text:
Druk nr 109

Warszawa, 9 stycznia 2012 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

pojazdami oraz ustawy - Prawo o ruchu

drogowym.

(-) Witold Pahl; (-) Sławomir Jan Piechota; (-) Teresa Piotrowska;

(-) Marek Plura; (-) Sławomir Rybicki; (-) Zbigniew Rynasiewicz;

PROJEKT

USTAWA

z dnia ………………….

późn. zm.

1)

a) w pkt 8:

- w lit. b ust. 6 otrzymuje brzmienie:

6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9,

art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77

ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt

3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110,

art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia

2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia

ust. 7.",

- w lit. c w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

1)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. 2011 r.

Nr 92, poz. 530, Nr 106, poz. 622, Nr 205, poz.

2

jej wnoszenia;",

b) w pkt 10 w lit. d w art. 100b w ust. 4 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7) odpowiednio marszałek województwa lub Szef Inspektoratu Wsparcia Sił

Zbrojnych, zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych - w

2) uchyla się art. 135;

3) w art. 136 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3.

Przekaz informacji dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem 19 stycznia 2013 r.

następuje według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia.

drogowym, przenosi się do centralnej ewidencji kierowców.”;

4) art. 137 otrzymuje brzmienie:

5) art. 139 otrzymuje brzmienie:

2)

2)

3

2) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1, art. 115h ust. 6 pkt 2 i art. 150 ust. 1, a także w art.

rozporządzenia, o którym mowa w ust. 7.”;

4

Uzasadnienie

Ustawa o kierujących pojazdami na nowo reguluje zasady uzyskiwania uprawnień do kierowania

W toku prac parlamentarnych nad przedmiotową ustawą wprowadzono do niej szereg zmian

związanych między innymi z koniecznością precyzyjnej implementacji przepisów przedmiotowej

dyrektywy w sprawie praw jazdy.

Większość przepisów ustawy miała wejść

w życie w dniu 11 lutego 2012 r. czyli rok od daty publikacji ustawy.

Ze względu na wymaganie

nałożone przez Komisję Europejską wejście w życie przepisów implementujących dyrektywę

zostało zaplanowane na 19 stycznia 2013r.

kierujących pojazdami (dzień 11 lutego 2012 roku) pojawiło się wiele informacji świadczących o

niepokoju społecznym związanym ze zbliżającym się terminem w szczególności w związku z

przepisami dotyczącymi wprowadzenia do Wojewódzkich Ośrodków Ruchu Drogowego nowego

docierające sygnały powodują wątpliwości, że określona w przepisach ustawy o kierujących

pojazdami gotowość Wojewódzkich Ośrodków Ruchu Drogowego na dzień 11 lutego 2012 r. może

nie zostać osiągnięta, a upływ czasu do stosowania w praktyce nowego egzaminu nie daje już

możliwości potencjalnym zdającym egzamin po dniu 11 lutego 2012 r. wcześniejszego

Dodatkowo należy wskazać, że istnieje potrzeba przeprowadzenia szerokiej akcji

informacyjnej o nowych zasadach zdawania egzaminu na prawo jazdy, w ramach której warto

przekazać ośrodkom szkolenia nową aplikację do prowadzenia egzaminów wewnętrznych na prawo

jazdy oraz przykładowe pytania egzaminacyjne tak aby zapoznali się z nimi kandydaci na

kierowców.

zasad przy wprowadzaniu nowych regulacji prawnych - zasadę „zaufania obywateli do Państwa”

inicjatywa zmiany ustawy o kierujących pojazdami zmierzająca do opóźnienia wejścia w życie

na jednoczesne wejście wszystkich najistotniejszych przepisów ustawy oraz na lepsze

Dla właściwego wprowadzenia proponowanych zmian zaproponowano:

5

niezbędne ponieważ przepisy dotyczące działania centralnej ewidencji kierowców

i końca działania starego systemu ewidencji punktów karnych miały wejść w życie dnia

1 stycznia 2013 r., a będą zgodnie z propozycję jednolicie wchodziły w życie w dniu 19

kierujących pojazdami w zakresie utrzymania starego wzoru prawa jazdy

(obowiązującego do dnia 18 stycznia 2013 r.).

Dotychczasowy wzór, do czasu wejścia

obowiązujących przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym.

• Zmianę brzmienia art. 139 w zakresie jednolitego sformułowania przepisów wejścia w

życie ustawy o kierujących pojazdami na dzień 19 stycznia 2013 r.

W ustawie poprawiono także niewłaściwie wskazane odwołania do opłaty ewidencyjnej

Biorąc pod uwagę powyższe niezbędne jest wprowadzenie do ustawy o kierujących

Proponowana regulacja odsuwa w czasie planowane pierwotnie ustawą o kierujących pojazdami na

2012 r. wydatki związane z nadzorem nad zadaniami wykonywanymi przez samorząd powiatowy

oraz nadzorem nad ośrodkami szkolenia kierowców.


corpora: wikisources-pl

text:
Sien-si-fu, 23 lipca.

Przedwcześnie zanotowałem wyżej, że forty się kończą; forty pojedyńcze, jak słusznie mój Tatar powiedział: »karauły kitajskich kozaków«, ciągną się bez przerwy wzdłuż doliny prowadzącej ku Kałganowi.

Co chwila bliżej lub dalej, w dolinie lub na pagórku, często wysoko na skale wisi taki karauł czyli wieża, na której w czasach, kiedy się najazdu spodziewano, utrzymywano straż, z przeznaczeniem dawania znać o zbliżającym się nieprzyjacielu — rodzaj telegrafu.

Odfotografowałem jeden na pamiątkę, u jego stóp bowiem po raz pierwszy w tej podróży byłem zmuszony całej energii i siły gardła użyć na zapostrofowanie »Kitajców»[1].

Raniutko 22-go ruszamy jak zwykle około 3 kwandranse na 5-tą; słońce jeszcze nie wstało na dobre; powietrze cudowne, wszystko idzie znakomicie.

Przychodzi jednak południe, upał nie do opisania.

Wietrzyk mały mamy z tyłu; w mojej lektyce, tej maszynie wymyślonej przez ludzi z myślą leniwą a ciasną kieszenią, robi się temperatura 450 Reaum.

Ciągłe rzucanie, szarpanie, szturkanie tej palnej machiny, robi czytanie niepodobnem.

Chcę spać, nie można, bo co chwila, jak te muliska nieszczęsne ruszą równym krokiem z jednej nogi, tak miotają straszliwie lektyką od tyłu ku przodowi, że mimo zmęczenia, ani sposób zasnąć.

Jedna jeszcze złowroga dola podróżnego w tych okolicznościach, to muchy!

O ludzie, gdybyście wiedzieli, nigdybyście dzieciom nie bronili much torturować, męczyć, w żywym ogniu smażyć, w kawałki żywcem krajać!

niechby choć tyle zemsty biednej ludzkości na tych przebrzydłych stworzeniach dozwolono!

Nie mogąc wytrzymać dłużej, wyskakuję, siadam na osła.

Po chwili spostrzegam ów karauł kitajskich kozaków; trzeba go odfotografować koniecznie, bo piękny, malowniczy, a nieźle jeszcze zachowany.

Tu mimowoli przyszło mi na myśl, czy przypadkiem Chińczyki, uważając, że szlakiem Tamerlana mógłby i biały car przyjść do Pekinu, nie utrzymują tych starych karaułów na wszelki wypadek!

Dawaj aparat!

cała karawana — 10 zwierząt czworonożnych, a 5 dwunożnych — nim się zatrzyma, nim się porozumie, nim zdoła przyrodzony wstręt do szybkich ruchów przezwyciężyć, mija naturalnie dobra chwila.

Zaczynają wyciągać z pod mojego siedzenia ten aparat (który Opatrzność także na mnie jako bicz i ekspijacyjny środek zesłać raczyła), mija nas jakiś oślarz kitajski i woła coś.

Nagle widzę ze zdumieniem, że mój boy blednieje i rusza się szybko, ba, nawet dość wyraźnie mi powiada: »woda idzie, nie można dalej«.

Chińczyki wszystkie spłoszone, naturalnie zaczynają od kompletnego stracenia głowy; notabene dotychczas jeszcze ich nie rozumiałem, nie pojmowałem o co chodzi.

W chwili kiedy Chińczyki, straciwszy resztki możności myślenia, bez ustanku coś mówiąc patrzą przed siebie, ja nie wiedząc o co chodzi, chcę kazać dalej rozpakowywać aparat.

Raptem słyszę szum daleki, cichy, coraz głośniejszy; myślę: gdzieś woda płynie; widzieliśmy wielkie chmury w górach, musiało padać; trzeba zobaczyć.

Nie ubiegłem 20 kroków, szum rośnie tak, że własnych słów nie słyszę, i nagle ni stąd ni zowąd widzę przed sobą w wyschłem łożysku potoku górskiego, które o 30 kroków przed nami przecinało drogę, po którejśmy się posuwali — widzę, mówię, jak w tem łożysku wielkie glisty, ślimaki, węże czekoladowo - czarne ku mnie z szumem i hukiem po kamieniach pędzą.

Ha!

do licha, co to?

toć ku nam ta awantura leci!

Istotnie nie glisty to ani ślimaki, ale woda z namułem, tak dziwaczne przybierająca kształty, wali ku nam.

Wracam ku mułom, wskakuję do lektyki, każę ruszać.

Ilość tej wody, a raczej błota, które nas dognało, przybiera z każdą chwilą.

Mój mularz, z obawy, by trepek swoich nie zawalać, zamiast, jak należało, za pysk schwycić przedniego muła i przeprowadzić, siada sobie na osła; wrzeszczę, by prowadził; nim się zdecydował zleść, już było za późno.

Znajdujemy się nagle w strumieniu pędzącej wody z błotem na poły.

Muł przedni waha się — każda sekunda groźna.

Chińczyk pcha muła naprzód, muł się chwieje, potyka, strumień coraz rośnie, nareszcie sięga powyżej kolan muła — nareszcie brzdęk — muł pada!

Myśląc, że go jeszcze na czas podniosą, siedzę w swojej klatce, której przednia część wraz z mułem zaczyna niknąć w coraz głębszym strumieniu błota.

Muła chcą ratować, bo tonie; na szczęście z tyłu mam drugiego, który całą sytuacyę ratuje i nas podtrzymuje.

Mularz mój zaczyna odpinać muła, któremu ledwie jeszcze łeb wygląda z błota; muł wstaje, wali się raz jeszcze, na chwilę nikną obydwaj pod wodą.

Widzę, że niema ratunku; w tej chwili przyskakuje, brnąc w błocie po pas mój Mongoł (boy Chińczyk ani się nie ruszy): Barinia złazit!

Chwytam za wiszącą koło mnie kamizelkę, bo w niej zegarek, za kapelusz, helmet (nie mam drugiego) i worek, czyli kieszeń zrobioną umyślnie do przechowywania papierów wartościowych, noszę ja na piersiach a zdjąłem dla upału.

Raz, dwa — stoję powyżej kolan w namule rwiącym strasznie; jak mogę brnę, klnąc strasznie — jestem na brzegu.

Oglądam się, co się z mułem i Chińczykiem dzieje?

O 20 kroków niżej leżą obydwaj w błocie, ratując się jak mogą.

Teraz Mongoł wraca ratować lektykę.

Chińczyki wrzeszczą co w piersiach sił, lektyka stoi na szczęście; zadni muł zaparł się jak skała i trzyma.

Wrzask Chińczyków, szum wody, krzyk Mongoła — i ja wrzeszczę, bo spostrzegam się na lądzie, że zamiast owej kieszeni wartościowej, którą zwykle na piersiach noszę — porwałem worek z cukrem do herbaty; kieszeń, kieszeń, zawierająca cały mój majątek, została w zagrożonej lektyce!

Na szczęście znajduje się dwóch czy trzech Chińczyków spektatorów, ci włażą w wodę, pomagają wyciągać lektykę — po chwili stoi na brzegu.

Tymczasem Mongoł wpadłszy w święty gniew na powolność chińską, wskakuje w środek potoka i grzmoci co siły w żołądki, karki, siedzenia chińskie.

W mgnieniu oka dwóch Chińczyków leży nosami w błocie; krzyk, gwałt niesłychany.

Mongoł miał rękę ciężką, jak żelazo kułak!

Nareszcie ostygł nieco i spokojnie, majestatycznie wraca na ląd czyścić i suszyć rzeczy; niestety moja torba i kuferek, umieszczone w dnie lektyki, zaszły mułem aż do dna...

I jak burza wyszalawszy się słabnie i oddala się, a drzewa nie miotane już strasznym wichrem powolniej kiwać się zaczynają, a cała natura szukając spokoju po przesileniu cichnie, uspokaja się — tak ja i Mongoł podszedłszy ku lektyce usiedliśmy na chwilę po dwóch stronach, sapiąc i dysząc, a od czasu do czasu na kitajskie ludziska klnąc cicho.

Łatwo się dziś śmiać i żartować, kiedy wszystko skończone, ale proszę spróbować: Wyzywam wszystkich znajomych i pytam, czy nie będzie im djablo rzadko na sercu i żołądku, gdy pod wieczór między Chinami a Mongolią, między ludźmi, z którymi porządnie nawet porozumieć się nie można — staną przed huczącym i błotnym potokiem, który z pod ziemi zda się wyrósł, i przed pytaniem: czy woda naprzód iść pozwoli, czy nocować trzeba będzie w karaule?

Przez zemstę odfotografowałem owego karauła.

Nie obeszło się jednak bez ofiar; zgubiłem moją ukochaną czarną bursztynową cygarniczkę, prezent od S.

Sz. Nieszczęśliwy muł także silnie zeszwankowany, pokrwawiony, dolazł jednak aż do Kałganu.

Nocleg króciuchny, o wpół do 6-tej jesteśmy w drodze, mamy 120 li chińskich do zrobienia.

Okolica ciągle od wielkiego muru mniej więcej taka sama, piękna prawie.

Poruszamy się ciągle bardzo szeroką doliną, miejscami szyjowato ścieśnioną okalającymi ją pagórami.

Z poza pagórów widne co chwila po obu stronach poważne góry, skaliste, gdzieniegdzie tylko krzewami pokryte.

Idziemy po drodze, której jednak nikt nigdy nie budował i nie utrzymuje, prócz Opatrzności.

Jest to po prostu szeroka ścieżka między łąkami i polami wydeptana.

Ziemia wszędzie wydaje mi się bardzo urodzajną; zboża jeszcze miejscami stoją, wiele jednak ściernisk już mijam.

Po ścierniskach pasą się trzody świń i rogatego bydła, zwłaszcza kozy i barany długowełniste, kozy białe i srebrno - szare — te same, których skóry za dość drogie pieniądze obecnie nawet i we Lwowie po magazynach się widuje.

Gdzie okolica ludniejsza, a wszystko tu bardzo gęsto zamieszkałe, tam pasterzami dzieci, w stroju Adamowym, zupełnie na czekoladowo - żółty kolor od słońca spalone.

U stóp wielkiego muru, gdzie zupełna puszcza — gdzie człowieka nie ujrzy, puściwszy się sam jeden szczytem muru, by to cudo oglądać, spotkałem prawdziwego górala chińskiego ze stadem kóz t. zw. angora.

Niewielki, ale barczysty, brunatno - żółty, z twarzy do starej renety podobny, przepasany wpół tylko dwiema koziemi skórami, z kijem w ręku i jakimś rodzajem dziwnej kobiałki, dziwnie mi przypomniał ten iście pierwotny pasterz, widziane kiedyś w monachijskim teatrze w 1-szym akcie Wagnerowskiego Rheingoldu dzikie olbrzymy, któregoś ze szczepów germańskich praszczury.

I dlaczegóż, pytam, tylko Moskalom zarzucają, że mają krew mongolską w żyłach, kiedy wszystkie, dziś tak licznie odtwarzane typy przedhistoryczne germańskie daleko bardziej mieszkańców gór chińsko - mongolskich i tybetańskich przypominają?

Po sześciogodzinnym marszu stajemy w Sien - si - fu.

Przed miastem widoczny obóz, chorągwie formą smoka naśladujące, stroje, niby mundury z 1000 i jednej nocy — feta to jakaś wojskowa, mnóstwo ludu ciągnie ku obozowi; chciałem z blizka to zobaczyć, odradzali mi ludzie, żeby się wojsku nie pchać w oczy.

Przypisy


corpora: openbooks

text:
Tadeusz Boy-Żeleński

Kaprys

Melodia: Delmet, Les petits pavés

Ach, niech się święci ta godzina,

W której twój kaprys począł wić

Sympatii naszej złotą nić,

Po stokroć moja ty jedyna…

O, chwilo, słodka chwilo, stój,

Jeżeli potrwa dwa tygodnie,

Cóż pozostanie po nim, cóż?

Prócz zamyślenia dwojga dusz,

Co sen miniony śnią łagodnie…

O, wspomnień, słodkich wspomnień rój,

Jeżeli potrwa trzy miesiące,

Ach, to już jest drażliwsza rzecz:

Rozłąki ból gnającej precz,

I łzy okrutne, łzy piekące…

Nim z ócz mych tryśnie gorzki zdrój,

Jeżeli potrwa, och, pół roku,

Nawet mi myśleć o tym strach:

W twe oczy z drżeniem patrzę, ach,

Mego szukając w nich wyroku…

O, snuj się, nitko złota, snuj,

-----

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Joanna Gardzińska, Dorota Kowalska, Marta Niedziałkowska, Aneta Rawska


text:
Chłodnik, chłodniczek, altana ogrodowa.

Potrzeba chłodu w upały dawała powód zasadzania owych lip, pod których cieniem siadał Kochanowski i które opiewał.

Z lip to, z grabiny lub pnących się na kratki z łat roślin, t. j. chmielu, powoju i wina, robiono chłodniki.

„W ciasnym gdy chłodniczku siędę, pić tam będę" - pisze Libicki w swojem tłómaczeniu pieśni Horacjusza, wydanem r. 1647.

„Chłodnicami" nazywano ulice cieniste, chłód dające, aleje, szpalery.

Niekiedy drzewa, któremi chłodnica była wysadzona, strzyżono w taki sposób, że przedstawiała kształt sklepionego korytarza.

Taką wielką chłodnicę widzieliśmy jeszcze niedawno w starożytnym ogrodzie po-radziwiłłowskim w Annopolu, pod Mińskiem, na Litwie.

Do urządzania takich chłodnic byli Polacy zachęcani dziełem średniowiecznego autora rolniczego, Włocha Krescentyna: Ruralium commodorum libri XII, które dwukrotnie przetłumaczone było i wydane po polsku: raz przez Andrzeja Trzycieskiego p. n. „Piotra Crescentyna księgi o gospodarstwie" (Kraków, r. 1549), następnie przez Bartłomieja Kłodzińskiego (r. 1570).

W dziele tem spotykamy wielokrotne wzmianki o chłodnicach; np.: 1) „Chłodnice z wina, albo przechadzki, jakoby zasklepione".

2) „Chłodnica lub chędoga przechadzka, ku ochłodzie pańskiej przy parkanie, albo przy wale, między drzewy stojącym".

3) „Z winnego drzewa przyprawiają sobie chłodnice albo przechodniki nad ścieżkami, tak, iż od dołu macice prosto puszczają na żerdziach poprzecznych, wierzchy jednej ku drugiej przechylając, tak, iż gdy się zejdą latorośle, a liście się też złączy jedno z drugiem, tedy pod onym będzie chłodne siedzenie albo przechodzenie".

Nie idzie zatem, żeby chłodnice nie były znane w Polsce pierwej, skoro z tychże Włoch, gdzie Krescentyn żył w wieku XIII, przybywali jeszcze wcześniej zakonnicy do Polski i zakładali ogrody przy klasztorach.

Bielski w „Kronice" swojej powiada: „Prowadzony był mistrz (krzyżacki) ku wielkiemu chłodnikowi, który był na jego hołdowanie chędogo nagotowany, w którym król na miejscu wyniosłym siedział".