corpora: wikisources-pl

text: Cirzpiedliwy, cirzpiędliwy, cirzpietliwy, cierpliwy.


text: Brajcarki, kółka metalowe, na których wisi pas czyli binda lub rabcie od szabli.


text:
Błachowicz Piotr Andrzej, ur. 30 Listop.

1789 r. w mieście Kole, 1808 wstąpił do zakonu bernardynów, r. 1812 wyświęcony na kapłana.

Uczył w warszawskim klasztorze teologji i po wyższych pensjach żeńskich religji.

R.

1833 wybrany prowincjałem, złożył ten urząd przed upływem trzylecia i zamieszkał w Skępem.

Um.

2 Marca 1853 r.

Znaną jest jego, przez długi czas po pensjach żeńskich używana, Nauka chrześcijańska czyli katechizm dla wyższych instytutów płci żeńskiej, w r. 1830 i później kilkakrotnie przedrukowany.

Wydał nadto Kazania adwentowe, passjonalne etc., 1822 r. t.

3; Kazania na niedziele całego roku, 1823, t.

2; Homilje i nauki niedzielne, 1850 t.

2; Historja obrazów cud.

Matki Najśw. w Przyrowie i Skępem.


corpora: CEN

text:
Gdański sąd potwierdza, że Donald Tusk chciał kilka lat temu poręczyć za oskarżonego o malwersacje gdańskiego biznesmena i jego współpracownicę.

To poręczenie nie zostało jednak przyjęte - mówi rzecznik sądu Hanna Langa-Bieszki.

Wczoraj o sprawie napisało Życie Warszawy sugerując, że Tusk poręczył za Andrzeja M., a ten następnie utrudniał prowadzenie postępowania.

Wczoraj na konferencji prasowej w Gdańsku kandydat na prezydenta powiedział, że złożył wniosek o przyjęcie poręczeń za dwoje jeszcze wówczas podejrzanych gwarantując, że nie będą utrudniać sprawy.

Sędzia Bieszki powiedziała dzisiaj Radiu Gdańsk, że z akt wynika, iż oskarżeni Andrzej M. jak i Izabela S. oraz ich obrońcy stawiali się na wezwania sądu na wszystkie rozprawy.

Proces jednak do dziś nie ruszył, między innymi z winy innych oskarżonych w sprawie.

Andrzej M. miał wyprowadzić z Zakładów Mięsnych w Kościerzynie prawie 8 milionów złotych, a z Zakładów Graficznych w Szczecinie - 3 miliony.

Miał też nakłaniać innych do poświadczenia nieprawdy w dokumentach.

Izabela S. jest oskarżona o działanie na szkodę szczecińskich zakładów.

Ich sprawa karna, po odebraniu jej w maju tego roku sędzi zamieszanej w aferalne związki z adwokatem, w sierpniu trafiła do innej osoby.

Proces może ruszyć najwcześniej pod koniec roku.


corpora: openbooks

text:
Lucjan Rydel

Hania

ANI TY MOJA…

Ani ty moja, anim ja twój:

Próżno mi, Haniu, o tobie śnić,

Pryśnie marzenia pajęcza nić

I snów tęczowych prześni się rój,

Ja w swoją drogę, ty w swoją idź,

Ani ty moja, anim ja twój!

SŁYSZYSZ, HANIU?

Na kwitnącej, na jabłoni

Słowik dzwoni

Tak srebrzyście, tak miłośnie

O tej wiośnie,

O młodości, o kochaniu…

Słyszysz, Haniu?…

WIATRY ZWIAŁY…

Wiatry zwiały

Ten kwiat biały

Z pachnącej jabłoni,

We mgle bladej

Stoją sady

I słowik nie dzwoni.

Później, wcześniej,

Sen się prześni,

I kochać przestanę…

— Pod powieką

Łzy mnie pieką,

Łzy niewypłakane!

-----


text:
Arcemberski, herb polski.

Na tarczy, przedzielonej poziomo na dwa pola, w górnem srebrnem — jeleń biegnący w prawo, dolne zaś zajmuje czerwono-srebrna szachownica.

W koronie szlacheckiej nad tarczą bez hełmu trzy złote strzały, zwrócone piórami wachlarzowo w górę, a bełtami w wierzchołek korony.

Jan Hertzberg szlachcic pomorski, pieczętujący się tym herbem, osiadłszy w Koronie za Zygmunta III i uzyskawszy indygienat, przezwał się Arcemberskim.


text:
Władysław Orkan

Prosta odpowiedź

Jakiż cię, duszo, jaki świat

Na mojej stawił drodze,

Że już od wczesnych życia lat

Do dziś dnia z tobą chodzę?

Czyś się zrodziła z morskiej fali,

Z uścisku wodnych ramion,

Że tyle w tobie głębi, dali

I nieuchwytnych znamion?

Czyś szumem ku mnie wyszła z boru

W cichym letnim wieczorze,

Że tyle w tobie rozhoworu,

Co szeptów leśnych w borze?

Czyś z melodyi ziemskich wstała,

Z powietrznych jakichś dźwięków,

Żeś mi się z pieśnią rozebrzmiała

W muzykę skarg i jęków?

Czy cię wiatr przywiał z ciemnych dali,

Spowitą w ciche płacze,

Że się coś w tobie wiecznie żali

I skarży, i kołacze?…

«Ni ja zrodzona w obcej stronie,

Ni z cichych snów księżyca,

Ni mnie wydały morskie tonie,

Ni zorza bladolica!

Ni mnie z nieznanych dali z sobą

Powietrzna fala niosła!

Jenom ja życiem razem z tobą

Tu, na tej ziemi wzrosła…

Wykołysał mnie smutek niewieści

I płacz bezdomnej dziatwy,

A tak miłośnie fala nie pieści

Tonącej w głębi tratwy!

I bliźnia siostra moja Niedola

W kołysce ze mną spała —

To nas zaraza, wiejąc od pola,

Obie wykołysała…

Siostra poczęła siadywać wcześnie

Na pokolenia grobie —

Jam ulatała, zaklęta we śnie,

A wiater wiał ku tobie…

Czym urodzona z pogardy tronów,

Co dziatwę na grób wpędza —

Nie wiem…

Mym ojcem ból milionów,

A matką wieczna nędza…»

-----


text:
Binder Wilhelm Chrystjan, ur. 1810 r. w Weinsbergu, uczył się w uniw.

tybingskim, r. 1831 został professorem literatury niemieckiej i historji w gimn. w Biel (kanton Bern), r. 1833 otrzymał urząd w kancelarji państwa w Wiedniu, podróżował po Francji, Anglji i wschodzie; r. 1845 złożył katolickie wyznanie wiary i przeniósł się r. 1846 do Augsburga.

Napisał: Der deutsche Horatius, Ludwigsb.

1831; Gesch. der Stadt Biel, 1834; Fürst Cl. Metternich, Schaffh.

1836, 3 wyd.

1845; Der Untergang des polnischen Nationalstaates, Stuttg.

1839 2 t.; Peter d.

Grosse u. sein Zeitalter, Reutl.

1841; Allemanische Volkssagen, Stutg.

1844, 2 t.; Der Protestantimus in seiner Selbstauflösung (o rozkładzie protestantyzmu), Schaffh.

1843, 2 w.

1846; Gesch. d. philosophischen u. revolutionären Jahrh.

1844, 2 t.; C. Haas u. die unredlichen unter seinm Gegnern, Leipz.

1844; Fr. Hurter, Der Widergeborne (o nawróceniu Hurtera), Augsb.

1845; Meine Rechtfertigung u. meine Glaube, 1845.

Od r. 1846 do 1850 prowadził redakcję Encyklopedji powszechnej katolickiej, (12 tomów Regensb.).

N.


text:
Sojusz Lewicy Demokratycznej nie poprze rządowego projektu tegorocznego budżetu.

Podczas debaty budżetowej poseł SLD, Stanisław Stec, uznał, że jego partia nie będzie miała wpływu na realizację budżetu.

Argumentował też, że projekt nie uwzględnia w pełni potrzeb socjalnych i konieczności większych dopłat dla rolnictwa.

Według SLD, rząd Prawo i Sprawiedliwość nie przewidział dodatkowych środków na aktywne zwalczanie bezrobocia, a w projekcie brakuje wysiłków zmierzających do utworzenia "taniego państwa".


text:
Minister sportu Tomasz Lipiec poinformował 16 maja, że Jarmark Europa zostanie zamknięty z końcem września.

30 czerwca kupcy będą musieli przenieść się z korony stadionu i usytuować przed nim ponieważ z tym dniem kończy się umowa z firmą Damis, dzierżawiącą targowisko.

Od lipca robotnicy będą rozbierali obiekt.

W ten sposób władze Warszawy będą miały więcej czasu na znalezienie odpowiedniego miejsca zastępczego dla obecnego bazaru.

Najnowszym pomysłem wojewody mazowieckiego Jacka Sasina jest usytuowanie targowiska na Ochocie przy ulicy Instalatorów.


text:
Jak pisze dzisiejszy Dziennik, Polska jest o krok od uzyskania złóż naftowych w Kazachstanie.

Według gazety możliwe jest to jeszcze w tym roku.

W ubiegłym tygodniu podczas polsko-kazachskiego forum w Warszawie zarząd Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa przedstawił polskiemu Ministerstwu Gospodarki projekt listu intencyjnego, którego kopia została przekazana do KazMunaj-Gaz, kazachskiej państwowej spółki naftowej w sprawie nawiązania współpracy.

Obecnie propozycja ta czeka na akceptację władz kazachskich – zapewne stanie się to podczas polskiej wystawy w Kazachstanie, w połowie maja.

Jak podaje Dziennik, polskie zaangażowanie w wydobycie ropy w Kazachstanie może się odbywać poprzez spółkę, której współwłaścicielem będzie PGNiG, albo też poprzez wykup koncesji na eksploatację złóż.


text:
Milczenie

Część pierwsza

Cyprian Kamil Norwid Część druga→

I

*

Oto jest pytanie etycznie, kardynalne i wprost podejmujące zacny ów Diogenesa utysk względem akademickich pracowników, skoro, widząc ich prawdy szukających ("quaerere verum"), słusznie wołał: "Kiedyż, oni czas będą mieli, ażeby znalezioną praktykować?!"

*

"Racz powiedzieć, Mężu!

czy człowiek może wszystko wiedzieć?

Czy on oczekiwać na; aż wypojedyńczone umnictwaa dokwitami swoimi ostatecznymi stworzą wieniec i koronę światła ?

A tymczasem, czyli należy, ażeby codzienne jego życie świadczyła zastałym nałogom lub przesądom i posługiwało przyjętym hierarchicznie pychom?

- Mężu!

rzeknij..."[5]

Przypisy

↑ I uczony Arystoteles podziela to dogmatyczne filozofów uznanie, że filozofii celem jest uszczęśliwienie moralne człowieka - dodaje on wszelako dwa jeszcze warunki, to jest, ażeby człowiek był urodziwym i posiadał majątek (sic).

- Jest to jeden z powodów, dla których mędrca tego pouczamy do nowszego okresu.

C. N.

↑ Dla tak różnowzględnych przyczyn szkoły filozoficzne brały nazwy swoje, iż nie można wiele się na tym opierać.

Np. szkoła eleacka (veliacka) dlatego, iż w mieście Velia trzech się filozofów narodziło było; szkoła eliacka (Fedona), która, przeniósłszy mieszkanie do Eretry, zowie się i eretriacką...

Pojmujemy nazwę szkoły jońskiej dla wielkiej doniosłości żywiołu jońskiego - ale czy naonczas cała umysłowa Grecja nie była jońską?...

Szkoła italska jest tak dalece szkołą samej wielkiej osobistości Pitagora, iż po śmierci jego wyprzedaje się z rękopismów za pieniądze... i to Platońska-Akademia zyskuje na owej pozgonnej likwidacji.

C. N.

↑ Godziłoby się zapytać czynnego generała, doświadczonego kapitana-okrętu, biegłego człowieka-stanu, do ila oni w głównych i stanowczych działaniach swoich opierali się na bystrym a peu prés a o ile na systematycznym działaniu?

C. N.

↑ Czytelnictwo opieszałe bywa naglonym napisami wykrzyknikowymi na rogach ulic: "Czytajcie to a to!!", przy czym rodzaj ręki, z palcem wskazującym ów nakaz, w rysunku kolosalnym... rodzaj pięści ściśniętej...

"Czytajcież!!

ten albo ów nowy romans!"

C. N.

↑ Na pytania te ze zupełną prostotą gotowi jesteśmy odpowiedzieć i poniekąd dla umiejętnie czytających odpowiadamy na nie w ciągu niniejszego tekstu.

C. N.


text:
Berea.

Trzy miejscowości w Biblji wspomniane, noszą tę nazwę: 1.

Berea, gr. Βερέα, o której I Mach.

9, 4.

Ponieważ wojsko syryjskie udało się z Jerozolimy do Berei, a Judas zastąpił mu drogę od Laisy z tego powodu mieszczą to miasto w Judei.

Według jednych, ma to być dzisiejsze Bir-ez-Zeit, w północno-zachodniej stronie od Bethel, o przeszło pół godziny drogi od Dżifna (Gofna); według innych, El-Bireh na południe od Gofny o milę prawie odległe.

— 2.

Berea, właściwie Beroea, z greckiego Βέροια.

Wspomniana II Mach.

13, 4, w tekście greckim (Antioch.... „kazał tym, którzy go, to jest Lyzjasza, do Berey prowadzili, jak jest zwyczaj w owém miejscu, zgładzić“); łacińska zaś Wulgata opuszcza wyrazy: którzy go do Berey prowadzili.

Miasto to w Syrji (Syna Cyrrhestica, Plinii, Hist. nat.

l.

V c.

19, Coelesyria, Strabon, Rer.

Geogr. l. XVI c.

2 § 7) na wschód Antjochji (Strabon, l.

c.), czyli na drodze między Hierapolis i Antjochją, w równej prawie od obu miast odległości (Procopius, Bell. persic.

l. 2 c.

7.

Cf. Cellarii, Notitiae orbis antiq.

II 261).

Powszechnie utrzymują,, że jest to dzisiejszy Alep (Haleb, v.

Aleppo).

Św. Hieronim u zamieszkałych w tej Berei Nazarejczyków znalazł hebrajską Ewangelję (z św. Mateusza).

Podczas wojen krzyżowych, ponieważ Antjochja była zajęta przez krzyżowców, Seldżukowie w Alepie założyli swoją stolicę.

Dziś jeszcze to miasto jest w dobrym, kwitnącym stanie: liczy do 100,000 mieszkańców, między którymi jest 1/5 chrześcjan (ormjan unitów około 5,000, nieunitów przeszło 200, katolików syryjskiego obrządku przeszło 800 rodzin, maronitów 1,500, katolików greckiego obrządku 700 (melchitów), łacińskiego obrządku przeszło 500), 1/10 żydów, reszta mahometan; ma 100 meczetów, a 5 kościołów.

Jest stolicą arcybiskupa melchickiego i ormjańskiego unickiego; rezydencją wikarjusza apostolskiego Syrji (od roku 1760), który zarazem jest legatem papiezkim na Syrję i Fenicję.

Są tu lazaryści, kapucyni; franciszkanie mają swój klasztor; karmelici obsługują tutejszy szpital cbrześcjański.

— 3.

B. po grecku tak samo jak poprzednia; Vulg.

Beroea, u innych niektórych pisarzy Φέροια, miasto w Macedonji, niedaleko Pella, u stóp góry Bermius (Plinius, Hist. natural.

l. 4 c.

17), w południowo-zachodniej stronie od Tessaloniki.

Św. Paweł, z Silasem i Tymoteuszem, opowiadał tu Ewangelję i znalazł dobre przyjęcie u żydów i pogan; ztąd udał się do Aten, zostawiwszy w Berei dwóch wspomnianych towarzyszów.

Sosipater, także towarzysz św. Pawła, ztąd pochodził.

Act.

17, 10....

20, 4.

Później Berea ta zwała się Irenopolis (Cellarius, op.

c.

I 666).

Pierwszym biskupem miał tu być Onesimus, uczeń św. Pawła (Le Quien, Oriens.

Christ.

II 123 et 71); biskupi Berei należeli do metropolji tessalonickiej.

Dziś nazywa się to miasto Kara-feria, lub Veria; ma do 8,000 mieszkańców i jest stolicą arcybiskupa greckiego.

Tak ta, jak i poprzednia (pod n. 2) Berea, pisze się niekiedy Βέῤῥοια, łac. Berrhoea, v.

Berhoea.

X. W. K.


text:
Bojaźń Boża jest jednym z siedmiu darów Ducha świętego.

Boimy się złego, zatém Bóg nie może być wprost przedmiotem naszej bojaźni, ale możemy i powinniśmy się bać Boga, dla tego, że on wymierza nam karę, będącą dla nas złém.

Boimy się także Boga, z powodu naszych win, bo one, jako obraza Boga, od niego, najwyższego dobra, nas odrywają (S. Thom, 2, 2 q.

19 a 1).

Ztąd bojaźń jest dwojaka: niewolnicza i synowska.

Gdy kto jedynie z obawy kary unika grzechu i ku Bogu się zwraca, będzie to bojaźń niewolnicza (timor servilis).

Gdy zaś kto unika grzechu dla tego, iż się lęka obrazić Boga, jako najlepszego Ojca, będzie bojaźń synowska, dziecięca (filialis).

S.

Th.

2, 2 q.

19 a 2.

Chociaż bojaźń niewolnicza jest w sobie dobra, bo odwodzi od grzechu, chociaż pochodzi z łaski, a więc od Ducha świętego, nie może jednak się zaliczać do siedmiu darów Ducha, bo jak Tomasz i Augustyn mówią, może ona być w człowieku, mającym jeszcze wolę i chęć grzeszenia.

Dary zaś Ducha św. nie mogą się pogodzić z wolą grzeszenia, bo muszą być z miłością połączone (2, 2 q.

19 a 9).

Darem więc Ducha św. zowiemy tylko bojaźń Bożą synowską, czystą (l.

c.).

Zawiera ona w sobie podwójny akt ze strony człowieka: uszanowania ku Bogu i bojaźń oddalenia się od niego (l. c.

1, 2 q.

67, 4).

Poznanie Boga, jako Stwórcy i Pana, poznanie stosunku zależności bezwzględnej od Boga, poznanie jego doskonałości, a mianowicie miłości ku nam, dobroci ojcowskiej, rodzi w duszy uczucie najgłębszego uszanowania i ufności dziecięcej, a zarazem obawę, by od niego nigdy się nie odłączyć, by się nie narazić na zerwanie lub osłabienie synowskiego stosunku między nami a Bogiem.

Z tąd widzimy, że o ile, z jednej strony, bojaźń ta rodzi się wprost z miłości, o tyle, z drugiej strony, przyczynia się do wzrostu w duszy łaski boskiej, gorliwości i miłości.

Ona pobudza duszę do ściślejszego i nierozerwalnym węzłem zjednoczenia się z Bogiem.

Dla tego ją tak często Pismo ś. sławi.

Szczęśliwy człowiek bojący się Boga (Ps. 111, 1).

Bojaźń pańska rozwesela serce, ona daje radość, wesele i życie długie.

Bojący się Pana będzie szczęśliwy w końcu swego życia i błogosławiony będzie w dniu swej śmierci (Eccl.

1, 11—13).

Bojący się Boga nie ulegnie żadnemu złemu; Bóg go ochroni w pokusach i wyzwoli od złego (ibid.

33, 1).

Z tego wnosimy, że życie religijne i moralno praktycznie opiera się na bojaźni Bożej; z nią prawie się zlewa.

Wychowanie przeto chrześcjańskie, jeśli chce się oprzeć na pewnym gruncie, musi się starać o przelanie w serce dziecka tej świętej i zbawiennej bojaźni, a oddalenie od niego tego wszystkiego, coby mogło ją zniszczyć, lub skazić i osłabić.

Że zaś ona wynika z gruntownej znajomości Boga, dla tego nauczyciel chrześcjański powinien dziecku wpajać prawdy wiary słowem jasném i gorącém.

K. R.


text:
Antoni z Napahanic, uczony teolog, kapelan Zygmunta Augusta, r. 1502 professor lit.

starożytnej w akad. krakow., r. 1523 wydał grammatykę Donata, a r. 1558 w Krakowie: Enchiridion, t. j. książki ręczne o nauce chrześcjańskiej, czego się chrześcjanski człowiek dzierżeć ma czasu niniejszego.

Przeciwko nauce Lutra napisał: Loci communes, wychwalane przez Starowolskiego.


text:
315.

Siebie samych myśmy słudzy —

Więc, w tej służbie gdy jest strata,

O twą krzywdę nie skarż brata.

Skądże grzech ci płacić cudzy?

Człek sam winien, nie zaś drudzy,

Doli, która go ugniata: