00

2006 998 008,00

2007 980 513,08

2008 986 052,10

2009 945 037,16

2010 887 606,68

2011 68 585,94

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

Lotniczych Lotnictwa Państwowego,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

pana posła Bartosza Józefa Kownackiego w sprawie

uprzejmie informuję, że prezes Rady Ministrów, na

na udzielenie informacji o przebiegu i rezultatach

badań prowadzonych przez Komisję Badania Wypad-

ków Lotniczych Lotnictwa Państwowego w zakresie

obejmującym podanie danych personalnych (stopień

służbowy, imię i nazwisko) oraz okresów pobytu

członków komisji na terytorium Federacji Rosyjskiej

w związku z badaniem okoliczności katastrofy lotni-

W związku z powyższym uprzejmie przedstawiam

stosowne dane:

I. Wyjazdy służbowe członków Państwowej Komi-

sji Badania Wypadków Lotniczych, będących jedno-

cześnie członkami Komisji Badania Wypadków Lot-

niczych Lotnictwa Państwowego (KBWLLP), reali-

zowane do Federacji Rosyjskiej po katastroﬁewSmo-

leńsku z dnia 10 kwietnia 2010 r.

Lp. Imię i nazwisko Czas pobytu

1.

Waldemar Targalski

10–23 kwietnia 2010 r.

27 kwietnia–5 maja 2010 r.

11–21 maja 2010 r.

8–12 sierpnia 2010 r.

2.

Bogdan Frydrych

11–23 kwietnia 2010 r.

24 maja–2 czerwca 2010 r.

1–6 sierpnia 2010 r.

3.

Stanisław Żurkowski 18–21 października 2010 r.

316

II.

Wyjazdy służbowe członków Komisji Badania

alizowane do Federacji Rosyjskiej po katastrofie

niem wyjazdów przewodniczącego komisji, pana Je-

rzego Millera, który wówczas pełnił również funkcję

ministra spraw wewnętrznych i administracji).

Lp. Imię i nazwisko Czas pobytu

1. płk Mirosław Grochowski

11–23 kwietnia 2010 r.

28 kwietnia–11 maja 2010 r.

2. kmdr Dariusz Majewski

11–23 kwietnia 2010 r.

27 kwietnia–11 maja 2010 r.

10–21 maja 2010 r.

7–18 czerwca 2010 r.

29 czerwca–9 lipca 2010 r.

13–30 lipca 2010 r.

3. płk Mirosław Wierzbicki

11–23 kwietnia 2010 r.

4. ppłk Cezary Musiał

11–23 kwietnia 2010 r.

5. ppłk Dariusz Majewski

11–23 kwietnia 2010 r.

17–26 sierpnia 2010 r.

31 sierpnia–9 września 2010 r.

6. mjr Leszek Filipczyk 11–23 kwietnia 2010 r.

7. mjr Dariusz Dawidziak 11–23 kwietnia 2010 r.

8. mjr Robert Benedict

11–23 kwietnia 2010 r.

9. mjr rez.

Jerzy Skrzypek 11–23 kwietnia 2010 r.

10.

ppłk rez.

Mirosław Milanowski

11–23 kwietnia 2010 r.

11. mjr Janusz Niczyj

10–23 kwietnia 2010 r.

13–30 lipca 2010 r.

12. płk Jacek Przybysz 10–23 kwietnia 2010 r.

13. płk Olaf Truszczyński 10–15 kwietnia 2010 r.

14. mjr Bogusław Biernat 10–17 kwietnia 2010 r.

15. ppłk Sławomir Michalak

10–23 kwietnia 2010 r.

25 kwietnia–5 maja 2010 r.

29 czerwca–10 lipca 2010 r.

22–28 sierpnia 2010 r.

31 sierpnia–8 września 2010 r.

14 – 23 września 2010 r.

18–21 października 2010 r.

5–9 czerwca 2011 r.

16. mjr Artur Kułaszka 10–23 kwietnia 2010 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Odpowiedź

terpelację pani Joanny Fabisiak, posła na Sejm RP,

Marka Kuchcińskiego, znak: SPS-023-3839/12, z dnia

20 kwietnia 2012 r., w sprawie możliwości dokonania

dań cytologicznych i mammograﬁcznych,atakże

MZ-PZ-O-404-6124-17/ML/12, uprzejmie informuję.

Realizacja populacyjnych programów wczesnego

Wymienione programy są zgodne z wytycznymi za-

screening; 2003/878/EC), zgodnie z którą badania prze-

siewowe są stosowane w przypadku udowodnienia, że

wprowadzenie ich obniży umieralność.

Zgodnie z założeniami NPZChN w zakresie „Po-

pulacyjnego program proﬁlaktyki i wczesnego wy-

Jednocześnie docelowe populacje kobiet zostały

wybrane w oparciu o wieloletnie badania prowadzone

przez ekspertów z wielu krajów.

Wybór wskazanych

grup wiekowych potwierdzony został względami epi-

demiologicznymi, wskazującymi na najwyższe ryzy-

ko umieralności i zachorowalności z powodu raka

wych.

W przypadku wczesnej wykrywalności raka

piersi skuteczność skryningu jest podyktowana pa-

rametrami aparatury medycznej dedykowanej do ba-

dań mammograﬁcznych,wtymdużączułościąiswo-

istością mammograﬁiwykonywanychwbadanejpo-

pulacji.

Jednocześnie prowadzenie badań proﬁlaktycz-

nych w populacjach objętych skryningami znamien-

nie obniża ryzyko zgonu z powodu wymienionych

chorób nowotworowych, przy czym obniżenie ryzyka

317

w pozostałych grupach wiekowych jest znacznie niż-

sze.

Tym samym objęcie badaniami proﬁlaktycznymi

wymienionych populacji zostało uzasadnione wzglę-

dami medycznymi i efektywnością kosztową oraz

znaczącą czułością zdjęć mammograﬁcznych dla

skryningu raka piersi w wybranej grupie wiekowej.

Ponadto, niezależnie od faktu pozostawania w po-

wowymi, zgodnie z wykazem świadczeń gwaranto-

wanych stanowiącym załącznik do rozporządzenia

poz. 653, ze zm.), każda kobieta bez względu na wiek,

posiadająca aktualny dowód ubezpieczenia może

płatne badania diagnostyczne, w tym o charakterze

proﬁlaktycznym,tj.cytologięimammograﬁę,zgod-

nie z zaleceniami prowadzącego lekarza specjalisty.

Niniejszym uprzejmie informuję, że decyzje w za-

kresie metod i sposobu leczenia pozostają w wyłącz-

nej kompetencji lekarza prowadzącego leczenie.

Sto-

mi zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób,

leżytą starannością.

Odnosząc się do opinii na temat trudności w do-

stępie do lekarza ginekologa, uprzejmie informuję, że

poz. 1027, ze zm.) świadczenia opieki zdrowotnej m.in.

w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej są udzielane we-

niu czasu oczekiwania na realizację świadczenia

może podjąć lekarz w oparciu o aktualny stan zdro-

wia pacjenta.

Ponadto, zgodnie z art. 29 cytowanej ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowanychze

środków publicznych, świadczeniobiorca ma prawo

wyboru lekarza specjalisty spośród świadczeniodaw-

ców posiadających kontrakty z NFZ, tym samym

może dokonać wyboru tego realizatora świadczeń,

Pragnę jednocześnie nadmienić, że świadczenio-

dawca ponosi odpowiedzialność za udzielanie lub za-

niechanie udzielania świadczeń przez osoby przez

siebie zatrudnione lub udzielające świadczeń w jego

imieniu, a także osoby, którym udzielanie świadczeń

powierzył, oraz odpowiada za szkody powstałe także

chaniem udzielania świadczeń.

Wobec powyższego w sprawie ewentualnych za-

strzeżeń do warunków udzielania świadczeń opieki

zdrowotnej w kwestiach nieprawidłowości realizacji

tych świadczeń świadczeniobiorca może złożyć skargę

na warunki wykonywania świadczeń opieki zdrowot-

nej do właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ, któ-

ry zawiera umowy ze świadczeniodawcami, jest płat-

nikiem świadczeń oraz na bieżąco monitoruje realiza-

cję umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

Krzysztofa Kwiatkowskiego, znak: SPS-023-3955/12,

nych, uprzejmie informuję, że Ministerstwo Kultury

aktualności niektórych przepisów ustawy z dnia

Jednocześnie należy podkreślić, że istnienie tych de

facto martwych przepisów nie stało dotychczas na

przeszkodzie realizacji zadań organów administracji

rządowej wynikających z przywołanej ustawy, w mia-

rę ﬁnansowychmożliwościwtymzakresie.

Podział kompetencji precyzuje rozporządzenie mi-

nistra spraw wewnętrznych z dnia 23 października

1936 r. wydane w porozumieniu z ministrami spraw

wojskowych i opieki społecznej w sprawie wykonania

rzach wojennych, które m.in.przesądza, że:

318

„(…)

§ 2.

1.

Do zakresu działania wojewody należą:

a) sprawy ekshumacji i przeniesienia zwłok z cmen-

tarza lub grobu wojennego na inny cmentarz lub do

innego grobu wojennego,

b) udzielanie pozwoleń na remont lub budowę gro-

bowców, na wznoszenie pomników, na wykonywanie

robót ziemnych i innych urządzeń na cmentarzach

wojennych oraz zatwierdzanie projektów budowy po-

mników i projektów innych urządzeń,

c) udzielanie pozwoleń na dokonywanie zdjęć fo-

tograﬁcznychposzczególnychmogiłwojennych,

d) sprawy, dotyczące ogólnego zarządu cmentarzy

wojennych, a w szczególności sprawy związane z ewi-

dencją, remontem i utrzymaniem grobów i cmenta-

rzy wojennych oraz sprawy związane z uregulowa-

niem własności gruntów, zajętych pod cmentarze

wojenne.

2.

W sprawach, określonych w ustępie (1), woje-

woda działa w porozumieniu z odnośnymi władzami

wojskowymi.

(…)

§ 4.

1.

Bezpośrednie czuwanie nad stanem grobów

i cmentarzy wojennych należy do zarządu właściwej

3.

W razie uszkodzenia grobu lub jakichkolwiek

urządzeń na cmentarzu wojennym zarząd gminy

obowiązany jest o tym zawiadomić wojewodę.”

bach i cmentarzach wojennych przesądza przy tym, że

„zwierzchni nadzór nad nimi, polegający na sprawdza-

niu i kontrolowaniu działań podległych jednostek pod

względem legalności i podejmowania w tym zakresie

decyzji administracyjnych, sprawuje minister właści-

wy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowe-

go, z zachowaniem uprawnień przysługujących Ko-

ściołom i innym związkom wyznaniowym oraz wójtom

zm.) oraz uprawnień przysługujących Radzie Ochrony

Odnośnie brzmienia art. 1 pkt. 6 przywołanej

ustawy, uprzejmie informuję, że nie podzielam obaw

pana posła.

Pragnę zwrócić uwagę, że punkt ten do-

tyczy jedynie oﬁarrepresji.

Wydajesię,żeustawo-

dawca zakłada, że o represjach można mówić na te-

rytorium znajdującym się pod okupacją, której zaist-

nienie, zgodnie ze słownikową deﬁnicją,wymaganie

tylko zajęcia danego terytorium przy użyciu siły

zbrojnej, ale także ustanowienie tam przez okupanta

władzy administracyjnej.

W tym sensie żaden obszar

nie znajdował się jeszcze pod okupacją.

Dla uprosz-

czenia pomijam tutaj kwestię Wolnego Miasta Gdań-

ska, które nie stanowiło terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w tamtym czasie.

Nawet jednak uwzględnie-

nie tego przypadku nie stwarza, zdaniem Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, realnego

ryzyka wystąpienia zagrożenia, które sygnalizuje

pan poseł.

Wśród głównych czynników wskazałbym

tu niewątpliwą kwaliﬁkację okresu bohaterskiej

obrony Poczty Polskiej i Westerplatte jako okresu

konﬂiktuzbrojnegoorazniemożnośćjednoznacznego

zakwaliﬁkowaniaanektowanegodoRzeszywdniu

1 września 1939 r. terenu Wolnego Miasta Gdańska

jako terenu okupowanego.

Tym samym zarówno woj-

skowe, jak i cywilne oﬁarywtymdniukwaliﬁkują

się jako oﬁarykonﬂiktuzbrojnego,a nierepresjisen-

su stricto.

Ich groby spełniają zatem, zdaniem Mini-

sterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, deﬁni-

cję grobu wojennego zawartą w art. 6 pkt. 1.

Pragnę

dodatkowo podkreślić, że ministerstwu nie jest zna-

ny żaden przypadek, w którym dostrzeżona przez

pana posła niejasność interpretacyjna spowodował

nieobjęcie ustawową opieką grobu osoby poległej

w dniu 1 września 1939 r.

Resort jest gotowy udzielić

wszelkiej pozostającej w jego kompetencjach pomocy,

jeśli taki problem rzeczywiście wystąpi.

Biorąc pod uwagę powyższe, jakkolwiek w dłuższej

perspektywie czasowej nowelizacja ustawy wydaje się

nie do uniknięcia, nie jest ona w tym momencie prio-

rytetem w planach legislacyjnych Ministerstwa Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego.

Ministerstwo jest

jednak otwarte na inne opinie w tej kwestii i deklaru-

je gotowość ustosunkowania się do wszelkich sygna-

łów wskazujących, że obowiązujące prawo uniemożli-

wia lub utrudnia opiekę nad grobami i cmentarzami

wojennymi, jeżeli takie sygnały się pojawią.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Omilanowska

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przez panią Hannę Majszczyk, podsekre-

tarza stanu w Ministerstwie Finansów, przy piśmie

z dnia 4 maja 2012 r., interpelację posła na Sejm RP

pana Jana Cedzyńskiego w sprawie rządowej propo-

zycji zmian w ﬁnansowaniuKościołówizwiązków

wyznaniowych (sygn.

SPS-023-3964/12), uprzejmie

przedstawiam następujące informacje.

niu Funduszu Kościelnego oraz niektórych innych

319

ustaw przewiduje likwidację Funduszu Kościelnego,

duje także usamodzielnienie kościołów i innych

wotne, poprzez wprowadzenie możliwości przekaza-

nia na rzecz Kościoła lub innego związku wyznanio-

wego mającego uregulowane stosunki z państwem

kwoty w wysokości 0,3% podatku należnego wynika-

jącego z zeznania podatkowego albo z korekty zezna-

nia, przy jednoczesnym odstąpieniu od ﬁnansowania

z Funduszu Kościelnego składek na obowiązkowe

wotne osób duchownych.

Powyższy projekt dostępny

jest na stronie internetowej Ministerstwa Admini-

stracji i Cyfryzacji pod adresem www.mac.gov.pl,

w linku: http://mac.gov.pl/dzialania/propozycja-rza-

du-w-sprawie-funduszu-koscielnego.

W odniesieniu do poszczególnych kwestii poruszo-

nych w przedmiotowym wystąpieniu uprzejmie infor-

muję, iż Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji nie

posiada danych w zakresie przewidywanego kosztu

dotacji dla poszczególnych kościołów i innych związ-

wysokość dopłat będzie uzależniona od wysokości

przekazanego odpisu podatku przez obywateli.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

z ustawą budżetową na rok 2012 r. z dnia 2 marca

Funduszu Kościelnego (część 43, dział 758, rozdział

75 822) wynosi 94 374 tys. zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego,

znak: SPS-023-4032/12, w sprawie proﬁlaktykiwy-

krywania raka szyjki macicy oraz szczepień przeciw-

ko wirusowi HPV uprzejmie proszę o przyjęcie na-

Odpowiadając na pytanie, czy Ministerstwo Zdro-

wia planuje kontraktowanie przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia badań cytologicznych wykonywanych

przez położne, uprzejmie informuję, iż Ministerstwo

Zdrowia, mając na celu objęcie jak największej części

populacji badaniami cytologicznymi wykonywanymi

w ramach „Populacyjnego programu profilaktyki

go z zadań „Narodowego programu zwalczania cho-

rób nowotworowych”, podejmuje szereg działań

uwzględniających oczekiwania świadczeniobiorców,

m.in. zmierzających do umożliwienia indywidualnym

i grupowym praktykom położnych zawierania samo-

dzielnych umów o udzielenie świadczeń opieki zdro-

Należy zaznaczyć, iż w roku 2012 dokonano mo-

dyﬁkacji„Populacyjnegoprogramuproﬁlaktykii wcze-

snego wykrywania raka szyjki macicy” celem popra-

wy wskaźników zgłaszalności na badania proﬁlak-

tyczne w skriningach, w tym dopuszczono do reali-

zacji ww. programu pielęgniarki i położne POZ w za-

kresie dystrybucji zaproszeń oraz działań edukacyj-

no-informacyjnych.

We współpracy z Centralnym

Ośrodkiem Koordynującym oraz wojewódzkimi ośrod-

kami koordynującymi, z zaangażowaniem NFZ,

zmieniony został wzór zaproszenia imiennego kiero-

wanego do kobiet w sposób mający poprawić zgłaszal-

ność (każde zaproszenie podpisane jest przez kierow-

nika WOK oraz zawiera informację na temat samego

badania, wskazując, że jest niebolesne, a jego wyko-

nanie zajmuje niewiele czasu).

Jednocześnie pragnę nadmienić, iż w ramach

przedmiotowego programu podejmowane są liczne

tyczne: akcje medialne, informacyjno-edukacyjne

promujące program, dowożenie kobiet na badania,

produkcja i dystrybucja materiałów informacyjnych.

Wszelkie podejmowane inicjatywy mają zachęcić ko-

biety do zwracania większej uwagi na własne zdro-

wie.

Działania podejmowane w sposób ciągły i powta-

rzalny powinny skutecznie wpłynąć na wzrost świa-

domości zdrowotnej oraz na zmianę nastawienia

gularnego wykonywania badań proﬁlaktycznychbę-

dących podstawową metodą w walce z chorobami

Odnosząc się do pytania, czy Ministerstwo Zdro-

wia widzi potrzebę ﬁnansowaniaszczepionekprze-

ciwko wirusowi HPV dla dziewczynek w wieku gim-

nazjalnym, uprzejmie wyjaśniam, iż w roku 2009

ze środków publicznych szczepień przeciw wirusowi

320

Pragnę poinformować, iż mając na uwadze dzia-

łania podejmowane w zakresie zwalczania chorób

nowotworowych oraz istotność proﬁlaktykipierwot-

skiem o ponowne dokonanie analizy oraz oceny efek-

tywności klinicznej i kosztowej szczepionki przeciw

ku uzyskania pozytywnej opinii AOTM możliwe bę-

dzie rozważenie ﬁnansowaniaprzedmiotowychszcze-

pień ze środków publicznych.

cowaniem szczepionki przeciw niektórym szczepom wi-

rusa brodawczaka ludzkiego (HPV), podstawową meto-

dą zapobiegania temu nowotworowi są badania cytolo-

giczne wykonywane w ramach zorganizowanego skri-

ningu populacyjnego.

Założeniem „Populacyjnego pro-

gramu proﬁlaktykiiwczesnegowykrywaniarakaszyjki

macicy” jest objęcie badaniami cytologicznymi kobiet

krycie zmian w obrębie szyjki macicy, zanim nabiorą

charakteru nowotworowego, i umożliwiają wczesne roz-

poznanie choroby.

Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem

Cezary Rzemek

lacją posła Ryszarda Galli, znak: SPS-023-4051/12,

w sprawie upamiętnień mniejszości narodowych i et-

nicznych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, uprzej-

mie informuję, że w opinii Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego aktualne uwarunkowania

pieczają miejsca upamiętnień mniejszości narodo-

wych i etnicznych w stopniu nie mniejszym, niż miej-

sca upamiętnień osób narodowości polskiej.

Wynika

to bezpośrednio z treści art. 1 ustawy, ogólnie deﬁ-

niującego jej kompetencje, w którym czytamy m.in.:

„Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, zwana

dalej „Radą”, inicjuje i koordynuje działalność zwią-

zaną z upamiętnianiem historycznych wydarzeń i miejsc

bliskich narodowi polskiemu miejsc walk i męczeń-

stwa innych narodów (…)”.

Pragnę podkreślić, że

w zgodnej opinii Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Narodowego oraz Rady Ochrony Pamięci Walk i Mę-

czeństwa miejsca walki i męczeństwa osób reprezen-

tujących wszystkie mniejszości narodowe i etniczne

oraz grupę posługującą się językiem regionalnym,

zyku regionalnym, są co do zasady bliskie narodowi

jątki od tej reguły, a więc wszelkiego rodzaju upa-

miętnienia związane z trudnymi, niekiedy tragicz-

nymi, wątkami w dziejach stosunków osób narodo-

wości polskiej z przedstawicielami mniejszości, są

każdorazowo wnikliwie rozpatrywane przez Radę

OPWiM.

Jej starania o uwzględnianie w praktyce

upamiętniania, jeśli tylko jest to możliwe i historycz-

nie zasadne, racji każdej strony uważam za godne

pochwały.

Jestem przekonany, że Rada OPWiM jest

godna zaufania jako organ kierujący się w swych

działaniach, w tym także w sytuacjach spornych, wy-

łącznie kryterium prawdy.

W przekonaniu Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego obecne

brzmienie ustawy tej praktyki nie utrudnia.

W celu rozwiązania wszelkich możliwych niepo-

rozumień dodam, że ani dla ministerstwa, ani dla

Rady OPWiM nie ma znaczenia, że ustawodawca

w kontekście Narodu Polskiego używa w cytowanym

artykule sformułowania „upamiętnianie historycz-

i męczeństwa”, a w kontekście innych narodów skró-

conej formy „upamiętnianie miejsc walki i męczeń-

stwa”.

Różnicę tę traktuje się w praktyce jako wyni-

kającą z powodów czysto stylistycznych.

Przypominam jednocześnie, że podstawowe za-

bezpieczenie w dziedzinie interesującej pana posła

zyku regionalnym oraz Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej, obligujące wszystkie organy władzy publicz-

nej, w tym także Ministra Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego, Radę Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

321

oraz władze samorządowe, w których kompetencjach

leży wznoszenie pomników.

Biorąc pod uwagę powyższe, jakkolwiek w dłuż-

szej perspektywie czasowej nowelizacja ustawy wy-

cie priorytetem w planach legislacyjnych Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Minister-

i deklaruje gotowość ustosunkowania się do wszel-

kich sygnałów wskazujących, że obowiązujące prawo

utrudnia w konkretnych przypadkach zabezpiecze-

nie miejsc upamiętnień mniejszości narodowych i et-

jeżeli takie sygnały się pojawią.

w sprawie nadzoru nad działalnością jednostek

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

piśmie z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn.

DSPA-4810-

-3549-(1)/12) interpelację posła na Sejm RP pana Ta-

deusza Iwińskiego (sygn.

SPS-023-4105/12) w spra-

wie nadzoru nad działalnością jednostek samorządu

skiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

ruszona w przedmiotowym wystąpieniu jest zbieżna

z dwoma wcześniejszymi wystąpieniami pana posła

w sprawie nadzoru nad działalnością jednostek sa-

morządu terytorialnego na przykładzie Urzędu Mar-

szałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskie-

go z dnia 24 sierpnia 2011 r. i z dnia 20 października

2011 r.

Istotny pozostaje natomiast fakt, iż jedna z ww.

interpelacji została złożona w następstwie uznania

przez pana posła odpowiedzi ministra spraw we-

(znak: BMP-0713-7-53/11/AR) za niezadowalającą.

W udzielonej w dniu 16 listopada 2011 r. odpowiedzi

(znak: DAP-WST-0713-10/11/JA) podtrzymano sta-

nowisko w przedmiotowej sprawie, wskazując ponow-

nie, zważywszy na istotę przedmiotowej interpelacji,

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

jako organ właściwy do wypowiadania się w zakresie

kwestii wykorzystania przez jednostkę samorządu

terytorialnego (instytucji zarządzającej) środków po-

Mając na uwadze powyższe, a także problematykę

poruszoną w wystąpieniu pana posła, poniżej przed-

stawiam uzupełnione przez Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji dodatkowe informacje przekazane

przez Departament Administracji Publicznej MSWiA

-10/11/JA) w przedmiotowej sprawie.

niu, należy ponownie podkreślić, iż nadzór nad dzia-

łalnością jednostek samorządu terytorialnego ma

ściśle wyznaczone przez ustawodawcę granice, bo-

wiem nie może naruszać zagwarantowanej im w Kon-

stytucji RP i podlegającej ochronie sądowej samo-

dzielności w wykonywaniu powierzonych zadań.

W świetle zatem powyższego, jakkolwiek jednostka

samorządu terytorialnego uczestnicząca w sprawo-

chunkowych, niemniej podjęcie jakichkolwiek dzia-

łań przez ww. organy nadzoru może następować wy-

łącznie na podstawie kryterium legalności i tylko

w przypadkach określonych właściwym aktem nor-

matywnym – w odniesieniu do samorządu wojewódz-

Analizując zakres kompetencji przewidzianych

przez ww. ustawę, ,,ustrojową” dla organów nadzoru,

wskazać należy, iż prezes Rady Ministrów jest orga-

nem nadzoru o nadzwyczajnych uprawnieniach.

Świadczą o tym przesłanki przyznanego mu prawa

do wkraczania w działalność samorządu wojewódz-

twa (analogicznie jak w przypadku pozostałych jed-

nostek samorządu terytorialnego, tj. w działalność

gmin i powiatów) oraz formy i skutki podejmowanych

przez niego interwencji nadzorczych.

Tak więc kom-

petencje nadzorcze należące do prezesa Rady Mini-

strów określają przede wszystkim przepisy art. 84–

–85 ww. ustawy o samorządzie województwa, które

wskazują odpowiednio rozwiązanie organów samo-

rządu województwa oraz zawieszenie organów samo-

rządu województwa i ustanowienie zarządu komisa-

rycznego.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż prezes

Rady Ministrów dysponuje de facto najsilniejszymi

środkami nadzoru wobec organów samorządu woje-

wództwa, które są stosowane wyłącznie w ściśle uza-

sadnionych przypadkach, po spełnieniu ustawowych

przesłanek i po wyczerpaniu wszelkich innych dzia-

łań mogących doprowadzić do poprawy zaistniałego

stanu „powtarzającego się naruszenia konstytucji

lub ustaw” lub też „nierokującego szybkiej poprawy

322

i przedłużającego się braku skuteczności w wykony-

waniu zadań publicznych”.

Istotne jednak pozostaje

wskazanie, iż wspomniane powyżej uprawnienia

nadzorcze prezes Rady Ministrów realizuje głównie

przy współudziale terenowych organów nadzoru.

Re-

alizując kompetencje o tak restrykcyjnym względem

samodzielności organów jednostek samorządu tery-

torialnego charakterze, prezes Rady Ministrów jako

zwierzchnik administracji rządowej dysponuje wyod-

rębnionym w terenie zapleczem organizacyjnym

umożliwiającym na miejscu wnikliwą analizę wszyst-

kich okoliczności sprawy w celu podjęcia rozstrzy-

gnięcia o ewentualnym wszczęciu postępowania zmie-

rzającego do zastosowania jednego z ww. środków

nadzoru.

Powyższe zaplecze stanowi wojewoda wraz

z urzędem wojewódzkim oraz regionalne izby obra-

chunkowe.

W konsekwencji trudno zaprzeczyć, iż

jakkolwiek prezes Rady Ministrów zajmuje pierwsze

miejsce wśród wyszczególnionych organów nadzoru,

tym niemniej najszerszy przedmiotowo zakres kom-

petencji umożliwiających zebranie stosownych infor-

macji i ich wstępną ocenę ustawodawca zarezerwo-

wał właśnie dla wojewody i regionalnej izby obra-

chunkowej (wojewoda jest określany niejednokrotnie

mianem organu nadzoru „bieżącego” bądź też nad-

zoru „ogólnego”).

A contrario do wojewody należą

zatem wszystkie sprawy niezastrzeżone na rzecz po-

zostałych organów nadzoru, tj. prezesa Rady Mini-

strów i regionalnej izby obrachunkowej − właściwej

w zakresie spraw ﬁnansowych.

Podstawowym środkiem nadzoru, którym dyspo-

nuje wojewoda, jest możliwość stwierdzenia nieważ-

ności uchwały organu samorządu województwa, a je-

dynym kryterium oceny jest zgodność danego aktu

z prawem (vide art. 82 w zw. z art. 79 ustawy o sa-

morządzie województwa).

Analogicznie w przypadku

ustalenia przez wojewodę ustawowych przesłanek

(bezczynności właściwego organu samorządowego

zobligowanego przez ustawodawcę do podjęcia sto-

sownego działania) może on wydać zarządzenie za-

stępcze.

Zastosowanie wspomnianego środka nadzo-

ru jest możliwe wyłącznie w przypadku zaistnienia

szczegółowej, enumeratywnej podstawy prawnej

wskazanej przez ustawodawcę w odniesieniu do sa-

morządu województwa w art. 86a ustawy o samorzą-

dzie województwa.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 ustawy o samorządzie wo-

jewództwa organy nadzoru mogą wkraczać w dzia-

łalność województwa tylko w przypadkach określo-

nych ustawami, co oznacza, że organy nadzoru, w tym

prezes Rady Ministrów, mogą działać w oparciu o za-

mknięty ustawowy katalog instrumentów nadzoru,

natomiast ocena działalności samorządu może się

odbywać w ustawowo przewidzianych formach (pod-

legające kontroli sądu rozstrzygnięcia nadzorcze).

Dodatkowo w kontekście oczekiwań pana posła w za-

kresie oceny „zasadności podejmowania niektórych

istotnych decyzji przez jednostki samorządu teryto-

rialnego (…)” należy podkreślić, że nadzór prezesa

Rady Ministrów oraz wojewody i regionalnej izby ob-

rachunkowej może być sprawowany wyłącznie na

podstawie kryterium legalności.

Wszelkie oceny „za-

sadności” czy też „celowości” wykraczają poza kon-

stytucyjne ramy nadzoru i nie mogą mieć miejsca.

Tylko tak skonstruowany system nadzoru może

zapewnić wymaganą ochronę zagwarantowanej kon-

stytucyjnie samodzielności organów jednostek samo-

rządu terytorialnego.

Organy nadzoru, w szczegól-

ności prezes Rady Ministrów, nie posiadają general-

nej kompetencji do wkraczania w jakąkolwiek dzia-

łalność samorządu terytorialnego, gdyż nadzór nosi

znamiona ingerencji ustawowo ograniczonej.

W efek-

środków nadzorczych, jak również o swobodzie inter-

pretacji skutków prawnych, jakie one wywołują.

Po-

wyższe pozostaje szczególnie istotne w kontekście

wyrażonych przez pana posła ocen i przyznania pre-

zesowi Rady Ministrów kompetencji z zakresu „nad-

zoru pośredniego” nad funkcjonowaniem jednostek

samorządu terytorialnego.

Przedstawione powyżej rozwiązania w zakresie

nadzoru wynikającego z przepisów „ustrojowych”

uzupełniają regulacje z różnych innych dziedzin, któ-

re kształtują określone uprawnienia kontrolne, jak

również związane z oceną legalności działań.

Powyż-

sze rozwiązania funkcjonują poza nadzorem ustrojo-

wym, jednocześnie uzupełniając go.

Wskazać należy

właściwości ministra administracji i cyfryzacji, dla-

tego też w odpowiedzi udzielonej panu posłowi pi-

smem z dnia 28 września 2011 r. wskazano ministra

rozwoju regionalnego jako właściwego do zajęcia sta-

nowiska w zakresie przedmiotowej problematyki.

W kontekście natomiast zastrzeżeń dotyczących

informacji związanych z projektem Strategii „Spraw-

ne Państwo 2011–2020” należy podkreślić, iż stano-

wią one odpowiedź na zadane przez pana posła pyta-

nie: „Czy dotychczasowe mechanizmy nadzoru nad

działalnością jednostek samorządu terytorialnego

(szczególnie urzędów marszałkowskich) są wystar-

czające i efektywne?

Jeżeli nie, to czy i jakie zmiany

w tym zakresie są rozważane?”.

Mając na uwadze

charakter ww. projektu, trudno przesądzać o kon-

kretnych rozwiązaniach (środkach) mających służyć

usunięciu ewentualnych „luk prawnych” w obszarze

nadzoru nad działalnością samorządu terytorialne-

go.

Strategia „Sprawne Państwo 2011–2020” jako

jedna z 9 zintegrowanych strategii rozwoju jest do-

kumentem o charakterze horyzontalnym, wyznacza-

jącym kierunek ewentualnych działań ze strony pań-

stwa w określonym zakresie czasowym (do 2020 r.).

Z tych też względów nie może zawierać szczegóło-

wych, skonkretyzowanych rozwiązań prawnych

w zdiagnozowanych obszarach.

Uwzględniając jednocześnie fakt, iż problematyka

poruszona w wystąpieniu pana posła dotyczy w isto-

cie oceny prawidłowości wydatkowania funduszy eu-

ropejskich oraz kompletności rozwiązań w tym za-

323

kresie, uprzejmie informuję, iż ewentualne korekty

ustawowe mogą dotyczyć szczegółowych rozwiązań

ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie

zaś generalnych rozwiązań „ustrojowych” dotyczą-

cych nadzoru nad samorządem terytorialnym.

Mając

powyższe na uwadze, w załączeniu przesyłam infor-

macje przekazane przez ministra rozwoju regional-

nego w tym zakresie.

Z poważaniem

Załącznik

smo, znak: MAC-BM-74/2012, z dnia 18 maja 2012 r.

w sprawie interpelacji pana posła Tadeusza Iwińskie-

go odnośnie do nadzoru nad działalnością jednostek

samorządu terytorialnego na przykładzie Urzędu

Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Ma-

zurskiego, uprzejmie informuję, co następuje.

ﬁnansowej2007–2013ministerrozwojuregionalnego

pełni funkcję instytucji koordynującej regionalne

programy operacyjne (IK RPO).

Zgodnie z art. 60

skiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskie-

go Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności

za prawidłowe i efektywne zarządzanie programem

operacyjnym odpowiada instytucja zarządzająca (IZ).

W przypadku RPO funkcję IZ pełnią poszczególne

zarządy województw.

Do kompetencji IZ należy m.in.

przygotowanie procedur dotyczących naborów wnio-

sków o doﬁnansowanie,dokonanieichoceny,jakrów-

nież wybór projektów do doﬁnansowania.

Dodatkowo

do kompetencji instytucji zarządzających należy,

nie oraz ocena projektów indywidualnych, które mają

strategiczne znaczenie dla realizacji programu.

Ponadto pragnę zwrócić uwagę, iż w świetle prze-

pisów prawa wspólnotowego, krajowego oraz wytycz-

nych i rekomendacji ministra rozwoju regionalnego

odnoszących się do roli IZ w procesie wdrażania re-

gionalnych programów operacyjnych system oceny

projektów określony przez IZ RPO Warmia i Mazury

(IZ RPO WiM) powinien zapewniać wybór do doﬁ-

nansowania najlepszych projektów i powinien funk-

cjonować zgodnie z zasadami przejrzystości i równo-

ści szans wszystkich wnioskodawców ubiegających

się o wsparcie z RPO WiM (art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.),

w oparciu o zapisy dokumentów programowych.

Tym

samym kryteria wyboru projektów zatwierdzane są

przez Komitet Monitorujący RPO WiM, w którym

uczestniczą przedstawicie administracji rządowej,

samorządu terytorialnego oraz partnerzy społeczno-

-gospodarczy, a także obserwatorzy z ramienia Ko-

misji Europejskiej.

Natomiast odnosząc się do kwestii związanych

z realizacją projektów indywidualnych w poszczegól-

nych RPO, uprzejmie informuję, iż są to projekty

które umiejscowione są w indykatywnym wykazie

indywidualnych projektów kluczowych RPO WiM.

Warunkiem przyznania doﬁnansowaniaipodpisania

umowy jest spełnienie przez dany projekt wszystkich

kryteriów wyboru projektów zatwierdzonych przez

komitet monitorujący.

pie tworzenia przedmiotowego wykazu większość

projektów znajduje się na etapie koncepcyjnym.

jektu nie jest celowe dokonywanie analizy przez IZ

pod kątem jego wykonalności.

Natomiast zgodnie

z przyjętym systemem wdrażania RPO WiM uzyska-

nie doﬁnansowania uzależnione jest od spełnienia

przez projekt wymogów formalnych i merytorycz-

nych, analogicznie jak dla projektów konkursowych,

dotyczących przygotowania odpowiedniej dokumen-

tacji i gotowości do wdrożenia (w tym wniosku o do-

ﬁnansowaniezwymaganymizałącznikami,tj.stu-

dium wykonalności, prognoza oddziaływania na śro-

dowisko itp.).

Oznacza to, że projekt dotyczący Term

Warmińskich był badany przez osoby oceniające, tak-

że w kontekście jego opłacalności ekonomicznej.

Zwracam również uwagę, iż zgodnie z wydanymi

przez MRR „Wytycznymi w zakresie jednolitego sys-

temu zarządzania i monitorowania projektów indy-

widualnych” IZ RPO w trybie miesięcznym przeka-

zują do IK RPO raporty z monitorowania stanu przy-

gotowania projektów indywidualnych do realizacji.

Ponadto pragnę zaznaczyć, że w celu zapewnienia

prawidłowego wykorzystania środków UE został

stworzony trójstopniowy system kontroli:

Pierwszy poziom kontroli zapewnia instytucja za-

rządzająca, która zgodnie z „Wytycznymi w zakresie

zarządzającej programem operacyjnym” przeprowa-

dza weryﬁkacjęwydatków.

Weryﬁkacjawydatkówto

kontrola, która przybiera następujące formy:

1) weryﬁkacjiwnioskuopłatność(obowiązkowa),

2) kontroli projektu na miejscu (może być prowa-

dzona na próbie projektów),

3) kontroli na zakończenie realizacji projektu (obo-

wiązkowa, przeprowadzana jest po złożeniu przez be-

neﬁcjentawnioskuopłatnośćkońcową,przedakcep-

tacją tego wniosku i ostatecznym rozliczeniem); pole-

ga ona na sprawdzeniu, na poziomie instytucji prze-

prowadzającej kontrolę, kompletności i zgodności

z przepisami oraz właściwymi procedurami dokumen-

tacji związanej z realizacją projektu, niezbędnej do

zapewnienia właściwej ścieżki audytu, ze szczególnym

uwzględnieniem dokumentów potwierdzających pra-

widłowość poniesionych wydatków).

Warto także podkreślić, iż w okresie programo-

wania 2007–2013 instytucja certyﬁkującalubinsty-

tucja pośrednicząca w certyﬁkacji(wprzypadkure-

gionalnych programów operacyjnych są to właściwe

urzędy wojewódzkie) może również przeprowadzać

324

kontrole.

Instytucje pośredniczące w certyﬁkacjire-

alizują swoje zadania na podstawie porozumień za-

wartych pomiędzy ministrem rozwoju regionalnego

a wojewodami.

Drugi poziom kontroli stanowi audyt systemów

i operacji prowadzony przez instytucję audytową

(właściwy urząd kontroli skarbowej).

Audyt prowa-

dzony jest przez organ kontroli, który nie uczestniczy

w systemie wdrażania programów operacyjnych i jest

funkcjonalnie niezależny od instytucji zarządzają-

cych, pośredniczących oraz wdrażających.

Trzeci poziom stanowią kontrole wykonywane

przez upoważnione instytucje Unii Europejskiej oraz

instytucje krajowe nieuczestniczące bezpośrednio we

wdrażaniu funduszy strukturalnych.

Instytucjami

unijnymi, które mogą przeprowadzać kontrolę pro-

jektów współﬁnansowanychprzezfunduszestruktu-

ralne, są: Komisja Europejska, Europejski Urząd ds.

ropejski Trybunał Obrachunkowy.

Natomiast pod-

miotami krajowymi uprawnionymi do kontroli są

prezes Urzędu Zamówień Publicznych, Najwyższa

Izba Kontroli oraz regionalne izby obrachunkowe.

Mając na uwadze powyższe, w opinii IK RPO sys-

tem realizacji i kontroli projektów w ramach RPO

funkcjonuje w sposób odpowiedni w celu zapewnienia

prawidłowości wykorzystania środków UE.

Nato-

miast ustanowione mechanizmy kontrolne pozwala-

ją na zidentyﬁkowanieewentualnychnieprawidłowo-

ści w trakcie realizacji projektów czy też na podjęcie

działań po zakończeniu realizacji doﬁnansowanych

przedsięwzięć.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego

dostępu do usług z zakresu stomatologii

nr SPS-023-4173/12, w sprawie możliwości wprowa-

dzenia nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego do-

wyjaśniam.

wydane rozporządzenie ministra zdrowia z dnia

rządzeniem dzieciom i młodzieży do lat 18 przysłu-

gują świadczenia stomatologiczne podane w wykazie

wych świadczeń zdrowotnych lekarza stomatolo-

ga i materiałów stomatologicznych: indywidualnie

Zgodnie z cytowanym rozporządzeniem leczenie

ortodontyczne przysługuje dzieciom do ukończenia

12. roku życia.

Jedynie dzieciom i młodzieży z wro-

dzonymi wadami części twarzowej czaszki zgodnie

z rozporządzeniem w sprawie świadczeń gwaranto-

Nr 211, poz. 1643, z późn. zm.) przysługuje leczenie

ortodontyczne do 18. roku życia.

Natomiast jeżeli za-

chodzi potrzeba dalszego leczenia ww. dzieci, to moż-

na je kontynuować po 18. roku życia.

Aktualne zapisy świadczeń zdrowotnych, w tym

górnej granicy wieku dotyczącego leczenia ortodon-

tycznego, powstały w oparciu o wystąpienia konsul-

tantów krajowych w dziedzinach stomatologicznych,

zgodnie z wymogami aktualnej wiedzy medycznej.

Le-

czenie wad zgryzu z zastosowaniem ortodontycznych

aparatów do zdejmowania powinno być rozpoczynane

wcześnie, w wieku 7–8 lat.

Górna granica wieku okre-

ślona w rozporządzeniu uzasadniona jest wskazania-

mi klinicznymi do leczenia za pomocą ww. aparatów.

Projekt rozporządzenia poddany był w kolejnych

nowelizacjach konsultacjom społecznym, w tym z: Na-

czelną Izbą Lekarską, Ogólnopolskim Związkiem

Lekarzy Stomatologów, ogólnopolskim związkiem

lekarzy stomatologów ubezpieczeń zdrowotnych i wol-

nopraktykujących, Naczelną Izbą Pielęgniarek i Po-

łożnych, Federacją Związków Zawodowych Pracow-

ników Ochrony Zdrowia, Sekretariatem Ochrony

325

Zdrowia KK NSZZ „Solidarność”.

Żaden z biorących

w konsultacjach społecznych podmiotów nie wniósł

uwag dotyczących leczenia ortodontycznego.

W oparciu o przeprowadzony przez Narodowy

Fundusz Zdrowia szacunek kosztów leczenia orto-

dontycznego dzieci pomiędzy 12. a 18. rokiem życia

uprzejmie informuję, że wyniósłby on w przypadku

leczenia niewielkiej grupy dzieci aparatami rucho-

mymi 162 640 288 zł rocznie.

Jednak przeważającą

liczbę dzieci w tym wieku należy leczyć aparatami

stałymi, a koszt tego leczenia według szacunku NFZ

wyniósłby od 1 312 371 200 zł do 6 561 856 000 zł

rocznie (w zależności od zastosowanego do leczenia

aparatu stałego).

Jednocześnie w kwestii możliwości udzielania

dopłatą uprzejmie informuję.

Zasady i tryb ﬁnansowania świadczeń opieki

określa cytowana wyżej ustawa z dnia 27 sierpnia

zanej ustawy oraz zarządzenia prezesa Narodowego

w placówkach ﬁnansowanychprzezorganizatorapu-

blicznej opieki zdrowotnej”.

panią poseł, iż nie jest możliwe udzielanie świadczeń

stomatologicznych oraz ortodontycznych za odpo-

wiednią dopłatą.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

w sprawie poprawy dostępu do opieki

i warunków miejsca (4224)

złożoną przez pana posła Kazimierza Moskala (znak:

SPS-023-4224/12) w sprawie poprawy dostępu do opieki

sprawnych mieszkających w domach pomocy społecznej

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

W Polsce opieka nad osobami chorymi i niesamo-

dzielnymi prowadzona jest przez dwa działy admini-

stracji rządowej: zdrowia i zabezpieczenia społeczne-

go.

Po stronie ochrony zdrowia opieka długotermino-

chorych niewymagających hospitalizacji, u których

występują istotne deﬁcytywsamoopieceiktórzywy-

magają całodobowej, profesjonalnej, wzmożonej opie-

ki i pielęgnacji oraz kontynuacji leczenia.

Celem opie-

ki jest także przygotowanie chorego i jego rodziny do

samoopieki i samopielegnacji w warunkach domo-

wych.

Wskazane wyżej usługi świadczą zakłady opie-

kuńczo-lecznicze i pielęgnacyjno-opiekuńcze.

Po stronie zabezpieczenia społecznego opieka nad

pacjentem niesamodzielnym realizowana jest przez

domy pomocy społecznej, które zgodnie z ustawą z dnia

pielęgnacyjno-opiekuńcze, wspomagające, bytowe

dywidualnych potrzeb osób w nich przebywających,

uwzględniając przy tym m.in. stopień ﬁzycznejipsy-

chicznej sprawności osób objętych opieką.

Przepis art. 68 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że

opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę

bom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez

całą dobę usług opiekuńczych zapewniających: udzie-

lanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych,

higieniczną, niezbędną pomoc w załatwianiu spraw

osobistych i kontakty z otoczeniem.

Również przepis

ust. 3 pkt 4 tego artykułu stanowi, że usługi opiekuńcze

powinny zapewniać pielęgnację w chorobie oraz pomoc

Domy pomocy społecznej lub rodzinne domy po-

mocy społecznej są tożsame z domami rodzinnymi

(w ramach kryteriów dostępu do świadczeń zdrowot-

nych), a przebywające w nich osoby przewlekle chore

możliwość korzystania ze świadczeń zdrowotnych na

326

tych samych zasadach, co osoby o identycznym stanie

zdrowia i identycznych potrzebach zdrowotnych prze-

bywające w domu rodzinnym.

Pracownicy domów

pomocy społecznej, współuczestnicząc w procesie pie-

lęgnacji, realizują te same zadania, co w domu ro-

dzinnym bliscy chorego.

Należy podkreślić, iż w obu przypadkach celem

nadrzędnym pomocy winno być zwiększanie zakresu

samodzielności osoby wymagającej opieki.

Pielęgna-

cja powinna mieć na celu zapobieganie negatywnym

skutkom niesamodzielności poprzez kompensowanie

utraconej sprawności w zakresie komunikowania,

podstawowej pielęgnacji, bezpieczeństwa w otoczeniu

i koegzystencji społecznej, zapewnienie prymatu re-

habilitacji nad kompensacją i prymatu opieki domo-

wej nad stacjonarną.

Istotnym elementem jest kry-

terium przyjmowania pacjentów do obu rodzajów

placówek: w przypadku zakładów opiekuńczo-leczni-

czych i pielęgnacyjno-opiekuńczych jest to stan zdro-

wia, w przypadku domów pomocy społecznej – pa-

cjenci przyjmowani są z powodu wieku, choroby, nie-

pełnosprawności oraz braku możliwości samodziel-

nego funkcjonowania w codziennym życiu.

Minister zdrowia, dostrzegając potrzebę zmian

w opiece długoterminowej, powołał w dniu 10 sierp-

(Dz. Urz.

Min.

Zdrow.

Nr 6, poz. 51), który zakończy

Do głównych zadań zespołu należy w szczególności:

goterminową zidentyﬁkowanokoniecznośćopracowa-

nia „Narodowego programu opieki długoterminowej”

możliwego do zrealizowania w polskich uwarunkowa-

niach.

Mając na celu właściwe zabezpieczenie potrzeb

stworzenia pragmatycznego, realnego i adekwatnego

lepszy sposób istniejące zasoby, tak by stworzyć narzę-

dzia oraz zmianę podejścia do funkcjonowania systemu

Odnosząc się do kwestii wyodrębnienia świadcze-

nia gwarantowanego realizowanego przez pielęgniar-

kę opieki długoterminowej domowej w warunkach

domu pomocy społecznej, uprzejmie informuję, iż ak-

tualnie trwa analiza możliwości jego wprowadzenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

w sprawie informowania osób korzystających

z bankomatów o pobieranych prowizjach (4267)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Witolda Pahla, która wpłynęła

(sygn.

SPS-023-4267/12), w sprawie informowania

przez nie prowizjach, przedstawiam poniższe infor-

macje.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż biorąc pod uwagę

kryterium właścicielskie, bankomaty można podzie-

lić na te należące do banków (wydawców danej karty

płatniczej i banków, które danej karty nie wydały),

bankomaty należące do niezależnych, niebankowych

operatorów bankomatów oraz bankomaty należące

do banków, ale zarządzane przez inne podmioty.

W związku z powyższym podziałem można wyróżnić

kilka charakterystycznych konﬁguracji,wktórych

możliwe będzie pobieranie lub nie opłat/prowizji przy

wypłacie gotówki z bankomatu.

Możliwe sytuacje przedstawiają się następująco:

1.

Wypłata gotówki następuje z bankomatu nale-

żącego do dostawcy, który wydał kartę płatniczą

(w praktyce prowizja nie jest pobierana – tzw. trans-

akcja on us).

2.

Prowizja pobierana przez bank wydawcę karty

przy wypłacie gotówki, gdy następuje z bankomatu

nienależącego do banku wydawcy karty (dostawcy

usług płatniczych; dalej dostawcy) – prowizja w tej

sytuacji jest pobierana, gdy bank, który wydał kartę

płatniczą, nie ma podpisanej umowy umożliwiającej

jego klientom darmowe wypłaty z bankomatu z np.

niezależnym operatorem bankomatów bądź innym

bankiem, który posiada własną sieć bankomatów; są

to te najczęściej występujące przypadki pobierania

prowizji – tzw. foreign fee, która traﬁaodtegowy-

dawcy karty do właściciela bankomatu, z którego

pobrano gotówkę, który może być bankiem albo nie-

zależnym operatorem bankomatu, a którą użytkow-

nik korzystający z karty płatniczej obciążany jest

przez swój bank przy samej wypłacie.

3.

Wypłata gotówki następuje z bankomatu nie-

należącego do banku wydawcy karty (dostawcy) – pro-

wizja nie jest pobierana, gdy bank, który wydał kar-

tę płatniczą, ma podpisaną umowę z operatorem

bankomatu umożliwiającą jego klientom darmowe

wypłaty z bankomatu.

4.

Dodatkowa opłata pobierana przez samego ope-

ratora bankomatu przy wypłacie gotówki z banko-

matu nienależącego do banku wydawcy karty (do-

stawcy) – teoretycznie możliwe jest pobieranie przez

niezależnych właścicieli bankomatów opłaty dodat-

kowej (tzw. surcharge bankomatowy w odróżnieniu

327

od surcharge w terminalach POS), funkcjonującej

obok lub zamiast opłaty foreign fee; w obecnym sta-

nie prawnym w Polsce możliwość pobierania opłaty

dodatkowej jest wyłączona przez organizacje płatni-

cze w treści umów z niezależnymi operatorami ban-

komatów, w których to umowach zakazuje się pobie-

rania takich opłat dodatkowych poza opłatą foreign

fee, którą przekazuje operatorom bankomatów bank

wydawca karty, a która jest ustalana przez organi-

zacje płatnicze).

Poniżej przedstawiam kontekst sprawy, o którą

z późn. zm.; dalej: UUP).

UUP reguluje rynek usług

płatniczych w obrocie bezgotówkowym z wyłączeniem

weksli i czeków oraz przekazu pocztowego, w tym obo-

wiązki informacyjne podmiotów świadczących usługi

płatnicze.

Ustawa ta reguluje stosunki prawne między

dostawcą usług płatniczych a użytkownikiem usług

płatniczych (dalej: użytkownikiem).

W odniesieniu do wypłat gotówki z bankomatów

UUP ma zastosowanie w przypadku, gdy użytkownik

jest osobą korzystającą z karty płatniczej w bankoma-

cie dostawcy usług płatniczych (np. banku), będącego

stroną umowy ramowej z tą właśnie osobą wypłacają-

cą gotówkę albo niebędącego wprawdzie stroną tej

umowy, ale wówczas gdy oferowane są jakiekolwiek

usługi płatnicze w bankomacie.

Zgodnie z zapisami

UUP dostawcę usług płatniczych łączy z użytkowni-

kiem umowa o usługę płatniczą, w której zgodnie

z art. 27 pkt 3 lit. a UUP w zw. z art. 26 ust. 1 UUP

dostawca ma obowiązek zawrzeć informację o wszel-

kich opłatach należnych od użytkownika z tytułu

świadczenia na rzecz użytkownika usług płatniczych.

Do pozostałych operatorów bankomatów stosuje się

w tym przypadku jedynie art. 20 ust. 2 UUP.

Zgodnie z powyższym UUP nie ma zastosowania do

transakcji wypłaty z bankomatu, w sytuacji gdy osoba

korzysta z karty płatniczej w bankomacie operatora

(bankowego lub niebankowego) niezwiązanego z tą oso-

bą umową ramową o usługę płatniczą i nieświadczące-

go usług płatniczych, które mogłyby zakwaliﬁkowaćgo

względem tej osoby jako dostawcę usług płatniczych

podlegającego UUP, za wyjątkiem art. 20 ust. 2, który

znajduje zastosowanie do wypłat gotówki z rachunku

płatniczego jako transakcji płatniczej.

Odnosząc się do pytania pana posła, dostawca usług

płatniczych użytkownika ma obowiązek poinformować

swojego klienta – w umowie ramowej – o wszelkich

opłatach należnych od niego z tytułu świadczenia na

jego rzecz usług płatniczych.

Informacje o pobiera-

nych prowizjach, a więc i tych przy wypłatach gotów-

ki z bankomatu (z wyszczególnieniem stawek w za-

leżności od bankomatu, z którego następuje wypłata

gotówki), stanowią bowiem integralną część umowy

ramowej o usługi płatnicze.

Istotną częścią obowiąz-

ków informacyjnych dostawców usług płatniczych

wobec użytkowników są również obowiązki wynika-

jące ze zmian zapisów umowy ramowej, o których to

zmianach, zgodnie z zapisami art. 29 UUP, dostawca

obowiązany jest poinformować użytkownika nie póź-

niej niż dwa miesiące przed proponowaną datą ich

wejścia w życie.

Jednocześnie uprzejmie informuję pana posła, iż

zgodnie z UUP obowiązek informowania o pobiera-

nych opłatach za korzystanie z danego instrumentu

płatniczego przed rozpoczęciem transakcji płatniczej

jest nałożony zarówno na dostawców, jak i na inne

podmioty uczestniczące w transakcji płatniczej

(art. 20 ust. 2 UUP).

Obowiązek powyższy zostaje

wypełniony w stosunku do dostawcy, który pobiera

opłatę, o ile taka informacja jest zawarta w umowie

ramowej, którą objęty jest instrument płatniczy, za

pośrednictwem którego jest przekazywane zlecenie

płatnicze, niezależnie od tego, czy wypłata jest dokony-

wana z bankomatu, którego właścicielem jest dostawca,

który wydał instrument płatniczy (art. 21 UUP).

Zgodnie z ww. przepisem, w sytuacji gdy gotówka

jest pobierana z bankomatu będącego własnością do-

stawcy innego niż ten, który wydał kartę płatniczą,

a karta ta objęta jest umową ramową zawierającą

informacje o stosowanych opłatach, właściciel ban-

komatu jest w chwili obecnej zwolniony z obowiązku

informacyjnego, jeśli nie żąda dodatkowej opłaty za

korzystanie z danego instrumentu płatniczego (vide

kwestia zapisów umów z organizacjami płatniczymi

omówiona w pkt 4).

W przeciwnym wypadku powi-

nien poinformować o niej wypłacającego na mocy

art. 20 ust. 2 UUP, którego adresatami są inne niż

dostawca czy odbiorca usług płatniczych np. sklep (do

którego stosuje się art. 20 ust. 1 UUP) podmioty

uczestniczące w transakcji płatniczej.

W umowie ramowej o wydanie karty płatniczej

dostawca powinien zamieścić informacje o wszelkich

prowizjach pobieranych przez dostawców (nawet jeśli

przekazuje ją dostawca operatorowi) w związku z wy-

płatą gotówki w bankomacie.

Odnośnie do formy skutecznego powiadomienia

klienta o zmianach umowy ramowej UUP dopusz-

czalna jest forma dozwolona przez ogólne przepisy

Kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem postanowień

lex specialis UUP dotyczących sposobu dostarczenia

informacji (przykładowo zgodnie z zapisami art. 28

UUP użytkownik ma prawo żądać postanowień umo-

wy ramowej w postaci papierowej lub na innym trwa-

łym nośniku informacji, a za zgodą użytkownika infor-

macje mogą być dostarczone pocztą elektroniczną).

Niezależnie od powyższego należy również wska-

zać, iż UUP w art. 168 zawiera przepis przejściowy,

który ma umożliwić dostosowanie działalności w za-

kresie usług płatniczych do przepisów ustawy dla

dostawców prowadzących w dniu wejścia w życie

ustawy (tj. w dniu 24 października 2011 r.) działal-

ności w zakresie usług płatniczych do działów II i III

ustawy.

Ustawa wiązać będzie opisanych dostawców

usług płatniczych (de facto wszystkie funkcjonujące

na polskim rynku banki) w zakresie działu II: Obo-

wiązki informacyjne w zakresie świadczenia usług

płatniczych oraz działu III: Prawa i obowiązki w za-

kresie dostarczania usług płatniczych i korzystania

328

z nich od dnia 24 października 2012 r., o ile dany

dostawca usług płatniczych nie dostosował się do wy-

mogów działów II i III ustawy o usługach płatniczych

w terminie wcześniejszym niż 24 października 2012 r.,

którą to możliwość zapewnił polski ustawodawca.

W przypadku dostawców usług płatniczych, któ-

rzy postanowili skorzystać z okresu przejściowego na

dostosowanie swojej działalności do ustawy o usłu-

gach płatniczych w zakresie działów II i III UUP,

zastosowanie do ich relacji z użytkownikami kart

płatniczych mają przepisy ustawy z dnia 12 września

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385, z późn. zm.), w szczegól-

ności art. 3 (stanowiący m.in., iż umowa o elektro-

niczny instrument płatniczy powinna określać w szcze-

gólności rodzaj i wysokości opłat i prowizji oraz wa-

runki ich zmian), art. 7 (zobowiązujący wydawcę

elektronicznego instrumentu płatniczego do ogłasza-

nia w miejscu prowadzenia działalności informacji

o stosowanych stawkach oprocentowania oraz rodza-

ju wysokości opłat i prowizji, a także warunki ich

zmian) oraz art. 14 regulujący kwestię umowy o wy-

danie karty płatniczej.

W przypadku operatorów bankomatów niebędą-

cych dostawcami usług płatniczych zastosowanie w za-

kresie obowiązków informacyjnych mają, jako lex

12 regulujący kwestię odpowiedniego oznaczania

ceną danego towaru lub usługi.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, iż w Minister-

stwie Finansów trwają prace nad wprowadzeniem

w UUP zapisu o możliwości pobierania opłat dodat-

kowych (surcharge) przez właścicieli bankomatów

niebędących dostawcami, co ma wyłączyć możliwość

narzucania przez organizacje płatnicze treści umów

w tym zakresie, przy jednoczesnym ustalaniu przez

nie opłat, które operatorzy bankomatów otrzymują

od wydawców kart (ostatnio znacznie obniżonych).

Zapis ten jest uzasadniony słabszą pozycją nieza-

leżnych operatorów bankomatów w relacjach umow-

nych z dostawcami, zdecydowano więc o włączeniu

tej propozycji do projektu ustawy o zmianie ustawy

W przypadku pobierania takich opłat przez nie-

zależnych operatorów bankomatów niebędących do-

stawcami zastosowanie znajdowałby obowiązek in-

zgodnie z którym: jeżeli (…) inny podmiot uczestni -

czący w transakcji płatniczej żąda opłaty za korzy-

stanie z danego instrumentu płatniczego, jest obo-

wiązany poinformować o tym użytkownika przed

rozpoczęciem transakcji płatniczej, a także art. 20

ust. 3 UUP, zgodnie, z którym w razie niepoinformo-

wania o powyższej opłacie – użytkownik/płatnik nie

jest zobowiązany do jej uiszczenia.

Przy czym ww. projekt wprowadza szczegółowe

dodatkowe obowiązki dla dostawcy i operatora ban-

komatu w sytuacji każdorazowej wypłaty z banko-

matu oraz przy usłudze cashback w zakresie bezpo-

średniego informowania o opłatach pobieranych za-

równo przez dostawcę, jak i operatora bankomatu

bezpośrednio przed wypłatą z bankomatu.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

informowania konsumentów o wysokości

pobieranej prowizji za korzystanie

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(sygn.

SPS-023-4303/12), w sprawie wprowadzenia

zawierającej pytanie o informację, czy rozpoczęty zo-

stał proces legislacyjny w zakresie wprowadzenia ww.

obowiązku, przedstawiam poniższe informacje.

akcja on-us).

usług płatniczych, dalej dostawcy) – prowizja w tej

to te najczęściej występujące przypadki pobierania

329

płatniczą, ma podpisaną umowę z operatorem banko-

matu umożliwiającą jego klientom darmowe wypłaty

od surcharge w terminalach POS), funkcjonującej

rania takich opłat dodatkowych, poza opłatą foreign

zacje płatnicze.

Poniżej przedstawiam kontekst sprawy, o którą

poz. 1175, z późn. zm., dalej u.u.p.).

U.u.p. reguluje

towego, w tym obowiązki informacyjne podmiotów

nikiem).

u.u.p. ma zastosowanie, w przypadku gdy użytkow-

komacie dostawcy usług płatniczych (np. banku),

wypłacającą gotówkę albo niebędącego wprawdzie

kiekolwiek usługi płatnicze w bankomacie.

Zgodnie

z zapisami u.u.p. dostawcę usług płatniczych łączy

z użytkownikiem umowa o usługę płatniczą, w której

u.u.p. dostawca ma obowiązek zawrzeć informację

o wszelkich opłatach należnych od użytkownika z ty-

tułu świadczenia na rzecz użytkownika usług płatni-

czych.

Do pozostałych operatorów bankomatów stosu-

Zgodnie z powyższym u.u.p. nie ma zastosowania

ratora (bankowego lub niebankowego) niezwiązane-

go z tą osobą umową ramową o usługę płatniczą i nie-

świadczącego usług płatniczych, które mogłyby za-

kwaliﬁkowaćgowzględemtejosobyjakodostawcę

usług płatniczych podlegającego u.u.p., za wyjątkiem

niczej.

formować swojego klienta w umowie ramowej o wszel-

kich opłatach należnych od niego z tytułu świadcze-

gotówki z bankomatu (z wyszczególnieniem stawek

w zależności od bankomatu, z którego następuje wy-

płata gotówki), stanowią bowiem integralną część

obowiązków informacyjnych dostawców usług płat-

niczych wobec użytkowników są również obowiązki

wynikające ze zmian zapisów umowy ramowej, o któ-

rych to zmianach zgodnie z zapisami art. 29 u.u.p.

dostawca obowiązany jest poinformować użytkowni-

ka nie później niż dwa miesiące przed proponowaną

zgodnie z u.u.p. obowiązek informowania o pobiera-

ust. 2 u.u.p.).

Obowiązek powyższy zostaje wypełnio-

wej, którą objęty jest instrument płatniczy, za po-

średnictwem którego jest przekazywane zlecenie

nywana z bankomatu, którego właścicielem jest do-

stawca, który wydał instrument płatniczy (art. 21

u.u.p.).

komatu jest, w chwili obecnej, zwolniony z obowiązku

art. 20 ust. 2 u.u.p., którego adresatami są inne niż

uczestniczące w transakcji płatniczej.

dostawca powinien zamieścić informację o wszelkich

330

Kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem postanowień

lex specialis u.u.p. dotyczących sposobu dostarczenia

u.u.p. użytkownik ma prawo żądać postanowień

trwałym nośniku informacji, a za zgodą użytkowni-

ka informacje mogą być dostarczone pocztą elektro-

niczną).

Niezależnie od powyższego należy również wska-

zać, iż u.u.p. w art. 168 zawiera przepis przejściowy,

kresie usług płatniczych, do działów II i III ustawy.

skim rynku banki) w zakresie działu II: Obowiązki

informacyjne w zakresie świadczenia usług płatni-

minie wcześniejszym niż 24 października 2012 r., któ-

rą to możliwość zapewnił polski ustawodawca.

ności art. 3 (stanowiący m.in. iż umowa o elektronicz-

ny instrument płatniczy powinna określać w szczegól-

ki ich zmian), art. 7 (zobowiązujący wydawcę elek-

tronicznego instrumentu płatniczego do ogłaszania

w miejscu prowadzenia działalności informacji o sto-

sowanych stawkach oprocentowania oraz rodzaju u wy-

karty płatniczej.

w zakresie obowiązków informacyjnych mają, jako

w u.u.p. zapisu o możliwości pobierania opłat dodat-

zgodnie z którym: „jeżeli (…) inny podmiot uczestni -

rozpoczęciem transakcji płatniczej”, a także art. 20

ust. 3 u.u.p., zgodnie z którym w razie niepoinformo-

(4515)

ministracji i Cyfryzacji, uprzejmie przedstawiam

następujące informacje.

poz. 1501).

Wobec powyższego, odnosząc się do kwestii licz-

by osób świadczących pracę na podstawie umowy

331

o pracę, której stroną było Ministerstwo Administra-

cji i Cyfryzacji, a także jednostki podległe i nadzo-

rowane przez Ministerstwo Administracji i Cyfry-

zacji, poniżej przedstawiam odpowiednie dane.

2012 r.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji 355 osób

Centrum Projektów Informatycznych 109 osób

Urząd Komunikacji Elektronicznej 669 osób

Władza Wdrażająca Programy Europejskie 183 osoby

Główny Urząd Geodezji i Kartograﬁi 81 osób

Główny Urząd Geodezji i Kartograﬁi-pracownicy

etatowi zatrudnieni czasowo do realizacji (pięciu)

projektów współﬁnansowanychześrodkówUE

64 osoby

Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograﬁcznej

84 osoby

Natomiast odnosząc się do kwestii związanej z kwo-

tą wydatków dokonywanych w oparciu o umowy o dzie-

ło i umowy zlecenia, jaka została zaplanowana w bu-

dżecie Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji, a tak-

że jednostek podległych i nadzorowanych przez Mi-

nisterstwo Administracji i Cyfryzacji na rok 2012,

przekazuję poniżej właściwe dane.

Warto również pod-

kreślić, że kwoty przyjęte w planie ﬁnansowymnakaż-

dy rok budżetowy ujmowane są bez podziału na oba typy

umów.

2012 r.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji 90 1434 zł

Centrum Projektów Informatycznych 20 000 zł

Urząd Komunikacji Elektronicznej 621 000 zł

Władza Wdrażająca Programy Europejskie 1 355 451 zł

Główny Urząd Geodezji i Kartograﬁi 874 000 zł

Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograﬁcznej

313 000 zł

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

lacją złożoną w dniu 14 maja 2012 r. przez panią Jo-

(znak: SPS-023-4620/12) w sprawie konkretnych

geriatrycznych w Polsce uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych informacji.

całościowe rozwiązywanie problemów w interdyscy-

trycznej poprzez wprowadzenie w załączniku nr 12

zarządzenia nr 72/2011/DSOZ prezesa NFZ z dnia

ściowa ocena geriatryczna.

Procedura ta wyceniona

ty (obecnie 156 zł).

Trwają także prace nad przygo-

towaniem rozwiązań legislacyjnych oraz działań

opartych o standardy europejskie w zakresie popra-

wienia opieki nad pacjentem w podeszłym wieku,

trycznej, w tym gerontologicznych zespołów nauko-

wo-badawczych, oraz promowanie kształcenia w ge-

332

riatrii, w tym stworzenie sieci klinik, oddziałów, po-

radni geriatrycznych oraz stanowisk konsultantów

towe geriatria jest uznana za priorytetową dziedzi-

nę medycyny.

habilitację pacjentów w wieku starszym nie powinna

więc generować długów, a przynosić długofalowe

nych, warunkując redukcję deﬁcytuwysokospecjali-

stycznych usług geriatrycznych; stanowić również

ukowo-badawcze i specjaliści z zakresu geriatrii.

Jed-

nocześnie pełnoproﬁloweklinikigeriatriinauczel-

niach medycznych jako jednostki międzywydziałowe

do kształcenia studentów wielu innych kierunków

rapii czy dietetyki.

W załączeniu pozwalam sobie przekazać także

333

334

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

Zdrowia (w załączeniu) sukcesywnie rośnie wysokość

335

2) wdrożenie standardów i procedur medycznych

wej w celu skrócenia czasu oczekiwania na przyjęcie.

Wśród rekomendowanych zmian znajdują się

także:

w sprawie kosztów, jakie poniosą szpitale

Szanowna Pani Marszałek!

Szanowny Panie Mar-

szałku!

W nawiązaniu do interpelacji pana posła Ka-

zimierza Moskala w sprawie szpitali referencyjnych

wytypowanych do zabezpieczenia medycznego mi-

strzostw Euro 2012, przesłanej przy piśmie z dnia

14 maja br., znak: SPS-023-4680/12, uprzejmie in-

formuję, iż minister zdrowia nie typował szpitali re-

ferencyjnych, nie pośredniczył w przekazywaniu

środków ﬁnansowych szpitalom zaangażowanym

w zabezpieczenie medyczne mistrzostw Euro 2012

ani nie podejmował decyzji co do wysokości przyzna-

nego doﬁnansowania.

Wzwiązkuzpowyższymwcelu

udzielenia odpowiedzi panu posłowi resort wystąpił

do prezydentów miast organizatorów z prośbą o udzie-

lenie informacji w tym zakresie.

Poniższe dane zo-

stały przesłane ministrowi zdrowia z poszczególnych

miast gospodarzy turnieju Euro 2012.

1.

Warszawa.

Szpitalami referencyjnymi w Warszawie są:

1) Bródnowskie Centrum Specjalistyczne – Sta-

dion Narodowy,

2) Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kli-

niczny – Lotnisko im. F. Chopina,

3) Szpital Czerniakowski – strefa kibica,

4) Szpital Wolski – strefa kibica,

5) szpital zakaźny – przypadki chorób zakaź-

nych,

6) Szpital Bielański – Fan Camp IBC,

7) Wojskowy Instytut Medyczny – drużyny piłkar-

skie, VIP, UEFA Family, sędziowie,

8) Warszawski Szpital dla Dzieci – dzieci i mło-

dzież do 18 roku życia.

Poniższe zestawienie przedstawia wykaz głów-

nych przedsięwzięć m.st. Warszawy związanych z przy-

gotowaniami do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej

1) Szpital Czerniakowski – przebudowa i moder-

nizacja Szpitala Czerniakowskiego w zakresie nie-

zbędnym dla UEFA Euro 2012 – 8 316 926 zł,

2) Szpital Grochowski – przebudowa i moderniza-

cja Szpitala Grochowskiego: budowa nowego pawilo-

nu VIII dla UEFA Euro 2012 – 43 391 000 zł,

3) Szpital Bielański – rozbudowa i modernizacja

Szpitala Bielańskiego w zakresie niezbędnym dla

UEFA Euro 2012, cześć I – 400 404 zł,

4) Szpital Bielański – modernizacja Szpitala Bie-

lańskiego, część II (przebudowa Oddziału Chirurgii

Dzieci i Chirurgii Ogólnej) dla UEFA Euro 2012

– 4 975 518 zł,

5) Szpital Praski – przebudowa wraz z rozbudową

Szpitala Praskiego w zakresie niezbędnym dla UEFA

Euro 2012 – 91 205 000 zł,

6) Szpital Wolski – rozbudowa i modernizacja

Szpitala Wolskiego w zakresie niezbędnym dla UEFA

Euro 2012 – 14 455 000 zł.

Ponadto m.st. Warszawa w szpitalach, dla których

jest podmiotem tworzącym, zabezpieczyło dodatkowo

300 łóżek (w tym: 24 łóżka OIT, 169 łóżek zabiego-

wych, 105 łóżek niezabiegowych, 2 R kardiologiczne)

na wypadek zdarzenia masowego w czasie trwania

turnieju Euro 2012.

Kwota przeznaczona na zabez-

pieczenie tych łóżek to 3 842 800 zł.

2.

Poznań.

Miasto Poznań wydatkowało latach 2008–2011

łącznie 83 423 621 zł na inwestycje w szpitalach, któ-

re w czasie UEFA Euro 2012 pełnią funkcję szpitali

referencyjnych, w tym 10 000 000 zł ze środków bu-

dżetu państwa:

— ZOZ Jeżyce łącznie w latach 2008–20111

– 23 712 074 zł,

— Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. Józefa

Strusia – 59 711 547 zł.

Ww.

nakłady obejmowały dostosowanie obu pla-

cówek do standardów określonych w rozporządzeniu

chowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia

budowę oddziału zakaźnego oraz utworzenie cen-

trum urazowego.

Obowiązki szpitala referencyjnego

nie obejmują gotowości w rozumieniu ustawy z dnia

Nr 89, poz. 590), stąd, w opinii władz miasta, nie istnie-

je potrzeba doﬁnansowaniaszpitala,natomiastkoszty

leczenia pokrywane są w ramach ubezpieczenia.

336

3.

Wrocław.

W latach 2008–2011 wydatki inwestycyjne dla

szpitali referencyjnych kształtowały się następująco:

— Wojskowy Szpital Kliniczny we Wrocławiu

– 60 566 zł,

— Akademicki Szpital Kliniczny – 825 499 zł.

— Wojewódzki Szpital Specjalistyczny – 109 898 zł.

Łącznie dało to kwotę 995 963 zł.

4.

Gdańsk.

Pomimo trzykrotnych wystąpień pisemnych mi-

nistra zdrowia prezydent miasta Gdańsk nie udzielił

odpowiedzi na pytanie o środki przekazane w woje-

wództwie pomorskim wytypowanym szpitalom refe-

rencyjnym.

Ponieważ, jak wskazano na wstępie, mi-

nister zdrowia nie uczestniczył w planowaniu, prze-

kazywaniu i rozliczaniu tych funduszy, z przykrością

na pytanie pana posła dotyczące doﬁnansowaniana

Euro 2012 szpitali referencyjnych na Pomorzu.

W za-

łączeniu*

)

do niniejszego pisma przekazuję tabele

wydatków, jakie zostały poniesione z budżetu pań-

stwa na szpitale pozostające we właściwości ministra

zdrowia (szpitale kliniczne), które zostały jednocze-

śnie wytypowane jako szpitale referencyjne dla mi-

strzostw.

Ponadto uprzejmie informuję, iż minister zdrowia

nadzoruje i doﬁnansowujerealizacjęprojektówunij-

nych w ramach Programu Operacyjnego „Infra-

nia 12.1: Rozwój systemu ratownictwa medycznego,

wsparcie otrzymują inwestycje polegające na moder-

nizacji oraz doposażeniu szpitalnych oddziałów ra-

tunkowych.

Na realizację inwestycji związanych

z budową i remontem lądowisk dla helikopterów,

a także modernizacją oraz doposażeniem szpitalnych

oddziałów ratunkowych przeznaczone zostały środki

w wysokości około 447 mln zł.

W wyniku realizacji

projektów szacuje się, iż wyremontowanych/doposa-

żonych zostanie 101 szpitalnych oddziałów ratunko-

wych.

Wybudowanych lub wyremontowanych zosta-

nie ok. 65 lądowisk dla śmigłowców ratunkowych,

przystosowanych do lądowania w trudnych warun-

kach atmosferycznych, a także w nocy.

Blisko 99 mln zł przeznaczone zostało w ramach

PO IiŚ na zakup specjalistycznych środków trans-

portu sanitarnego (ambulansów) służących ratowa-

niu zdrowia i życia.

Zostało zakupionych 320 ambu-

lansów.

Dodatkowo 5 ambulansów wraz z wyposaże-

niem zakupionych zostało także w ramach prioryte-

chanizmu Finansowego EOG.

Beneﬁcjentemprojek-

tu był Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opie-

ki Zdrowotnej w Szydłowcu.

Projekt otrzymał doﬁ-

nansowanie w kwocie 1 015 727,05 zł.

W ramach Programu Operacyjnego „Infrastruk-

tura i środowisko” realizowane są projekty indywi-

dualne polegające na rozbudowie, remoncie oraz do-

posażeniu centrów urazowych – 13 centrów urazo-

wych wyspecjalizowanych w zakresie leczenia obra-

żeń wielonarządowych (Warszawa, Lublin, Gdańsk,

Kraków, Rzeszów, Sosnowiec, Łódź, Poznań, Zielona

Góra, Bydgoszcz, Olsztyn, Wrocław, Białystok) otrzy-

mało doﬁnansowanieześrodkówunijnychwwyso-

kości łącznej 34,8 mln € (wartość całkowita ww. in-

westycji to około 147 mln zł, z czego około 124 mln zł

pochodzi ze środków unijnych).

Projekty są w trakcie

realizacji.

W ramach przygotowań do Euro minister zdrowia

w trosce o bezpieczeństwo kibiców przemieszczają-

cych się po kraju wystąpił do wojewodów z wnioskiem

o wskazanie ewentualnych potrzeb co do wzmocnie-

nia systemu Państwowego Ratownictwa Medyczne-

go.

Oprócz 23 dodatkowych zespołów ratownictwa

medycznego zorganizowanych na czas Euro w 4 wo-

jewództwach: mazowieckim, dolnośląskim, pomor-

skim i wielkopolskim:

— w województwie podkarpackim – uruchomiono

4 dodatkowe zespoły podstawowe, które zabezpiecza-

ją turystów przemieszczających się przez teren woje-

wództwa podkarpackiego podczas trwania mi-

strzostw Euro 2012, w szczególności przez przejścia

graniczne z Ukrainą; dokonano przemieszczenia

śmigłowca ratunkowego Lotniczego Pogotowia Ra-

tunkowego z Sanoka do Rzeszowa,

— w województwie małopolskim, w związku ze

zwiększonym napływem kibiców stacjonującej tam

drużyny piłkarskiej Anglii – uruchomiono na terenie

miasta Krakowa 2 dodatkowe podstawowe zespoły

ratownictwa medycznego.

Dokonano także dyslokacji zespołów ratownictwa

medycznego w województwie warmińsko-mazurskim

wzdłuż szlaków komunikacyjnych.

Ustanowiono po-

nadto całodobowe dyżury śmigłowców Lotniczego

Pogotowia Ratunkowego w miastach gospodarzach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

)

337

SPS-023-4762/12, w sprawie programu współpracy

Ministerstwa Środowiska z organizacjami pozarzą-

dowymi przekazuję stosowne informacje.

1.

Czy w resorcie opracowano i przyjęto program

współpracy z organizacjami pozarządowymi?

Od 2010 r. organy administracji rządowej mają

możliwość przyjęcia programu współpracy z organi-

zacjami pozarządowymi w odróżnieniu od organów

stanowiących jednostki samorządu terytorialnego,

na których ciąży taki obowiązek.

Ministerstwo Śro-

dowiska nie opracowało i nie przyjęło takiego progra-

mu.

Strukturalizowanie formuły współpracy między-

sektorowej wymaga czasu, wytyczenia strategicznych

kierunków jej rozwoju, a przede wszystkim szerokich

konsultacji dokumentu na kolejnych etapach jego po-

wstawania.

Ministerstwo Środowiska współpracuje na wielu

polach z pozarządowymi organizacjami ekologiczny-

mi i ceni kapitał społeczny, którym te podmioty dys-

ponują, w tym przede wszystkim ich wiedzę eksperc-

ką, aktywne uczestnictwo w ponadnarodowych sie-

ciowych organizacjach pozarządowych oraz reprezen-

towanie interesów społeczeństwa obywatelskiego

w kontaktach międzysektorowych.

Jednocześnie, bę-

dąc stroną konwencji z Aarhus (Konwencja o dostępie

niu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwo-

ści w sprawach dotyczących środowiska), stosujemy

się do jej postanowień oraz jako wartość traktujemy

czynny udział społeczeństwa obywatelskiego w ochro-

nie środowiska.

Zlecanie organizacjom pozarządowym oraz pod-

nego i o wolontariacie (ustawa) realizacji zadań pu-

blicznych, wzajemne informowanie się o planowa-

nych kierunkach działalności, konsultowanie aktów

normatywnych czy tworzenie zespołów o charakterze

doradczym i inicjatywnym złożonych z przedstawi-

cieli organizacji pozarządowych oraz resortu to pod-

stawowe formy współpracy, wymienione w ustawie

i stosowane przez Ministerstwo Środowiska.

Współ-

praca ta odbywa się na zasadach pomocniczości, su-

werenności stron, partnerstwa, efektywności, uczci-

wej konkurencji i jawności.

2.

Jakie środki budżetowe zostały przeznaczone

w 2011 r. na realizację zadań publicznych przez or-

ganizacje pozarządowe, a w jakiej wysokości będą

realizowane w 2012 r.?

W 2011 r. przewidziano 100 000 zł na zlecanie

zadań publicznych organizacjom pozarządowym,

ostatecznie przyznano 97 648 zł, zaś wydatkowano

95 063,99 zł.

W 2012 r. przewidziano również kwotę

100 000 zł, konkurs nie został jeszcze rozstrzygnięty.

Należy dodać, że w resorcie środowiska środki prze-

znaczone na działania organizacji pozarządowych

znajdują się przede wszystkim w gestii Narodowego

3.

Czy w resorcie funkcjonują wieloletnie progra-

my współpracy z organizacjami pozarządowymi?

Je-

śli tak, to proszę o ich krótką charakterystykę.

Zgodnie z odpowiedzią na pierwsze pytanie, wy-

mienione programy nie zostały przyjęte.

4.

Czy w latach 2011 i 2012 organizacje pozarzą-

dowe złożyły do resortu, na podstawie art. 12 ust. 1,

wnioski dotyczące realizacji zadań publicznych z wła-

snej inicjatywy?

Jeśli wpłynęły, to jak zostały rozpa-

trzone przez resort?

Organizacje pozarządowe nie złożyły takich wnio-

sków.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

- z upoważnienia ministra -

regionu północnego Mazowsza w czasie

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

W ramach przygotowań podległych jednostek or-

ganizacyjnych do zabezpieczenia Mistrzostw Europy

2012 r. mazowiecki komendant wojewódzki Policji

dwukrotnie zlecał komendantom Policji szczebla

miejskiego i powiatowego przeprowadzenie rozpozna-

nia z zakresu wstępnych rezerwacji hotelowych po-

czynionych przez gości zagranicznych.

Zebrane dane

wskazywały na dokonanie 1924 rezerwacji hotelo-

wych w powiatach północnego Mazowsza.

Należy jednak podkreślić, iż liczba faktycznych

meldunków hotelowych dokonanych w poszczególnych

dniach trwania turnieju UEFA Euro 2012 znacznie

różniła się od liczby wstępnych rezerwacji.

Na podsta-

wie dziennych meldunków Policji trudno jest także

ustalić liczbę obywateli cudzoziemskich przebywają-

cych przez okres turnieju UEFA Euro 2012 na terenie

wskazanych powiatów.

Dodatkowo nie jest możliwe

wskazanie, czy rezerwacje oraz pobyt cudzoziemców

były związane z udziałem w turnieju.

338

W nawiązaniu do problematyki bezpieczeństwa

gości i mieszkańców miast wskazanego w wystąpie-

niu regionu podczas turnieju ﬁnałowegouprzejmie

informuję, że działania w ramach zarządzonej przez

komendanta głównego Policji operacji policyjnej re-

alizowane były w oparciu m.in. o zorganizowane siły

wsparcia dla dowódców podoperacji, tj. o tzw. związ-

ki taktyczne.

Natomiast działania realizowane na

terenie pozostałych komend wojewódzkich Policji,

m.in. na terenie północnego Mazowsza, realizowane

były w ramach planów i przedsięwzięć podejmowa-

nych przez właściwych terytorialnie komendantów

wojewódzkich Policji.

Podczas trwania turnieju na

terenie północnego Mazowsza zabezpieczeniem im-

prez i uroczystości towarzyszących imprezie głównej

oraz realizacją bieżących zadań i obowiązków zajmo-

wali się w szczególności policjanci ze stanów etato-

wych własnych jednostek i komend zgodnie z właści-

wością terytorialną.

W odniesieniu do kwestii wykorzystania sił Żan-

darmerii Wojskowej podczas UEFA Euro 2012 uprzej-

mie informuję, że zgodnie z zarządzeniem nr 41 pre-

wie użycia żołnierzy Żandarmerii Wojskowej do

udzielenia pomocy Policji (M.P. z 2012 r., poz. 294)

w okresie od 1 czerwca do 5 lipca 2012 r. żołnierze tej

formacji wspierali policjantów w zakresie bezpieczeń-

stwa i porządku publicznego.

W tym okresie żandar-

mom przysługiwały uprawnienia policyjne określone

Żołnierze Żandarmerii Wojskowej posiadali m.in.

uprawnienia legitymowania, przeszukiwania i zatrzy-

mywania osób w przypadkach określonych w przepi-

Żandarmeria Wojskowa do bezpośredniego wspar-

cia Policji i Straży Granicznej przeznaczyła około

wszystkim realizowali zadania prewencyjne w aglo-

meracjach miejskich – kierowali ruchem drogowym,

udrażniali szlaki komunikacyjne, zabezpieczali dro-

gi przejazdu i pilotowali kolumny pojazdów.

Ponadto

wspólnie z policjantami dbali o utrzymanie porządku

publicznego, przeciwdziałali zagrożeniom oraz reago-

wali podczas zdarzeń nadzwyczajnych.

Żandarmi

wzięli także udział w zabezpieczeniu rejonów spo-

tkań piłkarskich, podczas których stali na straży

biców, jak i mieszkańców.

Ponadto w streﬁenadgra-

nicznej i bezpośrednich okolicach przejść granicznych

żołnierze ŻW odbywali wspólne patrole z funkcjona-

riuszami Straży Granicznej.

Odnosząc się do podniesionej w wystąpieniu kwe-

stii tzw. stref kibica, uprzejmie informuję, że za loka-

lizację i budowę tzw. stref kibica w miastach gospo-

darzach podczas turnieju ﬁnałowego UEFA Euro

2012 odpowiadały władze lokalne.

Na etapie starania

prezydenci miast ubiegających się o organizację me-

czów podczas Euro 2012 złożyli w 2005 r. gwarancje

do Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA),

w których zobowiązali się, że dołożą wszelkich starań

do sprawnego przeprowadzenia imprezy zgodnie z wy-

mogami UEFA.

Jednym z wymogów była organizacja

oﬁcjalnejstrefykibicapodszyldemUEFAwcentrum

każdego miasta gospodarza, w związku z powyższym

takie strefy powstały w Warszawie na pl. Deﬁlad,

w Gdańsku na pl. Zebrań Ludowych, we Wrocławiu na

Rynku i pl. Solnym oraz w Poznaniu na pl. Wolności.

Ponadto władze lokalne innych miejscowości mo-

gły podejmować autonomiczne decyzje o lokalizacji

stref publicznego oglądania meczów przez kibiców

w swoim regionie.

Jednocześnie pragnę podkreślić,

że zapewnienie bezpieczeństwa imprez przeprowa-

dzanych w tych strefach było priorytetowym zada-

niem Policji.

Załączona tabela przedstawia wykaz

wspomnianych stref na obszarze województwa ma-

zowieckiego.

Tabela: Wykaz lokalizacji miejsc publicznego oglą-

dania transmisji Turnieju UEFA Euro 2012 zgłoszo-

nych przez powiaty województwa mazowieckiego

Powiat Miejscowość

Lokalizacja miejsc publicznego

oglądania transmisji meczy

podczas Euro 2012

Okres funkcjonowania

i godziny otwarcia

Liczba miejsc

dla uczestników

Ciechanów Ciechanów pl. Jana Pawła II

12.06.2012 r.

godz. 14.00–23.30

1200

Garwolin Garwolin

Centrum Sportu i Kultury,

ul. Nadwodna 1 – sala kinowa

08.06.2012 r. godz. 17.00–20.00

12.06.2012 r. godz. 19.45–22.45

16.06.2012 r. godz. 19.45–22.45

01.07.2012 r. godz. 19.45–22.45

200

Kozienice Kozienice

Centrum Rekreacji i Sportu,

ul. Legionów 4

od 07.06. do 01.07.2012 r. godz.

12.00–24.00

800

(w tym 500

siedzących)

Maków

Mazowiecki

Maków

Mazowiecki

ul. Sportowa 11 – boisko boczne

przy stadionie miejskim

b.d.

900

Mława Mława

MOSiR (korty tenisowe),

ul. Kopernika 38

od 08.06. do 08.07.2012 r.

godz. 17.00–24.00

1000

339

Należy dodać, że działania związane z bezpie-

czeństwem podczas turnieju w strefach publicznego

oglądania meczów oparte były o założenia przyjętej

w dniu 6 lutego 2012 r. przez Komitet ds. Bezpieczeń-

2012 „Koncepcji zapewnienia bezpieczeństwa i po-

rządku w miejscach publicznego oglądania przekazu

telewizyjnego meczów UEFA Euro 2012” (oﬁcjalne

strefy kibica / publiczne strefy transmisji).

Koncepcja

określiła zasady i warunki bezpiecznego organizowa-

nia oﬁcjalnychipublicznychstref,atakżerekomen-

dacje w zakresie wymogów organizacyjnych, lokali-

zacji, zarządzania bezpieczeństwem, zintegrowanego

podejścia do bezpieczeństwa i zabezpieczenia, udzia-

łu innych podmiotów w zadaniach informacyjnych,

ochronnych i interwencyjnych oraz zabezpieczenia

technicznego i wyposażenia tych stref.

Z poważaniem

Zastępca szefa Służby Cywilnej

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

przez Wielkopolski Oddział

Narodowego Funduszu Zdrowia usług

kazaną przy piśmie marszałka Sejmu, z dnia 13 czerw-

ca 2012 r., znak: SPS-023-4917/12, w sprawie nieza-

kontraktowania przez Wielkopolski OW NFZ usług

jedynej w regionie Kalisza poradni diabetologicznej

dla dzieci uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

Płock Płock ul. Nowy Rynek

od 08.06. do 01.07.2012 r.

godz. 13.00–23.00

900

Płońsk Płońsk

Płońsk, ul. Związku Walki

Młodych – ul. 1-go Maja

od 08.06 do 01.07.2012 r. godz.

15.00–23.00

900

Przasnysz Przasnysz ul. Makowska 23

23.06.2012 r.

godz. 14.00–23.30

500 do 1000

Radom Radom

parking Centrum Handlowego

M1 przy ul. Grzecznarowskiego

od 08.06. do 01.07.2012 r.

godz. 10.00–24.00

1200

Siedlce Siedlce pl. gen. Sikorskiego 08.06.2012 r. b.d.

Sierpc Sierpc

boczne boisko stadionu

miejskiego w Sierpcu,

ul. Świętokrzyska 26

od 08.06. do 01.07.2012 r.

godz. 16.00–24.00

500

Sokołów

Podlaski

Sokołów

Podlaski

OSiR, stadion miejski

ul. Lipowa 50

22.06.2012 r.

godz. 15.00–23.00

500 do 900

Węgrów

Łochów

plac

1-go Maja 2 (monitorowany),

Łochów

od 01.06 do 18.08.2012 r. godz.

12.00–24.00

(również w trakcie igrzysk

olimpijskich)

300

Węgrów

kawiarnia

Nad Liwcem,

ul. Żeromskiego 26

od 01.06 do 01.07.2012 r.

godz. 11.00–23.00

200

Wyszków Wyszków

ul. Sowińskiego

– ul. 11 Listopada

08.06.2012 r.

godz.15.00–23.30

2000

Żyrardów

Mszczonów

Termy Mszczonów

od 08.06–01.07.2012 r.

godz. 17.00–23.00

300

Młodzieżowy Ośrodek Kultury,

ul. Warszawska 33

b.d.

70

Mszczonów

OSiR Termy Mszczonów,

ul. Warszawska 52

13.06.2012 r.

godz. 15.00–24.00

1000

Żyrardów

Eko Park,

ul. Skrowaczewskiego:

Urząd Miasta Żyrardów

13.06.2012 r.

godz. 15.00–23.00

1000

340

sa NFZ.

Przeprowadzanie postępowań w sprawie

wotnej, a także zawieranie umów o udzielanie świad-

czeń opieki zdrowotnej należą do zadań dyrektora

oddziału wojewódzkiego funduszu, zgodnie z przepi-

Na podstawie art. 142 ust. 1 i 2 ww. ustawy kon-

ści jawnej konkursu ofert komisja w obecności ofe-

rentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu

ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub

runki wymagane od świadczeniodawców.

W trakcie

trwania procedury konkursowej komisja konkurso-

wa porównuje złożone przez świadczeniodawców ofer-

nia.

Dokonywana ocena ofert powinna być oparta na

przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz

na zarządzeniach prezesa NFZ.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej kwestii nie-

zawarcia z Wojewódzkim Szpitalem Zespolonym

w Kaliszu umowy na ambulatoryjne świadczenia

specjalistyczne w zakresie diabetologii dla dzieci,

uprzejmie informuję, że zgodnie ze stanowiskiem

płatnika świadczeń oferta WSK w Kaliszu została

odrzucona w postępowaniu konkursowym z powodu

braku spełnienia wymogu w zakresie harmonogra-

mu czasu pracy poradni specjalistycznej zawartego

w zarządzeniu nr 81/2011/DSOZ prezesa NFZ z dnia

na opieka specjalistyczna.

Zgodnie z § 11 ust. 5 ww.

zarządzenia nr 81/2011/DSOZ harmonogram porad-

ni specjalistycznych powinien spełniać następujące

warunki: poradnia specjalistyczna powinna być

nach przedpołudniowych w przedziale czasowym

między godz. 7.30 a godz. 14.00 oraz co najmniej raz

le czasowym między godz. 14.00 a godz. 20.00.

Warunek dotyczący harmonogramu czasu pracy

poradni (minimalny warunek) obowiązuje wszyst-

kich świadczeniodawców, którzy w 2012 r. realizują

przedmiotowe świadczenia na podstawie umów z NFZ.

Natomiast uprzednio obowiązujące w omawianym

zakresie zarządzenie nr 29/2011/DSOZ prezesa NFZ

bulatoryjna opieka specjalistyczna w § 11 ust. 5 prze-

widywało także możliwość przyjęcia przez strony

monogramu odpowiadającego ustalonej liczbie świad-

czeń.

Narodowy Fundusz Zdrowia, uzasadniając eli-

minację dotychczasowej możliwości określania od-

stycznych, wskazał konieczność zagwarantowania

świadczeniobiorcom minimalnego (12-godzinnego)

wykonywanej pracy (praca zmianowa).

Odnosząc się do wniosku o rozważenie możliwości

stworzenia warunków do ogłoszenia nowych konkur-

sów na zasadach z lat poprzednich, tj. bez obligato-

ryjnego warunku funkcjonowania poradni 3 razy

w tygodniu przez 4 godziny, uprzejmie informuję, że

minister zdrowia posiada uprawnienia nadzorcze

zwalające na dokonanie ingerencji w treść zarządzeń

prezesa NFZ.

Zgodnie z treścią art. 163 ww. ustawy

środków publicznych minister zdrowia bada decyzje

podejmowane przez prezesa NFZ i stwierdza nieważ-

ściwe zabezpieczenie świadczeń opieki zdrowotnej

mogą stanowić podstawę do zastosowania przez mi-

nistra zdrowia instrumentów nadzoru.

Przesłanki te

rakter, a rozstrzygnięcia nadzorcze powinny być wy-

dawane w jednoznacznym stanie faktycznym.

Badając zgodność wskazanych w zarządzeniu

nr 81/2011/DSOZ rozwiązań z prawem, stwierdzić

cego czasu pracy poradni specjalistycznej znajduje

pkt 3 ustawy, z którego wynika, iż prezes NFZ okre-

śla warunki wymagane od świadczeniodawców.

Ba-

dając rozwiązania zawarte w ww. zarządzeniu pod

względem drugiej z przesłanek (tj. zabezpieczenia

świadczeń opieki zdrowotnej), uprzejmie informuję,

stwierdzenia nieważności zarządzenia nr 81/2011/

DSOZ jako prowadzącego do niewłaściwego zabez-

pieczenia dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej lub

341

stwierdzonych nieprawidłowości.

Wydanie ww. decy-

zji musi być poprzedzone szczegółową i kompleksową

analizą materiału dowodowego.

Wskazane postępo-

wanie jest w toku.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

farmaceutom (5002)

Dariusza Piontkowskiego, przesłaną przy piśmie

z 24 maja 2012 r., znak: SPS-023-5002/12, w sprawie

przyznania klauzuli sumienia farmaceutom, uprzej-

Świadczenie usług farmaceutycznych przez far-

Warunki obrotu produktami leczniczymi zostały

Zgodnie z art. 95 ust. 1 wymienionej ustawy, apteki

ogólnodostępne są obowiązane do posiadania produk-

tymencie niezbędnym do zaspokojenia potrzeb zdro-

wotnych miejscowej ludności.

W celu realizacji świad-

medycznych, podmiot prowadzący aptekę zawiera

z funduszem umowę na wydawanie refundowanego

Ustęp 1a wskazanego przepisu stanowi, iż apteki,

pewnić dostępność do leków i produktów spożyw-

czych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, na

Natomiast zgodnie z art. 95, ust. 2 ustawy Prawo

ny, na wniosek kierownika może zwolnić aptekę je-

dynie z prowadzenia środków odurzających grupy

w aptece ogólnodostępnej brak poszukiwanego pro-

duktu leczniczego, w tym również leku recepturowe-

go zgodnie z art. 95 ust. 3, farmaceuta, powinien

wódzki inspektor farmaceutyczny może cofnąć ze-

zwolenie, jeżeli apteka nie zaspokaja w sposób upo-

rczywy potrzeb ludności w zakresie wydawania pro-

duktów leczniczych, co może być konsekwencją za-

wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczy-

mi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ na-

kazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym ter-

minie stwierdzonych uchybień.

w świetle obowiązujących przepisów, farmaceuta może

Odnośnie promocji produktów leczniczych pragnę

podkreślić, iż kwestia reklamy została uregulowana

w rozdziale 4 ustawy Prawo farmaceutyczne, gdzie

mę produktów leczniczych, niezależnie od ich zasto-

sowania.

Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 1 pkt 1,

zabrania się kierowania do publicznej wiadomości

łącznie na podstawie recepty.

Nie jest możliwe wprowadzenie zakazu reklamo-

wania produktów leczniczych ze względu na ich za-

stosowanie.

Wynika to nie tylko z przepisów dyrek-

bunału Sprawiedliwości z dnia 8 listopada 2007 r.

w sprawie C-374/05 Gintec International Import-

-Export GmbH przeciwko Verband Sozialer Wettbe-

werb eV, w którym sąd stwierdził: „Dyrektywa 2001/

83/WE (…) dokonała pełnej harmonizacji w dziedzi -

nie reklamy produktów leczniczych, gdyż przypadki,

w których państwa członkowskie są uprawnione do

przyjęcia przepisów stanowiących odstępstwo od za-

sad ustanowionych w tej dyrektywie, są wyraźnie

wymienione”.

Analiza cytowanego wyroku prowadzi do wnio-

leczniczych niż te wprost wskazane w dyrektywie,

a zatem niemożliwe jest prawne ograniczenie reklam

produktów leczniczych ze względu na tak zwaną

342

klauzulę sumienia, gdyż takiego uprawnienia dla

państw członkowskich nie przewiduje dyrektywa

2001/83WE.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

w sprawie reklamy napojów alkoholowych

na powierzchniach pojazdów mechanicznych

(5012)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-5012/12), uprzejmie przedkładam odpo-

wie „reklamy napojów alkoholowych na powierzch-

niach pojazdów mechanicznych”.

Interpelacja pana posła złożona do ministra spraw

wewnętrznych została przekazana zgodnie z właści-

wością pismem znak: BMP-0713-7-4/2012/MKa do

ministra zdrowia.

Zgodnie z art. 2

1

z poźn. zm.) reklamą jest publiczne rozpowszechnia-

nie znaków towarowych napojów alkoholowych lub

symboli graﬁcznychznimizwiązanych,atakżenazw

i symboli graﬁcznychprzedsiębiorcówprodukujących

boli graﬁcznychnapojówalkoholowych,któresłużą

popularyzowaniu znaków towarowych napojów alko-

holowych.

Jednocześnie należy nadmienić, że za re-

mi alkoholowymi.

Umieszczenie znaku towarowego lub znaków to-

warowych napoju alkoholowego na karoserii pojazdu

w sposób niebudzący wątpliwości służy popularyzacji

tego znaku, a w przypadku pojazdu poruszającego się

po drodze publicznej umieszczony na nim przekaz

reklamowy dostępny jest powszechnie.

Jak zatem

wskazano w interpelacji pana posła, nie ma wątpli-

wości, iż umieszczanie na karoserii samochodu prze-

kazu, który mieściłby się w wyżej wspomnianej deﬁ-

nicji reklamy, bez wątpienia wymaga zastosowania

się do nałożonego art. 13

1

ust. 2 pkt 5 ww. ustawy

obowiązku równoczesnego umieszczenia zajmujących

20% powierzchni reklamy widocznych i czytelnych

napisów informujących o szkodliwości spożycia alko-

holu lub o zakazie sprzedaży alkoholu małoletnim.

Pragnę jednocześnie zauważyć, odnosząc się do

pytania pana posła, że obowiązujące obecnie przepi-

sy w sposób dostatecznie precyzyjny regulują przed-

miotowe zagadnienie i tym samym brak jest potrzeby

ich doprecyzowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie niebezpiecznych dla zdrowia

substancji zawartych w środkach

odchudzających (5081)

Kazimierza Moskala, przesłaną przy piśmie z dnia

25 maja 2012 r., znak: SPS-023-5081/12, w sprawie

w środkach odchudzających, uprzejmie proszę o przy-

Unormowania prawne w zakresie nadzoru nad

obrotem produktami leczniczymi określa ustawa z dnia

Obrót produktami leczniczymi może być prowa-

dzony tylko na zasadach określonych przepisami wy-

mienionej ustawy.

W myśl art. 68 wymienionej usta-

wy obrót detaliczny produktami leczniczymi jest

prowadzony w aptekach ogólnodostępnych.

Poza ap-

tekami obrót detaliczny produktami leczniczymi

mogą prowadzić punkty apteczne.

Obrót detaliczny

produktami leczniczymi wydawanymi bez recepty

lekarskiej, mogą prowadzić placówki obrotu pozaap-

tecznego wskazane w art. 71 ustawy.

Dopuszcza się

także prowadzenie przez apteki i punkty apteczne

nych bez recepty lekarskiej.

Nadzór nad warunkami wytwarzania i importu

produktów leczniczych, jak również nad jakością

i obrotem produktami leczniczymi oraz wyrobami

medycznymi, w celu zabezpieczenia interesu społecz-

nego w zakresie bezpieczeństwa, zdrowia i życia oby-

wateli, przy stosowaniu produktów leczniczych i wy-

farmaceutycznych, aptekach oraz placówkach obrotu

343

pozaaptecznego sprawuje, na podstawie art. 108 wym.

Ustawy, Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna.

In-

spekcją farmaceutyczną kieruje główny inspektor

farmaceutyczny, który został powołany, zgodnie

wego do spraw zdrowia.

Zadania Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej

określone w art. 109 ww. ustawy wykonują organy:

główny inspektor farmaceutyczny, jako centralny or-

gan administracji rządowej, przy pomocy Głównego

Inspektoratu Farmaceutycznego oraz wojewoda przy

pomocy wojewódzkiego inspektora farmaceutyczne-

go, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji farma-

ceutycznej, wchodzącej w skład zespolonej admini-

stracji wojewódzkiej.

Odnosząc się do pytań, uprzejmie informuję.

1.

Strefa nielegalnej sprzedaży produktów leczni-

czych, zawierających m.in. sibutraminę, stanowi istot-

ny problem w kontekście szeroko pojętego bezpie-

czeństwa farmakoterapii, co budzi ogromne zaniepo-

kojenie organów odpowiedzialnych za zdrowie i życie

społeczeństwa.

2.

Leki zawierające sibutraminę dopuszczone do

obrotu posiadały kategorię dostępności Rp, a tym sa-

mym mogły być wydawane na podstawie recepty le-

karskiej.

Badania przeprowadzone w 2009 r., na zle-

cenie Europejskiej Agencji Leków – Komitetu ds. Pro-

duktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, wykazały

zwiększone ryzyko występowania incydentów sercowo

naczyniowych u osób przyjmujących sibutraminę.

Z tego względu komitet zlecił niezwłoczne zawieszenie

pozwoleń na dopuszczenie do obrotu sibutraminy we

wszystkich krajach Wspólnoty Europejskiej.

Dnia 05 marca 2010 r. główny inspektor farma-

ceutyczny – na wniosek prezesa Urzędu Rejestracji

duktów Biobójczych – wydał decyzję (z rygorem na-

tychmiastowej wykonalności) o wstrzymaniu w ob-

rocie na terenie całego kraju wszystkich produktów

leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających sub-

stancję czynną – sibutraminę.

Główny inspektor far-

maceutyczny podjął wyżej wymienione kroki prawne

w związku z uwierzytelnioną notyﬁkacjądecyzjiKo-

misji Europejskiej z dnia 3 marca 2010 r. dotyczącej

(zgodnie z art. 107 dyrektywy 2001/83/WE Parla-

mentu Europejskiego i Rady) pozwoleń na dopuszcze-

nie do obrotu produktów leczniczych stosowanych

u ludzi, zawierających substancję czynną – sibutra-

minę.

Zgodnie z dyrektywą, państwa członkowskie

zawieszają obrót ww. produktami leczniczymi na

podstawie wniosków z badań naukowych.

W chwili

obecnej w aptekach ogólnodostępnych nie ma żad-

nych produktów leczniczych zawierających substan-

cję czynną – sibutraminę.

Proceder nielegalnego handlu lekami, sfałszowa-

nymi produktami leczniczymi oraz innymi produk-

tami spełniającymi kryteria produktu leczniczego to

problem ogólnoświatowy i aby przeciwdziałać wystę-

pującemu zjawisku, podjęte działania znajdują się

w obszarze kompetencji kilku instytucji.

Organy Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej

nia nielegalnego rynku leków, dlatego informacje

rotu lekami, zgodnie z obowiązującymi przepisami

Farmaceutyczną do kompetentnych organów ściga-

nia odpowiedzialnych za ujawnianie oraz zwalczanie

tego procederu – Policji oraz prokuratury, których

działania wspierane są wiedzą merytoryczną inspek-

torów farmaceutycznych.

Ponadto główny inspektor

farmaceutyczny przekazuje na bieżąco głównemu in-

spektorowi sanitarnemu informacje napływające

z państw członkowskich Unii Europejskiej dotyczące

pojawienia się na unijnym rynku preparatów zioło-

wych/suplementów diety wspomagających odchudza-

nie, w których stwierdzono zawartość substancji

czynnej – sibutraminy.

Informacje te główny inspek-

tor sanitarny przekazuje państwowym wojewódzkim

inspektorom sanitarnym do wykorzystania w pracy

bieżącej, zgodnie z kompetencjami.

3.

Przeciwdziałaniu nielegalnemu obrotowi leka-

mi, sfałszowanymi produktami leczniczymi oraz in-

nymi produktami spełniającymi kryteria produktu

leczniczego służą:

— przystąpienie Polski do „Konwencji o fałszowa -

niu produktów medycznych i podobnych przestęp-

stwach stwarzających zagrożenie dla zdrowia pu-

blicznego” (Medicrime Convention), której ogólnym

celem jest zapobieganie i zwalczanie zagrożeń dla

zdrowia publicznego.

Konwencja powstała z uwagi

na potrzebę przygotowania całościowego instrumen-

tu prawnego skoncentrowanego na aspektach zwią-

zanych z zapobieganiem przestępstwom farmaceu-

tycznym, ochroną pokrzywdzonych oraz prawem

karnym w zakresie wszystkich form podrabiania

i sprzedaży produktów medycznych oraz podobnych

przestępstw.

Obecnie trwają prace związane z przy-

gotowaniem instrukcji negocjacyjnej w sprawie przy-

stąpienia Polski do Konwencji.

Po przystąpieniu Pol-

ski do ww. konwencji organy Państwowej Inspekcji

Farmaceutycznej zyskają narzędzia prawne pozwa-

lające wzmocnić skuteczność działań podejmowanych

celem zwalczania nielegalnego obrotu lekami, sfałszo-

wanymi produktami leczniczymi oraz innymi produk-

— prace legislacyjne związane z implementacją

stosowanych u ludzi, w zakresie zapobiegania wpro-

wadzaniu produktami leczniczymi sfałszowanych do

legalnego łańcucha dystrybucji.

Przedmiotem prac

legislacyjnych, o których mowa powyżej jest projekt

Projekt przewiduje wprowadzenie zmian m.in. w prze-

pisach regulujących obrót hurtowy produktami lecz-

344

niczymi, których celem jest uszczelnienie łańcucha

legalnej dystrybucji,

— prowadzanie edukacyjnych kampanii społecz -

nych dotyczących zagrożeń związanych z nabywa-

niem oraz stosowaniem produktów leczniczych po-

chodzących z nielegalnego, nieznanego źródła po-

katu: „Sfałszowane leki zabijają”.

Informacje zostały

wia, Komendy Głównej Policji, Narodowego Instytu-

tu Leków i Ministerstwa Finansów.

W chwili obecnej

netowych: okręgowych izb aptekarskich, izb celnych,

toratów farmaceutycznych oraz na niektórych por-

talach internetowych o tematyce farmaceutycznej/

medycznej.

W ramach prowadzonych działań eduka-

cyjnych do placówek opieki zdrowotnej, w których

przyjmują lekarze pierwszego kontaktu, zostały ro-

zesłane wielkoformatowe plakaty „Sfałszowane leki

zabijają”.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie poprawy dostępu

mieszkających w domach pomocy społecznej

(5102)

SPS-023-5102/12) w sprawie poprawy dostępu do

nosprawnych mieszkających w domach pomocy spo-

łecznej uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych in-

ności pielęgnacyjno-opiekuńcze, wspomagające, byto-

we i edukacyjne w zakresie i w formach wynikających

cych, uwzględniając przy tym m.in. stopień ﬁzycznej

i psychicznej sprawności osób objętych opieką.

kę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym

niu przez całą dobę usług opiekuńczych zapewniają-

cych: udzielanie pomocy w podstawowych czynno-

ściach życiowych, pielęgnację, w tym pielęgnację

nym bliscy chorego.

ci przyjmowani są z powodu wieku, choroby, niepeł-

nosprawności oraz braku możliwości samodzielnego

funkcjonowania w codziennym życiu.

345

ności:

— opracowanie rozwiązań dotyczących struktury

runkowaniach.

Mając na celu właściwe zabezpiecze-

na ponowną interpelację

poseł Jadwigi Wiśniewskiej

(5106)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-5106p/12) w sprawie przekazywania szkół

skim, uprzejmie informuję.

Zgodnie z danymi systemu informacji oświatowej

oraz informacjami przekazanymi przez kuratoria

oświaty w województwach śląskim, opolskim oraz

pomorskim nie było szkół przekazanych na podsta-

z późn. zm.) stowarzyszeniom kaszubskim czy nie-

mieckim.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie dys-

ponuje danymi od roku 2007, ponieważ art. 5 ust. 5g

z późn. zm.), która umożliwiła przejmowanie szkół

stają szkołami publicznymi, bezpłatnymi i ogólnodo-

stępnymi.

Przed rokiem 2009 nie było takiej możli-

wości.

System informacji oświatowej zawiera wykaz

szkół z nauczanym językiem mniejszości narodowej

lub etnicznej (dane na dzień 30 września 2011 r.),

wśród których znajdują się szkoły prowadzone przez

inne organy niż jednostki samorządu terytorialnego

– zakładane i prowadzone przez stowarzyszenia bądź

fundacje na podstawie art. 82 ustawy o systemie

oświaty, na mocy którego uzyskały wpis do ewidencji

prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorial-

przekazane do prowadzenia przez jednostkę samo-

Jednocześnie informuję, że zgodnie z danymi prze-

kazanymi przez kuratorów oświaty na dzień 1 wrze-

śnia 2011 r. w całej Polsce przekazano na mocy art. 5

wśród nich szkół przekazanych stowarzyszeniom ka-

szubskim lub niemieckim.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

statusu organizacji non proﬁt(5123)

346

organizacji non proﬁt,uprzejmieproszęoprzyjęcie

poniższych informacji.

działalność lecznicza jest co do zasady działalnością

łalności gospodarczej.

Uznanie działalności leczniczej wykonywanej

poselski, który w dniu 14 czerwca br. został uchwa-

lony przez Sejm RP.

Jego założenia są zbieżne z za-

łożeniami projektu rządowego.

Ustawa wprowadza

przepis stanowiący, iż działalność lecznicza wykony-

wana jako działalność pożytku publicznego w rozu-

ność charytatywno-opiekuńcza, jeżeli przepisy od-

rębne przewidują prowadzenie takiej działalności

ku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypo-

spolitej Polskiej), nie stanowią działalności regulo-

wanej.

Wyłączenie to nie będzie dotyczyło sytuacji, kiedy

działalność pożytku publicznego jest działalnością go-

tariacie.

Natomiast, zgodnie z nowym brzmieniem

art. 16 ust. 2, do tej działalności stosuje się przepisy

dotyczące działalności regulowanej w rozumieniu

Warto w tym miejscu przywołać deﬁnicjędziałal-

pkt 5 stanowi, iż działalnością regulowaną jest dzia-

łalność gospodarcza, której wykonywanie wymaga

pisami prawa.

Intencją zmiany jest, aby do prowa-

dzonej działalności leczniczej zastosowanie znalazły

przepisy dotyczące tej szczególnej działalności, bez

względu na podmiot, który ją wykonuje.

W związku

z tym działalność tych podmiotów nie będzie uzna-

wana za działalność regulowaną, a jedynie stosować

się będą do niej przepisy dotyczące działalności regu-

lowanej.

Gwarantuje to, iż będzie ona mogła być wy-

konywana pod warunkiem spełnienia określonych

prawem wymagań, w szczególności w zakresie wpisu

do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą i możliwości przeprowadzania kontroli.

głość.

Z kolei nowelizacja zawiera przepis stanowiący,

iż wejdzie w życie z dniem 30 czerwca 2012 r., a okres

dostosowawczy zostanie wydłużony o 12 miesięcy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie nieudzielenia odpowiedzi

na interpelację poselską (5141)

śmie z dnia 4 czerwca 2012 r. (sygn.

DSPA-4810-

-4847-(1)/12) interpelację posła na Sejm RP pana Ko-

smy Złotowskiego (sygn.

SPS-023-5141/12) w spra-

wie nieudzielenia odpowiedzi na interpelację posel-

ską w części dotyczącej stanu udzielania odpowiedzi

administracji i cyfryzacji uprzejmie informuję, iż

w okresie od dnia 19 listopada 2011 r. do dnia 30 kwiet-

nia 2012 r. (okres ten obejmuje interpelacje i zapyta-

nia poselskie złożone podczas posiedzeń od 1. do 13.)

do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji (MAiC)

wpłynęło 196 wystąpień poselskich, w tym 154 inter-

pelacje i 42 zapytania.

Dotychczas Ministerstwo Ad-

ministracji i Cyfryzacji udzieliło odpowiedzi na 146

347

interpelacji oraz na 40 zapytań.

Pozostałe sprawy

znajdują się obecnie w trakcie procedowania.

Odnosząc się do kwestii nieudzielenia w wyzna-

czonym terminie przez ministra administracji i cy-

fryzacji odpowiedzi na przesłaną przez pana Wojcie-

cha Nowickiego, podsekretarza stanu, zastępcę szefa

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, przy piśmie

interpelację poselską w sprawie ataków na rządowe

strony internetowe (sygn.

SPS-023-1307/12), uprzej-

mie informuję, iż przedmiotowe wystąpienie wpłynę-

ło do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w dniu

3 lutego 2012 r. (sygn.

MAC-842/2012).

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż kwestie po-

ruszone w ww. wystąpieniu zostały wyjaśnione i od-

powiedź w tej sprawie została przekazana marszałko-

wi Sejmu RP pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. (sygn.

MAC-4657/2012) – kopia pisma w załączeniu*

)

Sekretarz stanu

zamkniętego, opiekuńczo-wychowawczych

oraz domach opieki społecznej (5147)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając

na pismo pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

Sejmu (znak: SPS-023-5147/12), przy którym prze-

słana została interpelacja pani poseł Jadwigi Za-

krzewskiej w sprawie kontroli w placówkach lecznic-

twa zamkniętego, opiekuńczo-wychowawczych oraz

domach opieki społecznej, korzystając z upoważnie-

nia wydanego przez prezesa Rady Ministrów, uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

który go utworzył.

Podmiot sprawujący nadzór nad

podmiotem leczniczym dokonuje jego kontroli i oceny

nie organizacyjnym i statucie, dostępności i jakości

gospodarowania mieniem i środkami publicznymi

oraz gospodarki ﬁnansowej.

Wświetleprzedstawio-

nych powyżej rozwiązań prawnych to na organach

założycielskich szpitali psychiatrycznych w pierwszej

kolejności ciąży obowiązek przeprowadzania kontro-

li w szpitalach psychiatrycznych.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować,

iż wykonując swoje ustawowe uprawnienia wynika-

jące z art. 118 przywołanej ustawy, w roku 2011 zle-

ciłem przeprowadzenie kontroli w Wojewódzkim

biążu, Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych

w Międzyrzeczu oraz Dolnośląskim Centrum Zdro-

wia Psychicznego we Wrocławiu.

Poniżej przedsta-

wiam zakres przeprowadzonych kontroli, wykryte

nieprawidłowości oraz treść zaleceń pokontrolnych.

I. Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie

W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono

m.in.:

a) uchybienia dotyczące podstawowych wymagań

sanitarno-higienicznych (pajęczyny, brudne łazienki,

ubytki w kafelkach);

b) brak wymaganych zabezpieczeń (monitoring);

c) nierzetelne prowadzenie dokumentacji medycz-

nej i brak nadzoru nad jej prowadzeniem (dotyczy:

historii chorób, kart zleceń lekarskich, kart zastoso-

wania unieruchomienia i izolacji, rejestru kart unie-

ruchomienia);

d) brak znajomości procedur rozkładania leków;

e) niskie zaangażowanie personelu w organizację

planu dnia pacjentów;

f) brak programu terapeutycznego;

g) łamanie zakazu używania tytoniu i wyrobów

tytoniowych;

h) brak izolatek;

i) ograniczony dostęp do świadczeń (stomatolog).

Wykryte podczas kontroli uchybienia stały się pod-

stawą do wydania zaleceń

pokontrolnych nakładających na szpital m.in.

obowiązek:

a) opracowania i wdrożenia programu terapeu-

tycznego;

b. opracowania regulaminu dotyczącego monito-

ringu oddziału ze szczególnym uwzględnieniem w re-

gulaminie zasad dostępu do nagrań;

c) przeszkolenia personelu w zakresie przepisów

ta oraz ustawy o ochronie zdrowia psychicznego ze

szczególnym uwzględnieniem stosowania przymusu

bezpośredniego;

d) podjęcia natychmiastowych i skutecznych dzia-

łań zmierzających do poprawy bezpieczeństwa pa-

cjentów, w szczególności polegających na:

— dostosowaniu systemu monitorowania i alar -

mowego oddziału,

— zabezpieczeniu okien w sposób uniemożliwia -

jący ucieczki;

e) podjęcia niezwłocznych działań mających na

równo wynikających z zaburzeń pacjentów, jak i wy-

nikających ze stanu ﬁzycznegopacjentów;*

)

348

f) modernizacji i dostosowania izolatek do wyma-

gań uregulowanych w rozporządzeniu, jakim powinny

g) modernizacji pomieszczeń, w szczególności ła-

zienek (dostosowanie ich do potrzeb osób niepełno-

sprawnych);

h) modernizacji stołówki celem zapewnienia hi-

gienicznych i estetycznych warunków spożywania

posiłków przez pacjentów;

i) opracowania i wdrożenia procedur sanitarno-

-higienicznych;

j) przeprowadzenia szkolenia dla personelu me-

dycznego z zakresu prowadzenia dokumentacji me-

dycznej zgodnie z rozporządzeniem w sprawie rodza-

jów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu

II.

Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych

W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono

m.in.:

a) nieprawidłowości w zakresie prowadzenia do-

kumentacji medycznej pacjentów oraz brak nadzoru

nad jej prowadzeniem;

b) brak systematycznego nadzoru nad jakością

posiłków;

c) niedostosowanie poziomu kalorycznego posił-

ków do potrzeb pacjentów;

d) nieadekwatny poziom zatrudnienia do istnieją-

cych w tym zakresie potrzeb.

Na podstawie podjętych działań kontrolnych za-

lecono m.in.:

a) zmianę w trybie pilnym sposobu żywienia prze-

bywającej w oddziale dorastającej młodzieży;

b) opracowywanie bądź akceptowanie jadłospisów

przez dietetyka szpitalnego;

c) prowadzenie systematycznego nadzoru nad ży-

wieniem młodzieży przez upoważnionego przez dy-

rektora szpitala pracownika;

d) zatrudnienie przynajmniej dwóch terapeutów;

e) zapewnienie co najmniej jednego etatu instruk-

tora sportu (dwa etaty pozwoliłyby zagospodarować

planowymi zajęciami z zakresu wychowania ﬁzycz-

nego wolny dotąd czas pacjentów, także w soboty);

f) wydzielenie etatu dla instruktora terapii zaję-

ciowej w celu nadania aktywności kulturalnej pacjen-

tów charakteru planowego;

g) podpisywanie przez pielęgniarkę oddziałową,

a w trakcie kontroli oddziału również pielęgniarkę

naczelną, raportów pielęgniarskich;

h) prowadzenie przez pielęgniarki/pielęgniarzy

dokumentacji pacjenta w formie notatki z całodzien-

nej obserwacji;

i) przestrzeganie przez oddział realizujący świad-

czenia pielęgniarskie poprzez m.in. realizację zleceń

lekarskich, w tym podawanie leków drogą doustną,

następujących zasad:

— zlecenia lekarskie wpisuje lekarz do indywidu -

alnej karty zleceń,

— wyłącznie pielęgniarka przygotowująca leki

podaje je pacjentowi, autoryzując każdorazowo pod-

pisem w indywidualnej karcie zleceń,

— osoba autoryzująca zlecenie jest odpowiedzial -

na za jego wykonanie,

— niedopuszczalne jest przepisywanie zleceń na

tzw. karteczki umieszczone na tacy z lekami; przy-

gotowując leki, pielęgniarka powinna dochować

szczególnej staranności, trzykrotnie sprawdzając zgod-

ność zleceń z podawanym lekiem, jego dawką, często-

tliwością podania;

j) prowadzenie kart przebiegu stosowania przy-

musu bezpośredniego.

III.

Dolnośląskie Centrum Zdrowia Psychicznego

we Wrocławiu

Na podstawie podjętych działań kontrolnych

stwierdzono naruszenia w zakresie:

a) praw pacjenta do intymności i poszanowania

zdrowotnych;

b) praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych udzie-

lanych z należytą starannością przez podmioty udzie-

c) obowiązujących przepisów prawa, w zakresie:

— zapewnienia właściwych warunków bytowych,

— stosowania przymusu bezpośredniego wobec

pacjenta oraz sposobu dokumentowania ww. insty-

tucji,

— sposobu prowadzenia dokumentacji medycznej.

Wykryte podczas kontroli uchybienia stały się

podstawą do wydania zaleceń pokontrolnych nakła-

dających na szpital m.in. obowiązek:

a) dostosowania pomieszczeń do wymagań uregu-

lowanych w odpowiednich przepisach;

b) opracowania i wdrożenia procedury działania

w przypadku zajścia zdarzeń niepożądanych (np.: uciecz-

ka pacjenta, brak powrotu pacjenta z przepustki);

c) opracowania i zamieszczenia informacji doty-

czącej odwiedzin pacjentów;

d) oznakowania sal i łóżek pacjentów na oddzia-

łach;

e) zaangażowania personelu medycznego w orga-

nizację i wypełnienie czasu wolnego pacjentów (zwięk-

szona ilość zajęć terapeutycznych);

f) zapewnienia środków higieny osobistej (mydło,

ręczniki papierowe etc.);

g) przeprowadzenia szkolenia dla personelu me-

dycznego z zakresu sposobu prowadzenia dokumen-

tacji medycznej;

h) przeprowadzenia szkolenia dla personelu me-

dycznego z zasad zastosowania przymusu bezpośred-

niego oraz sposobu jego dokumentowania;

i) przeprowadzenia szkolenia dla personelu z za-

kresu przepisów ustawy o prawach pacjenta i rzecz-

niku praw pacjenta oraz ustawy o ochronie zdrowia

psychicznego;

349

j) prowadzenia przez pielęgniarki/pielęgniarzy

k) codziennego podpisywania przez pielęgniarkę

przez pielęgniarkę naczelną szpitala, raportów pielę-

gniarskich.

Ponadto zwrócono uwagę na konieczność prze-

strzegania przez oddział realizujący świadczenia pie-

lęgniarskie poprzez m.in. realizację zleceń lekar-

skich, w tym podawanie leków drogą doustną, nastę-

pujących zasad:

— wyłącznie pielęgniarka przygotowująca leki

— niedopuszczalne jest przepisywanie zleceń na

— na tzw. karteczkach umieszcza się wyłącznie

imię i nazwisko pacjenta oraz numer sali, na której

przebywa;

— przygotowując leki, pielęgniarka powinna do -

chować szczególnej staranności, trzykrotnie spraw-

dzając zgodność zleceń z podawanym lekiem, jego

dawką, częstotliwością podania.

Ministerstwo Zdrowia monitoruje także poziom

przestrzegania praw pacjentów w szpitalach psychia-

trycznych poprzez analizę przekazywanych do Mini-

sterstwa Zdrowia przez sędziów wizytatorów spra-

wozdań z wykonywanych przez nich czynności kon-

trolnych w psychiatrycznych podmiotach leczniczych.

W przypadku stwierdzenia uchybień, w szczególności

w zakresie łamania praw pacjentów w kontrolowa-

nych szpitalach, Ministerstwo Zdrowia każdorazowo

występuje z wnioskiem do organów założycielskich

powyższych jednostek o podjęcie stosownych działań

w celu ich usunięcia, monitorując następnie realiza-

cję tych zaleceń, a w szczególności identyﬁkującpo-

wtarzające się przypadki naruszeń obowiązujących

przepisów.

Wymownym tego przykładem są działa-

nia, których opis przedstawiony został poniżej, pod-

jęte przez Ministerstwo Zdrowia po uzyskaniu infor-

macji o wykrytych uchybieniach w funkcjonowaniu

Samodzielnego Wojewódzkiego Publicznego Zakładu

Opieki Zdrowotnej w Radomiu.

1.

22 stycznia 2010 r.

MZ przy piśmie znak:

MZ-ZP-P432-8979-20/JM/10 przekazało do Urzędu

Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego

sprawozdanie pokontrolne z kontroli przeprowadzo-

nej przez sędziego wizytatora, jednocześnie wska-

zując w przedmiotowym piśmie na konieczność pod-

jęcia przez samorząd działań w celu wyeliminowania

opisanych w sprawozdaniu nieprawidłowości w funk-

cjonowaniu szpitala.

2.

21 grudnia 2010 r.

MZ przy piśmie znak:

MZ-ZP-P-432-8979-29/JM/10 przekazało do Urzędu

Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego

jąc w przedmiotowym piśmie na konieczność podjęcia

przez samorząd działań w celu wyeliminowania opi-

sanych w sprawozdaniu nieprawidłowości w funkcjo-

nowaniu szpitala.

W przedmiotowym piśmie zwrócono

również uwagę, iż nieprawidłowości wykryte podczas

przedmiotowej kontroli charakterem swoim zbliżone

są do uchybień, jakie wykazała kontrola w 2007 r.

3.

19 lutego 2010 r.

MZ otrzymało do wiadomości

pismo skierowane przez pana W. R., członka Zarządu

Województwa Mazowieckiego, do dyrektora Samo-

dzielnego Wojewódzkiego Publicznego Zespołu Za-

kładów Opieki Zdrowotnej w Radomiu dotyczące ko-

nieczności zrealizowania zaleceń pokontrolnych.

4.

11 czerwca 2010 r.

MZ po otrzymaniu kolejnego

sprawozdania z wizytacji przeprowadzonej w ww.

podmiocie leczniczym wystąpiło do dyrektora szpita-

la, w którym poinformowało go o konieczności pod-

jęcia dalszych działań zmierzających do wyelimino-

wania nieprawidłowości w funkcjonowaniu szpitala.

Przedmiotowe pismo zostało także przekazane do

wiadomości do Urzędu Marszałkowskiego Wojewódz-

twa Mazowieckiego.

5.

20 grudnia 2011 r.

MZ przy piśmie znak: MZ-

-ZP-P-432-8979-45/JM/11 przekazało do Urzędu

Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego

wskazując w przedmiotowym piśmie na konieczność

wania opisanych w sprawozdaniu nieprawidłowości

w funkcjonowaniu szpitala, jak również na fakt, iż

nieprawidłowości o podobnym zakresie zostały wy-

kryte w poprzednim roku.

Działanie to zostało pod-

jęte pomimo zawartego w sprawozdaniu stwierdze-

nia, iż ogólna ocena funkcjonowania szpitala jest

dobra.

6.

12 stycznia 2012 r. pismem z dnia 12 stycznia

2012 r. dyrektor Departamentu Zdrowia Urzędu

Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego,

znak pisma: ZD- SPP-II.9024.29.2012.SP, poinformo-

wała, iż w przypadku podjęcia przez Urząd Marszał-

kowski Województwa Mazowieckiego kontroli w przed-

miotowym szpitalu obejmie ona zagadnienia poru-

szone w sprawozdaniu.

7.

2 stycznia 2012 r.

MZ przekazało przy piśmie

znak: MZ-ZP-P-432-8979-46/JM/11 do Urzędu Mar-

szałkowskiego Województwa Mazowieckiego spra-

wozdanie pokontrolne z kontroli przeprowadzonej

przez sędziego wizytatora.

8.

3 lutego 2012 r.

MZ przy piśmie MZ-ZP-P-643-

-22599-1/JM/12 przekazało sprawozdanie z kontroli

przeprowadzonej przez pracowników Biura Rzeczni-

ka Praw Pacjenta do Urzędu Marszałkowskiego Wo-

jewództwa Mazowieckiego, wskazując na koniecz-

ność podjęcia przez urząd działań w celu usunięcia

opisanych w sprawozdaniu nadużyć.

9.

4 marca 2012 r. pismem znak: ZD-SPP-

-II.9024.16.3.2011.2012.JS dyrektor Departamentu

350

Zdrowia Urzędu Marszałkowskiego Województwa

Mazowieckiego, udzielając odpowiedzi na pismo MZ

z dnia 3 lutego 2012 r., poinformowała o działaniach

podjętych przez samorząd województwa mających na

celu wykluczenie nieprawidłowości w funkcjonowa-

niu szpitala.

10.

10 lutego 2012 r.

MZ, znak pisma: MZ-ZP-P-

-643-22599-2/JM/12, poinformowało panią Krystynę

Barbarę Kozłowską o przekazaniu protokołu kontro-

li przeprowadzonej przez pracowników Biura Rzecz-

nika Praw Pacjenta do urzędu mazowieckiego.

11.

9 maja 2012 r.

MZ pismem znak: MZ-ZP-P-

-643-22599-4/JM/12 wystąpiło do samorządu woje-

wództwa mazowieckiego z wnioskiem o przekazanie

informacji na temat sposobu uwzględnienia przez

szpital w Radomiu zaleceń pokontrolnych zawartych

w protokole kontroli przeprowadzonej przez pracow-

ników Biura Rzecznika Praw Pacjenta.

Ponadto w związku z prowadzonym przez proku-

raturę okręgową postępowaniem przygotowawczym

w sprawie niedopełnienia obowiązków przez personel

Wojewódzkiego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki

Zdrowotnej w Radomiu Ministerstwo Zdrowia prze-

kazało prokuraturze kopie będącej w posiadaniu MZ

dokumentacji dotyczącej przedmiotowego szpitala.

Odnosząc się do zagadnień związanych z funkcjo-

nowaniem oraz kontrolą placówek opiekuńczo-wy-

chowawczych oraz domów pomocy społecznej, warto

w tym miejscu zauważyć, iż ustawa z dnia 12 marca

poz. 1365, z późn. zm.) prowadzenie domu pomocy

społecznej uzależnia od uzyskania zezwolenia wła-

ściwego ze względu na miejsce położenia domu woje-

wody.

Podmiot chcący prowadzić dom pomocy spo-

łecznej musi spełniać szereg wymagań oraz spełniać

standardy w zakresie usług bytowych, opiekuńczych

i wspomagających określonych dla domów pomocy

społecznej w powyżej wskazanej ustawie oraz w roz-

porządzeniu ministra polityki społecznej z dnia 19 paź-

dziernika 2005 r. w sprawie domów pomocy społecz-

nej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837).

W tym miejscu należy

rządzeniem – § 6 ust. 2 – warunkiem efektywnej re-

alizacji usług opiekuńczych i wspomagających jest

zatrudnianie odpowiedniej kadry (zarówno pod

względem wykształcenia, jak i liczby osób zatrudnio-

nych w stosunku do liczby i stanu zdrowia podopiecz-

nych).

Planowana struktura zatrudnienia i zakres

nelu stanowią jeden z elementów wniosku o wydanie

Załącznikiem do powyżej wskazanego wniosku jest

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za

dzie kierowała domem.

Przepisy rozporządzenia nakładają również obo-

wiązek uczestnictwa pracowników zespołu terapeu-

tyczno-opiekuńczego co najmniej raz na dwa lata

w organizowanych przez dyrektora domu szkoleniach

na temat praw mieszkańca domu oraz kierunków

prowadzonej terapii, a także metod pracy z miesz-

kańcami.

Nad działalnością domów pomocy społecznej czu-

wa właściwy miejscowo wojewoda, który sprawuje

nadzór i kontrolę nad prawidłowym funkcjonowa-

niem tych placówek.

Zakres uprawnień wojewody

określa ustawa o pomocy społecznej (art. 126 i na-

stępne) oraz rozporządzenie ministra polityki spo-

z późn. zm.).

ono danych dotyczących wyników kontroli przepro-

wadzonych w ramach kompetencji przez właściwych

wojewodów w domach pomocy społecznej.

Zgodnie z obowiązującymi w roku 2011 przepisa-

mi ustawy o pomocy społecznej sprawowanie nadzo-

ru nad realizacją zadań samorządu powiatowego

w zakresie jakości działalności placówek opiekuńczo-

-wychowawczych, przede wszystkim nad realizacją

standardów opieki i wychowania w tych placówkach

oraz nad zgodnością zatrudnienia pracowników pla-

cówek z wymaganymi kwaliﬁkacjami, należało do

zadań własnych wojewody.

Wojewoda sprawował

również nadzór pedagogiczny w odniesieniu do wy-

chowawców i innych pracowników pedagogicznych

zatrudnionych w oparciu o przepisy ustawy Karta

Nauczyciela.

Ustawodawca nie nałożył na ministra

żadnych uprawnień nadzorczych we wskazanym

w interpelacji zakresie, dlatego też, jak wynika z in-

formacji przekazanych przez Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej, nie posiada ono szczegółowych da-

nych o realizowanych kontrolach, ich tematach, a tak-

że wnioskach i zaleceniach pokontrolnych.

W każdym

województwie plany i tematy kontroli były ustalane

w wydziałach polityki społecznej urzędów wojewódz-

kich, zgodnie ze specyﬁkąipotrzebamiregionu.

W ramach realizacji zadań zapisanych w art. 23

ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, jak zapewnił

mnie pan Jarosław Duda, sekretarz stanu w Mini-

muje stały kontakt z pracownikami nadzoru nad

placówkami opiekuńczo-wychowawczymi w poszcze-

gólnych województwach.

W sprawach szczególnych

dotyczących stwierdzonych w placówce opiekuńczo-

-wychowawczej nieprawidłowości występuje o infor-

mację do właściwego wydziału polityki społecznej.

Jeżeli w zakresie działalności placówek opiekuńczo-

-wychowawczych pojawia się problem, którego zasięg

przekracza właściwość jednego województwa, wtedy

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej kieruje do

wszystkich wydziałów polityki społecznej urzędów

wojewódzkich pismo ze wskazaniem problemu i su-

gestią zbadania go w podległych jednostkach.

W la-

tach ubiegłych zlecono między innymi sprawdzanie

w czasie kontroli w placówkach, czy są przestrzegane

prawa dziecka, przyjrzenie się zasadności umieszcza-

nia wychowanków w szpitalach psychiatrycznych,

351

przeprowadzenie szkoleń dla kadry tych placówek

z dziedziny psychiatrii dziecięcej i problemów praw-

nych z tego wynikających oraz sprawdzanie stopnia

osiągnięcia standardów przez poszczególne placówki.

Z informacji uzyskiwanych w poprzednich latach

w urzędach wojewódzkich wynikało, że kontrole

kompleksowe dotyczyły zwykle realizacji zadań pla-

cówki, odpowiednio – socjalizacyjnej, interwencyjnej,

wielofunkcyjnej lub rodzinnej.

W ramach tych kon-

troli badaniu podlegały:

1) zasadność pobytu dziecka w placówce, w tym:

— działania placówki w celu powrotu dziecka do

rodziny, adopcji dziecka lub umieszczenia w rodzin-

nej opiece zastępczej,

— realizacja zadań zespołu do spraw okresowej

oceny sytuacji dziecka;

2) przestrzeganie standardów usług opiekuńczo-

-wychowawczych, w tym:

— warunki socjalne i bytowe zapewniane przez

placówkę,

— zapewnienie odpowiedniego wyżywienia, do -

stępu do opieki zdrowotnej i do nauki,

— zabezpieczenie wychowanków w przedmioty

osobistego użytku, przybory szkolne, kieszonkowe,

— organizacja czasu wolnego (uczestniczenie w za -

jęciach rekreacyjnych, sportowych, kulturalnych),

— przygotowanie wychowanków do samodziel -

ności,

— organizacja pracy wychowawczej w placówce,

— indywidualizacja procesu wychowania;

3) nadzór nad realizowaniem przez pracowników

standardu opieki i wychowania sprawowany przez

dyrektora placówki;

4) przygotowanie placówki do wypełniania spe-

cjalistycznych zadań określonych w regulaminie;

5) przestrzeganie zasady zatrudniania wyłącznie

osób o odpowiednich kwaliﬁkacjach;

6) przestrzeganie praw dziecka, w tym:

— prawa do nauki,

— prawa do informacji,

— prawa do swobody wypowiedzi,

— prawa do ochrony przed poniżającym trakto -

waniem i karaniem,

— prawa do prywatności,

— prawa do opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa

socjalnego,

— prawa do wypoczynku, czasu wolnego,

— prawa do swobodnego zrzeszania się,

— prawa do poszanowania tożsamości religijnej,

— prawa do kontaktów z rodziną.

Kontrole problemowe natomiast dotyczyły wybra-

nego zagadnienia, np. zapewnienie właściwej opieki

zdrowotnej, indywidualizacja procesu wychowania,

w tym określenie potrzeb dzieci i ich zaspokojenie,

przygotowanie placówki do wypełniania specjali-

stycznych zadań określonych w regulaminie.

Kontrole doraźne były przeprowadzane poza rocz-

nym planami kontroli, na ogół na skutek skargi, któ-

ra wpływała do urzędu wojewódzkiego.

W większości

skargi te dotyczyły działalności dyrektora lub nie-

właściwego zabezpieczenia dzieci w placówce.

Należy ponadto podkreślić, że placówki opiekuń-

czo-wychowawcze są często przedmiotem kontroli

nia z przeprowadzonych kontroli: funkcjonowanie

placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz ich współ-

działanie z innymi instytucjami na rzecz powrotu

troli nr P/11/092 przeprowadzonej w latach 2008–

–2010 oraz w I półroczu 2011 r.

Przedmiotem badań

był system opieki nad dzieckiem i rodziną działający

W tym miejscu pragnę również zwrócić uwagę, iż

minister pracy i polityki społecznej corocznie przed-

stawia prezesowi Najwyższej Izby Kontroli obszary,

które winny być przedmiotem kontroli, stosownie do

swoich kompetencji.

Ponadto wyniki prowadzonych

przez Najwyższą Izbę Kontroli postępowań kontrol-

nych, a zwłaszcza formułowane na ich podstawie

wnioski stanowią niezwykle ważny materiał dający

asumpt do wprowadzenia stosownych zmian w obo-

wiązujących aktach prawnych.

Na marginesie należy zauważyć, że od dnia 1 stycz-

nia 2012 r. kwestię kontroli i nadzoru na działalno-

ścią placówek opiekuńczo-wychowawczych, regional-

nych placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz in-

terwencyjnych ośrodków preadopcyjnych regulują

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

podsekretarza stanu

od składek przekazywanych do OFE (5258)

znak: SPS-023-5258/12, dotyczące interpelacji poseł

o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustawowo zobo-

wiązany został do realizacji zadania w zakresie po-

352

boru i dochodzenia składek na otwarte fundusze

z późn. zm.) z tego tytułu przysługuje mu prowizja

wynosząca 0,8% wysokości składek przekazanych do

OFE.

Natomiast wysokość prowizji związanej z po-

borem i dochodzeniem składek na ubezpieczenie

z późn. zm.) i wynosi 0,2% składki zidentyﬁkowanej

i przekazanej do NFZ.

Prowizja z tytułu składek przekazywanych do

OFE ma charakter należności stanowiącej zwrot (re-

fundację) kosztów poniesionych przez zakład, wyni-

kających z konieczności zaangażowania określonych

zasobów, dzięki którym możliwe jest comiesięczne

przekazywanie zindywidualizowanej składki we wła-

ściwej wysokości i do wskazanego przez członka

otwartego funduszu emerytalnego zarządzanego od-

płatnie przez prywatne powszechne towarzystwa

emerytalne.

W związku z realizacją tego zadania zakład po-

nosi m.in. koszty bieżącego utrzymania i rozwoju

infrastruktury techniczno-systemowej dedykowanej

do utrzymywania bazy danych członków OFE oraz

umożliwiającej dokonywanie rozliczeń z OFE, kosz-

ty osobowe pracowników zaangażowanych w dzia-

łania związane z poborem i dochodzeniem składek

na OFE, koszty wynikające z podjętych przez za-

kład czynności egzekucyjnych w tym zakresie.

Po-

nadto zakład cyklicznie przeprowadza losowania

osób, które samodzielnie (pomimo ciążącego obo-

wiązku) nie dokonały wyboru otwartego funduszu

emerytalnego, ponosi również koszty koresponden-

cji w tym zakresie.

Koszty zadań w zakresie poboru i dochodzenia

składek na OFE oraz poboru i dochodzenia składek

na ubezpieczenie zdrowotne ustalone zostały na pod-

stawie kosztów rodzajowych ujętych w ewidencji księ-

gowej i rozliczonych zgodnie z zasadami rachunko-

wości zarządczej na miejsca ich powstawania oraz

poszczególne realizowane przez zakład zadania.

Dla

alokacji kosztu na właściwym zadaniu zakład stosu-

je następujące zasady:

— koszty bezpośrednio związane z realizowanym

zadaniem alokowane są wprost i w pełnej kwocie na

danym zadaniu,

— koszty pośrednie i ogólne (np. wspólne dla wie -

lu realizowanych zadań oraz koszty ogólnozakłado-

we) alokowane są na poszczególnych zadaniach

w części dotyczących kosztów tych zadań.

Rozliczenie kosztów na zadania wspomagane jest

przez moduł kontrolingowy systemu SAP.

Wysokość

poszczególnych rodzajów kosztów w kosztach reali-

zacji zadania w zakresie poboru i dochodzenia skła-

dek na OFE i NFZ przedstawiają poniższe tabele.

OFE – pobór i dochodzenie składek

Rodzaje kosztów Rzeczywiste

Amortyzacja 13 736 385,63

Materiały 2 464 744,09

Energia 3 344 816,73

Usługi obce, w tym: 62 575 901,79

— Remonty 2 330 813,40

— Usługi pocztowe i bankowe 46 420 927,68

— Usługi telekomunikacyjne 1 334 792,87

— Usługi związane z przetwarzaniem

danych

7 397 954,16

— Pozostałe 5 091 413,68

Podatki i opłaty 4 735 259,75

Wynagrodzenia 110 388 257,46

Ubezpieczenia społeczne i inne

świadczenia

21 787 025,36

Pozostałe koszty 1 405 408,94

Koszty 220 437 799,75

Rzeczywiste, pełne koszty poniesione w związku

z realizacją zadania w zakresie poboru i dochodzenia

wyniosły 220 438 tys. zł, a przychody uzyskane jako

prowizja od składek przekazanych do OFE w ubie-

głym roku wyniosły 129 967 tys. zł.

NFZ – pobór i dochodzenie składek

Amortyzacja 20 703 329,97

Materiały 3 867 738,81

Energia 5 119 199,95

Usługi obce, w tym: 31 664 793,75

— Remonty 3 586 583,80

— Usługi pocztowe i bankowe 7 354 356,40

— Usługi telekomunikacyjne 1 979 811,82

— Usługi związane z przetwarzaniem

danych

11 253 600,63

— Pozostałe 7 490 441,10

Podatki i opłaty 7 842 435,27

Wynagrodzenia 169 315 302,83

Ubezpieczenia społeczne i inne

świadczenia

33 423 838,40

Pozostałe koszty 2 331 544,96

Koszty 274 268 183,94

Rzeczywiste pełne koszty poniesione w związku

składek na ubezpieczenie zdrowotne za 2011 r. wy-

353

niosły 274 268 tys. zł, a przychody uzyskane jako

głym roku wyniosły 108 842 tys. zł.

Niesﬁnansowanepoprzezprowizjepobieraneod

OFE i NFZ koszty w zakresie poboru i dochodzenia

składek są ﬁnansowaneodpisemzFUS,czylidefac-

to z budżetu państwa.

Jednocześnie informuję, że w obecnej chwili nie

są prowadzone prace związane z likwidacją albo ob-

niżeniem opłaty od składki pobieranej przez otwarte

fundusze emerytalne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

SPS-023-5272/12) w sprawie katastrofalnej sytuacji

ﬁnansowejmediówpublicznychuprzejmieprzekazu-

ję stosowne informacje.

Pismami z dnia 29 maja br. zwróciłem się z proś-

bą o wyjaśnienia do pana Jana Dworaka, przewod-

niczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, oraz

pana Juliusza Brauna, prezesa Zarządu Telewizji

Polskiej SA.

Obydwie odpowiedzi, w których pan pre-

zes i pan przewodniczący odnieśli się do pytań za-

danych przez pana posła, uprzejmie załączam.

Jednocześnie chciałbym podkreślić, iż osoby,

które ukończyły 75 lat, są zwolnione z opłat abo-

tach abonamentowych.

Zwolnienia określone w art. 4

ust. 1 ustawy przysługują od pierwszego dnia mie-

Zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych,

publicznego Pocztę Polską SA.

Prowadzi ona tak-

że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji

obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

Zgod-

wych nadzór nad wykonywaniem kontroli obo-

wiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawu-

je minister właściwy do spraw łączności, czyli obec-

nie minister administracji i cyfryzacji.

To właśnie

minister administracji i cyfryzacji jest kompetentny

w sprawach sposobu ściągalności opłat abonamen-

towych.

Za kwestię ściągalności tych opłat odpowie-

konstytucyjnym.

Załączniki

Informacja o sytuacji ﬁnansowejnadawcówpu-

blicznych

Obecna, zła sytuacja ﬁnansowa nadawców pu-

blicznych jest wynikiem zmniejszania się od kilku lat

wpływów z opłat abonamentowych oraz wciąż kur-

czącego się rynku reklamowego, stagnacji.

Spadek

wpływów abonamentowych obserwowany jest już od

2004 r., a największy nastąpił w 2008 r.

Wówczas

nadawcy publiczni uzyskali o 161 mln zł mniej wpły-

wów abonamentowych w porównaniu do 2007 r.

Trend spadkowy utrzymywał się także w latach ko-

lejnych, co spowodowało, że wpływy abonamentowe

przekazane nadawcom publicznym w 2011 r. w po-

równaniu do 2007 r. były niższe aż o 415,6 mln zł

(tj. o 47,3%).

Występujący ubytek wpływów abonamentowych

dotyczył głównie spółki Telewizja Polska.

Poziom

przekazanych w 2011 r. w porównaniu do 2007 r.

środków uległ zmniejszeniu aż o 60%.

Podobna sytu-

acja dotyczyła Polskiego Radia SA w Warszawie oraz

radiowych rozgłośni regionalnych.

Abonament w ww.

okresie był niższy w Polskim Radio SA o 35,2%, na-

tomiast przez rozgłośnie regionalne o 22,9%.

Spadek abonamentu wynikający przede wszyst-

kim z braku ustawowych rozwiązań pozwalających

skutecznie pobierać opłaty abonamentowe, z jednej

strony, z drugiej zaś, zmiana przepisów prawa, które

de facto zwiększają liczbę osób zwolnionych od wno-

szenia tych opłat wpłynęły bardzo negatywnie na

sytuację ﬁnansowąnadawcówpublicznych.

Pomimo podjęcia przez krajową radę działań ma-

jących na celu zwiększenie wpływów abonamento-

wych nadal występuje ich tendencja spadkowa.

Sza-

cowane obecnie na 2013 r. środki abonamentowe

(401 mln zł) będą niższe o około 15% od prognozowa-

nych na 2012 r.

(470 mln zł).

Należy jednocześnie podkreślić, że systematycz-

nie maleje udział środków abonamentowych w ﬁnan-

sowaniu kosztów realizowanej przez nadawców misji

publicznej.

Relacja otrzymywanych wpływów abona-

mentowych do kosztów misji w 2011 r. wyniosła 23%,

co oznacza, że koszty działalności nadawców zostały

354

pokryte z tych wpływów tylko blisko w 1/4.

Podobna

tendencja obserwowana jest już od kilku lat: w 2005 r.

– abonament pokrywał 46,7% kosztów misji, w 2007 r.

– 41,8%, w 2010 r.

– 26,2%.

W 2011 r. w przychodach ogółem spółek radiofonii

publicznej środki abonamentowe stanowiły średnio

63,3%, w tym w Polskim Radio SA w Warszawie – 58%,

natomiast w spółkach regionalnej radiofonii publicz-

nej średnio – 69,6%.

W Telewizji Polskiej SA było

jeszcze gorzej, bowiem wpływy abonamentowe sta-

nowiły zaledwie 12,2% przychodów spółki.

Należy podkreślić, że ubytek abonamentu miał

istotny wpływ na zubożenie oferty programowej

nadawców.

Ograniczono obecność w programach

wartościowych gatunków i form radiowych i telewi-

zyjnych (np. słuchowisk, reportaży, dokumentu, te-

atru telewizji itp.).

Ograniczenia środków ﬁnansowychbyłyisąprzy-

czyną zahamowania rozwoju bazy produkcyjno-tech-

nicznej i braku rozwoju technologicznego spółek.

Występujący ubytek wpływów z opłat abonamen-

towych spowodował również zakłócenia gospodarki

ﬁnansowejspółekradiofoniiitelewizjipublicznej,

np. dla Telewizji Polskiej SA ubytek wpływów abo-

namentowych oznaczał konieczność dalszego zwięk-

szenia udziału przychodów komercyjnych w ﬁnanso-

waniu działalności misyjnej.

W 2011 r. spółki radiofonii i telewizji publicznej

osiągnęły łączne przychody niższe o 144 mln zł

w porównaniu do uzyskanych w 2010 r.

Przychody

spółek radia i telewizji wyniosły łącznie 2153 mln zł,

z tego:

a) Telewizja Polska SA – 1712 mln zł (2010 r.

– 1812 mln zł),

w tym oddziały terenowe – 316 mln zł, tj. 18,5%

przychodów ogółem spółki (2010 r.

– 285 mln zł),

b) Polskie Radio SA – 250 mln zł (2010 r.

– 271 mln zł),

c) spółki regionalne, razem – 191 mln zł (2010 r.

– 214 mln zł).

Przychody Telewizji Polskiej uległy zmniejszeniu

w porównaniu do 2010 r. o 5,5%, Polskiego Radia

– o 7,7%, natomiast spółek regionalnej radiofonii

– o 10,7%.

W tym samym okresie łączne koszty działalności

spółek radiofonii i telewizji publicznej uległy zmniej-

szeniu o 25 mln zł.

Koszty działalności nadawców

publicznych wyniosły łącznie 2266 mln zł, z tego:

a) Telewizja Polska SA – 1811 mln zł (2010 r.

(2010 r.

– 280 mln zł),

b) Polskie Radio SA – 257 mln zł (2010 r.

– 270 mln zł),

c) spółki regionalne, razem – 198 mln zł (2010 r.

– 201 mln zł).

Skutkiem znaczącego spadku przychodów nadaw-

ców były straty bilansowe, które na koniec 2011 r.

wystąpiły w następujących spółkach: Telewizja Pol-

ska SA w Warszawie (88 mln zł), Polskie Radio SA

w Warszawie (8,5 mln zł) oraz w 9 spółkach regional-

nych radiofonii publicznej, tj. radiu Białystok

(879 tys. zł), radiu Pomorza i Kujaw w Bydgoszczy

(372 tys. zł), radiu Katowice (444 tys. zł), radiu Ko-

szalin (445 tys. zł), radiu Kraków (2484 tys. zł), radiu

Lublin (1372 tys. zł), radiu Łódź (1370 tys. zł), radiu

Opole (1889 tys. zł) i Radiu dla Ciebie (1351 tys. zł).

Pozostałe spółki regionalne zanotowały zyski: radio

Gdańsk – 236 tys. zł; radio Kielce – 71 tys. zł, radio

Olsztyn – 339 tys. zł; Radio Merkury (Poznań)

– 4 tys. zł, radio Rzeszów – 53 tys. zł; radio Szczecin

– 240 tys. zł; radio Wrocław – 81 tys. zł; radio Zachód

(Zielona Góra) – 14 tys. zł.

O pogorszeniu sytuacji ﬁnansowejświadczyrów-

nież obniżenie o 46 mln zł wartości majątku nadaw-

ców publicznych w 2011 r. w porównaniu do 2010 r.

Nadawcy publiczni ograniczali przeznaczanie środ-

ków na realizację inwestycji odtworzeniowych i roz-

wojowych.

W 2011 r. przychody Telewizji Polskiej uległy

zmniejszeniu o 100 mln zł, jednak spadek nie doty-

czył oddziałów terenowych.

Przychody oddziałów

były wyższe o ponad 10% od uzyskanych w 2010 r.,

co przy zmniejszonych kosztach tych jednostek wpły-

nęło na uzyskany przez nie łączny dodatni wynik

brutto w wysokości 18,3 mln zł.

Należy dodać, że

sytuacja między oddziałami była zróżnicowana.

Sie-

dem oddziałów terenowych TVP, w tym oddział

w Lublinie, zanotowało stratę na działalności.

W od-

dziale terenowym TVP w Lublinie sytuacja ﬁnanso-

wo-ekonomiczna w 2011 r. przedstawiała się nastę-

pująco:

1) przeciętne zatrudnienie w oddziale wyniosło

w 2011 r. 73,7 etatów i w porównaniu do roku 2010

zmniejszyło się o 13,2 etatów;

2) przychody ogółem w oddziale Lublin (łącznie

z wewnętrznymi rozliczeniami) wyniosły 16,7 mln zł,

co oznacza, że uległy obniżeniu w porównaniu do

2010 r. tylko o 1,2% (2010 r.

– 16,9 mln zł); w 2011 r.

oddział w Lublinie uzyskał przychody z wpływów

abonamentowych w wysokości 7,2 mln zł, co stano-

wiło 43,1% przychodów ogółem tego oddziału; w po-

równaniu do 2010 r.

OTV Lublin uzyskał więcej

o 0,8 mln zł z abonamentu;

3) koszty ogółem (z obrotami wewnętrznymi):

w 2011 r. ogólny poziom kosztów w oddziale tereno-

wym w Lublinie wyniósł 18,8 mln zł i w porównaniu

do 2010 r.

(18,6 mln zł) nieznacznie wzrósł, tj. o 1%;

4) wynik finansowy netto: oddział terenowy

w Lublinie zanotował w 2011 r. stratę brutto w wy-

sokości 1,7 mln zł; w porównaniu do poprzedniego

roku wynik oddziału pogorszył się o 0,5 mln zł (2010 r.

– strata 1,2 mln zł).

W bieżącym roku zarząd spółki planuje, że od-

dział w Lublinie otrzyma wpływy abonamentowe

w wysokości 5,3 mln zł, co oznacza zmniejszenie tych

przychodów o 1,9 mln zł w porównaniu do 2011 r.

Przychody ogółem regionalnych rozgłośni radio-

wych uległy w 2011 r. zmniejszeniu o 23 mln zł

(tj. prawie o 11%) w porównaniu do roku 2010, co

było powodem pogorszenia ich sytuacji ﬁnansowej.

355

Sytuacja ﬁnansowo-ekonomicznaradiaLublinSA

w 2011 r. przedstawiała się następująco:

1) przeciętne zatrudnienie w radiu Lublin wynio-

szyło się o 5 etatów;

2) majątek ogółem spółki ukształtował się na po-

ziomie 8,2 mln zł, z tego: aktywa obrotowe – 2,6 mln zł,

aktywa trwałe – 5,6 mln zł; w porównaniu do roku

2010 nastąpiło obniżenie wartości majątku spółki

o 3,1 mln zł, tj. o 27%;

3) przychody ogółem spółki ukształtowały się na

poziomie 11,6 mln zł, uległy one obniżeniu w porów-

naniu do 2010 r. ok. 10% (2010 r.

–13 mln zł); w 2011 r.

spółka uzyskała przychody z wpływów abonamento-

wych w kwocie 7,9 mln zł, co stanowiło 68% przycho-

dów ogółem, w porównaniu do 2010 r. nastąpił spa-

dek ww. przychodów o 1,5 mln zł;

4) koszty ogółem: w 2011 r. ogólny poziom kosztów

wyniósł w radiu Lublin 12,9 mln zł i w porównaniu

do 2010 r.

(13,2 mln zł) uległ nieznacznie obniżeniu,

tj. o 3%;

5) wynik ﬁnansowynetto:w2011r.spółkawyka-

zała stratę netto na działalności w wysokości 1,4 mln zł;

pogorszył się o 1,2 mln zł (2010 r. – strata 0,2 mln zł);

wpływy abonamentowe prognozowane dla radia Lu-

blin na 2012 r. wynoszą 7,7 mln zł, co oznacza, że

będą niższe o 0,2 mln zł w porównaniu do uzyska-

nych w 2011 r.

Rejestracja odbiorników radiofonicznych i telewi-

zyjnych, wnoszenie opłat abonamentowych za ich

używanie, zwolnienia od opłat oraz ściągalność zale-

głości w płatności ww. opłat

Kwestie rejestracji odbiorników radiofonicznych

i telewizyjnych, wnoszenia opłat abonamentowych

za ich używanie, zwolnień od opłat oraz ściągalności

zaległości w płatności tych opłat regulują przepisy

mentowych

1)

.

Opłaty abonamentowe za używanie odbiorników

radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się w celu

nostki publicznej radiofonii i telewizji.

śnia 2004 r. uznał, iż opłata abonamentowa ma cha-

rakter daniny publicznej i stanowi pozabudżetowy

dochód celowy przeznaczony na ﬁnansowaniemisji

publicznego radia i telewizji.

Z ww. wyroku wynika

również, że określenie właściwych zasad ﬁnansowa-

nia mediów publicznych ze środków publicznych jest

jedną z podstawowych przesłanek umożliwiających

realizację przez te media ustawowo określonej misji

publicznej.

Rozwiązania wprowadzone w 2005 r. ustawą o opła-

tach abonamentowych nie przyczyniły się do popra-

wy ściągalności opłat za używanie odbiorników ra-

diowych i telewizyjnych.

Od 2004 r. nadawcy publicz-

ni otrzymują na ﬁnansowaniekosztówrealizowanej

misji coraz mniejsze środki ﬁnansowe.

Szczególnie

duży ubytek wpływów abonamentowych wystąpił od

IV kwartału 2007 r., po zapowiedziach ustawowego

rozszerzenia katalogu osób uprawnionych do zwol-

nienia od opłat abonamentowych oraz deklaracjach

rządu o całkowitym zniesieniu opłat abonamento-

wych od dnia 1 stycznia 2010 r.

Skalę spadku wpływów abonamentowych przeka-

zywanych nadawcom publicznym w latach 2003–2011

przedstawia poniższy wykres.

1)

356

Odnotowane postępujące zmniejszanie się pozio-

mu wpływów abonamentowych przekazywanych

nadawcom publicznym spowodowane było przede

wszystkim:

1) malejącą liczbą gospodarstw posiadających za-

rejestrowane odbiorniki radiowe i telewizyjne,

2) zmniejszaniem się liczby abonentów wnoszą-

cych opłaty abonamentowe terminowo,

3) zwiększaniem się liczby gospodarstw domo-

wych zwolnionych od opłat abonamentowych oraz

4) niewielkim odsetkiem (ok. 4,7%) podmiotów

gospodarczych zarejestrowanych jako abonentów ra-

diowych i telewizyjnych.

mentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne

wych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach

w jednostkach Poczty Polskiej SA).

Placówki operatora publicznego (art. 6 ust. 1 ww.

ustawy) pobierają opłaty abonamentowe, odsetki za

zwłokę w uiszczaniu tych opłat, opłaty za używanie

niezarejestrowanych odbiorników oraz odsetki za

zwłokę w ich uiszczaniu i przekazują je – po potrące-

niu umownego wynagrodzenia za te usługi – na wy-

odrębniony rachunek bankowy Krajowej Rady Ra-

diofonii i Telewizji.

Uprzejmie informuję, że Poczta Polska SA – na

pomiędzy krajową radą a Pocztą Polską SA – wyko-

nuje wszystkie usługi wynikające z przepisów usta-

wy o opłatach abonamentowych, a także czynności

tym usługom towarzyszące.

Ich zakres obejmuje

m.in.:

1) rejestrację odbiorników radiofonicznych i tele-

wizyjnych,

2) prowadzenie ewidencji zwolnień od opłat abo-

namentowych oraz oświadczeń,

3) pobieranie opłat za używanie niezarejestrowa-

nych odbiorników,

4) naliczanie i pobieranie odsetek za zwłokę

w uiszczaniu opłat abonamentowych,

5) wysyłanie zawiadomień do abonentów o wystę-

pujących zaległościach w płatności opłat abonamen-

towych,

6) występowanie do właściwych organów z żąda-

niem wykonania w drodze egzekucji administracyj-

nej obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicz-

abonamentowych,

7) kierowanie do krajowej rady, w przypadkach

określonych w art. 9 ust. 1 ustawy, wniosków o umo-

rzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych

używanie niezarejestrowanych odbiorników i odse-

tek za zwłokę w ich uiszczaniu,

8) sporządzanie na potrzeby KRRiT sprawozdaw-

czości w ww. zakresie, a także prowadzenie działań

(w porozumieniu z KRRiT) mających na celu popra-

wę ściągalności zaległości w płatności opłat abona-

mentowych.

Departament Budżetu i Finansów Biura KRRiT

wysyła pisma jedynie do tych abonentów, którzy wy-

stąpili do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie na raty za-

ległości w płatności opłat abonamentowych na pod-

Pisma zawierają prośbę o uzupełnienie przez abo-

nenta wniosku albo informację o uchwale Krajowej

Rady Radiofonii i Telewizji podjętej w sprawie jego

zaległości.

Następnym tematem, który poruszył pan poseł

Zawiślak w swoim wystąpieniu, jest kwestia zwol-

nień od opłat abonamentowych.

Poniżej podaję naj-

ważniejsze informacje w tej sprawie.

Zwolnienia od opłat abonamentowych za używa-

nie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych

przysługują na podstawie następujących ustaw:

mentowych,

2)

,

3)

oraz

nym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakła-

4)

.

Pragnę zwrócić uwagę, że samo posiadanie

uprawnień nie zwalnia od obowiązku wnoszenia

opłat abonamentowych.

Warunkiem uzyskania

zwolnienia od opłat jest dopełnienie formalności

w urzędzie pocztowym, tj. przedłożenie dokumen-

tów uprawniających do zwolnienia oraz wypełnie-

nie dostępnych w każdym urzędzie pocztowym:

formularza zwolnienia z opłat za używanie odbior-

ników TV i druku wymaganego oświadczenia

(patrz str. 357).

Zwolnienie od opłat abonamentowych przysługu-

je od pierwszego dnia miesiąca następującego po mie-

siącu, w którym dopełniono formalności w urzędzie

pocztowym.

Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne

muszą być zarejestrowane na osobę uprawnioną do

zwolnienia.

Informuję, że według stanu z 31 grudnia 2011 r.

aż 2 616 912 abonentów było zwolnionych od wnosze-

nia opłat abonamentowych.

Zestawienie abonentów

zwolnionych od opłat abonamentowych w podziale

na poszczególne tytuły do zwolnienia zawiera tabela

str. 357.

2)

3)

4)

357

Lp.

Osoby zwolnione od opłat abonamentowych

5)

2009 rok 2010 rok 2011 rok Różnica

liczba /% kol. 4 - 3 kol. 5 - 4 kol. 5 - 3

1 które ukończyły 75 lat

998 573 1 062 891 1 108 713

64318 45822 110 140

50,94% 42,87% 42,37%

2 inwalidzi 1 grupy

780 906 779 294 778371

-1612 -923 -2535

39,83% 31,44% 29,74%

3 całkowicie niezdolne do pracy

44197 59778 62239

15581 2461 18042

2,25% 2,41% 2,38%

4 o znacznym stopniu niepełnosprawności

64079 74847 80077

10768 5230 15998

3,27% 3,02% 3,06%

5

3702 6205 6935

2503 730 3233

0,19% 0,25% 0,26%

6 otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne

13875 14635 15073

760 438 1198

0,71% 0,59% 0,58%

7 otrzymujące rentę socjalną

2584 3393 3612

809 219 1028

0,13% 0,14% 0,34%

8 niesłyszące

14092 14673 14934

581 261 842

0,72% 0,59% 0,57%

9 niewidome

12129 12506 12731

377 225 602

0,62% 0,50% 0,49%

10 inwalidzi wojenni/wojskowi

20049 20118 20127

69 9 78

1, 02% 0,81% 0,77%

11 kombatanci - inwalidzi wojennymi/wojskowymi

1098 1139 1173

41 34 75

0,06% 0,05% 0,04%

12

członkowie rodzin kombatantów

– inwalidów wojennych/wojskowych

1032 1165 1231

133 66 199

0,05% 0,05% 0,05%

5)

Poz.

16–21 dotyczy osób uprawionych do zwolnienia od opłat abonamentowych od dnia 1 marca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia

13 czerwca 2008 r. zmieniającej ustawę o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2010 r.

Nr 13, poz. 70).

358

Niestety ani Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji,

ani Poczta Polska SA nie posiadają danych o liczbie

osób powyżej 75. roku życia, wobec których zostało

wszczęte postępowanie egzekucyjne.

Uprzejmie informuję, że uprawnionymi do żąda-

nia wykonania w drodze egzekucji administracyjnej

obowiązku rejestracji odbiorników oraz obowiązku

uiszczania opłaty abonamentowej są kierownicy jed-

nostek operatora publicznego.

Do marca 2010 r.

Poczta Polska nie prowadziła

działań związanych z uruchamianiem procedur eg-

zekucyjnych.

Do abonentów zalegających z opłatami

abonamentowymi cyklicznie były wysyłane tylko za-

wiadomienia o zaległościach.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 16 mar-

ca br. o sygn.

K 24/08 potwierdził konstytucyjność

W uzasadnieniu do wyroku Trybunał Konstytucyjny

uznał, iż egzekucja administracyjna – zarówno opła-

ty karnej za używanie niezarejestrowanego odbior-

nika radiofonicznego lub telewizyjnego, jak i należ-

ności z tytułu opłat abonamentowych – jest dopusz-

czalna i z punktu widzenia obowiązującego prawa

możliwa.

Trybunał Konstytucyjny przypomniał rów-

6)

sta-

nowi, że na bezczynność wierzyciela (w tym wypadku

kierownika centrum obsługi ﬁnansowej)wpodejmo-

waniu czynności zmierzających do zastosowania

środków egzekucyjnych służy skarga podmiotowi,

szony w wyniku niewykonania obowiązku (tj. spół-

kom publicznej radiofonii i telewizji), oraz organowi

zainteresowanemu wykonaniem tego obowiązku

(tj. KRRiT).

Poczta Polska SA od marca 2010 r. wysyła do abo-

nentów zawiadomienia o zaległościach z informacją,

że w przypadku braku uregulowania należności zo-

stanie wszczęte postępowanie egzekucyjne.

Do abo-

nentów, którzy nie regulują zaległości w opłatach na

podstawie wysłanych zawiadomień, są wysyłane upo-

mnienia, a następnie tytuły wykonawcze do urzędów

skarbowych.

W 2011 r. Poczta Polska SA przeprowadziła 16 148

kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbior-

ników (w 2010 r.

– 4485 kontroli, a w 2009 r.

– 632 kon-

trole).

W 5613 ﬁrmachstwierdzonoużywanienieza-

rejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewi-

zyjnych.

W 190 przypadkach ﬁrmy uniemożliwiły

przeprowadzenie kontroli.

Po przeprowadzonych kon-

trolach 1428 ﬁrmdokonałorejestracjiodbiorników.

W ramach działań pokontrolnych wszczęto postę-

powania wobec 3594 ﬁrm:wydano3125decyzjiusta-

lających wysokość opłaty za używanie niezarejestro-

wanych odbiorników i nakazujących rejestrację od-

biorników, 170 ﬁrmodwołałosiędoIIinstancji(tj.do

Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji), do 264 ﬁrm

wysłano upomnienia, a 215 ﬁrmomwystawionoty-

13 oﬁaryrepresjiwojennych

2612 2748 2816

136 68 204

0,33% 0,11% 0,33%

14 członkowie rodzin oﬁarrepresjiwojennych

470 525 550

55 25 80

0,02% 0,02% 0,02%

15

inwalidzi przymusowo zatrudnieni w kopalniach,

kamieniołomach itp.

1027 1036 1037

9 1 10

0,05% 0,04% 0,04%

0 380 628 453 878

380 628 73250 453 878

0,00% 35,35% 37,34%

17 pobierające świadczenia rodzinne

0 2000 2297

2000 297 2297

0,00% 0,OS% 0,09%

18 pobierające świadcz, pieniężne z pomocy społ.

0 2357 2750

2357 393 2750

0,00% 0,30% 0,30%

19 bezrobotne

0 18118 22837

18118 4719 22837

0,00% 0,73% 0,87%

20 mające prawo do zasiłku przedemerytalnego

0 10195 11681

10195 1486 11681

0,00% 0,43% 0,45%

21 mające prawo do świadcz, przedemerytalnego

0 10808 13850

10808 3042 13850

0,00% 0,44% 0,53%

RAZEM, z tego

1 960 476 2479059 2616912

518 583 137 853 656 436

100,00% 100,00% 300,00%

1) poz. 1–15

1 960 425 2 054 953 2 109 619

94528 54666 149 194

100,00% 82,89% 80,62%

2) poz. 16–21

0 424 106 507293

424 106 83187 507 293

0,00% 17,11% 19,38%

6)

359

tuły wykonawcze i przekazano je do wyegzekwowa-

nia przez urzędy skarbowe.

Na podstawie wystawionych decyzji, upomnień

i tytułów wykonawczych opłaty za używanie nieza-

rejestrowanych odbiorników w kwocie 385,8 tys. zł

wniosło 1765 ﬁrm.

W 2011 r. do abonentów zalegających z opłatami

abonamentowymi Poczta Polska SA wysłała 581 469

zawiadomień o zaległościach z informacją, że w przy-

padku braku uregulowania należności zostanie wsz-

częte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowe-

go ściągnięcia należności w trybie egzekucji admini-

stracyjnej.

Do abonentów, którzy nie uregulowali

zaległości w opłatach na podstawie wysłanych zawia-

domień, wysłano 103 183 upomnienia na łączną kwo-

tę 126 186,2 tys. zł.

Na podstawie upomnień zadłu-

żenie w całości lub w części uregulowało 6554 abo-

nentów na kwotę 5478,5 tys. zł.

Znaczna liczba abo-

nentów zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii

głości na raty.

Wystawiono 1424 tytuły wykonawcze

na kwotę 2056,5 tys. zł i przekazano do urzędów

skarbowych.

Urzędy skarbowe wyegzekwowały za-

dłużenie z 459 tytułów wykonawczych (32,2%) w kwo-

cie 438,6 tys. zł (21,3%).

W 2011 r. Poczta Polska SA w ramach działań ma-

jących na celu skuteczniejszą ściągalność zaległości

w płatności opłat abonamentowych prowadziła rów-

nież pilotaż nowej usługi polegającej na zgłaszaniu

abonentów zalegających w płatności opłat abonamen-

towych do krajowego rejestru dłużników BIG SA.

Pi-

lotażem zostało objętych 150 dłużników (100 osób ﬁ-

zycznych i 50 podmiotów gospodarczych), który opie-

wał na łączną kwotę 650 tys. zł.

W wyniku podjętych

działań zaległe opłaty abonamentowe zostały wniesio-

ne przez 33 abonentów na kwotę 109,1 tys. zł, co sta-

nowiło 17,3%.

Ad 1.

Jaka jest faktycznie sytuacja ﬁnansowame-

diów publicznych, w tym m.in. ich oddziałów regio-

nalnych?

Proszę szczególnie o przedstawienie mi sy-

tuacji ﬁnansowejPolskiegoRadiaLublinSAiTele-

wizji Lublin SA.

Sytuacja mediów publicznych w Polsce jest w du-

żej mierze odzwierciedleniem sytuacji w całym sek-

torze mediów audiowizualnych.

Kryzys gospodarczy

odbija się na rynku reklam, co powoduje spadek do-

chodów nie tylko mediów publicznych, ale również

komercyjnych.

W przypadku mediów publicznych

trudną sytuację pogłębia także fakt spadku wpływów

z abonamentu, przy pozostawieniu w sposób niezmie-

niony wszystkich zadań nadawców publicznych okre-

i telewizji.

Gdy określano obowiązki nadawców pu-

blicznych wobec społeczeństwa, wpływy z abonamen-

tu stanowiły ponad połowę dochodów tej grupy

nadawców.

Recesja na rynku reklamy trwająca od

kilku lat nasiliła się od drugiego półrocza 2011 r.

Po-

nadto następuje intensywne przemieszczanie budże-

tów reklamowych w kierunku stacji tematycznych,

które rosną w tempie kilkudziesięciu procent rocznie,

podczas gdy jednocześnie drastycznie spadają przy-

chody kanałów uniwersalnych, będących podstawo-

wym źródłem przychodów TVP SA.

W związku z powyższym spółkę dotknął w 2012 r.

znaczny spadek przychodów reklamowych.

Najpoważniejszą przyczyną problemów ﬁnanso-

wych TVP SA jest załamanie systemu ﬁnansowania

abonamentowego mediów publicznych w Polsce.

Bio-

rąc pod uwagę skalę unikania płacenia abonamentu

radiowo-telewizyjnego, nasz kraj jest ewenementem

na tle innych państw Unii Europejskiej.

Dla przykła-

du brytyjscy i niemieccy nadawcy publiczni dysponu-

ją przeszło stukrotnie wyższą kwotą dotacji abona-

mentowej niż TVP SA.

Nigdzie w Europie próg ścią-

galności nie spada poniżej 55%.

W Polsce natomiast

na 13,5 mln gospodarstw domowych regularnie pła-

ci abonament obecnie zaledwie ok. 970 tys., co stano-

wi 7,2%.

Na polskim rynku działa ok. 3900 tys. pod-

miotów gospodarczych.

Spośród nich zaledwie ok.

176 tys. (4,5%) płaci abonament.

Wśród zarejestro-

wanych abonentów obecnie 2654 tys. to zwolnieni

z wnoszenia opłat.

Strata TVP SA tylko z tego tytu-

łu wynosi ponad 230 mln zł.

W 2011 r. TVP SA otrzymała 205 mln zł wpływów

abonamentowych.

To najniższa w historii spółki

roczna kwota dotacji publicznej.

W porównaniu z ro-

kiem 2007 abonament obniżył się o 310 mln zł,

tj. o 60%.

Pogłębia się przepaść pomiędzy skalą za-

dań publicznych (podkreślam raz jeszcze, że zadania

ustawowe nie zmniejszyły się) a środkami przydzie-

lanymi na ich realizację.

Udokumentowane kilkulet-

nie zaległości abonamentowe dotyczące tylko osób

zarejestrowanych a nie wnoszących opłat wynoszą

ponad 2,1 mld zł.

Brak przestrzegania obowiązującego prawa w za-

kresie wnoszenia opłat abonamentowych, a także

brak możliwości pełnego wykorzystywania przyzna-

nych w ustawie limitów emisji reklam (nadawcy ko-

mercyjni mogą, poprzez przerywanie audycji, emito-

wać 12 minut reklam w każdej godzinie, co jest nie-

dopuszczalne w przypadku nadawców publicznych)

doprowadziły Telewizję Polską SA do niezwykle trud-

nej sytuacji ﬁnansowej.

Rok 2012 jest szczególnie trudny z ﬁnansowego

punktu widzenia, ponieważ występują w nim jedno-

razowe, nadzwyczajne koszty związane z transmisją

Euro 2012 oraz igrzysk olimpijskich w Londynie, co

jest realizacją misji nadawcy publicznego.

Umowy

licencyjne na transmisje z Euro 2012 i olimpiady

w Londynie zostały zawarte kilka lat temu, kiedy

wpływy z abonamentu były wyższe.

Obecnie spółka

jest zobowiązana do ich realizacji na określonych

wówczas warunkach.

Dodatkowe obciążenia ﬁnan-

sowe generuje także symulcasting (MUX 1 i 3 rów-

nolegle z emisją analogową).

Ponoszenie tych kosz-

tów wynika z obowiązków TVP SA zapisanych w usta-

lewizji cyfrowej.

Łączne obciążenia z powyższych

tytułów to ponad 200 mln zł.

360

Zarząd TVP SA od kilku lat prowadzi działania

w zakresie restrukturyzacji kosztów działalności

spółki.

Rok 2011 spółka zamknęła stratą w kwocie

88,5 mln zł.

Plan ekonomiczno-ﬁnansowyspółkina

rok 2012 zakłada na koniec roku stratę w wysokości

60 mln zł.

Budżet Oddziału Terenowego TVP SA w Lublinie

na rok 2011 wynosił 18 435 000 zł.

Przychody oddzia-

łu z tytułu abonamentu to 7 200 000 zł, reklamy

– 1 355 000 zł, sponsoringu – 255 000 zł oraz przy-

chodów wewnętrznych – 6 628 000 zł.

Ad 4.

Jakie działania podejmuje rząd i Zarząd Te-

lewizji Polskiej SA mające na celu poprawę katastro-

falnej sytuacji ﬁnansowejspółki?

Od 2009 r.

Zarząd TVP SA prowadzi działania re-

strukturyzacyjne mające na celu nie tylko umożliwie-

nie przetrwania trudnej sytuacji ekonomicznej spółki,

ale również przygotowanie jej do efektywnego działa-

nia w momencie zakończenia procesu cyfryzacji.

Zasadniczym kierunkiem restrukturyzacji jest

obniżenie kosztów działalności pomocniczej w celu

rozwoju potencjału w obszarze działalności progra-

mowej.

W roku 2011 w zestawieniu z rokiem 2008

koszt własny spółki spadł o ok. 440 mln zł.

Trzeba

magał w niektórych obszarach przejściowego wzro-

stu kosztów w roku 2011.

Okresowe zwiększenie tego

typu kosztów obciąża co prawda bieżący wynik ﬁnan-

sowy, jednak inwestycji tych dokonywano świadomie,

dążąc do systemowych oszczędności i wzrostu przy-

chodów w perspektywie kolejnych lat.

Program dobrowolnych odejść pozwoli docelowo

trwale obniżyć koszty wynagrodzeń.

Zmiana dostawcy badań telemetrycznych zaowo-

cowała również istotnymi oszczędnościami.

Plan restrukturyzacji spółki Telewizja Polska SA

obejmuje następujące obszary jej działalności:

— Obszar kadrowy

W 2011 r. przeprowadzono w spółce program do-

browolnych odejść.

Ponadto prowadzona była też sys-

tematyczna redukcja zatrudnienia w jednostkach

organizacyjnych, w szczególności w jednostkach nie-

produkcyjnych.

W wyniku tych działań stan zatrud-

nienia zmniejszył się w ciągu roku o 9,4%.

— Optymalizacja wykorzystania nieruchomości

Restrukturyzacja nieruchomości w 2011 r. prowa-

dzona była w następujących obszarach:

– identyﬁkacjazbędnych,zpunktuwidzeniare-

alizacji zadań spółki, nieruchomości pod kątem ich

ewentualnego zbycia,

– regulowanie statusu prawnego nieruchomości,

– wydzielanie zbędnych części działek z użytko-

wanych nieruchomości,

– wynajem powierzchni, niewykorzystywanej na

potrzeby TVP SA,

– sprzedaż zbędnych nieruchomości (tu znaczenie

ma sytuacja na rynku nieruchomości, który obecnie

przeżywa zastój sprzedaży).

— Działania oszczędnościowe i proprzychodowe

Wymierne oszczędności kosztów w ostatnich la-

tach uzyskano pomimo konieczności poniesienia

znacznych dodatkowych nakładów na działania roz-

wojowe, a także poniesienia na obsługę Euro 2012.

Istotne obniżenie kosztów usług zewnętrznych wy-

nikało z nowych, korzystniejszych dla spółki warun-

ków umów wynegocjowanych z zewnętrznymi do-

stawcami.

Przeprowadzono:

– renegocjację warunków umów na usługi emisji

analogowej świadczonych przez TP Emitel,

– zmianę dostawcy usług telemetrycznych,

– negocjacje z organizacjami zbiorowego zarzą-

dzania prawami autorskimi i pokrewnymi, w wyniku

których uzyskano trwałe obniżenie kosztów TVP SA,

– optymalizację kosztów usług telefonii stacjonar-

nej i komórkowej,

– renegocjacje warunków umów z innymi dostaw-

cami usług.

— Obszar technologiczny

Dokonano optymalizacji usług satelitarnych, dzię-

ki czemu uzyskano znaczne oszczędności ﬁnansowe.

Wybrane działania restrukturyzacyjne prowadzo-

ne w 2012 r.

Prace nad uelastycznieniem struktury kosztów

TVP SA prowadzone w 2012 r. są i będą nadal re-

alizowane w głównej mierze poprzez redukcję kosz-

tów stałych.

Redukcja zatrudnienia w 2012 r., wy-

nikająca z przyjętego przez zarząd spółki limitu

kadrowego, ma przynieść kolejne zmniejszenie licz-

by pracowników.

Oprócz redukcji zatrudnienia restrukturyzacja

obejmie swoim zakresem również majątek trwały

spółki.

Kontynuowana będzie sprzedaż zbędnych nie-

ruchomości oraz dalsza racjonalizacja kosztów utrzy-

mania posiadanych nieruchomości.

Środki uzyskane

ze sprzedaży zbędnego majątku zostaną przeznaczo-

ne głównie na inwestycje objęte programem trans-

formacji technologicznej spółki.

Systemowe obniżanie kosztów, w zakresie od kil-

ku do kilkudziesięciu procent, w umowach zawiera-

nych z producentami zewnętrznymi, wdrożone w więk-

szości już w styczniu 2012 r., przełoży się na zmniej-

szenie kosztów produkcji audycji telewizyjnych.

Oszczędności przyniesie też restrukturyzacja budże-

tów jednostek organizacyjnych spółki na rok 2012.

Działania oszczędnościowe i restrukturyzacyjne

w TVP SA w latach 2008–2012 przyniosą rezultat

w postaci redukcji kosztów w sumie o ok. 685 mln zł.

Proces restrukturyzacji spółki nie jest procesem

zamkniętym.

Obecnie władze TVP SA przygotowują

się do jego dalszych etapów.

Trwają prace analitycz-

ne, które pozwolą na kontynuację rozpoczętych dzia-

łań, gdyż pomimo wymiernych korzystnych rezulta-

tów restrukturyzacji kolejne fazy wdrażanego pro-

gramu oszczędności nie nadążają za spadkiem przy-

chodów.

Telewizja Polska doszła obecnie do etapu,

w którym nie da się już skutecznie neutralizować

rozdźwięku między skalą zobowiązań a znikomą ska-

lą ﬁnansowaniapublicznego.

Stądkoniecznejestza-

361

pewnienie spółce corocznie stabilnego poziomu środ-

ków abonamentowych, a do momentu systemowego

rozwiązania tego problemu – wsparcie prowadzonego

w spółce procesu restrukturyzacji przyznawanymi

doraźnie środkami publicznymi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

w sprawie możliwości wydatkowania

przez gminy na cele inwestycyjne

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-5291/12), uprzejmie przedkładam odpo-

-Leszczyńskiej w sprawie możliwości wydatkowa-

nia przez gminy na cele inwestycyjne środków uzy-

alkoholu.

z poźn. zm.) jednym z zadań gminy w obszarze pro-

ﬁlaktykiirozwiązywaniaproblemówalkoholowych

jest prowadzenie proﬁlaktycznejdziałalnościinfor-

macyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania

Ustawodawca w pełni docenił zatem znaczenie

zapewniania aktywnego wypoczynku dzieciom i mło-

dzieży.

Zadanie to jednak podobnie jak i inne zadania

realizowane w ramach gminnych programów proﬁ-

laktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych

nie powinno przybierać charakteru wydatków inwe-

stycyjnych, a także powinno być w swym charakterze

ściśle związane z proﬁlaktykąirozwiązywaniempro-

blemów alkoholowych.

Wbrew zawartej w interpela-

cji pani poseł tezie nie istnieją żadne naukowe dowo-

dy potwierdzające opinię, że udział w zajęciach spor-

towych jest skuteczną metodą zapobiegającą spoży-

waniu alkoholu, zwłaszcza przez młodzież.

Należy

podkreślić, że zajęcia sportowe nie mogą stanowić

winny być integralnym elementem programu proﬁ-

laktycznego i pełnić funkcję uzupełniającą w stosun-

ku do innych działań proﬁlaktycznych.

Należy także nadmienić, że znaczne środki na bu-

dowę infrastruktury sportowej zostały przewidziane

w Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej utworzonym

Z powyższych względów minister zdrowia nie wi-

dzi możliwości wprowadzenia zmian do ustawy o wy-

zmowi umożliwiających ﬁnansowaniebudowyimo-

dernizacji infrastruktury sportowej ze środków prze-

znaczonych na realizację gminnych programów proﬁ-

Przeznaczenie stosunkowo niewielkich środków, jaki-

mi dysponują gminy, uzyskanych z opłat za wydanie

ﬁnansowaniebudowyobiektówsportowych,mogłoby

spowodować zaniechanie wielu tak istotnych działań

proﬁlaktycznychwzakresieuzależnień.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

badań proﬁlaktycznych raka szyjki macicy

i raka piersi (5347)

szałka Sejmu RP, z dnia 1 czerwca 2012 r., znak:

SPS-023-5347/12, która odnosi się do poprawy orga-

nizacji programów badań proﬁlaktycznychrakaszyj-

ki macicy i raka piersi, uprzejmie informuję.

Realizacja populacyjnych programów wczesnego

362

Programy oparte są na współpracy Ministerstwa

Zdrowia z Narodowym Funduszem Zdrowia, który

ﬁnansujerealizowanewdanymrokubudżetowym

proﬁlaktyczne badania cytologiczne oraz mammo-

graﬁczne.

Realizatorami badań proﬁlaktycznych,

objętych ww. skryningami, są świadczeniodawcy wy-

bierani przez NFZ w ramach procedury konkurso-

wej.

Ministerstwo Zdrowia ﬁnansujedziałalnośćad-

ministracyjno-logistyczną sieci centralnego i woje-

wódzkich ośrodków koordynujących, które monito-

rują i koordynują realizację programu na terenie

kraju, zgodnie z przyjętym podziałem kompetencji.

Umowy na 2012 r. w ramach realizacji ww. pro-

gramów zostały podpisane w I kwartale br. i stano-

wią one kontynuację działań podejmowanych przez

WOK-i w latach ubiegłych.

Zgodnie z zasadami reali-

zacji przedmiotowych umów wojewódzkie ośrodki

koordynujące zostały zobligowane do rozpoczęcia or-

ganizacji wysyłki imiennych zaproszeń w I kwartale

roku budżetowego.

Ponadto termin podpisania umów

na realizację programów populacyjnych jest zgodny

z harmonogramem zadań wykonywanych w ramach

czania chorób nowotworowych” w roku 2012 r., sta-

nowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr 19/2012

Rady Ministrów z dnia 14 lutego 2012 r., na podsta-

wie której Rada Ministrów przyjmuje również kie-

runki realizacji programu na lata 2013–2014.

Organizacja wysyłki imiennych zaproszeń do ko-

biet uczestniczących w ww. programach stanowi za-

ledwie jeden z elementów zadań realizowanych przez

wojewódzkie ośrodki koordynujące (WOK).

Poza re-

alizacją wysyłki zaproszeń WOK-i podejmują szereg

działań w zakresie zarówno kontroli jakości realizo-

wanych badań proﬁlaktycznych,audytuklinicznego

zdjęć mammograﬁcznych,jakiszerokopojętejdzia-

łalności edukacyjno-informacyjnej skierowanej do

kobiet i ich rodzin, realizowanej we współpracy z me-

przedstawicielami Kościoła.

Wszystkie podejmowane

przez WOK-i działania mają charakter ciągły i po-

wtarzalny, co z założenia ma sprzyjać rosnącej po-

prawie zgłaszalności na badania proﬁlaktycznepo-

przez wzrost świadomości zdrowotnej kobiet objętych

populacjami w ww. skryningach.

Działania te są re-

alizowane przez WOK-i od początku każdego roku

budżetowego, a ich poziom wykonania jest oceniany

pod względem merytorycznym na podstawie spra-

wozdań przedstawianych przez WOK-i do Minister-

stwa Zdrowia.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zarówno

centralny, jak i wojewódzkie ośrodki koordynujące

nie zgłaszały potrzeby przeprowadzenia konsultacji

z generalnym inspektorem ochrony danych osobo-

wych w kwestii konieczności usprawnienia procedu-

ry przekazywania danych potrzebnych do wydruko-

wania zaproszeń.

W oparciu o ewaluację skryningu populacyjnego

Ministerstwo Zdrowia stale i na bieżąco podejmuje

ności do badań proﬁlaktycznych objętych progra-

mem, jak i zabezpieczenia świadczeń w zakresie do-

stosowania aktualnie obowiązujących przepisów pra-

wa w zakresie kontraktowania świadczeń proﬁlak-

tycznych oraz zabezpieczenia przez NFZ skryningów

w poszczególnych województwach kraju, w tym tak-

że usprawnienia procesu generowania wysyłki imien-

nych zaproszeń do kobiet i sposobu monitorowania

i rejestrowania danych o programach.

Ponadto minister zdrowia oczekuje na przedsta-

wienie przez NFZ informacji na temat liczby zreali-

zowanych w 2011 r. badań cytologicznych i mammo-

graﬁcznych(ukobietwpopulacjachobjętychskry-

ningami), wykonanych we wszystkich innych rodza-

jach/zakresach świadczeń niż ww. programy, co po-

winno przyczynić się do uzyskania komplementarne-

go źródła wiedzy o faktycznym poziomie realizacji

badań cytologicznych i mammograﬁcznych,atakże

na temat poziomu uczestnictwa i dostępu kobiet do

diagnostyki w zakresie wczesnego wykrywania i pro-

ﬁlaktykinowotworów.

Na podstawie dotychczasowych wyników realiza-

cji skryningów i działań podejmowanych na rzecz

poprawy zgłaszalności kobiet na badania proﬁlak-

tyczne niezwykle istotnym elementem skutecznej

kampanii edukacyjno-informacyjnej jest niewątpli-

wie zaangażowanie lekarzy, pielęgniarek i położnych

POZ w realizację skryningów.

Na podstawie zawar-

tych umów z wojewódzkimi ośrodkami koordynują-

cymi w bieżącym roku budżetowym dopuszczono

i położne POZ.

Jednocześnie na terenie województwa

warmińsko-mazurskiego zostanie sﬁnansowanedzia-

łanie pilotażowe związane z wdrożeniem książeczek

proﬁlaktycznychdoproﬁlaktykirakaszyjkimacicy.

Przewiduje się, że wysoki udział pielęgniarek i położ-

nych POZ w roznoszeniu zaproszeń, połączony z pro-

wadzoną przez pielęgniarki i położne POZ edukacją

nia chorób nowotworowych, a także wprowadzenie

ujednoliconego wzoru książeczek proﬁlaktycznych

spowodują wzrost zgłaszalności kobiet na badania

proﬁlaktyczne.

Efektytychdziałańbędąznanepo

zakończeniu realizacji programów w bieżącym roku

budżetowym.

Dodatkowo pragnę nadmienić, że opracowany zo-

stał standard działań na rzecz poprawy zgłaszalności

działań obligatoryjnych i rankingujących wojewódz-

kie ośrodki koordynujące.

We współpracy z central-

nym ośrodkiem koordynującym oraz wojewódzkimi

ośrodkami koordynującymi z zaangażowaniem NFZ

zmieniony został wzór zaproszenia imiennego do ko-

biet w sposób mający poprawić zgłaszalność (każde

zaproszenie podpisane jest przez kierownika WOK-u

363

oraz zawiera informację nt. samego badania, a jego

wykonanie zajmuje niewiele czasu).

Niniejszym minister zdrowia podejmuje również

działania w kwestii umożliwienia wykonywania roz-

mazów cytologicznych położnym posiadającym odpo-

wiednie kwaliﬁkacje,napodstawiepodpisanychzNa-

rodowym Funduszem Zdrowia kontraktów na pobie-

ranie rozmazów cytologicznych.

Proponowane roz-

wiązanie z pewnością mogłoby poprawić dostępność

proﬁlaktycznychbadańcytologicznychwregionach

o utrudnionym dostępie do lekarza, na których ist-

nieje ryzyko i prawdopodobieństwo, że kobiety speł-

niające kryteria objęcia programem z uwagi na cho-

ciażby odległość od najbliższego świadczeniodawcy

realizującego skryning populacyjny nie będą w nim

uczestniczyły.

Uwzględniając zakres działań podejmowanych

przez ministra zdrowia, które mają na celu zainicjo-

wanie niezbędnych zmian w procesie kontraktowa-

nia, ﬁnansowaniaimonitorowaniaświadczeńproﬁ-

laktycznych objętych skryningami w kierunku wcze-

należy podkreślić, że odzwierciedlenie tych działań

w zauważalnej poprawie jakości realizowanego pro-

gramu jest zależne m.in. od zaangażowania w ich

wprowadzenie przez Narodowy Fundusz Zdrowia,

który zgodnie z kompetencją wynikającą z ustawy

dzialny za kontraktowanie i zabezpieczenie świad-

czeń opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach

świadczeń, w tym w zakresie proﬁlaktycznychpro-

gramów zdrowotnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

sma z dnia 11 czerwca 2012 r. (sygn.

SPS-023-5360/12)

następujące informacje.

Wprowadzony z dniem 1 stycznia 1999 r. nowy

podział terytorialny państwa był jednym z funda-

mentalnych elementów reformy administracji pu-

blicznej, w ramach którego mogły być realizowane

cele reformy dotyczące zwiększenia skuteczności

i efektywności działania urzędów administracji pu-

blicznej, wykonywania usług publicznych oraz zarzą-

dzania ﬁnansamipublicznymi.

sterstwie Administracji i Cyfryzacji nie są prowadzo-

ne obecnie prace, których celem miałoby być wypra-

cowanie nowego podziału terytorialnego państwa.

Jednocześnie należy zauważyć, że w polskim ustawo-

dawstwie istnieją już rozwiązania mające na celu za-

chęcenie władz samorządowych do łączenia się w sil-

niejsze jednostki.

Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1

dze zgodnych uchwał wskaźnik udziału we wpływach

logiczne rozwiązanie dla powiatów zawiera art. 41

ust. 2 ww. ustawy.

Ponadto dochodów z tytułu zwięk-

niniejszej ustawy (art. 41 ust. 3).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

nielegalnego wykorzystania wizerunku

i twórczości osób prywatnych (5376)

py posłów skierowaną do ministra sprawiedliwości,

przekazaną następnie według właściwości ministro-

wi kultury i dziedzictwa narodowego, w sprawie nie-

legalnego wykorzystania wizerunku i twórczości osób

prywatnych otrzymaną dnia 22 czerwca 2012 r.

364

(sygn.

SPS-023-5376/12) uprzejmie proszę o przyję-

rozpowszechniania wizerunku bez zezwolenia osoby

na nim przedstawionej oraz naruszenia autorskich

uprawnionemu przysługuje szeroki katalog roszczeń.

Sklepy odzieżowe zajmujące się sprzedażą ubrań,

które kopiują i przetwarzają zdjęcia oraz rysunki in-

ternautów, muszą liczyć się z sankcjami cywilnymi

oraz karnymi przewidzianymi w ustawie z dnia 4 lu-

dalej – pr. aut.).

Przepisy regulujące kwestię ochrony wizerunku

osoby na nim przedstawionej nie dotyczą ochrony au-

tora lub utworu, lecz mają na celu poszanowanie dóbr

osobistych chronionych prawem powszechnym.

Pod-

miotem prawa do wizerunku jest osoba na nim przed-

stawiona.

Zakazane jest, na gruncie prawa autorskie-

go, rozpowszechnianie cudzego wizerunku bez ze-

zwolenia osoby na nim przedstawionej, także wów-

czas, gdy nie prowadzi ono do ingerencji w jej prywat-

ność czy dobre imię.

Z powyższego wynika, iż prze-

pisy art. 81 i 83 pr. aut.

przyznają osobie przedsta-

wionej na zdjęciu użytym jako nadruk na koszulkę

wyłączną kompetencję do decydowania o rozpo-

wszechnianiu jej wizerunku.

W przypadku roszczeń przysługujących osobie,

której wizerunek został przedstawiony bez wymaga-

nego zezwolenia, przepisy odsyłają do roszczeń ana-

logicznych do tych, jakie przysługują twórcy w przy-

padku naruszenia jego autorskich dóbr osobistych.

Odrębnym od ochrony wizerunku zagadnieniem

jest naruszenie autorskich praw osobistych i mająt-

kowych.

Przepisy dotyczące tej kwestii odnoszą się

do sytuacji, w której naruszyciel wykorzystuje utwór

w postaci zdjęcia lub rysunku wykonanego przez in-

ternautę.

Na autorskie prawa osobiste składa się otwarty

katalog uprawień chroniących nieograniczoną w cza-

twórcy z utworem.

Przepis art. 16 pr. aut.

przewidu-

je, że do autorskich praw osobistych należy przede

wszystkim prawo do:

a) autorstwa utworu,

b) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseu-

donimem albo do udostępnienia go anonimowo,

d) decydowania o pierwszym udostępnieniu utwo-

ru publiczności,

e) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Według poglądów doktryny autorskie dobra oso-

biste są szczególną kategorią dóbr osobistych regu-

lowanych przez prawo cywilne.

Wobec naruszenia autorskich praw osobistych

twórcy przysługuje, zgodnie z art. 78 ust. 1 pr. aut.,

roszczenie o usunięcie skutków naruszenia oraz

– w przypadku istnienia winy po stronie naruszają-

cego – roszczenie o pieniężne zadośćuczynienie

i o uiszczenie odpowiedniej sumy pieniężnej na wska-

zany przez twórcę cel społeczny.

Jeżeli naruszeniu

autorskich dóbr osobistych towarzyszy wyrządzenie

uprawnionemu szkody majątkowej, twórca może – zgod-

zm.) – domagać się jej naprawienia na zasadach ogól-

nych.

Dla usunięcia skutków naruszenia twórca

może również domagać się zniszczenia bezprawnie

wytworzonych egzemplarzy utworu.

Treścią autorskiego prawa majątkowego jest wy-

łączne prawo twórcy do korzystania z utworu i roz-

porządzania nim na wszystkich polach eksploatacji

oraz prawo do wynagrodzenia za korzystanie z utwo-

ru.

Zasada ta została wyrażona w art. 17 pr. aut.

Podmiot, którego majątkowe prawa autorskie zo-

stały naruszone, może zgodnie z art. 79 ust. 1 pr. aut.

żądać:

a) zaniechania naruszenia,

b) usunięcia skutków naruszenia,

c) naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach

rzystanie z utworu,

d) wydania uzyskanych korzyści.

Podmiot autorskich praw majątkowych, niezależ-

nie od roszczeń o zapłatę na swoją rzecz wielokrot-

ności stosownego wynagrodzenia, może nadto doma-

pkt 2, zasądzenia od naruszyciela odpowiedniej sumy

pieniężnej na rzecz Funduszu Promocji Twórczości.

Roszczenie to może być skierowane tylko przeciw

osobie (naruszycielowi), która prowadzi działalność

gospodarczą, i tylko w przypadku, gdy naruszenie

jest zawinione.

Niezależnie od roszczeń przewidzianych w art. 79

ust. 1 uprawniony, którego autorskie prawa majątko-

we zostały naruszone, może również wystąpić z żą-

daniem jednokrotnego lub wielokrotnego ogłoszenia

wiedniej formie lub podania do publicznej wiadomo-

ści części albo całości orzeczenia sądu wydanego

ślonym przez sąd.

Należy podkreślić, że osoba naruszająca autorskie

prawa osobiste lub majątkowe podlega również odpo-

wiedzialności karnej.

Zgodnie z art. 115 ust. 1 pr. aut.

ten, kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowa-

utworu, podlega grzywnie, karze ograniczenia wol-

sji oryginalnej albo w postaci opracowania lub znie-

kształca taki utwór.

Dodatkowo, zgodnie z art. 115

ust. 3 pr. aut., kto w celu osiągnięcia korzyści mająt-

kowej w inny sposób niż określony powyżej narusza

365

cudze prawa autorskie, podlega grzywnie, karze ogra-

Istota przestępstwa przywłaszczenia polega na

bezprawnym, a więc niezgodnym z obowiązującymi

przepisami, przypisaniu sobie autorstwa utworu.

Bezprawność jest rozumiana jako sprzeczność

z dowolnymi przepisami prawa, a nie tylko prawa

karnego.

W przypadku wprowadzenia w błąd przestępstwo

popełnia zarówno ten, kto sam podaje, że jest auto-

rem cudzego utworu, jak i ten sprawca, który, będąc

zobowiązany do sprostowania błędnej informacji,

świadomie przemilcza popełniony przez inną osobę

błąd, w wyniku którego on właśnie jest uważany za

autora cudzego utworu.

Wprowadzenie w błąd może

polegać również na zamierzonym podaniu przez

sprawcę nieprawdziwego nazwiska autora utworu.

Dla bytu przestępstwa bez znaczenia jest to, że

sprawca sam się przyznał do przestępstwa, może

mieć to znaczenie tylko dla wymiaru kary.

W związku z tym sprawca, przypisując sobie au-

torstwo dzieła umieszczonego na ubraniu lub sprze-

dając je bez podania nazwiska lub pseudonimu twór-

cy, naraża się na odpowiedzialność karną.

Ustawa wprowadza również, w art. 116 i 117 pr.

aut., odpowiedzialność karną za bezprawne (tzn.

bez uprawnienia lub wbrew jego warunkom) rozpo-

wszechnianie utworu oraz bezprawne utrwalanie

lub zwielokrotnianie utworu w celu jego rozpo-

wszechnienia.

Pod pojęciem rozpowszechnienia można rozumieć

sprzedaż elementu garderoby, na którym umieszczo-

no utwór w całości lub we fragmentach.

Utrwaleniem

może być sporządzenie nadruku przedstawiającego

zdjęcie lub rysunek twórcy na danym ubraniu, a zwie-

lokrotnianiem – zwiększanie dowolną techniką liczby

egzemplarzy nośników chronionego dobra.

zachodzi konieczność nowelizacji istniejących prze-

pisów i wprowadzania nowych środków służących

egzekwowaniu praw przysługujących twórcom.

Uprawnionemu przysługuje szeroki wachlarz rosz-

czeń w przypadku rozpowszechniania bez zezwolenia

jego wizerunku oraz naruszenia jego praw autor-

skich.

Od uprawnionego zależy, czy i z których zde-

cyduje się skorzystać.

Należy podkreślić, że narusza-

jący, jeżeli podejmuje się przedmiotowej działalności,

musi liczyć się z odpowiedzialnością cywilną oraz

karną.

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

sanitarno-epidemiologicznych (5379)

smo, znak: SPS-023-5379/12, z dnia 11 czerwca 2012 r.,

kasza Borowiaka w sprawie reorganizacji powiato-

wych stacji sanitarno-epidemiologicznych, uprzejmie

informuję, co następuje.

Odpowiadając na pytania pana posła, należy

uwzględnić zmiany przepisów o ﬁnansachpublicz-

i potrzebę dookreślenia sposobu ﬁnansowaniastacji

sanitarno-epidemiologicznych w roku 2013 i w latach

następnych.

Od dnia 1 stycznia 2011 r. stacje sani-

tarno-epidemiologiczne jako jednostki budżetowe bę-

dące podmiotami leczniczymi ﬁnansowanymizbu-

dżetu państwa, na podstawie art. 36 ust. 3b i 3c usta-

zm.) wykonują usługi w zakresie zdrowia publiczne-

go.

Środki ﬁnansowepochodzącezwykonywanych

usług zleconych, np. badań laboratoryjnych, prowa-

dzonych szkoleń czy dokonywanych ocen zdrowot-

nych, stanowią dochody budżetu państwa.

Jednocze-

wadzane do budżetu państwa dochody mogą być re-

cie kosztów wykonywanych usług jedynie w latach

2011–2012.

W celu utrzymania odpowiedniego poziomu ba-

dań laboratoryjnych i pomiarów oraz innych usług,

porównywalnego z 2012 r., istnieje potrzeba wprowa-

dzenia zmian przepisów w zakresie ﬁnansowania

stacji sanitarno-epidemiologicznych.

W związku z po-

wyższym państwowi wojewódzcy inspektorzy sani-

tarni w kwietniu 2012 r. opracowali wstępne zamie-

rzenia działań na lata 2013–2016.

Wielkopolski pań-

stwowy wojewódzki inspektor sanitarny poinformo-

wał, że na terenie województwa wielkopolskiego nie

jest planowana konsolidacja bazy laboratoryjnej.

Podkreślić należy, że od 2010 r. kwestie związane

z ﬁnansowo-funkcjonalnymsposobemdziałaniapo-

wiatowych i wojewódzkich stacji sanitarno-epidemio-

logicznych są wyłączone z kompetencji ministra zdro-

wia i głównego inspektora sanitarnego.

Uprawnienia

łalności leczniczej w stosunku do wojewódzkiej i po-

wiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznych posia-

da wojewoda.

Wojewoda jest również dysponentem

środków budżetu państwa dla tych jednostek.

Głów-

ny inspektor sanitarny posiada uprawnienia podmio-

366

tu tworzącego w stosunku do granicznej stacji sani-

tarno-epidemiologicznej.

Jednocześnie informuję, że

ze strony ministra zdrowia, jak również głównego

inspektora sanitarnego nie są podejmowane działa-

nia zmierzające do reorganizacji powiatowych stacji

sanitarno-epidemiologicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie warunków opieki zdrowotnej

nad osobami bezdomnymi (5399)

lacją pana Andrzeja Halickiego, posła na Sejm RP,

z dnia 28 maja 2012 r., przesłaną przy piśmie pana

wie dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej dla osób

bezdomnych uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

wyjaśnień.

Pragnę poinformować, że minister zdrowia do-

strzega problem osób bezdomnych niezidentyﬁkowa-

nych, nieposiadających dowodów tożsamości, które

mogą mieć przez to ograniczony dostęp do świadczeń

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

nych.

Przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia uczest-

niczą w spotkaniach roboczego zespołu utworzonego

przy rzeczniku praw obywatelskich, którego głów-

nym celem jest znalezienie rozwiązań, które ułatwią

domnym nieobjętym systemem powszechnego ubez-

pieczenia zdrowotnego, co do których istnieją trud-

ności w uzyskaniu decyzji potwierdzającej prawo do

świadczeń opieki zdrowotnej w trybie art. 54 ustawy

prowadzi prace analityczne, których przedmiotem są

potencjalne możliwości zmian w procedurze wyda-

wania decyzji potwierdzających prawo do świadczeń

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

nych ze środków publicznych dla zbyt szerokiej gru-

py osób – osób nieuprawnionych, których sytuacja

ﬁnansowaumożliwiazawarcieumowydobrowolnego

ubezpieczenia zdrowotnego.

Odnosząc się do drugiego pytania, dotyczącego

podejmowania działań długofalowych zmierzających

do zmniejszenia skali zjawiska bezdomności, to pra-

gnę podkreślić, że bezdomność jest poważnym pro-

blemem z punktu widzenia pomocy społecznej pań-

stwa.

Materia, jakiej dotyka, jest skomplikowana

i trudna.

Jej rozwiązanie nie jest proste.

Kwestia bez-

domności związana jest bowiem z wieloma nakłada-

jącymi się na siebie przyczynami: bezrobociem, pro-

blemem mieszkaniowym w Polsce (nadal 1,5 mln

rodzin w Polsce nie ma samodzielnych mieszkań),

kryzysem, problemami służby zdrowia w Polsce oraz

wyuczonymi postawami roszczeniowymi beneﬁcjen-

tów pomocy społecznej.

Bezdomność to również sfera

indywidualnych cech osób bezdomnych, a więc psy-

chika (np. aspołeczne postawy), uzależnienia od na-

łogów, choroby psychiczne i inne aspekty życia ro-

dzinnego.

Rozwiązanie problemu bezdomności nie

jest więc proste i wymaga nie tylko rzeczowego za-

kresu działania, ale również dużego zaangażowania

ﬁnansowego.

łecznej powstała inicjatywa stworzenia „Krajowej

strategii wychodzenia z bezdomności”.

Inicjatywa

wypełniała zobowiązanie zawarte w krajowym pro-

gramie „Zabezpieczenie społeczne i integracja spo-

łeczna na lata 2008–2010” (przyjętym przez Radę

w działanie 2.5.2: Rozwój budownictwa socjalnego).

Wspomniane działanie przewidywało, że opracowana

zostanie strategia zakładająca m.in. wypracowanie

standardów jakości świadczenia usług wobec osób

bezdomnych oraz wdrożenie mechanizmów koordy-

nujących działalność różnych instytucji na rzecz osób

bezdomnych i zagrożonych bezdomnością, w połącze-

niu z przedsięwzięciami w zakresie rozwoju budow-

nictwa socjalnego.

W pierwszej połowie 2008 r. powo-

łano zespół roboczy, którego zadaniem było przygo-

towanie projektu „Krajowej strategii wychodzenia

z bezdomności”.

Organizatorem i koordynatorem

prac został Departament Pomocy i Integracji Spo-

łecznej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, któ-

ry do współpracy zaprosił wybrane organizacje poza-

rządowe.

W listopadzie 2008 r. skierowano projekt

„Krajowej strategii wychodzenia z bezdomności” do

konsultacji wewnątrzresortowych, które zakończono

pod koniec tego miesiąca.

Większość ministerstw po-

parła ideę opracowania takiego dokumentu na szcze-

blu rządowym.

W styczniu 2009 r. odbyło się kole-

gium ministra pracy i polityki społecznej, na którym

aprobowano przygotowany projekt dokumentu z jed-

noczesnym wykonaniem zalecenia o zmianie nazwy

tytułowej tego projektu na „Krajowy program wy-

chodzenia z bezdomności i rozwoju budownictwa so-

cjalnego na lata 2009–2015”.

W czerwcu 2009 r. wniosek ministra pracy i poli-

tyki społecznej o wyrażenie zgody na ustanowienie

programu wieloletniego był rozpatrywany przez

367

Kancelarię Prezesa Rady Ministrów.

W listopadzie

2009 r. minister pracy i polityki społecznej otrzymał

odpowiedź z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów za-

wierającą sugestię odstąpienia od inicjatywy ustano-

wienia programu wieloletniego z uwagi na ogólno-

światową sytuację ﬁnansową (kryzys ﬁnansowy)

wraz z propozycją ewentualnego powrotu do proble-

mu w kolejnych latach, kiedy sytuacja ulegnie popra-

wie.

Do chwili obecnej powyższa decyzja nie została

zmieniona.

Alternatywną w stosunku do zaniechanego „Kra-

jowego programu wychodzenia z bezdomności i roz-

woju budownictwa socjalnego na lata 2009–2015”

i próbą rozwiązania problemu może być realizowany

obecnie projekt systemowy 1.18: Tworzenie i rozwi-

janie standardów jakości usług pomocy i integracji

społecznej, zadanie nr 4, w zakresie standaryzacji

pracy z bezdomnymi, w tym opracowanie modelu

gminnego standardu wychodzenia z bezdomności.

Projekt 1.18 realizowany jest w ramach Programu

nienie i integracja społeczna, działanie l.2: Wsparcie

Okres realizacji projektu obejmuje lata 2009–2014.

Na realizację projektu systemowego 1.18 przeznaczo-

no znaczne środki ﬁnansowe:budżetzadanianr4

wynosi ok. 30,3 mln zł.

Środki ﬁnansowepochodzą

z Europejskiego Funduszu Społecznego.

Zadanie re-

alizowane jest przez partnerstwo sześciu dużych, ma-

jących olbrzymie doświadczenie w tematyce bezdom-

ności organizacji pozarządowych: Pomorskie Forum

na rzecz Wychodzenia z Bezdomności, Zarząd Głów-

ny Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta, Sto-

warzyszenie Monar, Caritas Diecezji Kieleckiej,

Związek Organizacji Sieć Współpracy Barka, Stowa-

rzyszenie Otwarte Drzwi.

Prócz zaangażowania

partnerów z trzeciego sektora podkreślenia wymaga

fakt włączenia w prace licznego grona ekspertów zaj-

mujących się problematyką bezdomności w Polsce.

Angażowanie w prace nad projektem systemowym

środowisk znajdujących się możliwie blisko problemu

(praktyków i teoretyków) oraz możliwie szerokiego

grona specjalistów powinno zaowocować nie tylko lep-

szej jakości rezultatami, ale również tym, że szersze

grono profesjonalistów będzie miało realny wpływ na

kształt systemu pomocy ludziom bezdomnym.

Rezultatem projektu systemowego 1.18: Tworze-

nie i rozwijanie standardów jakości usług pomocy

i integracji społecznej, zadania nr 4, w zakresie stan-

daryzacji pracy z bezdomnymi powinno być stworze-

nie projektów standardów składających się na gmin-

ny standard wychodzenia z bezdomności, w skład

którego wejdą:

— standard nowej metody pracy z osobami bez -

domnymi – streetworkingu, czyli metody pracy pole-

gającej na bezpośrednim kontakcie streetworkera

z klientem w jego środowisku (np. na ulicy);

— standardy pracy socjalnej – m.in. standard pra -

cy socjalnej w placówkach dla osób bezdomnych,

standard pracy socjalnej w OPS;

— standardy mieszkalnictwa i pomocy doraźnej

– m.in. standard ogrzewalni, noclegowni, schroniska,

domu dla bezdomnych, mieszkania wspieranego,

wspólnoty, jadłodajni, punktu charytatywnego;

— standard partnerstw lokalnych zawiązywa -

nych w celu rozwiązywania lokalnych problemów

dotyczących zjawiska bezdomności;

– standardy w obszarze zdrowia – m.in. standard

terapii alkoholowej, punktów doraźnej pomocy me-

dycznej, współpracy ze służbą zdrowia, standard pra-

cy z bezdomnymi narkomanami, standard pracy

z osobami bezdomnymi z zaburzeniami psychiczny-

mi, starszymi i niepełnosprawnymi;

— standardy w obszarze zatrudnienia i edukacji

– m.in. standard prac społecznie użytecznych z bez-

domnymi, standard przedsiębiorstwa społecznego

i spółdzielni socjalnej, zatrudnienia socjalnego w kon-

tekście bezdomności, standard stażu i przygotowania

zawodowego, warsztatów, standard edukacji formal-

nej i nieformalnej dla osób bezdomnych.

Realizacja zadania ma doprowadzić do podniesie-

nia skuteczności systemu rozwiązywania i łagodze-

nia skutków problemu bezdomności poprzez opraco-

wanie i wdrożenie standardów usług skierowanych

rozwiązywania problemów społecznych.

Końcowym rezultatem przedsięwzięcia powinno

być także przedstawienie rekomendowanych propo-

zycji rozwiązań legislacyjnych, w tym szczególnie

projektów rozporządzeń.

Wpływ na rozwiązanie sytuacji osób bezdomnych

ma sytuacja mieszkaniowa w Polsce.

W gestii mini-

znajdują się m.in. ustawy:

Ustawa o ﬁnansowymwsparciutworzenialokali

mów dla bezdomnych określa zasady udzielania ﬁ-

nansowego wsparcia podmiotom realizującym przed-

sięwzięcia polegające na tworzeniu zasobu lokali so-

dla bezdomnych.

Źródłem ﬁnansowegowsparciajest

Fundusz Dopłat wydzielony w Banku Gospodarstwa

Krajowego.

Obsługa programu wsparcia budownic-

twa socjalnego została powierzona Bankowi Gospo-

darstwa Krajowego.

W ramach programu wsparcia budownictwa so-

cjalnego mogą być doﬁnansowane w wysokości od

30% do 50% wartości inwestycji:

— lokale socjalne,

— lokale komunalne,

— mieszkania chronione,

— noclegownie i domy dla bezdomnych.

368

Aktami wykonawczymi ustawy określającymi

bu gminy niestanowiących lokali socjalnych (Dz. U.

Ponadto minister pracy i polityki społecznej co

ne są środki ﬁnansowewwysokości5mlnzł.

Kon-

kurs skierowany jest do organizacji pozarządowych.

lokalnym,

nokrajowy: Zmniejszenie skali bezdomności na dwor-

cach kolejowych i autobusowych oraz w ich otoczeniu.

W roku 2012 w ramach ww. programu doﬁnansowa-

nie otrzymały 42 podmioty.

Natomiast odpowiadając na pytanie w sprawie

posiadania przez jednostki samorządu terytorialnego

wystarczających środków do zabezpieczenia kosztów

opieki zdrowotnej osób bezdomnych, uprzejmie wy-

należy m.in. przyznawanie i wypłacanie zasiłków ce-

na podstawie ustawy o świadczeniach oraz opłacanie

składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych

w tej ustawie.

Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym

podstawie ustawy o świadczeniach, zgodnie z art. 39

ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, może być przy-

bezdomna, stosownie do art. 49 ust. 1 ustawy o po-

mocy społecznej, może zostać objęta indywidualnym

nienia.

Za osobę objętą tym programem, zgodnie

z art. 49 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej, ośrodek

czeniach.

W ustawie budżetowej na rok 2012 w dziale 852:

Pomoc społeczna w rozdziale 85213: Składki na ubez-

pieczenie zdrowotne opłacane za osoby pobierające

zaplanowane dotacje celowe dla gmin na doﬁnansowa-

nie ich zadań własnych z przeznaczeniem na opłacanie

ww. składki, w tym za osoby bezdomne objęte indywi-

dualnym programem w wysokości 57 390 tys. zł.

Dotychczas do Ministerstwa Finansów nie wpły-

nęło żadne wystąpienie jednostek samorządu teryto-

rialnego informujące o niewystarczających środkach

zaplanowanych na 2012 r. z przeznaczeniem na po-

moc udzielaną osobom bezdomnym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

modernizacji systemu

Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców

(5402)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 14 czerwca 2012 r., znak: SPS-023-5402/12,

przekazujące interpelację posła Maksa Kraczkowskie-

go w sprawie zmian terminu wprowadzenia nowego

czących modernizacji Centralnej Ewidencji Pojazdów

i Kierowców, przedstawiam następujące wyjaśnienia.

ję, że resort nie planuje prac legislacyjnych dotyczą-

cych zmiany terminu wprowadzenia nowych egzami-

nów na prawo jazdy.

369

Dodatkowo należy wskazać, że minister transportu,

rządzenie w sprawie egzaminowania osób ubiegających

w tych sprawach, które reguluje m.in. kwestię egzami-

wania pojazdami.

Po podpisaniu przedmiotowego do-

kumentu przez ministra spraw wewnętrznych i mini-

stra obrony narodowej rozporządzenie zostanie opubli-

kowane w Dzienniku Ustaw.

Rozporządzenie wejdzie

Odpowiadając na pytanie nr 2, dotyczące współ-

pracy Ministerstwa Transportu Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej z ministrem spraw wewnętrznych

w zakresie zmian w systemie centralnej ewidencji kie-

rowców i pojazdów, uprzejmie informuję, że centralną

ewidencję pojazdów i kierowców, na podstawie przepi-

drogowym prowadzi minister spraw wewnętrznych.

Dostosowanie jej do potrzeb ustawy z dnia 5 stycznia

w gestii tego organu.

Resort transportu współpracuje

z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych w zakresie

niezbędnym do wypełnienia zadań tego resortu.

Odnosząc się do pytania nr 3, czy minister trans-

działania dotyczące przyśpieszenia przetargu na

zmiany w systemie centralnej ewidencji pojazdów

i kierowców oraz czy prowadził korespondencję z mi-

nistrem spraw wewnętrznych w przedmiotowym za-

kresie, uprzejmie informuję, że minister transportu,

nistra spraw wewnętrznych w celu zwrócenia uwagi

na ważność prowadzonych prac nad dostosowaniem

centralnej ewidencji pojazdów i kierowców do przepi-

sów krajowych i europejskich w zakresie rejestracji

Opowiadając na pytanie nr 4, dotyczące tego, kto

powinien ponieść polityczną odpowiedzialność za

ewentualną karę, która może zostać nałożona na Pol-

skę, uprzejmie informuję, że resort transportu wy-

wiązał się z nałożonych obowiązków wynikających

z przepisów wspólnotowych w zakresie egzaminowa-

nia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowa-

nia pojazdami.

Transpozycja przepisów w przedmio-

towym zakresie, które znajdują się we właściwości

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej, przebiega planowo i nie ma powodów do nakła-

dania na Polskę kar.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

ministra środowiska

dotyczącymi koncesjonowania i opodatkowania

wydobycia gazu łupkowego (5403)

Szanowna Pani Marszałek!

Poniżej przekazuję

odpowiedź na pismo z dnia 11 czerwca br., znak:

SPS-023-5403/12, zawierające interpelację pana po-

sła Maksa Kraczkowskiego w sprawie prac nad regu-

lacjami prawnymi dotyczącymi koncesjonowania

1.

Jaki jest stan prac legislacyjnych nad przepisa-

mi dotyczącymi koncesji i opodatkowania wydobycia

gazu łupkowego?

Obecnie Ministerstwo Środowiska jest na ostat-

nim etapie przygotowywania projektu ustawy.

2.

Czy są już przygotowane założenia do projektu?

W szczególności czy znana jest wysokość obciążeń

podatkowych oraz zasady koncesjonowania?

Zgodnie z ustaleniami Zespołu ds. Programowa-

nia Prac Rządu Ministerstwo Środowiska przygoto-

wuje od razu projekt ustawy.

Propozycje przepisów

w projekcie obejmują:

— zagadnienia dotyczące poszukiwania i wydo -

bywania ropy naftowej i gazu ziemnego zarówno ze

złóż konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych,

w tym z łupków,

— zwiększenie udziału państwa w zyskach z ty -

tułu wydobywania węglowodorów poprzez wprowa-

dzenie opodatkowania wydobywania węglowodorów,

— zwiększenie udziału samorządów lokalnych

w przychodach z wydobycia ropy i gazu,

— zmiany procedur udzielania koncesji na poszu -

kiwanie i wydobywanie ropy i gazu ze względu na

długofalowy cykl inwestycji i ryzyka ponoszone

przez podmioty rynku wydobywczego,

— uproszczenie i wzmocnienie procedur środowi -

skowych oraz udziału społeczności lokalnych w pro-

cesie decyzyjnym,

— powołanie podmiotu, który w imieniu państwa

będzie bezpośrednio nadzorować wydobywanie gazu

i ropy ze złóż w Polsce; Narodowy Operator Kopalin

Energetycznych będzie skupiać kompetencje regula-

cyjne, geologiczne i złożowe dla każdej koncesji,

— powołanie Funduszu Węglowodorowego, który

będzie inwestować wydzieloną część przychodów

państwa z wydobycia węglowodorów, mając na celu

m.in. wsparcie innowacyjnego potencjału polskiej

gospodarki oraz solidarności wielopokoleniowej po-

przez inwestycje w edukację, szkolnictwo wyższe,

naukę oraz badania i rozwój.

3.

Jaki jest dokładny terminarz prac nad wskaza-

nymi przepisami?

Proszę o wskazanie poszczegól-

nych dat kolejnych etapów prac ze szczególnym

uwzględnieniem konsultacji społecznych.

370

Zgodnie z „Wykazem prac legislacyjnych i pozale-

gislacyjnych Rady Ministrów” projekt powinien zo-

stać przyjęty przez Radę Ministrów do końca trze-

ciego kwartału 2012 r.

Ze względu na istotność kwe-

stii regulowanych projektem ministerstwo planuje

szerokie konsultacje społeczne.

Termin konsultacji

zostanie tak określony, aby wszystkie zaintereso-

wane strony miały czas na wypowiedzenie się na

temat projektu.

Z poważaniem

Minister

Marcin Korolec

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

zapisu w ankietach dla krwiodawców (5404)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłów Tomasza Latosa i Maksa Kracz-

kowskiego, przekazaną przy piśmie z dnia 11 czerw-

ca 2012 r., znak: SPS-023-5404/12, w sprawie zapisu

w ankietach dla krwiodawców, proszę Panią Marsza-

Uprzejmie informuję, że przykładowy wzór ankie-

ty dla kandydatów na dawców krwi znajduje się

krwi” (wydanie II z 2011 r.), wydanych przez Instytut

Hematologii i Transfuzjologii, które obowiązują od

Wprowadzenie do kwestionariusza dawcy zapisu

dotyczącego wyrażenia przez dawcę zgody na przeka-

zanie oddanej krwi do przetworzenia na leki w przy-

padku niewykorzystania jej do celów klinicznych na-

stąpiło na podstawie rekomendacji, przedłożonej mi-

nistrowi zdrowia przez Krajową Radę do spraw Krwio-

dawstwa i Krwiolecznictwa w październiku 2011 r.

go zapisu została przygotowana errata „Medycznych

zacyjnych publicznej służby krwi”, która zawiera po-

prawiony wzór kwestionariusza dawcy.

Zgodnie z przy-

gotowywanymi zmianami kandydaci na dawcę krwi

nicznych oraz osocza jako surowca do wytwarzania

brania krwi i jej składników.

W przypadku niewyra-

nia leków przez dawcę krwi krew dawcy, w tym oso-

cze, zostanie pobrana i przekazana do celów klinicz-

nych w zależności od potrzeb podmiotów leczniczych

lub zutylizowana.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż regionalne cen-

tra krwiodawstwa i krwiolecznictwa nie sprzedają

wydawana przez jednostki organizacyjne publicznej

za opłatą.

Opłaty pobierane przez centra krwiodaw-

krwiodawstwa ponoszą w związku z pobraniem, ba-

daniem, przechowywaniem i przygotowaniem krwi

to, aby ratować zdrowie i życie innych ludzi potrze-

bujących przetoczenia krwi, jej składników, a także

potrzebujących leków osoczopochodnych.

Natomiast

centra krwiodawstwa przyjmujące tę krew biorą od-

powiedzialność za jakość i bezpieczeństwo uzyskiwa-

nych z tej krwi składników, które z założenia mają

trów krwiodawstwa nie może ani nie powinna być

rozpatrywania w kategoriach biznesu jako „handel

krwią”, ponieważ jest to nieuprawniona i nieodpo-

wiedzialna interpretacja, mogąca nie tylko przynieść

stwa w Polsce, lecz również przyczynić się do zagro-

kach.

Należy również podkreślić, że jednostki orga-

krwiodawstwa i krwiolecznictwa) nie działają dla zy-

sku, a leki wytwarzane z osocza, które pozostają

w nadwyżce po zabezpieczeniu potrzeb klinicznych,

ratują życie i zdrowie pacjentów chorujących m.in.

na hemoﬁlię,atakżepacjentówpoprzeszczepach,

z niedoborami odporności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

371

Odpowiedź

w sprawie ponoszenia kosztów udzielania

świadczeń osobom nieubezpieczonym

(5436)

Ewy Kopacz, marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej, z dnia 5 czerwca 2012 r. (znak: SPS-023-5436/12),

w sprawie ponoszenia kosztów udzielania świadczeń

bom nieubezpieczonym uprzejmie wyjaśniam, iż

z późn. zm.) podmiot leczniczy nie może odmówić

cia.

Analogiczny obowiązek wyprowadzić również

lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej

cia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstro-

ju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpią-

cych zwłoki.

Powyższe przepisy nakładają na świadczeniodaw-

ców obowiązek udzielania świadczeń opieki zdrowot-

nej w stanach nagłego zagrożenia zdrowia i życia,

przy czym nie określają zasad ﬁnansowania tych

świadczeń ze środków publicznych.

Zasady te określa

Zgodnie z art. 2 ustawy do korzystania ze świadczeń

osoby objęte powszechnym ubezpieczeniem zdrowot-

nym, inne niż ubezpieczeni osoby posiadające obywa-

telstwo polskie oraz miejsce zamieszkania na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej, które spełniają kry-

o pomocy społecznej i dla których została wydana

decyzja potwierdzająca to prawo, o której mowa

w art. 54 ustawy, a także inne osoby posiadające oby-

watelstwo polskie i mające miejsce zamieszkania na

i połogu.

Osoby, które nie należą do powyższego ka-

talogu, korzystają ze świadczeń opieki zdrowotnej

odpłatnie.

Przepis art. 19 ust. 2–6 ustawy o świad-

ków publicznych określa sposób i tryb ﬁnansowania

świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

w tzw. stanach nagłych.

W związku z tym, iż przepis

ten umożliwia sﬁnansowanieświadczeńześrodków

publicznych, dotyczy on wyłącznie osób uprawnio-

nych do takich świadczeń zgodnie z art. 2 ww. usta-

wy.

Powyższy przepis zatem nie dotyczy świadczeń

realizowanych na rzecz osób nieubezpieczonych.

Oso-

by nieubezpieczone, którym świadczenia zostaną

udzielone, same zobowiązane są wobec świadczenio-

dawców do uiszczenia opłat za te świadczenia.

Ustosunkowując się natomiast do art. 19 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowanychze

środków publicznych jako podstawy sﬁnansowania

świadczeń ze środków publicznych w tzw. stanach

nagłych, wskazać należy, iż przepis ten umożliwia

sﬁnansowanie świadczeń zrealizowanych zarówno

przez świadczeniodawców, którzy nie zawarli umowy

czeniodawców, którzy realizują świadczenia ponad

kwotę zobowiązania określoną w umowie z publicz-

nym płatnikiem.

Obowiązek sﬁnansowania przez

Narodowy Fundusz Zdrowia świadczeń udzielonych

w stanach określonych w art. 19 ww. ustawy, po-

twierdzony został w orzecznictwie sądów powszech-

2007 r. (sygn. akt I CSK 125/07), powołując się na

art. 56 Kodeksu cywilnego, stwierdził, iż czynność

ale także i takie, które wynikają z innych ustaw.

Po-

12 grudnia 2006 r., sygn. akt II CSK 287/06, koszty

świadczeń udzielonych ubezpieczonym w warunkach

przymusu ustawowego należy, zgodnie z art. 56 K.c.,

między NFZ a świadczeniodawcą, i obciążyć nimi

Narodowy Fundusz Zdrowia jako podmiot zarządza-

jący środkami publicznymi, z których powinny być

one pokryte.

Na przepis art. 56 K.c. jako podstawę rozliczenia

świadczeń ponadlimitowych zwrócił również uwagę

Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 18 stycznia 2006 r.

(sygn. akt V CSK 60/05) oraz z dnia 29 marca 2006 r.

(sygn. akt IV CSK 158/05).

W związku z tym, iż umo-

wa (czynność prawna) o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej kreuje cywilnoprawny stosunek zobowią-

zaniowy, stosunek ten podlega również ocenie i me-

chanizmom prawa cywilnego (art. 155 ust. 1 ustawy

środków publicznych), w tym regulacjom zakładają-

cym możliwość dokonywania ugód w zakresie rosz-

czeń z tego stosunku wynikających.

Niezależnie od

powyższych wyjaśnień wskazać również należy, iż

medyczne czynności ratunkowe wykonywane przez

zespoły ratownictwa medycznego, zgodnie z przepi-

372

ków publicznych, pokrywane są ze środków publicz-

nych niezależnie od tego, czy osoba, której takie

świadczenia są udzielane, ma status osoby ubezpie-

czonej w powszechnym systemie ubezpieczenia zdro-

wotnego, czy nie.

Koszty takich świadczeń obciążają

nie pacjenta, lecz wyłącznie publicznego płatnika.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie poprawy dostępu

uwzględniających specyﬁkę tego miejsca pracy

(5444)

ską (znak: SPS-023-5444/12) w sprawie poprawy

rych i niepełnosprawnych mieszkających w domach

kacyjne w zakresie i formach wynikających z indy-

widualnych potrzeb osób w nich przebywających,

nia 2011 r. zespół do spraw opieki długoterminowej

— opracowanie rozwiązań odnośnie do poprawy

ce długoterminowej,

— opracowanie propozycji rozwiązań problemów

373

w sprawie konkursów ofert na leczenie

przyznanych placówkom publicznym

i prywatnym (5446)

w wysokości przyznanych kontraktów pomiędzy pla-

cówki publiczne a prywatne uprzejmie proszę o przy-

wódzkiego NFZ powołuje komisję konkursową.

Ze

względu na konieczność zapewnienia bezstronności

komisji konkursowej, stosownie do § 5 ust. 2 rozpo-

mi nie mogą być osoby, które:

1) są świadczeniodawcą ubiegającym się o zawar-

cie umowy;

2) pozostają ze świadczeniodawcą, o którym mowa

w pkt 1, w związku małżeńskim albo w stosunku

w linii bocznej do drugiego stopnia;

3) są związane, z tytułu przysposobienia, opieki

lub kurateli, ze świadczeniodawcą, o którym mowa

w pkt 1, jego przedstawicielem lub pełnomocnikiem

albo członkiem organów osób prawnych biorących

udział w postępowaniu;

4) pozostają ze świadczeniodawcą, o którym mowa

w pkt 1, w takim stosunku prawnym lub faktycznym,

bezstronności, lub w takim stosunku pozostaje ich

małżonek lub osoba, z którą pozostają we wspólnym

pożyciu.

Członkowie komisji konkursowej po otwarciu

ofert składają oświadczenia, że nie zachodzą wobec

nich przesłanki określone powyżej.

Wyłączenia człon-

ka komisji konkursowej i powołania nowego członka

komisji konkursowej w przypadku zaistnienia oko-

liczności, o których mowa powyżej, dokonuje zama-

wiający z urzędu lub na wniosek członka komisji

konkursowej albo świadczeniodawcy ubiegającego się

o zawarcie umowy.

Pracownicy Narodowego Fundu-

szu Zdrowia podlegają odpowiedzialności karnej na

podstawie przepisów Kodeksu karnego, który w art.

228 przewiduje karę dla osób, które w związku z peł-

nieniem funkcji publicznej przyjmują korzyść mająt-

kową lub osobistą albo jej obietnicę.

Urzędnika Na-

rodowego Funduszu Zdrowia, stosownie do przepisu

zatrudniony w jednostce organizacyjnej dysponującej

środkami publicznymi, należy uznać za osobę pełnią-

cą funkcję publiczną.

Natomiast, odnosząc się do py-

tania o dyskryminację publicznych placówek w po-

stępowaniach konkursowych przeprowadzanych

przez NFZ, uprzejmie wyjaśniam, że podstawową za-

sadą tych postępowań zgodnie z art. 134. ww. ustawy

jest równe traktowanie przez Narodowy Fundusz

Zdrowia wszystkich świadczeniodawców ubiegają-

opieki zdrowotnej.

Obowiązkiem funduszu jest pro-

nia, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty

stępniane są świadczeniodawcom na takich samych

zasadach.

Zasada równego traktowania świadczeniodawców

374

blicznych zakładów opieki zdrowotnej) dodatkowych

kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określo-

nych kryteriów wobec niektórych świadczeniodaw-

ców.

Wyrazem powyższej zasady jest ujednolicone

w stosunku do wszystkich świadczeniodawców po-

stępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie

Odrębny tryb zawierania umów ww. ustawa prze-

widuje wyłącznie dla świadczeniodawców udzielają-

cych świadczeń w zakresie podstawowej opieki zdro-

wotnej (z wyjątkiem nocnej i świątecznej opieki zdro-

wotnej) oraz wykonujących czynności w zakresie

zaopatrzenia w wyroby medyczne, na zlecenie osoby

uprawnionej.

W powyższych przypadkach zawiera się

wego Funduszu Zdrowia.

Odrębny tryb zawierania

umów wynika ze specyﬁki świadczeń będących

przedmiotem umowy oraz sposobu rozliczania tych

świadczeń.

W przypadku podstawowej opieki zdro-

wotnej świadczenia rozliczane są metodą kapitacyj-

ną.

Wysokość środków przeznaczonych przez Naro-

dowy Fundusz Zdrowia na podstawową opiekę zdro-

wotną jest związana z liczbą osób objętych tą opieką.

Uzyskanie wynagrodzenia za opiekę nad pacjentem

zależy od złożenia deklaracji wyboru (lekarza, pielę-

gniarki, położnej podstawowej opieki zdrowotnej),

która stanowi podstawę rozliczenia z Narodowym

Funduszem Zdrowia.

Nie ma zatem potrzeby konku-

rowania pomiędzy tymi świadczeniodawcami i jeżeli

świadczeniodawca spełni wymogi formalne i mery-

toryczne w zakresie warunków do realizacji świad-

czeń podstawowej opieki zdrowotnej, może wystąpić

z wnioskiem o zawarcie takiej umowy.

Ponadto, odnosząc się do pytania o objęcie części

decyzyjnych urzędników NFZ przepisami, jakim pod-

legają członkowie Rady Przejrzystości, uprzejmie wy-

jaśniam, że istnieją już regulacje zawierające gwa-

rancje wykluczające konﬂiktinteresówwodniesieniu

do pracowników funduszu, a także zależność służbo-

wą i ekonomiczną od funkcjonującego rynku świad-

czeń opieki zdrowotnej.

Są one zawarte we wskaza-

nym w odpowiedzi na pytanie nr 1 rozporządzeniu

dań oraz w art. 112 ww. ustawy, zgodnie z którym

pracownicy NFZ nie mogą być jednocześnie:

przewiduje się zmian w tym zakresie.

Natomiast, od-

nosząc się do informacji dotyczących ewentualnych

nieprawidłowości w procesie zawierania umów o udzie-

le Wojewódzkim NFZ, uprzejmie informuję, że Mini-

sterstwo Zdrowia jest w stałym kontakcie z organami

zajmującymi się badaniem tej sprawy, która z uwagi

na możliwy prawnokarny charakter wykracza poza

kompetencje ministra zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

lacją pani Marzeny Machałek, posła na Sejm Rzeczy-

rażąco zaniżonego kontraktu Narodowego Funduszu

ła przesłana przy piśmie marszałka Sejmu Rzeczy-

375

SPS-023-5453/12), uprzejmie proszę o przyjęcie na-

cją pani poseł Ministerstwo Zdrowia wystąpiło do

dyrektora Dolnośląskiego OW NFZ z prośbą o przed-

traktów dla Wojewódzkiego Centrum Szpitalnego

gólności w zakresach badania tomograﬁikompute-

rowej i badania rezonansu magnetycznego, dyrektor

Dolnośląskiego OW NFZ poinformowała, że w 2011 r.

nastąpiło połączenie SPZOZ Szpitala Wojewódzkiego

w Jeleniej Górze z Samodzielnym Publicznym Spe-

cjalistycznym Zespołem Gruźlicy i Chorób Płuc w Ko-

warach, w wyniku czego powstało Wojewódzkie Cen-

trum Szpitalne Kotliny Jeleniogórskiej (WCSKJ).

Obecnie jednostka ma zakontraktowane usługi

zdrowotne w rodzaju ambulatoryjna opieka specjali-

styczna oraz leczenie szpitalne w ramach trzech

umów i 50 zakresów kontraktowych.

WCSKJ prowa-

dzi działalność medyczną w regionie jeleniogórskim,

w skład którego wchodzą powiaty: bolesławiecki, je-

leniogórski, lubański, lwówecki, zgorzelecki, m.

Jele-

nia Góra.

Wśród pacjentów leczonych w jednostce

zdecydowaną większość stanowią pacjenci pochodzą-

cy z regionu jeleniogórskiego.

W regionie jeleniogórskim w latach 2011–2012

świadczenia z zakresów: badania tomograﬁikompu-

terowej (TK) oraz badania rezonansu magnetyczne-

go (RM) w rodzaju ambulatoryjna opieka specjali-

styczna były i nadal są realizowane przez trzy jed-

nostki: Wielospecjalistyczny Szpital SPZOZ w Zgo-

rzelcu, WCSKJ oraz Centrum Diagnostyki Obrazo-

wej Jelenia Góra.

Łączny poziom kontraktów w za-

kresie TK i MR w 2011 r. w tym regionie wynosił

6 297 234 zł, a w 2012 r. wynosi 6 990 044r zł (przed

wypowiedzeniem umów w związku z dwoma okresa-

mi rozliczeniowymi styczeń–sierpień 2012 r. i wrze-

sień–grudzień 2012 r.), co daje wzrost kontraktów

o 11%.

W odniesieniu do WCSKJ jest to zwiększenie

z 1 108 945 zł do 1 591 582 zł, co daje wzrost kontrak-

tu o 44%.

Obecnie trwają przygotowania do zawarcia

umów na nowy okres rozliczeniowy.

Przewidywana

łączna wartość kontraktów dla regionu jeleniogór-

skiego w 2012 r. będzie wynosić 7 197 386 zł, co jest

kolejnym zwiększeniem ﬁnansowaniazakresówTK

i MR w tym obszarze.

Porównanie wartości końcowych kontraktów

w 2011 r. oraz aktualnych w 2012 r. dla WCSKJ oraz

podobnych podmiotów leczniczych, w aspekcie peł-

nienia roli wiodących ośrodków medycznych w przy-

należnych im regionach, wykazało, że średnie war-

tości kontraktów przypadające w omawianej jedno-

stce na 10 000 mieszkańców, zarówno w 2011 r., jak

i w 2012 r., są najwyższe.

Końcowa wartość kontrak-

tu w rodzaju leczenie szpitalne w 2011 r. dla Specja-

listycznego Szpitala im. dr. Alfreda Sokołowskiego

w Wałbrzychu wynosi 115 332 508 zł, dla Wojewódzkie-

go Szpitala Specjalistycznego w Legnicy 104 112 697 zł,

dla WCSKJ 92 405 898 zł, co daje odpowiednio na-

kłady w wysokości 1 608 886 zł, 1 908 955 zł oraz

2 136 884 zł na 10 000 mieszkańców w poszczegól-

nych regionach (trwa proces podpisywania ugód za

2011 r.).

Podobnie kształtuje się aktualna wartość kon-

traktów w rodzaju leczenie szpitalne w 2012 r. – dla

Specjalistycznego Szpitala im. dra Alfreda Sokołow-

skiego w Wałbrzychu wynosi ona 119 605 427 zł, dla

Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy

100 571 336 zł, dla WCSKJ 86 802 558 zł, co daje odpo-

wiednio nakłady w wysokości 1 668 493 zł, 1 844 023 zł

oraz 2 007 307 zł na 10 000 mieszkańców w poszcze-

gólnych regionach.

Wartość umów na 2012 r. obejmu-

je kontrakty z zakresu umowy podstawowej oraz

radioterapii i brachyterapii na okres jednego roku,

a w zakresie terapeutycznych programów zdrowot-

nych i chemioterapii na pierwsze półrocze tego roku

(trwa proces negocjacji umów w tych zakresach na

okres lipiec–grudzień 2012 r.).

Wzrost kontraktu na

przełomie lat 2011–2012 dla Specjalistycznego Szpi-

tala im. dra Alfreda Sokołowskiego w Wałbrzychu

wynika w znacznym stopniu ze zwiększenia umowy

w zakresie radioterapii i brachyterapii, którą świadcze-

niodawca podpisał w Dolnośląskim OW NFZ, jako je-

den z dwóch szpitali w województwie dolnośląskim.

Dyrektor Dolnośląskiego OW NFZ poinformowa-

ła ponadto, że analiza struktury wykonania świad-

czeń sprawozdanych przez WCSKJ w rodzaju lecze-

nie szpitalne w latach 2009–2012 (w odniesieniu do

2012 r. brano pod uwagę okres 01–03.2012 r.) wyka-

zała, że wartość świadczeń niezapłaconych wynosi

16 716 330 zł, a wartość świadczeń niezapłaconych

376

oznaczonych jako ratujące życie, sprawozdanych jako

w trybie nagłym i zweryﬁkowanychprzezoddział,

wynosi 2 063 191 zł (analizowano dane o wykonaniu

łącznie dla starej i nowej jednostki).

W odniesieniu

do świadczeń wykonanych w latach 2010–2011 od-

dział przeprowadza analizę wykonanych świadczeń

i w miarę możliwości ﬁnansowychskładaświadcze-

niodawcom propozycje zawarcia ugod za świadczenia

wykonane ponad limit umowy.

W ostatnim czasie za-

warto z WCSKJ ugodę za świadczenia wykonane po-

nad limit umowy w zakresie anestezjologia i inten-

sywna terapia – hospitalizacja za okres styczeń–czer-

wiec 2011 r.

Dyrektor oddziału podkreśliła, że rola, jaką pełni

Wojewódzkie Centrum Szpitalne Kotliny Jeleniogór-

skiej w sprawowaniu opieki medycznej w regionie

jeleniogórskim, jest znacząca, co jest dostrzegane

przez Dolnośląski OW NFZ i przekłada się na wyso-

kość kontraktów z ww. jednostką.

Średnie wartości

kontraktów przypadające w WCSKJ na 10 000 miesz-

sze w porównaniu z podobnymi podmiotami leczni-

czymi w regionach: wałbrzyskim, legnickim i jelenio-

górskim.

Odnosząc się do kwestii zróżnicowania w trakto-

waniu placówek szpitalnych publicznych i prywat-

nych, dyrektor Dolnośląskiego OW NFZ poinformo-

wała, że oddział jednakowo traktuje wszystkich

świadczeniodawców, bez względu na ich formę orga-

nizacyjno-prawną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

i zwalczania HCV w Polsce” (5465)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Leszka Millera, przesłaną przy

Sejmu RP, z dnia 11 czerwca 2012 r.

(SPS-023-5465/12),

w sprawie przyczyn niewdrażania w Polsce „Narodo-

wego programu zapobiegania i zwalczania HCV”,

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

o uwzględnienie w koszyku świadczeń podstawowej

opieki zdrowotnej wykonywania testów na obecność

przeciwciał przeciw wirusowi HCV, kwestia ta wy-

maga istotnej zmiany badań, do których zgodnie z czę-

ścią IV załącznika nr 1 do rozporządzenia ministra

uprawniony jest lekarz podstawowej opieki zdrowot-

nej (POZ).

Należy podkreślić, iż biorąc pod uwagę potrzeby

wykonania badań w populacji w przedziale 18–37 lat,

czyli roczników 1975–1994, i minimalny koszt wyko-

nania testu (ok. 30 zł), konieczne byłoby zabezpiecze-

nie na potrzeby lekarza POZ ok. 35 mln zł.

Kwota ta

stanowi ok. 0,5% budżetu zagwarantowanego w pla-

nie ﬁnansowymNarodowegoFunduszuZdrowiana

rok 2012 na realizację świadczeń z zakresu podsta-

wowej opieki zdrowotnej (7 555 865 zł).

Ze względu

na znaczące obciążenie dla budżetu lekarza POZ po-

stulowane rozwiązanie wymaga szerokiej konsultacji

społecznej.

Jednocześnie pragnę zauważyć, że w przypadku

podejrzenia zakażenia wirusem HCV lub w grupach

ryzyka lekarz POZ może wykonać niespecyﬁczneba-

dania wskazujące na uszkodzenie wątroby i skiero-

wać pacjenta do dalszej diagnostyki w ambulatoryj-

nej opiece specjalistycznej.

Odnosząc się do pytania dotyczącego refundacji

nowych, bardziej skutecznych leków dla pacjentów

z HCV, informuję, że zgodnie z rozporządzeniem mi-

świadczeń gwarantowanych (Dz. U. Nr 140, poz. 1148,

z późn. zm.) leczenie przewlekłego wirusowego zapa-

lenia wątroby typu C jest świadczeniem gwaranto-

wanym z zakresu terapeutycznych programów zdro-

wotnych.

W ramach przedmiotowego programu ﬁ-

nansowane jest leczenie pacjentów zakażonymi HCV

następującymi substancjami czynnymi: interferony

alfa 2A i 2B pegylowane, rekombinowane oraz ryba-

wiryna.

Ponadto pragnę poinformować, że na pod-

refundacją i ustalenie ceny urzędowej produktów

leczniczych zawierających substancje czynne: tela-

prewir oraz boceprewir.

W chwili obecnej trwa uza-

sadnienie treści programu pomiędzy wnioskodawcą

a ministrem zdrowia.

Zgodnie z zapisami ustawy

o refundacji, jeśli chodzi o uzgadnianie treści progra-

mów, minister zdrowia przekaże kopię wniosków pre-

zesowi Agencji Oceny Technologii Medycznych

(AOTM) w celu przygotowania analiz weryﬁkacyj-

nych przez AOTM, stanowiska Rady Przejrzystości

oraz rekomendacji prezesa AOTM.

Następnie ocenio-

ne wnioski zostaną przekazane do przeprowadzenia

Ekonomiczną.

Zakończeniem całego procesu będzie

ostateczna decyzja ministra zdrowia w przedmiocie

ﬁnansowania substancji czynnych telaprewir oraz

boceprewir ze środków publicznych.

377

Odnosząc się do pytań dotyczących działań w za-

kresie wdrażania „Narodowego programu zapobie-

gania i zwalczania HCV”, informuję, że od dawna są

realizowane przez Główny Inspektorat Sanitarny

działania zmierzające do zmniejszenia liczby zakażeń

podejmowane w kontekście udzielania zarówno usług

nywania których dochodzi do naruszenia ciągłości

tkanek (np. w gabinetach kosmetycznych, tatuaży

itp.).

Na przełomie lat 2005/2006 zrealizowane zosta-

ły pierwsze pilotażowe szkolenia dla personelu me-

województw: kujawsko-pomorskiego, małopolskiego,

mazowieckiego, opolskiego i wielkopolskiego.

Obej-

mowały one zagadnienia z zakresu proﬁlaktyki,dia-

gnostyki i leczenia zakażeń HCV.

Głównymi celami

programu były: podniesienie poziomu wiedzy środo-

wiska medycznego i społeczeństwa na temat wirusa

czyć.

Grupy docelowe działań doszkalających to: kie-

rownictwo i personel medyczny zakładów opieki zdro-

wotnej, jak i lekarze prowadzący indywidualne prak-

tyki o charakterze zabiegowym.

Szkolenia miały cha-

rakter kaskadowy i odbywały się na poziomach woje-

wódzkim, powiatowym oraz wewnątrzzakładowym.

nionych wcześniej województw przeszkolono około

szkoleń od 3000 pracowników medycznych.

Drugim elementem Programu pn. „HCV można

towy wzrost liczby zarejestrowanych przypadków za-

nież w latach 2010/2011 zrealizowano, we współpra-

wy Program ProﬁlaktykiZakażeńHCVpn.„STOP!

czyli wczesne wykrywanie, a także skuteczne lecze-

nie zakażonych.

Stanowił on kontynuację wcześniej-

szych działań, a zrealizowany został na terenie całe-

go kraju.

Celem głównym Pilotażowego Programu

Proﬁlaktyki Zakażeń HCV „STOP!

HCV” było

ski zagrożeniami związanymi z HCV, zaś cele szcze-

gółowe to głównie: zwiększenie wiedzy o epidemiolo-

gii, czynnikach ryzyka, obrazie chorobowym, jak

i proﬁlaktycezakażeńHCVwśródmłodzieży,zwięk-

szenie wiedzy wśród personelu medycznego o możli-

wościach zapobiegania zakażeniom oraz zachorowa-

niom, o etiologii HCV, zwiększenie liczby badań

a także zwiększenie wykrywalności zakażeń HCV.

378

Zakład Higieny.

Program realizowany będzie w la-

– PZH) pn. „Edukacja pracowników wybranych za-

wodów zwiększonego ryzyka transmisji zakażeń

cówkach systemu ochrony zdrowia poprzez dosko-

gram będzie miał zasięg ogólnopolski, przy czym

skie, łódzkie, podkarpackie, podlaskie, pomorskie,

śląskie, świętokrzyskie, warmińsko-mazurskie, za-

chodniopomorskie) szkolenia dla pracowników sek-

niczych publicznych i niepublicznych) oraz dla pra-

cowników zwiększonego ryzyka transmisji poza sek-

torem ochrony zdrowia (np. studiów tatuażu, salonów

kosmetycznych), a także kampania społeczna, prze-

prowadzone będą w formie czynnej.

Na terenie pozo-

stałych 5 województw (kujawsko-pomorskie, mazo-

wszechnione zostaną jedynie materiały informacyj-

ne, głównie w formie elektronicznej, gdyż na tym

konać”.

Zważywszy na podejmowane przez Państwową

badań diagnostycznych m.in. u osób z grup ryzyka,

jak również możliwości podejmowania skutecznej te-

rapii osób, u których potwierdzono zakażenie HCV,

główny inspektor sanitarny podjął rozmowy z preze-

sem Narodowego Funduszu Zdrowia na temat roz-

ważenia możliwości przeprowadzenia programu ba-

dań przesiewowych w zakresie wirusowego zapalenia

działań przekazano do Narodowego Funduszu Zdro-

wia materiał zawierający podsumowanie obecnej sy-

tuacji epidemiologicznej wraz z uzasadnieniem celo-

wości podejmowania działań związanych z zapobie-

ganiem zakażeniom HCV oraz informacjami na te-

mat działań edukacyjnych i szkoleniowych podjętych

dotychczas przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

w Polsce istotny problem zdrowia publicznego, głów-

ny inspektor sanitarny w roku 2012 podjął działania

żeń HCV, który został powołany przez ministra zdro-

odbyło się posiedzenie przedmiotowego zespołu w po-

szerzonym gronie ekspertów, w trakcie którego pod-

jęto decyzję o konieczności kontynuowania prac

zapobiegania i zwalczania HCV”.

Z uwagi na upływ

czasu konieczna stała się ponowna analiza dokumen-

tu przez ekspertów.

W chwili obecnej trwają prace

zapobiegania i zwalczania HCV”, zgodnie z ustale-

niami poczynionymi na posiedzeniu zespołu, w gro-

nie ekspertów oraz przedstawicieli instytucji zaan-

gażowanych w działania związane z zapobieganiem

zakażeniom HCV, w tym Ministerstwa Zdrowia i Głów-

nego Inspektoratu Sanitarnego.

Reasumując, pragnę podkreślić, iż ze strony re-

sortu zdrowia podejmowane są nieustannie wielokie-

runkowe działania mające na celu ograniczenie roz-

przestrzeniania się zakażeń wirusowego zapalenia

żenia, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej po-

dejmują działania w zakresie swoich kompetencji

i krajowym.

Działania te przyczyniają się do wzrostu

dycznego w tym temacie oraz sposobów uniknięcia

Aleksander Sopliński

379

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie nieuregulowanej sytuacji

własnościowej terenu pod

Stadionem Narodowym w Warszawie,

objętego roszczeniami spadkobierców

maną w dniu 19.06.2012 r. interpelacją posła Jerzego

snościowej terenu pod Stadionem Narodowym w War-

szawie wyjaśniam, co następuje.

Nieruchomość położona „w mieście stołecznym

Warszawie na Pradze przy ul. Holendry pod nr 312”

ozn. nr hip.

312 – Praga, która w części stanowiła

współwłasność A.

Ch. i A. C., a na terenie której po-

sadowiony został obecnie Stadion Narodowy, jest jed-

ną z kilkudziesięciu tysięcy nieruchomości warszaw-

skich objętych działaniem dekretu z dnia 26 paź-

na obszarze m.st. Warszawy – dalej dekret (Dz. U.

Nr 50, poz. 279).

Nieruchomość będąca niegdyś własnością A.

Ch.

i A. C. stanowiła plac, na którym według niektórych

źródeł archiwalnych, znajdowały się cztery drewnia-

ne budynki o pow. zabudowy od 14 m² do 51 m² prze-

znaczone, w związku z budową stadionu sportowego,

do rozbiórki w latach 50. ubiegłego stulecia.

W stosunku do obszaru o pow. ok. 2 ha z przed-

miotowej nieruchomości wszczęte zostało, na podsta-

wie przepisów rozporządzenia prezydenta Rzeczypo-

spolitej z dnia 24 września 1934 r.

Prawo o postępo-

waniu wywłaszczeniowym (Dz. U. Nr 48, poz. 776),

na wniosek gminy m.st. Warszawy z dnia 12.01.1939 r.

postępowanie wywłaszczeniowe polegające na odję-

ciu właścicielom prawa własności i innych praw rze-

czowych i przekazaniu ich na rzecz gminy m.st. War-

nie zostało zakończone.

Warto również mieć na uwadze, że na należącej

do A.

Ch. współwłasności ww. nieruchomości zabez-

pieczone zostały na rzecz Banku Angielsko-Polskiego

SA kaucje w łącznej wysokości 10 000 funtów ster-

lingów.

Wśród dziesiątek tysięcy nieruchomości warszaw-

łożone w niedalekim sąsiedztwie Stadionu Narodo-

wego, tereny obecnych ambasad, ministerstw, urzę-

dów centralnych, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Pre-

zesa Rady Ministrów, uczelni wyższych (np. ASP,

Uniwersytetu Warszawskiego, SGGW).

Niejedno-

krotnie właścicielami nieruchomości były rodziny

zasłużone w walkach o niepodległość Polski, o rozwój

kulturalny i gospodarczy kraju, rodziny majętne,

znane na arenie międzynarodowej, które przez lata

budowały prestiż Polski i występowały w obronie jej

interesów.

Na tym tle ani rodzina kupca A.

Ch., ani będąca

jego współwłasnością część działki gruntu z prowi-

zorycznymi zabudowaniami, nabyta na licytacji pu-

blicznej w 1912 r., w stosunku do której wszczęte zo-

stało postępowanie wywłaszczeniowe i na której za-

bezpieczone były wierzytelności banku, nie wyróż-

niały się niczym szczególnym, ponadprzeciętnym.

Ze stanowiska przedstawionego przez ministra

sportu i turystyki oraz przez prezydenta m.st. War-

szawy nie wynika, czy przed przystąpieniem do re-

alizacji inwestycji w postaci budowy Stadionu Naro-

dowego przeprowadzona została analiza prawna sta-

nu własności terenów, na którym postanowiono zlo-

kalizować stadion.

Niemniej jednak należy zauważyć, że objęcie

nieruchomości warszawskich przepisami dekretu

z 1945 r. wywołało ten skutek, iż grunty tych nieru-

chomości stały się własnością najpierw gminy m.st.

Warszawy, a następnie po przeprowadzeniu reformy

administracyjnej kraju – własnością Skarbu Pań-

stwa, co ujawnione zostało w wykazie hipotecznym

nieruchomości.

Z mocy przepisów prawa doszło do

zmiany w osobie właściciela nieruchomości położonej

przy ul. al. Poniatowskiego, ul. Zielenieckiej, ul. Mie-

dzeszyńskiej, stanowiącej „resztę nieruchomości ozn.

nr hip.

312 – Praga”.

Tym samym brak podstaw do

przyjęcia stanowiska o nieuregulowanej sytuacji

prawnej terenu, na którym znajduje się obecnie Sta-

dion Narodowy.

Stan prawny nieruchomości nie

uniemożliwiał budowy obiektów użyteczności pu-

blicznej, jakim były pierwotnie Stadion Dziesięciole-

cia, a obecnie Stadion Narodowy.

Ewentualne rosz-

czenia, zaspokojone lub niezaspokojone, nie zmienia-

ły stanu rzeczy.

Należy również zauważyć, że przed

rozpoczęciem inwestycji niezbędne było pozyskanie

szeregu dokumentów, w tym decyzji o pozwoleniu na

budowę.

Fakt uzyskania tych dokumentów potwier-

dza, że od strony prawnej nie było przeszkód do re-

alizacji tej inwestycji.

Wydanie przez Prezydium Rady Narodowej

w m.st. Warszawie orzeczenia administracyjnego

z dnia 5.05.1954 r., utrzymanego w mocy decyzją mi-

nisterstwa gospodarki komunalnej z dnia 5.10.1954 r.

o odmowie przyznania spadkobiercom A.

Ch. i spad-

kobiercom A. C. prawa własności czasowej do gruntu

ww. nieruchomości potwierdziło jedynie powyższy

stan prawny nieruchomości.

Skoro, począwszy od dnia wejścia w życie dekretu,

Skarb Państwa legitymuje się tytułem własności do

terenu byłego Stadionu Dziesięciolecia, zatem Skarb

Państwa jest uprawniony do dysponowania przed-

miotem swojej własności w granicach obecnie obo-

wiązujących przepisów prawa, a w ramach tego pra-

wa jest prawo do zabudowy.

Regulująca kwestie związane z przygotowaniem

ﬁnałowegoturniejuMistrzostwEuropywPiłceNoż-

380

(tekst pierwotny Dz. U. Nr 173, poz. 1219) stanowi,

że spółka celowa (utworzona dla potrzeb turnieju)

mości dla celów realizacji przedsięwzięć Euro 2012

(art. 26 ustawy).

W stosunku do nieruchomości nie-

zbędnych dla realizacji powyższego przedsięwzięcia

ustawodawca przewidział postępowanie wywłaszcze-

niowe, o ile do nabycia nieruchomości nie doszło na

podstawie umowy zawartej przez Skarb Państwa

z właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub z oso-

bą, której przysługuje inne prawo rzeczowe do nieru-

chomości.

Skoro nieruchomość stanowiąca byłą współwła-

sność A.

Ch. i A. C. zarówno w dacie podjęcia decyzji

o lokalizacji Stadionu Narodowego w niecce Stadionu

Dziesięciolecia (decyzja z dnia 17.12.2007 r.), jak

i w chwili obecnej stanowi własność Skarbu Pań-

stwa, zatem do terenu przedmiotowej nieruchomości

nie znajdą zastosowania przepisy ww. ustawy o Euro

powania wywłaszczeniowego za odszkodowaniem.

Wywłaszczenie następuje bowiem albo na rzecz Skar-

bu Państwa albo na rzecz właściwej jednostki samo-

rządu terytorialnego.

Nieruchomość położona przy

szyńskiej, stanowiąca „resztę nieruchomości ozn.

nr hip.

312 – Praga” już jest własnością Skarbu Pań-

stwa na mocy przepisów dekretu.

Tym samym Skarb

Państwa nie mógł skorzystać z uregulowań tej usta-

wy, jako że nieruchomość ta była już jego własnością.

Ustawa ta jednocześnie nie regulowała kwestii rosz-

czeń lub innych rozliczeń.

Ponadto spadkobiercy A.

Ch. i A. C. nie legitymu-

ją się do przedmiotowej nieruchomości tytułem praw-

a tym samym brak było podstaw prawnych do zawie-

rania z nimi przez Skarb Państwa umowy, o której

stanowi przepis art. 26 ustawy o przygotowaniu Euro

2012.

Roszczenia następców prawnych byłych współ-

właścicieli nieruchomości nie stanowią bowiem ani

tytułu prawnego do nieruchomości, ani nie są wy-

starczającą przesłanką do podjęcia przez Skarb Pań-

stwa jakichkolwiek negocjacji czy to w sprawie usta-

nowienia użytkowania wieczystego do gruntu, czy

też w sprawie przyznania odszkodowania za przejętą

w trybie dekretu nieruchomość.

Należy mieć na uwadze, że złożony w 2007 r. do

byłego Ministerstwa Budownictwa wniosek spadko-

bierców byłych właścicieli nieruchomości zajętej

obecnie pod Stadion Narodowy (w okresie tym pan

poseł Jerzy Polaczek pełnił funkcję ministra trans-

portu) wszczął wyłącznie postępowanie administra-

cyjne w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orze-

czenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warsza-

wie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Minister-

stwa Gospodarki Komunalnej z 1954 r. o odmowie

cję ministra transportu, pan poseł Jerzy Polaczek był

jednocześnie członkiem rządu, który zarówno o wsz-

czętym postępowaniu z wniosku spadkobierców

A.

Ch. i A. C., jak i o kolejno podejmowanych przez

organ nadzoru działaniach był systematycznie infor-

mowany.

Ponadto sprawa zgłoszonych roszczeń do

terenu obecnego Stadionu Narodowego od samego

początku była szeroko komentowana w środkach ma-

sowego przekazu, a minister budownictwa i jego na-

stępcy prawni udzielali licznych wyjaśnień w spra-

wie.

Powyższe pozwala przyjąć tezę, iż pan poseł

Jerzy Polaczek jeszcze w okresie pełnienia funkcji

ministra transportu posiadał wiedzę o prowadzonym

przed ministrem budownictwa postępowaniu w spra-

wie unieważnienia decyzji dekretowych dotyczących

terenu, na którym postanowiono zlokalizować Sta-

dion Narodowy.

Postępowanie nadzorcze uregulowane w art. 156

Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej

K.p.a.) rządzi się szczególnymi zasadami właściwymi

dla nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznych

decyzji administracyjnych.

Organ nadzoru może wy-

eliminować ostateczną decyzję z obrotu prawnego

jedynie wówczas, gdy stwierdzi wystąpienie jednej

z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w art. 156

K.p.a.

Wszczęte w 2007 r. postępowanie administra-

cyjne nie miało zatem za przedmiot przyznania spad-

kobiercom A.

Ch. i A. C. prawa użytkowania wieczy-

stego do gruntu, prawa własności, gruntu zamienne-

go ani wreszcie przyznania odszkodowania.

Jedynie stwierdzenie w postępowaniu admini-

stracyjnym nieważności ww. decyzji dekretowych

z 1954 r., czyli usunięcie ich z obrotu prawnego ze

skutkiem ex tunc, a następnie wydanie przez prezy-

denta m.st. Warszawy decyzji w trybie art. 7 ust. 2

dekretu o odmowie ustanowienia prawa użytkowania

wieczystego do gruntu nieruchomości stanowiącej

byłą współwłasność A.

Ch. i A. C., może otworzyć ich

następcom prawnym drogę do dochodzenia w postę-

powaniu sądowym odszkodowania za nieruchomość

utraconą na skutek wejścia w życie dekretu.

Roszcze-

nia odszkodowawcze wynikające z dekretu z dnia

26 października 1945 r. za przejęte przez państwo

kretu zostały bowiem wygaszone na mocy art. 89

ce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U.

Nr 22, poz. 99).

Tym samym, w świetle obecnie obowiązujących

przepisów prawa, w tym przepisów obowiązującego

nadal dekretu oraz wszystkich okoliczności sprawy,

brak było podstaw prawnych do zawarcia ze spadko-

biercami A.

Ch. i A. C. ugody dotyczącej terenu Sta-

dionu Narodowego.

Podjęcie takich działań nawet

w chwili obecnej jest zdecydowanie przedwczesne,

a nadto niezgodne z przepisami prawa i najlepiej po-

jętym interesem Skarbu Państwa.

Warto również mieć na uwadze, że od lat 90.

ubie-

głego wieku podejmowane były próby uchwalenia

ustawy reprywatyzacyjnej, która kompleksowo ure-

381

gulowałaby kwestie roszczeń byłych właścicieli tzw.

gruntów warszawskich.

Jednakże do chwili obecnej

cie, napotykając sprzeciw poszczególnych ugrupowań

politycznych oraz przedstawicieli byłych właścicieli

nieruchomości warszawskich.

Jedynie projekt zgło-

szony przez rząd w 1999 r. przeszedł niemal całą wy-

maganą drogę procesu legislacyjnego, został bowiem

spotkał się jednak z wetem prezydenta Aleksandra

Kwaśniewskiego.

Wobec braku ustawy reprywatyzacyjnej starania

o odzyskanie utraconej nieruchomości, ewentualnie

o przyznanie odszkodowania (ze specjalnego fundu-

szu Skarbu Państwa), byli właściciele lub ich następ-

cy prawni zmuszeni są rozpocząć od postępowania

administracyjnego – najczęściej prowadzonego w try-

bie art. 156 K.p.a.

Postępowania te, podporządkowa-

ne szczególnemu reżimowi wynikającemu z przepi-

sów K.p.a. oraz z aktualnego orzecznictwa sądów

administracyjnych, charakteryzują się długotrwało-

ścią, przez co są uciążliwe zarówno dla byłych wła-

ścicieli, jak i dla obecnych podmiotów, które legity-

mują się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomo-

ści, np. dla obecnych użytkowników wieczystych

gruntu.

Osoby, którym tak jak A.

Ch. i A. C. odmówiono

przyznania prawa własności czasowej, są obecnie

w znacznie lepszej sytuacji prawnej aniżeli osoby,

które na skutek powojennej sytuacji politycznej w kra-

ju nie zdążyły złożyć w prawem zakreślonym termi-

nie wniosku o przyznanie własności czasowej.

Takie

osoby w chwili obecnej, m. in. ze względu na brak usta-

wy reprywatyzacyjnej, nie mają szans na odzyskanie

nieruchomości lub uzyskanie odszkodowania, w prze-

ciwieństwie do następców prawnych A.

Ch. i A. C.

Działania ministra transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej, który zgodnie z posiadanymi kom-

petencjami prowadzi postępowanie administracyjne

wszczęte na wniosek spadkobierców A.

Ch. i A. C.

o unieważnienie decyzji dekretowych wydanych

w 1954 r., obwarowane są przepisami ustawy Kodeks

postępowania administracyjnego.

Kwestia ewentual-

nych, indywidualnych przeprosin byłych właścicieli

nieruchomości warszawskich objętych działaniem

dekretu lub ich spadkobierców wydaje się wykraczać

poza granice uprawnień organu administracji pu-

blicznej, a mieści się raczej w zakresie decyzji poli-

tycznych.

Wyrazem moralnej odpowiedzialności państwa

polskiego za działania i zaniechania poprzedniego

systemu politycznego jest z pewnością uchwała pod-

jęta przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej w dniu

16.04.1998 r., w której stwierdzono, że Senat uznaje

–1989 za niedemokratyczne państwo o totalitarnym

temu komunistycznego, pozbawione suwerenności

i nierealizujące zasady zwierzchnictwa narodu.

Nie

państwa polskiego konieczne jest przestrzeganie obo-

wiązujących przepisów prawa, nawet jeśli są to prze-

pisy uchwalone w okresie 1944–1989, a nadto prze-

pisy te godzą w prawo jednostki do poszanowania jej

własności.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

terpelacji pani poseł Beaty Kempy w sprawie zabez-

pieczenia medycznego mistrzostw Euro 2012, prze-

-023-5476/12, przedstawiam poniżej odpowiedzi na

pytania pani poseł.

Ad 1. i 3.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż zgodnie

z późn. zm.) co do zasady za bezpieczeństwo imprezy

że za zabezpieczenie medyczne, odpowiada jej orga-

nizator.

Minister zdrowia, działając na podstawie

art. 5 ust. 4 ww. ustawy, wydał rozporządzenie z dnia

nym imprezy masowej (Dz. U. poz. 181).

Przepisy

tego rozporządzenia szczegółowo określają, jakie mi-

nimalne warunki w zakresie zabezpieczenia medycz-

nego powinien spełnić organizator imprezy.

Koordynacją przygotowań w kraju w dziedzinie

opieki medycznej zajmuje się spółka PL.2012, z ini-

cjatywy której w maju 2009 r. powołany został w Pol-

sce Komitet Medyczny UEFA EURO 2012

TM

.

W skład

komitetu wchodzą: koordynator krajowy oraz koor-

dynatorzy miejscy ds. opieki medycznej i ratownic-

twa, przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia, Mini-

sterstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Mi-

nisterstwa Obrony Narodowej (Inspektorat Wojsko-

wej Służby Zdrowia), Lotniczego Pogotowia Ratun-

kowego oraz koordynator portów krajowych i lotnisk

ds. zabezpieczenia medycznego UEFA Euro 2012.

W każdym z miast gospodarzy turnieju powołane

zostały miejskie komitety medyczne.

W ich skład

382

wchodzą kierownicy szpitali, przychodni, stacji sani-

tarno-epidemiologicznych, dysponenci zespołów ra-

townictwa medycznego oraz inne służby ratownicze.

W czerwcu 2010 r.

Komitet Medyczny UEFA EURO

2012

TM

został powiększony o dodatkowy zespół robo-

czy do spraw wsparcia programu kontroli antydopin-

gowej UEFA.

Poza nim w skład komitetu wchodzi

jeszcze zespół ds. zabezpieczenia medycznego stadio-

nów, ds. zabezpieczenia medycznego i ratowniczego

lotnisk oraz bezpieczeństwa sanitarno-epidemiolo-

gicznego turnieju.

W imieniu Komitetu do Spraw Koordynacji Orga-

nizacji Finałowego Turnieju Mistrzostw Europy

jowym funkcję koordynacyjno-informacyjną dla

wszystkich podmiotów/struktur oraz jednostek de-

cyzyjnych pełni krajowy sztab operacyjny.

W mia-

stach gospodarzach działają miejskie sztaby opera-

cyjne.

Koordynator medyczny spółki PL.2012 (prze-

wodniczący komitetu) koordynował zabezpieczenie

opieki medycznej i ratownictwa w miastach gospoda-

rzach, portach lotniczych i innych miejscach w zakre-

sie zabezpieczenia medycznego.

Na podstawie dotych-

czasowej analizy wykonywanych interwencji medycz-

nych udzielonych uczestnikom na stadionach w ra-

mach imprez testowych organizowanych na prze-

strzeni ostatnich miesięcy w miastach gospodarzach

można stwierdzić, że liczba interwencji medycznych

wraz z wykonanymi transportami do szpitali refe-

rencyjnych nie stanowiła zagrożenia dla szpitali

związanego z możliwością powstania zatoru w przyj-

mowaniu pacjentów.

Ponadto 90% interwencji me-

dycznych załatwianych było przez personel medyczny

na miejscu imprezy i nie miało charakteru nagłych

stanów zagrożenia życia lub zdrowia.

W Minister-

stwie Zdrowia na okres rozgrywek ustanowione zo-

stały całodobowe dyżury pracowników w celu moni-

torowania bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli

RP i cudzoziemców na podstawie informacji otrzy-

manych z wydziałów zarządzania kryzysowego urzę-

dów wojewódzkich.

W związku z oczekiwanym zwiększonym napły-

wem kibiców i turystów minister zdrowia opracował

plan operacyjny zabezpieczenia ﬁnałowegoturnieju

UEFA Euro 2012 w Polsce w zakresie zapewnienia

bezpieczeństwa zdrowotnego na poziomie kraju.

Plan

ten oprócz opisu całego wielopoziomowego zabez-

pieczenia medycznego turnieju zawiera wykaz szpi-

tali udzielających świadczeń na rzecz osób w stanie

nagłym, w tym także wykaz centrów urazowych

(14 w kraju), ośrodków oparzeniowych (8 w kraju)

oraz ośrodków replantacyjnych (3 w kraju).

Zgodnie

nego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia

tarcia szpitalnego oddziału ratunkowego lub do szpi-

tala wskazanego przez dyspozytora medycznego lub

sta 206 szpitalnych oddziałów ratunkowych zakon-

traktowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia

stanowi załącznik do ww. planu.

Minister zdrowia w trosce o bezpieczeństwo kibi-

ców przemieszczających się po kraju wystąpił do wo-

jewodów z wnioskiem o wskazanie ewentualnych

potrzeb dotyczących wzmocnienia systemu Państwo-

wego Ratownictwa Medycznego.

Oprócz 23 dodatko-

wych zespołów ratownictwa medycznego zorganizo-

wanych na czas Euro w 4 województwach: mazowiec-

kim, dolnośląskim, pomorskim i wielkopolskim:

— w województwie podkarpackim uruchomiono

graniczne z Ukrainą, oraz dokonano przemieszcze-

nia śmigłowca ratunkowego Lotniczego Pogotowia

Ratunkowego z Sanoka do Rzeszowa,

— w województwie małopolskim w związku ze

drużyny piłkarskiej Anglii uruchomiono na terenie

Przeprowadzono także dyslokację zespołów ra-

townictwa medycznego w województwie warmińsko-

-mazurskim wzdłuż szlaków komunikacyjnych.

Ustanowione zostały także całodobowe dyżury Lot-

niczego Pogotowia Ratunkowego w miastach gospo-

darzach.

Przed mistrzostwami zakończono proces

wyposażania baz Lotniczego Pogotowia Ratunkowe-

go w nowoczesne śmigłowce typu EC-135, zakupione

mach programu wieloletniego.

Ww.

zabezpieczenie

medyczne obejmuje także szpitale referencyjne (w tym

szpitale zakaźne i dziecięce), przychodnie podstawo-

wej opieki zdrowotnej, gabinety stomatologiczne i ap-

teki.

Szpitale referencyjne, o których mowa wyżej, są

to pełnoproﬁlowe szpitale położone w najbliższym

sąsiedztwie miejsca oﬁcjalnegoUEFAEuro2012(czy-

li np. stadionu czy strefy kibica), dysponujące szpital-

nym oddziałem ratunkowym, oddziałem chorób we-

wnętrznych oraz oddziałem chirurgicznym, z chirur-

gią urazową włącznie.

Szpitale referencyjne mają za

zadanie udzielić świadczeń zdrowotnych chorym

bądź poszkodowanym w zakresie swojej działalności.

Wszystkie pozostałe szpitale w miastach gospoda-

rzach działać będą na dotychczasowych zasadach.

W ramach przygotowań do Euro 2012 wszystkie

miasta gospodarze oraz województwa małopolskie,

lubelskie i podkarpackie zostały zobowiązane przez

spółkę PL.2012 do przygotowania planów operacyj-

nych zabezpieczenia mistrzostw.

Jak wskazano wy-

żej, co do zasady za zapewnienie bezpieczeństwa

uczestnikom imprezy masowej odpowiada jej organi-

zator.

W przypadku innych miast niż miasta gospo-

darze, w których zorganizowano miejsca zbiorowego

oglądania meczy, deﬁniowanejakomiejscaodbywa-

nia imprezy masowej, odpowiedzialny za bezpieczeń-

stwo tej imprezy jest jej organizator.

Niezależnie od

383

powyższego należy podkreślić, iż w przypadku wy-

stąpienia sytuacji kryzysowych zgodnie z art. 17 i 19

— organem właściwym w sprawach zarządzania

przewodniczący zarządu powiatu,

— organem właściwym w sprawach zarządzania

prezydent miasta.

Na podstawie art. 5 ww. ustawy na potrzeby za-

rządzania sytuacją kryzysową tworzy się wojewódz-

kie, powiatowe i gminne plany zarządzania kryzyso-

wego, obejmujące m.in. organizację ratownictwa,

psychologicznej w razie zdarzenia masowego.

Zada-

nia z zakresu zarządzania kryzysowego wojewodowie

i organy samorządu terytorialnego realizują przy po-

mocy centrów zarządzania kryzysowego.

Organem

pomocniczym są wojewódzkie, powiatowe i gminne

zespoły zarządzania kryzysowego.

Udział w pracach

wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego

bierze także lekarz koordynator ratownictwa me-

dycznego odpowiedzialny za koordynowanie działań

jednostek systemu Państwowego Ratownictwa Me-

dycznego na terenie województwa.

W przypadku zda-

rzeń o charakterze nadzwyczajnym wojewoda ma

prawo, działając na podstawie art. 30 ustawy o Pań-

stwowym Ratownictwie Medycznym, postawić w stan

podwyższonej gotowości wybrane podmioty leczni-

cze, a więc także szpitale.

Decyzji tej nadaje się rygor

natychmiastowej gotowości.

W razie powstania deﬁcytumożliwościpodmio-

tów leczniczych zastosowanie będą miały wspomnia-

ne wyżej przepisy dotyczące podwyższenia gotowości

podmiotów leczniczych, tj. w drodze wydanej przez

wojewodę decyzji administracyjnej, o której mowa

dycznym, oraz pozostające w gestii samorządu tery-

torialnego i wojewodów uprawnienia do rozwinięcia

zastępczych miejsc szpitalnych stanowiących uzupeł-

nienie łóżkowej bazy szpitalnej kraju w razie wystą-

pienia m.in. sytuacji kryzysowych.

Zastępcze miejsca

szpitalne funkcjonują w zespołach 200-łóżkowych, są

miejscami do leżenia, organizowanymi w wyznaczo-

nych budynkach, oraz przygotowywanymi i wyposa-

żanymi przez organy samorządu terytorialnego przy

współudziale podmiotów leczniczych właściwych ze

względu na miejsce ich tworzenia.

Stosownie do po-

trzeb zespoły zastępczych miejsc szpitalnych mogą

również pełnić funkcję:

— miejsc ewakuacji dla osób poszkodowanych lub

bezpośrednio zagrożonych po wystąpieniu zdarzenia

niebezpiecznego (np. pożaru, wybuchu lub innego miej-

scowego zagrożenia) w obiektach lub na terenach,

— miejsc ewakuacji prewencyjnej z terenów i obiek -

tów w przypadku zbliżającego się zagrożenia, np.

miczna itp.),

— miejsc kwarantannowych i izolacyjnych, o któ -

W razie konieczności rozwinięcia bazy zastęp-

czych miejsc szpitalnych mogą zostać wykorzystane

rezerwy strategiczne, które tworzy się m.in. na wy-

padek zagrożenia bezpieczeństwa, porządku i zdro-

wia publicznego oraz wystąpienia klęski żywiołowej

lub sytuacji kryzysowej, w celu m.in. wsparcia reali-

zacji zadań w zakresie bezpieczeństwa i obrony pań-

stwa, zaspokojenia podstawowych potrzeb obywateli,

ratowania ich życia i zdrowia, a także wypełnienia

zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej

Polskiej.

Rezerwy produktów leczniczych i wyrobów me-

dycznych, a także innych wyrobów mających zasto-

sowanie w opiece zdrowotnej są przeznaczone przede

wszystkim dla:

a) wybranych celowo podmiotów leczniczych, aby

wspomagać ich działalność w sytuacjach kryzyso-

wych (stanach nadzwyczajnych) tego wymagających,

b) zapewnienia ludności dostępu do określonych

leków i wyrobów medycznych w sytuacjach kryzy-

sowych, nadzwyczajnych zagrożeń, klęsk żywioło-

wych itp.,

c) prowadzenia masowej działalności proﬁlaktycz-

nej leczniczej w wypadku zdarzenia radiacyjnego lub

ataku bioterrorystycznego.

Decyzję o udostępnieniu rezerw strategicznych

minister właściwy do spraw gospodarki wydaje z urzę-

du albo na wniosek:

kresie realizacji zadań związanych z ratowaniem ży-

cia i ochroną zdrowia obywateli,

— innych organów realizujących zadania w za -

kresie bezpieczeństwa i obronności państwa, zarzą-

dzania kryzysowego i ochrony infrastruktury kry-

tycznej, zdrowia publicznego, porządku publicznego

oraz ochrony i bezpieczeństwa obywateli.

W ocenie Ministerstwa Zdrowia ryzyko wystąpie-

nia masowego napływu poszkodowanych rannych

i chorych do podmiotów leczniczych może mieć cha-

rakter lokalny (miejscowy) i krótkoterminowy, bo-

wiem następuje ich sukcesywne rozlokowywanie

w różnych podmiotach leczniczych, tak więc z punk-

tu widzenia bezpieczeństwa zdrowotnego kraju ryzy-

ko zablokowania dostępu do świadczeń zdrowotnych

jest znikome.

Minister zdrowia jako kierujący działem admini-

stracji rządowej: Zdrowie odpowiada za politykę zdro-

wotną oraz wdrażanie rozwiązań systemowych za-

pewniających społeczeństwu dostęp do świadczeń

zdrowotnych na odpowiednim poziomie.

Jednakże

należy mieć na uwadze, że w pełni nowoczesna i kom-

petentna pomoc medyczna jest wypadkową współpra-

cy i współdziałania wszystkich jednostek i służb po-

rządkowych, technicznych, medycznych i admini-

stracyjnych.

Mówiąc o właściwości organów państwa

odpowiedzialnych za zapewnienie na wymaganym

384

poziomie opieki zdrowotnej, należy stwierdzić, że

właściwość ta leży nie tylko w gestii ministra zdro-

wia, ale również – jak podkreślono wyżej – organów

administracji rządowej w terenie i samorządowej.

Każdy z wymienionych organów, tj.: wojewodowie,

marszałkowie województw, starostowie, wójtowie,

burmistrzowie i prezydenci miast, ma ustawowe

uprawnienia i obowiązki związane z zapewnieniem

opieki zdrowotnej na administrowanym przez siebie

obszarze.

Powyższe kompetencje nabierają szczegól-

nego znaczenia zwłaszcza w sytuacjach wystąpienia

sytuacji kryzysowych.

Kluczowym w rozważaniach

dotyczących organizacji i funkcjonowania systemu

ochrony zdrowia w trakcie trwania turnieju ﬁnało-

wego Euro 2012 w wymiarze zarówno krajowym, jak

i lokalnym jest zatem zapewnienie ciągłości udziela-

nia świadczeń zdrowotnych, nie zapominając w pierw-

szej kolejności o podjęciu działań prewencyjnych eli-

minujących zagrożenia mogące wpływać na bezpie-

czeństwo zdrowotne ludności.

Ad 2.

Spółka PL.2012 oraz przedstawiciele UEFA

dokonali wyboru szpitali referencyjnych, które sta-

nowią zabezpieczenie medyczne kibiców, drużyn i człon-

ków tzw. UEFA Family.

Minister zdrowia tych szpi-

tali nie typował, nie pośredniczył w przekazywaniu

im środków ﬁnansowychnawydatkizwiązanezprzy-

gotowaniami do turnieju ani nie podejmował decyzji

ku z powyższym w celu udzielenia odpowiedzi pani

poseł resort wystąpił do prezydentów miast organi-

zatorów z prośbą o udzielenie informacji w tym za-

kresie.

Poniższe dane zostały przesłane do ministra

zdrowia z poszczególnych miast gospodarzy turnieju

szawie są:

talach, które w czasie UEFA Euro 2012 pełnią funk-

środków budżetu państwa:

– 23 712 074 zł,

Nr 89, poz. 590), stąd – w opinii władz miasta – nie ist-

nieje potrzeba doﬁnansowaniaszpitala,natomiastkosz-

ty leczenia pokrywane są w ramach ubezpieczenia.

3.

Wrocław.

W latach 2008–2011 wydatki inwe-

stycyjne dla szpitali referencyjnych kształtowały się

następująco:

semnych ministra zdrowia prezydent miasta Gdań-

kazane w województwie pomorskim wytypowanym

szpitalom referencyjnym.

Ponieważ, jak wskazano na

wstępie, minister zdrowia nie uczestniczył w plano-

waniu, przekazywaniu i rozliczaniu tych funduszy,

nie odpowiedzi na pytanie pana posła dotyczące do-

ﬁnansowanianaEuro2012szpitalireferencyjnych

na Pomorzu.

385

W załączeniu do niniejszego pisma*

)

przekazuję

państwa na szpitale pozostające we właściwości mi-

nistra zdrowia (szpitale kliniczne), które zostały jed-

nocześnie wytypowane jako szpitale referencyjne dla

mistrzostw.

Ponadto uprzejmie informuję, iż minister

tów unijnych w ramach Programu Operacyjnego „In-

frastruktura i środowisko” (PO IiŚ).

W obszarze

działania 12.1: Rozwój systemu ratownictwa medycz-

nego, wsparcie otrzymują inwestycje polegające na

modernizacji oraz doposażeniu szpitalnych oddzia-

łów ratunkowych.

Na realizację inwestycji związa-

nych z budową i remontem lądowisk dla helikopte-

rów, a także modernizacją oraz doposażeniem szpi-

talnych oddziałów ratunkowych przeznaczone zosta-

iż w wyniku realizacji projektów wyremontowanych/

doposażonych zostanie 101 szpitalnych oddziałów ra-

tunkowych.

Wybudowanych lub wyremontowanych

zostanie ok. 65 lądowisk dla śmigłowców ratunko-

wych, przystosowanych do lądowania w trudnych

warunkach atmosferycznych, a także w nocy.

chanizmu Finansowego EOG.

Beneﬁcjentemprojek-

Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowi-

sko” realizowane są projekty indywidualne polegają-

ce na rozbudowie, remoncie oraz doposażeniu cen-

trów urazowych – 13 centrów urazowych wyspecja-

lizowanych w zakresie leczenia obrażeń wielonarzą-

dowych (Warszawa, Lublin, Gdańsk, Kraków, Rze-

szów, Sosnowiec, Łódź, Poznań, Zielona Góra, Byd-

goszcz, Olsztyn, Wrocław, Białystok) otrzymało do-

ﬁnansowanieześrodkówunijnychwwysokościłącz-

nej 34,8 mln € (wartość całkowita ww. inwestycji

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż podobnej

informacji udzieliłem pani poseł Annie Sobeckiej (za

pośrednictwem pani minister Joanny Muchy) oraz

panu posłowi Kazimierzowi Moskalowi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

sma z dnia 13 czerwca 2012 roku, znak: SPS-023-

-5477/12, dotyczącego interpelacji poseł na Sejm RP

bezpieczeństwa do Mistrzostw w Piłce Nożnej UEFA

Euro 2012, uprzejmie przedstawiam następujące infor-

macje.

Do zabezpieczenia turnieju ﬁnałowego UEFA

Euro 2012 Policja i pozostałe służby przygotowywa-

ły się od kilku lat i w swoich scenariuszach brały pod

uwagę wszelkie okoliczności, które mogłyby wpłynąć

na pracę związaną z organizacją turnieju, w tym przy-

jazd dużej liczby kibiców z krajów europejskich, prze-

widując rozwiązania pozwalające wyeliminować bądź

zminimalizować ryzyko z tym związane.

Podkreślenia wymaga, że w ramach przygotowań

do zabezpieczenia Euro 2012 Polska korzystała z do-

świadczeń poprzednich organizatorów mistrzostw – Bel-

gii i Holandii (Euro 2000), Portugalii (Euro 2004),

Austrii i Szwajcarii (Euro 2008) oraz Niemiec, organi-

zujących Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w 2006 r.

Przygotowania do turnieju podmiotów i instytucji

publicznych nadzorowane i koordynowane były przez

Komitet ds. Bezpieczeństwa Mistrzostw Europy w Pił-

ce Nożnej UEFA Euro 2012, a następnie Komitet do

spraw Koordynacji Organizacji Turnieju Finałowego

W ramach przygotowań do turnieju, na każdej

z aren UEFA Euro 2012 w Polsce, odbyły się mecze

reprezentacji Polski, mające na celu między innymi

sprawdzenie działań wszystkich służb i podmiotów

odpowiedzialnych za organizację i zabezpieczenie me-

czów podczas mistrzostw.

Mecze odbyły się w następu-

jących dniach: na Stadionie Narodowym – mecz

z Portugalią w dniu 29 lutego 2012 r., na stadionie

we Wrocławiu – mecz z Włochami w dniu 11 listopa-

da 2011 r., na stadionie w Poznaniu – mecz z Węgrami

w dniu 15 listopada 2011 r. oraz na stadionie w Gdań-

sku – mecz z Niemcami w dniu 6 września 2011 r.

W ra-

mach ww. meczów odbyły się także programy obser-

wacyjne, z których wnioski posłużyły m.in. do uspraw-

nienia systemu pracy służb na stadionach.

Należy dodać, że Policja przeszkoliła i przygoto-

wała funkcjonariuszy, którzy pełnili funkcję opieku-

nów piłkarskich reprezentacji narodowych biorących

udział w turnieju, przygotowano również operacje

zabezpieczenia przejazdów kibiców przemieszcza-

jących się za swoimi reprezentacjami narodowymi.

Działaniem łączącym i w pełni wykorzystującym po-*

)

386

tencjał wszystkich elementów stanowiących o za-

pewnieniu na najwyższym poziomie bezpieczeństwa

turnieju, była instytucja policjanta spottersa.

W odniesieniu do działań Straży Granicznej nale-

ży wskazać, że w celu zwiększenia bezpieczeństwa

granicy z Ukrainą w dniu 8 grudnia 2010 roku we

podpisali porozumienie o wspólnych patrolach, na

mocy którego z początkiem 2011 r. do systemu

ochrony granicy państwowej wprowadzone zostały

mieszane patrole funkcjonariuszy SG i Państwowej

Służby Granicznej Ukrainy.

Wspólne patrole wzmoc-

niły bezpieczeństwo i szczelność granicy polsko-ukra-

ińskiej oraz pozwoliły na zwiększenie liczby patroli

Przyspieszeniu odpraw na granicy z Ukrainą

podczas EURO 2012 służyło uruchomienie tzw.

pasów Euro dla kibiców i uczestników turnieju, na

bazie funkcjonującego w PSG Korczowa i tworzonych

w innych przejściach zielonych korytarzy dla podróż-

nych deklarujących „nic do oclenia”.

W ramach działań na rzecz bezpieczeństwa Euro

2012 Państwowa Straż Pożarna opracowała krajowy

bilans zagrożeń wraz z oszacowanym ryzykiem zwią-

zanym z organizacją turnieju ﬁnałowegoEuro2012.

Ponadto przeprowadzono organizację zabezpieczenia

operacyjnego meczów testowych piłki nożnej na

wszystkich arenach Euro 2012 w Polsce według za-

łożeń obowiązujących w czasie turnieju.

Dla przedstawicieli komend wojewódzkich i miej-

skich PSP miast gospodarzy Euro 2012 zorganizo-

wano warsztaty na temat struktury dowodzenia

ratowniczymi podczas turnieju Euro 2012.

Na bieżąco prowadzone były kontrole w zakresie

nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpo-

żarowych oraz rozpoznawania zagrożeń pożarowych

w obiektach bezpośrednio związanych z organizacją

turnieju Euro 2012 (stadiony, centra pobytowe dru-

żyn itp.), jak również pośrednio (hotele, obiekty uży-

teczności publicznej itp.).

W odniesieniu do zrealizowanych inwestycji zwią-

zanych z przygotowaniami do turnieju należy wska-

zać, że w ramach przygotowań do zapewnienia

bezpieczeństwa turnieju ﬁnałowego UEFA Euro

2012 Policja dokonała szeregu zakupów sprzętu i wy-

posażenia, m.in. zakupiła sprzęt transportowy dla

oddziałów prewencji Policji i samodzielnych podod-

działów prewencji Policji w całym kraju – łącznie

600 oznakowanych pojazdów służbowych.

Ponadto

dokonano zakupu 24 sanitarek oraz 13 ruchomych

W ramach działań Państwowej Straży Pożarnej

w celu zapewnienia skutecznego systemu wymiany

informacji zbudowano nowe i zmodernizowano ist-

niejące sieci radiowe.

Ponadto zmodernizowano sys-

temy zasilania awaryjnego i gwarantowanego oraz

zwiększono wydajność istniejących systemów in-

formatycznych, m.in. poprzez zakup i wymianę ser-

werów oraz central telekomunikacyjnych.

Jednocześnie należy wskazać, że w miastach go-

spodarzach w zapewnienie bezpieczeństwa turnie-

ju zaangażowanych było bezpośrednio kilkanaście

tysięcy policjantów: w Warszawie – 2,6 tys. policjan-

tów, w Gdańsku – 1,3 tys. policjantów, w Poznaniu

– 1,6 tys. policjantów, a we Wrocławiu – 1,4 tys. poli-

cjantów.

Ponadto, w Krakowie turniej zabezpie-

czało 1,1 tys. funkcjonariuszy, w Rzeszowie – 707 po-

licjantów, w Lublinie – 727 policjantów, zaś w cen-

tralnym odwodzie pozostawało 663 funkcjonariuszy

Policji.

Ponadto w zabezpieczenie Euro 2012 zaangażo-

wano około 6 tys. strażaków.

Do Warszawy, Gdań-

ska, Poznania i Wrocławia przyjechały grupy stra-

żaków z innych miast – w sumie około 400 osób,

w tym płetwonurkowie, ratownicy wysokościowi, ra-

townicy chemiczni, grupy poszukiwawczo-ratowni-

cze z psami.

Strażacy zwracali szczególną uwagę na

główne drogowe i kolejowe szlaki komunikacyjne,

którymi przemieszczali się kibice.

Straż Graniczna w ramach Wspólnej Operacji Eu-

rocup 2012 przyjęła zagraniczne siły wsparcia.

Do

kontroli ruchu granicznego zostało oddelegowanych

77 zagranicznych funkcjonariuszy: do oddziału war-

mińsko-mazurskiego – 14, nadbużańskiego – 16, biesz-

czadzkiego – 20, morskiego – 12, nadwiślańskiego

– 10 i do nadodrzańskiego – 5 funkcjonariuszy.

Do

ochrony granicy państwowej skierowano 64 zagra-

nicznych funkcjonariuszy: do bieszczadzkiego od-

działu straży – 11, nadbużańskicgo – 31 i warmiń-

sko-mazurskiego – 22 funkcjonariuszy.

W ramach przygotowań do przeciwdziałania sy-

tuacjom nadzwyczajnym, w tym również zdarzeniom

o charakterze terrorystycznym, Policja zrealizowała

szereg działań, takich jak:

— opracowanie koncepcji zabezpieczenia antyter -

rorystycznego, minersko-pirotechnicznego oraz CBRN

(ochrona chemiczna, biologiczna, radiologiczna i nu-

klearna),

— rozpoznanie obiektów infrastruktury stadio -

nowej miast gospodarzy oraz centrów pobytowych

reprezentacji piłkarskich,

— realizacja projektu pn. „Terroryzm – Policja

– Bezpieczeństwo – Euro 2012”, dotyczącego koor-

dynacji działań zespołowych z udziałem jednostek

antyterrorystycznych Policji w sytuacjach zakładni-

czych w autobusie, pociągu i na stadionie,

— przeprowadzenie ćwiczeń z reagowania w sy -

tuacjach krytycznych występujących w autobu-

sach, tramwajach, pociągach, a także warszawskim

metrze,

— realizowanie ćwiczeń polegających na uwalnia -

niu zakładników na promach pasażerskich,

— przeprowadzenie warsztatów z zakresu pierw -

szej pomocy przedlekarskiej, ze szczególnym uwzględ-

nieniem dużej liczby poszkodowanych,

— przeszkolenie policjantów w zakresie indywi -

dualnych technik ratowniczych,

387

— przeprowadzenie pierwszego etapu ćwiczeń

alarmowego przerzutu sił i środków drogą powietrz-

ną i transportem kołowym do miast gospodarzy,

— określenie ram współpracy z jednostkami woj -

skowymi podległymi ministrowi obrony narodowej.

Przeprowadzono również serię ćwiczeń zgrywają-

cych pod kryptonimem „Libero”, organizowanych

przez Rządowe Centrum Bezpieczeństwa.

Ćwiczenia

sprawdzały m.in. przygotowanie organizacyjne oraz

funkcjonowanie planów zarządzania kryzysowego,

w szczególności pod względem obiegu informacji

i procedur reagowania w sytuacjach kryzysowych

podczas rozgrywek turnieju ﬁnałowegoUEFAEuro

2012.

W ćwiczeniach uczestniczyły m.in.: Minister-

stwo Spraw Wewnętrznych, Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji, Ministerstwo Zdrowia, Minister-

skiej, Ministerstwo Sprawiedliwości, Ministerstwo

Obrony Narodowej, Ministerstwo Spraw Zagranicz-

nych, Ministerstwo Gospodarki, Policja, Państwowa

Straż Pożarna, Straż Graniczna, a także administra-

cja i służby z siedmiu województw – dolnośląskiego,

lubelskiego, małopolskiego, mazowieckiego, podkar-

packiego, pomorskiego i wielkopolskiego.

W ćwicze-

niach wzięły także udział struktury i sztaby utworzone

na potrzeby EURO 2012 – Krajowy Sztab Operacyjny

i wojewódzko-miejskie sztaby operacyjne, powołane

w miastach gospodarzach turnieju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poselską posłów Anny Bańkowskiej i Lesz-

ka Millera w sprawie walki z ubóstwem (pismo

KPRM nr DSPA-4810-5243-(1)/12) z dnia 15 czerwca

2012 r., uprzejmie informuję.

Po wielu latach względnej stabilizacji w sytuacji

osób i rodzin zagrożonych ubóstwem w Polsce w roku

2011 ukazały się negatywne skutki niezadowalającej

sytuacji ﬁnansowejniektórychjednosteksamorządu

terytorialnego oraz niepokojów przed przeniesieniem

się światowego kryzysu ﬁnansowegodoPolski,jaki

trwa od 2007 r., co spowodowało także brak aktuali-

zacji wskaźników progów dochodowych uprawniają-

cych do niektórych świadczeń z pomocy społecznej

i świadczeń rodzinnych.

Jednakże w ramach zabezpieczenia społecznego,

do którego należą m.in. pomoc społeczna i świadcze-

nia rodzinne, ciągle trwają prace zmierzające do

wzmocnienia jego efektywności.

Dotyczy to także we-

ryﬁkacjiprogówdochodowych.

Zdniem1paździer-

nika roku 2012 spodziewana jest zmiana wysokości

progów dochodowych w pomocy społecznej, a z dniem

1 listopada br. – w systemie świadczeń rodzinnych.

Zmiana wysokości kwot ww. kryteriów pociąga za

nych dla osób uprawnionych do korzystania z wymie-

nionych powyżej instytucji zabezpieczenia społeczne-

go.

Dzięki spodziewanym zmianom będzie można

traﬁąonetakżedowiększejliczbyosóbirodzin.

Jeżeli chodzi o stopień zaawansowania prac nad

zmianą wysokości progów dochodowych w pomocy

społecznej, to uprzejmie informuję, że w dniu 16 maja

stronnej Komisji do spraw Społeczno-Gospodarczych

propozycje dotyczące weryﬁkacjikryteriówdochodo-

wych w systemie pomocy społecznej: dla osoby samot-

o 30%).

Jeżeli zaproponowane zmiany wejdą w życie,

to jednocześnie wzrośnie maksymalna kwota zasiłku

Ponadto państwo podejmuje szereg działań skie-

rowanych do rodzin, których celem jest wsparcie ro-

dzin z dziećmi.

Do takich działań należą: częściowe

pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka, realizo-

wanie przez system świadczeń rodzinnych, na który

składają się zasiłki rodzinne oraz dodatki do zasiłku

rodzinnego (przyznawane m.in. z tytułu urodzenia

z urlopu wychowawczego czy edukacji dziecka),

świadczenia opiekuńcze związane z niepełnospraw-

nością oraz jednorazowa zapomoga z tytułu urodze-

nia się dziecka, tzw. becikowe.

W 2012 r., zgodnie

przeprowadzona zostanie weryﬁkacjaświadczeńro-

dzinnych.

W ramach weryﬁkacjikoniecznejestza-

gwarantowanie wysokości zasiłku rodzinnego na

poziomie 40% wartości koszyka żywnościowego usta-

lonego w badaniach Instytutu Pracy i Spraw Socjal-

nych dotyczących wsparcia dochodowego rodzin,

lat (obecnie 91 zł – wzrost o ok. 16,5%), 115 zł na

o ok. 17,3%), a także planowane jest podwyższenie

kwot kryteriów dochodowych uprawniających do

388

świadczeń rodzinnych.

Zgodnie z propozycją Rady

chodowego uprawniającego do świadczeń rodzinnych

2014 r. podwyższona odpowiednio do wysokości

574 zł lub 664 zł w rodzinie wychowującej dziecko

niepełnosprawne.

Obowiązujące od 1 listopada 2012 r.

wysokości kwot kryterium dochodowego uprawnia-

rodzinnych (nie niższe jednak niż wspomniane po-

wyżej) znane będą najpóźniej do 15 sierpnia 2012 r.

Jak widać z powyższego, planowane zmiany nie

są zmianami symbolicznymi (wzrost świadczeń to

zmiana o od co najmniej 13% do ok. 30%, nawet dol-

na granica pomocy ﬁnansowejdlauchodźcówwzro-

sła o ponad 19%).

Podkreślenia wymaga także, iż

weryﬁkacjakryteriówwpłynierównieżnaposzerze-

nie kręgu odbiorców świadczeń z pomocy społecznej

i świadczeń rodzinnych.

Przygotowane zmiany, jak

można sądzić obecnie, pozwalają oczekiwać, że do

następnej weryﬁkacji wysokości progów dochodo-

wych – w oparciu o nowe kryteria dochodowe – tak

pomoc społeczna jak i świadczenia rodzinne będą mo-

gły, tak jak w latach ubiegłych, skutecznie wywiązy-

wać się ze swoich ustawowych zobowiązań.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

regulujących system odpowiedzialności za

(5494)

czenie prędkości w ruchu drogowym uprzejmie infor-

toracie Transportu Drogowego (GITD) odbyło się

spotkanie robocze przedstawicieli Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych, Biura Ruchu Drogowego Komendy

Głównej Policji (BRD KGP) i Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego poświęcone projektowi usta-

ny w zakresie odpowiedzialności za przekroczenie

prędkości.

Podczas spotkania wskazano na szereg zastrze-

żeń co do kierunku rozwiązań przyjętych w projekcie.

Uznano również za zasadne rozstrzygnięcie istot-

nych wątpliwości prawnych oraz uregulowanie kwe-

stii, które nie zostały objęte projektem.

Wobec powyższego ustalono, iż GITD wspólnie

z BRD KGP przygotuje nową wersję projektu ww.

ustawy w zakresie uregulowania kwestii odpowiedzial-

ności za przekroczenie prędkości w ruchu drogowym.

Mając na uwadze przedstawione informacje, pra-

gnę wskazać, że w opinii Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych wspomniana w wystąpieniu propozycja

jest warta rozważenia i zostanie poddana analizie.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że odniesienie się

w sposób szczegółowy do proponowanych rozwiązań

będzie możliwe po przedstawieniu nowej wersji pro-

jektu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wyjazdów służbowych do Afganistanu w Służbie

Kontrwywiadu Wojskowego (SPS-023-5534/12), uprzej-

Poruszoną w interpelacji problematykę zaopatrze-

nia emerytalnego żołnierzy i funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego regulują przepisy usta-

389

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura

poz. 67 ze zm.) oraz rozporządzenia ministra obrony

opatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz

Żaden z wymienionych wyżej aktów prawnych nie

przewiduje dodatku specjalnego do emerytury zwią-

zanego z pobytem w streﬁedziałańwojennych.

Na-

tomiast, zgodnie ze wskazanymi dokumentami nor-

matywnymi, osobom odchodzącym ze służby w Służ-

bie Kontrwywiadu Wojskowego i przechodzącym na

emeryturę właściwa w sprawach kadrowych jednost-

ka organizacyjna tej służby wydaje między innymi

dokumenty świadczące o pełnieniu służby w szcze-

gólnych warunkach uzasadniających podwyższenie

podstawy wymiaru emerytury i jednocześnie stwier-

dzające okres służby w rejonach uznanych za strefę

działań wojennych.

Organami uprawnionymi do ustalania prawa do

świadczeń emerytalnych, ich wysokości i wypłaty

(w tym świadczeń wynikających z podwyższenia pod-

stawy ich wymiaru z tytułu pełnienia służby na fron-

cie w czasie wojny lub w streﬁedziałańwojennych)

są wojskowe biura emerytalne, właściwe ze względu

na miejsce zamieszkania uprawnionego.

Jeżeli chodzi o przywołane w interpelacji podróże

służbowe personelu Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego, niestanowiącego obsady etatowej Polskiego

Kontyngentu Wojskowego Afganistan, uprzejmie in-

formuję, że odbywają się one w ramach realizacji

przewozów przesyłek kurierskich i specjalnych, re-

konesansów (związanych z przygotowaniem kolejnej

zmiany) oraz kontroli służbowej.

Z kolei odnosząc się do wspomnianych przez pana

posła Tomasza Kaczmarka danych będących w dys-

pozycji Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych, od-

noszących się do kwestii poruszonych w interpelacji,

uprzejmie informuję, że dowództwo to nie prowadzi

zestawień pracowników Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego czy innych służb państwowych, których

przedstawiciele zostali wysłani do Afganistanu.

Za-

świadczenia o czasie pobytu w rejonie misji dla zain-

teresowanych wystawiane są przez komórkę perso-

nalną w Polskim Kontyngencie Wojskowym w Afga-

nistanie, a oryginały wydanych zaświadczeń znajdu-

ją się jedynie w teczkach personalnych tych osób.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

na interpelację posłanek Barbary Bubuli

i Anny Paluch

sma z dnia 15 czerwca 2012 r. (sygn.

SPS-023-5537/12),

Barbary Bubuli oraz pani Anny Paluch w sprawie

ziemnej cyfrowej TV w górzystych obszarach Mało-

polski, uprzejmie przedstawiam następujące infor-

macje.

Nr 153, poz. 903) prezes Urzędu Komunikacji Elek-

tronicznej został zobowiązany do dokonania zmian

w przedmiocie rezerwacji częstotliwości dla multi-

pleksu nr 1 (MUX1), multipleksu nr 2 (MUX2) oraz

multipleksu nr 3 (MUX3).

W decyzjach: nr DZC-WTV-5157-16/11 (3) z dnia

z dnia 31 października 2011 r. uaktualnione zostały

m.in. harmonogramy włączania sygnału naziemnej

telewizji cyfrowej (NTC).

W harmonogramach wska-

zane zostały terminy włączeń emisji cyfrowych na

poszczególnych obszarach wykorzystywania często-

tliwości.

Obowiązujące harmonogramy wdrażania NTC

w ramach MUX1, MUX2 zostały opublikowane na

rządowej stronie www.cyfryzacja.gov.pl.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż Urząd Ko-

munikacji Elektronicznej przeprowadził w oparciu

stacji nadawczych analizę potencjalnych problemów

z pokryciem całego terytorium Polski sygnałem na-

ziemnej telewizji cyfrowej.

Zostały wytypowane miej-

sca krytyczne, w których dostępność sygnału multi-

pleksu powinna zostać zweryﬁkowanapomiarowo.

Rozpoczęcie akcji pomiarowej planowane jest w naj-

bliższym czasie.

Analiza otrzymanych w ten sposób

wyników będzie podstawą działań korekcyjnych

obecnie funkcjonującej sieci nadawczej i ewentualnie

stanowić będzie punkt wyjścia do podjęcia działań

zmierzających do zapewnienia obywatelom dostępu

do telewizji publicznej w miejscach, gdzie odbiór te-

lewizji naziemnej jest szczególnie utrudniony.

Niezależnie od powyższego informuję, iż Mini-

sterstwo Administracji i Cyfryzacji prowadzi cyklicz-

ne badania w celu uzyskania informacji na temat

przygotowania gospodarstw domowych do procesu

cyfryzacji.

W kolejnym planowanym badaniu szcze-

gólny nacisk zostanie położony na pytania dotyczące

390

możliwości ﬁnansowychgospodarstwdomowychod-

nośnie do dostosowania odbiorników do odbioru te-

lewizji naziemnej w technologii cyfrowej.

Uzyskane

informacje pozwolą na dokonanie oceny potrzeby

udzielenia wsparcia osobom korzystającym wyłącz-

nie z naziemnej telewizji analogowej i znajdującym

się w trudnej sytuacji ﬁnansowej,atakżeewentual-

nego zakresu tej pomocy i warunków jej udzielenia.

Odnosząc się do kwestii zapewnienia ciągłości sy-

gnału TVP w procesie przełączania z MUX1 na

MUX 3, podkreślić należy, iż w interesie społecznym

jest, aby proces migracji Telewizji Polskiej SA z MUX1

do MUX3 odbywał się możliwie niezauważalnie i bez

szkody dla odbiorców naziemnej telewizji cyfrowej.

W związku z powyższym prezes UKE jako organ od-

powiedzialny za efektywną, czyli skuteczną, gospo-

darkę widmem częstotliwości przeznaczył na potrze-

MUX3 stosowny zapasu czasu niezbędny do tego, aby

zagwarantować odbiorcom ciągłość odbioru progra-

mów telewizyjnych nadawcy publicznego w trakcie

migracji z MUX1 do MUX3.

Zasoby częstotliwości

dedykowane dla MUX1 zostały oddane do dyspozycji

Telewizji Polskiej SA do dnia 27 kwietnia 2014 r.,

bowiem możliwość uruchamiania emisji DVB-T

w ramach MUX3 zaistnieje dopiero po uwolnieniu za-

sobów częstotliwości obecnie wykorzystywanych na

cele nadawania programów w technice analogowej.

Należy podkreślić, iż proces „przenoszenia” emi-

sji programów nadawcy publicznego z MUX1 do

MUX3 jest dużym wyzwaniem techniczno-inżynier-

skim, dlatego odpowiedni margines czasowy, jaki

został zapewniony Telewizji Polskiej SA w ramach

rezerwacji na MUX1, z pewnością będzie mieć wpływ

na powodzenie procesu migracji.

Odnosząc się natomiast do kwestii inwestycji

technicznych w obszarach z utrudnionym odbiorem

sygnału NTC, wskazać należy, iż prezes UKE pro-

wadzi w tej sprawie intensywne rozmowy z nadaw-

cami komercyjnymi funkcjonującymi w ramach

MUX2, operatorem infrastruktury telekomunikacyj-

nej, tj. spółką Emitel sp. z o.o., oraz Telewizją Polską

SA.

Ponadto prezes UKE dostał również zapewnienie

od samorządów lokalnych o ich gotowości do wspar-

cia ﬁnansowegoprocesuuzupełnianiabrakówwpo-

kryciu sygnałem NTC rejonów górskich i podgór-

skich.

Na chwilę obecną jest zbyt wcześnie, aby skła-

dać wiążące opinie w tej sprawie.

Z poważaniem

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

scentralizowanej dyspozytorni medycznej

-023-5538/12, w sprawie uruchomienia scentralizo-

wanej dyspozytorni medycznej w Krakowie, uprzej-

mie informuję, co następuje.

Ratownictwie Medycznym plan obejmuje w szczegól-

ności informacje o lokalizacji wojewódzkich centrów

powiadamiania ratunkowego, centrów powiadamia-

nia ratunkowego i terenach przez nie obsługiwanych

oraz opis struktury systemu powiadamiania o sta-

dycznego w celu stworzenia możliwości dla wojewo-

dów do wytyczenia w wojewódzkich planach działa-

nia systemu takich rejonów operacyjnych, w których

Ministerstwem Administracji i Cyfryzacji oraz Mini-

sterstwem Spraw Wewnętrznych nad wdrożeniem

nowoczesnego systemu powiadamiania ratunkowe-

go, wykorzystującego najnowsze rozwiązania z ob-

szaru teleinformatyki.

System ten zagwarantuje

sprawne dysponowanie zespołów ratownictwa me-

dycznego na miejsce zdarzenia i pozwoli na skutecz-

ne zarządzanie akcją prowadzenia medycznych czyn-

ności ratunkowych.

391

Niezależnie od powyższego informuję, iż ostatecz-

od wojewody małopolskiego informuję, iż uzasadnie-

niem wdrożenia projektu scentralizowanej dyspozy-

torni medycznej nr 1 w Krakowskim Pogotowiu Ra-

tunkowym (KPR) jest dążenie do centralizacji zarzą-

dzania zespołami ratownictwa medycznego (ZRM)

na terenie województwa małopolskiego, co ułatwi

wadzone rozwiązania umożliwią między innymi:

1) prowadzenie na bieżąco monitoringu systemu

2) docelowo wprowadzenie jednolitych standar-

dów funkcjonowania ZRM w całym województwie,

3) bieżący dostęp do informacji o wszystkich

ZRM rozlokowanych w terenie (dzięki modułowi

mapowemu).

Powyższe zmiany w dysponowaniu ZRM pozwolą

na efektywniejsze wykorzystanie zasobów systemu

pewnienia populacji Małopolski świadczeń medycz-

nych z zakresu ratownictwa medycznego.

Ponadto

informuję, iż zmiany w funkcjonowaniu systemu

Państwowego Ratownictwa Medycznego w Małopol-

sce są konsekwencją realizacji zapisów „Wojewódz-

kiego planu działania systemu Państwowe Ratownic-

two Medyczne” w sprawie projektu utworzenia skon-

centrowanych dyspozytorni medycznych na terenie

szym 3 kwietnia 2012 r. wojewoda małopolski zawarł

aneks nr 3 do porozumienia zawartego w dniu 12 kwiet-

nia 2011 r. w Krakowie pomiędzy Narodowym Fun-

duszem Zdrowia, reprezentowanym w zakresie wła-

ściwości Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego

wie przez dyrektora Małopolskiego Oddziału Woje-

Barbarę Bulanowską, a wojewodą małopolskim pa-

nem Stanisławem Kracikiem, ogłoszonego w Dzien-

niku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2011 r.

Nr 211, poz. 1746.

Wymieniony aneks określił plan

przyłączenia do skoncentrowanej dyspozytorni me-

dycznej nr 1 w Krakowskim Pogotowiu Ratunkowym

dyspozytorni medycznych działających w ramach re-

jonów operacyjnych: myślenickiego (termin przyłą-

czenia 15 kwietnia 2012 r.), proszowickiego (termin

przyłączenia 1 maja 2012 r.), niepołomickiego (ter-

min przyłączenia 15 maja 2012 r.), skawińskiego (ter-

min przyłączenia 25 maja 2012 r.).

Reasumując, dyspozytornie medyczne funkcjonu-

jące w ramach wyżej wymienionych rejonów opera-

cyjnych działają obecnie w strukturach skoncentro-

wanej dyspozytorni medycznej nr 1 w Krakowskim

Pogotowiu Ratunkowym.

Ponadto w ramach funkcjonowania scentralizo-

wanej dyspozytorni medycznej nr 1 w KPR prowa-

dzona jest statystyka błędów w dysponowaniu zespo-

łami ratownictwa medycznego.

Jednakże sposób

działania i zabezpieczenia systemu teleinformatycz-

nego, skoncentrowanej dyspozytorni medycznej po-

zwalają na wyeliminowanie prawdopodobieństwa

niewłaściwego zadysponowania ZRM już na poziomie

dyspozytora medycznego.

Dzięki modułowi mapowe-

mu powiązanemu z identyﬁkacjąnumeruzgłaszają-

cego możliwe są określenie faktycznego miejsca zda-

rzenia i eliminacja ewentualnych pomyłek.

Podobne

rozwiązania zostały wprowadzone w województwach

świętokrzyskim (1 dyspozytornia skoncentrowana na

całe województwo) i zachodniopomorskim (2 dyspo-

zytornie skoncentrowane na całe województwo).

Efektem tych działań jest znaczne skrócenie czasów

interwencji ZRM, wyraźne zmniejszenie mediany

i eliminacja wykorzystywania ZRM do transportów

międzyszpitalnych.

Powyższa organizacja zgodna

poz. 1380) i rozporządzenia ministra spraw wewnętrz-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

-023-5544/12), w sprawie dramatycznych skutków

zadłużenia szpitali uprzejmie proszę o przyjęcie na-

Ministerstwo Zdrowia prowadzi za pośrednic-

twem urzędów wojewódzkich stały monitoring sytu-

acji pracowniczej w polskich szpitalach.

W przypadku

szczególnie napiętych relacji między pracownikami

a dyrekcją stosowne informacje pozyskiwane są rów-

nież od organów założycielskich.

Napływające syste-

392

matycznie, a pochodzące od dyrektorów poszczegól-

nych placówek informacje nie wskazują na występo-

wanie w szerszej skali zjawiska masowych zwolnień

pracowników szpitali, zaś w dominującej większości

prowadzonych sporów zbiorowych (a w konsekwencji

w części przypadków również akcji strajkowych) ich

przyczyna związana jest z postulatami podwyżki wy-

nagrodzeń.

Dodatkowo w grupie zawodowej lekarzy

oraz pielęgniarek i położnych nie obserwuje się wzro-

stu bezrobocia, a wręcz przeciwnie – system ochrony

zdrowia wciąż boryka się z problemem deﬁcytuwy-

kwaliﬁkowanych kadr medycznych.

Problemowi

temu Ministerstwo Zdrowia stara się zaradzić, odpo-

wiednio proﬁlującpodpotrzebypacjentówwPolsce

system kształcenia w zawodach medycznych oraz

system doskonalenia zawodowego.

Powyższe stwierdzenia nie oznaczają oczywiście,

że Ministerstwo Zdrowia bagatelizuje występujące

jednostkowo przypadki podejmowania przez dyrek-

torów szpitali decyzji o zwalnianiu pracowników lub

zmiany warunków zatrudnienia na mniej korzystne

dla zatrudnionych.

Dostrzegamy jednak szerszy kon-

tekst, w jakim funkcjonują polskie szpitale boryka-

jące się z wieloma problemami natury ekonomicznej,

wynikającymi nie tylko z naszych rodzimych niedo-

ciągnięć i zaszłości, ale również z faktu niekorzyst-

nego wpływu postrzeganych również w skali ponad-

krajowej aktualnych koniunktur ﬁnansowo-ekono-

micznych na stan i możliwości ﬁnansówpublicznych

w naszym kraju.

Tym bardziej na uznanie zasługują

ci dyrektorzy szpitali i władze ich organów założy-

cielskich, którzy podejmują działania restrukturyza-

cyjne i oszczędnościowe skutkujące poprawą kondycji

placówek, a co za tym idzie – dostarczeniem miesz-

kańcom Polski opieki zdrowotnej na jak najwyższym

możliwym poziomie, zapewniającą w jak najszerszym

zakresie zaspokojenie potrzeb zdrowotnych.

spory zbiorowe, akcje strajkowe, jak również wdra-

żane procesy restrukturyzacyjne odbywają się w re-

lacji dyrekcja konkretnego szpitala – jego podmiot

tworzący – osoby w nim zatrudnione.

To ten krąg

podmiotów najlepiej znający sytuację, w której znaj-

duje się dana placówka, a jednocześnie bezpośrednio

odpowiedzialny za jej funkcjonowanie wypracować

musi w każdym wypadku ostateczne rozwiązania

najwłaściwsze dla konkretnego szpitala.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

RP, w sprawie niskiego doﬁnansowania NFZ do

sprzętu ortopedycznego, przekazaną przy piśmie wi-

cemarszałka Sejmu pana Marka Kuchcińskiego,

znak: SPS-023-5546/12, uprzejmie proszę o przyjęcie

W świetle obecnie obowiązujących przepisów pra-

mi oraz środki pomocnicze wraz z określeniem po-

ﬁnansowaniaorazwarunkówichrealizacji,atakże

obejmuje naprawę przedmiotu ortopedycznego w ra-

mach limitu ceny tej naprawy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że resort zdro-

wia stale dąży do zapewnienia sprawnego funkcjono-

wania systemu świadczeń opieki zdrowotnej, a zwłasz-

cza jeśli sytuacja dotyczy sfery niezwykle ważnej

nych.

Stąd podejmowane działania resortu w celu

Obecnie trwają prace końcowe nad projektem roz-

nansowania ze środków publicznych i wysokości

teczność i bezpieczeństwo ich stosowania, sposób wy-

twarzania oraz możliwości płatnicze podmiotu zobo-

wiązanego do ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdro-

wotnej ze środków publicznych.

Ponadto pragnę nadmienić, iż w proponowanych

w projekcie rozporządzenia zapisach uwzględniono

specyﬁkęświadczeńopiekizdrowotnejzzakresuza-

opatrzenia w wyroby medyczne, stosując przy syste-

393

matyce wyrobów medycznych przejrzyste i jasne po-

działy.

Zostały wprowadzone zmiany mające na celu

wyeliminowanie niejasności niektórych obecnie obo-

wiązujących zapisów, a przez to uniknięcie sytuacji

dopuszczających możliwość rozbieżnych interpretacji.

ności do świadczeń opieki zdrowotnej dla świadczenio-

biorców, poprzez rozszerzenie kręgu osób uprawnio-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

przy piśmie, znak: SPS-023-5548/12, z dnia 15 czerw-

ca 2012 r. dotyczącej wprowadzenia systemu identy-

ﬁkacji pacjentów szpitali uprzejmie przedstawiam

następujące wyjaśnienia.

Obowiązek zaopatrywania pacjenta szpitala w zna-

ki identyﬁkacyjnewynikazart.36ust.3ustawy

ﬁkacyjnyzawierainformacjepozwalającenaustale-

nie imienia i nazwiska oraz datę urodzenia pacjenta,

zapisane w sposób uniemożliwiający identyﬁkację

ministra zdrowia, nad którym trwają obecnie prace,

określi natomiast warunki, sposób i tryb zaopatry-

wania pacjentów szpitali w takie znaki oraz sposób

postępowania w razie stwierdzenia ich braku.

Celem omawianej regulacji jest zapewnienie szyb-

kiej i prawidłowej identyﬁkacji pacjenta w trakcie

jego pobytu w szpitalu, np. w przypadku zasłabnięcia

czy utraty przytomności poza oddziałem, na którym

stale przebywa, czy też przed podaniem leku lub wy-

konaniem zabiegu.

Omawiane rozwiązanie jest po-

wszechnie stosowane w innych krajach Unii Euro-

pejskiej w ramach procedur służących ograniczeniu

ryzyka pomyłki, której konsekwencje mogą być bar-

dzo poważne dla zdrowia pacjenta oraz mogą powo-

dować odpowiedzialność podmiotu udzielającego

świadczeń zdrowotnych.

Koszty, jakie będą musiały ponieść podmioty lecz-

nicze z tytułu wprowadzenia obowiązku zaopatrywa-

nia pacjentów w znaki identyﬁkacyjne,sązależneod

wybranych przez nie rozwiązań technologicznych.

tyﬁkacjipacjentów,októrymmowawomawianym

przepisie, będzie wymagało zakupu drukarek, czyt-

ników i oprogramowania, gdyż przepisy nie wskazu-

ją konkretnego sposobu zapisania informacji na opa-

sce, wymagając jedynie, aby uniemożliwiał on iden-

tyﬁkacjępacjentaprzezosobynieuprawnione.

Koszt

opaski, na której będzie umieszczony znak identyﬁ-

kacyjny, również może być bardzo zróżnicowany, co

zapewnia podmiotom leczniczym możliwość wyboru

oferty dostosowanej do indywidualnych potrzeb.

Należy również zauważyć, że w szpitalach, w któ-

rych funkcjonuje już system informatyczny (np. do pro-

wadzenia dokumentacji medycznej), zaopatrywanie

pacjentów w znaki identyﬁkacyjnemożezostaćwpro-

wadzone jako rozszerzenie funkcjonalności istniejącego

systemu.

Niektórzy dostawcy oferują taką możliwość

podmiotom leczniczym, które korzystają z ich usług,

bezpłatnie w ramach nadzoru autorskiego.

W odniesieniu do możliwości pozyskiwania dodat-

kowych środków ﬁnansowych,któremogłybyzostać

przeznaczone na realizację obowiązku zaopatrywa-

nia pacjentów w znaki identyﬁkacyjne, należy za-

uważyć, iż nie ma przeszkód, aby podmioty lecznicze

ubiegały się o środki z funduszy europejskich, np. na

projekty w ramach działania 8.2: Wspieranie wdra-

żania elektronicznego biznesu typu B2B.

Nie ma na-

tomiast związku pomiędzy wartością kontraktu

z Narodowym Funduszem Zdrowia a spełnieniem

przez podmiot leczniczy prowadzący szpital ustawo-

wego obowiązku zaopatrzenia pacjentów w znaki

identyﬁkacyjne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie weryﬁkacji wysokości świadczeń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-5553/12, dotyczące interpelacji pana posła

394

wysokości świadczeń rodzinnych oraz progów docho-

dowych uprawniających do ich otrzymywania, uprzej-

mie wyjaśniam.

i zaproponowała:

1) podwyższenie w dwóch etapach kryterium do-

2) podwyższenie od dnia 1 listopada 2012 r. kwo-

ty zasiłku rodzinnego do wartości odpowiadającej

Ostatecznie obowiązujące od dnia 1 listopada

2012 r. kwoty kryterium dochodowego uprawniające

do świadczeń rodzinnych oraz kwoty świadczeń ro-

dzinnych (nie niższe jednak niż wspomniane powy-

niach rodzinnych, znane będą najpóźniej do dnia

15 sierpnia 2012 r.

25 czerwca 2012 r. – rządowy program wspierania

cyjne i dotyczy on pomocy ﬁnansowejwww.zakresie

w okresie lipiec–grudzień 2012 r.

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej do-

biegły również końca prace w zakresie nowelizacji

ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Projekt ten

przewiduje podwyższenie do kwoty 620 zł miesięcznie

(obecnie 520 zł) wysokości świadczenia pielęgnacyj-

nego dla opiekunów niepełnosprawnych dzieci oraz

ju świadczenia, tj. specjalnego zasiłku opiekuńczego

rium dochodowego.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo (nr SPS-023-5554/12) przekazujące interpelację

ślenia w formie rozporządzeń szczegółowych wyma-

gań dotyczących podmiotów szkolących oraz ośrod-

ków egzaminowania kierowców, przedstawiam na-

stępujące wyjaśnienie.

Minister transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej podpisał w dniu:

1) 26 czerwca 2012 r. rozporządzenie w sprawie

oraz

2) 27 czerwca 2012 r. rozporządzenie w sprawie

rowania pojazdami, instruktorów i wykładowców,

wydawania dokumentów stwierdzających uprawnie-

nia do kierowania pojazdami.

Przedmiotowe rozporządzenia zostały skierowa-

ne do podpisu poszczególnych ministrów w porozu-

mieniu, a po podpisaniu zostaną niezwłocznie opu-

blikowane w Dzienniku Ustaw.

Obecnie minister transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej jest w trakcie przygotowywania

projektów rozporządzeń stanowiących realizację

delegacji ustawowych określonych między innymi

w art. 41 ust. l, 105 ust. 3 oraz 122 ust. 3 ustawy z dnia

Jednocześnie informuję, że obowiązek wydania

rozporządzenia:

1) na podstawie delegacji ustawowej określonej

o kierujących pojazdami określającego między inny-

mi szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania ba-

dań lekarskich został nałożony ministra właściwego

do spraw zdrowia,

2) na podstawie delegacji ustawowej określonej

mi sposób punktowania i liczbę punktów odpowiada-

jących naruszeniom przepisów ruchu drogowego zo-

stał nałożony na ministra właściwego do spraw we-

wnętrznych.

395

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 137

dami dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane

nienia określone w ustawie o kierujących pojazdami

ustawy, czyli do dnia 18 lipca 2014 r.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie informuję,

że w mojej ocenie osoby ubiegające się o prawo jazdy

po 19 stycznia 2013 r. nie będą miały problemów

z uzyskaniem prawa jazdy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(5559)

ca 2012 r., przekazaną przy piśmie marszałka Sejmu

znak: SPS-023-5559/12, w sprawie przepisów postę-

powania cywilnego uznających sobotę za dzień po-

wszedni i związanych z tym utrudnień dla obywate-

li, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego i Ko-

deksu cywilnego (art. 165 § 1 K.p.c., w zw. z art. 115

K.c.) nie zawierają szczególnych regulacji w związku

z przypadkiem, gdy dzień, w którym upływa termin

do dokonania czynności procesowej, przypada na so-

botę.

Może to być źródłem pewnych niedogodności dla

obywateli, jako że dokonanie czynności procesowej

w placówce pocztowego operatora publicznego, czy

też w sądzie, może być w sobotę niejednokrotnie

znacznie utrudnione, a czasem wręcz niemożliwe.

Potrzebę wprowadzenia zmian wyżej wymienio-

nych przepisów sygnalizował również rzecznik praw

obywatelskich.

Także Komisja KodyﬁkacyjnaPrawaCywilnego

pozytywnie zaopiniowała propozycję zrównania so-

boty – na potrzeby obliczania terminów w prawie cy-

wilnym materialnym i procesowym – z dniem usta-

wowo wolnym od pracy.

Powyższa kwestia zostanie uwzględniona w toku

prac nad projektem założeń nowelizacji Kodeksu po-

stępowania cywilnego i Kodeksu cywilnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(5561)

lacją posła Jana Warzechy, znak: SPS-023-5561/12,

w sprawie biuletynu wydawanego przez IPN, uprzej-

mie informuję, że jakkolwiek bliższe szczegóły opisa-

nego w interpelacji incydentu nie są mi znane, w peł-

ni podzielam opinię posła o niestosowności zakazu

używania przymiotnika „sowiecki”.

Jednocześnie informuję, że na mocy art. 9 ust. 1–2

ci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko

Narodowi Polskiemu, Instytutem Pamięci Narodowej

kieruje prezes Instytutu Pamięci Narodowej, który

organów władzy państwowej, w tym od ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego.

Jedyne zatem, co

mogę w tym wypadku zrobić, to przekazać niniejszą

odpowiedź wraz z interpelacją do wiadomości i ewen-

tualnego wykorzystania przez prezesa Instytutu Pa-

mięci Narodowej.

Ze swej strony deklaruję, że w świetle mojej wie-

dzy ani w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego, ani w podległych mu instytucjach i orga-

nach nigdy po odzyskaniu przez Polskę pełnej suwe-

renności nie było przymusu używania przymiotnika

„radziecki”.

Jako przykład mogę podać terminologię stosowa-

ną w kilkukrotnie nowelizowanej ustawie z dnia

wiecki”.

Nie sądzę, by istniało realne ryzyko ponownego

pojawienia się – a tym mniej realizacji – tego typu

pomysłów, jak opisane przez posła, w przyszłości.

396

Podsekretarz stanu

oddanej honorowo krwi (5562)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-5562/12, w sprawie wykorzystywania oddanej

honorowo krwi, proszę Panią Marszałek o przyjęcie

Uprzejmie informuję, że w Polsce honorowi dawcy

krwi oddają nieodpłatnie w depozyt centrom krwio-

dawstwa swoją krew w celu ratowania zdrowia i życia

ludzi potrzebujących przetoczenia krwi, jej składni-

ków, leków osoczopochodnych, natomiast centra

dzialność za jakość i bezpieczeństwo uzyskiwanych

w kategoriach biznesu jako „handel krwią”, jest to

nieuprawniona i nieodpowiedzialna interpretacja,

dowanych w wypadkach.

Należy podkreślić, że jed-

nostki organizacyjne publicznej służby krwi nie dzia-

nicznych, ratują życie i zdrowie pacjentów chorują-

Pragnę podkreślić, iż regionalne centra krwiodaw-

towane jako zwrot kosztów, które centra krwiodaw-

stwa ponoszą w związku z pobraniem, badaniem,

ników do wydania celem wykorzystania przez podmio-

ty lecznicze lub wytwórnie farmaceutyczne.

W Polsce krew jest wykorzystywana w 100% na

potrzeby pacjentów.

Koncentrat krwinek czerwo-

nych, stanowiący podstawowy składnik krwi pełnej

pobieranej od honorowych krwiodawców, jest w 100%

wykorzystywany na potrzeby lecznictwa na teryto-

rium Polski.

Do wytwórni farmaceutycznych wyda-

wane jest za opłatą wyłącznie osocze.

W przypadku

niewykorzystania do celów klinicznych, aby zapobiec

przeterminowaniu, centra krwiodawstwa mają moż-

liwość przekazania składników oddanej przez dawcę

wykorzystania osocza do celów innych niż kliniczne

Z osocza ludzkiego wytwarzane są koncentraty

czynników krzepnięcia, immunoglobuliny dożylne i do-

mięśniowe, albumina.

Niestety nie posiadają one od-

powiedników wytwarzanych metodami inżynierii

genetycznej, dlatego muszą być wytwarzane z osocza

ludzkiego.

Należy podkreślić, że leki osoczopochodne

na skazy krwotoczne, a także pacjentów po prze-

szczepach, z niedoborami odporności.

Przykładowy wzór ankiety dla kandydatów na

pobierania krwi, oddzielania jej składników i wyda-

wania obowiązujących w jednostkach organizacyjnych

publicznej służby krwi”, wydanie II z 2012 r., wydane

przez Instytut Hematologii i Transfuzjologii, które

stąpiło na podstawie rekomendacji przedłożonej mini-

strowi zdrowia przez Krajowa Radę do spraw Krwio-

W związku z niewłaściwą interpretacją powyższego

zapisu została przygotowana errata „Medycznych za-

sad pobierania krwi, oddzielania jej składników i wy-

dawania obowiązujących w jednostkach organizacyj-

nych publicznej służby krwi”, która zawiera poprawio-

ny wzór kwestionariusza dawcy.

Zgodnie z przygoto-

wywanymi zmianami kandydaci na dawców krwi

dy na odpłatne przekazanie osocza do wytwórni far-

maceutycznych jako surowca do wytwarzania leków

pobrana i przekazana do celów klinicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

397

Odpowiedź

2012 r., znak: SPS-023-5563/12, w sprawie zgonów

z powodu powikłań pogrypowych w 2009 r. uprzej-

mie informuję, co następuje.

2009 r. w związku z szybkim rozprzestrzenianiem się

od końca marca zachorowań wywołanych nowym

wówczas szczepem wirusa grypy A(H1N1)2009.

Od

zoru nad chorobami zakaźnymi, sprawowanego na

2009 zarejestrowano 113 przypadków zgonów z po-

wodu grypy A(H1N1)2009.

Zgłoszenia zachorowań

były kwaliﬁkowaneprzezpracownikówPaństwowej

Inspekcji Sanitarnej zgodnie z obowiązującymi w Pol-

mi (tzw. deﬁnicjąprzypadkudlacelównadzoruepi-

demiologicznego), na podstawie wcześniejszego

stwierdzenia u chorych, w drodze badań laboratoryj-

nych, zakażenia wirusem A(H1N1)2009.

Obok dedykowanego systemu nadzoru epidemio-

ją one również rejestrację zgonów ze wskazaniem ich

przyczyny.

Dla chorób wywołanych przez wirus gry-

py przewidziane są w ICD-10 dwie ogólne kategorie

– kody J10 (grypa wywołana zidentyﬁkowanymwi-

wołana niezidentyﬁkowanymwirusem).

Zewzględuna

fakt, że międzynarodowa klasyﬁkacjaICD-10niejest

robami zakaźnymi, nie przewiduje ona wyszczególnia-

nia typu wirusa grypy (A lub B), jak również nie

uwzględnia jego podtypu, np. wirusa A(H1N1)2009.

Proces kodowania przyczyn zgonów, czyli wyło-

nienia wyjściowej przyczyny zgonu i nadania jej kodu

lów statystycznych o przyczynie zgonu (lekarze ko-

derzy).

Kodowania przyczyn zgonów dokonuje się

w oparciu o zapisy zawarte na karcie statystycznej

jącego na dokumencie) jego przyczynę.

Tym samym

poprawność procesu kodowania zależy od dokładno-

ści i jakości zapisu widniejącego na karcie zgonu.

Je-

wo-oddechowa, zgon ten nie zostanie przypisany do

Według danych GUS w 2009 r. lekarze koderzy

– 28.

Ponadto GUS rejestrował ogólną liczbę zgonów

ze wszystkich przyczyn, wyodrębniając w tym zgony

z powodu chorób układu oddechowego (kody ICD-10:

100–109) i chorób układu krążenia (J00–J88).

stii dotyczącej wzrostu liczby osób zmarłych z powo-

du chorób układu oddechowego i krążenia zarejestro-

wanej przez GUS w roku 2009, informuję, iż w roku

padków, tj. o 3,32%, wyższa niż w roku 2008.

Rozwa-

żając powikłania pogrypowe jako możliwe przyczyny

wzrostu liczby zgonów z powodu chorób układu krą-

żenia oraz układu oddechowego w roku 2009 r., na-

leży wziąć pod uwagę, że grypa jest chorobą powodu-

jącą liczbę zachorowań o różnej skali w różnych la-

tach.

Na przestrzeni ostatnich 20 lat liczba zachoro-

wań i podejrzeń zachorowań na grypę wahała się od

210 tys. zachorowań w sezonie grypowym 2001/2002

do ponad 3 mln zachorowań w sezonie 1995/1996.

Liczba zachorowań w sezonie pandemicznym 2009/

2010 wyniosła nieco ponad 850 tys.

Fakt, że szczep wirusa grypy A(H1N1)2009 był

szczepem nowym, spowodował niemal powszechną

wrażliwość na zakażenie nim w ludzkiej populacji.

W efekcie zachorowania rozprzestrzeniały się bardzo

szybko poza typowym sezonem zachorowań na gry-

pę, a szczyt fali zachorowań wystąpił wcześniej niż

zazwyczaj, tj. w listopadzie 2009 r., nie zaś typowo

dopiero w okresie stycznia–marca roku następnego.

w innych krajach) wystąpiły nietypowo dwa szczyty

zachorowań na grypę.

Pierwszy, wywołany szczepem

grypy sezonowej, w I kwartale roku 2009 oraz drugi,

wywołany szczepem pandemicznym A(H1N1)2009,

w IV kwartale tego samego roku.

W efekcie w roku

2009 zarejestrowano w Polsce łącznie 1 081 974 za-

chorowania oraz podejrzenia zachorowań na grypę,

tzn. prawie pięciokrotnie więcej niż w roku 2008.

398

Biorąc pod uwagę wystąpienie w roku 2009 dwóch

szczytów zachorowań na grypę, szczytu grypy sezo-

nowej na początku roku kalendarzowego oraz szczy-

tu grypy pandemicznej A(H1N1)2009 pod koniec

roku, oraz zarejestrowanie łącznie pięciokrotnie

większej liczby zachorowań oraz podejrzeń zachoro-

wań na grypę w porównaniu z rokiem poprzednim,

zarejestrowany przez GUS wzrost liczby zgonów z po-

–109) i chorób układu krążenia (J00–J88) o 3,32%

z danymi Światowej Organizacji Zdrowia zachorowa-

nia wywołane wirusem pandemicznym w sezonie

ciężkim i zwykle po 5–7 dniach choroba samoistnie

łagodne objawy.

Jednakże u niektórych osób, głównie

Odnosząc się do stwierdzenia pana posła dotyczą-

cego zakupu 2,5 mln szczepionek przeciwko grypie

za kwotę 70 mln zł, uprzejmie informuję, że w grudniu

2009 r. minister zdrowia zakupił 50 tys. dawek szcze-

pionki przeciw grypie sezonowej z przeznaczeniem dla

osób wykonujących zawody medyczne oraz innych

osób współpracujących przy udzielaniu świadczeń

zdrowotnych.

Wydatkowano na ten cel 658,5 tys. zł.

Zakupiona wtedy szczepionka zawierała antygeny

trzech szczepów wirusa grypy: A(H1N1), A(H3N2)

oraz wirusa grypy typu B. Nie zawierała natomiast

antygenów wirusa grypy szczepu pandemicznego

A(H1N 1)2009.

Wirus grypy A(H3N2) oraz wirus

grypy typu B były szczepami, które obok szczepu wi-

rusa pandemicznego również krążyły w populacji

w okresie pandemii.

Ponadto zawarty w szczepionce

rodzaj antygenu wirusa grypy typu B pozostał nadal

rekomendowanym przez WHO składnikiem szczepio-

nek przeciwgrypowych na kolejne dwa sezony grypo-

we (2010/2011 oraz 2011/2012), już po okresie pan-

demii.

W okresie postpandemicznym wirus grypy

A(H1N1)2009 stał się – zgodnie z przewidywaniami

koordynowanego przez WHO międzynarodowego

nadzoru nad grypą – dominującym czynnikiem etio-

logicznym grypy sezonowej.

Antygeny tego wirusa

zostały włączone, zgodnie z zaleceniami WHO, w skład

wszystkich szczepionek przeciwgrypowych.

Szczep,

obok szczepu wirusa grypy A(H3N2) oraz wirusa

typu B, jednym z krążących w populacji ludzkiej

szczepów wirusa grypy.

Po zakończeniu pandemii

w kolejnym sezonie grypowym 2010/2011 zarejestro-

wano ponad 1 mln zachorowań oraz podejrzeń zacho-

rowań na grypę, tj. o ponad 20% więcej niż okresie

pandemii 2009/2010.

Pomimo jednak dostępności se-

zonowej trójskładnikowej szczepionki przeciwko gry-

pie, jak również szerokiej akcji informacyjnej skiero-

wanej do wielu grup ludności, przeciwko grypie za-

szczepiło się wtedy i nadal szczepi się jedynie ok. 5%

polskiego społeczeństwa.

Pragnę podkreślić, że działania podejmowane

nież obecnie, są konsultowane i prowadzone w ra-

mach powołanego w roku 2005 r. komitetu ds. pan-

demii grypy.

W skład komitetu, poza przedstawicie-

lami Ministerstwa Zdrowia oraz centralnych urzę-

dów administracji działających w sektorze zdrowia

Inspektoratu Farmaceutycznego oraz Urzędu Reje-

nych oraz Produktów Biobójczych, wchodzą przed-

stawiciele innych resortów, w tym m.in. Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych, Ministerstwa Obrony

łania obejmują stałe monitorowanie przez organy

Państwowej Inspekcji Sanitarnej sytuacji epidemio-

logicznej w zakresie występowania liczby ostrych za-

każeń układu oddechowego oraz zachorowań grypo-

podobnych.

Prowadzone są także badania w ramach

epidemiologiczno-wirusologicznego nadzoru epide-

miologicznego nad grypą Sentinel.

Prowadzone są

także kampanie informacyjne dotyczące promowania

spektor sanitarny stale monitoruje sytuację epide-

miologiczną grypy oraz podejmuje działania w celu

zwiększenia skuteczności nadzoru nad przestrzega-

niem przepisów dotyczących zapobiegania zakaże-

niom wirusem grypy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

399

jej spławności przekazaną przy piśmie z dnia 15 czerw-

ca 2012 r., nr SPS-023-5574/12, uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

frastruktury śródlądowych dróg wodnych w Polsce.

Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z usta-

nie i modernizację śródlądowych dróg wodnych w Pol-

sce odpowiada minister właściwy do spraw gospodar-

ki wodnej – obecnie minister środowiska – za pośred-

nictwem prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki

Wodnej.

Zgodnie ze swoimi właściwościami Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po-

cję żeglugi śródlądowej oraz modernizacje śródlądo-

wych dróg wodnych w Polsce, w tym również rzeki

Wisły.

W ostatnim czasie rząd przystąpił do uporządko-

wania obowiązujących w Polsce dokumentów strate-

gicznych poprzez ograniczenie ich liczby do 9.

Jed-

nym z powyższych dokumentów jest: „Strategia roz-

woju transportu do roku 2020 (w perspektywie do

2030 r.)”, w której ministerstwo umieściło zapisy do-

tyczące transportu wodnego śródlądowego w zakre-

sie podniesienia udziału tej gałęzi transportu w prze-

wozach ładunków oraz turystycznych (utrzymanie

i modernizacja śródlądowych dróg wodnych; odnowa

ﬂotyśródlądowej);

Ministerstwo przy współpracy z Krajowym Zarzą-

dem Gospodarki Wodnej zleciło opracowanie eksper-

tyzy pod nazwą „Program rozwoju infrastruktury

transportu wodnego śródlądowego w Polsce”.

Mate-

riał zawiera bardzo dokładny opis infrastruktury

żeglugi śródlądowej w naszym kraju, w tym miedzy

innymi: inwentaryzacje stanu śródlądowych dróg

wodnych, analizę zarządzania i ﬁnansowaniainfra-

struktury śródlądowych dróg wodnych w Polsce,

pozycję programu wieloletniego przywracającego pa-

rametry eksploatacyjne na drogach wodnych oraz

woju tej gałęzi transportu.

skiej wspólnie z Ministerstwem Środowiska planują

stworzenie programu wieloletniego przywrócenia pa-

rametrów eksploatacyjnych na śródlądowych dro-

gach wodnych.

Jednocześnie pragnę poinformować, że trwają

prace przygotowawcze do następnego okresu budże-

towego UE – 2014–2020.

Ministerstwo Transportu,

nienie w nim także inwestycji mających na celu po-

prawę stanu śródlądowych dróg wodnych w Polsce,

w tym rzeki Wisły.

Z uwagi na bardzo wstępny cha-

rakter prac oraz fakt, że ich zasadnicza część toczy

liwe potwierdzenie ewentualnego współﬁnansowania

tak szczegółowych przedsięwzięć.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

smo z dnia 15 czerwca 2012 r. i przekazaną interpe-

lację posła na Sejm pana Johna Abrahama Godsona

w sprawie budowy tunelu w Świnoujściu, znak: SPS-

-023-5576/12, przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

Obecnie konsorcjum ﬁrmDHV–DSpracujenad

przygotowaniem dokumentu pn. „Analiza warian-

tów usprawnienia połączenia komunikacyjnego po-

między wyspami Uznam i Wolin w Świnoujściu”.

Celem analizy jest wskazanie możliwych sposobów

poprawy sytuacji transportowej w komunikacji po-

między wyspami w Świnoujściu oraz określenie

wstępnej efektywności ekonomicznej i koniecznych

nakładów ﬁnansowych.

Dokumenttenmazazada-

nie przedstawić wszelkie możliwe warianty realiza-

cji założonego celu wraz z jasno określonym uzasad-

nieniem wyboru lub odrzucenia każdego z nich,

w sposób umożliwiający wyłonienie rozwiązania

najbardziej korzystnego pod względem ekonomicz-

nym, społecznym i ﬁnansowym.

Zewzględunako-

nieczność szerokich uzgodnień eksperckich plano-

wany termin zakończenia prac nad dokumentacją

przypada na III kwartał 2012 r.

Określenie dalszych działań będzie możliwe po

podjęciu ostatecznej decyzji odnośnie wyboru sposo-

bu poprawy funkcjonowania komunikacji pomiędzy

wyspami Uznam i Wolin, a zatem dopiero po odebra-

niu od wykonawcy pełnego opracowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

400

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, znak: SPS-023-5577/12, dotyczące interpelacji

acji w państwowych domach dziecka, uprzejmie in-

formuję.

Minister pracy i polityki społecznej corocznie

przedstawia prezesowi Najwyższej Izby Kontroli ob-

szary, które winny być przedmiotem kontroli, sto-

sownie do swoich kompetencji.

Ponadto wyniki pro-

wadzonych przez Najwyższą Izbę Kontroli i rzeczni-

ka praw dziecka postępowań kontrolnych, a zwłasz-

cza formułowane na ich podstawie wnioski, stanowią

dla MPiPS niezwykle ważny materiał, dający asumpt

cych aktach prawnych.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zapozna-

szej Izby Kontroli.

Należy zauważyć, że zgodnie z obowiązującymi

o pomocy społecznej (Dz. U z 2009 r.

Nr 175, poz. 136,

z późn. zm.) sprawowanie nadzoru nad realizacją za-

dań samorządu powiatowego w zakresie jakości dzia-

łalności placówek opiekuńczo-wychowawczych, przede

wania w tych placówkach oraz nad zgodnością za-

trudnienia pracowników placówek z wymaganymi

kwaliﬁkacjami,należałodozadańwłasnychwojewo-

dy.

Wojewoda sprawował również nadzór pedagogicz-

ny w odniesieniu do wychowawców i innych pracow-

Departament Polityki Rodzinnej MPiPS, w ra-

takt z pracownikami nadzoru nad placówkami opie-

kuńczo-wychowawczymi w poszczególnych woje-

wództwach.

W sprawach szczególnych, dotyczących

stwierdzonych w placówce opiekuńczo-wychowawczej

nieprawidłowości, występował o informację do wła-

ściwego wydziału polityki społecznej urzędu woje-

wódzkiego.

W odniesieniu do problemów wykraczających poza

jednostkowy przypadek Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej kieruje do wszystkich wydziałów poli-

tyki społecznej urzędów wojewódzkich pismo z zale-

ceniem zbadania danego problemu w podległych jed-

nostkach.

W latach ubiegłych ministerstwo zalecało

sprawdzanie w czasie kontroli w placówkach między

innymi spraw dotyczących przestrzegania praw

dziecka, zasadności umieszczania wychowanków

w szpitalach psychiatrycznych, przeprowadzania dla

kadry placówek szkoleń z dziedziny psychiatrii dzie-

cięcej i związanych z tym obszarem problemów praw-

nych, sprawdzania stopnia osiągnięcia standardów

przez poszczególne placówki.

W informacji NIK o wynikach kontroli funkcjo-

nowania placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz

ich współdziałaniu z innymi instytucjami na rzecz

obejmowała lata 2008–2010 oraz I półrocze 2011 r.)

wskazano, że w kontrolowanych placówkach opie-

kuńczo-wychowawczych odnotowano akty wandali-

zmu, agresji oraz przemocy ﬁzycznejlubpsychicznej

wobec innych wychowanków.

NIK wskazała, że głów-

ną przyczyną tych zdarzeń było to, że niedostosowa-

ni społecznie nieletni, którzy na podstawie orzeczeń

sądowych powinni być umieszczani w placówkach

resocjalizacyjnych (MOW, MOS, schroniska dla nie-

letnich, zakłady poprawcze), przebywali w placów-

kach opiekuńczo-wychowawczych.

Ministerstwo Pra-

cy i Polityki Społecznej, między innymi na podstawie

niepokojących informacji uzyskiwanych z wydziałów

polityki społecznej urzędów wojewódzkich, podejmo-

wało już próby wprowadzenia zmian prawnych w tym

zakresie.

Rządowy projekt ustawy o wspieraniu ro-

wrześniu 2010 r. do Sejmu RP, przewidywał brak

możliwości przebywania w placówkach opiekuńczo-

-wychowawczych dzieci, które postanowieniem sądu

zostały skierowane do MOS i MOW, a także propo-

nował uchylanie w takich sytuacjach postanowień

opiekuńczych o umieszczeniu w placówce opiekuń-

czo-wychowawczej.

Po pozytywnie zakończonym pro-

cesie resocjalizacji sąd podejmowałby decyzję o po-

nownym umieszczeniu w placówce opiekuńczo-wy-

chowawczej.

Takie rozwiązanie pozwoliłoby zmniej-

szyć poczucie zagrożenia wakacyjnymi powrotami

wychowanka, który niejednokrotnie był sprawcą

przemocy i dezorganizacji życia placówki, a także

przyczyniłoby się do uwolnienia miejsc w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych, blokowanych przez wy-

chowanków przebywających w MOS i MOW nierzad-

ko po kilka lat.

Propozycja powyższa nie spotkała się

z aprobatą parlamentu.

Od dnia 1 stycznia 2012 r. kwestię kontroli i nad-

zoru na działalnością placówek opiekuńczo-wycho-

wawczych, regionalnych placówek opiekuńczo-tera-

peutycznych oraz interwencyjnych ośrodków pre-

adopcyjnych regulują przepisy art. 122–126 ustawy

z późn. zm.).

Ustawa ta wprowadza również szereg

rozwiązań, które zmierzają do jeszcze lepszego zabez-

pieczenia praw dziecka w placówkach opiekuńczo-

-wychowawczych.

Warto w tym miejscu zwrócić uwa-

gę na przepisy ustawy, które przewidują znaczne

ograniczenie liczebności placówek opiekuńczo-wy-

chowawczych poprzez umieszczanie w nich dzieci

401

prawę standardu opieki w placówkach poprzez

jących w nich dzieci.

Jak stanowi ustawa, zmiany

powyższe będą wprowadzane sukcesywnie w kolej-

nych latach, tak aby od stycznia 2020 r. wiek dzieci

chowawcze od stycznia 2021 r. uzyskały standard

14-osobowy.

Zabezpieczeniu praw dziecka służy ponadto wpro-

wadzona w ustawie zasada, że z dzieckiem pracować

może tylko osoba, która oprócz stosownego do zakre-

su jej działania wykształcenia i kwaliﬁkacjiposiada-

ła i posiada pełnię władzy rodzicielskiej, a także wy-

pełnia obowiązek alimentacyjny i nie była skazana

padku wszczęcia przeciwko osobie będącej między

innymi dyrektorem placówki opiekuńczo-wychowaw-

czej, wychowawcą lub osobą pracująca z dziećmi po-

stępowania karnego o umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego osoba ta zostaje zawieszona

w pełnieniu obowiązków do czasu prawomocnego za-

kończenia postępowania.

Odnosząc się do podjętej w interpelacji kwestii

różnic w kosztach utrzymania dziecka w rodzinie za-

stępczej i w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

uprzejmie informuję, iż wynikają one z kosztów po-

noszonych na utrzymanie infrastruktury potrzebnej

do funkcjonowania rodziny zastępczej i placówki

opiekuńczo-wychowawczej.

Dlatego też i nakłady sa-

morządów są wyższe na utrzymanie placówki opie-

kuńczo wychowawczej niż na utrzymanie rodziny

zastępczej.

Jest to – obok naczelnej zasady stworze-

nia dziecku, dla jego dobra, stabilnego rodzinnego

środowiska wychowawczego – jeden z ważnych aspek-

tów motywujących samorząd powiatowy do zmiany

systemu pieczy zastępczej z instytucjonalnego na ro-

wskazuje wyraźnie na obowiązek umieszczania dzie-

ci przez sąd przede wszystkim w rodzinnych formach

pieczy zastępczej.

Omawiana ustawa wprowadza szereg nowych roz-

wiązań, od proﬁlaktykiipracyzrodzinązagrożoną

umieszczeniem dzieci w pieczy zastępczej poczynając,

a na nowej organizacji instytucji adopcyjnych koń-

cząc, jednakże ocena realnych korzyści z nich wyni-

kających byłaby jeszcze przedwczesna.

Trudno bo-

wiem w tej chwili mówić o efektach ustawy, która

w obrocie prawnym jest zaledwie od pół roku.

W chwi-

li obecnej należy przede wszystkim pozwolić samo-

rządom lokalnym na organizacyjne dostosowanie

struktur i zasobów do zadań wynikających ze wspo-

mnianej ustawy.

Zgodnie z art. 239 ustawy Rada Ministrów przed-

łoży Sejmowi i Senatowi RP po raz pierwszy sprawoz-

danie z realizacji wraz z wnioskami dotyczącymi

sposobu i zakresu ﬁnansowaniazadańjednosteksa-

morządu terytorialnego wynikających z ustawy o wspie-

wi i Senatowi RP.

Taki mechanizm monitorowania

– ocenę efektów działania istniejących przepisów.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w gm. Widawa, woj. łódzkie (5580)

zanymi przy pismach z dnia 15 czerwca 2012 r.

(nr SPS-023-5581/12 oraz nr SPS-023-5580/12) in-

terpelacjami posła Tomasza Pacholskiego oraz grupy

na terenie gmin Zduńska Wola oraz Widawa przed-

stawiam następujące informacje w rzeczonej sprawie.

biorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe

(Dz. U. Nr. 84, poz. 948, z późn. zm.)

PKP SA gospo-

daruje mieniem, w szczególności poprzez wnoszenie

rialnego, na cele związane z inwestycjami infrastruk-

402

czone do sprzedaży komercyjnej.

Zdecydowana więk-

szość nieruchomości podlegać będzie aportowaniu do

stałe zbyte zostaną jednostkom samorządu terytorial-

nego lub Skarbowi Państwa (głównie w trybach nie-

może podlegać przekazaniu na rzecz jednostek samo-

rządu terytorialnego lub Skarbu Państwa.

nowią dworce kolejowe.

Aktualnie spółka dysponu-

bywa się odprawa podróżnych, a 1617, tj. 36,6%

stanowią dworce nieczynne.

Na obszarze woj. łódz-

kiego sytuacja przedstawia się jeszcze mniej ko-

rzystnie.

Z 94 dworców aż 69, tj. 73,4% stanowią

malizacji kosztów przez przewoźników działających

na rynku kolejowych przewozów pasażerskich, któ-

rzy coraz częściej rezygnują z najmu kas biletowych

na rzecz mobilnych systemów sprzedaży biletów

wianych poza budynkami dworców kolejowych.

Dla-

tego też w przypadkach gdy przewoźnicy rezygnują

z wynajmu kas i odmawiają partycypowania w kosz-

tach eksploatacji i utrzymania powierzchni publicz-

nych, a nieruchomość nie posiada potencjału komer-

cyjnego zapewniającego przynajmniej pokrycie wy-

datków związanych z powierzchnią publiczną, PKP

mykania obiektu dworca.

lizacji (…)

PKP,

łódzkiego prowadzone są rozmowy z gminami, kie-

rowana jest korespondencja do władz samorządo-

wych z propozycjami zbycia majątku w trybach okre-

ślonych przepisami prawa, w tym w szczególności

ustawy o komercjalizacji (…)

PKP.

W oparciu o do -

tychczasowe doświadczenia można stwierdzić, że z po-

wodu braku środków ﬁnansowychgminyniesąza-

interesowane odpłatnymi formami nabywania nie-

ruchomości.

Natomiast nieodpłatne przekazywanie

nieruchomości nakłada obowiązek podejmowania

prób wcześniejszego ich zagospodarowania w innych

formach, np. poprzez sprzedaż.

Dopiero spełnienie

bu nieodpłatnego przekazywania nieruchomości.

Do-

datkowym warunkiem ograniczającym swobodny

nikający z art. 53 ustawy o transporcie kolejowym,

stanowiący o usytuowaniu budynków i budowli znaj-

dujących się w sąsiedztwie linii kolejowej, co nega-

tywnie wpływa na chęć przejmowania przez jednost-

ki samorządu terytorialnego oferowanych przez PKP

nym rozwiązaniem dla spółki jest ﬁzycznalikwidacja

obiektów (gdy nie są wpisane do rejestru zabytków)

Skarbu Państwa.

mi, uprzejmie informuję, iż z przekazanych przez

kalizacji wynika, iż w przypadku nieruchomości wy-

łączonych z eksploatacji koszty są ograniczane do

nieniu bezpieczeństwa osób i rzeczy.

W odniesieniu do poszczególnych lokalizacji wska-

zanych w przywołanych na wstępie interpelacjach

PKP SA przedstawiła następujące wyjaśnienia.

Widawa.

Dworzec kolejowy na stacji Chociw Łaski położo-

ny jest na działce ewidencyjnej nr 278 o pow. 4,6100 ha,

z obrębu 39 Kolonia Zawady.

Część działki o pow.

3,6480 ha jest zajęta pod linię kolejową nr 131 Cho-

rzów Batory – Tczew.

Budynek dworca kolejowego

znajduje się w odległości 9 m od skrajnego toru.

Stan

techniczny budynku należy określić jako dostatecz-

ny.

Obecnie spółki Grupy PKP zajmują 62,32 m

2

jego

powierzchni użytkowej.

W budynku tym znajduje się

także lokal mieszkalny obejmujący 53,17 m

2

po-

wierzchni użytkowej obiektu.

Gmina Widawa wyraziła wolę nieodpłatnego prze-

jęcia omawianej nieruchomości w celu wykorzystania

budynku na potrzeby wynikające z jej zadań własnych,

403

z wykluczeniem możliwości utrzymania funkcji dwor-

ca kolejowego.

Ze względu na znajdujące się w budyn-

ku dworca czynne urządzenia sterowania ruchem ko-

lejowym (nastawnia dysponująca) oraz wykorzystanie

pomieszczeń na cele mieszkaniowe przekazanie go

gminie nie jest możliwe.

Dlatego też, mając na wzglę-

dzie znajdujące się w budynku urządzenia kolejowe,

w ramach planu zagospodarowywania dworców

PKP SA założyła wniesienie przedmiotowego obiektu

do PKP PLK SA wraz z gruntem linii kolejowej.

W 2011 r. PKP SA poniosła koszty na eksploatację

i utrzymanie budynku w kwocie 38 058,73 zł.

Była składnica przy stacji Chociw Łaski położona

jest na działce ewidencyjnej nr 74/1 o pow. 1,9800 ha,

z obrębu 39 Kolonia Zawady.

Nieruchomość nie sta-

nowi obszaru kolejowego, jest położona w sąsiedztwie

ległości 42 m od osi skrajnego toru).

Obecnie PKP SA

przygotowuje nieruchomość do sprzedaży.

Ogłoszenie

przetargu planowane jest na przełom 2012/2013 r.

Ad 2.

Dworzec kolejowy w Zduńskiej Woli Karsz-

nicach.

Dworzec kolejowy na stacji Zduńska Wola Karsz-

nice położony jest na działce ewidencyjnej nr 1/42

o pow. 0,7740 ha, z obrębu 18.

Przedmiotowa działka

została wyodrębniona z linii kolejowej nr 131 Cho-

rzów Batory – Tczew, a także wyłączona z ewidencji

kolejowych terenów zamkniętych, o których mowa

w decyzji nr 45 ministra infrastruktury z dnia 17 grud-

tych.

Budynek dworca kolejowego zlokalizowany jest

w odległości 12 m od skrajnego toru.

Stan techniczny

wierzchnia użytkowa wynosi 749 m

2

, z czego 175,2 m

2

zajmują spółki kolejowe, 508,7 m

2

powierzchni jest

przedmiotem najmu na rzecz innych podmiotów, na-

tomiast pozostała część, tj. 65,1 m

2

, pozostaje nieza-

gospodarowana.

W budynku nie funkcjonują kasa

oraz poczekalnia.

Mając na uwadze małe natężenie

ruchu pasażerskiego, przewoźnicy kolejowi nie są za-

interesowani uruchomieniem kasy biletowej.

Władze

samorządowe dotychczas nie wyraziły woli nabycia/

przejęcia budynku dworca Zduńska Wola Karsznice.

Biorąc pod uwagę odległość od torów, ewentualne

zbycie wymagać będzie odstępstwa od warunków

określonych przez przepisy ustawy o transporcie ko-

lejowym.

W związku z wpisaniem w kartotece bu-

dynków w starostwie powiatowym funkcji dworca

kolejowego PKP SA podejmie działania mające na

celu zmianę przeznaczenia obiektu na budynek biu-

rowo-usługowy, a następnie wystawienie nierucho-

mości na sprzedaż.

W 2011 r. PKP SA poniosła kosz-

ty na eksploatację i utrzymanie ww. budynku w kwo-

cie 124 893,32 zł.

Z upoważnienia

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

(5581)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 5580, str. 401.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie homologacji pojazdów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację pana posła Michała Pa-

gacji pojazdów i części motoryzacyjnych, przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia, które stanowią odpo-

wiedź na zadane przez pana posła pytania.

skiej (UE).

ze znanym mi już stanowiskiem wspomnianego przez

pana posła Stowarzyszenia Dystrybutorów Części

Motoryzacyjnych (SDCM), iż proponowane zmiany

niemal wszystkich części, co w konsekwencji spowo-

duje wzrost ich cen oraz znacznie wpłynie na konku-

rencyjność polskich przedsiębiorców w ramach UE.

Należy wyraźnie podkreślić, iż przedmiotowy

i regulaminów EKG ONZ, i nie rozszerza ich zakre-

su w stosunku do aktualnie obowiązującego stanu

Stanowisko takie było już wielokrotnie prezento-

wane przez resort transportu w stosunku do wystą-

404

pień SDCM zarówno w dotychczasowej koresponden-

cji resortu, jak i na forum publicznym, np. w trakcie

trwającej obecnie podkomisji nadzwyczajnej Sejmu,

której przedmiotem prac jest ww. projekt.

w interpelacji przedmiotów wyposażenia lub części,

które mogą stwarzać znaczne zagrożenie dla wła-

ściwy w sprawach homologacji organ państwa człon-

kowskiego UE.

Wymóg ten będzie dotyczył wyłącz-

nie przedmiotów wyposażenia lub części określo-

nia lub części.

Równocześnie informuję, iż nie jest możliwe bez-

pośrednie przeniesienie zapisów dyrektywy 2007/46/

WE do prawa polskiego ze względu na obowiązujący

w Polsce system prawny i konieczność uregulowania

procedur dotyczących homologacji w taki sposób, aby

wpisały się one w ten system, który został ukształto-

wany na gruncie obowiązujących w Polsce przepisów,

w szczególności ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Odpowiadając na pytanie pana posła w zakre-

sie analizy skutków społecznych i gospodarczych

planowanej regulacji, uprzejmie informuję, iż infor-

macje w tym zakresie zostały w ujęte w uzasadnieniu

i ocenie skutków regulacji do przedmiotowego pro-

jektu ustawy.

ności obowiązków, poza tymi, które wynikają z prze-

sprzyjać wzrostowi obrotu gospodarczego oraz wpły-

polsko-żydowskich (5588)

nr SPS-023-5588/12 z dnia 15 czerwca br.) w sprawie

domości zagranicznej opinii publicznej na temat sto-

sunków polsko-żydowskich uprzejmie informuję.

Jednym z ważnych zadań polskiej dyplomacji po

roku 1989 stała się budowa nowych, wolnych od

uprzedzeń i stereotypów stosunków z Izraelem i dia-

sporą żydowską na świecie.

Od tego też czasu prowa-

dzona jest kampania informacyjno-edukacyjna, któ-

rej istotnym komponentem jest przedstawianie w spo-

sób niezafałszowany wspólnej historii.

Kampania ta

uległa widocznej intensyﬁkacjiwostatnich10latach.

Szczególnie istotne jest przekazywanie rzetelnej, po-

zbawionej fałszywych stereotypów wiedzy o roli Pol-

ski w II wojnie światowej, w tym przedstawianie

prawdy o niemieckich nazistowskich obozach kon-

centracyjnych w okupowanej Polsce oraz przeciw-

działanie powstawaniu i szerzeniu wśród międzyna-

rodowej opinii publicznej fałszujących historię sfor-

mułowań, takich jak polskie obozy koncentracyjne.

MSZ jest w pełni świadome negatywnego wpływu

płaszczyznowe i kompleksowe, o charakterze zarów-

no interwencyjnym, jak i prewencyjnym.

Budowanie coraz lepszych relacji z diasporą ży-

dowską (oraz z Izraelem), choć nie pomija zagadnień

dotyczących II wojny światowej, zdecydowanie jed-

nak wykracza poza tematykę historyczną.

Warto po-

krótce omówić najważniejsze inicjatywy podjęte

w ostatnim dwudziestoleciu.

1.

W 1990 r. Polska udzieliła istotnego wsparcia

żydowskim emigrantom z ZSRR, udającym się do

Izraela.

2.

W latach 90.

Polska znalazła w diasporze żydow-

skiej w USA ważnego sojusznika podczas negocjacji

dotyczących wstąpienia do NATO.

Szczególnego

wsparcia udzielił wtedy American Jewish Committee

(AJC) oraz jego dyrektor wykonawczy David A. Har-

ris, z którym do dziś mamy bardzo dobre kontakty.

3.

Znakomicie układa się współpraca z diasporą

żydowską przy okazji projektu budowy Muzeum Hi-

storii Żydów Polskich, które ma być otwarte w paź-

dzierniku 2013 r.

Fundusze zebrane od osób prywat-

nych (przede wszystkim od osób ze społeczności ży-

dowskiej w USA i Francji) zostaną przeznaczone na

projekt i wykonanie wystawy stałej muzeum.

405

4.

Od wielu lat bardzo dobrą współpracę z diaspo-

rą żydowską oraz Izraelem rozwijają wspierane przez

MSZ instytucjonalnie oraz ﬁnansowo(np.wramach

konkursów z zakresu dyplomacji publicznej i kultu-

ralnej) organizacje pozarządowe, w szczególności pro-

mujące edukację o Polsce i historii polsko-żydowskiej.

Spośród dziesiątek organizacji warto wymienić cho-

ciaż kilka: Forum Dialogu Między Narodami, Cen-

trum Edukacji Obywatelskiej, Fundacja Ochrony

Dziedzictwa Żydowskiego w Polsce, Festiwal Kultury

Żydowskiej w Krakowie, ośrodek Brama grodzka

w Lublinie.

5.

Od roku 2006 Polska starała się o zmianę oﬁ-

cjalnej nazwy byłego obozu Auschwitz-Birkenau.

Na-

szą inicjatywę wsparło AJC oraz Anti-Defamation

League z jej dyrektorem Abrahamem Foxmanem na

czele.

Rezultatem tych wspólnych działań była decy-

zja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO

łego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau,

zgodnie z którą nazwa obozu brzmi obecnie: Au-

schwitz-Birkenau.

Niemiecki nazistowski obóz

cówki dyplomatyczne powołują się zarówno na to

będące sukcesem polskiej dyplomacji rozstrzygnię-

miejscowych instytucji, np. odpowiedników Krajowej

Broadcast Council i Australii – Australian Press Co-

uncil, które uznały użycie sformułowania polskie

obozy koncentracyjne za nieprecyzyjną, nieuczciwą

i niewłaściwą prezentację informacji.

6.

W latach 2009–2010 MSZ we współpracy z pla-

cówkami w Waszyngtonie, Nowym Jorku i Ottawie

przygotowało wizyty polskich Sprawiedliwych wśród

Narodów Świata w USA i Kanadzie.

Obie wizyty były

szeroko komentowane w prasie.

Podczas wizyty

w Kongresie USA Sprawiedliwi brali udział w uro-

czystości dnia pamięci holokaustu w obecności pre-

zydenta B. Obamy.

7.

Dzięki staraniom polskiej dyplomacji w 2009 r.

na Broadwayu wystawiono sztukę „Irena’s Vow”,

opowiadającą historię Polki ratującej Żydów.

8. MSZ opracowało i konsekwentnie udoskonala

łym świecie, wyposażone w odpowiednie instrumen-

ty merytoryczne, reagują zdecydowanie i bezzwłocz-

nie na rażące błędy historyczne pojawiające się w sze-

roko pojętych zagranicznych forach wymiany opinii,

takich jak: media, publikacje naukowe, edukacyjne

serwisy internetowe.

Użycie niefortunnego sformu-

łowania: polskie obozy koncentracyjne jest stale mo-

nitorowane.

To jedno z zadań polskich przedstawi-

cielstw zagranicznych, które w zależności od ich wiel-

kości i umiejscowienia realizowane jest samodzielnie

lub w ramach zlecenia przez wyspecjalizowane pod-

mioty zewnętrzne.

Kilkuletnia obserwacja pozwala

nam na stwierdzenie, że zdecydowana większość in-

terwencji polskich przedstawicielstw dyplomatycz-

nych kończy się sprostowaniem i przeprosinami ze

strony autorów tekstów i ich redakcji (w czerwcu

2012 r. takie interwencje podjęły nasze placówki

w Austrii, Szwajcarii i USA).

Placówki odnoszą na

tym polu widoczne sukcesy – stopniowo wzrasta licz-

ba państw, których społeczeństwa, a zwłaszcza

przedstawiciele mediów i środowisk opiniotwórczych

wykazują się szczególną wrażliwością w tej kwestii.

Również na stronie internetowej MSZ znajduje się

zakładka: Przeciw polskim obozom, w której można

znaleźć stosowne informacje (http://www.msz.gov.

pl/Against,Polish,camps,2076.html).

9.

Charakter i kontekst pojawiających się w ame-

rykańskich mediach sformułowań: polskie obozy

koncentracyjne był wybitnie niekorzystny dla wize-

runku Polski.

Przez dłuższy czas Stany Zjednoczone

były liderem w odniesieniu do liczby podejmowanych

przez placówki interwencji.

Do swoistego przełomu

doszło w ostatnim okresie, kiedy wyraźnego wsparcia

polskim przedstawicielstwom dyplomatycznym udzie-

liły organizacje polonijne oraz wpływowe instytucje

żydowskie.

Spektakularną, a zarazem skuteczną ak-

cję zainicjowała w maju 2010 r.

Fundacja Kościusz-

kowska, która w wyniku zebrania setek tysięcy pod-

pisów pod petycją w sprawie użycia zwrotu: polskie

obozy w amerykańskich mediach (obecnie prawie

230 tys.), zdołała przekonać redakcje prestiżowych

dzienników „The Wall Street Journal” oraz „The

New York Times” i portal Yahoo!

do zamieszczenia

w swoich style books informacji o prawidłowym sto-

sowaniu nazw obozów koncentracyjnych.

Polskie placówki dyplomatyczne dysponują rzetel-

ną wiedzą o porządku prawnym danego państwa,

a także tych, do których można się odwołać w przy-

padkach naruszenia etyki dziennikarskiej i dóbr oso-

bistych.

Przy wyborze efektywnych narzędzi oddzia-

ływania w przypadku użycia sformułowania: polskie

obozy, brano pod uwagę różne drogi nacisku.

W wy-

niku analizy potencjalnych problemów wynikających

określonego postępowania, zdecydowano, że właści-

dyplomatycznym.

W maju br., w ślad za oﬁcjalnym

listem do amerykańskich mediów wystosowanym

w związku z kolejnymi przypadkami błędów dzien-

nikarskich przez konsul generalną w Nowym Jorku

Ewę Junczyk-Ziomecką ponawiającym apel o właści-

we nazewnictwo, pojawiły się oświadczenia dwóch

wpływowych nowojorskich instytucji żydowskich.

Museum of Jewish Heritage oraz Anti-Defamation

League (organizacja walcząca z antysemityzmem

i ksenofobią) zademonstrowały solidarność ze stano-

wiskiem Polski i zdecydowanie wystąpiły przeciwko

zakłamywaniu holokaustu.

Mimo że nie był to pierw-

szy gest poparcia dla działań rządu polskiego ze stro-

ny środowisk żydowskich, to po raz pierwszy wyraźnie

opowiedziały się w tej sprawie nowojorskie organizacje

żydowskie, uważane za najmniej przychylne dialogowi

polsko-żydowskiemu.

W obrazie prowadzonego stale

406

monitoringu obserwujemy liczbę błędnych odniesień

do obozów na raczej stałym, dość niskim poziomie:

2008–2009 – 16 przypadków użycia sformułowania:

polskie obozy; 2009–2010 – 29; 2010–2011 – 8.

10.

Także w przypadku Debbie Schlussel, nie-

zwłocznie po otrzymaniu informacji o jej obraźliwej

wypowiedzi, sprawą zajęła się Ambasada RP w Wa-

szyngtonie w porozumieniu z KG w Nowym Jorku

i Los Angeles.

Placówki podjęły także kroki w celu

zaktywizowania działania organizacji polonijnych

i żydowskich w USA, zbadały również inne możliwo-

ści interwencji, w tym podjęcia kroków prawnych.

Warto zaznaczyć, że Debbie Schlussel świadomie

wzbudza liczne kontrowersje podobnymi wypowie-

dziami celem uzyskania dużego rozgłosu dla swoich

tez.

Znana jest z agresywnych wystąpień przeciwko

amerykańskim środowiskom muzułmańskim, homo-

seksualnym, feministycznym czy imigranckim.

11. MSZ systematycznie pozyskuje do kampanii

edukacyjno-informacyjnej znaczące kręgi osobistości

cieszących się niekwestionowanym autorytetem i za-

ufaniem wśród miejscowych społeczeństw: tamtejsze

dzinie organizacje polonijne.

W ostatnich latach dzia-

łania polskich placówek skutecznie wsparły m.in.:

Cornelia Pieper, wiceminister w Ministerstwie Spraw

Zagranicznych Republiki Federalnej Niemiec, która

wystosowała do redakcji niemieckiej telewizji ZDF

list protestacyjny; ambasador Izraela w Australii,

który wraz z ambasadorem RP skierował list do re-

dakcji 23 czołowych mediów australijskich.

12.

Intensywna współpraca z zagranicznymi hi-

storykami i nauczycielami historii w pokazywaniu

w świecie prawdziwego obrazu II wojny światowej

i roli w niej Polski trwa i przynosi efekty.

W ramach

programu „Jan Karski.

Niedokończona misja”, zaini-

cjowanego przez Ewę Wierzyńską z Muzeum Historii

Polski oraz Wandę Urbański, dyrektor działającej

w Stanach Zjednoczonych organizacji Jan Karski US

Centennial Campaign, przygotowaliśmy szereg pa-

kietów edukacyjnych dla amerykańskich nauczycie-

li.

Od trzech lat, z inspiracji Ambasady RP w Wa-

szyngtonie, realizowany jest projekt „Holocaust Te-

achers’ Summit” – wizyta studyjna w Polsce dla

10 nauczycieli-trenerów amerykańskich szkół śred-

nich, podejmujących w swojej pracy problematykę

holokaustu.

Ponadto wzorcowy projekt edukacyjny

zrealizowały polskie przedstawicielstwa dyploma-

tyczne w Tel Awiwie.

Obejmował on wspólne semina-

ria dla polskich i izraelskich nauczycieli oraz specja-

listyczne szkolenia dla izraelskich nauczycieli i prze-

wodników wycieczek tamtejszej młodzieży do Polski,

prowadzone przez Polaków.

Wśród rezultatów pro-

gramu jest m.in. podpisana z izraelskim Minister-

stwem Edukacji umowa, na mocy której nauczyciele

biorący udział w projekcie zyskują dodatkowe punk-

ty.

W efekcie seminariów opracowano materiały edu-

kacyjne na temat holokaustu oraz Polski, do dziś

wykorzystywane w szkołach.

Kwestia polskich obo-

zów stanie się również przedmiotem debaty na wspie-

ranym przez MSZ merytorycznie i ﬁnansowoIIKon-

gresie Zagranicznych Badaczy Dziejów Polski, który

br. i skupi ok. 300 polskich i zagranicznych naukow-

ców zajmujących się historią Polski.

rii bardzo skutecznie przyczyniają się osobiste wizy-

ty przedstawicieli środowisk opiniotwórczych w Pol-

sce.

Tylko w 2011 r.

MSZ zorganizowało 185 wizyt

studyjnych, przedstawiając prawdziwe oblicze Polski

ok. 950 uczestnikom z całego świata, z czego najlicz-

niejszą grupę stanowili dziennikarze.

W ramach

wspomnianego programu MSZ, we współpracy z Fo-

rum Dialogu Między Narodami, od kilku lat regu-

larnie zaprasza do Polski grupę kilkunastu liderów

wpływowej amerykańskiej organizacji żydowskiej

– American Jewish Committee.

Celem wizyty jest

pokazanie Polski jako nowoczesnego, otwartego i to-

lerancyjnego kraju oraz miejsca pamięci i prężnej

wienie konfrontacji swoich nie zawsze przychylnych

Polsce przekonań z rzeczywistością.

14.

Dalszemu wzmocnieniu polskiej narracji w tej

sprawie posłużą również kolejne działania w ramach

programu „Jan Karski.

Niedokończona misja”, w tym

przygotowywana obecnie wystawa, pakiety informa-

cyjne oraz planowana na rok 2014 międzynarodowa

konferencja o wybitnym emisariuszu polskiego pań-

stwa podziemnego.

Jednocześnie unikatową okazję

promowania polskiej wizji historii stwarza Rok Janu-

sza Korczaka, w którego realizację za granicą zaan-

gażowały się dziesiątki polskich placówek dyploma-

tycznych, a także 70. rocznica powstania w getcie oraz

otwarcie Muzeum Historii Żydów Polskich w 2013 r.

15.

Także przywołana w interpelacji pomyłka pre-

zydenta Baracka Obamy stanowi dla polskiej dyplo-

macji swoisty oręż, po który będziemy sięgać, nie

tylko reagując na pojawiające się sformułowania: pol-

skie obozy, ale też kontynuując naszą kampanię in-

formacyjno-edukacyjną o prawdzie historycznej.

Jed-

nak warto pamiętać, że wspomniane wydarzenie nie

miałoby miejsca, gdyby nie efektywne działania za-

równo dyplomacji, jak i organizacji społecznych, któ-

re doprowadziły do przyznania Janowi Karskiemu

Prezydenckiego Medalu Wolności.

Uroczystość w Bia-

łym Domu była świadectwem skuteczności dyploma-

cji, jak i konieczności kontynuowania działań.

Kilka

dni po niefortunnej gaﬁeprezydentB.

Obamawysto-

sował list do prezydenta B. Komorowskiego, który

w opinii MSZ zamyka sprawę w sposób dla Polski

zadowalający.

W tym kontekście warto zaznaczyć, że

wśród społeczności żydowskiej w USA wiele osób wy-

raziło solidarność z polską wrażliwością i również

zabrało głos w obronie prawdy historycznej.

Znako-

mity tekst na ten temat opublikował na najważniej-

szym żydowskim portalu informacyjnym w USA Je-

wish Telegraphic Agency prof. Michael Berenbaum

(jeden ze współzałożycieli Muzeum Holokaustu

w Waszyngtonie): „President Obama’s »Polish death

camps« mistake is common” (http://www.jta.org/

news/article-print/2012/06/04/3097211/president-

407

-obamas-polish-death-camps-mistake-is-commo-

n?TB_iframe=true&width=750&height=500).

16.

W ciągu ostatnich siedmiu lat MSZ przygoto-

wało i/lub rozpowszechniało za pomocą sieci placó-

wek dyplomatycznych szereg publikacji, których ce-

lem jest przekazywanie rzetelnej wiedzy o stosun-

kach polsko-żydowskich oraz o roli Polski w II wojnie

światowej („Poland – The Story” – krótka historia

Polski przygotowana w szczególności z myślą o dia-

sporze żydowskiej, 2003; zbiór reﬂeksjiPolakówiŻy-

dów na temat trudnych kwestii w stosunkach polsko-

-żydowskich – „Difﬁcult Questions”, 2006; „Why

Should We Teach About the Holocaust?”, 2005;

„Facts and Lies in the Common Knowledge on the

Holocaust”, 2006; „The Power Behind Words: The

Holocaust and WWII Era German Concentration and

Death Camps, 2006; „DifﬁcultPostwarYears”–zbiór

artykułów dokumentujących poważną dyskusję, jaką

wywołała w polskiej prasie książka J.T. Grossa

„Strach”, 2006; broszura poświęcona Irenie Sendlero-

wej „Mother of the Children of the Holocaust”, wyda-

na w wersji angielskiej, niemieckiej i hebrajskiej, 2007;

„The Emissary: Story of Jan Karski”, 2007; „Poles

Who Rescued Jews During the Holocaust: Recalling

Forgotten History”, 2008; „Thinking After the Holo-

caust: Voices from Poland”, wydana w języku polskim,

angielskim i hebrajskim, 2008; „Inferno of Choices:

Poles and the Holocaust” wydana w języku angielskim

w roku 2011, na początku roku 2012 ukazało się wy-

danie drugie poszerzone, obecnie w MSZ trwają prace

nad tłumaczeniem francuskim, a w roku 2013 plano-

wana jest wersja hebrajska i hiszpańska).

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

nr SPS-023-5589/12, nr SPS-023-5590/12 oraz

nr SPS-023-5591/12, interpelacjami posła Jerzego

darowania nieruchomości wchodzących w skład ma-

jątku PKP znajdujących się na terenie gmin: Zawier-

cie, Będzin oraz Dąbrowa Górnicza przedstawiam

następujące informacje w rzeczonej sprawie.

widziane tryby zbycia zbędnego mienia.

Mienie może

ralnymi służącymi wykonywaniu zadań własnych

tych jednostek w dziedzinie transportu a mienie, któ-

rego zagospodarowanie w innych formach nie jest

się odprawa podróżnych a 1617, tj. 36,6%, stanowią

cyjnego, zapewniającego przynajmniej pokrycie wy-

408

wództwa śląskiego prowadzone są rozmowy z gminami,

kierowana jest korespondencja do władz samorządo-

sowe doświadczenia można stwierdzić, że z powodu

wane odpłatnymi formami nabywania nieruchomości.

Natomiast nieodpłatne przekazywanie nieruchomości

zywania nieruchomości.

Dodatkowym warunkiem

ograniczającym swobodny obrót nieruchomościami ko-

lejowymi jest przepis wynikający z art. 53 ustawy

kolejowej, co negatywnie wpływa na chęć przejmowania

przez jednostki samorządu terytorialnego oferowanych

Zawiercie

Grunt będący przedmiotem zainteresowania gmi-

ny zlokalizowany jest przy linii kolejowej nr 4 Gro-

dzisk Mazowiecki – Zawiercie i stanowi on działkę

ewidencyjną nr 70/4 o pow. 1,6294 ha.

Aktualnie

trwa procedura podziałowa przedmiotowej działki.

Po jej zakończeniu PKP SA przedstawi gminie Za-

wiercie warunki nabycia nowo powstałych nierucho-

mości.

Będzin

Budynek dworca kolejowego Będzin Miasto zloka-

lizowany jest na działce nr 27/2 o pow. 0,1831 przy

linii kolejowej nr 1 Warszawa Centralna – Katowice.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez PKP SA

spółka podejmie z gminą Będzin rozmowy dotyczące

zbycia ww. nieruchomości na rzecz gminy.

Ad 3.

Nieruchomości położone na terenie gminy

Dąbrowa Górnicza

Budynek dworca kolejowego Dąbrowa Górnicza

Centrum zlokalizowany jest na działkach: nr 1/6

o pow. 0,1023 ha, nr 1/11 o pow. 0,2860 ha oraz nr

1/17 o pow. 19,1366 ha przy linii kolejowej nr 1 Warsza-

wa Centralna – Katowice.

Aktualnie działka nr 1/17

jest w trakcie podziału geodezyjnego.

Po jego zakończe-

niu PKP SA planuje przekazanie przedmiotowych nie-

ruchomości na rzecz gminy Dąbrowa Górnicza.

Budynek dworca kolejowego Dąbrowa Górnicza

– Ząbkowice zlokalizowany jest na działce nr 2448/13

o powierzchni 0,1175 ha przy linii kolejowej nr 1 War-

szawa Centralna – Katowice.

Budynek stanowi pu-

stostan.

PKP SA planuje przekazać przedmiotową

nieruchomość na rzecz gminy.

Aktualnie spółka

oczekuje na jej stanowisko w tej sprawie.

Budynek dworca kolejowego Dąbrowa Górnicza

Strzemieszyce zlokalizowany jest na działce nr 448/23

o powierzchni 70,9985 ha przy linii kolejowej nr 62 Tu-

nel – Sosnowiec Główny o nieuregulowanym stanie

prawnym.

Z uwagi na dużą liczbę budynków położo-

nych na przedmiotowej działce wojewoda śląski zakwe-

stionował uzyskanie przez PKP SA prawa użytkowania

wieczystego do ww. działki.

Dlatego też ewentualne za-

gospodarowanie nieruchomości jest uzależnione od sto-

sownej decyzji wojewody śląskiego.

Budynek, tzw. pałacyk naczelnika, w Dąbrowie Gór-

niczej Ząbkowicach, położony jest na działce nr 2448/24

o pow. 0,7337 ha.

PKP SA planuje sprzedaż przedmio-

towej nieruchomości w trybie nieograniczonego prze-

targu publicznego.

Aktualnie toczy się postępowanie

w sprawie ujawnienia budynku w księdze wieczystej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

409

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Patrz odpowiedź na interpelację nr 5589, str. 407.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala

w Tychach (5592)

(znak: SPS-024-5592/12), w sprawie przekształcenia

przykładzie Szpitala Wojewódzkiego w Tychach,

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego.

Decyzje dotyczące przekształcenia, łączenia czy

likwidacji podmiotów leczniczych są decyzjami auto-

nomicznymi organów tworzących podmiotów wyko-

nujących działalność leczniczą, a ich zakres regulo-

wany jest przez obowiązujące przepisy prawa.

Nato-

miast minister zdrowia, nie będąc organem tworzą-

cym dla Szpitala Wojewódzkiego w Tychach, nie jest

wyposażony w stosowne instrumenty prawne, po-

zwalające na ingerencję w strukturę organizacyjną

miotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą

mie informuję, iż ustawodawca nałożył właśnie na

ność za zapewnienie społecznościom lokalnym odpo-

ten wynika z ustawy o świadczeniach opieki zdrowot-

nej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych,przepi-

sów ustawowych sankcjonujących funkcjonowanie

i na własną odpowiedzialność.

Warto w tym miejscu

wspomnieć, iż na mocy art. 18 pkt 19 lit. f ustawy

wanie uchwał w sprawach majątkowych wojewódz-

twa, dotyczących tworzenia, przekształcania i likwi-

dowania wojewódzkich samorządowych jednostek

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie

z wyjaśnieniami podmiotu tworzącego uchwałą

nr IY/19/18/2012 Sejmiku Województwa Śląskiego

z dnia 12 marca 2012 r. podjęto decyzje o przekształ-

ceniu i zmianie nazwy Wojewódzkiego Szpitala Spe-

cjalistycznego nr 1 w Tychach.

Na mocy ww. aktu

częściowo zlikwidowana działalność ww. szpitala

w obszarze wskazanym uchwałą.

Niemniej jednak

przeprowadzona przez samorząd województwa ślą-

skiego ww. zmiana organizacyjna nie stanowi w żad-

nym wypadku komercjalizacji ani prywatyzacji za-

kładu.

Nie dokonano również likwidacji placówki,

a jedynie ograniczono część jej działalności, co zosta-

ło przeprowadzone zgodnie z posiadanymi przez sa-

morząd kompetencjami.

Warto w tym miejscu pod-

nieść, iż majątek szpitala, tj. budynki i pomieszczenia

szpitalne oraz sprzęt medyczny, nie został przekaza-

ny w formie cesji.

Zaś Zarządu Województwa Śląskie-

go, podejmując decyzję w powyższym zakresie, kie-

rował się przede wszystkim troską o bezpieczeństwo

zdrowotne mieszkańców miasta Tychy i okolicznych

powiatów.

Nadmieniam, iż zgodnie z art. 46 ustawy o dzia-

łalności leczniczej odpowiedzialność za zarządzanie

410

podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą

lityki kadrowej, w tym m.in. ustalanie zasad wyna-

gradzania pracowników oraz prowadzenie spraw do-

tyczących wypłat zaległych wynagrodzeń, leży w ge-

stii dyrekcji tego zakładu, bowiem na mocy art. 52

cytowanej na wstępie ustawy, samodzielny publiczny

zakład opieki zdrowotnej sam pokrywa z posiada-

nych środków i uzyskiwanych przychodów koszty

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

posłów (pismo z dnia 15 czerwca br., znak: SPS-023-

-5593/12) w sprawie sytuacji kryzysowej na polskim

układu zbiorowego w hucie CMC Zawiercie SA uprzej-

mie informuję, co następuje.

Według posiadanych informacji decyzja w sprawie

planowanych zwolnień grupowych nie została osta-

tecznie podjęta, co daje możliwość dalszych rozmów

zarządu spółki ze związkami zawodowymi.

Należy podkreślić, że huta CMC Zawiercie jest

gospodarki rynkowej, którego strategia oparta jest

zjami biznesowymi, za które sam ponosi odpowie-

dzialność.

Huta jest częścią światowego koncernu

nuje swoją działalność w warunkach globalnego ryn-

ku, uwzględniając m.in. koszty produkcji, stopień

wykorzystania poszczególnych zdolności produkcyj-

nych czy szeroko rozumiane warunki prowadzenia

działalności gospodarczej.

nictwa, w razie potrzeby zajmują się problematyką

hutnictwa na forum Wojewódzkiej Komisji Dialogu

Społecznego w Katowicach, a także pozostają w ści-

słym roboczym kontakcie z prezesem Hutniczej Izby

Przemysłowo-Handlowej (HIPH).

o trudnej sytuacji CMC Zawiercie SA, a z przedstawio-

nej wtedy prezentacji HIPH na temat sytuacji sektora

danych przez Ministerstwo Gospodarki nie wynika,

ty deregulacyjne (tzw. trzeci pakiet jest obecnie

w uzgodnieniach międzyresortowych).

Na początku lat 90. XX wieku rozpoczęto restruk-

turyzację hutnictwa stali w Polsce mającą na celu

jego dostosowanie do wymagań gospodarki rynko-

wej, co oznacza zdolność do dostarczania produktów

spełniających wymagania rynku globalnego, wyma-

gania ochrony środowiska oraz zdolność do działania

bez pomocy publicznej i trwałe osiągnięcie dobrej sy-

tuacji ﬁnansowej jego podmiotów.

W latach 2003–

–2006 zgodnie z ustawą o restrukturyzacji hutnictwa

żelaza i stali zrealizowano uzgodniony z Komisją Eu-

ropejską program restrukturyzacji sektora, a w 2011 r.

ostatecznie zakończono jego monitorowanie.

Huty

pozytywnie zakończyły realizację programu restruk-

turyzacji i osiągnęły założone cele.

Minister gospo-

darki zdaje sobie sprawę, że przeprowadzone działa-

nia były bolesne z uwagi na znaczne redukcje zatrud-

nienia.

Jednak z uwagi na dynamiczne zmiany w go-

spodarce światowej nie można uznać, że procesy

dostosowawcze zostały deﬁnitywniezakończone.

Ponadto pragnę zauważyć, że w Unii Europejskiej

przypadkach oraz przede wszystkim dla małych i śred-

nich przedsiębiorstw, a sektor stalowy jest dodatkowo

wykluczony z większości form wsparcia publicznego.

dzeniu wymagań, kwaliﬁkujących przedsiębiorców

w przejściowych trudnościach ﬁnansowychdootrzy-

411

Pragnę poinformować, że z oﬁcjalnych danych

statystycznych Eurostatu nie wynika, iż średnie ceny

gazu ani energii elektrycznej dla odbiorców przemy-

słowych w Polsce były najwyższe w UE w 2011 r.

Dane te pokazują natomiast, że w obu przypadkach

Polska znajduje się w środku stawki państw UE.

Dostrzegając problem wzrostu cen gazu i energii

elektrycznej w Polsce, m.in. wskutek uwarunkowań

międzynarodowych, minister gospodarki powołał

biorstw energochłonnych.

W uzgodnieniu z mini-

strem ﬁnansóworazinnymiinstytucjamirządowymi

i gospodarczymi przedstawi ona wkrótce propozycje

mające na celu obniżenie dla polskich ﬁrmenergo-

chłonnych cen energii elektrycznej, które mają istot-

ny wpływ na konkurencyjność m.in. hutnictwa.

Jed-

nakże do czasu zakończenia przez Komisję Europej-

ską procedury nadmiernego deﬁcytu wobec Polski

rozwiązania te z powodu uszczuplenia przychodów

budżetowych nie mogą polegać na wprowadzeniu do-

puszczalnej przez prawo UE ulgi w podatku akcyzo-

wym od energii elektrycznej.

Ministerstwu Gospodarki znany jest problem nie-

Przemysłowo-Handlową, w tym także jest informo-

wane o współpracy zainteresowanych podmiotów

z Ministerstwem Finansów, w którego kompetencjach

pozostaje podejmowanie odpowiednich działań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

w sprawie kryzysowej sytuacji na polskim

poprawy (5601)

z dnia 15 czerwca br. w sprawie kryzysowej sytuacji

jęcia rządowych działań interwencyjnych dla jej po-

prawy uprzejmie informuję Panią Marszałek, co na-

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi na bieżąco

monitoruje sytuację na rynku mleka i przetworów

mlecznych.

Utrzymująca się w latach 2010–2011 ko-

rzystna koniunktura na przetwory mleczne dopro-

wadziła do znacznego zwiększenia produkcji i skupu

mleka w skali globalnej.

Najnowsze dane wskazują,

że na rynku USA w okresie styczeń–kwiecień 2012 r.

serwowano wzrost produkcji mleka o 4,7%.

Zbliżony

procentowo wzrost wykazuje Australia, gdzie po

10 miesiącach obecnego sezonu (lipiec 2011 r. – kwie-

cień 2012 r.) zaobserwowano zwiększenie skupu mle-

ka o 4,3% w porównaniu do analogicznego okresu

poprzedniego sezonu.

Dobre warunki pogodowe spo-

wodowały, że zdecydowanie najwyższy wzrost pro-

dukcji odnotowała Nowa Zelandia.

Od czerwca 2011 r.

do marca 2012 r. skupiono tam o 9,7% więcej mleka

niż w sezonie wcześniejszym.

Dane za I kwartał 2012 r.

wskazują, że podobne tendencje wystąpiły na obsza-

niu do I kwartału 2011 r. skup mleka w UE zwiększył

się o 4%, a w Polsce – o 10,3%.

Jednakże wraz z po-

czątkiem 2012 r. coraz wyraźniej zaczęła się kształ-

tować na światowych rynkach tendencja zmniejsze-

nia popytu na produkty mleczarskie.

Przełożyło się

to na znaczący spadek zainteresowania krajowymi

produktami ze strony eksporterów.

W rezultacie wg

danych Zintegrowanego Systemu Rolniczej Informa-

ceny zbytu podstawowych przetworów mleczarskich

spadły w Polsce od 6% do 11% w przypadku serów,

do 30% w przypadku masła w blokach.

Pomimo ro-

snącego systematycznie spożycia mleka krajowy po-

pyt na artykuły mleczarskie nie był w stanie zrów-

noważyć pojawiającej się nadwyżki.

W efekcie zwięk-

szyły się zapasy przetworów mlecznych w Polsce.

Wg

Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żyw-

nościowej wynosiły one na koniec marca br. 8657

ton mleka w proszku, 4684 tony masła, 8150 ton

serów dojrzewających oraz 3585 ton serów topio-

nych.

Doprowadziło to do presji na zmniejszenie

krajowych cen mleka w skupie, które spadły z po-

ziomu 126,3 zł/100 kg w styczniu 2012 r. do

117,49 zł/100 kg w maju 2012 r.

(–7,0%).

Analogiczne

zjawisko obserwowano w tym czasie na rynku unij-

nym, gdzie średnia cena skupu mleka spadła z pozio-

mu 35,86 euro/100kg w listopadzie 2011 r. do pozio-

mu 32,61 euro/100kg (–9,1%).

Mając na względzie powyższą ocenę sytuacji, Mi-

nisterstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi podjęło szereg

działań celem uruchomienia przez Komisję Europej-

ską dodatkowych mechanizmów interwencyjnych

zapobiegających dalszemu pogarszaniu sytuacji na

rynku mleka i gwarantujących uzyskanie skutecznej

pomocy dla branży mleczarskiej.

W dniu 19 kwietnia

2012 r. odbyło się w Brukseli 340. posiedzenie Komi-

tetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Ryn-

ków Rolnych (KZds.WORR).

Podczas posiedzenia

412

przedstawiciel Polski zwrócił uwagę na systematycz-

nie pogarszającą się koniunkturę w branży mleczar-

skiej oraz poinformował, iż zdaniem Polski stanowi

to podstawę do wznowienia na forum KZds.WORR

dyskusji na temat stałych, ustalanych z góry stawek

dopłat do eksportu (refundacji wywozowych).

W drugiej połowie kwietnia br. został przygoto-

wany przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

oraz przekazany do Brukseli wniosek Polski dotyczą-

cy omówienia na posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa

podjęcia niezbędnych działań.

W ww. dokumencie

Polska wnioskowała o podjęcie jak najszybszych dzia-

łań zmierzających do ponownego uruchomienia re-

fundacji wywozowych, zredukowanych do poziomu

0 euro/100 kg w listopadzie 2009 r.

Polska wskazała,

że przywrócenie refundacji wywozowych pozwoliłoby

kwencji na ograniczenie zagrożenia związanego

szej perspektywie Polska wnioskowała o podniesienie

masła oraz odtłuszczonego mleka w proszku (OMP),

tak by odpowiadały one rosnącym kosztom produkcji

i gwarantowały właściwe działanie mechanizmów

W dyskusji kilka krajów członkowskich poinformo-

wało, iż także zaobserwowało zmiany cen oraz po-

garszającą się sytuację na rynku mleka.

Kraje te po-

parły wniosek Polski, kładąc szczególny nacisk na

potrzebę dostosowania poziomu cen referencyjnych

do aktualnych warunków rynkowych.

Postulaty przedstawione przez Polskę w ww.

wniosku zostały powtórzone przez polskich przedsta-

grupy roboczej (G6) skupiającej sześć państw będą-

że w trakcie 344. posiedzenia KZds.WORR w dniu

16 maja 2012 r.

W ich trakcie polska delegacja zwró-

pu mleka oraz cen zbytu przetworów mlecznych po-

wodujący systematyczne pogarszanie koniunktury

unijnym mechanizmem dopłat do prywatnego prze-

chowywania masła.

Dokonana przez Polskę ocena

sytuacji rynkowej spotkała się z poparciem ze strony

trzech państw członkowskich UE.

W odpowiedzi na powyższe wystąpienia Komisja

Europejska poinformowała, iż w jej opinii bieżąca sy-

tuacja rynkowa nie daje podstaw do niepokoju.

Ob-

serwowane do maja 2012 r. spadki cen wynikały zda-

niem Komisji Europejskiej z charakterystycznego dla

światowym.

Mając jednakże na względzie, że dwaj naj-

więksi producenci mleka w UE, tj. Niemcy i Francja,

tegoroczny szczyt dostaw mleka mają już za sobą,

w opinii Komisji Europejskiej sytuacja na rynku już

w najbliższych tygodniach powinna zacząć się stabili-

zować.

Nie bez znaczenia dla powyższej prognozy po-

zostaje również fakt wejścia w sezon zimowy producen-

tów mleka z państw leżących na półkuli południowej.

Komisja Europejska przypomniała, że na bieżąco

je wykorzystanie uruchomionych i dostępnych dla

unijnych przedsiębiorców mechanizmów interwen-

cyjnych.

Należą do nich: publiczne zakupy interwen-

cyjne masła i OMP, dopłaty do prywatnego przecho-

wywania masła oraz możliwość składania ofert

targów.

Komisja Europejska podkreśliła, że w poło-

wie maja br. średnie ceny masła i OMP na rynku

unijnym kształtowały się ok. 18% powyżej ich cen

interwencyjnych, a poziom eksportu wskazywał, że

unijne produkty wciąż utrzymują konkurencyjność

na rynku światowym.

W rezultacie unijni przedsię-

biorcy, w tym również podmioty z krajów sygnalizu-

jących trudną sytuację rynkową, nie składały ofert

ani o sprzedaż w ramach interwencji publicznej, ani

o refundacje wywozowe.

Ponadto należy mieć na uwadze, że Komisja Eu-

ropejska traktuje refundacje wywozowe jako element

siatki bezpieczeństwa, który może mieć zastosowanie

wyłączenie w przypadkach, gdy zachodzi konieczność

zrekompensowania unijnym handlowcom nadmier-

nej różnicy pomiędzy cenami wewnętrznymi a cena-

mi na rynku światowym.

Zdaniem Komisji Europej-

skiej refundacji wywozowych nie należy używać jako

elementu regulacji zaburzeń na rynku wewnętrz-

nym, np. celem usunięcia nadmiernych zapasów

w sezonach nadwyżkowych.

Podobne podejście, zde-

cydowanie niechętne dalszemu stosowaniu dopłat do

wywozu, a tym samym wspierające stanowisko Ko-

misji Europejskiej, prezentuje szereg państw człon-

kowskich UE, w tym dużych producentów mleka

i eksporterów przetworów mlecznych.

Ich zdaniem

swoistą misją Unii Europejskiej winno być dbanie

o zapewnianie prawidłowych warunków konkurencji

biedniejszym krajom utrzymującym się z eksportu

artykułów rolnych.

W ich opinii stosowanie refunda-

cji wywozowych jest nie tylko niezgodne z kierun-

kiem rozmów prowadzonych dotychczas w ramach

negocjacji Światowej Organizacji Handlu (WTO), ale

w sytuacji gwałtownego spadku cen przyczynia się

dodatkowo do pogorszenia sytuacji cenowej.

Powyż-

sze stanowisko nie ułatwia przedstawicielom Polski

dyskusji na forum UE nad kwestią przywrócenia re-

fundacji wywozowych, co nie oznacza, że Polska za-

przestała o to starań.

W czerwcu 2012 r.

Ministerstwo Rolnictwa i Roz-

woju Wsi przygotowało ponowny wniosek Polski do-

tyczący omówienia sytuacji na rynku mleka i prze-

tworów mlecznych oraz podjęcia niezbędnych dzia-

413

łań, takich jak np. uruchomienie dopłat do wywozu

przetworów mlecznych oraz podwyższenie cen refe-

rencyjnych, a w konsekwencji cen interwencyjnych.

W opinii Polski pomimo znacznie zwiększonego w po-

równaniu do ubiegłorocznego zainteresowania unij-

nych przedsiębiorców mechanizmem dopłat do pry-

watnego przechowywania masła (ok. 104,5 tys. ton

masła, w tym 646 ton masła w Polsce – stan na

1 lipca 2012 r.), sytuacja na rynku mleka i przetwo-

rów mlecznych od kwietnia do końca maja 2012 r. nie

tylko nie uległa poprawie, ale nastąpiło jej dalsze po-

gorszenie.

Notowania podstawowych przetworów

mlecznych z dnia 27 maja 2012 r. wskazywały, że

średnie rynkowe ceny masła i OMP w UE nadal spa-

dają.

Pod koniec maja br. ukształtowały się one od-

powiednio o 16% i 18% powyżej cen interwencyjnych

dla masła i OMP, podczas gdy na początku 2012 r.

przewyższały te ceny odpowiednio o 60% i 36%.

Do-

kument ten został przedyskutowany na posiedzeniu

ca 2012 r.

Przedstawiona przez Polskę ocena sytuacji

na rynku mleka została podzielona przez Litwę, któ-

ra przygotowała odrębny wniosek wspierający postu-

laty Polski.

Powyższe wnioski były na tyle dobrze

uargumentowane, iż w trakcie dyskusji sześć państw

członkowskich poinformowało Komisję Europejską,

że popierają wystąpienia Polski i Litwy.

Kraje te pod-

kreśliły, iż opisane we wnioskach spostrzeżenia nie

ograniczają się do rynku lokalnego, gdyż one również

zaobserwowały pogorszenie się sytuacji na rynku

mleka.

Dwa kolejne państwa członkowskie także po-

twierdziły spadek cen, jednakże w ich opinii należy

postępować ostrożnie przy stosowaniu refundacji wy-

wozowych.

Kraje te poprosiły Komisję Europejską

o uważne monitorowanie sytuacji na rynku, a przy-

padku jej pogorszenia – o podjęcie adekwatnych dzia-

łań.

Odnosząc się do wystąpień państw członkow-

skich, Komisja Europejska poinformowała, iż po

dwóch latach wysokich cen przetworów mlecznych

nastąpiła spodziewana korekta, która przyczyniła się

do poprawy konkurencyjności unijnego eksportu pro-

duktów mleczarskich.

Zdaniem KE od początku

czerwca br. w kilku państwach członkowskich odno-

towano pierwsze spodziewane wzrosty cen, co wyda-

je się świadczyć o zakończeniu sezonowego spadku

cen.

Niemniej jednak Komisja Europejska zobowią-

zała się, że będzie uważnie monitorować i analizować

sytuację na rynku mleka i powróci do tej kwestii na

najbliższym posiedzeniu Rady Ministrów, które od-

Pragnę zapewnić, że Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi pozostaje w stałym, bieżącym kontak-

cie z przedstawicielami branży mleczarskiej, traktu-

jąc wzajemną współpracę i wymianę informacji jako

jeden z elementów ułatwiających sprawniejsze reago-

wanie na zmieniające się uwarunkowania rynkowe

oraz pozwalających na szybsze reagowanie na te

zmiany na forach UE.

Przedstawiciele sektora mle-

czarskiego zostali pisemnie poinformowani o istnie-

jących już obecnie możliwościach udziału polskich

przedsiębiorców w działaniach interwencyjnych re-

alizowanych przez UE na rynku mleka.

W organizo-

wanych co miesiąc przetargach można ubiegać się

o przyznanie dopłaty do wywozu poprzez złożenie

oferty dotyczącej ustalenia maksymalnego poziomu

refundacji wywozowej do masła i OMP przeznaczo-

nych na wywóz do niektórych państw trzecich w ra-

mach stałego przetargu przewidzianego w rozporzą-

dzeniu (WE) nr 619/2008 (Dz. Urz.

UE L 168

z 28.6.2008, str. 20).

Polscy przedsiębiorcy mogą tak-

że zwiększyć swoje zainteresowanie mechani-

zmem dopłat do prywatnego przechowywania masła

(rozporządzenie nr 160/2012 – Dz. Urz.

UE L 52

z 24.02.2012, str. 3.), gdyż dotychczasowy udział pol-

skiego masła w całości przechowywanego masła

w UE-27 wynosi w tym sezonie zaledwie 0,6%.

Ponadto, mając na względzie doświadczenia wyni-

kające ze specyﬁkipracinstytucjiunijnych,Minister-

stawicieli sektora mleczarskiego o zintensyﬁkowanie

działań, które mogłyby być prowadzone w Brukse-

li bezpośrednio lub poprzez reprezentujące polską

branżę mleczarską organizacje międzynarodowe,

np. Europejskie Stowarzyszenie Mleczarskie (EDA)

lub w ramach grupy roboczej Mleko i produkty mlecz-

ne COPA-COGECA, organizacji zrzeszającej rolnicze

związki zawodowe i organizacje spółdzielcze.

Za ich

pośrednictwem branża mleczarska może przedstawiać

argumenty za przywróceniem stałych, ustalanych

z góry refundacji wywozowych dla wszystkich przetwo-

rów mlecznych, a także prezentować opinie dotyczące

oczekiwanego przez polskie mleczarstwo kierunku

zmian unijnych mechanizmów interwencyjnych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego krajowych

środków zaradczych, jakie Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi przewiduje podjąć dla złagodzenia

gnę przypomnieć, że działania podejmowane na te-

renie Unii Europejskiej w obszarze rolnictwo wcho-

oznacza to, że dla wszystkich państw członkowskich

ustalane są jednolity zakres oraz formy obowiązują-

cego instrumentarium interwencyjnego.

Pragnę za-

pewnić, że w ramach prac toczonych obecnie na fo-

rach UE nad reformą wspólnej polityki rolnej na lata

2014–2020 Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

będzie równie stanowczo jak dotychczas prezentowa-

ło stanowisko mające na celu zachowanie możliwie

jak najszerszego i zróżnicowanego spektrum mecha-

nizmów interwencyjnych.

W tym celu Polska, wsłu-

chując się w głos polskich producentów i przetwórców

mleka, konsekwentnie opowiada się za zachowaniem

te przez Unię Europejską w marcu tego roku rozwią-

zania określane jako pakiet mleczny (rozporządzenie

nr 261/2012 – Dz. Urz.

UE L 94 z 30.03.2012, str. 38),

dające możliwość uznawania organizacji producen-

tów i negocjowania przez nie cen uzyskiwanych za

mleko, nie są w pełni dostosowane do specyﬁkipol-

skiego mleczarstwa, gdzie przeważa system spół-

dzielczy.

Z punktu widzenia Polski podstawowym

warunkiem gwarantującym właściwe funkcjonowa-

414

nie poszczególnych mechanizmów interwencyjnych

oraz zapewnienie minimalnej opłacalności produkcji

jest podwyższenie niezmienianych od wielu lat cen

referencyjnych i interwencyjnych.

Tylko w ten spo-

sób staną się one rzeczywistym mechanizmem siatki

bezpieczeństwa, odzwierciedlając rosnące koszty pro-

dukcji.

Równie intensywnie będą kontynuowane

działania ministerstwa celem przywrócenia dopłat

z aktualnymi listami koncesyjnymi WTO mogą być

wych mechanizmów wspierających rozdysponowywa-

nie białka mlecznego w ramach dopłat do mleka od-

tłuszczonego i OMP wykorzystywanego w produkcji

przez Unię Europejską systemie decyzyjnym stano-

wisko jednego państwa członkowskiego jest siłą rze-

czy stanowiskiem odosobnionym.

By być efektyw-

nym, należy nieustannie zabiegać o budowanie szer-

szych koalicji.

Mając powyższe na względzie, pragnę

zapewnić, że Polska we wszystkich powyższych dzia-

łaniach szuka poparcia nie tylko krajowych produ-

centów i przetwórców mleka, ale także sprzymierzeń-

ców wśród pozostałych państw członkowskich UE.

Pozwolę sobie wyrazić przekonanie, że połączone

branży mleczarskiej prowadzone zarówno na pozio-

mie krajowym, jak i unijnym wzmocnią polskie sta-

nowisko w zakresie wspólnej polityki rolnej.

W rezul-

tacie będzie ono nie tylko lepiej widoczne, ale co naj-

ważniejsze bardziej zrozumiałe dla pozostałych

państw członkowskich i mające większe szanse na

konsekwentną realizację.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Bogdan Dombrowski

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

w sprawie rządowych planów likwidacji

sanitarno-epidemiologicznych (5602)

w sprawie rządowych planów likwidacji części stacji

sanitarno-epidemiologicznych, uprzejmie informuję,

co następuje.

W sprawie wprowadzenia ewentualnych zmian

w organizacji jednostek Państwowej Inspekcji Sani-

tarnej uprzejmie informuję, że zarówno minister

zdrowia, jak również główny inspektor sanitarny nie

planują likwidacji jednostek Państwowej Inspekcji

Sanitarnej.

spektor sanitarny „ustala ogólne kierunki działania

W ramach ustawowych uprawnień w grudniu ubie-

głego roku główny inspektor sanitarny podczas nara-

dy z państwowymi wojewódzkimi inspektorami sani-

tarnymi zwrócił się o przedstawienie zamierzeń na

lata 2013–2016 w zakresie organizacji jednostek Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej.

W związku z tym pań-

stwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni w I kwar-

tale 2012 r. opracowali wstępne zamierzenia działań

Przedmiotowe projekty dotyczyły konsolidacji ba-

dań laboratoryjnych i pomiarów w zintegrowanym

systemie oraz określenia terytorialnego obszaru

działania i siedziby państwowego powiatowego in-

spektora sanitarnego oraz podległej mu stacji sani-

tarno-epidemiologicznej.

pkt 14 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej

z późn. zm.) państwowy wojewódzki inspektor sani-

Zgodnie z ustawą o wojewodzie i administracji

rządowej w województwie, wojewoda jest zwierzchni-

Jednocześnie w rozumieniu przepisów ustawy

miologicznej.

Wojewódzkie i powiatowe stacje sani-

tarno-epidemiologiczne jako podmioty lecznicze ﬁ-

pozycji wojewody.

415

stacje sanitarno-epidemiologiczne mogą pozyskiwać

środki ﬁnansoweztytułusprzedażyusługzleconych.

Środki pochodzące z wykonywanych usług zleconych,

chody budżetu państwa.

W związku z przepisami o ﬁnansachpublicznych,

sanitarno-epidemiologiczne nie będą ﬁnansowane

w ramach rezerwy celowej, która w latach 2010–2012

kompensowała dochody budżetu państwa, odprowa-

dzane w ramach świadczonych przez te jednostki

usług.

w przypadku państwowych jednostek budżetowych

dżetowej lub ﬁnansowaneześrodkówgromadzonych

na rachunku dochodów własnych mogą zostać zwięk-

szone wydatki budżetowe proporcjonalnie do przyro-

stu uzyskiwanych dochodów.

W celu utrzymania odpowiedniego poziomu ba-

w 2013 r., porównywalnego z 2012 r., istnieje potrze-

ba dookreślenia sposobu ﬁnansowaniastacjisanitar-

no-epidemiologicznej.

Jednocześnie uprzejmie informuję pana posła jak na

wstępie, że ze strony ministra zdrowia, jak i głównego

inspektora sanitarnego nie są podejmowane działania

zmierzające do reorganizacji czy też likwidacji powia-

towych stacji sanitarno-epidemiologicznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

15 czerwca 2012 r. interpelacją pana posła Bogdana

Rzońcy w sprawie bezrobocia absolwentów szkół

wyższych pragnę złożyć następujące wyjaśnienia.

Lepsze przygotowanie absolwentów studiów wyż-

szych do potrzeb rynku pracy było jednym z podsta-

wowych elementów przeprowadzonej reformy syste-

mu szkolnictwa wyższego, która znalazła odzwiercie-

dlenie w przyjętej dnia 18 marca 2011 r. przez Sejm

w tym zakresie są także obecnie priorytetem działal-

ności Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego,

który wpisuje się w realizację celów i założeń doku-

mentu Unii Europejskiej „Europa 2020”.

Cechą zasadniczą wprowadzanych zmian jest

przyjęcie nowej ﬁlozoﬁipatrzenianaprocesdydak-

tyczny i nowe podejście do studenta.

Potrzebę tę uza-

sadnia umasowienie edukacji na poziomie wyższym

– prawie pięciokrotny wzrost liczby studentów w la-

tach 1991–2011, którzy przekraczają progi uczelni po

otrzymaniu świadectwa dojrzałości.

Podobne procesy

zachodzą w wielu krajach Europy.

Należy zaznaczyć,

że zwiększenie aspiracji edukacyjnych jest zjawi-

skiem pozytywnym i trzeba je wspierać.

Natomiast

towarzyszącą kwestią jest zapewnienie odpowiednie-

go poziomu jakości kształcenia przy tak znacznym

wzroście liczby studentów.

Dlatego obecnie jedną z kluczowych kwestii w edu-

kacji na poziomie wyższym jest odpowiednie konstru-

owanie programów kształcenia, w tym dobór treści

i metod kształcenia oraz dopasowanie oferty progra-

mowej uczelni do potrzeb rynku pracy.

Kwestia dopasowania programów kształcenia

w edukacji na poziomie wyższym do potrzeb rynku

pracy jest także problemem systemów szkolnictwa

wyższego w większości krajów europejskich.

Mini-

sterstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego podjęło sze-

reg działań zmierzających do zdiagnozowania tego

negatywnego zjawiska w polskim systemie szkolnic-

twa wyższego, a następnie przedsięwzięło działania

nakierowane na ich eliminację.

Poziom wykształcenia ma istotny wpływ na pozy-

cję osoby na rynku pracy.

Z ostatnich analiz przepro-

wadzonych w ramach badania: Bilans kapitału ludz-

kiego 2010–2011 największy wzrost bezrobocia, bo

o 4 punkty procentowe, odnotowano wśród osób z wy-

kształceniem gimnazjalnym i niższym.

Najmniejszy

natomiast wśród osób z wykształceniem wyższym

– jedynie 1 punkt procentowy.

Tym samym posiada-

nie wyższego wykształcenia zwiększa zdecydowanie

szanse osoby na znalezienie pracy, a także skraca

znacznie czas poszukiwania pracy.

Jednak obecnie już nie tylko sam fakt ukończenia

studiów wyższych jest dla potencjalnych pracodaw-

ców najważniejszy.

Ważne są przede wszystkim wie-

dza i umiejętności praktyczne, które absolwent po-

siada po ukończeniu studiów.

Dlatego niezwykle

istotne jest, aby program kształcenia był nie tylko

dopasowany do potrzeb rynku pracy, ale sam proces

dydaktyczny był prowadzony z jak największym

udziałem otoczenia społeczno-gospodarczego, cha-

rakterystycznego dla przyszłego potencjalnego miej-

sca pracy.

416

Dlatego też jedną z najistotniejszych zmian wpro-

wadzonych w roku 2011 reformą szkolnictwa wyższe-

go jest wdrożenie do systemu szkolnictwa wyższego

krajowych ram kwaliﬁkacjidlaszkolnictwawyższe-

go, czyli opisu kwaliﬁkacjizdobywanychwpolskim

systemie szkolnictwa wyższego przez określenie efek-

tów kształcenia – opisanych w kategorii wiedzy,

umiejętności i kompetencji społecznych, a nie jak

było dotychczas, przez określenie samego procesu

kształcenia.

Wprowadzenie krajowych ram kwaliﬁ-

kacji dla szkolnictwa wyższego zwiększa autonomię

uczelni w zakresie konstruowania programów kształ-

cenia, w tym tworzenia zupełnie nowych kierunków

studiów, które dużo lepiej będą dopasowane do po-

trzeb rynku pracy.

W obecnym systemie, który zacznie w pełni obo-

wiązywać dla kierunków studiów, które rozpoczną

się w roku akademickim 2012/2013, istotą kształce-

nia w uczelni będzie uzyskanie przez osobę uczącą

się określonych efektów kształcenia, a nie jedynie

przejście procesu kształcenia.

W obecnym stanie

prawnym uczelnie, zgodnie z generalną zasadą auto-

nomii, samodzielnie określą efekty kształcenia dla

danego kierunku studiów, opierając się na systemie

krajowych ram kwaliﬁkacji,którezostałyokreślone

ram kwaliﬁkacjidlaszkolnictwawyższego(Dz.U.

Nr 253, poz. 1520).

Uczelnia, określając program kształcenia i opisu-

jąc efekty kształcenia dla określonego kierunku stu-

diów, zapewnia zgodność z krajowymi ramami kwa-

liﬁkacji.

Natomiastprzyustalaniuprogramustudiów

dla kierunku studiów, poziom kształcenia powinien

również uwzględnić w nim wymiar, zasady i formę

odbywania praktyk, gdy program kształcenia takie

praktyki przewiduje.

Program studiów powinien

również odnosić się do proﬁlukształcenia.

Obecne

przepisy znowelizowanej ustawy Prawo o szkolnic-

twie wyższym wskazują, że należy określić, czy dane

studia są prowadzone w proﬁluogólnoakademickim

czy praktycznym.

Szczegółowe kwestie w tym zakre-

sie zostały uregulowane w wydanym rozporządzeniu

cenia (Dz. U. Nr 253, poz. 1445).

Uczelnie, konstru-

ując program kształcenia, powinny również odnieść

się do uzyskiwania przez studentów w toku studiów

efektów kształcenia dot. przedsiębiorczości, co nie-

wątpliwie będzie miało pozytywny wpływ na pozycję

absolwenta na rynku pracy.

Kluczowe jest także, że zajęcia związane z prak-

tycznym przygotowaniem zawodowym, które są prze-

widziane w programie studiów dla proﬁlupraktycz-

nego, odbywać się muszą w warunkach właściwych

dla danego zakresu przyszłej działalności zawodowej

i umożliwiają bezpośrednie wykonywanie odpowied-

nich czynności praktycznych przez studentów.

Tym

samym w trakcie realizacji programu kształcenia

student zdobywać będzie szereg kompetencji, których

zdobycie jest możliwe tylko w miejscu pracy, co

wzmocni jego pozycję na rynku pracy.

Dodatkowo

zajęcia związane z praktycznym przygotowaniem za-

wodowym na kierunku o proﬁlupraktycznymmuszą

być prowadzone przez osoby posiadające doświadcze-

nie zawodowe zdobyte poza uczelnią oraz adekwatne

do prowadzonych zajęć.

Uczelnia zapewniać powinna

także studentom właściwy tryb odbywania praktyk

przewidzianych w programie kształcenia.

Ważne jest również, że podstawowa jednostka or-

ganizacyjna uczelni, która prowadzi studia pierwsze-

go stopnia o proﬁlupraktycznym,będziemogłazali-

czyć do minimum kadrowego (od roku akademickie-

go 2012/2013) w miejsce nauczyciela akademickiego

posiadającego stopień naukowy doktora dwie osoby

posiadające tytuł zawodowy magistra oraz doświad-

czenie zawodowe zdobyte poza uczelnią w dziedzinie

związanej z danym kierunkiem studiów.

Tym samym

ustawodawca daje możliwość silniejszego powiązania

z otoczeniem zewnętrznym jednej z podstawowych

działalności uczelni, za jaką należy uznać prowadze-

nie dydaktyki.

Kwestia konstruowania nowych programów

kształcenia poprzez wdrożenie krajowych ram kwa-

liﬁkacjidlaszkolnictwawyższegodotyczyzarówno

uczelni publicznych, jak i niepublicznych.

Tym sa-

mym wśród absolwentów uczelni obu sektorów szkol-

nictwa wyższego będą zauważalne efekty wdraża-

nych zmian.

Należy także zaznaczyć, że minister

nauki i szkolnictwa wyższego dokonał wyboru pod-

stawowych jednostek organizacyjnych uczelni do do-

ﬁnansowaniawramachdotacjiprojakościowejokre-

nictwie wyższym.

Przyznanie dotacji projakościowej

nych i niepublicznych szczegółowych kryteriów.

Wśród jednostek, które otrzymają doﬁnansowanie,

znajduje się również jednostka uczelni niepublicznej.

w interpelacji tezą, że uczelnie niepubliczne obniżają

jakość kształcenia.

Kompletną wiedzę o jakości nowej oferty eduka-

cyjnej zdobędziemy dopiero po zamknięciu pierwsze-

go cyklu kształcenia według zasad określonych w re-

formie szkolnictwa wyższego i po wizytacjach Pol-

skiej Komisji Akredytacyjnej.

Ocena realizowanej

dotychczas oferty określonej w standardach kształ-

cenia nadal spoczywa na Polskiej Komisji Akredyta-

cyjnej, która systematycznie doskonali instrumenty

kontroli.

Nowelizacja ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym wprowadziła nową ważną regulację współpracy

uczelni z otoczeniem społeczno-gospodarczym (art. 4

ust. 4), w szczególności w zakresie prowadzenia ba-

dań naukowych i prac rozwojowych na rzecz podmio-

tów gospodarczych, w wyodrębnionych formach dzia-

417

W strukturze uczelni publicznej będzie mógł dzia-

łać także konwent, natomiast publiczna uczelnia za-

wodowa będzie do jego powołania zobowiązana.

w szczególności przedstawiciele organów państwo-

wych, organów samorządu terytorialnego i zawodo-

wego, instytucji i stowarzyszeń naukowych, zawodo-

wych oraz twórczych, organizacji pracodawców oraz

przedsiębiorców i instytucji ﬁnansowych.

Dodatkowo

w skład konwentu publicznej uczelni zawodowej mogą

wchodzić przedstawiciele uczelni akademickiej, z któ-

rą publiczna uczelnia zawodowa współdziała.

Znowelizowana ustawa Prawo o szkolnictwie

wyższym wskazuje także, że zwiększanie ogólnej

diów stacjonarnych w poprzednim roku akademic-

kim następuje w drodze decyzji ministra właściwe-

go do spraw szkolnictwa wyższego albo właściwego

ministra nadzorującego uczelnię.

Przy podejmowa-

niu decyzji jest brana pod uwagę liczba studentów

na poszczególnych kierunkach studiów, w tym kie-

runkach priorytetowych dla rozwoju kraju, ocena

jakości kształcenia dokonana przez Polską Komisję

Akredytacyjną oraz zasada równomiernego dostępu

do studiów nieodpłatnych na obszarze kraju.

Tym

samym jest to nowy instrument, który wspiera dzia-

łania w zakresie poprawy odpowiedniej struktury

kształcenia w polskich uczelniach i przyspieszy lep-

sze dostosowanie oferty edukacyjnej uczelni do po-

trzeb gospodarki i rynku pracy.

Ważnym instrumentem legislacyjnym w aspekcie

dopasowania systemu kształcenia na poziomie wyż-

szym do potrzeb gospodarki jest także stworzenie

przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego instytucji rzecznika praw absolwenta.

Za-

daniem rzecznika jest monitorowanie stopnia dopa-

sowania programów studiów do potrzeb gospodarki,

udział w procesie deregulacji zawodów, współdziała-

nie z Radą Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego

w zakresie częściowej bądź całkowitej deregulacji za-

wodów, których wykonywanie jest uzależnione od

posiadania wykształcenia wyższego.

W tym celu

rzecznik praw absolwenta dokonywać będzie analizy

sytuacji absolwentów na rynku pracy, a także badać

stopień dostępu do określonych zawodów.

Rzecznik

będzie także zobowiązany do przedstawienia wnio-

sków z tych analiz radzie i ministrowi właściwemu

do spraw szkolnictwa wyższego.

Nowelizacja ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym wprowadziła także nowy art. 13a.

Wskazuje on,

że uczelnia jest zobowiązana do monitorowania ka-

riery zawodowej swoich absolwentów w celu dostoso-

wania kierunków studiów i programów kształcenia

do potrzeb rynku pracy.

Monitoring taki powinien

być przeprowadzony w szczególności po trzech i pię-

ciu latach od dnia ukończenia studiów.

Tym samym

jest to kolejny instrument wprowadzony przez Mini-

pewnienia lepszego dostosowywania programów

kształcenia do rynku pracy.

Od 2008 r.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa

Wyższego rozpoczęło także realizację rządowego pro-

gramu tzw. kierunków zamawianych, które w zdecy-

dowanej większości kończą się uzyskaniem przez

ma m.in. na celu zwiększenie liczby studentów na

rodniczych, a także podniesienie atrakcyjności

kształcenia na tych kierunkach, zarówno w uczel-

niach publicznych, jak i niepublicznych.

Są to kierun-

ki określone mianem strategicznych dla rozwoju pol-

skiej gospodarki.

Tworząc ten mechanizm po raz

pierwszy, zbadano w sposób kompleksowy i dogłębny

realne potrzeby przedsiębiorców w zakresie umiejęt-

ności i wiedzy, jakie powinni posiadać zatrudniani

przez nich absolwenci danego kierunku studiów, za-

nim jeszcze rozpoczęto kształcenie na tym kierunku

zamawianym.

Lista kierunków zamawianych okre-

ślona została na podstawie badania prowadzonego

wśród przedsiębiorców i w wojewódzkich urzędach

pracy.

Należy także pamiętać, że program kierunków

zamawianych oznacza nie tylko doﬁnansowanie

uczelni, ale także tworzenie mechanizmów bezpo-

średniego wsparcia dla studentów.

Najlepsi studenci

mogą otrzymać nawet 1000 zł stypendium miesięcz-

nie, natomiast uczelnie otrzymane środki przezna-

czyć mogą na tworzenie specjalnych programów sty-

pendialnych oraz programów wyrównawczych adre-

sowanych do studentów pierwszego roku, dzięki któ-

rym są oni w stanie sprostać wymaganiom dydak-

tycznym uczelni.

Program przewiduje też realizację

praktyk i staży zawodowych.

Dotychczasowy przegląd realizacji programu kie-

runków zamawianych pozwala na optymistyczne

stwierdzenie, iż zwiększa się liczba absolwentów na

najbardziej pożądanych z punktu widzenia rynku

pracy kierunkach.

Realizacja programu tzw. kierun-

ków zamawianych posłużyła także m.in. do zmiany

proporcji pomiędzy liczbą studentów szeroko rozu-

mianych kierunków humanistycznych i społecznych

a kierunków technicznych, matematycznych i przy-

rodniczych, na korzyść kierunków zamawianych.

Zgodnie z informacją o wynikach rekrutacji na stu-

dia na rok akademicki 2011/2012 w uczelniach nad-

zorowanych przez ministra nauki i szkolnictwa wyż-

szego oraz w uczelniach niepublicznych najpopular-

niejszym kierunkiem studiów na studiach stacjonar-

nych pierwszego stopnia i jednolitych studiach magi-

sterskich okazało się budownictwo (według ogólnej

liczby zgłoszeń kandydatów), które znajduje się na

liście kierunków zamawianych.

Kierunek studiów

budownictwo odnotował tym samym w ciągu ostat-

nich lat awans z 11. na 1. miejsce.

Wśród 20 najchęt-

niej wybieranych przez kandydatów kierunków stu-

diów w roku akademickim 2011/2012 jest aż siedem

z listy kierunków zamawianych, poza budownictwem

to: informatyka, inżynieria środowiska, mechanika

418

i budowa maszyn, automatyka i robotyka, biotechno-

logia, ochrona środowiska.

Absolwenci zamawianych kierunków studiów zy-

skują jednocześnie lepsze szanse na rynku pracy.

Przekazane przez uczelnie informacje potwierdzają,

że program kierunków zamawianych przynosi efekty

związane z podniesieniem atrakcyjności absolwen-

tów na rynku pracy czy ich zatrudnialności.

Program

kształcenia jest bowiem bogatszy o szereg szkoleń

i kursów bardzo dobrze ocenianych przez potencjal-

nych pracodawców, a często realizowanych z ich

udziałem.

Wstępna analiza wykazuje także, że bar-

dzo często absolwenci tych kierunków znajdują za-

trudnienie u pracodawców współpracujących z uczel-

nią na etapie realizacji projektu albo też kontynuują

kształcenie na studiach drugiego stopnia.

Należy za-

tem podkreślić, że program przynosi efekty w zakre-

sie poprawy efektów kształcenia, podniesienia jako-

ści programów kształcenia oraz zwiększenia szans

absolwentów na rynku pracy.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego po-

dejmuje również szereg działań mających na celu mo-

bilizację uczelni w zakresie dostosowywania progra-

mów kształcenia do potrzeb rynku pracy.

W czerwcu

2012 r. ogłoszono konkurs na doﬁnansowaniepod-

stawowych jednostek organizacyjnych uczelni lub

prawy jakości kształcenia oraz krajowych ram kwa-

liﬁkacji.

Kryteriamiocenywnioskówsąm.in.meto-

dy weryﬁkacjidostosowaniaefektówkształceniana

wskazanym kierunku studiów, poziomie i proﬁlu

kształcenia do potrzeb rynku pracy, procedura wdra-

żania do programu kształcenia zmian wynikających

z weryﬁkacji dostosowania efektów kształcenia do

potrzeb rynku pracy czy formy i zasady współpracy

z podmiotami społeczno-gospodarczymi przy tworze-

niu programu kształcenia.

W konkursie preferowane

będą także kierunki o proﬁlupraktycznym.

Tymsa-

mym premiowane będą jednostki, które wdrażają

system poprawy jakości kształcenia przy ścisłej

współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym,

co ﬁnalnieprzełożyćsięmanawzmocnienieszans

absolwentów studiów wyższych na znalezienie odpo-

wiadających ich aspiracjom miejsc pracy.

Warto podkreślić, że jednym z celów obecnej dzia-

łalności ministerstwa jest m.in. poprawa jakości edu-

kacji i zbliżenie programów kształcenia do potrzeb

i oczekiwań rynkowych.

Z tym zamiarem podjęta zo-

stała decyzja o zwołaniu na dzień 17 maja 2012 r. tzw.

okrągłego stołu pracodawców i rektorów uczelni.

Spotkanie miało na celu przedyskutowanie kwestii

dot. lepszego dopasowania procesu kształcenia do

potrzeb rynku pracy.

Ponad 80 uczestników debaty

(rektorzy elekci największych uczelni oraz szefowie

i menedżerowie przedsiębiorstw) rozmawiało o współ-

pracy na rzecz jak najlepszego przygotowania absol-

wentów do współczesnych wyzwań nowoczesnego

rynku pracy.

Symboliczny okrągły stół zakończył się przyję-

ciem wspólnej deklaracji pod hasłem: Gospodarka dla

uczelni, uczelnie dla gospodarki.

Podkreślono m.in.,

iż wiedza we współczesnym świecie rozwija się także

poza ośrodkami akademickimi i tylko współpraca

szanse na znalezienie odpowiedniego miejsca pracy.

kontynuować działania na rzecz zbliżania obu sekto-

rów, zarówno na podstawie już przyjętych przepisów

prawa w reformie szkolnictwa wyższego, jak i nowych

inicjatyw.

Z poważaniem

Minister

Barbara Kudrycka

w sprawie problemów pszczelarzy uprzejmie infor-

Przepisy dotyczące jakości miodu obowiązują we

wszystkich krajach Wspólnoty w równej mierze i do-

tyczą każdego miodu znajdującego się na terenie Unii

Europejskiej – miody z regionów tropikalnych sprze-

dawane w UE nie mogą mieć obniżonych standardów

jakościowych (muszą spełniać wszystkie parametry

jakościowe dotyczące miodu, również dotyczące ak-

tywności diastazy i zawartości 5-hydroksymetylofur-

furalu).

Taki standard gwarantuje implementacja

przepisów zawartych w dyrektywie Rady 2001/110/WE

Zgodnie z art. 9 tej dyrektywy państwa członkowskie

miały obowiązek wprowadzenia w życie, do dnia

1 sierpnia 2003 r., przepisów niezbędnych do wykona-

nia dyrektywy.

Wymagania jakości handlowej miodu

ku prawnego wprowadzono przed przystąpieniem Pol-

ski do UE rozporządzeniem ministra rolnictwa i roz-

419

cja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożyw-

czych skontrolowała w obrocie z zagranicą 131 partii

miodu importowanego z krajów trzecich (tj. Chin

oraz Ukrainy), o łącznej masie 2616 t.

W toku prze-

prowadzonych działań nie stwierdzono nieprawidło-

wości.

Znakowanie miodu jest uregulowane przede

nione rozporządzenia uwzględniają m.in. przepisy

zawarte w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Eu-

kresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków

spożywczych oraz dyrektywie Rady 2001/110/WE

Zgodnie z § 32. ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia

kowaniu miodu na opakowaniach podaje się kraj po-

chodzenia albo w przypadku gdy miód pochodzi

a) mieszanka miodów pochodzących z państw

b) mieszanka miodów niepochodzących z państw

członkowskich Unii Europejskiej, albo

c) mieszanka miodów pochodzących z państw

pejskiej.

szącej się do miodu państwa członkowskie nie przyj-

mują przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych

w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do miodu.

Dla-

tego nie jest możliwe wprowadzenie dodatkowych

regulacji dla rynku miodu na poziomie prawodaw-

stwa krajowego.

W Polsce istnieje niepisane prawo zwyczajowe, we-

dług którego ule mogą być stawiane w odległości nie

mniejszej niż 10 m od granic sąsiadów i 30 m od dróg

i sąsiednich zabudowań mieszkalnych lub w odległo-

ściach mniejszych niż podane powyżej, gdy pasieka

jest oddzielona murem, gęstą ścianą krzewów czy

drzew lub podobnym ogrodzeniem o wysokości 3 m.

Lokalizacja pasieki według zacytowanych kryte-

riów w dużym stopniu powinna chronić sąsiadów

przed pożądleniem przez pszczoły.

Zasady korzystania z własności bez naruszania

dobra sąsiadów określają przepisy obowiązującego

w Polsce Kodeksu cywilnego, cytowane poniżej:

— art. 140: W granicach określonych przez usta -

wy i zasady współżycia społecznego właściciel może,

go prawa, w szczególności może pobierać pożytki

— art. 144: Właściciel nieruchomości powinien

chomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wyni-

kającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia

— art. 222 § 2: Przeciwko osobie, która narusza

sługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie sta-

Z treści tych przepisów wynika, że właściciel nie-

ruchomości ma uprawnienia do korzystania ze swojej

własności, a więc może również ustawić na niej pnie

pszczele.

Prawo własności nie zapewnia jednakże

właścicielowi pełnej władzy, gdyż granicę jego prawa

łeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa własno-

ści.

Dlatego też właściciel nieruchomości powinien

umieścić ule na swojej posesji w taki sposób, aby

pszczoły w oczywisty sposób nie przeszkadzały sąsia-

dom (atakowały, żądliły) oraz nie utrudniały korzy-

stania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną

miarę.

Uprzejmie informuję, że istnieje zbiór zasad, któ-

rych przestrzeganie w każdej pasiece pozwala unik-

nąć popełniania różnych, a istotnych ze względu na

swoje skutki błędów.

Zbiór takich zasad stanowi „Ko-

deks dobrej praktyki produkcyjnej w pszczelarstwie”,

wrześniu 2011 r. do stosowania przez pszczelarzy bę-

dących członkami tego związku.

Kodeks ten m.in.

daje wskazówki w jaki sposób i w jakim miejscu po-

winna być zlokalizowana pasieka.

Zgodnie z ww. kodeksem obszar pasieczyska po-

winien być oznaczony (ogrodzony), zaś przy każdym

wejściu powinna znajdować się tablica z napisem

„Uwaga – pszczoły!

Osobom nieupoważnionym wstęp

wzbroniony”.

Ze względu na narażenie ludzi i zwie-

rząt na pożądlenie przez pszczoły ustawienie uli win-

no służyć ograniczeniu takiego zagrożenia.

Ponieważ właściciel zwierząt odpowiada za szko-

dy spowodowane lub wyrządzone przez jego zwierzę-

ta, celowe jest, aby:

że podwórza oraz ogrodu, natomiast 50 m od auto-

strad i dróg szybkiego ruchu;

— ule z pszczołami ustawione w odległości 3–10 m

od wskazanego wcześniej otoczenia (nie dotyczy au-

tostrad i dróg szybkiego ruchu) były oddzielone stałą

przeszkodą (parkan, mur, krzewy) o wysokości co

420

najmniej 3 m, która spowoduje wznoszenie się wyla-

tujących i powracających do ula pszczół nad pobli-

skim terenem;

— w razie szczególnej konﬁguracjiterenuzasto -

sować dodatkowe rozwiązania zabezpieczające oto-

czenie przed zwiększonym zagrożeniem;

— od szkół, przychodni, domów opieki i tym po -

dobnych obiektów użyteczności publicznej zachować

bezpieczną odległość, nie mniejszą niż 150 m;

— na obszarach o dużej gęstości zaludnienia użyt -

kować pogłowie pszczół charakteryzujących się obni-

żoną agresywnością wobec otoczenia, czyli łagod-

nych;

— ubezpieczyć się od odpowiedzialności cywilnej

pszczelarzy w ramach swojej organizacji pszczelar-

skiej, która negocjuje z ubezpieczycielami szczegóło-

we warunki ubezpieczenia grupowego i wybiera naj-

korzystniejszą ofertę.

z późn. zm.) do obowiązkowych zadań gminy należy

utrzymanie czystości i porządku w gminie.

W myśl

art. 4 ust. 1 tej ustawy rada gminy po zasięgnięciu

opinii państwowego terenowego inspektora sanitar-

nego uchwala regulamin utrzymania czystości i po-

rządku na terenie gminy, który jest aktem prawa

miejscowego.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy

regulamin określa wymagania utrzymywania zwie-

rząt gospodarskich (m.in. pszczół) na terenach wyłą-

ich utrzymania na określonych obszarach lub w po-

szczególnych nieruchomościach.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

że w sprawach konﬂiktowychdotyczącychprzedmio-

towego zagadnienia właściwymi do rozpoznania są

sądy powszechne.

Kwestie związane z lokalizacją pasiek na terenach

Lasy Państwowe reguluje rozporządzenie ministra

kalizowania pasiek na obszarach leśnych (Dz. U.

z 1999 r.

Nr 6, poz. 42, z późn. zm.).

Zgodnie z § 6

tego rozporządzenia pasieki mogą być lokalizowane

w lasach:

1) nieobjętych stałym lub okresowym zakazem

wstępu,

3) nieprzeznaczonych do masowego wypoczynku

i rekreacji ludności,

4) niewymagających urządzania i utrzymywania

28 września 1991 r. o lasach (t.j.

Dz. U. z 2011 r.

Nr 12, poz. 59) nadleśniczy wprowadza okresowy za-

kaz wstępu do lasu stanowiącego własność Skarbu

Państwa, m.in. w razie gdy:

nie drzewostanów lub degradacja runa leśnego,

Na podstawie § 12 rozporządzenia ministra śro-

łowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego la-

nadleśniczy ma obowiązek wprowadzić zakaz wstępu

do lasu przy trzecim stopniu zagrożenia pożarowego,

jeżeli przez kolejnych pięć dni wilgotność ściółki mie-

rzona o godzinie 9.00 będzie niższa od 10%.

Odnosząc się do wzrostu cen apiwarolu (refunda-

cja leków wynosi 100% ceny netto) i innych produk-

tów doﬁnansowanychwramachprogramówpszcze-

larskich (refundacja sprzętu pszczelarskiego wynosi

60% ceny netto) należy stwierdzić, że ministerstwo

ministerstwo może mieć wpływ na ceny produktów

refundowanych poprzez ograniczenie wsparcia – mo-

głoby to spowodować ograniczenie popytu i wpłynąć

na obniżenie cen produktów aktualnie refundowa-

nych.

Biorąc pod uwagę kondycję branży pszczelar-

skiej, zdaniem ministerstwa właściwsze jest zwięk-

szanie wsparcia niż jego ograniczanie ze względu na

wzrost cen niektórych produktów refundowanych.

W kwestii wycinania i podcinania drzew stano-

wiącej problem nurtujący współczesne pszczelarstwo

należy podkreślić, że zgodnie z uregulowaniami za-

wartymi w ww. ustawie o lasach Lasy Państwowe

prowadzą trwale zrównoważoną gospodarkę leśną

według planu zarządzenia lasu, zatwierdzonego

przez ministra właściwego do spraw środowiska.

Z poważaniem

Bogdan Dombrowski

(5620)

Sułkowskich w Rydzynie, znak: SPS-023-5620/12,

w odniesieniu do postawionych pytań, uprzejmie in-

421

formuję, że brak jest regulacji prawnych, które umoż-

liwiałyby reaktywowanie fundacji zlikwidowanych

ze zm.) i zwrócenie im majątku przejętego na wła-

sność Skarbu Państwa.

W szczególności takiej moż-

liwości nie przewiduje obowiązująca ustawa o funda-

cjach, zatem w związku z obecnym stanem prawnym

nie jest możliwe reaktywowanie Fundacji Rodziny

Sułkowskich w Rydzynie.

Jest natomiast możliwe

utworzenie nowej fundacji, z nowym zarządem i radą,

która będzie celami zbieżna z dawną Fundacją Ro-

dziny Sułkowskich w Rydzynie, będzie to jednak od-

rębny podmiot prawny.

Poza tym należy zauważyć, że możliwe jest usta-

nowienie fundacji w drodze odrębnej ustawy.

W pol-

skim systemie prawnym w ten sposób ustanowiono

fundacje pod nazwami Zakłady Kórnickie oraz Za-

kład Narodowy im. Ossolińskich, które mają konty-

nuować działalność w celach określonych w ustano-

wieniu ich fundatorów.

Ponadto informuję, że z racji wykonywania zadań

ministra właściwego w stosunku do Fundacji im. Ta-

deusza Łopuszańskiego nie wynikają kompetencje do

analizowania stanu prawnego i faktycznego, w wy-

niku którego doszło do likwidacji Fundacji Sułkow-

skich i przejęcia jej majątku na rzecz Skarbu Pań-

stwa w celu wskazania ewentualnych działań praw-

nych, które należałoby podjąć na rzecz reaktywowa-

nia dawnej Fundacji Sułkowskich i przywrócenia jej

majątku.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

posła Piotra Szeligi skierowaną do prezesa Rady Mi-

nistrów, przekazaną przy piśmie z dnia 20 czerwca

br., znak: DSPA-4810-5370-(1)/12, w sprawie obietnic

i rolnictwa uprzejmie informuję.

Zapewnienie odpowiednich dochodów dla produ-

centów rolnych, poprawa życia na wsi poprzez mo-

dernizację gospodarstw rolnych i rozwój infrastruk-

tury wiejskiej są celami wspólnej polityki rolnej

oraz wsparcia kierowanego w ramach polityki krajo-

wej.

Podstawowe mechanizmy pomocowe to:

1) wsparcie udzielane w ramach Programu Roz-

2) płatności bezpośrednie;

3) programy wsparcia krajowego.

Budżet Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na

lata 2007–2013 (PROW 2007–2013) wynosi 17,4 mld

euro.

Należy podkreślić, że polski PROW jest najwięk-

szym tego typu programem w Europie.

Spośród

wszystkich państw Unii Europejskiej Polska dokonu-

je największych płatności na cele związane z rozwo-

jem obszarów wiejskich.

Od początku wdrażania PROW 2007–2013 do

dnia 15 czerwca br. w ramach działań ww. programu

zostało złożonych 5 380 995 wniosków o przyznanie

pomocy, a na konta bankowe rolników przekazano

płatności w wysokości 35,36 mld zł (w tym 28,85 mld zł

Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

2007–2013 realizowany jest w ramach 4 osi:

— Oś 1.: Poprawa konkurencyjności sektora rol -

nego i leśnego;

— Oś 2.: Poprawa środowiska naturalnego i ob -

szarów wiejskich;

— Oś 3.: Jakość życia na obszarach wiejskich

— Oś 4.: LEADER.

Spośród wszystkich działań osi 1. największe zapo-

trzebowanie na środki ﬁnansoweodnotowanowra-

mach działania: Modernizacja gospodarstw rolnych.

Do dnia 31 grudnia 2011 r. na realizację operacji

w ramach tego działania wypłacono pomoc w wyso-

kości 4 063 446 488,90 zł.

Należy podkreślić, że początkowy budżet dla dzia-

łania: Modernizacja gospodarstw rolnych wynosił ok.

1,8 mld euro (łącznie środki publiczne UE i krajowe).

W związku z realizacją tzw. nowych wyzwań i przyzna-

niem Polsce dodatkowych środków budżet tego działa-

nia został zwiększony o ok. 69 mln euro.

Ze względu na

znaczenie działania: Modernizacja gospodarstw rol-

nych – dla poprawy konkurencyjności polskiego rolnic-

twa i duże zainteresowanie ze strony beneﬁcjentów

budżet tego działania zwiększono do kwoty 2,07 mld

euro, tj. o prawie 300 mln euro więcej niż planowano

na początku wdrażania PROW 2007–2013.

Pragnę poinformować, że na podstawie danych

z monitorowania oraz wyników prowadzonych ocen

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi dostosowuje

PROW 2007–2013 do zmieniających się warunków

zewnętrznych.

Ponadto, wychodząc naprzeciw ocze-

kiwaniom beneﬁcjentóworazposzczególnychinsty-

tucji zaangażowanych we wdrażanie PROW 2007–

–2013, resort rolnictwa podejmuje wysiłki w celu

uproszczenia wdrażania tego programu.

422

W 2009 r., w wyniku dokonanego na poziomie

unijnym przeglądu wspólnej polityki rolnej, budżet

polskiego PROW 2007–2013 został zwiększony o ok.

170 mln euro.

Środki z tego tytułu zostały przezna-

czone na realizację nowych priorytetów rozwoju ob-

szarów wiejskich, tj.:

— restrukturyzację sektora mleczarskiego – in -

westycje w ramach działania: Modernizacja gospo-

darstw rolnych;

— gospodarkę wodną – inwestycje w ramach dzia -

łania: Poprawianie i rozwijanie infrastruktury związa-

— bioróżnorodność – w ramach działania: Pro -

gram rolnośrodowiskowy;

— energię odnawialną – inwestycje w ramach

działania: Podstawowe usługi dla gospodarki i lud-

ności wiejskiej;

— internet szerokopasmowy – inwestycje w ra -

mach działania: Podstawowe usługi dla gospodarki

W związku z powodziami, jakie nawiedziły Polskę

w 2010 r., PROW 2007–2013 uzupełniono o działanie:

Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczo-

nego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz

czych.

Rozporządzeniem ministra rolnictwa i rozwoju

wsi z dnia 14 czerwca 2011 r., zmieniającym rozpo-

rządzenie w sprawie szczegółowych warunków i try-

łania: Przywracanie potencjału produkcji rolnej

pobiegawczych, umożliwiono ubieganie się o pomoc

również w przypadku wystąpienia w gospodarstwie

rolnym szkód spowodowanych przez huragan, deszcz

nawalny, grad, piorun, obsunięcia się ziemi, lawinę,

wiosenne.

Uprzejmie informuję, że mając na uwadze rzeczy-

wiste potrzeby beneﬁcjentów,MRiRWdokonałosze-

regu zmian w działaniach PROW 2007–2013, uła-

twiających pozyskanie środków pomocowych z tego

programu.

Polska, tak jak większość nowych państw człon-

kowskich UE, stosuje system jednolitej płatności ob-

szarowej (z ang. Single Area Payment Scheme – SAPS),

w ramach którego wypłacana jest jednolita płatność

obszarowa, a także krajowe uzupełniające płatności

bezpośrednie (z ang. Complementary National Direct

Payments – CNDP).

O przyznanie płatności ubiega

się corocznie ok. 1,4 mln rolników, a średnioroczna

powierzchnia, do której płatności są przyznawane

wynosi ok. 14 mln ha.

Jednolita płatność obszarowa przysługuje rolni-

stwa rolnego i kwaliﬁkującesiędoobjęciatąpłatno-

ścią, jeżeli:

1.

Posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie

mniejszej niż 1 ha i minimalna powierzchnia poje-

dynczej działki rolnej w ramach złożonego wniosku

nych rolniczo.

2.

Wszystkie grunty rolne są utrzymywane w dobrej

z normami) przez rok kalendarzowy, w którym został

3.

Spełnia pozostałe wymogi wzajemnej zgod-

ności.

4.

Został mu nadany numer identyﬁkacyjnywtry-

Krajowe uzupełniające płatności bezpośrednie re-

alizowane są obecnie w pięciu sektorach w postaci:

— uzupełniającej płatności podstawowej,

— płatności zwierzęcej,

— płatności niezwiązanej do chmielu,

— płatności niezwiązanej do skrobi oraz

— płatności niezwiązanej do tytoniu.

O płatności te mogą ubiegać się rolnicy spełniają-

cy warunki do przyznania jednolitej płatności obsza-

rowej oraz spełniający warunki dla poszczególnych

ww. płatności.

Uzupełniająca płatność podstawowa przysługuje

do powierzchni upraw m.in. zbóż, roślin oleistych,

wysokobiałkowych, strączkowych oraz niektórych

upraw nasiennych.

Płatność przysługuje również do

uprawa roślin, pod warunkiem, że rolnik dokonał

zasiewu (zielony nawóz), przeorał grunt w terminie

pozostaje wyłączony z uprawy nie dłużej niż 1 rok.

Płatność zwierzęca jest płatnością historyczną.

Przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielo-

nych zadeklarowanych we wniosku, nie większej jed-

nak niż powierzchnia maksymalna ustalana dla każ-

dego wnioskodawcy indywidualnie na podstawie po-

wierzchni upraw paszowych oraz pogłowia zwierząt

w historycznym okresie referencyjnym.

Płatność niezwiązana do chmielu realizowana

Przysługuje do powierzchni uprawy chmielu, do któ-

rej przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni

Płatność niezwiązana do skrobi przysługuje rol-

skania płatności niezwiązanej.

Płatność ta wypłaca-

na jest w zależności od indywidualnej ilości referen-

cyjnej stanowiącej ilość ekwiwalentu skrobi otrzyma-

nego z ziemniaków skrobiowych dostarczonych w ra-

mach umowy kontraktacji zawartej na rok gospodar-

czy 2007/2008.

Płatność niezwiązana do tytoniu przysługuje rol-

skania płatności niezwiązanej, czyli przysługuje do

423

surowca tytoniowego wyprodukowanego w ramach

Ponadto polscy rolnicy mogą liczyć na inne rodza-

je wsparcia, tj. mogą ubiegać się o:

— płatność cukrową,

— płatność do pomidorów,

— oddzielną płatność do owoców miękkich, a także

— wsparcie specjalne w postaci: płatności do

krów, płatności do owiec, płatności do tytoniu oraz

specjalnej płatności do roślin strączkowych i motyl-

kowatych drobnonasiennych.

Płatność cukrowa jest płatnością oddzieloną od

na na podstawie danych z okresu referencyjnego.

Przysługuje rolnikowi, który spełnia w danym roku

warunki do przyznania jednolitej płatności obszaro-

który zawarł w roku gospodarczym 2005/2006 lub

2006/2007 umowę dostawy buraków cukrowych

z producentem cukru.

Płatność do pomidorów jest również płatnością

oddzieloną od produkcji (płatnością historyczną)

i przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki do

spodarczym 2006/2007 (rok referencyjny) dostarczył

pomidory do przetworzenia.

Płatność ta przysługuje

do masy netto pomidorów dopuszczonych w danym

roku do przetworzenia.

Oddzielna płatność do owoców miękkich (również

płatność historyczna) przysługuje rolnikowi, który

ści oraz przyznano mu za 2008 r. przejściowe płatno-

ści z tytułu owoców miękkich.

Oddzielna płatność do

wy malin i truskawek, do której przyznano przejścio-

Wsparcie specjalne realizowane jest w ramach

czterech rodzajów płatności:

1) do krów,

2) do owiec,

3) do powierzchni upraw roślin strączkowych

płatność obszarowa oraz

4) do tytoniu wysokiej jakości.

— W przypadku płatności do krów – posiadają nie

w stadach, których siedziba znajduje się w wojewódz-

twach: lubelskim, podkarpackim, śląskim, święto-

krzyskim i małopolskim.

— W przypadku płatności do owiec – posiadają

przynajmniej 10 sztuk owiec (samic) w wieku co naj-

mniej 12 miesięcy w stadach, których siedziba znaj-

duje się w województwach: małopolskim, podkarpac-

kim, śląskim, opolskim i dolnośląskim, a od 2012 r.

również łódzkim i świętokrzyskim.

— W przypadku specjalnej płatności obszarowej

wsparcie przysługuje do powierzchni upraw roślin

wianych w plonie głównym, o ile nie zostały one zade-

klarowane we wniosku o przyznanie płatności w ra-

mach PROW 2007–2013, w pakietach: rolnictwo ekolo-

giczne, rolnictwo zrównoważone, zachowanie zagrożo-

nych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie.

— W przypadku płatności do tytoniu – uprawiają

tytoń spełniający określone wymagania jakościowe

w tzw. rejonach uprawy tytoniu, na podstawie umo-

wy na uprawę lub umowy kontraktacji zawartej

z zatwierdzonym pierwszym przetwórcą surowca ty-

toniowego.

Od 2004 r. do dnia 31 maja 2012 r.

Agencja Re-

strukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wypłaciła

łącznie 76,859 mld zł płatności (ﬁnansowanychza-

równo z budżetu UE, jak i płatności uzupełniających

ﬁnansowanychzbudżetukrajowego).

Wramachtej

kwoty wypłacono m.in.*

)

:

1) 43 578 mln zł na jednolitą płatność obszarową,

2) 25 296 mln zł na uzupełniającą płatność pod-

stawową,

3) 3 887 mln zł na płatność zwierzęcą,

4) 10,4 mln zł na płatność niezwiązaną do chmie-

lu (plus 9,4 mln zł w ramach płatności związanej do

chmielu wypłacanej do 2009 r.),

5) 3 339 mln zł na płatność cukrową,

6) 106,8 mln zł na płatność do pomidorów,

7) 232,1 mln zł na płatność do krów,

8) 12,03 mln zł na płatność do owiec,

9) 87,7 mln zł na płatność do powierzchni upraw

nych.

Poziom wypłacanych płatności wzrasta z roku na

rok, zgodnie z wynegocjowanym harmonogramem

(tzw. zasadą phasing-in).

Należy przy tym zauważyć,

że krajowe płatności uzupełniające, choć nie są obli-

gatoryjne, corocznie realizowane są w maksymalnej

dopuszczonej prawem unijnym wysokości.

Warto podkreślić, że dzięki inicjatywie nowych

państw członkowskich w roku 2013 możliwa będzie

realizacja tzw. wsparcia krajowego.

W rozporządze-

niu Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającym

rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 w zakresie

w odniesieniu do roku 2013 (jego ostateczne przyjęcie

planowane jest na wrzesień 2012 r.) znalazła się po-

prawka, która umożliwia wypłatę tego wsparcia na

jak odbywa się to w przypadku płatności uzupełnia-

jących w 2012 r.

Polska zamierza z tej możliwości

skorzystać.

*

)

Lista ta nie obejmuje płatności do tytoniu, której realizacja

rozpoczęła się w kampanii 2012 r. oraz oddzielnej płatności do

owoców miękkich, która również realizowana jest od 2012 r.

Nie

obejmuje również płatności do roślin energetycznych, której wy-

płata została zakończona w 2009 r. oraz przejściowej płatności

do owoców miękkich, która zakończona została w 2011 r.

424

Programy wsparcia krajowego dla producentów

rolnych obejmują:

a) dopłaty do oprocentowania kredytów dla rol-

przez suszę,

a ponadto

d) dotacje przedmiotowe dla różnych podmiotów

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów

producenci rolni mogą ubiegać się o kredyty inwesty-

cyjne udzielane w ramach następujących linii kredy-

towych:

40 roku życia – symbol nMR,

4) kredyt na realizację inwestycji w rolnictwie

poz. 983, z późn. zm.) – symbol nGP,

żowego programu restrukturyzacji przetwórstwa

żowego programu mleczarstwa” – symbol nBR15,

11) kredyt na realizację inwestycji w gospodar-

nosić więcej niż 4 mln zł – linia nGR;

nNT, nBR10, nBR13, nBR14, nBR15;

dów inwestycyjnych i wynosić więcej niż 8 mln zł;

3) w przypadku inwestycji realizowanych w prze-

nie: nIP, nGP, nBR13, nBR14, nBR15;

5) w przypadku zakupu udziałów jednoosobowych

dzenia działalności w zakresie sztucznego unasienia-

6) w przypadku CSK 80% wartości nakładów in-

westycyjnych na gospodarstwo rolne i wynosić więcej

jej podpisania nominalną kwotę pomocy w formie czę-

nBR15,

3) w przypadku CSK okres ewentualnej karencji

425

1) kredytobiorcę:

a) linia nIP – w wysokości połowy powyższego

b) pozostałe linie kredytowe – w wysokości 0,25

2) agencję – w pozostałej części.

W planie ﬁnansowymAgencjiRestrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa na 2012 r. dopłaty do opro-

centowania kredytów bankowych na sﬁnansowa-

nie części kosztów inwestycji i częściową spłatę

kapitału kredytów zaplanowane są środki w wyso-

kości 814 274 tys. zł.

Odpowiadając na pytanie pana posła dot. reformy

KRUS, informuję, że zadanie opracowania koncepcji

reformy systemu ubezpieczenia społecznego rolników

zostało wpisane do wykazu prac legislacyjnych rządu.

W roku 2013 zgodnie z zapowiedzią premiera

w exposé będą wdrażane mechanizmy zreformowa-

Należy się zatem spodziewać, że koncepcja komplek-

sowej reformy systemu KRUS powstanie w 2014 r.

Aktualnie za element reformy należy uznać

uchwaloną przez parlament w dniu 11 maja 2012 r.

rych innych ustaw, która podwyższa wiek emerytal-

ny zarówno w powszechnym, jak i rolnym systemie

ubezpieczeń społecznych i wejdzie w życie z dniem

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

-023-5624/12, przekazanym przy piśmie podsekreta-

DSPA-4810-5362-(1)/12, przy którym przesłana zo-

w exposé w 2007 r., dotyczących obniżenia podatków,

uprzejmie informuję.

Odnosząc się do pytania pierwszego i trzeciego

w zakresie czasowego podwyższenia stawek tego po-

ność czasowego podwyższenia stawek podatku VAT

towej państwa będącej skutkiem globalnego kryzysu

nienia stabilności ﬁnansówpublicznychrządpodjął

szereg działań, które zostały sprecyzowane w Wielo-

letnim Planie Finansowym Państwa na lata 2010–

–2013 (przyjętym przez Radę Ministrów w drodze

żały m.in. zmiany w systemie podatkowym.

Jedną

wyższenie stawek podatku VAT o 1 punkt procen-

blemów ze zbilansowaniem deﬁcytówbudżetowych,

Polska nie była jedynym państwem członkowskim

niło to aż kilkanaście państw członkowskich Unii

chy, Hiszpania, Portugalia, Finlandia).

Wprowadzo-

w porównaniu do podwyżek dokonanych w innych

państwach członkowskich (dochodzących do 4–5 punk-

tów procentowych).

Jednocześnie, podejmując decyzję o podwyższeniu

i z 7% na 8%), podjęto starania, aby po wygaśnięciu

ności oraz książek i czasopism specjalistycznych).

426

kowane są również najniższą, możliwą do stosowania

Odpowiadając zatem na pytanie pana posła, na-

leży wskazać, że podniesienie stawek podatku VAT

niesienie stawek tego podatku na towary, w stosunku

czesnym obniżeniu stawki podatku VAT na podsta-

wowe produkty żywnościowe (do 5%) stanowiło w pew-

nym zakresie zabezpieczenie mniej zamożnej części

społeczeństwa przed skutkami ewentualnego wzro-

stu cen.

Natomiast w zakresie wpływu podwyższenia po-

datku VAT na wzrost dochodów budżetu państwa

w 2011 r. informuję, że z uwagi na system rozliczeń

oraz konstrukcję podatku od towarów i usług, osza-

cowanie rzeczywistego skutku budżetowego z tytułu

zmiany stawek tego podatku wprowadzonych ww.

ustawą jest niemożliwe.

W związku z powyższym

zowanych zmian należy określić w wysokości plano-

wanej, tj. ok. 5,7 mld zł.

Odnosząc się do pytania drugiego dotyczącego

kwestii przewidywanych zmian w zakresie innych

podatków, uprzejmie informuję.

W latach 2007–2011

były podejmowane działania służące obniżeniu ob-

ciążeń ﬁskalnychztytułupodatkówdochodowych.

ska było opowiedzenie się za utrzymaniem wprowa-

realizacji obietnicy obniżenia podatków, o której

mowa w exposé w 2007 r. było m.in.:

427

niebędącymi pracownikami płatnika;

9) zlikwidowanie 10% zryczałtowanego podatku

o podobnym charakterze, zawieranych poza działal-

13) zmiana deﬁnicjimałegopodatnikapolegająca

euro.

Z tego limitu mogli korzystać mali podatnicy

dzenie działalności.

Ponadto, co do zasady, podatnicy

którzy rozpoczęli prowadzenie działalności w latach

2008–2009 mogli dokonywać jednorazowych odpisów

Efektem powyższych działań jest niewątpliwy

spadek obciążeń z tytułu podatku dochodowego od

Również w obszarze podatku dochodowego od

(13–16).

Ponadto należy wskazać, że Polska, tak jak więk-

szość państw członkowskich Unii Europejskiej, obję-

ta jest w chwili obecnej procedurą nadmiernego de-

ﬁcytuizgodniezrekomendacjąRadyEcoﬁnjestzo-

bowiązana do obniżenia w sposób wiarygodny i trwa-

kraczającego wartości referencyjnej 3% PKB.

W związ-

niłoby w sposób istotny osiągnięcie założonego celu,

nienie podjętych przez stronę polską zobowiązań.

Dodatkowo pragnę poinformować, że obecnie pro-

wadzone są prace legislacyjne nad zmianą ustawy

związane z wykonaniem wyroku Trybunału Konsty-

tucyjnego z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt P 36/10.

Regulacje prawne zaproponowane w założeniach do

projektu ww. ustawy mają na celu umożliwienie sko-

rzystania z ulgi mieszkaniowej, określonej w art. 16

ust. 1 pkt 3 ustawy, osobom z III grupy podatkowej,

428

nad spadkodawcą na podstawie umowy zawartej

przed organem gminy, a spadkodawca zmarł po dniu

1 stycznia 2007 r.

W wyniku nowelizacji przepisów

przedmiotowej ustawy po stronie podatników nastą-

pi zmniejszenie obciążeń ﬁskalnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

-5625/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

w 2007 r., dotyczącym ułatwienia młodym ludziom

startu zawodowego, odpowiadając na pytanie pana

posła o kroki, jakie zamierza podjąć rząd, aby przed-

siębiorcy zatrudniający młodych ludzi chcieli wypła-

cać im wynagrodzenie adekwatne do wykonywanej

pracy, a nie najniższe, uprzejmie informuję, że po-

wszechnie obowiązujące minimalne gwarancje pła-

cowe określają przepisy ustawy z dnia 10 październi-

Ustalona na warunkach określonych w tej usta-

wie kwota minimalnego wynagrodzenia wyznacza

dolną granicę wysokości wynagrodzenia przysługu-

jącego każdemu pracownikowi zatrudnionemu w peł-

nym miesięcznym wymiarze czasu pracy niezależnie

od posiadanych kwaliﬁkacji,zaszeregowaniaosobi-

jak również szczególnych właściwości i warunków

pracy.

Wysokość wynagrodzenia pracownika w okresie

cę.

W 2012 r. minimalne wynagrodzenie za pracę

wynosi 1500 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

go wynagrodzenia za pracę w 2012 r.; Dz. U. Nr 192,

poz. 1141), przy czym kwota ta obejmuje nie tylko

wynagrodzenie zasadnicze, ale i inne składniki wy-

nagrodzenia (np. dodatek za wysługę lat, premię)

przysługujące pracownikowi.

Odpowiadając na pytanie pana posła, w jaki spo-

sób rząd zamierza zachęcić polskich przedsiębiorców

pragnę poinformować, że bardzo popularnym instru-

mentem rynku pracy w zamyśle ustawodawcy, co

prawda skierowanym do osób bezrobotnych, ale bar-

dzo korzystnym także dla pracodawców, jest staż.

zdeﬁniowany jako „nabywanie przez bezrobotnego

wiązania stosunku pracy z pracodawcą” – art. 2 ust. 1

pkt 34.

Celem skierowania do odbycia stażu jest umożli-

wienie osobie bezrobotnej nabycia umiejętności prak-

tycznych i zdobycie doświadczenia zawodowego w rze-

czywistych warunkach pracy.

Z drugiej strony pra-

codawca ma możliwość nieodpłatnego sprawdzenia

młodego człowieka w rzeczywistych warunkach pra-

cy oraz nauczenia go potrzebnych w jego przedsię-

biorstwie umiejętności.

W ten sposób może sobie

przygotować bez ponoszenia kosztów wartościowego

pracownika, który po zakończeniu stażu podejmie

zatrudnienie, posiadając już doświadczenie w pracy

w tym przedsiębiorstwie.

Ze stażu mogą korzystać bezrobotni będący w szcze-

gólnej sytuacji na rynku pracy, a w tym do 25. roku

życia, oraz bezrobotni absolwenci szkół wyższych,

którzy nie ukończyli 27. roku życia.

Staż odbywa się

codawcą według programu określonego w umowie.

otrzymują w trakcie stażu stypendium.

Obecnie jest

to 120% zasiłku.

Po zakończeniu stażu starosta wy-

daje bezrobotnym zaświadczenie o odbyciu stażu.

Dodatkowo pracodawcy ubiegający się o organi-

zację stażu mogą wskazać imię i nazwisko osoby, któ-

ra ma być skierowana na staż.

A zatem pracodawca

może sam zrekrutować potencjalnych stażystów.

Pracodawca może też skorzystać w tym zakresie z po-

mocy urzędu pracy, określając kwaliﬁkacje, wy-

kształcenie czy też predyspozycje psychoﬁzycznepo-

tencjalnych kandydatów do odbycia stażu.

Pragnę również poinformować, że w roku bieżą-

cym Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wdro-

żyło program „Młodzi na rynku pracy”, którego ce-

lem jest zmniejszenie bezrobocia młodzieży.

Jednym z elementów programu było przeznacze-

nie przez ministra pracy i polityki społecznej części

środków rezerwy Funduszu Pracy na sﬁnansowanie

programów specjalnych skierowanych do osób bezro-

botnych i poszukujących pracy do 30. roku życia.

W ramach realizacji programów specjalnych powia-

towe urzędy pracy projektowały modułowe programy

429

zawierające zachęty ﬁnansowedlapracodawcówna

zatrudnienie młodzieży.

Pragnę również poinformować, że w ramach pro-

gramu uruchomiona została także realizacja projek-

tu pilotażowego pn. „Twoja kariera – twój wybór”,

W ramach pilotażu przewidziano m.in. bon dla

szej, w ramach którego starosta będzie mógł dokonać

refundacji poniesionych przez pracodawcę kosztów

w wysokości zasiłku.

Trafność zaproponowanych w pilotażu rozwiązań

zostanie zweryﬁkowanawtrakcierealizacjiprojektu

pilotażowego.

Po zakończeniu jego realizacji i zwery-

ﬁkowaniuwynikówzostanieuzyskanaodpowiedźna

pytanie, czy wprowadzenie nowego podejścia do pra-

cy z osobami młodymi oraz wdrożenie nowych roz-

wiązań motywujących te osoby do samodzielnego

podejmowania działań zmierzających do zatrudnie-

nia, w oparciu o środki Funduszu Pracy, okażą się

bardziej efektywne od dotychczasowych działań usta-

wowych.

Jeżeli realizacja projektu przyniesie pozytywne

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

ligę za wyczerpujące.

Łączę wyrazy szacunku

-5626/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

w 2007 r., odpowiadając na pytanie pana posła o kro-

ki, jakie zamierza podjąć rząd, aby zahamować wzrost

bezrobocia i spowodować jego spadek, uprzejmie in-

przez redystrybucję środków Funduszu Pracy, za-

pewnia realizację zadań wynikających z ustawy

strowane w powiatowych urzędach pracy mogą sko-

rzystać z szerokiego spektrum wsparcia określonego

wających z obowiązujących dokumentów rządo-

*

)

430

nik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, które

stałe usługi i instrumenty generujące dodatkowe

z zakresem umiejętności i kwaliﬁkacjizawodowych

niezbędnym do zatrudnienia uczestnika programu

rego celem jest zmniejszenie bezrobocia młodzieży.

W ramach realizacji programu minister pracy i poli-

tyki społecznej przeznaczył część środków rezerwy

Funduszu Pracy na sﬁnansowanieprogramówspe-

mu uruchomiona została także realizacja projektu

rego zadaniem jest przetestowanie wzorcowego sche-

cia oraz wdrożenie innowacyjnych narzędzi służą-

Odpowiadając na pytanie pana posła, czy plano-

wane są zmiany przepisów, które mają zapobiec wzro-

stowi bezrobocia, uprzejmie informuję, że aktualnie

nad zmianą przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia

się zwiększenie nakładów finansowych na walkę

z bezrobociem, uprzejmie informuję, że wysokość

opublikowana 15 marca br. (poz. 273) określa, że wy-

urzędów pracy podzielono zgodnie z rozporządzeniem

na finansowane zadań w województwie (Dz. U.

Rezerwa ministra w znacznej mierze przeznaczo-

na została na wspomniane już sﬁnansowaniereali-

zowanych przez urzędy pracy programów specjalnych

dedykowanych osobom w wieku do 30. roku życia, jak

również na sﬁnansowanie programów specjalnych

skierowanych do osób bezrobotnych i poszukujących

pracy po 50. roku życia oraz na realizację projektu

Na bieżąco realizowane są również z rezerwy mi-

nistra wnioski samorządów na ﬁnansowanieprogra-

renach, na których miały miejsce klęski żywiołowe,

a także programów aktywizacji zawodowej bezrobot-

mi monitorowanymi.

Pragnę poinformować, że minister pracy i polity-

ki społecznej pozostanie aktywny w monitorowaniu

431

sytuacji na rynku pracy oraz jej rozwoju wynikają-

cego z poziomu i stopy bezrobocia w poszczególnych

województwach oraz w reagowaniu w przypadku nie-

korzystnego rozwoju sytuacji, poprzez uruchamianie

środków Funduszu Pracy z rezerwy ministra, a tak-

że we wnioskowaniu w sprawie zmiany planu ﬁnan-

sowego Funduszu Pracy w oparciu o realizowane

dodatkowe przychody funduszu.

Takie działania po-

winny spotkać się ze wsparciem ze strony sejmowej

komisji do spraw ﬁnansówpublicznychpoprzezwy-

rażenie pozytywnej opinii w zakresie ewentualnych

wniosków kierowanych do ministra ﬁnansówwopar-

ciu o przepisy art. 29 ust. 8–12 ustawy z dnia 27 sierp-

nia 2009 roku o ﬁnansachpublicznych.

Aktualnie trwają prace resortów pracy i ﬁnansów

dotyczące możliwości uruchomienia jeszcze w bieżą-

cym roku dodatkowej puli środków na ﬁnansowanie

aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

(5653)

terpelację pana posła Lucjana Pietrzczyka w sprawie

-5653/12, przedstawiam następujące stanowisko.

Na wstępie pragnę wskazać, że wolność zrzesza-

nia się, zagwarantowana w art. 58 Konstytucji RP

oraz w umowach międzynarodowych, których Polska

jest stroną, realizowana jest przede wszystkim przez

prawo do zakładania i przystępowania do stowarzy-

poz.855, z późn. zm.).

Zgodnie z preambułą tej ustawy jej uchwalenie

następuje w celu stworzenia warunków do pełnej re-

alizacji gwarantowanej przepisami Konstytucji RP

wolności zrzeszania się zgodnie z Powszechną Dekla-

racją Praw Człowieka i Międzynarodowym Paktem

prawa czynnego uczestnictwa w życiu publicznym

indywidualnych zainteresowań.

Ustawa Prawo o stowarzyszeniach stanowi, że

prawo do zrzeszania się w stowarzyszeniach przysłu-

guje obywatelom polskim mającym pełną zdolność do

nych (art. 3 ust 1 ustawy), a nadto rozszerza je na

prawo zrzeszania się przez objęcie nim osób niema-

jących pełnej zdolności do czynności prawnych (tj.

na cudzoziemców.

Prawo zrzeszania przysługuje w pełnym wymia-

rze cudzoziemcom mającym miejsce zamieszkania

w Polsce, którzy mogą zrzeszać się w stowarzysze-

niach na takich samych zasadach jak obywatele pol-

jący miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypo-

spolitej Polskiej mogą zrzeszać się w stowarzysze-

niach zgodnie z przepisami obowiązującymi obywa-

teli polskich.

Mają oni zatem prawo do tworzenia

stowarzyszeń oraz prawo do wstępowania do już ist-

niejących stowarzyszeń.

Mogą zatem wchodzić w skład

komitetów założycielskich stowarzyszeń.

W świetle powyższych uregulowań nie ma zatem

żadnych przeszkód prawnych, aby założycielami i wy-

łonionymi z jego grona członkami komitetu założy-

cielskiego byli wyłącznie cudzoziemcy, przy czym

każdy z nich w okresie tworzenia stowarzyszenia,

a więc od chwili rozpoczęcia zebrania założycielskie-

go do momentu wpisu stowarzyszenia do Krajowego

Rejestru Sądowego, musi mieć miejsce zamieszkania

w Rzeczypospolitej Polskiej.

Okoliczność ta jest ba-

dana przez sąd rejestrowy.

Komitet założycielski sto-

warzyszenia zobowiązany jest bowiem dołączyć do

wniosku o wpis stowarzyszenia do Krajowego Reje-

stru Sądowego m.in. listę członków założycieli, której

jednym z obligatoryjnych elementów jest obowiązek

wskazania miejsca zamieszkania (art. 12 ustawy

Prawo o stowarzyszeniach).

Natomiast podnoszone w interpelacji wątpliwości

wiążą się z ustaleniem istniejącego oraz pożądanego

zakresu prawa do zrzeszania się dla cudzoziemców

niemających miejsca zamieszkania na terytorium

RP.

Ich sytuacja kształtuje się inaczej niż cudzoziem-

ców mających w Polsce miejsce zamieszkania.

Zgod-

nie z art. 4 ust 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach

cudzoziemcy niemający miejsca zamieszkania na te-

rytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą wstępować

możliwość.

Tym samym cudzoziemcy niemający miej-

sca zamieszkania na terenie Polski nie mogą tworzyć

stowarzyszeń jako członkowie założyciele ani samo-

dzielnie, ani łącznie, czy to z obywatelami polskimi,

czy z cudzoziemcami mającymi miejsce zamieszkania

432

na terenie RP.

Nie mogą zatem być członkami komi-

tetu założycielskiego wyłanianego z grona takich

założycieli.

Mogą oni jedynie przystąpić do istnieją-

cych już (wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowe-

go) stowarzyszeń, a także zasiadać w jego władzach

(tj. zarządzie i organie kontroli wewnętrznej) pod wa-

runkiem, że obowiązujący statut stowarzyszenia prze-

widuje możliwość wstępowania cudzoziemców niema-

jących miejsca zamieszkania na terytorium RP do

konkretnego stowarzyszenia oraz nadaje im bierne

Zatem rozróżnienie na cudzoziemców mających

miejsce zamieszkania w Polsce (art. 4 ust 1 ustawy)

oraz niemających miejsca zamieszkania na terytorium

Polski (art. 4 ust 2 ustawy) daje podstawę do przyjęcia,

że na gruncie obowiązującego prawa ci ostatni korzy-

stają z prawa zrzeszania się w węższym zakresie

w porównaniu z cudzoziemcami mającymi w Polsce

miejsce zamieszkania.

Cudzoziemcy niemający w Pol-

sce miejsca zamieszkania nie mogą bowiem tworzyć

stowarzyszeń, a jedynie przystępować do stowarzy-

szeń już istniejących (art. 4 ust 2 ustawy).

Wydaje się,

że nie ma celowościowego uzasadnienia czy też mery-

torycznych argumentów przemawiających przeciwko

uczestnictwu cudzoziemców niemających miejsca za-

mieszkania na terytorium RP już od samego począt-

ku, tj. na etapie tworzenia stowarzyszenia.

W myśl art. 32 ust. 1 zd.

2 Konstytucji RP, wszy-

dze publiczne.

Trybunał Konstytucyjny od począt-

ku swego istnienia (orzeczenie z 09.03.1988, U 7/87,

OTK 1/1988, poz. 1) konsekwentnie stoi na stanowi-

sku, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa

polega na tym, że wszystkie podmioty prawa, cha-

rakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną)

zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i fawo-

ryzujących.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego

różne traktowanie przez prawo określonych grup

podmiotów powinno być uzasadnione i musi być

różnicującej podmioty prawa.

Zróżnicowanie przybie-

ra formę niedopuszczalnej dyskryminacji, jeśli nie

jest oparte na „obiektywnych i racjonalnych kryte-

riach” (opinia Komitetu Praw Człowieka ONZ w spra-

wie Waldman p. Kanadzie z dnia 03.11.1999, skarga

nr 694/1996).

Obowiązek równego, niedyskryminacyjnego, trak-

towania przez władze, a także jedyne dopuszczalne

ograniczenia prawa stowarzyszania się zawarte są

w przepisach Międzynarodowego Paktu Praw Oby-

watelskich i Politycznych.

Zgodnie z art. 22 paktu

każdy ma prawo do swobodnego stowarzyszania się

powania do związków zawodowych w celu ochrony

swych interesów.

Wykonywanie tego prawa może zo-

stać ograniczone na mocy ustawy, jeśli jest to w in-

teresie bezpieczeństwa państwowego lub publiczne-

go, porządku publicznego bądź dla ochrony zdrowia

nych osób.

Trudno uznać, by ograniczenie uprawnienia cu-

dzoziemców niemających w Polsce miejsca zamiesz-

kania do tworzenia stowarzyszeń wynikał z której-

kolwiek przyczyny wskazanej w art. 22 paktu, by

istniały podstawy różnego traktowania w tym zakre-

sie cudzoziemców mających miejsce zamieszkania

RP, cudzoziemców niemających miejsca zamieszka-

nia w Polsce i obywateli polskich.

Zauważyć też warto, ze obowiązujący art. 4 ust 2

wolność zrzeszania się cudzoziemców niemających

w Polsce miejsce zamieszkania, może budzić uzasad-

Europejskiej (art. 12 TWE, art. 18 TFUE).

Przepisy

te zakazują wszelkiej dyskryminacji ze względu na

traktatów unijnych w zakresie zagwarantowanych

w nim swobód przepływu osób, usług i kapitału.

Pra-

wo to, jako prawo podmiotowe, powinno być chronio-

ne przed sądami państw członkowskich.

Wskazane

przepisy, jako bezpośrednio skuteczne przepisy pra-

wa wspólnotowego, mają pierwszeństwo w stosowa-

niu przed sprzecznymi z nimi przepisami prawa

państw członkowskich.

Można zatem powoływać się

na te przepisy przed sądem krajowym i żądać nieza-

stosowania przepisów prawa krajowego, które odma-

wia cudzoziemcom ochrony gwarantowanej dla wła-

snych obywateli.

Na przepisy te mogą powoływać się

obywatele państw członkowskich Wspólnoty (UE),

jak również obywatele państw trzecich wywodzący

swoje prawa z prawa wspólnotowego.

Przedstawiając powyższe, pragnę uprzejmie poin-

formować, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie pro-

wadzi prac mających na celu nowelizację ustawy Pra-

wo o stowarzyszeniach.

Wynika to z faktu, iż zakres

kompetencji ministra sprawiedliwości obejmuje spra-

wy ujęte w dziale sprawiedliwość, który to dział sto-

nictwa, prokuratury, notariatu, adwokatury i radców

rębnych, wykonywania kar oraz środków wychowaw-

oraz spraw pomocy postpenitencjarnej i tłumaczy

przysięgłych.

Nadto minister sprawiedliwości zapew-

nia przygotowywanie projektów kodyﬁkacji prawa

cywilnego, w tym rodzinnego, oraz prawa karnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

433

Odpowiedź

023-5654/12, przy którym przekazano interpelację

posłów Renaty Butryn i Piotra Tomańskiego, w sprawie

deﬁcytujednosteksamorząduterytorialnego,uprzej-

mie informuję, co nastepuje.

Zasady i tryb ustalania kwot poszczególnych częś-

W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej trwają obecnie

prace nad dwoma projektami ustaw zmieniających

nego, tj. nad projektem obywatelskim (druk nr 19)

oraz projektem komisyjnym (druk nr 230).

Rozwiązania zawarte w obu projektach ustaw

lania wpłat do budżetu państwa dokonywanych przez

jednostki samorządu terytorialnego, których docho-

dy podatkowe są wyższe od średniej krajowej oraz

zmniejszenia ich wysokości, co oznaczałoby zmniej-

szenie wysokości środków przeznaczonych na część

jewództw.

Przedstawione projekty, zarówno obywatelski, jak

i komisyjny, nie zawierają zmian dotyczących zasad

ustalania części wyrównawczej subwencji ogólnej dla

jednostek samorządu terytorialnego, która tworzona

jest w całości ze środków budżetu państwa.

Ministerstwo Finansów przeprowadziło analizy

rozwiązań zawartych w ww. projektach ustaw zmie-

terytorialnego, a ich wyniki zostały przedstawione

w stanowiskach rządu z dnia 14 lutego 2012 r. wobec

obywatelskiego projektu ustawy (druk nr 19) oraz

z dnia 18 maja 2012 r. wobec komisyjnego projektu

ustawy (druk nr 230).

Pomimo zastrzeżeń Rada Mi-

nistrów, mając na względzie potrzebę przeanalizowa-

nia systemu wpłat jednostek samorządu terytorial-

nia obecnie funkcjonującego mechanizmu, zareko-

mendowała prowadzenie dalszych prac nad projek-

tem we właściwych komisjach sejmowych.

równoważącą subwencji ogólnej.

ustaw, pragnę podkreślić, iż propozycje limitu deﬁ-

cytu dla sektora samorządowego oraz zaproponowa-

ne rozwiązania dotyczące ograniczenia deﬁcytusek-

tora samorządowego w przypadku jego przekrocze-

nia, zostały opracowane na podstawie propozycji

strony samorządowej (wypracowanych przez Zespół

ds. Systemu Finansów Publicznych Komisji Wspólnej

Mechanizm ograniczenia deﬁcytu sektora sa-

morządowego, który miałby być stosowany w sytua-

cji zagrożenia przekroczenia ustawowego limitu de-

ﬁcytuprzeztensektor,maspełniaćfunkcjęprewen-

cyjną.

Projektowane rozwiązanie dotyczy całego

sektora samorządowego, a nie poszczególnych jednos-

tek.

Nie jest zatem możliwe przyjęcie w projekcie

ustawy szczególnych wyłączeń dla jednostek sa-

morządu terytorialnego z obszaru województw pod-

karpackiego, lubelskiego, świętokrzyskiego i war-

mińsko-mazurskiego.

Wyłączenie spod planowanej

reguły wydatkowej samorządów z ww. obszaru, ozna-

czałoby stosowanie preferencji tylko dla niektórych

samorządów, co prowadziłoby do nierównego trakto-

wania jednostek, a jednocześnie przeczyłoby formule

ograniczenia deﬁcytu.

Celem tych propozycji jest przyjęcie rozwiązań,

które zapobiegną powstawaniu sytuacji, kiedy deﬁcyt

sektora ﬁnansów publicznych przekroczyłby pułap

wynikający z rekomendacji Rady Ecoﬁnzdnia6lip-

ca 2009 r., co mogłoby wiązać się z istotnymi sankc-

jami ﬁnansowymidlaPolski,zwłaszczawzakresie

zawieszenia dostępu do środków pomocowych.

W ra-

mach obecnej perspektywy ﬁnansowej(nalata2007–

dynie dostępu do środków Funduszu Spójności.

Jed-

nak w nowej perspektywie ﬁnansowej(nalata2014–

2020) Komisja Europejska proponuje rozszerzenie

zawieszenia dostępu do środków unijnych także

o środki pochodzace z funduszy strukturalnych oraz

z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Z perspek-

tywy Polski zawieszenie dostępu do środków służą-

cych rozwojowi, między innymi jednostek samorządu

terytorialnego, jest wysoce niepożądane.

Jednym z instrumentów polityki regionalnej wy-

równywania szans rozwojowych województw Polski

Wschodniej z lepiej rozwiniętymi regionami Polski

i całej Wspólnoty Europejskiej jest realizowany – przy

użyciu środków pochodzących z budżetu Unii Euro-

pejskiej – Program Operacyjny Rozwój Polski

Wschodniej (PO RPW) na lata 2007–2013.

Celem

tego programu, realizowanego na obszarze pięciu wo-

jewództw Polski Wschodniej (woj. lubelskiego, woj.

podkarpackiego, woj. podlaskiego, woj. świętokrzy-

434

skiego i woj. warmińsko-mazurskiego), jest niwelo-

wanie nadmiernych dysproporcji w rozwoju społecz-

no-gospodarczym pomiędzy regionami w kraju, jak

i regionami całej Unii Europejskiej.

Program ten sta-

nowi dodatkowy element wsparcia z funduszy struk-

turalnych wzmacniający działania innych progra-

mów realizowanych w ramach „Narodowych Strate-

gicznych Ram Odniesienia 2007–2013”, tj. regional-

nych programów operacyjnych wdrażanych przez

samorządy województw oraz krajowych programów

operacyjnych – innowacyjna gospodarka, infrastruk-

tura i środowisko, kapitał ludzki, pomoc techniczna

oraz programów Europejskiej Współpracy Teryto-

rialnej.

W ramach przyjętej w 2010 r. przez Radę Mini-

strów Krajowej Strategii Rozwoju Regionalnego

2010–2020: Regiony, miasta, obszary wiejskie, prze-

widuje się kontynuowanie wspierania procesów roz-

wojowych w makroregionie Polski Wschodniej.

Niemniej jednak należy zauważyć, iż rozwiązania

o ﬁnansachpublicznychorazniektórychinnychustaw,

nie stanowią ograniczenia dla sektora samorządowe-

go, gdyż jak wynika z analizy przyjętych uchwał jed-

nostek samorządu terytorialnego w sprawie wielolet-

nich prognoz ﬁnansowych(WPF)nalata2013–2015,

w tym okresie samorządy nie planują deﬁcytu.

obawy państwa posłów oraz przedstawicieli sa-

morządów, którzy uważają, że rozwiązania zawarte

w tym projekcie ustawy zawężają możliwości rozwo-

jowe jednostek samorządu terytorialnego, jak row-

nież ograniczają zdolność do absorpcji środków unij-

nych, są nieuzasadnione.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

wie przygotowania nowych rozwiązań prawnych do-

tyczących spółdzielczości, znak: SPS-023-5670/12,

uprzejmie informuję, co następuje.

Zagadnienia z zakresu spółdzielczości reguluje

poz. 1848, z późn. zm.), uchwalona w dniu 16 wrze-

śnia 1982 r.

Ustawa była wielokrotnie nowelizowana,

a najważniejsze zmiany dotyczyły dostosowania spół-

dzielni do nowych warunków społeczno-gospodar-

czych (m.in. usunięto przepisy związane ze szczegól-

nym charakterem spółdzielni jako jednostek gospo-

darki uspołecznionej oraz przewidujące możliwość

wydawania przepisów i decyzji przez organy władzy

terenowej i administracji państwowej, które były

wiążące dla spółdzielni, a także zniesiono możliwość

uzyskania członkostwa w spółdzielniach przez orga-

nizacje polityczne nieposiadające osobowości praw-

nej).

Jednocześnie do ustawy wprowadzone zostały

zmiany, które miały dostosować tę formę organiza-

cyjną do warunków funkcjonowania gospodarki ryn-

kowej oraz zwrócić uwagę na jej prywatnoprawny

charakter, m.in. wprowadzono przepisy mówiące

ścią jej członków oraz uregulowano szczegółowe prze-

pisy dotyczące gospodarki spółdzielni, a odnoszące

się do zasad amortyzacji środków trwałych, kwestii

tworzenia funduszu postępu techniczno-ekonomicz-

nego oraz obowiązku uzyskania zgody ministra ﬁ-

nansów na utworzenie funduszów obciążających

koszty działalności spółdzielni.

Należy jednakże zauważyć, że kolejne nowelizacje

ww. ustawy, które nierzadko były wprowadzane

w trybie doraźnym, przyczyniały się do powstania

poważnych luk między polskim prawodawstwem

a międzynarodowymi zasadami spółdzielczymi.

Po-

wyższe niewątpliwie miało duży wpływ na osłabienie

spółdzielczości w naszym kraju.

Dodatkowo, kolejne

wprowadzane zmiany powodowały niespójność, co

z kolei przekładało się na brak czytelności oraz trud-

ności w stosowaniu przepisów.

Pierwszym od czasu transformacji ustrojowej

wspólnym, rządowo-spółdzielczym opracowaniem,

opisującym zarówno stan spółdzielczości w Polsce,

jak i precyzującym wnioski, których realizacja po-

winna przynieść dla całego sektora spółdzielczego

(w tym również spółdzielczości wiejskiej) jakościowe

zmiany, był raport o spółdzielczości polskiej.

Został

on opracowany w 2010 r. przez zespół złożony z przed-

stawicieli kierownictw resortów gospodarki, ﬁnan-

sów, infrastruktury, sprawiedliwości, pracy i polityki

Prezesa Rady Ministrów, przy ścisłej współpracy

z przedstawicielami Krajowej Rady Spółdzielczej jako

naczelnej, ustawowej reprezentacji szeroko rozumia-

nego środowiska spółdzielczego w Polsce.

Opracowanie raportu o spółdzielczości polskiej

było pierwszym etapem prac mających na celu stwo-

rzenie ustawy regulującej kwestie spółdzielczości jako

aktu prawnego o nowoczesnym charakterze, będącego

w zgodzie z międzynarodowymi standardami.

Prezes Rady Ministrów, zarządzeniem nr 45

z dnia 30 czerwca 2010 r., powołał Międzyresortowy

Zespół ds. Opracowania Projektu Założeń Projektu

435

Ustawy Prawo spółdzielcze, na czele którego stanął

ówczesny sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów – Eugeniusz Grzeszczak.

W efekcie prac

prowadzonych w KPRM, wypracowane zostały zale-

cenia do realizacji, w celu wsparcia spółdzielczości

jako niezwykle istotnego sektora gospodarki narodo-

wej.

Międzyresortowy zespół zakończył swoją pracę

w styczniu 2011 r. przyjęciem projektu założeń pro-

jektu nowej ustawy Prawo spółdzielcze.

Przedmioto-

wy projekt dotyczył kompleksowych regulacji ogól-

noustrojowych w zakresie spółdzielni, ze wskazaniem

na konieczność opracowania projektów ustaw regu-

lujących działalność spółdzielni produkcji rolnej,

jekt ten został rozpatrzony przez stały komitet Rady

Ministrów i rekomendowany Radzie Ministrów.

Zaznaczyć należy, że oprócz prac prowadzonych

przez Międzyresortowy Zespół ds. Opracowania Pro-

jektu Założeń Projektu Ustawy Prawo Spółdzielcze,

prowadzone były także prace podkomisji nadzwyczaj-

nej do rozpatrzenia poselskiego projektu ustawy

o spółdzielniach (druk 3493), który zawierał ogólne

regulacje dotyczące wszystkich spółdzielni, związ-

ków spółdzielczych i Rady Spółdzielczej.

Sprawozda-

nie z prac zostało przyjęte przez Sejmową Komisję

Gospodarki w lipcu 2011 r.

Jednocześnie warto mieć na uwadze, iż spółdziel-

czość wiejska to m.in. wspólne inicjatywy podejmo-

wane przez rolników, realizacja wspólnie określonych

celów, a w kontekście gospodarki rynkowej to także

organizowanie się i dostosowanie produkcji do wy-

magań odbiorcy.

Wychodząc naprzeciw potrzebom

wspierania wspólnych inicjatyw podejmowanych

przez producentów rolnych, Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi kładzie duży nacisk na tworzenie i roz-

wój grup producentów rolnych, w tym organizowa-

nych w formie spółdzielni, których działalność nie-

wątpliwie wpływa na aktywność środowiska wiej-

skiego i samych rolników.

Potwierdzeniem takiego

podejścia było znowelizowanie ustawy z dnia 15 wrze-

poz. 983, z późn. zm.) w celu m.in. umożliwienia spół-

dzielni prowadzenia działalności jako grupie produ-

centów rolnych, pod warunkiem, że:

— w jej skład wchodzi co najmniej pięciu producen -

tów jednego produktu lub grupy produktów, którzy

spełniają wymagania określone w art. 2 ww. ustawy,

— jej przedmiot działalności jest zgodny z celami

określonymi w art. 2 ww. ustawy,

— działa na podstawie aktu założycielskiego, któ -

ry w stosunku do członków grupy wskazanych w pkt 1

spełnia wymagania określone w art. 4 ww. ustawy,

— jej przychody ze sprzedaży produktów lub grup

ków grupy wskazanych w pkt 1 stanowią więcej niż

połowę przychodów spółdzielni ze sprzedaży tych

produktów lub grup tych produktów,

— określi obowiązujące członków grupy wskaza -

nych w pkt 1 zasady produkcji produktów lub grup

produktów, w tym dotyczące ich jakości i ilości oraz

sposoby przygotowania ich do sprzedaży.

Aktualnie w rejestrach grup producentów rolnych

prowadzonych przez marszałków województw, wpi-

sanych jest 896 grup producentów rolnych, z czego

30% funkcjonuje w formie spółdzielni.

Warto zazna-

czyć, iż spółdzielnie, prowadzące swoją działalność

jako grupy producentów rolnych, są w ostatnich la-

tach jedyną rozwijającą się formą spółdzielni.

Spółdzielnie funkcjonujące jako grupy producen-

tów rolnych mogą korzystać ze wsparcia w ramach

2007–2013, m.in. z działania 142: Grupy producen-

tów rolnych, dla którego warunki przyznawania po-

mocy ﬁnansowej reguluje rozporządzenie ministra

producentów rolnych objętej Programem Rozwoju

łania, grupy producentów rolnych mogą ubiegać się

działalności i przeznaczyć ją na cele administracyjne

i inwestycyjne.

Ponadto spółdzielnia funkcjonująca jako grupa

producentów rolnych może być również beneﬁcjen-

tem działania: Zwiększanie wartości dodanej podsta-

Pomocą ﬁnansowąwramachww.działaniaobjętesą

projekty, których głównym celem jest poprawa ogól-

nych wyników przedsiębiorstw, warunków ochrony

środowiska oraz – w przypadku mikroprzedsię-

biorstw (czyli przedsiębiorstw, które zgodnie z art. 2

2003 r. zatrudniają mniej niż 10 osób, a ich obroty

2 mln EURO) – dostosowanie do nowowprowadzo-

nych norm wspólnotowych.

Pomoc w ramach tego

działania ma formę refundacji części faktycznie po-

niesionych kosztów kwaliﬁkowalnychprojektu.

Mak-

symalna wysokość pomocy dla jednego beneﬁcjenta

wynosi 20 mln zł, z kolei wielkość pomocy przyznanej

wać będzie również na sytuację producentów rolnych,

którzy poprzez powiązania kontraktacyjne z zakła-

dami przetwórczymi lub podmiotami prowadzącymi

handel hurtowy będą mogli uzyskać stabilizację w za-

kresie zbytu produktów rolnych.

Dlatego też, wspie-

rane są wyłącznie projekty realizowane przez przed-

siębiorców, którzy zaopatrują się w surowce na pod-

stawie umów długoterminowych, zawieranych z pro-

ducentami rolnymi lub podmiotami wstępnie prze-

twarzającymi produkty rolne.

Beneﬁcjentami tego

działania mogą być m.in. spółdzielnie mleczarskie, które

mogą uzyskać dodatkową korzyść wówczas, gdy zaopa-

trują się w surowce na podstawie umów długotermino-

wych zawieranych z grupami producentów rolnych.

436

Dodatkowo, spółdzielnie wytwarzające produkty

rolne w systemach jakości żywności, mają możliwość

korzystania ze wsparcia w ramach działania 133: Dzia-

łania informacyjne i promocyjne PROW 2007–2013.

Beneﬁcjentdziałania,napodstawieumowypodpisywa-

nej z Agencją Rynku Rolnego, otrzymuje refundację do

70% kosztów kwaliﬁkowalnych,poniesionychnaprze-

prowadzenie działań promocyjnych swoich produktów,

a tym samym swojej działalności.

Spółdzielnie działające na obszarach wiejskich są

znaczącą częścią życia społeczno-gospodarczego swo-

ich środowisk.

Poza potencjałem gospodarczym, re-

prezentują potencjał społeczny, demokratyczne zasa-

dy postępowania wewnątrzspółdzielczego oraz przed-

kładanie potrzeb społecznych swoich członków nad

maksymalizację zysku.

W związku z powyższym,

spółdzielnie działające na obszarach wiejskich mogą

być bardzo ważne w kontekście Krajowej Sieci Ob-

szarów Wiejskich, jak i programu Leader.

Niewątpli-

wie dalsza promocja i wsparcie konsolidacji produ-

centów m.in. w grupy producentów rolnych, w tym

spółdzielnie, mogą odegrać kluczową rolę dla podnie-

sienia konkurencyjności i wzrostu gospodarczego

europejskiego rolnictwa i obszarów wiejskich.

Powyż-

szą szansę zauważa także Komisja Europejska.

Jed-

nym z sześciu wspólnotowych priorytetów rozwoju

obszarów wiejskich, przyczyniających się również do

realizacji Strategii Europa 2020, jest poprawa orga-

nizacji łańcucha żywnościowego i promowanie zarzą-

dzania ryzykiem w rolnictwie.

Ponadto propozycja

legislacyjna odnosząca się do wsparcia rozwoju ob-

szarów wiejskich po roku 2013 zakłada, że cel ten

może zostać osiągnięty m.in. poprzez kontynuację

wsparcia tworzenia grup producentów rolnych, w tym

spółdzielni.

W przedstawionym w dniu 12 paździer-

nika 2011 r. projekcie rozporządzenia Parlamentu

(EFRROW) w ramach Wspólnej Polityki Rolnej po

dalszym wspieraniem tworzenia i funkcjonowania

mowania, proponując jednocześnie zwiększony po-

ziom wsparcia.

Aktualnie ww. projekt jest przedmiotem prac

grup roboczych, w których strona polska bierze czyn-

ny udział, mając m.in. na uwadze potrzeby spółdziel-

czości polskiej.

Jednakże należy pamiętać, iż osta-

teczne rozstrzygnięcia dotyczące przyszłości Wspól-

nej Polityki Rolnej będą podejmowane wspólnie przez

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

rym przesłana została interpelacja posła Dariusza

rzenie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń za

Sprzedane Produkty Rolne, w uzgodnieniu z mini-

strem sprawiedliwości uprzejmie informuję Panią

Gwarantowanych Świadczeń za Sprzedane Produkty

Rolne, po zakończeniu których ww. projekt zostanie

przekazany do konsultacji społecznych.

Celem projektowanych rozwiązań jest udzielenie

pomocy ﬁnansowejproducentomrolnym,którzynie

otrzymali zapłaty od jednostki skupującej lub pod-

miotu przetwórstwa produktów rolnych za sprzedane

produkty rolne: zboża, rzepak, owoce i warzywa, ty-

toń, chmiel, ziemniaki, buraki cukrowe oraz żywe:

świnie, bydło, konie, owce, kozy, króliki i drób.

W pro-

jekcie założeń do projektu ustawy o utworzeniu Fun-

duszu Gwarantowanych Świadczeń za Sprzedane

Produkty Rolne zaproponowano uregulowanie utwo-

rzenia, zasad ﬁnansowania,funkcjonowaniaFundu-

szu Gwarantowanych Świadczeń za Sprzedane Pro-

dukty Rolne oraz zakresu i trybu udzielania pomocy

producentom rolnym w związku z niedokonaniem

przez jednostkę skupującą lub podmiot przetwórstwa

produktów rolnych zapłaty za sprzedane ww. produk-

ty rolne.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że obowiązu-

jące uregulowania prawne umożliwiają pokrzywdzo-

nym producentom rolnym dochodzenie swych praw

zarówno na gruncie prawa karnego, jak i cywilnego.

Doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozpo-

dobnie jak udaremnienie zaspokojenia wierzycieli

(art. 300 i 301 K.k.), spłata wybranych wierzycieli ze

szkodą dla pozostałych (art. 302 K.k.) czy wyzysk

(art.304 K.k.).

W postępowaniu karnym poszkodo-

wany rolnik uzyskuje status pokrzywdzonego, ma

437

prawo złożyć powództwo cywilne lub zostać oskarży-

cielem posiłkowym, co umożliwia mu aktywne

uczestnictwo w procesie.

W przypadku braku zapłaty za dostarczony towar

zagwarantowana jest także możliwość wytoczenia

powództwa cywilnego i w razie obawy o wypłacalność

dłużnika złożenie wniosku o udzielenie odpowiednie-

go zabezpieczenia (art. 730 Kodeksu postępowania

cywilnego).

W postępowania upadłościowych zgodnie z art. 342

z późn. zm.) należności rolników z tytułu umów

są zaspokajane w drugiej kategorii, jak inne należ-

ności stanowiące podstawę utrzymania osób ﬁzycz-

nych takie jak należności za pracę, renty i świadcze-

nia alimentacyjne.

Ponadto na etapie zawierania

umów z kontrahentami producent rolny ma możli-

wość wykorzystania instytucji zabezpieczeń rzeczo-

wych (zastaw, hipoteka, przewłaszczenie na zabez-

pieczenie, zastrzeżenie prawa własności) lub osobo-

wych (poręczenie, gwarancja, ubezpieczenie) na wy-

padek braku zapłaty za dostarczone towary.

Odnośnie do działań nadzorczych w odniesieniu

do toczących się postępowań związanych z dochodze-

niem należności przez rolników uprzejmie informuję,

sprawujący nadzór administracyjny nie może inge-

rować w sferę orzeczniczą sądu.

Czynności nadzorcze

w sprawie mogą zostać podjęte z uwagi na stwierdzo-

ne uchybienia w sprawności postępowania, a nie

z uwagi na sam charakter działalności prowadzonej

przez dłużnika czy uczestników postępowania upa-

dłościowego.

Ponadto od dnia 28 marca 2012 r.

Nr 203, poz. 1192) badanie toku postępowania w po-

szczególnych sprawach, a co za tym idzie obejmowa-

nie nadzorem poszczególnych spraw, należy do

uprawnień prezesa sądu a nie ministra sprawiedli-

wości.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

(5688)

ską, przekazaną pismem (DSPA-4810-5368(1)/12)

z dnia 20 czerwca 2012 r., uprzejmie informuję, że

w warunkach swobodnego przepływu pracowników,

będącego jedną z fundamentalnych zasad rynku we-

wnętrznego Unii Europejskiej, skala migracji uzależ-

niona jest od indywidualnych decyzji, podejmowa-

nych na podstawie analizy kosztów i korzyści z pod-

jęcia pracy poza krajem zamieszkania.

Wśród czyn-

ników wpływających na mobilność przestrzenną

obywateli znajduje się sytuacja na rynku pracy, per-

spektywy rozwoju kariery zawodowej, sytuacja go-

spodarcza czy poziom życia w danym kraju.

Zgodnie z danymi narodowego spisu powszechne-

go z 2011 r., na dzień 31 marca 2011 r. poza granica-

mi Polski przebywało czasowo 1940 tys. osób.

Porów-

nanie dostępnych danych dotyczących odpływu

z Polski pozwala stwierdzić, iż liczba obecnie wyjeż-

dżających Polaków jest znacznie niższa niż w pierw-

szych latach po akcesji Polski do UE.

Biorąc pod uwa-

gę bieżące trendy, należy przewidywać, że różnice

w potencjale ekonomicznym pomiędzy Polską a pań-

stwami UE-15 będą w najbliższych latach ulegać

zmniejszaniu, co powinno przyczynić się do dalszego

zmniejszania skali emigracji zarobkowych z Polski.

Scenariusz ten znajduje potwierdzenie w znacznie

mniejszej emigracji po otwarciu rynków pracy Nie-

miec i Austrii w maju 2011 r.

1)

.

Szanując wolność wyboru, jaką implikuje swobo-

da przemieszczania się osób w ramach UE, kontynu-

owane są działania informacyjne mające na celu

zwiększenie świadomości migrantów co do kosztów

i korzyści związanych z podejmowaniem pracy za

granicą.

Począwszy od 2008 r., podejmowane są także dzia-

łania mające na celu wsparcie osób, które podjęły

decyzję o powrocie z emigracji.

Portal powroty.zielo-

nalinia.gov.pl omawia, w jaki sposób pokonać trud-

ności formalne i praktyczne związane z powrotem do

kraju, zawiera również informacje o sytuacji na ryn-

ku pracy w poszczególnych regionach.

Za jego pośred-

nictwem można uzyskać odpowiedzi ekspertów na

bardzo szczegółowe pytania.

1)

Zgodnie z danymi niemieckiego centralnego rejestru cu-

dzoziemców od 1 maja 2011 r. do końca 2011 r. w Niemczech

zarejestrowało się 49,9 tys. Polaków.

Oczekiwania niemieckiej

Federalnej Agencji Zatrudnienia Bundesagentur für Arbeit

kształtowały się na poziomie kilkuset tysięcy nowych imigran-

tów z Polski.

438

Na indywidualne decyzje migracyjne wpływ mają

także te wszystkie działania podejmowane przez re-

sort pracy i cały rząd, które zmierzają do poprawy

sytuacji na rynku pracy i sytuacji gospodarczej kra-

ju.

Wśród nich można wymienić m.in. programy ma-

jące na celu skuteczniejszą aktywizację bezrobot-

nych, czego efektem może być zmniejszenie się liczby

osób podejmujących decyzję o wyjeździe.

Resort pra-

cy rozpoczął realizację programu „Młodzi na rynku

Istotną dla polepszania warunków społeczno-go-

spodarczych, szczególnie w kontekście osób młodych,

jest polityka prorodzinna prowadzona w sposób ma-

jący zachęcić młodych ludzi do zakładania rodzin

w Polsce.

Jednym z jej instrumentów jest system

świadczeń rodzinnych

2)

osobę w rodzinie oraz kwot zasiłków rodzinnych.

Znacznym wsparciem dla rodzin z dziećmi są

małym dzieckiem.

W Ministerstwie Pracy i Polityki

środków budżetu państwa w zakresie tworzenia no-

ﬁnansowanieszkoleńdziennychopiekunów.

Ześrod-

ków budżetu państwa wspierane jest również legalne

zatrudnianie niań zajmujących się opieką nad mały-

mi dziećmi.

Rodziny z dziećmi na utrzymaniu znaj-

dujące się w trudnej sytuacji materialnej mogą zaś

uzyskać wsparcie z systemu pomocy społecznej w po-

nych działań państwa należą m.in.: podatkowa ulga

z tytułu wychowywania dziecka w kwocie 1112,04 zł

rocznie na dziecko, stypendia i pomoc materialna dla

uczniów i studentów, dożywianie dzieci czy dodatki

mieszkaniowe.

Istotnym priorytetem rządu, mającym na celu

m.in. wspomóc rozwój przedsiębiorczości, jest uprasz-

czanie systemu podatkowego i czynienie go bardziej

przyjaznym dla podatnika.

Kluczowym elementem

cenia do powrotu z emigracji obywateli Polski, którzy

UE, są zmiany w zakresie opodatkowania dochodów

osiągniętych za granicą.

Należy tu wskazać na zmia-

ny prawa

3)

oraz na fakt renegocjowania w ostatnim

datkowania zawartych z państwami UE i Europej-

skiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w celu ujed-

nolicania ich przepisów pod względem metody uni-

kania podwójnego opodatkowania (preferowanie ko-

rzystniejszej dla zainteresowanego metody zwolnie-

nia w miejsce metody odliczenia proporcjonalnego).

pisane z Danią, Finlandią, Norwegią, Islandią, Mal-

tą i Austrią, a negocjacje w tym zakresie prowadzone

są również z Belgią i Holandią.

Dodatkowo należy wskazać na przeprowadzenie

na przestrzeni kilku ostatnich lat zmian w zakresie

osób prawnych, mających na celu uproszczenie zasad

opodatkowania i rozliczania.

Wśród nich można wy-

mienić m.in. złagodzenie zasad dotyczących wyłącze-

nia z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewi-

dencjonowanych w trakcie roku podatkowego, jeżeli

podatnik przekroczy limit uzyskanych przychodów.

Sukcesywnie wprowadzane są w życie regulacje

prawne o charakterze upraszczającym rozliczanie

działalność gospodarczą oraz działania w zakresie

odbiurokratyzowania niektórych wymogów admini-

stracyjnych.

W działania na rzecz poprawy sytuacji w Polsce

wpisują się również ułatwienia dla osób prowadzą-

cych działalność gospodarczą.

Obecnie przedsiębior-

gospodarczej – systemu Centralnej Ewidencji i Infor-

dzonego w Ministerstwie Gospodarki.

Wniosek ten

jest jednocześnie wnioskiem o nadanie numerów RE-

GON i NIP oraz zgłoszeniem płatnika składek do

zawieszenie działalności gospodarczej przez Internet,

ku formularzy i wysokich opłat.

Z udogodnień ofero-

nowych przedsiębiorców.

W 2011 r. podjęto szeroko

zakrojone działania legislacyjne na rzecz rozwoju

przedsiębiorczości, poprawy funkcjonowania przed-

siębiorstw i ograniczania barier administracyjnych

4)

.

Dotyczyły one przede wszystkim:

2)

Składają się na niego: zasiłek rodzinny (zależny od speł-

niania określonego kryterium dochodowego) i (niezależne od

kryterium dochodowego) zasiłek pielęgnacyjny, świadczenie pie-

3)

niach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza

– tzw. ustawa abolicyjna.

4)

Regulacje zawarte zostały w 2 ustawach: ustawie z dnia

439

— kultury oświadczeń – prawo składania oświad -

czeń w miejsce dotychczasowego obowiązku dostar-

czania zaświadczeń.

Zlikwidowano 217 zaświadczeń

darczej czy zaświadczenie o wpisie do rejestru przed-

— deregulacji – usunięcie barier ograniczających

dzenie sankcji karnych.

Należy wskazać w szczegól-

nej przedsiębiorstw czy obniżenie kosztów sądowych

w sprawach cywilnych.

Obecnie trwają prace nad przygotowaniem kolejnej

ustawy deregulacyjnej, której celem jest dalsze ogra-

niczanie barier administracyjno-prawnych dla przed-

siębiorców oraz kosztów administracyjnych funkcjo-

nowania przedsiębiorstw.

Projektowane zmiany kon-

centrują się na dalszym obniżaniu kosztów prowadze-

nia przedsiębiorstwa, m.in. poprzez ograniczenie obo-

wiązków informacyjnych przedsiębiorców.

Należy pamiętać, iż emigracja jest zjawiskiem

mającym zarówno negatywne, jak i pozytywne skut-

ki dla gospodarki państwa pochodzenia.

Wśród zalet

bywanie doświadczenia zawodowego przez migran-

tów, transfery pieniężne do kraju, podnoszenie kwa-

liﬁkacji(m.in.językowych),możliwośćwykorzysta-

nia zdobytego kapitału kulturowego, wiedzy i do-

(wysoko wykwaliﬁkowaniemigranci,zajmującwyso-

przedsiębiorstwa, często utrzymują kontakty zawo-

dowe z ojczyzną).

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

w sprawie ubóstwa polskich dzieci (5689)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ubóstwa polskich dzieci, uprzejmie wyjaśniam.

W Polsce do opisu stanu ubóstwa i zarazem sku-

teczności pomocy kierowanej do osób i rodzin najbar-

dziej potrzebujących najczęściej stosuje się takie po-

jęcia jak: „granica ubóstwa skrajnego” (poniżej mi-

nimum egzystencji) oraz „ustawowa granica ubó-

stwa” (poniżej kryteriów dochodowych przyjętych

w ustawie o pomocy społecznej).

Do opisu modelu

pomocy społecznej na tle zjawiska ubóstwa w społe-

czeństwie wykorzystywane są też takie kategorie

pojęciowe jak: „relatywna granica ubóstwa”, „subiek-

tywna granica ubóstwa”, „minimum socjalne”, „ubó-

stwo względne”.

Można stwierdzić, że działania pomocy społecznej

w Polsce odnoszą się do ubóstwa dochodowego w wą-

skim znaczeniu tego słowa pojawiającego się wraz

z określonymi ryzykami socjalnymi, w którym wyj-

ściowym kryterium do prac koncepcyjnych i upraw-

nionego ustawowo działania jest skrajne ubóstwo

oznaczające poziom życia, który powinien być bardzo

podobny (lub nawet taki sam) we wszystkich krajach

i który nie powinien zmieniać się w czasie, gdyż wy-

znaczony jest w odniesieniu do zaspokajania niezbęd-

nych potrzeb życiowych.

Względne ubóstwo zaś od-

nosi się do poziomu życia, który jest zdeﬁniowany

w kategoriach społeczeństwa, w którym dana osoba

żyje i który dlatego właśnie różni się między krajami

i zmienia wraz z upływem czasu.

Pojęcie „ubóstwa

względnego” jest także ważne w odniesieniu do kwe-

stii wykluczenia społecznego.

Należy podkreślić, że opis

ubóstwa znacznie różni się w zależności od przyjętych

do analizy wskaźników i deﬁnicji,zwłaszczadotyczyto

opisów opartych na wydatkach i dochodach.

Pomimo wysiłku podejmowanego w ramach poli-

tyki społecznej państwa, po wielu latach względnej

stwem w Polsce, rok 2011 ukazał negatywne skutki

kryzysu socjalnego, w jakim znalazła się Polska.

Czę-

ściowo wynika to z braku aktualizacji wskaźników

progów dochodowych uprawniających do świadczeń

z pomocy społecznej i świadczeń rodzinnych, częścio-

wo z ogólnoświatowego kryzysu ﬁnansowego, jaki

trwa od kilku lat.

W 2011 r. obliczone przez Główny

Urząd Statystyczny wskaźniki służące monitorowa-

niu zasięgu ubóstwa ukształtowały się na nieco wyż-

szym poziomie niż w latach poprzednich:

— granica ubóstwa skrajnego (minimum egzy -

stencji) – 6,7% (co oznacza, że u 6,7% osób w gospo-

darstwach domowych wydatki były niższe lub równe

poziomowi minimum egzystencji),

— ustawowa granica ubóstwa (kryterium docho -

dowe w pomocy społecznej) – 6,5%,

— relatywna granica ubóstwa (połowa średnich

wydatków ekwiwalentnych ogółu gospodarstw domo-

wych w kraju) – 17,1%.

Jednakże prace nad efektywnością nieskładkowe-

go systemu zabezpieczenia społecznego, do którego

należy pomoc społeczna, ciągle trwają, w tym także

prace nad weryﬁkacjąprogówdochodowych.

Zdniem

1 październiku 2012 r. spodziewana jest zmiana wy-

sokości progów dochodowych w pomocy społecznej,

dzinnych.

Zmiana wysokości kwot kryteriów pociąga

niężnych.

Dzięki tym zmianom będzie można uzy-

skać nie tylko wyższe świadczenia pieniężne, ale tra-

ﬁąonetakżedowiększejliczbyosóbirodzin.

Dotyczy

440

to w szczególności zasiłków: stałego, okresowego

i celowego, rodzinnego.

Oczekuje się, że do roku na-

stępnej weryﬁkacjiwoparciuonowekryteriadocho-

dowe pomoc społeczna będzie mogła, tak jak w latach

ubiegłych, skutecznie wywiązywać się ze swoich

ustawowych zobowiązań polegających na umożliwia-

niu osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych

konać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby

i możliwości.

do uzgodnień Trójstronnej Komisji do Spraw Społecz-

no-Gospodarczych propozycje dotyczące:

1) weryﬁkacjikryteriówdochodowychwsystemie

pomocy społecznej

jednocześnie wzrosną:

na 531–1260 zł,

2) podwyższenia w dwóch etapach kryterium do-

padku rodzin wychowujących niepełnosprawne dziec-

ko, tj.

jednocześnie podwyższeniu ulegną od 1 listopada

2012 r. kwoty zasiłku rodzinnego do wartości odpo-

wiadającej 40% wartości koszyka żywnościowego

cjalnych na temat progu wsparcia dochodowego ro-

dzin (WDR), tj. do:

Ostateczna decyzja w sprawie wysokości kryte-

riów dochodowych uprawniających do świadczeń

nych, jakie będą obowiązywały od 1 października

2012 r., zostanie podjęta w drodze rozporządzenia

w sprawie wysokości kryteriów dochodowych upraw-

czeń rodzinnych, jakie będą obowiązywały od 1 listopa-

oznacza lepszą sytuację dochodową gospodarstw do-

stwa.

Działanie to wpisuje się w projekt strategii

71%, a więc również osób (rodziców, babć, dziadków)

wychowujących dzieci w wieku do lat 3 oraz ograni-

czenia liczby Europejczyków żyjących poniżej krajo-

wej granicy ubóstwa o 25%.

zaniem tych usług Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej ogłosiło resortowy program rozwoju instytu-

który przewiduje doﬁnansowanie tworzenia przez

samorządu terytorialnego w kwocie ogółem 15,3 mln zł

na powstanie ok. 3,3 tys. nowych miejsc w żłobkach

w ramach programu „Maluch” zakwaliﬁkowanojuż

67 projektów gmin na kwotę ok. 21 mln zł (w I turze)

na powstanie ok. 2,5 tys. nowych miejsc w żłobkach

i klubach dziecięcych.

Do 15 czerwca 2012 r. przyj-

mowane były oferty w II turze konkursu.

Ogółem

w 2012 r. na realizację programu „Maluch” zaplano-

wano w budżecie państwa 40 mln zł.

Ponadto, ze

środków budżetu państwa za pośrednictwem Zakła-

du Ubezpieczeń Społecznych opłacane są składki

(emerytalna, rentowa, wypadkowa i zdrowotna) za

nianie zatrudnione przez rodziców i zgłoszone

do ZUS (według stanu na dzień 28 maja br. było ich

8,1 tys.).

Wyniki raportu UNICEF „Ubóstwo dzieci”, na

które pani poseł się powołuje, służą natomiast poka-

zaniu i porównaniu sytuacji Polski na tle innych kra-

jów UE.

Problem ubóstwa dzieci w krajach UE został

przedstawiony w tym raporcie przy pomocy dwóch

wskaźników.

Pierwszym z nich jest wskaźnik depry-

wacji dzieci, czyli odsetek dzieci, którym brakowało

poszczególnych pozycji z 14-punktowej listy wskaź-

ników deprywacji.

Drugim – względne ubóstwo dzie-

441

ci deﬁniowane jako 50% mediany ekwiwalentnych

dochodów do dyspozycji gospodarstw domowych.

W publikacji przyjęto zupełnie inną niż obowiązują-

ca w Polsce granicę ubóstwa, która umożliwiła przed-

stawienie zagadnienia dla wszystkich krajów UE.

Z raportu wynika, że najczęściej dostępu do przy-

najmniej 3 pozycji nie mają dzieci żyjące poza wła-

snymi rodzinami, dzieci żyjące w rodzinach niepeł-

nych i wielodzietnych.

Do tej pory polityka zwalczająca ubóstwo wśród

dzieci należała do państw członkowskich czy władz

regionalnych i lokalnych.

Jednakże współpraca

w tej kwestii z UE miała ogromny wpływ, który

skutkował zgodą na wzmocnienie działań w tym ob-

szarze.

Współpraca państw unijnych w dziedzinie

walki z biedą i wykluczeniem społecznym wśród

dzieci doprowadziła do zaakceptowania przez sze-

fów państw członkowskich konkluzji Rady UE nt.

walki z ubóstwem dzieci i promowanie idei ich do-

brostanu.

Konkluzje te Rada EPSCO przyjęła

w czerwcu 2011 r. i znalazł się w nich zapis o ko-

nieczności przygotowania rekomendacji na rzecz

walki z ubóstwem dzieci, do których powstania

czynnie miał się włączyć Komitet ds. Ochrony So-

cjalnej (SPC).

Komitet powołał w tym celu grupę

ekspertów ad hoc ds. ubóstwa dzieci, której celem

było przygotowanie raportu na ten temat.

Prace

grupy rozpoczęły się w październiku 2011 r., czyli

jeszcze podczas prezydencji polskiej, stąd w grupie

ad hoc znalazł się przedstawiciel Polski.

Raport grupy ad hoc ds. ubóstwa dzieci jest pod-

stawą do przygotowania przez Komisję Europejską

„Rekomendacji na rzecz walki z ubóstwem dzieci”.

Rekomendacje mają powstać do końca 2012 r.

Raport,

oprócz propozycji rekomendacji, zawiera również ta-

belę ze wskaźnikami monitorowania wdrażania

przyszłych rekomendacji.

Ponadto, w raporcie znaj-

duje się zapis o sposobie monitorowania wdrażania

rekomendacji na rzecz ubóstwa dzieci, co przyczyni

się do regularnych i systematycznych przeglądów sy-

tuacji społeczno-ekonomicznej dzieci.

Zaangażowanie Polski w przygotowanie rapor-

tu, tym samym przyszłych rekomendacji UE na

rzecz walki z ubóstwem dzieci, przyczyni się do re-

alizacji założonego celu walki z ubóstwem ze stra-

tegii „Europa 2020”.

Ponadto, powstanie unijnych

rekomendacji na rzecz walki z ubóstwem dzieci

może stać się motorem zmian oraz przyczynić się do

wzmocnienia politycznego zaangażowania w walkę

z tym problemem.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie nieprzystosowania autostrady A4

-023-5690/12, w sprawie nieprzystosowania auto-

strady A4 do pojazdów uprzywilejowanych uprzejmie

przekazuję następujące stanowisko.

– Sośnica jest zgodny z obowiązującymi przepisami

KiA) autostradzie A2 Konin – Stryków oraz konce-

syjnych odcinkach autostrad A1 Gdańsk – Toruń

(zarządzanej przez Gdańsk Transport Company SA),

A2 Świecko – Nowy Tomyśl (zarządzanej przez Au-

tostrada Wielkopolska II SA).

spotkania z wszystkimi służbami ratowniczymi i spe-

gólności z Policją, strażą pożarną i pogotowiem.

Pro-

442

zjazdowy (oznaczony zieloną strzałką), bez koniecz-

jazd w akcji otwiera szlaban, pozwalając na wyjazd.

specjalny – pas dla pojazdów ponadnormatywnych

– w celu umożliwienia szybkiego przejazdu pojazdu

na przez służby podczas próbnego uruchomienia sy-

temu w dniach 28–30 maja 2012 r.

działające na płatnych odcinkach autostrad zarzą-

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

-023-5691/12, w sprawie fali bankructw ﬁrmbudow-

lanych realizujących inwestycje związane z Mistrzo-

przedstawiam poniżej informacje w przedmiotowej

sprawie.

stwa Skarbu Państwa w ciągu czterech pierwszych

miesięcy 2012 r. ogłoszona została upadłość 85 ﬁrm

budowlanych, tj. o ponad 60% więcej niż w analogicz-

nym okresie roku ubiegłego.

W ciągu ostatnich tygo-

dni sądy ogłosiły upadłość czterech wielkich spółek

z branży budowlanej: DSS SA, PBG SA, Hydrobudo-

wa Polska SA oraz Poldim SA.

Według oceny eksper-

tów upadłości ﬁrmbudowlanychsąefektemprowa-

dzonej przez nie wojny cenowej przy ubieganiu się

o kontrakty infrastrukturalne, wzrostu cen kompo-

nentów niezbędnych do budowy oraz zatorów płatni-

czych w branży.

Coraz więcej przedsiębiorstw budow-

lanych w trudnej sytuacji zaciąga kredyty krótkoter-

minowe.

Efektem braku bieżącej płynności ﬁnanso-

wej przedsiębiorstw są narastające zaległe zobowią-

zania, opóźnienia w budowie (brak możliwości ﬁnan-

sowania produkcji bieżącej oraz odmowa banków

o udzielenie nowych kredytów krótkoterminowych)

prowadzące w konsekwencji do upadłości.

Do przyczyn braku płynności bieżącej przedsię-

biorstw zaliczyć należy także zbyt optymistyczne

szacowanie ryzyka ﬁnansowegoﬁrmrealizujących

inwestycje infrastrukturalne przy jednoczesnym

braku zapisów rewaloryzacyjnych w zawartych kon-

traktach.

Należy jednocześnie stwierdzić, iż przetargi pu-

bliczne organizowane przez inwestora, tj. Generalną

Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, przeprowa-

dzane były na podstawie obowiązujących przepisów

prawa.

Świadczą o tym kontrole przeprowadzane

podmioty zewnętrzne.

Prawidłowość procedury wy-

boru ﬁrmyDSSSAjakowykonawcynadokończenie

kontraktu na budowie autostrady A2 Stryków – Ko-

notopa potwierdziła w swej kontroli Najwyższa Izba

Kontroli.

Podobna sytuacja ma miejsce wobec innych

postępowań w sprawie zamówień publicznych, dlate-

go trudno jest kierować zarzuty wobec urzędników,

którzy ww. procedury przeprowadzali.

443

Obecnie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad w szerszym niż dotychczas zakresie bę-

dzie korzystała z możliwości waloryzacji w zawiera-

nych umowach o zamówienia publiczne oraz częściej

będzie korzystała z zaliczkowania robót budowla-

nych.

Jednakże działania te zależne są od kondycji

ﬁnansówpublicznych.

Natomiast w dniu 28 maja 2012 r.

Sejm uchwalił

ustawę o spłacie niektórych niezaspokojonych należ-

udzielonych zamówień publicznych.

W dniu 6 lipca

br. Senat przyjął ww. ustawę bez poprawek.

Aktual-

nie ustawa oczekuje na podpis prezydenta Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Przedmiotowa ustawa, która stano-

wi modyﬁkacjęprojektuprzygotowanegoprzezmi-

nistra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej, przewiduje rozwiązania, które będą zapobiegać

negatywnym skutkom ﬁnansowymniezrealizowania

przez generalnego wykonawcę płatności na rzecz

podwykonawców (mikro, małych i średnich przedsię-

biorców).

W świetle ustawy podwykonawcy to nie tyl-

ko podwykonawcy robót budowlanych, ale również

blicznych.

Regulacja ta obejmuje wszczęte przez

blicznego oraz już udzielone zamówienia publiczne

ści posiadanego zabezpieczenia należytego wykona-

nia umowy złożonego przez wykonawcę – będzie mo-

gła zaspokoić ze środków Krajowego Funduszu Dro-

gowego niezaspokojone roszczenia ﬁnansowepodwy-

konawców.

Zaspokojenie roszczeń podwykonawców

nastąpi po sporządzeniu przez GDDKiA listy takich

podwykonawców na podstawie ich zgłoszeń.

Po speł-

nieniu określonych warunków GDDKiA rozpocznie

wypłatę 50% zaliczki należności, a pozostałe 50%

wypłaci po dostarczeniu wskazanych w ustawie do-

kumentów stwierdzających należność (np. prawo-

mocne orzeczenia sądowe).

Należy podkreślić, że

nowe regulacje zapewnią podwykonawcom, których

skania należności nawet, gdy wykonawca zostanie

Ponadto obecnie przedmiotem prac Sejmu jest

mówień publicznych oraz ustawy o koncesji na robo-

ty budowlane lub usługi (druk nr 455).

Projekt oprócz

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/

2004/18/WE (dyrektywa obronna) zawiera m.in. zmia-

W projekcie zaproponowano zmianę brzmienia pkt 1,

nia będą wykluczani wykonawcy, którzy wyrządzili

nienależycie lub zostali zobowiązani do zapłaty kary

wanego zamówienia i zostały stwierdzone orzeczeniem

przed wszczęciem postępowania.

zamówienia będą wykluczani wykonawcy, z którymi

zamawiający rozwiązał albo wypowiedział umowę

w sprawie zamówienia publicznego, albo odstąpił od

kraczała wyrażoną w złotych równowartość kwoty

nosi odpowiedzialność, jeżeli rozwiązanie albo wypo-

wiedzenie umowy, albo odstąpienie od niej nastąpiło

wiązane dalsze zmiany ustawy wprowadzają możli-

wość wykluczenia z postępowań wykonawców, któ-

rych umowa została rozwiązana lub wypowiedziana

przez jakiegokolwiek zamawiającego z przyczyn le-

żących po stronie wykonawcy.

Projekt zakłada także dodanie pkt 5, w świetle

zm.), złożyli odrębne oferty lub wnioski o dopuszcze-

że wykażą, że istniejące między nimi powiązania nie

dzy wykonawcami w postępowaniu o udzielenie za-

mówienia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

444

Odpowiedź

sekretarza stanu

Funduszu Kościelnego uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

szu Kościelnego oraz niektórych innych ustaw prze-

widuje likwidację Funduszu Kościelnego, działającego

jęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu

usamodzielnienie kościołów i innych związków wy-

znaniowych w płaceniu składek na ubezpieczenie eme-

rytalne, rentowe, wypadkowe i zdrowotne poprzez

wprowadzenie możliwości przekazania na rzecz Ko-

ścioła lub innego związku wyznaniowego mającego

datkowego albo z korekty zeznania, przy jednocze-

snym odstąpieniu od ﬁnansowaniazFunduszuKo-

ścielnego składek na obowiązkowe ubezpieczenia eme-

rytalne, rentowe, wypadkowe i zdrowotne osób du-

chownych.

Projekt w tym zakresie nie przewiduje

wyłączeń, w tym w stosunku do misjonarzy.

Z dotychczasowego przebiegu konsultacji wynika,

że kościoły i inne związki wyznaniowe, w tym również

Kościół katolicki w Rzeczypospolitej Polskiej, general-

nie zaakceptowały proponowany kierunek zmian.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że państwo nie

dotuje i nie subwencjonuje Kościołów i innych związ-

ków wyznaniowych.

Wyjątkiem od tej zasady jest

funkcja pełniona przez Fundusz Kościelny powołany

art. 8 ww. ustawy o przejęciu przez Państwo dóbr

nego, jako forma rekompensaty dla Kościołów i in-

nych związków wyznaniowych za przejęte przez pań-

stwo nieruchomości ziemskie.

Od kilku lat środki

z Funduszu Kościelnego przeznaczane są wyłącznie

na ﬁnansowanieskładeknaubezpieczeniaspołeczne

i zdrowotne duchownych na zasadach i w trybie prze-

widzianym w odrębnych przepisach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

(5695)

ną przy piśmie z dnia 21 czerwca br. (znak: SPS-023-

-5695/12), w sprawie ogłoszenia obszaru woj. wielko-

polskiego strefą wolną od organizmów genetycznie

zmodyﬁkowanych,uprzejmieprzedkładamodpowie-

dzi na zawarte w niej pytania.

1.

Jakie niebezpieczeństwo dla zdrowia niosą ze

Uprzejmie informuję, iż wprowadzanie do obrotu

produktów genetycznie zmodyﬁkowanychnaterenie

na poziomie wspólnotowym.

Podstawowa zasada

Istnieją dwie równoległe ścieżki określające zasa-

kilkanaście lat.

Przed autoryzacją produktu przepro-

wadzana jest analiza jego bezpieczeństwa dla zdro-

wia ludzi i dla środowiska.

Każdy z produktów znaj-

dujących się obecnie na rynku europejskim został

w trakcie takiego procesu uznany za równie bezpiecz-

ny dla zdrowia ludzi, zwierząt i środowiska, jak jego

tradycyjny odpowiednik.

W przypadku tych GMO, które miałyby być upra-

wiane na terenie Unii Europejskiej, podczas przepro-

wadzania analizy ryzyka dla środowiska brane są

pod uwagę następujące kwestie:

— trwałość i inwazyjność roślin GM lub ich kon -

wencjonalnych odpowiedników z uwzględnieniem

transferu genów z rośliny do rośliny,

— transfer genów z roślin do mikroorganizmów,

— interakcja rośliny GM z organizmami docelo -

wymi,

— interakcja rośliny GM z organizmami niedoce -

lowymi,

— wpływ specyﬁcznychmetoduprawyizbioru

(uwzględnia się oddziaływanie na systemy produkcji

i środowisko),

— wpływ na procesy biogeochemiczne,

— wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt.

Jednym z najlepiej przebadanych produktów

GMO jest dopuszczona do obrotu i uprawiana w nie-

których państwach UE kukurydza linii MON 810.

445

Zastosowana w MON 810 modyﬁkacjaumożliwiaro-

ślinie produkcję białka cry działającego toksycznie

na larwy popularnego szkodnika – omacnicę proso-

wiankę.

Wśród możliwych zagrożeń środowiskowych

związanych z uprawą tej kukurydzy niektórzy na-

ukowcy wymieniają:

— zaburzenia rozwojowe u pszczół (kwestiono -

wane przez część środowiska naukowego ze względu

na fakt, że pszczoły nie posiadają receptorów właści-

wych dla toksyny wytwarzanej przez kukurydzę

MON 810),

— wyższą śmiertelność wśród zwierząt karmio -

nych paszami z dodatkiem tej kukurydzy,

— możliwy negatywny wpływ na bioróżnorod -

ność,

— wpływ na organizmy niedocelowe (wytwarzane

przez MON 810 toksyczne białko miałoby zwalczać

nie tylko omacnicę prosowiankę, ale także inne or-

ganizmy),

— brak danych na temat długofalowych efektów

środowiskowych upraw kukurydzy MON 810,

— negatywny wpływ resztek pożniwnych kuku -

rydzy MON 810 na organizmy glebowe.

Część ekspertów podkreśla natomiast korzyści

związane z uprawą kukurydzy MON 810, które ich

zdaniem przeważają nad potencjalnymi niebezpie-

czeństwami.

Szczególnie dużo obaw konsumentów budzi spoży-

wanie żywności genetycznie zmodyﬁkowanej.

Część

z tych obaw wynika z niewystarczającej wiedzy na

temat modyﬁkacjigenetycznychiprocesuautoryza-

cji produktów genetycznie zmodyﬁkowanych.

Inne

są jednak sygnalizowane przez część naukowców zaj-

mujących się problematyką organizmów genetycznie

zmodyﬁkowanychiżywnościgenetyczniezmodyﬁko-

wanej.

Najpoważniejszym zarzutem jest brak oceny

spektywie czasowej.

Ponadto zastrzeżenia dotyczą

m.in. wpływu antybiotyków stosowanych jako mar-

kery selekcyjne na mikroorganizmy żyjące w prze-

wodach pokarmowych czy potencjalnej alergenności

związanej z ekspresją nowo wprowadzonych białek.

Konsumenci obawiają się również możliwości poja-

wiania się substancji toksycznych i antyodżywczych

w żywności GM.

Powyższe przykłady pokazują, jak duże rozbież-

ności w ocenie wpływu organizmów genetycznie zmo-

dyﬁkowanychnazdrowieludziinaśrodowiskowy-

stępują wśród ekspertów.

Z tego powodu w „Ramo-

wym stanowisku Rządu RP dotyczącym organizmów

genetycznie zmodyﬁkowanych (GMO)”, przyjętym

rząd, biorąc pod uwagę zasadę przezorności, opowie-

dział się przeciwko wprowadzeniu do obrotu GMO

oraz przeciwko uprawie roślin genetycznie zmodyﬁ-

kowanych.

Uczestnicząc w procedurze autoryzacji i biorąc

udział w głosowaniu na forum Unii Europejskiej,

rząd RP wyraża stanowisko negatywne, głosując

przeciwko wprowadzaniu do obrotu z możliwością

uprawy nowych roślin genetycznie zmodyﬁkowa-

nych.

Jednocześnie rząd zadeklarował działania

w pełni zgodne z prawem Unii Europejskiej, co wy-

nika z obowiązków nałożonych na państwa człon-

kowskie Unii Europejskiej.

W ramach działań prewencyjnych dotyczących

ograniczenia GMO w uprawach i mając do dyspozycji

dalece ograniczone możliwości prawne, minister rol-

nictwa i rozwoju wsi przygotował projekt rozporzą-

dzenia w sprawie zakazu stosowania materiału siew-

nego odmian genetycznie zmodyﬁkowanejkukury-

dzy MON 810.

Rozporządzenie jednak będzie mogło

wejść w życie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji

Europejskiej, co wynika z przepisu art. 57 ust. 9 obec-

o nasiennictwie.

W dniu 29 czerwca 2012 r.

Polska

wystosowała do Komisji Europejskiej odpowiedni

wniosek w tej sprawie.

Odpowiadając na informację zawartą w pana in-

terpelacji, dotyczącą zakazu upraw GMO we Francji,

pragnę wyjaśnić, iż przedstawione przez Francję ar-

gumenty świadczące o zagrożeniu dla środowiska,

jakie stwarza uprawa roślin GM, okazały się niewy-

starczające.

Pod wpływem wyroku ETS wydanego

we wrześniu 2011 r. w połączonych sprawach C 58/10

do C 68/10 (postępowania przeciwko Francji w związ-

ku z wprowadzeniem przez nią zakazu upraw kuku-

rydzy MON 810) francuska Rada Stanu, najwyższa

sądowa instancja administracyjna, anulowała funk-

cjonujące od 2008 r. moratorium na uprawę genetycz-

nie modyﬁkowanejkukurydzyMON810naterenie

Francji (czyli 2 rozporządzenia ministra rolnictwa

odmian kukurydzy).

Rada Stanu podkreśliła, że rząd

francuski nie dostarczył wiarygodnego dowodu na

szkodliwość uprawy kukurydzy MON 810 dla zdro-

wia człowieka i dla środowiska.

Wskazano również,

czeństwa Żywności), jak i francuska Agencja Bezpie-

czeństwa Sanitarnego odrzuciły przedstawioną przez

rząd Republiki Francji opinię dotyczącą ryzyka sani-

tarnego i środowiskowego spowodowanego przez

uprawę kukurydzy MON 810.

Francja w lutym br. wprowadziła kolejny zakaz

uprawy genetycznie zmodyﬁkowanejkukurydzy,po-

nownie przedstawiając argumenty związane z ryzy-

kiem środowiskowym takich upraw.

Przedstawione

argumenty zostały przeanalizowane przez EFSA,

który w opinii z dnia 21 maja br. uznał je za niewy-

starczające do wprowadzenia zakazu.

2.

Czy w świetle aktualnych uwarunkowań praw-

polskiego obszarem wolnym od organizmów gene-

tycznie zmodyﬁkowanych?

Uprzejmie informuję, że obecnie w Polsce nie

obowiązuje żaden przepis, który umożliwia ogłosze-

nie jakiegokolwiek obszaru strefą wolną od organi-

zmów zmodyﬁkowanychgenetycznie.

Równieżżaden

akt prawny nie podaje deﬁnicjitakiejstrefy.

446

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że przytoczone

stanowiska Rady Miejskiej w Śremie, jak również

uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego

w sprawie ogłoszenia obszaru województwa wielko-

polskiego strefą wolną od GMO nie mogą być trak-

towane jako akty prawa miejscowego.

województwa reguluje rozdział 8 ustawy z dnia 1998 r.

obecnie ustaw nie zawiera delegacji dla sejmików wo-

jewódzkich (lub innych organów samorządu teryto-

rialnego) umożliwiających im wprowadzanie zaka-

zów czy ograniczeń stosowania na ich terytoriach

jakichkolwiek produktów genetycznie zmodyﬁkowa-

nych, dopuszczonych do obrotu na terenie Unii Eu-

ropejskiej.

Ponieważ pytanie pana posła dotyczyło wojewódz-

twa wielkopolskiego jako obszaru wolnego od GMO,

nie zmodyﬁkowanych,należyrównieżwspomnieć,że

w chwili obecnej genetycznie zmodyﬁkowanaśruta

sojowa pokrywa w Polsce ponad 80% zapotrzebowa-

nia na białko paszowe, a jej import corocznie wynosi

netycznie zmodyﬁkowanej śruty sojowej w Polsce

oraz fakt, że jej substytucja jest bardzo ograniczona

(główni światowi producenci i eksporterzy, zapew-

niający ponad 90% jej światowej produkcji, przeszli

prawie wyłącznie na uprawę soi GM), należy zauwa-

żyć, że jest mało prawdopodobne, aby w wojewódz-

twie wielkopolskim nie stosowano pasz zawierają-

cych organizmy zmodyﬁkowanegenetycznie.

Ponadto pragnę poinformować pana posła, że od

gulujące zasady koegzystencji upraw GMO i nie-

-GMO w sposób zapewniający należytą ochronę rol-

nikom konwencjonalnym i ekologicznym.

Ostatnia

nowane były m.in. przepisy, które umożliwiały gru-

pie posiadaczy gospodarstw rolnych utworzenie,

z własnej inicjatywy, strefy wolnej od GMO.

Przepisy

ustawy zakładały ponadto poszerzenie kompetencji

Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennic-

twa o uprawnienia do kontroli pól i miały również

upoważniać ministra rolnictwa do wprowadzenia,

w razie potrzeby, zakazu uprawy roślin genetycznie

zmodyﬁkowanych.

Niestety, każda próba uporządkowania zagadnień

nie zmodyﬁkowanychzostaływykreśloneizastąpio-

ne przepisem wprowadzającym zakaz uprawy roślin

tu ustawy, stanowiącego efekt pracy podkomisji, zo-

no.

W rezultacie w dalszym ciągu brakuje przepisów,

które mogą być podstawą dla organów krajowych do

podejmowania decyzji dotyczących wyłącznie uprawy

roślin genetycznie zmodyﬁkowanych.

3.

Czy ministerstwo prowadzi akcję informacyjną

zagrożeń wynikających ze spożycia żywności GMO?

wadzanie do obrotu organizmów zmodyﬁkowanych

genetycznie na podstawie dyrektywy 2001/18/WE.

Minister środowiska jest również właściwym orga-

nem ds. transgranicznego przemieszczania genetycz-

nie zmodyﬁkowanychorganizmówzgodniezrozpo-

rządzeniem 1946/2003.

Natomiast za kwestie żyw-

ności genetycznie zmodyﬁkowanejodpowiadawPol-

sce resort zdrowia, w ramach którego właściwym

wowe jedynie w sprawie genetycznie zmodyﬁkowa-

nych pasz, odpowiada również za sprawy związane

riałem siewnym odmian genetycznie zmodyﬁkowa-

nych.

Kwestie upraw roślin genetycznie zmodyﬁ-

kowanych wciąż pozostają nieuregulowane w prze-

pisach prawnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, uprzejmie informuję,

że resort rolnictwa, nie będąc odpowiedzialny za

kwestie żywności genetycznie zmodyﬁkowanej,nie

prowadzi i nie planuje prowadzenia akcji informowa-

nia społeczeństwa o zagrożeniach wynikających ze

spożywania żywności zmodyﬁkowanejgenetycznie.

Podsekretarz stanu

Bogdan Dombrowski

447

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

duży obszar objęty jest różnymi formami

z dnia 21 czerwca 2012 r. (znak: SPS-023-5696/12)

przekazuję odpowiedź na interpelację posła Łukasza

przykłady źródeł ﬁnansowaniagminposiadających

obszary cenne przyrodniczo, ze szczególnym uwzględ-

nieniem obszarów tworzących sieć Natura 2000.

Resort środowiska jest przekonany o konieczności

zapewnienia właściwej pomocy ﬁnansowejdlagmin,

skuteczne mechanizmy ﬁnansowe, które premiują

jednostki samorządowe z przyrodniczym potencja-

łem.

Jednym z możliwych działań w tym zakresie jest

wprowadzenie odpowiednich rozwiązań ﬁskalnych.

Jednakże pragniemy zauważyć, iż decydujący głos

w kwestii tego typu rozwiązań powinien należeć do

resortu ﬁnansów.

Ponadtomającnauwadze,żepro-

gram Natura 2000 stanowi integralną część polityki

zrównoważonego rozwoju rozumianej jako rozwój go-

spodarczy uwzględniający w równym stopniu warto-

ści środowiska, jak też wartości społeczne, wsparcie

ukierunkowane na wzmocnienie walorów przyrodni-

czych gmin objętych siecią Natura 2000 powinno być

wspólne z innymi formami pomocy udzielanymi

z funduszy UE lub krajowych, które mogłyby być kie-

rowane na przykład na rozwój infrastruktury czy

wsparcie dla producentów rolnych.

Istniejący system współﬁnansowaniasieciNatura

2000 umożliwia samorządom korzystanie z funduszy

UE na preferencyjnych warunkach, chociażby w za-

kresie uzyskania środków ﬁnansowychnasiećkana-

lizacyjną nawet gdy wskaźnik koncentracji miesz-

kańców wynosi mniej niż 120 osób/km sieci, jednak-

że nie mniej niż 90 osób/km sieci

1)

.

Możliwe jest rów-

nież ubieganie się o środki krajowe związane z ochro-

ną środowiska, przyznawane przez Narodowy Fun-

wojewódzkie fundusze.

Zgodnie z zakresem działania

narodowego funduszu należy stwierdzić, iż zarówno

w zakresie wsparcia ﬁnansowegoudzielanegoześrod-

ków krajowych, jak i pomocy bezzwrotnej ze środków

Unii Europejskiej wnioski dotyczące obszarów obję-

tych różnymi formami ochrony przyrody są doﬁnan-

sowywane w pierwszej kolejności.

Podstawowym wa-

runkiem udzielanego wsparcia jest określenie formy

ochrony przyrody, przy czym przyjęta hierarchia od-

powiada tej z ustawy o ochronie przyrody z preferen-

cjami dla obszarów objętych międzynarodowymi for-

mami ochrony przyrody, takimi jak Natura 2000 czy

też np. międzynarodowe rezerwaty biosfery MAB,

obszary chronione na podstawie konwencji ramsar-

skiej.

Szereg działań podejmowanych na tych tere-

nach stwarza dodatkowe przywileje dla samorządów,

np. wsparcie rozwoju turystyki poprzez zachowanie

właściwego stanu infrastruktury turystycznej na ob-

szarach przyrodniczo cennych, tworzenie i wspiera-

nie działalności bazy edukacyjnej czy ośrodków ho-

dowli zachowawczej, kształtowanie krajobrazu.

Po-

nadto doﬁnansowanie udzielane jest dla przedsię-

wzięć mających na celu ochronę i rewaloryzację za-

bytkowych parków i ogrodów.

Pomoc ﬁnansowawza-

kresie ochrony przyrody i krajobrazu udzielana jest

w formie bezzwrotnej, a jej intensywność może sięgać

100% kosztów kwaliﬁkowanych,stądniemożnamó-

wić tutaj o umorzeniach pożyczek.

Przykładem dodatkowej formy pomocy ﬁnansowej

dla gmin objętych różnymi formami ochrony przyro-

dy jest także wdrażany od 2010 r. przez NFOŚiGW

program priorytetowy „Ochrona obszarów cennych

gmin.

Dzięki realizacji programu do gmin położo-

nych w tych obszarach z NFOŚiGW traﬁą środki

w wysokości ponad 120 mln zł, z czego zdecydowaną

większość stanowić będą dotacje udzielane na prefe-

rencyjnych warunkach.

Ponieważ jednak dotychcza-

sowe działania miały charakter ograniczony w sto-

sunku do wybranych lokalizacji, NFOŚiGW zamierza

w najbliższej przyszłości stworzyć ogólne zasady sto-

sowania preferencji i udogodnień w ubieganiu się

o doﬁnansowaniedlagmin,którychznaczneobszary

ne, wdrażane obecnie przez NFOŚiGW, programy

priorytetowe skierowane do jednostek samorządu te-

1)

Zgodnie z § 3 ust. 4 i 6 rozporządzenia ministra środowiska

niu obszaru aglomeracji bierze się pod uwagę, że realizacja sieci

kanalizacyjnej na obszarze aglomeracji z doprowadzeniem do

oczyszczalni ścieków powinna być uzasadniona ﬁnansowoitech-

nicznie, przy czym wskaźnik długości sieci obliczany jako stosu-

nek przewidywanej do obsługi przez budowany system kanalizacji

cji długości sieci kanalizacyjnej (łącznie z kolektorami i przewo-

dami tłocznymi doprowadzającymi ścieki do oczyszczalni) nie

może być mniejszy od 120 mieszkańców na 1 km sieci...

W przy-

padku, o którym mowa w ust. 5, przy wyznaczaniu obszaru aglo-

meracji bierze się także pod uwagę opłacalność realizacji sieci

kanalizacji komunalnej na terenach określonych w ust. 5, przy

czym wskaźnik długości sieci obowiązujący na tych terenach nie

może być mniejszy niż 90 mieszkańców na 1 km sieci…”

448

rytorialnego, spośród których należy wymienić pro-

gramy obejmujące:

— przydomowe oczyszczalnie ścieków,

— podłączenia budynków do zbiorczego systemu

kanalizacyjnego,

— rozwój systemów służących zagospodarowaniu

odpadów komunalnych,

— rozwój selektywnej zbiórki odpadów,

— zamykanie i rekultywację składowisk odpadów

komunalnych,

— rozwój systemów gospodarowania odpadami

innymi niż komunalne,

w szczególności niebezpiecznymi,

— usuwanie wyrobów zawierających azbest,

— doﬁnansowanie zbierania pojazdów wycofa -

nych z eksploatacji,

— rekultywację terenów zdegradowanych i likwi -

dację źródeł szczególnie negatywnego oddziaływania

na środowisko,

— współﬁnansowanieIIosipriorytetowejProgra -

mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”: Go-

spodarka odpadami i ochrona powierzchni ziemi,

— poprawę efektywności wykorzystania energii

publicznej,

— zagospodarowanie osadów ściekowych,

— współﬁnansowanieIosipriorytetowejProgra -

spodarka wodno-ściekowa.

Tak szeroką ofertę pomocy dla gmin uzupełnia

program priorytetowy „Dopłaty na częściowe spłaty

zycznych i wspólnot mieszkaniowych”.

Ważnym elementem zapewnienia środków prze-

znaczonych na realizację celów sieci Natura 2000 jest

tocząca się obecnie debata unijna dotycząca kolejnej

perspektywy ﬁnansowejnalata2014–2020.

Wzwiąz-

ku z tym należy podkreślić, że odpowiedzialność za

zapewnienie właściwego poziomu ﬁnansowaniaochro-

ny przyrody oraz wsparcia dla tzw. gmin naturowych

leży zarówno po stronie resortu środowiska, który ak-

tywnie uczestniczy w toczących się negocjacjach, jak

i po stronie innych resortów oraz reprezentantów

władz samorządowych uczestniczących w planowaniu

czy opiniowaniu programów operacyjnych.

Należy jednak podkreślić, że plany nad przyszłym

Europejskim Funduszem Rolnym Rozwoju Obszarów

Wiejskich (EFRROW) już na tym etapie wskazują na

konieczność udzielania wsparcia rolnikom oraz pry-

watnym właścicielom lasów w celu zapewnienia im

rekompensaty z tytułu wprowadzonych na ich tere-

nie ograniczeń.

Podobne regulacje umożliwiające

współﬁnansowaniedziałańpodejmowanychnatere-

nie obszarów Natura 2000 są przewidziane również

w innych funduszach.

Planowanie ﬁnansowaniaprogramuNatura2000

na lata 2014–2020 będzie oparte na dokumencie pn.

„Priorytetowe ramy działań PAF” (ang. Prioritised

Action Framework), który we współpracy z przedsta-

wicielami różnych instytucji opracowuje Generalna

Dyrekcja Ochrony Środowiska.

Dokument ten będzie

narzędziem planowania strategicznego w zakresie

identyﬁkacjipriorytetowychdziałańdlasieciNatu-

ra 2000, oszacowania potrzebnych nakładów na ich

realizację wraz ze wskazaniem możliwości ich ﬁ-

nansowania z dostępnych funduszy krajowych i UE.

Mogą one obejmować zarówno działania w zakresie

turystyki i promocji lokalnych ﬁrm, w tym także

zaplanowanie niezbędnych inwestycji w infrastruk-

turę dla turystów, jak i promowanie możliwości re-

alizacji i rozwoju przedsiębiorczości na obszarach

Natura 2000.

Nie należy przy tym zapominać, iż funkcjonowa-

nie sieci Natura 2000 wiąże się również z dostarcza-

niem korzyści społeczno-gospodarczych, na przykład

poprzez utrzymanie wysokiej jakości wody i poprawę

jej retencji, kształtowanie korzystnego mikroklimatu

czy też zachowanie walorów krajobrazowych.

Ma to

bezpośrednie przełożenie na wzrost turystycznej atrak-

cyjności takich terenów oraz umożliwia stosowanie

eco-labelingu produktów i usług świadczonych przez

przedsiębiorców, rolników, hodowców oraz samorzą-

dy na danym terenie.

Podsumowując, należy podkreślić, iż zapewnienie

odpowiedniego ﬁnansowaniasieciNatura2000,atym

samym terenów tzw. gmin naturowych, będzie zale-

żało w dużej mierze od środków zapewnionych w no-

wej perspektywie ﬁnansowej.

Należyjednakpodkre-

ślić, że decyzja dotycząca wielkości środków ﬁnanso-

wych oraz sposobu ich rozdysponowania zostanie

podjęta przez Radę Ministrów po zakończeniu nego-

cjacji z KE i po ustaleniu wielkości alokacji środków

dla Polski w poszczególnych funduszach UE.

W związ-

ku z tym ważne jest, aby samorządy aktywnie popar-

ły na etapie planowania krajowych programów ope-

racyjnych takie ich założenia, które będą ukierunko-

wane na zabezpieczenie odpowiednich środków ﬁ-

nansowych na wsparcie obszarów Natura 2000.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

449

12 czerwca 2012 r., znak: SPS-023-5697/12, w spra-

wie kosztów bankowych pobieranych przez Bank Go-

spodarstwa Krajowego, w związku z wyodrębnia-

niem na własność lokali mieszkalnych, wybudowa-

nych przez towarzystwa budownictwa społecznego

stanowisko ministra skarbu państwa w odniesieniu

lacji, oparte na informacjach uzyskanych od Zarządu

Banku Gospodarstwa Krajowego (BGK).

Kredyty preferencyjne, udzielane przez BGK

w ramach rządowych programów popierania budow-

nictwa mieszkaniowego, przeznaczone były na reali-

zację przez towarzystwa budownictwa społecznego

(TBS) i spółdzielnie mieszkaniowe (SM) przedsię-

wzięć inwestycyjno-budowalnych, zgodnie z przepi-

wspomnianej ustawy, realizowane z udziałem prefe-

rencyjnego kredytu, obejmowały budynki z lokalami

mieszkalnymi budowanymi na wynajem lub oddawa-

nymi do użytku na zasadach spółdzielczego lokator-

skiego prawa do lokalu, bez możliwości wyodrębnie-

nia na własność lub przekształcenia prawa do lokalu

gami ww. przepisów, umowy kredytu dotyczyły ﬁ-

nansowania przedsięwzięć, a nie poszczególnych lo-

kali mieszkalnych.

W związku z tym bank nie miał

obowiązku ani potrzeby prowadzenia ewidencji ana-

litycznej na poziomie mieszkań.

Warto podkreślić, że

stroną umowy kredytu zobowiązaną do spłaty zadłu-

żenia są TBS/SM, a nie użytkownicy lokali.

kaniowych (Dz. U. z 2011 r., Nr 201, poz. 1180) umoż-

liwiła towarzystwom budownictwa społecznego po-

dejmowanie decyzji o wyodrębnieniu na własność

kredytowanych lokali mieszkalnych i przeniesieniu

własności tych lokali na rzecz najemców spełniają-

cych wymogi ustawowe oraz spółdzielniom mieszka-

W przypadku obu tych podmiotów, warunkiem wy-

odrębnienia lokali i przeniesienia ich własności jest

spłata odpowiedniej części zadłużenia kredytowego

TBS/SM wraz z odsetkami oraz części umorzenia

kredytu, przypadających na wyodrębnione lokale.

Bank opracował i wdrożył procedury oraz narzę-

dzia pozwalające na obsługę procesu wyodrębniania

lokali z dokonaniem podziału zadłużenia i umorzenia

na poszczególne mieszkania, proporcjonalnie do ich

rzeczywistej powierzchni użytkowej i do udziału

w łącznej powierzchni użytkowej mieszkań kredyto-

wanych w ramach umowy.

Kredyty udzielane przez Bank Gospodarstwa

w ok. dwóch trzecich ze środków publicznych, a w jed-

nej trzeciej z pożyczek zaciągniętych w instytucjach

międzynarodowych.

BGK, będąc bankiem państwo-

wym, przyjął, iż jako instytucja zaufania publiczne-

go, realizująca zadania zlecone przez państwo, po-

winna stać na straży prawidłowości realizacji usta-

wowych zapisów.

Przede wszystkim bank powinien

dołożyć należytej staranności w określeniu wysoko-

ści kwot zadłużenia przypadającego na poszczególne

lokale, które wnoszone będą przez dotychczasowych

najemców lub lokatorów.

Do tego niezbędna jest

szczegółowa analiza dokumentacji przedstawionej

przez klienta i jej weryﬁkacjazdokumentacjąkredy-

tową posiadaną przez bank.

Nieprawidłowe określe-

nie zobowiązań przypadających na wyodrębnione

lokale, spowodowane brakiem takiej weryﬁkacji,mo-

głoby doprowadzić np. do sytuacji, w której po wyod-

rębnieniu wszystkich lokali pewna część kredytu

pozostałaby niespłacona.

Brak odpowiedniej weryﬁ-

kacji mógłby również prowadzić do zawyżania wyso-

kości zadłużenia przypadającego na poszczególne

lokalne i w konsekwencji wyższej od należnej banko-

wi spłaty części kredytu, dokonywanej przez osoby

ﬁzyczne.

Wysokość opłat ustalonych w taryﬁeopłatipro-

wizji za czynności bankowe w Banku Gospodarstwa

Krajowego (taryfa) została poprzedzona szczegółową

analizą pracochłonności procesu, a w efekcie kosz-

tów, jakie bank poniósł i będzie ponosić w ramach

obsługi wniosków.

Poziom opłat ma na celu pokrycie

tych kosztów, a nie wygenerowanie marży zysku.

Niezależnie od powyższego, w ocenie BGK, część

negatywnych (dotychczas jednostkowych) reakcji

klientów na wysokość opłat, wynika z niewłaściwej

interpretacji zapisów taryfy.

Klienci błędnie zakła-

dają, iż wyodrębnienie każdego pojedynczego lokalu

wiąże się z koniecznością zawarcia z bankiem anek-

su oraz uiszczeniem opłaty za analizę wniosku.

Tym-

czasem, w trosce o sprawność i minimalizację kosz-

tów procesu, BGK wprowadził dwa rozwiązania.

Pierw-

sze polega na zawarciu z kredytobiorcą jednego, ra-

mowego aneksu do umowy kredytu, za który pobie-

rana jest jednorazowa opłata, zamiast wielu aneksów,

które byłyby co do zasady wymagane w przypadku

każdej zmiany umowy.

Drugie natomiast rozwiąza-

nie sprowadza się do tego, że wniosek o ustalenie

zadłużenia może dotyczyć jednego lub dowolnej licz-

by lokali.

Opłata za analizę wniosku jest niezależna

od liczby mieszkań nim objętych, zatem bank zachę-

ca TBS/SM do „grupowania” lokali.

W celu rozwia-

nia ewentualnych wątpliwości klientów, BGK uzu-

pełnił wyjaśnienia w tym zakresie na swojej stronie

internetowej.

Jedynie opłaty pobierane za wydanie

przez bank zaświadczenia o stanie zadłużenia przy-

padającego na lokal oraz oświadczenia o spłacie tego

zadłużenia, związane są bezpośrednio z danym

mieszkaniem.

Zdaniem BGK, opłaty te nie są wyso-

kie.

Dodatkowo należy zauważyć, że są to jedynie

450

opłaty, które można bezpośrednio przypisać i prze-

nieść na osobę ﬁzyczną;pozostałeopłaty(zaaneks

i analizę wniosku) są związane ze zmianami w umo-

wie kredytu, a zatem ponoszone są przez kredyto-

biorcę, czyli TBS lub SM.

Ponadto bank zapewnił, iż na bieżąco będzie mo-

nitorował sytuację w zakresie procesu wyodrębnia-

nia na własność lokali w zasobach TBS/SM, w celu

zapewnienia jego efektywności, także z punktu wi-

dzenia kosztów po stronie kredytobiorców i użytkow-

ników lokali.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

(5698)

westycji związanej z budową drogi ekspresowej S5,

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Interesująca pana posła inwestycja pn. Budowa

drogi S5 Kaczkowo – Korzeńsko, odc.

Leszno (węzeł

Kaczkowo) z węzłem – węzeł Korzeńsko z węzłem

(koniec obwodnicy miasta Rawicz), została ujęta

w załączniku 1 do „Programu budowy dróg krajo-

wych na lata 2011–2015” przyjętego przez Radę Mi-

zadanie aktualnie znajduje się w budowie, a zakoń-

czenie realizacji zgodnie z kontraktem zaplanowano

zadania nie jest zagrożona, a jej realizacja odbywa

się zgodnie z harmonogramem.

wi modyﬁkacjęprojektuprzygotowanegoprzezmi-

skiej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w dniu

6 lipca br. Senat po rozpatrzeniu przedmiotowej usta-

wy przyjął ją bez poprawek.

Przedmiotowa ustawa przewiduje rozwiązania,

sowym niezrealizowania przez generalnego wyko-

nawcę płatności na rzecz podwykonawców (mikro-,

ustawy, podwykonawcy to nie tylko podwykonawcy

lacja ma na celu zabezpieczenie interesów podwyko-

nawców kontraktów na roboty budowlane, udziela-

nych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad (GDDKiA) w ramach zamówień publicz-

nych.

Regulacja ta obejmuje wszczęte przez GDDKiA

Zgodnie z ustawą, w razie zaległości wykonawców

ić ze środków Krajowego Funduszu Drogowego nie-

zaspokojone roszczenia ﬁnansowepodwykonawców.

Zaspokojenie roszczeń podwykonawców nastąpi po

nawców na podstawie ich zgłoszeń.

Po spełnieniu

stwierdzających należność (np. prawomocne orzecze-

nie sądowe, zatwierdzoną listę wierzytelności przez

sędziego komisarza).

Należy podkreślić, że nowe re-

gulacje zapewnią podwykonawcom, których prace

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

w sprawie narastającego problemu nadwagi wśród

dzieci, wyjaśniam, co następuje.

451

W Polsce przeprowadzono wiele badań dotyczą-

prezentatywnej próbie ponad 8,3 tys. uczniów gim-

niczego dzieci i młodzieży w Polsce OLAF”

potwier-

dziły nadwagę i otyłość u ok. 22% chłopców i 18%

Na zdrowie dzieci i młodzieży przede wszystkim

oddziałuje środowisko domowe, szkolne i rówieśni-

cze, ich styl życia, jak też pewne cechy indywidualne.

Czynniki społeczno-ekonomiczne stanowią pierwot-

ne uwarunkowania zdrowia, a efekt ich oddziaływa-

nia nie zawsze jest bezpośrednio widoczny.

W zapo-

bieganiu występowaniu nadwagi i otyłości w wieku

cyjne oraz edukacja zdrowotna.

Minister zdrowia

podejmuje wiele inicjatyw, których celem jest proﬁ-

laktyka i promocja zdrowego stylu życia wśród dzie-

ci i młodzieży.

Najważniejszy obszar działań proﬁlak-

tycznych resortu zdrowia określono w rozporządze-

lekarskie z oceną rozwoju ﬁzycznegodziecka(pomia-

ry wysokości, masy ciała oraz określenie współczyn-

nika BMI).

Badania proﬁlaktycznewykonywanesą

u dzieci młodszych – w l. roku życia (1.–2. oraz 3. t.

ż.,

dla lekarza do dalszego diagnozowania jej przyczyn.

Jednocześnie lekarz i pielęgniarka podstawowej opie-

nej, kształtowania prawidłowych nawyków higie-

nicznych.

Ponadto ze środków budżetowych pozostających

w dyspozycji ministra zdrowia od 2007 r. realizowa-

ny jest „Narodowy program zapobiegania nadwadze

Program będzie kontynuowany w latach 2012–2016

nia chorobom cywilizacyjnym”.

Na realizację progra-

mu w latach 2012–2016 zaplanowano 15 388 060 zł

(w 2012 r.

– 2 852 432 zł).

W 2012 r. zrealizowane

będą zadania:

1.

Edukacja społeczeństwa w zakresie prawidło-

wego żywienia i aktywności ﬁzycznej,zeszczegól-

nym uwzględnieniem dzieci i młodzieży oraz kobiet

Planowany jest druk i dystrybucja publikacji edu-

kacyjno-informacyjnych opracowanych w poprzed-

niej edycji programu: „Rekomendacje dla realizato-

rów żywienia z zakresu zasad prawidłowego żywie-

nia dzieci w przedszkolach”, „Przykładowe jadłospisy

widłowego żywienia”, „Praktyczny podręcznik diete-

tyki” i „Zasady żywienia chorych w szpitalach”.

Na

terenie całego kraju odbędą się Dni Promocji Zdro-

wia, podczas których możliwe będzie diagnozowanie

nadwagi i otyłości, uzyskanie porad dietetyków oraz

indywidualnych zaleceń i wskazań dietetycznych (ja-

dłospisów).

2.

Ogólnopolska szkoła zdrowia dla osób z nadwa-

gą i otyłością.

W programie szkoły przewidziano: badania lekar-

skie, porady dietetyków, konsultacje specjalistów re-

habilitacji i psychologii.

Określenie zasad organizacji żywienia w szkołach

oraz działalności punktów handlowych na terenie

cych szkoły.

Resort zdrowia w tym zakresie podejmu-

je działania edukacyjno-informacyjne na rzecz popu-

laryzacji zasad prawidłowego żywienia uczniów.

W grudniu ubiegłego roku odbyła się konferencja

„Zapobieganie otyłości u dzieci i młodzieży poprzez

odpłatnego udziału w konferencji zaproszono samo-

nych oraz określenia roli szkoły w proﬁlaktycenad-

wagi i otyłości.

Dyrektorzy szkół podstawowych, któ-

1)

2)

u polskich nastolatków — epidemiologia, styl życia, samopoczu -

452

re należą do sieci „Szkół promujących zdrowie”, za-

prezentowali przykłady dobrych praktyk wdrażanych

i edukacyjnych w szkołach.

Ważnym elementem dzia-

łań ministra zdrowia pozostaje współpraca z mini-

strem edukacji narodowej, której celem jest wspiera-

nie działań z zakresu edukacji zdrowotnej i proﬁlak-

tyki problemów dzieci i młodzieży w szkołach, pla-

cówkach oświaty, ochrony zdrowia, sportu i turysty-

ki, jak również wdrażanie w Polsce programu Świa-

towej Organizacji Zdrowia „Szkoły promujące zdro-

wie”.

Na mocy zawartego w 2009 r. międzyresorto-

wego porozumienia opracowano „Stanowisko mini-

stra edukacji narodowej, ministra zdrowia oraz mi-

nistra sportu i turystyki w sprawie działań podejmo-

wanych przez szkoły w zakresie zdrowego żywienia

uczniów”.

Stanowisko zaleca organom prowadzącym

szkoły dostępność do wody pitnej dla uczniów, zdrowe

nie w czasie imprez szkolnych oraz wycieczek słody-

czy i słodkich napojów, potraw fast food; eliminowa-

nie słodyczy jako formy nagrody; eliminowanie ze

szkoły reklam niezdrowych produktów oraz uwzględ-

nienie specyﬁcznychpotrzebżywieniowychuczniów

przewlekle chorych (z otyłością, cukrzycą).

Stanowi-

edukacji i zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie częściowej zgodności

sma pana wicemarszałka M. Kuchcińskiego z dnia

21 czerwca br. (znak: SPS-023-5706/12) przedsta-

wiam poniżej odpowiedzi na pytania posła Krzyszto-

fa Jurgiela w sprawie częściowej zgodności „Strategii

ze średniookresową Strategią Rozwoju Kraju.

Na czym polega częściowa zgodność SZRWRiR ze

średniookresową Strategią Rozwoju Kraju 2020,

Jakiego dostosowania i uzupełnień w świetle opi-

nii wymaga strategia?

W związku z tym, że SZRWRiR została przyjęta,

stosowania i uzupełnienia?

Ocena zgodności projektu „Strategii zrównoważo-

nego rozwoju wsi, rolnictwa i rybactwa (SZRWRiR)

sporządzona przez ministra właściwego do spraw roz-

woju regionalnego została zredagowana w formie

„Opinii o zgodności projektu strategii rozwoju ze

średniookresową Strategią Rozwoju Kraju”, do której

dołączona została „Karta zgodności projektu strate-

gii rozwoju ze średniookresową Strategią Rozwoju

Kraju”.

W opinii przedstawionej przez MRR we wrześniu

2011 r. badano zgodność projektu SZRWRiR z obec-

nie obowiązującą Strategią Rozwoju Kraju 2007–

–2015, przyjętą przez Radę Ministrów 29 listopada

2006 r. oraz z projektem Strategii Rozwoju Kraju

2020.

Ze względu na fakt, iż prace związane z opraco-

waniem i przyjęciem przez Radę Ministrów nowej

(zaktualizowanej na podstawie art. 12a ust. 7 ustawy

o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) średnio-

okresowej Strategii Rozwoju Kraju bliskie były za-

kończenia, a jej projekt został zaakceptowany przez

Komitet Koordynacyjny ds. Polityki Rozwoju w dniu

SZRWRiR ma być dokumentem realizującym zaktu-

alizowaną średniookresową Strategię Rozwoju Kra-

ju 2011–2020, uznać należy za właściwe, aby doku-

menty te były spójne i obejmowały ten sam okres

realizacji.

Cel główny i cele operacyjne SZRWRiR są spójne

z celem głównym Strategii Rozwoju Kraju 2007–

–2015.

Odpowiadają priorytetowi V: Rozwój obsza-

rów wiejskich oraz priorytetowi VI: Rozwój regional-

ny i podniesienie spójności terytorialnej.

Cel główny i cele szczegółowe są również spójne

z celem strategicznym projektu Strategii Rozwoju

Kraju 2020, którym jest wzmocnienie gospodarczych,

społecznych i instytucjonalnych potencjałów zapew-

niających szybszy i zrównoważony rozwój kraju oraz

poprawę życia ludności, a także obszarem Spójność

społeczna i terytorialna, obejmującym m.in. takie

kierunki interwencji publicznej, jak: tworzenie wa-

runków dla rozprzestrzeniania się procesów rozwo-

jowych i wzmacniania potencjału obszarów wiejskich,

zwiększenie spójności terytorialnej oraz zwiększenie

konkurencyjności i modernizacja rolnictwa w ramach

obszaru Konkurencyjna gospodarka.

Podstawowe kryteria oceny strategii rozwoju wy-

nikają z przepisów art. 13 ustawy o zasadach prowa-

dzenia polityki rozwoju.

W przypadku projektu SZRW-

RiR przedłożonego do opinii we wrześniu 2011 r. speł-

nionych zostało większość wymogów sformułowa-

nych w ww. ustawie.

Jednakże wciąż uzupełnienia

453

wymagały następujące główne elementy wymienione

w „Karcie zgodności projektu strategii rozwoju ze

— Projekt wskazywał na spójność ze strategią

„Europa 2020”.

Nie odnosił się jednak do odnowionej

strategii zrównoważonego rozwoju UE, mimo że pro-

blematyka, której dotyczy poruszana była w doku-

mencie wielokrotnie.

Wskazana została potrzeba

uzupełnienia projektu w tym zakresie.

— W dokumencie w ograniczonym stopniu zosta -

ły określone terytorialnie kierunki interwencji oraz

zróżnicowanie wsparcia w ujęciu przestrzennym

(tj. w zależności od typów obszarów), a także w za-

kresie instrumentów realizacji strategii.

Należało

dokument uszczegółowić.

Taką potrzebę wskazywa-

ło także stanowisko Konwentu Marszałków Woje-

wództw RP w sprawie projektu „Strategii zrównowa-

2011–2020”, przekazane pismem z dnia 16 sierpnia

2011 r.

— Opisany został system koordynacji wdrażania

strategii na poziomie centralnym, natomiast doku-

ment wymagał uzupełnienia w zakresie wskazania

roli, zadań i odpowiedzialności samorządów woje-

wództw.

MRR zwracało uwagę na małe powiązanie

w tym zakresie z przyjętą w 2010 r.

„Krajową strate-

gią rozwoju regionalnego 2010–2020: regiony, mia-

sta, obszary wiejskie” oraz na deﬁcytideizintegro-

wanego planowania interwencji na poziomie regio-

nalnym.

— Projekt strategii wymagał także dostosowania

do koncepcji zawartej w projekcie Strategii Rozwoju

Kraju 2020, przewidującej koordynację ewaluacji

i analiz wszystkich dokumentów strategicznych.

Wprowadzany system, oparty na DSRK, ŚSRK,

9 strategiach zintegrowanych oraz realizujących je

programach wymaga kompleksowego uregulowania

kwestii ewaluacji i analiz, tak aby uniknąć nadmier-

nego rozbudowywania systemu ewaluacji w ramach

każdego z tych dokumentów, dublowania analiz i ba-

dań oraz tym samym rozpraszania środków budże-

towych.

— W dokumencie zaprezentowano wskaźniki

w skali kraju, natomiast brakowało propozycji wskaź-

ników służących ocenie i monitorowaniu wdrażania

strategii w ujęciu terytorialnym na poziomie działań,

które będą wdrażane w poszczególnych regionach

kraju.

Powyższe uwagi zostały uwzględnione w „Strategii

W karcie zgodności projektu SZRWRiR ze śred-

niookresową Strategią Rozwoju Kraju zawarta zo-

stała informacja, iż wydanie ostatecznej opinii o zgod-

ności przedłożonego projektu strategii rozwoju ze

zaktualizowaną średniookresową Strategią Rozwoju

Kraju (Strategią Rozwoju Kraju 2020) możliwe bę-

dzie po formalnym jej przyjęciu.

W związku z tym

przeprowadzona ocena zgodności miała charakter

wstępny, zmierzający do zapewnienia spójności głów-

nych dokumentów strategicznych.

Powyższy sposób procedowania został ustalony

na posiedzeniu Komitetu Koordynacyjnego ds. Poli-

tyki Rozwoju.

W sierpniu 2011 r. zostało przekazane

do MRR stanowisko KPRM w sprawie wydawania

wstępnych opinii o zgodności projektów strategii roz-

woju z projektem średniookresowej Strategii Rozwo-

ju Kraju, w celu zapewnienia w przyszłości maksy-

malnie efektywnego przebiegu procesu formalnej

oceny w trybie art. 14 ust 2 ustawy o zasadach pro-

Po przyjęciu zaktualizowanej Strategii Rozwoju

Kraju 2020 zostanie dokonana formalna ocena zgod-

ności poszczególnych strategii rozwoju z jej zapisami

przez ministra rozwoju regionalnego.

Koordynatorzy

strategii zdecydują o terminie i trybie wprowadzania

ewentualnych zmian, jeśli stwierdzona zostanie ko-

nieczność ich dokonania w ocenianych dokumentach.

W przypadku zmian merytorycznych – w wyniku do-

konanej oceny zgodności z SRK 2020, konieczna bę-

dzie ich akceptacja przez Radę Ministrów.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację pana Henryka Smolarza, posła na

-5707/12, w sprawie wspierania sektora pszczelar-

skiego w Polsce uprzejmie informuję Panią Mar-

nolitej wspólnej organizacji rynku) – Dz. Urz.

UE L

454

nia rozporządzenia Rady (WE) nr 797/2004 dotyczą-

cego działań w dziedzinie pszczelarstwa (Dz. Urz.

UE

Pierwszy program zrealizowano w latach 2004/05

– 2006/07 – budżet programu: 11,7 mln EUR.

– 2009/10 – budżet programu: 13,3 mln EUR.

produktów pszczelich w Polsce, który to cel – zgodnie

ków wsparcia:

I. pomoc techniczna skierowana do pszczelarzy

II.

zwalczanie warrozy,

III.

racjonalizacja sezonowego przenoszenia uli,

IV.

środki wspierające laboratoria przeprowadza-

ści miodu,

VI.

współpraca z wyspecjalizowanymi organami

i produktów pszczelich.

Corocznie w realizacji programów uczestniczą

pszczelarze posiadający łącznie ponad 1 mln rodzin

pszczelich

1)

, a głównymi pozycjami budżetowymi (65–

–90%) jest refundacja leków warrobójczych i refunda-

– wymagają najsilniejszego wsparcia, dlatego stano-

wią najwyższe pozycje budżetowe.

Pomoc ﬁnansowa

w ramach programów kierowana jest do branży

są głównie gospodarstwa pasieczne posiadające wete-

rynaryjny numer identyﬁkacyjnylubwpisanedore-

jestru prowadzonego przez powiatowego lekarza we-

terynarii.

O refundacje środków ﬁnansowychmogą

się ubiegać: związki pszczelarskie, stowarzyszenia

pszczelarzy, zrzeszenia pszczelarzy, grupy producen-

tów rolnych w zakresie działalności pszczelarskiej

oraz spółdzielnie pszczelarskie.

Ponadto o refundacje

środków ﬁnansowychwramachVIśrodkawsparcia

mogą ubiegać się również jednostki badawczo-rozwo-

jowe zajmujące się tematyką pszczelarską.

Programy pszczelarskie są opracowywane w ści-

słej współpracy z organizacjami pszczelarskimi i or-

ganizacje te uczestniczą m.in. w:

— podziale środków budżetowych programów,

— ustalaniu pozycji kwaliﬁkującychsiędorefun -

dacji w poszczególnych środkach wsparcia,

— ustalaniu procentowej refundacji kosztów.

go.

Pszczelarz, który jest samoistnym lub zależnym

posiadaczem gospodarstwa, którego wielkość ekono-

miczna stanowi równowartość lub więcej niż 4 ESU

(europejska jednostka wielkości ekonomicznej)

2)

, nie

może korzystać ze wsparcia na zakup sprzętu pszcze-

larskiego.

Powyższe ograniczenie wynika z przepisu

zawartego w akapicie drugim art. 106 rozporządze-

nia Rady (WE) nr 1234/2007 oraz stanowiska Komi-

sji Europejskiej przekazanego Ministerstwu Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi w piśmie z dnia 19 lutego 2010 r.,

znak: C4/LL/mm(2010)S/63326.

produktów pszczelich opublikowanymi przez Agencję

Rynku Rolnego, refundacji podlegają koszty:

— zakupów leków warrobójczych (refundacja 100%),

wsparcie mogą otrzymać pszczelarze bez wzglądu na

ilość posiadanych rodzin pszczelich,

wsparcie mogą otrzymać pszczelarze posiadający co

— analiz właściwości ﬁzykochemicznych oraz

analizy pyłkowej miodu (refundacja 100%), wsparcie

z takimi matkami (refundacja nie więcej niż 70%

ceny jednostkowej), pszczelarz w danym sezonie nie

— zakupu nowego sprzętu pszczelarskiego: mioda -

rek, odstojników, pras do wyrobu węży na własne po-

trzeby, stołów do odsklepiania plastrów, suszarek do

urządzeń do kremowania miodu (refundacja nie więcej

niż 60% ceny jednostkowej), ze wsparcia może korzy-

1)

Organizacje pszczelarskie wnioskujące o środki ﬁnansowe

na walkę z warrozą w sezonie 2011/12 zadeklarowały posiadanie

Osoby składające projekt oświadczają m.in., że informacje za-

warte we wniosku oraz w jego załącznikach są prawdziwe, zgod-

ne ze stanem prawnym i faktycznym.

2)

Mając na uwadze art. 106 rozporządzenia Rady (WE)

dostępna dla pszczelarzy, którzy nie kwaliﬁkująsiędowsparcia

ﬁnansowego na modernizację gospodarstw rolnych w ramach

opracowanego m.in. na podstawie przepisów rozporządzenia Ra-

455

stać pszczelarz, który jest posiadaczem co najmniej

pszczelarstwa w Polsce” na lata 2010/11 – 2012/13

wygasa w dniu 31 października 2013 r., w czwartym

kwartale roku 2012 ministerstwo planuje przystąpić

do opracowywania krajowego programu wsparcia

jak w latach poprzednich, wszystkie propozycje doty-

czące programu będą szczegółowo analizowane, a pra-

ce będą odbywały się w ścisłej współpracy z organi-

zacjami pszczelarskimi.

Rolą ministerstwa będzie opra-

cowanie programu najlepiej zaspokajającego potrzeby

branży z uwzględnieniem obowiązujących przepisów

prawa.

Od 2007 r. w Polsce realizowany jest Program

(PROW 2007–2013), którego strategicznym celem

jest poprawa konkurencyjności sektora rolnego.

Pro-

gram obejmuje 23 działania skierowane do gospo-

darstw rolnych, jak i szeroko rozumianego otoczenia

rolnictwa.

Ponadto działaniem ukierunkowanym na wspar-

cie inwestycji związanych z działalnością rolniczą

(w tym realizowanych w gospodarstwach pasiecz-

nych) jest: Modernizacja gospodarstw rolnych.

Na

nad 8859 mln zł, przy czym środki te podzielone zo-

stały na poszczególne województwa i udostępnione

aby umożliwić dostęp do środków jak największej

liczbie beneﬁcjentów.

Działaniemanaceluwsparcie

modernizacji gospodarstw rolnych w celu zwiększe-

nia ich efektywności poprzez lepsze wykorzystanie

utrzymania zwierząt.

Adresowane jest do producen-

tów rolnych prowadzących produkcję roślinną lub

spółki cywilnej oraz spółka osobowa w rozumieniu

gospodarstwa rolnego w rozumieniu Kodeksu cywil-

nego, o powierzchni użytków rolnych co najmniej

dukcji w zakresie działów specjalnych produkcji rol-

nej w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecz-

nym rolników, przy czym wielkość ekonomiczna tego

gospodarstwa powinna wynosić co najmniej równo-

wartość 4 ESU.

stycji, przy czym maksymalna kwota pomocy nie

czy gospodarstwo.

Jednocześnie beneﬁcjenci zobo-

wiązani są do spełnienia warunków określonych

nia celu operacji oraz prowadzenia wspieranej dzia-

stytucją wdrażającą (Agencja Restrukturyzacji i Mo-

dernizacji Rolnictwa).

W ramach działania wspierane

omawianego działania określone są w rozporządze-

mach działania: Modernizacja gospodarstw rolnych

rozporządzenia pomoc w ramach omawianego dzia-

łania przysługuje według kolejności ustalonej przez

ARiMR dla każdego województwa, przy zastosowa-

niu kryteriów wyboru operacji.

O kolejności przysłu-

giwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów

przyznanych na podstawie kryteriów wymienionych

w ww. rozporządzeniu (preferowane są operacje przy-

czyniające się do wzrostu wartości dodanej brutto

w gospodarstwie – GVA – realizowane przez osoby

wspólnie ubiegające się o pomoc itp.).

Pomoc udziela-

na jest producentom rolnym spełniającym warunki

jej przyznania w ramach dostępnych środków.

Dotychczas odbyły się 3 nabory wniosków: w 2007 r.,

w 2009 r. oraz w 2011 r.

W ramach wszystkich nabo-

rów wpłynęło blisko 78 tys. wniosków o przyznanie

pomocy na kwotę ponad 11 038 mln zł, co znacznie

przekracza ww. budżet działania.

Jedynie w woje-

wództwie podkarpackim zapotrzebowanie na pomoc

w ramach działania: Modernizacja gospodarstw rol-

nych wynikające ze złożonych w styczniu 2011 r.

wniosków było niższe niż przewidziana dla tego wo-

jewództwa pula środków, z tego względu w tym wo-

jewództwie planowane jest przeprowadzenie kolejne-

tego działania.

Mechanizm wspólnej polityki rolnej: Wsparcie

wybranych produktów rolnych stwarza szansę na

456

uzyskanie środków ﬁnansowychpozwalającychprzed-

siębiorcom unijnym skuteczniej konkurować.

Unia Europejska za pomocą ww. mechanizmu

współﬁnansujedziałaniainformacyjneipromocyjne

prowadzone na terenie państw Wspólnoty, a także na

rynkach niektórych państw trzecich.

Zasadniczym

jego celem jest wspieranie kampanii, które dostar-

czają konsumentom wiedzę na temat walorów, spe-

cyﬁcznych cech oraz jakości produktów rolno-spo-

żywczych wyprodukowanych na terenie UE, a tym

Podstawę prawną ww. mechanizmu stanowią na-

stępujące akty prawne:

— rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008 w spra -

wie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczą-

jach trzecich,

— rozporządzenie Komisji (WE) nr 501/2008 usta -

nawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządze-

nia Rady (WE) nr 3/2008 w sprawie działań informa-

Organizacje branżowe mogą ubiegać się o refun-

dacje do 80% kosztów poniesionych na realizowane

w ramach ww. mechanizmu działania informacyjne

krajowego).

W ramach ww. mechanizmu, który administro-

wany jest przez Agencję Rynku Rolnego, wzorem lat

ubiegłych, kiedy realizowany był przez Stowarzysze-

nie Pszczelarzy Zawodowych dwuletni program in-

formacyjno-promocyjny dotyczący miodu o całkowi-

tym budżecie ponad 683 tys. EUR (wkład budżetu

KE to blisko 342 tys. EUR, wkład budżetu krajowe-

go to prawic 205 tys. EUR, wkład własny organizacji

proponującej to ponad 136 tys. EUR), dostępne są

środki ﬁnansowenadziałaniapromocyjnerównież

w odniesieniu do sektora pszczelarskiego.

średnie przyznawane są w ramach systemów wspar-

cia wymienionych w załączniku nr 1 do tego rozpo-

rze pszczelarskim.

Z tego też względu Polska również

nie może wspierać upraw roślin miododajnyeh oraz

produkcji pszczelarskiej w takiej formie.

Niemniej jednak przystępując do Unii Europej-

rym mowa w art. 122 przywołanego rozporządzenia

pomocy zryczałtowanej do hektara upraw (płatność

wierzchnię użytków rolnych spełniających normy do-

brej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.

Sys-

były objęte płatnościami bezpośrednimi w systemie

standardowym, a więc również sektor pszczelarski.

pośredniego, jeżeli posiada grunty wykorzystywane

rolniczo.

Do otrzymania jednolitej płatności obszarowej

uprawiających takie gatunki roślin, jak np. koniczy-

na biała (która jest zaliczana do grupy roślin miodo-

dajnych), istnieje możliwość ubiegania się o przyzna-

nie specjalnej płatności obszarowej do powierzchni

Jednocześnie w kraju realizowane są działania

w ramach programu PROW 2007–2013.

Jednym

z działań jest program rolnośrodowiskowy, którego

celem jest zrównoważony rozwój obszarów wiejskich

i zachowanie różnorodności biologicznej na tych te-

renach, w tym m.in. pszczół.

W ramach tego progra-

mu rolnik, dobrowolnie przyjmując zobowiązanie

rolnośrodowiskowe, wybiera spośród 9 pakietów te,

które może realizować w swoim gospodarstwie, o ile

spełnia określone wymogi.

I tak realizując pakiet 2:

Rolnictwo ekologiczne, rolnik otrzymuje płatność rol-

nośrodowiskową m.in. do uprawy roślin miododaj-

457

nych (np. bodziszek iberyjski, chaber bławatek, dzię-

giel leśny, krwawnica pospolita, mięta długolistna,

pszczelnik mołdawski i wiele innych).

Realizując pa-

kiet 6: Zachowanie zagrożonych zasobów genetycz-

nych roślin w rolnictwie, rolnik zobowiązuje się do

wytwarzania materiału siewnego, m.in. uprawiając

takie gatunki roślin, jak: np. komonica błotna, no-

strzyk biały.

Wymogi pakietów wchodzących w skład

programu rolnośrodowiskowego polegają m.in. na

ograniczeniu lub zakazie stosowania nawozów azo-

towych i środków ochrony roślin.

płatności bezpośrednie oraz założenia i wymogi pro-

gramu rolnośrodowiskowego są przyjazne dla utrzy-

mywania dobrej kondycji pszczół i przyczyniają się

do ochrony ich środowiska przyrodniczego.

Wiodącym ośrodkiem naukowym w zakresie

pszczelnictwa jest Oddział Pszczelnictwa w Puła-

wach, który jest oddziałem Instytutu Ogrodnictwa

znajdującego się w Skierniewicach, działającego pod

dziale tym istnieje kilka zakładów, które zajmują się

różnorodną tematyką z zakresu pszczelnictwa, a każ-

dy z nich swe badania ukierunkowuje na pszczelar-

stwo praktyczne.

Jest to jedyna tego typu placówka

naukowa w kraju.

W oddziale prowadzi się badania

z dziedziny hodowli i biologii pszczół, doskonalenia

metod gospodarki pasiecznej oraz określania składu

i właściwości wszystkich produktów wytwarzanych

przez pszczoły (miód, pyłek, propolis, mleczko pszcze-

le).

Uzupełniającym kierunkiem działalności jest po-

znanie znaczenia pszczół i innych owadów jako zapy-

laczy roślin uprawnych oraz ich wychów na te potrze-

by.

Wszystkie prowadzone badania są ukierunkowa-

ne przede wszystkim na potrzeby praktycznego pszcze-

larstwa i zapotrzebowanie na rozwiązywanie najważ-

niejszych problemów przez polskich pszczelarzy.

Corocznie zakład organizuje Naukową Konferencje

Pszczelarską (w roku 2013 będzie to już 50. jej edy-

cja), która ma na celu nie tylko wymianę myśli na-

ukowej między pracownikami naukowymi zajmują-

cymi się pszczelnictwem w kraju, ale też podzielenie

się wiedzą z pszczelarzami praktykami, którzy licz-

nie na te konferencje przyjeżdżają do Puław.

W zakresie oświaty zagadnienia dotyczące prowa-

dzenia produkcji pszczelarskiej występują w podsta-

wie programowej kształcenia dla zawodów pszczelarz

i technik pszczelarz, dla których właściwym jest mi-

nister rolnictwa i rozwoju wsi.

W procesie kształcenia

realizowane są m.in. treści obejmujące zakładanie

oraz prowadzenie pasieki metodami tradycyjnymi

i ekologicznymi, w tym również sprzedaż produktów

rolniczych i pszczelarskich.

Zarówno w ww. zawo-

dach, jak i w innych zawodach związanych z produk-

cją rolniczą, np. rolnik, technik rolnik, ogrodnik,

technik ogrodnik, technik turystyki wiejskiej, a tak-

że technik agrobiznesu, w podstawie programowej

dla tych zawodów występuje tematyka dotycząca sto-

sowania ekologicznych metod upraw roślin oraz pro-

wadzenia produkcji rolniczej, zgodnie ze zwykłą do-

brą praktyką rolniczą i zasadami wzajemnej zgodno-

ści.

A zatem uczniowie są wyposażani w wiedzę

i umiejętności do wykonywania zabiegów agrotech-

nicznych w produkcji roślinnej z zachowaniem bez-

pieczeństwa dla środowiska, w tym przestrzegania

okresów prewencji i ochrony populacji pszczół.

Należy nadmienić, że małe jest zainteresowanie

w szkołach kształceniem w zawodzie pszczelarz, na-

tomiast za program kształcenia odpowiada wykła-

dowca, który go potem wdraża.

Wsparcie sektora pszczelarstwa przez ośrodki do-

radztwa rolniczego prowadzone jest poprzez różno-

rodną działalność, w zależności od regionu, na któ-

rym dany ośrodek działa np.:

1.

Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego

w Poznaniu realizuje:

1) szkolenia specjalistyczne i informacyjne dla

pszczelarzy, które stanowią ważną drogę do racjona-

lizacji, rozwoju i podniesienia poziomu życia właści-

cieli gospodarstw pasiecznych i ich rodzin,

2) pokazy, których efektem jest upowszechnianie

nowoczesnych technologii produkcji, wdrażanie inno-

wacyjności w gospodarstwach pasiecznych oraz pozy-

skiwanie produktów pszczelich wysokiej jakości,

3) wielkopolskie forum pszczelarzy jako masową

formę upowszechniania wiedzy w pszczelarstwie,

4) porady indywidualne i konsultacje z zakresu

pszczelarstwa dla pszczelarzy producentów i osób za-

interesowanych pszczelarstwem.

Ponadto ośrodek prowadzi dydaktyczną pasiekę.

W ramach działalności pasieki realizowane są nastę-

pujące zadania:

— prace hodowlane, które zmierzają do polepsze -

nia pogłowia genetycznego w pasiekach,

— działalność szkoleniowa – to wiele znaczący

atut programu działania pasieki, w ramach którego

bezpośrednio w pasiece organizowane są szkolenia,

pokazy oraz zajęcia praktyczne z zakresu nowocze-

snej gospodarki pasiecznej,

— działalność promocyjna pszczelarstwa – grupy

odwiedzające ośrodek, młodzież szkolna, studenci,

rolnicy i osoby zainteresowane pszczelarstwem bez-

pośrednio w pasiece mogą zapoznać się z produkcją

pszczelarską oraz jej znaczeniem dla środowiska.

2.

Śląski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Czę-

stochowie prowadzi następujące działania:

l) organizacja w Częstochowie Krajowej Konferen-

cji Pszczelarskiej, w której uczestniczy 600 pszczela-

rzy z całej Polski (w dniu 6 grudnia 2012 r. będzie to

już XVIII konferencja).

Finansowane są również ma-

teriały konferencyjne, które wydawane są dla wszyst-

kich uczestników;

2) organizacja w Częstochowie w pierwszą sobotę

i niedzielę września targów pszczelarskich podczas

Krajowej Wystawy Rolniczej i Dożynek Jasnogór-

skich – jest to promocja polskiego pszczelarstwa, pro-

duktów pszczelich, ﬁrmprodukującychsprzętpszcze-

larski, literatury.

Uczestniczy 50 wystawców;

3) organizacja w Mikołowie (oddział ŚODR) w czerw-

cu Konferencji Pszczelarskiej podczas Dni Otwartych

458

Drzwi.

Promocja pszczelarstwa odbywa się tutaj rów-

nież poprzez organizowanie stoisk wystawowych

i kiermaszów podczas tej imprezy;

4) w październiku 2012 r. przygotowywana jest

organizacja 2 szkoleń w Częstochowie i Mikołowie

w ramach planu działania krajowej sieci obszarów

wiejskich, sekretariatu regionalnego;

5) specjaliści ŚODR uczestniczą również w szko-

leniach realizowanych w kołach pszczelarzy oraz or-

ganizowanych we współpracy ze stowarzyszeniami

pszczelarskimi;

6) prowadzone są notowania cen miodu w Często-

chowie (w 5 sklepach i na 5 targowiskach) – temat

rozpoczęty był w 1996 r. we współpracy z pracownią

ekonomiki w Skierniewicach.

Na bieżąco odbywa się współpraca z Oddziałem

Pszczelnictwa w Puławach, a także Polskim Związkiem

Pszczelarskim oraz terenowymi kołami pszczelarzy.

Zadania z zakresu sektora pszczelarskiego po-

dejmowane są przez większość ośrodków doradztwa

rolniczego, w tym również Podlaski Ośrodek Do-

radztwa Rolniczego w Szepietowie, czy Lubelski

ODR w Kalsku.

Należy podkreślić, że wspomniane powyżej dzia-

łania ośrodków doradztwa rolniczego ﬁnansowane

są w ramach zadań ustawowych z dotacji celowych

budżetu państwa, także pszczelarze otrzymują do-

radztwo bezpłatnie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Bogdan Dombrowski

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skiego (nr SPS-023-5713/12) w sprawie wyników

testu klas szóstych, uprzejmie wyjaśniam.

Centralna Komisja Egzaminacyjna ogłosiła wstęp-

ne wyniki sprawdzianu w zestawieniu ogólnopol-

skim, znajdują się na stronie internetowej CKE.

Te-

goroczny komunikat, oprócz danych dotyczących śred-

nich wyników, jakie uczniowie uzyskali w poszcze-

gólnych obszarach umiejętności, zawiera również

informację o konkretnych umiejętnościach i zada-

niach, z którymi uczniowie poradzili sobie najlepiej,

i tych, z którymi poradzili sobie gorzej.

To wskazów-

ka dla nauczycieli i rodziców, w jakich obszarach wie-

dzy i umiejętności pracować z uczniami.

Średni wynik sprawdzianu zależy od trudności

zadań.

Z tych względów nie można porównywać śred-

nich wyników uzyskanych w kolejnych latach, ponie-

waż zależą one głównie od stopnia trudności spraw-

dzianu, a nie umiejętności uczniów danego rocznika,

i z tego względu są nieporównywalne.

Sprawdzian

Nadrzędnym celem systemu egzaminów zewnętrz-

nych jest wpływanie na jakość kształcenia poprzez

wskazanie uczniom, jakie umiejętności już opano-

wali i nad jakimi powinni więcej popracować.

Po-

dobnie egzaminy zewnętrzne wskazują nauczycie-

lom obszary, w których ich uczniowie wykazują po-

nadprzeciętne umiejętności, ale i te, gdzie można

osiągnąć więcej.

W kwestii kontynuowania reformy programowej

w polskich szkołach informuję, że nowa podstawa

programowa kształcenia ogólnego jest sukcesywnie

wprowadzana do szkół podstawowych od roku szkol-

nego 2009/2010.

Tegoroczni szóstoklasiści, którzy

przystąpili do sprawdzianu, nie byli objęci zmianami

programowymi.

Uczniowie, którzy realizują nową podstawę pro-

gramową, przystąpią do sprawdzianu w klasie VI szko-

ły podstawowej w roku szkolnym 2014/2015.

Z poważaniem

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

wystąpienie z dnia 12 czerwca 2012 r., znak: SPS-

-023-5715/12, dotyczące interpelacji posła Szymo-

na Giżyńskiego w sprawie raportu Najwyższej Izby

formuję.

Opublikowana przez Najwyższą Izbę Kontroli in-

formacja o wynikach kontroli: Funkcjonowanie pla-

cówek opiekuńczo-wychowawczych oraz ich współ-

459

z późn. zm.).

Wyniki kontroli potwierdzają informa-

cje zebrane wcześniej przez Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej na podstawie analizy praktyki, da-

nych statystycznych i badań naukowych, które wy-

kazały, że dotychczasowy model organizacji opieki

nad dzieckiem i rodziną nie zapewniał instrumentów

motywujących samorządy do działań na rzecz dziec-

ka i jego rodziny.

W związku z powyższym minister-

stwo podjęło działania zmierzające do zmiany tego

stanu rzeczy, przygotowując nową ustawę dotyczącą

wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej.

W wyniku tych działań z dniem 1 stycznia 2012 r.

Ustawa ta wprowadziła zmiany w organizacji po-

stępowań adopcyjnych, których celem jest poprawa

no być skrócenie czasu oczekiwania przez dzieci na

adopcję, a także bieżąca kontrola przebiegu tych

procesów.

W odniesieniu do umożliwienia jak najszybszego,

po wyczerpaniu wszystkich możliwości pracy z rodzi-

ną dziecka i uregulowaniu jego sytuacji prawnej,

przysposobienia dziecka ustawa wprowadza pewne

rozwiązania, które pod rygorem rozwiązania stosun-

ku pracy obligują dyrektora placówki opiekuńczo-wy-

chowawczej (a także koordynatora rodzinnej pieczy

zastępczej) do natychmiastowego zgłaszania do ośrod-

ków adopcyjnych dzieci z uregulowaną sytuacją praw-

ną.

Z drugiej strony sądy opiekuńcze mają obowiązek

przesyłania informacji o uregulowaniu sytuacji praw-

postanowienia w tej sprawie do właściwego ośrodka

adopcyjnego prowadzącego wojewódzki bank danych

o dzieciach oczekujących na przysposobienie.

Od momentu zgłoszenia do ośrodka adopcyjnego

informacji o dziecku, którego sytuacja prawna umoż-

liwia adopcję, procedura kwaliﬁkowaniadzieckado

adopcji oraz procedura i terminy poszukiwań rodziny

adopcyjnej są takie same wobec każdego dziecka.

Obecnie jest to minimalnie 72-dniowy okres poszu-

kiwań potencjalnej rodziny adopcyjnej na terenie

kraju.

Należy jednocześnie mieć na względzie, iż

główną zasadą, jaką kierują się ośrodki adopcyjne,

jest szukanie rodziny dla dziecka, a nie na odwrót.

To interes dziecka jest w tym procesie nadrzędny,

a zadaniem ośrodka jest dobór rodziny przysposa-

biającej właściwej ze względu na potrzeby dziecka.

Ośrodki adopcyjne biorą pod uwagę możliwości oraz

deklaracje rodziny, tzn. czy rodzina jest gotowa ad-

optować dziecko wymagające szczególnie intensyw-

nej opieki medycznej lub bardzo wzmożonych od-

działywań psychologiczno-pedagogicznych, a także

czy rodzina nie zastrzegła, że nie adoptuje dziecka

przewlekle chorego, starszego lub posiadającego ro-

dzeństwo.

Jest niezaprzeczalnym fakt, że dla dzieci zdro-

wych poszukiwania rodziny adopcyjnej kończą się

pomyślnie w bardzo krótkim czasie.

Natomiast dla

dzieci z jakimikolwiek problemami zdrowotnymi czy

rozwojowymi takie poszukiwania trwają dłużej, a na-

wet wykraczają poza granice Polski.

Odnosząc się do kwestii ﬁnansowaniarodzinnych

domów dziecka oraz rodzin zastępczych, uprzejmie

informuję, że różnice w kosztach utrzymania dziecka

w rodzinnej pieczy zastępczej i w placówce opiekuń-

czo-wychowawczej wynikają z kosztów ponoszonych

na utrzymanie infrastruktury potrzebnej do funkcjo-

nowania rodziny zastępczej, rodzinnego domu dziecka

lub placówki opiekuńczo-wychowawczej.

W przypad-

ku rodzin zastępczych i rodzinnych domów dziecka

na koszty utrzymania składają się świadczenia prze-

znaczone dla dziecka oraz ewentualnie wynagrodze-

nie zawodowej rodziny zastępczej oraz świadczenia

przyznawane rodzinie zastępczej o charakterze fa-

kultatywnym.

Natomiast w placówce opiekuńczo-wy-

chowawczej ponoszone są średnie miesięczne wydat-

ki na utrzymanie dziecka, do których wlicza się wy-

datki przeznaczone na działalność tej placówki (np.

wydatki na utrzymanie budynku, amortyzacja tego

budynku, remonty, podatek gruntowy itp., wydatki

poniesione na media niezbędne do funkcjonowania

placówki, na utrzymanie personelu pomocniczego,

w tym księgowych, personelu kuchennego, sprząta-

czek oraz inne wydatki związane z działalnością pla-

cówek).

Z powyższego wynika, że koszty utrzymania

dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej są

wyższe w placówce opiekuńczo-wychowawczej niż

w rodzinnej pieczy zastępczej.

Stąd też nakłady sa-

kuńczo-wychowawczej niż na utrzymanie rodziny

460

zastępczej lub rodzinnego domu dziecka.

Jest to,

obok naczelnej zasady stworzenia dziecku stabilnego

rodzinnego środowiska wychowawczego, jeden z waż-

nych aspektów, który winien motywować samorząd

W kwestii kwot przysługujących rodzinom zastęp-

czym i prowadzącym rodzinne domy dziecka uprzej-

mie informuję, iż na każde umieszczone dziecko przy-

sługuje świadczenie na pokrycie kosztów jego utrzy-

mania, nie niższe niż kwota 660 zł miesięcznie

w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie za-

stępczej spokrewnionej lub 1000 zł miesięcznie

stępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodo-

wej lub rodzinnym domu dziecka.

Powyższe kwoty

podlegają waloryzacji wskaźnikiem cen towarów

roku kalendarzowego następującego po roku kalen-

przekroczył 105%.

Ponadto rodzinie zastępczej zawodowej oraz pro-

wadzącemu rodzinny dom dziecka przysługuje co-

rocznie waloryzowane wynagrodzenie nie niższe niż

kwota 2000 zł miesięcznie, a w przypadku pełnienia

funkcji pogotowia rodzinnego nie niższe niż kwota

2600 zł miesięcznie.

Należy także zaznaczyć, iż rodziny zastępcze

mają prawo do szeregu dodatków, m.in. na dziecko

legitymujące się niepełnosprawnością doﬁnansowa-

nie do wypoczynku lub na niezbędne wydatki zwią-

zanych z potrzebami przyjmowanego dziecka.

Nadmieniam także, że zasady organizacji pracy są-

dów oraz prowadzenia procedur sądowych nie leżą

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

przedsiębiorstw (5718)

terpelację poselską z dnia 21 czerwca 2012 r., złożoną

Marcina Witko w sprawie nadzoru nad czynnościami

upadłościowych przedsiębiorstw z udziałem Skarbu

Państwa, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Aktualnie w 92 podmiotach z udziałem Skarbu

Państwa prowadzone są postępowania upadłościowe.

Z ogólnej liczby prowadzonych postępowań upadło-

ściowych procesy zostały rozpoczęte: w latach 1993–

–1995 w dwóch podmiotach, w latach 1996–2000

w dziewięciu podmiotach, w latach 2001–2005

w 29 podmiotach, w latach 2006–2010 w 38 podmio-

tach, a po 2011 r. w 14 podmiotach.

W zakresie pytania dotyczącego wynagrodzenia

syndyków prowadzących postępowania upadłościowe

przedsiębiorstw z udziałem Skarbu Państwa, które

mają siedzibę w województwie łódzkim, mając na

względzie, że do właściwości sądu należy ustanawia-

nie syndyka i ustalanie dla niego wynagrodzenia,

Ministerstwo Skarbu Państwa wystosowało pisma

do Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim

oraz do Sądu Rejonowego w Łodzi z prośbą o przeka-

zanie aktualnych danych na temat poziomu miesięcz-

nego wynagrodzenia syndyków prowadzących po-

szczególne postępowania upadłościowe podmiotów

znajdujących się na terenie województwa łódzkiego.

Po otrzymaniu stosownych informacji z sądów moż-

liwe będzie udzielenie odpowiedzi na zapytanie pana

posła.

Z poważaniem

Minister

w sprawie nieprawidłowości stwierdzonych

opiekuńczo-wychowawczych (5721)

dłowości stwierdzonych przez NIK podczas kontroli

przedstawiam poniżej stanowisko wobec sformułowa-

nych przez panią poseł argumentów i pytań.

Uprzejmie informuję, że problem związany z umiesz-

czaniem nieletnich, którzy są jednocześnie wychowan-

kami placówek opiekuńczo-wychowawczych, w mło-

dzieżowych ośrodkach wychowawczych, a do 31 grud-

461

nia 2011 r. również w młodzieżowych ośrodkach so-

cjoterapii, jest znany ministrowi sprawiedliwości.

Należy jednak zauważyć, że minister sprawiedliwości

nie ma wpływu na czas oczekiwania przez nieletniego

na miejsce w młodzieżowych ośrodkach wychowaw-

czych.

Sądy mają obowiązek przesłać niezwłocznie

odpis prawomocnego postanowienia o umieszczeniu

właściwemu miejscowo staroście, a następnie, po

otrzymaniu skierowania, zlecić doprowadzenie do pla-

cówki.

Do końca 2011 r. w praktyce występowały trud-

ności z tzw. uciekinierami z młodzieżowych ośrodków

wychowawczych, ponieważ przepisy ustawy z dnia

zm. – dalej „u.p.n.”) nie przewidywały możliwości

umieszczenia ich w policyjnej izbie dziecka.

Od dnia

1 styczna 2012 r. można umieścić takiego uciekiniera

w policyjnej izbie dziecka na czas niezbędny do prze-

kazania nieletniego, nie dłużej niż na 5 dni (art. 40

§ 7 u.p.n.).

Pozostałe czynności związane z wykona-

niem orzeczenia sądu należą do starosty oraz Ośrodka

Rozwoju Edukacji, zgodnie z rozporządzeniem mini-

w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmo-

W odniesieniu do stwierdzenia, iż do placówek

opiekuńczo-wychowawczych traﬁająnieletni,którzy

powinni znaleźć się w instytucjach typowo resocjali-

zacyjnych, pragnę podkreślić, że umieszczenie w mło-

dzieżowym ośrodku wychowawczym, zakładzie po-

prawczym, a do 31 grudnia 2011 r. również w mło-

dzieżowym ośrodku socjoterapii następuje po prze-

prowadzeniu stosownego postępowania sądowego.

W toku postępowania prowadzonego na podstawie

u.p.n. sąd – przed wydaniem orzeczenia o umiesz-

czeniu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym,

podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą,

domu pomocy społecznej albo zakładzie popraw-

czym – zobowiązany jest uzyskać opinię rodzinnego

ośrodka diagnostyczno-konsultacyjnego bądź innej

specjalistycznej placówki lub biegłego albo bie-

głych w zakresie kompleksowej diagnozy osobo-

wości nieletniego oraz określenia właściwych kie-

runków oddziaływania na nieletniego (art. 25 § 1

i § 2 u.p.n.).

Jedynym zatem podmiotem właściwym

do ostatecznej oceny stopnia demoralizacji nielet-

niego i zastosowania właściwego środka wychowaw-

czego jest niezawisły sąd.

Ponadto uprzejmie wyja-

śniam, że sąd może umieścić w schronisku – w przy-

padkach ściśle określonych przepisami art. 27 i 74

u.p.n. – wyłącznie nieletnich, którzy ukończyli 13 lat

i popełnili czyn karalny (nie dotyczy to ujawnienia

innych przejawów demoralizacji).

Umieszczenie w schro-

nisku dla nieletnich jest środkiem tymczasowym,

a okres pobytu nieletniego w schronisku ściśle okre-

śla art. 27 u.p.n.

Uprzejmie informuję, że wbrew twierdzeniom NIK

nie występuje zwłoka w umieszczaniu nieletnich

w schroniskach.

Ministerstwo Sprawiedliwości dys-

ponuje 492 miejscami w schroniskach, z których

obecnie wykorzystanych jest ok. 70–80%.

Odnosząc się do kwestii niewskazywania przez

sądy w orzeczeniach rodzaju placówki opiekuńczo-

-wychowawczej, w której małoletni zostaje umiesz-

czony, uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z rozporzą-

ko do placówki opiekuńczo-wychowawczej kieruje

powiat właściwy do ponoszenia wydatków na opiekę

i wychowanie dziecka.

Placówki opiekuńczo-wycho-

wawcze prowadzone są przez powiaty, co oznacza, że

od władz powiatu zależy, jakiego rodzaju placówki

będą tworzone na ich terenie i jaka będzie ich liczba.

Jest zatem wysoce prawdopodobne, że mogą wystę-

pować trudności z wykonaniem prawomocnego po-

stanowienia sądu opiekuńczego, w którym został

określony rodzaj placówki opiekuńczo-wychowaw-

czej, ponieważ w danym powiecie ten rodzaj placów-

ki nie będzie funkcjonował bądź nie będzie w niej

miejsca.

Umieszczenie dziecka w placówce, której ro-

dzaj został określony w orzeczeniu, prowadzonej przez

inny powiat może napotykać trudności.

W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowej współ-

pracy sądów z ośrodkami pomocy społecznej, po-

wiatowymi centrami pomocy społecznej oraz ośrod-

kami adopcyjnymi uprzejmie wyjaśniam, że w świe-

tle obowiązujących przepisów wyżej wymienione pod-

mioty nie są uczestnikami postępowania prowa-

dzonego przez sądy opiekuńcze.

Zgodnie bowiem

z art. 510 § 1 K.p.c. uczestnikiem postępowania jest

zainteresowany, którego praw dotyczy wynik po-

stępowania.

Ponadto w sprawach o przysposobie-

nie przepis art. 586 § 2 K.p.c. określa podmio-

ty, których udział w postępowaniu jest obowiąz-

kowy, tj. przysposabiający oraz osoby, których

zgoda do przysposobienia jest potrzebna.

Skoro ww.

ośrodki i centra nie są uczestnikami postępowania, sądy

nie mają obowiązku zawiadamiać ich o wszczęciu postę-

powania, terminach rozpraw oraz wyniku postępowa-

nia.

Przepis art. 579

2

§ 1 K.p.c. stanowi jedynie, że przed

umieszczeniem dziecka w rodzinie zastępczej lub ro-

dzinnym domu dziecka sąd zasięga opinii właściwego

ośrodka pomocy społecznej lub opinii właściwego orga-

nizatora rodzinnej pieczy zastępczej albo opinii starosty

nej pieczy zastępczej, natomiast przepis art. 586 § 4

K.p.c. nakazuje sądowi w postępowaniu o przysposobie-

nie wystąpienie o opinię kwaliﬁkacyjnądoośrodkaad-

opcyjnego.

W odniesieniu do współpracy z ośrodkami

adopcyjnymi przepis § 220 rozporządzenia ministra

obowiązek zawiadamiania ośrodków o wyrażeniu

462

bez wskazania osoby przysposabiającego oraz

w przypadku, gdy rodzicom nie przysługuje władza

rodzicielska.

Pragnę zwrócić uwagę, że nieprawidłowości stwier-

dzone przez NIK podczas kontroli w 28 placówkach

opiekuńczo-wychowawczych dotyczą działalności pla-

cówek, wobec których minister sprawiedliwości nie

ma kompetencji nadzorczych.

W odniesieniu do dzia-

łalności sądów należy zauważyć, że zgodnie z ustawą

zm. – dalej „u.s.p.”) minister sprawiedliwości spra-

wuje jedynie zewnętrzny nadzór nad działalnością

administracyjną sądów, którego zakres wyznacza

art. 37g § 1–5 u.s.p.

Odnosząc się na koniec do zarzutu opieszałości

sądów, uprzejmie informuję, że z „Informacji staty-

stycznej o ewidencji spraw i orzecznictwie w sądach

powszechnych za 2011 r.” opracowanej w Minister-

stwie Sprawiedliwości wynika, że liczba spraw opie-

kuńczych małoletnich – w porównaniu z 2010 r.

– wzrosła z 153 650 do 167 876 spraw.

Pomimo znacz-

nego zwiększenia wpływu spraw wskaźnik czasu

trwania postępowania w skali całego kraju wzrósł

jedynie o 0,1 (z 3,0 do 3,1) co oznacza, że sądy pracu-

ją sprawnie i wydajnie.

Ponadto obecne rozwiązania

prawne zapewniają wystarczający przepływ informa-

cji między sądami i podmiotami powołanymi do pra-

cy z rodziną.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

ca 2012 r. interpelację poseł Anny Nemś w sprawie

znikomej ilości wnoszonych oskarżeń o mobbing, uprzej-

mie przedstawiam następujące stanowisko.

Odnosząc się do stwierdzenia pani poseł dotyczą-

cego braku konkretnie zdeﬁniowanych kryteriów

rozróżnienia mobbingu od innych zachowań, uprzej-

mie informuję, że podstawy do przeciwdziałania i zwal-

czania mobbingu znajdują się w ratyﬁkowanychprzez

Polskę umowach międzynarodowych, w tym w Mię-

dzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Poli-

tycznych, Międzynarodowym Pakcie Praw Gospo-

darczych, Społecznych i Kulturalnych, a także Kon-

stytucji RP, której art. 30 stanowi, że przyrodzona

stała wprowadzona ochrona takich dóbr osobistych

człowieka, jak: życie prywatne i rodzinne, cześć i do-

bre imię oraz decydowanie o swoim życiu osobistym,

a w art. 66 prawo każdego do bezpiecznych i higie-

nicznych warunków pracy.

Polski prawodawca wprowadził przepisy dotyczą-

ce zjawiska mobbingu nowelą do Kodeksu pracy

2004 r.

Zgodnie z nimi (art. 943 § 2.

K.p.) mobbing

oznacza działania lub zachowania dotyczące pra-

cownika lub skierowane przeciwko pracownikowi,

cownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespo-

łu współpracowników.

Istotny jest fakt, iż osobą dopuszczającą się mob-

Analizując omawiane przepisy, należy zgodzić się

z przedstawianym w literaturze stanowiskiem (G.

Ję-

drejek, „Mobbing.

Środki ochrony prawnej”, Warsza-

wa 2007 r.), że z mobbingiem nie mamy do czynienia,

gdy spotykamy się z sytuacją lub z jednym z niżej

wymienionych zjawisk:

— konﬂiktemjednostkowym;

— działaniem powodującym stres, wynikającym

z obiektywnej sytuacji lub konieczności;

— uzasadnionym dyscyplinowaniem pracowni -

ków;

— dawaniem nagan lub zwracaniem uwagi na

niewłaściwe zachowanie (np. nie jest mobbingiem

uzasadnione karanie pracownika, ale już wykorzy-

stanie tej kary, by go ośmieszyć lub poniżyć, ma cha-

rakter działania mobbingowego);

— normalnym, przewidzianym w Kodeksie pracy

zwolnieniem pracownika.

W tym kontekście należy podkreślić, że zjawiska

patologiczne w miejscu pracy należy odróżnić od za-

chowań pracodawcy, które subiektywnie mogą być

odbierane negatywnie przez pracownika, ale ich do-

puszczalność wynika z istoty stosunku pracy.

Już

w art. 1 K.p. wskazano, że określa on nie tylko obo-

wiązki pracodawców, ale także przysługujące im pra-

wa.

Do cech stosunku pracy należy podporządkowa-

nie pracownika pracodawcy.

Zgodnie z art. 22 § 1

K.p. pracownik wykonuje pracę „pod kierownictwem”

pracodawcy.

Z zawartej w tym przepisie deﬁnicjisto-

sunku pracy wynika, że jest to stosunek podporząd-

kowany.

Dlatego pracodawcy przysługuje uprawnie-

nie do oceny pracownika.

463

Kodeks pracy określa zatem prawa przysługujące

nie tylko pracownikowi, ale i pracodawcy.

Dlatego też

chroniona przepisami Kodeksu pracy godność pra-

cownicza w warunkach gospodarki wolnorynkowej

nie zapewnia zachowania pracy przez pracownika

oraz nie chroni go przed zgodnym z prawem działa-

niem pracodawcy (zob. wyrok SN z 16 listopada 2000 r.

– I PKN 537/00).

Podstawowym zatem kryterium rozróżniającym

mobbing od zachowań, które może podejmować pra-

codawca, aby zdyscyplinować lub też wyegzekwować

od pracownika wykonanie jego obowiązku, jest bez-

prawność tych zachowań i poszanowanie godności

pracownika.

Istnieje bardzo szeroki wachlarz działań mają-

cych charakter mobbingu; mogą to być np. plotki czy

też żarty na temat danego pracownika, po agresję

ﬁzyczną.

Możnajepodzielićnanastępującegrupy:

1) działania uniemożliwiające swobodne wypo-

wiadanie się,

2) działania osłabiające więzi społeczne,

3) działania osłabiające reputację pracownika,

4) działania podważające pozycję zawodową,

5) działania wywierające negatywne skutki na

zdrowie ﬁzycznepracownika.

Dla uznania danego przypadku za mobbing nie-

zbędne jest ustalenie, że pracownik był poddany nę-

kaniu lub zastraszaniu przez odpowiednio długi czas,

zatem rozważenie, czy okres ten był na tyle długi, że

mógł spowodować skutki opisane wyżej.

Ocena upo-

rczywości i długotrwałości oddziaływania na pracow-

nika ma charakter zindywidualizowany i powinna

odnosić się do konkretnego przypadku.

Jak wskazuje pani poseł, w praktyce na gruncie

prawa pracy istotnie mogą pojawić się trudności

w ocenie konkretnych stanów faktycznych skutkują-

cej subsumpcją przepisów dotyczących mobbingu.

Do

dokonania ich analizy potrzebna jest wiedza z in-

nych, pozaprawnych dziedzin, takich jak psychologia,

psychiatria czy też socjologia.

Niezbędne zatem jest,

by sędziowie orzekający w sprawach z zakresu prawa

pracy taką wiedzę posiadali (szkolenia dla sędziów

– patrz niżej).

Jak wynika z treści art. 943 § 1 K.p., pracodawca

powinien nie tylko powstrzymywać się od wszelkich

praktyk mobbingowych, ale także ma obowiązek

przeciwdziałać temu zjawisku.

Kodeks pracy formułuje też podstawy odpowie-

dzialności pracodawcy (art. 943 § 3) i daje pracowni-

kowi możliwość dochodzenia zadośćuczynienia pie-

niężnego od pracodawcy za utratę zdrowia spowodo-

waną mobbingiem.

W tym przypadku, na podstawie

art. 300 K.p., stosuje się odpowiednio przepisy Ko-

deksu cywilnego (art. 445 K.c. oraz art. 444 K.c.).

Dodatkowo, jeżeli mobbing był przyczyną rozwiąza-

nia umowy o pracę, pracownikowi przysługuje prawo

dochodzenia od pracodawcy odszkodowania w wyso-

pracę (art. 94 § 4 K.p.).

Pracownik poddany mobbingowi ma, oprócz

roszczeń opisanych wyżej, możliwość dochodzenia

roszczeń na podstawie odrębnych przepisów zawar-

tych w Kodeksie pracy, takich jak: o sprostowanie

świadectwa pracy (art. 97 § 21 K.p.), o stwierdzenie

bezskuteczności wypowiedzenia lub o przywrócenie

lub rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy

(art. 45 i 56 K.p.), o uchylenie kary porządkowej

(art. 112 K.p.), o obniżenie odszkodowania lub wy-

łączenie odpowiedzialności z tytułu wyrządzonej

pracodawcy szkody (art. 117 § 1 K.p.), z tytułu wy-

padku przy pracy i choroby zawodowej.

Ma także

prawo rozwiązania stosunku pracy bez wypowie-

dzenia (art. 55 § 1 K.p.).

Pracownik przeciwko mobberowi lub pracodaw-

cy może także dochodzić roszczeń cywilnopraw-

nych, takich jak: o ustalenie, że mobbing ma miej-

sce (art. 189 K.p.c.), o zaniechanie naruszania dóbr

osobistych (art. 24 § 1 K.c.), o zadośćuczynienie pie-

niężne za krzywdę doznaną wskutek naruszenia

dóbr osobistych lub zapłatę odpowiedniej sumy na

wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 zdanie trzecie

i art. 448 K.c.), o naprawienie szkody wyrządzonej

naruszeniem dóbr osobistych (art. 24 § 2 K.c. i art. 415

i nast.

K.c.).

Dochodząc zasadności swojego roszczenia z tytu-

łu mobbingu, pracownik musi wykazać w procesie

następujące fakty:

1) zaistnienie mobbingu,

2) brak zadośćuczynienia przez pracodawcę obo-

wiązkowi przeciwdziałania mobbingowi,

3) wystąpienie rozstroju zdrowia bądź rozwią-

zanie umowy o pracę przez pracownika z powodu

mobbingu,

4) związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wy-

żej wymienionymi faktami.

Należy podkreślić (jak słusznie wskazuje pani po-

seł), że w zakresie zarzutu podejmowania przez pra-

codawcę mobbingu, podobnie jak przy zarzucie dzia-

łań dyskryminujących pracownika na pracowniku

spoczywa obowiązek dowodowy w zakresie wskaza-

nia okoliczności, które uzasadniałyby roszczenie

oparte na tych zarzutach.

Dopiero wykazanie przez

niego tych okoliczności pozwala na przerzucenie na

pracodawcę obowiązku przeprowadzenia dowodu

przeciwnego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 24 maja 2005 r., II PK 33/05).

Zgodnie z orzecz-

nictwem Sądu Najwyższego w przypadku wystąpie-

nia z żądaniem zadośćuczynienia to także na pracow-

niku spoczywa ciężar dowodu, że rozstrój zdrowia

został wywołany przez mobbing (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z 5 grudnia 2006 r., II PK 112/06).

W pierwszym z tych orzeczeń Sąd Najwyższy, doko-

nując oceny takiego rozłożenia ciężaru dowodowego,

stwierdził m.in.: „Nie sposób bowiem na serio wyma-

gać od pracodawcy, aby potykał się z subiektywnym

poczuciem jakiejś, choćby całkowicie wyimaginowa-

nej, dyskryminacji i próbował każdemu pracowniko-

464

wi, w tym także trapionym zawyżoną samooceną

własnej wartości na rynku pracy, wykazywać z góry,

że nie dopuścił się wobec nich jakiegokolwiek aktu

dyskryminacyjnego.

(...)

To samo dotyczy zresztą

sprawy działań mobbingowych”.

Godny uwagi jest fakt, że nie można wykluczyć

takich zachowań, poprzez które sprawcy mobbingu

dopuszczą się wobec pracownika przestępstw pena-

lizowanych w Kodeksie karnym.

W pierwszej kolej-

ności należy wymienić przestępstwa przeciwko życiu

i zdrowiu (art. 155, 156, 157, 158 § 1–2 K.k.), prze-

stępstwa przeciwko wolności (art. 190 § l, art. 191

§ 1 K.k.) oraz przeciwko czci i nietykalności cielesnej

(art. 212 § 1–2, art. 216 § 1–2, art. 217 § 1 K.k.).

Po-

nadto w sposób oczywisty wiążą się z mobbingiem

przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących

pracę zarobkową (art. 218 § 1–2, art. 219, 220 § 1

mobber dopuści się przestępstw przeciwko ochronie

informacji (art. 267, 268 K.k.).

Może także dojść do

naruszenia praw pracownika wynikających ze sto-

sunku pracy przez osobę, która wykonuje czynności

Należy zwrócić uwagę, że zachowania mobbingowe

stosunkowo często wypełniają znamiona przestęp-

stwa znęcania się określonego w art. 207 § 1 K.k.,

zgodnie z którym: „Kto znęca się ﬁzycznielubpsy-

zostającą w stałym lub przemijającym stosunku za-

zyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 mie-

sięcy do lat 5”.

Podkreśla się przy tym, że w powyż-

szym przepisie chodzi tak o przemoc ﬁzyczną, jak

i psychiczną, oraz że źródłem stosunku zależności

może być umowa o pracę.

W procesie karnym, w przeciwieństwie do po-

stępowania cywilnego, zarzuty stosowania mob-

bingu stawiane są wobec bezpośrednich sprawców,

a nie pracodawców, którzy są jednostkami organi-

zacyjnymi.

Podkreślić należy, że w przypadku przestępstw

ściganych z urzędu lub na wniosek obowiązek wystą-

pienia z aktem oskarżenia oraz przedstawiania do-

wodów na jego poparcie spoczywa na prokuratorze.

W piśmiennictwie zwrócono też uwagę, że wystą-

pienie przez pracownika na drogę postępowania kar-

nego spowodowane jest często chęcią wzmocnienia

swojej pozycji procesowej w przyszłym procesie cy-

wilnym.

Ze wszystkich wymienionych wyżej względów nie-

zwykle istotne jest, by okoliczności składające się

na indywidualną sytuację pracownika występującą

w konkretnej sprawie skrupulatnie rozpoznawane

były przez niezawisły sąd.

Prawodawca bowiem, zgod-

nie z regułami poprawnej legislacji (co szczególnie

ważne przy wieloaspektowych i złożonych stosunkach

interpersonalnych), zakazując zachowań mobbingo-

wych, nie mógł stosować technik kazuistycznych, re-

gulujących szczegółowo każdą z sytuacji nimi objętą.

Pragnę poinformować, iż mając na względzie spo-

łeczną wagę mobbingu, Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści monitoruje postępowania sądowe toczące się

przed sądami pracy, a dotyczące tego zjawiska.

Z pro-

wadzonych statystyk wynika, że w 2007 r. w pierw-

szej instancji do sądów rejonowych i okręgowych

wpłynęło ogółem do załatwienia 679 spraw, w roku

2008 – 691, w roku 2009 – 708, w 2010 r.

– 778, na-

tomiast w roku 2011 wpłynęło 647 spraw.

Jak poka-

zują statystyki, aż do roku 2010 następował powolny,

ale systematyczny wzrost wpływu spraw o mobbing

przed sądami pracy.

Tendencja ta załamała się w ubie-

głym roku, jednakże na podstawie danych z jednego

roku trudno oszacować, czy jest to trend o charakte-

rze stałym, czy też tylko sytuacja przejściowa.

W tym

miejscu pragnę poinformować, że dane statystyczne

dotyczące mobbingu są dostępne na stronach inter-

netowych Ministerstwa Sprawiedliwości oraz na żą-

danie każdego zainteresowanego.

Ministerstwo Sprawiedliwości, dostrzegając zło-

żoność i wieloaspektowość omawianego zagadnienia,

w latach ubiegłych organizowało i w dalszym ciągu

będzie organizować szkolenia dla sędziów orzekają-

cych w sprawach dotyczących mobbingu.

Dla przy-

kładu można wskazać, że jeszcze w tym roku (na po-

czątku grudnia) Krajowa Szkoła Sądownictwa i Pro-

kuratury przeprowadzi szkolenie dla sędziów orze-

kających w sprawach prawa pracy w sądach wszyst-

kich szczebli.

Jego główną tematyką będzie obowią-

zek pracodawcy w zakresie przeciwdziałania mob-

bingowi i nierównemu traktowaniu w zatrudnieniu

w praktyce orzeczniczej sądów.

Obejmie ona nastę-

pujące zagadnienia: ochrona dóbr osobistych pracow-

nika; zakaz dyskryminacji w zatrudnieniu – dyrek-

tywy antydyskryminacyjne 2000/43/WE, 2000/78/

WE i 2006/54/WE – aAnaliza orzecznictwa Europej-

skiego Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Najwyż-

szego w sprawach dotyczących dyskryminacji ze wzglę-

du na wiek oraz w zakresie wynagrodzenia za pracę;

cechy i źródła mobbingu, analiza zachowań mobbera,

skutki mobbingu; sprawy o mobbing i dyskryminację

w praktyce orzeczniczej sądów – aktualne problemy

– studium przypadków.

Ponadto Ministerstwo Sprawiedliwości rozpo-

wszechnia publikacje zawierające zarówno informa-

cje o sprawach dotyczących dyskryminacji i mobbin-

gu, które są kierowane do polskich sądów, jak i spo-

sobach korzystania z procedur skargowych oraz al-

ternatywnych metodach rozstrzygania sporów.

Ty-

tułem przykładu należy wymienić: aktualne spra-

wozdania Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji praw

człowieka składane na podstawie poszczególnych

umów międzynarodowych, „Jak korzystać z proce-

dur skargowych w traktatowym systemie ochrony

praw człowieka ONZ – Informator dla oﬁar naru-

szeń”, Warszawa 2011, „Czy tylko sąd rozstrzygnie

formator o alternatywnych sposobach rozwiązywa-

nia sporów”, Warszawa 2010.

Ponadto planowane są

dalsze ułatwienia dostępu do orzeczeń sądowych i ich

465

uzasadnień drogą elektroniczną.

Ważną funkcję

w omawianym zakresie pełnią współpracujące z Mi-

nisterstwem Sprawiedliwości ośrodki pomocy dla

osób pokrzywdzonych przestępstwem, które udziela-

ją pomocy i informacji prawnej wszystkim osobom,

które uważają się za oﬁary przestępstw bądź bez-

prawnych praktyk, w tym mobbingu.

Pragnę wyrazić nadzieję, ze systematyczne orga-

nizowanie szkoleń dla sędziów orzekających w spra-

wszechnianie publikacji i szerokie udostępnianie

orzeczeń sądowych nie tylko przybliży wiedzę o zja-

wisku mobbingu, ale zachęci zainteresowanych do

podejmowania różnorakich działań w celu obrony

własnych praw i w efekcie zminimalizuje jego wystę-

powanie w praktyce.

Zapewniam, że Ministerstwo

Sprawiedliwości pozostające w jego kompetencjach

działania w tym zakresie będzie podejmować usta-

wicznie.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

terpelacji pani poseł Anny Nemś przesłanej przy pi-

śmie, znak: SPS-023-5723/12, z dnia 21 czerwca 2012 r.

dotyczącej nałożonego na szpitale ustawowego obo-

wiązku zaopatrywania pacjentów w zakodowane

identyﬁkatoryuprzejmieprzedstawiamnastępujące

wyjaśnienia.

Należy zauważyć, iż wprowadzenie systemu iden-

tyﬁkacjipacjentówniesłużyzastąpieniukartgorącz-

kowych, chociaż nie ma przeszkód, aby był on dodat-

kowo wykorzystywany także w tym celu.

Podstawo-

wym celem tej regulacji jest zapewnienie szybkiej

naniem zabiegu.

Omawiane rozwiązanie jest po-

od wybranych przez nie rozwiązań technologicznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

W odpowiedzi na interpelację poselską pani Anny

pracy (pismo z dnia 25 czerwca 2012 r., znak: SPS-

-023-5725/12) przedstawiam poniżej odpowiedź na

postawione pytania.

466

Decydujący wpływ na kształtowanie się sytuacji

niekorzystne, spowodowane kryzysem, uwarunko-

wania zewnętrzne.

To pracodawcy, mając na uwadze

powyższe, oceniają kondycję swojego zakładu pracy

i podejmują decyzje o podniesieniu, utrzymaniu lub

o obniżeniu poziomu zatrudnienia.

Pragnę jednak

podkreślić, że ministerstwo na bieżąco monitoruje

sytuację w zakresie przewidywanych redukcji za-

trudnienia, jak i o już dokonanych zwolnieniach gru-

powych, a co za tym idzie, posiada pełną informację

co do liczby osób, które mogą traﬁćlubtraﬁajądo

urzędów pracy jako bezrobotni, koncentrując się wo-

bec nich odpowiednio na działaniach osłonowych

i aktywizujących, wynikających z zapisów ustawy

poz. 415, z późn. zm.).

Uprzejmie informuję, że w ra-

mach działań osłonowych pracodawca jest zobowią-

zany uzgodnić z powiatowym urzędem pracy zakres

pomocy, tj. świadczonych usług rynku pracy (pośred-

nictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informacja

organizacja szkoleń), dla pracowników będących

w okresie wypowiedzenia, a także zagrożonych wy-

powiedzeniem, tak aby faktyczna skala zwolnień

była mniejsza niż przewidywana.

W ramach nato-

miast działań aktywizujących wobec osób objętych

zwolnieniami grupowymi, które zarejestrowane zo-

stały w urzędach pracy jako bezrobotne, poza wymie-

nionymi usługami rynku pracy świadczona jest po-

moc m.in. w zakresie:

— podjęcia zatrudnienia subsydiowanego przez

kierowanie do prac interwencyjnych, robót publicz-

nych, prac społecznie użytecznych w instytucjach

cych się m.in. problematyką opieki zdrowotnej lub

pomocy społecznej,

— podjęcia samozatrudnienia przez przyznanie

— rozwoju zawodowego przez oferowane szkole -

nia, staże, przygotowanie zawodowe dorosłych, sﬁ-

nansowanie studiów podyplomowych, stypendia na

kontynuowanie nauki.

Odnosząc się do pytań dotyczących skali zwol-

nień, uprzejmie informuję, że według danych przeka-

zanych przez urzędy pracy w okresie styczeń – maj

bieżącego roku łącznie 712 zakładów pracy zwolni-

ło 11,1 tys. pracowników.

W analogicznym okresie

ubiegłego roku redukcji zatrudnienia w ramach

zwolnień grupowych w wysokości 14,3 tys. osób do-

konały 584 zakłady pracy.

Skala dokonanych zwol-

nień grupowych w bieżącym roku jest więc o 3,2 tys.

osób (o 22%) niższa.

Jeżeli natomiast chodzi o liczbę

zapowiadanych redukcji miejsc pracy, to w maju br.

zamiar dokonania zwolnień grupowych (zgodnie

z zapisami ustawowymi realizowanych w okresie

3 lub 6 miesięcy od zgłoszenia) zgłosiło 129 zakładów

pracy, przewidując zwolnienie 9 tys. osób.

Z prowa-

dzonego monitoringu wynika, że zgłoszenia zwolnień

pochodziły przede wszystkim od pracodawców pro-

wadzących działalność w sekcjach gospodarki:

dów samochodowych, włączając motocykle (3,1 tys.

osób, tj. 38,7% wszystkich zgłoszonych zwolnień),

— przetwórstwo przemysłowe (1,3 tys. osób,

tj. 13,3%),

— budownictwo (1,1 tys. osób, tj. 13,3%),

— edukacja (0,5 tys. osób, tj. 6,4%),

— działalność ﬁnansowaiubezpieczeniowa(bli -

sko 0,5 tys. osób, tj. 6,0%),

— górnictwo i wydobywanie (0,4 tys. osób,

tj. 5,2%).

Liczba zapowiadanych redukcji jest wyższa niż

w maju ubiegłego roku o 4,7 tys. osób, tj. o 108,4%.

Maj jest pierwszym w bieżącym roku miesiącem,

w którym w odniesieniu do analogicznego okresu

roku poprzedniego tak wyraźny jest wzrost zapowie-

dzi zwolnień grupowych.

Na podstawie zgłoszeń

z jednego miesiąca nie można jednak mówić, że gro-

zi nam fala zwolnień grupowych.

Zgłaszane zwolnie-

nia rozkładają się w czasie, część z nich m.in. dzięki

wymienionym wcześniej działaniom osłonowym nie

zostaje zrealizowana, z części rezygnują też sami pra-

codawcy.

Chciałbym przy tym podkreślić, że w okre-

sie styczeń – maj bieżącego roku pracodawcy zgłosili

zamiar zwolnienia 31,9 tys. osób, podczas gdy w ana-

logicznym okresie ubiegłego roku przewidywali zwol-

nić ponad 37 tys. pracowników.

O ile można zgodzić się z przedstawionym w in-

terpelacji stanowiskiem co do występującej sezono-

wości, o tyle trudno na dzień dzisiejszy ocenić, jaki

wpływ na rynek pracy miała organizacja Euro 2012.

Zdania ekonomistów w tym zakresie są podzielone,

niemniej jednak wskazują oni na bezpośrednie i po-

średnie gospodarcze efekty organizacji mistrzostw.

Wśród efektów bezpośrednich wymieniane są: krót-

kookresowy wzrost przychodów z turystyki zagra-

nicznej związany z napływem gości i kibiców, zwięk-

szenie nakładów inwestycyjnych na infrastrukturę

sportową, turystyczną i transportową oraz krótko-

okresowy wzrost popytu związany z wydatkami na

organizację i obsługę imprezy.

Jako efekty pośrednie

wskazuje się: zwiększenie atrakcyjności turystycznej

kraju i związany z nią długookresowy wzrost kon-

sumpcji turystycznej, wzrost produktywności gospo-

darki będący wynikiem ilościowej i jakościowej po-

prawy stanu infrastruktury transportowej, zwięk-

szenie prywatnych inwestycji krajowych oraz wzrost

atrakcyjności inwestycyjnej kraju prowadzący do

wzrostu potencjału gospodarczego.

Podobne stano-

wisko prezentują przedstawiciele pracodawców, uwa-

żając, że mistrzostwa pobudziły gospodarkę, która

wchłonęła część bezrobotnych, przy czym efekt do-

raźny widoczny będzie w takich branżach jak gastro-

nomia i hotelarstwo oraz logistyka i transport.

Opty-

mizm co do zwiększenia w przyszłości skali zatrud-

nienia, mimo sygnalizowanych w maju bieżącego

467

roku zgłoszeń zwolnień, wyrażają także ﬁrmyzbran-

ży handlowej i usługowej.

Według ostatnich danych GUS dotyczących sytu-

acji społeczno-gospodarczej w kraju w maju bieżące-

go roku utrzymał się nieznaczny wzrost przeciętnego

zatrudnienia w sektorze przedsiębiorstw (o 0,3%

w odniesieniu do maja ubiegłego roku).

Stopa bezro-

bocia rejestrowanego pozostawała o 0,2 punktu wyż-

sza niż przed rokiem, ale jednocześnie wykazywała

spadek sezonowy (o 0,3 punktu w odniesieniu do

kwietnia bieżącego roku), kształtując się na poziomie

12,6%.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

kategoryzacji dróg krajowych (5735)

ciecha Penkalskiego oraz grupy posłów w sprawie

niesienia się ruchu ciężkiego z dróg krajowych obję-

tych elektronicznym systemem poboru opłat i auto-

strad koncesyjnych na drogi samorządowe, uprzejmie

wyjaśniam.

bu Państwa, drogi wojewódzkie, powiatowe i gmin-

ne stanowią własność właściwego samorządu woje-

wództwa, powiatu lub gminy.

Dokonanie zmiany

tegorii drogi.

Kwestia postulowanego kompleksowego uporząd-

kowania sieci dróg publicznych oznaczałaby systemo-

niu infrastruktury transportu lądowego, ustawy

ustawy Prawo o ruchu drogowym i jednocześnie wy-

magałaby zmiany modelu ﬁnansowaniadrógpublicz-

nych.

W chwili obecnej zmiana systemu ﬁnansowa-

nia dróg krajowych spowodowałaby zagrożenie reali-

zacji „Programu budowy dróg krajowych na lata

2011–2015” oraz Programu Operacyjnego „Infra-

struktura i Środowisko”.

Natomiast zmiana w spo-

sobie ﬁnansowaniadrógsamorządowych(wojewódz-

kich, powiatowych i gminnych oraz publicznych

grożenie dla realizacji regionalnych programów ope-

racyjnych oraz „Narodowego program przebudowy

ność – rozwój”.

Jednocześnie pragnę zauważyć, że przepisy usta-

wy o drogach publicznych umożliwiają dokonywanie

zmian kategorii dróg.

Procedury dotyczące zmian

kategorii dróg zostały określone w art. 5, 6, 6a, 7

ność, zmiany kategorii dróg mogą być dokonane

rządzania drogami publicznymi między zarządcami

Mając na uwadze ww. zagrożenia, w chwili obec-

nej nie jest zasadne podejmowanie działań zmierza-

jących do kompleksowego uporządkowania sieci dróg

publicznych.

Odnosząc się do kwestii przeniesienia się ruchu

ciężkiego z dróg krajowych objętych elektronicznym

drogi samorządowe, wyjaśniam, że zgodnie z przewi-

poboru opłat za przejazd oparte na rzeczywiście prze-

jechanych kilometrach, największy odpływ ruchu

szych miesięcy od daty uruchomienia systemu.

wy powrót ruchu ciężkiego na drogi płatne, ale za-

pewniające możliwość szybkiego przemieszczenia

nej na niej opłaty (jest to ekonomiczny wybór pomię-

dzy możliwością dostarczenia towarów na czas a sko-

rzystaniem z bezpłatnej trasy alternatywnej i nara-

żeniem się na dodatkowe koszty związane nie tylko

z opóźnieniem w dostarczeniu przesyłki, ale i zwięk-

szonym ryzykiem utknięcia w korku, napotkania

ograniczeń w ruchu, kontroli przez właściwe jednost-

ki czy też uczestniczenia w zdarzeniu drogowym).

Stopniowe oddawanie do użytku budowanych od-

cinków autostrad i dróg ekspresowych, tworzących

ciągi dróg o najwyższym standardzie technicznym,

powinno dodatkowo pozytywnie wpłynąć na przenie-

sienie się ruchu pojazdów ciężkich z dróg samorządo-

wych na drogi przystosowane do przenoszenia ruchu

ciężkiego.

Ministerstwo zleciło Generalnej Dyrekcji Dróg

jęte elektronicznym systemem poboru opłat, w celu

468

zbierania danych, które posłużą do analizy skali od-

pływu ruchu ciężkiego z dróg płatnych.

Szczegółowe,

reprezentatywne i weryﬁkowalnedaneodnośniedo

skali przeniesienia ruchu pojazdów ciężarowych na

drogi bezpłatne będą jednak dostępne dopiero po

dłuższym okresie funkcjonowania systemu (co naj-

czajenie się użytkowników do zaistniałych zmian

i utrwalenie ich zachowań.

Ponadto zauważam, iż w przypadku faktycznego

zwiększenia ruchu na drodze alternatywnej organy

zarządzające ruchem mają możliwość dokonania

zmiany organizacji ruchu.

Należy wskazać, że organy

wano nadmierny przyrost ruchu ciężkiego w związku

z uruchomieniem elektronicznego systemu poboru

opłat, są uprawnione do dokonania stosownej zmiany

organizacji ruchu, przykładowo poprzez wprowadze-

nie na danej drodze zakazu wjazdu samochodów cię-

też zastosowanie ograniczenia prędkości dla pojaz-

W kwestii umożliwienia samorządom terytorial-

środki funduszu mogą być przeznaczone na ﬁnanso-

wanie budowy i przebudowy dróg krajowych, reali-

zowanych przez generalnego dyrektora dróg krajo-

wych i autostrad.

Ponadto zgodnie z ww. ustawą cię-

żar ﬁnansowaniainwestycjizawartychwprogramie

budowy dróg krajowych został przeniesiony z budże-

tu państwa na Krajowy Fundusz Drogowy.

Zgodnie

z aktualnym mechanizmem ﬁnansowaniaodpołowy

2009 r. budowa i przebudowa ﬁnansowanesązfun-

duszu, natomiast remonty, utrzymanie i zarządzanie

momentu otwarcia tytułu inwestycyjnego w KFD

z budżetu państwa.

ną i zarządzaniem infrastrukturą transportu drogo-

wego oraz kolejowego ﬁnansowanąidoﬁnansowaną

przez ministra właściwego do spraw transportu.

Po-

działu środków pomiędzy drogi a infrastrukturę ko-

lejową dokonuje minister transportu, budownictwa

drogi publiczne (wojewódzkie, powiatowe, gminne

nansowane przez właściwe samorządy terytorialne.

W pozostałym zakresie środki z podatku akcyzowe-

go od paliw silnikowych stanowią dochód budżetu

stanowią dochód gminy i są rozdysponowane na wy-

datki gminy określone w budżecie gminy.

drogi krajowe zarządzane przez generalnego dyrek-

struktury drogowej resort transportu nie widzi moż-

liwości ﬁnansowaniazKrajowegoFunduszuDrogo-

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję,

zmian przepisów prawa z powyżej przedstawionego

zakresu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

piśmie, SPS-023-5737/1, z dnia 21 czerwca 2012 r.

ska Katowice-Pyrzowice przedstawiam poniższe

stanowisko.

Projekt „Budowa połączenia kolejowego MPL Ka-

towice w Pyrzowicach z miastami aglomeracji górno-

469

śląskiej, odcinek Katowice – Pyrzowice – prace przy-

gotowawcze” (nr 7.1–20.2) współﬁnansowanyjestze

środków UE w ramach Programu Operacyjnego „In-

Przetarg nieograniczony na wykonanie dokumen-

tacji przedprojektowej i projektowej został ogłoszony

w maju 2008 r.

Umowę podpisano z konsorcjum ﬁrm

Pöyry Infra GmbH, Pöyry Infra sp. z o.o. i DB Inter-

national GmbH we wrześniu 2009 r.

Planowany ter-

min zakończenia zadania wyznaczono na lipiec 2011 r.

W ramach zadania wykonawca zrealizował następu-

jące etapy:

— etap Ia – wykonanie map do realizacji umowy

jektu i wykonania osnowy geodezyjnej,

— etap Ib – wykonanie map do realizacji umowy

teriałów geodezyjnych oraz map do celów projekto-

wych,

— etap II – wykonanie badań geotechnicznych i geo -

logicznych,

— etap III – opracowanie prognoz społeczno-gospo -

darczych i analiz marketingowych,

— etap IV – trasowanie linii, ustalenie zakresu robót

oraz wybór opcji,

— etap V – opracowanie raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko,

— etap VIII – opracowanie studium wykonalności

– faza II,

— etap IXa – opracowanie dokumentacji projektowej

– projekt budowlany.

W związku z protestami mieszkańców gmin, przez

które przebiegać ma planowana linia kolejowa, wystą-

piły problemy na etapie uzyskania niezbędnych doku-

mentów w zakresie wymagań środowiskowych.

Procedura rozpoczęta została we wrześniu 2010 r.

z chwilą złożenia w Regionalnej Dyrekcji Ochrony

Środowiska w Katowicach raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko.

Konsultacje społecz-

ne ogłaszane przez tamtejszy RDOŚ odbyły się dwu-

krotnie i zakończone zostały w pierwszej połowie li-

stopada 2011 r. rozprawą administracyjną otwartą

dla społeczeństwa w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim

w Katowicach.

W wyniku rozprawy administracyjnej

ukazało się obwieszczenie regionalnego dyrektora

ochrony środowiska w Katowicach z dnia 7 grudnia

2011 r. informujące o przedłożeniu wniosku o wyda-

dyrektora generalnego ochrony środowiska z prośbą

o zaopiniowanie przez Krajową Komisję do spraw

Ocen Oddziaływania na Środowisko.

W dniu 19 mar-

ca 2012 r. odbyło się posiedzenie zespołu Krajowej

sko z udziałem inwestora, wykonawcy, RDOŚ i przed-

stawicieli gmin Ożarowice i Bobrowniki.

Zgodnie z obwieszczeniem RDOŚ Katowice z dnia

2 kwietnia br. z powodu skomplikowanego charakte-

ru sprawy i przekazania wniosku do zaopiniowania

Środowisko przedłużono administracyjnie termin

załatwienia sprawy do końca czerwca 2012 r.

Z uwa-

gi na wspomniany skomplikowany charakter sprawy

termin ten zostanie wyznaczony ponownie.

W dniu 8 maja br. RDOŚ w Katowicach przekazał

stanowisko Zespołu Roboczego Krajowej Komisji do

ce inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływa-

niu na środowisko dla przedmiotowego projektu.

Powyższe działania implikują niemożność odebra-

nia przez PKP PLK SA prac zrealizowanych w eta-

pach VI: Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwa-

oraz XI: Wniosek o doﬁnansowanieprojektuzfun-

duszy UE (dla projektu PO IiŚ 7.1–20.1)

Problemy związane z uzyskaniem niezbędnej do-

kumentacji środowiskowej przekładają się bezpośred-

nio także na harmonogram realizacji pozostałych,

obecnie wdrażanych etapów projektu, tj.:

— przygotowania projektów podziału działek w ra -

mach etapu I: Wykonanie map do realizacji umowy

c): Regulacja stanów prawnych nieruchomości,

— monitorowania procedury pozyskiwania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach (w zakresie

etapu VI),

— przygotowania map oraz pozyskiwania od właści -

wych organów opinii i innych załączników do wnio-

kolejowej (w ramach etapu VII),

— przygotowania projektu wykonawczego dla po -

szczególnych branż i odcinków połączenia kolejowego

w ramach etapu IXb: Opracowanie dokumentacji

projektowej – projekt wykonawczy.

Obecnie trwają prace nad uzupełnieniem opra-

cowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko, zgodnie ze stanowiskiem Komisji do

mach procedury pozyskiwania decyzji o środowisko-

wych uwarunkowaniach (etap VI) oraz oceną i opi-

niowaniem przekazywanego przez wykonawcę pro-

jektu wykonawczego dla poszczególnych branż i od-

cinków połączenia kolejowego w ramach etapu IXb:

Ocenia się, że prace projektowe zostaną zakończo-

ne w III kwartale br., zaś pozyskanie prawomocnych

decyzji administracyjnych środowiskowej i lokaliza-

cyjnej, umożliwiających uzyskanie pozwolenia na bu-

dowę (w ramach Etapu IXc) nastąpi w 2013 r.

Po

zakończeniu etapu X: Opracowanie dokumentacji

przetargowej na realizację prac budowlanych możli-

we będzie wszczęcie odpowiednich procedur i rozpo-

częcie robót budowlanych w kolejnej perspektywie

ﬁnansowej2014–2020.

Jednocześnie informuję, iż zgodnie z art. 9o ust. 1

cyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wydaje woje-

woda na wniosek PKP Polskich Linii Kolejowych SA.

470

Należy również zauważyć, iż połączenie kolejowe

nie, ale nie alternatywnie.

Należy dodać, iż Zarząd

PKP Polskie Linie Kolejowe SA zaakceptował prze-

bieg linii kolejowej z Katowic do MPL w Pyrzowicach

po zapoznaniu się z wynikami analiz społeczno-go-

spodarczych, ekonomiczno-ﬁnansowych, technicz-

nych i środowiskowych zawartych w etapie IV: Tra-

sowanie linii, ustalanie zakresu robót, wybór opcji

opracowanych w ramach realizowanego przedsię-

wzięcia ww. projektu.

Przedmiotowy przebieg trasy

uzyskał pozytywną opinię Urzędu Marszałkowskiego

Województwa Śląskiego.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dzieci, uprzejmie wyjaśniam.

jęcia, jak: granica ubóstwa skrajnego (poniżej mini-

mum egzystencji) oraz ustawowa granica ubóstwa

(poniżej kryteriów dochodowych przyjętych w usta-

wykorzystywane są też takie kategorie pojęciowe,

jak: relatywna granica ubóstwa, subiektywna grani-

ca ubóstwa, minimum socjalne, ubóstwo względne.

Można stwierdzić, że działania pomocy społecznej

gdyż wyznaczony jest w odniesieniu do zaspokajania

niezbędnych potrzeb życiowych.

Względne ubóstwo

zaś odnosi się do poziomu życia, który jest zdeﬁnio-

wany w kategoriach społeczeństwa, w którym dana

ubóstwa względnego jest także ważne w odniesieniu

do kwestii wykluczenia społecznego.

Należy podkre-

zwłaszcza dotyczy to opisów opartych na wydatkach

i dochodach.

— relatywna granicy ubóstwa (połowa średnich

1 październiku roku 2012 spodziewana jest zmiana

nej, a z dniem 1 listopada br. w systemie świadczeń

ciąga za sobą automatyczną zmianę kwot świadczeń

pieniężnych.

Dzięki tym zmianom będzie można uzy-

to w szczególności zasiłków: stałego, okresowego

471

1) weryﬁkacjikryteriówdochodowychwsystemie

pomocy społecznej:

ne dziecko, tj.:

sokości kryteriów dochodowych uprawniających do

cje, adaptacje pomieszczeń, doﬁnansowaniewyposa-

mu „Maluch” udzielono dotacji jednostkom samorzą-

ków budżetu państwa za pośrednictwem Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych opłacane są składki (eme-

rytalna, rentowa, wypadkowa i zdrowotna) za nianie

ników deprywacji.

Drugim względne ubóstwo dzieci

deﬁniowanejako50%medianyekwiwalentnychdo-

chodów do dyspozycji gospodarstw domowych.

W pu-

blikacji przyjęto zupełnie inną niż obowiązująca

472

ła do zaakceptowania przez szefów państw członkow-

i promowanie idei ich dobrostanu.

Konkluzje te Rada

zapis o konieczności przygotowania rekomendacji na

gotowanie raportu na ten temat.

Prace grupy rozpo-

rekomendacji na rzecz walki z ubóstwem dzieci.

Re-

komendacje mają powstać do końca 2012 r.

Raport

oprócz propozycji rekomendacji zawiera również ta-

przyszłych rekomendacji.

Ponadto w raporcie znaj-

realizacji założonego celu walki z ubóstwem ze

strategii „Europa 2020”.

Ponadto powstanie unij-

nych rekomendacji na rzecz walki z ubóstwem dzie-

kę z tym problemem.

Z szacunkiem

grupy posłów z dnia 12 czerwca 2012 r., w sprawie

o rodzinnych ogrodach działkowych, przekazaną do

ca 2012 r., znak: SPS-023-5741/12, działając z upo-

kazuję następujące informacje.

skiej odpowiedzialnym za sprawy ogrodów działko-

regulującej kwestie ogrodnictwa działkowego.

Pod-

jęcie w najbliższym okresie prac w zakresie przed-

miotowej problematyki nie zostało również przewi-

dziane w „Wykazie prac legislacyjnych i pozalegisla-

cyjnych Rady Ministrów”, w którym co do zasady

powinny być ujęte wszystkie planowane prace legi-

slacyjne.

W odniesieniu do kwestii ewentualnej nowelizacji

ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych decydu-

jące znaczenie będzie miał wyrok, który Trybunał

wie sygn. akt K 8/10.

Po rozpatrzeniu wniosku pierw-

szego prezesa Sądu Najwyższego trybunał dokona

oceny, czy zakwestionowane przepisy naruszają wzor-

ce konstytucyjne, a tym samym czy powinny zostać

zmienione lub usunięte z porządku prawnego.

W uza-

sadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny może

sformułować wskazówki dla prawodawcy, które mogą

wymagać podjęcia stosownych działań legislacyjnych

mających na celu wykonanie wyroku.

W przypadku

konieczności podjęcia prac legislacyjnych w obszarze

problematyki rodzinnych ogrodów działkowych za-

sięgnięta zostanie opinia partnerów społecznych.

Od-

nosząc się zatem do pytania dotyczącego działań rzą-

du mających na celu zachowanie ustawy o rodzin-

nych ogrodach działkowych w obecnym kształcie,

chciałbym zauważyć, że w aktualnej sytuacji, tj. przed

ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego

w dniu 11 lipca 2012 r., podejmowanie jakichkolwiek

działań, prac legislacyjnych lub konsultacji społecz-

nych w obszarze rodzinnych ogrodów działkowych

byłoby przedwczesne.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

wątpliwości zasygnalizowanych w interpelacji pana

posła Wojciecha Penkalskiego oraz grupy posłów.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

473

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie kampanii reklamowej

12) przekazujące interpelację pana Piotra Szeligi,

posła na Sejm RP, w sprawie kampanii reklamowej

dotyczącej Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2007–2013 (PROW), uprzejmie informuję.

Promocja Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

jącej (MRiRW) oraz instytucji wdrażających (ARiMR,

ARR, samorządy województw) wynikający z zapisów

rów Wiejskich.

Komisja Europejska w raporcie z ostatniego au-

dytu oceniającego wdrażanie PROW zaleciła Polsce

intensyﬁkowanie działań informacyjno-promocyj-

Problem rozumienia i postrzegania WPR przez

społeczeństwo stał się na tyle poważny, iż przy Ko-

misji Europejskiej powołano Grupę Ekspertów ds.

Komunikacji w zakresie WPR (CAP Communication

lowała do ministrów rolnictwa o ich bezpośredni

udział w spotach i materiałach informacyjnych, gdyż

to podnosi wiarygodność przekazywanych opinii pu-

blicznej komunikatów.

Akcja informacyjno-promocyj-

na, której elementem był spot emitowany w TVP, jest

przykładem realizacji zaleceń audytowych i apelu KE

w tym zakresie.

Odpowiadając na pytanie dotyczące kosztów spo-

tu reklamowego promującego efekty unijnego Pro-

gramu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007–2013 emi-

towanego w TVP, uprzejmie informuję, że zgodnie

z umową zawartą przez Agencję Restrukturyzacji

33 emisje tego spotu, w terminach zgodnych z przed-

stawionym przez telewizję tzw. mediaplanem emisji,

ARiMR zapłaci nie więcej niż 500 tys. zł netto.

Koszty spotu promującego efekty wdrażania PROW

2007–2013, jak i pozostałych działań informacyjno-

-promocyjnych dotyczących tego programu współﬁ-

nansowane są ze środków Unii Europejskiej, udo-

stępnionych przez UE w ramach PROW 2007–2013

z przeznaczeniem tylko i wyłącznie na te działania.

Dysponentem tych środków w zależności od rodzaju

wdrażanych instrumentów są: MRiRW, ARiMR,

ARR oraz urzędy marszałkowskie.

W przypadku

kosztów emisji spotu promującego PROW 2007–2013

zostały one pokryte ze środków będących w dyspo-

zycji ARiMR.

Odnośnie do pytania o korzyści dla rolników pły-

nących z emisji spotu chciałbym przede wszystkim

wyjaśnić, że jego odbiorcą był ogół społeczeństwa.

Spot pokazuje polską wieś jako miejsce pozytywnych,

dynamicznych przemian, a sektor rolny jako nowo-

czesny i konkurencyjny.

Oczywistą korzyścią dla rol-

ników wynikającą z tego, opartego na mierzalnych

danych, wizerunku jest budowanie społecznego za-

ufania dla efektów pracy producentów rolnych i prze-

twórców z branży rolno-spożywczej.

Kształtowanie

świadomości konsumentów w Polsce i na całym świe-

cie o naszej żywności jako smacznej, zdrowej i bez-

piecznej jest jednym z najważniejszych zadań, jakie

od wielu lat stawia sobie resort rolnictwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, dotyczące interpelacji posła Waldemara Andzela

formuję.

formacja o wynikach kontroli: Funkcjonowanie pla-

474

systemu opieki nad dzieckiem i rodziną.

Odnosząc się do kwestii ﬁnansowaniarodzinnych

cjonowania rodziny zastępczej, rodzinnego domu

W przypadku rodzin zastępczych i rodzinnych do-

mów dziecka na koszty utrzymania składają się

świadczenia przeznaczone dla dziecka oraz ewentu-

alnie wynagrodzenie zawodowej rodziny zastępczej

o charakterze fakultatywnym.

Natomiast w placów-

ce opiekuńczo-wychowawczej ponoszone są średnie

miesięczne wydatki na utrzymanie dziecka, do któ-

rych wlicza się wydatki przeznaczone na działalność

nego, sprzątaczek oraz inne wydatki związane z dzia-

łalnością placówek).

Z powyższego wynika, że koszty

wawczej są wyższe w placówce opiekuńczo-wycho-

nakłady samorządów są wyższe na utrzymanie pla-

cówki opiekuńczo-wychowawczej niż na utrzymanie

rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka.

Jest

dobra stabilnego rodzinnego środowiska wychowaw-

czego, jeden z ważnych aspektów motywujących sa-

morząd powiatowy do zmiany systemu pieczy zastęp-

czej z instytucjonalnego na rodzinny.

rocznie waloryzowane wynagrodzenie, nie niższe niż

mujące się niepełnosprawnością, doﬁnansowaniedo

wypoczynku lub na niezbędne wydatki związanych

z potrzebami przyjmowanego dziecka.

W informacji NIK wskazano, że w kontrolowa-

nych placówkach opiekuńczo-wychowawczych odno-

towano akty wandalizmu, agresji oraz przemocy ﬁ-

zycznej lub psychicznej wobec innych wychowanków.

NIK wskazała, że główną przyczyną tych zdarzeń

było to, że niedostosowani społecznie nieletni, którzy

czani w placówkach resocjalizacyjnych (MOW, MOS,

schroniska dla nieletnich, zakłady poprawcze), prze-

bywali w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, m.in. na

podstawie niepokojących informacji uzyskiwanych

kich, podejmowało już próby wprowadzenia zmian

widywał brak możliwości przebywania w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych dzieci, które postano-

a także proponował uchylanie w takich sytuacjach

ce opiekuńczo-wychowawczej.

Po pozytywnie zakoń-

czonym procesie resocjalizacji sąd podejmowałby de-

cyzję o ponownym umieszczeniu w placówce opiekuń-

czo-wychowawczej.

Takie rozwiązanie pozwoliłoby

zmniejszyć poczucie zagrożenia wakacyjnymi powro-

tami wychowanka, który niejednokrotnie był spraw-

opiekuńczo-wychowawczych blokowanych przez wy-

475

Ustawa ta wprowadza również szereg rozwiązań, któ-

re zmierzają do jeszcze lepszego zabezpieczenia praw

dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

czebności placówek opiekuńczo-wychowawczych po-

przez umieszczanie w nich dzieci nieco starszych,

chowanków liczby przebywających w nich dzieci.

Jak

ne sukcesywnie w kolejnych latach, tak aby od stycz-

nia 2020 r. wiek dzieci w placówkach opiekuńczo-

placówki opiekuńczo-wychowawcze od stycznia 2021

uzyskały standard 14-osobowy.

jej działania wykształcenia i kwaliﬁkacji posiadała

nia obowiązek alimentacyjny i nie była skazana pra-

womocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

ku wszczęcia przeciwko osobie będącej m.in. dyrekto-

rem placówki opiekuńczo-wychowawczej, wychowaw-

cą lub osobą pracującą z dziećmi postępowania karne-

go o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia pu-

blicznego, osoba ta zostaje zawieszona w pełnieniu

stępowania.

zastępczej wprowadziła także szereg zmian w orga-

nizacji postępowań adopcyjnych.

Ich celem jest po-

prawa jakości tych usług, czego odzwierciedleniem

powinno być skrócenie czasu oczekiwania przez dzie-

legają rejonizacji i realizowane są przez ośrodki ad-

opcyjne prowadzone przez samorząd wojewódzki (lub

rząd szczególnie monitorowana.

Ośrodki adopcyjne

funkcjonują w każdym województwie, a za ich roz-

jest marszałek województwa.

Adopcja jest ich głów-

zatrudniać kadrę bardzo dobrze przygotowaną do

umożliwia rządowi kontrolowanie prawidłowości re-

alizacji zadania.

Wprowadzane zmiany są korzystne

wać na nią krócej.

Problemem bowiem nie jest zbyt

skomplikowany i wydłużony system przygotowania

prawną, których przysposobienie w ogóle jest dopusz-

czalne.

temie pieczy zastępczej rozwiązania wzmocnią moż-

liwość przeprowadzania adopcji w sposób anonimo-

wy, niepodlegający terytorialnej rejonizacji.

Osoby

pragnące adoptować dzieci będą mogły, zachowując

anonimowość, przeprowadzić adopcję w wybranym

przez siebie ośrodku adopcyjnym na terenie całego

kraju.

Anonimowe przeprowadzenie adopcji, na któ-

rej zależy wielu potencjalnym rodzicom adopcyjnym,

zdarzało się, że ośrodek adopcyjno-opiekuńczy pro-

wadzący procedury przysposobienia zwracał się do

kania kandydata do przysposobienia o sﬁnansowanie

przeprowadzonej procedury adopcyjnej.

Ponadto zmia-

na w organizacji ośrodków adopcyjno-opiekuńczych

pozwoli na wyraźne oddzielenie zadań związanych

z procedurami przysposobienia od problematyki ro-

dzicielstwa zastępczego.

Zaakcentuje to zupełnie

inny, czasowy, charakter pieczy sprawowanej przez

rodziców zastępczych w stosunku do trwałego, toż-

samego z władzą rodzicielską charakteru więzi po-

wstających przy przysposobieniu.

W odniesieniu do umożliwienia jak najszybszego,

oczywiście po wyczerpaniu wszystkich możliwości

pracy z rodziną dziecka i uregulowaniu jego sytuacji

stosunku pracy obligują dyrektora placówki opiekuń-

czo-wychowawczej (a także koordynatora rodzinnej

do ośrodków adopcyjnych dzieci z uregulowaną sy-

tuacją prawną.

Z drugiej strony sądy opiekuńcze

niu sytuacji prawnej dziecka w ciągu 7 dni od upra-

womocnienia się postanowienia w tej sprawie do wła-

ściwego ośrodka adopcyjnego prowadzącego woje-

Ponadto pragnę poinformować, że Ministerstwo

ce nad budową systemu teleinformatycznego, za po-

mocą którego dokumenty dotyczące dziecka, wobec

którego prowadzona jest procedura przysposobienia,

przesyłane będą w formie elektronicznej.

System ten

będzie rejestrował daty poszczególnych działań, za-

tem na każdym etapie procedury będzie możliwa we-

ryﬁkacjaterminówprzekazywaniainformacjiodziec-

ku, które może być przysposobione.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

476

Odpowiedź

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

na interpelację pana Piotra Babinetza, posła na

putacji kończyn, przekazaną przy piśmie wicemar-

SPS-023-5747/12, uprzejmie proszę o przyjęcie sta-

nowiska w sprawie.

Kwestie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne

i środki pomocnicze określa rozporządzenie ministra

medycznych, jakie przysługują świadczeniobiorcom,

sobu ich ﬁnansowaniaorazwarunkówrealizacji.

Odnosząc się do pytania pierwszego dotyczącego

możliwości zwiększenia kwoty refundacji protez, in-

formuję, iż Ministerstwo Zdrowia w chwili obecnej

prowadzi prace mające na celu analizę istniejących

zasad zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środ-

ki pomocnicze.

Prace zakładają uaktualnienie wykazu

o dostępne obecnie na rynku wyroby medyczne, do-

precyzowanie wskazań medycznych do wystawiania

zleceń oraz urealnienie wysokości refundacji (limitu

cen) wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie.

Obecnie trwają prace wewnętrzne nad ostateczną for-

mą ww. projektu rozporządzenia.

Po ich zakończeniu

zostanie on przekazany, zgodnie z procedurą legisla-

cyjną, do konsultacji zewnętrznych.

W odniesieniu do pytania drugiego dotyczącego

ponownego doﬁnansowania w przypadku zużycia

protezy informuję, że obecnie obowiązujące rozporzą-

dzenie przewiduje w szczególnych przypadkach moż-

liwość skrócenia okresu użytkowania przedmiotów

ortopedycznych.

Świadczenie gwarantowane z zakre-

su zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przed-

miotami ortopedycznymi obejmuje także naprawę

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie ujednolicenia dokumentacji

przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemar-

SPS-023-5748/12, w sprawie ujednolicenia dokumen-

tacji medycznej pielęgniarsko-położniczej uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących informacji.

Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 21 grud-

Nr 252, poz. 1697) zawiera kompleksowe regulacje do-

tyczące dokumentacji medycznej prowadzonej przez

nych.

Przepisy rozporządzenia obowiązują również

pielęgniarki i położne udzielające świadczeń zdrowot-

nych w zakładzie opieki zdrowotnej, tak też w ramach

praktyk indywidualnych albo grupowych.

Rozporządzenie wskazuje rodzaje dokumentacji

zawierać.

W tym znaczeniu można uznać, iż jest to

dokumentacja jednolita.

Natomiast wprowadzanie

jednakowych wzorów poszczególnych rodzajów dru-

ków, wiążących dla wszystkich podmiotów udzielają-

cych świadczeń pielęgniarskich, nie wydaje się celo-

we, w szczególności z uwagi na coraz szersze zasto-

sowanie postaci elektronicznej dokumentacji medycz-

nej.

Wyjątek stanowi karta obserwacji przebiegu

rządzenia.

Nie ma natomiast przeszkód, aby w ra-

mach wyznaczonych przepisami rozporządzenia Na-

czelna Rada Pielęgniarek i Położnych opracowała

takie wzory dla innych dokumentów i upowszechnia-

ła je wśród swoich członków jako materiał pomocni-

czy, zalecany do stosowania.

Wprowadzenie wzorów dokumentacji medycznej

w całym zakresie wymaga zmiany brzmienia delega-

cji ustawowej, na podstawie której wydawane jest

rozporządzenie ministra zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

477

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

-5749/12, w sprawie dostępu do opieki pielęgniarskiej

nia prawa dla pracujących w domach pomocy społecz-

nej pielęgniarek uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

szych informacji w przedmiotowej sprawie.

Informuję, że warunki realizacji świadczeń gwa-

stały określone w rozporządzeniu ministra zdrowia

rozporządzeniem świadczeniobiorca w zależności od

gwarantowane realizowane w warunkach stacjonar-

nych (zakłady opiekuńczo-lecznicze i zakłady pielę-

gnacyjno-opiekuńcze) i domowych.

W warunkach

stacjonarnych opieka długoterminowa przeznaczona

gających hospitalizacji, u których występują istotne

deﬁcytywsamoopieceiktórzywymagającałodobo-

wej, profesjonalnej, wzmożonej opieki i pielęgnacji

oraz kontynuacji leczenia.

Celem tej opieki jest także

W przypadku osób, które wymagają wsparcia

i opieki osób drugich w swoim środowisku zamiesz-

kania, Narodowy Fundusz Zdrowia ﬁnansujeświad-

czenia opieki zdrowotnej możliwe do zrealizowania

w warunkach domowych pacjenta, takie jak pielę-

gniarska opieka długoterminowa domowa oraz

świadczenia pielęgniarki podstawowej opieki zdro-

wotnej.

Świadczenia te adresowane są również do

osób przebywających w domach pomocy społecznej.

Podkreślam, że w sytuacji, kiedy osoby ze wzglę-

du na wiek, stan zdrowia, sytuację rodzinną nie po-

traﬁąsamodzielniefunkcjonowaćiniemożnazapew-

nić im należytej opieki w miejscu zamieszkania,

wówczas kierowane są do domu pomocy społecznej.

Pobyt w domu pomocy społecznej jest formą zabez-

pieczającą osobom niesamodzielnym podstawowe wa-

cją polityki społecznej państwa mającą na celu umoż-

liwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trud-

Informuję, że postępujący proces starzenia się

społeczeństwa i wzrost liczby osób przewlekle cho-

rych, szczególnie wśród osób starszych, stawia przed

opieką zdrowotną i systemem zabezpieczenia społecz-

nego konieczność wypracowania innych rozwiązań

zmierzających do poprawy dostępności i jakości udzie-

lanych świadczeń, zarówno w odniesieniu do pacjenta

przebywającego w domu, jak i w formach całodobowej

opieki.

Stąd też w 2006 r. minister zdrowia, dostrze-

zdrowia nie mogą samodzielnie zaspokoić swoich

osób drugich, podjął działania zmierzające do wzmoc-

nienia istniejących i tworzenia nowych struktur dzia-

łających na rzecz pomocy osobom niesamodzielnym,

w tym celu powołał zespół do spraw opracowania

ustawy pielęgnacyjnej.

Prace zespołu zakończyły się

w 2007 r. wypracowaniem i przedłożeniem ministro-

ubezpieczeniu pielęgnacyjnym.

W 2008 r. obszar za-

gadnień związany z poprawą organizacji opieki dłu-

goterminowej nad osobami niesamodzielnymi był przed-

miotem zainteresowania senackiej Komisji Zdrowia

zapoznały się z wynikami prac zespołu do spraw

opracowania projektu ustawy o społecznym ubezpie-

czeniu pielęgnacyjnym działającego w latach 2006–

–2007.

W wyniku podjętych działań został powołany ze-

spół parlamentarny do spraw przygotowania projek-

tu ustawy o ubezpieczeniu od ryzyka niesamodziel-

ności.

Minister zdrowia delegował swojego przedsta-

wiciela do prac w zespole.

Zgodnie z przyjętym har-

monogramem prac zespołu dokonano przeglądu sy-

tuacji w opiece długoterminowej w Polce i innych

krajach.

Uznano, że opieka długoterminowa realizo-

wana zarówno po stronie ochrony zdrowia, jak po-

mocy społecznej nie w pełni zabezpiecza potrzeby

osób niesamodzielnych.

Przygotowano raport otwar-

cia, tzw. zieloną księgę o stanie opieki nad osobami

niesamodzielnymi w Polsce, wraz z wnioskami i re-

komendacjami.

Informacje zawarte w zielonej księ-

dze będą stanowiły punkt wyjścia do szerokiej dys-

kusji zarówno politycznej, jak i publicznej nad przy-

szłością opieki długoterminowej w Polsce.

Aktualnie

o pomocy osobom niesamodzielnym.

pana posła Piotra Babinetza informuję, że minister

żą w szczególności:

478

— opracowanie rozwiązań dotyczących struktury

W wyniku prac ww. zespołu został przygotowany

dokument pn.: Rekomendacje dla ministra zdrowia

w sprawie najpilniejszych zadań do realizacji w opie-

ce długoterminowej, który zawiera strategiczne dzia-

łania i propozycje dotyczące m.in. poprawy dostępno-

ści świadczeń pielęgniarskich w domach pomocy spo-

łecznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 11 lipca 2012 r.

w sprawie niewydłużania wieku emerytalnego

dla pielęgniarek i położnych do 67. roku życia

(5750)

-5750/12) w sprawie niewydłużania wieku emerytal-

w przedmiotowej sprawie.

Kwestia wydłużania wieku emerytalnego była

przedmiotem spotkania ministra pracy i polityki spo-

łecznej z przedstawicielami Ogólnopolskiego Związku

2012 r.

Natomiast minister zdrowia spotkał się

w przedmiotowej kwestii z przedstawicielami Ogól-

nopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Po-

łożnych oraz samorządu zawodowego pielęgniarek

i położnych w dniach 22 lutego 2012 r. oraz 21 maja

2012 r.

W efekcie ww. spotkań minister zdrowia w ramach

zgłosił uwagi, przede wszystkim dotyczące koniecz-

ności przekazania projektu ustawy do zaopiniowania

przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych oraz

łożnych.

Ponadto zwrócił uwagę na długookresowe

efekty projektowanych regulacji, do których należą

m.in.:

która zgodnie z projektowanymi regulacjami nie bę-

dzie już objęta stopniowym podwyższaniem wieku

emerytalnego,

eliminowane z rynku pracy.

W związku z tym ko-

nieczne jest podjęcie działań polegających na uwzględ-

nieniu tych grup zawodowych w rządowym progra-

mie wspierania zatrudnienia i aktywizacji zawodowej

ści płci na rynku pracy, o którym mowa w art. 17

nego programu rozwoju dla grupy zawodowej pielę-

gniarek i położnych.

Ponadto w trakcie konferencji uzgodnieniowej do-

tyczącej projektu ustawy o zmianie ustawy o emery-

Pracy i Polityki Społecznej zapewniło, iż jeśli będzie

taka potrzeba, uwzględnione zostaną pielęgniarki

i położne w rządowym programie wspierania zatrud-

Natomiast zgodnie ze stanowiskiem prezentowa-

nym przez ministra pracy i polityki społecznej pod-

wyższenie wieku emerytalnego ma dotyczyć wszyst-

kich ubezpieczonych objętych przepisami ustawy

gniarek i położnych.

Wprowadzenie wcześniejszych

sprzeczne z rozwiązaniami przyjętymi w zreformo-

wanym systemie emerytalnym, których celem jest

działania mające na celu ujednolicenie wieku emery-

479

talnego na poziomie 67 lat nie doprowadzą do naru-

szenia uprawnień do emerytury pomostowej, z któ-

rych korzystają pielęgniarki i położne wymienione

w punktach 22, 23 i 24 załącznika nr 2 do ustawy

nieruchomości (5751)

terpelację pani poseł Joanny Bobowskiej otrzymaną

5751/12, dotyczącą kosztów pobytu w domach pomo-

cy społecznej wyjaśniam.

Do domów pomocy społecznej kierowane są osoby,

dzielnie funkcjonować w codziennym życiu, którym

usług opiekuńczych.

Kryterium rozstrzygającym jest

stan zdrowia i niesamodzielność osoby, która może

nie posiadać żadnego źródła dochodu i również ma

prawo do takiego skierowania.

Wtórnym jest dochód,

który w 70% stanowi opłatę za pobyt w domu i jest

uzupełniany przez dopłatę ze strony samorządu, któ-

ry kieruje osobę do domu pomocy społecznej, będąc

rekompensatą dla samorządu powiatowego prowa-

dzącego dom z tytułu poniesionych nakładów.

W obecnie obowiązującym ładzie prawnym zgod-

cy społecznej w przypadku stwierdzonych przez pra-

cownika socjalnego dysproporcji między udokumen-

towaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową

na jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację ży-

ciową, wykorzystując własne zasoby majątkowe,

zasobów ﬁnansowych,wartościowychprzedmiotów

majątkowych lub nieruchomości, można odmówić

Zgodnie z art. 908 § 1 K.c. przez umowę dożywo-

cia osoba, na którą została przeniesiona własność

nieruchomości, zobowiązana jest do zapewnienia

zbywcy dożywotniego utrzymania.

Nabywca więc zo-

bowiązany jest, przy braku odmiennej umowy, przy-

jąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywie-

nia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić

mu odpowiednią pomoc i pielęgnację w chorobie oraz

cy zwyczajom miejscowym.

Należy pamiętać, że uprawnienia wynikające

rakter subsydiarny, czyli uzupełniają środki, możli-

wości i uprawnienia własne osoby objętej systemem

świadczeń z pomocy społecznej.

Zatem osoba wnio-

skująca o przyznanie pomocy zobligowana jest

w pierwszej kolejności do przezwyciężania we wła-

snym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie

jest w stanie tego dokonać, pomoc społeczna może

być jej przyznana.

Na przykład dożywotnik, wzglę-

dem którego zobowiązany nie wypełnia określonych

w umowie dożywocia obowiązków, może żądać zmia-

ny uprawnień określonych w tej umowie na dożywot-

nią rentę odpowiadającą wartości tych uprawnień

– art. 913 K.c.

W wypadkach wyjątkowych sąd może

Podsumowując, należy podkreślić, iż w polskim

prawie własność jest chroniona w sposób szczególny

i pomoc społeczna w zasadzie nie sięga do majątków

osób skierowanych do DPS, ponieważ nie jest to duża

skala problemu, a doświadczenia organizatorów po-

mocy społecznej również zaczerpnięte z doświadczeń

niemieckich wskazują, że w przypadku tego rodzaju

roszczeń zarówno osoba, jak i rodzina wolą, aby oso-

ba taka pozostała w środowisku, często w warunkach

urągających godności człowieka, niż dopuścić do sy-

tuacji, w której należałoby spieniężyć posiadane nie-

ruchomości, aby zamieszkać w instytucji całodobo-

wego wsparcia.

To złożony problem, który wymaga dużej rozwagi

w podejściu, ponieważ w latach osiemdziesiątych i na

początku lat dziewięćdziesiątych kadra pomocy spo-

łecznej zabierała osoby do domów pomocy społecznej

z obór, komórek czy schowków pod schodami w sta-

nach skrajnego zaniedbania i niedożywienia, i wpro-

wadzenie nadmiernie restrykcyjnej regulacji prawnej

może wywołać podobny skutek – taki że osoby niesa-

modzielne będą wegetowały w ekstremalnie trud-

nych warunkach, będąc przywiązanymi do miejsca

i bojąc się zwrócić o pomoc, aby nie utracić dorobku

wielu pokoleń swoich bliskich.

Niemniej jednak od dłuższego czasu pojawiają się

sygnały domagające się liberalizacji podejścia w po-

mocy społecznej, które są rozważane, i nie wyklu-

czam, że w jakiejś części możliwe do wprowadzenia

w nowej ustawie o pomocy społecznej.

Z szacunkiem

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

480

Odpowiedź

w sprawie budowy drogi ekspresowej S19 (5755)

-5755/12, przy którym przekazano interpelację po-

sła Tomasza Kamińskiego dotyczącą budowy drogi

ekspresowej S19, przedstawiam informacje w przed-

miotowej sprawie.

Aktualnie realizowany jest „Program budowy

W ramach programu realizacja zadania w zakre-

stała w załączniku nr l.

Zadanie dotyczące budowy

czone i przedmiotowy odcinek drogi w dniu 21 grud-

bierna – Rzeszów prowadzone są zaawansowane pra-

ce budowlane, których zakończenie przewidywane

jest na przełomie lipca i sierpnia br.

Zadania polegające na budowie drogi ekspreso-

wej S19 na pozostałych odcinkach, od Białegostoku

przez Międzyrzecz Podlaski, Lubartów i Kraśnik do

przedmiotowych projektów.

Należy jednak wskazać,

państwa resort transportu zobowiązany jest racjo-

sowane z funduszy UE oraz inwestycje wynikające

cji drogowej.

W związku z powyższym należy wska-

zać, że nieuzasadnione jest twierdzenie o odstąpieniu

od budowy drogi ekspresowej S19, a tym samym

o złamaniu czy też zerwaniu zobowiązań wynikają-

cych z umów międzynarodowych zawartych w tej

sprawie.

Resort transportu, dostrzegając znaczenie przed-

miotowej drogi, przedstawił ją jako propozycję pro-

W kwestii określenia terminu realizacji wskaza-

kich decyzji administracyjnych wymaganych prze-

pisami prawa oraz zapewnienia pełnego ﬁnansowa-

nia.

Podanie obecnie nawet przybliżonych terminów

realizacji obarczone byłoby wysokim stopniem nie-

dokładności.

presowej S19 w tych ramach czasowych, uzależniona

481

Odpowiedź

podsekretarza stanu

W związku z interpelacją pana posła Pawła Ire-

-5759/12, w sprawie sytuacji w placówkach oświato-

wych na terenie gminy Bodzanów w powiecie płoc-

kim uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Czynności związane z nadzorem pedagogicznym

nad szkołami i placówkami w gminie Bodzanów są

realizowane przez przedstawicieli organu sprawują-

cego nadzór pedagogiczny – pracowników delegatury

w Płocku Kuratorium Oświaty w Warszawie.

W roku

szkolnym 2010/2011 przeprowadzili oni kontrole pla-

nowe w zakresie prawidłowości dopuszczenia do

użytku programów nauczania w publicznych szko-

łach podstawowych i gimnazjach w:

— Publicznej Szkole Podstawowej w Łętowie,

— Publicznej Szkole Podstawowej w Zespole Pla -

cówek Oświatowych w Bodzanowie,

— Publicznej Szkole Podstawowej w Cieślach,

— Publicznym Gimnazjum w Nowym Miszewie.

W roku szkolnym 2011/2012 dokonano ewaluacji

całościowej w Przedszkolu Samorządowym w Zespo-

le Placówek Oświatowych w Bodzanowie oraz kon-

trole planowe w zakresie wyboru podręczników w:

— Publicznej Szkole Podstawowej w Cieślach,

— Publicznej Szkole Podstawowej w Nowym Mi -

szewie.

Ponadto w 2011 r. przeprowadzono trzy kontrole

doraźne w Publicznym Gimnazjum w Bodzanowie

w zakresie przestrzegania praw ucznia w szkole oraz

sprawowania nadzoru pedagogicznego nad przestrze-

ganiem praw dziecka i ucznia.

Natomiast w 2012 r.

przeprowadzono w tej szkole kontrolę doraźną doty-

czącą zapewnienia bezpieczeństwa uczniom w czasie

łania wynikały ze skarg rady pedagogicznej na po-

stępowanie dyrektora.

Skutkiem kontroli doraźnych

torowi gimnazjum w Bodzanowie polecenia opraco-

wania, w uzgodnieniu z organem prowadzącym, pro-

gramu i harmonogramu poprawy efektywności wy-

chowania w kierowanej przez niego szkole.

Odnosząc się do kwestii redukcji etatów nauczy-

cieli, uprzejmie informuję, iż taka sytuacja została

zie częściowej likwidacji szkoły albo zmian organiza-

cyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów

lem stosunek pracy lub na wniosek nauczyciela prze-

cy dla zatrudnionych w szkole lub placówce nauczycie-

li i pracowników niebędących nauczycielami.

Mając na uwadze obowiązki dyrektora szkoły oraz

jego odpowiedzialność wynikającą z przepisów prawa

oświatowego, ustawodawca przekazał dyrektorowi

pełną autonomię w zakresie nawiązywania i rozwią-

zywania stosunków pracy z pracownikami szkoły.

zależnie od formy nawiązania stosunku pracy, rozpa-

trywane są przez sądy pracy.

Zgodnie z art. 18

4

§ 1

Kodeksu pracy nadzór i kontrolę przestrzegania pra-

Odnosząc się do nauczycielskiego dodatku miesz-

kaniowego, uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 54

ust. 2–3 i 7 ustawy Karta Nauczyciela nauczycielowi

liczącym do 5000 mieszkańców posiadającemu kwa-

liﬁkacjedozajmowaniastanowiskanauczycielaprzy-

sługuje nauczycielski dodatek mieszkaniowy, którego

uczyciela.

Wysokość dodatku może być także zróżni-

cowana w zależności od miejscowości, w której na-

uczyciel jest zatrudniony.

Organ prowadzący szkołę

w regulaminie wynagradzania określa wysokość

tego dodatku oraz szczegółowe zasady jego przyzna-

wania i wypłacania.

Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że

nauczycielski dodatek mieszkaniowy jest dodatkiem

socjalnym i zmiana jego wysokości albo zmiana kry-

teriów dochodowych umożliwiających jego przyzna-

nie może nastąpić wyłącznie w razie uchwalenia

przez organ stanowiący jednostki samorządu teryto-

rialnego (radę gminy, powiatu, sejmik województwa)

zmiany regulaminu.

W kwestii organizacji pomocy psychologiczno-pe-

dagogicznej w szkole uprzejmie wyjaśniam, że prze-

pis § 1 ust. 1 rozporządzenia ministra edukacji naro-

publiczne przedszkola, szkoły i placówki, o których

mowa w art. 2 pkt 3, 3a, 5 i 7 ustawy o systemie

oświaty, do organizowania i udzielenia pomocy psy-

chologiczno-pedagogicznej na zasadach określonych

w rozporządzeniu.

482

Za organizowanie pomocy psychologiczno-peda-

gogicznej w przedszkolu, szkole i placówce odpowie-

dzialny jest dyrektor.

Natomiast udzielanie uczniom

pomocy psychologiczno-pedagogicznej na zasadach

określonych w rozporządzeniu należy do zadań pro-

wadzących zajęcia z uczniem: nauczycieli, wycho-

wawców grup wychowawczych oraz specjalistów wy-

konujących w przedszkolu, szkole i placówce, w za-

leżności od potrzeb, zadania z zakresu pomocy psy-

chologiczno-pedagogicznej, w szczególności psycho-

lodzy, pedagodzy, logopedzi i doradcy zawodowi, i inni

specjaliści, zgodnie ze stwierdzonymi w przedszkolu,

szkole i placówce potrzebami dzieci i młodzieży

w tym zakresie.

W cytowanym rozporządzeniu określono krąg

osób i instytucji, z którymi przedszkole, szkoła i pla-

cówka współpracują w udzielaniu uczniowi pomocy

psychologiczno-pedagogicznej.

Są to rodzice uczniów,

poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym porad-

nie specjalistyczne, placówki doskonalenia nauczy-

cieli, inne przedszkola, szkoły i placówki, organizacje

pozarządowe oraz inne instytucje działające na rzecz

rodziny, dzieci i młodzieży, z którymi współdziałanie

ma zwiększać efektywność udzielanej pomocy psy-

chologiczno – pedagogicznej w przedszkolu, szkole

i placówce.

Zadania poradni psychologiczno-pedagogicznej

zostały określone w rozporządzeniu ministra eduka-

Poradnia psychologiczno-pedagogiczna współpracuje

w udzielaniu i organizowaniu przez przedszkola,

nej (§ 1 ust. 2 pkt 10).

Natomiast zgodnie z ustawą o systemie oświaty

Nr 228, poz. 1490) przedszkola i szkoły ogólnodostęp-

ne, przedszkola i szkoły ogólnodostępne z oddziałami

integracyjnymi oraz przedszkola i szkoły integracyj-

ne mają obowiązek realizacji zaleceń zawartych

przy jednoczesnym stworzeniu warunków do nauki,

zapewnieniu sprzętu specjalistycznego i środków dy-

daktycznych, a ponadto obowiązek prowadzenia za-

jęć specjalistycznych (korekcyjno-kompensacyjnych,

logopedycznych, socjoterapeutycznych oraz innych

zajęć o charakterze terapeutycznym), zajęć rewalida-

cyjnych, zajęć resocjalizacyjnych oraz zajęć innego

rodzaju, odpowiednich ze względu na indywidualne

potrzeby edukacyjne i rozwojowe uczniów oraz ich

indywidualne możliwości psychoﬁzyczne.

Przedszko-

la, szkoły i oddziały mają także zapewnić przygoto-

wanie uczniów do samodzielności w życiu dorosłym.

Konkludując, obowiązujące przepisy obligują pu-

bliczne przedszkola, szkoły i placówki do udzielania

i organizowania uczniom uczęszczającym odpowied-

nio do przedszkoli, szkół i placówek, ich rodzicom

oraz nauczycielom pomocy psychologiczno-pedago-

gicznej na zasadach określonych w rozporządzeniach.

Obowiązkowe zatrudnienie nauczycieli pedagogów

nie jest sformułowane w przepisach prawa, tym nie-

mniej nie zwalnia to szkoły z obowiązku zapewnienia

pomocy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

gniewa Chmielowca w sprawie kompleksowego upo-

rządkowania sieci dróg, modernizacji i rozbudowy

sieci dróg lokalnych, uprzejmie informuję.

Kompleksowe uporządkowanie sieci dróg publicz-

nych oznaczałoby systemową zmianę wielu ustaw,

nych, ustawy o ﬁnansowaniuinfrastrukturytrans-

portu lądowego, ustawy o dochodach jednostek sa-

morządu terytorialnego, ustawy Prawo o ruchu dro-

gowym i jednocześnie wymagałaby zmiany modelu

ﬁnansowania dróg publicznych.

W chwili obecnej

wodowałaby zagrożenie realizacji „Programu budo-

mu Operacyjnego „Infrastruktura i Środowisko”.

Natomiast zmiana w sposobie ﬁnansowaniadrógsa-

morządowych (wojewódzkich, powiatowych i gmin-

nych oraz publicznych w miastach na prawach po-

wiatu) spowodowałaby zagrożenie dla realizacji re-

gionalnych programów operacyjnych oraz „Narodo-

Ponadto należy zauważyć, że przepisy ustawy

w ustawie o drogach publicznych.

Art. 19 ust. 4 ustawy

483

o drogach publicznych przewiduje również możliwość

przekazywania zarządzania drogami publicznymi mię-

dzy zarządcami w trybie porozumienia.

W kwestii umożliwienia samorządom terytorial-

duszu natomiast remonty, utrzymanie i zarządzanie

ny określone w budżecie gminy.

wych jednostek samorządu terytorialnego, Minister-

stwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

podkreśla, że kwestie dotyczące ﬁnansówpublicznych,

w tym również kształtowania nowego funduszu, pozo-

stają we właściwości ministra ﬁnansów.

kalnych, resort transportu uprzejmie wyjaśnia, iż

praktyką przyjętą przez Generalną Dyrekcję Dróg

z ﬁrmamiwykonawczyminabudowęautostradyzo-

bowiązań dla wykonawcy do podpisania odpowied-

nich umów lub porozumień z władzami samorządo-

nych.

Wykorzystywane do transportu materiałów

sowne porozumienia, które zezwalają pojazdom wy-

korzystywanym podczas budowy autostrady na ko-

rzystanie z dróg lokalnych.

Wykonawcy muszą dbać

wacyjne.

Po zakończeniu budowy autostrady wyko-

nawcy są zobowiązani odtworzyć konstrukcję lub

strady, zarządcy mogą wprowadzić ograniczenia dla

drogach krajowych, wojewódzkich będących w kory-

tarzach tras do budowy z reguły nie ma ograniczeń

zwolenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w roku

ubiegłym ówczesny resort infrastruktury wystąpił

w związku z intensywnie realizowanym programem

budowy dróg krajowych doﬁnansowaćzrezerwysub-

wencji ogólnej tworzonej w budżecie państwa na mocy

stawiona propozycja nie została zaakceptowana przez

484

Ponadto wyjaśniam, że w myśl art. 13 ustawy

z późn. zm.) korzystający z dróg publicznych są obo-

Pod pojęciem pojazdu nienormatywnego rozumie się

nych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach

niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz

nych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogo-

wym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków

administracyjnej i pobiera przed wydaniem zezwole-

pisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warun-

kami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pie-

niężną w drodze decyzji administracyjnej.

lania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatyw-

nego w drodze decyzji administracyjnej oraz uisz-

czenia odpowiedniej opłaty (art. 13c ustawy o dro-

drogowym).

„Narodowy program przebudowy dróg lokalnych

nie z uchwałą nr 174/2011 Rady Ministrów z dnia

–2015 przez ministra właściwego do spraw admini-

kierować postulaty zwiększenia propozycji doﬁnan-

sowania przez budżet państwa przebudowy i moder-

nizacji dróg powiatowych i gminnych.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję

we właściwości resortu transportu nie przewiduje się

zmian przepisów prawa.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Wielce szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

pedycznych przekazaną przy piśmie wicemarszałka

-5764/12, uprzejmie proszę o przyjęcie stanowiska

Kwestie zaopatrzenia w przedmioty ortopedycz-

talog wyrobów medycznych, jakie przysługują świad-

czeniobiorcom, wraz z określeniem limitu cen tych

ków realizacji.

Ministerstwo Zdrowia w chwili obecnej prowadzi

opatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki po-

mocnicze.

Prace zakładają uaktualnienie wykazu

W celu realizacji ww. założeń dokonano ﬁnansowej

analizy rynku wyrobów medycznych.

Jej wyniki zo-

stały wzięte pod uwagę podczas prac zmierzających

do zmian w sposobie istniejącej refundacji oraz opra-

cowania projektu rozporządzenia w sprawie wykazu

łania miały na celu jednoczesne uwzględnienie dobra

pacjenta oraz możliwości płatniczych podmiotu zobo-

wiązanego do ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdro-

wotnej.

W tym kontekście przyjęto konieczność usys-

tematyzowania nazewnictwa, usunięcia archaizmów

wyrobów medycznych już niestosowanych lub stoso-

wanych bardzo rzadko, z uwzględnieniem nowocze-

snych technologii medycznych, jak również uporząd-

kowania zasad współﬁnansowania–woparciuozak-

tualizowaną wiedzę funkcjonalną i anatomiczną.

W pracach brali udział przedstawiciele świadczenio-

biorców, towarzystw zrzeszających pacjentów, jak

i konsultanci krajowi działający w poszczególnych

Obecnie trwają prace wewnętrzne nad ostateczną

formą ww. projektu rozporządzenia.

Po ich zakończe-

niu zostanie on przekazany, zgodnie z procedurą le-

gislacyjną, do konsultacji zewnętrznych.

Dopiero po

485

zapoznaniu się opinii publicznej z projektem i zgło-

szeniu ewentualnych uwag nastąpi uzgodnienie osta-

tecznej treści rozporządzenia.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

(5765)

12, dotyczące interpelacji posła Szymona Giżyńskie-

go w sprawie zasad przeprowadzenia kolejnego nabo-

ru wniosków o przyznanie pomocy w ramach działa-

uprzejmie przekazuję, co następuje.

Pragnę poinformować, iż zgodnie z obecnymi za-

łożeniami kolejny nabór dla działania 123 może mieć

miejsce jeszcze w 2012 r.

Ponadto, według zapisów

PROW na lata 2007–2013, powinien on mieć charak-

ter dwuetapowy, tj. w pierwszym etapie wnioski

przyjmowane będą od grup producentów rolnych,

kolejności wnioski przyjmowane będą od pozostałych

dopuszczonych przepisami prawa podmiotów, w tym

również od spółdzielni mleczarskich.

Należy również nadmienić, iż operacje dotyczące

konsolidacji w zakresie przetwórstwa i wprowadza-

nia do obrotu produktów rolnych, obok sektora pro-

dukcji mięsa, zbóż oraz owoców i warzyw, mogą rów-

nież dotyczyć sektora mleczarskiego, co oznacza, iż

sektor ten został potraktowany jako jedna z branż

priorytetowych.

cji, iż spółdzielnie mleczarskie będą eliminowane

lub dyskryminowane w zakresie dostępu do wspar-

cia w kolejnym naborze wniosków w ramach: Zwięk-

szanie wartości dodanej podstawowej produkcji rol-

Natomiast przyjęcie rozwiązania preferującego

grupy producentów rolnych uwarunkowane jest sza-

cowaną niewielką pulą środków przewidzianych do

znanie pomocy.

Preferencja dla grup producentów

i inwestowania w rozwój nowych grup, a także po-

wstrzymanie rolników przed ich likwidowaniem.

Po-

moc dla grup w ramach działania: Zwiększanie war-

tości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej

przyczynia się bowiem do rozbudowy potencjału już

nie na rynku z dobrze zorganizowanymi zakładami

przetwórczymi.

Preferowanie grup producentów w tym

działaniu pozwala na stworzenie przez nie własnych

przedsięwzięć gospodarczych i uniezależnienie się od

dotychczasowych odbiorców.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

-023-5767/12, w sprawie problemów funkcjonowania

i ﬁnansowaniadomowejopiekihospicyjnejnaddzieć-

mi, ze szczególnym uwzględnieniem Pomorskiego

Hospicjum dla Dzieci, uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 29 sierp-

Nr 139, poz. 1138 ,z późn. zm., dalej: rozporządzenie

koszykowe) określa wykaz oraz warunki realizacji

Zgodnie z § 4 tego aktu prawnego, świadczenia

gwarantowane z zakresu opieki paliatywnej i hospi-

cyjnej realizowane są w warunkach stacjonarnych

(w hospicjum stacjonarnym lub oddziale medycyny

paliatywnej), domowych (w hospicjum domowym dla

oraz ambulatoryjnych (w poradni medycyny palia-

tywnej).

486

Pediatryczna opieka paliatywna realizowana jest

w oparciu o powyższe formy.

Jednakże modelem pre-

ferowanym jest forma domowej opieki, prowadzonej

roku życia.

Warto nadmienić, iż w 2010 r.

Narodowy

Fundusz Zdrowia zawarł umowy z 41 hospicjami do-

mowymi dla dzieci na realizację przedmiotowych

świadczeń, natomiast w 2011 r. z 50 świadczeniodaw-

cami z tego zakresu.

Odpowiadając na pytanie pierwsze dotyczące

kwestii zwiększenia udziału Narodowego Funduszu

Zdrowia w ﬁnansowaniuopiekiwdomowychhospi-

cjach dziecięcych oraz pytanie drugie dotyczące znie-

sienia limitowania świadczeń oraz ujednolicenia ﬁ-

nansowania hospicjów dziecięcych w Polsce, uprzej-

mie proszę o przyjęcie poniższych informacji przeka-

zanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Podstawą działalności ﬁnansowejfunduszujest

sporządzony przez prezesa funduszu roczny plan ﬁ-

nansowy, zrównoważony w zakresie przychodów

nej dalej „ustawą”.

O podziale środków ﬁnansowych

na poszczególne zakresy świadczeń decyduje dyrek-

tor oddziału wojewódzkiego funduszu, uwzględniając

przy tym potrzeby oraz możliwości realizacji świad-

czeń w poszczególnych zakresach.

W związku z po-

wyższym dyrektorzy oddziałów wojewódzkich fun-

duszu, zawierając ze świadczeniodawcami umowy

Z informacji uzyskanych od dyrektora Pomorskie-

go Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu

Zdrowia wynika, że zabezpieczono dostępność świad-

czeń na terenie województwa pomorskiego poprzez

mienionymi świadczeniodawcami:

— Prowincja Zwiastowania Pańskiego Stowarzysze -

nia Apostolstwa Katolickiego (Księża Pallotyni) z sie-

dzibą: ul. Przybyszewskiego 30, 60-959 Poznań, prowa-

dząca działalność leczniczą według rejestru pod nazwą

Hospicjum im. ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC (z miej-

scem udzielania świadczeń w Gdańsku),

— Fundacja Pomorskie Hospicjum dla dzieci, pro -

wadząca działalność leczniczą pod nazwą Niepublicz-

— Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdro -

wotnej Przychodnia Lekarska w Starogardzie Gdań-

skim.

Pomorski oddział wojewódzki funduszu w celu

poprawy dostępności świadczeń sukcesywnie, w mia-

rę możliwości ﬁnansowych,zwiększanakładynaopie-

kę hospicyjną domową dla dzieci.

W 2010 r. wartość

– 1 067 625,00 zł, co stanowiło 100-procentowy wzrost

nakładów.

Na 2012 r. w zakresie hospicjum domowego

dla Dzieci – 475 800,00 zł.

Wartość umowy NZOZ Po-

morskie Hospicjum dla Dzieci na rok 2012 wzrosła

o ponad 33% w porównaniu do roku 2011, tj. o kwotę

119 925,00 zł.

Pomorski oddział wojewódzki funduszu w osta-

tecznym rozliczeniu wykonania umów za rok 2011

pozyskane kwoty wynikające z niewykonania umów

w rodzaju opieka paliatywna i hospicyjna przezna-

czył na pokrycie części świadczeń nadwykonanych

w innych umowach, w tym zwiększył wartość o kwo-

tę 108 745,00 zł dla NZOZ Pomorskie Hospicjum dla

Dzieci.

Ponadto z uzyskanych informacji od pomor-

skiego oddziału wojewódzkiego wynika i z analizy

morskim w zakresie świadczeń w hospicjum domo-

wym dla dzieci, że opieką objętych było 86 pacjentów,

stępność świadczeń w zakresie hospicjum domowego

bodni, przy średniej krajowej 66 osobodni, natomiast

w roku 2012 dostępność wynosi 82 osobodni na 10 tys.

mieszkańców przy średniej 77 osobodni.

Według funduszu, stawki za osobodzień w opiece

paliatywnej i hospicyjnej są wystarczające.

Ponadto

hospicja dysponują znacznymi środkami ﬁnansowy-

mi, które pozyskiwane są m.in. zgodnie z ustawą

Stawki za świadczenia zdrowotne w ogóle, nie tylko

w hospicjach, są zróżnicowane, co wynika zwłaszcza

nej ﬁnansowanychześrodkówpublicznychorazroz-

porządzenia ministra zdrowia w sprawie ogólnych

wotnej.

Z przepisów tych m.in. wynika, że ceny po-

szczególnych świadczeń lub ceny odpowiadających im

jednostek rozliczeniowych uzgadniają strony umowy

w trybie konkursu ofert lub rokowań, które odbywa-

ją się w oddziałach wojewódzkich funduszu.

Punk-

tem wyjścia uzgodnień jest cena określona w ofercie

złożonej przez podmiot ubiegający się o zawarcie

umowy.

Jednak trzeba zaznaczyć, że przy rozpatry-

waniu wysokości ceny jednostki rozliczeniowej istot-

ne są również możliwości ﬁnansowefunduszu,aefek-

tywne i bezpieczne gospodarowanie środkami ﬁnan-

sowymi oddziałów wojewódzkich funduszu, w świetle

należy do zadań ich dyrektorów.

Wpływ na zróżnico-

wanie cen za świadczenia zdrowotne mają również

różnice regionalne, uwarunkowania cenami dóbr

i usług na danym terenie.

Z analizy danych wynika, że obserwuje się sukce-

sywny wzrost nakładów ﬁnansowych oraz liczby

świadczeń kontraktowanych przez fundusz w oma-

wianym zakresie.

487

W 2010 r. wartość umów w zakresie hospicjum

domowe dla dzieci wynosiła 16 945 761 zł, zaś liczba

osobodni wynosiła 232 977, w 2011 r. wartość umowy

wynosiła 19 502 252 zł, natomiast liczba osobodni

wynosiła 263 189, a w 2012 r. wartość umowy wyno-

si 20 878 121 zł, liczba osobodni wynosi 279 581 (we-

dług stanu na dzień 14 marca 2012 r.).

W związku z powyższym, zdaniem funduszu, na-

leży uznać, że obecne przyjęte ﬁnansowaniejestwła-

ściwe i fundusz nie przewiduje zwiększenia ceny jed-

nostki rozliczeniowej.

Ponadto, jak informuje fundusz, celem opieki pa-

liatywnej i hospicyjnej w odróżnieniu od świadczeń

realizowanych w szpitalach nie jest stawianie dia-

gnozy i ustalenie leczenia, ale przede wszystkim ła-

godzenie bólu i innych objawów oraz znoszenie cier-

pienia.

Ponadto, według funduszu, należy podkreślić,

że świadczenia opieki paliatywnej i hospicyjnej nie

należą do świadczeń ratujących życie, dlatego do-

puszczalna jest kolejka do tych świadczeń, prowadzo-

rodzajach świadczeń.

Jeśli chodzi o pytanie trzecie z zakresu zinte-

growania pediatrycznej domowej opieki paliatyw-

nej z pediatrią, to uprzejmie informuję, iż w aktual-

nym stanie prawnym rozporządzenie koszykowe,

o którym mowa na wstępie, reguluje kwestie wykazu

i warunków udzielania świadczeń z zakresu opieki

paliatywnej i hospicyjnej zarówno dla dzieci do ukoń-

czenia 18. roku życia i osób dorosłych.

Niemniej jed-

nak powyższa propozycja zostanie przeanalizowana

w Ministerstwie Zdrowia.

W odpowiedzi na pytanie czwarte dotyczące wy-

kazu jednostek chorobowych uprawniających do

uprzejmie informuję, iż minister zdrowia powołał za-

rządzeniem z dnia 29 lipca 2011 r.

Zespół do spraw

poz. 50).

Ww.

zespół, jako organ pomocniczy ministra

zdrowia, otrzymał zadanie opracowania propozycji

zmian w zakresie opieki paliatywnej i hospicyjnej

w Polsce, w szczególności rozwiązań dotyczących

nej oraz poprawy jej jakości oraz stanu zasobów

w tym zakresie.

Aktualnie przygotowywane są reko-

mendacje zespołu dla ministra zdrowia, m.in. w po-

wyższej kwestii.

W odniesieniu do pytania piątego dotyczącego

wprowadzenia standardów postępowania i procedur

paliatywnej uprzejmie informuję, iż w ramach ww.

zespołu prowadzone były prace nad propozycjami ob-

szernej nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia

koszykowego.

Powyższe rozporządzenie, określając

wykaz i warunki realizacji świadczeń gwarantowa-

nych z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej, re-

guluje jednocześnie ten sam obszar zagadnień co

projekt rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie

z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej w hospi-

cjum domowym dla osób poniżej 18. roku życia.

Ak-

tualnie priorytetem w zakresie opieki paliatywnej

i hospicyjnej jest właściwe uregulowanie prawne wy-

kazu i warunków udzielania świadczeń gwarantowa-

nych w przedmiotowym zakresie.

Dopóki zatem nie

zostanie przygotowany, a następnie poddany proce-

durze legislacyjnej projekt obszernej nowelizacji roz-

porządzenia koszykowego, prowadzenie prac nad ww.

projektem standardów jest bezzasadne.

Jeśli chodzi o pytanie szóste z zakresu objęcia ho-

spicjów domowych dla dzieci specjalistycznym nad-

zorem przez konsultantów wojewódzkich w dziedzi-

nie pediatrii, uprzejmie informuję, iż odpowiedź wią-

że się ściśle z pytaniem trzecim.

W opinii konsultan-

ta krajowego w dziedzinie medycyny paliatywnej

wprowadzenie nadzoru nad hospicjami domowymi

dla dzieci przez konsultantów wojewódzkich w dzie-

dzinie pediatrii będzie możliwe wówczas, gdy świad-

czenia z zakresu pediatrycznej opieki paliatywnej

zostaną przeniesione do świadczeń z zakresu pedia-

trii.

Oddzielenie opieki paliatywnej dla dzieci od

świadczeń dla dorosłych będzie wiązało się ze zmia-

nami systemowymi dotyczącymi organizacji i ﬁnan-

sowania tych świadczeń, gdyż obecnie istnieją wspól-

ne akty prawne regulujące funkcjonowanie tych pod-

miotów.

Powyższa propozycja zostanie poddana ana-

lizie w Ministerstwie Zdrowia.

Odpowiadając na siódme pytanie dotyczące kwe-

stii wprowadzenia dodatkowej umiejętności dla leka-

rzy z zakresu pediatrycznej medycyny paliatywnej,

to po uchwaleniu i wejściu w życie nowelizacji ustawy

uzyskiwania umiejętności z węższych dziedzin me-

dycyny lub udzielania określonych świadczeń zdro-

wotnych oraz doskonalenia zawodowego lekarzy i le-

karzy dentystów zostanie wydane na jej podstawie

rozporządzenie, które będzie zawierać wykaz umie-

jętności.

Zgłoszone propozycje umiejętności w przed-

miotowym rozporządzeniu będą również przedmio-

tem konsultacji społecznych.

Obecnie trwają w Ministerstwie Zdrowia prace

legislacyjne nad projektem ww. ustawy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

488

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie powiązania pomocy społecznej

-023-576912, w sprawie powiązania pomocy społecz-

nej z aktywizacja społeczną proszę przyjąć poniższe

stanowisko.

Przede wszystkim należy podkreślić, że ustawa

współpracy powiatowych urzędów pracy z ośrodkami

pomocy społecznej w odniesieniu do osób będących

klientami obu instytucji, tak by udzielana pomoc

była jak najbardziej ukierunkowana na potrzeby tych

osób, które najczęściej znajdują się w trudniej sytu-

acji życiowej.

botnych będących w szczególnej sytuacji na rynku

1) bezrobotnych do 25. roku życia,

2) bezrobotnych długotrwale albo po zakończeniu

3) bezrobotnych powyżej 50. roku życia,

4) bezrobotnych bez kwaliﬁkacjizawodowych,bez

doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia

średniego,

5) bezrobotnych samotnie wychowujących co naj-

mniej jedno dziecko do 18. roku życia,

6) bezrobotnych, którzy po odbyciu kary pozba-

wienia wolności nie podjęli zatrudnienia,

7) bezrobotnych niepełnosprawnych

korzystających ze świadczeń pomocy społecznej,

jego pobierania, a w przypadku bezrobotnych bez

prawa do zasiłku w okresie 6 miesięcy od dnia reje-

stracji, powinien przedstawić propozycję zatrudnie-

nia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, odbycia

Natomiast w przypadku braku ofert pracy czy innej

formy aktywizacji, na wniosek ośrodka pomocy spo-

łecznej, może skierować do uczestnictwa w kontrak-

cie socjalnym, indywidualnym programie usamo-

dzielnienia, lokalnym programie pomocy społecznej,

trudnienia socjalnego, o którym mowa w przepisach

o zatrudnieniu socjalnym.

Jednocześnie osoby te sta-

rosta na wniosek gminy może skierować do wykony-

wania prac społecznie użytecznych na terenie gminy,

w której zamieszkują lub przebywają, w wymiarze do

zmuszone są korzystać ze wsparcia pomocy społecz-

nej, a jednocześnie nie są w stanie podjąć pracy

w pełnym wymiarze czasu pracy, czy to z uwagi na

ich sytuację rodzinną czy wynikające z różnych przy-

czyn trudności w integracji społecznej.

Należy zwrócić uwagę, co do zasady, że prawo do

nione jest od spełniania wymogów dotyczących do-

chodu.

Przy czym przyznanie świadczeń z pomocy

społecznej osobom bezrobotnym nie jest bezwarun-

kowe i podlega kontroli.

Zgodnie z art. 11 ustawy

o pomocy społecznej w przypadku stwierdzenia przez

pracownika socjalnego marnotrawienia przyzna-

nych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzy-

stania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź

może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich

czenia niepieniężnego.

Brak współdziałania osoby

tem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspie-

wiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa za-

warcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie

jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia

sadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego

leżnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przy-

znania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu

W sytuacji, gdy zarówno urząd pracy, jak i ośro-

dek pomocy społecznej podejmują działania w odnie-

sieniu do tego samego klienta, w ustawie o promocji

zatrudnienia przewidziany został obowiązek wzajem-

nego informowania się przez te instytucje o planowa-

nych przez nie działaniach, tak by uniknąć ich du-

blowania, a równocześnie dopasować je do potrzeb

i możliwości klienta.

Bazując na powyższych rozwiązaniach ustawo-

wych, od roku 2006 realizowany jest program mini-

przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu” (dalej:

program AFPWS).

W ramach programu ogłaszane

gmin, jak i instytucji zatrudnienia socjalnego – cen-

trów i klubów integracji społecznej.

Przystępując do

konkursu w celu otrzymania dotacji, podmioty w ra-

mach programu AFPWS (zarówno samorządy, jak

i organizacje pozarządowe) stosują metody reintegra-

produkcyjnym, bezrobotnych, posiadających niewy-

489

starczające dochody, będących klientami pomocy

społecznej.

Podczas kilkumiesięcznych cyklów zajęć

w centrach i klubach integracji społecznej uczestnicy

odbywają zajęcia wpływające na zmianę postawy, jak

i równocześnie uzupełniają lub zdobywają kwaliﬁka-

cje zawodowe.

ganizacyjnymi, takimi jak: ośrodki pomocy społecz-

co oznacza, że 75% uczestników zajęć po ich zakoń-

czeniu podejmuje zatrudnienie na otwartym rynku

pracy.

kraju działało 78 centrów i ok. 280 klubów integracji

bach integracji społecznej rocznie korzysta z usług

reintegracji społecznej i zawodowej około 10 tys.

osób zdolnych podjąć zatrudnienie i niemających

łecznego.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

(5771)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie prowadzenia dokumentacji związanej ze stosun-

kiem pracy przekazaną przy piśmie z dnia 21 czerw-

ca br., znak: SPS-023-5771/12, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

czej w postaci elektronicznej.

Problem ten jest ana-

lizowany w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecz-

nej, z uwzględnieniem z jednej strony ograniczenia

biurokracji dla pracodawców, a z drugiej strony – ko-

nieczności niepogorszenia sytuacji pracowników.

Na-

leży bowiem mieć na względzie, że przechowywana

ków wartość dowodową, umożliwiając im wykazanie

różnego rodzaju uprawnień niejednokrotnie w dale-

kiej przyszłości.

alternatywnej do papierowej elektronicznej formy

przechowywania dokumentacji pracowniczej.

Takie

490

grożeń można wymienić: brak regulacji prawnych

przechowywania dokumentacji wytworzonej w związ-

tronicznej formy wytwarzania, archiwizowania i prze-

chowywania takiej dokumentacji.

Jednakże należy

zauważyć, iż umożliwienie prowadzenia jako alter-

natywnej dla papierowej elektronicznej formy prze-

chowywania dokumentacji pracowniczej wymagało-

by zmian systemowych w przepisach prawa pozosta-

cji i cyfryzacji, ministrem kultury i dziedzictwa na-

rodowego oraz ministrem sprawiedliwości.

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

w sprawie dostępu do doradztwa zawodowego

(znak: SPS-023-5772/12) przekazujące interpelację

złożoną przez pana posła Macieja Orzechowskiego

ców i uczniów szkół gimnazjalnych oraz ponadgim-

nazjalnych przedstawiam poniżej odpowiedź na za-

dane pytanie.

Ze względu na szybkie zmiany dokonujące się na

rynku pracy istnieje potrzeba wsparcia osób podej-

mujących decyzje zawodowe na wszystkich etapach

życia zawodowego.

Zgadzam się z opinią pana posła,

że szczególnie istotna jest pomoc dla młodzieży pole-

gająca na wyposażeniu jej w umiejętności związane

z wyborem kariery.

Zadania w zakresie przygotowania młodzieży

szkolnej do wejścia na rynek pracy realizowane są

głównie przez resort edukacji.

Szczegółowe regulacje

prawne w tym zakresie należą do kompetencji mini-

Młodzież studencka podejmująca decyzje zawodowe

może korzystać z usług akademickich biur karier

prowadzonych przez szkoły wyższe lub organizacje

studenckie.

Pomoc dla osób, które ukończyły 18 lat, w zakresie

czą także publiczne służby zatrudnienia.

Zgodnie z usta-

zm.) powiatowe urzędy pracy świadczą usługi poradnic-

twa zawodowego dla osób bezrobotnych i poszukujących

pracy, które po zarejestrowaniu się zgłoszą chęć uzyska-

nia takiej pomocy.

Centra informacji i planowania ka-

riery zawodowej wojewódzkich urzędów pracy oferują

pomoc w zakresie planowania kariery zawodowej dla

osób, które ukończyły 18 lat.

Wszyscy zainteresowani,

w tym również rodzice uczniów, mogą korzystać w urzę-

dach pracy z informacji o zawodach, rynku pracy oraz

Zgodnie ze statystyką publiczną za 2011 r. w urzę-

dach pracy zarejestrowanych było 416 077 osób do

25. roku życia, co stanowiło 21% wszystkich osób za-

rejestrowanych.

Z tej grupy wiekowej 187 509 osób

skorzystało z usług poradnictwa indywidualnego,

24 524 osób skorzystało z usługi: poradnictwo grupo-

we, 40 450 osób uczestniczyło w zajęciach aktywiza-

cyjnych, 3361 osób uczestniczyło w szkoleniu w klubie

pracy w zakresie aktywnego poszukiwania pracy.

Należy przypomnieć, że w strukturach Ochotni-

czych Hufców Pracy, które są państwową jednostką

społecznym, oraz bezrobotnych w wieku do 25. roku

życia, funkcjonuje sieć jednostek świadczących usłu-

gi w zakresie poradnictwa zawodowego i informacji

zawodowej oraz pośrednictwa pracy dla młodzieży.

Są to centra edukacji i pracy młodzieży, młodzieżowe

biura pracy, kluby pracy, mobilne centra informacji

zawodowej (MCIZ), młodzieżowe centra kariery (MCK),

punkty pośrednictwa pracy.

Z usług świadczonych

przez te jednostki Ochotniczych Hufców Pracy może

uczniowie ostatnich klas gimnazjów, jak i szkół po-

nadgimnazjalnych, młodzież bezrobotna i poszuku-

jąca pracy stałej czy krótkoterminowej (np. wakacyj-

nej) oraz studenci.

491

Mobilne centra informacji zawodowej oferują swo-

im klientom nowoczesną multimedialną informację

lących, kursach.

Udzielają porad w formie stacjonar-

nej i mobilnej z dojazdem do zainteresowanych pla-

cówek.

Współpracują z powiatowymi urzędami pracy,

jednostkami administracji samorządowej, placówka-

mi oświatowymi, w tym ze szkolnymi ośrodkami ka-

riery, instytucjami pozarządowymi funkcjonującymi

na lokalnym rynku pracy.

Młoda osoba, która zgłosi się do mobilnego cen-

trum informacji zawodowej, może bezpłatnie skorzy-

stać z porad doradców zawodowych, wziąć udział

w warsztatach aktywizacji zawodowej, planowania

ścieżki kariery zawodowej, orientacji zawodowej, a tak-

że może skorzystać z testów predyspozycji zawodo-

wych.

W 2011 r. z pomocy w zakresie poradnictwa

zawodowego skorzystało w MCIZ 208 457 osób.

Młodzieżowe centra kariery kierują swe usługi do

młodzieży z lokalnych środowisk chcącej skorzystać

z usług doradców zawodowych oraz zasobów infor-

macji edukacyjno-zawodowej, a także do uczestników

oraz absolwentów Ochotniczych Hufców Pracy.

wego skorzystało w młodzieżowych centrach kariery

81 832 osób.

Ochotnicze Hufce Pracy współpracują również

ze szkołami, udostępniając im platformę: OHP dla

szkoły – http://ohpdlaszkoly.pl, na której dostępne

są informacje o rodzajach świadczonej pomocy oraz

dane adresowe jednostek, w których młodzież może

poszukiwać pomocy w podejmowaniu decyzji zawo-

dowych.

Jak wynika z powyższego, wiele z działań inicjo-

wanych, wspieranych i koordynowanych przez mini-

stra właściwego do spraw pracy adresowanych jest

bezpośrednio do osób młodych w celu wspierania ich

w podejmowaniu decyzji zawodowych.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

-023-5773/12, interpelacją posła Macieja Orzechow-

świadczeniach pielęgnacyjnych z tytułu opieki nad

niepełnosprawną osobą uprzejmie informuję, że wpro-

wadzając od 2013 r. zmiany w systemie emerytalnym,

uwzględniono sytuację osób pobierających świadcze-

niach rodzinnych.

która od 1 stycznia 2013 r. wprowadza stopniowe

biet urodzonych po 31 grudnia 1952 r. oraz męż-

czyzn urodzonych po 31 grudnia 1947 r.

Podwyższe-

nie wieku uprawniającego do emerytury dotyczy

wszystkich ubezpieczonych, a więc również osób,

które podlegają (podlegały) ubezpieczeniom emery-

nia pielęgnacyjnego.

O wysokości emerytury decyduje kwota wpłaconych

składek emerytalnych.

Długość stażu ubezpieczenio-

wego ma znaczenie tylko wtedy, gdy emerytura

z ZUS i otwartego funduszu emerytalnego jest niższa

od emerytury minimalnej, bowiem emerytura w gwa-

rantowanej minimalnej wysokości przysługuje oso-

bie, która ma wymagany ustawą staż ubezpieczenio-

ustalić prawo do minimalnej emerytury, sumuje się

okresy na przestrzeni całego życia, przy czym aż jed-

ną czwartą stażu ubezpieczeniowego mogą stanowić

okresy nieskładkowe.

W związku ze zrównaniem wieku emerytalnego

kobiet i mężczyzn zrównany będzie również okres

składkowy i nieskładkowy, który warunkuje prawo

do podwyższenia emerytury do minimalnej wysoko-

ści.

Po 31 grudnia 2013 r. nastąpi stopniowe wydłu-

żanie z 20 do 25 lat okresu składkowego i nieskład-

kowego uprawniającego kobiety urodzone po 31 grud-

nia 1948 r. do emerytury w minimalnej wysokości.

prawo do emerytury w minimalnej wysokości będzie

staż na poziomie 25 lat, uprawniający kobiety do mi-

nimalnej emerytury, zostanie wprowadzony po

nym ustawą zmieniającą z dnia 11 maja 2012 r.).

Konsekwencją tej zmiany jest stopniowe wydłu-

żanie do 25 lat okresu opłacania składek za osobę

pobierającą świadczenie pielęgnacyjne.

Zgodnie bo-

wiem z obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. brzmie-

mistrz lub prezydent miasta będzie opłacał składkę

492

na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy

nego przysługującego na podstawie przepisów o świad-

czeniach rodzinnych przez okres niezbędny do uzy-

skania 25-letniego okresu ubezpieczenia (składkowe-

ograniczenia okresu opłacania składek nie dłużej niż

przez 20 lat.

Osoba pobierająca świadczenie pielęgnacyjne, za

którą opłacono już składkę przez okres niezbędny do

uzyskania 20-letniego okresu składkowego i nie-

składkowego, nie musi obawiać się, że jeżeli osiągnie

wiek emerytalny po 31 grudnia 2012 r., nie będzie

miała prawa do emerytury w wysokości minimalnej.

wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest zobowią-

czenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów o świad-

czeniach rodzinnych i którym zaprzestano opłacania

kę należy opłacić za ten okres pobierania świadcze-

nia pielęgnacyjnego, za który nie była opłacona,

i rentach z FUS.

Podstawą wymiaru składki jest

w dniu jej opłacenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

terpelacji pana posła Macieja Orzechowskiego, znak:

SPS-023-5775/12, dotyczącej kontroli gabinetów ko-

smetycznych oraz zakresu kompetencji kosmetologów

i kosmetyczek, uprzejmie dziękuję za zainteresowanie

ww. kwestią i przekazuję poniższe informacje.

W odniesieniu do przedstawionego stanowiska

pragnę poinformować, iż w świetle przepisów ustawy

dział zdrowie obejmuje zawody medyczne.

W związku

z powyższym w gestii ministra właściwego do spraw

zdrowia leży m.in. prowadzenie spraw związanych

z wykonywaniem zawodów medycznych.

Jednym

z kluczowych zadań, które obejmuje dział zdrowie,

jest prowadzenie spraw dotyczących ochrony zdrowia

i zasad organizacji opieki zdrowotnej.

Natomiast oso-

by uprawnione do wykonywania zawodu medycznego

w świetle obowiązujących przepisów posiadają upraw-

nienia do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej,

z późn. zm.) są działaniami służącymi zachowaniu,

innymi działaniami medycznymi wynikającymi z pro-

cesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących

wykonywanie zawodu technika usług kosmetycznych

nie obejmuje działań związanych z udzielaniem

świadczeń opieki zdrowotnej w podmiotach leczni-

czych.

Zgodnie bowiem z podstawą programową kształ-

cenia w zawodzie technik usług kosmetycznych, sta-

nowiącą załącznik nr 8 do rozporządzenia ministra

wodach: betoniarz-zbrojarz, fryzjer, kamieniarz, ma-

larz-tapeciarz, ślusarz, technik geolog, technik usług

Nr 210, poz. 1383), celem kształcenia jest przygoto-

wanie absolwenta do pracy w gabinetach kosmetycz-

nych, gabinetach odnowy biologicznej oraz ﬁrmach

kosmetycznych.

Natomiast zadania zawodowe, do

których przygotowana jest osoba legitymująca się ty-

tułem technik usług kosmetycznych, związane są

w szczególności ze stosowaniem zabiegów z zakresu

kosmetyki pielęgnacyjnej, upiększającej, jak również

z udzielaniem porad z zakresu kosmetyki zachowaw-

czej i zdobniczej.

Ponadto pragnę zauważyć, iż zgod-

nie z rozporządzeniem ministra edukacji narodowej

860, z późn. zm.) ministrem właściwym dla zawodu

technik usług kosmetycznych jest minister właściwy

do spraw gospodarki.

W odniesieniu do zawodu kosmetologa uprzejmie

informuję, iż kwaliﬁkacjedowykonywaniategoza-

wodu zdobywa się w toku kształcenia na studiach

wyższych pierwszego i drugiego stopnia na kierunku

kosmetologia.

Absolwenci ww. studiów odbywali

kształcenie w oparciu o standardy kształcenia dla

tego kierunku określone w załączniku nr 58 do roz-

493

cenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów

miedzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz. U.

Nr 164, poz. 1166, z późn. zm. – akt archiwalny).

Zgodnie z ww. rozporządzeniem absolwent studiów

wyższych pierwszego stopnia kierunku kosmetologia

powinien posiadać umiejętności posługiwania się

went ten powinien umieć m.in.: planować rodzaj za-

biegu kosmetycznego i stosować kosmetyki zgodnie

z rozpoznaniem, wykonywać zabiegi kosmetyczne,

pielęgnacyjne i upiększające, z uwzględnieniem wska-

zań i przeciwwskazań, a także prawidłowo odczyty-

wać skład kosmetyku i ustalać jego zastosowania, jak

również ściśle współpracować z lekarzem dermatolo-

giem w zakresie pielęgnacji skóry zmienionej choro-

bowo oraz organizować i prowadzić gabinet kosme-

tyczny.

Natomiast absolwent studiów wyższych drugie-

go stopnia powinien posiadać umiejętności posługiwa-

logii.

Ponadto powinien być przygotowany m.in. do:

planowania zabiegu kosmetycznego i stosowania ko-

smetyku zgodnie z rozpoznaniem, wykonywania zabie-

gów kosmetycznych, pielęgnacyjnych i upiększających,

z uwzględnieniem wskazań i przeciwwskazań, odczy-

tania składu kosmetyku i ustalenia jego zastosowa-

nia, jak również powinien być przygotowany do ści-

słej współpracy z lekarzem dermatologiem w zakresie

wania i prowadzenia gabinetu kosmetycznego, oceny

współpracy z ﬁrmamiprodukującymipreparatyko-

smetyczne (pielęgnacyjne i profesjonalne), współpra-

cy z lekarzem w zakresie zleconych zabiegów, kiero-

wania zespołami kosmetologów oraz nadzorowania

tycznych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż pomimo re-

alizacji w trakcie kształcenia w ww. zawodach pew-

nych treści z zakresu nauk medycznych zarówno ko-

smetolog, jak i technik usług kosmetycznych nie są

przygotowani do udzielania świadczeń opieki zdro-

wotnej.

kwestii dotyczącej umiejętności rozpoznawania przez

kosmetologów stanów przednowotworowych i nowo-

tworowych skóry, ich różnicowania, określania roko-

wania i leczenia stanów przednowotworowych, pra-

gnę uprzejmie zaznaczyć, iż standardy kształcenia

na kierunku kosmetologia określały jedynie, iż w wy-

niku kształcenia absolwent ww. studiów powinien

umieć ściśle współpracować z lekarzem dermatolo-

Natomiast pragnę uprzejmie podkreślić, iż treści

dotyczące nowotworów i znamion skóry są zawarte

w przepisach regulujących nauczanie studentów na

kierunku lekarskim.

W dotychczas obowiązującym

akcie prawnym „Standardy kształcenia dla kierunku

studiów: Kierunek lekarski.

Jednolite studia magi-

sterskie”, stanowiącym załącznik nr 54 do rozporzą-

dzenia w sprawie standardów kształcenia dla po-

szczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia,

niać uczelnia, by prowadzić studia miedzykierunko-

we oraz makrokierunki, „nowotwory i znamiona skó-

ry” były zawarte w treściach kształcenia w zakresie

dermatologii i wenerologii.

Ponadto uprzejmie in-

formujemy, że również załącznik nr 1 „Standardy

kształcenia dla kierunku studiów: Kierunek lekar-

ski.

Jednolite studia magisterskie” do rozporządze-

stycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa

(Dz. U. Nr 631), w części E: Nauki kliniczne nieza-

biegowe – zawiera treści określające wiedzę absol-

wenta ww. kierunku, który zna podstawowe cechy,

uwarunkowania środowiskowe i epidemiologiczne

najczęstszych chorób skóry człowieka, a także zna

podstawy wczesnej wykrywalności nowotworów i za-

sady badań przesiewowych w onkologii.

W zakresie

umiejętności ww. absolwent posiada umiejętność wy-

konywania wstrzyknięć dożylnych, domięśniowych

i podskórnych.

Wobec powyższego diagnozowanie i leczenie

zmian skórnych oraz wykonywanie zabiegów medycz-

podawanie kwasu hialuronowego, pozostaje w zakre-

sie kompetencji lekarza.

Mając na uwadze powyższe, pragnę zauważyć, iż

wprowadzenie regulacji prawnych w zakresie kom-

petencji kosmetyczek oraz „utworzenie organu zaj-

mującego się czynnościami zawodowymi kosmety-

czek i kosmetologów pod kątem jakości świadczonych

nego do świadczonych usług” pozostaje poza kompe-

tencjami ministra właściwego do spraw zdrowa.

Pra-

gnę przy tym zapewnić, iż rozumiem obawy pana

posła związane z zagrożeniami wynikającymi z wy-

konywania określonych zabiegów w gabinetach ko-

smetycznych przez osoby, które nie posiadają odpo-

wiedniej wiedzy i umiejętności w tym zakresie, a co

za tym idzie – uprawnień do ich realizacji.

Jednocze-

śnie w odniesieniu do gabinetów kosmetycznych,

w których świadczone są usługi polegające m.in. na

„podawaniu botoksu, kwasu hialuronowego i innych

substancji wstrzykiwanych głęboko w skórę”, należy

mieć na względzie przepisy art. 18 ustawy z dnia

stanowią, iż przedsiębiorca jest obowiązany spełniać

494

ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego

Szczególnie trzeba zwrócić uwagę na art. 78 ust. 1

ww. ustawy, który stanowi, iż w razie powzięcia wia-

domości o wykonywaniu działalności gospodarczej

stwierdzenia zagrożenia życia lub zdrowia, niebez-

pieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacz-

nych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wy-

niku wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz

ściwe organy administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe, wyrażam nadzieję,

iż pan poseł przyjmie powyżej przedstawione wyja-

śnienia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

i modernizacji sieci dróg uprzejmie informuję w od-

niesieniu do postulatów XV Zgromadzenia Ogólnego

Związku Powiatów Polskich.

„Narodowy program przebudowy dróg lokalnych

doﬁnansowaniaprzezbudżetpaństwaprzebudowy

i modernizacji dróg powiatowych i gminnych w wy-

sokości 50% wartości projektu.

Rezerwa subwencji ogólnej tworzona jest w budżecie

Dodatkowe kryteria służące do oceny i weryﬁka-

cji wniosków nadsyłanych przez jednostki samorządu

terytorialnego ustalane są corocznie ze stroną samo-

rządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Tery-

torialnego.

W ostatnich 5 latach doﬁnansowywane

były zadania inwestycyjne, tzw. „mostowe”, które

przyniosły dobre efekty rzeczowe – corocznie było

przebudowywanych ponad 100 obiektów w ciągach

dróg powiatowych.

Resort transportu otwarty jest

na propozycje strony samorządowej zmiany prioryte-

tu, zwraca tylko uwagę na to, iż przypadający parytet

środków z ww. rezerwy na drogi powiatowe to ok.

30% puli rezerwy pozostającej do podziału po zabez-

pieczeniu środków na utrzymanie przepraw promo-

wych.

Istotne jest również jednoznaczne opisanie

priorytetu, aby nie było żadnych wątpliwości przy

ocenie i weryﬁkacjiwniosków.

Odnosząc się do nowych programów operacyjnych

transportu pragnie wyjaśnić, że jednostką koordynu-

jącą programy pomocowe jest Ministerstwo Rozwoju

gionalnymi programami operacyjnymi są zarządy

województw.

495

paliw silnikowych przeznaczonych zostaje na wy-

datki związane z budową, przebudową, remontem,

są ﬁnansowaneprzezwłaściwesamorządyterytorial-

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej podkreśla, że kwestie dotyczące ﬁ-

nansów publicznych, w tym również kształtowania

nowego funduszu, pozostają we właściwości mini-

stra ﬁnansów.

wencji ogólnej zadania związane z przebudową dróg

zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogo-

zwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze de-

cyzji administracyjnej.

496

Reasumując, należy wyjaśnić, iż wykonawcy ro-

Równocześnie zauważam, że postulowane kom-

pleksowe uporządkowanie sieci dróg publicznych

ustawy o ﬁnansowaniu infrastruktury transportu

i jednocześnie wymagałaby zmiany modelu ﬁnanso-

systemu ﬁnansowaniadrógkrajowychspowodowa-

łaby zagrożenie realizacji „Programu budowy dróg

zmiana w sposobie ﬁnansowania dróg samorządo-

gramów operacyjnych oraz „Narodowego program

gach publicznych umożliwiają dokonywanie zmian ka-

tegorii dróg.

Procedury dotyczące zmian kategorii dróg

dowe widzą taką konieczność, zmiany kategorii dróg

wania zarządzania drogami publicznymi między za-

rządcami w trybie porozumienia.

Pragnę poinformować Panią Marszałek, że stano-

wisko w powyższych kwestiach zostało przekazane do

Związku Powiatów Polskich w dniu 15 maja 2012 r.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

przez samorządy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

chowskiego (nr SPS-023-5777/12) w sprawie syste-

mu sprawdzania prac maturalnych, uprzejmie wy-

jaśniam.

Procedura sprawdzania prac egzaminacyjnych

obowiązująca w okręgowych komisjach zapewnia

optymalne warunki obiektywizmowi i rzetelności

oceniania.

Ocenianie egzaminów zaczyna się od ustalania

przez centralny zespół ekspertów kryteriów ocenia-

nia, które są doskonalone na podstawie próbnego

sprawdzania prac egzaminacyjnych.

Przedmiotowe

zespoły ekspertów liczą od 8 do 20 osób w zależności

od przedmiotu.

Zespół ten, oprócz weryﬁkacjiido-

skonalenia kryteriów, przygotowuje materiał szkole-

niowy dla egzaminatorów.

Sprawdzanie prac z poszczególnych przedmiotów

zaczyna się zawsze szkoleniem egzaminatorów, któ-

rzy zapoznają się dokładnie z zadaniami egzamina-

cyjnymi, z kryteriami, poznają typowe i nietypowe

uczniowskie rozwiązania zadań, przypominają pro-

cedury postępowania w sytuacjach nietypowych

oraz zasady, które roboczo zostały nazwane „etyką

egzaminatora”.

Należy dodać, że aby zostać egzami-

natorem, trzeba być nauczycielem danego przedmio-

tu, ukończyć czterdziestogodzinne szkolenie i zdać

egzamin.

Sprawdzanie i ocenianie prac jest procesem koor-

dynowanym przez Centralną Komisję Egzaminacyj-

ną.

W tym roku do sprawdzania ok. 1 700 000 arku-

szy egzaminacyjnych powołano ponad 31 000 egza-

minatorów, którzy pracowali w 1650 zespołach.

Pra-

cą egzaminatorów w zespołach kierują przewodni-

czący, którzy bezpośrednio odpowiadają za jakość

sprawdzania.

Mają obowiązek sprawdzić powtórnie

prace wybrane losowo oraz prace zgłoszone przez eg-

zaminatorów, dlatego powołują egzaminatorów dru-

giego sprawdzania i sami weryﬁkująpracękażdego

egzaminatora.

Odsetek zmienianych świadectw w wyniku błędu

egzaminatora jest jednak znikomy (ok. 0,02%) i zmniej-

sza się z roku na rok dzięki starannemu doborowi ze-

społów egzaminatorów, których praca jest weryﬁko-

wana nie tylko w maju podczas sprawdzania, ale rów-

nież między sesjami egzaminacyjnymi oraz dzięki

systematycznemu doskonaleniu umiejętności egzami-

natorskich (okręgowe komisje organizują przez cały

rok szkolenia na platformie moodle lub intranet).

497

Procedury sprawdzania prac egzaminacyjnych

obowiązujące w zewnętrznym systemie oceniania

w naszym kraju uwzględniają doświadczenia innych

państw europejskich, które wprowadziły system eg-

zaminów zewnętrznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Szanowny Pani Marszałek!

Odpowiadając na Pani

12, dotyczące interpelacji poseł Anny Elżbiety Sobec-

uprzejmie wyjaśniam.

Wsparcie rodziny jest jednym z istotnych obsza-

rów działalności państwa.

Odbywa się ono m.in. po-

przez transfer świadczeń socjalnych (składają się na

nie głównie świadczenia rodzinne oraz świadczenia

z funduszu alimentacyjnego), dedykowane programy

z obszaru polityki rodzinnej (programy w obszarze

działań na rzecz rozwoju form opieki nad dziećmi

dziennych opiekunów), czy też inne działania podej-

mowane w tym obszarze.

Istotnym instrumentem pomocy państwa rodzi-

Rada Ministrów zaproponowała dwuetapowe pod-

r. oraz od 1 listopada 2014 r. docelowo do wysokości

Ostatecznie obowiązujące od 1 listopada 2012 r.

nych (nie niższe jednak niż wspomniane powyżej),

rodzinnych, znane będą najpóźniej do 15 sierpnia

wiązującym jest, przyjęty przez Radę Ministrów

kresie w okresie lipiec–grudzień 2012 r.

rium dochodowego.

Przygotowany został także pro-

ubezpieczenie emerytalne i rentowe w okresie, jak

urlop wychowawczy, o inne niż pracownicy osoby wy-

chowujące małe dzieci (np. o samozatrudnionych czy

stwie Pracy i Polityki Społecznej realizowana jest

tegoroczna edycja resortowego programu rozwoju in-

leń dziennych opiekunów (w pierwszej turze progra-

mu „Maluch” gminy złożyły oferty na kwotę 19,7 mln

zł i zadeklarowały powstanie ok. 2,5 nowych miejsc

498

dziecięcych).

W bieżącym roku, w ramach POKL

2007–2013, priorytet I, działanie 1.5: Wspieranie roz-

wiązań na rzecz godzenia życia zawodowego i rodzin-

nego ogłoszony został również konkurs na doﬁnan-

sowanie wydatków (do 85% wartości projektu) na

funkcjonowanie miejsc opieki nad dzieckiem w żłob-

kach i klubach dziecięcych.

Natomiast na wniosek

pieczeń Społecznych opłaca składki (emerytalną,

stawy stanowiącej kwotę nie wyższą niż wysokość

Ponadto informuję, iż również inne resorty pro-

wadzą prace dotyczące nowych rozwiązań w obszarze

polityki rodzinnej.

I tak:

— w dniu 3 lipca 2012 r.

Rada Ministrów przyjęła

przygotowany przez Ministerstwo Finansów projekt

w zakresie uzyskania prawa do ulgi podatkowej

z tytułu wychowywania dziecka, tzw. podatkowej

ulgi prorodzinnej,

— Ministerstwo Zdrowia prowadzi prace w zakre -

sie nowelizacji rozporządzenia w sprawie standardów

noworodkiem, zakładający również optymalizację

środków ﬁnansowych,

— Ministerstwo Edukacji Narodowej podjęło pra -

ce mające na celu określenie zakresu i możliwości

wsparcia ﬁnansowegogminwrealizacjizadańdoty-

czących wychowania przedszkolnego.

Zadania dotyczące edukacji przedszkolnej są obec-

nie i nadal będą współﬁnansowanewramachPOKL

2007–2013, priorytet IX, działanie 9.1: Wyrównywa-

nie szans edukacyjnych i zapewnienie wysokiej jako-

ści usług edukacyjnych świadczonych w systemie

oświaty oraz w ramach PROW 2007–2013, priorytet

III, działanie 3.2: Tworzenie mikroprzedsiębiorstw.

Należy też wspomnieć, że rozwiązania dotyczące

wsparcia rodzin z dziećmi na utrzymaniu realizowa-

ne są na bieżąco również w innych obszarach dzia-

łalności państwa.

Są nimi np.: ulgi na przejazdy środ-

kami publicznego transportu zbiorowego kolejowego

oraz autobusowego, stypendia i pomoc materialna

mieszkaniowe czy darmowy wstęp do muzeów w okre-

ślony dzień tygodnia.

Do rodzin przeżywających

trudności natury opiekuńczo-wychowawczej skiero-

wane są natomiast rozwiązania wynikające z obo-

wiązującej od 1 stycznia 2012 r. ustawy o wspieraniu

Odnosząc się natomiast do kwestii nowelizacji

ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie zmia-

ny zasad przyznawania jednorazowej zapomogi z ty-

tułu urodzenia się dziecka, tj. uzależnienia prawa do

tego świadczenia od spełniania kryterium dochodo-

wego w wysokości 1992 zł na osobę w rodzinie, sza-

cuje się, że wejście w życie ww. rozwiązania od 1 stycz-

nia 2013 r. spowoduje, że jednorazowa zapomoga

na na ok. 10% urodzonych dzieci.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

w sprawie przepisów o minimalnych normach

gniarek w szpitalach uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

ministra zdrowia rozporządzenia w sprawie mini-

malnych norm zatrudnienia pielęgniarek i położ-

nych, pragnę poinformować, iż rozporządzenie z dnia

21 grudnia 1999 r.

(Dz. U. Nr 111, poz. 1314) w spra-

wotnej jest aktem prawnym, który obowiązuje od

12 lat, i świadczeniodawcy są zobowiązani stosować

minimalne normy zatrudnienia zgodnie z zapisami

Ponadto, odpowiadając na pytanie o przyczyny

opóźnień w pracach nad nowelizacją ustawy o dzia-

łalności leczniczej, uprzejmie informuję, iż Sejm

nych ustaw (poz. 742).

Zgodnie z zapisem art. 219 ust. 1

opieki zdrowotnej zachowuje moc obowiązującą do

dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia, jednak

499

norm zatrudnienia pielęgniarek i położnych w podmio-

modzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej

ściwych ministrów, posiadające w strukturze orga-

nizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą cho-

rych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej

porządzeniu jest konsekwencją upoważnienia zawar-

tego w ustawie.

nych, w szczególności: rozporządzenie ministra zdro-

jak również rozporządzenie ministra zdrowia z dnia

wanych z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej

W szczególności rozporządzenie zmieniające roz-

porządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych

z zakresu leczenia szpitalnego z dnia 15 września

śla, iż „zapewnienie opieki pielęgniarskiej lub położ-

wanym w niniejszym rozporządzeniu, następuje

z uwzględnieniem minimalnej liczby pielęgniarek lub

położnych, ustalonej na podstawie przepisów o dzia-

łalności leczniczej”.

Ponadto w Ministerstwie Zdrowia zarządzeniem

z dnia 2 kwietnia 2012 r. został powołany Zespół do

Zadaniem ww. zespołu jest m.in. analiza ustaw

nywania zawodów pielęgniarki i położnej, w szczegól-

Po zakończeniu prac zespół przedstawi wypraco-

wane propozycje zmian dotyczące wykonywania za-

wodów pielęgniarki i położnej w zakresie przepisów,

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 9 lipca 2012 r.

w sprawie postulatów związku zawodowego

12) w sprawie postulatów związku zawodowego pie-

lęgniarek i położnych, uprzejmie proszę o przyjęcie

uprzejmie informuję, że zobowiązania wynikające

z prawnego stosunku pracy regulowane są przez Ko-

deks pracy, który m.in. wskazuje, jakie kryteria oce-

ny powinien stosować pracodawca, określając wyso-

kość wynagrodzeń poszczególnych pracowników.

wanej pracy i kwaliﬁkacjom wymaganym przy jej

świadczonej pracy (art. 77 § 1 K.p.)

z późn. zm.) odpowiedzialność za zarządzanie pod-

miotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą pono-

si kierownik podmiotu.

Oznacza to, że kierownik

danego podmiotu leczniczego podejmuje decyzje

związane z zatrudnianiem na danych stanowiskach

pracy osób posiadających wymagane przepisami

kwaliﬁkacje,ichwynagradzaniem,atakżeodpowia-

da za zapewnienie ciągłości niezbędnej opieki nad

pacjentami.

Ponadto ogólny poziom wynagrodzenia osób za-

z oddziałami Narodowego Funduszu Zdrowia jest

pochodną wykonania przez daną placówkę zakon-

traktowanej wartości świadczeń opieki zdrowotnej.

Nr 230, poz. 1507) w przypadku wzrostu kwoty zo-

wobec samodzielnego publicznego zakładu opieki

przedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu

ty, o którą wzrosło zobowiązanie, na wzrost wyna-

grodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie, przy

500

Przytoczony przepis prawny niejednokrotnie przy-

czynił się do wzrostu wynagrodzeń pielęgniarek i po-

łożnych.

Mając na uwadze powyższe regulacje, uprzej-

mie informuję, iż minister zdrowia nie posiada upraw-

Odnosząc się do kwestii wydłużania wieku emery-

talnego, uprzejmie informuję, iż w tej sprawie odbyły

się spotkania zarówno ministra pracy i polityki spo-

tego 2012 r. oraz ministra zdrowia z przedstawicie-

lami OZZPiP oraz samorządu zawodowego pielęgnia-

mach konsultacji społecznych projektu ustawy o zmia-

m.in.:

osób powyżej 60 roku życia oraz wspierania równości

miotowego projektu, poprzez wskazanie odrębnego

rych mogą skorzystać pielęgniarki i położne wyko-

nujące pracę określoną w pkt 18, 22, 23 i 24 załącz-

Podmiotem uprawnionym do kwaliﬁkowaniada-

nego rodzaju pracy jako pracy o szczególnym charak-

o emeryturach pomostowych, jest zakład pracy (płat-

nik składek), u którego praca ta jest wykonywana.

ww. ustawy zakład pracy jest zobowiązany od 1 stycz-

nia 2010 r. prowadzić wykaz stanowisk pracy, na któ-

rych są wykonywane prace w szczególnych warun-

tej powinni się znaleźć wszyscy pracownicy, których

praca wypełnia ustawowe kryteria pracy w szczegól-

Organem powołanym do formalnej kontroli ewi-

dencji wykazu stanowisk pracy o szczególnym cha-

rakterze według art. 41 powyższej ustawy jest Pań-

stwowa Inspekcja Pracy.

Przepisy ustawy o emery-

turach pomostowych w przypadku nieumieszczenia

cji pracowników wykonujących pracę o szczególnym

charakterze umożliwiają wniesienie skargi do Pań-

stwowej Inspekcji Pracy.

Jeżeli skarga ta zostanie

uwzględniona, to wówczas właściwe organy Państwo-

wej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pra-

codawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pra-

cowników wykonujących taką pracę.

Od decyzji in-

spektora pracy zarówno pracownikowi, jak i płatni-

kowi składek przysługuje odwołanie do okręgowego

inspektora pracy, którego decyzja będzie mogła z ko-

lei być skontrolowana na drodze sądowego postępo-

wania administracyjnego.

potrzeby zmiany przepisów regulujących kwestie

związane z umieszczaniem stanowisk pielęgniarek

i położnych w wykazie stanowisk o szczególnym cha-

rakterze i ewidencji pracowników wykonujących pra-

cę o szczególnym charakterze, ponieważ te kwestie

501

są szczegółowo uregulowane w ustawie o emeryturach

pomostowych.

Ponadto ustawa o emeryturach pomo-

stowych była trzykrotnie badana (w tym w zakresie

zgodności z konstytucją deﬁnicjizawartychwart.3

ust. 1–3 i kompletności załączników nr 1 i 2) przez

Trybunał Konstytucyjny, który orzeczeniami z dnia

sygn. akt K 27/09, oraz 3 marca 2011 r., sygn. akt K

23/09, orzekł o zgodności tej ustawy z konstytucją RP.

W tej sytuacji w opinii ministra pracy i polityki spo-

łecznej jakiekolwiek zmiany w systemie emerytur po-

mostowych w kierunku rozszerzenia uprawnień do

tych emerytur byłyby nieuzasadnione.

Rozszerzenie

kręgu osób uprawnionych do wcześniejszych świad-

czeń emerytalnych nie byłoby także uzasadnione ze

względów demograﬁcznychiekonomicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

(5786)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

-5786/12) przekazującego interpelację posłanki na

wzrostu kosztów wychowania dzieci, uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

padku urodzenia trojga, 35 tygodni w przypadku

dzenia oraz zasiłku macierzyńskiego, a także świad-

czeń (składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowot-

ne) w wymiarze proporcjonalnym.

Wprowadzone zostało stopniowe podniesienie pod-

stawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne

osób przebywających na urlopach wychowawczych

Ważnym dorobkiem tych regulacji jest fakt, że

osoby podejmujące zatrudnienie w niepełnym wymia-

rze czasu w okresie przysługującego im urlopu wycho-

wawczego w okresie 12 miesięcy podlegają ochronie

przed zwolnieniem z pracy oraz zrównania rodziców

adopcyjnych z rodzicami naturalnymi w uprawnie-

niach wynikających z rodzicielstwa.

Umożliwia ona zawieszenie opłacania, na okres

36 miesięcy, składek na Fundusz Pracy i Fundusz

by powracające z urlopu macierzyńskiego, dodatko-

wego urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego.

Regulacja ta bezpośrednio zmniejsza koszty ponoszo-

ne przez pracodawców przy zatrudnianiu tych osób.

Jednocześnie wprowadzone zostały nowe przepisy

umożliwiające ﬁnansowanieześrodkówZakładowe-

go Funduszu Socjalnego opieki nad dziećmi lub doﬁ-

nansowania kosztów żłobków lub przedszkoli.

tów określająca zasady pomocy materialnej udziela-

502

bec dłużników alimentacyjnych w celu uzyskania

prawa standardów funkcjonowania placówek, wspar-

cie rodziców w planach prokreacyjnych i w procesie

wychowywania dzieci, umożliwienie rodzicom i opie-

kunom dzieci podjęcia aktywności zawodowej, pro-

mocja równości rodzinnej i zawodowej między kobie-

tą i mężczyzną.

widuje w perspektywie 3 lat (lata 2011–2013) doﬁ-

nansowanie ze środków budżetu państwa inicjatyw

dotyczących tworzenia przez gminy różnych instytu-

cji opieki nad małymi dziećmi.

1 stycznia 2012 r. weszła życie ustawa o wspiera-

kłada wzmożenie proﬁlaktyki i intensywnej pracy

z rodziną biologiczną dzieci zagrożonych umieszcze-

niem lub już objętych pieczą zastępczą (powołanie

asystentów rodzinnych), rozwój i upowszechnienie

rodzinnych form pieczy zastępczej nad dzieckiem

oraz zmniejszenie liczby dzieci przebywających w pla-

cówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Od 1 listopada 2012 r.

Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej przewiduje – zgodnie z propozycją

Rady Ministrów – podwyższenie kwot kryteriów do-

oraz kwot zasiłków rodzinnych we wszystkich gru-

pach wiekowych.

Kolejne podwyższenie kwot kryte-

riów będzie miało miejsce od 1 listopada 2014 r.

Przewidziana jest również nowelizacja ustawy

o świadczeniach rodzinnych, której projekt zawiera

zmiany w zakresie ustalania prawa do świadczenia

pielęgnacyjnego (świadczenie pielęgnacyjne dla opie-

kunów niepełnosprawnych dzieci z jednoczesnym

podniesieniem jego kwoty przy spełnianiu kryterium

dochodowego).

W dziedzinie ubezpieczeń społecznych przygoto-

Od 1 października 2012 r. – zgodnie z propozycją

Rady Ministrów – podwyższone zostaną m.in. kwoty

kryteriów dochodowych uprawniających do świad-

czeń z pomocy społecznej oraz kwoty niektórych

świadczeń z pomocy społecznej.

Ponadto część działań Ministerstwa Pracy i Poli-

tyki Społecznej odbywa się w formie programów, któ-

a) Resortowy program rozwoju instytucji opieki

b) Resortowy program wspierania rodziny i sys-

ny 2012”;

c) Resortowy program wspierania rodziny i sys-

ogłoszone zostały 2 konkursy:

— konkurs „Koordynator rodzinnej pieczy za -

stępczej”,

— konkurs „Szkolenie rodzin zastępczych, osób

rów placówek opiekuńczo-wychowawczych typu ro-

dzinnego”;

d) Program „Oparcie społeczne dla osób z zabu-

rzeniami psychicznymi”;

e) Program wspierający powrót osób bezdomnych

do społeczności;

f) Program osłonowy „Wspieranie jednostek sa-

h) „Aktywne formy przeciwdziałania wyklucze-

niu społecznemu”;

i) Konkurs pn. „Podmiot zatrudnienia socjalnego

j) Konkurs pn. „Targi aktywnych form pomocy;

k) Konkurs „Gminne programy aktywizacji społecz-

no-zawodowej na rzecz budownictwa socjalnego”;

l) Konkurs „Organizator posiedzenia konwentu

centrów i klubów integracji społecznej”;

m) Programy specjalne skierowane do osób do

30. roku życia;

n) Programy specjalne skierowane do osób powy-

żej 50. roku życia;

o) Program Operacyjny „Kapitał ludzki” 2007–

ne zostały 2 konkursy:

— „Wspieranie rozwiązań na rzecz godzenia życia

— „Wspieranie rozwoju narzędzi związanych

przez administrację publiczną”;

p) Konkurs inicjatyw organizacji pozarządowych

Ponadto w 2012 r. przewiduje się uruchomienie

rządowego „Programu na rzecz aktywności społecz-

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż kwestie do-

tyczące redukcji obciążeń podatkowych nie leżą w kom-

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

503

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie fatalnej oceny polskich dróg

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

-5787/12, przy którym przekazano interpelację pani

ny polskiej infrastruktury w najnowszym rapor-

cie Światowego Forum Ekonomicznego, przekazu-

ję poniższe informacje.

Infrastruktura drogowa

Sieć dróg publicznych w Polsce wynosi ok. 383,3 tys.

km.

Drogi krajowe zarządzane przez generalnego dy-

5% wszystkich dróg publicznych, przy czym przeno-

szą ponad 60% ruchu.

Najwyższą klasą dróg krajo-

wych są autostrady i drogi ekspresowe.

Ich docelo-

wy przebieg ustalony został w rozporządzeniu Rady

Ogólnoświatowy Raport Konkurencyjności (The

Global Competitiveness Report) za lata 2010–2011

opracowany przez Światowe Forum Ekonomiczne, na

który wskazuje pani poseł, porównuje 142 wybrane

kraje pod kątem wielu czynników ekonomicznych,

społecznych, a także infrastrukturalnych.

Wśród za-

gadnień poruszanych w raporcie jest również pytanie

dotyczące jakości dróg.

Rzeczywiście Polska ma tylko

2,3 pkt na 7 możliwych i zajmuje 134 miejsce.

Trzeba

jednak w tym miejscu wskazać na fakt, iż raport po-

wstał nie w oparciu o dane dotyczące długości dróg

o wysokich parametrach, liczbę wypadków na 100 km

jezdni, średnią szerokość drogi czy inne sprawdzalne

i nadające się do porównania dane, ale z wykorzysta-

niem pytań ankietowych.

Można więc stwierdzić, iż

raport Światowego Forum Ekonomicznego pokazuje

raczej, który naród jest najbardziej zadowolony ze

swoich dróg.

Pod tym względem najlepiej wypadają

Francuzi, mieszkańcy Singapuru i Szwajcarzy.

Nie

oznacza to jednak, że resort transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej bagatelizuje odczucia spo-

łeczeństwa.

Resort zdaje sobie sprawę z faktu, iż

nie funkcjonującego systemu transportowego zinte-

growanego z systemem europejskim i globalnym.

Z punktu widzenia celów rozwojowych Polski i aspi-

racji obywateli jest bardzo istotne, by transport prze-

stał być barierą hamującą rozwój gospodarczy, a wręcz

przyczyniał się do rozwoju.

W tym kierunku też pro-

wadzone są przez resort działania.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

jako zarządca sieci dróg krajowych w pierwszym

kwartale każdego roku publikuje raport o stanie

technicznym nawierzchni sieci dróg krajowych.

Za-

mieszczone w dokumencie dane zbierane są dzięki

niczno-eksploatacyjnych nawierzchni w ramach Sys-

temu Oceny Stanu Nawierzchni (SOSN) (ocena na-

wierzchni asfaltowych), Systemu Oceny Stanu Na-

wierzchni Betonowych (SOSN-B) oraz Systemu

ruchowe w nielicznych przypadkach pomiary ogra-

niczane są na odcinkach sieci miejskiej.

W syste-

mie SOPO oceniane są wszystkie odcinki dróg

administrowane przez GDDKiA.

Zamieszczone

ści ponad 18 000 km (długość dróg w rozwinięciu na

poszczególne jezdnie).

W związku z powyższym kom-

pleksowo prezentują obraz stanu technicznego dróg

oceny stanu spękań i stanu powierzchni oraz pewna

część danych odnosząca się do dróg o mniejszym ob-

ciążeniu ruchem drogowym, która pochodzi z pomia-

rów wcześniejszych.

Należy wskazać, iż z raportu opublikowanego

w 2012 r. wynika, iż stan techniczny nawierzchni sie-

ci dróg krajowych administrowanych przez GDDKiA

W 2011 r. udało się utrzymać uzyskany poziom z roku

poprzedniego.

W przypadku wyników notowanych na

poziomie krytycznym udało się zmniejszyć wartość

o 1,3%.

Trzeba jednak zaznaczyć, że zmiany stanu

dobrego (utrzymanie na zbliżonym poziomie) i złego

(zmniejszenie udziału) w znacznej części wynikają

z włączenia do sieci dróg krajowych nowych inwestycji

oraz przekazania innym jednostkom dotychczas ad-

ministrowanych odcinków dróg.

Przedstawiam wykres na str. 504 prezentujący

systematyczny wzrost na przestrzeni lat ilości dróg

dróg w stanie złym.

Głównym celem wszystkich państw członkow-

skich Unii Europejskiej jest wzmocnienie spójności

gospodarczej, społecznej i terytorialnej.

Z punktu wi-

pełnego czerpania przez obywateli i przedsiębiorców

korzyści wynikających z ustanowienia przestrzeni

mont już istniejących, oraz podnoszenie ich standar-

504

Procentowy rozkład ocen stanu dróg krajowych w latach 2001–2011

du poprzez zmianę parametrów technicznych.

Zasad-

niczym celem podejmowanych działań jest stworze-

niczego szkieletu dróg o dużej przepustowości stano-

Ponadto w oparciu o kryteria uwzględniające wy-

nomicznej realizacji zadań stworzony został „Plan

set odcinków dróg krajowych.

Podkreślić należy, iż

(ściśle określonych co roku w ustawie budżetowej pań-

stwa) i umożliwiają podejmowanie działań, w pierw-

szej kolejności, na odcinkach dróg stwarzających naj-

Na podstawie opisanego powyżej badania sieci

lane są odcinki wymagające pilnej interwencji.

W ramach dostępnych środków finansowych doko-

Infrastruktura transportu lotniczego

W kontekście infrastruktury lotniczej informuję,

iż wskazany w interpelacji ranking należy potrakto-

wać w sposób złożony, w szczególności biorąc pod

uwagę historyczne uwarunkowania popytu na po-

dróże lotnicze oraz podaży infrastruktury lotnisko-

wej w Polsce, jak również potencjał gospodarczo-spo-

łeczny polskiej gospodarki, który będzie kształtował

potrzeby mobilności lotniczej obywateli, a w związku

z tym potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury

lotniczej w Polsce.

Infrastruktura transportu lotniczego rozwija się

dynamicznie w odpowiedzi na rosnący ruch lotniczy

na polskim rynku.

Wejście Polski do Unii Europej-

skiej oraz związana z tym liberalizacja polskiego ryn-

ku lotniczego spowodowały gwałtowny wzrost ruchu

lotniczego zarówno w polskich portach lotniczych,

a także w polskiej przestrzeni powietrznej.

Lata

2004–2011 wykazywały roczną kilkudziesięciopro-

centową dynamikę przyrostu pasażerów praktycznie

we wszystkich portach lotniczych.

W stosunku do

2004 r. wszystkie porty lotnicze w 2011 r. obsłużyły

o 150% pasażerów więcej (21,7 mln w 2011 r. w sto-

sunku do 8,8 mln w 2004 r.) przy średniorocznym

wzroście ruchu o ok. 14%.

W tym samym czasie prze-

pustowość sieci lotnisk wzrosła o 120%.

Dynamiczny wzrost ruchu lotniczego postawił

wiec duże wyzwanie przed zarządzającymi lotniska-

mi, jak również przed administracją publiczną, w tym

Ministerstwem Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej, jeżeli chodzi o rozbudowę infrastruk-

tury transportu lotniczego.

Powyższe zainicjowało

dalsze działania inwestycyjne mające na celu zwięk-

szenie przepustowości portów lotniczych oraz prze-

strzeni powietrznej.

Do największych inwestycji należy budowa no-

wych terminali pasażerskich w regionalnych por-

tach lotniczych w Gdańsku (oddany w kwietniu 2012 r.),

Wrocławiu (oddany w marcu 2012 r.), Rzeszowie

15,0

30,0

45,0

60,0

Stan

dróg

[%]

Stan Z�y [%] 34,0 29,6 29,6 25,8 24,9 23,4 22,5 21,3 18,9 18,9 17,6

505

(oddany w kwietniu 2012 r.), Łodzi (oddany w czerw-

cu 2012 r.), Poznaniu (część przylotowa oddana w maju

2012 r.) oraz w porcie lotniczym w Warszawie (odda-

ny w całości w sierpniu 2011 r.), jak również budowa

nowych lotnisk w Modlinie oraz w Lublinie.

Jedno-

cześnie planowana jest budowa i rozbudowa termi-

nali na lotniskach w Katowicach i Krakowie.

Inwe-

stycje realizowane w polskich portach lotniczych

powinny zapewnić wzrost przepustowości ich infra-

struktury o ok. 75% do 2015 r. oraz dogodne i szyb-

kie połączenie z innymi środkami transportu.

Osiem portów znajdujących się w transeuropej-

skiej sieci transportowej (TEN-T) realizuje inwesty-

cje polegające na rozbudowie infrastruktury lotni-

skowej ﬁnansowanewramachpriorytetuVI:Dro-

gowa i lotnicza sieć TEN-T działania 6.3: Rozwój

sieci lotniczej TEN-T Programu Operacyjnego „In-

PO IiŚ: Bezpieczeństwo i ochrona transportu lotnicze-

go, regionalnych programów operacyjnych oraz Fun-

duszu TEN-T.

Ich wartość wynosi ok. 4,2 mld zł,

z tego środki asygnowane przez Unię Europejską

wynoszą l274 mln zł.

Wskazane powyżej inwestycje powinny zapewnić

infrastrukturę oraz przepustowość na poziomie nie-

zbędnym do efektywnej, konkurencyjnej, a także speł-

niającej najwyższe standardy jakości i bezpieczeństwa

obsługi ruchu lotniczego.

Przy czym należy potwier-

dzić, że potrzeby inwestycyjne w zakresie przepusto-

wości wskazują, że niezbędna jest dalsza rozbudowa

istniejącej oraz budowa zupełnie nowej infrastruktury

zapewniającej obsługę pasażerów (i ładunków) na

efektywnym, konkurencyjnym poziomie.

Inwestycje

te będą przeprowadzane w obecnej perspektywie ﬁ-

nansowej, jak również w perspektywie obejmującej

lata 2014–2020.

Infrastruktura kolejowa

Od 16 listopada 2007 r. do końca kwietnia 2012 r.

podpisano umowy na modernizację ponad 3452 km

torów na liniach kolejowych.

Obecnie modernizo-

wanych jest prawie 2000 km torów na liniach ko-

lejowych.

Do użytku oddano ponad 2140 km torów

na liniach kolejowych.

Od 2010 r. realizowany jest program modernizacji

około 80 dworców kolejowych w całym kraju, obecnie

inwestycje prowadzone są na około 50 z nich.

Na re-

alizację inwestycji dworcowych w latach 2010–2011

łącznie wydano ok. 399,87 mln zł, w tym ok. 242 mln zł

dotacji budżetowej, 83,755 mln zł ze środków unij-

nych.

Wartość inwestycji realizowanych z udziałem

podmiotów zewnętrznych (Poznań Główny, Katowi-

ce) wynosi ok. 1,6 mld zł.

Na ich realizację do tej pory

poniesiono nakłady w wysokości ok. 370 mln zł.

W 2012 r. przewiduje się poniesienie nakładów w wy-

dżetu państwa i 270,735 mln zł ze środków unijnych.

Począwszy od 2013 r.

PKP SA planuje przeznaczać

na modernizację obiektów dworcowych doﬁnansowy-

wanych wyłącznie dotacją budżetową środki w wy-

sokości ok. 130 mln zł rocznie, przy zachowaniu do-

tacji na poziomie ok. 100 mln zł.

Reasumując, chciałbym podkreślić, iż resort trans-

dostępnych środków ﬁnansowych,abystantechnicz-

ny infrastruktury komunikacyjnej ulegał systema-

tycznej poprawie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie niezrealizowanych projektów

12, przy którym przekazano interpelację poseł Anny

Sobeckiej dotyczącą projektów realizowanych na

Euro 2012, przekazuję informacje w przedmiotowej

sprawie.

Inwestycje drogowe istotne dla organizacji Mi-

Autostradowej Obwodnicy Wrocławia A8.

Jednocześnie należy wskazać, że resort transpor-

tu podjął działania, których celem było wprowadze-

nie rozwiązań prawnych umożliwiających warunko-

we dopuszczenia do ruchu poszczególnych odcinków

nowo budowanych dróg.

Wprowadzone zostały zmia-

ny ustawowe mające na celu uzyskanie przejezdności

dróg przed rozpoczęciem Euro 2012.

Zapewnienie

przejezdności budowanych tras umożliwia kibicom

szybszy dojazd na mecze pomiędzy miastami, które

są gospodarzami mistrzostw Europy, tj. Warszawą,

Gdańskiem, Poznaniem i Wrocławiem.

W ramach tych

działań udostępniony został kierowcom do użytko-

506

wania 91-kilometrowy odcinek autostrady A2 Stry-

ków – Konotopa.

Należy podkreślić, że wszelkie działania podejmo-

wych, nie są i nie były związane jedynie z budową

poszczególnych odcinków dróg na potrzeby organiza-

cji przedmiotowego turnieju.

Realizacja niektórych zadań inwestycyjnych w rze-

czywistości związana była z mistrzostwami w piłce

tywny sposób wpłynęło na obsługę ruchu generowa-

nego przez kibiców przemieszczających się pomiędzy

stwa na drogach oraz usprawniać ruch.

jem UEFA Euro 2012 podjęty został szereg działań,

których podstawowym założeniem było zapewnienie

odpowiedniego poziomu komunikacji.

Przygotowana

została przez GDDKiA mapa tras rekomendowanych

i alternatywnych, która została opracowana z myślą

o kibicach wybierających samochody jako środek

transportu na mecze Euro 2012.

Podstawą wyboru

optymalnych tras dojazdu i stworzenia mapy na Euro

były wieloletnie doświadczenia UEFA, uwzględnia-

jące preferencje komunikacyjne kibiców z krajów ﬁ-

nalistów i harmonogram rozgrywek oraz wnioski

płynące z okresowych pomiarów ruchu, a także prak-

tyczna ocena przepustowości sieci drogowej dokona-

na przez specjalistów administracji drogowej.

Uwzględ-

niono przy tym rezultaty przeprowadzonej przez

spółkę PL.2012, na podstawie sprzedanych biletów,

symulacji przemieszczania się kibiców za pomocą sa-

mochodów.

Przeprowadzona została również weryﬁkacjasie-

ci drogowej pod względem Euro 2012, w wyniku któ-

rej zidentyﬁkowanomiejscaolokalnieograniczonej

przepustowości (LOP).

Są to na ogół krótkie odcinki

dróg, na których, zwłaszcza w godzinach szczytu, po-

jawiają się problemy z płynnością jazdy, a nawet two-

rzą się korki.

GDDKiA, jako zarządca dróg krajo-

wych, dokłada starań by te przejściowe utrudnienia

minimalizować.

Kolejnym działaniem na rzecz poprawy płynności

ruchu podczas turnieju była decyzja o ciągłej obec-

ności służb na drogach krajowych, co powinno umoż-

liwić szybsze wykrywanie utrudnień i sprawniejsze

reagowanie na pojawiające się utrudnienia.

Podobne

oczekiwania pokładane są w monitoringu prowadzo-

nym za pomocą dodatkowych kamer (niezależnie od

542 funkcjonujących już wcześniej) wyposażonych

w automatyczną analizę obrazu, umożliwiającą wy-

krycie powstania zatoru, zatrzymania pojazdu lub

zmiany kierunku jego przemieszczania.

Jednocześnie w związku z turniejem Euro 2012

uruchomiony został ogólnodostępny numer informa-

cji drogowej, gdzie można uzyskać informacje o tra-

sach przejazdu, bieżących utrudnieniach, warunkach

pogodowych i drogowych.

Infolinia jest całodobowa.

Podczas turnieju Euro 2012 (w dniach od 1 czerwca

do 3 lipca 2012 r.) obsługiwana jest w czterech języ-

kach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim.

W zakresie inwestycji w sferze transportu kolejo-

wego należy wskazać, że w ramach przygotowań Pol-

ski do organizacji turnieju Euro 2012 PKP Polskie

Linie Kolejowe SA wybrały z zakresów dużych pro-

jektów zadania inwestycyjne możliwe do realizacji do

maja 2012 r.

Były to zarówno inwestycje znajdujące

się w głównych korytarzach transportowych pomię-

dzy krajami UE a Ukrainą, jak i na głównych połą-

czeniach między miastami gospodarzami rozgrywek

w Polsce.

Zadania te obejmowały ponad 1000 km linii

kolejowych.

Projekty inwestycyjne w podziale na grupy:

1) liniowe (pomiędzy miastami gospodarzami) – do

najważniejszych należą:

— modernizacja linii E65 Warszawa – Gdańsk na

obszarze LCS Nasielsk, Ciechanów, Działdowo,

Tczew – w zakresie stacji i szlaków,

— modernizacja linii E20 Warszawa – Terespol na

odcinku Siedlce Terespol w zakresie szlaków (etap 1)

– zadanie zrealizowane w ramach perspektywy ﬁnan-

sowej 2004–2006,

— modernizacja linii E30 Zgorzelec – Medyka na

odcinku Zgorzelec – Wrocław – Opole – w zakresie

stacji i szlaków,

— modernizacja linii nr 1 Warszawa – Łódź (eta -

py I i II),

2) połączenia do stadionów w miastach gospoda-

rzach:

— modernizacja przystanku Warszawa Stadion

– bezpośrednie połączenie centrum Warszawy ze Sta-

dionem Narodowym,

— budowa nowego przystanku Wrocław Stadion

– w ramach zintegrowanego węzła komunikacyjnego

przy Stadionie Miejskim we Wrocławiu,

— modernizacja przystanku Poznań Górczyn – w ra -

mach modernizacji Poznańskiego Węzła Kolejowego,

— rewitalizacja linii 249 wraz z budową nowego

przystanku Gdańsk Stadion Expo – bezpośrednie

połączenia stacji Gdańsk Główny do stadionu PGE

Arena,

3) węzły kolejowe:

— modernizacja Poznańskiego Węzła Kolejowego,

— modernizacja elementów Warszawskiego Węzła

Kolejowego:

a) modernizacja linii obwodowej Józeﬁnów–War-

szawa Gdańska,

b) modernizacja stacji Warszawa Gdańska wraz

z budową tunelu łączącego stację kolejową ze stacją

507

metra A17 – pierwszy w mieście zintegrowany węzeł

komunikacyjny kolej – metro – tramwaj – autobus,

c) remont peronów i estetyzacja przejść podziem-

nych na stacji Warszawa Wschodnia,

d) estetyzacja peronów na przystankach linii

średnicowej podmiejskiej,

e) estetyzacja przejścia podziemnego na stacji

Warszawa Zachodnia,

4) połączenia lotnisk:

z podziemną stancją MPL Okęcie przy terminalu II

– bezpośredni dojazd z lotniska do centrum Warsza-

wy (strefa kibica) i Stadionu Narodowego,

5) zadania dodatkowe:

— połączenie Wrocław – Poznań – Tczew – dodat -

Wykonane zostały prace rewitalizacyjne znoszące

ograniczenia prędkości, tak aby przywrócić prędkość

techniczną 120 km/h z czasem pomiędzy Poznaniem

a Gdańskiem 3 godziny 50 minut,

— przejście graniczne z Ukrainą – modernizacja

nawierzchni na kolejowych przejściach granicznych

Chełm – Dorohusk i Przemyśl – Medyka.

Nie udało się ukończyć jedynie kilku inwestycji

kolejowych objętych planem przygotowań do mi-

strzostw Europy i zamieszczonych w masterplanie

spółki PL.2012, odpowiadającej za całość przygoto-

wań do turnieju.

Spośród inwestycji w zakresie in-

frastruktury kolejowej kontynuowane są prace zwią-

zane z budową dworca kolejowego Katowice osobowa

oraz modernizacją linii kolejowej na odcinku Wro-

cław Skokowa oraz Żmigród – granica woj. dolnoślą-

skiego, a także prace budowlano-montażowe na

dworcu Kraków Główny.

Wszystkie wskazane powyżej działania miały jeden

cel – zapewnić płynność ruchu i bezpieczeństwo kibi-

com podróżującym nie tylko na 15 meczów rozgrywa-

nych w Polsce, ale i do sąsiedniej Ukrainy.

Z perspek-

tywy dotychczasowego przebiegu mistrzostw można

stwierdzić stanowczo, iż cel został osiągnięty.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-5794/12, dotyczące interpelacji poseł

minujących osoby niepełnosprawne przy przyznawa-

niu zasiłku pielęgnacyjnego, uprzejmie informuję:

Orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełno-

sprawności (czy też odpowiadające mu inne orzeczenie

określone w art. 3 pkt 20 ustawy o świadczeniach ro-

dzinnych) bez wskazanej daty powstania niepełno-

sprawności, nie spełnia ww. warunku, a tym samym

nie uprawnia do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.

w przypadku jednak gdy w aktach sprawy znajdują

się poprzednie orzeczenia lub orzeczenie, potwierdza-

jące, że niepełnosprawność powstała w wieku do

ukończenia 21. roku życia, to w indywidualnej spra-

wie może to stanowić podstawę do przyjęcia, że speł-

niony został ww. warunek powstania niepełnospraw-

Niewątpliwie powyższy warunek jest również speł-

niony, w przypadku gdy w danym orzeczeniu o umiar-

kowanym stopniu niepełnosprawności nie została

określona data powstania niepełnosprawności, ale

orzeczenie to wydawane było w momencie, w którym

dana osoba nie miała ukończonego 21. roku życia.

Jeśli jednak osoba ubiegająca się o zasiłek pielę-

gnacyjny, legitymująca się orzeczeniem o umiarko-

wanym stopniu niepełnosprawności, nie wykaże, że

21. roku życia (w szczególności poprzez przedstawie-

nie orzeczenia z odpowiednim zapisem), to zasiłek

pielęgnacyjny nie może zostać przyznany, gdyż było-

by to niezgodne z ww. art. 16 ust. 3 ustawy o świad-

czeniach rodzinnych.

Jednocześnie uprzejmie informuje, że MPiPS nie

prowadzi obecnie prac nad zmianą warunków przy-

znawania, ﬁnansowanegozbudżetupaństwa,zasił-

ku pielęgnacyjnego i rozszerzeniem katalogu osób

uprawnionych do tego świadczenia.

508

Odnosząc się natomiast do kwestii umieszczania

w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wyraże-

nia „nie da się ustalić”, wyjaśniam, że w aktualnym

nosprawności oraz kryteria kwaliﬁkowaniadostop-

nia niepełnosprawności regulują przepisy ustawy

miast kryteria oceny niepełnosprawności dzieci za-

datę lub okres powstania niepełnosprawności osoby

zainteresowanej (tj. osoby, która ubiega się o ustale-

nie stopnia niepełnosprawności, ponieważ w tym tyl-

ko przypadku pojawia się zapis „nie da się ustalić”)

ustala się na podstawie przebiegu schorzenia, doku-

mentacji medycznej lub orzeczeń o inwalidztwie, nie-

zdolności do pracy, wydanych przez organy na pod-

stawie przepisów odrębnych.

Jeżeli z przedłożonej

dokumentacji, przebiegu schorzenia, orzeczeń o in-

walidztwie lub niezdolności do pracy osoby zaintere-

sowanej nie da się ustalić daty lub okresu powstania

niepełnosprawności, należy wpisać wyrazy „nie da

się ustalić”.

W ocenie Biura Pełnomocnika Rządu do spraw

Osób Niepełnosprawnych przyjęta regulacja daje

gwarancję postępowania zgodnego z naczelną zasadą

postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7

poz. 1071, z późn. zm.).

Artykuł 7 K.p.a w brzmieniu

obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowi,

iż w toku postępowania organy administracji publicz-

również zwrócić uwagę na przepis art. 77 § 1 K.p.a,

trzyć cały materiał dowodowy.

W doktrynie prawa

zwraca się uwagę, iż obowiązku gromadzenia przez

organ administracji publicznej materiału dowodowe-

go nie należy jednak pojmować w ten sposób, że wy-

łącznie organ administracji publicznej jest w każdym

wypadku obowiązany do wyszukiwania faktów uza-

sadniających lub uzupełniających twierdzenia stron

oraz poszukiwania i zbierania dowodów mających

wykazać istnienie lub nieistnienie tych faktów (praw-

dziwość lub fałszywość twierdzeń o faktach) – A. Wró-

bel, Komentarz do kodeksu postępowania admini-

stracyjnego; LEX/el.

Biuro pełnomocnika rządu pragnie zauważyć, iż

każdy wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepeł-

nosprawności jest rozpatrywany wg tych samych zasad

teria określające datę powstania niepełnosprawności

osoby zainteresowanej w systemie pozarentowym są

tożsame jak w przypadku postępowaniu orzeczniczego

w systemie rentowym, który bierze pod uwagę te same

przesłanki, w tym medyczne, pozwalające ustalić datę

powstania niezdolności do pracy.

W każdym przypadku ustalania daty powstania

niepełnosprawności skład orzekający jest zobowiąza-

ny do wnikliwej analizy całości dokumentacji zgro-

madzonej w aktach, w tym w szczególności do prze-

wodniczącego składu orzekającego należy szczegóło-

wa ocena dokumentacji medycznej mającej wpływ na

przedmiotowe ustalenia w sprawie.

Analiza powyż-

szej dokumentacji (np. na podstawie kart informacyj-

nych z leczenia szpitalnego lub ambulatoryjnego)

pozwala przyjąć za datę powstania niepełnospraw-

ności np. datę lub okres hospitalizacji lub leczenia

ambulatoryjnego potwierdzającego takie naruszenie

sprawności organizmu, które spełniałoby kryteria

kwaliﬁkacjiosobyzainteresowanejdoosóbniepełno-

sprawnych (np. wyniki badań dodatkowych: krwi,

moczu, posiewy, badania RTG, CT, MR, badania

hist.-pat., genetyczne i inne), a także wyniki opinii

czy konsultacji specjalistycznych.

Przy ocenie daty

powstania niepełnosprawności pomocna może być

również inna dokumentacja, wskazująca na status

osoby niepełnosprawnej, np. orzeczenia o inwalidz-

twie, niezdolności do pracy, wydane przez organy na

podstawie przepisów odrębnych.

Jednak w przypadku braku możliwości jedno-

znacznego wskazania daty lub okresu powstania nie-

pełnosprawności na podstawie powyższej dokumen-

tacji prawidłowym jest zapis „nie da się ustalić”, któ-

ry jedynie potwierdza stan faktyczny.

Przy powyższym należy zaznaczyć, iż ocena stanu

i społeczne aspekty funkcjonowania człowieka.

Przy-

sprawności organizmu (potocznie utożsamianego

nienia z niepełnosprawnością.

Natomiast intensyw-

ność tego czynnika nie wpływa bezpośrednio na

i zawodowym – będących następstwem naruszenia

sprawności organizmu.

509

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż proces

orzekania jest działaniem o charakterze autonomicz-

nym ze względu na charakter podmiotu tego procesu,

którym jest każdorazowo indywidualna osoba – co

oznacza, iż każda osoba musi być traktowana indy-

widualnie, zaś zapewnieniu jego prawidłowości służy

mechanizm instancyjnej kontroli wydawania orze-

czeń polegający na weryﬁkacjiorzeczeńprzezorgan

wyższego stopnia oraz sąd pracy i ubezpieczeń spo-

łecznych.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie bardzo niskiego poziomu nauczania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-5803/12) w sprawie bardzo niskiego poziomu

nauczania w szkołach, uprzejmie wyjaśniam.

Do sprawdzianu w dniu 3 kwietnia 2012 r. przy-

stąpiło w całym kraju 362 171 uczniów.

Zestaw zadań

w wersji standardowej rozwiązywało 355 285 uczniów,

a 6886 uczniów rozwiązywało zadania w arkuszach

dostosowanych.

Arkusz standardowy zawierał 26 za-

dań sprawdzających poziom opanowania umiejętno-

ści czytania, pisania, rozumowania, korzystania z in-

formacji i wykorzystywania wiedzy w praktyce.

Tegoroczny zestaw zadań był nieco trudniejszy od

ubiegłorocznego.

Najwyższe wyniki uczniowie uzy-

skali za rozwiązanie zadań sprawdzających umiejęt-

ność korzystania z informacji, nieźle poradzili sobie

magającymi wykorzystywania posiadanej wiedzy

w praktyce.

Średni wynik sprawdzianu zależy od trudności

dzianu, a nie od umiejętności uczniów danego rocz-

nika, i z tego względu są nieporównywalne.

Spraw-

dzian jest dobrym narzędziem do diagnozy umiejęt-

ności uczniów i porównań dokonywanych między

Dlatego też tegoroczny komunikat Centralnej Ko-

misji Egzaminacyjnej w sprawie wstępnych wyników

sprawdzianu w zestawieniu ogólnopolskim oprócz

danych dotyczących średnich wyników, jakie ucznio-

wie uzyskali w poszczególnych obszarach umiejętno-

ści, zawiera również informacje o konkretnych umie-

jętnościach i zadaniach, z którymi uczniowie pora-

gorzej.

Jest to istotna informacja oraz wskazówka dla

Nadrzędnym celem systemu egzaminów zewnętrz-

i nad jakimi powinni więcej popracować.

Podobnie eg-

zaminy zewnętrzne wskazują nauczycielom obszary,

w których ich uczniowie wykazują ponadprzeciętne

Poprawę jakości kształcenia zapewnia kontynu-

owanie reformy programowej w polskich szkołach.

Uprzejmie informuję, że nowa podstawa programowa

Tegoroczni szóstoklasiści, którzy przystąpili do spraw-

dzianu, nie byli objęci zmianami programowymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

w sprawie nowej podstawy programowej (5805)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

12), uprzejmie wyjaśniam.

Opracowana w Ministerstwie Edukacji Narodo-

cenia.

Wśród podstawowych zadań, jakie stoją przed

polskim systemem edukacji, dokument ten wymie-

niał m.in. dostosowanie treści i sposobów nauczania

strategii poświęcony jest zmianom programowym.

Zapisano w nim, iż „w celu zapewnienia zdolności

zatrudnienia polskich absolwentów na rynku pracy

należy rozwijać kompetencje kluczowe uczniów i stu-

dentów.

Dlatego też niezbędne jest wzmocnienie róż-

510

nych from kształcenia ogólnego i zawodowego na

wszystkich szczeblach edukacji oraz dostosowanie

chowaniu wartości ogólnorozwojowych.

Zgodnie ze

denci powinni nabyć, w trakcie całego cyklu kształ-

cenia, kompetencje kluczowe, na które składają się

ności interpersonalne), w tym umiejętności praktycz-

ne, a także postawy (proedukacyjne, obywatelskie)

pozwalające później jednostkom na świadome funk-

wybierających taką ścieżkę edukacyjną”.

W doku-

mencie zdiagnozowano ponadto, że „podstawą wyso-

kiego poziomu edukacji są dobre, stale udoskonalane

propozycje programowe.

Treści programowe naucza-

nia ogólnokształcącego są w dużym stopniu niedopa-

sowane do potrzeb wynikających z rzeczywistości

XXI w., a zarazem trudne do opanowania przez prze-

ciętnego ucznia.

W konsekwencji często prowadzi to

Dlatego też w „Strategii rozwoju edukacji na lata

2007–2013” znalazły się poniższe postulaty zmian

programowych:

1) należy połączyć w jeden akt prawny podstawę

programową, standardy wymagań egzaminacyjnych

(…) oraz znieść mechanizm dopuszczania progra -

mów (programy powinny być ewentualnie poradni-

kiem dla nauczyciela);

2) podstawa programowa powinna umiejętnie łą-

czyć gwarancję autonomii nauczyciela przy doborze

metod i środków realizacji podstawy z takim okre-

śleniem wiedzy i umiejętności, żeby utrzymać jedno-

litość systemu kształcenia, jednocześnie precyzyjnie

określając zestaw kształconych umiejętności i celów

kształcenia;

3) podstawa programowa powinna być organizo-

wana wokół tzw. kompetencji kluczowych.

Prowadzone w 2008 r. prace nad przygotowaniem

nowej podstawy programowej, zakończone podpisa-

niem w dniu 23 grudnia 2008 r. nowego rozporządze-

nia w sprawie podstawy programowej wychowania

dzią na ww. problemy.

Nowa podstawa programowa wychowania przed-

szkolnego i kształcenia ogólnego, wprowadzona roz-

porządzeniem ministra edukacji narodowej z 23 grud-

nia 2008 r. określa obowiązkowe zestawy celów i treści

zadania wychowawcze szkoły.

Określone w podstawie

umiejętności, nauczyciele mają obowiązek uwzględ-

niać w realizowanych przez siebie programach na-

uczania.

Nowa podstawa programowa determinuje

nych na egzaminie gimnazjalnym (począwszy od

2012 r.), sprawdzianie i egzaminie maturalnym od

roku szkolnego 2015 r.

Regulacja treści kształcenia w języku efektów

kształcenia poprzez określenie wymagań na koniec

każdego etapu edukacyjnego ma na celu precyzyjne

określenie tego, czego szkoła zobowiązana jest na-

uczyć „przeciętnego” ucznia.

Położenie szczególnego

nacisku na efekty kształcenia zostało powiązane ze

zwiększeniem autonomii szkoły w zakresie kształto-

wania procesu kształcenia (zatwierdzanie progra-

mów nauczania do użytku w konkretnej szkole przez

dyrektora szkoły, swoboda doboru przez nauczycieli

metod i środków nauczania).

Autonomia szkół w zakresie kształtowania proce-

su kształcenia sprzyja osiąganiu przez szkoły opisa-

nych w podstawie efektów kształcenia.

Zgodnie ze zmianami programowymi i organiza-

cyjnymi, które zaczną obowiązywać od 1 września

wej kształcenia ogólnego w zakresie rozszerzonym.

realizować przedmiot uzupełniający historia i społe-

czeństwo.

Uczniowie, którzy nie będą realizowali

logia, chemia lub ﬁzyka,obowiązanibędąrealizować

przedmiot uzupełniający przyroda.

Takie rozwiąza-

nie gwarantuje, że mimo zwiększenia nacisku na na-

uczanie przedmiotów rozszerzonych zachowana zo-

stanie równowaga pomiędzy nauczaniem przedmio-

tów ścisłych i humanistycznych.

Organizacja naucza-

nia w liceum będzie zatem w większym stopniu do-

stosowana do indywidualnych zainteresowań uczniów,

turalnego i studiów.

Uczeń technikum będzie miał możliwość wyboru

nym z tych przedmiotów powinna być geograﬁa,bio-

logia, chemia, ﬁzyka lub matematyka.

Uczniowie

technikum będą mogli realizować również w zakre-

sie rozszerzonym przedmiot historia.

Uczeń, który

rii, będzie obowiązany realizować przedmiot uzupeł-

niający historia i społeczeństwo.

Natomiast przedmioty obowiązkowe, takie jak:

język polski, języki obce nowożytne, matematyka,

wychowanie ﬁzyczneuczniowieobutypówszkółbędą

realizowali w całym okresie kształcenia.

W przypadku liceum ogólnokształcącego istotne

jest wyposażanie przyszłego absolwenta w wiedzę

511

dzę i umiejętności na poziomie co najmniej podsta-

wowym z zakresu wszystkich przedmiotów ogólno-

kształcących.

Zadaniem liceum jest również przygo-

towanie uczniów do studiowania na wyższych uczel-

niach.

Liceum ogólnokształcące, w którym w roku

szkolnym 2012/2013 rozpoczną naukę tegoroczni ab-

solwenci gimnazjum, musi harmonijnie połączyć wy-

konywanie obu tych zadań, tak aby każdy jego absol-

went miał opanowane wiadomości i posiadał umie-

jętności ze wszystkich przedmiotów co najmniej

w zakresie podstawowym oraz był przygotowany do

nych przedmiotów rozszerzonych, co znacząco zwięk-

uczelni i wybranym kierunku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

samorządów (5809)

-023-5809/12, interpelacją poseł Anny Elżbiety So-

rządów uprzejmie informuję.

Ad 1.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o ﬁnan-

sach publicznych oraz niektórych innych ustaw nie

ogranicza możliwości inwestycyjnych jednostek sa-

morządu terytorialnego (JST).

Służy zagwarantowa-

niu makroekonomicznej stabilności ﬁnansów pu-

blicznych.

Celem projektowanych rozwiązań jest

stworzenie mechanizmu, który z jednej strony w spo-

sób prawidłowy będzie kontrolować poziom deﬁcytu,

który byłby osiągany przez sektor samorządowy,

z drugiej zaś nie zaburzy prowadzenia gospodarki

ﬁnansowejJST.

Ponadtoprzyjęcienowychregulacji

dla sektora samorządowego w proponowanym kształ-

cie jest warunkiem efektywnego wprowadzenia tzw.

docelowej reguły ﬁskalnej,atymsamymosiągnięcia

trwałej stabilności ﬁnansówpublicznychpoprzezob-

niżenie, a następnie stabilizację, deﬁcytustruktural-

nego ﬁnansówpublicznychnapoziomieśredniookre-

sowego celu budżetowego (MTO).

Ze względu na potrzebę pełnego zagwarantowa-

nia bezpieczeństwa ﬁnansowego sektora ﬁnansów

publicznych konieczne jest zapewnienie kontynuacji

obowiązywania limitu długu jednostki samorządu

terytorialnego na poziomie 60% dochodów.

Chodzi

o określenie takich mechanizmów ograniczających

zadłużenie JST, aby zagwarantować z jednej strony

możliwość spłaty zobowiązań i realizacji zadań pu-

blicznych przez JST, a z drugiej strony – zapobiec

wzrostowi poziomu długu publicznego.

Propozycja

utrzymania wskaźnika zadłużenia jednostki do jej

dochodów (60%) wpisuje się w ww. cel i wynika

z odpowiedzialności ministra ﬁnansów za poziom

długu całego sektora ﬁnansówpublicznych.

Należy

zaznaczyć, że państwowy dług publiczny przekroczył

już pierwszy próg ostrożnościowy (50% PKB).

Prze-

kroczenie przez państwowy dług publiczny drugiego

progu ostrożnościowego (55% PKB) – zgodnie z obo-

wiązującymi przepisami – wymusiłoby bardziej ry-

gorystyczne dostosowania w budżetach JST.

Należy

podkreślić, iż utrzymanie limitu zadłużenia ma nie

tylko znaczenie dla ograniczenia przyrostu długu sa-

morządowego, a tym samym długu publicznego, lecz

z późn. zm.) dopełnia rozwiązania gwarantujące bez-

pieczeństwo ﬁnansoweposzczególnychJST.

Ad 2.

Rozwiązania zaproponowane w projekcie

czenia dla JST, biorąc pod uwagę dane z przyjętych

uchwał JST w sprawie wieloletnich prognoz ﬁnanso-

wych na lata 2013–2015, z których wynika, że od

2013 r. jednostki te nie planują deﬁcytu.

Dodatkowo

podkreślenia wymaga, iż projekt ustawy nie modyﬁ-

kuje istniejących sposobów realizacji inwestycji JST.

W obowiązującym stanie prawnym JST dysponują

różnymi możliwościami pozyskiwania środków na

realizację inwestycji, które nie wiążą się z potrzebą

też emisji papierów wartościowych.

Takie możliwości

stała wprowadzona nowa forma realizacji zadań pu-

blicznych przez samorząd we współpracy z mieszkań-

cami, tj. inicjatywa lokalna.

Samorządy mają możli-

wość wyboru formuły realizacji inwestycji dostoso-

wanej do lokalnych warunków i potrzeb.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

512

Odpowiedź

samorządów (5810)

-023-5810/12, przy którym przekazano interpelację

posła pani Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie zadłu-

żania się jednostek samorządu terytorialnego w Pol-

sce, uprzejmie proszę Pana Marszałka o przyjęcie na-

stępujących wyjaśnień.

spolitej Polskiej działalność samorządu terytorialne-

go podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności.

Stosownie do ust. 2 tego artykułu organami nadzoru

sie spraw ﬁnansowych–regionalneizbyobrachun-

izbach obrachunkowych izby sprawują nadzór nad

gospodarki ﬁnansowejizamówieńpublicznych.

Niezależnie od powyższego minister ﬁnansówna

bieżąco monitoruje sytuację ﬁnansowąjednosteksa-

morządu terytorialnego, w tym proces zadłużania się

tych jednostek, na podstawie danych ze sprawozdań

budżetowych tych jednostek sporządzanych zgod-

nie z zasadami określonymi w rozporządzeniu mini-

stra ﬁnansówzdnia3lutego2010r.wsprawiespra-

oraz na podstawie danych przyjętych w wieloletnich

prognozach ﬁnansowychjednosteksamorządutery-

torialnego.

Dane dotyczące wykonania dochodów i wydatków

oraz wyniku i stanu zadłużenia jednostek samorządu

terytorialnego w latach 2007–2011 przedstawia po-

niższe zestawienie.

w mln zł

Dochody ogółem

JST

131 380 142 569 154 842 162 797 171 309

Wydatki ogółem

JST

129 113 145 183 167 828 177 766 181 595

w tym:

majątkowe

27 066 31 922 43 126 44 249 42 434

Wynik 2267 -2614 -12 986 -14 970 -10 286

Zadłużenie JST 25 876 28 775 40 294 55 094 65 756

Źródło: Sprawozdania budżetowe jednostek samorządu te-

rytorialnego za lata 2007–2011 (Ministerstwo Finansów)

Jak wskazują powyższe dane, dochody i wydatki

ogółem jednostek samorządu terytorialnego wzrasta-

ły co roku.

Dochody ogółem jednostek samorządu

terytorialnego w roku 2009 były wyższe od docho-

dów w roku 2008 o 8,6%, w roku 2010 do roku 2009

– wyższe o 5,1%, a w roku 2011, w porównaniu do

roku 2010, wyższe o 5,2%.

Na 2012 r. samorządy za-

planowały łączną kwotę swoich dochodów w wysoko-

ści 180 905 mln zł, tj. o 5,6% wyższą niż kwota do-

chodów zrealizowanych w roku 2011 w wysokości

171 309 mln zł.

Wydatki ogółem jednostek samorządu terytorial-

nego w tym okresie zwiększały się odpowiednio o:

12,4%, 15,6%, 5,9% i 2,2%, w tym zauważalny był

również wzrost wydatków inwestycyjnych, któ-

re w tych latach zwiększyły się z 31 922 mln zł

w 2008 r. do 42 434 mln zł w 2011 r.

szej sytuacji ﬁnansowejjednosteksamorząduteryto-

rialnego w ostatnich latach, lecz o aktywnej działal-

ności jednostek samorządu terytorialnego, w szcze-

gólności w zakresie inwestycji.

Natomiast na podstawie planowanych danych

– prezentowanych przez jednostki samorządu tery-

torialnego w uchwalonych wieloletnich prognozach

ﬁnansowych–dochodyogółem,wydatkiogółemoraz

wynik i stan zadłużenia będą kształtowały się w spo-

sób zaprezentowany w poniższym zestawieniu.

w mln zł

Wyszczególnienie

2012 r.

Plan

2013 r.

Plan wg WPF

2014 r.

Plan wg WPF

Dochody ogółem

JST

180 905 181 626 176 400

Wydatki ogółem

JST

193 767 179 283 172 424

Wynik -12 862 3065 3976

Zadłużenie JST 64 781 68 263 64 291

Źródło: Sprawozdania budżetowe jednostek samorządu te-

rytorialnego za I kwartał 2012 r. – plan (Ministerstwo Finansów)

oraz uchwały jednostek samorządu terytorialnego w sprawie

wieloletniej prognozy ﬁnansowejnalata2013–2014.

Z danych ze sprawozdań budżetowych za I kwar-

tał 2012 r. wynika, że jednostki samorządu teryto-

rialnego na 2012 r. zaplanowały w swoich budżetach

dochody w wysokości 180 905 mln zł, wydatki w wy-

sokości 193 767 mln zł oraz deﬁcyt w wysokości

12 862 mln zł.

Po I kwartale 2012 r. jednostki samorządu teryto-

rialnego wykazały zadłużenie na poziomie 64 781 mln zł.

Natomiast z uchwał jednostek samorządu terytorialne-

go w sprawie wieloletniej prognozy ﬁnansowejwynika,

że w 2013 r. i 2014 r. jednostki samorządu terytorialne-

go planują nadwyżkę budżetową.

Konstytucji RP – uczestniczy w sprawowaniu władzy

Oznacza to, że decyzje dotyczące zaciągania długu

należą do autonomicznych decyzji organów jednostek

samorządu terytorialnego.

513

Należy podkreślić, że Konstytucja RP w art. 167

gwarantuje jednostkom samorządu terytorialnego

samodzielność ﬁnansową.

Przepistenzapewniajed-

nostkom samorządu terytorialnego udział w docho-

zadań, wskazuje rodzaje dochodów jednostek samo-

rządu terytorialnego, zaliczając do nich: dochody

państwa, oraz zastrzega dla określenia źródeł docho-

dów tryb ustawowy.

Istota samodzielności ﬁnansowej

samorządu terytorialnego wyraża się w zapewnieniu

zwalających na realizowanie przypisanych im zadań

publicznych, pozostawiając im, przy uwzględnieniu

wymogów ustawowych, swobodę w kształtowaniu

wydatków.

Z udziałem samorządu terytorialnego w realizacji

ustaw lub innych aktów normatywnych na forum

Zarówno uchwała z dnia 19 marca 2002 r. nr 49 Rady

Ministrów – Regulamin Pracy Rady Ministrów (M.P.

Nr 13, poz. 221, ze zm.), jak i ustawa z dnia 27 sierpnia

przedstawiania do zaopiniowania KWRiST projektów

aktów prawnych związanych z funkcjonowaniem sa-

morządu terytorialnego i polityką wobec samorządu

wraz z oceną skutków regulacji.

W ocenie skutków regulacji wykazuje się m.in. skut-

ki aktu dla budżetów jednostek samorządu teryto-

rialnego, określając wysokość tych skutków i wska-

zując źródła ich ﬁnansowania.

MinisterstwoFinan-

sów, przy każdym opiniowanym projekcie, zwraca

szczególną uwagę na tę kwestię.

3.

Uwzględniając zasadę samodzielności w podej-

mowaniu decyzji przez organy jednostek samorządu

terytorialnego, m.in. dotyczących inwestycji, działa-

nia ministra ﬁnansów wkwestii pomocy samorzą-

dom w przezwyciężeniu ich problemów ekonomicz-

nych skupiają się przede wszystkim na zaprojektowa-

niu i wprowadzeniu regulacji sprzyjających racjona-

lizacji gospodarki ﬁnansowejjednosteksamorządu

terytorialnego, w tym ograniczających poziom zadłu-

żenia tych jednostek.

Część reguł została już wdro-

żona, tak jak zasada zrównoważenia wydatków bie-

żących dochodami bieżącymi eliminująca w praktyce

zaciąganie kredytów na cele bieżące (art. 242 u.o.f.p.)

czy nowy limit spłaty zobowiązań uzależniający wy-

sokość spłaty zobowiązań od wypracowanych nadwy-

żek bieżących.

Mając na uwadze, że jedynie zdrowe ﬁnansepu-

bliczne mogą zapewnić trwały i zrównoważony

wzrost gospodarczy, należy zauważyć, że resort ﬁ-

nansów już w 2008 r. podejmował niezbędne reformy

sektora ﬁnansówpublicznych.

Doprowadziło to do uchwalenia i wprowadzenia

do polskiego prawodawstwa ustawy systemowej,

z ustawą Przepisy wprowadzające ustawę o ﬁnan-

Zasadniczymi celami powyższych aktów prawnych

było m.in. przyjęcie stabilnych rozwiązań sprzyjają-

cych prowadzeniu racjonalnej gospodarki ﬁnansowej

morządu terytorialnego, wzmocnienie norm ostroż-

nościowych w budżecie państwa oraz w budżetach

jednostek samorządu terytorialnego, a także wpro-

wadzenie Wieloletniego Planu Finansowego Państwa

(WPFP) jako dokumentu ukierunkowującego polity-

kę ﬁnansowąpaństwa,jakrównieżwieloletniejpro-

gnozy ﬁnansowejwjednostkachsamorząduteryto-

rialnego.

Należy również zaznaczyć, że jednostkom samo-

rządu terytorialnego, które znalazły się w szczegól-

nie trudnej sytuacji ﬁnansowej,możebyćudzielona

pożyczka z budżetu państwa.

Stosownie do art. 224

ustawy o ﬁnansachpublicznychjednostcesamorządu

terytorialnego może być udzielona pożyczka z budże-

tu państwa tylko w przypadku, jeżeli realizuje postę-

skuteczności w wykonywaniu jej ustawowych zadań,

spłaty pożyczki, oraz zapewniona zostanie spłata po-

życzki wraz z odsetkami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

znak: SPS-023-5813/12, pana Marka Kuchcińskiego,

Pytanie 1: Skoro konstytucja zapewnia prawną

514

urodzeniem?

z późn. zm.) dopuszcza przerwanie ciąży w trzech

przypadkach.

Zgodnie z art. 4a przedmiotowej usta-

wy przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie

2) badania prenatalne lub inne przesłanki me-

dyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo cięż-

kiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo

3) zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża po-

wstała w wyniku czynu zabronionego.

Wyżej wymieniona ustawa była efektem trudno

wypracowanego kompromisu społecznego i Minister-

stwo Zdrowia nie planuje jej nowelizacji.

Jeżeli pani poseł uważa, że powyższe przepisy są

niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej,

ku z art. 188 konstytucji złożyć wniosek do Trybu-

nału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności

przepisów ustawy o planowaniu rodziny, ochronie

rywania ciąży z konstytucją.

Pytanie 2: Czy ministerstwo podejmie działania

nicznych?

Ministerstwo Zdrowia nie podejmuje działań

nicznych, gdyż decyzję o ewentualnym przerwaniu

ciąży podejmuje kobieta, gdy badania prenatalne lub

jego życiu.

Powyższe przesłanki przerwania ciąży

musi ponadto stwierdzić lekarz.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

w sprawie unieważnienia przepisów o karach

ca 2012 r., przysłaną przy piśmie znak: SPS-023-

-5814/12, poniżej przedstawiam następujące stano-

wisko.

Odnosząc się do pytania, dlaczego przepisy o ka-

znowu wprowadza się „tylnymi drzwiami”, (…)

We -

dług OZZL przepisy o karach umownych są niezgod-

ne z przepisami Kodeksu cywilnego, według którego

strony szkody, uprzejmie informuję, iż art. 48 § 8

Zapisy o karach ﬁnansowychczyzwrociekwotynie-

należnej refundacji zapisane zostały w umowie sta-

nowiącej załącznik nr 1 do zarządzenia nr 25/2012/

DGL prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia

niającej do wystawiania recept na leki, środki spo-

nych, przysługujące świadczeniodawcom i mają one

charakter kar umownych.

Art. 48 ust. 3 ustawy o re-

że umowa upoważniająca lekarza, lekarza dentystę,

felczera, starszego felczera do wystawiania recept

refundowanych określa w szczególności:

1) zobowiązania osoby uprawnionej i Narodowe-

go Funduszu Zdrowia,

2) wskazanie miejsc udzielania świadczeń zdro-

wotnych, na terenie właściwego oddziału wojewódz-

kiego,

3) kary umowne,

4) warunki jej wypowiedzenia albo rozwiązania.

Odnosząc się do kwestii kar umownych, należy

podkreślić, iż zgodnie z art. 483 § 1 ustawy z dnia 23

wanym w tym zakresie orzecznictwem oraz doktry-

ną, kara umowna ma zastosowanie niezależnie od

powstania szkody.

Przez karę umowną, zwaną także

odszkodowaniem umownym albo karą konwencjonal-

ną, strony ustalają z góry wielkość odszkodowania.

Niekiedy zwraca się uwagę, iż utożsamianie kary

umownej z odszkodowaniem umownym jest błędem,

uznając, iż nie są to pojęcia tożsame.

Wierzyciel

(w tym przypadku – NFZ), dla którego zastrzeżona

została kara umowna, nie ma obowiązku wykazywać

faktu poniesienia szkody oraz że niewykonanie lub

skutek okoliczności, za które dłużnik ponosi odpo-

wiedzialność.

W odpowiedzi na pytanie, czy wspomniany krzyw-

515

zostanie unieważniony, uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższego.

Kwestionowany zapis dotyczący kar umownych

został wprowadzony w zarządzeniu nr 25/2012/DGL

sługujące świadczeniodawcom, podpisanym przez ów-

czesnego prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia

pana Jacka Paszkiewicza.

Niemniej na mocy zarzą-

dzenia nr 38/2012/DGL prezesa Narodowego Fundu-

dawcom, podpisanego przez obecnego prezesa Naro-

dowego Funduszu Zdrowia panią Agnieszkę Pach-

ciarz, od dnia 1 lipca 2012 r. obwiązują nowe umowy

upoważniające do wystawiania recept na leki, środki

blicznych, przysługujące świadczeniobiorcom.

Z uwa-

gi na dobro pacjentów oraz postulaty środowiska le-

karskiego nowe umowy w stosunku do umów obo-

wiązujących przed dniem 1 lipca 2012 r. uwzględnia-

ją następujące zmiany:

1) lekarz nie będzie karany za brak ubezpiecze-

nia pacjenta,

2) lekarz nie będzie zobowiązany do zwrotu kwo-

ty nienależnej refundacji,

3) lekarz nie będzie karany za drobne błędy na

receptach,

4) lekarz ma możliwość zmniejszenia wysokości

kary umownej w przypadku niezamierzonego i nie-

zawinionego działania,

5) zmniejszona wysokość kar umownych i węż-

szy katalog uchybień, za które kara może zostać na-

łożona,

6) lekarz zyskał możliwość rozstrzygania spor-

nych spraw z NFZ przed sądami powszechnymi.

W nadziei na przyjęcie powyższych wyjaśnień

pozostaję z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie nieprzystosowania uczelni do nauczania

z użyciem narzędzi internetowych pragnę złożyć na-

stępujące wyjaśnienia.

W procesie wdrażania reformy szkolnictwa wyż-

szego, która wprowadzona została z dniem wejścia

wyższym, tj. z dniem 1 października 2011 r. uczelnie

uzyskały autonomię i swobodę realizacji kształcenia

na niespotykaną dotąd w polskim prawodawstwie

skalę.

Obejmuje ona także opracowanie programów

kształcenia, co jest efektem wprowadzenia Krajo-

wych Ram KwaliﬁkacjidlaSzkolnictwaWyższego.

Uczelnie samodzielnie określają i uruchamiają nowe

kierunki studiów w ramach podstawowych jednostek

organizacyjnych, z tym że jednostki posiadające

uprawnienia do nadawania stopnia naukowego dok-

tora habilitowanego mogą dokonywać tego samo-

dzielnie, zaś pozostałe – po uzyskaniu decyzji mini-

stra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego wy-

danej po zasięgnięciu opinii ministra nadzorującego

uczelnię i Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Ocena re-

alizacji kształcenia z oceny procesu została przenie-

siona do oceny uzyskanych efektów kształcenia, czy-

li zasobu wiedzy, umiejętności i kompetencji społecz-

nych, które student uzyska w procesie dydaktycz-

nym.

Opis efektów kształcenia określony jest w roz-

szego (Dz. U. Nr 253, poz. 1520).

Wskazania dotyczą-

ce nabycia umiejętności korzystania z narzędzi in-

formatycznych znajdują się m.in. w opisie efektów

kształcenia w obszarze nauk ścisłych, a także w ob-

szarze nauk przyrodniczych.

Nie oznacza to wszakże,

iż w innych obszarach i na różnych kierunkach nie

można uwzględnić efektów kształcenia odwołujących

się do kompetencji informatycznych.

O zakresie tych

kompetencji, jak i o pozostałych elementach progra-

mu kształcenia, decyduje uczelnia w ramach swej

autonomicznej decyzji.

Absolwenci poszczególnych

kierunków studiów otrzymują zatem wiedzę niezbęd-

ną dla prawidłowego wykorzystania narzędzi infor-

matycznych, zarówno w procesie dalszego kształce-

nia, jak i pracy zawodowej, umiejętności posługiwa-

nia się tymi narzędziami, a także kompetencje do ich

zastosowania.

Pragnę także wyjaśnić, że podnoszona przez pa-

nią poseł ocena przygotowania kadrowego oraz pro-

gramów kształcenia do pracy studentów z narzędzia-

mi internetowymi mieści się w kompetencjach Pol-

516

skiej Komisji Akredytacyjnej (PKA), która – zgodnie

wyższym – dokonuje oceny jakości kształcenia na kie-

runkach studiów oraz oceny instytucjonalnej podsta-

wowej jednostki organizacyjnej uczelni.

Realizacja

nowych zadań przez PKA pozwoli na dokonanie

wszechstronnej analizy działań uczelni na rzecz ja-

kości kształcenia, w nowym stanie prawnym.

Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U.

z 2012 r., poz. 572) w art. 164 ust. 3 daje uczelniom

możliwość prowadzenia zajęć dydaktycznych na stu-

diach z wykorzystaniem metod i technik kształcenia

na odległość.

Szczegółowe zasady prowadzenia takie-

go kształcenia określone są w rozporządzeniu mini-

z późn. zm.).

Uczelnia prowadząca zajęcia dydaktycz-

odległość, musi spełniać warunki polegające m.in. na

zapewnieniu odpowiednio przygotowanej kadry na-

uczycieli akademickich, odpowiedniej infrastruktury

informatycznej i oprogramowania, a także możliwo-

ści bezpośrednich konsultacji studenta z prowadzą-

cym zajęcia w siedzibie uczelni.

Ponadto uczelnia

powinna zapewnić bieżącą kontrolę postępów w na-

uce studentów, weryﬁkacjęwiedzy,umiejętnościikom-

petencji społecznych, w tym również poprzez prze-

prowadzanie zaliczeń i egzaminów kończących zaję-

cia dydaktyczne z określonego przedmiotu w siedzi-

bie uczelni.

Kształcenie przy wykorzystaniu metod i technik

magające rozwój nowoczesnych metod dydaktycznych,

zarówno na studiach stacjonarnych, jak i niestacjo-

narnych.

Wspomaganie procesu kształcenia umożli-

wia aktywizację studentów, a także znosi obawy przed

Niezależnie od tego Ministerstwo Nauki i Szkol-

nictwa Wyższego podejmuje szereg działań na rzecz

rozwoju infrastruktury informatycznej nauki, doﬁ-

nansowując przedsięwzięcia związane z rozwojem

infrastruktury i zasobów cyfrowych, m.in. w szko-

łach wyższych.

Obecnie realizowany jest „Program rozwoju in-

frastruktury informatycznej nauki na lata 2007–

–2013”.

W ramach programu możliwe jest ﬁnanso-

wanie zarówno inwestycji związanych z moderniza-

cją i rozwojem infrastruktury informatycznej nauki,

jak i kosztów utrzymania unikatowej w skali kraju

infrastruktury informatycznej mającej status tzw.

specjalnych urządzeń badawczych (SPUB).

Ważniejszymi przedsięwzięciami obejmującymi

m.in. szkoły wyższe są:

1.

Możliwość dostępu do Polskiego Internetu

Optycznego Nauki PIONIER.

PIONIER jest ogólnopolską szerokopasmową aka-

demicką siecią optyczną stworzoną dla badań i roz-

woju, dostępną m.in. dla uczelni.

PIONIER był pierw-

szą akademicką siecią w Europie wykorzystującą

własne ciemne światłowody i technologię DWDM.

Obecnie PIONIER łączy 21 miejskich sieci kompute-

rowych (MAN) w Polsce oraz liczne instytucje aka-

demickie, naukowe, edukacyjne i kulturalne oraz

5 centrów komputerów dużej mocy.

Sieć PIONIER

jest, w skali międzynarodowej, jedną z wiodących

sieci pod względem bezpośrednich połączeń zagra-

nicznych, a także pod względem relacji długości do

transferu danych.

Sieć PIONIER jest również połą-

czona z europejską siecią naukową GEANT, gwaran-

tującą dostęp studentom i naukowcom do światowych

zasobów wyspecjalizowanej wiedzy.

Obecnie sieć jest

wykorzystywana przez ośrodki akademickie i nauko-

we do świadczenia naukowych usług elektronicznych

i do projektów międzynarodowych.

2.

Rozbudowa centrów superkomputerów dużej

mocy (KDM).

W Polsce istnieje 5 centrów komputerów dużej

kach:

— Akademickie Centrum Komputerowe CYFRO -

NET Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie

(89. miejsce na ostatniej liście Top 500 opublikowa-

nej w czerwcu 2012 r. – www.top500.org)

— Politechnika Gdańska – Centrum Informatycz -

ne Trójmiejskiej Akademickiej Sieci Komputerowej

(TASK) w Gdańsku (447. miejsce na liście Top 500)

— Instytut Chemii Bioorganicznej PAN — Po -

znańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe (PCSS)

w Poznaniu (233. miejsce na liście Top 500)

— Uniwersytet Warszawski – Interdyscyplinarne

rowego w Warszawie – ICM UW (463. miejsce na li-

ście Top 500)

— Wrocławskie Centrum Sieciowo-Superkompu -

terowe Politechniki Wrocławskiej (WCSS) we Wro-

cławiu.

3.

Wirtualna Biblioteka Nauki

Biblioteka powstała z myślą o wszystkich polskich

dentach.

Umożliwia dostęp do najważniejszych pu-

blikacji naukowych na świecie.

Wirtualna Biblioteka

dzinach wiedzy i specjalnościach naukowych w Pol-

tów przygotowujących prace dyplomowe.

Od stycznia

2010 r. polscy naukowcy i biblioteki uczelni wyższych,

dzięki dodatkowym środkom przeznaczonym na ten

cel przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

go mają całkowicie darmowy dostęp do ośmiu cyfro-

wych najważniejszych, światowych baz danych i pu-

blikacji naukowych.

By korzystać z tych źródeł wie-

dzy, wszyscy studenci przechodzą odpowiednie szko-

lenie biblioteczne, doskonaląc praktyczne umiejętno-

ści obsługi systemów informatycznych.

Powyższe przedsięwzięcia były doﬁnansowywane

ze środków budżetowych przeznaczonych na inwe-

517

stycje i utrzymanie miejskich sieci komputerowych

(MAN), centrów komputerów dużej mocy (KDM),

a także na utrzymanie Wirtualnej Biblioteki Nauki

i połączeń z siecią GEANT, jak również na inwestycje

w lokalne sieci komputerowe (LAN).

Dodatkowo informatyzacja, w tym uczelni, doﬁnan-

sowywana była z funduszy strukturalnych Unii Euro-

pejskiej, w ramach Programu Operacyjnego „Innowa-

cyjna gospodarka”, działania 2.3., poddziałań:

— 2.3.1: Projekty w zakresie rozwoju infrastruk -

tury informatycznej nauki

— 2.3.2: Projekty w zakresie rozwoju zasobów in -

formacyjnych nauki w postaci cyfrowej

— 2.3.3: Projekty w zakresie rozwoju zaawanso -

wanych aplikacji i usług teleinformatycznych.

Wobec przedstawionych informacji o działaniach

podejmowanych na rzecz wykorzystania i rozbudowy

narzędzi informatycznych stosowanych przez uczelnie

w procesie kształcenia i badań trudno mi podzielić

pogląd pani poseł o nieprzystosowaniu uczelni do ta-

kiego nauczania.

Efekty tych działań, a także wdra-

żania reformy szkolnictwa wyższego pokazują bowiem

pozytywne konsekwencje wykorzystywania najnowo-

cześniejszych metod i narzędzi informatycznych.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 12 lipca 2012 r.

w sprawie słabo rozwiniętego rynku

(znak: SPS-023-5817/12), w sprawie rynku ubezpie-

czeń zdrowotnych, uprzejmie informuję, iż obecnie

w Ministerstwie Zdrowia procedowany jest projekt

założeń do ustawy o dodatkowym ubezpieczeniu zdro-

wotnym.

Powyższy projekt został włączony do „Wy-

kazu prac legislacyjnych Rady Ministrów”.

Istotą projektu jest wprowadzenie do systemu

opieki zdrowotnej „dodatkowego” płatnika ﬁnansu-

jącego świadczenia opieki zdrowotnej oraz określenie

dla tych płatników ram prawnych funkcjonowania

w systemie.

„Dodatkowymi” płatnikami będą zakła-

dy ubezpieczeń ﬁnansująceświadczeniazdrowotnena

rzecz ubezpieczonych w tych zakładach na podstawie

umów dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego (polis

ubezpieczeniowych).

Celem tych regulacji jest:

1) stworzenie dla świadczeniodawców alternatyw-

nego źródła ﬁnansowaniaświadczeńzdrowotnych;

2) zwiększenie pacjentom dostępności do świad-

czeń zdrowotnych;

3) instytucjonalizacja umów ubezpieczenia zdro-

wotnego (zawieranych obecnie z zakładami ubezpie-

czeń) poprzez doprecyzowanie treści umów, określe-

nie mechanizmów zabezpieczających interesy ubez-

pieczonych.

Narzędziami realizacji celów projektowanych roz-

wiązań prawych są:

1) określenie, jaki jest zakres dodatkowego ubez-

pieczenia zdrowotnego;

2) kompleksowa regulacja uprawnień przysługu-

jących ubezpieczonym na podstawie umowy dodat-

kowego ubezpieczenia zdrowotnego oraz obowiązków

zakładów ubezpieczeń;

3) określenie minimalnych wymagań w zakresie

oferowania produktów ubezpieczeniowych w ramach

umów dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego,

w szczególności w zakresie ogólnych warunków umów

oraz elementów umowy ubezpieczeniowej;

4) określenie relacji pomiędzy płatnikami prywat-

nymi i płatnikiem publicznym, wprowadzenie obo-

wiązku przekazywania danych o osobach korzysta-

jących ze świadczeń w ramach polisy dodatkowego

ubezpieczenia zdrowotnego;

5) stworzenie mechanizmów zabezpieczających

sposób realizacji świadczeń na rzecz pacjentów korzy-

stających wyłącznie ze świadczeń opieki zdrowotnej

w ramach powszechnego systemu opieki zdrowotnej;

6) umożliwienie objęcia prywatnym ubezpiecze-

niem zdrowotnym świadczeń medycyny pracy,

7) wprowadzenie możliwości ﬁnansowaniapolis

ubezpieczenia zdrowotnego z zakładowego funduszu

świadczeń socjalnych.

Konkretny kształt i charakter rozwiązań praw-

nych, jakie realizowałyby model docelowy i ww. za-

łożenia, stanowi obecnie przedmiot rozważań i ana-

liz w Ministerstwie Zdrowia, a następnie zostaną

podjęte prace legislacyjne nad ww. projektem założeń

do ustawy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

518

Odpowiedź

(znak: SPS-023-5818/12), w sprawie dramatycznej

sytuacji polskich szpitali, uprzejmie proszę o przyję-

Ministerstwo Zdrowia prowadzi za pośrednic-

rów zbiorowych i akcji protestacyjnych prowadzo-

nych, w kontekście sytuacji pracowniczej, w polskich

szpitalach.

Napływające systematycznie, a pochodzą-

ce od dyrektorów poszczególnych placówek informa-

cje wskazują, że w dominującej większości prowadzo-

na związana jest z postulatami podwyżki wynagro-

dzeń, które to postulaty zgłaszane były niejednokrot-

nie jeszcze przed wejściem w życie przywołanych

przez panią poseł przepisów zakładających prze-

kształcanie samodzielnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej w spółki.

naprawcze najwłaściwsze dla konkretnego szpitala.

Ministerstwo Zdrowia dostrzega problemy i trud-

ności związane z funkcjonowaniem systemu ochrony

zdrowia w Polsce i podejmuje działania adekwatne

do przynależnego mu poziomu i zakresu odpowie-

dzialności.

W celu optymalizacji i usprawnienia sys-

temu w resorcie na bieżąco przygotowywane są pro-

jekty aktów prawnych oraz projektowane są rozwią-

zania zwiększające efektywność systemu w ujęciu

jakościowym, wydajnościowym i ekonomicznym.

Ze

szczególną starannością analizowane są postulaty

m.in. w zakresie usprawnienia i uszczelnienia syste-

mu, zapewnienia coraz wyższej jakości świadczeń,

dostępności pacjentów do najnowszych technologii

medycznych, a także poprawy gospodarki ﬁnansowej

i wdrażania rozwiązań stymulujących poprawę jako-

ści zarządzania podmiotami tworzącymi system

zdrowotny.

ków wprowadzenia przepisów zakładających prze-

kształcenie szpitali w spółki, należy podkreślić, że

na obecnym etapie, przy obecnie dostępnych danych

trudno jednoznacznie ocenić, jaki wpływ ma wpro-

wadzenie przepisów w zakresie przekształceń szpita-

li w spółki, ale nie sposób nie zauważyć, że ustawa

z dnia 15 kwietnia o działalności leczniczej (Dz. U.

szereg rozwiązań mających na celu zwiększenie efek-

tywności ﬁnansowejpodmiotówwykonującychdzia-

łalność leczniczą oraz wzmocnienie odpowiedzialno-

ści podmiotów tworzących za zobowiązania samo-

dzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Dodatkowo należy mieć na uwadze, że na mocy

art. 59 ww. ustawy w przypadku niskiej efektywno-

ści ekonomicznej tych jednostek podmiot tworzący

twierdzenia sprawozdania ﬁnansowegoSPZOZ,po-

kryć ujemny wynik ﬁnansowyzarokobrotowytego

tości.

Natomiast w przypadku niepokrycia ujemnego

wyniku ﬁnansowegopodmiottenwterminie12mie-

sięcy wydaje rozporządzenie, zarządzenie albo podej-

nej albo o likwidacji SPZOZ.

Ustawa o działalności

leczniczej wprowadziła mechanizmy wsparcia prze-

kształceń, dzięki którym powstająca spółka będzie

miała zapewnioną możliwość działania bez obciąże-

nia długami samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej.

ceniu pozostawiona zostaje podmiotowi tworzącemu.

Fakultatywny charakter przekształcenia jest bowiem

wyrazem poszanowania autonomii jednostek samo-

rządu terytorialnego, o której mowa w art. 16 Kon-

stytucji RP.

Według danych Ministerstwa Zdrowia sytuacja

ﬁnansowaspółekprowadzącychdziałalnośćleczni-

czą kształtowała się korzystniej niż w samodzielnych

2010 r.

Pozytywne tendencje zaobserwowano w za-

kresie zadłużenia, wyników ﬁnansowychiefektyw-

ności działalności spółek powołanych w miejsce zli-

kwidowanych (przekształconych) samodzielnych pu-

blicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Biorąc powyższe pod uwagę, jak również wejście

nych ustaw (Dz. U. poz. 742), której przygotowanie

i przyjęcie było konsekwencją przeprowadzonych

ocen (roczny okres obowiązywania) oraz uwzględnie-

nia wniosków i postulatów zgłaszanych przez m.in.

podmioty lecznicze, należy przyjąć, iż będą to rozwią-

zania systemowe, które z pewnością poprawią sytu-

ację placówek, a tym samym wpłyną pozytywnie na

cały system ochrony zdrowia.

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

519

Odpowiedź

w sprawie niezakończonych prac

wych, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych in-

wia brało aktywny udział w pracach legislacyjnych

nad tym projektem.

Nadrzędną ideą stało się bowiem

uporządkowanie stanu prawnego przed upływem

okresu dostosowawczego.

W sytuacji, kiedy wszyst-

kim stronom procesu legislacyjnego przyświeca jeden

cel, drugorzędne stają się argumenty polityczne i to,

kto jest wnioskodawcą projektu.

Ustawa wprowadza przepis stanowiący, iż dzia-

łalność lecznicza wykonywana jako działalność po-

zm.) oraz działalność charytatywno-opiekuńcza, je-

żeli przepisy odrębne przewidują prowadzenie takiej

czypospolitej Polskiej), nie stanowią działalności re-

gulowanej.

wy o swobodzie działalności gospodarczej.

niczą i możliwości przeprowadzania kontroli.

Jednocześnie informuję, iż problematyka wolon-

tariatu pozostaje we właściwościach ministra pracy

i polityki społecznej, jednak projektowane zmiany

dących przedmiotem zainteresowania pani poseł ho-

spicjów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

520

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(znak: SPS-023-5820/12) w sprawie kolejnego kryzy-

su w opiece zdrowotnej uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących informacji.

zdrowia we wskazanym przez panią poseł obszarze

funkcjonowania szpitali, proszę o przyjęcie, że Mini-

sterstwo Zdrowia nie bagatelizuje występujących jed-

nostkowo przypadków akcji protestacyjnych prowa-

dzonych na terenie poszczególnych podmiotów oraz

przypadków zwalniania pracowników.

Dostrzegamy

jednak szerszy kontekst, w jakim funkcjonują polskie

szpitale borykające się z wieloma problemami natury

dzimych niedociągnięć i zaszłości (wśród których na

jednym z czołowych miejsc trzeba wskazać niekon-

trolowane zadłużanie się części placówek), ale rów-

nież z faktu niekorzystnego wpływu postrzeganych

również w skali ponadkrajowej aktualnych koniunk-

tur ﬁnansowo-ekonomicznychnastanimożliwości

ﬁnansówpublicznychwnaszymkraju.

Tymbardziej

ich organów założycielskich, którzy podejmują dzia-

łania restrukturyzacyjne i oszczędnościowe skutku-

jące poprawą kondycji placówek, ograniczeniem ska-

li zadłużania się, pozytywnym bieżącym bilansem

ﬁnansowym,acozatymidzie–dostarczeniemmiesz-

możliwym poziomie, zapewniającej w jak najszer-

szym zakresie zaspokojenie potrzeb zdrowotnych.

Ministerstwo Zdrowia dostrzega problemy i trud-

ny zdrowia w Polsce i podejmuje działania adekwat-

ne do przynależnego mu poziomu i zakresu odpo-

wiedzialności.

W celu optymalizacji i usprawnienia

systemu w resorcie na bieżąco przygotowywane są

projekty aktów prawnych oraz projektowane są roz-

wiązania zwiększające efektywność systemu w uję-

ciu jakościowym, wydajnościowym i ekonomicznym.

laty m.in. w zakresie usprawnienia i uszczelnienia

systemu, zapewnienia coraz wyższej jakości świad-

czeń, dostępu pacjentów do najnowszych technologii

wej i wdrażania rozwiązań stymulujących poprawę

jakości zarządzania podmiotami tworzącymi system

zdrowotny.

W kwestii postulatów płacowych wystosowywa-

nych przez pracowników poszczególnych szpitali na-

leży zwrócić uwagę, że zgodnie z obowiązującymi

przepisami prawa prowadzone obecnie spory zbioro-

we, akcje strajkowe (wraz z towarzyszącymi im po-

stulatami płacowymi) jak również wdrażane procesy

restrukturyzacyjne odbywają się w relacji: dyrekcja

lepiej znający sytuację, w której znajduje się dana

placówka, a jednocześnie bezpośrednio odpowiedzial-

ny za jej funkcjonowanie wypracować musi w każ-

dym wypadku ostateczne rozwiązania naprawcze

i decyzje dotyczące spraw pracowniczych najwłaściw-

sze dla konkretnego szpitala i jego personelu.

Natomiast odnosząc się do sprawy postulatów

zmiany prawa dotyczącego przepisywania recept,

pragnę wskazać, że prezes Narodowego Funduszu

Zdrowia, zmieniając w dniu 30 czerwca br. treść za-

rządzenia w sprawie wzoru umowy upoważniającej

sługujące świadczeniobiorcom, uwzględniła więk-

szość postulatów środowiska lekarskiego.

Wprowadzo-

ne zmiany uwzględniły również szereg uwag kierowa-

nych przez ministra zdrowia pod adresem dotychcza-

sowego zarządzenia prezesa NFZ nr 25/2012DGL.

W porównaniu do poprzednio obowiązujących regula-

cji istotnie zmniejszyła się wysokość kar umownych,

zredukowany został także katalog uchybień, za które

może zostać nałożona na lekarza kara.

Uwzględniając

obawy formułowane przez przedstawicieli środowisk

lekarskich, prezes funduszu wprowadziła możliwość

wadzona została również możliwość rozstrzygania

spornych spraw pomiędzy lekarzami a NFZ przed

sądami powszechnymi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie znikomej pomocy

2012 r., znak: SPS-023-5821/12, dotyczące interpe-

lacji poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie zniko-

mej pomocy młodym małżeństwom ze strony rządu,

uprzejmie informuję.

521

Zakres działań podjętych przez rząd w ostatnim

czasie, mających na celu poprawę sytuacji demogra-

ﬁcznejPolski,zostałszczegółowoprzedstawionypani

poseł Annie Sobeckiej w odpowiedzi udzielonej przez

prorodzinnej w Polsce (przekazanej przez Marszałka

-023-5779/12).

Przypomnę pokrótce, że poinformo-

wano w niej o:

— podwyższeniu kwot kryteriów dochodowych

zasiłku rodzinnego,

— realizacji rządowych programów udzielania

pomocy ﬁnansowejwwysokości100złmiesięcznie

niektórym osobom uprawnionym do świadczenia pie-

lęgnacyjnego,

— nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych

w zakresie świadczeń z tytułu sprawowania opieki

nad niepełnosprawnymi członkami rodzin,

— nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń spo -

łecznych w obszarze rozszerzenia zakresu podmioto-

wego osób wychowujących małe dzieci, za które bu-

dżet państwa opłacać będzie składkę na ubezpiecze-

wawczy,

— podwyższeniu kwoty minimalnego wynagro -

dzenia za pracę,

— realizacji resortowego programu rozwoju in -

luch” oraz innych działaniach mających na celu za-

pewnienie wzrostu dostępności do żłobków, klubów

— podwyższeniu m.in. kwot niektórych świad -

czeń z pomocy społecznej oraz wysokości kryteriów

dochodowych uprawniających do tych świadczeń,

— nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od

osób ﬁzycznych,przewidującejzmianym.in.wzakre-

chowywania dziecka,

— nowelizacji rozporządzenia dotyczącego opieki

okołoporodowej kobiety i noworodka,

— prac mających na celu określenie zakresu i moż -

liwości wsparcia ﬁnansowegogminwrealizacjiza-

dań dotyczących wychowania przedszkolnego,

a także o rozwiązaniach dotyczących wsparcia

rodzin z dziećmi na utrzymaniu realizowanych na

bieżąco w innych obszarach działalności państwa.

Natomiast kwestie dotyczące wygaszania rządo-

wego programu „Rodzina na swoim” i propozycje no-

wych rozwiązań w zakresie wsparcia przez państwo

rodzin w nabywaniu mieszkań znajdują się w kom-

petencji ministra transportu, budownictwa i gospo-

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-5822/12, dotyczące interpelacji pani poseł

3 wprowadziła nowe formy opieki nad dziećmi w wie-

ku do lat 3 – żłobek, klub dziecięcy, opiekun dzienny

oraz niania.

Na koniec 2011 r. było 571 instytucji

w tych instytucjach wynosiła 32,2 tys. Dane te po-

chodzą ze sprawozdania z wykonywania zadań z za-

podmiotów wpisanych do rejestru żłobków i klubów

dziecięcych, o których mowa w rozdziale 3: Rejestr

żłobków i klubów dziecięcych ustawy o opiece nad

dzonych przez gminę lub prowadzonych na jej zlece-

nie, zgodnie z art. 61 ustawy (miejsca doﬁnansowy-

wane przez gminę).

Szacuje się, że dodatkowo w in-

stytucjach prowadzonych przez osoby ﬁzyczne,osoby

prawne oraz przez osoby nieposiadające osobowości

prawnej (art. 8 ust. 1 ustawy), znajdujących się

jętych jest ok. 4,5 tys. dzieci (miejsca niedoﬁnanso-

wywane przez gminę).

Ponadto szacuje się, że w in-

stru żłobków i klubów dziecięcych opieką objętych

jest ok. 16 tys. dzieci.

Jednostki samorządu terytorialnego, których za-

daniem jest organizacja miejsc opieki nad dzieckiem

do lat 3, mogą skorzystać ze środków resortowego

luch” udzielono dotacji jednostkom samorządu teryto-

sowania w ramach programu „Maluch” zakwaliﬁko-

i klubach dziecięcych.

Ogółem w 2012 r. na program

„Maluch” zaplanowanych jest 40 mln zł.

Natomiast w ramach Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki” 2007–2013, priorytet I: Zatrudnie-

nie i integracja społeczna, działanie 1.5: Wspieranie

522

dzinnego możliwe jest doﬁnansowaniewydatków(do

cych ponoszonych na opiekę nad dziećmi rodziców,

którzy podejmują pracę po przerwie związanej z uro-

dzeniem dziecka i/lub wychowaniem dzieci, a także

usług opiekunów dziennych.

Nabór wniosków w ra-

mach konkursu trwał od 20 lutego do 17 kwietnia

2012 r.

Kwota środków przeznaczonych na doﬁnan-

sowanie realizacji projektów wynosi 150 000 000 zł.

W odpowiedzi na powyższy konkurs wpłynęły 373 wnio-

ski o doﬁnansowanie projektów na łączną kwotę

426 780 715,45 zł.

Wyniki oceny merytorycznej zo-

staną przesłane wnioskodawcom w terminie do 21 sierp-

nia br. Umowy o doﬁnansowanierealizacjiprojektów

rekomendowanych do doﬁnansowaniabędąpodpisa-

ne na przełomie września i października br.

W celu zwiększenia liczby żłobków i klubów dzie-

codawca może zwiększać odpisy na zakładowy fun-

dusz świadczeń socjalnych w celu ﬁnansowaniautwo-

rzenia i funkcjonowania m.in. żłobków oraz klubów

dziecięcych.

Kwota ta stanowi koszt działania przed-

siębiorcy.

Za korzystanie z utworzonego i funkcjo-

nującego ze środków zakładowego funduszu świad-

czeń socjalnych żłobka lub klubu dziecięcego pra-

cownicy wnoszą opłatę w wysokości różnicy pomię-

dzy całkowitym kosztem funkcjonowania żłobka

(wraz z wyżywieniem dzieci) a kosztem pokrywa-

nym ze środków zakładowego funduszu świadczeń

socjalnych.

Pracodawca ma możliwość doﬁnansowa-

nia ze środków ww. funduszu kosztów ponoszonych

przez pracownika na opiekę nad dzieckiem sprawo-

waną m.in. w żłobku lub klubie dziecięcym.

Świad-

czenie takie jest zwolnione z podatku dochodowego

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

przewiduje m.in. wprowadzenie przepisów umożli-

wiających połączenie, w celach organizacyjno-admi-

nistracyjnych, przedszkoli, innych form wychowania

przedszkolnego oraz szkół z instytucjami opieki nad

cjonowanie obecnie istniejących nieformalnych ze-

społów przedszkolno-żłobkowych i może sprzyjać po-

wstawaniu nowych), a także uregulowanie wszyst-

kich wymagań sanitarnych dotyczących żłobków

i klubów dziecięcych w rozporządzeniu wydanym

Ponadto uprzejmie informuję, że na pytanie zada-

ne w interpelacji dotyczące działań przygotowywa-

w zakresie pomocy najuboższym rodzinom odpowiedź

została udzielona pismem, znak: DSR-III-0700-1-68-

-KG/74/12 oraz DSR-III-0700-1-70-KG/75/12.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

(5825)

-5825/12) w sprawie opłat abonamentowych za uży-

wanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych

uprzejmie przekazuję stosowne informacje.

Opłata abonamentowa jest ustawową daniną pu-

zm.) zatwierdzoną przez Komisję Europejską jako

i telewizji publicznej.

Opłata ta pobierana jest za uży-

wanie zarejestrowanego odbiornika radiowego oraz

telewizyjnego.

Należy podkreślić, iż wpływy z ww.

opłat abonamentowych są przeznaczane na realizację

publicznej.

Od opłat abonamentowych uregulowanych w ww.

ustawie odróżnić należy opłaty uiszczane przez abo-

nentów platform satelitarnych i sieci kablowych na

rzecz ich operatorów.

Opłaty te wynikają bowiem

z umowy cywilno-prawnej zawartej dobrowolnie mię-

dzy abonentem a operatorem sieci kablowej i stano-

wią dochód będącego stroną umowy operatora sieci

Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych jest

obowiązkiem ustawowym nałożonym na wszystkie

podmioty używające odbiorników radiowych lub te-

lewizyjnych (domniemywa się, że osoba, która posia-

da odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie

używa tego odbiornika), z wyjątkiem podmiotów zwol-

nionych przez ustawę od opłat abonamentowych.

Obowiązek uiszczania opłat na rzecz operatora sieci

kablowej powstaje w sytuacji, gdy osoba obowiązana

do uiszczania opłat abonamentowych zawiera umowę

cywilno-prawną z operatorem sieci kablowej, na mocy

523

której uzyskuje dostęp do szerszej oferty programo-

wej niż powszechnie dostępną drogą rozsiewczą na-

ziemną.

W takiej sytuacji posiadacz odbiornika ra-

diowo-telewizyjnego zobowiązany jest do uiszczania

opłat abonamentowych na podstawie ustawy o opła-

tach abonamentowych, a także dodatkowo do uisz-

czania opłat na rzecz operatora sieci kablowej.

Podsumowując, warto podkreślić, iż nie każdy jest

abonentem platformy cyfrowej, a więc propozycja pana

posła nie obejmowałaby tej grupy podmiotów, co po-

zbawiałoby to rozwiązanie znamion powszechności.

Propozycja ta nie była rozważana w trakcie dotych-

czasowych wstępnych analiz dotyczących ewentual-

nych zmian regulacji związanych z ﬁnansowaniem

mediów publicznych, odbywających się w Minister-

stwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

nr SPS-023-5826/12, przy którym przesłano inter-

pelację pana posła Józefa Lassoty w sprawie możli-

wości wykorzystania pracy więźniów, uprzejmie in-

formuję, co następuje.

Stosownie do obowiązujących przepisów art. 123a

§ 2 K.k.w. istnieje możliwość nieodpłatnego zatrud-

nienia skazanych przy pracach publicznych na rzecz

konywanych na cele charytatywne, a także przy pra-

niczych wykonywanych na rzecz jednostek organiza-

cyjnych Służby Więziennej.

Zauważyć w tym miejscu

należy, iż przywołany przepis w przedstawionym po-

wyżej brzmieniu obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r.,

albowiem został on znowelizowany na podstawie art. 1

Istotą przywołanej wyżej pracy wykonywanej na

rzecz samorządu terytorialnego, pracy wykonywanej

pożytku publicznego jest jej wykonywanie na cel spo-

łeczny.

Podstawowym beneﬁcjentem tych prac jest

określona społeczność lokalna reprezentowana po-

średnio przez pracodawcę, np. samorząd.

Rudymen-

tarna też cecha tego typu zatrudnienia, jaką jest nie-

odpłatność, daje korzyści ekonomiczne w postaci wy-

miernych oszczędności oraz przynosi pożądane efek-

ty społeczne.

W świetle przywołanego na wstępie

przepisu właściwe organy gminy (wójtowie, burmi-

strzowie i prezydenci miast) mogą kierować skaza-

nych do pracy w podmiotach, dla których organ gmi-

ny jest podmiotem założycielskim.

Takimi podmio-

tami są między innymi ośrodki pomocy społecznej

oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze.

Z istoty też

charakteru wykonywanych zadań przez te jednostki

nym terenie.

Niewątpliwie też w zakresie kompeten-

mocy ludziom dotkniętym przez różnego rodzaju

Zauważyć w tym miejscu należy, iż na dzień 31 stycz-

nia 2012 r. we wszystkich zakładach karnych i aresz-

tach śledczych przebywało łącznie 14 410 osadzonych,

którzy byli nieodpłatnie zatrudnieni, z czego 3495

skazanych zatrudnionych było przy pracach wykony-

wanych na cele publiczne, zaś 819 skazanych zatrud-

nionych było przy pracach wykonywanych na cele

charytatywne.

Pozostali skazani zatrudnieni byli

przy pracach porządkowych i pomocniczych wykony-

wanych na rzecz jednostek organizacyjnych Służby

Więziennej.

W tym też zakresie do prac na cele publiczne

zaliczyć należy zatrudnienie na rzecz organów ad-

ministracji publicznej oraz na rzecz samorządu te-

rytorialnego.

Do prac wykonywanych na rzecz samorządu tery-

torialnego zaliczyć trzeba zatrudnienie w placówkach

oświatowych, obiektach sportowo-rekreacyjnych, pla-

cówkach opiekuńczych i ośrodkach pomocy społecz-

nej.

Skazani zatrudnieni w tych podmiotach wyko-

nują nieodpłatnie prace porządkowe i remontowo-bu-

dowlane, a także porządkują tereny będące w zarzą-

dzie samorządów lokalnych.

Natomiast skazani zatrudnieni przy pracach

na cele charytatywne zatrudnieni są w hospicjach,

domach opieki społecznej i innych tego typu pla-

cówkach.

Podkreślenia wymaga także fakt, iż więziennic-

524

cu 2011 r. zostało zawarte, przy współudziale mini-

stra sprawiedliwości, porozumienie pomiędzy dyrek-

1000 skazanych zaangażowanych było w usuwanie

skutków śnieżyc i nawałnic, jakie wystąpiły na tere-

nie całego kraju.

Uczestnictwo skazanych w wielu

umów pomiędzy administracją jednostek peniten-

cjarnych a lokalnymi władzami.

O istotnym zainteresowaniu zatrudnianiem ska-

zanych przy pracach publicznych świadczyć może

dostrzegalny, systematyczny wzrost poziomu za-

trudnienia, jaki jest obserwowany na przestrzeni

ostatnich lat.

Odwołując się do danych statystycz-

nych, wskazać trzeba, iż w okresie lat 2010–2012

poziom zatrudnienia osadzonych w tej formie przed-

stawiał się następująco: w roku 2010 – 2219 skaza-

nych, w roku 201 1 – 3047 skazanych, w roku 2012

– 3495 skazanych.

Taka sama tendencja wzrostowa występuje w związ-

ku z zatrudnianiem skazanych przy pracach wyko-

nywanych na cele charytatywne.

I tak w roku 2010

zatrudniono 441 skazanych, w roku 2011 – 608 ska-

zanych, zaś w roku 2012 – 819 skazanych.

Reasumując przedstawione powyżej fakty, a jed-

posła Józefa Lassotę pytania, podnieść należy, iż

nieodpłatnego zatrudniania skazanych w sposób ko-

herentny i pełny reguluje powyższą materię, stwa-

zanych na rzecz osób niezaradnych życiowo bądź też

znajdujących się w ciężkiej sytuacji życiowej.

Prace

na rzecz tych właśnie podmiotów mogą wykonywać

bowiem skazani skierowani do pracy na rzecz samo-

rządu terytorialnego, prac wykonywanych na cele

blicznego.

W tym zatem zakresie nie zachodzi potrze-

ba nowelizowania obowiązujących przepisów Kodek-

su karnego wykonawczego.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

smo, nr SPS-023-5830/12, z dnia 21 czerwca 2012 r.

dotyczące interpelacji pani poseł Moniki Wielichow-

wego uprzejmie informuję, co następuje.

deputatu węglowego wymaga składania dodatko-

wych oświadczeń narzuconych przez podmiot wyda-

jący deputat, a dotyczących akcyzy, czy jedynym

stawy wyrobów węglowych, uprzejmie wyjaśniam, iż

przepisy o podatku akcyzowym nie przewidują szcze-

gólnych regulacji w zakresie opodatkowania wyro-

bów węglowych nabywanych w formie deputatu.

Wę-

giel będący przedmiotem deputatu podlega przepi-

som podatku akcyzowego w zakresie wyrobów wę-

glowych na zasadach ogólnych.

z późn. zm.) wyroby węglowe w przypadkach okre-

ślonych w art. 31a ust. 2 ww. ustawy, np. zużywane

przez gospodarstwo domowe, są zwolnione od akcyzy.

Zwolnieniu temu podlegają wyroby węglowe nieza-

leżnie od sposobu ich nabycia.

Jeżeli zatem węgiel

nabyty w formie deputatu zostanie zużyty do celów

opałowych przez gospodarstwo domowe, podlega

zwolnieniu od akcyzy na podstawie art. 31a ust. 2 pkt

3 ww. ustawy.

Ustawa o podatku akcyzowym nie uza-

leżnia powyższego zwolnienia od spełnienia przez

gospodarstwo domowe innych warunków niż zużycie

nabytych wyrobów węglowych zgodnie z ich przezna-

czeniem, tzn. do celów opałowych.

Dokumentem potwierdzającym wydanie wyrobów

węglowych jest dokument dostawy wystawiany przez

podmiot wydający deputat.

Podmiot ten, o ile posiada

status pośredniczącego podmiotu węglowego, jest

zwolniony od akcyzy od wydawanych wyrobów wę-

glowych, jeżeli podmiotem nabywającym jest pod-

miot korzystający ze zwolnienia od akcyzy określony

mowe.

Dołączenie dokumentu dostawy do wydawa-

nych, a tym samym przemieszczanych, wyrobów wę-

glowych przez ten podmiot jest dla niego ustawowym

warunkiem zwolnienia od akcyzy.

W dokumencie dostawy wyrobów węglowych

określa się m.in. przeznaczenie tych wyrobów upraw-

niające podmiot nabywający do zwolnienia od akcyzy.

W świetle art. 32 ust. 11 ustawy o podatku akcyzo-

wym podmiot odbierający wyroby węglowe zwolnione

od akcyzy ze względu na przeznaczenie jest obowią-

zany do potwierdzenia ich odbioru na dokumencie

525

dostawy.

Zatem potwierdzenie odbioru wyrobów wę-

glowych na dokumencie dostawy przez podmiot na-

bywający stanowi jednocześnie potwierdzenie przez

ten podmiot ich przeznaczenia uprawniającego go do

zwolnienia od akcyzy, co tym samym stanowi pod-

stawę do skorzystania ze zwolnienia od akcyzy przez

podmiot wydający te wyroby, zgodnie z art. 31a

ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Jak wynika z powyższego, składanie dodatko-

wych oświadczeń określających cel zużycia wyrobów

węglowych wydawanych w formie deputatu nie jest

konieczne dla skorzystania ze zwolnienia od akcyzy

względem formalnym, jak i praktycznym.

Jednocześnie należy podkreślić, że ustalanie in-

nych niż podatkowe zasad uzyskiwania uprawnień

do otrzymania wyrobów węglowych w formie depu-

tatu węglowego oraz ich wydawania uprawnionym

osobom pozostaje poza kompetencjami ministra ﬁ-

nansów.

Ad 2.

Odpowiadając na pytanie, czy minister ﬁ-

nansów zamierza zaproponować zmiany w ustawie,

które jasno wskazywałyby, czy beneﬁcjentdeputatu,

przekazując go osobie trzeciej, jest zobowiązany do

płacenia akcyzy, uprzejmie wyjaśniam, iż obowiązu-

jące przepisy akcyzowe dostatecznie regulują powyż-

szą kwestię.

akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest

użycie wyrobów węglowych do celów innych niż wska-

użycie uważa się m. in. sprzedaż wyrobów węglowych

przez podmiot korzystający ze zwolnienia, o którym

podmiotem węglowym, zamiast użycia go do celów

zwolnionych.

Natomiast zgodnie z art. 9a ust. 2 ww. ustawy za

sprzedaż wyrobów węglowych uznaje się ich:

— sprzedaż, w rozumieniu przepisów ustawy

— zamianę, w rozumieniu przepisów ustawy

— wydanie w zamian za wierzytelności,

— wydanie w miejsce świadczenia pieniężnego,

— darowiznę, w rozumieniu przepisów ustawy

czynności,

— przekazanie lub wykorzystanie na potrzeby re -

prezentacji albo reklamy,

— przekazanie przez podatnika na potrzeby oso -

biste podatnika, wspólników, udziałowców, akcjona-

riuszy, członków spółdzielni i ich domowników, człon-

— użycie na potrzeby prowadzonej działalności

gospodarczej.

Stąd też węgiel będący przedmiotem deputatu

podlega przepisom podatku akcyzowego w zakresie

wyrobów węglowych.

Natomiast kwestia sposobu uzy-

skiwania uprawnień do otrzymania wyrobów węglo-

wych w formie deputatu węglowego oraz możliwości

obrotu tymi uprawnieniami pozostaje poza kompe-

tencjami Ministerstwa Finansów.

W przypadku zatem, gdy podmiot prowadzący dzia-

łalność gospodarczą jako pośredniczący podmiot wę-

glowy jest dysponentem deputatu węglowego i sprze-

daje węgiel z tego deputatu osobie trzeciej, korzysta-

ww. ustawy, będzie korzystał ze zwolnienia od akcy-

zy określonego w art. 31a ust. 1 tej ustawy.

Nato-

miast, gdy podmiot pośredniczący będący dysponen-

tem deputatu węglowego przekazuje ten deputat oso-

bie, która nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa

w art. 31a ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, bę-

dzie on obowiązany do złożenia właściwemu naczel-

nikowi deklaracji podatkowej i zapłaty akcyzy z tego

tytułu.

Do zapłaty akcyzy zobowiązany będzie rów-

nież podmiot, który uzyskał węgiel z deputatu i nie

jest jednocześnie podmiotem pośredniczącym oraz

nie zużywa węgla zgodnie z przeznaczeniem, lecz do-

konuje jego odsprzedaży.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Grudziądz (5834)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Janusza Dzięcioła, posła na Sejm RP,

gnaturze: SPS-023-5834/12, w sprawie budowy II eta-

pu średnicówki Grudziądz, bardzo proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

Do chwili obecnej dla żadnego z etapów projektu pn.

„Budowa trasy średnicowej etap II – od ul. Droga Łą-

kowa do węzła A1 Grudziądz” nie została podpisana

umowa o doﬁnansowanieześrodkóweuropejskich.

W przypadku ww. projektu, planowanego do współ-

ﬁnansowaniaześrodkówunijnychwramachProgra-

mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”,

umowa o doﬁnansowaniebędziezawieranapomiędzy

beneﬁcjentemprojektu,tj.gminą-miastemGrudziądz,

a instytucją wdrażającą, której rolę pełni Centrum

Unijnych Projektów Transportowych (CUPT), po po-

zytywnej ocenie przez CUPT złożonego przez beneﬁ-

cjenta wniosku o doﬁnansowanie.

526

Umowa o doﬁnansowaniestanowiformalnąpod-

stawę egzekwowania od beneﬁcjentazawartychwniej

zobowiązań, w tym realizacji projektu zgodnie z usta-

lonym harmonogramem.

Ewentualne zapisy dotyczące sankcji ﬁnansowych

z tytułu opóźnień w realizacji przedsięwzięcia powin-

ny znajdować się w umowie na roboty budowlane,

która została zawarta pomiędzy inwestorem, tj. gmi-

ną-miastem Grudziądz, a wykonawcą robót.

Mając

powyższe na uwadze, w przypadku zainteresowania

pana posła szczegółami ww. umowy wskazany jest

bezpośredni kontakt z władzami miasta Grudziądz.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

-5835/12) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

pana Marka Łapińskiego w sprawie projektu ustawy

o policji municypalnej, uprzejmie informuję, że do

dnia dzisiejszego do MSW nie został przekazany pro-

jekt przedmiotowego aktu prawnego.

Mając na uwa-

dze powyższe, nie jest możliwe ustosunkowanie się

do zagadnień zawartych w wystąpieniu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

ści Kórnik na dwie odrębne miejscowości Kórnik

wiam następujące informacje.

Wniosek Rady Miejskiej w Kórniku o podział

miejscowości Kórnik na dwie odrębne miejscowości

o nazwach Kórnik, stanowiącej miasto i Bnin, stano-

wiącej obecnie część miasta Kórnik oraz nadanie

Bninowi statusu miasta wpłynął do ministra admi-

nistracji i cyfryzacji przy piśmie wojewody wielkopol-

skiego z dnia 27 kwietnia 2012 r.

Przedmiotowy

wniosek został poddany analizie pod względem jego

zgodności z wymogami obowiązujących przepisów

Należy zauważyć, iż ww. sprawa była dwukrotnie

przedmiotem wniosków kierowanych do ministra

w roku 2005 oraz w roku 2006, które zostały nega-

tywnie rozpatrzone przez Radę Ministrów z uwagi

na następujące argumenty:

a) Sytuacja wynikająca z przeprowadzenia tej zmia-

ny byłaby precedensem, gdyż nie ma takiego przypad-

ku w Polsce, aby na terenie jednej gminy znajdowały

rzyszyło ustanawianie samorządu miejskiego z od-

rębnymi władzami − w omawianym przypadku po-

wstałaby sytuacja funkcjonowania dwóch miast po-

siadających wspólne władze).

b) Bnin po dokonaniu wnioskowanej zmiany jako

jednostka administracyjna gminy Kórnik w stosun-

kach zewnętrznych reprezentowany byłby i tak przez

władze Kórnika.

c) Proces urbanizacji miast, który jest zjawiskiem

stek mniejszych (przylegających do granic miasta

słanek do dzielenia miasta na mniejsze organizmy

miejskie.

Z tego też względu w omawianym przypad-

ku wydaje się celowe utrzymanie dotychczasowego

układu miasta Kórnik.

Należy podkreślić, że złożony w 2012 r. do Mini-

sterstwa Administracji i Cyfryzacji wniosek Rady

Miejskiej w Kórniku nie zawiera nowych argumen-

tów w sprawie.

Dlatego też znalazł się w grupie wnio-

sków rekomendowanych do negatywnego rozpatrze-

nia.

Ostateczną decyzję w sprawie nadania Bninowi

statusu miasta podejmie Rada Ministrów w terminie

mieszkańcy Bnina swoją odrębność obszarową mogą

527

uzyskać poprzez ustanowienie jednostki pomocniczej

obejmującej wnioskowany teren.

Zgodnie bowiem

gmina może tworzyć jednostki pomocnicze: sołectwa

Pomocniczy charakter danych jednostek wyraża się

w przejmowaniu od gminy na podległym im obszarze

zadań publicznych i związanych z nimi kompetencji,

przez co de facto wspierają gminę w wykonywaniu jej

zadań.

Jednostki pomocnicze mają własne statuty,

odrębne od statutu gminy, określające organizacje

i zakres działania tych jednostek (vide: art. 35 usta-

wy o samorządzie gminnym), a także własne władze

uchwałodawcze i wykonawcze (vide: art. 36 i 37 usta-

wy o samorządzie gminnym).

Ponadto jednostki po-

mocnicze mogą prowadzić na zasadach określonych

w statucie gminy gospodarkę ﬁnansowąwramach

budżetu gminy (vide: art. 51 ust. 3 ustawy o samo-

rządzie gminnym).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

podsekretarza stanu

znak SPS-023-5838/12, dotyczące interpelacji posła

Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie planów utwo-

rzenia obowiązkowych kont bankowych dla osób po-

bierających świadczenia emerytalne uprzejmie pro-

Z uwagi na charakter świadczeń emerytalno-ren-

towych fundamentalną zasadą, na której powinny

być oparte regulacje prawne dotyczące zasad wypła-

ty tych świadczeń, powinno być umożliwienie świad-

czeniobiorcom dokonania wyboru najbardziej dla

nich dogodnej formy odbioru emerytury bądź renty.

Zgodnie z podstawową regulacją w tym zakresie,

wypłaca się osobom uprawnionym, za pośrednictwem

Przepisy obowiązującego prawa regulującego za-

sady wypłat świadczeń emerytalno-rentowych zosta-

ły zatem skonstruowane z pełnym poszanowaniem

wyżej określonej zasady.

Wyboru pomiędzy transak-

cją gotówkową (dostarczenie świadczenia do domu

przez listonosza) a bezgotówkową (na rachunek

w banku) dokonuje sam zainteresowany.

Niemniej jednak należy zauważyć, że wpisując się

w założenia „Programu rozwoju obrotu bezgotówko-

wego w Polsce na lata 2010–2013”, w okresie od dnia

15 października 2010 r. do dnia 28 lutego 2011 r.

Za-

kład Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził wraz

z Bankiem Handlowym w Warszawie SA oraz Ban-

kiem Pocztowym SA ograniczony terytorialnie projekt

w zakresie możliwości otrzymywania świadczeń na

rachunki bankowe.

W ramach pilotażu realizowanego

na terenie Trójmiasta oraz Łodzi przesłane zostały do

„nieubankowionych” świadczeniobiorców informacje

dotyczące rachunków bankowych o podstawowej funk-

cjonalności, a także odbyły się spotkania przedstawi-

cieli obydwu banków ze świadczeniobiorcami w celu

przedstawienia i omówienia ofert.

W ramach przepro-

wadzonej akcji otwartych zostało ponad tysiąc ra-

chunków bankowych, których posiadacze zostali zwol-

nieni do końca 2012 r. z opłat za ich prowadzenie oraz

za wydanie i obsługę kart płatniczych.

Wykorzystując doświadczenia uzyskane w trakcie

projektu pilotażowego, w dniu 21 czerwca 2011 r. za-

kład ogłosił ogólnopolski konkurs na sposób efektyw-

nego dotarcia i zachęcenia świadczeniobiorców ZUS

do korzystania z bezgotówkowej formy pobierania

świadczeń.

Spośród zgłoszonych prac konkursowych wybra-

no propozycje Banku Pekao SA oraz konsorcjum

Banku Pocztowego SA i Poczty Polskiej SA, które

wyróżniły się m.in.:

— wysokim stopniem rozpoznania potrzeb grupy

docelowej,

— dostosowaniem głównych funkcjonalności

produktu do potrzeb i możliwości grupy docelowej,

w tym szeroką siecią terenowych placówek banko-

wych i partnerskich oraz rozbudowaną siecią bezpro-

wizyjnych bankomatów,

— dostosowaniem strategii marketingowej do po -

trzeb grupy docelowej,

— wiarygodnością realizacji przedstawionych pro -

jektów.

Realizując założenia projektu, Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych udostępnił w swoich jednostkach

terenowych stanowiska robocze dla pracowników

obydwu laureatów.

Dzięki temu świadczeniobiorcy

odwiedzający placówki zakładu mogą uzyskać wy-

czerpujące informacje na temat oferowanych produk-

tów oraz otworzyć rachunek bankowy.

W ramach

działań edukacyjnych obydwaj laureaci organizują

528

spotkania w uniwersytetach trzeciego wieku, domach

seniora oraz środowiskach emeryckich.

Także w trak-

cie dnia seniora, który w bieżącym roku został zor-

ganizowany przez ZUS w dniu 14 czerwca, zakład

wraz z obydwoma bankami przygotował i przedsta-

wił przybyłym świadczeniobiorcom prezentacje na

temat rachunków bankowych.

Na zakończenie pragnę ponownie podkreślić, że

skorzystanie z rachunków bankowych, tak oferowa-

nych w ramach projektów wspieranych przez ZUS,

jak i pozostałych, jest dobrowolne, a Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych dąży do zapewnienia swoim świad-

czeniobiorcom wiedzy, która pozwoli na świadomy

wybór optymalnego, z punktu widzenia indywidual-

nego emeryta lub rencisty, sposobu otrzymywania

należnego świadczenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

gi Pszczyna – Racibórz, uprzejmie przekazuję nastę-

pujące wyjaśnienia.

ﬁnansowaniabudowy,przebudowy,remontu,utrzy-

w wysokości 8 470 tys. zł,

wości Pszczyna – rejon projektowanego węzła drogo-

Należy zauważyć, że w przypadku realizowania

zadania zgodnego z wyżej przytoczonymi przepisami

ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorial-

nego planowana droga Pszczyna – Racibórz będzie

529

objęta możliwością ubiegania się o doﬁnansowanie

inwestycji z ww. rezerwy subwencji ogólnej.

Odnosząc się do propozycji ﬁnansowaniabudowy

drogi Pszczyna – Racibórz na zasadach analogicz-

nych do ﬁnansowania drogowej trasy średnicowej,

informuję, że budowę drogowej trasy średnicowej Ka-

towice – Gliwice rozpoczęto w 1986 r.

Drogowa trasa

średnicowa do końca 1998 r. realizowana była jako

inwestycja centralna ówczesnego wojewody katowic-

kiego – jako droga wojewódzka.

Z dniem 1 stycznia

1999 r., po wprowadzeniu reformy ustrojowej pań-

stwa, z mocy prawa stała się drogą powiatową.

Z dniem 1 stycznia 2006 r. istniejący wówczas odci-

nek drogowej trasy średnicowej od drogi krajowej

nr 79 w Katowicach do drogi wojewódzkiej nr 925

w Rudzie Śląskiej został zaliczony przez Sejmik Woje-

wództwa Śląskiego do kategorii dróg wojewódzkich.

Mając na uwadze powyższe, informuję, że model

ﬁnansowaniaDTŚjestwynikiemzmianustrojowych

państwa, do których doszło w trakcie realizacji przed-

miotowej inwestycji.

Jest to jedyny taki przypadek,

który ze względu na swoją specyﬁkęnieznajdujeod-

zwierciedlania w ﬁnansowaniu innych inwestycji

drogowych w Polsce.

Jednocześnie zauważam, że resort transportu,

rządy.

Z poważaniem

upadłości konsumenckiej (5845)

w sprawie funkcjonowania instytucji upadłości kon-

sumenckiej, uprzejmie informuję, co następuje.

Instytucja upadłości osoby ﬁzycznejnieprowadzą-

cej działalności gospodarczej, zwana potocznie „upa-

dłością konsumencką”, została wprowadzona do pol-

nych (Dz. U. Nr 234, poz. 1572), która weszła w życie

Ze względu na społeczne oczekiwania, które wią-

zano z wprowadzeniem możliwości ogłoszenia upa-

dłości konsumenckiej, postępowania w tych sprawach

pozostają nieprzerwanie w sferze zainteresowania

Ministerstwa Sprawiedliwości.

Monitorowany jest

wpływ wniosków o ogłoszenie upadłości oraz liczba

ogłaszanych upadłości.

Z danych statystycznych wynika, że do dnia 31 grud-

nia 2011 r. do sądów wpłynęło 1875 wniosków o ogłosze-

nie upadłości konsumenckiej, natomiast upadłość zosta-

ła ogłoszona w 36 sprawach.

Ponadto z badań przepro-

wadzonych na zlecenie ministra sprawiedliwości przez

Instytut Wymiaru Sprawiedliwości wynika, że w okresie

od dnia 31 marca 2009 r. do dnia 1 czerwca 2010 r. oko-

ło 51% wszystkich wniosków o ogłoszenie upadłości kon-

sumenckiej zostało zwróconych z powodu różnego rodza-

ju braków formalnych, a ok. 45% oddalonych z powodu

braku wystarczającego majątku na pokrycie kosztów

postępowania.

W tej sytuacji za zasadny należy uznać pogląd, że

regulacja dotycząca upadłości konsumenckiej nie speł-

niła pokładanych w niej nadziei, że rozwiąże problem

nadmiernego zadłużenia polskiego społeczeństwa.

Uprzejmie informuję, że widząc pilną potrzebę

wym obejmujących nie tylko postępowanie upadło-

ściowe wobec osób ﬁzycznychnieprowadzącychdzia-

łalności gospodarczej, ale również wobec przedsię-

biorców, w maju br. minister sprawiedliwości powołał

zespół do spraw nowelizacji Prawa upadłościowego

zane z szeroko pojętym procesem upadłościowym

wokaci, radcowie prawni, eksperci oraz pracownicy

Prace zespołu – w zakresie obejmującym upa-

dłość konsumencką – zmierzają przede wszystkim

w kierunku złagodzenia kryteriów dostępności do

przygotowywanych zmian jest zatem zbieżny z ocze-

kiwaniami wskazanymi w interpelacji.

Zgodnie z har-

monogramem prac propozycje zmian będą przygo-

towane w IV kwartale br.

Wyrażam przekonanie, że wprowadzenie wska-

zanych zmian znacznie uatrakcyjni postępowanie

i w większym stopniu będzie zgodne z oczekiwaniami

związanymi z instytucją upadłości konsumenckiej,

co w efekcie zwiększy liczbę osób, które zdecydują

się na skorzystanie z tej drogi jako prowadzącej do

wyjścia ze spirali zadłużenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 10 lipca 2012 r.

530

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

SPS-023-5848/12, w sprawie opóźnień w budowie au-

tostrady A1 na odcinku Toruń – Stryków, przedsta-

wiam poniżej informacje i wyjaśnienia na temat za-

awansowania interesującej pana posła budowy auto-

strady A1.

Interesujący pana posła odcinek autostrady A1 na

odcinku Toruń – Stryków został ujęty w „Programie

budowy dróg krajowych” na lata 2011–2015 (uchwa-

duje się aktualnie w realizacji.

Został podzielony na

6 pododcinków realizacyjnych.

Poniżej przedstawiam

informację na temat stanu zaawansowania realizacji

poszczególnych kontraktów.

Odcinek węzeł Czerniewice – węzeł Odolion oraz

Przedmiotową inwestycję realizuje konsorcjum

ﬁrm:SRBCivilEngineeringLimited–lider,PBG

SA, Aprivia SA, Hydrobudowa Polska SA, John Sisk

& Son Limited.

W dniu 4 czerwca 2012 r. ukazał się komunikat,

że zarządy spółek PBG SA, Hydrobudowy Polska SA

i Aprivii SA podjęły decyzję o złożeniu wniosku o upa-

dłość z możliwością zawarcia układu.

Zgodnie z oświad-

czeniem wykonawcy powodem złożenia wniosku była

trudna sytuacja ﬁnansowa wynikająca z realizacji

kapitałochłonnych kontraktów drogowych, brak cał-

kowitego rozliczenia robót na kontrakcie dotyczącym

budowy Stadionu Narodowego oraz przeciągające się

rozmowy z bankami na temat pozyskania ﬁnanso-

wania.

Do czasu ustanowienia zabezpieczeń banki

zablokowały konta spółek, co znacznie utrudnia re-

alizację kontraktów.

W dniu 13 czerwca 2012 r.

Sąd Rejonowy w Po-

znaniu ogłosił upadłość PBG SA z możliwością za-

warcia układu.

Jednocześnie Zarząd Hydrobudowy

Polska SA poinformował o wydaniu w dniu 11 czerw-

ca 2012 r. przez Sąd Rejonowy w Poznaniu postano-

wienia o ogłoszeniu upadłości spółki z możliwością

zawarcia układu.

W dalszym ciągu oczekiwane jest

postanowienie sądu w sprawie wniosku o upadłość

Zamawiający, tj. Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

jowych i Autostrad, nadal nie otrzymał oﬁcjalnego

stanowiska wykonawcy w związku ze złożonymi

wnioskami o upadłość układową trzech członków

konsorcjum.

Zaawansowanie rzeczowe inwestycji wynosi około

60% (według stanu na dzień 24 czerwca 2012 r.).

Ro-

boty budowlane prowadzone są głównie na obiektach

mostowych przez ﬁrmę John Sisk & Son Limited

oraz roboty ziemne przez SRB Civil Engineering Li-

mited.

Termin zakończenia budowy zgodnie z umową

upłynie z dniem 14 września 2012 r.

Szacuje się, że

opóźnienie na kontrakcie wynosi ok. 3 miesiące.

Za-

pewnienie pełnej mobilizacji robót umożliwi zakoń-

czenie robót do końca br.

Odcinek III: węzeł Brzezie – węzeł Kowal

Przedmiotową inwestycję realizuje konsorcjum

ﬁrm:PBGSA–lider,ApriviaSA,HydrobudowaPol-

ska SA, SRB Civil Engineering Limited, John Sisk

& Son Limited.

W związku z upadłościami ﬁrmopisanymiwpo-

przednim kontrakcie na kontrakcie pozostały ﬁrmy

SRB Civil Engineering Limited i John Sisk & Son

Limited.

Zauważalna mobilizacja na kontrakcie obniżyła

się z chwilą ogłoszenia upadłości ﬁrm,którewcho-

dziły w skład konsorcjum.

Zaawansowanie rzeczowe

inwestycji wynosi ok. 50% (według stanu na dzień

3 miesiące.

Zapewnienie pełnej mobilizacji robót umoż-

liwi zakończenie robót do końca br.

Odcinek węzeł Kowal – węzeł Sójki

Przedmiotową inwestycję realizuje konsorcjum

ﬁrm:SRBCivilEngineeringLtd.,partnerzy:John

Sisk & Son Ltd, Roadbridge, Budbaum SA.

Na przedmiotowym kontrakcie w związku z upa-

dłością ﬁrmyBudbaumSAliderkonsorcjumzostał

zmuszony do przejęcia zadań ﬁrmy,którauległali-

kwidacji.

Zaawansowanie rzeczowe inwestycji szacuje się

na około 84% (według stanu na dzień 24 czerwca

2012 r.).

Zgodnie z zawartym aneksem do umowy

termin kontraktowy upływa z dniem 31 lipca 2012 r.

Z uwagi na fakt, iż opóźnienie robót nie jest zbyt duże

a mobilizacja wykonawcy jest zadowalająca, planuje

się zakończenie tego odcinka do 15 września br.

W związku z opóźnieniami na 3 ww. kontraktach

dyrektor generalny ﬁrmySRBCivilEngineeringpan

Tom Costello w dniu 22 czerwca br. złożył oświadcze-

nie, w którym zapewnił o pełnym zaangażowaniu

w ukończenie wszystkich trzech realizowanych kon-

traktów na autostradzie A1 oraz że ﬁrmaSRBnie

ma zamiaru opuścić placu budowy żadnego z reali-

zowanych odcinków.

Jednocześnie stwierdził, iż obec-

ne spowolnienie robót na dwóch najbardziej opóźnio-

nych odcinkach dotyczy jedynie krótkiego okresu

potrzebnego na reorganizację robót.

Odcinek węzeł Sójki – węzeł Kotliska

Inwestycję realizuje konsorcjum ﬁrm:PoldimSA,

Bogl a Krysl k.s.

Tarnowski sąd okręgowy ogłosił

upadłość likwidacyjną spółki budowlanej Poldim SA.

Zarząd Bogl a Krysl poinformował, że ﬁrmapotrze-

buje ok. 2 tygodni na podjęcie decyzji w sprawie prze-

531

jęcia kontraktu i dokończenia budowy.

Zaawansowa-

nie rzeczowe inwestycji szacuje się na ok. 67,3% (we-

Należy wskazać, iż w czasie realizacji kontraktu

we w miesiącach listopadzie i grudniu 2010 r., które

cach.

Prace w szczególności utrudniał wysoki poziom

wód w okolicy rzeki Ochni, który opóźnił roboty na

obiekcie MA-217.

Ponadto przyczyną opóźnień na

kontrakcie były błędy organizacyjne oraz brak odpo-

wiedniej ilości ludzi i sprzętu do prowadzenia wszyst-

kich asortymentów robót.

Problemy w wykonawstwie

pogłębiały problemy ﬁnansoweliderakonsorcjum.

kontraktowy upłynął z dniem 14 czerwca 2012 r.

Sza-

cuje się, iż możliwym terminem wystawienia świa-

dectwa przejęcia jest data 15 października 2012 r., a od-

danie inwestycji do użytku – 15 listopada br.

W związku z małą ilością podwykonawców robót

drogowych inżynier kontraktu wezwał wykonawcę do

zintensyﬁkowaniadziałańwceluzawarciawiększej

ilości umów podwykonawczych na roboty drogowe.

Odcinek węzeł Kotliska – węzeł Piątek

Inwestycję realizuje konsorcjum ﬁrm:SandoBu-

downictwo Polska sp. z o.o. oraz Construcciones San-

chez Dominguez-Sando SA.

Zaawansowanie rzeczo-

we inwestycji szacuje się na ok. 88,8% (według stanu

Termin kontraktowy upłynął 1 lipca 2012 r., na-

tomiast planowana data oddania inwestycji do użyt-

kowania to 15 sierpnia br.

Opóźnienia na kontrakcie spowodowane są bra-

drogowych.

Występują braki w dostawach materia-

łów.

Jednocześnie w czasie realizacji kontraktu wy-

stąpiły wyjątkowo niekorzystne warunki pogodowe

wysoki poziom wód gruntowych i problemy z odwod-

nieniem terenu oraz szeroki zakres prac archeolo-

gicznych.

Do wykonawcy inżynier kontraktu wystosował kil-

kanaście powiadomień o roszczeniach zamawiającego,

w tym większość dotyczyła nienależytej mobilizacji

zasobów ludzkich, sprzętowych i materiałowych.

Odcinek węzeł Piątek – węzeł Stryków

Inwestycję realizuje konsorcjum ﬁrm: Johann

Bunte Bauunternehmung GmbH&Co.KG, Bunte

Polska sp. z o.o., Przedsiębiorstwo Robót Mostowych

Mosty-Łódź SA, Przedsiębiorstwo Budowy Dróg i Mo-

stów ERBEDIM sp. z o.o., Przedsiębiorstwo Usług

Technicznych INTERCOR sp. z o.o.

Zaawansowanie rzeczowe inwestycji szacuje się na

Termin kontraktowy upływa w lipcu br. Szacowane

opóźnienie na kontrakcie wynosi ok. 2 miesięcy.

Na kontrakcie wystąpiły opóźnienia spowodowa-

ne m.in. opisanymi powyżej wyjątkowo niekorzyst-

nymi warunkami pogodowymi.

Ponadto wstrzymane

W celu nadrobienia opóźnień inżynier kontraktu

wielokrotnie wzywał wykonawcę do opracowania

programu naprawczego w celu zminimalizowania

opóźnień na kontrakcie.

Reasumując, chciałbym zapewnić, iż występujące

na ww. kontraktach opóźnienia nie są zależne od in-

westora.

Zamawiający, tj. Generalna Dyrekcja Dróg

Krajowych i Autostrad, prowadzi stały i bieżący nad-

zór oraz monitoring nad postępem prac na poszcze-

gólnych zadaniach i podejmuje działania w celu zmo-

bilizowania wykonawców do nadrabiania opóźnień.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

-5851/12, przedstawiam odpowiedź na interpelację

posłów Michała Jacha, Joachima Brudzińskiego oraz

Leszka Dobrzyńskiego dotyczącą ogłoszonego przez

Grupę Acron wezwania do zapisywania się na sprze-

daż akcji Grupy Zakłady Azotowe w Tarnowie – Mo-

ścicach SA.

wym Ministerstwo Skarbu Państwa ogłosiło, że nie

odpowie pozytywnie na wezwanie Grupy Acron na

sprzedaż akcji Zakładów Azotowych w Tarnowie

– Mościcach SA.

Pozytywna odpowiedź na wezwanie

Grupy Acron (dotyczące akcji Grupy Zakłady Azo-

towe w Tarnowie – Mościcach SA), mogłaby zagrozić

realizacji ogłoszonej nowej strategii spółki.

Mogłaby

miotów wielkiej chemii i ich dostawców.

Ministerstwo Skarbu Państwa zamieściło w przy-

wołanym komunikacie informacje, że z zainteresowa-

niem przyjęło uaktualnienie strategii Zakładów Azo-

towych w Tarnowie – Mościcach SA i będzie wspierać

działania spółki prowadzące do jej realizacji.

532

MSP pozytywnie ocenia zaprezentowaną wizję

ścicach SA oraz dalszej konsolidacji sektora che-

micznego.

Tworzenie zdywersyﬁkowanegoproduk-

towo podmiotu o skali europejskiej w ocenie MSP

powinno prowadzić do trwałego wzrostu wartości

Grupy Zakłady Azotowe w Tarnowie – Mościcach SA

oraz innych aktywów Skarbu Państwa.

Działania mające na celu zabezpieczenie pozycji

i interesu Skarbu Państwa zostały podjęte z chwilą

ogłoszenia wezwania.

Z natury rzeczy przyjęta

strategia musi pozostać sprawą poufną.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

miejscowego planu

skiego oraz pana Wojciecha Penkalskiego w sprawie

rowania przestrzennego, którą otrzymaliśmy wraz

-023-5854/12, uprzejmie informuję jak poniżej.

Z uwagi na fakt, iż treść aktualnie przesłanej in-

terpelacji poselskiej oraz sformułowane w niej pyta-

nia są tożsame z interpelacją, którą otrzymaliśmy

-023-5300/12, przesłanym zgodnie z kompetencjami

przy piśmie podsekretarza stanu w Ministerstwie

2012/EW, (wpływ MTBiGM – 14.06.2012, Docman

1217291), jak również przy piśmie ministra rozwoju

-0700-108(1)-BB/12, (wpływ MTBiGM – 18.06.2012,

Docman 1217970), niniejszym potwierdzam swoje

stanowisko w przedmiotowym zakresie wyrażone

w odpowiedzi na poprzednią interpelację posła To-

skierowanym do Pani Marszałek z dnia 21 czerwca

br., znak: BP-1ml-0701-17/12, l.dz.: 2678, dot: SPS-

-023-5300/12, którego kopię załączam*

)

.

Z wyrazami szacunku

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

ca 2012 r. (znak: SPS-023-5855/12) interpelację pana

uprzejmie informuję.

W aktualnym stanie prawnym zasady orzekania

kowania do stopnia niepełnosprawności regulują

zm.).

Natomiast kryteria oceny niepełnosprawności

dzieci zawarte są w rozporządzeniu ministra pracy

Naruszenie sprawności organizmu służące dia-

gnozie orzeczniczej ustalającej niepełnosprawność

jest podstawą do określenia ograniczeń, jakich do-

znaje osoba w samodzielnej egzystencji lub pełnieniu

ról społecznych.

Decyzja o zaliczeniu osoby do odpo-

wiedniego stopnia niepełnosprawności nie tylko po-

twierdza samą niepełnosprawność, wskazuje również

*

)

Patrz Aneks do Sprawozdania Stenograﬁcznegoz17.po-

siedzenia Sejmu, str. 1077.

533

znanych na podstawie odrębnych przepisów (m. in.

z zakresu pomocy społecznej, świadczeń rodzinnych,

dodatków mieszkaniowych), wspierających osoby nie-

pełnosprawne w życiu osobistym lub społecznym.

Niepełnosprawność bowiem to – zgodnie z deﬁnicją

nych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia

Pragnę podkreślić, iż każdy wniosek o wydanie

sad w oparciu o wskazane przepisy prawa.

Zgodnie

z powyższym osoby, które nie ukończyły 16. roku ży-

cia, zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli

o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 mie-

sięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choro-

by lub uszkodzenia organizmu, powodującą koniecz-

ność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy

w danym wieku (art. 4a ust. 1 ww. ustawy).

Zaś

u osób, które ukończyły 16. rok życia, zgodnie z art. 3

ust. 1 przedmiotowej ustawy, ustala się trzy stopnie

niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany, lekki.

Przesłanki kwaliﬁkowania do określonego stopnia

niepełnosprawności zawarte są w ich deﬁnicjach(art.4

ust. 1–3 ww. ustawy) oraz w rozporządzeniu ministra

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza

runkach pracy chronionej i wymagającą, w celu peł-

nienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

nienia ról społecznych.

Zaliczenie osoby zainteresowanej do znacznego

dawcy niezapewniającego warunków pracy chronio-

nej, w przypadkach:

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza

dującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wy-

konywania pracy w porównaniu ze zdolnością, jaką

wykazuje osoba o podobnych kwaliﬁkacjachzawodo-

wych z pełną sprawnością psychiczną i ﬁzyczną,lub

mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dają-

ce się kompensować za pomocą wyposażenia w przed-

mioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki

techniczne.

Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z prze-

pisami § 3 ust. 4–6 rozporządzenia ministra gospo-

niepełnosprawności naruszenie sprawności organi-

zmu uważa się za:

1) trwałe (stałe), jeżeli według wiedzy medycznej

2) okresowe, jeżeli według wiedzy medycznej może

Stopień niepełnosprawności osoby zainteresowa-

pełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony,

dziecko 16. roku życia.

Jednakże pomimo że przesłanki służące ustaleniu

okresu, na jaki wydawane jest orzeczenie, determi-

nowane są w pierwszej kolejności kryterium medycz-

nym, to określenie czasookresu, na jaki wydawane

jest orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawno-

ści, musi uwzględniać fakt wpływu naruszenia spraw-

ności organizmu na zakres wypełniania ról społecz-

nych określany poprzez stopień ograniczeń funkcjo-

nalnych zawarty w deﬁnicjikażdegozestopniniepeł-

nosprawności.

W związku z czym w przypadku orze-

czeń wydawanych na czas określony może nastąpić

zmiana ograniczeń funkcjonalnych, w następstwie

m.in. rehabilitacji, skutkująca nie tylko zmianą stop-

nia niepełnosprawności na niższy, ale nawet utratą

statusu osoby niepełnosprawnej.

Pragnę zapewnić, iż składy orzekające: zarówno

pełnosprawności jako – pierwszej instancji, jak i wo-

jewódzkich zespołach do spraw orzekania o niepeł-

nosprawności – jako drugiej instancji przy orzekaniu

o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawno-

ści są obowiązane do przestrzegania powyższych jed-

nolitych kryteriów kwaliﬁkacjidostatusuosóbnie-

pełnosprawnych zarówno w zakresie ustaleń doty-

czących w przypadku dziecka niepełnosprawności,

w przypadku osoby, która ukończyła 16. rok życia,

stopni niepełnosprawności, jak również przewidywa-

nego okresu trwania niepełnosprawności lub stopnia

niepełnosprawności.

Jednocześnie chciałbym zwrócić uwagę na nie-

prawdziwą, aczkolwiek powszechnie funkcjonującą

w świadomości społecznej okoliczność utożsamiania

choroby i towarzyszących jej skutków z niepełno-

sprawnością.

Tymczasem pragnę wyraźnie podkre-

znacznikiem niepełnosprawności, bowiem orzecznic-

two o niepełnosprawności uwzględnia zarówno ﬁ-

zyczne, psychiczne, jak i społeczne aspekty funkcjo-

534

nowania człowieka.

Przyjęte zasady orzekania ozna-

czają, iż orzekanie o niepełnosprawności ma charak-

ter kompleksowy.

Wystąpienie tylko jednego z ele-

mentów, np. naruszenia sprawności organizmu (po-

tocznie utożsamianego z chorobą), nie musi zatem

ścią.

Natomiast intensywność tego czynnika nie

ność, jeżeli w następstwie jego występowania nie do-

chodzi do istotnych ograniczeń w sferze społecznej

kanej, ale oceną ograniczeń w możliwości jej funkcjo-

nowania w życiu społecznym i zawodowym – będą-

cych następstwem naruszenia sprawności organi-

zmu.

I w takim też kontekście należy postrzegać

okres, na jaki wydawane jest orzeczenie o niepełno-

sprawności lub o stopniu niepełnosprawności.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, iż proces orzeka-

nia jest działaniem o charakterze autonomicznym ze

rym jest każdorazowo indywidualna osoba, co ozna-

cza, iż każda osoba musi być traktowana indywidu-

alnie, nie ma więc możliwości porównywania kon-

kretnych orzeczeń we wskazanych przez pana posła

Łukasza Krupę schorzeniach: cukrzycy, astmie czy

wadach wzroku.

Ponadto zapewnieniu prawidłowości orzekania

o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawno-

ści służy mechanizm instancyjnej kontroli wydawa-

nia orzeczeń polegający na weryﬁkacjiorzeczeńprzez

organ wyższego stopnia.

Zgodnie z przepisami usta-

nicze jest zespołowe i dwuinstancyjne.

Organami

właściwymi do spraw orzekania o niepełnosprawno-

ści są:

— powiatowe zespoły do spraw orzekania o nie -

pełnosprawności – jako pierwsza instancja,

pełnosprawności – jako druga instancja.

Od orzecze-

nia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do

Jednocześnie pragnę poinformować, że zapewnie-

niu poprawnego działania systemu orzekania o nie-

pełnosprawności służy szereg instrumentów nadzoru

realizowanych przez pełnomocnika rządu do spraw

osób niepełnosprawnych oraz wojewodów.

Zgodnie

rządu do spraw osób niepełnosprawnych polega na:

nymi dokumentami lub z przepisami dotyczącymi

2) kontroli prawidłowości i jednolitości stosowa-

nia przepisów, standardów i procedur postępowania

3) szkoleniu członków wojewódzkich zespołów;

4) udzielaniu wyjaśnień w zakresie stosowania

niu niepełnosprawności.

W celu realizacji kompetencji nadzorczych pełno-

mocnika rządu Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw

Osób Niepełnosprawnych prowadzi kontrole, doraźne

i planowe, orzeczeń wydawanych przez powiatowe

nosprawności.

Kontrole w przedmiotowym zakresie

w stosunku do orzeczeń wydawanych przez zespoły

powiatowe są także prowadzone przez wojewódzkie

pewnieniu jak najwyższej jakości orzeczeń służy rów-

nież intensyﬁkacjaszkoleńorazproponowanezmiany

legislacyjne, m.in. w zakresie zwiększenia kompeten-

cji pełnomocnika rządu do spraw osób niepełnospraw-

nych oraz wojewodów dotyczących nadzoru nad orzecz-

nictwem o niepełnosprawności.

Wszystkie te działania

zmierzają do zapewnienia jak najwyższej jakości pro-

cesu orzekania o niepełnosprawności.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

selską pani poseł Krystyny Pawłowicz, w sprawie

stosowania sankcji wobec przewoźników nieprze-

strzegających praw osób niepełnosprawnych do prze-

jazdów ulgowych w transporcie zbiorowym, proszę

o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

i wykonywania krajowego transportu drogowego

535

larnych w krajowym transporcie drogowym jest uza-

leżnione od załączenia przez przewoźnika do wniosku

o wydanie zezwolenia cennika opłat.

Zgodnie z art. 18a

ww. ustawy przewoźnik wykonujący regularne prze-

wozy osób uwzględnia m.in. uprawnienia pasażerów

przepisach, a zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 6 ww. usta-

wy cennik opłat musi być podany do publicznej wia-

domości przy kasach dworcowych oraz w każdym au-

tobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy

ulgowych określone na podstawie odrębnych ustaw,

przepisy ustawy o transporcie drogowym nie dopusz-

czają możliwości wykonywania regularnych przewo-

zów osób w transporcie krajowym bez uwzględniania

uprawnień pasażerów do korzystania z ulg ustawo-

wych, tj. niezgodnie z cennikiem opłat podanym do

publicznej wiadomości.

Za odmowę sprzedaży biletu

pkt 2 ww. ustawy, można cofnąć przewoźnikowi ze-

zwolenie z powodu naruszenia lub zmiany warun-

ków, na jakich zostało ono udzielone (cennik opłat

stanowi jeden z tych warunków jako załącznik do

wniosku o udzielenie zezwolenia).

Nadzór nad pra-

widłowością wykonywania przewozów regularnych

wydające te zezwolenia.

Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej nie jest uprawnione do przeprowadza-

nia/zlecania kontroli w zakresie przestrzegania prze-

pisów dotyczących ulgowych przejazdów osób niepeł-

nosprawnych środkami publicznego transportu zbio-

rowego.

Ponadto uprzejmie informuję, że zgodnie z lp.

2.6

załącznika nr 3 do ww. ustawy pobieranie należności

do publicznej wiadomości podlega karze w wysokości

2000 zł.

Należy zauważyć, że zasady wykonywania prze-

wozów regularnych osób są jednolite dla wszystkich

przewoźników wykonujących publiczny transport

zbiorowy osób, niezależnie od formy organizacyjnej

przedsiębiorcy, i dotyczą one również przewoźników

prywatnych, którzy otrzymali zezwolenia na takie

przewozy.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że decyzja

o podjęciu działań mających na celu zmianę obowią-

zujących przepisów regulujących ww. kwestie należy

do ministra transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej jako właściwego do spraw działu admini-

stracji rządowej: transport.

Ponadto uprzejmie informuję, że w opinii ministra

pracy i polityki społecznej podjęcie działań legislacyj-

nych mających na celu dokonanie zmian w zakresie

uprawnień do ulg stosowanych przy przejazdach

środkami publicznego transportu zbiorowego wyma-

ga przeprowadzenia głębokiej analizy zarówno w wy-

miarze społecznym, jak i ﬁnansowym.

Ministerpra-

cy i polityki społecznej zasugerował powołanie zespo-

łu roboczego, który wypracuje odpowiednie regulacje

prawne na potrzeby różnych grup społecznych i za-

wodowych.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie sposobu i kryteriów ustalania

Szanowna Pani Marszalek!

Odpowiadając na za-

pytanie posłanki Krystyny Pawłowicz, przekazaną

pismem o znaku SPS-023-5858/12, w sprawie wyna-

grodzenia za ustanowienie użytkowania górniczego

w świetle tzw. dyrektywy węglowodorowej, w załą-

czeniu przekazuję stosowne wyjaśnienia.

1.

Wynagrodzenie z tytułu ustanowienia użytko-

wania górniczego.

poz. 981), zwanej dalej P.g.g., w umowie o ustanowie-

nie użytkowania górniczego określa się wynagrodze-

nie z jego tytułu.

Wysokość wynagrodzenia z tytułu ustanowienia

użytkowania górniczego, w przypadku gdy nie jest

ono poprzedzone przetargiem, jest ustalana zgodnie

z wytycznymi zawartymi w dokumencie pn. „Zasady

ustalania wynagrodzenia za ustanowienie użytko-

wania górniczego”, przyjętym przez kierownictwo

Ministerstwa Środowiska w styczniu 2012 r.

Jednym

z kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia

w przypadku koncesji na poszukiwanie i/lub rozpo-

znawanie złóż kopalin (w tym węglowodorów) jest

czas trwania koncesji, a w przypadku koncesji na wy-

dobywanie kopalin ze złóż (w tym węglowodorów)

– ilość wydobytej kopaliny.

W przypadku udzielania koncesji na poszukiwa-

nie, rozpoznawanie i wydobywanie węglowodorów

w drodze przetargu organ koncesyjny, w obwieszcze-

536

niu o zamiarze udzielenia koncesji, określa minimal-

ną wysokość wynagrodzenia z tytułu ustanowienia

użytkowania górniczego (art. 43 ust. 2 pkt 8 P.g.g.),

do ustalenia której korzysta z wytycznych zawartych

w dokumencie pn. „Zasady ustalania wynagrodzenia

za ustanowienie użytkowania górniczego”.

Umowy o ustanowienie użytkowania górniczego

podlegają zasadzie swobody umów zapisanej w ko-

deksie cywilnym (art. 353).

Zasada ta obejmuje moż-

liwość dowolnego kształtowania treści umów w gra-

nicach zakreślonych przez prawo, w tym m.in. nego-

cjowania wysokości wynagrodzenia.

Jednak minister

środowiska, kierowany troską o równe traktowanie

wszystkich przedsiębiorców, ogranicza możliwość ta-

kich negocjacji w stosunku do wynagrodzenia.

Wysokość wynagrodzenia z tytułu ustanowienia

użytkowania górniczego nie ma bezpośredniego od-

niesienia do rynkowych cen kopalin, jednak poziom

opłacalności prowadzenia działalności regulowanej

przez P.g.g. został uwzględniony przy określaniu za-

sad ustalania wysokości wynagrodzenia.

Ministerstwo Środowiska posiada zestawienia do-

tyczące wysokości wynagrodzenia z tytułu ustano-

wienia użytkowania górniczego w odniesieniu do

wszystkich kopalin objętych własnością górniczą.

2.

Opłaty koncesyjne i eksploatacyjne.

Zgodnie z ustawą P.g.g. przedsiębiorca, który uzy-

skał koncesję na poszukiwanie lub rozpoznawanie

złóż kopalin, wnosi opłatę ustalaną w koncesji jako

iloczyn stawki opłaty oraz powierzchni terenu obję-

tego koncesją wyrażonej w kilometrach kwadrato-

wych (tzw. opłata koncesyjna; art. 133 ust. 1 P.g.g.).

Stawka opłaty za działalność w zakresie poszukiwa-

nia złóż kopalin za kilometr kwadratowy jest okre-

ślona w art. 133 ust. 2 ustawy P.g.g.

Opłata eksploatacyjna ustalana jest jako iloczyn

lansowego i pozabilansowego, w okresie rozliczenio-

wym (art. 134 ust. 1 P.g.g.).

Stawki opłat eksploata-

cyjnych są określone w załączniku do ustawy P.g.g.

Organ koncesyjny każdorazowo określa w ob-

wieszczeniu o zamiarze udzielenia koncesji w drodze

przetargu szczegółowe warunki przetargu, w tym

informacje dotyczące wagi poszczególnych kryteriów.

W oparciu o nowe przepisy P.g.g. nie odbyło się do-

tychczas żadne postępowanie przetargowe, dlatego

nie można jeszcze mówić o wykształceniu się jakiej-

kolwiek praktyki w tym zakresie.

3.

Pierwszeństwo do ustanowienia użytkowania

górniczego.

Ustalanie wynagrodzenia z tytułu ustanowienia

użytkowania górniczego w przypadku przedsiębiorcy

posiadającego pierwszeństwo do jego ustanowienia

(zgodnie z art. 15 ust. 1 P.g.g.) przebiega zgodnie

wania górniczego”.

Artykuł 47 ustawy P.g.g. mówi, że jeżeli dana

przestrzeń jest objęta pierwszeństwem do ustanowie-

nia użytkowania górniczego, to udzielenie koncesji

nie wymaga poprzedzenia przetargiem.

Jednakże

udzielenie w drodze przetargu koncesji na wydoby-

wanie innemu podmiotowi w czasie obowiązywania

pierwszeństwa do ustanowienia użytkowania górni-

czego jest możliwe, choć bardzo mało prawdopodob-

ne.

Wynika to z faktu, że warunkiem udzielenia kon-

cesji na wydobywanie jest przedstawienie dowodu

istnienia prawa do korzystania z informacji geolo-

gicznej, jakie przysługuje wnioskodawcy w zakresie

niezbędnym do prowadzenia zamierzonej działalno-

ści oraz kopii decyzji zatwierdzającej dokumentację

geologiczną (art. 26 ust. 2 pkt 1 P.g.g.), a wyłączne

prawo do korzystania z informacji geologicznej przy-

sługuje przedsiębiorcy, który poniósł koszt wykona-

nia dokumentacji geologicznej, czyli faktycznie pod-

miotowi posiadającemu koncesję na poszukiwanie

i rozpoznawanie, który posiada pierwszeństwo do

ustanowienia użytkowania górniczego.

Dlatego też

podmiot zainteresowany uzyskaniem koncesji mu-

siałby najpierw nabyć prawo do korzystania z infor-

macji geologicznej od przedsiębiorcy posiadającego

prawo do wyłącznego korzystania z informacji geolo-

gicznej.

W przypadkach gdy podmiot, o którym mowa

w art. 15 ust. 1 ustawy P.g.g., zażąda ustanowienia na

przed innymi, organ koncesyjny odstępuje od trybu

przetargowego.

Inne przesłanki takiego odstąpienia

zawarte są w art. 47 ust. 1 pkt 1–3 ustawy P.g.g.

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

wielkopłytowego (5859)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

słów (znak: SPS-023-5859/12) w sprawie rehabilita-

cji budownictwa wielkopłytowego, przesłaną przy

następuje.

nicznego budynków wykonanych w technologii wiel-

kopłytowej, należy podkreślić, że wszystkie użytko-

wane budynki mieszkalne wielorodzinne, niezależnie

od czasu ich powstania oraz technologii wykonania,

537

podlegają kontroli wynikającej z przepisów rozdziału

6: Utrzymanie obiektów budowlanych ustawy z dnia

ciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowią-

zany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasa-

niami ochrony środowiska oraz utrzymywać w nale-

żytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopusz-

czając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości

ściciel lub zarządca jest obowiązany zapewnić, docho-

wując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie

nych oddziałujących na obiekt, związanych z działa-

niem człowieka lub sił natury takich jak: wyładowa-

nia atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry,

niku których następuje uszkodzenie obiektu budow-

lanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodze-

niem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdro-

wia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska

(art. 61 pkt 2 ustawy).

Wszystkie obiekty budowlane, bez względu na

technologię wykonania, powinny być zgodnie z pra-

wem poddawane regularnym kontrolom okresowym

oraz kontrolom doraźnym, o których mowa w art. 61–

–62 ustawy Prawo budowlane, wykonywanym przez

odpowiednio wykwaliﬁkowaneosoby.

Wramachkon-

troli przeprowadzanej przynajmniej raz do roku (lub

dwa razy do roku w przypadku budynku o powierzch-

ni zabudowy przekraczającej 2000 m

2

) sprawdzeniu

podlegają elementy budynku narażone na szkodliwe

wpływy atmosferyczne, a więc – w przypadku prefa-

brykowanych budynków wielkopłytowych – będą to

m.in. warstwy fakturowe ścian zewnętrznych.

Po-

nadto raz na pięć lat cały budynek podlega kontroli

polegającej na sprawdzeniu jego stanu technicznego

i przydatności do użytkowania.

W przypadku stwierdzenia niewłaściwego stanu

technicznego budynku należy dokonywać jego napra-

wy, usuwać uszkodzenia i uzupełniać braki, które

gólności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, pora-

żenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem.

Wy-

konywanie obowiązków w tym zakresie jest potwier-

dzane w protokołach z okresowych kontroli.

Nato-

miast egzekwowanie tych obowiązków należy do

powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego, do

których przekazywane są kopie ww. protokołów.

W przypadku otrzymania takiej kopii organ prze-

prowadza bezzwłocznie kontrolę obiektu budowlane-

go w celu potwierdzenia, że zostały usunięte stwier-

dzone uszkodzenia oraz uzupełnione braki (art. 70

ust. 2 ustawy).

Ponadto w ramach swoich kompeten-

cji organy nadzoru budowlanego mogą nakazać

w stosunku do obiektu zagrażającego życiu lub zdro-

wiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska

albo użytkowanego w sposób zagrażający zdrowiu

ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, znaj-

dującemu się w nieodpowiednim stanie technicznym,

usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (art. 66

ust. 1 ustawy).

W takim przypadku jest również moż-

liwe zakazanie użytkowania obiektu budowlanego

prawidłowości (art. 66 ust. 2 ustawy).

Zgodnie z art. 68 ustawy w razie stwierdzenia po-

cego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany na-

kazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oglę-

dzin właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego

śnie organ nadzoru budowlanego ma obowiązek prze-

słać decyzję obowiązanemu do zapewnienia lokali za-

miennych na podstawie odrębnych przepisów oraz

zarządzić umieszczenie na budynku zawiadomienia

nych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeń-

stwa ludzi lub mienia, z określeniem technicznie uza-

sadnionych terminów ich wykonania.

Należy zaznaczyć, że od 1995 r., tj. od czasu pro-

wadzenia rejestru zdarzeń przez Główny Urząd Nad-

zoru Budowlanego, nie zanotowano katastrofy bu-

dowlanej spowodowanej konstrukcją budynku wyko-

nanego w prefabrykowanej technologii wielkopłyto-

wej.

Mimo upływu około pięćdziesięciu lat od wpro-

wadzenia budownictwa wielkopłytowego w Polsce

właściwie eksploatowane budynki wykazują dobry

łość ulega drastycznemu pogorszeniu.

Jedynym sła-

bym punktem, jak potwierdzają to wyniki prac pro-

wadzonych w Instytucie Techniki Budowlanej (ITB),

są połączenia warstw w ścianach zewnętrznych, któ-

re z racji swoich funkcji są najbardziej narażone na

destrukcyjne oddziaływanie środowiska zewnętrzne-

go.

Odnotowano też kilka przypadków odpadnięcia

warstw fakturowych ścian.

Awarie takie nie mają

jednak znaczącego wpływu na bezpieczeństwo kon-

strukcji budynku, ale mogą być groźne dla osób znaj-

dujących się w jego pobliżu.

W rezultacie w instruk-

cjach i poradnikach wydawanych przez ITB zostały

sformułowane zalecenia dotyczące dokonywania

sprawdzeń łączników w ścianach zewnętrznych wie-

lowarstwowych i ewentualnego ich wzmocnienia.

W szczególności wymaga się, aby w trakcie prac do-

cieplających budynek z takimi ścianami zewnętrzny-

mi (prace takie są szeroko prowadzone od lat osiem-

dziesiątych w ramach termomodernizacji zasobów

mieszkaniowych) zastosowano dodatkowe łączniki

dla warstw fakturowych.

Nie jest znana liczba bu-

dynków, w których wzmocniono łączniki ścian.

Pra-

ce takie są bowiem wykonane na podstawie indywi-

dualnych projektów dociepleń poszczególnych budyn-

538

ków, a ich zakres jest znany wyłącznie projektantom,

inwestorom i wykonawcom.

Innym zagadnieniem jest bezpieczeństwo kon-

strukcji budynków wielkopłytowych, a więc możliwość

ewentualnego wystąpienia katastrofy budowlanej

z powodu wadliwego wykonania prefabrykatów bądź

połączeń pomiędzy nimi.

Jakość prefabrykatów beto-

nowych nie budzi obaw (każde zarysowanie czy pęk-

nięcie byłoby natychmiast widoczne na powierzchni

ściany), natomiast problem pojawia się, gdy zaistnieje

konieczność przeprowadzenia oceny jakości połączeń

konstrukcyjnych pomiędzy prefabrykatami ściennymi

w złączach poziomych i pionowych.

Badań takich, na

szeroką skalę, w Polsce nie prowadzono.

Przeprowa-

dzenie ich wiąże się bowiem z wykonaniem odkrywek

wewnątrz lokali mieszkalnych, co jest praktycznie nie-

możliwe.

Pozytywnym elementem jest jednak to, że

złącza prefabrykatów są eksploatowane w warunkach

takich, jakie są wewnątrz pomieszczeń mieszkalnych,

co nie powoduje występowania niekorzystnych proble-

mów związanych z karbonatyzacją betonu czy też ko-

rozją zbrojenia.

W trakcie prowadzenia przez ITB badań ścian ze-

wnętrznych sprawdzono także, czy na prefabrykowa-

nych konstrukcyjnych ścianach wewnętrznych nie

wystąpiły objawy świadczące o utracie stateczności,

takie jak pęknięcia, rysy, zmiażdżenia betonu.

Obja-

wów świadczących o utracie nośności nie stwierdzo-

no.

Nie wydaje się więc, aby istniało realne niebez-

pieczeństwo powstania katastrofy budowlanej kon-

strukcji prefabrykowanych budynków wielkopłyto-

wych.

O dobrej jakości konstrukcji wielkopłytowych

może świadczyć również fakt, że mimo uszkodzeń

budynków, które nastąpiły w Polsce w ostatnich

30 latach w wyniku wybuchu gazu, nie doszło do

katastrofy całego budynku.

formuję, że dokument przyjęty przez Radę Ministrów

twa mieszkaniowego do 2020 r.” nie przewiduje wpro-

wadzenia instrumentów dedykowanych wyłącznie

budynkom wielkopłytowym.

Dokument ten wskazu-

je natomiast na potrzebę stymulowania przez pań-

stwo realizacji przedsięwzięć mających na celu popra-

wę stanu technicznego najstarszych zasobów miesz-

kaniowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich ter-

momodernizacji, a także na potrzebę kontynuowania

dobrze rozwijającego się programu wspierania inwe-

stycji termomodernizacyjnych w sektorze komunal-

no-bytowym, który był realizowany od 1999 r. na

raniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych.

Podstawę prawną działań prowadzonych obecnie

w ww. kierunkach stanowi ustawa z dnia 21 listopa-

da 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remon-

padku wspierania przedsięwzięć termomodernizacyj-

nych bezpośrednim beneﬁcjentemwsparciamożebyć

każdy właściciel lub zarządca budynku mieszkalne-

nowiącego własność jednostki samorządu terytorial-

nego służący do wykonywania zadań publicznych,

a także właściciel lub zarządca lokalnego źródła cie-

pła lub lokalnej sieci ciepłowniczej, z wyłączeniem

jednostki budżetowej i samorządowego zakładu bu-

dżetowego.

W przypadku wspierania przedsięwzięć

remontowych bezpośrednimi beneﬁcjentamiwspar-

cia mogą być natomiast wyłącznie osoby ﬁzyczne,

wspólnoty mieszkaniowe z większościowym udzia-

łem osób ﬁzycznych,spółdzielniemieszkanioweito-

warzystwa budownictwa społecznego.

Węższy jest

w tym przypadku również zakres przedmiotowy

wsparcia, który obejmuje wyłącznie najstarsze bu-

dynki, przez które rozumie się budynki wielorodzin-

ne, których użytkowanie rozpoczęto przed 14 sierp-

nia 1961 r.

Szerszy jest natomiast zakres wspiera-

nych przedsięwzięć, gdyż poza ulepszeniami mający-

mi na celu poprawę charakterystyki energetycznej

budynku obejmuje on również remont, przebudowę,

wyposażenie w instalacje i urządzenia wymagane

zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi dla

oddawanych do użytkowania budynków mieszkal-

nych, a także wymianę okien i balkonów, nawet jeśli

nie należą do części wspólnej budynku.

W warunkach istniejących ograniczeń budżeto-

wych nasz resort koncentruje środki, którymi dyspo-

nuje, na realizowanie działań, które w sposób najbar-

dziej efektywny przyczyniają się do sprostania stoją-

cym przed nami wyzwaniom.

Nie pozwala to dzisiaj

na planowanie instrumentów wspierania rehabilita-

cji budownictwa wielkopłytowego ze środków budże-

w ogóle nie są i nie będą podejmowane tego rodzaju

inicjatywy, w tym takie, których źródłem ﬁnansowa-

nia są środki publiczne.

Współﬁnansowanietakich

inicjatyw ze środków unijnych zarówno jest możliwe

obecnie, jak i najprawdopodobniej będzie możliwe

w następnym okresie programowania, a więc w okre-

sie 2014–2020.

Jeśli odpowiedni projekt został ujęty

w lokalnym programie rewitalizacji, to w obecnym

okresie programowania jest możliwe uzyskanie doﬁ-

nansowania ze środków właściwego, regionalnego

programu operacyjnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

539

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(5861)

terpelację posłów na Sejm RP: Józefa Lassoty, Anny

Nemś oraz Lidii Gądek, przekazaną przy piśmie z dnia

możliwości pozyskiwania danych medycznych do ce-

lów analitycznych, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

pującego.

Ad 1–3.

Zgodnie z przepisami art. 26 ustawy

zm.) podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udo-

stępnia dokumentację medyczną również:

nych, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna do za-

pewnienia ciągłości świadczeń zdrowotnych;

duszowi Zdrowia, organom samorządu zawodów me-

dycznych oraz konsultantom krajowym i wojewódz-

kim, w zakresie niezbędnym do wykonywania przez

leczniczej, w zakresie niezbędnym do przeprowadze-

nia kontroli na zlecenie ministra właściwego do

spraw zdrowia;

3) ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,

rom, lekarzom sądowym i rzecznikom odpowie-

dzialności zawodowej, w związku z prowadzonym

postępowaniem;

nom i instytucjom, jeżeli badanie zostało przeprowa-

dzone na ich wniosek;

dzonym przez nie postępowaniem;

dycznych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia

rejestrów;

kresie niezbędnym do jej przeprowadzenia;

9) wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zda-

rzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1,

w zakresie prowadzonego postępowania;

10) spadkobiercom w zakresie prowadzonego po-

stępowania przed wojewódzką komisją do spraw orze-

kania o zdarzeniach medycznych, o której mowa

11) osobom wykonującym czynności kontrolne na

Nr 113, poz. 657 i Nr 174, poz. 1039), w zakresie nie-

zbędnym do ich przeprowadzenia.

Dokumentacja medyczna może być udostępniona

wykorzystania w celach naukowych, bez ujawniania

kację osoby, której dokumentacja dotyczy.

Zakaz udostępniania danych podmiotom niewy-

mienionym wyżej nie dotyczy przypadków określo-

nych w art. 14 ust. 2 ww. ustawy, tzn. gdy:

pieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub in-

nych osób;

raża zgodę na ujawnienie tajemnicy;

Ad 4.

Przepisy ustawy o prawach pacjenta i Rzecz-

niku Praw Pacjenta dopuszczają udostępnianie doku-

mentacji szkole wyższej lub instytutowi badawczemu

nia nazwiska i innych danych umożliwiających iden-

tyﬁkacjęosoby,którejdokumentacjadotyczy(wtakim

przypadku zgoda pacjenta nie jest wymagana).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

540

piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

-5863/12, w sprawie selekcji chorych w prywatnych

szpitalach, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego

wyjaśnienia.

Na wstępie należy podkreślić, iż zjawisko selekcji

chorych w prywatnych szpitalach zostało przedstawio-

ne przez autorów opracowania „Analiza wybranych

wykonywanych świadczeń zdrowotnych” jedynie jako

jedna z hipotez.

Autorzy raportu podkreślili, iż posta-

wione tezy wymagają weryﬁkacji,gdyż„zarównoana-

lizowany okres, jak i obszar geograﬁcznyanalizynie

pozwala na wysunięcie ostatecznych wniosków, mo-

gących w sposób jednoznaczny potwierdzić występo-

wanie (…) zjawiska selekcji pacjentów”.

Ze względu na konieczność prowadzenia dalszych

prac na ten temat minister zdrowia podjął działania

mające na celu powołanie zespołu złożonego z pra-

cowników naukowych Gdańskiego Uniwersytetu Me-

dycznego (autorów opracowania) oraz pracowników

Ministerstwa Zdrowia i Narodowego Funduszu Zdro-

wia.

Głównym zadaniem zespołu będzie przeprowa-

dzenie, na podstawie danych dotyczących całego kra-

ju, pogłębionej analizy wspomnianych tu zjawisk.

Dopiero wyniki tych badań umożliwią dokonanie od-

powiedniego porównania rodzaju i zakresu udziela-

nych świadczeń w zależności od statusu prawnego

szpitala, a także pozwolą ustalić, czy zjawisko selek-

cji pacjentów występuje i jakich ewentualnych dzia-

łań zaradczych wymaga.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

(5865)

-023-5865/12, przy którym przesłana została inter-

pelacja pana posła Jarosława Rusieckiego z dnia

informuję.

Przedstawiciele polskiej branży hutniczej, w związ-

ku z zaobserwowanymi w ostatnich miesiącach znacz-

nymi zmianami cen na rynku wyrobów stalowych,

nieposiadającymi uzasadnienia w obiektywnych czyn-

nikach gospodarczych, poinformowali resort ﬁnan-

sów o prawdopodobnym funkcjonowaniu na teryto-

rium Polski zorganizowanego procederu polegające-

go na uchylaniu się przez niektóre podmioty uczest-

niczące w obrocie wyrobami stalowymi od opodatko-

wania podatkiem od towarów i usług.

Konsekwencją powyższego było niezwłoczne zor-

ganizowanie w przedmiotowej sprawie spotkania

przedstawicieli Hutniczej Izby Przemysłowo-Handlo-

wej – reprezentujących ﬁrmy działające w branży

stalowej – z generalnym inspektorem kontroli skar-

bowej.

Podczas spotkania, do którego doszło w kwiet-

niu br. w Ministerstwie Finansów, reprezentanci

Hutniczej Izby Przemysłowo-Handlowej przekazali

istotne informacje dotyczące nieprawidłowości na

rynku stali, które stały się przedmiotem analiz

i działań organów kontroli skarbowej.

Mając na uwadze, iż charakter przedstawionej

sprawy dotyczy niestosowania się przez określone

podmioty do obowiązującego prawa, uznać należy, iż

przedmiotowy problem nie jest co do zasady proble-

mem natury legislacyjnej.

W związku z powyższym,

sposobem rozwiązania rzeczonego problemu jest

przeprowadzenie określonych czynności przez jed-

nostki administracji skarbowej zajmujące się kontro-

lą przestrzegania prawidłowego wypełniania obo-

wiązków podatkowych.

Jednym z celów tych czynno-

ści jest szczegółowe zidentyﬁkowanieproblemuoraz

określenie działań ukierunkowanych na zapobieże-

nie uchylaniu się od opodatkowania podatkiem od

towarów i usług przez niektóre podmioty uczestni-

czące w procesie dystrybucji wyrobów stalowych,

w tym prętów żebrowanych.

Odpowiadając zatem na pytanie pana posła, w mo-

jej opinii najistotniejszą formą zwalczania przez ad-

ministrację skarbową przestępczego procederu nie-

portu i sprzedaży wyrobów stalowych, w tym prętów

żebrowanych, jest przeprowadzanie zintensyﬁkowa-

nych działań kontrolnych.

Mając na uwadze stopień

szkodliwości oszustw w obrocie prętami stalowymi

zarówno dla sektora producentów stali, jak i dla bu-

dżetu państwa, działania mające na celu ujawnienie

i przeciwdziałanie tym oszustwom są obecnie jednym

z głównych celów kontroli skarbowej.

Nieprawidłowości w zakresie podatku VAT w ob-

rocie wyrobami stalowymi są wobec powyższego

przedmiotem skoordynowanych działań podjętych

kuraturami, ABW, CBŚ i Policją.

W ramach ww.

działań przeprowadzono dotychczas 22 postępowania

kontrolne, dotyczące 19 podmiotów gospodarczych.

W oparciu o informacje i doświadczenia zebrane

w tych kontrolach wszczęto dalszych kilkanaście

kontroli na terenie całego kraju.

Na podstawie do-

tychczasowych ustaleń przewiduje się, że nieprawi-

541

dłowości mogą osiągnąć kwotę ok. 69 mln zł.

Dotych-

czas dokonano również zabezpieczeń wykonania zo-

bowiązań podatkowych na kwotę ok. 11 mln zł.

Organy kontroli skarbowej dokonały ponadto ana-

lizy wewnątrzwspólnotowych dostaw prętów żebro-

wanych na rynek polski.

Nawiązano także współpra-

cę z administracjami podatkowymi innych państw

formacje zostaną wykorzystane do dalszych skoordy-

nowanych działań kontrolnych w skali kraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

(znak: SPS-023-5866/12) interpelację posła na Sejm

tyzm w jej strukturach uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

1.

Przemyt papierosów do Polski z Ukrainy i Bia-

łorusi

Służba Celna prowadzi systematyczne działania

mające na celu zapewnienie ochrony i bezpieczeń-

stwa obszaru celnego Unii Europejskiej, w tym obej-

mujące m.in. przeciwdziałanie nielegalnemu przywo-

zowi papierosów na ten obszar.

W tym zakresie Służ-

ba Celna korzysta z uprawnień określonych zarówno

przepisami prawa wspólnotowego, jak i krajowego.

W 2011 r. Służba Celna prowadziła 102 296 postę-

powań dotyczących przemytu papierosów oraz 8595

postępowań z zakresu nielegalnego obrotu papiero-

sami.

Służba Celna podejmuje również inne działania,

które są ukierunkowane na przeciwdziałanie prze-

mytowi papierosów na obszar celny UE.

Do działań

tych należy zaliczyć w szczególności:

— powołanie w Służbie Celnej grupy zadaniowej

o zasięgu ogólnopolskim składającej się z ekspertów

z dziedzin tematycznych dotyczących wyrobów tyto-

niowych, która to komórka na bieżąco prowadzi pra-

ce analityczne umożliwiające identyﬁkację zjawisk

— realizację „Strategii działania Służby Celnej

wyrobami tytoniowymi” na lata 2012 – 2015, w której

przewidziano m.in. utrzymanie wysokiego poziomu

kontroli na wschodniej granicy państwa, ze zwiększo-

ną uwagą na granicę z Białorusią, utrzymanie pozio-

mu kontroli na bazarach i targowiskach miejskich

oraz rozwijanie współpracy z administracjami celny-

mi i innymi instytucjami państw UE zwalczającymi

nielegalny obrót wyrobami tytoniowymi.

Należy podkreślić, że działania określone w ww.

strategii były poprzedzone działaniami zrealizowa-

nymi przez Służbę Celną w ramach „Strategii dzia-

lata 2009–2011.

W ich efekcie m.in.:

— uszczelniono granicę z Rosją, Białorusią i Ukra -

iną poprzez zwiększenie liczby funkcjonariuszy cel-

nych wykonujących kontrole ﬁzyczne;

— zwiększono o ponad 40% liczbę psów służbo -

wych wyszkolonych do wykrywania wyrobów tyto-

niowych;

— doposażono jednostki graniczne Służby Celnej

w specjalistyczny sprzęt do wykonywania kontroli,

w tym w urządzenia RTG do prześwietlania pojaz-

dów i towarów.

Działania podejmowane przez Służbę Celną

w celu ograniczenia przemytu papierosów przynoszą

wymierne efekty.

W ostatnich kilku latach papierosy

zajęte przez Służbę Celną stanowiły od ok. 75% do

80% wszystkich ujawnień dokonywanych przez służ-

by państwowe w Polsce.

Skalę ujawnień nielegalnych

papierosów w Polsce przez Służbę Celną w ujęciu po-

równawczym do innych służb państwowych obrazu-

je poniższy wykres.

Źródło: Informacja własna Służby Celnej

Dowodem skuteczności działań Służby Celnej

tu wyrobami tytoniowymi jest fakt, że Polska plasu-

je się w ścisłej czołówce wśród państw Unii Europej-

skiej pod względem ilości ujawnionych i zajętych wy-

robów tytoniowych, a w 2009 r. osiągnęła najlepsze

wyniki, wyprzedzając takie kraje jak: Wielka Bryta-

nia, Hiszpania, Włochy i Niemcy.

542

z zawartym w interpelacji stwierdzeniem, że skala prze-

mytu papierosów z Ukrainy i Białorusi nie maleje.

2.

Zasady naboru i działania antykorupcyjne

w Służbie Celnej

Kandydaci do Służby Celnej są przyjmowani we-

dług niżej opisanych zasad.

w Służbie Celnej.

Przyjęcie kandydata do służby

w Służbie Celnej następuje po przeprowadzeniu po-

stępowania kwaliﬁkacyjnego(art.77ust.2powyż-

szej ustawy).

Na proces postępowania kwaliﬁkacyj-

nego składa się:

1.

Złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestio-

nariusza osobowego, a także dokumentów stwierdza-

jących wymagane wykształcenie i kwaliﬁkacjezawo-

dowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrud-

nieniu;

2.

Test wiedzy;

3.

Przeprowadzenie rozmowy kwaliﬁkacyjnej;

4.

Ustalenie zdolności ﬁzycznejipsychicznejdo

służby w Służbie Celnej;

5.

Przeprowadzenie postępowania sprawdzające-

go określonego w przepisach o ochronie informacji

niejawnych.

Ponadto zgodnie z delegacją ustawową zostało wy-

dane rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia4czerw-

ca 2010 r. w sprawie informacji o wolnych stanowi-

skach służbowych w Służbie Celnej oraz postępowa-

nia kwaliﬁkacyjnegodoSłużbyCelnej(Dz.U.

Nr110,

poz. 726).

W Służbie Celnej działa Zespół Centralny do

spraw postępowania kwaliﬁkacyjnegodoSłużbyCel-

nej.

Zespół jest powołany przez szefa Służby Celnej

na okres 5 lat.

W skład zespołu wchodzą osoby z róż-

nych izb celnych i Ministerstwa Finansów, w tym

m.in. psycholog.

Zespół jest odpowiedzialny za opra-

cowanie jednolitych dokumentów wytwarzanych

w procesie postępowania kwaliﬁkacyjnego,opraco-

wanie katalogu pytań do testu wiedzy, opracowanie

ćwiczeń do testu sprawności ﬁzycznej,wybórtestów

psychologicznych.

Testy psychologiczne mają na celu sprawdzenie

predyspozycji intelektualnych i osobowościowych

kandydatów do służby w Służbie Celnej i są przepro-

wadzane przez psychologa, który wchodzi w skład

zespołu powołanego przez kierownika urzędu do

przeprowadzenia postępowania kwaliﬁkacyjnego.

Test sprawności ﬁzycznejprzeprowadzazespółskła-

dający się z trzech osób, których wiedza i doświad-

czenie zawodowe dają rękojmię prawidłowego prze-

prowadzenia testu, w tym minimum jeden instruktor

techniki i taktyki interwencji.

Test wiedzy składa się z czterech części tematycz-

nych: organizacja i funkcjonowanie administracji

publicznej, organizacja i funkcjonowanie Służby Cel-

nej, członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii

Europejskiej, aktualne zagadnienia społeczno-gospo-

darcze.

Należy podkreślić, że test wiedzy opracowany

przez Zespół Centralny do spraw postępowania kwa-

liﬁkacyjnegowrazzkluczemodpowiedzijestzatwier-

dzany przez szefa Służby Celnej.

W przypadku pro-

wadzenia postępowania kwaliﬁkacyjnegoprzezizbę

celną test wiedzy przekazywany jest każdorazowo

przewodniczącemu zespołu do przeprowadzenia po-

stępowania kwaliﬁkacyjnegowizbiecelnejnazabez-

pieczonym nośniku danych.

Do Służby Celnej przyjmowani są kandydaci, któ-

rzy uzyskali najwyższe noty z wiedzy, sprawności

intelektualnej i ﬁzycznej.

Informacjeowynikupostę-

powania kwaliﬁkacyjnegostanowiąinformacjępu-

bliczną.

Procedura postępowania kwaliﬁkacyjnego

do Służby Celnej jest więc szczegółowo opisana,

transparentna i jawna.

Dodatkowo należy wspomnieć, że obecnie proce-

dowana jest nowelizacja ustawy z dnia 27 sierpnia

wadzenie obowiązku składania przez kandydatów do

służby w Służbie Celnej oraz funkcjonariuszy celnych

informacji o pełnieniu służby w Służbie Celnej przez

członków ich rodzin oraz osoby prowadzące z nimi

wspólne gospodarstwo domowe.

Informacja składana

przez kandydatów do służby będzie wykorzystywana

do określenia właściwej komórki organizacyjnej,

w której kandydat będzie pełnił służbę; w przypadku

funkcjonariuszy celnych informacja taka pozwoli na

właściwe zarządzanie kadrami i uniknięcie sytuacji

podejrzenia o brak bezstronności i obiektywizmu.

Powyższe ma na celu wyeliminowanie możliwości

powstania stosunku podległości służbowej pomiędzy

ww. osobami.

Służba Celna systematycznie gromadzi informacje

o przypadkach przedstawienia funkcjonariuszom
[cell cut: 2617226 characters, first 2000000 kept]