corpora: wikisources-pl

text:
Aretas, Arethas, arcybp cezarejski w Kappadocji.

Co do czasu, w którym żył, różne są opinje.

Jedni go odnoszą do VI w., inni do X w.

To tylko pewne, że żył po Andrzeju cezarejskim (ob.) i jego kommentarz miał przed oczyma.

Pisał także kommentarz niektórych miejsc Apokalipsy, którą, podobnie jak Andrzej, uznaje za księgę apostolską i z dawniejszych pisarzy objaśnia.

Tekst grecki tego kommentarza był pierwszy raz drukowany z Oecumenjusza dziełami, w Weronie 1532; przekład łaciński Hentenjusza, w Paryżu 1547 (powtórzony przez Morela w Commentarii Oecumenii.

Paris 1631) i Maxyma z Florencji, w Bazylei 1554 (powtórzony w Bibliothéca Patrum).

Ostatnio wydał J. A. Cramer, w Catena in epistolas catlholicas.

Access.

Oecumenii et Arethae Comment. in Apocal.

Oxonii 1840.

Mowa Aretasa na cześć św. męczenników edeskich jest u Surjusza (ob.

Abib).

Jemu także (jeżeli żył w X w.), lub innemu zakonnikowi tegoż imienia, żyjącemu ok. r. 920, przypisują: De translationes.

Euthymii, patriarchae constantinop. (ap.

Lippoman.

De vitis SS.

t. III).

X. W. K.


corpora: openbooks

text:
Maryla Wolska

Święto Słońca

Poszli wszyscy mokrymi łąkami ku zorzy,

Poszli wszyscy w szalach odświętnych przez łan…

I ponieśli do chramu daleko,

Kadzielny bursztyn i miód,

Jagody kraśne i mleko

I w cienkie owite płótno

Chleby ofiarne, z białej, pszennej mąki…

Słyszałam skrzypienie wrót

I pieśń ich smutną

Od łąki…

Słyszałam, jak płonki trzęśli

Z domowych drzew,

I jęk słyszałam gęśli

Branych ze ścian

I śpiew…

Poszli wszyscy w odświętnych szatach przez łan.

A oto ja zostałam w domu

I nie pójdę…

Nie pójdę jodłowym lasem,

Nie pójdę, słoneczny boże,

Z dziewanną i bylicą do twojego chramu,

Ani łąką zroszoną,

Ani jarem chłodnym

Nie pójdę…

Pomnę, gdy ostatni raz

Z miodną obiatą

Szłam przed twój głaz,

Na polach złote, zbożne było lato…

Rannym, rzeźwym chłodem,

Nim błysnął wschód,

Korowodem

Szli biali włastowie ze wsi,

Za nimi lud…

Szli wszyscy, mokrymi łąkami ku zorzy,

Szli wcześnie, w szatach odświętnych, ze śpiewem.

W ręku dań kwietna woniała im zżęta

I blade piołuny chwiały się goryczne.

A oni szli prosto w słońce polami,

Wysokich zbóż miedzą, w bród,

W poranek Święta…

Wtedy ostatni raz

Słoneczny, młody,

Złotowłosy boże!

Jak dziś — w ranne, rzeźwe chłody.

Przez zboże,

Korowodem,

Do skalnych wrót…

A podle chramu,

Przed rzezaną bramą świątnicy,

Nad mszystą darnią traw,

U świętych wód źródła,

Czarne dęby grały szumem liści,

A nad kędzierzą dębów,

Po czystym niebie,

Śnieżne, letnie obłoki

Szły wpław…

I rozwarła się brama

I ciżba przeszła mimo biała

I nie widział nikt —

Żem u zdroja tam — została

Sama…

Dęby czarne, święte drzewa strażnicze,

Szumiały dostojnym gwarem

Nade mną,

Podczas gdy oni, w głaźnej pieczarze chramu,

Palili bursztynowe głownie

I ziarna pszenne ciskali w żar

I w ciężkich dymach

Składali ogniową obiatę…

Obłoki letnie, śnieżne obłoki pogodne,

Płynęły skrzydlatym stadem

Nade mną,

Przed kamiennym obliczem boga,

Na wilgotnym podłożu świątnicy,

Kładli chleby ofiarne

I w słońcu bielone płótna…

I południe paliło się nade mną

Dyszące,

Podczas gdy oni, u stóp zimnego głazu,

W śpiewie trwali i w dymie…

I nikt z kornej ciżby nie poznał

I nikt z rzeszy białej nie widział,

Że bóg słońca wyszedł do mnie,

Pod czarne szumiące dęby,

Nad czujną źrenicę zdroja,

Że nie masz go nad ogniem obiaty,

Że go już nie masz w chramie,

W ciemnej, dymnej, wilgnej pieczarze świątnicy…

Że oto w skwarną, słoneczną biel,

Wieńczony w ciężkie kłosy,

Szedł ku mnie łąką jasny bóg Lel,

Bóg młody, złotowłosy…

Gdy szedł w dębowe chłody

I stało wszystko wkoło jak w śnie

U brzega świętej wody…

I oto w skwarną południa biel,

Mówić jął do mnie jasny bóg Lel,

Ja bóg pogody i bóg znojnych cisz,

W tę świętą upalną godzinę

Dziś mówię do ciebie — sam!

Ostatni raz za mną bram

Skalne się zwarły wierzeje,

Kamienny opustoszeje

Mój chram…

Przemijam —

Słysz!

Nieraz w ten próg z obiatą,

Od siół tu wejdzie piesza,

Z owocną danią rzesza —

Na nowe zbożne lato,

Na głazach twarzą lec!

Niejeden jeszcze raz,

Pieśną w piekielnym dymie,

Milczący mój głaz

Ogędzie —

I nieraz we łzach opłacze me imię,

Lecz mnie już nie będzie,

Wiedz!

Odchodzę —

Słysz!

W cień wsteczny idę i mrok,

Bogowie po mnie i wodze,

Witezie nowi i woje —

Przyjdą — słyszę już krok!

Zachodzą czasy moje

W mrok…

Pójdź, na odchodne,

W tę zgłuchłą żarem godzinę,

Ty ust dziś moich weź żegnanie chłodne

Nim minę!

Chodź!

Niech z usty twojemi

Zewrę moje pocałunków nienawykłe usta,

Usta czyste jak żaden kwiat

Na ziemi,

W mrocznym chłodzie skalnej mojej świątnicy

Ostygłe…

Pójdź!

Na odchodnym,

Pocałowaniem chłodnym

Moich ust,

W tę świętą, upalną godzinę,

Wetchnę w duszę twoją mój mierzchnący blask

I dziwy śmiertelne opowiem twemu sercu

I oczy twoje nauczę guseł

I minę…»

I byłeś jak jawa i byłeś jak sen,

A usta twoje pachły żytnim chlebem,

A włosy twoje miały barwę miodu,

A z oczu twoich szły blaski źródlane

Krynicznych den…

I żytnim chlebem pachły twoje usta

I drzewa święte szumiały nad nami

I słońce złote stało nad dębami —

A tam — pieczara chramu była — pusta…

Nie pójdę już, słoneczny boże,

Jodłowym lasem,

Z bylicą i dziewanną do pustego chramu,

Nie pójdę…

-----

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aneta Rawska, Aleksandra Sekuła


text:
bombiza, bambiza, pani bombizina (na Litwie ocalało do dziś), nazwa uszczypliwa ‘księdza protestanckiego’, ‘ministra’; wyszła od jezuitów, co mu prawa do X. (t. j. ks., ksiądz) odmawiali i do rzeczowników łacińskich na -x (bombyx i i.), odsyłali; żakowski to dowcip, co stulecia przetrwał.

Inne obce: bomba, bombarda, bombast, z włos.; bombaz, o ‘materji’, wkońcu od łacińskiego bombyzinus, ‘jedwabny’; bomblować zaś z niem. bummeln.


corpora: CEN

text:
Światowa prasa donosi, że największy na świecie producent oprogramowania komputerowego, koncern Microsoft, i Time Warner, właściciel AOL, rozmawiają o potencjalnej współpracy na rynku internetowym.

Obie firmy odmówiły jednak komentarzy w tej sprawie.

Źródła agencji Associated Press podają, że rozmowy nie są jeszcze zaawansowane.

Współpraca pomiędzy firmami oznaczała by m.in. zmianę systemu wyszukiwawczego AOL z Google na MSN Search.

Microsoft skorzystałby także na komunikatorze internetowym należącym do AOL.

AIM ma ponad 53 miliony zarejestrowanych użytkowników, podczas gdy MSN Messenger tylko 29 milionów.

Wcześniej obie firmy nie były tak skore do współpracy.

W 2003 roku Microsoft zapłacił koncernowi Time Warner 750 milionów dolarów kary za monopolistyczne praktyki związane z promocją przeglądarki internetowej Internet Explorer.

Time Warner to jeden z największych koncernów medialnych na świecie.

Jest właścicielem m.in. magazynu People, telewizji informacyjnej CNN i płatnego kanału filmowego HBO, a także wytwórni filmowej Warner Bros.

Na rynku internetowym gigant posiada m.in. największą firmę w USA oferującą dostęp do Internetu.

W latach 90. koncern kupił także prawa do przeglądarki internetowej Netscape Navigator, odtwarzacza MP3 Winamp i komunikatora internetowego ICQ.

Zeszłoroczne przychody firmy sięgają 42 miliardów dolarów.

Microsoft to niekwestionowany lider na rynku systemów operacyjnych dla komputerów PC.

Jego sztandarowym produktem jest Windows.

Jest także producentem oprogramowania biurowego, sieciowego i edukacyjnego, gier komputerowych, sprzętu peryferyjnego oraz konsoli.

Firma prowadzi także usługę dostępową Microsoft Network (MSN) i bezpłatną pocztę Hotmail.

Udostępnia także komunikator internetowy MSN Messenger.


text:
Federalna Demokratyczna Republika Nepalu w ciągu najbliższych kilku miesięcy najprawdopodobniej zalegalizuje małżeństwa osób tej samej płci, choć dopiero w 2007 r. zniesiono w tym kraju penalizację homoseksualizmu.

Wcześniej osoby o odmiennej orientacji seksualnej doświadczyły w Nepalu prześladowań ze strony maiostowskiej partyzantki

Dwa lata temu Sąd Najwyższy Nepalu nakazał rządowi ustanowienie przepisów w celu gwarantujących prawa gejom i lesbijkom.

Wnioskodawcami w tej sprawie była organizacja Blue Diamond Society oraz grupa nacisku posła Sunil Babu Panta.

W nowej konstytucji przygotowywanej przez parlament mają się znaleźć przepisy definiujące małżeństwo jako związek dwóch dorosłych osób, niezależnie od płci, oraz zapisy zakazujące dyskryminacji na tle orientacji seksualnej.

Niektórzy Nepalczycy chcą również wypromować promować swój kraj jako atrakcyjne miejsce dla turystyki LGBT.

W lutym tego roku ma odbyć się konferencja poświęcona tej kwestii.

Nowa grupa docelowa klientów w branży turystycznej powinna zwiększyć liczbę odwiedzających ten kraj z 400 tys. do miliona osób rocznie.

Dzięki temu sytuacja gospodarcza Nepalu wyniszczonego latami wojny, ma szansę znacznie się poprawić.

Sunil Babu Pant, homoseksualny poseł nepalskiego parlamentu jest właścicielem biura turystycznego "Pink Mountain" specjalizującego się w organizacji ślubów u stóp Himalajów połączonych z procesjami na grzbietach słoni.

Już wkrótce jego firma będzie organizatorem niecodziennej ceremonii.

W hinduistycznej świątyni w Katmandu w związek małżeński ze swoim partnerem wstąpi hinduski książę Manvendra Singh Gohil, potomek rodziny, która niegdyś rządziła w Rajpipla w zachodnim indyjskim stanie Gujarat.

Sunil Babu Pant ocenia, że turystyka gejowska będzie lukratywnym źródłem dochodu nie tylko dla niego, ale dla całego kraju z powodu niewielkiej konkurencji w tym sektorze ze strony Chin czy Indii.

Książęcy ślub gejowski będzie jej dobrą reklamą.


text:
Bajbuza, herb polski, wyobrażający złotą strzałę na tarczy w polu czerwonem, zwróconą bełtem do dołu i przebijającą na wylot głowę węża przy ziemi, o którą jest ostrzem bełtu oparta, pomiędzy trzema rosnącemi na niej grzybami.

Wąż ogonem dosięga piór strzały.

Nad tarczą hełm, a na nim korona szlachecka.

Herb ten otrzymał r. 1590 za waleczność murza tatarski Hrybunowicz, piszący się potem: z Bajbuzowa na Rajgrodzie Bajbuza Hrybunowicz.

Pieczętują się nim osiedli na Litwie Ambroziewiczowie, Bajbuzowie i Bieńkuńscy.

Wyraz bajbuza lingwistycznie jest tureckim, a złożonym z dwuch: baj — bogaty i buza — ciele.


corpora: sejm

text:
PROJEKT

USTAWA

z dnia ………………

2012 r.

o opodatkowaniu niektórych instytucji finansowych

Dział I

Podmiot i przedmiot opodatkowania

Art. 1

Ustawa reguluje opodatkowanie aktywów niektórych instytucji finansowych w okresie od 1 stycznia 2013r.

do 31 grudnia 2015r.

Art.2.

Podatnikami podatku od instytucji finansowych są:

Krajowe zakłady ubezpieczeń w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 22 maja 2003r.

o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2010r., Nr 11, poz. 66, nr 81, poz. 530 i Nr 126, poz. 853),

Dział II

Podstawa opodatkowania i wysokości podatku.

Art. 3

Podstawę opodatkowania stanowi:

Art. 4.

Art. 5.

Dział III

Pobór podatku

Art. 6

1.

Podatnicy obowiązani są do złożenia zeznania podatkowego w terminie 30 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 4, podatnicy zobowiązani są do złożenia zeznania podatkowego w terminie 30 dni od ostatniego dnia kiedy sprawozdanie finansowe zgodnie z przepisami powinno być zatwierdzone.

3.

Podatnicy są zobowiązani wpłacać na rachunek bankowy urzędu skarbowego do 20 dnia każdego miesiąca kalendarzowego zaliczkę na podatek w wysokości odpowiadającej 1/12 podatku wykazanej wg ostatniego zatwierdzonego rocznego sprawozdania finansowego (zeznania podatkowego).

4.

Obowiązek wpłacania zaliczki powstaje począwszy od następnego miesiąca następującego po miesiącu złożenia zeznania podatkowego.

Art. 7

2.

Rozporządzenie o którym mowa w ust. 1 ma na celu umożliwienie określenia identyfikacji podatnika składającego zeznanie lub informację, urzędu skarbowego do którego kierowany jest formularz zeznania lub informacji oraz z zasady i metody poprawnego obliczenia podatku.

3.

Rozporządzenie o którym mowa w ust. 1 określa we wzorach zeznań podatkowych sposób rozliczenia zaliczek wpłacanych na poczet zobowiązania podatkowego.

Art. 8.

Wpływy z podatku od niektórych instytucji finansowych zwiększają Fundusz Rezerwy Demograficznej.

Dział IV

Zwolnienia i ulgi podatkowe

Art. 9

2.

W przypadku przeznaczenia całego zysku za rok obrachunkowy zgodnie z ust. 1, banki zobowiązane są do złożenia w tym zakresie informacji do właściwego urzędu skarbowego.

Dział V

Przepisy przejściowe i końcowe

Art.10

Art.11

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. i ma zastosowanie do sprawozdań finansowych odnoszących się do okresu od dnia wejścia w życie ustawy.

Uzasadnienie

W okresie, gdy obniżono podatek dochodowy od osób prawnych do 19% instytucje finansowe nie tylko nie zwiększyły zatrudnienia, a wręcz przeciwnie - dokonały jego redukcji.

W projekcie ustawy proponuje się zwolnienie z podatku tym bankom, które zysk przeznaczają na zwiększenie funduszy własnych.

Podatnikami podatku od instytucji finansowych są:

Stawka podatku wynosi 0.25 % podstawy opodatkowania.

Podstawę opodatkowania stanowi:

Zasady składania zeznań podatkowych oraz wzory formularzy zeznań i informacji o zwolnieniu określone zostaną przez Ministra Finansów w drodze rozporządzenia.

Opodatkowania objętego niniejszą ustawą nie łączy się z innymi źródłami.

Podatek określony niniejszą ustawą nie stanowi kosztu uzyskania przychodu ani nie może być przyczyną do obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych i w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z przewidywanym zwolnieniem z podatku trudno jest określić wartość wpływów z opodatkowania instytucji finansowych, nie mniej wartość tych wpływów szacuje się na około 2 mld zł roczni


Pułapki coming outu

Rafał Majka

Od dłuższego czasu w przestrzeni LGBT jako najskuteczniejszą strategię zmiany społecznej lansuje się intensywnie i zawzięcie esencjalizujący coming out.

Aktywiści, aktywistki, organizacje LGBT oraz aktywistyczne czasopisma środowiskowe ubolewają, że ciągle za mało osób orientacji homoseksualnej – zarówno wśród celebrytek i celebrytów, jak i wsród tych zwykłych zjadaczy i zjadaczek chleba – „wychodzi z ukrycia” jako geje i lesbijki.

Pada argument, że im więcej ujawnionych lesbijek i gejów, tym bardziej oswojone z innością seksualną polskie społeczeństwo, a co za tym idzie, tym większa tolerancja, akceptacja i – z czasem – szacunek.

I co najważniejsze, tym bardziej sprzyjający klimat pod ustawodawstwo przyjazne społeczności LGBT.

Zatem na „lepsze życie”, to wewnętrzne (życie bez kłamstwa, w zgodzie z „samą/samym sobą”), jak i to na zewnątrz, w Polsce (więcej „namacalnych” gejów i lesbijek, większa tolerancja i otwartość), przepisuje się zbiorową terapię, jaką jest coming out.

Najpierw trochę o kondycji ruchu i społeczności LGBT:

(a) Jednocześnie za sprawą neoliberalizacji przestrzeni społeczno-kulturowej oraz sektora pracy coraz trudniej o mobilizację społeczności LGBT (jakkolwiek sobie tę społeczność wizualizują aktywistki i aktywiści, liderzy i liderki ruchu LGBT): tym, co łączy lesbijki i gejów wydają się być jedynie portale społecznościowe, „homoseksualne” romansidła, fetyszyzacja pewnego konsumpcjonistycznego stylu życia oraz morderczy kult ciała, zamiast aktywizmu i zmiany społecznej.

(b) W przestrzeni publicznej, jak i w tak zwanym „środowisku” (czy to klubów, czy portali randkowych dla gejów) dominują głosy (politycznie) homonormatywne i (wizerunkowo) asymilacyjne.

Działaczki i działacze GLT wierzą, że najskuteczniejszą strategią na emancypację prawno-społeczną osób LGBT jest pokazanie sondażowemu społeczeństwu, że gejów i lesbijki nie różni właściwie nic od (uheteroseksualnionego) społeczeństwa poza tym, że zakochują się w osobie tej samej płci; oraz dostosowanie przekazu do estetycznych i etycznych regulacji systemu kulturowo-społecznego, w obrębie którego walczy się o prawa LGBT.

Komponując projekty ustawy o związkach partnerskich pominięto kwestię adopcji, która – zdaniem aktywistów i aktywistek LGBT – jest w Polsce bardzo kontrowersyjna, a zawarcie jej w projektach z góry skazałoby je na odrzucenie przez Sejm.

(c) Pewne środowisko w imię lepszego świata dla gejów i lesbijek praktykuje dość nieznośną „homoseksualizację” inności seksualnej.

Do celów prawnej i społecznej emancypacji „homoseksualizuje” się postacie z literatury i kultury polskiej, które równie dobrze można by opisać (jeśli już posługujemy się współczesnymi terminami i narzędziami) jako biseksualne albo transgenderyczne.

Tę polityczną „homoseksualizację” uzasadnia się potrzebą stworzenia koherentnej „historii” gejowstwa i lesbijstwa, tak aby móc sondażowemu społeczeństwu pokazać, że geje i lesbijki istnieli generalnie od zawsze, a nie są tylko przejściowym historycznie trendem.

W tym celu wygląda się daleko w przeszłość i robi „na geja” czy „na lesbijkę” różne nienormatywności płciowo-seksualne, z innych momentów historycznym i porządków kulturowo-społecznych.

(d) Przeprowadzony na początku 2009 r. sondaż pokazał, że przytłaczająca większość ankietowanych (internetowo) lesbijek i gejów, generalnie społeczności LGBT, głosuje na neoliberalną (gospodarczo) i konserwatywną (obyczajowo) Platformę Obywatelską.

Kiedy rok temu na scenie politycznej pojawiła się lewicująco (neo)liberalna formacja Janusza Palikota, bardzo liberalna w sferze obyczajowej, dużo osób LGBT oddało na nią swój głos w wyborach, mając nadzieję, że Ruch Palikota wprowadzi i (ideowo) podtrzyma w dyskursie publicznym, jak i w praktyce politycznej, kwestie związane z życiem nieheteroseksualnych i nienormatywnych płciowo osób.

Zagospodarowanie przez de facto prokapitalistyczny Ruch Palikota feminizmu i kwestii LGBT może jednak doprowadzić do ulokowania (w wyobraźni społecznej) myśli i ruchów feministycznych i LGBT na pozycji burżuazyjnych ideologii potrzebujących do realizacji własnych interesów kapitalistycznego status quo, niezainteresowanych zmianą neoliberalnego porządku, a jedynie liberalną korektą jego niefeministycznych i homofobicznych mechanizmów.

Zatem gdy feministki i feminiści, jak również działacze i działaczki organizacji LGBT zostaną skonstruowane i skonstruowani politycznie jako agenci i agentki kapitalizmu, najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest to, że w przestrzeni publicznej i społecznej dojdzie do antagonizacji feminizmu i ruchu LGBT względem ruchów radykalnie lewicowych, anarchistycznych czy innych, antykapitalistycznych, definiujących się poprzez tradycje socjalistyczne.

(e) Większość organizacji czy ruchów LGBT, jak przystało na czasy kapitalistycznego neoliberalizmu, „specjalizuje się” tylko w jednej „działce” – w mniejszościach seksualnych.

Nie ma czegoś takiego, jak polityka intersekcjonalna: krytykuje się homofobię i brak rozwiązań prawnych dla mniejszości seksualnych, patrząc przez soczewkę „(homo)seksualną”.

Nie ma kompleksowej krytyki systemu, w jakim żyjemy (systemu, który jest nie tylko heteronormatywny, ale i kapitalistyczny, patriarchalny, rasistowski, androcentryczny oraz ameryko- i eurocentryczny) oraz jego instytucji (instytucji małżeństwa, instytucji monogamii, instytucji orientacji seksualnej, instytucji płci czy instytucji rasy).

Organizacje czy ugrupowania angażują się w sprawy dotyczące „orientacji (homo)seksualnej”, ale nie zabierają już głosu w kwestiach związanych z prawami kobiet czy prawami pracowniczymi, z rasą, z ubóstwem, z klasą oraz pochodzeniem społecznym itp.

(f) Wiele aktywistek czy aktywistów LGBT i Q odżegnuje się całkowicie od polityki czy systemu polityczno-parlamentarnego, na który jesteśmy skazane_i i to w jego obrębie na dzień dzisiejszy musimy wywalczyć jak najszerszy pakiet praw dla społeczności LGBT.

(g) Są osoby, które nie chciałyby łączyć kwestii LGBT z żadnym z działających w ramach systemu projektów politycznych, których celem jest dojście do władzy: ani z lewicą, ani z prawicą, ani z (neo)liberałami, ani z (neo)konserwatystami.

Takie LGBT w próżni.

LGBT jako taki niepartyjno-niepolityczny pakiet, który obojętnie jaka opcja inkorporuje do swojego programu i uprawomocni, zalegalizuje: i będzie już dobrze, bo będą prawa i swobody obywatelskie.

(h) Niektórym się wydaje, że sytuacja mniejszości seksualnych i odmieńców się jakoś sama z siebie poprawi – w końcu jesteśmy w UE, więc to wszystko musi ewoluować w tym kierunku: w kierunku otwartości i zmiany społecznej.

I w związku z tym, niektóre sumienia są odciążane pójściem raz czy dwa razy w roku w marszu albo w paradzie, czy też organizacją i/lub uczestnictwem w jakimś wydarzeniu LGBT.

I do tego się sprowadza cały aktywizm takich osób.

Wracamy teraz do terapii, czyli coming outu:

W dominującej w zachodnich demokracjach (neo)liberalnych narracji politycznego gejowstwa i lesbijstwa coming out, czyli „wyjście z szafy”, jest oznaką „dojrzałości” – dorośnięcia do siebie, znalezienia swego prawdziwego ja, wejścia w kontakt ze swoimi emocjami i pragnieniami.

Instytucja coming outu jest podstawą i warunkiem tożsamości gejowskiej i lesbijskiej: żeby móc nazywać się „pełnoprawnym” gejem czy „pełnoprawną” lesbijką – żeby czyjeś życie liczyło się politycznie jako „gejowskie” czy „;lesbijskie”, należy dokonać coming outu.

Jest on imperatywem etycznym każdego geja i każdej lesbijki.

Nie ma „geja” czy „lesbijki” (jako tożsamości) bez coming outu.

Ujawnienie się przed samym sobą oraz przed najbliższymi, przyjaciółmi czy znajomymi, pełne czy niepełne, nagłe czy stopniowe, wiązane jest z zaakceptowaniem przez jednostkę swojej orientacji, jawi się ono jako rytualny moment rozdzielający dwa okresy: autohomofobiczny okres „poszukiwania siebie”, negowania swojej „prawdziwej natury” oraz odważne i dumne, „dojrzałe”, życie w zgodzie z własną „naturą”.

Jerzy Piątek w artykule publicystycznym pt. „Szafa trzyma się mocno” na portalu Homiki.pl pisze, że coming out jest „krokiem w kierunku siebie, ku dojrzałości” i dodaje (już w komentarzu pod swoim tekstem), że „dzięki coming-outom ludzie są «bardziej» obywatelami, stają się obywatelsko dojrzalsi, no i mają szansę budować siebie bez zażenowania i jawnie”.

Autor sugeruje tym samym, że odpowiedzialnymi obywatelami i obywatelkami, działającymi na rzecz społeczności LG, są te osoby inwestujące emocjonalnie i seksualnie w przedstawicieli i przedstawicielki swojej płci, które funkcjonują w szablonie „geja” czy „lesbijki”, czyli te, które dokonały coming outu.

Obywatelką czy obywatelem mającym prawo do postulowania zmian i żądania praw stajemy się zatem po „wyjściu z szafy”.

Obywatelem-gejem czy obywatelką-lesbijką staniemy się wówczas, kiedy wejdziemy w (odpowiednio przykrojony do oczekiwań systemu) szablon „geja” czy „lesbijki” – tylko wtedy bowiem mamy szansę stać się podmiotami, które mogą próbować porozumiewać i dogadywać się z innymi aktorami politycznymi, forsować swoje żądania i egzekwować prawa.

W tej liberalnej narracji brak coming outów to brak podstawy do uzyskania praw – to dalsza niewidoczność, życie w strachu przed przemocą społeczną i instytucjonalną.

Warunkiem pełnej emancypacji gejowstwa i lesbijstwa (akceptacji społecznej i zaniku homofobii) jest zatem jak najwięcej „wyjść z ukrycia”.

Biorąc pod uwagę nakreślone przeze mnie w poprzedniej części kwestie od (a) do (h), warto zadać sobie jednak krytycznie następujące pytanie: kto sobie może pozwolić na coming out?

Czy nie jest tak, że na coming out w systemie, w jakim żyjemy, mogą sobie pozwolić osoby „uprzywilejowane” (finansowo, pod względem statusu społecznego i sławy)?

I czy nie jest to trochę niefair, takie natrętne naciskanie na osoby o nienormatywnej orientacji, aby zrobiły coming out, podczas gdy nic z tym opresyjnym systemem nie robimy – a czasem się nim nawet konsumpcjonistycznie onanizujemy?

Wydaje się, że w obecnym neoliberalnym porządku tożsamość gejowska czy lesbijska, jak i samo życie jako gej albo lesbijka, jest projektem, który da się zrealizować wyłącznie w przestrzeni wyższej klasy średniej albo klasy wyższej.

Donald Morton, marksistowski teoretyk queer, z którym w kilku kwestiach się nie zgadzam, jednak dosyć celnie zauważył, że w historycznej teraźniejszości relacje jednopłciowe – to „gejowskie” czy „lesbijskie życie”, zainaugurowane coming outem nie jest narracją dostępną wszystkim, ale jawi się jako „alternatywny styl życia”, na który nie mogą sobie pozwolić osoby, które nie mają kapitału kulturowego czy finansowego.

Dominujący, mainstreamowy model gejowstwa i lesbijstwa, mocno klasowy, spleciony jest z kapitalizmem: wielkomiejskość, mobilność, kluby i dyskoteki, turystyka, brak presji na posiadanie dzieci, inwestowanie w siebie i swoje przyjemności, artystyczne koneserstwo, elitystyczny styl i markowy gust, itp.

Nie są to oczywiście „cechy”, które powstały obok kapitalizmu, konstytutywne dla „tożsamościowej natury” gejów i lesbijek, ale w dużej mierze zostały one wytworzone i są stymulowane przez kapitalistyczny konsumeryzm, który dostrzegł w wielkomiejskich gejach i lesbijkach dysponujących przez swój wysoki status materialny znacznym potencjałem konsumpcjonistycznym „smaczny kąsek”: pieniądze, które heteroseksualna kobieta i jej partner wydadzą na swoje dzieci, gej czy para gejów może wydać na (turystyczne bądź clubbingowe) przyjemności, sztukę czy markowy ubiór.

(Co więcej, Zachód, transportując wytworzony w specyficznych warunkach w Stanach Zjednoczonych model gejowstwa i lesbijstwa do innych kultur i porządków geopolitycznych, dopuszcza się imperializmu kulturowego: często dochodzi bowiem do zmarginalizowania bądź wymazania rdzennych dla określonej kultury czy specyficznych dla danego momentu historycznego emocjonalno-seksualnych praktyk i narracji między osobami tej samej płci.)

Jak ma „wyjść z ukrycia” gej, który mieszka na wsi i ma dziewięcioro rodzeństwa?

Jak ma „się ujawnić” lesbijka, która jest równocześnie Romką?

Jak ma dokonać coming outu lesbijka, która ze względu na wiek (ponad 40/50 lat), nie może znaleźć pracy, tkwi w związku małżeńskim z uwagi na dzieci, a jej mąż jest jedynym żywicielem rodziny?

Jak „opowiedzieć o sobie”, gdy wiesz, że jak to dojdzie kanałami do szefa czy szefowej, to możesz już nie mieć umowy o dzieło czy umowy zlecenie na następny miesiąc?

I tak dalej, i tym podobne.

Kto ma zatem „wychodzić z ukrycia”, a raczej, kto może sobie pozwolić na coming out?

Z pewnością mogą sobie na to pozwolić osoby niezależne, z dużego miasta, z klasy średniej albo wyższej, osoby mające środki finansowe na to, aby obracać się w środowisku i bawić na dyskotekach, mające dostęp do nowych technologii i Internetu.

Bardziej beneficjenci systemu (jakkolwiek paradoksalne na pierwszy rzut oka może się wydawać używanie wyrazu „beneficjenci” w odniesieniu do przedstawicieli mniejszości seksualnych: choć zanim gej dokona coming outu, funkcjonuje społecznie i kulturowo w szablonie „heteroseksualnego, białego mężczyzny-Polaka”); osoby bezkrytycznie grające w grę, którą narzuca system; osoby, które nie są podwójnie czy potrójnie wykluczone; czy też osoby, które ze względu na status społeczny, zasobność finansową lub też „kontakty” w wielkomiejskim świecie nie muszą się zbytnio martwić o swój byt po takim „wyjściu z ukrycia”.

A co z resztą, która nie może sobie w obecnym systemie pozwolić na kliknięcie w taką amerykańską opcję „ponownych narodzin”, wyprodukowaną w duchu indywidualizmu i filozofii purytańskiej, przykrojonej pod białego geja z klasy (wyższej) średniej lub wyższej?

I taka refleksja: nie wolno od nikogo wymagać bohaterstwa, ale sądzę, że właśnie osoby, które pomimo braku uprzywilejowania „wychodzą z ukrycia”, wykazują się największą odwagą i mają być może większy wpływ na „przeciętnych ludzi” niż coming outy gwiazd.

Wniosek: gruntowna przebudowa systemu, a nie tylko zainstalowanie w nim prawodawstwa LGBT („Q” nie, bo queer takiemu systemowi dziękuje) i rozbrojenie homofobii.

Jeśli nie jesteśmy zainteresowane_i kompleksową walką z systemem, jeśli nie tworzymy przyjaźniejszych warunków do coming outu, to takie zmuszanie ludzi do „wychodzenia z ukrycia” i – jakby nie patrzeć – szantażowanie ich, że jak się nie „ujawnią”, to nie da się zbudować „lepszego świata” dla LGBT, świadczą po prostu o braku wyobraźni i empatii społecznej.

Obecna wersja tekstu jest wersją uaktualnioną przez autora; oryginalnie ukazała się w maju 2010 r. na blogu Hodowla Idei (www.hodowlaidei.blogspot.com) współprowadzonym przez autora.