corpora: openbooks

text:
Zdzisław Dębicki

W lesie

Jak mi jest dobrze…

Pod pniem starej sosny

Na płaszczu leżę, na posłaniu z mchów,

I słucham cichej piosenki miłosnej

I słucham szeptu słodkich twoich słów!

O, takim głosem kochania i wiosny

Mów ty mi ciągle, nie milknij, a mów!…

Dąb rozłożysty szumi pieśń wiekową,

Czarne jałowce grają sosnom wtór…

Słyszysz, jak płynie nam pieśń ponad głową?

To brzmi potężny starej kniei chór —

Przyrody wielką, tajemniczą mową

Rozhowor z nami zaczął senny bór…

Przytul się do mnie… zamknij jasne oczy

I cała zamień się w subtelny słuch…

Z brzozy płaczącej zielonych warkoczy.

Wnet ku nam wyjdzie leśnych polan duch,

I szereg faunów zielonych wyskoczy

I z drzew kwiecisty strząśnie na nas puch…

I zapomnimy, że jest jakieś życie,

Które jak morze rozhukane grzmi,

Że burze łamią każdy kwiat w rozkwicie,

Wszystkie niwecząc ułudy i sny,

I będziem marzyć, aż o bladym świcie

Zbudzą nas chłodne srebrnej rosy łzy…

Tak mi jest dobrze…

Pieśń, co się kołysze

Pośród gałęzi tych cienistych drzew,

W duszy mej w słodką układa się ciszę,

Jak burz, co przeszły, konający wiew,

A ciebie tulę w ramionach i słyszę

W tętnicach twoich pulsującą krew…

-----


corpora: sejm

text:
Sejm

w dniu 22 grudnia 2011 r.

(drugi dzień obrad)

Ślubowanie poselskie

Karola Józefa Lipińskiego

2011 roku wraz ze stanowiskiem Komi-

sji do Spraw Unii Europejskiej (cd.)

Głosowanie

Punkt 7. porządku dziennego: Sprawozda-

(cd.)

Głosowanie

Punkt 8. porządku dziennego: Wybór

posłów członków Krajowej Rady

Sądownictwa

Głosowanie

Punkt 9. porządku dziennego: Wybór

Prokuratury

Głosowanie

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Oświadczenia

Zamknięcie posiedzenia

Porządek dzienny

str. str.

TREŚĆ

4. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 22 grudnia 2011 r.)

str. str.

Monikę Wielichowską i Marka Balta.

Listę mówców prowadzić będzie pani poseł Moni-

ka Wielichowska.

Proszę posła sekretarza o odczytanie komunikatów.

— do Spraw Służb Specjalnych – bezpośrednio po

zakończeniu głosowań,

— do Spraw Unii Europejskiej – bezpośrednio po

— Finansów Publicznych – godz. 9.30,

Marszałek:

śnięciem mandatu pani poseł Małgorzaty Chomycz

postanowiłam o wstąpieniu na jej miejsce pana posła

Tomasza Jerzego Kuleszy, który zgłosił się do ślubo-

wania poselskiego.

Pan poseł Tomasz Jerzy Kulesza.

Tomasz Jerzy Kulesza:

Ślubuję.

Tak mi dopomóż Bóg.

(Oklaski)

złożył ślubowanie poselskie.

Komisja Kultury i Środków Przekazu przedłoży-

niu porządku dziennego…

( Gwar na sali)

Karola Józefa Lipińskiego (druki nr 87 i 95)

Proszę o zabranie głosu sprawozdawcę komisji

Poseł Sprawozdawca Krystyna Ozga:

kazu rekomendować Wysokiej Izbie projekt uchwały

skiego w 150. rocznicę jego śmierci, druk nr 95.

1790 r. w Radzyniu Podlaskim na Lubelszczyźnie.

Dnia 16 grudnia 2011 r. przypadała 150. rocznica

jego śmierci.

Postać Karola Józefa Lipińskiego, ge-

nialnego polskiego wirtuoza skrzypiec, kompozytora

i pedagoga, jest nam wszystkim znana.

Pozostawił

nam drogocenną spuściznę, swój dorobek.

Jego za-

sługi są niepodważalne.

Położył on podwaliny pod

rozwój szeroko rozumianej muzykologii, a tym sa-

mym w sposób niezaprzeczalny rozsławiał Polskę

certowych zawsze podkreślał swoje polskie pochodze-

nie.

Służył ojczyźnie, propagując w stopniu najdosko-

nalszym swoją twórczość i zdobywając dla niej uzna-

nie w najważniejszych ośrodkach kulturalnych Eu-

ropy.

W jego twórczości ważne miejsce zajmowały

motywy polskiej muzyki narodowej i ludowej.

Był

wzorem patrioty i obywatela.

Państwo posłowie w druku nr 87 znajdą pełne

przedstawienie dorobku tego wielkiego Polaka.

wartej w druku nr 95.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję, pani poseł.

Proponuję, aby Sejm przyjął projekt uchwały

skiego przez aklamację.

(Zebrani wstają, oklaski)

rocznicę Jego śmierci.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 5. po-

rządku dziennego: Informacja dla Sejmu i Sena-

2011 roku (druk nr 39) wraz ze stanowiskiem Ko-

misji do Spraw Unii Europejskiej (druk nr 86).

Sejm wysłuchał informacji przedstawionej przez

nych pana Mikołaja Dowgielewicza, a także uzasad-

nienia projektu uchwały przedstawionego przez pa-

nią poseł Agnieszkę Pomaską oraz przeprowadził

pierwsze czytanie i niezwłocznie przystąpił do dru-

giego czytania projektu uchwały.

W drugim czytaniu nie zgłoszono poprawek.

Przechodzimy do głosowania.

wartego w sprawozdaniu, w druku nr 86.

Przystępujemy do głosowania.

sie styczeń–czerwiec 2011 r. (podczas prezydencji

węgierskiej), zawartego w druku nr 86, zechce pod-

czas prezydencji węgierskiej).

Powracamy do rozpatrzenia punktu 7. po-

W jedynej poprawce do art. 24 ust. 3 Senat propo-

nuje dodać pkt 3.

Głosowało 428 posłów.

Wielkość bezwzględna wy-

nosi 215.

Za oddało swój głos 4 posłów, przeciw – 423,

1 poseł wstrzymał się od głosu.

rządku dziennego: Wybór posłów członków Kra-

jowej Rady Sądownictwa (druki nr 83 i 89).

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej Krajowa Rada Są-

downictwa składa się m.in. z czterech członków wy-

branych przez Sejm spośród posłów.

Sejm na podsta-

wie art. 9 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownic-

twa wybiera spośród posłów czterech członków rady

na okres czterech lat.

Lista kandydatów na członków Krajowej Rady

Sądownictwa została paniom i panom posłom dorę-

czona w druku nr 83.

Opinia Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

o zgłoszonych kandydaturach została paniom i pa-

Obecnie wysłuchamy przedstawicieli wnioskodaw-

ców, którzy przedstawią zgłoszone kandydatury.

4. posiedzenie Sejmu w dniu 22 grudnia 2011 r.

103

lichowskiego w celu przedstawienia kandydatury pana

posła Jana Burego zgłoszonej przez grupę posłów z Klu-

bu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego

wać kandydaturę pana posła Jana Burego do Krajowej

Rady Sądownictwa.

Pan poseł Jan Bury urodził się

w 1963 r., a więc jest człowiekiem młodym.

Ukończył

Curie-Skłodowskiej.

Od wielu lat jest posłem na Sejm

– w kadencjach I, II, IV, V i VI.

Uczestniczył jako

przedstawiciel klubu PSL w pracach legislacyjnych

nad projektami wielu ustaw, tak ważnych jak konsty-

tucja, o samorządzie terytorialnym, o ustroju samo-

rządowym Warszawy, karna itp.

W poprzedniej kaden-

cji był sekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa.

Obecnie jest szefem Klubu Parlamentarne-

IV i V kadencji był członkiem Krajowej Rady Sądow-

nictwa, więc uzyskał doświadczenie, i jest na tyle

młody, aby móc silnie działać, i na tyle doświadczony,

by dobrze wykonywać swoje obowiązki.

Wnoszę

o przyjęcie tej kandydatury.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję panu posłowi.

zenka w celu przedstawienia kandydatury pana po-

sła Sławomira Kopycińskiego, zgłoszonej przez grupę

Poseł Andrzej Rozenek:

zaszczyt przedstawić naszego kandydata, pana posła

Sławomira Kopycińskiego.

Pan poseł Kopyciński

w 2000 r. uzyskał tytuł magistra ekonomii i admini-

stracji na Wydziale Zarządzania i Administracji

w Kielcach.

Jest także absolwentem Akademii Rol-

niczej w Lublinie, gdzie w 2005 r. ukończył studia

podyplomowe na kierunku polityka rolna oraz wyko-

rzystanie funduszy unijnych.

Odbył wiele szkoleń z za-

kresu prawa spółek handlowych, Kodeksu postępo-

wania administracyjnego, Prawa zamówień publicz-

nych, dostosowania Polski do struktur Unii Europej-

skiej, analizy ﬁnansowej działalności gospodarczej,

zarządzania działalnością kredytową.

Posiada upraw-

nienia do zasiadania w radach nadzorczych spółek

Skarbu Państwa.

W latach 1998–2006 był radnym

miasta Kielce, a od 2006 r. pełnił funkcję radnego

Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego jako wice-

przewodniczący sejmiku oraz członek Komisji Samo-

rządu Terytorialnego, Komisji Rolnictwa i Komisji

Gospodarki Wodnej i Ochrony Środowiska.

Od 2007 r.

jest państwa kolegą, posłem na Sejm.

Obecnie jest

wiceprzewodniczącym Komisji Finansów Publicz-

nych i wiceprzewodniczącym klubu.

Serdecznie pań-

stwu rekomenduję tę kandydaturę i proszę o oddanie

głosu na posła Sławomira Kopycińskiego.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję panu posłowi.

w celu przedstawienia kandydatury pana posła

Krzysztofa Kwiatkowskiego, zgłoszonej przez grupę

telska.

Poseł Borys Budka:

watelska zgłosić kandydaturę pana posła Krzysztofa

Kwiatkowskiego.

Pan poseł urodził się 14 maja 1971 r.

w Zgierzu.

Jest absolwentem Wydziału Prawa i Ad-

ministracji Uniwersytetu Warszawskiego.

Początko-

wo związany był z samorządem, sprawował mandat

radnego, później przewodniczącego komisji rewizyj-

nej.

W latach 1997–2001 był doradcą pana premiera

Jerzego Buzka.

Następnie, od 2002 r. do 2006 r., pan

poseł Kwiatkowski pełnił funkcję wiceprezydenta

Zgierza.

Od 2007 r. był senatorem w Senacie.

Prze-

wodniczył senackiej Komisji Ustawodawczej.

Był

również przedstawicielem Senatu w Krajowej Radzie

Sądownictwa.

Od lutego 2009 r. do października

2009 r. pełnił urząd sekretarza stanu i pierwszego

zastępcy ministra sprawiedliwości.

W październiku

2009 r. został powołany na urząd ministra sprawie-

dliwości, który sprawował do grudnia 2011 r.

Obec-

nie jest posłem VII kadencji Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej.

Jestem głęboko przekonany, że ta kandydatura

uzyska pozytywny głos z państwa strony, o co ser-

decznie w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej

proszę.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

w celu przedstawienia kandydatury pani poseł Kry-

styny Pawłowicz zgłoszonej przez grupę posłów

Wybór posłów członków Krajowej Rady Sądownictwa

Marszałek

104

Poseł Iwona Ewa Arent:

Dziękuję bardzo.

szczyt przedstawić kandydaturę pani prof. Krystyny

Pawłowicz.

Pani Krystyna Pawłowicz jest profesorem nad-

zwyczajnym na Wydziale Prawa i Administracji Uni-

wersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie

sprawuje funkcję kierownika Katedry Publicznego

Prawa Gospodarczego, a także w Wyższej Szkole Ad-

ministracji Publicznej w Ostrołęce.

Przez 36 lat, do

października 2011 r., była pracownikiem naukowym

w Instytucie Nauk Administracyjno-Prawnych na

szawskiego, w Zakładzie Administracyjnego Prawa

Gospodarczego i Bankowego.

W przeszłości pracowa-

ła przez dwa lata w Zakładzie Prawa Rolnego pod

kierunkiem prof. Andrzeja Stelmachowskiego.

Rów-

nocześnie przez kilka lat współpracowała z prof.

Ludwikiem Barem w Instytucie Nauk Prawnych

Polskiej Akademii Nauk.

Habilitowała się pracą na

temat statusu prawnego przedsiębiorcy wobec Naj-

wyższej Izby Kontroli w 2005 r.

W 1979 r. ukończy-

ła aplikację sędziowską.

Specjalizuje się głównie

w publicznym prawie gospodarczym, w tym m.in.

tyce statusu konstytucyjnego i ustawowego przed-

siębiorcy, nadzoru państwa nad gospodarką, admi-

nistracji gospodarczej, mediów publicznych, wpływu

wo polskie.

Jest autorką ponad stu publikacji, w tym książek,

kilku prac zbiorowych i ponad 30 artykułów nauko-

wych.

Jest także współautorką kilku wydań podręcz-

nika akademickiego z publicznego prawa gospodar-

czego.

Jest autorką raportu dla rządu o centralnych

organach administracji rządowej opublikowanego

1995–1996.

Wykonała ponad 50 opinii i ekspertyz

organów państwa.

Była w 1989 r. uczestnikiem tzw. okrągłego stołu

po stronie opozycyjnej.

Przygotowywała i referowała

założenia ustawy o zgromadzeniach.

Jest współau-

torką m.in. projektu ustawy o zgromadzeniach.

Usta-

wa ta została uchwalona w 1990 r.

W 1992 r. była

Rządu, gdzie przygotowywała własną koncepcję

prawnopubliczną środków masowego przekazu.

Spra-

wowała także funkcję sędziego Trybunału Stanu

w latach 2007–2011.

W 2009 r. była członkiem Rady

Nadzorczej Telewizji Polskiej SA.

W 2011 r. została

naszą koleżanką, posłem na Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej VII kadencji.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

w celu przedstawienia opinii Komisji Sprawiedliwości

Poseł Borys Budka:

w dniu 20 grudnia 2011 r., na wniosek pani marsza-

łek, komisja rozpatrywała zgłoszone przez poszcze-

gólne kluby kandydatury.

Po przeprowadzonej

dyskusji postanowiła jednomyślnie zaopiniować po-

zytywnie kandydatury posłów Jana Burego, Sławo-

mira Kopycińskiego, Krzysztofa Kwiatkowskiego oraz

Krystyny Pawłowicz.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Otwieram dyskusję.

Bardzo proszę, do głosu zgłosił się pan poseł Ry-

szard Kalisz, klub SLD.

Poseł Ryszard Kalisz:

cją Wysokiej Izby było zawsze to, że każdy klub jest

reprezentowany wśród przedstawicieli Sejmu w Kra-

jowej Radzie Sądownictwa i, od ubiegłej kadencji, bo

wtedy powstała, w Krajowej Radzie Prokuratorów.

Na podstawie ustawy o Krajowej Radzie Sądow-

nictwa i ustawy o prokuraturze Sejm wybiera ośmiu

przedstawicieli.

W Wysokiej Izbie jest sześć klubów.

Z tego prostego wyliczenia wynika, że każdy klub

powinien mieć reprezentanta wśród tych ośmiu

przedstawicieli.

Niestety, decyzją Prezydium Sejmu

klub Sojusz Lewicy Demokratycznej, jak i klub Soli-

darna Polska zostały wyeliminowane z tej ósemki

i nie mają w tej grupie swoich przedstawicieli.

Uwa-

żamy, że jest to nieprawidłowe, że trzeba rozpatry-

wać łącznie całą pulę ośmiu kandydatur, dlatego też

zarówno przy wyborze członków Krajowej Rady Są-

downictwa – przedstawicieli Sejmu, jak i członków

Krajowej Rady Prokuratury – przedstawicieli Sejmu,

Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej wstrzy-

ma się od głosowania.

Nie ma to żadnego znaczenia,

jeśli chodzi o ocenę poszczególnych kandydatów, tyl-

ko to jest nasz protest przeciwko takiemu potrakto-

waniu dzisiaj mało liczebnych, ale przecież będących

w Sejmie i mających swoje prawa klubów poselskich.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

105

Marszałek:

Dziękuję, panie pośle.

larczyk, Solidarna Polska.

Bardzo proszę.

bym zaprotestować przeciw takiemu traktowania

klubów parlamentarnych, co znalazło wyraz właśnie

w takiej sytuacji, że nie mają one reprezentacji na

przykład w Komisji do Spraw Służb Specjalnych, czy,

tak jak teraz, w Krajowej Radzie Sądownictwa czy

Krajowej Radzie Prokuratury.

Uważamy, że każdy

datów, a to Wysoka Izba powinna w głosowaniu roz-

strzygnąć o tym, który z klubów będzie reprezento-

wany w tych ciałach Krajowej Rady Prokuratury czy

Krajowej Rady Sądownictwa.

Zgłaszałem na posiedzeniach Prezydium wniosek,

ażeby inne kluby podzieliły się miejscami z Solidarną

Polską oraz Sojuszem Lewicy Demokratycznej.

Skoro

to nie uzyskało akceptacji, to podobnie jak Sojusz

Lewicy Demokratycznej – choć nie jesteśmy przeciw-

ni większości z kandydatów, którzy zostali zgłoszeni,

z wyjątkiem jednej osoby – również wstrzymamy się

od głosu przy okazji tego głosowania.

Prosilibyśmy panią marszałek i Prezydium oraz

przewodniczących klubów parlamentarnych o to,

żeby jednak uwzględniali w przyszłości prawa do

udziału w ciałach statutowych również przedstawi-

cieli mniejszych klubów.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Zamykam dyskusję.

Krótkie wyjaśnienie – Prezydium nie zakazało

zgłaszania kandydatów.

wybiera członków Krajowej Rady Sądownictwa bez-

względną większością głosów.

ków Krajowej Rady Sądownictwa jest równa liczbie

stanowisk do obsadzenia, na podstawie art. 26 ust. 2

regulaminu Sejmu proponuję, aby Sejm przeprowa-

dził w tej sprawie łączne głosowanie przy użyciu

ków Krajowej Rady Sądownictwa zgodnie z listą kan-

dydatów zawartą w druku nr 83, zechce podnieść

wynosi 217.

Za oddało głos 391 posłów, przeciw – 2,

wstrzymało się 39 posłów.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał czterech członków Krajowej Rady

Sądownictwa: pana posła Jana Burego, pana posła

Sławomira Kopycińskiego, pana posła Krzysztofa

Kwiatkowskiego i panią poseł Krystynę Pawłowicz.

(Oklaski)

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 9. po-

jowej Rady Prokuratury (druki nr 82 i 88).

kuraturze Sejm na okres swojej kadencji wybiera

kuratury.

Lista kandydatów na członków Krajowej Rady

Prokuratury została paniom i panom posłom dorę-

Opinia Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

Obecnie wysłuchamy przedstawicieli wnioskodaw-

czysława Marcina Łuczaka zgłoszonej przez grupę

nictwa Ludowego oraz Klubu Parlamentarnego Plat-

forma Obywatelska.

Poseł Jan Bury:

wego zaprezentować państwu osobę naszego kandydata,

pana posła Mieczysława Marcina Łuczaka, urodzonego

w lipcu 1955 r. w Wieluniu.

Pan poseł Łuczak jest absol-

wentem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie,

Wydziału Filologiczno-Historycznego.

W latach 1993–

–1998 pełnił funkcję wójta gminy Osjaków, a później, do

roku 2005, był starostą wieluńskim.

Był radnym powia-

tu wieluńskiego.

Od 2005 r. nieprzerwanie jest posłem

na Sejm Rzeczypospolitej.

W V kadencji Sejmu pracował

w Komisjach: do Spraw Kontroli Państwowej, Obrony

Narodowej i Infrastruktury.

W VI kadencji Sejmu poseł

Mieczysław Łuczak był członkiem licznych podkomisji

nadzwyczajnych.

W obecnej kadencji Sejmu został wy-

brany na zastępcę szefa Komisji Obrony Narodowej, jest

także członkiem Komisji Mniejszości Narodowych i Et-

nicznych.

Poseł Mieczysław Łuczak jest szanowanym

samorządowcem, społecznikiem, posiada wiele wyróż-

nień, odznaczeń i medali państwowych.

Pan poseł Mieczysław Łuczak 10 czerwca 2010 r.

został wybrany do składu Krajowej Rady Prokuratu-

ry I kadencji.

W imieniu Klubu Parlamentarnego

pana posła Łuczaka do składu Krajowej Rady Proku-

ratury.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

106

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

posła Witolda Pahla zgłoszonej przez grupę posłów

Poseł Robert Kropiwnicki:

szczyt przedstawić kandydaturę pana posła Witolda

Pahla, który urodził się 7 grudnia 1961 r. we Wro-

cławiu.

Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewi-

cza w Poznaniu, Wydział Prawa.

W latach 1985–1987

odbył aplikację sędziowską w Sądzie Wojewódzkim

w Gorzowie Wielkopolskim.

W kolejnych latach orze-

kał w Sądzie Rejonowym w Gorzowie Wielkopolskim

jako asesor w Wydziale Karnym oraz Wydziale Ro-

dzinnym i Nieletnich.

Następnie jako radca prawny,

Górze, prowadził działalność doradczą i konsultingo-

wą.

W 2006 r. został wybrany do rady miejskiej Go-

rzowa Wielkopolskiego.

W 2007 r. uzyskał mandat

posła na Sejm VI kadencji.

W VI kadencji był człon-

kiem komisji do spraw zmiany konstytucji, członkiem

Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, człon-

dyﬁkacjach i przewodniczącym stałej podkomisji do

spraw zmian prawa cywilnego.

Wielokrotnie repre-

zentował Sejm przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W 2010 r. został wybrany na członka Krajowej Rady

Prokuratury i reprezentował tam Wysoką Izbę.

Myślę, że jest to bardzo dobra kandydatura.

Jest

to osoba sprawdzona, mająca ogromne doświadcze-

nie, które nawiązuje do głównych zadań, które są

wyznaczone ustawą o Krajowej Radzie Prokuratury,

a więc stania na straży niezależności prokuratorów

i dbania o dobro prokuratury.

Rekomenduję Wysokiej

Izbie kandydaturę posła Witolda Pahla.

Można do-

dać, że jest on miłośnikiem muzyki poważnej oraz

wybitnym znawcą epoki renesansu.

Bardzo proszę

o poparcie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

pana posła Stanisława Piotrowicza zgłoszonej przez

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Mam zaszczyt

dliwość zarekomendować państwu kandydaturę pana

posła Stanisława Piotrowicza do Krajowej Rady Pro-

kuratury.

Pan poseł Stanisław Piotrowicz ma w chwi-

li obecnej 59 lat.

W roku 1976 ukończył studia na

lońskiego w Krakowie.

Dwa lata później złożył egza-

min prokuratorski.

Pracę zawodową rozpoczął w 1976 r.

w Prokuraturze Rejonowej w Dębicy.

W 1980 r. został

jewódzkiej w Krośnie.

Po wprowadzeniu stanu wo-

jennego w Polsce odmówił prowadzenia śledztw

o charakterze politycznym, po czym został prze-

niesiony do pracy w Prokuraturze Rejonowej w Kro-

kuratora rejonowego w tym mieście.

W latach 1990–

–2005 był prokuratorem w prokuraturze wojewódz-

kiej przekształconej w prokuraturę okręgową.

Od

1992 r. do 1995 r. kierował Międzyrejonowym Dzia-

łem Śledztw w Krośnie, którego zadaniem było pro-

wadzenie najpoważniejszych śledztw z terenu całego

województwa.

Od czerwca do listopada 2007 r. był

strów.

W latach 1994–2002 był członkiem Sądu Dys-

cyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuraturze

Generalnej.

Od 2001 r. do 2005 r. należał do grupy

Był szczególnie zaangażowany w rozwój wymiany

doświadczeń z prokuraturami i sędziami słowackimi

i ukraińskimi.

Pod koniec lat 80. współtworzył związki zawodo-

we w prokuraturze.

W 1992 r. współorganizował kro-

śnieńskie koło Towarzystwa Pomocy im. św. Brata

Alberta, zajmującego się prowadzeniem schronisk i kuch-

ni dla osób pozostających bez środków do życia.

Jest

prezesem koła od chwili jego powstania, prezesem

podkarpackiego oddziału tego towarzyszystwa oraz

od 1998 r. – członkiem Zarządu Głównego we Wro-

cławiu.

W VI kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

był zastępcą przewodniczącego Komisji Ustawodaw-

czej oraz członkiem Komisji Spraw Emigracji i Łącz-

ności z Polakami za Granicą.

W VII kadencji Senatu

RP był przewodniczącym Komisji Praw Człowieka,

Praworządności i Petycji.

W roku obecnym został

wybrany do Sejmu RP, gdzie sprawuje funkcję wice-

przewodniczącego Komisji Sprawiedliwości i Praw

Człowieka.

Zarówno wykształcenie, jak i bogate doświadcze-

nie zawodowe, ale także ogromne poparcie społeczne,

predysponują i wskazują, że pan poseł Stanisław Pio-

trowicz jest dobrym kandydatem na członka Krajo-

wej Rady Prokuratury.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

107

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

sła Armanda Ryﬁńskiego zgłoszonej przez grupę

Szanowna Pani Marszałkini!

Wysoka Izbo!

Mam

przyjemność przedstawić kandydaturę pana posła

Armanda Ryﬁńskiego.

Pan poseł Ryﬁński urodził się 29 listopada 1974 r.

w Warszawie.

Aktualnie ściśle współpracuje ze Sto-

warzyszeniem przeciw Bezprawiu oraz jest członkiem

sejmowej komisji etyki.

W latach 1996–2001 studio-

wał w Wyższej Szkole Ubezpieczeń i Bankowości

w Warszawie, gdzie otrzymał dyplom inżyniera eko-

nomii, ze specjalizacją ﬁnanse i bankowość, oraz dy-

plom magistra ekonomii, ze specjalizacją techniczna

i ekonomiczna diagnostyka ubezpieczeniowa.

W la-

tach 2008–2010 studiował w Instytucie Edukacji

Europejskiej, gdzie otrzymał dyplom.

Chcę państwu powiedzieć, że takie właśnie oso-

by, jak pan poseł Armand Ryﬁński, są niezbędne

w Krajowej Radzie Prokuratury, ponieważ są tam

potrzebni ludzie odważni, ludzie niezależni, tacy,

którzy będą potraﬁli powiedzieć głośno to, co myślą,

i stanąć w obronie prawa, a przede wszystkim stanąć

w obronie każdego obywatela.

Serdecznie rekomen-

duję państwu kandydaturę pana posła Armanda Ry-

ﬁńskiegoiproszęooddanienaniegogłosu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

dliwości i Praw Człowieka.

Poseł Jerzy Kozdroń:

Człowieka w sprawie wyboru posłów zgłoszonych na

Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka po

rozpatrzeniu kandydatur przed chwilą prezentowa-

oraz po przeprowadzonej dyskusji postanowiła kan-

dydatury posłów Mieczysława Marcina Łuczaka,

Witolda Pahla, Stanisława Piotrowicza oraz Arman-

da Ryﬁńskiego zaopiniować pozytywnie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Do głosu zgłosiła się...

Pan poseł Kalisz pewnie wybaczy mi, że w pierw-

szej kolejności głosu udzielę kobiecie.

Pani poseł Iwona Arent.

Pani poseł rezygnuje z zabrania głosu?

Poseł Iwona Ewa Arent:

sić sprzeciw wobec głosowania en bloc.

Uważam, że

powinniśmy głosować nad kandydaturami oddziel-

nie, bowiem mój klub Prawa i Sprawiedliwości nie

będzie głosował za wszystkimi kandydaturami – nie

będziemy głosować za kandydaturą pana Armanda

Ryﬁńskiego – argumentując to w ten sposób, bo nie

wiem, proszę państwa, czy państwo wiecie, że został

ukarany najwyższą karą w Komisji Etyki Poselskiej

– karą nagany.

Myślę, że takie gremium jak Krajowa Rada Pro-

kuratury i nasi przedstawiciele, którzy będą nas re-

prezentować w Krajowej Radzie Prokuratury, powin-

ni być o nieskazitelnym charakterze, a wydaje mi się,

że takiej gwarancji nie daje osoba taka jak pan Ar-

mand Ryﬁński.

Proszę pamiętać o tym, że w Komisji Etyki Posel-

skiej nie zasiadają posłowie Prawa i Sprawiedliwości.

Pana Armanda Ryﬁńskiego nie ukarali posłowie

Prawa i Sprawiedliwości, tylko ukarali wszyscy po-

słowie naszej Izby, bowiem to byli wasi reprezentan-

ci.

Nie bronię, aby kandydat...

(Głos z sali: Za co został ukarany?)

Nie bronię, aby kandydat Ruchu Palikota...

(Głos z sali: Ale za co został ukarany?)

...był naszym przedstawicielem w Krajowej Radzie

Prokuratury.

Wiem o tym, że mają krótką ławkę, ale

myślę, że spośród siebie wybiorą osobę, która będzie

mogła reprezentować nas w Krajowej Radzie Proku-

ratury.

Proszę państwa, proszę się zastanowić, bo może-

my spierać się w Izbie na argumenty i to jest bardzo

potrzebne, bo w ten sposób dochodzimy do wielu po-

zytywnych rozwiązań, ale nie obrażajmy się nawza-

jem, nie tędy droga, a niestety ukaranie w Komisji

Etyki Poselskiej to było obrażanie personalne.

W związ-

ku z tym bardzo proszę państwa o rozwagę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

W jakim trybie?

(Poseł Andrzej Rozenek: Sprostowania.)

Bardzo proszę, panie pośle.

108

Poseł Andrzej Rozenek:

bie sprostowania chciałbym wyjaśnić, że pan poseł

Armand...

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Pan nie był wymie-

niany.)

Ale ja rekomendowałem.

...

Ryﬁńskirzeczywiściezostałukaranykarąnaga-

ny, ale dlatego, że wytknął Prawu i Sprawiedliwości

podejrzane intencje, jeżeli chodzi o marsz 13 grudnia.

(Poruszenie na sali, oklaski) A więc pani posłanka

występuje tutaj w prywatnym, partyjnym interesie...

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Niech pani na to nie

pozwala, pani marszałek.)

...a nie w interesie prokuratury.

To po pierwsze.

Po drugie, pan poseł Armand Ryﬁński jest ukarany

nieprawomocnie, odwołał się od tej decyzji i czekamy

na to, jak zostanie rozpatrzone to odwołanie.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Pani poseł w jakim trybie?

(Poseł Iwona Ewa Arent: Sprostowania.)

Bardzo proszę.

Wyjątkowo udzielam głosu zarówno jednej, jak

i drugiej, poprzedniej osobie.

Bardzo proszę.

Poseł Iwona Ewa Arent:

szeliście, że niestety, ale obraził Prawo i Sprawiedli-

wość.

(Poruszenie na sali) Dzisiaj obraził Prawo i Spra-

wiedliwość...

(Poseł Andrzej Rozenek: A jak wy obrażacie, to

jest dobrze?)

...ale proszę pamiętać o tym, że jutro będzie obra-

żał was i my będziemy was bronić w Komisji Etyki

Poselskiej przed personalnymi atakami.

Proszę o roz-

wagę, naprawdę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Kalisz, bardzo proszę.

Poseł Ryszard Kalisz:

się przed wyborem członków Krajowej Rady Sądow-

nictwa.

Chcę to podtrzymać również przed wyborem

członków Krajowej Rady Prokuratury.

Klub Poselski

Sojusz Lewicy Demokratycznej w wyniku ustaleń

Prezydium, przewodniczących klubów, Konwentu Se-

niorów nie będzie miał tam swojego reprezentanta.

Odnosząc się do słów pani marszałek, że mogli-

śmy zgłosić, chcę powiedzieć, iż oczywiście że mogli-

śmy zgłosić, ale pani marszałek, jak i Wysoka Izba

wiedzą doskonale, że ten kandydat nie zostałby wy-

brany, dlatego że jest kwota i są wybierani ci, którzy

mieszczą się w tej puli.

Tak więc myślę, że byłoby

dobrą tradycją Wysokiej Izby, i apeluję o to, aby jeże-

li mamy ośmioosobową pulę, wszystkie kluby były

reprezentowane, bo klubów jest tylko sześć.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję serdecznie.

O głos poprosił także przewodniczący klubu Soli-

darna Polska pan Arkadiusz Mularczyk.

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Pani Marszałek!

Również w przypadku Krajowej

Rady Prokuratury utrzymujemy nasze stanowisko

i wstrzymamy się od głosu.

Oczywiście zgadzamy

się…

(Głos z sali: To nieprawomocne.)

…ze stanowiskiem Klubu Parlamentarnego Pra -

wo i Sprawiedliwość, że osoby, które nie są osobami

nieskazitelnego charakteru, a osoba ukarana naj-

wyższą karą przez komisję etyki taką osobą nie jest,

nie powinny być w Krajowej Radzie Prokuratury.

Przypomnę, że zgodnie z ustawą o prokuraturze każ-

dy prokurator jest osobą nieskazitelnego charakteru,

i tutaj taki powinien być.

Tak więc osoba, która tych

przesłanek nie spełnia, nie powinna pełnić w imieniu

Sejmu takiej funkcji.

Tak że w przypadku pana Ry-

ﬁńskiego będziemy głosować przeciwko.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Ponieważ został zgłoszony wniosek formalny o roz-

łączne głosowanie, wniosek ten poddam pod głoso-

wanie.

niem rozłącznego głosowania nad kandydaturami na

członków Krajowej Rady Prokuratury, zechce pod-

posłów, przeciwnego zdania było 254 posłów, 13 po-

słów wstrzymało się.

względną większością głosów.

109

Przystępujemy do głosowania.

ków Krajowej Rady Prokuratury zgodnie z listą kan-

Głosowało 432 posłów.

Wielkość bezwzględna –

217.

Za oddało swój głos 271 posłów, przeciw – 6,

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

kuratury: pana posła Mieczysława Marcina Łuczaka,

pana posła Witolda Pahla, pana posła Stanisława

Piotrowicza i pana posła Armanda Ryﬁńskiego.

Na tym wyczerpaliśmy porządek dzienny 4. po-

siedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Ogłaszam 3-minutową przerwę.

do godz. 9 min 47)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Iwiński reprezentujący Klub Poselski Sojusz Lewicy

Demokratycznej.

Ghazni w Afganistanie zginęło wczoraj w wyniku

wybuchu miny pułapki 5 żołnierzy, członków polskie-

go 2,5-tysięcznego kontyngentu wojskowego, uczest-

niczących w operacji NATO w kraju Hindukuszu.

Sejm oddał już hołd pamięci szeregowego Krystiana

Banacha, starszego kaprala Piotra Ciesielskiego oraz

starszych szeregowych Łukasza Krawca, Marcina

Szczurowskiego i Marka Tomali z 20.

Brygady Zme-

chanizowanej w Bartoszycach.

Wszyscy pochodzili

z Warmii i Mazur, które mam honor reprezentować

w naszym parlamencie od 2 dekad.

Ta największa tragedia w historii polskich misji

wojskowych – w Afganistanie w ciągu 10 lat naszego

zaangażowania zginęło 26 Polaków, czyli więcej niż

w Iraku – wymaga wyciągnięcia właściwych wnio-

sków, tym bardziej iż sytuacja na zachód od linii Du-

randa bardzo się zaostrza, a władze w Kabulu nadal

nie kontrolują większości kraju.

Szacuje się, iż tali-

bowie, walcząc z około 130-tysięcznymi obecnie od-

działami Sojuszu Północnoatlantyckiego, na przy-

kład podkładają co roku około 8 tys. coraz bardziej

udoskonalonych ładunków wybuchowych.

Zmiana

taktyki militarnej nie przynosi znaczących efektów.

Wciąż przy tym Afganistan jest największym w ska-

li światowej producentem twardych narkotyków.

Senator Bogdan Klich powiedział, że to krwawy

prezent bożonarodzeniowy od talibów, i dodał, iż jeśli

wycofamy się z Afganistanu przed uzgodnionym z so-

jusznikami terminem – 2014 r., to spełnimy ich ocze-

kiwania.

To nie jest pierwsza wielce kontrowersyjna

opinia bardzo kontrowersyjnego byłego ministra

obrony narodowej.

Przed rokiem wypowiedział ku-

riozalne słowa, cytuję: Nie ma takiego poligonu w kra-

ju, na którym można by było wojsko ćwiczyć tak, jak

to było w Iraku, a teraz w Afganistanie – koniec cy-

tatu.

Pomyliły mu się poligony w Orzyszu, Drawsku

Pomorskim czy Bemowie Piskim z niepodległymi

państwami.

Operacja w Afganistanie, rozpoczęta na mocy re-

zolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, a później prze-

kształcona w misję NATO, o czym naturalnie należy

pamiętać, zmierzała do podcięcia korzeni międzyna-

rodowego terroryzmu, którego rolę uświadomiono

sobie należycie dopiero we wrześniu 2001 r.

Jednak-

że mimo udziału żołnierzy z prawie 50 państw i ogrom-

nych nakładów ﬁnansowych nie odniesiono oczeki-

wanych sukcesów.

Międzynarodowe Siły Wsparcia

Bezpieczeństwa, ISAF – a zwłaszcza Amerykanie –

nie wyciągały do niedawna wniosków z błędów po-

pełnianych przez Armię Czerwoną w ciągu 9 lat

okupacji kraju Hindukuszu.

Stawiano niemal wy-

łącznie na rozwiązania militarne, minimalizując

kwestie społeczno-gospodarcze i nieodzownego kom-

promisu politycznego przynajmniej z umiarkowaną

częścią talibów afgańskich.

Dobrze, że administracja

prezydenta Obamy podjęła w ostatnim czasie takie

tajne rozmowy m.in. na terytorium Niemiec.

Wpły-

nęła też na to nowa sytuacja w regionie Bliskiego

i Środkowego Wschodu oraz śmierć przywódcy Al-

-Kaidy Usamy bin Ladina.

W Afganistanie, nazywanym przez Karola Mark-

sa Polską Wschodu i znanym mi nieźle z autopsji

jeszcze z czasów przed wkroczeniem tam wojsk ra-

dzieckich, przegrali w historii wszyscy cudzoziemcy:

Aleksander Wielki, Brytyjczycy (trzy wojny), ZSRR,

a teraz operacja międzynarodowa z Zachodu także

znajduje się w ślepym zaułku.

Bronisław Komorowski w toku swej kampanii

prezydenckiej zapowiadał wycofanie w porozumieniu

z sojusznikami polskich żołnierzy w stosunkowo

krótkiej perspektywie.

Szkoda, iż później zmienił

zdanie.

Nie wystarczy samo formalne przekształce-

nie charakteru misji z bojowej na szkoleniową – w sto-

sunku do Afgańczyków – i zwiększenie skromnych

nakładów na pomoc rozwojową ani też zmniejszenie

o 100 żołnierzy obecnej zmiany naszego kontyngen-

Oświadczenia poselskie

Marszałek

110

tu.

Przykład Kanady oraz decyzji przygotowywanej

przez inne państwa powinien dać do myślenia.

Nie

wchodzę w tym miejscu w to, czy w końcu 2014 r.

ekipa prezydenta Hamida Karzaja będzie zdolna do

przyjęcia odpowiedzialności za własny kraj.

Do koń-

ca tego roku USA, zgodnie z decyzją Baracka Obamy

z czerwca 2011 r., wycofają 10 tys. żołnierzy, Francu-

zi – 500, a Niemcy w ciągu najbliższego roku – 1000.

Powinniśmy to wziąć pod uwagę.

Tymczasem rząd

kładzie raczej akcent, sądząc po rezultatach specjal-

nej konferencji międzynarodowej w Warszawie z koń-

ca października br., na uczenie Afgańczyków procesu

transformacji od Polaków.

Nie można tego zupełnie

lekceważyć, choć to teza wielce kontrowersyjna ze

względu na brak podstawowych analogii, ale pamię-

tajmy o proporcjach.

Ponadto mówienie teraz, skąd-

inąd trafne, o błędzie popełnionym przez Polskę,

polegającym na wzięciu na siebie odpowiedzialności

za całą, jedną spośród 34, prowincję Ghazni, jak czy-

ni to szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego generał

Stanisław Koziej, to jest przysłowiowa musztarda po

obiedzie.

Realistyczne byłoby w sumie wycofanie się

Polaków z Afganistanu do końca przyszłego roku.

Pani Marszałek!

Kończę.

W końcu lat 20. ubiegłe-

go wieku przyjechał do Polski reformatorski monar-

cha afgański Amanullach.

W prezencie od naszych

władz otrzymał lokomotywę (Dzwonek), tyle że w Afga-

nistanie do dziś nie ma nawet kilometra linii kolejo-

wej.

Stąd – co sam widziałem – stoi ona pod Kabulem

na maleńkim odcinku specjalnie ustawionych szyn.

Wykażmy się większą mądrością niż ówcześnie Józef

Piłsudski.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wrze dyskusja nad publicznym oświadczeniem posła

Janusza Palikota o żądaniu przez jego ugrupowanie

zdjęcia krzyża ze ściany sali plenarnej Sejmu.

Argu-

ment, że organ ustawodawczy nowoczesnego państwa

europejskiego nie powinien preferować żadnego wy-

znania, jest w swym założeniu słuszny.

Jest jednak

pewne ale...

Wiara katolicka w Polsce nie jest jakimś tam

światopoglądem.

Chrześcijaństwo, którego symbolem

jest krzyż, było podstawą państwowości polskiej.

Wszak wprowadzenie chrześcijaństwa na tereny Pol-

ski miało na celu skonsolidowanie rozproszonych

– i przez to słabych – plemion słowiańskich w jeden

silny organizm państwowy mogący się przeciwstawić

potężnym sąsiadom: zarówno plemionom germań-

skim, jak i ruskim.

Ten krzyż był drogowskazem, wokół którego

przez wieki trwali Polacy, i to, co pośród wielu różnic

ich łączyło, to była wiara w Chrystusa Ukrzyżowa-

nego.

To właśnie olbrzymia siła jedności, którą dawał

powszechnie wyznawany w Polsce katolicyzm, umoż-

liwiła swego czasu tak szerokie otwarcie bram nasze-

go państwa na ludzi innych wyznań.

Stąd taka wiel-

ka była w Polsce tolerancja nie tylko dla innych wy-

znawców krzyża: prawosławnych Kozaków i ewange-

lickich Niemców czy Czechów, ale również osiedlają-

cych się tu, wyznających islam Tatarów czy staroza-

konnych Żydów.

Po prostu Polacy byli tak silni jed-

nością, że wyznawcy innych wyznań nie stanowili

wewnętrznego zagrożenia.

Z imieniem Chrystusa na ustach ginęli polscy hu-

sarze, walcząc ze Szwedami pod Kircholmem i z Tur-

kami pod Chocimiem.

Ten krzyż podczas rozbiorów ocalił polskość na-

szych ziem przez nieprzejednanie polski charakter

naszych kościołów.

Ocalił, mimo że przez 200 lat nie-

woli zaborcy robili wszystko, aby to, co polskie, wy-

mazać w umysłach naszych rodaków.

Krzyż stoi na zbiorowych mogiłach katyńskich,

polskich oﬁcerówpomordowanychprzezNKWDina

cmentarzu polskich żołnierzy poległych w bojach

z hitlerowcami pod Monte Cassino.

Symbol krzyża

był tak silny, że nawet ślubowanie żołnierzy Ludowe-

go Wojska Polskiego w ZSRR, w Sielcach nad Oką,

odbywało się w obecności krzyża i kapłanów.

Ten

krzyż w naszym kraju chcieli później zniszczyć i wy-

plenić z naszych umysłów komuniści w okresie słusz-

nie minionym, lecz z im większym zawzięciem to

czynili, tym większy był upór ludzi, aby go bronić.

Czy to się więc komuś podoba, czy nie, ten niechcia-

ny dziś w Sejmie krzyż stał się nierozerwalnym sym-

bolem tysiącletniej jedności państwa polskiego.

Jednocześnie jego obecność nie zabrania nikomu

posiadania innego światopoglądu.

Gwiazda Dawida,

symbol islamu, znak pacyﬁstów, czemu nie?

Ale jed-

nocześnie z całym należnym szacunkiem dla tych

symboli, niezależnie od tego, czy jesteśmy wierzący

czy nie, zróbmy retrospekcję i oceńmy, jaki jest pro-

centowy udział obywateli każdego z tych światopo-

glądów w budowie silnego, zjednoczonego państwa

polskiego, a potem zastanówmy się, który z tych sym-

boli może się pokusić o reprezentowanie tysiącletniej

historii na równi z białym orłem.

Co się więc stało, że wybrana w demokratyczny

sposób grupka posłów nihilistów ma śmiałość tak

bezkompromisowo i otwarcie wystąpić przeciw krzy-

żowi?

Daleko nie trzeba szukać.

Wystarczy cofnąć się

myślą do hucpy organizowanej od ponad pół roku

przed Pałacem Prezydenckim przez jedno z ugrupo-

wań politycznych, które wiarę katolicką od lat wyko-

rzystuje do swoich politycznych potrzeb.

To tam pro-

wokatorzy, zachowujący się jak brunatne bojówki tej

Oświadczenia poselskie

111

partii, szarpali symbol krzyża.

To tam ubliżano ka-

płanom, którzy chcieli go zabrać do świątyni, poli-

cjantom broniącym porządku i urzędnikom państwa

polskiego.

Krzyż stał się zakładnikiem zaciekłej wal-

ki politycznej, został odarty ze świętości przez tych,

którzy mieli czelność powoływać się na niego.

Na szczęście krzyż dla Polaków ma wagę symbo-

lu.

Przetrwa zarówno faryzeuszy, jak i jawnych wro-

gów kościoła.

Wątpiącym polecam najbardziej wstrzą-

sający pomnik krzyża, jaki widziałem.

Stoi on na

historycznym Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

i nazywa się Pomnik OﬁaromKomunizmu.

Tokrzyż

przebijający się ku niebu przez pękniętą betonową

płytę, którego z rozpaczliwą i niezłomną wiarą cze-

piają się liczne odrąbane ludzkie ręce.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Za dwa dni wszy-

scy Polacy będą w radosnym, rodzinnym gronie ce-

lebrować przy tradycyjnej choince radosną Wigilię,

ciesząc się z cudu narodzin człowieka, którego prze-

szło 2000 lat temu zamordowała, wieszając na krzy-

żu, czyli rzymskiej szubienicy, ludzka podłość, zawiść

i głupota.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Wysoki Sejmie!

Szanowne Posłanki!

Szanowni

Posłowie!

W niedzielę 18 grudnia br. odbyły się uro-

czystości święceń biskupich oraz ingres księdza pra-

łata Janusza Stepnowskiego, nowego ordynariusza

łomżyńskiego do Katedry św. Michała Archanioła.

Głównym konsekratorem nowego biskupa był

kardynał Marc Ouellet, prefekt Kongregacji ds. Bi-

skupów, który na tę okoliczność przybył do Polski.

Współkonsekratorami byli przechodzący na emerytu-

rę biskup łomżyński Stanisław Stefanek i arcybiskup

Na uroczystości do katedry łomżyńskiej przybyli

kardynałowie, arcybiskupi i biskupi z całej Polski,

m.in. prymas Polski arcybiskup Józef Kowalczyk,

przewodniczący episkopatu arcybiskup Józef Micha-

lik, metropolita warszawski kardynał Kazimierz

Nycz, metropolita gdański Sławoj Leszek Głódź, bi-

skup warszawsko-praski arcybiskup Henryk Hoser,

metropolita białostocki arcybiskup Edward Ozor-

kowski, metropolita wrocławski arcybiskup Marian

Gołębiewski, biskup drohiczyński Antoni Dydycz,

biskup polowy Józef Guzdek.

Do Łomży przybyli też

przedstawiciele polskiego parlamentu, a także przed-

stawiciele władz państwowych i samorządowych.

Ingres rozpoczął się procesją liturgiczną, w której

uczestniczyli kardynałowie, biskupi i księża koncele-

branci oraz biskup nominat.

We wstępie do liturgii

ustępujący ordynariusz łomżyński biskup Stanisław

Stefanek, witając zgromadzonych, poprosił wiernych

o modlitwę, by Bóg wylał moc Ducha Świętego, która

włada i kieruje, na nowo wybranego biskupa łomżyń-

skiego Janusza.

Głos zabrał także kardynał Marc Ouellet.

Podzię-

kował za zaproszenie na uroczystość, podziękował

księdzu nominatowi za 22 lata jego dobrej posługi

w Kongregacji ds. Biskupów.

Jestem przekonany, że

ma wszelkie cechy, by mógł służyć Kościołowi rodzin-

nemu – dodał kardynał Ouellet.

Homilię wygłosił nuncjusz apostolski arcybiskup

Celestino Migliore.

Wyjaśnił w niej, że wspólnota Ko-

ścioła jest czymś więcej niż tylko demokratycznie

zbudowaną społecznością.

Jest, jak stwierdził, darem

Bożym.

W swoim wystąpieniu arcybiskup Migliore

zwrócił się także do nowo wyświęconego biskupa,

mówiąc, że dziś to on ma powiedzieć swoje „tak” dla

stwórczej i odnawiającej mocy Boga.

Zwrócił także

uwagę, że na nowego biskupa czeka wspólnota wier-

nych, solidnie utwierdzona w wierze i zdrowej trady-

cji.

Na zakończenie uroczystości życzenia nowemu

biskupowi łomżyńskiemu złożył prymas Polski arcy-

biskup Józef Kowalczyk.

Życzył, by swoim diecezja-

nom „mężnie i wytrwale niósł przesłanie Ewangelii”.

Arcybiskup Edward Ozorowski, metropolita biało-

stocki, w swoich życzeniach na zakończenie uroczy-

stości przypomniał, że biskup Stepnowski przywozi

ze sobą do Łomży doświadczenia pracy w urzędach

watykańskich.

„Bardzo byśmy chcieli, by się nimi dzie-

lił.

Mamy też nadzieję, że nie będzie rychło wracał do

Rzymu, że pozostanie tu już na czas dłuższy” – dodał.

Ksiądz biskup Janusz Stepnowski urodził się

paraﬁifarnejpodwezwaniemNawiedzeniaNajświęt-

szej Maryi Panny, do której później traﬁł jako wika-

riusz po święceniach kapłańskich, które przyjął 1 czerw-

ca 1985 r. w Łomży z rąk ówczesnego biskupa łom-

żyńskiego Juliusza Paetza.

Do kapłaństwa przygoto-

wywał się w latach 1979–1985 przez studia ﬁlozoﬁcz-

no-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym

w Łomży.

Następnie został skierowany na studia spe-

cjalistyczne na Wydziale Prawa Kanonicznego Uni-

wersytetu Nawarry w Pampelunie w Hiszpanii, któ-

re ukończył w 1989 r., uzyskując tytuł doktora prawa

gregacji do spraw Biskupów w Watykanie, między

innymi u boku prefekta kardynała Giovanniego Bat-

tisty Re, który w 2010 r. przeszedł na emeryturę.

W dniu 11 listopada br. Ojciec Święty papież Bene-

dykt XVI mianował księdza prałata Janusza Step-

nowskiego biskupem łomżyńskim.

Z okazji przyjęcia sakry biskupiej, a także objęcia

posługi biskupiej nad diecezją łomżyńską z tego miej-

sca, z mównicy polskiego parlamentu, jako poseł

Rzeczypospolitej, poseł diecezji łomżyńskiej serdecz-

112

nie z całego serca gratuluję księdzu biskupowi Janu-

szowi Stepnowskiemu.

Niech Chrystus, który kiedyś

stanął na Twojej drodze, biskupie Januszu, i posłu-

chałeś Jego głosu, będzie zawsze przy Tobie i niech

błogosławi Ci na każdy dzień i każdą chwilę Twojej

pasterskiej posługi.

Niech duch Bożej miłości ogarnia

Cię swoimi łaskami i dodaje Ci sił niezbędnych do

realizacji tak ważnych zadań, jakich się podjąłeś.

Szczęść Boże.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

posiedzenie polskiego Sejmu w roku 2011.

Niedługo

będziemy dokonywać bilansu także w wymiarze ro-

dzinnym na licznych rodzinnych spotkaniach – oby

na nich nikogo nie zabrakło, nie tylko w wigilijny

wieczór – będziemy sumować to, co za nami.

A czas

jest wyjątkowo niepewny, wyjątkowo trudny, to zaś,

co nadchodzi, tworzy równie wielkie wyzwania.

War-

to więc zastanowić się pod koniec roku, który zmusza

do reﬂeksji,waurzenadchodzącejWigilii,comożemy

zmienić, tak aby to dobro, które, jak wierzymy, uro-

dzi się w te święta, odmieniło naszą rzeczywistość

– w pierwszej kolejności każdego z nas samych.

Im

kto wyżej, tym ponosi większą odpowiedzialność, ale

nawet tych, którzy są najniżej, nikt od odpowiedzial-

ności za polską przyszłość nie zwolnił.

W związku z tym zastanówmy się, jakiej polityki

chcemy i życzymy Polsce i Polakom i jaką możemy

zadeklarować w roku 2012.

Jakie wnioski wyciągamy

z niewydolności instytucjonalnej, zachowań politycz-

nych, jakości demokracji, tej, którą mamy w prze-

strzeni europejskiej, i tej, którą na co dzień współ-

tworzymy w przestrzeni polskiej.

Jaki w końcu ma

być człowiek na ten trudny czas wyzwań, bo jest wie-

le takich oto tez, że kryzys przede wszystkim ujawnia

się poprzez degenerację elit, które kierują naszym

światem.

Wydaje się więc, że trzeba bardziej niż do-

tychczas szukać dobra, które jest liczne, choć to zło

widzimy na pierwszych stronach gazet, ono fascynu-

je i ekscytuje.

To zło w polskiej polityce detonuje bar-

dzo radykalnym językiem, personalizacją, tak jakby

niczego nas dramat w Łodzi nie nauczył, bo nawet

w sprawie wniosku z tego dramatu jesteśmy bardzo

podzieleni.

Dzisiejsza końcówka prac parlamentu

także pokazała bardzo wyraźnie, że konﬂikty w wy-

miarze personalnym są szczególnie bolesne.

A wyda-

je się, że czas najwyższy skierować uwagę, nie tylko

polskiego parlamentu, na to, o czym nasi przodkowie,

o których wspominamy, przedstawiając wiele gorą-

cych i ciągle aktualnych cytatów, mówili, a mówili

o naprawie Rzeczypospolitej rozumianej jako popra-

wa wydolności instytucji, umiejętności koordynowa-

nia działań, chronienie tego, co w polskiej gospodar-

ce najważniejsze, tworzenie poprzez innowacje,

kształcenie nowych silnych więzów, organizacji, prze-

wag konkurencyjnych i odbudowywanie pozycji wo-

bec braku przewag konkurencyjnych w tych obsza-

rach, w których tracimy na międzynarodowym ryn-

ku pracy, coraz bardziej konkurencyjnym, coraz

bardziej wymagającym.

Wymagać więc musimy my, politycy, od siebie

używania nowego języka, kiedy odnosimy się do sie-

bie.

Wymagać więc musimy w polityce, wymagać

więc musimy w mediach, w końcu wymagać musimy

w relacjach pomiędzy polityką, mediami a obywate-

lem języka czytelnego, języka prawdy, języka odrzu-

cającego nienawiść czy niechęć.

Polityka, przypomnę,

jak mówi jeden z klasyków, ojców amerykańskiej de-

mokracji, to czynienie dobra z ludźmi, poprzez ludzi

i dla ludzi.

Dlatego też, korzystając z okazji, apeluję do zgro-

madzonych na sali, do wszystkich polskich polityków,

tych z parlamentu i tych spoza parlamentu, do

wszystkich ludzi dobrej woli o szukanie i chronienie

tego, co w nas dobre, pielęgnowanie, poszerzanie

i wzmacnianie, a unikanie pchania ludzi do konfron-

tacji, bo jest i było 30 lat temu coś magicznego w sło-

wie „solidarność”.

Tamta „Solidarność”, która ob-

umarła pod ciosem stanu wojennego, odrodziła się i dała

w 1989 r. wolność.

Dzisiaj światu, Polsce, Polakom,

ale i parlamentarzystom potrzeba tej elementarnej

solidarności, w wymiarze ludzkim, kulturowym.

Niech więc stanie się i spełnią się, aby tego dobra było

jak najwięcej, słowa kolędy, którą będziemy śpiewać:

Podnieś rękę, Boże Dziecię, błogosław ojczyzną miłą.

Wszystkiego dobrego na te święta i na Nowy Rok.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

miętają, znana z „Podróży Guliwera” Jonathana

trakcja światła słonecznego z ogórków czy zmiękcza-

113

wą koncepcję ulepszania mowy ojczystej, której to

mioty konieczne dla wyrażenia sprawy, o której

baniem nosił przy sobie pewne szczególnie osobliwe,

specyﬁczne przedmioty, pewnie całkowicie mu nie-

zbędne dla wyrażania pewnych jego szczególnie oso-

bliwych, specyﬁcznych myśli i koncepcji.

Dziękuję

uprzejmie.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

skiego, by wygłosił oświadczenie w imieniu Klubu

Poselskiego Ruch Palikota.

powiedział w swoim wystąpieniu w debacie budżeto-

wej, że rozwiązanie polegające na podwyższeniu

składki rentowej jest przejściowe, ma obowiązywać

do momentu poprawy gospodarki.

A więc pytam: Jak

poprawić gospodarkę przy takich regulacjach?

Jeże-

li nie może rząd pomóc w rozwoju gospodarki, to

niech nie utrudnia, nie przeszkadza.

Rentowność

przedsiębiorstw zależna jest od kosztów i marży.

Im

większe koszty, tym marża mniejsza, więc rentow-

ność spada.

Zwiększy się również obciążenie jedno-

stek sektora publicznego, w efekcie rząd i samorządy

będą musiały zapłacić wyższe składki za swoich pra-

cowników, nauczycieli i pracowników służby zdrowia.

Te 450 mln zł, które rząd da jednostkom samorządo-

wym w przyszłym roku, wystarczy tylko na podwyż-

ki dla nauczycieli.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Brak rozwiązań

wspierających pracodawców i rekompensujących

większe nakłady na FUS może ograniczyć plany za-

trudnienia branż nowoczesnych usług dla biznesu,

uznanych za strategiczne dla polskiej gospodarki.

Na

dzień dzisiejszy zatrudnienie w tym sektorze to 80 tys.

pracowników.

Plan zatrudnienia dodatkowych 20 tys.

specjalistów w związku z podwyżką składki rentowej

może to zrewidować.

Najbardziej boli to, że sięga się do kieszeni grup

społecznych, które ze względu na narastające koszty

są grupami największego ryzyka, jeśli chodzi o utra-

tę swojej tożsamości, utratę swoich ﬁrm, a co za tym

idzie – masowych zwolnień, powodujących zwiększe-

nie i tak już dużego wskaźnika bezrobocia.

Będąc

przedsiębiorcą, wiem, co to znaczy powiedzieć pra-

cownikowi: zwalniam pana.

Nie jest to proste, gdy

ma się przed oczami rodzinę pracownika, która musi

z czegoś żyć.

To jest kolejna ściema, taka argumen-

spodarczy.

To nie jest dążenie w kierunku Unii Eu-

ropejskiej, to nas zatrzymuje w miejscu.

Dlatego też

moja opinia w imieniu klubu Palikota jest jak najbar-

dziej zasadna.

Dodatkowo też świadczy o tym opinia

większości organizacji związkowych i organizacji pra-

codawczych, takich jak: NSZZ „Solidarność”, Praco-

dawcy Rzeczypospolitej Polskiej, Krajowa Izba Gospo-

darcza, Związek Rzemiosła Polskiego, BCC Związek

Pracodawców, Związek Pracodawców Lewiatan.

Na koniec chciałbym nawiązać do oświadczenia

pana posła Van der Coghena.

Bardzo ubolewam nad

tym, że pan poseł jako doświadczony parlamentarzy-

sta nie rozumie istoty sprawy związanej z krzyżem

na sali plenarnej.

Panie pośle, też jestem katolikiem

i informuję pana, że w imię poszanowania prawa i kon-

stytucji stanowisko klubu Ruchu Palikota jest jak

najbardziej zasadne, ważne jest rozumienie istoty

państwa świeckiego.

Dziękuję za wysłuchanie.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

dotyczyć będzie działań Śląskiego Oddziału Wojewódz-

kiego NFZ podjętych w dniach 4 listopada i 15 grudnia

br. Z upoważnienia dyrektora zastępca oddziału wo-

jewódzkiego NFZ w Katowicach Marcin Pakulski

wysłał w dniu 4 listopada do części lekarzy dentystów

pismo wraz z aneksem nr 4 do umów o udzielanie

giczne, w których oprócz zmian związanych z ﬁnan-

sowaniem w § 3 wprowadza datę obowiązywania

aneksu od października 2011 r., to znaczy na 5 tygo-

dni przed propozycją zmian i datą pisma.

Jest to cał-

kowicie nowatorskie podejście do Kodeksu postępo-

wania administracyjnego.

Następnie w dniu 15 grud-

nia 2011 r. ci sami adresaci otrzymali z upoważnienia

dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ

w Katowicach podpisaną przez Dorotę Suchy decyzję

dyrektora tegoż oddziału o zmniejszeniu planu rze-

czowo-ﬁnansowego wraz z aneksem nr 5, który we-

dług autora ma obowiązywać od dnia 1 sierpnia 2011 r.

Pomijając stronę merytoryczną, która odpowiada

w moim odczuciu poziomowi urzędników Śląskiego

Oddziału Wojewódzkiego NFZ, należy zwrócić uwagę

114

na to, że aż dwa aneksy antydatują datę wejścia ich

w życie.

Oznacza to, że późniejszy aneks antydato-

wany o 4,5 miesiąca znosi wcześniejszy aneks anty-

datujący plan rzeczowo-ﬁnansowy.

Dwaaneksymogą

być interpretowane jako zmniejszające dostęp do

świadczeń i ich refundacji.

Najistotniejszą konkluzją w tym przypadku jest

to, że dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego

NFZ tworzy nowe prawo.

Zapisy K.p.a. stanowią dla

niego puste sformułowania, wymyślił więc swoją me-

todykę pseudokodeksową.

Myślę, że już czas podzię-

kować za poświęcenie i starania panu dyrektorowi

Zygmuntowi Klosie.

Dzięki temu nic nowego już nie

wymyśli, a my będziemy bardziej bezpieczni.

bym wszystkim paniom i panom posłom wraz z ro-

dzinami złożyć życzenia wesołych, udanych, rado-

snych świąt, jak również szczęśliwego nowego roku

i wielu sukcesów w pracy parlamentarnej w roku

2012.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

chu Palikota...

Przepraszam, a pan poseł Artur Dębski?

Nie ma?

Nie ma.

W takim razie zapraszam pana posła Jerzego

Szmita z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawie-

dliwość do wygłoszenia oświadczenia.

Bardzo proszę, panie pośle.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Od wielu lat nara-

sta wykluczenie komunikacyjne Warmii i Mazur.

Fatalny jest stan dróg.

Zanika kolej, czego symbolami

są takie fakty jak to, że podróż z Olsztyna do War-

szawy, to jest ok. 200 km, zajmuje od 6 do 8 godzin.

Brakuje bezpośredniego połączenia kolejowego mię-

dzy Elblągiem, drugim ośrodkiem województwa war-

mińsko-mazurskiego, a Warszawą.

Brakuje lotniska

regionalnego.

Funkcjonowanie portu w Elblągu jest

na wiele sposobów ograniczane.

Niestety przygotowany przez rząd projekt budże-

tu wraz z dokumentami okołobudżetowymi nie wska-

zuje dróg do rozwiązywania tych problemów.

Dla

przykładu, nie będzie odpowiednich i oczekiwanych

przez społeczeństwo Warmii i Mazur nakładów na

drogi, na S7, S16, S51, obwodnicę Olsztyna.

Port w El-

blągu również nie otrzyma odpowiedniego wsparcia.

wspierającej go koalicji PSL – Platforma Obywatel-

ska o to, aby w trakcie dalszych prac budżetowych

potrzeby komunikacyjne Warmii i Mazur zostały

w sposób należyty uwzględnione.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

)

.

Na tym kończymy 4. posiedzenie Sejmu Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Porządek dzienny 5. posiedzenia Sejmu, zwołane-

(Koniec posiedzenia o godz. 10 min 18)

*

)

Oświadczenia poselskie

Poseł Józef Rojek

Reforma samorządowa udała się w naszym kraju

najlepiej ze wszystkich i pewnie, w miarę upływu

czasu, miałaby ona coraz więcej zwolenników, gdyby

nie pewne problemy.

Co prawda, przez lata widzieli-

śmy, jak wiele samorządów opanowało niemalże do

perfekcji technikę pozyskiwania środków zewnętrz-

nych, dzięki czemu wyrastały, jak grzyby po deszczu,

nowe szkoły, przedszkola, baseny i realizowano sporo

równie cennych inwestycji, lecz ostatnio nadszedł

kres lokalnego boomu.

Teraz możemy obserwować,

jak te same powiaty czy gminy, które jeszcze nie tak

dawno otwierały podwoje kolejnej placówki oświato-

wej czy domu ludowego, zamykają szkoły, likwidują

przedszkola i zwalniają nauczycieli.

W Tarnowie wła-

dze przymierzają się do likwidacji 5 placówek oświa-

towych, w okolicznych gminach podobne decyzje

zapadają lub są rozważane już od dawna.

O tym, co

dzieje się w innych regionach kraju, nie będę infor-

mował, bo parlamentarzyści z poszczególnych okrę-

gów wiedzą najlepiej.

Likwiduje się tysiące szkół, tnie

się budżety bibliotek albo zamyka niektóre ﬁlie czy

punkty biblioteczne, a często drastyczne oszczędno-

ści dotykają także pozostałe sfery działalności samo-

rządów.

Dlaczego samorządy najszybciej padają oﬁarąkry-

zysu i centralnych, nieprzemyślanych budżetowych

decyzji?

Dlatego, że od lat głosy domagające się więk-

szych subwencji na prowadzenie edukacji w powia-

tach i gminach oraz należytego doﬁnansowania za-

dań samorządu były lekceważone.

Te środki, które

samorządy otrzymują na szkoły, jak doskonale wia-

domo, nie wystarczają nawet na wynagrodzenia na-

uczycieli.

A remonty, nowe inwestycje, bieżące utrzy-

manie to z czego?

Jeszcze gorzej jest z przedszkolami.

Na te w ogóle nie ma żadnej subwencji, bo opieka nad

maluchami w całości została przerzucona na barki

samorządów.

Są też i inne przedziwne opłaty.

Na

przykład gmina Tarnów musi płacić za prąd, który

zużywają lampy ustawione przy drodze krajowej

nów.

Jest to o tyle dziwne, że tym międzynarodowym

przecież traktem mieszkańcy gminy wcale nie jeżdżą

najczęściej.

Takich przykładów można by znaleźć

pewnie bardzo dużo, ale i tak byłaby to zaledwie

cząstka tego, z czym na co dzień muszą borykać się

nasze samorządy.

W polskich samorządach z roku na

rok jest coraz gorzej i wszystko wskazuje na to, że

tak będzie nadal.

Nie tylko z powodu za niskich sub-

wencji na oświatę czy też kolejnych ustaw obecnej

ekipy rządzącej, lecz także z powodu coraz wyraź-

niejszych skutków gospodarczego kryzysu.

Rosnące

bezrobocie i tak już znacząco obniżyło wpływy do

gminnych kas, a w niektórych regionach kraju jest

nawet tak źle, że samorządowcom coraz trudniej uda-

je się łączyć końce gminnego budżetu.

To jest ostatni

dzwonek, żeby ratować Polskę lokalną, a jeśli nasi

decydenci nie mają na to gotowych pomysłów, to

niech przynajmniej dalej nie psują.

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

mięci Václava Havla (druk nr 94).

społecznych (druki nr 84 i 91).

6.

Pytania w sprawach bieżących.

4. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polski


corpora: wikisources-pl

text:
Czyż Henryk, *16 VI 1923 Grudziądz, pol. dyrygent i kompozytor.

1946-48 studiował prawo i filozofię na uniw.

im. M. Kopernika w Toruniu, równocześnie współpracując z W. Horzycą w Teatrze Ziemi Pomorskiej.

1952 ukończył PWSM w Poznaniu — u T. Szeligowskiego (komp.) i W. Bierdiajewa (dyryg.).

1952-53 dyrygował w Operze im. S. Moniuszki w Poznaniu, 1953-57 był drugim dyryg.

WOSPR, 1957-60 kierownikiem artyst. i pierwszym dyryg.

Filh.

Łódzkiej, 1961-62 dyryg.

Opery w Warszawie, 1963--67 kierownikiem artyst. i pierwszym dyryg.

Filh.

Krakowskiej.

1962-66 prowadził klasę dyryg.

w PWSM w Krakowie; do jego uczniów należeli m. in. A. Pałka i A. Wit.

1971-74 pełnił funkcję Generalmusikdirektora w Düsseldorfie, od 1972 równocześnie kierownika artyst. i pierwszego dyryg.

Filh.

Łódzkiej.

Występował w niemal wszystkich krajach europ., w Ameryce Pd.

i Stanach Zjedn., dyrygował orkiestrami filh. leningradzkiej, berlińskiej, sztokholmskiej, madryckiej, orkiestrą BBC, Santa Cecilia i in. Nagrał szereg płyt dla firm: Polskie Nagrania, Philips, Harmonia Mundi, Miełodija, Electrola, które zdobyły liczne nagrody międzynarod., m. in. Grand Prix du Disque i nagroda Edisona za nagranie Pasji Pendereckiego — Philips 1967, Grand Prix Mondial za kwadrofoniczne nagranie Raj i Peri Schumanna — Electrola 1974.

Od 1980 prowadzi klasę dyryg.

w Akad.

Muzycznej w Warszawie.

W rozległym repertuarze Cz. dużo miejsca zajmują formy oratoryjne, muzyka klas.

i współcz.

Na pol. sceny operowe i estrady koncert. wprowadził szereg utworów Strawińskiego, Honeggera, Debussy'ego i in. 1966--69 blisko współpracował z K. Pendereckim, dyrygując prawykonaniami Pasji, Dies irae, Diabłów z Loudun i prezentując jego dzieła w wielu krajach.

Opublikował kilka książek o tematyce muz., m.in. Ucieczka spod klucza, Wwa 1973, tłum.

niem. pt. Giocoso ma non troppo, Berlin 1974, Porcelanowy amorek, Wwa 1977, Jak z nut, Wwa 1978, Serkal i inne tizery, Łódź 1978, Nie taki diabeł straszny — gawędy telewizyjne, Łódź 1979, Tizery, Wwa 1982.

Cz. odznaczony jest Złotym Krzyżem Zasługi (1953), Krzyżem Kawal.

Orderu Odrodz.

Polski (1958), Nagrodą MKiS 1 st. (1975), Nagrodą Państwową I st. za całokształt działalności artyst. (1978).

✓ Czyż Henryk, *1923.

Do 1995 prowadził klasę dyryg.

w Akademii Muz.

w Warszawie.

Opublikował kolejne książki; Scrip-tease, Wwa 1988, Pamiętam jak dziś, Wwa 1993, Niewczesne żarty, Wwa 1995.


text:
←2.I.1911 Pamiętnik

3.I.1911

Stanisław Brzozowski 4.I.1911→

E*** wiele razy zapytywał mnie, czy nie byłoby dobrze, aby ktoś młody przedstawił całokształt mojej działalności na zasadzie szczegółowej znajomości wszystkiego, com napisał.

Czy byłoby dobrze?

Pytanie to trudno zrozumieć.

Nie mogę rozstrzygać, czy to byłoby ciekawe, pożyteczne dla czytelnika, ale dla mnie miałoby to znaczenie wewnętrznie nawet, t. j. dla dalszej mojej pracy – wielkie.

Potrzebuję, i nieustannie stwierdzam to – takiego kompendium moich myśli i usiłowań, a zrozumienie, że jest w moich rozproszonych kartach jedność i całość najskuteczniej broni mnie od zniechęcenia.

Ale napróźno byłoby czegoś podobnego się spodziewać.

To, co jest myślą w moich pismach, najmniej zajmuje.

Nikt właściwie nie powiedział słowa, które miałoby pod tym względem znaczenie – pochwała obejmująca z zewnątrz nie zastąpi wniknięcia w organizm myśli, przejęcia się jego prawami.

Gdy przerzucam stronę po stronie różne pisma, różne moje artykuły, widzę, że były to i są disiecta membra.

W studyum o Żeromskim są stronice (o d u c h u ), które są kontynuacyą wątków myślowych, wykładanych w „Filozoficznym”.

W takich warunkach istotnie pisałem, że najistotniejsze moje myśli nigdy nie mogły być podane bezpośrednio jako treść.

Ani Dawid, ani Feldman, ani.....

Kucharski nie wydrukowaliby czegoś podobnego.

To wszystko było zawsze nie tyle pod progiem mojej świadomości, ile raczej pod progiem bezideowości i antiliterackości polskich redaktorów, szukało sposobności, by się wychylić w świat naturalnie chyłkiem, z bojaźnią, że jeżeli będzie tego za dużo, cierpliwość się wyczerpie.

Filozofia czynu np. – była ona tak absolutnie ignorowana, tak z góry poklepana po ramieniu przez Feldmana, że ja sam przestałem uważać ją za coś istniejącego.

Po latach bez przeglądania jej, czytałem ją w książce i widzę, że nie jest ona gorsza od rzeczy, które drukują się w zbiorach przez takich autorów, jak James, Schiller.

W Legendzie i w Ideach jest cały rój myśli dopominających się o kontynuacyę: naturalnie znowu zginęły one w apatyi filozoficznej.

Nie jest to żaden zaszczyt, ale rzeczywiście, niema dziś w piszącej Polsce poza mną nikogo, ktoby czuł właściwe znaczenie zagadnień filozoficznych.

Dlatego nikt nawet przy dobrej chęci – a tej niema prawie wcale – nie może współczuć z całością mojego wysiłku.

Tacy „filozofowie” jak Halpern, jak Segal, mogą poprzestawać na swoich trocinach książkowych, bo pozatem, mieszanina dekadencyi i oportunizmu życiowego pozwala im przez całe życie nie przekonać się ani razu, że ich cała gadanina filozoficzna nie ma żadnej treści, jest nudnem, nieharmonijnem konstruowaniem pojęć, tak, aby dały one nowy i akademicko dopuszczalny – nawet dobra jest pewna »rewolucyjność«—deseń.—Killpe ma też swojego Kanta.

Niechęć bezwzględna rodzi się z takich faktów.

Kant nie zdołał więc nawet osiągnąć tego, – by jego, który zrobił wszystko, by powiedzieć tylko to, co myślał i jak myślał, Kant, który jest wzorem przejrzystości, byle się go tylko nie chciało »konstruować« i »mentorować« mu podczas czytania, ale przyjmować go w całości, – nie osiągnął tego nawet, by mu nie przekręcano jego myśli.

Co może być istotnie wspólnego między Killpem – a Kantem!

Tu same portrety rozstrzygają.

Mało rzeczy znam tak cudownie wytwornych, jak ręce i oczy Kanta – nęć plus ultra subtelności.

Goethe – spotkałem to zdanie u Chamberlaine’a – powiedział prawdę: istotnie wchodzimy do jasnego pokoju, czytając Kanta.

Ale naturalnie kiedyś, o ile ten dziennik mój będzie czytany i analizowany, krytyka będzie widziała w tem, co piszę, dowód mojego upodobania do paradoksów, sadzenia się na oryginalność i naturalnie żadna siła temu nie zaradzi.

Kto wyperswaduje Anglikom, że niezrozumiałość Browninga stała się dziś w znacznej mierze tylko nałogową formułką, że w każdym razie Browning zawsze dokładnie i bardzo silnie wiedział, co chce wypowiedzieć, tylko to, co on chciał wypowiedzieć, stanowiło zawsze doświadczenie, myśl. przeżycie, trudno dostępne.

E*** będzie całe życie narzekał na brak książek i czasu i nigdy nie zdołam go przekonać, że Kant i Goethe, w całości przestudyowani, daliby mu, o ile wogóle ją mieć może, skalę miar, których dzisiaj szuka on w pojedynkę i gorączkowo.

To samo W*** z Francuzami.

Jest istotnie organiczna niechęć i niemoc kulturalna w epoce: rozproszona ciekawość, nieuporządkowane ambicye – nie pozwalają wytworzyć się psychice, zdolnej dźwigać kulturę osobistą.

Każda nowa ambicya tworzy w nas nowy rozkład wartości, nowy plan, nowe stopniowanie hierarchiczne – na chwilę naturalnie—a ponieważ ci, którzy rozbudzili w nas tę ambicye, są w tym samym stanie i my sami też działamy na innych, w ten sposób tworzy się ruchome piaskowisko myśli i uczuć.

Polityka zgartuje to szuflami, do szczętu brutalizując wszystko, co wymaga subtelności – własnej swej hierarchii, spokoju.

Jeszcze przed dwoma laty uważałem aforyzmy wstępne (z podręcznika ekonomii) Vilfreda P a r e t o za dowcipne paradoksy, teraz są one dla mnie tem, czem są: gorzką i niezaprzeczalną mądrością.

Pareto jest jednym z najciekawszych umysłów naszej epoki.

Gdyby zapytano mnie, kogo uważam za umysł nowoczesny, za umysł wyrażający nastrój i strukturę duchową naszych czasów, wymieniłbym: Pareta, Chestertona, Sorela, Maurrasa, Crocego, Seilliere’a, Loisy, Bergsona, Jamesa, Barres’a, Wellsa, Kiplinga, może Shawa, ale »nowoczesny« sam przez się nie jest aprobatą dla nowoczesnego kształtu umysłów bezwzględnie fałszywych – Maeterlinck, Pascoli;

Rolland jest umysłem nawpół sfałszowanym, lecz takim, że czuje się dość silnie żal tej straty.

France!

Czem był kiedyś France dla mnie.

Od France’a do Mereditha – z tego rozwoju mógłbym być zadowolony – tak samo jak z tego, co od Guyau prowadzi do Sorela, ale Guyau nigdy nie był dla mnie bezwzględnie mistrzem i źródłem.

Avenarius i Taine byli czemś całkiem innem.

Tym zaś nigdy nie będę bluźnił.

Zawdzięczam im nieskończenie wiele.

Powinienem, jest to moim obowiązkiem, napisać książkę w obronie Taine’a.

Oprócz innych rozróżnień, jakie mogą być wykryte i ustalone w fakcie tak bogatym, skomplikowanym i posiadającym tak długą i różnostronną historyę, jak chrześcijaństwo niewątpliwie na szczególną uwagę zasługuje następujące.

Chrześcijaństwo wprowadza nas w świat stosunków, zachodzących pomiędzy nami, Bogiem, życiem przyszłem – jest właściwie światem posiadającym całą nieskończenie głęboką budowę i prawa: niczego w nim nie brakuje, gdyż jest to istotnie świat żywy, więc rozwija się on w naszej myśli i ktokolwiek-bądź przeniknie się prawdą jednej chociażby tylko zasady, byle tylko istotnie wżył się w nią, rozwinie z niej wszystkie inne, cały świat chrześcijaństwa jest zawarty organicznie w każdej z jego prawd cząstkowych.

Jednocześnie ten świat najgłębiej działa wewnątrz dusz naszych i przekształca tak myśl naszą i wolę, aby wyrastało z nich postępowanie odpowiadające podstawowym i zasadniczym warunkom naszego kulturalnego społecznego życia.

W epokach idealnych, a raczej w ideale, oba te fakty, obie te strony żyją we wzajemnej harmonii, żadna z nich nie wyszczególnia się i nie wyodrębnia.

Chrześcijaństwo jako świat metafizyczny, jako prawda nadprzyrodzona jest organem wychowawczym, na zewnątrz ujawnia się w doskonałości wszystkich form życia, które wola w ten sposób wychowana wytwarza.

Można niewątpliwie widzieć w tego rodzaju rozumieniu tych rzeczy, bardzo zasadniczą i jak gdyby nie szczędzącą niczego, rujnującą samą możność odrodzenia, krytykę chrześcijaństwa, gdyż nadprzyrodzoność, to bądź co bądź źródło i sprawdzian, zostają tu wchłonięte przez tutejsze ziemskie, świeckie życie kultury.

Ale nie jest to bynajmniej jedyny sposób myślenia, wyrastający z tego punktu widzenia.

Przeciwnie, głęboka harmonia między ziemskim i niebiańskim faktem chrześcijaństwa jest jakby stwierdzeniem jego prawdy.

Chrześcijaństwo występuje jako naturalny żywioł życia człowieka, ale przecież głosi ono jego odkupienie.

Jeżeli widzimy, że wrasta ono tak bez reszty w ziemskie życie, to nie jest to dowód, że chrześcijaństwo jest tylko ludzkie, lecz, że człowiek jest chrześcijański, nadprzyrodzony, że nie może być myślany inaczej.

Cała zasadnicza postawa Feuerbachowska jest naiwnością.

Cóż bowiem, że chrześcijaństwo jest faktem ludzkim, tylko ludzkim, że niema w nim ani jednego atomu, któryby nie był z człowieka, – przecież znaczy to i to także, że niema w człowieku pierwiastka, któryby nie był »nadprzyrodzony«, wpleciony w przędzę dzieł i zamyśleń Bożych.

Człowiek samopoznaje się w chrześcijaństwie, gdyż Bóg, który go stworzył, stworzył go według tej samej prawdy, którą mu objawił To dla dogmatyków.

Ale kulturalnie dwa te fakty rozszczepiają się.

James zawsze troska się, czy aby nie za dużo tej nadprzyrodzoności, ascezy, świętości; tyle jej trzeba, aby wyrastała wola – ale nie więcej.

Tu jest dogmatyzm Jamesa – dogmatyzm niespójny.

I podczas gdy chamy z „Nowej Reformy” zarzucają mu, że przechylał się w stronę »grubego« spirytyzmu, nie widzą, że o ile ten spirytyzm był gruby, to dlatego, że jest on jednak wypływem koniecznym naturalizmu i F. H. M y er s jest umysłem zasadniczo tego typu co jakiś Helmholtz, Hertz, Clifford; w tem właśnie leży to, co mię odstręcza od niego filozoficznie.

Ideowo idzie tu zawsze o podporządkowanie człowieka faktowi.

Fakt jest niemniej fetyszem, gdy działa w postaciach energii, ruchu, funkcyonalności matematycznej, jak i wtedy, gdy ma do rozporządzenia dziedziny i formy działania ukazywane przez Myersa.

Dlatego pomimo, że będę w ten sposób podkopywał się pod nieistniejące jeszcze bastyony przeciwników i na moich czytelników t. j. tę część społeczeństwa, która dotąd przeważnie i ku memu nieszczęściu jedynie bodaj mnie czyta, będę robił wrażenie opętanego walczącego w próżni, muszę przecież zdobyć się na zimną krew – i dokonać jeszcze i tego donkichotyzmu.

Wracając do tych dwóch momentów w chrześcijaństwie—nie wierzę w chrześcijaństwo bez elementu niebiańskiego, takie, jakie zarysowuje się S. Minocchfemu w jego ataku na Tyrrella.

Nie wiem, czy M. ma słuszność, i czy Tyrrel jest tak wyłącznie.....

(?); tak to jego Much abused letter musi być ciekawą rzeczą – jeżeli tak, to mam słuszność mówiąc, że on i Loisy podzielili się dwoma biegunami myśli J. H. Newmana.

Jakąż głęboką prawdę wypowiedział M. Arnold: J. H. Newman, tacy jak on ludzie, takie jak jego umysły dzisiaj muszą nas wprowadzać w stan zadumy, jak wobec cudu, jak wobec faktu wyższej, niż nasza a harmonijnej natury.

Nie jest dla mnie paradoksem nastrój, który pomimo wszelkich niepodobieństw materyalnych łączy Shakespeare’a i Newmana w tym samym podziwie dla niekaleczącego niczego w duszy naszej harmonii.

To jest może ta »metodologia« ewangelii, o której J. H. Newman mówi gdzieś, w którymś z kazań en passant.

To także jest odkupienie człowieka.

Jest to bluźnierstwo prawie, ale Blake i J. H. Newman mieli to wspólne poczucie, że Chrystus musi się stać swobodą całego człowieka, całej jego myśli we wszystkich jej aspiracyach poznawczych, estetycznych, poetyckich, etycznych – w całości jego niewyczerpanej natury.

I naturalnie Newman cofnąłby się przerażony (chociaż kto śmie twierdzić, — Newman istotnie może zniechęcić do wszystkich mych »psychologów« ; niech będzie błogosławiona ta jasna chwila, gdy go zacząłem czytać) w zetknięciu z Blakiem.

– Zresztą mniejsza o to: ja rozumiem siebie, gdy to piszę.

Widzę, widzę plastycznie granice słuszności tej natury.

Anglia, to kraj tylko dzielnych kupców, mówi W. Feldman o narodzie, który dał nam szczęście wznoszenia duszy przez stosunek z Blake’m, S. T. Coleridge’m, Lambem, Carlyle’m, Newmanem.

Newmanem z pewnego punktu przedewszystkiem.

Tylko Browninga, Meredith’a i jednak mea culpa Blake’a i jednak Coleridge’a nie wyrzekłbym się dla Newmana, ani Carlyle’a – niechby (?) – a jeszcze Dickens, a Thackeray, a D. G. Rossetti – a tylu, których jeszcze nie znam.

– Mój Boże, mój Boże, daj mi przecież siły i odwagi, – pozwól niech ta świetność i głębia nie przerażają mnie, lecz stworzą we mnie słowo, bym mógł o nich mówić spokojnie i z niegasnącem światłem.


text:
Bruno święty, koloński (11 Paźdz. al. 6, 10 Paźd.

18 Lipca), brat cesarza Ottona I, jeden z najznakomitszych dostojników kościoła niemieckiego owego czasu, kiedy na uczonych i cnotliwych mężach bardzo zbywało, ur. r. 924.

Był on najmłodszym synem cesarza Henryka I Ptasznika (z rodu saksońskiego) i św. Matyldy.

Starszymi jego braćmi byli: Otton cesarz i Henryk, później książę bawarski.

Bruno, odziedziczywszy po matce pobożność, od dzieciństwa był przeznaczony dla Kościoła i oddany pod opiekę wieleb.

Balderykowi, bpowi Utrechtu.

Otrzymał od niego gruntowne wykształcenie, zapoznał się z klassykami łacińskimi i Ojcami zachodniego Kościoła.

Ulubionym jego poetą był Prudencjusz.

Od kilku Greków, przybyłych na dwór brata jego Ottona, Bruno wyuczył się języka greckiego, którym wkrótce bardzo biegle władał.

Naukowe wykształcenie jego dokończył Ratherjusz, sławny bp Werony, którego później nawzajem Bruno był protektorem.

R.

936, kiedy Otton został cesarzem niemieckim, Bruno miał zaledwie lat 12 wieku.

Pomimo to cesarz mianował go opatem w Lorch (blisko Worms) i Korbji nad Wezerą.

Takie nadużycie, częste w owym czasie, da się tém tylko usprawiedliwić, że B. odznaczał się już wielkiemi cnotami.

W 17 roku Bruno został kanclerzem cesarskim, a następnie wielkim kanclerzem (archicapellanus), a od r. 940 czynny brał udział we wszystkich sprawach Ottona.

Około r. 950 przyjął święcenia kapłańskie, a r. 953 po śmierci Wigfryda, arcybpa kolońskiego, zajął jego miejsce.

Około tego czasu Ludolf, starszy syn Ottona, podniósł rokosz przeciw ojcu, obawiając się, aby syn Ottona z drugiego małżeństwa z Adelajdą (który potém był cesarzem Ottonem II) nie pozbawił go tronu.

Rokoszanie popierani byli przez Konrada, księcia Lotaryngji, krewnego Ottona, i Fryderyka, arcybpa mogunckiego.

Ottona wspierał Bruno już to radą, już czynem.

„Tyś jedyną pociechą, mówił mu cesarz, jedyną nadzieją moją wtedy, gdy syn mój i krewny, zdrajcami są ojca i ojczyzny!“ — W nagrodę usług Brunona, Otton zrobił go r. 952 rządcą księstwa Lotaryngji, odsądziwszy od niej zbuntowanego Konrada.

Bruno roztropnie bronił Lotaryngji przeciwko rozkoszanom i, w imieniu brata, zgromadziwszy książąt zachodnich Niemiec i panów lotaryngskich do Akwizgranu, utwierdził ich w wierności i przywiązaniu do Ottona.

Następnego roku powstańcy poddali się: Ludolf pojednał się z ojcem, za pośrednictwem Brunona, jednakże nie odzyskał księztwa Szwabskiego, które w czasie powstania utracił.

Konradowi na zawsze odjętą została Lotaryngja, a pozostawiono mu tylko posiadłości dziedziczne.

B. zatwierdzony na godności księcia Lotaryngji, podzielił tę prowincję na dwie części, na wyższą Lotaryngię, czyli kraj Mozelli, i niższą Lotaryngję, czyli kraj Mezy.

Pierwszę odstąpił na prawach lenności krewnemu Fryderykowi alzackiemu, a drugą sam zarządzał.

Pomimo tego zajmowania się sprawami doczesnemi, B. zawsze był gorliwym pasterzem: czuwał nad starannem wykształceniem duchowieństwa, dwór jego był szkołą cnoty i nauki dla wyższego kleru, zkąd mnóstwo znakomitych wyszło biskupów, jako to: Teodoryk, bp meteński; Henryk i Egbert, arcybiskupi trewirscy; Gerhard, bp tulski (Toul); Wigfryd, bp werduński i inni.

Duchowieństwo lubiło wybierać, a cesarz zatwierdzać kandydatów, zalecanych przez Brunona na godność biskupią.

B. otaczał swoją opieką i popierał zasłużone zakony i zgromadzenia religijne.

Założył klasztor św. Pantaleona w Kolonji r. 956.

Jak wielką B. miał pawagę[1], okazało się w ostatniej walce Karlowingów i Kapetow we Francji.

Bruno był spowinowacony z jednymi i drugimi, albowiem siostra jego Gerberga poślubiła Karlowinga Ludwika Transmaryna, a druga siostra Jadwiga była żoną Hugona Kapeta, hr paryzkiego.

Gdy Ludwik, spadłszy z konia, um.

r. 954 i Kapetowie zaczęli dobijać się o tron, Bruno wezwany został na rozjemcę przez oba wojujące z sobą domy, i pominąwszy kuzyna swego Hugona Kapeta, stanął po stronie Lotarjusza Karlowinga i ten został królem Francji.

Z tego powodu Kapetowie dopiero później dostali panowanie we Francji.

Gdy Otton I, cesarz, udał się r. 962 do Rzymu na koronację, zastępował go Bruno, jako vicarius imperii.

Po powrocie Ottona, Bruno znowu był wezwany do Francji na sędziego polubownego, lecz w drodze umarł 11 Paźdz.

965 r. w Reims.

Ciało jego sprowadzono do Kolonji i pochowano w klasztorze św. Pantaleona.

Na prośbę Wolmara, następcy Brunona, zakonnik Ruotger skreślił (ok. r. 967) żywot tego świętego, znajdujący się u Bollandystów t.

V Paźdz. i u Pertz'a Monum.

Germ. t. IV p.

252 (ztąd osobno odbite: Ruotgeri, Vita Brunonis, Hanoverae 1841).

Professor Aschbach napisał artykuł o św. Brunonie w Niederrheinisches Jahrbuch, Bonn 1843.

Ob. Migne, Patrol, lat.

t.

134.

(Hefele).

Przypisy


text:
Furmanka.

Furmanki do Tatr szukać trzeba góralskiej z tamtych stron.

Bywają dwojakie jednokonne z małémi wózkami na dwie osoby i dwukonne na cztery.

Takich wózków góralskich odszukać można łatwo w Krakowie w dnie targowe, na których górale w lecie z samego Zakopanego dostawiwszy żelaza lub odwiózłszy kogo, napowrót ubiegają się, aby gości zabrać, jest to bowiem zarobek dla tych ubogich ludzi bardzo pożądany.

O taką góralską okazyją z Zakopanego najlepiej się dowiadywać w Krakowie na Kazimierzu u Frölicha, kupca żelaza, którego skład hurtowny zasilają kuźnice Zakopiańskie.

Dla pewności jednak można przez kogo znajomego zamówić sobie w Zakopaném potrzebną podwodę; za jednokonny wózek płaci się 5 gld.[1] i wszystkie myta; za dwukonny 10 gld. również z opłatą mytowego.

Godzić się trzeba wyraźnie z góralami z wyszczególnieniem wszystkiego, aby po przybyciu na miejsce przy płaceniu należytości nie mieć sporów z łakomym tym ludem, a czasem jeszcze nawet w drodze znachodzą się nieporozumienia wynikłe z niedokładnej umowy.

W braku podwód z Zakopanego lub z najbliższych Tatrom osad, jak z Szaflar, Białego lub Czarnego Dunajca, Poronina, Chochołowa, i t. d. najmuje się wózki z końmi od gorali z Beskidów do Krakowa, z gontami, wyrobami drewnianemi, lub drzewem budulcowém przybyłych, godząc się z niemi o dowóz do samego Zakopanego.

Oni tylko jednak znają drogę do Nowego Targu, a o dalszą dopytywać się muszą.

Także trafiają się furmani do Szczawnic, ci także chętnie się wynajmują do Tatr, bo tam drogę dobrze znają, wożąc gości czyniących wycieczki z kąpiel do Zakopanego.

Kto sobie życzy mieć ochronę od deszczu, może przy zamawianiu podwód z Zakopanego polecić sobie wózki z nakryciem.

Są to obręcze poprzyczepiane do literek wozu, i powleczone grubém płótnem, lecz radzę to tylko czynić w czasie słoty, bo w pogodę jazda w góry pod nakryciem jest nieprzyjemną.

Siedzenia na wózku dobrze wysłać i ułożyć trzeba, bo mając przed sobą długą drogę, wielce wygoda od strudzenia chroni.

Wszystko, co się z sobą bierze, bardzo trzeba starannie ułożyć i opakować, aby w czasie długiej jazdy, często po złej drodze, czego nie uszkodzić, lub nie uronić.

Przypisy

↑ Gulden austro-węgierski – używany na terenie Austro-Węgier do roku 1892.


text:
chwast, od chwatania przezwany, bo zielska chwataią ziemię dla siebie, zachwaszczając ją; u innych Słowian chwastati, chwastun, chwasta, znaczy ‘pyszałka, co się chełpi, chlubi’, jak i w dawnej polszczyźnie: »lekarz faści« (f, jak zawsze w 15. wieku, zamiast chw), t. j.

‘chełpi się’ (środkami swemi) w mazowieckim Polikarpie około r. 1450.

Czy może w dalszym związku z chwost, ‘ogon’ (?), przynajmniej chwoszcz, foszcz, nazwy uprzykrzonego chwastu rolnego, ‘equisetum’, r. 1472 chwoszczki i choszczki.


text:
Agnellus, zwany także Andrzejem, kapłan rawennateński, opat klasztoru N. Marji P. ad Blachernas i św. Bartłomieja; żył ok. r. 800—832, przez Voss’a (De historicis latinis l. 3. c.

4.) mylnie za Agnella, arcyb.

Rawenny (558—566 r.), poczytywany; jest autorem Libri Pontificalis Ravennatensis, czyli Vitarum Epporum Ravennatensium, od św. Apollinarego aż do Petronacjusza (r. 817—835).

W dziele tém Agn. wiele przepisał z zaginionej dziś historyi Maksymiana Rawennat.

(546 — 552) i z Pawła Warnefryda (ob.)

Historia Longob.; inne dzieje zebrał z napisów; współczesne zaś wypadki cierpko opowiada i podnosi pretensje biskupów Ravenny przeciw Rzymowi.

Bezimienny pewien doprowadził te dzieje do r. 1286, a Paweł Scordillus, proboszcz katedry rawen., do r. 1410.

Wydał je z kontynuacją pierwszy raz Bacchinius (Agnelli, qui et Andreas, Liber Pontif.

seu vitae pontif.

Ravenn.

Mutinae 1708, 2. vol.

4°), potém Muratori (Rer.

italicar.

scriptores, t. II str. 1—220).

Oprócz tych żywotów biskupów rawen., pisał jeszcze Agnellus Chronicon, od r. 568 do swoich czasów (ap.

Mencken, Scriptor.

rer.

German.

I.

89).

Należy ta kronika do składu tych, które przezwano później Chronicon Cuspiniani (Mommsen, Abhandlungen der königl.

Sächs.

Gesell. der Wissensch.

Leipz.

I.

1850, p.

656).

X. W. K.


text:
219.

Mniejsze: że, w życia pochodzie,

Siejesz twój plon wśród kąkoli —

Że chłód wygnania cię boli,

I że ci stopę cierń bodzie —

Byleś się strzegł w serca głodzie,

Trząść owoc z drzewa niedoli.


text:
Prokurator Alicja Horn

Rozdział 27

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Rozdział 27

Od chwili odzyskania przytomności, Julka nie mogła uwolnić się od panicznego lęku, którym przejmował ją każdy szmer, każde echo kroków czy głosów ludzkich.

Wstrząs nerwowy, jaki przeżyła w strasznym mieszkaniu akuszerki, do reszty rozstroił jej wolę, do reszty zdezorganizował jej władze psychiczne, które i tak w ostatnich kilku miesiącach przeszły nie lada próbę wytrzymałości.

Nadto trucizna, jaką ją napojono, tak dalece podcięła siły fizyczne Julki, że ta, nie zdając sobie sprawy dlaczego w taki sposób postępuje, na wszystko, co ją otaczało, i co było tak obce i groźne, reagowała symulacją omdlenia.

Zamierało w niej serce, gdy do białej celi więzienia, w którym ją trzymano, wchodził milczący Japończyk, badał jej puls, podnosił powieki, przemocą otwierał usta, zmuszając do picia jakichś słonych lub ohydnie gorzkich płynów, gdy wbijał pod jej skórę igłę z jakimś zastrzykiem.

Wreszcie pewnego dnia zjawił się surowy pan w okularach, obaj z Japończykiem zamienili szereg zdań po łacinie i surowy pan powiedział:

- Symulacja...

Moja pani, postępuje pani, jak stary, doświadczony chrabąszcz, udając nieżywą, ale i chrabąszcz tak długo nie wytrwałby w tej roli, zwłaszcza, gdyby zobaczył, że mu nikt nic złego nie chce zrobić.

To znacznie ośmieliło Julkę.

Od tego dnia zarówno Japończyk jak i surowy pan przychodzili od czasu do czasu na pogawędki i Julka stopniowo zaczęła odpowiadać na pytania monosylabami.

Rozumiała już teraz, że nie znajduje się wśród ludzi, którzy zamierzają ją skrzywdzić, że jest to rodzaj więziennego sanatorium czy kliniki, a może dom wariatów.

Po niejakim czasie ośmieliła się nawet o to zapytać.

Wówczas upewniono ją, że znajduje się w prywatnym domu na kuracji, że stan jej zdrowia wkrótce się poprawi i że będzie mogła wrócić do Warszawy.

Z tego wywnioskowała, że przebywa gdzieś daleko na wsi.

W ogóle obaj panowie rzadko mówili cokolwiek, co byłoby dla niej jakąś informacją.

Raz tylko, widocznie nie przypuszczając by rozumiała po angielsku, dyskutowali przy niej o tym, czy ją zahipnotyzować, czy nie.

Surowy pan w okularach był temu przeciwny twierdząc, że nie mają czasu na potrzebne doświadczenia, a skoro tutaj nie ma ciąży, eksperyment dla samego eksperymentu byłby poniekąd nadużyciem.

Japończyk upierał się przy swoim utrzymując, że należy wyświetlić, dlaczego jakaś Bufałowa dostarczyła taką pacjentkę?

W tym musi się kryć coś wysoce podejrzanego.

W końcu jednak zgodził się, że będzie na to czas po powrocie profesora z Paryża.

Julka przysłuchiwała się temu z zapartym tchem i doszła do wniosku, że jednak jej położenie jest rozpaczliwe.

Widocznie znalazła się tu, gdyż podejrzewano ją o to, że była kochanką pana Winklera i że będzie matką.

Długo w noc Julka nie spała, łamiąc sobie głowę nad rozwiązaniem zagadki.

Może stała się ofiarą jakiejś rywalki...

Lecz na jakiej zasadzie mogła dojść do przypuszczenia, że Julka jest w odmiennych stanie...

Przecież w ogóle nikomu nie zwierzała się ani ze swojej miłości do pana Janka, ani z czegokolwiek, co mogło by skierować na nią takie wstrętne posądzenie...

Nikomu...

Nagle olśniła ją myśl: - Skarżyłam się Józefowej, że mam mdłości i że...

Mózg pracował gorączkowo: Józefowa mogła powiedzieć Alicji.

Alicja musiała połączyć to wyznanie z panem Jankiem...

Alicja właśnie była jej rywalką...

Boże...

- Nie, nie... - chwyciła się za skronie - tak nie wolno mi nawet myśleć!!!

Jednak łatwiej było zakazać sobie, niż odpędzić natrętną myśl w długie, nieskończenie długie godziny samotności.

Bezczynność zaczęła ją dręczyć nieznośnie.

Dlatego wreszcie zdecydowała się poprosić Japończyka, by dano jej coś do roboty.

Nazajutrz jej prośbie stało się zadość.

Musiała solennie obiecać, że będzie posłuszna i nie pozwoli sobie na zaglądanie tam gdzie jej zabronią, po czym dano jej biały kitel i przeprowadzono do sali, przypominającej laboratorium.

Miała tu wysterylizować moc lśniących narzędzi chirurgicznych i poukładać w oszklonych kasetach, które później należało umieścić według odpowiednich liter w szafach.

Była zachwycona tą pracą, już nie mówiąc o samej satysfakcji opuszczania na kilka godzin klatki swego pokoju.

Tegoż dnia zobaczyła bardzo piękną panią w takim samym kitlu, jak ona, wchodzącą po schodach na pierwsze piętro.

Pani uśmiechnęła się do Julki, lecz nic nie powiedziała.

Nazajutrz, gdy skończyła robotę w laboratorium, Japończyk zapytał, czy lubi dzieci, a na jej twierdzącą odpowiedź zaprowadził ją do innego pokoju, gdzie w małym łóżeczku leżała kilkunastomiesięczna dziewczynka-kaleka o potwornie wielkich oczach i o zupełnie siwych włoskach.

Julka otrzymała arkusik papieru z przepisami obchodzenia się z małą, musiała ją wykąpać i dawać jej lekarstwa z numerowanych flaszeczek.

Przed wieczorem poznała nową osobę.

Był to krępy, brodaty służący, który przyniósł jakiś duży, metalowy aparat i, nie spojrzawszy na Julkę, wyszedł.

Po chwili przyszedł pan w okularach i obejrzawszy dziecko umieścił je wewnątrz aparatu, polecając Julce przyniesienie z pokoju numer 14b grubej, czarnej książki.

Tak stopniowo poznawała Julka ten dziwny dom, w którym pełno było nie widujących siebie wzajemnie ludzi.

Na parterze, w małych pokoikach takich samych, jak jej, mieszkały cztery kobiety, z którymi nie wolno jej było rozmawiać pod groźbą zamknięcia.

Na górze musiało ich być znacznie więcej, sądząc z ilości pokarmów, jakie kilka razy dziennie zwoziła tam winda z kuchni, znajdującej się w suterenie.

Na górze też był większy pokój z sześciorgiem niemowląt i drugi z dwoma kilkuletnimi bliźniakami.

Tam gospodarowała ta piękna pani, którą Julka najpierw poznała, a która, jak to wkrótce zauważyła, była niema.

Jednak musiała tu być klinika i to klinika położnicza, gdyż wszystkie znajdujące się tu kobiety były albo w odmiennym stanie, albo jeszcze karmiące.

Te wymagały najwięcej zachodu, gdyż nie tylko same podlegały pielęgnacji, lecz należało bardzo ściśle przestrzegać godzin karmienia, kiedy przynosiło się im niemowlęta.

Niektóre pacjentki próbowały rozmawiać z Julką, lecz ta w obawie przed zamknięciem, jak też pragnąc dotrzymać obietnicy, nie odpowiadała ani jednym słowem.

Zastanawiała Julkę olbrzymia różnica warunków, w jakich znajdowały się lokatorki tego domu.

Jedne miały pokoje o kolorowych szybach, wysłane dywanami, pełne różnobarwnych tkanin, inne gołe ściany białe lub szare, natomiast gramofony, odbiorniki radiowe i instrumenty muzyczne, jeszcze inne wprost dusiły się od zapachu rozpylonych perfum.

Nadto każda otrzymywała odmienne pokarmy, inaczej była ubrana i w różny sposób traktowana - od niemal brutalnej surowości aż do przesadnej czułości.

Każda osobno odbywała codzienny spacer albo w ogrodzie, otoczonym bardzo wysokim murem, albo na obszernym tarasie na dachu.

Poza pokojami zamieszkałymi poznała Julka cały szereg takich, gdzie były urządzone różne laboratoria, pełne dziwnych aparatów, salki operacyjne, kąpiele gazowe, naświetlarnie z lampami kwarcowymi, małe zwierzyńce ze szczurami, królikami, kotami i morskimi świnkami.

Wiedziała jednak, że nie zna całej dużej części domu, zamieszkałej przez pana w okularach, którego Japończyk nazywał profesorem, a który na futerale od okularów miał monogram "K.B.".

Profesor do Japończyka mówi per "kolego".

Taki był stan informacji i spostrzeżeń Julki, gdy zaryzykowała zapytać Japończyka (on robił wrażenie przystępniejszego) za co, przez kogo i na jak długo została tu umieszczona?

Otrzymała odpowiedź, która wprawdzie niewiele wyjaśniała, lecz w każdym razie była pocieszająca:

- Zaszła omyłka.

Po powrocie profesora z podróży, co nastąpi wkrótce, będzie pani mogła nas opuścić.

Zapewniam panią, iż pomyłka, chociaż nie nastąpiła z naszej winy, zostanie pani wynagrodzona w sposób, jaki pani wybierze.

Zastanawiało Julkę i to, dlaczego ani profesor, ani doktor nie wszczynają z nią rozmowy o niej.

- Albo nie obchodzę ich wcale, lecz po co mnie w takim razie tu więżą? - albo nie mają na to czasu.

- Istotnie, obaj ci panowie byli nieustannie zajęci i nawet musieli bardzo mało sypiać.

Julka nieraz w nocy, kiedy była zamknięta w swoim pokoju, słyszała ich kroki na korytarzu.

I ona nie sypiała nocami.

Równocześnie z mijaniem depresji tym silniej odzywała się w niej tęsknota za panem Jankiem, który na pewno nie zapomniał o niej, lecz wciąż jej szuka.

Gdyby mogła w jakiś sposób dać mu znak o sobie...

A może ma ją już za nieżyjącą?

Może Alicja tak mu wypełniła życie, że pamięć o małej, nieszczęśliwej dziewczynie zupełnie zatarła się w jego wspomnieniach...

O, Alicja na pewno zrobiła wszystko, by oddalić jego myśli od znienawidzonej kuzynki...

Alicja...

Czyżby mogła wydać Julkę na pastwę tamtej strasznej kobiety, którą profesor nazwał wówczas w angielskiej rozmowie Bufałową?...

Nie, nie...

I właśnie nocami Julka wsłuchiwała się w szmery, właśnie nocami wpatrywała się w szyby wysoko pod sufitem umieszczonego okna, oczekując że lada chwila na jego tle ukaże się w mroku sylwetka pana Janka, który - jak w detektywistycznej powieści - odnalazł ją i przychodzi wykraść...

Ba, czemu miałby tego nie zrobić?...

Dla niego nie ma rzeczy niemożliwych!...

Tego rana profesor wyjechał po Piotra.

Julka dowiedziała się o tym dopiero o jedenastej, kiedy Japończyk zjawił się na korytarzu i otworzył drzwi jej pokoju ze słowami:

- No, teraz pani będzie musiała zastąpić profesora!

Mamy dziś małą operację.

Niech pani przygotuje krzesło operacyjne w piątym pokoju.

Ja szybko odwiedzę pacjentki na górze i zaraz tam przyjdę.

Doktor zdawał się dziś jakiś weselszy i swobodniejszy niż zwykle.

Nastrój ten udzielił się i Julce.

Pobiegła do piątego pokoju i już po kwadransie była gotowa.

Pokój ten znajdował się w samym końcu korytarza, obok grubych, okutych drzwi, prowadzących do nieznanej Julce części domu.

Drzwi te nie miały wcale klamek, a profesor i doktor otwierali i zamykali je zawsze kluczami.

Jakież było zdziwienie Julki, gdy teraz zobaczyła, że były uchylone.

Doktor zostawił je tak przez roztargnienie.

Pokusa była zbyt wielka i Julka zajrzała: mały, wyłożony wojłokiem korytarzyk, kończący się drugimi drzwiami, a jeżeli i te są otwarte...

Serce uderzyło mocniej.

Na palcach podeszła do nich i położyła rękę na klamce.

Z drugiej strony usłyszała czyjeś kroki i już chciała się cofnąć, gdy dobiegł ją głos, głos, który zelektryzował ją całą.

Przywarła do drzwi...

Boże!...

Nie mogła się mylić...

Z tamtej strony tych gładkich kilku desek był pan Janek.

O, jego głos poznałaby na końcu świata, i głos, i tę jego ulubioną piosenkę amerykańską, której niepodobna zapomnieć, a którą teraz poznawała w każdej sylabie...

"It's a long way to Tipperary, It's a long way to go..."

Zaczęła z całych sił uderzać pięściami w drzwi i wołać:

- Panie Janku, ja tu jestem, ratunku, ratunku!!!

Śpiew momentalnie umilkł, a Julka wciąż wołała:

- Ratunku!

Ratunku!

Ratunku!

Teraz usłyszała gwałtowny tupot nóg i drzwi pod potężnym ciosem rozwarły się z takim hałasem, aż echo poszło po całym domu.

Julka cofnęła się i znieruchomiała: przed nią stał młody człowiek w białym, tenisowym ubraniu, jak dwie krople wody podobny do pana Janka, lecz taki młody, że sama nie wiedziała, czy ma do czynienia z nim samym, czy z kimś ucharakteryzowanym?...

Jednocześnie usłyszała, jak mówi do niej głosem pana Janka:

- Co się stało?

Pożar?

Co pani jest?...

I minę miał taką samą, jak tamten, ilekroć był zaniepokojony.

Julka chciała coś powiedzieć, lecz w tej chwili za jej plecami rozległy się przyśpieszone kroki.

To pewno doktor - przebiegła jej przez głowę myśl - zamkną mnie znowu!

Rzuciła się naprzód i chwytając swego zbawcę za rękę, zawołała w panicznym strachu:

- Niech mnie pan ratuje, niech mnie pan broni!...

Oni mnie zabiją!...

Błagam pana!...

Młody człowiek jednym ruchem zagarnął ją za siebie i zwinąwszy pięści, stanął w pozycji obronnej, mówiąc:

- Spokoju.

Proszę się nie bać.

Już ja sobie dam radę, tylko niech pani nie trzyma mnie za łokieć, bo to mi...

Nie dokończył.

Kotara, oddzielająca wybite drzwi od hallu, w którym się znajdowali, uchyliła się nagle i wpadł zdyszany Japończyk, krzycząc strasznym, zduszonym szeptem:

- Niech pani w tej chwili wraca!

Natychmiast! - usiłował chwycić Julkę za rękę, lecz młody człowiek zasłonił ją sobą i powiedział groźnie:

- Stop, doktorze!

Bardzo pana szanuję, ale tej pani tknąć nie pozwolę - Panie Piotrze, ta pani musi natychmiast tam wrócić!

Proszę ją zaraz puścić!

- Ta pani tam nie wróci, panie doktorze, gdy wrócić nie chce, a ja na przemoc nie pozwolę.

- Panie Piotrze - wołał w podnieceniu Japończyk - to jest przeciw woli pańskiego ojca!

Niech pan nie utrudnia mi zadania!

- Może być przeciw woli całego świata - chłodno odpowiedział młody człowiek - ale ta pani nie wróci tam inaczej, jak z własnej woli, i na to daję panu słowo dżentelmena.

Nie wiem, jaka ją od pana spotkała krzywda, ale wołała o ratunek, udała się pod moją opiekę i ciekaw jestem, panie doktorze Kunoki, co powiedziałby pan sam o mężczyźnie, który zachowałby się w takim wypadku inaczej niż ja?

- Ależ, panie Piotrze, pan nie wie wielu rzeczy, pan nie zdaje sobie sprawy, jak straszne konsekwencje może mieć dla pańskiego ojca ta niewczesna rycerskość!

Zresztą, mogę pana zapewnić, że tej panience nic, absolutnie nic nie grozi.

Nawet dziwię się, że postąpiła w tak nielojalny sposób.

- Przepraszam, doktorze - nie zmieniając obronnej pozycji przerwał młody człowiek, nazywany Piotrem - tracimy czas na próżno.

Czy pani tam chce wrócić? - zapytał Julkę.

- Nie, nie, niech pan mnie obroni! - szeptała drżącym głosem.

- Więc rzecz załatwiona.

Może mi pani ufać.

Nikt nie ośmieli się zmusić pani do powrotu.

Doktor Kunoki widział, że jest bezsilny.

Mógł wprawdzie wezwać na pomoc shzżbę i nawet obezwładnić tego młokosa, ale pociągnęłoby to za sobą wiele komplikacji, przede wszystkim konieczność zamknięcia i Piotra aż do powrotu profesora.

Toteż wolał wybrać drogę pertraktacji.

Piotr od razu zgodził się na propozycję, by pani pozostała w hallu pod jego opieką, lecz by nie mogła wyjść z willi póty, póki doktor nie wróci i nie rozmówi się z Piotrem i z nią.

Teraz musiał koniecznie zostawić ich samych, gdyż wymagała tego operacja jednej pacjentki.

Klnąc w duchu własną nieostrożność, że zaniedbał zamknięcie drugich drzwi, wyszedł zamykając je teraz ze zdwojoną uwagą: '

Piotr stał nieruchomo, patrząc za odchodzącym, gdy poczuł na ręku gorące krople łez i dotyk drżących ust.

Gwałtownie wyrwał dłoń i zawołał:

- Co pani robi!

Jak można!...

No, po co pani płacze?

Już wszystko dobrze.

Proszę tu usiąść i uspokoić się!

- Nie mogę, nie mogę - szlochała - pan dla mnie taki dobry, nikt nie był dla mnie taki, pan taki szlachetny!...

Usadowił ją na kanapie i zająwszy miejsce obok zaczął tłumaczyć, że nie jest ani szlachetny, tylko taki, jaki byłby w takiej sytuacji każdy mężczyzna.

Pomału uspokajała się i zaczęła mówić, że on przecież nawet nie wie, kogo uratował, czy ona zasługuje na to, że wołała go, gdyż jego głos, a i on sam jest zupełnie podobny do jednego starszego już pana, najlepszego i najcudowniejszego człowieka na świecie, że ona jest strasznie nieszczęśliwa, bo nie ma na całej ziemi nikogo bliskiego, że zwabiono ją podstępnie do okropnej nory i dalej chaotycznie, lecz szczegółowo, opowiedziała mu wszystko, co ją spotkało aż do chwili odzyskania wolności.

Młody człowiek słuchał ze zmarszczonym czołem i z zaciśniętymi zębami.

Opalona skóra jego twarzy stawała się coraz bardziej blada, na skronie wystąpiły żyły.

Jakże teraz bajecznie podobny był do pana Janka!...

Mówiła dalej, a gdy umilkła, jej obrońca wstał i powiedział:

- Proszę pani, daję pani na to słowo honoru, że, do stu diabłów, potrafię jej zapewnić zupełne bezpieczeństwo, a z tymi, którzy działali na pani szkodę, jak i z tymi łajdakami na ulicy Pańskiej zrobię należyty rachunek.

Był tak wzruszony i wzburzony, że głos mu drżał.

Gdy w kwadrans potem wrócił Kunoki, zastał go jeszcze bardziej nieprzejednanym.

Na próżno wziął go na stronę i obszernie tłumaczył sytuację, na próżno przekonywał.

Piotr oświadczył, że to wszystko go nie interesuje i do żadnych spraw ojca czy doktora mieszać się nie zamierza, ale tej panny nie opuści i wara od niej.

Kunoki musiał użyć całego swojego sprytu dyplomatycznego, by Julka, a wówczas i Piotr, zgodzili się na czasowe pozostanie w domu profesora - już nie w klinice, lecz tu, w pokoju profesora.

Całe poobiedzie Piotr spędził z Julką.

Musiała mu jeszcze raz szczegółowo opisać przebieg wypadków, których tak szczęśliwym finałem było ich spotkanie.

Z własnego impulsu, gdy zaczęło się zmierzchać, opowiedziała mu całe swe dzieje, opowiedziała o Alicji, która ją znienawidziła i chciała wysłać daleko na kresy, o panu Winklerze, do którego jednego jedynego miała całkowite zaufanie, bo to na świecie jedyny szlachetny człowiek, a pan Piotr teraz jest drugi, o swoich podejrzeniach, o niedorzecznych, oczywiście, podejrzeniach, że może to Alicja współdziałała w podstępnym zwabieniu...

Piotr przyznał Julce, że podejrzenie takie mogło się zrodzić jedynie pod wpływem zdenerwowania i że to, oczywiście, jest nonsensem od początku do końca.

Jeżeli jednak Julka nie kocha już swojej niedobrej kuzynki i nie chce do niej wracać, to może zamieszkać tu, albo gdzie tylko sobie życzy, a profesor musi jej znaleźć dobrą posadę, naturalnie, jeżeli ona chce pracować, a zresztą teraz najlepiej o niczym nie myśleć, póki nie wróci do równowagi po tych okropnych przejściach...