text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

zawierające informację Marszałka Sejmu

Posłowie Robert Telus i Marcin Witko .

.

.

.

.

.81

Posłowie Piotr Chmielowski

Posłowie Piotr Chmielowski

Posłowie Jacek Brzezinka

Posłowie Tomasz Piotr Nowak

Posłanki Zofia Czernow

Posłowie Józef Lassota i Jerzy Fedorowicz .

.212

Poseł Maciej Orzechowski

Posłowie Stanisław Pięta

Odpowiedzi na interpelacje

Sekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu w Kancelarii

Minister-członek Rady Ministrów,

Sekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu w Kancelarii

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.377

Podsekretarz stanu Bogdan Dombrowski .

.

.378

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.413

Podsekretarz stanu

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

435

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

441

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

448

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

449

str. str.

Podsekretarz stanu

Prezes Polskiego Komitetu

Normalizacyjnego Tomasz Schweitzer .

.

.

.

503

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

511

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.515

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

561

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

.576

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

591

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.600

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.646

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.657

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

658

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

659

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.664

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.669

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

678

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

682

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.686

Podsekretarz stanu Przemysław Krzyżanowski.

.

.

694

Zapytania

Poseł Magdalena Kochan

Odpowiedzi na zapytania

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Druk 1951

INTERPELACJE

Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje:

1) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie

2) posła Jerzego Polaczka w sprawie stanowiska

3) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie recy-

wiska – ponowna (21797),

5) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie proble-

7) posła Ryszarda Kalisza w sprawie nieuwzględ-

nienia przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

w projekcie Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2014–2020 instrumentów pomocowych na

rzecz wsparcia leśnictwa, właścicieli lasów prywat-

nych i gruntów leśnych będących w ich posiadaniu

8) posła Janusza Dzięcioła w sprawie rozporządze-

nej (22562),

9) posła Jacka Żalka w sprawie wystawy w Cen-

trum Nauki Kopernik – do ministra edukacji naro-

dowej oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego

(22563),

10) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie Pro-

gramu Szczepień Ochronnych – do ministra zdrowia

(22564),

11) posła Wojciecha Szaramy w sprawie odnale-

zienia w Monachium kolekcji zaginionych podczas

II wojny światowej dzieł sztuki – do ministra kultury

12) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie skutecz-

ności zwalczania objawów epilepsji – do ministra

zdrowia (22566),

13) posła Stanisława Wziątka w sprawie zastrze-

żeń do rządowego projektu ustawy o zmianie niektó-

łecznej (22567),

14) posła Stanisława Wziątka w sprawie zmian

w Narodowych Siłach Rezerwowych – do ministra

obrony narodowej (22568),

15) posła Mariana Cyconia w sprawie nowocze-

snych rozwiązań w ośrodkach pomocy społecznej – do

16) posła Mariana Cyconia w sprawie zakazu re-

klamowania aptek – do ministra zdrowia (22570),

17) poseł Anny Fotygi w sprawie weryfikacji pa-

cjentów w systemie eWUŚ – do ministra zdrowia

(22571),

18) poseł Beaty Kempy w sprawie planowanego

zmniejszenia dotacji dla rolników – do ministra rol-

19) posła Łukasza Gibały w sprawie konieczności

przyspieszenia procedur związanych z podłączeniem

obiektów budowlanych do sieci elektroenergetycznej

– do ministra gospodarki (22573),

20) poseł Elżbiety Witek w sprawie kwalifikacji

przychodów z tytułu usługi Google Ad Sense uzyski-

wanych przez właścicieli stron internetowych niepro-

wadzących działalności gospodarczej – do ministra

finansów (22574),

21) poseł Elżbiety Witek w sprawie pomocy finanso-

wej państwa przeznaczonej na ochronę zabytków wpi-

sanych na listę światowego dziedzictwa kulturowego

dowego (22575),

22) posła Patryka Jakiego w sprawie przedłuża-

jącego się remontu linii kolejowej Opole – Częstocho-

23) poseł Beaty Kempy w sprawie upadku Pomor-

skiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej – Podstrefa Cry-

stal Park w Łysomicach – do ministra gospodarki

(22577),

2

24) poseł Beaty Kempy w sprawie przepisów usta-

(22578),

25) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie aktywiza-

społecznej (22579),

26) posła Wojciecha Szaramy w sprawie potencjal-

nego przejęcia budowy odcinka autostrady A1 na tra-

sie Pyrzowice – Tuszyn przez Polskie Inwestycje Roz-

27) posła Jacka Żalka w sprawie finansowania

profanacji religijnych ze środków publicznych – do

28) poseł Elżbiety Witek w sprawie wykreślenia

zadania pn.: „Budowa drogi S3 na odcinku Legnica

– Lubawka” z „Programu budowy dróg krajowych na

29) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie nega-

tywnych konsekwencji planowanej budowy nowej ko-

palni odkrywkowej przez KWB Bełchatów SA oraz

lokalizacji zwałowiska zewnętrznego w okolicach

Złoczewa w woj. łódzkim – do prezesa Rady Mini-

strów (22583),

30) posła Jerzego Wenderlicha w sprawie zmiany

sposobu interpretacji przepisów dotyczących dotacji

na prowadzenie barów mlecznych – do ministra fi-

nansów (22584),

31) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie uchwały

niego pn. „Narodowy program przebudowy dróg lo-

kalnych – etap II: Bezpieczeństwo – dostępność

– rozwój” – do prezesa Rady Ministrów (22585),

32) posła Andrzeja Sztorca w sprawie rekomenda-

cji wpisania na listę przedsięwzięć kluczowych

w mandacie negocjacyjnym rządu odnośnie do „Kon-

traktu terytorialnego dla woj. małopolskiego na lata

2014–2020” inwestycji polegających na budowie stop-

– do ministra rozwoju regionalnego (22586),

33) posła Stanisława Wziątka w sprawie drama-

tycznej sytuacji w zakresie orzekania o niepełno-

(22587),

34) posła Stanisława Wziątka w sprawie braku

odbioru programu regionalnego w TVP Szczecin w Wał-

czu – do ministra administracji i cyfryzacji (22588),

zesa Rady Ministrów (22589),

36) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie projektu nowelizacji ustawy refundacyjnej – do

ministra zdrowia (22590),

37) posła Stanisława Ożoga w sprawie zlecania

opracowań przeciwpowodziowych firmom zewnętrz-

nym – do ministra środowiska (22591),

38) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie

nistra infrastruktury i rozwoju (22592),

39) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie bu-

dzących niepokój działań zachodniopomorskiego

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego

w Szczecinie oraz wojewody zachodniopomorskiego

w stosunku do państwowego inspektora sanitarnego

w Koszalinie w kontekście zamiaru likwidacji Od-

no-Epidemiologicznej w Koszalinie – do ministra

zdrowia (22593),

40) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

mienia środków rezerwy Funduszu Pracy na wspar-

cie jeszcze w 2013 r. aktywnych działań na rzecz bez-

robotnych na terenie pow. głogowskiego – do mini-

41) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. polkowickiego – do mini-

42) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. lubińskiego – do ministra

43) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. legnickiego – do ministra

44) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. jaworskiego – do ministra

45) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. bolesławieckiego – do mi-

46) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. zgorzeleckiego – do mini-

47) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. lubańskiego – do ministra

48) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. lwóweckiego – do ministra

49) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

3

robotnych na terenie pow. jeleniogórskiego – do mi-

50) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

51) posła Henryka Kmiecika w sprawie urucho-

robotnych na terenie pow. złotoryjskiego – do mini-

52) posła Henryka Kmiecika w sprawie sytuacji

dotyczącej szkół nauki jazdy oraz rażąco niskiej zda-

walności egzaminów kandydatów na kierowców – do

ministra infrastruktury i rozwoju (22606),

53) posła Pawła Szałamachy w sprawie faktycz-

nych skutków dla sektora finansów publicznych wa-

loryzacji kwotowej świadczeń emerytalno-rentowych

społecznej (22607),

54) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie aktual-

nego stanu sprawy Amber Gold – do prezesa Rady

Ministrów (22608),

55) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie upraw-

nień wychowawcy/opiekuna kolonijnego – do mini-

stra edukacji narodowej (22609),

56) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie procedur

rekrutacyjnych na studia III stopnia – do ministra

57) posła Macieja Małeckiego w sprawie braku

wzajemnego honorowania biletów przez przewoźni-

ków kolejowych – do ministra infrastruktury i roz-

woju (22611),

58) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie sytu-

acji pracowników Ośrodka Migracyjnego Ksiąg Wie-

czystych przy Sądzie Okręgowym w Łomży w związ-

ku z planami likwidacji tego ośrodka – do ministra

sprawiedliwości (22612),

59) posłów Roberta Telusa i Marcina Witki w spra-

wie świadczenia usług medycznych w zakresie trans-

portu medycznego, nocnej pomocy lekarskiej oraz

oddziału ratunkowego na terenie pow. opoczyńskiego

– do ministra zdrowia (22613),

60) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie obwodni-

cy miasta Opatowa w woj. świętokrzyskim – do mi-

61) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie doniesień

dotyczących handlu stanowiskami – do ministra

skarbu państwa (22615),

62) posła Jacka Czerniaka w sprawie budowy

rurociągu naftowego Brody – Płock – do ministra

gospodarki (22616),

w sprawie recept transgranicznych – do ministra

zdrowia (22617),

w sprawie szczepień przeciwko pneumokokom – do

ministra zdrowia (22618),

65) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

nej (22619),

66) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie nowej kampanii społecznej „Seks w moim

mieście” – do ministra zdrowia (22620),

67) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

gą lub otyłością – do ministra edukacji narodowej

(22621),

68) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie zmiany art. 4 ust. 2 ustawy o scalaniu

i wymianie gruntów – do ministra rolnictwa i rozwo-

69) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

stępność – rozwój” w 2014 r. – do ministra admini-

70) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie spłaty kredytów studenckich – do ministra

71) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie egzekwowania orzeczeń skazujących na

bezwzględną karę pozbawienia wolności – do mini-

stra sprawiedliwości (22625),

72) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie skierowań pracowników na badania pro-

filaktyczne – do ministra zdrowia (22626),

73) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie stawki w 2014 r. zwrotu podatku akcyzo-

stywanego do produkcji rolnej – do ministra rolnic-

wie niepokojących informacji zawartych w materiale

„Postęp w realizacji programów krajowych i regio-

nalnych w perspektywie 2007–2013, stan na 30 kwiet-

nia 2013 r.” przygotowanym przez Ministerstwo Roz-

i rozwoju (22628),

75) poseł Barbary Bartuś w sprawie dyskrymina-

cji małżeństw Polaków z obcokrajowcami pochodzą-

wnętrznych (22629),

76) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie niedo-

statecznego finansowania leczenia cukrzycy oraz sta-

le pogarszającej się sytuacji diabetyków – do ministra

zdrowia (22630),

77) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie ko-

nieczności efektywnej organizacji leczenia onkolo-

gicznego – do ministra zdrowia (22631),

78) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie dra-

matycznej sytuacji w zakresie opieki pulmonologicz-

wia (22632),

79) posła Mariusza Grada w sprawie wynagro-

dzeń pracowników archiwów państwowych – do mi-

4

80) posła Marka Polaka w sprawie bezpieczeń-

stwa uczestników konduktów pogrzebowych – do mi-

nistra spraw wewnętrznych (22634),

81) posła Marka Polaka w sprawie pozyskiwania

środków zewnętrznych przez ludowe kluby i zespoły

sportowe – do ministra sportu i turystyki (22635),

82) posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie pla-

nowanej nowelizacji ustawy o świadczeniach opieki

83) posła Dariusza Rosati w sprawie zapewnienia

bezpieczeństwa podczas zgromadzeń publicznych

– do ministra spraw wewnętrznych (22637),

84) posła Tadeusza Arkita w sprawie organizacji

zajęć dodatkowych w przedszkolach w kontekście

wie nieprawidłowości w funkcjonowaniu przedsiębior-

stwa Dalkia Warszawa SA oraz nieuprawnionego

stosowania przez to przedsiębiorstwo praktyk mono-

polistycznych – do ministra gospodarki (22639),

86) posła Kazimierza Ziobry w sprawie przyzna-

łecznej (22640),

87) posła Kazimierza Ziobry w sprawie łamania

wolności rozpowszechniania informacji poprzez nad-

używanie art. 212 Kodeksu karnego – do ministra

sprawiedliwości (22641),

88) posła Kazimierza Ziobry w sprawie refundacji

wydatków w ramach projektu Funduszu Spójności,

na przykładzie sytuacji panującej w gm. Osiek Jasiel-

ski – do ministra infrastruktury i rozwoju (22642),

89) poseł Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk w spra-

wie informacji o znalezieniu w Niemczech unikalnej

kolekcji dzieł sztuki zrabowanych przez Niemców

granicznych (22643),

90) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

szego (22644),

91) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

szym RP – do ministra sprawiedliwości (22645),

92) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

ka Praw Obywatelskich – do ministra administracji

i cyfryzacji (22646) – nie nadano biegu,

93) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

94) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

– do ministra spraw zagranicznych (22648),

95) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

96) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

pińskiego w sprawie abonamentu RTV – do ministra

97) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

pińskiego w sprawie postępowania Śląskiego Oddzia-

łu Wojewódzkiego NFZ – do ministra zdrowia (22651),

98) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

chodnię uzdrowiskową w miejscowości Horyniec – do

ministra zdrowia (22652),

99) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

torium Uzdrowiskowe Modrzew w miejscowości Ho-

ryniec – do ministra zdrowia (22653),

100) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

torium Uzdrowiskowe Jawor w miejscowości Hory-

niec – do ministra zdrowia (22654),

101) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

torium Uzdrowiskowe Dom Zdrojowy w miejscowości

102) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

szego (22656),

103) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

pińskiego w sprawie sprzętu rejestrującego prędkość

wiatowej Policji w Głubczycach – do ministra spraw

wewnętrznych (22657),

104) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

wiatowej Policji w Gorlicach – do ministra spraw we-

wnętrznych (22658),

105) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

wiatowej Policji w Jarosławiu – do ministra spraw

wewnętrznych (22659),

106) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

pińskiego w sprawie Narwiańskiego Parku Narodo-

wego – do ministra środowiska (22660),

107) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

pińskiego w sprawie Ojcowskiego Parku Narodowego

– do ministra środowiska (22661),

108) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

pińskiego w sprawie tzw. stresowego dla górników

– do ministra gospodarki (22662),

109) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

nej – do ministra sprawiedliwości (22663),

110) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

Murcki-Staszic – do ministra gospodarki (22664),

5

111) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

zimierz-Juliusz – do ministra gospodarki (22665),

112) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

Wieczorek – do ministra gospodarki (22666),

113) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

jek – do ministra gospodarki (22667),

114) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

słowice-Wesoła – do ministra gospodarki (22668),

115) posłów Piotra Chmielowskiego i Adama Kę-

ków KRUS w miejscowości Horyniec – do ministra

zdrowia (22669),

116) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

kontraktów socjalnych realizowanych przez ośrodki

łecznej (22670),

117) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

zmniejszenia liczby pedagogów w szkołach – do mi-

prawidłowości przy budowie bramownic na drogach

publicznych w ramach systemu viaTOLL – do mini-

stra infrastruktury i rozwoju (22672),

kujących środków finansowych na staże dla młodych

puszczającej możliwość zachowania dotychczasowych

stawek tego podatku – do ministra finansów (22675),

ku instrumentów prowadzących do zmniejszenia bez-

zmniejszenia środków finansowych na funkcjonowanie

organizacji wspierających Polaków poza granicami oj-

czyzny – do ministra spraw zagranicznych (22677),

bierania dzieci rodzicom z powodu biedy – do mini-

nów zmniejszenia puli środków finansowych na pro-

gramy wsparcia dla szkół w 2014 r. – do ministra

blemów w zakresie leczenia nowotworów – do mini-

stra zdrowia (22680),

blemów w sektorze węgla kamiennego – do ministra

gospodarki (22681),

kujących leków w aptekach – do ministra zdrowia

(22682),

mowy refundacji leczenia dzieci cierpiących na zespół

gazu – do ministra gospodarki (22684),

matycznej sytuacji finansów publicznych w Polsce

– do ministra finansów (22685),

kluczenia z rynku pracy osób po sześćdziesiątym

(22687),

134) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie zmiany

statusu wychowawców zatrudnionych w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych w związku z wejściem

nej (22688),

135) poseł Anny Fotygi w sprawie hałdy fosfogip-

sów w Wiślince k. Gdańska – do ministra środowiska

(22689),

136) posła Henryka Smolarza w sprawie ogranicze-

nia możliwości przechodzenia w obniżonym wieku na

137) posła Stanisława Pięty w sprawie częstego

uprawnione poruszanie się po terenach leśnych qu-

adów, motocykli i skuterów śnieżnych oraz narażenia

bezpieczeństwa turystów – do ministra spraw we-

wnętrznych (22691),

138) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pro-

139) posła Łukasza Gibały w sprawie umożliwie-

nia pracodawcy łatwego zerwania stosunku pracy

z pracownikiem, który zaprzestał świadczenia pracy

140) posła Łukasza Gibały w sprawie konieczności

doprecyzowania przepisów dotyczących daty wyda-

nia indywidualnej interpretacji podatkowej – do mi-

nistra finansów (22694),

141) posła Wiesława Janczyka w sprawie noweli-

zacji ustawy dotyczącej podniesienia stawek podatku

142) posła Henryka Smolarza w sprawie możliwo-

ści ubiegania się przez specjalne ośrodki szkolno-wy-

chowawcze o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt

143) posła Wiesława Janczyka w sprawie budowy

chodników na terenie odcinka drogi krajowej nr 28

6

w mieście Mszana Dolna – do ministra infrastruktu-

ry i rozwoju (22697),

144) posła Waldemara Sługockiego w sprawie roz-

szerzenia programu „Szklanka mleka” oraz „Owoce

w szkole” i objęcia nimi dzieci z tzw. oddziałów 0 – do

145) posła Waldemara Sługockiego w sprawie Pro-

146) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pla-

nów zmian w rządowym programie „Wspieranie

przedsiębiorczości z wykorzystaniem poręczeń i gwa-

rancji Banku Gospodarstwa Krajowego” – do mini-

stra finansów (22700),

147) posła Waldemara Sługockiego w sprawie

wdrażania Programu Operacyjnego „Infrastruktura

i środowisko” w nowym okresie programowania – do

ministra środowiska (22701),

148) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie wejścia

w życie rozporządzenia ministra transportu, budow-

siedztwie linii kolejowej, a także sposobu utrzymania

zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22702),

149) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie utraconego prawa jazdy – do ministra infrastruk-

tury i rozwoju (22703),

150) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zakazu wprowadzania rowerów na dworce PKP

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22704),

151) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie bezgotówkowego uiszczania opłaty za gospoda-

rowanie odpadami komunalnymi – do ministra śro-

dowiska (22705),

wy dotyczącej zmian w systemie dofinansowań do

153) posła Kazimierza Moskala w sprawie opóź-

nień w przygotowaniu niezbędnych regulacji praw-

nych usprawniających procesy inwestycyjne dotyczą-

ce budowy infrastruktury energetycznej – do mini-

stra gospodarki (22707),

154) posła Kazimierza Moskala w sprawie stypen-

diów sportowych dla niepełnosprawnych sportowców

155) posła Kazimierza Moskala w sprawie wpro-

wadzenia zakazu sprzedaży napojów energetycznych

dzieciom – do ministra zdrowia (22709),

156) posła Kazimierza Moskala w sprawie wpro-

wadzenia prawnie regulowanej kontroli obrotu grami

komputerowymi w zakresie tytułów, które ze wzglę-

du na określone wątki nie powinny być dostępne dla

157) posła Kazimierza Moskala w sprawie niskie-

go stopnia zaawansowania finansowego i rzeczowego

projektów edukacyjnych realizowanych w ramach

stra edukacji narodowej (22711),

158) posła Kazimierza Moskala w sprawie niskiej

jakości leczenia nowotworów w Polsce – do ministra

zdrowia (22712),

159) posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w budowie i funkcjonowaniu bramownic

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22713),

160) posła Kazimierza Moskala w sprawie niesłusz-

nie nakładanych kar pieniężnych na kierowców wsku-

tek nieprawidłowości w funkcjonowaniu sieci viaTOLL

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22714),

161) posła Kazimierza Moskala w sprawie propo-

zycji usytuowania komisji dyscyplinarnych przy jed-

nostkach samorządu terytorialnego – do ministra

162) posła Kazimierza Moskala w sprawie poja-

wiających się problemów w systemie eWUŚ – do mi-

nistra zdrowia (22716),

163) posła Kazimierza Moskala w sprawie choro-

by wirusowej, która niszczy pogłowie trzody chlewnej

164) posła Kazimierza Moskala w sprawie zbyt

wysokiej ceny wołowiny na polskim rynku – do mi-

165) posła Kazimierza Moskala w sprawie nega-

sterstwo Edukacji Narodowej priorytetu III Progra-

edukacji narodowej (22719),

166) posła Kazimierza Moskala w sprawie nieza-

pewnienia przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

prawidłowego naboru projektów w ramach konkur-

sów Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” – do

167) posła Kazimierza Moskala w sprawie limito-

wania świadczeń z zakresu leczenia chorób nowotwo-

rowych – do ministra zdrowia (22721),

168) posła Kazimierza Moskala w sprawie przy-

znania Bibliotece Uniwersytetu Rzeszowskiego pra-

wa do otrzymywania tzw. egzemplarza obowiązko-

go (22722),

169) posła Kazimierza Moskala w sprawie proble-

mów z diagnostyką boreliozy – do ministra zdrowia

(22723),

170) posła Kazimierza Moskala w sprawie wskaź-

nika zatrudnienia pracowników socjalnych – do mi-

171) posła Kazimierza Moskala w sprawie nega-

instrumentu kontraktu socjalnego – do ministra pra-

172) posła Kazimierza Moskala w sprawie wykry-

w realizacji inwestycji w zakresie rozwoju sieci prze-

syłowej gazu ziemnego – do ministra skarbu państwa

(22726),

7

173) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie wnio-

priorytet: Ochrona zabytków, zadanie pn. „Gorza-

nów, renesansowo-barokowe założenie pałacowo-par-

1653–1656, z późniejszymi zmianami.

Prace budow-

lano-zabezpieczające w cennym zabytku, kontynu-

go (22727),

Zdrój, Dom Cechu Sukienników z 1715 r., zabezpie-

czenie budynku przed dalszą degradacją polegające

na wykonaniu izolacji przeciwwodnej fundamentów

i naprawie dachu oraz remont zniszczonej elewacji

wraz z renowacją portalu i kartusza z godłem cechu”,

złożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową przy pl.

Warszawy nr 4/ul. Zdrojowej nr 1 w Dusznikach-

wego (22728),

mach programu „Dziedzictwo kulturowe 2014”, priory-

tet: Ochrona zabytków, zadanie pn. „Korytów, Pałac

z 1711 r., prace ratunkowe, remont dachu” – do ministra

Góra, XVIII-wieczna twierdza: kontynuacja remontu

donjonu i bastionu dolnego”, złożonego przez Fortecz-

ny Park Kulturowy w Srebrnej Górze sp. z o.o. – do

177) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie wnio-

Srebrna Góra, wykonanie niezbędnych prac zabez-

duktu Żdanowskiego z pierwszej dekady XX w., kon-

tynuacja prac”, złożonego przez gm. Stoszowice, woj.

rodowego (22731),

rzyce, kalwaria, kapliczki, dróżki (1731 r., 1777 r.,

1870 r.), prace remontowo-konserwatorskie wraz ze

wzmocnieniem konstrukcji 14 kaplic drogi krzyżo-

(22732),

179) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie zło-

żonego przez Parafię Nawiedzenia NMP w Wambie-

rzycach wniosku aplikacyjnego dotyczącego realiza-

cji zadania pn. „Projekt budowlano-konserwatorski

strzeni kulturowo-społecznej ziemi kłodzkiej na cele

łalności kulturowej” w ramach Mechanizmu Finan-

sowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2009–

2014 i Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2009–

2014 oraz programu „Konserwacja i rewitalizacja dzie-

dzictwa kulturowego” (22733),

180) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie spra-

wiedliwego podziału funduszy na ochronę zabytków

wego (22734),

181) posła Waldemara Andzela w sprawie proble-

mu cukrzycy w Polsce oraz braku profilaktyki i edu-

182) poseł Beaty Mazurek w sprawie monitoringu

wdrażania reformy programowej 2010–2013 przepro-

wadzonego przez Ośrodek Rozwoju Edukacji – do mi-

nistra edukacji narodowej (22736),

183) poseł Beaty Mazurek w sprawie regulacji

czasu pracy maszynistów – do ministra infrastruk-

dotyczącego przygotowania i funkcjonowania sieci via-

TOLL – do ministra infrastruktury i rozwoju (22738),

185) poseł Beaty Mazurek w sprawie realizacji

wniosków z kontroli PIP w zakresie bezpieczeństwa

i higieny pracy w firmach transportowych – listopad

2013 r. – do ministra infrastruktury i rozwoju (22739),

186) poseł Beaty Mazurek w sprawie fikcyjnego

systemu doradztwa szkolnego – do ministra edukacji

narodowej (22740),

187) posła Marka Polaka w sprawie rekompensat

dla jednostek samorządu terytorialnego w związku

z procesem reprywatyzacji majątku – do ministra

skarbu państwa (22741),

kładzie jazdy PKP – do ministra infrastruktury

189) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie funkcjo-

nowania squatów „Przychodnia” oraz „Syrena” w War-

szawie – do ministra spraw wewnętrznych (22743),

190) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie fi-

nansowania dróg lokalnych w latach 2014–2020 – do

8

191) poseł Zofii Czernow w sprawie prawa do urlo-

łecznej (22745),

192) posła Eugeniusza Kłopotka w sprawie uboju

193) posła Eugeniusza Kłopotka w sprawie prze-

chowywania paliw w małych gospodarstwach rol-

nych – do ministra gospodarki (22747),

194) posła Eugeniusza Kłopotka w sprawie opieki

ginekologicznej na wsi – do ministra zdrowia (22748),

195) posła Przemysława Wiplera w sprawie budże-

tów partycypacyjnych w Polsce – do ministra admi-

196) posłów Jacka Brzezinki i Sławomira Kowal-

skiego w sprawie finansowania działalności polskich

ośrodków europejskich sieci Enterprise Europe Ne-

twork w latach 2014–2020 – do ministra gospodarki

(22750),

197) posła Mieczysława Golby w sprawie zwięk-

szenia kwoty refundacji ceny aparatów ortopedycz-

nych przez Narodowy Fundusz Zdrowia – do mini-

stra zdrowia (22751),

198) posła Mieczysława Golby w sprawie dotych-

czasowej i potencjalnej współpracy Wojska Polskiego

ze Związkiem Strzeleckim „Strzelec” OSW – do mi-

nistra obrony narodowej (22752),

199) posła Jana Kaźmierczaka w sprawie zapisów

ustawy o systemie oświaty dotyczących przewozu do

szkół dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie

dowej (22753),

200) posłów Tomasza Piotra Nowaka i Krzyszto-

fa Gadowskiego w sprawie utworzenia Funduszu

Mieszkań na Wynajem w ramach Banku Gospodar-

stwa Krajowego – do ministra finansów (22754),

201) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie za-

rządzania szkołą w przypadku długotrwałej nieobec-

ności dyrektora – do ministra edukacji narodowej

(22755),

202) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie

udzielania pełnomocnictwa do wglądu do prac kon-

trolnych i egzaminacyjnych – do ministra edukacji

narodowej (22756),

203) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie try-

bu oceny pracy nauczyciela i dyrektora szkoły – do

204) posła Marka Krząkały w sprawie obowiązu-

jącego prawa spółdzielczego i projektów jego noweli-

zacji – do ministra infrastruktury i rozwoju (22758),

205) posła Marka Krząkały w sprawie ogranicze-

nia nielegalnego zatrudniania opiekunek do dzieci

206) posła Marka Krząkały w sprawie funkcjono-

wania systemu gospodarki odpadami komunalnymi

207) posłów Marka Krząkały i Jarosława Pięty

w sprawie propozycji wprowadzenia przepisów ze-

zwalających na sprzedaż alkoholu na terenie dwor-

woju (22761),

208) posła Dariusza Rosati w sprawie funduszu

na renowację zabytków Krakowa – do ministra kul-

209) posłów Krzysztofa Gadowskiego i Mirosławy

Nykiel w sprawie prac powołanego zespołu roboczego

do przechowywania dokumentacji pracowniczej – do

ministra gospodarki (22763),

210) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

programu „Maluch 2013” – do ministra pracy i poli-

211) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie za-

siłków dla opiekunów osób niepełnosprawnych – do

212) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

zmian, jakie zaszły od 2011 r. po wprowadzeniu tzw.

łecznej (22766),

213) posła Macieja Małeckiego w sprawie roz-

mieszczenia ekranów akustycznych w sposób zagra-

żający życiu i zdrowiu podróżnych – do ministra in-

frastruktury i rozwoju (22767),

214) posła Tomasza Latosa w sprawie wystąpienia

pokontrolnego NIK kwestionującego legalność i go-

spodarność wydatków Ministerstwa Sportu i Tury-

styki – do prezesa Rady Ministrów (22768),

215) posła Tomasza Latosa w sprawie błędów

216) posła Tomasza Latosa w sprawie wprowadze-

nia nowego modelu rezydentury – do ministra zdro-

wia (22770),

217) posła Tomasza Latosa w sprawie budowy fa-

lochronu w Świnoujściu – do prezesa Rady Ministrów

(22771),

218) posła Tomasza Latosa w sprawie warunków

panujących w prywatyzowanych szpitalach w Pszczy-

nie, Łasku oraz Augustowie – do ministra zdrowia

(22772),

219) posła Tomasza Latosa w sprawie wzrostu de-

ficytu budżetu państwa – do ministra finansów

(22773),

220) posła Tomasza Latosa w sprawie podejrzenia

niegospodarności w Ministerstwie Skarbu Państwa

221) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie za-

grożenia likwidacją bezpośrednich połączeń kolejo-

wych z Torunia do Kutna oraz Łodzi – do ministra

infrastruktury i rozwoju (22775),

222) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

obecności tłumacza języka migowego lub tłumacza

systemu językowo-migowego podczas trwania egza-

minu na prawo jazdy – do ministra infrastruktury

i rozwoju (22776),

223) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

nierówności społecznych w Polsce – do prezesa Rady

Ministrów (22777),

224) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie

przewlekłości prowadzenia postępowań dotyczących

rozpatrywania wniosków o rekompensaty za mienie

9

pozostawione poza obecnymi granicami Polski – do

ministra skarbu państwa (22778),

225) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie re-

alizowania zapowiadanych oszczędności w admini-

nych (22779),

226) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie ren-

ty dożywotniej i odwróconej hipoteki – do prezesa

227) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie do-

stępności leczenia onkologicznego w Polsce – do mi-

228) poseł Małgorzaty Gosiewskiej w sprawie ja-

kości opieki ginekologicznej w Warszawie – do mini-

229) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

innych ustaw dotyczącego finansowania budowy dróg

lokalnych z zysków PGL Lasy Państwowe – do mini-

stra środowiska (22783),

230) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pu-

blikacji broszury wydanej przez Biuro Rzecznika

Praw Dziecka – do prezesa Rady Ministrów (22784)

– nie nadano biegu,

231) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pety-

cji Chrześcijańskiego Dzieła Pomocy Open Doors do-

tyczącej prześladowania chrześcijan w Syrii – do mi-

nistra spraw zagranicznych (22785),

232) poseł Barbary Bartuś w sprawie trudności

z uzyskaniem przez matki prawa do świadczeń z ty-

tułu dodatkowego urlopu macierzyńskiego i urlopu

rodzicielskiego, spowodowanych skomplikowanymi

formalnościami oraz niejasnymi zasadami – do mi-

233) poseł Barbary Bartuś w sprawie odbierania

dzieci rodzicom z powodu złej sytuacji materialnej

łecznej (22787),

234) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie dele-

gowania sędziów do Ministerstwa Sprawiedliwości

– do ministra sprawiedliwości (22788),

235) posła Arkadego Fiedlera w sprawie przygo-

towania specjalnego programu dotyczącego dysleksji

236) poseł Zofii Czernow w sprawie budowy chod-

nika w ciągu drogi krajowej nr 3 w Piechowicach – do

ministra infrastruktury i rozwoju (22790),

237) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie róż-

nej interpretacji przedmiotu umowy o dzieło oraz

kwestionowania zasadności zawierania umów o dzie-

(22791),

238) posłanek Zofii Czernow i Agnieszki Ko-

ci chorych na chorobę Niemanna-Picka – do ministra

zdrowia (22792),

239) posłanek Zofii Czernow i Agnieszki Ko-

łacz-Leszczyńskiej w sprawie opłat za pobyt w izbach

wytrzeźwień – do ministra zdrowia (22793),

240) posła Grzegorza Janika w sprawie podwyżki

akcyzy na alkohol etylowy – do ministra finansów

(22794),

241) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie funkcjo-

nowania podmiotów gospodarczych prowadzących

bary mleczne – do ministra finansów (22795),

242) posła Mirosława Pluty w sprawie stosowania

przepisów art. 35 ustawy o zakładach opieki zdro-

wotnej i art. 26 ustawy o działalności leczniczej

w zakresie umów o świadczenie usług zdrowotnych

zawieranych z podwykonawcami przez SPZOZ w ra-

mach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego i ob-

ciążeń publicznoprawnych związanych z tymi umo-

wami – do ministra zdrowia (22796),

243) posła Mirosława Pluty w sprawie dodatku do

244) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

(22798),

245) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

reguł funkcjonowania domów studenckich – do mi-

246) posła Krzysztofa Borkowskiego w sprawie

stosunków gospodarczych pomiędzy Polską a Rosją

po zamieszkach z dnia 11 listopada 2013 r. – do mi-

nistra spraw zagranicznych (22800),

247) poseł Teresy Hoppe w sprawie odtworzenia

księgi wieczystej dotyczącej miejscowości Konarzyny

– do ministra sprawiedliwości (22801),

248) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

planowanych zmian w funkcjonowaniu urzędów pra-

249) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wy-

nagrodzenia pracowników akademickich – do mini-

250) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie do-

stępności leczenia pacjentów dotkniętych chorobą

251) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie na-

uczycieli pracujących w domach dziecka – do mini-

252) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

uprawnień straży miejskiej do korzystania z fotora-

darów – do ministra infrastruktury i rozwoju (22806),

253) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

skuteczności w pobieraniu opłat z systemu viaTOLL

254) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wy-

dłużenia terminu na odwołanie od wypowiedzenia

nej (22808),

255) posła Pawła Suskiego w sprawie zmiany roz-

porządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 26 lu-

tego 2013 r. w sprawie sposobu wykonywania obo-

sprawiedliwości (22809),

10

256) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

zmniejszenia liczby nielegalnie zatrudnianych opie-

nej (22810),

257) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

nakładania kar finansowych na hodowców bydła za

brak znaków identyfikacyjnych u bydła podczas kon-

troli Inspekcji Weterynaryjnej – do ministra rolnic-

258) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

skutków likwidacji zakładów budżetowych i gospo-

darstw pomocniczych – do prezesa Rady Ministrów

(22812),

w sprawie nowelizacji ustawy o Agencji Restruktu-

260) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

261) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie utrudnień komunikacyjnych dotyczących

przebudowy drogi nr 880 Jarosław – Pruchnik – do

ministra infrastruktury i rozwoju (22815),

262) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie planów wprowadzenia obowiązkowej jazdy

ministra infrastruktury i rozwoju (22816),

263) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

twienie skutecznego konkurowania małych i śred-

nich ośrodków szkolenia kierowców z ich dużymi od-

powiednikami – do ministra infrastruktury i rozwo-

ju (22817),

264) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

osiedlowych – do ministra finansów (22818),

265) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie stopnia przygotowań do przeprowadzenia

nowych egzaminów zawodowych – do ministra edu-

kacji narodowej (22819),

266) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie konsekwencji wprowadzenia nowych eg-

zaminów zawodowych – do ministra edukacji naro-

dowej (22820),

267) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie przyszłości Muzeum Polskiego w Rapper-

go (22821),

268) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zale-

ceń Światowej Organizacji Zdrowia odnośnie do edu-

kacji seksualnej dzieci – do prezesa Rady Ministrów

(22822),

269) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zapo-

wiedzianej przez Rosję możliwości zakazu importu

owoców i warzyw z Polski – do ministra rolnictwa

270) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie wol-

ności wypowiedzi i pracy badawczej pracowników

naukowych polskich uczelni – do ministra nauki

271) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie

oświadczenia głównego lekarza sanitarnego Rosji do-

tyczącego zastrzeżeń co do jakości polskiej żywności

272) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie groź-

by likwidacji znajdującej się na berlińskim cmenta-

rzu Tempelhofer mogiły prof. Aleksandra Brücknera

– do ministra spraw zagranicznych (22826),

273) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie rapor-

274) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie listu

rodzin ofiar katastrofy pod Smoleńskiem – do mini-

275) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie unie-

możliwienia dostępu nieletnim do e-papierosów i wy-

eliminowania z ich składu środków uzależniających

– do prezesa Rady Ministrów (22829),

276) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie kan-

dydatów na szefów Służby Kontrwywiadu Wojskowe-

277) posła Krzysztofa Popiołka w sprawie wyko-

rzystywania lokalnych organów wymiaru sprawie-

dliwości do walki z opozycją, na przykładzie sytuacji

wójta gm. Borowa w pow. mieleckim – do ministra

(22831),

278) posła Marka Asta w sprawie likwidacji od-

działów laboratoryjnych w powiatowych stacjach sa-

nitarno-epidemiologicznych w Nowej Soli i Między-

rzeczu – do ministra zdrowia (22832),

279) posła Macieja Małeckiego w sprawie uszko-

dzeń sieci gazowej oraz zapewnienia bezpieczeństwa

jej eksploatacji na terenie Polski – do ministra skar-

bu państwa (22833),

280) poseł Wandy Nowickiej w sprawie potrzeby

wybrykami, jakie miały miejsce podczas obchodów

281) posła Tomasza Latosa w sprawie zwiększenia

świadomości na temat przewlekłej obturacyjnej choroby

płuc (POChP) oraz poprawy skuteczności jej zapobie-

gania i leczenia – do ministra zdrowia (22835),

282) posła Tomasza Latosa w sprawie zwiększe-

nia gimnazjalistom dostępu do Internetu – do mini-

stra edukacji narodowej (22836),

283) posła Tomasza Latosa w sprawie komplekso-

wej ambulatoryjnej opieki specjalistycznej dla cho-

284) posła Roberta Biedronia w sprawie wynagro-

dzeń podsekretarzy stanu i jednocześnie sędziów de-

legowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości – do

285) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

okresu, na jaki można powierzyć stanowisko dyrek-

tora szkoły – do ministra edukacji narodowej (22839),

11

286) posła Tomasza Kamińskiego w sprawie for-

my dokumentów potwierdzających uprawnienia kie-

rujących oraz funkcjonowania Centralnej Ewidencji

nych (22840),

287) posła Edwarda Siarki w sprawie zasad wy-

dzielania z ksiąg wieczystych nabytych lokali – do

ministra sprawiedliwości (22841),

288) poseł Genowefy Tokarskiej w sprawie znie-

sienia ograniczeń tonażu na drodze krajowej nr 74

na odcinku od miejscowości Frampol w kierunku

Szczebrzeszyna – do ministra infrastruktury i roz-

woju (22842),

289) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie niedo-

statecznego refundowania leczenia osób ze stward-

nieniem rozsianym – do ministra zdrowia (22843),

290) posła Jacka Brzezinki w sprawie współpracy

PKP SA z jednostkami samorządu terytorialnego

w zakresie modernizacji znajdujących się w złym sta-

nie dworców kolejowych – do ministra infrastruktu-

291) poseł Barbary Bartuś w sprawie nierównego

dliwych warunkach – do ministra pracy i polityki

społecznej (22845),

292) poseł Barbary Bartuś w sprawie tworzenia

ośrodków dziennego pobytu dla dorosłych niepełno-

sprawnych ruchowo i intelektualnie – do ministra

293) posła Krzysztofa Jurgiela oraz grupy posłów

sformułowanych przez uczestników manifestacji związ-

kowej zorganizowanej przez trzy ogólnokrajowe cen-

trale związkowe w Gdańsku w dniu 9 listopada 2013 r.

294) posła Romana Kotlińskiego w sprawie zacho-

wania obiektywizmu w mediach publicznych – do mi-

295) poseł Anny Paluch w sprawie zarządzenia

nr 55/2013/DSM prezesa Narodowego Funduszu

w rodzaju lecznictwo uzdrowiskowe – do ministra

zdrowia (22849),

296) posła Kosmy Złotowskiego w sprawie działań

i funkcjonowania I Urzędu Skarbowego w Bydgosz-

czy – do ministra finansów (22850),

297) poseł Ewy Malik w sprawie wprowadzenia

ny do napędu pojazdów samochodowych – do mini-

stra finansów (22851),

298) poseł Ewy Malik w sprawie przestępstwa po-

sprawiedliwości (22852),

299) poseł Ewy Malik w sprawie nieprawidłowości

300) posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie wy-

powiedzi ambasadora RP w Wilnie na temat praw

zagranicznych (22854),

301) posłów Józefa Lassoty i Jerzego Fedorowicza

w sprawie powtarzających się wypadków śmiertel-

nych z udziałem pieszych przy przekraczaniu DK nr

7 w gm. Mogilany, woj. małopolskie – do ministra

infrastruktury i rozwoju (22855),

wie ułatwienia dokonywania badań diagnostycznych

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22856),

303) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie

możliwości zakupu biletów na pociągi PKP IC na sta-

cjach lokalnych – do ministra infrastruktury i roz-

woju (22857),

304) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie

punktów konsultacyjnych krajowego systemu usług

– do ministra gospodarki (22858),

305) poseł Elżbiety Kruk w sprawie strategii

wprowadzania cyfrowej radiofonii i telewizji w Polsce

306) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie zakazu

wsi (22860),

307) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie zwolnień

od pracy radców prawnych będących pełnomocnika-

(22861),

308) posła Jacka Sasina w sprawie nienależytego

zabezpieczenia i ochrony Ministerstwa Gospodarki

– do ministra spraw wewnętrznych (22862),

309) posła Jacka Sasina w sprawie możliwości za-

istnienia nieregulowanego lobbingu w procesie tworze-

nia prawa – do ministra edukacji narodowej (22863),

310) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

Rady Oświaty Polonijnej – do ministra edukacji na-

rodowej (22864),

311) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie zor-

ganizowanego w Warszawie globalnego forum po-

święconego sytuacji klimatycznej – 19.

Sesji Konfe-

czonych w sprawie zmian klimatu – do ministra

spraw wewnętrznych (22865),

312) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie do-

puszczenia do użytkowania w warszawskim metrze

nowych pociągów Siemens Inspiro – do prezesa Rady

Ministrów (22866),

313) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie afe-

ry korupcyjnej w MSZ – do prezesa Rady Ministrów

(22867),

314) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie wpro-

wadzania do przedszkoli i szkół wychowania seksu-

alnego – do ministra edukacji narodowej (22868),

315) posła Jerzego Materny w sprawie budowy

elektrowni i kopalni węgla brunatnego w gm. Brody,

woj. lubuskie – do ministra gospodarki (22869),

316) poseł Marzeny Machałek w sprawie dofinan-

317) poseł Marzeny Machałek w sprawie stosowa-

nia nowych zasad gospodarowania odpadami komu-

12

nalnymi – do ministra finansów oraz ministra śro-

dowiska (22871),

318) posła Ryszarda Kalisza w sprawie problemów

st. Warszawy oraz działaniami naczelnego dowódcy

Wojska Polskiego w kwestii wywłaszczeń – do mini-

stra skarbu państwa (22872),

319) posła Stanisława Kalemby w sprawie plano-

wanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia umniej-

szenia środków na kontrakty dla szpitali w 2014 r.

320) posła Mariana Cyconia w sprawie niebezpie-

czeństwa, jakie niosą ze sobą współczesne gry kom-

puterowe – do ministra administracji i cyfryzacji

(22874),

321) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie współfi-

nansowania akcji przeciw AIDS – do ministra zdro-

wia (22875),

322) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie zapisów

w gminnych jednostkach samorządu terytorialnego

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22876),

323) posła Wojciecha Szaramy w sprawie opraco-

wanego dla Policji podręcznika „Po pierwsze czło-

wiek.

Działania antydyskryminacyjne w jednostkach

Policji” – do ministra spraw wewnętrznych (22877),

324) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie przetwarzania danych osobowych osób zareje-

325) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie dyrektywy wdrożeniowej w sprawie

egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej dele-

gowania pracowników w ramach świadczenia usług

326) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie organizacji w szkołach zajęć dodat-

kowych dla uczniów uzdolnionych – do ministra edu-

kacji narodowej (22880),

327) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie Pań-

stwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełno-

(22881),

328) posła Marka Krząkały w sprawie systemu

zabezpieczenia masowych imprez i zgromadzeń – do

ministra spraw wewnętrznych (22882),

329) posła Marka Krząkały w sprawie dodatko-

wych wyłączeń z podatku od nieruchomości oraz po-

datku leśnego stanowiących własność gmin nieru-

chomości, budynków, budowli i ich części oraz skład-

ników gminnego mienia komunalnego – do ministra

finansów (22883),

330) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie połącze-

nia wielkopolskiego i zachodniopomorskiego zakładu

i rozwoju (22884),

331) posłów Stanisława Pięty i Waldemara Andze-

la w sprawie degeneracji sceny narodowej poprzez

wystawianie obscenicznych i obraźliwych przedsta-

332) posłów Stanisława Pięty i Waldemara Andze-

la w sprawie bezczynności UOKiK oraz Urzędu Ko-

munikacji Elektronicznej w obliczu możliwej mono-

polizacji rynku operatorów sieci telefonii komórkowej

przez T-Mobile i PTK Centertel, poprzez współużyt-

kowanie przysługujących im częstotliwości szeroko-

pasmowego Internetu w sieciach mobilnych w ra-

strów (22886),

333) posła Jarosława Gowina w sprawie budowy

przejścia podziemnego lub kładki dla pieszych na

Mogilany w pow. krakowskim – do ministra infra-

struktury i rozwoju (22887),

334) posła Macieja Małeckiego w sprawie zanie-

dbań Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto-

strad przy remoncie odcinka Żyrardów – Mszczonów

drogi krajowej nr 50 – do ministra infrastruktury

i rozwoju (22888),

335) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie zasad

ustanawiania przez ministra edukacji narodowej

zwolnień z egzaminu gimnazjalnego dla laureatów

konkursów i olimpiad – do ministra edukacji naro-

dowej (22889),

336) posła Jerzego Wenderlicha w sprawie przy-

szłości Gimnazjum i Liceum Akademickiego Uniwer-

sytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu – do ministra

edukacji narodowej (22890),

337) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pomo-

cy zadłużonym przedsiębiorcom – do ministra finan-

sów (22891),

338) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie upa-

dłości osób fizycznych – do ministra sprawiedliwości

(22892),

339) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie wyso-

340) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie funk-

cjonowania skargi na czynności komornicze – do mi-

nistra sprawiedliwości (22894),

341) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie ryzy-

ka unieważnienia wyroków sądowych w związku

z reformą sądownictwa – do ministra sprawiedliwości

(22895),

342) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pro-

cedury uzyskania pozwolenia na budowę w budow-

nictwie przemysłowym – do ministra infrastruktury

i rozwoju (22896),

343) posła Dariusza Rosati w sprawie nowelizacji

sów (22897),

344) posła Łukasza Borowiaka w sprawie docho-

dów jednostek samorządu terytorialnego – do mini-

stra finansów (22898),

345) posła Łukasza Borowiaka w sprawie medy-

cyny paliatywnej w Polsce – do ministra zdrowia

(22899),

13

346) posła Łukasza Borowiaka w sprawie nowych

propozycji od Wielkopolskiego Oddziału Wojewódz-

kiego Narodowego Funduszu Zdrowia składanych

wielkopolskim szpitalom w zakresie aneksowania

347) posła Łukasza Borowiaka w sprawie ujęcia

do realizacji w perspektywie finansowej Unii Euro-

pejskiej 2014–2020 budowy drugiego odcinka obwod-

nicy Jarocina, Witaszyczek i Witaszyc w ciągu drogi

ekspresowej S11 – do ministra infrastruktury i roz-

woju (22901),

348) posła Pawła Szałamachy w sprawie dworca

kolejowego Poznań Główny – do ministra infrastruk-

349) posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie

350) posła Marka Opioły w sprawie ustanowienia

nowych wzorów legitymacji dla osób niepełnospraw-

351) posła Damiana Raczkowskiego w sprawie ob-

rotu repelentami przeciwko kleszczom i komarom

w aptekach na terenie Polski – do ministra zdrowia

(22905),

352) posła Waldemara Sługockiego w sprawie

uwag strony samorządowej do projektu ustawy

o powiecie metropolitalnym – do ministra admini-

353) posła Waldemara Sługockiego w sprawie do-

kończenia budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku

ministra infrastruktury i rozwoju (22907),

354) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pla-

nowanych zmian w „Narodowym programie przebu-

fryzacji (22908),

355) posła Ryszarda Kalisza w sprawie realizacji

(22909),

356) poseł Marii Zuby w sprawie skutków propa-

gowania ideologii gender w przedszkolach woj. pod-

laskiego – do ministra edukacji narodowej (22910),

morskiego – do ministra edukacji narodowej (22911),

358) poseł Marii Zuby w sprawie skutków pro-

pagowania ideologii gender w przedszkolach woj.

podkarpackiego – do ministra edukacji narodowej

(22912),

skiego – do ministra edukacji narodowej (22913),

wieckiego – do ministra edukacji narodowej (22914),

polskiego – do ministra edukacji narodowej (22915),

skiego – do ministra edukacji narodowej (22916),

mińsko-mazurskiego – do ministra edukacji narodo-

wej (22917),

364) poseł Marii Zuby w sprawie skutków propago-

wania ideologii gender w przedszkolach woj. wielkopol-

skiego – do ministra edukacji narodowej (22918),

krzyskiego – do ministra edukacji narodowej (22919),

chodniopomorskiego – do ministra edukacji narodo-

wej (22920),

kiego – do ministra edukacji narodowej (22921),

skiego – do ministra edukacji narodowej (22922),

skiego – do ministra edukacji narodowej (22923),

śląskiego – do ministra edukacji narodowej (22924),

jawsko-pomorskiego – do ministra edukacji narodo-

wej (22925),

372) posła Stanisława Pięty w sprawie opóźnień

infrastruktury i rozwoju (22926),

373) posła Przemysława Wiplera w sprawie admi-

nistracyjnego limitowania świadczeń zdrowotnych

wych – do ministra zdrowia (22927),

374) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie nowe-

375) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie syste-

mu informacji oświatowej – do ministra edukacji na-

rodowej (22929),

376) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pol-

skiego systemu podatkowego przyjaznego dla bizne-

su – do ministra finansów (22930),

377) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie określenia

właściwości marszałka województwa (lub urzędu mar-

szałkowskiego) do wnoszenia przez przedsiębiorców

opłaty produktowej – do ministra środowiska (22931),

14

378) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie sposo-

bu naliczania podatku rolnego – do ministra finan-

sów (22932),

379) posła Artura Dunina w sprawie ujednolice-

nia zasad rekrutacji do przedszkoli – do ministra edu-

kacji narodowej (22933),

jektowanym Kodeksie urbanistyczno-budowlanym

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22934),

381) posła Marka Balta w sprawie kontrowersyj-

nych procedur przy naborze do służby w Policji – do

382) posła Jerzego Polaczka w sprawie aktualne-

go stanu przygotowań do budowy odcinka autostrady

A1 Pyrzowice – Stryków w świetle ostatnich infor-

macji prasowych o ewentualnym przekazaniu jego

realizacji do spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe

– do ministra infrastruktury i rozwoju (22936).

Litwińskiego w sprawie Centralnej Ewidencji Pojaz-

dów i Kierowców oraz założenia przez Ministerstwo

temu CEPiK 2.0.

(19244),

cy w sprawie kontraktów z Narodowym Funduszem

Zdrowia (19888),

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

formatyki przez organ założycielski z zastosowaniem

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

5) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

wo-telewizyjnego, zwolnień z bieżącego obowiązku

aktualnie nim nieobciążonych (20841),

6) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

7) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

mierza Ziobry w sprawie opłat za korzystanie z od-

biorników radiowych i telewizyjnych (21218),

honorowych dawców krwi znajdujących się w trudnej

stalerka w sprawie wysokości wydatków na utrzyma-

nie Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej

larii Prezesa Rady Ministrów (21238),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

skiego w sprawie udzielenia informacji o działaniach

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

grodzeń NFZ z tytułu realizacji zadań wynikających

stwa na finansowanie w urzędach skarbowych wy-

nagrodzeń z tytułu realizacji tych zadań (21322),

12) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

skiego w sprawie finansowania KRASP-u (21340),

13) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

czenia Centrum Onkologii w Bydgoszczy w latach

2010–2012 (21344),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie złego zarządzania środkami finansowymi

15) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nego leczenia stomatologicznego w Polsce (21351),

16) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

py posłów w sprawie braku dobrego klimatu do two-

rzenia bogactwa (21431),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

15

pu do nowoczesnej farmakoterapii lekami przeciw-

płytkowymi (21432),

18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

(21448),

19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie powołania spółki Park Przemysłowy Szcze-

cin na terenach po Stoczni Szczecińskiej Nowa będą-

cych we władaniu Towarzystwa Finansowego Silesia

20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie refundacji świadczeń zdrowotnych na rzecz żoł-

nierzy górników represjonowanych w okresie stali-

nizacji PRL (21524),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

22) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie ograniczonego dostępu do publicznych świadczeń

stomatologicznych (21547),

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ści niezwłocznego uregulowania stanu prawnego

24) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

temowego przyjętych rozwiązań w ramach zarządza-

nia kryzysowego (21558),

25) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

finansowania szpitali oraz placówek medycznych ze

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie komercjalizacji Powiatowego Zakładu

ustawy regulującej zawód fizjoterapeuty (21606),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

(21612),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(21661),

31) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

towych na akcje reklamowe, promocyjne i populary-

zujące działania rządu i ministerstw (21667),

32) ministra-członka Rady Ministrów, szef Kan-

(21668),

33) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

powania sprawdzającego wobec postawionego pu-

blicznie zarzutu „przejęcia kontroli nad nieruchomo-

ściami przedwojennych wspólnot żydowskich, war-

tych setki milionów złotych, przez kilka sprytnych

rupcji w gminach żydowskich” (21691),

34) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

łeckiego w sprawie powołania i funkcjonowania Ze-

społu do spraw wyjaśniania opinii publicznej treści

35) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

36) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(21756),

37) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

16

38) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

wie dążenia rządu RP do upadłości Stoczni Gdań-

skiej (21790),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wienia statusu uzdrowiska niektórych miejscowości

uzdrowiskowych (21793),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

problemu pacjentów dotkniętych chorobą Niemanna-

-Picka (21794),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

powiadanych inwestycji w Łodzi (21802),

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie sprzeciwu wobec zamiaru likwidacji Oddziału

Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sanitarno-Epide-

miologicznej w Koszalinie (21808),

44) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie wydania rozporządzenia określającego

skich żołnierzy (21823),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wości dotyczących sposobu ich lokalizacji (21826),

47) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

profilaktycznych badań dzieci (21828),

48) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

(21831),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

manna w sprawie nabywania i posiadania rewolweru

51) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

(21847),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(21848),

53) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

w sprawie przekształcenia ośrodków centralnego

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

56) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie problemu zwolnień z zajęć wychowania fizyczne-

go (21859),

58) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jacka

wie zmian w Prawie zamówień publicznych (21862),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie nieprawidłowości w systemie szczepień (21864),

60) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie systemu szczepień (21865),

61) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

go w sprawie wykorzystania środków finansowych

17

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

pretacji przez urzędy celne przepisów podatkowych

63) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

16.00 (21873),

65) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posłanek Zofii Czernow i Agnieszki Kołacz-Leszczyń-

skiej w sprawie narastających zadłużeń wspólnot

mieszkaniowych (21875),

67) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wodnicy Bolkowa (21877),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ki Kołacz-Leszczyńskiej w sprawie interpretacji sta-

wek podatku VAT (21878),

69) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie zmiany ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym,

70) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie negocjacji gospodarczych z Tajwanem (21880),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

nistracji i Cyfryzacji Bogdana Dombrowskiego – z upo-

opinii NIK wobec opracowywanych przez prezesa

danych retencyjnych (21886),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

uzyskiwania i przetwarzania przez służby danych

z billingów (21887),

wu projektów badawczych na poprawę innowacyjno-

ści polskiej gospodarki (21894),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(21896),

76) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie dyskryminacji rodziców, którzy stracili dziecko

77) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

by współuczestnictwa w kosztach modernizacji dróg

78) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ki paliatywnej (21899),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

dłowości w kwestii sterowania ruchem kolejowym

(21900),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

mu „Szklanka mleka” (21902),

81) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

cji (21907),

82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

stwa (21908),

18

83) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

84) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

opóźnień w budowie obwodnicy Suwałk (21910),

85) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

regulacji dotyczących odwróconego kredytu hipotecz-

nego (21911),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

niego świadczenia pieniężnego (21912),

87) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

tywy o transgranicznej opiece medycznej (21913),

88) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ce medycznej (21914),

89) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nicznym podmiotom w ramach unijnej dyrektywy

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kiej w sprawie szkodliwości środków zawartych

w tzw. e-papierosach (21916),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pierosach (21917),

92) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

Sobeckiej w sprawie dzieci odbieranych rodzicom

93) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

94) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

cji pomocowych mających na celu wspieranie rodzin

(21920),

95) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kiej w sprawie rosnącej liczby dzieci odbieranych ro-

dzicom z powodu ubóstwa (21921),

97) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

skiego projektu ustawy o rodzinnych ogrodach dział-

kowych (21924),

98) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

terprise Europe Network (21927),

99) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

100) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

ka mleka” (21935),

101) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

pedofilskim (21936),

102) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

sce (21940),

103) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

skich cen skupu zboża (21943),

104) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ków wyjeżdżających za granicę (21945),

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

19

poziomu bezpieczeństwa na kolei, na przykładzie

Kłomnice (21948),

106) ministra sportu i turystyki Andrzeja Bierna-

ta na interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego

107) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

li (21954),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

Lasy Państwowe (21957),

112) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jac-

w sprawie propozycji zmian w ustawie Prawo zamó-

wień publicznych w zakresie weryfikacji wykonaw-

ców ubiegających się o zamówienie (21958),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie braku możliwości zastrzeżenia miej-

sca zamieszkania świadka wykroczenia (21960),

114) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

skich rezerw złota będących poza granicami kraju

(21962),

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

polskim a Warszawą (21963),

116) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie określonego aspektu prywatyzacji Ja-

strzębskiej Spółki Węglowej SA (21966),

118) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

lińskiego i Stanisława Pięty w sprawie procedury

119) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

cy i Zbigniewa Chmielowca w sprawie tzw. deregula-

cji zawodu archeologa zawartej w rządowym projek-

stępu do wykonywania niektórych zawodów w ra-

mach III transzy deregulacji (21969),

120) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

ustaw (21970),

121) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

122) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie rozbu-

123) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

tka w sprawie praktyk uczniowskich i studenckich

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie znęcania się nad zwierzętami podczas konkur-

sów organizowanych przez Polski Związek Łowiecki

(21974),

125) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

obwodnicy Radomska (21975),

wie kadry narodowej curlingu na wózkach (21976),

127) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

20

interpelację poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie

przepisów dotyczących inicjatywy przeprowadzenia

morządu terytorialnego (21977),

128) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

chowskiego w sprawie sposobu kierowania korespon-

dencji egzekucyjnej (21978),

129) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

chowskiego w sprawie kierujących pojazdami poru-

szających się bez obowiązkowego ubezpieczenia OC

(21980),

130) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

pokrycie kapitału zakładowego (21981),

131) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

towania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu dro-

cinku łączącym Rybnik z Gliwicami (21982),

132) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

go w sprawie zmiany ustawy Prawo wodne (21983),

133) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

blemu pomocy finansowej dla osób zmagających się

134) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

i Tomasza Górskiego w sprawie kontrowersji doty-

czących dokumentu „Projekty Ministerstwa Spraw

135) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(21987),

136) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

przestrzegania przepisów ustawy o odpowiedzialno-

ści majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażą-

ce naruszenie prawa w Izbie Skarbowej w Białymsto-

ku (21988),

137) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

Górze (21989),

138) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wiu (21990),

139) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(21991),

140) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(21992),

141) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(21993),

142) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(21994),

143) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(21995),

144) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

strzegania zapisów ustawy o odpowiedzialności mająt-

nie prawa w Izbie Skarbowej w Olsztynie (21996),

145) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

szenie prawa w Izbie Skarbowej w Łodzi (21997),

146) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

21

interpelację posła Henryka Kmiecika w sprawie

(21998),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(21999),

148) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(22000),

149) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(22001),

150) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(22002),

151) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Han-

152) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

rejonowych w Kamiennej Górze i w Lwówku Śląskim

(22004),

153) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

sad przyznawania samorządom terytorialnym środ-

ków na inwestycje infrastrukturalne (22005),

154) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

łalność (22006),

155) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicz-

156) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

157) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

158) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Lublinie (22010),

159) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Legnicy (22011),

160) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Krakowie (22012),

161) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Koszalinie (22013),

162) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

22

w Kielcach (22014),

163) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Jaśle (22015),

164) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Gorzowie Wielkopolskim (22016),

165) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Gdańsku (22017),

166) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Elblągu (22018),

167) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Częstochowie (22019),

168) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Chrzanowie (22020),

169) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Chorzowie (22021),

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Bydgoszczy (22022),

171) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Biłgoraju (22023),

172) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Bielsku-Białej (22024),

173) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Białymstoku (22025),

174) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Olsztynie (22026),

175) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Opolu (22027),

176) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Ostrowie Wielkopolskim (22028),

177) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Pile (22029),

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Płocku (22030),

179) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

23

w Poznaniu (22031),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Poznaniu (22032),

181) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Radomiu (22033),

182) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Rybniku (22034),

183) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Rzeszowie (22035),

184) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Siedlcach (22036),

185) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Słupsku (22037),

186) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Sosnowcu (22038),

187) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Szczecinie (22039),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Tarnowie (22040),

189) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Tomaszowie Mazowieckim (22041),

190) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Toruniu (22042),

191) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Wałbrzychu (22043),

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Warszawie (22044),

193) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Warszawie (22045),

194) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

195) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Wrocławiu (22047),

196) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

24

w Zabrzu (22048),

197) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w Zielonej Górze (22049),

198) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

legium Odwoławcze w Białymstoku (22050),

199) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

200) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

201) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

202) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

203) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

204) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

205) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

(22057),

206) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

legium Odwoławcze w Jeleniej Górze (22058),

207) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

208) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

209) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

210) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

211) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

25

posła Henryka Kmiecika w sprawie przestrzegania

212) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

213) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

214) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

215) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

216) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

217) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

218) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

219) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

legium Odwoławcze w Nowym Sączu (22071),

220) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

221) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

222) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

223) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

224) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

(22076),

225) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

26

226) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

227) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

228) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

legium Odwoławcze w Zielonej Górze (22080),

229) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

230) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

231) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

232) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

233) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

234) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

235) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

236) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

237) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

238) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

239) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

240) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

27

241) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

242) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

legium Odwoławcze we Włocławku (22094),

243) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

244) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

245) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

com niepełnosprawnym (22097),

246) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

cach (22099),

247) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

sadę RP w Islamskiej Republice Iranu (22100),

248) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

249) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

sadę RP w Republice Indonezji (22102),

250) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

251) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

trudnienia w Polskim Centrum Badań i Certyfikacji

SA (22109),

252) prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyj-

nego Tomasza Schweitzera – z upoważnienia prezesa

(22110),

253) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

254) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

255) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

256) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w KWK Marcel (22114),

257) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w KWK Piast (22115),

258) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w KWK Piekary (22116),

259) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

28

w sprawie kanałów dystrybucji węgla wydobywanego

w KWK Pokój (22117),

260) podsekretarza stanu w Ministerstwie Śro-

go w sprawie Kampinoskiego Parku Narodowego

(22118),

261) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie Drawieńskiego Parku Narodowego (22120),

262) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

pojazdów, znajdującego się w zasobach Komendy Po-

263) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

264) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

265) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

wych zwolnień nauczycieli (22124),

266) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

go w sprawie braku środków na aktywizację społecz-

ną bezrobotnych (22125),

267) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

i ich dofinansowanie (22126),

268) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

du (22127),

269) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

lu przez sklepy internetowe (22128),

270) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie funkcjonowania ustawy o wykonywaniu

271) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(22131),

272) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

nisterstwa Administracji i Cyfryzacji dotyczącego

273) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

wie sytuacji mieszkańców osiedla Garden Plaza

274) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

nia przez sektor publiczny technologii „chmurowych”

(22138),

275) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

276) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

finansowania dokształcania i doskonalenia zawodo-

wego nauczycieli w związku z realizacją ustawy bu-

dżetowej (22142),

277) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

278) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

chomości (22144),

279) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

słów w sprawie rynku wymiany informacji gospodar-

czych (22145),

280) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wania przedsięwzięć ze względu na wpływ na środo-

wisko (22146),

281) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

słów w sprawie sporządzenia mapy zasobów przyrod-

niczych kraju (22147),

29

282) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

sowania „Narodowego programu przebudowy dróg

lokalnych” (22148),

283) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

dających za gospodarkę wodną na terenie Rzeczypo-

spolitej Polskiej (22149),

284) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie uprawnień ministra sprawiedliwości do

285) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

ca Dziedzictwa Polskiego w Ameryce (22153),

286) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Kwiatkowskiego w sprawie ogłoszenia konkursu na

287) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

288) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

ry związanej z jej postępowaniem upadłościowym

(22157),

289) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

290) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wodowej organizowanej przez urzędy pracy (22159),

291) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

głych ministrowi transportu, budownictwa i gospodarki

292) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie wykorzystywania środków powia-

towych urzędów pracy na tworzenie nowych miejsc

pracy (22161),

293) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

niepełnosprawnych (22162),

294) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

lowca w sprawie konieczności jak najszybszej zmiany

(22163),

295) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

chałkiewicza w sprawie obowiązku składania spra-

wozdań z działalności fundacji o statusie organizacji

296) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

buś w sprawie planowanej nowelizacji ustawy o bro-

ni i amunicji (22165),

297) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

niu dokumentacji składanej w postępowaniach doty-

czących reprywatyzowania kamienic w wielu mia-

stach w Polsce (22168),

298) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Dudy w sprawie działań Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych dotyczących wykonania i skutków układów

299) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

300) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

301) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie eks-

ploatacji autostrady A4 na odcinku Kraków – Kato-

30

wice przez spółkę Stalexport Autostradę Małopolską

SA (22177),

302) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

303) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie planów pozbawienia w projekcie budżetu

ropejskich sieci Enterprise Europe Network (22180),

304) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

mograficznej od 2010 r.

(22183),

305) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

306) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ne (22185),

307) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

blicznej placówki (22186),

308) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

ka w sprawie wdrażania zapowiadanych oszczędności

309) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sowymi (22189),

310) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

poprawy stanu dróg powiatowych (22191),

czak oraz grupy posłów w sprawie zmiany kwot do-

finansowania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych

(22192),

312) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

zanych z egzekucją długów (22196),

313) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

314) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nym Informatorze Pacjenta w woj. łódzkim oraz dol-

nośląskim (22199),

315) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

sowych dotyczących pracowników (22200),

316) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

317) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kowanych przez Komisję Europejską (22203),

318) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skiej i Radosława Witkowskiego w sprawie projektu

319) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie obowiązku alimentacyjnego zachodzącego

dzie z orzeczeniem winy obu stron (22206),

320) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

szwajcarskich (22207),

321) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

322) sekretarza stanu w Ministerstwie Administracji

sła Jarosława Sellina w sprawie działań wojewody pomor-

skiego na szkodę dziedzictwa kulturowego w zakresie

323) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

31

Gibały w sprawie konieczności weryfikowania fak-

tycznego prowadzenia działalności rolniczej osób

Społecznego (22212),

324) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(22213),

325) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kładów pracy chronionej oraz pogarszającej się sytu-

acji spółdzielni inwalidzkich (22214),

326) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie wykluczenia społecznego osób chorych na epilep-

sję (22215),

327) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie nieuczciwych praktyk firm windykacyj-

nych (22216),

328) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

cych zasady realizacji zadania własnego gminy pn.

329) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

ramy w sprawie kontynuacji programu „Szklanka

(22218),

330) ministra-członka Rady Ministrów, szefa

ku środków na dalsze badania genetyczne szczątków

331) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

miejskiej (22220),

332) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

„Równościowe przedszkole” (22221),

333) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

nieprawidłowości w funkcjonowaniu Warmińsko-Ma-

zurskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Olsz-

prowadził w Zakładzie Usług Komunalnych w Szczyt-

nie w latach 2010–2013 (22222),

334) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

wie prywatyzacji PKS Bartoszyce SA (22223),

335) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

Jacha w sprawie nowelizacji ustawy o organizacji ho-

336) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

337) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

finansowywania miejsc pracy dla osób niepełno-

sprawnych (22226),

338) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

bery w sprawie szczepień ochronnych przeciwko gry-

pie (22227),

339) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

lemby w sprawie nielegalnego zatrudniania opieku-

nek do dzieci (22228),

340) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

wek oświatowych do potrzeb sześciolatków (22230),

341) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

342) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

343) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

oraz grupy posłów w sprawie negocjacji gospodar-

czych z Tajwanem (22234),

344) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie pieszych przejść granicznych (22237),

32

345) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nych w zakładach pracy chronionej (22238),

346) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie wprowadzenia do Programu Rozwoju Ob-

347) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

(22241),

348) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

w sprawie usuwania płyt azbestowo-cementowych

349) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

ków na wsparcie polskich ośrodków europejskiej sie-

350) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

(22245),

351) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wego w sprawie projektu ustawy o odnawialnych

352) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki

ka w sprawie nadawania stopni naukowych (22247),

353) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

354) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

(22251),

355) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów komunikacji miejskiej (22252),

356) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

go w sprawie rolnictwa ekologicznego (22254),

357) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

go w sprawie systemu certyfikacji w rolnictwie eko-

logicznym (22255),

358) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie wydatkowania środków unijnych (22256),

359) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

360) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

czyk w sprawie niewypłacania alimentów (22258),

(22259),

362) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

363) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie terminów regulowania należności

364) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Odwoławczej (22268),

365) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

sza Gibały w sprawie umożliwienia przechowywania

(22269),

366) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

33

Łuczaka w sprawie kanonu lektur obowiązkowych

(22271),

367) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

nych prezentów (22272),

368) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

ośrodków europejskich sieci Enterprise Europe Ne-

twork w budżecie państwa na 2014 r.

(22275),

369) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

daczkę i rozważenia możliwości zwiększenia refun-

dacji na ten lek (22277),

370) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie ograniczenia władztwa planistycznego gminy

371) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

drogi wojewódzkiej nr 138, odcinek od rogatek Gubi-

na (woj. lubuskie) do granicy Rzeczypospolitej Pol-

skiej z Republiką Federalną Niemiec (22281),

372) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

nym stopniem niepełnosprawności zatrudnionych

373) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

niem niepełnosprawności zatrudnionych w Minister-

374) ministra skarbu państwa Włodzimierza Kar-

pińskiego na interpelację posłów Bogdana Rzońcy

nisterstwie Skarbu Państwa (22287),

375) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

376) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

trudnionych w Ministerstwie Pracy i Polityki Spo-

łecznej (22290),

377) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

379) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

stwie Gospodarki (22294),

380) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

nisterstwie Spraw Wewnętrznych (22295),

381) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

stwie Edukacji Narodowej (22298),

382) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

rodowego (22299),

383) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

wie refundacji wydatków poniesionych przez gminy

PL/16/C/PE/007 (22301),

384) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

i Zbigniewa Chmielowca w sprawie ograniczenia wy-

cenie nauczycieli w 2014 r.

(22307),

385) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

ła” (22308),

386) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

temu oświaty (22314),

387) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

34

gu linii kolei dużych prędkości (22315),

388) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kujących podkłady kolejowe (22316),

389) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Wenderlicha w sprawie przypadków śmierci Polaków

390) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wie ewentualnego wprowadzenia nowych standar-

dów edukacji seksualnej w Polsce (22325),

391) sekretarz stanu w Ministerstwie Nauki

runku studiów: Pies w społeczeństwie – hodowla

skiego (22328),

392) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

nansowej Politechniki Opolskiej w Opolu (22335),

394) sekretarz stanu w Ministerstwie Nauki

tuacji finansowej Politechniki Częstochowskiej w Czę-

stochowie (22336),

395) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie Karkonoskiego Parku Narodowego (22347),

396) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie Magurskiego Parku Narodowego (22350),

397) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

398) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

lowskiego w sprawie potrzeby zmiany niektórych

przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wy-

kroczenia (22352),

399) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

400) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wypłaty zaległych wynagrodzeń pracow-

nikom Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki

401) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

kacyjnego dotyczącego akcji „Ratuj maluchy i starsze

402) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nisterstwa Edukacji Narodowej wobec raportu NIK

na przyjęcie sześciolatków (22361),

403) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

śniu 2013 r.

(22362),

404) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Nauczyciela (22365),

405) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nowanych przez Okręgowy Zarząd Śląskiego Polskie-

go Związku Działkowców do projektu ustawy o ro-

dzinnych ogrodach działkowych przygotowanego

406) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

407) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie nauczania języków obcych w przy-

padku uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie

35

nodostępnym lub integracyjnym gimnazjum (22383),

408) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie zasad organizacji indywidualnego

409) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

ki (22385),

410) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

411) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

412) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

413) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

szewskiego w sprawie redukcji liczby przestępstw

nazjów (22405),

414) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

415) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wego sieciowego rozkładu jazdy pociągów pasażer-

416) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

mat zniechęcenia do nauki sześciolatków będących

417) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

wanym i wcześniej użytkowanym rolniczo gruncie

(22422),

418) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiej w sprawie przekazania samorządom i szkołom

419) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie nieuzasadnionej rozbieżności w ochronie

kami wykroczenia (22429),

420) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

rektora szkoły lub przedszkola (22431),

421) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

czaka w sprawie utworzenia w Dorohusku pieszo-ro-

werowego przejścia granicznego (22435),

422) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

z projektowaną drogą S19 w pobliżu Rudnika n. Sa-

nem (22442),

423) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

sprawnych (22444),

424) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ru tablic rejestracyjnych obowiązującego w Polsce

(22461),

425) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Wandy Nowickiej w sprawie nauki religii i etyki

426) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

go w sprawie podręczników do szkół podstawowych

427) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki

cenia na uczelniach wyższych (22514),

36

428) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki

(22523),

429) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie kontroli pracodawców posiadających sta-

tus zakładu pracy chronionej (22524),

430) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sowej S7 (22525),

431) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Janusza Dzięcioła w sprawie ustawy

o kierujących pojazdami (22529),

432) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

cioła w sprawie przekazywania przez jednostki sa-

morządu terytorialnego dotacji podmiotowej przysłu-

gującej na każdego wychowanka oraz ucznia placó-

wek i szkół niepublicznych o uprawnieniach placówek

i szkół publicznych na mocy ustawy o systemie oświa-

ty (22531),

433) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

w przedszkolach (22537),

434) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

(18590) – 153 dni,

3) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie przywróce-

4) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie opłaty

Rady Ministrów (21903) – 14 dni,

5) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

ki, nasi ojcowie” – od ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (21947) – 14 dni,

6) posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie pla-

i Zabytków Krakowa – od ministra kultury i dziedzic-

twa narodowego (22179) – 7 dni,

7) posła Wiesława Janczyka w sprawie finansowa-

nia przygotowań zawodników na Igrzyska Olimpij-

skie w Soczi – od ministra sportu i turystyki (22250)

– 7 dni,

ków odczuwalnych przez Polaków w wyniku podjęcia

śnie do płacenia abonamentu radiowo-telewizyjnego

– od prezesa Rady Ministrów (22253) – 7 dni,

9) posła Józefa Lassoty w sprawie finansowania

10) posła Marka Wójcika w sprawie objęcia kolej-

nych kategorii urządzeń elektronicznych opłatą na

rodowego (22167) – 6 dni,

11) posła Jarosława Sellina w sprawie działań wo-

jewody pomorskiego na szkodę konstytucyjnego obo-

wiązku ochrony dziedzictwa kulturowego – od ministra

kultury i dziedzictwa narodowego (22211) – 6 dni,

12) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie proble-

mu dyskryminacji w zatrudnieniu – od ministra pra-

cy i polityki społecznej (22236) – 6 dni,

13) poseł Józefy Hrynkiewicz w sprawie przyczyn

-epidemiologicznych, skutków zwolnień dużej liczby

kach zmniejszonych nakładów finansowych i zmniej-

szonego zatrudnienia oraz likwidacji wielu laborato-

riów w stacjach sanitarno-epidemiologicznych – od

ministra zdrowia (22240) – 6 dni,

14) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie likwidacji

stra zdrowia (22263) – 5 dni,

15) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

środowiska (22267) – 5 dni.

37

ZAPYTANIA

Informuję, że wpłynęły następujące zapytania:

1) posła Ludwika Dorna w sprawie zaangażowa-

nia Instytutu Adama Mickiewicza w sprawę przedłu-

żania obecności instalacji artystycznej Tęcza na Pla-

cu Zbawiciela w Warszawie – do ministra kultury

2) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie udo-

stępnienia danych dotyczących wszystkich indywi-

dualnych załadunków dorszy polskich kutrów i łodzi

rybackich w latach 2008–2013 – do ministra rolnic-

3) posła Romualda Ajchlera w sprawie renty in-

walidzkiej przyznanej wyrokiem sądu – do ministra

4) posła Artura Dunina w sprawie rejestracji

5) posła Patryka Jakiego w sprawie zatrudnienia

na Uniwersytecie Opolskim pracownika naukowego

pochodzącego z Białorusi – do ministra nauki i szkol-

6) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie Muzeum

(5611),

7) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie prze-

strzegania przepisów Prawa budowlanego – do mini-

nych dotyczących zabójstw dzieci na terenie Polski

9) posła Stanisława Szweda w sprawie treści za-

mieszczanych na portalu internetowym kierowanym

przez Krajowe Centrum ds. AIDS – do ministra zdro-

wia (5614),

10) posła Stanisława Szweda w sprawie kosztów,

jakie będą musiały ponosić samorządy przy zarzą-

dzaniu placówkami oświaty w związku ze zmianami

narodowej (5615),

11) posła Stanisława Szweda w sprawie prze-

12) posła Stanisława Szweda w sprawie repatrian-

tów, którzy mają problemy z powrotem do Polski – do

ministra spraw wewnętrznych (5617),

13) posła Stanisława Szweda w sprawie licencjac-

kich studiów prawniczych – do ministra nauki i szkol-

14) posła Stanisława Szweda w sprawie wykazu

(5619),

15) posła Stanisława Szweda w sprawie powoła-

nia krajowego funduszu budowy i remontów dróg

lokalnych – do ministra infrastruktury i rozwoju

(5620),

16) posła Stanisława Szweda w sprawie pomocy

dla studentów niepełnosprawnych – do ministra na-

17) posła Józefa Rojka w sprawie używania rada-

ru typu Iskra-1 przez jednostki Policji na terenie woj.

(5622),

wnętrznych (5623),

(5624),

wnętrznych (5625),

(5626),

(5628),

(5629),

ru typu Iskr-1 przez jednostki Policji na terenie woj.

(5631),

29) posła Józefa Rojka w sprawie używania ra-

(5634),

wnętrznych (5635),

38

dolnośląskiego – do ministra spraw wewnętrznych

(5636),

(5637),

33) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie opłaty parkingowej – do ministra infrastruktury

i rozwoju (5638),

34) poseł Anny Fotygi w sprawie sytuacji polskiej

obywatelki przebywającej na terenie Wielkiej Bryta-

nii – do ministra spraw zagranicznych (5639),

35) posła Wiesława Janczyka w sprawie Narodo-

(5640),

36) posła Marka Rząsy w sprawie Domu Polskie-

go we Lwowie – do ministra spraw zagranicznych

(5641),

37) posła Tomasza Piotra Nowaka w sprawie

przyznania premii termomodernizacyjnej w związku

z realizacją przez spółdzielnie mieszkaniowe przed-

sięwzięć termomodernizacyjnych – do ministra infra-

alizacji zapisu art. 5d ustawy o zmianie ustawy Pra-

ministra gospodarki (5643),

39) posła Tadeusza Arkita w sprawie możliwości

pokrywania kosztów opróżniania koszów ulicznych

i likwidacji dzikich wysypisk z pobranych opłat za

40) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie sta-

nowiska Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

wobec zasad przeprowadzania kontroli Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w zakresie uiszczania skła-

dek na ubezpieczenie społeczne przez płatników – do

41) posła Macieja Zielińskiego w sprawie progra-

zdrowia (5646),

42) posła Tomasza Kuleszy w sprawie zmian

sprawnych pracujących w zakładach pracy chronio-

nej lub spółdzielniach inwalidów – do ministra pracy

43) posła Tomasza Kuleszy w sprawie zagrożenia

wynikającego z rozprzestrzeniania się gruźlicy na

kolejne gatunki zwierząt w Bieszczadach – do mini-

stra środowiska (5648),

44) posła Marka Suskiego w sprawie usytuowania

spalarni zwłok – do ministra infrastruktury i rozwo-

ju (5649),

45) poseł Teresy Hoppe w sprawie postanowienia

komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kar-

tuzach – do ministra sprawiedliwości (5650),

46) poseł Domiceli Kopaczewskiej w sprawie ren-

(5651),

47) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie instytucji

dożywotniego świadczenia pieniężnego w zamian za

dożywotniej) – do ministra finansów (5652),

48) posła Piotra Polaka w sprawie trudnego do-

stępu do bezpłatnej opieki medycznej pomimo dwu-

krotnie opłacanego ubezpieczenia zdrowotnego z ty-

tułu zatrudnienia w dwóch firmach – do prezesa

Rady Ministrów (5653),

49) poseł Elżbiety Królikowskiej-Kińskiej w spra-

50) poseł Bożeny Sławiak w sprawie leków i pro-

gramów lekowych dostępnych dla osób chorych na

51) posła Mariana Cyconia w sprawie roślin mo-

dyfikowanych genetycznie – do ministra rolnictwa

52) posła Lucjana Marka Pietrzczyka w sprawie

uprawnień dla nauczycieli posiadających studia po-

dyplomowe do nauczania we wszystkich typach szkół

na wszystkich szczeblach nauczania – do ministra

53) posła Lucjana Marka Pietrzczyka w sprawie

sposobu przyznawania stypendium naukowego dla

studentów posiadających tytuł magistra – do mini-

54) poseł Magdaleny Kochan oraz grupy posłów

w sprawie finansowania Akademii Sztuki w Szczeci-

(5659),

55) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie możli-

wości nieodpłatnego przekazania miastu Łowiczowi

terenów należących do byłej Jednostki Wojskowej

nr 3079, obręb Śródmieście, działka nr 2387/3, daw-

nej 7.

Składnicy Sprzętu Łączności i Ubezpieczenia

Lotów Wojsk Lotniczych – do ministra obrony naro-

dowej (5660),

56) posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie od-

płatności za szczepionki skojarzone – do ministra

zdrowia (5661),

57) posła Ryszarda Galli w sprawie zapewnienia

skutecznej ochrony na drodze karnej naruszonych

praw autorskich – do ministra sprawiedliwości

(5662),

58) posła Marka Balta w sprawie prawdopodobnie

bezprawnej eksmisji z lokalu oraz umorzenia śledz-

twa w sprawie tajemniczej śmierci, bez należytego

zabezpieczenia dowodów oraz sprawdzenia wszyst-

kich możliwych hipotez – do ministra sprawiedliwo-

ści (5663).

39

Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące

odpowiedzi:

(5200),

wie przywrócenia poradni onkologicznej w Gnieźnie

(5355),

4) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

decyzji konserwatorskich podjętych wbrew opinii

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sowych oddanych do dyspozycji komendanta miej-

skiego Policji w Krakowie oraz obsadzenia istnieją-

cych w Policji wakatów (5372),

7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie opieki nad chorymi na padaczkę (5379),

8) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

wie Stoczni Gdańskiej (5406),

10) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

słów w sprawie projektu ustawy o odwróconym kre-

11) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

ca w sprawie wniosku Stowarzyszenia Miłośników

tyczącego budowy stopni wodnych Niepołomice i Pod-

dofinansowania przygotowań i występu Reprezenta-

cji Polski Kobiet na mistrzostwach świata w uniho-

keju w Brnie i Ostrawie (5451),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

15) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kształcenia zawodowego pielęgniarek (5469),

16) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

aty Kempy w sprawie odbierania dzieci ubogim ro-

dzicom (5470),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

18) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

Kraków – Rzeszów (5472),

19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

(5473),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

2020” budowy drugiego odcinka obwodnic Jarocina,

S11 (5476),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

40

nia ministra – na zapytanie posła Krzysztofa Gadow-

skiego w sprawie sytuacji osób niepełnosprawnych

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

go w sprawie poselskiego projektu ustawy przewidu-

jącej świadczenia pieniężne dla sybiraków (5479),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie planów likwidacji Komisariatu Po-

licji w Lesznie (woj. mazowieckie) (5480),

sobu rozdysponowania 2884 biletów na koncert Ma-

donny przez spółkę Narodowe Centrum Sportu

26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiej w sprawie not dyplomatycznych dotyczących

nia miejsca katastrofy za eksterytorialne (5482),

27) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

nowanej budowy linii energetycznej 400 kV Olsztyn

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Andrzeja Adamczyka w sprawie możliwości inter-

pretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowa-

nia przestrzennego na terenie gminy (5484),

29) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

(5486),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

czenia płci wpisanej do aktu urodzenia (5487),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie informacji zamieszczonych na stro-

nie internetowej Konsulatu RP w Nowym Jorku

(5489),

(5491),

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

34) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

sterstwa Obrony Narodowej i Ministerstwa Skarbu

obronnego (5496),

35) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

wie gospodarowania gruntami z Zasobu Własności

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(5499),

37) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Za-

Wiplera w sprawie nieruchomości w m.st. Warszawie

rzaty Niemczyk w sprawie trzynastych pensji (5504),

39) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

skiej sieci Enterprise Europe Network, afiliowanych

litechniki Krakowskiej oraz w Izbie Przemysłowo-

-Handlowej w Krakowie (5505),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie możliwości pomocy dla Kliniki Pulmonologii

41) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

wawczych, którzy rozpoczęli go w 2013 r.

(5507),

42) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Szaramy w sprawie działalności dyrektora Centrum

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

41

w sprawie wprowadzenia tzw. ustawy śmieciowej

44) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Za-

45) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ty w sprawie programu lekowego z zastosowaniem

-Picka (5511),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Romana Dmowskiego na zapytanie

łalności niektórych serwisów internetowych (5514),

47) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

w sprawie stopni naukowych (5516),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

atacji kruszywa na terenie PGL Lasy Państwowe

(5517),

50) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie odpowiedzialności za bezpieczeństwo

wnętrzne w przedszkolu publicznym (5521),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie organizacji zajęć dodatkowych w przed-

szkolu publicznym przez radę rodziców (5522),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Kowalskiego w sprawie podstawy prawnej zakazu wy-

najmowania firmom zewnętrznym sal w przedszkolu

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Kowalskiego w sprawie wynajmowania rodzicom lub

w godzinach 8–16 (5524),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Kowalskiego w sprawie kompetencji rady rodziców

alnych umów z firmami zewnętrznymi zajmującymi

(5525),

56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Kowalskiego w sprawie zawierania przez rodziców

mami zewnętrznymi zajmującymi się prowadzeniem

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Gadowskiego w sprawie realizacji dotacji z budżetu

państwa dla projektu „Przedszkole za złotówkę”

(5528),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie prawa nauczyciela częściowo lub całkowi-

cie niezdolnego do pracy, pobierającego rentę, do na-

uczycielskiego świadczenia kompensacyjnego (5552),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Szweda w sprawie planowanej nowelizacji ustawy

stania z urlopu dla poratowania zdrowia (5554),

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Szweda w sprawie planowanego projektu budżetu na

ła” niż w roku ubiegłym (5555),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

szkole”, który wprowadza Fundacja Edukacji Przed-

szkolnej w ramach środków pozyskiwanych z Unii

Europejskiej (5556),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

chodniopomorskim (5557),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

42

kopolskim (5558),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

mińsko-mazurskim (5559),

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

tokrzyskim (5560),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skim (5561),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

laskim (5562),

69) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

morskim (5563),

70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skim (5564),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

karpackim (5565),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

zowieckim (5566),

73) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kim (5567),

74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

buskim (5568),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

belskim (5569),

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

jawsko-pomorskim (5570),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nośląskim (5571),

78) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

łopolskim (5572),

79) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

Europe Network w projekcie ustawy budżetowej na

80) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(5600),

82) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

83) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

pytanie posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie re-

alizacji „Narodowego programu przebudowy dróg

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ferencji infrastrukturalnej w Pile (5605).

Interpelacja

(nr 20313)

do ministra spraw wewnętrznych

– ponowna

wiedzią na interpelację w zakresie kosztów utrzyma-

niżej żądanie dodatkowych wyjaśnień na piśmie

momentu złożenia niniejszego dokumentu (art. 193

W związku z uznaniem przeze mnie, stosownie do

art. 193 ust. 3 regulaminu Sejmu, przedstawionej od-

powiedzi za niezadowalającą i uzasadniając koniecz-

ność złożenia żądania dodatkowych wyjaśnień na

piśmie, pragnę wskazać, iż w odpowiedzi na interpe-

lację nie odniesiono się do jednego z trzech przedsta-

wionych przeze mnie pytań.

Brak odpowiedzi na to

istotne pytanie zmuszania mnie do ponownego jego

zadania, a także do dopytania w zakresie innych

kwestii wskazanych w dokumencie odpowiedzi na

interpelację i przedstawionych lakonicznie i ogólni-

kowo.

Konkludując, na podstawie art. 193 uchwały Sej-

pospolitej Polskiej wnoszę o pilne przedstawienie od-

powiedzi na następujące pytania:

1.

Powtórzenie pytania.

Czy istnieje analiza po-

równująca koszty rozwoju i utrzymania CEPIK re-

alizowanego przez zewnętrznego dostawcę zamiast

COI?

Dotychczasowe doświadczenia pokazują, iż po-

wierzanie utrzymania i rozwoju systemów dostaw-

możliwe również w przypadku administracji publicz-

nej, a działanie takie prowadzi do istotnego obniże-

nia kosztów usług oferowanych przez dostawców.

tencjałem umożliwiającym złożenie oferty na rozwój

rencyjność przetargu, co potwierdza w szczególności

zainteresowanie unieważnionym przez MSW prze-

targiem na rozwój.

W związku z tym jeżeli taka ana-

liza istnieje, proszę o jej załączenie.

Jeżeli nie istnie-

je, proszę o odniesienie się do kwestii przedstawio-

nych w tym pytaniu.

2.

Pytanie uszczegóławiające.

W treści odpowie-

dzi wskazano, że istnieje, cytuję: „wielopłaszczyzno-

wa analiza”, w której „zostały również objęte koszty

nież do stale rosnącego obciążania systemu”.

Wnoszę

o dołączenie opisanej analizy do odpowiedzi na ni-

niejsze żądanie.

3.

Pytanie uszczegóławiające.

W przesłanym do-

kumencie stwierdzono, iż koszt budowy systemu CE-

PIK 2.0. w przypadku powierzenia zadania COI wy-

niesie 150 mln zł.

Proszę wskazać podstawę takiego

szacunku (jeżeli istnieją jakieś analizy tego dotyczą-

ce, proszę o ich załączenie).

Wnoszę również o infor-

mację, czy zweryfikowano tę cenę na rynku i jeżeli

tak, to w jaki sposób.

Dodatkowo proszę o wskazanie,

jak bardzo budowa CEPIK 2.0. będzie się różnić od

budowy CEPIK od początku, skoro powołuje się kwo-

ty związane z budową obecnie funkcjonującej Cen-

tralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

4.

Pytanie uszczegóławiające.

W odpowiedzi za-

warto informację, iż koszty utrzymania aktualnie

eksploatowanego systemu przez COI wynoszą ponad

31 mln zł rocznie.

Wnoszę o rozbicie tej kwoty na

poszczególne elementy i wskazanie, co dokładnie się

na tę sumę składa.

Poseł Sławomir Kopyciński

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

44

Interpelacja

(nr 21529)

– ponowna

Chciałbym uprzejmie podziękować Panu Premie-

rowi za obszerną odpowiedź na moją interpelację

z dnia 9 października 2013r. (nr 21529) dotyczącą

skutków w podatku VAT pobierania i przechowywa-

nia (czyli tzw. bankowania) krwi pępowinowej, której

udzieliło Ministerstwo Finansów.

Stanowisko mini-

stra finansów budzi jednak istotne zastrzeżenia.

Z jednej strony wynikają one z niepełnego, jak się

wydaje, zrozumienia specyfiki bankowania i możli-

wości wykorzystania komórek macierzystych z krwi

pępowinowej.

Z drugiej strony dostrzec można pewną

niespójność w przedstawionej przez Pana Ministra

argumentacji.

Przede wszystkim chciałbym potwierdzić, iż ab-

solutnie nie kwestionuję kompetencji Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej określanego

jako „Trybunał” lub „ETS”) do określania de facto

wiążącej wykładni przepisów prawa unijnego.

Dlate-

go należy zgodzić się, iż warunkiem możliwości za-

stosowania zwolnienia z VAT do usług bankowania

krwi pępowinowej jest uznanie, iż mają one charak-

ter profilaktyczny lub leczniczy, które to kryteria

zostały określone w orzecznictwie Trybunału.

Kom-

petencje Trybunału nie wykraczają natomiast poza

określenie zasad wykładni przepisu prawa unijnego,

stąd to do organów krajowych (sądów) należy roz-

strzygnięcie konkretnych sporów (uwzględniając wy-

kładnię prawa dokonaną przez Trybunał).

Tym bar-

dziej Trybunał nie ma kompetencji do rozstrzygania

zagadnień pozaprawnych (np. medycznych), takich

jak stwierdzenie, czy np. dane działanie ma charak-

ter profilaktyczny czy leczniczy.

Biorąc pod uwagę

fakt, iż stwierdzenie efektów leczniczych czy profi-

laktycznych danych działań medycznych jest nieraz

trudne (zwłaszcza w przypadku medycyny niekon-

wencjonalnej, która też co do zasady może korzystać

ze zwolnienia z VAT), należy uznać, iż wystarczające

do stosowania zwolnienia jest samo istnienie celu

profilaktycznego lub leczniczego danych usług po-

twierdzone przez kompetentne organy państwa

członkowskiego.

W świetle cytowanych orzeczeń ETS w sprawach

C-262/08 CopyGene oraz C-86/09 Future Health

brak jest podstaw do rozróżniania skutków VAT

w zależności od allogenicznego czy autologicznego

wykorzystania komórek macierzystych (co zostało

wprost wskazane w pkt 80 wyroku w sprawie Copy-

Gene).

Rozróżnienie to nie ma uzasadnienia logicz-

nego, lecz jedynie, jak się wydaje, fiskalne.

Stosując

konsekwentnie i bezkrytycznie interpretację przyję-

tą przez ETS w tych wyrokach, należałoby uznać, że

ze zwolnienia z VAT może korzystać jedynie pobiera-

nie i przechowywanie krwi pępowinowej, gdy już

w momencie pobrania wiadomo jest, że będzie ona

wykorzystana do terapii np. chorego starszego ro-

dzeństwa.

Tylko w takim wypadku nie można mówić

o „jedynie hipotetycznym” wykorzystaniu krwi pę-

powinowej.

Krew pępowinowa przechowywana w systemie

publicznym jest tak samo hipotetycznie wykorzysty-

wana jak w systemie prywatnym.

Nieprawdziwe jest

więc założenie, że wykorzystanie komórek macierzy-

stych w systemie prywatnym ma charakter hipote-

tyczny, inaczej niż w systemie publicznym.

W rzeczy-

wistości w Polsce więcej przeszczepów komórek ma-

cierzystych dokonuje się z materiału zgromadzonego

w prywatnych bankach niż w systemie publicznym.

Należy więc podkreślić, iż w systemie publicznym

(podobnie jak w prywatnym) wykorzystuje się jedynie

bardzo niewielką część przechowywanej krwi, pozo-

stała, zdecydowana większość, raczej nie będzie wy-

korzystana.

Uzależnianie możliwości stosowania

zwolnienia z VAT od faktu wykorzystania każdej po-

branej jednostki (tak aby uniknąć zarzutu, że pobie-

rana krew jedynie hipotetycznie będzie wykorzysta-

na do celów medycznych) jest nieracjonalne i wynika

z niezrozumienia specyfiki tego typu działań profi-

laktycznych.

Również zresztą w przypadku banków

krwi wykorzystywanych do transfuzji nie ma prze-

cież gwarancji, że 100% pobranej krwi zostanie wy-

korzystane.

W tym zaś zakresie nie ma na szczęście

prób kwestionowania zwolnienia ze względu na jedy-

nie hipotetyczne (choć oczywiście dużo większe) praw-

dopodobieństwo jej wykorzystania do celów medycz-

nych.

Podobnie przytoczony w odpowiedzi ministra

finansów przykład działań związanych z rekrutacją

potencjalnych dawców szpiku ma ewidentnie charak-

ter profilaktyczno-leczniczy, mimo iż jedynie w sto-

sunkowo niewielkim procencie przypadków faktycz-

nie dojdzie do przeszczepu szpiku.

Kierując się logiką

„hipotetyczności” skorzystania z usług leczniczych

jako wyłączającej możliwość stosowania zwolnienia

z VAT, należałoby również odmówić możliwości sto-

sowania zwolnienia z VAT usługom medycznym roz-

liczanym w formie abonamentu.

Pewien odsetek pa-

cjentów w czasie trwania takiej umowy nigdy nie

skorzysta bowiem z jakichkolwiek działań leczni-

czych.

Również niektóre szczepienia mają na celu

bardziej złagodzenie objawów i skutków choroby, na

którą pacjent hipotetycznie może zapaść, niż zapo-

bieżenie wystąpienia choroby.

Podobnie w przypadku

zabezpieczenia imprez masowych, gdzie podmioty

lecznicze udostępniają karetki wraz z personelem

medycznym, można byłoby twierdzić, że brak jest

padku, gdyż wykorzystanie karetki i lekarzy ma cha-

rakter hipotetyczny.

45

Specyfiką ochrony zdrowia jest to, iż podejmowa-

ne są często czynności, zanim dojdzie do choroby

(profilaktyka), lub też podejmowane są działania,

które mają na celu zabezpieczenie się przed skutkami

choroby lub ograniczenie jej negatywnych skutków,

mimo iż w danym momencie nie ma bezpośredniego

zagrożenia zdrowia lub życia.

Ze względu na szcze-

gólną wartość, jaką jest zdrowie czy życie ludzkie,

ochrona zdrowia obejmuje czynności, które nie mu-

szą prowadzić do konkretnych czynności leczniczych,

lecz ich podejmowanie jest racjonalne, biorąc pod

uwagę fakt, że hipotetycznie mogą one wyeliminować

ryzyko choroby lub ograniczyć jej negatywne skutki

(nawet gdy prawdopodobieństwo jej wystąpienia jest

nikłe).

Stosowanie zwolnienia z VAT ma na celu

uwolnienie sfery związanej z ochroną zdrowia i życia

ludzkiego przed dodatkowym kosztem, jakim jest po-

datek VAT.

Ograniczenie tej zasady wyłącznie do

przypadków faktycznych czynności leczniczych i wy-

eliminowanie działań, które podejmowane są w celu

ograniczenia negatywnych skutków choroby w przy-

padku jej hipotetycznego wystąpienia, jest sprzeczne

z celem zwolnienia z VAT usług ochrony zdrowia,

czego nie można zaakceptować.

Warto podkreślić, że celem spornych usług pole-

gających na przechowywaniu krwi pępowinowej jest

ułatwienie (de facto nawet umożliwienie) świadcze-

niobiorcy zastosowania terapii w hipotetycznym

przypadku wystąpienia danego rodzaju schorzenia

onkologicznego lub hematologicznego u niego lub

jego bliskich.

Świadczenie takie mieści się w koncep-

cji ochrony zdrowia, podobnie jak szereg innych ro-

dzajów czynności podejmowanych w celu ogranicze-

nia skutków schorzeń, które hipotetycznie mogą wy-

stąpić.

Bezkrytyczne stosowanie koncepcji „hipote-

tyczności” wykorzystania takich działań do faktycz-

nych czynności medycznych, a co za tym idzie, kwe-

stionowanie możliwości stosowania zwolnienia z VAT

prowadzi do nieracjonalnych rezultatów, należy więc

uznać je za błędne.

Minister finansów błędnie utożsamia też przecho-

wywanie krwi pępowinowej w systemie prywatnym

z zastosowaniem autologicznym komórek macierzy-

stych.

Tymczasem przykładowo w największym pol-

skim prywatnym banku komórek macierzystych spo-

śród 11 przeszczepów aż 10 było allogenicznych i tyl-

ko jeden autologiczny.

Podobnie błędnym założeniem jest, że system

publiczny zabezpiecza komórki dla grupy osób, co do

których terapia jest prowadzona lub planowane jest

przeszczepienie komórek.

W rzeczywistości w mo-

mencie pobierania krwi pępowinowej w systemie

publicznym potencjalny jej biorca nie jest nawet zna-

ny, więc stwierdzenie, czy leczenie jest planowane,

jest niemożliwe.

Oba kryteria, których minister uży-

wa do rozróżnienia pomiędzy publicznym (zwolnio-

nym z VAT) i prywatnym (obciążonym VAT) syste-

mami bankowania krwi pępowinowej, nie mają zna-

czenia w praktyce.

Należy więc stwierdzić, że zarów-

no cel (wykorzystanie w hipotetycznym przeszczepie-

niu) oraz faktyczny sposób wykorzystania krwi pę-

powinowej (przeczepienie allogeniczne) przechowy-

wanej w systemie publicznym oraz w prywatnych

bankach krwi są obiektywnie takie same.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że te elementy, które

minister finansów dostrzega jako przemawiające za

zwolnieniem z VAT bankowania krwi pępowinowej

w systemie publicznym, w sposób pozbawiony obiek-

tywnych przesłanek pomijane są w przypadku prze-

chowywania jej przez prywatne banki krwi pępowi-

nowej.

Skoro minister finansów, opierając się na sta-

nowisku specjalistów, przyznaje, iż czynności zmie-

rzające do przeszczepiania u biorców allogenicznych

niespokrewnionych mają charakter profilaktyczny

i leczniczy (uzasadnia to więc możliwość korzystania

ze zwolnienia z VAT), niezrozumiałe jest odmawianie

celów profilaktycznych analogicznych działań w sy-

stemie prywatnym (również zasadniczo allogenicz-

nych, tyle że w odniesieniu do biorców spokrewnio-

nych).

Stąd pojawiająca się wątpliwość, czy rozróżnienie

to ma faktycznie charakter obiektywny.

Stosując re-

guły logiki, wydaje się raczej, że rozróżnienie to nie

ma uzasadnienia i wynika raczej ze względów czysto

fiskalnych.

W związku z powyższym, uprzejmie proszę o:

1) ponowne przeanalizowanie kwestii i udziele-

nie odpowiedzi opartej na obiektywnych przesłan-

kach na poprzednio postawione przeze mnie pyta-

nia, z uwzględnieniem powyższych wyjaśnień doty-

czących specyfiki związanej z przechowywaniem

i wykorzystaniem krwi pępowinowej:

a) czy ministrowie zdrowia i finansów zgadzają

tej krwi,

b) czy w ocenie ministrów zdrowia i finansów

2) udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy stanowi-

sko rządu zawarte w odpowiedzi na moją interpelację

z dnia 4 listopada 2013 r. jest wspólnym stanowi-

skiem Ministerstwa Finansów oraz Ministerstwa

Zdrowia.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 28 listopada 2013 r.

46

Interpelacja

(nr 21797)

do ministra środowiska

– ponowna

żytych akumulatorów, kierowaną przeze mnie do Mi-

nisterstwa Środowiska.

wych informacji: Jak w innych krajach Unii Europej-

skiej dokonuje się recyklingu zużytych akumulato-

rów?

Proszę o przekazanie informacji w formie tabe-

larycznej

Łódź, dnia 27 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 21817)

– ponowna

Szanowna Pan Minister!

W związku z ogłosze-

niem w dniu 4 listopada 2013 r. odpowiedzi na moją

interpelację poselską w zakresie organizacji zajęć do-

datkowych w przedszkolach (interpelacja nr 21817)

– poniżej żądanie dodatkowych wyjaśnień na piśmie

wyjaśnień na piśmie (art. 193 ust. 3 uchwały Sejmu

1.

Czy na wniosek rodziców dyrektor przedszkola

może zorganizować zajęcia dodatkowe z zakresu, któ-

ry obejmuje podstawa programowa?

Na przykład jeżeli w podstawie programowej są

tańce, to czy na wniosek rodziców mogą zostać zor-

ganizowane zajęcia dodatkowe z tańców?

Mielibyśmy

w takiej sytuacji zajęcia realizowane przez nauczy-

cielkę przedszkola oraz dodatkowo zajęcia realizowa-

ne przez firmę zewnętrzną.

Oczywiście mówimy o za-

jęciach odbywających się w godzinach pracy przed-

szkola.

Jeśli dyrektor nie może organizować zajęć

dodatkowych z zakresu objętego podstawą progra-

mową, proszę o podanie podstawy prawnej.

2.

Czy do przyjęcia jest następujący scenariusz:

rada rodziców zbiera dobrowolne składki od rodzi-

ców, przekazuje je dyrektorowi w celu realizacji za-

dań statutowych przedszkola (zgodnie z regulami-

nem wydatkowania ww. środków finansowych); dy-

rektor przedszkola wynajmuje firmę zewnętrzną,

która realizuje zajęcia dodatkowe (na podstawie pod-

pisanej z przedszkolem umowy); dyrektor opłaca za-

jęcia dodatkowe ze środków zebranych i przekaza-

nych przez radę rodziców; firma zewnętrzna nie uza-

leżnia udziału danego dziecka w zajęciach od faktu

wniesienia dobrowolnej składki przez jego rodziców,

każde dziecko ma możliwość uczestniczenia w zaję-

ciach; jedyna sytuacja, w której dziecko nie uczestni-

czy w danych zajęciach, to sytuacja, w której rodzice

jasno deklarują, że nie życzą sobie, aby ich dziecko

brało udział w ww. zajęciach?

Jeśli takie rozwiązanie

nie jest możliwe, proszę o podanie podstawy prawnej.

Poseł Maciej Banaszak

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 21859)

– ponowna

fizycznego.

Zwracam się z serdeczną prośbą o udziele-

nie dodatkowych informacji w przedmiotowej sprawie.

Jest niezwykle budujące, że Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej dostrzega niepokojące zjawisko absen-

cji uczniów na zajęciach wychowania fizycznego oraz

pogarszania się poziomu wydolności i sprawności fi-

zycznej dzieci i młodzieży.

Jak wynika z odpowiedzi

na moją interpelację, w systemie informacji oświato-

wej nie gromadzi się danych dotyczących liczby ucz-

niów zwalnianych z zajęć wychowania fizycznego.

wodach zwalniania z wychowania fizycznego oraz

niów, którzy uczęszczają na zajęcia z gimnastyki ko-

rekcyjnej.

stwie zmiany w przepisach dotyczących tej materii?

Jeśli tak, to jakiego rodzaju statystyki będą groma-

dzone w systemie informacji oświatowej?

Czy zostały

już podjęte prace w tym zakresie, szczególnie biorąc

pod uwagę, że ministerstwo dostrzega ten problem?

47

(nr 21861)

– ponowna

pelację w sprawie problemu pieczy zastępczej.

Zwra-

W sytuacji gdy rodzina zastępcza nie wypełnia

zawiadamia właściwy sąd, który to podejmuje decy-

wować pieczę nad dzieckiem.

Jednak pragnę podkre-

ślić, że pytanie zawarte w mojej interpelacji dotyczy-

ło kwestii nadzoru, czyli sprawowania bieżącej kon-

troli nad poprawnością wykonywania obowiązków

przez rodzinę zastępczą, a nie konsekwencjami zwią-

zanymi z niewypełnianiem funkcji.

Zarówno dziecko, jak i rodzina zastępcza ocenia-

nie są przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej.

Kiedy oraz w jaki sposób dokonywana jest ta ocena?

Osoby prowadzące zawodowe rodziny zastępcze

W związku z przedstawionym powyżej stanem

faktycznym serdecznie proszę o udzielenie odpowie-

1.

Jak wygląda kwestia nadzoru nad osobami peł-

niącymi pieczę zastępczą?

2.

Według jakich kryteriów wybierane są osoby

chcące stać się rodzicami zastępczymi?

Kto dokonu-

je wyboru tych osób?

3.

Czy zakres obowiązków oraz wysokość wyna-

grodzenia różnią się w zależności od określonej formy

sprawowania pieczy, tj. zawodowych oraz niezawodo-

wych rodzin zastępczych?

(nr 22561)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie nieuwzględnienia przez

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

właścicieli lasów prywatnych i gruntów leśnych

Szanowny Panie Ministrze!

Polska jako członek

Unii Europejskiej korzysta ze wsparcia finansowego

na rzecz rozwoju oraz podniesienia konkurencyjności

rolnictwa, a także rozwoju szeroko pojętych obsza-

rów wiejskich w ramach wspólnej polityki rolnej.

Po-

moc realizowana jest w postaci dopłat bezpośrednich

(I filar) oraz Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

(PROW) jako II filar.

Jednym z obszarów potencjal-

nego wsparcia rozwoju obszarów wiejskich jest leśni-

ctwo, a szczególnie lasy prywatne, które zajmują po-

wierzchnię blisko 2 mln ha, co stanowi 18% ogólnej

powierzchni lasów w Polsce oraz 6% powierzchni

kraju.

O ile lasy państwowe oceniane są w Europie

jako dobrze zarządzane oraz produktywne, o tyle nie

Przez cały okres powojenny lasy właścicieli prywat-

nych były (często z konieczności) przykładem eksten-

sywnego gospodarowania.

Wstąpienie Polski do UE

oraz założenia wspólnej polityki rolnej na lata 2007–

2013, a w szczególności 2014–2020 stworzyły szansę

na zmianę tej niekorzystnej sytuacji.

Skierowane przez Komisję Europejską do Parla-

mentu Europejskiego i Rady założenia polityki roz-

woju obszarów wiejskich (zgodnie ze strategią „Eu-

ropa 2020”) zawarte we wniosku dotyczącym rozpo-

Wiejskich (EFRROW) tworzą zintegrowany system

rozwoju obszarów wiejskich krajów członkowskich.

Cele strategiczne UE, tj.: zwiększenie konkurencyj-

ności rolnictwa, zrównoważone gospodarowanie za-

sobami naturalnymi i działaniami na rzecz klimatu

oraz zrównoważony rozwój terytorialny obszarów

wiejskich wyrażone zostały w sześciu ogólnounijnych

priorytetach:

48

6) zwiększanie włączenia społecznego, ogranicze-

Cztery z nich współdedykowane są również roz-

wojowi sektora leśnego, potwierdzając tym samym

znaczenie leśnictwa nie tylko w rozwoju gospodar-

czym krajów członkowskich, ale również w kreowa-

niu nowego wymiaru polityki rolnośrodowiskowo-

-klimatycznej na poziomie ponadwspólnotowym.

Projekt ww. rozporządzenia Parlamentu Europej-

skiego i Rady w art. 22 określa również rodzaj wspar-

cia rozwoju obszarów leśnych oraz poprawę rentow-

ności lasów, koncentrując je na:

1) zalesianiu i tworzeniu terenu zalesionego,

2) zakładaniu systemów rolno-leśnych,

3) zapobieganiu zniszczeniom lasów wskutek po-

żarów lasów i klęsk żywiołowych, w tym wysypu

szkodników, ognisk choroby, katastrof i zagrożeń zwią-

zanych ze zmianą klimatu oraz odtwarzaniu lasów,

4) inwestycjach zwiększających odporność ekosy-

stemów leśnych, ich wartość dla środowiska oraz ich

potencjał w zakresie przeciwdziałania zmianie kli-

matu,

5) inwestycjach w nowe technologie w dziedzinie

leśnictwa oraz w przetwarzanie i wprowadzanie do

obrotu produktów leśnych.

W projektowanym przez Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi Programie Rozwoju Obszarów Wiej-

den obszar wsparcia związany z leśnictwem, tj. zale-

sianie i tworzenie terenu zalesionego, które to dzia-

łanie jest skierowane do przyszłych posiadaczy lasów,

zaś w projekcie programu brak jest jakiejkolwiek

formy wsparcia dla lasów już istniejących i ich właś-

cicieli, co obrazuje brak zrozumienia roli, jaką speł-

niają lasy w realizacji celów strategicznych przyję-

tych przez KE, co jest wysoce niewystarczające.

Określona przez UE rola lasów (w tym szczególnie

lasów niepublicznych w Polsce) wymaga wsparcia,

gdyż oczekiwania i korzyści społeczno-gospodarcze

wynikające z funkcjonowania lasów mają charakter

komplementarny dla wielu branż.

Bez żadnej pomo-

cy pozostawia się setki tysięcy rolników posiadają-

cych lasy, które bez wsparcia z zewnątrz będą ulega-

ły dalszej degradacji, jak ma to miejsce dotychczas.

Lasy właścicieli prywatnych wymagają inwestycji

w przebudowę, zabezpieczenie przed chorobami i po-

żarami, jak również usuwanie skutków coraz częst-

szych klęsk żywiołowych.

Należy zauważyć, iż lasy

są częstokroć nieprzecenionym źródłem utrzymania

dla mieszkańców wsi.

Niestety wbrew zaleceniom Unii Europejskiej

aspekt leśnictwa jako element rozwoju obszarów wiej-

skich został praktycznie marginalizowany (a wręcz

pominięty) w obecnym projekcie PROW 2014–2020.

Analiza projektów legislacji UE, a w szczególności

przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskie-

go w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich

Obszarów Wiejskich (EFRROW) prowadzi do konsta-

tacji, że to właśnie w ramach wspólnej polityki rolnej

UE widzi zasadnicze źródło wsparcia dla prywatnych

właścicieli lasów i leśnictwa jako takiego.

W żadnym

programie związanym z dystrybucją pomocy unijnej

na lata 2014–2020 nie przewiduje się pomocy dla

właścicieli lasów w zakresie, jaki jest możliwy do

uwzględnienia w PROW 2014–2020.

1.

Wskazanie powodów braku ujęcia w obecnym

projekcie PROW 2014–2020 działań skierowanych

dla sektora leśnego, tj.:

— inwestycji zwiększających odporność ekosyste -

— zakładania systemów rolno-leśnych,

— zapobiegania zniszczeniom lasów wskutek poża -

ników, ognisk choroby, katastrof i zagrożeń związa-

nych ze zmianą klimatu oraz odtwarzaniu lasów,

— inwestycji w nowe technologie w dziedzinie leś -

nictwa oraz w przetwarzanie i wprowadzanie do ob-

rotu produktów leśnych.

2.

Przyczyny braku ujęcia w zapisach PROW

2014–2020 ww. form wsparcia dla sektora leśnego

(przynajmniej pierwszych trzech z ww. działań) jako

priorytetowych dla leśnictwa właścicieli lasów pry-

watnych i prawidłowego funkcjonowania obszarów

wiejskich, których nierozłącznym elementem są lasy.

Z poważaniem

Poseł Ryszard Kalisz

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22562)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W § 2 powołanego wy-

żej rozporządzenia wymienia się enumeratywnie

przychody wyłączone z podstawy wymiaru składek,

nie zaliczając do nich kosztów poniesionych przez

pracodawców – firmy budowlane na zakwaterowanie

pracowników świadczących pracę na budowach w róż-

nych miejscowościach w kraju.

Jednocześnie ustawo-

dawca w art. 21 ust. 19 ustawy o podatku dochodo-

49

wym od osób fizycznych wskazuje, iż wolna od podat-

ku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych

ników z zastrzeżeniem ust. 14 – do wysokości nie-

przekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.

Analiza wskazanych przepisów obrazuje brak

konsekwencji ustawodawczej, statuując w zakresie

składek na ubezpieczenie społeczne przepis nieko-

rzystny zarówno dla pracowników, jak i pracodaw-

ców – firm budowlanych, pozostający w sprzeczności

z ideą przyjaznego państwa.

Trudno oprzeć się wra-

żeniu, iż nie jest to zabieg celowy, lecz wyraz prze-

oczenia przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecz-

nej w treści rozporządzenia kosztów zakwaterowania

pracowników firm budowlanych.

Powyższą tezę uza-

sadnia analiza treści rozporządzenia, w szczególno-

ści zaś § 2 pkt 15 rozporządzenia ministra pracy

nia emerytalne i rentowe z dnia 18 grudnia 1998 r.

(Dz. U. Nr 161, poz. 1106) wymieniającego wśród do-

chodów niepodlegających oskładkowaniu diety i inne

– do wysokości określonej w przepisach, w sprawie

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego ujedno-

licającego dotychczasowe rozstrzygnięcia wskazanej

kwestii świadczenie przez pracowników firm budow-

lanych pracy w różnych miejscowościach nie może

być traktowane jako podróż służbowa zwyczajowo

rozumiana jako wyjazd pracownika poza obszar

miejscowości, w której znajduje się siedziba praco-

dawcy, lub poza stałe miejsce pracy pracownika w celu

wykonania określonego przez pracodawcę zadania.

Sąd Najwyższy w wyroku z 28 czerwca 2012 r., II UK

284/11, uznał, że jeżeli miejsce pracy określone jest

w sposób ruchomy, a praca z istoty swej polega na

przemieszczaniu się po pewnym obszarze, to zatrud-

nieni nie odbywają podróży służbowych.

Warto w tym miejscu wskazać, iż przywołany wy-

rok zapadł na tle sporu pomiędzy ZUS a pracodawcą

będącym przedsiębiorcą budowlanym.

Dotyczył tego,

czy świadczenia za dojazdy i noclegi wypłacane pra-

cownikom wykonującym pracę na budowach w róż-

nych miejscowościach w kraju można zakwalifikować

jako wynikające z tytułu podróży służbowej, a w związ-

ku z tym niepodlegające składkom na ubezpieczenie

społeczne.

Zakład Ubezpieczeń społecznych uznał,

że podwładni przedsiębiorcy nie odbywali podróży

służbowych, gdyż ich umowy nie określały miejsca

pracy jako konkretnej miejscowości, ale szeroko jako

budowy realizowane przez pracodawcę.

Wskazane orzeczenie Sądu Najwyższego wprost

wyłączyło możliwość traktowania podróży służbowej

jako świadczenia pracy przez pracowników budowla-

nych poza siedzibą pracodawcy, traktując koszty po-

noszone przez pracodawców z tytułu zakwaterowa-

nia pracowników budowlanych za przychód podlega-

jący oskładkowaniu.

Rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej

nie zawiera wprost wyłączenia z oskładkowania kosz-

tów zakwaterowania ponoszonych przez pracowni-

ków dla pracowników budowlanych świadczących

pracę na budowach w różnych rejonach Polski, mimo

ich analogiczności do podróży służbowej czy przenie-

sienia służbowego objętego wyłączeniem.

Ponownie

podkreślić należy, iż treść art. 21 ust. 19 ustawy o po-

tość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z ty-

tułu zakwaterowania pracowników z zastrzeżeniem

nie kwoty 500 zł od podatku dochodowego od osób

fizycznych.

Nie znajduje logicznego uzasadnienia ani uprzy-

wilejowanie pewnych grup zawodowych kosztem in-

nych wynikające z treści rozporządzenia ministra

wanie, w sytuacji gdy objęte zostały zwolnieniem od

podatku dochodowego.

Wskazane unormowanie nie

da się pogodzić z dobrem pracowników zatrudnia-

nych w firmach budowlanych, dla których korzyst-

niejszym i usprawiedliwionym rozwiązaniem będzie

zatrudnienie pracowników pochodzących z miejsc

prowadzonych budów na podstawie umów zlecenia

i umów o dzieło.

Oczywistą konsekwencją wskazanej

sytuacji będzie konieczność przeprowadzenia zwol-

nień pracowników zatrudnionych na czas nieokreślo-

ny dotychczas delegowanych do pracy na obszar wy-

konywanych robót.

W świetle powyższego oraz szczególnych zadań

ministra pracy i polityki społecznej pominięcie w ka-

talogu zwolnień kosztów zakwaterowania poniesio-

nych przez pracodawców uznać należy za wyraz prze-

oczenia, który wobec aktualnego orzecznictwa Sądu

Najwyższego w zakresie definicji podróży służbowej

winien ulec uzupełnieniu o wyłączenie z katalogu

przychodów stanowiących podstawę wymiaru skła-

dek kosztów zakwaterowania pracowników firm bu-

dowlanych świadczących pracę poza siedzibą praco-

dawcy.

nistra, czy ewentualne działania zamierza podjąć

ministerstwo w przedmiotowej sprawie?

Poseł Janusz Dzięcioł

Grudziądz, dnia 18 listopada 2013 r.

50

Interpelacja

(nr 22563)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w Centrum Nauki Kopernik

Szanowna Pani Minister!

Na podstawie § 2 pkt 6

w związku z § 2 pkt 2 „Statutu instytucji kultury pod

nazwą: Centrum Nauki Kopernik” minister nauki

i szkolnictwa wyższego wraz z innymi organami

sprawuje nadzór nad Centrum Nauki Kopernik w War-

szawie.

Centrum to zaprezentowało eksponat o nazwie

„Strefy erogenne”.

Komentarz multimedialny towa-

rzyszący eksponatowi zawierał treści informujące

o tym, jak pieścić narządy rozrodcze.

Ekspozycja zo-

stała przeznaczona dla osób powyżej 12. roku życia.

1.

Czy w ocenie Pani Minister eksponat ten powi-

nien być dostępny dla osób w tak niskim wieku?

2.

Czy w ocenie Pani Minister nie byłoby właści-

we, aby eksponat był dostępny wyłącznie dla osób

dorosłych?

3.

Czy udostępnienie eksponatu tak młodym oso-

bom nie przyczynia się do tego, iż w istocie, zamiast

edukować, rozbudza on wyłącznie wyobraźnię sek-

sualną dzieci?

4.

Ile środków pieniężnych przeznaczono na przy-

gotowanie tego eksponatu?

5.

Czy zostanie on ponownie wystawiony w Cen-

trum Nauki Kopernik?

Czy nadal będą miały do nie-

go dostęp dzieci powyżej 12. roku życia?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22563)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wystawy

narodowej wraz z innymi organami sprawuje nadzór

Centrum to zaprezentowało eksponat o nazwie

(nr 22564)

do ministra zdrowia

w sprawie

Programu Szczepień Ochronnych

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce dokumen-

tem regulującym kwestię szczepień jest Program

pień obowiązkowych (bezpłatnych) oraz zalecanych

ci, młodzieży i dorosłych jest aktualizowany każdego

W obecnej sytuacji gospodarczej wciąż niemożliwe

jest wprowadzenie powszechnych szczepień przeciw-

ko pneumokokom oraz szczepionek poliwalentnych

dla całej populacji.

Należy zaznaczyć, iż pneumokoki

to bakterie należące do najczęstszych przyczyn po-

ważnych zakażeń bakteryjnych u dzieci.

Najczęściej

wywołują zapalenia górnych dróg oddechowych (ostre

nia inwazyjne (bakterie przełamują bariery ochronne

ny wielu narządów, zapalenie opon mózgowo-rdze-

niowych, zapalenie płuc, zapalenie stawów oraz inne

zakażenia (np. wewnątrzbrzuszne).

Jak pokazują ba-

dania, nosicielstwo bakterii Streptococcus pneumo-

niae występuje u 80 do 98% dzieci od 6. miesiąca do

51

W Polsce NFZ jednak nie refunduje szczepień

przeciw pneumokokom dla wszystkich dzieci, w związ-

ku z czym szczepionki te nie są uwzględnione w po-

wszechnym kalendarzu szczepień ochronnych.

Są

one w Polsce zalecane, ale nieobowiązkowe.

Koszt

jednej dawki szczepienia to, zależnie od preparatu,

ok. 200–300 zł.

Obowiązkowymi (czyli bezpłatnymi)

szczepieniami przeciw pneumokokom objęte są jedy-

życia z grup wysokiego ryzyka, m.in. z różnymi cho-

robami przewlekłymi, po urazie lub z wadą ośrodko-

wego układu nerwowego.

Refunduje się je również

dzieciom od 2. miesiąca życia do ukończenia 1. roku,

które urodziły się przed 37. tygodniem ciąży lub wa-

żyły po urodzeniu mniej niż 2,5 kg.

formacji: Czy w nowym kalendarzu szczepień na

2014 r. zostaną uwzględnione zmiany w tym zakre-

sie; czy trwają prace w tym temacie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Beata Małecka-Libera

Interpelacja

(nr 22565)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie odnalezienia w Monachium

kolekcji zaginionych podczas

interpelację w sprawie odnalezienia w Monachium

sztuki.

Czas II wojny światowej to okres przeprowadzonej

przez państwo niemieckie na niespotykaną wcześniej

skalę grabieży dóbr kultury, a państwem najmocniej

dotkniętym zaborem dzieł sztuki – zarówno tych bę-

dących własnością publiczną, jak i będących w posia-

daniu osób prywatnych – była Rzeczpospolita Polska.

Grabież tę – drobiazgowo przygotowaną jeszcze przed

wybuchem wojny – realizowało na ziemiach polskich

kilka powołanych wyłącznie w tym celu i działają-

cych niezależnie od siebie organizacji, jakie przekro-

czyły naszą granicę wraz z armią niemiecką.

Skra-

dzionych dzieł sztuki ich „nowi” posiadacze nie za-

mierzali nigdy już zwracać prawowitym właścicie-

lom, co przyznał m.in. zeznający przed Trybunałem

w Norymberdze odpowiedzialny za grabież i wywóz

polskich zabytków z terenu Generalnej Guberni dr

Kajetan Mühlmann.

Ów specjalny pełnomocnik do

spraw zabezpieczania dzieł sztuki i skarbów kultury

na terenach okupowanych przez III Rzeszę stwier-

dził, że wspomniane dzieła sztuki „zostały właściwie

skonfiskowane i jasne jest, że nigdy nie wróciłyby do

Polski w przypadku zwycięstwa Niemiec, lecz uzu-

pełniły kolekcje niemieckich zbiorów sztuki”.

Jeszcze

w latach czterdziestych, tuż po zakończeniu działań

wojennych, Ministerstwo Kultury i Sztuki oszacowa-

ło rozmiary tego rabunku (wraz ze zniszczoną „in-

frastrukturą muzealną”) na ok. 100 mln dolarów.

Dzisiaj – jak podkreślają znawcy tematu – wartość

przejętych przez Niemców zabytków byłaby co naj-

mniej dziesięciokrotnie wyższa, a za zaginione wciąż

uważa się kilkadziesiąt tysięcy (!) eksponatów.

W ostatnich dniach opinia publiczna została po-

informowana o odnalezieniu w Niemczech kolekcji

ponad 1500 uważanych dotychczas za zaginione dzieł

sztuki.

Jak się okazało, ich posiadaczem jest 80-letni

syn znanego niegdyś monachijskiego historyka sztu-

ki, antykwariusza Hildebranda Gurlitta, jednej z osób

upoważnionych przez władze nazistowskie do deta-

licznej sprzedaży zrabowanych dzieł sztuki.

Gurlitt

specjalizować miał się przede wszystkim w handlu

obrazami klasyfikowanymi przez samych nazistów

jako „sztuka zdegenerowana” lub „wynaturzona”,

a określenie to odnosiło się przede wszystkim do

Sztuka ta miała być tworzona przez osoby „niższych

ras” i przedstawiać zniekształcone, zdegenerowane

czy zdeformowane wzorce i postacie, miała też stać

w opozycji do oficjalnej sztuki III Rzeszy prezentują-

cej klasyczne wzorce piękna.

Jako szkodliwej dla kul-

tury sztuce awangardowej wydano więc bezpardono-

wa walkę.

Jednym z jej przejawów było wydane przez

Adolfa Hitlera rozporządzenie z dnia 30 czerwca

1937 r., w którym upoważnił on prezesa Izby Kultu-

ry III Rzeszy Adolfa Zieglera do „wyboru i zabezpie-

czenia dzieł niemieckiej sztuki wynaturzonej w dzie-

dzinie malarstwa i rzeźby od roku 1910, będących

w posiadaniu Rzeszy, Krajów lub należących do mie-

nia komunalnego, w celu organizacji wystawy”.

W wy-

niku realizacji tego polecenia skonfiskowano ponad

17 tys. dzieł sztuki, z których część zniszczono, część

sprzedano za granicę, a część – 650 eksponatów – udo-

stępniono szerokiej publiczności podczas zorganizo-

wanej specjalnie w Monachium wystawy „sztuki zde-

generowanej”.

Pośród zarekwirowanych dzieł domi-

nowali artyści niemieccy – z najwybitniejszych: Emil

Nolde, Kurt Schwitters, George Grosz, Oskar Schlem-

mer, Max Ernst, Ernst Barlach, ale nie zabrakło tak-

że prac m.in. Paula Mondriana, Pabla Picassa, Mar-

ca Chagalla, Wassilego Kandinskiego, Paula Klee,

Oskara Kokoschki.

Konfiskata dzieł sztuki uznanych

za „zdegenerowane” objęła oczywiście także i te te-

reny Rzeszy, które dzisiaj należą do Polski.

Sporą

ilość prac zarekwirowano m.in. we Wrocławiu, a z By-

tomia wywieziono w roku 1936 kilka prac bytomskie-

go artysty, ucznia znanego niemieckiego grafika i ma-

larza ekspresjonisty Otto Muellera – Bruno Schmial-

ka.

Warto w tym kontekście także przypomnieć, iż

52

wiele dzieł prezentowanych w 1937 r. podczas mona-

chijskiej „wystawy sztuki zdegenerowanej” było pre-

zentowanych wcześniej – w marcu 1934 r. – w ówczes-

nym Górnośląskim Muzeum Krajowym w Bytomiu,

dzisiejszym Muzeum Górnośląskim.

Z dostępnych

informacji wynika, iż także zniszczone podczas II woj-

ny światowej Muzeum Śląskie w Katowicach po roku

1939 zostało ograbione z dzieł uznanych przez nie-

mieckich narodowych socjalistów za bezwartościowe.

Spośród tych dzieł, których nie zniszczono, część

„polskiego i żydowskiego kiczu” zachowano dla po-

trzeb specjalnych wystaw sztuki zdegenerowanej.

Jak poinformował w dniu 7 listopada br. rzecznik

prasowy MKiDN, „z najnowszych ustaleń Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wynika, że

istnieją przesłanki, by twierdzić, że część obiektów

odnalezionych w Monachium pochodzi z terenów Pol-

ski (...).

W 1937 r. z muzeów Wrocławia, Bytomia

i Szczecina zostały wysłane do Monachium dzieła

»sztuki zwyrodniałej« na wystawę »Entartete Kunst«.

Zarekwirowane przez nazistów jeszcze w tym samym

roku obiekty zostały przeznaczone do sprzedaży.

Wśród upoważnionych do sprzedaży detalicznej an-

tykwariuszy znajdował się Hildebrand Gurlitt.

Obec-

nie ministerstwo czeka na potwierdzenie ze strony

niemieckiej, że wśród odnalezionych obiektów znaj-

dują się dzieła sztuki z terenów Polski”.

Także konsul

Rzeczypospolitej Polskiej w Monachium Justyna Le-

wańska twierdzi, iż „istnieje duże prawdopodobień-

stwo, że wśród dzieł sztuki mogą znajdować się też

zrabowane przez Niemców eksponaty pochodzące

z polskich zbiorów”.

Niemiecka prokuratura jak do-

tąd poinformowała tylko, iż niektóre obrazy mogą

pochodzić z krajów okupowanych w czasie II wojny

światowej przez Niemcy, jednakże bez ich bliższego

precyzowania.

Sam Pan Minister powiedział w wy-

wiadzie udzielonym radiu RMF FM, iż „mogą być to

obrazy pochodzące od rodzin żydowskich pochodzą-

cych z Wrocławia, Szczecina lub Bytomia”.

Niemieckie media informują, iż odkrycia tego do-

konano w roku 2011, a więc dwa lata temu.

Odnale-

ziona przez funkcjonariuszy niemieckiego Urzędu

Celnego w Monachium kolekcja zawiera przede

wszystkim dzieła najwybitniejszych przedstawicieli

modernizmu klasycznego.

Obrazy miały być przecho-

wywane zgodnie z zasadami sztuki i znajdować się

w bardzo dobrym stanie.

Były wśród nich między

innymi dzieła pędzla Pabla Picassa, Marca Chagalla,

Emila Noldego, Augusta Macke’a, Henri Matisse’a,

Maxa Liebermanna i Ottona Dixa.

Jak podkreśliła

historyk sztuki z Freie Universität w Berlinie Meike

Hoffmann, w kolekcji były także obrazy z wcześniej-

szych epok, w tym nawet z XVI w.

Część znalezionych

obrazów nie figuruje w katalogach i była dotychczas

nieznana.

Jak jednak się okazuje, niemieckie władze

nie zamierzają ujawniać listy odnalezionych dzieł

sztuki, obiecują jedynie, że w bliżej nieokreślonej

przyszłości będą rozsyłać zawiadomienia o posiada-

nych dziełach do osób, które mogłyby być ich prawo-

witymi właścicielami.

Takie zachowanie strony nie-

mieckiej wywołuje zdziwienie, a nawet oburzenie

wielu środowisk związanych z rewindykacją zaginio-

nych podczas II wojny światowej dzieł sztuki.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

1.

Jakie działania podjęło i jakie zamiar ma podjąć

kierowane przez Pana ministerstwo w celu uzyska-

nia pełnej listy odnalezionych dzieł?

2.

Czy posiada Pan wstępne rozeznanie dotyczące

ilości obrazów w ujawnionej kolekcji, jakie mogą po-

chodzić z grabieży dokonanej na terytorium Rzeczy-

pospolitej Polskiej?

3.

Czy MKiDN posiada pełną listę zaginionych

dzieł sztuki – w tym także tych uznanych przez

Niemców za „zdegenerowane” – będących własnością

Muzeum Śląskiego w Katowicach i Muzeum Górno-

śląskiego w Bytomiu?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22566)

do ministra zdrowia

w sprawie

skuteczności zwalczania objawów epilepsji

Szanowny Panie Ministrze!

Aktywność zawodowa

osób chorych na padaczkę w Polsce jest wciąż bardzo

niska.

Jak wynika z badania PRO-EPI 2013, pracę

podejmuje jedynie 40% osób dotkniętych tym scho-

rzeniem.

Zdaniem ekspertów, w tym m.in. Polskiego Towa-

rzystwa Epileptologii, skutecznym sposobem zwięk-

szającym szansę zatrudnienia może być dostęp do

pełnego wachlarza opcji terapeutycznych zawierają-

cego m.in. leki innowacyjne o udowodnionej skutecz-

ności.

Takie rozwiązania pozytywnie zastosowały już

inne państwa europejskie.

Skuteczne leczenie epilepsji jest również korzyst-

ne z punktu widzenia interesów budżetu państwa,

ponieważ koszty ponoszone z tytułu niezdolności do

pracy osób cierpiących na padaczkę (zwolnienia le-

karskie, renty, utrata produktywności) są bardzo

wysokie.

aby skuteczniej przeciwdziałać i ograniczyć negatyw-

ne skutki epilepsji?

2.

Czy rząd zamierza rozszerzyć wachlarz opcji

terapeutycznych, aby zawierał on leki innowacyjne,

o które apeluje Polskie Towarzystwo Epileptologii.

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 18 listopada 2013 r.

53

Interpelacja

(nr 22567)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zastrzeżeń do rządowego projektu

Szanowny Panie Ministrze!

Pracodawcy osób nie-

pełnosprawnych w woj. zachodniopomorskim są za-

niepokojeni propozycją rządu w zakresie drastyczne-

go zmniejszenia subsydiowania zatrudnienia osób

niepełnosprawnych.

Art. 3 rządowego projektu usta-

cją ustawy budżetowej bezpośrednio wymierzony jest

w pracodawców.

Ich zastrzeżenia budzi już sam ter-

min wejścia w życie ustawy.

Nawet jeśli będzie to

1 maja 2014 r., pracodawcy nie są w stanie wykonać

podpisanych przez nich umów, które zawierają do-

tychczasowe dofinansowanie.

W konsekwencji praco-

dawcy będą zmuszeni do zerwania umów i zwolnienia

pracowników, którzy wrócą do urzędów pracy i spo-

wodują wzrost bezrobocia.

Osoby niepełnosprawne to grupa, która powinna

być objęta specjalną ochroną, dlatego zwracam się do

duje zmianę proponowanych rozwiązań prawnych

w taki sposób, aby nie pogrążały one pracodawców

i osób niepełnosprawnych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22568)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Narodowe Siły Rezer-

wowe powstały w naszym kraju dla potrzeb uzupeł-

nienia zawodowego wojska.

Po trzech latach funkcjo-

nowania NSR nie udało się osiągnąć zamierzonych

celów.

Mimo że od lipca złożono ponad 34 tys. wnio-

sków o powołanie do NSR, to docelowego poziomu

20 tys. żołnierzy nie udało się osiągnąć.

Przepisy,

które obecnie obowiązują, sprawiają, że służba w NSR

jest mało efektywna i mało atrakcyjna.

Nie spraw-

dziły się również kalkulacje MON, iż głównym źród-

łem naboru do NSR będą byli żołnierze zawodowi

oraz wyszkoleni żołnierze rezerwy.

Natomiast pod-

stawą NSR-u stali się kandydaci ze służby przygoto-

wawczej, którzy zaczęli zgłaszać się na przeszkole-

nie, upatrując w tym szansę na podjęcie służby za-

wodowej.

Jakie zmiany w NSR proponuje Pan Minister, aby

poprawić dotychczasowe funkcjonowanie formacji?

Kiedy zostaną wprowadzone nowe przepisy doty-

czące NSR?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

(nr 22569)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nowoczesnych rozwiązań

w ośrodkach pomocy społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

(PAP) ośrodki pomocy społecznej w całej Polsce zo-

stały wyposażone w pierwsze mobilne terminale do

wprowadzania cyfrowych danych pozyskanych pod-

czas wywiadów środowiskowych.

W przyszłości mnó-

stwo spraw z obszaru zabezpieczenia społecznego

będzie można załatwić przez Internet.

Informatyza-

cja obszaru zabezpieczenia społecznego i świadczeń

rodzinnych następuje w ramach wdrażanego przez

pod nazwą „Empatia”.

Głównym filarem budowane-

go kosztem blisko 50 mln zł systemu jest platforma

komunikacyjna, która umożliwi pozyskiwanie, gro-

madzenie i wymianę danych między instytucjami

zaangażowanymi w pomoc społeczną – samorządami,

urzędami, ośrodkami pomocy czy centrami pomocy

rodzinie.

Według szacunków, obecnie grupę beneficjentów

korzystających z pomocy społecznej stanowi 1,2 mln

polskich rodzin.

Dziś informacje o nich oraz udziela-

nych im świadczeniach rozrzucone są w wielu bazach

danych poszczególnych instytucji.

System ma nie tyl-

ko umożliwić integrację i wymianę danych oraz za-

stąpić papierową dokumentację nośnikami cyfrowy-

mi, ale przede wszystkim rozpowszechnić Internet

jako formę załatwiania spraw w tej dziedzinie.

Jednym ze służących temu narzędzi będzie portal

informacyjno-usługowy Ministerstwa Pracy i Polity-

ki Społecznej, którego uruchomienie zaplanowano na

grudzień.

Dzięki niemu każdy będzie mógł wystąpić

o pomoc – świadczenie drogą elektroniczną.

Docelo-

wo klienci pomocy społecznej wiele spraw, np. złoże-

nie wniosku o świadczenie czy odbiór decyzji w danej

sprawie, mają załatwiać bez wychodzenia z domu.

54

Częścią projektu jest także dostarczenie pracow-

nikom socjalnym, których jest w Polsce ok. 20 tys.,

nowych, bardziej efektywnych narzędzi pracy.

To

mobilne terminale – laptopy, które posłużą do wpro-

wadzania danych z wywiadów środowiskowych, za-

stępując z czasem papierowe formularze.

W pierw-

szym, pilotażowym etapie do ośrodków pomocy spo-

łecznej trafi ok. 3,5 tys. takich urządzeń – pierwsze

już dotarły.

Pracownicy będą je testować, oceniając

m.in. przydatność tego narzędzia i jego oprogramo-

wania.

Według danych resortu pracy i polityki spo-

łecznej, w ubiegłym roku w Polsce wydano blisko

2 mln decyzji przyznających świadczenia z zakresu

obszaru zabezpieczenia społecznego i rodziny, na

mocy których wsparcie trafiło do ponad 1,2 mln ro-

dzin, czyli prawie 3 mln osób.

Najczęstszymi powo-

dami przyznania pomocy są: ubóstwo, bezrobocie,

długotrwała lub ciężka choroba oraz niepełnospraw-

ność.

Przygotowywany od kilku lat projekt „Empatia

– platforma komunikacyjna obszaru zabezpieczenia

społecznego” jest realizowany przez Ministerstwo

racyjnego „Innowacyjna gospodarka” ze środków

Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Bu-

dowa systemu kosztuje blisko 49,2 mln zł, z czego

Chcę zatem zapytać:

pomocy społecznej w Polsce są gotowe do wprowadze-

nia od nowego roku przedmiotowego systemu?

Jak

widać z doświadczenia, chociażby z przesuwania ter-

minów wprowadzania do użytku „zusomatów” w Pol-

sce, nie zawsze można w jednym czasie wdrożyć sy-

stem we wszystkich miejscowościach.

Kiedy według

Pana Ministra ostatecznie zostanie skompletowana

ogólnopolska baza danych, która ma być podstawą

do sprawnego funkcjonowania całego tworzonego sy-

stemu?

2.

Czy w opinii Pana Ministra beneficjenci ośrod-

ków pomocy społecznej są gotowi na to, aby część

spraw załatwiać przy pomocy Internetu?

Czy nie

istnieje takie zagrożenie, że w tych ośrodkach po-

mocy społecznej, gdzie zostanie wdrożony system,

automatycznie część spraw będzie można załatwiać

tylko drogą elektroniczną, podczas gdy znaczny pro-

cent beneficjentów pomocy społecznej nie ma stałe-

go dostępu do komputera?

Czy Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej wydało jakieś wytyczne w tej

sprawie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

(nr 22570)

do ministra zdrowia

w sprawie zakazu reklamowania aptek

Szanowny Panie Ministrze!

Specjaliści z zakresu

prawa zauważają, że żadna inna działalność nie jest

tek i sprzedaż leków.

Na obowiązującym od dwóch lat

zakazie reklamy aptek traci nie tylko branża, ale

i pacjenci, którym farmaceuci, obawiając się konse-

kwencji, przestali nawet udzielać informacji o tań-

szych zamiennikach.

Przedstawiciele branży farma-

ceutycznej i eksperci zauważają, że poprzez przepis

zakazujący reklamy aptekom stracili pacjenci i apte-

karze, gdyż mimo przewidywań i założeń ceny leków

nie spadły i nie zwiększyła się ich dostępność.

Jak

wynika z raportu firmy IMS Health, ustawa refun-

dacyjna w czasie swojego obowiązywania od począt-

ku 2012 r. doprowadziła pośrednio do zwolnienia

nym, z czego 8 tys. pracowników zwolniły apteki.

Problemem jest to, że nie ma innego produktu czy

działalności, które tak surowo, restrykcyjnie byłyby

traktowane, bo jeżeli spojrzeć na alkohol, tytoń czy

gry hazardowe, to nie ma tak surowych zakazów jak

w tym obszarze.

To budzi spore kontrowersje nie tyl-

ko w środowisku farmaceutów i producentów leków,

ale także w środowiskach prawniczych.

Zakaz stoso-

wania reklamy odebrał aptekom możliwość konku-

rowania na równych zasadach z supermarketami,

sklepami spożywczymi czy stacjami benzynowymi,

bo one mogą reklamować środki medyczne dostępne

bez recepty, które posiadają w swojej ofercie.

Zda-

niem ekspertów na obecnych przepisach tracą rów-

nież pacjenci, którzy nie mogą liczyć na fachową po-

moc czy informację o lekach, np. podczas zakupów

w punktach sprzedaży pozaaptecznej.

Zakaz stoso-

wania przez aptekarzy reklamy jest całkowicie nie-

zgodny z ustawodawstwem europejskim, stąd też

dwie skargi, które zostały złożone do Komisji Euro-

pejskiej, która może w tej sprawie wydać zalecenia.

Z szacunków ekspertów wynika, że około połowę

asortymentu aptek stanowią leki i produkty medycz-

ne, które mogłyby być reklamowane.

Chcę zatem zapytać:

1.

Czy Pan Minister planuje podjęcie zmian regu-

lacji prawnych, które dostosują wytyczne w omawia-

nym obszarze do standardów ustawodawstwa euro-

pejskiego?

2.

Czy sieci popularnych sklepów i supermarke-

tów będą mogły nadal bez przeszkód reklamować

w swoim asortymencie leki, których zakup nie wy-

maga przedstawienia recepty?

3.

W jaki sposób w opinii Pana Ministra można

rozwiązać problem doradzania przez aptekarzy za-

55

mienników leków?

Czy w tej sprawie ministerstwo

wydało bądź wyda jakieś wytyczne?

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

(nr 22571)

do ministra zdrowia

w sprawie weryfikacji pacjentów

w systemie eWUŚ

mnie docierają, wynika, że w 2014 r. przychodnie

podstawowej opieki zdrowotnej na Pomorzu mogą

stracić kilka milionów złotych po weryfikacji przez

NFZ pacjentów w systemie eWUŚ.

NFZ zapewnia, że wykluczeni z systemu eWUŚ

zostaną jedynie pacjenci nieubezpieczeni.

Ze stano-

wiskiem NFZ nie zgadza się Pomorski Związek Pra-

codawców Ochrony Zdrowia.

Przedstawiciele PZPOZ

podnoszą, że system jest niedoskonały, albowiem nie

tylko nie wykrywa osób nieubezpieczonych, ale przy

tym wyklucza osoby przebywające na zwolnieniach

dłużej niż 30 dni, studentów, którzy podjęli pracę do-

rywczą i są zgłoszeni do ubezpieczenia rodziców.

W związku z zaistniałą sytuacją prowadzący

przychodnie grożą, że nie podpiszą z dniem 1 stycz-

nia 2014 r. umów z NFZ, co odbije się na pacjentach

placówek.

problem niesprawnie działającego systemu eWUŚ?

2.

W jaki sposób zabezpieczone zostaną interesy

pacjentów z Pomorza, jeśli prowadzący przychodnie

nie podpiszą kontraktów z NFZ?

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22572)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

nika 2013 r. odbyło się posiedzenie komitetu monito-

rującego Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na

Jednym z głównych punktów programu posiedzenia

były zmiany wsparcia finansowego dla rolników reali-

zujących poszczególne warianty programów rolnośro-

dowiskowych, a zwłaszcza tak propagowane przez ko-

misarza Daciana Ciolosa rolnictwo ekologiczne.

Przedstawiony przez MRiRW projekt zmian wiel-

kości wsparcia finansowego dla rolników – producen-

tów rolnych, likwidujący dopłaty do powierzchni go-

spodarstw powyżej 20 ha i zmniejszający dopłaty

gospodarstw 10 – 20 ha o 50%, jest praktycznie wy-

rokiem śmierci dla funkcjonowania tych gospodarstw

w strefie producentów rolnych.

1.

Jakie rozwiązania zaproponuje Pański resort

rolnikom, którzy w wyniku likwidacji dopłat stracą

de facto środki na utrzymanie swoich rodzin, gdyż

produkcja stanie się nieopłacalna, a polscy rolnicy

krajów UE?

2.

Czy jedynym kryterium zmniejszenia wsparcia

finansowego jest krytyczny stan zapaści finansów

publicznych państwa polskiego?

3.

Czy wsparcie rolnictwa ekologicznego jest fi-

nansowane tylko z budżetu państwa?

4.

Czy zmniejszenie wsparcia finansowego pro-

gramów rolnośrodowiskowych było uzgadniane z ko-

misarzem Ciolosem?

są zarejestrowani przedstawiciele lobbujących ekolo-

gicznych firm zagranicznych?

6.

Czy praktyczne zlikwidowanie rolnictwa eko-

logicznego i zrównoważonego nie oznacza całkowite-

go upadku gospodarstw rodzinnych w Polsce?

7.

Czy MRiRW aprobuje wskazania Organizacji

Narodów Zjednoczonych uznających rok 2014 rokiem

gospodarstw rodzinnych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22573)

do ministra gospodarki

w sprawie konieczności przyspieszenia

Szanowny Panie Ministrze!

Z końcem paździer-

nika br. Bank Światowy po raz kolejny opublikował

56

opracowanie porównujące łatwość prowadzenia dzia-

łalności gospodarczej w 189 państwach (tzw. raport

Doing Business 2014).

W sprawozdaniu tym wyraź-

nie stwierdzono, że w 137 krajach uzyskanie przyłą-

czenia nowej inwestycji do sieci elektroenergetycznej

jest jedną z największych barier, z jakimi zderzają się

przedsiębiorcy.

Jak słusznie zauważyli międzynaro-

dowi eksperci, „nierzetelne dostarczanie energii,

brak sieci dystrybucyjnych w obszarach wiejskich

oraz wysokie koszty energii elektrycznej hamują ak-

tywność przedsiębiorców.

Jeśli natomiast jakość i do-

stępność usług świadczonych przez dostawców ener-

gii jest wysoka, wówczas pojawia się zachęta do in-

westowania, zwiększania produkcji i rozwoju”.

Niestety – jak wynika z analiz Banku Światowe-

go – przyjęte w Polsce procedury w zakresie uzyska-

nia przyłączenia nowej inwestycji do sieci elektro-

energetycznej pozostawiają wiele do życzenia.

Szacu-

je się, że w Polsce doprowadzenie prądu do obiektu

budowlanego zajmuje średnio 161 dni, co sytuuje Pol-

wspomnieć, że w 163 państwach czas ten jest zdecy-

dowanie krótszy).

Tytułem przykładu można wska-

zać, iż w Niemczech uzyskanie przyłączenia budowli

do sieci elektroenergetycznej trwa średnio 17 dni,

w Austrii 23 dni, zaś w Rwandzie okres oczekiwania

na odpowiednie pozwolenia wynosi 30 dni (czyli jest

on ponad pięć razy krótszy niż w Polsce).

Co ciekawe, okres oczekiwania na uzyskanie

przez przedsiębiorcę dokumentu określającego wa-

runki przyłączenia dla nowo wybudowanej inwestycji

jest znacznie krótszy niż wspomniane wcześniej

161 dni.

Średni czas oczekiwania na wydanie przez

przedsiębiorstwo energetyczne tzw. warunków przy-

łączenia to średnio 44 dni.

W dokumencie tym szcze-

gółowo opisane są wszystkie dane dotyczące miejsca

przyłączenia, miejsca dostawy energii, rodzaju przy-

łącza i jego mocy, parametrów technicznych energii

elektrycznej, a także w sposób wyczerpujący przed-

stawione są wymogi w zakresie pomiaru energii elek-

trycznej oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostawy.

Wydawałoby się zatem, iż po uzyskaniu od przed-

siębiorstwa energetycznego dokumentu określające-

go warunki dla przyłączenia energii elektrycznej,

podpisanie umowy o przyłączenie powinno stanowić

wyłącznie formalność, która zostanie niezwłocznie

dokonana.

Niestety w praktyce przedsiębiorca, mimo

uzyskania warunków przyłączenia, musi czekać czę-

sto kilkadziesiąt dni, aby zawrzeć taką umowę.

W obecnym stanie prawnym określenie przez dys-

trybutora energii elektrycznej warunków przyłącze-

nia nie rodzi po jego stronie żadnych obowiązków.

Eksperci zajmujący się tą problematyką zwracają bo-

wiem uwagę, że nie ma obecnie podstaw prawnych

do tego, by stwierdzić, iż wyznaczenie technicznych

warunków przyłączenia stanowi dla dystrybutora

energii zobowiązanie do podpisania umowy o podłą-

czenie danego obiektu do sieci elektroenergetycznej.

Przepisów określających moc prawną dokumentu,

jakim są „warunki przyłączenia”, nie można znaleźć

getyczne, ani również w wydanym na jej podstawie

rozporządzeniu ministra gospodarki z dnia 4 maja

śla, iż uzyskanie technicznych warunków przyłącze-

nia rodzi po stronie przedsiębiorstwa energetycznego

obowiązek zawarcia umowy o przyłączenie, można

stwierdzić, iż wysiłek inwestora służący uzyskaniu

„warunków przyłączenia” jest w zasadzie daremny.

Tymczasem racjonalne byłoby przyjęcie, iż skoro

przedsiębiorstwo energetyczne, wydając „warunki

przyłączenia”, ustaliło, że dany obiekt budowlany

może zostać podłączony do sieci elektroenergetycz-

nej, to podpisanie umowy o przyłączenie oraz jej re-

alizacja powinny nastąpić niezwłocznie po określeniu

wspomnianych warunków.

Konieczne więc wydaje

się wprowadzenie odpowiednich przepisów, które zo-

bowiązywałyby dostawców energii elektrycznej do

tego, by w ściśle określonym terminie, następującym

po uzyskaniu przez inwestora „warunków przyłącze-

nia”, podpisywana była umowa przyłączeniowa.

pisach Prawa energetycznego, które wyraźnie wska-

zywałyby, iż wydanie przez przedsiębiorstwo energe-

tyczne „warunków przyłączenia” obiektu budowla-

nego do sieci elektroenergetycznej rodzi obowiązek

zawarcia umowy przyłączeniowej i jej niezwłocznej

realizacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22574)

do ministra finansów

w sprawie kwalifikacji przychodów z tytułu

usługi Google AdSense uzyskiwanych przez

właścicieli stron internetowych

nieprowadzących działalności gospodarczej

Panie Ministrze!

W skali całego kraju dziesiątki

tysięcy właścicieli stron internetowych – nieukierun-

kowanych na osiąganie zysku – udostępnia na nich

miejsce dla reklam w ramach usługi Google AdSense.

Uzyskiwane z tego tytułu niewielkie przychody po-

wstają poza działalnością gospodarczą.

Zarówno interes tych osób, jak i interes budżetu

państwa wymagają jasnego sprecyzowania kwestii

formy i wysokości płaconego podatku poprzez jasne

wskazanie rodzaju tego zobowiązania w świetle usta-

Niestety, z informacji, jakie posiadam, brak jest

ogólnego uregulowania w tej kwestii, zaś wydawane

57

interpretacje indywidualne nie dość, że określają sta-

nowisko aparatu skarbowego jedynie wobec konkret-

nej sytuacji, to są zróżnicowane i zmienne w czasie.

W ciągu ostatnich sześciu lat organy podatkowe

wydały kilkanaście rozbieżnych interpretacji na te-

mat statusu takich przychodów i klasyfikacji kwot,

które są uzyskiwane dzięki usłudze AdSense.

Anali-

za wydanych interpretacji wykazuje co najmniej 3 głów-

ne, różniące się kierunki interpretacyjne:

1.

Usługa Google AdSense z podatkowego punktu

widzenia jest formą najmu – dzierżawy.

Takie stano-

wisko zawarto w:

— interpretacji Urzędu Skarbowego w Mińsku

Mazowieckim z dnia 3 kwietnia 2007 r. (nr 1412/

PD/415-4/07),

— interpretacji Urzędu Skarbowego w Mińsku

Mazowieckim z dnia 11 stycznia 2007 r. (nr 1412/

PD/415-38/06),

— interpretacji Pierwszego Urzędu Skarbowego

w Katowicach z dnia 7 grudnia 2006 r. (nr PDFN/415-

99/06).

2.

Przychód z Google AdSense ma formę kwoty

wypłacanej w ramach umowy zlecenia.

Takie stano-

wisko zawarto w:

— interpretacji Izby Skarbowej w Warszawie z 19 lu -

tego 2008 r. (nr IPP-B1/514-404/ 07-2/ES),

— interpretacji Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia

13 stycznia 2009 r. (nr ILPB2/415-679/08-2/AJ),

— interpretacji Izby Skarbowej w Katowicach

z dnia 7 września 2010 r. (nr IBPBII/1/415-575/10/ŚS).

3.

Podatnik powinien kwalifikować kwoty wypła-

cane przez Google jako przychód z innych źródeł.

Ta-

kie stanowisko pojawia się w trzech najnowszych in-

terpretacjach Izby Skarbowej w Katowicach:

— 3 sierpnia 2011 r. (nr IBPBII/1/415-494/11/BD),

— 9 maja 2011 r. (nr IBPBII/1/415-125/11/BJ),

— 9 marca 2010 r. (numer IBPBII/1/415-935/09/MK).

Brak jednolitego unormowania prawnego nie tyl-

ko naraża podatników na nieuzasadnione negatywne

konsekwencje, wynikające z niewłaściwego rozlicze-

nia tych na ogół niewielkich kwot – rzędu kilkuset

złotych w skali roku, ale powoduje też pewien

uszczerbek we wpływach podatkowych.

1.

Jakie stanowisko w sprawie przeze mnie opisa-

nej zajmuje minister finansów?

2.

Czy minister finansów zamierza uregulować

sprawę przychodów z tytułu usługi Google AdSense

3.

Czy minister finansów wobec różnych interpre-

tacji urzędów skarbowych dotyczących tej samej kwe-

stii wyda jednolitą interpretację dotyczącą opisanego

powyżej zagadnienia?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Witek

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

(nr 22575)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

przeznaczonej na ochronę zabytków

wpisanych na listę światowego dziedzictwa

kulturowego UNESCO

Panie Ministrze!

Na terenie mojego okręgu, w Ja-

worze, znajduje się wyjątkowy zabytek – Kościół Po-

koju – wpisany na listę światowego dziedzictwa kul-

turowego UNESCO.

Ten obiekt wyróżnia się na tle

unikatowością i wysokimi walorami artystycznymi.

Jest jednym z trzech kościołów pokoju wybudowa-

nych po wojnie trzydziestoletniej i jednym z dwóch

Ze względu na swój zabytkowy charakter Kościół

Pokoju wymaga kosztownych inwestycji, a także pod-

porządkowania się chociażby kosztownym wymogom

ppoż., którym nie są w stanie sprostać władze koś-

cioła ewangelicznego, mimo licznych starań.

pytanie: Czy zabytki w Polsce, wpisane na listę świa-

towego dziedzictwa kulturowego UNESCO, mogą

korzystać ze szczególnej pomocy finansowej naszego

państwa?

Jeśli tak, to w jakiej formie?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Witek

(nr 22576)

do ministra transportu,

linii kolejowej Opole – Częstochowa

Połączenie kolejowe między Opolem a Częstocho-

wą to jeden ze strategicznych węzłów kolejowych dla

Opola i województwa opolskiego.

Korzysta z niego

również wielu mieszkańców południowo-zachodniej

Polski.

Od ponad roku linia ta jest modernizowana,

w wyniku czego brak jest bezpośredniego połączenia

kolejowego między Opolem i Częstochową, a dystans

niespełna 100 km dzielący te miasta pociągi pokonu-

ją w 4 godziny.

Niedogodności związane z moderni-

zacją tej linii kolejowej są codziennie odczuwane

przez tysiące pasażerów korzystających z usług Pol-

skich Kolei Państwowych, a sprawne ukończenie in-

westycji ma ogromne znaczenie dla setek mieszkań-

ców regionu dojeżdżających codziennie do pracy oraz

58

kilku tysięcy studentów z Częstochowy i okolic kształ-

cących się na opolskich uczelniach.

Według pierwotnych planów remont linii kolejo-

wej miał się zakończyć na początku 2014 r., jednak

z informacji medialnych wynika, że termin ten nie

będzie dotrzymany.

Zagrożone wydaje się również

terminowe uruchomienie na tej trasie pociągów Pen-

dolino, znacząco skracających podróż między Opolem

a Warszawą.

1.

Kiedy zostanie wznowiony ruch pociągów na

trasie Opole – Częstochowa?

4.

Czy w związku z istniejącym opóźnieniem do-

trzymany zostanie termin uruchomienia na trasie

Warszawa – Częstochowa – Opole – Wrocław pocią-

gów Pendolino, tj. grudzień 2014 r.?

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

Opole, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22577)

do ministra gospodarki

w sprawie upadku

Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej

– Podstrefy Crystal Park w Łysomicach

Szanowny Panie Premierze!

Specjalne strefy eko-

nomiczne działają w Polsce na podstawie ustawy

wotnie ustanowiono funkcjonowanie specjalnych

stref ekonomicznych na 20 lat.

W 2008 r. przedłużo-

no funkcjonowanie stref o kolejnych 20 lat.

Nato-

miast 23 lipca 2013 r.

Rada Ministrów zmieniła

14 rozporządzeń dotyczących SSE, przedłużając

funkcjonowanie stref do 31 grudnia 2026.

Ze strony

internetowej Pana Ministra dowiadujemy się, że

„Specjalne strefy ekonomiczne to wyodrębnione ad-

ministracyjnie obszary Polski, gdzie inwestorzy

mogą prowadzić działalność gospodarczą na prefe-

rencyjnych warunkach.

Celem funkcjonowania tego

instrumentu wsparcia jest przyspieszenie rozwoju

regionów poprzez przyciąganie nowych inwestycji

i promocję tworzenia miejsc pracy”.

Firmy japońskie wybudowały w Podstrefie Cry-

stal Park w gminie Łysomice (k. Torunia) wiele fa-

bryk, takich jak: Sharp, Orion, U-Tec, Sumika, Ki-

moto.

W fabrykach tych pracę znalazły tysiące miesz-

kańców pobliskich miejscowości (Toruń, Chełmża,

Unisław, Chełmno).

Firmy te uzyskały wielomiliono-

we dotacje i ulgi podatkowe w zamian za zatrudnie-

nia.

Państwo polskie stworzyło dla inwestorów za-

granicznych bardzo dobre warunki funkcjonowania.

W zamian miało otrzymać godne warunki pracy

i płacy dla polskich obywateli.

I choć o godne warun-

ki pracy i płacy w fabrykach tych od początku było

trudno, to jednak zatrudnienie znalazły tam tysiące

osób z regionu.

Jednak od kilku lat mamy do czynie-

nia z wycofywaniem się zagranicznego kapitału i zna-

czącymi zwolnieniami w Podstrefie Crystal Park.

W samym Orionie pozostało ok. 20 pracowników ad-

ministracji (pracowało ok. 700 osób).

W największej

fabryce Sharp pracowało prawie 3 tys. pracowników.

Dziś w Sharpie pozostało ok. 700 pracowników, ale

ich los również jest niepewny.

Od ponad roku sytua-

cja jest bardzo niekorzystna dla naszego regionu.

Znaczne zwolnienia przyczyniły się do wzrostu bez-

robocia (wg GUS na koniec września 2013 r. dla po-

wiatu toruńskiego było to 20,3%).

Specjalne strefy

ekonomiczne miały rozwijać gospodarczo kraj, zwięk-

szać liczbę miejsc pracy i prowadzić do wzbogacenia

się naszych obywateli.

Tymczasem to wszystko idzie

w odwrotnym kierunku.

Polska ubożeje, bezrobocie

wzrasta do niewyobrażalnych wskaźników, a wielu

mieszkańców wyjeżdża za granicę.

raport, który bilansowałby pomoc finansową dla Cry-

stal Park od państwa polskiego z uzyskanymi korzyś-

ciami ze strony zagranicznego inwestora?

Raport ten

pozwoliłby na wysunięcie wniosku, czy w ogóle specjal-

ne strefy ekonomiczne są dla naszego kraju opłacalne.

2.

Jakie działania i rozmowy zostały podjęte w spra-

wie zwolnień pracowników z przedstawicielami za-

granicznych podmiotów w ostatnim półroczu?

3.

Czy inwestorzy z Crystal Park nadal otrzymu-

ją pomoc finansową od państwa polskiego?

Jakie są

to dotacje i ulgi?

Jaka to jest kwota?

4.

Czy ministerstwo bądź przedstawiciele specjal-

nej strefy ekonomicznej dysponują wiedzą na temat

dalszych zwolnień w Podstrefie Crystal Park w Ły-

somicach?

5.

Jakie konkretne działania zostały podjęte, aby

sprowadzić nowych inwestorów do Podstrefy Crystal

Park w Łysomicach?

6.

Czy w ostatnim czasie zostały złożone nowe

oferty inwestycyjne do Podstrefy Crystal Park w Ły-

somicach?

7.

Jaka działania i środki zostały zastosowane

w przypadku setek osób, które zostały w ostatnim

czasie zwolnione?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

59

Interpelacja

(nr 22578)

do ministra pracy i polityki społecznej

oraz zatrudniania niań

Szanowny Panie Ministrze!

Dołączając do apelu

4 lutego 2011 r. dotyczącej opieki nad dziećmi w wie-

ku do 3 lat, zwracam się do Pana Ministra o przed-

stawienie informacji i podjęcie działań w przedsta-

Wprowadzona ustawa nie rozwiązała problemu

nielegalnego zatrudniania opiekunek do dzieci.

Po

dwóch latach obowiązywania przepisów widać nie-

funkcjonalność prawa w przedmiotowej sprawie.

Skala szarej strefy w przypadku niań wciąż należy

do jednej z większych w Polsce.

Nieświadomość ro-

dziców sprawia, że nie zapewniają oni właściwej opie-

ki swoim dzieciom.

Ważne jest, aby przedstawić

wszystkim zainteresowanym możliwe zagrożenia

płynące z nielegalnej pracy.

Stroną narażoną są nie

tylko rodzice, osoby sprawujące opiekę nad małolet-

nimi, ale przede wszystkim dzieci pozostawione na

wiele godzin z nianią formalnie nieistniejącą.

Wi-

doczna jest potrzeba zwrócenia uwagi rodziców na

fakt, iż niepodpisanie umowy z pracownikiem, jakim

w tym przedmiocie jest niania, naraża ich na ponie-

sienie odpowiedzialności karnej wynikającej z niele-

galnego zatrudniania osób.

Dotychczasowe historie

dotyczące ww. problematyki ukazują liczne konse-

kwencje płynące z niewykazywania zatrudniania

osoby odpowiedniej do opieki nad dzieckiem.

Rodzice

muszą zrozumieć, że sporządzając z nianią umowę,

zwiększają bezpieczeństwo swojego dziecka, a tym

samym dają pracownikowi szansę na pracę zgodną

z prawem oraz umożliwiają korzystanie z potrzeb-

nych świadczeń.

Umowa może również pozytywnie

wpłynąć na pracownika, który będzie lepiej wykony-

wał swoje obowiązki oraz podnosił kwalifikacje.

We-

dług obliczeń firm działających na rynku parentin-

gowym, na polskim rynku pracuje około 350 tys.

niań, z czego zaledwie co dziesiąta ma podpisaną

umowę z pracodawcą.

1.

Czy Pański resort prowadzi prace nad rozwią-

zaniem problemu nielegalnego zatrudniania niań?

2.

Czy jest Pan świadomy skali problemu szarej

strefy wśród prywatnych opiekunek zajmujących się

opieką nad dziećmi?

3.

Czy bierze Pan pod uwagę włączenie się przez

ministerstwo do kampanii wspierającej legalne za-

trudnianie niań, promującej bezpieczeństwo dzieci

oraz odpowiedzialne zachowania rodziców wobec

pracownika?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 22579)

do ministra pracy i polityki społecznej

aktywizacji osób bezrobotnych

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Pracy

i Polityki społecznej przygotowało projekt nowelizacji

pracy, którego celem jest zwiększenie oddziaływania

godzenie skutków niedopasowania strukturalnego

osób bezrobotnych w zakresie kompetencji i kwalifi-

kacji.

W porównaniu do krajów regionu polski system

aktywizacji osób bezrobotnych jest mało skuteczny,

m.in. dlatego że nie premiuje szybkiego, samodziel-

nego poszukiwania pracy przez osoby bezrobotne.

Tymczasem proporcja między motywatorami oraz

demotywatorami w istotny sposób określa wielkość

bezrobocia oraz przeciętną długość okresu pozosta-

wania bez pracy.

Szczegółowej analizy w tym zakre-

sie dokonało np. Forum Obywatelskiego Rozwoju

w raporcie „Zbrodnia i kara” – jak uczynić zasiłki

narzędziem aktywizującym bezrobotnych z dnia

30 października br.

1.

Czy przy okazji prac nad nowym projektem mi-

nisterstwo rozważa zmianę zasad przyznawania do-

datku aktywizacyjnego (tak aby podwyższyć oraz

uzależnić jego wysokość od czasu pobierania zasiłku

dla bezrobotnych)?

2.

Czy obok nowych propozycji zawartych w pro-

jekcie rządowym (m.in. bon stażowy, bon zatrudnie-

niowy) nie należałoby wprowadzić rozwiązania ana-

logicznego do dodatku aktywizacyjnego również dla

osób skierowanych na staże z urzędów pracy?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

60

I nterpelacja

(nr 22580)

do ministra transportu,

w sprawie potencjalnego przejęcia

budowy odcinka autostrady A1

na trasie Pyrzowice – Tuszyn

przez Polskie Inwestycje Rozwojowe

– Tuszyn przez spółkę Polskie Inwestycje Rozwojowe.

Do dnia dzisiejszego nie wiadomo, kiedy rozpo-

czną się prace związane z budową 93-kilometrowego

odcina autostrady A1 od Pyrzowic do granic woj. ślą-

skiego.

W założeniach ministerstwa transportu od-

cinek ten miał być oddany do użytku jeszcze przed

w 2012 r.

Tak jednak się nie stało i prace nie zostały

rozpoczęte do dzisiaj.

Odpowiedzialna za budowę od-

cinka Główna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

nie posiada na ten cel odpowiednich funduszy, w związ-

ku z czym nie będzie realizowała tej inwestycji dro-

gowej.

Jak wynika z dostępnych informacji, prawdo-

podobne wydaje się przekazanie budowy powyższego

odcina autostrady spółce Polskie Inwestycje Rozwo-

jowe.

Spółka Polskie Inwestycje Rozwojowe (PIR SA)

powstała w ramach Programu „Inwestycje Polskie”,

który to w swoich założeniach ma koncentrować się

nansowania rentownych projektów inwestycyjnych

cja i wytwarzanie) i gazowej (sieć przesyłowa, wydo-

bycie i magazyny), zagospodarowania złóż węglowo-

dorowych (w tym gazu z łupków), infrastruktury

transportowej, samorządowej (utylizacja odpadów,

komunikacja), przemysłowej oraz telekomunikacyj-

nej.

Jak wynika z informacji opublikowanych na stro-

nie internetowej PIR, spółka ta nie posiada jeszcze

żadnego doświadczenia, a jej licznik inwestycji bez-

pośrednich wskazuje, iż w chwili obecnej nie posiada

także żadnej zaakceptowanej lub będącej w realizacji

inwestycji.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

rozważa przekazanie inwestycji spółce PIR?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra uzasadnionym go-

spodarczo posunięciem jest mnożenie bytów odpo-

wiedzialnych za budowę autostrad w Polsce?

3.

Jakimi środkami finansowymi dysponują Pol-

skie Inwestycje Rozwojowe i w jaki sposób zostały

bądź zostaną one uzyskane?

4.

Czy może Pan Minister określić termin rozpo-

częcia realizacji prac na odcinku autostrady A1 na

trasie od Pyrzowic do granicy woj. śląskiego?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 22581)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Centrum Sztuki

Współczesnej – Zamek Ujazdowski jest państwową

instytucją kultury utworzoną zarządzeniem nr 25

ministra kultury i sztuki z dnia 18 lipca 1985 r.

– Zamek Ujazdowski oraz nadaniu mu statutu (Dz.

podstawie statutu nadanego zarządzeniem ministra

nika 2012 r.

W myśl § 2.1 statutu organizatorem cen-

Sztuki Współczesnej jest finansowana m.in. ze środ-

ków publicznych.

W roku 2013 w ramach dotacji pod-

miotowych centrum otrzymało 9494 000 zł, tyle

samo przeznaczono też w roku 2012, w roku 2011 zaś

6022 000 zł.

Centrum zorganizowało w dniach 7 września

– 15 listopada wystawę pt. „British British Polish

Wśród zaprezentowanych prac znajduje się film Jacka

Markiewicza, w którym imituje on akt kopulacji

z rzeźbą ukrzyżowanego Chrystusa.

Nie należy chyba przypominać, że Jezus Chrystus

jest centralną postacią religii chrześcijańskiej, uzna-

waną przez wierzących za Boga i człowieka, współ-

istotnego Bogu Ojcu.

Krzyż jest natomiast znakiem

jego zbawczej śmierci i stanowi najważniejszy symbol

chrześcijaństwa.

Poza tym Polska jest krajem, w któ-

rym ok. 90% mieszkańców wyznaje właśnie tę reli-

gię.

Dodatkowo wierzę, że nie należy przypominać,

że chrześcijaństwo stanowi fundament dziedzictwa

narodowego naszego kraju, nad którym, zgodnie

administracji rządowej, minister właściwy do spraw

1.

Czy Minister bądź inna osoba udzielająca od-

powiedzi na interpelację była na wystawie i widziała

pracę Jacka Markiewicza?

2.

Czy chrześcijaństwo stanowi istotną część dzie-

dzictwa narodowego i kulturowego naszego kraju?

61

3.

Czy Minister jest zobowiązany do ochrony dzie-

dzictwa narodowego?

4.

Czy krzyż jest symbolem wyznawców Chrystusa?

5.

Czy praca przedstawiająca kopulację z krucy-

fiksem stanowi obrazę uczuć religijnych wyznawców

Chrystusa?

6.

Czy praca ta może stanowić naruszenie art. 196

Kodeksu karnego, który mówi, iż: „Kto obraża uczu-

cia religijne innych osób, znieważając publicznie

7.

Czy Minister zamierza poinformować organy

ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa?

8.

Jak osobiście ocenia walory artystyczne tej pra-

cy Minister bądź inna osoba udzielająca odpowiedzi

na interpelację?

9.

Czy prawdą jest, że krucyfiks przedstawiony na

filmie pochodzi ze zbiorów Muzeum Narodowego?

10.

Kto jest odpowiedzialny za jego udostępnienie

autorowi filmu?

11.

Jakie konsekwencje zostaną wyciągnięte wo-

bec dyrektora Centrum Sztuki Współczesnej?

12.

Czy prawdą jest, że pracownicy centrum zgła-

szają liczne zastrzeżenia co do pracy dyrektora?

Cze-

go dotyczą przedstawiane przez nich zarzuty?

Czy

Minister podziela zgłaszane zastrzeżenia?

13.

Ile wynosi wynagrodzenie dyrektora CSW?

(W odpowiedzi proszę o uwzględnienie wszystkich

składników wynagrodzenia, a nie tylko płacy zasad-

niczej.)

14.

Czy ministerstwu znane są inne obsceniczne

prace autora filmu?

Czy twórcy tego pokroju zasłu-

gują na wsparcie instytucji publicznych?

15.

Jakie są całkowite koszta wystawy?

Jakie ho-

noraria otrzymali w związku z tą wystawą: twórca

pracy, o której mowa w interpelacji, kurator wystawy

oraz dyrektor CSW?

16.

Ile sprzedano biletów na wystawę?

Jakie

osiągnięto z tego tytułu dochody?

Poseł Jacek Żalek

(nr 22582)

do ministra transportu,

w sprawie wykreślenia zadania pn.

Panie Ministrze!

Budowa drogi S3 na odcinku

Legnica – Lubawka, wraz z obwodnicami Jawora

i Bolkowa, już raz została odsunięta w czasie mimo

protestów samorządowców, polityków opozycji oraz

mieszkańców.

Prominentni politycy Platformy Oby-

watelskiej przekonywali wówczas, że rząd nie odstę-

puje od realizacji tego zadania, a jedynie przesuwa ją

w czasie na lata 2011–2015.

Jeszcze wiosną tego roku

zarówno Pan osobiście, jak i pańscy koledzy partyjni

z Dolnego Śląska na organizowanych konferencjach

prasowych oznajmiali mieszkańcom okręgu, że bu-

dowa S3 rusza, ponieważ dla naszego regionu jest

ona priorytetem.

W Polkowicach, Lubinie oraz na

trasie z Lubina do Legnicy od wielu miesięcy wiszą

bilbordy z podobizną europosła PO Piotra Borysa

i hasłem „Droga S3 szansą dla Dolnego Śląska”.

Wie-

lu mieszkańców uwierzyło, że nareszcie ta oczekiwa-

na przez wszystkich droga na odcinku Legnica – Lu-

bawka stanie się faktem.

Tymczasem, jak się dowiadujemy, rząd odstępuje

od realizacji tego zadania i chce je wykreślić z wielo-

letniego „Programu budowy dróg krajowych na lata

Do mojego biura poselskiego trafia coraz więcej

apeli i protestów mieszkańców i samorządów prze-

ciwko takiej decyzji rządu.

Odstąpienie od budowy

S3 na odcinku Legnica – Lubawka skazuje wiele sa-

morządów na regres i przekreśla ich szanse na rea-

lizację zadań w strategicznych programach rozwoju,

uchwalanych przez te samorządy, spójnych z planami

strategicznymi województwa dolnośląskiego.

Rezygnacja z budowy tego odcinka S3 to także

odstąpienie od budowy obwodnicy Jawora i Bolkowa,

na które mieszkańcy czekają już kilkadziesiąt lat.

Popękane budynki, uciążliwy hałas, nadmierny ruch

samochodów ciężarowych, wzrastające zagrożenia na

drodze – to tylko niektóre z argumentów przemawia-

jących za jak najszybszą ich budową.

Na znowelizowanej liście dróg ekspresowych za-

pisanych w załączniku nr 5 do aktualnego programu

budowy dróg krajowych dziwnym trafem znalazła się

Południowa Obwodnica Warszawy, a wypadła droga

S3 Legnica – Lubawka.

Wniosek, dlaczego tak się

stało, nasuwa się sam, zwłaszcza że decyzja ta zapad-

ła tuż przed referendum warszawskim.

Uzasadnienie Ministerstwa Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej, że budowa S3 jest ści-

śle uzależniona od stanowiska strony czeskiej w spra-

wie realizacji po ich stronie właściwego odcinka

-T, jest niezrozumiała i nie do przyjęcia, zwłaszcza że

wcześniej ten argument nie padał.

Odsunięcie poza

2018 r. budowy drogi S3 jest równoznaczne z odstą-

pieniem od jej realizacji na kolejne dziesięciolecia.

1.

Dlaczego wcześniej nie był podnoszony argu-

ment uzależnienia budowy S3 na odcinku Legnica

– Lubawka od stanowiska strony czeskiej?

2.

Jaki jest prawdziwy powód wyłączenia z wielo-

2011–2015” realizacji zadania pod nazwą „S3 Legni-

ca – Lubawka”?

62

3.

Jakie przesłanki i argumenty upoważniały pro-

minentnych polityków Platformy Obywatelskiej,

łącznie z Panem Ministrem, do obiecywania miesz-

kańcom Dolnego Śląska, że budowa S3 będzie reali-

zowana w planowanym czasie?

4.

Czy pan Minister wie, z jakich środków finan-

sowane są bilbordy pana europosła Piotra Borysa

promujące budowę S3,pod hasłem „Droga S3 szansą

dla Dolnego Śląska” i czy wpłynie pan na swojego

kolegę partyjnego, by zniknęły one z przestrzeni pub-

licznej jako nieprawdziwe?

5.

Czy planuje Pan przyjechać na Dolny Śląsk, by

wyjaśnić mieszkańcom i zainteresowanym samorzą-

dom, dlaczego po raz kolejny zostali oszukani przez

władze państwowe?

6.

Czy potrafi pan podać kolejny termin realizacji

inwestycji, jaką jest budowa drogi ekspresowej S3

wraz z obwodnicami Jawora i Bolkowa?

7.

Jakie koszty dotychczas zostały poniesione

nowaną budową drogi S3 (wykup gruntów, prace pro-

jektowe)?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Witek

(nr 22583)

do prezesa Rady Ministrów

planowanej budowy nowej kopalni

odkrywkowej przez KWB Bełchatów SA

Szanowny Panie Premierze!

Moja interpelacja jest

wynikiem troski o przyszłość mieszkańców Milejowa,

i Okalewa – gm. Ostrówek, a więc z terenów przezna-

czonych pod zwałowisko zewnętrzne, ale nade wszyst-

ko jest próbą zwrócenia uwagi Pana Premiera na

problem, z którym się borykają w związku z plano-

waniem kopalni odkrywkowej oraz zwałowiska ze-

wnętrznego w Złoczewie.

Jest ona bowiem dużym

zagrożeniem dla produkcji i przetwórstwa mleka,

a także dla całego miejscowego rolnictwa.

Jej pro-

stym następstwem będzie likwidacja wielu gospo-

darstw mlecznych.

Powstały w jej wyniku lej depre-

syjny wpłynie dodatkowo na zmniejszenie produkcji

mleka w tym rejonie działania.

Kopalnia odkrywko-

wa, co potwierdza wielu ekspertów, jest jedną z bar-

dziej nieekologicznych i nieprzyjaznych inwestycji

chociażby ze względu na konieczność likwidacji do-

słownie wszystkiego, co na tym terenie się znajduje.

Podczas wizytacji tamtejszych terenów dało się

zauważyć, że teren przeznaczony pod zwałowisko ze-

wnętrzne kopalni odkrywkowej jest nie tylko bardzo

dobrze rozwinięty rolniczo, ale także gospodarstwa

ko rozwinięte, np. nowoczesne budynki oraz urządze-

nia, tj. silosy, płyty obornikowe, pojemniki na gnojo-

wicę.

Od razu nasuwa się pytanie, co z gospodarstwa-

mi, które mają zobowiązania finansowe w postaci

kredytów hipotecznych, co z gospodarstwami, które

korzystają z tytułu dopłat z programów unijnych

PROW itp.

Przecież maja one obowiązek prowadze-

nia działalności rolniczej.

Prawda jest brutalna: wy-

właszczeni ze swoich gospodarstw rolnicy zostaną

pozbawieni warsztatów pracy, dorobku swego życia.

A tego nie da się wycenić.

Stanowisko w tej sprawie,

oprócz podjętych dwóch interpelacji do ministra go-

spodarki, dwukrotnie prezentowałem z trybuny sej-

mowej (posiedzenie nr 44 w dniu 19 czerwca 2013 r.,

7. punkt porządku dziennego oraz posiedzenie nr 53

w dniu 7 listopada 2013 r., 14. punkt porządku dzien-

nego).

Niestety, z ubolewaniem stwierdzam także, że

kilkakrotne próby umówienia się z panem Tomaszem

Tomaszkiewiczem, sekretarzem stanu w Minister-

stwie Gospodarki, na wizję lokalną terenu jak dotąd

nie przyniosły pozytywnego rezultatu.

Wstępny plan

zwałowiska jest wewnętrznie sprzeczny, niespójny,

absurdalny, ponieważ bazuje na dokumentach nakre-

ślonych w latach 70. i dopuszcza do planowania in-

westycji, której skutkiem będzie dramat wielu ro-

dzin.

Taki właśnie scenariusz przewiduje resort go-

spodarki, jawnie ignorując interes społeczny ludzi

z tamtejszych okolic, podczas gdy w odległości dwóch,

trzech kilometrów znajdują się łąki i nieużytki, któ-

re zdaniem tamtejszych ludzi nadają się pod składo-

wisko.

Wyrażają oni ogromną obawę, że wstępne pla-

ny zwałowiska okażą się rzeczywistością, a ich los

jest obojętny.

ra, aby przyjrzeć się tej odkrywce i zweryfikować do-

kumenty, które zostały nakreślone w latach 70.

Na

przełomie tych kilkudziesięciu lat teren bardzo się

zmienił i tam, gdzie były dobre gospodarstwa, w tej

chwili rośnie las, a tam, gdzie nie było gospodarstw,

są pięknie prosperujące gospodarstwa mleczne do-

starczające mleko do Spółdzielni Dostawców Mleka

w Wieluniu.

Służę pomocą, zapraszam do Złoczewa

kańców tego regionu.

1.

Czy Premier zamierza przyjrzeć się ponownie

planom wstępnej lokalizacji zwałowiska zewnętrzne-

go w okolicach Złoczewa w woj. łódzkim pod kątem

zagrożeń społeczno-gospodarczych, na które uwagę

zwracają mieszkańcy terenów przeznaczonych pod

zwałowisko zewnętrzne?

2.

Czy podziela Pan Premier obawy mieszkańców

z terenów przeznaczonych pod zwałowisko zewnętrz-

63

ne w zakresie negatywnych skutków społeczno-go-

spodarczych?

3.

Czy jest znane Panu premierowi stanowisko

Rady Gminy Ostrówek z dnia 29 czerwca 2012 r.

o przychyleniu się do wniosku mieszkańców Milejo-

ka i Okalewa – gm. Ostrówek w sprawie zmiany lo-

kalizacji zwałowiska zewnętrznego oraz stanowisko

PGE Bełchatów w sprawie wskazania nowej lokali-

zacji zwałowiska zewnętrznego bazującego na aktu-

alnych dokumentach, które zminimalizują skutki

wysiedleń mieszkańców z omawianych terenów?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 18 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22584)

do ministra finansów

w sprawie zmiany sposobu interpretacji

Szanowny Panie Ministrze!

Potrawy sprzedawane

w barach mlecznych dzięki pomocy państwa i istnie-

jącej dotacji przedmiotowej są tanie i przez to dostęp-

ne dla osób najuboższych.

Stałymi klientami barów

mlecznych są jak wiadomo emeryci, renciści, studen-

ci, młodzież szkolna, a barowy posiłek to częstokroć

jedyna ciepła strawa, na jaką ich stać.

Systematyczne kontrole gospodarowania przy-

znanymi środkami prowadzone przez organy skar-

bowe są rzeczą naturalną i potrzebną.

Jednakże kon-

trole wszczynane w ostatnich miesiącach budzą nie-

pokój firm prowadzących bary mleczne, bowiem

zmieniło się radykalnie podejście organów kontrol-

nych do zasad gospodarowania dotacjami.

Dotych-

czasowe zasady, uznawane dotąd bez zastrzeżeń za

prawidłowe, zaczęły być powszechnie kwestionowa-

ne, mimo iż prawo w tym zakresie nie uległo zmianie.

Zmieniła się natomiast, jak informują kontrolujący,

interpretacja przepisów.

W konsekwencji wydaje się

decyzje nakazujące zwrot otrzymanych dotacji wraz

z odsetkami.

Będzie to miało swoje konsekwencje

w postaci likwidowania barów mlecznych bądź zmia-

ny ich charakteru i cen posiłków, ograniczenia za-

trudnienia, wzrostu bezrobocia, a przede wszystkim

radykalnego ograniczenia dostępu do taniego posiłku

dla osób ubogich.

1.

Dlaczego zmieniono interpretację przepisów

w zakresie gospodarowania dotacjami na bary mlecz-

ne, kwestionując radykalnie uznawany do niedawna

za prawidłowy sposób wykorzystywania tych dotacji?

2.

Dlaczego nie uprzedzono zainteresowanych

firm dostatecznie wcześnie o zmianie interpretacji

przepisów, nie dając im czasu ani możliwości dosto-

sowania się do niej?

3.

Czy Ministerstwo Finansów przewidziało i skal-

kulowało skutki, jakie dla istnienia barów mlecznych

i firm je prowadzących rodzi reinterpretacja obowią-

zujących przepisów?

4.

Czy akceptuje Pan Minister sytuację ogranicze-

nia możliwości ludzi biednych w zakresie zaspokoje-

nia przez nich ich podstawowych potrzeb bytowych,

a jeśli nie, to jak chce Pan temu zapobiec?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Wenderlich

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

(nr 22585)

do prezesa Rady Ministrów

wieloletniego pn. „Narodowy program

W ostatnim czasie trwają prace nad uchwałą

zmieniającą uchwałę Rady Ministrów, która dotyczy

wieloletniego programu pn. „Narodowy program

da istotne zmiany.

Po pierwsze, ogranicza kwoty

przeznaczone na dofinansowanie jednostek samorzą-

du terytorialnego oraz bezpośrednio wpływa na

ograniczenie liczby wniosków gmin, które mogą zdo-

być dofinansowanie.

Funkcjonujący dotąd program

był bardzo dobrze oceniany przez wszystkie samo-

rządy.

Jego istotą było doprowadzenie do znaczącej

poprawy stanu dróg lokalnych oraz w dłuższej per-

spektywie oddziaływał na rozwój gmin poprzez po-

prawę stanu ich infrastruktury.

Według samorządów

przyjęcie proponowanych zmian, czyli przyjęcia kwo-

ty dofinansowania na poziomie niewiele przekracza-

jącym 10 mln zł, sprawi, iż z programu skorzystać

będzie mogło tylko kilka jednostek, co pozwala

stwierdzić, że realizacja programu stoi pod dużym

cele, dla których powołano program do życia.

Duże

zastrzeżenia wśród gmin budzi również zmiana tak

istotnych przepisów w trakcie naborów wniosków.

Wszystkie składane wnioski sporządzone były w opar-

ciu o obowiązujące przepisy.

Oznacza to, że w przy-

padku zmiany przepisów po naborze wniosków 90%

z nich zostanie odrzucone przy tak małej puli zakła-

64

danych środków.

W trakcie przygotowań do składa-

nia wniosków o dofinansowanie gminnych progra-

mów napraw dróg samorządy poniosły duże koszty

polegające na przygotowaniu odpowiednich analiz,

kosztorysów map czy koszty pracy pracowników.

W przypadku tak znaczących zmian poniesione kosz-

ty mogą okazać się zupełnie niepotrzebne.

Czy po wprowadzeniu tak wielu zmian do ww.

programu zostaną przedstawione samorządom inne

projekty, które ułatwią im poprawę lokalnej infra-

struktury bez obciążania w tak znaczny sposób lo-

kalnych budżetów?

Ile wyniesie dokładna wartość środków przezna-

czona na „Narodowy program przebudowy dróg

– Rozwój”?

Czy gminy, które dotychczas złożyły wnioski o do-

finansowanie, mogą liczyć na otrzymanie środków

finansowych?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22586)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie rekomendacji wpisania na listę

terytorialnego dla województwa małopolskiego

na lata 2014–2020” inwestycji polegających

na budowie stopni wodnych Niepołomice

Szanowna Pani Minister!

Wisła oddziaływała

i oddziałuje na emocje, stała się symbolem budują-

cym tożsamość kulturową Polski.

Z kolei forma jej

użytkowania powiązana jest z rzeczywistością spo-

łeczno-gospodarczą kraju.

Kompleksową regulację koryta rzeki Wisły od

ujścia Przemszy do Sandomierza przeprowadzono

innymi za pomocą przekopów przecinających wiślane

meandry.

Przekopy zwiększyły lokalnie spadek

zwierciadła wody i jej prędkość, prowadząc do przy-

śpieszenia procesów erozji.

Po drugiej wojnie świato-

wej rozpoczęto budowę kaskady górnej Wisły, dotych-

czas powstało 6 stopni wodnych od Oświęcimia do

Krakowa.

W wyniku postępującej erozji dna rzeki za stop-

niem wodnym Przewóz usytuowanym w km 92,150

szlaku żeglownego, który jest najniżej położonym

stopniem wodnym kaskady górnej Wisły (oddany

jako pierwszy do eksploatacji w 1954 r.), głębokość

wody za progiem głowy dolnej śluzy Przewóz zamiast

projektowanych 250 cm spadła poniżej poziomu dna

śluzy.

Drożność korytarza ekologicznego doliny rzeki

Wisły oraz ciągłość liniowa drogi wodnej górnej Wi-

sły została przerwana.

Proces erozji dennej i bocznej został przyspieszo-

ny rabunkowym poborem kruszywa z dna rzeki w la-

tach 1945–1989 oraz z uwagi na przyszłościowe pla-

ny budowy stopnia wodnego Niepołomice i następ-

nych odstąpiono od wykonania zabezpieczeń przeciw-

erozyjnych dna i brzegów rzeki Wisły.

Obecnie na odcinku rzeki Wisły od stopnia wod-

nego Przewóz aż do ujścia rzeki Raby do Wisły z po-

wodu obniżania się dna (erozji dennej), a co za tym

idzie, też lustra wody w rzece utworzyła się tak zwa-

na płycizna Niepołomice.

Natomiast umocnienia

brzegów rzeki zostały podmyte i ulegają stałej de-

strukcji, nie spełniają już swojej funkcji ochronnej

i regulacyjnej.

W wielu miejscach istnieje realne za-

grożenie dla stateczności wałów przeciwpowodzio-

wych.

Szacuje się, że zwierciadło wody w rzece Wiśle

na omawianym odcinku obniżyło się o ponad 4 m

w stosunku do lat 50. XX w.

Z uwagi na powyższe decyzja o dofinansowaniu

z funduszy Unii Europejskiej wykonania kluczowego

obiektu hydrotechnicznego – budowa stopnia wodne-

go Niepołomice na górnej Wiśle, inwestycja wpisana

do projektu Programu Operacyjnego „Infrastruktu-

ra i środowisko” 2014–2020 (dokument po konsulta-

cjach społecznych z dnia 16 października 2013 r.)

– jest decyzją słuszną i oczekiwaną.

Niemniej jednak

należy pamiętać, że Wyżyna Małopolska należy do

strefy stosunkowo ubogiej w mokradła, które są waż-

ną ostoją specyficznych siedlisk przyrodniczych dla

wielu gatunków roślin i zwierząt, z tego względu

część z nich objęto ochroną w ramach sieci Natura

2000.

Duży kompleks siedlisk hydrogenicznych w Ma-

łopolsce stanowi północna część Puszczy Niepołomi-

ckiej, kompleksy leśne: Uroczysko Koło i Uroczysko

Grobla, na których ustanowiony został specjalny ob-

szar ochrony siedlisk Natura 2000 Koło Grobli PLH

120008, gdzie zidentyfikowano tu 3 rodzaje siedlisk

z załącznika I dyrektywy 92/43/EWG w sprawie

ry (dyrektywa siedliskowa).

Znajdują się tu również stanowiska 4 gatunków

z załącznika II ww. dyrektywy, w tym chrząszczy

związanych z naturalnymi drzewostanami, a także

stanowiska gatunków roślin naczyniowych chronio-

nych prawnie w Polsce.

Występuje tu 10 gatunków

ptaków z załącznika I dyrektywy 79/409/EWG w spra-

wie ochrony dzikich ptaków (dyrektywa ptasia).

W tej części Puszczy Niepołomickiej utworzono

rezerwat przyrody Koło oraz zaliczany do najcenniej-

szych leśnych rezerwatów w kraju rezerwat przyrody

Lipówka – specjalny obszar ochrony siedlisk Lipówka

PLH120010 Natura 2000.

Dominują tu naturalne

65

i zbliżone do pierwotnego zbiorowiska grądowe z gra-

bem, dębem oraz z obfitym występowaniem lipy drob-

nolistnej.

Obecnie z powodu drastycznego obniżenia się po-

ziomu wód gruntowych na skutek głównie postępu-

jącej erozji dennej koryta Wisły powyższe obszary

narażone są na długie okresy posuszy i utratę do-

tychczasowego charakteru naturalnego lasu grądo-

wego.

Powoli zanikają zbiorowiska łąk wilgotnych

zasiedlające pasmowo ciągnące się przez obniżenia

w dnie doliny Wisły oraz śródleśne bagna i małe roz-

lewiska, natomiast torfowiska na skutek odwodnie-

nia ulegają degradacji.

Niezwykle cennym obiektem był rezerwat wodny

Wiślisko Kobyle o charakterze ścisłym, gdzie ochro-

nie podlega fragment starorzecza Wisły.

Należy pod-

kreślić, że starorzecza są cennymi ostojami bagien-

nych zespołów roślinnych oraz ornitofauny.

Mokrad-

ła te o charakterze fluwiogenicznym są ściśle uzależ-

nione od poziomu wód rzecznych.

Szczególnie niepokojące jest to, że akwen rezer-

watu przyrody Wiślisko Kobyle utworzonego w sta-

rorzeczu z około 1500 m długości i szerokości do 50 m,

gdzie istniał strefowy układ zbiorowisk roślinnych,

w którym można było obserwować naturalne proce-

sy sukcesyjne, skurczył się do kilku izolowanych

oczek wodnych.

Te w przeszłości niezwykle bogate

siedliska i ostoje przyrody obecnie zdegradowane za-

grożone są wyschnięciem i zagładą.

Zapewnienie różnorodności przyrodniczej przez

odtworzenie i zachowanie siedlisk naturalnych flory

cenie drożność korytarza ekologicznego doliny rzeki

Wisły i ciągłości liniowej drogi wodnej górnej Wisły

może nastąpić tylko i wyłącznie pod warunkiem kon-

tynuowania budowy kaskady górnej Wisły, w tym

priorytetowych stopni wodnych Niepołomice i Pod-

wale.

W następstwie oddziaływania zasięgu cofek pię-

trzenia powyższych stopni wodnych nastąpi ustabi-

lizowanie stosunków gruntowo-wodnych na terenach

przyległych do Wisły, a zwłaszcza w nadwiślańskich

kompleksach Puszczy Niepołomickiej ekosystemów

od wody zależnych.

Trzeba podkreślić, że wskutek podpiętrzenia gór-

nej Wisły stopniami wodnymi oraz oczyszczania me-

chanicznego z pływających zanieczyszczeń na kra-

tach wlotowych do turbozespołów elektrowni wod-

nych i dzięki ich pracy wzrosło natlenienie wody,

zwiększając jej zdolności samooczyszczenia się biolo-

to, że największą barierę na górnej Wiśle dla migra-

cji ryb łososiowatych i wędrownych sprawia jakość

wody w rzece, gdyż ryby są wyjątkowo wrażliwe na

zanieczyszczenia.

Za przyczyną stopni wodnych Niepołomice i Pod-

wale zwiększy się bioróżnorodność hydrobiontów,

natomiast za pomocą przepławek, które umożliwiają

migrację ryb w górę i w dół rzeki, przywrócona zo-

stanie drożność korytarza ekologicznego wyerodowa-

nej dzisiaj Wisły poniżej Krakowa.

Uzyskane zostaną

korzystne następstwa o pierwszorzędnym znaczeniu

dla środowiska przyrodniczego, co jest zgodne z ce-

lami ramowej dyrektywy wodnej 2000/60/WE.

Oprócz powyższego wykonanie stopni wodnych

Niepołomice i Podwale wzmocni potencjał bezpie-

czeństwa powodziowego (transformacja wezbrań po-

wodziowych), bezpieczeństwa energetycznego (zago-

spodarowanie piętrzeń przez elektrownie wodne)

oraz umożliwi uprawianie ekologicznego transportu

wodnego śródlądowego i turystyki wodnej.

Wytyczne Komisji Europejskiej pt. „Transport

żony rozwój śródlądowych dróg wodnych i zarządza-

nie nimi w kontekście dyrektywy ptasiej i siedlisko-

wej” ogłoszone w Brukseli w dniu 18 października

2012 r.

(Reference: IP/12/1114), współczesna wiedza

naukowa oraz stosowane dobre praktyki w branży

wodno-melioracyjnej i hydrotechnicznej gwarantują

takie projektowanie, budowanie i eksploatację urzą-

dzeń, że stanowią one obszary ekorozwoju ze specy-

ficznym siedliskiem, pozwalającym zachować bioróż-

norodność.

Potrzebę realizacji powyższych wielofunkcyjnych

obiektów hydrotechnicznych ujęto między innymi

w następujących dokumentach:

— „Koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju 2030” (Monitor Polski z dnia 27 kwietnia 2012 r.

poz. 252),

— „Strategii gospodarki wodnej” – dokument przy -

jęty w dniu 13 września 2005 r. przez Radę Mini-

strów,

— „Strategii rozwoju województwa małopolskiego

twa Małopolskiego uchwałą nr XII/183/11 w dniu

26 września 2011 r.,

— „Strategii rozwoju transportu w województwie

małopolskim na lata 2010–2030” – uchwała nr 1434/10

Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 25 listo-

pada 2010 r.,

— projekcie Programu Operacyjnego „Infra -

struktura i środowisko” 2014–2020 (dokument po

konsultacjach społecznych z dnia 16 października

2013 r.), gdzie ujęto tylko budowę stopnia wodnego

Niepołomice na górnej Wiśle, choć zdaniem nie tylko

interpelującego budowa stopnia wodnego „Podwale”

jest nierozerwalnie związana z budową stopnia wod-

nego „Niepołomice”.

Wobec powyższego interpeluję:

1.

Czy Ministerstwo Rozwoju Regionalnego prze-

widuje umieszczenie Doliny Górnej Wisły w katalogu

propozycji obszarów strategicznej interwencji zawar-

tych w części szczegółowej rządowego mandatu ne-

gocjacyjnego do „Kontraktu terytorialnego dla woje-

wództwa małopolskiego na lata 2014–2020”, a jeżeli

nie, to dlaczego?

2.

Czy Ministerstwo Rozwoju Regionalnego za-

mierza włączyć (lub już włączyło) inwestycje polega-

jące na budowie stopni wodnych Niepołomice i Pod-

wale na górnej Wiśle do listy przedsięwzięć kluczo-

66

wych w mandacie negocjacyjnym rządu do „Kontrak-

tu terytorialnego dla województwa małopolskiego na

Inwestycje powyższe zdaniem interpelującego

spełniają kryteria przynależności do aż 3 podstawo-

wych dziedzin tematycznych predysponowanych do

objęcia kontraktem terytorialnym.

Są to w kolejno-

ści: środowisko, transport i energetyka (z uwagi na

możliwość, ale i wynikający z Prawa wodnego obo-

wiązek energetycznego wykorzystania planowanych

piętrzeń).

Z poważaniem

Poseł Andrzej Sztorc

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

(nr 22587)

do ministra pracy i polityki społecznej

orzekania o niepełnosprawności

Szanowny Panie Ministrze!

Wydawaniem za-

świadczeń o niepełnosprawności zajmują się powia-

towe komisje ds. orzekania o niepełnosprawności,

a środki na ich działanie przekazuje wojewoda.

W wie-

lu powiatach środki te są zdecydowanie za małe

w stosunku do potrzeb.

Komisje nie są więc w stanie

pracować w tempie, które pozwoliłoby sprawnie roz-

patrywać napływające wnioski.

Bywają przypadki,

że osoba oczekująca na orzeczenie umiera, zanim je

otrzyma.

Przykładem takiej sytuacji jest powiat goleniow-

ski (województwo zachodniopomorskie), gdzie okres

oczekiwania na wydanie orzeczenia wynosi pół roku.

W tym roku w Goleniowie powinno zostać wydanych

ok. 1,7 tys. orzeczeń o niepełnosprawności.

Zabraknie

pieniędzy na ok. 1/3 tej liczby.

Orzeczenie o niepełnosprawności jest niezbędne

do uzyskania świadczeń przysługujących osobom

niepełnosprawnym.

Zwracają się o nie osoby, które

są często w skrajnie trudnej sytuacji życiowej.

Zrozu-

miałe jest zatem, że wydawanie tych dokumentów

powinno przebiegać sprawnie i bez opóźnienia.

działania, które spowodują poprawę drastycznej sy-

tuacji osób ubiegających się o orzeczenie o niepełno-

sprawności?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 19 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22588)

do ministra administracji i cyfryzacji

regionalnego TVP Szczecin w Wałczu

Szanowny Panie Ministrze!

TVP Info oraz TVP

Regionalna są już dostępne dla abonentów sieci kab-

lowych, platform satelitarnych, odbiorców naziemnej

telewizji cyfrowej oraz użytkowników aplikacji mo-

bilnych.

TVP Regionalna to 16 nowych telewizji re-

gionalnych, które oferują serwisy lokalne, najciekaw-

sze reportaże, dokumenty oraz magazyny dotyczące

danego regionu.

Powiat wałecki (woj. zachodniopo-

morskie) posiada na swym terenie przekaźnik TVP,

lecz zamiast odbierać sygnał TVP Szczecin, odpo-

wiedni dla regionu, mieszkańcy Wałcza odbierają tyl-

ko sygnał TVP Poznań.

Mieszkańcy powiatu wałeckiego zostali jednak

pozbawieni możliwości uzyskiwania informacji z ich

regionu.

zmianę dostępności TVP Regionalnej dla mieszkań-

ców pow. wałeckiego, chodzi o TVP Szczecin, odpo-

wiedniej dla regionu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

(nr 22589)

do prezesa Rady Ministrów

selskiego wpływają liczne pisma od pracodawców

oraz niepełnosprawnych pracowników zatrudnio-

nych w zakładach pracy chronionej.

Opublikowany

przez rząd dnia 18 września 2013 r. projekt ustawy

ustawy budżetowej spowodował ich ogromne zanie-

pokojenie.

W zakresie zmian w systemie dofinanso-

jekt ten stanowi kolejne bardzo poważne zagrożenie

67

W sposób szczególny zmiany te dotkną 104 tys. osób

niepełnosprawnych z umiarkowanym stopniem nie-

pełnosprawności.

Przyjęty projekt zakłada obniżenie wysokości do-

finansowań do wynagrodzeń osób niepełnospraw-

o ponad 30%, bez zapewnienia choćby najkrótszego

okresu przejściowego, w którym pracodawcy mogliby

dostosować się do nowej sytuacji prawnej.

utraty miejsc pracy przez osoby niepełnosprawne, ale

także stanowi poważne zagrożenie dla dalszego

funkcjonowania wielu zakładów, w szczególności

spółdzielczości inwalidów.

Jak wynika z dotychczasowych doświadczeń, je-

dynym skutecznym sposobem wspierania zatrudnia-

nia osób niepełnosprawnych jest system dofinanso-

wań do wynagrodzeń, tymczasem w ciągu ostatnich

lat obserwujemy bardzo niekorzystne dla pracowni-

ków i pracodawców zmiany w tym zakresie.

Także

obecnie zaproponowane w projekcie ustawy kwoty

dofinansowań nie rekompensują podwyższonych

kosztów zatrudniania osób niepełnosprawnych, w tym

w szczególności kosztów specjalnych uprawnień pra-

cowniczych.

Występując wcześniej z interpelacjami na temat

sytuacji osób niepełnosprawnych oraz utrzymania

chronionego rynku pracy, otrzymywałem zapewnie-

nia, że osoby niepełnosprawne doskonale odnajdują

się na otwartym rynku pracy, co zdecydowanie nie

jest zgodne z prawdą.

Tylko utrzymanie chronionego

rynku pracy gwarantuje zatrudnienie dla osób nie-

pełnosprawnych, możliwość ich rozwoju i odpowied-

niej rehabilitacji.

1.

Czy zdaje Pan sobie sprawę z konsekwencji, ja-

kie dla zakładów pracy chronionej wywoła wprowa-

dzenie omawianej ustawy okołobudżetowej?

2.

Dlaczego zamiast ochrony z takim trudem bu-

dowanych miejsc pracy osób niepełnosprawnych pro-

ponuje Pan ich likwidację?

3.

Czy znana jest Panu opinia pracodawców osób

niepełnosprawnych stwierdzająca, iż skutki społecz-

ne wprowadzonych zmian będą niewspółmiernie wy-

sokie w porównaniu z ewentualnymi korzyściami

z tytułu oszczędności na obniżonych dofinansowa-

4.

Jak wytłumaczy Pan osobom niepełnospraw-

nym, które z tytułu swojej niepełnosprawności są już

w dostatecznie trudniej sytuacji, kolejny zamach na

ich przyszłość i możliwość funkcjonowania w społe-

czeństwie?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Łęczyca, dnia 19 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22590)

do ministra zdrowia

w sprawie

projektu nowelizacji ustawy refundacyjnej

i osób wspierających akcję „Leki dla pacjentów”.

Jako

farmaceuci i aptekarze występują oni do mnie, chcąc

chronić prawa pacjentów oraz zabezpieczyć im dostęp

do leków.

Niestety nadchodzący rok to, według zain-

teresowanych, widmo chaosu w aptekach i niepokoju

dla pacjentów.

Przygotowany projekt nowelizacji ustawy refun-

dacyjnej Ministerstwa Zdrowia nie uwzględnia po-

stulatów aptekarzy i hurtowników, które mogłyby tej

katastrofalnej sytuacji zapobiec.

Na tym etapie, zda-

niem zainteresowanych, można jeszcze zminimalizo-

wać skutki szkodliwych zapisów ustawy.

Związek Pracodawców Hurtowni Farmaceutycz-

nych (ZPHF) wielokrotnie apelował do ministra zdro-

wia o wprowadzenie regulacji zatrzymania spadku

marży hurtowej jest ciosem w aptekarzy, hurtowni-

ków, ale przede wszystkim w pacjentów, o których

ministerstwo zapomniało w trakcie prac nad ustawą.

Dalsze obniżanie marży hurtowej na leki refun-

dowane doprowadzi bowiem do sytuacji, w której do-

stęp do leków dla pacjentów będzie ograniczony

– hurtownicy będą rzadziej dostarczać leki refundo-

wane do aptek i zmniejszać zapasy leków w magazy-

pacjenta konieczność przerwania terapii lekowej.

Już dziś dystrybutorzy leków zapowiadają, że za-

ostrzą warunki współpracy z aptekami od nowego

roku m.in. poprzez skrócenie czasu spłaty kredytu

kupieckiego, zaostrzenia warunków przyznawania

większe ograniczenie asortymentu leków w aptece

lub podwyższenie ceny na leki i produkty nierefun-

dowane.

Wiele aptek z pewnością zbankrutuje.

Małe

miejscowości i wsie mogą więc zostać pozbawione do-

stępu do leków.

Za chwilę ustawa zostanie skierowana do Sejmu,

dlatego zwolennicy akcji „Leki dla pacjentów” zwra-

cają się do parlamentarzystów z apelem o poparcie

wniosku zatrzymania spadku marży hurtowej w cza-

sie prac sejmowych.

Domagają się utrzymania marży

hurtowej na obecnym poziomie – 6%, ponieważ tylko

to rozwiązanie uchroni aptekarzy i pacjentów od wid-

ma braku leków refundowanych w aptekach.

lizacją ustawy refundacyjnej?

68

2.

Czy nie obawia się Pan kolejnego chaosu na

początku 2014 r. z powodu wprowadzenia zmian

w ustawie refundacyjnej?

mania spadku marży hurtowej na leki refundowane?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

(nr 22591)

do ministra środowiska

w sprawie

zlecania opracowań przeciwpowodziowych

firmom zewnętrznym

Na spotkaniu z pełnomocnikiem rządu do spraw

programu ochrony przeciwpowodziowej dorzecza gór-

nej Wisły panem Jerzym Millerem w Rzeszowie pod-

karpaccy samorządowcy dowiedzieli się o pozorowa-

nych pracach rządu przy realizacji wymienionego

programu.

Ze zdziwieniem przyjęli do wiadomości,

że Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej zleca opraco-

wanie masterplanu ochrony dorzecza Wisły firmie

zewnętrznej.

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej

zlecił opracowanie analizy zagrożenia powodziowego

dorzecza Sanu i Wisłoka firmie hiszpańskiej.

Tłuma-

czono, że te czasochłonne i kosztowne opracowania

są niezbędne ze względu na procedury unijne.

1.

W których krajach Unii Europejskiej podobne

przedsięwzięcia są realizowane bez masterplanu?

2.

Jakie koszty są przewidziane na opracowanie

zbędnych (wg wielu ekspertów) dokumentów?

3.

W każdym województwie istnieją opracowania

dotyczące powodzi, strat oraz są zidentyfikowane sła-

be punktu systemu przeciwpowodziowego.

Czy Kra-

jowy Zarząd Gospodarki Wodnej, dyrekcje regionalne

oraz zarządy melioracji i urządzeń wodnych nie są

w stanie własnymi siłami opracować tych dokumen-

tów?

4.

Czy w świetle powyższych wyjaśnień o proce-

durach unijnych należy rozumieć, że dotychczas re-

alizowane przedsięwzięcia z zakresu ochrony prze-

ciwpowodziowej z udziałem środków unijnych należy

uznać za niewłaściwe?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

(nr 22592)

do ministra infrastruktury i rozwoju

Szanowna Pani Minister!

W dniu 11 lipca 2012 r.

Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie zakwe-

stionował większość zapisów obowiązującej ustawy

przestaną obowiązywać w styczniu 2014 r.

Od maja

bieżącego roku nad zmianą prawa w tym zakresie

pracowała nadzwyczajna podkomisja sejmowa, która

nowy projekt przygotowała w oparciu o obywatelską

propozycję przygotowaną przez Polski Związek

Działkowców, wnosząc do niej jednak liczne popraw-

ki, które – jak przekonują władze związku – w prak-

tyce przekreślają główne założenia dokumentu.

Ostateczny kształt regulacji prawnej w przedmio-

towej sprawie ma duże znaczenie dla szerokiego gro-

na obywateli.

W Polsce obecnie jest prawie 5 tys. ro-

dzinnych ogrodów działkowych o łącznej powierzch-

ni blisko 44 ha.

W ramach tych ogrodów funkcjonuje

ok. 966 tys. zagospodarowanych działek, które są

użytkowane głównie przez emerytów i rencistów,

przedstawicieli różnych grup społecznych i zawodo-

wych.

Często korzystają z nich całe rodziny działkow-

ców.

Jak łatwo zatem wyliczyć, sprawa dotyczy około

kilku milionów obywateli.

Do mojego biura poselskiego zgłaszają się dział-

kowcy, którzy twierdzą, że w razie przyjęcia wprowa-

dzonych przez podkomisję sejmową poprawek ustawa

będzie niedopracowana i sprzeczna z ideą i orzecze-

niem Trybunału Konstytucyjnego.

Ich zdaniem nie-

które wprowadzone przepisy powinny zostać zmie-

nione, gdyż są nieprecyzyjne, sprzeczne ze sobą,

a także niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej

Polskiej.

W związku z powyższym, kierując się słusznym

interesem działkowców, zwracam się do Pani Mini-

ster o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

przez nadzwyczajną podkomisję sejmową ostatecz-

nych poprawek do projektu ustawy o ogrodach dział-

kowych?

2.

Czy zaproponowane i wprowadzone ww. po-

prawkami przepisy są zgodne z Konstytucją RP?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Gawłowski

Koszalin, dnia 20 listopada 2013 r.

69

Interpelacja

(nr 22593)

do ministra zdrowia

w sprawie budzących niepokój działań

zachodniopomorskiego państwowego

Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Stacji

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogromnym niepo-

kojem i coraz większym zażenowaniem obserwuję

nieudolne próby restrukturyzacji zmierzającej do li-

kwidacji Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Sta-

cji Sanitarno-Epidemiologicznej w Koszalinie i włą-

czenie go w struktury laboratorium działającego

w ramach Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemio-

logicznej w Szczecinie.

Prowadzone od ponad roku działania zachodnio-

pomorskiego państwowego inspektora sanitarnego

jak i wojewody zachodniopomorskiego cechuje chao-

tyczność, niczym nieuzasadniony pośpiech, chęć udo-

wodnienia za wszelką cenę tezy o złym funkcjonowa-

niu PPSE w Koszalinie.

Dla przypomnienia należy

przywołać nieplanowaną kontrolę przeprowadzoną

w dniach 12–21 listopada ubiegłego roku.

Kontrola

rozpoczęła się bez wcześniejszych zapowiedzi.

Z re-

lacji pracowników wynika, że kiedy kontrolerzy przy-

szli do stacji, dopiero ze Szczecina przesyłane były

stosowne decyzje.

Pośpiech był tak ogromny, że w za-

wiadomieniu wojewody zachodniopomorskiego błęd-

nie podano podstawy prawne prowadzonej kontroli,

a cała kontrola przebiegała w sposób mocno odbiega-

jący od standardów kontroli, czego wyraz dała p.o.

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego

-PPIS-075/2/1/2013, do wojewody zachodniopomor-

skiego.

W wyniku kontroli ujawniono szereg niepra-

wiatowa stacja funkcjonuje źle, a zwłaszcza jej od-

dział laboratoryjny.

Ciężkie naruszenia dyscypliny

finansów publicznych stwierdzone przez kontrolują-

cych nie potwierdziły się w toku dalszych czynności

prowadzonych przez rzecznika dyscypliny finansów

cinie, który w dniu 29 lipca 2013 r. umorzył postępo-

wanie w tej sprawie.

O celowym działaniu podważa-

jącym autorytet państwowego powiatowego inspek-

tora sanitarnego może świadczyć także skierowanie

do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu prze-

stępstwa polegającego na wcześniejszym ukończeniu

studiów podyplomowych w Koszalińskiej Wyższej

Szkole Nauk Humanistycznych.

To działanie także

okazało się nieudolną próbą podważenia kompetencji

do kierowania stacją.

Jest jednak dowodem na to, że

od ponad roku zachodniopomorski państwowy in-

spektor sanitarny wraz z wojewodą zachodniopomor-

skim podejmują działania zmierzające do wykazania

nieprawidłowości dotyczących stacji, gdyż napotkali

ze strony dyrekcji, jak i pracowników merytoryczny

opór dotyczący zasadności likwidacji oddziału labo-

ratoryjnego.

W dniach 14–25 października 2013 r. została

przeprowadzona kontrola kompleksowa działalności

Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ko-

szalinie przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epide-

miologiczną w Szczecinie.

Zakres kontroli wykraczał

poza obowiązujące przepisy prawne, a mianowicie

obejmował nie tylko działalność merytoryczną (zgod-

nie z ustawą o PIS), ale również zagadnienia finan-

sowe, administracyjne i kadrowe.

W upoważnieniu

do kontroli zachodniopomorski państwowy woje-

wódzki inspektor sanitarny w Szczecinie powołał się

na ustawę o kontroli w administracji rządowej oraz

wytyczne głównego inspektora sanitarnego z 2006 r.,

gdzie ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

z 2011 r. zmieniła podległość stacji i uprawnienia do

kontroli gospodarki finansowej, administracyjnej

i kadrowej posiada tylko wojewoda.

Mało przekonujące są argumenty wojewody o ko-

nieczności scentralizowania laboratoriów na terenie

całego województwa rzekomo w celu lepszej logistyki

i zapewnienia lepszego zarządzania.

Bez tych działań

jakość wykonywanych usług w laboratorium w Ko-

szalinie jest na bardzo wysokim poziomie.

Niezwykle

istotnym faktem dla całej sprawy jest to, że labora-

torium działające przy stacji w Koszalinie przynosiło

dochody, co pozwalało na ciągłą modernizację urzą-

dzeń laboratoryjnych i zakup nowych, które pozwa-

lały na świadczenie usług na najwyższym poziomie.

Ceny usług świadczonych przez stację pozwalały ge-

nerować dochody, a jednocześnie były cenami konku-

rencyjnymi na rynku.

Wprowadzony w ostatnich

miesiącach przez zachodniopomorskiego państwowe-

go inspektora sanitarnego cennik spowodował znacz-

ny spadek dochodów z tytułu prowadzenia badań na

zlecenie podmiotów zewnętrznych.

Dostosowanie do

cennika obowiązującego w Szczecinie nie było ni-

czym uzasadnione, przyczyniło się do zmniejszenia

dochodów stacji, a zatem i budżetu państwa.

W chwili obecnej wojewódzka stacja sanitarno-

-epidemiologiczna szykuje się do przejęcia z dniem

1 stycznia 2014 r. kontroli nad laboratorium w Ko-

szalinie, jednak głęboko niepokojący, a wręcz skan-

daliczny jest fakt, że narzuca się na Powiatową Sta-

cję Sanitarno-Epidemiologiczną w Koszalinie obo-

wiązek zabezpieczenia „środków i materiałów, tj. od-

czynników chemicznych, testów, podłoży, wzorców,

a nawet papieru do drukarek, tonerów i innych” na

okres I kwartału 2014 r. (pismo z dnia 31 paździer-

nika 2013 r., sygn.

ZPWIS.9011.3.21.2013).

Jest to

wydatek rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych, któ-

rych powiatowa stacja sanitarno-epidemiologiczna

nie planowała w budżecie na 2013 r., a tym bardziej

na rok 2014, gdyż od 1 stycznia 2014 r. laboratorium

70

będzie pracować w strukturach wojewódzkiej stacji

sanitarno-epidemiologicznej.

Jedynym obowiązkiem

powiatowej stacji jest zapewnienie sprawnego funk-

cjonowania laboratorium do 31 grudnia 2013 r.

To na

zachodniopomorskim państwowym inspektorze sa-

nitarnym ciąży obowiązek zabezpieczenia ciągłości

funkcjonowania przejmowanych laboratoriów i wy-

posażenia ich od 1 stycznia 2014 r. w środki i mate-

riały niezbędne do funkcjonowania.

Jeżeli, jak twier-

dzą zarówno wojewoda oraz zachodniopomorski in-

spektor sanitarny, jest to proces starannie zaplano-

wany i przemyślany, to powinni także zapewnić

w swoich budżetach już w roku 2013 środki na to, by

wanie laboratorium w Koszalinie.

W moim odczuciu

chaotyczna, nieprzemyślana i może doprowadzić do

narażenia mieszkańców na zagrożenia będące wyni-

kiem zaniedbań na etapie przygotowywania całego

procesu restrukturyzacji.

Ponadto dyrektor WSSE w Szczecinie zobowiąza-

ła kierownictwo laboratorium, aby od nowego roku

prowadzona była menadżerska działalność w celu

uzyskania jak największej ilości zleceń, co będzie pro-

wadzić do wzmożonej działalności komercyjnej.

Kolejnym dowodem na chaos, niczym nieuzasad-

niony pośpiech i brak przemyślanych działań jest

ostatnia próba zmiany statutu Powiatowej Stacji Sa-

nitarno-Epidemiologicznej w Koszalinie.

Wojewoda

zachodniopomorski nadał, zarządzeniem nr 544/2013

z 27 września 2013 r., statut Powiatowej Stacji Sani-

tarno-Epidemiologicznej w Koszalinie i jednocześnie

uchylił statut nadany w dniu 16 grudnia 2009 r.

Tymczasem uchylony statut był już wcześniej uchy-

lony zarządzeniem wojewody z dnia 10 lipca 2012 r.

Dopiero po interwencji prezydenta miasta Koszalina

wojewoda wydał właściwe zarządzenie, które wyeli-

minowało z obiegu prawnego jeden z dwóch obowią-

zujących równolegle, ale sprzecznych ze sobą statu-

tów.

Jednakże nowy statut także budzi wątpliwości

co do jego poprawności w aspekcie merytorycznej

działalności Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemio-

logicznej w Koszalinie.

Nadany zarządzeniem nr 544/2013 wojewody za-

chodniopomorskiego z dnia 27 września 2013 r. sta-

tut Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w Koszalinie w § 6 stanowi, że:

„1.

Powiatowa Stacja zapewnia realizację zadań

w Koszalinie w zakresie sprawowania nadzoru nad

warunkami:

1) higieny środowiska;

2) higieny pracy w zakładach pracy;

towo-wychowawczych, szkołach wyższych oraz w śro-

dowisku wypoczynku;

4) zdrowotnymi, żywności i żywienia: w celu ochro-

ny zdrowia ludzkiego przed wpływem szkodliwych

lub uciążliwych (pisownia oryginalna) a w szczegól-

ności zapobiegania powstawaniu chorób zakaźnych

i zawodowych (...)”.

w art. 1 wymienia zadania, do których w szczególno-

ści powołana jest inspekcja sanitarna.

Z przytoczo-

nego powyżej § 6 ust. 1 statutu wynika, że powiatowa

stacja w Koszalinie zapewnia realizację zadań z za-

kresu nadzoru tylko w 4 z 7 wymienionych w usta-

wie.

W nowym statucie całkowicie pomięto najważ-

niejszy obszar, nad którym sprawowany jest nadzór,

czyli nadzór nad warunkami higieniczno-sanitarny-

mi, jakie powinien spełniać personel medyczny,

Proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Czy reorganizacja polegająca na odbieraniu po-

wiatowym stacjom sanitarno-epidemiologicznym la-

boratoriów jest realizowana w całym kraju i wynika

z wytycznych ministra zdrowia?

Jeżeli tak, to jakie

przesłanki legły u podstaw takich decyzji, tzn. od

kiedy straciło moc rozporządzenie ministra zdrowia

2.

Czy właściwe jest wymuszanie na Powiatowej

Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Koszalinie za-

bezpieczenia środków w postaci odczynników, pod-

łóż, tonerów, papieru i innych bliżej nieokreślonych

rzeczy na działalność laboratorium w I kwartale

2014 r., skoro nie będzie to już jednostka działająca

w strukturach stacji?

Czy nie uważa Pan Minister,

że sprawność funkcjonowania od 1 stycznia 2014 r.

powinna spoczywać na instytucji, która przejmuje

laboratorium?

3.

Kto będzie ponosił odpowiedzialność za ewen-

tualne zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców, je-

żeli Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna

w Koszalinie z braku zaplanowanych na ten cel

środków nie wyposaży laboratorium na okres całe-

go I kwartału w niezbędne odczynniki, podłoża, pa-

pier, tonery i inne potrzebne do sprawnego działania

rzeczy?

4.

Czy pominięcie w § 6 ust. 1 statutu zadania,

Inspekcji Sanitarnej, czyli nadzoru na warunkami

higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać

że tego zadania powiatowa stacja w Koszalinie ma

nie wykonywać?

Jeżeli tak, to kto przejmie to bardzo

istotne zadanie po 1 stycznia 2014 r.?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Gawłowski

71

Interpelacja

(nr 22594)

do ministra pracy i polityki społecznej

uruchomienia środków rezerwy

Funduszu Pracy na wsparcie jeszcze w 2013 r.

na terenie pow. głogowskiego

Powiat głogowski w dalszym ciągu boryka się

z problemem dużego bezrobocia i wysokiej stopy bez-

robocia wynoszącej ok. 25%.

Nakłada się na to rów-

nież trudna sytuacja ekonomiczna lokalnych przed-

siębiorców, którzy nie są w stanie stworzyć odpowied-

niej liczby nowych miejsc pracy w stopniu odczuwal-

nym dla lokalnego rynku pracy.

Jedną z metod wal-

ki z tym stanem rzeczy jest wspieranie wszelkich

inicjatyw przysparzających miejsc pracy z Funduszu

Pracy i realizowanie programów przez niego finan-

sowanych, kierowanych do przedsiębiorców i bezro-

botnych.

W chwili obecnej tego rodzaju środków Powia-

towy Urząd Pracy w Głogowie już nie posiada.

Ilość złożonych, a niezrealizowanych wniosków na

podjęcie działalności gospodarczej, refundację

pracy lawinowo rośnie.

Uruchomienie środków re-

zerwy Funduszu Pracy mogłoby pozwolić na zwięk-

szenie ilości i zasobności nowych podatników oraz

przede wszystkim zmniejszenie liczby osób o sta-

tusie bezrobotnych.

oprócz odpowiedzi na poniższe pytania, składam in-

terwencję w sprawie jak najszybszego uruchomienia

środków rezerwy Funduszu Pracy, które mogłyby

jeszcze w tym roku kalendarzowym wspomóc trudną

sytuację w powiecie głogowskim.

1.

Czy istnieją jeszcze realne szanse na to, ażeby

w roku 2013 uruchomiono środki rezerwy Funduszu

Pracy na wsparcie aktywnych działań obejmujących

bezrobotnych będących w szczególnej sytuacji na

przedsiębiorców funkcjonujących na runku pracy

w powiecie głogowskim?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Lubawka, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22595)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat polkowicki w dalszym ciągu boryka się

wy Urząd Pracy w Polkowicach już nie posiada.

Funduszu Pracy mogłoby pozwolić na zwiększenie

robotnych.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

72

Interpelacja

(nr 22596)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat lubiński w dalszym ciągu boryka się z prob-

lemem dużego bezrobocia i wysokiej stopy bezrobo-

trudna sytuacja ekonomiczna lokalnych przedsię-

szu Pracy i realizowanie programów przez niego

finansowanych, kierowanych do przedsiębiorców

i bezrobotnych.

wy Urząd Pracy w Lubinie już nie posiada.

Ilość

jęcie działalności gospodarczej, refundację kosztów

nowo rośnie.

Uruchomienie środków rezerwy Fun-

duszu Pracy mogłoby pozwolić na zwiększenie ilości

kim zmniejszenie liczby osób o statusie bezrobot-

nych.

ku pracy w powiecie lubińskim?

w powiecie lubińskim?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 22597)

do ministra pracy i polityki społecznej

wy Urząd Pracy w Legnicy już nie posiada.

Ilość

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

73

Interpelacja

(nr 22598)

do ministra pracy i polityki społecznej

wy Urząd Pracy w Jaworze już nie posiada.

Ilość

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 22599)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat bolesławiecki w dalszym ciągu boryka się

wy Urząd Pracy w Bolesławcu już nie posiada.

Ilość

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

74

Interpelacja

(nr 22600)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat zgorzelecki w dalszym ciągu boryka się

wy Urząd Pracy w Zgorzelcu już nie posiada.

Ilość

cie działalności gospodarczej, refundację kosztów

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 22601)

do ministra pracy i polityki społecznej

robotnych.

wy Urząd Pracy w Lubaniu już nie posiada.

Ilość

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

75

Interpelacja

(nr 22602)

do ministra pracy i polityki społecznej

wy Urząd Pracy w Lwówku Śląskim już nie posiada.

botnych.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 22603)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat jeleniogórski w dalszym ciągu boryka się

wy Urząd Pracy w Jeleniej Górze już nie posiada.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

76

Interpelacja

(nr 22604)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat kamiennogórski w dalszym ciągu boryka

przedsiębiorców, którzy nie są w stanie stworzyć od-

powiedniej liczby nowych miejsc pracy w stopniu od-

czuwalnym dla lokalnego rynku pracy.

Jedną z me-

tod walki z tym stanem rzeczy jest wspieranie wszel-

kich inicjatyw przysparzających miejsc pracy z Fun-

duszu Pracy i realizowanie programów przez niego

wy Urząd Pracy w Kamiennej Górze już nie posiada.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 22605)

do ministra pracy i polityki społecznej

Powiat złotoryjski w dalszym ciągu boryka się

wy Urząd Pracy w Złotoryi już nie posiada.

Ilość zło-

żonych, a niezrealizowanych wniosków na podjęcie

sobności nowych podatników oraz przede wszystkim

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

77

Interpelacja

(nr 22606)

do ministra infrastruktury i rozwoju

kandydatów na kierowców

Obecna sytuacja kandydatów na kierowców, szkół

nauki jazdy i samych wojewódzkich ośrodków ruchu

drogowego niezbicie wskazuje, że nawet w tej dzie-

dzinie panuje w naszym kraju niczym niezmącony

bałagan, brak elementarnych zasad logiki oraz sa-

mozadowolenie przekładające się na szampański hu-

mor, który coraz częściej przeradza się w arogancję

i grubiaństwo.

To, że nawet sam szef resortu stara

się celować w tego rodzaju zachowania, co manifestu-

je swoim zachowaniem na zebraniach komisji sejmo-

wych, staje się coraz częściej wizytówką i wyznacz-

nikiem pracy obecnego rządu.

Jednakże nad sytuacją kandydatów na kierow-

ców, dramatycznym położeniem szkół nauki jazdy

i totalnym bałaganem w wojewódzkich ośrodkach

ruchu drogowego nie można zdaniem interpelującego

dworować i dowodzić, że wszystko znajduje się pod

kontrolą.

Nie zmienia to obecnego stanu rzeczy, gdzie

zdawalność kandydatów na kierowców w Polsce

wynosi ok. 30%, zaś w sąsiednich Niemczech 70%.

W związku z tym, że immanentnie trwają prace nad

przepisami dotyczącymi egzaminów na prawo jazdy,

konieczne jest zweryfikowanie obecnych prac w tym

zakresie.

Pomocne przy tym mogą okazać się odpowiedzi

na poniższe pytania:

1.

Co według resortu transportu jest przyczyną

tak dużej różnicy w zdawalności egzaminów na pra-

wo jazdy w Niemczech i w Polsce?

2.

Czy tworzenie z egzaminu teoretycznego na

kierowcę sprawdzianu o takim stopniu trudności, że

można by go porównać z egzaminem do renomowanej

uczelni, jest w istocie krokiem w dobrą stronę?

3.

Czy ministerstwo transportu zamierza w więk-

szym niż dotychczas stopniu ingerować poprzez kon-

trole i audyty w prace WORD-ów, które w wielu przy-

padkach pracują źle?

4.

Czy ministerstwo transportu, biorąc nawet pod

uwagę przepisy dyrektywy Rady UE z dnia 29 lipca

1991 r., ma świadomość, że dalsze obostrzenia i ba-

łagan towarzyszący zdawaniu egzaminów na kierow-

ców spowoduje, jeśli nie masowe, to znaczne zdawa-

nie egzaminów na kierowcę w krajach UE?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 22607)

do ministra pracy i polityki społecznej

faktycznych skutków

dla sektora finansów publicznych

waloryzacji kwotowej świadczeń

terpelację złożoną wspólnie z poseł Beatą Szydło otrzy-

małem odpowiedź pismem DUS-0700-341-RM/13

z dnia 20 września 2013 r. podpisanym przez podse-

kretarza stanu pana Marka Buciora.

Autor odpowie-

dzi na interpelację podniósł m.in., że „wprowadzenie

incydentalnej waloryzacji kwotowej w miejsce walo-

ryzacji procentowej z założenia miało być neutralne

oraz finansów państwa”, a „celem (...) nie było wykre-

owanie oszczędności budżetowych z tytułu wprowa-

dzonej przejściowo w 2012 r. formuły waloryzacji

kwotowej”.

Natomiast lektura „Sprawozdania z wykonania

nia 2012 r.”, przygotowanego przez Radę Ministrów,

daje podstawę, by kwestionować rzetelność twierdzeń

zawartych w wyżej wymienionym piśmie DUS-0700-

341-RM/13.

Główne założenia makroekonomiczne przyjęte do

budżetu na rok 2012 nie zostały zrealizowane w prak-

tyce.

Niższy był wzrost gospodarczy (zamiast 2,5%

realnego wzrostu PKB – 1,9%), niższe przeciętne wy-

nagrodzenie brutto w gospodarce narodowej, niższe

przeciętne zatrudnienie w gospodarce narodowej

(9 790 tys. zamiast 10 104 tys.), a wyższa liczba zare-

jestrowanych bezrobotnych na koniec roku (2137 tys.

zamiast 1966 tys.) oraz stopa bezrobocia (13,4% za-

miast 12,3%).

Tym samym niższa była baza do od-

prowadzanych składek do Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, która przełożyła się na niższe wpływy.

Z danych sprawozdawczych Funduszu Ubezpieczeń

ubezpieczenie społeczne wyniósł 122 149 934 tys. zł

i stanowił 99% planu ustalonego w ustawie budżeto-

wej.

Wpływy ze składek zrealizowane zostały w kwo-

cie 120 421 759 tys. zł i osiągnęły 98,6% planu wg

ustawy budżetowej

1)

.

Natomiast „w ustawie budżetowej na 2012 r. dotacja

z budżetu państwa dla Funduszu Ubezpieczeń Społecz-

nych ustalona została w kwocie 39 939 301 tys. zł,

a faktycznie zrealizowana w wysokości niższej niż

zakładano w planie i wyniosła 39 520 778 tys. zł

(o 418 523 tys. zł mniej) ze względu na niższe skutki

finansowe waloryzacji świadczeń emerytalno-rento-

1)

78

wych w wyniku zmiany zasad waloryzacji z procen-

towej na kwotową”

2)

.

1.

Czy w „Sprawozdaniu z wykonania budżetu

r.” pisano błędnie o niższych skutkach finansowych

waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych w wy-

niku zmiany zasad waloryzacji z procentowej na kwo-

tową?

2.

Jakie były oszczędności dla systemu finansów

publicznych zastosowania w roku 2012 waloryzacji

kwotowej w roku 2012, a także w latach kolejnych?

Z poważaniem

Poseł Paweł Szałamacha

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22608)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

aktualnego stanu sprawy Amber Gold

Panie Premierze!

Zwracam się do Pana o przed-

stawienie stanu aktualnego sprawy Amber Gold.

Minął już ponad rok od ujawnienia tzw. afery Am-

ber Gold.

Na posiedzeniu Sejmu w sierpniu 2012 r.

złożył Pan szereg obietnic związanych z wyjaśnie-

niem tej sprawy.

Osoby poszkodowane przez spółkę

Amber Gold wskazują na liczne niepokojące okolicz-

ności:

— kolejne uniewinnienia przez sądy dyscyplinar -

ne prokuratorów sprawujących niewłaściwy nadzór

nad sprawą Amber Gold,

— zlecania kolejnych ekspertyz biegłym, którzy

mają odpowiedzieć, jak to było możliwe, że doszło do

przestępstwa o tak dużej skali,

— spółka Amber Gold miała w Polsce 250 rachun -

ków bankowych, nie podano do publicznej wiadomo-

ści, co się z nimi stało,

— prezes spółki Amber Gold mimo luksusowych

warunków w areszcie wnosi o wypłatę kilkudziesię-

ciu tysięcy złotych wynagrodzenia wraz z odsetkami,

— tylko dwie osoby z gdańskiego urzędu skarbo -

wego dopuściły się zaniedbań,

— syndyk na konferencji prasowej poinformował,

że pierwsze wypłaty z masy upadłościowej dla klien-

tów spółki Amber Gold odbędą się najwcześniej

w I połowie 2015 r., jeżeli do tego czasu jeszcze cokol-

wiek zostanie po pokryciu zobowiązań wobec Skarbu

Państwa i kosztów prowadzenia upadłości,

— sporządzenie listy wierzytelności osobiście

przez komisarza do spraw upadłości potrwa jeszcze

wiele miesięcy.

1.

Jakie działania Pan podjął dla wyjaśnienia tzw.

afery Amber Gold?

2.

Kiedy złoży Pan sprawozdanie z wykonania

obietnic złożonych w Sejmie w sierpniu 2012 r?

3.

Czy Pana zdaniem nie byłoby właściwe stwo-

rzenie zespołu, który pracowałby z sędzią komisa-

rzem w celu sprawniejszego działania?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Mińsk Mazowiecki, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22609)

do ministra edukacji narodowej

wychowawcy/opiekuna kolonijnego

Pani Minister!

W trosce o tysiące dzieci i młodzie-

ży, które biorą udział w różnego typu koloniach, obo-

zach i wycieczkach, zwracam się do Pani Minister

wawcą kolonii lub obozu?

2.

Czy to prawda, że aby zostać opiekunem/wy-

chowawcą kolonijnym, wystarczy dwudniowy kurs

bez egzaminu sprawdzającego?

3.

Czy nauczyciele muszą kończyć dodatkowe kur-

sy na wychowawców/opiekunów?

4.

Czy wraz z przejściem na emeryturę nauczyciel

z długoletnim doświadczeniem w prowadzeniu obozu

lub kolonii traci uprawnienia opiekuna/wychowawcy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

(nr 22610)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie procedur rekrutacyjnych

nej większości uczelni procedura ta polega na złoże-

2)

79

niu szeregu dokumentów, w tym zgody przyszłego

opiekuna/promotora.

W przypadku osób, które pragną rozpocząć studia

doktoranckie na uczelni, którą wcześniej ukończyli,

korzystają z przywileju znajomości z pracownikami

w związku z pisaniem pod ich opieką na przykład pra-

cy magisterskiej.

Natomiast osoby, które nie studio-

wały wcześniej na danej uczelni, mają duże problemy

z uzyskaniem zgody przyszłego opiekuna/promotora,

który ich nie zna.

1.

Czy wymóg przedstawienia w procesie kwalifi-

kacji na studia III stopnia zgody przyszłego opieku-

na/promotora nie jest dyskwalifikujący dla kandyda-

tów, którzy wcześniej ukończyli inną uczelnię?

Czy

wymóg ten nie faworyzuje osób, które skończyły

daną uczelnię?

na celu zwiększenie neutralności i obiektywności w

procesach rekrutacyjnych na wyższe uczelnie?

Jakie

to będą działania?

zwiększenia dostępności nauki na studiach III stop-

nia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

(nr 22611)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie braku wzajemnego honorowania

wie braku współpracy Kolei Mazowieckich i PKP In-

terCity w zakresie wspólnych taryf przewozowych.

W lutym bieżącego roku w interpelacji nr 14313

poruszyłem problem braku wspólnych ofert przewo-

zowych, który pozostaje bolączką wielu pasażerów.

„Zaprzestanie wzajemnego honorowania od dnia 1 lip-

ca 2012 r. biletów okresowych PKP InterCity i Kolei

Mazowieckich uderzyło boleśnie w budżety domowe

osób dojeżdżających koleją” – pisałem.

Na przykła-

dzie przejazdów na liniach Sochaczew – Warszawa

i Żyrardów – Warszawa zwróciłem uwagę na wyjąt-

kowo uciążliwą sytuację pasażerów na Mazowszu,

których najmocniej dotknęła rezygnacja z wzajemne-

go honorowania biletów przez PKP InterCity i KM.

„Nawet pobieżna analiza połączeń kolejowych i roz-

kładów jazdy na tym odcinku pozwala stwierdzić, że

Mazowieckich i PKP InterCity.

Wynika to także

padku opóźnienia pociągu np. o 40 minut nie może

już skorzystać z najbliższego pociągu Kolei Mazowie-

ckich, jeśli nie wykupi dodatkowego biletu” – wskaza-

łem w interpelacji i przypomniałem, że taka sytuacja

wymagała od pasażera ponoszenia podwójnych kosz-

tów posiadania dwóch biletów miesięcznych (600 zł).

Zwracam uwagę, że mimo upływu blisko półtora

roku od zaprzestania honorowania wspólnych bile-

acja wciąż nie została rozwiązana w sposób korzyst-

ny dla mieszkańców Mazowsza.

Mimo że – zgodnie

z wyjaśnieniami Pańskiego resortu z tamtego okresu

– przepisy prawa krajowego nie wymagają explicite

utrzymywania wspólnych taryf przewozowych mię-

dzy tymi spółkami, to interes obywateli wyraźnie

przemawia za takim rozwiązaniem.

Warto mieć przy

tym na uwadze opinię Europejskiego Komitetu Eko-

nomiczno-Społecznego w sprawie jakości usług kole-

jowych w UE, w której porusza on problem „mnoże-

nia się ofert usług realizowanych przez różne pod-

mioty, bez związku i spójności eksploatacyjnej mię-

dzy nimi, w środowisku organizacyjnym, które prze-

szło znaczne zmiany strukturalne i któremu brak

stabilności i czytelności”.

Skutkiem takiego stanu

rzeczy jest „niezadowolenie podróżnych”.

Komitet zaleca „podsumowanie sytuacji omawia-

nego sektora na poziomie każdego państwa człon-

kowskiego, aby określić pożądane postępy”

1)

.

W tym

kontekście wspólne oferty przewozowe wydają się

dobrym rozwiązaniem omawianego problemu.

Cho-

ciaż opinie EKES nie mają charakteru wiążącego, to

praktyka pokazuje, że mogą one odgrywać użyteczną

rolę na poziomie systemów prawnych państw człon-

kowskich.

W ww. interpelacji zwracałem uwagę, że „wobec

powyższej poważnej sytuacji ani Koleje Mazowieckie,

Podkreśliłem, że „jedynym ukłonem w stronę po-

dróżnych było umożliwienie częściowego zwrotu pie-

niędzy za bilety okresowe zakupione przed 1 lipca

2012 r.”.

Już wtedy sposób działania obydwu spółek

wydawał się świadczyć o zaniku poczucia odpowie-

dzialności za jakość świadczonych usług i troski

Dzisiaj KM i PKP InterCity zdają się zauważać

dobre strony wspólnych taryf, skoro niedawno doszły

do cząstkowego porozumienia i ustaliły, że w okresie

od 7 listopada do 14 grudnia 2013 r. na odcinku War-

szawa Wschodnia – Skierniewice będą honorowane

wzajemne bilety

2)

.

Niestety porozumienie ma charak-

1)

Dz. U. UE C z dnia 15 lutego 2013 r.

2)

http://www.mazowieckie.com.pl/strefa-podroznych/aktualnosci/

wzajemne-honorowanie-biletow-km-i-ic-na-odcinku-warszawa-wschod-

nia-skierniewice.html

80

ter tymczasowy i tym bardziej zasadne staje się py-

tanie o kontynuację zwyczaju wspólnych taryf prze-

wozowych obu spółek – zwłaszcza że w piśmie z 25 paź-

dziernika ministerstwo podkreślało, iż „jest zainte-

resowane wprowadzaniem ułatwień dla podróżnych

dami przewoźników różnych gałęzi transportu pub-

licznego”.

1.

Czy od października ubiegłego roku do dnia

dzisiejszego odbyły się jakiejkolwiek spotkania przed-

stawicieli spółek i władz samorządowych w sprawie

porozumienia o wzajemnym honorowaniu biletów?

A. Jeśli tak, to ile ich się odbyło?

Kiedy odbyły się

spotkania?

B. Kto brał w nich udział spośród przedstawicieli

spółek kolejowych?

C. Czy brali w nich udział przedstawiciele Mini-

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej, władz samorządowych, w tym Urzędu Mar-

szałkowskiego Województwa Mazowieckiego?

D.

Na kiedy planowane jest następne spotkanie?

E. Jeśli nie, czy rozmowy zostały zerwane, czy

jedynie zawieszone?

Do kiedy?

2.

Jakie są punkty sporne między PKP InterCity

a Kolejami Mazowieckimi w sprawie wzajemnego ho-

norowania biletów?

4.

Czy zostało przygotowano podsumowanie sy-

tuacji sektora kolejowego w Polsce z określeniem po-

żądanych postępów?

5.

Czy Pański resort podejmował jakiekolwiek

działania mające na celu zachęcenie władze spółek

do osiągnięcia konsensusu?

Jakie to były działania?

6.

Jakie ułatwienia dla podróżnych w nabywaniu

we wprowadziło ministerstwo transportu od paź-

dziernika ub.r. do dnia dzisiejszego?

7.

W szczególności jakie działania podjęło mini-

sterstwo w tym okresie na rzecz wspólnych rozwią-

zań biletowych umożliwiających na podstawie jedne-

go biletu odbywania podróży pojazdami przewoźni-

ków różnych gałęzi transportu publicznego?

Z poważaniem

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22612)

do ministra sprawiedliwości

Ośrodka Migracyjnego Ksiąg Wieczystych

przy Sądzie Okręgowym w Łomży w związku

z planami likwidacji tego ośrodka

Szanowny Panie Ministrze!

Łomża jest miastem,

w którym po utracie statusu województwa są syste-

matycznie likwidowane instytucje państwowe.

Powo-

duje to utratę miejsc pracy i wzrost liczby osób bez-

robotnych.

Mając na uwadze kończenie procesu mi-

gracji ksiąg wieczystych oraz planowany termin wy-

gaszania działalności Ośrodka Migracyjnego Ksiąg

Wieczystych w Łomży na dzień 30 czerwca 2014 r.,

pracownicy są zaniepokojeni dalszymi losami ośrod-

ka i brakiem informacji o ich przyszłości.

z większych zakładów pracy w Łomży.

Zatrudnia

63 pracowników o dużym doświadczeniu i kwalifika-

cjach – 15 z nich to referendarze sądowi, a 48 to mi-

gratorzy ksiąg wieczystych.

Ośrodek dysponuje włas-

nym budynkiem, znajdującym się w bardzo dobrym

stanie technicznym, wyposażonym w nowoczesny

sprzęt komputerowy.

Zgodnie z uzyskanymi informacjami Minister-

stwo Sprawiedliwości planuje utworzenie wydziału

cywilnego (elektronicznego) działającego w ramach

Sądu Rejonowego w Łomży, w którym zatrudnienie

ma znaleźć 15 referendarzy i 4 urzędników do obsłu-

gi sekretariatu wydziału.

Kolejne 20 osób spośród

migratorów to grupa transkrybentów, która ma być

zatrudniona w ośrodku zarządzania informacją.

Na-

leży zauważyć, że przedstawione plany stanowią je-

dynie ustne zapewnienia i nie są poparte żadnymi

formalnymi działaniami.

Ponadto nawet jeżeli wspo-

mniana koncepcja znajdzie odzwierciedlenie w rze-

czywistości, to sytuacja 24 migratorów nadal pozo-

staje niepewna.

Należy nadmienić, że przedstawiona sytuacja do-

tyczy nie tylko pracowników OMKW w Łomży, ale

także pracowników innych ośrodków tego typu.

War-

to zaznaczyć, że migratorzy z OMKW we Wrocławiu,

Elblągu i Gorzowie Wielkopolskim znajdują zatrud-

nienie w sądach okręgowych i rejonowych w obrębie

odpowiedniej apelacji bez konkursów zewnętrznych.

Natomiast w przypadku sądów na terenie okręgu

wnętrzny.

Zapewnienia, jakie pracownicy ośrodka

w Łomży otrzymali po 1 lipca 2013 r. (spotkanie pre-

zesa SO w Łomży, kierownika OMKW w Łomży

w Ministerstwie Sprawiedliwości w sprawie planów

wobec ośrodka), nie mają żadnego odzwierciedlenia

w rzeczywistości.

81

Wszyscy pracownicy ośrodka to ludzie młodzi, wy-

kształceni, których główną troską jest zapewnienie

środków do życia w większości przypadków nowo za-

łożonym rodzinom.

W dużej mierze pracownicy

OMKW w Łomży są jedynymi żywicielami rodziny.

Są to ludzie, którzy wiązali duże nadzieje z pracą

podnosili kwalifikacje na własny koszt.

Ogromną

stratą zarówno dla województwa podlaskiego, miasta

Łomży, jak i rodzin pracowników ośrodka byłaby sy-

tuacja, w której pracownicy ci dołączyliby do grona

osób bezrobotnych, ponieważ nie znajdą szansy na

pracę w rodzinnym mieście.

Województwo podlaskie posiada jeden z najwięk-

szych wskaźników bezrobocia w kraju.

Natomiast

w Łomży stopa bezrobocia na koniec września 2013 r.

wynosiła 17%, więc obawa pracowników o miejsca

pracy jest szczególnie uzasadniona.

W pełni popierając prośbę pracowników Ośrodka

Migracyjnego Ksiąg Wieczystych w Łomży, stanowi-

sko sejmiku województwa oraz stanowisko władz

miasta w tej sprawie i formułowane oczekiwania,

Panie Ministrze!

1.

Czy władze resortu sprawiedliwości przygoto-

oraz bazy lokalowo-technicznej OMKW w Łomży po

2.

Czy istnieją plany przekształcenia OMKW

w Łomży w ośrodek zarządzenia informacją (OZI)?

Jakie obszary działania miałyby być w kompetencji

takiego OZI?

4.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości planuje ja-

kiekolwiek zwolnienia w związku z ewentualną reor-

ganizacją ośrodka?

5.

O ile OZI powstanie, to ile osób z kadry urzęd-

niczej (z grupy migratorów) znajdzie w nim zatrud-

nienie?

6.

Jakie są plany resortu sprawiedliwości (w przy-

padku powstania OZI, w którym miałoby pracować

20 transkrybentów) w stosunku do pozostałych mi-

gratorów nieznajdujących tam zatrudnienia?

7.

Czy w razie przekształcenia OMKW w Łomży

w OZI istnieje możliwość zbudowania w tym ośrodku

tzw. II linii wsparcia dla systemów informatycznych

(konkretnych technologii) i w związku z tym zwięk-

szenia zatrudnienia?

8.

Dlaczego, mimo zapewnień, sądy na terenie

okręgu łomżyńskiego prowadzą nabór zewnętrzny

w przypadku wolnych etatów?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

Łomża, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22613)

do ministra zdrowia

w sprawie świadczenia usług medycznych

w zakresie transportu medycznego,

nocnej pomocy lekarskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Powierzenie usług ra-

townictwa medycznego oraz nocnej i świątecznej po-

mocy lekarskiej różnym podmiotom spowodowało na

terenie powiatu opoczyńskiego wyłączenie tych

usług z zakresu usług świadczonych przez SPZOZ

Szpital Powiatowy w Opocznie.

Przy takim rozwią-

zaniu to chory lub jego najbliżsi muszą dokonywać

wstępnej oceny stanu zdrowia, aby zwrócić się do

właściwego podmiotu (nocna pomoc, pogotowie lub

SOR), który może udzielić pomocy.

Powoduje to wy-

dłużenie czasu uzyskania pomocy.

Kolejnym proble-

mem wynikającym z rozdzielenia świadczenia usług

na różne podmioty są poważne trudności z uzyska-

niem aktu zgonu w godzinach wieczornych i nocnych.

Argumenty te przemawiają za tym, aby jeden pub-

liczny podmiot udzielał świadczeń medycznych ratu-

jących życie i zdrowie.

1.

Kto jest zobowiązany do wystawienia aktu zgo-

nu, w przypadku gdy nastąpił w godzinach nocnych,

skoro świadczenia medyczne w zakresie transportu

medycznego, oddziału ratunkowego oraz nocnej po-

mocy lekarskiej świadczą trzy oddzielne podmioty,

w tym dwa prywatne?

2.

Czy świadczenie usług ratownictwa medycz-

nego (w tym transportu) przez podmioty prywatne

niebędące integralną częścią szpitali państwowych

tów?

3.

Kto poniesie konsekwencje śmierci lub uszczerb-

ku na zdrowiu pacjenta, który nie otrzyma właściwej

pomocy medycznej w związku z niewystarczającym

poziomem jakości świadczenia usług transportu me-

dycznego przez podmioty prywatne niebędące inte-

gralną częścią szpitali?

Z poważaniem

Posłowie Robert Telus

i Marcin Witko

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

82

Interpelacja

(nr 22614)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie obwodnicy miasta Opatowa

w woj. świętokrzyskim

Szanowna Pani Minister!

Zwracam się do Pani,

Pani Minister, inspirowany zapytaniami i uwagami

wielu osób i podmiotów w sprawie obwodnicy miasta

Opatowa w woj. świętokrzyskim.

W samym zabytko-

wym środku tego miasta krzyżują się dwie ruchliwe

trasy E74 i E371, utrudniając życie kierowcom i prak-

tycznie czyniąc niemożliwe normalne funkcjonowa-

nie jego mieszkańcom.

Dodatkowym aspektem jest

to, że umiejscowienie szlaków komunikacyjnych,

co zaznaczyłem wyżej – w samym zabytkowym cen-

trum – choć sprawdzało się w średniowieczu, to dziś,

w Polsce XXI wieku, stanowi naturalną barierę w roz-

woju miasta Opatowa, w tym w szczególności w za-

kresie wykorzystania jego walorów historycznych i tu-

rystycznych.

Uciążliwa lokalizacja wskazanych szlaków komu-

nikacyjnych wpływa nie tylko negatywnie na życie

lokalnej społeczności Opatowa.

Skargi i wnioski o in-

terwencję w tej sprawie odbieram również ze środo-

wisk biznesowych, zwłaszcza firm zajmujących się

transportem, które odnotowując poprawę rozwiązań

komunikacyjnych w innych częściach Polski, nie mogą

zrozumieć negatywnego fenomenu Opatowa.

Dlatego kieruję do Pani Minister pytania:

Czy budowa obwodnicy Opatowa ma szansę zna-

leźć się w najbliższym czasie na liście priorytetów

w tzw. załączniku nr 7?

Czy Pani Minister mogłaby osobiście zaintereso-

wać się tym palącym problemem ziemi świętokrzyskiej?

Zwracając się do Pani Minister z niniejszą inter-

pelacją, proszę jednocześnie o zrozumienie dla lo-

kalnych problemów mieszkańców regionu święto-

krzyskiego, który jak dotąd, na tle inwestycji reali-

zowanych w innych częściach kraju, wydaje się być

pomijany w rządowych planach rozwoju połączeń

drogowych.

Poseł Jan Cedzyński

Kielce, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22615)

do ministra skarbu państwa

w sprawie

doniesień dotyczących handlu stanowiskami

jącymi się doniesieniami dotyczącymi handlu stano-

wiskami w ramach wyborów w Platformie Obywatel-

skiej na Dolnym Śląsku i w innych okręgach w Polsce

proszę o informację:

1.

Czy w okresie od października do czasu udzie-

lenia odpowiedzi na niniejszą interpelację nastąpił

wzrost zatrudnienia wśród pracowników biurowych

2.

Jeśli taki wzrost zatrudnienia nastąpił, to:

— ilu etatów dotyczył,

— na jakie stanowiska zostały zatrudnione osoby,

— jaki był cel zwiększenia zatrudnienia?

3.

Czy w ww. okresie dokonywano zwolnień w tej-

że spółce i czy na miejsce zwolnionych pracowników

zatrudniono nowe osoby oraz jaka była skala tego

zjawiska?

spółki PGE Obrót SA Oddział Lublin?

5.

Jeśli taki wzrost zatrudnienia nastąpił, to:

dziale tejże spółki i czy na miejsce zwolnionych pra-

cowników zatrudniono nowe osoby oraz jaka była

PGE Polska Grupa Energetyczna SA Biuro Obsługi

Klienta w Lublinie?

8.

Jeśli taki wzrost zatrudnienia nastąpił, to:

belskim biurze tejże spółki i czy na miejsce zwolnio-

nych pracowników zatrudniono nowe osoby oraz jaka

Poseł Jan Cedzyński

(nr 22616)

do ministra gospodarki

w sprawie budowy rurociągu naftowego

pływają pytania od mieszkańców gmin i miejscowo-

ści znajdujących się na terenie przebiegu inwestycji,

jaką jest budowa rurociągu naftowego Brody – Płock.

Ich niepokój budzi nieokreślony jak dotąd jeszcze pre-

83

cyzyjny termin rozpoczęcia realizacji przedsięwzię-

cia, którego sfinalizowanie leży w żywotnym intere-

sie samorządów lokalnych.

Wiadomo już, że plan budowy polskiego odcinka

rurociągu znalazł się na liście projektów, które otrzy-

mały zgodę Komisji Europejskiej na dofinansowanie

z funduszy Programu Operacyjnego „Infrastruktura

i środowisko”.

Jednak realne uzyskanie zagwaranto-

wanego dla tej inwestycji unijnego wsparcia finanso-

wego będzie możliwe, jeśli zostanie ona zrealizowana

do końca 2015 r., co związane jest z terminami wy-

datkowania i rozliczania pieniędzy z perspektywy

unijnej na lata 2007–2013.

Po to, aby zakończyć projekt do końca 2015 r. i zgod-

nie z jego założeniami od 2016 r. umożliwić dostawy

ropy z rejonu Morza Kaspijskiego do Polski, jak naj-

szybciej powinna zostać podpisana umowa z wyko-

nawcą i rozpoczęte prace budowlane.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla

przedsięwzięcia budowy rurociągu została wydana

11 września br., zamykając tym samym etap plano-

wania i otwierając możliwość ubiegania się o pozwo-

lenie na budowę, jak również złożenie wniosku o fi-

nansowanie projektu z funduszy Programu Opera-

cyjnego „Infrastruktura i środowisko”, który Sarma-

tia sp. z o.o. zamierza złożyć w najbliższym czasie.

Mimo zamykania kolejnych faz planowania dotych-

czas nie zapadła jeszcze najważniejsza decyzja inwe-

stycyjna niezbędna do powstania rurociągu, jaką jest

umowa między rządami zainteresowanych przedsię-

wzięciem państw.

Ze względu na priorytet inwestycji stanowiącej

istotny element poprawy bezpieczeństwa energetycz-

że jej wagę dla społeczności lokalnych zamieszkują-

cych na trasie, którą przebiegać będzie rurociąg, po-

pytanie: Kiedy zostanie podjęta ostateczna decyzja na

szczeblu międzyrządowym w sprawie realizacji pro-

jektu budowy rurociągu naftowego Brody – Płock?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Lublin, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22617)

do ministra zdrowia

w sprawie recept transgranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie z dnia

wie recept lekarskich wprowadza przepisy, które

określają dane, jakie ma zawierać recepta transgra-

niczna.

Recepta będzie wystawiana na prośbę pacjen-

ta, który zamierza ją zrealizować w innym niż Polska

pacjenci nie będą jednak mogli uzyskać refundacji

zakupu leków zakupionych na terenie UE.

Jak wska-

zują eksperci, wejście w życie przepisów przedmioto-

wego aktu prawnego nie wprowadza mechanizmu

gwarantującego zwrotu kosztów zakupu leków za

granicą.

Powodem tego stanu rzeczy jest brak wdro-

żenia przez Polskę dyrektywy transgranicznej, która

powinna być implementowana do polskiego porządku

prawnego do dnia 25 października 2013 r.

przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy

transgranicznej?

2.

Kiedy nastąpi implementacja przedmiotowej

dyrektywy do polskiego porządku prawnego?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22618)

do ministra zdrowia

w sprawie szczepień

przeciwko pneumokokom

Szanowny Panie Ministrze!

Pneumokoki to po-

wszechnie występujące bakterie, które mogą wywo-

ływać groźne choroby dla zdrowia i życia człowieka,

są one najczęstszą przyczyną zakażeń bakteryjnych

u dzieci.

Stanowią źródło występujących nieinwazyj-

nych zakażeń dróg oddechowych, takich jak zapale-

nia: ucha środkowego, zatok przynosowych, płuc.

Bakterie te mogą także wywoływać zagrażające ży-

ciu inwazyjne choroby (IChP), które mogą przybrać

postać m.in. zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych

i sepsy.

Inwazyjną chorobą pneumokokową szczegól-

nie zagrożone są dzieci poniżej 2. roku życia, u któ-

grupach wiekowych.

Światowa Organizacja Zdrowia

uważa za priorytet wprowadzenie we wszystkich kra-

jach powszechnych programów szczepień przeciwko

tym bakteriom.

Szczepienia przeciwko pneumoko-

kom zaleca również Główny Inspektorat Sanitarny,

ale nie ma jego w kalendarzu szczepień bezpłatnych.

Obowiązkowo szczepione są jedynie dzieci z grup wy-

sokiego ryzyka: wcześniaki oraz dzieci z chorobami

przewlekłymi.

84

stwo zamierza wprowadzić obowiązkowe, bezpłatne

szczepienia dzieci przeciwko pneumokokom?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22619)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Na koniec września

br. według danych Głównego Urzędu Statystycznego

stopa bezrobocia w Polsce wyniosła 13%.

Oznacza to,

że w urzędach pracy było zarejestrowanych ok. 2 mln

bezrobotnych, z czego 490,8 tys. to osoby po 50. roku

życia.

Tym samym co czwarty bezrobotny ukończył

50 lat, w porównaniu z analogicznym okresem

w 2012 r. nastąpił wzrost liczby osób bezrobotnych

w tej kategorii wiekowej o 10,2%.

Dane Eurostatu

wskazują, że w Polsce pracuje tylko 39% osób w wie-

ku 55–64 lata, o 10% mniej, niż wynosi średnia Unii

Europejskiej.

Duża część osób bezrobotnych w tym

wieku ma problem ze znalezieniem nowego zatrud-

nienia, np. trudniej im jest się przekwalifikować.

zmniejszenia liczby osób bezrobotnych, które ukoń-

czyły 50. rok życia?

2.

Jakie są powody tak znacznego wzrostu liczby

ostatniego roku?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22620)

do ministra zdrowia

w sprawie nowej kampanii społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W swojej interpelacji

chcielibyśmy zwrócić uwagę na problem finansowa-

nia przez państwo polskie kampanii gejowskich,

w szczególności akcji „Seks w moim mieście”, którą

koordynuje osiem organizacji pozarządowych z wkła-

dem własnym 1,5 tys. zł, natomiast resztę finansu-

je państwo – Krajowe Centrum ds. AIDS – wkład

90 tys. zł.

Jednym z elementów tego projektu jest

portal internetowy http://sekswmoimmiescie.pl/, któ-

ry ma zachęcić homoseksualnych mężczyzn do sto-

sowania prezerwatyw.

Nie przytoczymy tutaj jednak

treści zawartych na tej witrynie internetowej, gdyż

są one wulgarne.

Znajdują się tam opisy doświadczeń

seksualnych fikcyjnych użytkowników portalu, które

niejednokrotnie ocierają się o pornografię, oraz kom-

pendium wiedzy o narkotykach: nazwa, wygląd, dzia-

łanie, a także porady, jak ich „bezpiecznie” używać.

sterstwo Zdrowia współfinansuje tę kampanię, kiedy

istnieje podejrzenie, że może być niezgodna z polskim

prawem?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22621)

do ministra edukacji narodowej

z nadwagą lub otyłością

Szanowna Pani Minister!

Instytut Żywności i Ży-

wienia wspólnie z warszawską akademią wychowa-

nia fizycznego przeprowadził badania stanu odży-

wiania, poziomu aktywności fizycznej i nawyków

żywieniowych uczniów.

W przedmiotowej analizie

wzięło udział 1494 uczniów szkół podstawowych oraz

1500 gimnazjalistów z 16 województw.

Badanie wy-

dziewcząt.

Eksperci zwracają uwagę, że odsetek dzie-

ci mających problemy z nadwagą lub otyłością zwięk-

sza się w szybkim tempie.

Przyczynami takiego sta-

nu rzeczy są m.in. niewłaściwe nawyki żywieniowe

oraz mała aktywność fizyczna uczniów.

W dni po-

wszednie 43% uczniów szkół podstawowych spędza

biernie w domu od 2 do 4 godzin.

Z badania wynika,

że spada sprawność fizyczna dzieci, ok. 40% uczniów

klas IV–VI wykazuje niską wytrzymałość biegową.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

camy się do Pani Minister z następującymi pytania-

mi:

zmniejszenia odsetka uczniów z nadwagą lub otyłoś-

cią?

85

2.

Czy ministerstwo podejmuje kroki w celu

zwiększenia aktywności fizycznej wśród dzieci?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22622)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Do biura poselskiego

wpłynęło stanowisko Sejmiku Województwa Podkar-

packiego w sprawie ustawy o scalaniu i wymianie

gruntów.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 przedmiotowego

aktu prawnego w przypadku prowadzenia scalania

konania scalenia i wymiany gruntów oraz poscale-

niowego zagospodarowania gruntów pokrywa GDD-

KiA.

Według Sejmiku Województwa Podkarpackiego

obecnie obowiązujące przepisy regulują tylko postę-

powanie scaleniowe związane z budową autostrady,

tym samym uniemożliwiają ich przeprowadzenie

w związku z budową dróg ekspresowych i krajowych.

Tego typu inwestycje prowadzone przez GDDKiA

w takim samym stopniu jak budowa autostrady powo-

dują rozdrobnienie działek gruntowych, zaburzenie

sieci dróg transportu rolnego, zakłócenia w systemie

melioracyjnym, przy jednoczesnym zerwaniu więzi

funkcjonalno-przestrzennej i gospodarczej pomiędzy

strefą zabudowy a rozłogiem gruntów.

Dlatego też Sej-

mik Województwa Podkarpackiego wnioskuje o pod-

jęcie inicjatywy ustawodawczej w celu zmiany tej re-

gulacji prawnej i dopisanie w art. 4 ust. 2 przedmioto-

wej ustawy po wyrazie „autostrady” wyrazów „oraz

dróg ekspresowych i krajowych”.

Wprowadzenie pro-

ponowanego zapisu umożliwi prowadzenie prac scale-

niowych na obszarach przyległych do wszystkich dróg

będących w zarządzie GDDKiA.

Stworzy to korzyst-

niejsze warunki gospodarowania poprzez poprawę

struktury obszarowej gospodarstw rolnych, racjonal-

ne ukształtowanie rozłogów gruntów oraz dostosowa-

nie granic nieruchomości do systemu dróg.

stwo podejmie działania w celu wprowadzenia zmian

w przedmiotowej ustawie proponowanych przez Sej-

mik Województwa Podkarpackiego?

Z poważaniem

(nr 22623)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zmian w „Narodowym programie

przebudowy dróg lokalnych – etap II:

w 2014 r.

Szanowny Panie Ministrze!

„Narodowy program

– dostępność – rozwój” pierwotnie zakładał, że do

końca 2015 r. wydatki budżetu państwa na jego rea-

lizację miały wynieść 3,2 mld zł.

Efektem wykonania

przedmiotowego programu miała być przebudowa,

budowa oraz remont ok. 13 300 kilometrów dróg lo-

kalnych do końca 2015 r.

W 2014 r. na ten cel państwo

miało przeznaczyć 1 mld zł, jednak kolejny raz Rada

Ministrów zmieniła założenia tego programu i w przy-

szłym roku na jego realizację ma być przeznaczone

250 mln zł z budżetu państwa.

1.

Dlaczego obniżono środki finansowe na reali-

zację przedmiotowego programu w 2014 r.?

2.

Ile kilometrów dróg w ramach realizacji tego

programu zostanie dofinansowanych do końca 2015 r.?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22624)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie spłaty kredytów studenckich

Szanowna Pani Minister!

Niedługo po rozpoczę-

ciu roku akademickiego media informowały o prob-

lemie spłaty kredytów studenckich.

Studenci mogą

przez 10 miesięcy otrzymywać kwotę 600 zł.

Jeśli

jednak będą korzystali z tych pieniędzy tylko do koń-

ca studiów pierwszego stopnia (licencjackich), ów

kredyt będą musieli spłacać zaraz po ukończeniu stu-

diów drugiego stopnia (magisterskich), a nie dwa lata

później.

Ustawa z 17 lipca 1998 r. o kredytach i kre-

dytach studenckich mówi, że taki kredyt student zo-

bowiązany jest spłacać dwa lata po ukończeniu stu-

diów, a nie – jak w wyżej wspomnianym przypadku

– zaraz po uzyskaniu tytułu magistra.

Biorąc pod

uwagę dzisiejszą trudną sytuację gospodarczą na

rynku pracy, młodzi absolwenci mają często problem

ze znalezieniem dobrze płatnej pracy.

Bank Gospo-

86

darstwa Krajowego nie dostrzega problemu w tej sy-

tuacji, a rzecznik prasowy tegoż banku tłumaczy, że

banki współpracujące przy obsłudze kredytów stu-

denckich nie naruszają postanowień umowy zawartej

z BGK.

Z kolei rzecznik praw studenta wraz z Parla-

mentem Studentów RP wystąpią do ministra nauki

sów, dzięki którym będzie można zwrócić się do ban-

ków z odpowiednimi wnioskami.

Jeśli jednak banki

do tego się nie odniosą, o dochodzeniu praw studen-

tów może rozstrzygnąć sąd.

tak aby realne rozpoczęcie spłaty kredytu studen-

ckiego miało początek dwa lata po zakończeniu stu-

diów?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22625)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie egzekwowania orzeczeń

Szanowny Panie Ministrze!

Według danych Służ-

by Więziennej w dniu 30 września 2013 r. pojemność

oddziałów mieszkalnych w jednostkach penitencjar-

nych wynosiła 83 694 miejsca zakwaterowania.

Za-

ludnienie oddziałów mieszkalnych w aresztach śled-

czych i zakładach karnych wyniosło 96,75%.

Obecnie

w Polsce każdy aresztowany lub skazany ma zagwa-

rantowane 3 m

2

w celi.

Należy jednak zwrócić uwagę,

że gdyby zastosować normy wynikające z dyrektyw

europejskich, według których więźniowi przysługują

4 m

2

, to liczbę miejsc zakwaterowania w jednostkach

penitencjarnych należałoby ograniczyć do ok. 60 tys.

Poważnym problemem jest liczba osób, które oczeku-

ją na wykonanie kary.

Zgodnie z art. 9 § 1 Kodeksu

karnego wykonawczego postępowanie wykonawcze

wykonalne.

Na koniec września bieżącego roku od-

notowano w jednostkach penitencjarnych 49 394 wy-

roki, w których sąd wyznaczył termin stawienia się

do odbycia kary.

Dotyczyły one 40 309 osób.

Z liczby

tej 35 504 osoby nie stawiły się do odbycia kary po-

mimo upływu terminu.

zekwowania orzeczeń skazujących na bezwzględną

karę pozbawienia wolności?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22626)

do ministra zdrowia

w sprawie skierowań pracowników

na badania profilaktyczne

Szanowny Panie Ministrze!

Inspektorzy pracy

zwracają uwagę na nieprawidłowo wystawiane przez

pracodawców skierowania na badania lekarskie pra-

cowników.

Tego typu zastrzeżenia występują w co

piątej skontrolowanej firmie.

Często w skierowaniu

nieprecyzyjnie opisywane jest stanowisko, na którym

zatrudniona jest osoba kierowana na badania.

Tym

samym lekarze nie mają odpowiednich informacji

o występujących na konkretnych stanowiskach pracy

czynnikach szkodliwych i warunkach uciążliwych

dla zdrowia.

Przedstawiciele Państwowej Inspekcji

Pracy sugerują, że należałoby wprowadzić zmiany w

dzianych w Kodeksie pracy.

Nowe regulacje powinny

wprowadzać obowiązek wystawiania przedmioto-

wych skierowań w dwóch egzemplarzach, przy czym

jedno z nich przechowywane byłoby w dokumentacji

osobowej pracownika.

Dzięki takiemu rozwiązaniu

łatwiej byłoby ustalić, czy pracodawca w odpowiedni

sposób podaje informację o warunkach pracy.

rza wprowadzić zmiany w przepisach dotyczących

skierowań na badania lekarskie pracowników?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

87

Interpelacja

(nr 22627)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie stawki w 2014 r.

zwrotu podatku akcyzowego zawartego

Szanowny Panie Ministrze!

Rząd proponuje, aby

w 2014 r. stawka zwrotu podatku akcyzowego zawar-

produkcji rolnej ustalona została w wysokości 0,95 zł

na 1 l.

Przedstawiciele organizacji rolniczych uważa-

ją, że zaproponowana stawka jest zbyt niska i obo-

wiązuje na tym samym poziomie od 2012 r., a w cią-

gu tego okresu wzrosły ceny oleju napędowego, jak

również innych środków produkcji rolniczej.

W ich

ocenie należy wprowadzić zwrot akcyzy za paliwo

rolnicze w pełnej wysokości, a więc 1,196 zł za 1 l.

Postulują oni także zwiększenie limitu zużycia oleju

napędowego do 120 l na 1 ha.

zycji przedstawionych w przedmiotowej sprawie

przez organizacje zrzeszające rolników?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 22628)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie niepokojących informacji

w perspektywie 2007–2013,

stan na 30 kwietnia 2013 r.” przygotowanym

przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

Szanowna Pani Minister!

Rok 2013 jest siódmym

i ostatnim rokiem okresu budżetowego 2007–2013,

a wymieniony materiał zawiera szereg niepokojących

informacji dotyczących absorpcji środków z Unii Eu-

ropejskiej.

Na samym początku materiału na jego str. 3 znaj-

duje się informacja, że: „W perspektywie 2007–2013

w ramach programów krajowych, regionalnych oraz

programów Europejskiej Współpracy Terytorialnej

Polska otrzymała środki w wysokości 67,5 mld euro,

tj. ok. 81 mld PLN”.

Dalej podana jest informacja, że:

„Wydatki beneficjentów (...) wyniosły ponad 2017,1

mld PLN, w tym dofinansowanie UE przekracza

147,2 mld zł”.

Na str. 4 przywołanego materiału znaj-

duje się informacja, że alokacja dla PO IiŚ „wynosi

28,3 mld euro (ok. 119 mld zł)”.

Na tej samej stronie

dalej podano: „wydatki beneficjentów wyniosły

75 mld PLN, w tym dofinansowanie z UE to 57 mld

PLN, tj. 48% alokacji PO IiŚ”.

Przytoczone cytaty są

bardzo niepokojące, ponieważ siedmioletni okres bu-

dżetowy kończy się w 2013 r., a tymczasem wykorzy-

stano tylko 48% alokacji PO IiŚ, a przecież alokacja

to jeszcze nie wydatki.

Często od alokacji do wydat-

ków jest daleka droga, której beneficjenci nieraz nie

są w stanie pokonać.

Na str. 5 przywołanego mate-

riału znajduje się informacja, że alokacja dla priory-

tetu I PO IiŚ „wynosi ponad 3,1 mld euro, czyli ponad

13,1 mld zł”.

Na tej samej stronie dalej podano: „Do

końca kwietnia 2013 r. z beneficjentami priorytetu

I podpisano umowy o wartości ogółem ponad

20,4 mld zł i wartości dofinansowania UE ponad

10,6 mld zł, co wykorzystuje alokację dostępną dla

priorytetu w ponad 81%”.

Przytoczone cytaty są bar-

dzo niepokojące, ponieważ siedmioletni okres budże-

no tylko 81% alokacji priorytetu I PO IiŚ i to w po-

staci podpisanych umów o dofinansowanie.

Podpisa-

nie umowy o dofinansowanie jest warunkiem ko-

niecznym finansowania projektu, ale jest bardzo

ułomnym wskaźnikiem realizacji priorytetu PO IiŚ.

Często od podpisania umowy o dofinansowaniu do

wydatków za zrealizowane roboty w danym projekcie

jest bardzo daleka droga.

Na str. 6 przywołanego materiału znajduje się in-

formacja: „Wartość wydatków wykazanych przez be-

neficjentów we wnioskach o płatność wyniosła ogó-

łem ponad 8,5 mld zł, w tym wydatki kwalifikowa-

ne ponad 5,7 mld zł, a dofinansowanie z UE blisko

4,9 mld zł, co wykorzystuje alokację w ponad 37%”.

Dalej podano, że: „Instytucja certyfikująca przeka-

zała do KE poświadczenia i deklaracje wydatków

oraz wnioski o płatność okresową na łączną kwotę

(…), przy czym wartość wnioskowanej refundacji wy -

niosła ponad 4,3 mld zł (33% alokacji dla priorytetu)”.

W związku z powyższym chcielibyśmy zadać Pani

Minister następujące pytania:

1.

Jaka kwota pieniędzy w euro została przekaza-

na przez Komisję Europejską do Polski w latach

2008, 2009, 2010, 2011, 2012 oraz w 2013 r. na wszyst-

kie krajowe i regionalne programy oraz programy

Europejskiej Współpracy Terytorialnej?

Jaką kwotę

otrzymanych pieniędzy w euro minister finansów

wymienił na złotówki?

W jakich terminach dokonano

tych transakcji i według jakiego kursu?

2.

Jaka kwota pieniędzy przekazanych przez Ko-

misję Europejską do Polski w ramach okresu budże-

towego 2007–2013 została przekazana beneficjentom

na realizację projektów w ramach poszczególnych

88

na przez Komisje Europejską do Polski w latach

zację projektów w ramach PO IiŚ?

Jaką kwotę otrzy-

manych pieniędzy w euro minister finansów wymie-

4.

Jaka kwota pieniędzy przekazanych przez Ko-

5.

Bardzo proszę o przedstawienie informacji do-

tyczących pytań 3 i 4 odnośnie do poszczególnych

priorytetów Programu Operacyjnego „Infrastruktu-

ra i środowisko”.

6.

Proszę o podanie kwot zaplanowanych do wy-

płaty na realizację projektów proekologicznych w ra-

mach priorytetu I (gospodarka wodno-ściekowa) PO

IiŚ na lata 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 i kolejne lata

obecnego okresu budżetowego.

Proszę o podanie tych

kwot z podziałem na środki z Unii Europejskiej oraz

środki ze źródeł krajowych.

7.

Proszę o podanie kwot środków UE (Funduszu

Spójności i/lub funduszy strukturalnych), a także ze

źródeł krajowych, jakie zostały wypłacone beneficjen-

tom na realizację projektów w ramach priorytetu I

(gospodarka wodno-ściekowa) PO IiŚ w latach 2009,

2010, 2011, 2012 i 2013.

8.

Kwoty te należy podać z podziałem na poszcze-

gólne jednostki wdrażające.

Proszę o wyraźne roz-

dzielenie płatności zaliczkowych od płatności za wy-

konane roboty, dostawy i usługi.

9.

Zaawansowanie finansowe realizacji priorytetu

roku siedmioletniego okresu budżetowego jest bardzo

niskie.

Już dziś jest bardzo prawdopodobne, że środ-

ki na realizację projektów w ramach tego priorytetu

zostaną utracone.

Jakie to będą kwoty?

Poseł Izabela Kloc

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22629)

do ministra spraw wewnętrznych

z obcokrajowcami pochodzącymi

z krajów spoza UE

Żyjemy w demokratycznym państwie prawnym,

w którym zgodnie z konstytucją każdy powinien być

równo traktowany.

Prawo do zawarcia małżeństwa

i założenia rodziny należy do katalogu podstawo-

wych praw obywatelskich, co znajduje odzwiercied-

lenie w szczególności w aktach prawa międzynaro-

dowego, których Rzeczpospolita Polska jest bądź to

sygnatariuszem, bądź to obowiązują ją one bezpo-

średnio.

Zgodnie z treścią art. 18 Konstytucji RP małżeń-

stwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, ma-

cierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną

Kluczowy w sprawie jest fakt, że ochrona insty-

tucji małżeństwa i rodziny nie znajduje jednakowego

zastosowania, w szczególności w odniesieniu do sy-

tuacji zawarcia małżeństwa przez Polaka z obcokra-

jowcem pochodzącym z kraju poza UE.

Paradoksem

jest sytuacja, w której małżeństwo, które spodziewa

się dziecka, jest kontrolowane pod kątem fikcyjności

małżeństwa, jakie to sytuacje nie należą do rzadkości.

W związku z powyższym uzasadniona jest wątpli-

wość co do racjonalności aktualnego uregulowania

zawartego w treści art. 53 ust. 1 pkt 6 i art. 55 usta-

kresie, w jakim przewidują wyłącznie czasowe zezwo-

lenie na pobyt będącego cudzoziemcem małżonka

obywatela polskiego na terytorium RP, jak również

nie ustanawiają jednoznacznego wyłączenia podda-

wania takiej rodziny kontroli w zakresie braku fik-

cyjności małżeństwa.

Zaznaczyć należy, że nie sposób zakładać, aby za-

wierane fikcyjnie małżeństwo decydowało się na po-

siadanie dzieci, bowiem taki stan rzeczy jednoznacz-

nie prowadzi do powstania rodziny powiązanej wię-

zami emocjonalnymi, jak również prawnymi.

Zwrócić należy nadto uwagę na fakt, że obowią-

zująca obecnie regulacja przywołanej wyżej ustawy

zawiera istotną lukę prawną w zakresie, w jakim nie

przewiduje w katalogu okoliczności uzasadniających

udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na czasowy po-

byt w RP posiadania małoletnich dzieci mających

obywatelstwo RP.

Bezsporny bowiem jest fakt, że

dziecko urodzone w związku obywatela polskiego

i cudzoziemca, na mocy art. 14 ustawy o obywatel-

stwie polskim, z mocy prawa jest obywatelem pol-

skim.

Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że w wy-

niku zdarzeń losowych może dojść do sytuacji, w któ-

rej cudzoziemiec rodzic zostanie sam z małoletnim

dzieckiem czy dziećmi będącymi obywatelami RP,

nie dysponując przesłanką dla przedłużenia zezwo-

lenia na pobyt na terenie RP.

Zaznaczyć należy, że

w takim stanie rzeczy dochodziłoby do kuriozalnej

sytuacji, w której małoletni obywatel Polski byłby

faktycznie zmuszony do opuszczenia terenu kraju, bo-

wiem jego opiekun i przedstawiciel ustawowy w oso-

bie rodzica nie miałby prawa do legalnego przebywa-

nia na terytorium RP, bowiem nie sposób zakładać,

że w sytuacji takiej małoletni taki byłby pozostawia-

ny bez opiekuna prawnego w związku z wyjazdem

pozostającego mu rodzica – cudzoziemca.

Ustawa o cu-

dzoziemcach nie przewiduje w ogóle takiego stanu

faktycznego, co stanowi o istotnej wadzie przedmio-

towej regulacji.

89

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę

na istotny problem kontaktów cudzoziemca pozosta-

jącego w związku małżeńskim w Polsce z członkami

rodziny mieszkającymi poza UE.

Zaznaczyć należy,

że art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu UE i Rady

mieszczania się i pobytu na terytorium państw człon-

kowskich został implementowany do polskiego syste-

mu prawnego przez ustawę z dnia 14 lipca 2006 r.

ustanawiając szereg uprawnień na rzecz obywateli

UE oraz członków ich rodzin – niezależnie od ich

obywatelstwa.

Kluczowy w sprawie jest fakt, że w obo-

wiązującym stanie prawnym brak jest analogicznej

regulacji obejmującej obywateli RP i członków ich

rodzin niebędących obywatelami UE, jeżeli zamiesz-

kują w Polsce.

Mając na uwadze powyższe, w obec-

nym stanie prawnym kuriozalna jest sytuacja, w któ-

rej aby skorzystać z przepisów UE lub wydanych na

ich podstawie przepisów krajowych, obywatel RP

musiałby wyemigrować z rodziną do innego państwa

UE, uzyskując jego obywatelstwo, albo zostać w Pol-

sce, zrzec się polskiego obywatelstwa i przyjąć oby-

watelstwo innego państwa UE.

Zaznaczyć należy, że wskazany wyżej brak legisla-

cyjny ma wymierne skutki dla wielu rodzin w Polsce,

zbędnych działań, zmierzających w szczególności do

zapewnienia obywatelom RP równego traktowania

przez państwo polskie z obywatelami krajów UE.

Ist-

niejący bowiem stan rzeczy prowadzi do dyskrymina-

cji na terytorium RP obywateli polskich w porówna-

niu do znajdujących się w analogicznej sytuacji oby-

wateli państw obcych, co stanowi swoisty paradoks.

Kluczowy w sprawie jest fakt, że braki legislacyj-

ne wskazane powyżej mają istotne znaczenie również

w odniesieniu do możliwości realizacji obowiązków

i uprawnień wynikających z powszechnie obowiązu-

jących na terenie RP przepisów prawa.

Należy także zwrócić uwagę, że obowiązujący

art. 113

6

K.ro. w związku ze stosowanym odpowied-

nio art. 113 § 1 K.r.o. ustanawia szeroki ustawowy

krąg osób uprawnionych i obowiązanych do kontak-

tu z dzieckiem.

Zaznaczyć należy, że celem wskazanej

regulacji było umożliwienie budowania więzi wielo-

pokoleniowych w rodzinie oraz zapewnienie dziecku

prawidłowego rozwoju i wychowania przy udziale

innych niż rodzice członków rodziny.

Mając na uwa-

dze powyższe, podnieść należy, że obowiązujący stan

prawny wyklucza pełną realizację powołanych praw

i obowiązków w przypadku rodzin mieszanych,

a w szczególności prowadzi do znaczącego utrudnie-

nia w ich wykonywaniu, co pozostaje sprzeczne z za-

sadą ochrony rodziny wyrażoną w przytoczonym

uprzednio art. 18 Konstytucji RP.

W szczególności zwrócić należy uwagę na fakt, że

ograniczenia wskazane powyżej mają również cha-

rakter ściśle fiskalny, wynikający z tego, że członko-

wie rodzin dziecka będącego obywatelem RP zmu-

szeni są ponosić pełne opłaty wizowe i nie mają żad-

nych ulg w tym zakresie.

O ile rozporządzenie Par-

Wizowy w art. 16 ust. 4 i 5 nie przewiduje zwolnienia

podmiotowego w tym zakresie, o tyle w treści ust. 6

ustanawia możliwość zwolnienia z opłaty wizowej lub

obniżenia jej wysokości, jeżeli ma to służyć w dzie-

dzinach ważnych z punktu widzenia interesu pub-

licznego lub z przyczyn humanitarnych.

Pozostaję w przekonaniu, że w świetle uregulo-

wania Konstytucji RP oraz podstawowych zasad od-

noszących się do wspierania rodziny oraz stania

przez państwo na straży zasady ochrony dobra dzie-

cka, w przytoczonych w niniejszej interpelacji oko-

licznościach spełniona jest przesłanka co najmniej

ważnego interesu publicznego związanego z koniecz-

nością zapewnienia obywatelom RP możliwości rea-

lizacji swoich praw i obowiązków w zakresie utrzy-

mywania kontaktów między członkami rodziny.

do nowelizacji przepisów ustawy o cudzoziemcach

prowadzącej do wyeliminowania konieczności podda-

wania kontroli cudzoziemców, którzy założyli rodziny

w RP, pod kątem fikcyjności zawartych związków?

prowadzącej do wyeliminowania luki prawnej w za-

kresie prawa do uzyskania zgody na pobyt na terenie

RP cudzoziemca będącego jedynym rodzicem obywa-

tela polskiego?

3.

W jaki sposób zmierza Pan do usunięcia stanu

dyskryminacji obywateli polskich wobec obywateli

innych krajów UE w zakresie prawa do przebywania

na terenie RP?

4.

Czy kierowane przez Pana ministerstwo zamie-

rza podjąć kroki zmierzające do wprowadzenia ulg

w opłatach wizowych na rzecz będących cudzoziem-

cami spoza UE członków rodzin obywateli polskich?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22630)

do ministra zdrowia

w sprawie niedostatecznego finansowania

leczenia cukrzycy oraz stale pogarszającej

się sytuacji diabetyków

90

finansowania leczenia cukrzycy oraz stale pogarsza-

jącej się sytuacji diabetyków.

Z raportu „Cukrzyca.

Ukryta pandemia.

Sytuacja

w Polsce” wynika, że roczne koszty całościowego le-

czenia cukrzycy sięgają 6 mld zł, gdzie leczenie po-

wikłań, tj. chorób serca, nerek, oczu, stopy cukrzy-

cowej oraz udarów, generuje niemal połowę tych

kosztów, które wciąż rosną.

W Polsce na cukrzycę

choruje już ponad 3 mln ludzi, a 1 mln jeszcze o tym

nie wie, 20% ludzi nie badało poziomu cukru we

krwi, a leczenie zaczyna się dopiero w stanie zaawan-

sowanym.

Polska zajmuje jedno z ostatnich miejsc

Prezes PTD, prof. Lech Czupryniak, zaznacza, że

całkowita refundacja analogów insuliny w przyszło-

ści pozwoliłaby zaoszczędzić miliardy.

Ministerstwo

Zdrowia niestety nie chce wydawać milionów, ponie-

waż na skutki inwestycji trzeba czekać od 10 do 15 lat.

Do 2030 r. liczba Polaków z cukrzycą typu II wzroś-

nie o 20%.

W praktyce diabetyk otrzymuje receptę

na insulinę, która wywołuje inne skutki uboczne,

m.in. otyłość.

Te pacjent musi zwalczać z własnych

środków, płacąc ok. 500 zł miesięcznie za nowoczesne

leki.

Zachodzi pilna potrzeba zainwestowania w na-

rodowy program leczenia cukrzycy.

Jeśli tego nie

zrobimy, to wydatki na cukrzycę sięgną 18% budżetu

służby zdrowia.

Brak efektywnej profilaktyki oraz możliwości le-

czenia nowoczesnymi środkami farmaceutycznymi

przekłada się na największą w Europie liczbę ampu-

tacji związanych z tzw. stopą cukrzycową.

Rocznie

14 tys. cukrzyków traci kończyny dolne, statystycz-

nie 38 osób dziennie.

W konsekwencji powoduje to

generowanie kosztów pośrednich cukrzycy, na które

składa się utracona produktywność, absencje choro-

danych GUS (2009) śmiertelność z powodu cukrzycy

go 2/3 było wynikiem powikłań.

Odniesienie tych

odpowiedzialne są za ok. 4 tys. zgonów rocznie.

1.

Czy niemal 3 mln osób chorujących na cukrzy-

cę, nazywaną przez ekspertów ukrytą pandemią, do-

czeka się skoordynowanego i spójnego narodowego

programu walki z cukrzycą?

A jeżeli tak, to w jakich

działaniach będzie się on wyrażał i jakie środki prze-

widuje się na te cele?

2.

Jak przedstawia się dotychczasowy program

zapobiegania cukrzycy i czy nie dostrzega Pan pilnej

potrzeby znacznego zwiększenia środków na eduka-

cję, która wyrażałaby się nie tylko „na papierze”, lecz

także w akcjach społecznych przy ścisłej współpracy

ze służbą pielęgniarską oraz stowarzyszeniami?

2.

Czy nie należałoby objąć całkowitą refundacją

analogów na cukrzycę typu II (w UE to standard)

oraz nowoczesnych leków okołocukrzycowych, co

w znacznym tempie pomogłoby diabetykom wrócić

do aktywnego życia społecznego i zawodowego oraz

pozwoliło uniknąć im trwałej niepełnosprawności?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22631)

do ministra zdrowia

w sprawie

konieczności efektywnej organizacji

leczenia onkologicznego

Szanowny Panie Ministrze!

Polska zajmuje 22. miej-

sce wśród 28 krajów Unii Europejskiej w zakresie

leczenia nowotworów, mimo iż co roku coraz więcej

pieniędzy wydaje się na ten cel.

Eksperci wskazują,

że przyczyna tkwi w złej organizacji leczenia onkolo-

gicznego.

W Polsce znajduje się 350 ośrodków, które zajmu-

ją się leczeniem nowotworów.

Wśród nich są m.in.

szpitale regionalne, które często nie posiadają wy-

kwalifikowanej kadry i odpowiedniego sprzętu.

Wskutek tego według danych Ministerstwa Zdrowia

w niektórych ośrodkach 2 tys. pacjentów przez co

najmniej kilka tygodni oczekuje na świadczenia gwa-

rantowane.

Często brakuje też leków.

Na wydłużenie

czasu leczenia wpływa również nieprzemyślana or-

ganizacja terapii.

Pacjenci po operacji usunięcia guza

oczekują na dalsze etapy terapii (radio- i chemiotera-

pię), a często wskutek braków sprzętowych odsyłani

są z jednego do drugiego ośrodka.

Ponadto o złej or-

ganizacji leczenia onkologicznego świadczy zadłuże-

nie placówek z racji świadczeń wykonanych ponad

limit określony kontraktem z NFZ.

Tylko szybkie rozpoznanie i kompleksowe lecze-

nie daje jakiekolwiek szanse na wyzdrowienie.

Tym-

czasem większość osób, u których wykryto raka,

umiera.

Zawodzi profilaktyka, dubluje się badania

diagnostyczne, a samych lekarzy onkologów jest zbyt

mało.

Leczenie pacjentów onkologicznych wymaga sko-

ordynowanych działań.

Konieczne są zatem opraco-

wanie wskaźników wyleczalności i przeżycia pacjen-

tów oraz krajowa unifikacja procedur diagnostycz-

nych i terapeutycznych.

Wydatkowanie środków na

leczenie nowotworów powinno bowiem uwzględniać

jakość leczenia.

91

zwiększenia efektowności leczenia onkologicznego?

2.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić krajo-

wą unifikację procedur diagnostycznych i terapeu-

tycznych w leczeniu nowotworów?

3.

Kiedy zostaną opracowane wskaźniki wyleczal-

ności i przeżycia pacjentów onkologicznych?

4.

W jaki sposób ministerstwo zamierza zwięk-

szyć dostępność leczenia dla chorych na raka?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 22632)

do ministra zdrowia

w zakresie opieki pulmonologicznej

w woj. warmińsko-mazurskim

W województwie warmińsko-mazurskim odnoto-

wano największą w Polsce umieralność z powodu

wództwo to ma jeden z niższych wskaźników liczby

łóżek pulmonologicznych i pulmonologów na 10 tys.

mieszkańców w Polsce.

Wskaźnik łóżek pulmonologicznych w Polsce wy-

nosi 2,0 na 10 tys. mieszkańców, w warmińsko-ma-

zurskim relacja ta wynosi 1,2 na 10 tys. mieszkań-

ców.

Na ogólną liczbę praktykujących w Polsce pul-

monologów, wynoszącą 1423 osoby, we wspomnia-

nym województwie pracuje tylko 39, w tym 18 leka-

rzy o tej specjalności wykonuje pracę w zakładach

publicznych.

Podobnie trudna sytuacja dotyczy liczby łóżek ge-

riatrycznych, co w konsekwencji powoduje koniecz-

ność opieki nad tymi chorymi na innych oddziałach.

Województwo to ponadto posiada jeden z niższych

w Polsce wskaźników liczby łóżek intensywnej opie-

ki kształtujący się na poziomie 0,6 na liczbę 10 tys.

mieszkańców.

1.

Czy sytuacja ta jest znana resortowi zdrowia?

2.

Jaki działania naprawcze przewiduje minister-

stwo w celu wyeliminowania tych niekorzystnych dla

woj. warmińsko-mazurskiego tendencji?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22633)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat nierozwią-

zany pozostaje problem niskich wynagrodzeń pracow-

ników archiwów państwowych.

Pensje archiwistów

zatrudnionych w archiwach państwowych są nieade-

kwatne do misji i społecznego znaczenia wykonywanej

pracy, ale także jaskrawo odbiegają od średniego pozio-

mu pensji specjalistów w administracji publicznej.

Po-

nadto dochodzą mnie informacje, że ta sama praca

wykonywana w Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwo-

wych (NDAP) i różnych oddziałach archiwów pań-

stwowych jest w różny sposób wynagradzana.

Z tego względu zwracam się do Pana Ministra

z interpelacją dotyczącą wysokości środków przezna-

czanych na wynagrodzenia w NDAP oraz w archi-

wach państwowych.

Uprzejmie proszę o przekazanie szczegółowych

informacji na temat poniższych nakładów finanso-

wych i pytam Pana Ministra.

Jaka była:

1) wysokość budżetu NDAP w latach 2012 i 2013,

2) wysokość budżetu wynagrodzeń brutto NDAP

w latach 2012 i 2013,

3) liczba zatrudnionych w NDAP w latach 2012

i 2013,

4) wysokość najniższego miesięcznego wynagro-

dzenia wśród pracowników służby cywilnej zatrud-

nionych w NDAP w latach 2012 i 2013 (brutto, z włą-

czeniem wszelkich dodatków, nagród oraz innych

składników),

5) wysokość najwyższego miesięcznego wynagro-

6) wysokość średniego miesięcznego wynagrodze-

nia wśród pracowników służby cywilnej zatrudnio-

7) wysokość najniższego i najwyższego miesięcz-

nego wynagrodzenia wśród pracowników służby cy-

na stanowisku dyrektora departamentu (brutto, z włą-

8) wysokość najniższego i najwyższego miesięczne-

go wynagrodzenia wśród dyrektorów archiwów pań-

wszelkich dodatków, nagród oraz innych składników),

9) wysokość łącznego budżetu archiwów państwo-

wych ogółem w latach 2012 i 2013,

10) wysokość budżetu archiwów państwowych,

z wyłączeniem budżetu NDAP w latach 2012 i 2013?

92

Jednocześnie zwracam się z prośbą o przekazanie

informacji wnioskowanych w pkt 1–6 odpowiednio

Archiwum Akt Nowych, Narodowemu Archiwum

Cyfrowego, Archiwum Głównemu Akt Dawnych oraz

archiwom w Poznaniu, Krakowie, Warszawie, Gdań-

sku, Szczecinie, Katowicach i Lublinie.

Zwracam się również z pytaniem: Jakie są podej-

mowane i planowane działania w bieżącym roku

zmierzające do podniesienia średniego poziomu wy-

nagrodzeń w archiwach państwowych?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Grad

Tomaszów Lubelski, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22634)

do ministra spraw wewnętrznych

konduktów pogrzebowych

W wielu małych miejscowościach i na wsiach,

zgodnie z wielowiekową tradycją, do dnia dzisiejsze-

go jednym z elementów ceremonii pogrzebowej jest

kondukt, który przechodzi z domu zmarłego do świą-

tyni, a po nabożeństwie na cmentarz.

Często odległo-

ści, jakie uczestnicy pokonują pieszo, sięgają kilku

kilometrów, prowadząc po drogach publicznych, na-

wet wojewódzkich i krajowych.

Powoduje to ogromne

zagrożenie dla uczestników pogrzebów ze względu

na duże natężenie ruchu.

Nie bez znaczenia jest tak-

że fakt, że ruch na tych drogach jest w czasie prze-

marszu mocno spowolniony i ograniczony, co odbija

się też na bezpieczeństwie kierowców.

W niektórych

gminach funkcję zabezpieczenia konduktów pełnią

specjalnie do tego przeszkolone osoby, np. strażacy

ochotnicy lub strażnicy miejscy.

W świetle powyższe-

go zwracają się do mnie zarówno samorządowcy, jak

i duchowni z wątpliwościami dotyczącymi kwestii

odpowiedzialności za bezpieczeństwo osób uczestni-

czących w pogrzebach.

Rodzi się bowiem problem

wskazania organizatora konduktu, a zatem odpowie-

dzialnego za bezpieczeństwo jego uczestników.

Pytania: Kto w świetle obowiązujących przepisów

jest organizatorem konduktu pogrzebowego, a zatem jest

odpowiedzialny za bezpieczeństwo jego uczestników?

Czy na organizatorze ciąży obowiązek zapewnienia bez-

piecznego przemarszu konduktu poprzez zatrudnienie

i opłacenie osób odpowiednio przeszkolonych?

Z poważaniem

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22635)

do ministra sportu i turystyki

Ludowe kluby i zespoły sportowe stanowią ważny

element lokalnego krajobrazu sportowego naszego

kraju.

Ich działalność jest niejednokrotnie jedynym

przejawem funkcjonowania kultury fizycznej w ma-

łych miejscowościach.

Kluby te oraz prowadzące je

stowarzyszenia borykają się jednak z nieustannym

brakiem funduszy na wyposażenie, utrzymanie in-

frastruktury sportowej i bieżącą działalność.

Ko-

nieczne jest ponoszenie znacznych nakładów finan-

sowych na konserwację i zakup nowego sprzętu.

Nie-

stety działające w małych i często niezamożnych

społecznościach kluby sportowe nie są w stanie po-

zyskać środków wystarczających na pokrycie wyni-

kających stąd kosztów.

Pytania: Czy istnieje możliwość pozyskiwania

przez kluby i prowadzące je stowarzyszenia środków

zewnętrznych na bieżące funkcjonowanie?

Czy mini-

sterstwo przewiduje uruchomienie programów wspie-

rających działalność ludowych klubów sportowych

w nowej perspektywie budżetowej UE?

(nr 22636)

do ministra zdrowia

o świadczeniach opieki zdrowotnej

w związku z sygnałami płynącymi ze strony środo-

wiska lekarzy rodzinnych.

Zaniepokojenie tego śro-

dowiska budzi proponowana przez Ministerstwo

Zdrowia nowelizacja ustawy o świadczeniach opieki

Zakłada ona możliwość automatycznego uznawania

lekarzy pediatrów i internistów za lekarzy POZ.

Le-

karze rodzinni zwracają uwagę na szereg argumen-

tów, m.in. organizacyjnych i prawnych, przemawia-

jących przeciwko takiemu rozwiązaniu.

93

1.

Jakie przesłanki legły u podstaw wspomnia-

nych zmian zaproponowanych przez Ministerstwo

Zdrowia?

2.

Czy proponowane zmiany wynikają z analiz

i badań potrzeb kadrowych w służbie zdrowia?

3.

Czy proponowane rozwiązania w jakikolwiek

sposób poprawią funkcjonowanie POZ pod względem

organizacyjnym?

4.

Czy planowana nowelizacja ustawy nie stoi

w sprzeczności z dyrektywą Unii Europejskiej

(2005/36AVE) nakazującą szkolenie lekarzy sprawu-

jących opiekę ogólną przynajmniej przez 6 miesięcy

w warunkach POZ?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Szczerski

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22637)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

11 listopada 2013 r.

byliśmy świadkami bardzo niepokojącego zjawiska,

które powtarza się systematycznie od kilku lat.

Ob-

chody święta odzyskania niepodległości, które po-

winno być utożsamiane z pokojowymi zgromadzenia-

mi, patriotycznymi postawami oraz szacunkiem dla

polskich wartości, przekształciły się w manifestację

siły oraz braku tolerancji.

Na trasie i w okolicach

Marszu Niepodległości zorganizowanego przez śro-

dowiska pseudonarodowe doszło do wielu groźnych

sytuacji.

Część uczestników pochodu stwarzała za-

grożenie zarówno dla osób postronnych, jak również

pokojowo nastawionych uczestników marszu.

Zdaję sobie sprawę, że wolność zgromadzenia sta-

nowi bardzo ważny element demokracji, pozwala na

wyrażenie swoich poglądów i daje poczucie wspólno-

ty.

Bezsprzecznie tak jest.

Jednak zapewnienie bez-

pieczeństwa wszystkim obywatelom i osobom znaj-

dującym się na terenie Rzeczypospolitej Polski jest

koniecznością i obowiązkiem państwa.

Zgromadze-

nia publiczne nie mogą przyczyniać się do eskalacji

przemocy oraz niszczenia mienia publicznego i pry-

watnego.

Tylko w tym roku straty związane z przej-

ściem Marszu Niepodległości w Warszawie szacuje

się na ok. 120 tys. PLN.

Mam jednocześnie świadomość, że ministerstwo

próbuje zapobiegać podobnym wydarzeniom m.in.

poprzez zmiany w odpowiednich ustawach, na przy-

kład wprowadzając przepisy zakazujące organizacji

i czasie, zabraniające posiadania przez uczestników

zgromadzeń broni, materiałów wybuchowych lub pi-

rotechnicznych, a także innych niebezpiecznych ma-

teriałów.

Jednak z uwagi na wydarzenia z 11 listo-

pada 2013 r. obawiam się, że są one niewystarczające.

1.

Mając na uwadze powtarzające się incydenty

godzące w porządek publiczny, jakie nowe działania

prewencyjne i zabezpieczające zamierza wprowadzić

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w celu uniknię-

cia podobnych wydarzeń?

2.

Czy ministerstwo planuje zaostrzenie przepi-

sów ustawy Prawo o zgromadzeniach?

propozycji zakazu zasłaniania twarzy na manifesta-

cjach?

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie regu-

lacji zwiększających bezpieczeństwo społeczeństwa

poprzez między innymi zakaz zakrywania twarzy

podczas marszy, manifestacji, imprez masowych i po-

dobnych wydarzeń publicznych?

4.

Czy ministerstwo planuje uszczelnienie regu-

lacji prawnych w zakresie odpowiedzialności organi-

zatorów podobnych wydarzeń w zakresie odpowie-

dzialności finansowej za poczynione szkody Skarbo-

wi Państwa, jednostkom samorządu terytorialnego,

jak i osobom prywatnym?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Rosati

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22638)

do ministra edukacji narodowej

Stan faktyczny: Głównym celem nowelizacji tzw.

wszechnieniu wychowania przedszkolnego.

Zwłasz-

cza w odniesieniu do barier ekonomicznych.

Dlatego

jedną ze zmian jest ograniczenie opłat pobieranych

dą dodatkową godzinę ponad minimalne 5 bezpłat-

nych godzin.

Przedszkola rozszerzały swoją ofertę o tzw. zaję-

cia dodatkowe (czyli np. naukę języka obcego, szachy,

być one finansowane z budżetu przedszkola i nie

94

Poszczególne gminy od 1 września 2013 r., a więc

szkolnej, mają otrzymywać zwiększone dotacje na

zajęcia dodatkowe.

Jednak wiele placówek przed-

szkolnych wyraża opinie i swoje wątpliwości, że mogą

to być dotacje niewystarczające na sfinansowanie

wszystkich zajęć, jakimi są zainteresowani rodzice

dla swoich dzieci.

Zajęcia takie jak rytmika, taniec,

gramowej.

Ich realizacja należy do obowiązków

przedszkola.

W przypadku zajęć dodatkowych, które

ki obce), takiego obowiązku już nie ma.

Wielu rodziców, chcąc zapewnić jak najlepszą

ofertę edukacyjną dla swoich dzieci w celu ich wszech-

stronnego rozwoju i umożliwienia im jak największe-

go przyrostu wiedzy podczas kolejnych etapów edu-

kacyjnych, decyduje się na sfinansowanie szeregu

dodatkowych zajęć z własnej woli.

Po wprowadzonej

nowelizacji ustawy możliwości samodzielnego opła-

cenia zajęć już nie mają.

Pytanie: Czy ministerstwo planuje wprowadzenie

rozwiązań umożliwiających zainteresowanym rodzi-

com finansowanie wybranych przez nich zajęć dodat-

kowych ponad te, które znajdują się w podstawie pro-

gramowej i są opłacane przez gminy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(nr 22639)

do ministra gospodarki

w sprawie

przedsiębiorstwa Dalkia Warszawa SA

Dostarczaniem ogrzewania do lokali, w tym i bie-

żącej ciepłej wody, na terenie m.st. Warszawy zajmu-

je się firma Dalkia Warszawa SA.

spółka ta bardzo szybko stała się monopolistą na ryn-

ku, dyktującym swoje prawa i warunki, nie licząc się

absolutnie z potrzebami odbiorców.

Jest to bodaj je-

dyna spółka akcyjna, której struktura organizacyjna

owiana jest pilnie strzeżoną tajemnicą.

Cierpią na

tym tacy odbiorcy jak spółdzielnie mieszkaniowe i wspól-

noty mieszkaniowe.

Nieznany jest także kapitał

spółki, jej ewentualne kredytowanie przez banki,

a także finansowanie przez zewnętrzne podmioty

zagraniczne.

Wobec tej niepokojącej sytuacji prosimy o pilne

ustosunkowanie się do następujących kwestii.

Czy spółka akcyjna Dalkia Warszawa SA jest je-

dynym uprawnionym podmiotem dostarczającym

energię cieplną i ciepłą wodę do odbiorców zbioro-

wych, tj. budynków wielorodzinnych?

Ile wynosi kapitał spółki Dalkia Warszawa SA?

Który z banków krajowych finansuje działalność

tego podmiotu oraz czy kapitał spółki wspierany i wzbo-

gacany jest zagranicznymi środkami finansowymi,

a jeśli tak, to skąd i w jakiej wysokości?

Czy spółka Dalkia Warszawa SA może narzucać

wspólnotom mieszkaniowym korzystanie tylko i wy-

łącznie z usług swoich podwykonawców w przedmio-

cie technicznego wyposażania budynków w instala-

cje techniczne, np. rury itp.?

Czy spółka Dalkia Warszawa SA może zgodnie

z przepisami prawa tolerować i uznawać wykonywa-

nie wskazanych powyżej robót w oparciu o niepraw-

dziwe, dawno nieaktualne plany budynków, gdzie

rozkład lokali oceniają dopiero przybyli na miejsce

robót sami wykonawcy tych robót?

Czy rzeczona spółka ma prawo wchodzić na pole-

cenie inwestora na teren obiektu, mając z góry pełną

wiedzę i świadomość, że sporządzone plany budynku

są nieaktualne od dziesiątków lat, a projektanci niby-

-aktualnych, za co pobrali uprzednio wynagrodzenie,

przedstawiają firmie plagiat, lecz jedynie ze zmienio-

ną datą, co stanowi poświadczenie nieprawdy w do-

kumentach, a nawet może doprowadzić do katastro-

fy budowlanej?

Dlaczego kierownictwo spółki nie bierze pod uwa-

gę istotnych i wiarygodnych zastrzeżeń osób będą-

cych stronami w procesie inwestycyjnym?

Na jakiej podstawie prawnej pobierane są cało-

roczne opłaty za centralne ogrzewanie w lokalach,

gdzie usługa ta świadczona jest przez kilka miesięcy

w roku kalendarzowym?

Czy nie uważa Pan Premier, Minister Gospodar-

ki, w tej sytuacji za celowe nakazanie sporządzenia

audytu finansowego spółki, ze szczególnym uwzględ-

nieniem celowości i prawidłowości podejmowanych

i wydawanych decyzji przez zarząd spółki oraz funk-

cjonowania rady nadzorczej?

Z poważaniem

Poseł Krystyna Ozga

(nr 22640)

do ministra pracy i polityki społecznej

95

toryczną odpowiedź w sprawie przyznawania beciko-

wego.

Becikowe to jednorazowa zapomoga z tytułu uro-

dzenia się dziecka.

Jej otrzymanie obwarowane jest

pewnymi określonymi w ustawie o świadczeniach

rodzinnych warunkami:

— dziecko musi urodzić się żywe,

— złożenie wniosku o ww. świadczenie musi na -

cka,

— pozostawanie kobiety pod opieką medyczną nie

dzone zaświadczeniem lekarskim lub zaświadcze-

niem wystawionym przez położną.

Ponadto do wniosku wymagane jest dołączenie

aktu urodzenia dziecka, kopii dowodu osobistego,

a w określonych przypadkach dokumentu potwier-

dzającego datę przysposobienia dziecka, datę objęcia

dziecka opieką prawną lub faktyczną (np. kopia po-

stanowienia sądowego – oryginał do wglądu lub za-

świadczenie) – dotyczy to wyłącznie dziecka przyspo-

sobionego lub objętego opieką prawną.

Wszystko wydaje się w miarę jasne i klarowne.

Jednak to dopiero początek długiej drogi, której koń-

cem będzie otrzymanie przysługujących pieniędzy.

Przed rodzicami jeszcze marnujące czas, pieniądze

i wystawiające nerwy na próbę kompletowanie in-

nych dokumentów, np. zaświadczenia o dochodach

rodziców za 2011 r. czy zaświadczenia (z ZUS, od pra-

codawcy) lub oświadczenia członków rodziny zawie-

rającego informacje o wysokości składek na ubezpie-

czenie zdrowotne w roku 2011.

Z dostępnych infor-

macji wynika, że do końca października 2013 r. pod-

stawą do obliczeń dla starających się o becikowe są

dochody za 2011 r.

Wymóg przedkładania dokumen-

tów o wysokości dochodów sprzed dwóch lat wprawia

co najmniej w głębokie zastanowienie.

Pozwolę sobie przytoczyć w tym miejscu przykład

jednego z petentów mojego biura, który po przejściu

całej procedury zdecydował się przybliżyć nam te-

mat.

Otóż, jak komentuje pan Mariusz, „to, co istot-

ne, to koszty związane z całą operacją.

Kompletowa-

nie dokumentów zajęło nam półtora miesiąca.

W tym

czasie przejechaliśmy ok. 300 km, co przy spalaniu

i przy cenie paliwa w wysokości 5,30 zł/l daje koszt

127,20 zł.

Przy okazji wykonaliśmy też pokaźną ilość

telefonów.

Obliczyliśmy, że przy słuchawce spędzili-

śmy półtorej godziny, co przy cenie 0,29 za minutę

połączenia daje koszt 26,10 zł.

Jest też czas, który na

to wszystko poświęciliśmy.

Dwadzieścia godzin spę-

dziliśmy w kolejkach, samochodzie i przy telefonie.

Godzinę pracy młodego rodzica wyceniamy na 15 zł

netto za godzinę, co daje koszt 300 zł.

Jak łatwo po-

liczyć, łączny koszt operacji to ok. 453,3 zł, bez

uwzględniania pomniejszych wydatków oraz pracy

wszystkich osób zaangażowanych w wypisywanie,

wystawianie i wydawanie zaświadczeń”.

Żeby temat stał się bardziej rzeczywisty wizual-

nie, pan Mariusz przedstawił nam zdjęcie części

dokumentów potrzebnych do uzyskania zapomogi

w związku z urodzeniem się dziecka.

Ta część doku-

mentów leżących jeden obok drugiego ledwo zmieś-

ciła się na kanapie.

To pokazuje, jak bardzo przesad-

nie w Polsce rozwinięta jest biurokracja i papierolo-

gia.

Zwykły Kowalski na co dzień musi borykać się

z podobnymi utrudnieniami niemal w każdym urzę-

dzie.

1.

Czy i jakie kroki ministerstwo podejmie w celu

ułatwienia Polakom procedury starania się o becikowe?

2.

Czy przewidziane są nowe kryteria dotyczące

podstawy obliczeń wysokości dochodu?

Jeśli tak, to

jakie?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Ziobro

Łańcut, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22641)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

łamania wolności rozpowszechniania

informacji poprzez nadużywanie art. 212

Kodeksu karnego

odpowiedź w sprawie łamania wolności rozpowszech-

niania informacji poprzez nadużywanie art. 212 Ko-

deksu karnego.

Art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

skiej brzmi: Każdemu zapewnia się wolność wyraża-

nia swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpo-

wszechniania informacji.

Do biur poselskich zwraca-

ją się obywatele, jak i organizacje społeczne zaniepo-

kojone aktywnością pewnych środowisk skupionych

na oskarżaniu i krytyce osób niewygodnych dla

wpływowych środowisk.

Szokujące jest jednak nie

tylko coraz częstsze ośmieszenie, zdyskredytowanie

i zniszczenie autorytetu osób przejawiających dzia-

łalność prospołeczną, ale fakt wykorzystania do tego

celu przepisów prawa karnego.

Jedną z ostatnich ofiar tego typu działań jest me-

tropolita przemyski arcybiskup Józef Michalik.

W kil-

ku homiliach wygłoszonych niedawno przez księdza

arcybiskupa można było usłyszeć informacje o zanie-

pokojeniu duchowieństwa niszczeniem godności ro-

dziny, kapłanów czy nawet niewinności dzieci.

Była

też w nich mowa m.in. o zaburzeniach seksualnych,

takich jak pedofilia.

Ksiądz arcybiskup zwrócił uwa-

96

gę na fakt, że zupełnie nie interesujemy się przyczy-

nami tych problemów.

Jako przykłady zagrożeń dla

rozwoju dzieci wymienił takie zjawiska, jak brak mi-

łości między rodzicami, rozpad rodziny, upowszech-

nienie dostępu do pornografii czy szerzenie niektó-

rych ideologii, takich jak tzw. gender.

Za te treści ks.

arcybiskup został oskarżony o złamanie art. 212 Ko-

deksu karnego, który brzmi: Kto pomawia inną oso-

bę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednost-

kę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie

dzaju działalności, podlega grzywnie albo karze

Trudno dziwić się takiemu wykorzystaniu przed-

miotowego przepisu, ponieważ został on stworzony

jeszcze w poprzednim ustroju w celu cenzurowania

treści niewygodnych dla władzy.

Istniejąca kon-

strukcja aktu (nie musi nawet zajść skutek, wystar-

czy, że zaistnieje możliwość poniżenia czy utraty

zaufania publicznego) pozwala na narażanie dowol-

nej osoby skutkami postępowania karnego – we-

zwań, przesłuchań i tak dalej, co w rzeczy samej

skutkuje paradoksem – poniżeniem takiej osoby

w wyniku zastosowania przepisu mającego przed

poniżeniem chronić.

Krytyka jakichkolwiek, nawet

skrajnie antyspołecznych działań, może być potrak-

towana jako pomówienie, co stanie się podstawą do

postępowania.

Dlatego podany przykład nie jest

wcale jedynym problemem wynikającym z istnienia

wspomnianego zapisu.

Zwłaszcza dzisiaj, w dobie

rozwoju komunikacji, ułatwia działalność oszustom

internetowym.

Próba ostrzegania społeczeństwa

przed oszustem czy złodziejem może skończyć się

postępowaniem karnym, jeśli oszust złoży zawiado-

mienie o popełnieniu przestępstwa zniesławienia.

Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku próby

ochrony przed sektami, które mogą skutecznie cen-

zurować opinie na ich temat, grożąc procesem kar-

nym.

W ten sposób kodeks mający chronić społe-

czeństwo, służy przestępcom.

Przedmiotowy akt prawny stoi w sprzeczności

z wolnością zapewnioną konstytucyjnie, ponieważ

bez żadnego uzasadnienia pozwala cenzurować tre-

ści, które dla kogoś są niewygodne.

W związku z po-

1.

Kiedy ministerstwo postara się o taką wykład-

nię prawną art. 212 Kodeksu karnego, dostosowaną

do funkcjonowania w demokratycznym państwie

prawa, by nie był on narzędziem represji dla osób

wyrażających swoje poglądy, z zachowaniem ich

wolności do rozpowszechniania informacji?

Przecież

można doprecyzować, czym jest pomówienie, np.

świadomym czy celowym podaniem nieprawdziwych

informacji, lub pozostawić tę kwestię dla procesów

cywilnych.

2.

Czy prawo karne przewiduje konsekwencje dla

nadużywających art. 212 Kodeksu karnego (w przy-

padku gdy zarzut będący treścią rzekomego pomó-

wienia był prawdziwy)?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Ziobro

(nr 22642)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie refundacji wydatków w ramach

Szanowna Pani Minister!

Zaniepokojony sytuacją

panująca w gminie Osiek Jasielski zwracam się do

Pani Minister z niniejszą interpelacją dotyczącą re-

fundacji wydatków w ramach projektu Funduszu

Spójności CCI/2005/PL/16/C/PE/007.

Rzeczona gmina jest jednym z beneficjentów pro-

jektu „Program poprawy czystości zlewni rzeki Wi-

słoki” nr 2005/PL/16/CPE/007, dzięki któremu po-

wstało blisko 29,3 km sieci kanalizacji sanitarnej

grawitacyjnej, 5,2 km sieci kanalizacyjnej sanitarnej

ciśnieniowej, 16 szt. przepompowni ścieków oraz

3 oczyszczalnie ścieków.

Takie działania przyczyniły

się do poprawy stanu środowiska oraz czystości rze-

ki Wisłoki, a także ułatwiły życie mieszkańców, gdyż

prawie 1/2 gminy została objęta systemem zbiorowe-

go odprowadzania ścieków.

Duża odpowiedzialność

w realizacji wymienionych zadań spoczęła na bar-

kach samorządu gminy Osiek Jasielski, gdyż koniecz-

ne było zaciągnięcie pożyczek i kredytów na ich ob-

sługę w kwocie 2 mln zł, jak również ponoszenie

kosztów obsługi zaciągniętych zobowiązań finanso-

wych, gdy dochody własne gminy wynoszą 4 mln zł.

Ratunkiem dla zamknięcia budżetu gminy miała być

refundacja płatności końcowej zaplanowana na

2013 r., o którą wniosek złożono już w czerwcu 2011 r.

Opisana sytuacja dotyczy również innych gmin

partycypujących w projekcie Funduszu Spójności

CCI/2005/PL/16/C/PE/007 w ramach Związku Gmin

Dorzecza Wisłoki.

Taka wiadomość uniemożliwia

gminom realizację w pełni wieloletniej prognozy fi-

nansowej jednostki samorządu terytorialnego.

Brak

wpływu środków z refundacji Funduszu Spójności

utrudni zamknięcie budżetu, co nie sprzyja równo-

wadze budżetowej.

Może się to przyczynić również

do pogorszenia sytuacji finansowej gminy Osiek Ja-

sielski, a co najważniejsze, mieszkańcy tej gminy

mogą odczuć dotkliwe konsekwencje w postaci po-

gorszenia jakości realizowanych zadań administra-

cji publicznej.

czerpującej odpowiedzi na następujące pytania:

97

1.

Czy jest jeszcze szansa na zwrot płatności koń-

cowej związanej z refundacją wydatków poniesionych

w ramach projektu Funduszu Spójności CCI/2005/

PL/16/C/PE/007 dla gminy Osiek Jasielski?

2.

Z jakich powodów uniemożliwiono realizację

płatności końcowej związanej z refundacją wydatków

w ramach projektu Funduszu Spójności CCI/2005/

powiedni wniosek został już złożony w 2011 r., a re-

fundacja była zaplanowana na 2013 r.?

3.

Które gminy, oprócz gminy Osiek Jasielski,

partycypujące w tym projekcie nie otrzymają również

zwrotu płatności końcowej?

Z jakich przyczyn?

4.

Jakie rozwiązania opisanej sytuacji propono-

wałaby pani minister rozwoju regionalnego, żeby

gminy nie były zagrożone niezamknięciem budżetu

i mogły zachować płynność i stabilność finansową?

Z góry dziękuję za stosowne informacje w tej spra-

wie, gdyż zostaną one przedstawione zainteresowa-

nym podmiotom, dla których zgodne z prawem i za-

sadami współżycia społecznego rozwiązanie ich trud-

nej sytuacji ma bardzo duże znaczenie.

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Ziobro

Rzeszów, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22643)

do ministra spraw zagranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich dniach

opinią publiczną na całym świecie wstrząsnęła infor-

macja o znalezieniu w Niemczech unikalnej kolekcji

zrabowanych przez Niemców przed wojną i w czasie

II wojny światowej dzieł sztuki.

Zagrabiona kolekcja

znajduje się obecnie pod pieczą państwa niemieckie-

go.

W przestrzeni publicznej pojawiają się uzasadnio-

ne opinie, iż część zrabowanych obrazów może pocho-

dzić z okupowanych terytoriów polskich.

Ponieważ

instytucje państwa niemieckiego z dużym oporem

ujawniają szczegóły dotyczące znalezionej kolekcji,

uważam za stosowne zwrócić się do Pana Ministra

z apelem o desygnowanie – oczywiście w porozumie-

niu ze stroną niemiecką – polskiego akredytowanego

do wsparcia prac niemieckich śledczych.

Zwracam uwagę na to, że zarówno Pan Minister,

jak i pan Donald Tusk, prezes Rady Ministrów wie-

lokrotnie i publicznie wyrażaliście opinie, że relacje

polsko-niemieckie są tak dobre, jak nigdy dotąd.

Po-

zwalam sobie zauważyć, że nie podzielałam i nie po-

dzielam Panów – w mojej ocenie – niczym nieuzasad-

nionego optymizmu.

Jeżeli jest tak, jak Panowie

twierdzicie, to w interesie owych przyjacielskich sto-

sunków moja propozycja uzyska natychmiastową i bez-

warunkową akceptację ze strony Berlina.

Uważam również za zasadne zwrócić się do Pana

Ministra z propozycją powołania zespołu specjalistów,

którzy otrzymali od strony niemieckiej prawo lustracji

nie tylko dzieł sztuki wystawionych w tamtejszych

muzeach, a nade wszystko inspekcji magazynów, gdzie

mogą znajdować się dzieła zrabowane Polakom.

1.

Jakie podejmie Pan kroki w celu wyjaśnienia

zaistniałej sytuacji i wyegzekwowania od strony nie-

mieckiej polskich dzieł sztuki oraz rekompensaty za

utracone przez Polaków dzieła?

2.

Kiedy zostanie powołany zespół ekspertów

przez stronę polską badający pochodzenie dzieł, przy

których istnieje wyraźne podejrzenie, że mogą nale-

żeć do Polaków?

3.

Kiedy wyznaczy Pan osoby oraz termin ich wy-

jazdu do Niemiec w celu wyjaśnienia sprawy?

Kreśląc słowa szacunku, czekam na Pański sukces.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk

Gdynia, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22644)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Politechniki Krakowskiej

cych na politechnice w Krakowie, uczelnia ta stoi

Dlatego pytam Panią Minister:

wała Politechnika Krakowska w latach 2009–2013?

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

98

Interpelacja

(nr 22645)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zatrudnienia

w Sądzie Najwyższym RP

Szanowny Panie Ministrze!

Pan premier Tusk

1.

W zakresie działania Sądu Najwyższego RP na

(nr 22647)

do ministra spraw zagranicznych

w Państwie Izrael

w Izraelu udzieliła pomocy lub wsparcia polskim tu-

Posłowie Piotr Chmielowski

(nr 22648)

do ministra spraw zagranicznych

w Islandii udzieliła pomocy lub wsparcia polskim tu-

4.

Na oficjalnych stronach internetowych mini-

sterstwa spraw zagranicznych i ambasady w Repub-

lice Islandii używa się sformułowania „Ambasada

RP w Reykjaviku”.

Czy oznacza to, że zasięg teryto-

rialny działań placówki ogranicza się tylko do granic

administracyjnych Reykjaviku?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Chmielowski

99

Interpelacja

(nr 22649)

do ministra spraw zagranicznych

w Irlandii

w Irlandii udzieliła pomocy lub wsparcia polskim tu-

Z poważaniem

Posłowie Piotr Chmielowski

(nr 22650)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie abonamentu RTV

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wiadomo, osoby,

które ukończyły 75. rok życia, są ustawowo zwolnio-

ne z opłacania abonamentu radiowo-telewizyjnego.

1.

Jak ma się zachować osoba 92-letnia, która do-

stała wezwanie do opłacenia abonamentu radiowo-

-telewizyjnego za ostatnie 5 lat wraz z odsetkami?

2.

Dlaczego po nabyciu prawa do zwolnienia z opła-

cania abonamentu osoba nabywająca to prawo musi

zgłosić chęć skorzystania z niego w placówce pocz-

towej?

3.

Dlaczego tylko placówki Poczty Polskiej mają

prawo do wykreślenia danej osoby z listy osób zobo-

wiązanych do płacenia abonamentu?

4.

Co w przypadku, gdy pracownik Poczty Polskiej

nie dopełni swoich obowiązków i pomimo zgłoszenia

prawa do zwolnienia z opłaty za abonament nie wpi-

sze stosownej adnotacji w książeczkę opłat?

5.

Dlaczego automatycznie osoby przekraczające

ustawowy wiek nie są zwalniane z konieczności pła-

cenia abonamentu?

Posłowie Piotr Chmielowski

i Adam Kępiński

(nr 22651)

do ministra zdrowia

w sprawie postępowania

Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

Śląski Wojewódzki Od-

dział NFZ rozesłał do pacjentów przynajmniej jednego

podmiotu leczniczego ankietę, w której zadaje tylko

jedno pytanie – czy podczas terapii, która odbyła się

w tym zakładzie, oprócz procedur refundowanych

przez NFZ pacjent miał wykonywaną inną usługę, za

którą zobowiązany był zapłacić indywidualnie.

1.

Proszę o wskazanie podstawy prawnej upraw-

niającej do zadawania tego typu pytań przez oddzia-

ły wojewódzkie NFZ.

2.

Dlaczego śląski oddział NFZ do weryfikacji

usług wykonywanych przez świadczeniodawców zwra-

ca się do pacjentów z pominięciem kontroli u świad-

czeniodawcy?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Chmielowski

(nr 22652)

do ministra zdrowia

przez przychodnię uzdrowiskową

w miejscowości Horyniec

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

100

medycyny łączy ze sobą działania rekonwalescencyj-

cówki, przychodni uzdrowiskowej w miejscowości Hory-

niec, w zakresie kontynuacji leczenia pacjentów, wyso-

(nr 22653)

do ministra zdrowia

w miejscowości Horyniec

placówki Sanatorium Uzdrowiskowe Modrzew w miej-

scowości Horyniec w zakresie kontynuacji leczenia

(nr 22654)

do ministra zdrowia

w miejscowości Horyniec

placówki Sanatorium Uzdrowiskowe Jawor w miej-

(nr 22655)

do ministra zdrowia

w miejscowości Horyniec

101

w miejscowości Horyniec w zakresie kontynuacji le-

(nr 22656)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Politechniki Wrocławskiej

cych na politechnice we Wrocławiu, uczelnia ta stoi

wała Politechnika Wrocławska w latach 2009–2013?

Posłowie Piotr Chmielowski

i Adam Kępiński

(nr 22657)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje prasa,

nanych za pomocą tych urządzeń.

Według ostatnich

Posłowie Piotr Chmielowski

i Adam Kępiński

(nr 22658)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje prasa,

102

(nr 22659)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje prasa,

(nr 22660)

do ministra środowiska

w sprawie

Narwiańskiego Parku Narodowego

skiego Parku Narodowego?

Posłowie Piotr Chmielowski

i Adam Kępiński

(nr 22661)

do ministra środowiska

w sprawie

Ojcowskiego Parku Narodowego

rząt łownych niepodlegająca włączeniu do obwodów

łowieckich.

go Parku Narodowego?

103

2.

Czy jest planowane zwiększenie powierzchni

(nr 22662)

do ministra gospodarki

w sprawie

tzw. stresowego dla górników

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z doniesie-

niami prasowymi górnikom zatrudnionym w KWK

Brzeszcze zostanie wypłacone świadczenie pieniężne

– tzw. stresowe.

Pieniądze te mają zostać wypłacone

w dwóch turach: w grudniu i w styczniu.

W żaden

sposób dodatkowo nie obciążą spółki, bo to środki

z rezerwy, tzw. oszczędności.

1.

Czym jest w ujęciu księgowym rezerwa?

I dla-

czego nie pomniejsza zysku spółki?

2.

Czy od środków pieniężnych wypłaconych gór-

nikom zostaną odprowadzone składki ZUS oraz za-

liczka na podatek dochodowy?

3.

U kogo i w jaki sposób inni zatrudnieni z in-

nych branż mogą się ubiegać o wypłacenie tzw. stre-

sowego?

4.

Czy istnieje możliwość objęcia tzw. stresowym

działaczy gospodarczych?

5.

Czy polityka związana z wypłacaniem tzw. stre-

sowego nie przypomina Panu Ministrowi Grecji

sprzed kryzysu?

Posłowie Piotr Chmielowski

i Adam Kępiński

(nr 22663)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

zatrudnienia w Służbie Więziennej

Szanowny Panie Ministrze!

Pan premier Tusk

1.

W zakresie działania Służby Więziennej na ja-

kim poziomie kształtowało się zatrudnienie w latach

(nr 22664)

do ministra gospodarki

węgla wydobywanego

dingu Węglowego SA.

Dlatego pytam Pana Premiera:

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

104

Interpelacja

(nr 22665)

do ministra gospodarki

rych kopalń.

Dlatego pytam Pana Premiera:

(nr 22666)

do ministra gospodarki

(nr 22667)

do ministra gospodarki

(nr 22668)

do ministra gospodarki

105

Interpelacja

(nr 22669)

do ministra zdrowia

(nr 22670)

do ministra pracy i polityki społecznej

kontraktów socjalnych realizowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że sku-

teczność kontraktów socjalnych, jakie realizują

ośrodki pomocy społecznej, jest wciąż zbyt mała

– oceniła NIK.

Okazuje się, że w latach 2006–2010

kształtowała się ona na poziomie około 30% w 35 ośrod-

kach pomocy społecznej objętych kontrolą Izby.

Z ko-

lei w latach 2011–2012 skuteczność zmniejszyła się

do ok. 15%.

To oznacza, że „objęcie kontraktem do-

pomogło w usamodzielnieniu się średnio co siódmej

osobie”.

Poziom bezrobocia w grupie osób, które były

objęte kontraktami, wzrósł trzykrotnie.

Kontrakt

„często jest realizowany w warunkach niewystarcza-

jącego stanu zatrudnienia w tej grupie pracowników

oraz ich znacznego obciążenia wykonywaniem zadań

niezwiązanych bezpośrednio z pracą socjalną” – wy-

kazała kontrola NIK.

Można powiedzieć, że ta sku-

teczność kontraktów, której wynikiem ma być usa-

modzielnienie się osoby świadczącej pomoc, jest

wciąż zbyt mała.

1.

Dlaczego kontrakty socjalne realizowane przez

ośrodki pomocy społecznej są tak mało skuteczne?

2.

Jakie działania zostaną wprowadzone przez

rząd w celu podniesienia efektywności kontraktów

socjalnych realizowanych przez ośrodki pomocy spo-

łecznej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 20 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22671)

do ministra edukacji narodowej

młodych pedagogów rozpoczynających karierę zawo-

dową jest o 40% niższa niż pięć lat temu.

Szokujące

wnioski płyną z opublikowanego właśnie przez Głów-

ny Urząd Statystyczny raportu poświęconego oświa-

cie w roku szkolnym 2012/2013.

W minionym roku

szkolnym w polskich szkołach pracowało już tylko

15,9 tys. nauczycieli stażystów.

Pięć lat wcześniej pe-

dagogów na tym stopniu awansu zawodowego było

ponad 27,3 tys. W tym samym okresie przybyło za to

o blisko 30% nauczycieli, którzy osiągnęli najwyższy

stopień awansu, czyli dyplomowanych.

W roku szkol-

nym 2007/2008 było ich 185 tys., w minionym już

240.

Analitycy GUS zwracają uwagę, że już ponad

połowa wszystkich polskich nauczycieli osiągnęła

szczyt swojej kariery zawodowej.

Eksperci edukacyj-

ni nie mają wątpliwości, że obecna formuła ścieżki

kariery zawodowej wyczerpała się i może niekorzyst-

nie wpływać na jakość pracy w polskiej szkole.

Wska-

zują, że potrzebna jest debata na temat zmian.

Prze-

krój grupy zawodowej zapewniający ciągłość pokole-

niową powinien być skonstruowany tak, aby najwięk-

sza część kadry była w środku kariery.

Grupy skraj-

ne, czyli stażyści oraz najbardziej doświadczeni na-

uczyciele, powinny pozostawać w mniejszości.

ki kariery zawodowej?

2.

Dlaczego doszło do niekorzystnej zmiany wyżej

opisanych proporcji?

106

3.

Czy ministerstwo będzie podejmowało działa-

nia dotyczące zmian ścieżki awansu zawodowego na-

uczycieli?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22672)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie nieprawidłowości przy budowie

bramownic na drogach publicznych

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że ist-

nieje możliwość popełnienia przestępstw w trakcie

budowy bramownic na drogach publicznych w ra-

mach systemu viaTOLL.

Chodzi o nieprawidłowości

opisane w raporcie NIK dotyczące systemu poboru

elektronicznej opłaty za przejazd drogami.

Materia-

ły użyte do budowy bramownic zostały wprowadzo-

ne do obrotu na podstawie sfałszowanych świadectw

odbioru i nie spełniają wymagań norm unijnych,

a więc także naszej ustawy z 16 kwietnia 2004 r.

o wyrobach budowlanych.

Tymczasem cały system

został wdrożony pomimo niezakończenia budowy

nadto bramownice zostały uruchomione i budowane

bez uzyskania pozwolenia na budowę, ale także bez

właściwych odbiorów.

Co ciekawsze, w trakcie tej

analizy w protokole NIK są jasne stwierdzenia o tym,

że w całym kraju na nowych bramownicach są wy-

raźne pęknięcia spawów.

Wątpliwości budzi też spo-

sób naliczania kar pieniężnych z tytułu nieprze-

strzegania obowiązku uiszczenia opłaty elektronicz-

nej, które nakładane były na kierowców w kwocie

uzależnionej od liczby bramownic, pod którymi

przejechał pojazd.

1.

Jakie działania wyjaśniające zostały podjęte

przez ministerstwo w związku z informacjami doty-

czącymi nieprawidłowości opisanych w raporcie NIK

na temat systemu poboru elektronicznej opłaty za

przejazd drogami?

2.

Dlaczego pomimo niezakończenia budowy wszyst-

kich planowanych punktów poboru opłat system zo-

stał już wdrożony?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22673)

do ministra skarbu państwa

Krajowej Spółki Cukrowej SA

Krajowej Spółki Cukrowej jednak nie trafią do rąk

pracowników cukrowni i rolników dostarczających do

nich buraki cukrowe.

Prywatyzacja zostanie najpraw-

dopodobniej zablokowana, bo – jak wynika z ustaleń

dziennikarzy – cena, po jakiej rząd zamierza sprzedać

akcje KSC, będzie zaporowa dla rolników i pracowni-

ków.

A jej zmniejszeniu sprzeciwia się wicepremier,

minister finansów Jacek Rostowski, który chce do bu-

dżetu ściągnąć jak najwięcej pieniędzy z tej prywaty-

zacji.

Miesiąc temu Pan Minister ogłosił trzecią próbę

przeprowadzenia sprzedaży akcji plantatorom bura-

ków i pracownikom KSC – dwie poprzednie (w 2012 r.

i na początku 2013 r.) zakończyły się fiaskiem.

Jedno-

cześnie obiecał Pan, że do końca października zostaną

ogłoszone wycena spółki i kurs akcji, po jakiej będą

mogły je kupować uprawnione osoby.

Ale z tej obietni-

cy Pan się nie wywiązał.

Procedura wyceny, której

dokonuje firma doradcza, została przedłużona.

Tym-

czasem pracownicy i rolnicy boją się, że są to celowe

działania władz, aby doszło do wydłużenia procedury

prywatyzacyjnej, a w konsekwencji – do zablokowania

sprzedaży akcji.

Gdyby rząd miał dobrą wolę, to już

dawno sprzedałby nam Krajową Spółkę Cukrową

– uważa przewodniczący NSZZ „Solidarność” w KSC.

Władza robi wszystko, aby rolnicy i pracownicy nie

stali się właścicielami tej firmy – podkreśla.

I tłuma-

czy, że cena akcji to podstawowa informacja, od której

zależy, ile trzeba będzie mieć pieniędzy, aby kupić

udziały w Polskim Cukrze.

To przesądzi, czy pracow-

nicy i rolnicy będą mogli sobie pozwolić na to, aby stać

się jedynymi właścicielami KSC.

Dlatego chcieliby oni

jak najszybciej dostać wycenę przedsiębiorstwa.

Dzi-

wią się, że Pan Minister nie podał tak ważnej infor-

macji od razu, gdy ogłaszał Pan swoje plany, bo jeśli

wtedy wyceny jeszcze nie było, to powinien Pan pocze-

kać z deklaracjami.

1.

Dlaczego poprzednie próby przeprowadzenia

sprzedaży akcji plantatorom buraków i pracownikom

fiaskiem?

2.

Dlaczego mimo deklaracji Pana Ministra, że do

nione osoby, tak się nie stało?

3.

Ile będzie wynosić cena akcji Krajowej Spółki

Cukrowej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

107

Interpelacja

(nr 22673)

do ministra finansów

w sprawie wyceny akcji

cych do nich buraki cukrowe.

Prywatyzacja zosta-

nie najprawdopodobniej zablokowana, bo – jak wy-

rolników i pracowników.

A jej zmniejszeniu sprzeci-

wia się Pan Minister, by móc do budżetu ściągnąć

jak najwięcej pieniędzy z tej prywatyzacji.

Miesiąc

temu Minister Skarbu Państwa ogłosił trzecią pró-

bę przeprowadzenia sprzedaży akcji plantatorom

skiem.

Jednocześnie obiecał, że do końca paździer-

ale z tej obietnicy się nie wywiązał.

Procedura wy-

ceny, której dokonuje firma doradcza, została prze-

dłużona.

Tymczasem pracownicy i rolnicy boją się,

dłużenia procedury prywatyzacyjnej, a w konse-

kwencji – do zablokowania sprzedaży akcji.

Gdyby

tej firmy – podkreśla.

I tłumaczy, że cena akcji to

Cukrze.

To przesądzi, czy pracownicy i rolnicy będą

szybciej dostać wycenę przedsiębiorstwa.

stwo w celu ułatwienia sprzedaży akcji Krajowej

Spółki Cukrowej pracownikom cukrowni i rolnikom

dostarczającym do nich buraki cukrowe?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22674)

do ministra finansów

w sprawie brakujących środków finansowych

na staże dla młodych

sce nie będzie pieniędzy na staże dla młodych.

Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej już od początku

lipca prosi resort finansów o pół miliarda złotych

nister mimo tego do tej pory milczy.

Według nieofi-

cjalnych informacji minister Kosiniak-Kamysz prze-

stał się starać o te pieniądze, gdyż jego zdaniem po-

średniaki i tak nie będą w stanie rozdysponować

takiej kwoty.

To pokazuje stan głębokiej zapaści rzą-

dzenia w Polsce, kompletnego niepanowania nad róż-

nymi procesami i zjawiskami, jakie mają miejsce.

To

jest rzecz absolutnie nienormalna.

Fundusz Pracy

jest przeznaczony do tego, żeby zmniejszać bezrobo-

cie, żeby zwiększać szanse na zatrudnienie – alarmu-

ją eksperci.

Tymczasem okazuje się, że z projektu

pracy wynika, że wykreślono obowiązek informowa-

nia przez instytucje publiczne urzędów pracy o wol-

nych etatach.

przekazania pieniędzy na staże dla młodych?

2.

Jaki jest efekt tych działań?

Jaka kwota zosta-

nie przekazana na ten cel?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

do ministra pracy i polityki społecznej

sterstwo pracy już od początku lipca prosi resort fi-

walkę z bezrobociem.

Minister Rostowski mimo tego

Pan Minister przestał się starać o te pieniądze, bo

Pana zdaniem pośredniaki i tak nie będą w stanie

kiej zapaści rządzenia w Polsce, kompletnego niepa-

nowania nad różnymi procesami i zjawiskami, jakie

108

zmniejszać bezrobocie, żeby zwiększać szanse na za-

trudnienie.

Tymczasem okazuje się, że z projektu

skania pieniędzy na staże dla młodych?

3.

Dlaczego z projektu ustawy o promocji zatrud-

wiązek informowania przez instytucje publiczne

urzędów pracy o wolnych etatach?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22675)

do ministra finansów

zachowania dotychczasowych stawek

tego podatku

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że Sejm

możliwość zachowania w nadchodzących latach do-

tychczasowych stawek tego podatku, pomimo wcześ-

niejszych założeń o zmniejszeniu ich w przyszłym

roku do stanu z 2010 r.

Nowelizację ustawy o VAT

poparło 233 posłów, w większości z PO i PSL, przeciw

było 221 z opozycji, nikt nie wstrzymał się od głosu.

Sejm nie uwzględnił wniosku posłów SP i SLD o od-

rzucenie zmian.

Jest to bardzo niepokojące działanie,

tym bardziej, że projekt jest sprzeczny z konstytucją.

Eksperci alarmują, że w 2010 r. koalicja przegłosowa-

ła wzrost podatku VAT na 3 lata, więc podwyższone

stawki powinny wygasnąć 31 grudnia 2013 r.

Jedynym

warunkiem, aby dalej obowiązywały było przekrocze-

jest sprzeczny z konstytucją, sprzeczny z zaufaniem

obywateli do państwa i tworzonego prawa.

1.

Dlaczego, pomimo wcześniejszych założeń

o zmniejszeniu tego podatku, rząd dopuszcza możli-

wość zachowania w nadchodzących latach dotychcza-

sowych stawek tego podatku?

2.

Jaką gwarancję daje rząd społeczeństwu co do

utrzymania kolejnego terminu zakończenia obowią-

zywania podwyższonych stawek podatku, skoro obec-

nie nie dotrzymał ustalonych przez siebie warunków?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22676)

do ministra pracy i polityki społecznej

prowadzających do zmniejszenia

bezrobocia wśród młodzieży

Szanowny Panie Ministrze, prasa donosi, że w przy-

szłym budżecie państwa nie ma żadnych instrumen-

tów, które doprowadziłyby do zmniejszenia bezrobo-

cia; szczególnie bezrobocia wśród młodzieży – alar-

mują eksperci.

We wrześniu br. wg danych Eurostatu

w UE bez pracy było ok. 5,6 mln młodych ludzi w wie-

ku do 25. roku życia.

3,5 mln z nich to obywatele

krajów strefy euro.

Kanclerz Niemiec Angela Merkel

powiedziała, że w walce z bezrobociem wśród mło-

dzieży w Europie, w znacznej mierze chodzi o odpo-

wiedzialność poszczególnych krajów.

Wezwała pań-

stwa do szybkiego przedłożenia planów w tej dziedzi-

nie, aby możliwe było zapewnienie niezbędnego fi-

nansowania na szczeblu europejskim.

Tymczasem

dla pokolenia, które urodziło się w latach 80. nie ma

obecnie w Polsce żadnej pracy.

W Polsce we wrześniu

br. – wg unijnego urzędu statystycznego – bez pracy

pozostawało 26,3% młodych ludzi.

Według nieoficjal-

nych danych ponad 2,5 mln młodych Polaków wyje-

chało z naszego kraju w poszukiwaniu pracy.

Do tego

dochodzi jeszcze bezrobocie ukryte w rolnictwie, któ-

re przekracza milion osób.

Według niektórych eks-

w naszym kraju.

stwa nie ma żadnych instrumentów, które doprowa-

dziłyby do zmniejszenia bezrobocia, szczególnie bez-

robocia wśród młodzieży?

2.

Jaki rząd ma plan na wykorzystanie potencja-

łu młodych ludzi w Polsce?

3.

Co do tej pory zrobił w tym zakresie rząd?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22677)

do ministra spraw zagranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że

o 2 mln zł mniej dostaną w przyszłym roku organi-

zacje wspierające Polaków poza granicami ojczyzny.

109

Cięcia odczują niewątpliwie media.

Zdecydowana

większość polskich mediów na Wschodzie powstała

w latach 90. ubiegłego wieku.

Od początku opiekę

nad nimi roztaczał Senat RP.

Przez 20 lat udało się

wypracować skuteczne mechanizmy utrzymywania

polskich tytułów.

Sytuacja diametralnie pogorszyła

się w ubiegłym roku, kiedy środki finansowe na dzia-

łalność polskich mediów i organizacji za granicą

przesunięto z Senatu do MSZ.

Zmiany doprowadziły

skich mediów.

Mimo niedawnych deklaracji resortu,

że zrobi wszystko, by polskie gazety dostały wsparcie,

ich finansowanie stoi pod znakiem zapytania.

MSZ

przyznaje, że już od przyszłego roku będą cięcia na

Polonię.

W ramach konkursu „Współpraca z Polonią

i Polakami za Granicą” na rok 2012 i 2013 finanso-

wanego z rezerwy celowej dla polskich organizacji na

Wschodzie przeznaczono 61,3 mln zł, w roku przy-

szłym będzie to już 59,3 mln zł.

1.

Dlaczego organizacje wspierające Polaków

poza granicami ojczyzny dostaną w przyszłym roku

2.

Ile pieniędzy MSZ rozdysponowało w tym roku

na polskie media na Białorusi, Litwie i Ukrainie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22678)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że 771

dzieci znajduje się w pieczy zastępczej z powodu bie-

dy rodziców – wynika z danych Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej.

Obecnie resort ma sprawdzać

każdy z tych przypadków, czy nie doszło do niepra-

widłowego odebrania dzieci rodzicom.

Do takich

działań zobowiązała ministerstwo sejmowa Komisja

Polityki Społecznej i Rodziny.

W Polsce nie powinien

mieć miejsca nawet jeden taki incydent, że przyczyną

odbierania dziecka z rodziny jest ubóstwo.

To jest

rzecz nie do zaakceptowania.

Powinny być podjęte

natychmiastowe działania.

Niestety ich nie ma, a po-

moc społeczna jest fragmentaryczna.

Działania ze

strony rządu są dalece niewystarczające i bardzo po-

wolne.

Potwierdza to także fundacja pomagająca ta-

kim rodzinom, która informuje o swoich danych

w jednym z dzienników.

Najczęstszym powodem ode-

brania dzieci, jak podała fundacja, jest trudna sytu-

acja materialna spowodowana utratą pracy i miesz-

kania.

Natomiast oficjalnym powodem jest twierdze-

nie o braku umiejętności wychowawczych rodziców.

Sytuacja jest paradoksalna bo to właśnie brak odpo-

wiedniego finansowego zabezpieczenia rodziny ze

strony państwa doprowadza do skandalicznych sytu-

acji – odbierania dzieci.

Potrzebne są zmiany polityki

prorodzinnej, której obecnie brakuje, a także zmiany

w obrębie prawa.

Ministerstwo powinno przygotować

dobre rozwiązania, m.in. pomoc rodzinie wielodziet-

nej i rodzinie wysoko wielodzietnej, ale także dzie-

ciom.

Wszelkie działania powinny zostać podjęte we

wczesnym etapie, na którym rodzina jeszcze sobie

radzi, a nie, kiedy pogrążona jest w wielorakich prob-

lemach, bo wtedy wkracza kurator i pracownik so-

cjalny.

1.

Czy w czasie trwania koalicji PO–PSL zdarza-

ły się sytuacje, w których dochodziło do nieprawidło-

wego odebrania dzieci rodzicom?

2.

Czy działania podejmowane ze strony rządu są

wystarczające i na tyle skuteczne, by nie dochodziło

więcej do dramatów odbierania dzieci rodzicom z po-

wodu ubóstwa?

3.

Jakie działania w tym zakresie podjął obecny

rząd?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22679)

do ministra edukacji narodowej

puli środków finansowych na programy

wsparcia dla szkół w 2014 r.

zmniejszy pulę pieniędzy na programy wsparcia dla

rodziców do obowiązku szkolnego ich sześcioletnich

dzieci.

Pani Minister podczas debaty w Sejmie za-

będą gotowe na przyjęcie 6-letnich dzieci.

Za zapo-

wiedzią nie idzie jednak zwiększanie środków finan-

sowych na dostosowanie szkół do potrzeb młodszych

„Radosna szkoła” rząd zaplanował 80 mln zł.

To

o 20 mln mniej w porównaniu z bieżącym rokiem.

Informacja niepokoi zwłaszcza w kontekście krytycz-

nych uwag NIK, który w raporcie zwraca uwagę, że

brakuje samorządom pieniędzy na dostosowanie in-

frastruktury szkolnej do przyjęcia sześciolatków.

„Radosna szkoła” ma służyć przygotowaniu szkół

między innymi na przyjęcia sześciolatków.

Tymcza-

sem już od paru lat ta rezerwa jest niewykorzysty-

wana z prozaicznego powodu.

Zakres zadań, jakie

110

mogą być realizowane w „Radosnej szkole” absolut-

nie nie odpowiada potrzebom samorządów.

Jak za-

sygnalizował NIK, samorządom brakuje pieniędzy

na dostosowanie infrastruktury szkolnej do przyjęcia

sześciolatków.

Chodzi między innymi o dodatkowe

sale lekcyjne oraz o pomieszczenia na świetlice szkolne.

1.

Dlaczego w obliczu ogromnego niedofinanso-

wania polskiego szkolnictwa rząd zamierza zmniej-

2.

Dlaczego zakres zadań programu „Radosna

szkoła” nie odpowiada potrzebom samorządów?

3.

Jakie działania zostaną podjęte, tak by środki

finansowe programu „Radosna szkoła” mogły odpo-

wiadać potrzebom samorządów?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22680)

do ministra zdrowia

w sprawie problemów

w zakresie leczenia nowotworów

ska zajmuje 22. miejsce wśród 28 krajów Unii Euro-

pejskiej w zakresie leczenia nowotworów.

Odległe

terminy badań, zadłużone placówki, brak leków – to

borykać się chorzy na raka.

Z dostępnością leczenia

w Polsce jest bardzo źle.

Z informacji przedstawionej

przez Ministerstwo Zdrowia wynika, że liczba pa-

cjentów oczekujących w kolejkach do świadczeń gwa-

rantowanych w niektórych pełnoprofilowych ośrod-

kach onkologicznych sięga nawet 2 tysięcy.

Czas

oczekiwania na świadczenia to minimum kilka tygo-

dni.

Tymczasem, jak alarmują lekarze onkolodzy,

tylko szybkie rozpoznanie i kompleksowe leczenie

daje jakiekolwiek szanse na wyzdrowienie.

ropejskiej w zakresie leczenia nowotworów?

nia czasu oczekiwania pacjenta na świadczenie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22681)

do ministra gospodarki

w sprawie problemów

w sektorze węgla kamiennego

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że ist-

nieją poważne problemy w sektorze węgla kamienne-

go, w szczególności w spółkach Kompania Węglowa

oraz Katowicki Holding Węglowy.

Polska jako głów-

ny kraj węglowy w Europie, posiadający najwięcej

zapasów tego surowca także na przyszłość, stanowi

dla Europy poważną szansę na bezpieczeństwo ener-

getyczne w oparciu o swoje zasoby.

W 2012 r. wydo-

bycie węgla kamiennego wyniosło 78,1 mln t, to ok.

2,7 mln t więcej niż w 2011 r.

W ubiegłym roku sprze-

dano 71,2 mln t.

Największy spadek odnotowały:

Kompania Węglowa (ok. 15%) i Katowicki Holding

Węglowy (11,3%).

Dostęp do nośników energetycz-

nych decyduje o istnieniu suwerennego państwa.

Tymczasem dowiadujemy się, że Kompania Węglowa

notuje stratę blisko 300 mln zł.

Rząd miał czas na

zareagowanie, bo Agencja Rozwoju Przemysłu co

roku dostaje pieniądze na analizę rynku sektora ka-

od 2011 r. nie można było stwierdzić, że nastąpi sy-

tuacja kryzysowa?

Przecież to są pewne długotrwałe

procesy, które da się prognozować.

1.

Dlaczego Kompania Węglowa odnotowała tak

wysoką stratę finansową?

niedopuszczenia do tak wysokich strat Kompanii Wę-

glowej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22682)

do ministra zdrowia

w sprawie brakujących leków w aptekach

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że ap-

tekach coraz częściej dochodzi do sytuacji, kiedy pa-

cjent ma problem z natychmiastową realizacją recep-

ty.

Musi poczekać na sprowadzenie specyfiku przez

aptekarza z hurtowni.

W najgorszej sytuacji mogą

znaleźć się pacjenci, którzy doświadczyli nagłego

zdarzenia i potrzebują od razu zrealizować receptę.

Chorzy przewlekle, którzy kontynuują terapię, mają

zazwyczaj kilkudniowy zapas leków i mogą poczekać.

Powodem niechęci farmaceutów do magazynowania

leków są częste dwumiesięczne zmiany listy leków

111

refundowanych i cen produktów.

Obawiają się, że

cena leku kupionego od hurtowni może zmienić się

po kolejnej nowelizacji listy refundacyjnej.

Jeśli oka-

że się, że jest niższa, nikt nie zwróci im różnicy

w cenie.

Do tego dochodzą koszty ponownego metko-

wania produktów, których ceny uległy zmianie cza-

sem ledwie o kilka groszy.

Według IMS apteki

zmniejszyły swoje zapasy magazynowe nawet o 15–

20%.

Wolą poczekać, aż pacjent przyjdzie z receptą

i dopiero wtedy sprowadzić lek. Dlatego coraz częst-

szym postulatem różnych środowisk z rynku farma-

ceutycznego jest zmiana częstotliwości publikowania

nowych wykazów refundacyjnych.

Jednym z propo-

nowanych rozwiązań jest zmiana obwieszczeń co

4 miesiące.

1.

Czy przychyli się Pan Minister do postulatu

środowisk rynku farmaceutycznego dotyczącego

zmian częstotliwości publikowania nowych wykazów

refundacyjnych?

zania tej trudnej sytuacji?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22683)

do ministra zdrowia

w sprawie

odmowy refundacji leczenia dzieci

nisterstwo Zdrowia odmawia refundacji leczenia

Zespół Niemanna-Picka typu C to rzadka choroba

genetyczna (dziedziczna), która upośledza metabo-

lizm tłuszczów.

Atakuje mózg i układ nerwowy.

Wskutek odkładania się w organizmie substancji

tłuszczowych zwanych glikosfingolipidami dochodzi

do stopniowego wyłączania kolejnych procesów ży-

ciowych: chodzenia, mówienia, a w końcu oddycha-

nia.

W Polsce jest około 30 chorych.

Pomaga lek o na-

zwie Zavesca (miglustat), który opóźnia objawy cho-

roby, a nawet częściowo je cofa.

Pozwolenie na do-

puszczenie preparatu do obrotu w całej Unii Euro-

pejskiej Komisja Europejska wydała w 2002 r. 16 lu-

tego 2006 r. lek został oznaczony jako tzw. lek siero-

cy w stosunku do choroby Niemanna-Picka typu C.

W 2012 r. Komitet ds. Produktów Leczniczych Sto-

sowanych u Ludzi (CHMP) ocenił miglustat w celu

zwolenie na dopuszczenie preparatu do obrotu.

Od

czasu zatwierdzenia leku Zavesca 21 krajów Unii zde-

cydowało się na jego pełną lub częściową refundację,

m.in. Grecja, Hiszpania, Czechy, Słowacja i Wę-

gry.

Polskie Ministerstwo Zdrowia konsekwentnie

odmawia jednak refundacji preparatu.

Powołuje się

przy tym na ocenę prezesa Agencji Oceny Technolo-

gii Medycznych, który – w ślad za stanowiskiem Rady

Przejrzystości – nie zarekomendował objęcia refun-

dacją tego produktu leczniczego.

Deklarację, że po-

robą genetyczną resort zdrowia złożył dwa lata temu.

Z wnioskiem w tej sprawie wystąpił wówczas krajowy

konsultant ds. neurologii dziecięcej prof. Sergiusz

Jóźwiak.

Pilotażowy program miał ruszyć od paź-

dziernika 2011 r.

Ministerstwo zapowiadało, że po-

trwa trzy lata, ale na obietnicach się skończyło.

Te-

rapia miglustatem jest bardzo kosztowna, jedno opa-

kowanie kosztuje 35 tys. zł i wystarcza zaledwie na

mniej więcej trzy tygodnie.

Rodziny chorych dzieci

muszą same radzić sobie z finansowaniem leczenia.

fundacji leczenia dzieci chorych na zespół Niemanna-

-Picka typu C?

2.

Dlaczego do tej pory nie spełnił Pan Minister

deklaracji, że powstanie program lekowy dla dzieci

z tą rzadką chorobą genetyczną (resort zdrowia zło-

żył ją dwa lata temu)?

3.

Na jakim etapie prowadzone są prace nad pro-

gramem lekowym dla dzieci chorych na zespół Nie-

manna-Picka typu C?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22684)

do ministra gospodarki

portu NIK wynika, że Polska kupowała gaz po jednej

z najwyższych cen w Europie.

Poinformował o tym

szef NIK Krzysztof Kwiatkowski, powołując się na

raport przygotowany przez Izbę.

Prezes NIK wystą-

pił do Ministerstwa Gospodarki o odtajnienie niejaw-

nej części raportu na temat umów gazowych zawie-

ranych przez Polskę ze spółkami Gazpromu.

Raport

dotyczy kontroli umów podpisanych przez Polskie

Górnictwo Naftowe i Gazownictwo ze spółkami Gaz-

promu, zawieranych w latach 2006–2009.

Eksperci

przyznają, że przez ostatnie sześć lat, kiedy to

wstrzymano projekty dywersyfikacyjne w zakresie

dostaw gazu, opóźniono budowę gazoportu, podpisu-

jąc jednocześnie w 2010 r. bardzo niekorzystny kon-

trakt gazowy, tzw. renegocjację umowy jamalskiej.

Płacimy o 20–30% wyższe ceny niż np. odbiorcy nie-

mieccy.

Można powoływać się nawet na dane rosyj-

skie, które mówią, że w roku 2012 mniej więcej cena

1000 m3 rosyjskiego gazu dla polskiego odbiorcy wa-

112

hała się w granicach 530 dolarów, a dla odbiorcy nie-

mieckiego 380 dolarów, to ponad 100 dolarów różni-

cy.

To miliardy złotych, które polska gospodarka

przepłaca rocznie, za to, że nie mamy dywersyfikacji

– technicznej możliwości sprowadzenia gazu ziemne-

go z innego kierunku niż rosyjski.

Eksperci dodają,

że w latach 2009–2010 umorzono Gazpromowi mi-

liard złotych długu, nie dochodzono także 200 mln zł,

należnych PGNiG, kary za niedostarczany gaz.

1.

Dlaczego Polska kupowała gaz po jednej z naj-

wyższych cen w Europie?

2.

Dlaczego w latach 2009–2010 umorzono Gaz-

promowi miliard złotych długu oraz nie dochodzono

także 200 mln zł należnych PGNiG kary za niedo-

starczany gaz?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22685)

do ministra finansów

w sprawie dramatycznej sytuacji finansów

publicznych w Polsce

ostatnie posunięcia rządu wskazują na to, że sytuacja

finansów publicznych w Polsce jest dramatyczna.

Je-

żeli nie uda się skok rządu na OFE, w budżecie może

zabraknąć nawet 23 mld zł – alarmują eksperci.

Sza-

cunkowo podwyższony o jeden punkt procentowy po-

datek VAT, czyli do poziomu 23% może kosztować

każdą osobę nawet 1000 zł rocznie.

Według wcześ-

niejszych deklaracji rządu podatek od stycznia 2014 r.

miał wrócić do niższej stawki – 22%.

Opinia publicz-

na nie jest informowana o tym, jak wielka jest dziura

budżetowa i jak gigantyczne problemy fiskalne są

jeszcze przed nami.

Nie jest to jednak jedyna kwestia

dotycząca zwiększenia naszych obciążeń w przy-

szłym roku, bowiem wzrosną nasze koszty związane

z podatkami.

Tymczasem rząd zapisał ok. 23 mld zł

różnego rodzaju oszczędności związanych z podnie-

sionym podatkiem VAT i ustawą o OFE, która na

dodatek nie została jeszcze uchwalona.

Jeżeli nie uda

1.

Jak wielka jest dziura budżetowa i jakie prob-

lemy fiskalne czekają Polaków w najbliższym czasie?

2.

Ile wynosi obecne zadłużenie Polski?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22686)

do ministra pracy i polityki społecznej

zasiłki zgłosiło się tyle osób, że rząd musiał znaleźć

dodatkowe środki na wypłatę.

Sytuacja finansowa

urzędów pracy jest tak zła, że urzędnicy nie wyklu-

czają, iż wkrótce nie będą mieć pieniędzy za zapłatę

składki zdrowotnej dla tych bezrobotnych, którzy nie

mają prawa do zasiłku.

W tym roku do zasiłków dla

bezrobotnych i innych świadczeń wypłacanych z Fun-

duszu Pracy (także zasiłki i świadczenia przedeme-

rytalne, dodatki aktywizacyjne i świadczenia inte-

gracyjne) trzeba było dopłacić ponad 630 mln zł.

Na

same zasiłki zabrakło ponad 220 mln zł.

Kłopoty

z brakiem pieniędzy na zasiłki to tylko jeden z prob-

lemów.

Dyrektorzy pośredniaków obawiają się, że

wkrótce ZUS wejdzie im na konta, bo nie mają pie-

niędzy za opłacenie składki zdrowotnej za bezrobot-

nych bez prawa do zasiłku.

1.

Dlaczego doszło do sytuacji, w której pieniądze

przeznaczone na świadczenia tak szybko się wyczerpały?

Czy istnieje ryzyko przerw w wypłacaniu świadczeń?

2.

Jaką sumę przeznaczy resort w przyszłym roku

na wypłacanie zasiłków dla bezrobotnych?

2.

Jakie działania związane z aktywizacją zawo-

dową bezrobotnych zostały podjęte przez minister-

stwo?

Jaki przyniosły efekt?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22687)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wykluczenia z rynku pracy

raz więcej Polaków po 55. roku życia ubiega się o świad-

czenia przedemerytalne.

Miesięcznie zgłasza się

3 tys. chętnych.

Na początku 2012 r. takie świadcze-

nia pobierało 96,8 tys. Polaków.

W styczniu 2013 r.,

już 123 tys. osób, a we wrześniu 145,5 tys. Według

informacji prasowych w styczniu ubiegłego roku ZUS

na świadczenia przedemerytalne wydawał 91 mln zł

miesięcznie, teraz już 150 mln zł.

Świadczenie przed-

emerytalne to średnio ok. 1 tys. zł.

Sytuacja spowo-

dowana jest problemem ze znalezieniem w tym wieku

pracy.

Tymczasem tylko w październiku br. upadło

85 firm zatrudniających prawie 4 tys. osób.

Od stycz-

nia do października działalność zakończyło 798 firm.

Drastycznie zatem wzrasta liczba wnioskodawców.

113

Eksperci alarmują, że w Polsce jest 10 mln ludzi wy-

kluczonych z rynku pracy, z czego 5,8 mln to ludzie,

którzy korzystają z zasiłku i różnego rodzaju świad-

czeń.

Tymczasem, gdy wprowadzano ustawę podwyż-

szającą wiek emerytalny do 67 lat, Pan Minister za-

powiedział specjalny program na aktywizację osób po

sześćdziesiątym roku życia.

Wciąż go jednak nie ma.

1.

Jak podniesienie wieku emerytalnego wpłynę-

ło na zaistniałą sytuację?

2.

Czy prawdą jest że specjalny program na akty-

wizację osób po sześćdziesiątym roku życia, który

Pan Minister zapowiadał przy podwyższaniu wieku

emerytalnego, wciąż nie jest gotowy?

i kiedy wejdzie on w życie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 22688)

do ministra pracy i polityki społecznej

zmiany statusu wychowawców zatrudnionych

nieni w placówkach opiekuńczo-wychowawczych

podlegają obecnie pod przepisy wynikające z ustawy

Karta Nauczyciela, jednakże stan ten ma ulec zmia-

mie pieczy zastępczej.

Przedmiotowa grupa osób zo-

stanie pozbawiona dotychczasowych uprawnień wy-

nikających ze stosunku pracy bazującego na przepi-

sach Karty Nauczyciela.

Rozwiązanie to, jak podkreślają sami zaintereso-

wani, podyktowane jest jedynie względami oszczęd-

nościowymi, ponieważ w wymiarze merytorycznym

nie posiada żadnego uzasadnienia.

Dokonując ogra-

niczeń w zakresie uprawnień stosunkowo niedużej

grupy osób, dopuszcza się do sytuacji, w której spraw-

dzony i dobrze funkcjonujący system pracy wycho-

wawców ulegnie całkowitej reorganizacji.

Zaowocuje

to niekorzystnymi zmianami w sposobie organizowa-

nia pracy wielu placówek, a co najważniejsze, obniży

standardy jakościowe.

Obecnie wychowawca wykonujący swoje obowiąz-

ki ma możliwość realizowania ich w sposób określa-

ny przez Kartę Nauczyciela.

Ograniczony czas pracy

oraz posiadane dodatki do wynagrodzenia są jedynie

uzasadnioną rekompensatą za pracę w szczególnych

warunkach.

Placówki opiekuńczo-wychowawcze łą-

czą w sobie kilka istotnych zadań, w tym szczególnie

te związane z edukacją i opieką nad swoimi wycho-

wankami.

Odpowiedzialność spoczywająca na wy-

chowawcach jest zatem bardzo duża i uzasadnia po-

zostawienie osób wykonujących ww. zawód w katalo-

gu uprawnionych do korzystania z przepisów Karty

Nauczyciela.

Dotyczy to szczególnie pracujących już

wychowawców, którzy podejmując pracę w tak wy-

magających warunkach, mieli świadomość szczegól-

nych przepisów, które ją regulują.

wobec licznych protestów oraz wątpliwości zgłasza-

nych przez wychowawców zatrudnionych w placów-

kach opiekuńczo-wychowawczych istnieje możliwość

zmiany spornych przepisów w sposób umożliwiający

przedmiotowej grupie pozostanie w stosunku pracy

zawartym na podstawie zapisów Karty Nauczyciela?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Interpelacja

(nr 22689)

do ministra środowiska

w sprawie hałdy fosfogipsów

w Wiślince k. Gdańska

wającymi do mnie niepokojącymi sygnałami dotyczą-

cymi związków chemicznych, które mogą dostawać

się do wód Bałtyku, zwracam się do Pana Ministra

związki fosforu wydostają się z hałdy w Wiślince do wód

Bałtyku.

Ten fakt budzi niepokój mieszkańców okolicz-

nych miejscowości, do których napływają w tym tema-

cie sprzeczne informacje.

Z ostatnich kontroli woje-

wódzkiej inspekcji ochrony środowiska wynika, że po-

prawy wymagają zabezpieczenia składowiska, m.in.

system oczyszczania rowów opaskowych, urządzenia

służące do pomiaru stężenia fosforu w okolicznych ka-

nałach wodnych.

Mimo niedociągnięć WIOŚ zapewnia,

że hałda nie ma negatywnego wpływu na środowisko.

Z drugiej strony wyniki fińskich naukowców nie są tak

optymistyczne – stwierdzili, że w Martwej Wiśle, na

wysokości hałdy fosfogipsu w Wiślince stężenie fosfo-

ranów przekracza dopuszczalne normy.

W świetle ww. informacji zwracam się do Pana Mi-

1.

Czy stężenie fosforanów w Wiślince nie zagraża

życiu i zdrowiu ludzi i zwierząt?

2.

Jakie jest stężenie fosforanów i metali ciężkich

w Martwej Wiśle i jak często jest badane?

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 21 listopada 2013 r.

114

Interpelacja

(nr 22690)

do ministra pracy i polityki społecznej

ograniczenia możliwości

przechodzenia w obniżonym wieku

siła się osoba mająca od 1971 r. ustalone prawo do

świadczenia rentowego, w związku z chorobą wywo-

łaną warunkami pełnienia służby wojskowej.

Intere-

sant zarzuca, że zmiana ustawy z dnia 29.05.1974 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym i rentowym inwalidów

wojennych i wojskowych poprzez wprowadzenie pkt

3 do art. 21 ograniczającego możliwość przechodze-

nia w obniżonym wieku na emeryturę jedynie do

osób urodzonych przed 1.01.1949 r. jest niezgodna

z konstytucyjnym prawem równości obywateli wobec

prawa.

Przypomnę, że przed nowelizacją ustawa przewi-

dywała możliwość przejścia na emeryturę w wieku

obniżonym o 5 lat w stosunku do powszechnie obo-

wiązującego.

Warunkiem wymagalnym do nabycia

tej emerytury było uprawnienie do renty z tytułu

niami wojennymi.

Po nowelizacji możliwość przejścia

na emeryturę po osiągnięciu wymaganego wieku

został zaliczony do III grupy inwalidów) stosuje się

Na uwagę zasługuje fakt, iż zarówno osoby uro-

dzone do 31.12.1948 r., jak i te urodzone po odbywa-

ły służbę wojskową w tym samym kraju, składając

przysięgę tej samej treści i nosząc ten sam mundur

żołnierza.

W związku z tym zarówno jedni, jak i dru-

dzy byli narażeni na utratę zdrowia w jednakowym

stopniu.

1.

Dlaczego ustawa z dnia 29.05.1974 r. o zaopa-

trzeniu emerytalnym i rentowym inwalidów wojen-

nych i wojskowych różnicuje osoby na urodzone przed

i po 1.01.1949 r.?

różnic w systemie ubezpieczenia społecznego dla

osób urodzonych przed i po 1.01.1949 r.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Henryk Smolarz

Lublin, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22691)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

częstego naruszania art. 161

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat coraz

większym problemem na terenie Beskidów, ale także

innych gór w naszym kraju stają się użytkownicy

motocykli dwukołowych oraz czterokołowych (tzw.

quadów), a w zimie skuterów śnieżnych.

Użytkowa-

nie tego typu pojazdów w terenie leśnym jest surowo

wzbronione.

Jednak niewielkie kary i niska wykry-

walność tych czynów sprawiają, że kierujących nimi

przybywa z roku na rok.

Użytkowanie pojazdów motorowych na górskich

szlakach grozi nie tylko spustoszeniem przyrody, ale

także sprawia zagrożenie dla życia i zdrowia tury-

stów pieszych oraz narciarzy.

Kierujący pojazdami

najczęściej nie wykazują żadnej ostrożności, co stwa-

rza ogromne niebezpieczeństwo na wąskich ścież-

kach, zakrętach i pochyłościach szlaków górskich.

Zanieczyszczenie spalinami i odgłos silników płoszy

dziką zwierzynę oraz zniechęca turystów poszuku-

jących wypoczynku na łonie przyrody.

Leśnicy skar-

żą się, że użytkownicy pojazdów motorowych czynią

ogromne spustoszenia upraw leśnych, które w Beski-

dach mają za zadanie przywrócić właściwy ekosy-

stem zachwiany po masowych wycinkach lasów

świerkowych.

Jednak obecne przepisy prawne nie dają

leśnikom odpowiednich narzędzi do walki z tym pro-

cederem.

Czy Pan Minister zechce rozważyć wyposażenie

straży leśnej w nowoczesny sprzęt, dzięki któremu

można będzie skuteczniej łapać kierujących pojazda-

mi motorowymi w niedozwolonych miejscach?

Jak przedstawia się liczba interwencji oraz nało-

żonych mandatów za przewinienia związane z art. 161

Kodeksu wykroczeń w lasach Beskidu Śląskiego, Be-

skidu Małego i Beskidu Żywieckiego?

Czy w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych pro-

wadzone są prace nad zmianą przepisów karnych i prze-

niesieniem art. 161 Kodeksu wykroczeń do Kodeksu

karnego?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bialsko-Biała, dnia 21 listopada 2013 r.

115

Interpelacja

(nr 22692)

do ministra gospodarki

zumienie Organizacji Samorządowych, którego spot-

kanie odbyło się w dniu 29.10.2013 r. w Nowej Soli,

wydało stanowisko w sprawie zmian wprowadzonych

we wrześniu 2013 r. do projektu ustawy o odnawial-

nych źródłach energii.

W stanowisku tym organiza-

cja ta prosi o wycofanie z projektu o OZE tzw. aukcyj-

nego systemu wsparcia OZE oraz proponuje powrót

do prac nad projektem ustawy z października 2012 r.,

różnicującego źródła energetyczne przy pomocy

współczynników wsparcia.

Głównymi założeniami systemu aukcyjnego są:

1) podział projektów na projekty 40kW–1MW oraz

na projekty >1MW, przy czym 1/4 całego wsparcia

ma przypaść pierwszej grupie;

2) warunkiem udziału w aukcji jest następujący

stan zaawansowania projektów: pozwolenie na budo-

wę, MPZP, decyzja środowiskowa, umowa przyłącze-

niowa do sieci, dokumentacja finansowania inwesty-

cji, harmonogram inwestycji, kaucja;

3) cena referencyjna dla danego źródła energii

ustalana raz na rok przez Ministerstwo Gospodarki

(projekty, które w aukcji będą licytować cenę wyższą

niż cena referencyjna, zostaną odrzucone);

4) projekty mają być zrealizowane w ciągu 4 lat

od momentu otrzymania wsparcia w aukcji;

5) cena za 1 MWh energii uzyskana w aukcji jest

ceną stałą na okres 15 lat; w tym czasie energia bę-

dzie kupowana od wytwórcy energii przez Sprzedaw-

cę Energii Odnawialnej SA, czyli przez państwową

spółkę sprzedającą dalej zakupioną energię na Towa-

rowej Giełdzie Energii.

W systemie aukcyjnym członkowie Ogólnopol-

skiego Porozumienia Organizacji Samorządowych

widzą następujące zagrożenia:

1) inwestorzy oraz finansujące ich banki nie będą

w stanie podjąć decyzji o rozpoczęciu inwestycji trwa-

jących często 4–7 lat na podstawie ceny referencyjnej

obowiązującej w danym roku;

2) aktualnie trwające projekty zostaną wstrzyma-

ne lub całkowicie utracone;

3) po wygraniu aukcji może dojść do sytuacji, w któ-

rej inwestorzy nie będą w stanie przeprowadzić in-

westycji według przyjętej ceny chociażby ze względu

na zmianę warunków rynkowych;

4) niebezpieczeństwo finansowe dla gmin, które

aktywnie i finansowo muszą się udzielać przy reali-

zacji projektu, np. przy finansowaniu MPZP; poza

tym brak oczekiwanych wpływów z podatków od in-

westycji, biorąc pod uwagę trudną sytuację finanso-

wą samorządów, poważnie zatrzyma planowane

przez gminy inwestycje oraz pozyskiwanie środków

unijnych;

5) zatrzymanie rozwoju energetyki odnawialnej

w Polsce może doprowadzić do nieosiągnięcia wyma-

ganego 15-procentowego udziału energii z OZE w koń-

Oprócz tego autorzy stanowiska uważają, że sy-

stem aukcyjny jest skomplikowany, powoduje groźbę

zwiększenia korupcji, eliminuje z rynku projekty,

które miałyby być finansowane w systemie „project

finance”.

Nie będzie możliwe uzyskanie wcześniejsze-

go finansowania bankowego, nie wiedząc, jak będzie

kształtować się cena energii.

Z drugiej strony projek-

todawcy systemu aukcyjnego zakładają, że warun-

kiem dopuszczenia projektu do aukcji ma być przed-

stawienie źródeł finansowania.

W przypadku projek-

tów energetyki wiatrowej czy fotowoltaicznej trwają-

cych kilka lat nie będzie możliwe rozpoczęcie nowych

inwestycji według ceny referencyjnej danego roku,

szans na realizację.

Poza tym zdaniem zainteresowanych system au-

kcyjny nie stwarza szans na rozwój technologii i in-

nowacyjności w polskich sektorach OZE, gdyż będzie

się opierać wyłącznie na najtańszej technologii.

Me-

chanizm ten zaniedbuje dynamiczny rozwój technolo-

giczny wykorzystywanych urządzeń, które w średnim

i długim okresie zmniejszają ogólny koszt systemu.

Dodatkowo zdaniem członków Ogólnopolskiego

Porozumienia Organizacji Samorządowych może dojść

do:

— eliminacji mniejszych podmiotów,

— wstrzymania inwestycji w latach 2013–2015

do czasu uruchomienia pierwszej aukcji (zapewne

w 2016 r.),

— braku zróżnicowania wsparcia dla różnych

technologii OZE (w efekcie: zablokowanie rozwoju

większości technologii, w tym technologii fotowolta-

icznej),

— ryzyka załamania rynku zielonych certyfika -

tów, który jako opcja równoległego systemu musi za-

wierać mechanizmy gwarantujące popyt na certyfi-

katy.

1.

Z jakimi podmiotami były konsultowane do tej

pory główne założenia projektu ustawy o odnawial-

nych źródłach energii?

Proszę o przedstawienie wy-

ników tych konsultacji.

2.

Czy w przypadku kontynuowania prac na sy-

stemem aukcyjnym brane jest pod uwagę przygoto-

wanie przewidywalnych formuł cenowych (cena refe-

rencyjna) na okres 5 lat naprzód, aby stworzyć per-

spektywę inwestycyjną dla inwestorów i banków?

nie produkującym już energię projektom możliwości

pracy w systemie zielonych certyfikatów przez łączny

116

okres 15 lat lub umożliwienie im przejścia na system

aukcyjny bez utraty wartości ich inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Interpelacja

(nr 22693)

do ministra pracy i polityki społecznej

umożliwienia pracodawcy łatwego zerwania

Szanowny Panie Ministrze!

W Kodeksie pracy

można odnaleźć szereg norm prawnych regulujących

wzajemne relacje między pracodawcą a pracowni-

kiem.

Oczywiste jest, iż ochronie powinno podlegać

oczekiwanie pracodawcy, iż w związku z tym, że wy-

płaca podwładnym wynagrodzenie pieniężne, to będą

oni wykonywać w ustalonym czasie powierzone im

zadania.

Z kolei pracownik – dzięki gwarancjom

ustanowionym w prawie pracy – może liczyć na to, iż

przysługiwać będą mu pewne uprawnienia, takie jak

np. możliwość skorzystania z krótkiej przerwy w cza-

sie pracy, prawo do płatnego urlopu czy prawo do do-

datkowego wynagrodzenia w przypadku wykonywa-

nia pracy w nadgodzinach.

Zdarza się jednak, iż relacje między pracodawcą

a pracownikiem dalece odbiegają od kodeksowego

wzorca.

W sytuacji, w której jedna ze stron w upor-

czywy sposób nie przestrzega swoich obowiązków

wyznaczonych w umowie o pracę, nieuchronnie do-

chodzi do zerwania stosunku pracy.

Żaden pracodaw-

ca nie może bowiem tolerować lenistwa i niekompe-

tencji swoich podwładnych, podobnie jak trudno

oczekiwać, by pracownik godził się na łamanie jego

podstawowych praw.

W Kodeksie pracy opisano szereg sytuacji, w któ-

rych na skutek winy jednej ze stron konieczne staje

się rozwiązanie umowy o pracę.

W przypadkach ła-

mania fundamentalnych praw pracowniczych przez

pracodawcę bądź też naruszenia przez pracownika

porządku i dyscypliny w zakładzie pracy nie istnieje

ustawowy obowiązek informowania z kilkutygodnio-

wym wyprzedzeniem drugiej strony o zamiarze ze-

rwania umowy o pracę.

Pracodawca, rozwiązując

z pracownikiem umowę bez wypowiedzenia, doręcza

mu po prostu odpowiednie pismo, przy czym nie cią-

ży już na nim powinność wypłaty wynagrodzenia nie-

rzetelnemu pracownikowi w okresie wypowiedzenia.

W odpowiednich przepisach Kodeksu pracy prze-

widziane są także sytuacje, w których umowa między

pracodawcą a pracownikiem wygasa z mocy samego

prawa.

W takich przypadkach nie zachodzi nawet

konieczność doręczenia drugiej stronie odpowiednie-

go dokumentu, gdyż uznaje się po prostu, iż stosunek

pracy wygasł.

Wygaśnięcie ex lege umowy o pracę ma

miejsce np. w wypadku śmierci pracownika.

Ustawo-

dawca uznał bowiem, iż absurdem byłoby zobowią-

zanie pracodawcy do doręczania zmarłemu pracow-

nikowi aktu wypowiedzenia umowy o pracę.

Chociaż w przepisach prawa pracy bardzo szcze-

gółowo opisano, w jakich przypadkach można roz-

wiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia oraz kiedy

umowa ta wygasa, to jednak uwadze prawodawcy

umknęło uregulowanie jednego często występujące-

go stanu faktycznego.

Nierzadko zdarza się bowiem,

iż pracownik wpierw samowolnie opuszcza stanowi-

sko pracy, a następnie w ogóle nie pojawia się już

w zakładzie pracy, nie przedstawiając przy tym ja-

kiegokolwiek usprawiedliwienia oraz pozostając poza

zasięgiem pracodawcy.

Najczęściej w takich przypad-

kach pracownik po prostu postanawia zrezygnować

z nieodpowiadającej mu pracy, nie dochowując przy

tym form nakazanych przez prawo i dobry obyczaj.

Co ciekawe, w Kodeksie pracy nie znajdziemy re-

gulacji, w myśl których nieusprawiedliwiona kilku-

nastodniowa nieobecność pracownika może automa-

tycznie powodować rozwiązanie stosunku pracy.

W odpowiednim rozdziale dotyczącym wygaśnięcia

umowy o pracę owszem postanowiono, iż po trzech

miesiącach nieobecności pracownika jego umowa wy-

gasa; dotyczy to jednak wyłącznie sytuacji, w których

pracownik nie pojawia się w zakładzie pracy z powo-

du przebywania w areszcie.

Z kolei w rozdziale doty-

czącym rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedze-

nia przepisy odnoszące się explicite do kwestii nie-

obecności pracownika w miejscu pracy uwzględniają

jedynie przypadek jego niestawiennictwa w zakładzie

pracy przez okres dłuższy niż miesiąc.

Oczywiście nieusprawiedliwioną nieobecność pra-

cownika można potraktować jako „naruszenie pod-

stawowych obowiązków pracowniczych”, co jest prze-

słanką rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedze-

nia.

Jednakże pracodawca, decydując się zwolnić

trwale nieobecnego pracownika, musi doręczyć mu

akt rozwiązania umowy o pracę.

Jest to oczywiście

utrudnione, gdyż z uwagi na nieobecność takiego

pracownika w zakładzie pracy nie można mu osobi-

ście wręczyć odpowiedniego pisma.

Konieczne staje

się wówczas wysłanie dokumentu poświadczającego

rozwiązanie umowy o pracę za pośrednictwem pocz-

ty.

Jednakże często zdarza się, iż zwalniany pracow-

nik uporczywie nie odbiera doręczanej mu przesyłki.

W takiej sytuacji – co potwierdził Sąd Najwyższy

w swoim orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższe-

– dopiero po dwukrotnym awizowaniu listu możliwe

jest uznanie, iż został on skutecznie dostarczony do

adresata.

Należy przy tym zauważyć, że w czasie,

w którym trwa proces doręczania pracownikowi

aktu rozwiązania umowy o pracę, pracodawca wciąż

117

ponosi koszty związane z obsługą administracyjną

i kadrową nieobecnego pracownika.

Wydaje się, iż znacznie bardziej rozsądne byłoby

uznanie, że jeżeli pracownik trwale opuszcza stano-

nej woli zrywa on wiążącą go umowę o pracę.

Należy

więc stwierdzić, że w przypadku przedłużającego się

niestawiennictwa pracownika w miejscu pracy zasto-

sowanie powinna znaleźć konstrukcja wygaśnięcia

umowy o pracę.

Zasadny jest więc często zgłaszany

przez organizacje przedsiębiorców postulat, aby uzu-

pełnić regulacje prawa pracy dotyczące instytucji

wygaśnięcia umowy o pracę o przepisy stanowiące,

iż w przypadku 14-dniowej nieobecności pracownika

w miejscu pracy zawiązany z nim stosunek pracy wy-

gasa ex lege.

gislacyjnych mających na celu wprowadzenie do Ko-

deksu pracy przepisów stanowiących, iż umowa o pra-

cę wygasa w przypadku, w którym przez 14 dni z rzę-

du pracownik nie pojawia się w zakładzie pracy, nie

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22694)

do ministra finansów

w sprawie konieczności doprecyzowania

indywidualnej interpretacji podatkowej

Szanowny Panie Ministrze!

Prawo podatkowe jest

powszechnie uważane za jedną z najbardziej skom-

plikowanych dziedzin prawa.

Szukając przyczyn ta-

kiego stanu rzeczy, można wskazać na duże rozpro-

szenie przepisów podatkowych w wielu aktach nor-

matywnych, nieczytelność używanych w nich sfor-

mułowań oraz nieuwzględnienie przez prawodawcę

na etapie konstruowania przepisów wszystkich sytu-

acji, które mogą wystąpić.

Niejednokrotnie poszczególne przepisy podatko-

we są przedmiotem bardzo ożywionych sporów pro-

wadzonych przez specjalistów z tej dyscypliny.

Nie-

rzadko zdarza się również, iż poszczególne organy

administracji podatkowej odmiennie interpretują te

same przepisy.

Treść jednej normy może być odczy-

tywana na różne sposoby przez urzędy skarbowe,

kie sądy administracyjne oraz przez Naczelny Sąd

Administracyjny.

W takiej sytuacji przeciętny obywatel, który chce

w zgodzie z prawem uregulować swoje zobowiązania

wobec państwa, może czuć się co najmniej zdezorien-

towany.

Trudno bowiem właściwie planować swoje

inwestycje wtedy, gdy nie ma się pewności co do tego,

jakiej wysokości daniny na rzecz państwa powinny

zostać odprowadzone.

Należy wyraźnie podkreślić, iż nieprzejrzystość

przepisów prawa podatkowego stanowi oczywistą ba-

rierę w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Nie-

pewność co do tego, jak dana aktywność przedsię-

biorcy zostanie potraktowana przez organy skarbo-

we, wiąże się z oczywistym wzrostem kosztów pro-

wadzenia firmy.

Jeśli w związku ze stopniem skom-

plikowania regulacji podatkowych przedsiębiorca nie

jest w stanie samodzielnie obliczyć należnego podat-

ku, to musi wówczas korzystać z płatnej, fachowej

pomocy podmiotów zewnętrznych.

Ponadto może

dojść do sytuacji, w której dana osoba uiści znacznie

wyższy podatek od należnego jedynie po to, by mieć

absolutną pewność, iż urząd skarbowy nie wniesie

żadnych zastrzeżeń.

Warto przy tej okazji nadmienić, iż przekonanie

o bardzo niskim poziomie jakości legislacji podatko-

wej znajduje swoje potwierdzenie w ocenach między-

narodowych ekspertów.

Wystarczy wspomnieć, iż

w ostatnim rankingu Banku Światowego (ujętym

w raporcie Doing Business 2014), porównującym cię-

żary nakładane na przedsiębiorców w 189 pań-

stwach, w kategorii przyjazności przepisów podatko-

wych Polska znalazła się na dalekim 113. miejscu.

Wydaje się, iż również polski ustawodawca po czę-

ści zdaje sobie sprawę ze stopnia skomplikowania

przepisów prawa podatkowego.

Między innymi z tego

powodu w Ordynacji podatkowej przewidziano moż-

liwość zwrócenia się przez podatnika do ministra fi-

nansów o wydanie indywidualnej interpretacji podat-

kowej.

Jeżeli wskutek nieczytelnych przepisów po-

datkowych obywatel ma wątpliwości co do tego, jakie

ciążą na nim obowiązki publicznoprawne, to zawsze

wyjaśnień w tym zakresie.

We wniosku o interpretację indywidualną podat-

nik powinien w sposób wyczerpujący opisać zaistnia-

ły stan faktyczny lub zdarzenia, które w związku z wy-

konywaną przez niego działalnością mogą mieć miej-

sce w przyszłości.

W kierowanym piśmie podatnik

powinien również przedstawić własną ocenę w za-

kresie tego, jakie przepisy powinny znaleźć w danej

sytuacji zastosowanie oraz w jaki sposób należy wy-

brane przepisy rozumieć.

Minister finansów, wydając interpretację indywi-

dualną, może albo poprzeć stanowisko wnioskodaw-

cy, albo też – jeśli uważa, że podatnik nieprawidłowo

ocenił stan prawny – przedstawić odmienną opinię.

Niezależnie jednak od tego, czy odpowiedni organ

przychyla się do stanowiska przedstawionego przez

podatnika, czy też dokonuje innej oceny, wydanie in-

dywidualnej interpretacji przepisów prawa podatko-

wego w każdym przypadku ma istotne znaczenie dla

118

obywatela wnioskującego o jej przedstawienie.

Przed-

łożenie oficjalnej interpretacji przepisów podatko-

wych eliminuje bowiem stan niepewności po stronie

podatnika co do tego, jakich działań oczekują od nie-

go organy państwowe.

Zgodnie zaś z art. 14k Ordy-

nacji podatkowej „zastosowanie się do interpretacji

indywidualnej (...) nie może szkodzić wnioskodawcy”.

Przepisy w zakresie interpretacji podatkowych

mogą jednak odnieść oczekiwany skutek wyłącznie

przy założeniu, iż Ministerstwo Finansów lub dzia-

łające na podstawie delegacji urzędy będą w możliwie

krótkim czasie reagowały na wnioski składane przez

podatników.

Brak szybkiej odpowiedzi ze strony

właściwych organów na zapytania przedłożone przez

obywatela może skutkować tym, iż jeśli przed dniem

udzielenia odpowiedzi ziszczą się wszystkie elementy

sytuacji faktycznej opisywanej przez podatnika, to

ów nie będzie wiedział, co należy uczynić, by działać

w zgodzie z prawem.

Ustawodawca – najwyraźniej świadomy tego za-

grożenia – wyraźnie wskazał, iż odpowiedź na wnio-

sek o wydanie interpretacji indywidualnej powinna

zostać udzielona w rozsądnym terminie.

Jak bowiem

stanowi art. 14d Ordynacji podatkowej, „interpreta-

cję indywidualną przepisów prawa podatkowego wy-

Jednocześnie w art. 14o Ordynacji podatkowej posta-

nowiono, iż jeśli minister nie wyda w tym terminie

interpretacji indywidualnej, to uznaje się, że „w dniu

dania interpretacji, została wydana interpretacja

dawcy w pełnym zakresie”.

Ustawodawca przyjął więc korzystną z punktu

widzenia podatnika konstrukcję, iż milczenie właś-

ciwego organu przez 3 miesiące oznacza, iż dany

urząd w pełni podziela stanowisko wnioskodawcy.

Niestety, w dalszym ciągu istnieją poważne wątpli-

wości co do tego, od jakiego dnia należy liczyć upływ

wskazanych 3 miesięcy.

Literalna interpretacja Or-

dynacji podatkowej prowadzi bowiem do konkluzji,

iż bieg trzymiesięcznego terminu liczy się od dnia

wpływu wniosku o wydanie interpretacji do właści-

wego urzędu (tj. od „dnia otrzymania wniosku”).

Na-

leży jednak pamiętać, iż dzień, w którym urząd

otrzymuje wniosek, nie zawsze jest tożsamy z dniem

złożenia wniosku.

W przypadku gdy podatnik prze-

syła prośbę o wydanie interpretacji indywidualnej za

pośrednictwem operatora pocztowego, to wiadomo

jest, iż wniosek nie trafi do adresata w dniu wysłania.

Co więcej, podatnik wysyłający wniosek pocztą nie

jest w stanie precyzyjnie określić, w którym dniu jego

wniosek zostanie doręczony ani też kiedy wniosek

trafi do departamentu rozpatrującego jego sprawę.

Powoduje to, iż z niemożliwością graniczy ustalenie

tego, od kiedy należy liczyć bieg trzymiesięcznego

terminu, po upływie którego uznaje się, iż minister-

stwo wydało interpretację zbieżną ze stanowiskiem

wyrażonym przez podatnika we wniosku.

Znacznie bardziej rozsądne i korzystne dla podat-

nika wydawałoby się przyjęcie pewnej fikcji prawnej,

iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej

wpłynął do ministerstwa w dniu nadania dokumen-

tu na poczcie lub przesłania go w postaci elektronicz-

nej.

Dzięki przyjęciu takiego rozwiązania podatnik

mógłby z pełną precyzją ustalić, od którego dnia

może – w przypadku milczenia urzędu – zastosować

się do przedstawionego przez siebie stanowiska.

Nie-

stety, analizując treść przepisów obecnej ustawy, wy-

daje się, iż nie ma wystarczających podstaw do tego,

by przyjąć istnienie tego rodzaju fikcji prawnej.

Jest pewnym paradoksem, iż przepisy określające

zasady wydawania interpretacji podatkowych (a więc

dotyczące instytucji prawnej, której celem jest wyeli-

minowanie wątpliwości dotyczących treści przepisów

podatkowych) same nie są do końca czytelne, co rodzi

pewne praktyczne problemy po stronie ich adresatów.

Wydaje się więc, iż w trosce o dobrą jakość legislacji

niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie w Ordynacji

podatkowej, iż bieg trzymiesięcznego terminu na wy-

danie interpretacji indywidualnej przepisów podat-

kowych jest liczony od dnia złożenia wniosku o jej

datkowej, mających na celu wyraźne sprecyzowanie,

iż bieg trzymiesięcznego terminu na wydanie indy-

widualnej interpretacji podatkowej będzie liczony od

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

(nr 22695)

do ministra finansów

podniesienia stawek podatku VAT

Z dniem 1 stycznia 2011 r. podstawowa stawka

VAT została podwyższona z 22 do 23%, zaś stawka

obniżona wzrosła z 7 do 8%.

Podwyższenie poziomu

stopy podatkowej od towarów i usług dla konsumen-

ta oznacza jedno – wyższe ceny tych dóbr.

Nie jest to

tak bardzo może odczuwalne, uwzględniając kupno

pojedynczego produktu, ale biorąc pod uwagę dłuższy

okres czasu, np. roku, wydatki całej rodziny są już

znacznie wyższe.

Szacuje się nawet, że koszty roczne

dla portfela rodziny 2+2 wrosną aż o ponad 600 zł.

Wyższe stawki VAT miały obowiązywać do końca

roku 2013.

Mimo tej koncepcji, w ostatnim czasie

119

ustawa dotycząca stawek podatku VAT została zno-

welizowana.

Utrzymanie tych stawek na obecnym

poziomie rząd tłumaczy koniecznością ograniczenia

nierównowagi finansów publicznych.

1.

Z początkiem 2011 r., podwyższając VAT, pla-

nowano, iż z końcem roku 2013 stawki te powrócą do

pierwotnych.

Czy zdaniem ministerstwa przywróce-

nie obowiązujących stawek VAT sprzed 2011 r. jest

możliwe po 2016 r.?

2.

Początkowo podwyższona stawka VAT o 1 pkt

procentowy miała obowiązywać na okres 3 lat.

Mimo

tych zapewnień stawki VAT mają obowiązywać przez

kolejne 3 lata.

Czy ministerstwo uważa, że ta decyzja

była konieczna?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

Limanowa, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22696)

do ministra pracy i polityki społecznej

przez specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze

o dofinansowanie zaopatrzenia

nistra edukacji narodowej z dnia 12 maja 2011 r.

szkolno-wychowawczy jako placówkę prowadzoną dla

ści nie mogą uczęszczać do szkoły lub przedszkola

w miejscu zamieszkania.

Specjalne ośrodki szkolno-

-wychowawcze są prowadzone w szczególności dla

cjalnych oddziaływań wychowawczych, pomocy psy-

chologiczno-pedagogicznej oraz zajęć rewalidacyj-

nych ze względu na występujące niepełnosprawności.

Dotyczy to w szczególności osób: niesłyszących i sła-

bosłyszących; niewidomych i słabowidzących; z nie-

sprawnościami sprzężonymi; z upośledzeniem umy-

nym.

Są to zatem osoby niepełnosprawne, których

stan uniemożliwia wypełnianie ról społecznych i wy-

konywanie w przyszłości pracy zawodowej.

Rozporzą-

dzenie nie informuje jednak, czy dane placówki mogą

prowadzić działalność związaną z rehabilitacją osób

niepełnosprawnych.

Zaznaczam, że specjalne ośrod-

ki wychowawcze realizują działania zmierzające do

osiągnięcia w przypadku tych osób możliwie jak naj-

wyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia

Ze względu na brak informacji dotyczących moż-

liwości prowadzenia działalności związanej z rehabi-

litacją osób niepełnosprawnych specjalne ośrodki

szkolno-wychowawcze nie mogą ubiegać się o dofi-

nansowanie ze środków Państwowego Funduszu Re-

w sprzęt rehabilitacyjny.

Rozporządzenie ministra

wprowadza bowiem wymóg polegający na prowadze-

niu działalności związanej z rehabilitacją osób nie-

1.

Czy specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze

mogą prowadzić działalność związaną z rehabilitacją

osób niepełnosprawnych?

prowadzi prace umożliwiające specjalnym ośrodkom

szkolno-wychowawczym ubieganie się o dofinanso-

wanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabi-

w sprzęt rehabilitacyjny?

Z wyrazami szacunku

Poseł Henryk Smolarz

(nr 22697)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie budowy chodników

w mieście Mszana Dolna

Odcinek drogi krajowej nr 28, usytuowany na uli-

cy Zakopiańskiej, biegnie przez Mszanę Dolną w kie-

runki Rabki.

Dwie proste, brak chodników oraz ostry

łuk jezdni powodują, że odcinek tej drogi zaliczany

jest do jednych z najbardziej niebezpiecznych odcin-

ków drogi w regionie.

Stanowi to niebezpieczeństwo

nie tylko dla kierowców i ich pasażerów, ale również

dla mieszkańców zasiedlonych w bezpośredniej odle-

głości przy tym szklaku komunikacji.

120

W ostatnim czasie na obszarze tej drogi położono

nową nawierzchnię, która znacznie poprawiła jej ja-

kość, ale czy poprawiła też bezpieczeństwo i ograni-

czyła wypadki?

Lepszy stan drogi zachęca niekiedy

kierowców do szybszej jazdy.

Problem nie został zli-

kwidowany, co jakiś czas słyszymy o wypadkach, ja-

kie miały miejsce na ww. odcinku drogi.

Mieszkańcy

ulicy Zakopiańskiej boją się o własne bezpieczeństwo,

a także ochronę swoich dzieci, które bawiąc się na

podwórku przy domu w okolicy tej drogi, narażone

są na ryzyko wypadku.

1.

Dlaczego region, w którym dochodzi do tylu

wypadków, nie może doczekać się realizacji inwesty-

cji w postaci chodnika, który znacznie poprawiłby

bezpieczeństwo na drodze oraz bezpieczeństwo

mieszkańców ulicy Zakopiańskiej w Mszanie Dolnej?

2.

Na innych obszarach drogi nr 28 trwają bądź

zakończyły się już budowy remontowe.

Jakie są więc

szanse, że mieszkańcy Mszany Dolnej doczekają się

budowy tak bardzo oczekiwanego chodnika?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

(nr 22698)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

„Szklanka mleka” oraz „Owoce w szkole”

Szanowny Panie Ministrze!

W naszym kraju rea-

lizowane są z powodzeniem w szkołach programy

„Szklanka mleka” oraz „Owoce w szkole”.

Celem

pierwszego programu jest kształtowanie wśród dzie-

ci i młodzieży dobrych nawyków żywieniowych po-

przez promowanie spożycia mleka i przetworów

wartości tłuszczu, twarożki, sery i jogurty Obecnie

nasz kraj jest liderem wśród krajów UE w jego reali-

zacji.

Ilość mleka i przetworów mlecznych dostarcza-

nych do placówek oświatowych i kwota środków fi-

nansowych pozyskiwanych z UE przez Polskę jest

Z kolei celem programu „Owoce w szkole” jest

trwała zmiana nawyków żywieniowych dzieci po-

dziennej diecie w czasie, kiedy kształtują się ich na-

wyki żywieniowe, podniesienie świadomości społecz-

nej dotyczącej zdrowego odżywiania – w szczególno-

ści właśnie dzieci – oraz propagowanie zdrowego

cją jest również przeciwdziałanie wzrastającej liczbie

osób z nadwagą i otyłych wśród dzieci w wieku szkol-

nym, wzrostowi zachorowań na choroby cywilizacyj-

ne spowodowanemu nieodpowiednią dietą wynikają-

cą m.in. z braku ukształtowania w młodym wieku

prawidłowych nawyków żywieniowych, spadkowi

konsumpcji owoców i warzyw w Polsce.

Zrzeszenie Prezydentów, Burmistrzów i Wójtów

16.10.2013 r. wyraża prośbę o rozszerzenie programu

z oddziałów zerowych, co wyszłoby naprzeciw wysił-

kom Ministerstwa Edukacji Narodowej dotyczącym

włączenia sześciolatków do obowiązku szkolnego.

Nie ulega wątpliwości również, że realizacja omawia-

nych programów, zwłaszcza na terenach wiejskich,

stanowi dodatkową pomoc żywieniowa dla dzieci

z biednych rodzin.

1.

Czy do kierowanego przez Pana resortu napły-

wają inne sygnały wskazujące na potrzebę objęcia

dzieci z oddziałów 0 programami „Szklanka mleka”

oraz „Owoce w szkole”?

nuje zmianę obwiązujących przepisów, tak aby

z przedmiotowych programów mogły korzystać sześ-

ciolatki?

Jeśli tak, to w jakiej perspektywie czasowej

należy spodziewać się wejścia w życie proponowanych

w tej interpelacji zmian?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 22699)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymałem od Zrze-

wództwa Lubuskiego stanowisko dotyczące pierwszej

wersji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014–

2020.

Organizacja ta przekonuje w nim, że PROW

powinien w większym stopniu obejmować interwen-

cję sprzyjającą zrównoważonemu rozwojowi obsza-

rów wiejskich i nie może zostać sprowadzony do

wsparcia sektora rolnego.

Samorządowcy uważają,

że powinien być on rozszerzony chociażby o zadania

z zakresu gospodarki wodnościekowej, w szczególno-

121

ści poza aglomeracjami zdefiniowanymi w „Krajo-

wym programie oczyszczania ścieków komunalnych”.

Regulacje dotyczące polityki spójności i środków

Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wy-

kluczają możliwość finansowania inwestycji wodno-

-kanalizacyjnych, zdefiniowane w KPOŚK aglomera-

cje pow. 2000 RLM.

Poza tym projekt umowy part-

nerskiej wskazuje, że środki FS oraz EFRR, zgodnie

z celami tych funduszy, kierowane będą na aglome-

racje zdefiniowane w KPOŚK, a wielkość aglomeracji

wyrażona w RLM będzie podstawą linii demarkacyj-

nej dla tych funduszy.

Stąd zdaniem samorządowców

nieuwzględnienie inwestycji w zakresie gospodarki

wodno-ściekowej poza aglomeracjami KPOŚK, w ra-

mach PROW 2014–2020, spowoduje całkowite wyeli-

minowanie najsłabszych gmin wiejskich ze wsparcia

tej kategorii inwestycji w ramach instrumentu dota-

cyjnego UE.

Oprócz inwestycji wodno-kanalizacyjnych Zrze-

szenie Burmistrzów Prezydentów i Wójtów Woje-

wództwa Lubuskiego proponuje też wprowadzenie

w przedmiotowym programie możliwość finansowa-

nia projektów z zakresu dróg lokalnych w ramach

działania: Podstawowe usługi i odnowa wsi.

Kolejną

kwestią poruszaną w stanowisku przez samorządow-

ców, związaną z zakresem rzeczowym PROW, jest

zakres wsparcia oferowanego w ramach Leader.

We-

dług opinii samorządów gmin wiejskich i miejsko-

-wiejskich zakres wsparcia Leader powinien być roz-

szerzony o działanie: Premie na rozpoczęcie działal-

ności gospodarczej.

Propozycję tę argumentują po-

trzebą dalszej dywersyfikacji działalności rolniczej

i tworzeniem pozarolniczych źródeł dochodu miesz-

kańców obszarów wiejskich.

Takie działanie będzie

sprzyjać rozwojowi społeczno-gospodarczemu obsza-

rów wiejskich oraz będzie komplementarnym wobec

działania rozwoju przedsiębiorczości.

Wykluczenie ze

wsparcia w ramach Leader dofinansowania tzw. start

up powoduje bowiem lukę w finansowaniu i możliwo-

ści kompleksowego rozwiązywania lokalnych proble-

mów związanych ze wsparciem społeczności lokal-

nych, w szczególności grup zagrożonych ubóstwem

i wykluczeniem społecznym.

Biorąc pod uwagę zrównoważony rozwój obszarów

wiejskich, wójtowie, burmistrzowie oraz prezydenci

argumentują także pozostawienie w PROW na lata

2014–2020 inwestycji związanych z poprawą gospo-

darki wodnej w rolnictwie w zakresie melioracji

szczegółowych i retencji.

Przy czym podkreślają, że

inwestycje w podstawowe melioracje wodne będą

możliwe do sfinansowania w ramach polityki spójno-

ści, zaś całkowity brak środków zarezerwowanych na

melioracje szczegółowe spowoduje marginalizację

kwestii gospodarki wodnej na obszarach wiejskich.

W zakresie szczególnych założeń finansowych

PROW na lata 2014–2020, w tym alokacji środków

na poszczególne działania, Zrzeszenie Prezydentów,

przedstawiło następujące postulaty:

— konieczność uwzględnienia propozycji przed -

stawionych na prośbę kierowanego przez Pana Mini-

stra resortu podziału środków przekazanych przez

regiony; propozycje te były przygotowane w grudniu

2012 r. w drodze konsultacji m.in. z regionalnymi

ARiMR, izbami rolniczymi, ośrodkami doradztwa

rolniczego i wskazują faktyczne priorytety i potrzeby

w poszczególnych regionach,

— konieczność przeznaczenia na działanie: Pod -

stawowe usługi i odnowa wsi alokacji ogólnej na po-

ziomie co najmniej sum kwot działań: Podstawowe

wa i rozwój wsi,

— pozostawienie do decyzji samorządów woje -

wódzkich wewnętrznej struktury wydatków na po-

szczególne zakresy projektów w ramach działań

wdrażanych na poziomie regionalnym,

— określenie dla działania: Wdrożenie lokalnych

strategii rozwoju (Leader) alokacji wyższej niż wy-

magane 5%, bowiem może uniemożliwić osiągnięcie

jakichkolwiek efektów, biorąc pod uwagę dotychcza-

sowe doświadczenie asygnowanie dla Leader środ-

ków w wymaganej wielkości (5%).

Zrzeszenie Prezydentów, Burmistrzów i Wójtów

Województwa Lubuskiego proponuje również w przed-

miotowym stanowisku zwiększenie limitu przyzna-

nego dla samorządów od 6 mln zł do 8 mln zł.

Dotych-

czasowe środki przeznaczone na lata 2007–2013 były

wykorzystane efektywnie, szczególnie w małych sa-

morządach, gdzie miejscowości mieszczą się w progu

do 5000 mieszkańców, które nadal są bardzo zainte-

resowane, ze względu na ogromne potrzeby, wyko-

rzystaniem środków pochodzących z PROW w nowej

perspektywie budżetowej.

postulatami samorządowców uprzejmie proszę Pana

jest stanowisko Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju

Wsi wobec postulatów Zrzeszenia Prezydentów, Bur-

mistrzów i Wójtów Województwa Lubuskiego?

Które

z nich zostaną uwzględnione w Programie Rozwoju

Z poważaniem

(nr 22700)

do ministra finansów

w sprawie planów zmian w rządowym

programie „Wspieranie przedsiębiorczości

Szanowny Panie Premierze!

Funkcjonujący w Pol-

sce od ponad dekady system rozwoju mikro-, małej

oraz średniej przedsiębiorczości oparty m.in. na dzia-

122

łalności funduszy poręczeń kredytowych (FPK) bez

wątpienia spełnił swoje zadanie.

W poszczególnych

regionach osoby prowadzące działalność w sektorze

MŚP uzyskały dzięki usługom FPK dostęp do stabil-

nego źródła długoterminowego finansowania, dzięki

czemu uzyskały one instrument pośredniego zabez-

pieczenia potrzeb kapitałowych.

Instytucje udziela-

jące poręczeń umożliwiają przedsiębiorcom dostęp do

kredytów, pożyczek i leasingów dzięki przejęciu gwa-

rancji spłaty ich zobowiązań w sytuacji, kiedy nastą-

pi niewypłacalność wspieranego podmiotu.

W ujęciu

ogólnopolskim FPK oferują mikro-, małym oraz

średnim firmom zabezpieczenie maksymalnie do

80% wartości kapitału kredytu lub pożyczki.

Zdecy-

dowana większość regionalnych oraz lokalnych fun-

duszy posiada kapitał oraz zdolność do jednorazowe-

go wsparcia podmiotu wnioskującego na kwotę porę-

czenia w przedziale od 50 000,00 do 400 000,00 zł.

Przykładem dynamicznie działającej instytucji

tego typu jest Lubuski Fundusz Poręczeń Kredyto-

wych (LFPK), który powstał w Zielonej Górze uchwa-

łą Sejmiku Województwa Lubuskiego już w roku

2002.

Jako podstawowy cel jego działalności wska-

zano aktywizację działalności podmiotów gospodar-

czych województwa lubuskiego.

Dzięki udostępnia-

niu poręczeń zabezpieczających zwrot produktów

finansowych, tj. kredytów, pożyczek, leasingów czy

od 2014 r. wadiów i poręczeń factoringu, udzielanych

przez instytucje finansowe kooperujące z LFPK, lu-

buscy przedsiębiorcy od ponad dziesięciu lat mogą

swobodnie rozwijać swoją działalność i tym samym

wzmacniać potencjał całego regionu.

Lubuski Fun-

dusz Poręczeń Kredytowych jest jedną z najdyna-

miczniej działających instytucji o tym profilu w Pol-

sce.

W jego dyspozycji znajduje się kapitał poręcze-

niowy w wysokości 48,3 mln zł i pochodzi głównie ze

środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regio-

nalnego, z czego 21,00 mln zł pozyskano w ramach

Sektorowego Programu Operacyjnego „Wzrost kon-

kurencyjności przedsiębiorstw” i następnie dokapi-

talizowano kwotą 12,00 mln zł za pośrednictwem

Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego

2007–2013.

Efektywność wsparcia udzielanego

przedsiębiorcom przez FPK daje podstawę do rozwi-

jania tego kierunku w kolejnej perspektywie finan-

Uwzględniając powyższe, moje zaniepokojenie

wzbudziła część założeń planowanych zmian w rzą-

dowym programie pn. „Wspieranie przedsiębiorczości

spodarstwa Krajowego” zawartych w projekcie z dnia

24 września 2013 r.

Dotyczą one przede wszystkim

dwóch kluczowych obszarów wsparcia podmiotów

z sektora MŚP.

Pierwszy z nich zgodnie z przedsta-

wioną propozycją ma na celu przyznanie Bankowi

Gospodarstwa Krajowego prawa do udzielania gwa-

rancji bankowych dla kredytów inwestycyjnych za-

ciąganych przez przedsiębiorców.

Dotychczas potrze-

by w tej sferze działalności z powodzeniem zaspoka-

jały fundusze poręczeń kredytowych.

Przypomnę

w tym miejscu, że postulowana zmiana stoi częścio-

wo w sprzeczności z założeniami regionalnych pro-

gramów operacyjnych 2007–2013, które poprzez do-

kapitalizowanie instytucji poręczeniowych dążą do

zapewnienia tego typu gwarancji w poszczególnych

regionach Polski.

Drugi obszar budzący wątpliwości to projektowa-

ne przedłużenie obowiązywania linii gwarancji rzą-

dowych PLD do końca grudnia 2015 r., tj. wydłużenie

tego terminu o 12 miesięcy od pierwotnie zaplanowa-

nego.

Linia ta dotyczy przede wszystkim gwarancji

spłat kredytów obrotowych zakontraktowanych

przez mikro-, małe oraz średnie przedsiębiorstwa.

Warto podkreślić, że tego typu usługi stanowią po-

nad 70% aktywności większości FPK.

Dłuższe utrzy-

mywanie gwarancji rządowych dla PLD może w kon-

sekwencji doprowadzić do znaczącego wyhamowania

realizacji statutowej działalności funduszy, polegają-

cej na udzielaniu poręczeń.

Pragnę również nadmie-

nić, że w obecnych warunkach instytucje poręczenio-

we posiadają wystarczający potencjał kapitałowy, aby

zaspokoić regionalne potrzeby doręczeniowe.

Nato-

miast w kontekście planowanych zmian oferta banku

gospodarki krajowej winna być skierowana jako za-

bezpieczenie działalności systemu FPK na terenie

naszego kraju.

Szanowny Panie Ministrze, proponowane przez

Ministerstwo Finansów zmiany w programie „Wspie-

ranie przedsiębiorczości z wykorzystaniem poręczeń

w mojej ocenie częściowo uzasadniony niepokój wśród

samorządów, które od ponad dziesięciu lat skutecznie

rozwijają regionalne oraz lokalne systemy wsparcia

poręczeniowego dla przedsiębiorców.

Równocześnie

władze samorządowe województw dzięki wykorzysta-

niu FPK oraz środków pochodzących z RPO 2007–

2013 posiadają zdolność do szybkiego oraz zdecydo-

wanego reagowania na potrzeby lokalnych i regional-

nych podmiotów gospodarczych.

Dlatego też na tej

podstawie proszę Pana Ministra o udzielenie odpo-

powiednie analizy wpływu planowanych zmian

w rządowym programie pn. „Wspieranie przedsię-

nie funduszy poręczeń kredytowych?

2.

Czy w ocenie Ministerstwa Finansów istnieje

realne zagrożenie marginalizacji roli funduszy porę-

czeń kredytowych w wyniku rozszerzenia działalno-

ści Banku Gospodarstwa Krajowego?

3.

Czy Ministerstwo Finansów przeprowadziło

konsultacje planowanych zmian z władzami samo-

rządów województw oraz na tej podstawie dokonało

pogłębionej analizy ryzyka dla funkcjonowania FPK?

4.

Jakie w ocenie Ministerstwa Finansów korzyści

dla sektora MŚP przyniosą projektowane zmiany oraz

czy dotychczasowy podział zadań pomiędzy FPK

a BGK nie zapewniał w wystarczającym stopniu do-

stępu do usług poręczeniowych przez przedsiębior-

ców?

123

5.

Kiedy fundusze poręczeń kredytowych docze-

kają się regulacji prawnych pozwalających instytu-

cjom finansowym takim jak banki na pomniejszanie

tworzonych rezerw z tytułu kredytów udzielonych

z poręczeniem funduszy?

6.

Jakie będą konsekwencje ekonomiczne konty-

nuowania obecnej polityki wspierania przedsiębior-

czości w ramach programów typu PLG, PLD dla pol-

skiej gospodarki, rynku bankowego oraz rynku mi-

kro-, małych i średnich przedsiębiorstw?

Czy ryzyko

zarządzania centralnego i przyznawania ich na po-

ziomie krajowym będzie uwzględniało specyfikę re-

gionalną?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 22701)

do ministra środowiska

w sprawie

wdrażania Programu Operacyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 4 październi-

ka 2013 r. podczas konferencji w Krakowie podsumo-

wany został cykl konsultacji społecznych największe-

go wśród planowanych przez Polskę w nadchodzącej

perspektywie finansowej Unii Europejskiej – Progra-

mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

2014–2020 (PO IŚ 2014–2020).

Dlatego pragnę w tym

ponieważ programowanie w tak strategicznych dla

rozwoju Polski dziedzinach jak ochrona środowiska

oraz infrastruktura jest poważnym wyzwaniem dla

całego rządu RP.

Z ogromnym zainteresowaniem zapoznałem się

ze zgłoszonymi przez władze samorządowe, jednost-

ki naukowe, organizacje i stowarzyszenia, a także

inne instytucje publiczne uwagami, które w zdecydo-

wanej większości dotyczyły sektora energetyki, śro-

dowiska i transportu.

Fakt tak ogromnego zaintere-

sowania procesem tworzenia PO IŚ 2014–2020 ozna-

cza, że interwencja w tym obszarze jest nadal ko-

nieczna i szczególnie oczekiwana, i to zarówno przez

konkretnych beneficjentów, jak również postulowana

przez dotychczasowe instytucje pośredniczące oraz

wdrażające.

Po zapoznaniu się z przesłanym do konsultacji

projektem Programu Operacyjnego „Infrastruktura

interesowanie wzbudził przedstawiony „System in-

stytucji zaangażowanych w realizację programu”

przewidziany dla priorytetów o profilu środowisko-

wym.

Dotychczasowe prace prowadzone przez resor-

ty zdawały się być skierowane na utrzymanie w no-

wym okresie programowania systemu, który został

wypracowany na bazie PO IŚ 2007–2013, gdzie rolę

instytucji pośredniczącej sprawuje Ministerstwo Śro-

dowiska, zadania instytucji wdrażającej przypisano

Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Go-

(WFOŚiGW).

Szanowny Panie Ministrze, w przekazanym pro-

jekcie programu „Infrastruktura i środowisko” na

lata 2014–2020 wskazano na Ministerstwo Środowi-

ska jako instytucję pośredniczącą oraz WFOŚiGW

jako instytucje wdrażające opatrzone adnotacją „do

uzgodnienia na dalszym etapie prac”.

Ponadto pod

uwagę brana jest również możliwość przyznania roli

IW jedynie NFOŚiGW, co w mojej ocenie stoi

w sprzeczności z zasadą decentralizacji zarządzania

systemami wdrażania horyzontalnych programów

operacyjnych.

W mojej ocenie dotychczasowe zaangażowanie

oraz sprawność funkcjonowania m.in. lubuskiego

WFOŚiGW doprowadziły do utworzenia optymal-

nych struktur wdrażania tego typu projektów unij-

nych.

Pracownicy wojewódzkich oddziałów funduszu

posiadają wystarczające kompetencje dotyczące pro-

jektów już wdrażanych, które w wielu przypadkach

w nowej perspektywie są kontynuacją (kolejne etapy

wyposażania aglomeracji, rozbudowa zakładów za-

gospodarowania odpadów itp.) działań z okresu

2007–2013.

Ponadto doświadczenie zdobyte w bieżą-

cym okresie programowania jest solidną podstawą

do działań w przyszłym okresie programowania, gdzie

praktycznie każdy WFOŚiGW posiada doświadczenia

wynikające z oceny i wdrażania minimum kilkunastu

projektów PO IŚ w okresie 2007–2013.

Uwzględniając powyższe, zwracam się do Pana

dotyczące systemu instytucji zaangażowanych w re-

alizację Programu Operacyjnego „Infrastruktura

i środowisko” 2014–2020?

2.

Czy istnieje realne zagrożenie, iż wojewódzkie

nie będą pełniły roli instytucji wdrażających na

szczeblu regionalnym?

3.

Kiedy kierowany przez Pana resort przedstawi

konkretną koncepcję wdrażania środowiskowych osi

priorytetowych PO IŚ 2014–2020 i czy będzie ona

opierała się o obecny model wdrożeniowy?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

124

Interpelacja

(nr 22702)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie wejścia w życie rozporządzenia

Szanowna Pani Minister!

Od 24 kwietnia br. obo-

wiązują przepisy rozporządzenia ministra transpor-

gań w zakresie odległości i warunków dopuszczają-

cych usytuowanie drzew i krzewów, elementów

dzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów

przeciwpożarowych.

Zgodnie z treścią zmienionego § 9 ust. 1 rozporzą-

dzenia: pasy przeciwpożarowe w sąsiedztwie linii

kolejowej, na której prowadzony jest ruch kolejowy,

powinny mieć szerokość nie mniejszą niż 4 m.

Pasy

takie (bruzda) powinny być usytuowane w odległości

od 2 m do 5 m od dolnej krawędzi nasypu lub górnej

krawędzi przekopu linii kolejowej, a w razie wystę-

powania rowów bocznych – od wewnętrznych krawę-

dzi tych rowów.

Utworzony pas ppoż.

wzdłuż torów

kolejowych musi być oczyszczony z wszelkiej roślin-

ności aż do warstwy mineralnej.

W przypadku gdy

bruzda ppoż.

przechodzi przez grunty torfiaste, torf,

należy posypać ją warstwą piasku o grubości od 0,01

do 0,02 m.

Bruzdę może także stanowić każda inna

powierzchnia pozbawiona materiałów palnych.

Obo-

wiązek tworzenia takich pasów spowoduje wycinkę

w skali kraju tysięcy drzew i krzewów.

W wielu województwach Lasy Państwowe, mimo

że ustawa o lasach stwierdza, że to na właścicielu

lasu ciąży obowiązek wykonywania zabiegów profi-

laktycznych i ochronnych zapobiegających powsta-

waniu i rozprzestrzenianiu się pożarów, twierdzą, że

wycinka drzew, które należy usunąć dla urządzenia

nowych pasów ppoż.

wzdłuż torów, należy do obo-

wiązków PKP PLK.

Rodzi to olbrzymie koszty dla

Polskich Linii Kolejowych.

Szacuje się, że koszty wy-

cinki i urządzenia pasów ppoż.

wzdłuż czynnych linii

kolejowych w całej Polsce mogą sięgać ponad 100 mln zł

lub więcej.

Obecne pasy przeciwpożarowe w dotych-

czasowym kształcie będą funkcjonować do wejścia

w życie rozporządzenia, tj. do kwietnia 2014 r.

1.

Jakie koszty utworzenia nowych pasów ochrony

ppoż.

poniesie PKP PLK SA w związku z wejściem

2.

Czy wycinka drzew, które należy usunąć dla

utworzenia nowych pasów ppoż., należy do obowiąz-

ku Lasów Państwowych czy PKP?

3.

Czy oczekiwanie właścicieli lasów precyzowane

w sposób jednoznaczny – cały obowiązek urządzenia

nowych pasów ppoż.

winien wykonać zarządca linii

kolejowej – jest zgodne z prawem?

4.

Czy żądania niektórych nadleśnictw wobec

PKP PLK SA o odszkodowania za wycinkę drzew są

zgodne z przepisami?

5.

Czy wprowadzenie tego przepisu nie spowodu-

je sytuacji, że część środków, którymi dysponują ko-

leje na inwestycje, wykorzystana zostanie na wycin-

kę drzew i urządzanie pasów?

6.

Czy tworzenie tych pasów nie przełoży się na

podniesienie przez PKP PLK SA stawek dostępu dla

przewoźników kolejowych?

7.

Czy prawdą jest, że w przypadku dróg kołowych

odchodzi się od takiego sposobu ochrony przeciwpo-

żarowej z uwagi na fakt, że koszty w sposób znaczą-

cy przekraczają korzyści?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 22703)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie utraconego prawa jazdy

Szanowna Pani Minister!

We współczesnych cza-

sach wraz z osiągnięciem pełnoletności, a potem roz-

wojem kariery zawodowej i życia osobistego zyskuje-

my nowe, bardzo ważne dokumenty: dowód osobisty,

zdarza się, że w wyniku niedopatrzenia portfel zosta-

je zgubiony lub dostaje się w ręce złodzieja.

w przypadku zagubienia bądź kradzieży prawa jazdy

należy niezwłocznie zgłosić ten fakt na Policji, gdzie

otrzymamy odpowiednie zaświadczenie potrzebne do

wyrobienia duplikatu utraconego prawa jazdy, na

które czeka się minimum 2 tygodnie.

Takie zaświad-

czenie nie upoważnia jednak do prowadzenia samo-

chodu w okresie oczekiwania na duplikat i nie uchro-

ni nas przed mandatem w przypadku kontroli drogo-

wej.

Jest to dokument poświadczający jedynie fakt

przyjęcia wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy,

lecz nie zastępuje on zagubionego dokumentu.

Zgod-

nie z art. 38 ww. ustawy kierujący pojazdem jest obo-

125

uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju

wania pojazdem;

2) dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu

do ruchu;

3) dokument potwierdzający zawarcie umowy

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cy-

wilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia skład-

ki za to ubezpieczenie oraz inne dokumenty, jeżeli

Kierowanie pojazdem na drodze publicznej, w stre-

fie zamieszkania lub strefie ruchu, nie mając przy

sobie wymaganych dokumentów, zgodnie z art. 95

tak aby możliwe było wydanie tymczasowego za-

świadczenia poświadczającego, że kierowca z powodu

utraty prawa jazdy oczekuje na wydanie jego dupli-

katu, a w tym czasie może w pełni korzystać z praw

kierowcy?

2.

Czy istnieje system, który odnotowuje osoby,

które znalazły się w sytuacji utraty dokumentu pra-

wa jazdy i oczekują na wydanie jego duplikatu?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22704)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie zakazu wprowadzania rowerów

na dworce PKP

Szanowna Pani Minister!

Korzystanie z roweru

staje się coraz bardziej powszechnym ekologicznym

oraz zdrowym sposobem przemieszczania się po aglo-

meracji miejskiej.

To doskonała forma wypoczynku,

relaksu, a przede wszystkim wspaniała alternatywa

dla podróżowania samochodem, która w dobie gigan-

tycznych komunikacyjnych korków wprawia każdego

człowieka w niepotrzebny stres i złość.

W miastach

od wielu lat budowane są bezpieczne ścieżki rowero-

sklepu czy zwiedzić wiele ciekawych miejsc.

Rower

w wielu przypadkach zaczyna zastępować autobus

czy własny samochód.

Staje się też narzędziem pracy

dla miejskich kurierów.

Korzyści płynące z korzysta-

nia z roweru można byłoby wymieniać bardzo długo.

Jednak wśród fanów oraz zwolenników tego spo-

sobu podróżowania od dłuższego czasu rodzi kontro-

wersje § 2 pkt 8 oraz pkt 9 rozporządzenia ministra

rządkowych obowiązujących na obszarze kolejowym,

zabraniają wprowadzania rowerów m.in. do tuneli,

rowerami w tunelach.

Z powyższych przepisów wynika, że wprowadze-

czalne jest jedynie, gdy rower ten jest „przeznaczony

posiadacz roweru ma prawo jego wprowadzenia w wy-

mienione miejsca tylko w sytuacji, kiedy zamierza

dany rower przewieźć.

Ta sama osoba nie ma nato-

nego podróżnego, nadać lub odebrać przesyłkę na

terenie dworca.

Dziś, w dobie coraz większej powszechności tego

środka komunikacji, oczywiste wydaje się, że wydane

prawie 10 lat temu rozporządzenie nie pasuje do

obecnej rzeczywistości.

Podkreślenia wymaga także

to, że osoba prowadząca rower nie stwarza zagroże-

nia dla innych podróżnych.

Jak czytamy w „Rzeczpospolitej”, ministerstwo

transportu zamierza znieść zakaz przebywania na

obszarze kolejowym osobom z rowerem nieposiada-

jącym biletu na przewóz, np. kurierom rowerowym

lub osobom odprowadzającym podróżnych.

1.

Jakie nowe zapisy po nowelizacji będzie zawie-

rało rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia

będących obszarem kolejowym dozwolone jest korzy-

stanie z roweru?

Czy istnieją odrębne przepisy, które

regulują tę kwestię?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 22705)

do ministra środowiska

w sprawie bezgotówkowego uiszczania opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi

podatkowa uiszczanie opłaty śmieciowej może odby-

wać się poprzez zapłatę w gotówce lub przez obrót

bezgotówkowy, czyli przelewem, na rachunek banko-

wy.

W świetle obowiązujących przepisów prawnych

126

przelew opłaty za odbiór śmieci jest możliwy tylko

z konta właściciela nieruchomości – osoby, która zło-

żyła deklarację śmieciową.

Według ustawodawcy płatność bezgotówkowa nie

może być dokonywana przez osobę trzecią ze swojego

konta w imieniu osoby zobowiązanej, ponieważ opła-

ta ta jest traktowana jako forma podatku.

I pomimo

iż dla wielu osób, w głównej mierze starszych, takie

rozwiązanie jest wygodniejsze niż comiesięczna wi-

zyta na poczcie czy w oddziale banku, nie jest to moż-

liwe, bowiem przepisy Ordynacji podatkowej tego

zakazują.

Jest to wyłącznie możliwe w sytuacji, kie-

dy płacimy gotówką.

Z opinii prawnej Biura Analiz Sejmowych wynika,

że opłatę śmieciową może opłacić przelewem tylko

właściciel nieruchomości.

Jak donosi „Gazeta Praw-

na”, obecnie obowiązujący przepis budzi ogromne

obawy wśród władz samorządowych, które postawio-

ne zostają przed pytaniem, czy będą zmuszone doko-

nać zwrotu dotychczas pobranej opłaty za gospoda-

rowanie odpadami komunalnymi osobom trzecim,

a następnie jeszcze raz je pobrać, tym razem bezpo-

średnio od właścicieli nieruchomości.

1.

Jak ministerstwo rozwiąże problem bezgotów-

kowego uiszczania opłaty za gospodarowanie odpa-

dami komunalnymi przez osoby trzecie?

Czy gminy

będą zmuszone dokonać zwrotu dotychczas pobra-

nych pieniędzy, aby, jak wynika z przepisów praw-

nych, wpłatę uiścił właściciel nieruchomości?

kowa, których celem ma być umożliwienie płacenia

podatków (w tym także opłaty za gospodarowanie

odpadami) bezpośrednio z rachunku osoby trzeciej?

nowe zapisy?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 22706)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W związku ze stale

pojawiającymi się pytaniami podmiotów zatrudnia-

jących osoby niepełnosprawne, jak i samych osób nie-

pełnosprawnych zwracam się z uprzejmą prośbą do

nr 1788 z dnia 3 października 2013 r.

Pracodawcy osób niepełnosprawnych z wielką

obawą podchodzą do proponowanych w projekcie

zmian ustawy, podnosząc, że zmiany te w przyszłości

mogą doprowadzić do zmniejszenia zatrudnienia

osób niepełnosprawnych.

Proponowana obniżka

kwoty dofinansowań do wynagrodzenia dla osób

z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełno-

sprawności nie będzie pokrywać podwyższonych

kosztów związanych z zatrudnieniem takich osób

– m.in. dodatkowy urlop, skrócony czas pracy czy

zwolnienia na rehabilitację.

W opinii pracodawców projektowane zmiany

mogą wpłynąć negatywnie na funkcjonowanie ponad

1400 zakładów pracy chronionej, w których pracuje

obecnie ok. 247 tys. osób niepełnosprawnych.

Nie bez

znaczenia pozostaje fakt, iż dla osób z niepełno-

sprawnością bardzo istotne jest, aby utrzymać ak-

tywny tryb życia, jak również mieć możliwość samo-

dzielnego utrzymywania się.

Perspektywa, której

obawiają się zarówno podmioty zatrudniające osoby

niepełnosprawne, jak również sami niepełnosprawni,

pociągnie za sobą niewspółmiernie wysokie koszty

do potencjalnych korzyści z tytułu poczynionych

oszczędności na obniżonych dofinansowaniach.

Jakie stanowisko w powyższej sprawie zajmuje

Czy ministerstwo ma szczegółowe informacje, jak

proponowane zmiany wpłynął na kształtowanie się

rynku pracy dla osób niepełnosprawnych?

Środowi-

ska osób niepełnosprawnych wyrażają poważne oba-

wy, iż zmiany te mogą doprowadzić do utraty miejsc

pracy przez osoby niepełnosprawne.

Czy proponowane zmiany mogą wpłynąć nega-

tywnie na funkcjonowanie zakładów pracy chronio-

nej i w konsekwencji doprowadzić do bankructwa ww.

zakładów?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

127

Interpelacja

(nr 22707)

do ministra gospodarki

w sprawie

opóźnień w przygotowaniu niezbędnych

regulacji prawnych usprawniających

procesy inwestycyjne dotyczące budowy

infrastruktury energetycznej

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

kontroli „Rozwój gazowej sieci przesyłowej” stwier-

dziła opóźnienia w przygotowaniu przez ministra

gospodarki niektórych niezbędnych regulacji praw-

nych, które mają służyć usprawnieniu procesów in-

westycyjnych dotyczących budowy infrastruktury

energetycznej (w tym gazowej).

NIK ocenia m.in., że

prace nad projektem ustawy o korytarzach przesyło-

wych były prowadzone w sposób nierzetelny, co spo-

wodowało przewlekłość działań i niesfinalizowanie

prac nad projektem tej ustawy mimo 4 lat pracy nad

nim.

W ocenie NIK poza złożonością materii projek-

towanej ustawy długotrwałość tych prac wynikała

z braku należytej staranności działań urzędników

MG.

Brak było także działań ze strony Ministra Go-

spodarki mających na celu wyjaśnienie przyczyn ne-

gatywnej oceny projektu z maja 2011 r. dokonanej

przez Zespół ds. Programowania Prac Rządu.

ww. regulacji prawnych?

2.

Czy, kiedy i jakie działania podjęto w celu zre-

alizowania niewykonanych dotychczas zadań doty-

czących zmian legislacyjnych w zakresie usuwania

barier w realizacji inwestycji infrastrukturalnych w

sektorze gazowym?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22708)

do ministra sportu i turystyki

dla niepełnosprawnych sportowców

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

raolimpijskich o trudnej sytuacji, w jakiej postawiło

ich ministerstwo.

Zwracają m.in. uwagę na sprawę

stypendiów sportowych za wysokie wyniki sportowe

na gruncie rozporządzenia z dnia 15 października

2012 r., w którym to przepis § 5 ww. rozporządzenia

scyplin, mimo że są członkami kadry narodowej, za-

jęli wysokie miejsca i wywalczyli medale w mistrzo-

stwach świata lub Europy.

porządzenia.

Jest to spowodowane z jednej strony

startowych zawiera również określenie maksymalnej

Jednocześnie proporcjonalnie do liczby osób nie-

Sportowcy zwracają uwagę, że nie otrzymali z Mi-

nisterstwa Sportu i Turystyki żadnej propozycji roz-

wiązania tego problemu, co może negatywnie skut-

kować w ich przygotowaniach do Igrzysk Paraolim-

pijskich Rio de Janerio 2016, jak również mieć nega-

tywny skutek dla prestiżu i wizerunku Polski.

niepełnosprawnych sportowców spowodowaną roz-

porządzeniem z dnia 15 października 2012 r.?

2.

Ilu niepełnosprawnym sportowcom przyznano

stypendium sportowe w latach 2011–2013?

Ilu spor-

128

towców zostało pozbawionych stypendium po wpro-

wadzeniu ww. rozporządzenia?

3.

Na jaką pomoc ze strony MSiT mogą liczyć

członkowie kadry narodowej dyscyplin paraolimpij-

skich, którzy nie kwalifikują się do otrzymania sty-

pendium?

4.

Czy ministerstwo rozważa zmianę zapisów ww.

rozporządzenia?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22709)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia zakazu sprzedaży

napojów energetycznych dzieciom

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Ogólnie znany i dostrzegany jest fakt nadużywa-

nia napojów energetycznych nie tylko przez doro-

słych, ale także dzieci i młodzież.

Napoje energetycz-

ne można bez problemów kupić w niektórych sklepi-

kach szkolnych i sklepach spożywczych przy szko-

łach.

Gimnazjaliści nie ukrywają, że często je kupu-

ją.

Z badań głównego inspektora sanitarnego wyni-

ka, że napojów energetycznych próbowało już ponad

30% gimnazjalistów, mimo że nie są one przeznaczo-

ne dla dzieci.

Co najmniej połowa z nich pije energe-

tyki regularnie.

Napoje te mogą uzależniać równie silnie, jak al-

kohol oraz nie pozostają obojętne dla zdrowia.

Jedna

puszka napoju energetycznego może zawierać więcej

kofeiny niż trzy filiżanki kawy.

Przedawkowanie

energetyków może wywoływać pobudzenie, nudności

i wymioty.

W Europie odnotowano nawet przypadki

śmierci po przedawkowaniu napojów energetycznych.

Dlatego konieczne jest podjęcie konkretnych zdecy-

dowanych i szybkich działań w celu wprowadzenia

zakazu sprzedawania napojów energetycznych dla

dzieci, tak jak jest w przypadku alkoholu.

życia napojów energetycznych przez dzieci i młodzież

oraz dane na temat wpływu tych środków na zdrowie

polskich dzieci?

2.

Czy ministerstwo dostrzega konieczność ogra-

niczenia wiekowego w zakupie napojów energetycz-

nych, tak aby uchronić dzieci przed spożywaniem

napojów energetycznych?

3.

Kiedy zostaną przedstawione konkretne roz-

wiązania w celu wprowadzenia obostrzeń w zakresie

sprzedaży tych produktów dzieciom?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22710)

do ministra gospodarki

w sprawie wprowadzenia prawnie regulowanej

kontroli obrotu grami komputerowymi

na określone wątki nie powinny być

Rzecznik praw obywatelskich skierował do mini-

stra gospodarki wystąpienie w sprawie dostępności

ciach przesyconych brutalnością i przemocą.

Rzecz-

nik przypomina, że zgodnie z postanowieniami Kon-

stytucji RP rolą państwa jest zapewnienie ochrony

praw dziecka, zwłaszcza przed przemocą, okrucień-

stwem, wyzyskiem i demoralizacją.

Jak zauważa RPO, całkowite wyeliminowanie

tego rodzaju gier komputerowych ze sprzedaży mo-

głoby stanowić zbyt daleko posuniętą ingerencję

w wolność działalności gospodarczej, natomiast roz-

wiązaniem mogłoby być wprowadzenie prawnie re-

gulowanej kontroli obrotu grami komputerowymi

dącego dzieckiem lub nastolatkiem.

Jednym z tego rodzaju systemów jest Ogólnoeu-

ropejski System Klasyfikacji Gier (PEGI), który po-

wstał, aby pomóc rodzicom w podejmowaniu świado-

mych decyzji o zakupie gier komputerowych.

Ozna-

czenia PEGI zostały uznane za jedyne obowiązujące

w Polsce, jednak w obecnym stanie prawnym system

ten jest jedynie pewnego rodzaju sugestią dla konsu-

menta.

W Wielkiej Brytanii PEGI stało się prawnie

obowiązującym systemem oznaczania gier kompute-

rowych.

Ponadto sprzedawcy mają obowiązek kon-

troli wieku kupujących.

129

1.

Czy ministerstwo dostrzega postulowaną przez

RPO potrzebę wprowadzenia prawnie regulowanej

winny być dostępne dla dzieci i młodzieży?

2.

Czy, kiedy i jakie działania podjęte zostaną w tej

kwestii?

3.

Czy ministerstwo dostrzega możliwość wpro-

wadzenia obowiązku kontroli wieku kupujących gry

komputerowe?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22711)

do ministra edukacji narodowej

finansowego i rzeczowego projektów

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

szę o podjęcie działań w przedstawionej poniżej spra-

wie.

NIK w informacji o wynikach kontroli realizacji

uwagę na niski stopień zaawansowania finansowego

i rzeczowego realizowanych projektów, co może skut-

kować niewydatkowaniem w pełnej wysokości środ-

ków Unii Europejskiej, nieuzyskaniem zakładanych

celów oraz nieosiągnięciem planowanych wskaźni-

ków realizacji.

Zdaniem Najwyższej Izby Kontroli dotychczasowy

stopień realizacji finansowej priorytetu III PO KL

oraz jego wskaźników wskazuje na potencjalne za-

grożenie niewykonaniem przyjętych założeń.

Stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości

wskazują na potrzebę podjęcia przez ministra edu-

kacji narodowej zintensyfikowanych działań zapew-

niających wykorzystanie środków w ramach priory-

tetu III PO KL w pełnej wysokości w sposób gwaran-

tujący terminowe osiągnięcie założonych wskaźni-

ków realizacji.

W tym celu zdaniem NIK minister edukacji na-

rodowej powinien w szczególności wzmocnić nadzór

nad Ośrodkiem Rozwoju Edukacji jako wykonującym

zadania instytucji pośredniczącej II stopnia w zakre-

sie prowadzenia konkursów oraz egzekwować właś-

ciwe przygotowywanie wniosków o dofinansowanie

projektów systemowych w celu zminimalizowania

zakresu modyfikacji projektów w trakcie realizacji.

1.

Czy dostrzega Pani problem niskiego stopnia

zaawansowania finansowego i rzeczowego realizowa-

nych projektów edukacyjnych w ramach PO KL?

2.

Jakie według ministerstwa są tego przyczyny?

wprowadzenia sugerowanych przez NIK zaleceń?

4.

Jakie inne działania podejmie MEN w celu zin-

tensyfikowania wykorzystania środków w ramach

gwarantujący terminowe osiągnięcie założonych

wskaźników realizacji?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22712)

do ministra zdrowia

w sprawie nisiej jakości leczenia

nowotworów w Polsce

W październiku odbył się Europejski Kongres On-

kologiczny, na którym były prezentowane najnowsze

dane dotyczące wyników leczenia nowotworów.

Pol-

ska wypadła bardzo słabo na tle państw UE.

W opinii ekspertów przyczyną kiepskiej jakości

leczenia są nie tylko niedobór środków, ale również

błędy popełnione w organizacji polskiej onkologii.

W ocenie specjalistów brakuje całościowej strategii

i koordynacji postępowania, szwankuje także profi-

laktyka pierwotna i wtórna.

Nie jest stosowane no-

woczesne zarządzanie oparte na wiedzy.

Ponadto nie

są uwzględniane czynniki ekonomiczne i efektyw-

ność działania.

Onkologia jest bardzo ekstensywna, często docho-

dzi do sytuacji, gdy pieniądze wydawane są na niepo-

trzebne hospitalizowanie tysięcy chorych, a jedno-

cześnie nie ma ich na innowacyjne technologie diag-

nostyczne i terapeutyczne, a chorzy czekają w kolejce

na podstawowe badania.

Często ogromne środki są

wydawane w onkologii bez sensu, np. dublowana jest

diagnostyka, wydłużając czas od rozpoznania do mo-

mentu leczenia przyczynowego.

130

prawić sytuację chorych na nowotwory?

Z poważaniem

(nr 22713)

do ministra infrastruktury i rozwoju

i funkcjonowaniu bramownic

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

kontroli „Wdrażanie krajowego systemu poboru opłat

drogowych” zwraca uwagę na to, że do wykonania

części bramownic drogowej sieci poboru opłat via-

TOLL wykorzystano materiały niespełniające norm,

świadectw odbioru.

NIK alarmuje, że może to stwa-

rzać zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia uczestni-

ków ruchu drogowego.

NIK zwraca ponadto uwagę, że bramownice zo-

stały nieprawidłowo zakwalifikowane do kategorii

urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W kon-

magają.

Przyszłe i potencjalne wykorzystanie bra-

mownic nie zmienia jednak ich podstawowego prze-

(nr 22714)

do ministra infrastruktury i rozwoju

niesłusznie nakładanych kar pieniężnych

na kierowców wskutek nieprawidłowości

w funkcjonowaniu sieci viaTOLL

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

drogowych” wskazuje na brak metrologicznej kontro-

li całego układu pomiarowego, wyłączenie z jednoli-

tej sieci elektronicznego poboru opłat autostrad kon-

cesyjnych, gdzie należności pobierane są manualnie,

oraz błędy w naliczeniach kar dla kierowców.

Wielokrotnie nakładano niesłuszne kary pienięż-

ne na kierowców z powodu nieuiszczenia opłaty elek-

tronicznej.

Kierowców, którzy nie uiścili opłaty elek-

tronicznej, karano w sposób niezgodny z przepisami

ustawy.

Wysokość kar za przejazd bez opłaty po tej

wadziło to do niedozwolonej kumulacji kar za nie-

uiszczenie opłaty za jednorazowy przejazd tą samą

(nr 22715)

do ministra edukacji narodowej

komisji dyscyplinarnych przy jednostkach

samorządu terytorialnego

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

Środowisko nauczycielskie krytykuje rządowe pro-

pozycje zmian w Karcie Nauczyciela, które nie mają

131

projakościowego charakteru i podyktowane są tylko

i wyłącznie względami ekonomicznymi.

Za najbardziej

istotne, zagrażające środowisku nauczycielskiemu,

uznawane są zmiany, które dotyczą usytuowania ko-

misji dyscyplinarnych przy jednostkach samorządu

terytorialnego.

Takie zmiany to zrezygnowanie przez

ministra edukacji narodowej z jakiejkolwiek ochrony

nauczycieli przed nieprawidłowościami, łamaniem

prawa oraz poniewieraniem nauczycielami, które moż-

na zaobserwować w wielu samorządach.

Z poważaniem

(nr 22716)

do ministra zdrowia

w sprawie pojawiających się problemów

w systemie eWUŚ

lemach związanych z systemem eWUŚ.

Około 7% pa-

cjentów jest weryfikowanych jako nieuprawnionych

do korzystania ze świadczeń.

W wielu przypadkach

weryfikacja ta okazuje się być błędna.

Liczba pacjen-

tów mających problem podczas rejestracji pozostaje

bez zmian, mimo że system działa już prawie 11 mie-

sięcy.

Lekarze POZ obawiają się, że zgodnie z zapowie-

dzią płatnika 1 stycznia 2014 r. stracą pieniądze za

ok. 7% pacjentów.

Strach pacjentów z kolei potęguje

informacja, która pojawiła się niedawno w prasie.

Wynika z niej, że Centrala NFZ wprowadza procedu-

rę windykacji opłaty za świadczenie medyczne od nie-

ubezpieczonych pacjentów.

jących się błędów w systemie eWUŚ?

eliminować powyższe nieprawidłowości?

Z poważaniem

(nr 22717)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie choroby wirusowej,

która niszczy pogłowie trzody chlewnej

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W ostatnim czas dużo pisano w mediach o wiru-

sie, który niszczy pogłowie trzody chlewnej.

Choroba

ta zwana jest afrykańskim pomorem świń.

Wirus ten

ma bardzo wysoką zaraźliwość, którego śmiertelność

wynosi 100%.

Występuje obecnie na wschodnich

obrzeżach Europy i zbliża się do granic Polski.

Afry-

kański pomór świń to choroba o przebiegu ostrym,

dlatego zwierzęta chore lub podejrzane powinny być

zabijane, aby nie stwarzać zagrożenia dla innych

zwierząt.

Zwłaszcza na terenach, gdzie jest duża ho-

dowla świń, pomór może się łatwo roznosić na ludzi

(na ubraniu, rękach, przez zakażoną paszę, wodę).

Choroba ta powoduje ogromne szkody w rolnictwie.

kańskim pomorem świń?

2.

Czy polscy rolnicy powinni obawiać się tego

wirusa?

3.

W jaki sposób rolnicy powinni być przygotowa-

ni na zagrożenie chorobą wirusową trzody chlewnej?

4.

Czy i jakie działania podejmie MRiRW w tej

sprawie?

Z poważaniem

(nr 22718)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zbyt wysokiej ceny wołowiny

Według danych statystycznych Polska należy do

tych państw europejskich, gdzie bardzo niskie jest

spożycie wołowiny.

Hodowcy bydła liczą na to, że ten

132

trend uda się odwrócić dzięki promocji i podniesieniu

jakości mięsa.

Konsumenci twierdzą, że lepsze efek-

ty dałoby zmniejszenie cen tego gatunku mięsa.

Od-

chodzenie Polaków od wołowiny stało się najbardziej

pejskiej.

Według ekspertów ma to związek z ceną

mięsa.

Producenci wołowiny chcieliby ten trend od-

wrócić, bo polski rynek ma potencjalnie ogromne re-

zerwy.

ceny wołowiny na polskim rynku i niskiego jej spo-

życia?

wie promocji i zwiększenia spożycia wołowiny wśród

polskich konsumentów?

3.

Czy, kiedy i na jakie działania ze strony mini-

sterstwa mogą liczyć polscy producenci wołowiny?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22719)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

priorytetu III Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki”

NIK w „Informacji o wynikach kontroli realizacji

gramu Operacyjnego Kapitał Ludzki” negatywnie

ocenia działalność MEN w tej kwestii.

Główny zarzut NIK to fakt, iż większość z reali-

zowanych projektów systemowych na łączną kwotę

blisko 447 850 tys. zł nie miała wpływu na osiągnię-

cie zakładanej wartości żadnego ze wskaźników re-

alizacji priorytetu III PO KL.

Skala zmian dokona-

nych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w alo-

kacji środków na poszczególne działania i poddziała-

nia priorytetu III PO KL oraz modyfikacje założeń

projektów systemowych świadczą o braku jedno-

znacznej koncepcji i strategii wykorzystania środków

UE.

Najwyższa Izba Kontroli zwraca również uwagę

czowego realizowanych projektów, co może skutko-

wać niewydatkowaniem w pełnej wysokości środków

Unii Europejskiej, nieuzyskaniem zakładanych celów

alizacji.

mat realizacji projektów edukacyjnych w ramach

ludzki”?

2.

Czy ministerstwo dostrzega wykryte niepra-

w sprawie realizacji projektów edukacyjnych w ra-

mach priorytetu III PO KL?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22720)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie niezapewnienia

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

konkursów Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki”

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie zapewniło pra-

widłowego naboru projektów w ramach ogłoszonych

konkursów.

Najwyższa Izba Kontroli wskazała, że część pro-

jektów, realizowanych w ramach konkursu 1/POKL/

3.3.4/08 pn. „Ponadregionalne programy rozwijania

wych, ze szczególnym uwzględnieniem nauk mate-

matyczno-przyrodniczych, technologii informacyjno-

-komunikacyjnych (ICT), języków obcych, przedsię-

biorczości”, nie służy osiągnięciu celów priorytetu

III PO KL, w tym działania 3.3: Poprawa jakości

kształcenia, którego celem było zwiększenie zdolno-

ści systemu do kształcenia zorientowanego na efekty

nauczania i uczenia się.

Zrealizowane projekty skie-

rowano do wąskiej grupy docelowej, wskazanej we

wniosku o dofinansowanie.

Część projektów była

realizowana przez podmioty spoza systemu oświaty

i nie była skierowana do nauczycieli i szkół, w związ-

ku z czym nie przyczyniła się do podniesienia jakości

133

oferty edukacyjnej szkół oraz do zwiększenia zdolno-

nauczania i uczenia się.

Szkoły nie były ich uczestni-

kami – nauczyciele nie otrzymali przygotowania do

prowadzenia zajęć rozwijających kompetencje kluczo-

we, a szkoły – materiałów i pomocy dydaktycznych,

które mogłyby służyć do prowadzenia zajęć z innymi

uczniami po zakończeniu projektu.

NIK fakt niezapewnienia przez MEN prawidłowego

naboru projektów w ramach ogłoszonych konkursów

PO KL?

2.

Jakie były powody niezapewnienia przez MEN

prawidłowego naboru projektów?

3.

Czy w związku z tym dostrzega Pani zagroże-

nie koniecznością zwrotu części dofinansowania?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22721)

do ministra zdrowia

w sprawie limitowania świadczeń

z zakresu leczenia chorób nowotworowych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Rzecznik praw obywatelskich zwrócił się niedaw-

no do Ministra Zdrowia w sprawie limitowania świad-

czeń z zakresu leczenia chorób nowotworowych.

Rzecznik sygnalizuje w wystąpieniu kwestie zwią-

zane z limitowaniem świadczeń z zakresu leczenia

chorób nowotworowych, problemy z rozliczaniem

świadczeń ponadlimitowych oraz kontrolą nad od-

działami wojewódzkimi NFZ.

RPO podkreśla, że fakt limitowania świadczeń

wodzić, że leczenie tych chorób nie jest uznawane za

leczenie ratujące życie, co budzi sprzeciw pacjentów

i ich rodzin, jak również organizacji pacjentów oraz

środowiska lekarskiego.

Przypadki osób, które muszą czekać nawet mie-

siącami na wizytę w przychodni onkologicznej, na

miejsce w szpitalu czy na podanie odpowiedniej che-

mioterapii, są liczone w tysiącach.

Nikogo nie trzeba

przekonywać, że w onkologii każdy dzień jest na

wagę złota.

Nadwykonania niewypłacone specjali-

stycznym przychodniom i szpitalom onkologicznym

są trudne do policzenia.

Rodzi to obawy o co raz

większe zadłużenie tych placówek i ograniczenia

w przyjmowaniu pacjentów.

RPO zwraca uwagę, że

brak instrumentów prawnych pozwalających na roz-

liczenie świadczeń ponadlimitowych w sposób szybki,

przejrzysty i oszczędny może powodować zadłużenie

najlepszych ośrodków, w których leczą się pacjenci

z całego kraju, jak również generować ogromne kosz-

ty społeczne oraz finansowe.

w zakresie limitowania świadczeń z zakresu leczenia

chorób nowotworowych?

2.

Czy ministerstwo dostrzega możliwość wycofa-

nia limitowania świadczeń z zakresu leczenia chorób

3.

Czy ministerstwo planuje zwiększyć środki na

leczenie chorób nowotworowych w nowym roku?

4.

Jakie na dzień dzisiejszy są zaległości NFZ

w wypłacie nadwykonań za świadczenia z zakresu

onkologii z podziałem na poszczególne województwa?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22722)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Bibliotece Uniwersytetu Rzeszowskiego

prawa do otrzymywania

tzw. egzemplarza obowiązkowego

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na prośbę

środowiska akademickiego Uniwersytetu Rzeszow-

skiego oraz na podstawie ustawy o wykonywaniu

Rzeszów jest czołowym ośrodkiem akademickim

w rejonie Podkarpacia i Bieszczadów.

Największa bi-

blioteka naukowa, spełniająca również funkcję bi-

blioteki publicznej w regionie podkarpackim – Biblio-

teka Uniwersytetu Rzeszowskiego, została zaprojek-

towana i zbudowana z możliwością pomieszczenia

miliona woluminów (książek i innych wydawnictw).

Jak dotąd nie korzysta z prawa do otrzymywania

jednego tzw. egzemplarza obowiązkowego, zgodnie

obowiązkowym.

Powoduje to konieczność zamówień

i rezerwacji ze strony pracowników naukowych i stu-

dentów publikacji niedostępnych w tej bibliotece, po-

134

przez sieć wypożyczeni międzybibliotecznych, co wy-

dłuża czas sporządzania prac naukowych i promocyj-

nych, a także powoduje dodatkowe koszty.

Dlatego

też powyższy wniosek o zapewnienie tej bibliotece

egzemplarza obowiązkowego uważam za w pełni za-

sadny.

rozszerzenia wykazu bibliotek uprawnionych do

otrzymywania egzemplarza obowiązkowego?

2.

Czy dostrzega Pan zasadność wniosku o umiesz-

czenie w tym wykazie Biblioteki Uniwersytetu Rze-

szowskiego?

w celu zapewnienia Bibliotece Uniwersytetu Rze-

szowskiego takiego statusu?

4.

Jakie inne działania podejmuje ministerstwo

w kwestii tzw. egzemplarza obowiązkowego?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22723)

do ministra zdrowia

w sprawie

problemów z diagnostyką boreliozy

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Kleszcze zakażone boreliozą występują na coraz

większym obszarze Polski.

Rocznie do polskich szpi-

tali w ostatnich latach trafia ok. 9 tys. pacjentów

z boreliozą.

To pięć razy więcej niż przed 10 laty.

Problemem jest fakt, iż w leczeniu i diagnostyce bo-

reliozy popełnianych jest wciąż wiele błędów.

Jak wynika z badania ankietowego przygotowa-

nego przez Stowarzyszenie Osób Chorych na Bore-

liozę, tylko w przypadku 12% chorobę zdiagnozowa-

no w ciągu 6 tygodni od zachorowania.

W przypadku

dalszych 17% upłynęło od 6 tygodni do 6 miesięcy,

a u dalszych 24 okres ten wyniósł od pół roku do

dwóch lat.

Aż 25% pacjentów chorowało od 3 do 10 lat,

kolejne 22% pozostawało bez diagnozy przez 10 i wię-

cej lat.

Te dane są zatrważające, zwłaszcza że szybka

diagnoza w przypadku boreliozy odgrywa kluczową

rolę.

boreliozy w Polsce?

w celu poprawy diagnostyki tej choroby?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22724)

do ministra pracy i polityki społecznej

wskaźnika zatrudnienia

pracowników socjalnych

kontroli „Realizacja kontraktów socjalnych przez

ca uwagę na niewystarczające zatrudnienie na sta-

nowiskach pracowników socjalnych i ich obciążenie

obowiązkami zawodowymi.

Najwyższa Izba Kontroli informuje, że ustawowy

wskaźnik zatrudnienia pracowników socjalnych,

zgodnie z którym ośrodek pomocy społecznej zatrud-

nia pracowników socjalnych w stosunku jeden pra-

cownik socjalny na dwa tysiące mieszkańców (nie

mniej jednak niż trzech pracowników), często nie jest

dotrzymywany, co wyjaśniano głównie brakiem wy-

starczających środków finansowych w jednostkach

samorządu terytorialnego.

Ponadto wskaźnik ten

obowiązuje w niezmienionej wysokości już od kilku-

nastu lat, mimo rosnącej liczby zadań nałożonych na

pracowników socjalnych w wyniku zmian polityki

socjalnej państwa i związanych z nimi nowelizacji

prawa, np. dotyczących przeciwdziałania przemocy

w rodzinie, pieczy zastępczej, postępowania alimen-

tacyjnego.

NIK apeluje o zmiany przepisów w tym zakresie,

co wpłynęłoby na jakość usług realizowanych przez

ośrodki pomocy społecznej.

wskaźnika zatrudnienia pracowników socjalnych?

2.

Czy dostrzega Pan fakt niewystarczającego za-

trudnienia na stanowiskach pracowników socjalnych

i ich obciążenie obowiązkami zawodowymi?

135

zwiększenia?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22725)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podstawie

negatywnie skuteczność tego instrumentu.

W ocenie Najwyższej Izby Kontroli kontrakt socjal-

ny jest przydatnym instrumentem w pracy socjalnej,

a jego znaczenie wzrasta w warunkach aktywnej po-

lityki społecznej.

Aby narzędzie to mogło faktycznie

wspierać aktywizację życiową beneficjentów pomocy

społecznej, konieczne jest jednak zwiększenie jego

skuteczności w doprowadzaniu do ich usamodzielnie-

nia się, tj. uniezależnienia od systemów pomocy spo-

łecznej oraz systemów wsparcia dla osób bezrobot-

nych.

Skuteczność tę NIK oceniła negatywnie.

NIK skuteczności instrumentu kontraktu socjalnego?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22726)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wykrytych przez

sieci przesyłowej gazu ziemnego

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

dziła pewne nieprawidłowości, zaniechania i opóź-

nienia w realizacji zadań w tym zakresie.

NIK zarzu-

ca także Ministerstwu Skarbu Państwa brak aktyw-

ności w kontrolowanym zakresie.

NIK wnioskowała

w wystąpieniach pokontrolnych o podjęcie następu-

jących działań: 1) podjęcie działań w celu zaktuali-

zowania harmonogramu skonsolidowanego – budowa

terminalu LNG w części realizacji projektu składo-

wego „Budowa gazociągu Świnoujście – Szczecin”

i zapewnienia terminowej realizacji tego zadania;

2) egzekwowanie od zarządu i rady nadzorczej Gaz-

-System SA sprawozdań i informacji, o których mowa

w uchwałach WZA i zasadach nadzoru właścicielskie-

go Skarbu Państwa.

cji inwestycji w zakresie rozwoju sieci przesyłowej

gazu ziemnego wykryte przez NIK?

lizacji sugerowanych przez NIK działań?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 22727)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

pn. „Gorzanów, renesansowo-barokowe

założenie pałacowo-parkowe, czas powstania:

-zabezpieczające w cennym zabytku,

kontynuacja”

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Kul-

sek przez Fundację Pałac Gorzanów o udzielenie do-

tacji na dofinansowanie prac konserwatorskich, re-

136

rokowe założenie pałacowo-parkowe, czas powstania:

szymi zmianami.

Prace budowlano-zabezpieczające

w cennym zabytku, kontynuacja”.

Szanowny Panie Ministrze!

Renesansowo-baro-

kowy kompleks pałacowo-parkowy.

Główny korpus

pałacu po 1554 r. (odkryto w 2012 r. pozostałości

starszej wieży mieszkalnej).

Rozbudowano w założe-

nie dwudziedzińcowe w latach 20. XVII w.

Częściowa

barokizacja – 1653 –1672.

Po 1735 r. niewielkie zmia-

ny wystroju i dekoracji, przebudowa skrzydła wschod-

niego i wieży.

Przekształcenie parterowego ogrodu

w park krajobrazowy w stylu angielskim.

1816 r.

– otwarcie teatru w skrzydle północnym dla publicz-

ności z zewnątrz.

Główna renowacja – 1900–1906.

Unikatowa renesansowa, manierystyczna i baroko-

wa dekoracja malarska, sztukatorska, kamieniarska.

Wyjątkowy zespół renesansowo-barokowych drew-

nianych stropów polichromowanych.

Unikatowy, bo-

gato dekorowany trakt spacerowy na trzeciej kondyg-

nacji trzech skrzydeł budynków wokół dziedzińca

głównego.

Unikatowy pawilon z połowy XVII w.

(Nympheum) w parku.

Unikatowy, acz zniszczony,

bogato dekorowany gzyms lunetowy w budynku

głównym pałacu.

Celem zadania jest zabezpieczenie, zachowanie

i utrwalenie substancji cennego zabytku posiadają-

cego wyjątkową wartość historyczną oraz artystycz-

ną, w którym od jesieni 2012 r. fundacja prowadzi

prace budowlano-zabezpieczające.

Założenie pałaco-

wo-parkowe w Gorzanowie jest niezwykle cennym

obiektem zabytkowym, dewastowanym przez dzie-

sięciolecia, w którym we wrześniu 2012 r. stwierdzono

stan katastrofy budowlanej (decyzja PINB nr 93/2012,

zaktualizowana w marcu 2013 r. decyzją nr 37/2013).

Kompleks położony jest na terenie zaniedbanym go-

spodarczo i turystycznie.

Uratowanie go i udostęp-

nienie publiczności podniosą atrakcyjność regionu

i umożliwią wykorzystanie potencjału związanego

z posiadanym dziedzictwem kulturowym.

Kontynu-

acja dotychczasowych prac pozwoli na przygotowanie

do przeprowadzenia konserwacji częściowo zachowa-

nych, pomimo zniszczenia, cennych polichromowa-

nych drewnianych stropów (występujących w każ-

dym skrzydle pałacu), pokrytych sztukaterią plafo-

nów, polichromii ściennych, bogatych sztukaterii

w sali terrena i kaplicy pałacowej i udostępnienie

zabytku zwiedzającym.

Stan zabytku (ok. 6000 m

2

budynków i 6 ha par-

ku), pomimo prowadzonych od roku prac zabezpie-

czająco-budowlanych, wciąż pozostaje zły i zagraża-

jący zaprzepaszczeniem nakładów włożonych dotąd

w jego ratowanie, o ile nie zostanie uruchomione zna-

czące dofinansowanie pozwalające na kontynuację

prac i przygotowanie oraz przeprowadzenie prac kon-

serwatorskich.

Prace w 2014 r. będą kontynuacją pro-

wadzonych od jesieni 2012 r., zgodnych z ekspertyza-

mi budowlanymi, projektami i nakazem PINB.

Pro-

wadzone będą jednocześnie w kilku skrzydłach

obiektu (przy dziedzińcu głównym: w kuchennym,

głównym, zachodnim, przy dziedzińcu południowym:

w skrzydle klasycystycznym).

Zakładany zakres: za-

łożenie kolejnych drewnianych stropów metodą tra-

dycyjną; remont klatek schodowych; prace murarskie

naprawy murów, sklepień, tynków wewnętrznych

(w tym regeneracyjne), naprawy kominów, kanały

wentylacyjne; wzmocnienia stalowe; izolacje przeciw-

wilgociowe i drenaże; naprawa posadzek i podłóg

(z uszczelnieniem i dociepleniem); prace malarskie,

gruntowanie, impregnacja; modernizacja instalacji

elektrycznej; montaż instalacji odgromowej; rekon-

strukcja stolarki drzwiowej zewnętrznej; remont ot-

worów okiennych i osadzenie okien w skrzydle ku-

chennym i klasycystycznym; naprawa i rekonstruk-

cja krat okiennych; obróbki blacharskie; naprawa

tarasów (uszczelnienie, wyrównanie i pokrycie cera-

miką); przywrócenie balustrad tralkowych; podwie-

szenie stropu nad salą antenatów (umożliwienie prac

nad stropami w kondygnacji poniżej oraz przygoto-

wanie plafonu do prac konserwatorskich); odtworze-

nie drewnianych przepierzeń traktu spacerowego

trzeciej kondygnacji skrzydła kuchennego (przygoto-

wanie do konserwacji); projekty odtworzenia wyglą-

du wnętrz skrzydła: kuchennego, klasycystycznego

i zachodniego.

Kompleks przeznaczony będzie do zwiedzania,

urządzania imprez kulturalnych: przedstawień tea-

tralnych, operowych, koncertów, wystaw, sympozjów,

warsztatów artystycznych i edukacyjnych.

W pałacu

stworzone zostanie muzeum uwzględniające historię

regionu, mające na celu m.in. gromadzenie i udostęp-

nianie zbiorów kultury materialnej i duchowej.

Pałac

i zabytkowy park będą udostępnione publiczności,

przyczynią się do rozwoju turystyki i gospodarki re-

gionu.

Przewidywane jest docelowo przyjęcie 150 000

turystów rocznie.

Po zakończeniu prac zabezpiecza-

jących, remontowych i konserwatorskich założenie

zostanie udostępnione publiczności do zwiedzania

i korzystania w ramach oferowanych zajęć i warszta-

tów zgodnych ze statutem Fundacji Pałac Gorzanów.

Funkcjonować będzie tutaj Teatr Pałacowy im.

J.H. von Herbersteina, Muzeum Hrabstwa Kłodzkie-

go, archiwum, biblioteka, dyskusyjny klub filmowy,

sale wystawowe i konferencyjne.

Kompleks udostęp-

niany będzie na zajęcia artystyczne i edukacyjne dla

osób w każdym wieku.

Całkowity przewidywany koszt realizacji zadania:

1 430 000 PLN.

wnioskowana): 1 072 357 PLN.

Szanowny Panie Ministrze!

Kotlina Kłodzka na-

leży do najuboższych i najbardziej zaniedbanych

w kraju.

Stopa bezrobocia sięga 25,9%.

Mając prze-

piękne krajobrazowo tereny oraz wspaniałą historię,

cieszy się wątpliwą sławą miejsca, w którym zabytki

giną.

Wysokie bezrobocie przekracza dwukrotnie

średnią krajową.

Wpływa ono na trudną sytuację

ekonomiczną ludności, zwłaszcza mieszkańców wsi

i małych miast.

Wykorzystanie potencjału turystycz-

137

nego jest jedną z szans na rozwój społeczno-ekono-

miczny obszaru.

tanie: Czy jeśli wniosek spełni wszelkie wymogi for-

malne, to czy ma szansę na dofinansowanie?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22728)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

pn. „Duszniki-Zdrój, Dom Cechu Sukienników

z 1715 r., zabezpieczenie budynku przed

w Dusznikach-Zdroju

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Kul-

lenie dotacji na dofinansowanie prac konserwator-

ku przed dalszą degradacją polegające na wykonaniu

chu oraz remont zniszczonej elewacji wraz z renowa-

cją portalu i kartusza z godłem cechu”.

Szanowny Panie Ministrze!

Obiekt pod względem

historycznym jest jednym z najcenniejszych zabyt-

ków miasta.

Powstał w 1715 r.

Za dwa lata będzie

obchodził 300-lecie swojego istnienia.

Jego powstanie

wiąże się z rozwojem miasta, który nastąpił po woj-

nie trzydziestoletniej za sprawą sukienników.

Po-

wstało tu wówczas wiele manufaktur tkackich wyra-

biających baję (grube sukno) i flanelę, a w okresie

późniejszym także perkale i muśliny.

W mieście pra-

cowało wówczas ponad 100 mistrzów sukienniczych.

Od początku jego istnienia w budynku mieścił się

folusz, czyli urządzenie do uszlachetniania (folowa-

nia) sukna przez spilśnienie.

Równocześnie pełnił też

funkcję domu cechowego sukienników.

Nad wejściem

w kartuszu znajduje się godło cechu – baranek.

Stąd

też potocznie nazywano go domem „Pod Barankiem”.

Budynek był kilkukrotnie przebudowywany

w XVIII i XIX w.

W wieku XIX mieścił się tu młyn

zbożowy.

Obecnie pełni funkcje mieszkalne.

Znajdu-

remontu.

Uległ znacznej destrukcji w wyniku nega-

tywnego oddziaływania wód gruntowych i opado-

wych.

Budynek nie posiada izolacji fundamentów i wy-

jątkowo silnie oddziaływają na niego wody gruntowe.

Miejscami powoduje to zawilgocenie budynku, nawet

do jego drugiej kondygnacji.

Budynek zalewają rów-

nież wody opadowe – przez nieszczelności zbutwiałe-

go dachu.

Wymaga pilnego wykonania izolacji fun-

damentów, naprawy dachu i przeprowadzenia remon-

tu silnie zniszczonej elewacji.

Obiekt uległ znacznej destrukcji w wyniku nega-

i wyjątkowo silnie oddziaływają na niego wody grun-

towe.

Miejscami powoduje to zawilgocenie budynku,

go stanu rzeczy znacznemu zniszczeniu uległy: ścia-

ny budynku, elewacje, stolarka, nastąpiło odspojenie

tynku oraz ogromnej destrukcji doznał okazały ka-

mienny portal i stiukowy kartusz z herbem cechu.

Również woda opadowa jest przyczyną zniszczeń

w budynku.

Problemem jest tu zły stan techniczny

dachu, przez który woda dostaje się do wnętrza.

Dach

ten był już wielokrotnie naprawiany, jednak nie wy-

eliminowało to problemu.

Ze względu na skalę zniszczeń konieczne jest

przeprowadzenie jego kompleksowego remontu.

Za-

danie zostanie wykonane jednoetapowo.

W pierwszej

kolejności zostanie wykonana izolacja fundamentów

z wykorzystaniem metody iniekcji.

W dalszej kolej-

ności nastąpi remont dachu.

Prace będą polegały na

wymianie silnie zniszczonych elementów konstruk-

cyjnych, pokrycia dachu oraz rynien.

Po zabezpiecze-

niu budynku przed oddziaływaniem wody będzie

można przystąpić do naprawy powstałych w budynku

zniszczeń.

Remontowi poddana zostanie elewacja bu-

dynku.

W ramach tego remontu zostaną wykonane:

miejscowa naprawa ścian przez ich przemurowanie,

wymiana odspojonych tynków, malowanie elewacji,

naprawa i wymiana stolarki okiennej, naprawa i re-

nowacja skorodowanych balkonów oraz naprawa

i konserwacja detali architektonicznych, w tym prze-

de wszystkim okazałego kamiennego portalu wejścio-

wego oraz kartusza z herbem cechu sukienników.

Głównym celem zadania jest zachowanie jednego

z najcenniejszych historycznych obiektów znajdują-

cych się na terenie Starego Miasta w Dusznikach-

-Zdroju oraz przywrócenie mu należytego stanu tech-

nicznego.

Budynek, którego dotyczy zadanie, stanowi

bardzo ważny i widoczny element w architekturze

miasta, zamyka jedną z ważniejszych ulic.

Ponadto

138

ma on bardzo duże znaczenie dla miasta ze względów

historycznych.

Jako obiekt cechowy sukienników jest

materialnym świadectwem rozkwitu miasta, który

nastąpił po wojnie trzydziestoletniej właśnie za spra-

wą sukiennictwa.

Wykonanie zadania zatem nie tyl-

ko przyczyni się do zachowania zabytku i przywró-

cenia mu należytego stanu, lecz także poprawi wize-

runek miasta i jego atrakcyjność turystyczną, w szcze-

gólności atrakcyjność jego staromiejskiej części, obec-

nie nieco zdegradowanej.

Dodatkowo także utrwali

historię miasta.

Całkowity przewidywany koszt realizacji zadania:

330 404,48 PLN.

wnioskowana): 165 202,24 PLN.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę zatem Pana

spełni wszelkie wymogi formalne, to czy ma szansę

na dofinansowanie?

(nr 22729)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

pn. „Korytów, pałac z 1711 r.,

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Kul-

Małgorzatę Adamczewską wniosek o udzielenie do-

„Dziedzictwo kulturowe 2014” priorytet: Ochrona

zabytków na zadanie pn.: „Korytów; pałac z 1711 r.;

prace ratunkowe remont dachu”.

Szanowny Panie Ministrze!

Pałac w Korytowie

jest jedną z ciekawszych rezydencji barokowych na

Śląsku.

Jego wyjątkowość wynika z faktu, że projek-

tował go włoski architekt, który zastosował w nim

elementy nieznane w owym czasie w architekturze

Śląska.

Budowę pałacu rozpoczęto w 1711 r., w miej-

scu dawnego dworu.

Powierzono ją wybitnemu wło-

skiemu architektowi Jacobowi Carowe, który wcześ-

niej zasłynął jako budowniczy nieodległej Twierdzy

Kłodzkiej.

Z racji przynależności twórcy do włoskiej

szkoły budowlanej pałac wyraźnie różni się od szere-

gu innych wzniesionych w XVIII w. na terenie Ślą-

ska.

Budynek jest dwukondygnacyjny o wydłużonej

bryle.

Wyjątkowo starannie zaprojektowana elewacja

cechuje się bardzo oszczędnym wystrojem.

Jej zasad-

niczą artykulację tworzą regularnie rozmieszczone

duże okna oraz dwa wielkie portale nadające archi-

tekturze cechy monumentalizmu oraz dworskiej re-

prezentacji.

Pałac bardzo często zmieniał właścicieli.

Właśnie ta nietrwałość jego posiadania sprawiła, że

uniknął on zasadniczych przebudów i jego pierwotna

forma i wystrój pozostały praktycznie do dziś nie-

zmienione.

Jest to wyjątkowo cenna wartość.

Nie-

znaczne przebudowy (nowe ściany działowe) zostały

dokonane dopiero w XIX w.

W 1945 r. pałac uległ

częściowo uszkodzeniu.

Po wojnie był użytkowany

jako siedziba PGR.

Zaniedbany, popadł w ruinę.

Od

2012 r. pałac ma prywatnych właścicieli, którzy pod-

jęli się jego ratowania i zagospodarowania na cele

turystyczne.

Obiekt wymaga pilnych prac ratunkowych ze

względu na istniejące zagrożenie bezpowrotnym

zniszczeniem.

Przez wiele powojennych lat niewłaś-

ciwie użytkowany i zaniedbany, popadł w znaczną

ruinę.

Bardzo duże szkody poczyniła tu woda dosta-

jąca się do jego wnętrza poprzez uszkodzone pokrycie

dachowe.

Doprowadziło to do katastrofalnego sta-

nu konstrukcji dachu i stropu drugiej kondygnacji,

a w konsekwencji zagroziło stabilności ścian ze-

wnętrznych budynku.

Zbutwiała bowiem konstruk-

cja dachu utraciła swoją geometryczną niezmienność

i zaczęła wypychać ściany zewnętrzne.

Efektem tego

są liczne spękania i silne rozwarstwienie ścian.

Po-

nadto woda doprowadziła do zawilgocenia tych ścian,

co jeszcze spotęgowało to zjawisko (między innymi

doprowadziło to do wypchnięcia ze ściany monumen-

talnego portalu).

W pałacu dokonano napraw pokry-

cia dachowego.

To jednak nie wystarczy.

W posiada-

niu wnioskodawcy jest ekspertyza techniczna wska-

zująca na konieczność pilnej naprawy konstrukcji

dachu.

Dłuższe pozostawienie obiektu w takim stanie

może doprowadzić do zawalenia się znacznych frag-

mentów ścian.

W związku z powyższym zadanie skupiać się bę-

dzie na remoncie dachu pałacu.

Wykonane zostaną

następujące prace: naprawa zniszczonej konstrukcji

dachu, wymiana zbutwiałych belek stropowych, im-

pregnacja, wymiana poszycia dachu, wymiana rynien,

miejscowe naprawy zwieńczenia ścian elewacyjnych.

Zadanie zostanie wykonane w jednym etapie.

Celem zadania jest zachowanie unikatowego za-

bytku architektury barokowej o włoskiej prowenien-

cji.

Obiekt wymaga pilnych prac ratunkowych ze

zniszczeniem.

Pałac Korytów leży w obszarze histo-

rycznego hrabstwa kłodzkiego, gdzie dawniej wiele

bogatych rodów miało swoje reprezentacyjne rezy-

dencje.

Niestety, po drugiej wojnie światowej więk-

szość z nich, niewłaściwie użytkowana lub całkowicie

zapomniana, popadła w ruinę lub uległa całkowitej

139

dewastacji.

Dobrze zachowane pałace są dziś wyjąt-

kiem w tym regionie.

Pałac w Korytowie spotkał ty-

powy los.

Po wojnie był użytkowany jako siedziba

PGR.

Zaniedbany, popadł w ruinę i został rozszabro-

wany.

Mimo dużej skali zniszczeń istnieje szansa na

jego ocalenie i przywrócenie mu choć w części dawnej

świetności.

Właściwie zagospodarowany i użytkowa-

ny może stać się ciekawą atrakcja turystyczną i ma-

terialnym świadectwem bogactwa dawnego hrab-

stwa kłodzkiego.

Aby zrealizować ten cel, konieczne

jest jednak podjęcie pilnych działań ratunkowych.

Całkowity przewidywany koszt realizacji zadania

– 335 504,54 PLN.

Środki pozostające w dyspozycji Ministra (kwota

wnioskowana) – 167 752,27 PLN.

dofinansowanie?

Z poważaniem

(nr 22730)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

przez Forteczny Park Kulturowy

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Kul-

gminę Stoszowice wniosek o udzielenie dotacji na

ctwo kulturowe 2014”, priorytet: Ochrona zabytków,

złożony przez Forteczny Park Kulturowy w Srebrnej

Szanowny Panie Ministrze!

Twierdza jest wyjąt-

kowym zabytkiem architektury militarnej.

To naj-

większa górska warownia w Europie.

Została wznie-

siona w latach 1763–1777 zgodnie z założeniami sta-

ropruskiej szkoły fortyfikacji.

Najważniejszym obiek-

tem jest unikalny w skali europejskiej donjon (naj-

większa tego typu budowla w Europie).

Twierdza od

czasu jej budowy nie była poważniej modernizowana.

Dzięki temu zachowała ona oryginalną formę.

Ta

oryginalność jest wyjątkowym atutem tego zabytku.

Obiekt został uznany za pomnik historii.

Celem zadania jest zachowanie unikatowego za-

bytku.

Lata zaniedbań, zwłaszcza brak jakichkol-

wiek prac remontowych, doprowadziły w przeciągu

kilkudziesięciu powojennych lat do znacznego znisz-

czenia twierdzy Srebrna Góra.

Planowane prace re-

montowe mają na celu przywrócenie właściwego sta-

nu technicznego kolejnych części twierdzy, które

obecnie są zagrożone bezpowrotnym zniszczeniem.

Zadanie będzie polegać na kontynuacji prac pro-

wadzonych w latach poprzednich.

Prace obejmą:

— remont ścian i sklepień donjonu,

— remont systemu odwodnień donjonu,

— wykonanie izolacji przeciwwodnej korony don-

jonu,

— remont i odbudowę bastionu dolnego – II etap.

Prace prowadzone będą w miejscach silnie znisz-

czonych, w których wystąpiły znaczne ubytki w ce-

glanych partiach ścian i sklepień, powodując osłabie-

nie konstrukcji.

Remont polegać będzie na odbudowie

zniszczonych murów i sklepień przez ich przemuro-

wanie oraz odbudowie i uszczelnieniu systemu od-

wodnień i wykonaniu nowej izolacji przeciwwodnej

korony (dachu) obiektu.

Zadanie będzie realizowane jednoetapowo.

Całkowity przewidywany koszt realizacji zadania:

2 153 763,36 PLN.

wnioskowana): 2 153 763,36 PLN.

Szanowny Panie Ministrze!

Twierdza Srebrna

Góra jest przez cały rok udostępniona do zwiedzania.

Obiekt stanowi jedną z najważniejszych atrakcji Dol-

nego Śląska i jest licznie odwiedzany przez turystów.

Corocznie twierdzę zwiedza ok. 50 000 turystów.

Wstęp na twierdzę jest odpłatny.

Dochody ze sprze-

daży biletów wstępu w całości przeznaczone są na

działalność związaną z odbudową twierdzy.

Dzięki

przeprowadzeniu planowanych prac remontowych

zwiększy się obszar twierdzy udostępniony do zwie-

dzania.

140

Interpelacja

(nr 22731)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w ramach remontu i waloryzacji wiaduktu

Żdanowskiego z pierwszej dekady XX w.,

kontynuacja prac”, złożonego przez

zbędnych prac zabezpieczających w ramach remontu

i rewaloryzacji wiaduktu Żdanowskiego z pierwszej

Szanowny Panie Ministrze!

Wiadukt Żdanowski,

Kolei Sowiogórskiej, wzniesiony został w 1901 r.

Ko-

lejka została zamknięta w 1934 r., rozebrano jej to-

rowiska, pozostawiając ww. budowle inżynieryjne, od

ny element w krajobrazie kulturowym Gór Sowich.

wanej jako przemyślana konstrukcyjnie całość – Ko-

lei Sowiogórskiej.

Celem zadania jest ratowanie zabytku inżynieryj-

nego dawnej Kolei Sowiogórskiej – wiaduktu Żda-

nowskiego przez kontynuację prac zabezpieczających

w drugim etapie remontu i rewaloryzacji.

Dzięki kon-

tynuacji prac możliwe stanie się przywrócenie do

użytkowania odcinka trasy dawnej Kolei Sowiogór-

skiej wykorzystującego dwa ceglane wiadukty kole-

jowe, w celach aktywizacji turystycznej i gospodar-

czej subregionu sowiogórskiego.

Zadanie jest trzecim etapem remontu i rewalory-

zacji wiaduktu żdanowskiego, polegającym na:

— wzmocnieniu za pomocą ściągów sprężających

i kotew wklejanych sklepienia łuku nr 3,

— osadzeniu brakujących kotew wklejanych w fi -

larach nr 1 i nr 2,

— wykonaniu iniekcji zamykających i wypełnia -

jących rysy w murach ceglanych,

— wykonaniu uzupełnień i zamurowań otworów

w murach ceglanych, wykonaniu przyczółków.

Całkowity przewidywany koszt realizacji zadania:

1 021 200,93 PLN.

wnioskowana): 1 021 200,93 PLN.

Szanowny Panie Ministrze!

Wiadukt Żdanowski

znajduje się w oddaleniu od dużych ośrodków tury-

stycznych, na terenie gminy Stoszowice, ubogiej go-

spodarczo, której średnie dochody podatkowe na

mieszkańca w stosunku do liczby ludności wynoszą

987,85 zł.

Średnia krajowa na mieszkańca to 1358,98 zł.

Wyremontowanie wiaduktu przyczyni się znacząco

do poszerzenia oferty turystycznej przez docelowe

przywrócenie odcinka dawnej Kolei Sowiogórskiej.

(nr 22732)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

pn. „Wambierzyce, kalwaria, kapliczki, dróżki

-konserwatorskie wraz ze wzmocnieniem

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Kul-

Szanowny Panie Ministrze!

W okresie od końca

XVII do XIX w. powstała w Wambierzycach z inicja-

tywy Daniela von Osterberga, właściciela Wambie-

rzyc w owym czasie, kalwaria z ok. 100 kaplicami

i kapliczkami oraz 12 bramami – kalwaryjne kaplice

pielgrzymkowe krajobrazowej drogi krzyżowej.

Spo-

śród budowniczych i artystów pracujących przy ko-

lejnych przebudowach kaplic znane są tylko dwa na-

zwiska: rzeźbiarz Hoffman (1804 r.) i kamieniarz

Klatte (1804 r.).

Kaplice wzniesiono w 1731 r. stara-

niem ówczesnego proboszcza Straucha.

Początkowo

141

były to proste drewniane krzyże z blaszanymi roze-

tami.

W 1749 r. na wszystkich stacjach umieszczono

obrazy ze scenami Męki Pańskiej.

W 1777 r. wymie-

niono obrazy we wszystkich czternastu stacjach.

W latach 1803–1805 w miejsce drewnianych wznie-

siono kamienne kapliczki, które przebudowano ok.

1870 r.

Obecnie istniejące kapliczki pochodzą z II poł.

XIX w., architektonicznie utrzymane są w duchu neo-

klasycyzmu.

Obecny stan: zawilgocenia cokołów, na-

ruszona stabilizacja fundamentów i konstrukcji, pęk-

nięcia tympanonu i cokołów, ubytki tynków, zanie-

czyszczenia obrazów, zatarcia napisów na elewacji.

Zadanie ma na celu powstrzymanie degradacji

kaplic, przywrócenie ich stabilności, właściwego od-

działywania estetycznego.

Zespół 14 kaplic drogi

krzyżowej w wyniku działania zróżnicowanych wa-

runków atmosferycznych ulega regularnej destruk-

cji, przeprowadzenie prac remontowo-konserwator-

skich pozwoli zatrzymać ten proces i przywróci ka-

plicom dawną świetność.

Kaplice drogi krzyżowej

stanowią integralną część zespołu Kalwarii Wambie-

rzyckiej i bazyliki.

Przeprowadzenie prac przywróci

dawną świetność kaplicom, a także podniesie atrak-

cyjność jednego z najcenniejszych miejsc pielgrzym-

kowych w kraju.

Prace restauratorsko-konserwatorskie przy 14 ka-

plicach drogi krzyżowej Kalwarii Wambierzyckiej

polegać będą na: oczyszczeniu postumentów stacji

z farby (ręcznie, za pomocą szczotki drucianej i ka-

mieni ściernych), wykuciu spoin i ponownym spoino-

waniu, wykonaniu napisów w trzech językach pod

obrazem, uzupełnieniu ubytków kamienia w czopie,

impregnacji i odgrzybianiu postumentów stacji we-

dług zaleceń konserwatora, pokryciu czopa blachą

ocynkowaną według opinii konserwatora, wzmocnie-

niu konstrukcji, piaskowaniu muru stacji i schodów,

wykuciu starych stopni i spoinowaniu, ułożeniu na

nowo posadzki wokół stacji, wycięciu korzeni.

Całkowity przewidywany koszt realizacji zadania:

224 000 PLN.

Ziemi Kłodzkiej zlokalizowane w bazylice pw. Nawie-

„śląską Jerozolimą”.

W bazylice odbywają się festi-

wale chórów im. Ignacego Reimanna.

Kaplice drogi krzyżowej mieszczą się przy bazyli-

ce.

Kalwaria jest ogólnodostępna dla wszystkich

przybywających do Wambierzyc.

Turyści i pielgrzymi

mają możliwość zobaczenia ciekawych i ważnych za-

bytków historii tutejszego regionu.

Ponadto zespół

kalwarii i bazyliki jest miejscem kultu, w którym

odbywają się uroczystości kościelne, a także społecz-

no-kulturalne.

(nr 22733)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

przez Parafię Nawiedzenia NMP

w Wambierzycach wniosku aplikacyjnego

dotyczącego realizacji zadania pn. „Projekt

budowlano-konserwatorski rewitalizacji

w ramach Mechanizmu Finansowego

Finansowego 2009–2014 oraz programu

„Konserwacja i rewitalizacja dziedzictwa

kulturowego”

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Kul-

sek aplikacyjny dotyczący projektu w ramach Mecha-

nizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospo-

darczego 2009–2014 i Norweskiego Mechanizmu

Finansowego 2009–2014, programu „Konserwacja

i rewitalizacja dziedzictwa kulturowego”, zadania pn.

„Projekt budowlano-konserwatorski rewitalizacji za-

bytkowych elewacji sanktuarium wambierzyckiego

-społecznej ziemi kłodzkiej na cele utworzenia ścieżki

142

sowaniu projektu - przybliżony termin: 1 lutego 2014

— mieszkańcy regionu, producenci i rzemieślnicy,

143

żeństw i rodzin podejmujemy inicjatywę stworzenia

dzin.

pejskiego Obszaru Gospodarczego 2009-2014 i Nor-

weskiego Mechanizmu Finansowego 2009-2014, pro-

(nr 22734)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie sprawiedliwego podziału funduszy

Szanowny Panie Ministrze!

Sygnatariusze „Ape-

lu o sprawiedliwy podział funduszy na ochronę za-

bytków w Polsce” zwrócili się z w tej sprawie do mi-

nistra kultury i dziedzictwa narodowego.

Apel doty-

czy przesunięcia Narodowego Funduszu Rewalory-

zacji Zabytków Krakowa z Kancelarii Prezydenta RP

do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

oraz jego przekształcenia w dwa nowe fundusze: Fun-

dusz Pomników Historii i Obiektów z listy światowe-

go dziedzictwa UNESCO (chroniący zabytki najcen-

niejsze) oraz Pogotowie Konserwatorskie (zabezpie-

czający zabytki zagrożone).

Oto zmodyfikowane rekomendacje postulowane

przez szesnaście organizacji społecznych z terenu ca-

łego kraju, które w listopadzie 2012 r. wystosowały

„Apel o sprawiedliwy podział funduszy na ochronę

zabytków w Polsce”.

W oryginalnym apelu zwrócono

uwagę, że Narodowy Fundusz Rewaloryzacji Zabyt-

ków Krakowa (NFRZK), za pośrednictwem Społecz-

nego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa, od bli-

sko 30 lat korzysta ze znacznych środków pochodzą-

cych z budżetu państwa (ok. 40 mln zł rocznie), pod-

czas gdy na organizowany przez ministra kultury

i dziedzictwa narodowego konkurs dotacji na ochro-

nę zabytków w pozostałych częściach kraju przezna-

cza się zdecydowanie zbyt niskie środki (ok. 80 mln zł

rocznie).

To właśnie dzięki temu uprzywilejowanemu

funduszowi zabytki Krakowa są w tak dobrym sta-

nie, szczególnie w porównaniu z setkami niszczeją-

cych pałaców, kościołów i kamienic w małych mia-

stach i wsiach.

W związku z tym postulowano likwi-

dację NFRZK i przesunięcie jego budżetu do puli

konkursu ogólnopolskiego, aby podział dotacji na

ochronę obiektów zabytkowych w całym kraju zale-

żał od ich wartości naukowej, artystycznej i histo-

rycznej oraz stanu technicznego, a nie lokalizacji.

Po

odbyciu rozmów z panem ministrem, ministrem

Kancelarii Prezydenta RP Maciejem Klimczakiem,

generalnym konserwatorem zabytków Piotrem Żu-

chowskim, przewodniczącym Klubu Parlamentarne-

go Platforma Obywatelska Rafałem Grupińskim oraz

licznymi konserwatorami, właścicielami obiektów

144

zabytkowych i działaczami organizacji chroniących

dziedzictwo wypracowany został zmodyfikowany ze-

staw rekomendacji uwzględniający opinie rozmów-

ców oraz identyfikujący ich część wspólną.

Postulo-

wano przesunięcie NFRZK z Kancelarii Prezydenta

wego oraz jego podział na dwa nowe fundusze: Fun-

nowano pozostawienie dotychczasowego programu

MKiDN „Ochrona zabytków” bez zmian, który obej-

mował jednakże już jedynie zabytki, które nie były

objęte przez pierwszy fundusz.

Dzięki proponowa-

nym rozwiązaniom możliwe będzie zapewnienie

kompleksowej opieki trzem grupom obiektów zabyt-

kowych: najcenniejszym, zagrożonym oraz pozosta-

łym.

Ponadto wnioskowano o zasilenie Funduszu

Pomników Historii i Obiektów Światowego Dziedzi-

ctwa UNESCO dodatkowymi środkami w wysokości

100 mln zł rocznie pochodzącymi z wewnętrznych

przesunięć w budżecie MKiDN, tak aby łączna kwo-

ta wydatków na ochronę zabytków wzrosła z obec-

nych 120 mln zł do 220 mln zł rocznie, co dalej sta-

nowiłoby łącznie jedynie 7,4% budżetu ministerstwa

w 2013 r.

Poniżej szczegóły dotyczące trzech postu-

lowanych filarów finansowania ochrony zabytków

w Polsce oraz infografikę pokazującą proponowany

model zmiany.

Fundusz Pomników Historii i Obiektów z listy świa-

towego dziedzictwa UNESCO – wysokość: 120 mln zł

rocznie (obecnie: 0 zł), finansowanie: 20 mln zł fun-

duszy NFRZK + 100 mln zł z wewnętrznych przesu-

nięć w MKiDN + docelowo fundusze zewnętrzne, na

przykład pochodzące z Totalizatora Sportowego, cel:

ochrona i opieka nad najcenniejszymi zabytkami

w kraju wpisanymi na listę pomników historii lub

listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrod-

niczego ludzkości UNESCO, organizator: Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pod patro-

natem prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Od 1985 r. z budżetu państwa dotowany jest Na-

rodowy Fundusz Rewaloryzacji Zabytków Krakowa.

W budżecie na 2013 rok przewidziano na ten cel kwo-

tę 41 mln zł, podczas gdy na ogólnokrajowe dotacje

kami przeznaczono jedynie 81 mln 560 tys. zł.

Tak

więc przyznawanie funduszy w ponadproporcjonal-

nym wymiarze jednemu wybranemu miastu godzi

w zasadę sprawiedliwości społecznej, równości wobec

prawa oraz spójności terytorialnej kraju.

Nawet bio-

rąc pod uwagę szczególne miejsce Krakowa w pol-

skiej historii, uznaje się, że od uchwalenia ustawy

w 1985 r. państwo polskie w wystarczający sposób

dało wyraz świadomości tego faktu.

Między innymi

dzięki temu zabytki krakowskie są dzisiaj w świet-

nym stanie, wyróżniającym się na tle innych równie

kluczowych dla kultury krajowej i światowej obiek-

tów, które podobnie jak Stare Miasto w Krakowie

zostały uznane za pomnik historii bądź wpisane na

listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Poza znaczą-

cymi funduszami centralnymi istotną rolę w popra-

wie stanu zabytków Krakowa odegrała sprawna or-

ganizacja oraz wiedza i doświadczenie Społecznego

Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa.

Dlatego też

postuluje się o rozszerzenie konceptu SKOZK na cały

kraj, tak aby objął wszystkie najcenniejsze zabytki

w Polsce.

Zaproponowano utworzenie Funduszu Po-

mników Historii i Obiektów z listy światowego dzie-

dzictwa UNESCO, który pod opiekę weźmie około

60 obiektów i kompleksów wyróżnionych tym tytu-

łem.

Dzięki temu, korzystając z doświadczenia i do-

brych praktyk wypracowanych przez SKOZK oraz

dodatkowych funduszy pochodzących z Ministerstwa

Kultury i Dziedzictwa Narodowego, możliwa będzie

radykalna poprawa stanu obiektów kluczowych dla

kultury Polski.

Sygnatariusze stoją na stanowisku,

że taki fundusz powinien zostać ulokowany w struk-

turach Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego, jednakże równocześnie będąc objętym honoro-

wym patronatem prezydenta Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Ponadto docelowo należy rozważyć dodatkowe

źródła finansowania dla funduszu, na przykład wpły-

wy z Totalizatora Sportowego.

Pogotowie Konserwatorskie – wysokość: 20 mln zł

duszy NFRZK, cel: ochrona najbardziej zagrożonych

zabytków na terenie całego kraju, organizator: gene-

ralny konserwator zabytków, przy współpracy z wo-

jewódzkimi konserwatorami zabytków oraz Narodo-

wym Instytutem Dziedzictwa.

Uważają, że obecne

formy wspierania ochrony zabytków działają jedynie

w przypadku, w którym obiekt ma aktywnego i świa-

domego właściciela, który dba o obiekt i występuje

o dotacje na jego remonty.

Jednakże często obiekty

zabytkowe pozostają bez opieki, co w połączeniu z bra-

kiem działań właściciela doprowadza do ich śmierci

technicznej.

W takim przypadku, zgodnie z ustawą

wódzki konserwator zabytków ma obowiązek naka-

zać właścicielowi wykonanie prac zabezpieczających.

Co więcej, gdy ten ich nie realizuje, konserwatorowi

przysługuje prawo zlecić je samemu w ramach me-

chanizmu wykonawstwa zastępczego, kosztami prac

obciążając właściciela.

Niestety, w praktyce taki me-

chanizm jest stosowany niezmiernie rzadko z powo-

du braku odpowiednich umiejętności i funduszy

w strukturach biur wojewódzkich konserwatorów

zabytków, co powoduje dewastację i utratę wielu cen-

nych obiektów, które nie miały szczęścia do swoich

właścicieli.

Dlatego też postulują o utworzenie ogól-

nopolskiego Pogotowia Konserwatorskiego, które

zajmowałoby się wykonawstwem zastępczym remon-

tów zabezpieczających krytycznie zagrożone obiekty

zabytkowe.

Uważają, że powinno się zmienić ustawę,

by dać kompetencje generalnemu konserwatorowi

zabytków do wydawania decyzji (w tym egzekucyj-

nych) w tym zakresie i umożliwić umiejscowienie ta-

kiej jednostki na poziomie centralnym.

Wykonaw-

145

stwa zastępcze powinny być koordynowane central-

nie, tak aby skupić w jednym miejscu wiedzę, proce-

sy i kadrę, które są niezbędne do sprawnego przepro-

wadzania takich inwestycji.

Pozostawienie tych za-

dań na poziomie wojewódzkim nie pozwoli na wyspe-

cjalizowanie się lokalnych jednostek i w konsekwen-

cji osiągnięcie wysokiej efektywności, ponieważ ilość

inwestycji w każdym województwie nie będzie prze-

kraczać kilku rocznie.

Jednocześnie, identyfikacja

najbardziej zagrożonych obiektów oraz nadzór nad

realizacją wykonania zastępczego powinny odbywać

się we współpracy z wojewódzkimi konserwatorami

zabytków oraz Narodowym Instytutem Dziedzictwa.

Co więcej, decyzje o zabezpieczeniu zagrożonych

obiektów i wykonania zastępcze nie powinny jednak

czekać na tę zmianę.

Niektóre zabytki mogą tak dłu-

go nie przetrwać.

Dlatego sygnatariusze apelu zapro-

ponowali, aby już w budżecie na rok 2014 połowę

funduszy Narodowego Funduszu Rewaloryzacji Za-

bytków Krakowa przekazać wojewódzkim konserwa-

torom zabytków z przeznaczeniem na ten cel.

Rów-

nocześnie postulowano o ich wsparcie merytoryczne

przez generalnego konserwatora zabytków, który

mógłby wydać wytyczne dotyczące dobrych praktyk

przeprowadzania postępowań w sprawie zabezpiecze-

nia zabytków przed ich dalszym niszczeniem.

Szacuje

się średni koszt zabezpieczenia obiektu zabytkowego

na około 500 tys. zł, postulowany budżet powinien

więc pozwolić uratować nawet 40 obiektów rocznie.

Program MKiDN „Ochrona zabytków” – wyso-

kość: 80 mln zł rocznie (obecnie: 80 mln zł).

Finan-

sowanie: fundusze Ministerstwa Kultury i Dziedzi-

ctwa Narodowego, cel: ochrona pozostałych zabyt-

ków według dotychczasowych mechanizmów kon-

kursowych, organizator: Departament Ochrony Za-

bytków w MKiDN – uważają, że obecna formuła

konkursowa sprawdza się i należy ją kontynuować.

Po pierwsze, konkurs przeprowadzany jest klarow-

nie, a kryteria punktacji wniosków są słuszne i uczci-

we.

Po drugie, konkurs cieszy się dużym powodze-

niem wśród właścicieli obiektów zabytkowych, o czym

świadczą wnioski opiewające na kwoty wielokrotnie

większe niż budżet programu.

Po trzecie, wyłączenie

z konkursu zabytków najcenniejszych i dedykowanie

im odrębnej puli środków (postulowany Fundusz Po-

mników Historii i Obiektów Światowego Dziedzictwa

UNESCO) pozwoli na przyznanie większych dotacji

obiektom mniej istotnym z krajowego punktu widze-

nia, ale kluczowych dla gmin i powiatów.

Szanowny Panie Ministrze!

W wyżej opisany apel

włączyli się posłowie ze wszystkich klubów parla-

mentarnych, którzy postanowili sięgnąć do krakow-

skiego funduszu.

W trakcie prac budżetowych Da-

riusz Rosati zaproponował przesunięcie 0,5 mln zł

z budżetu NFRZK na budowę Muzeum Historii Ży-

dów Polskich w Warszawie, a Rafał Grupiński postu-

lował przeniesienie kolejnego 0,5 mln zł do budżetu

WKZ w województwie opolskim.

Obie poprawki zo-

stały przyjęte.

Żeby poszczególni posłowie nie wal-

czyli o pieniądze, każdy dla swojego województwa,

MKiDN zaproponowało, żeby funduszu krakowskie-

go nie wrzucać do puli na wszystkie zabytki, ale prze-

znaczyć go dla obiektów najcenniejszych, znajdujących

się na liście UNESCO albo mających status pomni-

ka historii, nadawany przez prezydenta zabytkom

stycznej.

I zwiększyć ten fundusz do ok. 100 mln zł.

Na takie rozwiązanie sygnatariusze apelu zgodzili

się.

Podział dotacji na ochronę zabytków w całym

kraju powinien zależeć od ich wartości naukowej, ar-

tystycznej i historycznej oraz stanu technicznego,

a nie od lokalizacji i pochodzenia.

Szanowny Panie Ministrze!

Jak Pan Minister

sam najlepiej wie, kolejka potrzebujących jest długa,

a potrzeby są pilne.

Zabytków do ratowania jest o wie-

le więcej niż środków.

Zatem uprzejmie proszę o od-

ministra finansów o to, aby pieniądze, które Społecz-

ny Komitet Odnowy Zabytków Krakowa dostaje

z Kancelarii Prezydenta RP, zostały przesunięte do

ministerstwa kultury?

Jeśli tak, to na jakiem etapie

są ustalenia międzyresortowe i z Kancelarią Prezy-

denta RP?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

(nr 22735)

do ministra zdrowia

w sprawie problemu cukrzycy w Polsce oraz

braku profilaktyki i edukacji w tym zakresie

Szanowny Panie Ministrze!

Według raportu

cukrzycę w naszym kraju choruje już ponad 3 mln

zowanych, ponadto 2,5 mln jest w stanie przedcuk-

rzycowym.

Koszty leczenia cukrzycy to ok. 6 mld zł

takich jak udary, choroby serca, nerek czy oczu.

Pol-

ska przoduje w ilości amputacji związanych z tzw.

stopą cukrzycową – corocznie stopy traci ok. 14 tys.

cukrzyków.

Pomimo iż do 2030 r. przypuszcza się, że

liczba Polaków z cukrzycą typu 2 wzrośnie o 20%,

rząd nie inwestuje w narodowy program leczenia

cukrzycy.

Edukacja cukrzycowa pozostaje nadal w rękach

stowarzyszeń, takich jak Polskie Towarzystwo Dia-

betologiczne, które zachęca do sprawdzania poziomu

cukru we krwi.

W naszym kraju 20% ludzi nigdy nie

badało poziomu cukru we krwi!

W polskich szkołach

zdecydowanie brak jest jakiejkolwiek edukacji doty-

czącej problematyki nadwagi lub otyłości u dzieci

146

i młodzieży szkolnej.

Według raportu NIK dotyczą-

cego realizacji zadań w zakresie zapobiegania nad-

kaźnym u dzieci i młodzieży szkolnej stwierdzono, że

nadwaga, otyłość oraz choroby związane z nieprawid-

łowym odżywianiem się stanowią jedną z głównych

przyczyn umieralności w Europie.

Natomiast wg ra-

portu przygotowanego dla Polskiego Towarzystwa

Diabetyków liczba umierających na cukrzycę jest

zbliżona do liczby ofiar umierających na AIDS.

Struktura wydatków na leczenie cukrzycy w Pol-

sce różni się od tej w krajach rozwiniętych.

W nowo-

czesnych krajach europejskich głównym składnikiem

kosztów leczenia cukrzycy są hospitalizacje i leczenie

ambulatoryjne.

W Polsce głównym składnikiem

kosztów jest insulina i inne leki.

W nowoczesnych

gospodarkach bezpośrednie nakłady na kontrolę

cukrzycy stanowią nie więcej niż 1/4 całych kosztów

związanych z cukrzycą.

Problem cukrzycy oraz jej

powikłań, jak i nadwagi, z której ona wynika, powi-

nien w większym stopniu stanowić przedmiot zain-

teresowania ze strony władz.

Powinny zostać podję-

te działania zmierzające do ograniczenia występowa-

nia cukrzycy typu 2 oraz przyspieszenia rozpozna-

wania choroby.

Służyć temu ma profilaktyka obejmu-

jąca działania edukacyjne i diagnostyczne.

Brak fundamentalnej wiedzy z prawidłowego od-

żywiania na poziomie szkolnym może doprowadzić,

że wkrótce w Polsce aż 18% zdrowotnego budżetu

będzie stanowiło wydatki na cukrzycę.

Konieczne

jest zwiększenie skuteczności działań w zakresie za-

pobiegania nadwadze oraz otyłości, której konse-

kwencją jest właśnie cukrzyca, ale również zaburze-

nie układów krążenia czy nawet inwalidztwo.

Naj-

wyższa Izba Kontroli donosi, że dzieci w Polsce skla-

syfikowano pod względem skali występowania nad-

wagi lub otyłości na 10. miejscu na 22 oceniane kra-

je europejskie.

Wprowadzone programy prozdrowot-

ne w szkołach nie przynoszą przyzwoitych rezulta-

tów, na co wpływ ma zapewne fakt, że w żadnej ze

skontrolowanych szkół nie uwzględniono problema-

tyki zapobiegania nadwadze lub otyłości u dzieci

wodowego nauczycieli.

w narodowy program leczenia cukrzycy?

2.

Czy zamierza wprowadzić refundację na ana-

logi insuliny, która w przyszłości pozwoli zaoszczę-

dzić miliony złotych wydawanych na leczenie powi-

kłań cukrzycy?

zamiar zmodernizować programy prozdrowotne pro-

wadzone w szkole, a nieprzynoszące oczekiwanych

efektów?

Poseł Waldemar Andzel

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22736)

do ministra edukacji narodowej

przez Ośrodek Rozwoju Edukacji

Ośrodek Rozwoju Edukacji podległy minister-

stwu edukacji opublikował wyniki monitoringu

wdrażania reformy programowej 2010–2013 r., z któ-

rego wynika m.in., że polski system szkolnictwa na

przestrzeni ostatnich trzech lat w efekcie wdrażania

nowej podstawy programowej coraz mniej wspiera

uczniów uzdolnionych.

Czy prawdą jest, że w szkołach podstawowych

liczba uczniów zdolnych uczęszczających na dodatko-

we zajęcia zmniejszyła się z ok. 34% w 2010 r. do ok.

20% w 2012 r.?

Czy prawdą jest, że w analogicznym okresie w gim-

nazjach liczba uczniów uzdolnionych korzystających

z dodatkowych zajęć matematycznych spadła z 8% do

2,5%, a liczba uczniów uzdolnionych korzystających

z dodatkowych zajęć z języka polskiego z 34% do 20%?

Można przypuszczać, iż, delikatnie mówiąc, nowa

podstawa programowa nie sprzyja indywidualnej

pracy z uczniem, co dziwi wobec oficjalnych deklara-

typu zajęcia.

Istotną przyczyną narastania tego ne-

gatywnego zjawiska jest oczywiście brak pieniędzy

w systemie oświaty.

Każdy uczeń objęty dodatkowy-

mi zajęciami to dodatkowy koszt dla szkoły.

Czy szacunki Towarzystwa Szkół Artystycznych

mówiące, że dwie godziny tygodniowo zajęć dodatko-

wych dla jednego ucznia to koszt ok. 3,5 tys. zł, są

prawdziwe?

Czy MEN (jeżeli tak, to w jakiej formie

oraz kwocie) przekazuje pieniądze na dodatkowe go-

dziny dla uczniów uzdolnionych?

Jeżeli nie, to kto ma

finansować te zajęcia?

Organizacja zajęć dodatkowych w większości

szkół nie może być zorganizowana w ramach tzw.

godzin karcianych, ponieważ godziny te wykorzysty-

wane są do opieki nad uczniami w świetlicy szkolnej.

Czy MEN posiada informacje, w jakiej części szkół

podstawowych zatrudniany jest pracownik stricte do

pracy w świetlicy, a w ilu szkołach obsługa świetlicy

organizowana jest w ramach tzw. godzin karcianych

wielu nauczycieli?

Czy i jakie działania planuje podjąć MEN w celu

zagwarantowania powrotu w szkołach wszystkich

szczebli dodatkowych indywidualnych zajęć z ucznia-

mi uzdolnionymi?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Chełm, dnia 21 listopada 2013 r.

147

Interpelacja

(nr 22737)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie regulacji czasu pracy maszynistów

W Polsce nie ma przepisów skutecznie regulują-

cych czas pracy i czas wypoczynku maszynistów, któ-

re uniemożliwiałyby przekraczanie dopuszczalnych

zawodowe.

Wielu maszynistów zatrudnianych jest na

co uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę czasu pracy.

Według danych Urzędu Transportu Kolejowego

na dzień 5 kwietnia 2013 r. licencje na wykonywanie

przewozów kolejowych, a tym samym status przewoź-

nika kolejowego posiadało łącznie 125 przedsiębior-

ców, z czego około 60 wykonywało w 2012 r. przewo-

zy kolejowe.

Dla porównania w roku 2011 licencje

posiadało łącznie 89 przedsiębiorców.

Rosnący niedobór maszynistów na rynku kolejo-

wym w Polsce sprawia, że często muszą oni odbywać

wielogodzinne podróże, aby dotrzeć do pociągu, któ-

ry mają następnie prowadzić.

Często jest to przyczy-

ną naruszania norm dotyczących nieprzerwanego

odpoczynku.

Dodatkowo przewoźnicy kolejowi stosu-

ją różne zasady zaliczania określonych czynności wy-

konywanych przez maszynistę do czasu pracy.

Zda-

rzają się również przypadki, w których maszyniści,

kierując się chęcią wypracowania dodatkowego do-

chodu, wykonują pracę maszynisty na podstawie

nych pracodawców.

W konsekwencji maszyniści niejednokrotnie w cią-

gu doby pracują u więcej niż jednego przedsiębiorcy

przez czas zdecydowanie dłuższy aniżeli 12 godzin,

a możliwość karania takich zachowań w świetle obo-

wiązującego prawodawstwa jest ograniczona.

W sfe-

rze transportu kolejowego stanowi to zagrożenie dla

bezpieczeństwa ruchu kolejowego, a w konsekwencji

również dla zdrowia i życia ludzkiego.

Praca u kilku

przewoźników jednocześnie oraz częsta praca w go-

dzinach nadliczbowych, bez zapewnienia właściwego

odpoczynku, jest elementem powodującym, że zwięk-

sza się ryzyko np. pomyłki lub zaniedbania, co może

skutkować powstaniem zdarzeń wypadkowych.

Za-

pewnienie właściwych standardów w tym obszarze

jest niezwykle ważne przede wszystkim z uwagi na

fakt, że pracownicy mający związek z ruchem kole-

jowym odpowiadają również za bezpieczeństwo pa-

sażerów, swoich współpracowników, bezpieczeństwo

taboru, przewożonych ładunków oraz za bezpieczeń-

stwo infrastruktury kolejowej.

Wprowadzenie ostat-

niej nowelizacji ustawy o transporcie kolejowym – roz-

wiązania prawnego zobowiązującego maszynistów

wykonujących czynności prowadzenia pojazdu trak-

cyjnego do złożenia oświadczenia zawierającego in-

formację dotyczącą wykonywania czynności na sta-

nowisku maszynisty na rzecz więcej niż jednego pod-

miotu pozwoli na monitorowanie skali tego budzące-

go niepokój zjawiska, ale nie wyeliminuje go.

regulującymi czas pracy maszynistów?

Jeśli tak, to

2.

Czy resort transportu przewiduje wprowadze-

nie przepisów, które pozwolą na indywidualną kon-

trolę czasu pracy maszynisty, niezależną od przewoź-

nika?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Interpelacja

(nr 22738)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie raportu NIK dotyczącego

sieci viaTOLL

Najwyższa Izba Kontroli przedstawiła raport oce-

niający przygotowanie i funkcjonowanie sieci via-

TOLL, która umożliwia elektroniczny pobór opłat za

licznych.

Sieć zastąpiła system winiet uznawany za

nieefektywny.

Krajowy system poboru opłat (KSPO)

chomiono niespełna osiem miesięcy później.

Z raportu Najwyższej Izby Kontroli opublikowa-

nego w dniu 29 października br. wynikają m.in. po-

niższe nieprawidłowości:

Około 100 bramownic na drogach woj. śląskiego

stało wykonanych z materiałów niespełniających

norm wprowadzonych do obrotu na podstawie sfał-

szowanych świadectw odbioru.

Zdaniem NIK stwa-

rza to ryzyko dla życia, zdrowia i mienia uczestników

ruchu drogowego.

Izba poinformowała o tym głów-

nego inspektora nadzoru budowlanego oraz general-

Sieć viaTOLL tworząca układ pomiarowy nie była

i dotąd nie jest objęta kontrolą metrologiczną.

Tym

ści elektronicznego poboru opłaty całego układu po-

niu opłat i nakładaniu kar pieniężnych.

I to pomimo

założeń, że viaTOLL ma do 2018 r. wygenerować

z opłat przychody w wysokości 12 mld zł.

148

Sieć viaTOLL nie funkcjonuje na autostradach

To spore utrudnienie dla kierowców jest spowodowa-

ne brakiem odpowiednich przepisów prawa, które

umożliwiłyby objęcie wszystkich płatnych dróg jed-

nolitym systemem poboru opłat.

Wielokrotnie nakładano niesłuszne kary pienięż-

tronicznej (art. 13k ust. l).

Kierowców, którzy nie

Odbiory techniczne bramownic wraz ze wszystki-

mi urządzeniami przeprowadzono dopiero po upływie

sekwencje testowania sieci w trakcie eksploatacji po-

nosili użytkownicy dróg.

Użytkowanie sieci viaTOLL rozpoczęto mimo

braku wymaganego przepisami oznakowania dróg.

Chodzi o znaki, które informują kierowców, że prze-

jazd określoną drogą publiczną jest płatny.

Pierwsze

tego rodzaju znaki pojawiły się na drogach dopiero

w październiku 2011 r. (czyli po trzech miesiącach od

uruchomienia sieci).

Sieć viaTOLL została uruchomiona pomimo nie-

zakończenia budowy wszystkich planowanych punk-

tów elektronicznego poboru opłaty (uruchomiono ok.

nia 2011 r. elektroniczny system poboru opłat był

nieszczelny.

GDDKiA zadbała jednak o interes pub-

liczny i potrąciła wykonawcy z powodu opóźnień bli-

sko 48 mln zł (na tyle oszacowano wielkość utraco-

nych przychodów).

Bramownice zostały nieprawidłowo zakwalifiko-

wane do kategorii urządzeń bezpieczeństwa ruchu

mownic wzniesiono na drogach bez uzyskania pozwo-

lenia na budowę, ponieważ urządzenia z kategorii

je, że co prawda trwają obecnie prace zmierzające do

zamontowania na bramownicach urządzeń związa-

nych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (np. czuj-

ników stacji meteorologicznych).

Przyszłe i potencjal-

ne wykorzystanie bramownic nie zmienia jednak ich

podstawowego przeznaczenia, które nie jest związa-

widłowe.

nionych nieprawidłowości stwierdzonych przez Naj-

wyższą Izbę Kontroli?

2.

Czy i kiedy ministerstwo transportu wprowadzi

zmiany w ustawie o drogach publicznych, które jed-

noznacznie uregulują zasady wymierzania kar za

eliminują ostatecznie niesłuszne karanie kierowców?

3.

W jaki sposób resort transportu zamierza regu-

lować straty przedsiębiorstw transportowych związa-

ne z wadliwie funkcjonującym systemem viaToll?

4.

Czy i kiedy zostaną stworzone rozwiązania

prawne umożliwiające funkcjonowanie sieci viaTOLL

Poseł Beata Mazurek

(nr 22739)

do ministra infrastruktury i rozwoju

Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europej-

nimalnych warunków wykonywania rozporządzenia

Rady (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 dotyczących prze-

pisów socjalnych odnoszących się do działalności

Rady 88/599/EWG (Dz. Urz.

WE L102 z 11.04.2006)

została wdrożona w Polsce przepisami ustawy z dnia

(Dz. U. Nr 192, poz. 1381).

W ramach powyższych

przepisów od 2009 r.

Państwowa Inspekcja Pracy

prowadzi kontrole firm transportowych w zakresie

i czasu odpoczynku kierowców, realizując „Krajową

strategię kontroli” powyższych przepisów, obecnie na

lata 2013–2014.

istotne, ponieważ w sposób znaczący wpływają na

poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Łącznie

za lata 2013–2014 PIP zobowiązana jest skontrolo-

wać 949 378 dni pracy kierowców podlegających kon-

troli w siedzibach przedsiębiorstw.

Kontrole te pro-

wadzone są na terenie całego kraju przez 81 inspek-

toratów pracy.

W I półroczu 2013 r.

PIP przeprowa-

dziła kontrole u 342 pracodawców zatrudniających

ogółem ponad 13 tys. pracowników, kontrolą objęto

331 800 dni pracy kierowców.

W tym samym czasie

wydano 274 decyzje nakładające kary pieniężne na

powyższe kontrole przeprowadzane są zgodnie z usta-

wą z dnia 16.09.2011 r. o zmianie ustawy o transpor-

cie drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U.

149

Nr 244, poz.1454).

Na podstawie półtorarocznego

doświadczenia PIP w swoim raporcie zwraca uwagę

na istotne problemy, które pojawiły się w związku

z interpretacją nowych przepisów.

Ustawa nie określa sposobu ustalenia średniej

liczby kierowców zatrudnionych w okresie 6 miesięcy

przed dniem rozpoczęcia kontroli, a w zależności od

tej liczby ustalana jest suma kary pieniężnej.

Kon-

trolerzy PIP podnoszą, że interpretacja MTBiGM

wyrażona w piśmie z 1 grudnia 2011 r.

MR-l-

-mg-061-13/11, że: „Odnosząc się do kwestii określe-

nia średniego zatrudnienia kierowców, w opinii

MTBiGM za średnią zatrudnienia należałoby przyjąć

iloraz sumy liczby kierowców zatrudnionych przez

kontrolowany podmiot w poszczególnych miesiącach

objętych okresem kontroli oraz liczby 6 odpowiada-

jącej 6-miesięcznemu okresowi objętemu kontrolą”,

sprawy nie rozwiązuje w przypadku firm z dużą ro-

tacją pracowników.

Rodzi to zupełnie niepotrzebne

problemy dla kontrolerów.

Czy ministerstwu jest znany powyższy problem?

Czy istnieje możliwość przyjęcia w powyższym za-

kresie jednej z metod obliczania średniej zatrudnie-

nia, tj. stosowanej dla celów sprawozdań statystycz-

nych (średniej arytmetycznej uproszczonej, ewentu-

alnie chronologicznej), co sugerują inspektorzy PIP?

Ewentualnie kiedy takie jednoznaczne doprecyzowa-

nie zostałoby wprowadzone?

Jeżeli ministerstwo nie

popiera sugestii PIP, jakie proponuje swoje rozwią-

zania w rzeczonym zakresie?

Zgodnie z art. 92a ust. 4 średnią liczbę zatrudnio-

nych kierowców oblicza się z uwzględnieniem pra-

cowników oraz innych osób wykonujących osobiście

przewozy drogowe na rzecz kontrolowanego podmio-

tu, co odnosi się do ust. 3 pkt 1–3, z pominięciem

pkt 4.

Powyższe skutkuje tym, że pracodawcy, którzy

zatrudniają powyżej 250 kierowców, nie ponoszą

sankcji karnych z racji nieprawidłowości w czasie

pracy, przerwach oraz odpoczynku innych osób wy-

konujących osobiście przewozy drogowe na ich rzecz.

Czy ministerstwu znana jest powyższa luka praw-

na w ustawie o transporcie drogowym?

Czy, kiedy

Ustawa w art. 92b dopuszcza możliwość uniknię-

sach odpoczynku w sytuacji, gdy m.in. zapewnione

są prawidłowe zasady wynagrodzeń (nie stosuje się

składników wynagrodzeń lub premii zachęcających

do naruszania przepisów regulujących czas jazdy,

przerwy i odpoczynku).

Przepis ten jest niemożliwy

do zweryfikowania przez kontrolerów, ponieważ pra-

codawcy wypłacają diety lub zryczałtowane dodatki

za liczbę przejechanych kilometrów czy wagę prze-

wiezionego ładunku, co nie może być zakwestiono-

wane przez kontrolerów.

Nie mają oni możliwości

oceny, czy i w jakim stopniu zasady takie ewentual-

nie zachęcają do naruszenia prawa, a ponadto nie są

one składnikiem wynagrodzenia za pracę, co dodat-

kowo uniemożliwia skuteczne ukaranie pracodawcy.

zać powyższy problem, tak by w sytuacjach rzeczy-

wistego nagradzania przez pracodawcę łamania

przepisów o czasie pracy, przerwach i odpoczynku

kierowców kontrolerzy PIP mogli zastosować stosow-

ną karę?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 22740)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie fikcyjnego systemu

doradztwa szkolnego

Wybór przyszłego zawodu jest jedną z najważniej-

szych decyzji podejmowanych przez uczącą się mło-

dzież.

Nie jest to prosty, jednorazowy wybór, lecz dłu-

gi proces decyzyjny, który obejmuje etap przygoto-

wawczy, etap podjęcia decyzji i etap jej realizacji.

Niezbędna jest zatem w szkołach permanentna oraz

specjalistyczna pomoc i opieka we wspomaganiu

i przyspieszaniu dojrzałości do podejmowania decyzji

edukacyjno-zawodowych, bowiem w ocenie skutecz-

ności poradnictwa zawodowego jedynie długofalowa

i systematyczna praca z uczniem bezpośrednio prze-

kłada się na lepsze efekty.

Zaś pomoc doraźna, często

incydentalna, realizowana przez osoby bez odpowied-

niego przygotowania, jak to się dzieje w ogromnej

większości polskich szkół, jest iluzoryczna i nieefek-

tywna.

Jest oczywiste dla wszystkich specjalistów w tej

dziedzinie (wydaje się, że poza MEN – patrząc na

realia), że wielość i różnorodność zadań zawodowych

realizowanych przez doradcę w szkole jednoznacznie

sugeruje, że funkcji doradcy zawodowego nie może

pełnić nauczyciel przypadkowo przypisany do tych

zadań.

W edukacji potrzebujemy doradców wykształ-

conych, kompetentnych, dobrze przygotowanych do

pracy, świadomych swojej roli i zaangażowanych, ro-

zumiejących zmiany i potrzeby współczesnego rynku

pracy, rozumiejących również potrzeby współczes-

nych uczniów i umiejących się na tych potrzebach

koncentrować.

Sam fakt zatrudnienia w szkole peda-

goga lub bliskiej współpracy szkoły z poradnią psy-

chologiczno-pedagogiczną nie zabezpiecza jeszcze

wystarczająco skutecznej pomocy w obszarze przy-

gotowania uczniów do planowania i zarządzania ka-

rierą zawodową.

Nie można też zadań z zakresu po-

radnictwa zawodowego powierzyć wychowawcom

klas i nauczycielom, chociażby z tego powodu, iż in-

150

formacja i orientacja zawodowa nie są postrzegane

w kategoriach ważnych potrzeb ucznia.

Szkolne pro-

gramy wychowawcze nie zawierają zagadnień orien-

tacji zawodowej, a nauczyciele ani nie rozumieją swo-

jej roli wychowawczej w odniesieniu do realizacji tych

zadań, ani nie czują się przygotowani do ich wypeł-

niania.

Dzisiaj niezbędne jest zatrudnienie w szkole

nauczyciela/doradcy zawodowego z pełnymi kwali-

fikacjami, kompetentnego, zaangażowanego oraz

uwzględnienie jego pracy w planie dydaktyczno-wy-

chowawczym szkoły.

Aby praca z uczniem w zakresie

planowania kariery była skuteczna, musi być ciągła

i systematyczna.

stemie oświaty w ramach obowiązków ustawowych

Ministerstwo Edukacji Narodowej odpowiada za sy-

stem doradztwa szkolnego.

Niestety ostatnie, obo-

wiązujące rozporządzenie ministra edukacji narodo-

Do zadań doradcy zawodowego należy w szczegól-

ności:

1) systematyczne diagnozowanie zapotrzebowa-

2) gromadzenie, aktualizacja i udostępnianie in-

3) prowadzenie zajęć związanych z wyborem kie-

4) koordynowanie działalności informacyjno-do-

6) wspieranie nauczycieli, wychowawców grup

Równocześnie sankcjonuje nieefektywność szkol-

nego doradztwa przez przyzwolenie na realizowanie

tych zadań przez osoby inne, które nie są specjalista-

mi:

le lub placówce dyrektor szkoły lub placówki wyzna-

cza nauczyciela, wychowawcę grupy wychowawczej

Szczególnie przy obecnie obserwowanym, z jednej

strony, uelastycznianiu procesu kształcenia (nowa

podstawa programowa), z drugiej, obniżaniu wieku

szkolnego staje się niezbędne przeformułowanie obec-

nego systemu poradnictwa zawodowego na taki, któ-

ry uwzględni zatrudnienie doradcy zawodowego w każ-

dej szkole i na każdym poziomie kształcenia w edu-

kacji, zaś usługę doradczą o charakterze incydental-

nym i odbywającą się na życzenie ucznia, mającą

często charakter orzecznictwa o przydatności do wy-

branego zawodu, przekształci w usługę powszechną,

łatwo dostępną i popularną w edukacji, przygotowu-

jącą ucznia do planowania i zarządzania własną ka-

rierą zawodową.

Przy dzisiejszym niewydolnym, fik-

cyjnym systemie poradnictwa zawodowego w szko-

łach mamy coraz więcej młodzieży, która zdobyła

tytuł magistra, a zasila rzesze bezrobotnych.

Nieste-

ty ani młodzież, ani rodzice nie wiedzą, czym kiero-

wać się w wyborze ścieżki edukacyjnej, tak by potem

znaleźć pracę.

Niestety nie zdają egzaminu tutaj rów-

nież w sposób przypadkowy wyznaczeni nauczyciele,

którzy są laikami w tej dziedzinie, a ponadto nie do-

ceniają wagi poradnictwa zawodowego.

Szkolnych

doradców zawodowych nie zastąpią nawet najlepsze

narzędzia, jak np. proponowane na stronie www.

scholaris.pl, gdzie mamy m.in., przyznaję, świetnie

opracowany przez panią Annę Paszkowską-Rogacz

młodzieżowy kwestionariusz zainteresowań zawodo-

wych, ale by go przeprowadzić, trzeba przebrnąć

przez ponad 130-stronicowy podręcznik, dla laika

jest to bez mała niemożliwe.

Powinniśmy wrócić do

praktyki stosowanej przy teście Hollanda, wówczas

jego stosowanie było uzależnione od uzyskania sto-

sownego certyfikatu w efekcie zdania egzaminu koń-

czącego odpowiednie szkolenie.

Tego typu testów nie

można stosować bez odpowiedniego przeszkolenia.

Nieadekwatna interpretacja może zaszkodzić osobie

badanej.

Obecnie w szkołach uczniowie nie mają dostępu

nawet do podstawowej informacji zawodowej.

Trudno

inaczej wytłumaczyć fakt, iż w ostatnio opublikowa-

nym podsumowaniu 10 lat działalności Polskiej Ko-

misji Akredytacyjnej zwraca się uwagę na negatywne

zjawisko wyboru przez młodzież uczelni bez spraw-

dzenia, czy ta posiada odpowiednie zezwolenia i po-

zytywną opinię PKA.

Młodzież nie zastanawia się

nad tym, jaką wartość na rynku pracy będzie miał

zdobyty przez nią dyplom na danej uczelni.

Młodzież,

rodzice, nauczyciele nie są w stanie śledzić na bieżą-

co zmieniających się trendów na polskim, wyjątkowo

trudnym, rynku pracy.

1.

W ilu szkołach na terenie Polski (z podziałem

na gimnazja i szkoły ponadgimnazjalne) w bieżącym

roku szkolnym zatrudnia się doradców zawodowych?

2.

Czy prawdziwe są dane dotyczące roku szkol-

nego 2010/2011, które pojawiły się w prasie, że dorad-

cę zawodowego zatrudniało wówczas 8 na 100 szkół

ponadpodstawowych?

3.

Czy, jakie i kiedy ministerstwo planuje podjąć

działania, by zacząć budować efektywny system

wsparcia zawodowego?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

151

Interpelacja

(nr 22741)

do ministra skarbu państwa

samorządowcy, którzy wyrażają głębokie zaniepoko-

jenie sytuacją związaną z brakiem ustawowych roz-

wiązań kwestii reprywatyzacji.

Brak jednolitych za-

sad określonych przepisami rangi ustawowej powo-

duje konieczność prowadzenia długotrwałych postę-

powań administracyjnych oraz sądowych, co znacz-

nie utrudnia wykonywanie zadań własnych przez

jednostki samorządu terytorialnego, wprowadzając

niepewność władz samorządowych co do stanu praw-

nego przysługujących im składników majątkowych.

W przypadku gminy Krzeszowice (województwo

małopolskie), na wniosek spadkobierców byłych

właścicieli, decyzją z dnia 30 września 2008 r. (znak:

SN.III.EZ.

7716-1-42-07) wojewoda małopolski

orzekł o niepodpadaniu pod działanie dekretu Pol-

skiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o przepro-

chomości stanowiących w dniu wejścia w życie dekre-

tu własność prywatną.

Po długotrwałych postępowa-

niach administracyjnych i sądowo-administracyj-

nych powyższa decyzja stała się prawomocna w dniu

6 czerwca 2013 r.

W tym dniu Naczelny Sąd Admini-

stracyjny wydał ostateczny wyrok w tej sprawie.

W związku z zaistniałą sytuacją w stosunku do gmi-

ny Krzeszowice zgłoszono kilka wniosków o zapłatę

odszkodowania z różnych tytułów.

Najpoważniejsze

żądania dotyczą zapłaty odszkodowania z tytułu bez-

umownego korzystania z nieruchomości należących

uprzednio do rodziny Potockich.

Obecnie wysokość

zgłoszonych roszczeń wynosi ok. 500 000 000 zł.

Po-

dobne problemy mogą dotknąć gminy Sucha Beskidz-

ka (zamek Komorowskich) i Andrychów (pałac Bo-

browskich) oraz, śmiem przypuszczać, wiele innych

gmin w Polsce.

W wyniku reprywatyzacji niewielkie

gminy tracą niejednokrotnie nieruchomości, w któ-

rych obecnie prowadzone są funkcje publiczne oraz

z wykorzystaniem których realizowane są zadania

własne oraz zlecone przepisami rangi ustawowej.

Wobec powyższego zasadne wydaje się być podję-

cie działań związanych z uchwaleniem przepisów

prawnych dotyczących rekompensaty dla jednostek

samorządu terytorialnego ze strony Skarbu Państwa

prywatyzacyjnych byłych właścicieli i ich spadkobier-

ców oraz szkód w postaci wypłaconego im odszkodo-

wania z tytułu bezumownego korzystania z mienia,

w stosunku do którego unieważnione zostały decyzje

komunalizacyjne.

Pytanie: Czy ministerstwo dostrzega potrzebę ta-

kich zmian w przepisach, które umożliwiłyby ze stro-

ny Skarbu Państwa rekompensaty dla jednostek sa-

tyzacyjnych byłych właścicieli?

Z poważaniem

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22742)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie zmian w rozkładzie jazdy PKP

skiego zgłosili się zaniepokojeni planowanymi zmia-

nami w nowym rozkładzie jazdy PKP przedstawiciele

samorządu, rady miejskiej oraz mieszkańców Łowicza.

Od 15 grudnia zostanie wprowadzony nowy roz-

kład jazdy PKP.

Zakłada on likwidację pociągu „Fli-

siak” relacji Warszawa – Toruń Główny, co w połącze-

niu z brakiem przystanku kolejowego w Łowiczu dla

pociągu „Kaszub” w znacznym stopniu utrudni dojazd

do pracy ogromnej liczbie mieszkańców Łowicza i oko-

lic.

Na trasie Warszawa – Łowicz kursują pociągi Ko-

lei Mazowieckich, ale czas podróży jest znacznie dłuż-

szy, co dla osób codziennie dojeżdżających do pracy

powoduje spędzenie dodatkowych godzin w podróży.

Połączenia kolejowe są jednym z podstawowych

środków komunikacji zbiorowej na terenie Łowicza,

a ich ograniczenie lub niedostosowanie do potrzeb

mieszkańców może w sposób bardzo istotny przyczy-

nić się do wzrostu i tak już dużego bezrobocia.

nie rozważa Pani utworzenia w Łowiczu przystanku

kolejowego, na którym rozkładowa zatrzymywał się

będzie pociąg „Kaszub” relacji Warszawa – Gdynia

Główna?

Utworzenie tego przystanku ułatwi wielu

(ok. 1000 osób) mieszkańcom Łowicza i okolic co-

dzienne dojazdy do pracy, szkoły.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22743)

do ministra spraw wewnętrznych

„Przychodnia” oraz „Syrena” w Warszawie

152

11 listopada br., to jest zamieszkami w okolicy squa-

tów „Przychodnia” oraz „Syrena”, a także w świetle

doniesień medialnych pojawia się wiele pytań dotyczą-

cych swoistego przyzwolenia władz Warszawy na funk-

cjonowanie w mieście tego typu nielegalnych przedsię-

wzięć organizowanych przez grupy anarchistów.

Z informacji zamieszczonych na portalu interne-

towym Salon24 wynika, że squat „Przychodnia”

funkcjonuje od lutego 2012 r.

Zajmując pustostan nie-

legalnie, prawdopodobnie osoby tam przebywające

mają zapewniony dostęp do mediów typu woda, prąd

itd., pomimo że nie dysponują prawem do lokalu.

Po-

nadto mimo że zajmują lokal bezprawnie, to Policja

toleruje taki stan rzeczy, nie podejmując żadnych

działań w kierunku opróżnienia lokalu.

1.

W jaki sposób osoby nielegalnie zajmujące lokal

mogą zawierać umowy o dostarczanie mediów, nie

dysponując prawem do lokalu?

2.

Dlaczego Policja nie podejmuje działań mają-

cych na celu ustalenie tożsamości osób nielegalnie

zajmujących lokal oraz jego opróżnienie?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22744)

do ministra administracji i cyfryzacji

w latach 2014–2020

2014–2020.

Wnioskodawcy wskazują, że jednym z czynników

determinujących rozwój środowisk lokalnych jest do-

stęp do usług publicznych, w tym przede wszystkim

z zakresu usług komunikacyjnych i transportowych.

Miejscowości gminne i powiatowe są m.in. ośrodkami

miejsc pracy.

Stąd ważne jest zorganizowanie spo-

łecznościom lokalnym łatwego dostępu do tych usług.

W związku z powyższym analiza treści założeń pro-

jektów programów operacyjnych wskazuje, że w la-

tach 2014–2020 nastąpi znaczne ograniczenie moż-

liwości finansowania inwestycji drogowych w gmi-

nach i powiatach.

Dlatego też zainteresowani jako

reprezentanci powiatu kieleckiego nie zgadzają się

na proponowane rozwiązania, wskazując, że ratun-

kiem dla inwestycji na drogach gminnych i powiato-

wych nie mogą być tylko wyłącznie środki pochodzą-

ce z regionalnego programu operacyjnego.

Zdaniem

zainteresowanych taka sytuacja jest nie do przyjęcia,

ponieważ pogłębia różnice rozwojowe między po-

szczególnymi regionami.

Ponadto wnioskodawcy

wskazują, że z treści Programu Operacyjnego „Pol-

ska Wschodnia” 2014–2020 wynika jednoznacznie,

że aby otrzymać środki z planowanych 2 mld euro,

konieczne jest znalezienie się w obszarze tzw. ZIT

miasta wojewódzkiego.

Tym samym gminy i powiaty

nie będą mogły aplikować indywidualnie o te środki,

jeżeli nie będą członkami ZIT.

Jednocześnie zdaniem zainteresowanych powyż-

sza sytuacja prowadzi do podziału powiatu na obsza-

ry o różnych prędkościach rozwojowych.

Ponadto

nowe założenia polityki rozwoju obszarów wiejskich

niesłusznie zakładają ograniczenie finansowania in-

frastruktury środowiskowej, w tym dróg lokalnych.

Według wnioskodawców infrastruktura techniczna,

w tym drogi, stanowi decydujący czynnik rozwoju

obszarów wiejskich.

Tym samym wnioskodawcy do-

magają się, aby w ramach tzw. małej infrastruktury

jednoznacznie wskazać możliwość finansowania dróg

lokalnych, ponieważ zaproponowane rozwiązania są

niewspółmierne do skali potrzeb i wymagają zrewi-

dowania.

tach 2014–2020?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

(nr 22745)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę Pana Ministra

o wyjaśnienie sytuacji dotyczącej urlopu rodziciel-

skiego dla ojca dziecka, w sytuacji gdy matka dziecka

pracuje za granicą.

Jako poseł z terenu przygranicznego z Niemcami

i Czechami spotykam się ostatnio z niezadowoleniem

ojców narodzonych w tym roku dzieci, którym odma-

wia się prawa do urlopu rodzicielskiego z tego powo-

du, że matka dziecka, mieszkając w Polsce, pracuje

za granicą.

Przedstawię to na konkretnym przykładzie.

Mat-

ka dziecka pracuje w Goerlitz na umowę o pracę na

czas nieokreślony, podlega ubezpieczeniu niemieckie-

153

mu i korzysta z niemieckiego urlopu macierzyńskie-

go.

Ojciec dziecka jest zatrudniony w Polsce na umo-

wę o pracę i regularnie płaci składki.

Ojciec dziecka

współdzielonego z matką dziecka w wymiarze 13 ty-

godni, aby wspólnie sprawować opiekę nad dzieckiem.

Pracodawca odmówił prawa do tego urlopu, a na-

stępnie ZUS stwierdził, że brak świadczeń jest spo-

wodowany błędem ustawodawcy, który nie przewi-

dział takiej sytuacji.

Ojciec dziecka uważa, że nie jest równo traktowa-

ny z innymi ojcami i oczekuje na wyjaśnienia i inter-

wencję poselską.

W strefie przygranicznej często zdarza się, że mat-

ka pracuje za granicą, mieszkając stale w Polsce, i tam

korzysta z urlopu macierzyńskiego.

Wśród młodych rodzin będących w takiej sytuacji

jest poczucie krzywdy.

nienie opisanej powyżej sytuacji.

Czy stosowana in-

terpretacja jest zgodna z założeniami ustawy?

Z poważaniem

Poseł Zofia Czernow

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22746)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie obowiązujące

przepisy w zakresie dopuszczalności uboju zwierząt

na potrzeby własne nie uwzględniają takiej możliwo-

ści w odniesieniu do owiec.

Co stoi na przeszkodzie,

by taki ubój dopuścić?

Czy nadal jedyną przeszkodą

jest zagrożenie epizootyczne?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Kłopotek

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22747)

do ministra gospodarki

w sprawie przechowywania paliw

w małych gospodarstwach rolnych

Szanowny Panie Ministrze!

Z powszechną kryty-

ką ze strony rolników spotyka się rozporządzenie mi-

nistra gospodarki w sprawie warunków technicz-

i ich usytuowanie – stanowiące m.in. wymóg posia-

dania zbiorników (beczek) dwupłaszczowych, pomp

do bezpośredniego tankowania.

Jak podnoszą rolnicy, o ile takie wymogi są słusz-

ne w stosunku do stacji i baz paliwowych dużych go-

spodarstw, to nie znajdują one, według nich, dosta-

tecznego uzasadnienia w stosunku do gospodarstw

rolnych posiadających 1–2 ciągniki.

Czy resort gospodarki widziałby możliwość zła-

godzenia wspomnianych przepisów w odniesieniu do

małych gospodarstw rolnych posiadających niewiel-

ką ilość sprzętu rolniczego, a tym samym gromadzą-

cych niewielką ilość paliw i olejów?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Kłopotek

(nr 22748)

do ministra zdrowia

w sprawie opieki ginekologicznej na wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymuję sporo syg-

nałów, że coraz bardziej utrudniony jest dostęp do

lekarza ginekologa na wsi.

Wprawdzie wiele placówek

służby zdrowia w gminach wiejskich ma nawet do-

brze wyposażone gabinety ginekologiczne, ale nie ma

w nich lekarzy ginekologów.

Oddziały Narodowego

Funduszu Zdrowia (m.in. kujawsko-pomorski) żąda-

ją od lekarzy specjalistów, by przebywali w tych

ośrodkach minimum 3 razy w tygodniu, gdy tymcza-

sem dla zapewniania ciągłości opieki ginekologicznej

obejmującej wszystkie zainteresowane kobiety wy-

starczyłyby dwa, a nawet jeden pobyt w tygodniu.

W obecnej sytuacji wiele z tych kobiet nie jest pod

stałą opieką, ponieważ wymaga to systematycznych

dojazdów do miasta powiatowego, a częsta rezygnacja

z nich wynika m.in. z braku środków finansowych.

W tej sytuacji uważam, że należałoby zrewidować

dotychczasowe stanowisko Narodowego Funduszu

Zdrowia i podjąć takie decyzje, by opieka ginekolo-

giczna na wsi była faktem, a nie fikcją.

stwo Zdrowia podejmie się dokonać zmian, które spo-

wodują, że opieka ginekologiczna na wsi stanie się

łatwiej dostępna dla zainteresowanych kobiet?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Kłopotek

154

Interpelacja

(nr 22749)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie budżetów partycypacyjnych

w Polsce

wie budżetów partycypacyjnych w Polsce.

Budżet partycypacyjny (dalej: obywatelski) jest

procesem decyzyjnym, w którym członkowie społecz-

ności lokalnych współdecydują o redystrybucji okre-

ślonej puli środków publicznych na poziomie dzielni-

cy, gminy lub powiatu.

Integralną częścią budżetu

obywatelskiego jest debata publiczna.

W budżecie

obywatelskim nie jest istotna kwota przeznaczona do

redystrybucji przez mieszkańców, a zaangażowanie

ludzi do podejmowania decyzji i zainteresowania się,

w jaki sposób są pożytkowane środki publiczne.

Jako skuteczne narzędzie demokracji bezpośredniej,

a także zarządzania finansami miasta, budżet obywa-

telski zyskał popularność w wielu miastach na całym

świecie.

W Nowym Jorku w USA mieszkańcy decydują,

w jaki sposób będą zagospodarowane pieniądze publicz-

ne w każdym dystrykcie miasta.

W ten sposób mieszkań-

cy decydują o sposobie spożytkowania ponad 15 mln

dolarów rocznie

1)

.

Innymi miastami, które wdrożyły

już własne projekty budżetów obywatelskich, są na przy-

kład Berlin, Bradford, Chicago, Cordoba czy Londyn.

Liczne korzyści płynące z budżetu obywatelskiego

można zauważyć na przykładzie Porto Alegre w Bra-

zylii.

Według Banku Światowego budżet obywatelski

doprowadził do bezpośredniej poprawy infrastruktu-

ry miasta.

Ponadto w ciągu 9 lat funkcjonowania

budżetu obywatelskiego dostęp do kanalizacji wzrósł

z 75% do 98%, liczba szkół wzrosła czterokrotnie, bu-

dżet na edukację i służbę zdrowia wzrósł z 13%

(1985 r.) do prawie 40% (1996 r.), a udział budżetu

obywatelskiego w całkowitym budżecie miasta wzrósł

z 17% (1992 r.) do 21% (1999 r.).

Ilość uczestników

spotkań dotyczących budżetu sugeruje wzrost zaan-

gażowania obywateli w politykę lokalną

2)

.

Polskie prawo niestety nie zna pojęcia budżetu

obywatelskiego.

Nie istnieją żadne standardy okre-

ślające, czym budżet obywatelski powinien być.

Obec-

nie podstawą prawną do wprowadzania budżetu oby-

watelskiego jest art. 5a ustawy o samorządzie gmin-

konsultacje społeczne.

Jest on więc organizowany na

nieformalnych zasadach, które władze lokalne obie-

cują respektować.

Brak regulacji prawnych sprawia,

że budżet obywatelski często nie jest traktowany jako

narzędzie demokracji bezpośredniej i jego charakter

nie jest wiążący.

Mimo to w Polsce spotykamy się ze znacznymi

problemami przy implementacji budżetów obywatel-

skich.

Sopocki budżet obywatelski wprowadzony

w 2011 r. jest w Polsce często uznawany za modelowy.

Niestety okazuje się, że posiada on liczne defekty.

Większość z nich odnosi się do braku wiążącego cha-

rakteru budżetu obywatelskiego i arbitralnego trak-

towania go przez władze miasta.

Wiele z projektów,

które miały zostać zrealizowane, zostało porzuco-

nych.

Przykładem może być projekt zatytułowany

„Urządzenie terenów rekreacyjnych między rz.

Ka-

mienny Potok, boiskiem a byłym ogrodnictwem” wy-

ceniony na 200 tys. zł.

Ponadto niektóre inwestycje

zostały odgórnie zmienione przez urzędników, jak

w wypadku placu zabaw, zamiast którego ustawione

zostały dwa urządzenia do ćwiczeń dla młodzieży

i dorosłych.

Fakt, że projekty, które zostały wybrane

przez mieszkańców, w wielu wypadkach nie zostały

zrealizowane, mocno odbił się na frekwencji w II edy-

cji budżetu obywatelskiego, która spadła o 40%

3)

.

Innym przykładem wypaczenia idei budżetu oby-

watelskiego może być budżet obywatelski w dzielnicy

Rury w Lublinie.

W lutym 2013 r. rada dzielnicy Rury

podjęła decyzję o włączeniu się w realizację projektu

budżetu obywatelskiego.

W ciągu 3 spotkań z miesz-

kańcami dzielnicy zebrano 111 propozycji inwestycji,

które zostały dopuszczone do głosowania.

W rezulta-

cie wybrane zostały propozycje najistotniejsze dla

mieszkańców.

Niestety większość członków rady

ostatecznie zignorowała głos mieszkańców i podczas

głosowania nad inwestycjami wybrała takie propo-

zycje jak budowa integracyjnego miejsca spotkań

oraz schodów, które nie zostały uznane przez miesz-

kańców za priorytetowe

4)

.

(dalej: ministerstwo) posiada informacje, w których

polskich miastach był implementowany budżet oby-

watelski?

Jaka część całkowitego budżetu miasta

była przeznaczana na budżet obywatelski w poszcze-

gólnych miastach, które go wprowadziły?

2.

Jaka była całkowita kwota przeznaczona na

budżety obywatelskie w Polsce w poszczególnych la-

tach w okresie 2011–2013?

3.

Czy ministerstwo przygotowuje bądź przewidu-

je rozwiązania legislacyjne mogące usprawnić funk-

cjonowanie budżetów obywatelskich i uniknięcie sy-

tuacji nierespektowania woli obywateli przez urzęd-

zmian legislacyjnych?

4.

Czy ministerstwo podjęło dotychczas jakiekol-

wiek działania dotyczące funkcjonowania budżetów

1)

PBNYC, Participatory Budgeting in New York City, 26.09.2013,

Dostępny w Internecie: http://pbnyc.org/.

2)

World Bank, Participatory Budgeting in Brazil, 26.09.2013, Do-

stępny w Internecie: http://siteresources.worldbank.org/INTEMPO-

WERMENT/Resources/14657_Partic-Budg-Brazil-web.pdf.

3)

Natemat, Kontrowersje wokół miejskich budżetów partycypacyj-

nych, 01.05.2013, Dostępne w Internecie: http://iameurope.natemat.

pl/63521,kontrowersje-wokol-miejskich-budzetow-partycypacyjnych.

4)

Fundacja Wolności, Budżet obywatelski w Lublinie – tak możemy!,

12.10.2013, Dostępne w Internecie: http://fundacjawolnosci.org/pliki/

budzetobywatelskiwlublinie.pdf.

155

obywatelskich?

Jeśli tak, to proszę podać konkretne

przykłady przedsięwzięć ministerstwa.

5.

Czy ministerstwo popiera ideę budżetu obywa-

telskiego?

Jeśli tak, to w jaki sposób ją promuje?

Pro-

szę podać konkretne działania podjęte przez mini-

sterstwo.

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22750)

do ministra gospodarki

w sprawie finansowania działalności

Enterprise Europe Network w latach 2014–2020

Szanowny Panie Premierze!

Enterprise Europe

misji Europejskiej największą na świecie siecią wspie-

rania przedsiębiorczości.

Ośrodki ENN nieodpłatnie

świadczą małym i średnim przedsiębiorcom usługi

proinnowacyjne oraz informacyjne, w szczególności

związane z rozwijaniem współpracy międzynarodo-

wej oraz pozyskiwaniem dotacji unijnych, przyczy-

niając się do podniesienia konkurencyjności polskich

przedsiębiorstw.

Działalność sieci ENN w Polsce fi-

nansowana jest w 60% ze środków europejskich.

Po-

została część finansowana jest z budżetu państwa,

a środki udostępnienia były na podstawie uchwały

wieloletniego pod nazwą „Udział Polski w programie

W latach 2014–2020 sieć Enterprise Europe Ne-

twork działać będzie w ramach wieloletniego wspól-

notowego programu COSME – Programme for Com-

petitiveness of Enterprises and Small and Medium-

-sized Enterprises 2014–2020.

W związku z powyższym rodzą się pytania, które

kieruję do Pana Premiera:

1.

Czy polski rząd przewiduje współfinansowanie

działalności Enterprise Europe Network po roku 2013?

2.

W jaki sposób będzie zapewnione finansowanie

polskich ośrodków sieci Enterprise Europe Network

w latach 2014–2020?

3.

Jaki jest planowany udział środków budżetu pań-

stwa w finansowaniu działalności polskich ośrodków

Z poważaniem

Posłowie Jacek Brzezinka

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22751)

do ministra zdrowia

ceny aparatów ortopedycznych

przez Narodowy Fundusz Zdrowia

w sprawie zwiększenia kwoty refundacji aparatów or-

topedycznych przez NFZ oraz w sprawie zaniechania

produkcji w Polsce niektórych elementów do ich wy-

twarzania, co przyczynia się do zwiększenia ich ceny.

W Polsce sytuacja inwalidów po epidemii poliomy-

elitis (lub inaczej chorobie Heinego-Medina) z lat

1951–1959, kiedy to zachorowało na nią około 21 tys.

osób, jest bardzo trudna.

W 2013 r. limit cenowy NFZ wynosi 1000 zł (dla

aparatu ortopedycznego z sandałem – kod 9130-14)

raz na trzy lata, gdy cena jego zakupu wynosi 3805,60

zł.

Tak więc refundacja wynosi około 26%, podczas

gdy jeszcze w 1999 r. chory tenże aparat otrzymywał

bezpłatnie raz na dwa lata.

Rozporządzeniem mini-

stra zdrowia z dnia 10 października 2001 r. wprowa-

dzono limit cen dla m.in. przedmiotów ortopedycz-

nych.

Od tego czasu cena aparatu ciągle rośnie, na-

tomiast refundacja od tego czasu stoi w miejscu, co

oznacza spadek finansowania aparatu ze 100% do

26%.

Dla przykładu w 2005 r. aparat kosztował oko-

ło 1700 zł, co oznaczało refundowanie w 59%.

Cena aparatu mogłaby wynieść około 2500 zł, ale

w Polsce zaniechano produkcji szyn przez np. War-

szawskie Zakłady Sprzętu Ortopedycznego (szyna

nr kat. 600-47KM604), co podwyższyło wyproduko-

wanie aparatu o około 1300 zł.

Chciałbym też zwrócić uwagę Pana Ministra na

to, że koszt 4500 zł za aparat to około cztery mie-

sięczne renty inwalidów, którzy mają w większości

renty socjalne.

Ministra o podjęcie niezbędnych działań, które będą

prowadziły do naprawy obecnego stanu rzeczy.

W niniejszej materii interpeluję:

ty refundacji przedmiotów ortopedycznych przez NFZ?

3.

Czy ministerstwo prowadzi rozmowy z krajo-

wymi producentami w celu produkcji przez nich tań-

szych od sprowadzanych z zagranicy elementów do

aparatów ortopedycznych?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Golba

Jarosław, dnia 21 listopada 2013 r.

156

Interpelacja

(nr 22752)

do ministra obrony narodowej

w sprawie dotychczasowej i potencjalnej

współpracy Wojska Polskiego

Rada Ministrów w 2008 r. zdecydowała o wstrzy-

maniu poboru do Wojska Polskiego, a co za tym idzie,

zlikwidowano zasadniczą służbę wojskową.

Skut-

kiem tego jest to, że od 2008 r., czyli już od pięciu lat

Polska ponosi olbrzymie straty w liczbie rezerwistów.

Brak rezerwistów jest na tyle istotnym problemem,

że nawet wiceminister obrony narodowej gen. Wal-

demar Skrzypczak podkreślał to w swoich wypowie-

dziach prasowych, zaznaczając przy tym zachowanie

zasady dobrowolności służby wojskowej.

Niestety

również Narodowe Siły Rezerwowe nie odniosły po-

rządnego skutku i wymagają znaczącej reorganizacji,

co zgodnie podkreślają eksperci.

Jestem przekonany, że częściowym rozwiązaniem

problemu zmniejszającej się liczby rezerwistów jest

ścisła współpraca Wojska Polskiego ze Związkiem

Historia Związku Strzeleckiego sięga 1910 r.,

kiedy to we Lwowie powstał Związek Strzelecki,

pisali piękne karty historii w walce o niepodległość,

a także w obronie niepodległości w czasie bitwy war-

zaplecze dla odrodzonego Wojska Polskiego.

Co szcze-

gólnie istotne dla późniejszych organizacji walczą-

cych w konspiracji, w 1939 r.

Związek Strzelecki

liczył prawie pół miliona członków.

W tym okresie

związek otrzymywał znaczące wsparcie finansowe

z budżetu centralnego, a także mógł liczyć na ścisłą

współpracę z Wojskiem Polskim w zakresie otrzy-

mywania sprzętu oraz organizacji zajęć i wyszkole-

nia.

Związek odrodził się 1 marca 1991 r., od tam-

tego czasu prowadzi stałe wychowanie patriotyczne,

przygotowanie młodych obywateli do pracy w służ-

bach takich jak wojsko, Policja, Straż Graniczna, a tak-

że czynnie włącza się w życie społeczne.

Wojewódz-

two podkarpackie, które mam zaszczyt jako poseł

reprezentować, jest przykładem dobrej organizacji

„Strzelca”, który działa we wszystkich większych

miastach, a jego szeregi w województwie liczą ok.

1,3 tys. strzelców.

Jednakże mimo ogromnej pasji młodych strzelców

napotykają oni liczne problemy w codziennej działal-

ności.

Największe to przede wszystkim brak fundu-

szy – utrzymują się w znacznej mierze ze składek

członkowskich, sami opłacają wyjazdy na zajęcia te-

renowe, kupują drogi sprzęt wojskowy, opłacają spe-

cjalistów, którzy przygotowują dla nich specjalne

kursy.

To spory wydatek dla wielu młodych ludzi.

Ponadto sporym problemem dla wielu jednostek jest

brak własnej infrastruktury i zaplecza, brak odpo-

wiedniego wyposażenia w tak podstawowe przedmio-

ty, jak pełne umundurowanie z obuwiem, brak sprzę-

tu do ćwiczeń nawet tak podstawowego, jak maski

przeciwgazowe czy pontony.

Warto podkreślić, że istnieją pojedyncze przypad-

ki współpracy Wojska Polskiego ze Związkiem Strze-

leckim, m.in. obóz unitarny w Lęborku w 2012 r.

w 1.

Batalionie Zmechanizowanym, w trakcie które-

go strzelcom udostępniono namioty na przygotowa-

nie kwaterunku oraz zorganizowano szkolenia z bro-

nią i bojowym wozem piechoty.

Współpraca Wojska Polskiego ze Związkiem

Strzeleckim „Strzelec” może przynieść znaczące ko-

rzyści dla obronności Rzeczypospolitej Polskiej.

Prze-

de wszystkim, co pokazują statystyki, wielu później-

szych żołnierzy jednostek specjalnych GROM i For-

moza przeszło w młodości szkolenie w Związku Strze-

leckim „Strzelec”, co stanowi potwierdzenie tego, że

działalność w zakresie upowszechniania wiedzy z za-

kresu wojskowości oraz przygotowania do późniejszej

służby wojskowej okazuje się skuteczna.

Dzięki wspar-

ciu organizacji obozów dla związku przez oficerów

Wojska Polskiego można prowadzić rekrutację najle-

piej zapowiadających się strzelców do zawodowej

służby wojskowej.

Ponadto współpraca prowadziłaby

do tego, że młody człowiek po kilku latach służby

w Związku Strzeleckim, w którym szkolenie odby-

wałoby się na bardzo wysokim poziomie merytorycz-

nym i przy użyciu nowego sprzętu wojskowego, byłby

przygotowany na wypadek wojny lepiej niż niejeden

zaawansowany wiekiem rezerwista.

1.

Czy Ministerstwo Obrony Narodowej utworzy-

ło albo przewiduje utworzenie funduszu na stałe

wsparcie dla Związku Strzeleckiego „Strzelec” OSW?

2.

Czy Ministerstwo Obrony Narodowej przewi-

duje utworzenie planu stałej współpracy jednostek

Wojska Polskiego ze Związkiem Strzeleckim „Strze-

lec” OSW w zakresie udostępniania sprzętu wojsko-

wego, organizacji obozów w terenie oraz prowadzenia

stałego wsparcia w zakresie wyszkolenia?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Golba

157

Interpelacja

(nr 22753)

do ministra edukacji narodowej

w konsekwencji rozmowy z rodzicami uczniów nie-

pełnosprawnych, która dotyczyła realizacji zapisów

gminy przewozów uczniów niepełnosprawnych do

szkół.

Problem dotyczy interpretacji przez niektóre

gminy art. 17.3a ustawy o systemie oświaty, który

stanowi, że dziecko posiadające orzeczenie o kształ-

ceniu specjalnym ma zapewniony przez gminę bez-

płatny przewóz do placówki najbliższej od miejsca

zamieszkania.

Jednocześnie art. 71b pkt 5a ustawy

stanowi, że młodzież i dzieci niepełnosprawne oraz

niedostosowane społecznie mają możliwość pobiera-

dywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyj-

nymi oraz predyspozycjami.

Opisywana mi przez

rodziców uczniów niepełnosprawnych sytuacja doty-

czy gmin miejskich, w których znajduje się więcej niż

jedna szkoła specjalna.

Wiele z tych gmin (choć nie

wszystkie) rygorystycznie traktuje zapis art. 17.3a

ustawy i odmawia finansowania przejazdów uczniów

niepełnosprawnych do szkoły niebędącej najbliższą

miejsca zamieszkania.

Tymczasem wiele powodów

związanych z sytuacją rodzinną, zdrowotną, predys-

pozycjami psychicznymi i społecznymi ucznia niepeł-

nosprawnego oraz organizacją pracy szkoły może

powodować, że szkoła znajdująca się w tej samej gmi-

nie, lecz w dalszej odległości od miejsca zamieszkania

w lepszy sposób spełni „indywidualne potrzeby roz-

wojowe, edukacyjne oraz predyspozycje” konkretne-

go ucznia.

Jako przykład podam sytuację autentycz-

ną, w której dzieci z zaburzeniami rozwojowymi

(w tym z autyzmem) uczęszczały od 2. roku życia na

zajęcia w ramach wczesnego wspomagania rozwoju

organizowane przez stowarzyszenie działające przy

szkole podstawowej specjalnej.

Kiedy dzieci osiągnę-

ły wiek szkolny, rodzice pragnęli zapisać je do szkoły,

w której od kilku lat korzystały z zajęć, aby utrzymać

pozytywne skutki rehabilitacji przez uniknięcie na-

głej zmiany środowiska, terapeutów, organizacji i me-

tod prowadzenia zajęć (w przypadku dzieci autystycz-

nych kluczowym elementem powodzenia terapii jest

poczucie bezpieczeństwa uzyskane dzięki stałości

ww. czynników).

Gmina jednak odmówiła finansowa-

nia przejazdów do szkoły tych dzieci, których miejsce

zamieszkania leżało „poza rewirem”.

Powyższy przy-

kład pokazuje negatywne skutki, jakie dla rozwoju

dzieci niepełnosprawnych i niedostosowanych spo-

łecznie może mieć uwzględnianie przez niektóre gmi-

ny jedynie zapisu o finansowaniu dojazdu do szkoły

„najbliższej”, bez uwzględnienia zapisu o prawie do

nauki w szkole „zgodnie z indywidualnymi potrzeba-

mi rozwojowymi i edukacyjnymi”.

W związku z opisaną powyżej sytuacją zwracam

1.

Czy według interpretacji ministerstwa zapisy

ustawy o systemie oświaty wykluczają możliwość za-

pewnienia bezpłatnego dojazdu uczniom niepełno-

sprawnym do szkoły położonej w granicach gminy,

która nie jest „najbliższą miejsca zamieszkania”, na-

tomiast jest lepiej dostosowana do indywidualnych

potrzeb dziecka niepełnosprawnego?

2.

Czy ministerstwo widzi możliwość przeformu-

łowania art. 17.3a ustawy o systemie oświaty przez

skreślenie zapisu o zapewnieniu przez gminę bez-

płatnego przewozu uczniów niepełnosprawnych do

szkoły najbliższej od miejsca zamieszkania, a pozo-

stawienie jedynie sformułowania o finansowaniu

przez gminę dowozów uczniów niepełnosprawnych

do szkoły w granicach gminy?

Z poważaniem

Poseł Jan Kaźmierczak

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22754)

do ministra finansów

w sprawie utworzenia

Banku Gospodarstwa Krajowego

Zgodnie z zapowiedziami Banku Gospodarstwa

ność spółka TFI BGK, której celem jest stworzenie

norynkowych o ok. 20%.

Spółka w ramach Funduszu

Mieszkań na Wynajem będzie dysponowała 5 mld zł

mach programu BGK preferować będzie zakup jedy-

nie całych budynków od deweloperów lub zlecać bu-

dowę nowych, co ułatwić ma zarządzanie obiektami

Zasób mieszkań na wynajem powstać ma w Warsza-

wie, Krakowie, Wrocławiu, Katowicach, Poznaniu,

Łodzi i Trójmieście.

Jednym z argumentów takiej

decyzji jest zwiększenie zasobu mieszkaniowego

w miastach, w których łatwiej jest młodym ludziom

znaleźć zatrudnienie.

158

1.

Czy tego typu interwencja, skierowana jedynie

do dużych miast, nie przyczyni się do zwiększenia

skali migracji osób młodych z miejscowości mniej-

szych, co niewątpliwie utrudni ich dalszy rozwój?

2.

Czy ministerstwo przewiduje rozszerzenie pro-

gramu na mniejsze miejscowości lub utworzenie od-

rębnego programu „mieszkania na wynajem”, który

obejmowałby cały obszar Polski z uwzględnieniem

potrzeb lokalnych?

3.

Czy miasta subregionalne, byłe miasta woje-

wódzkie (np. Konin, Jastrzębie-Zdrój) i inne miasta

będą mogły uczestniczyć w ww. programie?

Posłowie Tomasz Piotr Nowak

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22755)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zarządzania szkołą w przypadku

długotrwałej nieobecności dyrektora

Szanowna Pani Minister!

W praktyce szkolnej

zdarza się, że dyrektor przebywa na długotrwałym

zwolnieniu lekarskim lub też na np. rocznym urlopie

dla poratowania zdrowia.

W ustawie o systemie

oświaty uwzględniona została sytuacja zastępowania

dyrektora w czasie jego nieobecności: W przypadku

rych nie utworzono stanowiska wicedyrektora – inny

organ prowadzący (art. 39 ust. 7).

W związku z tym

pojawiają się następujące problemy: Jakiej pieczątki

powinien użyć wicedyrektor lub osoba zastępująca

dyrektora, podpisując np. świadectwo, akt nadania

stopnia nauczyciela kontraktowego?

Czy powinien

dysponować pieczątką: w zastępstwie dyrektora wi-

cedyrektor lub nauczyciel…imię, nazwisko?

Stosowa -

na czasami praktyka przybijania pieczątki imiennej

dyrektora i składania własnego podpisu (często nie-

czytelnego) wydaje się pozostawać w sprzeczności

z logiką i prawem.

Pieczątka imienna jest przypisana

do konkretnej osoby.

Organy prowadzące stosują

również w takich przypadkach art. 36a ust. 5 ustawy

o systemie oświaty, co również wydaje się pozostawać

w sprzeczności z ustawą, gdyż przepis ten stosuje się

tylko w przypadku, gdy stanowisko dyrektora jest

nieobsadzone i organ prowadzący jest zobowiązany

ogłosić konkurs.

Przepis jest jednoznaczny: Do czasu

powierzenia stanowiska dyrektora zgodnie z ust. 2

10 miesięcy.

W opisanej sytuacji nie może mieć zasto-

sowania, gdyż stanowisko dyrektora jest obsadzone.

Jeśli tego typu postępowanie jest niezgodne z pra-

wem, to czy może mieć zastosowanie art. 34 ust. 1

W trudnej sytuacji jest wicedyrektor (nauczyciel),

gdy dyrektor jest nieobecny przez cały rok szkolny,

gdyż przepisy nie określają, kto w takim przypadku

dokonuje oceny pracy lub oceny dorobku zawodowego

osoby zastępującej dyrektora.

Czy nie należałoby uregulować w przepisach

przedstawionych problemów?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

(nr 22756)

do ministra edukacji narodowej

i egzaminacyjnych

Szanowna Pani Minister!

Uczniowie lub ich ro-

dzice wielokrotnie zgłaszają problemy związane z re-

alizacją ich prawa do wglądu do prac kontrolnych,

egzaminacyjnych, konkursowych oraz dokumentacji

związanej z ocenianiem.

Przepisy rozporządzenia mi-

zawierają informacje o udostępnianiu do wglądu prac

egzaminacyjnych, kontrolnych oraz innej dokumen-

tacji związanej z ocenianiem.

Zgodnie np. z § 5 ust. 3:

kunów) sprawdzone i ocenione pisemne prace kon-

trolne oraz inna dokumentacja dotycząca oceniania

rodzicom (prawnym opiekunom).

Podobny zapis funk-

cjonuje w odniesieniu do egzaminów zewnętrznych,

opiekunów) albo słuchacza sprawdzona i oceniona

praca ucznia (słuchacza) jest udostępniana uczniowi

dyrektora komisji okręgowej.

§ 107: Na wniosek zda-

159

jącego sprawdzony i oceniony arkusz egzaminacyjny,

rektora komisji okręgowej.

W informacjach na stro-

nach OKE pojawia się taki komunikat: Prawo wglą-

du do swojej pracy ma wyłącznie zdający.

Podobne rozwiązania zasad udostępniania prac

do wglądu znajdują się w regulaminach konkursów

i olimpiad przedmiotowych.

Należy podkreślić, że

przepisy rozporządzenia i regulaminów stosowane są

literalnie: prace udostępnia się wyłącznie: uczniom

lub ich rodzicom, zdającym, a nie – nauczycielom,

nawet jeśli mają pełnomocnictwo rodziców lub peł-

noletniego ucznia czy też zdającego egzamin.

Czy

uregulowanie w rozporządzeniu czy też w regulami-

nie zasad udostępniania prac eliminuje zastosowanie

przepisów, na mocy których daną osobę reprezentuje

pełnomocnik?

Czy w sprawach oceniania, egzamino-

wania, olimpiad i konkursów przedmiotowych pełno-

letni uczeń lub absolwent może udzielić pełnomocni-

ctwa swoim rodzicom lub nauczycielowi spoza szkoły

lub też rodzice – udzielić pełnomocnictwa np. nauczy-

cielowi przy wglądzie do pracy egzaminacyjnej lub

konkursowej (olimpijskiej) ucznia?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

(nr 22757)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie trybu oceny pracy nauczyciela

i dyrektora szkoły

Szanowna Pani Minister!

Przepisy art. 6a ustawy

nia oceny pracy nauczyciela, nauczyciela, któremu

organ prowadzący powierzył stanowisko dyrektora,

oraz nauczyciela, któremu organ prowadzący powie-

rzył pełnienie obowiązków dyrektora.

W ust. 1 art. 6a ww. ustawy zostały wymienione

osoby i organy, które mogą wnioskować o dokonanie

oceny pracy nauczyciela.

Czy przepis ten ma zasto-

sowanie również do dyrektora szkoły?

Czy te samy

organy mogą wnioskować o dokonanie oceny pracy

dyrektora?

Jaki zakres czasowy powinien podlegać

ocenie?

Czy od daty dokonania ostatniej oceny pracy

lub oceny dorobku zawodowego?

Czy ocenie podlega

tylko czas zajmowania stanowiska dyrektora?

Od ustalonej oceny pracy nauczycielowi przysłu-

guje prawo wniesienia odwołania, za pośrednictwem

pedagogiczny nad szkołą, w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia (art. 6a ust. 9 ww. ustawy).

Termin

rozpatrzenia odwołania przez zespół powołany przez

organ nadzoru pedagogicznego został określony w § 6

ust. 1 ww. rozporządzenia: odwołanie od oceny pracy

wniesienia odwołania.

Jak należy liczyć termin roz-

patrzenia odwołania: od dnia wpływu do dyrektora

szkoły czy od dnia wpływu do organu nadzoru peda-

gogicznego?

Jeśli przyjąć, że terminem tym jest data

wpływu do dyrektora, zważywszy, że odwołanie jest

wnoszone za pośrednictwem dyrektora szkoły, który

nie został zobowiązany przepisami prawa do przeka-

zania odwołania w określonym terminie, może się

zdarzyć, że organ nadzoru będzie miał bardzo krótki

termin, wręcz niewykonalny, do rozpatrzenia odwo-

łania.

Czy w posiedzeniu zespołu może uczestniczyć

w charakterze sekretarza, protokolanta – bez prawa

głosu – pracownik organu nadzoru pedagogicznego?

Czy nauczyciel, po wniesieniu odwołania, może

dostarczyć bezpośrednio do organu nadzoru pedago-

gicznego dodatkowe dokumenty?

Czy zespół (prze-

wodniczący?) rozpatrujący odwołanie może zwrócić

się po otrzymaniu odwołania a przed jego rozpatrze-

niem o dodatkowe dokumenty?

Ocena ustalona przez zespół oceniający jest osta-

teczna.

Kto podpisuje ocenę?

Wszyscy członkowie ze-

społu?

Tylko przewodniczący?

I kolejny zgłaszany

przez nauczycieli problem: Czy nauczyciel ma prawo

wglądu do dokumentacji analizowanej przez zespół

rozpatrujący odwołanie?

Ponieważ w tym przypadku

nia administracyjnego, zdarza się, że nauczycielom

odmawia się prawa wglądu do dokumentacji.

Czy są

przepisy, które regulują zasady wglądu nauczyciela

do dokumentacji zespołu rozpatrującego odwołanie?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

(nr 22758)

do ministra infrastruktury i rozwoju

obowiązującego prawa spółdzielczego

i projektów jego nowelizacji

Szanowna Pani Minister!

Spółdzielnie mieszka-

niowe to jedne z istotnych i liczniej występujących

podmiotów sektora mieszkaniowego w Polsce.

Ich

funkcjonowanie zasadniczo regulują obecnie zapisy

160

niach mieszkaniowych.

W związku z dążeniami do

poprawy statusu lokatorów oraz dostosowania prawa

do zmieniających się uwarunkowań i zapisów Kon-

stytucji RP (w myśl interwencji Trybunału Konsty-

tucyjnego) za konieczne uznaje się podjęcie prac nad

nowelizacji prawa spółdzielczego wzbudzają jednak

sporo emocji, stając się ostatecznie zalążkiem m.in.

protestu, pod którym w minionym czasie podpisało

się ponad 41 tys. spółdzielców.

Spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nie-

ograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie oso-

bowym i zmiennym funduszu udziałowym, które

łalność gospodarczą.

Jednocześnie jednak – zgodnie

mieszkaniowe to podmioty, których celem jest zaspo-

kajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb

członków oraz ich rodzin przez dostarczanie im sa-

modzielnych lokali mieszkalnych lub domów jedno-

rodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu.

Spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkal-

nego przysługuje im na mocy umowy podpisanej ze

spółdzielnią i po wniesieniu tzw. wkładu mieszkanio-

wego.

Jest to prawo niezbywalne, nieprzechodzące

na spadkobierców i niepodlegające egzekucji.

Pierwszym z częściej wymienianych punktów

wzbudzających zastrzeżenia spółdzielców w planowa-

nej nowelizacji prawa spółdzielczego jest zamysł au-

tomatycznego powstawania wspólnot mieszkanio-

wych z chwilą wyodrębnienia się w spółdzielni pierw-

szego lokalu.

Obecnie takie przekształcenie jest moż-

liwe, gdy wszystkie lokale spółdzielni zostaną prze-

jęte na własność lub za zgodą większości (tj. 51%)

właścicieli tychże lokali.

Zakładane zmiany ułatwia-

ją zatem proces formowania wspólnot mieszkanio-

wych, jak się jednak podkreśla – uniemożliwiają

przez to niektórym lokatorom dalsze zaspokajanie

dotychczasowych potrzeb mieszkaniowych w formie

spółdzielczej.

W ramach wspomnianego wyżej prote-

stu odczytywane jest to jako swoiste naruszenie inte-

resu prawnego tych właścicieli lokali, którzy z wyboru

mieszkają w zasobach spółdzielni mieszkaniowej i nie

chcą być członkami wspólnoty mieszkaniowej.

Nie mniej emocji społecznych wzbudza także za-

łożenie dzielenia własności prywatnej i przejmowanie

majątku spółdzielców przez nowo powstające wspól-

gi, chodniki, tereny zielone, place zabaw) jest prywat-

ną własnością jej członków.

W myśl projektowanych

zmian własność ta ma zostać przejęta przez wspól-

noty mieszkaniowe, przy czym – jak się akcentuje

– przejęcie to nie jest regulowane żadnymi przepisa-

mi przejściowymi i ma nastąpić bez konsultowania

tego z byłymi spółdzielcami.

Zdaniem protestujących

rozwiązanie to narusza jedną z podstawowych kon-

stytucyjnych gwarancji każdego obywatela – ochronę

jego prawa własności.

Trzecim ze znaczących zastrzeżeń wobec projek-

tów nowelizacji prawa spółdzielczego jest zerwanie

z obowiązującą w spółdzielniach mieszkaniowych

ustawową zasadą solidaryzmu spółdzielczego.

Jak się

podkreśla, obligując członków spółdzielni mieszka-

niowej do solidarnego pokrywania wspólnych kosz-

tów i należności, w pewnym stopniu chroni ona ro-

dziny, które z przyczyn często niezależnych od siebie

Przewiduje się, że wdrożenie w miejsce powyższej za-

sady odrębnego rozliczania wspólnotowego odbije się

na statusie wspomnianych wyżej rodzin, a jednocześ-

nie utrudni prowadzenie remontów i korzystanie ze

środków całej spółdzielni.

Co więcej, zgodnie z art. 17

za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej

wyższym przewiduje się, że łagodniejsze warunki

przekształcenia spółdzielni mieszkaniowych we wspól-

noty uderzy pod tym względem szczególnie w rodzi-

ny, dla których mieszkanie spółdzielcze stanowi je-

dyny ich majątek.

W obliczu zarzutów o próbie usunięcia spółdzielni

mieszkaniowych z polskiego systemu prawnego, czy

ograniczenia praw wolności i własności spółdziel-

czych lokatorów za w pełni uzasadnione uchodzą dą-

żenia do racjonalnego wyjaśnienia zapisów dla spół-

dzielców oraz wszelakich wątpliwości interpretacyj-

nych.

Jest to jednocześnie wyraźny sygnał o koniecz-

ności dalszych dyskusji i prac na rozwiązaniami,

które wspomogą funkcjonowanie spółdzielni i wspól-

not mieszkaniowych, a także zabezpieczą prawa ich

lokatorów.

W ostatnim czasie kontrowersje budzi w oczach

społeczeństwa także sprzedaż lokali mieszkalnych

będących w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych

z ewidentnym naruszeniem prawa lokatorskiego do

semne żądanie najemcy spółdzielczego lokalu miesz-

kalnego, który przed przejęciem przez spółdzielnię

stwowej jednostki organizacyjnej, spółdzielnia jest

fakt, że lokatorzy tracą swoje mieszkania – dorobek

całego życia, w wyniku luk prawnych oraz bez-

względnych działań zarządców spółdzielni mieszka-

niowych.

1.

Ile obecnie w Polsce funkcjonuje spółdzielni

mieszkaniowych oraz wspólnot mieszkaniowych i jaki

odsetek spółdzielni mieszkaniowych był w minionych

latach przekształcany we wspólnoty mieszkaniowe

w myśl obowiązujących regulacji prawnych?

161

ruszonych problemów w niniejszej interpelacji (m.in.

przekształcenie struktury spółdzielczej we wspólno-

tę mieszkaniową) oraz zgłoszonych projektów nowe-

lizacji prawa spółdzielczego?

3.

Czy w Ministerstwie Sprawiedliwości trwają

spółdzielnie mieszkaniowe, m.in. kwestią działania

prawa pierwokupu zawartego w art. 48 ust. 1 ustawy

niowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Rybnik, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22759)

do ministra pracy i polityki społecznej

zatrudniania opiekunek do dzieci

Szanowny Panie Ministrze!

Właściwa opieka i wczes-

na edukacja to niezbędne czynniki wpływające na

prawidłowy rozwój dziecka.

Dobitnym tego wyrazem

jest tocząca się w ostatnim czasie sejmowa dyskusja

nad obowiązkiem szkolnym sześciolatków.

Nie nale-

ży jednak zapominać, że stosownej opieki wymagają

także dzieci młodsze.

W myśl ustawy z dnia 4 lutego

taka, spełniając funkcję opiekuńczą, wychowawczą

oraz edukacyjną, może być realizowana za pośredni-

ctwem żłobka lub klubu dziecięcego, a także sprawo-

wana przez zatrudnionego dziennego opiekuna oraz

nianię.

Jak wskazują jednak liczne sygnały, kwestia

zatrudniania opiekunek na umowę o świadczenie

usług wciąż wymaga pilnej uwagi.

Zgodnie z art. 50 ww. ustawy nianią jest osoba

pisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy doty-

czące zlecenia.

Niania taka sprawuje opiekę nad

lat trzech, a usługa ta powinna być realizowana na

mocy pisemnej umowy zawartej między opiekunką

a rodzicami/rodzicem samotnie wychowującym dzie-

cko.

Umowa taka powinna określać m.in. jej strony,

cel i przedmiot, czas jej zawarcia i warunki rozwią-

zania, przysługujące zatrudnionej niani wynagro-

dzenie za pracę, a także szczegóły dotyczące samego

sprawowania opieki – czas i miejsce, w jakich jest ona

prowadzona, liczbę dzieci powierzonych opiece oraz

szczegółowe obowiązki.

Powyższe regulacje miały na

celu m.in. zabezpieczenie praw każdej ze stron umo-

wy, a także ułatwienie legalnego zatrudniania niań.

Jak się jednak szacuje – nawet 90% z opiekunek do

dzieci pracuje bez podpisanej umowy o świadczenie

usług.

Tak znaczna liczba osób funkcjonujących

w ramach działającego w branży opiekuńczej czar-

nego rynku (określa się ją na ponad 300 tys. osób)

wzbudza niepokój zarówno w gronie uczciwych opie-

kunek z wieloletnim doświadczeniem, jak i pracodaw-

ców.

U jego podstaw nie leżą jednak jedynie względy

finansowe, tj. brak odprowadzania podatku dochodo-

wego i składek, ale także i dobro poddanych pieczy

dzieci oraz ich rodziców.

Jak wskazują bowiem odno-

towywane sukcesywnie przypadki, nielegalne za-

trudnienie niani może wiązać się z niezamierzonym

oddaniem dziecka pod opiekę osobie niekompetentnej

lub też wpuszczeniem do mieszkania osoby nieuczci-

wej.

Następstwem tego może być zarówno kradzież

dóbr usługobiorcy, czy zniszczenie jego mienia, jak

i znęcanie się nad dzieckiem, czy nienależyta opieka

prowadząca do uszczerbku jego zdrowia.

Co warto

jednak podkreślić, w takich przypadkach wszczęte

sprawy najczęściej umarza się z braku dowodów wo-

bec opiekunki, jeśli ta nie przyzna się do winy, zaś

w sytuacji wykazania nielegalnego zatrudnienia – od-

powiedzialność prawno-finansową za wynajęcie nia-

ni w pełni ponoszą rodzice.

Jak wskazuje bowiem

art. 281 Kodeksu pracy, kto będąc pracodawcą lub

działając w jego imieniu, nie potwierdza na piśmie

nia prawa pracownika do pisemnego spisania umowy

nawiązuje także Kodeks karny – zawarty w nim

art. 218 wskazuje, że kto wykonując czynności w spra-

nych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pra-

cownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpie-

czenia społecznego, podlega grzywnie, karze ograni-

Co więcej, jak się akcentuje, aktualne prawo nie za-

kłada współodpowiedzialności za nielegalne zatrud-

nienie, a przyczyn jego wystąpienia domniemywa się

w niekorzystnej sytuacji materialnej niani, która

zmusiła ją do podjęcia pracy niezgodnie z prawem.

Niefrasobliwe i nieuczciwe opiekunki są zatem po-

strzegane niejednokrotnie jako poszkodowane, któ-

rym przysługuje prawo do domagania się drogą po-

stępowania sądowego uzupełnienia składek za cały

okres pracy poświadczony dla przykładu wyciągami

z kont bankowych.

Tym sposobem nielegalnie za-

trudniający nianię rodzice mogą być narażeni na

koszta zaległych składek, odsetek Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych, mandatu karnoskarbowego wysta-

wianego przez urząd skarbowy oraz mandatu od

Państwowej Inspekcji Pracy.

Jak wskazują jednak zgłaszane przypadki, skutki

prawne i finansowe, choć niejednokrotnie bardzo dla

rodziców dotkliwe, stanowią jednak jedynie nie-

znaczne konsekwencje nielegalnego zatrudniania

niań.

Dużo poważniejszym następstwem tego może

162

być narażenie bezpieczeństwa zdrowia i życia dzie-

jakie musi spełniać niania.

Pod tym względem za-

trudniający ją rodzice muszą polegać na swej intuicji

oraz przedłożonych referencjach – te mogą jednak

poświadczać nieprawdę, zwłaszcza jeśli wystawione

są w przypadkach poszukiwania pracy dorywczej dla

kogoś z rodziny lub sytuacji gdy pozytywna opinia

wystawiana jest w ramach rezygnacji z usług opie-

kuńczych tylko po to, by zapewnić sobie przychylność

opiekunki i ograniczyć potencjalne przyszłe roszcze-

nia z tytułu jej nielegalnego zatrudnienia.

Tymcza-

sem właściwe przygotowanie domowej opiekunki, dla

przykładu w zakresie pierwszej pomocy, uchodzi za

tak samo istotne jak w przypadku pracowników żłob-

ków, jak się bowiem podkreśla – wiele objawów, cho-

rób i alergii dziecka ma szansę zauważyć właśnie

niania, która spędza z nim większą część dnia; co

więcej, to od jej kompetencji, doświadczenia i reflek-

su zależy, czy podejmie właściwe działanie w sytuacji,

gdy dziecko zadławi się, poparzy lub uderzy.

Brak wyraźnego uregulowania w obowiązującym

prawie przysposobienia zawodowego niań to jednak

jedynie jedna z uwag, jakie kierowane są pod adre-

sem ww. ustawy.

Wśród pozostałych znajduje się

m.in. wskazanie, że z jej zapisów nie mogą skorzystać

rodzice dzieci, które ukończyły określony w regulacji

wiek 3 lat, nawet jeśli po tym okresie również potrze-

bują oni usług opiekuńczych.

Podkreśla się, że w ta-

kiej sytuacji, gdy dla ich pociechy nie ma miejsca

w publicznym żłobku, a im brakuje funduszy na opła-

cenie żłobka prywatnego, niejednokrotnie decydują

się na zatrudnienie opiekunki bez podpisania z nią

stosownej umowy.

Za przyczynę rozmiaru szarej stre-

fy uznaje się również zawarty w ustawie zapis, że

w sytuacji gdy opiekunka uzyskuje najniższe krajowe

wynagrodzenie, składki ZUS opłaca w imieniu rodzi-

ców państwo i dopiero w przypadku zarobków wyż-

szych koszt ten ponosi pracodawca.

Jak wskazują

legalnie zatrudnione nianie, w obliczu takiego zapisu

wielu rodziców, proponując im wysokość wynagro-

dzenia, sugeruje, że oficjalnie wypłacana będzie im

jedynie podstawowa stawka, reszta kwoty zaś uisz-

czana będzie bez zgłoszenia tego stosownym urzę-

dom.

Tego typu sygnały są o tyle wiarygodne, że ty-

powy zarobek opiekunki do dziecka szacowany jest

w dużych miastach na kwoty rzędu 2,5–3 tys. zł.

Na

wysokość tych wynagrodzeń wpływa zaś fakt, że nia-

nie te pracują zazwyczaj dłużej niż ustawowe 8 go-

dzin po pięć dni w tygodniu.

Rzeczywisty ich czas

opieki nad dzieckiem jest dłuższy, gdyż muszą być

przy nim od chwili, gdy rodzic wyjedzie do pracy, aż

do momentu jego powrotu.

Obowiązująca obecnie ustawa o opiece nad dzieć-

w dobrym kierunku, nie jest pozbawiona zapisów,

które zdaniem rodziców i części opiekunek wymaga-

ją dopracowania.

cy opiekunek poza systemem i jaka jest skala tego

procederu?

2.

Czy ministerstwo planuje zmiany w ustawie

w celu dalszego ograniczania nielegalnego zatrud-

niania opiekunek do dzieci i czy uwzględnią one po-

stulaty m.in. ustawowego uregulowania kompetencji

niani i rozszerzenia przedziału wiekowego dzieci,

który obliguje rodziców do zatrudniania opiekunek

na umowę o pracę?

3.

Ile obecnie jest zgłoszonych w Zakładzie Ubez-

pieczeń Społecznych osób legalnie świadczących

usługi opiekuńcze i jak ta liczba zmieniła się w ostat-

nich latach?

Z wyrazami szacunku

(nr 22760)

do ministra środowiska

w sprawie funkcjonowania systemu

gospodarki odpadami komunalnymi

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym z najwięk-

szych wyzwań, przed jakimi w minionym czasie sta-

nęły polskie samorządy, jest przystosowanie obowią-

zujących dotychczas systemów gospodarki odpadami

komunalnymi do proekologicznych dążeń Unii Euro-

pejskiej w zakresie zwiększenia znaczenia recyklingu

odpadów.

W ich ramach oczekuje się od krajów człon-

kowskich m.in., by do 2020 r. ograniczyły składowa-

nie śmieci ulegających biodegradacji o mniej więcej

70% oraz wypracowały minimum 50-procentowy po-

ziom recyklingu papieru, metali, tworzyw sztucz-

nych i szkła.

Istotnym krokiem w kierunku sprostania ww. wy-

maganiom i tym samym usprawnienia obowiązują-

cych dotychczas systemów gospodarki odpadami

w gminach jest nowelizacja ustawy z dnia 13 wrześ-

nach.

W myśl jej obecnych zapisów gminy powinny

przez m.in. obejmowanie wszystkich właścicieli nie-

ruchomości zlokalizowanych na terenie gminy syste-

mem gospodarowania odpadami komunalnymi, w tym

proces segregacji, nadzorowania działania tego sy-

stemu oraz zapewniania budowy, utrzymania i eks-

ploatacji własnych lub wspólnych z innymi gminami

komunalnych (RIPOK).

W obliczu zmian w ustawie

163

rządy wojewódzkie zrewidowały uchwalone na po-

czątku 2013 r. kilkuletnie wojewódzkie plany gospo-

darki odpadami, tj. dokumenty, które dzielą woje-

wództwa na regiony, w ramach których przez najbliż-

sze lata przetwarzane będą śmieci, oraz definiują

odpowiedzialne za ten proces regionalne instalacje

przetwarzania odpadów komunalnych.

Pomimo ogromu prac, jaki niewątpliwie włożono

w nowelizację przepisów oraz ich wdrożenie w pol-

skich gminach, tzw. ustawa śmieciowa wzbudza spo-

ro emocji, szczególnie w świetle ujawnianych w ostat-

nim czasie nieprawidłowości jej funkcjonowania.

Prowadzone dyskusje i analizy wykazują potrzebę

zmian (np. w zakresie definicji właściciela nierucho-

mości, ustanowienia ustawowych granic gminnych

stawek opłat śmieciowych, obligatoryjności odbiera-

nia odpadów budowalnych typu gruz czy kwestii za-

opatrzenia mieszkańców w worki na odpady segre-

gowane) oraz świadczą o problemach, z jakimi wciąż

spotykają się gminy, wdrażając znowelizowany sy-

stem gospodarki odpadami komunalnymi.

obowiązany do przekazywania odebranych od właś-

cicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komu-

nia odpadów komunalnych.

Pomimo tego od 1 lipca

w wielu gminach firmy, które wygrały przetargi na

odbiór odpadów, nawet nie zawarły stosownych

umów z RIPOK-ami.

Bardzo często odpady są zatem

kierowane do zlokalizowanej najbliżej instalacji za-

stępczej.

Ujawniono ostatnio także ich nielegalne

składowanie np. na terenie żwirowni.

Dodatkowo

problem dotyczy braku podejmowania czynności nad-

zorczych wynikających wprost z ustawy, bowiem pre-

zydent, burmistrz, wójt musi podjąć stosowne dzia-

łania zmierzające do zapewnienia przestrzegania

prawa w tym zakresie przez firmy wywożące odpady.

W pierwszej kolejności może wymierzyć karę pienięż-

ną za pierwszy ujawniony przypadek.

W drugim

przypadku w wyniku dalszego braku przekazywania

wszystkich odpadów do RIPOK powinien podmiot

wykreślić z rejestru działalności regulowanej, co au-

tomatycznie pozbawi go prowadzenia działalności na

danym terenie.

Jak wynika z uzyskanych informacji,

część gmin jednak nie podejmuje żadnych działań

kontrolnych.

Obserwacje efektów wdrożonej nowelizacji usta-

pozwalają żywić nadzieję na poprawę dotychczasowej

gospodarki odpadami oraz ograniczenie negatywne-

go wpływu na środowisko.

Jednak nie wszystko

funkcjonuje właściwie i co chwilę ujawniane są nie-

prawidłowości w praktyce jej stosowania.

Dlatego

niezbędne wydaje się stałe monitorowanie i kontro-

lowanie stanu wdrażania ustawy.

Zwłaszcza że za

osiągnięcie przez Polskę unijnych ekologicznych

wskaźników w skali kraju bezpośrednio odpowie-

dzialne są właśnie lokalne samorządy – ich wspólna,

skoordynowana praca na rzecz racjonalnego gospo-

darowania odpadami.

wy o odpadach, mówiący, że odpady komunalne są

zagospodarowywane zgodnie z zasadą bliskości, co

wiele gmin interpretuje jako uzasadnienie do ich

składowania na terenie instalacji zastępczych, a nie

RIPOK-ów?

2.

Jakie organy są odpowiedzialne za kontrolowanie

wykonywania na terenie gmin ustawy oraz jakie mają

dostępne środki celem zapewnienia jej stosowania?

3.

W których gminach w województwie śląskim

zostały takie kontrole przeprowadzone i czy wykaza-

ły nieprawidłowości, w szczególności na terenie sub-

regionu zachodniego województwa śląskiego?

4.

Nadzór nad realizacją zadań powierzonych pod-

miotom odbierającym odpady komunalne od właści-

cieli nieruchomości jest obowiązkiem gminy wprost

wymienionym w ustawie – w art. 9u ust. 1.

Jakie

działania muszą podjąć gminy w świetle przedsta-

wianych przez firmy odbierające odpady sprawozdań

kwartalnych, z których wynika wprost brak przeka-

zywania wszystkich odpadów do RIPOK-ów dyspo-

nujących mocami przerobowymi i ich składowania

na terenie instalacji zastępczych?

5.

Jak obecnie wygląda procedura uzyskiwania

statusu RIPOK-ów na terenie danego obszaru?

6.

Czy i jakie zmiany przewiduje ministerstwo

tekście funkcjonowania RIPOK-ów i instalacji za-

stępczych?

7.

Czy ministerstwo przewiduje doprecyzowanie

przepisów w związku z wnioskami kierowanymi

przez samorządy, tj. kwestii odbioru odpadów budow-

lanych, obowiązku bezpłatnego dostarczania miesz-

kańcom worków na odpady segregowane itp.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

(nr 22761)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie propozycji wprowadzenia przepisów

na terenie dworców kolejowych

w związku z propozycją wprowadzenia zmian do

przepisów ograniczających sprzedaż i spożywanie na-

164

pojów alkoholowych w środkach i obiektach komuni-

kacji publicznej oraz na terenie dworców kolejowych.

„Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania

napojów alkoholowych: w środkach i obiektach ko-

munikacji publicznej, z wyjątkiem wagonów restau-

racyjnych i bufetów w pociągach, w których dopusz-

cza się sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów

porcie kolejowym (Dz. U. Nr 86, poz. 789) w Polsce

(z wyjątkiem wagonów restauracyjnych i bufetów

w pociągach) wprowadziły całkowity zakaz sprzedaży

i spożywania alkoholu w środkach i obiektach komuni-

Właścicielem infrastruktury kolejowej (w tym

dworców) jest przede wszystkim spółka PKP SA, któ-

ra należy do Skarbu Państwa.

Zakaz godzi w jej in-

Przekłada się to na spadek dochodów spółki i zmniej-

szenie wpływów do budżetu.

PKP SA w ciągu ostatniego roku oddały do użyt-

ku kilkadziesiąt nowo wyremontowanych dworców,

których potencjał komercyjny, m.in. przez zakaz

sprzedaży alkoholu, nie jest w pełni wykorzystywany.

Jest to szczególnie dotkliwe dla dworców w średnich

i małych miejscowościach, gdzie trudniej pozyskać

najemców.

W rezultacie na wielu dworcach istnieją

powierzchnie niewynajęte, a co za tym idzie, nieprzy-

noszące przychodów spółce Skarbu Państwa.

Powinniśmy brać przykład z innych państw eu-

ropejskich, bo w zaledwie 2 państwach – Litwa oraz

Bośnia i Hercegowina, w dalszym ciągu obowiązuje

zakaz spożywania alkoholu na terenie dworców.

Dworce kolejowe powoli przestają być jedynie

miejscami z kasami biletowymi i poczekalnią, ale

stają się przestrzenią komercyjną, która musi zachę-

cać do ich odwiedzania.

W większości przypadków

architektoniczna koncepcja budowy dworców kolejo-

wych zakłada połączenie dworca kolejowego z budyn-

kiem o charakterze usługowo-handlowym, gdzie moż-

liwa jest sprzedaż alkoholu, wobec powyższego nie ma

uzasadnionych argumentów przemawiających za ogra-

niczeniem sprzedaży alkoholu w obrębie dworca kole-

jowego.

Rygorystyczne prawo zakazujące spożywania

i sprzedaży alkoholu na terenie dworców ma nega-

tywny wpływ na atrakcyjność tych nieruchomości.

Odpowiedzialny za taką sytuację jest niestety

obecny stan prawny, który przekłada się na brak lub

niskie zainteresowanie potencjalnych najemców loka-

lami na terenach kolejowych.

Prowadzenie działalno-

ści gastronomicznej i handlowej bez możliwości sprze-

daży alkoholu jest zdecydowanie mniej opłacalne.

Intencją jest, żeby zmiana przepisów prawa nie

miała negatywnego wpływu na bezpieczeństwo po-

dróżnych, a można osiągnąć to poprzez wyrażenie

zgody na spożywanie sprzedanego w lokalach gastro-

nomicznych alkoholu wyłącznie w obrębie lokalu, tak

cami.

Natomiast sprzedaż alkoholu w sklepach spo-

żywczych byłaby prowadzona wyłącznie na wynos.

Obowiązujący zakaz na dworcach byłby zachowany,

z wyłączeniem lokali gastronomicznych.

Korzyści z dopuszczenia sprzedaży alkoholu na

dworcach kolejowych jest wiele.

To przede wszystkim

wzrost wysokości stawek czynszu pobieranego przez

PKP SA, którego źródłem jest zwiększenie przycho-

dów najemców uzyskanych poprzez wprowadzenie

sprzedaży alkoholu.

Zwiększy się również liczba

umów z operatorami gastronomicznymi i spożywczy-

mi, ponieważ to alkohol jest ważnym źródłem przy-

chodu operatorów gastronomicznych.

Wprowadzenie

możliwości jego sprzedaży na dworcach spowoduje,

że restauratorzy nie będą omijać dworców kolejowych

i uruchamiać punktów w bezpośrednim ich sąsiedz-

twie.

Zwiększeniu ulegnie poziom zagospodarowania

powierzchni przeznaczonych pod działalność spo-

żywczą i gastronomiczną, a co za tym idzie, zwięk-

szenie przychodów PKP SA.

Z uwagi na zakaz sprze-

daży alkoholu operatorzy gastronomiczni nie wyra-

żają zainteresowania tymi powierzchniami, co powo-

duje stratę dla PKP SA, a co za tym idzie, niższe

wpływy do budżetu państwa.

prace w przedmiotowej kwestii?

2.

Czy Pani resort zamierza pochylić się nad zmia-

ną obecnie funkcjonujących przepisów dotyczących

ww. sprawy?

3.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

zmian, które zniosą zakaz sprzedaży alkoholu na te-

renie dworców kolejowych?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Marek Krząkała

Rybnik, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22762)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie funduszu na renowację zabytków

Szanowny Panie Ministrze!

Obecny system finan-

sowania renowacji zabytków budzi zastrzeżenia.

W tym

za pośrednictwem Kancelarii Prezydenta Rzeczypo-

spolitej Polskiej fundusz związany z odnową zabyt-

ków Krakowa.

W 2013 r. na ten cel zostało przezna-

czonych 41 mln zł.

Stanowi to około 1/4 ogółu wydat-

ków Kancelarii Prezydenta RP.

Oczywiście należy pozytywnie ocenić fakt, że co

roku zagospodarowane są środki na rewaloryzację

165

zabytków Krakowa, w tym zespołu staromiejskiego,

kulturalnego i naturalnego ludzkości UNESCO.

Nie-

zaprzeczalnie dawna stolica Polski jest wizytówką

kraju, odwiedzana przez turystów z całego świata,

zatem jej dotowanie jest jak najbardziej zasadne.

Wątpliwości natury prawnej i konstytucyjnej bu-

dzi finansowanie Narodowego Funduszu Rewalory-

zydenta RP.

Urząd prezydenta RP nie posiada upraw-

nień konstytucyjnych ani ustawowych dotyczących

renowacji zabytków.

Nie ma podstawy prawnej, aby

powyższy fundusz był usytuowany w kancelarii pre-

zydenta.

Zastanawiający wydaje się fakt, dlaczego

został on jako jedyny wyłączony z kompetencji mini-

stra kultury i dziedzictwa narodowego.

Ustawa z dnia

loryzacji Zabytków Krakowa nie wskazuje konkret-

nego miejsca jego przyporządkowania.

Ponadto we-

dług Najwyższej Izby Kontroli przepisy ustawy o NFRZK

są nieadekwatne do obecnie obowiązujących w syste-

mie finansów publicznych.

Art. 7 ustawy o NFRZK

wskazuje, że w sprawach nieunormowanych stosuje

się przepisy o finansach publicznych, podczas gdy

NFRZK nie należy do sektora finansów publicznych.

Zatem istotna wydaje się zmiana konstrukcji funduszu.

1.

Ile środków finansowych na przestrzeni ostat-

nich 10 lat zostało przeznaczonych na renowację za-

bytków w Krakowie, a ile na terenie wszystkich

miast?

dowego ma zamiar ujednolicić system finansowania

ochrony zabytków, tym samym włączając fundusz

związany z odnową zabytków Krakowa w zakres

swoich kompetencji?

3.

Czy w związku z powyższym Ministerstwo Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego widzi potrzebę, aby

wystąpić z inicjatywą ustawodawczą, która skupiłaby

odpowiedzialność za zabytki w jednym urzędzie?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Rosati

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22763)

do ministra gospodarki

w sprawie

prac powołanego zespołu roboczego

Szanowny Panie Premierze!

Obecnie pracodawca

wiadomo, jest to nie tylko bardzo kosztowne, ale

i uciążliwe dla pracodawców.

Poza tym nie wszystkie

firmy posiadają odpowiednie warunki do przechowy-

wania takiej dokumentacji.

Jak mogliśmy się dowiedzieć na ostatnim, 53. po-

siedzeniu Sejmu RP, z inicjatywy Pana Ministra zo-

stał powołany zespół roboczy, który zajmie się kwe-

stią przechowywania dokumentacji pracowniczej.

W skład zespołu wchodzą również przedstawiciele

zacji, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego, Ministerstwa Sprawiedliwości, głównego in-

spektora ochrony danych osobowych, Naczelnej Dy-

rekcji Archiwów Państwowych i Stowarzyszenia Ar-

chiwistów Polskich.

Zespół pracuje nad ograniczeniem dokumentacji

i określeniem czasu jej przechowywania innego niż

50 lat.

społu?

2.

Kiedy możemy się spodziewać wprowadzenia

konkretnych zmian dotyczących przechowywania

dokumentacji pracowniczej?

Z poważaniem

Posłowie Krzysztof Gadowski

i Mirosława Nykiel

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22764)

do ministra pracy i polityki społecznej

Panie Ministrze!

Wprowadzono program „Ma-

luch”, który ma na celu realizowanie polityki rodzin-

nej rządu odnoszącej się do wspierania rodziny

jednostki samorządu terytorialnego szczebla gmin-

nego.

W 2011 r. przeznaczono na jego realizację pra-

wie 90 mln zł.

W tym roku rozstrzygnięto już I edycję

programu „Maluch 2013”.

Ministerstwo zapewne na bieżąco monitoruje jego

realizację.

1.

Jakie jednostki samorządu terytorialnego

szczebla gminnego z terenu województwa śląskiego

166

zakwalifikowały się do I edycji programu „Maluch

2013”?

2.

Jaka kwota z dotacji na program „Maluch

2013” zostanie przeznaczona dla województwa ślą-

skiego?

3.

Jaką popularnością w skali kraju cieszy się ten

program i jakie środki ministerstwo planuje zabez-

pieczyć w budżecie roku 2014?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 22765)

do ministra pracy i polityki społecznej

osób niepełnosprawnych

Panie Ministrze!

Z początkiem lipca weszły w ży-

cie przepisy znowelizowanej ustawy o świadczeniach

rodzinnych, które sprawiły, że wiele osób straciło pra-

wo do zasiłku pielęgnacyjnego.

Świadczenie pielęg-

nacyjne w wysokości 820 zł przysługuje tylko niepra-

cującym rodzicom i najbliższym krewnym dzieci nie-

pełnosprawnych, niezależnie od dochodu rodziny,

jeśli niepełnosprawność powstała przed osiągnięciem

dorosłości.

Wcześniej świadczenie mogli pobierać też

krewni osób z orzeczoną niepełnosprawnością, która

ki niepełnosprawnych rodziców.

Teraz dla tej grupy dedykowany jest specjalny za-

siłek opiekuńczy w wysokości 520 zł, przysługuje jed-

nak tylko w przypadku, gdy łączny dochód dwóch

rodzin: osoby sprawującej opiekę oraz osoby wyma-

kroczy obowiązującego kryterium dochodowego dla

dzone zmiany spotkały się z dużym niezadowoleniem

wśród osób wcześniej pobierających świadczenia.

We

wrześniu Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

zapowiedziało, że część opiekunów osób niepełno-

sprawnych odzyska prawo do zasiłku.

W związku z tym pytam:

1.

Którzy opiekunowie osób niepełnosprawnych

odzyskają prawo do zasiłku?

2.

Czy świadczenie przyznawane będzie zarówno

podejmowania przez niego zatrudnienia?

3.

Czy za osoby pobierające świadczenie tak jak

obecnie opłacane będą składki na ubezpieczenie eme-

rytalne, rentowe i zdrowotne od kwoty otrzymywa-

nego świadczenia?

4.

Jak zmieni się wysokość świadczeń?

5.

Kiedy należy spodziewać się nowelizacji ustawy?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 22766)

do ministra pracy i polityki społecznej

Panie Ministrze!

W 2011 r. przyjęto ustawę żłob-

kową.

Na rozwój żłobków ministerstwo przekazało

prawie miliard złotych.

Ustawa ta wprowadziła nowe

cięce i dzienni opiekunowie, którzy zajmują się kil-

korgiem dzieci u siebie w domu.

Ustawa ułatwiła tak-

że legalne zatrudnianie niań, które wystarczyło zgło-

sić do ZUS, by budżet opłacił za nią składki na ubez-

pieczenie społeczne.

Wprowadzone zmiany miały rodzicom dać możli-

małe.

1.

Ile nowych żłobków powstało w Polsce, a ile

w województwie śląskim od 2011 r.?

2.

Ile zarejestrowano w województwie śląskim

klubów dziecięcych i dziennych opiekunów od mo-

mentu wprowadzenia ustawy żłobkowej w 2011r.?

3.

Czy ministerstwo posiada informację o liczbie

niań zgłoszonych do ZUS na terenie województwa

śląskiego?

4.

Jaką kwotę przeznaczono na składki ubezpie-

czeń społecznych dla niań zgłoszonych do ZUS?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 22767)

do ministra infrastruktury i rozwoju

rozmieszczenia ekranów akustycznych

w sposób zagrażający życiu

i zdrowiu podróżnych

167

wie rozmieszczenia ekranów akustycznych w sposób

Zwracam się do Pani Minister zaniepokojony syg-

nałami o niewłaściwym umiejscowieniu ekranów

dźwiękochłonnych.

Na niektórych skrzyżowaniach

i przejazdach kolejowych obiekty te zostały ustawio-

ne w sposób stwarzający poważne zagrożenie dla bez-

pieczeństwa ruchu drogowego i kolejowego.

Takie

sytuacje mają miejsce m.in. w powiatach sochaczew-

skim i żyrardowskim:

— skrzyżowanie drogi krajowej nr 50 z drogą

gminną prowadzącą do miejscowości Kąty w gminie

Sochaczew, powiat sochaczewski (82 km drogi krajo-

wej nr 50),

— przejazdy kolejowe w miejscowościach Bartni -

ki i Radziwiłłów w gminie Puszcza Mariańska, po-

wiat żyrardowski.

W opisanych miejscach nieprzezroczyste ekrany

znacznie ograniczyły widoczność i zwiększyły ryzyko

wypadków*

)

.

Kierowca pojazdu dojeżdżającego do

skrzyżowania lub przejazdu kolejowego nie zobaczy

zbliżających się aut ani zbliżającego się pociągu.

Szu-

kając widoczności, musi częściowo wjechać na skrzy-

żowanie lub przejazd kolejowy.

To zagraża życiu

i zdrowiu podróżnych.

1.

Czy ekrany w opisanych wyżej miejscach zosta-

ły usytuowane zgodnie z obowiązującymi przepisami

2.

Czy i w jaki sposób usytuowanie opisanych

ekranów było konsultowane z lokalnymi samorząda-

mi, w szczególności z zarządcami lokalnych dróg?

3.

Kto zaprojektował ekrany w wymienionych

miejscach?

W jakim trybie zostali wybrani projektan-

ci?

Ile kosztowały projekty?

4.

Kto był wykonawcą ekranów?

W jakim trybie

został wybrany?

5.

Kto prowadził nadzór inwestorski nad budową

opisanych ekranów?

W jakim trybie został wybrany?

Czy zgłaszał uwagi do umiejscowienia ekranów,

w szczególności fakt, że ekrany zasłoniły widok

skrzyżowania i przejazdów kolejowych?

Ile kosztował

nadzór inwestorski?

6.

Kto dokonał odbioru technicznego opisanych

ekranów?

7.

Kto w GDDKiA i spółkach PKP odpowiada za

postawienie ekranów na wspomnianym skrzyżowa-

niu i przejazdach kolejowych (proszę o podanie na-

zwisk oraz stanowisk służbowych pracowników

GDDKiA i zarządzających linią kolejową)?

8.

Ile wyniósł koszt budowy opisanych ekranów?

9.

Dlaczego inwestorzy zrezygnowali z ustawienia

w opisanych miejscach ekranów przezroczystych?

10.

Czy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad lub Ministerstwo Transportu, Budowni-

stwo użytkowników dróg po wybudowaniu nieprze-

zroczystych ekranów dźwiękoszczelnych, w szczegól-

ności na skrzyżowaniach i przejazdach kolejowych?

11.

Ile skarg na złe umiejscowienie lub inne man-

kamenty ekranów wpłynęło do dyrekcji lub minister-

stwa w latach 2007–2013?

Z poważaniem

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22768)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wystąpienia pokontrolnego NIK

wydatków Ministerstwa Sportu i Turystyki

1.

W przypadku potwierdzonej niegospodarności

czy zostaną wyciągnięte sankcje administracyjne

2.

Proszę o listę wszystkich dofinansowań z pie-

niędzy publicznych koncertów, jakie odbyły się w Pol-

sce w roku 2012 r.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22769)

do ministra zdrowia

Po zapowiedziach NFZ, że nie będzie płacił za pa-

cjentów wykazanych przez system eWUŚ jako nieob-

jętych ubezpieczeniem, największe stowarzyszenie

lekarzy rodzinnych ostrzega, że lekarze nie podpiszą

*

)

Zob.

zdjęcie skrzyżowania – http://img716.imageshack.us/

img716/3825/h3os.jpg

168

kontraktów z NFZ na przyszły rok.

Oznaczać to

może, iż w praktyce pacjenci pozostaną bez bezpłat-

nej opieki zdrowotnej świadczonej dotąd przez leka-

rzy rodzinnych.

Według ekspertów i lekarzy system

eWUŚ zawiera zbyt dużo błędów, aby mógł być pod-

stawą finansowania kapitacyjnego.

2.

Czy Pan Minister podjął działania zmierzające do

wyjaśnienia powyższej sprawy między lekarzami pod-

stawowej opieki zdrowotnej i NFZ, tak aby była utrzy-

mana ciągłość opieki zdrowotnej po 1 styczna 2014 r.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 22770)

do ministra zdrowia

w sprawie

wprowadzenia nowego modelu rezydentury

Szanowny Panie Ministrze!

Środowisko młodych

lekarzy poruszyła wiadomość, że resort rozważa

wprowadzenie nowego modelu rezydentury.

Zgodnie

z nim lekarz mógłby robić specjalizację za pieniądze

z budżetu, jednak po ukończeniu byłby zobowiązany

odpracować rezydenturę w publicznych placówkach.

Oznajmił to w połowie września wiceminister zdro-

wia Krzysztof Chlebus.

jektem?

2.

Czy ewentualna reforma nie doprowadzi do od-

pływu studentów na zagraniczne rezydentury po

ukończonych studiach medycznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 22771)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie budowy falochronu w Świnoujściu

Szanowny Panie Premierze!

W projekcie budżetu

na przyszły rok rząd przeniósł do rezerw wydatki na

dokończenie budowy falochronu w Świnoujściu, bez

którego nie będzie można uruchomić tam gazoportu.

Falochron jest budowany na podstawie wieloletniego

programu rządowego, który we wrześniu 2007 r.

ustanowił rząd PiS, zakładając wtedy ukończenie in-

westycji w 2011 r.

Od tego czasu rząd PO–PSL już

trzy razy przekładał termin zakończenia inwestycji.

słał do Sejmu, na liście wieloletnich inwestycji nie ma

już jednak budowy falochronu w Świnoujściu.

Pie-

niądze na dokończenie inwestycji wpisano na listę

rezerw celowych, czyli fakultatywnych wydatków.

1.

Dlaczego tak ważna, wielomilionowa inwestycja

nie została wpisana na listę rządowych programów

wieloletnich?

2.

Ponieważ minister finansów może, po uzyska-

niu pozytywnej opinii sejmowej komisji właściwej ds.

budżetu, dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy ce-

lowej, czy Pan jako Prezes Rady Ministrów zagwa-

rantuje, że pieniądze wpisane na listę rezerw celo-

wych zostaną wydane zgodnie z ich teraźniejszym

przeznaczeniem, czyli na budowę falochronu w Świ-

noujściu?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Latos

(nr 22772)

do ministra zdrowia

w sprawie warunków panujących

Łasku oraz Augustowie

sieniami prasowymi dotyczącymi szpitali w Pszczy-

nie, Łasku oraz Augustowie proszę o wyjaśnienie

zaistniałej sytuacji.

„Gazeta Wyborcza” opublikowa-

ła artykuł o skandalicznych warunkach, jakie panu-

ją w prywatyzowanych szpitalach w Pszczynie i Ła-

sku.

Placówki dzierżawi Centrum Dializa, które

ograniczyło limity zarówno leków, obsady oraz jed-

norazowego sprzętu.

Przy takich założeniach pacjen-

ci nie mogą czuć się bezpieczni, a ich życie może być

zagrożone przez brak odpowiedniej obsługi.

2.

Czy ministerstwo zamierza przyjrzeć się sytu-

acji w prywatyzowanych szpitalach?

169

3.

Czy ministerstwo podejmie kroki, by zapewnić

bezpieczeństwo chorym w tych szpitalach?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 22773)

do ministra finansów

w sprawie

wzrostu deficytu budżetu państwa

Szanowny Panie Premierze!

W związku z przyję-

ciem przez rząd nierealistycznego planu budżetu

państwa na rok 2013 można szacować, że niedobór

podatkowy względem planów budżetowych może

sięgnąć nawet 30 mld w bieżącym roku.

1.

Jeżeli tak by się wydarzyło, o ile wzrósłby wów-

czas deficyt budżetu państwa, jeżeli inne parametry

nie uległyby zmianie?

2.

W jaki sposób rząd zamierza ten niedobór zre-

kompensować?

przeprowadzić kolejną nowelizację budżetu?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Latos

(nr 22774)

do ministra skarbu państwa

niami prasowymi dotyczącymi podejrzenia niegospo-

darności w ministerstwie skarbu bardzo proszę o od-

(i im podobnych) w latach 2010–2012 dla menadże-

rów w spółkach, gdzie Skarb Państwa posiada więcej

niż 5% udziałów?

2.

Jaka jest skala odpraw zagwarantowanych

obecnym menadżerom w kontraktach w roku 2013

według stanu na koniec I kwartału?

3.

Czy wysokość tych wypłat i ich skala nie ma

znamion niegospodarności?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 22775)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie zagrożenia likwidacją

bezpośrednich połączeń kolejowych

z Torunia do Kutna oraz Łodzi

Szanowna Pani Minister!

Z informacji, jakie po-

daje magazyn „Rynek Kolejowy”, wynika, iż od stycz-

nia 2014 r. samorząd województwa łódzkiego wycofa

się z finansowania połączeń kolejowych wykonywa-

nych na terenie woj. łódzkiego od Kutna po granice

województwa kujawsko-pomorskiego (miejscowość

Kaliska Kujawskie).

Jednostronna decyzja jednego samorządu teryto-

rialnego może wpłynąć negatywnie na ruch kolejowy

w obrębie dwóch województw, ponieważ doprowadzi

do likwidacji bezpośredniego połączenia kolejowego

pomiędzy Toruniem a Kutnem, a także Toruniem

i Łodzią (do tej pory właśnie taka trasa była wyko-

nywana przez spółkę PKP Przewozy Regionalne).

Każdy samorząd terytorialny może w autonomicz-

ny sposób kształtować swoją politykę finansową, ba-

zując na kalkulacji ekonomicznej opłacalności utrzy-

mywania połączeń kolejowych, które są przedmiotem

ich bezpośredniego finansowania.

Niemniej jednak

taka jednostronna decyzja rodzi spore negatywne

skutki dla mieszkańców drugiego województwa.

Połączenia Toruń – Kutno oraz Toruń – Łódź sta-

nowią bardzo istotne rozwiązanie komunikacyjne dla

mieszkańców obu regionów.

Kutno stanowi na mapie

połączeń kolejowych kraju istotny węzeł komunika-

cyjny i przesiadkowy dla pasażerów z całego kraju.

Z kolei Toruń i Łódź jako stolice swoich województw

to ważne ośrodki, w których pracują i kształcą się

mieszkańcy innych części Polski, a także każdego

z miast z osobna.

Wycofanie się z finansowania odcinka przebiegają-

cego przez część woj. łódzkiego spowoduje albo całko-

witą likwidację bezpośrednich połączeń pomiędzy ww.

miastami, albo w przypadku wejścia prywatnego ope-

ratora (Arriva) zmusi podróżujących do jednej bądź

dwóch przymusowych przesiadek na stosunkowo krót-

kim dystansie.

Wpłynie również negatywnie na cenę

przejazdu na pełnym odcinku trasy, ponieważ prywat-

ny przewoźnik nie może zagwarantować, iż pasażero-

wie nie odczują finansowych skutków przymusowej

przesiadki w jednym lub dwóch węzłach komunika-

cyjnych (Kaliska Kujawskie oraz Kutno).

170

Samorząd województwa kujawsko-pomorskiego

nie chce wycofać się z finansowania połączeń w ob-

rębie swojego rejonu, a z oczywistych względów nie

będzie finansował połączenia po trakcji kolejowej na-

leżącej do innego samorządu.

Istotą transgranicznych połączeń kolejowych na

terenie kraju jest ich współfinansowanie ze względu

na dobro mieszkańców regionu (np. połączenia Byd-

goszcz – Olsztyn wykonywane przez PKP Przewozy

Regionalne finansowane przez dwa samorządy).

Ponieważ opisana sytuacja może rodzić problemy

komunikacyjne nie tylko dla pasażerów na trasie To-

ruń – Łódź, ale także innych podróżnych, którzy

np. z Torunia podróżują po całej Polsce ze świado-

mością przesiadki w Kutnie, proszę Panią Minister

o udzielenie odpowiedzi:

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej może określić enumeratywnie li-

stę kluczowych połączeń międzyregionalnych wyko-

nywanych przez PKP Przewozy Regionalne?

Czy określenie takich połączeń może zostać obję-

te specjalnym nadzorem ministerstwa w celu zapew-

nienia trwałości ich funkcjonowania (pozwoli to na

uniknięcie jednostronnych decyzji o zaprzestaniu

finansowania przez samorządy lokalne swoich odcin-

ków kolejowych)?

Czy dla takich istotnych połączeń międzyregional-

nych wykonywanych przez PKP Przewozy Regionalne

może zostać utworzony fundusz dofinansowania celo-

wego, aby odciążyć budżety samorządów lokalnych?

Nadmienię, że rozważenie utworzenia takiego

funduszu mogłoby funkcjonować w oparciu o corocz-

ny przegląd zysków i strat dla PKP Przewozy Regio-

nalne, a wysokość dopłat do ich utrzymania zależeć

od ilości pasażerów korzystających z takiego trans-

portu kolejowego.

Fundusz celowy dofinansowania

połączeń międzyregionalnych mógłby dodatkowo po-

służyć jako element kampanii informacyjno-promo-

cyjnej w celu zachęcania obywateli do wyboru kolei

jako alternatywnego środka komunikacji chociażby

ze względu na dbałość o ochronę środowiska.

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22776)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie obecności tłumacza języka migowego

podczas trwania egzaminu na prawo jazdy

Szanowna Pani Minister!

Według wyjaśnień Wo-

jewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Poznaniu

zm.) tłumacza języka migowego lub tłumacza syste-

mu językowo-migowego zapewnia sobie osoba zdają-

ca, przy czym uczestniczyć może on jedynie w cza-

sie omawiania zasad przeprowadzonego egzaminu,

jednak nie później niż do czasu rozpoczęcia testu.

resort zamierza przeprowadzić nowelizację ww. prze-

pisów, tak aby umożliwić obecność tłumacza języka

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22777)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nierówności społecznych w Polsce

Szanowny Panie Prezesie!

Według danych poda-

wanych przez Biuro Analiz Sejmowych nierówności

płacowe, mierzone stosunkiem dochodów 10% naj-

więcej i najmniej zarabiających, w ciągu ostatnich

20 lat w Polsce wzrosły najbardziej ze wszystkich

państw członkowskich Organizacji Współpracy Go-

spodarczej i Rozwoju.

Istotną kwestią jest dostrzeże-

nie związku między nadmiernymi nierównościami

a ich konsekwencjami – brakiem dostępu do dobrej

edukacji, rosnącym zróżnicowaniem warunków życia

między poszczególnymi regionami oraz wsią a mia-

stem, segregacją przestrzenną w miastach czy ogra-

niczonymi szansami na osiągnięcie życiowego sukce-

su i awansu społecznego.

Nadmierne rozwarstwienie

zagraża również stabilności politycznej, wpływa na

spadek zaufania społecznego oraz sprzyja wzrostowi

przestępczości oraz wskaźników problemów społecz-

nych i zdrowotnych.

Nierówności dochodowe i ich negatywne konse-

kwencje mogą być skutecznie ograniczane tylko

przez aktywną politykę państwa.

Do niwelowania

nierównych szans powinien przyczyniać się system

edukacyjny, jednak aby mógł on pełnić swoje zadanie,

konieczne jest przeciwdziałanie nierównomiernemu

dostępowi do edukacji na wczesnym etapie.

171

1.

W jaki sposób rząd stara się niwelować rosnący

wzrost nierówności społecznych w Polsce, a zwłasz-

cza coraz większe rozwarstwienie dochodowe?

2.

W jaki sposób rząd wspiera osoby z uboższych

warstw społecznych, aby wyrównać ich szanse na

godne życie oraz osiągnięcie życiowego sukcesu i awan-

su społecznego?

3.

W jaki sposób rząd stara się zapewnić równy

dostęp do edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej

na terenie całego kraju, z wyszczególnieniem tere-

nów miejskich i wiejskich?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 22778)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Ogólnopolskie Stowa-

rzyszenie Kresowian Wierzycieli Skarbu Państwa

przedstawiło statystyki dotyczące stanu realizacji

prawa do rekompensaty na podstawie ustawy z dnia

Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.).

Z opublikowanych

informacji wynika, że w skali kraju wpłynęło ponad

98 tys. wniosków o rekompensaty za mienie pozosta-

wione poza obecnymi granicami RP.

Ponad dwie trze-

cie z tych wniosków (ok. 67 tys.) mimo upływu wielu

lat nie zostało dotąd rozpatrzone, a średni okres ocze-

kiwania na rozpatrzenie wniosku o rekompensatę

sięga 10 lat.

Takie statystyki wystawiają nie tylko złe

świadectwo sprawności polskiej administracji rządo-

wej, ale świadczą też o ignorowaniu oraz lekceważe-

niu Zabużan i ich spadkobierców.

Również do mojego biura docierają liczne sygnały

o opieszałości, bezczynności i kompletnym lekcewa-

żeniu podstawowych przepisów K.p.a. przez komórki

urzędów wojewódzkich zajmujące się rozpatrywa-

niem wniosków o rekompensaty za mienie pozosta-

nych informacji wynika, że spora część złożonych

wniosków nie została jeszcze rozpatrzona, a zainte-

resowane strony nie są informowane o przyczynach

takiego stanu rzeczy.

Dopuszczenie do takiej skan-

dalicznej sytuacji powoduje, że część uprawnionych

(w większości są to osoby starsze i schorowane) ubie-

gających się o realizację prawa do rekompensaty za

tzw. mienie zabużańskie straci tę możliwość w „spo-

sób naturalny”, a część będzie dochodziła swoich

praw na drodze sądowoadministracyjnej również

poza granicami RP.

Powyższa problematyka była przedmiotem

wieka w Strasburgu, jak i interwencji rzecznika praw

obywatelskich.

Sygnalizowane nieprawidłowości

znalazły również potwierdzenie w przeprowadzonych

kontrolach NIK.

Trudno w racjonalny sposób uzasadnić wielolet-

nią całkowitą bezczynność i nieudolność wydziałów

urzędów wojewódzkich prowadzących postępowania

w sprawach realizacji prawa do rekompensaty.

Istot-

ną przyczyną takiego stanu rzeczy jest niewystarcza-

jąca obsada kadrowa wydziałów prowadzących te

sprawy, brak należytego szkolenia pracowników roz-

patrujących zagadnienia z odległej przeszłości wy-

magające stosownej wiedzy historycznej i prawnej,

a także brak dostatecznej wiedzy prawnej (do dnia

dzisiejszego nie przetłumaczono na język polski

uchwał i dekretów z 1941 r. o nacjonalizacji majątków

o powierzchni ponad 15 ha).

Stan całkowitej bezczyn-

ności organów państwowych trudno inaczej nazwać

jak stanem całkowitej niewydolności biurokratycznej.

Zabużanie i ich spadkobiercy mają w pełni uzasad-

nione poczucie krzywdy wyrządzanej im przez pań-

stwo polskie i oczekują od władz Rzeczypospolitej Pol-

skiej jasnej i wyrazistej polityki państwa w tej sprawie

oraz sprawnej realizacji przysługującego im prawa.

1.

Czy resort zna sygnalizowany problem?

2.

Czy ministerstwo aprobuje i uważa opisany spo-

sób funkcjonowania jednostek zajmujących się roz-

patrywaniem wniosków za normalny?

4.

Czy i jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo

celem usprawnienia procesu rozpatrywania wnio-

sków o rekompensatę za mienie pozostawione na by-

łych terenach RP?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22779)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie realizowania zapowiadanych

oszczędności w administracji państwowej

172

daleko idących oszczędności w administracji.

Rów-

nikiem przemawiającym za wprowadzeniem daleko

wadziło oszczędności w swojej administracji?

(nr 22780)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie renty dożywotniej

i odwróconej hipoteki

Szanowny Panie Premierze!

Odwrócona hipote-

ka, czy też umowy o dożywotniej rencie cieszą się

sporym zainteresowaniem seniorów.

Z niskiej eme-

rytury bądź renty trudno wyżyć i wiele osób coraz

częściej decyduje się na skorzystanie z tego rodzaju

usług.

Tymczasem na tych transakcjach można czę-

sto więcej stracić, niż zyskać.

Działające na polskim

rynku podmioty zawierają w formie aktu notarialne-

go umowy świadczeń dożywotnich, opierając je na

przepisach Kodeksu cywilnego, bez żadnych gwaran-

cji państwowych.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

skontrolował działania wszystkich przedsiębiorców

się wielu nieprawidłowości, które naruszają interesy

beneficjentów – w większości osób starszych.

Zakwestionował m.in. wzory sporządzanych umów

oraz niejasny przekaz reklamowy – szybko mówiony,

napisany małym druczkiem, a przede wszystkim nie-

rzetelny.

regulującymi kwestie renty dożywotniej oraz odwró-

conej hipoteki?

3.

Kiedy zostaną zaproponowane konkretne roz-

wiązania dotyczące ww. zagadnień i kiedy wejdą

w życie?

4.

Jakie ograniczenia wobec instytucji oferujących

powyższe usługi zostaną wprowadzone, by chronić

beneficjantów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 22781)

do ministra zdrowia

w sprawie dostępności

leczenia onkologicznego w Polsce

przyjmuję informacje dotyczące tej sytuacji.

Okazuje

się, że chorzy czekają na chemioterapię nawet w kil-

kumiesięcznych kolejkach.

W walce z rakiem liczy się każdy dzień, a tymcza-

sem kolejki to codzienność pacjentów walczących z no-

wotworem.

Pacjent czeka najpierw w kolejce po diag-

nozę, następnie w kolejce do lekarza, później w kolej-

ce do leczenia.

Potem zaczyna się czekanie na opera-

cję, chemioterapię, radioterapię, chemię niestandar-

dową czy programy lekowe.

Jeśli przejdzie już tera-

pię, czeka na diagnostykę po leczeniu i znów w kolej-

ce do lekarza i na kolejne leczenie, gdy jest taka ko-

nieczność.

Brak informacji i współpracy pomiędzy chorym,

lekarzem i pielęgniarką to kolejny zarzut przewija-

jący się w relacjach pacjentów.

Są oni często zasy-

pywani setkami sprzecznych informacji, w których

nie są w stanie się odnaleźć.

Brak odpowiedniej ko-

munikacji to także nieinformowanie o zupełnie pro-

stych sprawach, jak możliwość ubiegania się o świad-

czenia czy stosowanie odpowiedniej diety.

Chorzy

twierdzą, iż szpitalna poczekalnia lub nieprofesjo-

nalne fora internetowe to niejednokrotnie jedyne

ich źródło wiedzy.

Choć leczenie onkologiczne jest priorytetem w po-

lityce nowotworowej, a choroba powszechna (nowo-

twór jest przyczyną śmierci prawie co czwartego Po-

laka), nadal brak jest jednolitych standardów postę-

powania terapeutycznego: istnieją standardy konsul-

tanta krajowego w dziedzinie chirurgii onkologicz-

nej, których oddziały chirurgii onkologicznej prze-

173

strzegają, ale już oddziały chirurgii ogólnej, leczące

te same nowotwory, takich standardów nie mają.

W całym systemie lecznictwa onkologicznego cho-

rzy twierdzą, że muszą radzić sobie sami, począwszy

od dostania się do lekarza po zdobycie informacji czy

zrozumienie – często absurdalnych – przepisów.

Pa-

cjenci zamiast walczyć z chorobą nowotworową są

zmuszani często do przebijania się przez cały syste-

mem oraz obowiązujące procedury.

wskazane w niniejszej interpelacji?

by wyeliminować długie kolejki pacjentów oczekują-

cych na leczenie onkologiczne?

3.

Jakie działania systemowe podejmie minister-

stwo, by usprawnić i ujednolicić obowiązujące stan-

dardy na każdym etapie lecznictwa onkologicznego?

wadzić kampanię informacyjną dla pacjentów cho-

rych na nowotwór?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 22782)

do ministra zdrowia

w sprawie jakości opieki ginekologicznej

w Warszawie

dowego programu zwalczania chorób nowotworo-

został program populacyjny wczesnego wykrywania

lem programu jest wykonywanie masowych badań

cytologicznych oraz badań mammograficznych w ra-

mach Narodowego Funduszu Zdrowia.

Badania mają

doprowadzić do obniżenia zachorowalności i umieral-

ności kobiet oraz zwiększenia wczesnej wykrywalno-

ści stanów przednowotworowych.

Mają także zwięk-

szyć samoświadomość kobiet, zmniejszając lęk przed

wizytą u lekarza specjalisty.

Z drugiej zaś strony mieszkańcy Warszawy skar-

żą się na niską dostępność usług medycznych.

Wska-

kontraktowanych lekarzy specjalistów pacjentki,

u których w ramach profilaktyki wykryto chorobę,

są często pozbawione dalszej opieki.

Zaleca się im, by

zgłosiły się do rejonowej przychodni lekarzy specja-

listów, w których na wizytę u lekarza ginekologa

trzeba czekać około miesiąca, a u lekarza specjalisty

minimum trzy miesiące.

Ponadto w związku z koń-

cem roku budżetowego i brakiem tzw. numerków fi-

nansowanych przez NFZ wiele wizyt zostało odwo-

łanych.

Nic zatem dziwnego, że tak długie oczekiwa-

nie na specjalistę skutecznie zniechęca do wykony-

wania badań oraz leczenia się, a kosztowne programy

profilaktyczne stają się nieracjonalne.

1.

Ilu lekarzy ginekologów przyjmujących w War-

szawie zostało zakontraktowanych przez NFZ

w 2013 r.?

Ilu pacjentów mogli planowo przyjąć?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra ta liczba była wy-

starczająca dla potrzeb mieszkańców Warszawy?

3.

Ilu lekarzy ginekologów przyjmujących w War-

szawie zostanie zakontraktowanych przez NFZ w nad-

chodzącym 2014 r.?

Ilu pacjentów będą mogli plano-

wo przyjąć?

4.

Czy zdaniem Pana Ministra ta liczba będzie

wystarczająca dla potrzeb mieszkańców Warszawy?

5.

Jaką kwotę w 2013 r.

Ministerstwo Zdrowia

przeznaczyło na promocję profilaktyki chorób gine-

kologicznych (m.in. raka piersi, raka szyjki macicy)?

Jaką kwotę planuje przeznaczyć w 2014 r.?

6.

Czy przewiduje Pan Minister objęcie pacjen-

tek, u których podczas badań profilaktycznych wy-

kryto chorobę, programem kompleksowej opieki

medycznej?

Poseł Małgorzata Gosiewska

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22783)

do ministra środowiska

dowiska opracowano projekt założeń do nowelizacji

dług którego część zysków Lasów Państwowych ma

być przeznaczona na budowę dróg lokalnych.

Projekt

powyższy stworzy regulacje umożliwiające wpłatę

30% zysku do Banku Gospodarstwa Krajowego, któ-

ry następnie będzie rozdzielał pozyskane w ten spo-

sób środki na budowę dróg lokalnych pomiędzy sa-

morządy.

Zaplanowano, że nowelizacja ustawy wej-

dzie w życie w styczniu 2014 r.

Przedstawiciele Lasów Państwowych podkreśla-

ją, iż wypłata tak dużej części zysku ograniczy znacz-

nie Lasom realizację inwestycji, tym bardziej że Lasy

174

Państwowe są przedsiębiorstwem działającym na

zasadzie samofinansowania.

Obecnie obowiązujące

prawo zobowiązuje LP do przeznaczania zysku na

inwestycje służące rozwojowi Lasów Państwowych

oraz działania na rzecz społeczeństwa, na przykład

edukację.

W związku z obawami, które wspomniany projekt

wywołuje, pragnę zapytać Pana Ministra:

W jaki sposób ustawa zobowiąże Lasy Państwowe

do dokonywania wpłaty części zysków na budowę dróg?

W jaki sposób ustawa określi zasady rozdzielania

pieniędzy między poszczególne samorządy w sytua-

cji, kiedy ich prawnym dysponentem będzie Bank

Gospodarstwa Krajowego?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22785)

do ministra spraw zagranicznych

Pomocy Open Doors dotyczącej

prześladowania chrześcijan w Syrii

Szanowny Panie Ministrze!

Chrześcijańskie Dzie-

ło Pomocy Open Doors ze względu na zaostrzenie

sytuacji w Syrii postanowiło zwrócić się do rządów

na całym świecie z apelem o pomoc.

Petycja rozpoczyna się od informacji: „To, co

w marcu 2011 r. rozpoczęło się krzykiem o wolność,

rozwinęło się do krwawej i nieobliczalnej wojny.

Chrześcijanie są tymi, którzy cierpią w tym ziem-

skim piekle najbardziej, znajdują się na wszystkich

frontach, ponieważ w czasie wojny nie opowiedzieli

rebeliantów.

Wielu z nich stało się uchodźcami.

Ich

sytuacja nie jest prezentowana w mediach, chociaż

około 8% Syryjczyków to chrześcijanie.

Grozi im ma-

sowe wypędzenie z rodzinnego kraju, w którym zaraz

po Egipcie żyje największa liczba chrześcijan spośród

wszystkich krajów znajdujących się w tym regionie”.

O pomoc apelują również przywódcy duchowi po-

szczególnych kościołów Sudanu, którzy w tzw. dekla-

racji z Bangui proszą wspólnoty chrześcijańskie na

całym świecie o wsparcie, bo, jak uzasadniają:

i ekstremistów”.

W związku z dramatem syryjskich chrześcijan

Jakie kroki dyplomatyczne podjęło polskie Mini-

sterstwo Spraw Zagranicznych, aby wesprzeć chrześ-

cijan z Syrii w ich prawie do wolności religijnej i życia

w pokoju?

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych włączyło

się w działania na rzecz prześladowanych syryjskich

chrześcijan, którym odmawia się dostępu do pomocy

humanitarnej zarówno w Syrii, jak poza jej granicami?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22786)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie trudności z uzyskaniem przez

dodatkowego urlopu macierzyńskiego

go urlopu macierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego,

Dnia 17 czerwca 2013 r. weszła w życie ustawa

cy i niektórych innych ustaw, która wprowadziła zna-

czące zmiany w uprawnieniach pracowników zwią-

zanych z rodzicielstwem.

Nowelizacji Kodeksu pracy

wadzenia rocznych urlopów rodzicielskich od począt-

ku towarzyszyło wiele emocji, m.in. za sprawą głoś-

nych protestów matek I kwartału, którym ostatecz-

nie przyznano prawo skorzystania z urlopów wpro-

wadzonych przez ustawę.

Okazuje się jednak, że prze-

ciągające się prace nad ustawą i ciągłe zmiany wpro-

wadziły dezorientację zarówno wśród młodych mam,

jak i również pracowników ZUS-u.

Wiele matek,

zwłaszcza prowadzących działalność gospodarczą lub

tych, którym umowa o pracę wygasła z dniem poro-

du, ma trudności ze skorzystaniem z przysługujących

im praw z powodu problemów z właściwym i termi-

nowym złożeniem wniosków o dodatkowy urlop ma-

cierzyński i urlop rodzicielski.

Do mojego biura poselskiego zgłosiła się matka,

która urodziła dziecko 15.06.2013 r.

Dnia 18 czerwca

2013 r., po uzyskaniu aktu urodzenia dziecka, matka

zgłosiła się do ZUS-u w celu złożenia wniosku o rocz-

ny urlop macierzyński z prawem do zasiłku w wyso-

kości 80% wynagrodzenia, zgodnie z informacją uzy-

skaną z serwisu internetowego prowadzonego przez

175

cielski.gov.pl. Widnieje tam informacja, iż „Jeśli (...)

dziecko urodziło się 4 czerwca 2013 r. i po tym dniu,

jest to [skorzystanie z rocznego urlopu macierzyń-

skiego z prawem do zasiłku w wysokości 80% wyna-

grodzenia] możliwe, ponieważ w dniu wejścia w życie

ustawy, a więc 15 czerwca 2013 r., nie upłynęło jesz-

cze 14 dni od porodu.

Należy przy tym pamiętać, że

wniosek o taki wariant urlopu można złożyć dopiero

od dnia 17 czerwca 2013 r.”.

Pracownik jednostki ZUS-u, do której zgłosiła się

młoda matka, odmówił jednak prawa do złożenia ta-

kiego wniosku, argumentując, iż możliwość ta przy-

sługuje jedynie w przypadku urodzenia dziecka

w momencie obowiązywania nowej ustawy, tj. po

17 czerwca 2013 r.

Zainteresowana miała jednak po-

ważne wątpliwości co do decyzji tego pracownika

i skorzystała z infolinii ZUS.

W rozmowie telefonicznej pracownik infolinii

ZUS, po konsultacji z centralą, potwierdził tę infor-

mację, dodając, iż na wspomnianej stronie interneto-

wej ministerstwa widnieje błędna informacja, która

zostanie skorygowana (informacja taka widnieje do

dnia dzisiejszego).

Uzyskawszy telefoniczne potwier-

dzenie, że pracownik tej jednostki ZUS miał słusz-

ność, odmawiając prawa do złożenia ww. wniosku,

złożyła ustną deklarację chęci wykorzystania urlopu

macierzyńskiego w maksymalnym możliwym wy-

miarze.

Podczas wizyty w ZUS nie otrzymała do wy-

pełnienia żadnego pisemnego wniosku, tylko pracow-

nik wprowadził jakieś dane do komputera.

Była prze-

konana, że pracownik ZUS przyjął jej ustny wniosek

dotyczący chęci wykorzystania urlopu macierzyń-

skiego w maksymalnym wymiarze przewidywanym

ze zm.), przed zmianami z dnia 17 czerwca 2013 r., tj.

26 tygodni.

Zainteresowana nie otrzymała z ZUS-u żadnego

pisma stwierdzającego przyznanie zasiłku macie-

rzyńskiego ani okresu, na jaki zasiłek ten został

przyznany.

Dnia 5 lipca 2013 r. ponownie przeprowa-

dziła rozmowę telefoniczną z pracownikiem ZUS.

Uzyskała informację, że będzie otrzymywać zasiłek

macierzyński w podanej kwocie przez 26 tygodni, do

końca listopada 2013 r., po czym musi złożyć, nie póź-

niej niż 14 dni przed końcem pobierania zasiłku,

wniosek o zasiłek macierzyński za okres przewidy-

lopu rodzicielskiego w wymiarze 26 tygodni, który

miała rozpocząć w grudniu.

W związku z tym 24 paź-

dziernika pojawiła się w ZUS-ie, aby wypełnić tenże

wniosek.

Pracownik ZUS tym razem wręczył do pod-

pisu inny formularz, z podziałem na urlop dodatkowy

i rodzicielski.

Poinformowano ją również o tym, że

zasiłek macierzyński miała przyznany jedynie na

okres podstawowy w wymiarze 20 tygodni, który za-

kończył się 18 października 2013 r.

Według pracow-

nika ZUS wniosek o dodatkowy urlop powinna złożyć

przynajmniej 7 dni przed zakończeniem okresu pod-

stawowego, tj. 11 października 2013 r.

Została wyda-

na decyzja o odmowie prawa do zasiłku macierzyń-

skiego za okres od 19.10.2013 do 30.05.2014 r.

W swej interpelacji ograniczyłam się do szczegóło-

wego opisania jednego przypadku, ale nie jest to przy-

padek jednostkowy.

Sytuacja ta dotyczy wielu matek,

które chciały skorzystać z rocznego urlopu z tytułu

urodzenia dziecka, a ze względu na niedotrzymanie

właściwego terminu tego prawa im odmówiono.

Panie Ministrze!

Intencją ustawodawcy było

umożliwienie kobietom, które urodziły dziecko, za-

pewnienie możliwości przebywania z dzieckiem przez

rok.

Dziś jednak można stwierdzić, że projektodawcy

wali przepisy, żeby jak najbardziej ograniczyć dostęp

do urlopów macierzyńskich.

W czasie wystąpień sejmowych zarówno w I, jak

i w II czytaniu projektów przedstawiciel mojego klu-

bu parlamentarnego zwracał uwagę na problem ter-

minów składania wniosków i składał też stosowne

poprawki.

Pozwalam sobie zacytować nawet jego sło-

wa: „W trakcie prac komisji zgłaszałem również po-

ponuje się 7-dniowe terminy – to może spowodować,

cyzji o dodatkowym urlopie macierzyńskim, to wtedy

urlopu macierzyńskiego, a pracodawca zgodnie z pra-

wem odmawia, bo nie ma takiej możliwości.

Myślę,

14 dni, była dobrym rozwiązaniem.

Jednak ten pro-

jekt powinien zawierać również więcej elastycznych

Pan Minister, odpowiadając na wątpliwości, mó-

wił o kampanii informacyjnej, ale efekt jest taki, że

udzielano różnych informacji, a konsekwencje braku

lub niewłaściwej informacji ponoszą matki, którym

odmawia się prawa do urlopu rodzicielskiego.

o interwencję i umożliwienie kobietom, które spóźni-

ły się z wnioskiem, otrzymania urlopu rodzicielskie-

go oraz o odpowiedź na pytania:

1.

Czy ministerstwu znana jest skala tego proble-

mu?

Ilu matkom odmówiono prawa do urlopu rodzi-

cielskiego?

2.

Dlaczego ZUS odmawiał prawa do rocznego ur-

lopu matkom, które urodziły dziecko po 4, a przed

17 czerwca 2013 r., skoro na stronie www.rodziciel-

ski.gov.pl podane są inne informacje?

176

3.

Czy ministerstwo widzi możliwość abolicji dla

matek, które spóźniły się ze stosownym wnioskiem

o przyznanie urlopu rodzicielskiego i przyznanie im

prawa do tego urlopu?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22787)

do ministra pracy i polityki społecznej

Ministra w sprawie odbierania dzieci rodzicom z po-

wodu złej sytuacji materialnej i mieszkaniowej.

Przepis art. 71 Konstytucji RP stanowi, że pań-

stwo w swojej polityce społecznej i gospodarce uwzględ-

Prawu dziecka do wychowania w rodzinie biolo-

gicznej, jako nadrzędnemu, powinny być podporząd-

kowane działania instytucji publicznych.

Tymczasem

coraz częściej media donoszą o krzywdzących decy-

zjach sądów o odebraniu dzieci z domów rodzinnych

i przekazaniu ich do rodzin zastępczych lub domów

dziecka.

Decyzja sądu opiekuńczego, w oparciu o po-

siadane dowody, co do konieczności umieszczenia

małoletniego dziecka poza rodziną biologiczną po-

winna zapadać tylko wskutek otrzymanego wcześniej

sygnału o zagrożeniu życia lub zdrowia.

Tymczasem

powodem ingerencji często nie jest przemoc, tylko zła

sytuacja materialna i mieszkaniowa rodziny.

Wyrwa-

nie dziecka ze środowiska rodzinnego to dla niego

traumatyczne przeżycie.

Trzeba wyraźnie podkre-

ślić, że odebranie dziecka jest ostatecznym krokiem

i powinno być poprzedzone szeregiem działań i pro-

cedur mających na celu pomoc rodzinom.

Koszty

utrzymania dziecka w domu dziecka sięgają od około

1600 zł do blisko 4000 zł.

Często tylko część tej kwo-

ty i wprowadzenie innych form pomocy pomogłyby

zyskaniu kontroli nad własnym życiem i wypełnianiu

roli rodzica, aby środowisko rodzinne sprzyjało bez-

pieczeństwu i rozwojowi dzieci.

Innym częstym po-

wodem odbierania dzieci rodzinom biologicznym jest

zła sytuacja mieszkaniowa rodziny.

Tymczasem to

państwo nie wywiązuje się z określonego w art. 75

tyki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkanio-

wych.

Najwyższa Izba Kontroli w 2011 r. negatywnie

oceniła działalność gmin w zakresie zaspokojenia

potrzeb mieszkańców na lokale socjalne i mieszkania

chronione, a na powyższą sytuację istotny wpływ miał

brak rządowego programu rozwoju budownictwa

mieszkaniowego, w tym budownictwa socjalnego.

W ostatnich latach Polska stała się jednym z naj-

bardziej kosztownych miejsc do życia w Europie, bio-

rąc pod uwagę proporcje pomiędzy dochodami a kosz-

tami utrzymania.

Państwo polskie nie tylko nie po-

maga rodzinom, ale przerzuca na ich barki coraz więk-

sze obciążenia.

Często cenę za to płacą najmłodsi.

nej i mieszkaniowej?

2.

Czy ta sytuacja jest monitorowana?

I ile takich

4.

Jakie formy pomocy rodzinom rząd proponuje

polskich rodzin?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 22788)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie delegowania sędziów

stwie Sprawiedliwości pracuje 125 delegowanych sę-

dziów.

Z doniesień prasowych wynika, iż wicemini-

strowie będący sędziami zarabiają ponad 65% więcej

niż minister.

Zgodnie z przepisami sędziowie delego-

wani do ministerstwa dostają swoje uposażenie sę-

dziowskie z dodatkami za wysługę lat i dodatkami

funkcyjnymi, jak również ustawowy dodatek delega-

cyjny i uznaniowy dodatek przyznawany przez mini-

stra w wysokości do 40% pensji, a w szczególnych wy-

padkach więcej.

Ponadto sędziom w tej sytuacji należy

się drugi dodatek w wysokości 30 zł dziennie oraz

zwrot kosztów zakwaterowania do wysokości 3 tys. zł.

liczba delegowanych do ministerstwa sędziów budzi

niepokój.

Orzekł, że naruszeniem konstytucyjnego

prawa do niezawisłego sądu jest to, że tacy sędziowie

jednocześnie orzekają.

Co więcej, w związku z dele-

177

gacją do ministerstwa nie orzeka obecnie 125 sę-

dziów, a na ich miejsce nie są zatrudniani inni, co

może prowadzić do przewlekłości postępowań w są-

dach, gdzie pracuje dużo delegowanych sędziów.

Ma-

jąc na uwadze pewność obrotu prawnego oraz spraw-

ność wymiaru sprawiedliwości, uważam, że na czas

powoływania sędziów do pracy poza sądami na ich

miejsce powinno wyznaczać się zastępstwo, które

zrównoważy powstały wakat.

Oczywiste jest, że z racji kompetencji i wiedzy sę-

dziów zasadne jest korzystanie z ich doświadczenia

i porad.

Jednak w mojej ocenie powinno się to odby-

wać za pomocą występowania do sędziów o odpłatne

opinie, a nie w formie zatrudnienia (jak dotychczas),

albowiem wysokość zarobków i skala zjawiska budzi

wątpliwości; a zatem jestem zdania, że należałoby

wprowadzić takie regulacje prawne, na podstawie

których uposażenie sędziowskie byłoby zawieszane

na czas, gdy sędziowie nie orzekają.

Gdyby wprowa-

dzić instytucję zastępstwa, o której mowa w poprzed-

nim akapicie, zawieszane uposażenie byłoby przyzna-

wane osobie na zastępstwie.

przygotowanie projektu nowelizacji aktów prawnych

w zakresie wynagradzania sędziów delegowanych do

pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości?

2.

Czy planuje się podjęcie innych prac mających na

3.

Jakie jest uzasadnienie takiej skali zjawiska?

Czy planuje się jej zmniejszenie w kolejnych latach,

w związku z czym więcej sędziów będzie pracować

w sądach, orzekając?

4.

Jakie są obecnie zasady wynagradzania sę-

dziów, podczas gdy wykonują oni w większej mierze

inną pracę niż orzekanie, z tytułu której otrzymują

odrębne wynagrodzenie?

Czy planuje się zmiany

w zakresie tych zasad?

Łódź, dnia 21 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22789)

do ministra edukacji narodowej

programu dotyczącego dysleksji w szkołach

W wielu szkołach w Polsce lawinowo rośnie na

przestrzeni ostatnich lat ilość dzieci z dysleksją.

W związku z tym pytam Panią Minister: Czy Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej przygotowuje specjalny

program dotyczący dysleksji w szkołach?

Uzasadnienie.

Od 2002 r. w naszym kraju w du-

żych miastach w sposób widoczny wzrosła ilość ucz-

niów z dysleksją, czyli jednostką chorobową sklasy-

fikowaną podobnie jak inne choroby, a określaną jako

specyficzne trudności z nauką pisania i czytania.

Interesującym faktem jest, że w 2002 r. dysleksję roz-

wojową miało ok. 7% uczniów.

W bieżącym roku w nie-

których miastach zanotowano dwukrotny, a nawet

większy wzrost liczby uczniów z dysleksją.

I tak:

w Warszawie ok. 30%, Gdańsku 28%, Krakowie 26%,

Gorzowie Wlkp.

22%, Wrocławiu 22%.

Orzeczenie o dysleksji wydaje się po przeprowa-

dzeniu badań w poradniach psychologiczno-pedago-

gicznych, po spotkaniach diagnostycznych ze specja-

listą oraz po ocenie rozwoju intelektualnego, emocjo-

nalnego i społecznego dziecka.

Wydaje się jednak

mało przekonujący zarówno tak duży wzrost ilości

uczniów z dysleksją, jak również fakt, że dotyczy on

wyłącznie dużych miast.

W mniejszych miejscowoś-

ciach odsetek uczniów z dysleksją wynosi ok. 5%.

Założycielka i wieloletnia przewodnicząca Pol-

skiego Towarzystwa Dysleksji uważa, że liczba wy-

danych orzeczeń o dysleksji nie odzwierciedla liczby

dzieci z zaburzeniami, bowiem pod hasłem „dyslek-

sja” niekiedy zalicza się różne inne przyczyny trud-

ności z czytaniem i pisaniem.

Najlepszym rozwiązaniem byłby specjalny pro-

gram zawierający badania na etapie tzw. ryzyka dys-

leksji (5–6 lat), wykrywanie wg opracowywanych

przez specjalistów metod, wdrożenie odpowiednich

ćwiczeń wyrównujących deficyty rozwojowe i łago-

dzących objawy dysleksji.

Tylko taki jednolity pro-

gram mógłby pomóc dzieciom z faktyczną dysleksją

i tylko w ten sposób można by wykryć prawdziwe

wady rozwojowe, a nie zaniedbania środowiskowe.

Poznań, dnia 21 listopada 2013 r.

178

Interpelacja

(nr 22790)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie budowy chodnika w ciągu

Szanowna Pani Minister!

Uprzejmie informuję

Pana Ministra, że podczas moich spotkań z wybor-

cami mieszkańcy Piechowic koło Jeleniej Góry zwró-

chowicach.

Od wielu lat mieszkańcy czynią bezskuteczne sta-

rania o budowę ok. 400 m.b. chodnika, który jest nie-

zbędny dla bezpieczeństwa mieszkańców osiedla Pa-

koszów, będącego częścią miasta Piechowice.

Miesz-

kańcy osiedla bardzo często korzystają z pobocza

drogi, przechodząc do centrum Piechowic, w tym

dzieci do szkoły.

Jest to bardzo niebezpieczne z uwa-

gi na duży ruch samochodów ciężarowych, głównie

tirów jadących do Republiki Czeskiej, oraz samocho-

dów osobowych jadących do Szklarskiej Poręby i Świe-

radowa.

Chodnik ten ma bardzo ważne znaczenie dla

społeczności gminy Piechowice.

Jednocześnie jest to

inwestycja niewymagająca skomplikowanej procedu-

ry ani też wysokich nakładów finansowych.

Trudno

znaleźć uzasadnienie do odkładania w czasie jej rea-

lizacji.

Proszę Panią Minister o pomoc dla mieszkańców

małej gminy Piechowice i odpowiedź, w jakim termi-

nie wybudowany zostanie chodnik w ciągu drogi kra-

jowej nr 3 w Piechowicach.

Z poważaniem

Poseł Zofia Czernow

(nr 22791)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie różnej interpretacji przedmiotu

przez ZUS

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

widzenia przejrzystości prawa i zaufania obywateli

do instytucji państwa oraz organów władzy publicz-

nej stosowanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecz-

nych różnej (często nieprawidłowej) interpretacji

przedmiotu umowy o dzieło oraz związane z tym

kwestionowanie (przez tę instytucję) zasadności za-

wierania umów o dzieło pomiędzy niepublicznymi

placówkami edukacyjnymi a wykładowcami, którzy

indywidualnie przygotowują i twórczo przeprowadza-

ją szereg szkoleń z zakresu różnych dziedzin wiedzy.

Po 1989 r. w Polsce powstało wiele niepublicznych

placówek edukacyjnych kształcących w różnym za-

kresie dzieci, młodzież oraz osoby dorosłe.

Wiele osób

fizycznych świadczących usługi edukacyjne na rzecz

tychże placówek ze względu na charakter świadczo-

nych usług zawiera z ich właścicielami (dyrektorami

placówek) umowy o dzieło, których przedmiotem jest

indywidualne przygotowanie oraz twórcze przepro-

wadzenie konkretnych zajęć (z uwagi na wyjątko-

wość, niepowtarzalność oraz indywidualność zajęcia

te, będące przedmiotem umowy o dzieło, są dziełem,

wach pokrewnych należy traktować jako utwór).

Czę-

sto zdarza się, iż te same osoby fizyczne zawierają

analogiczne co do treści umowy o dzieło zarówno

z podmiotami publicznymi, jak i podmiotami niepub-

licznymi.

Podczas przeprowadzanych od 2010 r. przez ZUS

kontroli dokumentacji (umów cywilnoprawnych) nie-

publicznych placówek edukacyjnych funkcjonujących

na terenie województwa kujawsko-pomorskiego za-

kwestionowana została znaczna część umów o dzieło

zawartych przez właścicieli (dyrektorów) tychże pla-

cówek z osobami fizycznymi, których przedmiotem

było indywidualne przygotowanie oraz twórcze prze-

prowadzenie konkretnych zajęć.

W wielu przypad-

kach treść zakwestionowanych umów o dzieło była

analogiczna do treści niezakwestionowanych przez

ZUS umów o dzieło zawieranych przez osoby fizyczne

z osobami zarządzającymi publicznymi placówkami

edukacyjnymi.

Warto zaznaczyć, iż zakwestionowa-

na przez ZUS zasadność zawartych umów o dzieło

nie została zakwestionowana przez urząd skarbowy.

Wynikiem zakwestionowania zasadności zawar-

cia wyżej omawianych umów o dzieło było wydanie

przez ZUS decyzji administracyjnych wskazujących

na obowiązek odprowadzenia od tychże umów skła-

dek na ubezpieczenie społeczne oraz składek zdro-

wotnych.

W ocenie ZUS argumentem przemawiającym za

zakwestionowaniem zasadności zawarcia powyż-

szych umów o dzieło był brak widocznego (material-

nego) rezultatu w postaci wyszkolenia osób uczęsz-

czających na szkolenie – brak możliwości stwierdze-

nia, czy dana osoba zdobyła wiedzę przedstawioną

podczas szkolenia.

Argument ten w przypadku oma-

wianych umów jest nieprawidłowy, gdyż ich przed-

miotem nie było wyposażenie uczestnika szkolenia

w konkretną wiedzę, lecz przygotowanie autorskiego

programu oraz przeprowadzenie na jego podstawie

szkolenia.

Potwierdzeniem nieprawidłowej argumentacji

stosowanej przez ZUS jest wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 30 maja 2001 r. (sygn. akt I PKN 429/00),

w którym stwierdzono, iż „przedmiotem umowy o dzie-

ło może być osiągnięcie rezultatu niematerialnego,

179

nieucieleśnionego, a za taki uznaje się przygotowanie

i wygłoszenie cyklu specjalistycznych wykładów”

oraz „gdy treścią świadczenia jest prowadzenie wy-

kładów i ćwiczeń ze studentami, można za rezultat

odpowiadający pojęciu dzieła w rozumieniu art. 627

K.c. uważać realizację programu, zakończenie cyklu

wykładów, a nie wiedzę nabytą przez słuchaczy,

sprawdzoną poprzez zaliczenia i wyniki egzaminów”.

Stosowanie innej interpretacji dzieła w umowach

o dzieło, których przedmiotem jest indywidualne

kretnych zajęć, zawieranych przez osoby fizyczne

z właścicielami (dyrektorami) niepublicznych placó-

wek edukacyjnych oraz innej w przypadku tożsa-

mych co do treści umów zawieranych przez osoby

cówkami edukacyjnymi uważam za niezgodne z art. 32

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z któ-

rym „wszyscy są wobec prawa równi”, „wszyscy mają

ne” oraz „nikt nie może być dyskryminowany w życiu

kolwiek przyczyny”.

Traktowanie umów o dzieło za-

wieranych z podmiotami publicznymi inaczej niż toż-

samych umów o dzieło zawieranych z podmiotami

niepublicznymi podważa zaufanie obywateli do in-

stytucji państwa oraz organów władzy publicznej.

Ponadto egzekwowanie od właścicieli (dyrektorów)

niepublicznych placówek edukacyjnych odprowadze-

nia składek na ubezpieczenie społeczne oraz składek

zdrowotnych od zakwestionowanych, w mojej ocenie

niesłusznie, umów o dzieło spowoduje dotkliwe stra-

ty ekonomiczno-społeczne, rezultatem których może

być likwidacja wielu doświadczonych niepublicznych

placówek edukacyjnych, a tym samym niedobór in-

stytucji edukujących społeczeństwo w ramach środ-

ków finansowych pozyskiwanych z budżetu Unii Eu-

ropejskiej.

zamieszczone pytania:

1.

Dlaczego ZUS stosuje inną interpretację dzieła

widualne przygotowanie oraz twórcze przeprowadze-

nie konkretnych zajęć, zawieranych przez osoby fi-

zyczne z właścicielami (dyrektorami) niepublicznych

placówek edukacyjnych oraz inną w przypadku za-

wierania przez osoby fizyczne tożsamych co do treści

umów z osobami zarządzającymi publicznymi pla-

cówkami edukacyjnymi?

2.

Czy zamierza Pan Minister zobowiązać ZUS do

stosowania jednolitej interpretacji dzieła w umowach

wek edukacyjnych oraz z osobami zarządzającymi

publicznymi placówkami edukacyjnymi?

stosowania prawidłowej, zawartej w cytowanym orze-

czeniu Sądu Najwyższego, interpretacji dzieła w umo-

wach o dzieło, których przedmiotem jest indywidu-

alne przygotowanie oraz twórcze przeprowadzenie

konkretnych zajęć edukacyjnych?

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(nr 22792)

do ministra zdrowia

do leczenia dzieci chorych na chorobę

Niemanna-Picka

selskich wpływają wnioski i prośby mieszkańców

w sprawie wprowadzenia przez Ministerstwo Zdro-

wia programu lekowego z zastosowaniem preparatu

manna-Picka różnego typu.

Według informacji rodziców program ten miał być

wprowadzony w 2011 r.

Niestety tuż przed wejściem

gramu nie ma.

Rodzice nie zrażają się negatywnymi

decyzjami w tej sprawie i nadal zabiegają o jego wpro-

wadzenie.

Według przekazanych informacji jest po-

zytywna opinia prezesa Agencji Oceny Technologii

Medycznych w tej sprawie.

Leczenie dzieci chorujących na tę chorobę jest

bardzo drogie i mimo wielu akcji charytatywnych

z udziałem lokalnych społeczności rodziny nie są

w stanie zgromadzić wystarczających środków finan-

sowych na zakup leków i leczenie dzieci.

Dlatego nie-

zbędna jest pomoc państwa w leczeniu tej strasznej

choroby poprzez wprowadzenie programu lekowego.

Rodzice chorych dzieci bardzo liczą na pozytywne

decyzje w tej sprawie.

Prosimy Pana Ministra o odpowiedź, dlaczego do

tej pory nie wprowadzono programu lekowego z za-

stosowaniem preparatu Zavesca do leczenia choroby

Niemanna-Picka i jakie są zamierzenia minister-

stwa, kiedy taki program może być wprowadzony.

Pozostajemy z szacunkiem

Posłanki Zofia Czernow

i Agnieszka Kołacz-Leszczyńska

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

180

Interpelacja

(nr 22793)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Władze samorządowe

zwracają się do naszych biur poselskich z prośbą

o interwencję w sprawie jednoznacznego uregulowa-

nia kwestii funkcjonowania izb wytrzeźwień.

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego

jącą przepisy:

nia, w drodze rozporządzenia, maksymalnej wysokości

rządu terytorialnego.

stanowiący, że za doprowadzenie i pobyt w izbie wy-

tuacja ta powoduje, że z jednej strony gmina nie może

z drugiej zaś, że opłaty są pobierane.

Jest to poważny

problem dla samorządów, które nie mogą zapewnić

funkcjonowania izb wytrzeźwień w zgodzie z prawem.

Prosimy Pana Ministra o odpowiedź, kiedy nastą-

pi uregulowanie kwestii opłat za pobyt w izbach wy-

trzeźwień.

Z poważaniem

Posłanki Zofia Czernow

(nr 22794)

do ministra finansów

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Według szacunków

Ministerstwa Finansów podniesienie akcyzy na al-

kohol etylowy o 15% spowoduje wzrost ceny alkoholi

wysokoprocentowych o ok. 3,4–3,6 zł za 1 l oraz

zwiększy wpływy z akcyzy o 780 mln zł.

Tymczasem

według przedstawicieli branży spirytusowej cena

może wzrosnąć o ok. 4 zł za 1 l, natomiast zgodnie

z raportem opublikowanym przez Instytut Sobieskie-

go z racji podwyżki akcyzy wpływy do budżetu mogą

być niższe nawet o 150 mln zł.

Jaki jest Pana stosu-

nek do zupełnie odmiennych od rządowych szacun-

ków dotyczących wpływu podniesienia akcyzy na

wpływy do budżetu?

Jaki model został zastosowany

przez Ministerstwo Finansów do oszacowania tego

wpływu oraz jakie według tego modelu jest prawdo-

podobieństwo nieosiągnięcia zakładanego wzrostu

wpływów do budżetu?

Uzasadniając wprowadzenie 15-procentowej pod-

wyżki akcyzy na alkohol etylowy, stwierdził Pan:

„Podjęliśmy decyzję o urealnieniu akcyzy od alkoho-

li spirytusowych o te 15%, które wynosiła inflacja od

czasu ostatniej podwyżki w 2009 r.”.

Czy jest to Pana

nowa zasada dotycząca prowadzenia polityki fiskal-

nej i w związku z tym czy planuje Pan np. urealnić

stawki wolne od podatku, które podobnie jak akcyza

znajdują się od 2009 r. na niezmienionym poziomie,

czy też zasadę tę ma Pan zamiar stosować tylko i wy-

łącznie w przypadku podwyższania podatków?

Jak pokazują przykłady niektórych krajów euro-

pejskich, jednorazowe znaczne zwiększenie akcyzy

na alkohol powoduje ogromny spadek sprzedaży – przy-

kładowo na Litwie w 2009 r. podwyżka akcyzy o 13%

spowodowała spadek legalnej sprzedaży o 30% oraz

spadek wpływów do budżetu z tytułu akcyzy o 20%.

Co Pana zdaniem chroni polski budżet przed takim

scenariuszem?

Z wyrazami szacunku

Poseł Grzegorz Janik

Rybnik, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22795)

do ministra finansów

w sprawie

funkcjonowania podmiotów gospodarczych

prowadzących bary mleczne

przedstawiciele firm gastronomicznych prowadzą-

cych bary mleczne w województwie kujawsko-pomor-

skim zaniepokojeni wszczętymi w ostatnich miesią-

cach kontrolami organów skarbowych w zakresie

wykorzystania środków publicznych otrzymanych

w formie dotacji.

Zainteresowani obawiają się, że ce-

lem tych kontroli jest odebranie barom mlecznym

przyznanych w ostatnich latach dotacji.

Właściciele

181

barów mlecznych są zdziwieni radykalną zmianą po-

dejścia organów skarbowych do kwestii dotyczącej

gospodarowania przyznanymi środkami publiczny-

mi.

Prawo w tym zakresie nie uległo zmianie od 2011 r.,

natomiast zdaniem zainteresowanych zmienił się

sposób interpretacji przepisów.

Powyższy stan rzeczy stawia bary mleczne w trud-

nej sytuacji.

Dla wielu z nich nakaz zwrotu dotacji

może oznaczać redukcję zatrudnienia lub nawet cał-

kowitą likwidację prowadzonej działalności gospodar-

czej.

Skutki takich działań mogą być niekorzystne dla

budżetu państwa, gdyż mimo zwrotu dotacji, w przy-

padku upadłości tych firm, nastąpi wzrost bezrobocia

i spadek wpływów z podatków i innych opłat.

Ponadto

niejednoznaczna interpretacja przepisów powoduje, że

część przedsiębiorców rezygnuje z dotacji na 2014 r.

Byłoby niedobrze, gdyby bary mleczne zostały zli-

kwidowane lub pozbawione dotacji z budżetu pań-

stwa, gdyż są one dostępne finansowo dla osób mniej

zamożnych.

Stałymi klientami tych lokali są głównie

emeryci, renciści, studenci i młodzież szkolna.

Dla

wielu z nich jest to niejednokrotnie jedyny ciepły po-

siłek, na który ich stać.

1.

Czy nastąpiła zmiana interpretacji przepisów

dotyczących gospodarowania środkami publicznymi

w barach mlecznych, a jeśli tak, czym jest spowodo-

wana?

2.

Jakie merytoryczne przesłanki stoją za plana-

mi obniżenia o 10% przyszłorocznych dotacji publicz-

nych dla podmiotów gospodarczych prowadzących

bary mleczne?

3.

Czy ministerstwo podziela pogląd, że bary mlecz-

ne są formą pomocy uboższym w dostępie do posiłków?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22796)

do ministra zdrowia

SPZOZ w ramach powszechnego ubezpieczenia

zdrowotnego i obciążeń publicznoprawnych

związanych z tymi umowami

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawą z 27 sierpnia

finansowymi przeznaczonymi na ochronę zdrowia

w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego

zostało powierzone Narodowemu Funduszowi Zdro-

wia.

NFZ, zawierając umowy dotyczące świadczenia

w ramach tego systemu powszechnego ubezpieczenia

zdrowotnego, bezpośrednio organizuje zabezpiecze-

nie świadczeń, które to w szpitalu z zasady i mocą

ustawy muszą być udzielane w sposób ciągły.

Za za-

bezpieczenie ciągłości tych świadczeń odpowiada

bezpośrednio przyjmujący zamówienie, w tym przy-

padku SPZOZ.

Na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy

NFZ ustala też obowiązek ubezpieczenia zdrowotne-

go, w tym osób zapewniających dyżury medyczne

– wykonujących wolne zawody medyczne w rozumie-

Dyrektorzy kilku podkarpackich szpitali poinfor-

mowali mnie, że na podstawie art. 35 ustawy z 30 sierp-

nia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j.

Dz. U.

szym okresie, a obecnie art. 26 ustawy z 25 kwietnia

2011r.

o działalności leczniczej (t.j: Dz. U. z 2013 r.

poz. 217) realizujący świadczenia zdrowotne w ra-

mach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego może

udzielić na część tych świadczeń zamówienia podwy-

konawcy spełniającemu odpowiednie wymogi oraz

spełniającemu warunki określone w przepisach o dzia-

łalności gospodarczej (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy

o ZOZ oraz art. 26 ust. 2 ustawy o działalności lecz-

niczej).

Ustawy te szczegółowo precyzują zasady za-

wierania umów z przyjmującymi zamówienie na

usługi zdrowotne w ramach podwykonawstwa, umow-

ne rozwiązania w zakresie świadczenia tych usług

i odpowiedzialności solidarnej stron umowy.

Jak twierdzą dyrektorzy części szpitali, nie spo-

sób tych uregulowań oddzielić od szczególnych ustaw

regulujących wykonywanie zawodów medycznych,

reglamentowanego charakteru ich wykonania pod

ścisłą kontrolą ustawodawcy, samorządów zawodo-

wych, a w zakresie świadczeń w ramach powszech-

nego ubezpieczenia zdrowotnego – także pod kontro-

lą Narodowego Funduszu Zdrowia wyposażonego

w instrumenty władczego oddziaływania (imperium).

Zakres dopuszczalnych form świadczenia dyżurów

medycznych w stacjonarnych zakładach opieki zdro-

wotnej realizujących świadczenia w ramach powszech-

nego ubezpieczenia zdrowotnego, kwalifikacji tych

form wykonywania zawodu w kontekście konsekwen-

cji kwalifikowania przychodów z tych umów skutku-

jącego wyborem odpowiedniej formy obciążeń pub-

licznoprawnych, ubezpieczeń społecznych i zdrowot-

nych ma znaczący wymiar społeczny.

Dyżury me-

dyczne to działalność w ramach wolnych zawodów

cechująca się przymiotami charakterystycznymi dla

działalności gospodarczej, prowadzona w sposób cią-

gły, zorganizowany, na własne ryzyko, samodzielna,

w interesie publicznym i na podstawie szczegółowych

regulacji stanowiących instrumentarium wykonywa-

182

nia wolnego zawodu, wskazującego w ten sposób for-

mę organizacyjno-prawną, bez względu na to, czy

działalność ta została faktycznie zarejestrowana

w formie prawem przewidzianym, czy podwykonaw-

ca nazwał umowę w tym zakresie umową zlecenia,

czy umową o świadczenie usług zdrowotnych.

1.

Czy świadczenie usług zdrowotnych w SPZOZ

posiadającym umowę z NFZ przez osobę wykonującą

zawód medyczny i na podstawie odrębnej umowy z pod-

wykonawcą posiadającym osobowość prawną i orga-

nizującym te dyżury medyczne w świetle wymienio-

nych ustaw jest udzieleniem świadczeń w ramach

wolnego zawodu, a więc stanowi realizację części

umowy gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy

2.

Czy jest dopuszczalne udzielenie przez SPZOZ

świadczeń określonych w pkt 1 w ramach umowy oso-

bistego świadczenia usług w rozumieniu art. 750 Ko-

deksu cywilnego, zawartych z podmiotem trzecim,

z których przychody podlegają obciążeniu składką na

ubezpieczenie społeczne (art. 8 ust. 2a ustawy o sy-

stemie ubezpieczeń społecznych) i obciążeniu skład-

ką na ubezpieczenie zdrowotne wg art. 66 ust. 1 pkt 1

lit. e, przy założeniu, że świadczeń tych udzielają pra-

cownicy SPZOZ na podstawie odrębnych umów z pod-

miotami trzecimi, czy bez względu na nazwę umowy

jest to umowa nazwana umową o świadczenie usług

zdrowotnych w rozumieniu ww. ustaw, odrębna od

regulacji zawartych w przepisach art. 750 Kodeksu

cywilnego?

3.

Czy przy istniejących rozwiązaniach dotyczą-

cych zamawiania przez NFZ świadczeń zdrowotnych,

udzielania tych świadczeń, ich nadzoru, finansowa-

nia i władczego oddziaływania nawiązanie umowy

o podwykonawstwo świadczeń zdrowotnych skutku-

je nawiązaniem stosunku cywilnoprawnego, podle-

gającego metodzie regulacji prawa prywatnego?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

Tarnobrzeg, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22797)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 151

8

§ 1

Kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu pracę

kości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimal-

nego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podsta-

wie odrębnych przepisów.

Z informacji zebranych od osób odwiedzających

moje biuro wynika, że osoby pracujące w zakładach

pracy, gdzie otrzymują minimalne wynagrodzenie,

takiego dodatku nie otrzymują.

W związku z tym

pracownik pracujący w ciągu dnia otrzymuje iden-

tyczne wynagrodzenie jak pracownik pracujący w po-

rze nocnej.

Czy nie byłoby zasadne wyłączyć dodatek za pracę

w godzinach nocnych ze składników wynagrodzenia

minimalnego?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

(nr 22798)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie szczegółowych zasad, trybu

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z § 11 ust. 2 roz-

sad, trybu i kryteriów udzielania, spłacania oraz

niu określonym przez rozporządzenie ministra nauki

zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych

sługujących w okresie od zaprzestania do wznowie-

nia wypłaty”.

Oznacza to, że student, który z jakich-

kolwiek powodów (także niezależnych od siebie, jak

np. choroba, pobyt w szpitalu) nie przedstawi legity-

dziernika, jednak uczyni to w kwietniu lub w listo-

padzie, utraci jedną ratę kredytu.

Zawieszenie wy-

płacania kredytu studentowi, który nie przedstawił

ważnej legitymacji w terminie określonym w rozpo-

rządzeniu wydaje się całkowicie słuszne ze względu

na ochronę przed wypłacaniem kredytu studenckie-

go osobom, które np. utraciłyby status studenta.

Nie-

wypłacenie zaległej raty kredytu studenckiego oso-

bie, która jednak przedstawi legitymację studencką

183

w terminie późniejszym, nie jest już jednak dobrym

rozwiązaniem.

Oznacza to bowiem, że konsekwencją

nieprzedstawienia w wymaganym terminie legity-

macji studenckiej nie jest jedynie zawieszenie wypła-

cania kredytu studenckiego, ale także, w gruncie

rzeczy, odebranie jednej z jego rat.

Jest to niewspół-

miernie dotkliwe dla kredytobiorców, zwłaszcza tych,

którzy z różnych obiektywnych powodów nie mogli

stawić się w banku celem przedstawienia legitymacji

studenckiej.

1.

Czy ministerstwo rozważy zmianę § 11 ust. 2

przekroczenie terminu do przedstawienia legitymacji

studenckiej o określoną ilość dni (np. dwadzieścia je-

den) nie wiązało się z utratą jednej raty kredytu?

2.

Czy ministerstwo rozważy wprowadzenie do

wyżej wymienionego rozporządzenia procedury

ewentualnego przywrócenia terminu do przedstawie-

nia legitymacji studenckiej?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22799)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

funkcjonowania domów studenckich

Szanowna Pani Minister!

W regulaminach i in-

nych dokumentach wewnętrznych niektórych pol-

skich uczelni wyższych znajdują się zapisy, których

zgodność z normami prawa powszechnego jest kwe-

stionowana nie tylko przez studentów, ale także

przez niektórych prawników.

Zapisy te dotyczą

zwłaszcza reguł funkcjonowania domów studenckich.

Niektóre szkoły wyższe nie pozwalają zamieszkać we

wspólnym pokoju parze, jeśli nie ma ślubu (przykła-

dem mogą być domy studenckie Uniwersytetu Me-

dycznego w Lublinie).

W innych, np. w Szkole Głów-

nej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, zgoda

taka wydawana jest tylko, jeśli para przedstawi za-

świadczenie z urzędu stanu cywilnego o wyznaczonej

dacie ślubu.

Legalność takich przepisów budzi za-

strzeżenia z punktu widzenia konstytucyjnego prawa

do prywatności i decydowania o swoim życiu osobi-

stym.

Ponadto żadna ustawa nie daje uczelniom de-

legacji do zakazania studentowi zamieszkiwania

z określonymi osobami, nawet jeśli dotyczy to domu

studenckiego.

Inne budzące wątpliwości prawne wewnątrzuczel-

niane normy to m.in. wprowadzona na Uniwersytecie

Ekonomicznym w Poznaniu współodpowiedzialność

mieszkańca pokoju w domu studenckim za zachowa-

nie gościa, może być ona bowiem sprzeczna z zasa-

dami odpowiedzialności odszkodowawczej, które

zgodnie z Kodeksem cywilnym mówią, że za szkodę

odpowiedzialność ponosi jej sprawca, czyli np. gość

mieszkańca domu studenckiego.

Na Uniwersytecie Opolskim w Opolu znalazł się

z kolei zapis mówiący o pełnej odpowiedzialności

mieszkańca za zachowanie gościa.

Na tej samej uczel-

ni rektor ma prawo do ostatecznej interpretacji re-

gulaminu domu studenta Uniwersytetu Opolskiego,

co jest klauzulą wymienioną w Kodeksie cywilnym

jako klauzula niedozwolona, przyjmując, że regula-

min ten jest wzorcem umownym, a student korzysta-

jący z pokoju w domu studenckim konsumentem.

Konstytucyjnie chronioną autonomię uczelni wyzna-

czają ustawy.

Nie może ona jednak stanowić podsta-

wy do nieprzestrzegania przez uczelnie powszechnie

obowiązującego prawa.

datu posła i senatora, uprzejmie proszę o odpowiedź

Czy Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego,

sprawując ustawowy nadzór nad działalnością uczel-

ni wyższych, zamierza podjąć interwencję w wyżej

opisanych i ewentualnie innych ujawnionych przy-

padkach?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

(nr 22800)

do ministra spraw zagranicznych

2013 r. podczas marszu w Warszawie wandale obrzu-

cili racami Ambasadę Federacji Rosyjskiej oraz spa-

lili budkę strażników.

Takie zachowanie obywateli

polskich jest bardzo niestosowne, a działania polskiej

Policji wzbudzają wiele kontrowersji.

Sytuacja, która

miała miejsce 11 listopada pod Ambasadą Federacji

Rosyjskiej, wzbudziła niepokój wśród przedsiębior-

ców handlujących z Rosją.

184

Eksport do Rosji z miesiąca na miesiąc ciągle

wzrasta.

Szczególnie dotyczy to produktów rolno-

-spożywczych, gdzie w I półroczu 2013 r. (od stycznia

do czerwca) sprzedano towary o wartości 641 mln euro.

Oznacza to w porównaniu do poprzedniego roku

wzrost o 21% i udział w eksporcie na poziomie 6,9%.

W ubiegłym tygodniu Rosja zagroziła embargiem na

owoce i warzywa.

A przecież co trzecie jabłko w Rosji

pochodzi z Polski.

Obecnie trwa kontrola inspekto-

rów rosyjskich branży mleczarskiej i mięsnej.

1.

Czy zamieszki w dniu 11 listopada 2013 r.

w Warszawie i obrzucanie racami Ambasady Fede-

racji Rosyjskiej oraz spalenie budki strażników będą

miały wpływ na eksport towarów do Rosji?

2.

Czy podsycanie atmosfery prowadzenia aktów

wandalizmu i brak skutecznej interwencji Policji nie

odbije się na stosunkach gospodarczych i nie za-

chwieje naszym eksportem, a w konsekwencji ryn-

kiem pracy, cenami płodów i produktów rolnych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Borkowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22801)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie odtworzenia księgi wieczystej

Szanowny Panie Ministrze!

Ponieważ do tej pory

nie otrzymałam satysfakcjonującej odpowiedzi na

o ponowne rozpatrzenie sprawy zaginionej księgi

wieczystej dotyczącej miejscowości Konarzyny (...)

– nieruchomości B. B. Stosowne załączniki zostały

przedstawione przy interpelacji z dnia 10 czerwca

2013 r.

Sprawa B. B. dotyczy jej dóbr rodzinnych w miej-

scowości Konarzyny (woj. pomorskie), które zostały

wywłaszczone w 1971 r.

Po upadku PRL w 1989 r.

B. B. rozpoczęła jak dotąd bezskuteczną walkę o przy-

wrócenie rodzinnych dóbr.

W tym czasie toczyło się

wiele spraw sądowych, w większości z negatywnym

skutkiem dla poszkodowanej.

Przez lata ogólny ob-

szar nieruchomości będących w posiadaniu jej rodzi-

ny uległ zmniejszeniu na rzecz nowych właścicieli,

którzy w majestacie prawa przejmują kolejne działki

wspomnianej posiadłości.

Wielokrotnie wydawane

były sprzeczne decyzje przez władze gminy Stara Ki-

szewa, władze wojewódzkie oraz władze ministerial-

ne.

Sprawa trwa nadal.

Dużym problemem jest fakt,

że dawna księga wieczysta dotycząca miejscowości

Konarzyny (...), jak wspomina B. B., nie istnieje.

We-

dług relacji jej część zaginęła w latach 90. ubiegłego

wieku.

Ministra z ponownym zapytaniem: Czy istnieje moż-

liwość odtworzenia księgi wieczystej dotyczącej miej-

scowości Konarzyny (...)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Teresa Hoppe

Gdynia, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22802)

do ministra pracy i polityki społecznej

Panie Ministrze!

Ministerstwo Pracy i Polityki

Społecznej zapowiedziało zmiany w ustawie o promo-

dziana reforma zakłada m.in. profilowanie pomocy

dla bezrobotnych, nowe instrumenty wparcia dla

szukających pracy i wynagrodzenia pracowników

urzędów za osiągane wyniki.

Urzędy mają przestać być pośredniakami, a zgod-

nie z zapowiedzią mają stać się prawdziwymi centra-

mi pracy.

Jak donoszą media, według wprowadzo-

nych zmian każdy bezrobotny i poszukujący pracy

zarejestrowany w urzędzie pracy ma być od początku

dobnie ma być w przypadku pracodawców.

Mają się

również pojawić nowe instrumenty wsparcia dla osób

poszukujących pracy.

Częścią zmian jest również pa-

kiet dla młodych osób szukających pracy.

Ma się

zmienić definicja osoby młodej, która obejmie wszyst-

kich do 30. roku życia.

ku pracy?

Kiedy ministerstwo zakłada wejście w ży-

cie tych zmian?

2.

W jaki sposób ministerstwo planuje weryfiko-

wać skuteczność działań urzędów pracy?

3.

Co z osobami pomiędzy 30. a 45. rokiem życia,

które mają problem ze znalezieniem pracy?

Czy dla

nich też są przewidziane jakieś nowe instrumenty

wsparcia w poszukiwaniu pracy?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

185

Interpelacja

(nr 22803)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

wynagrodzenia pracowników akademickich

Szanowna Pani Minister!

Jak podaje „Dziennik

Gazeta Prawna” obecne wynagrodzenia pracowników

akademickich są zróżnicowane w zależności od tego,

zatrudnione na tym samym stanowisku w szkole wyż-

szej i Narodowym Centrum Nauki, mając to samo wy-

kształcenie, doświadczenie zawodowe i umiejętności,

mają różne zarobki – pracownik NCN zarobi więcej,

np. referent na uczelni zarobi 1240 zł, a pracownik

obsługi biurowej w NCN nie mniej niż 2 tys. zł.

Ponadto pracownicy zauważają wady zapropono-

wanego w projekcie rozporządzenia ministra nauki

osób zatrudnionych w uczelni publicznej, sposobu

wyliczania pensum za nadgodziny – w projekcie ist-

nieje jedynie maksymalna granica stawki.

Pracow-

nicy zauważają, że z racji oszczędności na uczelniach

może dochodzić do nadużyć i ustalania niskich sta-

wek.

Wątpliwości budzi również termin rozliczenia

za nadgodziny, który został określony w chwili za-

kończenia roku akademickiego.

1.

Z czego wynikają tak duże różnice w pensji pra-

cowników na takich samych stanowiskach w różnych

placówkach?

2.

Jaka jest minimalna stawka za nadgodziny,

jaką może otrzymać pracownik akademicki?

3.

Do kiedy placówka jest zobowiązana zapłacić

swojemu pracownikowi wynagrodzenie za nadgodziny?

4.

Czy trwają prace mające na celu określenie w prze-

pisach minimalnej stawki wynagrodzenia za nadgo-

dziny?

5.

Czy resort zamierza ujednolicić wynagrodzenia

pracowników akademickich?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22804)

do ministra zdrowia

dotkniętych chorobą Niemanna-Picka

Szanowny Panie Ministrze!

Rodzice dzieci do-

tkniętych chorobą Niemanna-Picka zwracają się

z prośbą o objęcie refundacją preparatu Zavesca słu-

żącego w terapii chorych.

Choroba Niemanna-Picka należy do grupy chorób

szkodliwe ilości tłustej substancji (lipidy) gromadzą

i mózgu.

Pierwszy, w 1914 r., opisał tę chorobę Albert

Niemann, niemiecki pediatra.

Opisał przypadek ma-

łego dziecka z powiększoną wątrobą i śledzioną, po-

większonymi gruczołami chłonnymi i nabrzmiałą,

pociemniałą skórą twarzy.

Później, w 1920 r., Ludwig

Pick badał tkanki w podobnych przypadkach; to do-

starczyło mu dowodu na istnienie nowej choroby, od-

miennej od tych poprzednio opisanych.

Choroba ta jest bardzo zróżnicowana, jeżeli cho-

dzi o problemy, które powoduje.

We wszystkich ty-

pach tej choroby występują tłuste złogi w jednym lub

w kilku organach ciała.

Te złogi zawierają charakte-

rystyczny lipid zwany sfingomieliną oraz cholesterol,

a także mają pienisty i napuchnięty wygląd.

Zwykle

znajdują się w wątrobie, śledzionie i komórkach szpi-

ku kostnego chorych osób i przyczyniają się do po-

większenia wątroby oraz śledziony, tak charaktery-

stycznej dla choroby Niemanna-Picka.

W typie A i C

złogi powstają także w komórkach centralnego syste-

mu nerwowego, powodując uszkodzenie komórek i po-

stępujące uszkodzenie układu neurologicznego.

U cho-

rych na chorobę Niemanna-Picka z powodu defektu

genetycznego organizm nie produkuje żadnego enzy-

mu bądź jedynie enzym o znacznie zredukowanej

aktywności.

NPC jest chorobą w 100% śmiertelną.

Olbrzymia większość dzieci umiera przed skończe-

niem 20. roku życia (wiele umiera przed 10. rokiem

żeby osoba chora na NPC dożyła 40. roku życia.

Według danych Stowarzyszenia Chorych na Nie-

manna-Picka i Choroby Pokrewne w Polsce żyje oko-

ło trzydziestu dzieci dotkniętych tą chorobą.

Roczne

leczenie jednego dziecka kosztuje ponad pół miliona

złotych.

Zgodnie ze streszczeniem dokonanym przez Eu-

ropean Medicines Agency lek Zavesca stosuje się

w leczeniu dwóch chorób: Gauchera typu 1 o łagod-

nym lub średnim nasileniu – pacjenci dorośli – oraz

właśnie Niemanna-Picka – pacjenci w różnym wieku.

Z powodu niskiej liczby pacjentów cierpiących na te

choroby uważane są one za rzadkie i dlatego też

w dniu 18 października 2000 r. lek Zavesca został

oznaczony jako lek sierocy (lek stosowany w leczeniu

rzadkich chorób) w odniesieniu do choroby Gauchera

typu 1, natomiast w dniu 16 lutego 2006 r. – w odnie-

sieniu do choroby Niemanna-Picka typu C.

1.

Z jakich terapii lekowych refundowanych z bu-

dżetu państwa mogą korzystać chorzy na Niemanna-

-Picka?

186

niem leku Zavesca do listy leków refundowanych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 22805)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nauczycieli pracujących

w domach dziecka

Szanowny Panie Ministrze!

Przedstawiciele śro-

dowiska nauczycieli pracujących w domach dziecka

przywilejów wynikających z Karty Nauczyciela.

Obawiają się, że spowoduje to znaczne obniżenie

nie tylko ich wynagrodzeń, lecz także jakości ich pra-

cy z racji konieczności przepracowania zwiększonej

liczby godzin.

Zajęcia przez nich prowadzone już te-

raz wymagają większej uwagi z racji doświadczeń

dzieci i młodzieży, z którymi pracują.

1.

Czym motywowana była decyzja o wyłączeniu

spod Karty Nauczyciela tej grupy nauczycieli?

2.

W jaki sposób na wynagrodzenie i liczbę godzin

pracy nauczycieli wpłynie ta decyzja?

3.

Czy nauczycielom pracującym w domach dzie-

cka przysługuje dodatek z racji specyficznego środo-

wiska, w którym wykonują pracę?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 22806)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie uprawnień straży miejskiej

Szanowna Pani Minister!

Regulacje art. 129b

nie ograniczają straż w zakresie korzystania z urzą-

dzeń rejestrujących jedynie do ich niestacjonarnych

wersji oraz zainstalowanych w pojeździe.

Jak podaje „Dziennik Gazeta Prawna”, zdarzają

się przypadki, gdy strażnicy wystawiają mandaty za

wykroczenia drogowe zarejestrowane przez fotora-

dary stacjonarne, ponieważ mylnie interpretują po-

wyższe przepisy.

1.

Z jakich urządzeń rejestrujących mogą korzy-

stać strażnicy gminni i miejscy?

2.

Kto ma prawo do korzystania ze stacjonarnych

fotoradarów?

3.

Czy resort zamierza jeszcze doprecyzować prze-

pisy, aby zapobiec mylnym interpretacjom w tym za-

kresie?

4.

Jakie działania powinien podjąć kierowca uka-

rany przez straż gminną mandatem na podstawie

fotoradaru stacjonarnego?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 22807)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie skuteczności w pobieraniu opłat

Szanowna Pani Minister!

Jak podaje „Dziennik

Gazeta Prawna”, jeśli właściciel firmy transportowej

nie wskaże, który z jego pracowników jechał drogą

płatną bez opłacenia przejazdu w systemie viaTOLL,

nie zapłaci ani złotówki.

Inspekcja Transportu Dro-

gowego nie ma uprawnień do kierowania wniosków

o wskazanie kierowcy do sądu.

Za nieuiszczenie opła-

ty odpowiada kierowca, a nie właściciel pojazdu.

1.

Z jakich uprawnień może skorzystać Inspekcja

Transportu Drogowego w celu egzekucji e-myta?

pisów dotyczących pobierania zaległych opłat za

przejazd drogą płatną?

Czy resort zamierza rozsze-

rzyć uprawnienia ITD?

3.

Jak przedstawiają się dane dotyczące ściągal-

ności opłat viaTOLL?

W ilu spośród zarejestrowa-

nych przypadków braku opłat za przejazd skutecznie

wyegzekwowano karę grzywny?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

187

Interpelacja

(nr 22808)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wydłużenia terminu na odwołanie

Wyborcza”, obecna długość terminu na złożenie

przez zatrudnionego odwołania od wręczonego mu

wypowiedzenia jest zbyt krótka.

Zgodnie z art. 264

K.p. pracownik może wnieść pozew przeciwko praco-

pisma zawierającego wypowiedzenie umowy.

W od-

wołaniu może żądać uznania wypowiedzenia za bez-

skuteczne, przywrócenia do pracy albo odszkodowa-

nia.

W przypadku rozwiązania umowy bez wypowie-

dzenia, np. z powodu ciężkiego naruszenia obowiąz-

ków pracowniczych, czas na jego złożenie wynosi

14 dni.

Termin ten nie zmienił się od wielu lat, choć wia-

domo, iż procedury sądowe uległy wydłużeniu.

Po-

nadto, jak wskazują pracownicy, 7 dni to często za

mało, by dobrze zastanowić się, czy chcą podejmować,

czasem nawet wieloletnią, walkę z pracodawcą.

1.

Dlaczego obecne przepisy wyznaczają jedynie

7 dni na odwołanie od wypowiedzenia?

2.

Czy ministerstwo pracuje nad zmianami prze-

pisów, które miałyby doprowadzić do wydłużenia ter-

minu na odwołanie od wypowiedzenia umowy?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 22809)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmiany rozporządzenia

ministra sprawiedliwości z dnia 26 lutego 2013 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie mi-

wie sposobu wykonywania obowiązków i uprawnień

konawczych jest pierwszym aktem prawnym regulu-

jącym tak szczegółowo zakres pracy kuratorów ds.

dorosłych.

Analizując kolejno zapisy rozporządzenia, budzą

się obawy o możliwość sprawnego wykonania tych

postanowień.

W § 8 ust. pkt 2 zawarto zobowiązanie

dla kuratora do zapoznania się z teczkami dotych-

czas prowadzonych dozorów i nadzorów wykonywa-

nych przez kuratorów rodzinnych.

O ile postępowa-

nie dotyczy osób mieszkających stale na terenie dzia-

łania tego samego sądu, to problem wydaje się nie

mieć znaczenia, ponieważ akta dostępne są w archi-

wum sądu lub leżą na półce danego wydziału karne-

go lub rodzinnego.

Jednak wobec osób notorycznie

naruszających prawo i zmieniających miejsce za-

mieszkania, powoduje to trudność ściągnięcia do ze-

społu wszystkich dokumentów wskazanych w tym

przepisie.

Brak jest jednoznacznego wskazania jakie-

go okresu wstecznego ma dotyczyć analizowany ma-

teriał.

W § 9 ust. 1 nałożono na kuratora obowiązek spo-

rządzenia sprawozdania z objęcia, przebiegu i zakoń-

czenia dozoru.

Nie ulega wątpliwości, iż takie spra-

wozdanie jest konieczne i stanowi niejako zebranie

oraz podsumowanie pierwszej wiedzy na temat osoby

podopiecznego.

Kolejne informacje pozyskiwane w cza-

sie prowadzonego dozoru oraz własne przemyślenia

kuratora znajdują odzwierciedlenie w kartach czyn-

ności.

Twórca reformy zobowiązał jednak kuratora

do sporządzania sprawozdania z przebiegu dozoru.

Zakładając, iż informacje pozyskane przez dotych-

czasowy okres sześciu miesięcy są prawdziwe i zapi-

sane w karcie czynności, mają być ponownie zwery-

fikowane i wpisane w sprawozdanie z przebiegu do-

zoru.

Dalszym optymistycznym założeniem jest, iż

sędziowie zarówno sądów rejonowych, jak i sądów

penitencjarnych będą analizować zgromadzony ma-

teriał i wydawać ewentualne zalecenia w tej kwestii.

Zapewne analiza ta ma być próbą przeniesienia na

grunt spraw karnych, postępowań wykonawczych

sądów rodzinnych.

Samo sprawozdanie zawiera w swo-

jej treści elementy wymagające specjalistycznej wie-

dzy psychologicznej.

Należy odpowiedzieć sobie na

pytanie, ilu spośród kuratorów zawodowych i spo-

łecznych posiada kierunkowe wykształcenie psycho-

logiczne, bo nawet ukończenie resocjalizacji nie daje

podstaw do tego, aby poprawnie wypełnić część I diag-

nozy w zakresie punktów 7–0 (inteligencja, osobo-

wość, postawa i sposób myślenia) z rozwinięciem za-

wartym w sprawozdaniu.

Powinien czynić to facho-

wiec przy zastosowaniu odpowiednich narzędzi diag-

nostycznych z zakresu psychologii.

Wykonywanie tej

analizy przez kuratora, szczególnie w przypadku

sprawozdania z objęcia dozoru, jest obarczone dużą

dozą błędu i skrajnym subiektywizmem.

Utrzymy-

wanie fikcji w tym zakresie jest zakłamywaniem rze-

czywistości.

Sprawozdanie z przebiegu dozoru po-

chłania kilka godzin czasu kuratora, a to dlatego, że

jest obszerne i wymaga opisania od nowa zmieniają-

cej się rzeczywistości, która znalazła już wcześniej

odzwierciedlenie w karatach czynności w zakresie

istnych czynników sytuacji dozorowanego.

188

Sama gradacja osób dozorowanych na trzy kate-

gorie podopiecznych objętych dozorem również budzi

wątpliwości § 11 rozporządzenia.

Kurator jako organ

wykonawczy został pozbawiony możliwości oceny sy-

tuacji swojego podopiecznego i musi stosować się do

materialnych ograniczeń zawartych w rozporządze-

niu.

Kwalifikacja w większości osób będzie postępo-

wała mechanicznie.

Poza tym kuratorzy, którzy po-

dejdą rygorystycznie do koncepcji wezwań podopiecz-

nych do sądu lub obowiązku wykonywania przez nich

telefonów (§ 14 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia) w przy-

padku nie wywiązywania się z tych założeń progra-

mowych będą powodować kolejnych osadzonych w za-

kładach karnych, w szczególności po zastosowaniu

instytucji upomnienia.

Trzeba pamiętać, iż dozoro-

wani są to osoby, które często nie dysponują środka-

mi finansowymi na zakup żywności czy też biletu na

przejazd do siedziby sądu (dyżurowania kuratora),

czy sfinansowanie rozmów telefonicznych.

Często jest

to także wynikiem niezrozumienia tego obowiązku

wśród osób skazanych, powodowanego tłumacze-

niem, iż „skoro kurator bywa w domu i zna moją

sytuację, nie powinien obarczać mnie dodatkowo tym

zobowiązaniem”.

Nasuwa się pytanie: W jaki sposób

ukarać tych, którzy lekceważą ten obowiązek wyni-

kający z dozoru, wnioskiem o zarządzenie kary po-

zbawienia wolności?

Wskazana w § 14 ust. 1 pkt 5 możliwość badania

osób dozorowanych na zawartość alkoholu lub nar-

kotyków to nadal fikcja wobec braku ku temu narzę-

dzi.

Brak środków finansowych na zakup urządzeń

i materiałów w tym zakresie powoduje, iż jest to prze-

pis deklaratywny.

Należy tylko wspomnieć, iż w dzi-

siejszych realiach życia społecznego i postępu tech-

nicznego nadal jest brak służbowych telefonów ko-

mórkowych, a kurator korzysta z telefonu prywatne-

go, ponosząc w ten sposób koszt działań publiczno-

prawnych.

W § 17 ust. 2 rozporządzenia jest mowa o koniecz-

ności zwracania się o kartę karną do Krajowego Re-

jestru Karnego co sześć miesięcy.

Zakładając spraw-

ność systemu to informacja o skazaniu jest przeka-

zywana do sądu z urzędu.

Po kolejnym popełnionym

przestępstwie sędziowie kierują taką sprawę na po-

siedzenie wykonawcze celem podjęcia decyzji co do

ewentualnego zarządzania kary po zwróceniu się

o akta do kuratora bądź w przypadku wykonywania

dozoru poza siedzibą sądu I instancji przesyła się in-

formację w ślad za miejscem wykonywania dozoru,

a więc sądu, na terenie którego podopieczny zamiesz-

kuje.

Przepis ten powoduje bezpodstawne koszty i ob-

ciąża znacznym nakładem pracy oddziały poszcze-

gólnym komórek KRK.

Podstawowy zarzut, który rysuje się na tle norm

prawnych zawartych w tym akcie prawnym, to ode-

rwanie realnych możliwości wykonania rozporządze-

nia przez kuratora zawodowego.

Analizując treść roz-

porządzenia wydaje się, iż twórca reformy przyjął

nieopatrznie, że nienormowany czas pracy, określony

wymiarem zadań kuratora, oznacza nieograniczoną

możliwość scedowania kolejnych obowiązków, bez

żadnych konsekwencji.

Normy Kodeksu pracy w tej

kwestii są nieubłagane i stanowią, że również w przy-

padku tego systemu pracy należy stosować art. 129

Kodeksu pracy, tj. obowiązki powinny być ustalone

w taki sposób, aby kuratorzy mogli je wykonać, nie

dzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.

W związku z powyższymi problemami, kompliku-

jącymi skuteczną realizację kurateli sądowej, zwra-

cam się z pytaniem: Czy Pan Minister rozważa zmia-

nę postanowień przywołanego rozporządzenia?

Z poważaniem

Poseł Paweł Suski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22810)

do ministra pracy i polityki społecznej

zatrudnianych opiekunek do dzieci

sce w pełnowymiarowym wymiarze godzin pracuje

350 tys. niań.

Zaledwie 10% z nich pracuje legalnie.

Drugie tyle dorabia jako nianie na telefon, odbiera

Według Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej

większość rodziców nie zdaje sobie sprawy z ryzyka,

jakie podejmuje, przekazując swoje dziecko pod opie-

kę nielegalnie zatrudnionej niani.

Wystawiają swoje

dzieci na potencjalne niebezpieczeństwo oraz nara-

żają siebie na sankcje prawne oraz finansowe.

wisku nielegalnego zatrudniania niań?

2.

Jakie działania podejmuje resort, oraz czy pla-

nuje uruchomienie kampanii społecznej, mające na

celu uświadomienie rodzicom, na jakie niebezpie-

czeństwo narażają siebie, a przede wszystkim swoje

dzieci, poprzez nielegalne zatrudnianie opiekunek?

3.

Ile jednostek zapewniających opiekę dzieciom

w wieku do 3. roku życia funkcjonuje na terenie ca-

łego kraju, z wyszczególnieniem placówek mieszczą-

cych się w miastach oraz na terenach wiejskich?

Ile

dzieci przypada na miejsce w tych placówkach?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

189

Interpelacja

(nr 22811)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Inspekcji Weterynaryjnej

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżuru po-

selskiego zgłosił się do mnie rolnik zajmujący się ho-

dowlą bydła.

Wyraził swoje oburzenie wynikające

z faktu nałożenia na niego podczas kontroli Inspekcji

Weterynaryjnej kary za brak znaków identyfikacyj-

nych u bydła, które nie wynikało z niedopełnienia

obowiązków hodowcy, tylko było efektem zagubienia

ich przez bydło, która przekraczała swoją wartością

kary nakładane na osoby dopuszczające się rozmyśl-

nego rozboju oraz niszczenia mienia publicznego.

1.

W jaki sposób naliczane są kary finansowe na

osoby zajmujące się hodowlą bydła za brak znaków

Weterynaryjnej?

2.

Ile środków finansowych wpłynęło do budżetu

państwa w latach 2010–2011 i 2012 za kary finanso-

we za brak znaków identyfikacyjnych objętych tym

obowiązkiem?

3.

Ile czasu po zauważeniu zagubienia przez byd-

ło znaku identyfikacyjnego ma hodowca na zgłosze-

nie tego faktu w biurze powiatowym Agencji Re-

strukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa?

4.

Czy istnieje podstawa prawna do odstąpienia

przez inspekcję nakładania kary finansowej na ho-

dowcę?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 22812)

do prezesa Rady Ministrów

budżetowych i gospodarstw pomocniczych

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z ustawą

końca 2010 r. uległy likwidacji wszystkie zakłady bu-

dżetowe i gospodarstwa pomocnicze.

Według byłej

wiceminister finansów Elżbiety Suchockiej-Rogu-

skiej wprowadzona nowelizacja ustawy o finansach

publicznych miała spowodować zyski dla budżetu

państwa ok. 8,5 mld zł rocznie.

W związku z tym, że mija trzeci rok od wejścia

w życie ww. ustawy, uprzejmie proszę Pana Prezesa

1.

Ile z planowanych 8,5 mld zł rocznie oszczęd-

ności uzyskuje budżet państwa po likwidacji zakła-

dów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz

z jakich źródeł pozyskiwane są powyższe środki?

2.

Ile zakładów pracy zostało zlikwidowanych

w wyniku wejścia w życie ww. ustawy?

Ile z nich zo-

stało przekształconych w inne formy działalności

oraz jaka część funkcjonuje do dzisiaj?

3.

Ile osób straciło pracę w wyniku likwidacji za-

kładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych?

Ilu pracowników przejętych przez nowe (przekształ-

cone) zakłady pracy na podstawie art. 23 K.p. zacho-

wało pracę do dnia dzisiejszego?

4.

Dlaczego, biorąc pod uwagę fakt, że ww. ustawa

miała przynieść oszczędności dla budżetu państwa,

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, przejmując z MON

23 gospodarstwa pomocnicze i zakłady budżetowe,

otrzymała na zapewnienie ich działalności 72 mln zł?

5.

Jakie przepisy prawa ustaliły kompetencje

w zakresie dysponowania majątkiem Skarbu Pań-

stwa w niżej opisany sposób:

— do 3 000 000 zł decyzje podejmuje zarząd spół -

ki Skarbu Państwa;

— powyżej 3 000 000 zł zarząd musi uzyskać zgo -

dę rady nadzorczej;

— jeżeli wartość przekracza 10 000 000 zł, zarząd

musi dodatkowo uzyskać zgodę wspólnika, czyli

Skarbu Państwa reprezentowanego przez prezesa

Wojskowej Agencji Mieszkaniowej;

— jeżeli wartość przekracza równowartość 50 000 €,

czyli równoważność ok. 200 000 zł, na jej dokonanie

wymagana jest zgoda ministra skarbu państwa, po

uprzedniej ocenie sposobu i wysokości proponowanej

ceny, oraz uzasadnienia gospodarczego proponowa-

nej czynności?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 22813)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

o Agencji Restrukturyzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Nowe przepisy pro-

jektu ustawy o ARiMR zakłada zwrot środków nie-

należnie pobranych przez spadkobierców rolnika

190

w skutek przepisów administracyjnych.

Chodzi o sy-

tuację na przykład, gdy spadkobiercy wypłacili pie-

niądze z konta zmarłego rolnika, a decyzja o przy-

znaniu pomocy nie mogła być doręczona z powodu

śmierci zainteresowanego.

1.

Czy ministerstwo przeprowadzało analizę eko-

nomiczną kosztów związanych z możliwością odzy-

skania pieniędzy na podstawie przepisów prawa cy-

wilnego oraz kosztów związanych z nowelizacją usta-

wy o ARiMR?

2.

Jaką kwotę Skarb Państwa może zaoszczędzić,

wprowadzając nowelizację?

Z należnymi wyrazami szacunku

Jasło, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22814)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

z późn. zm.) kompleksowo reguluje zasady prowadze-

nia i wykonywania scaleń i wymian gruntów.

w przypadku prowadzenia scalania gruntów w związ-

ku z budową autostrady koszty wykonania scalenia

rowania gruntów pokrywa GDDKiA.

Ustawodawca

w tej regulacji prawnej nie przewidział jednak pro-

wadzenia scaleń gruntów w związku z budową eks-

presowych i krajowych i objęcia w tym przypadku

kosztami, analogicznie jak w przypadku autostrad.

ster rolnictwa zamierza wystąpić z inicjatywą usta-

wodawczą w zakresie zmiany art. 4 ust. 2 ustawy

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22815)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie utrudnień komunikacyjnych

skiego wpłynęło pismo niezadowolonej grupy osób

zamieszkującej okolicę drogi nr 880 Jarosław – Pruch-

nik oraz instytucji prowadzących swą działalność

przy skrzyżowaniu z ul. Przemysłową w Jarosławiu.

Wspomniane niezadowolenie dotyczy braku konsul-

tacji społecznej na etapie planowania inwestycji prze-

budowy skrzyżowania ul. Pruchnickiej z ul. Przemy-

słową w Jarosławiu.

Przy braku konsultacji społecznej zabrakło na

etapie planowania usytuowania na skrzyżowaniu

ronda lub sygnalizacji świetlnej, które umożliwiałyby

łatwość włączania się do ruchu pojazdów z ul. Pruch-

nickiej.

Zaprojektowana zmiana na odcinku pod wia-

duktem kolejowym przy skrzyżowaniu z ul. Przemy-

słową wręcz uniemożliwi według zainteresowanych

włączenie się do ruchu z ul. Przemysłowej na ul.

Pruchnicką w kierunku centrum Jarosławia.

Udroż-

nienie dwóch pasów ruchu pod wiaduktem kolejo-

wym spowoduje niewykonalny manewr lewoskrętu.

Obecna sytuacja na tym odcinku jest bardzo trudna

i uciążliwa z uwagi na duże natężenie ruchu pojaz-

dów wyjeżdzających z ul. Przemysłowej.

W związku z opisaną powyżej sytuacją zwracamy

pytanie: Czy w celu poprawienia funkcjonalności

wskazanego miejsca MTB i GM zamierza wprowa-

dzić zmiany projektowe przez wpisanie w inwestycję

organizacji sygnalizacji świetlnej lub budowy ronda

dla wszystkich uczestników ruchu ul. Pruchnickiej

i Przemysłowej?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22816)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie planów wprowadzenia

Posłowie z sejmowego zespołu do spraw bezpie-

czeństwa ruchu drogowego wnioskują, by do sezono-

191

wej zmiany ogumienia zobligować obywateli poprzez

wprowadzenie stosownych przepisów.

Opony zimowe

miałyby być obowiązkowe w okresie od 1 listopada

do 31 marca, a karą za brak właściwego ogumienia

miałby być mandat w wysokości 500 zł lub nawet

odholowanie na parking policyjny i utrata dowodu

rejestracyjnego.

Fakt, iż w Polsce opony na zimowe

zmienia aż 95% kierowców rodzi pytania o zasadność

wprowadzania regulacji ustawowych w tej sprawie.

Według dostępnych nam danych w 2010 r. sprze-

dano w Polsce niemal 5 mln zimowych opon.

Eksper-

ci podnoszą, że jeżeli obowiązek jazdy na oponach

zimowych zostałby wprowadzony, może dojść do sy-

tuacji, w której ich cena wzrośnie nawet kilkakrot-

nie.

Wtedy wielu kierowców zdecyduje się na zakup

tańszych opon używanych, które niestety nie zagwa-

rantują im pełnego bezpieczeństwa.

Nie można oczywiście zapominać o aspekcie eko-

nomicznym.

Wydatek rzędu kilkuset złotych może

być kłopotliwy dla wielu tysięcy kierowców, którzy

pracują w Polsce za najniższe wynagrodzenie krajo-

we.

Naszym zdaniem istnieje poważna obawa, że

wprowadzenie obowiązku jazdy na oponach zimo-

wych jest próbą wyciągnięcia kolejnych pieniędzy

z kieszeni Polaków, wszak 500-złotowa kwota man-

datu pobrana w wielu tysiącach razy istotnie podre-

perowałaby i tak już mocno nadwątlony przez nie-

udolne rządy koalicji PO–PSL budżet państwa.

su drogowego w sprawie wprowadzenia obowiązku

jazdy na oponach zimowych?

2.

Czy w razie wprowadzenia ww. obowiązku kary

mandatu miałyby również być nakładane w dni,

w których jest dodatnia temperatura?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22817)

do ministra infrastruktury i rozwoju

ułatwienie skutecznego konkurowania

małych i średnich ośrodków szkolenia

kierowców z ich dużymi odpowiednikami

Wprowadzona w dniu 19 stycznia 2013 r. ustawa

o kierujących pojazdami oraz przepisy wykonawcze

dot. szkolenia kierowców są niezgodne z ustawą o swo-

bodzie działalności gospodarczej.

Styczniowa ustawa

łamie zasady równości, dyskryminując mniejszych

przedsiębiorców i instruktorów.

Stworzenie tzw. super OSK, które mogą prowa-

dzić szkolenie teoretyczne e-learning, jest niedostęp-

ne dla wielu małych i średnich ośrodków, ponieważ

zwyczajnie nie stać ich na kupno ciężarówki czy au-

tobusu po to, by móc być w super OSK (trzeba szkolić

we wszystkich kategoriach prawa jazdy).

sterstwo zamierza wprowadzić jakiekolwiek zmiany

w obecnie obowiązujących przepisach, tak żeby małe

i średnie ośrodki mogły skutecznie konkurować z du-

żymi ośrodkami nauki jazdy?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22818)

do ministra finansów

selskiego zwrócili się lokalni przedsiębiorcy z branży

spożywczej, którzy są zaniepokojeni obecną sytuacją

małych i średnich sklepów osiedlowych.

Poruszają

oni argument, że wielkie sklepy wielkopowierzchnio-

we podpisują dużo tańsze umowy z dystrybutorami

alkoholu wysokoprocentowego, który jest niskiej ja-

kości (nie jest wystarczająco destylowany, to ma miej-

sce np. w Biedronce).

Wskutek tego, że na etykietach

w dużych sklepach wielkopowierzchniowych nie jest

oznakowana jakość produktu, klienci często sięgają

do kupna tego towaru, sądząc, że nie odbiega on ja-

kościowo od tego samego produktu zakupionego w skle-

pach osiedlowych.

W związku z tym proszę Ministra o odpowiedź na

pytanie:

1.

Czy możliwe jest wprowadzenie jednakowej

ceny alkoholu wysokoprocentowego w każdym skle-

2.

Jak ministerstwo zapatruje się na ten pomysł

lokalnych kupców?

Z należnymi wyrazami szacunku

192

Interpelacja

(nr 22819)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie stopnia przygotowań

do przeprowadzenia

Szanowna Pani Minister!

Egzaminy zawodowe

w nowej formie, bezpośrednio związanej z reformą

MEN i Centralna Komisja Egzaminacyjna zapew-

egzaminowania przeprowadzone będą szkolenia na-

uczycieli egzaminatorów oraz podane do publicznej

wiadomości wymagania egzaminacyjne, także w po-

staci banku pytań dla poszczególnych zawodów.

Uważamy, że stan przygotowań do przeprowadze-

nia nowych egzaminów zawodowych zaważy na przy-

szłości tysięcy uczniów techników i zasadniczych

szkół zawodowych, którzy ze względu na beznadziej-

ną organizację wprowadzenia nowelizacji kształcenia

sobliwości MEN.

Należy również uwypuklić, że MEN poprzez

wprowadzenie nowelizacji podstawy programowej

szkolnictwa zawodowego przerzuciło cały ciężar

cinając się od odpowiedzialności za poziom kształce-

nia, niezbędne wyposażenie oraz przyszłe wyniki

uzyskane przez uczniów.

pytanie: Jaki jest stopień przygotowań do nowych

egzaminów zawodowych?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22820)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie konsekwencji wprowadzenia

nowych egzaminów zawodowych

Szanowna Pani Minister!

MEN i Centralna Ko-

misja Egzaminacyjna zapewniały, że w związku z wpro-

wadzeniem nowej formy egzaminowania przeprowa-

dzone będą szkolenia nauczycieli egzaminatorów

egzaminacyjne, także w postaci banku pytań dla po-

szczególnych zawodów.

Wedle dostępnej nam wiedzy do chwili obecnej

odbyło się jedno szkolenie egzaminatorów, które opie-

tycznie je oceniają, gdyż nie zostały udzielone odpo-

wiedzi na szczegółowe pytania dotyczące zarówno

jak nie daje możliwości przeprowadzenia ćwiczeń

przygotowujących uczniów do podejścia do egzaminu.

zawodowych do wielu zawodów stan ten powoduje, że

tować uczniów do egzaminu, co ewidentnie odbije się

na uczniach i uzyskanych przez nich wynikach.

pytanie: Czy MEN zdaje sobie sprawę, iż ze względu

na wprowadzenie dużej dowolności w programach

nauczania przez nowelizację programową dochodzić

będzie do różnego rozłożenia treści programowych

dla tych samych zawodów w różnych szkołach?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22821)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w Rapperswilu

Szanowny Panie Ministrze!

Media podnoszą, że

Muzeum Polskiemu w Rapperswilu w Szwajcarii gro-

zi eksmisja z XIII-wiecznego zamku nad Jeziorem

Zuryskim.

Decyzję o przyszłości polskiej placówki ma

podjąć powołany przez władze w Rapperswil zespół,

który zbierze się w tej sprawie w styczniu 2014 r.

Jeszcze do niedawna władze miejskie Rapperswi-

lu nie kwestionowały obecności Muzeum Polskiego

w Rapperswilu, które od ponad 140 lat mieści się

w XIII-wiecznym zamku nad Jeziorem Zuryskim

Nowo powołane gremium ma opracować kolejny

plan zagospodarowania zamku.

Mają w nim również

zasiadać przedstawiciele muzeum, ambasady Polski

i ministerstwa kultury.

Jednak obecność Muzeum

Polskiego na zamku nie jest już oczywistością.

Dla-

tego można się liczyć z faktyczną likwidacją muzeum

w pomieszczeniach zamku.

193

kie działania podejmuje MKiDN celem obrony Muze-

um Polskiego w Rapperswilu i jakich działań podjęcie

jeszcze planuje?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 22822)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zaleceń

Światowej Organizacji Zdrowia

odnośnie do edukacji seksualnej dzieci

Szanowny Panie Premierze!

Światowa Organiza-

cja Zdrowia ogłosiła dokument „Standardy edukacji

seksualnej w Europie”.

Zawarte w dokumencie reko-

mendacje są skandaliczne i szokujące.

WHO zaleca m.in.: edukacją seksualną winny ob-

jęte być dzieci w wieku czterech lat; radość i przyjem-

ność z dotykania własnego ciała, masturbacja we

wczesnym dzieciństwie; najpóźniej 12-latek powinien

wiedzieć, jak stosować antykoncepcję.

W Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 48

pkt 1 brzmi: „Rzeczpospolita Polska zapewnia ochro-

Czy pomimo jednoznacznych zapisów w Konsty-

tucji RP, rząd polski zamierza wprowadzić w polskich

placówkach edukacyjnych treści zalecane przez

Światową Organizację Zdrowia zawarte w dokumen-

cie „Standardy edukacji seksualnej w Europie”?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22283)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zapowiedzianej przez Rosję

Szanowny Panie Ministrze!

15 listopada br. agen-

cja ITAR-TASS, powołując się na rosyjską Federalną

poinformowała o możliwości wydania przez Rosję za-

kazu importu owoców i warzyw z Polski.

Powodem

takiej decyzji ma być, zdaniem strony rosyjskiej, ry-

zyko napływu z Polski niebezpiecznych i reeksporto-

wanych produktów.

Rosyjska agencja poinformowała również, że o za-

istniałej sytuacji Federalna Służba Nadzoru Wetery-

naryjnego i Fitosanitarnego (Rossielchoznadzor) po-

wiadomiła polską Państwową Inspekcję Ochrony

W związku z kolejną zapowiedzią blokady pol-

skich produktów przez Rosję pragnę zapytać Pana

Ministra:

zarzuty Rosjan, dotyczące przekazywania przez Pol-

skę nieprawdziwych lub sfałszowanych informacji

o krajach pochodzenia produktów, ich nadawcach

i adresatach oraz braku ich znakowania?

Czy ministerstwo posiada wiedzę na temat ewen-

tualnych nieprawidłowości w wypełnianiu certyfika-

tów fitosanitarnych i dokumentów towarzyszących

polskim produktom?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22824)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie wolności wypowiedzi

i pracy badawczej pracowników naukowych

Szanowna Pani Minister!

6 lutego 2013 r. skiero-

wałem do Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego

interpelację dotyczącą opublikowanej na stronach

Wyższego opinii Pani Minister na temat Kodeksu

etyki pracownika naukowego.

Pisząc w swej odpowie-

dzi o konieczności bezstronności nauczycieli akade-

mickich w kwestiach światopoglądowych, bezpardo-

nowo narzuca Pani czytającym swój punkt widzenia.

Pisałem w interpelacji m.in.:,,(...)

Kpiąc z jednej z teo-

rii katastrofy nad Smoleńskiem i przywołując ad per-

sonam o. dr Tadeusza Rydzyka, ujawniła Pani Mini-

ster swój stosunek do bardzo ważnych problemów

ty i dezawuacji wszystkich myślących inaczej.

Dalszy

nych poglądów Minister Edukacji i Szkolnictwa Wyż-

194

szego.

Trzeba zatem odczytywać go – co jest bardzo

w Nauce (...)”.

Odpowiadając na moją interpelację, Minister Na-

uki i Szkolnictwa Wyższego wskazała na rzekomą

bezzasadność moich zarzutów.

A przecież ostatnie tygodnie pokazały, że się nie

myliłem.

Stanowisko rektorów Politechniki War-

szawskiej i Akademii Górniczo-Hutniczej, którzy od-

cięli się od prac eksperckich profesorów swoich uczel-

ni tylko dlatego, że wypowiadali się oni na temat

przyczyn katastrofy smoleńskiej, świadczy dobitnie,

że zrozumieli i zastosowali w praktyce instrukcję do-

tyczącą zasad etyki – jak się okazuje – z nie w pełni

minionej epoki.

Zaniepokojony sugestywną skutecznością opinii

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, przeniesio-

nej wprost na kompromitujące ethos polskiego uczo-

nego, stanowiska rektorów Politechniki Warszaw-

skiej i Akademii Górniczo Hutniczej, pragnę Panią

Minister zapytać:

Jakie działania podejmie ministerstwo dla przy-

wrócenia polskiemu szkolnictwu wyższemu i polskim

naukowcom wolności wypowiedzi i działalności ba-

dawczej, które – co widać w niektórych reakcjach

i wypowiedziach – są dziś bardzo ograniczone?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22825)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

dotyczącego zastrzeżeń co do jakości

polskiej żywności

Szanowny Panie Ministrze!

12 września br. głów-

ny lekarz weterynarii Janusz Związek poinformował,

że Polsce nie grozi wprowadzenie przez Rosję embar-

ga na import żywności.

Oświadczenie to złożone zo-

stało po rozmowach ministra Janusza Związka z przed-

stawicielami Rossielchoznadzoru przeprowadzonych

w Moskwie.

Rosjanie – według opinii głównego leka-

rza weterynarii – przyjęli wyjaśnienia strony pol-

skiej.

W czasie spotkania ustalono, że rosyjscy in-

spektorzy przyjadą w listopadzie do polski i przepro-

wadzą swoje kontrole.

21 września br. główny lekarz sanitarny Rosji

Giennadij Oniszczenko oświadczył, że podległe mu

służby mają zastrzeżenia co do jakości produktów

z Polski trafiających na rosyjski rynek.

„Funkcjonu-

ją jakieś półlegalne, a często nawet kryminalne sche-

m.in. Giennadij Oniszczenko, cytowany 21 września

br. przez rosyjskie media (m.in. agencję Interfax i ga-

zetę „Komsomolskaja Prawda”).

W związku z tym, że już od wielu miesięcy docie-

rają informacje o zastrzeżeniach Rosjan do produk-

tów spożywczych z Polski, pragnę zapytać Pana Mi-

nistra:

Jakie działania wobec tak poważnych oskarżeń

głównego lekarza sanitarnego Rosji podjęło minister-

stwo?

Czy zostały już wyjaśnione wszelkie wątpliwości,

które zgłaszała strona rosyjska, co do jakości polskiej

żywności sprzedawanej na rosyjski rynek?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22826)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie groźby likwidacji znajdującej się

na berlińskim cmentarzu Tempelhofer

mogiły prof. Aleksandra Brücknera

Szanowny Panie Ministrze!

7 listopada br. „Dzien-

nik Polski” poinformował o realnej groźbie likwidacji

mogiły prof. Aleksandra Brücknera, którego doczes-

ne szczątki spoczywają na berlińskim cmentarzu

Tempelhofer.

Rok temu grób profesora stracił, nada-

ny mu przez Senat Berlina na 20 lat, status grobu

honorowego.

Mimo interwencji i nagłaśniania spra-

wy przez opiekujące się mogiłą: Ewę Marię Slaską

i Annę Kuzio, związane z Polsko-Niemieckim Towa-

rzystwem Literackim WIR, ani jedna z polskich in-

stytucji nie zadbała, by status ten został przedłużo-

ny.

Profesor Aleksander Brückner był wybitnym fi-

lologiem i slawistą, historykiem literatury i kultury

polskiej, twórcą katedry slawistyki na uniwersytecie

w Berlinie, gdzie zmarł i został pochowany w 1939 r.

W związku z uroczystością Wszystkich Świętych

pani Slaska nagłośniła sprawę na jednym z portali

społecznościowych.

Pisała tam: „Od lat w kilka osób

próbujemy – jak dotąd bezskutecznie – uczulić insty-

tucje RP w Berlinie oraz odpowiednie instytucje

i osoby w samej RP na fakt, że grób profesora znaj-

duje się na cmentarzu obecnie likwidowanym i że

jeśli nie podejmie się żadnych kroków – może zostać

zrównany z ziemią”.

195

Według informacji prasowej poparcie dla akcji ra-

towania nagrobka prof. Brücknera wyraziło m.in.

środowisko „Zeszytów Poetyckich”, którego redaktor

naczelny przesłał oficjalne listy w tej sprawie również

do ministra kultury.

W związku z tą skandaliczną sytuacją pragnę za-

pytać Pana Ministra:

likwidacji grobu wybitnego polskiego uczonego?

Czy ministerstwo podjęło działania w celu ewen-

tualnej zmiany miejsca pochówku prof. Aleksandra

Brücknera?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22827)

do ministra edukacji narodowej

przeciwdziałania narkomanii w szkołach

Szanowna Pani Minister!

23 września 2013 r.

opublikowano na stronach internetowych NIK ra-

port pokontrolny dotyczący przeciwdziałania narko-

manii w szkołach.

Czytamy w nim m.in.: „W większości skontrolo-

wanych szkół profilaktyka narkotykowa ogranicza

czych, prowadzonych często przez nieprzygotowanych

nia narkomanii w przypadku szkół są zbyt ogólnikowe

NIK publikuje również – uzyskane z analizy

11,5 tys. ankiet – dane dotyczące kontaktów uczniów

z narkotykami na terenie szkoły.

Wynika z nich, że:

ponad 31% uczniów było świadkiem zażywania nar-

rygodnego źródła; 17% było świadkiem sprzedaży

nad 28% ankietowanych nauczycieli przyznaje, że

ków przez uczniów.

Jakie działania podejmie ministerstwo w związku

z raportem NIK dotyczącym przeciwdziałania nar-

komanii w szkołach, aby realnie zabezpieczyć ucz-

niów przed kontaktem z wszelkiego rodzaju środka-

mi odurzającymi w placówkach oświatowych?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22828)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

listu rodzin ofiar katastrofy

Szanowna Pani Minister!

Na zakończenie II Kon-

ferencji Smoleńskiej, 22 października 2013 r., zorga-

nizowanej przez 145 polskich naukowców w celu

przedstawienia wyników swoich prac badawczych

zmierzających do ustalenia prawdy o przyczynach

katastrofy nad Smoleńskiem, obecne na konferencji

rodziny ofiar katastrofy skierowały list do przedsta-

wicieli rządu Rzeczypospolitej Polskiej, parlamenta-

rzystów i naukowców.

W liście tym rodziny m.in.

apelują:,,(...)

Dlatego dzisiaj my – rodziny uczestni-

nienie im laboratoriów oraz wsparcie grantami nie-

zbędnymi do realizacji tych badań (...)”.

Wobec tej dramatycznej prośby, która jest wyra-

zem zrozumiałej i chwalebnej determinacji rodzin

ofiar największej w historii Polski katastrofy lotni-

czej, rozgoryczenia nieskutecznymi i niewiarygodny-

mi działaniami w tej sprawie polskiego rządu i jego

rozlicznych przedstawicieli, pragnę zapytać Panią

Minister: Czy i w jaki sposób Ministerstwo Nauki

i Szkolnictwa Wyższego odpowie na apel rodzin ofiar

katastrofy nad Smoleńskiem?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22829)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

uniemożliwienia dostępu

nieletnim do e-papierosów i wyeliminowania

z ich składu środków uzależniających

Szanowny Panie Premierze!

„Wczoraj w nocy spe-

cjalny zespół rządowy z moim udziałem podjął sto-

sowne decyzje i tę kwestię rozstrzygniemy w trybie

życie młodych, obiecujących ludzi chcą zamienić

w piekło uzależnienia” – mówił Pan Premier podczas

inauguracji roku akademickiego w Akademii Sztuki

w Szczecinie w 2010 r., ogłaszając zdecydowaną wal-

kę z dopalaczami.

Od tego czasu na polski rynek tra-

196

fiło ponad 100 nowych substancji psychoaktywnych,

a jedną z metod ich dystrybucji stały się ogólnie do-

stępne papierosy elektroniczne.

Według opinii specjalistów brak regulacji praw-

nych, które w sposób jednoznaczny zabraniałyby dys-

rosach, jest podstawową przyczyną łatwego, niczym

nieograniczonego dostępu młodych ludzi do e-papie-

rosów.

Sprzedawanie ich niepełnoletnim nie jest dziś

przestępstwem.

W związku z tą niedopuszczalną sytuacją proszę

Czy rząd zajmuje się problemem zagrożenia, jakie

stwarza możliwość dystrybucji dopalaczy w e-papie-

rosach?

Czy przygotowywane są regulacje prawne unie-

możliwiające nieletnim dostęp do e-papierosów i wy-

eliminowanie z ich składu środków uzależniających?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 22830)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie kandydatów na szefów

Służby Kontrwywiadu Wojskowego

Szanowny Panie Premierze!

Mając na uwadze

kompetencje Pana Premiera w zakresie wyznaczania

szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz p.o.

szefa tej instytucji, zwracam się z uprzejmą prośbą

1.

Kto personalnie, kiedy i w jakim trybie zgło-

sił kandydaturę Janusza Noska na szefa SKW

w 2007/2008 r.?

kandydaturę Piotra Pytla na pełniącego obowiązki

szefa SKW?

3.

Dlaczego nie desygnował Pan dotychczas nowe-

go szefa SKW?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22831)

do ministra sprawiedliwości

oraz

w sprawie wykorzystywania

lokalnych organów wymiaru sprawiedliwości

Szanowni Panowie Ministrowie!

Składam inter-

pelację poselską do Panów Ministrów w sprawie nie-

pokojących wydarzeń, jakie od kilku lat mają miejsce

w gminie Borowa położonej w powiecie mieleckim.

W celu opisania zaistniałej sytuacji nie mam innej

możliwości jak użyć nazwisk i nazw instytucji odpo-

wiedzialnych za porządek prawny na szczeblu lokal-

ję skarg podczas dyżurów poselskich na naganną

działalność wójta gminy Borowa w niektórych jej

aspektach i wspieranie go w tym przez lokalne insty-

tucje odpowiedzialne za porządek prawny.

Ponieważ

utraciłem nadzieję na przyzwoite rozwiązanie tych

spraw, wykorzystuję instytucję interpelacji posel-

skiej, gdyż takie sytuacje mogą mieć miejsce w in-

nych częściach kraju.

Jestem jednym z wielu posłów

na Sejm, którzy uważają, że przedwczesne było na

tym etapie rozwoju demokracji w Polsce rozdzielenie

prokuratury i ministra sprawiedliwości.

Wydawało

powiatowych, tymczasem do bardzo niepokojących

wydarzeń dochodzi już na poziomie gminy.

Na nieszczęście gminy Borowa jej wójtem w roku

2006 został W. B., były zastępca komendanta Policji

w Mielcu.

Od tego czasu rozpoczyna się systematycz-

ny upadek tej gminy w rankingach województwa pod-

karpackiego.

Z tego powodu pewna grupa osób, któ-

re z przeszłości pamiętają okres świetności tej gminy,

nie godzi się z tym stanem rzeczy, podejmując kryty-

kę postępowań włodarza tej gminy podczas zebrań

wiejskich czy obrad rady gminy.

To stało się powo-

dem podejmowania prześladowań tych osób przez

byłego policjanta, który wykorzystuje swoje stare

znajomości w organach wymiaru sprawiedliwości do

prześladowania swoich oponentów.

W tym celu wy-

korzystuje też własnego syna, który jest policjantem

posterunku Policji w tej samej gminie Borowa.

Panu Z. G., 80-letniemu zasłużonemu mieszkań-

cowi wsi Orłów w gminie Borowa, w jego domu z udzia-

łem drugiego policjanta funkcjonariusz Policji M. B.,

syn wójta, zakazuje uczestniczenia w zebraniach

wiejskich i krytykowania jego ojca W. B., wójta gmi-

ny Borowa.

Pan Z. G. jest zaangażowanym społecz-

nikiem, którego irytują niegospodarność i nieporad-

ność obecnego wójta.

W przeszłości był wieloletnim

sołtysem wsi Orłów, radnym Rady Gminy Borowa,

a także w przeszłości i nadal prezesem Klubu Spor-

towego „Tęcza” Orłów.

Pan Z. G. w sprawie nagan-

197

nego zachowania policjanta M. B. złożył skargę do

komendanta Policji w Mielcu (z powiadomieniem

mnie), na którą od dwóch lat nie otrzymał odpowie-

dzi.

W tej sprawie udała się też grupa mieszkańców

Orłowa do komendanta Policji w Mielcu, ale została

przyjęta tylko jedna osoba, pozostali czekali na ko-

rytarzu.

Interwencja mieszkańców nic nie zmieniła

co do policjanta M. B. Na marginesie dodam, że w se-

kretariacie Komendy Powiatowej Policji w Mielcu

pracuje kolejna kobieta o nazwisku B.

W roku 2012 zaniepokojeni zapowiadaną przez

wójta perspektywą budowy w ich sąsiedztwie elek-

trowni wiatrowych mieszkańcy wsi Orłów zwracają

się do sołtysa tej wsi J. W. (bliski współpracownik

wójta) o zorganizowanie zebrania wiejskiego w tej

sprawie.

Po jego odmowie grupa mieszkańców – w niej

A. J., zięć Z. G., radny gminy Borowa – zbiera wyma-

ganą regulaminem ilość podpisów w celu przymusze-

nia sołtysa do zwołania zebrania.

Sołtys J. W. wrę-

czanej mu listy z oryginalnymi podpisami nie przyj-

muje i zebrania nadal nie chce zwołać.

Dopiero inter-

wencja przewodniczącego rady gminy wymusza na

nim organizację zebrania.

Po odbytym zebraniu mieszkańców wsi Orłów

sołtys J. W. składa zawiadomienie do Prokuratury

Rejonowej w Mielcu o rzekomym sfałszowaniu pod-

pisów na liście osób żądających zwołania zebrania.

Prokurator rejonowy w Mielcu podejmuje śledztwo

i wydaje zarządzenie dla Komendy Policji w Mielcu

w celu odzyskania od A. J. listy z oryginalnymi pod-

pisami mieszkańców.

W razie odmowy wydania listy

prokurator zezwolił na przeszukanie domu A. J. Po-

licja w Mielcu, realizując zarządzenie prokuratora,

przeszła od razu do drugiego punktu i w składzie

kilku policjantów najechała wielodzietną rodzinę

A. J., blokując samochodem wyjazd z podwórka.

A. J. powiadomiony telefonicznie o tym incydencie

przez żonę opuścił odbywającą się w tym samym cza-

sie sesję rady gminy i wręczył policjantom listę z pod-

pisami.

Swoją obecnością uspokoił też swoje wystra-

szone małoletnie dzieci.

Opisuję ze szczegółami, ja-

kich środków użyła mielecka Policja w celu odzyska-

nia listy z podpisami (której, przypomnę, sołtys sam

z własnej woli nie chciał przyjąć) w tak, wydawałoby

się, podstawowym prawie mieszkańców do wypowie-

dzenia się w swojej sprawie podczas zebrania wiej-

skiego.

Mieszkańcy wyrazili gremialnie swój stanow-

czy sprzeciw wobec planów lokalizacji w ich sąsiedz-

twie elektrowni wiatrowych.

selskim A. J., zaniepokojony metodą pracy mieleckiej

Policji.

O zaistniałych zdarzeniach poinformowałem

w stosownym piśmie prokuratora okręgowego w Tar-

nobrzegu.

Prokurator okręgowy przeniósł postępo-

wanie w związku z rzekomym podrabianiem podpi-

sów do Prokuratury Rejonowej w Nisku, która po

przesłuchaniu kilkudziesięciu świadków sprawę

umorzyła.

Mieszkańcy zdesperowani forsowaniem przez

wójta budowy elektrowni wiatrowych, zamykaniem

większości szkół gminnych i innymi nieporadnymi

i szkodliwymi jego poczynaniami wobec mieszkań-

ców i gminy powołali komitet referendalny w sprawie

odwołania wójta.

Komitet referendalny realizował

wszystkie czynności przewidziane w takiej sytuacji

zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i sto-

sownymi zarządzeniami PKW.

Tym razem wójt B. sam osobiście złożył powiado-

mienie do prokuratury, stawiając zarzuty komitetowi

referendalnemu, że członkowie komitetu:

— kupowali podpisy,

— fałszowali podpisy,

— wprowadzali w błąd mieszkańców podczas

zbierania podpisów i te podpisy zbierali na nieopisa-

nych listach, które później podłożyli do wniosku do

komisarza wyborczego,

oraz że na listach znalazły się osoby, które rzeko-

mo tych podpisów nie składały.

Wobec faktu, że zawnioskowani przez wójta B.

świadkowie nie potwierdzili stawianych zarzutów,

prokurator w Nisku umorzył postępowanie, a wójto-

wi B. zarzucił kłamstwo.

Niezadowolony z takiego obrotu sprawy, a także

umocniony brakiem frekwencji w czasie referendum

wójt W. B. wytoczył proces karny pełnomocnikowi

komitetu referendalnego.

Uzasadnieniem pozwu jest

sześć zarzutów referendalnych, które były uzasad-

nieniem wniosku i zostały przedłożone do komisarza

wyborczego.

Sześciopunktowe uzasadnienie wniosku

zostało opublikowane na urzędowych drukach roz-

plakatowanych po terenie całej gminy.

Z uwagi na

fakt, że w mieleckim sądzie rejonowym pracuje żona

wójta, proces został na wniosek oskarżonego prze-

niesiony do sądu w Tarnobrzegu, gdzie toczy się obec-

nie.

Wójt żąda zwrotu kosztów referendum w wyso-

kości 15 tys. zł dla samorządu gminnego oraz 15 tys.

dla siebie za utratę wizerunku potrzebnego do spra-

wowania urzędu wójta.

Kolejna sprawa.

W czerwcu 2013 r. miało miejsce

zebranie wiejskie w Orłowie.

W zebraniu tym uczest-

niczył 80-letni, przedstawiony wcześniej, Z. G., któ-

rego sołtys J. W. początkowo nie dopuszczał do głosu

z tego powodu, że „bardzo głośno mówi” (na orzecze-

niu lekarskim potwierdzony ubytek słuchu w 90%).

Jednak w końcu zabrał głos.

Podczas swojego wystą-

pienia Z. G. skrytykował działalność sołtysa W. i wój-

ta B. Miał pretensje do sołtysa o to, że:

— poprzez swoje niedbalstwo polegające na nie -

zwołaniu w terminie zebrania wiejskiego doprowa-

dził do utraty 11 tys. zł przez sołectwo Orłowo z fun-

duszu sołeckiego,

— w złym świetle przedstawiał działalność Klubu

Sportowego „Tęcza” Orłów i z tego powodu klub

otrzymał tylko 6 tys. zł, a pozostałe trzy kluby innych

miejscowości tej samej gminy, pomimo że funkcjonu-

ją w tej samej grupie rozgrywkowej, otrzymały po

12 tys. zł – z tego powodu pan G. z własnej emerytu-

ry (830 zł miesięcznie) dopłacił jako prezes klubu

6 tys. zł, aby klub mógł dokończyć rozgrywki,

198

a także zarzucił sołtysowi, że razem z wójtem do-

prowadzili do dewastacji dwóch zabytków w miejsco-

wości Orłów, tj. zabytkowej szkoły i kapliczki przy-

szkolnej wpisanych do rejestru zabytków, a to dlate-

go, że wójt B. nie przyjął od konserwatora zabytków

80 tys. zł, które mogły posłużyć do pierwszych prac

zabezpieczających zabytki.

Za tę publiczną krytykę

skierowaną pod adresem sołtysa i wójta Z. G. został

skazany w postępowaniu niejawnym za rzekome za-

kłócenie porządku publicznego z art. 51 § 1 Kodeksu

wykroczeń na karę w kwocie 200 zł plus 80 zł kosz-

tów sądowych przez Sąd Rejonowy w Mielcu, pomimo

że zebranie wiejskie nie odbywało się w miejscu pub-

licznym i było zebraniem zamkniętym tylko dla

mieszkańców, a o zachowaniu mającym znamiona

zakłócania porządku publicznego krzykiem, hałasem

lub alarmem nie mogło być mowy.

I jeszcze jedna sprawa z okresu samorządowej

kampanii wyborczej z roku 2010.

W gminie Borowa

konkurował z urzędującym wójtem B. inny kandy-

ciszy wyborczej, zginęły jego trzy tablice wyborcze,

które zainstalował w różnych miejscowościach gminy

Borowa, a na których umieścił ogłoszenia wyborcze.

Tablice dosyć duże, o wymiarach 1,20 na 2,1 m i o cię-

żarze, z którym mogłaby poradzić sobie jedna osoba.

Jedna z nich odnalazła się w budynku szkoły podsta-

wowej w Borowej.

Do schowania jej w szkole przyznał

się stróż tej szkoły, który umieścił ją tam, jak zeznał,

„z troski, aby deszcz nie zniszczył materiałów wybor-

czych”.

Takie jego wyjaśnienia jako wiarygodne za-

akceptował Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, rozpatru-

jąc sprawę w drugiej instancji, i odstąpił od wymie-

rzenia kary.

Z tytułu kradzieży tablicy ogłoszeniowej

komendant powiatowy Policji w Mielcu oskarżył

właściciela tych tablic, A. W., konkurenta pana B. do

stanowiska wójta w tej gminie, dlatego że umieścił

ją w pasie drogowym bez zgody zarządu dróg powia-

towych.

Sąd Rejonowy w Mielcu w postępowaniu nie-

jawnym skazał konkurenta pana B. na grzywnę i za-

płatę kosztów sądowych (podobnie jak to ma teraz

miejsce z panem G.).

Dopiero po jego odwołaniu i pro-

cesie trwającym siedem miesięcy uniewinnił go z uwa-

gi na brak podstaw do oskarżenia.

Interpelację kieruję do dwóch Panów Ministrów,

gdyż patologiczne związki zahaczają się o siebie.

W związku z opisanymi zdarzeniami chcę zadać kil-

przypisanej odpowiedzialności, rozumiejąc i szanując

niezawisłość sędziowską.

1.

Czy zdaniem Panów Ministrów, na przykładzie

patologicznych zdarzeń, jakie miały i mają miejsce

w gminie Borowa, sprawy w polskich samorządach

nie idą w złym kierunku za sprawą lokalnych orga-

nów wymiaru sprawiedliwości?

Czy lokalne organy

wymiaru sprawiedliwości nie służą jako narzędzie

do zamykania ust krytykującym lokalną władzę?

2.

Czy istnieje jakieś wewnętrzne zarządzenie lub

inny przepis prawny zabraniający zachodzenia w tej

samej gminie relacji ojciec wójt – syn policjant lub

innych rodzinnych powiązań, w których trudno jest

zachować obiektywizm i które ostatecznie uderzają

w autorytet Policji?

3.

Czy jest możliwe – ale już konkretnie w tej spra-

wie – przerwanie relacji koleżeńskich pracowników

Komendy Powiatowej w Mielcu z byłym swoim wice-

komendantem, z miejscową prokuraturą i sądem dla

dobra tych trzech tak ważnych społecznie instytucji

i to, aby wójt B. pozostał bez ich „ojcowskiej” pomocy?

4.

Czy sąd zobowiązany jest do prowadzenia roz-

praw w sytuacji tak absurdalnie wniesionego pozwu

o sprawy będące informacjami zawartymi na druku

urzędowym komisarza wyborczego?

I czy prowadze-

nie takiego typu spraw nie wydłuża rozstrzygnięć

innych ważnych spraw przed polskimi sądami?

5.

Czy Minister Sprawiedliwości może wpływać

na sądy w Polsce, aby oddalały one tak absurdalne

pozwy jak w tym przypadku, że członek wspólnoty

samorządowej korzystający ze swoich praw i prze-

strzegający prawa samorządowego może być oskar-

żony o to w sprawie karnej?

Pierwsza rozprawa trwa-

ła osiem godzin, w jej trakcie przesłuchano oskarżo-

nego i dwóch świadków.

Kolejni świadkowie będą

słuchani na kolejnych rozprawach.

6.

Czy zgodnie z przepisami prawa nałożona zo-

stała kara w postępowaniu niejawnym przez Sąd Re-

jonowy w Mielcu (tylko na zasadzie, że jeżeli Policja

występuje z wnioskiem, to należy uznać, że wina jest

bezsporna) na schorowaną, zasłużoną społecznie,

starszą osobę, bez jej wysłuchania, za to, że odważy-

ła się skrytykować lokalną władzę samorządową, soł-

tysa i wójta?

7.

Jakie działania podejmie każdy Minister z osob-

na, aby przerwać trwającą farsę w gminie Borowa

z udziałem lokalnych organów wymiaru sprawied-

liwości?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Popiołek

Jasło, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22832)

do ministra zdrowia

laboratoryjnych w powiatowych stacjach

sanitarno-epidemiologicznych

w Nowej Soli i Międzyrzeczu

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy powia-

tów nowosolskiego i międzyrzeckiego oraz powiatów

sąsiednich z niepokojem przyjęli informację o likwi-

dacji z końcem 2013 r. na polecenie wojewody lubu-

skiego oddziałów laboratoryjnych przy powiatowych

stacjach sanitarno-epidemiologicznych w Nowej Soli

199

i Międzyrzeczu.

Przeznaczone do likwidacji labora-

toria działają w ramach zintegrowanego systemu ba-

dań dla sprawowania nadzoru sanitarnego nad bez-

pieczeństwem wody.

Oddział laboratoryjny w Nowej Soli wykonuje na

przykład badania dla czterech powiatów – nowosol-

skiego, wschowskiego, żagańskiego i żarskiego, za-

mieszkałych przez 310 tys. mieszkańców.

W grani-

cach tych powiatów znajdują się obszary o dużym

zagrożeniu powodziowym z uwagi na przepływające

tam rzeki Odrę i Bóbr, co w szczególny sposób uza-

sadnia konieczność funkcjonowania tego laborato-

rium.

Likwidacja wspomnianych laboratoriów zdecydo-

wanie wpłynie na obniżenie bezpieczeństwa zdrowot-

nego mieszkańców powiatów objętych właściwością

stacji sanitarno-epidemiologicznych w Nowej Soli

i Międzyrzeczu.

Uzasadnieniem dla tej decyzji, zda-

niem wojewody lubuskiego, jest brak wystarczają-

cych środków na wynagrodzenia dla pracowników

sanepidu w Gorzowie Wielkopolskim.

Rodzi się zatem

pytanie, czy wojewoda sygnalizował ten problem mi-

nistrowi zdrowia i czy zabiegał o stosowne wsparcie

finansowe dla służb sanitarno-epidemiologicznych

w województwie lubuskim?

Chciałbym też zapytać, czy minister zdrowia wie-

dział o planach wojewody lubuskiego w stosunku do

oddziałów laboratoryjnych w Nowej Soli i Międzyrze-

czu i czy akceptuje likwidację tych oddziałów?

Na koniec pytanie najważniejsze: Czy z uwagi na

ważny interes publiczny, jakim jest bezpieczeństwo

zdrowotne mieszkańców województwa lubuskiego,

minister zdrowia podejmie działania mające na celu

pozostawienie przy powiatowych stacjach sanitarno-

-epidemiologicznych w Nowej Soli i Międzyrzeczu

oddziałów laboratoryjnych?

Poseł Marek Ast

Jasło, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22833)

do ministra skarbu państwa

w sprawie uszkodzeń sieci gazowej

oraz zapewnienia bezpieczeństwa

w zakresie jej eksploatacji na terenie Polski

miały miejsce znaczące, a w jednym przypadku tra-

giczne w skutkach, uszkodzenia sieci gazowej.

14 li-

stopada br. w wyniku eksplozji gazu w Jankowie

Przygodzkim w okolicach Ostrowa Wielkopolskiego

(powiat ostrowski, województwo wielkopolskie) zgi-

nęły dwie osoby, kilkanaście zostało rannych, znisz-

czonych zostało także 12 budynków.

Prawdopodobną

przyczyną eksplozji było rozszczelnienie gazociągu.

W ostatnich tygodniach awarie i uszkodzenia sieci

gazociągowej miały miejsce w Sochaczewie – 20 li-

stopada br. oraz Żyrardowie – 5 listopada br., gdzie

gaz z uszkodzonej instalacji gazowej przedostał się

do miejskiej kanalizacji, stwarzając zagrożenie wy-

buchem.

W ostatnim przypadku interwencja pogoto-

wia gazowego nastąpiła dopiero po upływie godziny,

ponieważ najbliższa Żyrardowa jednostka tej służby

została przeniesiona do Warszawy.

W związku z niepokojącym nasileniem się awarii

i uszkodzeń sieci gazowej zwracam się do Pana Mi-

1.

Jakie kroki i w jakim terminie ma zamiar pod-

jąć rząd w celu wyjaśnienia przyczyn opisanych awa-

rii i uszkodzeń?

Czy rząd planuje stworzenie raportu

na temat stanu technicznego i zabezpieczenia pol-

skiej sieci gazowej?

2.

Czy zmiany dotyczące rozmieszczenia jedno-

stek pogotowia gazowego i służb odpowiedzialnych

za bezpieczeństwo w zakresie sieci gazowej na tere-

nie naszego kraju były dokonywane w oparciu o ana-

lizę czasu potrzebnego na dotarcie odpowiednich

służb do każdego miejsca potencjalnego zagrożenia

znajdującego się na obszarze podlegającym danej jed-

nostce?

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa przewi-

duje w tej sprawie podjęcie wspólnych działań z od-

powiedzialnymi resortami dla racjonalizacji sieci

jednostek odpowiedzialnych za bezpieczeństwo gazo-

we na terenie Polski?

3.

Czy kierowane przez pana ministerstwo wystą-

pi do innych ministerstw oraz upoważnionych orga-

nów, w tym jednostek samorządu terytorialnego, o do-

konanie przeglądu planów zagospodarowania prze-

strzennego i planów rozmieszczenia sieci gazowej

w celu stworzenia mapy miejsc podwyższonego ryzy-

ka z punktu widzenia bezpieczeństwa obywateli

w perspektywie istniejącej i planowanej sieci gazowej

na terenie naszego kraju?

4.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa ma zamiar

podjąć działania, współdziałając z innymi odpowied-

nimi resortami i organami, w celu przeprowadzenia

analizy dotyczącej zabezpieczenia polskiej sieci gazo-

wej na wypadek zamachu terrorystycznego lub celo-

wego uszkodzenia sieci gazowej?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 22 listopada 2013 r.

200

Interpelacja

(nr 22834)

do prezesa Rady Ministrów

w związku z potrzebą podjęcia pilnych działań w związ-

ku z wybrykami chuligańskimi, jakie miały miejsce

ści w dniu 11 listopada 2013 r.

Trzecie z rzędu święto niepodległości zakończyło

się regularną bitwą i zamieszkami chuliganów na

ulicach stolicy.

Obraz ten przekazany natychmiast

do opinii publicznej dyskredytuje Polskę na arenie

międzynarodowej.

Policja wykazała rażące zaniedba-

nia i wręcz bezradność w kwestii utrzymania porząd-

ku i ochrony obywateli.

Biorąc pod uwagę doświad-

czenia z poprzednich lat, należało racjonalnie ocze-

kiwać, że również w tym roku bandyci i chuligani

będą próbowali wykorzystać okazję do wszczęcia

burd na ulicach.

Ostatnie wydarzenia, do jakich doszło podczas

obchodów Narodowego Święta Niepodległości, poka-

zują dobitnie, że problem zamieszek i demonstracji

wciąż nie został rozwiązany, a obecne przepisy są

nieskuteczne w walce z chuliganami.

Pomimo obec-

ności policji, służb porządkowych i monitoringu nie

udało się powstrzymać dewastacji mienia prywatne-

go i publicznego.

Akty wandalizmu stały się szczegól-

nie dotkliwe dla mieszkańców centrum Warszawy,

a obywatele i obywatelki chcący uczestniczyć w zor-

ganizowanych marszach nie czuli się bezpiecznie.

Problem ten dotyczy nas wszystkich, ponieważ rela-

cje z wybryków chuligańskich obiegły serwisy infor-

macyjne na całym świecie, co stawia nasz kraj w wy-

jątkowo niekorzystnym świetle.

Całkowitym nieporozumieniem było ustalenie po-

licji i organizatorów marszu, że to ci drudzy będą

dbali o spokój na ulicach.

Powierzenie bezpieczeń-

stwa obywatelek i obywateli organizatorom chuligań-

skiej demonstracji jest skrajną naiwnością i nieodpo-

wiedzialnością ze strony władz.

W wyniku tej ewi-

dentnej niekompetencji Polska w oczach światowej

opinii publicznej jawi się jako kraj akceptujący ruchy

nacjonalistyczne, z którymi niekompetentny rząd nie

umie sobie poradzić.

Dowodem na to jest bezprece-

densowy atak na ambasadę rosyjską.

Pokojowe (chy-

ba tylko w naiwnym założeniu rządzących) obchody

święta niepodległości przerodziły się w międzynaro-

dowy skandal dyplomatyczny, czego dowodem było

zażądanie przez Rosję od Polski przeprosin za incy-

dent przed ambasadą.

Tak poważny problem nie

może pozostać bez rozwiązania, bez podjęcia szyb-

kich i odpowiednich kroków mających na celu niedo-

puszczenie do tego typu sytuacji w przyszłości.

Kolejnym zapalnym punktem kompromitującym

policję był groźny napad bandycki na squat „Przy-

chodnia”.

W tym przypadku policja miała pełną świa-

domość, że squat może zostać zaatakowany przez

chuliganów i w tym rejonie może dojść do zamieszek,

o czym uprzedzała mieszkańców na kilka dni przed-

tem.

Mimo to teren nie został zabezpieczony w spo-

sób prawidłowy, aby nie stało się najgorsze.

Policja

nie podjęła odpowiednich działań prewencyjnych

mimo realnego zagrożenia bezpieczeństwa obywate-

li i obywatelek.

Wyciągnięcie konsekwencji wobec

resortu spraw wewnętrznych za zaniechanie działań

policji wobec zagrożenia życia i zdrowia mieszkań-

ców squatu oraz uczestników i uczestniczek pokojo-

wego marszu wydaje się być w tym przypadku jak

najbardziej uzasadnione i wręcz konieczne.

spraw wewnętrznych zamierza przeciwdziałać takim

sytuacjom, jakie miały miejsce podczas tegorocznych

obchodów święta niepodległości?

2.

Czy i jakie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

przyjmie odpowiednie środki i podejmie odpowiednie

działania, aby skutecznie przeciwdziałać podobnym

zagrożeniom w przyszłości?

3.

Czy i jakie konsekwencje zostały wyciągnięte

wobec funkcjonariuszy Policji, którzy skompromito-

wali się niepodjęciem niezbędnych działań prewen-

cyjnych i zabezpieczających w związku z zamieszka-

mi, które stanowiły realne zagrożenie dla obywatelek

i obywateli?

4.

Na ile zostały wycenione szkody poczynione

przez wandali?

Poseł Wanda Nowicka

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22835)

do ministra zdrowia

w sprawie

zwiększenia świadomości na temat

jej zapobiegania i leczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Przewlekła obtura-

cyjna choroba płuc (POChP) jest jedną z najczęst-

szych chorób układu oddechowego.

Tymczasem zna-

jomość tej choroby jest wciąż niewystarczająca za-

równo u lekarzy, jak i pacjentów.

W Polce i na świecie

choroba ta należy do najczęstszych przyczyn zgonów.

201

W związku z tym należy przeprowadzić kampanię

informacyjną na temat POChP oraz poprawić sku-

teczność w jej zapobieganiu i leczeniu.

Należy pod-

kreślić, że palenie tytoniu jest najczęstszym czynni-

kiem prowadzącym do powstania POChP.

Trzeba

odnotować, że choroba ta ma niespecyficzne objawy,

a jednymi z nich są po prostu duszność czy kaszel,

które często są ignorowane przez nałogowych pala-

czy.

Ważne jest również, by zwiększyć wiedzę na te-

mat tej choroby u lekarzy podstawowej opieki zdro-

wotnej, którzy często POChP mylą z innymi jednost-

kami chorobowymi.

ministerstwo kroki, które pomogą zwiększyć wiedzę

i świadomość na temat POChP oraz poprawią sku-

teczność w jej zapobieganiu i leczeniu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22836)

do ministra edukacji narodowej

dostępu do Internetu

Szanowna Pani Minister!

W 2009 r. Ministerstwo

wprowadziło zalecenie, zgodnie z którym każde gim-

nazjum ma gwarantować uczniom dostęp do Inter-

netu podczas lekcji informatyki.

Jak się okazało,

z obowiązku wywiązało się jedynie 52% szkół.

Jed-

nostki samorządu terytorialnego, które ledwo wiążą

koniec z końcem, nie są w stanie zrealizować tych wy-

tycznych, gdyż ministerstwo edukacji, wprowadzając

dyspozycję, nie przeznaczyło na jej realizację odpo-

wiednich środków finansowych.

Jednocześnie resort

wydaje ogromne kwoty pieniędzy na różnego rodzaju

programy, szkolenia, kursy.

Dotychczasowe działania

ministerstwa wskazują na to, że nie ma pomysłu na

przeprowadzenie cyfryzacji szkół w Polsce.

1.

Jakie realne kroki podejmie w najbliższym

czasie ministerstwo, by rozwiązać wyżej opisaną

sprawę?

2.

Czy Pani Minister planuje przeznaczyć dodat-

kowe środki na cyfryzację szkół w Polsce?

Z wyrazami szacunku

(nr 22837)

do ministra zdrowia

w sprawie kompleksowej

ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

dla chorych na cukrzycę

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce ok. 3 mln

osób choruje na cukrzycę.

To z myślą o nich NFZ fi-

nansuje kompleksową ambulatoryjną opiekę specja-

listyczną.

Celem KAOS-u było ułatwienie chorym

dostania się do specjalisty bez oczekiwania w długich

kolejkach oraz zapewnienie kompleksowej opieki.

Niestety świadczeniodawcy niechętnie przystępują

do KAOS-u (w roku 2012 pod opieką KAOS-ów cho-

rych na cukrzycę było zaledwie 20 tys. osób).

Specja-

liści uważają, że przystąpienie do programu jest nie-

opłacalne dla świadczeniodawców.

jakiekolwiek działania, by zachęcić świadczeniodaw-

ców do korzystania z KAOS dla pacjentów chorych

na cukrzycę?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 22838)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wynagrodzeń podsekretarzy stanu

i jednocześnie sędziów delegowanych

w Ministerstwie Sprawiedliwości

Ministra w sprawie wynagrodzeń dla podsekretarzy

sterstwie Sprawiedliwości.

Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „So-

lidarność” Pracowników Sądownictwa otrzymał in-

formację o zarobkach Pana Ministra i wiceministrów.

Z informacji tych wynika, iż podsekretarze stanu

i jednocześnie sędziowie delegowani do ministerstwa

zarabiają więcej niż Pan Minister, natomiast wice-

minister niebędący sędzią zarabia mniej niż delego-

wani sędziowie.

Sytuacja taka jest wynikiem zapisów

prawnych, które stanowią o uposażeniu sędziowskim

oraz o dodatku delegacyjnym i uznaniowym przyzna-

wanym przez Pana Ministra.

Dodatkowo przepisy

pozwalają także na zwrot kosztów zakwaterowania

delegatów do wysokości 3 tys. zł.

202

Pracodawcą sędziego delegowanego pozostaje sąd,

zatem to sąd powinien wypłacać wynagrodzenie.

Wy-

płacanie wynagrodzenie dla sędziów delegowanych

przez Ministerstwo Sprawiedliwości daje podstawę

do stwierdzenia, iż sędziowie ci pełnią funkcję poli-

tyczną, co może stać w sprzeczności z ideą niezawi-

słości sędziów.

Art. 4 ust. 2 ustawy o wynagrodzeniu

iż osobie zajmującej takie stanowisko i pełniącej jed-

nocześnie inną funkcję przysługuje jedno, wybrane

przez tę osobę wynagrodzenie.

Natomiast art. 98 § 2

nia funkcji w organach państwowych, jest obowiąza-

przechodzi w stan spoczynku.

Natomiast art. 98 § 6

tej ustawy wyłącza z obowiązku sędziów delegowa-

nych na stanowisko podsekretarza stanu w Minister-

stwie Sprawiedliwości.

1.

Czy dostrzega Pan konieczność zmian w Prawie

o ustroju sądów powszechnych, tak by nie faworyzo-

wały one jedynie sędziów delegowanych do kierowa-

nego przez Pana ministerstwa?

2.

Czy jednoczesne pełnienie przez sędziego dele-

gowanego funkcji politycznej, jaką jest stanowisko

podsekretarza w Ministerstwie Sprawiedliwości,

oraz sędziego nie narusza konstytucyjnej niezależ-

ności władzy sądowniczej od władzy wykonawczej?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22839)

do ministra edukacji narodowej

stanowisko dyrektora szkoły

puję, dotyczy okresu, na jaki można powierzyć peł-

nienie obowiązków dyrektora szkoły.

2572, z późn. zm.) mówi, że organ prowadzący stano-

wisko dyrektora szkoły lub placówki powierza na 5 lat

przewiduje powierzenie na okres krótszy (nie krótszy

sie dłuższym niż 5 lat szkolnych.

Zgodnie z art. 63 rzeczonej ustawy rok szkolny we

31 sierpnia następnego roku.

maksymalny okres, na jaki można powierzyć stano-

wisko dyrektora szkoły lub placówki, to 5 lat szkol-

nych?

2.

Czy istnieją jakiekolwiek dodatkowe uregulo-

wania czy wyjątki uprawniające do powierzenia sta-

nowiska dyrektora na czas dłuższy niż 5 lat szkol-

nych?

3.

Jakie skutki i konsekwencje niosłoby ze sobą

wydanie uchwały o powołaniu dyrektora na czas

dłuższy niż 5 lat?

4.

Jaką odpowiedzialność ponosiłby organ, który

wydałby taką uchwałę?

5.

Jaką należałoby przyjąć datę końcową pełnie-

nia funkcji dyrektora szkoły, jeżeli powołanie rozpo-

częłoby się z dniem 1 lipca 2013 r.?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22840)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie formy dokumentów

potwierdzających uprawnienia

kierujących oraz funkcjonowania

Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców to

obecnie najważniejsze narzędzie informatyczne słu-

żące do generowania i otrzymywania odpowiedzi na

pytania poszczególnych instytucji publicznych (ad-

ministracja centralna, samorządowa) dotyczących po-

szczególnych pojazdów oraz kierowców.

Stanowi on

centralny system informatyczny zbierający dane z po-

nad 399 jednostek samorządu terytorialnego w Pol-

sce oraz posiadający ponad 23 typy beneficjentów tej

bazy (obejmujący m.in. Policję, sądy czy urzędy skar-

bowe).

Zgodnie z oficjalnymi informacjami w 2011 r.

skierowano do tej ewidencji ponad półtora miliona

zapytań.

Powyżej wskazany system służy prowadzeniu

przez Ministra Spraw Wewnętrznych centralnej ewi-

dencji pojazdów (przede wszystkim informacje o za-

rejestrowanych pojazdach i ich właścicielach) oraz

centralnej ewidencji kierowców (dane osobowe).

Za

podstawę prowadzenia tych rejestrów uważa się usta-

203

Do 2010 r. zadania związane z tymi rejestrami

prowadził przede wszystkim jego wykonawca.

Od

2011 r. prowadzenie systemu informatycznego Cen-

tralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców zostało po-

wierzone powołanemu przez Ministra Spraw We-

wnętrznych Centralnemu Ośrodkowi Informatyki

– wyspecjalizowanej jednostce budżetowej, która od-

płatnie świadczyć ma na rzecz MSW oraz innych pod-

miotów z sfery budżetowej usługi związane z utrzy-

maniem oraz udostępnianiem danych z tego telein-

formatycznego systemu.

W związku z problemami z zarządzeniem oraz

rozbudową Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierow-

rujących pojazdami, która przewiduje pewne rozsze-

rzenie zakresu danych prowadzonych w centralnej

ewidencji kierowców (np. ośrodki szkolenia, instruk-

torzy, egzaminatorzy, lekarze, psychologowie, punk-

ty karne dla młodych kierowców), jej wcześniej zapla-

nowane wejście w życie (19 stycznia 2013 r.) zostało

przesunięte aż na rok 2016.

Obecnie, z powodu braku

odpowiedniego zarządzania Centralną Ewidencją Po-

jazdów i Kierowców, pojawił się również problem

z uzyskiwaniem danych związanych z rejestracją sa-

mochodów.

Nawiązując do przedstawionych powyżej informa-

cji, będę zobowiązany za pilną odpowiedź na nastę-

pujące pytania:

A. Czy w związku z zatrzymaniem jakichkolwiek

prac związanych z rozbudową Centralnej Ewidencji

Pojazdów i Kierowców oraz założeniem przez Mini-

sterstwo Spraw Wewnętrznych konieczności budowy

tzw. systemu CEPiK 2.0 – czy dokonano analizy po-

równania kosztów kontynuacji obecnego systemu

CEPiK w porównaniu do budowy nowego systemu

CEPiK 2.0?

Czy przeprowadzono również analizę

ekonomiczną opłacalności takiego przedsięwzięcia?

Jeżeli takie dokumenty istnieją, proszę o ich dołącze-

nie do odpowiedzi na niniejszą interpelację.

B. Czy istnieje jakikolwiek dokument uzasadniają-

cy pod względem ekonomicznym, prawnym lub jakim-

kolwiek innym zatrzymanie prac nad CEPiK i wpro-

wadzenie wariantu stworzenia tzw. systemu CEPiK

2.0?

Jeżeli taki dokument istnieje, proszę o dołączenie

C. Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

widuje kontynuację prac prowadzących do eliminacji

papierowych dokumentów potwierdzających upraw-

nienia kierujących i zastąpienie ich usługami CE-

PiK?

Jak na ewentualny projekt budowy nowego

CEPiK-u (CEPiK 2.0) wpłynie opóźnienie możliwości

praktycznego wdrożenia takich rozwiązań?

Poseł Tomasz Kamiński

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22841)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zasad wydzielania

z ksiąg wieczystych nabytych lokali

Wobec licznych inwestycji budowlanych na dział-

kach ewidencyjnych, na których powstały budynki

mieszkalne wielorodzinne, bardzo często pojawia się

wiele wątpliwości, a także problemów o charakterze

prawnym.

Dokonując obmiaru powierzchni użytkowych lo-

kali samodzielnych, np. poddasze, trzeba brać pod

uwagę normy PN-ISO 9836:1997 oraz obowiązujące

prawo, tj. pomiar w świetle ścian z uwzględnieniem

pochylenia ścian na skosach (art. 2 ust. 2 ustawy

cywilnego).

Zgodnie z treścią wyżej powołanego prze-

pisu obmiar powierzchni użytkowej dokonywany jest

w świetle wprawionych ścian.

Jeśli wykonany obmiar

wykonywany jest tylko według norm PN-ISO

9836:1997, to wyliczenie może być błędne i wymaga

sprostowania.

Ponowny obmiar powoduje zmianę w wielkości

powierzchni użytkowej i w przypadku wspólnoty

mieszkaniowej następuje zmiana udziałów w nieru-

chomości wspólnej (kiedy do konkretnych lokali

mieszkaniowych przynależą pomieszczenia stano-

wiące poddasze budynku), jednak ww. korekta nie

stanowi ingerencji w sferę praw i obowiązków właś-

cicieli lokali.

Zarząd wspólnoty mieszkaniowej (po

uprzednim otrzymaniu pełnomocnictwa od wspólno-

ty mieszkaniowej) dokonuje czynności prawnych

zmierzających do wykonania uchwały o wyrażeniu

zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłas-

ności nieruchomości wspólnej właścicieli lokali dane-

go budynku.

Zarząd wnosi do sądu wieczystoksięgo-

wego o dokonanie stosownych wpisów uwzględniają-

cych zmianę wysokości udziałów związanych z włas-

nością lokali i zmianę wysokości udziałów w nieru-

chomości wspólnej objętej księgą wieczystą.

W następstwie zawartego aktu notarialnego umo-

wy ustanowienia odrębnej własności lokali i sprze-

daży osoby występujące z przedmiotową interwencją

stają się właścicielami lokali mieszkalnych wcześniej

wydzielonych.

Kupujący nieruchomość w treści aktu

notarialnego wnoszą, aby wydział ksiąg wieczystych

wydzielił z księgi wieczystej lokale wcześniej przy-

dzielone konkretnym lokalom mieszkaniowym oraz

wpisał współwłasność na rzecz właścicieli lokali

mieszkalnych na poddaszu.

Sąd rejonowy, oddalając wniosek nabywców,

wskazuje, iż zmiana wysokości udziałów w nierucho-

mości wspólnej jest nieważna, gdyż wymaga zgody

właścicieli wszystkich lokali wcześniej wyodrębnio-

nych z księgi wieczystej.

204

1.

Czy do zmiany udziału w części wspólnej nie-

ruchomości oraz zapisie jej w księdze wieczystej, gdy

przyczyną jest pomyłka w pomiarze budynku, wy-

starczająca jest uchwała podjęta większością głosów

członków wspólnoty mieszkaniowej?

2.

Jaką ochronę prawną posiadają osoby nabywa-

jące lokale mieszkaniowe z zachowaniem formy prze-

widzianej prawem, lecz nieposiadające wpisu w księ-

dze wieczystej?

3.

Czy lokale mieszkalne nabyte od dewelopera w

formie aktu notarialnego, dla którego sąd wieczysty

oddalił wniosek o wydzielenie lokali i wpis współ-

własności, mogą być przedmiotem zajęcia komorni-

czego i ewentualnego zbycia w drodze licytacji w związ-

ku z nieuregulowanymi wierzytelnościami dewelo-

pera?

4.

W jakich okolicznościach sąd apelacyjny może

przychylić się do wniosku skarżących i samodzielnie

dokonać wpisu zgodnie z wnioskiem wieczystoksięgo-

wym bez zwrotu sprawy do sądu pierwszej instancji.

5.

Czy dla umów deweloperskich zawartych przed

29 kwietnia 2012 r. można zastosować zapis ustawy

w art. 23 ust. 2 ww. ustawy, tj. czy umowa dewelo-

perska niezawarta w formie aktu notarialnego bę-

dzie stanowiła podstawę wpisu do księgi wieczystej

roszczenia o wyodrębnienie lokalu mieszkalnego i prze-

niesienie prawa własności tego lokalu oraz praw nie-

zbędnych do korzystania z lokalu na nabywcę lub

przeniesienia ułamkowej części własności nierucho-

mości wraz z prawem do wyłącznego korzystania

z części nieruchomości służącej zaspokajaniu potrzeb

mieszkaniowych?

Poseł Edward Siarka

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22842)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie zniesienia ograniczeń tonażu

o ujęcie w planie zadań na rok 2014 wykonania robót

remontowo-wzmocnieniowych na drodze krajowej

ku Szczebrzeszyna oraz zniesienia ograniczenia to-

nażu.

Od wielu lat na tym odcinku wprowadzane są

ograniczenia znakiem B-18: Zakaz wjazdu pojazdów

o rzeczywistej masie ponad 8 t – z powodu stanu na-

wierzchni.

Wywołuje to poważne utrudnienia w ru-

chu tranzytowym i ogranicza rozwój gospodarczy

kilkunastu gmin województwa lubelskiego.

Droga

jest pozbawiona swojej funkcji i samochody ciężarowe

zmuszone są do stosowania kilkudziesięciokilometro-

wych objazdów drogami niższych kategorii.

Droga nr

74 stanowi ważny trakt komunikacyjny na trasie Su-

lejów – Kielce – Kraśnik – Janów Lubelski – Frampol

– Szczebrzeszyn – Zamość w kierunku przejścia gra-

nicznego w Zosinie.

W roku 2012 oddano do użytku obwodnicę Fram-

pola.

Mieszkańcy i samorządowcy mieli nadzieję na

poprawę dostępności komunikacyjnej w tym rejonie.

cja ruchu nie została zmieniona.

zdjęte ograniczenia tonażu na drodze krajowej nr 74

na trasie Frampol – Szczebrzeszyn?

Z poważaniem

Poseł Genowefa Tokarska

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22843)

do ministra zdrowia

w sprawie niedostatecznego refundowania

leczenia osób ze stwardnieniem rozsianym

sianym.

Od stycznia 2013 r.

Ministerstwo Zdrowia wpro-

wadziło ograniczenie refundacji terapii lekami mo-

dyfikującymi przebieg choroby do 5 lat.

Ta decyzja

resortu naraża budżet państwa na dużo większe stra-

ty niż przy refundacji leczenia powyżej 5 lat, bowiem

wiąże się z utratą sprawności przez osoby dotychczas

dobrze reagujące na leczenie.

W szczególnie trudnej sytuacji jest grupa dzieci

poniżej 12. roku życia, w której leczeniu, zgodnie ze

wskazaniami rejestracyjnymi, nie można zastosować

leków immunomodulujących.

Eksperci wskazują, że

dla części najmłodszych pacjentów byłaby to szansa

na zahamowanie postępów choroby, dlatego postulu-

ją umożliwienie leczenia za pisemną zgodą rodziców.

Kolejnym problemem dotykającym osoby z SM

jest przerywanie leczenia po ukończeniu 18. roku ży-

cia.

Pacjenci, którzy przechodzą z przychodni pedia-

trycznej do poradni dla dorosłych, nie są automatycz-

205

nie włączani do programu lekowego.

Tym samym

przez brak właściwej organizacji leczenia narażeni

są na pogorszenie stanu zdrowia.

2.

Czy ministerstwo zamierza rozszerzyć skrajnie

ograniczoną refundację leczenia osób z SM?

zać problem przerywania leczenia u osób, które

ukończyły 18. rok życia?

4.

Czy ministerstwo rozważy wprowadzenie praw-

nych możliwości refundowanego leczenia dzieci do

12. roku życia posiadających pisemną zgodę rodziców?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22844)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie współpracy PKP SA

w złym stanie dworców kolejowych

Szanowna Pani Minister!

PKP SA posiada około

2,5 tys. dworców kolejowych.

W większości są to

obiekty wyłączone z procesu obsługi pasażerów bądź

w niewielkim stopniu wypełniające swe dotychczaso-

we funkcje.

Tam, gdzie ze względu na wielkość ruchu

pasażerskiego jest to możliwe, PKP SA zmodernizo-

wała w ostatnich latach dworce kolejowe, łącząc w tych

obiektach funkcje obsługi ruchu z komercyjnym za-

gospodarowaniem powierzchni dworcowych.

Nieste-

ty w wielu przypadkach takie działania nie są i nie

będą prowadzone.

Choć w wielu miejscowościach

dworce kolejowe mają atrakcyjną lokalizację, to na-

kłady na ich modernizację nie znajdują z punktu wi-

dzenia PKP SA ekonomicznego uzasadnienia.

Zły

stan techniczny takich dworców wywołuje niezado-

wolenie mieszkańców, którzy od wielu lat oczekują

jego poprawy zarówno ze względów wizerunkowych,

ale przede wszystkim funkcjonalnych w tym, co ma

szczególne znaczenie, z uwagi na zapewnienie bez-

pieczeństwa korzystania z nich.

Wydaje się, że w wie-

lu przypadkach sposobem na rozwiązanie problemu

stanu dworców kolejowych byłaby partnerska współ-

praca PKP SA z samorządami lokalnymi.

SA z samorządami lokalnymi jest właściwym sposo-

bem rozwiązania problemu złego stanu wielu pol-

skich dworców kolejowych?

2.

Czy istnieją bariery prawne uniemożliwiające

lub utrudniające taką współpracę i jakie są podejmo-

wane przez Panią Minister działania, by te bariery

usuwać?

3.

Czy PKP SA jest przygotowana i podejmuje

współpracę samorządami lokalnymi, której efektem

jest modernizacja dworców kolejowych?

4.

Czy możliwe jest nieodpłatne przekazanie

dworców kolejowych jednostkom samorządu teryto-

rialnego na cele publiczne w zamian za przejęcie

przez te jednostki obowiązku modernizacji obiektu

w celu dostosowania go do wymagań współczesnego

pasażera i klienta?

Z poważaniem

Poseł Jacek Brzezinka

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22845)

do ministra pracy i polityki społecznej

warunkach.

Zgodnie z przepisem zawartym w art. 32 ust. 2

ków zatrudnionych w szczególnych warunkach uwa-

ża się pracowników wykonujących prace o znacznej

uciążliwości lub wymagające wysokiej sprawności

psychofizycznej.

Praca w szczególnych warunkach to

praca, w której pracownik w sposób znaczny jest na-

rażony na niekorzystne dla zdrowia czynniki.

Coraz więcej pracowników starających się o wcześ-

niejsze emerytury skarży się na nierówne traktowa-

nie przez ZUS.

W zakładach o takim samym profilu

produkcji osoby zatrudnione na identycznych stano-

wiskach są bowiem różnie traktowane.

niec powiatu gorlickiego, przedstawiając swoją trudną

sytuację.

Decyzją Oddziału ZUS w Nowym Sączu od-

mówiono mu przyznania emerytury z tytułu wykony-

wania pracy w szczególnych warunkach.

Zaintereso-

wany od 1968 r. pracował w Gorlicach w Fabryce Ma-

206

szyn Glinik w Wydziale Kuźni.

Od 01.08.1975 r. do

30.06.2000 r. była to praca w szczególnych warun-

kach.

Od roku 1975 pracował na stanowisku dozór

inżynieryjno-techniczny.

A w okresie od 22.10.1980 r.

do 19.12.1987 r. praca odbywała się w systemie 3-zmia-

nowym.

Z przeciągów i zimna na przemian z gorącem

od pieca doznał paraliżu lewej strony, jednak po reha-

bilitacji i leczeniu powrócił do pracy.

Koledzy, którzy w tym samym okresie zostali

przyjęci na analogiczne stanowisko i mieli ten sam

zakres obowiązków, otrzymali prawo do emerytury.

Zainteresowanemu natomiast odmówiono i kazano

odwołać się do sądu pracy w Nowym Sączu.

Pomimo potwierdzenia przez pięciu świadków

pracy w szczególnych warunkach sąd ogłosił dla nie-

go niekorzystny wyrok.

Z całego okresu pracy sąd

uznał mu za prace w warunkach szkodliwych 10 lat

3 miesiące i 12 dni.

Za okres pracy w systemie 3-zmia-

nowym sąd zaliczył mu pracę w szczególnych warun-

kach tylko na II i III zmianie.

Niezaliczenie przez sąd

jednej z trzech zmian pracy pomimo tego samego

stanowiska i charakteru pracy jest według zaintere-

sowanego wyraźnym przejawem złośliwości.

Pokrzywdzony pobiera obecnie zasiłek przedeme-

rytalny.

Odwoływał się do sądu pracy i Sądu Apela-

cyjnego w Krakowie, ale wyroki zapadły na jego nie-

korzyść.

Analizując dokumentację zainteresowanego,

również dla mnie jest niezrozumiała decyzja o odmo-

wie przyznania emerytury.

W związku z opisaną sytuacją kieruję do Pana

1.

Dlaczego w zakładach o takim samym profilu

wiskach są różnie traktowane?

2.

Jak duża była swoboda w stosowaniu przepisów

nym charakterze i ustawy o emeryturach i rentach

z FUS, skoro pracownik zatrudniony w Fabryce Ma-

szyn Glinik, pracujący na stanowisku zakwalifiko-

wanym jako szkodliwe nie otrzymał emerytury po

złożeniu wszystkich wymaganych dokumentów, sko-

ro inni pracownicy pracujący razem z nim otrzyma-

li świadczenie?

3.

Jaka jest jeszcze szansa dla tej osoby, aby otrzy-

mała wcześniejszą emeryturę?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22846)

do ministra pracy i polityki społecznej

tworzenia ośrodków dziennego pobytu

dla dorosłych niepełnosprawnych ruchowo

i intelektualnie

nego pobytu dla dorosłych niepełnosprawnych rucho-

wo i intelektualnie.

Sejm, ogłaszając rok 2013 Rokiem Osób Niepeł-

nosprawnych, zaapelował do wszystkich obywateli

rodnych inicjatyw służących realizacji ducha i litery

Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

oraz promowanie postaw aktywizujących i włączają-

nych.

Najczęstszą przyczyną niepełnosprawności są

rologiczne.

Konwencja ONZ o prawach osób niepeł-

nosprawnych podkreśla, że osoby z niepełnospraw-

nościami mają prawo do uczestnictwa w życiu spo-

łecznym, również do pracy, na zasadzie równości

z innymi osobami.

Konwencja wprowadza do polskie-

go prawa nową definicję niepełnosprawności – stano-

wi, że to nie indywidualne ograniczenia, ale ze-

wnętrzne bariery utrudniające uczestniczenie w ży-

ciu czynią człowieka niepełnosprawnym.

Zalicza do

tej grupy osoby, które „mają długotrwale naruszoną

nymi barierami, utrudniać im pełny i skuteczny

z innymi osobami”.

Oznacza to, że konwencja defi-

niuje niepełnosprawność jako problem społeczny, a nie

sprawę osoby nią dotkniętej.

Ustawa zasadnicza nakłada też na władze pub-

liczne obowiązek zapewnienia szczególnej opieki

Niestety często władze samorządowe wykazują

bierność w zakresie tworzenia systemowych rozwią-

zań, które pozwoliłyby niepełnosprawnym uczestni-

czyć w życiu społecznym oraz w różnych formach

rewalidacji i rehabilitacji.

Jedną z form aktywizacji osób niepełnosprawnych

są warsztaty terapii zajęciowej.

Według raportu przy-

gotowanego i przeprowadzonego w 2001 r. przez Biu-

207

sprawnych samorządowe jednostki organizacyjne

prowadziły zaledwie 22% takich placówek.

Teren

powiatu gorlickiego, gdzie mieszkam, to chlubny wy-

jątek, funkcjonuje tu aż 5 warsztatów.

Jednak pro-

wadzona w nich jest tylko rehabilitacja społeczna

i zawodowa w zakresie pozyskania lub przywracania

więc dostosowane są do potrzeb osób niepełnospraw-

nych w stopniu lekkim lub umiarkowanym.

W Gor-

licach istnieje również dzienny ośrodek wsparcia dla

osób z zaburzeniami psychicznymi, lecz nie jest on

dostosowany dla osób poruszających się na wózkach

Do mojego biura poselskiego w Gorlicach zgłosiło

się małżeństwo opiekujące się dwójką upośledzonych

w stopniu głębokim i nieporuszających się samodziel-

nie synów w wieku 20 i 27 lat.

Gdy młodszy z nich

ukończy cykl kształcenia szkolnego w niepublicznej

szkole podstawowej DRO Caritas, nie będą już mieli

żadnych możliwości uczestniczenia w terapii, co prze-

cież skutkuje zaprzepaszczeniem wieloletniej rehabi-

litacji.

Jedyna forma pomocy, jaką może zapropono-

wać powiatowe centrum pomocy rodzinie, to miejsce

w domu pomocy społecznej.

Opiekunowie nie chcą

oddawać swoich dzieci do ośrodka DPS.

Wcześniej kontaktowali się ze mną, też sygnali-

zując problem, inni rodzice dzieci głęboko upośledzo-

nych psychicznie, które wchodzą w dorosłość.

Osoby

te chcą opiekować się swoimi dziećmi, ale sami będąc

coraz starszymi, potrzebują też chwili czasu dla sie-

bie, aby móc np. iść do lekarza ze sobą.

Optymalnym rozwiązaniem dla takich rodzin są

ośrodki dziennego pobytu, których koszt utrzymania

jest przecież znacznie niższy niż pobyt w całodobo-

wym ośrodku DPS-u.

Z pewnością niepełnosprawni

lepiej też czują się we własnym domu, w otoczeniu

bliskich kochających osób.

Skoro obowiązek pomocy niepełnosprawnym na-

leży do państwa, nie należy wymagać, aby organiza-

cją tak potrzebnych ośrodków zajmowały się jedynie

samorządy oraz fundacje i stowarzyszenia.

1.

Czy ministerstwo monitoruje, czy tworzone

ośrodki dla niepełnosprawnych w pełni odpowiadają

na rzeczywiste zapotrzebowanie?

2.

Czy są prowadzone systemowe prace nad two-

rzeniem dziennych ośrodków dla niepełnosprawnych,

powoływaniem asystentów osób niepełnosprawnych

w celu dostatecznego wspomożenia rodziny w opiece

nad osobami niezdolnymi do samodzielnej egzystencji?

3.

Czy rząd przewiduje jakieś formy pomocy sa-

morządom, aby zwiększyła się ich aktywność na tym

polu?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 22847)

do prezesa Rady Ministrów

manifestacji związkowej zorganizowanej

przez trzy ogólnokrajowe centrale związkowe

Uczestnicy manifestacji związkowej zorganizowa-

nej przez trzy ogólnokrajowe centrale związkowe

w formie listu otwartego postulaty zawarte w doku-

mencie „O godną pracę, płacę, emeryturę”.

Treść do-

kumentu jest następująca, cytat:

„Sytuacja polskich pracowników z roku na rok

jest coraz gorsza.

Mimo statystycznego wzrostu na

przestrzeni lat średniego wynagrodzenia czy tzw.

płacy minimalnej, wciąż co dziesiąty pracujący żyje

w biedzie na granicy ubóstwa.

Coraz powszechniejsze

staje się zatrudnienie na umowach śmieciowych, któ-

re często nie gwarantują żadnych praw pracowni-

czych, a są także poważnym zagrożeniem dla syste-

mu emerytalnego.

Państwo zrzuca z siebie odpowiedzialność za ko-

lejne obszary, w tym szereg usług publicznych ko-

niecznych dla właściwego wykorzystania społecznego

potencjału, a w konsekwencji dla rozwoju.

Dramatycznym przykładem są katastrofalne wa-

runki świadczenia usług z niedofinasowanej, na siłę

komercjalizowanej i prywatyzowanej służby zdrowia.

Ale podobna sytuacja dotyczy także transportu kole-

jowego, poczty polskiej czy nauki i oświaty.

Z jednej

strony władze głośno reklamują gospodarkę opartą

na wiedzy i innowacyjność, jako klucz do rozwoju,

z drugiej pozostają głuche na formułowane od lat po-

stulaty środowisk naukowych o przeznaczenie na ten

cel 1% produktu krajowego.

W oświacie likwidacji

szkół towarzyszą kontrowersyjne odgórne decyzje

o objęciu szkolnym obowiązkiem sześciolatków czy

eliminacja części kanonu lektur i programu historii.

Wskutek rosnącej liczby biednych pracujących oraz

wzrostu poziomu bezrobocia – poszerza się też dra-

matycznie liczba dzieci niedożywionych.

Wpływa to

na wzrost emigracji za chlebem – najczęściej osób

młodych i wykształconych.

W województwie pomor-

skim szczególna jest rola gospodarki morskiej – w cza-

sie gdy w Europie podpisywany jest pakt między pra-

codawcami i związkami zawodowymi dotyczący właś-

ciwych standardów pracy w przemyśle stoczniowym,

w Polsce państwo wspiera tworzenie złych, nietrwa-

łych i niepewnych miejsc pracy.

Tu na Wybrzeżu jak

szyderstwo zabrzmiało nie tak dawno hasło rządowej

konferencji – »Gospodarka morska – ludzie mają

pierwszeństwo«.

Po upadku Stoczni Gdynia dziś państwo nie robi

nic, by zapobiec upadłości drugiej wielkiej polskiej

stoczni – Stoczni Gdańsk.

Następuje także degrada-

208

cja zatrudnienia w portach polskich – powszechny

oszczędnościowy outsourcing powoduje nie tylko spu-

stoszenie na rynku pracy, ale jak w przypadku ochro-

ny przeciwpożarowej portów może spowodować spa-

dek bezpieczeństwa.

Takie działania potwierdzają, że koszty kryzysu,

którego podobno nie ma, przerzuca się przede wszyst-

kim na pracowników – dotyczy to także pracowników

poczty polskiej, muzeów i placówek kultury, pracow-

ników cywilnych policji, nauczycieli, których tysiące

– wbrew obiegowej opinii o trwałości zatrudnienia

w budżetówce, wylądowało na przysłowiowym bruku

czy służb mundurowych, którym odmawia się płacy

za pracę wykonaną w nadgodzinach.

Polski pracow-

nik najczęściej źle wynagradzany, ma również ogra-

niczony wpływ na podejmowane w firmie decyzje.

Faktyczny brak ponadzakładowych układów zbio-

rowych pracy powoduje, że dialog jest pozorny i mało

skuteczny.

Kolejnym przykładem przedmiotowego

traktowania pracowników jest ustawa o zamówie-

niach publicznych i jej praktyczna realizacja w pol-

skich warunkach.

Stosowanie kryterium oceny powoduje, że prze-

targi wygrywają firmy, które z założenia oszczędzają

na wynagrodzeniach i sposobie zatrudnienia pracow-

ników.

Skutkuje to także pogorszeniem jakości wy-

konywanych prac, a niekiedy – czego doświadczyli-

śmy boleśnie w budownictwie – bankructwem przed-

siębiorstw.

Dyktat wielkich, najczęściej zagranicz-

nych sieci handlowych wpływa na pogorszenie sytu-

acji w wielu sektorach branży spożywczej spychanej

na margines przez dominujące marki sieciowe.

Na rynku pracy rośnie bezrobocie wśród młodych,

ale także wśród osób po 50. roku życia.

Wydłużenie

czasu pracy do 67 lat sytuację tę jeszcze pogorszy.

Ostrzegaliśmy, że przy braku ofert pracy dla osób

starszych, złym stanie zdrowia polskiego społeczeń-

stwa, braku odpowiedzialnej długofalowej polityki

zarówno przedsiębiorstw, jak i państwa – taki może

być efekt obligatoryjnego podniesienia wieku emery-

talnego.

Już dziś sytuacja emerytów i rencistów jest dra-

matyczna – ostatnia »reforma« refundacji leków spo-

wodowała tak naprawdę kolejny wzrost cen, w związ-

ku z czym następne grupy leków stały się dla wielu

emerytów i rencistów niedostępne.

Wzrostu cen le-

ków czy żywności nie rekompensują też waloryzacje

emerytur, a w przyszłości sytuacja ta może jeszcze

się pogorszyć.

Biorąc udział w gdańskiej manifestacji 9 listopa-

da, chcemy wyrazić swój sprzeciw wobec takiej anty-

pracowniczej, ale także – naszym zdaniem – antyroz-

wojowej polityki rządzących.

Chcemy Wam uświado-

mić, że dla coraz większej liczby osób »zielona wyspa«

staje się »czarną wyspą rozpaczy«, z której kto może

się ewakuuje.

To dramatyczne stwierdzenie wobec tego, co nasz

kraj przeżył i z czym walczył w minionym stuleciu.

Ale to stwierdzenie znajduje swój smutny finał w bli-

sko dwumilionowej emigracji, w dwuletnich kolej-

kach do lekarzy specjalistów czy jednych z najgor-

szych na świecie wskaźnikach demograficznych.

Dla-

tego też, przedstawiając poniżej szczegółowe postu-

laty naszych środowisk i organizacji, domagamy się

rzeczywistych zmian, które ten proces mogłyby naj-

pierw zatrzymać, później odwrócić.

Zmian, których

prawdziwym celem byłby człowiek i rodzina, pracow-

nik i godna, bezpiecznie wykonywana praca”.

Manifestacja była odpowiedzią związków na brak

jakiejkolwiek oferty dialogu ze strony władz, w tym

brak propozycji rozwiązania przedstawionych postu-

latów.

lizację postulatów manifestujących.

Prosimy o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy Pan Premier zmieni podejście do dialogu

społecznego przy rozstrzyganiu spraw dotyczących

narodu?

tów zgłoszonych w liście otwartym i przekazanych

panu Premierowi?

Poseł Krzysztof Jurgiel

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22848)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie zachowania obiektywizmu

w mediach publicznych

diofonii i telewizji (Dz. U. 1993 Nr 7, poz. 34), art. 2

oraz art. 21 media publiczne mają obowiązek zacho-

wania bezstronności, pluralizmu w oferowaniu treści

i programów skierowanych do całego społeczeństwa

oraz do poszczególnych grup społecznych.

Telewizja

publiczna w swoich serwisach informacyjnych od

wielu lat powołuje się na te same źródła, tytuły pra-

sowe.

Proszę pana ministra o odpowiedź na następują-

ce pytania:

1.

Czy istnieje formalna bądź nieformalna lista

opiniotwórczych tytułów prasowych, na które pub-

liczne media mogą (powinny) się powoływać, prowa-

dząc serwisy informacyjne i przeglądy prasy?

Czy

ministerstwo rekomenduje mediom publicznym te

tytuły?

2.

Czy ministerstwo bądź Krajowa Rada Radiofo-

nii i Telewizji sprawują kontrolę nad zapisaną w tre-

ści ustawy bezstronnością i pluralizmem mediów

publicznych?

Jeśli tak, w jaki sposób kontrola ta jest

sprawowana?

209

2.

Jakie są ogólne kryteria, według których doko-

nuje się przeglądów prasy w mediach publicznych,

dobiera się rozmówców oraz cytuje?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22849)

do ministra zdrowia

w sprawie zarządzenia nr 55/2013/DSM

Zarządzenie nr 55/2013/DSM prezesa Narodowego

Przedmiotowe zarządzenie obwiązuje w miejsce zarzą-

dzenia nr 69/2012/DSM prezesa NFZ z dnia 26 paździer-

nika 2012 r. w sprawie określania warunków zawierania

§ 6 pkt 4 obowiązującego zarządzenia stanowi, że

„świadczeniodawca (...) obowiązany jest do prowadzenia

turalnych surowców leczniczych pochodzących z terenu

innych uzdrowisk, których właściwości lecznicze zostały

potwierdzone w decyzjach Ministra Zdrowia wydanych

o gminach uzdrowiskowych”.

Zapis ten jest tożsamy

z zapisem poprzednio obowiązującego zarządzenia

nr 69/2012/DSM w § 6 pkt 4.

Wymóg stosowania przez świadczeniodawców wyłącz-

nie produktów pochodzących z terenów, których status

uzdrowiska jest potwierdzony w decyzjach ministra zdro-

wia, jest krytykowany przez liczne zakłady uzdrowisko-

we.

Dla uzdrowisk położonych w Małopolsce najwygod-

niejsze jest stosowanie borowiny pochodzącej z torfowisk

w Czarnym Dunajcu.

Plastry borowinowe mają dobrą

jakość, a ich dostarczenie na odległość ok. 100 km jest

możliwe z dnia na dzień.

Przez powszechnie krytykowa-

ne wymogi ww. zarządzeń prezesa NFZ uzdrowiska są

zmuszone sprowadzać plastry borowinowe z Połczyna-

-Zdroju.

Ich jakość jest znacznie niższa, są dwukrotnie

droższe w użyciu od dotychczas stosowanych, trzeba je

sprowadzać z odległości 600 km, co jest znacznie droższe

i dłużej trwa.

Złoża, z których jest pozyskiwana borowina

w rejonie Czarnego Dunajca, to torfowiska wysokie, po-

łożone w terenie o wysokiej jakości środowiska.

Drugim produktem powszechnie używanym przez ma-

łopolskie uzdrowiska jest sól do zabiegów: kąpiel mineral-

na, inhalacje celkowe, płukanie nosa i gardła, Schnitzler.

Przez długie lata zakłady uzdrowiskowe używały z po-

wodzeniem soli bocheńskiej.

Po wydaniu wzmiankowa-

nych zarządzeń prezesa NFZ uzdrowiska zostały zmu-

szone do zakupu soli z Uzdrowiska Iwonicz Zdrój.

Sól

iwonicka zawiera znacznie więcej zanieczyszczeń, po jej

rozpuszczeniu pozostaje szlam i kamienie.

Używanie soli

z taką ilością zanieczyszczeń grozi zatkaniem przewodów

i zniszczeniem aparatury zabiegowej.

1.

Dlaczego NFZ wymusza na świadczeniodawcach

stosowanie do zabiegów materiałów, które są gorszej ja-

kości i droższe od poprzednio stosowanych?

2.

Jaka jest przyczyna żądania przez NFZ użytkowa-

nia materiałów do zabiegów, które – bez przymusu wpro-

wadzonego zarządzeniami prezesa NFZ – mogłyby nie

znaleźć nabywców?

3.

Czy Pan minister badał, czy za wzmiankowanymi

zarządzeniami prezesa NFZ: nr 69/2012/DSM i nr 55/2013/

DSM nie stoją zachowania korupcyjne?

Poseł Anna Paluch

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22850)

do ministra finansów

w sprawie działań i funkcjonowania

Dwa lata temu opinia publiczna została poinfor-

mowana o problemach w rozliczeniu podatków w związ-

ku ze sprzedażą mieszkania i wydatkowaniem tych

środków na tzw. cele mieszkaniowe.

Sprawa dotyczy

posła Platformy Obywatelskiej z Bydgoszczy.

Z do-

stępnych publicznie informacji wynika, że dla kie-

rownictwa I Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy są

różne kategorie podatników: należący do Platfor-

my Obywatelskiej i do niej nienależący.

Postępowanie prokuratorskie i sądowe wykazało

cały szereg nieprawidłowości w postępowaniu kie-

rownictwa I US w tej sprawie.

Z informacji zawartych w mediach wynika, że mo-

tywem postępowania kierownictwa urzędu była chęć

„pomocy” posłowi rządzącej partii.

210

Czy chęć pomocy w korzystnym rozliczeniu podat-

ków przez rządzących polityków jest powszechnie

tolerowana w podległych Panu Ministrowi urzędach?

Czy i jakie nieprawidłowości dostrzega Pan Mini-

ster w postępowaniu kierownictwa I US w Bydgosz-

czy?

Jeśli zgadza się Pan Minister z twierdzeniem, że

kierownictwo urzędu postępowało nieprawidłowo,

jakie konsekwencje poniosły osoby odpowiedzialne?

Jeżeli uważa Pan Minister, że postępowanie kie-

rownictwa urzędu było prawidłowe, proszę wykazać

podstawy prawne takiego działania.

Jeżeli jednak prawidłowe było działanie urzęd-

niczki zwolnionej dyscyplinarnie, a następnie przy-

wróconej do pracy wyrokiem sądu, jakie działania

wobec niej zamierza Pan Minister podjąć?*

)

Poseł Kosma Złotowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22851)

do ministra finansów

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Z dniem 1 listopada

m.in. autobusów komunikacji miejskiej.

Wprowadzenie akcyzy spowoduje, że poza korzyś-

ciami ekologicznymi z tytułu użytkowania gazu

ziemnego koszty nakładów inwestycyjnych staną się

obciążeniem zagrażającym kondycji finansowej przed-

siębiorstw komunikacji miejskiej.

W szczególności

dotyczy to aglomeracji, które zastąpiły stary, wyeks-

ploatowany tabor autobusowy, zasilany olejem napę-

dowym, pojazdami z silnikami na gaz ziemny.

Na przykładzie miasta Rzeszów roczne zużycie

.

Przy tej ilości zużywanego gazu

oraz przy proponowanej stawce akcyzy na poziomie

kosztami komunikacji miejskiej wyniesie zatem ok.

1 mln zł.

Z punktu widzenia interesu państwa korzyści

Ponadto podniesienie podatku akcyzowego spo-

woduje zmniejszenie ilości samochodów napędzanych

tlenku węgla i CO

2

oraz innych zanieczyszczeń do

powietrza.

Warto podkreślić, że napęd gazowy jest

nieporównanie bardziej ekologiczny niż benzynowy.

W krajach Unii Europejskiej gaz ziemny używany

dów napędzanych CNG z uwagi na wysokie walory

rektywy 2003/96/WE dają przyzwolenie państwom

wanego jak materiał pędny.

Jakimi przesłankami kieruje się Ministerstwo Fi-

nansów, wprowadzając akcyzę na sprężony gaz ziemny?

Dlaczego resort w pracach nad nowelizacją usta-

wy o podatku akcyzowym nie uwzględnił opinii kie-

rowanych do ministerstwa przez jednostki samorzą-

du terytorialnego, które zainwestowały znaczne

środki finansowe (z własnego zaplecza, jak i środków

unijnych) w proekologiczne rozwiązania w komuni-

kacji miejskiej na swoim terenie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22852)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przestępstwa popełnionego

przez spółkę Amber Gold

poszkodowani, którzy zaniepokojeni i rozgoryczeni

brakiem informacji w sprawie przestępstwa popeł-

nionego przez spółkę Amber Gold zarzucają, iż opinia

publiczna nie jest informowana o poczynaniach pro-

kuratury, konkretnych działaniach oraz trudnoś-

ciach stojących na drodze do wyjaśnienia wszystkich

okoliczności popełnionych przestępstw przez ww.

spółkę.

Zgodnie z obietnicami, które zostały złożone na

posiedzeniu Sejmu przez premiera RP, poszczegól-

nych ministrów oraz prokuratora generalnego w sierp-

niu 2012 r., proszę Pana Ministra o odpowiedź na

Dlaczego informacje na temat stanu aktualnego,

a także informacja: na jakim etapie znajduje się

śledztwo, nie są podawane do publicznej wiadomości?

Czy zlecanie kolejnych ekspertyz biegłym na te-

mat tego, jak doszło do przestępstwa na tak dużą

skalę, ma służyć przewlekaniu w czasie procesu?*

)

211

Dlaczego nie ma informacji na temat tego, co sta-

ło się z 250 rachunkami bankowymi, które należały

do spółki Amber Gold?

Czy zasadne jest powołanie specjalnego zespołu

osób o odpowiednich kwalifikacjach do pomocy sę-

dziemu komisarzowi do spraw upadłości, sporządza-

jącemu listę wierzytelności?

Poszkodowani twierdzą,

że bez tego wsparcia proces związany z upadłością

rozpocznie się najwcześniej za dwa lata.

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

(nr 22853)

do ministra infrastruktury i rozwoju

Szanowna Pani Minister!

Ostatnie doniesienia

prasowe dotyczące systemu poboru elektronicznej

opłaty za przejazd samochodów ciężarowych i naczep

o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 t drogami publicz-

nymi, tj. systemu viaTOLL, budzą społeczne kontro-

wersje.

Elektroniczny system poboru opłat drogowych

ku sprawia niemałe problemy, m.in.: błędne wskaza-

nia urządzeń pokładowych (kierowca pojazdu uzy-

skuje informację, iż opłata za przejazd została pobra-

na, po czym Inspekcja Transportu Drogowego otrzy-

muje wiadomość, iż pojazd przejechał pod bramką

bez uiszczenia stosownej opłaty), awaryjność urzą-

dzeń viaBOX (właściciele firm transportowych nie

mogą dokonać wymiany wadliwego urządzenia na

zwykłej stacji benzynowej, tylko muszą udać się do

specjalnych punktów obsługi), wielokrotne nalicza-

nie kierowcom opłaty za przejazd na jednej bramce,

dany pojazd nie poruszał się, oraz brak tablic infor-

macyjnych na drogach krajowych o obowiązku uisz-

czenia opłaty za przejazd itd.

W konsekwencji wielu kierowców pojazdów cięża-

rowych oraz samochodów osobowych ciągnących za

sobą np. przyczepy campingowe decyduje się na ob-

jazd drogami lokalnymi (często nieprzystosowanymi

do dużego natężenia ruchu pojazdów powyżej 3,5 t),

wpływając tym samym na stan techniczny wspo-

mnianych dróg.

Ponadto, według informacji zamieszczonych w paź-

dziernikowym raporcie Najwyższej Izby Kontroli, do

kolejnych uchybień doszło przy odbiorze produktów,

tzn. do wykonania bramownic zostały zastosowane

elementy konstrukcyjne niespełniające norm, do-

puszczone do użytkowania na podstawie sfałszowa-

nych świadectw odbioru.

Operator systemu via-

TOLL, czyli firma Kapsch Telematic Services sp.

z o.o., tłumaczy, iż system podlegał szeregowi kon-

troli, w tym także ze strony Głównego Urzędu Nad-

zoru Budowlanego, które nie wykazały wcześniej

żadnych nieprawidłowości.

Jakie kroki podejmie ministerstwo, aby system

viaTOLL działał poprawnie i zgodnie z obowiązują-

cym w Polsce prawem?

Czy w innych krajach UE pobierana jest opłata

w formie elektronicznej za przejazd prywatnych po-

jazdów z przyczepami (np. campingowymi)?

Dlaczego informacja o konieczności ponoszenia

prywatne poruszające się zespołami pojazdów (tj. po-

wyżej 3,5 t) nie została w sposób właściwy przekaza-

na opinii publicznej?

Kto za to odpowiada, biorąc pod

uwagę krzywdę i straty finansowe poniesione przez

kierowców?

Dlaczego w Polsce urządzenia systemu viaTOLL

nie posiadają atestu Głównego Urzędu Miar, skoro

działają na tej samej zasadzie co urządzenia pomia-

rowe, np. radary?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

(nr 22854)

do ministra spraw zagranicznych

w związku z bulwersującą Polaków na Litwie wypo-

wiedzią ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej w Wil-

nie na temat praw mniejszości polskiej na Litwie.

Chodzi o słowa wypowiedziane przez pana ambasa-

dora po spotkaniu z przewodniczącą Sejmasu w śro-

dę 21 listopada br., które pozwalam sobie tu przyto-

czyć: „W ostatnim czasie polscy politycy podkreślają,

że to (sytuacja polskiej mniejszości na Litwie) jest

wewnętrzną sprawą Litwy, to znaczy, że rozwiązania

w tej kwestii są wyłączną domeną Litwy.

(...)

Uważa-

my, że ta kwestia jest w kompetencji Republiki Li-

tewskiej, a nie Polski.

Nie możemy się wtrącać w spra-

wy innego państwa i decydować o kwestiach, które

nie leżą w kompetencji Polski”.

Powyższe słowa spot-

kały się z całkowicie zrozumiałym oburzeniem ze

strony Polaków z Wileńszczyzny.

Po pierwsze są one

212

nieprawdziwe, albowiem kwestie praw mniejszości

narodowych od dawna już nie są wewnętrznymi spra-

wami poszczególnych państw, gdyż normuje je także

prawo międzynarodowe (w tym wypadku poza sto-

sownymi konwencjami jest to także traktat polsko-

-litewski o przyjaznych stosunkach i dobrosąsiedz-

kiej współpracy) i prawo Unii Europejskiej.

Co jednak

ważniejsze, można je interpretować jako wyrażenie

désintéressement losem Polaków na Litwie ze strony

najwyższego przedstawiciela polskiego państwa w tym

kraju.

Jednocześnie podważają one dotychczasową

politykę rządu, która silnie akcentowała prawa Pola-

ków.

W związku z tym chciałem od Pana uzyskać

odpowiedź na następujące pytania:

1.

Jak Pan minister ustosunkowuje się do zacyto-

wanych wyżej słów ambasadora?

2.

Czy słowa te były uzgodnione z MSZ i czy są

sygnałem zmiany linii politycznej rządu Donalda Tu-

ska w kwestii praw polskiej mniejszości na Litwie?

3.

W razie przekroczenia linii politycznej MSZ czy

zamierza pan zareagować na wypowiedź ambasado-

ra RP na Litwie?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Szczerski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22855)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie powtarzających się

wypadków śmiertelnych z udziałem pieszych

Szanowna Pani Minister!

Sytuacja niebezpiecz-

nego przekraczania DK7 w miejscowości Gaj w gmi-

nie Mogilany została szczegółowo opisana w zapyta-

niu poselskim nr 712 z dnia 15.03.2012 r.

Tylko dla przypomnienia informujemy, iż Gene-

przez pieszych DK7 w gminie Mogilany, których do

powiatu krakowskiego dokonują usilnych starań, by

stał opracowany projekt wykonawczy, który posiada

duje się na liście „Programu redukcji liczby ofiar

śmiertelnych na lata 2011–2013”.

W odpowiedzi z dnia 15.03.2012 r. minister No-

wak enigmatycznie stwierdził: Realizacja zadań od-

wyższym inwestycje znajdujące się obecnie na liście

posła zostaną zrealizowane pod warunkiem zapew-

Pani Minister!

W ostatnich dniach znowu przy

przekraczaniu DK7 zginął młody człowiek.

Od od-

powiedzi na zapytanie minęło 1,5 roku.

Stąd żądanie,

by wreszcie zakończyć tę niemoc skutkującą coraz to

nowymi wypadkami śmiertelnymi.

Stąd bardzo prosimy Panią Minister o konkretną

odpowiedź: Kiedy wreszcie zostaną przeznaczone

środki finansowe na zrealizowanie zadania: Budowa

kładki dla pieszych w miejscowości Gaj?

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

i Jerzy Fedorowicz

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22856)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie ułatwienia dokonywania

badań diagnostycznych

Szanowna Pani Minister!

Działając na podsta-

wnosimy interpelację poselską w sprawie ułatwienia

dokonywania badań diagnostycznych.

W związku z decyzją z dnia 14 sierpnia 2013 r.

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej Instytut Transportu Samochodowego stał się

jedną z niewielu jednostek uprawnionych do przepro-

wadzania badań, m.in. procedury dopuszczenia jed-

nostkowego.

Dopuszczenie jednostkowe polega na

badaniu jednego konkretnego egzemplarza pojazdu

i stwierdzeniu, czy pojazd ten spełnia wymagania

określone przez Ministerstwo Transportu, Budowni-

ctwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 408

– rozporządzenie w sprawie dopuszczenia jednostko-

wego pojazdu).

Dopuszczeniu jednostkowemu podle-

ga nowy niezarejestrowany dotąd pojazd, który na

bieżącym etapie kompletacji nie posiada ważnego świa-

213

dectwa zgodności.

Dopuszczeniu jednostkowemu nie

podlegają pojazdy wymienione w ustawie o zmianie usta-

Obecnie Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej sprawnie rozpatruje wnioski,

jednakże pojazdy, inaczej niż wcześniej, nie są do-

puszczane przez uprawnioną stację diagnostyczną

w danym rejonie.

Obecnie badania muszą być wyko-

nywane przez jednostki certyfikowane, takie jak In-

stytut Transportu Samochodowego w Warszawie.

Niestety takich instytucji jest tylko pięć, co utrudnia

wykonywanie badań oraz znacząco podnosi ich i tak

już wysokie koszty w związku z m.in. przetranspor-

towaniem pojazdu.

Dodatkowym elementem, który

utrudnia prowadzenie działalności, jest zapis w usta-

wie Prawo o ruchu drogowym, który zabrania wyda-

wania tablic badawczych producentom pojazdów, po-

zostawiając taką możliwość jedynie jednostkom ba-

dawczym, utrudniając jednocześnie dostarczanie

pojazdu na kołach do jednostek badawczych.

Pani Minister!

Zwracamy szczególną uwagę, że

brak instytucji warunkujących dopuszczenie pojaz-

dów do rejestracji oraz ograniczenie ilościowe i tery-

torialne jednostek certyfikujących w danym rejonie

wpływają negatywnie na funkcjonowanie tego sek-

tora gospodarczego, który daje zatrudnienie co naj-

mniej 600 osobom w jednej świętokrzyskiej firmie.

spodarki Morskiej rozważa wprowadzenie zmian

jednostkowego w odniesieniu do dostępności w róż-

nych rejonach naszego kraju?

Czy ministerstwo rozważa dopuszczenie wybra-

nych okręgowych stacji diagnostycznych do przepro-

wadzania badań w zakresie dopuszczenia jednostko-

Czy ministerstwo rozważa przywrócenie wydawa-

nia tablic badawczych dla producentów pojazdów i nad-

wozi w celu doprowadzenia tych pojazdów do jedno-

stek badawczych?

Poseł Artur Gierada

oraz grupa posłów

(nr 22857)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie możliwości zakupu biletów

kwestii dotyczącej problemu z zakupem biletów na

stacjach lokalnych PKP na pociągi dalekobieżne In-

terCity i inne.

Próżno szukać okienka lub bilematu

z logo PKP IC na wielu dworcach PKP.

Podróżni

chcący nabyć wcześniej bilety z rezerwacją na pocią-

gi PKP IC muszą szukać kas na największych dwor-

cach PKP.

Nie wszystkie rodzaje biletów dostępne są

również w Internecie, a jeśli już podróżni decydują

się na zakup biletu u konduktora, to także nie mają

żadnej pewności, czy w dniu wyjazdu będą wolne

miejscówki.

Podobnie wygląda sytuacja na dworcu PKP w Leg-

nicy, gdzie nie można kupić biletu na przejazd pocią-

giem na trasie Wrocław – Warszawa.

Taki stan rze-

czy powoduje, że pasażera najczęściej czeka przesiad-

ka w pociąg PKP InterCity, odwiedzenie kasy prze-

woźnika dalekobieżnego lub w ostateczności zakup

biletu w pociągu PKP IC u konduktora.

Przesiadki i zakup biletów dwóch przewoźników

w dwóch różnych kasach, czasami zlokalizowanych

obok siebie, gdzie organizacyjnie prostszy byłby za-

kup biletu w jednym okienku, to nie tylko strata cza-

su dla pasażera, ale również ogromne koszty po stro-

nie przewoźnika.

Dzięki wzajemnej sprzedaży bile-

tów można by było otworzyć tylko jedną kasę, a nie

dwie.

Pozwoliłoby to zmniejszyć koszty dystrybucji

biletów, wynajęcia powierzchni, personelu, termina-

lu kasowego itd.

o odpowiedź: Czy ministerstwo planuje w najbliż-

szym czasie rozszerzyć zakup biletów PKP IC na sta-

cjach lokalnych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

Legnica, dnia 22 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22858)

do ministra gospodarki

w sprawie punktów konsultacyjnych

Od wielu lat w naszym kraju działa krajowy sy-

stem usług, który wspiera głównie małe i średnie

przedsiębiorstwa, koordynowany jest on przez Polską

Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości.

Ważnym ele-

mentem KSU są punkty konsultacyjne prowadzone

przez instytucje otoczenia biznesu.

Punkty te, pro-

wadzone pod różnymi formami, od blisko 10 lat zbie-

rają wysokie oceny przedsiębiorców jako ośrodki fak-

tycznego wsparcia dla firm, cieszą się uznaniem i są

bardzo rozpoznawalne.

Z tego powodu uważam, że

system punktów konsultacyjnych zasługuje na wspar-

cie i rozwój, zarówno w końcu obecnej perspektywy

2007–2013, jak i w nowym okresie finansowania

214

2014–2020.

Z dużym niepokojem przyjąłem informa-

cję o możliwości ograniczenia działalności całej sieci

KSU i punktów konsultacyjnych w szczególności.

1.

Czy punkty konsultacyjne KSU będą funkcjo-

nować do końca obecnej perspektywy finansowej

w latach 2014–2015?

2.

Czy planowane jest prowadzenie punktów kon-

sultacyjnych, w obecnej lub zbliżonej formie, dla firm

wym okresie finansowania środków UE w latach

2014–2020?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

(nr 22859)

do prezesa Rady Ministrów

skiem o dokonanie rezerwacji częstotliwości prezes

230 MHz do wykorzystania przez systemy telewizji

nopolskim.

Dotyczy to tzw. ósmego multipleksu ogól-

nopolskiego naziemnej telewizji cyfrowej.

dokonana rezerwacja na rzecz podmiotu, który zo-

stanie operatorem 8. multipleksu.

Co to oznacza?

To

łącznie 13 programów.

21 listopada UKE poinformował, że w tym termi-

nie zgłosiło się 14 podmiotów zainteresowanym wy-

korzystaniem tych zasobów.

Do końca tygodnia

oczekuje się jeszcze na zgłoszenia nadsyłane pocztą.

Dzieje się to w sytuacji, gdy, jak wiemy:

— o jedno z ośmiu miejsc na MUX-1 aplikowało

kilka – kilkanaście podmiotów;

— na jedno z tych miejsc oczekuje TV Trwam,

z prawa nadawania korzystać;

— TVP już zapowiedziała, że potrzebuje miejsca

— odbiorcy telewizji naziemnej w naszym kraju

czości (HD);

— trwają konsultacje dotyczące zagospodarowa -

nia piątego i szóstego multipleksu wchodzących w skład

drugiej dywidendy cyfrowej, natomiast siódmy mul-

tipleks przeznaczono na szybki Internet w technolo-

gii LTE.

Widać wyraźnie, że zasoby częstotliwości są dale-

ce niewystarczające.

Oto efekty braku w Polsce poli-

tyki audiowizualnej, braku pełnej strategii wprowa-

dzania cyfrowej radiofonii i telewizji, która obejmie

Zarówno widzowie, jak i przedsiębiorcy powinni

mieć jak najwcześniej informacje pozwalające okre-

ślić potrzeby i plany związane z cyfryzacją.

14 dni

z prawa telekomunikacyjnego do ich określenia – któ-

re minęły 19 listopada – urąga tej zasadzie.

Suwerenność państwa na rynku medialnym spro-

gwarantować równowagę światopoglądową, miejsce

dla poglądów wszystkich Polaków, zwłaszcza katoli-

ków.

Jeśli rezerwacja częstotliwości na podstawie

prawa telekomunikacyjnego zastąpi w telewizji na-

ziemnej postępowanie koncesyjne zgodne z ustawą

o to właśnie chodzi?

Na czyją rzecz tym razem za-

mierza się scedować polską suwerenność?

Panie Premierze:

1.

Czy rząd przygotowuje pełną strategię wprowa-

2.

Czy wykonano odpowiednie analizy dotyczące

tego procesu?

rytety państwa cyfryzacji naziemnej telewizji?

4.

Czy uważa Pan, że zastąpienie w telewizji na-

ziemnej postępowania koncesyjnego zgodnego z usta-

wą o radiofonii i telewizji rezerwacją częstotliwości

na podstawie prawa telekomunikacyjnego zagwaran-

tuje efektywne wykorzystanie częstotliwości?

Czy

pozwoli to prowadzić politykę audiowizualną zgodnie

z polską racją stanu i dla dobra naszej wspólnoty na-

rodowej?

5.

Czy podejmie Pan kroki w związku z blokowa-

niem realizacji koncesji TV Trwam, tak by doprowa-

dzić do stanu zgodnego z prawem w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Kruk

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22860)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zakazu uboju rytualnego

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce od 1 stycz-

nia 2013 r. obowiązuje całkowity zakaz uboju rytu-

215

alnego.

Zakaz ten utrzymuje się, bowiem proponowa-

na przez rząd nowelizacja przepisów o ochronie zwie-

rząt, która miała dopuścić ubój rytualny na poziomie

ustawy, została w lipcu odrzucona przez Sejm.

Od samego początku hodowcy zwierząt wskazy-

wali, iż poprzez takie uregulowania stracą bardzo

pokaźną część rynku odbiorców ich produktów w krę-

gach wyznawców judaizmu i islamu.

pytanie: Czy posiada wiedzę na temat spadku sprze-

daży przez polskich producentów produktów na ryn-

kach zbytu, które wymagają, aby zwierzęta były

uśmiercane poprzez ubój rytualny?

Czy producenci

ci zgłaszają takie problemy?

Czy pojawiają się sygna-

ły odnośnie do rezygnacji z hodowli przez polskich

producentów w związku z obowiązującym zakazem

uboju rytualnego?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22861)

do ministra pracy i polityki społecznej

będących pełnomocnikami z urzędu

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z rozporzą-

mi nieobecność pracownika w pracy są zdarzenia

re uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy

Na tle regulacji wynikającej z rozporządzenia po-

wstało następujące zagadnienie.

Czy pracodawca po-

winien zwolnić z obowiązku świadczenia pracy, jeże-

li tym pracownikiem jest radca prawny i powstała

konieczność jego stawiennictwa w sądzie w związku

ustanowieniem go przez właściwą okręgową izbę rad-

ców prawnych pełnomocnikiem strony lub uczestni-

kiem z urzędu?

Do obowiązków wyznaczonego radcy prawnego

należy zastępowanie strony lub uczestnika aż do pra-

womocnego zakończenia postępowania we wszyst-

kich instancjach, chyba że z postanowienia sądu

w tym zakresie wynika, że taki obowiązek ustaje

wcześniej (art. 1173 § 2 K.p.c.).

Zatem potrzeba zwol-

nienia z pracy może powstać kilkukrotnie w zależno-

ści od ilości terminów rozpraw.

§ 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi, iż pra-

codawca jest obowiązany zwolnić od pracy pracowni-

ka na czas wykonywania obowiązku świadczeń oso-

bistych, w trybie i na warunkach przewidzianych

nisterstwa w tym zakresie.

Czy omówiona kwestia

została uregulowana w rozporządzeniu, czy też za-

chodzi konieczność uregulowania tej kwestii?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 22862)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Grupa aktywistów

Greenpeace dnia 18 listopada 2013 r. wdarła się na

dach budynku Ministerstwa Gospodarki położonego

na placu Trzech Krzyży 3/5 w Warszawie w proteście

przeciwko polskiej polityce węglowej.

Aktywiści ci

zawiesili na tymże budynku dużej wielkości transpa-

rent: „Kto rządzi Polską?

Przemysł węglowy czy oby-

watele?”

Osoby te podjechały wynajętą ciężarówką,

a jej wysięgnik posłużył do umiejscowienia ludzi

i transparentu na dachu gmachu ministerstwa.

Ochrona w żaden sposób im nie przeszkadzała.

Poli-

cja i straż pożarna potrzebowały zaś aż dwóch godzin

na opanowanie sytuacji.

Akcja ta pokazała komplet-

ną bezradność służb porządkowych.

Niestety do po-

dobnych sytuacji dochodziło już wcześniej w Mini-

sterstwie Środowiska i Kancelarii Prezesa Rady Mi-

nistrów.

Zarówno Ministerstwo Gospodarki, jak i Mini-

sterstwo Środowiska są chronione przez tę samą fir-

mę ochroniarską Basma Security, która ochrania

również m.in. Kancelarię Prezydenta RP, Minister-

stwo Skarbu Państwa, Ministerstwo Środowiska,

Ministerstwo Edukacji Narodowej, Rządowe Cen-

trum Legislacji.

Centrum Obsługi Kancelarii Preze-

sa Rady Ministrów oraz kilka jednostek wojskowych,

w tym Wojskowe Zakłady Graficzne oraz jednostki

wojskowe w Warszawie, Dęblinie czy Mińsku Mazo-

wieckim.

Jak widać, firma ta ma znaczący udział

w ochronie jednych z najważniejszych budynków

w państwie.

Niestety skuteczność tej ochrony pozo-

stawia wiele do życzenia.

216

Zdarzenie z dachu Ministerstwa Gospodarki

w sposób wyraźny pokazało, iż placówki rządowe są

chronione w sposób niewystarczający.

Dodatkowo

sytuacja ta ma miejsce w newralgicznym okresie

– podczas tzw. szczytu klimatycznego, gdzie oczy

świata są zwrócone na Rzeczpospolitą Polskę jako

gospodarza i gwaranta bezpieczeństwa.

Z uwagi na powyższe pytam Pana Ministra:

1.

Kto jest odpowiedzialny za zaistniałą sytuację

pod Ministerstwem Gospodarki?

Kiedy i jakie kon-

sekwencje zostaną wobec tej osoby (lub osób) wyciąg-

nięte?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zamie-

rza przeprowadzić audyt dotyczący sprawdzenia

ochrony najważniejszych obiektów w Polsce?

3.

Dlaczego Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

nie podjęło decyzji o wzmocnieniu ochrony budynków

rządowych w czasie trwania szczytu klimatycznego

mimo powszechnej wiedzy o tym, iż w tym czasie do

Warszawy przyjadą nie tylko uczestnicy wraz z oso-

bami towarzyszącymi, ale również aktywiści grup

ekologicznych znanych z tego typu akcji?

4.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych roz-

waża przywrócenie ochrony budynków rządowych

przez Biuro Ochrony Rządu, czyli przez formację, na

której spoczywa między innymi obowiązek ochrony

obiektów ważnych ze względu na interes państwa?

Z poważaniem

Poseł Jacek Sasin

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22863)

do ministra edukacji narodowej

nieregulowanego lobbingu

w procesie tworzenia prawa

Szanowna Pani Minister!

W brytyjskim parla-

mencie działa około 3 tys. lobbystów, w Waszyngto-

nie – 12 tys., a w Brukseli – 15 tys. W polskim Sejmie

jest ich oficjalnie zaledwie kilkunastu.

Z analizy

przygotowanej przez Kancelarię Sejmu wynika, że

przez cały 2012 r. do posłów starało się dotrzeć zale-

dwie 52 lobbystów reprezentujących 30 zarejestrowa-

nych podmiotów.

Przez cały ubiegły rok lobbyści

uczestniczyli tylko w 39 posiedzeniach komisji sej-

mowych, z czego najczęściej, bo 24 razy, Komisji

Zdrowia.

I, co ważne, na obrady komisji wybrało się

zaledwie 9 osób, które zarejestrowały się w Sejmie

jako lobbyści.

Głos podczas obrad tych komisji zabra-

ło tylko 3 z nich.

Najnowszy raport GRECO, antykorupcyjnej agen-

dy Rady Europy (grupy państw ds. walki z korupcją),

wystawił Polsce dosyć krytyczną ocenę i dał nam

1,5 roku na ponowne uregulowanie spraw lobbingu.

Zwrócono uwagę, że lobbing w naszym kraju to prze-

de wszystkim sfera kontaktów nieformalnych i bra-

kuje nam jasnych reguł komunikowania się posłów

i senatorów z lobbystami.

Z tego względu uważam, że

bardzo istotnym tematem są obecnie wszelkie próby

wpływu na proces tworzenia prawa przez podmioty

niezarejestrowane jako zawodowi lobbyści.

Stąd też moje zaniepokojenie wzbudziła informa-

cja mówiąca, że w pracach nad rozporządzeniem mi-

uczestniczyły osoby z Gdańskiej Fundacji Oświato-

wej, które są również związane umowami wydawni-

czymi w wydawnictwach szkolnych.

Osoby te mogły

wykorzystać swoją pozycję jako eksperta do realizacji

swoich partykularnych interesów, tj. doprowadzenia

do wykorzystania podręczników ich autorstwa, nic

zważając przy tym na kwestie merytoryczne.

1.

Czy Gdańska Fundacja Oświatowa poprzez oso-

by ze swoich władz statutowych zaangażowane w pro-

ces tworzenia prawa prowadziła działalność lobbin-

gową?

Jeżeli zaś taką działalność prowadziła, czy ją

zarejestrowała i kogo w tej działalności reprezento-

wała?

2.

Czy właściwe organy władzy publicznej podej-

mowały w tym zakresie działania na podstawie

Z wyrazami szacunku

Poseł Jacek Sasin

(nr 22864)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie Rady Oświaty Polonijnej

Szanowna Pani Minister!

Minister Katarzyna

Hall powołała Radę Oświaty Polonijnej jako organ

doradczy ministra edukacji narodowej.

Pierwsze

spotkanie rady odbyło się w lipcu 2010 r.

Podstawowym zadaniem rady jest przygotowywa-

nie opinii dla ministra edukacji narodowej na temat

kierunków zmian, przedstawianie propozycji rozwią-

zań, konsultowanie projektów aktów prawnych i opra-

łań dotyczących oświaty polskiej za granicą.

217

Powołanie rady miało umożliwić bliższą współ-

pracę resortu edukacji ze środowiskami szkół polo-

nijnych i przedstawicielami organizacji wspierają-

za granicą.

W składzie rady znaleźć mieli się reprezentanci

krajów najliczniej zamieszkiwanych przez naszych

rodaków, wyłonieni przez środowiska polonijne.

Po-

nadto w pracach rady wziąć mieli udział przedstawi-

ciele ministra spraw zagranicznych oraz zaproszeni

eksperci edukacyjni.

Ile spotkań Rady Oświaty Polonijnej odbyło się od

jej momentu powołania?

Czy, i jeśli tak, to jak, zmieniał się skład Rady

Oświaty Polonijnej od momentu jej powołania do dnia

dzisiejszego?

Czy zarządzenie nr 16 z dnia 15 lipca 2010 r. mi-

nistra edukacji narodowej w sprawie powołania Rady

Oświaty Polonijnej od momentu jego ogłoszenia zo-

stało zmienione?

Jeśli tak, to kiedy i jakie zmiany

w ww. zarządzeniu zostały wprowadzone?

Jakie tematy podejmowane były na spotkaniach

Rady Oświaty Polonijnej?

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej konsultu-

je z radą planowane zmiany w systemie edukacji i jej

wsparcia realizowanego poza granicami Polski?

Jakie akty prawne – ustawy, rozporządzenia czy

zarządzenia – i kiedy skierowane zostały do zaopi-

niowania przez Radę Oświaty Polonijnej?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

(nr 22865)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zorganizowanego w Warszawie

globalnego forum poświęconego

sytuacji klimatycznej – 19.

Sesji Konferencji

Szanowny Panie Ministrze!

W dniach 11–22 listo-

pada 2013 r. w Warszawie odbywa się globalne forum

poświęcone światowej polityce klimatycznej – 19.

Se-

sja Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów

(Conferences of the Parties), której towarzyszy spot-

kanie stron protokołu z Kioto (CMP).

Główną siedzi-

bą konferencji jest specjalnie do tego przystosowany

Stadion Narodowy.

Przez 11 dni stolica Polski gości około 12 tys.

osób; wśród nich czołowych polityków, przedstawi-

cieli organizacji międzynarodowych, reprezentan-

tów biznesu oraz nauki.

Konferencji towarzyszy

kilkadziesiąt imprez naukowych i kulturalnych:

spotkań, seminariów oraz warsztatów dotyczących

Jakie służby czuwają nad bezpieczeństwem ww.

imprezy?

Kto jest bezpośrednio i pośrednio odpowiedzialny

za bezpieczeństwo uczestników tego wydarzenia i wy-

darzeń towarzyszących oraz uczestników przebywa-

jących w Warszawie w związku z nimi?

Proszę o przedstawienie sumaryczne: Ilu policjan-

tów i innych funkcjonariuszy oraz w jakim czasie

zabezpiecza konferencję i imprezy towarzyszące?

Jakie koszty budżetowe ponosi Minister Spraw

Wewnętrznych w związku z działaniami mającymi

na celu zapewnienie porządku i bezpieczeństwa

uczestników konferencji i mieszkańców Warszawy?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 22866)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

dopuszczenia do użytkowania

Szanowny Panie Premierze!

Według informacji

prasowych nadzwyczajne okoliczności związane z war-

szawskim referendum w sprawie odwołania prezy-

dent Hanny Gronkiewicz-Waltz zdecydowały o do-

puszczeniu nowych pociągów Siemens Inspiro do

użytku w warszawskim metrze bez wyczerpania peł-

nej procedury wymaganej przez polskie prawo.

Jak wynika z ustaleń serwisu Forsal.pl, dokumen-

tu dopuszczającego pociąg Siemens Inspiro do użyt-

ku w warszawskim metrze nie chciał podpisać nawet

prezes Urzędu Transportu Kolejowego.

Pod doku-

mentem znajduje się jedynie podpis dyrektor biura

prezesa.

Choć w oficjalnej wersji Urząd Transportu Kole-

jowego zapewnia, że dyrektor tego dnia miała pełno-

mocnictwo prezesa UTK, nieoficjalnie mówi się, że

prezes „nie chciał brać odpowiedzialności za decyzję

podejmowaną w trybie wyborczym”.

Wiele wskazuje

na to, że w Urzędzie Transportu Kolejowego doszło

218

do poważnego konfliktu w związku z presją na wy-

danie dokumentów dopuszczających pociąg Inspiro

do użytku jeszcze przed referendum.

Śledztwo w sprawie awarii pociągu i pożaru w war-

szawskim metrze wszczęła prokuratura.

Biegły zba-

da przyczyny zdarzenia i sprawdzi ewentualne nie-

prawidłowości z dopuszczeniem pociągu do użytku.

do użytku?

2.

Czy i jakie konsekwencje poniesie odpowie-

dzialna za dopuszczenie osoba w świetle przytoczo-

nych powyżej faktów?

się przed podobnymi okolicznościami w przyszłości?

4.

Czy według wiedzy Pana Premiera urzędnicy

państwowi byli w podobny sposób poddawani presji

w innych przypadkach na terenie naszego kraju?

Je-

śli takie przypadki miały miejsce, to proszę o infor-

mację, gdzie, w jakim okresie, co do jakich dopusz-

czeń wywierane były podobne naciski?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(22867)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

afery korupcyjnej w MSZ

Szanowny Panie Premierze!

Ministerstwo Spraw

Zagranicznych wystawiło dwa listy referencyjne spół-

ce EasyLog, która jest zamieszana w gigantyczną

aferę korupcyjną w rządzie.

EasyLog wraz z firmą

CAM Media zdobyła kontrakt wart 34 mln zł na ob-

sługę medialną polskiej prezydencji w UE.

W listach referencyjnych zawarto informacje, że

Jednakże osoby sprawujące nadzór nad tym przed-

sięwzięciem zostały zatrzymane przez Centralne

Biuro Antykorupcyjne.

Czy i jakie konsekwencje zostaną wyciągnięte

w stosunku do kierownictwa resortu w związku z nie-

prawidłowym i niedostatecznym nadzorem nad dzia-

łalnością ministerstwa?

Czy zamierza Pan przeprowadzić kontrolę działań

podjętych przez rząd Polski w związku ze sprawowa-

niem prezydencji w UE w ubiegłym roku, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem decyzji, jakie były podejmo-

wane w Ministerstwie Spraw Zagranicznych?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 22868)

do ministra edukacji narodowej

i szkół wychowania seksualnego

Wprowadzenie do polskich szkół obowiązującego

już w innych europejskich krajach programu seksu-

alnej edukacji stanowi poważne zagrożenie dla ro-

dzin opierających swój światopogląd na powszechnie

uznawanych wartościach.

Zalecany przez Światową

Organizację Zdrowia (WHO) oraz niemiecką Fede-

ralną Centralę Uświadomienia Zdrowotnego pro-

gram nauczania nie tylko informuje o budowie i sek-

sualnych funkcjach narządów rodnych, lecz także

wtajemnicza dzieci w sferę rozmaitych doznań sek-

sualnych.

Ponadto jest on zorientowany na zacieranie

granic pomiędzy płciami, propaguje postawy homo-

seksualne, zasłaniając się rzekomą tolerancją dla od-

mienności, oraz uczy instrumentalnego podejścia do

seksualności człowieka.

Postuluje on konieczność

zapoznawania dzieci w wieku przedszkolnym z poję-

ciami autostymulacji i stosunku seksualnego, a nieco

starszym dzieciom wpaja się zasady „komunikacji

w celu uprawiania przyjemnego seksu”.

Program ten,

stanowiący gloryfikację zachowań autoerotycznych

i przedmiotowego stosunku do sfery intymnej, godzi

w dotychczasowe wzorce społeczne i prowadzi do nie-

uchronnej seksualizacji oraz deprawacji osób nielet-

nich.

Promowanie odmiennych od tradycyjnych mo-

deli zachowań i relacji międzyludzkich może bowiem

spowodować trwałe zmiany w psychice dzieci i mło-

dzieży.

Dowodem na to jest m.in. powołana w Lubli-

nie instytucja „żywej biblioteki”, propagująca wśród

nieletnich postawy homo- oraz transseksualne.

Ten

niebezpieczny eksperyment wywołał niepokój u ucz-

niów biorących w nim udział, podobnie jak umiesz-

czony w warszawskim Centrum Nauki Kopernik eks-

ponat, służący dzieciom szczegółowymi instrukcjami

w kwestii pobudzania stref erogennych człowieka.

Dawanie przyzwolenia na tego typu działania stoi

rodzice mają pierwsze i podstawowe prawo do wycho-

wywania swoich dzieci.

219

który narusza konstytucyjne prawa rodziców i rodzi-

ny bez pytania rodziców o ich opinię w tej sprawie?

Art. 48 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

brzmi: Rodzice mają prawo do wychowania swoich

nie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dzie-

jego przekonania.

Dlaczego zatem ministerstwo za-

mierza autorytarnie rozstrzygać kwestię uświada-

miania seksualnego dzieci, która powinna być roz-

wiązywana w zgodzie z indywidualnymi przekona-

niami ich rodziców?

2.

Czy ministerstwo przeprowadziło badania do-

tyczące wpływu edukacji genderowej na psychikę

dziecka?

Czy istnieje naukowe potwierdzenie, że

przekazywanie podobnych treści osobom w tak mło-

dym wieku, ponadto w sposób odarty z wszelkich

wartości, nie zdeformuje ich psychiki?

Jeśli tak, to

badania, aby zweryfikować, czy nie są one prowadzo-

ne przez samozwańczych specjalistów, dążących do

forsowania i uwierzytelnienia swoich idei?

3.

Czy znane jest ministerstwu stanowisko na-

uczycieli w sprawie wprowadzenia do przedszkoli

i szkół edukacji genderowej?

Dlaczego zamierza się

kształcić kadrę pedagogiczną w myśl idei, których

spora część nauczycieli zwyczajnie nie aprobuje i nie

chce być z nimi utożsamiana?

4.

Jaki jest cel wprowadzania do szkół i przed-

szkoli programu edukacji seksualnej?

Czy wiedza

np. na temat stref erogennych człowieka jest niezbęd-

na kilkuletniemu czy nawet nieco starszemu dziecku

do sprawnego funkcjonowania w rówieśniczej spo-

łeczności?

5.

Dlaczego ministerstwo zachęca dzieci do prak-

tyk autoerotycznych?

Czemu dorastające dzieci celo-

wo skłania się do rozwoju zainteresowań seksualnoś-

cią człowieka?

Czy ma to na celu skłanianie młodych

ludzi do wcześniejszego podjęcia inicjacji seksualnej?

6.

Dlaczego placówka kulturowa finansowana

przez państwo, taka jak Centrum Nauki Kopernik,

dopuszcza do prezentacji gorszących eksponatów,

wpajających młodym ludziom przedmiotowy stosu-

nek do własnego ciała?

7.

Dlaczego ministerstwo kładzie tak wielki na-

cisk na kwestię edukacji seksualnej dzieci, podczas

gdy istnieje wiele innych, naglących spraw, dotyczą-

cych nauczania dzieci i młodzieży, którymi należy

niezwłocznie się zająć?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22869)

do ministra gospodarki

Od kilku lat w regionie lubuskim toczy się debata

na temat budowy kopalni węgla brunatnego i elek-

trowni węglowej na terenie gmin Brody oraz Gubin

w województwie lubuskim.

Jak dotąd wszelkie prace

podejmowane przez spółkę PWE (utworzoną przez

kopalnię Konin i ENEA), a następnie kontynuowane

przez PGE i zależną od niej spółkę prowadziły do

wzrostu świadomości społecznej dla usadowienia ko-

palni oraz elektrowni w tym regionie.

Dlatego z wiel-

kim zdziwieniem i nieukrywanym niepokojem przy-

jąłem wiadomość, iż planowana odkrywka węgla

brunatnego i elektrownia na granicy z Niemcami nie

znalazły się w kluczowym programie rządowym dla

rozwoju naszego państwa, czyli „Programie polskiej

energetyki jądrowej do 2030 r.”, znalazły się w nim

jednak zapisy o inwestycjach elektrowni Opole, Beł-

chatów i Turów.

W lubuską elektrownię i kopalnię zainwestowano

już wiele środków finansowych i energii.

Budżet na

realizację inwestycji przez PGE sięga setek milionów

złotych.

Kopalnia i elektrownia będą stanowić dla

regionu potężny impuls do rozwoju gospodarczego.

Koszt realizacji inwestycji ma zamknąć się kwotą po-

nad 20 mld zł.

Dzięki tej inwestycji gminy, na terenie

których stanie kopalnia i elektrownia, będą mogły

czerpać rocznie zysk w wysokości 140 mln zł.

Dla

obszarów dotkniętych od wielu lat wysoką stopą bez-

robocia oznacza to stworzenie wielu miejsc pracy.

Każde miejsce pracy wygenerowane przez holding to

kolejne stanowiska w firmach dostarczających usłu-

gi dla pracowników kopalni i elektrowni.

Nie bez

w kombinacie stanowi dziś ponad 7 tys. zł.

Budowa

kopalni i elektrowni to również szansa dla najwięk-

szego ośrodka naukowego na ziemi lubuskiej, czyli

Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Dlatego rozważane

w tym kontekście ostatnie informacje i fakty doty-

czące możliwości zablokowania inwestycji stanowią

niebezpieczny zalążek dla możliwości wycofania się

PGE, czyli państwowej spółki kontrolowanej przez

rząd, z realizowania inwestycji.

Poniesione do dnia dzisiejszego koszty sięgają już

dziesiątek milionów złotych.

Wycofanie się z posta-

wienia kopalni i elektrowni stanowiłoby wielomilio-

nową stratę dla budżetu państwa, a dla regionu lu-

buskiego utratę możliwości na prawdziwy skok cywi-

lizacyjno-gospodarczy.

Biorąc pod uwagę zaistniałe fakty, proszę o odpo-

220

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki budowę kopalni

węgla brunatnego i elektrowni na terenie Lubuskie-

go uważa za inwestycję kluczową dla państwa?

2.

Czy Ministerstwo Gospodarki monitoruje stan

prac nad realizacją inwestycji?

3.

Ile na dzień dzisiejszy wyniosły całościowe

koszty przygotowania realizacji inwestycji?

4.

Czy Ministerstwo Gospodarki rozważa możli-

wość rezygnacji z realizacji inwestycji na terenie Lu-

buskiego?

Poseł Jerzy Materna

Zielona Góra, dnia 25 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22870)

do ministra pracy i polityki społecznej

jej wcześniejszej interpelacji ws. dofinansowań do

wynagrodzeń osób niepełnosprawnych z 1 lipca

2013 r. chciałabym uzyskać aktualne informacje do-

tyczące rozporządzenia Komisji Europejskiej w spra-

wie wyłączeń grupowych (GBER).

Jak Panu Ministrowi wiadomo, rozporządzenie to

ma ograniczyć dofinansowania do wynagrodzeń osób

niepełnosprawnych (SOD).

poselskiego z prośbą o pomoc zarówno osoby prywat-

ne, jak i przedstawiciele zakładów pracy chronionej

i przedstawiają szeroki zakres negatywnych skut-

ków, jakie przyniesie wejście w życie tego rozporzą-

dzenia.

Dlatego też proszę o odpowiedź na poniższe pyta-

nia:

1.

Na jakim etapie administracyjnym znajdują się

prace nad rozporządzeniem GBER?

2.

Jakie działania podjęto, by rozporządzenie nie

weszło w życie?

3.

Jakie działania podjęto dla zabezpieczenia kon-

kurencyjności rynku pracy w sytuacji, gdy rozporzą-

dzenie zacznie obowiązywać?

4.

Czy znane są już efekty, jakie wywrze rozpo-

rządzenie GBER na polską gospodarkę?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

Jelenia Góra, dnia 25 listopada 2013 r.

(nr 22871)

do ministra finansów

oraz

ministra środowiska

w sprawie stosowania nowych zasad

gospodarowania odpadami komunalnymi

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązujące od 1 lip-

ca 2013 r. nowe zasady gospodarowania odpadami

komunalnymi budzą spore kontrowersje i wątpliwo-

ści, które dotyczą zasad, jakimi należy się kierować

zarówno przy składaniu deklaracji przez osoby zobo-

wiązane, jak i w późniejszym etapie egzekucji.

Usta-

i porządku w gminach (t.j.

DZ.

U. z 2012 r.

Nr 391,

z późn. zm.) w art. 6q stanowi, iż w sprawach doty-

czących opłat za gospodarowanie odpadami komu-

Do mojego biura trafiło kilka zapytań w sprawie

stosowania tej Ordynacji podatkowej wymagających

ustalenia jednoznacznego stanowiska.

Przede wszyst-

kim pragnę zwrócić uwagę na nadal nierozstrzygnię-

tą, pomimo licznych zgłaszanych już wcześniej wąt-

pliwości w tym zakresie, kwestię zaokrąglania opła-

ty za wywóz odpadów komunalnych.

Do chwili obec-

nej wydanych zostało kilka sprzecznych ze sobą opi-

nii w tym zakresie, co w żaden sposób nie pomaga

gminom, na rzecz których przekazane zostały obo-

wiązki w zakresie gospodarki odpadami komunalny-

mi.

Przyjęcie jednoznacznego rozstrzygnięcia w tej

kwestii ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego

wystawienia upomnień w związku z brakiem zapłaty

za wywóz odpadów oraz późniejszym prowadzeniem

egzekucji administracyjnej, w tym również wystawie-

nia tytułu wykonawczego.

Ponadto pragnę również zwrócić uwagę na prze-

pis art. 59 w zw. z art. 60 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa.

Stosownie do powołanych

przepisów zobowiązanie podatkowe, a takim jest

w świetle obowiązujących przepisów opłata za wywóz

odpadów komunalnych, wygasa m.in. w przypadku

jego zapłaty przez podatnika.

Wątpliwości w tym za-

kresie budziła możliwość zapłaty podatku przez inną

osobę niż sam podatnik.

Zostały one jednak wyjaś-

nione w orzeczeniu naczelnego sądu administracyj-

tu o uiszczenie podatku za podatnika na podstawie

umowy zawartej pomiędzy podatnikiem i inną osobą,

jak i samodzielne działania osoby niebędącej podat-

nikiem, których efektem jest zapłata podatku obcią-

żającego podatnika.

Sąd ten orzekł, iż taka zapłata

za podatnika nie może prowadzić do wygaśnięcia zo-

bowiązania podatnika.

Osoba, która zapłaciła, może

domagać się, w zależności od okoliczności, zwrotu

221

świadczenia nienależnego albo zwrotu nadpłaconego

podatku.

Powyższa kwestia jest problematyczna dla wielu

gmin, co wynika przede wszystkim z braku świado-

mości wśród podatników.

Nagminnie bowiem wystę-

puje sytuacja zapłaty podatku przez żonę za męża

z jej osobistego konta bankowego czy też przez dzie-

ci za rodziców.

Biorąc pod uwagę ww. orzeczenie

NSA, gminy zobowiązane są do zwrotu tak wpłaco-

nego podatku jako nienależnego, nieprawidłowo za-

płaconego bądź też do wzywania tych osób do złoże-

nia oświadczeń o ich ewentualnej roli wyręczyciela

w zapłacie opłaty śmieciowej.

Takie działanie naraża

gminy na dodatkowe znaczne koszty (prowizje ban-

kowe, koszty wysłania wezwań), ale budzi też znacz-

ny opór ze strony społeczeństwa, dla którego postę-

powanie to jest niezrozumiałe.

Zasadnicze wątpliwo-

ści budzi również zagadnienie prawidłowości spłaty

zobowiązania podatkowego przez osobę fizyczną pro-

wadzącą jednoosobową działalność gospodarczą.

Je-

żeli właścicielem nieruchomości jest osoba fizyczna,

ale nieruchomość tę wykorzystuje do prowadzenia

działalności gospodarczej, np. wynajem pokoi, pro-

wadzenie biura itd., to czy zapłata zobowiązania

z tytułu np. podatku od nieruchomości, opłaty śmie-

ciowej itd. winna w takim przypadku nastąpić z ban-

kowego rachunku osobistego, czy też możliwe jest

jego uregulowanie z bankowego rachunku firmowe-

go?

Powracając zaś do regulacji zawartych w ustawie

szę o wyjaśnienie prawidłowości składania deklara-

cji.

Zgodnie z art. 6m ust. 1 cytowanej ustawy, właś-

ciciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta,

wstania na danej nieruchomości odpadów komunal-

nych.

Pod pojęciem właściciela rozumie się również

współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz

W związku z powyższym, kto zobowiązany jest do

złożenia deklaracji w przypadku, gdy dana nierucho-

mość użytkowana będzie przez osobę fizyczną pro-

koniecznie będącą właścicielem tej nieruchomości)?

Czy prawidłowe w takim przypadku będzie złożenie

deklaracji przez tę osobę jako Jan Kowalski czy też

jako Jan Kowalski prowadzący firmę pod nazwą

XYZ?

W związku z tak powstałym zagadnieniem

wątpliwości budzi również, do kogo należy skierować

upomnienie i kogo wskazać jako zobowiązanego

w treści tytułu egzekucyjnego.

Uprzejmie Pana proszę, Panie Ministrze, o wszech-

stronne wyjaśnienie przedstawionych powyżej wąt-

pliwości odnośnie do:

— zaokrąglania opłaty za wywóz odpadów komu-

nalnych,

— możliwości zapłaty podatku, jakim jest opłata

za wywóz odpadów komunalnych przez inna osobę

niż sam podatnik,

— prawidłowości spłaty zobowiązania przez osobę

fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność go-

spodarczą,

— prawidłowości składania deklaracji.

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

(nr 22872)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Od wydania „dekretu

Bieruta” minęło już 68 lat.

Na jego podstawie tysiące

warszawiaków zostało pozbawionych nieruchomości

oraz gruntów, jak głosi art. 1, w imię „racjonalnego

przeprowadzenia odbudowy stolicy i dalszej jej zabu-

dowy zgodnie z potrzebami Narodu”.

Chociaż dekret

przewidywał odszkodowania dla właścicieli za grun-

ty przejęte na jego mocy, a także przyznanie wieczy-

stej dzierżawy, wiele osób nie otrzymało rekompen-

saty, a wnioski o dzierżawę były odrzucane.

Problemy związane z „dekretem Bieruta” doty-

kają nie tylko byłych ich właścicieli czy spadkobier-

ców, ale także i może przede wszystkim obecnych

lokatorów oraz m.st. Warszawę w ogólności.

Jeśli

jest w ogóle możliwy zwrot, zdarza się, że nierucho-

mości zwracane są należytym właścicielom, podczas

gdy budynki te mają lokatorów, którzy niejedno-

krotnie muszą je opuścić w wyniku podwyżek czyn-

szu.

Znaczne straty ponosi także miasto i społecz-

ność w ogóle w postaci zwrotu w naturze gruntów

miejskich.

Nie ulega wątpliwości, że każdemu należy się

właściwa rekompensata za naruszenie prawa włas-

ności (wyroki Europejskiego Trybunału Praw Czło-

wieka z 9 marca 2004 r.

Jabłońska v.

Polska oraz

28 marca 2006 r.

Szenk v.

Polska), Sąd Najwyższy

uznał także, że należy się pełne odszkodowanie za

grunty zabrane „dekretem Bieruta” (wyrok z 14 grud-

nia 2012 r. sygn.

I CSK 415/11).

Osoby poszkodowane

o odszkodowanie mogą ubiegać się na podstawie

poz. 741).

Pod tym kątem bardzo istotne znaczenie

222

ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 czerwca

2011 r. sygn. akt SK 41/09.

Otóż TK uznał, że przepis

art. 215 różnicuje sytuację prawną byłych właścicie-

li nieruchomości w zależności od rodzaju wywłasz-

czonych nieruchomości, w związku z tym jest nie-

właściciele nieruchomości innych niż domy jednoro-

dzinne oraz działki budowlane pod zabudowę jedno-

rodzinną przejętych po 5 kwietnia 1958 r. pozbawie-

ni są prawa do odszkodowania z tytułu wywłaszcze-

nia.

TK wskazał, że osoby takie muszą poczekać, aż

Sejm podejmie odpowiednie kroki legislacyjne, by

móc ubiegać się o odszkodowanie.

Podejmowano już próby uporządkowania kwestii

reprywatyzacji, które kończyły się fiaskiem.

Polska

jest jedynym krajem byłego bloku wschodniego, w któ-

rym nie przeprowadzono całkowitej reprywatyzacji.

Nie ulega wątpliwości, że wydatki na pokrycie od-

szkodowań stanowić będą ogromne obciążenie dla

Skarbu Państwa i jest to pewnie głównym powodem

oddalania w czasie uregulowania danej kwestii.

Try-

bunał Konstytucyjny nie pozostawia jednak złudzeń,

że sprawy te muszą zostać uregulowane.

Udawanie,

że problemu nie ma, nie załatwia sprawy.

Problematyka ta prowadzi do stykania się ze sobą

sprzecznych interesów.

Na ustawodawcy ciąży zatem

obowiązek kompleksowej regulacji kwestii odszkodo-

wań, a tym samym wyważenia interesów podmiotów

powiązanych, zarówno spadkobierców nieruchomo-

ści, obecnych właścicieli oraz miasta w ogóle.

Odmienna, acz równie skomplikowana sytuacja

tworzy się w przypadku osób, które bezprawnie zo-

stały pozbawione majątku przed wejściem w życie

„dekretu Bieruta”.

Osoby takie wywłaszczane były

na podstawie rozkazu naczelnego dowódcy WP, ich

sytuacja prawna jest obecnie niejasna.

W związku z przedstawioną, bardzo aktualną i bu-

dzącą wiele emocji sprawą proszę o ustosunkowanie

się do poniższych pytań:

1.

Czy w stosunku do właścicieli, którzy zostali

pozbawieni posiadania nieruchomości na mocy roz-

kazu naczelnego dowódcy WP przed wejściem w życie

„dekretu Bieruta”, postanowienia tego aktu mają za-

stosowanie?

2.

Czy i na jakiej podstawie osoby, które utraciły

nieruchomość wskutek rozkazu naczelnego dowódcy

ubiegać się o odszkodowanie?

3.

Czy ministerstwo skarbu wraz z rządem pod-

jęło już konkretne kroki w celu uregulowania kwestii

odszkodowań, tak by fundusz reprywatyzacyjny obej-

mował roszczenia z tytułu art. 215 ustawy o gospo-

darce nieruchomościami pod kątem wyroku TK (SK

41/09)?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Kalisz

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

(nr 22873)

do ministra zdrowia

Do mego biura poselskiego napływają informacje

od samorządów powiatowych z Wielkopolski z prote-

stami przeciwko planowanemu obniżeniu środków na

w tej sprawie stanowisko Rady Powiatu Chodzieskie-

go z dnia 6 listopada bieżącego roku wyrażające zde-

cydowany sprzeciw przeciwko planowanemu obniże-

niu wysokości kontraktu dla Szpitala Powiatowego

łych szpitali w Wielkopolsce w 2014 r.

Podkreślają w swych stanowiskach, że samorząd

powiatowy jest podmiotem tworzącym dla szpitala

powiatowego i nie ma żadnego wpływu na finanso-

wanie działalności leczniczej, a zatem nie powinien

i nie może ponosić konsekwencji polityki finansowej

NFZ i Ministerstwa Zdrowia.

Zaniżenie kontraktów

skutkować będzie zadłużeniem szpitali lub ograni-

czeniem działalności leczniczej, a w rezultacie pogor-

szeniem dostępności usług medycznych dla społe-

czeństwa.

w przedstawionej sprawie?

2.

Jakie działania podejmuje resort zdrowia w za-

kresie zapewnienia szpitalom w 2014 r. niezbędnych

środków na finansowanie działalności leczniczej, by

dostępność usług medycznych dla społeczeństwa nie

ulegała pogorszeniu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Stanisław Kalemba

Poznań, dnia 25 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22874)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie niebezpieczeństwa, jakie niosą

ze sobą współczesne gry komputerowe

Szanowny Panie Ministrze!

Jak przed kilkoma

dniami podały serwisy informacyjne Telewizji Pol-

skiej, narasta zagrożenie uzależnieniem młodzieży

od przemocy, którą w sposób niekontrolowany w co-

raz bardziej ułudnym wymiarze przemycają poprzez

gry komputerowe producenci gier i programów cy-

223

frowych.

Gry komputerowe, nie tylko dostępne na

nośnikach cyfrowych, ale także te dostępne poprzez

Internet, w sposób coraz bardziej doskonały odzwier-

ciedlają rzeczywistość, a ludzie młodzi, którzy stano-

wią największy procent osób zaangażowanych w te

gry, przestają odróżniać rzeczywistość od cyfrowej

fikcji.

Doskonałe trójwymiarowe animacje pozwalają

użytkownikom gier uwierzyć, że biorą udział w rze-

czywistych akcjach.

Psychologowie biją na alarm.

Współczesne gry komputerowe wyzwalają w społe-

czeństwie złe mechanizmy.

Po pierwsze skonstruo-

wane są w taki sposób, że biorąca udział w grze oso-

ba jest nagradzana za stosowanie przemocy wobec

innych osób.

Ponadto promowany jest patologiczny

model złej rywalizacji, która ma dążyć do pełnego

i skutecznego wyeliminowania konkurentów – bar-

dzo często poprzez pozbawianie ich życia.

Nowością

ostatnich gier jest możliwość zadawania tortur wir-

tualnym jeńcom.

To wszystko sprawia, że w ludziach,

najczęściej młodych, uzależnionych od gier kompute-

rowych narasta poziom agresji, która rozładowywa-

na jest już w realnym świecie.

Specjaliści uważają,

że obecnie zagrożenie uzależnieniem od świata wir-

tualnego poprzez gry komputerowe jest większe niż

kiedykolwiek, ponieważ ludzie młodzi wyraźnie opo-

wiadają się za przewagą gier ponad kinem akcji, gdyż

w świecie gier cyfrowych sami mogą mieć wpływ na

kształtowanie przebiegu akcji.

Najczęściej niestety

poprzez stosowanie przemocy.

Ponadto, jak przeko-

nują specjaliści, w Polsce nie ma wystarczających

narzędzi kontroli pozwalających na skuteczne ogra-

niczanie sprzedaży gier komputerowych oznaczonych

symbolami – według systemu europejskiego – które

zakazują sprzedaży gier wyjątkowo brutalnych, ma-

łoletniej młodzieży.

Jak proponują niektóre środowi-

ska opiniotwórcze – pewien asortyment gier powi-

nien trafiać tylko do osób pełnoletnich.

Tymczasem

nastoletni młodzi ludzie spędzają dziś nawet po kilka-

naście godzin w ciągu doby, strzelając do cyfrowych,

nierzeczywistych postaci.

Takie mechanizmy w spo-

sób destruktywny wpływają na kształtowanie osobo-

wości młodego człowieka, źle wpływają na budowanie

właściwych, serdecznych relacji międzyludzkich.

Chcę zatem zapytać:

1.

Czy Pan Minister byłby skłonny rozważyć po-

stulat niektórych środowisk opiniotwórczych i spe-

cjalistów, aby ograniczyć sprzedaż wyjątkowo bru-

talnych gier komputerowych młodzieży i aby ozna-

czać takie produkty w sposób podobny jak alkohol

i wyroby tytoniowe ostrzeżeniem – że nadużywanie

tychże produktów zagraża zdrowiu?

2.

Czy w opinii Pana Ministra pedagodzy szkolni

i psychologowie pracujący z młodzieżą są w sposób

wystarczający i kompetentny przygotowani do tego,

aby skutecznie przeciwdziałać uzależnieniu cyfrowe-

mu wśród ludzi młodych?

3.

Być może warto we współpracy z innymi resor-

tami, np. Ministerstwem Edukacji Narodowej, a tak-

że Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego,

opracować ogólnopolski program walki z cyberprze-

mocą?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

(nr 22875)

do ministra zdrowia

w sprawie współfinansowania akcji

przeciw AIDS

W ostatnim czasie ruszyła kampania informacyj-

na na temat przeciwdziałania chorobie AIDS pn.

„Seks w moim mieście” finansowana przez Krajowe

Centrum do spraw AIDS, które bezpośrednio podle-

ga pod Ministerstwo Zdrowia.

Akcja została dofinan-

sowana niemalże w 100% z publicznych pieniędzy

i wyniosła 90 tys. zł.

Wyżej wspomniana kampania ruszyła w paździer-

niku i koordynowana jest przez osiem organizacji

pozarządowych.

Skierowana jest do osób o orientacji

homoseksualnej i pełni funkcję swoistego poradnika

dotyczącego zachowań seksualnych.

Zawarte w niej

cytaty i informacje często są wulgarne.

Według wie-

lu specjalistów porady dotyczące zakupy narkotyków

są wręcz zachęcającą reklamą, aby sięgać po używki.

Wiele treści dotyczących sposobów inicjacji seksual-

nej nie nadaje się do cytowania i może być złamaniem

prawa.

Kampania informacyjna jest tylko jednym

z elementów całego projektu.

W najbliższym czasie

w tzw. klubach dla mężczyzn ma dojść do szkoleń,

którymi objęci mają być pracujący w nich barmani

oraz odwiedzające osoby, dla których będą rozdawa-

ne na koszt państwa prezerwatywy i broszury doty-

czące „bezpiecznego seksu”.

Cała akcja ma uświada-

miać osoby o odmiennej orientacji seksualnej o za-

grożeniach wynikających z prowadzonego stylu ży-

cia, który często odbiega od norm ogólnie przyjętych

przez społeczeństwo.

niu Ministerstwo Zdrowia brało udział w przygoto-

waniu kampanii informacyjnej środowisk homosek-

sualnych, w jakim zakresie zamierza kontynuować

te akcje i jaki planowany w 2014 r. jest koszt tego

typu akcji?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

224

Interpelacja

(nr 22876)

do ministra infrastruktury i rozwoju

Zmiana ustawy o drogach publicznych w obecnym

kształcie jest niebezpieczna dla polskich gmin.

Wpro-

wadzana w drodze przedstawionej ustawy zmienia-

jącej procedura jednostronnego pozbawiania dróg

publicznych kategorii i przekazywanie ich jednostce

samorządu terytorialnego na niższym szczeblu jest

według opinii przedstawicieli samorządów nie do

przyjęcia.

Taka regulacja narusza nie tylko samo-

dzielność, ale również konstytucyjną zasadę demo-

kratycznego państwa prawa.

Głównym problemem wprowadzanych zmian jest

brak jakichkolwiek prawnych kryteriów dokonywa-

nia przekazania dróg szczebel niżej.

Wobec tego wo-

jewództwo lub powiat mogą według własnego uzna-

nia zmieniać kategorię dróg, obciążając tym samym

budżet mniejszych jednostek, dla których tego typu

obciążenie może być zbyt duże.

Istnieje również oba-

wa, że drogi, które będą przekazywane, będą droga-

mi mało istotnymi, o złym stanie technicznym.

Prob-

lem ten dotykać będzie głównie najmniejszych jedno-

stek gminnych, które otrzymanych dróg nie będą

mogły przekazać dalej, tak jak w przypadku woje-

wództwa czy powiatu.

W ten sposób wyższe szczeble

będą mogły ratować własny budżet kosztem wcześ-

niej wymienionych mniejszych jednostek.

Wprowa-

dzone regulacje są jednostronne oraz pozbawione

kryteriów, na podstawie których miałoby być doko-

nywane przekazanie.

teriów, na podstawie których miałoby być dokonane

przekazanie drogi innej jednostce samorządu teryto-

rialnego?

Czy podczas wprowadzania ww. zmian brano pod

uwagę to, jakim obciążeniem finansowym dla małych

samorządów może być przekazanie drogi?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

(22877)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie opracowanego dla Policji

podręcznika „Po pierwsze człowiek.

Działania antydyskryminacyjne

w jednostkach Policji”

interpelację w sprawie opracowanego dla Policji pod-

ręcznika „Po pierwsze człowiek.

Działania antydys-

kryminacyjne w jednostkach Policji”.

W ostatnim okresie za pośrednictwem mediów

polska Policja poinformowała o opracowanym na

rzecz tej instytucji poradniku pt.: „Po pierwsze czło-

Policji”.

Jak wyjaśnia jej autor, publikacja ta ma na

pracy nie dyskryminowali mniejszości seksualnych

czy etnicznych.

Wśród zawartych w książce porad

odnajdziemy m.in. takie, które instruują, jak postę-

pować z osobami „transpłciowymi”, sugerując, by

tego typu zatrzymanym w miarę możliwości powinno

się zapewnić osobne pomieszczenie ze względu na

możliwe zagrożenia ze strony osób przebywających

w tej samej celi.

Inny komunikat podaje, iż „muzuł-

manki zazwyczaj nie patrzą obcemu mężczyźnie pro-

sto w oczy, nie mogą przebywać z nim sam na sam

w oddzielnym pomieszczeniu (np. w trakcie przesłu-

chania)”.

Inne przykłady to np.: „W przypadku za-

trzymania sprawcy przestępstwa, który posiada ko-

rzenie afrykańskie, nie powinno się podawać w ko-

munikatach do mediów jego pochodzenia oraz koloru

skóry.

Jest to zbędne i może prowadzić do uprzedzeń

wobec całej społeczności; Jeśli np. na drzwiach orga-

nizacji pozarządowej chroniącej prawa osób LGBT

pojawi się napis »Pedały do gazu« albo »Zakaz peda-

łowania«, wówczas nie mamy do czynienia wyłącznie

ze zniszczeniem mienia, lecz musimy dokładnie

przyjrzeć się sprawie w kontekście motywu homofo-

bicznego; Zamiast pytania: Jakie jest pani/pana

prawdziwe imię i nazwisko?

lepiej powiedzieć: Proszę

podać dane z dowodu osobistego (w kontekście prze-

słuchania osób transpłciowych); Prowadząc czynno-

ści wobec prostytutki, pamiętaj, aby traktować ją

z godnością i szacunkiem, zwracając się po imieniu

i nazwisku”.

Autorem opracowania jest Krzysztof

Łaszkiewicz, sekretarz stanu w kancelarii prezyden-

ta, politycznie związany z Partią Centrum i Platfor-

mą Obywatelską, ekspert obydwu tych ugrupowań,

a wydany on został przez Ogólnopolską Sieć Pełno-

mocników Policji ds. Ochrony Praw Człowieka we

225

współpracy z wieloma organizacjami pozarządowymi

oraz Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich

Opisywany podręcznik nie spotkał się z przychyl-

nym przyjęciem w szeregach policjantów.

Jak czytam

w jednym z komentarzy, według funkcjonariuszy jest

on „napisany łopatologicznie, jak dla dzieci.

Czy to są

na pewno najbardziej palące problemy w policji?

Prze-

cież policjant ma być przede wszystkim skuteczny”.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

Jaki był koszt wydania podręcznika i czy Policja

bądź Ministerstwo Spraw Wewnętrznych partycypo-

wały w jego wydaniu?

Czy nie uważa Pan, iż prezentowane w opracowa-

niu porady mogą sprawić, iż funkcjonariusze Policji

będą unikać interwencji związanych z reagowaniem

na zachowanie osób, którym później nie będą mogli

zapewnić warunków, jakie postuluje autor podręcz-

nika (osobne cele, przesłuchania przez kobietę itp.)?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 25 listopada 2013 r.

Interpelacja

(22878)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie przetwarzania danych osobowych

osób zarejestrowanych w urzędach pracy

przetwarzać dane osobowe osób zarejestrowanych

w urzędzie gromadzone w zarejestrowanym zbiorze

ministratorem danych osobowych gromadzonych

w urzędzie jest dyrektor powiatowego urzędu pracy

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania benefi-

cjenta.

wych daje prawo administratorowi danych do powie-

rzenia innemu podmiotowi, w drodze umowy zawar-

tej na piśmie, przetwarzania danych.

Powierzenie

rzecz administratora, odrębnemu podmiotowi może

przebiegać tylko i wyłącznie z zachowaniem zasad

przewidzianych w powołanym przepisie ustawy o ochro-

nie danych osobowych.

osobowych PUP może podpisać umowę na rzecz part-

nerskiej współpracy w zakresie korzystania z plat-

formy komunikacyjnej umożliwiającej dwukierunko-

wą wymianę danych dotyczących beneficjentów ob-

lokalnym?

2.

Czy instytucje te mogą udostępniać sobie obu-

stronnie dane osobowe beneficjentów za pomocą plat-

formy komunikacyjnej w systemie SEPI (tj. przeglą-

danie, utrwalanie papierowe, archiwizacja)?

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

(nr 22879)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podaje „Gazeta

Wyborcza”, według polskich pracodawców najnowsza

dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady o dele-

gowaniu pracowników może skutkować zwolnienia-

mi pracowników, a nawet upadłością wielu firm.

Pol-

ska to największy eksporter usług w UE.

Według

szacunków Komisji Europejskiej rocznie odbywa się

ponad 1 mln delegowań w UE, z czego 230 tys. to

pracownicy wysyłani z Polski.

Nowe przepisy nakładają na przedsiębiorcę obo-

wiązek zapewnienia takich warunków delegacji, aby

pracownik spełniał nie tylko wszystkie warunki wy-

nikające z polskiego Kodeksu pracy, ale również lo-

kalne warunki.

Jak zaznaczają przedsiębiorcy, dyrektywa oznacza

też ogromne koszty i kłopoty.

Przykładowo art. 3 dy-

rektywy mówi o czasowym delegowaniu pracowni-

ków, proponowany zapis wprowadza interpretację

pojęcia czasowego delegowania.

Przekształca je w de-

legowanie jednorazowe, zakładając, że nie można wy-

słać pracownika na miejsce, w którym kiedykolwiek

był delegowany inny pracownik – ogranicza to prace

sezonowe, cykliczne oraz o charakterze wahadłowym.

1.

W jaki sposób nowa dyrektywa wpłynie na pol-

skie przedsiębiorstwa?

2.

W jaki sposób dyrektywa poprawi sytuację de-

legowanych pracowników?

226

3.

Z jakimi nowymi kosztami będzie wiązało się

delegowanie pracowników po wprowadzeniu najnow-

szej dyrektywy?

4.

Czy i jak ministerstwo zamierza interweniować

w sprawie ewentualnych niekorzystnych zapisów?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 22880)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

organizacji w szkołach zajęć dodatkowych

dla uczniów uzdolnionych

Szanowna Pani Minister!

Z analizy przeprowadzo-

nej przez Ośrodek Rozwoju Edukacji, jak podaje

„Rzeczpospolita”, wynika, że w czasie ostatnich trzech

lat liczba uczniów uczęszczających na zajęcia dodatko-

we w szkole zmniejszyła się z 34% w 2010 r. do 20%

w roku 2012.

Największy spadek zajęć dodatkowych

dla uzdolnionych uczniów widać w gimnazjach.

Specjaliści, na których powołuje się prasa, jako

przyczyny takiej tendencji podają zbiurokratyzowany

proces nauczania uczniów ze specjalnymi potrzebami

edukacyjnymi, coraz mniejsze finanse samorządów

czy brak koordynacji w tworzeniu podstawy progra-

mowej na poszczególnych etapach nauczania.

W związku z takimi informacjami zwracamy się

1.

Jak ministerstwo zamierza zapobiec tendencji

spadkowej w uczęszczaniu na zajęcia dodatkowe ucz-

niów zdolnych?

2.

Jaki system pracy z uczniami wybitnymi funk-

cjonuje w polskich szkołach?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 22881)

do ministra pracy i polityki społecznej

Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Szanowny Panie Ministrze!

W świetle otrzymanej

od pana ministra Jarosława Dudy odpowiedzi z dnia

4.11.2013 r., znak: BON-I-0700-75-WK/13, na moją

wcześniejszą interpelacje z dnia 22 sierpnia 2013 r.

(znak: SPS-023-21741/13), w której stwierdza Pan,

że do dnia dzisiejszego nie podjęto żadnych konkret-

nych decyzji („Rozważana jest możliwość pozostawie-

nia osobowości prawnej funduszu...”) oraz że rzeczo-

ny proces będzie wymagał szeroko zakrojonych dzia-

łań legislacyjnych i organizacyjnych, co ze swej na-

tury wymaga bardzo dużo czasu, proszę o przedsta-

wienie następujących informacji:

1.

Jakie działania w okresie od połowy 2011 r. do

dnia dzisiejszego podjął pan minister Jarosław Duda

w celu eliminacji ryzyka zakłócenia efektywnej rea-

lizacji zadań Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych, na które Pan wskazuje

w odpowiedzi na moją interpelację, oraz na które to

ryzyka w znacznie ostrzejszej formie zwracał pan mi-

nister Jarosław Duda uwagę, uzasadniając w 2011 r.

konieczność przedłużenia funkcjonowania funduszu

w dotychczasowej formie o trzy lata?

2.

Które z zadań realizowanych przez oddziały

funduszu staną się zadaniami marszałków woje-

wództw?

Chciałabym podkreślić fakt, że zmiana funkcjo-

nowania funduszu z pewnością przyczyni się do cha-

osu, a najbardziej ucierpią na tym jego beneficjenci,

tj. osoby niepełnosprawne.

Warto też zadać sobie py-

tanie: Czy warto dokonywać zmian funkcjonowania

PFRON, skoro od kilku lat z rzędu fundusz, po raz

pierwszy w swej historii, uzyskuje wyłącznie pozy-

tywne oceny Najwyższej Izby Kontroli?

Mając na uwadze zainteresowanie środowisk osób

niepełnosprawnych niniejszą kwestią oraz ze wzglę-

du na wizerunek rządu, który może ucierpieć w przy-

padku, gdyby doszło do podobnych kontrowersji, jak

przy sporze wokół zmian w dofinansowaniach do wy-

nagrodzeń osób niepełnosprawnych, proszę o, w mia-

rę możliwości, szybką odpowiedź.

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

Kościan, dnia 25 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22882)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z założenia-

niach każdy może korzystać z wolności pokojowego

zgromadzenia się, a za zgromadzenie takie uznawa-

227

żenia obranego stanowiska.

Wolność ta podlega prze-

widzianym ustawowo ograniczeniom niezbędnym

z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwo-

wego, porządku publicznego, zdrowia lub moralności

publicznej, a także praw i wolności innych osób, oraz

pomników zagłady.

Istotne prewencyjne środki zapo-

biegawcze w tym zakresie wdrożyła do obowiązują-

cych przepisów m.in. prezydencka nowelizacja usta-

wy o zgromadzeniach uchwalona w reakcji na za-

mieszki 11 listopada 2011 r.

Dzięki temu podczas

tegorocznych obchodów święta władze Warszawy

mogły utrzymać stały kontakt z organizatorem zgro-

madzenia i nakazać mu pełną identyfikację w mani-

festującym tłumie (w myśl art. 10 ust. 31 zobowiąza-

ny jest on posiadać widoczny identyfikator z szczegó-

łowymi danymi osobowymi i zdjęciem), a także zob-

ligowane były do oddelegowania na zgromadzenie

swojego obserwatora zgodnie z zapisem art. 11 ust. 1

(dawniej było to rozwiązanie fakultatywne).

Ponadto

miały także możliwość niedopuszczenia do prowadze-

nia manifestacji, jeśli istniało zagrożenie pokrycia

się tras przemarszu, a co za tym idzie, wynikające

z tego niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia lub mie-

nia (art. 7a), a także rozwiązać zgromadzenie, jeśli

jego przebieg będzie niezgodny z prawem (art. 12).

Jak pokazują jednak relacje z tegorocznych uroczy-

stości niepodległościowych, obowiązujące przepisy

oraz starania służb włożone w ich wyegzekwowanie

nie pozwoliły w pełni zapewnić pokojowego przebiegu

manifestacji.

Dla przykładu pomimo zakazu uczest-

nictwa w zgromadzeniach osób posiadających przy

niczne lub inne niebezpieczne materiały lub narzę-

dzia (art. 3 ust. 2) uczestnicy od samego początku

używali petard i pochodni.

Swoich obowiązków nie

dopełnił także organizator zgromadzenia, który na

mocy art. 10 ust. 3 odpowiedzialny był za zapewnie-

nie, by jego przebieg był zgodny z przepisami prawa

i nie skutkował powstaniem szkód z winy uczestni-

ków manifestacji.

Pomimo zasadności obciążenia or-

ganizatora odpowiedzialnością za zgromadzenie, któ-

remu przewodniczy, ustawowe rozwiązania otwiera-

ją jednocześnie pole do dyskusji nad faktycznym

wpływem, jaki na chuliganów może wywrzeć jednost-

kowa osoba organizatora, zwłaszcza przy niespraw-

nie działających powołanych przez niego służbach

porządkowych.

Podkreśla się, że lepsze zabezpiecze-

nie trasy marszu oraz zakaz zasłaniania twarzy jego

uczestników (który w myśl wyroku Trybunału Kon-

stytucyjnego z 2004 r. narusza konstytucyjną wol-

ność zgromadzeń) przyczyniłyby się do zapewnienia

bardziej pokojowego przebiegu uroczystości.

Jedno-

cześnie za kwestię dyskusyjną podaje się także za-

sadność możliwości rozwiązania zgromadzenia przez

jego organizatora.

Jak pokazuje tegoroczny przykład

z 11 listopada, pomimo rozwiązania zgromadzenia

jego uczestnicy wciąż kontynuowali jego pierwotny

program.

Kwestia właściwego zabezpieczenia marszów jako

form wyrażania stanowiska z udziałem dużych sku-

pisk ludności i chuliganów przywodzi na myśl także

i niedawne incydenty podczas imprez masowych.

Do-

bitnym ich przykładem jest pobicie przez chorzow-

skich pseudokibiców meksykańskich marynarzy

w sierpniu tego roku czy zachowania o charakterze

rasistowskim – m.in. wywieszenie na poznańskim

stadionie transparentu z hasłem o treści „Litewski

chamie, klęknij przed polskim panem”.

Co niepoko-

jące, z czasem tego typu przejawy agresji i nietole-

rancji, wzorem dużych wydarzeń sportowych, prze-

noszą się stopniowo na lokalne klubowe podwórka

– dla przykładu na murze stadionu Energetyka ROW

Rybnik pojawił się w październiku br. slogan „Nie

dla murzyna, ROW to biała drużyna”, zaś na terenie

miasta zawieszono plakaty z hasłem „Jedząc kebaba,

osiedlasz Araba”.

Brak flag ze swastyką, rasistowskich haseł czy

tabliczek z nietolerancyjnymi oznaczeniami to nie-

wątpliwa oznaka stopniowej poprawy organizacji ma-

sowych manifestacji.

Obserwacje tegorocznych mar-

szów podczas święta niepodległości wskazują jednak

na dalszą konieczność analizy rozwiązań, które gwa-

rantować mają bezpieczeństwo oraz pokojowy prze-

bieg tego typu imprez.

Równie istotne są działania

zmierzające do prewencyjnego przeciwdziałania wan-

dalizmowi i agresji ze strony pseudokibiców.

Wszyst-

kie te incydenty skutkują bowiem narażaniem życia

i zdrowia uczestników pochodów, imprez masowych

i znacznymi stratami materialnymi, a także rzutują

na postrzeganie Polski przez inne kraje.

Wspólnym

interesem jest zatem dążenie do ograniczenia wanda-

lizmu i chuligaństwa na polskich ulicach i stadionach.

bezpieczeniem tegorocznego Marszu Niepodległości?

2.

Czy ministerstwo dysponuje opracowaniami,

które są w stanie wykazać łączne wydatki na zabez-

pieczenie wydarzeń o charakterze sportowym i orga-

nizacji różnego rodzaju zgromadzeń na terenie całe-

go kraju?

3.

Jakie zmiany ministerstwo planuje w ustawie

imprez masowych?

4.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w kwestii

zakazu zasłaniania twarzy?

5.

Jak w ostatnich latach zmienia się statystyka

zdarzeń z udziałem pseudokibiców, osób manifestu-

jących swoje poglądy oraz na tle rasistowskim?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Rybnik, dnia 25 listopada 2013 r.

228

Interpelacja

(nr 22883)

do ministra finansów

w sprawie dodatkowych wyłączeń z podatku

stanowiących własność gmin nieruchomości,

budynków, budowli i ich części

oraz składników gminnego

mienia komunalnego

Szanowny Panie Ministrze!

Podatek od nierucho-

mości jest podatkiem lokalnym pobieranym przez

samorządy gminne i stanowiącym jedno z źródeł ich

dochodów.

Regulowany jest zasadniczo zapisami

z późn. zm).

Stanowisko, jakie w kwestii ww. podatku

wystosował Śląski Związek Gmin i Powiatów, pod-

kreśla jednak, że obowiązujące zapisy ustawowe,

choć w znacznej mierze dopracowane i wystarczające,

przyczyniają się do swoistego zniekształcania gmin-

nych bilansów dochodów i wydatków, czyniąc z jed-

nostek samorządu terytorialnego jednocześnie organ

podatkowy i podatnika.

Zgodnie z przepisami wymienionej wyżej ustawy

obowiązkiem podatkowym w zakresie gruntów, bu-

dynków oraz budowli oraz ich części stanowiących

własność tychże gmin.

Jak się podkreśla, ustawowe

zwolnienia z opodatkowania dotyczą natomiast jedy-

marszałkowskich.

Taki stan prawny prowadzi do sy-

tuacji, w której gminy same sobie wypłacają podatek

od nieruchomości oraz podatek leśny, co w sposób

istotny zaburza czytelność rzeczywistej wysokości

dochodów oraz wydatków tych jednostek samorządu

terytorialnego.

Jak się podkreśla, szkodliwość takiej

dwoistej roli gminy (funkcji organu podatkowego

oraz podatnika) została dostrzeżona w kontekście

z późn. zm.) zawiera wyraźne wyłączenie z tegoż po-

datku dla gmin (art. 3a).

W kontekście podatku od nieruchomości i stosow-

nych wyłączeń akcentuje się jednocześnie, że istnieje

grupa przedmiotów opodatkowania, która nie speł-

nia kryterium o charakterze przedmiotowym kwali-

fikującym do zwolnienia, o którym stanowić może

niki gminnego mienia komunalnego, w szczególności

budynki, budowle i grunty będące we władaniu ko-

munalnych jednostek organizacyjnych działających

stytucji kultury.

Co prawda rada gminy, w drodze

miotowe niż te ustawowo określone, jak się jednak

wskazuje w przedłożonym stanowisku, zwolnienie

przedmiotowe określone w uchwale podatkowej gmi-

ny w sposób wyżej wskazany nie nadaje wyłącznie

cech przedmiotowych, lecz wiąże określoną kategorię

podmiotów z przedmiotem, który wynika z samej

istoty podatku od nieruchomości.

Zwolnienie takie,

na podstawie aktualnego brzmienia art. 7 ww. usta-

wy, przekracza zatem zakres kompetencji organu

uchwałodawczego gminy, w związku z czym Śląski

Związek Gmin i Powiatów postuluje w imieniu samo-

rządów lokalnych, by w treści wspomnianego arty-

kułu uwzględnić kategorię mienia komunalnego (bu-

dynki, budowle i grunty) służącego realizacji zadań

gminy i będącego we władaniu gminnych zakładów

i jednostek budżetowych oraz instytucji kultury.

Podkreślając, że w świetle wykładni art. 217 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskie dokonywanej przez

sądy administracyjne gminy nie są uprawnione do

wprowadzania zwolnień podatkowych o charakterze

podmiotowo-przedmiotowym i nie są w stanie roz-

wiązać wskazanego problemu we własnym zakresie,

za pożądaną uchodzi pilna interwencja ustawodawcy.

Biorąc to pod uwagę, Śląski Związek Gmin i Powia-

tów wypracował propozycję zmian ustawowych.

Su-

— po art. 3 dodać art. 3a o treści

„Art. 3a.

Obowiązek podatkowy, o którym mowa

— w art. 7 ust. 1 po pkt 14 kropkę zastąpić prze -

cinkiem i dodać pkt 15 o treści

„15) budynki, budowle i grunty komunalne będą-

ce we władaniu gminnych jednostek organizacyjnych

rządowych zakładów budżetowych, instytucji kultu-

ry, z wyjątkiem części oddanych w najem, dzierżawę

lub inną formę posiadania zależnego celem prowa-

dzenia działalności gospodarczej.”.

Jednocześnie postuluje się, by w ustawie z dnia

z 2013 r. poz. 645) po art. 2 dodać art. 2a o treści:

„Art. 2a.

Obowiązek podatkowy, o którym mowa

Jak się podkreśla, wprowadzenie wyżej propono-

wanego wyłączenia ustawowego w żaden sposób nie

wpłynie na stan finansów państwa oraz poszczegól-

nych gmin, a jedynie zracjonalizuje funkcjonujące

obecnie rozwiązania prawnopodatkowe obowiązujące

lokalne samorządy.

Biorąc pod uwagę wykazywany

przez Śląski Związek Gmin i Powiatów brak skutków

budżetowych, za warte rozważenia uznać należy po-

stulaty o poszerzeniu obowiązującego katalogu zwol-

nień z podatku od nieruchomości oraz podatku rol-

nego (we wskazanym wyżej zakresie).

Zwłaszcza jeśli

wdrożenie tychże wyłączeń może przyczynić się do

ułatwienia planowania gminnych finansów.

229

1.

Czy wskazany w niniejszej interpelacji problem

był wcześniej przedstawiany ministerstwu?

2.

Jakie negatywne konsekwencje może powodo-

wać jednoczesne funkcjonowanie gminy jako organu

podatkowego oraz podatnika?

3.

Co było powodem wyłączenia gmin z opłat po-

datku rolnego oraz dlaczego analogiczne wyłączenia

nie zostały uwzględnione w zakresie podatków od

nieruchomości oraz leśnego?

4.

Czy w świetle gminnych postulatów podjęte zo-

staną działania legislacyjne w celu rozszerzenia ka-

talogu ustawowych zwolnień w zakresie podatku od

nowiących własność gmin nieruchomości, budynków

i budowli oraz ich części, a także składników gmin-

nego mienia komunalnego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Interpelacja

(nr 22884)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie połączenia wielkopolskiego

i zachodniopomorskiego zakładu spółki

Szanowna Pani Minister!

Zapowiadana przez Za-

rząd PKP Cargo SA decyzja włączenia Zachodniopo-

morskiego Zakładu Spółki PKP Cargo SA w Szcze-

cinie do Wielkopolskiego Zakładu Spółki PKP Cargo

SA w Poznaniu została zawarta w dokumentach spół-

ki przygotowanych w związku z rozpoczęciem jej no-

towań na warszawskiej giełdzie papierów wartościo-

wych.

Uzasadnieniem tego zamierzenia były liczne

argumenty ekonomiczne i organizacyjne mające

wpływ na perspektywiczną poprawę kondycji całego

przedsiębiorstwa.

Działające przy Wielkopolskim Zakładzie Spółki

PKP Cargo SA w Poznaniu związki zawodowe z nie-

pokojem przyjęły informację o rzekomych próbach

wpłynięcia na Zarząd PKP Cargo SA, by ten wycofał

się z powziętej decyzji.

Takie działanie byłoby rów-

nież sprzeczne z interesem przedsiębiorstwa i, co

ważniejsze, podważałoby zapisy zawarte w jego pro-

spekcie emisyjnym.

spółka PKP Cargo zamierza zmienić postanowienia,

o których zapewniała potencjalnych inwestorów

w momencie swego debiutu giełdowego, a także jak

takie działania zdaniem Pana Ministra mogą wpły-

nąć na jej wyniki finansowe oraz reputację wśród

akcjonariuszy?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 26 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22885)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie degeneracji sceny narodowej

i obraźliwych przedstawień w Teatrze Starym

w Krakowie

Panie Ministrze!

W ostatnim czasie polskim ży-

ciem kulturalnym wstrząsnęły wydarzenia mające

miejsce w Teatrze Starym w Krakowie kierowanym

przez dyrektora Jana Klatę.

Trudno oprzeć się wra-

żeniu, że scena narodowa, dotowana sumą kilkuna-

stu milionów złotych z budżetu państwa, nie służy

już odkrywaniu piękna i prawdy, a zamieniła się

w tani jarmark, w którym reżyserzy i aktorzy prze-

ścigają się w coraz bardziej ordynarnych i obrazobur-

czych wybrykach.

Artystom tym mylnie wydaje się,

że są kontestatorami i buntownikami, jednak w rze-

czywistości płyną z obowiązującym w Unii Europej-

skiej nurtem niszczenia wartości chrześcijańskich

i tożsamości europejskiej.

Protesty przeciwko kierownictwu dyrektora Kla-

ty oraz ofercie kulturalnej Teatru Starego w Krako-

wie trwają już od dłuższego czasu.

Głośnym echem

w mediach odbiła się sztuka J. Klaty „Do Damasz-

ku”, która została przerwana i wygwizdana przez

widzów w trakcie przedstawiania wulgarnych, ero-

tycznych scen.

Nie trzeba było długo czekać na kolej-

ną kompromitację tej sceny.

Podczas happeningu pt.

„Zamach na Swinarskiego”, przedstawiającego kon-

ferencję „Instytucji Pamięci Narodowej pospołu z Radą

Produkcji Walk i Męczeństwa” doszło do kpin z ka-

tastrofy smoleńskiej, w której zginęło 96 osób.

Akto-

rzy odegrali ośmieszającą scenkę prezentacji książki

raportu dotyczącego katastrofy samolotu Ił-62.

Kolejną głośną kompromitacją Jana Klaty jest

sztuka z pozoru oparta na „Nie-Boskiej komedii”

Zygmunta Krasińskiego.

W jednej ze scen młody ak-

tor mówi: „Zygmunt Krasiński napisał »Nie-Boską

dów, to sztuka antysemicka”.

Następnie każdy z tej

Żydem”.

„Mazurek Dąbrowskiego” śpiewany jest po

rosyjsku, ale i po polsku, na melodię „Deutschland,

Deutschland über alles”.

Występują też sceny gwałtu

230

zbiorowego i kpiny z sakramentów małżeństwa, spo-

wiedzi i Maryi Niepokalanej.

Tym razem nawet ak-

torzy Teatru Starego zauważyli przekroczenie granic

dobrego smaku i masowo rezygnują z występów.

Jak długo Pan Minister zamierza tolerować ha-

niebne prowokacje, kompromitujące polską sztukę?

petentny reżyser degraduje tradycję Teatru Starego

i wybitnych aktorów (jak choćby Doroty Segdy czy

Krzysztofa Globisza)?

Czy biorąc odpowiedzialność za kretyńskie akty

urządzania w Muzeum Narodowym wystawy sztuki

homoseksualnej, profanację krzyża w Centrum Sztu-

ki Współczesnej czy ostatnie wybryki pana J. Klaty,

nie uważa Pan, że sam kompromituje urząd ministra

się do dymisji?

Z poważaniem

Posłowie Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 26 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22886)

do prezesa Rady Ministrów

oraz Urzędu Komunikacji Elektronicznej

w obliczu możliwej monopolizacji rynku

operatorów sieci telefonii komórkowej przez

współużytkowanie przysługujących

im częstotliwości szerokopasmowego

Internetu w sieciach mobilnych

w ramach NetWorks!

sp. z o.o.

Szanowny Panie Premierze!

Wielu analityków

rynku telekomunikacyjnego podnosi, że przy założe-

niu spółki NetWorks!

zostały złamane zasady wolnej

konkurencji.

Istnieją obawy, że poprzez utworzenie

spółki NetWorks!

firmy T-Mobile i PTK Centertel

dążą do zdominowania rynku, nie tylko poprzez łącze-

nie infrastruktury, ale także poprzez rozszerzanie

współpracy na współużytkowanie posiadanych często-

tliwości służących do świadczenia usług dostępu do

szerokopasmowego Internetu w sieciach mobilnych.

Sytuacja wydaje się być niepokojąca, jednak do tej

pory UOKiK nie podjął żadnych działań dla lepszego

zbadania tej kwestii ani tym bardziej w kierunku

przeciwdziałania monopolizacji rynku telekomunika-

cyjnego.

Wspomniane firmy próbowały przeprowa-

dzać podobne operacje także w Wielkiej Brytanii i we

Francji.

Jednak tamtejsze urzędy antymonopolowe

uznały, że współdzielenie częstotliwości jest niedo-

puszczalne, i nakazały odsprzedać ich część.

Spółka NetWorks!

według oficjalnych dokumen-

tów została powołana jedynie w celu zarządzania

wspólną infrastrukturą.

Istnieje jednak uzasadnione

podejrzenie, że pomiędzy PTK a T-Mobile obowiązu-

ją dodatkowe porozumienia, o których nie poinfor-

mowano UOKiK w trakcie ubiegania się o koncesję.

Można przypuszczać, że właściwym celem powołania

NetWorks!

ma być wspólne wykorzystanie częstotli-

wości, które zostały przyznane oddzielnie przez UKE

dla PTK i T-Mobile.

W wyniku tego wspomniane

przedsiębiorstwa będą mogły oferować nieporówny-

walnie większe parametry technologiczne niż pozo-

stali dostawcy usług telekomunikacyjnych z osobna.

W takim wypadku spółkę NetWorks!

należałoby po-

traktować jako osobne przedsiębiorstwo na rynku

świadczenia usług dostępu do szerokopasmowego In-

ternetu.

W przypadku gdy operator posiada pasmo

o szerokości 5 MHz, maksymalną prędkość transmi-

sji danych, jaką może osiągnąć jego klient, to 37 Mb/s,

natomiast w sytuacji gdy dwóch operatorów połączy

dwa pasma 5 MHz, klient każdego z tych operatorów

może osiągnąć prędkość transmisji danych 73 Mb/s.

Tym samym produkt telekomunikacyjny zaoferowa-

ny przez PTK i T-Mobile w przypadku łączenia pasm

będzie nieosiągalny dla pozostałych operatorów, nie-

mających takich możliwości technologicznych.

To

z kolei może wpłynąć negatywnie na zachowanie

konkurencji rynkowej i zaburzyć rynek konsumen-

tów, dla których obecnie i w przyszłości priorytetem

jest prędkość transmisji danych.

Ustanowienie

wspólnego przedsiębiorcy NetWorks!

powoduje także

zmniejszenie nakładów inwestycyjnych na moderni-

zację i budowę sieci czynionych przez PTK i T-Mobi-

le poprzez redukcję posiadanych stacji bazowych,

podczas gdy inni operatorzy zmuszani są do ponosze-

nia ww. nakładów inwestycyjnych, chcąc być konku-

rencyjnymi na rynku.

Czy prezes UOKiK wykazał należytą staranność

w rozpoznaniu skutków rynkowych przy tworzeniu

firmy NetWorks!

sp. z o.o. przez dwóch największych

narodowych operatorów telekomunikacyjnych na

rynku europejskim (Orange oraz Deutsche Telekom)

wspieranych przez odpowiednio rządy Francji i Nie-

miec?

Jeśli zaś takie analizy były robione, to dlacze-

go nie zostały one podane do publicznej wiadomości?

Czy UKE i UOKiK współpracowały ze sobą w pro-

cesie wyrażania zgody na utworzenie w Polsce wspól-

nego przedsiębiorcy?

Czy prezes UOKiK uzyskał od

prezesa UKE odpowiednią wiedzę techniczną w za-

kresie rzeczywistych skutków wspólnego korzystania

z częstotliwości i infrastruktury telekomunikacyjnej

oraz wpływu na rozwój rynku usług telefonii mobil-

nej i Internetu?

Czy krajowe organy regulacyjne analizowały de-

cyzje organów regulacyjnych w innych krajach euro-

pejskich, w których doszło do współpracy pomiędzy

lokalnymi spółkami Orange oraz Deutsche Telekom?

231

Czy analizowano wpływ takiej współpracy na rynki

konsumenckie w krajach, gdzie do niej doszło?

Jaki był przebieg analiz UOKiK przy tworzeniu

firmy NetWorks!

sp. z o.o., jakiego rodzaju dane zo-

stały przekazane przez spółki, a w szczególności czy

przekazane dane dotyczyły zamiarów współkorzysta-

nia z infrastruktury czy także częstotliwości?

Czym uzasadnił prezes UOKiK wyrażenie zgody

na utworzenie przedsiębiorcy?

Jakiego rodzaju za-

bezpieczenia konkurencji zostały nałożone na ope-

ratorów?

Jaka jest obecna ocena prezesa UOKiK i prezesa

UKE stanu konkurencji pomiędzy NetWorks!

a inny-

mi operatorami działającymi na tym samym rynku;

proszę o przekazanie analiz będących w posiadaniu

organów?

Prezes UKE zamierza przeprowadzić aukcję na

pasmo 800 MHz.

W jaki sposób prezes UKE będzie

chronił rynek przed znaczącą pozycją rynkową dzia-

łających już i dysponujących widmem operatorów

w procedurach i wymaganiach tej aukcji?

Z poważaniem

Posłowie Stanisław Pięta

(nr 22887)

do ministra infrastruktury i rozwoju

Szanowna Pani Minister!

Korzystając z upraw-

nień, jakie przysługują mi na mocy art. 192 Regula-

minu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, chciałbym

związana ze zdrowiem oraz życiem mieszkańców Li-

bertowa.

Chodzi o brak przejścia nadziemnego lub

w miejscowości Libertów w gminie Mogilany w po-

wiecie krakowskim.

Obecnie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

jących do budowy bezkolizyjnego, a co za tym idzie,

bezpiecznego dla zdrowia i życia przejścia nadziem-

nego lub podziemnego dla pieszych w Libertowie.

Mieszkańcy i samorządowcy gminy Mogilany od lat

podejmują bezskuteczną walkę w tej sprawie.

Staty-

styki są porażające!

Tylko w tym roku w okresie od

stycznia do października doszło na tym odcinku do

81 zdarzeń drogowych, w których jedna osoba zginę-

ła, a 6 zostało poważnie rannych.

Zakopianka w miej-

scu, w którym przebiega przez Mogilany, to wyjątko-

wo niebezpieczne miejsce.

14 listopada doszło do ko-

lejnego śmiertelnego wypadku, w którym zginął

17-letni mieszkaniec Libertowa potrącony przez sa-

mochód.

Trzeba podjąć natychmiastowe działania,

których skutkiem będzie bezwzględna poprawa obec-

nej sytuacji.

Państwo winno dbać o bezpieczeństwo

swoich obywateli.

Ilu ludzi ma jeszcze zginąć, zanim

zostanie podjęta decyzja o finansowaniu bezpieczne-

go przejścia dla mieszkańców miejscowości położo-

nych wzdłuż zakopianki?

Obecnie dostępny jest plan budowy wraz z wyma-

ganą dokumentacją.

Prac budowlanych do tej pory

nie rozpoczęto, ze względu na brak funduszy.

Jak

wytłumaczyć mieszkańcom fakt, że rząd ma zamiar

przeznaczyć miliardy na organizację olimpiady w Za-

kopanem, a oszczędza na bezpieczeństwie mieszkań-

ców?

Ta inwestycja jest jedną z priorytetowych i po-

winna zostać wygospodarowana wymagana pula

środków pieniężnych na tę inwestycję.

poz. 260) minister właściwy ds. transportu ma za

zadanie sprawowanie nadzoru nad generalnym dy-

rektorem dróg krajowych i autostrad, który jest

uprawniony i zobowiązany do wykonywania zadań

poz. 260), a katalog zadań zarządcy określa art. 20

ww. ustawy.

Dlatego też ważnym działaniem mającym na celu

zmianę obecnej sytuacji byłoby, w ramach nadzoru

nad generalnym dyrektorem dróg krajowych i auto-

strad, zalecenie dokonania zmiany przeznaczenia

dostępnych funduszy na rozbudowę szeroko rozumia-

nej infrastruktury drogowej oraz dołączenia do listy

najważniejszych inwestycji budowy bezkolizyjnego

bertowie.

ści i kolejności realizacji poszczególnych inwestycji

z uwzględnieniem budowy bezpiecznego przejścia dla

pieszych w Libertowie jeszcze w tym roku?

2.

Jakie kroki zostały podjęte przez ministerstwo

celem zmniejszenia realnego zagrożenia dla miesz-

kańców Libertowa, celem ochrony zdrowia i życia

ludzkiego, które powinno stanowić interes publiczny

największej wagi?

3.

Czy istnieje możliwość dokonania nowego po-

działu dostępnych funduszy z uwzględnieniem szyb-

kiego podjęcia prac budowlanych na drodze krajowej

nr 7 w Libertowie?

4.

Jak ministerstwo zapatruje się na dotychczaso-

we działania podjęte przez GDDKiA, która od prawie

10 lat, pomimo licznych protestów mieszkańców Li-

bertowa, nie zdołała przeprowadzić omawianej inwe-

stycji?

232

Jestem przekonany, że Pani Minister odniesie się

ukierunkowanych na ochronę zdrowia i życia miesz-

kańców Libertowa.

Z poważaniem

Poseł Jarosław Gowin

Kraków, dnia 26 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22888)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie zaniedbań Generalnej Dyrekcji

odcinka Żyrardów – Mszczonów

wie zaniedbań GDDKiA przy remoncie odcinka Ży-

rardów – Mszczonów drogi krajowej nr 50.

To nie pierwsze niedociągnięcia ze strony gene-

ralnej dyrekcji wobec mieszkańców ziemi żyrardow-

skiej i sochaczewskiej, w sprawie których interweniu-

ję.

Na początku marca 2012 r. w interpelacji o znaku:

SPS-023-2743/12 pytałem Pańskiego poprzednika

o zaniedbania i nadużycia przy budowie obwodnicy

Żyrardowa.

W połowie tego samego miesiąca poru-

szyłem z trybuny sejmowej kwestię skandalicznego

zachowania urzędników GDDKiA, którzy 15 lutego

2012 r. w Wiskitkach na spotkaniu z samorządowca-

mi w powyższej sprawie zażądali usunięcia dzienni-

karzy, zaś samym samorządowcom próbowali zaka-

zać nagrywania spotkania, a nawet protokołowa-

nia*

)

.

Kilka miesięcy później złożyłem pismo w spra-

wie niedotrzymania terminu zakończenia prac na

SPS-023-10431/12).

Następnie już w listopadzie zmu-

szony byłem zwrócić uwagę na sprawę niedotrzyma-

nia terminu otwarcia ww. obwodnicy w ciągu drogi

krajowej nr 50 (sygn.

SPS-023-11872/12).

„Zakrawa

na ironię fakt, iż z ponadrocznym opóźnieniem w dniu

30 października 2012 r. został oddany do użytku od-

cinek o długości zaledwie 1,4 km (od km 0+000 do

1+400) łączący drogę krajową nr 50 z węzłem Wiskit-

ki na autostradzie A2” – pisałem w tym przypadku.

Dalej wskazałem, że z powodu niewykonania „zasad-

niczego odcinka obwodnicy o długości 13,7 km, po-

zwalającego na wyprowadzenie ruchu tranzytowego

z centrum miasta Żyrardowa” narasta „natężenie

ruchu przebiegającego ul. 1 Maja przez żyrardowski

rynek, co jest od wielu lat niezwykle uciążliwe dla

mieszkańców i stanowi jedną z największych prze-

szkód w rozwoju miasta i poprawie jakości życia”.

Teraz mieszkańcom ziemi żyrardowskiej 8 paź-

dziernika br. zamknięto odcinek na 82. kilometrze

drogi krajowej nr 50 prowadzący z Żyrardowa do

Mszczonowa.

Informacja o zakazie wjazdu pojawiła

się w ostatniej chwili i tylko w jednym miejscu – za

skrzyżowaniem z drogą do Wręczy.

Urząd Gminy

w Radziejowicach dowiedział się o zmianie w ruchu

na dzień przed zamknięciem drogi, a żyrardowski

oddział PKS w ogóle nie został poinformowany.

To

doprowadziło do zamieszania wśród przewoźników

i niezadowolenia pasażerów, którzy mimo wykupie-

nia biletów nie zostali dowiezieni na miejsce zgodnie

z rozkładem jazdy.

pozostaje zamknięta, mimo że wykonawca zszedł

z budowy i od 2 tygodni nie toczą się prace na wspo-

mnianym odcinku.

1.

Od kiedy GDDKiA znała termin rozpoczęcia

prac drogowych w przedstawionym miejscu?

2.

Czy, kiedy i z kim wykonawca robót, lub GDD-

KiA, uzgodnił zajęcie pasa drogowego?

Proszę o prze-

kazanie korespondencji w tej sprawie.

3.

Który podmiot i w jaki sposób poinformował

użytkowników drogi o zamknięciu ruchu?

Kiedy

i w jakich miejscach ustawiono znaki informujące

o zamknięciu drogi i objazdach?

4.

Kiedy i w jaki sposób GDDKiA poinformowała

Starostwo Powiatowe w Żyrardowie, wójta gminy Ra-

dziejowice i miejscową Komendę Powiatową Policji

o planowanym zamknięciu drogi?

5.

W jakim trybie został wybrany wykonawca

prac?

Która firma odpowiada za wykonanie remontu

ww. odcinka?

Ile wynosi wynagrodzenie firmy za wy-

konanie remontu?

6.

Jaki był powód przerwania prac przez wyko-

nawcę?

Kiedy wykonawca zszedł z placu robót?

7.

Kto nadzoruje przedmiotowe prace na drodze

krajowej nr 50?

Proszę o dane imienne wraz ze sta-

nowiskiem służbowym.

8.

Mając na uwadze fakt, że opisana sytuacja jest

dla mieszkańców ziemi żyrardowskiej kolejnym już

utrudnieniem związanym z GDDKiA, jakie działania

wyeliminować w przyszłości?

Z poważaniem

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 26 listopada 2013 r.

*

)

http://www.sejm.gov.pl/Sejm7.nsf/wypowiedz.xsp?posiedzenie=10

&dzien=2&wyp=176&type=A&symbol=WYPOWIEDZ_POSLA&id=233

233

Interpelacja

(nr 22889)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Na mocy art. 22 ust. 2

minister edukacji narodowej uzyskał kompetencję

prawotwórczą (a zarazem został zobowiązany do

uczynienia z niej użytku) do określenia w drodze roz-

porządzenia warunków i sposobu oceniania, klasyfi-

kowania i promowania uczniów oraz przeprowadza-

nia sprawdzianów i egzaminów, z uwzględnieniem

możliwości zwalniania z części lub całości sprawdzia-

nu i egzaminu laureatów i finalistów odpowiednio

Przepis ustawy wymaga zatem, aby przywileje

laureatów i finalistów konkursów i olimpiad przed-

miotowych w zakresie zwalniania ich w całości lub

w części ze sprawdzianu lub egzaminu były regulo-

wane w formie rozporządzenia ministra.

Od kilku lat zaczęto organizować ogólnopolskie

olimpiady dla gimnazjalistów, nieprzewidziane w pra-

wie oświatowym, ale według stanowiska ministra

edukacji narodowej dające swoim laureatom upraw-

nienia odpowiednie do uprawnień laureatów konkur-

sów przedmiotowych uregulowanych w rozporządze-

niu.

W liście z 16 czerwca 2011 r. minister Katarzyna

Hall skierowała do kuratorów oświaty list (DZSE-

-AM-5026-80/11), w którym poinformowała, że lau-

reaci olimpiad: matematycznej dla gimnazjalistów,

informatycznej dla gimnazjalistów i języka angiel-

skiego dla gimnazjalistów do końca edycji 2012/2013

posiadają uprawnienia na poziomie preferencji edu-

kacyjnych przysługujących laureatom wojewódzkich

konkursów przedmiotowych określonych w przepi-

sach rozporządzenia ministra edukacji narodowej

sobu oceniania, klasyfikowania i promowania ucz-

niów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzia-

nister K. Hall rozwinęła w kolejnym liście (DZSE-

-AM-5026-80/11), który wystosowała do kuratorów

oświaty w dniu 31 sierpnia 2011 r.

Wskazała, że pod-

stawą zwolnienia laureata olimpiady dla gimnazjali-

stów z odpowiedniej części egzaminu gimnazjalnego

jest § 39 ust. 1 rozporządzenia ministra edukacji na-

rodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r.

Zgodnie z tym

przepisem laureaci i finaliści olimpiad przedmioto-

sięgu wojewódzkim lub ponadwojewódzkim, o któ-

rych mowa w odrębnych przepisach, organizowanych

sprawdzianem lub egzaminem gimnazjalnym, są

zwolnieni odpowiednio ze sprawdzianu lub odpowied-

niej części egzaminu gimnazjalnego na podstawie

powiednio laureata lub finalisty.

Zaświadczenie

przedkłada się przewodniczącemu szkolnego zespołu

Wymienione w listach minister K. Hall olimpiady

dla uczniów gimnazjów były w latach 2010–2013 re-

alizowane na zlecenie MEN przez instytucje spoza

resortu – w ramach pilotażowego projektu „Opraco-

wanie i wdrożenie kompleksowego systemu pracy

środków Unii Europejskiej.

Po zakończeniu projektu

olimpiady te są kontynuowane także w roku

2013/2014.

Stanowisko zajęte przez minister K. Hall

w listach do kuratorów oświaty w intencji autorki

miało stanowić autentyczną wiążącą wykładnię pra-

wa.

Interpretacja rozporządzeń zawarta w przytoczo-

nych tu listach stanowi jednak niedopuszczalną

w polskiej kulturze prawnej wykładnię contra legem,

tj. przeprowadzoną wbrew jednoznacznej literze ak-

tów prawnych.

Według rozporządzenia ministra edu-

Nr 13, poz. 125 oraz z 2009 r.

Nr 126, poz. 1041) dla

uczniów klas IV–VI szkół podstawowych oraz dla

uczniów gimnazjów organizowane są konkursy (§ 1

ust. 1).

Uczeń szkoły podstawowej lub gimnazjum

może uczestniczyć w olimpiadzie, która przeznaczona

jest w zasadzie dla uczniów szkół ponadgimnazjal-

nych, i to tylko na zasadzie § 7 ust. 2, a więc w dwóch

przypadkach: 1) za zgodą komitetu okręgowego olim-

piady, o ile jest laureatem konkursu rekomendowa-

nym przez komisję konkursową; 2) jeśli realizuje in-

dywidualny program lub tok nauki i jest rekomendo-

wany przez szkołę.

W rozporządzeniu nie przewiduje się natomiast

organizowania ogólnopolskich olimpiad przeznaczo-

nych specjalnie dla gimnazjalistów.

W tym kontek-

ście trzeba interpretować przepis § 14: Uprawnienia

przysługujące laureatom i finalistom konkursów,

olimpiad i turniejów określają odrębne przepisy.

Kon-

tekst ten jest także istotny dla prawidłowej interpre-

tacji przepisów określających uprawnienia laurea-

tów, w szczególności zaś przepisów § 39 ust. 1 i 2

pisów przywilej polegający na zwolnieniu z egzaminu

gimnazjalnego przysługuje laureatom i finalistom

olimpiad przedmiotowych (tych, o których mowa w § 7

234

rozporządzenia, a więc przeznaczonych w zasadzie

dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych, w których

jednak uczeń gimnazjum może wziąć udział, pod

pewnymi warunkami) oraz laureatom konkursów

przedmiotowych o zasięgu wojewódzkim lub po-

nadwojewódzkim.

Te pierwsze spośród konkursów

przedmiotowych, zgodnie z rozporządzeniem, orga-

nizowane są przez poszczególnych kuratorów, te dru-

gie przez kilku kuratorów działających w porozumie-

niu (§ 3 ust. 1 i 2).

Nie ma tu miejsca na rozciągnięcie

tych przywilejów w drodze jakiejś analogii prawnej

na laureatów ogólnopolskich konkursów organizowa-

nych przez różne instytucje pod nazwą olimpiad

przedmiotowych dla gimnazjalistów.

A na takiej ana-

logii zbudowana jest wykładnia ministra edukacji

narodowej.

Według listu K. Hall z 31 sierpnia 2011 r.

przepis art. 39 ust. 1 należy „odpowiednio” stosować

do laureatów olimpiad dla gimnazjalistów.

Na brak

podstawy prawnej zwolnienia laureatów z egzaminu

gimnazjalnego wskazują nawet przedstawiciele in-

stytucji organizujących olimpiady gimnazjalne.

„Sta-

tus olimpiad dla gimnazjalistów, jest o tyle szczegól-

ny, że nie figurują one jako osobna propozycja w sy-

stemie olimpiad wyszczególnianych przez stosowne

rozporządzenia, tak więc uprawnienia dla ich laure-

atów i finalistów nie są usankcjonowane przepisami

obowiązujących dokumentów prawnych”, ale jedynie

„literą pisma” skierowanego przez minister Hall do

kuratorów oświaty (cytat pochodzi z oświadczenia

kierownika organizacyjnego olimpiady języka angiel-

skiego dla gimnazjalistów, zamieszczonego na stro-

nie internetowej http://www.ojag.wsjo.pl pod datą

23 marca 2012 r.).

Stan, w którym źródłem przywilejów egzamina-

cyjnych dla uczniów – obok rozporządzeń wydanych

w ramach upoważnień zawartych w ustawach – są

listy ministra edukacji narodowej, jest nie do zaak-

ceptowania w świetle obowiązującego w Rzeczypo-

spolitej Polskiej konstytucyjnego zamkniętego syste-

mu źródeł prawa (art. 87 Konstytucji RP: Źródłami

powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej

wy międzynarodowe oraz rozporządzenia; art. 92

ust. 1 Konstytucji RP: Rozporządzenia są wydawane

ślać organ właściwy do wydania rozporządzenia i za-

kres spraw przekazanych do uregulowania oraz wy-

tyczne dotyczące treści aktu).

Jeżeli upoważnienie do

wydawania zaświadczeń zwalniających z egzaminów

gimnazjalnych mają posiadać, oprócz kuratorów

oświaty organizujących wojewódzkie lub ponadwoje-

wódzkie konkursy przedmiotowe, także inne insty-

tucje – organizatorzy olimpiad lub jeszcze innych kon-

kursów przeznaczonych dla gimnazjalistów – należy

to uregulować w formie rozporządzenia ministra.

1.

Czy Minister planuje rozszerzenie systemu kon-

kursów i olimpiad o olimpiady dla gimnazjalistów,

których organizatorami mogą być różne instytucje?

Jeżeli tak, to kiedy nastąpi niezbędna zmiana rozpo-

bu przeprowadzania konkursów, turniejów i olimpiad

poz. 1041)?

2.

Czy po przeprowadzeniu powyższej zmiany lau-

reatom i finalistom olimpiad dla gimnazjalistów będą

przysługiwać uprawnienia zwalniające ich z części

lub całości egzaminu gimnazjalnego?

3.

Jakie wnioski wynikają z przeprowadzenia pi-

lotażowego projektu trzech centralnie organizowa-

nych dla wszystkich polskich gimnazjalistów olim-

piad?

Olimpiady te swoim zakresem wymagań i moż-

liwych do uzyskania przywilejów przez najlepszych

uczniów nie odbiegają od organizowanych w woje-

wództwach konkursów przedmiotowych.

Jakie prze-

słanki kierowały ministrem przy wprowadzaniu do

systemu wymienionych olimpiad?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 27 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22890)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przyszłości Gimnazjum i Liceum

Akademickiego Uniwersytetu

Szanowna Pani Minister!

Gimnazjum i Liceum

Akademickie UMK w Toruniu należą od lat do ścisłej

czołówki krajowej, zajmując na przemian pierwsze

lub drugie miejsce w rankingach.

Od kilku też lat ich

istnienie w obecnym kształcie jest zagrożone.

Podno-

siłem tę kwestie w dwóch interpelacjach, w roku 2010

i 2011, kierowanych do prezesa Rady Ministrów.

Problem nie został wówczas w żaden sposób rozwią-

zany ani złagodzony i – jak należało się spodziewać

– powrócił, a wszystkie obawy okazały się uzasadnio-

ne.

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu nie

może dalej finansować tej znakomitej szkoły, a skut-

kiem może być jej prywatyzacja, co oznaczać będzie,

iż kolejna grupa bardzo uzdolnionej młodzieży straci

szansę na rozwijanie swoich talentów, bo rodziców

nie będzie stać na opłacenie czesnego.

Władze województwa kujawsko-pomorskiego i kie-

rownictwo uniwersytetu szukają intensywnie roz-

wiązania dla GiLA, by zachować publiczny charakter

szkoły.

Będzie to możliwe poprzez zaangażowanie

środków unijnych.

Nie ulega jednak wątpliwości, że

235

to rozwiązanie, bardzo pożądane, ratuje szkołę tylko

na pewien czas.

1.

Czy doceniając fenomen tej szkoły, będącej chlu-

bą i ewenementem naszego systemu oświaty, zechce

Pani Minister zaangażować się w wypracowanie

trwałego rozwiązania gwarantującego dobrą przy-

szłość i publiczny charakter GiLA?

2.

Czy przygotowano propozycje zmian systemo-

wych wspierania ucznia zdolnego, co było jednym

z celów projektu „Opracowanie i wdrożenie komplek-

sowego systemu pracy z uczniem zdolnym” realizo-

wanego w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał

ludzki” współfinansowanego z Europejskiego Fun-

duszu Społecznego?

3.

Kiedy planuje się wdrożenie systemu pracy

z uczniem zdolnym?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Wenderlich

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22891)

do ministra finansów

w sprawie

pomocy zadłużonym przedsiębiorcom

Szanowny Panie Ministrze!

Serdecznie dziękuję

wie pomocy dla zadłużonych przedsiębiorców.

W związ-

ku z tym, że nie udzielono wyczerpującej odpowiedzi

na wszystkie pytania, ponawiam je i jednocześnie

zwracam się z serdeczną prośbą o udzielenie dodat-

kowych informacji w przedmiotowej sprawie.

przedsiębiorców, którzy popadli w tzw. spiralę zadłu-

żenia?

udzielenia pomocy ze strony instytucji publicznych

tym przedsiębiorcom?

Czy przewidywane są zmiany

3.

Czy umorzenie całości lub części zaległości fi-

nansowych względem podmiotów publicznoprawnych

mogłoby być zastosowane w sytuacjach, gdy przed-

siębiorca nie wywiązywał się ze swoich zobowiązań

wobec podwykonawcy, co w konsekwencji doprowa-

dziło do jego zadłużenia?

(nr 22892)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

upadłości osób fizycznych

Szanowny Panie Premierze!

Prawo upadłościowe

i naprawcze służy dochodzeniu roszczeń wierzycieli

od niewypłacalnego dłużnika.

Niejednokrotnie także

osoby fizyczne, z powodu wyjątkowo trudnej sytuacji

życiowej, stają się niewypłacalne.

Jest zatem potrzeb-

ne stworzenie procedury, która umożliwiałaby spłatę

zobowiązań w szczególności wobec takich instytucji

jak urząd skarbowy, Zakład Ubezpieczeń Społecz-

nych czy banki.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

1.

Czy osoba fizyczna może ogłosić upadłość?

Jeśli

2.

Czy może to skutkować umorzeniem części zo-

bowiązań?

3.

Jaka jest podstawa prawna ogłoszenia takiej

upadłości?

(nr 22893)

do ministra zdrowia

w sprawie wysokości marży hurtowej

na leki refundowane

śla m.in. zasady i tryb oraz kryteria ustalania urzę-

dowych cen zbytu na leki oraz zasady finansowania

ze środków publicznych wyrobów medycznych przy-

sługujących świadczeniobiorcom na zlecenie osoby

uprawnionej.

Marża hurtowa jest to marża handlowa pobierana

przez przedsiębiorstwa prowadzące obrót hurtowy.

Stanowi ją różnica między ceną pozyskania towaru

przez hurtownika a ceną zbytu.

W 2012 r. marża

hurtowa w Polsce na leki refundowane wynosiła 7%,

w 2013 r. wynosi 6% urzędowej ceny zbytu, a od 2014 r.

236

ma wynosić 5%.

Zdaniem aptekarzy i hurtowników

regulacja ta może być wielce niekorzystna dla pacjen-

tów, gdyż ograniczy dostęp do leków w aptekach.

Hurtownicy będą zmuszeni rzadziej dostarczać do

aptek leki refundowane i zmniejszać zapasy leków

w magazynach.

Szczególnie dotyczy to aptek w ma-

łych miejscowościach, gdzie ograniczenie asortymen-

tu leków może okazać poza mniejszą dostępnością

leków także bankructwo takich aptek.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

1.

Jak kształtuje się wpływ wysokości marży

hurtowej na działalność i funkcjonowanie aptek na

rynku?

2.

Czy obniżenie wysokości tej marży do stawki

5% wpłynie negatywnie na działalność małych aptek

oraz aptek w małych miejscowościach?

Jaka jest opi-

nia izby aptekarskiej w tej sprawie?

(nr 22894)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie funkcjonowania skargi

na czynności komornicze

Szanowny Panie Ministrze!

Skarga na czynności

komornika stanowi jeden z podstawowych środków

zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym.

Przy-

sługuje ona na czynności komornicze, jak również na

zaniechanie komornika.

Po wniesieniu skargi na

czynności komornika sąd przesyła odpis skargi ko-

mornikowi, który w terminie trzech dni przesyła do

sądu uzasadnienie dokonania czynności bądź zanie-

chania dokonania czynności wraz z aktami postępo-

wania egzekucyjnego.

Jednak pojawia się w praktyce następujący prob-

czynności komornika pobiera się opłatę w wysokości

Dochodzą do mnie głosy, iż składanie skargi na

czynności komornika, nie uiszczając wskazanej opła-

ty, dokonywane wielokrotnie, może powodować prze-

wlekłość postępowania egzekucyjnego, co w praktyce

bardzo utrudnia wierzycielowi zaspokojenie się z ma-

jątku dłużnika.

ster Sprawiedliwości dostrzega opisywany problem?

Jeżeli tak, uprzejmie proszę o wskazanie, jakie dzia-

łania zostaną podjęte w zniwelowania opisywanego

problemu.

(nr 22895)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

ryzyka unieważnienia wyroków sądowych

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Spra-

wiedliwości informuje, że nie pracuje 50 sędziów

z 22 wydziałów zamiejscowych sądów.

Jest to wynik

reformy polegającej na przekształceniu 79 sądów re-

jonowych w Polsce w oddziały zamiejscowe innych

sądów.

Sąd Najwyższy w siedmioosobowym składzie

przyjął uchwałę dającą podstawę do unieważnienia

wyroków wydanych w procesach sądowych, w któ-

rych uczestniczył któryś z 500 sędziów przeniesio-

nych w ramach tejże reformy.

Zbędne wydaje się podkreślenie, że gdyby te wy-

roki zostały unieważnione, sytuacja ta rodziłaby bar-

dzo poważne skutki dla obywateli i dla pewności pol-

skiego prawa oraz systemu sprawiedliwości.

stanowisko Ministra Sprawiedliwości w opisywanej

sprawie?

Jak Minister Sprawiedliwości ocenia ryzyko

unieważnienia wyroków wydanych w procesach są-

dowych, w których uczestniczył któryś z 500 sędziów

przeniesionych w ramach przedmiotowej reformy?

Jakie działania może podjąć Rada Ministrów i par-

lament w opisywanej sprawie?

237

Interpelacja

(nr 22896)

do ministra infrastruktury i rozwoju

procedury uzyskania pozwolenia

na budowę w budownictwie przemysłowym

normuje działalność obejmującą sprawy projektowa-

nia, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budow-

lanych oraz określa zasady działania organów ad-

ministracji publicznej w tych dziedzinach.

Zgodnie

z art. 3 ust. 12 przez pozwolenie na budowę należy

rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na

Procedurę uzyskania pozwolenia na budowę re-

gulują przepisy zawarte w rozdziale 4 (postępowa-

nie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych)

przedmiotowej ustawy.

Należy podkreślić, że budo-

wa obiektu przemysłowego wiąże się z uzyskaniem

wielu więcej uzgodnień niż przy budynku mieszkal-

nym.

Jest to znaczne utrudnienie dla przedsiębior-

ców, co w efekcie może prowadzić do rezygnacji z pla-

nowanych inwestycji.

Prowadzenie własnej działal-

ności gospodarczej wiąże się ze znacznym ryzykiem

biznesowym, co wpisane jest w specyfikę tej dzia-

łalności.

W sytuacji gdy dodatkowo przepisy prawne

wprowadzają regulacje komplikujące proces uzyska-

nia pozwolenia na budowę w budownictwie przemy-

słowym, jest zrozumiałe, że część przedsiębiorców

nie jest zainteresowana realizacją określonych pro-

jektów.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

1.

Dlaczego procedura uzyskania pozwolenia na

długo?

Czy istnieją środki prawne pozwalające utrzy-

mać to pozwolenie w przyspieszonym trybie?

2.

Czy planowane są w ministerstwie regulacje,

które pozwolą skrócić ten proces?

Jeśli tak, to w ja-

kim zakresie?

Jeśli nie, to jakie racje przemawiają za

pozostawieniem obecnych regulacji?

(nr 22897)

do ministra finansów

2013 r. prezydent podpisał nowelizację ustawy o usłu-

gach płatniczych.

Zgodnie z nowymi przepisami od

2014 r. stawka opłaty interchange nie może przekro-

czyć 0,5% wartości jednostkowej krajowej transakcji

była oczywiście jak najbardziej zasadna, ponieważ

obecnie funkcjonująca w Polsce stawka na poziomie

około 1,3% jest jedną z najwyższych w Unii Europej-

skiej.

Co więcej, wskazuje się, że wysokość opłat

ustalanych przez organizacje kartowe jest oparta

na niejasnych kryteriach i sprzeczna z zasadami

konkurencji.

Redukcja opłat kartowych ma przyczynić się do

wzrostu konkurencyjności oraz szybszego rozwoju

sieci placówek handlowo-usługowych akceptujących

karty płatnicze, tym samym zwiększając obrót bez-

gotówkowy.

Z punktu widzenia państwa takie roz-

wiązanie pozwoli na ograniczenie szarej strefy oraz

zmniejszenie kosztów emisji i obsługi pieniądza go-

tówkowego.

W średnim okresie ma to również wpły-

nąć na obniżenie kosztów dla konsumentów.

pliwości zgłaszane w toku prac nad ustawą.

Była to

m.in. obawa, że banki obciążą klientów stratą wyni-

kającą z obniżenia opłat interchange.

Niestety, ana-

lizy dokonane m.in. przez Związek Przedsiębiorców

i Pracodawców wskazują, że od kilku kwartałów wi-

doczna jest zmiana w ofercie banków.

Nastąpił wzrost

opłat za prowadzenie konta, korzystanie z karty płat-

niczej oraz realizację przelewów.

Zdaję sobie oczywi-

ście sprawę, że powyższa sytuacja może ulec zmianie

ze względu na presję konkurencyjną.

Są to jednak

przypuszczenia, należy zatem zwrócić uwagę na pre-

wencję w tym obszarze.

że zmiany w ustawie nie przyniosły w pełni zamie-

rzonego rezultatu, ponieważ koszty i tak zostały

przerzucone na konsumentów?

2.

Czy ministerstwo widzi możliwość wprowadze-

nia odpowiednich zmian legislacyjnych, które prze-

ciwdziałałyby opisanemu zjawisku?

Z poważaniem,

Poseł Dariusz Rosati

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

238

Interpelacja

(nr 22898)

do ministra finansów

w sprawie dochodów

stałem poinformowany o obawach przedstawicieli

Zarządu Powiatu Rawickiego dotyczących sytuacji

finansowej samorządu.

Zgodnie bowiem z informacją

otrzymaną z Ministerstwa Finansów na rok przyszły

dla zainteresowanego powiatu prognozowane środki

finansowe, tj. subwencja oświatowa, wyrównawcza,

równoważąca oraz udział w podatku dochodowym od

osób fizycznych PIT, nie stanowią wystarczającego

zabezpieczenia dla prawidłowego funkcjonowania po-

wiatowych jednostek organizacyjnych.

Przedstawi-

ciele tego samorządu zwracają uwagę, iż brak jest

również możliwości przeprowadzenia jakichkolwiek

inwestycji mających na celu wykonanie zadań usta-

wowych, przede wszystkim w zakresie poprawy bez-

pieczeństwa na drogach publicznych, zapewnienia

dobrego poziomu nauczania w jednostkach oświato-

wych oraz zagwarantowania świadczeń w ramach

systemu pomocy społecznej.

Niepokoi również fakt, że niski poziom dochodów

będzie również barierą w pozyskiwaniu funduszy

unijnych w latach 2014–2025, w których samorząd

musi zapewnić wkład własny.

Warto również podkreślić, iż w ostatnim czasie

znacznym obciążeniem dla budżetu powiatu są na-

leżności wypłacane przedsiębiorcom i osobom fizycz-

nym z tytułu zwrotu nadpłat za karty pojazdy wyda-

ne w latach 2004–2006.

Jednocześnie Zarząd Powiatu Rawickiego wyjaś-

nia, że racjonalnie gospodaruje zasobami finansowy-

mi, nie zadłużając samorządu powiatowego ponad

obowiązujący limit.

Ustawodawca, nakładając na sa-

morządy powiatowe dodatkowe zadania, nie zapew-

nia dla tych jednostek środków finansowych, które

pozwoliłyby na ich realizację.

Koszty z tym związane

ponoszą samorządy z niskich dochodów własnych.

Wobec powyższego zwracam się uprzejmie z za-

pytaniem: Czy ministerstwo planuje podjęcie działań

zmierzających do zmiany struktury dochodów powia-

tów, m.in. poprzez zwiększenie udziału w podatku

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

(nr 22899)

do ministra zdrowia

w sprawie medycyny paliatywnej

w Polsce

nych publikowanych na terenie całego kraju wynika,

że choroba nowotworowa znajduje się na drugim

miejscu przyczyn zgonów w Polsce.

Pomimo bardzo

rozwiniętej medycyny i trwających cały czas prac do

dnia dzisiejszego nie znaleziono skutecznego leku,

który byłby w stanie wyleczyć chorobę nowotworową.

Informacja o tym, że w organizmie rozwija się

śmiertelny nowotwór, to nie tylko szok dla pacjenta,

ale również dla całej jego rodziny, gdyż nieodzownym

elementem tej choroby w wielu przypadkach jest

straszny ból, z jakim musi walczyć osoba chora.

Z po-

mocą przychodzi medycyna paliatywna, która obej-

muje leczenie i opiekę nad nieuleczalnie chorymi,

nej choroby.

Celem działań medycyny paliatywnej nie

choroby.

Dostęp do opieki paliatywnej stanowi praw-

ny obowiązek potwierdzony przez konwencję Orga-

nizacji Narodów Zjednoczonych i jest traktowany

jako prawo człowieka przez międzynarodowe stowa-

rzyszenia, w oparciu o najwyższe standardy zdrowia

fizycznego i psychicznego.

Niestety w Polsce medycyna paliatywna należy

do najmłodszych, podlegających dynamicznym zmia-

nom dziedzin medycyny.

Nadal brakuje wystarczają-

cej ilości dostępu do świadczeń z zakresu poradni

medycyny paliatywnej oraz przede wszystkim spe-

cjalistów w tym zakresie.

Ponadto utrudniony jest

dostęp do preparatów opioidowych, które powodują

u chorego zmniejszenie odczuwanego bólu.

szenia dostępności medycyny paliatywnej w Polsce?

2.

Czy planowane są zmiany ustawowe w tym za-

kresie?

3.

Czy ministerstwo pracuje obecnie przy udziale

NFZ w kwestii zwiększenia refundacji na preparaty

opioidowe?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

239

Interpelacja

(nr 22900)

do ministra zdrowia

w sprawie nowych propozycji

Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia

składanych wielkopolskim szpitalom

cymi do mojego biura poselskiego informacjami do-

tyczącymi nowych propozycji od Wielkopolskiego

Oddziału Wojewódzkiego NFZ w sprawie aneksowa-

nia umów z wielkopolskimi szpitalami na rok 2014

zwracam się uprzejmie z prośbą o zainteresowanie

i ponowną analizę zaproponowanych szpitalom w Wiel-

kopolsce kontraktów, uwzględniających oczekiwania

szpitali.

Wielkopolski Związek Zakładów Opieki Zdrowot-

nej – Organizacja Pracodawców wydał oficjalne sta-

nowisko: placówki ze związku nie podpiszą zapropo-

nowanych przez NFZ aneksów do przyszłorocznych

kontaktów.

Takie samo stanowisko skierował do fun-

duszu Wielkopolski Związek Szpitali Powiatowych

oraz poznańskie szpitale kliniczne.

To właśnie szpi-

tali klinicznych poznańskiego Uniwersytetu Medycz-

nego problem dotyka w największym stopniu.

NFZ

zasugerował im obniżenie kontraktów aż o 10%.

Warto zauważyć, że podobna sytuacja dotyczy

obecnie głównie Wielkopolski.

Jak obliczyły szpitale

powiatowe w regionie, u nich cięcia łącznie wynoszą

kilkanaście milionów złotych.

Takie kontrakty

mogą stanowić zagrożenie dla pacjentów, mniejszy

budżet może oznaczać zwolnienia personelu, dłuż-

sze kolejki do zabiegów oraz stosowanie starszych

metod leczenia.

Przekazywane sygnały wskazują, iż NFZ nie tyl-

ko obniża wartość kontraktów, ale przesuwa również

środki z innych zakresów leczenia na tzw. świadcze-

nia nielimitowane, czyli np. porody, przeszczepy.

Ak-

tualne negocjacje z NFZ nie przynoszą zmian, po-

szczególne lecznice już rozważają likwidację łóżek

albo nawet całych oddziałów.

Mając na uwadze dobro pacjentów oraz poziom i do-

stępność świadczeń zdrowotnych mieszkańców na-

szego regionu świadczonych przez szpitale powiato-

we, proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania:

1.

Czy znajdą się dodatkowe środki finansowe na

zwiększenie kontraktów dla wielkopolskich szpitali?

2.

Czy możliwe jest zatem, aby NFZ Oddział

Wielkopolski zmienił sposób obliczania kontraktów,

tak by nowe propozycje uwzględniały oczekiwania

szpitali?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 22901)

do ministra infrastruktury i rozwoju

2014–2020 budowy drugiego odcinka

obwodnicy Jarocina, Witaszyczek i Witaszyc

Szanowna Pani Minister!

W ostatnim czasie

otrzymałem apel Rady Miejskiej w Jarocinie w spra-

wie przyjęcia przez Radę Ministrów załącznika nr 6

2015” uwzględniającego również obwodnicę Jarocina.

Pragnę wskazać, że zadanie „Budowa obwodnicy

dokumentacyjnym.

Rozpoczęła się procedura wyku-

pu gruntów, przewidziana do przeprowadzenia w la-

tach 2012–2013.

Wskaźniki natężenia ruchu jednoznacznie wska-

zują na potrzebę potraktowania tego zadania jako

zadania priorytetowego.

Zapisane w załączniku nr 6 zadanie pod nazwą

„Budowa obwodnicy Jarocina” obejmuje 10-kilome-

trowy odcinek dwupasmowej obwodnicy w ciągu no-

wego przebiegu ekspresowej drogi krajowej S11 (od

miejscowości Wolica Pusta do drogi wojewódzkiej

nr 443 w granicach miasta Jarocin) i 3-kilometrowy

łącznik – od końca zapisanego w programie dwupas-

mowego odcinka obwodnicy do drogi krajowej nr 11

w obecnym przebiegu na granicy Jarocina i miejsco-

wości Witaszyczki.

Oznacza to, że realizacja tego zadania w zakresie

przewidywanym do realizacji spowoduje, że wszyst-

kie auta, poza zjeżdżającymi na węźle przy drodze

wanym łącznikiem, powrócą w granice administra-

cyjne Jarocina, za osiedlem będą wjeżdżały na obec-

ny przebieg drogi krajowej nr 11.

Część z nich prze-

mieszczać się będzie w kierunku dróg krajowych

nr 12 i 15.

Pozostałe samochody będą przejeżdżały

przez środek miejscowości Witaszyczki, Witaszyce,

Wyszki i Kotlin.

„Programie budowy dróg krajowych” – współfinan-

sowanym ze środków z nowej perspektywy finanso-

wej Unii Europejskiej na lata 2014–2020 – uwzględ-

niona zostanie kontynuacja budowy dwupasmowego

odcinka drogi ekspresowej S11, od skrzyżowania

nym przebiegiem drogi krajowej nr 11 przed Plesze-

wem?

Rada Miejska w Jarocinie stoi na stanowisku, iż

dopiero realizacja tej inwestycji w połączeniu z zapla-

nowanym już w „Programie budowy dróg krajowych”

zadaniem „Budowa obwodnicy Jarocina” spowoduje

240

rzeczywiste wyprowadzenie ruchu tranzytowego z cen-

trum miejscowości leżących na ponaddwudziestoki-

lometrowym odcinku drogi krajowej nr 11, przebie-

gającym przez obszar powiatu jarocińskiego i miej-

scowości Mieszków, Cielcza, Jarocin, Witaszyczki,

Witaszyce, Wyszki i Kotlin.

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 22902)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie dworca kolejowego

Poznań Główny

Szanowna Pani Premier!

29 maja 2012 r. otwarto

nowy budynek dworca kolejowego Poznań Główny

zrealizowany w formule partnerstwa publiczno-pry-

watnego: do spółki celowej PKP wniosło nierucho-

mość, zaś parter prywatny TriGranit – gotówkę.

Bu-

dynek budzi wiele kontrowersji – pomijam kwestie

estetyczne, gdyż współczesna architektura to natu-

ralne pole subiektywnych ocen.

Dworzec jest funkcjonalnie doklejką do centrum

handlowego, na którym zależało partnerowi prywat-

nemu – tak został zaplanowany.

Posadowiony jest

nad peronami 1., 2., 3., stąd ciągi komunikacyjne po-

między dworcem a peronami 4., 5., 6. są zasadniczo

dysfunkcjonalne, a pomiędzy peronami 1., 2., 3. – wą-

skie i niewygodne.

Nad peronami 1., 2., 3. znajduje

się parking, w efekcie spaliny przenikają do podróż-

nych.

Na dworcu nie zaplanowano żadnych ławek dla

podróżnych – pasażerowie korzystają z obudowy cią-

gu grzejnego.

Antresola/drugie piętro dworca jest

niewykorzystywana przez podróżnych – przestrzeń

ta nie została wmontowana w ciąg komunikacyjny

ani funkcjonalny.

Dostęp do dworca z przystanku

tramwajowego na moście Dworcowym jest niedo-

rzecznie skomplikowany, nie prowadzi pasażera krót-

ką drogą bezpośrednio do peronów, ale kieruje pasa-

żera przez centrum handlowe.

To ostatnie jest winą

dzieloną przez PKP z miastem Poznań.

Przez wiele miesięcy pasażerowie korzystali ze

starego dworca i to nie ze względu na stare nawyki,

ale funkcjonalność – jest posadowiony centralnie i ma

dobry dojazd oraz dostęp do peronów.

Obecnie stary

budynek jest zamknięty.

Ze względu na powyższe uważam, że powyższa

realizacja jest porażką partnerstwa publiczno-pry-

watnego.

Korzystniej byłoby sprzedać nieruchomość

w otwartym przetargu, a za wpływy zmodernizować

stary dworzec, lub go wyburzyć i zbudować nowy na

tym samym miejscu.

1.

Jaki jest udział PKP SA (poprzez spółkę SPV

Poznań sp. z o.o) a jaki TriGranit w spółce celowej

Poznań City Center I sp. z o.o.?

2.

Na jaką kwotę wyceniono aport PKP w postaci

nieruchomości, na której zbudowany jest dworzec i cen-

trum handlowe, i jaka jest jej powierzchnia?

3.

Czy istnieją zobowiązania co do sprzedaży

udziałów w spółce Poznań City Center I przez PKP

lub jej spółki zależne, a jeśli tak, to za jaką cenę i na

rzecz jakiego podmiotu?

4.

W odpowiedzi na interpelację nr 7522 pan wi-

ceminister Andrzej Massel stwierdził, że koszt całej

jedynie dworca czy całego kompleksu wraz z centrum

handlowym?

Jaki był koszt samego dworca?

5.

W Poznaniu pojawiła się opinia, że PKP jest

zobowiązana do przekazania nieodpłatnie nierucho-

mości starego dworca Poznań Główny na rzecz Tri-

Granit lub spółki z grupy kapitałowej, w skład której

wchodzi TriGranit, o ile PKP będzie zadowolona z bu-

dynku nowego dworca.

Czy istnieje takie zobowiąza-

nie co do przekazania nieruchomości lub inne poro-

zumienie co do jej przekazania/sprzedaży?

6.

Jakie są szczegółowe zamiary PKP co do bu-

dynku starego dworca i nieruchomości, na której jest

posadowiony?

7.

W jakim standardzie zostanie przeprowadzana

modernizacja pozostałej części dworca?

Sprawa ta bu-

dzi zainteresowanie środowisk społecznych.

W szcze-

gólności:

a) czy zostanie poszerzone przejście podziemne do

peronów do 8 m,

b) czy perony zostaną podniesione do wysokości

76 cm ponad główką szyny,

c) czy zostaną poszerzone schody z przejścia pod-

ziemnego na perony lub wybudowane schody ruchome,

d) czy numeracja peronów zostanie zmieniona,

tak aby logicznie rosła w jednym kierunku; obecna

numeracja, pozostałość po starym dworcu, to 3, 2, 1,

4, 5, 6,

e) jaki będzie standard wykończenia i małej ar-

chitektury peronów,

f) czy zostanie zainstalowany system pasażerskiej

informacji dynamicznej składający się m.in. z wy-

świetlaczy peronowych po jednym na każde 100 m

wyświetlaczy zbiorczych peronowych zlokalizowanych

przy wyjściach z tunelu oraz przy zejściu z kładki?

Z poważaniem

Poseł Paweł Szałamacha

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

241

Interpelacja

(nr 22903)

do ministra pracy i polityki społecznej

do otrzymania jednorazowej zapomogi

o świadczeniach rodzinnych uzależniły otrzymanie

jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka,

tzw. becikowego, od pozostawania przez matkę dzie-

ciąży do porodu.

Intencja takiego rozwiązania praw-

nego jest może i słuszna, aby kobiety spodziewające

się dziecka jak najszybciej były pod opieką medyczną.

Jednak nierzadko zdarza się, iż kobieta, nie zawsze

Kobiety ciężarne sygnalizują, iż do lekarzy położ-

ników często są kolejki i mogą nie zmieścić się w usta-

wowym czasie albo po prostu później (po 10. tygo-

dniu) dowiadują się o swoim odmiennym stanie.

Wobec powyższego przepis ten nie do końca speł-

nia swoją rolę, a przeciwnie, jest niesprawiedliwy wo-

bec niektórych rodziców.

W skrajnych przypadkach

taki zapis może wręcz zniechęcić część kobiet, któ-

tygodniem ciąży, do dalszych starań o jej prawidłowy

przebieg.

Takie uregulowania prawne uderzają

zwłaszcza w najuboższych, dla których becikowe sta-

nowi duże wsparcie.

Czy przewidywana jest zmiana przepisów w zakresie

jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Konwiński

Słupsk, dnia 28 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22904)

do ministra pracy i polityki społecznej

ustanowienia nowych wzorów legitymacji

ności zostały określone wzory legitymacji dokumen-

tujących niepełnosprawność i stopień niepełnospraw-

ności.

Wśród osób niepełnosprawnych mieszkających

na terenie mojego okręgu wiele posiada wspomniane

dokumenty.

Legitymacje te są wydawane w formie

dokumentu papierowego.

Według opinii osób niepełnosprawnych taka for-

ma wydawania legitymacji sprawia, że po krótkim

okresie użytkowania informacje zawarte w doku-

mencie stają się nieczytelne.

Również duży format

legitymacji sprawia, że trzeba ją składać, co również

ma wpływ na szybką eksploatację dokumentu.

Zdarzają się sytuacje, iż osoba niepełnosprawna

nie może skorzystać z przysługujących jej uprawnień,

ponieważ wspomniana legitymacja jest nieczytelna.

Warto zauważyć, że coraz więcej dokumentów jest

wydawanych z tworzyw sztucznych z zastosowaniem

poliwęglanu.

Taka forma wydawania dokumentów

sprawia, że są one trwalsze i nie są narażone na

uszkodzenia.

Gdyby legitymacja osoby niepełnosprawnej była

wydawana w formacie dowodu osobistego, wówczas

osoby zainteresowane uniknęłyby przykrych sytua-

cji, które pojawiają się, gdy posiadana legitymacja

jest nie do odczytania.

nać zmian w wyżej przytoczonym rozporządzeniu,

aby legitymacje dokumentujące niepełnosprawność

i stopień niepełnosprawności były wydawane z wy-

korzystaniem trwalszych materiałów, a tym samym

były bardziej przyjazne osobom, które z nich korzy-

stają?

Z poważaniem

Poseł Marek Opioła

Interpelacja

(nr 22905)

do ministra zdrowia

w sprawie obrotu repelentami

przeciwko kleszczom i komarom

W dniu 29 sierpnia br. podczas prac podkomisji

innych ustaw, mającej na celu implementację dyrek-

jednym z przedmiotów dyskusji stała się kwestia bra-

ku dostępności repelentów, preparatów zabezpiecza-

jących ciało ludzkie przed insektami, zarówno w hur-

towniach farmaceutycznych, jak i aptekach na tere-

nie Polski.

Ze względu na istotne znaczenie dostępności re-

pelentów w profilaktyce boreliozy oraz z uwagi na

fakt coraz częstszych wyjazdów zagranicznych Pola-

242

ków do krajów tropikalnych, w których ryzyko zara-

żenia się chorobami przenoszonymi przez komary

i kleszcze jest wyższe niż w Polsce, wydaje się, że

problematyka związana z regulacją dostępności w ap-

tekach repelentów powinna być rozwiązana na grun-

cie prawa.

Farmaceuci, a w szczególności obywatele,

dostrzegają potrzebę regulacji dostępności repelen-

tów w aptekach i hurtowniach.

Niezbędne zmiany

można by było wprowadzić podczas najbliższych prac

niektórych innych ustaw bądź przy okazji prac nad

ceutyczne mającej na celu implementację dyrektywy

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia podjęło prace legis-

lacyjne w celu stworzenia regulacji prawnych umoż-

liwiających obrót repelentami w hurtowniach i apte-

kach na terenie Polski?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia, podejmując pracę

nad uregulowaniem kwestii obrotu repelentami, do-

konuje zmian i ujednolicania systemu prawa za pomo-

cą wyżej wymienionych projektów aktów prawnych?

3.

Czy polskie przepisy prawne są ujednolicone

z prawodawstwem Unii Europejskiej w zakresie ob-

rotu repelentami w hurtowniach i aptekach?

4.

Czy Ministerstwo Zdrowia posiada dane staty-

styczne dotyczące obrotu repelentami w Polsce?

Jeśli

spisem repelentów dopuszczonych do obrotu w hur-

towniach i aptekach

Poseł Damian Raczkowski

Białystok, dnia 28 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22906)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie uwag strony samorządowej

Obradujące w Nowej Soli w dniu 29 października

2013 r.

Ogólnopolskie Porozumienie Organizacji Sa-

morządowych odniosło się do projektu ustawy o po-

wiecie metropolitalnym, który zakłada wprowadze-

nie w naszym kraju dodatkowego stopnia jednostki

samorządu terytorialnego.

Jego organ stanowiący

ma pochodzić z wyborów bezpośrednich, zaś kolegial-

ny organ wykonawczy ma być wybierany przez organ

stanowiący posiadający podstawowe atrybuty jed-

nostki samorządu terytorialnego.

Przedmiotowy pro-

jekt ustawy nie zakłada zniesienia na danym terenie

powiatów, co zdaniem zainteresowanych oznacza

wprowadzenie nowej kategorii powiatów.

Samorzą-

dowcy podkreślają także, że projektowane regulacje

wprowadzą na niektórych obszarach w Polsce szósty

poziom władzy publicznej, a kolejną ważną konse-

kwencją planowanych zmian będzie, oprócz powsta-

nia dwóch rodzajów powiatów, powstanie dwóch ro-

dzajów gmin (gmina o normalnym zakresie kompe-

tencji oraz gmina o zmniejszonym zakresie kompe-

tencji).

Największe zmiany dotkną części miast na

prawach powiatu.

Zdaniem samorządowców na obszarach aglome-

racyjnych potrzebne są skuteczne narzędzia koordy-

nacji niektórych zadań publicznych realizowanych

samorząd województwa.

Wyodrębnienie nowej jed-

nostki samorządu terytorialnego spowoduje zwięk-

szenie komplikacji we współdziałaniu i koordynacji

wspominanych wyżej podmiotów.

Zresztą już teraz

istniejący porządek prawno-instytucjonalny powodu-

je wiele trudności we współpracy poszczególnych po-

ziomów władzy.

Jednocześnie przedmiotowy projekt

wprowadza silnie scentralizowany system zarządza-

nia obszarem metropolitalnym/aglomeracyjnym, nie-

odpowiadający stosowanym modelom dominującym

w zarządzaniu współczesnymi europejskimi i świa-

towymi metropoliami.

Samorządowcy nawołują za-

tem do wprowadzenia w projekcie ustawy będącym

przedmiotem tej interpelacji rozwiązań systemo-

wych, które są już przygotowane, w tym umożliwie-

nie tworzenia związków komunalnych gminno-po-

wiatowych lub zespołów współpracy.

Wskazują jed-

nocześnie, że jedno z możliwych rozwiązań zostało

zaproponowane w „Założeniach do projektu ustawy

o metropolii śląsko- dąbrowskiej”, przygotowanych

w kwietniu 2012 r. przez samorząd miasta Gliwice,

opartych na koncepcji obligatoryjnego związku jed-

nostek samorządu terytorialnego.

Z kolei inne orga-

nizujące się już obszary współpracy metropolitalnej

są zwolennikami rozwiązań udokumentowanych i pod-

sumowanych w „Białej księdze obszarów metropoli-

talnych”, z której wynika, że rozwiązania docelowe

powinny pozostawiać dużą swobodę dotyczącą roz-

wiązań szczegółowych zainteresowanym miastom,

gminom i powiatom.

W swoim stanowisku samorządowcy zwracają

szczególną uwagę na zawarty w art. 8 projektu przed-

miotowej ustawy zakres zadań powiatu metropolital-

nego, który wskazuje na nakładanie się kompetencji,

brak relacji kooperacyjnych między poszczególnymi

j.s.t. oraz spory kompetencyjne.

Posiada on m.in. ta-

kie cechy:

— wbrew intencji zapisanej w art. 3 ingeruje w sa -

modzielność podstawowych j.s.t., czyli gmin,

— zakłada wykonywanie lokalnego transportu

zbiorowego przez powiat metropolitalny i równocześ-

nie gminy albo/i powiaty (bez zmian w ustawach sa-

243

morządowych, z niewielką zmianą w ustawie o trans-

porcie zbiorowym),

— zakłada odebranie miastom na prawach powia -

tu i samorządowi województwa, a także GDDKiA

zarządzania drogami krajowymi i wojewódzkimi na

obszarze powiatu metropolitalnego (bez zarządzania

ruchem na tych drogach).

W szczególności niepokoi stronę samorządową

sposób sformułowania przepisów, pozwalający na in-

gerencje we władztwo planistyczne gmin.

Co prawda

stanowienie „wiążących wytycznych” do gminnych

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowa-

nia przestrzennego oraz miejscowych planów zago-

spodarowania przestrzennego samo w sobie może być

pożądane z punktu widzenia zapewnienia ładu prze-

strzennego w metropoliach/aglomeracjach, jednak

sposób ukształtowania proponowanych przepisów

nie pozwala na przeprowadzenie klarownej delimita-

cji zakresu treści studium metropolitalnego oraz stu-

dium gminnego.

Niebezpieczne jest zwłaszcza decy-

dowanie przez jeszcze jeden podmiot – powiat metro-

politalny – o rozmieszczeniu kolejnej grupy inwesty-

cji celu publicznego (art. 70 ust. 2 projektu), bez jas-

nego określenia, jakiego rodzaju będą to inwestycje.

Kolejna uwaga dotyczy arbitralnego pozbawienia

innych j.s.t. składników mienia przeznaczonych do

wykonywania przekazywanych powiatowi metropo-

litalnemu zadań, w tym wytworzonych lub nabytych

przez te jednostki.

Wyposażenie powiatu metropoli-

talnego w składniki mienia ma być analogiczne do

sytuacji powiatów z 1999 r.

Jednak zdaniem samo-

rządowców nie jest to prawdą, gdyż powiatom nie

przekazywano składników mienia innych j.s.t.

Zgod-

rozporządzenia określić wykaz składników majątko-

wych i tryb ich przekazywania powiatowi metropoli-

talnemu przez gminy wchodzące w jego skład, co ma

oznaczać zamiar arbitralnego przeprowadzenia duże-

go transferu mienia do powiatu metropolitalnego

kosztem wchodzących w jego skład gmin i powiatów.

Zaniepokojenie strony samorządowej budzi rów-

nież sposób finansowania powiatu metropolitalnego,

który jej zdaniem jest niejasny i niepoparty żadnymi

symulacjami.

Po pierwsze, zakłada on finansowanie

zadań powiatu metropolitalnego częściowo kosztem

tylko miast, a nie wszystkich gmin, które mają wejść

w skład powiatu metropolitalnego, w tym zwłaszcza

miast na prawach powiatu.

Przewiduje się transfer

środków z istniejących j.s.t. do powiatu metropolital-

nego, jednak nie przewiduje się przejęcia dotychcza-

sowych zobowiązań tych jednostek.

Projekt zatem

nie uwzględnia skutków polegających na pogorszeniu

sytuacji finansowej gmin, włącznie z możliwym prze-

kroczeniem IWZ.

Zaproponowany sposób finasowa-

nia powiatu metropolitalnego zakłada także istotne

zmiany w systemie wyrównawczym (tzw. janosikowe)

powiatów, które skutkować będzie trudnym do osza-

cowania zmniejszeniem subwencji równoważącej.

Oprócz tego wprowadza redystrybucję środków fi-

nansowych przeznaczonych na finansowanie dróg,

których de facto nie ma, ponieważ cześć drogową

subwencji dekadę wcześniej włączono do dochodów

własnych j.s.t.

Zakłada również wtórną redystrybu-

cję udziałów j.s.t. we wpływach z podatków PIT oraz

CIT na podstawie arbitralnie ustalanej „proporcji

podziału wpływów”.

Ważnym zarzutem wobec tej

części projektu ustawy jest brak oceny skutków fi-

nansowych proponowanych regulacji.

W związku z przedstawionymi powyżej uwagami

metropolitalnym uprzejmie proszę Pana Ministra o od-

powiedź na pytanie: Jakie stanowisko wobec przed-

miotowej ustawy zajmuje Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 28 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22907)

do ministra infrastruktury i rozwoju

budowy drogi ekspresowej S3 na odcinku

Szanowna Pani Minister!

Na terenie wojewódz-

twa lubuskiego w roku 2013 oddano do użytku 3 ko-

lejne, kluczowe odcinki drogi ekspresowej S3 (Mię-

dzyrzecz – Jordanowo, Jordanowo – Świebodzin,

Świebodzin – Sulechów), która stanowi część euro-

pejskiego szlaku komunikacyjnego E65.

Łączy on na

terenie Polski poprzez zespół portów morskich Szcze-

cin – Świnoujście na północy, wzdłuż zachodniej gra-

nicy kraju, przez ośrodki miejskie Gorzowa Wielko-

polskiego i Zielonej Góry, zagłębie miedziowe i Leg-

nicę do południowej granicy z Republiką Czeską.

Droga ekspresowa S3 nie tylko stanowi fundament

jącą sprzężenia zwrotne pomiędzy największymi

ośrodkami miejskimi Polski zachodniej.

Jak już wielokrotnie wspominałem, całościowa

budowa drogi ekspresowej S3 systematycznie staje

się motorem napędowym wzrostu społeczno-gospo-

darczego pogranicza polsko-niemieckiego, a także

docelowo pogranicza polsko-czeskiego w rejonie Lu-

bawki.

Dodatkowo wartość tej arterii komunikacyj-

nej została zdecydowanie zwiększona w kontekście

trwającej modernizacji szlaku kolejowego CE59 oraz

przywrócenia żeglugi turystycznej oraz handlowej na

województw Polski zachodniej: zachodniopomorskie-

go, lubuskiego oraz dolnośląskiego.

244

turystyczny dla mieszkańców naszego kraju, Niemiec

oraz Republiki Czeskiej.

Dlatego też w mojej ocenie

niedopuszczalna jest sytuacja, w której polski oraz

czeski ruch tranzytowy (zarówno gospodarczy, jak

też turystyczny) na kierunku północ – południe od-

bywa się z wykorzystaniem niemieckiej infrastruk-

tury drogowej wraz z jej otoczeniem gospodarczym.

Dlatego też nie muszę chyba nadal przekonywać

Pana Ministra, że czas już najwyższy, aby realizacja

tej inwestycji według pełnego planu jej przebiegu od

Szczecina do Lubawki rozpoczęła generowanie war-

tości dodanej dla rodzimej gospodarki.

Szanowna Pani Minister!

23 stycznia 2012 r. skie-

rowałem do Pana za pośrednictwem pani Ewy Ko-

pacz, marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej,

interpelację w sprawie w sprawie budowy drogi eks-

– Legnica – granica państwa.

W odpowiedzi udzielo-

nej dnia 14 lutego 2012 r. przez podsekretarza stanu

pana Macieja Jankowskiego otrzymałem zapewnie-

nie, że zarządzany przez Pana resort prowadzi kom-

pleksowe działania prowadzące do całościowej reali-

zacji budowy drogi ekspresowej S3, tj. łączącej zespół

portów morskich Szczecin – Świnoujście przez Go-

rzów Wielkopolski, Zieloną Górę, Legnicę z granicą

państwa w Lubawce.

Ponadto w otrzymanej przeze

mnie odpowiedzi znalazł się zapis mówiący, iż „rząd

nadaje realizacji całej drogi ekspresowej S3 (…) wy -

soki priorytet w następnej perspektywie finansowej”

Unii Europejskiej na lata 2014–2020, uwzględniając

w tym miejscu również założenie „Koncepcji prze-

2030), uchwalonej przez Radę Ministrów dnia 13 grud-

nia 2011 r., potwierdzające strategiczne znaczenie

tego szlaku komunikacyjnego dla rozwoju zachod-

nich regionów oraz całego państwa.

Nadmienię rów-

nież, że interesująca mnie inwestycja została zatwier-

dzona przez przyjęcie rządowego dokumentu pn.

2015”, a jego realizacja została podzielna na trzy nie-

zależne etapy.

Dlatego też, uwzględniając powyższe,

1.

Czy zarządzany przez Panią resort uzyskał

wszystkie wymagane prawem decyzje, które pozwolą

w możliwie szybkim czasie na uruchomienie proce-

dur przetargowych oraz rzeczywiste rozpoczęcie prac

budowlanych drogi ekspresowej S3 na odcinku Sule-

chów – Zielona Góra – Legnica – Lubawka?

2.

Jakie działania podjęło Ministerstwo Trans-

zgodnie z wcześniejszymi deklaracjami doprecyzo-

wać źródła finansowania pozwalające dokończyć re-

alizację budowy drogi ekspresowej S3?

3.

Na jakim etapie znajdują się uzgodnienia z Re-

publiką Czeską dotyczące uzgodnienia włączenia

drogi ekspresowej S3 w rejonie przejścia granicznego

w Lubawce do czeskiego systemu dróg tranzytowych?

4.

Czy istnieją obiektywne przesłanki, które mogą

doprowadzić do zaprzestania realizacji budowy drogi

ekspresowej S3 na odcinku od jej skrzyżowania z au-

tostradą A4 w kierunku granicy państwa?

5.

Czy kierowane przez Panią ministerstwo posia-

da gotowy harmonogram realizacji wszystkich zadań

odnośnie do pełnej realizacji drogi ekspresowej S3 na

odcinku od Szczecina do Lubawki?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 22908)

do ministra administracji i cyfryzacji

w „Narodowym programie przebudowy

Szanowny Panie Ministrze!

W tej interpelacji

pragnę poruszyć kwestię planowanych zmian w „Na-

rodowym programie przebudowy dróg lokalnych

W sprawie tej głos zabrało Zrzeszenie Prezydentów,

morządowców skupionych w tej organizacji bardzo

niepokoi bowiem ograniczenie kwoty przeznaczonej

na dofinansowanie wniosków w latach 2013 i 2014,

co w konsekwencji ograniczy liczbę gmin, które mogą

uzyskać wnioskowane dofinansowanie.

Przedmiotowy program jak dotąd został bardzo

dobrze przyjęty przez wszystkie samorządy.

Jego ce-

lem jest doprowadzenie do znaczącej poprawy stanu

dróg lokalnych i w szerszej perspektywie oddziały-

wanie na rozwój gmin poprzez poprawę stanu infra-

struktury.

Obecnie planowane zmiany znacząco

wpłyną na ograniczenie jego zasięgu, gdyż propono-

wana kwota dofinansowania na poziomie niewiele

przekraczającym 10 mln zł sprawi, że z programu

jewództwa lubuskiego.

A zatem, zdaniem zaintereso-

wanych, spowoduje to brak możliwość realizacji

wskazanych wyżej celów, dla których program powo-

łano do życia.

Samorządowcy protestują przeciw zmianom istot-

nych przepisów w trakcie naboru wniosków.

Termin

ich złożenia do konkursu w ramach programu upły-

nął 30 września bieżącego roku.

Wszystkie złożone

wnioski sporządzone były na podstawie obowiązują-

cych przepisów, zaś jeśli dojdzie do ich zmiany już po

naborze wniosków, aż 90% z nich zostanie odrzuco-

245

nych przy tak małej puli środków.

Obiekcje lubuskich

włodarzy wzmacnia fakt poniesionych przez wnio-

skodawców kosztów związanych z przygotowaniem

aktualnie złożonych wniosków.

Koszty te ilustruje poniższa tabela:

Lp.

j.s.t.

Kwota wydatków związanych

z przygotowaniem do konkursu

1.

Babimost 29 000,00 zł

2.

Bogdaniec 10 000,00 zł

3.

Bytom Odrzański 4 089,00 zł

4.

Cybinka 22 755,00 zł

5.

Dąbie 25 184, 25 zł

6.

Deszczno 8 364,00 zł

7.

Dobiegniew 19 001,20 zł

8.

Drezdenko

Wniosek o dofinansowanie oraz

aktualizacja kosztorysu zostały

sporządzone przez pracowników

urzędu.

9.

Gorzów Wlkp. – miasto 150 989,00 zł

10.

Iłowa 15 500,00 zł

11.

Kargowa 88 560,00 zł

12.

Kłodawa 8 000,00 zł

13.

Kostrzyn nad Odrą 48 068,40 zł

14.

Kożuchów 25 000,00 zł

15.

Lubiszyn 10 000,00 zł

16.

Międzyrzecz 17 220,00 zł

17.

Nowa Sól – miasto

256 159,10 zł (w tym

odszkodowania za działki

prywatne przejęte pod budowę

drogi)

18.

Nowogród Bobrzański 6 150,00 zł

19.

Ośno Lubuskie 12 300,00 zł

20.

Otyń 33 985,00 zł

21.

Przytoczna 23 340,00 zł

22.

Pszczew 25 000,00 zł

23.

Santok 35 000,00 zł

24.

Skwierzyna 9 917,60 zł

25.

Sława 103 743,00 zł

26.

Słońsk 10 000,00 zł

27.

Stare Kurowo 19 680,00 zł

28.

Strzelce Krajeńskie 67 540,00 zł

29.

Sulechów brak danych

30.

Szlichtyngowa 10 000,00 zł

31.

Szprotawa 34 000,00 zł

32.

Świebodzin 63 976,00 zł

33.

Torzym 19 500,00 zł

34.

Trzebiechów 84 721,97 zł

35.

Witnica 38 934,55 zł

36.

Zabór brak danych

37.

Zbąszynek 61 500,00 zł

38.

Zielona Góra – gmina wiejska 18 151,00 zł

39.

Zielona Góra – miasto

190 000,00 zł (w tym

odszkodowania za przejęcie

działek)

40.

Żagań – gmina wiejska 12 915,00 zł

41.

Żary – miasto 43 046,30 zł

Koszty te zostały poniesione na dostosowanie

gminnych programów naprawy dróg, przeprowadze-

nie analiz efektywności inwestycje, kosztorysy,

mapy, koszty pracy pracowników urzędów, delegacje

pracowników przygotowujących wnioski i je zawo-

żących itp.

1.

Czy planowane zmiany w „Narodowym progra-

mie przebudowy dróg lokalnych – etap II.

Bezpieczeń-

stwo – dostępność – rozwój” zostały poprzedzone ana-

lizą ich wpływu na rozwój lokalnej infrastruktury

wnioskodawców oraz stan dróg lokalnych?

Jeśli tak,

proszę o przedstawienie wniosków z niej płynących.

2.

Czy planowane zmiany będą dotyczyły już zło-

żonych przez jednostki samorządu terytorialnego

wniosków?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 22909)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 26 maja 2013 r.

i leśnych (Dz. U. poz. 503).

Opisywany akt prawny

wejścia w życie nowelizacji przeznaczenie na cele nie-

rolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących

0,5 ha, wymagało uzyskania zgody ministra rolni-

ctwa i gospodarki żywnościowej, natomiast w obec-

nym stanie prawnym przeznaczenie na cele nierolni-

zmianę, polegającą na wymogu zgody ministra na

względu na rozmiar owych gruntów, należy uznać za

korzystną między innymi dlatego, iż wprowadza

ochronę najżyźniejszych w Polsce ziem rolniczych,

czyli gruntów rolnych stanowiących użytki rolne

klas I–III.

Według Rocznika Statystycznego Rolnictwa

z 2012 r. powierzchnia użytków rolnych zmniejszyła

się z 19161,9 tys. ha w 2002 r. do 18825,0 tys. ha

w 2012 r.

Zmniejszyła się także ilość użytków rolnych

w dobrej kulturze rolnej.

Jednocześnie zwiększyła się

246

liczba terenów osiedlowych z 546,9 tys. ha w 2002 r.

do 662,1 tys. ha w 2012 r.

Według powszechnego spi-

su rolnego z 2010 r. w porównaniu z powszechnym

spisem rolnym z 2002 r. spadła liczba gospodarstw

specjalizujących się w uprawach polowych z 726,2 tys.

do 658,9 tys., a więc o 67,3 tys., czyli o 9,3%.

Powyż-

sze dane jawią się jako wyjątkowo niepokojące dla

polskiego rolnictwa i wskazują na zanik użytków rol-

nych i gospodarstw kosztem m.in. terenów osiedlo-

wych.

Na proces ten miały wpływ przepisy obowią-

zujące przed 26 maja 2013 r.

Proceder parcelacji

gruntów rolnych przez właścicieli gruntów na dział-

ki nieprzekraczające 0,5 ha, celem uniknięcia wymo-

gu zgody ministra rolnictwa i gospodarki żywnościo-

leśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne

klas I–III, był często praktykowany.

Po pierwszym

etapie, jakim jest zmiana przeznaczenia gruntu, tak

zwanym odrolnieniu, wyłączano grunty z produkcji

rolniczej, a następnie, przy zachowaniu pozostałych

formalności, zabudowywano tereny dotychczas rolne

domkami letniskowymi, domami jednorodzinnymi

lub inną formą budownictwa mieszkalnego.

Wzrost

budownictwa mieszkalnego w sąsiedztwie terenów

rolnych spowodował znaczne utrudnienia dla rolni-

ków i ich działalności.

Również wpłynął na spadek

jakości użytków rolnych, m.in. poprzez wzrost emisji

metali ciężkich ze spalin przedostających się do gleby,

spadek wód gruntowych ze względu na budowy dróg,

postępującą mineralizację gruntów utworzonych

z gleb organicznych.

Tym samym de facto nie tylko

zmniejszyła się powierzchnia użytków rolnych kosz-

tem terenów osiedlowych, lecz również spadła jakość

oraz przydatność nieruchomości, które pozostały

gruntami rolnymi.

chanizmy prawne skutecznie utrudniające postępo-

wanie negatywnych procesów.

Są one nie tylko zgod-

nych, mającym charakter instrukcyjny dla organu

(wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r., II OSK 2031/10,

LEX nr 1138046), który stanowi w ust. 1, iż: „Na cele

o najniższej przydatności produkcyjnej”, a także

w ust. 2, iż: „Przy budowie, rozbudowie lub moder-

nizacji obiektów związanych z działalnością przemy-

słową, a także innych obiektów budowlanych należy

ki ujemnego oddziaływania na grunty”, ale także

z wartościami wyrażonymi w Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej, w szczególności z art. 23, wyrażają-

cym zasadę, że podstawą ustroju rolnego państwa

jest gospodarstwo rodzinne.

Dnia 20 sierpnia 2013 r.

złożono poselski projekt ustawy o zmianie ustawy

przywrócenie stanu prawnego sprzed dnia 26 maja

2013 r.

Autorzy poselskiego projektu ustawy wprost

wrażają ratio legis powrotu do wcześniejszego stanu

prawnego: „Projektowane zmiany wpłyną pozytyw-

nie na prowadzenie inwestycji budowlanych na tere-

nach wiejskich i podmiejskich poprzez zniesienie

istotnego ograniczenia o charakterze administracyj-

nym w postaci konieczności uzyskania zgody mini-

stra właściwego ds. rozwoju rolnictwa na każdorazo-

wą zmianę przeznaczenia gruntów stanowiących

użytki rolne klas I–III na cele nierolnicze i nieleśne,

niezależnie od powierzchni gruntów, wobec których

planowana jest zmiana”.

W związku z przedstawioną powyżej problematy-

ką uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie od-

1.

Czy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zamierza

poprzeć opisany powyżej poselski projekt ustawy o zmia-

nie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych?

problem wzrostu ilości terenów osiedlowych kosztem

zmniejszenia użytków rolnych?

problem spadku jakości użytków rolnych spowodo-

wany wzrostem ilości terenów osiedlowych w bezpo-

średnim sąsiedztwie lub okolicy obszarów rolnych?

4.

Jakie kroki zamierza podjąć Ministerstwo Rol-

jakości użytków rolnych spowodowany wzrostem ilo-

ści terenów osiedlowych w bezpośrednim sąsiedztwie

lub okolicy obszarów rolnych?

6.

Jakie działania podjęło Ministerstwo Rolnictwa

nowiących użytki rolne klas I–III?

Poseł Ryszard Kalisz

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22910)

do ministra edukacji narodowej

gender w przedszkolach woj. podlaskiego

jaśnienie problemów związanych ze skutkami propa-

gowania w przedszkolach województwa podlaskiego

ideologii gender.

247

Uzasadnienie: Konstytucja RP gwarantuje nam

dzieci.

Artykuł 48 ust. 1: „Rodzice mają prawo do wycho-

wania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekona-

niami.

Wychowanie to powinno uwzględniać stopień

Artykuł 53 ust. 3: „Rodzice mają prawo do zapew-

nienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego

Jednak admiratorzy ideologii gender stają się co-

raz bardziej nachalni i podstępni.

Propagatorzy gen-

der są rozzuchwaleni ignorowaniem problemu przez

MEN.

Właściwie można powiedzieć, że brak reakcji

to ciche przyzwolenie na tego typu zachowanie.

Przy-

kładowo program „Równościowe przedszkole”, dum-

nie głoszący hasła demokratyczne, może być w rze-

czywistości przykrywką dla propagowania środowisk

homoseksualnych i przygotowywaniem gruntu pod

lobby pedofilskie.

Nie chce mi się wierzyć, że mógłby

uzyskać akceptację ministra edukacji narodowej, mi-

nistra rozwoju regionalnego i nieświadomych rodzi-

ców przedszkolaków.

Zawarte w tym programie treści ociekają seksi-

zmem i dyskryminacją „zwykłych” mężczyzn.

Sce-

nariusze zajęć wręcz ośmieszają chłopców i drastycz-

nie zmniejszają u nich poczucie własnej wartości.

Przykładowy scenariusz zajęć zakłada, że chłopcy

– chłopców.

Autorki zalecają nauczycielom przed-

szkoli, by chłopców podczas zajęć przebierać w spód-

niczki, pantofelki, blond peruki z różowymi wstą-

żeczkami, namawiać do zabawy lalkami oraz do cze-

sania sobie loków, zaplatania warkoczy.

Oczywiście

nie należy zapominać, że powinni malować sobie usta

i paznokcie.

Dziewczynki natomiast, w kraciastych koszulach

i ogrodniczkach, mają się wcielać w role ojców rodzi-

ny, majsterkować i zajadać przygotowane przez „żony”

frykasy.

Zalecenia dotyczą również „zmiany” płci bo-

haterów bajek: Kopciuszek nie jest już dziewczynką,

a Wyrwidąb przestał/a być chłopcem.

Oczywiście

w tej narracji to księżniczka ratuje śpiącego królewi-

cza z opresji przy pomocy siedmiu krasnalic.

Na realizację tego projektu przeznaczono pokaźną

sumę pieniędzy z UE, mianowicie 1400 tys. zł.

Kwo-

ta, decyzją rządu Donalda Tuska, została przekazana

fundacji w ramach Narodowej Strategii Spójności.

Oczywiste jest, że chodzi tu o propagowanie ideo-

logii gender, a tym samym redefiniowanie małżeń-

stwa, rodziny, zacieranie różnic między płciami.

Od-

bywa się to pod płaszczykiem tolerancji, równych

praw dla mniejszości i walki z przemocą.

Pod pozo-

rem walki o równouprawnienie zaciera się tożsamość

płciową dzieci.

Z wywiadu z metodykiem nauczania początkowe-

go z Pracowni Pedagogicznej im. prof. Ryszarda Wię-

ckowskiego dowiedziałam się, jak dzieci reagują na

te „nowe tradycje” (trawersując Bareję) obyczajowe.

Otóż gdy zaproponowano chłopcom przebranie się

w sukienki, część z nich uciekła do toalety, część za-

częła płakać, a jeden chciał nauczycielkę pogryźć.

Bo

program odziera z godności małych chłopców!

O ile

dziewczynki chętnie godzą się na przebieranki, bo to

leży w ich naturze, o tyle małym chłopcom niektóre

przebieranki są zupełnie nie w smak.

Należy dodać, że chłopcy zbuntowani, którzy nie

zgodzili się na przebieranki, ocalili swoją godność.

Natomiast ci mniej odważni i bardziej ulegli w su-

kienkach dziewczęcych narazili się na śmieszność,

szczególnie w oczach tych zbuntowanych kolegów.

Takie zajęcia prowadzą do ogromnego zamieszania

w psychice dziecka, a ich szkodliwe efekty mogą się

ciągnąć za człowiekiem przez dorosłe życie.

Takie

odzieranie maluchów z godności to w mojej ocenie

przestępstwo!

Program gender szczyci się tym, że narzuca dzie-

ciom inne spojrzenie, do którego przedszkolak sam

nie dochodzi.

Jednak edukacja powinna polegać na

tym, że dzieci same dochodzą do pewnych zwyczajów

kulturowych, dochodzą do ról, które są przyjęte w ich

rodzinach.

Nauczyciel nie ma prawa do tego, by mie-

szać w głowie dziecku, bo jakieś zakompleksione pa-

nie mają swoje prywatne problemy z identyfikacją

i seksualnością.

Czterolatek – owszem – widzi role, które pełnią

mama i tata, ale nie ma zielonego pojęcia, że ktoś

z dorosłych nazywa je rolami płciowymi.

Trzyletnie

dziecko doskonale wie, kim jest, dopiero program

gender miesza mu w głowie.

W okresie przedszkolnym, stąd i w czasie pobytu

w samym przedszkolu, dziecko uczestniczy w do-

świadczeniach, które budują jego tożsamość płciową.

Każdy człowiek ma prawo wiedzieć, kim jest, ma pra-

wo do korzeni.

Dzieci zazwyczaj budują samodzielnie

relacje społeczne między sobą, zaś program wprowa-

dza ideologiczne rozmowy, które zupełnie nie są na

poziomie tych dzieci.

Funkcjonowanie takiego pro-

jektu w przedszkolu jest pozbawione sensu.

Autorki zapominają albo nie wiedzą, że normalne

– niezaburzone – dziecko do ok. 13. roku życia jest

w okresie latencji seksualnej.

Dzieci w tym wieku nie

zajmują się więc sprawami seksualnymi.

Problem

przemocy, inicjacji seksualnej czy homoseksualizmu

to sprawy, które tych dzieci nie dotyczą!

Jednak edu-

kacja człowieka polega na tym, że jeśli się dziś czegoś

nauczy, to jutro zaczyna stosować.

Łatwo wyobrazić

sobie skutki.

Dlaczego ideolodzy i promotorzy gender mają do-

stęp do naszych dzieci?

Przerażająca jest wiedza, któ-

rej dostarczają maluchom.

To jest gwałt na świado-

mości kilkulatka i niszczenie naturalnego poczucia

wstydu.

Po co?

Trudno oprzeć się wrażeniu, że jest

to przygotowywanie gruntu dla lobby pedofilskiego.

Program ten prowadzi Fundacja Edukacji Przed-

szkolnej, która na swoją działalność dostała od Unii

Europejskiej 15 mln zł.

Projekt jest wdrażany bez

rozgłosu od trzech lat.

Dlaczego tak mało o nim wie-

my?

Komu zależy, żeby nie nagłaśniać sprawy?

248

Z lakonicznych informacji prasowych wynika, że

dwa lata temu powstało 12 równościowych przed-

szkoli w województwie śląskim (pisał o tym m.in.

„Dziennik Zachodni”).

Prezes Fundacji Edukacji

Przedszkolnej z Wrocławia za dotację z UE otworzył

placówki m.in. w Rudzińcu, Siewierzu, Żarkach, Ol-

sztynie, Włodowicach, Niegowej.

Obecnie prawdopo-

dobnie Fundacja Edukacji Przedszkolnej działa w wo-

jewództwach dolnośląskim, łódzkim i mazowieckim.

Działalność fundacji z pozoru wygląda szczytnie.

Dociera ona do malutkich miejscowości, gdzie otwar-

cie przedszkola jest nierentowne, żadna prywatna

firma się tego nie podejmuje.

Tworzy grupy z 8 do

15 dzieci i tak powstaje kolejne małe przedszkole.

Jak

się panu S.?

Może gdy nie wiadomo, o co chodzi, cho-

dzi o pieniądze?

Od 2007 r. dzięki dofinansowaniu

z Unii Europejskiej Fundacja Edukacji Przedszkolnej

utworzyła 88 placówek w 80 miejscowościach.

W su-

mie objęła edukacją przedszkolną 1877 dzieci.

W tym

okresie na realizację celów statutowych pozyskała

prawie 15 mln zł.

I wszystko wygląda pięknie: pan

Tadeusz niczym misjonarz dociera z edukacją do za-

pomnianych przez innych zakątków Polski.

Jest jed-

nak jedno małe ale: nim Fundacja Edukacji Przed-

szkolnej (http://maleprzedszkola.pl/Fundacja-Eduka-

cji-Przedszkolnej) otrzymała dotację, jej prezes mu-

siał się zobowiązać do promowania równości płci...

wstrzymanie realizacji programu w naszym kraju

i odpowiedź na następujące pytania:

1.

Ile przedszkoli w województwie podlaskim re-

alizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

2.

Jakie kwoty w województwie podlaskim prze-

znaczono na ten program i z jakich źródeł?

3.

Ile dzieci objęto programem „Równościowe przed-

szkole”?

4.

Dlaczego MEN rezygnuje z kontroli progra-

mów, wedle których realizowane są zajęcia w przed-

szkolach?

Czy chodzi o to, aby rewolucyjne i szkodli-

we zmiany wprowadzać ukradkiem, korzystając z dy-

wersyfikacji regionalnej?

5.

Jaką strategię rozwoju polskiej szkoły i polskie-

go systemu wychowania posiada Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej?

Jak Pani Minister ocenia dotychcza-

sowe efekty programu „Równościowe przedszkole”?

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

(nr 22911)

do ministra edukacji narodowej

ideologii gender.

Uzasadnienie: Konstytucja RP gwarantuje nam

płci bohaterów bajek: Kopciuszek nie jest już dziew-

czynką, a Wyrwidąb przestał/a być chłopcem.

Oczy-

249

królewicza z opresji przy pomocy siedmiu krasnalic.

Z lakonicznych informacji prasowych wynika, że

alizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

250

(nr 22912)

do ministra edukacji narodowej

woj. podkarpackiego

ckiego ideologii gender.

251

realizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

skiego systemu wychowania posiada Ministerstwo

Edukacji Narodowej?

Jak Pani Minister ocenia do-

tychczasowe efekty programu „Równościowe przed-

szkole”?

(nr 22913)

do ministra edukacji narodowej

woj. opolskiego

ideologii gender.

252

253

lizuje bądź realizowało program „Równościowe przed-

szkole”?

2.

Jakie kwoty w województwie opolskim przezna-

(nr 22914)

do ministra edukacji narodowej

woj. mazowieckiego

ckiego ideologii gender.

254

Z wywiadu z metodykiem nauczania początkowe-

realizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

255

Interpelacja

(nr 22915)

do ministra edukacji narodowej

woj. małopolskiego

go ideologii gender.

256

zajmują się więc sprawami seksualnymi.

Problem

realizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

(nr 22916)

do ministra edukacji narodowej

woj. śląskiego

ideologii gender.

257

258

zuje bądź realizowało program „Równościowe przed-

szkole”?

(nr 22917)

do ministra edukacji narodowej

woj. warmińsko-mazurskiego

-mazurskiego ideologii gender.

259

kach dziewczęcych narazili się na śmieszność, szcze-

gólnie w oczach tych zbuntowanych kolegów.

Takie

-mazurskim realizuje bądź realizowało program

„Równościowe przedszkole”?

(nr 22918)

do ministra edukacji narodowej

woj. wielkopolskiego

260

skiego ideologii gender.

ków, zaplatania warkoczy.

Oczywiście nie należy zapo-

261

realizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

(nr 22919)

do ministra edukacji narodowej

woj. świętokrzyskiego

skiego ideologii gender.

262

realizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

263

(nr 22920)

do ministra edukacji narodowej

woj. zachodniopomorskiego

morskiego ideologii gender.

264

morskim realizuje bądź realizowało program „Rów-

nościowe przedszkole”?

2.

Jakie kwoty w województwie zachodniopomor-

(nr 22921)

do ministra edukacji narodowej

woj. łódzkiego

ideologii gender.

265

266

(nr 22922)

do ministra edukacji narodowej

woj. lubuskiego

ideologii gender.

267

Z wywiadu z metodykiem nauczania początkowe-

268

Interpelacja

(nr 22923)

do ministra edukacji narodowej

woj. lubelskiego

ideologii gender.

269

zajmują się więc sprawami seksualnymi.

Problem

(nr 22924)

do ministra edukacji narodowej

woj. dolnośląskiego

go ideologii gender.

270

271

cji-Przedszkolnej) otrzymała dotację, jej prezes mu-

realizuje bądź realizowało program „Równościowe

przedszkole”?

(nr 22925)

do ministra edukacji narodowej

woj. kujawsko-pomorskiego

-pomorskiego ideologii gender.

272

morskim realizuje bądź realizowało program „Rów-

(nr 22926)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie opóźnień podczas budowy

Po czterech miesiącach od podpisania umowy

z konsorcjum firm Doprastav, Strabag i Metrostav

ruszyła budowa odcinka słowackiej autostrady D3 do

273

Zwardonia, od Svrcinovca do Skalitego.

Ma być goto-

wa do czerwca 2016 r.

Trasa ta zostanie połączona

z istniejącym już, ale nieczynnym 3,5-kilometrowym

odcinkiem Skalite – Zwardoń.

Jednak po otwarciu tej

trasy przez Zwardoń zaczną jeździć ciężarówki bez

ograniczenia tonażu.

Będzie to problem dla miesz-

kańców Milówki, Ciśca i Węgierskiej Górki, bo po

polskiej stronie brakuje odcinka drogi ekspreso-

wej pomiędzy Przybędzą a Milówką, który omijał-

by te miejscowości.

Prowadzi przez nie jedynie kra-

jowa droga z dopuszczonym ruchem ciężarówek.

Ponadto w Polsce prace nad drogą ekspresową

S69 zdają się tkwić w martwym punkcie.

Zaawanso-

wanie prac na budowie wynosi dopiero 72,6%.

Z kolei

na koniec czerwca tego roku zrealizowano 69,7%

prac, co oznacza, że przez prawie cztery miesiące wy-

konano jedynie 2,9% inwestycji.

Droga miała być go-

towa już 18 listopada 2012 r., ale konsorcjum wyko-

nawców Polimex-Mostostal i Doprostav nie zdążyło

z jej wybudowaniem.

Ostatnim obowiązującym ter-

minem oddania drogi do użytku był 14 października

br., ale i tego terminu nie dotrzymano.

Podwykonaw-

cy skarżą się na zaległości z płatnościami, a koszty

inwestycji wzrosły w trakcie budowy do 1,2 mld zł

(kontrakt pomiędzy wykonawcami a GDDKiA wyno-

sił ponad 788,1 mln zł).

Jak ministerstwo zamierza rozwiązać problem

opóźnień w budowie drogi S69?

Kiedy możemy spodziewać się realnego zakończe-

nia budowy drogi i oddania jej do użytku?

Czy ministerstwo zagwarantuje podwykonawcom

budowy otrzymanie należnych im środków za pracę,

usługi i dostarczone materiały?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 29 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22927)

do ministra zdrowia

w sprawie administracyjnego

limitowania świadczeń zdrowotnych

wie administracyjnego limitowania świadczeń zdro-

wotnych z zakresu diagnostyki i leczenia chorób no-

wotworowych.

Ochrona zdrowia obywateli jest jednym z podsta-

wowych zadań, jakie stawia się przed współczesnymi

państwami.

Niestety nadzwyczaj liczne przykłady

dowodzą, że nasze państwo źle się z tego obowiązku

wywiązuje.

Dobitnie świadczy o tym barbarzyńska

praktyka limitowania świadczeń zdrowotnych m.in.

wych.

W ostatnim czasie zwraca na to uwagą Ogól-

nopolski Związek Zawodowy Lekarzy.

W 1999 r. weszła w życie tzw. reforma zdrowia,

która była jedną z pakietu czterech reform przepro-

wadzonych przez rząd Jerzego Buźka.

Jej celem było

odciążenie budżetu państwa poprzez przerzucenie

tego obowiązku na nowo utworzone kasy chorych

o ograniczonym budżecie.

W ten sposób wprowadzo-

no limitowanie świadczeń zdrowotnych.

Jednocześ-

nie już na samym początku źle oszacowano potrzeby

całej polskiej służby zdrowia i przeznaczano na ten

cel zbyt małą ilość pieniędzy.

To doprowadziło do sy-

tuacji, w której pacjenci albo czekają zatrważająco

długo w kolejkach, albo są odsyłani do domów z po-

wodu wykorzystania limitów świadczeń przez daną

placówkę.

Nie zmieniły tego stanu rzeczy żadne pró-

by reformowania tego systemu.

Tymczasem szpitale

stale się zadłużają, a kolejki rosną do niewiarygod-

nych rozmiarów.

Nie inaczej jest w kwestii osób chorych na choro-

by nowotworowe.

W ich przypadku jest to jednak

szczególnie zatrważające – niejednokrotnie udziele-

nie im pomocy medycznej w określonym czasie decy-

duje o ich życiu lub śmierci.

Tymczasem ze względów

wyłącznie finansowych skazuje się tych ludzi na

śmierć lub cierpienie mimo pustych łóżek, działają-

cego sprzętu i gotowych do pracy lekarzy.

Taki stan

rzeczy musi budzić oburzenie.

W maju bieżącego roku

miał Pan okazję stwierdzić, że „media relacjonowały

trzebnej pomocy medycznej, co w niektórych przy-

padkach skończyło się tragicznie (...) ja też nie mogę

było uniknąć”.*

)

Czas zadać sobie pytanie, co zostało uczynione,

aby tę rzeczywistość zmienić.

Wszyscy zdajemy sobie

się z argumentami o braku stosownych funduszy

w Skarbie Państwa, kiedy słyszy się o różnych non-

sensownych wydatkach naszego państwa, jak cho-

ciażby finansowanie koncertów zagranicznych gwiazd

na Stadionie Narodowym.

1.

Jakie środki finansowe przeznaczano na prze-

ciwdziałanie nowotworom od roku 2007?

2.

Jaki odsetek ogółu pacjentów stanowili średnio

chorzy na choroby nowotworowe od roku 2007?

3.

Jakie działania podjął Pan w celu uniemożli-

wienia praktyki odmawiania pacjentom udzielenia

*

)

List ministra zdrowia „Do przyjaciół lekarzy” z 24 maja 2013 r.

(źródło:http://www.mz.gov.pl/wwwmz/slajd?mr=q49&ms=&ml=pl&mi

=&mx=0&mt=&my=26&ma=0032000).

274

niezbędnej pomocy medycznej z powodu wykorzysta-

nia limitów?

4.

Czy planowane są specjalne regulacje dotyczą-

ce świadczenia usług medycznych mających bezpo-

średni wpływ na życie lub śmierć pacjenta?

Jeśli tak,

to jakie?

5.

Czy przewiduje Pan natychmiastowe zaprzesta-

nie administracyjnego limitowania leczenia przeciw-

nowotworowego w naszym kraju?

6.

Jakie są prawne konsekwencje odmawiania

udzielenia pomocy medycznej osobie chorej na cho-

robę nowotworową z powodu wykorzystania limitów

w świetle art. 162 Kodeksu karnego?

Jak to się ma do

pozostałych chorych?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

(nr 22928)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

waną kolejną nowelizacją ustawy z dnia 21 sierpnia

poz. 724) chciałabym w szczególności zwrócić uwagę

na problem zakazu hodowli zwierząt na futra.

Na przestrzeni ostatnich lat w regionach istnienia

lub powstawania inwestycji futrzarskich miało miej-

sce kilkadziesiąt protestów społeczności lokalnych.

Ilość osób, których jakość życia zostaje obniżona

przez sąsiedztwo ferm futrzarskich, jest nieporówny-

walnie większa względem liczby osób zatrudnionych

w tym przemyśle.

Emitowane przez fermy zanie-

czyszczenia wpływają na komfort życia mieszkańców

pobliskich miejscowości, bezpieczeństwo ekologiczne

i walory regionów.

Alarmujące są też społeczne interwencje organi-

zacji ochrony zwierząt przeprowadzone w ciągu

ostatniego roku.

Wykazują one bowiem liczne zanie-

dbania stanu zwierząt powszechne w polskich fer-

mach futrzarskich.

Kraje dotychczas wiodące w pro-

dukcji futer ze zwierząt, takie jak Holandia, zakazu-

ją stopniowo hodowli.

Równolegle w Polsce wzrasta

aktywność hodowców prowadzących działalność,

która narusza nie tylko dobro samych zwierząt, lecz

także zagraża środowisku lokalnemu i powoduje kon-

flikty społeczne.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

problem hodowli zwierząt na futra?

Łódź, dnia 29 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22929)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

System informacji

oświatowej to elektroniczny system baz danych słu-

żący do gromadzenia informacji o szkołach, placów-

kach oświatowych, nauczycielach oraz uczniach,

Celem tego systemu jest uzyskiwanie danych nie-

zbędnych do prowadzenia polityki edukacyjnej pań-

stwa, podnoszenia jakości i upowszechniania eduka-

cji oraz do usprawniania finansowania zadań oświa-

towych.

Pojawiają się jednak coraz liczniejsze prob-

lemy z wiarygodnością i weryfikacją danych.

1.

Kto jest beneficjentem systemu informacji

oświatowej?

2.

Z jakich danych w ramach tego systemu będzie

można korzystać?

3.

Kto wykonał ten system?

W jaki sposób system

został stworzony?

4.

Czy zapewnia właściwą ochronę danych osobo-

wych?

275

Interpelacja

(nr 22930)

do ministra finansów

w sprawie polskiego systemu podatkowego

przyjaznego dla biznesu

Firma PwC wraz z Bankiem Światowym przygo-

towała raport na temat przyjazności systemów po-

datkowych dla biznesu – Paying Taxes 2014.

Główna

konkluzja przedmiotowego raportu jest następująca:

„Przeciętnie polski przedsiębiorca dokonuje 18 płat-

ności podatku rocznie, poświęcając na to w ciągu

roku 286 godzin.

Całkowita suma obciążeń podatko-

wych odpowiada 41,6 proc. zysków tej firmy”.

W rze-

czonym raporcie Polska znalazła się na 113. pozycji,

awansując o jedno miejsce w porównaniu z ubiegłym

rokiem.

Wyżej przytoczone dane świadczą o wysokim

stopniu skomplikowania polskiego systemu podatko-

wego.

Jest on bezsprzecznie niekorzystny dla przed-

siębiorców i powoduje, że warunki dla biznesu w Pol-

sce nie są tak dobre, jak mogłyby być w sytuacji do-

konania pewnych uproszczeń w tym zakresie.

W mojej

opinii na nowelizację zasługuje nie tylko ustawa Or-

dynacja podatkowa, ale również poszczególne ustawy

materialnoprawne; to właśnie one są, według mnie,

główną przyczyną zawiłości systemu podatkowego

w Polsce.

Niezależnie od kwestii prawodawstwa podatkowe-

go należy mieć również na uwadze funkcjonowanie

administracji podatkowej – jej pracownicy powinni

być wykwalifikowani oraz mieć na uwadze, że w in-

teresie RP leży również rozwój przedsiębiorczości.

Należy w mojej ocenie dążyć do tego, by rozstrzyg-

nięcia wydawane przez organy administracji podat-

kowej były wydawane zgodnie z obowiązującymi

przepisami.

Albowiem nie tylko jakość stanowionego

prawa, ale również sposób jego stosowania rzutuje

w istotny sposób na sytuację podatników.

W związku z wyżej przedstawionym stanem rze-

nie się do poniższych kwestii:

1.

Jakie działania, zarówno na płaszczyźnie usta-

wodawstwa, jak i stosowania prawa, zamierza się

podjąć w celu uczynienia polskiego systemu podatko-

wego bardziej przyjaznym dla podatników i płatni-

ków, a w szczególności przedsiębiorców?

2.

Czy jest szansa, że w podobnych rankingach,

jak przytoczony przeze mnie, Polska znajdzie się

w pierwszej pięćdziesiątce?

Jaki jest cel Ministra Fi-

nansów w tym zakresie?

(nr 22931)

do ministra środowiska

w sprawie określenia właściwości marszałka

do wnoszenia przez przedsiębiorców

opłaty produktowej

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z 11 maja

zm.) nakłada na przedsiębiorców obowiązek odzysku

i recyklingu odpadów opakowaniowych.

Przepisom

ustawy podlegają: wytwórcy produktów w opakowa-

niach, importerzy oraz firmy dokonujące wewnątrz-

wspólnotowego nabycia towaru (z wykluczeniem im-

portu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru

w celach eksportu bądź wewnątrzwspólnotowej do-

stawy towarów), przedsiębiorcy prowadzący jednost-

kę handlu detalicznego o łącznej powierzchni han-

dlowej powyżej 500 m

2

(sprzedający produkty tam

pakowane), przedsiębiorcy pakujący produkty wy-

tworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadza-

jący je na rynek krajowy, przedsiębiorcy niebędący

wytwórcą produktu, którzy zlecili wytworzenie tego

czone na produkcie lub opakowaniu.

Opłata produktowa, o której mowa w przywołanej

ustawie, jest wnoszona do marszałka województwa

lub urzędu marszałkowskiego.

Właściwość precyzu-

je art 25 tej ustawy: „ze względu na siedzibę albo

kania na terytorium kraju” – do marszałka woje-

wództwa mazowieckiego bądź urzędu marszałkow-

skiego tegoż województwa.

Przywołane przepisy ww. ustawy prowadzą bar-

dzo często do sytuacji, w której opłatę produktową

wnoszą przedsiębiorcy do marszałka województwa

lub urzędu marszałkowskiego w siedzibie centrali

poszczególnych firm, nie zaś w miejscu faktycznego

prowadzenia działalności gospodarczej.

Na przykła-

dzie Warmii i Mazur należy zauważyć, iż problem ten

dotyczy przede wszystkim sieci handlu detalicznego

nieposiadających swoich siedzib na terenie regionu.

Wszystko to powoduje, że środki finansowe wnoszone

jako oplata produktowa są lokowane w innych częś-

ciach kraju, tymczasem odpady powstają na obszarze

danego województwa i tam muszą zostać utylizowa-

ne.

Nakłada to w sumie obowiązek zagospodarowy-

wania odpadów (nierzadko, jak w tym przypadku,

w regionach słabiej rozwiniętych) bez otrzymywania

odnośnych środków finansowych.

należy doprowadzić do zmiany przywoływanych

przepisów ustawy z maja 2001 r. (o obowiązkach

przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektó-

276

rymi odpadami oraz o opłacie produktowej)?

I czy

nowelizacja nie powinna nakładać na przedsiębior-

ców obowiązku wnoszenia opłaty produktowej w miej-

scu prowadzenia działalności gospodarczej, mając na

zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 ustawy

zasadniczej), które – bez wątpienia – powinny od-

nosić się także do traktowania w równy sposób jed-

nostek samorządu terytorialnego?

Z ukłonami

Poseł Tadeusz Iwiński

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

(nr 22932)

do ministra finansów

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Według dotychczaso-

wych przepisów wysokość podatku rolnego zależy od

najbardziej nieprzewidywalny podatek w Polsce,

a obecne rozwiązania prowadzą niekiedy do patolo-

gii, a nawet swoistych absurdów.

Na przykład w roku

2011 górna stawka tego podatku wynosiła 94,10 zł za

hektar przeliczeniowy, zaś w 2012 r. aż 185,45 zł.

Tak

duże skoki nie mają nic wspólnego z dochodowością

gospodarstw rolnych i utrudniają rolnikom racjonal-

ne planowanie.

Gminy mają też inny kłopot.

Ich władze mogą

uchwalić podatek w kwocie niższej niż stawka mak-

symalna i w ten sposób złagodzić niedoskonałości

systemu, a zarazem pozwolić ulżyć rolnikom.

Jed-

nakże w sprawozdaniach pokazujących podstawowe

dochody podatkowe gminy mają obowiązek wykazać

dochody oraz utracone dochody na skutek zastoso-

wania obniżek górnych stawek podatkowych.

To spo-

wodowało np., że w 2012 r. wiele gmin wiejskich sko-

kowo i tylko na papierze poprawiło swój wskaźnik

dochodów na jednego mieszkańca.

Ten zaś z kolei

stanowi podstawę do naliczania wysokości subwencji

wyrównawczej na rok 2014 r.

W sumie, biorąc np. pod

uwagę Warmię i Mazury, gmina Światki, której bu-

dżet wynosi ok 12 mln zł, utraciła!

ok. 600 tys. zł

subwencji w stosunku do roku poprzedniego.

Podob-

nie jest m.in. w innych gminach tego województwa,

choćby Purda czy Lubomino.

Czy Ministerstwo Finansów ma świadomość ist-

nienia tego problemu oraz jego skali, także dylema-

tów, jakie rodzi on zwłaszcza w mniejszych i biedniej-

szych gminach wiejskich w całej Polsce?

Czy Pan

Minister nie uważa, że warto zmienić zasady płace-

nia podatku rolnego?

Na początku swego urzędowa-

nia zyskałby Pan wdzięczność szeregu jednostek sa-

morządu terytorialnego i wielu rolników.

Z ukłonami

Poseł Tadeusz Iwiński

(nr 22933)

do ministra edukacji narodowej

do przedszkoli

Szanowna Pani Minister!

Podczas moich spotkań

w terenie z mieszkańcami wielokrotnie pojawił się

problem związany z różnicami, jakie występują w za-

sadach przyjęć dzieci do przedszkoli.

W rozmowach

zwracano mi uwagę na brak ujednoliconych zasad

rekrutacji.

z pytaniem: Czy są prowadzone prace, które spowo-

dują, że procedury rekrutacji będą jednakowe dla

wszystkich przedszkoli, i jeśli tak, to na jakim znaj-

dują się etapie?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 29 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22934)

do ministra infrastruktury i rozwoju

Kodeksie urbanistyczno-budowlanym

Szanowna Pani Minister!

Podczas moich niedaw-

nych spotkań ze środowiskami geodetów poruszona

została sprawa przygotowanych tez do powstającego

Kodeksu urbanistyczno-budowlanego.

Są one bardzo

zainteresowane przygotowywanymi przepisami, po-

nieważ tak naprawdę geodeta uczestniczy w całości,

od rozpoczęcia do zakończenia, procesu budowlane-

go, wykonując m.in. mapy do celów projektowych

i planistycznych, dokumentację geodezyjno-prawną

do celów własnościowych, tyczenie, obsługę geodezyj-

ną oraz inwentaryzację powykonawczą inwestycji.

Podczas spotkania dowiedziałem się, że na jed-

nym z posiedzeń komisji przygotowującej zmiany

członkowie GIG oraz Stowarzyszenia Geodetów Pol-

277

skich i Polskiej Geodezji Komercyjnej przedstawili

najważniejsze postulaty.

Jak mi przekazali geodeci,

będą one miały szansę niestety wejść w życie tylko

na podstawie odpowiednich rozporządzeń.

Tego typu

rozwiązanie jest przyjmowane przez środowisko geo-

detów jako umniejszanie rangi zawodu geodety, a wia-

domo, że cały proces realizacji inwestycji bez obsługi

geodezyjnej byłby niemożliwy do przeprowadzenia.

Dlatego też uważam, że pewne zapisy powinny mieć

odzwierciedlenie w ustawie.

Czy przewiduje Pani możliwość umocowania nastę-

pujących rozwiązań bezpośrednio w ustawie:

1) wpisanie geodety jako pełnoprawnego uczest-

nika procesu budowlanego;

2) ustalenie odpowiednich rodzajów, treści i formy

dokumentów geodezyjnych dla każdego etapu proce-

su inwestycyjnego i budowlanego;

3) umieszczenie obowiązkowych etapów obsługi

geodezyjnej zarówno przed rozpoczęciem inwestycji,

jak i w trakcie prowadzonej budowy oraz po zakoń-

czeniu realizacji inwestycji;

4) ustalenie zasady, że do procesów inwestycyj-

nych, jak i prac budowlanych mogą być wykorzysty-

wane tylko i wyłącznie aktualne dane geodezyjne:

5) umieszczenie zapisów, jakie obiekty budowlane

muszą być systematycznie monitorowane geodezyj-

nie oraz w jakim trybie i komu powinny być przeka-

zywane raporty o niebezpieczeństwie wystąpienia

możliwych katastrof budowlanych;

6) uproszczenie procedury związanej z rozgrani-

czaniem i podziałem nieruchomości?

Bardzo proszę Panią Minister o uwzględnienie

powyższych postulatów w przygotowywanym nowy

Kodeksie budowlano-urbanistycznym.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

(nr 22935)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie kontrowersyjnych procedur

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejszą interpelację

Opis stanu faktycznego: Z prośbą o wyjaśnienie

niezrozumiałej zdaniem zainteresowanego decyzji

o odmowie przyjęcia do służby w Policji zwrócił się

do mnie pan M. Ś. Z posiadanej przeze mnie wiedzy,

w świetle tego, co napisał pan M. Ś., wynika, że prze-

szedł on długotrwały i wyczerpujący proces kwalifi-

kacyjny do służby w Policji bez przeszkód.

Po przej-

ściu stosownych badań lekarskich i rozmowie kwali-

fikacyjnej spodziewał się otrzymać decyzję o przyję-

ciu do służby w Policji.

Pismem z dnia 12 lipca 2013 r.

(załączniki nr 1 i 1a do dołączonej korespondencji)

poinformowano zainteresowanego o odstąpieniu od

postępowania kwalifikacyjnego, argumentując to nie-

spełnianiem przez zainteresowanego wymagań okre-

nieposzlakowanej opinii.

Pan M. Ś., zdumiony taką decyzją, postanowił do-

ciekać, na jakiej podstawie została ona podjęta (za-

łącznik nr 2 do dołączonej korespondencji).

Zdaniem

zainteresowanego nie ma przesłanek, by uznać, że

jego opinię można uznać za poszlakowaną.

Pan M. Ś.

przyznaje, że w wieku młodzieńczym popełnił wykro-

czenie polegające na jeździe na rowerze pod wpływem

mniej w świetle obowiązujących przepisów prawa,

Kodeks karny, skazanie uległo zatarciu i w związku

z tym nie może obciążać zainteresowanego.

Co do

powyższego pomiędzy zainteresowanym a śląską Ko-

mendą Wojewódzką Policji panuje zgoda (załącznik

nr 3 do dołączonej korespondencji).

Pomimo to w piśmie z 13 sierpnia 2013 r. stwier-

dza się, że zainteresowany nie ma nieposzlakowanej

opinii i w kontekście art. 25 ust. 1 ustawy o Policji

nie spełnia wymogów dotyczących służby w Policji.

We wspomnianym piśmie nie ma uzasadnienia doty-

czącego kwalifikacji opinii zainteresowanego jako

poszlakowanej.

Wspomina się jedynie, że oceny doko-

nuje przełożony właściwy w sprawie postępowania

kwalifikacyjnego na podstawie sprawdzeń na róż-

nych etapach postępowania kwalifikacyjnego.

W przy-

padku pana M. Ś. stwierdza się, że „informacje uzy-

skane w wyniku tych sprawdzeń miały istotny wpływ

na ocenę (...) kandydatury (...) i nie pozwoliły uznać,

że posiada pan (M. Ś.) nieposzlakowaną opinię” (za-

łącznik nr 3 do dołączonej korespondencji).

Nie wy-

artykułowano jednak, o jakich informacjach mowa

i skąd zostały one pozyskane.

Budzi to wątpliwość co

do przejrzystości procedur postępowania kwalifika-

cyjnego dotyczącego służby w Policji i pozostawia

miejsce na interpretacje.

W świetle zaistniałych faktów pan M. Ś. wystoso-

wał prośbę o wyjaśnienie, jakie informacje wpływają

na jego opinię, na zakwalifikowanie jej jako poszla-

kowanej (załącznik nr 4 do dołączonej koresponden-

cji).

W odpowiedzi uzyskał informację, że nie ma

przepisów nakładających na śląskiego komendanta

wojewódzkiego Policji jako przełożonego właściwego

w sprawie postępowania kwalifikacyjnego obowiązku

wyjaśniania kandydatom motywów podjętych decyzji

278

(załącznik nr 5 do dołączonej korespondencji).

Jak

słusznie zauważył pan M. Ś., nie ma też przepisów

zabraniających udzielania takiej informacji (załącz-

nik nr 6 do dołączonej korespondencji).

Podejście pre-

zentowane przez śląską Komendę Wojewódzką Policji

i tłumaczenie lakonicznych informacji ograniczonym

dostępem do ich uzasadnienia przez zainteresowane-

go, z powołaniem się na ich charakter, może prowa-

dzić do powstania uzasadnionych wątpliwości co do

uczciwości i przejrzystości procedur prowadzonego

postępowania.

1.

Jeżeli nie ma przepisów zabraniających przeło-

żonemu właściwemu w sprawie postępowania kwali-

fikacyjnego udzielania informacji tak istotnych dla

zainteresowanego, z których wynika, że posiada on

poszlakowaną opinie, to czy zgodnie z duchem prawa

nie powinno się informacji tych udzielić zaintereso-

wanemu w myśl zasady, że co nie jest prawnie zabro-

nione, jest dozwolone (w tym wypadku dociekanie,

jakie determinanty wpływają na uznanie opinii za-

interesowanego za poszlakowaną)?

2.

Czy nie byłaby zasadna zmiana przepisów do-

tyczących procedury kwalifikacyjnej do służby w Po-

licji, tak aby stała się ona bardziej klarowna i nie

pozostawiała możliwości powstania uzasadnionych

podejrzeń co do uczciwości postępowania kwalifika-

cyjnego oraz zmniejszała ryzyko wystąpienia niepra-

widłowości, które na skutek bardzo ograniczonej do-

stępności zainteresowanego do uzasadnienia podjętej

decyzji mogłyby pozostać nieujawnione?

3.

Kto w związku z przedstawionym problemem

ma możliwość wglądu i weryfikacji informacji wpły-

wających na uznanie opinii zainteresowanego za po-

szlakowaną?

W jaki sposób zainteresowany może

dotrzeć do tych informacji?

4.

Czy obowiązująca procedura nie powoduje zbyt

dużej wagi wpływu subiektywnej oceny przełożonego

właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego

na uznanie opinii zainteresowanego za poszlakowaną?

5.

Jakie przesłanki kwalifikują się do uznania opi-

nii kandydata do służby w Policji za poszlakowaną

i na jakiej zasadzie dochodzi do ich weryfikacji?

Czy

w wypadku niekaralności bądź zatarcia skazania na

nieposzlakowanie opinii kandydata może mieć wpływ

np. niepochlebna opinia sąsiada lub inna trudna do

zweryfikowania i udowodnienia niepochlebna wzmian-

ka o kandydacie?

Czy waga takiej opinii może w tak

zasadniczy sposób wpływać na opinię niekaranego

kandydata, który nie ma udokumentowanych kon-

fliktów z prawem?

Jeżeli tak, czy zasadne jest to

w myśl obowiązującej w Polsce zasady, że winę (w tym

wypadku opinie wpływające na nieposzlakowanie

opinii kandydata) udowodnić musi oskarżający, a za-

tem posądzony pozostaje niewinny do momentu udo-

wodnienia winy i nie ma obowiązku dowodzić swojej

niewinności, gdyż to na obwiniającym ciąży obowią-

zek udowodnienia winy?

Częstochowa, dnia 29 listopada 2013 r.

Interpelacja

(nr 22936)

do ministra infrastruktury i rozwoju

w sprawie aktualnego stanu przygotowań

informacji prasowych o ewentualnym

Pani Minister!

Zawarte w publikowanych ostat-

nio materiałach prasowych informacje dotyczące ak-

tualnej sytuacji realizacji następnych etapów budowy

autostrady A1 na niespełna 93-kilometrowym odcin-

ku od Pyrzowic do granicy województwa łódzkiego

pozostawią wrażenie pewnej niespójności i braku

klarownej wizji tej inwestycji w obecnej chwili.

Urzędnicy ministerstwa infrastruktury utrzymy-

wali pierwotnie, iż całość trasy zostanie oddana do

problemy z wyłonionymi wykonawcami – zarówno

w wymiarze strony finansowej, jak i planistycznej

przedsięwzięcia – odsunęły w czasie rozpoczęcie reali-

zacji projektu.

Kolejne pomysły na sposób zrealizowa-

nia inwestycji pozostały jedynie w sferze koncepcyjnej.

Ostatnia informacja, która pojawiła się w mediach,

dotyczy możliwości przeniesienia realizacji wspomnia-

nego wyżej odcinka autostrady A1 do powstałej nie-

dawno spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe.

nister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Krajowych i Autostrad przekaże do realizacji budowę

odcinka A1 w kierunku północnym, od Pyrzowic do

granicy województwa łódzkiego, do spółki Polskie

Inwestycje Rozwojowe?

Jeśli tak, to na jakich zasa-

dach odbędzie się to przekazanie?

Czy będzie to rów-

nież dotyczyć przekazania wykonanej przez GDDKiA

dokumentacji?

2.

Czy takiemu przekazaniu będą podlegać także

inne inwestycje pozostające obecnie w gestii GDD-

KiA?

Czy przekazanie takie będzie miało charakter

kompleksowy?

Jaka będzie jego podstawa prawna

i w jaki sposób będzie ono faktycznie przeprowadzone?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 29 listopada 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

19244p/13) dotyczącego ponownego wystąpienia po-

wie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz

mie informuję, że nie istnieje jeden zbiorczy doku-

ment w zakresie wskazanej w piśmie z dnia 2 sierp-

nia 2013 r. (sygn.

BMP-0713-5-94/2013/PS) wielo-

płaszczyznowej analizy.

Należy wskazać, że ww. wie-

lopłaszczyznowa analiza jest efektem stałego moni-

toringu systemu realizowanego przez Ministerstwo

Spraw Wewnętrznych przy współpracy z Centralnym

Ośrodkiem Informatyki (COI) w ramach umowy

i serwisu zapewniającego poprawne i nieprzerwane

funkcjonowanie Systemu Informatycznego Central-

nej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

Zgodnie z postanowieniami ww. umowy prowa-

dzony jest stały proces zarządzania incydentami i prob-

lemami, w ramach którego następuje ewidencjono-

wanie występujących awarii i problemów.

Każdora-

zowo rozwiązanie błędu wiąże się z weryfikacją przy-

czyn jego wystąpienia i oceną, czy nieprawidłowość

ma charakter powtarzalny i należy ją zaklasyfikować

jako szerszy problem.

Proces dodatkowo polega na

aktywnym poszukiwaniu, identyfikowaniu, rejestro-

waniu i klasyfikacji błędów.

Stały monitoring syste-

mu w tym zakresie, realizowany od czasu przejęcia

usług utrzymania przez COI od wykonawcy ze-

wnętrznego, wykazał szereg problemów, które do-

tychczas były rozwiązywane doraźnie, stopniowo do-

prowadzając do ich spiętrzenia i coraz częstszych

przerw w dostępności systemu.

Praktyczna weryfi-

kacja infrastruktury wykazała, że znaczna część

ploatacyjnego, a ich wymiana na nowszy egzemplarz

nie jest możliwa ze względu na wycofanie z produkcji.

Analogicznie zastosowane technologie w zakresie

oprogramowania również w wielu przypadkach osiąg-

nęły granicę świadczenia wsparcia przez producen-

tów.

Wymiana na nowsze wersje zarówno sprzętu,

jak i oprogramowania wymuszałaby konieczność

przepisania poszczególnych rozwiązań aplikacyj-

nych, które powstały w oparciu o elementy podlega-

jące wycofaniu.

Stopniowo w trakcie świadczenia

szały do wymiany pojedynczych elementów sprzętu,

zastępując najbardziej zużyte egzemplarze, których

przedmiotowa analiza była procesem ciągłym, prze-

prowadzanym przez wiele miesięcy w ścisłej współ-

pracy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z Central-

nym Ośrodkiem Informatyki.

Bieżące weryfikacje i ra-

porty przedstawiały stan systemu i w długiej per-

spektywie stanowiły przesłankę do stwierdzenia

konieczności jego gruntowej przebudowy.

W załączeniu uprzejmie przekazuję umowę z dnia

i serwisu zapewniających poprawne i nieprzerwane

funkcjonowanie SI CEPiK, eksploatacji systemu, roz-

woju systemu*

)

.

Jednoczenie pragnę poinformować, że źródłem

informacji prezentowanej na stronach Centralnego

Ośrodka Informatyki w zakresie dostępności i wydaj-

ności usług CEPiK są raporty z realizowanego na

toringu SI CEPiK.

Bieżące działanie systemu od-

zwierciedla natomiast rejestr transakcji, który umoż-

liwia weryfikację Service Level Agrement (SLA) sy-

stemu, tj. ustalonego poziomu jakości usług, dla któ-

rych poziomy parametrów określone są w katalogu

usług SI CEPiK.

Ogólny stan systemu, na podstawie

informacji ewidencjonowanych w elektronicznych na-

rzędziach (rejestry incydentów i problemów, logi

SLA), jest udokumentowany miesięcznymi raportami

akceptowanymi przez MSW.

Podobnie jak wydajność

i dostępność systemu informacje o usterkach (błę-

dach, problemach – infrastrukturalnych i aplikacyj-

nych) odnotowywane są w elektronicznych narzę-

dziach (rejestr incydentów i problemów).

Każdy od-

notowany problem/incydent podlega obsłudze reali-

zowanej przez zespół utrzymania COI.

W załączeniu przekazuję przykładowe raporty

monitoringu SI CEPiK*

)

.

Ponadto należy wskazać, że w dniu 27 września

2013 r. została podpisana umowa w sprawie realiza-

cji projektu CEPiK 2.0, zgodnie z postanowieniami

której modernizacja systemu została podzielona na

etapy.

Trwają prace analityczne i programistyczne w

ramach pierwszego i drugiego etapu.

MSW zakoń-

czyło obecnie testy akceptacyjne dla wdrożenia Cross

Border Enforcement (CBE), polegającego na dostoso-

waniu CEPiK do wymiany danych o właścicielach

i posiadaczach

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

*

Sukces tego przedsięwzięcia w pełni potwierdza

słuszność dokonanej zmiany w modelu realizacji pro-

jektów IT w ministerstwie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Magryś

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

Odpowiedź

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 26 lipca 2013 r.,

znak: SPS-023-19888/13, skierowanym do ministra

zdrowia, w sprawie interpelacji złożonej przez panów

posłów Jana Warzechę i Bogdana Rzońcę, dotyczącej

postępowań w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

„ustawą”, podstawą udzielania świadczeń opieki

ny do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na za-

sadach określonych w dziale VI ustawy.

Zgodnie na-

wie zawierania umów ze świadczeniodawcami:

rana jest ze świadczeniodawcami spełniającymi wa-

runki do zawarcia umowy określonymi przez prezesa

wanie uczciwej konkurencji.

Dodatkowo uznać trze-

ba, iż wyrazem przyjęcia przez ustawodawcę zasad

mających na celu równe traktowanie świadczenio-

dawców jest zastosowanie w art. 146 ustawy delega-

kwestii..

Dodatkowo dodać można, iż prezes fundu-

szu przed określeniem przedmiotu postępowania

140 ust.1 ustawy konieczność opisania przedmiotu

281

podmiotu, w tym stanowiska udzielonego pismem z dnia

18 października 2013 r., znak: NFZ/CF/DSOZ/2013/

073/0587/W/28600/AJA, zgodnie z art. 107 ust. 5

ustawy oraz treścią rozporządzeń ministra zdrowia

w sprawie świadczeń gwarantowanych do zadań dy-

w szczególności zapewnienie populacji zamieszkałej

zdrowotnej.

Dyrektor obowiązany jest przy tym usta-

wowo do efektywnego i bezpiecznego gospodarowa-

nia środkami finansowymi oddziału wojewódzkiego

opieki zdrowotnej.

Postępowania, w wyniku których

gólne rodzaje świadczeń w korelacji z wysokością

środków finansowych, jakie przeznaczono dla oddzia-

łu w planie finansowym, przy czym nie oznacza to

tami prowadzącymi na danym terenie działalność

nego zabezpieczenia świadczeń na wybranych obsza-

rach województwa w określonych zakresach oraz

jednoczesnego posiadania przez oddział wojewódzki

środków finansowych na ten cel dyrektor może prze-

prowadzić postępowania uzupełniające mające na

opieki zdrowotnej.

Powyższe zasady dotyczą w rów-

nym stopniu całego obszaru województwa niezależ-

nie od statusu gminy.

Z wyjaśnień udzielonych przez Narodowy Fun-

ki na bieżąco monitoruje dostępność świadczeń opie-

ki zdrowotnej w poszczególnych zakresach i w miarę

możliwości finansowych przeprowadza na terenach,

na których zabezpieczenie świadczeń budzi zastrze-

żenia, postępowania uzupełniające.

W odniesieniu natomiast do kwestii sposobu oce-

ny spełniania warunku minimalnego czasu pracy

podmiot ten udzielił odpowiedzi, iż oferent w ankie-

cie, którą składa wraz z innymi dokumentami w po-

stępowaniu konkursowym, deklaruje m.in. czas pra-

cy poradni (godziny otwarcia poradni w poszczególne

dni) oraz czas pracy personelu w danym podmiocie

leczniczym.

Zastrzeżono jednakże, iż w składanych

ofertach świadczeniodawcy proponują dla pacjentów

systemu ubezpieczeniowego bardzo ograniczony czas

pracy, np. jeden raz w tygodniu od 1 do 5 godzin lub

co drugi tydzień po 8 godzin, co w opinii Narodowego

Funduszu Zdrowia wydaje się niewystarczające do

zapewnienia rzetelnej opieki zdrowotnej na danym

obszarze.

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

19917p/13) dotyczącego ponownego wystąpienia po-

wie sposobu i zakresu zamówień udzielanych Cen-

tralnemu Ośrodkowi Informatyki przez organ zało-

życielski z zastosowaniem ustawy o zamówieniach

publicznych uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

282

Centralny Ośrodek Informatyki (COI) jest insty-

zarządzenia nr 48 ministra spraw wewnętrznych

zanych m.in. z budową i obsługą terenowych banków

Informatycznego Centralnej Ewidencji Pojazdów

Uwzględniając powyższe, należy wskazać, że COI

został utworzony w 2010 r., czyli w czasie, kiedy pro-

jekt pl.ID był realizowany przez Centrum Projektów

Informatycznych, natomiast budowę i rozwój CEPiK

realizował wykonawca zewnętrzny.

W związku z tym

przed rozpoczęciem działalności Centralnego Ośrodka

Informatyki, czyli przed jego utworzeniem, nie zlecano

analizy prawnej związanej z powierzeniem COI pro-

jektów informatycznych pl.ID oraz CEPiK 2.0.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że od chwili

utworzenia Centralnego Ośrodka Informatyki Mini-

sterstwo Spraw Wewnętrznych (wcześniej Minister-

z tą jednostką następujące umowy:

realizacji na rzecz ministra spraw wewnętrznych i ad-

ministracji usług związanych z prowadzeniem Cen-

tralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców – umowa na

świadczenie wykonywania czynności materialno-

-technicznych związanych z przygotowywaniem od-

powiedzi na wnioski i zapytania, udzielanie wsparcia

w zakresie merytorycznym i wykonawczym w proce-

sie realizacji zadań związanych z prowadzeniem CE-

PiK oraz archiwizacji dokumentacji CEPiK, zawarta

na łączną kwotę 68 400 000 zł (§ 2 ust. 2 pkt 1 lit. a,

c, d, e, f statutu COI),

ne i nieprzerwane funkcjonowanie SI CEPiK, eksplo-

atacji systemu, rozwoju systemu, zawarta na łączną

§ 2 ust. 2 pkt 3 statutu COI),

— umowa z 27 października 2011 r. na całodobo -

wą konserwację instalacji i urządzeń elektrycznych,

zawarta na łączną kwotę 184 500 zł (§ 2 ust. 2 pkt 3

— umowa z dnia 31 października 2011 r. na prace

związane z wykonaniem prototypu usługi udostęp-

niania obywatelom informacji gromadzonych przez

CEP i CEK na ich temat oraz wykonanie innych

usług, zawarta na łączną kwotę 59 532 zł (§ 2 ust. 2

— umowa z dnia 30 grudnia 2011 r. na utrzyma-

nie i eksploatację systemu teleinformatycznego skła-

dającego się z modułów: CSCA, PKD, CVCA, DVCA

– przedmiotem umowy było utrzymanie i eksploata-

cja systemu teleinformatycznego składającego się z na-

stępujących modułów: krajowego centrum certyfika-

cji (CSCA), krajowego repozytorium (PKD), krajowe-

go centrum certyfikacji kontroli dokumentów (CVCA),

urzędu certyfikacji kontroli dokumentów (DVCA),

COI) – umowa zakończona,

— porozumienie z dnia 26 czerwca 2012 r. na

opracowanie przez COI koncepcji przejęcia przez COI

dotychczasowych zadań związanych z budową, utrzy-

maniem i rozwojem systemów informatycznych i in-

frastruktury teleinformatycznej, zapewniających

obsługę rejestrów i ewidencji państwowych prowa-

dzonych przez DEPiT MSW, porozumienie bezkosz-

transport i rozładunek urządzeń zgodnych ze specy-

fikacją stanowiącą załącznik nr 1–4 do umowy (urzą-

dzenia przeznaczone na rozbudowę bibliotek taśmo-

wych, dostawa nośników LT05 oraz LT04, urządzeń

do przełącznika centrum podstawowego i centrum

zapasowego, dostawa serwera zapewniającego obsłu-

gę baz danych hurtowni danych SI CEPiK), zawarta

na łączną kwotę 2 030 951,40 zł (§ 2 ust. 3 statutu

COI),

283

— umowa z dnia 30 stycznia 2013 r. na utrzyma-

– przedmiotem umowy jest utrzymanie i eksploatacja

systemu teleinformatycznego składającego się z na-

— umowa z dnia 25 lutego 2013 r. na wykonywa-

nie przez COI zadań w ramach projektu pl.ID –

przedmiot umowy definiowany jest w formule zleceń,

gdzie każde zlecenie udzielone przez zamawiającego

określa dokładnie przedmiot objętego nim zamówie-

nia, zawarta na kwotę 121 623 498,56 zł (§ 2 ust. 2

przez okres 12 miesięcy serwisu sprzętu komputero-

wego klasy IBM Mainframe, zawarta na łączną kwo-

— umowa z dnia 5 czerwca 2013 r. na doposażenie

infrastruktury CEPiK polegające na dostawie serwe-

rów i oprogramowania zgodnych ze specyfikacją sta-

nowiącą załącznik do umowy, zawarta na łączną

realizacji projektu CEPiK 2.0 – umowa dotyczy prac

związanych z modernizacją Systemu Informatyczne-

go Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, za-

statutu COI).

Należy wskazać, że Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych odpowiada wyłącznie za wydatkowanie

kwot z funduszu celowego CEPiK.

Z funduszu tego

nie są przekazywane COI kwoty, które nie znajdują

podstaw w zawartych umowach.

Dla dokonania płat-

ności wymagane jest wystawienie przez COI faktury,

do której dołączony jest protokół odbioru usługi lub

produktu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Magryś

podsekretarza stanu

na ponowną interpelację

poseł Małgorzaty Niemczyk

ma z dnia 25 października 2013 r. (sygn.

SPS-023-

20819p/13), dotyczącego ponownego wystąpienia po-

kierowania pojazdem bez uprawnień, uprzejmie przed-

stawiam następujące informuje.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Ko-

mendę Główną Policji, w KGP podjęto prace nad zmia-

ną załącznika numer 1 do zarządzenia nr 609 komen-

wie sposobu pełnienia służby na drogach przez poli-

tj. do statystycznej karty czynności policjanta ruchu

drogowego.

Zmiana ta polegać ma m.in. na dodaniu

pozycji odnoszącej się do wykroczenia określonego

w art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym,

Powyższe umożliwi prowadzenie statystyki w od-

niesieniu do naruszeń polegających na kierowaniu

pojazdem pomimo nieposiadania uprawnień.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że na podstawie art. 125 pkt 10 lit. c ustawy z dnia 5

poz. 151, z późn. zm.), od dnia 4 stycznia 2016 r. w cen-

tralnej ewidencji kierowców będą gromadzone dane

o osobach nieposiadających uprawnień, które kieru-

jąc pojazdem, popełniły naruszenie przepisów ruchu

drogowego, określone w rozporządzeniu wydanym na

podstawie art. 105 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

Odpowiedź

20841/13) w sprawie przyszłości abonamentu radio-

wo-telewizyjnego uprzejmie przekazuję stosowne in-

formacje.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Mi-

dysponuje środkami prawnymi umożliwiającymi do-

konania oceny realizacji misji publicznej.

Jedynym

upoważnionym do tego organem jest Krajowa Rada

Radiofonii i Telewizji.

284

tach abonamentowych dotyczącego abolicji dla oby-

wateli zwolnionych z tych opłat, pragnę poinformo-

wać, że pomimo niewątpliwie słusznych postulatów

grupy senatorów (ochrona najsłabszych), projektowa-

na nowelizacja nie rozwiązuje problemu w całości.

Łagodzenie rygorów ustawy abonamentowej jest moż-

liwe już na gruncie obecnie obowiązującej ustawy

w oparciu o przyjęty obecnie system indywidualnego

rozpatrywania wniosków o umorzenie należności.

Rozwiązania dotyczące zmiany sytuacji prawnej

osób, które nie uiszczały opłat abonamentowych po-

mimo istnienia takiego obowiązku, mogą zostać wpro-

wadzone wyłącznie wraz z regulacjami konstytuują-

cymi nowy system finansowania mediów publicz-

nych.

Umożliwi to ich powiązanie z wprowadzeniem

nowych regulacji określających zasady ponoszenia

opłat publicznoprawnych przeznaczonych na finan-

sowanie mediów publicznych.

Stosowne jest bowiem

doprecyzowanie i rozszerzenie możliwości indywidu-

alnego umorzenia zaległości uregulowanego w obec-

nie obowiązującym art. 10 ustawy o opłatach abona-

mentowych.

W praktyce oznaczać to będzie, że osoby,

namentowej posiadają zaległości w uiszczaniu opłat

kę stwierdzone w dacie wejścia życie nowej ustawy,

zaległych płatności.

Rozważa się nadto uszczegóło-

wienie oraz poszerzenie katalogu przesłanek umoż-

liwiających rozłożenie zaległości na raty lub umorze-

nie o następujące:

— inne ciężary ponoszone w tytułu prowadzenia

gospodarstwa domowego;

obecnie klauzul generalnych pozwalających – zda-

wielkości szacunkowego zadłużenia obywateli z ty-

tułu opłat abonamentowych, w załączeniu uprzejmie

przekazuję informacje otrzymane od Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji.

Załącznik nr 1

Zestawienie z kwot zaległości w opłatach abona-

mentowych RTV (powyżej 3 i 1 miesiąca) i liczby abo-

nentów zalegających w opłatach abonamentowych

RTV w zł

Lp. Stan

Liczba

abonentów

zalegających

w opłatach

abonamen-

towych RTV

Kwota zaległości

w opłatach

abonamento-

wych*

Średnia zale-

głość na 1

abonenta

zalegającego

w opłatach,

kol. 4:3

1 2 3 4 5

1 na 31.12.2005 r. 1 846 185 742 793 014,81 402,34

2 na 30.06.2006 r. 2 001 463 910 030 868,90 454,68

3 na 31.12.2006 r. 1 971 985 1 035 872 257,20 525,29

4 na 30.06.2007 r. 2 176 797 868 591 008,98 399,02

5 na 31.12.2007 r. 2 091 221 885 689 136,76 423,53

6 na 30.06.2008 r. 2 348 965 942 548 474,19 401,26

7 na 31.12.2008 r. 2 369 763 1 099 061 509,71 463,79

8 na 30.06.2009 r. 2 664 530 1 303 791 272,64 489,31

9 na 31.12.2009 r. 2 823 584 1 513 970 080,03 536,19

10 na 30.06.2010 r. 2 890 622 1 710 418 628,29 591,71

11 na 31.12.2010 r. 2 753 548 1 758 404 745,31 638,60

12 na 30.06.2011 r. 2 783 342 1 940 951 337,05 697,35

13 na 30.09.2011 r. 3 006 386 2 050 130 305,87 681,93

14 na 31.10.2011 r. 3 019 523 2 083 522 130,64 690,02

15 na 30.11.2011 r. 2 988 030 2 112 386 236,25 706,95

16 na 31.12.2011 r. 2 955 953 2 139 429 971,88 723,77

17 na 31.01.2012 r. 3 017 043 1 948 553 078,36 645,85

18 na 29.02.2012 r. 3 094 460 1 979 254 414,25 639,61

19 na 31.03.2012 r. 2 988 925 2 004 524 641,67 670,65

20 na 30.04.2012 r. 3 012 911 2 039 230 636,40 676,83

21 na 31.05.2012 r. 2 979 285 2 072 280 704,57 695,56

22 na 30.06.2012 r. 2 958 014 2 104 805 243,28 711,56

23 na 31.07.2012 r. 3 012 812 2 136 947 421,27 709,29

24 na 31.08.2012 r. 2 991 925 2 138 977 558,63 714,92

25 na 30.09.2012 r. 2 991 304 2 197 735 044,54 734,71

26 na 31.10.2012 r. 2 995 425 2 222 301 764,03 741,90

27 na 30.11.2012 r. 2 979 251 2 240 848 994,33 752,15

28 na 3142.2012 r. 2 926 517 2 264 489 979,97 773,78

29 na 31.01.2013 r. 3 061 814 2 083 940 466,63 680,62

285

30 na 28.02.2013 r. 3 018 912 2 101 753 863,79 696,20

31 na 31.03.2013 r. 3 000 552 2 118 106 600,59 705,91

32 na 30.04.2013 r. 3 018 774 2 143 200 862,01 709,96

33 na 31.05.2013 r. 2 989 231 2 168 040 260,13 725,28

34 na 30.06.2013 r. 2 991 463 2 194 218 652,84 733,49

35 na 11.07.2013 r. 3 016 216 2 211 561 695,43 733,22

36 na 31.08.2013 r. 2 969 766 2 230 967 245,24 751,23

37 na 30.09.2013 r. 2 961 692 2 245 503 751,93 758,18

*

)

wiersze od 1 do 12 obejmują zaległości powyżej

3 miesięcy, od wiersza 13 zaległości obejmują okres

od 1 miesiąca.

Załącznik nr 2

Informacja o środkach z rachunku bankowego

KRRiT (wpływy abonamentowe + wpływy pozaabo-

namentowe) przekazanych spółkom radiofonii i tele-

wizji publicznej w latach 2003–2013 (przewidywane

wykonanie)

W 2004 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji

przekazywała corocznie z rachunku bankowego spół-

kom radiofonii i telewizji publicznej coraz mniejsze

kwoty środków (w porównaniu do roku poprzednie-

go) otrzymanych z Poczty Polskiej SA (po potrąceniu

umownego wynagrodzenia).

Były to przede wszyst-

kim wpływy z tytułu opłat pobranych za używanie

odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W 2012 r.

przekazano nadawcom publicznym wpływy abona-

mentowe (łącznie z pozaabonamentowymi, tj. odset-

kami za zwłokę, karami za używanie niezarejestro-

wanych odbiorników oraz odsetkami od lokat w Ban-

ku Gospodarstwa Krajowego) w łącznej wysokości

ponad 563 mln zł.

Kwota ta była niższa nominalnie

o 39% w porównaniu do przekazanej w 2003 r.

(919 mln

zł).

Drastyczne obniżenie poziomu przekazywanych

środków (wpływy abonamentowe + wpływy poza-

abonamentowe) wystąpiło w 2008 r. i trwało aż do

2011 r., co prezentują następujące dane: 2003 r.

– 919 mln

zł; 2004 r.

– 900 mln zł; 2005 r.

– 898,7 mln zł; 2006 r.

– 896,7 mln zł; 2007 r.

– 896,9 mln zł; 2008 r.

– 732,4 mln zł;

2009 r.

– 628,2 mln zł; 2010 r.

– 536,9 mln zł; 2011 r.

–

470,3 mln zł; 2012 r.

– 563,2 mln zł (wzrost o 19,8%

w porównaniu do 2011 r.).

W latach 2003–2007 spółki publicznej radiofonii

i telewizji na finansowanie kosztów realizowanej mi-

sji otrzymywały corocznie nieznacznie mniejsze środ-

ki finansowe.

W latach 2008–2011 odnotowano wy-

raźny spadek ściągalności wpływów abonamento-

wych, co w konsekwencji spowodowało znaczne po-

gorszenie sytuacji finansowo-ekonomicznej nadaw-

ców publicznych, w szczególności 18 spółek radiofonii

publicznej, których przychody w ponad 70% stanowią

środki otrzymane z wyodrębnionego rachunku ban-

kowego KRRiT.

W 2012 r. nastąpiło zwiększenie

kwoty zainkasowanych wpływów abonamentowych

spowodowane przede wszystkim poprawą ściągalno-

ści zaległości w płatności opłat abonamentowych

w drodze egzekucji administracyjnej (po decyzji mi-

nistra finansów z połowy lipca 2012 r. po rozpatry-

waniu przez urzędy skarbowe tytułów wykonaw-

czych wystawianych prze jednostki operatora wyzna-

czonego, tj. Poczty Polskiej SA).

Poziom wpływów abonamentowych przekazywa-

nych z rachunku bankowego KRRiT do spółek pub-

licznej radiofonii i telewizji oraz spadek ich wartości

realnej w latach 1994–2012 prezentuje poniższy wy-

kres:

W analizowanym okresie najwyższa kwota wpły-

wów abonamentowych została przekazana w 2003 r.

i wynosiła 905,1 mln zł.

Natomiast w 2012 r. wpływy

abonamentowe przekazane spółkom publicznej radio-

fonii i telewizji wynosiły 550 mln zł i były (w ujęciu

nominalnym) niższe w porównaniu do 2003 r. o 39,2%.

Jednocześnie wartość realna wpływów z 2012 r. ob-

286

niżyła się w porównaniu do 2003 r. o 53,6%, nato-

miast w porównaniu do 1994 r. – aż o 61,3%.

Jednocześnie przewiduje się, iż w 2013 r. z rachunku

bankowego KRRiT przekazane zostaną spółkom radio-

fonii i telewizji publicznej środki w łącznej kwocie 650

mln zł (tj. o 15,4% więcej w porównaniu do 2012 r.).

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

w sprawie dostępności programów telewizyjnych

023-21145/13) w sprawie dostępności programów te-

lewizyjnych dla osób niepełnosprawnych uprzejmie

przekazuję stosowne informacje przekazane przez

nem właściwym w kwestii stosowania regulacji

prawnych dotyczących udziału audycji dla niepełno-

sprawnych w programach telewizyjnych.

Ponadto uprzejmie informuję, iż Ministerstwo

konywania i egzekwowania przepisów ustawy o ra-

diofonii i telewizji.

Jedynym organem upoważnionym

do nakładania sankcji z tytułu niewłaściwego wyko-

nywania obowiązków ustawowych przez nadawców jest

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji.

Zgodnie z art. 53

ustawy o radiofonii i telewizji, jeżeli nadawca naru-

sza obowiązek wynikający z przepisu art. 18a ust. 1

2 „Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję

stotliwością przeznaczoną do nadawania programu,

prawo do dysponowania częstotliwością, karę pie-

niężną w wysokości do 10% przychodu nadawcy osiąg-

niętego w poprzednim roku podatkowym, uwzględnia-

jąc zakres i stopień szkodliwości naruszenia, dotych-

czasową działalność nadawcy oraz jego możliwości

finansowe”.

kazuję stosowne informacje.

W odpowiedzi na pytanie 1. w załączeniu uprzej-

mie przekazuję wyjaśnienia Krajowej Rady Radiofo-

kresie stosowania przepisów ustawy o opłatach abo-

namentowych*

)

.

Odnosząc się do pytań o prace nad projektem

ustawy o opłacie audiowizualnej, uprzejmie informu-

ję, iż Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowe-

go prowadzi prace mające na celu przygotowanie pro-

jektu ustawy o opłacie audiowizualnej, której celem

będzie zmiana systemu finansowania mediów pub-

licznych w Polsce.

W pierwszej kolejności przygoto-

wana została prawna i ekonomiczna analiza syste-

287

ności polskiego prawa z komunikatem Komisji Euro-

pejskiej w sprawie finansowania nadawców publicz-

nych i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości

rozwiązania, w których wskazane zostały najpoważ-

niejsze problemy wiążące się z przygotowaniem pro-

jektu ustawy, a także propozycje ich rozwiązania

oraz projekt założeń, który zawiera kompleksową

Głównym założeniem projektowanych nowych regu-

lacji powinno być zmniejszenie obciążeń nakłada-

nych na społeczeństwo przy jednoczesnym zapewnie-

niu skutecznej egzekucji obniżonych opłat, a w rezul-

tacie wysokiego i stabilnego finansowania publiczne-

go dla nadawców publicznych.

Wśród najważniej-

szych elementów nowego systemu należy wskazać

zniesienie powszechnie krytykowanego obowiązku

żenia zakładają utrzymanie obecnego katalogu osób

godzenie rygorów ustawy abonamentowej jest możliwe

ciu o przyjęty obecnie system indywidualnego rozpa-

trywania wniosków o umorzenie należności.

wprowadzone wyłącznie wraz z regulacjami konsty-

tuującymi nowy system finansowania mediów pub-

licznych.

Umożliwi to ich powiązanie z wprowadze-

niem nowych regulacji określających zasady pono-

szenia opłat publicznoprawnych przeznaczonych na

finansowanie mediów publicznych.

Stosowne jest

indywidualnego umorzenia zaległości uregulowane-

tach abonamentowych.

W praktyce oznaczać to bę-

dzie, że osoby, które na gruncie obecnie obowiązują-

cej ustawy abonamentowej posiadają zaległości w uisz-

czaniu opłat lub wobec których zostały nałożone od-

setki za zwłokę, stwierdzone w dacie wejścia życie

sek o umorzenie zaległych płatności.

Rozważa się

nadto uszczegółowienie oraz poszerzenie katalogu

przesłanek umożliwiających rozłożenie zaległości na

gospodarstwa domowego,

niem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na umo-

rzenie zaległych należności.

288

przekazuję informacje otrzymane od Krajowej Rady

)

.

cych się w trudnej sytuacji życiowej (21236)

w trudnej sytuacji życiowej, uprzejmie informuję, jak

niżej.

W Polsce obowiązuje zasada honorowego krwio-

dawstwa polegająca na tym, iż krwiodawcy oddają

krew dobrowolnie i bezpłatnie.

Reguła ta jest zgodna

z przyjętymi i obowiązującymi standardami europej-

skimi.

Zgodnie z dyrektywą 2002/98/WE Parlamen-

ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobiera-

nia, testowania, przetwarzania, przechowywania

i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz

zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE (Dz. Urz.

UE L

33 z 8.02.2003, str. 30), w celu podnoszenia norm

ków krwi, krwiodawstwo powinno być dobrowolne

Również z zalecenia nr R (95), 14 Komitetu Mini-

strów Rady Europy do państw członkowskich w spra-

fuzji, przyjętego w dniu 12 października 1995 r. wynika,

iż oddawanie krwi, osocza lub składników krwi jest

uważane za dobrowolne i nieodpłatne, jeżeli jest doko-

kolwiek równoważnej postaci.

Wyłącza to również przy-

znanie wynagrodzenia w formie wypoczynku, który

kosztów podróży są zgodne z pojęciem dobrowolnego

i nieodpłatnego oddawania krwi.

W identycznym tonie kwestia ta uregulowana jest

w polskim prawodawstwie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1

krwiodawstwo jest oparte na zasadzie dobrowolnego

i bezpłatnego oddawania krwi.

Wyjątki od tej zasady

określa ustawa.

Jedyną formą swego rodzaju gratyfikacji krwio-

dawców są pewne uprawnienia i przywileje, których

część przysługuje za długotrwałe i systematyczne

oddawanie krwi.

Uprawnienia i przywileje te jedno-

cześnie nie pozostają w sprzeczności z zasadą hono-

rowego krwiodawstwa.

Osobom oddającym krew mogą być nadane od-

znaka i tytuł zasłużonego honorowego dawcy krwi

oraz odznaka „Honorowy dawca krwi – zasłużony dla

zdrowia narodu”.

Ponadto, zgodnie z art. 9 ust. 1

ustawy o publicznej służbie krwi, dawcom krwi przy-

sługuje m.in. zwrot kosztów przejazdu do jednostki

regeneracyjny.

Dodatkowo honorowy dawca krwi może również

skorzystać z przywileju, o którym mowa w art. 43

zm; dalej: ustawa o świadczeniach), zgodnie z któ-

rym, świadczeniobiorcy, który posiada tytuł zasłużo-

nego honorowego dawcy krwi przysługuje bezpłatne

limitu finansowania określonego w ustawie z dnia 12

z późn. zm.).

Zasłużeni honorowi dawcy krwi mają

także, na mocy przepisu art. 47c ustawy o świadcze-

niach, prawo do korzystania poza kolejnością ze

tycznych udzielanych w aptekach.

Niezależnie od powyższego, krwiodawca może

skorzystać z ulgi podatkowej, uzależnionej od ilości

2012, poz. 361, z późn. zm.), jak również honorowym

dawcom krwi przysługują ulgi w dostępie do komu-

nikacji miejskiej, uzależnione od woli samych samo-

rządów terytorialnych.

Należy również wskazać, iż

batów w niektórych punktach handlowo-usługo-

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż do ministra

zdrowia nie napływały dotychczas żadne sygnały do-

tyczące omawianego problemu w sprawie konkret-

nych krwiodawców będących w trudnej sytuacji ży-

ciowej czy materialnej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.*

)

289

Odpowiedź

sekretarza stanu

Zespołu do spraw wyjaśniania opinii publicznej

Prezesa Rady Ministrów (21238)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

zesa Rady Ministrów, uprzejmie przedstawiam po-

niższe informacje.

Do obsługi Zespołu do spraw wyjaśniania opinii

ny jeden pracownik Kancelarii Prezesa Rady Mini-

strów.

Osoba ta zatrudniona została w grudniu 2012 r.,

a więc przed powstaniem zespołu, na podstawie umo-

wy o pracę.

Odnosząc się do pytań dotyczących wynagrodzeń

członków zespołu informuję, że od dnia powołania

zespołu, tj. od 9.04.2013 r. do dnia 11.10.2013 r.

(5 mie-

sięcy), na podstawie zawartych umów-zleceń, osobom

powołanym w skład zespołu wypłacono zryczałtowa-

ne wynagrodzenie w następujących kwotach brutto:

przewodniczący zespołu M. L. – 26 tys. zł, wiceprzewod-

niczący zespołu W. J. – 20 tys. zł.

Pozostali członkowie:

A. K. – 20 tys. zł, P. L. – 20 tys. zł, E. Ł. – 20 tys. zł.

Natomiast koszty wynagrodzeń wraz z pochod-

nymi pracownika KPRM wyznaczonego do obsługi

zespołu za okres od 14.05.2013 r. do 11.10.2013 r. wy-

niosły 13 739,47 zł brutto.

Ponadto informuję, że do dnia złożenia interpela-

cji na wydatki związane z zespołem została przezna-

czona kwota 10 578 zł brutto (w tym m.in. koszt or-

ganizacji i wynajęcie sali konferencyjnej w centrum

prasowym, dwukrotne zapewnienie obsługi technicz-

nej wraz z wypożyczeniem dodatkowego ekranu na

konferencje prasowe, ponadto wykonanie modelu sa-

molotu TU-154M).

Koszty sporządzania opinii i ekspertyz dotyczą-

kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem do dnia złożenia

interpelacji nie były ponoszone.

Informuję także, że zespół nie ma przydzielonych

samochodów służbowych.

KPRM do dnia 11.10.2013 r.

nie pokrywała również kosztów związanych z podró-

żami członków zespołu.

Z wyrazami szacunku

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie udzielenia informacji o działaniach

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji pana Marka Kuchcińskiego, posła na Sejm

ki Amber Gold przesłanej przy piśmie z dnia 9 paź-

dziernika 2013 r., sygn.

SPS-023-21316/13, uprzejmie

przekazuję, po przeprowadzonych konsultacjach z pre-

zesem Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumen-

tów, przewodniczącym Komisji Nadzoru Finansowe-

go, ministrem sprawiedliwości oraz ministrem spraw

wewnętrznych koordynującym służby specjalne, na-

stępujące wyjaśnienia.

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego od dnia

2 lipca 2012 r. prowadzi pod nadzorem Prokuratury

Okręgowej w Łodzi (wcześniej pod nadzorem Proku-

ratury Okręgowej w Gdańsku – VI Ds.

40/12) śledz-

two pod sygn. akt VI Ds.

64/12, RSD 10/2012/GD

przeciwko M. P. i K. P. podejrzanym między innymi

o to, że w okresie od 13 stycznia 2009 r. do 13 sierpnia

2012 r. w Gdańsku, Gdyni, Lublinie, Katowicach,

Białymstoku, Krakowie i innych miejscowościach na

terenie kraju wspólnie i w porozumieniu w celu osiąg-

nięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnie-

nia przestępstwa stałe źródło dochodu, po uprzednim

wprowadzeniu w błąd klientów przedsiębiorstwa co

do sposobu, rodzaju i założeń prowadzonej działalno-

ści gospodarczej zbudowanej i kierowanej na zasa-

dach tzw. piramidy na rynku finansowym doprowa-

dzili co najmniej 10 077 klientów Amber Gold sp. z o.o.

do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej

wartości w wysokości nie mniejszej niż 667 821 381 zł

290

bywają w aresztach.

W dniu 26 czerwca 2013 r. na podstawie materia-

łów wyłączonych ze śledztwa przeciwko M. P. Proku-

ratura Okręgowa w Łodzi wszczęła postępowanie

w sprawie oszustwa dokonanego przez OLT Express

Poland z siedzibą w Warszawie (przed upadłością li-

w wysokości 1 828 382 zł 12 gr, tj. o przestępstwo

Przedmiotowe śledztwo powierzone zostało do pro-

wadzenia delegaturze ABW w Gdańsku.

Urząd Komisji Nadzoru Finansowego (dalej:

UKNF) zgodnie z przekazanymi wyjaśnieniami po-

wziął wiedzę o działalności podmiotu o nazwie Am-

ber Gold mogącej nosić znamiona działalności para-

bankowej w październiku 2009 r. z informacji praso-

wych.

Spółka reklamowała swoje produkty w dzien-

niku Super Express.

Po analizie informacji zawar-

tych na stronie internetowej Amber Gold w dniu 15

grudnia 2009 r.

UKNF złożył do Prokuratury Rejo-

nowej w Gdańsku-Oliwie zawiadomienie o podejrze-

niu popełnienia przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy

przez M. P., prezesa Zarządu Amber Gold, polegają-

cego na gromadzeniu środków pieniężnych innych

cyjnych niemających osobowości prawnej w celu

UKNF wskazał, iż w dniu 30 października 2009 r.

umieszczono spółkę Amber Gold na liście ostrzeżeń

publicznych jako podmiot, który nie posiada zezwo-

lenia KNF na wykonywanie czynności bankowych,

nych w celu obciążania ich ryzykiem.

Prowadzenie

listy ostrzeżeń publicznych wynika z ustawowych

celów i zadań KNF, co potwierdza orzecznictwo Na-

czelnego Sądu Administracyjnego.

Ostrzeżenia pub-

liczne mają zwrócić uwagę potencjalnym klientom,

że pewne podmioty działające na rynku finansowym

nie mają stosownego zezwolenia KNF, co nie pozo-

staje bez wpływu na bezpieczeństwo powierzanych

środków finansowych.

Prowadzenie ostrzeżeń pub-

licznych należy też rozpatrywać jako formę udostęp-

niania i rozpowszechniania przez UKNF informacji

publicznej z urzędu – lista jest upublicznieniem od-

powiedzi na zapytania rynkowe i sygnały, które UKNF

otrzymuje od podmiotów zewnętrznych.

Należy przy

tym zwrócić uwagę, że lista ostrzeżeń publicznych

nigdy nie będzie zamkniętym katalogiem.

Wpisywa-

ne są na nią te podmioty, o których UKNF uzyskał

stosowne informacje.

Jak zaznaczono, w serwisie in-

ternetowym www.knf.gov.pl są też dostępne listy

podmiotów posiadających licencję KNF.

Jeśli jakiś

podmiot nie znajdzie się na ww. listach to znaczy, że

nie ma on pozwolenia KNF, a to z kolei oznacza, że

należy w odniesieniu do tego podmiotu zachować

szczególną ostrożność.

Biorąc pod uwagę społeczną szkodliwość działal-

ności Amber Gold, UKNF podjął działania edukacyj-

ne oraz informacyjne związane z działalnością pro-

wadzoną przez firmy pożyczkowe lub podmioty pozy-

skujące środki finansowe bez odpowiedniego zezwo-

lenia.

W tym celu przeprowadzono w okresie listopad

2012 r. – lipiec 2013 r. wspólnie z Bankowym Fundu-

szem Gwarancyjnym, Ministerstwem Finansów, Mi-

nisterstwem Sprawiedliwości, Narodowym Bankiem

Polskim, Policją oraz Urzędem Ochrony Konkurencji

i Konsumentów kampanię informacyjną „Sprawdź

zanim podpiszesz”, w ramach której za pośredni-

ctwem infolinii informowano o ryzyku związanym

krótkoterminowych pożyczek tzw. chwilówek oraz

korzystaniem z usług finansowych, które nie podle-

gają szczególnemu nadzorowi państwa (obecnie po-

wyższe informacje są udzielane za pośrednictwem

bezpłatnej infolinii UKNF).

Ponadto w ramach projektu Centrum Edukacji

likację „Piramidy i inne oszustwa na rynku finanso-

wym” będącą poradnikiem dla klientów usług finan-

sowych wyjaśniającą, czym jest piramida finansowa,

jak się przed nią ustrzec i jak ograniczyć do mini-

mum ryzyko stania się ofiarą oszustwa.

W ramach

ww. projektu prowadzone są także seminaria dla

przedstawicieli podmiotów nadzorowanych, a także

dla przedstawicieli instytucji ochrony praw konsu-

mentów, wymiaru sprawiedliwości i organów ściga-

nia oraz dla nauczycieli przedmiotów ekonomicznych

i środowiska akademickiego.

W ramach powyższego

projektu zostało również merytorycznie opracowane

szkolenie e–learningowe działające obecnie na plat-

formie Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury

zatytułowane „Piramidy finansowe w kontekście

przestępstwa prowadzenia działalności na rynku fi-

nansowym bez zezwolenia”.

UKNF w zakresie naruszania art. 171 ust. 1 lub 3

ustawy Prawo bankowe sporządza również zawiado-

mienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia prze-

stępstwa.

W roku 2012 do właściwych miejscowo pro-

kuratur przekazano 19 tego rodzaju zawiadomień,

natomiast w roku 2013 przekazano dotychczas 17 ta-

kich zawiadomień.

UKNF na bieżąco współpracuje

również z organami ścigania i właściwymi służbami

podejmującymi działania związane z prowadzoną

działalnością bez zezwolenia KNF, a przewodniczący

KNF w ramach przysługujących uprawnień przystę-

puje w charakterze pokrzywdzonego do prowadzonych

w tym zakresie postępowań, zaskarżając w uzasad-

nionych przypadkach wydawane orzeczenia.

UKNF współpracuje również z Urzędem Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, w szczególności infor-

muje o wpisaniu danego podmiotu na listę ostrzeżeń

publicznych i skierowaniu zawiadomienia o uzasad-

nionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa do pro-

291

kuratury, a także przekazuje zgromadzone informa-

cje mogące wskazywać, że działalność podmiotu na-

rusza zbiorowe interesy konsumentów.

Minister sprawiedliwości w związku z przesłaną

do konsultacji interpelacją poselską wskazał nastę-

pujące przedsięwzięcia resortu:

1) wprowadzono regulację umożliwiającą sądom

rejestrowym automatyczną weryfikację osób podle-

gających wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego

pod kątem ich zdolności do pełnienia funkcji w orga-

których innych ustaw);

2) podjęto działania mające na celu usprawnienie

funkcjonowania sądów rejestrowych – w projekcie

proponuje się między innymi zmiany, które ułatwią

egzekwowanie przez sądy rejestrowe obowiązku ter-

minowego składania sprawozdań finansowych przez

zobowiązane do tego podmioty;

3) trwają prace mające na celu zwiększenie sku-

teczności systemu egzekwowania obowiązków reje-

strowych – projekt założeń kompleksowej nowelizacji

między innymi rozwiązania pozwalające na uprosz-

czone wykreślania z rejestru podmiotów, które nie

mają majątku i faktycznie nie prowadzą działalności

(tzw. podmioty martwe);

4) wprowadzono zmiany w zakresie postępowania

jurysdykcyjnego w kierunku jego większej kontra-

dyktoryjności zmierzające do usprawnienia i przy-

spieszenia postępowania, ukształtowania na nowo

ograniczenia przewlekłości postępowania (ustawa

której projekt został opracowany przez komisję ko-

dyfikacyjną funkcjonującą przy ministrze sprawied-

liwości);

5) prowadzone są działania mające na celu między

innymi znaczne ograniczenie możliwości warunko-

6) stworzono organom kontroli skarbowej i orga-

nom podatkowym możliwość z dniem 1 stycznia 2014 r.,

oprócz pisemnych zapytań składanych do Krajowego

Rejestru Karnego, uzyskiwania informacji z rejestru

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

Ponadto należy odnotować następujące działania

podjęte przez ministra sprawiedliwości:

1) wydanie rozporządzenia wykonawczego do art.

176 K.k.w. dotyczącego szczegółowego sposobu wyko-

porządzenie to weszło w życie w dniu 26 marca 2013 r.

(Dz. U. z dnia 11 marca 2013 r. poz. 335).

Celem roz-

porządzenia jest zwiększenie skuteczności i efektyw-

ności wykonywania orzeczeń sądów karnych przez

kuratorską służbę sądową, a w konsekwencji mniej-

sza powrotność do przestępstwa osób poddanych od-

działywaniom kuratorów sądowych i tym samym

poprawa bezpieczeństwa publicznego;

2) przygotowanie projektu założeń do projektu

którego zasadniczym celem jest poprawa ustroju,

funkcjonowania i organizacji kuratorskiej służby są-

dowej, a w szczególności zracjonalizowanie mechani-

zmów nadzoru oraz odpowiedzialności dyscyplinar-

nej kuratorów zawodowych.

Decyzją Zespołu ds. Pro-

projekt został umieszczony w wykazie prac Rady

Ministrów.

Aktualnie jest on poddawany uzgodnie-

niom wewnątrzresortowym w ramach Ministerstwa

Sprawiedliwości.

Harmonogram prac legislacyjnych

2015 r.;

3) przygotowanie opracowania „Analiza orzeczni-

ctwa i wykonawstwa w sprawach karnych”, w którym

zwrócono uwagę na bardzo wysoką liczbę orzeczeń

związanych z szeroko pojętą probacją, a w szczegól-

ności warunkowym zawieszeniem wykonania kary

pozbawienia wolności, wielokrotność skazywania

tych samych osób na kary pozbawienia wolności z wa-

runkowym zawieszeniem ich wykonania, brak jed-

nolitości orzeczniczej w skali kraju oraz zapaść w dzie-

dzinie diagnostyki przedsądowej i prognozowania

kryminologicznego;

3) ustalenie przez ministra sprawiedliwości w dniu

4 stycznia 2013 r. ogólnych kierunków wewnętrznego

nadzoru administracyjnego nad działalnością admi-

nistracyjną sądów powszechnych w roku 2013, w któ-

rych – w części związanej z wykonywaniem orzeczeń

karnych – wskazano na konieczność objęcia czynnoś-

ciami nadzorczymi szeregu zagadnień związanych

z uchybieniami stwierdzonymi w sprawie Amber

Gold.

W informacji ministra sprawiedliwości wskazano

także, iż w 2013 r. zaplanowano i przeprowadzono –

również we współpracy z Komisją Nadzoru Finanso-

wego – szereg szkoleń dla sędziów, prokuratorów oraz

innych pracowników wymiaru sprawiedliwości z za-

kresu działalności tzw. parabanków oraz zasad rea-

lizowania usług finansowych.

Podobne szkolenia

przewidziane są w planie na rok 2014.

Ustosunkowując się do zapytania w interpelacji

poselskiej, prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

sumentów wskazał, że prowadzi bieżący monitoring

przedsiębiorców umieszczonych na liście ostrzeżeń

muje wobec każdego z tych podmiotów określone dzia-

łania, w tym wszczyna postępowania wyjaśniające

i postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych

Jak podkreślono w informacji UOKiK, szybkie

wykrywanie i skuteczne eliminowanie praktyk na-

ruszających zbiorowe interesy konsumentów – w tym

także na rynku usług finansowych – stanowi jeden

z priorytetów działań prezesa UOKiK.

Jego realiza-

292

cja wymaga jednak poszukiwania nowych, a także

wzmocnienia już funkcjonujących rozwiązań praw-

nych i instytucjonalnych.

Ogromne znaczenie ma

przy tym stała współpraca organów publicznych od-

powiedzialnych za ochronę rynku przed nieuczciwy-

mi praktykami.

Wobec powyższego w celu zwiększe-

nia skuteczności działań prezes UOKiK zawarł sto-

sowne porozumienia o współpracy z prokuratorem

generalnym oraz szefem Agencji Bezpieczeństwa We-

wnętrznego.

Zainicjowana w ten sposób ścisła współ-

praca ma umożliwić pozyskiwanie stronom porozu-

mień danych i informacji na temat interwencji pro-

wadzonych wobec określonych podmiotów.

Projektowana nowelizacja ustawy o ochronie kon-

kurencji i konsumentów zakłada między innymi

wprowadzenie do ustawy instrumentu w postaci pub-

licznego ostrzegania przez prezesa UOKiK o podej-

rzeniu naruszenia zbiorowych interesów konsumen-

tów w przypadku stosowania przez przedsiębiorcę

praktyki (np. reklamy wprowadzającej w błąd) skie-

rowanej do szerokiego kręgu konsumentów mogącej

lub niekorzystne skutki.

W projekcie ustawy o zmia-

oraz skierowanym do Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej w dniu 30 sierpnia 2013 r. (druk nr 1703),

planuje się dodanie przepisu, zgodnie z którym, jeże-

li z informacji zgromadzonych w toku postępowania

konsumentów wynika, że istnieje szczególnie uzasad-

nione podejrzenie, że zachowanie przedsiębiorcy na-

rusza przepisy prawa z zakresu ochrony konsumen-

tów oraz może spowodować znaczne straty lub nie-

korzystne skutki dla szerokiego kręgu konsumentów,

prezes urzędu podaje do publicznej wiadomości, w tym

na stronie internetowej urzędu, zgromadzone w toku

prawdopodobnych skutkach.

Rozwiązanie to ma stanowić dodatkowe zabezpie-

czenie interesów konsumentów w przypadku naru-

szania ich praw przez przedsiębiorców, mając na celu

efektywniejsze informowanie konsumentów o wystę-

pujących zagrożeniach po to, by dać im czas na reak-

mentów.

Projekt zakłada również obligatoryjność

podania ostrzeżenia do publicznej wiadomości w przy-

W uzasadnieniu do projektu dodatkowo wskazano, iż

tewski urząd ochrony konsumentów informuje opinię

tykach stosowanych wobec konsumentów, nawet je-

urząd może wydawać ostrzeżenia dla opinii publicz-

nej za pośrednictwem komunikatów prasowych i in-

nych mediów; informacja ta może zawierać nazwę

śla, kiedy publikowane są alerty dla konsumentów

licznej informacje dotyczące dochodzenia czy badania

przedsiębiorcy).

Poza działalnością orzeczniczą UOKiK prowadzi

także działania z zakresu szeroko zakrojonej polity-

ki informacyjno-edukacyjnej adresowane zarówno do

profesjonalnych, jak i nieprofesjonalnych uczestni-

ków tego rynku.

Od listopada 2012 r. trwa kampania

informacyjna „Nie daj się nabrać.

Sprawdź, zanim

podpiszesz”, w której prezes urzędu bierze aktywny

udział.

W okresie listopad 2012 r. – styczeń 2013 r.

w ramach akcji informacyjno-edukacyjnej podjęte

zostały działania mające na celu zwrócenie uwagi

umów finansowych.

Zainicjowana została kampania

medialna w stacjach telewizyjnych i radiowych, któ-

rej efektem była emisja spotów informacyjnych „Za-

nim podpiszesz” (w mediach publicznych oraz komer-

cyjnych).

Ponadto istotnym elementem przedsięwzię-

cia były działania skierowane do mediów, w tym dys-

trybucja komunikatów prasowych związanych z te-

matyką kampanii, jak również organizacja spotkań

prasowych z udziałem dziennikarzy.

Ponadto wskazać należy, że w planie prac legisla-

cyjnych Rady Ministrów zamieszczony został projekt

rze nad rynkiem finansowym, ustawy Prawo banko-

we oraz niektórych innych ustaw, którego wniosko-

dawcą jest minister finansów.

W przedmiotowym

projekcie zakłada się rozszerzenie dotychczasowych

uprawnień Komisji Nadzoru Finansowego, na pod-

stawie których organ nadzoru będzie mógł żądać in-

madzeniu środków finansowych innych osób w celu

ku finansowym, która wymaga uzyskania zezwole-

nia.

Rozszerzenie wskazanych uprawnień KNF po-

zwoli na przeprowadzenie niezbędnych analiz treści

ją podstawy do złożenia zawiadomienia o podejrzeniu

wego.

Akta postępowania wyjaśniającego będą załą-

czane do kierowanego do prokuratury zawiadomienia

organom ścigania uzyskanie szerokiego zakresu in-

formacji o działalności podmiotu już na wstępnym

Dodatkowo w projekcie proponuje się dopuszcze-

nie przekazywania organom ścigania informacji ob-

293

jętych tajemnicą zawodową przy składaniu przez

KNF zawiadomień do prokuratury o podejrzeniu po-

pełnienia przestępstwa.

Pozwoli to na formułowanie

treści zawiadomień w sposób umożliwiający organom

ścigania znacznie szybszą ocenę zasadności zawiado-

mień i podjęcia stosownych działań w zakresie właś-

ciwości już na etapie analizy treści zawiadomienia.

Ponadto mając na względzie potrzebę zapewnie-

nia odpowiedniego poziomu ochrony klientom insty-

tucji udzielających kredytów konsumenckich, projekt

między innymi przewiduje wprowadzenie reglamen-

tacji działalności w zakresie dotyczącym udzielania

w rejestrze działalności regulowanej po spełnieniu

określonych ustawą warunków.

poddany pisemnym uzgodnieniom z podmiotami rzą-

dowymi oraz z szerokim udziałem partnerów spo-

łecznych.

Po zakończeniu pisemnego etapu uzgod-

nień prowadzone są obecnie konferencje uzgodnie-

niowe dotyczące projektu w celu ustalenia jego osta-

tecznego kształtu przed skierowaniem do dalszych

prac rządowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

podsekretarza stanu

(21322)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nika 2013 r., nr SPS-023-21322/13, z dnia 20 wrześ-

nia 2013 r. w sprawie kosztów wynagrodzeń NFZ

ków publicznych oraz wydatków budżetu państwa na

Pani Marszałek następujące informacje.

w art. 5 ust. 2 wprowadziła maksymalny limit wy-

datków budżetu państwa na finansowanie w 2013 r.

w urzędach skarbowych wynagrodzeń wraz z opła-

canymi przez pracodawcę składkami na ubezpiecze-

kości 2 806 000 zł.

Środki te zostały zabezpieczone

w rezerwie celowej w części 83, w poz. 71: środki

na realizowane przez urzędy skarbowe zadania wy-

nikające z ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach

nych w wysokości 2 806 000 zł.

Do urzędów skarbo-

wych nie wpłynęły tytuły wykonawcze wystawione

przez dyrektorów wojewódzkich oddziałów Funduszu

Zdrowia (na podstawie art. 50 ust. 18 ustawy o świad-

czeniach opieki zdrowotnej (…), w związku z czym

nie było potrzeby utworzenia nowych stanowisk

do obsługi tych tytułów oraz wypłaty wynagrodzeń

pracownikom egzekucji administracyjnej.

Ustawą

towej na rok 2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 1212) doko-

nano m.in. zmniejszenia środków ujętych w rezer-

wach celowych o kwotę 2 806 000 zł określoną w poz. 71

w części 83 rezerwy celowej budżetu państwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

Odpowiedź

w sprawie finansowania KRASP-u (21340)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

przy którym przekazana została interpelacja pana

udzielenia informacji dotyczącej wysokości środków

publicznych przekazanych przez uczelnie nadzoro-

wane przez ministra właściwego ds. szkolnictwa wyż-

294

szego oraz bezpośrednio z budżetu Ministerstwa Na-

Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich,

Konferencji Rektorów Zawodowych Szkół Polskich,

Konferencji Dyrektorów Bibliotek Akademickich

ganizacji zrzeszających pracodawców, uprzejmie

przedkładam poniższe informacje.

i Szkolnictwa Wyższego nie posiada ww. informacji.

jących jednostek:

— Konferencji Rektorów Akademickich Szkół

Polskich,

— Konferencji Rektorów Zawodowych Szkół Pol -

skich,

— Konferencji Dyrektorów Bibliotek Akademi -

ckich Szkół Polskich,

— Fundacji Rektorów Polskich,

— Pracodawców RP,

— Konfederacji Lewiatan,

— Business Centre Clubu,

— Związku Rzemiosła Polskiego

o jej przekazanie.

Z uzyskanych informacji od ww. jednostek wynika,

iż jedynie Konferencja Rektorów Akademickich Szkół

Polskich otrzymała środki publiczne w 2012 r. z uczel-

ni nadzorowanych przez ministra właściwego ds.

szkolnictwa wyższego w wysokości 628 500,00 zł.

Po-

wyższa kwota została wniesiona w formie składek

przez uczelnie członkowskie.

Pozostałe jednostki prze-

kazały informacje, iż nie otrzymały żadnych środków

publicznych od uczelni nadzorowanych przez ministra

Ponadto żadna z ww. jednostek nie otrzymała środ-

ków publicznych bezpośrednio z budżetu Minister-

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

czypospolitej Polskiej, z dnia 12 września 2013 r.,

w sprawie niezapłacenia przez Kujawsko-Pomorski

OW NFZ za świadczenia Centrum Onkologii w Byd-

goszczy w latach 2010–2012, przesłaną przy piśmie

finansowymi oddziału oraz zawieranie i rozliczanie

wanie środków na poszczególne zakresy świad-

czeń w ramach planu finansowego oddziału woje-

wódzkiego należy do kompetencji dyrektora tego

kiem.

Dynamika przyrostu środków dla tego świad-

do 216 011 011,60 zł w 2013 r. (wartość pierwotna

kontraktu).

Dodatkowo w latach 2009–2012 Kujaw-

sko-Pomorski OW NFZ dokonywał finansowania

świadczeń zdrowotnych zrealizowanych przez Cen-

trum Onkologii ponad limit określony w umowie

umów na realizację chemioterapii zawartych z Cen-

trum Onkologii w Bydgoszczy.

Porównanie wysokości

kontraktów zawartych na 2013 r. w porównaniu do

2012 r. przedstawia się następująco (dane w zł):

295

Nazwa produktu

kontraktowego

17 988 223,87 18 206 876,00 101,22%

Chemioterapia

w trybie

jednodniowym

11 088 137,80 13 290 120,00 119,86%

Chemioterapia

w warunkach

ambulatoryjnych

11 531 945,47 16 238 016,00 140,81%

Razem: 40 608 307,14 47 735 012,00 117,55%

Mimo tak wysokiego poziomu finansowania świad-

czeń ww. świadczeniodawca i tak generował wielomi-

lionowe nadwykonania.

Możliwość uzyskania świad-

OW NFZ,nie mogą stanowić przyczyny uzasadniają-

szpitalnych.

Świadczeniodawca, dysponując określo-

ną wartością umowy w danym rodzaju, powinien za-

planować sposób udzielania świadczenia, aby środki

lanie świadczeń i tworząc system kolejek.

W przypad-

ku braku możliwości zrealizowania świadczenia na

bieżąco świadczeniodawca rejestruje pacjenta na li-

ście oczekujących z zachowaniem wiedzy medycznej.

Sytuacje takie uregulowane zostały przepisami ww.

Ponadto NFZ poinformował, że procedury onko-

logiczne realizowane są na terenie woj. kujawsko-

-pomorskiego również przez innych świadczeniodaw-

ców, na oddziałach chirurgii ogólnej, chirurgii onko-

logicznej, chirurgii klatki piersiowej, ginekologii on-

kologicznej, urologii, hematologii, onkologii i hema-

tologii dziecięcej.

Reasumując, dyrektor Kujawsko-Pomorskiego

OW NFZ zapewnił, że traktując walkę z chorobami

nowotworowymi jako priorytet w dziedzinie ochrony

zdrowia, oddział podejmuje wszelkie możliwe działa-

nia, w miarę ograniczonych środków finansowych,

świadczeń onkologicznych realizowanych nie tylko

przez Centrum Onkologii w Bydgoszczy, ale również

przez inne placówki w regionie.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej leczenia pa-

cjentów migrujących z innych województw, NFZ po-

informował, iż zarówno plany zakupu świadczeń

zdrowotnych, jak i proponowane kontrakty na dany

rok uwzględniają środki na leczenie pacjentów przy-

pisanych do innych oddziałów NFZ, a więc tzw. mi-

gracje.

Tworząc plan zakupu świadczeń, pomniejsza

się kwoty określone w planie finansowym o wielkości

planowane na wydanie upoważnień innym oddzia-

łom i zwiększa o wielkości planowane na upoważnie-

nia, jakie oddział otrzyma z innych oddziałów NFZ.

Dodać też należy, iż w umowach zawieranych przez

NFZ ze świadczeniodawcami nie wyodrębnia się kwot

przewidzianych na leczenie ubezpieczonych z innych

województw.

Kwota zobowiązania oddziału wobec

świadczeniodawcy stanowi łączny limit na leczenie

wszystkich ubezpieczonych, bez względu na ich miej-

sce zamieszkania.

Zarówno w interesie świadczenio-

dawcy, jak i danego oddziału NFZ jest bieżące wyka-

zywanie „obcych pacjentów” do zapłaty, bowiem zgod-

nie z instrukcją przeprowadzania rozliczeń międzyod-

działowych stanowiącą załącznik do zarządzeń preze-

sa NFZ w sprawie wprowadzenia „Instrukcji przepro-

gracji ubezpieczonych” w poszczególnych latach tylko

świadczenia wskazane przez świadczeniodawcę do

zapłaty i ujęte w księgach rachunkowych oddziału

właściwego dla świadczeniodawcy mogą stanowić pod-

stawę do obciążenia innych oddziałów NFZ.

Bilans rozliczeń Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ

stawie informacji Narodowego Funduszu Zdrowia

dotyczącej upoważnień do zawierania lub zmiany

w latach 2010–2013 Kujawsko-Pomorski OW NFZ

ważnienia do zawierania lub zmiany umów o udzie-

kowych środków z rezerwy na koszty świadczeń opie-

ki zdrowotnej w zakresie migracji ubezpieczonych na

kwoty odpowiednio ok.: 128,8 mln zł, 222,5 mln zł,

267,8 mln zł i 283,7 mln zł, które zostały przeznaczo-

ne na kontraktowanie świadczeń opieki zdrowotnej

na terenie Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ.

Nato-

miast Kujawsko-Pomorski OW NFZ udzielił pozosta-

łym OW NFZ upoważnień do zaciągania zobowiązań

296

w tym okresie odpowiednio ok.: 117,5 mln zł, 140,6 mln

zł, 160,5 mln zł i 173,1 mln zł.

Odnosząc się do zarzutu nieprzestrzegania przez

Kujawsko-Pomorski OW NFZ art. 118 ust. 3 pkt 1

faktycznym.

Dyspozycja art. 118 ust. 3 pkt 1 odnosi

się do prezesa NFZ przy podziale środków pomiędzy

podejmowanymi przez dyrektora Kujawsko-Pomor-

skiego OW NFZ.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

(21349)

wie złego zarządzania środkami finansowymi przez

Kujawsko-Pomorski OW NFZ, przesłaną przy piśmie

dym rokiem.

Dynamika przyrostu środków dla tego

świadczeniodawcy na przestrzeni ostatnich lat we

wszystkich rodzajach świadczeń wykazuje wzrost

przez Centrum Onkologii ponad limit określony

pozasądowych/sądowych.

Za 2012 r. wartość podpi-

Nazwa produktu

kontraktowego

297

dotyczących świadczeń udzielanych w ramach po-

Skutkiem prowadzonych analiz wskazujących

realizowane są na terenie woj. kujawsko-pomorskiego

również przez innych świadczeniodawców, na oddzia-

łach chirurgii ogólnej, chirurgii onkologicznej, chirur-

gii klatki piersiowej, ginekologii onkologicznej, urolo-

gii, hematologii, onkologii i hematologii dziecięcej.

Reasumując, dyrektor Kujawsko-Pomorskiego

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(21351)

023-21351/13, w sprawie niskiej jakości i małej dostęp-

ności publicznego leczenia stomatologicznego w Pol-

sce uprzejmie informuję.

Od 2010 r. obowiązuje (obecnie znowelizowane)

sie ciąży znajduje się badanie stomatologiczne.

Nato-

miast działania edukacyjne w zakresie zdrowia jamy

Ponadto w związku z tym, że jedną z głównych

3-letnich dzieci jest niska świadomość stomatolo-

giczna ich opiekunów, nieracjonalne wzorce zacho-

wań zdrowotnych, a powszechnym zjawiskiem jest

dziców kariogennych wzorców żywieniowych,

postanowiono wprowadzić program edukacyjny ukie-

polityki zdrowotnej podjęto próby realizacji go w ra-

mach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy.

między Biurem do Spraw Zagranicznych Programów

Od października 2013 r. stomatologiczną opieką

ne ukierunkowane na ochronę przed próchnicą zę-

bów oraz wczesne kształtowanie postaw prozdrowot-

nych i rozwijanie prawidłowych nawyków higienicz-

nych u ww. dzieci.

Działania bezpośrednie są skiero-

cieli oraz wychowawców przedszkoli.

Odnośnie do opieki stomatologicznej nad dziećmi

i młodzieżą informuję, że reguluje ją ustawa z dnia

298

także wykazy profilaktycznych świadczeń stomato-

roku życia.

Podstawowe świadczenia stomatologiczne udzie-

lane są jednak dzieciom w ramach dwóch zakresów:

— świadczenia ogólnostomatologiczne dla dzieci

— świadczenia ogólnostomatologiczne.

Zakres „świadczenia ogólnostomatologiczne dla

dzieci i młodzieży do 18 r.ż.” realizowany jest w cało-

ści na rzecz dzieci, zaś w ramach zakresu „świad-

czenia ogólnostomatologiczne” leczone są zarówno

dzieci, jak i osoby dorosłe, w kolejności zgłoszenia się

na wizytę.

Jednak również w ramach tego zakresu

świadczenia mogą być udzielane dzieciom do pełnej,

wynikającej z umowy kwoty zobowiązania.

Jak podano w uchwale nr 10/2013/11 Rady Naro-

dowego Funduszu Zdrowia z dnia 18 czerwca 2013 r.

ności Narodowego Funduszu Zdrowia za 2012 r.:

— wartość poniesionych wydatków na świadcze -

nia stomatologiczne w 2012 r. w przeliczeniu na 10

tys. uprawnionych do świadczeń jest największa

w przypadku pacjentów w grupie wiekowej 3–17 lat,

— największa liczba osób korzystających ze świad -

czeń stomatologicznych, w przeliczeniu na 10 tys.

uprawnionych, znajduje się również w przedziale wie-

kowym 3–17.

Koszty świadczeń udzielonych w 2012 r. dzieciom

w ramach zakresu „świadczenia ogólnostomatolo-

giczne” wyniosły: 171 101 341, 61 PLN, a w ramach za-

kresu „świadczenia ogólnostomatologiczne dla dzieci i

młodzieży do ukończenia 18. r. ż.”: 122 206 221,12 PLN.

Strategia zabezpieczenia świadczeń stomatologicz-

nych dla dzieci dostosowana jest przez oddziały wo-

jewódzkie funduszu do specyfiki organizacji świad-

czeń istniejącej na terenie danego województwa,

np. w woj. warmińsko-mazurskim zawartych jest

tylko 6 umów na zakres „świadczenia ogólnostoma-

r. ż.”.

Należy jednak podkreślić, że nie świadczy to

o ograniczonej dostępności świadczeń stomatolo-

gicznych dla dzieci, ponieważ w tym województwie

dzieci leczone są głównie w ramach kontraktów za-

wartych na zakres „świadczenia ogólnostomatolo-

giczne” (liczba umów: 379).

Dla porównania należy

wskazać, iż np. w woj. małopolskim liczba umów za-

wartych na zakres „świadczenia ogólnostomatolo-

i jest porównywalna z liczbą umów zawartych na

zakres „świadczenia ogólnostomatologiczne” (421).

W tym województwie świadczenia stomatologiczne

udzielane są dzieciom w ramach umów zawartych na

zakres „świadczenia ogólnostomatologiczne dla

nych również na terenie szkół).

W załączeniu przekazuję tabelę ukazującą liczbę

umów zawartych w ww. zakresach w poszczególnych

województwach.

Z poważaniem

Oddział Wojewódzki NFZ

Liczba umów zawartych na zakres

leczenie ogólnostomatologiczne

Liczba umów zawartych na zakres leczenie

Liczba umów

obu zakresów

Dolnośląski 581 45 626

Kujawsko-Pomorski 417 77 494

Lubelski 459 124 583

Lubuski 210 37 247

Łódzki 427 80 507

Małopolski 421 406 827

Mazowiecki 649 75 724

Opolski 222 217 439

Podkarpacki 544 62 606

Podlaski 244 25 269

Pomorski 539 79 618

Śląski 978 18 996

Świętokrzyski 263 33 296

Warmińsko-Mazurski 379 6 385

Wielkopolski 728 91 819

Zachodniopomorski 368 348 716

299

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia klimatu dla tworzenia bogactwa, w szczególności

w zakresie mentalnego podejścia urzędników do

przedsiębiorców, przekazaną przy piśmie, SPS-023-

21431/13, z dnia 9 października 2013 r., poniżej przed-

stawiam stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Dla poprawy klimatu do tworzenia bogactwa,

oprócz kształtowania czynników osobowościowych

urzędników, istotna jest poprawa warunków wyko-

Biurokracja jest zjawiskiem, które często jest

wane i niezrozumiałe prawo, często nakładające na

przedsiębiorców nadmierne obowiązki, powodując po

ich stronie nieuzasadnione koszty, jest wymieniane

nania działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, Ministerstwo Gospo-

darki podjęło działania zmierzające do uproszczenia

i zracjonalizowania procesu legislacji oraz usystema-

tyzowania istniejącego dorobku prawnego w zakresie

prawa gospodarczego.

Wszystkie te działania reali-

zowane są pod hasłem „Przedsiębiorca ma prawo”

i stanowią jeden z priorytetów strategicznych Mini-

sterstwa Gospodarki ujętych pn. „Lepsze regulacje

prawne”.

Głównym jego przesłaniem jest wdrożenie w Pol-

sce rozwiązań, które zapewnią tworzenie i funkcjo-

nowanie efektywnych, stabilnych i przejrzystych re-

gulacji gospodarczych.

Reforma regulacji prawnych

jest realizowana dwutorowo:

1) poprzez usprawnienie procesu stanowienia no-

wego prawa;

2) poprzez usprawnienie i uproszczenie istnieją-

cych regulacji gospodarczych.

Mając na względzie tworzenie dobrego otoczenia re-

gulacyjnego dla przedsiębiorstw, w ciągu ostatnich kil-

ku lat przygotowane zostały m.in. trzy ustawy deregu-

lacyjne likwidujące wiele utrudnień w prowadzeniu

działalności gospodarczej.

Aktualnie prowadzone są

prace nad kolejną, czwartą już ustawą deregulacyjną.

W tworzeniu sprzyjających warunków dla prowa-

dzenia działalności gospodarczej potrzebne jest od-

powiednie podejście pracowników przejawiające się

w zaangażowaniu w realizację wykonywanych za-

dań, jak również w angażowaniu się we współpracę

z partnerami społecznymi oraz przedstawicielami

innych ministerstw w celu jak najlepszego rozpozna-

nia potrzeb i możliwości rozwoju przedsiębiorstw,

a następnie realizację przedsięwzięć sprzyjających

rozwojowi przedsiębiorczości.

Poniżej przedstawiam działania już zrealizowane

w ostatnich kilku latach, jak również aktualnie po-

dejmowane na rzecz wzrostu przedsiębiorczości.

no możliwość stosowania oświadczeń w miejsce za-

świadczeń.

Przepisy zostały także uzupełnione przez

rozwiązania prawne potrzebne dla sprawnego funk-

cjonowania przedsiębiorstw.

Stworzono możliwość

handlowego i wprowadzono instytucję leasingu kon-

sumenckiego umożliwiającą zawieranie umów leasin-

gu dla konsumenta.

Umożliwiono także przedsiębior-

cy będącemu osobą fizyczną wykonującą we własnym

w jednoosobową spółkę kapitałową, co ma wpływ na

większą elastyczność w wyborze formy wykonywania

działalności.

Obniżono także koszty sądowe wpisu

do rejestru przedsiębiorców oraz koszty związane

wadziła również zmiany o charakterze dereglamen-

tacyjnym polegające m.in. na rezygnacji z niektórych

zezwoleń, co wpływa na zmniejszenie uznaniowości

organów administracji publicznej oraz obniża koszty

funkcjonowania przedsiębiorstw.

wprowadza zniesienie obowiązku publikacji sprawo-

zdania finansowego w Dzienniku Urzędowym Rzeczy-

pospolitej Polskiej „Monitor B”, co wpływa na zna-

czące oszczędności po stronie przedsiębiorstw (do-

tychczasowy koszt wynosił prawie 800 zł za stronę).

Zobowiązano także Ministerstwo Finansów do wy-

dania ogólnej interpretacji podatkowej na wniosek

organy kontroli skarbowej niejednolicie stosują pra-

biorców odnośnie do stanu zobowiązań wobec ZUS

oraz wpływa na zmniejszenie kosztów związanych

z przechowywaniem dokumentów.

Zmniejszono rów-

nież częstotliwość przekazywania ubezpieczonemu

przez płatnika informacji o zapłaconych składkach

zane z przygotowywaniem i drukowaniem dokumen-

tów ubezpieczeniowych.

Umożliwiono stosowanie pro-

robów akcyzowych (np. objęcie wyrobów akcyzowych

300

wozu w tzw. miejscu uznanym, np. siedzibie podmio-

tu, przy ograniczonym udziale organu celnego), co

prawy celnej.

Dokonano wydłużenia terminu na skła-

danie deklaracji na podatek od nieruchomości przez

przedsiębiorców – z 15 stycznia do 31 stycznia dane-

ministracyjnych w gospodarce, która weszła w życie

wej przedsiębiorstw, ograniczenia zatorów płatni-

czych, zwiększenia dyscypliny płatniczej między kon-

trahentami oraz likwidacji barier administracyjnych.

Zawiera ona szereg rozwiązań upraszczających, w tym:

ułatwienia w metodzie kasowej rozliczania podatku

VAT dla małych podatników, udogodnienia w skorzy-

w zakresie podatku akcyzowego, usprawnienia kon-

taktu administracji z przedsiębiorcami, ograniczenie

obowiązku przekazywania informacji przez podmio-

ty korzystające ze środowiska, ułatwienie w korzy-

staniu z leasingu.

finansowe dla gospodarki z wprowadzonych rozwią-

zań mogą sięgać nawet kwoty 8 mld zł rocznie, głów-

tem ustawy o ułatwieniu wykonywania działalności

w dniu 11 października br. został przekazany do

przygotowanych m.in. we współpracy z organizacja-

mi zajmującymi się sprawami gospodarczymi, uwzględ-

nia także propozycje innych resortów.

Projektowane

zmiany mają dotyczyć m.in. uproszczenia procedur

nego, prawa podatkowego i ubezpieczeń społecznych.

Prowadzenie prac nad przygotowaniem wspo-

mnianych kompleksowych inicjatyw legislacyjnych,

mających na celu poprawę warunków wykonywania

działalności gospodarczej m.in. w zakresie uprosz-

ministracyjnych oraz wprowadzenia szeregu uła-

twień dla przedsiębiorców, wymagało i nadal wyma-

ga nie tylko dużego zaangażowania w realizację za-

dań, ale także prowadzenia pogłębionej współpracy

z partnerami społecznymi oraz innymi resortami.

Odpowiadając tym samym na pytanie państwa po-

słów w sprawie działań podejmowanych w minister-

stwie, aby systematycznie poprawiać klimat dla two-

rzenia bogactwa, w szczególności w zakresie mental-

nego podejścia urzędników do przedsiębiorców, wy-

daje się, iż najlepiej jest w tym przypadku odnieść się

do efektów prowadzonych w ostatnim czasie prac

oraz planów na najbliższą przyszłość.

Poza wyżej wymienionymi inicjatywami deregu-

lacyjnymi MG prowadzi aktualnie szereg prac nakie-

rowanych na doskonalenie otoczenia funkcjonowania

przedsiębiorstw, w tym m.in. dokonywany jest prze-

gląd systemu kontroli zmierzający do ustalenia stop-

nia ich uciążliwości dla przedsiębiorców.

Analizowa-

ny jest także sposób funkcjonowania systemu infor-

macji gospodarczej.

Prowadzone są jednocześnie

działania związane z elektronizacją akt pracowni-

czych, co dla przedsiębiorców oznaczać będzie uspraw-

nienie systemu przechowywania akt.

Ponadto trwa-

ją także konsultacje dotyczące możliwości i celowości

zastosowania w Polsce zasady dwóch terminów (prze-

pisy adresowane do przedsiębiorców mogłyby wcho-

dzić w życie tylko dwa razy w roku, tj. 1 stycznia i 1

czerwca).

Spodziewany efekt wprowadzenia ww. za-

sady polegałby na skróceniu czasu poświęcanego na

niżenie kosztów prowadzenia działalności gospodar-

czej, wzrost zaufania obywateli, w tym przedsiębior-

ców do państwa.

Dodatkowo prowadzone są również prace inne niż

legislacyjne mające na celu poprawę otoczenia funk-

cjonowania przedsiębiorców.

Ministerstwo Gospodar-

ki, we współpracy z Rządowym Centrum Legislacji

ło rządowy program podnoszący jakość systemu sta-

nowienia prawa Lepsze regulacje 2015”, zawierający

w celu zapewnienia wysokiej jakości regulacji pod-

czas całego cyklu kształtowania polityk, począwszy

od analizy problemu i projektu założeń aktu prawnego,

mu jest zapewnienie rozwiązań systemowych i organi-

zacyjnych niezbędnych dla tworzenia i oceny prawa

wiązywanie problemów społeczno-gospodarczych, w tym

zmniejszenie kosztów wykonywania działalności gospo-

darczej oraz podniesienie konkurencyjności polskiej

gospodarki.

Cel główny zostanie osiągnięty poprzez

1.

Rozwój systemu oceny wpływu

1)

.

1)

301

1.1.

Opracowanie wytycznych do przeprowadza-

nia oceny wpływu

oraz zasady przeprowadzania konsultacji, czyli jak

malnie wykorzystać ich potencjał.

Załącznikiem do

tów analitycznych: (1) formularz testu regulacyjne-

go, (2) formularz oceny skutków regulacji ex ante, (3)

formularz oceny skutków regulacji ex post

2)

.

Wytycz-

ne zostaną dostosowane do obowiązujących uregulo-

wań prawnych w zakresie oceny skutków regulacji

i konsultacji społecznych oraz upowszechnione w ca-

łej administracji rządowej.

Stosowanie ustandaryzo-

wanych wzorów dokumentów zapewni jednolitość i po-

1.2.

Test MŚP – badanie wpływu regulacji na

2.

Redukcja kosztów regulacyjnych

3)

Podejmowane są działania o charakterze uprosz-

szczególne resorty zmian w prawie w zakresie:

3.

Doskonalenie systemu konsultacji społecznych

— aplikacji legislatora, czyli edytora ułatwiające -

System został już wdrożony w Ministerstwie Go-

spodarki – są na nim umieszczane, w ramach kon-

sultacji społecznych, dokumenty rządowe przygoto-

wywane w resorcie.

Efektem dotychczasowych działań realizowanych

sze regulacje 2015” jest m.in. zapobieżenie inflacji

i VI kadencji.

Również w drugiej połowie kadencji

poprzednio.

W porównaniu z latami 2008–2011 spad-

ła także liczba projektów rządowych, co zostało do-

cenione przez OECD w raporcie „Przegląd polityk

publicznych w Polsce”.

Mniej regulacji, ale za to lepiej

Działania przewidziane w programie, zwłaszcza

w zakresie doskonalenia oceny wpływu, umożliwią

rozwój kompetencji pracowników odpowiedzialnych

za opracowywanie regulacji, zatrudnionych w poszcze-

gólnych ministerstwach, co stanowi warunek ko-

nieczny dla poprawy jakości prawa w Polsce.

2)

Formularze zostały zaakceptowane przez stały Komitet

3)

302

Należy również wskazać, że dla rozwoju przedsię-

biorczości istotne znaczenie mają procesy społeczne,

propagowane wzorce oraz działania podejmowane już

na etapie edukacji szkolnej.

Aktualnie w szkołach

gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych realizuje się

obowiązkowe zajęcia z zakresu przedsiębiorczości,

które pomagają wytworzyć odpowiednie postawy bi-

znesowe.

Skuteczność realizacji polityki gospodarczej jest

w dużej mierze uzależniona od stopnia zaangażowa-

nia społeczeństwa oraz partnerów społeczno-gospo-

darczych w proces jej tworzenia oraz wdrażania.

An-

gażując społeczeństwo w formułowanie celów polity-

ki gospodarczej, zapewnia się szersze poparcie dla

telom szansę na kształtowanie prawa i przyjmowanie

rozwiązań zgodnych z oczekiwaniami i potrzebami

społecznymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

Odpowiedź

(21432)

mie, znak: SPS-023-21432/13, w sprawie konieczno-

ści umożliwienia chorym po zawale dostępu do nowo-

czesnej farmakoterapii uprzejmie informuję.

W ramach finansowanego przez ministra zdrowia

programu zdrowotnego pn. „Narodowy program wy-

realizowane są zadania mające na celu przyczynienie

się do zmniejszenia występujących różnic w dostępie

wanych uwarunkowaniami sprzętowymi, a tym sa-

mym wyrównywanie dysproporcji – uwarunkowa-

sokospecjalistycznych świadczeń zdrowotnych.

W latach 2010–2012 na zadania mające na celu

zakup aparatury dla oddziałów prowadzących reha-

bilitację kardiologiczną przeznaczono środki finan-

sowe w wysokości ponad 2700 tys. zł.

Realizacja ww.

zadania pozwoliła na zakup takiej aparatury jak:

— aparaty EKG,

— system do testów wysiłkowych z bieżnią lub

rowerem,

— zestawy do treningu na cykloergometrach z min.

4 stanowiskami monitorowanymi,

— zestawy reanimacyjne: defibrylatory, worki z ma -

ską ambu, sprzęt do udrożniania dróg oddechowych.

Łącznie w ubiegłych latach ww. zadanie realizo-

wało 29 jednostek.

Dzięki realizacji zadań w programie POLKARD

Warunki udzielania i zakres świadczeń opieki

z ostrym zespołem wieńcowym przysługuje, na zasa-

dach ogólnych, rehabilitacja lecznicza w różnych za-

kresach, a w szczególności: rehabilitacja kardiolo-

giczna realizowana w warunkach ośrodka/oddziału

dziennego oraz rehabilitacja kardiologiczna realizo-

wana w warunkach stacjonarnych.

Poniżej dane dotyczące finansowania w latach

2012–2013 ze środków Narodowego Funduszu Zdro-

REHABILITACJA KARDIOLOGICZNA W OŚRODKU/ ODDZIALE DZIENNYM

Oddział wojewódzki NFZ

Wartość świadczeń

Liczba jednostek

rozliczeniowych

Cena za jednostkę

rozliczeniową

OSTATECZNY PLAN 2014

– wartość na 10 000

ubezpieczonych

Ostateczny plan 2014 Ostateczny plan 2014 Ostateczny plan 2014

DOLNOŚLĄSKI 1 016 916 954 989 1,06 3 610

KUJAWSKO-POMORSKI 1 115 669 1 115 669 1,00 5 424

LUBELSKI 896 081 896 081 1,00 4 209

LUBUSKI 232 848 211 680 1,10 2 335

303

wia świadczeń zdrowotnych w rodzaju: rehabilitacja

lecznicza w podziale na rehabilitację kardiologiczną

realizowaną w warunkach ośrodka/oddziału dzien-

nego oraz rehabilitację kardiologiczną realizowaną

w warunkach stacjonarnych, a także plan zakupów

ww. świadczeń na 2014 r. w podziale na odziały wo-

jewódzkie NFZ (wg stanu na dzień 18.10.2013 r.)

Poniżej informacja na temat liczby opakowań le-

ków przeciwpłytkowych oraz wysokości kwoty prze-

znaczonej w latach 2012–2013 na ich refundację.

Rok

Liczba opakowań

leków

Kwota refundacji w zł

2012 5 336 774,908 354 759 015,31

2013

(styczeń–sierpień)

3 580 204,074 232 279 427,25

Odnosząc się do kwestii dostępności do świadczeń

rehabilitacji kardiologicznej, należy podkreślić, że

z danych dotyczących liczby osób oczekujących w ko-

lejce na udzielenie świadczeń (tabele w załączeniu*

)

)

średni czas oczekiwania na rehabilitację kardiolo-

giczną stacjonarną w kategorii przypadek pilny wy-

nosi 2 dni oraz 19 dni w przypadku kategorii przy-

padek stabilny.

W ośrodku dziennym odpowiednio

liczba dni wynosi 9 i 18 dni.

Tak więc można założyć,

że osoby ze schorzeniami kardiologicznymi, zgodnie

z zaleceniem lekarza kierującego, kontynuują lecze-

nie w ramach rehabilitacji kardiologicznej bezpo-

średnio lub w ciągu kilkunastu dni od momentu za-

rejestrowania skierowania u świadczeniodawcy.

Od-

ŁÓDZKI 574 222 574 222 1,00 2 310

MAŁOPOLSKI 1 402 828 1 428 714 0,98 4 363

MAZOWIECKI 1 002 230 1 002 230 1,00 1 943

OPOLSKI 0 0 0 0

PODKARPACKI 201 976 181 960 1,11 979

PODLASKI 0 0 0 0

POMORSKI 668 404 696 254 0,96 3 025

ŚLĄSKI 1 912 809 2 332 694 0,82 4 263

ŚWIĘTOKRZYSKI 630 700 630 700 1,00 5 045

WARMIŃSKO-MAZURSKI 376 320 358 400 1,05 2 657

WIELKOPOLSKI 472 049 477 187 0,99 1 389

ZACHODNIOPOMORSKI 149 587 155 820 0,96 897

RAZEM 10 652 639 11 016 600 0,97 2 845

REHABILITACJA KARDIOLOGICZNA W WARUNKACH STACJONARNYCH

Oddział wojewódzki NFZ

Wartość świadczeń

DOLNOŚLĄSKI 5 459 550 4 735 282 1,15 19 380

KUJAWSKO-POMORSKI 4 356 972 3 925 200 1,11 21 180

LUBELSKI 8 080 946 7 696 139 1,05 37 958

LUBUSKI 3 433 920 2 861 600 1,20 34 437

ŁÓDZKI 5 385 578 5 385 578 1,00 21 663

MAŁOPOLSKI 8 542 898 8 595 020 0,99 26 571

MAZOWIECKI 5 133 574 3 948 903 1,30 9 953

OPOLSKI 8 441 308 7 340 268 1,15 89 760

PODKARPACKI 9 423 103 7 852 586 1,20 45 689

PODLASKI 3 302 794 2 752 328 1,20 28 673

POMORSKI 6 369 108 6 704 324 0,95 28 826

ŚLĄSKI 22 129 482 22 129 482 1,00 49 320

ŚWIĘTOKRZYSKI 2 307 984 2 198 080 1,05 18 462

WARMIŃSKO-MAZURSKI 5 076 038 4 060 830 1,25 35 838

WIELKOPOLSKI 9 774 827 7 519 098 1,30 28 764

ZACHODNIOPOMORSKI 4 845 120 4 037 600 1,20 29 057

RAZEM 112 063 202 101 742 318 1,10 29 929

*

)

304

rębnym problemem jest liczba świadczeniodawców,

z którymi zawarto umowy na realizację świadczeń

rehabilitacji kardiologicznej.

Dotychczas w OW NFZ:

Lubuskim, Opolskim, Podlaskim i Warmińsko-Ma-

zurskim brak jest chętnych świadczeniodawców do

realizacji świadczeń w ośrodku/oddziale dziennym.

Natomiast oddział podlaski NFZ po raz pierwszy

w 2012 r. zawarł umowę z jednym świadczeniodawcą

w zakresie stacjonarnej rehabilitacji kardiologicznej.

Tak więc pomimo wzrastającej liczby świadczenio-

dawców (np. z 44 w 2012 r. do 47 w 2013 r. w zakresie

rehabilitacji kardiologicznej w ośrodku/oddziale

dziennym) trudności w dostępie do ww. świadczeń

mogą wynikać m.in. z niewystarczającej liczby pod-

miotów leczniczych.

Poniższa tabela przedstawia

liczbę umów i świadczeniodawców w 2013 r. w po-

dziale na OW NFZ (wg stanu na marzec 2013 r.)

Nazwa

zakresu

Nazwa oddziału NFZ

Liczba

świadczenio-

dawców

Liczba

umów

Rehabilitacja

kardiologiczna

w ośrodku/

oddziale

dziennym

Dolnośląski OW NFZ 3 3

Kujawsko-Pomorski

OW NFZ

1 1

Lubelski OW NFZ 4 4

Łódzki OW NFZ 4 4

Małopolski OW NFZ 5 5

Mazowiecki OW NFZ 4 4

Podkarpacki OW NFZ 2 2

Pomorski OW NFZ 5 5

Śląski OW NFZ 12 12

Świętokrzyski OW

NFZ

1 1

Wielkopolski OW NFZ 4 4

Zachodniopomorski

OWNFZ

2 2

Suma 47 47

Rehabilitacja

kardiologiczna

w

warunkach

stacjonarnych

Dolnośląski OW NFZ 5 5

Kujawsko-Pomorski

OW NFZ

3 3

Lubelski OW NFZ 3 3

Lubuski OW NFZ 2 2

Łódzki OW NFZ 5 5

Małopolski OW NFZ 2 2

Mazowiecki OW NFZ 5 5

Opolski OW NFZ 2 2

Podkarpacki OW NFZ 2 2

Podlaski OW NFZ l l

Pomorski OW NFZ 5 5

Świętokrzyski OW

NFZ

2 2

Warmińsko-Mazurski

OWNFZ

4 4

Wielkopolski OW NFZ 4 4

Zachodniopomorski

4 4

Suma 54 54

NFZ, mając na uwadze zapewnienie ciągłości i kom-

pleksowości postępowania medycznego w schorze-

niach kardiologicznych, jako kryterium dodatkowe

w rehabilitacji kardiologicznej ocenia możliwość za-

pewnienia przez oferentów w postępowaniach kon-

kursowych gwarancję bezpośredniej kontynuacji

usprawniania poprzez sformalizowane zasady współ-

pracy ze szpitalami w sprawie kierowania pacjentów

do rehabilitacji.

Dodatkowo zarządzenie nr 53/2010/

zajęcia edukacyjne, interwencje psychospołeczne

ukierunkowane na profilaktykę chorób układu krą-

żenia, wtórną prewencję i rehabilitację jako istotne

elementy postępowania rehabilitacyjnego.

Jedno-

cześnie należy wskazać na fakt, iż fundusz systema-

tycznie zwiększa nakłady na rehabilitację kardiolo-

giczną, a wprowadzony w 2010 r. system rozliczeń

JGP zwiększył poziom finansowania ze 100 pkt do

maks.

160 pkt za osobodzień pobytu w szpitalnym

oddziale rehabilitacji.

Tabela (str. 305) przedstawia

kwoty, jakie NFZ przeznaczył na realizację świad-

czeń, oraz liczbę jednostek rozliczeniowych w oma-

wianych zakresach w latach 2012–2014 (wg stanu na

17.10.2013 r.).

gadnienia ograniczonej dostępności do świadczeń

(AOS) – poradni kardiologicznych – uprzejmie wyjaś-

niam, iż przedmiotowe świadczenia realizowane są

przez 1100 świadczeniodawców na terenie całego kra-

ju.

Zakontraktowana liczba punktów wynosi 30 044 285

o wartości 274 137 324 zł.

Po wprowadzeniu od lipca

2011 r. sposobu rozliczania porad w AOS w oparciu

o system jednorodnych grup procedur porady wyce-

nione są proporcjonalnie do zakresu przeprowadza-

nej diagnostyki.

Mechanizm taki pozwala na wyko-

nywanie porad wraz z niezbędnymi badaniami, zgod-

nie ze wskazaniami medycznymi, bez ograniczania

ich ze względu na niedoszacowanie wartości porad,

co zdarzało się w poprzednim systemie rozliczenio-

wym.

Pacjent po zawale, zgodnie z regułami prowa-

dzenia list oczekujących, powinien być objęty opieką

poradni kardiologicznej w trybie pilnym, co gwaran-

tuje ciągłość opieki specjalistycznej.

Poza tym, w ra-

mach umów AOS, wprowadzony został produkt roz-

liczeniowy: porada pohospitalizacyjna, która dodat-

kowo umożliwia ocenę stanu klinicznego pacjentów

w ciągu 30 dni po wypisaniu ze szpitala.

Przestrze-

ganie tych zasad pozostaje w kompetencjach kierow-

nika poradni specjalistycznej.

Bardzo ważną rolę

w opiece nad pacjentem z niestabilną chorobą wień-

cową odgrywają kwalifikacje lekarza i jego doświad-

czenie oraz zindywidualizowane podejście do chore-

go.

Aby było to w pełni możliwe, NFZ w trakcie po-

stępowania konkursowego w szczególny sposób pre-

miuje lekarzy z tytułem specjalisty w dziedzinach

zgodnych ze specyfiką poradni.

Ponadto warto pod-

kreślić, iż głównym czynnikiem decydującym o roko-

305

waniu wczesnym i odległym chorych z zawałem jest

stopień uszkodzenia mięśnia sercowego, a wysoka

10-procentowa śmiertelność roczna w grupie pacjen-

tów wypisanych po zawale jest problemem, który wy-

maga wielokierunkowej analizy przeprowadzonej

przez ekspertów różnych specjalności.

Wskazać tak-

że należy, że wyniki badań dowodzą, iż co 5 chory po

zawale nadal pali, co 3 jest otyły, a 6 na 10 ma źle

kontrolowane nadciśnienie.

Wielokierunkowa reha-

bilitacja kardiologiczna musi iść w parze z odpowied-

nimi zachowaniami pacjentów, gdyż samo zażywanie

leków nie przyniesie oczekiwanych efektów.

Zasady

finansowania i rozliczania świadczeń kardiologicz-

nych w AOS, przy ich przestrzeganiu, umożliwić po-

winny odpowiednią opiekę nad chorymi po zawale.

Natomiast odnosząc się do pytania dotyczącego

działań podejmowanych przez resort w kierunku uła-

twienia pacjentom po przebytym zawale dostępu do

nowoczesnych leków przeciwpłytkowych, uprzejmie

ceny zbytu leku.

Powyższe oznacza, że minister zdro-

wia działa na wniosek wnioskodawcy określonego

w art. 2 pkt 27 przedmiotowej ustawy jako: podmiot

odpowiedzialny, przedstawiciel podmiotu odpowie-

nych, jego autoryzowany przedstawiciel, dystrybutor

Uprzejmie informuję, iż wnioski dla produktów

przeciwpłytkowych, tj. prasugrelu oraz ticagreloru,

zostały złożone.

W stanowisku Rady Przejrzystości nr 1/2012 z 13

lutego 2012 r. w zakresie zakwalifikowania leku Bri-

lique (ticagrelor) we wskazaniu: w skojarzeniu z kwa-

sem acetylosalicylowym (ang. ASA) w celu zapobie-

gania zdarzeniom sercowo-naczyniowym u dorosłych

pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (niestabil-

na dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego bez

farmakologicznie lub za pomocą przezskórnej inter-

wencji wieńcowej (PCI) lub pomostowania aortalno-

-wieńcowego (CABG) rada uznała za zasadne zakwa-

lifikowanie jako świadczenia gwarantowanego u cho-

rych z podwyższonym stężeniem troponiny T prze-

widzianych do leczenia za pomocą przezskórnej in-

terwencji wieńcowej.

Rekomendacja została obostrzo-

na warunkiem przynajmniej 4 zmniejszenia kosztu

leku.

W uchwale Rady Przejrzystości nr 202 z dnia

nr 1/2012 z dnia 13 lutego 2012 r. wskazano na nie-

wielkie dodatkowe korzyści kliniczne w porównaniu

do leczenia refundowanym ze środków publicznych

klopidrogrelem.

Zgodnie z informacjami podanymi

przez AOTM „wprowadzenie go do refundacji wiąza-

łoby się ze zwiększonymi wydatkami dla płatnika ok.

300 mln zł rocznie”.

Minister zdrowia wydał decyzję

odmawiającą objęcia refundacją.

Wnioskodawcy

przysługuje prawo złożenia odwołania od otrzymanej

decyzji.

Natomiast w przypadku produktu zawierającego

substancję czynną prasugrel w stanowisku Rady

Konsultacyjnej nr 107/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r.

w sprawie zasadności zakwalifikowania jako świad-

czenia gwarantowanego prasugrelu we wskazaniu:

w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym w celu

zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczyniowym

u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi pod-

dawanych pierwotnej lub odroczonej przezskórnej

angioplastyce wieńcowej, u których zawał przebiegał

pidogrelem uznała za zasadne finansowanie ze środ-

ków publicznych.

Rekomendacja została wydana z wa-

runkiem znacznego obniżenia ceny leku.

Jednocześ-

nie rada nie rekomendowała finansowania leku w daw-

ce 5 mg z powodu braku dowodów naukowych na jej

skuteczność.

W pierwszej decyzji minister zdrowia odmówił re-

fundacji przedmiotowego produktu.

Aktualnie pro-

dukt jest w trakcie rozpatrywania wniosku o ponow-

ne rozpatrzenie sprawy w zakresie ustalenia urzędo-

wej ceny zbytu i objęcia refundacją.

Jednakże na

wniosek wnioskodawcy postępowanie zostało zawie-

szone.

W tym czasie minister zdrowia nie może po-

dejmować żadnych czynności administracyjnych.

Nazwa zakresu świadczeń

Aktualna wartość umów

Aktualna liczba jednostek rozliczeniowych

w umowie

2012 2013 2014* 2012 2013 2014*

Rehabilitacja kardiologiczna

w ośrodku/ oddziale dziennym

7 406 799 8 781 657 10 652 639 7 959 598 9 308 202 11 016 600

Rehabilitacja kardiologiczna

w warunkach stacjonarnych

96 139 299 103 209 597 112 063 202 86 797 361 93 239 495 101 742 318

*

)

dane na 2014 r. dotyczą planu zakupów świadczeń zdrowotnych.

306

Uzupełniając powyższe, należy wskazać, iż zgod-

nie z art. 12 ustawy refundacyjnej minister zdrowia

stępujące kryteria:

1) stanowisko komisji ekonomicznej;

2) rekomendacja prezesa Agencji Oceny Techno-

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Odpowiedź

ma z dnia 4 października 2013 r. przekazującego in-

skiego w sprawie prędkości transmisji danych ofero-

wanych przez operatorów świadczących usługi mo-

bilnego Internetu (SPS-023-21448/13) uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

nistracji i cyfryzacji nie posiada kompetencji do do-

konywania wiążącej interpretacji przepisów obowią-

zującego prawa.

W przedmiotowej interpelacji wskazane zostały

dwa sformułowania z bliżej nieokreślonych regula-

minów dostawców usług mobilnego Internetu oraz

odwołanie do reklamy, tj. iż gwarantowana prędkość

wynosi 8 kb/s, gdy reklamowana prędkość to 15 Mb/s,

oraz że gwarantowana prędkość to „wynik symulacji

z ufnością 75%”.

Jednocześnie pan poseł wskazał, iż

P.t. stanowi, że umowy i regulaminy o świadczenie

usług muszą być jasne, zrozumiałe i powinny zawie-

rać konkretne informacje.

Uprzejmie informuję, iż brak sprecyzowania w in-

terpelacji, który spośród zarejestrowanych dostaw-

ców usług telekomunikacyjnych stosuje opisane me-

chanizmy, uniemożliwia merytoryczne odniesienie

się do konkretnego przypadku, który każdorazowo

musi być analizowany na podstawie zapisów umów

i regulaminów świadczenia usług telekomunikacyj-

nych.

Przykładowo kwestionowany w interpelacji za-

pis, iż gwarantowana prędkość wynosi 8 kb/s, spełnia

wymogi jasności, zrozumiałości i łatwej dostępności

warunków umowy, natomiast jednoczesne odwołanie

się do reklamy, która może mówić o prędkości mini-

malnej, gwarantowanej lub maksymalnej (15 Mb/s

lub do 15 Mb/s), sprawia, iż w przedmiotowym przy-

padku nie można wyrazić jednoznacznej opinii.

Bio-

rąc powyższe pod uwagę, pragnę przedstawić ogólne

informacje i spostrzeżenia odnoszące się do opisane-

go w interpelacji problemu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż ustawa

P.t. nie zawiera i nie zawierała przepisów nakładają-

cych obowiązek zagwarantowania minimalnej pręd-

kości transferu danych.

Przepis określający wyma-

ganą przepływność łącza

1)

można znaleźć w wyda-

dzeniu ministra infrastruktury z dnia 24 marca

cych świadczenia usługi powszechnej oraz wymagań

Jednocześnie należy podkreślić, iż problem mini-

malnej gwarantowanej przepływności danych jest

dostrzegany przez MAC.

W trakcie prac nad ustawą

1)

307

(Dz. U. poz. 1445), zwaną dalej „nowelizacją”, z ini-

cjatywy ministra właściwego do spraw łączności,

podjęto prace nad przepisami dotyczącymi określenia

minimalnych gwarantowanych prędkości transmisji

danych.

Jednakże odstąpiono od tego typu regulacji

ze względu na fakt, że operatorzy telekomunikacyjni

świadczący usługi dostępu do Internetu nie są w sta-

nie kontrolować wszystkich elementów wpływają-

cowych wykorzystywanych przez użytkownika.

W prak-

tyce takie postanowienie oznaczałoby, iż operator

działający w Polsce musiałby odpowiadać za natłok

ruchu do serwera zlokalizowanego w innym kraju,

zakresie musiałaby być ograniczona do sieci własnej

operatora.

Jednocześnie wyłączeniu spod jej działa-

nia podlegaliby operatorzy świadczący usługi w spo-

sób bezprzewodowy, gdyż w ich przypadku na zapew-

nianą aktualnie przepływność mają czynniki nieza-

leżne od operatora (np. pogoda).

Następnie, nawiązując do art. 56 ust. 3 P.t. wska-

zującego minimalny zakres postanowień umownych,

które winny być zawarte w umowie o świadczenie

w formie jasnej, zrozumiałej i łatwo dostępnej, nale-

ży podkreślić, iż umowa lub regulamin ich świadcze-

nia (art. 56 ust. 5 wskazuje, iż umieszczenie części

postanowień w regulaminie może nastąpić na pod-

stawie wyraźnego postanowienia umowy) winny za-

wierać dane dotyczące jakości usług, w szczególności

2)

P.t.

Należy przy

tym pamiętać, że niniejszy przepis mówi ogólnie o ja-

Ponadto należy zwrócić uwagę na stanowisko

doktryny.

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym

przez prof. Stanisława Piątka w komentarzu do usta-

w y P.t.

3)

wymogi jasności, zrozumiałości i łatwej do-

stępności odnoszą się do wszystkich dokumentów

wchodzących w skład umowy, zatem wzorca umowy

stosowanego przez dostawcę, regulaminu świadcze-

nia usług – jeżeli jest stosowany, cennika, regulami-

nów promocji i innych dokumentów stosowanych

przez dostawców (np. regulaminy usług dodatko-

wych, towarzyszących itp.).

Wymogi dotyczące jas-

ności i zrozumiałości powinny być odnoszone do

przeciętnego użytkownika usług.

Postanowienia

umowy winny ujmować prawa i obowiązki stron w spo-

sób bezpośredni, bez nadużywania definicji, odnie-

sień do przepisów prawa, nieostrych sformułowań

wymagających interpretacji przez dostawcę usług i in-

nych rozwiązań, które uniemożliwiają lub utrudnia-

ją ustalenie praw i obowiązków strony umowy bez-

pośrednio na jej podstawie.

Wymagania dotyczą rów-

nież języka umowy, który powinien być jak najbar-

dziej zbliżony do języka potocznego, oraz sposobu

utrwalenia tekstu dokumentu.

Jednocześnie należy

pamiętać, iż wymogi te są sformułowane w sposób

bardzo ogólny, zakładający znaczny zakres uznania

po stronie organów oceniających, czy wymogi te zo-

stały spełnione

4)

.

Zdaniem MAC niniejsze przepisy

nie wykluczają stosowania pojęć technicznych czy

prawnych w umowach i regulaminach pod warun-

kiem, iż nie będą one nadużywane.

Ponadto należy

pamiętać, iż istnieją sformułowania specjalistyczne,

które nie znajdują odpowiednika w języku potocz-

nym.

W związku z tym do obiektywnej oceny np. re-

gulaminu niezbędna jest analiza treści całego doku-

mentu, a nie jego fragmentu.

Sprawa rozbieżności pomiędzy reklamowanymi/

deklarowanymi prędkościami transferu danych i rze-

czywiście zapewnianymi przez operatorów jest prob-

lemem zauważalnym na całym świecie.

Jednak dla

właściwego zobrazowania niniejszego zjawiska nale-

ży przywołać raport „Quality of Broadband Services

5)

z marca 2012 r. zawierający informacje

dotyczące rzeczywistej prędkości pobierania danych

w odniesieniu do reklamowanej.

Raport zawiera in-

formacje dotyczące poszczególnych krajów podlega-

jących badaniu, umożliwiające ich porównanie.

Pol-

ska występuje w zestawieniach podawanych dla tech-

nologii dostępowych xDSL i kablowej.

W Polsce w tech-

nologii xDSL prędkość pobierania danych w godzi-

nach szczytu stanowi 83,4% reklamowanej prędkości

usługi, przy średniej dla 23 krajów europejskich wy-

noszącej 60,3%.

Dla technologii kablowych wartość

ta wynosi 89,4%, przy średniej dla 10 krajów europej-

skich 91,9%.

Biorąc pod uwagę powyższy raport oraz

fakt, iż technologia xDSL i kablowa to dwie najpopu-

larniejsze dla stacjonarnych łączy telekomunikacyj-

nych technologie dostępowe w Polsce, należy wska-

zać, iż problem rozbieżności deklarowanej przez ope-

ratora przepływności łącza i faktycznie zapewnianej,

choć niewątpliwie istotny, nie ma tak drastycznego

charakteru, jak by to wynikało z zapisu regulaminu

przytoczonego w interpelacji przez pana posła.

Jed-

2)

3)

Stanisław Piątek, Prawo telekomunikacyjne.

Komentarz,

wyd.

3, Warszawa 2013, komentarz do art. 56, str. 403.

4)

Ibidem, s. 402.

5)

http://ec.europa.eu/digital-agenda/en/news/quality-

-broadband-services-eu-march-2012

308

nocześnie należy zwrócić uwagę, iż wyżej wspomnia-

ny raport nie wspomina o prędkościach transferu

danych dla operatorów sieci ruchomych.

posła.

W związku z tym należy podkreślić, iż w celu

zabezpieczenia interesu końcowych użytkowników

przed obniżaniem poziomu świadczonych usług przez

listopadowej nowelizacji wprowadzono do P.t. art. 62a

uprawniający prezesa UKE do weryfikacji metody

pomiaru stosowanej przez przedsiębiorcę telekomu-

nikacyjnego świadczącego usługę dostępu do sieci

Internet, podającego do publicznej wiadomości w szcze-

gólności w materiałach informacyjnych i promocyj-

nych lub określającego w umowie o świadczenie pub-

licznie dostępnych usług telekomunikacyjnych pręd-

kość transmisji danych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego obowiązku

powiadomienia konsumenta o technicznych możli-

wościach sieci przez sprzedawcę, należy ponownie

przywołać art. 56 P.t., wskazujący minimalny zakres

w umowie lub regulaminie w jasnej, zrozumiałej i ła-

two dostępnej formie.

Przepis ust. 3 pkt 11 tego ar-

tykułu stanowi, że umowa ma określać dane dotyczą-

ce funkcjonalności świadczonej usługi, m.in. wszelkie

kacji.

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny, prezento-

wanym przez prof. Stanisława Piątka w komentarzu

do ustawy P.t., informacje o wszelkich ogranicze-

mogą dotyczyć ograniczeń wynikających z możliwo-

ści technicznych lub programowych urządzeń bądź

macje zamieszczane w umowie (regulaminie) na pod-

stawie przepisów ust. 3 pkt 11 dotyczą głównie róż-

nych stanów faktycznych kształtujących warunki

korzystania z usług, a zatem zmiana tych informacji

będzie uprawniać abonenta do wypowiedzenia umo-

wy na ogólnych zasadach

6)

.

Jednocześnie należy pod-

kreślić, iż udzielanie zgodnych ze stanem faktycznym

informacji o możliwościach sieci operatora w kon-

kretnej lokalizacji leży w jego interesie, gdyż każdy

dostawca publicznie dostępnych usług telekomuni-

kacyjnych ma obowiązek zapewnić usługę zgodnie

z warunkami umowy i regulaminu świadczenia

usług, a P.t. zawiera przepisy regulujące odpowie-

dzialność za niewykonanie lub nienależyte wykona-

nie usług telekomunikacyjnych.

Odpowiadając na pytanie dotyczące norm, jakie

powinny spełniać łącza internetowe na przykład w związ-

ku Europejską Agendą Cyfrową

7)

, należy wyjaśnić,

iż Agenda nie reguluje tego typu kwestii.

Pojęcie

szybkiego i bardzo szybkiego dostępu do Internetu

nie jest określane ścisłymi normami i standardami

technicznymi – podobnie zresztą jak dostęp szeroko-

pasmowy.

W obecnych dokumentach unijnych zre-

zygnowano z definicji zawierającej określone para-

metry techniczne (np. minimalną przepływność),

zastępując je sformułowaniem o dostępie z przepływ-

nością umożliwiającą funkcjonalne korzystanie z usług

dostępnych w Internecie.

Interpretacja tego określe-

nia powinna następować w granicach dostępu „funk-

cjonalnego”, czyli dostosowanego do wymagań podsta-

wowych aplikacji oraz dostępu wykorzystywanego

ści do uruchomienia aplikacji, natomiast nie stanowi

wymagań dotyczących komfortu korzystania z nich.

Nie należy wnioskować, iż zapis ten dotyczy wszyst-

kich aplikacji dostępnych w sieci Internet (np. aplika-

cji audiowizualnych wysokiej rozdzielczości)

8)

.

W chwili obecnej otoczenie prawne w Unii Euro-

pejskiej w zakresie telekomunikacji tworzy składają-

cy się z pięciu dyrektyw pakiet łączności elektronicz-

nej

9)

mi i usługami łączności elektronicznej praw użyt-

kowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)

10)

in-

formuje o przesyłaniu danych z szybkościami pozwa-

lającymi na funkcjonalny dostęp do Internetu, biorąc

ne przez większość abonentów oraz technologiczne

możliwości zastosowań.

Jednocześnie motyw 5 dy-

rektywy 2009/136/WE

11)

nowelizującej ww. dyrekty-

6)

Stanisław Piątek, Prawo telekomunikacyjne.

Komentarz,

7)

Komunikat Komisji Europejskiej Europejska Agenda Cy-

frowa jest jednym z programów w ramach strategii reform go-

spodarczych Europa 2020.

Celem Agendy jest wyznaczenie kie-

runków rozwoju i wskazanie działań w obszarze społeczeń-

stwa informacyjnego pozwalających na maksymalne wykorzy-

stanie potencjału nowoczesnych technologii informacyjnych i ko-

munikacyjnych, w szczególności Internetu. – http://eurlex.euro-

pa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2010:0245:FIN:PL:PDF

8)

cyjne.

Komentarz, wyd.

3, s. 564.

9)

Dyrektywy: 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regu-

lacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE

wzajemnych połączeń, 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udo-

stępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/22/WE

10)

Dz. U. L 108 z 24.4.2002, str. 51.

11)

Dyrektywa zmieniająca dyrektywę 2002/22/WE w spra-

ności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/

WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony pry-

nie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami

309

wę wskazuje, że połączenia transmisji danych z pub-

liczną siecią łączności w stałej lokalizacji powinny

móc wspierać przesyłanie danych z szybkością po-

tu.

Ponadto powyższy motyw wskazuje, że wymaga-

nia dotyczące szybkości przesyłania danych nie po-

winny być nadmierne, gdyż szybkość ta jest uzależ-

niona od wielu czynników.

Z tego powodu ustawo-

syłu danych.

Obecnie na forum unijnym rozpoczynają się pra-

ce nad wnioskiem Komisji Europejskiej – rozporzą-

dzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawia-

jące środki dotyczące europejskiego jednolitego ryn-

ku łączności elektronicznej i mające na celu zapew-

nienie łączności na całym kontynencie, zmieniające

dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE

oraz rozporządzenia (WE) nr 1211/2009 i (UE)

nr 531/2012

12)

, który zawiera szereg rozwiązań doty-

czących prędkości usług dostępu do Internetu, w tym

w zakresie przejrzystości i publikowania informacji,

jednak nie zawiera on również przepisów dotyczą-

cych gwarantowanej prędkości transferu danych.

Jednocześnie biorąc pod uwagę, iż prace legislacyjne

nad przedmiotowym dokumentem dopiero się rozpo-

czynają, należy traktować je wyłącznie jako niewią-

żące propozycje, które mogą ulec modyfikacjom lub

zostać usunięte z projektu na dalszym etapie prac

legislacyjnych.

Na zakończenie odpowiadając na pytanie dotyczą-

ce rozporządzenia Europejskiej Agendy Cyfrowej sta-

nowiącego o minimalnej prędkości Internetu w kra-

jach Unii Europejskiej, pragnę poinformować, iż

w Europejskiej Agendzie Cyfrowej określono jako cel

udostępnienie do roku 2020 wszystkim obywatelom

Unii Europejskiej łączy o przepustowości powyżej 30

Mb/s, a co najmniej 50% gospodarstwom domowym

– łączy 100 Mb/s bez wskazywania technologii, w ja-

kiej cel ten ma być osiągnięty.

W związku z tym do-

tyczy ona każdej technologii umożliwiającej spełnie-

nie powyższych wymagań, w tym również Internetu

mobilnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

21495/13, przekazujące interpelację pana Grzegorza

skiej, w sprawie powołania spółki Park Przemysłowy

będących we władaniu TF Silesia, po uzyskaniu sto-

sownych wyjaśnień od Zarządu Towarzystwa Finan-

sowego Silesia sp. z o.o. (TFS), uprzejmie informuję,

co następuje.

Dotychczasowe działania TFS w zakresie pozy-

skania jednego inwestora zainteresowanego naby-

ciem lub długoterminową dzierżawą całości aktywów

postoczniowych w Szczecinie nie przyniosły oczeki-

wanego rezultatu.

Zapytania inwestycyjne wysłane

zostały do ok. 70 podmiotów z branży stoczniowej,

offshorowej i konstrukcji stalowych.

Podmioty te nie

wykazały jednak zainteresowania inwestycją na te-

renach postoczniowych.

W związku z brakiem zainteresowania zakupem

całości aktywów przez kwalifikowanego inwestora

Zarząd TFS zgodnie z rekomendacją doradcy Bain &

Company uznał za uzasadnione przystąpienie do re-

alizacji na terenach postoczniowych inwestycji pole-

gającej na utworzeniu parku przemysłowego w opar-

ciu o jeden lub dwa wiodące projekty.

Realizacja tej

koncepcji pozwoliłaby stworzyć stabilną perspektywę

dla działalności wielu podmiotów gospodarczych z sek-

tora produkcji i usług przemysłowych.

Aktualnie Za-

rząd TFS prowadzi zaawansowane rozmowy z kilko-

ma inwestorami działającymi w branży stoczniowej,

offshore i przemysłu ciężkiego.

TFS zamierza reali-

zować powyższą koncepcję przez utworzenie lokalne-

go podmiotu (spółki celowej) odpowiedzialnego za

administrowanie terenami stoczniowymi.

TFS nabyła spółkę celową dedykowaną dla reali-

zacji projektu parku przemysłowego na terenach po-

stoczniowych.

Spółka działać będzie pod firmą Szcze-

ciński Park Przemysłowy sp. z o.o. (dalej SPP, spółka

zarządzająca).

Zakładanym celem funkcjonowania SPP ma być

poprawa skuteczności działań w obszarze marketin-

gu, tj. pozyskanie nowych, rentownych projektów

(stabilnych i perspektywicznych partnerów) dla tere-

nu postoczniowego oraz koordynacja planistyczna i tech-

niczna realizacji tych projektów, bieżące administro-

wanie aktywami stoczniowymi – głównie w zakresie

technicznym i logistycznym – oraz koordynacja pro-

12)

https://mac.gov.pl/wp-content/uploads/2013/09/

COM_2013_627_PL_ACTE_f.pdf

310

wadzonej przez TFS na terenie postoczniowym dzia-

łalności usługowej.

Zadaniem spółki zarządzającej

będzie również kreowanie nowych źródeł przycho-

dów przez wprowadzenie nowych rodzajów działal-

ności gospodarczej.

Zakładanym wynikiem działal-

ności SPP jest wzrost przychodów z obecnych źródeł

ich uzyskiwania wynikający przede wszystkim z in-

tensyfikacji wykorzystania majątku i poprawy jako-

ści współpracy z podmiotami operującymi na tere-

nach postoczniowych.

Docelowym efektem, z punktu widzenia TFS, ma

być natomiast podniesienie wartości aktywów stocz-

niowych (rozumianych kompleksowo jako obecnie

posiadane aktywa wraz ze spółką, która miałaby

nimi zarządzać), a następnie zaoferowanie tych ak-

tywów do sprzedaży potencjalnemu inwestorowi.

Zarząd TFS przyjął założenie, iż aktywa stocznio-

we nie zostaną wniesione do SPP.

Wniesienie takie

można będzie rozważyć dopiero jako końcowy etap

przygotowania aktywów stoczniowych do sprzedaży.

Ponadto spółka zarządzająca ma być spółką w 100%

zależną od TFS – zarząd nie zakłada żadnych zmian

w strukturze udziałowej spółki zarządzającej, gdyż

mogłyby one znacznie utrudnić możliwość przepro-

wadzenia transakcji ewentualnego zbycia całości ak-

tywów postoczniowych.

Nadzór nad działalnością

spółki prowadzony będzie na zasadach bezpośrednie-

go nadzoru właścicielskiego ze strony TFS.

Realizacja koncepcji utworzenia parku przemy-

słowego na terenach postoczniowych w Szczecinie

wymagać będzie intensywnej współpracy między TFS,

jako właścicielem terenów postoczniowych i jedno-

cześnie właścicielem spółki zarządzającej tym tere-

nem, a właściwymi jednostkami samorządu teryto-

rialnego.

Nie ulega wątpliwości, że wsparcie ze stro-

ny samorządu terytorialnego przy tak złożonym or-

ganizacyjnie projekcie, jakim jest utworzenie parku

przemysłowego, jest niezwykle istotne z punktu wi-

dzenia pełnego powodzenia projektu.

Wskazane jest

przy tym pełne wykorzystanie przysługujących sa-

morządom terytorialnym instrumentów prawnych

i finansowych, które mogłyby zwiększyć atrakcyjność

projektu, w szczególności z punktu widzenia przy-

szłych potencjalnych inwestorów dla terenu postocz-

niowego.

Mając na uwadze powyższe, minister skar-

bu państwa zobowiązał Zarząd TFS do zintensyfiko-

wania działań i podjęcia ścisłej współpracy z samo-

rządem województwa zachodniopomorskiego celem

realizacji powyższego przedsięwzięcia.

Podkreślić przy tym należy, iż Ministerstwo Skar-

bu Państwa docenia dotychczasowe zaangażowanie

i determinację pana Olgierda Geblewicza, marszałka

województwa zachodniopomorskiego, w realizacji kon-

cepcji rewitalizacji gospodarczej terenów postocznio-

wych w Szczecinie znajdujących się aktualnie w za-

sobach TFS.

Jednocześnie Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa liczy na utrzymywanie stałej współpracy mię-

dzy samorządem województwa zachodniopomorskie-

go i TFS, co z punktu widzenia potencjalnych inwe-

storów gwarantować będzie stabilność i atrakcyjność

projektu zagospodarowania terenów postoczniowych

w Szczecinie.

Odnośnie do demontażu tzw. kilbloków Zarząd

TFS wyjaśnia, iż w związku z planowanym przedsię-

wzięciem polegającym na utworzeniu parku przemy-

podjęte zostały działania mające na celu uporządko-

wanie terenu pod planowaną działalność.

Na tere-

nach postoczniowych znajdują się m.in. duże ilości

kilbloków (ponad 400 sztuk) pochodzące z różnych

okresów działalności stoczni, w tym także o znacz-

nym stopniu zużycia, uszkodzone i całkowicie niena-

dające się do użytku.

Przy szeroko prowadzonej akcji

porządkowania terenu trzy uszkodzone kilbloki zo-

stały zezłomowane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

wia przy piśmie o znaku SPS-023-21524/13 z dnia 11

października 2013 r., w sprawie refundacji świadczeń

nowanych w okresie PRL informuję niniejszym, co

następuje.

Resort zdrowia nie prowadził ani nie prowadzi

obecnie prac legislacyjnych w przedmiotowej sprawie.

Związek Represjonowanych Politycznie Żołnierzy

Górników wystosował do Senatu RP petycję w za-

kresie ustanowienia na rzecz osób w nim zrzeszonych

uprawnienia do bezpłatnych leków refundowanych

o kategorii dostępności „Rp” i „Rpz” oraz refundo-

wanych środków spożywczych specjalnego przezna-

czenia żywieniowego.

W rezultacie Izba wyższa pod-

jęła inicjatywę ustawodawczą w zakresie nowelizacji

obecnie obowiązujących przepisów prawa w celu ob-

jęcia rzeczonych osób dyspozycją art. 46 ustawy z dnia

Resort zdrowia partycypował w pracach dotyczą-

cych omawianego projektu w obu izbach parlamentu

na poziomie właściwych komisji.

311

Należy mieć na uwadze, że stanowisko rządu

jęciu wspólnego stanowiska rządu Kancelaria Preze-

sa Rady Ministrów poinformowała w dniu 25 marca

2013 r.

Stanowisko rządu było również znane podczas

prac sejmowej podkomisji nadzwyczajnej powołanej do

W ww. stanowisku przedstawiono argumenty

przemawiające za niewprowadzaniem projektowa-

nych zmian, w szczególności wykazano faktyczny brak

przekonujących argumentów stricte zdrowotnych do-

wodzących istnienia realnego związku przyczynowo-

-skutkowego pomiędzy faktem pracy przymusowej

a obecnym stanem zdrowia osób zainteresowanych

przedmiotową inicjatywą, co uzasadniać mogłoby

wyjątkowy status tych osób w kontekście dostępu do

bezpłatnej farmakoterapii.

Ponadto podano w wąt-

pliwość dane liczbowe dotyczące populacji osób, któ-

re miałyby być objęte tym szczególnym uprawnie-

niem z zakresu ochrony zdrowia, dowodząc, w opar-

docelowa grupa beneficjentów (przy zaproponowa-

nym przez Senat brzmieniu przepisu, który podlegać

miałby nowelizacji) byłaby znacznie bardziej liczeb-

na, niż wynikałoby to z pierwotnej petycji złożonej

przez Związek Represjonowanych Politycznie Żołnie-

rzy Górników.

Tym samym omawiana inicjatywa

byłaby także bardziej obciążająca dla finansów pub-

licznych, niż wnoszący zakładali.

W konkluzji należy podkreślić, że minister zdro-

wia nie negował skądinąd słusznej inicjatywy napra-

wienia krzywd wyrządzonych żołnierzom górnikom,

a jedynie samą metodologię zmian, w ramach któ-

rych miałoby to nastąpić, o czym zapewniał również

w korespondencji kierowanej do samych zaintereso-

wanych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

SPS-023-21525/13 z dnia 11 października 2013 r.)

w sprawie ochrony zabytków Stoczni Gdańskiej

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Początki nowoczesnego przemysłu stoczniowego

w Gdańsku datują się na połowę XIX w., powstanie

Stoczni Cesarskiej rozwijającej się i funkcjonującej

(z różnym nasileniem i pod różnymi nazwami) aż do

1945 r.

Drugą bardzo ważną dla rozwoju tej gałęzi

przemysłu w Gdańsku była stocznia założona w koń-

cu XIX w. przez elbląskiego przemysłowca Ferdinan-

była ona jedną z największych stoczni w całym pań-

stwie pruskim, dysponując czterema pochylniami o dłu-

gości ponad 150 metrów (dorównywała jej jedynie

szczecińska stocznia Vulcan).

Po II wojnie światowej

obie stocznie (stocznia nr 1 – d.

Cesarska i stocznia

nr 2 – d.

Schichaua) zostały połączone w jeden duży

zakład noszący nazwę Stocznia Gdańska.

Obecnie cały zespół postoczniowy w Gdańsku jest

wartościowym świadectwem rozwoju myśli technicz-

nej z przełomu XIX i XX stulecia, zaś istniejąca do

dziś zabudowa oraz wyposażenie (w szczególności

charakterystyczne dźwigi stoczniowe) istotnym ele-

mentem morskiego charakteru miasta.

W związku

z tym ochrona tych wartości wydaje się być oczywista.

bytków są:

1) wpis do rejestru zabytków;

stycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

Na obszarze d.

Stoczni Gdańskiej znajduje się je-

dynie jeden obiekt wpisany do rejestru zabytków –

układ urbanistyczny placu Solidarności z pomnikiem

poległych, murem stoczni z bramą nr 2 oraz d. ma-

gazyn torped (ob.

sala BHP, muzeum zakładowe).

Najistotniejszą jednak formą ochrony obszaru po-

stoczniowego wraz z jego zabudową i wyposażeniem

są zapisy miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego miasta Gdańska.

Obszar d. stoczni

objęty jest dwoma m.p.z.p.: 1125 (Gdańsk-Nowe Mia-

sto-Północ) oraz 1128 (Gdańsk-Nowe Miasto-Stocz-

nia, plac Solidarności).

Zgodnie z ich zapisami (1125)

tereny części Stoczni Gdańskiej oraz Stoczni Północ-

nej mają utrzymać charakter produkcyjny, natomiast

teren d.

Stoczni Cesarskiej ma uzyskać charakter

mieszkalno-usługowy, z wyłączeniem usług i produk-

cji o charakterze uciążliwym.

Dla wszystkich wyodrębnionych w obu planach

terenach uzgodnione zostały przez pomorskiego wo-

jewódzkiego konserwatora zabytków zasady ochrony

dziedzictwa kulturowego, zabytków, krajobrazu kul-

turowego oraz dóbr kultury współczesnej.

Wyznacza-

312

ją one strefy ochrony dóbr kultury, zasady kształto-

wania struktury przestrzennej oraz szczegółowe za-

sady ochrony istniejących obiektów oraz przestrzeni

o wartościach kulturowych, m.in.:

— teren znajduje się w oznaczonych na rysunku

planu granicach strefy ochrony archeologicznej, pra-

ce ziemne wymagają nadzoru archeologicznego;

— ochronie podlega charakter (budynków) oraz

(ich) detal architektoniczny;

— zakaz umieszczania nośników reklamowych na

budynkach;

— demontaż stoczniowych maszyn i urządzeń tech -

nicznych pochodzących sprzed 1945 r. wymaga każdo-

razowo zgody właściwego konserwatora zabytków;

— teren objęty strefą ekspozycji, wszelkie inwe -

stycje wymagają uzgodnienia z właściwym konser-

watorem zabytków koncepcji zagospodarowania te-

renu oraz studium sylwety od strony wody z uwzględ-

nieniem ekspozycji i korytarzy widokowych w kie-

runku historycznego zespołu zabudowy Gdańska.

W odniesieniu do obszaru dawnej Stoczni Cesar-

skiej w tekście i na rysunku planu wyszczególniono

kilkadziesiąt obiektów o charakterze zabytkowym

(w tym część zabudowy przemysłowej d.

Stoczni Ce-

sarskiej), określając zasady ich ochrony.

Dziewięć

obiektów d. stoczni (nr wg ewidencji Stoczni Gdań-

skiej): budynki o nr 150A (straż pożarna), nr 128A

(budynek dyrekcji), nr 38A (formiernia), nr 47A (mo-

delarnia, warsztat i hale produkcyjne), zachodnia

część nr 34A (kotlarnia), nr 35A (kotlarnia), nr 42A

(ślusarnia), nr 66A (warsztat), nr 36A (kuźnia i war-

sztat ślusarski) oraz jeden mieszkalny (przy ul. Wa-

łowej nr 27) oraz prasa hydrauliczno-parowa zloka-

lizowana w kuźni (nr 36A) ze względu na swoje wy-

bitne wartości kulturowe zostały przewidziane do

wpisania do rejestru zabytków.

Z powyższych informacji jednoznacznie wynika,

że zarówno tereny postoczniowe, jak i szereg obiek-

tów związanych z działalnością Stoczni Gdańskiej

i jej poprzedniczek są objęte ustawowymi formami

ochrony zabytków, w tym bardzo istotnymi zapisami

umieszczonymi w miejscowych planach zagospoda-

rowania przestrzennego.

Zgodnie z przepisami art. 15 ustawy o ochronie

„1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wnio-

wi Dziedzictwa Światowego wniosek o wpis pomnika

historii na „Listę dziedzictwa światowego” w celu ob-

jęcia tego pomnika ochroną na podstawie Konwencji

Uprzejmie informuję, że ewentualne uznanie te-

renów postoczniowych w Gdańsku za pomnik histo-

rii, oczywiście oprócz przydania prestiżu miejscu

ważnemu dla historii naszego kraju, w żadnym stop-

niu nie wpłynie na polepszenie aktualnych warun-

ków ochrony konserwatorskiej.

Zgodnie zaś z przy-

wołanymi wyżej przepisami ewentualne wystąpienie

z wnioskiem o wpisanie terenów postoczniowych

w Gdańsku na listę światowego dziedzictwa UNESCO

jest możliwe po uprzednim uznaniu ich za pomnik

historii.

Uprzejmie wyjaśniam, że przy braku zaintereso-

wania gdańskich władz samorządowych Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie podej-

mowało i nie podejmuje kroków na rzecz uznania

terenów postoczniowych za pomnik historii, a w kon-

sekwencji nie są także prowadzone rozmowy i dzia-

łania na rzecz wpisania ich na listę światowego dzie-

dzictwa UNESCO.

Przywołując wcześniejsze wyjaś-

nienia dotyczące form ochrony, jakimi objęte są tere-

ny d. stoczni w Gdańsku, wyjaśniam, że są one efek-

tem działań właściwych organów – władz miasta

Gdańska i pomorskiego wojewódzkiego konserwato-

ra zabytków.

MKiDN zaś nie ma kompetencji do in-

gerowania w ich działalność określoną stosownymi

przepisami prawa.

Liczę, że niniejsze wyjaśnienia w pełni wyczerpu-

ją postawione przez pana posła pytania.

Z poważaniem

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

w sprawie ograniczonego dostępu

(21547)

pu do publicznych świadczeń stomatologicznych prze-

Marka Kuchcińskiego z dnia 11 października 2013 r.,

znak: SPS-023-21547/13, uprzejmie proszę o przyję-

cie następujących informacji.

Zasady i tryb finanso-

wania opieki stomatologicznej określa ustawa o świad-

z późn. zm.; zwana dalej ustawą) oraz wydane na jej

podstawie akty wykonawcze.

Ustawa określa rów-

nież zadania władz publicznych w zakresie zapew-

nienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowot-

nej (także do świadczeń z zakresu leczenia stomato-

logicznego), w tym zadania ministra właściwego do

spraw zdrowia (ministra zdrowia), do którego należy

313

m.in. ocena dostępności do świadczeń opieki zdrowot-

nej w konsultacji z samorządami wojewódzkimi.

Od-

nosząc się do pytań zawartych w treści interpelacji,

uprzejmie informuję, iż ministrowi zdrowia znana

jest ocena Najwyżej Izby Kontroli dotycząca oceny

dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej w kon-

sultacji z samorządami wojewódzkimi.

Minister

zdrowia zajął w przedmiocie tej oceny odmienne sta-

nowisko, które w pełni podtrzymuje.

Ocena dostępności do świadczeń opieki zdrowot-

nej z zakresu leczenia stomatologicznego jest doko-

celem wprowadzenia powyższego przepisu było wy-

łącznie wynikające z konstytucyjnych uprawnień mi-

nistra zdrowia, dokonywanie przez niego bieżącej

oceny dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej,

w tym do świadczeń z zakresu leczenia stomatolo-

gicznego, w konsultacji z samorządami wojewódzki-

mi, w sytuacji pojawiających się problemów ze wska-

zaną dostępnością.

Przesłanką warunkującą ko-

nieczność konsultacji ministra zdrowia z samorząda-

mi wojewódzkimi jest wpływ do Ministerstwa Zdro-

wia od tych jednostek samorządu terytorialnego in-

formacji odnośnie problemów z dostępnością do świad-

su leczenia stomatologicznego.

Przepis art. 11 ust. 1

pkt 2 ustawy należy bowiem interpretować w drodze

wykładni celowościowej, odczytując normę w ten spo-

sób, iż minister zdrowia konsultuje dostępność do

przedmiotowych świadczeń z samorządami woje-

wódzkimi w sytuacji pojawienia się sygnałów pocho-

dzących od wskazanych jednostek samorządu tery-

torialnego.

Należy bowiem podkreślić, iż jednostki

samorządu terytorialnego nierzadko mają większe

rozeznanie w problemach społeczności lokalnej jako

administracja znajdująca się bliżej tej społeczności

niż organy administracji rządowej.

Względy funkcjo-

nalne są nierzadko decydujące w odczytywaniu za-

wartej konkretnym przepisie normy, i tak jest w tym

wy należy rozumieć odmiennie, w pierwszej kolejno-

ści dostarczają wnioski płynące z wykładni grama-

tycznej wynikające z tego przepisu.

Przepis bowiem

nie powinien być rozumiany w sposób, który stano-

wiłby samoistną podstawę do dokonywania oceny we

współpracy z samorządami wojewódzkimi polegającą

na stałym i okresowym dokonywaniu tej oceny i do-

kumentowaniu jej wyników, tylko jako przepis obli-

gujący ministra zdrowia do podejmowania działań

w sferze bieżących (zauważalnych) problemów z do-

stępnością do świadczeń opieki zdrowotnej.

Za słusznością powyższego rozumowania świad-

czy również bezsprzecznie argument, iż brak innych

jest norm precyzujących lub dookreślających normę

nakazujących ministrowi zdrowia dokonać tejże kon-

sultacji w określonym trybie i na określonych warun-

kach, czy w szczególności brak przepisu nakładają-

cego dokonanie powyższego obowiązku w zakreślo-

nym terminie.

Odnosząc się do pytania o działania mające na

stomatologicznych, uprzejmie informuję, iż ocena mi-

nistra zdrowia dostępności do świadczeń zdrowot-

nych, w tym w szczególności do świadczeń stomato-

logicznych, odbywa się w ramach posiadanych przez

niego kompetencji, które można pogrupować na dwie

zasadnicze sfery uprawnień.

Po pierwsze, możemy wyróżnić uprawnienia o cha-

rakterze regulacyjnym.

Minister zdrowia jako cen-

tralny organ administracji rządowej został wyposa-

żony w kompetencje do wydawania rozporządzeń,

będących źródłami powszechnie obowiązującego pra-

wa.

Minister pełni więc rolę prawodawcy.

Po drugie,

możemy wyróżnić uprawnienia o charakterze nad-

zorczym, określone przepisami działu VII art. 162-

187 ustawy.

W ramach przedstawionych dwóch sfer

uprawnień minister zdrowia podejmuje działania

związane z oceną dostępności do poszczególnych

leczenia stomatologicznego.

Sfera uprawnień mini-

stra zdrowia o charakterze regulacyjnym dotycząca

wykazu gwarantowanych świadczeń stomatologicz-

nych, jeżeli chodzi o dostępność do tych świadczeń,

jest związana z przygotowywaniem projektów zmian

przepisów w sprawie świadczeń gwarantowanych

o charakterze nadzorczym związane są z badaniem

w trybie art. 163 ustawy poszczególnych uchwał

Rady Funduszu oraz zarządzeń prezesa NFZ, rów-

nież w sprawie określenia warunków zawierania i re-

Wykonując swoje kompetencje o charakterze nadzor-

czym, minister zdrowia bada uchwały przyjmowane

przez Radę Narodowego Funduszu Zdrowia oraz de-

cyzje podejmowane przez prezesa Narodowego Fun-

— naruszają one prawo,

— prowadzą do niewłaściwego zabezpieczenia

— prowadzą do niezrównoważenia przychodów

Zatem minister zdrowia, oceniając wydawane przez

organy funduszu akty prawne przez pryzmat powyż-

mi ww. ustawy oraz wydawanymi na jej podstawie

aktami wykonawczymi.

Badając poszczególne zarzą-

dzenia prezesa NFZ oraz uchwały Rady NFZ mini-

ster zarazem ocenia dostępność do poszczególnych

leczenia stomatologicznego na obszarze całego kraju,

stosując de facto prewencyjną ochronę przed możli-

wymi sytuacjami opisanymi wyżej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

314

Odpowiedź

podsekretarza stanu

21555/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

nic ćwiczebnych Policji i Straży Granicznej, uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

Uregulowanie stanu prawnego dotyczącego funk-

cjonowania strzelnic ćwiczebnych stanowi priorytet

w zakresie zapewnienia realizacji właściwego proce-

su szkolenia strzeleckiego funkcjonariuszy służb

podległych lub nadzorowanych przez ministra spaw

wewnętrznych.

W związku z powyższym w Komendzie Głównej

Policji prowadzone są prace legislacyjne nad projek-

tami aktów wykonawczych wydawanych na podsta-

1) projektem rozporządzenia ministra spraw we-

wnętrznych w sprawie warunków technicznych, ja-

kim powinny odpowiadać strzelnice kryte Policji,

2) projektem rozporządzenia ministra spraw we-

Pragnę wyjaśnić, że przedłużające się prace nad

ww. projektami wynikają z wielokrotnie przeprowa-

dzanych uzgodnień treści merytorycznych ich zapi-

sów, które ze względu na złożony i zróżnicowany cha-

rakter szkolenia strzeleckiego w poszczególnych służ-

bach resortu, a także z uwagi na konieczność zapew-

nienia bezpieczeństwa, zarówno wewnątrz obszaru

strzelań, jak i na zewnątrz strzelnicy, musiały być

rozpatrywane w oparciu o wiedzę w zakresie konstruk-

cji budowlanych oraz balistyki zewnętrznej.

Ponadto w ww. uzgodnieniach brano pod uwagę

konieczność racjonalnego dostosowania wymogów

projektowanych aktów do istniejących strzelnic pod

względem ich infrastruktury technicznej oraz rzeczy-

wistych obszarów, na których są one umiejscowione.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

podejmowane są działania w celu uregulowania sta-

nu prawnego przedmiotowego zagadnienia w możli-

wie najszybszym terminie.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że dotychczasowe

funkcjonowanie strzelnic w oparciu o wewnętrzne

przepisy służb resortu spraw wewnętrznych zabez-

piecza aktualne potrzeby szkoleniowe funkcjonariu-

szy przy zachowaniu warunków bezpieczeństwa ich

użytkowania.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

sekretarza stanu

(21558)

z dnia 24 października 2013 r. (sygn.

DSPA-4810-

sowego (SPS-023-21558/13) uprzejmie informuję, co

następuje.

System obrony cywilnej opiera się na przepisach

nich latach zostały uchylone bądź przestały obowią-

zywać, jak m.in. powszechny pobór do armii, z któ-

rego zasilane były kadry formacji obrony cywilnej.

Ponadto należy zauważyć, że system obrony cywilnej

obejmuje w znacznej części przygotowania do działań

na czas wojny.

Z powyższego wynika, że możliwości

realizacji zadań w zakresie obrony cywilnej są ogra-

niczone.

Stworzenie systemu zarządzania kryzysowego jest

jedną z odpowiedzi na wyżej wymienione ograniczenia

dotychczasowych rozwiązań w zakresie obrony cywil-

nej i stanowiło początkowy etap tworzenia nowoczes-

nej ochrony ludności.

System zarządzania kryzysowe-

go zorganizowany jest i działa na podstawie przepisów

Zgodnie z przepisami ustawy o zarządzaniu kry-

zysowym wszystkie organy centralnej administracji

rządowej przygotowują „Raport o zagrożeniach bez-

pieczeństwa narodowego”, w którym określają zagro-

315

żenia, scenariusze rozwoju sytuacji kryzysowej oraz

przeciwdziałaniu tym zagrożeniom.

Raport o zagro-

żeniach bezpieczeństwa narodowego stanowi podsta-

wę do sporządzenia „Krajowego planu zarządzania

kryzysowego” oraz planów resortowych stanowią-

ne w rozwiązywanie tych sytuacji występują z inicja-

tywą zmian legislacyjnych lub innych działań poza-

legislacyjnych (np. zawieranie porozumień, wydawa-

nie wytycznych), które zmierzają do określenia kom-

petencji poszczególnych organów i wyeliminowania

sporów kompetencyjnych, w tym wynikających z wspo-

mnianego w piśmie pana posła Kazimierza Moskala

dualizmu systemowego.

Należy wyjaśnić, że w zakresie przygotowań sy-

stemu ochrony ludności przed klęskami żywiołowymi

oraz sytuacjami kryzysowymi obowiązujące w po-

wyższych obszarach regulacje prawne nie tworzą jed-

nego elementu systemowego, ale dwa autonomiczne

systemy.

Z informacji otrzymanych z Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych wynika, że zostały wznowione prace

nad kompleksową regulacją zawierającą rozwiązania

systemowe i legislacyjne odnoszące się do problema-

tyki ochrony ludności i obrony cywilnej.

Powyższe

z przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych, szefa obrony cywilnej kraju, Ministerstwa Obro-

ny Narodowej, Rządowego Centrum Bezpieczeństwa

na regulacja ma na celu stworzenie odpowiednich

wowych warunków dla przetrwania ludności w sytu-

acjach zagrożeń, współpracy i współdziałania syste-

mów, organów, służb i innych podmiotów wykonują-

lania pomocy humanitarnej oraz zapewnienia odpo-

wiednich zasobów, a także sposobów finansowania

Należy wskazać, że podstawowe obszary tema-

tyczne ww. projektu odnoszące się do ochrony ludno-

ści dotyczą przede wszystkim zasad informowania,

loletnich programów ochrony ludności, edukacji i szko-

leń w zakresie ochrony ludności, zapewnienia schro-

nienia dla ludności i zabezpieczenia mienia w sytua-

cji zagrożenia, funkcjonowania ochrony ludności w cza-

Jednocześnie pragnę poinformować, że mając na

uwadze potrzebę usprawnienia funkcjonowania

nych, działając w porozumieniu z szefem obrony cy-

wilnej kraju, zastosował we wskazanym obszarze

wnętrznych i szefem obrony cywilnej kraju,

— ustalenie zasad współpracy między ministrem

fowi obrony cywilnej kraju problemy legislacyjne

krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego zorgani-

Natomiast zgodnie z informacjami uzyskanymi

z Ministerstwa Obrony Narodowej system zarządza-

nia kryzysowego resortu obrony narodowej jest jedy-

nie jednym z elementów krajowego systemu zarzą-

dzania kryzysowego, a jego znaczenie wynika z po-

siadanego potencjału oraz szczególnych zdolności Sił

Zbrojnych RP umożliwiających realizowanie specja-

listycznych zadań w sytuacjach kryzysowych o zróż-

nicowanym charakterze i natężeniu.

Zgodnie z zapi-

sami ustawy o zarządzaniu kryzysowym rola resortu

obrony narodowej w krajowym systemie zarządzania

kryzysowego ogranicza się jedynie do wsparcia pod-

miotów cywilnych w przeciwdziałaniu i usuwaniu skut-

ków zagrożeń niemilitarnych na terytorium pań-

stwa.

Użycie oddziałów Sił Zbrojnych RP może na-

stąpić jedynie w sytuacji, w której cywilne siły i środ-

ki są niewystarczające lub niemożliwe do wykorzy-

stania.

Ponadto takie działania wojska nie mogą zagrozić

316

zdolności jego oddziałów do realizacji zadań wynika-

jących z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

zm.) i ratyfikowanych umów międzynarodowych.

Ustawa o zarządzaniu kryzysowym określa rów-

zarządzania kryzysowego oraz relacje współdziała-

nia z podmiotami cywilnymi.

Minister obrony naro-

nych RP wraz ze skierowaniem ich do wykonywania

nionych w art. 25 przedmiotowej ustawy.

Zgodnie

z przywołanym artykułem Siły Zbrojne RP mogą re-

alizować m.in. zadania związane z rozpoznaniem

i ostrzeganiem o zagrożeniach, ewakuacją ludności

utrzymaniem i odbudową infrastruktury technicz-

nej, usuwaniem materiałów niebezpiecznych, likwi-

dacją skażeń oraz udzielaniem pomocy medycznej

poszkodowanym.

Realizacja tych zadań odbywa się

na podstawie resortowego planu zarządzania kryzy-

sowego stanowiącego załącznik „Krajowego planu

zarządzania kryzysowego”.

Koordynowanie udziału Sił Zbrojnych RP w rea-

lizacji zadań zarządzania kryzysowego zapewniają

zowane jest wsparcie.

Ma to na celu sprawne włącze-

nie pododdziałów lub oddziałów wojska do realizacji

Skuteczność systemu zarządzania kryzysowego

resortu obrony narodowej w przeciwdziałaniu i likwi-

dacji skutków różnorodnych sytuacji kryzysowych

występujących na terytorium Polski została wielo-

krotnie potwierdzona.

Jednak jego przydatność nie

zależy wyłącznie od doskonalenia rozwiązań organi-

zacyjnych w Siłach Zbrojnych RP, lecz jest uwarun-

kowana także krajowymi rozwiązaniami systemowy-

mi i prawnymi, na kształtowanie których minister

obrony narodowej ma ograniczony wpływ.

W odniesieniu do kontroli przeprowadzonej w Rzą-

dowym Centrum Bezpieczeństwa (centrum) przez Naj-

wyższą Izbę Kontroli (NIK) w zakresie „Przygotowania

systemu ochrony ludności przed klęskami żywiołowymi

oraz sytuacjami kryzysowymi” NIK pozytywnie ocenił

działalność centrum w badanym zakresie.

W wystąpieniu pokontrolnym NIK stwierdza:

„Wyniki kontroli wykazały, że dyrektor RCB zreali-

zował zadania związane z przygotowaniem »Krajo-

wego planu zarządzania kryzysowego« oraz jednoli-

tego wykazu obiektów, instalacji, urządzeń i usług wcho-

dzących w skład infrastruktury krytycznej z podzia-

łem na systemy (…).

W wyniku podejmowanych przez

dyrektora RCB działań powstał raport o zagroże-

niach bezpieczeństwa narodowego.

Kierunki działa-

nia wynikające z wniosków z ww. raportu zostały

zawarte w przyjętym przez Radę Ministrów »Krajo-

wym planie zarządzania kryzysowego«.

Najwyższa

Izba Kontroli nie stwierdziła także nieprawidło-

wości w zakresie działań podejmowanych przez RCB

związanych z przygotowaniem projektu NPOIK oraz

rozpoznawaniem i wyznaczaniem europejskiej infra-

struktury krytycznej”.

W toku podjętych czynności kontrolnych Najwyż-

sza Izba Kontroli nie stwierdziła nieprawidłowości

w działalności centrum w odniesieniu do następują-

cych elementów:

— raportu o zagrożeniach bezpieczeństwa naro -

dowego (raport) przyjętego uchwałą nr 108/2011

raportu wykazała, że zawarto w nim wszystkie ele-

niu kryzysowym;

— „Krajowego planu zarządzania kryzysowego”

(KPZK) przyjętego przez Radę Ministrów na posie-

dzeniu w dniu 6 marca 2012 r.; NIK stwierdziła, iż

wy o zarządzaniu kryzysowym, określającym katalog

składowych tego planu, a stosownie do art. 5a ust. 5

ww. ustawy w KPZK zawarto kierunki działania wy-

nikające z wniosków z raportu;

— ówcześnie procedowanego projektu uchwały

Rady Ministrów w sprawie przyjęcia „Narodowego pro-

gramu ochrony infrastruktury krytycznej” wraz z pro-

gramem (NPOIK); NPOIK został przyjęty uchwałą

— czynności dyrektora centrum w zakresie roz -

poznawania i wyznaczania europejskiej infrastruk-

tury krytycznej (art. 6a ust. 1 ustawy o zarządzaniu

kryzysowym); stosownie do postanowień art. 6b ust.

5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym Rada Mini-

strów w dniu 19 lipca 2011 r. podjęła uchwałę nr

124/2011, na mocy której wyznaczono europejską in-

frastrukturę krytyczną na terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej; dyrektor centrum przekazał właści-

wym organom państw członkowskich Unii Europej-

skiej, na które wpływ ma europejska infrastruktura

krytyczna zlokalizowana na terytorium RP, dane ją

identyfikujące.

Reasumując, przepisy powszechnie obowiązujące

w sposób czytelny i przejrzysty określają zadania centrum

w zakresie, o którym mowa powyżej, a wyniki kontroli

jednoznacznie wskazują na prawidłową ich realizację.

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

Odpowiedź

lacją pana Stanisława Szweda, posła na Sejm Rzeczy-

317

wie finansowania szpitali oraz placówek medycznych

ze środków publicznych, przesłaną przy piśmie mar-

dziernika 2013 r., znak: SPS-023-21579/13, uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących informacji.

nych, możliwość dokonywania przesunięć w ramach

sowym tego oddziału.

wie.

Z odpowiedzi przekazanej przez NFZ w odnie-

sieniu do wysokości kontraktów podmiotów, o któ-

rych mowa w przedmiotowej interpelacji, wynika, że

w ich przypadku wartość kontraktów w latach 2011–

2012 w porównaniu do odpowiadających im wartości

kontraktu roku poprzedzającego niemal w każdym

przypadku ulegała zwiększeniu, o czym świadczą po-

niższe wartości.

Ponadto z analizy ww. danych wynika, że wartość

kontraktu pierwotnego na rok 2013 w porównaniu do

wartości kontraktu pierwotnego na rok 2010 wzrosła:

— w przypadku Bielskiego Pogotowia Ratunko -

wego – o ok. 55,84%, w tym w rodzaju ratownictwo

medyczne o ok. 18,14%,

— w przypadku Specjalistycznego Psychiatrycz-

nego Zespołu Opieki Zdrowotnej – o ok. 4,74%,

— w przypadku Szpitala Pediatrycznego – o ok.

Ocena ostatecznej wartości kontraktów na 2013 r.

ww. świadczeniodawców możliwa będzie po zakończe-

niu okresu rozrachunkowego i dokonaniu stosownych

rozliczeń wykonanych świadczeń opieki zdrowotnej.

Odnosząc się do kwestii wyceny świadczeń pedia-

trycznych, NFZ poinformował, że w związku z formu-

łowanymi przez środowiska medyczne oczekiwania-

mi i potrzebami w zakresie urealnienia kosztów świad-

czeń opieki zdrowotnej w Narodowym Funduszu Zdro-

wia przeprowadzono prace dotyczące opracowania

metody obliczania kosztów ponoszonych przez świad-

czeniodawców realizujących gwarantowane świad-

czenia opieki zdrowotnej dla dzieci i młodzieży.

Na-

stępnie powołany przez prezesa funduszu zespół do

wyceny procedur pediatrycznych w pierwszej kolej-

ności zajął się procedurami rekomendowanymi przez

panią prof. dr med. Annę Dobrzańską, konsultanta

krajowego w dziedzinie pediatrii.

Przeprowadzona

analiza ekonomiczna pozwoliła na weryfikację kosz-

tową wybranych jednorodnych grup pacjentów ze

skutkiem zmian ilości punktów dla 9 JGP o przybli-

żonej wartości ok. 140 mln zł w skali roku.

Uzyskane

w wyniku ww. weryfikacji wnioski znalazły odzwier-

ciedlenie w zapisach zarządzenia nr 34/2013/DSOZ

(w tysiącach złotych)

Nazwa świadczeniodawcy

wartość

pierwotna

kontraktu

wartość

końcowa

kontraktu

wartość

pierwotna

kontraktu

wartość

końcowa

kontraktu

Bielskie Pogotowie

Ratunkowe, w tym:

12226;28 12226,28 17 409,35 17409,35 19 316,44 19 316,44 19 053,29

Podstawowa opieka zdrowotna 0,00 0,00 4027,57 4027,57 4833,09 4833,09 4609,51

Ratownictwo medyczne 12 226,28 12 226,28 13 381,78 13 381,78 14 483,35 14 483,35 14 443,78

Specjalistyczny

Psychiatryczny Zespół Opieki

Zdrowotnej, w tym:

8056,57 8167,62 8046,15 8250,59 8212,85 8375,54 8438,71

Opieka psychiatryczna

i leczenie uzależnień

Szpital Pediatryczny, w tym: 16 937,89 17 946,88 17 315,11 17 875,30 17 822,66 19 135,64 18 575,53

Ambulatoryjna opieka

specjalistyczna

2329,53 2184,05 2428,86 2415,19 2689,78 2695,13 2764,58

Leczenie szpitalne 14 540,55 15 684,22 14 816,29 15 390,16 15 062,92 16 370,55 15 740,99

Rehabilitacja lecznicza 67,82 78,62 69,96 69,96 69,96 69,96 69,96

318

dzaju leczenie szpitalne, które weszło w życie z dniem

1 lipca 2013 r.

Obecnie prowadzone są dalsze prace

dotyczące świadczeń opieki zdrowotnej dla dzieci i mło-

dzieży rozliczanych przez nowe 23 jednorodne grupy

pacjentów.

W odniesieniu do kwestii uelastycznienia zasad

kontraktowania świadczeń opieki zdrowotnej, także

świadczeń pediatrycznych, NFZ poinformował, że

środki finansowe, jakimi dysponuje NFZ i jakie kie-

ruje na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej,

finansowym funduszu.

Ponadto, zgodnie z art. 132 usta-

publicznych przez fundusz jest umowa o udzielanie

kiego funduszu, przy czym zgodnie z art. 136 ww.

zdrowotnej oraz warunki udzielania świadczeń opie-

ki zdrowotnej.

Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym

zadaniem oddziału wojewódzkiego funduszu jest za-

bezpieczenie świadczeń opieki zdrowotnej dla osób

uprawnionych w ramach określonej wartości środ-

ków finansowych.

W sytuacji ograniczonych środków

ich rozdysponowanie następuje według określonych

procedur, w szczególności konkursu ofert, którego

nieodłącznym elementem jest oferta świadczeniodaw-

cy i negocjowanie ilości jednostek rozliczeniowych

przewidzianych do zakontraktowania świadczeń.

Od-

dział kieruje się tu interesem ubezpieczonych, stara-

jąc się zabezpieczyć na danym obszarze dostateczną

ilość poszczególnego rodzaju świadczeń zdrowotnych

o jak najwyższej jakości.

Zaznaczyć również należy,

iż zarządzanie kontraktem poprzez m.in. planowanie

wykonania świadczeń na rzecz pacjentów pozostaje

jedynie w kompetencjach podmiotu leczniczego i po-

winno pozostać w korelacji z planem rzeczowo-finan-

sowym określonym w umowie, do czego zobowiązuje

zapis § 9 ust. 1 załącznika do rozporządzenia mini-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(21595)

ckiej przekazaną przy piśmie z dnia 11 października

2013 r., znak: SPS-023-21595/13, w sprawie komer-

cjalizacji Powiatowego Zakładu Opieki Zdrowotnej

w Starachowicach, uprzejmie proszę o przyjęcie po-

niższego.

Ramy ustawodawcze organizacji systemu ochrony

zdrowia w Polsce kształtowane są m.in. przez ustawę

ustawy, nadzór nad podmiotem leczniczym niebędą-

cym przedsiębiorcą (SPZOZ) sprawuje podmiot two-

rzący.

W omawianym przypadku leży to w kompeten-

cjach powiatu starachowickiego.

W ramach prowa-

dzonego nadzoru podmiot ten dokonuje oceny zgod-

ności działań podejmowanych przez dany podmiot

zdrowia dostrzega potencjał leczniczy Powiatowego

Zakładu Opieki Zdrowotnej w Starachowicach.

Jed-

nakże w świetle obowiązujących uregulowań praw-

nych minister zdrowia nie posiada kompetencji do

podejmowania decyzji w sprawie przekształcenia ww.

podmiotu leczniczego.

Wskazać bowiem należy, iż

ustawodawca nałożył na jednostki samorządu tery-

ków publicznych, przepisów ustawowych sankcjonu-

jących funkcjonowanie samorządów terytorialnych

Wskazać również należy, iż organy dokonujące roz-

strzygnięcia winny kierować się interesem publicz-

nym, albowiem ponoszą za to odpowiedzialność cy-

wilną, karną, polityczną i moralną.

Warto zaznaczyć, iż państwo, pełniąc m.in. funk-

cję regulacyjną i legislacyjną, daje możliwość prze-

kształcenia samodzielnych publicznych zakładów

nie oznacza jednak, iż jedynymi usługodawcami sy-

stemu będą spółki kapitałowe.

Wspomnieć bowiem

należy, iż zarówno SPZOZ, jak i spółki kapitałowe pro-

wadzące działalność leczniczą mają możliwość swo-

bodnego funkcjonowania na rynku zdrowotnym.

319

W przypadku gdy forma prawna SPZOZ nie jest efek-

tywna, warto zastanowić się nad reorganizacją jed-

nostki, gdyż formą bardziej użyteczną zarówno pod

względem leczniczym, jak i ekonomicznym może być

forma spółki kapitałowej.

Wskazać również należy,

iż z uwagi na charakter dobra, jakim jest zdrowie

oraz odpowiedzialność i powinność względem jego

ochrony, wszystkie podmioty lecznicze, bez względu

na ich formę organizacyjno-prawną i kwestie właści-

cielskie, winny dążyć do maksymalizacji użyteczno-

ści leczniczej i zwiększenia potencjału zdrowotnego

pacjentów, tak aby zdrowie i jego ochrona stanowiły

priorytet prowadzonej przez nie działalności leczni-

czej.

Zaakcentować w tym miejscu należy, iż SP ZOZ

nie są powołane w celu generowania zysku i nie jest

to ich cel strategiczny, niemniej jednak zasadnym

jest ich dążenie do uzyskiwania dodatniego wyniku

finansowego.

Nadmieniam, iż zadania realizowane przez mini-

stra zdrowia mają na celu usprawnienie funkcjono-

wania systemu ochrony zdrowia poprzez tworzenie

ram ustawodawczych zapewniających maksymalną

użyteczność leczniczą i ekonomiczną sytemu, jak

również kreowanie warunków niezbędnych do

sprawnej i efektywnej działalności podmiotów lecz-

niczych i innych instytucji sektora ochrony zdrowia.

Natomiast działania podejmowane przez jednostki

samorządu terytorialnego i decyzje związane z reor-

ganizacją podległych im jednostek mają charakter

autonomiczny i podlegają ochronie prawnej.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

iż decyzja w sprawie przekształcenia, połączenia lub

zdrowotnej uzależniona jest od inklinacji podmiotu

fakultatywny.

Natomiast minister zdrowia, nie będąc

organem tworzącym dla Powiatowego Zakładu Opieki

Zdrowotnej w Starachowicach, nie jest wyposażony

rencję w strukturę organizacyjną czy rozpatrywanie

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

ustawy regulującej zawód fizjoterapeuty, przekazaną

SPS-023-21606/13, uprzejmie proszę o przyjęcie po-

niczą obecnie w realizacji świadczeń opieki zdrowot-

z późn. zm.).

Przedmiotowe rozporządzenie w warun-

kach realizacji świadczeń z zakresu rehabilitacji me-

dycznej wśród personelu realizującego zabiegi fizjo-

terapeutyczne wymienia osobę, która:

skała tytuł zawodowy technik fizjoterapii.

Jednocześnie powyższe wymagania kwalifikacyj-

nionych na stanowisku fizjoterapeuty, ujętymi w roz-

320

w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników

prowadzonej działalności gospodarczej, w oparciu

ca na celu poprawę samopoczucia.

Należy jednakże

w 86.90.

A,

styce, sklasyfikowanej w 93.13.Z.

cy braku ustawy o zawodzie fizjoterapeuty jest resor-

towi zdrowia znany i widzę potrzebę wprowadzenia

stwie Zdrowia wiele spotkań z przedstawicielami śro-

dowiska fizjoterapeutów w celu wypracowania mery-

torycznych rozwiązań w zakresie propozycji uregu-

lowań prawnych dotyczących zawodu fizjoterapeuty.

Projekt ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, zaakcepto-

wany zarówno przez Stowarzyszenie Fizjoterapia

że konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii,

wodzie fizjoterapeuty jest uregulowanie zasad wyko-

nywania zawodu fizjoterapeuty, w tym kształcenia

zarówno przeddyplomowego, jak i podyplomowego,

-prawnej obecnie obowiązujących przepisów dotyczą-

fizjoterapeuty, jak i innych zawodów medycznych,

łania mające na celu uregulowanie zasad wykonywa-

nia zawodu fizjoterapeuty.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

Odpowiadając na pytania pani poseł Anny Foty-

gi skierowane do prezesa Rady Ministrów pana Do-

nalda Tuska, przysłane przy piśmie z dnia 15 paź-

wie stanowiska rządu dotyczącego spółki Grupa

leżącej do Grupy Acron rosyjskiej spółki z branży

daży do 66% akcji Grupa Azoty SA (poprzednio Za-

kłady Azotowe w Tarnowie-Mościcach SA) było ogło-

szenie przez Zarząd Grupy Azoty w dniu 13 czerwca

2020.

Strategia ta zakładała umocnienie pozycji Gru-

py Azoty SA w branży nawozowej oraz w branży two-

rzyw sztucznych, a także dalszą dywersyfikację pro-

duktową i rynkową dającą większą elastyczność i od-

porność na wahania koniunkturalne.

SA, opartej między innymi na dalszej konsolidacji

sektora chemicznego.

W związku z poparciem powyższej strategii mini-

ster skarbu państwa nie odpowiedział na ogłoszone

SA (poprzednio Zakłady Azotowe Puławy SA) przez

Synthos SA, uznając m.in., że ewentualna odpowiedź

321

Azoty Zakłady Azotowe Puławy SA, stanowiących

Grupa Azoty SA posiada 95,98% akcji spółki.

W dniu 14 lipca 2012 r. nadzwyczajne walne zgro-

madzenie spółki Grupa Azoty SA podjęło uchwałę

spółki podwyższenie kapitału zakładowego poprzez

wyłącznie akcjonariuszom spółki Grupa Azoty Za-

kłady Azotowe Puławy SA w zamian za wkład nie-

pieniężny w postaci akcji Grupy Azoty Zakłady Azo-

cji Grupy Azoty SA.

Dnia 24 stycznia 2013 r. zarejestrowano podwyż-

szenie kapitału Grupa Azoty SA.

W wyniku dokona-

nej zamiany Skarb Państwa stał się akcjonariuszem

posiadającym 45,13% akcji Grupy Azoty SA.

W związ-

czyli od 24 stycznia 2013 r., zejść poniżej progu 33%

wając 12,13% akcji Grupy Azoty SA w drodze przy-

śpieszonej budowy księgi popytu.

Rozliczenie trans-

akcji nastąpiło w dniu 23 kwietnia 2013 r. i obecnie

ku nie jest planowana sprzedaż przez Skarb Państwa

kolejnych pakietów akcji Grupy Azoty SA.

Pragnę

podkreślić, że Grupa Azoty SA jest z punktu widze-

nia Skarbu Państwa spółką istotną zarówno ze

ską gospodarkę, jak i ogromne znaczenie dla rynku

pracy.

Dlatego też Skarb Państwa jako akcjonariusz

Grupy Azoty SA dokłada wszelkiej staranności, aby

jących przepisów prawa przedkładał się na ochronę

interesów akcjonariusza, czyli Skarbu Państwa, jak

py Azoty SA.

Obecnie priorytetem jest kontynuowa-

nie i zakończenie procesu konsolidacji i integracji

operacyjnej spółek chemicznych.

Ze względu na to, iż

jest to długofalowy proces, na rezultaty synergii na-

leży poczekać.

W celu zabezpieczenia Grupy Azoty SA Skarb

Państwa zastosował następujące mechanizmy kon-

troli Grupy Azoty SA w ramach możliwości praw-

nych: wprowadzone do statutu spółki uchwałą NWZ

z dnia 19 listopada 2010 r. ograniczenie prawa głosu

dla innych akcjonariuszy niż Skarb Państwa na pod-

stawie osobistego uprawnienia w przypadku posia-

dania przez nich więcej niż 20%, zgodnie z którym

spółki, uprawniających do co najmniej jednej piątej

głosu pozostałych akcjonariuszy spółki zostaje ogra-

konywać na walnym zgromadzeniu więcej niż jednej

w dniu odbywania się walnego zgromadzenia.

Roz-

budowane na potrzeby ograniczenia prawa głosu ak-

nie redukują prawo głosu takich podmiotów łącznie

nym zgromadzeniu.

Poza możliwością powołania

członków rady nadzorczej na walnym zgromadzeniu,

zgodnie z postanowieniami statutu spółki Skarb

Państwa posiada uprawnienie osobiste do powoływa-

nia i odwoływania jednego członka RN w drodze pi-

semnego oświadczenia.

Udział Skarbu Państwa na poziomie 32,99% po-

zwala skutecznie blokować zmiany statutu Grupy

Azoty SA, jak również blokować pozostałe uchwały,

dla podjęcia których wymagana jest kwalifikowana

Skarb Państwa posiada prawo pierwszeństwa naby-

cia większości pakietu 12,13% akcji Grupy Azoty SA

inwestorów, którzy nabyli te akcje m.in. od EBOiR.

Odnośnie do spółek wchodzących w skład Grupy

Azoty SA, tj. Grupa Azoty Zakłady Azotowe Puławy

pa Azoty Zakłady Azotowe Kędzierzyn SA, uprzejmie

informuję, że Skarb Państwa w dwóch pierwszych

spółkach jest akcjonariuszem mniejszościowym –

w pierwszej spółce posiada jedną akcję, w drugiej spół-

ce posiada 5,01% udziału w akcjonariacie, a w kolej-

nej nie posiada żadnych akcji.

możliwości wpływania na realizowaną przez Zarząd

Grupy Azoty SA politykę i strategię rozwoju wobec

spółek wchodzących w skład całej Grupy Kapitałowej

Grupy Azoty.

Należy dodać, że w wyniku konsolidacji spółek

sektora chemicznego powstał silny gracz w Unii Eu-

ropejskiej na rynku nawozów.

Dzięki połączeniu Gru-

loskładnikowych, w nawozach mineralnych, w nawo-

zach zawierających siarkę oraz w nawozach azoto-

wych.

Ponadto grupa stała się również liderem kra-

jowym w zakresie tworzyw (poliamid), OXO (alkoho-

le OXO i plastyfikatory), pigmentów (biel tytanowa)

i melaminy.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyjaś-

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

322

Odpowiedź

ministra nauki i szkolnictwa wyższego

(21612)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

21612/13) w sprawie opłat za drugi kierunek studiów,

składam następujące wyjaśnienia.

z późn. zm.), przed jej nowelizacją, umożliwiały po-

dejmowanie studiów na kilku kierunkach, co prowa-

dziło do blokowania miejsc innym kandydatom.

dejmowania odpłatnych studiów niestacjonarnych

w uczelniach publicznych lub w uczelniach niepub-

licznych.

Zmiana przepisów ustawy zapewniła nie tylko

Z przeprowadzonych analiz wynika, że w uczel-

niach publicznych jednocześnie na dwóch lub więcej

kierunkach studiów stacjonarnych studiuje 6,94%

studentów, a biorąc pod uwagę studiowanie również

tów.

Studiujący dwa lub więcej kierunków studiów

to, jak wynika z posiadanych informacji, osoby, które

decydują się równolegle podjąć studia na drugim kie-

runku, lecz z reguły kończą tylko jeden z nich.

Dotychczasowy system w praktyce zatem ograni-

czał dostępność do studiów i nie działał na rzecz efek-

tywności ich kończenia.

Obecnie każdy student ma prawo do podjęcia stu-

diów na drugim kierunku studiów stacjonarnych

w uczelni publicznej, lecz prawo do kontynuowania

studiów bez wnoszenia opłat przyznano tylko tym

studentom, którzy w poprzednim roku studiów speł-

nili kryteria do otrzymania stypendium rektora dla

najlepszych studentów.

10% najlepszych studentów

bezpłatnie dwa kierunki, co według analiz MNiSW

odpowiada zapotrzebowaniu studentów, pozwala na

poszerzenie kształcenia najlepszym, zatem jest spo-

łecznie najbardziej uzasadnione.

Należy również wskazać, że uczelnie, korzystając

z prawa do autonomii programowej, wypracowują ta-

kie koncepcje programów studiów, które integrują

wiedzę z różnych obszarów nauki.

W nowoczesnym

systemie programy studiów są kształtowane w taki

wiązało się z uzyskaniem określonych efektów

kształcenia.

Z badań przeprowadzonych wśród pra-

codawców wyraźnie wynika, że absolwenci polskich

uczelni, chociaż nieraz uzyskiwali wiedzę teoretycz-

ną na wysokim poziomie, na kilku nawet kierunkach

studiów, z reguły nie byli przygotowani do wykony-

wania zawodu, brakowało im bowiem odpowiednich

umiejętności.

Dlatego w nowym systemie duży na-

cisk położono na to, aby dotychczasowe treści progra-

mowe uzupełnione zostały o umiejętności i kompe-

tencje potrzebne absolwentowi w praktycznym wy-

konywaniu zawodu.

Wyrażam przekonanie, że duży

zakresie, procentować będzie dobrymi efektami

kształcenia, bez konieczności podejmowania przez

studentów drugiego kierunku studiów, a tym samym

odkładania momentu aktywności zawodowej i wej-

ścia na rynek pracy.

denci są niedostatecznie poinformowani, kiedy mają

prawo do bezpłatnego studiowania na drugim kie-

runku studiów, pozwolę sobie wskazać, że noweliza-

cja ustawy zagwarantowała studentom rozpoczyna-

jącym studia przeszkolenie w zakresie praw i obo-

wiązków studenta (art. 170 ust. 2 ustawy).

Szkolenia

prowadzi Parlament Studentów Rzeczypospolitej

uczelni (art. 170 ust. 3).

Wyjaśniam również, że nowe rozstrzygnięcia

prawne służą temu, by możliwość studiowania na do-

datkowych kierunkach przysługiwała najlepszym

studentom, którzy studiując rzetelnie i z zaangażo-

waniem, dają gwarancję, iż ukończą te studia.

Ponad-

to ustawodawca zagwarantował każdemu studentowi

szerzające wiedzę zajęcia studenci mogą przeznaczyć

znawane poza limitem punktów ECTS niezbędnym

zawodowe bez konieczności studiowania na drugim

międzyobszarowych (obejmujących co najmniej dwa

Ważne jest także, że przepisy ustawy przewidują,

Pragnę podkreślić, że minister nauki i szkolni-

ctwa wyższego działa na podstawie i w granicach

prawa.

Inicjując zmiany w przepisach dotyczących

szkolnictwa wyższego, mam na względzie przede

wszystkim przestrzeganie zasad określonych w Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także wyroków

Trybunału Konstytucyjnego.

8 listopada 2000 r.

(Dz. U. Nr 101, poz. 1091) podkre-

ślił, że „wprowadzenie opłat za studia jest dopusz-

323

czalne konstytucyjnie jedynie dla zapewnienia dostę-

znajdujących pokrycia w środkach publicznych”.

ka 2005 r.

(Dz. U. Nr 205, poz. 1704) TK odniósł się

również do prawa uczelni do realizowania „własnej

polityki dydaktycznej” – „Uczelnia, dokonując swego

rodzaju repartycji kosztów zajęć między studentów,

nie musi rozkładać ich równo, dzieląc sumę globalną

przez liczbę studentów, lecz może przewidzieć pewne

preferencje, np. dla studentów osiągających określo-

ną średnią, lub przeciwnie – większe obciążenie dla

pewnych grup studentów.

Przykładowo, w sposób

szczególny może potraktować repetentów czy osoby

studiujące na drugim kierunku”.

Pragnę podkreślić, że po raz pierwszy od końca

lat 90. większość studentów studiuje nieodpłatnie –

na studiach stacjonarnych w uczelniach publicznych

uczy się 51% wszystkich studentów.

Zasadniczy cel

wprowadzonych rozwiązań, czyli zwiększenie dostę-

został zatem w pełni zrealizowany.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

Odpowiedź

023-21661/13), uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

324

cowe przekładają się na rzeczywistą poprawę jakości

przez Agencję Oceny Technologii Medycznych oceny

wej (leczenie objawowe i fizjoterapia) leczeniem pro-

duktem Zavesca nie przynosi istotnych korzyści dla

wania.

W analizach dołączonych do wniosku o objęcie

refundacją przedmiotowego produktu leczniczego nie

poprawę samodzielności pacjenta.

fikowanie świadczenia opieki zdrowotnej „Leczenie

(21667)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

dotyczącego interpelacji pana posła Stanisława

ści w resortach w zakresie wydawania środków bu-

dżetowych na akcje reklamowe, promocyjne i popu-

laryzujące działania rządu i ministerstw, uprzejmie

przedstawiam poniższą informację.

Podejmowane przez niektóre ministerstwa kam-

panie promocyjne, informacyjne i edukacyjne mają

za zadanie dostarczenie obywatelom wiedzy z zakre-

su określonych dziedzin.

Za kampanie realizowane

przez poszczególne resorty odpowiadają ministro-

wie oraz podlegli im urzędnicy, i to oni określają,

czy przeprowadzenie kampanii jest potrzebne ze

względu na zapotrzebowanie społeczne.

Premier

Donald Tusk stoi na stanowisku, że kampanie tego

typu powinny mieć cel informacyjny lub edukacyj-

ny, a więc służyć przede wszystkim społeczeństwu.

Z wyrazami szacunku

ministra-członka Rady Ministrów,

ma z dnia 16 i 31 października 2013 r., przy których

przekazane zostały skierowane do prezesa Rady Mi-

325

sła Stanisława Pięty z dnia l października 2013 r.

w sprawie przekazania 500 000 zł z rezerwy budże-

towej na kontynuację prac badawczych i ekshuma-

cyjnych na cmentarzu Powązkowskim w związku

z wyczerpaniem funduszy pozostających w dyspo-

zycji prof. Krzysztofa Szwagrzyka, oraz pana posła

Wojciecha Szaramy z dnia 10 października 2013 r.

tyczne szczątków ofiar terroru komunistycznego

uprzejmie informuję, co następuje.

Rektor Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego

w Szczecinie pan prof. dr hab. n. med. Andrzej Cie-

chanowicz w imieniu Zespołu Polskiej Bazy Genetycz-

nej Ofiar Totalitaryzmów zwrócił się pismem z dnia

31 października 2013 r. do pana premiera z prośbą

o przyznanie środków na dofinansowanie kontynu-

acji projektu realizowanego przez Polską Bazę Ge-

netyczną Ofiar Totalitaryzmów (PBGOT) mającego

na celu identyfikację ofiar zbrodni komunistycz-

nych, także tych ekshumowanych na Cmentarzu

Zważywszy na okoliczność, iż prezes Rady Mi-

nistrów może uruchomić środki z rezerwy ogólnej

budżetu państwa jedynie na wniosek właściwego dys-

ponenta części budżetowej, Kancelaria Prezesa Rady

Ministrów zwróciła się do właściwych ministrów

o zaopiniowanie ww. prośby.

Na wniosek ministra

zdrowia pan premier przyznał, wydając zarządzenie

w dniu 28 listopada 2013 r., środki w wysokości 800

tys. zł z przeznaczeniem dla Pomorskiego Uniwersy-

tetu Medycznego w Szczecinie na zakup sekwenatora

dla zakładu medycyny sądowej, który pozwoli na za-

stosowanie nowych, znacznie czulszych zestawów

markerów DNA, a przede wszystkim na niezakłóco-

ną kontynuację prac dotyczących identyfikacji gene-

tycznych prowadzonych w ramach projektu PBGOT.

Z poważaniem

Minister – członek Rady Ministrów,

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

złotych przez kilka sprytnych osób, które głównie

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

mie z dnia 18 października 2013 r. (sygn.

DSPA-4810-

8348-(1)/13) interpelację posła na Sejm RP pana Ada-

rzutu „przejęcia kontroli nad nieruchomościami przed-

wojennych wspólnot żydowskich, wartych setki mi-

lionów złotych, przez kilka sprytnych osób, które

nach żydowskich” (SPS-023-21691/13) uprzejmie in-

formuję, co następuje.

poz. 251, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, na

wniosek gminy żydowskiej lub związku gmin wszczy-

na się postępowanie, zwane dalej „postępowaniem

regulacyjnym”, w przedmiocie przeniesienia na rzecz

Żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej, dalej „ZGWŻ”,

własności nieruchomości lub ich części przejętych

wych żydowskich osób prawnych, działających na

czej i charytatywno-opiekuńczej.

Na wyżej wymieniony wniosek wszczyna się rów-

nież postępowanie regulacyjne w przedmiocie prze-

kazania własności nieruchomości lub ich części, sta-

nowiących na Ziemiach Zachodnich i Północnych

nych, działających na podstawie tytułu II ustawy

ustaw pruskich nr 30) i innych wyznaniowych ży-

dowskich osób prawnych lub nieruchomości i ich czę-

ści, których stan prawny nie jest ustalony:

326

2) które stanowiły uprzednio siedziby gmin syna-

gogalnych w miejscowościach będących w dniu wej-

3) w celu przywrócenia kultu religijnego, działal-

ności oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opie-

kuńczej.

W odniesieniu do wzmiankowanych nieruchomo-

ści, położonych na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej w granicach sprzed 1 września 1939 r., regula-

cja może polegać na:

1) przeniesieniu własności nieruchomości lub ich

części;

2) przyznaniu odpowiedniej nieruchomości za-

miennej, gdyby przeniesienie własności natrafiało na

3) przyznaniu odszkodowania ustalonego według

W odniesieniu do cmentarzy żydowskich oraz nie-

ruchomości położonych na Ziemiach Zachodnich i Pół-

nocnych regulacja może polegać wyłącznie na prze-

kazaniu nieruchomości lub ich części.

W razie nie-

możności dokonania takiej regulacji postępowanie

podlega umorzeniu.

Postępowanie regulacyjne przeprowadza Komisja

skich, zwana dalej „komisją”.

Liczebność komisji oraz

szczegółowy tryb postępowania regulacyjnego okre-

śla zarządzenie ministra spraw wewnętrznych i ad-

Nr 77, poz. 730).

Komisja złożona jest z przedstawi-

cieli wyznaczonych w równej liczbie przez ministra

szości narodowych i etnicznych oraz Zarząd ZGWŻ.

Komisja rozpatruje sprawy w zespołach orzekają-

nicznych i przez Zarząd ZGWŻ.

stwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczy-

pospolitej Polskiej nie przewiduje dla ministra admi-

nistracji i cyfryzacji kompetencji do sprawowania

nadzoru merytorycznego nad rozstrzygnięciami ko-

misji.

Ministerstwo w odniesieniu do komisji zapew-

nia jedynie obsługę organizacyjno-techniczną.

W kontekście wspomnianego braku uprawnień

kontrolnych zważyć należy, że Trybunał Konstytu-

(sygn. akt K 25/10) stwierdził, że działalność komisji

stanowi przejaw szeroko pojętej działalności admini-

stracji publicznej, bowiem komisję ulokowano w struk-

turze organów administracji państwowej.

Ustalenie

udziału w składzie komisji osób wskazanych przez

Zarząd ZGWŻ oraz wydanie przepisów wykonaw-

czych do ustawy w porozumieniu z Zarządem ZGWŻ,

zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, służyło dyrek-

tywie poszukiwania rozwiązań o charakterze kon-

sensualnym w stosunkach państwa z kościołami

i innymi związkami wyznaniowymi.

Jak podkreślił

Trybunał Konstytucyjny, wspomniany udział nie

wpływa na ocenę merytorycznego charakteru orze-

czenia komisji, lecz stanowi przejaw tego, że z art. 25

stanowiącego, że „stosunki między państwem a koś-

ciołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształ-

towane na zasadach poszanowania ich autonomii

kresie”, wynika nakaz unikania przez ustawodawcę

jednostronnych ingerencji w sferę stosunków pań-

stwa z kościołami i innymi związkami wyznaniowy-

mi oraz preferencji dla działań opartych na porozu-

mieniach.

Odnosząc się do wspomnianej wyżej zasady auto-

nomii oraz wzajemnej niezależności państwa oraz

związków wyznaniowych, należy zwrócić uwagę na

Nr 231, poz. 1965, z późn. zm.), który stanowi, że „w Rze-

czypospolitej Polskiej stosunek państwa do wszyst-

kich kościołów i innych związków wyznaniowych

„wolności sumienia i wyznania w stosunkach pań-

mi” uznano „swobodę wypełniania przez kościoły

ności sumienia i wyznania „kościoły i inne związki

waniu swoich funkcji religijnych”.

Wynika z tego, że

religijna (wyznaniowa) działalność kościołów i in-

wi państwowemu.

Uznana autonomia kościołów i in-

nych związków wyznaniowych oznacza, iż podmioty

te – w ramach porządku konstytucyjnego państwa

– mają prawo do samoorganizacji i samorządności.

Mogą więc w szczególności stanowić normy obowią-

zujące wewnątrz ich struktury organizacyjnej.

Uzna-

nie przez państwo ich niezależności oznacza przy

tym, że w stanowieniu tych norm i ich stosowaniu

kościoły i związki wyznaniowe są wolne od ingeren-

cji władz publicznych.

Władze nie mają w szczegól-

ności prawa do ingerowania w decyzje dotyczące

przynależności do związków wyznaniowych.

Na uwagę zasługuje fakt, że w uzasadnieniu oma-

wianego orzeczenia z dnia 13 marca 2013 r.

Trybunał

Konstytucyjny wskazał również, że komisja posiada

cechy, które pozwalają przyjąć, że wydawanie przez

nią orzeczeń „stanowi przejaw działania szeroko po-

jętej administracji publicznej.

Są to: ulokowanie przy

centralnym organie administracji państwowej, wy-

raźne przekazanie w ustawie wyłącznej kompetencji

w zakresie rozstrzygania pewnego wycinka spraw

327

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oraz charakter

orzeczenia polegającego na jednostronnym i wład-

czym rozstrzygnięciu w sferze praw majątkowych

gmin wyznaniowych, a tym bardziej jednostek samo-

rządu terytorialnego.

(…)

Skoro działalność komisji

(…) stanowi przejaw szeroko pojętej działalności ad -

ministracji publicznej, a w orzeczeniu (…) komisja

jednostronnie i władczo rozstrzyga o sytuacji prawnej

indywidualnych podmiotów znajdujących się poza

komisją i strukturą administracji rządowej, orzecze-

nie komisji (…) ma cechy zewnętrznego aktu admi -

nistracyjnego.

W formie aktu administracyjnego ad-

ministracja publiczna rozstrzyga o indywidualnych

prawach i obowiązkach innych podmiotów”.

Należy również wspomnieć, że treść prawa włas-

ności polega na tym, że właścicielowi wolno z rzeczą

ne.

W podobny sposób wypowiedział się Sąd Najwyż-

szy w uchwale z dnia 28 sierpnia 1997 r.

(III CZP

36/97, OSP 1998, z.

5, poz. 90), stwierdzając, że art.

140 K.c. zakreśla granice uprawnień właściciela,

w sposób generalny wskazując, że właścicielowi wol-

no robić ze swoją rzeczą wszystko, co nie jest zabro-

nione przez ustawy, zasady współżycia społecznego

i co nie pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospo-

darczym przeznaczeniem prawa.

Prawo własności

zostało ukształtowane jako prawo podmiotowe o naj-

szerszej treści wśród wszystkich praw polegających

na korzystaniu z rzeczy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

(21723)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

dotyczącego interpelacji pana posła Macieja Małe-

ckiego, w sprawie powołania i funkcjonowania Ze-

ści informacji i materiałów dotyczących przyczyn

wiam poniższe informacje.

Ad pytania l.

W związku z głównym zadaniem

pod Smoleńskiem, wyjaśnianiem których dokładnie

materiałów zajmuje się zespół?

W odpowiedzi na tak sformułowane przez

pana posła pierwsze pytanie uprzejmie informu-

ję, że chodzi o takie materiały, które związane są

z przyczynami i okolicznościami katastrofy, a któ-

rych wyjaśnienia oczekuje opinia publiczna.

Doty-

czy to hipotez, analiz i innych twierdzeń funkcjo-

nujących w przestrzeni publicznej, które często

wprowadzają opinie publiczną w błąd, przekazując

informacje niepoparte materiałami źródłowymi.

miotów chodzi w rozporządzeniu; tych pochodzących

z Międzypaństwowego Komitetu Lotniczego (złożo-

nego z przedstawicieli Federacji Rosyjskiej, Azerbej-

dżanu, Armenii, Białorusi, Kazachstanu, Kirgista-

nu, Mołdawii.

Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uz-

bekistanu), Komisji Badania Wypadków Lotniczych

Zespołu Parlamentarnego ds. Zbadania Przyczyn

szczególnionymi materiałami, do których każde z wy-

stąpień się odnosiło?

Chodzi o każde materiały, które wymagają ko-

mentarza lub opinii, co do których wiedzę posiadają

członkowie zespołu.

Konferencje Zespołu miały miejsce:

— 21 maja 2013 r.

– Teorie alternatywne;

— 13 czerwca 2013 r.

– Błędne wnioski w raporcie

zespołu parlamentarnego;

— 4 lipca 2013 r.

– Wpływ czynnika ludzkiego na

bezpieczeństwo lotów;

— 16 października 2013 r.

– Niepublikowane ma -

teriały z badania wypadku Tu-154M pod Smoleń-

skiem.

Materiały z konferencji są publicznie dostępne,

gdyż były one wyemitowane w wielu stacjach telewi-

zyjnych oraz przekazywane na życzenie dziennika-

rzom.

Ad pytania 3.

W związku z treścią przedmiotowe-

go rozporządzenia, które stanowi, iż to organy admi-

nistracji rządowej oraz podległe im jednostki organi-

zacyjne udzielają zespołowi, w ramach swoich kom-

petencji, pomocy przy wykonywaniu jego zadań,

i dokumenty, czy Zespół Parlamentarny ds. Zbada-

nia Przyczyn Katastrofy Tu-l54M z dnia 10 kwietnia

Zespół Parlamentarny ds. Zbadania Przyczyn

Katastrofy Tu-154M z dnia 10 kwietnia 2010 r. nie

zalicza się do podmiotów objętych treścią zarządze-

328

nia nr 28 prezesa Rady Ministrów.

Parlament, a tym

samym zespoły parlamentarne działające w ramach

wykonywanych przez posłów mandatów, nie jest za-

liczany do organów administracji rządowej ani pod-

ległych im jednostek organizacyjnych, co wynika

z treści ustawy zasadniczej naszego państwa.

Ad pytania 4.

Czy członkowie Zespołu do spraw

leńskiem korzystali z usług doradców medialnych,

których opłacanie pokrywane było z budżetu pań-

stwa?

Jeśli tak, to proszę o wyszczególnienie sum

świadczył wymienione usługi.

Zespół do spraw wyjaśniania opinii publicznej tre-

pod Smoleńskiem w kontaktach z mediami korzysta

z usług Centrum Informacyjnego Rządu.

Należy nad-

mienić, że wsparcie medialne udzielane zespołowi

jest doraźne w zależności od potrzeb np. przy orga-

nizacji spotkań prasowych czy dystrybucji komuni-

katów prasowych.

Z wyrazami szacunku

lacją pana Romana Kotlińskiego, posła na Sejm RP,

(znak: SPS-023-21728/13), w sprawie prac Minister-

stwa Zdrowia nad reformą służby zdrowia w Polsce,

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego.

ję, iż w Ministerstwie Zdrowia trwają prace nad pro-

łożenia pod obrady kierownictwa Ministerstwa Zdro-

wia, po uzyskaniu akceptacji zostanie on przekazany

uzgodnień międzyresortowych i konsultacji społecz-

nych.

Po zakończeniu prac nad założeniami do pro-

jektu ww. ustawy na ich podstawie opracowany zo-

stanie projekt ustawy o zdrowiu publicznym.

ję, iż w Rzeczypospolitej Polskiej obserwuje się istot-

ne, wynikające ze zróżnicowanego stanu zdrowia oby-

wateli, różnice w potrzebach zdrowotnych występu-

jące w poszczególnych regionach, identyfikowane

w szczególności na poziomie województw i powiatów.

Jak wskazuje Światowa Organizacja Zdrowia, nie-

równości w zdrowiu są postrzegane jako „niespra-

wiedliwe, niepotrzebne i możliwe do uniknięcia róż-

nice w stanie zdrowia”, których zmniejszanie stano-

wi „nakaz etyczny akceptowany przez większość

nowoczesnych społeczeństw” (Światowa Organizacja

Zdrowia, 2011).

Zapewnienie zgodnego z potrzebami

wynikającymi z aktualnych trendów demograficz-

nych i epidemiologicznych wsparcia sektora ochrony

zdrowia oraz jego koordynacja obejmuje również

oczekiwania i wskazania Komisji Europejskiej.

Sy-

stemy ochrony zdrowia państw Unii Europejskiej

powinny być ukierunkowane na pacjenta oraz odpo-

wiadać na indywidualne potrzeby.

Ponadto szacowa-

nie potrzeb inwestycyjnych w sektorze zdrowia po-

przez tworzenie tzw. regionalnych map potrzeb zdro-

wotnych jest podnoszone wielokrotnie przez Komisję

ków ex ante w zakresie możliwości wsparcia infra-

struktury ochrony zdrowia ze środków unijnych w per-

spektywie finansowej 2014–2020.

Analizy przepro-

wadzone przez Ministerstwo Zdrowia wskazują na

zróżnicowanie w zakresie dostępności do świadczeń

zdrowotnych w poszczególnych regionach kraju.

Sy-

tuacja ta wynika m.in. z istniejącej struktury i roz-

mieszczenia infrastruktury zdrowotnej.

Mając po-

wyższe na względzie, istnieje konieczność podjęcia

działań zmniejszających nierówności w zdrowiu.

Dzia-

łania takie powinny obejmować przede wszystkim

wypracowanie narzędzi lepszego identyfikowania

potrzeb zdrowotnych.

Ponadto obecnie nie prowadzi

się działań w zakresie skoordynowanego planowania

inwestycji.

Dlatego też zakłada się stworzenie instru-

mentu umożliwiającego lepsze planowanie zabezpie-

czenia świadczeń zdrowotnych oraz planowanie in-

westycji w postaci regionalnej mapy potrzeb zdrowot-

nych.

Wskazać ponadto należy, iż Ministerstwo Zdro-

wia podjęło prace analityczne w celu utworzenia re-

gionalnych map potrzeb zdrowotnych Polski.

Dla

każdego województwa przygotowywana jest szczegó-

łowa analiza demograficzna i epidemiologiczna, tak-

że na poziomie powiatu.

Badane jest również roz-

mieszczenie i poziom wykorzystania zasobów w ochro-

nie zdrowia.

Celem projektu jest identyfikacja potrzeb

zdrowotnych Polaków, struktury dostępnych zasobów

i ich wykorzystania, w szczególności zaś wskazanie ob-

szarów dotkniętych w największym stopniu z powodu

nierówności w zdrowiu.

Wnioski płynące z analizy

pozwolą na znalezienie rozwiązań prowadzących do

optymalnej alokacji środków, zgodnej z ogólnie

przyjętą zasadą social justice, a w efekcie do poprawy

efektywności systemu.

Mapy potrzeb zdrowotnych są

pierwszym krokiem w budowaniu zintegrowanego sy-

stemu analitycznego w ochronie zdrowia.

Przygoto-

wując projekt, ministerstwo korzysta z doświadczeń

francuskich, austriackich i brytyjskich.

329

Odpowiadając na pytanie nr 3, uprzejmie infor-

muje, iż Ministerstwo Zdrowia monitoruje prze-

kształcenia samodzielnych publicznych zakładów

finansową podmiotów leczniczych, na przekształce-

nie których jednostki samorządu terytorialnego

(podmioty tworzące) pozyskały dotację z budżetu

państwa.

Z mechanizmów wsparcia procesów prze-

kształceń zapewniających możliwość działania spół-

ki bez obciążenia długami samodzielnego publiczne-

go zakładu opieki zdrowotnej skorzystało do dnia 15

października 2013 r. 75 jednostek samorządu teryto-

rialnego będących podmiotami tworzącymi dla 86

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowot-

nej.

Analiza danych finansowych podmiotów leczni-

czych przed i po ich przekształceniu w spółki kapita-

łowe (przy uwzględnieniu pełnego okresu sprawo-

zdawczego w 63 podmiotach leczniczych) dowiodła

spadku poziomu zadłużenia w spółkach kapitało-

wych.

Zadłużenie ogółem (w tym rezerwy na zobo-

wiązania i rozliczenia międzyokresowe) w spółkach

prowadzących działalność leczniczą spadło o 58%

z 1 492 780 182 zł do 625 005 208 zł na dzień 31

grudnia 2012 r., przy czym zobowiązania wymagalne

w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdro-

wotnej wynosiły 651 809 972 zł, a w spółkach prowa-

dzących działalność leczniczą 48 617 741 zł (spadek

o 93%).

Ponaddwukrotnie uległa zwiększeniu liczba

podmiotów (spółek) odnotowujących prawidłową

wartość wskaźnika płynności finansowej, z 9,5% do

25,4%.

Poprawie uległy także wpływy z Narodowego

Funduszu Zdrowia.

Przychody z NFZ w spółkach ka-

pitałowych wzrosły o 26% w porównaniu do ich przy-

chodów sprzed przekształcenia.

Ocena realizacji za-

dań wykonywanych przez spółki prowadzące działal-

ność leczniczą, w tym m.in. w zakresie dostępności

w kompetencjach organów spółek.

Zgodnie z przepi-

nad spółką sprawują zarząd i rada nadzorcza spółki.

Pragnę zaznaczyć, że sama zmiana formy organiza-

cyjno-prawnej podmiotu leczniczego nie gwarantuje

sukcesu.

Forma spółki może poprawić zarządzanie,

otworzyć nowe możliwości uzyskiwania przychodów,

racjonalizować gospodarowanie, nie zastąpi jednak

konsekwentnej restrukturyzacji podmiotu lecznicze-

go.

Nadmieniam, iż decyzje o przekształceniu pozo-

stawione zostają zawsze podmiotowi tworzącemu

dany podmiot leczniczy.

ję, iż w chwili obecnej w resorcie trwają analizy do-

tyczące sposobu wdrożenia stosownych rozwiązań

legislacyjnych w zakresie wprowadzenia dodatko-

wych ubezpieczeń zdrowotnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

(21756)

metody CyberKnife, przekazaną przy piśmie pana

znak: SPS-023-21756/13, uprzejmie proszę o przyję-

cie poniższego.

wia wpłynęła rekomendacja prezesa Agencji Oceny

Technologii Medycznych nr 134/2013 z dnia 30 wrześ-

opieki zdrowotnej obrazowo monitorowana stereo-

taktyczna i cybernetyczna mikroradioterapia

kresu leczenia szpitalnego w populacji pacjentów z no-

wotworami pierwotnymi i przerzutowymi głowy i krę-

gosłupa.

Przedmiotowa rekomendacja odnosi się do

zrobotyzowanego przyspieszacza liniowego typu Cy-

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż w Mini-

sterstwie Zdrowia trwają obecnie prace analityczne

i koncepcyjne mające na celu określenie szczegóło-

wych warunków realizacji świadczenia obrazowo mo-

nitorowana stereotaktyczna i cybernetyczna mikro-

radioterapia (OMSCMRT), zgodnie z ww. rekomen-

dacją prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych

Ponadto informuję, iż niezwłocznie po uzyskaniu

stanowiska Narodowego Funduszu Zdrowia w kwe-

stii terminu możliwego finansowania ze środków

publicznych OMSCMRT oraz ewentualnym zakwa-

lifikowaniu przedmiotowego świadczenia jako świad-

nego podjęte zostaną prace legislacyjne mające na

celu implementację obrazowo monitorowanej stereo-

taktycznej i cybernetycznej mikroradioterapii do ka-

talogu świadczeń gwarantowanych.

Na marginesie powyższego uprzejmie wyjaśniam,

ze zm.) podstawą zakwalifikowania danego świadcze-

nia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowa-

nego jest jego ocena uwzględniająca następujące kry-

teria:

330

Z poważaniem

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

we frankach szwajcarskich, przesłaną do pana Do-

21776/13, uprzejmie przekazuję poniższe wyjaśnie-

nia, przygotowane w porozumieniu z przewodniczą-

cym Komisji Nadzoru Finansowego oraz prezesem

Według stanu na koniec 2012 r. wartość portfela

kredytów mieszkaniowych udzielonych gospodar-

stwom domowym wynosiła 321,8 mld zł, z czego 178,3

mld zł stanowiły kredyty walutowe, a 143,5 mld zł

– kredyty złotowe.

W ujęciu ilościowym na koniec

2012 r. w portfelach banków znajdowało się 1680,0

tys. kredytów mieszkaniowych udzielonych gospo-

darstwom domowym, w tym 699,7 tys. kredytów wa-

lutowych oraz 980,3 tys. kredytów złotowych.

Pomi-

mo obserwowanego w 2012 r. pogorszenia sytuacji

makroekonomicznej jakość portfela kredytowego

była względnie stabilna, choć w niektórych obsza-

rach doszło do jej pogorszenia.

Jednym z tych obsza-

rów były kredyty mieszkaniowe.

Nastąpił wzrost

kredytów zagrożonych o 1,6 mld zł (o 21%) oraz

zwiększenie ich udziału w portfelu do 2,8%.

Nadal

jednak jakość kredytów mieszkaniowych była znacz-

nie lepsza niż konsumpcyjnych oraz pozostałych kre-

dytów dla gospodarstw domowych.

Wartość kredytów mieszkaniowych zagrożonych

na koniec 2012 r. wynosiła 9,0 mld zł, z czego 5,3 mld

zł przypadało na kredyty walutowe (2,9% ich ogólnej

wartości), a 3,8 mld zł na kredyty złotowe (2,7% ich

ogólnej wartości).

W ujęciu ilościowym spośród kre-

dytów mieszkaniowych udzielonych gospodarstwom

domowym 34,1 tys. stanowiły kredyty zagrożone

(2,0% ogólnej liczby kredytów), w tym 15,8 tys. – kre-

dyty walutowe (2,3% ich ogólnej liczby), a 18,3 tys.

– kredyty złotowe (1,9% ich ogólnej liczby).

Powyższe

dane wskazują, że jak dotychczas jakość portfela kre-

dytów mieszkaniowych jest relatywnie wysoka (dla

porównania, na koniec 2012 r. wartość zagrożonych

kredytów konsumpcyjnych wynosiła 21,3 mld zł, ich

udział w portfelu tych kredytów wynosił 17,2%, po-

zostałych kredytów dla gospodarstw domowych 9,2 mld

zł, 10,5%, a kredytów dla przedsiębiorstw 32,3 mld

zł, 11,8%), natomiast jakość portfela kredytów walu-

towych i złotowych jest zbliżona.

Naturalnie nie

oznacza to, że jakość kredytów mieszkaniowych jest

w pełni zadowalająca.

Wskazany powyżej przyrost

kredytów zagrożonych wynika m.in. z procesu stop-

niowego „dojrzewania” portfela tych kredytów (więk-

szość kredytów mieszkaniowych ma relatywnie krót-

ką „historię”), a także pogarszania się warunków na

rynku pracy.

Jednakże pomimo obniżenia jakości

portfela kredytów mieszkaniowych należy zwrócić

uwagę na odnotowane w 2012 r. zmniejszenie tempa

przyrostu kredytów zagrożonych.

W odniesieniu do kredytów walutowych należy

wskazać, że największy popyt na te kredyty przypa-

dał na lata 2005–2008.

W roku 2008 wartość udzie-

lonych kredytów walutowych była ponad dwukrotnie

większa niż kredytów złotowych.

Taka sytuacja była

w szczególności konsekwencją oferowania kredytów

walutowych na korzystnych warunkach (w tym w za-

kresie oprocentowania kredytu), co sprzyjało podej-

331

mowaniu przez część klientów nie zawsze przemyśla-

nych decyzji, które nie uwzględniały możliwości nie-

korzystnych zmian kursu waluty w przyszłości.

Wy-

daje się, że głównej przyczyny silnego rozwoju kre-

dytów walutowych należy upatrywać w bardzo dobrej

koniunkturze gospodarczej panującej w latach 2004–

2008, która w połączeniu z obserwowaną w tym okre-

sie tendencją do aprecjacji złotego, istotnie niższym

oprocentowaniem kredytów walutowych oraz hossą

na rynku nieruchomości (mającą znamiona „bańki

spekulacyjnej”) spowodowała u części kredytobior-

ców, ekonomistów, analityków i dziennikarzy nad-

mierny optymizm w ocenie perspektyw rozwoju

własnej i ogólnospołecznej sytuacji materialnej oraz

perspektyw rozwoju rynku nieruchomości i kursu

złotego.

W kontekście interpelacji pana posła Piotra Babi-

netza należy zauważyć, że już w latach 2005–2008

większość banków prowadziła konserwatywną poli-

tykę w zakresie kredytów walutowych dla gospo-

darstw domowych (część z nich w ogóle nie udzielała

tych kredytów, jak też opowiadała się za ich wyeli-

minowaniem z rynku).

Jednocześnie środowiska opi-

niotwórcze nie zgadzały się z takim podejściem oraz

z podejmowanymi przez Komisję Nadzoru Bankowe-

go (KNB), a później Komisję Nadzoru Finansowego

(KNF) działaniami zmierzającymi do ograniczenia,

generującego wysokie ryzyko dla działalności ban-

ków, finansowania zakupu mieszkań kredytami wa-

lutowymi.

W tym miejscu warto przytoczyć wybrane

opinie z tamtego okresu dotyczące finansowania za-

kupu mieszkań kredytami walutowymi oraz podej-

mowanych przez KNB działań regulacyjnych.

W opracowaniu Instytutu Badań nad Gospodarką

Rynkową „Skutki wprowadzenia ograniczeń w za-

kresie udzielania walutowych kredytów mieszkanio-

wych dla ludności” (Gdańsk, maj 2006 r.) napisano

m.in.: „Portfel kredytów walutowych w polskich ban-

kach charakteryzuje się wyższą jakością niż portfel

kredytów złotowych.

W 2005 r. różnica między

wskaźnikami kredytów zagrożonych i walutowych

powiększyła się w stosunku do końca 2004 r.

(…)

Godny podkreślenia jest fakt, że jakość portfela kre-

dytów walutowych we wszystkich przekrojach syste-

matycznie się poprawia.

Dzieje się tak pomimo wy-

sokiej dynamiki wzrostu kredytów mieszkaniowych

zaciąganych w walutach obcych lub indeksowanych

do tych walut.

(…)

Około 70% kredytów na finanso -

wanie nieruchomości zostanie prawdopodobnie spła-

cone po upływie więcej niż 5 lat, czyli już po przystą-

pieniu Polski do strefy euro.

Większość kredytów

walutowych na cele mieszkaniowe stanowią kredyty

we frankach szwajcarskich i euro.

Po wprowadzeniu

w Polsce euro ryzyko kursowe gospodarstw domo-

wych z tytułu kredytów walutowych w euro zostanie

wyeliminowane, a w przypadku kredytów w CHF

znacznie ograniczone.

(…)

Wydaje się zatem, że ewen -

tualne skutki wzrostu ryzyka kursowego w Polsce

(szacowanego na relatywnie niskim poziomie) nie

powinny stanowić istotnego ryzyka utraty zdolności

kredytowej konsumentów.

Warto podkreślić, że w ob-

liczu wzrastającej świadomości finansowej konsu-

mentów, ich zamożności oraz perspektyw rozwoju

polskiej gospodarki i wejścia do strefy euro wprowa-

dzanie ograniczeń w zakresie udzielania walutowych

kredytów mieszkaniowych nie ma ekonomicznego

uzasadnienia (…)”.

W materiale opracowanym przez Instytut Globa-

lizacji „Wolność dla marzeń, wolność dla kredytów”

(sierpień 2006 r.) można przeczytać m.in.: „W wyniku

konsultacji z ZBP, KNB na posiedzeniu z 15 marca

2006 r. przyjęła dokument pod nazwą „Rekomenda-

cja S dotycząca dobrych praktyk w zakresie udziela-

nia ekspozycji kredytowych zabezpieczonych hipo-

tecznie” (…).

Instytut Globalizacji uznał działania

KNB za szczególnie szkodliwe wobec młodych ludzi,

których jedną decyzją pozbawiono możliwości reali-

zacji marzeń o posiadaniu własnego mieszkania.

(…)

Wszystkie raporty (zamówione przez Instytut w czo-

łowych niezależnych instytucjach badawczych), po-

mimo momentami odrębnych wniosków, dowiodły, że

na wprowadzeniu obostrzeń w udzielaniu długoter-

minowych kredytów hipotecznych denominowanych

w walutach obcych stracą zarówno konkurencja na

rynku bankowym i kredytowym, jak i klienci ban-

ków, którzy albo zostaną całkowicie pozbawieni moż-

liwości pozyskania taniego pieniądza na zrealizowa-

nie swoich marzeń, albo których możliwości realiza-

cyjne zostaną w znacznym stopniu ograniczone.

Wszyst-

kie raporty podzielają również opinię, że w końco-

wym efekcie działań KNB stratna będzie cała gospo-

darka Polska.”

Przedstawione powyżej opinie odnoszą się w szcze-

gólności do działań ówczesnego organu nadzoru –

Komisji Nadzoru Bankowego, podjętych w połowie

minionej dekady, zmierzających do ograniczenia ry-

zyka kredytowego (zwłaszcza w obszarze kredytów

walutowych) oraz wzmocnienia pozycji klientów w re-

lacjach z bankami.

Negatywne opinie w tym zakresie

płynęły również z parlamentu, czego przykładem

mogą być interpelacje z 2006 r. nr 1308, 1893, 3801,

3585 i 4221.

Niezależnie od opinii i głosów krytyki na począt-

ku 2006 r.

KNB, dostrzegając zagrożenia, jakie niesie

ze sobą dalszy wzrost wolumenu kredytów waluto-

wych w portfelach banków, w uzgodnieniu z bankami

przygotowała i uchwaliła rekomendację S dotyczącą

dobrych praktyk w zakresie udzielania ekspozycji

kredytowych zabezpieczonych hipotecznie.

Należy

wskazać, że wydawane przez nadzór bankowy reko-

mendacje stanowią, obok przepisów prawa powszech-

nie obowiązującego, dodatkowe narzędzie zarządza-

nia ryzykiem w działalności bankowej.

Jednocześnie,

rekomendowane mechanizmy zarządzania ryzykiem,

mogą mieć istotne oddziaływanie makroostrożnoś-

ciowe, bezpośrednio wpływające na akcję kredytową.

Zawarte w rekomendacji S postanowienia koncen-

trowały się na obszarach zarządzania i kontroli ry-

zyka, w tym w szczególności ryzyka kursowego i ry-

zyka stopy procentowej dłużnika oraz zabezpieczeń.

332

Ponadto, szczególną uwagę w Rekomendacji S po-

święcono relacjom banku z klientami.

Zgodnie z po-

stanowieniami rekomendacji S kredyt walutowy

mógł być udzielony dopiero po uzyskaniu od klienta

pisemnego oświadczenia, że dokonał on wyboru ofer-

ty w walucie obcej, mając pełną świadomość ryzyka

walutowego.

W szczególności rekomendacja 19 zawie-

rała następujące postanowienia: „Rekomenduje się,

aby banki w pierwszej kolejności oferowały klientom

kredyty, pożyczki lub inne produkty w złotych.

Bank

ku pisemnego oświadczenia potwierdzającego, że do-

wanej do waluty obcej, mając pełną świadomość ry-

zyka związanego z kredytami, pożyczkami i innymi

sowanymi do waluty obcej”.

Również inne postano-

wienia rekomendacji S wskazywały na konieczność

szczególnie ostrożnego generowania kredytów walu-

towych oraz kładły silny nacisk na proces informo-

wania klientów banków o ryzyku związanym z tymi

produktami.

Należy zauważyć, że w przypadku kredytów wa-

lutowych dodatkowym czynnikiem ryzyka jest kwe-

stia wpływu ewentualnego wzrostu stóp procento-

wych na spłacalność tych kredytów, przy założeniu

utrzymania obecnych relacji kursów walutowych

bądź dalszej deprecjacji złotego.

Mając to na uwadze,

w czerwcu br. KNF dokonała nowelizacji rekomen-

dacji S, która powinna przyczynić się do dalszego

wzrostu bezpieczeństwa rozwoju akcji kredytowej,

a zarazem do stabilnego, długookresowego rozwoju

finansowania rynku nieruchomości.

Nowelizacja ta

dokonała również dalszego wzmocnienia pozycji

klientów w relacjach z bankami oraz uzależniła wa-

lutę kredytu od waluty, w jakiej klient otrzymuje do-

chody.

Warto zwrócić uwagę, że działania podejmo-

wane przez KNF są zgodne z rekomendacjami Euro-

pejskiej Rady Ryzyka Systemowego, co więcej, wiele

działań podjętych przez nadzór bankowy w połowie

minionej dekady wyprzedziło o kilka lat te zalecenia.

W kontekście ryzyka walutowego trzeba też za-

uważyć, że doświadczenia polskiej gospodarki (wy-

niesione z obecnego, jak i poprzedniego systemu spo-

łeczno-gospodarczego) wskazują na duże wahania

kursu złotego względem walut głównych.

W związku

z tym świadomość tego ryzyka powinna być w pol-

skim społeczeństwie dość powszechna, a argument

o jej braku wydaje się nieuzasadniony, zwłaszcza w do-

bie powszechnego dostępu do Internetu oraz łatwości

pozyskania podstawowych informacji ekonomicznych

niezbędnych do podjęcia odpowiedzialnej decyzji kre-

dytowej.

Należy jednak przypuszczać, że większość

kredytobiorców, w szczególności tych zaciągających

kredyty w okresie koniunktury gospodarczej, nie

przewidziała skali deprecjacji złotego, jaka miała

miejsce w ostatnich latach, a także pogorszenia sy-

tuacji ekonomicznej, ale nie może to stanowić prze-

słanki unieważnienia zawartych umów kredyto-

wych.

W tym kontekście należy wskazać na następujące

kwestie.

W Polsce dominują kredyty mieszkaniowe

udzielone w oparciu o zmienną stopę procentową.

Obserwowane od października 2008 r. silne osłabie-

nie złotego względem walut głównych (w szczególno-

ści wobec franka szwajcarskiego) zostało w znaczącej

części lub w całości skompensowane przez silny spa-

dek stóp procentowych instrumentów walutowych

(zwłaszcza stawki LIBOR CHF).

Jednocześnie pomi-

mo silnego wzrostu zadłużenia (na skutek osłabienia

złotego) znaczna część klientów mających kredyt wa-

lutowy dotychczas poniosła istotnie niższe koszty

obsługi kredytów niż kredytobiorcy mający kredyt

złotowy, co wynika z różnicy stóp procentowych in-

strumentów walutowych i złotowych.

Na podstawie

informacji przekazanych przez banki można szaco-

wać, że łączny koszt odsetek zapłaconych dotychczas

przez kredytobiorców posiadających kredyt waluto-

wy jest o kilkanaście miliardów złotych niższy w sto-

sunku do sytuacji, w której zaciągnęliby oni kredyt

złotowy.

Ponadto trzeba stwierdzić, że wbrew obiegowym

opiniom banki nie są beneficjentami osłabienia zło-

tego względem franka szwajcarskiego.

Wraz z osła-

bieniem złotego rosły bowiem nie tylko należności

banków (z tytułu kredytów denominowanych lub in-

deksowanych do franka szwajcarskiego, dalej okre-

ślanych również jako kredyty w CHF), ale również

ich zobowiązania wobec deponentów i kontrahentów

transakcji zawartych w celu zamknięcia otwartej po-

zycji walutowej wynikającej z udzielenia kredytów

w CHF.

Gdyby zatem dokonać przewalutowania kre-

dytów w CHF na złote polskie (dalej również jako

PLN) po kursie z dnia udzielenia kredytu doszłoby

do sytuacji, w której zmniejszeniu uległyby należno-

ści banków (czyli zobowiązania kredytobiorców), ale

zobowiązania banków nie uległyby zmianie.

W kon-

sekwencji banki musiałyby odnotować bardzo wyso-

kie straty finansowe.

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego

w piśmie skierowanym do Ministerstwa Finansów

w ramach konsultowania odpowiedzi na interpelację

cje realizacji w obecnych warunkach rynkowych pro-

pozycji przewalutowania kredytów walutowych na

du na strukturę portfela tych kredytów prezentacja

ogranicza się do skutków przewalutowania kredytów

w CHF (według stanu na koniec czerwca bieżącego

roku łączna wartość walutowych kredytów mieszka-

niowych wynosiła 180,5 mld zł, z czego na kredyty

CHF przypadało 145,2 mld zł, 80,4% całego portfela

walutowych kredytów mieszkaniowych, na kredyty

EUR 32,7 mld zł, 18,1%, a pozostałe waluty 2,6 mld zł,

1,5%.

Gdyby uwzględnić kredyty udzielone w innych

walutach, to prezentowane w materiale straty ban-

ków byłyby wyższe, aczkolwiek ze względu na to, że

większość tych kredytów została udzielona w latach

333

2009–2013, a więc już po okresie szczytowego umoc-

nienia złotego, negatywne skutki ich przewalutowa-

nia byłyby znacznie niższe niż kredytów CHF.)

Na podstawie przeprowadzonych przez UKNF

lutowania kredytów w CHF na PLN odbyła się 30

czerwca 2013 r., to łączna strata sektora bankowego

z tytułu przewalutowania wyniosłaby 44,4 mld zł

(wynik netto sektora bankowego zamknąłby się stra-

tą w wysokości 36,2 mld zł wobec zysku 8,2 mld zł

przed przewalutowaniem), przy czym poszczególne

banki poniosłyby straty w wysokości od 0,1 mld zł do

blisko 7,0 mld zł.

Bardzo wysokie straty spowodowa-

łyby zmniejszenie funduszy własnych sektora ban-

kowego (ze 135,9 mld zł do 93,6 mld zł, tj. o 42,3 mld

zł, tj. o 31,1%), przy czym w 3 bankach skala strat

byłaby tak wysoka, że utraciłyby one całość funduszy

i stały się niewypłacalne.

Silny spadek funduszy

własnych tylko w niewielkim stopniu zostałby skom-

pensowany przez obniżenie wymogów kapitałowych

(o 7,0%, dzięki zmniejszeniu wagi ryzyka po przewa-

lutowaniu kredytów), w związku z czym doszłoby do

znacznego obniżenia współczynnika wypłacalności

sektora bankowego (z 15,2% do 11,3%), przy czym

w przypadku 7 banków współczynnik ten obniżyłby

się poniżej 8% wymaganych ustawą Prawo bankowe,

w tym w 3 bankach byłby on ujemny.

Należałoby li-

czyć się również z tym, że operacja przewalutowania

najprawdopodobniej doprowadziłaby do istotnego

osłabienia złotego, w związku z czym straty banków

byłyby wyższe, zwiększyłaby się też liczba banków,

które nie spełniałyby wymagań Prawa bankowego

lub też stałyby się niewypłacalne.

Bardzo wysokie

straty banków wynikałyby z niekorzystnej struktury

portfela kredytów w CHF z punktu widzenia momen-

tu ich udzielenia (ponad 60% kredytów w CHF przy-

pada na kredyty udzielone w latach 2007–2008, tj.

w szczytowym okresie umocnienia PLN względem

CHF), skutkujących koniecznością obniżenia wyceny

większości kredytów w CHF o około 30–40%.

Realizacja przedstawionego scenariusza oznacza-

łaby destabilizację systemu bankowego, w tym zagro-

żenie depozytów zgromadzonych w bankach, jak też

zagrożenie dla stabilności całego systemu finansowe-

go i całej gospodarki.

W celu niedopuszczenia do kry-

zysu niezbędne byłoby dokapitalizowanie banków,

przy czym w celu spełnienia wymagań Prawa ban-

kowego, określającego minimalny poziom współczyn-

nika wypłacalności na 8%, banki musiałyby zostać

dokapitalizowane na kwotę 12,7 mld zł, a w celu speł-

nienia zaleceń KNF określających pożądany poziom

współczynnika wypłacalności na minimum 12%,

banki musiałyby zostać dokapitalizowane na kwotę

24,2 mld zł.

W przypadku niektórych banków samo-

dzielne spełnienie wymagań Prawa bankowego oraz

zaleceń nadzorczych byłoby trudne lub niemożliwe

do osiągnięcia.

Oznaczałoby to konieczność zaanga-

żowania środków Bankowego Funduszu Gwarancyj-

nego (na koniec czerwca br. wartość funduszu pomo-

cowego wynosiła 7,7 mld zł, a zatem mogłaby się oka-

zać niewystarczająca dla wsparcia banków), środków

publicznych, przejęcia banku przez inny podmiot

albo konieczność likwidacji banku.

Trzeba dodatkowo zauważyć, że operacja przewa-

lutowania kredytów walutowych w znacznym stop-

niu osłabiłaby banki kontrolowane przez kapitał pol-

ski, co miałoby silnie negatywny wpływ na ich pozy-

cję konkurencyjną na rynku, jak też byłoby sprzecz-

ne z ideą tzw. repolonizacji banków.

W opracowaniu

Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego pt. „Ocena

wpływu na sytuację sektora bankowego i polskiej go-

spodarki propozycji przewalutowania kredytów

mieszkaniowych udzielonych w CHF na PLN według

kursu z dnia udzielenia kredytu”, opublikowanym na

stronie UKNF pod adresem: http://www.knf.gov.pl/

Images/PRZEWALUTOWANIE_tcm75-35881.pdf,

można znaleźć szczegółowe dane i analizy dotyczące

przedmiotowego zagadnienia.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w inter-

pelacji pana posła Piotra Babinetza wyrażającej się

m.in. w stwierdzeniach: „Spadek cen nieruchomości

wodowały, że wcześniejsza spłata zobowiązania staje

się nieopłacalna”, „aktualnie kredyty te wyniszczają

swój świat”, trzeba zauważyć, że osoby te zdecydowa-

ły się na zakup nieruchomości w szczytowym okresie

hossy na rynku nieruchomości i szczytowym okresie

umocnienia złotego i w konsekwencji przyczyniły się

pośrednio do nieuzasadnionego kosztami produkcji

bardzo silnego wzrostu cen nieruchomości.

I tutaj

należy wyraźnie wskazać, że wzrost cen nieruchomo-

ści nie leży w interesie większości młodego pokolenia,

które nie posiada własnego mieszkania.

Ważne jest,

aby ceny nieruchomości były dostosowane do pozio-

mu ich dochodów, co umożliwi młodym ludziom bez-

pieczny zakup mieszkania na kredyt (z tego punktu

widzenia ceny mieszkań nadal są zbyt wysokie dla

większości przedstawicieli młodego pokolenia) oraz

rozwój rynku wynajmu mieszkań, co miałoby też po-

zytywny wpływ na wzrost konkurencyjności polskiej

gospodarki.

Trzeba też zauważyć, że wbrew wyrażonym w in-

terpelacji obawom w dłuższym horyzoncie czasowym

należy oczekiwać stopniowego wzrostu cen nierucho-

mości (przynajmniej w ujęciu nominalnym), co w po-

łączeniu ze stopniową spłatą zadłużenia rozwiąże

wskazany w interpelacji problem tzw. uwięzienia

w kredycie.

W tym samym kierunku będzie oddzia-

ływało umocnienie złotego, które jest realne w przy-

padku powrotu polskiej gospodarki na ścieżkę szyb-

kiego wzrostu oraz poprawy sytuacji w globalnej go-

spodarce.

Trzeba mieć zatem na uwadze, że kredyty

mieszkaniowe zaciągane są na bardzo długie okresy,

w których dochodzi do wielokrotnych zmian sytuacji

na rynku finansowym, rynku nieruchomości, oraz

fazy cyklu koniunkturalnego w jakim znajduje się

gospodarka.

Te uwarunkowania dodatkowo kompli-

kują ewentualne scenariusze pomocy, gdyż musiały-

334

by one uwzględniać wskazane wyżej zjawiska przej-

ściowe, a zatem również zwrotny charakter udziela-

nego na dany moment wsparcia.

Realizacja postulatów nadzwyczajnej pomocy dla

kredytobiorców posiadających walutowy kredyt miesz-

kaniowy byłaby też trudna do zaakceptowania ze

względów społecznych.

W szczególności należy za-

uważyć, że byłaby ona niesprawiedliwa w stosunku

do kredytobiorców, którzy zaciągnęli kredyt w zło-

tych, co zabezpieczyło ich przed ryzykiem waluto-

wym, ale skutkowało wyższymi kosztami obsługi

kredytów.

Trzeba przy tym zauważyć, że w latach

2005–2008 w sferze społecznej kredytobiorcy zacią-

gający kredyt w złotych byli postrzegani jako ci, któ-

rzy podejmują nieracjonalne decyzje.

Nie można wy-

kluczyć, że w przypadku realizacji przewalutowania

zdecydowaliby się oni na złożenie pozwów sądowych

w związku z ich nierównym traktowaniem.

Realiza-

cja tego postulatu byłaby też niesprawiedliwa wobec

tych gospodarstw domowych, które po uwzględnieniu

kosztów i ryzyka w ogóle zrezygnowały z zaciągnię-

cia kredytu mieszkaniowego, decydując się na zwięk-

szenie oszczędności w celu zakupu mieszkania/domu.

Trudno byłoby też zaakceptować sytuację, w której

klienci decydujący się na podjęcie wyższego ryzyka

odnoszą korzyści w przypadku pozytywnego rozwoju

sytuacji, natomiast w przypadku jej niekorzystnego

rozwoju są chronieni przez państwo.

Takie podejście

organów władzy państwowej kształciłoby niewłaści-

we wzorce postępowania w społeczeństwie, a jedno-

cześnie „karałoby” obywateli podejmujących ostroż-

ne decyzje.

Można byłoby zatem oczekiwać zaskarżenia de-

cyzji o przewalutowaniu (m.in. ze strony kredytobior-

ców posiadających kredyty złotowe, ale także ban-

ków i inwestorów), co naraziłoby Skarb Państwa na

wypłatę bardzo wysokich odszkodowań, które w ra-

zie konieczności ich uiszczenia dodatkowo pogorszy-

łyby sytuację finansów publicznych.

Trudne do osza-

cowania byłyby też straty gospodarki wynikające

z podważenia zaufania do stabilności polskiego sy-

stemu finansowego i prawnego, ze strony gospodarstw

domowych, przedsiębiorstw oraz inwestorów zagra-

nicznych.

W ostatecznym rozrachunku wskazane

wyżej koszty przewalutowania kredytów w CHF na

PLN poniesione przez polską gospodarkę byłyby

kosztami zapłaconymi przez wszystkich obywateli na

rzecz określonej grupy osób, z których, co ważne,

zdecydowana większość nie ma problemów z obsługą

zadłużenia.

W przekazanej do Ministerstwa Finansów opinii

prezes UOKiK podziela przekazane powyżej poglądy

Ministerstwa Finansów oraz Komisji Nadzoru Fi-

nansowego.

W ocenie UOKiK przede wszystkim wąt-

pliwe pozostaje, czy konsumenci faktycznie nie byli

świadomi tego, że dokonywane przez nich transakcje

wiązały się z ryzykiem kursowym.

Ponadto realiza-

cja propozycji byłaby przykładem sytuacji, w której

państwo niesie pomoc tym konsumentom, którzy,

podejmując ryzyko związane z transakcją, nie odnie-

śli spodziewanego efektu.

Promowano by więc posta-

wy ekonomiczne, w których konsument nie musiałby

brać pod uwagę zmian na rynkach finansowych, gdyż

bez względu na ich kierunek nie miałyby one wpływu

na jego sytuację finansową.

Przyjęcie przedmiotowe-

go rozwiązania mogłoby prowadzić również do nie-

równego traktowania klientów zaciągających kredyt

w CHF i PLN, bowiem pomimo braku ryzyka kurso-

wego wskazać należy na wyższe koszty obsługi kre-

dytu tych ostatnich w związku z tym, że indeks WIBOR

przyjmował wyższe wartości.

Ponadto prezes UOKiK wskazał na podjęte przez

urząd działania w związku ze stosowaniem przez

banki wzorców umów, które nie określały zasad usta-

lania kursów walut obcych.

W wyniku wystosowane-

go przez prezesa UOKiK powództwa o uznanie po-

stanowienia wzorca umowy za niedozwolone klauzu-

la, która takich zasad nie określała, została uznana

AmC 426/09) za niedozwolone postawienie wzorca

umowy i wpisana do prowadzonego przez prezesa

UOKiK rejestru klauzul abuzywnych pod poz. 3179.

W piśmie UOKiK zaznaczono jednak, że w chwili wy-

taczania wspomnianego powództwa, odmienny był

stan prawny – kredytobiorca nie był wówczas upraw-

niony do spłaty kredytu w walucie, w stosunku do

której kredyt jest indeksowany lub denominowany.

zania wprowadzone, w interesie klientów banków,

którzy zaciągnęli kredyty mieszkaniowe w walutach

o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych

le aktualnie obowiązujących przepisów (art. 69 ust. 3

Prawa bankowego) kredyt hipoteczny indeksowany

lub denominowany w walucie obcej może być przez

kredytodawcę spłacany bezpośrednio w tejże walu-

cie.

Zgodnie z art. 75b Prawa bankowego wykonanie

tego uprawnienia nie może wiązać się z poniesieniem

przez kredytobiorcę dodatkowych kosztów.

Celem

regulacji jest umożliwienie kredytobiorcy redukcji

ryzyka, a przez to kosztów, związanego z ustalaniem

przez banki kursów, po których raty kredytów indek-

sowanych do waluty obcej są przeliczane na złote.

Piotra Babinetza przykładów Hiszpanii, Chorwacji

i Węgier, gdzie zdecydowano się pomóc osobom za-

dłużonym w walutach obcych, szczególnie we fran-

kach szwajcarskich, należy wskazać na odmienny cha-

rakter problemów występujących w związku z udzie-

laniem kredytów walutowych w Polsce i we wskaza-

nych krajach.

Brak analogii w sytuacji na Węgrzech

wynika z faktu, że tamtejsze kredyty walutowe

udzielane były w oparciu o stałą stopę procentową,

co przy deprecjacji węgierskiej waluty nie pozwoliło

kredytobiorcom na jednoczesne osiągnięcie korzyści

ze spadku stóp procentowych w Szwajcarii i strefie

euro.

Z kolei, jak wskazano w wyrokach sądowych,

które zapadły w Chorwacji i Hiszpanii, kredyty wa-

lutowe miały w tych krajach charakter produktów

335

spekulacyjnych, a klienci banków nie byli informo-

wani o ryzyku walutowym, co miało miejsce w Polsce

chociażby w świetle przytoczonych wymogów reko-

mendacji S.

Reasumując, w opinii Ministerstwa Finansów po-

stulaty nadzwyczajnej pomocy dla kredytobiorców

posiadających kredyt walutowy, a w szczególności

propozycje przewalutowania kredytów walutowych

na złote według kursu z dnia udzielenia kredytu nie

znajdują uzasadnienia ze względu na posiadanie

przez klientów informacji odnośnie do podejmowane-

go ryzyka walutowego, korzyści finansowe zrealizo-

wane dotychczas przez klientów spłacających kredyt

walutowy, nierówne traktowanie klientów oraz ne-

gatywne skutki społeczne, jakie wywołałyby tego typu

działania.

Jednocześnie trzeba wskazać, że w obec-

nych warunkach rynkowych realizacja postulatu

prowadziłaby do destabilizacji sytuacji sektora ban-

kowego, pogorszenia sytuacji polskiej gospodarki

oraz systemu finansów publicznych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

ku uregulowań prawnych dla zawodu fizjoterapeuty,

wicemarszałka Sejmu, z dnia 16 października 2013 r.,

znak: SPS-023-21786/13, uprzejmie proszę o przyję-

Uprzejmie informuję, iż poruszany problem doty-

terapeutów, poświęconych wypracowaniu meryto-

rycznych rozwiązań dotyczących zawodu fizjoterapeuty.

Celem projektowanych regulacji jest określenie zasad

cenia, zarówno przeddyplomowego jak i podyplomo-

wego, uzyskiwania prawa do wykonywania zawodu,

samorządu zawodowego, a także kompetencji zawo-

dowych w zależności od posiadanych kwalifikacji.

sultacji, dogłębnej analizy formalnoprawnej obecnie

obowiązujących przepisów, dotyczących zarówno kształ-

cenia i wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także

nych.

W odniesieniu do zapytania dotyczącego przepro-

wadzonych kontroli uprzejmie informuję, iż oddziały

wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia prze-

prowadzały kontrole umów na realizację świadczeń

Najczęstszą problematyką przeprowadzanych kon-

troli była prawidłowość realizacji umowy, w tym

w szczególności kontrola organizacji udzielania i do-

stępności świadczeń (w tym kontrola zatrudnienia i kwa-

lifikacji personelu, wyposażenia w sprzęt i aparaturę

medyczną) oraz prawidłowość rozliczania udzielo-

nych świadczeń (w tym prawidłowość prowadzonej

dokumentacji medycznej).

Poniżej przekazuję dane w formie tabelarycznej

dotyczące liczby kontroli umów na realizację świad-

nicza przeprowadzonych przez oddziały wojewódzkie

Narodowego Funduszu Zdrowia w roku 2012 oraz

Oddział Wojewódzki Narodowego

Funduszu Zdrowia

Liczba kontroli w

rodzaju rehabilitacja

lecznicza

2012 I półrocze 2013

Dolnośląski 3 6

Kujawsko-Pomorski 4 5

Lubelski 26 7

Lubuski 3 6

Łódzki 75 12

Małopolski 20 4

Mazowiecki 10 23

Opolski 5 6

Podkarpacki 13 10

Podlaski 7 7

Pomorski 1 7

Śląski 16 10

Świętokrzyski 17 9

Warmińsko-Mazurski 8 6

Wielkopolski 10 8

Zachodniopomorski 7 6

Razem 225 132

336

Dziękując za okazane zainteresowanie problema-

tyką dotyczącą stosownych uregulowań prawnych

dla zawodu fizjoterapeuty, pragnę podkreślić, iż re-

sort zdrowia podejmował i nadal podejmuje działania

zawodu fizjoterapeuty.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie dążenia rządu RP

dziernika 2013 r., o znaku: SPS-023-21790/13, w spra-

wie Stoczni Gdańsk SA oraz w odpowiedzi na prośbę

o udzielenie pisemnych informacji wyrażoną na po-

siedzeniu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu

10 października 2013 r. poniżej przedstawiam sto-

sowne informacje.

zamówienia przez Agencję Rozwoju Przemysłu SA

w firmie doradczej Profile sp. z o.o. schematu kam-

panii informacyjnej, podkreślam, że państwowa spół-

ka powinna rzetelnie informować opinię publiczną

o wszystkich faktach, w tym o dotychczas udzielonej

Stoczni Gdańsk pomocy publicznej i przesłankach

przemawiających za lub przeciw dalszemu zaangażo-

waniu finansowemu w projekt.

Nie ma tu miejsca na

zabiegi PR-owskie.

Dlatego minister skarbu państwa

dzenie kontroli działań podejmowanych przez Zarząd

Agencji Rozwoju Przemysłu SA w odniesieniu do

Stoczni Gdańsk SA.

W wyniku kontroli rada nadzor-

cza stwierdziła, że „strategia komunikacyjna” ostat-

nio obecna w mediach nie była przedmiotem odręb-

nego zlecenia, a jedynie jednym z elementów stałej

współpracy z firmą Profile sp. z o.o. Zakres współpra-

cy obejmuje takie działania, jak: wsparcie relacji

z mediami, doradztwo strategiczne, wsparcie działań

z zakresu komunikacji wewnętrznej, a także działań

wizerunkowych i promocyjnych.

Współpraca z przed-

miotową spółką kontynuowana jest od 2010 r.

Rada

nadzorcza pozytywnie oceniła działania podejmowa-

ne przez Zarząd Agencji Rozwoju Przemysłu SA

w stosunku do Stoczni Gdańsk SA.

Niezależnie od medialnego przekazu to większoś-

ciowy akcjonariusz (Gdańsk Shipyard Group sp. z o.o.)

wrócenia jej rentowności.

Stocznia Gdańsk jest włas-

nością prywatnego inwestora, który posiada 75% (+1

akcja) kapitału zakładowego i sprawuje pełną kon-

trolę nad spółką.

Zgodnie z przyjętymi założeniami

ne realizowane przez spółkę.

cowaniem nadwyżki finansowej oraz trudności z utrzy-

maniem ciągłości produkcji oraz terminowym regu-

lowaniem zobowiązań.

Z przedstawianych przez ARP

SA danych wynika, że spółka ponosi znaczącą stratę

na sprzedaży (przy przychodach ze sprzedaży w la-

tach 2011–2012 na poziomie 480 mln zł osiągnęła

zania przekraczają wartość kapitałów własnych.

Obecnie zapotrzebowanie na środki finansowe jest

przedstawiane w związku z koniecznością pokrycia

nia zaangażowania Agencji Rozwoju Przemysłu SA

cie rozmów przez przedstawicieli większościowego

akcjonariusza stoczni propozycje pozyskania finan-

sowania przez Stocznię Gdańsk SA, w postaci m.in.

zbycia nieruchomości (front wyspy) oraz leasingu

zwrotnego hali K1, nie były możliwe do realizacji ze

względu na przeszacowane wyceny oraz fakt już ist-

niejących zabezpieczeń na hali, które zostały usta-

nowione na rzecz ARP SA.

Propozycja dokapitalizo-

wania złożona przez większościowego akcjonariusza

na zwyczajnym walnym zgromadzeniu zakładała co

jednakże równocześnie postawiony został warunek,

że ww. dokapitalizowanie będzie możliwe w przypad-

ku, gdy ARP SA zrealizuje działania dotyczące pozy-

skania finansowania dla Stoczni Gdańsk SA w wy-

niku sprzedaży aktywów stoczni (gruntów nieopera-

rzucony został zatem obowiązek nie tylko dokapita-

lizowania stoczni, lecz także pozyskania inwestora

dla zbywanych aktywów.

Ministerstwo Skarbu Państwa oraz Agencja Roz-

ni Gdańsk SA oraz zakładach kooperujących zaan-

gażowały się w rozmowy z większościowym akcjona-

riuszem Stoczni Gdańsk SA.

W wyniku ostatnich

uzgodnień agencja otrzymała biznesplan dla Stoczni

Gdańsk SA., którego analiza przeprowadzona wraz

z niezależnym konsultantem – spółką Nexus sp. z o.o.

337

trwania.

Wszystkie złożone przez większościowego

akcjonariusza propozycje w żaden sposób nie gwa-

rantowały możliwości zapewnienia stoczni dalszego

istnienia i w konsekwencji sprowadzały się do ukry-

tej pomocy publicznej.

W nawiązaniu do pytania dotyczącego pomocy do-

tychczas otrzymanej przez Stocznię Gdańsk SA ze

strony państwa informuję, iż pomoc publiczna może

zostać udzielona danemu podmiotowi raz na 10 lat.

Pomoc publiczna udzielona Stoczni Gdańsk SA zosta-

ła szczegółowo wymieniona w decyzji Komisji Euro-

pejskiej z dnia 22 lipca 2009 r. nr C 18/2005 (ex N

iż pomoc państwa wynosi 555 030 629,80 zł, z tego:

a) pomoc dla Stoczni Gdańsk SA udzielona w okre-

405 mln zł obejmowała:

— umorzenia zobowiązań publicznoprawnych ma

mocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym

— pożyczki udzielone przez Korporację Polskie

Stocznie (38 mln zł),

— dokapitalizowania przez PHZ Cenzin SA (20

mln zł),

— dokapitalizowanie przez Stocznię Gdynia (20

mln zł),

— gwarancje Skarbu Państwa (161,3 mln zł),

— gwarancję kredytową ARP SA (20 mln zł),

— nieezgekwowanie zobowiązań przez ZUS i gmi -

nę Gdańsk (95,4 mln zł),

— umorzenie zobowiązań wobec gminy Gdańsk

(2,2 mln zł);

b) Agencja Rozwoju Przemysłu SA udzieliła stocz-

ni Gdańsk SA dalszej pomocy publicznej w wysokości

150 mln zł.

Agencja Rozwoju Przemysłu SA zwięk-

szyła swoje zaangażowanie w kapitale o 46,6 mln zł

w wysokości 103,3 mln zł na spłatę zaległych zobowią-

zań publicznoprawnych.

Warunki, na których udzie-

lono pomocy publicznej, oraz wzajemne zobowiązania

stron regulowało porozumienie z dnia 5 grudnia 2008 r.

zawarte pomiędzy Skarbem Państwa, Agencją Roz-

woju Przemysłu SA, Korporacją Polskie Stocznie SA,

Ponadto KE uznała za dozwoloną (zgodną ze

wspólnym rynkiem) pomoc państwa w formie gwa-

rancji KUKE, która została wdrożona (wartość no-

minalna 346 mln zł) oraz miała zostać udzielona

Stoczni Gdańsk SA w ramach realizacji planu re-

strukturyzacji z 2009 r. (wartość nominalna gwaran-

cji na poziomie 180 mln zł rocznie).

Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, iż

zadawanych przez pana posła.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

których miejscowości uzdrowiskowych (21793)

znak: SPS-023-21793/13, w sprawie nowelizacji usta-

gminy uzdrowiskowe zapisów ustawy uzdrowiskowej

1.

Zgodnie z art. 43 powyższej ustawy gminy, na

obszarze których znajdują się uzdrowiska lub obsza-

ry ochrony uzdrowiskowej, zobowiązane zostały do

sporządzenia i przedstawienia ministrowi właściwe-

mu do spraw zdrowia operatu uzdrowiskowego w celu

potwierdzenia spełnienia przez ich obszar wymagań

zawartych w ustawie uzdrowiskowej.

Na podstawie złożonych w roku 2008 przez gminy

uzdrowiskowe operatów uzdrowiskowych minister

właściwy do spraw zdrowia stwierdził w niektórych

gminach występujące nieprawidłowości i wyznaczył

zgodnie z zapisami ustawy uzdrowiskowej pięcioletni

okres dostosowawczy.

Okres ten zamyka się datą 31

grudnia 2013 r.

2.

Nowelizacja ustawy wprowadzająca definicję

zakładu przemysłowego została uchwalona przez

dzy innymi z reprezentującym gminy uzdrowiskowe

Stowarzyszeniem Gmin Uzdrowiskowych, które nie

wnosiło zastrzeżeń do stworzonej wspólnie definicji

zakładu przemysłowego.

Wszyscy zgodzili się, że ze

względu na szczególną funkcję uzdrowisk, polegającą

na działalności leczniczej opartej na wyjątkowych

właściwościach klimatu, strefach ciszy i surowcach

leczniczych, działalność przemysłowa musi być ogra-

niczona.

Z założenia definicja ta nie dotyczy takich

przedsięwzięć, jak zakłady usługowe czy handlowe

338

(zakłady fryzjerskie, kosmetyczne, ciastkarnie, lo-

dziarnie, restauracje itp.).

Inwestycje powodujące ha-

łas i uciążliwe dla pacjentów powinny być lokalizo-

wane poza strefami uzdrowiskowymi, które są nie-

wielkie i obejmują tylko część obszaru należącego do

gmin uzdrowiskowych.

Należy przypomnieć, że nie-

dogodności te są gminom rekompensowane przez

możliwość pobierania od kuracjuszy opłat uzdrowi-

skowych i poprzez dotacje ministra finansów.

W du-

żych uzdrowiskach są to wielomilionowe, dodatkowe

dochody.

O potencjalnych problemach wynikających

z definicji zakładu przemysłowego minister zdrowia

po raz pierwszy został poinformowany wiosną tego

roku przez władze Augustowa i później burmistrza

Muszyny.

Dlatego też podjęte zostały działania ana-

lityczne i wystąpiono do ministra gospodarki i mini-

stra środowiska z prośbą o analizę aktualnej definicji

zakładu przemysłowego i przedstawienie ewentual-

nych propozycji jej zmiany.

Propozycja polegająca na

wykreśleniu definicji zakładu przemysłowego nie jest

do przyjęcia.

Mimo istnienia dodatkowych zapisów

mówiących o ograniczeniach inwestycyjnych w po-

szczególnych strefach uzdrowiskowych zupełny brak

tej definicji może doprowadzić do zlokalizowania

w uzdrowiskach inwestycji szkodliwych dla środowi-

ska, których nie będzie można pogodzić z działalnoś-

cią leczniczą.

O tym, że aktualnie obowiązujące za-

pisy nie są przeszkodą dla prawidłowego rozwoju

gmin uzdrowiskowych, świadczy brak sygnałów z in-

nych gmin, bardzo duże zainteresowanie uzyska-

niem statusu uzdrowiska i uzyskiwanie tego statusu

przez kolejne gminy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

stwo Zdrowia w powyższych sprawach zorganizowa-

ło w dniu 30 października 2013 r. naradę z prezyden-

tami, burmistrzami i wójtami gmin uzdrowiskowych

w celu omówienia powyższych problemów i w chwili

obecnej dokonuje analizy zgłoszonego przez pana po-

sła problemu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

nych.

Dla zapewnienia efektywności prowadzonych

zm.) została powołana komisja ekonomiczna, której

fundacją i ustalenie ceny urzędowej produktu leczni-

czego Zavesca (miglustaf) w ramach programu leko-

nister zdrowia wydaje decyzje administracyjną o ob-

— stanowisko komisji ekonomicznej,

— rekomendacja prezesa Agencji Oceny Techno -

— skuteczność kliniczna i praktyczna,

— bezpieczeństwo stosowania,

— relacja korzyści zdrowotnych do ryzyka stoso -

— konkurencyjność cenowa,

— wpływ na wydatki podmiotu zobowiązanego

339

— istnienie alternatywnej technologii medycznej

— wiarygodność i precyzja oszacowań kryteriów,

— priorytety zdrowotne określone w przepisach

wyznaczenia tego kosztu, koszt uzyskania dodatko-

wego roku życia.

nię rady konsultacyjnej (stanowisko RK nr 28/2011

cą wynik negocjacji zespołu negocjacyjnego komisji

ekonomicznej z wnioskodawcą, w świetle ww. reko-

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

023-21802/13 z dnia 21 października 2013 r. przeka-

zujące interpelację posła Dariusza Jońskiego w spra-

z minister rozwoju regionalnego, wyjaśniam, że pre-

zes Rady Ministrów udzielił wstępnego poparcia dla

pomysłu ubiegania się przez miasto Łódź o organi-

zację Międzynarodowej Wystawy EXPO w roku 2022

poświęconej tematyce rewitalizacji (tzw. małego EXPO).

Na obecnym etapie prac przystąpiono do uzgodnień

mają na celu wypracowanie zasad i zakresu współ-

pracy w procesie ubiegania się o przyznanie Łodzi

prawa organizacji tzw. małego EXPO.

Uzgodnienia

te znajdują odzwierciedlenie w informacji dla Rady

Ministrów dotyczącej ubiegania się o przyznanie

miastu Łodzi prawa organizacji Międzynarodowej

Wystawy EXPO w roku 2022, którą w dniu 7 listo-

pada 2013 r.

Stały Komitet Rady Ministrów przyjął

i rekomendował Radzie Ministrów.

Stąd też, infor-

macja przedłożona zostanie do rozpatrzenia przez

340

Radę Ministrów na najbliższym posiedzeniu.

Wstęp-

nie sformułowana koncepcja przedsięwzięcia w ciągu

najbliższych miesięcy podlegać będzie doprecyzowa-

niu, co przełoży się na ustalenie szczegółowych zasad

i harmonogramu przygotowania wniosku aplikacyj-

nego, który powinien być gotowy przed końcem 2016 r.

Przeznaczenie na powyższy cel konkretnych kwot

oraz tryb ich wydatkowania zostaną określone po do-

precyzowaniu zakresu i charakteru przedsięwzięcia.

Odpowiadając na pytanie dotyczące źródeł i za-

kresu finansowania zapowiadanej rewitalizacji mia-

sta Łodzi, należy podkreślić, że rząd Rzeczypospo-

litej Polskiej dostrzega w polskich miastach znaczną

skalę potrzeb w zakresie rewitalizacji, w tym szcze-

gólnie modernizacji i rewaloryzacji istniejącej zabu-

dowy mieszkaniowej.

Znalazło to również odzwier-

ciedlenie w treści projektu umowy partnerstwa

z dnia 12 lipca 2013 r., która wskazuje pięć tzw. ob-

szarów strategicznej interwencji państwa (OSI), na

obszarze których planowana jest koncentracja dzia-

łań w ramach środków Europejskich Funduszy

Strukturalnych i Inwestycyjnych.

Jednym z takich

obszarów są miasta i dzielnice miast wymagające

rewitalizacji.

Należy zaznaczyć, że w projekcie umo-

wy partnerstwa podkreślona została szczególna sy-

tuacja miasta Łodzi.

Działania na rzecz wsparcia obszarów strategicz-

nej interwencji państwa, w tym działania rewitaliza-

cyjne zasilane będą przede wszystkim z regionalnych

programów operacyjnych.

Jednocześnie na ten cel

przeznaczone zostały środki, które na etapie przygo-

towywania projektu umowy partnerstwa zostały po-

dzielone pomiędzy poszczególne regionalne progra-

my operacyjne, z uwzględnieniem specyfiki poszcze-

gólnych województw i ich potrzeb.

Zgodnie z zapisa-

mi projektu umowy partnerstwa wsparcie to ma słu-

żyć realizacji zintegrowanych planów rewitalizacyj-

wych usług publicznych na terenach wiejskich.

W związ-

ku z tym, że Łódź została uznana za obszar wyma-

gający specjalnego wsparcia, podstawowa alokacja

przeznaczona dla Regionalnego Programu Operacyj-

nego Województwa Łódzkiego została uzupełniona

dodatkowymi środkami.

Zasady korzystania z tego

kontraktu terytorialnego.

Podkreślić należy, że rewitalizacja, jako dziedzina

tematyczna wskazana została przez Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego, jako jeden z ważnych priory-

tetów możliwych do objęcia instrumentem pn. Zinte-

growane Inwestycje Terytorialne (ZIT), które znajdą

zastosowanie w regionalnych programach operacyj-

nych.

Instrument ZIT będzie realizowany przede

wszystkim w miastach wojewódzkich i obszarach po-

wiązanych z nimi funkcjonalnie.

ZIT mają służyć

poprawie współpracy gmin tych obszarów, które za-

wiążą porozumienie.

Tematyka projektów możliwych

do realizacji w ramach ZIT jest szeroka.

Jednak pre-

ferowana będzie realizacja większej liczby małych

zintegrowanych ze sobą projektów.

W zakresie rewi-

talizacji poszukiwane będą projekty mające na celu

przywracanie funkcji społeczno-gospodarczych zde-

gradowanych obszarów w ramach miejskiego obsza-

ru funkcjonalnego.

Identyfikacja obszarów zdegra-

dowanych i części miast wymagających rewitalizacji

nastąpi na poziomie regionalnym, przy ścisłej współ-

pracy władz regionów i miast oraz partnerów spo-

łeczno-gospodarczych.

Ponadto w kontekście działań dedykowanych re-

witalizacji w okresie programowania 2014–2020 roz-

waża się stosowanie, podobnie jak ma to miejsce

w obecnym okresie finansowania, zarówno dotacji,

jak i instrumentów zwrotnych.

W dalszym ciągu pro-

mowane będą projekty i inicjatywy oparte na part-

nerstwie publiczno-prywatnym.

Preferowane będzie

połączenie dotacji z instrumentami zwrotnymi, da-

jące możliwość pełniejszego i lepszego wykorzystania

środków (bardziej kompleksowe projekty oraz możli-

wość zrealizowania inwestycji, które w systemie

zwrotnym nie mogłyby zostać zrealizowane, a stano-

wią ważne elementy kompleksowego przedsięwzię-

cia).

Ponadto szersze ujęcie tematyczne działań w ra-

mach instrumentów zwrotnych typu JESSICA za-

gwarantuje wieloaspektowość projektów możliwych

do wdrożenia w zakresie m.in.: odnawialnych źródeł

energii, efektywności energetycznej, innowacji, rewi-

talizacji, transportu i innych.

Odpowiadając na pytanie dotyczące ograniczenia

wielkości oferty przewozowej w relacji Łódź – War-

szawa, wyjaśniam, że zasadniczym powodem zmniej-

szenia tej oferty jest modernizacja linii kolejowej

prac modernizacyjnych na czynnych liniach kolejo-

wych, jak to ma miejsce w przypadku ww. moderni-

zacji linii nr 1, zawsze prowadzi do ograniczeń w ru-

chu pociągów.

Specyfika modernizacji linii nr 1 wy-

magała zamknięcia jednego toru na szlaku oraz

na stacji Żyrardów, co spowodowało konieczność prze-

puszczania i krzyżowania pociągów na tej linii oraz

wprowadzenia ograniczeń prędkości pociągów na jej

określonych odcinkach.

Skutkiem wymienionych po-

wyżej ograniczeń jest zmniejszenie przepustowości

tej linii, co powoduje konieczność ograniczenia wiel-

kości oferty przewozowej.

Ponadto ze względu na wynikające z prac toro-

wych utrudnienia w ruchu skutkujące wydłużeniem

czasu przejazdu pociągów oraz destabilizacją oferty

przewozowej PKP InterCity od dłuższego czasu od-

notowuje spadek frekwencji w pociągach obsługują-

cych relację Warszawa – Łódź.

W związku z tym PKP

Intercity jako spółka prawa handlowego, w ramach

prowadzonej na zasadach komercyjnych działalności

gospodarczej, podjęła decyzję o zawieszeniu od 1 sierp-

nia br. wybranych kursów pociągów, które cechowa-

ła najniższa frekwencja.

Niemniej jednak w przypadku zagwarantowania

przez zarządcę infrastruktury kolejowej atrakcyj-

nych czasów przejazdu i stabilności oferty przewozo-

341

wej spółka jest przygotowana do zwiększenia liczby

pociągów obsługujących relację Warszawa Wschod-

nia – Łódź Kaliska – Warszawa Wschodnia.

PKP In-

tercity przygotowuje się również do oferowania w tej

relacji usług przewozowych konkurencyjnych jakoś-

ciowo w odniesieniu do innych form transportu.

W tym celu PKP Intercity ogłosiło przetarg na do-

stawę 10 sztuk nowoczesnych pociągów piętrowych,

które będą skierowane do obsługi relacji Warszawa

– Łódź.

Dariuszowi Jońskiemu za zainteresowanie się tema-

tyką pasażerskich przewóz kolejowych w Polsce.

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

terpelację z dnia 4 października 2013 r. pana Czesła-

znak: SPS-023-21808/13, w sprawie sprzeciwu wobec

towej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Koszali-

nie uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego.

Dnia 20 listopada ubiegłego roku w Ministerstwie

Zdrowia odbyła się narada z udziałem wojewodów

poświęcona omówieniu kwestii związanych z funk-

cjonowaniem Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W na-

wiązaniu do przedmiotowego spotkania wojewodowie

079-2290-698/PJ/12, zostali poproszeni o przekaza-

nie do 30 listopada 2012 r.

Ministerstwu Zdrowia

swoich propozycji dotyczących przyszłości inspekcji

na terenie poszczególnych województw oraz w zakre-

sie weryfikacji struktury stacji sanitarno-epidemio-

logicznych oraz laboratoriów.

Aktualnie do Ministerstwa Zdrowia oraz Głów-

nego Inspektoratu Sanitarnego napływają wniosko-

wane od wojewodów propozycje, które są przedmio-

tem analiz w Głównym Inspektoracie Sanitarnym

(po dokonaniu analizy wnioski przedstawione zosta-

ną ministrowi zdrowia oraz Radzie Sanitarno-Epi-

demiologicznej).

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż

przedmiotowe propozycje nie mają charakteru for-

malnych wniosków o dokonanie zmian w treści roz-

W momencie gdy do ministra zdrowia wpłyną for-

malne wnioski od wojewodów dotyczące struktury

stacji sanitarno-epidemiologicznych oraz laborato-

riów, zostaną one poddane ocenie pod kątem koniecz-

ności, zasadności wprowadzenia zmian oraz zapew-

nienia na terenie całego kraju prawidłowego wyko-

nywania zadań merytorycznych Państwowej Inspek-

cji Sanitarnej przez sieć laboratoriów.

Zgodnie z art. 15a

w wykazach zawartych w ww. rozporządzeniu wyko-

nują badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sani-

tarnego, działając w zintegrowanym systemie badań

laboratoryjnych i pomiarów.

Ministerstwo Zdrowia

stoi na stanowisku, że formalna likwidacja laborato-

rium przy powiatowych stacjach sanitarno-epidemio-

logicznych powinna nastąpić nie wcześniej niż po

dokonaniu nowelizacji przepisów wspomnianego wy-

żej rozporządzenia w sprawie wykazu stacji sanitar-

no-epidemiologicznych wykonujących badania labo-

W chwili obecnej ani w Ministerstwie Zdrowia,

ani w Głównym Inspektoracie Sanitarnym nie zosta-

ły jeszcze wszczęte prace legislacyjne nad ww. rozpo-

rządzeniem.

Dopiero w przypadku podjęcia prac nad

ewentualnymi zmianami legislacyjnymi w zakresie

przepisów regulujących organizację i funkcjonowanie

Państwowej Inspekcji Sanitarnej (w tym strukturę

stacji) stosowne projekty zostaną poddane szerokim

konsultacjom społecznym poprzedzonym dokona-

niem oceny skutków nowelizacji.

drugim interpelacji, uprzejmie wyjaśniam, iż woje-

woda zachodniopomorski w pismach kierowanych do

Ministerstwa Zdrowia poinformował, iż planuje

– z uwagi na złożoność – kilkuetapowy proces reor-

ganizacji struktury Państwowej Inspekcji Sanitarnej

woj. zachodniopomorskiego.

W pierwszym etapie

miała ulec zakończeniu działalność oddziałów labo-

ratoryjnych przy siedmiu powiatowych stacjach sa-

nitarno-epidemiologicznych, tj.: w Drawsku Pomor-

skim, w Gryficach, w Gryfinie, w Kołobrzegu, w My-

śliborzu oraz w Starogardzie Szczecińskim.

Nato-

miast w kolejnym etapie, który wojewoda zachodnio-

pomorski zaplanował na wrzesień 2013 r., Dział La-

boratoryjny Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epide-

miologicznej w Szczecinie miałby mieć w swej struk-

turze: Oddział Laboratoryjny Wojewódzkiej Stacji

Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie oraz Za-

miejscowy Oddział Laboratoryjny Wojewódzkiej Sta-

cji Sanitarno-Epidemiologicznej: w Kamieniu Pomor-

342

skim, w Koszalinie i w Szczecinku (pismo wojewody

zachodniopomorskiego z dnia 28.09.2012 r., znak:

ZZPWIS.9011.2.19.2012, oraz z dnia 2.09.2013 r.,

znak: FB.042.1.2013.2.AK).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

21822/13, przekazujące interpelację posła Arkadiu-

sza Litwińskiego w sprawie prac nad przepisami do-

tyczącymi przeciwdziałania uciążliwości zapachowej,

przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

W pierwszej kolejności skoncentrowano się na

pracach nad projektem rozporządzenia w sprawie

wartości odniesienia substancji zapachowych w po-

wietrzu i metod oceny zapachowej jakości powietrza

nej pozytywnej opinii wykazywano, że projekt opar-

ty jest na subiektywnej metodzie oceny uciążliwości

zapachowej, a co za tym idzie, jest obarczony znacz-

nym błędem powtarzalności wyników, co może być

mane.

dentów, zgłaszając jednak szereg istotnych uwag.

dyrektywa o emisjach przemysłowych);

tyki;

343

duje uciążliwość zapachową.

Organy administracji

skich może utrudnić albo bardzo wydłużać właściwe

Po szczegółowym przeanalizowaniu zarówno

w Polsce okazało się niezbędne przeanalizowanie

możliwości zastosowania innych rozwiązań niż wpro-

wadzenie nowych przepisów ustawowych.

Wykonana analiza wskazuje na brak jednolitego

rozwiązywania problemów związanych z uciążliwoś-

Komisja Europejska nie zdecydowała się na przygo-

towanie jednolitego unijnego prawodawstwa w tym

nii, Litwie, Łotwie, rozpoznawanie uciążliwości za-

pachowej oparte jest na powoływaniu specjalnych

wione są przede wszystkim na zapobieganie uciążli-

wości poprzez wyznaczenie odpowiednich wymogów

Podsekretarz stanu

Beata Jaczewska

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

rzy (znak: SPS-023-21823/13), uprzejmie proszę o przy-

Jednostką organizacyjną resortu obrony narodo-

wej wyznaczoną do realizacji zakupów umundurowa-

nia i wyekwipowania w celu zapewnienia potrzeb

żołnierzy Wojska Polskiego jest 2.

Regionalna Baza

Logistyczna w Warszawie (2. RBLog).

Jednym z ele-

mentów ubioru polowego żołnierza są koszulo-bluzy

polowe wzór 93, o których wspomina w interpelacji

pan poseł Stanisław Wziątek.

Postępowanie o zamó-

wienie publiczne na ich dostawę jest jawne i opubli-

kowane zostało na stronie internetowej pod adresem:

344

www.2rblog.wp.mil.pl. Z treścią zamówienia mogą

zapoznać się wszystkie zainteresowane strony biorą-

ce udział w powyższym postępowaniu, jak również

osoby postronne.

Wskazane zamówienie na dostawę koszulo-bluz zo-

stało udzielone w trybie przetargu nieograniczonego,

natomiast kryteria i warunki udziału w postępowaniu

o zamówienie zostały określone w specyfikacji istotnych

warunków zamówienia (SIWZ), której integralną częś-

cią są m.in. wojskowa dokumentacja techniczno-tech-

nologiczna na koszulo-bluzę polową wzór 93, opracowa-

na przez Wojskowy Ośrodek Badawczo-Wdrożeniowy

Służby Mundurowej w Łodzi, oraz zasady oceny zgod-

czonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa pań-

stwa (Dz. U. Nr 235, poz. 1700, ze zm.).

Jednocześnie wyjaśniam, że najkorzystniejsza

oferta, zgodnie z wymogami SIWZ, została złożona

przez konsorcjum następujących firm: Trawena SA

z siedzibą w Trawnikach, lider konsorcjum, Wena

Pro sp. z o.o. z siedzibą w Trawnikach, PPUH „Qa-

litex” z siedzibą w Poznaniu, Bengal Sourcing z sie-

dzibą w Bangladeszu.

Z wykonawcą (konsorcjum),

którego oferta została uznana przez zamawiającego

(2. RBLog) za ofertę najkorzystniejszą (dla danej czę-

ści zamówienia – zadania), została podpisana umowa

w terminie i miejscu wskazanym przez zamawiają-

cego.

Umowa została zawarta w formie pisemnej,

a jej zakres jest tożsamy z zobowiązaniem wykonaw-

cy złożonym w ofercie.

Dostawy koszulo-bluz polo-

wych wzór 93 stanowią 1,1% wartości umundurowa-

nia zakupywanego w bieżącym roku.

Odnosząc się do sugestii, aby przy udzielaniu za-

mówienia na potrzeby Polskiego Wojska wspierać

polską gospodarkę, wyjaśniam, że przepisy ustawy

zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępo-

wanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewnia-

traktowanie wykonawców.

Czynności związane z przy-

gotowaniem oraz przeprowadzeniem postępowania

jące bezstronność i obiektywizm, a zamówienia udzie-

la się wyłącznie wykonawcy wybranemu zgodnie z prze-

pisami ustawy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

towoltaicznych oraz wątpliwości dotyczących sposo-

bu ich lokalizacji, przekazaną pismem z dnia 23 paź-

dziernika 2013 r. (znak: SPS-023-21826/13), uprzej-

mie informuję, co następuje.

Odpowiadając na pytanie nr 1, czy budowa farm

fotowoltaicznych winna następować w oparciu o po-

zwolenie na budowę, uprzejmie informuję, że w obec-

nym stanie prawnym, wobec nowego brzmienia art. 29

zm.), należy stwierdzić, że pozwolenia na budowę nie

wymaga prowadzenie robót budowlanych polegają-

cych na montażu urządzeń fotowoltaicznych o zain-

stalowanej mocy elektrycznej do 40 kW, niezależnie

od tego, jaka będzie wysokość takich urządzeń, ani

od tego, czy będą one instalowane na obiekcie budow-

lanym.

W przypadku gdy urządzenia fotowoltaiczne o wy-

sokości powyżej 3 m będą instalowane na obiektach

budowlanych, inwestor zobowiązany będzie do doko-

Nieistotny jest także cel, dla jakiego urządzenia

te będą montowane, tj. czy ich zadaniem będzie za-

pewnienie możliwości użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem, a tym samym stanowić będą

one urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9

ustawy Prawo budowlane, czy też będą produkowały

energię elektryczną w celu jej dalszej odsprzedaży.

Wyjątek od powyższej zasady przewidziany został

z tym przepisem prowadzenie robót budowlanych po-

legających na montażu urządzeń fotowoltaicznych

ga uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku,

gdy stanowią one przedsięwzięcie wymagające prze-

prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko

oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia

345

Odpowiadając na pytanie nr 2, czy pod pojęciem

„infrastruktura techniczna” można zaliczyć instala-

cje paneli fotowoltaicznych, uprzejmie wyjaśniam, iż

w orzecznictwie i praktyce stosowania przepisów

ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., nie została wypracowa-

na jedna, powszechnie stosowana wykładnia pojęcia

„urządzenia infrastruktury technicznej”.

Rozbieżno-

ści w wykładni przedmiotowego pojęcia w znacznej

mierze dotyczą ustalenia, czy elektrownie wiatrowe,

„urządzeń infrastruktury technicznej” w rozumie-

niu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Mając na uwadze powyższe,

należy przywołać wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia

„(...)

Należy zdaniem Sądu przyjąć, że infrastruktura

wadzą np. elektrownie wodne lub siłownie wiatrowe.

strukturą urządzenia służące do jej wytworzenia

żeli więc, jak to powyżej wykazano, sporna inwesty-

cja nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej,

waniu.”.

Podobny pogląd został zaprezentowany w publi-

zwrotu”inwestycja produkcyjna”wydaje się zrozu-

miałe – czyli”inwestycja, która ma służyć prowadze-

niu działalności produkcyjnej”– to jednak w orzecz-

niami infrastruktury technicznej.«.

Powyższe stano-

do pojęcia”infrastruktura techniczna«, zawartego

Uznając zasadność powyższych uzasadnień wyro-

cych energię z odnawialnych źródeł energii (m.in.

mienione zostały trzy rodzaje inwestycji, dla których

spokojenia potrzeb społeczeństwa, a ponadto, ze wzglę-

du na swój charakter i funkcję obsługową, wymaga-

ją lokalizacji w ściśle określonym miejscu powiąza-

346

nym przestrzennie z terenami zurbanizowanymi.

W przeciwieństwie do ww. inwestycji inwestycje pro-

dukcyjne, jako powodujące często znaczące oddziały-

wanie na środowisko i uciążliwość dla terenów miesz-

kaniowych, nie mając bezpośredniego związku funk-

cjonalnego z terenami zurbanizowanymi, w szczegól-

ności mieszkaniowymi, nie powinny być lokalizowa-

ne w dowolnym miejscu.

W celu wyeliminowania

siedztwa”.

Z cytowanych na wstępie niniejszego pisma uza-

sadnień wyroków sądowych i poglądów doktryny,

a w szczególności wskazanych przepisów u.p.z.p.,

wnioskować należy, że w przypadku gdy obiekty wy-

deł energii wykazują produkcyjny charakter, z za-

miarem odsprzedaży wytworzonej energii zakładowi

energetycznemu, to nie istnieją przesłanki uznania

ich za „urządzenia infrastruktury technicznej”.

Odpowiadając na pytanie nr 3, czy na gruncie

przeznaczonym pod infrastrukturę techniczną (po-

siadającym III klasę ziemi) można zlokalizować pa-

nele fotowoltaiczne bez konieczności wyłączania zie-

mi z produkcji rolnej, panele te nie stanowią budow-

zmieniają na trwałe charakteru ziemi przy jedno-

czesnym zachowaniu dotychczasowego sposobu użyt-

owce lub barany, pragnę zauważyć, że zgodnie z art. 7

1266, ze zm.), zwanej dalej u.g.r.i.l., przeznaczenia

u.g.r.i.l., dokonuje się w miejscowym planie zagospo-

darowania przestrzennego, sporządzonym w trybie

rowaniu przestrzennym.

Natomiast art. 7 ust. 2

u.g.r.i.l. stanowi m.in., iż uzyskania zgody ministra

rolne stanowiące użytki rolne klas I–III.

Co więcej,

art. 4 pkt 6 u.g.r.i.l. stanowi, iż za przeznaczenie

gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się

kowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny spo-

sobu użytkowania gruntów leśnych.

Wobec powyż-

szego przeznaczenie gruntów wysokich klas bonita-

cyjnych, tj. I–III, na cele nierolnicze, a takim niewąt-

pliwie jest przeznaczenie pod infrastrukturę tech-

niczną, wymaga uzyskania ww. zgody.

Należy również wskazać, iż decyzja o zmianie

jest innym rodzajem aktu niż decyzja o wyłączeniu

gruntów rolnych z produkcji.

Powyższe znajduje od-

zwierciedlenie w wyroku wojewódzkiego sądu admi-

SA/Łd 598/12:

„1.

Wyłączenie z produkcji jest czynnością fak-

tyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 ustawy

pić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na

takie wyłączenie i w jej następstwie.

W przeciwnym

wypadku wyłączenie z produkcji narusza przepisy

powyższej ustawy.

2.

Użyte przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy

użytków, gruntów i gruntów leśnych „przeznaczonych

na cele nierolnicze i nieleśne” oznacza przeznaczenie

3.

Przeznaczenie w planie zagospodarowania

przestrzennego gruntu rolnego na cele nierolnicze

nie powoduje automatycznego przekształcenia grun-

tu rolnego w nierolny, a zatem nie stanowi podstawy

do zmiany wpisu w rejestrze gruntów.

Takie prze-

kształcenie umożliwia jedynie inne niż rolne wyko-

rzystanie gruntów.

Podstawą więc innego niż rolni-

cze wykorzystania gruntów rolnych określonych

ko przeznaczenie ich w miejscowym planie zagospo-

darowania przestrzennego na cele inne niż rolnicze.”.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

(21828)

przy piśmie pana marszałka Marka Kuchcińskiego,

21828/13, w sprawie profilaktycznych badań dla dzie-

ci uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Profilaktyczne badanie lekarskie dziecka ma na

celu dokonanie oceny rozwoju oraz stanu zdrowia fi-

zycznego, psychicznego i społecznego.

Istotą badania

jest również identyfikacja czynników sprzyjających

i zagrażających zdrowiu dziecka oraz zaplanowanie

niezbędnych działań diagnostycznych lub korekcyj-

nych i leczniczych.

Profilaktyka jest istotnym ele-

mentem opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą

i ma w Polsce długoletnia tradycję.

Właściwie rozu-

347

miana profilaktyka musi ściśle łączyć się z elemen-

tami prognostycznymi, czyli przewidywaniem wyni-

ku i skuteczności działań.

Podstawę profilaktycznej

Narodowy Fundusz Zdrowia realizuje uprawnie-

nia dzieci i młodzieży do świadczeń profilaktycznej

opieki poprzez finansowanie świadczeń zdrowotnych

w zakresie:

1) propagowania zachowań prozdrowotnych,

2) promocji zdrowia i profilaktyki, w tym profilak-

tyki stomatologicznej obejmującej dzieci i młodzież

do ukończenia 19. roku życia;

3) profilaktycznej opieki zdrowotnej nad dziećmi

4) wykonywania szczepień ochronnych;

5) wykonywania badań z zakresu medycyny spor-

towej u dzieci i młodzieży.

Edukacja rodziców o znaczeniu profilaktycznych

badań lekarskich oraz prawidłowym żywieniu, pie-

lęgnacji i bezpieczeństwie środowiska dziecka oraz

promocji zdrowego stylu życia i aktywności ruchowej

pozostaje działaniem permanentnym resortu zdro-

wia.

Zadania z tego zakresu realizowane są na pozio-

mie podstawowej opieki zdrowotnej przez lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarkę podsta-

wowej opieki zdrowotnej oraz pielęgniarkę środowi-

ska nauczania i wychowania i skierowane do rodzi-

ców oraz dzieci i młodzieży.

Świadczenia profilak-

tycznej opieki zdrowotnej udzielane przez lekarza

sowane są przez Narodowy Fundusz Zdrowia w for-

mie tzw. stawki kapitacyjnej na ubezpieczonego.

Od

2014 r., zgodnie z proponowanymi przez NFZ zmia-

nami w sposobie finansowania świadczeń zdrowot-

nych udzielanych dzieciom, oddzielnie finansowane

są następujące świadczenia profilaktyczne:

1) porada patronażowa lekarza POZ realizowana

w formie wizyty patronażowej,

2) bilans zdrowia,

3) wizyta patronażowa pielęgniarki POZ.

Taka zmiana może przynieść korzyści w postaci

większej liczby wykonanych świadczeń profilaktycz-

nych, a w konsekwencji – poprawy stanu zdrowia

dzieci i młodzieży.

Wskazanie tych korzyści będzie

możliwe w dłuższej perspektywie, po dokonaniu ana-

lizy pozytywnych wskaźników zdrowia oraz porów-

nania wskaźników wykonalności badań profilaktycz-

nych w okresie przed i po zmianie sposobu finanso-

wania świadczeń profilaktycznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie zachowania kierowców tirów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-21831/13, z dnia 23 października

2013 r. przekazujące interpelacji posła Marka Matu-

szewskiego w sprawie zachowania kierowców tirów

na autostradach w Polsce, przedstawiam następują-

cą informację.

krajowych (w tym autostradach) zarządza generalny

dyrektor dróg krajowych i autostrad.

Jednym z priorytetowych działań Generalnej Dy-

prawidłowej organizacji ruchu, a przez to odpowied-

niego poziomu bezpieczeństwa wszystkich użytkow-

ników dróg krajowych (również autostrad).

Organizacja ruchu wprowadzana na poszczegól-

nych odcinkach dróg krajowych spełnia wymogi okre-

ślone w przepisach obowiązującego prawa.

W każdym

przypadku organizacja ruchu poprzedzona jest ana-

lizą, która ma na celu wypracowanie rozwiązań, któ-

re zapewnią prawidłowy ruch pojazdów przy zacho-

waniu niezbędnych warunków dla zachowania bez-

pieczeństwa wszystkim użytkownikom dróg.

Należy

zwrócić uwagę, że warunki techniczne dla dróg

w ww. zakresie zostały określone w rozporządzeniu mi-

kryteria, które musi spełniać zatwierdzona organi-

zacja ruchu, wynikają z przepisów rozporządzenia

348

Uprzejmie informuję, iż wdrożone na autostra-

dach (jak i pozostałych drogach zarządzanych przez

organizacje ruchu spełniają kryteria i warunki wy-

nikające z przepisów wymienionych wyżej regulacji

prawnych i na chwilę obecną resort transportu nie

dysponuje danymi, które wskazywałyby, iż występu-

ją przesłanki wprowadzenia rozwiązań innych niż

stosowane dotychczas.

Ponadto wymaga podkreślenia, iż Generalna Dy-

monitoring bezpieczeństwa w ruchu drogowym za-

równo na etapie przygotowania, realizacji inwestycji,

jak i w trakcie jej użytkowania.

Wszelkie zdiagnozo-

wane czynniki, które mogą powodować zagrożenie

dla ruchu drogowego, są poddawane analizie i wdra-

żane są działania mające na celu minimalizację lub

eliminację występujących ryzyk.

Należy wskazać, że obowiązujące przepisy o zna-

kach i sygnałach drogowych przewidują stosowanie

zakazu wyprzedzania w odniesieniu do samochodów

ministrów infrastruktury oraz spraw wewnętrznych

z późn. zm.) znak pionowy B-26: zakaz wyprzedzania

przez samochody ciężarowe zabrania wyprzedzania

pojazdów silnikowych wielośladowych kierującemu:

— samochodem ciężarowym o dopuszczalnej ma -

sie całkowitej przekraczającej 3,5 t,

— ciągnikiem samochodowym,

— pojazdem specjalnym lub używanym do celów

Resort transportu uprzejmie informuje, że Gene-

się priorytetem zachowania wysokiego poziomu bez-

pieczeństwa ruchu drogowego oraz optymalnej efek-

tywności (płynności) ruchu, na bieżąco monitoruje

zjawiska sygnalizowane przez posła Marka Matu-

szewskiego.

Każdorazowa decyzja o wprowadzeniu

zakazu i stosownej zmiany w organizacji ruchu musi

być poprzedzona indywidualną analizą danego od-

cinka drogi uwzględniającą zarówno geometrię dro-

gi, liczbę pasów ruchu, jak również uwarunkowania

terenowe, strukturę rodzajową ruchu oraz średnie

dobowe natężenie ruchu występujące na danym od-

cinku drogi.

W praktyce zakaz wyprzedzania przez

samochody ciężarowe, wyrażony znakiem pionowym

B-26, jest już stosowany na wybranych odcinkach

autostrad, które wykazują wysokie natężenie ruchu

z dużym udziałem pojazdów ciężarowych.

W szcze-

gólności ma to miejsce na obwodnicach miast.

W nawiązaniu do pytań: drugiego oraz trzeciego

należy zauważyć, iż obowiązujący system prawny

przewiduje stosowanie sankcji karnych za zachowa-

nia kierujących pojazdami opisane w treści interpe-

lacji posła Marka Matuszewskiego.

Przepis art. 90

U. z 2013 r. poz. 482, z późn. zm.) stanowi, że kto

fie zamieszkania lub w strefie ruchu, podlega karze

organy uprawnione do kontroli ruchu drogowego

mogą podejmować odpowiednie działania wobec kie-

rujących pojazdami (w przedmiotowym przypadku

– samochodami ciężarowymi), którzy naruszają za-

kaz wyrażony znakiem B-26 lub popełniają wykro-

czenie z art. 90 ustawy Kodeks wykroczeń.

Ponadto odnosząc się do wskazanej w pytaniu

trzecim kwestii stosowania zakazu wyprzedzania

w obrębie miast, uprzejmie informuję, że w przypad-

ku dróg krajowych położonych w miastach na pra-

wach powiatu organem zarządzającym ruchem na

drogach publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg

ekspresowych jest prezydent miasta.

W związku z po-

wyższym decyzja o zastosowaniu przedmiotowego

zakazu na tych drogach należy do poszczególnych

prezydentów miast.

W zakresie wzmożonych kontroli drogowych po-

stulowanych przez posła Marka Matuszewskiego

w treści pytania trzeciego należy wskazać, że zgod-

struktury w sprawie szczegółowych warunków za-

ruchem współpracuje w zakresie organizacji ruchu

innymi jednostkami (np. Inspekcją Transportu Dro-

gowego).

Oznacza to, iż organ zarządzający ruchem

właściwy dla danej drogi (np. generalny dyrektor

dróg krajowych i autostrad, prezydent miasta), dys-

ponując wiedzą o zachowaniach kierowców samocho-

dów ciężarowych, jak przedstawione w interpelacji,

może zwrócić się do Policji lub Inspekcji Transportu

Drogowego o podjęcie stosownych działań kontrol-

nych bądź prewencyjnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Działając zgodnie z upo-

ważnieniem prezesa Rady Ministrów, odnośnie do

349

interpelacji pani poseł Krystyny Łybackiej, przesła-

nej przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wice-

w sprawie ponownego wzrostu liczby przypadków

Inspekcji Sanitarnej uprzejmie proszę o przyjęcie po-

W odniesieniu do pytania dotyczącego analizy za-

grożenia związanego z odradzaniem się handlu sub-

stancjami zastępczymi należy zauważyć, iż od dnia

przerwanie podejmuje działania dostosowane do po-

jawiających się nowych zagrożeń oraz realiów spo-

łecznych, mające na celu skuteczne ograniczenie nie-

legalnego obrotu oraz dostępności nowych substancji

psychoaktywnych.

czącym Zespołu roboczego do spraw nowych substan-

działania Narkomanii, na płaszczyźnie ww. zespołu

prowadzone są m.in. konsultacje z innymi minister-

stwami odnośnie do skutecznej walki ze zjawiskiem

handlu „dopalaczami”.

Zgodnie z obecnym stanem prawnym, na podsta-

poz. 124), Państwowa Inspekcja Sanitarna jest zobo-

wiązana do sprawowania bieżącego nadzoru nad

przestrzeganiem przez przedsiębiorców zakazu wy-

Ponadto w odpowiedzi na pytanie dotyczące uzna-

nia obecnych rozwiązań prawnych za właściwe i sku-

teczne w obliczu odradzania się handlu nowymi sub-

stancjami psychoaktywnymi oraz sprzedawania ich

pod postacią np. amuletów lub kadzidełek uprzejmie

Państwową Inspekcję Sanitarną ujawniono 101 przy-

padków naruszania zakazu wytwarzania oraz wpro-

wadzania do obrotu środków zastępczych.

W wyniku

duktów mogących stwarzać zagrożenie dla zdrowia

i życia ludzi, pobrano 935 prób do badań laboratoryj-

stwierdzono obecność środków zastępczych, wśród

ciach.

przeprowadzonych przez wyspecjalizowane laborato-

ria wskazują jednoznacznie, że zawarte w ich skła-

dzie substancje stwarzają bezpośrednie zagrożenie

Należy jednak zauważyć, iż praktyka prowadze-

nia nadzoru przez Państwową Inspekcją Sanitarną

nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców zakazu

stępczych wykazała także, że część regulacji praw-

nych, dotyczących np. praw przedsiębiorców, może

ograniczać jego skuteczność.

Dotyczy to przede wszyst-

kim możliwości wnoszenia sprzeciwu przeciwko prze-

prowadzonej kontroli, z czego mogą korzystać właś-

ciciele sklepów, oraz realizacji nakazu zaprzestania

prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub

obiektach do czasu usunięcia zagrożenia.

Przedsię-

biorca, na którego została wydana decyzja, korzysta

z możliwości wprowadzenia w danym obiekcie innej

zarejestrowanej spółki.

działania zapobiegawcze wymagają zdecydowanych

czynności oraz zaangażowania innych służb, w związ-

ku z czym prowadzone są we współpracy z Krajowym

sygnatariuszami zawartego w dniu 26 października

rem sanitarnym, szefem służby celnej, komendantem

głównym Policji i głównym inspektorem farmaceu-

tycznym.

Na podstawie informacji otrzymanych z woje-

wódzkich stacji sanitarno-epidemiologicznych prowa-

dzono postępowania w przypadkach uzyskania infor-

macji o sprzedaży środków zastępczych poprzez stro-

ny internatowe.

W przypadkach identyfikowania

współpracowano z Policją w celu ustalenia pochodze-

nia ogłoszeniodawcy i określenia właściwości miej-

scowej.

W ramach współpracy ze Służbą Celną za-

zamówienia złożonego przez Internet w firmach pro-

wadzących działalność poza granicami Rzeczypospo-

dzanie do obrotu środków zastępczych jest czynem

nia Cyberprzestępczości Biura Kryminalnego Ko-

350

mendy Głównej Policji o stwierdzonych w trakcie

działań dochodzeniowych Policji przypadkach ofero-

wania przez Internet produktów, co do których za-

chodzi podejrzenie, że są one środkami zastępczymi.

Jednocześnie, w odniesieniu do pytania pani poseł

dotyczącego słuszności powierzenia organom Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej nadzoru nad substan-

cjami zastępczymi oraz skuteczności zwalczania

wprowadzania ich do obrotu za pomocą metod admi-

nistracyjnych, należy zwrócić uwagę, iż w celu zwięk-

szenia skuteczności tych działań przygotowano pro-

jekt nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu narkoma-

nii.

Zaproponowane w projekcie zmiany brzmienia

załączników do ustawy wynikają z potrzeby objęcia

kontrolą ustawową nowych substancji psychoaktyw-

szenia procedur uwzględniania nowych substancji

psychoaktywnych w wykazie środków odurzających

i substancji psychotropowych oraz ułatwienia proce-

dur związanych z możliwością kontroli przez Pań-

stwową Inspekcję Sanitarną przedsiębiorców wpro-

wadzających do obrotu nowe substancje psychoak-

tywne.

Ponadto uprzejmie podkreślam, iż aktualnie pro-

cedowane unijne projekty dotyczą radykalnego przy-

niesieniu do definicji narkotyków (COM(2013) 618

wych substancji psychoaktywnych (COM(2013) 619

wersja ostateczna).

Wyżej wymienione projekty byty

tematem obrad sejmowej Komisji do Spraw Unii Eu-

ropejskiej w dniu 22 października 2013 r.

Przedmio-

towe wnioski opracowano po ostrzeżeniach Europej-

skiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Nar-

komanii (EMCDDA) oraz Europolu o skali zjawiska.

Na podstawie przepisów proponowanych przez Ko-

misję Europejską szkodliwe substancje psychoaktyw-

wych i handlowych.

Ponadto uprzejmie informuję, iż w opinii Mini-

sterstwa Zdrowia obecna sytuacja kadrowa w Głów-

nym Inspektoracie Sanitarnym oraz brak obsadzenia

stanowiska głównego inspektora sanitarnego, jak

również kierowanie ww. instytucją przez osobę peł-

niącą obowiązki nie mają wpływu na prace jednostki

w zakresie pełnienia swoich obowiązków statutowych.

poseł Krystyny Łybackiej zawarte w interpelacji zo-

staną przyjęte.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie nabywania i posiadania rewolweru

(21840)

21840/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

pana Sławomira Neumanna w sprawie nabywania

osoby fizyczne, uprzejmie informuję, że Komenda

Główna Policji, opierając się na opinii Centralnego La-

boratorium Kryminalistycznego Policji (CLKP), uzna-

je rewolwery Zoraki R1 model K-10 za broń palną.

sowana do miotania jednego lub większej liczby po-

cisków lub substancji w wyniku działania materiału

miotającego.

Z ww. rewolwerów można wystrzeliwać

pociski w wyniku działania materiału miotającego,

którym jest w tym przypadku materiał wybuchowy

inicjujący zaprasowany w dnie naboju alarmowego

bocznego zapłonu kal.

6 mm wz.

Flobert.

Należy wskazać, że fabryczne przystosowanie ww.

broni do wystrzeliwania pocisków, które (jak wynika

z przeprowadzonych przez CLKP badań) rażą cel na

odległość większą niż 1 m od wylotu lufy – nie po-

zwala na zakwalifikowanie jej do broni palnej alar-

mowej.

tejże ustawy, można posiadać na podstawie pozwole-

na miejsce pobytu zainteresowanej osoby lub siedzi-

bę zainteresowanego podmiotu komendanta woje-

wódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodo-

wych – na podstawie pozwolenia wydanego przez

351

skowej.

Zatem posiadanie rewolwerów Zoraki R1 mo-

del K-10, które są bronią palną, wymaga uzyskania

pozwolenia na broń.

opinie Centrum Badawczo-Szkoleniowego Polskiego

Towarzystwa Kryminalistycznego nie mogą stano-

wić podstawy do sprzedaży wyżej wymienionej broni

bez zezwolenia.

Jednocześnie należy podkreślić, że

posiadanie broni palnej w postaci rewolwerów Zora-

ki R1 model K-10 bez wymaganego pozwolenia na

broń wypełnia znamiona czynu z art. 263 § 2 Kodek-

su karnego.

Równocześnie uprzejmie informuję, że w grudniu

2012 r. organ koncesyjny na podstawie art. 57 ust. 3

wezwał właściciela podmiotu wskazanego w wystąpie-

niu, zajmującego się dystrybucją rewolwerów Zoraki

R1 model K-10, do sprzedaży ww. broni oraz innej,

działającej na tej samej zasadzie, jako broni palnej, na

której posiadanie jest wymagane pozwolenie.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

dotyczącego interpelacji pana posła Maksa Kracz-

kowskiego w sprawie dualizmu poglądowego, uprzej-

mie przedstawiam poniższą informację.

Pan poseł Maks Kraczkowski pyta: Z czego bierze

ska w zakresie obecności Polaków przy urnach do

rytorycznie odnieść się do tak sformułowanego py-

tania, gdyż we wstępie do interpelacji pan poseł nie

podaje żadnych faktów uzasadniających przypisa-

nie premierowi dualizmu poglądowego.

Chciałbym podkreślić, że premier Donald Tusk

opowiada się za jak największą frekwencją podczas

wyborów.

Warto jednak wskazać, że wybory i re-

ferenda istotnie się różnią.

W przypadku referen-

dum, w zależności od postawionego pytania, wstrzy-

manie się od uczestnictwa jest także dokonaniem

określonego wyboru.

Z wyrazami szacunku

w sprawie afery Amber Gold (21848)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

Amber Gold, przekazaną wraz z pismem wicemarszał-

ka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 paździer-

Minister Sprawiedliwości sprawuje – stosownie

nadzór nad działalnością administracyjną sądów po-

łowości oraz skuteczności wykonywania przez preze-

sów sądów wewnętrznego nadzoru administracyjne-

go.

Czynności z zakresu nadzoru administracyjnego

minister sprawiedliwości nie występuje w imieniu i na

sądami powszechnymi i w żaden sposób nie może

ingerować w toczące się ani prawomocnie zakończo-

ne postępowania sądowe oraz nie wypowiada się na

temat trafności wydanych orzeczeń.

Od dnia 28 mar-

ca 2012 r. minister sprawiedliwości nie posiada rów-

nież uprawnień do sprawowania bieżącej ani okreso-

wej kontroli toku postępowania w sprawach indywi-

dualnych.

Informuję ponadto, że w związku ze zmianą usta-

marca 2010 r. minister sprawiedliwości nie sprawuje

już funkcji prokuratora generalnego, który jest na-

czelnym organem prokuratury.

Konsekwencją przed-

miotowych zmian jest utrata przez ministra spra-

wiedliwości uprawnień nadzorczych wobec jednostek

organizacyjnych prokuratury.

Z powyższych względów Ministerstwo Sprawied-

liwości nie dysponuje danymi o stanie postępowań

352

przygotowawczych w szeroko rozumianej „sprawie

Amber Gold”.

Uzyskano jednakże w dniu 12 listopa-

da 2013 r. z Departamentu Postępowania Przygoto-

wawczego Prokuratury Generalnej informację, że

stosowne dane zostaną udzielone panu posłowi przez

Prokuraturę Generalną w odrębnym trybie, po ich

zebraniu i usystematyzowaniu, po dniu 25 listopada

2013 r.

Odnosząc się natomiast do postępowań dyscypli-

narnych oraz służbowych, wskazać należy, co nastę-

puje.

W związku z przebiegiem postępowania o wpis do

Krajowego Rejestru Sądowego wymienionej spółki

Amber Gold w stosunku do dwóch sędziów Sądu Re-

jonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku i jednego refe-

rendarza sądowego tego sądu zostały podjęte nastę-

pujące czynności.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. zastęp-

ca rzecznika dyscyplinarnego odmówił wszczęcia po-

stępowania wyjaśniającego wobec jednego sędziego

orzekającego w wymienionym postępowaniu.

Co do drugiego sędziego Sądu Rejonowego

Gdańsk-Północ w Gdańsku podejmującego czynności

procesowe w przedmiotowej sprawie, zastępca rzecz-

nika dyscyplinarnego wydał postanowienie o wszczę-

ciu postępowania wyjaśniającego.

Postanowieniem

z dnia 15 lutego 2013 r. zastępca rzecznika dyscypli-

narnego odmówił wszczęcia postępowania dyscypli-

narnego.

Postanowienia o odmowie wszczęcia postę-

powań dyscyplinarnych są prawomocne.

Referendarzowi sądowemu Sądu Rejonowego

Gdańsk-Północ w Gdańsku w dniu 5 października

2012 r. prezes Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ

w Gdańsku wymierzył karę dyscyplinarną upomnie-

nia.

Po rozpoznaniu odwołania referendarza sądowe-

go prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku uchylił

przedmiotową decyzję prezesa Sądu Rejonowego

Gdańsk-Północ w Gdańsku.

Zastępca rzecznika dyscyplinarnego Sądu Okrę-

gowego w Gdańsku podejmował czynności wyjaśnia-

jące wobec dwóch sędziów Sądu Rejonowego w Mal-

borku i jednego sędziego Sądu Rejonowego w Staro-

gardzie Gdańskim, których przedmiotem były oko-

liczności niezwiązane z sprawą spółki Amber Gold,

ale dotyczące postępowań karnych, w których oskar-

żonym był prezes zarządu Amber Gold.

Postępowa-

nia karne dotyczyły czynów popełnionych przez

oskarżonego przed powstaniem spółki Amber Gold

i objęciem funkcji prezesa j ej zarządu.

Czynności dotyczące sędziów Sądu Rejonowego

w Malborku zakończyły się wydaniem przez zastęp-

cę rzecznika dyscyplinarnego postanowień o odmo-

wie wszczęcia postępowań dyscyplinarnych z dnia 4

grudnia 2012 r. i z dnia 29 marca 2013 r.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. zastępca

rzecznika dyscyplinarnego odmówił wszczęcia postę-

powania dyscyplinarnego w stosunku do sędziego

Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim.

Posta-

nowienia o odmowie wszczęcia postępowań dyscypli-

narnych są prawomocne.

W dniu 22 maja 2013 r. rzecznik dyscyplinarny

sędziów sądów powszechnych wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i przed-

stawieniu sędziemu Sądu Okręgowego w Gdańsku

zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego

polegającego na tym, że w dniu 6 września 2012 r.

w Gdańsku jako prezes tamtejszego Sądu Okręgowe-

go podczas rozmowy telefonicznej prowadzonej z oso-

bą podającą się za asystenta szefa Kancelarii Preze-

sa Rady Ministrów, informując tę osobę o postępowa-

niu zażaleniowym dotyczącym Marcina P., prezesa

spółki Amber Gold, wyrażał gotowość ustalenia ter-

minu posiedzenia w Sądzie Okręgowym w Gdańsku,

na którym miało być rozpoznane zażalenie na decy-

zję o tymczasowym aresztowaniu, dogodnego – jak

sądził – dla prezesa Rady Ministrów i szefa jego kan-

celarii, a nadto wyrażał gotowość wydelegowania

grupy sędziów gdańskich na spotkanie z premierem,

na którym mieliby poinformować premiera o wszyst-

kich „sądowych” wątkach sprawy spółki Amber Gold,

czym naruszył zasadę niezależności sądów określoną

tej Polskiej oraz uchybił godności urzędu sędziow-

skiego.

W dniu 13 września 2013 r. rzecznik dyscy-

plinarny złożył do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscy-

plinarnego w Warszawie wniosek o rozpoznanie spra-

wy dyscyplinarnej sędziego Sądu Okręgowego w Gdań-

sku.

Postępowanie sądowe jest w toku.

Ponadto z uzyskanej od prezesa Sądu Apelacyjne-

go w Gdańsku w dniach 30 października 2013 r. i 6

listopada 2013 r. informacji wynika, że w sprawie 2

kuratorów zawodowych Sądu Rejonowego Gdańsk-

-Południe w Gdańsku rzecznik dyscyplinarny dla ku-

ratorów zawodowych Sądu Okręgowego w Gdańsku

wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępo-

wań wyjaśniających.

W stosunku do 3 kuratorów za-

wodowych, w tym 2 kuratorów zawodowych Sądu Re-

jonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku i jednego ku-

ratora zawodowego Sądu Rejonowego w Malborku,

rzecznik dyscyplinarny dla kuratorów zawodowych

o umorzeniu postępowań wyjaśniających.

W stosunku do jednego kuratora zawodowego

Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku to-

czy się postępowanie dyscyplinarne.

Referendarzowi sądowemu Sądu Rejonowego

Gdańsk-Północ w Gdańsku prezes tego sądu wymie-

rzył karę porządkową upomnienia w trybie art. 152

§ 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Decyzja prezesa Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ

w Gdańsku o karze porządkowej na skutek odwoła-

nia została uchylona przez wiceprezesa Sądu Okrę-

gowego w Gdańsku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

353

Odpowiedź

(21852)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

dowanemu prawo do korzystania ze świadczeń opieki

państwa, w szczególności do korzystania:

1) poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowot-

lach oraz ze świadczeń specjalistycznych w ambula-

toryjnej opiece zdrowotnej;

2) bezpłatnie ze świadczeń opieki zdrowotnej (nie-

gwarantowanych jako bezpłatne) oraz innych świad-

czeń odpłatnych i rehabilitacji;

3) bezpłatnie z leków (umieszczonych w wykazach

leków podstawowych i uzupełniających) oraz leków

recepturowych na czas leczenia urazów lub chorób

cami państwa;

4) bezpłatnie z wyrobów medycznych (przedmio-

tów ortopedycznych i środków pomocniczych);

5) bez skierowania z ambulatoryjnych świadczeń

nych;

6) bezpłatnej pomocy psychologicznej udzielanej

nych i nadzorowanych przez Ministerstwo Obrony

Narodowej.

Weteran poszkodowany pobierający rentę inwalidz-

ze służbą poza granicami kraju ma też prawo do:

1) skierowania na pobyt w sanatorium co naj-

mniej raz na trzy lata niezależnie od przysługującego

mu z tytułu zatrudnienia urlopu wypoczynkowego,

jeżeli wymaga leczenia sanatoryjnego;

2) specjalnego leczenia, przeszkolenia oraz uspraw-

nienia w ośrodkach rehabilitacji w celu całkowitego

Po powrocie z misji poza granicami Polski żołnie-

rze mogą korzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej

w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia w resor-

towych szpitalach, dla których organem założyciel-

skim oraz nadzorującym jest minister obrony naro-

dowej, a także w poradniach funkcjonujących przy

szpitalach.

Dodatkowo mogą korzystać ze świadczeń

udzielanych w trybie ambulatoryjnym w wojskowych

specjalistycznych przychodniach lekarskich w całej

Polsce.

Ponadto uprawnionym żołnierzom zawodo-

wym, którzy doznali urazów lub zachorowali podczas

wykonywania zadań służbowych, zapewnia się moż-

liwość korzystania z zabiegów przyrodoleczniczych

nictwie uzdrowiskowym poza kolejnością w 4 wojsko-

wych szpitalach uzdrowiskowych (w Busku-Zdroju,

Ciechocinku, Krynicy-Zdroju i Lądku-Zdroju).

cami Polski mają problemy natury psychicznej, w za-

leżności od ich nasilenia, mogą korzystać z pomocy

specjalistów – lekarzy psychiatrów i psychologów

w klinikach oraz oddziałach psychiatrycznych i le-

czenia stresu bojowego Wojskowego Instytutu Me-

dycznego w Warszawie, wojskowych szpitali klinicz-

nych (w Bydgoszczy, Krakowie i Wrocławiu) oraz

szpitali wojskowych.

Niezależnie od powyższego dodatkowo, na mocy

przepisów decyzji ministra obrony narodowej nr 4/

cji systemu pomocy rodzinom zmarłych żołnierzy i pra-

cowników wojska oraz poszkodowanym żołnierzom

i pracownikom wojska (Dz. Urz.

MON poz. 4, ze zm.),

funkcjonuje system pomocy poszkodowanym.

Pod-

stawowym ogniwem przedmiotowego systemu są opie-

kunowie indywidualni powoływani przez dowódców

jednostek wojskowych oraz szefów wojewódzkich

uzupełnień odpowiedzialni za udzielanie bezpośred-

niej pomocy osobom uprawnionym.

Odpowiadając na pytanie dotyczące programu po-

mocowego dla żołnierzy, którzy po powrocie do kraju

pełnienia czynnej służby wojskowej, informuję, że

w aktualnym stanie prawnym żołnierzom zawodo-

wym – weteranom poszkodowanym przysługuje,

oprócz pakietu świadczeń zdrowotnych, szereg różno-

rodnych form wsparcia materialnego, w szczególności:

1) jednorazowe odszkodowanie w wysokości 20%

przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodo-

wej w roku poprzednim za każdy procent (stałego lub

długotrwałego) uszczerbku na zdrowiu (aktualnie

jego wysokość – obowiązująca do dnia 31 marca 2014 r.

– wynosi 704 zł); odszkodowanie przedmiotowe ulega

zwiększeniu o kwotę stanowiącą 3,5-krotność prze-

ciętnego wynagrodzenia, jeżeli żołnierz wskutek wy-

padku lub choroby został uznany za całkowicie nie-

egzystencji; ponadto, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, w trybie art. 16 ustawy z dnia 11 kwiet-

nia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przy-

sługujących w razie wypadków i chorób pozostają-

354

poz. 760, ze.

zm.), minister obrony narodowej może

przyznać weteranowi poszkodowanemu zwiększone

(dodatkowe) odszkodowanie pieniężne;

2) ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych

wypadków (NNW) – niezależnie od odszkodowania

wynikającego ze wskazanej wyżej ustawy odszkodo-

wawczej; zakres i sumę tego ubezpieczenia określa

stosowana umowa zawarta między ministrem obrony

narodowej a wybranym zakładem ubezpieczeń (ak-

tualnie obowiązująca umowa przewiduje dla żołnie-

rzy pełniących służbę w PKW Afganistan odszkodo-

wanie w wysokości 1500 zł za każdy procent stałego

3) dofinansowanie kształcenia – na jedną z wy-

branych przez weterana poszkodowanego form kształ-

cenia (w szkole ponadgimnazjalnej, na studiach

pierwszego lub drugiego stopnia, jednolitych stu-

diach magisterskich lub podyplomowych) do wysoko-

ści 400% najniższej emerytury (aktualnie 3324,6 zł);

wysokość pomocy finansowej przysługuje na każdy

rok szkolny lub akademicki przez cały czas trwania

nauki lub studiów, nie dłużej niż w wymiarze okre-

ślonym w programie nauczania lub w programie stu-

diów;

4) zapomogi – na zaspokojenie potrzeb bytowych

wzrost kosztów utrzymania (w tym zakup leków,

środków opatrunkowych oraz koszty dojazdu do za-

kładów opieki zdrowotnej na zabiegi medyczne i re-

habilitacyjne) oraz usługi pielęgnacyjne niezbędne

ku zaistnienia zdarzeń losowych mających wpływ na

pogorszenie w istotny sposób sytuacji materialnej

weterana poszkodowanego;

5) 50% ulgi w przejazdach środkami komunikacji

miejskiej (bez względu na miejsce zamieszkania)

i 37% ulgi w komunikacji krajowej: autobusowej i ko-

lejowej (na podstawie biletów jednorazowych) – przy-

sługuje weteranom poszkodowanym pobierającym

nicami państwa;

6) dodatek weterana poszkodowanego (do emery-

tury lub renty inwalidzkiej); wysokość dodatku uza-

leżniona jest od wartości zaliczonego procentowego

uszczerbku na zdrowiu, z tytułu którego przyznano

świadczenia odszkodowawcze, i wynosi od 10% do 80%

najniższej emerytury (aktualnie od 83 do 665 zł);

7) renta inwalidzka – w razie zwolnienia z zawo-

dowej służby wojskowej wskutek stanu zdrowia w związ-

ku ze służbą wojskową;

8) zwolnienie z opłat abonamentowych za używa-

guje weteranom poszkodowanym pobierającym rentę

państwa;

9) zwrot kosztu przejazdu i zakwaterowania w przy-

padku udziału w uroczystościach organizowanych

przez ministra obrony narodowej lub dowódców jed-

nostek wojskowych (do wysokości najniższej emery-

tury).

Jednocześnie wyjaśniam, że zgodnie z art. 14 ust.

przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 30

października br., byli żołnierze zawodowi oraz byli

żołnierze nadterminowej zasadniczej służby wojsko-

mogą wystąpić do ministra obrony narodowej z wnio-

skami o ponowne powołanie do zawodowej służby

wojskowej z kategorią Z/O do dnia 31 grudnia 2014 r.

Tym samym został zrealizowany zasadniczy postulat

zgłaszany przez przywołanego w interpelacji st. kpr.

w stanie spoczynku umożliwienia takiej grupie osób

powrotu do zawodowej służby wojskowej.

Ponadto

informuję, że udzielono zainteresowanemu, oprócz

pomocy medycznej, również wsparcia materialnego,

tj.: jednorazowe odszkodowanie na podstawie przepi-

sów ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przy-

z towarzystwa ubezpieczeniowego (z którym resort

obrony narodowej zawarł stosowną umowę) z tytułu

polisy NNW, dodatek weterana poszkodowanego (do

renty inwalidy wojskowego) w wysokości 50% pod-

stawy wymiaru (najniższej emerytury).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

maszynistów, przekazaną wystąpieniem Marszałka

023-21855/13, przedstawiam poniższe informacje.

355

poz.1241, z późn. zm.) pozbawiły możliwości funkcjo-

nowania gospodarstw pomocniczych i zakładów bu-

dżetowych.

Wśród likwidowanych jednostek znalazły

się m.in. 4 ośrodki centralnego szkolenia maszyni-

stów podlegające Ministerstwu Gospodarki.

Na podstawie porozumienia z dnia 23 września

2010 r. zawartego pomiędzy ministrem gospodarki

a komendantem głównym Ochotniczych Hufców Pra-

łecznej z dniem 1 stycznia 2011 r.

Ochotnicze Hufce

Pracy przejęły ośrodki centralnego szkolenia maszy-

nistów w Mińsku Mazowieckim, Radomiu, Włocław-

ku oraz Wrocławiu.

Jednostki te zostały włączone

w istniejący już system szkoleń zawodowych prowa-

dzony przez Ochotnicze Hufce Pracy, uzupełniając go

o nowe specjalności.

W chwili przejęcia ośrodków centralnego szkole-

nia maszynistów oraz w pierwszym roku ich działal-

ności w strukturach Ochotniczych Hufców Pracy

(jako ośrodki szkolenia zawodowego, zwane dalej

OSZ) zajmowały się one wyłącznie prowadzeniem

szkoleń dla kandydatów na operatorów maszyn i

urządzeń technicznych do robót ziemnych, budowla-

nych i drogowych, warunkujących uzyskanie książki

operatora maszyn roboczych.

Po szczegółowej anali-

zie rynku szkoleń w tych specjalnościach oraz biorąc

pod uwagę nowe uwarunkowania, jakimi były m.in.:

1) kryzys gospodarczy,

2) upadek wielu firm drogowych i budowlanych,

3) problemy z realizacją dużych inwestycji budow-

lanych i drogowych,

4) wydawanie przez Instytut Mechanizacji Bu-

downictwa i Górnictwa Skalnego akredytacji dla ko-

lejnych podmiotów prowadzących szkolenia z zakre-

su obsługi maszyn budowlanych i drogowych

– stwierdzono, iż na rynku pracy powstała nad-

wyżka osób z kwalifikacjami operatorów sprzętu

ciężkiego.

Ponadto nastąpił znaczny wzrost na rynku

firm szkoleniowych z branży operatorów maszyn.

Na

koniec 2012 r. funkcjonowało ich 168.

Firmy te na-

stawione są głównie na zysk, kosztem obniżenia ja-

kości szkoleń, zwłaszcza zajęć praktycznych, co pro-

wadzi do spadku konkurencyjności ośrodków z do-

brym zapleczem dydaktycznym i wyposażeniem w od-

powiedni sprzęt.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Komen-

da Główna Ochotniczych Hufców Pracy w 2013 r.

zaczęła rozszerzać ofertę szkoleniową OSZ o nowe

specjalności, na które aktualnie występuje zapotrze-

bowanie na lokalnych rynkach pracy.

Są to min.: ope-

rator suwnic, wózków jezdniowych, żurawi samojezd-

nych oraz przenośnych, podestów ruchomych prze-

jezdnych (dotyczy OSZ Mińsk Mazowiecki) oraz kur-

sy z zakresu sprzedawca, kasjer, fakturzysta, obsłu-

gi kas fiskalnych, magazynier, kelner – barman,

spawacz, operator wózków widłowych oraz szkolenia

z BHP i ppoż.

W przygotowaniu jest oferta dotycząca

kursów językowych.

Ponadto podkreślić należy, że OSZ odgrywają

istotną rolę w procesie kształcenia młodzieży orga-

nizowanego w ramach ogólnopolskich projektów,

wdrażanych przez Komendę Główną OHP jako be-

neficjenta systemowego Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki”.

Również w zbliżającej się perspek-

tywie finansowej 2014–2020 OSZ będą realizować

istotne zadania w zakresie podwyższania kwalifika-

cji zawodowych młodzieży objętej wsparciem w ra-

mach europejskiej inicjatywy „Gwarancje dla mło-

dzieży”.

Inicjatywa ta będzie wdrażana od stycznia

2014 r.

Pomimo występujących trudności na rynku szko-

leniowym należy uznać, iż działające w strukturach

OHP cztery ośrodki szkolenia zawodowego bardzo

dobrze odnajdują się w branży szkoleniowej także

w swoich tradycyjnych specjalnościach.

W 2012 r.

wszystkie instytucje szkoleniowe (168) oferujące kur-

sy dla operatorów maszyn zorganizowały kursy dla

62 355 osób, z czego ośrodki OHP dla 7661 słuchaczy,

osiągając ponad 12-procentowy udział w rynku tych-

że szkoleń.

Średnio jedna firma szkoleniowa prze-

szkoliła 371 osób, a ośrodek OHP 1915 osób.

Według

danych Instytutu Mechanizacji Budownictwa i Gór-

nictwa Skalnego cały rynek szkoleniowy operatorów

maszyn skurczył się o 6,5%, w tym w II półroczu aż

o 23%.

Dla powyższej oceny prezentowanych wyników

nie ma istotnego znaczenia, czy OSZ funkcjonują

jako jednostka budżetowa, czy, jak wcześniej miało

to miejsce, jako zakład budżetowy.

Obydwie formy są

bardzo podobne w zakresie polityki finansowej, w tym

rozliczeń z budżetem państwa.

Podkreślić należy, że

powyższa zmiana nie wpłynęła znacząco na osiągane

wyniki ekonomiczne tych jednostek.

Jako jednostki budżetowe ośrodki szkolenia za-

wodowego otrzymują plan finansowy na wydatki

oraz limit dochodów będący prognozą przewidywa-

nych wpływów.

Nadwyżki wydatków nad dochodami,

które ośrodki wykazały w 2012 r., są systematycznie

pomniejszane.

Aktualne analizy wykazują, że podjęte przez

Ochotnicze Hufce Pracy działania pozwolą na koniec

2013 r. zrównoważyć dochody i wydatki ośrodków.

Szczegółowe informacje i zestawienia w zakresie

dochodów i wydatków za kolejne kwartały ubiegłego

i bieżącego roku zostały bezpośrednio przesłane pani

poseł przez Komendę Główną Ochotniczych Hufców

BB-ZSB-0320-52/X/2013/BP.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż działalność

ośrodków szkolenia zawodowego w Mińsku Mazowie-

ckim, Włocławku, Radomiu i Wrocławiu, jako jedno-

stek budżetowych funkcjonujących w strukturach

Ochotniczych Hufców Pracy nie jest jedynie ukierun-

kowana na osiąganie wymiernych korzyści ekono-

micznych, albowiem ich zadaniem jest też aktywne

uczestnictwo w procesie przeciwdziałania bezrobociu

i łagodzenia jego skutków, jak również zatrudnienia

oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu

356

społecznemu młodzieży, a także w zakresie jej kształ-

cenia i wychowania.

Są to zadania określone w usta-

nizacji Ochotniczych Hufców Pracy (Dz. U. Nr 155

poz. 920).

Dlatego też, mając na uwadze przytoczone wyżej

dane i okoliczności, należy pozytywnie ocenić dotych-

czasową działalność omawianych 4 ośrodków po włą-

czeniu ich w struktury organizacyjne Ochotniczych

Hufców Pracy.

Natomiast nie wydaje się zasadne ani

możliwe dokonywanie oceny trafności reformy finan-

sów publicznych jedynie na przykładzie przekształ-

cenia tych szczególnych zakładów budżetowych

w jednostki budżetowe.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

nr SPS-023-21856/13, interpelacji złożonej przez pana

posła Jerzego Rębka w sprawie podjętej w dniu 24

czerwca 2013 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie 7 sędziów uchwały o sygn. akt I FPS 1/13

w przedmiocie podmiotowości prawnopodatkowej

gminnych jednostek budżetowych, pragnę uprzejmie

przedstawić następujące stanowisko.

Analizując problematykę poruszoną w niniejszej

– dalej „ustawa o VAT” – jest zatem skonstruowana

podlegają czynności, w sytuacji gdy są one dokony-

Dotychczasowa praktyka organów podatkowych

w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatku

nie gminnych jednostek budżetowych za podatników

podatku od towarów i usług.

Praktyka ta nie była co

do zasady kwestionowana przez sądy administracyj-

niu zagadnienia prawnego, podjął następującą uchwa-

szym ciągu nie zapadło jednak jeszcze rozstrzygnię-

cie NSA w sprawie będącej przedmiotem uchwały

z dnia 24 czerwca br.

Odnosząc się do obawy co do konieczności doko-

nania pełnej weryfikacji całości dokumentacji podat-

kowej pod kątem jej dostosowania do niniejszej

uchwały, należy mieć na względzie, że uchwała pod-

357

jęta przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest

źródłem prawa powszechnie obowiązującego (wiąże

ona poszczególne składy sądów administracyjnych).

W świetle powyższego trudno obecnie oczekiwać od

gmin korygowania jedynie na tej podstawie (w świet-

le wspomnianej wieloletniej praktyki zarówno orga-

nów podatkowych, jak i sądów administracyjnych,

uznawania gminnych jednostek budżetowych za od-

rębnych od gminy podatników podatku VAT) za lata

ubiegłe deklaracji, faktur i prowadzonych ewidencji.

Doceniając zaangażowanie pana posła, ze swojej

strony pragnę zapewnić, że zamiarem ministra finan-

sów jest, aby ewentualne skutki związane z przedmio-

tową uchwałą były jak najmniej uciążliwe dla gmin.

Co do ewentualnych działań związanych z tą uchwałą,

to chciałbym podkreślić, że decydujące znaczenie bę-

dzie miało rozstrzygnięcie sądu, który skierował py-

tanie, na kanwie którego wydana została przedmioto-

wa uchwała.

Rozstrzygnięcie to powinno zapaść jesz-

cze w tym miesiącu, co oznacza, że koncepcja, w której

zostanie rozstrzygnięta kwestia dalszego rozliczania

sowych rozliczeń, w związku z wykonywanymi przez

gminne jednostki budżetowe czynnościami, zostanie

przedstawiona do końca roku.

Koncepcja będzie dotyczyła różnych aspektów

funkcjonowania rozliczeń w obrębie jednostek samo-

rządu terytorialnego, w tym również wyspecyfikowa-

nych w interpelacji kwestii konsekwencji w obszarze

prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Omówienia

z ministrem rozwoju regionalnego wymagają również

planowane działania w kontekście kwestii związanych

z kwalifikowalnością VAT w związku z realizacją

przez samorządy projektów finansowanych ze środ-

Odnosząc się do pytania dotyczącego trybu wyre-

jestrowywania gminnych jednostek budżetowych,

należy zaznaczyć, że jest to wprawdzie kwestia tech-

niczna, ale i ten obszar zostanie poruszony w ww.

koncepcji.

Tytułem wyjaśnienia należy wskazać, że

wyrejestrowanie jednostki jako podatnika VAT nie

oznacza jednak, że następuje zaprzestanie wykony-

wania czynności opodatkowanych tym podatkiem.

Wyrejestrowanie jednostki jako podatnika VAT w tym

przypadku nie powinno pociągać za sobą takich skut-

ków prawnych, jak w przypadku zaprzestania wyko-

nywania działalności, jednak jak wskazałem wyżej,

zagadnienie to zostanie uwzględnione w przedstawio-

nej koncepcji.

Wypowiadając się w kwestii dotyczącej regulacji

w zakresie realizacji obowiązku ewidencji sprzedaży

przy pomocy kas fiskalnych, należy wskazać, że po-

dobnie jak w przypadku obowiązku rejestracyjnego

(ewentualnie trybu wyrejestrowania gminnych jed-

nostek budżetowych), kwestie związane z rejestracją

sprzedaży przy pomocy kas fiskalnych (w szczegól-

ności poruszona w interpelacji kwestia możliwości

korzystania przez gminy z kas fiskalnych zarejestro-

wanych przez gminne jednostki budżetowe) zostaną

uwzględnione w koncepcji odnoszącej się w sposób

całościowy do problemu gminnych jednostek budże-

towych wykonujących czynności podlegające VAT.

Końcowo uprzejmie informuję, że przedmiotowa

uchwała dotyczyła bezpośrednio gminnych jednostek

budżetowych.

W odniesieniu do zakładów budżeto-

wych NSA w uzasadnieniu wskazał na trafność wy-

sygn. akt I FSK 1369/10, potwierdzając, że: „Odręb-

ny reżim finansowy dotyczący tych jednostek, wyni-

kający z ustawy o finansach publicznych, w szczegól-

ności z art. 14 i art. 15 tej ustawy, a także wyraźne

ich wskazanie jako podmiotów realizujących zadania

gmin w ramach gospodarki komunalnej, pozwala

uznać je za podatników podatku od towarów i usług.”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

21859/13, w sprawie problemu zwolnień lekarskich

z zajęć wychowania fizycznego, uprzejmie wyjaśniam,

W ostatnim czasie nastąpiła intensyfikacja wspól-

nych działań ministra zdrowia, ministra edukacji

zwiększenia aktywności fizycznej dzieci w wieku

szkolnym.

Jednym z elementów tych działań jest

ograniczenie wydawania zwolnień lekarskich ucz-

niów z lekcji wychowania fizycznego oraz propago-

wanie zasady włączania uczniów w różnorodne formy

aktywności fizycznej dopuszczone ze względu na stan

zdrowia ucznia.

Utrzymująca się od wielu lat w Pol-

sce znacząca liczba zwolnień lekarskich dzieci i mło-

dzieży z lekcji wychowania fizycznego jest zjawiskiem

niekorzystnym dla zdrowia populacji w wieku szkol-

nym i jedną z przyczyn niskiego poziomu aktywności

fizycznej i zwiększonego ryzyka występowania nad-

wagi i otyłości.

Kwalifikacja do zajęć wychowania fizycznego po-

zostaje w kompetencji lekarzy podstawowej opieki

358

kwestionowania wiedzy i umiejętności lekarzy pod-

stawowej opieki zdrowotnej w tym zakresie.

Dlatego

też nie mogę podzielić opinii wyrażonej przez panią

posłankę, że „specjalizacja lekarza sportowego wska-

zuje na mniejsze prawdopodobieństwo wystawienia

niezasadnego zwolnienia”.

Kwalifikacja do zajęć wy-

chowania fizycznego dokumentowana jest w karcie

profilaktycznego badania lekarskiego i przekazywa-

na pielęgniarce środowiska nauczania i wychowania.

W ramach współpracy pielęgniarki z personelem

szkoły informacja o zakwalifikowaniu ucznia do

określonej grupy na zajęcia wychowania fizycznego

przekazywana jest nauczycielowi wychowania fizycz-

nego.

Rodzaje grup na zajęcia wychowania fizyczne-

go określane są następująco: A – zdolni do wychowa-

nia fizycznego bez ograniczeń; As – uprawiający

sport w szkole lub poza szkołą; B – zdolni do wycho-

wania fizycznego z ograniczeniami i/lub wymagający

specjalnej uwagi nauczyciela wf.; Bk – zdolni do wy-

chowania fizycznego z ograniczeniem, wymagający

dodatkowych zajęć ruchowych korekcyjnych; C –

niezdolni do wychowania fizycznego (uczniowie, któ-

rych stan zdrowia uniemożliwia czasowo lub długo-

trwale udział w zajęciach wf.); C1 – niezdolni do

wychowania fizycznego uczestniczący w zajęciach

rehabilitacyjnych.

W opracowanym przez Instytut Matki i Dziecka

w Warszawie w 2002 r. poradniku dla lekarzy pod-

stawowej opieki zdrowotnej „Profilaktyczne badania

lekarskie i inne zadania lekarzy w opiece nad ucznia-

mi” (red. A. Oblacińska, B. Woynarowska) w rozdzia-

le: „Orzekanie o zdolności ucznia do wychowania fi-

zycznego i sportu szkolnego” wyczerpująco przedsta-

wiono zagadnienia dotyczące kwalifikacji do grup

wychowania fizycznego w szkole, a także problemy

związane ze zwolnieniami uczniów z zajęć wychowa-

nia fizycznego.

Poradnik ten został nieodpłatnie

przekazany świadczeniodawcom w całym kraju.

Jest

sterstwa Zdrowia www.mz.gov.pl oraz Instytutu

Matki i Dziecka www.imid.med.pl.

Odnosząc się do kwestii druku zwolnienia lekar-

skiego z zajęć wychowania fizycznego informuję, że

ogólną tendencją jest odchodzenie od nadmiernej for-

malizacji postępowania lekarzy.

W praktyce legisla-

cyjnej skutkuje to określeniem zawartości poszcze-

gólnych dokumentów, a nie narzucaniem określone-

go druku i formularza, np. druku zwolnienia z zajęć

wychowania fizycznego.

Zwolnienia lekarskie ucz-

niów z zajęć wychowania fizycznego nie są oddzielnie

ewidencjonowane ani nie są objęte sprawozdaniem

statystycznym.

Dlatego też nie jest możliwe podanie

informacji o przyczynach oraz okresie, na jaki są wy-

dawane.

W moim odczuciu, opracowanie zasad zwol-

nień lekarskich (w tym stosownego druku zwolnie-

nia) z zajęć wychowania fizycznego oraz zasad ich

ewidencjonowania nie wpłynęłoby znacząco na roz-

wiązanie problemu zwiększającej się liczby uczniów,

którzy nie biorą aktywnego udziału w zajęciach wy-

chowania fizycznego.

Problem korzystania przez ucz-

niów z lekcji wychowania fizycznego bowiem warun-

kowany jest raczej samą organizacją tych zajęć.

Za-

jęcia te nie są zindywidualizowane, lecz najczęściej

nastawione na osiągnięcia sportowe.

Uwaga nauczy-

cieli skoncentrowana jest na podnoszeniu sprawności

dzieci wybitnie uzdolnionych, a dla mniej sprawnych

uczniów, którzy nie są w stanie osiągnąć dobrych wy-

ników, oferta zajęć alternatywnych jest ograniczona.

W mojej opinii problem zwalniania uczniów z lekcji

wychowania fizycznego może rozwiązać uświadamia-

nie dzieci i młodzieży i ich rodziców o potrzebie ak-

tywności ruchowej oraz zmiana (uatrakcyjnienie)

sposobu ich odbywania w szkołach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

2013 r., sygn.

SPS-023-21860/13, w sprawie problemu

z 2013 r. poz. 611 i poz. 628), dalej jako ustawa o bez-

pieczeństwie imprez masowych, za bezpieczeństwo

powiada jej organizator.

Art. 5 ust. 3 wskazuje rów-

nież, iż obowiązek zabezpieczenia imprezy masowej

burmistrzu, prezydencie miasta, wojewodzie, Policji,

bach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek

i organach.

Przedmiotowa ustawa wskazuje również

w art. 8, iż osoby uczestniczące w imprezie masowej

są obowiązane zachowywać się w sposób niezagraża-

jący bezpieczeństwu innych osób, a w szczególności

nu) i regulaminu imprezy masowej oraz iż zabrania

piecznych przedmiotów, materiałów wybuchowych,

359

wyrobów pirotechnicznych, materiałów pożarowo

strzeżeniem art. 8a.

W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że

ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych wskazu-

je w przepisach karnych, iż:

— kto nie wykonuje polecenia porządkowego wy -

danego na podstawie ustawy, regulaminu obiektu

by porządkowe lub służby informacyjne, podlega ka-

niż 2000 zł (art. 54 ust. 1);

— kto nie wykonuje polecenia wydanego przez

sie trwania imprezy masowej, podlega karze ograni-

(art. 55);

techniczne, materiały pożarowo niebezpieczne lub

Jednocześnie ustawa o bezpieczeństwie imprez

masowych wskazuje, iż:

— w razie ukarania za wykroczenie, o którym

mowa w art. 54 i 55 niniejszej ustawy, popełnione

z masową imprezą sportową, w tym meczem piłki noż-

nej, sąd orzeka środek karny zakazu wstępu na imprezę

— wobec sprawców przestępstw, o których mowa

w art. 59 niniejszej ustawy, sąd orzeka zakaz wstępu

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

iż organem nadzorującym przepisy ustawy o bezpie-

czeństwie imprez masowych jest minister spraw we-

wnętrznych.

W odniesieniu do drugiego pytania pani poseł

uprzejmie informuję, iż potrzeba wprowadzenia

ewentualnych zmian w przepisach ww. ustawy jest

obecnie przedmiotem konsultacji w ramach posie-

dzeń Rady Bezpieczeństwa Imprez Sportowych, zwa-

na dalej Radą BIS.

Rada BIS stanowi organ pomoc-

niczy prezesa Rady Ministrów, a jej pracami kieruje

przewodniczący – podsekretarz stanu w Minister-

stwie Spraw Wewnętrznych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

pani Małgorzaty Niemczyk przekazaną pismem z dnia

w sprawie przedstawienia założeń w planowanych

zmianach w ustawie Prawo zamówień publicznych

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

I. Celem postępowania o udzielenie zamówienia

z późn. zm.), dalej: ustawa P.z.p., jest wybór oferty

najkorzystniejszej, a następnie zawarcie z wybranym

w ten sposób wykonawcą umowy w sprawie zamówie-

nia publicznego, przy czym przedmiot zamówienia,

warunki postępowania o udzielenie zamówienia pub-

licznego, w tym zasady określające sposób wyboru

oferty najkorzystniejszej definiuje sam zamawiający.

Przyjęte przez zamawiającego na potrzeby prowadzo-

nego postępowania o udzielenie zamówienia publicz-

nego zasady i wymagania wpływają bezpośrednio na

treść składanych przez wykonawców ofert, w tym

przede wszystkim na cenę, za jaką konkretny wyko-

nawca zobowiązuje się zrealizować przedmiot zamó-

wienia oraz w pewnym zakresie mają także wpływ

na jakość świadczenia.

W kontekście powyższego wskazać należy, iż usta-

wa P.z.p. zawiera szereg przepisów umożliwiających

zamawiającym jako gospodarzom prowadzonego po-

stępowania o udzielenie zamówienia publicznego na-

bywanie usług, dostaw lub robót budowlanych po

konkurencyjnych cenach, przy jednoczesnym zacho-

waniu wysokich standardów jakościowych przyszłe-

go przedmiotu świadczenia.

Spośród nich jako przy-

kładowy wskazać można przepis art. 30 ust. 1 ustawy

P.z.p., zgodnie z którym zamawiający opisuje przed-

miot zamówienia za pomocą cech technicznych i ja-

kościowych z zachowaniem polskich norm przenoszą-

cych normy europejskie lub normy innych państw

go przenoszących te normy.

Kolejną grupą przepisów

w powyższym zakresie są przepisy regulujące kryte-

ria oceny ofert.

Na gruncie ustawy P.z.p. przy dokonywaniu wy-

boru oferty najkorzystniejszej zamawiający może po-

służyć się wyłącznie kryterium ceny lub też może

połączyć kryterium ceny z innymi pozacenowymi

kryteriami oceny ofert.

Stosownie bowiem do art. 91

ust. 2 ustawy P.z.p. kryteriami oceny ofert są cena

360

ność, parametry techniczne, zastosowanie najlep-

termin wykonania zamówienia.

Dokonany przez za-

mawiającego wybór w przedmiocie kryteriów wyboru

oferty najkorzystniejszej determinowany jest przede

wszystkim charakterem udzielanego zamówienia.

W świetle powyższego wskazać należy, iż jakkol-

wiązkowym kryterium oceny ofert, nie stanowi ona

jedynego kryterium oceny, którym zamawiający

może się posłużyć przy wyborze oferty najkorzyst-

niejszej.

W zależności od potrzeb zamawiający może

obok ceny zastosować także inne kryteria odnoszące

przykładowy katalog zawarty został w art. 91 ust. 2

ustaw y P.z.p.

W tym kontekście brak jest podstaw do nakłada-

nia na zamawiających bezwzględnego obowiązku wy-

boru oferty najkorzystniejszej wyłącznie w oparciu

o cenę oraz pozacenowe kryteria oceny ofert, albo-

wiem decyzja w zakresie doboru kryteriów oceny

ofert powinna być uzależniona od charakteru udzie-

lanego zamówienia.

Ustawa P.z.p. zawiera zatem obecnie rozwiązania

prawne, które w pełni umożliwiają zamawiającym

udzielanie zamówień publicznych wykonawcom ofe-

rującym najkorzystniejsze warunki jego realizacji,

w tym także warunki finansowe, przy zachowaniu

wysokich standardów jakościowych przedmiotu za-

mówienia.

Osiągniecie powyższego rezultatu zależy

przede wszystkim od właściwego wykorzystywania

przez zamawiających w prowadzonych postępowa-

niach o udzielenie zamówienia publicznego istnieją-

cych już na gruncie ustawy P.z.p. instrumentów

prawnych.

II.

Obecnie w sejmowej Komisji Gospodarki odby-

wają się prace nad 4 projektami poselskimi (druki

sejmowe nr 1076, 1226, 1335, 1653) oraz jednym pro-

jektem rządowym (druk sejmowy nr 1638) w sprawie

zmian w ustawie P.z.p.:

— poselski projekt ustawy o zmianie ustawy Pra-

mówień publicznych oraz niektórych innych ustaw

(druk sejmowy nr 1638) – w dniu 12 września 2013 r.

sejmowa Komisja Gospodarki skierowała projekty

ustawy do podkomisji nadzwyczajnej, która na posie-

dzeniu w dniu 23 października 2013 r. rozpatrzyła

część zmian objętych przedmiotowymi projektami;

spodarki skierowała projekt ustawy do podkomisji

nadzwyczajnej, która na posiedzeniu w dniu 23 paź-

dziernika 2013 r. przeprowadziła dyskusję ogólną

nad projektem;

– w dniu 7 maja 2013 r. sejmowa Komisja Gospodar-

ki skierowała projekt ustawy do podkomisji nadzwy-

w dniu 4 kwietnia 2013 r. sejmowa Komisja Gospodar-

Jednocześnie w planie prac rządu nie przewidzia-

no żadnych prac nad zmianami w ustawie P.z.p. Nie-

mniej jednak w związku z intensywnymi pracami

nad nowymi dyrektywami Unii Europejskiej w spra-

wie zamówień publicznych nie jest wykluczone, iż po

ich przyjęciu konieczne będzie dokonanie stosownych

zmian w ustawie P.z.p., celem implementacji na grunt

prawa krajowego nowych rozwiązań prawnych ure-

gulowanych prawem europejskim.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

w systemie szczepień (21864)

Obowiązek szczepień ochronnych jest obecnie re-

gulowany w prawie polskim w sposób wynikający

zarówno z uczestnictwa Polski w koordynowanych

przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) mię-

dzynarodowych programach całkowitego wykorze-

nienia (eradykacji) takich chorób zakaźnych jak po-

liomyelitis, odra i różyczka, jak również z konieczno-

ści zapewnienia ochrony indywidualnej dzieci wobec

telności.

Stosowany w Polsce powszechny obowiązek

poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw

nio wysoki odsetek osób poddających się szczepie-

niom i skutecznie zmniejsza ryzyko epidemicznego

361

wybranym chorobom zakaźnym zmniejsza także spo-

Polski „Program szczepień ochronnych” (PSO)

jest corocznie opracowywany przez Główny Inspek-

torat Sanitarny i może ulegać zmianom w zależności

szej populacji oraz aktualizowanej wiedzy dotyczącej

szczepień i preparatów wykorzystywanych w ich re-

alizacji.

Nieodłącznie zmiany wnoszone do PSO (np.

wprowadzanie nowych szczepień do kalendarza szcze-

pień obowiązkowych) odbywają się w oparciu o zale-

cenia i rekomendacje krajowych specjalistów i prak-

tyków z dziedziny: pediatrii, neonatologii, wakcyno-

logii, chorób zakaźnych czy epidemiologii.

Eksperci

dysponujący szczegółową i specjalistyczną wiedzą

z dziedzin, o których mowa, opartą na wynikach rze-

telnie przeprowadzanych badań klinicznych dotyczą-

cych m.in. skuteczności i bezpieczeństwa szczepio-

nek, uczestniczą także w naradach Rady Sanitarno-

-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektoracie

Sanitarnym oraz wspólnie pracują nad rekomenda-

cjami dla ministra zdrowia w zakresie PSO.

Podkreślam, że zalecenia i opinie gremiów eks-

perckich, które wypowiadają się w zakresie kształtu

i realizacji krajowego PSO, odnoszą się każdorazowo

do publikacji naukowych, rekomendacji Europejskie-

go Centrum Kontroli Chorób i Prewencji (European

Center for Disease Control and Prevention) oraz in-

nych liczących się na świecie instytucji oraz organi-

zacji o charakterze międzynarodowym, w tym mię-

dzynarodowych towarzystw naukowych, które często

dzielą się doświadczeniem i wynikami wprowadzenia

zmian w programach szczepień ochronnych w róż-

nych krajach.

Odnosząc się do nieprawidłowości w systemie

szczepień, o których pisze pani poseł w interpelacji,

a które dotyczą powołania przez ministra zdrowia do

składu Pediatrycznego Zespołu Ekspertów do Spraw

zdrowia (PZEdsPSO), zwanego dalej zespołem, m.in.

osób będących przedstawicielami Polskiego Towarzy-

stwa Wakcynologii, informuję, że zespół liczy obecnie

dziewięciu aktywnych członków.

Spośród powoła-

nych dziesięciu osób w składzie zespołu znajduje się

dwóch profesorów, którzy są również członkami Pol-

skiego Towarzystwa Wakcynologii (PTW).

Zarówno

w chwili podejmowania przez ministra zdrowia de-

cyzji o powołaniu osób do składu zespołu, jak i obec-

nie nie jest konieczne dokonanie weryfikacji, czy

dany przedstawiciel jest członkiem organizacji poza-

rządowej, np. PTW.

Ponadto informuję, że PZEdsPSO został powoła-

ny zarządzeniem ministra zdrowia z dnia 5 stycznia

2007 r. w sprawie powołania Pediatrycznego Zespołu

nych (Dz. Urz.

Min.

Zdrow.

Nr 1, poz. 3).

Zgodnie z ww.

zarządzeniem zespół stał się organem doradczym mi-

nistra zdrowia w zakresie tworzenia założeń PSO.

W skład zespołu został powołany konsultant krajowy

w dziedzinie pediatrii oraz inni, wybitni specjaliści

w dziedzinie chorób zakaźnych i wakcynologii, co jest

uzasadnione ze względu na charakter i tematykę roz-

patrywanych zagadnień.

Podkreślam, że zespół stanowi ciało doradcze dla

ministra zdrowia, a nie decyzyjne, jak twierdzi pani

poseł.

Zespół nie podejmuje także decyzji w sprawie

finansowania lub zmian legislacyjnych w zakresie

szczepień obowiązkowych.

Eksperci wchodzący w skład

zespołu nie otrzymują wynagrodzenia za uczestni-

ctwo w jego pracach.

skie Towarzystwo Wakcynologii nie jest organizacją

powołaną przez ministra zdrowia, resort nie nadzo-

ruje i nie wpływa na działania podejmowane przez

powyższe stowarzyszenie, jak również nie może bez-

pośrednio odnieść się do pozostałych wątpliwości opi-

sanych przez panią poseł w interpelacji.

jęcie przekazanego przez pana profesora Jacka Wy-

sockiego, przewodniczącego PTW, stanowiska PTW

wyrażonego w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r.

Na-

desłane wyjaśnienia PTW odnoszą się do zarzutów

stawianych przez panią poseł do organizowania

„wspólnie z producentami szczepionek” V Krajowej

Konferencji Polskiego Towarzystwa Wakcynologii, co

miałoby świadczyć i wskazywać na „sztywne zależ-

ności” pomiędzy PTW a koncernami farmaceutycz-

nymi produkującymi szczepionki.

PTW jest towarzystwem naukowym, powołanym

przez lekarzy, m.in. specjalistów chorób zakaźnych,

pediatrii, chorób wewnętrznych, mikrobiologii i epi-

demiologii, które działa na podstawie zarejestrowa-

nego statutu, precyzyjnie określającego cele i metody

działania.

Członkami PTW mogą być także inne gru-

py zawodowe zainteresowane problematyką szcze-

pień, takie jak: pielęgniarki, prawnicy, socjologowie,

dziennikarze, specjaliści zdrowia publicznego, dzia-

łacze społeczni.

PTW jest organizacją typu non pro-

fit, a członkowie Zarządu PTW pracują społecznie i nie

Członkowie Zarządu PTW nie są pracownikami firm

farmaceutycznych, w tym producentów szczepionek,

a członkowie nie posiadają akcji lub innych udziałów

w firmach produkujących szczepionki.

Na podstawie

uchwały nr 14 Walnego Zebrania Członków PTW z dnia

9 stycznia 2010 r. podjętej w Krakowie stowarzysze-

nie nie przyjmuje jakichkolwiek wpłat i darowizn od

przemysłu farmaceutycznego, w tym od producentów

szczepionek.

Budżet PTW, pochodzący ze składek

członkowskich, darowizn oraz działalności gospodar-

czej w ramach uprawnień statutowych, jest w całości

przeznaczany na realizację celów statutowych towa-

rzystwa.

PTW cele statutowe realizuje m.in. po-

przez organizację konferencji naukowych i szkolenio-

wych.

Organizacja przez PTW konferencji stwarza

możliwość do wymiany danych naukowych, doświad-

czeń i opinii, a także jest okazją do krytycznej, wni-

kliwej dyskusji.

W konferencjach biorą udział zarów-

no uznani eksperci z Polski i z zagranicy, reprezen-

362

tujący różne dziedziny medycyny, ale także prawnicy,

socjologowie, etycy, dziennikarze.

Podczas organiza-

cji konferencji PTW korzysta z uznanych i przejrzy-

stych wzorców, powszechnie wykorzystywanych przez

renomowane towarzystwa naukowe w innych krajach

Unii Europejskiej czy Ameryce Północnej, a także

w Polsce (np. przez Polskie Towarzystwo Pediatrycz-

ne).

Zasady te są w pełni zgodne z zaleceniami za-

wartymi w stanowisku Komitetu Etyki i Praw Czło-

wieka Amerykańskiego Towarzystwa Medycyny We-

wnętrznej pt. „Związki lekarzy z przemysłem”.

Fundusze na organizacje konferencji pochodzą

m.in. z wpłat od uczestników za udział w konferencji,

dotacji od instytucji publicznych, a także ze sprzeda-

ży powierzchni wystawienniczej dla wszystkich pod-

miotów.

Zainteresowane podmioty mogą, zgodnie

z obowiązującym w Polsce prawem, przedstawiać

uczestnikom konferencji swoje oferty nowych pro-

duktów i usług lub zorganizować sesję satelitarną,

w wyraźnie oznakowanej i oddzielonej od głównego

programu naukowego konferencji części – strefie wy-

stawienniczej.

Umowy z wymienionymi powyżej pod-

miotami zawiera firma wynajęta do organizacji kon-

ferencji.

W zależności od szczegółowych zapisów w tych

umowach każdy taki podmiot zyskuje miano sponso-

ra lub partnera konferencji, o czym decyduje firma

organizująca, a nie PTW.

V Krajowa Konferencja PTW, która odbyła się

w dniach 24–26 października 2013 r. w Lublinie, zo-

stała objęta honorowym patronatem pani prezyden-

towej Anny Komorowskiej.

Konferencja była przygo-

towana przez firmę zewnętrzną wybraną w drodze

konkursu.

Firma odpowiedzialna za organizację wy-

darzenia specjalizuje się w organizacji konferencji i kon-

gresów naukowych, gwarantując przy tym wysoki

poziom organizacyjny i przestrzeganie zasad (w tym

etycznych) określonych przez Komitety: Organiza-

cyjny i Naukowy powołane przez Zarząd PTW.

W przypadku ww. konferencji do zadań wybranej

firmy należała organizacja logistyczna i techniczna,

promocja i budowanie frekwencji oraz pozyskiwanie

(w granicach obowiązującego prawa) niezbędnych fun-

duszy umożliwiających realizację programu naukowe-

go i szkoleniowego konferencji.

Podczas V Krajowej

Konferencji PTW w Lublinie w strefie wystawienni-

czej znalazły się firmy farmaceutyczne (w tym produ-

cenci szczepionek), producenci sprzętu medycznego,

prywatne placówki medyczne (sanatoryjne), firma

konsultingowa oraz specjalistyczne wydawnictwa me-

dyczne.

Podczas poprzednich konferencji PTW w stre-

fie Expo swoje oferty przedstawiały m.in. także firmy

informatyczne, producenci kosmetyków i żywności itp.

Z kolei za program naukowy i szkoleniowy odpo-

wiadał wyłącznie Komitet Naukowy powołany przez

Zarząd PTW.

Program naukowy powstaje na etapie

planowania przygotowań do konferencji i jest od-

zwierciedleniem aktualnych problemów w dziedzinie

chorób zakaźnych i zdrowia publicznego oraz kontro-

wersji naukowych w tym zakresie.

Żaden ze sponso-

rów lub partnerów nie miał wpływu na jego kształt.

Wykładowcy zapraszani przez Komitet Naukowy

nie otrzymują żadnych honorariów, poza refundacją

kosztów przejazdu i pobytu na konferencji, co należy

do obowiązków firmy organizującej konferencję.

Ko-

mitet Naukowy wraz z Komitetem Organizacyjnym

określa ramy organizacyjne i czuwa nad poziomem

merytoryczno-organizacyjnym konferencji.

Komitety

dbają także każdorazowo o precyzyjne oznakowanie

i oddzielenie strefy wystawowej oraz sesji satelitar-

nych, tak aby żaden z uczestników nie miał wątpli-

wości, które wystąpienie jest częścią naukową nad-

zorowaną przez Komitet Naukowy, a które prezenta-

cją na zaproszenie firmy farmaceutycznej lub, jak

w przypadku wystaw, komercyjną.

Wraz z powyższymi wyjaśnieniami PTW poinfor-

mowało, iż uważa podnoszony przez panią poseł za-

rzut „sztywnych zależności” pomiędzy PTW a pro-

ducentami szczepionek za bezpodstawny i głęboko

krzywdzący wszystkie osoby, które pracując społecz-

nie na rzecz celów statutowych PTW, poświęcają swój

wolny czas i ekspercką, często unikatową wiedzę oraz

doświadczenie zawodowe, dla których leczenie i za-

pobieganie chorobom zakaźnym oraz krzewienie rze-

telnej wiedzy na ten temat jest nie tylko zawodową

misją i powinnością, ale także pasją.

PTW podkreśliło, że działając na rzecz nowoczes-

nego PSO (na wzór innych krajów Unii Europejskiej

i Ameryki Północnej) oraz racjonalnego wykorzysta-

nia szczepień w ochronie zdrowia, zgodnie z aktualną

wiedzą medyczną, jest regularnie atakowane przez

ruchy antyszczepionkowe, których argumenty i zarzu-

ty mają niewiele wspólnego z rzetelną, merytoryczną

dyskusją opartą na danych naukowych, w dobrze po-

jętym interesie zdrowia publicznego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie systemu szczepień (21865)

systemu szczepień z dnia 16 października 2013 r.,

znak: SPS-023-21865/13, uprzejmie proszę Panią

Bezpieczeństwo szczepień jest podstawowym ele-

mentem utrzymania zaufania społeczeństw do po-

363

wszechności programów szczepień ochronnych na

całym świecie.

Stosowane powszechnie systemy kon-

troli bezpieczeństwa szczepionek, zgodne z aktualną

dzenia, że monitorowanie szczepionek pod kątem

W trakcie badań klinicznych szczepionek przepro-

pionek, które nie spełniają warunków skuteczności

i bezpieczeństwa.

Wyniki badań potwierdzających bezpieczeństwo

wytwórców podczas procedury dopuszczającej szcze-

pionkę do obrotu i stosowania instytucjom weryfiku-

jącym o charakterze międzynarodowym: (Food and

nych; European Medicines Agency (EMEA) dla kra-

jów europejskich, lub agencjom rządowym (w Polsce

właściwą jednostką jest Urząd Rejestracji Produktów

bójczych).

Przed wprowadzeniem na rynek szczepion-

ki każda jej seria jest badana przez niezależne od

producenta instytucje, tzw. państwowe laboratoria

kontroli leków (OMCL).

Od 1994 r. decyzją Komisji

Unii Europejskiej i Rady OMCL są połączone w eu-

ropejską sieć W Polsce właściwym laboratorium

Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Za-

kładu Higieny (NIZP – PZH).

NIZP – PZH prowadzi

też, na zlecenie Głównego Inspektoratu Farmaceu-

tycznego, coroczne kontrole jakości i bezpieczeństwa

torowanie niepożądanych odczynów poszczepiennych

rowania bezpieczeństwa szczepień (WHO Drug Mo-

nitoring Programme, Extended Programme on Im-

munization).

Ponadto informuję, że na stronie Głównego In-

spektoratu Sanitarnego również została zamieszczona

„Informacja nt. kontroli bezpieczeństwa szczepionek”.

kwestii wypłaty odszkodowań z tytułu roszczeń za

wystąpienie powikłań poszczepiennych, informuję,

że nie został stworzony w Polsce system przyznawa-

nia i wypłaty odszkodowań ze środków publicznych

za wystąpienie omawianych zdarzeń.

Jednocześnie informuję, że nie jest możliwe wska-

zanie osób lub instytucji odpowiedzialnych za wystą-

pienie ciężkiego powikłania poszczepiennego u kon-

kretnego pacjenta (ciężki niepożądany odczyn po-

szczepienny) bez dokładnej weryfikacji zdarzenia i ana-

lizy dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych

w sprawie rozpatrywanej najczęściej indywidualnie

przez sąd.

Ponadto należy rozróżnić sytuacje, gdy u pacjen-

ta występuje ciężki odczyn poszczepienny, od wystę-

powania objawów niepożądanych, które mogą ze

względu na specyfikę działania leku, w tym również

szczepionek, pojawić się u pacjenta.

Objawy niepożą-

dane opisane zostały dla każdej szczepionki indywi-

dualnie w charakterystyce produktu leczniczego

(ChPL) oraz w ulotce dla pacjenta.

Wśród wymienio-

nych objawów niepożądanych uwzględniane są wszyst-

kie objawy – wczesne i późne.

W każdej ChPL oraz

ulotce dla pacjenta jest zawarta również informacja

o przeciwwskazaniach do podania preparatu, są

uwzględnione specjalne ostrzeżenia i środki ostroż-

ności dotyczące stosowania oraz interakcje, jakie

mogą wystąpić po zastosowaniu szczepionki z innymi

produktami leczniczymi.

Podobnie jak w przypadku

kowite wykluczenie objawów niepożądanych towa-

rzyszących szczepieniom.

W przypadku produktów

leczniczych, jakimi są szczepionki, ich działania nie-

pożądane związane są najczęściej z silnie immuno-

gennymi właściwościami preparatu.

Istotą działania

nym.

Należy dodać, że większość niepożądanych dzia-

łań i odczynów poszczepiennych ma charakter miej-

pożądane odczyny poszczepienne mogą mieć charak-

ter objawów m.in. ze strony ośrodkowego układu ner-

wowego, układu kostno-stawowego.

W każdym przypadku, gdy u osoby po szczepieniu

wystąpi pogorszenie stanu zdrowia, objawy trzeba

zawsze skonsultować z lekarzem.

W takiej sytuacji

lekarz po zbadaniu pacjenta ocenia jego stan zdrowia

i odnotowuje niezbędne informacje w dokumentacji

medycznej pacjenta.

Zarówno konsultacje lekarskie,

jak i realizacja zleconego przez lekarza dalszego le-

czenia pacjenta w przypadku wystąpienia odczynu

poszczepiennego lub działania niepożądanego leku

są realizowane i finansowane na podstawie ustawy

Podkreślam, że na podstawie wiedzy medycznej,

wyników szczegółowego badania obecnego stanu

zdrowia pacjenta oraz w oparciu o zebrane potrzebne

informacje podczas wywiadu z pacjentem lub praw-

nym opiekunem (w przypadku szczepienia dziecka)

lekarz decyduje o wykonaniu szczepienia bądź odstą-

pieniu od niego.

Kwalifikując pacjenta do szczepienia,

lekarz bierze na siebie odpowiedzialność za ocenę

jego stanu zdrowia przed szczepieniem, natomiast

osoba realizująca iniekcję odpowiada za jej prawidło-

we podanie.

Jeżeli powyższe czynności zostaną nie-

364

należycie wykonane, rodzic lub pacjent może zwrócić

skargą.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie wykorzystania środków finansowych

21866/13, poniżej przedstawiam odpowiedzi na pyta-

nia dotyczące wykorzystania środków finansowych

Ad 1.

Budżet PROW 2007–2013 wynosi ponad 17,4

ropejski Fundusz Rolny na Rzecz Rozwoju Obszarów

Wiejskich – EFRROW) i 4 mld euro ze środków bu-

dżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego.

Od początku realizacji programu do dnia 31 paź-

dziernika 2013 r. w ramach wszystkich działań zo-

stało złożonych ponad 6,3 mln wniosków o przyzna-

nie pomocy, natomiast liczba zawartych umów lub

wydanych decyzji wyniosła ponad 5,8 mln.

Stopień

zakontraktowania środków PROW 2007–2013,

nich wynosi ponad 89%.

W ramach PROW 2007–2013 na rzecz beneficjen-

tów zrealizowano płatności na kwotę 49,53 mld zł,

w tym 37,39 mld zł ze środków Europejskiego Fundu-

stanowi ponad 68% alokacji środków EFRROW prze-

znaczonych na realizację PROW 2007–2013.

Stan zaawansowania PROW 2007–2013 jest na

poziomie oczekiwań.

Biorąc pod uwagę stan zaawan-

sowania realizacji PROW 2007–2013 oraz fakt, iż

środki mogą być wydatkowane do końca 2015 r.

(zgodnie z zasadą n+2), należy stwierdzić, że nie ist-

nieje obecnie zagrożenie niewykorzystania zaplano-

wanego budżetu.

łączeniu przekazuję tabelę dotyczącą stanu realizacji

PROW 2007–2013 wg danych na dzień 31 paździer-

nika 2013 r.

W przedmiotowej tabeli zawarte są

szczegółowe dane dotyczące aplikowania o pomoc,

stanu kontraktacji środków i płatności w podziale na

poszczególne osie oraz działania PROW 2007–2013.

W tabeli przedstawiono również dane dotyczące pro-

centu wykorzystania budżetów poszczególnych dzia-

łań na zawartych umowach/wydanych decyzjach

oraz zrealizowanych płatnościach.

Natomiast infor-

macje o aktualnie trwających oraz planowanych na-

borach wniosków o przyznanie pomocy w ramach

poszczególnych działań programu zostały przedsta-

wione w pkt 5.

monitoruje realizację poszczególnych działań, tak aby

możliwie wcześnie zidentyfikować ewentualne proble-

my i odpowiednio wcześnie podjąć decyzje dotyczące

realokacji środków w ramach programu, które zapew-

nią jego pełną realizację.

Poniższa tabela prezentuje

będące obecnie w trakcie realizacji oraz planowane

zmiany dotyczące budżetu PROW 2007–2013.

Działanie

Zmiana budżetu

(saldo)

112: Ułatwianie startu młodym rolnikom +161 000 000 euro

114: Korzystanie z usług doradczych −10 000 000 euro

126: Przywracanie potencjału produkcji

+38 000 000 euro

214: Program rolnośrodowiskowy +57 743 656 euro

312: Tworzenie i rozwój

mikroprzedsiębiorstw

−220 000 000 euro

321: Podstawowe usługi dla gospodarki

−26 743 656 euro

413: Wdrażanie lokalnych strategii

rozwoju

+20 000 000 euro

431: Funkcjonowanie lokalnej grupy

działania, nabywanie umiejętności

−20 000 000 euro

Ad 5.

Aktualnie trwające oraz planowane nabory

2007–2013 (tabela):

— w działaniu 111: Szkolenia zawodowe dla osób

planowana jest ostatnia edycja konkursów;

— w działaniu 112: Ułatwianie startu młodym

rolnikom decyzja o wszczęciu naboru wniosków

w 2014 r. jest uzależniona od obecnie rozpoczętej pro-

cedury realokacji, uwolnionych w innych działaniach,

środków programu;

— w ramach działania 114: Korzystanie z usług

gu całego bieżącego roku otwarty jest nabór wnio-

sków (ostatni w ramach PROW 2007–2013);

— w ramach działań 125: Poprawianie i rozwija -

nie infrastruktury związanej z rozwojem i dostoso-

waniem rolnictwa i leśnictwa, 321: Podstawowe usłu-

Odnowa i rozwój wsi – terminy składania wniosków

znacza właściwy organ samorządu województwa.

Moż-

liwe jest jeszcze przeprowadzenie naborów w woje-

wództwach, w których pozostaną środki;

— w działaniu 126: Przywracanie potencjału pro -

dukcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia

365

Z

b

i

o

r

c

z

e d

a

n

e d

o

t

t

a

u r

e

a

l

i

R

O

W 2

0

0

7 – 2

3 d

o

t

y

c

z

: a

p

l

i

k

o

w

o

m

o

c

, s

t

a

n

u k

o

n

t

r

a

a

c

j

i ś

r

o

i p

ł

a

t

n

o

i w p

o

d

z

i

a p

o

s

z

e d

z

i

a

ł

R

O

W 2

0

-

2

D

a

n

e n

a

r

a

s

c

o w

e

d

ł

u

1

0.

2

0

1

3 r

.

K

o

d

d

z

ia

ł

a

n

N

a

z

w

a d

z

i

a

L

i

m

i

t ś

r

o

d

k

ó

l

a

d

z

ia

ł

a

n

P

R

O

W 2

0

3 [

z

ł

]

Z

ł

o

ż

one

w

n

i

o

s

Z

a

w

a

r

t

/

w

y

d

a

n

e d

e

c

y

z

e (

c

z

y

n

n

)

Z

r

e

a

l

i

z

e p

ł

a

t

n

o

e o

g

ó

ł

e

m

l

i

c

zb

a

w

n

i

o

s

a k

o

g

ó

ł

e

m (

z

ł

)

l

i

c

u

m

ó

w

/d

e

c

y

z

j

i

k

w

ot

a

u

m

ó

w

/

d

e

c

y

z

i (

z

ł

)

w

yk

o

r

z

y

l

i

m

i

t

u o

g

ó

ł

e

m

L

i

c

z

ó

ż

n

y

b

en

e

fi

c

j

en

t

ó

w

w

y

p

ł

a

c

a k

w

o

t

w

yk

u ś

r

o

d

k

E

F

R

R

OW

O

ś 1 P

o

pr

a

w

a k

o

n

k

u

o

ś

e

k

t

o

r

a r

o

l

n

e

g

o i l

e

ś

n

e

g

o

3

1

3

5

1

6

2

9

1

57

,

1

9

2

5

8

61

8

3

2 5

7

5 1

2

3 7

2

4

,

0

9

18

4

4

5

6

2

8 3

4

7 8

6

8 7

8

1

,

5

3

9

0

,4

2

%

3

21

6

4

2

2

2 8

2

5 9

3

3 0

0

4

,

2

3

7

3

,3

9%

1

1

1

S

z

k

o

l

e

e d

l

a

t

r

u

d

r

o

l

n

ic

t

w

ie

i

le

ś

n

ic

t

w

ie

1

2

6 3

9

1 6

1

8

,

2

2

3

97

3

7

1 3

6

0 1

4

1

,

3

8

88

8

9 4

8

4 0

1

2

,

5

4

70

,

8

0

%

36

6

7 2

7

9 7

6

4

,

4

8

5

0

,7

0

%

1

1

2

U

ł

a

t

w

i

a

e s

t

t

u

m

ł

o

d

y

m r

o

l

n

1 7

1

7 6

3

2 4

2

4

,

3

5

2

9 2

3

9

2

00

1

5

7

5

000

,

00

2

3

15

9

1 5

9

5 0

7

5 0

0

0

2

,

8

6%

2

3

15

5

1

5

9

4

900

000

,

00

9

3

,

47

%

1

1

3

R

e

n

t

y

s

t

r

u

k

e

9 7

4

7 3

3

1 1

9

4

,

2

9

2

8 5

3

5

19

9

4

5

9 7

4

7 3

3

1

00

,

00

%

7

3

3

4

4

8 1

2

0 6

0

5 5

8

7

,

6

4

8

3

,

9

1%

- z

o

b

o

w

i

R

O

W

20

0

7

-

20

1

3

2

8 5

3

5

2

0 0

9

0

1 2

9

8 8

5

4 8

6

5

,

4

2

- z

o

b

o

04

-

20

0

6

5

3 2

5

4

6 8

2

1 7

5

0 7

2

2

,

2

2

1

1

4

K

o

r

z

y

s

s

ł

u

g

d

r

a

d

c

z

y

c

h pr

r

o

l

n

i

k

o

s

i

a

y

la

só

w

2

4

3 9

4

6 8

6

1

,

0

2

6

3

15

8

2

4

2 4

5

9 8

0

0

,

0

5

6

1

8

4

3

1

2

000

,

00

7

5

,

5

5

%

3

5 0

2

4

1

1

3

8

7

8

21

6

,

21

4

6

,

9

4%

1

21

M

od

e

r

n

iz

a

c

j

a

g

os

p

o

d

a

rs

tw

r

o

l

n

y

c

9 4

9

3 7

9

5 5

6

0

,

2

4

9

6

2

57

1

3 9

8

0 5

9

7 7

5

8

,

8

1

5

9 1

2

8

8 3

2

7 0

6

8 1

7

8

,

3

3

8

7

,

7

1%

4

5 8

6

0

7 2

9

1 3

9

6 1

8

6

,

5

4

7

7,

2

4

%

12

3

Z

w

i

ę

k

s

e w

a

od

a

n

e

j

pods

t

a

w

o

w

pr

o

du

k

c

j

i r

o

l

n

e

j i l

e

ś

n

e

j

3 9

0

9 4

2

1 7

2

9

,

7

5

3

51

8

1

0 6

4

8 7

8

9 9

1

6

,

5

2

1 5

0

2

3 0

0

3 8

4

2 3

6

0

,

5

6

7

6

,

8

4%

93

8

1 9

5

7 9

5

2 3

8

5

,

0

7

5

0

,4

8%

12

5

P

o

pr

a

w

i

a

e i r

w

i

j

in

fr

a

s

t

r

z

w

i

ą

z

j

z r

o

z

w

o

m i

d

o

st

o

s

o

w

a

r

o

l

n

i

c

e

ś

n

i

c

2 5

4

0 1

4

8 5

7

4

,

0

2

7

74

3 6

7

9 6

3

8 0

6

0

,

6

9

59

5

1 9

8

9 1

0

3 4

8

3

,

5

2

7

8

,

3

1%

68

7

8

0 8

0

2 5

7

2

,

8

2

3

0

,

6

1%

366

12

6

P

rz

y

w

ra

c

a

n

i

e

p

o

t

e

n

c

u pr

o

du

k

c

j

ne

j

z

n

i

s

z

c

one

g

o

w

w

y

n

i

s

t

ą

pi

e

a

k

l

ę

s

k ż

h o

h d

z

i

a

p

ob

ie

g

w

c

z

y

c

5

5

5 3

9

2 9

6

6

,

6

9

6 9

5

8

6

3

9 5

1

9 4

7

0

,

5

7

4 8

8

6

4

5

8 2

8

3 1

9

6

,

2

5

8

2

,

52

%

3 5

6

0

28

2

0

7

6

0

54,

0

9

5

0

,

8

4%

13

2

U

c

z

e

s

t

o r

o

l

n

i

s

t

e

h j

a

k

ż

y

w

no

ś

c

i

8

0 0

0

8 0

5

0

,

7

9

2

8 4

9

9

2

3 6

3

6

5

5 4

7

2 8

8

2

,

4

0

6

9

,

3

3

%

15

6

2

8

2

5 2

1

9 6

9

7

,

4

7

3

1

,7

6

%

13

3

D

z

i

a

ł

a

a i

n

p

r

omo

c

y

jn

4

2 2

5

1 9

3

0

,

7

8

74

1

0

1

1

1

8

57

6

,

1

2

23

7 3

7

6 0

6

6

,

6

6

17

,

4

6

%

8

4 5

8

5 7

3

6

,

5

0

1

0

,

9

1%

1

4

1

W

s

pi

e

r

a

n

e g

o

s

n

i

s

k

o

t

o

w

a

r

o

w

c

h

- z

o

b

o

a P

R

20

04

2 1

3

5 0

7

1 1

8

0

,

6

2

2 1

3

0 2

8

3 3

4

0

,

5

4

9

9

,7

8

%

1

52

9

3

2

2 1

3

0 1

8

3 7

1

0

,

5

4

9

9

,

9

4%

1

4

2

G

r

u

p

y pr

o

du

c

e

n

t

ó

w

r

ol

n

y

c

h

7

6

0 2

3

7 0

6

6

,

4

4

1 2

0

9

1

16

8

7

6

0 2

3

00

,

00

%

1 0

0

2

4

5

7 0

5

3 0

9

2

,

8

7

5

9

,7

9

%

w t

y

m

:

- z

o

b

o

w

W 2

0

1 2

0

9

1

9

0

8

4

0

6 8

0

3 2

4

7

,

3

7

- z

o

b

o

04

-

20

0

6

94

5

0 2

4

9 8

4

5

,

5

0

O

ś 2 P

o

pr

a

w

a ś

r

o

d

o

b

s

z

a

r

ó

w w

i

j

s

k

2

1

3

54

86

8

3

54,

2

1

5 9

2

5 2

1

5

9 6

8

1 0

2

9 2

8

7

,

6

8

5 5

7

5 9

3

4

1

9 6

2

9 7

9

4 5

2

8

,

7

3

91

,

9

2

%

9

3

7

1

1

2

1

6 2

2

2 3

5

2 0

5

1

,

3

9

7

6

,

7

1%

21

1

,

21

2

W

s

p

ie

r

a

n

ie

g

o

s

p

o

o

b

s

z

s

k

i

c

i

n

n

s

h o

e

k

o

r

tn

y

ch

w

a

r

u

n

g

o

s

O

N

W

)

9 9

8

4 9

8

0 7

2

2

,

4

3

5 1

8

5 4

7

8

4 9

3

7 1

2

9

8 9

9

6 4

4

4 4

2

8

,

3

4

9

0

,

10

%

88

1

46

8

8 6

6

9 2

3

3 6

1

0

,

9

3

8

7,

4

2

%

2

1

4

P

r

o

g

r

a

o

l

n

o

ś

r

o

d

o

(p

ł

a

t

n

o

ś

r

o

l

n

o

ś

)

9 6

1

4 5

4

9 2

3

9

,

5

0

7

19

18

2

8 2

6

5 0

6

2 4

3

1

,

8

2

6

2

4

76

8

9 1

1

6 4

4

4 3

1

0

,

7

7

9

4

,

82

%

1

5

3

1

4

6

6 5

3

7 9

3

5 2

9

9

,

1

0

68

,

68

%

w t

y

m

:

4

4

9

6

52

5 6

0

6 2

0

0 0

0

4

,

9

7

3

6

2

72

7

4 0

6

3 8

6

7 5

4

3

,

2

2

1

21

0

2

7

3 9

0

2 8

6

9 7

8

4

,

3

7

- z

269

5

3

0

2 6

5

8 8

6

2 4

2

6

,

8

5

2

6

2

0

41

2 6

3

2 9

2

7 6

2

8

,

0

4

7

1

5

01

2 6

3

5 0

6

5 5

1

4

,

7

3

367

22

1

,

22

3

Z

a

l

e

s

i

a

n

i

e g

r

u

n

t

ó

r

ol

o

r

a

z z

a

l

e

s

i

a

n

n

y

ż r

o

l

n

e

1 2

0

8 5

0

3 8

3

7

,

5

5

2

0 0

0

6

3

7

8 7

1

4 0

3

5

,

9

4

1

3

7

37

1 0

7

9 6

3

0 6

6

7

,

6

2

8

9

,

3

4%

1

5

9

01

7

6

0 0

5

0 6

2

4

,

3

6

6

4,

04

%

w t

y

m

:

0 0

0

6

3

2

7

0 3

9

2 0

5

3

,

8

6

8

9

7

3

4

1

3 7

3

3 9

3

3

,

6

1

- z

o

b

o

7 9

9

2

3

4

6 3

1

6 6

9

0

,

7

5

22

6

O

d

t

w

a

r

z

ie

p

ot

e

nc

j

a

ł

u

pr

o

du

k

c

i l

e

ś

n

z

n

i

s

z

z

k

a

t

a

s

t

y o

r

a

z

w

pr

s

z

a

p

ob

ie

g

54

6

8

34

5

54,

7

3

5

49

1 0

3

7 2

5

2 8

1

9

,

9

2

30

0

4

3

7 2

7

5 1

2

2

,

0

0

7

9

,

9

6

%

15

5

2

5

5 1

3

2 5

1

7

,

0

0

4

6

,

9

3%

O

ś 3 J

a

k

o

ś

ć ż

y

c

i

a n

a o

b

w

ie

j

s

k

ic

h

i r

ó

ż

n

i

c

e g

o

ie

j

s

k

ie

j

1

5 0

8

9 8

2

3 7

7

7

,

1

2

87

8

6

3

2

9 4

9

7 6

7

7 5

6

8

,

4

9

37

4

0

2

1

3 5

2

3 5

0

3 1

4

6

,

6

6

8

9

,

6

2

%

2

2

71

2

8 4

8

8 9

8

0 1

8

0

,

5

9

5

1,

6

5%

3

1

1

R

ó

ż

n

i

c

o

k

i

e

r

u

u d

z

i

a

ł

ie

r

o

l

n

ic

z

e

j

1 4

4

1 7

5

8 9

9

9

,

9

0

2

8

999

2 6

2

3 1

7

9 7

5

7

,

9

7

15

2

5

9

1 3

4

6 5

4

6 0

6

0

,

4

8

9

3

,4

0

%

1

2

1

87

1 0

7

3 1

0

6 0

9

2

,

7

6

7

4

,7

9

%

3

1

2

T

w

o

r

z

e

n

ó

i

k

r

o

p

rz

e

d

si

ęb

s

t

w

4 3

1

1 9

4

4 5

3

9

,

6

4

45

45

3

8 9

3

7 6

8

1 8

4

3

,

0

4

1

1

9

5

4

2 2

1

3 1

7

8 5

9

7

,

4

0

51

,

3

3

%

7

17

4

1 1

9

8 8

1

3 3

6

7

,

2

1

2

8

,

0

5%

3

21

P

o

d

s

t

a

e u

s

ł

u

g

i d

l

a

g

o

s

p

u

d

n

o

ś

ie

j

s

k

6 9

9

1 1

3

3 2

3

9

,

0

8

4 9

4

4

1

3 1

3

8 9

0

4 2

5

7

,

4

5

3 8

9

3

7 3

1

6 1

5

7 3

2

2

,

7

5

1

04,

6

5

%

(w

y

k

o

r

z

y

u E

F

R

R

O

W

8

8

,

5

7

%)

1 8

3

4

4 2

3

4 3

2

1 6

0

1

,

2

4

5

3

,4

9

%

3

1

3

,

32

2

,

32

3

O

d

n

o

w

a i r

o

z

ó

s

i

2 3

4

4 9

8

6 9

9

8

,

5

0

8

4

67

4 7

9

7 9

1

1 7

1

0

,

0

3

6 2

9

6

2 6

4

7 6

2

1 1

6

6

,

0

3

1

1

2

,

9

1%

(w

y

k

o

r

9

6

,

9

9

%)

3

10

3

1 9

8

2 7

3

9 1

1

9

,

3

8

74

,

6

9

%

O

ś 4 L

E

A

D

E

R

3 3

1

9 4

7

4 0

9

0

,

2

8

6

0 0

6

9

4 9

7

9 6

8

4 3

2

3

,

1

6

2

6

79

9

2 4

6

3 5

4

6 6

3

2

,

1

9

7

4

,

2

1%

8

79

3

1 4

4

6 0

6

1 7

1

8

,

0

3

3

8

,

6

6%

41

3

W

d

r

a

ż

a

n

e l

o

k

a

l

n

r

at

e

g

i

i

r

o

z

wo

j

u

2 6

1

3 7

4

8 9

2

8

,

4

1

5

8 4

2

8

4 3

6

2 4

6 5

6

3

,

1

6

2

5

47

3

1 8

9

7 1

4

3 3

9

7

,

7

4

72

,

5

8

%

8 4

5

6

1 1

2

1 7

0

9 8

2

5

,

0

4

36

,

7

0%

4

21

W

d

r

a

ż

a

e pr

o

j

e

k

t

ws

p

ół

p

r

a

c

y

6

3 3

3

6 9

3

7

,

5

1

47

1

4

1 3

3

4 8

8

5

,

2

7

33

0

2

5 0

5

6 0

9

1

,

8

1

3

9

,

5

6

%

2

10

1

2 5

0

0 1

8

8

,

7

5

1

8,

95

%

368

4

3

1

F

u

n

k

c

j

ono

w

a

n

i

e

o

k

a

l

j g

r

u

y d

z

i

a

ł

6

4

2 3

8

8 2

2

4

,

3

5

1

17

0

5

7

5 9

4

2 8

7

4

,

7

3

99

6

5

4

1 3

4

7 1

4

2

,

6

4

8

4

,

2

7%

3

37

3

1

1

8

5

1

7

04,

24

48

,

60

%

P

omo

c

t

e

c

h

n

i

1 1

1

9 0

4

4 6

9

3

,

4

0

2 5

0

5

7

4

1 8

0

8 9

0

0

,

5

2

2 3

0

8

6

5

0 9

5

3 6

3

5

,

6

8

5

8

,

17

%

22

5

4

5 9

1

6 3

8

6

,

7

7

4

9

,

15

%

R

a

z

e

m

7

2 2

3

4 8

4

0 0

7

2

,

1

9

6 3

3

4 27

0

7

7 4

7

5 3

2

3 8

0

3

,

9

5

5 8

2

6 8

9

9

6

4 6

1

5 6

6

6 7

2

4

,

7

8

8

9

,

4

5

%

1 1

0

6 9

8

9

4

9 5

2

9 2

4

3 3

4

1

,

0

1

6

8

,0

3

%

I

n

f

o

r

m

d

a

/

w

y

j

a

ś

n

a w

y

s

z

a

r

z

o

n

e n

i

e s

ą w

y

p

e

ł

n

a

e z

e w

z

g

l

a s

p

e

c

fi

ę d

z

i

a

ł

.

W pr

z

y

p

a

d

u d

z

i

a

i

e

l

o

l

: 1

1

3

, 1

3

2

, 1

4

1

, 1

4

2

, 2

1

4 i 2

2

1

/

2

2

3 - k

w

o

t

a o

r

a

z % w

y

k

o

r

z

a ś

r

a

k

o

n

t

o

ą s

i

ę d

z

a

c

o

w

ł

a

t d

l

a b

e

n

e

fi

c

j

e

n

t

ó

y p

o

d

j

e

l

i

z

o

b

o

w

a w r

h P

R

O

W 2

0

4

-

2

0

0

6 o

r

a

z P

R

O

3 i k

t

ó

r

e m

ą b

y

ć fi

n

a

n

s

o

e w r

a

h b

u

d

ż

e

t

u P

R

O

W 2

0

.

Ś

r

o

d

k

a

k

o

n

t

e w d

z

i

a

ł

u 2

1

4 o

r

a

z 2

2

1

/

2

2

3 n

i

e u

w

z

z

ę

ś

c

n

i

o

s

w n

o

w

y

c

h z

ł

o

ż

o

n

a

m

p

a

n

i 2

0

1

3 (

d

o 3

1

.

1

0.

2

.

n

i

e w

y

d

o j

e

s

z

c

e

c

y

z

l

a w

s

n

i

o

s

k

)

W pr

z

y

p

a

: 3

2

1 o

r

a

z 3

1

3

/

3

2

2

/

3

2

3 p

o

m

o

c pr

z

y

z

n

a

a j

e

t d

o ś

r

o

d

w U

E (

E

F

R

R

O

W

)

, a w

k

ł

a

d p

a

ń

s

t

w

e ś

r

o

ł

a

s

n

y

h J

S

T

.

W

n

i

o

s

y o

t

r

z

y

ą d

o

d

a

p

u

n

k

t

y w pr

z

y

p

a

u g

d

y w

k

ł

a

d w

ł

a

s

n

y j

e

s

t w

y

y o

d m

i

n

m

a

g

k

ś

o

g

r

a

.

W z

w

i

ą

, w s

pr

a

w

o

a

c

y

k

r

z

e l

i

m

i

t

m j

e

s

t pr

e

z

e

n

t

e d

o c

a

ł

o

ś

h U

E

+

P

l

,

W

y

k

o

r

z

y

O

W w

e

d

ł

u

g z

a

p

o

t

r

ń A

R

i

M

R

W k

o

l

u

m

n

i

e l

m

t ś

r

w P

R

O

W 2

0

3 u

w

z

g

l

ę

o

n

a

n

u

d

ż

e

3 z

a

a

k

c

e

e pr

z K

E w d

n

i

u 1

2 l

i

p

c

a b

r

.

o

r

a

z w d

n

i

u 3

0 l

i

p

c

a b

.

O

b

e

c

n

ą pr

e z

w

i

o

b

w

i

m M

i

n

i

s

t

l

n

i

pr

a

w

i

y P

R

O

W 2

0

, w

pr

o

w

a

m m

.

.

z

m

i

a

n

u z

a

a

k

c

e

.

369

działań zapobiegawczych w terminie od dnia 30 paź-

dziernika do dnia 12 grudnia 2013 r. trwa kolejny

nabór wniosków o przyznanie pomocy;

— w ramach działań 132: Uczestnictwo rolników

w systemach jakości żywności, 133: Działania infor-

macyjne i promocyjne oraz 142: Grupy producentów

rolnych nabory wniosków odbywają się w trybie cią-

głym.

W 2014 r. nabory będą kontynuowane, przy

czym w przypadku działania 142: nabór będzie kon-

tynuowany dla grup w rejestrach marszałków woje-

wództw do dnia 31 grudnia 2013 r.;

— w działaniach 211/212: Wspieranie gospodaro -

wych wniosków przeprowadzony zostanie wg zasad

działalności rolniczej na obszarach ONW, a jedynie

— w działaniu 214: Program rolnośrodowiskowy

w roku 2014 planowane jest przeprowadzenie nowych

naborów wniosków.

Należy jednak nadmienić, że rok

2014 będzie miał charakter okresu przejściowego,

tj. nabór dla ww. działania będzie przeprowadzony wg

zasad obowiązujących dla PROW 2007–2013 (z pewnymi

zmianami), przy czym podjęte zobowiązania będą ob-

ciążały budżet nowej perspektywy finansowej.

Z tego

też względu część rozwiązań planowanych do zastoso-

wania w roku 2014 jest zbliżonych do propozycji przed-

stawionych w projekcie PROW na lata 2014–2020 od-

noszących się do działań: Program rolnośrodowiskowo-

-klimatyczny oraz Rolnictwo ekologiczne;

— w działaniu 221/223: Zalesianie gruntów rol -

nych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne kwestia

uruchomienia naboru wniosków o przyznanie pomocy

na zalesianie w 2014 r. jest obecnie analizowana;

— w działaniu 413: Wdrażanie lokalnych strategii

grupy działania (LGD).

Nabory wniosków są ogła-

szane oddzielnie przez każdą z lokalnych grup.

Każ-

— w działaniu 421: Wdrażanie projektów współ -

pracy (beneficjentami tego działania są LGD) nabór

sków na przygotowanie projektów współpracy został

zakończony, natomiast w odniesieniu do wniosków

na realizację projektów współpracy nabór trwa do 31

grudnia 2013 r.

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

w sprawie zmiany interpretacji

W związku z pismem nr SPS-023-21869/13 z dnia

25 października 2013 r., przy którym została przeka-

zana interpelacja pana posła Stanisława Ożoga w spra-

wie opodatkowania samochodów typu pick-up, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

bycia wewnątrzwspólnotowego oraz importu samo-

chodu osobowego opodatkowane akcyzą są samocho-

dy klasyfikowane do pozycji 8703 Nomenklatury Sca-

lonej.

Przepisy ustawy o podatku akcyzowym obo-

wiązujące w latach 2007–2008 oraz obowiązujące

obecnie odwołują się bezpośrednio do klasyfikacji

w Nomenklaturze Scalonej.

Nomenklatura Scalona

określa, jakiego typu pojazdy, spełniające jakie wy-

magania objęte są pozycją 8703.

Pozycja 8703 obej-

muje „Pojazdy silnikowe i pozostałe pojazdy mecha-

chodami wyścigowymi”.

Wyjaśnienia do taryfy celnej

określają w sposób bardziej szczegółowy wyposażenie

takich samochodów, wygląd oraz pewne cechy tech-

niczne, które samochody klasyfikowane do pozycji

kie pojazdy, które spełniają wymagania pozycji 8703

taryfy celnej, są uznawane za samochody osobowe

w świetle ustawy o podatku akcyzowym i tylko od

Poniżej przedstawione są cechy konstrukcyjne sto-

sowane na ogół w pojazdach objętych pozycją 8703:

bocznych;

c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub pod-

noszonych drzwi (jedne lub więcej), z oknami na

bocznych ścianach lub z tyłu;

370

e) obecność elementów komfortowych oraz wy-

kończenie wnętrza i wyposażenie w całym wnętrzu

ską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie

wnętrza, popielniczki).

duje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Istota sprawy sprowadza się więc do klasyfikacji

przedmiotowego samochodu do odpowiedniego kodu

go przeznaczenia samochodu – do przewozu osób.

ności dotyczących przedmiotowego samochodu.

Klac-

syfikacji pojazdów silnikowych dokonuje się indywi-

dualnie w każdym przypadku, gdyż każdy pojazd

mym nadwoziu, co może skutkować odmienną klasy-

fikacją taryfową.

z późn. zm.) w stosunku do samochodów klasyfiko-

wanych do kodu CN 8703 podmiot zobowiązany był

do złożenia deklaracji i zapłaty akcyzy.

Skoro zatem podmiot zobowiązany do złożenia de-

klaracji i zapłaty akcyzy nie dopełnił tych czynności,

to działania organów podatkowych w postaci wyda-

wania decyzji określających wysokość zobowiązania

podatkowego uznać należy za w pełni uzasadnione.

miot zobowiązany do złożenia deklaracji i zapłacenia

podatku akcyzowego nie dopełni tego obowiązku

w terminie przewidzianym w przepisach prawa, to

organ podatkowy ma 5 lat (art. 70 Ordynacji podat-

kowej) na sprawdzenie prawidłowości stosowania

zowego.

Jeżeli we wskazanym okresie czasu organ

w zakresie nabywanych wewnątrzwspólnotowo sa-

lenia wysokości zobowiązania podatkowego w pra-

widłowej wysokości.

stii dotyczącej stanowiska urzędów statystycznych

określających samochody typu pick-up jako ciężaro-

we uprzejmie wyjaśniam, iż tego rodzaju opinia ma

wyłącznie charakter pomocniczy dla podmiotu przy

ustalaniu kodu CN i nie ma charakteru wiążącego

dla organu.

Ocena, czy wyrób lub usługa spełniają

warunki zaklasyfikowania do wskazanego grupowa-

nia, nie leży w gestii służb statystyki publicznej.

Zgodnie z komunikatem prezesa Głównego Urzę-

wie trybu udzielania informacji dotyczących standar-

ją ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu

błędnego zaklasyfikowania tego samochodu.

Odnosząc się szczegółowo do przedstawionych

w interpelacji pytań:

Ad 1.

Mając na uwadze przytoczone powyżej wy-

jaśnienia, uprzejmie informuję, iż nie zaszła żadna

zmiana interpretacji przepisów prawa przez urzędy

celne, a jedynie podjęte zostały działania mające na

celu sprawdzenie prawidłowości stosowania przez

go.

W przypadku zebrania materiału dowodowego,

który potwierdzałby fakt braku złożenia deklaracji,

organ zasadnie podejmuje działania zmierzające do

usunięcia nieprawidłowości.

Ad 2.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 14 ustawy

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że upraw-

nienie ministra finansów do sprawowania ogólnego

nadzoru w sprawach podatkowych odnosi się do za-

pewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowe-

Minister finansów nie może pełnić nadzorczych

funkcji nad procesem podatkowym, którego dotyczy

Ordynacja podatkowa, zatem sprawując ogólny nadzór

w sprawach podatkowych, nie może wkraczać w me-

rytoryczne rozstrzyganie indywidualnych spraw obywa-

teli.

Tym samym minister finansów nie może ingero-

wać w postępowanie podatkowe prowadzone przez naa-

czelników urzędów celnych lub dyrektorów izb celnych.

Podkreślić należy, że jednym z podstawowych praw

procesowych strony postępowania podatkowego jest

prawo do instancyjnej kontroli decyzji, a w konse-

kwencji do kontroli sądowej.

Oznacza to, że po zakoń-

czeniu postępowania podatkowego zakończonego wy-

daniem decyzji przez organ podatkowy pierwszej

instancji stronie przysługuje prawo wniesienia środ-

ka zaskarżania, zgodnie z pouczeniem zawartym

w wydanej decyzji.

Ponadto w przypadku zarzutów dotyczących uchy-

bień w prowadzonym postępowaniu przez naczelnika

urzędu celnego lub dyrektora izby celnej strona może

wnieść do organu wyższego stopnia skargę w trybie

Kodeksu postępowania administracyjnego na działa-

nie organu administracji państwowej.

Ad 3.

(4).

Mając na uwadze przytoczone powyżej

argumenty i wyjaśnienia, nie jest zasadne podejmo-

wanie jakichkolwiek działań w powyższym zakresie.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

371

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

piśmie Pani Marszałek, z dnia 25 października 2013 r.,

znak: SPS-023-21872/13, w sprawie wprowadzenia

biegu ciąży uprzejmie informuję, że Ministerstwo

Zdrowia podziela pogląd pana posła co do celowości

ujednolicenia dokumentacji przebiegu ciąży.

Działa-

nia w tym kierunku zostały podjęte, o czym informo-

waliśmy pana posła w odpowiedzi na jego zapytanie

z dnia 21 maja 2013 r. (przesłane przy piśmie znak:

SPS-024-4381/13).

Pragnąc odnieść się do paraleli, jakiej użył pan

poseł w uzasadnieniu do postawionych pytań (o dłu-

gim i ciężkim porodzie), pozwalamy sobie stwierdzić,

że w przypadku ciąży i porodu najważniejszym celem

osób opiekujących się jest doprowadzenie do urodze-

nia zdrowego, donoszonego dziecka.

Przechodząc ad meritum i odpowiadając na pyta-

nia pana posła, informuję, że z inicjatywy konsultan-

ta krajowego w dziedzinie położnictwa i ginekologii

pana prof. dr. hab. Stanisława Radowickiego, którą

wanym do podsekretarza stanu Aleksandra Sopliń-

skiego, Ministerstwo Zdrowia podjęło działania ma-

jące na celu opracowanie zmodyfikowanego projektu

druku „Karta przebiegu ciąży”.

Prace w tym zakre-

sie powierzono Instytutowi Matki i Dziecka.

Na po-

czątku czerwca br. Instytut Matki i Dziecka przesłał

projekt karty przebiegu ciąży, który został skierowa-

ny do opinii konsultanta krajowego w dziedzinie po-

łożnictwa i ginekologii oraz Polskiego Towarzystwa

Ginekologicznego i Polskiego Towarzystwa Medycy-

ny Perinatalnej.

Opinie na temat przygotowanego

projektu karty przebiegu ciąży są krytyczne.

W związ-

ku z tym konsultant krajowy w dziedzinie położni-

ctwa i ginekologii zaproponował konkretnych przed-

stawicieli środowiska medycznego, którzy pracując

w tzw. grupie roboczej, opracują projekt wymienio-

nego druku.

W najbliższym czasie odbędzie się spot-

kanie ww. grupy.

Zgodnie z przewidywaniami kon-

sultanta projekt druku zostanie przygotowany w okre-

sie 3 miesięcy.

Nie wykluczamy, że specjaliści pracu-

jący w ww. grupie wykorzystają kartę przebiegu ciąży

opracowaną i wdrożoną w woj. śląskim.

Opracowaną

w tym województwie kartę przesłał do Ministerstwa

Zdrowia wojewoda śląski Zygmunt Łukaszczyk.

Informuję ponadto, że w naszej opinii do wdroże-

nia jednolitej karty przebiegu ciąży nie jest koniecz-

ne nowelizowanie postanowień ustawy o prawach

jeśli okaże się to niezbędne, podejmiemy działania

w kierunku nowelizacji rozporządzenia ministra

które to rozporządzenie wprowadza kartę przebiegu

ciąży do dokumentacji medycznej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

(21873)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo nr SPS-023-21873/13 z dnia 29 października 2013 r.

przekazujące interpelację posła Henryka Siedlaczka

le czasowym godz. 15.50–16.00, na podstawie infor-

macji uzyskanych ze spółki Koleje Śląskie sp. z o.o.

wyjaśniam, że zmiana rozkładu jazdy pociągu odjeż-

dżającego z Raciborza do Chałupek z godz. 16.41 na

godz. 17.53 podyktowana jest koniecznością skomu-

nikowania w Raciborzu pociągu odjeżdżającego z

Chałupek z pociągiem w kierunku Kędzierzyna-Koź-

la (odjazd Raciborza o godz. 17.10) oraz zapewnie-

niem skomunikowania pociągu przyjeżdżającego z

Wrocławia Głównego do Raciborza o godz. 17.47 z

pociągiem w kierunku Chałupek.

Od dnia 15 grudnia 2013 r. zostanie zlikwidowany

pociąg (uruchamiany przez Przewozy Regionalne

sp. z o.o.) odjeżdżający z Raciborza do Kędzierzyna-

-Koźla o godz.16.08.

W związku z tym zmianie uleg-

nie rozkład jazdy pociągu, który dotychczas odjeż-

dżał z Chałupek o godz. 15.40 i dowoził pasażerów

na ww. pociąg.

Pociąg ten będzie odjeżdżał z Chału-

pek godzinę później, aby dowieźć pasażerów na sko-

munikowanie z pociągiem odjeżdżającym z Racibo-

rza do Kędzierzyna-Koźla o godzinie 17.10.

Utrzyma-

nie dotychczasowych godzin kursowania wskazanej

pary połączeń spowodowałoby, że pociąg przyjeżdżał-

by do Raciborza po godz. 16.00 bez możliwości dogod-

nego kontynuowania podróży w kierunku Kędzierzy-

372

na-Koźla, a pociąg powrotny odjeżdżałby po ok. 45

minutach od przyjazdu pociągu z Kędzierzyna-Koź-

la.

Natomiast po przyjeździe pociągu z Wrocławia

najbliższy pociąg z Chałupek odjeżdżałby po ponad

2 godzinach.

Ponadto uruchomienie pociągu w godzinach 15.50–

16.00 wymagałoby pozyskania dodatkowego składu

do obsługi tego połączenia, co z uwagi na trudną sy-

tuację finansową spółki Koleje Śląskie byłoby decyzją

niezwykle trudną do zrealizowania.

Jednocześnie wyjaśniam, że na obecnym etapie

wdrażania rozkładu jazdy pociągów edycji 2013/2014

wprowadzenie zmian godzin kursowania pociągów

nie jest już możliwe.

Najbliższym terminem wprowa-

dzenia ewentualnych zmian w rozkładzie jazdy po-

ciągów jest 13 stycznia 2014 r.

Wyjaśniam ponadto, że zasady organizowania pa-

sażerskich przewozów kolejowych określają przepisy

wództw organizowanie przewozów pasażerskich,

w tym ustalanie oferty przewozowej, należy do właś-

ciwych miejscowo samorządów województw.

Zwra-

głyby stanowić dla ministra właściwego ds. transpor-

tu podstawę do zmiany decyzji samorządu wojewódz-

twa dotyczącej wielkości oferty przewozowej określo-

nej w rocznym rozkładzie jazdy pociągów.

Minister-

skiej zwróci się do Urzędu Marszałkowskiego Woje-

wództwa Śląskiego o uruchomienie pociągu relacji

Racibórz – Chałupki odjeżdżającego z Raciborza

o godz. 15.53, po poprawie sytuacji taborowej spółki

Koleje Śląskie.

słowi Henrykowi Siedlaczkowi za zainteresowanie

w sprawie utrudnień związanych z dojazdem

akt SPS-023-21874/13, w sprawie utrudnień związa-

nach przedstawiam następujące informacje i wyjaś-

nienia.

zarządcą i inwestorem jest generalny dyrektor dróg

MTBiGM wystąpiło o informację w przedmiotowej

kwestii.

Oddział GDDKiA w Katowicach poinformował, iż

jest w stałym kontakcie z Zarządem Dróg Wojewódz-

kich w Katowicach.

Wykonawca robót na autostra-

dzie A1 firma INTERCOR prowadzi również rozmo-

wy z zarządcami dróg publicznych, których celem jest

naprawa uszkodzeń dróg powstałych w trakcie budo-

wy autostrady bądź wypłata stosownego odszkodo-

wania.

Począwszy od 12 listopada br. prowadzone są pra-

ce remontowe na drogach wojewódzkich na objeździe

autostradowym.

Zakres remontu został ustalony z ZDW

w Katowicach.

Remont ul. Wodzisławskiej został wy-

(pas w kierunku węzła Świerklany) oraz w godzinach

wieczornych w dniu 13 listopada br. (pas w kierunku

od węzła) i nie stworzył tym samym utrudnień dla

uczestników ruchu drogowego.

Jednocześnie obecnie nie występują żadne utrud-

nienia uniemożliwiające dojazd do Rybnika – Bogu-

szowic od strony Świerklan.

Do Rybnika – Boguszo-

wic można dojechać z węzła Świerklany przez Jan-

kowice.

Od przejścia granicznego w Chałupkach do węzła

autostradowego w Świerklanach można dojechać dro-

gą krajową nr 78 (dotychczasowy główny szlak tran-

zytowy).

Należy się skierować do Wodzisławia, na-

stępnie drogą wojewódzką nr 933 do Mszany, dalej

drogą wojewódzką nr 930 do Świerklan i drogą wo-

jewódzką nr 932 do węzła A1 Świerklany lub bezpo-

średnio z Wodzisławia drogą wojewódzką nr 932 do

węzła A1 Świerklany.

Istnieje możliwość dojazdu z mia-

sta Rybnik do węzła A1 w Świerklanach drogą woje-

wódzką nr 929, a następnie drogą wojewódzką nr 932.

Ponadto z miasta Rybnik można dojechać do węzła

A1 Żory drogą wojewódzką nr 935.

W kwestii utrudnień w ruchu informuję, iż wystą-

piły one w trakcie remontu drogi wojewódzkiej nr 932

w Marklowicach wykonywanego przez Zarząd Dróg

Wojewódzkich w Katowicach.

Remont został zakoń-

czony w dniu 6 listopada br. i aktualnie nie ma utrud-

nień na ciągach dojazdowych z przejścia granicznego

w Chałupkach.

Na kolejny sezon zimowy 2013/2014 w dniu 10

października 2013 r. zostało zawarte porozumienie

z Zarządem Województwa Śląskiego dotyczące utrzy-

mania dróg wojewódzkich, po których poprowadzony

jest objazd.

Oddział GDDKiA w Katowicach przez cały okres

funkcjonowania objazdu A1 monitoruje ruch drogo-

373

wy na przedmiotowym odcinku.

Na skrzyżowaniu

dróg wojewódzkich nr 932 i nr 930 w Świerklanach

wprowadzono sygnalizację świetlną, a roboty remon-

towe na objeździe wykonywane są i będą prowadzone

w godzinach nocnych i w weekendy.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, uprzej-

mie informuję, iż oddział GDDKiA w Katowicach od-

powiedzialny za funkcjonowanie ruchu na drogach

krajowych i objazdu budowanego mostu w Mszanie

podejmuje wszelkie działania mające na celu zapew-

nienie prawidłowej realizacji zadań, biorąc pod uwa-

gę jednocześnie eliminację lub minimalizowanie po-

jawiających się utrudnień w ruchu drogowym.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

w sprawie narastających zadłużeń

wspólnot mieszkaniowych (21875)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nieszki Kołacz-Leszczyńskiej przesłaną przy piśmie

z dnia 29 października br., znak: SPS-023-21875/13,

w sprawie narastających zadłużeń wspólnot miesz-

kaniowych, uprzejmie przedstawiam poniższe stano-

wisko.

Wspólnota mieszkaniowa działa na podstawie

zm.), dalej u.w.l., która określa sposób ustanawiania

nych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiąz-

ki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością

wspólną.

Stosownie do art. l ust. 2 u.w.l. w zakresie

nieuregulowanym ustawą do własności lokali stosu-

je się przepisy Kodeksu cywilnego.

U.w.l. regulująca prawa i obowiązki właścicieli lo-

kali ma zastosowanie do wszystkich wspólnot miesz-

kaniowych, niezależnie od ich wielkości, tj. zarówno

małych, jak i dużych wspólnot mieszkaniowych.

Je-

dynie regulacje zawarte w rozdziale 4 pt. „Zarząd

nieruchomością wspólną” dotyczą wyłącznie tzw. du-

żych wspólnot mieszkaniowych.

Przesądza o tym

treść art. 19 u.w.l., który w zakresie zarządu nieru-

chomością wspólną odsyła do odpowiedniego stoso-

nieruchomością wspólną przybiera postać tzw. bez-

pośredniego zarządu właścicielskiego polegającego

na tym, że wszyscy właściciele lokali obowiązani są

do brania udziału w zarządzaniu nieruchomością

wspólną.

Bezpośrednie sprawowanie zarządu nieru-

chomością wspólną przez właścicieli lokali związane

jest z podejmowaniem przez nich decyzji, które na-

stępnie są przez nich samych wykonywane.

Art. 13 ust. 1 u.w.l. nakłada na wszystkich właś-

cicieli lokali obowiązek utrzymania przedmiotu swo-

jej własności oraz zobowiązuje ich do uczestniczenia

ruchomości wspólnej.

W u.w.l. został określony termin wnoszenia na-

leżności z tytułu kosztów zarządu nieruchomością

wspólną.

Art. 15 ust. 1 u.w.l. konsekwentnie nakłada

na wszystkich bez wyjątku właścicieli lokali obowią-

zek uiszczania zaliczek na pokrycie kosztów zarządu

nieruchomością wspólną, w formie bieżących opłat,

płatnych z góry do l0.

każdego miesiąca.

Właściciele

lokali nie mogą wyzbyć się obowiązku ponoszenia za-

liczek na pokrycie kosztów związanych z utrzyma-

niem nieruchomości wspólnej.

Tak więc zaliczki te

do 10. dnia każdego miesiąca kalendarzowego opła-

cać mają zarówno właściciele lokali mieszkalnych,

jak i właściciele lokali użytkowych.

Jednocześnie informuję, że u.w.l. zawiera uregu-

lowania prawne, które ułatwiają dochodzenie należ-

ności z tytułu kosztów zarządu nieruchomością

wspólną przez wspólnotę mieszkaniową.

Takim roz-

wiązaniem jest art. 15 ust. 2 u.w.l., który umożliwia

wystąpienie przeciwko zadłużonemu właścicielowi

z tytułu nieopłacania kosztów zarządu na drogę po-

stępowania sądowego w trybie upominawczym, bez

względu na wysokość tego roszczenia.

Postępowanie

upominawcze regulują przepisy art. 497 i następne

K.p.c.

Postępowanie upominawcze jest rodzajem po-

stępowania zmierzającym do szybkiego uzyskania

tytułu egzekucyjnego przez wierzyciela wysuwające-

go roszczenie pieniężne.

W odniesieniu do możliwości złożenia pozwu o na-

kaz zapłaty w postępowaniu upominawczym należy

przywołać uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 paź-

dziernika 2013 r., sygn. akt III CZP 42/13, w której

sąd stwierdził, że wystąpienie przez wspólnotę miesz-

kaniową z pozwem przeciwko członkowi tej wspólno-

Powyższa uchwała Sądu Najwyższego ma istotne

znaczenie dla wspólnot mieszkaniowych (zarówno

małych, jak i dużych) w związku z tym, że wystąpie-

374

nie przez wspólnotę przeciwko członkowi tej wspól-

wspólną wynikających z art. 13 u.w.l. w zakresie do-

tyczącym utrzymania nieruchomości wspólnej nale-

ży zaliczyć do czynności zwykłego zarządu.

W małych wspólnotach mieszkaniowych do pod-

jęcia czynności zwykłego zarządu polegającej na wy-

stąpieniu przez wspólnotę do sądu o wydanie nakazu

zapłaty przeciwko właścicielowi lokalu będącego

dłużnikiem wspólnoty z tytułu niewnoszenia opłat

na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspól-

ną, zgodnie z art. 201 K.c., potrzebna jest zgoda więk-

szości współwłaścicieli.

W braku takiej zgody każdy

wego do dokonania czynności.

W przypadku gdy właściciel nie wnosi w terminie

należności z tytułu kosztów zarządu nieruchomością

wspólną, wspólnocie mieszkaniowej przysługuje pra-

wo naliczania odsetek ustawowych.

Podstawę nali-

czania odsetek od nieterminowych płatności stanowi

art. 481 § 1 K.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik

nienie było następstwem okoliczności, za które dłuż-

nik odpowiedzialności nie ponosi.

Natomiast art. 16 u.w.l. przewiduje surową sank-

cję za określone zachowania właściciela lokalu

(np. długotrwałe zaleganie z zapłatą należnych opłat)

stanowiące naruszenie jego obowiązków jako członka

wspólnoty mieszkaniowej.

W przepisie tym zostały

określone przesłanki i tryb przymusowej sprzedaży

lokalu, którego sprzedaż odbywa się w drodze licyta-

cji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania

Uprawnienie przyznane w art. 16 u.w.l. jest przy-

kładem najdalej idącego uprawnienia wspólnoty

mieszkaniowej do ingerowania w prawo własności

lokalu.

Przepis art. 16 ust. 1 u.w.l. jest przepisem

skutkującym ostrymi sankcjami i daleko idącymi

konsekwencjami.

Podstawową kwestią przy jego za-

stosowaniu jest przede wszystkim ustalenie, czy speł-

nione są przesłanki umożliwiające wytoczenie po-

wództwa o orzeczenie przymusowej sprzedaży lokalu,

np. fakt długotrwałego zalegania z opłatami na chwi-

lę orzekania, przy czym dowód tego faktu, a także

rodzaju i wysokości zaległości spoczywa na wspólno-

cie mieszkaniowej dochodzącej roszczeń na podsta-

wie omawianej normy.

Wystąpienie przez wspólnotę z powództwem o orze-

czenie przymusowej sprzedaży lokalu stanowi czyn-

ność przekraczającą zakres zwykłego zarządu.

W ma-

łej wspólnocie mieszkaniowej wyrażenie zgody na

dokonanie przez współwłaścicieli lokali czynności prze-

kraczającej zakres zwykłego zarządu, tj. polegającej

na wystąpieniu z powództwem o orzeczenie przymu-

sowej sprzedaży lokalu, pociąga za sobą konieczność

uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli.

W bra-

współwłaścicieli.

Zatem w przypadku niemożności

uzyskania zgody ze strony jednego z właścicieli moż-

na żądać rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, który

obowiązany jest wydać stosowane orzeczenie w tej

sprawie mające zastąpić zgodę tego właściciela.

Informuję ponadto, że uzyskane ze sprzedaży lo-

kalu pieniądze przypadają osobie, którą pozbawiono

własności lokalu lub prawa do tego lokalu.

Jeżeli oso-

ba ta jest dłużnikiem wspólnoty mieszkaniowej, może

ona dochodzić swoich należności w drodze powództwa

wytoczonego na zasadach ogólnych.

Nie ma prze-

szkód, które by wyłączały dochodzenie żądania sprze-

daży i żądania zasądzenia należnej kwoty jednym po-

zwem (art. 191 K.p.c.).

Wspólnota mieszkaniowa może

wyegzekwować zasądzoną jej należność z ceny, jaką

nabywca lokalu zapłacił za lokal.

Aby jednak cena ta

nie została wcześniej dłużnikowi wypłacona, wspól-

nota powinna wystąpić o zabezpieczenie powództwa

o zapłatę przez jej zajęcie (art. 747 K.p.c.).

Przepis ten

podaje sposoby zabezpieczenia spłaty wierzytelności

przez dłużnika i stanowi podstawę do zaspokojenia

wierzytelności z majątku dłużnika, które przysługują

wspólnotom mieszkaniowym.

Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, in-

formuję, że w mojej opinii ustawodawca wyposażył

wspólnoty mieszkaniowe w odpowiednie środki praw-

ne umożliwiające im dochodzenie należności z tytułu

wystąpienia zaległości w opłatach przeznaczonych na

pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną.

Wspólnota mieszkaniowa może bowiem skutecznie

dochodzić należnych sobie opłat w postępowaniu upo-

minawczym.

Najostrzejszą sankcją, stosowaną w osta-

teczności, gdy podejmowane próby wyegzekwowania

należności nie przyniosły skutku, jest możliwość żą-

dania sprzedaży lokalu członka wspólnoty miesz-

kaniowej w drodze powództwa, o którym mowa

w art. 16 u.w.l.

Procedura postępowania w przypadku dochodze-

nia należności w postępowaniu upominawczym jest

mniej sformalizowana niż w wyniku przeprowadza-

nia postępowania procesowego, a dochodzenie rosz-

czeń w postępowaniu upominawczym nie jest ogra-

niczone wysokością dochodzonego roszczenia.

Nato-

miast najbardziej drastyczna sankcja, jaka może być

stosowana wobec zadłużonego właściciela – możli-

wość żądania w trybie procesu sprzedaży jego lokalu

w drodze licytacji – stanowi wystarczający środek

dyscyplinujący opornego właściciela.

Warto ponadto zauważyć, że wspólnota mieszka-

niowa nie może zajmować się przejmowaniem i licy-

tacją zadłużonego lokalu, gdyż jest ona powołana

jedynie do zarządzania nieruchomością wspólną.

Pragnę podkreślić, że w związku ze zgłaszanymi

wątpliwościami w zakresie stosowania u.w.l. po dniu

jej wejścia w życie została ona dwukrotnie znoweli-

zowana, tj. w roku 1997 i w roku 2000.

375

Podsumowując, nie przywiduję podjęcia prac nad

zmianą przepisów u.w.l. w zakresie podnoszonym

w interpelacji.

Jednocześnie chciałbym poinformować, iż zwa-

żywszy na zmieniające się uwarunkowania funkcjo-

nowania wspólnot mieszkaniowych, ministerstwo

opracowało ankietę oceniającą zasadność niektórych

z przyjętych w u.w.l. rozwiązań.

Dotyczy ona prak-

tycznej strony działalności wspólnot i skierowana

będzie z prośbą o ewentualne uwagi bądź sugestie do

środowiska zarządców nieruchomości.

Powyższe po-

zwoli ministerstwu na dokonanie bieżącej analizy

obowiązujących rozwiązań celem zapewnienia nale-

żytej ochrony praw właścicieli lokali.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

w sprawie budowy obwodnicy Bolkowa (21877)

przekazuję następujące informacje.

Obecnie budowa nowych inwestycji drogowych

2015).

Zakres rzeczowy zawarty w programie 2011–

2015 został dostosowany do możliwości finansowych

państwa.

Przyjęte limity są niewystarczające, aby

priorytetowe zawarte w załączniku nr 1 do programu

2011–2015 oraz część z załącznika nr 1a, dla których

tów na zadania z załącznika nr 1.

programu 2011–2015 zawierającym listę zadań, któ-

rych realizacja w chwili przyjmowania programu

2011–2015 była przewidywana po 2013 r. pod warun-

kiem zapewnienia finansowania.

Obecnie zadanie to

Równocześnie informuję, że 1 października br.

Rada Ministrów przyjęła uchwałą nr 189/2013 za-

łącznik nr 6 do programu z listą niektórych inwesty-

cji polegających na budowie obwodnic na drogach

nansowej UE.

W dalszej kolejności będzie stworzony

nowy program budowy dróg krajowych na lata 2014–

2020, w którym ujęte będą wszystkie inwestycje pla-

nowane na przyszłą perspektywę UE 2014–2020.

2020 zostanie określona, gdy znane będą ostateczne

Odcinek S3 Legnica – Lubawka został wpisany na

Podział środków Connecting Europe Facility) i może

się ubiegać o dofinansowanie z tego źródła.

Doku-

ment implementacyjny do „Strategii rozwoju trans-

portu do 2020” (z perspektywą do 2030 r.) określa na

podstawie obiektywnych kryteriów listę projektów

perspektywie finansowej (załączniki 7.1.2: Lista pro-

jektów drogowych).

Dokument implementacyjny jest

obecnie na etapie opracowania strategicznej oceny

dzie konsultacjom społecznym.

Z tego względu osta-

teczna wersja dokumentu będzie znana w 2014 r.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

w sprawie interpretacji stawek podatku VAT

(21878)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do prze-

znak: SPS-023-21878/13, interpelacji pani poseł Zofii

Czernow oraz pani poseł Agnieszki Kołacz-Leszczyń-

skiej w sprawie wysokości stawek podatku od towa-

376

Państwa członkowskie stosują stawkę podstawową

VAT, która jest określana przez każde państwo człon-

kowskie jako procent podstawy opodatkowania i która

jest jednakowa dla dostaw towarów i świadczenia

usług (por. art. 96 dyrektywy Rady 2006/112/WE).

Zgodnie z art. 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE

przedmiotowego załącznika wskazano, że stawkę ob-

WE, można zastosować do środków spożywczych

(łącznie z napojami, ale z wyłączeniem napojów al-

koholowych) przeznaczonych do spożycia przez ludzi

i zwierzęta, żywych zwierząt, nasion, roślin oraz

składników zwykle przeznaczonych do produkcji

środków spożywczych; produktów zwykle przezna-

czonych do użytku jako dodatek lub substytut środ-

ków spożywczych.

Od dnia 1 stycznia 2011 r. towary i usługi podle-

identyfikowane są, co do zasady, przy pomocy Pol-

skiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej

Podkreślić należy, że w Polskiej Klasyfikacji Wy-

robów i Usług zakres rzeczowy większości grupowań

czowym odpowiednich pozycji Nomenklatury Scalo-

nej (CN), do której część opisową stanowią Noty wy-

jaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznacza-

nia i Kodowania Towarów (HS) – to znaczy, że każde

Gumy do żucia zawierające cukier sklasyfikowane

są w grupowaniu PKWiU 10.82.23.0 „Wyroby cukier-

nicze (włączając białą czekoladę), z wyłączeniem za-

wierających kakao”.

Z uwagi, że produkty wymienione

w grupowaniu PKWiU 10.82.23.0 nie są wymienione

w wykazach dla towarów zwolnionych od podatku od

towarów i usług ani w wykazach towarów podlegają-

cych stawce obniżonej tego podatku, podlegają one

opodatkowaniu 23% stawką VAT – na podstawie art. 41

Gumy do żucia bezcukrowe lub zawierające syn-

tetyczne środki słodzące (np. sorbitol) zamiast cukru

są sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.89.19.0

niesklasyfikowane”, które to produkty spożywcze

podlegają opodatkowaniu 8% stawką VAT – zgodnie

Przyprawy ziołowe, a także mieszanki sporządza-

ne na bazie tych przypraw stanowią bardzo szeroki

asortyment na krajowym rynku.

W związku z tym,

iż panie posłanki nie wymieniły konkretnych przy-

praw, trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wska-

zane przez panie posłanki sytuacje mogą być niepra-

widłowe w kontekście zastosowanej obniżonej stawki

podatku.

Pragnę przy tym podkreślić, że od dnia 1 stycznia

2011 r. nie dokonywano zmian w wykazach dla towa-

rów podlegających opodatkowaniu podatkiem od to-

warów i usług objętych obniżoną stawką VAT, które

miałyby wpływ na wysokość opodatkowania gumy

do żucia, przypraw ziołowych lub mieszanek sporzą-

dzanych na bazie tych przypraw.

Zagadnienia związane z zakresem stosowania ob-

niżonych stawek są przedmiotem prowadzonych dla

różnych potrzeb analiz.

Przedmiotem tych analiz zo-

staną objęte również towary, o których mowa w piś-

mie pań posłanek, w zakresie zasadności utrzymy-

wania określonej wysokości opodatkowania, pod ką-

tem ewentualnej zmiany ustawy.

Resort finansów bada

propozycje zmian wysokości stawek, w tym w zakre-

sie przebiegu granicy podziału opodatkowania towa-

rów żywnościowych różnymi stawkami.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że możliwość uzy-

skania odpowiedzi na pytania dotyczące konkret-

nych stanów faktycznych ustawodawca przewidział

w ramach instytucji interpretacji indywidualnych,

W przypadku wątpliwości zainteresowanych co do

przepisy ustawy Ordynacji podatkowej przewidują

możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej

w trybie przewidzianym jej przepisami (art. 14b–14p).

Zgodnie z art. 14b § 2 i § 3 ustawy Ordynacja po-

datkowa wniosek o interpretację indywidualną może

przyszłych.

Składający wniosek o wydanie interpre-

go przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

377

Odpowiedź

(21879)

nika 2013 r., znak: SPS-023-21879/13, w sprawie no-

posła nazbyt restrykcyjnych przepisów w niej zawar-

tych, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego wyjaś-

Nowelizacja ustawy uzdrowiskowej została uchwa-

wy poddany był szerokim konsultacjom społecznym,

w tym między innymi z reprezentującym gminy

wych, które nie wnosiło zastrzeżeń do stworzonych

w ustawie wspólnie zapisów.

O tym, że aktualnie obo-

wiązujące zapisy nie są przeszkodą dla prawidłowego

nałów z innych gmin.

Istnieje natomiast bardzo duże

zainteresowanie uzyskaniem statusu uzdrowiska

przez kolejne gminy.

pana posła problemu.

Równocześnie nadmieniam, iż 26 lipca 2013 r. po-

wstał Parlamentarny Zespół ds. Uzdrowisk, którego

głównym celem jest wspieranie rozwoju uzdrowisk,

gmin uzdrowiskowych i lecznictwa uzdrowiskowego.

Obecnie zespół prowadzi analizę ustawy z dnia 28

nach uzdrowiskowych pod kątem ewentualnej jej

nowelizacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dziernika br., przekazaną w dniu 29 października br.

(pismo znak: SPS-023-21880/13), w sprawie negocja-

cji gospodarczych z Tajwanem, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

1.

Ministerstwo Gospodarki utrzymuje częste

kontakty z przedstawicielami Tajwanu oraz regular-

nie przeprowadza konsultacje gospodarcze, w któ-

rych naszym partnerem jest Ministerstwo Spraw

Gospodarczych Tajwanu.

Historie tych kontaktów

przedstawiam poniżej.

— W maju 2010 r. w Polsce odbyły się pierwsze

polsko-tajwańskie konsultacje gospodarcze na szczeb-

lu wiceministrów gospodarki (wcześniej nie mieliśmy

regularnych konsultacji na szczeblu rządowym).

— W październiku 2010 r. dyrektor departamen -

tu w MG złożył wizytę na Tajwanie, gdzie został

przyjęty przez wiceministra gospodarki i omówił

mapę przyszłych kontaktów.

— W marcu 2011 r. na Tajwanie odbyły się drugie

dwustronne konsultacje gospodarcze.

Polskiej stro-

nie przewodniczył ówczesny podsekretarz stanu

w MG p. Marcin Korolec.

— We wrześniu 2012 r. odbyły się w Warszawie

trzecie polsko-tajwańskie konsultacje gospodarcze,

którym ze strony polskiej przewodniczyła p. Ilona

Antoniszyn-Klik, podsekretarz stanu w MG.

Głów-

nymi omawianymi tematami były możliwości współ-

pracy w dziedzinie technologii oświetleniowych, współ-

praca inwestycyjna, kwestia zawarcia umowy o uni-

spektywy umowy o wolnym handlu między Tajwa-

nem a UE.

— 27 listopada 2012 r. nowy przedstawiciel Taj-

wanu w Polsce p. Jack K. C. Chiang spotkał się

z podsekretarz stanu w MG p. Iloną Antoniszyn-

-Klik, a 4 grudnia z podsekretarzem stanu w MG

p. Andrzejem Dychą.

Należy dodać, że kontakty oficjalne odbywają się

z poszanowaniem polityki jednych Chin, która jest

oficjalną polityką rządu RP.

Oprócz kontaktów na

szczeblu instytucji rządowych równolegle mają miej-

sce częste kontakty między instytucjami samorządu

gospodarczego oraz firmami.

2.

Obecne, czwarte już konsultacje gospodarcze

Polska – Tajwan były planowane w roku 2013 r. w Taj-

pej.

Termin ich nie był jednak z góry – podczas po-

przednich konsultacji – ustalony, a uzgadniany przez

kilka tygodni, gdyż kolejne propozycje nie były przyj-

378

mowane przez drugą stronę.

Ostatecznie konsultacje

te miały się odbyć w pierwszym tygodniu paździer-

nika 2013 r., ale przedłużona wizyta prezydenta RP

na sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczo-

nych, w czasie której prezydent RP brał udział w licz-

nych imprezach gospodarczych współorganizowa-

nych przez MG, jak również liczne spotkania delega-

cji MG z amerykańskimi kołami gospodarczymi spo-

wodowały późniejszy powrót do kraju podsekretarza

stanu w MG, który miał przewodniczyć konsultacjom

ze strony polskiej i konieczność ich przełożenia na

późniejszy termin.

Podkreślić bowiem należy, że kon-

sultacje nie zostały odwołane, a zostały jedynie prze-

łożone, strona tajwańska zaś została przeproszona

w specjalnym piśmie i w swojej odpowiedzi zaakcep-

towała nasze argumenty.

Należy dodać, że MG po-

dobny mechanizm regularnych konsultacji gospodar-

czych posiada z 26 krajami świata.

Zdarza się często,

że jedna ze stron przekłada lub odwołuje posiedzenie.

W tym przypadku niefortunny był krótki termin

między podjęciem decyzji o przełożeniu a planowaną

sesją konsultacji, dlatego MG wysłało dodatkowo pis-

mo przepraszające.

Obecnie jesteśmy w trakcie

uzgadniania nowego terminu konsultacji.

Mamy nadzieję, że te wyjaśnienia zostaną uznane

za wystarczające.

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

zesa Rady Ministrów przy pismach z dnia 4 listopada

2013 r. (sygn.

DSPA-4810-8824-(1)/13, DSPA-4810-

8824-(1)/13)) interpelacje posła na Sejm RP pana Ka-

stępnie prezentowanych na forum UE informacji do-

tyczących wykorzystania przez służby danych reten-

cyjnych (SPS-023-21886/13) oraz w sprawie druzgo-

cesie uzyskiwania i przetwarzania przez służby da-

nych z bilingów (SPS-023-21887/13), uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Prezes UKE w piśmie z dnia 15 listopada br. wy-

jaśnił, iż zapoznał się szczegółowo z ustaleniami

i wnioskami zawartymi w „Wystąpieniu pokontrol-

nym NIK” z dnia 14 lutego 2013 r., jak i w „Informa-

cji o wynikach kontroli uzyskiwania i przetwarzania

cyjne” z dnia 18 sierpnia 2013 r. (tożsamej co do tre-

ści z opublikowanym i upublicznionym przez NIK

raportem w sprawie wyników przeprowadzonej kon-

troli) oraz dokonał ich szczegółowej analizy.

Nie pod-

ważając zasadniczo opisu stanu faktycznego przed-

stawionego przez NIK, prezes UKE wniósł jednak

istotne zastrzeżenia dotyczące sformułowanych ocen

i wniosków.

Zastrzeżenia te nie zostały jednak przy-

jęte i nie zmieniły negatywnej oceny sporządzonej

przez NIK.

Pełny tekst zastrzeżeń złożonych przez

prezesa UKE opublikowany jest wraz z wynikami

kontroli na stronie internetowej NIK pod adresem:

http://www.nik.gov.pl/kontrole/wyniki-kontroli-nik/

kontrole,11898.html.

Powyższe zastrzeżenia w ocenie

prezesa UKE pozostają aktualne.

Mając na względzie zastrzeżenia prezesa UKE

dotyczące zgłoszonych wątpliwości w zakresie braku

jednoznacznych wzorców kontroli czy niedostępności

pełnego zakresu informacji niezbędnych do skutecz-

nego sprawowania nadzoru i kontroli, pragnę poin-

formować, że główną obawą regulatora było podej-

mowanie czynności niewynikających wprost z prze-

pisów prawa, które mogło być oceniane jako przekro-

czenie kompetencji i uprawnień prezesa UKE.

W związ-

ku z tym Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

podjęło prace legislacyjne mające na celu przygoto-

wanie, we współpracy z Urzędem Komunikacji Elek-

tronicznej, projektu nowego rozporządzenia stano-

wiącego wykonanie upoważnienia ustawowego za-

Przedmiotowe rozporządzenie z dnia 30 sierpnia 2013 r.

w sprawie wzoru formularza służącego do przekazy-

wania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego

prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej infor-

macji dotyczących udostępniania danych określa za-

sady kwalifikacji danego „przypadku” oraz zasady

wypełniania formularza przeznaczonego dla przed-

siębiorców, za pomocą którego informują prezesa

UKE o skali zjawiska udostępniania danych reten-

cyjnych.

Rozporządzenie zostało opublikowane dnia

11 października br. w Dzienniku Ustaw pod pozycją

1201 i weszło w życie dnia 26 października br.

Warto podkreślić, że prowadzone przez prezesa

UKE systematyczne działania (zainicjowane jeszcze

przed kontrolą NIK) spowodowały siedmiokrotny

wzrost wykonalności obowiązków informacyjnych

przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, z 283 za

379

rok 2010 do 1948 za 2012 r.

Wśród działań podejmo-

wanych przez prezesa Urzędu Komunikacji Elektro-

nicznej, które miały na celu zwiększenie świadomości

istnienia obowiązku informacyjnego z art. 180g P.t.

wśród przedsiębiorców i ich wyegzekwowanie od

większej liczby przedsiębiorców, należy wymienić:

1) coroczne zamieszczanie przed i w okresie spra-

wozdawczym na stronie internetowej UKE informa-

cji przypominającej o konieczności wypełniania przez

przedsiębiorców obowiązku informacyjnego określo-

nego w art. 180g P.t., zawierającej wzór stosownego

formularza oraz tekst rozporządzenia wprowadzają-

cego ten wzór;

2) udzielanie przez pracowników UKE konsultacji

telefonicznych, a także przekazywanie opinii wyjaś-

niających zakres i sposób wykonania przedmiotowe-

go obowiązku w odpowiedzi na korespondencję kie-

rowaną na elektroniczną skrzynkę podawczą prezesa

UKE;

3) kierowanie pism do izb gospodarczych zrzesza-

jących przedsiębiorców telekomunikacyjnych z proś-

bą o przekazanie informacji o istniejącym obowiązku

swoim członkom;

4) jako uzupełnienie powyższych działań przygo-

towywanie dodatkowych przypomnień o konieczno-

ści złożenia informacji, przekazywanych drogą pocz-

ty elektronicznej na adresy kontaktowe wskazane we

wpisach do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunika-

cyjnych;

5) w związku z brakiem realizacji obowiązku spra-

wozdawczego określonego w art. 180g prowadzenie

postępowań wyjaśniających skutkujących w uzasad-

nionych przypadkach wszczęciem postępowań admi-

nistracyjnych w sprawie nałożenia kar pieniężnych.

Prezes UKE nie kwestionuje ustaleń NIK doty-

czących występujących w procesie sprawozdawczym

uchybień.

Istotnym jednak jest zwrócenie uwagi na

ich skalę i znaczenie dla ostatecznego kształtu spra-

wozdań przygotowywanych dla Komisji Europejskiej.

Negatywna ocena prezesa UKE została oparta bo-

wiem na stwierdzeniu jedynie trzech przypadków

błędnie sporządzonych informacji przez przedsiębior-

ców telekomunikacyjnych w ciągu dwóch lat sprawo-

zdawczych.

Należy podkreślić, że w stwierdzonych

przypadkach przedsiębiorcy błędnie zakwalifikowali

odpowiednio 0,099%, 0,62% i 0,0005% ogólnej liczby

zgłoszonych przypadków udostępnienia danych,

a globalna stopa informacji błędnych wynosiła w roku

2010 – 0,35%, a w roku następnym – 0,19%.

Powyższe

przypadki stanowiły podstawę dla stwierdzenia, że

informacje przekazywane do Komisji Europejskiej

były nierzetelne.

Odnosząc się do wskazanego przez NIK jako przy-

kład naruszenia prawa przypadku, w którym jeden

z kluczowych przedsiębiorców do liczby przypadków

udostępnionych danych zakwalifikował również

przypadki przekazywania danych abonentów, bez

powiązania z innymi danymi telekomunikacyjnymi,

należy wyjaśnić, że z oświadczeń złożonych przez

tego przedsiębiorcę jednoznacznie wynika, iż z użyt-

kowanego przez niego systemu technicznego upraw-

nione podmioty pobierają informacje dotyczące m.in.

ustalenia danych abonentów, w związku z faktycz-

nym wykonywaniem przez nich połączeń telekomu-

nikacyjnych na numery alarmowe.

Udostępnienie

takich danych wiąże się z kolei z wykazaniem ich

w informacji sporządzanej przez przedsiębiorcę dla

prezesa UKE.

Tym samym ujęcie ww. danych w spra-

wozdaniu przedsiębiorcy nie może zostać zakwalifi-

kowane do działań wykonywanych z naruszeniem

prawa, a wręcz przeciwnie – jest w pełni uzasadnio-

ne.

Wątpliwości podniesione przez NIK spowodowały

jednak, iż prezes UKE wszczął kontrolę mającą zwe-

ryfikować, czy nastąpiło w tym względzie naruszenie

zasad sprawozdawczości retencyjnej.

Należy podkreślić, że sporządzone dla Komisji

Europejskiej sprawozdania mogą stanowić podstawę

do oceny zjawiska retencji danych telekomunikacyj-

nych, jednak tylko i wyłącznie w kontekście celów

wskazanych w dyrektywie 2006/24/WE.

Ich staty-

styczny charakter wymaga bowiem, by powstały na

podstawie reprezentatywnej grupy informacji cząst-

kowych.

W przypadku danych zebranych przez UKE

tak właśnie było.

Warto zauważyć, że niezależnie od

ilości otrzymanych od przedsiębiorców informacji

cząstkowych (za rok 2010 – 283, za rok 2011 – 1074,

za 2012 rok – 1948) statystyka oparta jest w zdecy-

dowanej większości na informacjach dotyczących

przypadków udostępnienia danych telekomunikacyj-

nych uzyskanych od 5 największych przedsiębiorców.

Liczba przypadków udostępnienia przez nich danych

stanowiła w informacjach przekazanych za 2010 r.

ok. 95,80% ogółu przypadków udostępnienia danych,

za 2011 r.

– 95,83%, natomiast za 2012 r. ok. 78%.

Wobec powyższego trudno zgodzić się z oceną NIK,

iż przekazywane dane nie odpowiadają stanowi rze-

czywistemu lub też że wnioskowanie statystyczne na

ich podstawie jest nieuprawnione, tym bardziej że ok.

70% przedsiębiorców informuje rokrocznie, że nie od-

notowało żadnych przypadków udostępnienia infor-

macji telekomunikacyjnych.

Należy również wskazać, że obydwie strony pro-

cesu zbierania informacji dotyczących udostępniania

danych retencyjnych, tzn. ani przedsiębiorcy teleko-

munikacyjni ani prezes UKE nie posiadają informa-

cji adekwatnych do sformułowania oceny liczby oby-

wateli i spraw będących przedmiotem zainteresowa-

nia uprawnionych podmiotów.

Wynika to ze staty-

stycznego i technicznego charakteru zbieranych in-

formacji, których zakres jednoznacznie ściśle okre-

ślony został w przepisach ustawy Prawo telekomuni-

kacyjne.

Zatem oczekiwanie, iż informacja dla Komisji Eu-

ropejskiej przygotowywana przez prezesa UKE sta-

nowić będzie źródło takich ocen, jest nieuprawnione.

Pragnę poinformować, iż pomimo zastrzeżeń wnio-

ski z kontroli NIK zostały wykorzystane w działalności

prezesa UKE.

Mając na celu wyeliminowanie stwier-

dzonych uchybień, prezes UKE zaplanował i sukcesyw-

nie wdraża działania naprawcze.

Są to m.in.:

380

1) przygotowanie wspólnie z Ministerstwem Ad-

ministracji i Cyfryzacji projektu nowego rozporzą-

dzenia stanowiącego wykonanie upoważnienia usta-

wowego zawartego w art. 180g ust. 3 P.t.., określają-

cego zasady kwalifikacji „przypadku” oraz zasady

wypełniania znowelizowanego formularza;

2) sporządzenie i wdrożenie sformalizowanej pro-

cedury postępowania w przypadku stwierdzenia bra-

ku realizacji przez przedsiębiorców obowiązku okre-

ślonego w art. 180g ust. 1 P.t.;

3) wezwania do złożenia informacji i wyjaśnień,

na podstawie art. 6 ust.1 P.t. kierowane do przedsię-

biorców, którzy nie przesłali informacji zgodnie z art.

180g ust. 1 P.t., a następnie w uzasadnionych przy-

padkach wszczynanie postępowań administracyj-

nych w sprawie nałożenia kar pieniężnych lub po-

uczenie o istniejącym obowiązku sprawozdawczym;

4) przeprowadzenie kontroli wykonywania obo-

wiązków określonych w art. 180a, art. 180c i art. 180d

P.t. oraz sposobu wypełniania formularza informa-

cyjnego składanego zgodnie z art. 180g ust. 1 P.t.

u przedsiębiorców mających największy wkład w dane

statystyczne przygotowywane przez prezesa UKE;

5) opublikowanie poszerzonej informacji o obo-

wiązku określonym w art. 180g ust. 1 P.t. na stro-

nach WWW UKE; informacja zawierać będzie zasa-

dy kwalifikacji „przypadku” oraz zasady wypełnia-

nia znowelizowanego formularza;

6) skierowanie pism do izb gospodarczych zrze-

szających przedsiębiorców o obowiązku określonym

w art. 180g ust. 1 P.t.; pisma zawierać będą zasady

kwalifikacji „przypadku” oraz zasady wypełniania

7) skierowanie powiadomień o obowiązku określo-

nym w art. 180g ust. 1 P.t. drogą elektroniczną do

przedsiębiorców, którzy udostępnili adresy kontaktowe

poczty elektronicznej we wpisach do rejestru przedsię-

biorców telekomunikacyjnych; powiadomienia zawierać

pełniania znowelizowanego formularza;

8) udostępnienie na stronie UKE elektronicznego

formularza z zaimplementowanym mechanizmem

weryfikującym poprawność wypełnienia formularza;

9) wdrożenie systemu elektronicznego przetwa-

rzania formularzy przekazywanych przez przedsię-

biorców, którzy wypełnili je w sposób tradycyjny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Bogdan Dombrowski

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

działalności Prezesa UKE w procesie

uzyskiwania i przetwarzania

Patrz odpowiedź na interpelację nr 21886, str. 378.

Odpowiedź

sekretarza stanu

023-21891/13, dotyczącym interpelacji poselskiej

jaśniam uprzejmie, co następuje.

w skład których wchodzą powiatowe urzędy pracy,

oraz agencji zatrudnienia.

cji zatrudnienia (…) jednym z głównych zadań samo -

rządu powiatu realizowanych przez powiatowe urzę-

dy pracy jest udzielanie pomocy osobom bezrobotnym

zaś pracodawcom udzielana jest pomoc w zakresie

pozyskiwania odpowiednich pracowników poprzez

realizację usługi pośrednictwo pracy.

Ogólnie dzia-

łania urzędu pracy w zakresie pośrednictwa pracy

zostały określone w art. 36 ww. ustawy.

Szczegółowe

warunki i sposób postępowania przy realizacji usłu-

gi zostały opisane w rozporządzeniu ministra pracy

wie standardów i warunków prowadzenia usług ryn-

Powiatowe urzędy pracy przyjmują do realizacji

oferty pracy zgłoszone przez pracodawców, w tym

agencje pracy tymczasowej.

Szczegółowy zakres da-

nych, które pracodawca zgłaszający ofertę pracy musi

podać obowiązkowo, określa § 6 ust. 3 ww. rozporzą-

dzenia o standardach i warunkach (…).

Dane te do -

tyczą informacji o pracodawcy, zgłaszanym miejscu

381

pracy, oczekiwaniach pracodawcy wobec kandydatów

do pracy oraz sposobu realizacji oferty pracy przez

urząd.

Jedna z informacji, którą pracodawca musi

podać, dotyczy tego, czy jest agencją zatrudnienia

zgłaszającą ofertę pracy tymczasowej oraz czy zgła-

szana przez niego oferta jest ofertą pracy tymczaso-

wej w rozumieniu art. 19g ustawy o promocji zatrud-

nienia (…)

– § 6 ust. 3 pkt 1 przywołanego rozporzą -

dzenia.

Oferta pracy, o ile zawiera wszystkie dane wyma-

gane, jest przyjmowana przez powiatowy urząd pra-

cy do realizacji i niezwłocznie upowszechniana na

tablicach w urzędzie oraz przekazywana do interne-

towej bazy danych udostępnianej przez ministra

pełni Centralna Baza Ofert Pracy.

Jednocześnie na-

stępuje sprawdzenie w ewidencji osób zarejestrowa-

nych w urzędzie, czy znajdują się tam osoby posiada-

jące odpowiednie kwalifikacje i dla których zgłoszona

oferta byłaby ofertą odpowiedniej pracy.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z definicją określoną

lifikacje lub doświadczenie zawodowe lub które może

wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygoto-

W przypadku gdy w urzędzie pracy są zarejestro-

wane osoby, dla których zgłoszona przez pracodawcę

oferta jest ofertą odpowiedniej pracy, są one powia-

damiane przez urząd o tym fakcie, a po zgłoszeniu

do urzędu informowane są o treści oferty, w tym w szcze-

gólności o wymaganiach i oczekiwaniach pracodaw-

cy oraz oferowanych przez niego warunkach pracy

i płacy.

Należy zauważyć, że zarówno osoby wezwane

do urzędu w związku z ofertą pracy, jak i zaintereso-

wane ofertą zgłaszające się samodzielnie, które speł-

niają wymagania w niej postawione, są informowane

o tym, na jakich warunkach będzie odbywała się pra-

ca i kto jest pracodawcą.

Zatem niemożliwe jest ukry-

cie faktu, że pracodawca jest agencją pracy tymcza-

sowej i prowadzi działalność polegającą na użyczaniu

swoich pracowników innym pracodawcom.

W razie

jakichkolwiek wątpliwości osoba bezrobotna zawsze

ma prawo poprosić pracownika powiatowego urzędu

pracy (pośrednika pracy) o dodatkowe informacje i wy-

jaśnienia.

Ponadto uprzejmie informuję, że świadczenie usług

przez agencje zatrudnienia odbywa się na warunkach

określonych w art. 18–19h i art. 85 ustawy o promocji

zatrudnienia (…) oraz, w przypadku agencji pracy

tymczasowej, na zasadach określonych w ustawie

z późn. zm.).

Przepisy ustawy o promocji zatrudnie-

nia (…) zawierają szereg mechanizmów mających na

rzystających z usług agencji zatrudnienia oraz okre-

ślają sankcje za nieprzestrzeganie warunków prowa-

dzenia agencji zatrudnienia.

Dodatkowo należy mieć

agencje zatrudnienia mają obowiązek oznaczania

ofert jako „oferty pracy tymczasowej”.

Przyjęcie lub

nieprzyjęcie takiej oferty pracy uzależnione jest od

podjętej ostatecznej decyzji przez bezrobotnego.

Mając powyższe na względzie, należy podkreślić,

iż stwierdzenie o nieprawidłowej formie współpracy

w zakresie przyjmowania przez urzędy pracy ofert

pracy zgłaszanych przez agencje zatrudnienia jest

nieuzasadnione.

Jednocześnie informuję, że resort pracy nie za-

mierza obecnie podejmować żadnych działań w tym

zakresie.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

pana premiera Donalda Tuska, w sprawie niezado-

terpelacji.

1.

Czy znana jest panu negatywna ocena NIK

Wnioski i rekomendacje z raportu: Informacja

o wynikach kontroli wdrażania innowacji przez szko-

ły wyższe oraz parki technologiczne (dalej: informa-

cja) są przedmiotem szczególnego zainteresowania

ze strony właściwych resortów, w tym Ministerstwa

382

Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW) oraz Mini-

sterstwa Gospodarki (MG), a także podległych im

agencji wykonawczych, jak Narodowe Centrum Ba-

dań i Rozwoju (NCBR) oraz Polska Agencja Rozwoju

Przedsiębiorczości.

Stanowisko pisemne do informa-

cji zostało przedstawione przez MNiSW pismem z dnia

26 czerwca 2013 r. (załącznik nr 1 do niniejszego pis-

ma*

)

).

Ponadto przedstawiciele resortów oraz agencji

wykonawczych uczestniczyli w posiedzeniach Komi-

sji Innowacji i Nowoczesnych Technologii w dniu 28

sierpnia 2013 r. oraz podkomisji stałej ds. nauki

w trakcie których prezentowali stanowiska i opinie

w przedmiocie wniosków i rekomendacji przedstawio-

nych w informacji.

W nawiązaniu do ww. stanowisk pragnę wskazać,

iż ocena innowacyjności jest zagadnieniem niezwykle

złożonym i wymagającym analizy w perspektywie

długookresowej.

Dotyczy to także wdrażania wyni-

ków prac badawczo-rozwojowych, gdyż proces ten

różni się istotnie w poszczególnych dziedzinach na-

uki i technologii (w niektórych dziedzinach może

trwać relatywnie krótko, zaś w innych sięgać nawet

kilku lub kilkunastu lat).

Przykładowo, bardzo du-

żym uproszczeniem jest posługiwanie się różnego

rodzaju rankingami, które często opierają się na hi-

storycznych danych (z lat 2008–2010) i odzwiercied-

lają jedynie wybrane aspekty związane z innowacyj-

nością gospodarki kraju lub regionu.

W perspektywie

finansowej 2007–2013 podjęto szereg działań mają-

cych na celu pobudzenie innowacyjności przedsię-

biorstw oraz poprawę jakości sektora nauki w Polce,

ale ich efekty nie są jeszcze widoczne, np. w Progra-

mie Operacyjnym „Innowacyjna gospodarka” 2007–

2013 (PO IG) do końca I półrocza 2013 r. zakończyła

się realizacja blisko połowy projektów, jednak ich

łączna wartość to niespełna 20% całości przyznane-

go dofinansowania.

Oznacza to, że zakończyły się

głównie projekty o niewielkiej wartości, natomiast

zdecydowanie większy wpływ na innowacyjność pol-

skiej gospodarki będą miały nadal trwające duże pro-

jekty inwestycyjne lub badawcze o kilkuletnim hory-

zoncie realizacji.

Z tego powodu pełniejsza ocena

efektów realizacji PO IG w zakresie zwiększenia in-

nowacyjności gospodarki będzie możliwa dopiero naj-

wcześniej po 2015 r.

Niemniej jednak pozytywne efekty w zakresie

wzrostu aktywności działalności badawczo-rozwojo-

wej i innowacyjnej przedsiębiorstw są widoczne już

obecnie.

W świetle najnowszych danych GUS (GUS,

„Działalność badawczo-rozwojowa w Polsce w 2012 r.”,

październik 2013 r.) w 2012 r. odnotowano wyraźny

skok wydatków na badania i rozwój.

Wyniósł on

22,8% w porównaniu do 2011 r.

W ujęciu nominal-

nym w 2012 r. przeznaczono na badania i rozwój 14

352,9 mln zł (wskaźnik GERD).

Intensywność prac

badawczych i rozwojowych, mierzona jako udział na-

kładów wewnętrznych poniesionych na badania na-

ukowe i prace rozwojowe w PKB, osiągnęła w 2012 r.

wartość 0,90% i wzrosła o 0,14 punktu procentowego

stale też rośnie udział nakładów na badania i rozwój

stosunku do PKB.

Ponad połowa środków finansują-

cych nakłady na działalność B+R pochodziła z sek-

tora rządowego, jednak jego udział od 2010 r. syste-

matycznie się zmniejszał i w ciągu 3 lat obniżył się

o 9,6 punktu procentowego, do poziomu 51,4%.

Po-

dobnie pozytywne trendy widoczne są we wzroście

liczby zgłoszeń patentowych w Europejskim Urzę-

dzie Patentowym – w 2012 r. liczba zgłoszeń paten-

towych podmiotów posiadających siedzibę w Polsce

wyniosła 552, co oznacza wzrost o 38,1% w porówna-

niu z 2011 r.

Obserwowany jest także stały wzrost

środków deklarowanych jako wkład własny przedsię-

biorstw w projektach wspieranych przez NCBR (wy-

kres 1).

Wykres 1.

Wydatki deklarowane przez przedsiębiorców na B+R w programach NCBR.

Źródło: „Nauka w Polsce 2013”, Warszawa 2013 r., str. 5.

*

)

383

Powyższe dane potwierdzają istotne zmiany za-

chodzące w krajowym systemie innowacji, które nie

są jeszcze dostrzegane w dostępnych obecnie między-

narodowych rankingach innowacyjności.

2.

Czy i jakie działania podejmuje pański rząd, by

Podniesienie poziomu innowacyjności polskiej go-

spodarki jest jednym z priorytetów polskiego rządu.

Działania na rzecz wzmocnienia konkurencyjności

i innowacyjności polskiej gospodarki przewidują do-

kumenty strategiczne takie jak: „Długookresowa stra-

czesności” i Strategia Rozwoju Kraju Polska 2020.

Kluczowe kierunki wsparcia rozwoju innowacyj-

ności polskiej gospodarki do 2020 r. zostały określo-

ne w „Strategii innowacyjności i efektywności gospo-

darki” (SIEG), która została przyjęta przez Radę

Ministrów 15 stycznia 2013 r.

Na potrzeby realizacji

celów określonych w niniejszej strategii obecnie pro-

wadzone są prace nad programem wykonawczym pn.

który prezentował będzie system wsparcia innowa-

cyjności polskich przedsiębiorstw.

Działania określo-

ne w PRP będą miały na celu wsparcie innowacyjno-

ści i konkurencyjności krajowych przedsiębiorstw,

szczególnie z sektora małych i średnich przedsię-

biorstw (MŚP).

PRP będzie koncentrował się na re-

alizacji 4 zasadniczych celów: dostosowanie otoczenia

regulacyjnego i finansowego do potrzeb innowacyjnej

i efektywnej gospodarki, stymulowanie innowacyjno-

ści poprzez wzrost efektywności wiedzy i pracy, wzrost

efektywności wykorzystania zasobów naturalnych

i surowców oraz wzrost umiędzynarodowienia pol-

skiej gospodarki.

Działania mające na celu poprawę innowacyjności

polskiej gospodarki są przedmiotem aktywności kil-

ku resortów, w tym przede wszystkim MNiSW oraz

MG.

Działania MNiSW zostały przedstawione w od-

powiedzi z dnia 15 listopada 2013 r. na interpelację

pana posła dotyczącą stanowiska MNiSW do infor-

macji (załącznik nr 2 do niniejszego pisma*

)

), nato-

miast działania MG zostały przedstawione w załącz-

niku nr 3 do niniejszego pisma*

)

.

Niezależnie od po-

wyższego pragnę podkreślić, że tematyka wsparcia

innowacyjności jest także przedmiotem zaintereso-

wania innych resortów, np. Ministerstwa Środowi-

ska, które od lat prowadzi bardzo cenną inicjatywę

– konkurs GreenEvo, zaś Narodowy Fundusz Ochro-

ny Środowiska i Gospodarki Wodnej wspólnie z NCBR

realizują program pn. „Gekon”, którego celem jest

wsparcie technologii środowiskowych.

Wsparcie innowacyjności polskiej gospodarki bę-

dzie również jednym z głównych priorytetów nowej

perspektywy finansowej 2014–2020, zaś działania

wspierające innowacyjność będą realizowane w kra-

jowych i regionalnych programach operacyjnych.

Działaniom tym poświęcone są: cel tematyczny 1 –

badania, rozwój technologii i innowacje o budżecie

szacowanym na 10,5 mld euro oraz cel tematyczny

3 – podnoszenie konkurencyjności MŚP, sektora rol-

nego oraz sektora rybołówstwa i akwakultury o sza-

cowanym budżecie 5,3 mld euro.

Ponadto do wspar-

cia innowacyjności przyczyniać będzie się także rea-

lizacja działań w ramach celu tematycznego 10 – In-

westowanie w edukację, umiejętności i uczenie się

przez całe życie, którego budżet planowany jest na

poziomie 3,9 mld euro.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

podsekretarza stanu

w sprawie nieskutecznego programu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Kazimierza Moskala, przesłaną przy

piśmie nr SPS-023-21896/13 z dnia 29 października

2013 r., w sprawie nieskutecznego programu popra-

wy bezpieczeństwa na kolei, uprzejmie informuję, co

Na posiedzeniu Zespołu ds. Bezpieczeństwa w Trans-

porcie Kolejowym w maju 2012 r. został przedstawio-

ny pakiet bezpieczeństwa dla kolei.

Swoim zakresem

obejmuje on działania polegające na wprowadzaniu

nowych rozwiązań mających podstawowe znaczenie

w celu zapewnienia bezpieczeństwa w transporcie

kolejowym.

Pakiet ten zawiera m.in. przygotowanie

oraz ujednolicenie instrukcji i wprowadzenie jedno-

Zgodnie z ustaleniami Zespołu ds. Bezpieczeń-

ści rozpoczęto prace legislacyjne nad projektem usta-

31 lipca br. z prośbą o zgłaszanie pisemnych uwag

przez uczestników zespołu w celu prowadzenia dal-

szych prac nad tą regulacją.

Obecnie trwa opracowy-

wanie nowej wersji projektu założeń, uwzględniającej

*

)

łecznych.

Urząd Transportu Kolejowego z udziałem spółek

kolejowych oraz przedstawicieli związków zawodo-

wych opracował następujące instrukcje: dla maszy-

nisty pojazdu trakcyjnego, o użytkowaniu urządzeń

radiołączności pociągowej, o technice pracy mane-

wrowej.

Obecnie prowadzone są prace nad opracowa-

niem instrukcji dotyczącej postępowania w sprawach

poważnych wypadków, wypadków i incydentów oraz

trudności eksploatacyjnych na liniach kolejowych

i instrukcji obsługi i utrzymania hamulców pojazdów

kolejowych.

W oparciu o powyższe instrukcje na podstawie

wniosek prezesa UTK, określi w drodze rozporządze-

nia procedury techniczne utrzymania i eksploatacji

w transporcie kolejowym, regulujące postępowanie

osób wykonujących czynności na poszczególnych sta-

nowiskach związanych z bezpieczeństwem ruchu ko-

lejowego, sposób obsługi określonych urządzeń, po-

jazdów kolejowych lub ich elementów oraz sposób

przeprowadzania określonych czynności niezbęd-

nych dla zapewnienia przewozów kolejowych, mając

na uwadze potrzebę zapewnienia jednolitych warun-

ków wykonywania działalności w ramach sieci kole-

jowej Rzeczypospolitej Polskiej przez przewoźników

kolejowych i zarządców oraz względy bezpieczeństwa

transportu kolejowego.

Z informacji PKP Polskie Linie Kolejowe SA wy-

nika, iż zagadnienie nieprawidłowości w kwestii ste-

rowania ruchem kolejowym (s.r.k.) i związanych z tym

przypadków prowadzenia ruchu z wykorzystaniem

sygnałów zastępczych jest przedmiotem ciągłego mo-

nitorowania przez właściwie jednostki i komórki or-

ganizacyjne spółki oraz obszarem licznych działań

podejmowanych przez spółkę.

Informacje o przypad-

kach prowadzenia ruchu kolejowego na sygnały za-

stępcze powyżej 3 dób są zbierane przez zakłady linii

kolejowych i przekazywane do Biura Automatyki i Te-

lekomunikacji Spółki PKP PLK SA.

Dane te stanowią podstawę do planowania zarów-

no długookresowych, jak i doraźnych działań mają-

cych na celu wyeliminowanie przyczyn długotermi-

nowego wyprawiania pociągów w oparciu o sygnały

zastępcze.

Informacje te są również regularnie prze-

kazywane do Urzędu Transportu Kolejowego.

Z ogól-

nej liczby lokalizacji, gdzie ruch prowadzony jest na

sygnał zastępczy, jedynie w niewielkiej części przy-

padków przyczyną są usterki urządzeń automatyki

kolejowej.

Pośród pozostałych przyczyn należy wy-

mienić przede wszystkim tymczasowe zmiany w or-

ganizacji ruchu wynikające z prowadzonych robót

inwestycyjnych, usterki infrastruktury telekomuni-

kacyjnej, kradzieże i dewastacje, wypadki i inne zda-

rzenia losowe, jak również usterki innych branż ko-

lejowych (drogowej, energetyki kolejowej).

Ponadto niezależnie od przyczyn i częstotliwości

stosowania sygnałów zastępczych według informacji

PKP PLK SA spółka dokłada wszelkich starań, aby

procedura ta była realizowana w sposób możliwie

najbezpieczniejszy, zgodnie z obowiązującymi w tym

zakresie regulacjami wewnętrznymi.

Realizowane są

działania mające na celu ciągłe doskonalenie zawo-

dowe personelu odpowiedzialnego za prowadzenie

ruchu kolejowego, także w warunkach nietypowych

i wymagających szczególnej uwagi, jakimi są przy-

padki stosowania sygnałów zastępczych.

Zgodnie z przed-

stawionym w maju 2012 r. na posiedzeniu Zespołu

tem bezpieczeństwa dla kolei w PKP PLK SA w 2013 r.

zwiększono wymiar godzin i częstotliwość pouczeń

okresowych dla dyżurnych ruchu oraz do rocznego

programu pouczeń okresowych włączono dodatkowe

zagadnienia, m.in. procedury jazd na sygnał zastęp-

czy Sz. Zrealizowano szkolenia dla dyżurnych ruchu

z tematyki postępowania w sytuacjach stresowych,

prowadzone są też szkolenia z zakresu efektywnej

komunikacji, która jest ważnym czynnikiem podczas

prowadzenia ruchu z wykorzystaniem sygnałów za-

stępczych.

Ponadto spółka prowadzi prace nad opra-

cowaniem i wdrożeniem koncepcji szkolenia dyżur-

nych ruchu z wykorzystaniem komputerowych symu-

latorów szkoleniowych, które pozwalają lepiej przy-

gotować personel odpowiedzialny za prowadzenie

ruchu z postępowania w nietypowych sytuacjach

ruchowych.

Opracowano też i przekazano na poste-

runki ruchu plakaty informacyjno-instruktażowe

dotyczące postępowania w przypadku użycia sygna-

łu zastępczego Sz w ramach projektu „Bezpieczeń-

stwo jest najważniejsze”.

Ponadto w celu zapewnienia bezpieczeństwa w trans-

porcie kolejowym, zgodnie z zaleceniami Państwowej

Komisji Badania Wypadków Kolejowych zawartymi

w raporcie z badania poważnego wypadku kolejowego

zm.) wprowadzono zmiany dotyczące trybu postępowa-

nia dyżurnego ruchu w przypadku wyprawienia pociągu

na sygnał zastępczy, polegające na zobowiązaniu dyżur-

nego ruchu do poinformowania o tym maszynisty, z po-

daniem przyczyny takiej jazdy i numeru toru, na który

udzielono zezwolenia.

Stosowny przepis zaproponowano

w projekcie zmieniającym ww. rozporządzenie, który po

uzgodnieniach międzyresortowych jest przedmiotem

konsultacji z Rządowym Centrum Legislacji.

Wszystkie zdarzenia związane z bezpieczeństwem,

które mają miejsce na kolei, są sygnałem traktowa-

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

Andrzej Massel

385

Odpowiedź

w sprawie dyskryminacji rodziców,

(21897)

SPS-023-21897/13, w sprawie dyskryminacji rodzi-

ców, którzy stracili dziecko we wczesnej fazie ciąży,

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

Kwestie związane z postępowaniem w przypadku

martwego urodzenia dziecka regulują następujące

przepisy:

— wydane na podstawie art. 40 ww. ustawy roz-

(Dz. U. Nr 27, poz. 232), które precyzuje formę i spo-

sób wypełniania dokumentu: „Pisemnego zgłoszenia

urodzenia dziecka”,

— rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 7 grud -

— rozporządzenie w sprawie postępowania ze

1783, z późn. zm), jednoznacznie zabezpiecza prawo

do pochowania dziecka martwo urodzonego, nawet

w tych przypadkach, gdy według kryteriów medycz-

nych, a także w myśl przepisów o dokumentacji me-

dycznej nastąpiło poronienie, a nie urodzenie mar-

twe.

Rozporządzenie określa pojęcie zwłok, sposób

Zgodnie z § 7 wyżej cytowanego rozporządzenia,

na wniosek osób uprawnionych do pochowania, zwło-

ki dzieci martwo urodzonych mogą być spopielone

przez zakład opieki zdrowotnej dysponujący odpo-

wiednimi urządzeniami do tego celu.

Jeśli żaden z pod-

miotów uprawnionych nie skorzysta z prawa do po-

chowania, powstaje obowiązek pochowania przez

gminny ośrodek pomocy społecznej.

W kwestii uzyskania przez kobietę, która urodzi-

ła martwe dziecko, świadczeń pracowniczych uprzej-

mie informuję, że warunkiem uzyskania tych świad-

czeń jest rejestracja martwego urodzenia w urzędzie

stanu cywilnego (USC) i wystawienie aktu stanu

cywilnego.

cka nastąpiło w zakładzie opieki zdrowotnej, zakład

obowiązany jest do zgłoszenia urodzenia na druku,

szenia urodzenia dziecka.

Rozporządzenie rozróżnia

Zarówno urodzenie żywe, jak i urodzenie martwe

porządzeniu oraz ustawie.

Powyższa ustawa stanowi,

iż tylko kompletnie wypełniony dokument „Pisem-

nego zgłoszenia urodzenia dziecka” włącznie ze speł-

nieniem wymogu podania płci, ciężaru i długości

dziecka (art. 40 ust. 3 pkt 7 ustawy) umożliwia wy-

stawienie aktu stanu cywilnego – niezbędnego także

do uzyskania świadczeń związanych z urodzeniem

odszkodowań np. z tytułu posiadanych odpowiednich

polis ubezpieczeniowych).

Nie można zgodzić się ze

stwierdzeniem, że rejestracja martwego urodzenia

dziecka w urzędzie stanu cywilnego (USC) jest moż-

liwa wyłącznie w odniesieniu do dzieci zmarłych

w późniejszych okresach ciąży.

Zgodnie z obowiązu-

jącymi przepisami prawnymi przygotowanie tego

aktu stanu cywilnego jest możliwe bez względu na

czas trwania ciąży.

Warunkiem jego przygotowania

jest określenie płci w badaniach genetycznych tkanek

płodu.

Badania te można wykonywać niezależnie od

czasu trwania ciąży – wyłącznie na życzenie i koszt

osób uprawnionych, a warunkiem wykonania takich

badań jest uprzednie mikroskopowe stwierdzenie

tkanek płodu w materiale biologicznym uzyskanym

z wyłyżeczkowania jamy macicy.

Konieczność po-

twierdzenia obecności komórek zarodka/płodu w ba-

daniu histopatologicznym jest faktycznym potwier-

dzeniem jego istnienia, a zatem uznania martwego

urodzenia.

Bywają bowiem np. ciąże, w których nie

stwierdza się komórek zarodka, ale tylko „puste jajo

płodowe”.

Nie ma wówczas podstaw do stwierdzenia

martwego urodzenia i wystawienia aktu stanu cy-

wilnego W urzędzie stanu cywilnego rejestruje się

bowiem nie sam fakt bycia kobiety w ciąży, ale uro-

dzenie martwego dziecka.

Wykonanie badań gene-

tycznych dla celów rejestracji martwego urodzenia

przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

dzenia, że prawo do zasiłku (prawdopodobnie chodzi

o zasiłek pogrzebowy) bezwzględnie wynika z usta-

wy, która nie różnicuje rodziców pod względem tytu-

cka, należy stwierdzić, co następuje.

Brak możliwości wystawienia w urzędzie stanu

cywilnego aktu urodzenia dziecka z adnotacją, że

dziecko urodziło się martwe (ze względu na brak

określenia płci), nie stanowi przeszkody w możliwości

sprawienia pogrzebu.

Istnieje możliwość pochowania

kami i szczątkami ludzkimi.

Należy z całą mocą pod-

386

kreślić, że nie występują problemy z pochówkiem

du na czas trwania ciąży.

Pochówek tych dzieci pod-

lega tym samym przepisom, co pochówek osób doro-

słych.

Na wniosek osób uprawnionych do pochówku szpi-

tal wystawia kartę zgonu lub zaświadczenie stwier-

dzające pochodzenie szczątków.

Materiał, w którym

stwierdza się obecność tkanek płodu – jako zwłoki

dziecka, przekazywany jest do zakładu patomorfolo-

zwłoki, a następnie uprawnionej, wskazanej przez

rodzinę instytucji pogrzebowej (analogicznie jak przy

go przewożenia i przechowywania szczątków.

Na uwa-

gę zasługuje fakt, iż w sytuacji utraty ciąży w bardzo

wczesnym okresie jej trwania niestwierdzenie komó-

rek zarodka/tkanek płodu w badaniu histopatologicz-

nym, wykonanym po wyłyżeczkowaniu jamy macicy,

wyklucza możliwość wystawienia karty zgonu na ży-

czenie rodziców i dokonania pochówku.

W sytuacji, kiedy w badaniach histopatologicz-

nych (wykonywanych każdorazowo po wyłyżeczko-

waniu jamy macicy) stwierdzono tkanki płodu, a pa-

cjentka nie decyduje się dokonać pochówku szcząt-

ków płodu, lecz wnosi o wystawienie dokumentu

„Pisemne zgłoszenie urodzenia dziecka martwego”

„Art. 78.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje oso-

bie, która pokryła koszty pogrzebu.

2.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje również pra-

wego, jeżeli pokryły koszty pogrzebu” – zasiłek po-

grzebowy przysługuje tylko z jednego tytułu.

Kwestia dokonania pochówku dziecka martwo

urodzonego zawsze pozostawiona zostaje decyzji osób

uprawnionych do jego dokonania i na ich wniosek

wypełniana jest karta zgonu.

Poprzez jednoznaczne

zakwalifikowanie ciał dzieci martwo urodzonych, bez

zastosowanie mają ogólne zasady postępowania ze

zwłokami ludzkimi.

Art. 10 ustawy z dnia 31 stycznia

nia wszystkie podmioty, które mają prawo pochowa-

nia zwłok.

Podkreślenia wymaga fakt, iż wśród

uprawnionych podmiotów znajduje się „osoba, która

do tego się dobrowolnie zobowiąże”, przez co można

rozumieć także osobę prawną.

Oznacza to, iż z jednej

strony rodzice mogą nie skorzystać z prawa dokona-

nia pochówku, a z drugiej może tego dokonać szpital

jako osoba prawna.

W uzupełnieniu odpowiedzi dotyczącej określenia

płci płodu, jako warunku koniecznego do rejestracji

martwego urodzenia w USC, należy poruszyć prob-

lem uprawdopodobnienia płci przez lekarza bądź po-

łożną na żądanie rodziców.

Jak dotąd Ministerstwo

dopodobnienia płci, ponieważ nie można nakazać le-

karzom ani położnym stosowania takiej procedury

nych.

Nie istnieją bowiem (ani nie istniały) przepisy

prawa, które nakazywałyby pracownikowi zakładu

opieki zdrowotnej „uprawdopodobnienie płci” w sy-

tuacji bardzo wczesnej ciąży.

Określanie we wczesnej

(kilkutygodniowej) ciąży płci płodu, długości i cięża-

nak, że niektórzy lekarze (ulegając presji rodziców)

wpisują do druku „Pisemnego zgłoszenia urodzenia

dziecka” uprawdopodobnioną płeć martwego płodu.

sygnały od lekarzy o zmuszaniu ich do poświadcza-

nia nieprawdy na dokumentach.

Ministerstwo Sprawiedliwości na wniosek Mini-

sterstwa Zdrowia w kwietniu br. przedstawiło oficjal-

ne stanowisko w kwestii dopuszczalności stosowania

dzących z bardzo wczesnych (kilkutygodniowych)

ciąż.

W opinii Departamentu Prawa Cywilnego w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości „brak jest podstaw

prawnych do stosowania instytucji uprawdopodob-

nienia do postępowań administracyjnych toczących

stawie aktów wykonawczych”.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

21898/13, przy którym przekazano interpelację pana

387

posła Kazimierza Moskala w sprawie potrzeby współ-

uczestniczenia w kosztach modernizacji dróg gminnych

przez PGL Lasy Państwowe, uprzejmie informuję.

Na podstawie art. 20 powołanej ustawy do zarząd-

nywanie robót interwencyjnych, robót utrzymanio-

niu dróg przez ich użytkowników.

wiatowych i gminnych jest „Narodowy program

przebudowy dróg lokalnych”, etap II: Bezpieczeństwo

– dostępność – rozwój.

Programem objęte są zadania

koordynującą wykonanie programu jest Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji.

Odnosząc się do kwestii ciężkiego transportu do

mie informuję, że pojazd lub zespół pojazdów, które-

go wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz

nych przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 20

wym (art. 64, 64a–d) ruch pojazdu nienormatywnego

dozwolony jest pod warunkiem uzyskania zezwolenia

kategorii wydawanego w drodze decyzji administra-

jest na wniosek zainteresowanego podmiotu po do-

konaniu opłaty za jego wydanie na okres miesiąca,

masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych upraw-

nionych do poruszania się na podstawie zezwoleń

załącznik do ustawy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że trwają pra-

oraz niektórych innych ustaw.

Projekt przewidywał

stworzenie mechanizmu umożliwiającego dokonywa-

nie wpłat z osiągniętego przez PGL LP zysku po opo-

datkowaniu podatkiem dochodowym (zysk netto)

w wysokości 30% do Banku Gospodarstwa Krajowe-

go z przeznaczeniem na budowę dróg lokalnych.

W wy-

niku dalszych prac legislacyjnych projekt uległ zmia-

nie i obecnie przewiduje dokonywanie wpłat z osiąg-

niętego przez PGL LP zysku netto w wysokości 30%

do budżetu państwa.

Należy podkreślić, że właści-

wym w zakresie projektu założeń pozostaje minister

środowiska.

Ponadto zauważam, że drogi gminne mają zna-

czenie lokalne i stanowią uzupełniającą sieć dróg słu-

żących miejscowym potrzebom.

Stan tych dróg nie

jest zadawalający, zatem pozyskanie dodatkowych

środków na ich budowę, przebudowę, remont, utrzy-

manie i ochronę jest pożądane.

Jednakże należy pod-

kreślić, że resort transportu dysponuje środkami je-

wiązujących przepisów prawa poziom finansowania

dróg gminnych pozostaje w gestii poszczególnych sa-

morządów gminnych.

Resort transportu nie ma moż-

liwości formalnych ingerowania w sprawy pozostają-

ce w kompetencji organów samorządowych.

Z poważaniem

Zbigniew Rynasiewicz

388

Odpowiedź

znak: SPS-023-21899/13, w sprawie niskiej wyceny

proszę o przyjęcie poniższych informacji.

Definicja Światowej Organizacji Zdrowia z 2002 r.

określa opiekę paliatywną jako działanie, które po-

prawia jakość życia chorych i ich rodzin stających

wobec problemów związanych z zagrażającą życiu

chorobą poprzez zapobieganie i znoszenie cierpienia

dzięki wczesnej identyfikacji oraz bardzo starannej

ocenie i leczeniu bólu oraz innych problemów: soma-

tycznych, psychosocjalnych i duchowych.

Powyższa

definicja opieki paliatywnej kładzie większy nacisk

na zapobieganie cierpieniu, ponieważ nadrzędnym

Główne założenia i zasady opieki paliatywnej do-

tyczą wszystkich pacjentów, niezależnie od ich wieku

i rozpoznania chorobowego.

Opieka paliatywna ak-

ceptuje nieuchronność śmierci, która traktowana jest

jako zjawisko naturalne, będące zakończeniem nie-

uleczalnej choroby.

Według danych zawartych w dokumencie pn. „At-

las of Palliative Care in Europe”, łączącym raporty

oraz dane porównawcze na temat stanu opieki palia-

tywnej z 52 krajów z liczbą ludności ok. 879 mln,

Polska zajmuje piąte miejsce pod względem rozwoju

opieki paliatywnej, po Wielkiej Brytanii, Irlandii,

Szwecji i Holandii.

Biorąc pod uwagę liczbę łóżek na

100 tys. mieszkańców, Polska zajmuje czwarte miej-

sce, po Luksemburgu, Łotwie i Wielkiej Brytanii.

Z informacji przekazanych przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia wynika, że sukcesywnie zwiększane są

nakłady finansowe na opiekę paliatywną i hospicyjną

w poszczególnych latach.

Poniżej przekazuję dane dotyczące kosztów finan-

sowych na opiekę paliatywną i hospicyjną, poniesio-

nych przez Narodowy Fundusz Zdrowia w latach

2004–2012 oraz ujętych w planie finansowym przed-

miotowych świadczeń na 2013 r. i 2014 r.

2008 r. środki na opiekę paliatywną i hospicyjną pla-

nowane były łącznie z opieką długoterminową.

Rok (wg stanu na dzień 26

sierpnia 2013 r.)

Środki przeznaczone na opiekę

paliatywną i hospicyjną (w zł)

2004 83 631 779

2005 94 765 839

2006 107 934 253

2007 119 995 932

2008 153 985 715

Natomiast od 2009 r. zgodnie ze zmianą przepi-

tego 2009 r. w sprawie szczegółowych zasad prowa-

dzenia gospodarki finansowej Narodowego Funduszu

Zdrowia (Dz. U. Nr 36, poz. 279) w planie finanso-

wym w miejsce rodzaju świadczeń pod nazwą „opieka

długoterminowa” wprowadzono dwa nowe rodzaje

świadczeń pn.: „świadczenia pielęgnacyjne i opiekuń-

cze w ramach opieki długoterminowej” oraz „opieka

paliatywna i hospicyjna”.

Rok

Wykonanie planu finansowego

na opiekę paliatywną i hospicyjną

2009 259 995 710

2010 275 419 330

2011 294 668 120

2012 331 409 110

2013 wg planu finansowego 352 705 000

2014 wg planu finansowego 361 127 000

Należy również podkreślić, że cena świadczeń

udzielanych w szpitalu dla chorych np. na nowotwo-

ry (u dzieci), po dużych zabiegach w chorobach infek-

cyjnych, nowotworowych kości, stawów, tkanki łącz-

nej wynosi ok. 208 zł (4 pkt), amputacje rozlegle i duże

ok. 156 zł (3 pkt) ponad ryczałt finansowany grupą,

który ma zastosowanie w przypadku pobytu chorego

w szpitalu, przez dłuższy okres.

W związku z powyższym w opinii zarówno Mini-

sterstwa Zdrowia, jak i Narodowego Funduszu Zdro-

wia sugerowana w interpelacji pana posła cena w wy-

sokości 380–400 zł za świadczenia udzielane w ra-

mach stacjonarnej opieki paliatywnej i hospicyjnej

wydaje się przeszacowana.

W załączeniu przekazuję dane dotyczące średniej

ceny za osobodzień, liczby udzielonych świadczeń,

wartości umów oraz liczby świadczeniodawców, z któ-

rymi Narodowy Fundusz Zdrowia posiada zawarte

umowy w poszczególnych zakresach świadczeń w ro-

dzaju opieka paliatywna i hospicyjna, w latach 2008–

389

2014.

Ww.

dane przedstawia tabela stanowiąca za-

łącznik nr 1 do niniejszego pisma*

)

.

Przedstawiając powyższe, pragnę dodatkowo po-

informować, iż Narodowy Fundusz Zdrowia przystą-

pił do ponownej wyceny procedur medycznych, a tym

samym zbierania danych dotyczących świadczeń

zdrowotnych realizowanych w lecznictwie szpital-

nym.

W sytuacji gdy zakończone zostaną prace z za-

kresu lecznictwa szpitalnego, fundusz przystąpi do

dostosowania metody liczenia kosztów do świadczeń

realizowanych w warunkach innych niż szpitalne

oraz ambulatoryjnych i domowych.

W związku z tym

opracowany materiał będzie mógł być ewentualnie

wykorzystany w pracach związanych z liczeniem

kosztów w hospicjach stacjonarnych i oddziałach me-

dycyny paliatywnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

(21900)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

29 października 2013 r. interpelację posła Kazimie-

sterowania ruchem kolejowym, uprzejmie informuję,

co następuje.

lejowe SA wynika, iż zagadnienie nieprawidłowości

w kwestii sterowania ruchem kolejowym (s.r.k.) i zwią-

zanych z tym przypadków prowadzenia ruchu z wy-

korzystaniem sygnałów zastępczych jest przedmio-

tem ciągłego monitorowania przez właściwie jednost-

ki i komórki organizacyjne spółki oraz obszarem licz-

nych działań podejmowanych przez spółkę.

Informa-

cje o przypadkach prowadzenia ruchu kolejowego na

sygnały zastępcze powyżej 3 dób są zbierane przez

Zakłady Linii Kolejowych i przekazywane do Biura

Automatyki i Telekomunikacji Spółki PKP PLK SA.

długookresowych, jak i doraźnych działań mających

na celu wyeliminowanie przyczyn długoterminowego

wyprawiania pociągów w oparciu o sygnały zastęp-

cze.

Informacje te są również regularnie przekazy-

wane do Urzędu Transportu Kolejowego.

Ze wspo-

mnianej w interpelacji liczby 114 lokalizacji, gdzie

w niewielkiej części przypadków przyczyną są uster-

ki urządzeń automatyki kolejowej.

Pośród pozosta-

łych przyczyn należy wymienić przede wszystkim

tymczasowe zmiany w organizacji ruchu wynikające

struktury telekomunikacyjnej, kradzieże i dewasta-

cje, wypadki i inne zdarzenia losowe, jak również

usterki innych branż kolejowych (drogowej, energe-

tyki kolejowej).

Niezależnie od przyczyn spółka PKP Polskie Li-

nie Kolejowe podejmuje liczne działania mające na

celu likwidację długotrwałego prowadzenia ruchu

z wykorzystaniem sygnałów zastępczych, i tak:

1) w przypadku lokalizacji, gdzie długotrwałe sto-

sowanie sygnałów zastępczych jest spowodowane

usterkami infrastruktury, podejmuje się działania

inwestycyjne ukierunkowane na likwidację technicz-

nych lub eksploatacyjnych przyczyn takiego prowa-

dzenia ruchu.

Obejmują one m.in. przebudowę sta-

cyjnych urządzeń s.r.k. (likwidacja nieobsadzonych

nastawni wykonawczych), odtwarzanie uszkodzo-

nych lub skradzionych linii telekomunikacyjnych,

remonty nawierzchni i podtorza.

Należy przy tym

podkreślić, nawiązując do wystąpienia pana posła, iż

są to zadania finansowane ze środków własnych spół-

ki, realizowane niezależnie od inwestycji prowadzo-

nych w ramach planów inwestycyjnych, wykorzystu-

jących unijne środki pomocowe,

2) w przypadkach lokalizacji, gdzie sygnały za-

stępcze stosuje się z powodów związanych z awaria-

mi, kradzieżami lub dewastacjami infrastruktury

kolejowej, prowadzi się bieżące naprawy z wykorzy-

staniem awaryjnego trybu zakupów elementów in-

frastruktury i urządzeń.

Terminowość napraw, jak

również wszelkie nieprawidłowości związane z utrzy-

maniem urządzeń s.r.k. i innych elementów infra-

struktury kolejowej, są przedmiotem ciągłego moni-

torowania i nadzoru ze strony właściwych jednostek

i komórek organizacyjnych spółki, zarówno na pozio-

mie Sekcji Eksploatacji i Zakładów Linii Kolejowych,

jak i komórek Centrali Spółki.

W okresie od stycznia

stwa przeprowadzili ponad 350 kontroli planowych

i doraźnych oraz 93 audyty systemu zarządzania bez-

pieczeństwem.

Wszelkie stwierdzone nieprawidłowo-

ści są rejestrowane, zaś osoby odpowiedzialne są zo-

bowiązywane do ich niezwłocznego usunięcia,

3) w przypadku usterek lub kradzieży infrastruk-

tury telekomunikacyjnej, której właścicielem jest fir-

ma TK Telekom sp. z o.o., spółka PKP PLK SA

w miarę potrzeb występuje do właściciela o usuwanie

nieprawidłowości w postaci niewłaściwego stanu tech-

nicznego infrastruktury telekomunikacyjnej lub li-

kwidację skutków kradzieży jej elementów (kabli i linii *

)

napowietrznych).

W lipcu br. spółki: PKP PLK SA,

TK Telekom sp. z o.o. i PKP SA podpisały list inten-

cyjny w sprawie przejęcia zorganizowanych części

przedsiębiorstwa TK Telekom sp. z o.o. w postaci sie-

ci telekomunikacyjnych napowietrznych i kabli mie-

dzianych użytkowanych na potrzeby prowadzenia

ruchu pociągów.

Po przejęciu ww. infrastruktury te-

lekomunikacyjnej PKP PLK SA zamierzają dokonać

niezbędnych napraw i remontów.

4) w celu zmniejszenia liczby przypadków prowa-

dzenia ruchu z wykorzystaniem sygnałów zastępczych

podczas realizacji zadań inwestycyjnych w PKP PLK

SA do bazowego opisu przedmiotu zamówienia na

opracowanie studium wykonalności wprowadzono

wymagania, aby przy planowaniu organizacji ruchu

uwzględnić możliwość przystosowania urządzeń s.r.k.

na czas realizacji robót do prowadzenia ruchu pocią-

gów w oparciu o sygnały zezwalające, poprzez przy-

stosowanie blokad liniowych – przebudowę istnieją-

cych blokad jednokierunkowych na dwukierunkowe

wraz z odpowiednim dostosowaniem przebiegów

w urządzeniach stacyjnych.

Planowane jest również

wprowadzenie do dokumentów bazowych zapisu do-

tyczącego kar finansowych dla wykonawców robót za

wydłużenie czasu prowadzenia robót ponad harmo-

nogram zamknięcia torowego i związaną z tym ko-

nieczność stosowania sygnału zastępczego.

Ponadto niezależnie od przyczyn i częstotliwości

stosowania sygnałów zastępczych, według informacji

PKP PLK SA, spółka dokłada wszelkich starań, aby

zakresie regulacjami.

Realizowane są działania ma-

jące na celu ciągłe doskonalenie zawodowe personelu

odpowiedzialnego za prowadzenie ruchu kolejowego,

sygnałów zastępczych.

Zgodnie z przedstawionym

pieczeństwa w Transporcie Kolejowym pakietem

czy „Sz”.

Zrealizowano szkolenia dla dyżurnych ru-

chu z tematyki postępowania w sytuacjach streso-

wych, prowadzone są też szkolenia z zakresu efek-

tywnej komunikacji, która jest ważnym czynnikiem

nałów zastępczych.

Ponadto spółka prowadzi prace

nad opracowaniem i wdrożeniem koncepcji szkolenia

dyżurnych ruchu z wykorzystaniem komputerowych

symulatorów szkoleniowych, które pozwalają lepiej

przygotować personel odpowiedzialny za prowadze-

nie ruchu z postępowania w nietypowych sytuacjach

łu zastępczego,,Sz” w ramach projektu „Bezpieczeń-

w transporcie kolejowym, zgodnie z zaleceniami

2012 r., w rozporządzeniu ministra infrastruktury

z dnia 18 lipca 2005 r w sprawie ogólnych warunków

dotyczące trybu postępowania dyżurnego ruchu w przy-

padku wyprawienia pociągu na sygnał zastępczy,

polegające na zobowiązaniu dyżurnego ruchu do po-

informowania o tym maszynisty, podając przyczynę

takiej jazdy i numer toru, na który udzielono zezwo-

lenie.

Stosowny przepis zaproponowano w projekcie

nieniach międzyresortowych jest przedmiotem kon-

sultacji z Rządowym Centrum Legislacji.

sort transportu bardzo poważnie.

Zapewnienie bez-

pieczeństwa w transporcie kolejowym jest jednym

Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

(Dz. U. z 2013 r. poz. 50 i 1272) wysokość cen mak-

symalnych zależy w Polsce od wysokości dopłat unij-

nych określonych przez Komisję Europejską oraz

bieżących cen kształtowanych przez sytuację na kra-

jowym rynku mleka.

W praktyce istotne jest, by wy-

sokość cen maksymalnych jak najtrafniej odzwier-

391

ciedlała poziom równowagi pomiędzy ceną opłacalną

dla przetwórców mleka dostarczających mleko i prze-

twory mleczne do placówek oświatowych a ceną moż-

liwą do zaakceptowania przez rodziców uczniów na-

bywających te przetwory.

Opłacalność produkcji

przetworów mlecznych w ramach programu „Szklan-

ka mleka” zależna jest jednakże w dużej mierze od

rozwoju sytuacji na rynku światowym.

Wraz z rozpoczęciem bieżącego roku szkolnego

2013/2014 do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

zaczęły napływać liczne sygnały od podmiotów zaan-

gażowanych w realizację programu „Szklanka mle-

ka”, iż w związku z dynamicznie zmieniającą się sy-

tuacją na rynku mleka poziom aktualnie obowiązu-

jących cen maksymalnych nie jest wystarczający dla

prawidłowej realizacji mechanizmu.

Przeprowadzona

przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi analiza

wym, unijnym i krajowym potwierdziła pilną ko-

nieczność dokonania zwiększenia poziomu cen mak-

symalnych.

Należy zauważyć, że analiza realizacji wypłat do-

płaty krajowej, która od roku szkolnego 2010/2011

utrzymywana jest w programie „Szklanka mleka”

na stałym poziomie 118 mln zł, wskazuje, iż wnio-

skodawcy wykorzystywali ją w poprzednich latach

na poziomie ok. 90% dostępnych środków finanso-

wych.

Świadczy to, że to nie wielkość krajowej dota-

cji jest problemem w bieżącym roku szkolnym, ale

wysokie ceny mleka i przetworów mlecznych na ryn-

kach światowych, które przyczyniają się do znaczą-

cego zmniejszenia opłacalności produkcji na potrzeby

programu „Szklanka mleka” i do zwiększenia zain-

teresowania krajowych zakładów mleczarskich eks-

portem.

W związku z powyższym w celu utrzymania atrak-

cyjności programu „Szklanka mleka” w Polsce oraz

zabezpieczenia jego prawidłowej realizacji na pozio-

mie zbliżonym do lat poprzednich podjęto decyzję

o przygotowaniu projektu rozporządzenia Rady Mi-

nym 2013/2014.

W projektowanym rozporządzeniu zaproponowa-

no dokonać korekty obowiązujących cen maksymal-

nych przez podwyższenie cen mleka białego we

wszystkich rodzajach opakowań o 6,5%–7%.

Projekt

przedmiotowego rozporządzenia został przyjęty przez

padku przyjęcia przez Radę Ministrów rozporządze-

ogłoszenia, gdyż podwyższony poziom cen maksy-

malnych powinien zacząć obowiązywać jak najszyb-

ciej.

Ograniczy to ryzyko wycofywania się dostawców

z mechanizmu dopłat do spożycia mleka i przetwo-

ciągłość jego funkcjonowania w roku szkolnym 2013/2014

oraz prawidłową realizację.

W rezultacie utrzymana

zostanie możliwość dofinansowania ok. 49 tys. ton

mleka dla 2,14 mln dzieci przez 96 dni nauki w szko-

łach podstawowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

sygnatura: SPS-023-21907/13, w sprawie budowy

realizacji oraz kosztów inwestycji, uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

W wykazie dużych projektów stanowiącym za-

łącznik do projektu Programu Operacyjnego „Infra-

dziano możliwość realizacji inwestycji w ciągu drogi

ekspresowej S19 (odc.

Lublin – Rzeszów, Rzeszów –

granica państwa, Białystok – Lublin, granica pań-

stwa – Białystok).

Wykaz ten został opracowany na

podstawie propozycji Ministerstwa Transportu, Bu-

mencie implementacyjnym do Strategii Rozwoju

Transportu do 2020 r.”.

Dokument ten określa listę

inwestycji transportowych, która poddana została

hierarchizacji wg ustalonych kryteriów.

Ponadto do-

kument zawiera harmonogram przygotowania i rea-

lizacji inwestycji wraz z orientacyjnymi kosztami.

W związku z powyższym szczegółowych informa-

cji na temat stanu przygotowania i realizacji inwe-

stycji w ciągu drogi S19 jest w stanie udzielić mini-

ster transportu, budownictwa i gospodarki morskiej.

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

392

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie dopłaty do emerytur

2013 r., znak: SPS-023-21908/13, dotyczące interpe-

lacji poseł Anny Sobeckiej w sprawie dopłaty do eme-

rytur z budżetu państwa uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych wyjaśnień.

Fundamentem zreformowanego w 1999 r. syste-

mu emerytalnego jest ścisłe powiązanie wysokości

zawodowej oraz z wiekiem przejścia na emeryturę.

Nowa formuła ustalania wysokości świadczenia eme-

rytalnego bardzo silnie uzależnia jego wysokość od

pitału oraz od przewidywanego dalszego trwania ży-

cia w wieku przejścia na emeryturę.

Podstawową zasadą nowej formuły ustalania wy-

sokości świadczenia jest zbilansowanie wpływają-

cych na konto ubezpieczonego składek z wysokością

otrzymywanego później przez niego świadczenia.

Oznacza to, że kwota wypłaconych emerytur jest

równa kwocie wpłaconych uprzednio składek.

Uprasz-

czając, jeśli ktoś przez 40 lat odprowadzał składki

w wysokości 20% podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie emerytalne i będzie pobierał świadcze-

nie przez 20 lat, to wysokość tego świadczenia wy-

niesie 40% tej podstawy (przy założeniu, że wysokość

podstawy wymiaru składek w całym okresie była

jednakowa).

Tym samym o wysokości przyszłej eme-

rytury decydują dwa podstawowe składniki: zgroma-

dzony kapitał (wpłacone i zwaloryzowane składki

zaewidencjonowane na indywidualnym koncie ubez-

pieczonego) oraz przewidywany okres pobierania

świadczenia (określony jako średnie dalsze trwanie

emeryturę).

Należy przy tym zaznaczyć, że zasada ubezpiecze-

niowości sprawia, że osoby żyjące dłużej niż wynika

to z dalszego średniego trwania życia, otrzymują eme-

rytury do końca trwania swojego życia.

Emerytury te

są wówczas współfinansowane ze składek zgromadzo-

nych na kontach osób, które zmarły wcześniej.

Przyjęcie formuły zdefiniowanej składki w miej-

sce uprzednio obowiązującej formuły zdefiniowanego

świadczenia nie oznacza, jak podkreśla to pani poseł

w swoim wystąpieniu, że wysokość przyszłego świad-

czenia jest nieznana.

Można mówić, że wysokość

przyszłego świadczenia (w zł) jest nieokreślona, jed-

nakże również w poprzedniej formule jedynie w pew-

nym zakresie można było określić, ile wyniesie eme-

rytura przyznana za 10 czy 20 lat.

W przypadku obecnej formuły wyliczania świad-

czeń określenie potencjalnej wysokości przyszłej

emerytury jest również możliwe w oparciu o dostęp-

ne dla każdego ubezpieczonego parametry, tj. kapitał

(dotychczas zgromadzony oraz hipotetyczny) oraz

prognozowaną długość dalszego trwania życia dla

roku, w którym ubezpieczony osiągnie wiek emery-

talny (albo krótszą, jeżeli ubezpieczony zamierza być

aktywny zawodowo dłużej).

Podkreślenia przy tym wymaga, że istnieje obo-

wiązek informowania ubezpieczonych o stanie ich

indywidualnych kont w Zakładzie Ubezpieczeń Spo-

łecznych, w tym również o wysokości hipotetycznej

emerytury, który nakłada na zakład art. 50 ustawy

z późn. zm.).

Na tej podstawie ZUS przekazuje ubez-

pieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 r. infor-

mację o wysokości środków zewidencjonowanych na

ich kontach, a także informację o wysokości hipote-

tycznej emerytury.

W tym kontekście bardzo ważnym elementem

wpływającym na wysokość przyszłej emerytury jest

czas aktywności zawodowej ubezpieczonego.

Kapitał

rośnie bowiem wraz z kolejnymi wpłacanymi skład-

rę, tym dalsza oczekiwana długość życia będzie niż-

sza, a świadczenie emerytalne wyliczone na podsta-

wie nowej formuły naliczania świadczeń – wyższe.

emerytalny motywuje ubezpieczonych do jak najdłuż-

szego pozostawania na rynku pracy.

W związku z podniesieniem wieku emerytalnego

kolejnych przechodzących na emeryturę roczników

tywnie wyższe świadczenia w przyszłości.

Z wyliczeń

ziomie przeciętnego wynagrodzenia, których staż

pracy wzrósłby z 33 do 40 lat w przypadku kobiet

oraz z 38 do 40 lat w przypadku mężczyzn, emerytu-

ra wzrosłaby dla kobiety o ok. 68% oraz dla mężczy-

zny o ok. 16%.

Odnosząc się bezpośrednio do kwestii podnoszo-

nych w pytaniach pani poseł, na wstępie chciałbym

podkreślić, że wysokość nowej emerytury nie może

być niższa od kwoty emerytury najniższej, pod wa-

runkiem że ubezpieczony udowodnił okresy składko-

we i nieskładkowe w wymiarze wynoszącym aktual-

w przypadku mężczyzny.

Od dnia 1 stycznia 2014 r.

rozpocznie się stopniowe wydłużanie wymaganego

okresu składkowego i nieskładkowego dla kobiet, do-

celowo do 25 lat.

Suma tych okresów ma znaczenie

jedynie w sytuacji, gdy ubezpieczony nie wypracował

minimalnej emerytury.

Wówczas dochodzi do swoi-

stej interwencji państwa, które dopłaca świadczenio-

biorcy do jego emerytury (do wysokości najniższej

emerytury), pod warunkiem jednak, że posiada on

minimalne okresy składkowe i nieskładkowe, przy

393

czym przy obliczaniu okresów składkowych przypa-

tury (zgodnie z art. 87 ust. 3 tej ustawy) miesiące,

Oznacza to, że przy przyjętym w Polsce wieku

przechodzenia na emeryturę (67 lat) i przy 49-letnim

możliwym stażu pracy (okres aktywności zawodowej

pomiędzy 18. a 67. rokiem życia) wystarczy wypra-

cować połowę okresu aktywności zawodowej, aby

uzyskać prawo do najniższej emerytury.

Funkcjonu-

jące w Polsce wymogi dotyczące najniższej emerytu-

ry są zatem łagodne.

Możliwe jest bowiem spełnienie

ich już w wieku ok. 43 lat w przypadku mężczyzn i –

aktualnie – 38 lat w przypadku kobiet.

Ponieważ

wiek emerytalny w Polsce wynosi 67 lat (w okresie

przejściowym mniej), nie powinno stanowić szczegól-

nych trudności spełnienie warunku 25 lat składko-

wych i nieskładkowych (docelowo).

Z przeprowadzonych symulacji wysokości emery-

tur opartych o prognozę makroekonomiczną Minister-

stwa Finansów, oraz przy jednoczesnym założeniu

obecnych zasad waloryzacji świadczeń emerytalno-

-rentowych, wynika, że osoba, która będzie opłacała

składki od postawy w wysokości najniższego wyna-

grodzenia przez okres 40 lat, w wieku 67 lat otrzyma

świadczenie o ok. 42% wyższe niż najniższa emerytu-

ra.

Natomiast świadczenia w wysokości najniżej eme-

rytury należy oczekiwać w przypadku osoby, która

przez 40 lat będzie opłacać składki od podstawy rów-

nej ok. 31% przeciętnego miesięcznego wynagrodze-

nia, tj. ponad 70% najniższego wynagrodzenia.

W kwestii tego, ile trzeba będzie dopłacić z budże-

tu państwa do każdego świadczenia, aby osiągnęło

poziom najniższej emerytury, uprzejmie informuję,

wyższającą wiek emerytalny.

Należy jednak podkre-

leżnione od przyjętych założeń, często dyskusyjnych

i podważanych, z reguły upraszczających, ale ze

czania trendów kształtujących przyszłe zjawiska

społeczno-gospodarcze – niezbędnych.

W przypadku ostatnich prac rządu, w szczególno-

ści nad ustawami dotyczącymi otwartych funduszy

go, należy podkreślić, że wyniki symulacji pokazują-

cych kształtowanie się wysokości emerytur w przy-

szłości prezentowane były wraz z założeniami wpły-

wającymi na wynik tych symulacji.

Nie ma możliwo-

ści przewidzenia w wystarczający sposób wszystkich

elementów wpływających na system gospodarczy i eme-

cych informacji, jak i ich nieprzewidywalność, o czym

wy kryzys finansowy i gospodarczy w silnym stopniu

determinuje również możliwości polskiej gospodarki,

wpływając na jej możliwości inwestycyjne oraz za-

trudnieniowe.

Także postawy pracodawców i pracow-

ników uzależnione są od sytuacji gospodarczej i po-

czucia bezpieczeństwa (lub jego braku).

Zmiany za-

sposób wpływają na możliwości zatrudnienia, a w kon-

sekwencji na gromadzenie indywidualnego kapitału

emerytalnego.

Nie ma więc możliwości zaprognozo-

wania struktury płac ani przebiegu ścieżki indywi-

tury świadczeń emerytalnych.

Nie można zatem wia-

rygodnie zaprognozować liczby emerytur, których

wysokość trzeba będzie podnieść do poziomu mini-

malnego, a tym samym nie można określić wysokości

dopłat z budżetu państwa z tego tytułu.

Niemniej jednak w dużym uproszczeniu można

wskazać, że w przypadku osoby, która przez 25 lat

będzie opłacała składki od podstawy w wysokości naj-

niższego wynagrodzenia oraz przejdzie na świadcze-

nie w wieku 67 lat, należy oczekiwać, że dopłata do

najniżej emerytury wyniesie nie więcej niż ok. 14%.

Chciałbym dodatkowo zwrócić uwagę, że wysokość

najniższej emerytury od dnia 1 marca 2013 r. wynosi

831,15 zł brutto, co oznacza 717,49 zł netto, a nie, jak

pani poseł podała w wystąpieniu, 674 zł netto.

Przedstawiając powyższe, mając nadzieję na rozwia-

nie wątpliwości pani poseł w zakresie podniesionych

w wystąpieniu zagadnień, pozostaję z szacunkiem.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

(21909)

394

nika 2013 r.

(SPS-023-21909/13) w sprawie działań

państwa oraz aktualnej wysokości długu publicznego

przesyłam następujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Czy w związku z wypowiedzią szefowej mi-

sji MFW na nasz kraj przewiduje się kolejne działania

Uprzejmie informuję, że w czerwcu 2013 r.

Rada

Ecofin wydała wobec Polski rekomendacje dotyczące

zredukowania nadmiernego deficytu do 2014 r. po-

przez wdrożenie działań już przyjętych, jak i uzupeł-

nienie ich o dodatkowe działania, które pozwolą na

zredukowanie nadmiernego deficytu w wyznaczo-

nym terminie.

Dodatkowo Rada wskazała Polsce, aby

poprawić jakość finansów publicznych, w szczególno-

ści poprzez zminimalizowanie cięć wydatków pro-

wzrostowych na infrastrukturę, poprawić ściągal-

ność podatków i zwiększyć efektywność administra-

cji podatkowej oraz uczynić ramy instytucjonalne

finansów publicznych bardziej wiążącymi i transpa-

rentnymi, włączając w to szybkie przyjęcie trwałej

reguły wydatkowej.

Ponadto Rada zobowiązała Pol-

skę do podjęcia skutecznych działań do 1 październi-

ka 2013 r. i poinformowanie o nich Rady i Komisji

Europejskiej.

Uprzejmie informujemy, że w dniu 21 październi-

ka na stronach internetowych MF została opubliko-

wania „Informacja o działaniach podjętych przez

Polskę w celu realizacji rekomendacji Rady z art.

z dnia 21 czerwca 2013 r.”

Powyższa informacja za-

wiera opis najważniejszych działań podjętych w 2013 r.

i planowanych na 2014 r. w celu zwiększenia stabil-

ności finansów publicznych i ograniczenia nadmier-

nego deficytu.

dzający stabilizującą regułę wydatkową (SRW).

W sierp-

niu projekt podlegał konsultacjom społecznym oraz

został omówiony przez Komisję Wspólną Rządu i Sa-

morządu Terytorialnego.

19 września br. projekt zo-

1 października br. projekt został przyjęty przez Radę

Ministrów.

Wprowadzenie stabilizującej trwałej reguły wy-

datkowej będzie stanowiło implementację dyrektywy

Rady 2011/85/UE w sprawie wymogów dla ram bu-

dżetowych państw członkowskich w zakresie reguł

fiskalnych oraz realizację rekomendacji Rady w ra-

mach procedury nadmiernego deficytu z czerwca

2013 r.

Poza tym wymogiem prawnym oczekuje się,

że reguła zapewni stabilność finansów publicznych

w Polsce i będzie korygowała ich ewentualną nad-

mierną nierównowagę.

Zarazem jednak SRW nie po-

winna spowodować nadmiernego zaostrzenia polity-

ki fiskalnej, zwłaszcza w warunkach znacznego spo-

wolnienia gospodarczego.

Zasadniczym celem reguły jest redukcja, a na-

stępnie stabilizacja deficytu sektora instytucji rządo-

wych i samorządowych i w konsekwencji – zadłuże-

nia publicznego.

W tym celu wynikająca z formuły

reguły kwota wydatków obejmie wydatki sektora

finansów publicznych i zaliczane do sektora wg defi-

nicji unijnej fundusze w BGK, z dwoma wyjątkami.

Po pierwsze, przy obliczaniu limitu wyłączone zosta-

ną wydatki budżetu środków europejskich oraz ta

część wydatków, która finansowana jest środkami

z bezzwrotnej pomocy unijnej i EFTA.

Po drugie, wy-

łączone zostaną również wydatki jednostek, które

tów.

Reguła obejmie zatem ok. 90% wydatków sekto-

ra instytucji rządowych i samorządowych.

Od tak określonej kwoty wydatków zostanie na-

stępnie odjęty oczekiwany poziom: skonsolidowanych

wydatków jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.)

i ich związków; jednostek, o których mowa w art. 139

ustawy o finansach publicznych, oraz Narodowego

Funduszu Zdrowia (NFZ).

Reszta kwoty będzie stanowiła limit dzielony

w ramach pozostałej części sektora.

Limit będzie

miał charakter prawnie wiążący i zagregowany.

Ozna-

cza to, że wydatki niektórych jednostek objętych li-

mitem będą mogły rosnąć szybciej kosztem wolniej-

szego wzrostu lub spadku wydatków innych jedno-

stek objętych limitem.

Decyzje o kierunkach realizo-

wanej polityki fiskalnej, a co za tym idzie, o rozdys-

ponowaniu kwoty limitu będą zaś podejmować rząd

i parlament z poszanowaniem obowiązującego prawa

i programów.

Zgodnie z proponowaną formułą stabilizującej re-

guły wydatkowej (SRW), kwota wydatków rośnie za-

sadniczo w średniookresowym realnym tempie wzro-

stu PKB pomnożonym przez prognozowaną inflację

CPI.

Ponadto we wzorze określającym formułę regu-

ły znajduje się korekta wynikająca z błędnych pro-

gnoz inflacji oraz prognozowane działania dyskrecjo-

nalne po stronie dochodowej.

W przypadku stwier-

dzenia nierównowagi w finansach publicznych dyna-

mika kwoty wydatków zostanie odpowiednio skory-

gowana.

Jeżeli państwowy dług publiczny (obliczony

przy użyciu średniorocznego kursu walutowego i po-

mniejszony o wolne środki służące finansowaniu

przyszłorocznych potrzeb pożyczkowych) przekroczy

55% PKB lub deficyt (z uwzględnieniem kosztów re-

formy emerytalnej) 3% PKB, to zostanie zastosowa-

na silniejsza korekta (2 pkt proc. odejmowane od

średniookresowego realnego tempa wzrostu PKB).

Ta korekta zachodzi niezależnie od prognozowanej

koniunktury.

W przeciwnym razie jeżeli zadłużenie

przekracza 50% PKB, to zastosowana jest zwykła

korekta (1,5 pkt proc.), chyba że zostanie stwierdzone

silne spowolnienie gospodarcze (prognozowane przy-

szłoroczne realne tempo wzrostu PKB niższe o ponad

2 pkt proc. od średniookresowego – tzw. złe czasy).

Jeżeli nie będzie zachodził żaden z powyższych

warunków, to korekta będzie zależeć od sumy różnic

między wynikiem nominalnym sektora instytucji

395

rządowych i samorządowych a średniookresowym

celem budżetowym – MTO (obecnie –1% PKB).

Celem

tego mechanizmu korygującego jest tymczasowe ob-

niżenie (podwyższenie) tempa wzrostu kwoty wydat-

ków poniżej (powyżej) średniookresowego realnego

tempa wzrostu PKB, dopóki będą miały miejsce nad-

mierne odchylenia od celu.

Mechanizm ten zapewni

długookresową stabilność finansów publicznych.

Warto podkreślić, że mechanizm jest automatyczny

i precyzyjnie określa rodzaj korekty.

Jeśli suma róż-

nic przekroczy –6% (+6%) PKB, to zostaje zastoso-

wana zwykła ujemna (dodatnia) korekta.

Wyjątek

stanowią „złe czasy”, gdy ujemna korekta jest zawie-

szana, oraz „dobre czasy” (prognozowane przyszło-

roczne realne tempo wzrostu PKB wyższe o ponad

2 pkt proc. od średniookresowego), gdy symetrycznie

zawiesza się dodatnią korektę.

Dodatkowo informujemy, że już przy planowaniu

wydatków na 2014 r. stabilizującą regułę wydatkową

zastosowano pomocniczo, zaś zgodnie z projektem

wym na rok 2015 stabilizująca trwała reguła wydat-

kowa zostanie zastosowana wiążąco.

Poza wprowadzeniem stabilizującej reguły wydat-

kowej zmniejszeniu, a następnie ustabilizowaniu de-

ficytu strukturalnego na poziomie średniookresowe-

go celu budżetowego służyć mają m.in. następujące

kroki:

— zamrożenie w 2014 r. funduszu wynagrodzeń

w jednostkach sektora finansów publicznych, z wyłą-

czeniem sektora samorządowego oraz wynagrodzeń

pracowników publicznych szkół wyższych, które mają

w latach 2013–2015 ich wzrost osiągnął łącznie 30%,

— zmiany w systemie emerytalnym,

— stopniowe ograniczanie inwestycji publicznych

na rzecz większego zaangażowania sektora prywatne-

go (m.in. dzięki działalności Banku Gospodarstwa Kra-

jowego oraz spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe SA).

W najbliższych latach wydatki budżetu państwa

będą kształtowane głównie przez kwoty wydatków

prawnie zdeterminowanych (tzw. wydatki sztywne).

Największy wpływ na ich poziom będą miały dotacje

do FUS i FER, wydatki na obronę narodową, sub-

wencje dla jednostek samorządu terytorialnego oraz

koszty obsługi długu publicznego.

Należy jednak podkreślić, że planowane jest stop-

niowe zmniejszanie udziału wydatków budżetu pań-

stwa w PKB, tak aby w 2016 r. ich udział w PKB

spadł poniżej 19% (z ok. 20,7% w 2012 r.).

Ad 2.

Ile wynosi dług publiczny Polski i jak kształ-

W okresie XII 2011 r.–VI 2013 r. państwowy dług

publiczny wzrósł z 815,3 mld zł do 888,1 mld zł,

tj. o 72,8 mld zł.

Natomiast dług sektora instytucji

rządowych i samorządowych (dług wg metodologii

unijnej) wzrósł o 78,9 mld (z 859,2 do 938,1 mld zł).

VI 2013 r. dług sektora instytucji rządowych i samo-

rządowych Polski w relacji do PKB wzrósł o 2,1 pkt proc.,

6 państw (w tym Grecja, której umorzono część za-

spadek relacji długu do PKB, a średni wzrost dla

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

przy którym przekazano interpelację pani poseł

ie obwodnicy Suwałk, uprzejmie przekazuję następu-

jące informacje.

dowy dróg krajowych na lata 2014 –2020” (Program),

wodnicy Suwałk w ciągu drogi ekspresowej S61 znaj-

duje się w projekcie dokumentu implementacyjnego do

tywą do 2030 r.).

Dokument implementacyjny wska-

zuje, które zadania na ciągach dróg ekspresowych

zostało zgłoszone do nowego funduszu UE Connec-

ting Europe Facility (CEF):Obwodnica Suwałk w cią-

wowej CEF, czyli przewidzianej do realizacji w pierw-

szej kolejności.

Należy jednak zaznaczyć, że ostatecz-

na lista projektów będzie musiała zostać zatwierdzo-

na przez Komisję Europejską.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

mencie implementacyjnym.

Natomiast ostateczna

lista zadań zostanie określona, gdy poznamy wiel-

396

kość środków przeznaczonych w latach 2014–2020

cze znany ostateczny kształt listy projektów zatwier-

dzonych przez Komisję w ramach instrumentu CEF.

Nie można więc w tej chwili ostatecznie przesądzić,

w jakich terminach S61 na tym odcinku będzie rea-

lizowana do 2020 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

tecznego (SPS-023-21911/13) uprzejmie przedsta1-

wiam poniższe wyjaśnienia.

nego kredytu hipotecznego nie jest elementem syste-

mu ubezpieczeń społecznych.

Stanowi ona natomiast

usługę mającą na celu upłynnienie przez osoby będą-

ce posiadaczami nieruchomości kapitału zakumulo-

wanego w tych nieruchomościach, przy jednoczes-

nym zagwarantowaniu osobom korzystającym z tych

chomości (tzw. usługę equity release)*

)

.

Usługi odwró-

conego kredytu hipotecznego świadczone są z powo-

dzeniem w wielu krajach świata od kilkudziesięciu

lat.

Najbardziej rozwiniętym rynkiem jest rynek Sta-

nów Zjednoczonych, a także rynek Wielkiej Brytanii,

ale produkt ten oferowany jest również w innych kra-

jach Europy (np.: Hiszpania, Szwecja, Niemcy, Fin-

landia, Holandia, Węgry, Francja) i świata (np.: In-

die, Australia).

Wszędzie tam odwrócony kredyt hi-

poteczny świadczony jest przez profesjonalne pod-

mioty jako usługa o charakterze komercyjnym.

Pragnę zauważyć, że oferowanie usługi equity re-

lease w modelu kredytowym jest obecnie w naszym

kraju ograniczone ze względu na występujące barie-

ry prawne, w szczególności w zakresie możliwości

dochodzenia roszczeń kredytobiorców.

Na polskim

rynku oferowane są wyłącznie umowy w modelu

wania się przez podmioty oferujące usługi w modelu

niesienia prawa własności nieruchomości na podmiot

profesjonalny.

Przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu

w dniu 15 października 2013 r. projekt założeń do

nym (nr projektu ZD3) umożliwia wprowadzenie na

rynek nowej usługi finansowej, zapewniającej możli-

wość monetyzacji nieruchomości, stanowiącej jedno-

cześnie usługę substytucyjną w stosunku do ofero-

wanego aktualnie na polskim rynku tzw. modelu

sprzedażowego, którego istotą jest przeniesienie pra-

wa własności nieruchomości na podmiot profesjonal-

ny z dniem zawarcia umowy oraz umożliwienie be-

neficjentowi usługi dożywotniego zamieszkiwania

w nieruchomości.

Należy zauważyć, że różnica po-

między umową dożywocia a umową proponowanego

odwróconego kredytu hipotecznego polega głównie

na momencie przeniesienia prawa do nieruchomości

na świadczeniodawcę oraz na sposobie zabezpiecze-

nia interesów spadkobierców beneficjenta.

W przy-

padku umowy dożywocia świadczeniodawca nabywa

Dla spadkobierców beneficjenta, który zawarł umowę

dożywocia, oznacza ona całkowitą utratę praw do

nieruchomości.

Natomiast w przypadku umów od-

wróconego kredytu hipotecznego prawo do nierucho-

mości może zostać przeniesione na instytucję kredy-

tującą dopiero po śmierci kredytobiorcy.

Zabezpiecze-

nie transakcji stanowi hipoteka ustanowiona na nie-

ruchomości lub na określonym prawie do nierucho-

mości.

Spadkobiercy po śmierci beneficjenta mogą

waniu prawa do nieruchomości lub o przeniesieniu

w przypadku dodatniej różnicy pomiędzy wartością

jego roszczenia a wartością nieruchomości zobowią-

zany jest do przekazania tej różnicy spadkobiercom.

Jednocześnie pragnę dodać, że z punktu widzenia

kredytobiorcy istotnymi założeniami projektu jest

ograniczenie katalogu podmiotów uprawnionych do

oferowania umów odwróconego kredytu hipoteczne-

go do instytucji profesjonalnie przygotowanych do

udzielania kredytów (banki, instytucje kredytowe

prowadzące działalność transgranicznie, oddziały

instytucji kredytowych oraz oddziały banków zagra-

nicznych działających na polskim rynku), które to

instytucje podlegają nadzorowi finansowemu.

Do in-

*

)

397

nych istotnych postulatów projektu, na które pragnę

wskazać, należą m.in. wprowadzenie obowiązków

informacyjnych instytucji kredytujących wobec klien-

tów w zakresie informacji przedkontraktowych, w tym

określenie wzoru jednolitego formularza informacyj-

nego oraz informacji przekazywanych w umowie, co

będzie dawało potencjalnemu kredytobiorcy możli-

wość porównania ofert różnych instytucji kredytują-

cych i dokonania wyboru najkorzystniejszej.

Zgodnie

z przyjętym założeniem dokument przekazywany

przez instytucję kredytującą nie stanowi prawnie

wiążącej oferty.

Zawarte w nim dane liczbowe okre-

ślane są na podstawie informacji udzielonych przez

klienta, niezweryfikowanych przez daną instytucję

kredytującą.

Mając na uwadze konsekwencje podję-

cia przez potencjalnego kredytobiorcę decyzji o za-

warciu takiej umowy, założenia projektu określają

prawa przysługujące kredytobiorcy w związku z za-

wartą umową odwróconego kredytu hipotecznego,

w tym prawa do odstąpienia, bez podania przyczyny,

prawa do przedterminowej spłaty kredytu, a także,

jak zostało wskazane powyżej, określone zostały re-

gulacje dotyczące prawa spadkobierców do spłaty

kredytu po śmierci kredytobiorcy oraz zasady rozli-

czania instytucji kredytującej ze spadkobiercami, jak

również sankcje za naruszenie obowiązków ustawo-

wych przez instytucję kredytującą.

Możliwość wypowiedzenia umowy przysługuje

zarówno kredytobiorcy, jak również instytucji kre-

dytującej.

Zgodnie z projektem kredytobiorca może

wypowiedzieć umowę odwróconego kredytu hipo-

tecznego w każdym czasie, z zachowaniem terminu

trzymiesięcznego.

Rozwiązanie to jest zbieżne z po-

stanowieniami art. 75a ust. 2 ustawy z dnia 29 sierp-

będzie mogła wypowiedzieć umowę tylko w sytuacji,

kiedy kredytobiorca nie będzie realizował nałożo-

nych na niego przez ustawę obowiązków, i tylko wów-

czas, jeżeli najpierw podejmie działania zmierzające

do zawarcia porozumienia z kredytobiorcą, w tym

złoży propozycję realizacji tych obowiązków na pod-

stawie pełnomocnictwa udzielonego przez kredyto-

biorcę.

Jeżeli kredytobiorca nie wyrazi zgody na za-

warcie porozumienia lub nie doprowadzi do realizacji

swoich obowiązków, pomimo zawarcia stosownego

porozumienia, instytucja kredytująca będzie miała

prawo wypowiedzenia umowy.

Kredytodawca będzie

mógł wypowiedzieć także umowę w sytuacji, jeżeli

kredytobiorca przeniesie na inne osoby prawo do nie-

ruchomości pomimo zawartego w umowie zobowią-

zania do ograniczonego rozporządzania prawem do

nieruchomości.

Wypowiedzenie umowy przez insty-

tucję kredytującą zostaje zachowane w sytuacji

wszczęcia egzekucji z nieruchomości przez innego

wierzyciela kredytobiorcy, z zastrzeżeniem że jeśli

kredytodawcy na dzień zawarcia umowy znany był

fakt istnienia wierzytelności, instytucja ta nie będzie

miała możliwości wypowiedzenia umowy.

Biorąc pod uwagę fakt postrzegania w naszym

kraju nieruchomości jako efektu życiowego dorobku

oraz przedmiotu dziedziczenia, wydaje się, że projekt

chroni interesy beneficjentów projektowanej usługi

finansowej.

Dzięki nowej usłudze finansowej osoby

posiadające określone prawa do nieruchomości uzy-

skają instrument wsparcia swoich dochodów środka-

mi pochodzącymi z kapitału zakumulowanego w nie-

ruchomościach.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

21912/13, przy którym przekazano interpelację poseł

cych instytucji dożywotniego świadczenia pieniężne-

go, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Ad 1.

W trakcie prac nad projektem założeń mi-

nistra finansów do projektu ustawy o odwróconym

waną w Kodeksie cywilnym w ramach umowy doży-

wocia lub umowy renty.

W ocenie ministra gospodar-

ki uregulowania zawarte w Kodeksie cywilnym nie

instytucji – renty dożywotniej i odwróconego kredytu

hipotecznego – jest zapewnienie dodatkowych docho-

dów przyszłym świadczeniobiorcom w zamian za

niu odpowiednich mechanizmów zabezpieczających

ich interesy.

W odpowiedzi na zarysowane wyżej nowe zjawi-

ska na rynku proponuje się wprowadzenie do syste-

mu prawnego nowej instytucji prawnej – renty doży-

398

wotniej.

W ramach tej instytucji właściciel nierucho-

mości (świadczeniobiorca) przenosi jej własność w za-

mian za zobowiązanie nabywcy (świadczeniodawcy)

do wypłaty świadczeń okresowych dożywotnio, z jed-

noczesnym ustanowieniem służebności osobistej miesz-

kania (budynku, lokalu mieszkalnego).

Zabezpiecze-

niem wypłacalności świadczeń będzie przede wszyst-

kim hipoteka na nieruchomości.

Przyszła regulacja będzie miała zastosowanie –

na wzór rozwiązania przyjętego w ustawie o kredycie

konsumenckim – w każdym przypadku zawarcia

umowy przenoszącej własność nieruchomości (lub

innego tytułu prawnego do nieruchomości) na inny

niężne, z wyłączeniem osób bliskich, które zawierać

będą mogły umowy dożywocia lub umowy renty na

podstawie Kodeksu cywilnego.

Ustawa wprowadzi

definicję osoby bliskiej, biorąc pod uwagę m.in. kata-

log osób wskazany w art. 691 § 1 K.c., jak również

osoby sprawujące faktyczną opiekę nad osobą, na

rzecz której ma być ustanowione dożywocie, w szcze-

gólności gdy opieka przybiera formę pomocy finanso-

wej i pielęgnacji.

Renta dożywotnia będzie przedmiotem całościo-

wej regulacji zawierającej tak normy cywilnoprawne,

jak administracyjnoprawne.

Stąd zasadne jest jej umiej-

scowienie w odrębnym akcie prawnym, poza Kodek-

sem cywilnym.

Najważniejszymi elementami nowej regulacji bę-

dzie unormowanie:

1) przedmiotu umowy:

a) przeniesienie własności nieruchomości przez

świadczeniobiorcę na rzecz świadczeniodawcy,

b) ustanowienie służebności osobistej mieszkania

na rzecz świadczeniobiorcy,

c) zobowiązanie do wypłaty okresowych świad-

czeń pieniężnych przez świadczeniodawcę na rzecz

świadczeniobiorcy;

2) procedury zawarcia umowy renty dożywotniej,

wraz z obowiązkami informacyjnymi;

3) treści umowy renty dożywotniej;

4) zabezpieczenia praw świadczeniobiorcy (w tym

zabezpieczenia hipotecznego);

5) rozwiązań na wypadek niewypłacalności lub

innych zakłóceń w działalności świadczeniodawcy;

6) wymogu uzyskania zezwolenia oraz wymogów

podmiotowych, które ma spełnić świadczeniodawca

(wymogi kapitałowe, kwalifikacje członków zarządu

itp.).

W celu zapewnienia stabilizacji warunków zamiesz-

kiwania świadczeniobiorcy w nieruchomości i korzy-

stania przez niego ze służebności osobistej mieszka-

nia przyszła regulacja będzie określała, jakie szcze-

gółowe warunki umowy będą musiały być przestrze-

gane przez każdoczesnego właściciela nieruchomości

(np. nabywcy w postępowaniu upadłościowym).

Ad 2.

Renta dożywotnia nie jest instrumentem

systemu zabezpieczenia społecznego.

Ma ona charak-

ter dobrowolnej umowy cywilnoprawnej, której przed-

miotem będzie przeniesienie własności (lub innego

tytułu prawnego) nieruchomości w zamian za doży-

wotnie, okresowe świadczenie pieniężne, z jednoczes-

nym ustanowieniem służebności osobistej mieszkania.

Decyzja o zawarciu takiej umowy pozostawiona jest

do swobodnej decyzji osób, które będą chciały zwięk-

szyć poziom swoich comiesięcznych przychodów.

Ad 3.

Projekt ministra gospodarki przewiduje

możliwość wypowiedzenia umowy renty dożywotniej

w przypadku braku wypłaty świadczeń przez okres

3 kolejnych miesięcy, braku wypłaty świadczeń przez

okres łącznie 6 miesięcy w roku lub gdy suma wypłat

w ciągu roku będzie zaniżona o co najmniej 25%.

W przypadku podjęcia decyzji przez świadczenio-

biorcę o skorzystaniu z ww. uprawnienia wierzytel-

ność świadczeniobiorcy z tytułu przyszłych świad-

czeń postawiona zostanie w stan natychmiastowej

zycjach dotyczących postępowania egzekucyjnego

i upadłościowego.

W przypadku wypowiedzenia umowy przez świad-

czeniobiorcę i rozwiązania umowy renty dożywotniej

służebność mieszkania pozostanie w mocy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że propozycja

uregulowania instytucji dożywotniego świadczenia

ruchomości (tzw. renta dożywotnia) przyjęta przez

Radę Ministrów w dniu 15 października 2013 r., znak:

RM-24-179-13, jest udostępniona na stronie Biulety-

nu Informacji Publicznej Rządowego Centrum Legis-

lacji, pod adresem: http://legislacja.rcl.gov.pl/docs//1

/14617/19448/19449/dokument87128.pdf?lastUpdate

Day=20.11.13&lastUpdateHour=08%3A59&userLo

gged=false&date=%C5%9Broda%2C+20+listop

ad+2013.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

mo z 29 października 2013 r., znak: SPS-023-21913/13,

w sprawie interpelacji poseł Anny Elżbiety Sobeckiej,

dotyczącej dyrektywy Parlamentu Europejskiego

mie przyjąć poniższe informacje.

399

1.

Regulacje wprowadzane dyrektywą transgra-

niczną, wbrew oficjalnie wyrażanemu stanowisku

Komisji Europejskiej (KE), wymagają dokonania wie-

lu znaczących zmian w polskim publicznym systemie

zdrowotnym.

Zmiany takie nie mogą być przeprowa-

dzone bez dokonania uprzednich analiz dotyczących

możliwych do zastosowania rozwiązań.

Jednym z przykładów jest tutaj wprowadzenie

mechanizmu wnioskowania ubezpieczonych bezpo-

średnio do płatnika (Narodowego Funduszu Zdrowia

– NFZ) o uzyskanie zwrotu poniesionych kosztów

transgranicznej opieki zdrowotnej.

Jak dotąd w pol-

skich warunkach rozliczenie kosztów świadczeń od-

bywało się bez udziału pacjentów, pomiędzy świad-

czeniodawcami a NFZ.

Osobną kwestią była konieczność oszacowania

kosztów wdrożenia dyrektywy transgranicznej.

Z jed-

nej strony mowa tu o kwotach, jakie zostaną wydane

na zrefundowanie leczenia transgranicznego, a z dru-

giej o kosztach organizacyjnych i administracyjnych,

w tym między innymi utworzenia Krajowego Punk-

tu Kontaktowego ds. Transgranicznej Opieki Zdro-

wotnej (KPK).

Ponieważ ogólnodostępne dane np. na

temat kosztowej elastyczności popytu na świadczenia

zdrowotne są bardzo szczątkowe, szacowanie kosz-

tów wymagało wiele wysiłku i było długotrwałe.

O skomplikowaniu materii regulowanej dyrekty-

wą transgraniczną świadczy także fakt, że KE pro-

wadziła prace nad dyrektywą wdrażającą, regulującą

zawartość recept transgranicznych, o których mowa

w art. 11 dyrektywy transgranicznej, od kwietnia

2011 r. do grudnia 2012 r.

Pokazuje to, że nawet in-

stytucja inicjująca powstanie przepisów o transgra-

nicznej opiece zdrowotnej potrzebowała ponad półto-

ra roku na przygotowanie regulacji dotyczących tyl-

ko drobnego wycinka całego systemu transgranicz-

nej opieki zdrowotnej.

2.

W Ministerstwie Zdrowia na ukończeniu są

obecnie prace nad projektem ustawy wdrażającej dy-

rektywę transgraniczną.

Projekt w najbliższym cza-

sie zostanie przekazany pod obrady Komitetu do

Spraw Europejskich, co będzie pierwszym etapem

prac prowadzonych bezpośrednio na poziomie Rady

Ministrów.

3.

Zakłada się, że w roku 2014 całkowite koszty

po stronie NFZ wynikające z realizacji przepisów

wdrażających dyrektywę transgraniczną wyniosą

około 375 173 tys. zł.

Składa się na nie zarówno kwo-

ta przeznaczona na refundację polskim ubezpieczo-

nym kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej, jak

i koszty utworzenia KPK oraz zapewnienia mecha-

nizmów refundowania kosztów leczenia za granicą.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

21914/13, w sprawie interpelacji poseł Anny Elżbiety

Sobeckiej dotyczącej dyrektywy Parlamentu Euro-

nej), proszę uprzejmie przyjąć poniższe informacje.

1.

Dyrektywa transgraniczna nie reguluje kwestii

prowadzenia działalności gospodarczej, w tym przez

podmioty wykonujące działalność leczniczą, a więc

jej wdrożenie w żaden sposób nie wpłynie na możli-

wość działania poza Polską polskich podmiotów go-

spodarczych.

Warunkiem koniecznym do uzyskania od pub-

licznego płatnika (Narodowego Funduszu Zdrowia

– NFZ) refundacji poniesionych za granicą kosztów

świadczeń, w tym zabiegu przerywania ciąży, będzie

spełnienie przez ubezpieczonego takich samych wy-

mogów, jakie musiałby spełnić, aby dane świadcze-

nie wykonane w Polsce było opłacone przez NFZ.

Innymi słowy, jeśli polskie przepisy w danym przy-

padku dopuszczają dokonanie aborcji w ramach

publicznego systemu zdrowotnego, jej koszty będą

zrefundowane także wtedy, gdy dojdzie do niej poza

granicami kraju.

2.

Co do zasady koszty każdego świadczenia gwa-

rantowanego, tj. świadczenia opieki zdrowotnej w ca-

łości lub części sfinansowanego ze środków publicz-

fundowane przez NFZ.

Warunkiem będzie jednak

spełnienie takich samych wymagań, jak w przypad-

ku udzielania takich świadczeń w kraju (o czym była

mowa także w pkt 1), oraz ewentualnie uzyskanie

uprzedniej zgody NFZ w przypadkach dopuszczanych

przepisami dyrektywy transgranicznej.

3.

Szacuje się, że w roku 2014 koszty budżetu pań-

stwa z tytułu wdrożenia dyrektywy transgranicznej

wyniosą około 268 tys. zł.

Będą one związane z re-

fundowaniem kosztów transgranicznej opieki zdro-

wotnej udzielonej osobom innym niż ubezpieczeni.

Koszty świadczeń dla tych osób, tj. obywateli polskich

do ukończenia 18. roku życia oraz obywateli polskich

zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej spełniających kryterium dochodowe, o którym

400

z późn. zm.), albo będących w okresie ciąży, porodu

i połogu ponoszone są przez budżet państwa, a nie

przez NFZ.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

(21915)

z 29 października 2013 r., znak: SPS-023-21915/13,

1.

Co do zasady dyrektywa transgraniczna regu-

luje przede wszystkim warunki uzyskiwania przez

ubezpieczonych zwrotu poniesionych za granicą kosz-

tów świadczeń opieki zdrowotnej.

Kwestie warunków

ich udzielania są jak dotychczas określone przepisa-

mi krajowymi.

W myśl przepisów dyrektywy pacjenci zagraniczni

mają być traktowani na równi z krajowymi, co ozna-

cza między innymi, że nie można wobec nich stosować

innych taryf za leczenie niż stosowane wobec pacjen-

tów krajowych leczonych komercyjnie, tzn. poza kra-

jowymi publicznymi systemami zdrowotnymi.

Dyrektywa transgraniczna dopuszcza także wdro-

żenie przez państwo członkowskie leczenia takich me-

chanizmów, które pozwalałyby mu tak sterować do-

stępem do świadczeń opieki zdrowotnej, aby mogło ono

wypełniać swój podstawowy obowiązek, jakim jest

zapewnienie stałego i wystarczającego dostępu do le-

czenia na jego terytorium.

Innymi słowy, gdyby z po-

wodu znacznego napływu pacjentów zagranicznych

dostęp krajowych pacjentów do świadczeń miał być

ograniczony, możliwe jest ograniczenie korzystania

przez tych pierwszych z opieki zdrowotnej.

2.

Przepisy unijne przewidują procedurę, wszczy-

naną przez Komisję Europejską (KE) z jej inicjatywy,

na wypadek niewdrażania dyrektyw przez państwa

członkowskie.

Zarówno termin podjęcia stosownych

działań, jak i okres trwania poszczególnych faz pro-

cedury zależą praktycznie jedynie od KE.

Jeżeli dane

państwo mimo wezwań i żądań wyjaśnień nie wdro-

ży regulacji unijnych, a tym samym nie poinformuje

o ich wdrożeniu KE, skarga na nie trafi do Trybuna-

łu Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TS UE).

Niewdrożenie dyrektywy jest obłożone sankcjami

finansowymi nakładanymi przez TS UE.

Może to być

jednorazowa kara (ryczałtowa) albo kara naliczana

za każdy dzień zwłoki.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie wpływu środków zawartych w e-papiero-

sach na zdrowie człowieka, uprzejmie proszę o przy-

Podzielam zaniepokojenie pani poseł rosnącym

rozpowszechnieniem tzw. e-papierosów, zwłaszcza

Odnosząc się do pierwszego pytania, w ocenie Mi-

nisterstwa Zdrowia badanie tzw. e-papierosów bez

by wprowadzać w błąd konsumentów, ponieważ brak

daż odręczna lub wysyłkowa) nie daje możliwości

dokona analizy zasadności uregulowania tej sprawy.

tytoniowymi, mogłyby np. podlegać rejestracji jako

dyczne.

Rejestracja tych wyrobów zgodnie z odpo-

401

wiednimi przepisami prawa umożliwiłaby kontrolę

wyrobów i wprowadziłaby odpowiedzialność dostaw-

ców, a równocześnie uregulowałaby sposób dystry-

bucji i dostępność.

Pozostające pod kontrolą urządze-

nia w rodzaju e-papierosów mogłyby być użyteczne

sze założenia zostaną jednak jeszcze poddane grun-

townym analizom w Ministerstwie Zdrowia i konsul-

tacjom społecznym, zanim będą mogły zostać ujęte

Nawiązując do pytania drugiego, należy podkre-

ślić, że oferowane na rynku inhalatory, zwane po-

tocznie e-papierosami, nie należą do wyrobów tyto-

niowych, w związku z czym nie podlegają przepisom

zm.), używanie e-papierosów nie jest tożsame z pale-

niem wyrobów tytoniowych.

Urządzenia te i stoso-

nie dostępne.

Ponadto art. 13 ww. ustawy stanowi,

że organem sprawującym nadzór nad ogólnym bez-

pieczeństwem produktów w zakresie określonym

ustawą jest prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

Reasumując, z uwagi na dużą ekspozycję roztwo-

rów zawierających nikotynę w e-papierosach wydaje

publicznego nad produkcją i kolportażem elektro-

nicznych dozowników nikotyny.

Regulacje tego typu

troli jakościowej produkcji i dystrybucji, ograniczenia

nując zmianę statusu elektronicznych inhalatorów

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie regulacji prawnych dotyczących produkcji,

dystrybucji oraz zakazu używania substancji psycho-

aktywnych w e-papierosach, uprzejmie proszę o przy-

Odnosząc się do pytania dotyczącego kontroli pro-

dukcji i dystrybucji e-papierosów, pragnę uprzejmie

poinformować, iż oferowane na rynku inhalatory,

zwane potocznie e-papierosami, nie należą do wyro-

bów tytoniowych, w związku z czym nie podlegają

z paleniem wyrobów tytoniowych.

Urządzenia te i sto-

tym produktem w naszym kraju zwrócono uwagę już

dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w spra-

jest obecnie przedmiotem prac Parlamentu Europej-

skiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europej-

skiej.

Projekt dyrektywy przewiduje możliwość pod-

402

Odnosząc się do pytania dotyczącego stosowania

w e-papierosach zabronionych substancji psychoak-

tywnych, uprzejmie informuje, iż zgodnie z informa-

cjami przekazanymi przez Europejskie Centrum Mo-

nitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA)

oraz na podstawie danych gromadzonych przez Kra-

jowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii należy

ocenić, że zarówno na poziomie europejskim, jak i kra-

jowym ilość informacji i danych na temat tego zjawi-

ska jest bardzo ograniczona.

Dotychczas do Ministerstwa Zdrowia nie dotarły

zweryfikowane informacje o fakcie sprzedaży w Pol-

sce nowych substancji psychoaktywnych w formie

wkładów do e-papierosów.

Brak jest zarówno w Pol-

sce, jak i w Europie jakichkolwiek statystyk w tym

zakresie.

W ramach europejskiego Systemu Wczes-

nego Ostrzegania o Nowych Substancjach Psychoak-

tywnych, prowadzonego przez EMCDDA, w ostatnim

czasie tylko w Wielkiej Brytanii zidentyfikowano jed-

ną próbkę w postaci płynnej substancji zawierającej

syntetyczne kannabinoidy, służącej do napełniania

wkładów do e-papierosów.

Poza Wielką Brytanią do-

niesienia o pojawieniu się nowych substancji psycho-

aktywnych w tej formie można odnaleźć w Internecie

i dotyczą głównie Nowej Zelandii oraz Australii.

Do-

datkowo amerykańska agencja FDA (Food and Drug

Administration) podjęła działania i wydała ostrzeże-

nie kierowane do firm, dotyczące wprowadzania na

rynek e-papierosów jako nośnika aktywnych produk-

tów farmaceutycznych.

Wśród danych gromadzonych w ramach polskiego

Systemu Wczesnego Ostrzegania o Nowych Narko-

tykach informacje na temat próbek substancji wystę-

pujących w postaci płynnej występują bardzo rzadko.

Należy jednak zauważyć, że system jest nastawiony

przede wszystkim na identyfikację nowo pojawiają-

cych się substancji, nie zaś na analizę tego, w jakiej

postaci są one oferowane na rynku.

Należy uznać, że przynajmniej część nowych sub-

stancji psychoaktywnych może być przyjmowana

w postaci roztworu do inhalacji, czyli mogą być uży-

wane z wykorzystaniem e-papierosów.

Najprawdopo-

dobniej nie jest to zjawisko o szerokim zasięgu za-

równo w Europie, jak i w Polsce.

Należy jednak ak-

tywnie monitorować to, na ile zmiana sposobu przyj-

mowania substancji wpłynie na poziom zagrożenia

dla zdrowia publicznego.

Kontrola nad nowymi sub-

stancjami psychoaktywnymi w Polsce jest realizowa-

tywne oferowane w postaci roztworu lub wkładu do

e-papierosów wypełniają wymogi definicyjne tzw.

środka zastępczego; dla przypomnienia definicja

środka zastępczego zawarta w ustawie o przeciw-

działaniu narkomanii to: „środek zastępczy – sub-

stancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego

w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina,

grzyb lub ich część, zawierająca taką substancję, uży-

waną zamiast środka odurzającego lub substancji

dek odurzający lub substancja psychotropowa, któ-

rych wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest

nym bezpieczeństwie produktów”.

Powyższa defini-

cja określa tego typu substancje bez względu na ich

postać fizyczną, a zatem dotyczy również płynów.

dek zastępczy stwarza zagrożenie dla życia lub zdro-

wia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny

duktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadze-

Pragnę zauważyć, że w chwili obecnej trwają in-

tensywne prace nad nowelizacją ustawy z dnia 29

w odpowiednich załącznikach do ww. ustawy szkod-

liwych dla życia i zdrowia substancji psychoaktyw-

nych, tym samym rozszerzy to katalog łącznie o 81

dodatkowych substancji mających niekorzystny

wpływ na zdrowie publiczne, przyczyniając się jed-

nocześnie do poprawy bezpieczeństwa zdrowotnego

Warto zaznaczyć, iż obecnie w Ministerstwie

Zdrowia trwają również prace nad nowelizacją usta-

cją będzie ograniczenie dostępu do e-papierosów dla

dzieci i młodzieży.

W ocenie Ministerstwa Zdrowia

takimi regulacjami powinny zostać objęte wszystkie

produkty zawierające nikotynę, z uwagi na jej udo-

wodnioną bardzo silną toksyczność dla organizmu

ludzkiego, a także konieczność podejmowania dzia-

łań utrudniających (szczególnie osobom młodym)

wchodzenie w nałóg nikotynizmu.

Należy jednak

nowanych rozwiązań prawnych musi uwzględniać

opracowywane obecne w Parlamencie Europejskim

przepisy wspominanej dyrektywy tytoniowej (w szcze-

gólności czy e-papierosy będą produktami objętymi

obowiązkiem rejestracji jako produkty lecznicze).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

403

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienia Pani Marszałek z dnia 29 października

i SPS-023-21920/13, dotyczące interpelacji posel-

odbieranych rodzicom przez instytucje państwowe

oraz w sprawie szkodliwej działalności instytucji po-

mocowych mających na celu wspieranie rodzin, uprzej-

mie informuję.

Istotnym problemem z zakresu polityki społecznej

państwa jest stworzenie optymalnych warunków roz-

woju dzieci i młodzieży.

Trudna sytuacja społeczno-

-ekonomiczna kraju negatywnie odbija się na funk-

cjonowaniu wielu rodzin, szczególnie w odniesieniu

do sytuacji dzieci i młodzieży ze środowisk ubogich,

bezrobotnych, rodzin wielodzietnych, osób samotnie

wychowujących dzieci, rodzin niewydolnych wycho-

wawczo, rozbitych, uzależnionych od alkoholu i nar-

kotyków.

W informacji Rady Ministrów o realizacji w roku

2012 ustawy z dnia 9 czerwca 2013 r. o wspieraniu

poz. 135, z późn. zm.) skierowanej do Sejmu i Senatu

RP zamieszczono informację o tym, że Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej przeprowadziło badanie

stępczej.

Zbadano przyczyny umieszczania dzieci

wających w 2012 r. w rodzinach zastępczych i placów-

kach opiekuńczo-wychowawczych.

W przypadku 1%

dzieci z badanej populacji, według oceny pracowni-

ków jednostek organizacyjnych pieczy zastępczej

w powiatach, jedną z przyczyn umieszczenia tych

dzieci w pieczy zastępczej było ubóstwo.

W przebada-

nej grupie mieściły się zarówno dzieci przyjęte w la-

tach wcześniejszych, jak i w 2012 r.

Błędna jest zatem

interpretacja, że wśród dzieci przyjętych w 2012 r.

przyczyną umieszczenia 1% z nich było ubóstwo.

Po-

nadto należy zauważyć, że wśród przyczyn umiesz-

czenia w pieczy nie można wyodrębnić jednej przy-

czyny.

W każdym przypadku jest to zespół przyczyn,

wśród których najczęściej wymieniane jest uzależ-

nienie rodziców.

Wprawdzie obowiązek zapewnienia dziecku właś-

ciwych warunków rozwoju i wychowania spoczywa

na samorządzie gminnym, a zapewnienie pieczy za-

stępczej w przypadku dysfunkcji zagrażających do-

bru dziecka należy do zadań własnych powiatu, to

jednak nie samorząd gminny lub powiatowy decydu-

je ostatecznie o zabraniu dziecka z rodziny, ale sąd

opiekuńczy.

Postępowanie sądowe stwarza lepsze

gwarancje przeprowadzenia szczegółowego postępo-

wania dowodowego, a tym samym wiarygodnego

ustalenia okoliczności istotnych z uwagi na dobro

dziecka.

Z danych statystycznych Ministerstwa Spra-

wiedliwości wynika, że na przestrzeni ostatnich

trzech lat maleje liczba orzeczeń sądowych o umiesz-

czeniu dzieci w pieczy zastępczej, rośnie natomiast

liczba orzeczeń zlecających nadzór kuratora nad ro-

dziną.

W ocenie Ministerstwa Sprawiedliwości te po-

zytywne zmiany w orzecznictwie rodzinnym przypi-

sać należy ukształtowaniu się odpowiedniej współ-

pracy pomiędzy sądem rodzinnym a pracownikami

pieczy zastępczej.

czerwca 2011 r o wspieraniu rodziny i systemie pieczy

nie spójnego systemu narzędzi opieki nad dzieckiem

zastępczej proponuje szereg nowych narzędzi wspar-

404

celu kształtowanie prawidłowych wzorców rodziciel-

Z danych sprawozdawczych zbieranych przez Mi-

Na zatrudnienie asystentów rodziny gminy wy-

dały w 2012 r. ogółem kwotę 38 380 tys. zł, w tym

z budżetu gminy 14 121 tys. zł (co stanowi 36,8%

ogółu wydatków na ten cel w 2012 r.), a z innych źró-

deł 24 259 tys. zł (63,2% wydatków na ten cel).

Jed-

nym ze znaczących źródeł finansowania zatrudnie-

nia asystentów rodziny w 2012 r. były dotacje przy-

znane przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

w ramach resortowego programu wspierania rodziny

rodziny”, pierwsza i druga edycja, konkurs dla gmin.

Na zatrudnienie asystentów rodziny przyznano z ww.

programu dotacje na kwotę łączną 17,3 mln zł (co

Dofinansowano w ramach tych środków zatrudnienie

blisko 1200 asystentów, tj. ok 57% ogółu asystentów

zatrudnionych w 2012 r.

Przy zatrudnianiu asysten-

tów rodziny gminy korzystały również ze środków

unijnych.

Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej przewiduje, że asystent prowadzi

pracę z rodziną za zgodą danej rodziny, chyba że ro-

dzina zostanie zobowiązana do pracy z asystentem

rodziny przez sąd.

Zatem mogły powstać sytuacje,

w których pomimo skierowania przez gminę do danej

rodziny asystenta rodziny rodzina mogła nie wyrazić

zgody na współpracę.

Ogółem z usług asystentów ro-

dziny skorzystało w 2012 r. 18 947 rodzin, w tym 693

rodziny zobowiązane do współpracy z asystentem

przez sąd.

Rodziny wychowujące dzieci w wieku szkolnym,

a zwłaszcza rodziny, które mają trudności w wypeł-

nianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych w stosun-

organizowania tym dzieciom czasu wolnego, pokony-

wania trudności szkolnych, radzenia sobie z zaburze-

niami zachowania itp.

Rolę tę pełnią placówki wspar-

cia dziennego.

Placówki wsparcia dziennego nie tylko

organizują dzieciom czas wolny i pomoc w nauce, ale

również wychowawcy w nich zatrudnieni współpra-

cują z rodzicami dziecka, uczą ich, jak rozumieć swo-

je dziecko, jak je wychowywać, jak współpracować ze

szkołą itp.

W 2012 r. na obszarze całej Polski działa-

ło ogółem 1357 placówek wsparcia dziennego, w tym

587 (43,3% ogółu) publicznych placówek prowadzo-

nych przez gminy oraz 770 (56,7% ogółu) placówek

niepublicznych prowadzonych przez inne podmioty.

Do tych placówek wsparcia dziennego uczęszczało ok.

31 737 dzieci.

W 2012 r. na prowadzenie placówek

wsparcia dziennego samorządy gminne wydały ogó-

łem 125 876 tys. zł, w tym na placówki wsparcia

dziennego prowadzone przez inne podmioty niż gmi-

na – 64 266 tys. zł (co stanowi 51% wydatków na ten

Ponadto minister pracy i polityki społecznej

wspiera gminy w działalności na rzecz dzieci i mło-

dzieży z rodzin dysfunkcyjnych.

W latach 2006–2010

w tym zakresie realizowany był program pod nazwą

wiejskim” (po zmianach „w środowisku gminnym”).

Od roku 2011 wsparcie to sukcesywnie realizowane

jest w programie „Świetlica, dzieci, praca” na rzecz

W programie rozwijana jest działalność o charak-

terze socjoterapeutycznym na rzecz poprawy sytuacji

dzin dysfunkcyjnych zagrożonych wykluczeniem spo-

łecznym.

Chodzi tu głównie o realizację programów

socjoterapeutycznych lub wybranych elementów so-

cjoterapii w celu poprawy zachowania czy funkcjono-

wania w grupie rówieśniczej oraz inne tego typu

działania.

Działalność ta realizowana jest na bazie

placówek wsparcia dziennego, w tym świetlic środo-

wiskowych, świetlic socjoterapeutycznych, klubów

młodzieżowych i ognisk wychowawczych.

Minister

pracy i polityki społecznej wspiera finansowo tę dzia-

łalność.

Corocznie w ramach rozpisanych konkursów

przyznaje dotacje w formie dofinansowania dla gmin

i organizacji pozarządowych przeznaczone na:

— doposażenie danej placówki wsparcia dzienne -

go w celu zwiększenia oferty zajęć programowych,

— organizowanie letniego/zimowego wypoczynku

podczas wakacji/ferii zimowych, w tym organizowa-

nie wyjazdów o charakterze edukacyjno-wypoczyn-

kowym w formie tzw. zielonych szkół z udziałem ro-

dziców i innych członków rodzin,

— organizowanie dla dzieci i rodziców imprez edu -

kacyjno-kulturalnych, w tym takich jak wyjścia do

muzeum, teatru, lub imprez kulturalno-sportowych,

zapewnienie dodatkowych posiłków podczas zajęć.

Ponadto w programie realizowane jest wsparcie

dla osób bezrobotnych w porozumieniu z powiato-

wym urzędami pracy oraz w formie wolontariatu.

W roku 2012 dofinansowane ze środków Minister-

stwa Pracy i Polityki Społecznej placówki wsparcia

dziennego zapewniły specjalistyczne wsparcie dla

ponad 1800-osobowej grupy dzieci i młodzieży.

Na

bazie placówek wsparcia dziennego objętych progra-

mem realizowana jest współpraca służb pomocy spo-

łecznej oraz rynku pracy na rzecz osób bezrobotnych,

jak też innych instytucji lokalnych działających

w gminach.

W wyniku tej współpracy ponad 80 osób

bezrobotnych skorzystało ze wsparcia realizowanego

405

we współpracy z powiatowymi urzędami pracy oraz

w formie wolontariatu.

Ponadto informuję, że pomoc rodzinom znajdują-

wszystkim realizowana poprzez system świadczeń

sokości kryteriów dochodowych, zgodnie z art. 18

podnoszenie kwot kryterium dochodowego upraw-

Rodziny spełniające powyższe kryterium docho-

z tytułu urodzenia dziecka, opieki nad dzieckiem

cy z powodu opieki nad osobą niepełnosprawną

w wysokości 620 zł miesięcznie i zasiłek pielęgnacyj-

ny dla osób niepełnosprawnych w wysokości 153 zł

miesięcznie.

Do świadczenia pielęgnacyjnego od 1

płacane 200 zł miesięcznie w ramach rządowego pro-

gramu wspierania osób pobierających świadczenie

pielęgnacyjne.

Ponadto od 1 stycznia 2013 r. opiekunowie osób

niepełnosprawnych, którzy nie mają prawa do świad-

Prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależ-

nione jest od spełniania kryterium dochodowego,

które wynosi 623 zł.

Umożliwieniem osobom i rodzinom przezwycięże-

nia trudnych sytuacji życiowych zajmuje się pomoc

z powodu ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności

oraz długotrwałej lub ciężkiej choroby.

W systemie pomocy społecznej głównym podmio-

tem działającym na rzecz rozwiązywania problemu

ubóstwa są gminne jednostki samorządu terytorial-

nego.

W związku z tym osoby i rodziny mogą wystę-

wych i pozafinansowych.

Świadczenia pieniężne z po-

mocy społecznej przyznawane są w uzależnieniu od

jących w gospodarstwach wieloosobowych wynosi

Kwota dochodu dla osób i rodzin utrzymujących się

z gospodarstwa rolnego przyjęta została na poziomie

250 zł z ha przeliczeniowego.

wać osoby bez dochodu lub o niskich dochodach, na-

leży zasiłek okresowy przyznawany w szczególności

pieczenia społecznego.

Powodem przyznania pomocy

w tej formie może być również niedostatek.

Świad-

czenie to stanowi różnicę między kryterium docho-

dowym uprawniającym do świadczeń z pomocy spo-

łecznej a posiadanym dochodem, przy czym ustalona

została minimalna gwarantowana wysokość tego

świadczenia na poziomie:

dem,

różnicy między kryterium dochodowym rodziny

a posiadanym dochodem.

Okres, na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy,

lowy może być przyznany również osobie albo rodzi-

nie, które poniosły stratę w wyniku zdarzenia loso-

406

gać zwrotowi.

W uzasadnionych przypadkach nieprzewidzia-

cych kryteria dochodowe, na postawie art. 41 ustawy

terium dochodowego rodziny, który nie podlega zwro-

towi.

W artykule tym ustawodawca przewidział też

możliwość przyznania zasiłku okresowego, zasiłku

Dodatkowo w niektórych ośrodkach pomocy spo-

łecznej, tam gdzie są możliwości magazynowania

i przechowywania artykułów pochodzących od dar-

czyńców, przy współpracy z organizacjami pozarzą-

dowymi prowadzona jest ich dystrybucja (środki żyw-

ności, odzież, obuwie) na rzecz osób potrzebujących.

wane są także świadczenia niepieniężne, do których

ważniejszych i najskuteczniejszych metod wspierania

Może ona być prowadzona w oparciu o kontrakt so-

cjalny będący pisemną umową zawartą z osobą ubie-

gającą się o pomoc, określającą uprawnienia oraz zo-

mowanych przez tę osobę i pracownika socjalnego

oraz dostarczyć niezbędne ubranie i obuwie dostoso-

wane do indywidualnych właściwości osoby oraz pory

roku.

Dodatkowym wsparciem dla dzieci lub osób doro-

słych znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej jest

pomoc realizowana w ramach programu wieloletnie-

z późn. zm.).

Program realizowany był w okresie od

2006 do 2009 r. i został przedłużony na kolejne 4 lata.

darstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepeł-

nych lub wielodzietnych, zdarzenia losowego, sytua-

cji kryzysowej), w szczególności osoby samotne,

przeprowadzania wywiadu i wydawania decyzji ad-

ministracyjnych.

W ramach realizacji programu

ciowych.

Obecnie środki przeznaczane z budżetu pań-

stwa na realizację tego programu wynoszą 550 mln zł.

Ponadto program zakłada długofalowe działanie

wszechnianie zdrowego stylu żywienia, poprawę po-

gmin.

Program „Pomoc państwa w zakresie doży-

wiania” co roku umożliwia tworzenie nowej infra-

struktury żywieniowej.

Pozwala to na ułatwienie

uczniom dostępu do posiłków.

Największy udział w róż-

nych formach realizacji programu mają uczniowie

szkół podstawowych i gimnazjów.

Zatem program

ten skutecznie trafia do najbardziej potrzebujących

dzieci w ich bardzo istotnym okresie rozwojowym.

Obecnie trwają prace nad wydłużenie tego progra-

mu.

Oprócz ww. programu realizowane są programy

„Szklanka mleka” i „Owoce w szkole”.

Jednocześnie informuję, że na terenie kraju rea-

lizowany jest unijny program PEAD polegający na

udzielaniu pomocy żywnościowej dla najuboższej czę-

ści społeczeństwa.

Program realizowany jest obecnie

przez 4 duże organizacje pozarządowe posiadające

odpowiednią infrastrukturę (Federację Banków

Żywności, PKPS, PCK i Caritas Polska), które we

współpracy z mniejszymi lokalnymi organizacjami

wspierają osoby potrzebujące.

Trwają także prace na

przygotowaniem nowego programu operacyjnego

w ramach Europejskiego Funduszu Pomocy Najbar-

407

dziej Potrzebującym.

Program ten będzie kontynua-

cją dotychczasowego programu PEAD.

Osoby o niskich dochodach mogą się także ubie-

gać o dodatek mieszkaniowy na podstawie ustawy

wych (t.j.

Dz. U. z 2013 r. poz. 966, z późn. zm.) i roz-

sługuje, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego

najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia

Należy także zauważyć, że praktyki dotyczące

problematyki odbierania dzieci rodzicom z powodu

ubóstwa i ze względu na złe warunki bytowe są nieo-

dopuszczale w świetle obowiązujących przepisów

cznym lub pielęgniarką.

w rodzinie w zakresie zabierania dzieci z rodziny

cowników jednostek organizacyjnych pomocy społec-

znej.

Jak wynika ze sprawozdania z realizacji „Kra-

inie” za 2012 rok takich przypadków w skali kraju

było 500.

Sytuacje, gdy pracownik socjalny we współpracy

z innymi służbami podejmuje decyzję o odebraniu dz-

iecka z rodziny, są ostateczne i wynikają z koniecznoś-

ci zabezpieczenia dziecka w związku z zagrożeniem

jego zdrowia lub życia.

Pragnę ponadto zwrócić uwagę,

że pobyt dzieci poza rodziną, w rodzinach zastępczych

leżniony jest od decyzji sądu, który rozpatruje możli-

wości wychowywania dzieci przez rodziców w kon-

tekście wielu sprzężonych ze sobą problemów rodziny.

Być może niezabezpieczenie przez rodziców pod-

stawowych potrzeb dzieci (żywności, odzieży) jest jed-

nym z powodów umieszczenia ich poza rodziną, ale na

Reasumując, z powyższego przeglądu działań Mi-

dostrzega ono problem niskiego statusu materialne-

go rodzin wychowujących dzieci i podejmuje cały wa-

chlarz działań mających na celu poprawę sytuacji

dzinnych, obszaru oddziaływań pomocy społecznej,

cie rodziny w środowisku oraz rodzin dzieci umiesz-

czonych w pieczy zastępczej określone w ustawie

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 21918, str. 403.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie rosnącej liczby dzieci odbieranych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dziernika 2013 r. w sprawie rosnącej liczby dzieci

przedstawiam następujące stanowisko.

aktów prawnych rangi międzynarodowej, w tym

408

stwa – strony obowiązek realizacji tego prawa po-

przez zapewnienie, aby dziecko nie było oddzielone

od swoich rodziców wbrew ich woli.

Autonomia ro-

dziny, pomimo silnego jej akcentowania w konwencji,

ingerencję ze strony czynników zewnętrznych w sy-

tuacji, gdy takie działanie jest niezbędne w celu za-

pobieżenia niekorzystnej sytuacji dziecka przebywa-

jącego w rodzinie.

wieniach ustawy zasadniczej zawarta została deklara-

cja prowadzenia prorodzinnej polityki socjalnej.

cza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczegól-

nej pomocy ze strony władz publicznych.

ny sądu opiekuńczego, najpierw powinna być jej

udzielona pomoc i wsparcie w celu przywrócenia na

zujące regulacje prawne nakładają na różne podmio-

ty obowiązek współdziałania w sferze udzielania po-

mocy i wsparcia rodzinie, dają tym samym dostatecz-

ną gwarancję ochrony dobra dziecka, zabezpieczają

bowiem przed zbyt pochopnym odbieraniem go rodzi-

com naturalnym i umieszczeniem w środowisku za-

stępczym.

go, systemu ubezpieczeń społecznych i pomocy spo-

łecznej.

Zauważyć jednak należy, że w ramach świadczo-

nej pomocy państwo nie powinno wyręczać rodzin

ze zm.) sprowadzającej się do konieczności udzielania

pomocy tym podmiotom, które jej potrzebują, gdy

świadczenia z ubezpieczenia społecznego.

Celem pomocy społecznej jest doprowadzenie do

życiowego usamodzielnienia świadczeniobiorców oraz

zintegrowanie ich ze środowiskiem.

Rolą organów

władzy jest stworzenie podstawowych warunków

umożliwiających godną egzystencję.

Kiedy warunki

bytowe ulegają skrajnemu pogorszeniu, władze pub-

liczne powinny udzielić jednostce lub rodzinie przede

wszystkim wsparcia.

Natomiast oddzielenie dzieci od rodziców dopusz-

czy zdecyduje zgodnie z obowiązującym prawem oraz

jest ingerencja sądu.

Podstawę do interwencji sądu

opiekuńczego stanowi przepis art. 109 Kodeksu ro-

wość skorzystania z szerokiego wachlarza środków

zaradczych.

Zasadą jest, że sąd ten może wydać każde zarzą-

dzenie, jakie w danych okolicznościach jest konieczne

lub celowe ze względu na dobro dziecka, w tym rów-

nież polegające na oddzieleniu dziecka od środowiska

rodzinnego poprzez umieszczenie go w rodzinie za-

stępczej albo w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Zarządzenia wydawane na podstawie omawiane-

go przepisu należą do kategorii ograniczeń władzy

rodzicielskiej.

Ich wyliczenie w przepisie art. 109

K.r.o. jest tylko przykładowe, na co wskazuje zwrot

„w szczególności”.

Wymieniając te zarządzenia, usta-

wodawca stopniuje je, wskazując tym samym, że środ-

ki ostrzejsze należy stosować dopiero wówczas, gdy

łagodniejsze nie dały pożądanego rezultatu albo gdy

ze względu na daleko posunięte zaburzenie wykony-

wania przez rodzinę jej funkcji jest oczywiste, iż ta-

kiego rezultatu nie dadzą.

Zwrócić trzeba przy tym uwagę, że sformułowanie

przepisu art. 109 § 1 K.r.o. „sąd wyda” oznacza, że

sąd jest obowiązany wydać odpowiednie zarządzenie

w razie spełnienia przesłanek z tego przepisu.

Ustawodawca, nakazując ingerencję we władzę

rencję sądu we władzę rodzicielską przewiduje ustawa

887), która w sposób kompleksowy reguluje problema-

tykę pomocy rodzinie, w tym: działania profilaktyczne

409

zastępczej oraz problematykę usamodzielnień pełno-

Głównym założeniem ustawy jest położenie naci-

sku na pozostawienie dzie cka w jego naturalnym śro-

dowisku, a więc w rodzinie.

Zakłada się wprowadze-

nie różnorodnych form środowiskowej pomocy rodzi-

nom dysfunkcyjnym, w tym dalszy rozwój placówek

wsparcia dziennego – świetlic, klubów, ognisk wycho-

wawczych, w których specjaliści (psycholog, pedagog,

terapeuta) pomagają dziecku, ale także współpracu-

ją z rodzicami.

Nowym rozwiązaniem jest wprowa-

dzenie w ramach profilaktyki asystentów rodziny,

których zadaniem jest systematyczna i bezpośrednia

praca z rodziną mającą trudności w prawidłowym

funkcjonowaniu.

Ustawodawca zwraca także uwagę na koniecz-

ność doskonalenia i rozwój współpracy pomiędzy

przedstawicielami instytucji (m.in. szkoły, Policji,

służby zdrowia, pomocy społecznej, sądów), które

rzecz poprawy jej sytuacji.

Wskazana ustawa wpro-

wadziła potrzebę zmiany przepisów Kodeksu rodzin-

nego i opiekuńczego pozwalających na skorzystanie

przez sąd opiekuńczy z nowych środków w obszarze

wczesnej pracy z rodziną.

Uwzględnia to nowe

brzmienie przepisu art. 109 § 2 pkt 1 K.r.o. Przesłan-

ką zastosowania środków przewidzianych w tym

przepisie jest zagrożenie dobra dziecka.

Ponadto powołana ustawa, uwzględniając powsta-

nie wspomnianego w jej tytule nowego systemu, na-

kłada na sąd opiekuńczy obowiązek zawiadamiania

właściwej jednostki organizacyjnej wspierania rodzi-

rodzinie dziecka odpowiedniej pomocy (art. 100 § 2

K.r.o.).

Nie ulega wątpliwości, że umieszczenie dziecka

-wychowawczej jest ingerencją głęboko sięgającą

żym przeżyciem dla dziecka.

Dlatego środek ten po-

winien być stosowany dopiero wówczas, gdy zawiod-

ły inne formy wsparcia i pomocy udzielanej rodzinie

dziecka poza rodziną.

Z reguły jednak zaniedbania bytowe pozostają

w ścisłym związku z niewydolnością wychowawczą

rodziców.

W takich przypadkach rodzina wymaga

wsparcia i pomocy odpowiednich służb nie tylko

w formie materialnej, ale też doradczej i edukacyjnej.

Możliwość uzyskania takiego wsparcia przez ro-

dzinę ustawodawca przewiduje w przepisie art. 109

§ 4 K.r.o., który dotyczy sytuacji po umieszczeniu

dziecka w środowisku zastępczym.

ki zawiodły albo gdy sytuacja wymaga działania

W przypadku gdy zachodzi przesłanka z art. 109

nieczność szybkiego zabezpieczenia podstawowych

czyć, że jedynym środkiem zaradczym będzie umiesz-

czenie dziecka w środowisku zastępczym.

W kontekście wyrażonych przez panią poseł wąt-

pliwości dotyczących częstego podejmowania przez

niu ich w pieczy zastępczej ze względu na sytuację

cydującym kryterium, w oparciu o które sąd powi-

nien rozstrzygać w takich przypadkach, jest dobro

Sąd opiekuńczy musi wszcząć postępowanie z urzę-

du wówczas, gdy zachodzą okoliczności i zdarzenia

wywołujące konieczność ingerencji we władzę rodzi-

cielską.

Wszczęcie postępowania w takiej sprawie na sku-

tek wniosku pracownika jednostki organizacyjnej

wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej nie

zmienia charakteru sprawy, w której postępowanie

jest wszczynane z urzędu.

W tego rodzaju postępowaniu osoba inicjująca po-

stępowanie nie rozporządza w żadnym zakresie ani

przedmiotem, ani biegiem postępowania.

Sąd z chwi-

lą wszczęcia postępowania z urzędu zawiadamia

uczestników, określając jego rodzaj oraz pouczając

o możliwości zgłaszania wniosków dowodowych.

Natomiast wydanie postanowienia zawsze powin-

no zostać poprzedzone szczegółową analizą przypad-

ku, aby unikać zbędnych i pochopnych decyzji.

Sąd

musi zatem wstępnie zbadać okoliczności sprawy,

ustalić, na ile rzetelne i prawdziwe są uzyskane in-

formacje o istnieniu podstaw do wszczęcia postępo-

wania z urzędu.

Uczestnicy postępowania mają prawo do aktyw-

nego udziału w sprawie, zwłaszcza w fazie postępo-

wania dowodowego, nie oznacza to jednak, że na nich

spoczywa ciężar dowodu wynikający z art. 6 K.c.

Podstawą do podjęcia przez sąd decyzji o odizolo-

waniu dziecka od środowiska rodzinnego w celu na-

leżytej ochrony jego dobra jest całokształt zebranego

w sprawie materiału dowodowego.

Wbrew wyrażonej w interpelacji opinii to nie pra-

cownicy instytucji utworzonych do wspierania rodzi-

ny, ale orzeczenia sądów kształtują sytuację opiekuń-

czo-wychowawczą dziecka, które z uwagi na zagro-

410

żenie jego dobra stało się podmiotem określonego

postępowania sądowego.

Ocena wydanego przez sąd w tym zakresie roz-

strzygnięcia pozostaje poza kompetencjami ministra

sprawiedliwości, który w ramach czynności nadzor-

czych nie jest uprawniony do ingerowania w sferę

orzeczniczą sądów.

Poczynione zatem przez sąd opiekuńczy ustalenia

w oparciu o posiadane dowody co do konieczności

logiczną wskutek otrzymanego wcześniej sygnału

np. od pracownika jednostki organizacyjnej wspiera-

jego dobra na skutek zaistnienia jednego ze zdarzeń

uzasadniających ingerencję w rodzinie nie mogą być

przedmiotem wiążącej oceny ze strony ministra spra-

wiedliwości.

Jedyną formą zweryfikowania tego ro-

dzaju oceny sądu jest poddanie kwestionowanego

przez strony rozstrzygnięcia kontroli instancyjnej.

Uprawnienia z zakresu nadzoru nie obejmują kom-

petencji do ingerowania w sferę orzeczniczą sądów,

która zastrzeżona jest do ich wyłącznej właściwości.

Nie istnieje zatem możliwość dokonywania przez or-

gan nadzorczy oceny treści orzeczeń sądowych, jak

również zasadności i prawidłowości podejmowania

przez sąd innych czynności składających się na cało-

kształt procesu judykacyjnego.

Jednocześnie pragnę dodać, że Ministerstwo

odnośnie do ilości przypadków odebrania dzieci ro-

dzicom z powodu trudnej sytuacji materialnej i byto-

wej rodziny.

Ich zgromadzenie wymagałoby badania

stanu faktycznego we wszystkich sprawach dotyczą-

cych ingerencji sądu we władzę rodzicielską.

Analiza

taka obejmowałaby ocenę kwestii merytorycznych,

która pozostaje poza kompeten cjami ministra spra-

wiedliwości.

W kontekście zaś kwestii zawartych w pytaniu 2

pragnę podkreślić, że minister sprawiedliwości może

podejmować działania jedynie w ramach przyzna-

nych mu uprawnień nadzorczych.

Zakres uprawnień nadzorczych ministra spra-

wiedliwości początkowo regulowało rozporządzenie

wowania nadzoru nad działalnością administracyjną

sądów (Dz. U. z dnia 12 listopada 2002 r.

Nr 187, poz.

1564, ze zm.).

Z przepisu § 2 ust. 1 pkt 8 powołanego aktu praw-

nego wynikało, że nadzór ministra sprawiedliwości

nad działalnością administracyjną sądów wykony-

wany jest poprzez bieżącą lub okresową kontrolę

toku postępowania w sprawach indywidualnych

w przypadku ujawnienia okoliczności wskazujących,

Wskazać należy, że uprawnienia z zakresu wska-

zanego nadzoru nie obejmowały kompetencji do in-

gerowania w sferę orzeczniczą sądów, która zastrze-

żona była do ich wyłącznej właściwości.

Nie istniała zatem możliwość dokonywania przez

organ nadzorczy oceny treści orzeczeń sądowych, jak

wadzono nowy model nadzoru administracyjnego

nad działalnością administracyjną sądów.

Minister sprawiedliwości aktualnie uprawniony

jest do wykonywania zewnętrznego nadzoru admini-

stracyjnego nad działalnością administracyjną są-

dów, który obejmuje analizę i ocenę prawidłowości

dów wewnętrznego nadzoru administracyjnego (art. 37f

powołanej ustawy).

badanie toku i sprawności postępowania w poszcze-

prawnym nie było podstaw do ingerencji ministra

sprawiedliwości w treść orzeczeń niezawisłych sądów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

2013 r., sygn.

SPS-023-21922/13, w sprawie likwida-

w Warszawie uprzejmie informuję.

Sprawa likwidacji Szkoły Podstawowej nr 40 im.

Andrzeja Grubby przy ul. Hożej jest znana Minister-

stwu Sportu i Turystyki.

Rodzice uczniów zaniepo-

kojeni decyzją Rady Dzielnicy Śródmieście skierowa-

li do resortu pismo w tej wrażliwej kwestii.

Minister-

411

stwo Sportu i Turystyki odniosło się do tego proble-

mu.

Każda decyzja o zamknięciu szkoły jest trudna

i niepopularna, ponieważ budzi obawy rodziców i dy-

skomfort u dzieci, które muszą opuścić miejsce, do

którego zdążyły przywyknąć.

Podchodzę ze zrozu-

mieniem do sytuacji rodziców, którym zależy na jak

najlepszych warunkach pobierania nauki przez ich

dzieci.

Jednakże kwestia decyzji o zamknięciu szkoły nie

kultury fizycznej.

Decyzje w takich sprawach podej-

mują jednostki i organy samorządu terytorialnego

– w tym wypadku Rada Dzielnicy Śródmieście.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

przekazaną przez ministra środowiska przy piśmie

z dnia 31 października 2013 r., znak: BMzk-070-

1202/43925/13/ML, w sprawie obywatelskiego pro-

jektu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych,

uprzejmie przedstawiam informacje w zakresie po-

ruszonego zagadnienia.

Minister transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej został upoważniony przez pana Donalda

tycji z rąk delegacji uczestników ogólnopolskiej ma-

nifestacji działkowców, która odbyła się w dniu 10

października 2013 r.

Zawarte w petycji tezy odzwier-

ciedlają stanowisko Komitetu Inicjatywy Ustawo-

dawczej prezentowane w trakcie posiedzeń podkomi-

sji nadzwyczajnej, która zajmuje się opracowaniem

projektu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej, w ramach ustawowo przyznanych kom-

petencji, uczestniczy w prowadzonych w Sejmie RP

pracach legislacyjnych w zakresie omawianej proble-

matyki.

Przedstawiciele resortu w razie potrzeby słu-

żą wsparciem merytorycznym oraz pomocą w doko-

naniu obiektywnej oceny projektowanych przepisów

w świetle dotychczasowego orzecznictwa Trybunału

Konstytucyjnego oraz obowiązującego systemu praw-

nego.

W odniesieniu natomiast do kwestii poruszonej

w pytaniu pierwszym należy mieć na względzie, że

Jednocześnie zgodnie z art. 10 ust. 2 władzę ustawo-

dawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą

strów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały.

Mając

na względzie konstytucyjnie określone obszary dzia-

łania poszczególnych organów ustrojowych, rząd RP

nie może naruszać obowiązującego prawa, w tym

w szczególności suwerenności parlamentu RP i ak-

tywnych w nim partii politycznych.

Zatem w przed-

miotowym zakresie właściwe wydaje się skierowanie

powyższego pytania do odpowiednich organów po-

szczególnych klubów parlamentarnych.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione informacje

wyjaśniają wątpliwości pani poseł Anny Elżbiety So-

beckiej.

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

w sprawie zapewnienia w budżecie państwa

znak: SPS-023-21927/13, przekazującego interpela-

cję posła Marka Polaka w sprawie zapewnienia

w budżecie państwa na rok 2014 środków na wspar-

cie polskich ośrodków europejskiej sieci Enterprise

Europe Network (EEN), przedstawiam poniższe sta-

nowisko.

Na wstępie chciałbym jednoznacznie potwierdzić,

iż przedsiębiorczość traktowana jest niezmiennie

przez ministra finansów jako główny czynnik rozwo-

ju społeczno-gospodarczego oraz kluczowy warunek

osiągnięcia konkurencyjności gospodarki.

Istotne

412

znaczenie dla osiągnięcia tego celu mają działania na

rzecz poprawy warunków funkcjonowania przedsię-

biorstw, m.in. poprzez tworzenie korzystnego środo-

wiska regulacyjnego.

Dają temu wyraz działania rzą-

du w pracach nad ustawami deregulacyjnymi, mają-

cymi na celu zmniejszenie barier prowadzenia dzia-

łalności gospodarczej.

Efektem tych prac jest przyję-

cie szeregu regulacji z zakresu kompetencji ministra

finansów zawartych w trzech ustawach deregulacyj-

nych oraz w założeniach do projektu czwartej ustawy

deregulacyjnej.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

iż w fazie uzgodnień międzyresortowych znajduje się

łę w sprawie ustanowienia programu wieloletniego

pn. „Udział Polski w Programie ramowym na rzecz

która przedłuża działanie programu do 2014 r.

W ge-

stii Rady Ministrów leży zatem przesądzenie, czy

program ten będzie kontynuowany, przy czym w ge-

stii ministra gospodarki jako projektodawcy przed-

miotowej uchwały wskazanie źródeł jego finansowa-

nia.

W ocenie ministra finansów przedwczesne jest

zatem twierdzenie o braku wsparcia dla polskich

ośrodków europejskiej sieci EEN w 2014 r.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

Rzońcy z dnia 30 września 2013 r., w sprawie nowe-

W dniu 8 listopada 2013 r. na 53. posiedzeniu Sej-

mu zakończyły się prace parlamentarne nad sena-

ckim projektem ustawy o zmianie ustawy o komor-

nikach sądowych i egzekucji (druki sejmowe nr 1190,

1747, 1865 i 1868) uchwaleniem ustawy o zmianie

ta została w dniu 12 listopada 2013 r. przekazana do

u.k.s.e., było dostosowanie przepisu art. 49 ust. 2 tej

stwierdzono, iż art. 49 ust. 2 u.k.s.e. przez to, że w każ-

dym wypadku umorzenia na podstawie art. 823 Ko-

deksu postępowania cywilnego (K.p.c.) zawieszonego

wcześniej postępowania egzekucyjnego przewiduje

kości nie niższej niż 1/10 przeciętnego wynagrodze-

nia miesięcznego, jest niezgodny z art. 2 konstytucji.

Trybunał wskazał, że jeżeli u podstaw umorzenia

postępowania na podstawie art. 823 K.p.c. leży po-

bawienie wykonalności tytułu wykonawczego z in-

nych przyczyn niż zaspokojenie świadczenia, to dłuż-

nik nie powinien być obciążany opłatą na podstawie

art. 49 ust. 2 u.k.s.e.

Z tego względu we wskazanym wyżej projekcie

ustawy przyjęto, że jeżeli dłużnik wykaże, że orze-

czenie, na którym oparto klauzulę wykonalności,

zostało uchylone lub zmienione w taki sposób, iż nie

konawczy został pozbawiony wykonalności z przy-

czyn innych niż zaspokojenie wierzyciela, to przepis

art. 49 ust. 2 nie znajdzie zastosowania (art. 49 ust. 2a

u.k.s.e.).

Jeżeli wykazanie tych okoliczności nie bę-

dzie możliwe przed prawomocnym zakończeniem po-

stępowania egzekucyjnego, to dłużnik będzie mógł

złożyć wniosek o uchylenie postanowienia obciążają-

cego go opłatą egzekucyjną, a w przypadku pobrania

opłaty także o jej zwrot.

Dłużnik będzie wówczas obo-

wiązany wykazać, że orzeczenie, na którym oparto

ny wykonalności z przyczyn innych niż zaspokojenie

wierzyciela (art. 49 ust. 2 b).

Wprowadzenie powyższych przepisów nie spowo-

duje jednak, że w opisanych wyżej przypadkach ko-

mornik poniesie za każdym razem finansowe konse-

kwencje braku podstawy do obciążenia dłużnika

opłatą lub zwrotu pobranej opłaty.

W treści art. 49

ust. 2a i 2b u.k.s.e. zamieszczono bowiem przepisy

odsyłające do art. 49 ust. 4 u.k.s.e.

(„Przepis ust. 4

stosuje się odpowiednio”).

Przepis art. 49 ust. 4 u.k.s.e. przewiduje, że w razie

niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego

stanowienia.

Postanowienie po uprawomocnieniu się

wania w klauzulę wykonalności.

Wynika stąd, że w przypadkach wymienionych

413

niecelowość wszczęcia postępowania egzekucyjnego,

będzie mógł obciążyć wierzyciela opłatą egzekucyjną.

W świetle powyższego nie wydaje się więc, aby

wskazane w interpelacji niebezpieczeństwo maso-

wego wszczynania przez wierzycieli postępowań

egzekucyjnych mających na celu zaspokojenie prze-

dawnionych roszczeń było realne.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

w sprawie programu „Szklanka mleka” (21935)

nr SPS-023-21935/13 z dnia 29 października 2013 r.,

w sprawie programu „Szklanka mleka”, uprzejmie

informuję Panią Marszałek, co następuje.

maksymalnych zależy w Polsce od wysokości dopłat

unijnych określonych przez Komisję Europejską oraz

ciedlała poziom równowagi pomiędzy ceną opłacalną

unijnym i krajowym rynku potwierdziła pilną ko-

W związku z powyższym, w celu utrzymania

atrakcyjności programu „Szklanka mleka” w Polsce

poziomie zbliżonym do lat poprzednich, podjęto de-

cyzję o przygotowaniu projektu rozporządzenia Rady

kich rodzajach opakowań o 6,5%–7%.

stępnie przekazany do rozpatrzenia przez Radę Mi-

nistrów.

W przypadku przyjęcia przez Radę Mini-

strów rozporządzenie wejdzie w życie z dniem nastę-

ziom cen maksymalnych powinien zacząć obowiązy-

wać jak najszybciej.

Ograniczy to ryzyko wycofywa-

towych, zapewni ciągłość jego funkcjonowania w roku

bezpłatne dostarczanie mleka bez dodatków smako-

wych do szkół podstawowych.

W efekcie utrzymana

podstawowych.

Z poważaniem

przy którym nadesłano interpelację posłów Jana Wa-

rakterze pedofilskim, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące stanowisko.

W Ministerstwie Sprawiedliwości podjęło prace

analityczne mające na celu rozważenie zmiany art.

414

106a K.k. poprzez poszerzenie zakresu przedmiotowe-

go i podmiotowego tej regulacji.

W pracach nad tym

zagadnieniem starano się uwzględnić uwagi krytycz-

ne sformułowane w doktrynie prawa karnego odnoś-

nie do aktualnego stanu prawnego.

W uwagach tych

podważano nie tylko zgodność wyłączenia od zatarcia

skazania wskazanego w art. 106a K.k. z zasadą hu-

manitaryzmu (art. 3 K.k.), ale również nieracjonal-

ność takiego rozwiązania z punktu widzenia zasad

K.k. – nawet skazanie na 25 lat pozbawienia wolności

lub dożywotnie pozbawienie wolności za najcięższe

nia (por. np. M. Mozgawa (w:) Kodeks karny.

Komen-

W konsekwencji opisanych wyżej prac zdecydowa-

no się zaproponować rozszerzenie zakresu przedmio-

towego regulacji art. 106a K.k., zaliczając do niej

wszystkie przestępstwa przeciwko wolności seksual-

nej, rozwojowi psychoseksualnemu małoletnich oraz

obyczajności, jeżeli pokrzywdzony był małoletnim

albo gdy treści pornograficzne obejmują udział ma-

łoletniego (zrezygnowano z cezury wieku 15 lat).

zanych za powyższe przestępstwa, niezależnie od

orzeczonych za nie sankcji (obecnie szczególne rygo-

ry zatarcia skazania dotyczą wyłącznie skazania na

karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawie-

Z drugiej strony odstąpiono od koncepcji wyłącze-

widzenia zasady proporcjonalności zasadne będzie

skim prawie terminem przedawnienia karalności (za

zbrodnię zabójstwa) – czyli 30 lat.

Wydaje się, że wersja ta jest propozycją wyważo-

łoletnich przed kontaktami z osobami skazanymi za

proporcjonalności i racjonalności polityki karnej.

części ogólnej Kodeksu karnego, będącego pokłosiem

prac Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego, działa-

jącej przy ministrze sprawiedliwości, obejmującego

również propozycje modyfikacji kilku innych ustaw,

Aktualnie projekt ustawy znajduje się na etapie

prac wewnątrzresortowych, po zakończeniu których

niezwłocznie skierowany zostanie do uzgodnień mię-

Z wyrazami poważania

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

z dnia 29 października 2013 r., przekazaną pismem

znak: SPS-023-21940/13, w sprawie dystrybucji leków

w Polsce, proszę o przyjęcie poniższego stanowiska.

Nadzór nad obrotem produktami leczniczymi zgod-

Prawo farmaceutyczne (Dz. U. 2008 r.

Nr 45, poz. 271,

z późn. zm.) sprawuje Państwowa Inspekcja Farma-

ceutyczna.

Zgodnie z informacjami uzyskanymi od

właściwego w niniejszej sprawie głównego inspekto-

ra farmaceutycznego organ nie odnotował przypad-

ków bezpośredniej sprzedaży produktów leczniczych

od producentów do aptek.

Produkty lecznicze od pro-

ducenta trafiają do hurtowni farmaceutycznych, a na-

stępnie do odbiorców detalicznych – aptek i punktów

aptecznych.

We wszystkich transakcjach pomiędzy

wytwórcą a apteką uczestniczą hurtownie farmaceu-

tyczne.

Mogą to być hurtownie prowadzone przez

producenta, tzw. hurtownie producenckie, lub też

inne hurtownie farmaceutyczne.

Zgodnie z art. 24

ust. 3 pkt 7 lit. a ustawy Prawo farmaceutyczne pod-

miot odpowiedzialny jest zobowiązany do dostarcza-

nia produktów leczniczych wyłącznie podmiotom

uprawnionym do prowadzenia obrotu hurtowego.

Przedstawiony powyżej model sprzedaży jest zgodny

z przepisami obowiązującego prawa.

Jednocześnie należy podkreślić, iż przepisy ustawy

Prawo farmaceutyczne nakładają na producentów

i hurtownie obowiązek zapewnienia dostępu produk-

tów leczniczych na rynku krajowym.

Zgodnie z art. 24

ust. 3c ustawy Prawo farmaceutyczne „podmiot odpo-

wiedzialny oraz przedsiębiorcy zajmujący się obrotem

hurtowym produktami leczniczymi są obowiązani za-

pewnić, w celu zaspokojenia potrzeb pacjentów, odpo-

wiednie i nieprzerwane zaspokojenie zapotrzebowania

podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego pro-

duktami leczniczymi i przedsiębiorców zajmujących się

obrotem hurtowym produktami leczniczymi”.

W przy-

padku naruszenia przez przedsiębiorcę ww. przepisu

główny inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na

prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

Zgodnie z poleceniem ministra zdrowia główny

inspektor farmaceutyczny od połowy 2012 r. stale

monitoruje rynek pod względem dostępności produk-

tów leczniczych.

Na chwilę obecną brak zgłoszeń do-

tyczących istotnych ograniczeń dostępności produk-

tów leczniczych.

Odnośnie do kwestii „odwróconego łańcucha dys-

trybucji” uprzejmie wyjaśniam, iż jest on niezgodny

z obowiązującymi przepisami prawa.

Przepisy prawa

415

dopuszczają obrót hurtowy produktami leczniczymi

pomiędzy hurtowniami, niezgodna z obowiązującym

prawem jest natomiast sprzedaż leków hurtowniom

prowadzona przez apteki w ramach tzw. odwrócone-

go łańcucha dystrybucji.

Zakup produktów leczni-

czych przez hurtownie od aptek uchybia obowiązko-

wi wynikającemu z art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo

farmaceutyczne, który stanowi, iż „do obowiązków

przedsiębiorcy prowadzącego działalność polegającą

zakup produktów leczniczych wyłącznie od przedsię-

biorcy zajmującego się wytwarzaniem lub prowadzą-

cego obrót hurtowy”.

W celu większej przejrzystości przepisów regulu-

jących niedopuszczalność działań w ramach „odwró-

conego łańcucha dystrybucji” Ministerstwo Zdrowia

w obecnie prowadzonym projekcie ustawy o zmianie

ciwdziałaniu narkomanii wprowadziło przepisy, któ-

re wprost wskazują, że zakazana jest sprzedaż pro-

duktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną do

hurtowni farmaceutycznej, innej apteki lub punktu

aptecznego.

W przypadku gdy apteka wbrew ww.

przepisowi będzie sprzedawała produkty lecznicze do

hurtowni lub innej apteki, wojewódzki inspektor far-

maceutyczny będzie miał możliwość cofnięcia zezwo-

lenia na prowadzenie apteki.

niektórych innych ustaw przewiduje się mechanizmy

zapobiegające wywozowi produktów leczniczych w przy-

padku zagrożenia brakiem ich dostępności.

Przewiduje

się regulacje, zgodnie z którymi przedsiębiorca prowa-

dzący obrót hurtowy produktami leczniczymi przed do-

konaniem wywozu produktu leczniczego, który będzie

zawarty w wykazie produktów zagrożonych brakiem

dostępności publikowanym przez ministra zdrowia, za

granice Polski będzie musiał zgłosić ten fakt głównemu

inspektorowi farmaceutycznemu.

Główny inspektor far-

maceutyczny będzie mógł zgłosić sprzeciw wobec wywo-

zu ww. produktu.

Zgłaszając sprzeciw, główny inspektor

farmaceutyczny będzie brał pod uwagę istotność danego

produktu dla zdrowia publicznego oraz dostępność jego

odpowiedników.

Przedsiębiorca prowadzący hurtownię

farmaceutyczną, który wywiezie produkt leczniczy za

granicę bez dokonania zgłoszenia zamiaru wywozu albo

wbrew sprzeciwowi głównego inspektora farmaceutycz-

nego, będzie podlegał karze pieniężnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

mo, znak SPS-023-21943/13, z dnia 29 października

br. przekazujące interpelację panów posłów Jana Wa-

skupu zbóż uprzejmie informuję, co następuje.

Na wstępie, odpowiadając na pytanie dotyczące

spółki Elewarr, uprzejmie informuję, że spółka ta jest

zbożowo-młynarskich.

Obecnie udział Elewarr sp. z o.o.

w rejestrowanym skupie zbóż oraz kukurydzy wynosi

około 1%, natomiast w skupie rzepaku około 1,5%.

W tabeli poniżej zestawiono planowane wielkości

skupu oraz dotychczasową realizację (tys. ton) na

dzień 28.10.2013 r.

Asortyment Plan Realizacja

Zboża konsumpcyjne 80 40,5

Zboża paszowe 30 9,9

rzepak 35 29,5

Kukurydza 35 19,9

Zgodnie z wcześniejszymi założeniami Elewarr

zamierza skupić za środki własne około 180 tys. t ziar-

na zbóż, rzepaku i kukurydzy.

Spółka zamierza przy-

jąć i składować łącznie na rzecz innych podmiotów,

w tym rolników indywidualnych i grup producen-

ckich, do 400 tys. t ziarna.

Z plonów bieżącego roku

od 9 lipca do 28 października br. skupiono łącznie

70 306 t zbóż i 29 512 t rzepaku.

Łączna powierzchnia przechowalnicza spółki po-

zwala na zmagazynowanie 644 tys. t.

Na usługowe

składowanie spółka przyjęła 147 534 t zbóż i rzepaku

łącznie.

Ponadto spółka przechowuje zboża z zapa-

sów Agencji Rezerw Materiałowych.

Ze względu na

konieczność przechowywania w oddzielnych komo-

rach z uwzględnieniem podziału na asortyment,

właściciela, roczniki zbiorów oraz niezbędną po-

wierzchnię operacyjną wolna powierzchnia do wyko-

rzystania jest o około 15% mniejsza od nominalnej.

Odnosząc się do sytuacji cenowej, należy podkre-

ślić że odnotowany spadek cen na rynku krajowym

wynika z ogólnej sytuacji popytowo-podażowej odno-

towanej na rynkach światowym i UE, które są wza-

416

jemnie ze sobą powiązane i determinują zmiany cen

na rynku krajowym.

Według danych Zintegrowanego Systemu Rolni-

czej Informacji Rynkowej MRiRW w dniach 28 paź-

dziernika–3 listopada br. na rynku krajowym za psze-

nicę konsumpcyjną w zakupie płacono średnio 758

zł/t, tj. o 3,7% więcej niż przed tygodniem i o 21% mniej

ciętna cena żyta konsumpcyjnego wynosiła 515 zł/t

i była o 2,7% wyższa w porównaniu do notowań sprzed

tygodnia i o 25,9% niższa niż rok temu.

Natomiast

zł/t i była niższa o 23,3% od notowań sprzed roku.

Dla porównania w Niemczech cena pszenicy kon-

sumpcyjnej w okresie 21– 27 października br. ukształ-

towała się na poziomie 797 zł/t i była niższa o 23,8%

(1045 zł/t) w porównaniu do analogicznego okresu

roku poprzedniego.

Na Węgrzech tegoroczny spadek

to 666 zł/t, a ubiegłoroczna 958 zł/t).

krajowa sytuacja cenowa odzwierciedla tendencje

rynkowe, jakie mają miejsce na rynku europejskim

zarówno w czasie żniw, jak i w ostatnim okresie.

Nie

ma natomiast potwierdzenia teza mówiąca o spad-

kach cen na krajowym rynku zbóż sięgających 50%,

a na pozostałych rynkach Wspólnoty w bardzo ogra-

niczonym stopniu.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego wystąpie-

wy cenowej na rynku zbóż i rzepaku oraz podjęcie

stosownych działań.

Z informacji przekazanych przez

powanie jest na końcowym etapie i po przeanalizo-

waniu wszystkich informacji niezbędnych do oceny

sprawy UOKIK podejmie decyzje co do dalszych kro-

ków formalnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

wyjeżdżających za granicę (21945)

lacją poselską pana Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

z dnia 23 października br. (znak: EK-023-21945/13)

granicę przekazuję następujące informacje.

Pytanie 1: Jaka jest polityka rządu w zakresie

.

Do-

świadczenia innych państw emigracyjnych uczą po-

nadto, że działania o charakterze typowo admini-

stracyjnym mające powstrzymać emigrację okazują

ne jest prowadzenie działań wspierających wzrost

Wyrównywanie różnic w potencjale ekonomicznym

— wprowadzeniu nowych narzędzi wspierających

mentów, jak m.in.: grant na telepracę, świadczenie

aktywizacyjne oraz pożyczka z Funduszu Pracy na

1)

417

utworzenie stanowiska pracy lub podjęcie działalno-

ści gospodarczej,

— wsparciu zatrudnienia młodych pracowników,

poprzez ułatwienie zdobycia stażu zawodowego po-

przez refundację składek na ubezpieczenia społeczne

za bezrobotnych do 30. roku życia podejmujących

pierwszą pracę oraz wprowadzenie pakietu rozwią-

zań aktualnie testowanych w projekcie pilotażowym

„Twoja kariera – twój wybór”,

— zwiększeniu efektywności wykorzystania środ -

pracy (ścisłe powiązanie z efektywnością urzędów

pracy),

— utworzeniu ze środków Funduszu Pracy Krajo -

wego Funduszu Szkoleniowego z przeznaczeniem na

Wprowadzono wówczas zmiany polegające m.in. na

3 »Maluch«”.

Przewiduje on dofinansowanie ze środ-

cjentów także rentowe i zdrowotne za osoby sprawu-

jące osobistą opiekę nad dzieckiem, które w związku

z tym zawiesiły wykonywanie pozarolniczej działalno-

ści gospodarczej, zaprzestały wykonywania pracy na

podstawie umów cywilnoprawnych albo są duchowny-

mi bądź rolnikami – nowelizacja ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych weszła w życie 1 września

2013 r.,

w ramach zielonej linii (www.powroty.zielonalinia.

Pytanie 2.

Jak ministerstwo ustosunkuje się do

przedstawionych danych?

Zgodnie z najnowszymi szacunkami GUS

2)

liczba

Polaków przebywających czasowo za granicą po okre-

sach spadku w latach 2007–2010 (z 2,27 mln do 2,00

mln) wzrosła na koniec 2011 r. o 3% (do 2,06 mln).

Wzrost ten utrzymał się też w 2012 r. – na koniec tego

roku poza granicami Polski przebywało 2,13 mln Po-

laków.

Emigracja zarobkowa utrzymuje się więc, wy-

2)

z Polski w latach 2004–2012”, październik 2013 r., s. 3.

418

kazując lekką tendencję wzrostową, ale jej skala jest

dużo mniejsza niż w okresie tuż po akcesji do UE.

Można oczekiwać, że przewidywana poprawa ko-

niunktury gospodarczej oraz podejmowane w MPiPS

działania, dotyczące m.in. reformy rynku pracy, będą

i stopniowego zmniejszania się presji emigracyjnej.

Przytoczona w interpelacji liczba 1,6 mln nie do-

tyczy Polaków przebywających za granicą na stałe.

Zgodnie z terminologią używaną przez GUS są to

emigranci czasowi, przebywający poza granicami

kraju powyżej 1 roku

3)

.

Czasowość oznacza, że osoby

te nie wymeldowały się z pobytu stałego w Polsce,

istnieje zatem domniemanie, że nie jest to wyjazd

definitywny.

Emigracja na pobyt stały w ostatnich

latach wynosiła: 2010 r.

– 17 360; 2011 r.

–19 858;

2012 r.

– 21 200

4)

.

Biorąc pod uwagę, że dane GUS

z zakresu emigracji czasowej dotyczą zasobów migra-

cyjnych, a dane dotyczące emigracji na pobyt stały

– strumieni migracyjnych, nie można stwierdzić, jaki

dokładnie jest stosunek liczby emigrantów stałych

do czasowych.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie obniżania poziomu bezpieczeństwa

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

słaną przy piśmie, nr SPS-023-21948/13, z dnia 29

niewskiej w sprawie obniżania poziomu bezpieczeń-

stwa na kolei na przykładzie planowanej likwidacji

formuję, co następuje.

W ramach projektu PO IiŚ 7.1–66 pn. „Polepsze-

Koluszki – Częstochowa” prowadzonego przez PKP

Polskie Linie Kolejowe SA realizowana jest rewitali-

zacja nawierzchni na linii kolejowej nr 001 na odcin-

ku od km 195,500 (granica Zakładu Linii Kolejowych

w Częstochowie) do km 229,000 (stacja Częstochowa

Osobowa) wraz z wymianą nawierzchni torowo-dro-

gowej na przejazdach w poziomie szyn.

Na przejeździe kolejowym w poziomie szyn w km

206,928 w ciągu drogi powiatowej nr 1070S Kłomni-

ce – Kruszyna planuje się zabudowę urządzeń zabez-

pieczenia ruchu pozwalających na zmianę kategorii

przejazdu z A (przejazd użytku publicznego z rogat-

kami) na kategorię B (przejazd użytku publicznego

z samoczynną sygnalizacją świetlna i półrogatkami).

Zgodnie z wymogami określonymi w § 22 ust. 1

2 lipca 2013 r. zebrała się komisja z udziałem przed-

stawiciela zarządcy drogi powiatowej nr 1070S, Policji

oraz PKP PLK SA.

Komisja w powyższym składzie

zaakceptowała zmianę kategorii ww. przejazdu oraz

określiła warunki zmiany kategorii przejazdu w po-

ziomie szyn w km 206,928 z A na B. Powyższy prze-

jazd spełnia wszystkie wymogi określone w ww. roz-

porządzeniu dla dokonania zmiany kategorii do B.

W ramach zmiany kategorii przejazdu zgodnie

z opracowanym projektem zostanie wykonana zabu-

dowa nowej generacji urządzeń rogatkowych (półro-

gatki) z telewizją przemysłową pozwalająca na reje-

strację wszystkich zdarzeń na przejeździe, zabudowa

nowego osygnalizowania pionowego, jak i poziomego

od strony toru i od strony drogi, zabudowa nowego

oświetlenia przejazdu, wymiana nawierzchni prze-

jazdu na nawierzchnię z płyt betonowych małogaba-

rytowych typu Mirosław, asfaltowanie dojazdów do

przejazdu i na międzytorzu oraz wycinka drzew i krze-

wów, tak aby zapewnić tzw. trójkąt widoczności na

przejeździe.

Należy podkreślić, że urządzenia techniczne za-

bezpieczenia ruchu na przejeździe w Kłomnicach

będą nowej generacji, a mając na uwadze ich działa-

nie na innych tego typu przejazdach, należy stwier-

dzić, że są one niezawodne.

Z analizy zdarzeń kolejowych na przejazdach kat.

A (przejazd użytku publicznego z rogatkami) wynika,

że najsłabszym czynnikiem jest element ludzki, czyli

dróżnik przejazdowy, i w związku ze zmianą kategorii

przejazdu w km 206,928 z A na B ten czynnik ryzyka

zostanie wyeliminowany.

Pracownicy zatrudnieni na

stanowisku dróżnika przejazdowego zostaną przenie-

sieni do obsługi innych przejazdów kategorii A.

Nadmienia się, że przejazdy kolejowe w poziomie

szyn kat. B należą do najbezpieczniejszych, ponieważ

do chwili obecnej na przejazdach kat. B usytuowa-

nych na terenie PKP PLK SA Zakładu Linii Kolejo-

wych w Częstochowie nie zdarzył się żaden wypadek

kolejowy.

Z wymienionych wyżej względów zmiana katego-

rii przejazdu kolejowego w miejscowości Kłomnice

3)

4)

GUS, Rocznik Demograficzny 2013, Warszawa, s. 471.

419

jest zasadna i zgodna z działaniami poprawiającymi

bezpieczeństwo na przejazdach kolejowych wpisują-

cymi się w realizację 10-punktowego pakietu bezpie-

czeństwa dla kolei.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(21950)

nika 2013 r. o sygn.

SPS-023-21950/13 w sprawie

towych planowanych w 2014 r. uprzejmie informuję.

ło bardzo duże zainteresowanie wdrożonym w br.

„Programem rozwoju inwestycji sportowych”.

Do re-

sortu sportu wpłynęło 195 wniosków aplikacyjnych

na łączną kwotę wnioskowanego dofinansowania

w wysokości 82 402 tys. zł.

Tak duży odzew inwesto-

rów wobec nowo wdrożonej inicjatywy inwestycyjnej

obrazuje ogromne potrzeby w zakresie poprawy wa-

runków uprawiania sportu powszechnego oraz prze-

ciwdziałania procesom utraty wartości użytkowej

obiektów sportowych.

W związku z tym resort spor-

tu zwiększył wstępnie planowaną na 2013 r. pulę

środków finansowych na realizację programu (pier-

wotnie planowano środki w wysokości 10 000 tys. zł).

Po dokonaniu oceny i analizy złożonych wniosków

należy podkreślić wartościowość programu – więk-

szość inwestycji wyróżnia duża wartość dodana, tj. re-

latywnie umiarkowanym kosztem przywracana jest

funkcjonalność wielu obiektów sportowych.

Tym sa-

mym w wymiarze ogólnokrajowym realizacja progra-

mu wpłynie na znaczną poprawę jakościową istnie-

jącej bazy sportowej.

rystyki planuje kontynuację programu w roku 2014

oraz – w miarę posiadanych środków finansowych

– także w latach kolejnych.

Ad 2. i 3.

Na zakwalifikowane w ramach progra-

mu zadania inwestycyjne Ministerstwo Sportu i Tu-

rystyki przyznało dotację w łącznej wysokości 26 073 tys.

zł, w tym suma zaplanowanych transz dofinansowa-

nia na rok 2013 wynosi 17 579 tys. zł.

W załączeniu przekazuję wykaz zakwalifikowa-

nych w ramach programu zadań inwestycyjnych.

Ad 4.

Łączna pula zaplanowanych na 2014 r. środ-

ków na dofinansowanie przebudowy, remontów i in-

westycji obiektów sportowych wynosi 341 762 tys. zł.

dział środków na realizację poszczególnych progra-

mów inwestycyjnych:

— wieloletnie wojewódzkie programy rozwoju

bazy sportowej

170 881 tys. zł;

— program rozwoju inwestycji sportowych 18 500 tys. zł;

— program rozwoju szkolnej infrastruktury

sportowej

18 000 tys. zł;

— program inwestycji o szczególnym

129 381 tys. zł;

— program budowy hal tenisowych 5 000 tys. zł.

Ad 5.

Ogólna pula środków finansowych przezna-

czona na wsparcie realizacji zadań inwestycyjnych

czeniu dla sportu w 2014 r. wynosi 129 381 tys. zł.

Aktualnie w ramach tej kwoty zaangażowanie środ-

ków wynikające z zawartych umów dotacji na reali-

zację inwestycji kontynuowanych wynosi 116 921 tys. zł.

Pozostała pula środków w wysokości 12 460 tys.

zł zostanie rozdysponowana na dofinansowanie no-

wych zadań inwestycyjnych.

Na obecnym etapie nie

przedsięwzięć, na realizację których przyznane zo-

stanie wsparcie finansowe w ramach tego programu

w 2014 r.

Dofinansowanie na realizację nowych za-

dań inwestycyjnych udzielane jest zgodnie z obowią-

zującą w ramach programu inwestycji o szczególnym

znaczeniu dla sportu procedurą, zgodnie z którą do

31 marca danego roku wnioskodawcy przedkładają

do ministerstwa wymaganą dokumentację potwier-

dzającą gotowość realizacyjną przedsięwzięcia, na-

stępnie Komisja do Spraw Inwestycji o Szczególnym

Znaczeniu dla Sportu rekomenduje ministrowi pro-

pozycję ujęcia inwestycji w planie rocznym na dany

rok.

Po zatwierdzeniu planu przez ministra benefi-

cjenci składają wnioski aplikacyjne, które podlegają

ocenie.

Dopiero pozytywna ocena wniosku stanowi

podstawę do zawarcia umowy, a tym samym jest po-

twierdzeniem przyznania dofinansowania.

W załączeniu przekazuję wykaz zadań inwesty-

cyjnych w ramach programu inwestycji o szczegól-

nym znaczeniu dla sportu, które zgodnie z zawarty-

mi umowami kontynuowane będą w roku 2014*

)

.

*

)

Wykaz zakwalifikowanych zadań inwestycyjnych

w ramach „Programu rozwoju inwestycji sportowych” w 2013 roku

PRZYZNANE DOFINANSOWANIE

Nazwa Wnioskodawcy Lokalizacja inwestycji Rodzaj inwestycji OGÓŁEM 2013 2014 2015

Gmina

Miejska

Głogów

Szkoła Podstawowa

nr 10 w Głogowie

remont i przebudowa zaplecza

sali gimnastycznej

235 208,00 235 208,00

Gmina Strzelin

Szkoła Podstawowa

nr 5 w Strzelinie

remont podłogi w sali

gimnastycznej

24 738,00 24 738,00

Gmina Węgliniec

Węgliniec, ul.

Sportowa

remont i przebudowa stadionu

miejskiego

412 086,00 412 086,00

Miasto Bydgoszcz

Cywilno - Wojskowy

Związek Sportowy

Zawisza Bydgoszcz,

ul. Gdańska 163

remont boiska do piłki nożnej

na terenie kompleksu

sportowego

347 966,00 347 966,00

Gmina Mogilno

Klub Sportowy

„Noteć” w Gębicach,

ul. Wolności 19

modernizacja systemu

nawadniania płyty boiska

34 169,00 34 169,00

Gmina Mogilno

Stadion Miejski

w Mogilnie,

ul. Mickiewicza 42

remont budynku zaplecza

stadionu miejskiego

361 161,00 50 192,00 310 969,00

Gmina Gruta Zespół Szkół w Grucie

przebudowa istniejącego

boiska sportowego

145 068,00 145 068,00

Gmina

Miejska

Świdnik

Świdnik,

ul. Sportowa 2/4

przebudowa boisk piłkarskich 739 762,00 469 243,00 270 519,00

Uniwersytet Marii Curie-

-Skłodowskiej w Lublinie

Lublin,

ul. Langiewicza 22

remont sali sportowej nr 1

wraz z przebudową zaplecza

szatniowo-sanitarnego

1 000 000,00 46 616,00 854 779,00 98 605,00

Miasto Zamość

OSiR w Zamościu,

ul. Królowej Jadwigi 8

remont bieżni

lekkoatletycznej

750 000,00 250 000,00 500 000,00

Gmina

Lubycza

Królewska

Lubycza Królewska,

ul. Parkowa

remont terenowych urządzeń

sportowych

655 349,00 177 688,00 477 661,00

Miasto Zielona Góra Zielona Góra, ul. Złota

przebudowa boiska piłkarskie-

go „Chynowianka”

262 000,00 262 000,00

Gmina

Krosno

Odrzańskie

Gimnazjum i Szkoła

Podstawowa Nr 3

w Krośnie

Odrzańskim

przebudowa boisk

wielofunkcyjnych

214 622,00 214 622,00

Gmina

Miasta

Głowno

Głowno,

ul. Kopernika 45

remont boiska do piłki nożnej 75 000,00 75 000,00

Gmina Lgota Wielka

Ludowy Zespół

Sportowy „PIAST”

Krzywanice

przebudowa ze zmianą

sposobu użytkowania

budynku po hydroforni na

zaplecze

165 950,00 39 565,00 53 800,00 72 585,00

Powiat

Zduńskowol-

ski

Powiatowy

Międzyszkolny

Ośrodek Sportowy

modernizacja boisk do piłki

nożnej oraz przebudowa

budynku zaplecza

310 340,00 31 315,00 279 025,00

Pabianickie

Towarzystwo Cyklistów

Pabianice,

ul. Gdańska 7

modernizacja centralnego

ogrzewania w budynku

Pabianickiego Towarzystwa

Cyklistów

100 409,00 100 409,00

Gmina Koluszki Koluszki, ul. Ludowa 2

remont instalacji centralnego

ogrzewania, ciepłej wody dla

zaplecza hali sportowej

157 005,00 157 005,00

Miasto Gorlice

OSiR w Gorlicach,

ul. Sportowa 9

remont hali sportowej 222 058,00 71 521,00 150 537,00

Gmina Tarnów

Szkoła Podstawowa

w Porębie Radlnej

remont boiska sportowego 112 239,00 112 239,00

Gmina Tarnów Biała remont boiska sportowego 90 730,00 90 730,00

421

Centrum Kultury

i Sportu w Skawinie

Skawina,

ul. Konstytucji 3 Maja 4

remont hali widowiskowo

– sportowej

560 000,00 560 000,00

Gmina

Miejska

Kraków

Kraków,

ul. Majora 12A

przebudowa hali sportowej KS

Prądniczanka

1 000 000,00 1 000 000,00

Gmina Lisia Góra

Zespół Gimnazjum

i Szkoły Podstawowej

w Starych Żukowicach

remont sali gimnastycznej 26 709,00 26 709,00

Gmina Lisia Góra

Zespół Szkół w Lisiej

Górze, ul. Szkolna 2

remont sali gimnastycznej 51 945,00 51 945,00

Powiat Chrzanowski Libiąż, ul. Górnicza 3 remont hali sportowej 101 000,00 101 000,00

Gmina

Miasta

Radomia

Zespół Szkół Samocho-

dowych w Radomiu

remont podłogi sportowej

w sali gimnastycznej

100 000,00 100 000,00

Gmina

Miasta

Radomia

Radom,

ul. Chałubińskiego

remont boiska do piłki nożnej 400 000,00 400 000,00

Gmina Rzekuń

Gimnazjum

w Rzekuniu

przebudowa boiska

i terenowych urządzeń

sportowych

96 716,00 96 716,00

Miasto

Mińsk

Mazowiecki

Miejski Ośrodek

Sportu i Rekreacji w

rozbudowa budynku zaplecza

socjalno-sanitarnego

210 860,00 110 860,00 100 000,00

Gmina

Mińsk

Mazowiecki

Huta Mińska

przebudowa boiska piłkarskie-

go trawiastego

78 036,00 78 036,00

Gmina Brzeg Brzeg, ul. Oławska 2a

remont pokrycia dachu wraz

z ociepleniem stropodachu

budynku hali sportowej

244 000,00 244 000,00

Gmina Zdzieszowice Krępna, ul. Jasiońska

przebudowa boiska

sportowego - etap II

211 500,00 211 500,00

Gmina

Miejska

Mielec MOSiR w Mielcu

rozbudowa i remont stadionu

sportowego

1 000 000,00 1 000 000,00

Polskie Towarzystwo

Gimnastyczne „Sokół

Mielec,

ul. Sękowskiego 1

przebudowa i remont sali

gimnastycznej

195 205,00 195 205,00

Gmina Zaklików

LKS „Sanna”

w Zaklikowie

remont i rozbudowa budynku

zaplecza socjalno-sanitarnego

168 000,00 88 000,00 80 000,00

Gmina

Sędziszów

Małopolski

MLKS LECHIA

w Sędziszowie

Małopolskim,

ul. Sportowa 32

przebudowa i remont budynku

siłowni i zaplecza

szatniowo-sanitarnego

173 758,00 173 758,00

Gmina Zaleszany Turbia

remont budynku zaplecza

przy stadionie wiejskim

49 573,00 49 573,00

Gmina Krosno Krosno, ul. Legionów

remont zaplecza hali

sportowej

129 372,00 129 372,00

Gmina Bukowsko Nowotaniec remont boiska 231 987,00 231 987,00

Gmina Sieniawa Sieniawa

przebudowa boiska

sportowego

155 049,00 127 077,00 27 972,00

Gmina Dębica Pustków-Osiedle

przebudowa bieżni

lekkoatletycznej wraz

z infrastrukturą

611 578,00 83 914,00 527 664,00

Powiat Dębicki

Dębica,

ul. Słowackiego 9;

ul. Ogrodowa 20;

Sportowa 24 (I LO,

ZSE i II LO)

przebudowa boisk sportowych

oraz przebudowa boiska

sportowego i terenowych

urządzeń sportowych

225 000,00 225 000,00

Gmina Pruchnik

Pruchnik,

ul. Sportowa

przebudowa stadionu

sportowego

311 021,00 52 407,00 258 614,00

Gmina Tyczyn

Szkoła Podstawowa

w Kielnarowej 53

przebudowa boiska

sportowego i budowa skoczni

do skoku w dal

149 554,00 32 315,00 117 239,00

Gmina Dydnia Grabówka

remont ogrodzenia stadionu

sportowego

30 000,00 30 000,00

Gmina Żurawica

Gimnazjum

w Żurawicy

przebudowa boiska

wielofunkcyjnego

80 000,00 80 000,00

422

Gmina Nurzec-Stacja

Nurzec-Stacja,

ul. Świerczewskiego

renowacja boiska do piłki

nożnej, remont budynku

zaplecza boiska i ogrodzenia

86 700,00 40 000,00 46 700,00

Gmina

Miasto

Lębork

Stadion Miejski

w Lęborku,

ul. Olimpijczyków

przebudowa terenowych

urządzeń sportowych

886 700,00 198 300,00 688 400,00

Gmina

Miasta

Gdyni

Gdynia, Gdyński

Ośrodek Sportu

i Rekreacji,

remont (wymiana)

nawierzchni boiska ze

sztucznej trawy

682 654,00 682 654,00

Gmina Kartuzy Kartuzy, ul. Słoneczna

przebudowa boiska

treningowego

936 820,00 936 820,00

Gmina

Miejska

Czarna Woda

Czarna Woda,

ul. Mickiewicza 5

wymiana okien i drzwi w hali

sportowej

57 742,00 57 742,00

Gmina Żukowo

Zespół Publicznego

Gimnazjum i Szkoły

przebudowa sali

gimnastycznej i obiektów

przylegających

50 418,00 50 418,00

Gmina Skoczów

Stadion Miejski

„Beskid” im. R.

Kukucza w Skoczowie

przebudowa i remont dachu

hali sportowej

153 506,00 153 506,00

Gmina

Miejska

Żory

Gimnazjum nr 4

w Żorach

remont bieżni

lekkoatletycznej

68 419,00 68 419,00

Ludowy Klub Sportowy

„Pasjonat” w

Dankowicach

Dankowice

przebudowa i rozbudowa

magazynów na sprzęt

sportowy przy zespole boisk

piłkarskich

137 670,00 91 710,00 45 960,00

Gmina Koszęcin Koszęcin, ul. Sportowa 1

remont dachu na budynku

LKS Koszęcin i remont

ogrodzenia boiska sportowego

29 800,00 29 800,00

Miasto Katowice Katowice, ul. Alfreda 1 przebudowa boisk piłkarskich 1 000 000,00 500 000,00 500 000,00

Miasto Rybnik Rybnik, ul. Gliwicka 72

przebudowa stadionu

lekkoatletycznego - I etap

1 000 000,00 450 000,00 550 000,00

Gmina

Piekary

Śląskie

GKS Olimpia

w Piekarach Śląskich,

ul. Generała Ziętka 60

remont sali gimnastycznej 698 883,00 145 700,00 553 183,00

Gmina Bieruń

Gimnazjum nr 2

w Bieruniu, Bieruń

Stary, ul. Licealna 17a

remont podłogi sportowej

w hali sportowej

168 171,00 168 171,00

Miasto Chorzów

Miejski Ośrodek

Rekreacji i Sportu

w Chorzowie,

ul. Lompy 10 a /

ul. Filarowa

remont boiska do piłki nożnej

przy ul. Filarowej i rozbudowa

piłkochwytów na boisku

MORiS

593 433,00 593 433,00

Miasto Chorzów

Miejski Ośrodek

ul. Pokoju 6

wykonanie systemu

nawadniania boisk

piłkarskich

50 872,00 50 872,00

Gmina Buczkowice

Buczkowice,

ul. Wyzwolenia

budowa budynku zaplecza

przy boisku piłkarskim

309 137,00 309 137,00

Gmina Ożarowice

Ożarowice,

ul. Szkolna 10

przebudowa i rozbudowa sali

gimnastycznej

651 000,00 84 486,00 377 738,00 188 776,00

Gmina Rudnik Ligota Książęca rozbudowa sali sportowej 135 860,00 135 860,00

Miasto Kalety

Kalety,

ul. Fabryczna 35

remont boiska

wielofunkcyjnego z remontem

oświetlenia

95 000,00 29 000,00 66 000,00

Gmina

Ostrowiec

Świętokrzyski

Ostrowiec

Świętokrzyski,

ul. Mickiewicza 32

remont pływalni o wymiarach

olimpijskich „Rawszczyzna”

772 744,00 772 744,00

Gmina Ćmielów Ćmielów

remont budynku zaplecza oraz

wymiana trybun na stadionie

sportowym

78 500,00 78 500,00

Gmina Jędrzejów

Jędrzejów,

ul. Sportowa

remont boiska piłkarskiego

i zaplecza

socjalno-sanitarnego

600 006,00 600 006,00

423

Z wyrazami szacunku

Minister

Andrzej Biernat

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

(21951)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Krystyny Ozgi oraz grupy po-

słów, przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchciń-

Powiat Skarżyski

Zespół Szkół Samocho-

dowo-Usługowych

w Skarżysku-Kamiennej,

ul. Oseta

Wasilewskiego 5

remont sali gimnastycznej 59 822,00 59 822,00

Gmina

Miejska

Lubawa

Ośrodek Sportu

i Rekreacji w Lubawie

remont pawilonu sportowego

i innych obiektów OSiR

238 400,00 238 400,00

Gmina Tolkmicko

Szkoła Podstawowa

w Tolkmicku,

ul. Szpitalna 6

remont sali gimnastycznej

i przebudowa boiska

sportowego

532 252,00 532 252,00

Powiat Nidzicki

Zespół Szkół

Ogólnokształcących

w Nidzicy, ul. Jagiełły 2

remont i przebudowa sali

gimnastycznej

345 844,00 105 000,00 240 844,00

Gmina Wronki

Wronki,

ul. Poznańska 30b

remont i modernizacja

budynku kręgielni

82 900,00 82 900,00

Gmina Oborniki Objezierze

przebudowa boiska

sportowego

183 803,00 183 803,00

Miasto i

Gmina

Szamotuły

Szamotuły,

Sportowa 6

regeneracja nawierzchni

trawiastej płyty boiska

i remont trybun

10 000,00 10 000,00

Powiat Nowotomyski

Zespół Szkół Nr 2

w Nowym Tomyślu,

ul. Emilii Sczanieckiej 1

remont sali

sportowo-gimnastycznej

37 062,00 37 062,00

Gmina Opalenica

Szkoła Podstawowa

w Opalenicy,

ul. Poznańska 37

przebudowa i rozbudowa sali

sportowej

139 580,00 139 580,00

Gmina Gołuchów

Gołuchów,

ul. Słowackiego

przebudowa boiska piłkarskie-

go i bieżni prostej

153 500,00 153 500,00

Gmina Pniewy

Pniewy,

ul. Konińska 9

remont stadionu miejskiego 30 873,00 30 873,00

Klub Sportowy Płomień

Przyprostynia

Zbąszyń,

Przyprostynia,

ul. Prandoty 138

remont i modernizacja boiska

sportowego

10 000,00 10 000,00

Gmina Zbąszyń

Zbąszyń,

ul. 17 Stycznia

remont i przebudowa

nawierzchni kortów

tenisowych

124 867,00 124 867,00

Międzychodzki Ośrodek

Sportu Turystyki i

Rekreacji Sp. z o.o.

Międzychód,

Dworcowa 22

przebudowa i modernizacja

pomieszczeń hali

widowiskowo-sportowej

11 931,00 11 931,00

Powiat Gryfiński

Zespół Szkół

Ponadgimnazjalnych

remont sali gimnastycznej 158 900,00 158 900,00

Gmina Widuchowa

Zespół Szkół

w Widuchowej

remont sali gimnastycznej 34 940,00 34 940,00

Gmina Chojna

Szkoła Podstawowa

nr 2 w Chojnie

remont i przebudowa sali

gimnastycznej

653 011,00 96 711,00 386 974,00 169 326,00

Gmina Police Police, ul. Piaskowa 97

modernizacja boiska do piłki

nożnej z trawy syntetycznej i

bieżni okrężnej na terenie

kompleksu

sportowo-rekreacyjnego

Gmina Łobez Łobez, ul. Orzeszkowej 7

remont pokrycia dachowego

hali sportowej

14 174,00 14 174,00

424

skiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej, z dnia 29 października 2013 r.

(SPS-023-

21951/13) w sprawie profilaktyki narkomanii w szko-

łach, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych infor-

„Krajowy program przeciwdziałania narkomanii

na lata 2012–2016” realizowany jest we współpracy

z ministerstwami, agendami rządowymi oraz samo-

rządami lokalnymi.

Aktualnie w realizację „Krajo-

wego programu przeciwdziałania narkomanii” zaan-

gażowane są następujące instytucje: Agencja Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego, Centralny Instytut Ochro-

ny Pracy, Centralny Zarząd Służby Więziennej, Cen-

trum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia,

generalny inspektor informacji finansowej, Główny

Inspektorat Farmaceutyczny, Główny Inspektorat

Sanitarny, Główny Urząd Statystyczny, inspektor ds.

substancji i preparatów chemicznych, Instytut Psy-

chiatrii i Neurologii, Krajowe Biuro ds. Przeciwdzia-

łania Narkomanii, Krajowe Centrum ds. AIDS, Mi-

nisterstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Fi-

nansów, Ministerstwo Obrony Narodowej, Minister-

Wewnętrznych, Ministerstwo Sprawiedliwości, Mi-

nisterstwo Transportu Budownictwa i Gospodarki

Wodnej, Ministerstwo Zdrowia, Narodowy Fundusz

Zdrowia, Ośrodek Edukacji Narodowej, Państwowa

Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,

Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna, Państwowa

Inspekcja Sanitarna, Policja, prokuratura, Prokura-

tura Generalna, Służba Celna, Straż Graniczna,

Żandarmeria Wojskowa, urzędy marszałkowskie.

Ponadto należy zauważyć, iż krajowe biuro, rea-

lizując działania ujęte w „Krajowym programie prze-

ciwdziałania narkomanii”, każdego roku w wyniku

otwartego konkursu ofert zleca do realizacji progra-

my z zakresu profilaktyki selektywnej, wskazującej,

także redukcji szkód.

Programy te wdrażane są lo-

kalnie przez organizacje pozarządowe w całym kraju.

Odnosząc się do pytania dotyczącego skuteczności

działania Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziała-

nia Narkomanii, uprzejmie informuję, iż Krajowe

mach realizacji zadań publicznych z zakresu prze-

ciwdziałania narkomanii dofinansowuje realizację

zadań zleconych w ramach otwartego konkursu

ofert.

W 2013 r. podpisano łącznie 118 umów dotacyj-

nych z 72 organizacjami.

Przedmiotem udzielonych

dotacji były następujące zadania: programy profilak-

tyki selektywnej, programy profilaktyki wskazującej

habilitacyjne adresowane do osób po ukończonym

procesie leczenia, programy wsparcia dla rodzin osób

nych od narkotyków, ograniczanie ryzyka szkód

narkotyków, ograniczanie ryzyka szkód zdrowotnych

i społecznych wśród osób uzależnionych od narkoty-

ków, programy wspierające leczenie substytucyjne,

specyficzne programy kierowane do kobiet używają-

cych szkodliwie i uzależnionych od narkotyków, pro-

gram wczesnej interwencji „FreD”, program „Can-

dis”.

Według badania „Europejskiego programu ba-

dań ankietowych w szkołach” (European School

Survey Project on Alkohol and Drugs, zwany dalej

„ESPAD”) przeprowadzonego na zlecenie Krajowego

zauważyć, że wśród substancji nielegalnych pod

względem rozpowszechnienia używania uplasowała

się amfetamina.

Po najpopularniejszy stymulant

przynajmniej raz w życiu sięgnęło 4,6% 15–16-latków

oraz 8,3% 17–18-latków.

W przypadku tej grupy sub-

stancji, jak też pozostałych rodzajów narkotyków nie

odnotowano zdecydowanych różnic pomiędzy pomia-

rami w 2007 r. i 2011 r.

Z kolei używanie substancji

wziewnych utrzymało się na podobnym poziomie jak

w latach poprzednich zarówno w przypadku używa-

nia kiedykolwiek w życiu (8,2% w 2007; 8,7% w 2011

– 15–16-latkowie), w ciągu ostatniego roku (2,3%

w 2007; 2,8% w 2011 – 15–16- latkowie).

Na podsta-

wie wyników badania ESPAD można wysnuć hipo-

tezę, że duży wzrost używania nielegalnych substan-

cji psychoaktywnych w 2010 r. uległ najprawdopodob-

niej zahamowaniu, a być może nawet spadkowi

w 2012 r.

Ze względu na różny kontekst pytań nar-

kotykowych w badaniu z 2012 r. w porównaniu z wcześ-

niejszymi pomiarami należy być jednak ostrożnym

w formułowaniu jednoznacznych wniosków.

Ponadto

należy zaznaczyć, że wśród wszystkich osób, które

zgłosiły się do leczenia w placówkach stacjonarnych

w 2011 r., podobnie jak w latach poprzednich więk-

szość stanowili mężczyźni (73,8%).

Wśród pacjentów

przyjętych do placówek stacjonarnych w 2011 r. u więk-

szości rozpoznano zaburzenia psychiczne i zaburze-

nia zachowania spowodowane używaniem kilku sub-

stancji lub używaniem innych substancji psychoak-

tywnych (F.19 w ICD 10).

Oznacza to, iż w przypadku

blisko 3/4 leczonych nie można nic powiedzieć o ty-

pach substancji, których używanie legło u podstaw

zgłoszenia się do leczenia.

Osoby z problemem opiatów stanowiły 7,8% przy-

jętych i w porównaniu do danych z 2010 r.

(14,7%)

odsetek ten jest niższy.

13% pacjentów zgłosiło się do

leczenia z powodu problemów spowodowanych uży-

waniem środków uspokajających i nasennych, a u 3,5%

pacjentów zdiagnozowano problemy związane z uży-

waniem stymulantów.

W 2011 r. podobnie jak w la-

tach poprzednich niewielką liczbę pacjentów można

było zakwalifikować jako uzależnionych od przetwo-

rów konopi (3,0%), środków wziewnych, halucynoge-

nów i kokainy (do 0,4%).

Należy zaznaczyć, iż niski

wskaźnik w przypadku marihuany związany jest

z tym, iż osoby problemowo używające konopi w zde-

cydowanej większości zgłaszają się na leczenie do

placówek ambulatoryjnych (1/3 wszystkich pacjen-

tów).

Pomimo pojawiających się nowych problemów

dotyczących używania narkotyków Krajowe Biuro do

Spraw Przeciwdziałania Narkomanii skutecznie wy-

wiązuje się z powierzonych mu obowiązków.

425

W odniesieniu do pytania dotyczącego podjętych

działań w celu stworzenia systemu profilaktyki nar-

komanii skierowanej do dzieci i młodzieży szkolnej

czością i demoralizacją, popełniające czyny karalne,

zyka związanych ze środowiskiem rodzinnym i ró-

Dodatkowo należy podkreślić, iż Krajowe Biuro

alizację ogólnopolskiej kampanii pn. „Przyjmuje leki

nia”, której głównym celem jest zwiększenie wiedzy

w celach pozamedycznych.

Kampania jest skierowa-

li szkół gimnazjalnych oraz ponadgimnazjalnych.

w partnerstwie takich instytucji, jak: Ośrodek Roz-

woju Edukacji, Kuratorium Oświaty, Główny Inspek-

torat Farmaceutyczny, Główny Inspektorat Sanitar-

ny, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyro-

dy marszałkowskie.

W ramach kampanii został opra-

cowany poradnik dla rodziców „O lekach, marihua-

nie, dopalaczach bez histerii”.

Publikacja ta kierun-

kowana jest zarówno na zwiększenie wiedzy, jak

wiskiem odurzania się lekami, używaniem marihu-

any, tzw. dopalaczy oraz przeciwdziałaniu im poprzez

dzieckiem.

Tematyka dotycząca szkodliwości używa-

nia substancji psychoaktywnych została ujęta także

w programie profilaktycznym pn. „ARS, czyli jak

dbać o miłość?”, który finansowany i realizowany jest

w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współ-

pracy.

Program dotyczy profilaktyki używania sub-

gramu oparta jest na trzech częściach, które mogą

nych, jednak istnieje możliwość wydłużenia czasu

realizacji programu do maksymalnie 12 godzin lek-

cyjnych.

nitorowania zjawiska w placówkach oświatowych,

uprzejmie informuję, iż w roku szkolnym 2012/2013

„Wzmacnianie bezpieczeństwa w szkołach i placów-

kach systemu oświaty” oraz priorytetu „Rok bezpiecz-

nej szkoły” jednym z obszarów bezpieczeństwa było

towej Ministerstwa Edukacji Narodowej zostały za-

mieszczone materiały opracowane przez organizacje

łami w ramach różnych projektów i realizacji progra-

mów profilaktycznych z zakresu narkomanii.

W ra-

mach wspierania szkół w zakresie profilaktyki zacho-

wań ryzykownych podejmowanych przez dzieci i mło-

dzież, a także zagospodarowania ich czasu wolnego

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłaszało także

jętych ustaw i obowiązujących programów: narodo-

426

leżnień: narkomanii, alkoholizmu, tytoniu, HIV,

tworowych).

Program w sposób kompleksowy odnosi

chicznego dzieci i młodzieży, w tym także zapobiega-

nia narkomanii.

Nawiązując do pytania odnośnie do kontroli Poli-

cji w zakresie legalności obrotu tzw. dopalaczami,

należy podkreślić, iż Policja w przedmiotowym za-

poz. 124) oraz porozumienie z dnia 26.10.2011 r. za-

warte między głównym inspektorem sanitarnym,

pracy w zakresie przeciwdziałania wprowadzania do

ków zastępczych.

Z treści art. 44c pkt 1 wspomnianej

wyżej ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia

dejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, podmio-

tem wskazanym do przestrzegania przepisów prawa

jest właściwy państwowy inspektor sanitarny.

Sta-

nowi to swoisty delikt prawny, w którym respekto-

wanie właściwych zapisów odbywa się na drodze ad-

ministracyjnej.

Obowiązki Policji wynikają nato-

miast ze wspomnianego wyżej porozumienia, według

którego komendant Policji zapewnia stosowną pomoc

funkcjonariuszy Policji w toku czynności kontrol-

nych wykonywanych przez pracowników Państwowej

Inspekcji Sanitarnej.

Ponadto na właściwym komen-

dancie wojewódzkim Policji ciąży obowiązek, w mia-

rę posiadanych możliwości, wyznaczenia miejsca cza-

sowego zabezpieczenia produktu zatrzymanego przez

właściwego inspektora sanitarnego, natomiast na ko-

mendancie powiatowym (miejskim, rejonowym) Po-

licji zapewnienie asysty podczas transportu do miej-

sca przechowywania.

W odniesieniu do pytania dotyczącego prowadzo-

nej w ramach profilaktyki narkomanii kampanii „Za-

chowaj trzeźwy umysł”, uprzejmie informuję, iż Kra-

jowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

w ramach profilaktyki narkomanii nie prowadzi

kampanii pn. „Zachowaj trzeźwy umysł”.

Obecnie

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkoma-

nii realizuje własną ogólnopolską kampanię pn.

gimnazjalnych.

Odpowiadając na pytanie dotyczące liczby wyda-

wanych przez organy gmin zezwoleń na sprzedaż na-

pojów alkoholowych, w miejscach gdzie usytuowane

pragnę poinformować, iż Ministerstwo Zdrowia, a tak-

że Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów

Alkoholowych nie posiadają danych dotyczących licz-

by zezwoleń wydawanych przedsiębiorcom, których

punkty usytuowane są w bliskiej odległości od szkół

i obiektów kulturalnych.

W mojej opinii gromadzenie

danych w tym zakresie wydaje się być trudne do za-

lica punktu sprzedaży”, o tyle nie zawiera ona defi-

nicji pojęcia „bliska odległość”.

Należy zaznaczyć, że

art. 12 ww. ustawy zobowiązuje rady gmin do okre-

ślania w drodze uchwały zasad usytuowania punk-

tów sprzedaży napojów alkoholowych, co w orzeczni-

ctwie powszechnie interpretuje się jako ich usytuo-

wanie względem miejsc chronionych, takich jak np.:

szkoły, inne placówki oświatowo-wychowacze i opie-

kuńcze.

Podkreślenia wymaga natomiast fakt, iż art.

łaniu alkoholizmowi nie wymienia instytucji kultury

wśród miejsc i obiektów chronionych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego kwoty wy-

datkowanej na program zwalczania narkomanii za-

równo z budżetu państwa, jak i samorządów teryto-

rialnych, uprzejmie informuję, iż zgłaszane przez

organizacje pozarządowe potrzeby finansowe w znacz-

nym stopniu przekraczają możliwości finansowe Mi-

nisterstwa Zdrowia.

Oferty spływające corocznie na

ogłaszany przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciw-

działania Narkomanii otwarty konkurs ofert w znacz-

nym stopniu przekraczają budżet przewidziany na

ten cel.

terpelacji zostaną przyjęte.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

427

21952/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

nansowania bieżącego utrzymania lotniczych przejść

mające na celu kompleksowe uregulowanie kwestii

budowy i utrzymania lotniczych przejść granicznych.

o ochronie granicy państwowej (t.j.

Dz. U. z 2009 r.

zobowiązanym do stałego utrzymywania drogowych,

rystycznych, przejść granicznych na szlakach tury-

stycznych przecinających granicę państwową, miejsc

tecznej kontroli bezpieczeństwa, granicznej, celnej,

nej i radiometrycznej oraz jakości handlowej artyku-

łów rolno-spożywczych.

Minister spraw wewnętrznych dokonuje, zgodnie

z wydawanym corocznie rozporządzeniem ministra

ustawy budżetowej na następny rok, podziału kwoty

wydatków dla działu: Transport i łączność, rozdzia-

łu: Przejścia graniczne pomiędzy wojewodów.

Należy przy tym wskazać, że minister spraw we-

wnętrznych nie planuje środków na utrzymanie

przejść granicznych, a jedynie przygotowuje dla mi-

nistra finansów propozycję podziału limitu przyzna-

nego na budowę, modernizację i utrzymanie przejść

granicznych.

Wojewodowie w swoich budżetach mają zapewnio-

ne środki na poziomie zbliżonym do roku poprzed-

niego, a ewentualne braki uzupełniane są przy po-

dziale rezerwy celowej budżetu państwa przeznaczo-

nej na budowę, modernizację i utrzymanie przejść

zostałych po przejściach granicznych na wewnętrz-

nych granicach Schengen.

W przypadku lotniczych przejść granicznych na-

leży mieć na uwadze fakt, że środki na bieżące utrzy-

manie ww. przejść granicznych stanowią ułamek

procenta całego budżetu wojewody.

Przykładowo

w 2012 r. środki na utrzymanie lotniczego przejścia

granicznego w całym budżecie wojewody dolnoślą-

skiego stanowią 0,2%, w budżecie wojewody małopol-

skiego – 0,18%, w budżecie wojewody mazowieckiego

(w tym z rezerwy na utrzymanie nowego przejścia

w Modlinie) – 0,61%, w budżecie wojewody pomor-

skiego (na morskie i lotnicze przejścia graniczne) –

0,48%, w budżecie wojewody śląskiego – 0,10%.

stii oceny przez Najwyższą Izbę Kontroli sposobu fi-

nansowania powierzchni udostępnionych organom

kontroli granicznej, pragnę wyjaśnić, że stosownie

ilekroć w ustawie jest mowa o dysponencie części bu-

dżetowej, rozumie się przez to kierowników jedno-

stek oraz organy wymienione w art. 139 ust. 2 ww.

ustawy, właściwych ministrów, kierowników urzę-

dów centralnych, wojewodów oraz kierowników pań-

stwowych jednostek organizacyjnych, które nie są or-

ganami władzy lub administracji rządowej, dysponu-

jących częściami budżetu państwa.

Powyższe oznacza, że wojewodowie, tak jak inni

dysponenci, odpowiadają za swój budżet i są obowią-

zani tak zaplanować środki, aby spełniać wymogi

nicznych, przejść turystycznych, miejsc przekracza-

nia granicy na szlakach turystycznych oraz punktów

2145).

Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia, koszty

związane z wykonaniem zadań określonych w rozpo-

rządzeniu są pokrywane ze środków wyodrębnionych

strzeżeniem § 9 i 10.

W tym miejscu należy wskazać, że mając świado-

mość stale rosnących kosztów związanych z bieżą-

cym utrzymaniem istniejących, w tym rozbudowy-

wanych przejść granicznych, oraz ze względu na ko-

nieczność utrzymywania nowego drogowego przej-

ścia granicznego w Grzechotkach w 2011 r. minister

sów o przeniesienie w ramach przyznanego limitu

kwoty 10 000 000 zł z wydatków majątkowych na

wydatki dotyczące bieżącego utrzymania przejść gra-

nicznych.

Minister finansów wyraził zgodę na ww.

przesunięcie środków.

Równocześnie, w odniesieniu do kwestii kalkula-

cji kosztów eksploatacji, uprzejmie informuję, że

obecnie trwa proces inwentaryzacji przejść granicz-

nych, czego efektem ma być m.in. poznanie szczegó-

łowych kosztów utrzymania przejść.

Jednocześnie pragnę poinformować, że rozporzą-

dzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego

notowy kodeks zasad regulujących przepływ osób

UE.

L.

Nr 105, s. 1 z późn. zm.) nie reguluje kwestii

zasięgu terytorialnego przejść granicznych.

Powyż-

sze zagadnienie pozostawiono do uregulowania

w prawie krajowym.

428

terytorialnego przejść granicznych (Dz. U. Nr 147,

poz. 938) zasięg terytorialny lotniczego przejścia gra-

nicznego obejmuje strefy lotniska, w których doko-

nuje się kontroli granicznej i kontroli bezpieczeństwa

osób, bagaży, towarów i statków powietrznych.

Z informacji posiadanych przez Ministerstwo

Spraw Wewnętrznych wynika, że obecnie wszystkie

stałe lotnicze przejścia graniczne mają określony za-

sięg terytorialny na podstawie aktów prawnych wy-

danych przez właściwych miejscowo wojewodów.

Ponadto należy wskazać, że Polska w związku

z przystąpieniem do układu z Schengen w 2007 r.

zobowiązana była dostosować m.in. możliwości in-

frastruktury terminali lotniczych do separacji po-

dróżnych przemieszczających się wewnątrz strefy

Schengen oraz poza nią.

Powyższy proces został za-

kończony jeszcze przed wejściem w życie w stosunku

do Polski postanowień układu.

Obecnie prowadzenie

wszelkich nowych inwestycji na lotniskach wymaga

stosowania się do wymogów określonych w dorobku

Schengen.

Należy podkreślić, że w zakresie budżetu państwa

funkcjonowanie lotniczego przejścia granicznego

w danym porcie lotniczym nie powoduje wzrostu

przychodów zarządzającego lotniskiem.

Wojewoda

pokrywa jedynie koszty czynszu i bieżącej eksploata-

cji przejścia granicznego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

posła Mirosława Pawlaka i pana posła Zbigniewa

Sosnowskiego w sprawie statusu sędziów ze zniesio-

nych sądów rejonowych przedstawiam, co następuje.

Mocą rozporządzenia ministra sprawiedliwości

79 sądów rejonowych, w których orzekało łącznie 545

sędziów.

Wszyscy sędziowie tych sądów zostali prze-

niesieni na stanowisko sędziów innych sądów rejono-

wych, w tym 533 sędziów zostało przeniesionych bez

u.s.p., zgodnie z którym zgoda sędziego na przenie-

w przypadku zniesienia stanowiska wywołanego

nego sądu lub wydziału zamiejscowego albo przenie-

sienia siedziby sądu.

Natomiast 12 sędziów zniesio-

nych sądów rejonowych zostało przeniesionych na

za zgodą.

Zostali oni przeniesieni do sądów, które

wskazali we wnioskach o przeniesienie.

Z dniem 1 stycznia 2013 r. sędziowie sądów znie-

sionych stali się sędziami sądów, do których zostali

przeniesieni.

Wskazane w aktach przeniesienia nowe

miejsca służbowe określiły ich aktualne zakresy ju-

rysdykcji.

Sędziowie zniesionych sądów, którzy pełnili funk-

cje prezesów i wiceprezesów tych sądów, przestali je

pełnić z chwilą ich przeniesienia do innych sądów.

Funkcje te bowiem wygasły z dniem zniesienia są-

dów, w których pełnili te funkcje.

Reorganizacja sądów z dnia 1 stycznia 2013 r.

była przeprowadzona w sądach rejonowych, a wyda-

ne w związku z nią decyzje o przeniesieniu sędziów

dotyczyły jedynie przeniesienia sędziów do sądów

równorzędnych, tj. sądów rejonowych.

Wskazuję przy

tym, że minister sprawiedliwości nie posiada kompe-

tencji w zakresie powoływania sędziów na stanowi-

sko sędziego sądu wyższego, kompetencje w tym za-

kresie posiada wyłącznie prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej.

Przeprowadzona reorganizacja w żaden spo-

sób nie wpłynęła na procedury awansowe sędziów

zniesionych sądów do sądów wyższych – warunki,

jakie musi spełniać kandydat ubiegający się o stano-

wisko sędziego sądu okręgowego, są określone w art. 63

u.s.p.

W wyniku przedmiotowej reorganizacji powstały

322 wydziały zamiejscowe w miejsce zniesionych jed-

nostek, które zostały przyłączone do 73 sądów rejo-

nowych.

Wydziały zamiejscowe mają siedzibę w bu-

dynkach, w których uprzednio miały siedzibę sądy

zniesione.

W każdym przypadku decyzję o przeniesieniu sę-

dziów sądów objętych reorganizacją przeprowadzoną

z dniem 1 stycznia 2013 r. podpisywał z upoważnie-

nia ministra sprawiedliwości podsekretarz stanu, co

pozostawało w zgodzie z dotychczasową ugruntowa-

ną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz treścią

W ocenie ministra sprawiedliwości przyjęta praktyka

w tym zakresie była prawidłowa.

Uzasadniając to

stanowisko, wskazuję, że uchwała siedmiu sędziów

429

w sprawie III CZP 46/13 zapadła na skutek pytania

prawnego zadanego przez Sąd Rejonowy w Lęborku,

dotyczącego uprawnienia do orzekania przez sędzie-

go, co do którego decyzję o przeniesieniu na inne sta-

nowisko służbowe ze zlikwidowanego z dniem 1 stycz-

nia 2013 r.

Sądu Rejonowego w Bytowie wydał z upo-

ważnienia ministra sprawiedliwości podsekretarz

stanu.

W omawianej uchwale Sąd Najwyższy wskazał:

decyzja ministra sprawiedliwości o przeniesieniu sę-

dziego na inne miejsce służbowe wydana na podsta-

z prawem, wywołuje skutek od chwili doręczenia jej

sędziemu.

Uzasadniając uchwałę, Sąd Najwyższy

wskazał między innymi, że: przewidziane w art. 75

przysługuje wyłącznie ministrowi sprawiedliwości,

nu (..).

Podejmując ją, minister sprawiedliwości pono-

si osobistą odpowiedzialność prawną i ustrojową,

której nie może się wyzbyć ani scedować na inne oso-

by.

Jednocześnie Sąd Najwyższy podniósł, że: okolicz-

ności powodujące nieważność postępowania, sąd bie-

bada zatem także, czy skład sądu jest zgodny z pra-

wem.

Nadto w uzasadnieniu uchwały wskazano, że

bowe nie jest decyzją administracyjną oraz że nieza-

leżnie od odwołania złożonego przez sędziego jest ona

skuteczna z chwilą doręczenia.

Wyżej cytowana uchwała została wydana w jed-

nostkowej sprawie dotyczącej konkretnego podmiotu

i nie ma mocy obowiązującej w zakresie dotyczącym

innych spraw.

Podgląd wyrażony w uchwale (której nie nadano

mocy zasady prawnej w trybie art. 61 § 6 ustawy

Dz. U z 2013 r. poz. 499) w zakresie braku możliwości

scedowania uprawnienia ministra sprawiedliwości

wi stanu działającemu w ramach udzielonego mu

upoważnienia, jak wskazano powyżej, stanowi od-

stępstwo od dotychczas ustalonej linii orzecznictwa.

Dla poparcia przedmiotowego twierdzenia wska-

zuję na:

— uchwałę pełnego składu Sądu Najwyższego

nie z którą: ustawowe uprawnienia ministra spra-

wiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia

być w jego zastępstwie (art. 37 ust. 5 ustawy z dnia

Nr 24, poz. 199, ze zm.) albo z jego upoważnienia (art. 37

konywane przez sekretarza stanu lub podsekretarza

stanu.

W uzasadnieniu tej uchwały wskazano między

innymi, że: oczywiste jest, że ani sekretarz stanu, ani

podsekretarz stanu, działający w oparciu o art. 37

ust. 1 URM nie są zastępcami ministra, a jedynie

działają w ramach szczegółowego upoważnienia do

wykonywania kompetencji.

Wykonują ją na rachunek

i w imieniu organu, co do którego ustawowo te kom-

petencje należą.

— postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25

stycznia 2012 r.

LEX nr 1215804, zgodnie z którym:

ani sekretarz stanu, ani podsekretarz stanu, działa-

w ramach szczególnego rodzaju upoważnienia do wy-

konywania kompetencji.

Wykonują je na rachunek

żą.

Powołując się w uzasadnieniu uchwały na uchwa-

rej wyrażono pogląd wiążący dla pozostałych skła-

dów Sądu Najwyższego, zaznaczono, że: wprawdzie

uchwała ta w pierwszym rzędzie dotyczyła problema-

tyki delegacji sędziego, jednak merytorycznie odno-

siła się do wszystkich przyznanych ustawowo dane-

mu ministrowi (w tym wypadku ministrowi spra-

wiedliwości) kompetencji.

Wskazane poglądy wyznaczały dotychczasową li-

nię orzecznictwa, czego potwierdzeniem jest to, że do

chwili obecnej Sąd Najwyższy rozpoznał szereg nad-

zwyczajnych środków zaskarżenia (w okresie od 2008 r.

do końca pierwszego półrocza 2013 r. ponad 1400

spraw, w tym skargi kasacyjne w sprawach cywil-

nych i gospodarczych, skargi o stwierdzenie niezgod-

ności z prawem orzeczenia w takich sprawach oraz

kasacje w sprawach karnych) w sprawach, wśród któ-

rych niewątpliwie musiały być orzeczenia wydane

przez sędziów delegowanych czy też przeniesionych

bez ich zgody na inne miejsce służbowe, decyzją pod-

pisaną z upoważnienia ministra sprawiedliwości

przez sekretarza stanu czy też podsekretarza stanu.

Zaznaczam przy tym, że w 2008 r. dokonano zniesie-

nia Sądu Rejonowego w Poznaniu, a w 2009 r. znie-

sienia Sądu Rejonowego w Szczecinie, a zatem bardzo

dużych sądów, których sędziowie w tym trybie zosta-

li przeniesieni do nowopowstałych jednostek i któ-

rych sprawy po tym przeniesieniu stanowiły z pew-

nością przedmiot analiz Sądu Najwyższego.

W żadnej z rozpoznawanych spraw Sąd Najwyższy

nie podniósł problemu braku uprawnienia do orzeka-

nia danego sędziego delegowanego lub przeniesione-

go bez zgody na inne miejsce służbowe mocą decyzji

podpisanej przez sekretarza stanu lub podsekretarza

stanu, pomimo tego co sam wskazał Sąd Najwyższy

w analizowanej uchwale z dnia 17 lipca 2013 r., że: nie-

ważność postępowania sąd bierze pod rozwagę z urzę-

Dodatkowo zaznaczam, że pogląd wyrażony w oma-

wianej uchwale co do wyłączności kompetencji mini-

stra sprawiedliwości do podpisywania decyzji w przed-

430

miocie przeniesienia sędziów na inne miejsce służbo-

we nie jest poglądem podzielanym przez wszystkich

sędziów Sądu Najwyższego, na co wskazuje analiza

2013 r. wydanego w sprawie sygn. akt III KK 280/13.

Uzasadniając to orzeczenie, Sąd Najwyższy wskazał

wprost, że: skład orzekający w niniejszej sprawie nie

podziela kierunku wykładni, przyjętego w uchwale

lipca 2013 r., II CZP 46/13, w zakresie, w którym

uznaje, że dla interpretacji uprawnienia ministra

sprawiedliwości wynikającego z art. 75 § 3 Prawa

o ustroju sądów powszechnych, nie mają zastosowa-

Ministrów.

Kompetencja ministra sprawiedliwości do

w wypadku zniesienia sądu wynika wprost z art. 75

sądów powszechnych.

W chwili obecnej przepis ten

przy czym istotne znaczenie ma okoliczność, że Try-

K 27/12 (OTK – A 2013, nr. 3, poz. 29), uznał art. 20

stytucją.

W kwestii możliwości zastępstwa ministra

sprawiedliwości w wykonywaniu jego kompetencji

wypowiedział się pełny skład Sądu Najwyższego (zob.

w tym przedmiocie szerokie rozważania w uzasad-

4110 – 5/07).

Ten kierunek wykładni przyjęto rów-

wyższego z dnia 27 stycznia 2009 r., I KZP 23/08,

OSNKW 2008, z.

3, poz. 19; uzasadnienie postano-

wienia składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

2009, z.

3, poz. 20; uchwała z dnia 28 października

2009 r., I KZP 19/09, OSNKW 2009, z.

11, poz. 92;

postanowienie z dnia 19 maja 2009 r., II KK 169/08,

OSNKW 2009, z.7, poz. 58; postanowienie z dnia 25

stycznia 2012 r., SNO 47/11.

W świetle powyższego

w realiach sprawy brak podstaw do przyjęcia, by za-

istniała bezwzględna przesłanka odwoławcza okre-

Jednocześnie zaznaczam, że stojąc na stanowi-

sku, że zarówno sekretarz, jak i podsekretarz stanu

są uprawnieni do podpisywania z upoważnienia mi-

nistra sprawiedliwości decyzji o przenoszeniu sę-

dziów na inne miejsce służbowe, dostrzegając roz-

bieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego doty-

czące przedmiotowych kwestii oraz mając na uwadze

interes społeczny i powagę wymiaru sprawiedliwości

w dniu 11 października 2013 r. minister sprawiedli-

wości zwrócił się do pierwszego prezesa Sądu Naj-

wyższego o rozważenie przedstawienia na podstawie

składowi Sądu Najwyższego wniosku o rozstrzygnię-

cie ujawnionych w orzecznictwie tego sądu rozbież-

ności w wykładni prawa.

W odpowiedzi na ten wnio-

sek pierwszy prezes Sądu Najwyższego w piśmie

z dnia 23 października 2013 r. nr I. Prez.

672/13 po-

informował ministra sprawiedliwości, że wobec ujaw-

nionych rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyż-

szego podjął decyzję o przedstawieniu pełnemu skła-

dowi Sądu Najwyższego zagadnienia prawnego doty-

czącego przedmiotowego problemu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

znak: SPS-023-21954/13, interpelację posłów Krystyny

Ozgi, Mirosława Pawlaka oraz Zbigniewa Sosnowskie-

nowelizacji ustawy o własności lokali, przedstawiam

następującą opinię do zawartych w niej pytań.

Ad 1.

Odwołanie członka zarządu wspólnoty

dze uchwały.

Ustawa o własności lokali przewiduje

dwa sposoby podejmowania uchwał, tj. na zebraniu

właścicieli lokali oraz w drodze indywidualnego zbie-

rania głosów przez zarząd, i nie przewiduje w stosun-

ku do uchwał dotyczących odwołania członka (człon-

ków) zarządu specjalnego trybu bądź jakichkolwiek

proceduralnych ograniczeń.

Należy jednak zwrócić

uwagę na fakt, iż upoważniony do zbierania głosów

w trybie indywidualnym jest zarząd wspólnoty, nie

zaś poszczególni właściciele, co wynika wprost z tre-

ści art. 23 ust. 1 uwl.

Trzeba też podkreślić, iż uchwa-

ła taka może zostać zaskarżona do sądu na zasadach

przewidzianych w art. 25 uwl, tak jak każda inna

uchwała wspólnoty.

Ad 2.

Kwestie związane z utrzymaniem budyn-

ków wspólnot mieszkaniowych w należytym stanie

technicznym objęte są zakresem działalności orga-

nów nadzoru budowlanego, które w poruszonych

sprawach, np. zagrożenia katastrofą budowlaną, za-

grożeniu bezpieczeństwa życia i zdrowia mieszkań-

ców, mogą w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca

431

poz.1623, z późn. zm.) podjąć stosowną interwencję

oraz wydać decyzję nakazującą usunięcie stwierdzo-

nych nieprawidłowości, określając termin wykonania

tego obowiązku.

Ponadto należy dodać, że zgodnie z dyspozycją

art. 25 ust. 1 uwl właściciel lokalu może zaskarżyć

interesy.

Powyższa norma prawna ma charakter

szczególny wobec dyspozycji art. 58 § 1 i 2 Kodeksu

cywilnego.

Zatem w sytuacji sprzeczności uchwały

wspólnoty mieszkaniowej z prawem czy też z zasada-

mi współżycia społecznego podstawą prawną żądania

i rozstrzygnięcia winien być art. 25 ust. 1 omawianej

ustawy.

Tym niemniej w przypadku gdy podjęta

uchwała szczególnie rażąco narusza przepisy prawa,

dopuszcza się możliwość wytoczenia powództwa na

w związku z art. 58 K.c. (w myśl którego czynność

prawna nie wywołuje żadnych skutków w sferze cy-

wilnoprawnej.

Stan nieważności z przyczyn wskaza-

nych w komentowanym przepisie powstaje z mocy

samego prawa (ipso iure) i datuje się od początku (ex

tunc), tzn. od chwili dokonania czynności.

Nieważ-

ność czynności prawnej jest skutkiem powszechnym,

może się na nią powołać, jak również dochodzić usta-

lenia nieważności czynności prawnej na drodze są-

dowej (art. 189 K.p.c).

Mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne,

postulat wprowadzenia „instancji pośredniej w po-

staci bliżej niesprecyzowanego organu administracji

państwowej” uważam za nieuzasadniony.

Problema-

tyczne byłyby też skutki rozstrzygnięć podejmowa-

nych przez taką „instancję pośrednią”, skoro osta-

tecznie sprawę kończyłoby orzeczenie sądu.

Ad 3.

Aktualnie obowiązujące rozwiązania regu-

lujące tryb zwoływania zebrań przez zarząd na wnio-

sek grupy właściciel lokali posiadających ponad 1/10

udziałów w nieruchomości wspólnej nie budzą w prak-

tyce wątpliwości i nie były przedmiotem sygnałów

docierających do ministerstwa od środowiska zarząd-

ców nieruchomości bądź poszczególnych właścicieli

lokali.

Wobec powyższego należy negatywnie odnieść

się do propozycji wprowadzenia do u.w.l. sankcji kar-

nych na wypadek niezwołania przez zarząd zebrania

na wniosek właścicieli, także z tej przyczyny, iż sank-

cja karna może być zastosowana wyłącznie w przy-

padku popełnienia wykroczenia lub przestępstwa.

Trudno do tych kategorii zaliczyć niezwołanie zebra-

nia przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że

w przypadku niezwołania zebrania przez zarząd na

wniosek właścicieli lokali mogą oni przeprowadzić

głosowanie we własnym zakresie, bez udziału zarzą-

du.

Należy jednak zastrzec, iż taki sposób podejmowa-

nia uchwały jest wyjątkiem od trybów podejmowania

uchwał przez wspólnotę, o których mowa w pkt 1 pis-

ma, i może mieć miejsce dopiero w sytuacji, gdy za-

rząd nie zwołał zebrania we wnioskowanej przez

właściciel lokali sprawie.

Pogląd taki wyraził Sąd

IV CK 543/03, uznając, iż „podjęcie przez wspólnotę

zbierania głosów dokonanego przez osoby nieupraw-

nione może stanowić podstawę jej uchylenia przez

na jej treść”.

W opinii sądu „istotne jest, czy mimo

uchybienia przepisom proceduralnym ustawy lub sta-

tutu osiągnięty został cel, którego realizacji one słu-

żą”.

Niemniej trzeba podkreślić, że wyrok ten doty-

czył konkretnej sprawy i w podobnej kwestii inny sąd

bądź skład orzekający SN może zająć odmienne sta-

nowisko.

Ad 4.

Należy z całą mocą podkreślić, iż prawa

i obowiązki właścicieli lokali oraz kwestie związane

z zarządem nieruchomością wspólną regulowane są

przepisami u.w.l., nie zaś przyjmowanymi przez nie-

które wspólnoty statutami.

Te ostatnie mogą bowiem

być jedynie rozwinięciem pewnych spraw porządko-

wych normujących działalność wspólnot mieszkanio-

wych istotnych z punktu widzenia właścicieli, ale

zawsze w zgodzie z literą i duchem u.w.l.

Ponadto

ruszenia przez statut przepisów ustawowych zasto-

sowanie będzie miał art. 58 K.c. stosownie do wyjaś-

nień udzielonych w pkt 2.

Ad 5.

Tak jak w odniesieniu do pkt 3 należy ne-

gatywnie ustosunkować się do pomysłu wprowadze-

nia przepisów karnych mających – w opinii pomysło-

dawców – zdyscyplinować zarządy do szerszego i zgod-

nego z wolą zainteresowanych właścicieli lokali, udo-

stępniania dokumentacji wspólnot.

W opinii mini-

sterstwa w zupełności wystarczającą do zapewnienia

należytej kontroli działalności wspólnot jest droga

sądowa.

Należy w tym miejscu także wspomnieć o dro-

dze postępowania wewnątrzwspólnotowego, która

zapewnia właścicielom ochronę ich praw poprzez

wnioskowanie o zwołanie poświęconego tej kwestii

zebrania oraz możność podjęcia uchwały o zawiesze-

niu bądź odwołaniu zarządu.

Ponadto ponownie

pragnę zauważyć, że sankcja karna może być zasto-

sowana wyłącznie w przypadku popełnienia wykro-

czenia lub przestępstwa.

Trudno do tych kategorii

zaliczyć utrudnianie przez zarząd wspólnoty miesz-

kaniowej dostępu do dokumentów.

Ad 6.

Obowiązujące przepisy nie przewidują ja-

kichkolwiek kryteriów, jakim mieliby odpowiadać

członkowie zarządów wspólnot wybrani spoza grona

432

ich właścicieli.

Twórcy u.w.l. uznali, iż najistotniejszą

w tej mierze jest wola właścicieli lokali wyrażona

w uchwale, co zgodne jest z zasadą samorządności

i samodzielności, jaką przepisy u.w.l. przyznają

wspólnotom.

Natomiast wspomniana uchwała Sądu

CZP 96/11, zgodnie z którą wymaganie posiadania

licencji zarządcy nie dotyczy członka zarządu spoza

grona właścicieli lokali, jest zbieżna ze stanowiskiem

reprezentowanym dotąd przez ministerstwo.

Nieod-

iż 1 stycznia 2014 r., z chwilą wejścia w życie ustawy

ne zostaną licencje zarządców nieruchomości.

Ponadto do kompetencji ministerstwa nie należy

również opiniowanie bądź podejmowanie polemiki

z autorami pojawiających się na rynku wydawniczym

komentarzy do u.w.l.

Przedstawiane w nich opinie są

wyrazem prywatnych poglądów autorów i minister-

stwo, jakkolwiek stara się śledzić kierunek rozwoju

doktryny, nie zajmuje stanowiska wobec wyrażanych

w nich poglądów.

Ad 7.

Decyzja w sprawie przystąpienia przez wspól-

notę do umowy pożyczki bankowej jako czynność

przekraczająca zakres zwykłego zarządu wymaga

uprzedniej akceptacji właścicieli lokali w drodze

uchwały.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 u.w.l. do jej podjęcia

wymagana jest zgoda właścicieli posiadających w su-

mie większość udziałów w nieruchomości wspólnej,

tj. powyżej 50% udziałów.

Jednocześnie chciałbym poinformować, iż zwa-

żywszy na nieustannie zmieniające się uwarunkowa-

nia funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych mini-

sterstwo opracowało ankietę oceniającą zasadność

ona praktycznej strony działalności wspólnot i skie-

rowana została z prośbą o ewentualne uwagi bądź

Powyższe pozwoli ministerstwu na dokonanie bieżą-

cej analizy obowiązujących rozwiązań celem zapew-

nienia należytej ochrony praw właścicieli lokali.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

terpelację poseł Małgorzaty Pępek w sprawie zmian

Państwowe, po zasięgnięciu opinii właściwych jed-

nostek organizacyjnych Lasów Państwowych, przed-

stawiam następujące stanowisko.

działu 6a ww. ustawy: Gospodarowanie mieniem

stwowych.

Głównym zadaniem tej jednostki jest prowadze-

nie gospodarki leśnej polegającej na działalności w za-

kresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu,

rowania zwierzyną, pozyskiwania drewna, zwierzy-

produktów.

Odnosząc się do zadanych pytań, informuję, iż ogól-

na powierzchnia gruntów rolnych Skarbu Państwa

nionych w formie deputatów pracownikom i byłym

pracownikom Lasów Państwowych wg stanu na ko-

niec 2012 r. wyniosła 15 570 ha.

Jednocześnie infor-

muję, że Lasy Państwowe nie posiadają szczegóło-

wych danych dotyczących ilości użytkowników ta-

kich gruntów.

Udostępnianie gruntów w formie

umów zobowiązaniowych i deputatów leży w kompe-

tencji nadleśniczego, który na podstawie art. 35 usta-

wy o lasach bezpośrednio zarządza lasami, gruntami

stającymi w zarządzie Lasów Państwowych.

Aktualnie obowiązujące uregulowania zawarte

w ponadzakładowym układzie zbiorowym dla pra-

cowników Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy

Państwowe z dnia 29 stycznia 1998 r. gwarantują

433

możliwość bezpłatnego korzystania z użytków rol-

nych zarządzanych przez pracodawców (nadleśni-

czych).

I tak zgodnie z § 16 ww. układu:

„1.

Pracownicy, emeryci i renciści mogą korzystać

bezpłatnie z użytków rolnych zarządzanych przez

pracodawców.

2.

Osoby wymienione w ust. 1 mogą użytkować:

1) do 1 ha gruntów ornych, łąk, sadów i ogrodów,

2) korzystać z pastwisk, w dowolnym wymiarze,

niezależnie od gruntów ornych i łąk wymienionych

w pkt 1.

3.

Powierzchnia wymienionych w pkt 1 użytków

rolnych I, II, III i IV klasy gleboznawczej powinna

być mierzona w hektarach przeliczeniowych, według

zasad stosowanych do naliczania podatku rolnego,

natomiast w przypadku gruntów rolnych V i VI kla-

sy gleboznawczej powierzchnia ta może być zwięk-

szona do 2 ha.

4.

W wypadku niekorzystania ze świadczeń wy-

mienionych w ust. 2 nie przysługuje ekwiwalent pie-

niężny”.

W związku z powyższym obowiązujące na dzień

dzisiejszy uregulowania dające pracownikom, eme-

rytom i rencistom Lasów Państwowych możliwość

korzystania z gruntów Skarbu Państwa na preferen-

cyjnych zasadach lub odpłatnie są, w mojej ocenie,

wystarczające do prowadzenia gospodarki na wy-

dzierżawionych gruntach rolnych przez ww. zainte-

resowanych oraz członków ich rodzin.

Dlatego też nie

uważam za zasadne dokonywania zmian w aktualnie

obowiązujących przepisach ustawy o lasach, dotyczą-

cych zasad sprzedaży przedmiotowych gruntów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

Henryka Siedlaczka, przekazaną pismem z dnia 29

wie propozycji zmian w ustawie Prawo zamówień pub-

licznych w zakresie weryfikacji wykonawców ubiega-

jących się o zamówienie publiczne, proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

poz. 1271) zostało wprowadzonych do ustawy z dnia

P.z.p., szereg zmian, w tym m.in. został dodany art. 22

ust. 5 ustawy Pzp.

Przepis ten wzmacnia dotychczas

funkcjonujące na gruncie ustawy P.z.p. mechanizmy

umożliwiające zamawiającemu weryfikację wyko-

nawców w kontekście należytego wykonania zamó-

wienia publicznego, a tym samym pozwala na ogra-

niczenie ryzyka związanego z realizacją umowy

w sprawie zamówienia publicznego, co leży nie tylko

w interesie samego zamawiającego, ale przede wszyst-

kim chroni szeroko definiowany interes publiczny.

Głównym celem weryfikacji wykonawców ubiega-

jących się o udzielenie zamówienia publicznego nie

jest bowiem uzyskanie przez zamawiającego jedynie

formalnego potwierdzenia spełniania warunków

udziału w postępowaniu, ale uzyskanie wiedzy o re-

alnej kondycji wykonawcy, jego wiarygodności jako

strony umowy w sprawie udzielenia zamówienia pub-

licznego i zdolności do realizacji tej umowy.

Pozyska-

niu przez zamawiającego w toku postępowania o udzie-

lenie zamówienia publicznego informacji niezbęd-

nych dla przeprowadzenia kompleksowej oceny wy-

konawcy, w tym jego zdolności do wykonania zamó-

wienia na warunkach określonych przez zamawiają-

cego w specyfikacji istotnych warunkach zamówie-

nia, służy norma z art. 22 ust. 5 ustawy P.z.p. Zama-

wiający na jej podstawie może w opisie sposobu do-

konywania oceny spełniania warunków udziału w po-

stępowaniu określić takie kryteria weryfikacji i pre-

dyspozycji wykonawcy, które pozwalają ocenić rzetel-

ność wykonawcy.

treść rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia

poz. 231), dalej rozporządzenie w sprawie dokumen-

tów, która upoważnia zamawiającego do żądania od-

powiednich dokumentów od wykonawców celem oce-

ny ich rzetelności, jak i legitymuje gospodarza postę-

powania o udzielenie zamówienia publicznego m.in.

do pozyskiwania w razie konieczności informacji

bezpośrednio od podmiotów trzecich, na rzecz któ-

rych wykonawca świadczył usługi, dostawy lub robo-

ty budowlane.

Ustawa P.z.p. zawiera zatem obecnie rozwiązania

prawne umożliwiające zamawiającemu skuteczną

weryfikację wykonawców ubiegających się o udziele-

nie zamówienia publicznego w kontekście ich rzetel-

ności, rozumianej również jako należyte wywiązy-

wanie się wykonawcy z uprzednio zaciągniętych zo-

bowiązań.

Niemniej jednak warunkiem koniecznym

dla przeprowadzenia wszechstronnej oceny wyko-

434

nawców w kontekście ich zdolności do należytego

wykonania przedmiotu zamówienia jest właściwe

korzystanie przez zamawiających, na gruncie prowa-

dzonych przez nich postępowań o udzielenie zamó-

wienia publicznego, z przepisu z art. 22 ust. 5 ustawy

P.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie dokumentów.

II.

Do przepisów ustawy P.z.p., które współtworzą

obok art. 22 ust. 5 ustawy P.z.p. i treści rozporządze-

nia w sprawie dokumentów mechanizm prawny

umożliwiający zamawiającemu ograniczenie kręgu

wykonawców biorących udział w postępowaniu o udzie-

lenie zamówienia publicznego jedynie do podmiotów

wiarygodnych jako przyszłej strony umowy w spra-

wie zamówienia publicznego, należy zaliczyć również

uwzględniając dokonaną przez Trybunał Sprawied-

nia 2012 r. w sprawie C-465/11 „Forposta” wykładnię

przepisu art. 45 ust. 2 lit. d dyrektywy 2004/18/WE,

którego treść została implementowana na grunt pra-

wa krajowego w drodze przepisów art. 24 ust. 1 pkt

dzenia w powyższym zakresie odpowiednich zmian

w ustawie P.z.p. Zmiany te są uzasadnione także

wszczętym przez Komisję Europejską w trybie art. 258

szenie nr 2011/4017) postępowaniem skargowym.

W odpowiedzi na uzasadnioną opinię rząd RP zobo-

wiązał się wobec Komisji Europejskiej do zmiany

wspomnianych przepisów i dostosowania ich do wy-

kładni dokonanej przez trybunał w orzeczeniu w spra-

wie C-485/11 „Forposta”, tj. wyeliminowania auto-

matyzmu wykluczania wykonawców z udziału w po-

stępowaniu w oparciu o przesłankę określoną w art. 24

W ww. orzeczeniu trybunał uznał, że zakres po-

jęcia „poważnego wykroczenia zawodowego”, o któ-

rym mowa w art. 45 ust. 2 lit. d, nie ogranicza się do

naruszenia wąsko rozumianych norm deontologicz-

nych obowiązujących w danym zawodzie, których

naruszenie stwierdza właściwy organ dyscyplinarny

ustanowiony dla tego zawodu lub prawomocne orze-

czenie sądowe.

Zdaniem trybunału, co do zasady, nie-

wykonanie zobowiązań umownych po stronie wyko-

nawcy można również uznać za wykroczenie zawo-

dowe, jednakże pojęcie „poważnego wykroczenia”

Z drugiej jednak strony trybunał uznał, że wyklu-

czenie wykonawcy, który nie wywiązał się z wcześ-

niejszych zobowiązań umownych, nie powinno mieć

charakteru automatycznego, lecz powinno być po-

przedzone zindywidualizowaną oceną konkretnego

przypadku celem ustalenia, czy niewywiązanie się

z zobowiązań umownych przez wykonawcę zamówie-

nia publicznego jest wynikiem jego zamierzonego

działania lub stosunkowo poważnego niedbalstwa.

A zatem wykluczenie wykonawcy jest dopuszczalne

na podstawie art. 45 ust. 2 lit. d, o ile zamawiający

jest w stanie w oparciu o dowolne środki dowodowe,

po przeprowadzeniu analizy określonego stanu fak-

tycznego, wykazać, że wykonawca jest winny poważ-

nego wykroczenia zawodowego, obejmującego rów-

nież niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zamó-

wienia, o ile niewykonanie lub niewłaściwe wykona-

nie zamówienia było wynikiem zamierzonego dzia-

łania lub stosunkowo poważnego niedbalstwa ze

strony danego wykonawcy.

W tym też celu w przygotowanym przez prezesa

Urzędu Zamówień Publicznych projekcie stanowiska

nr 1653) zaproponowane zostały niezbędne zmiany

w zakresie przesłanek wykluczenia z art. 24 ust. 1

sów ustawy P.z.p. w sposób uwzględniający wytyczne

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawar-

te w wyroku w sprawie „Forposta”.

III.

Zaznaczyć jednocześnie należy, iż także prze-

kazana w dniu 12 listopada 2013 r. prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej do podpisu ustawa z dnia

wień publicznych wpisuje się w katalog zmian ustawy

P.z.p., które zmierzają do ograniczania kręgu wyko-

nawców ubiegających się o udzielenie zamówienia

publicznego jedynie do tych podmiotów, które posia-

dają status rzetelnych kontrahentów.

Celem powyż-

szej regulacji jest przede wszystkim ochrona szeroko

definiowanego interesu społecznego, wyrażającego

się m.in. ochroną przed nieregulowaniem przez wy-

konawców ciążących na nich zobowiązań finanso-

wych względem podwykonawców należycie realizu-

jących ciążące na nich obowiązki umowne.

Niemniej

zapewnieniu odpowiedniej jakości realizacji zamó-

wień publicznych poprzez powierzenie ich podwyko-

nawcom dającym gwarancję prawidłowego wykona-

nia podzlecanych części zamówienia.

Wprowadzenie do systemu zamówień publicznych

wyżej opisanych zmian przy jednoczesnym wykorzy-

stywaniu już istniejących w ustawie P.z.p. instru-

mentów prawnych współtworzących mechanizm wy-

kluczania z udziału w postępowaniu o udzielenie

zamówienia publicznego nierzetelnych wykonawców

powinno prowadzić do istotnego ograniczenia prob-

lemu odstępowania zamawiających od umów w spra-

wie zamówienia publicznego zawartych z wykonaw-

cami, którzy nierzetelnie realizują przedmiot zamó-

wienia.

IV.

Odnosząc się do pytania dotyczącego ewentu-

alnego wprowadzenia na grunt prawa krajowego re-

gulacji umożliwiających zamawiającemu w przypad-

ku odstąpienia od umowy z nierzetelnym wykonaw-

cą przeprowadzenia negocjacji z wykonawcami, któ-

rzy złożyli oferty w pierwszej procedurze przetargo-

wej, uprzejmie informuję, iż obecnie nie są prowadzo-

ne żadne prace legislacyjne, których przedmiotem

byłoby wprowadzenie do ustawy P.z.p. powyższych

zmian.

435

Wskazać jedocześnie należy, iż powyższa propo-

zycja budzi uzasadnione wątpliwości w kontekście jej

zgodności z przepisami prawa Unii Europejskiej.

Unijne dyrektywy z zakresu zamówień publicznych

nie przewidują bowiem rozwiązania umożliwiającego

zamawiającemu wybór wykonawcy kontynuującego

przerwaną realizację usług, dostaw lub robót budow-

lanych w trybie negocjacji z wykonawcami biorącymi

udział w uprzednio prowadzonej procedurze konku-

rencyjnej.

Co więcej, odstąpienie przez zamawiające-

go od umowy w sprawie zamówienia publicznego

z uwagi na jej niewykonywanie lub wykonywanie,

lecz w sposób niewłaściwy, ma miejsce co do zasady

w trakcie realizacji zamówienia publicznego.

Tym

samym zakres przedmiotu zamówienia udzielanego

kolejnemu wykonawcy mającemu kontynuować wy-

konywanie usługi, dostawy lub roboty budowlanej

ulegnie zmianie w stosunku do pierwotnego przed-

miotu zamówienia o te elementy, które już zostały

zrealizowane.

Zmiana taka będzie miała bezpośred-

ni wpływ na zwiększenie się liczby podmiotów zdol-

nych wykonać zamówienie o mniejszym zakresie

przedmiotowym w stosunku do pierwotnej liczby wy-

konawców dysponujących niezbędnymi zasobami

umożliwiającymi realizację pierwotnego przedmiotu

zamówienia.

Ograniczenie zatem kręgu wykonawców w odnie-

sieniu do zamówienia będącego kontynuacją nieza-

kończonej inwestycji jedynie do podmiotów biorących

udział w pierwotnym postępowaniu naruszałoby na-

czelną zasadę systemu zamówień publicznych, mia-

nowicie zasadę uczciwej konkurencji i równego trak-

towania wykonawców.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(21960)

terpelację posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

świadka wykroczenia, przekazaną za pismem z dnia

mie przedstawiam, co następuje.

K.p.s.w, postępowanie w sprawach o wykroczenia op-

arto na założeniu, iż w związku z tym, iż dotyczy ono

orzekania w sprawach o czyny o drobniejszej niż

przestępstwa natury, charakteryzujące się general-

nie mniejszym stopniem szkodliwości społecznej, za-

sadnym jest przyjęcie, iż musi być ono mniej sforma-

lizowane, szybsze, z możliwością rozstrzygania nie-

których kategorii czynów także przez organy niesą-

dowe.

Mając to na uwadze, zgodnie z art. 1 K.p.s.w.

przyjęto, iż postępowanie w sprawach o wykroczenia

toczy się według przepisów tego kodeksu, a jedynie

w przypadkach, gdy kodeks ten tak stanowi, mają

z późn. zm.), zwany dalej K.p.k. Stąd też ze względów

praktycznych, aby zbędnie nie powtarzać określo-

nych rozwiązań ustawowych istniejących w Kodeksie

postępowania karnego, zdecydowano się na wprowa-

dzenie przepisów wskazujących w poszczególnych

rozdziałach kodeksu recypowane normy, które nale-

ży stosować odpowiednio.

Przeprowadzanie dowodu z zeznań świadka w po-

te właściwie w całości na recypowanych przepisach

Kodeksu postępowania karnego, jak bowiem wynika

z art. 41 § 1 K.p.s.w., nie przejęto jedynie przepisów

dotyczących zwalniania z tajemnicy, tj. art. 179–181

K.p.k., co wiąże się z przyjęciem własnej, odmiennej

regulacji w tej materii, przepisów dotyczących świad-

ka incognito (art. 184 K.p.k.), zastrzeżenia danych

dotyczących miejsca zamieszkania świadka (art. 191

§ 3 K.p.k.) oraz badań eliminacyjnych (art. 192a

K.p.k.), które to instytucje na gruncie postępowania

W art. 191 § 3 K.p.k. przewidziana została regu-

lacja, zgodnie z którą jeżeli zachodzi uzasadniona

nościami, może on zastrzec dane dotyczące miejsca

lub sądu.

Pisma procesowe doręcza się wówczas do

Ustawodawca, rezygnując z recypowania tej in-

stytucji, jak również nie wprowadzając własnych re-

gulacji w tym zakresie, podkreślił, iż stosowanie

określonych instytucji ograniczających podstawowe

zasady postępowania, w tym przypadku zasady jaw-

ności wewnętrznej postępowania, musi mieć charak-

ter wyjątkowy i zawsze wynikać z potrzeby ochrony

innych dóbr, które w odczuciu społecznym i ocenie

ustawodawcy wymagają ochrony silniejszej niż dobro

samego postępowania, a tym samym uznał, iż w tym

Należy również podnieść, iż w trakcie prac nad usta-

436

ustaw (Dz. U. poz. 1247) zmianie uległa treść art. 41

§ 1 K.p.s.w., jednakże i w tym przypadku nie uznano

za uzasadnione wprowadzenia instytucji zastrzeże-

nia danych dotyczących miejsca zamieszkania świad-

ka na potrzeby postępowania w sprawach o wykro-

czenia.

Podkreślić również wypada, iż także prawo

Unii Europejskiej nie reguluje kwestii anonimizacji

danych osób występujących jako świadkowie w po-

stępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Niezależnie od powyższego, nie negując argumen-

tów podniesionych w interpelacji, trzeba mieć na

uwadze, iż braku na gruncie postępowania w spra-

wach o wykroczenia omawianej instytucji nie można

uznać za element dominujący w aspekcie zniechęca-

nia świadków wykroczeń do składania zeznań, na co

wskazano w interpelacji, bowiem wydaje się, iż głów-

nym czynnikiem powodującym takie zjawisko jest

ogólna niechęć społeczeństwa do występowania

w takim charakterze i związane z tym uciążliwości.

Nadto recypowanie art. 191 § 3 K.p.k. na płaszczyznę

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia

wiązałoby się z dodatkowymi utrudnieniami natury

organizacyjnej związanymi z angażowaniem proku-

ratora w tok postępowania, co do zasady prowadzo-

nego przez inne organy.

Niemniej jednak przedsta-

wione w interpelacji argumenty dają asumpt do po-

jęcia rozważań w tym zakresie przy ewentualnej

kolejnej nowelizacji Kodeksu postępowania w spra-

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

21962/13) w sprawie polskich rezerw złota będących

poza granicami kraju, która wpłynęła do Minister-

stwa Finansów w dniu 30 października br., uprzejmie

Na rezerwy dewizowe Narodowego Banku Pol-

skiego składają się złoto monetarne, specjalne prawa

ciągnienia (SDR), pozycja rezerwowa w Międzynaro-

dowym Funduszu Walutowym oraz aktywa w walu-

tach obcych, głównie w formie papierów wartościo-

wych, lokat i gotówki.

Powyższe wskazuje, iż złoto

jest jedną z grup aktywów, które składają się na ca-

łość zdywersyfikowanych rezerw dewizowych zarzą-

dzanych i utrzymywanych przez Narodowy Bank

Polski.

Zgodnie z art. 52 ustawy o Narodowym Ban-

poz. 908 i 1036 – t.

j.)

NBP realizuje funkcje central-

nej bankowej instytucji dewizowej poprzez groma-

dzenie rezerw dewizowych, zarządzanie rezerwami

dewizowymi oraz podejmowanie czynności banko-

wych i innych, mających na celu zapewnienie bezpie-

czeństwa obrotu dewizowego i płynności płatniczej

kraju.

Decyzja o zmianie miejsca zdeponowania ca-

łości lub części rezerw złota monetarnego należy za-

tem do kompetencji NBP.

Jednocześnie bank central-

ny posiada osobowość prawną i jest odrębną od Skar-

bu Państwa osobą prawną – czyli stosownie do art. 34

Kodeksu cywilnego NBP – jako państwowej osobie

prawnej – przysługuje prawo własności należących

i obrotu wartościami dewizowymi we własnym imie-

niu i na własny rachunek, a środki te zaliczane są do

wymaga fakt, iż bank centralny zarządza rezerwami

dewizowymi w sposób niezależny, włączając w to de-

cyzje dotyczące zmiany struktury walutowej rezerw

oraz sposobu ich lokowania.

W warunkach pełnej wymienialności złotego i płyn-

nego kursu walutowego rezerwy dewizowe stanowią

jeden z czynników wzmacniających wiarygodność

finansową kraju, przyczyniając się do obniżenia kosz-

tu finansowania na rynkach globalnych i ogranicza-

jąc ryzyko gwałtownego odpływu kapitału zagranicz-

nego w okresach nasilonej awersji do ryzyka.

Stano-

wią zabezpieczenie na wypadek ataku spekulacyjne-

go.

Rezerwy mogą być wykorzystywane do wsparcia

realizacji polityki monetarnej, zapewnienia stabilno-

ści rynków finansowych czy sektora bankowego m.

in. poprzez dostarczanie płynności walutowej w wa-

runkach dysfunkcjonalności rynków finansowych.

Pragnę poinformować pana posła, iż Minister-

stwo Finansów dysponuje danymi dotyczącymi stanu

poszczególnych pozycji bilansu NBP, w tym złota, na

dzień 31 grudnia każdego roku.

Źródłem tych danych

są sprawozdania finansowe Narodowego Banku Pol-

skiego.

Informacje te podawane są również w rapor-

tach rocznych publikowanych na stronie interneto-

wej banku centralnego.

W raporcie rocznym 2012

znalazły się dane, zgodnie z którymi na dzień 31

grudnia 2012 r.

NBP posiadał zasób złota odpowia-

dającego międzynarodowym standardom czystości,

przechowywanego w NBP oraz ulokowanego na ra-

chunku w banku zagranicznym, w wysokości 3308,9

tys. uncji (102,9 ton) o wartości 17 066 498,7 tys. zł.

NBP publikuje ponadto, w formie comiesięcznych

informacji, na swojej stronie internetowej dane doty-

czące aktualnej wartości oficjalnych aktywów rezer-

wowych Polski, których część stanowi złoto monetar-

ne.

Na koniec października 2013 r. wartość tej kate-

437

gorii wynosiła 13 463,5 mln zł, co stanowiło 4,2%

oficjalnych aktywów rezerwowych.

Podsumowując,

na koniec października 2013 r. oficjalne aktywa re-

zerwowe kształtowały się na poziomie 77,1 mld EUR,

odnotowując na przestrzeni ostatnich pięciu lat

wzrost o 25,4 mld EUR (49,3%).

Należy wskazać, iż zasady ujmowania w księgach

rachunkowych oraz wyceny aktywów, pasywów i in-

strumentów pozabilansowych NBP oraz zaliczania

przychodów i kosztów do wyniku finansowego regu-

luje uchwała nr 16/2003 Rady Polityki Pieniężnej

wości, układu aktywów i pasywów bilansu oraz ra-

chunku zysków i strat Narodowego Banku Polskiego

(Dz. Urz.

NBP z 2003 r.

Nr 22, poz. 38, z późn. zm.).

Ze względu na rolę rezerw dewizowych Narodo-

wego Banku Polskiego bezwzględny priorytet zarzą-

dzania nimi stanowi zapewnienie bezpieczeństwa

inwestowanych środków oraz właściwej ich płynno-

ści.

Przy spełnieniu tych kryteriów NBP podejmuje

działania służące podwyższeniu dochodowości re-

zerw.

Struktura walutowa i inwestycyjna rezerw de-

wizowych jest regularnie analizowana przez Zarząd

NBP przy uwzględnieniu ich funkcji, a także uwa-

runkowań makroekonomicznych, potencjalnych sce-

nariuszy rozwoju sytuacji na rynkach finansowych,

ryzyka oraz oczekiwanej dochodowości instrumen-

tów inwestycyjnych.

Należy przy tym wskazać na

wysoką zmienność ceny złota, porównywalną do in-

deksów akcyjnych i znacznie przekraczającą zmien-

ność obligacji rządowych.

Większość rezerw dewizowych Narodowego Ban-

ku Polskiego (w tym 102,9 ton złota) przechowywa-

na jest w skarbcu Bank of England, a pozostała

część w skarbcu NBP.

Rezerwy złota przechowywa-

ne w Bank of England mają postać sztab good deli-

very na tzw. allocated account.

Każda sztaba posia-

da unikatowy numer seryjny i znak rafinera.

Bank

of England przekazuje regularne raporty dotyczące

zasobów złota NBP.

W sierpniu br. pracownicy NBP

przeprowadzili w Bank of England inspekcję złota

należącego do NBP.

Potwierdziła ona zgodność

przechowywanego zasobu z inwentarzem, a także

wysokie standardy bezpieczeństwa w zakresie jego

składowania.

Utrzymywanie zasobów złota w Bank of England

stanowi konsekwencję roli rezerw oraz strategii za-

rządzania złotem.

Warunkuje jego szybkie, pozbawio-

ne ograniczeń logistycznych wykorzystanie w wa-

runkach kryzysowych, w tym przykładowo jako za-

bezpieczenie ewentualnych zobowiązań finansowych.

Przechowywanie kruszcu w Polsce praktycznie ogra-

niczałoby możliwość jego wykorzystania w takich

sytuacjach, utrudniając realizację podstawowych ce-

lów utrzymywania rezerw dewizowych.

Hurtowa sprze-

daż złota w przypadku ewentualnej nagłej potrzeby

czy decyzji strategicznej nie byłaby możliwa.

Utrzy-

mywanie złota w Londynie, będącym głównym cen-

trum obrotu tym kruszcem, zwiększa elastyczność

zarządzania zasobami, ułatwiając rozliczanie trans-

akcji związanych z jego fizyczną dostawą i pozwalając

uniknąć kosztów transportu i ubezpieczenia.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

rzowem Wielkopolskim a Warszawą poniżej przed-

kładam następujące informacje.

mniej jednak pragnę zaznaczyć, że powyższe regula-

cje umowne gwarantujące stabilne realia przewozo-

we muszą uwzględniać również działania podejmo-

wane w kierunku modernizacji infrastruktury kole-

jowej, które znacząco wpływają na zmianę siatki

połączeń kolejowych w kraju.

Stąd też dokonuje się

szeregu zmian w kursowaniu wielu pociągów i w dal-

szym ciągu należy spodziewać się kontynuacji tego

procesu.

W ramach nowego rozkładu jazdy pociągów 2013/2014

nastąpiła reorganizacja połączeń na odcinku War-

szawa – Poznań – Warszawa.

Z uwagi na budowę

łącznicy pomijającej stacje Czerwińsk i w efekcie

umożliwiającej znaczne skrócenie czasu przejazdu do

Zielonej Góry postanowiono uruchomić nowe dzienne

połączenie EIC „Lech” relacji Warszawa – Zielona

Góra – Warszawa (wydłużenie o odcinek Poznań –

Zielona Góra – Poznań).

Pociąg ten kursuje na po-

438

dobnej trasie co pociąg TLK „Lubuszanin”.

Z uwagi

na konieczność maksymalnego skrócenia czasu prze-

jazdu pociągu EIC „Lech” utracono możliwość włą-

czenia i wyłączenia grupy wagonów do/z Gorzowa

Wielkopolskiego na stacji Poznań Główny.

Trafność

rozwiązania z EIC „Lech” do Zielonej Góry będzie

analizowana.

W zależności od potrzeb będą podjęte

decyzje.

Niemniej jednak, mając na względzie liczne

wnioski społeczności lokalnej, w celu zachowania

bezpośredniego i atrakcyjnego czasowo połączenia

Gorzowa Wielkopolskiego ze stolicą kraju zaplano-

wano do kursowania łącznik do/od pociągu TLK

„Szczecinianin”, łączonego na stacji Krzyż.

Jedno-

cześnie informuję, że obecna oferta przewoźnika re-

gionalnego i spółki PKP InterCity umożliwia podró-

że z przesiadką w Krzyżu w wielu kierunkach w opar-

ciu o pociągi kursujące ze Szczecina przez Krzyż.

dotyczącej likwidacji pociągu InterRegio „Wilda” re-

lacji Poznań Główny – Gorzów Wielkopolski – Po-

znań Główny, informuję, że był to pociąg uruchamia-

ny przez spółkę Przewozy Regionalne.

Pociągi Inter-

Regio są pociągami komercyjnymi, uruchamianymi

usług publicznych.

Wobec powyższego ministerstwo

nie ma możliwości wywierania jakiegokolwiek wpły-

wu na niezależną spółkę prawa handlowego.

W związku z tym, że pociągi komercyjne są uru-

chamiane na wyłączne ryzyko przewoźnika, przed

podjęciem ostatecznej decyzji spółka dokonała ana-

lizy zapełnienia składu wraz z uwzględnieniem ana-

lizy finansowej (polegającej na pokryciu kosztów

przychodami).

Mając na uwadze wyniki przeprowa-

dzonych badań, podjęto decyzję o odwołaniu powyż-

szego pociągu od dnia 5 lipca br. ze względów ekono-

micznych.

Zgodnie ze stanowiskiem spółki istotną

rolę w podjęciu ww. decyzji miały kwestie organiza-

cyjne i eksploatacyjne, zwłaszcza prowadzenie pocią-

gu lokomotywą spalinową w całej relacji, podsył lo-

komotyw, konieczność zabezpieczenia dodatkowego

taboru na pociąg szczytowy.

Z informacji uzyskanych od spółki Przewozy Re-

gionalne wynika, że w rozkładzie jazdy pociągów

2013/2014 (obowiązującym od 15 grudnia 2013 r.) nie

jest planowane uruchomienie pociągu InterRegio łą-

czącego Gorzów Wielkopolski z Poznaniem.

Do dys-

pozycji podróżnych będą dwa połączenia bezpośred-

nie pociągami Regio w godzinach rannych i popołu-

dniowych.

Ponadto na stacji Krzyż będą realizowane

skomunikowania pociągów w kierunku Poznania,

Szczecina, Piły z pociągami w kierunku Gorzowa

Wielkopolskiego i z powrotem.

Niemniej jednak spół-

ka wyraziła gotowość ponownego uruchomienia po-

ciągu InterRegio „Wilda” w rozkładzie jazdy 2013/2014

w pierwszym możliwym terminie w przypadku uzy-

skania gwarancji dofinansowania i objęcia go jako

pociągu wojewódzkiego umową o świadczenie usług

publicznych przez organizatorów przewozów, tj. mar-

szałka województwa wielkopolskiego i lubuskiego.

wątpliwości w kwestiach prezentowanych w przed-

miotowej interpelacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

w sprawie dalszych prac związanych

formacje w przedmiotowej sprawie.

W trakcie konferencji w dniu 26 września br. pre-

zes Rady Ministrów oraz minister transportu, bu-

dowa wylotów S7 z Warszawy na północ i południe

nie została zaniechana, a jedynie jest odłożona w cza-

sie.

Ostateczna decyzja zostanie podjęta w 2017 r.,

kiedy będziemy znali wstępny bilans realizacji nowe-

go programu drogowego, czyli wstępny poziom

oszczędności pojawiający się w przetargach.

Dotyczy

to również przebiegu S7 na terenie miasta Warszawy,

czyli wspomnianej przez panów posłów Puławskiej-

-bis.

Droga ekspresowa S7 na odcinku w.

Lotnisko-

-Grójec nadal pozostaje priorytetem rządu.

W ramach przygotowań do nowej perspektywy

UE 2014–2020 w Ministerstwie Transportu, Budow-

kumentem implementacyjnym do „Strategii rozwoju

Dokument ten wskazuje, które zadania na ciągach

dróg ekspresowych stanowią priorytety w zakresie

rozbudowy sieci dróg ekspresowych i mają szanse

ubiegać się o dofinansowanie z UE.

Spośród tych za-

dań dokonywany będzie wybór inwestycji, jakie zo-

staną ujęte w nowym programie.

Budowa S7 na od-

cinku w.

Lotnisko-Grójec została ujęta w dokumencie

439

implementacyjnym w ramach ciągu S7 Warszawa –

Kraków.

Zakłada się, że wartość tej inwestycji wy-

niesie ok. 1,9 mld zł.

Źródłami finansowania zadań

w nowej perspektywie finansowej będą środki Pro-

gramu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

oraz Krajowego Funduszu Drogowego.

Należy zaznaczyć, że obecnie w realizacji znajdu-

je się zadanie pn. „Budowa drogi ekspresowej S8 na

nr 7, które wyprowadzi ruch z Warszawy na budowa-

ne odcinki drogi ekspresowej S8, ale także na obecną

drogę krajową nr 7 poprzez połączenie w m.

Sękocin-

-Las na skrzyżowaniu z drogą wojewódzką nr 721.

Inwestycja ta powinna zapewnić rozładowanie ruchu

z aglomeracji warszawskiej w kierunku południo-

wym i przenieść część ruchu tranzytowego na budo-

wany odcinek S8, przez co powinno to odciążyć ruch,

jaki obecnie jest generowany na drodze krajowej nr

79 w kierunku Piaseczna.

Prace na tym odcinku roz-

poczęły się w tym roku, zaś zakończenie i oddanie do

ruchu przewiduje się obecnie na koniec 2015 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ślonego aspektu prywatyzacji Jastrzębskiej Spółki

Węglowej SA z siedzibą w Jastrzębiu-Zdroju (JSW lub

spółka), informuję, co następuje.

Przedmiotem oferty publicznej JSW przeprowa-

dzonej w 2011 r. była sprzedaż do 39 496 196 akcji

nalnej 5 zł każda oraz ubieganie się o dopuszczenie

i wprowadzenie 93 920 997 akcji zwykłych na okazi-

ciela serii A i B oraz 5 273 973 akcji serii D do obrotu

Zgodnie z uchwałą walnego zgromadzenia z dnia

12 maja 2011 r. kapitał zakładowy spółki uległ pod-

wyższeniu o kwotę 19 771 050 zł w wyniku emisji

3 954 210 nowych akcji serii C będących akcjami na

emisyjnej równej cenie nominalnej.

Oferta objęcia ak-

prywatnej do firmy inwestycyjnej lub firm inwestycyj-

nych (w rozumieniu art. 3 pkt 33 ustawy o obrocie),

która zobowiązała się do zbycia objętych akcji serii C

lub prawa do objęcia akcji serii C na rzecz:

a) pracowników Spółki i spółek zależnych, zatrud-

nionych w dniu pierwszego notowania spółki na

GPW, którzy nie posiadają praw do nieodpłatnego

nabycia akcji spółki, akcji Kompanii Węglowej SA,

akcji Kombinatu Koksochemicznego Zabrze SA (KK

Zabrze) ani udziałów w Koksowni Przyjaźń na mocy

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji;

b) pracowników spółki i spółek zależnych na dzień

pierwszego notowania spółki na GPW, którzy posia-

glowej SA, a uzyskali je w związku z faktem zatrud-

nienia w przedsiębiorstwie państwowym KWK Bu-

dryk, a także akcji Koksowni Przyjaźń, pod warun-

kiem rezygnacji z uprawnień do nieodpłatnego naby-

cia akcji tych podmiotów;

c) pracowników KK Zabrze zatrudnionych w tej

i prywatyzacji pod warunkiem wniesienia akcji KK

Zabrze w postaci aportu do spółki.

Na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy

Zarządem JSW a stroną społeczną JSW na posiedze-

niu Prezydium Wojewódzkiej Komisji Dialogu Spo-

łecznego z dnia 10 czerwca 2011 r. strony postanowi-

ły wypracować model podziału akcji spółki w ramach

puli dla pracowników uprawnionych i nieuprawnio-

nych.

Model został przedstawiony przez stronę spo-

łeczną JSW, stronę techniczną i prawną w tej kwestii

zapewnił Zarząd JSW.

Decyzja o udostępnieniu akcji serii C JSW nie-

uprawnionym pracownikom zatrudnionym wg stanu

dzie papierów wartościowych odbyła się poza trybem

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji na mocy

uchwały walnego zgromadzenia, o której mowa po-

wyżej, oraz uchwały Zarządu JSW.

Minister skarbu

państwa nie uczestniczył w przygotowaniach i reali-

zacji procesu nieodpłatnego zbycia akcji serii C JSW

poza trybem ustawowym.

Warunki przydziału akcji

serii C zostały opisane w prospekcie emisyjnym spół-

ki zatwierdzonym przez Komisję Nadzoru Finanso-

wego w dniu 7 czerwca 2011 r., a szczegółowy regu-

lamin przydziału akcji serii C został przygotowany

przez zarząd spółki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Paweł Tamborski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

440

Odpowiedź

podsekretarza stanu

i Stanisława Pięty

21967/13), dotyczącego interpelacji posłów na Sejm

RP pana Jarosława Zielińskiego oraz pana Stanisła-

wa Pięty w sprawie procedury naboru, weryfikacji i sy-

stemów szkolenia w służbach mundurowych, uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

mendę Główną Policji, komendant główny Policji zo-

bowiązał komendantów wojewódzkich Policji do rea-

lizacji procesu identyfikacji potrzeb szkoleniowych

z uwzględnieniem właściwej hierarchii:

— potrzeb związanych z celami Policji,

— potrzeb związanych z zakresem działania jed -

nostki lub komórki organizacyjnej Policji,

— indywidualnych potrzeb policjantów.

Komenda Główna Policji wskazała, że obecnie za-

kończył się proces bilansowania potrzeb szkolenio-

wych, które zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia

ków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskona-

lenia zawodowego w Policji (Dz. U. Nr 126 poz. 877,

z późn. zm.) identyfikowane były we wszystkich jed-

nostkach i komórkach organizacyjnych Policji, we-

dług stanu na dzień 30 września 2013 r.

Dyrektorzy biur Komendy Głównej Policji zostali

zobowiązani do dokonania szczegółowej weryfikacji

przekazanych wykazów imiennych pod kątem speł-

niania przez wytypowanych kandydatów kryteriów

formalnych udziału w poszczególnych przedsięwzię-

ciach szkoleniowych, a także spójności pomiędzy

przedmiotem kursu a zakresem wykonywanych obo-

wiązków służbowych.

Ponadto kierownicy komórek organizacyjnych

KGP zostali zobowiązani do wskazania, w porozu-

mieniu z właściwym zastępcą komendanta głównego

Policji, kursów specjalistycznych, których realizacja

w 2014 r. powinna być priorytetem w działalności

szkoleniowej Policji, z uwagi na konieczność zapew-

nienia prawidłowości wykonywania zadań służbo-

wych, a także przedsięwzięć szkoleniowych, których

realizacja może zostać przeniesiona na grunt lokal-

nego doskonalenia zawodowego.

Należy wskazać, że co roku w planach finanso-

wych Policji uwzględniane są potrzeby szkół w zakre-

sie dotyczącym szkolenia i doskonalenia zawodowego

policjantów.

Szkoły policyjne kształcą słuchaczy szkolenia za-

wodowego podstawowego i kursów specjalistycznych

realizowanych w ramach centralnego doskonalenia

zawodowego w oparciu o dostępną bazę szkoleniowo-

-kwaterunkową oraz posiadane środki finansowe.

Liczba słuchaczy szkolenia podstawowego uwzględ-

nia wielkość limitu przyjęć do służby w Policji, zaś

realizacja procesu szkolenia zawodowego odbywa się

w zakresie priorytetowych kursów specjalistycznych.

Plan finansowy szkół policyjnych dostosowywany

jest do średniej liczby osób szkolonych w danym roku

i jest sukcesywnie zwiększany.

Jednocześnie stosownie do informacji przekaza-

nuje danymi na temat liczby i kosztów przedsięwzięć

szkoleniowych realizowanych przez komendy woje-

wódzkie Policji przy udziale podmiotów zewnętrznych.

krywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich

Wobec sprawcy wykroczenia policjant może zasto-

sować środki oddziaływania wychowawczego przewi-

dziane w art. 41 Kodeksu wykroczeń, nałożyć grzyw-

nę w drodze postępowania mandatowego uregulowa-

nego w Kodeksie postępowania w sprawach o wykro-

(art. 54 ww. kodeksu).

Należy przy tym wyjaśnić, że postępowanie man-

datowe jest jednym ze szczególnych trybów, w któ-

rym zgodnie z art. 96 Kodeksu postępowania w spra-

wach o wykroczenia można nałożyć grzywnę w wy-

sokości:

nego zbiegu przepisów ustawy, o którym mowa w art. 9

pieczeństwie imprez masowych (t.j.

Dz. U. z 2013 r.

poz. 611, z późn. zm.).

Wysokość grzywien, które mogą zostać nałożone

na sprawców niektórych wykroczeń, określa rozpo-

rządzenie prezesa Rady Ministrów z dnia 24 listopa-

da 2003 r. w sprawie wysokości grzywien nakłada-

nych w drodze mandatów karnych za wybrane rodza-

Odnosząc się do kwestii zasad doboru do służby

w Policji, pragnę poinformować, że warunki przyjęcia

do służby w Policji określa art. 25 ust. 1 ustawy o Po-

licji, zgodnie z którym służbę w Policji może pełnić

osoba, która:

— jest obywatelem polskim o nieposzlakowanej

opinii,

— nie jest skazana prawomocnym wyrokiem sądu

— korzysta z pełni praw obywatelskich,

— posiada co najmniej średnie wykształcenie,

441

— posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służ -

by w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej

rządkować,

— daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie

przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po

przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego

mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia wa-

jego predyspozycji do pełnienia tej służby.

Postępo-

wanie kwalifikacyjne składa się z następujących eta-

pów:

1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestio-

nariusza osobowego kandydata do służby, a także

dokumentów stwierdzających wymagane wykształ-

cenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierające dane

o uprzednim zatrudnieniu,

2) test wiedzy,

3) test sprawności fizycznej,

4) test psychologiczny,

5) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej,

6) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej kan-

dydata do służby,

7) sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i karto-

tekach prawdziwości danych zawartych w kwestio-

nariuszu osobowym kandydata do służby,

8) przeprowadzenie postępowania sprawdzającego

jawnych.

Wymaga podkreślenia, że stosowany w procedurze

doboru do służby w Policji test sprawności fizycznej ma

na celu dokonanie selekcji kandydatów, którzy wyka-

zują predyspozycje sprawnościowe i motoryczne ade-

kwatne do wykonywania zadań nałożonych na Policję.

Nowoprzyjęty policjant do służby jest niezwłocz-

nie kierowany do jednostki szkoleniowej Policji na

szkolenie zawodowe podstawowe trwające około 6,5

miesiąca, które przygotowuje do pełnienia służby na

stanowisku podstawowym w pionie prewencji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w Komen-

dzie Głównej Policji prowadzone są prace nad rozpo-

rządzeniem ministra spraw wewnętrznych zmieniają-

cym rozporządzenie w sprawie postępowania kwalifi-

kacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających

jekt przewiduje podwyższenie norm czasowych, za

uzyskanie których kandydat do służby będzie otrzy-

mywał pozytywny wynik z testu sprawności fizycznej.

Niezależnie od powyższego pragnę dodać, że sto-

sownie do art. 61a ust. 1 ustawy o Policji, policjant

jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną za-

pewniającą wykonywanie przez niego zadań służbo-

wych.

Sprawność fizyczną policjanta ocenia się na

rego zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przepro-

wadzania oraz zasady oceniania określa komendant

główny Policji (art. 7 ust. 1 pkt 4b ww. ustawy).

Zgod-

nie z zarządzeniem nr 418 komendanta głównego

nia oraz zasad oceniania sprawności fizycznej poli-

ności fizycznej przystępują wszyscy funkcjonariusze.

Ponadto obowiązek stałego doskonalenia i uzupeł-

niania wiedzy oraz umiejętności zawodowych, a tak-

że dbałości o sprawność fizyczną wynika z § 22 za-

łącznika do zarządzenia nr 805 komendanta główne-

Przedstawiając powyższe, należy wskazać, że wy-

magania stawiane kandydatom do służby w Policji

w zakresie sprawności fizycznej, zadania Policji, jak

również korzystanie z uprawnień wynikających z ich

realizacji są jednakowe dla każdego policjanta bez

względu na płeć.

Natomiast ewentualne braki ujaw-

nione u policjantów podczas realizowania zadań służ-

bowych, dotyczące prawidłowego i skutecznego wy-

konywania poszczególnych czynności, w tym stoso-

wania fizycznych środków przymusu bezpośrednie-

go, winny stanowić podstawę dla bezpośredniego

przełożonego tych policjantów do ich dalszego dosko-

nalenia do pełnienia służby w Policji.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie tzw. deregulacji zawodu archeologa

zawartej w rządowym projekcie ustawy

wa Chmielowca, nadesłaną przy piśmie SPS-023-

III transzy deregulacji uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

442

i opiece nad zabytkami znajduje się obecnie w końco-

wej fazie uzgodnień międzyresortowych.

W dniach

18–20 września 2013 r. oraz w dniu 15 listopada 2013 r.

odbyły się konferencje uzgodnieniowe, warto dodać,

że w pierwszej z nich udział wzięli również przedsta-

wiciele konsultantów społecznych.

W toku procesu

pojawiało się stanowisko, zbieżne z opinią panów po-

słów, kwestionującą deregulację zawodu archeologa.

Należy wskazać, że minister sprawiedliwości jest

formalnym koordynatorem i organizatorem procesu

deregulacji, jednak szczegółowe zmiany każdorazowo

uzgadniane są z resortami odpowiedzialnymi mery-

torycznie, którym w przypadku będącego przedmio-

tem zainteresowania panów posłów zawodu archeo-

loga, jest minister kultury i dziedzictwa narodowego.

Propozycje zawarte w projekcie ustawy o zmianie

dów ulegały w trakcie uzgodnień międzyresortowych

modyfikacji.

Pierwotnie, projekt skierowany do uzgod-

nień i konsultacji zakładał likwidację wymogu prak-

tyki zawodowej, przy zachowaniu wymogu wykształ-

cenia kierunkowego.

Zapisy zaproponowano, wycho-

dząc z założenia, że kierunkowe studia magisterskie

są wystarczającym wymogiem wobec osób, które

chciałyby samodzielnie kierować badaniami archeolo-

gicznymi, gwarantującym w opinii wspomnianych mi-

nisterstw wystarczającą fachowość i niezbędny zasób

wiedzy.

Niemniej skutkiem dyskusji podczas pierwszej

konferencji uzgodnieniowej i pojawiających się wątpli-

wości w odniesieniu do sposobu prowadzenia zajęć

praktycznych na uczelniach wyższych, w wersji pro-

jektu z dnia 11 października 2013 r. przyjęto rozwią-

zania zakładające poza wykształceniem wyższym ma-

gisterskim wprowadzenie wymogu odbycia po ich

ukończeniu 9-miesięcznej praktyki.

Takie rozwiązanie wzbudziło jednak w toku po-

nownych uzgodnień międzyresortowych wątpliwość,

czy w porównaniu ze stanem obecnym nie utrudnia

ono sytuacji absolwentów.

Przypomnę, że aktualnie

co prawda istnieje wymóg odbycia 12-miesięcznej

praktyki zawodowej, ale można realizować ją już

w trakcie studiów.

W związku z powyższym wersja projektu powsta-

ła po drugiej konferencji uzgodnieniowej wycofuje się

z deregulacji zawodu archeologa, przenosząc jedynie

obowiązujące rozwiązania z rozporządzenia do usta-

wy.

Powyższe jest skutkiem wymagania Rządowego

Centrum Legislacji, aby wymogi dostępu do zawodu

znajdowały się w akcie prawnym o randze ustawy.

Niezależnie od przedstawionych wyjaśnień, pragnę

poinformować, że projekt nie został jeszcze przyjęty

przez Radę Ministrów i komitet stały Rady Ministrów,

a zatem możliwe są jeszcze zmiany w jego brzmieniu.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

mem z dnia 4 listopada2013 r., nr DSPA-4810-8818-

(1)/13, przy którym została przekazana interpelacja

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Sejm RP dnia 8 listopada br. uchwalił ustawę

których innych ustaw.

W uchwalonej ww. ustawie

w celu zwiększenia możliwości absorpcji środków UE

został zmieniony przepis art. 243, który istotnie

zwiększa zakres wyłączeń z indywidualnego wskaź-

nika spłaty zadłużenia jednostki samorządu teryto-

rialnego.

Rozwiązanie przewidziane w nowym brzmie-

niu ust. 3 art. 243 zmierza do wyłączenia odsetek od

zobowiązań zaciągniętych na finansowanie projek-

tów UE z limitu spłaty zobowiązań.

W dodanym ust.

3a przewiduje się dodatkowe wyłączenia z limitu

spłaty zobowiązań kredytów, pożyczek i papierów

wartościowych wraz z odsetkami i dyskontem.

Za-

proponowano, aby wyłączeniu podlegały zobowiąza-

nia zaciągnięte w związku z umową zawartą na re-

alizację programu, projektu lub zadania finansowa-

nego w co najmniej 60% ze środków UE w wysokości

odpowiadającej wydatkom ogółem na wkład krajowy

poniesionym po dniu 1 stycznia 2013 r.

Ponadto ze

względu na szczególny sposób finansowania ze środ-

ków UE przedsięwzięć generujących dochód przepis

przewiduje odmienne podejście do takich programów,

projektów i zadań.

Wydłużono okres stosowania wy-

łączenia z limitu spłaty zobowiązań.

Zobowiązania

określone w dodawanym ust. 3a będą wyłączane nie

projektu, zadania lub otrzymaniu refundacji z tych

środków, lecz w całym okresie spłaty zobowiązań.

Tym samym proponowane rozwiązanie poprawi zdol-

ność jednostek samorządu terytorialnego do wyko-

rzystania środków unijnych.

Rozwiązanie to nabiera

szczególnego znaczenia w świetle zbliżającej się no-

wej perspektywy finansowej UE.

Projektowane roz-

wiązanie odnosi się do zadań, projektów i programów

finansowanych w przeważającej mierze ze środków

UE, co będzie ułatwieniem dla jednostek samorządu

terytorialnego realizujących projekty wymagające

znacznych nakładów ze środków własnych.

Należy zaznaczyć, że w świetle nowelizacji ww.

ustawy przewiduje się wprowadzenie stabilizującej

kraczalny limit wydatków sektora finansów publicz-

443

ograniczać wydatków budżetów samorządowych.

Ponadto uprzejmie informuję, że art. 242 ustawy

o finansach publicznych obowiązuje od 2011 r., nie

można więc mówić, że „dzisiaj minister finansów wy-

myślił inny sposób oceny gminy zgodnie z art. 242

Jednocześnie informuję, że w oparciu o dane ze

sprawozdań z wykonania budżetów jednostek samo-

rządu terytorialnego corocznie jest przygotowywane

przez ministra finansów opracowanie o nadwyżce

operacyjnej w jednostkach samorządu terytorialne-

go, które obejmuje okres 3 kolejnych lat.

Opracowa-

nie to zawiera analizę dochodów i wydatków bieżą-

cych jednostek samorządu terytorialnego, a nie ana-

lizę spełniania relacji z art. 242 ustawy o finansach

publicznych.

Z tego opracowania wynika, że w latach

2010–2012 zmniejsza się liczba jednostek samorządu

terytorialnego z ujemnym wynikiem bieżącym.

Ponadto w odniesieniu do wskaźnika spłaty za-

sach publicznych, obecnie można mówić jedynie o pro-

gnozach i szacunkach dotyczących spełniania relacji

wynikającej z tego przepisu.

Dane stanowiące pod-

nom wykaz jednostek samorządu terytorialnego, któ-

re mogą nie spełnić wymogów art. 243 ustawy o fi-

nansach publicznych w 2014 r.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

pieniem z dnia 29 października 2013 r. nr SPS-023-

21971/13, przy którym przekazana została interpe-

nika 2013 r. w sprawie danych dotyczących ujemnych

tach 2011–2012, uprzejmie informuję.

Na stronie internetowej Ministerstwa Finansów

w zakładce: finanse/budżet państwa/finanse samo-

rządów/opracowania zamieszczane są zestawienia,

opracowania i analizy dotyczące sytuacji finansowej

jednostek samorządu terytorialnego.

Opracowanie pt. „Nadwyżka operacyjna w jed-

nostkach samorządu terytorialnego w latach 2010–

2012” zostało umieszczone na stronie internetowej

w lipcu br.

Opracowanie to jest przygotowywane co roku i obej-

muje 3 kolejne lata.

Załączniki do ww. opracowania

zawierają wykaz jednostek samorządu terytorialne-

go, które wypracowały nadwyżkę operacyjną, i wy-

kaz jednostek samorządu terytorialnego, które nie

wypracowały nadwyżki operacyjnej, w podziale na

kategorie jednostek samorządu terytorialnego.

Ponadto w zakładce: Ministerstwo Finansów/

działalność/finanse publiczne/budżety jednostek sa-

morząd terytorialnego/sprawozdania budżetowe za-

mieszczane są:

— co kwartał bazy danych w pełnej szczegółowo -

ści klasyfikacji budżetowej dla dochodów, wydatków,

zobowiązań i nadwyżki/deficytu na podstawie spra-

wozdań budżetowych jednostek samorządu teryto-

rialnego,

— w terminach wynikających z rozporządzenia

wie wieloletniej prognozy finansowej dane z wielolet-

niej prognozy finansowej jednostek samorządu tery-

torialnego.

Prezentowane dane – zamieszczone zgodnie z art. 7

macji publicznej – dają możliwości tworzenia różnych

zestawień i obliczeń w zależności od potrzeb.

Jednocześnie w załączeniu przekazuję opracowa-

nie pt. „Nadwyżka operacyjna w jednostkach samo-

rządu terytorialnego w latach 2010–2012”*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(21972)

*

)

szarda Zbrzyznego w sprawie rozbudowy i moderni-

zacji drogi S3, przekazuję następujące informacje.

2015” zadania pn. S2 w.

Puławska – w.

Lubelska (bez

węzła) oraz usunięcie zadania S3 Legnica – Lubawka

dzeniu nowego zadania związanego z budową drogi

ekspresowej S2 jest podyktowana potrzebą domknię-

cia obwodnicy Warszawy i wyprowadzenia ruchu

cinka S2 w.

Konotopa – w.

Puławska.

W związku

Szacowany koszt budowy odcinka S2 w.

Puławska –

w.

Lubelska (bez węzła) to ok. 6,8 mld zł.

Natomiast usunięcie zadania pn. S3 Legnica – Lu-

czeskiej i wynikającej z tego możliwości zapewnienia

finansowania zewnętrznego.

Odcinek S3 Legnica –

europejskiego korytarza transportowego TEN-T

Zmiana terminu budowy dolnośląskiego odcinka

trasie.

W związku z tym planuje się obecnie skoordy-

nować budowę odcinka S3 Legnica – Lubawka do

granicy z Czechami z odpowiednim odcinkiem po

stronie czeskiej.

Prace przygotowujące inwestycję na trasie S3

(m.in. wspomniane przez pana posła analizy i uzy-

skanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych)

zostały przeprowadzone przez GDDKiA między in-

nymi w oparciu o przyjętą „Strategię rozwoju trans-

Odnosząc się do kwestii kosztów związanych z prze-

sunięciem realizacji odcinka S3, uprzejmie informu-

ję, iż w związku z tym faktem nie będą ponoszone

żadne dodatkowe wydatki wcześniej nieprzewidzia-

ne.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż z uwagi na

zmianę lokalizacji odcinka po stronie czeskiej na od-

cinku przygranicznym niezbędne będzie przeprowa-

dzenie ponownej oceny oddziaływania na środowi-

sko, co pociągnie za sobą konieczność poniesienia

kosztów finansowych.

Jednakże są to koszty pono-

szone niezależnie od decyzji o zmianie załącznika nr

5 do programu.

Szacowany koszt budowy odcinka S3

Legnica – Lubawka to ok. 4 mld zł.

W zakresie projektów CEF odcinek został wpisa-

Dokument implementacyjny do „Strategii rozwoju

7.1.2: Lista projektów drogowych).

Dokument imple-

mentacyjny jest obecnie na etapie opracowania stra-

tegicznej oceny oddziaływania na środowisko, a tak-

że będzie konsultowany społecznie.

Z tego względu

Zadania z listy rezerwowej będą mogły aplikować

o środki z funduszu CEF w przypadku zmian lub

oszczędności w programie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

w sprawie praktyk uczniowskich i studenckich

023-21973/13) w sprawie praktyk uczniowskich i stu-

denckich w zakładach i instytucjach uprzejmie wy-

jaśniam.

programu zachęcającego pracodawców do przyjmo-

wania uczniów na okresowe praktyki w trakcie ich

nauki, pozwalające lepiej przygotować młode pokole-

nia do efektywnego wejścia na rynek pracy, uprzej-

mie informuję, że działania takie są przedmiotem

prac nad kształtem nowej perspektywy finansowej

na lata 2014–2020.

Kierunek tych działań wyznacza

modernizacja systemu kształcenia zawodowego i usta-

445

w szkołach ponadgimnazjalnych prowadzących kształ-

cenie zawodowe rozpoczęło się 1 września 2012.

cesie kształcenia umożliwiały osobom uczącym się

m.in. dzięki: wprowadzeniu nowej podstawy progra-

mowej kształcenia w zawodach, wzmocnieniu prak-

tycznego aspektu kształcenia zawodowego oraz stwo-

rzeniu możliwości lepszej współpracy szkół zawodo-

wych i pracodawców.

Nowa podstawa programowa kształcenia w zawo-

dach określa dla każdego zawodu warunki realizacji

sca, w których może odbywać się kształcenie prak-

tyczne.

Katalog tych miejsc obejmuje przedsiębior-

stwa oraz inne podmioty stanowiące potencjalne

miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcą-

cych w zawodzie.

W przypadku zawodów na poziomie

je szkołę do organizowania praktyk zawodowych

w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki

W latach 2014–2020 szczególny nacisk zostanie

Istotnym elementem projektów planowanych do

cyjnych poszczególnych województw będą staże i prak-

tyki dla uczniów u pracodawców.

Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej przygotowuje obecnie rekomendacje

dla regionów w tym zakresie, w oparciu o które po-

winny być prowadzone projekty ukierunkowane na

zapewnienie uczniom szkół prowadzących kształce-

nie zawodowe możliwości zastosowania i pogłębienia

czywistych warunkach pracy.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

w sprawie znęcania się nad zwierzętami

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Romana Kotlińskiego z dnia 23 paź-

dziernika br. przesłaną przy piśmie marszałka Sejmu

21974/13, w sprawie znęcania się nad zwierzętami

Związek Łowiecki, w załączeniu przekazuję wyjaś-

nienia w przedmiotowej sprawie.

Art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo łowieckie zezwa-

la na organizowanie szkoleń i sprawdzianów pracy

psów myśliwskich, podobnie jak ptaków łowczych.

Przepis ten zobowiązuje Polski Związek Łowiecki do

prowadzenia ww. aktywności w ramach ochrony zwie-

rząt łownych i gospodarowania ich populacjami zgod-

nie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej

danie psów myśliwskich ma wielowiekową tradycję

i jest integralnym składnikiem naszej kultury euro-

pejskiej i światowej.

Aby pies myśliwski mógł speł-

niać swoją rolę pomocnika myśliwego w wykonywa-

niu polowania zgodnie z zasadami etyki łowieckiej,

musi być odpowiednio przeszkolony i jego umiejętno-

ści doskonalone przez ciągły trening oraz musi być

zaznajamiany z warunkami i sytuacjami, na które

natrafić może podczas polowania.

Próby i konkursy

pracy psów myśliwskich są organizowane od lat i bar-

dzo rzadko była kwestionowana potrzeba ich organi-

zowania.

Obowiązujące aktualnie Regulaminy Prób

mują wszelkie kwestie związane z przestrzeganiem

446

przepisów ustawy o ochronie zwierząt i nakładają

szereg obowiązków na osoby odpowiedzialne za or-

ganizację oraz przeprowadzanie szkoleń i sprawdzia-

nów pracy psów myśliwskich.

Zapisy powyższych re-

gulaminów obowiązują zarówno organizatorów, jak

i uczestników wszystkich odbywających się pod pa-

tronatem PZŁ imprez kynologicznych, w tym także

podczas szkoleń psów prowadzonych pod nadzorem

PZŁ na obiektach do tego specjalnie przygotowanych.

Konkurencje konkursowe mają za zadanie stworzyć

warunki jak najbardziej zbliżone do naturalnych,

z ograniczeniem do minimum kontaktu bezpośred-

niego psa ze zwierzęciem dzikim.

Regulaminy prób i konkursów pracy psów my-

śliwskich wyraźnie uszczegóławiają aspekty tech-

niczne dotyczące wymiarów zarówno dziczych za-

gród (ogrodzona cześć lasu, której drzewostan składa

się z jednej lub więcej kęp gęstego młodnika lub krza-

ków, mogących stanowić schronienie dla dzika, z ocz-

kiem wodnym lub bagienkiem, umożliwiającym dzi-

kom wychłodzenie ciała) o areale minimum 1 ha,

2 ha (przy obsadzie kilku dzików) lub 5 ha (w przy-

padku konkursów, w których psy mogą uczestniczyć

grupowo), jak i sztucznych nor.

W tym ostatnim przy-

padku regulaminy prób pracy norowców lub konkur-

sów pracy norowców precyzują także detale dotyczą-

ce ich konstrukcji, wymagając, aby korytarze, któ-

rych długość mierzona jest po ich osi pośrodkowej

(odnosi się to także do kotłów) wynosiła minimalnie

20 m, a maksymalnie 28 m, a ich wysokość mieściła

się w granicach 15–20 cm.

Nora ma być ponadto wy-

posażona w 3 kotły, z których kocioł nr 2 powinien

mieć kształt prostokąta o szerokości 35 cm, a kocioł

nr 3 musi spełniać wymogi specjalne rozumiane jako

przeszkoda w postaci trójkąta (pozwalającego na

obejście i bezkontaktową ucieczkę lisa), będąc jedno-

cześnie podzielonym na trzy części ruchomymi zastaw-

kami tworzącymi odseparowane komory.

Wszystkie

te prawidła dotyczące aspektów technicznych obiek-

tów treningowych mają na celu zdecydowane podnie-

sienie bezpieczeństwa pracujących w nich zwierząt,

umożliwiając jednocześnie ingerencje osób obsługu-

jących sztuczną norę na każdym odcinku jej przebie-

gu w sytuacjach tego wymagających.

Mając także na

uwadze dobrostan zarówno psów, jak i lisów (jeno-

tów) regulaminy określają również dokładnie mak-

symalny czas pracy psa w sztucznej norze (10 min),

jak i przebywania w niej lisa (18 min), a także w przy-

padku tego ostatniego konkretyzują liczbę jego

wpuszczeń do nory jednego dnia celem sprawdzenia

analogicznej do wejść lisa (jenota) liczby psów przy-

padających na konkretnego osobnika.

Przepisy regulaminowe uwzględniają też względy

dotyczące bezpieczeństwa zwierząt w przypadku

prób i konkursów rozgrywanych w zagrodach dzi-

czych.

Aby nie narażać zdrowia psów, do prób prze-

znacza się wyłącznie pojedyncze dziki (lochy bądź

przelatki), natomiast konkursy przeprowadza się

z jednym lub kilkoma dzikami, z wyłączeniem oręż-

nych odyńców i wycinków.

Ponadto ze względu na

zwiększone ryzyko ewentualnych urazów nie wyko-

rzystuje się do polowań na dziki, nie szkoli i nie pro-

muje się w tym kontekście psów ras myśliwskich du-

żych gabarytowo.

Biorąc natomiast pod uwagę bez-

pieczeństwo wykorzystywanych podczas imprez ky-

nologicznych dzików, jako nadrzędną traktuje się

zasadę, iż pies nie może wyręczać myśliwego w polo-

waniu, a więc nie premiuje się psów zbyt agresyw-

nych i tych, których praca może naruszać pojęcie

etycznych łowów.

Poza tym limituje się czas pracy

poszczególnych psów w zagrodzie, który podczas

prób i konkursu wynosi 10 minut (15 minut w zagro-

dzie powyżej 2ha), a w przypadku psów pracujących

w grupie – 15 minut.

Jeżeli chodzi o ocenę pracy norowców w warun-

kach konkursowych, trzeba stwierdzić, iż rzeczywi-

ście najwyższe noty otrzymają psy, które szybko i sku-

tecznie wypędzą lisa z nory.

Takie założenie umoty-

wowane jest tym, iż tego typu praca jest z łowieckie-

go i pragmatycznego punktu widzenia najbardziej

skuteczna, wiążąca się z najmniejszym ryzykiem dla

pracującego psa (gdyż kontakt obu zwierząt ograni-

czony jest do minimum lub nie ma go praktycznie

wcale) i jednocześnie (przenosząc się już w realia

prawdziwego polowania) zwiększająca szanse na po-

zyskanie drapieżnika.

Absolutnie błędnym stwier-

dzeniem jest fakt, iż najbardziej pożądane są psy,

które „wykonają chwyt za gardło, głowę, bok”.

Wy-

nika to choćby z praktyki łowieckiej, nie wspomina-

jąc o humanitarnym podejściu.

Norowce dopuszcza-

jące się tego typu zachowań podczas konkursów pod-

legają eliminacji z udziału w nich do końca danego

roku (co zostaje każdorazowo odnotowane w doku-

mentacji konkursowej, jak i w rodowodzie psa), a w przy-

padku trzykrotnego zaistnienia wspomnianej sytua-

cji psy otrzymują dożywotni zakaz uczestnictwa w ry-

walizacji norowców.

Podsumowując: problemy podniesione w interpe-

lacji nie znajdują odzwierciedlenia w praktyce lub są

skutecznie przez przepisy wewnętrzne PZŁ elimino-

wane.

Natomiast odnosząc się do poczynań myśliwych

amatorów, czyli po prostu osób łamiących prawo lub

nawet kłusowników, którzy ułatwić chcą w ten spo-

sób kłusowanie, należy je zdecydowanie potępić i każ-

dorazowo po uzyskaniu takiej wiedzy złożyć stosow-

ne doniesienie do organów ścigania.

Ich działalność

generuje negatywną opinię dla całego środowiska

myśliwych.

Odpowiadając na zadane pytania, uprzejmie in-

formuję, że przepisy, o których była mowa powyżej,

regulują w sposób dostateczny problem humanitar-

nego traktowania dzikich zwierząt podczas organi-

zowanych przez PZŁ szkoleń, treningów i prób dla

psów myśliwskich, z uwzględnieniem celu, dla jakie-

go one są prowadzone.

Działania te odbywają się na

obiektach dostępnych publicznie w obecności wielu

osób.

Kontrola jest zatem dokonywana przez szersze

gremia, a w organizowaniu tych działań uczestniczą

nieraz przedstawiciele administracji rządowej i sa-

447

morządowej, którzy na mocy prawa są zobligowani

do reakcji w każdym przypadku jego łamania.

Polski

Związek Łowiecki przekazał informację, że przypad-

ki bezpośredniego kontaktu psa z dzikim zwierzę-

ciem podczas tego rodzaju imprez są nadzwyczaj

rzadkie i jako takie są traktowane jako zjawisko mar-

ginalne.

Kończąc, chciałbym podkreślić, że stany populacji

dzików oraz lisów, jenotów i norek amerykańskich

w ostatnich latach uległy znaczącemu podwyższeniu

pomimo wzrastającego poziomu odstrzału.

Podwyż-

szenie skuteczności wykonywania polowania przez

jego lepszą organizację, czyli udział przeszkolonych

psów, przyczyni się do ograniczenia szkód w upra-

wach i płodach rolnych oraz w populacjach drobnych

zwierząt łownych, a także zwierząt chronionych, któ-

rych naturalnym wrogiem są drapieżniki, takie jak

lis, norka amerykańska, jenot i szop pracz.

Nie zwal-

nia to jednak nikogo od przestrzegania zasady hu-

manitarnego traktowania zwierząt.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

(21975)

21975/13, przy którym przekazano interpelację posła

Artura Ostrowskiego dotyczącą budowy obwodnicy

Radomska, przekazuję informacje w przedmiotowej

sprawie.

Należy podkreślić, że w piśmie z sierpnia br.,

znak: TA5JLT-0701-93676/13, będącym odpowiedzią

na interpelację pana posła z lipca br., przekazane zo-

stały pełne i aktualne informacje dotyczące realizacji

zadania budowy obwodnicy Radomska w ciągu drogi

krajowej nr 91 i 42, które zawierają jednocześnie

obecne stanowisko resortu transportu.

Poinformo-

wano m.in. o działaniach podjętych przez zarządcę

dróg krajowych i jednocześnie inwestora zadania –

GDDKiA, w tym o złożonym wniosku o wydanie de-

Odnosząc się do wskazanych różnic w stanowi-

skach resortu transportu i władz samorządowych,

należy zauważyć, że przedmiotowe kwestie nie doty-

czą w ogóle procesu przygotowawczego prowadzone-

go dla zadania budowy obwodnicy Radomska.

Przedstawiona przez pana posła problematyka

dotyczy natomiast realizacji zadania polegającego na

kowska) z ulicami Targową i Stara Droga w Radom-

sku i jest dobrze znana resortowi transportu.

W przed-

miotowej sprawie prowadzona jest bieżąca korespon-

dencja z władzami samorządowymi miasta Radom-

ska.

Bardzo szczegółowo przedstawione zostało w niej

stanowisko GDDKiA jako zarządcy przedmiotowej

drogi oraz kwestie nieporozumień wynikłych na tle

interpretacji zapisów porozumienia zawartego przez

GDDKiA i władze samorządowe w 2006 r. (ostatnie

pismo do pani prezydent Radomska z listopada br.).

Jednocześnie, odnosząc się do zarzutu braku uję-

cia przedmiotowego zadania w planie rzeczowo-fi-

nansowym Krajowego Funduszu Drogowego w okre-

sie 2007–2008, chciałbym poinformować, że fundusz

stał się głównym źródłem finansowania inwestycji

drogowych dopiero w połowie 2009 r.

W oparciu bo-

został nowy model finansowania inwestycji drogo-

wych oparty właśnie na KFD.

Do tego czasu ciężar

działań na sieci dróg krajowych spoczywał na środ-

kach budżetu państwa, który stanowił źródło finan-

sowania zarówno zadań inwestycyjnych polegających

na budowie nowych i przebudowie istniejących dróg

krajowych, jak i prac przygotowawczych oraz utrzy-

maniowych związanych z zarządzaniem istniejącą

siecią dróg krajowych.

Natomiast Krajowy Fundusz

Drogowy stanowił jedynie dodatkowe źródło finan-

sowania.

Należy również dodać, że w dotychczasowej kore-

spondencji kierowanej przez GDDKiA do władz sa-

morządowych miasta przedstawione zostały w bar-

dzo szczegółowy sposób działania podejmowane przez

zarządcę dróg krajowych na terenie Radomska, któ-

rych celem była poprawa bezpieczeństwa ruchu oraz

jego płynności.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

448

sygn.

SPS-023-21976/13, w sprawie kadry narodowej

curlingu na wózkach, uprzejmie informuję.

Polski Związek Curlingu jest jedynym reprezen-

tantem polskiego curlingu w kraju i za granicą,

członkiem Światowej Federacji Curlingu (World Cur-

ling Federation).

Do głównych zadań związku należy

organizacja, popularyzacja i rozwój curlingu w Pol-

sce.

Zgodnie z zapisami statutu (§ 8 pkt 3) w swojej

działalności sportowej związek w sposób szczególny

uwzględnia zadania związane z integracją i rehabi-

litacją osób niepełnosprawnych.

Polski Związek Curlingu posiada wyłączne upraw-

nienia w zakresie organizowania i prowadzenia

oraz o Puchar Polski w curlingu, w tym curlingu osób

niepełnosprawnych, ustanawiania i realizacji reguł

związek, powołania kadry narodowej oraz przygoto-

wania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolim-

pijskich, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy,

reprezentowania curlingu w międzynarodowych or-

ganizacjach sportowych.

W latach 2007–2008 związek realizował zadania

zlecone przez Ministerstwo Sportu i Turystyki w ob-

szarze sportu osób niepełnosprawnych.

W 2008 r.

reprezentacja w curlingu na wózkach startowała

w mistrzostwach świata w Wielkiej Brytanii.

Od 2012 r.

szkolenie zawodników niepełnosprawnych jest reali-

zowane przez Integracyjne Stowarzyszenie Rehabi-

litacyjno-Sportowe „Culani” w porozumieniu ze związ-

kiem.

W ocenie związku nie przynosi ono jednak

oczekiwanych efektów sportowych.

Reprezentacja

Polski zajęła ostatnie miejsce w kwalifikacjach do

mistrzostw świata, które odbyły się w lutym 2013 r.

w Soczi.

Związek deklaruje podjęcie szkolenia niepeł-

nosprawnych zawodników w curlingu na wózkach.

wszystkie formy aktywności fizycznej, które przez

chicznej, rozwoju stosunków społecznych lub osiągnię-

cie wyników sportowych na wszelkich poziomach.

Statut Polskiego Związku Curlingu w § 8 określa-

jąc cele związku, wymienia:

1.

Organizację, popularyzację i rozwój curlingu

w Polsce.

2.

Reprezentowanie, ochronę praw i interesów

3.

Organizowanie działalności sportowej ze szcze-

gólnym uwzględnieniem funkcji integracyjnych,

zdrowotnych i rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

W § 13 statut określa, kto może zostać członkiem

zwyczajnym:

1.

Członkiem zwyczajnym może być klub sporto-

wy posiadający sekcję curlingu i uczestniczący we

współzawodnictwie sportowym.

rzyszeniem kultury fizycznej lub sportową spółką

akcyjną.

3.

Członkostwo zwyczajne powstaje z chwilą na-

dania klubowi licencji uprawniającej do uczestnictwa

we współzawodnictwie sportowym na podstawie zło-

żonego wniosku zatwierdzonego przez Zarząd PZC.

Prawo członków zwyczajnych do uczestnictwa we

współzawodnictwie sportowym organizowanym

przez związek zapisane zostało w § 16 ust. 2 statutu

PZ Curlingu.

Statut PZ Curlingu w § 22 określa, w jakich przy-

padkach ustaje członkostwo zwyczajne, tj.:

1.

Pisemnego wystąpienia klubu.

2.

Likwidacji klubu z datą wykreślenia z rejestru

sądowego lub innego rejestru publicznego.

3.

Nieopłacenia rocznej składki licencyjnej do

końca drugiego kwartału danego roku.

4.

Uprawomocnienia się decyzji o wykluczeniu ze

związku.

Z lektury obowiązującego statutu wynika, że ini-

cjatorem weryfikacji członków zwyczajnych może być

funkcjonujący zarząd związku, a jego decyzje zmienić

może najwyższa władza stowarzyszenia, jaką jest

w PZ Curlingu krajowy zjazd delegatów.

Dotyczy to

wypełniania przez członków zwyczajnych wymogów

statutu i obowiązujących regulaminów, a także

uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym or-

ganizowanym przez PZ Curlingu.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

Niemczyk w sprawie przepisów dotyczących inicjaty-

wy przeprowadzenia referendum na wniosek miesz-

023-21977/13) uprzejmie przedstawiam, co następuje.

go w ww. interpelacji, należy zauważyć, że pierwszym

etapem działań prowadzącym do ewentualnego prze-

449

prowadzenia referendum lokalnego z inicjatywy miesz-

kańców jednostki samorządu terytorialnego jest za-

wiązanie przez tych mieszkańców grupy zaintereso-

wanej przeprowadzeniem referendum w określonej

sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 pkt 1 usta-

nia referendum na wniosek mieszkańców jednostki

rendum gminnego – 5 obywateli, którym przysługu-

je prawo wybierania do rady gminy.

Podkreślić nale-

ży, że przepisy ustawy o referendum lokalnym nakła-

dają na podmioty wymienione w ww. przepisie – ini-

cjatorów referendum szereg zadań, m.in.:

1) powiadomienie na piśmie przewodniczącego

a w gminie wójta (burmistrza, prezydenta miasta),

o zamiarze wystąpienia z inicjatywą przeprowadze-

nia referendum,

2) wystąpienie z pisemnym wnioskiem do prze-

wodniczącego zarządu jednostki samorządu teryto-

rialnego, a w gminie do wójta (burmistrza, prezyden-

ta miasta), o dane w zakresie liczby mieszkańców

jednostki samorządu terytorialnego uprawnionych

3) podanie do wiadomości (na swój koszt) miesz-

kańców danej jednostki samorządu terytorialnego

przedmiotu zamierzonego referendum.

Natomiast etapem działań inicjatora referendum

jest zebranie, w terminie 60 dni od dnia powiadomie-

nia na piśmie przewodniczącego zarządu danej jed-

nostki samorządu terytorialnego, a w gminie wójta

kańców uprawnionych do wybierania organu stano-

wiącego danej jednostki samorządu terytorialnego,

Jednocześnie pragnę zauważyć, że zawiązanie

grupy i działania inicjatora referendum wskazane

w pierwszym etapie nie oznaczają, że referendum ta-

kie się odbędzie.

Zastosowanie w drugim etapie pro-

cedury odpowiednich wskaźników procentowych de-

terminuje liczbę mieszkańców, których poparcie

skutkuje przeprowadzeniem referendum.

Rozwiąza-

nie to jest więc dostosowane do wielkości jednostek

samorządu terytorialnego.

Wymagane poparcie dla

wniosku w liczbach bezwzględnych będzie tym więk-

sze, im większa jest liczba mieszkańców danej jed-

nostki.

Zważywszy na głównie „techniczny” charak-

ter pierwszego etapu procedury inicjowania referen-

dum, nie wydaje się zasadne uzależnianie liczebności

grupy inicjującej referendum od liczby mieszkańców

danej jednostki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

wie sposobu kierowania korespondencji egzekucyjnej,

przekazaną przy piśmie nr SPS–023–21978/13 z dnia

stępujące wyjaśnienia.

Wśród czynności dokonywanych przez komorni-

ków sądowych wyróżnia się dwie grupy.

Pierwsza

z nich obejmuje czynności procesowe, czyli akty prze-

widziane w przepisach prawa procesowego, wywołu-

jące skutki prawne wobec stron i innych uczestników

postępowań prowadzonych przez komornika, a w pew-

nych przypadkach również wobec osób trzecich.

Dru-

ga grupa obejmuje czynności komornika sądowego

z zakresu administrowania kancelarią (np. zatrud-

nianie personelu i zarządzanie nim, prowadzenie

urządzeń ewidencyjnych, w tym księgowości).

Czyn-

ności te są określane w doktrynie mianem czynności

wewnętrznych i nie podlegają przepisom prawa pro-

cesowego.

Jeżeli komornik doręcza dłużnikowi pismo zwią-

zane z czynnością procesową (np. zawiadomienie,

odpis postanowienia, obwieszczenie), to doręczenie

tego pisma powinno odpowiadać przepisom art. 131–

zm., zwanej dalej: K.p.c.) oraz rozporządzenia mini-

stra sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r.

niach mają charakter obligatoryjny, co wyłącza swo-

bodną dyspozycję stron czy organu egzekucyjnego w za-

kresie sposobu dokonywania doręczeń pism i oceny

skuteczności takich doręczeń.

Należy podkreślić, że

w toku postępowania egzekucyjnego każda czynność

komornika ma charakter procesowy.

Oznacza to, że

pisma z nimi związane powinny być wysyłane przez

450

komornika przesyłką poleconą – za potwierdzeniem

odbioru (§ 2 ust. 1 w związku z § 1 ust. 2 rozporzą-

dzenia ministra sprawiedliwości z dnia 12 paździer-

nym).

W razie doręczania innych pism (czyli związa-

nych z tzw. czynnościami wewnętrznymi), nie jest

konieczne zachowanie warunków przewidzianych

w powyższych przepisach.

Nie zasługuje na aprobatę propozycja wprowadze-

nia regulacji umożliwiającej komornikom wysyłanie

do dłużnika listem zwykłym „korespondencji egze-

kucyjnej”, która nie podlega „obostrzeniom procedur

sądowych”.

Propozycja ta jest niejasna i wewnętrznie

sprzeczna.

Nie wiadomo bowiem, do jakiej korespon-

dencji przepis ten miałby się odnosić.

Jak już wyżej

wskazano, „korespondencja egzekucyjna”, czyli zwią-

zana z czynnościami procesowymi komornika, musi

być doręczana zgodnie z przepisami dotyczącymi try-

bu i sposobu doręczeń pism procesowych.

Należy za-

znaczyć, że takie pisma, jak wezwania lub informacje

o stanie postępowania, są przewidziane w przepisach

K.p.c. (np. w art. 763 K.p.c.), a tym samym nie można

ich zaliczać do pism, które nie podlegają „obostrze-

niom procedur sądowych”.

Przyjęty obecnie sposób wysyłania koresponden-

cji przez komornika sądowego jest prawidłowy także

z punktu widzenia kontroli czynności komornika

(np. obliczenie terminu do wniesienia skargi na czyn-

ności komornika).

Gdyby wysyłano korespondencję

listami zwykłymi, nie byłoby dowodów potwierdza-

jących jej odbiór.

Dowód doręczenia takiej przesyłki

stanowi dokument potwierdzający fakt i datę dorę-

czenia wskazanych w niej pism.

Potwierdzenie dorę-

czenia przesyłki ma znaczenie dowodowe w zakresie

udokumentowania przeprowadzenia skutecznej czyn-

ności przez komornika.

Jeśli adresat przesyłki twier-

dzi, że nie doręczono mu części pism wymienionych

na formularzu, których przyjęcie pokwitował, powi-

nien ten fakt udowodnić.

W świetle powyższego, proponowana zmiana

§ 19 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia

wych przepisów o biurowości i ewidencji operacji fi-

nansowych kancelarii komorniczych (Dz. U. Nr 266,

poz. 2242) ze względu na bezpieczeństwo i pewność

obrotu nie zasługuje na uwzględnienie.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie kierujących pojazdami

21980/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

ubezpieczenia OC, uprzejmie przedstawiam następu-

jące informacje.

Wiodącą służbą kontrolną w ujawnianiu przypad-

ków braku ubezpieczenia OC jest Policja, która pod-

czas kontroli drogowej dokonuje stosownych spraw-

dzeń w zakresie spełnienia obowiązku posiadania

polisy OC, a w razie stwierdzonych przypadków bra-

ku ww. ubezpieczenia informuje Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny (UFG), nad którym, stosow-

z późn. zm.), nadzór sprawuje minister właściwy do

spraw instytucji finansowych, tj. minister finansów.

Zgodnie z danymi Systemu Elektronicznej Spra-

wozdawczości w Policji (SESPol), w 2012 r. policjanci

ujawnili 17 363 przypadki kierowania pojazdem bez

obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego OC,

o czym stosownymi zawiadomieniami poinformowa-

no UFG.

Z kolei w 2013 r., według stanu na dzień 31

października, funkcjonariusze Policji ujawnili 16 637

takich przypadków.

Z danych Systemu Ewidencji Wypadków i Kolizji

(SEWIK) wynika, że w wypadkach drogowych

w 2012 r. uczestniczyło 746 pojazdów, których kieru-

jący nie posiadali obowiązkowego ubezpieczenia ko-

munikacyjnego OC.

Do dnia 30 września 2013 r. od-

notowano 605 takich przypadków.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 88 osoba, która

nia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubez-

pieczenia określonymi w ustawie, jest obowiązana

Wysokość ww. opłaty, obowiązującej w każdym

roku kalendarzowym, stanowi w ubezpieczeniu OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych:

— samochody osobowe – równowartość dwukrot -

ności minimalnego wynagrodzenia za pracę;

— samochody ciężarowe, ciągniki samochodowe

nego wynagrodzenia za pracę;

— pozostałe pojazdy – równowartość jednej trze -

ciej minimalnego wynagrodzenia za pracę

451

Należy nadmienić, że w przypadku posiadaczy

wiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiada-

czy pojazdów mechanicznych zgodnie z warunkami

— 20% opłaty, w przypadku gdy okres ten nie

— 100% opłaty, w przypadku gdy okres ten prze -

kracza 14 dni.

Wysokość opłat za dany rok, z uwzględnieniem

ich gradacji, podawana jest przez UFG do publicznej

Jeżeli podmiot kontrolowany nie przedstawi do-

nie posiadał ubezpieczenia, jest krótszy niż 14 dni,

Należy również wskazać, że na dużo wyższe kon-

sekwencje finansowe narażone są osoby, które samo-

chodem bez ubezpieczenia OC spowodowały wypadek

lub kolizję.

Roszczenia poszkodowanych zaspokaja

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, jednakże

w dalszej kolejności UFG występuje z regresem do

sprawcy zdarzenia.

Odnosząc się natomiast do kwestii podejmowa-

nych działań mających na celu zmniejszenie liczby

aut bez obowiązkowego ubezpieczenia OC, uprzejmie

mendę Główną Policji wynika, iż w ramach uspraw-

nienia współpracy Policji z UFG podjęto działania

zmierzające do wymiany informacji drogą elektro-

niczną.

Opracowana przez UFG aplikacja e-zawiado-

mienie pozwoli na przesyłanie przez Policję stosow-

nych zawiadomień o braku ubezpieczenia OC bezpo-

średnio przez odpowiednio zabezpieczone łącze inter-

netowe.

Na obecnym etapie system pilotażowo funk-

cjonuje w garnizonie zachodnio-pomorskim, nato-

miast trwają prace nad wdrożeniem ww. rozwiązania

w całym kraju.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w dniu 27

września 2013 r. podpisana została pomiędzy Mini-

sterstwem Spraw Wewnętrznych i Centralnym

Ośrodkiem Informatyki umowa w sprawie realizacji

projektu „Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierow-

ców (CEPiK) 2.0”, która zakłada m.in. modernizację

systemu CEPiK, dostosowanie systemu do wymogów

prawa unijnego i krajowego, oraz rozwój usług do-

stępnych dla ludności, gospodarki i administracji

publicznej.

Wśród e-usług planowanych do wdrożenia

znajduje się m.in. „system przypomnień i powiado-

mień za pośrednictwem poczty elektronicznej lub

sms, np.: o zbliżającym się terminie badań technicz-

nych czy zawarcia umowy OC”.

Warto podkreślić, że poprawa jakości danych znaj-

dujących się w systemie CEPiK, która nastąpi w związ-

ku z jego modernizacją, przyczyni się do poprawy

jakości metodologii wyznaczania przez UFG pojaz-

dów mechanicznych nieposiadających obowiązkowe-

go ubezpieczenia OC.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

SPS-023-21981/13, w sprawie opodatkowania wno-

szonych aportów na pokrycie kapitału zakładowego,

uprzejmie wyjaśniam.

Analizując problematykę poruszoną w niniejszej

funkcjonowanie systemu podatku od wartości doda-

i usług) podlega ścisłej harmonizacji, co oznacza, że

są one zobowiązane do zapewnienia zgodności krajo-

zwana dalej „ustawą o VAT”, jak również przepisy

wykonawcze do tej ustawy zostały zatem skonstruo-

wane w oparciu o regulacje unijne wyznaczające za-

kres pojęciowy przedmiotu opodatkowania, podmio-

określające zasady opodatkowania i zwolnienia od

tego podatku.

Wyrazem dążenia do jak najpełniejsze-

go dostosowania polskich przepisów w zakresie po-

pejskiej była zmiana zasad traktowania na gruncie

452

tych przepisów czynności wnoszenia wkładów niepie-

niężnych (aportów) do spółek prawa handlowego i cy-

wilnego.

Z dniem 1 grudnia 2008 r., tj. z dniem wej-

Nr 212, poz. 1336), zlikwidowane zostało zwolnienie

przewidziane we wcześniejszych przepisach dla tego

rodzaju czynności.

Oznacza to, że od dnia 1 grudnia

2008 r. wkłady niepieniężne (aporty) wnoszone do

spółek podlegają opodatkowaniu podatkiem według

ogólnych zasad, określonych w przepisach o podatku

ust. 1 ustawy o VAT).

Opodatkowaniu podatkiem od

są one wykonywane przez podatników tego podatku.

łalności.

Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15

W świetle powyższych przepisów wniesienie wkła-

du niepieniężnego do spółki, stanowiąc czynność o cha-

rakterze odpłatnym, podlega opodatkowaniu podat-

podmiot będący podatnikiem, zaś jego przedmiotem

jest czynność podlegająca opodatkowaniu tym podat-

kiem.

Czynność wniesienia aportu (w zależności

od jego przedmiotu) może spełniać przesłanki uzna-

nia jej za dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1

ustawy o VAT lub za świadczenie usług w świetle art. 8

ust. 1 tej ustawy.

Ponieważ przepisy w zakresie po-

nych uregulowań dotyczących sposobu traktowania

tego rodzaju czynności, ich opodatkowanie, w szcze-

gólności zaś sposób określania podstawy opodatko-

wania oraz ustalanie prawa do odliczenia podatku

naliczonego przez strony takiej czynności, odbywa

się według zasad ogólnych.

Innymi słowy podstawą opodatkowania jest to wszyst-

ko, co stanowi zapłatę (wynagrodzenie), którą doko-

nujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał

o kwotę podatku.

Odnosząc powyższe uregulowania

do będącego przedmiotem interpelacji zagadnienia

wnoszenia aportów na pokrycie kapitału zakładowe-

go, stwierdzić należy, że na wynagrodzenie, jakie

wnoszący aport otrzymuje od przyjmującego aport

(spółka), mogą składać się różne elementy – może

nim być określona ilość udziałów lub akcji o określo-

nej wartości nominalnej w spółce kapitałowej (które

to udziały lub akcje posiadają konkretną wartość

ekonomiczną) lub też – jak wskazuje praktyka ryn-

kowa – wynagrodzenie to może składać się z udzia-

łów lub akcji oraz określonej kwoty pieniężnej.

Pod-

kreślić w tym miejscu należy, że podatnik dokonują-

cy wniesienia do spółki wkładu niepieniężnego jest

zobowiązany, jako że jest to czynność podlegająca

opodatkowaniu, do rozliczenia podatku od towarów

i usług należnego od tej operacji.

Analogiczny obo-

wiązek ciąży na wszystkich podatnikach tego podat-

ku dokonujących transakcji podlegających opodatko-

waniu.

Kwestie obniżenia podatku należnego o podatek

naliczony regulują przepisy art. 86 ustawy o VAT.

nych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia

nego.

Kwotę podatku naliczonego, zgodnie z art. 86

ust. 2, stanowi m.in. suma kwot podatku określonych

nabycia towarów lub usług.

W związku z tym że wno-

szenie wkładów niepieniężnych do spółek podlega co

nież miały zastosowanie ww. przepisy dotyczące od-

liczeń podatku naliczonego od podatku należnego.

Jeżeli zatem nabyte przez spółkę w formie otrzyma-

nego aportu towary lub usługi będą przez ten pod-

miot wykorzystywane do wykonywania przez niego

czynności opodatkowanych, będzie on miał prawo do

wynikający z otrzymanej faktury dokumentującej

wniesienie tego aportu.

Pragnę nadmienić, że powyższe informacje sta-

nowią jedynie ogólne nakreślenie stanu prawnego

do czynności wnoszenia wkładów niepieniężnych na

pokrycie kapitału zakładowego spółek, które w prak-

tyce mogą obejmować różne scenariusze, uzależnione

np. od rodzaju spółki, do której wnoszony jest aport,

czy też od przedmiotu aportu.

W przypadku wątpli-

wości zainteresowanych co do zakresu stosowania

453

możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej

w trybie przewidzianym jej przepisami.

Zgodnie z prze-

pisami art. 14b–14p ww. ustawy składający wniosek

jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia stanu

szłego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie zamontowania sygnalizacji świetlnej

21982/13, przy którym przekazano interpelację posła

Henryka Siedlaczka w sprawie sygnalizacji świetlnej

cami, uprzejmie przedstawiam informacje w przed-

jako zarządca dróg krajowych, zgodnie z art. 20 usta-

corocznych badań stanu nawierzchni sieci drogowej

rzeń drogowych ustala odcinki dróg wymagające in-

terwencji w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu.

Ro-

nie działań na sieci drogowej”, „Programie redukcji

liczby ofiar śmiertelnych” oraz „Programie budowy

ciągów pieszo-rowerowych”.

Przedstawione w ww.

dokumentach zadania uporządkowane są w ściśle

niczonych środków finansowych i umożliwiają podej-

pieczeństwa dla użytkowników.

Mając na uwadze powyższe, GDDKiA przewidzia-

184 zadanie pn. ,,Budowa sygnalizacji świetlnej na

skrzyżowaniu z DW 921, km 44+937”.

Całkowity

koszt wykonania zadania wynosi 850 tys. zł.

GDDKiA – zrealizuje inwestycję pod warunkiem za-

pewnienia odpowiednich środków finansowych.

Z poważaniem

w sprawie zmiany ustawy Prawo wodne (21983)

Odpowiadając na interpelację posła Tomasza Szy-

mańskiego, przekazaną przez p. Marka Kuchcińskiego,

mem znak: SPS-023-21983/13, w sprawie zmiany usta-

wy Prawo wodne, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

1.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania ma-

jące na celu uregulowanie kwestii finansowania za-

dań związanych z eksploatacją urządzeń melioracji

wodnych szczegółowych?

Zmniejszająca się efektywność działania spółek

tywny wpływ na stan urządzeń melioracji wodnych

Dlatego też, w ramach przygotowanego w Minister-

Prawo wodne, zakłada się przypisanie gminie gene-

454

ty obsługi własnej funkcjonujących spółek wodnych

zwala na podanie w wątpliwość zasadności funkcjo-

ślonych w tych przepisach sytuacjach, i decyzje te

2.

Czy ministerstwo planuje podjęcie stosownych

nie nie przewiduje zmian w podziale dochodów pub-

licznych w związku ze zmianą zadań i kompetencji

jednostek samorządu terytorialnego.

Projekt założeń

dżetu gminy przez właścicieli gruntów, którzy odno-

szą korzyści z urządzeń melioracji wodnych szczegó-

łowych, i zapewnienie wydatkowania tych środków

sób będą musiały być wydatkowane na cele wykony-

wania i utrzymania urządzeń melioracyjnych.

Wpły-

wy z opłat będą gromadzone na specjalnie utworzo-

nym w tym celu rachunku bankowym.

ciwości rady gminy należy podejmowanie uchwał

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

kazaną do ministra pracy i polityki społecznej przez

ministra zdrowia pismem z dnia 8 listopada 2013 r.,

455

znak: MZ-ZP-O-078-23661-61/DB/13, interpelację

pana posła Arkadego Fidlera oraz grupy posłów w spra-

wie rozwiązania problemu pomocy finansowej dla

szę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

wiatu, które mogą być dofinansowane ze środków

nosprawnych należy m.in. dofinansowanie do likwi-

trzebami osób niepełnosprawnych.

Ww.

przepisy nie definiują pojęcia „barier funk-

cjonalnych”.

W zwitku z brakiem definicji zawartej

w przepisach organ realizujący zadanie może samo-

dzielnie określić sposób jego realizacji.

Samodziel-

ność organu w tym zakresie nie ma jednak charak-

teru dowolnego, ograniczona jest znaczeniem, jakie

termin ten posiada na gruncie językowym (definicja

słownikowa o charakterze powszechnym i/lub spe-

cjalistycznym).

Zgodnie z definicją słownikową przez

„bariery architektoniczne

”

można rozumieć wszelkie

szej okolicy, które ze względu na rozwiązania tech-

niczne, konstrukcyjne lub warunki użytkowania

bom niepełnosprawnym.

Przez „bariery techniczne”

można rozumieć przeszkody wynikające z braku za-

stosowania odpowiednich do rodzaju niepełnospraw-

ności przedmiotów lub urządzeń.

Mowa jest tu o przy-

stosowaniu konkretnego urządzenia czy przedmiotu

do indywidualnych potrzeb osoby niepełnosprawnej,

mając na uwadze rodzaj dysfunkcji czy schorzenia tej

osoby.

Przez „bariery w komunikowaniu się” należy

rozumieć ograniczenia umożliwiające lub utrudnia-

jące osobie niepełnosprawnej swobodne porozumie-

wanie się i/lub przekazywanie informacji.

Likwidacja

tej bariery powinna powodować sprawniejsze działa-

nie tej osoby w społeczeństwie i umożliwić wydajniej-

sze jej funkcjonowanie.

Należy jednak pamiętać, że każdy wniosek wy-

maga dokonania indywidualnej oceny i rozpatrzenia

przez realizatora zadania, pod kątem rodzaju i stop-

nia niepełnosprawności oraz jednostkowych potrzeb

wnioskodawcy.

Ocena tego, czy wnioskodawca do-

świadcza barier w miejscu zamieszkania i czy pla-

nowane przedsięwzięcie wpływa na likwidację tych

barier, należy do powiatowego centrum pomocy ro-

dzinie.

Organ ten, realizując to zadanie, powinien

kierować się przede wszystkim dobrem osoby nie-

pełnosprawnej i analizować wszystkie czynniki i oko-

liczności, których zmiana może wpłynąć na poprawę

funkcjonowania tej osoby.

Należy jednak podkreślić, że osoby niepełno-

pełnoprawnymi mieszkańcami powiatów oraz

są formą dofinansowania realizacji przez samorządy

prawnego, który je tworzy.

Zadaniu z zakresu reha-

sem art. 35a ustawy o rehabilitacji (...) mieszczą

którego realizacja jest kompetencja powiatu, a na-

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

22986/13) dotyczącego interpelacji posłów na Sejm

RP pana Mieczysława Golby oraz pana Tomasza Gór-

Nowe podejście” uprzejmie informuję, że Minister-

stwo Spraw Wewnętrznych zawarło z Centralnym

Ośrodkiem Informatyki dwie umowy dotyczące bu-

dowy systemów teleinformatycznych, tj. umowę z dnia

W ramach projektu pl.ID podstawowym doku-

mentem określającym zakres i koszty projektu jest

studium wykonalności, którego ostatnia aktualizacja

nastąpiła w maju 2013 r.

Ponadto w ramach ww. pro-

456

jektu zostały opracowane następujące analizy sza-

cunkowych kosztów realizacji poszczególnych kom-

ponentów systemu informatycznego:

1) projekt wysokopoziomowej architektury syste-

mu rejestrów państwowych;

2) analiza projektu baza usług stanu cywilnego

– szacunkowa wycena realizacji z krótkim opisem;

3) analiza projektu system odznaczeń państwo-

wych – szacunkowy koszt budowy SOP;

4) analiza projektu centralny rejestr sprzeciwów

– szacunkowy koszt modernizacji CRS;

5) analiza projektu rejestr dowodów osobistych –

szacunkowy koszt budowy RDO.

Z kolei w ramach modernizacji SI CEPiK został

opracowany projekt „Koncepcji wykonania SI CEPiK

2.0”.

W projekcie ww. koncepcji przedstawiono wa-

rianty cenowe budowy sytemu informatycznego, któ-

re uzależnione są od jakości i ilości infrastruktury

wykorzystanej do zbudowania systemu.

Powyższy

projekt jest obecnie uzgadniany pomiędzy zamawia-

jącym i wykonawcą.

Należy wskazać, że na obecnym

etapie budowy ww. systemów nie została jeszcze przy-

gotowana analiza kosztów ich utrzymania po zakoń-

czeniu budowy.

Jednocześnie pragnę wskazać, że powiązania z le-

gislacją oznaczają przede wszystkim dostosowanie

systemów informatycznych do przepisów prawa, a tak-

że przygotowanie propozycji zmian prawa, które po-

wodowane są założeniami projektowymi przewidują-

cymi udogodnienia dla obywateli.

W zakresie projektu pl.ID zmiany w obrębie reje-

stru PESEL wynikają z ustawy z dnia 24 września

stanu cywilnego.

Obecnie trwają prace nad projek-

tem ww. ustawy.

W przypadku projektu CEPiK 2.0 zmiany w ob-

rębie systemu informatycznego są konsekwencją prze-

de wszystkim przepisów ustawy z dnia 5 stycznia

2016 r., jak również konieczności wdrożenia do pol-

skiego systemu prawnego przepisów prawa Unii Eu-

ropejskiej.

Po utworzeniu „Koncepcji wykonania SI CEPiK

2.0” i określeniu katalogu zmian w obrębie systemu

informatycznego zostanie wskazany zakres zmian

rekomendowanych do wprowadzenia w ustawie z dnia

dencji pojazdów (Dz. U. Nr 106, poz. 1166, z późn. zm.)

oraz rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych

centralnej ewidencji kierowców (Dz. U. Nr 92,

poz. 1028, z późn. zm.).

Sprawne Państwo 2020 została przyjęta uchwałą

poz. 136).

Natomiast opracowany przez Ministerstwo

Administracji i Cyfryzacji projekt programu zinte-

growanej informatyzacji państwa został w dniu 14

Rafał Magryś

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

21987/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

systemów i rejestrów, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych przeprowa-

dzono analizę stanu kluczowych systemów teleinfor-

matycznych i dotychczasowej realizacji projektów

w zakresie ich budowy i rozwoju.

Wskazano wówczas

na brak kompleksowego podejścia do utrzymania

tycznych także po ich zakończeniu i przekazaniu do

eksploatacji, niewystarczające uwzględnienie oczeki-

wań użytkowników systemów, brak przygotowania

podstaw legislacyjnych do opracowania i uruchamia-

nia nowych rozwiązań, brak kompleksowego podej-

ścia do integracji rejestrów, uzależnienie technolo-

giczne od konkretnych rozwiązań, niewłaściwie zde-

finiowane rezultaty projektów oraz wskaźniki tych

rezultatów, czy też realizację projektów bez budowy

własnych kompetencji niezbędnych do właściwego

nadzoru merytorycznego nad projektami.

Wynikiem

przeprowadzonej analizy jest nowa strategia realiza-

cji projektów MSW pt. „Projekty informatyczne Mi-

nisterstwa Spraw Wewnętrznych w obszarze reje-

457

ście”, oparta na własnej agendzie wyspecjalizowanej

w realizacji zadań z zakresu IT, która została pozy-

tywnie przyjęta przez Komitet Rady Ministrów

Powierzenie budowy, utrzymania i rozwoju reje-

matyki (COI) przede wszystkim zapewni pełną kon-

trolę ministra spraw wewnętrznych nad strategicz-

nymi projektami informatycznymi realizowanymi

stających we właściwości ministra SW, a także zna-

czenie ich poprawnego funkcjonowania dla bezpie-

czeństwa państwa, budowa, utrzymanie i rozwój stra-

tegicznych rejestrów i systemów pozostaną w sekto-

rze finansów publicznych.

Nadzór nad portfelem

programów i projektów informatycznych MSW oraz

ich realizacją, a także nad utrzymaniem i rozwojem

systemów teleinformatycznych oraz rejestrów pozo-

stanie w kompetencjach ministerstwa.

Należy wskazać, że przyjęte rozwiązanie zabez-

pieczy interesy Skarbu Państwa oraz zapewni mini-

strowi pełną kontrolę nad systemami, kodami źród-

łowymi, przetwarzanymi danymi, a także umożliwi

dejście iteracyjne, szybkość reagowania na zmienia-

jące się otoczenie oraz współpracę pomiędzy wyko-

nawcą a zamawiającym.

Należy podkreślić, że realizacja projektu CEPiK

2.0 prowadzona jest przy jednoczesnym niezakłóco-

nym funkcjonowaniu centralnej ewidencji pojazdów

towanego obecnie systemu, który zapewnia bieżącą

aktualizację danych zgromadzonych w rejestrach,

gwarantując tym samym wypełnienie obowiązków

SI CEPiK w obecnej postaci funkcjonuje na do-

tychczasowych zasadach, tj. zgodnie z obowiązują-

cym prawem system jest zasilany/aktualizowany

przez ustawowo zobowiązane podmioty oraz dane są

udostępniane uprawnionym podmiotom.

System

CEPiK 2.0 po wdrożeniu do eksploatacji przejmie

funkcjonalność zasilania i udostępniania obecnego

systemu rozszerzoną o zmiany wynikające ze zmian

w prawie, z zachowaniem pełnej ciągłości tych pro-

cesów w każdym momencie.

architekturze rejestrów państwowych przewidziano

zastosowanie rozwiązania typu private cloud, co po-

zwoli na optymalizację kosztów infrastruktury i jej

elastyczne wykorzystanie.

Z uwagi jednak na wyma-

gania bezpieczeństwa, na obecnym etapie nie prze-

widuje się wykorzystania rozproszonych rozwiązań

typu public cloud (chmura publiczna).

Nie stwierdzono

także potrzeby zastosowania rozwiązań przetwarza-

nia dużych zbiorów danych, które są często stosowa-

ne np. do prognozowania pogody, zmian klimatu lub

badania kosmosu.

Nowe elastyczne rozwiązanie gwa-

rantujące racjonalizację kosztów będzie oparte na:

— jednolitej platformie serwerów aplikacyjnych

i frontendowych,

— szynie integracyjnej, która będzie służyć do in -

tegracji usług zewnętrznych (WebService) systemu

z wszystkimi systemami zewnętrznymi.

Wykorzystanie jednolitej platformy sprzętowo-sy-

stemowej oraz technologii partycjonowania w war-

stwie serwerów bazodanowych umożliwi optymalne

wykorzystanie urządzeń i posiadanych licencji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, Centralny

Ośrodek Informatyki jest instytucją gospodarki bu-

dżetowej utworzoną na podstawie zarządzenia nr 48

„Centralny Ośrodek Informatyki” (Dz. Urz.

Min.

stawie umów, które szczegółowo określają zakres

zadań, warunki ich realizacji, wysokość wynagrodze-

nia oraz zwierają szczegółowe uregulowania kwestii

praw autorskich do wytworzonych produktów.

Za-

równo w umowie na realizację projektu pl.ID oraz

umowie dotyczącej projektu CEPiK 2.0 zawarto za-

pis, zgodnie z którym wykonawca (COI) przenosi na

zamawiającego (MSW) w całości autorskie prawa

w związku z realizacją projektów będących utworami

do udzielania zezwoleń na wykonywanie i prawem do

wykonywania zależnego prawa autorskiego oraz pra-

wem do kodów źródłowych oprogramowania wytwo-

rzonego przez wykonawcę, w celu jego swobodnego

wykorzystania i modyfikacji.

Przeniesienie autor-

skich praw majątkowych do utworów na zamawiają-

cego uprawnia do nieograniczonego rozporządzania

tymi utworami.

Wobec powyższego należy wskazać, że MSW bę-

dzie dysponować prawem własności do wszystkich

produktów wytworzonych przez COI w ramach umów.

Ponadto pragnę poinformować, że SI CEPIK w obec-

nej wersji jest utrzymywany i udostępniany bez za-

kłóceń.

Wsparcie dla działań operacyjnych służb od-

458

bywa się na dotychczasowych zasadach, zachowując

optymalny poziom dostępności systemu.

tej pomiędzy ówczesnym MSWiA a COI, której przed-

miotem jest świadczenie przez wykonawcę usług utrzy-

rwane funkcjonowanie SI CEPiK, na bieżąco reali-

zowane są – jako zmiany funkcjonalne – konieczne

modyfikacje CEPiK.

Zmiany wprowadzane są etapami

w celu zachowania wymaganego poziomu usług CE-

PiK, zapewniając ich ciągłość i standardy działania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Magryś

W związku z otrzymanymi przy pismach z dnia

SPS-023-21989/13, SPS-023-21990/13, SPS-023-

21991/13, SPS-023-21992/13, SPS-023-21993/13,

SPS-023-21994/13, SPS-023-21995/13, SPS-023-

21996/13, SPS-023-21997/13, SPS-023-21998/13,

SPS-023-21999/13, SPS-023-22000/13, SPS-023-

22001/13, SPS-023-22002/13, interpelacjami posła

Kmiecika w sprawie przestrzegania przepisów usta-

w Izbach Skarbowych w Białymstoku, Zielonej Gó-

rze, Wrocławiu, Warszawie, Szczecinie, Rzeszowie,

Poznaniu, Opolu, Olsztynie, Łodzi, Lublinie, Krako-

wie, Kielcach, Gdańsku i w Bydgoszczy, uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

szych interpelacjach, dotyczącego tego, czy na obsza-

rze działania izb skarbowych wskazanych w interpe-

byłoby w wyniku ich późniejszego zaskarżenia oraz

żącym naruszeniem prawa, uprzejmie przedstawiam

dane liczbowe (wg stanu na dzień 24 lipca 2013 r.)

odnoszące się do poszczególnych izb skarbowych.

Lp. Izby skarbowe

Ilość decyzji

i postanowień

wydanych z rażącym

naruszeniem prawa

po wejściu w życie

ustawy

Ilość przypadków

niezałatwienia

indywidualnych

spraw w terminie,

z rażącym

naruszeniem

prawa

1.

Białystok 0 0

2.

Bydgoszcz 0 0

3.

Katowice 3 0

4.

Kielce 7 0

5.

Gdańsk 0 0

6.

Łódź 42 0

7.

Olsztyn 10 0

8.

Opole 15 0

9.

Poznań 19 0

10.

Kraków 20 0

11.

Lublin 2 1

12.

Wrocław 16 1

13.

Warszawa 86 1

14.

Rzeszów 2 0

15.

Szczecin 10 0

16.

Zielona Góra 0 0

Razem 232 3

Ponadto uprzejmie informuję, że na dzień 24 lipca

2013 r. w żadnej z izb skarbowych od czasu wejścia

w życie ww. ustawy o odpowiedzialności majątkowej

ne odszkodowania za szkodę wyrządzoną przy wyko-

nywaniu władzy publicznej z rażącym naruszeniem

prawa oraz nie wystąpiły przypadki składania do

prokuratora okręgowego wniosków o przeprowadze-

nie postępowania wyjaśniającego, o którym mowa

korpusu służby cywilnej można przyznać nagrodę za

łowa realizacja zadań, w tym również wydawanie

prawidłowych decyzji nienaruszających obowiązują-

cych przepisów prawa, należy do podstawowych obo-

wiązków pracowników izb i urzędów skarbowych.

W świetle powyższego uzależnienie przyznawania

nagród pracownikom tylko od tego, że nie wydawali

decyzji z rażącym naruszeniem prawa, nie znajduje

uzasadnienia.

Z poważaniem

Jacek Kapica

459

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

Patrz odpowiedź na interpelację nr 21988, str. 458.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

w Izbie Skarbowej we Wrocławiu (21990)

460

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

przesłanej interpelacji pana Henryka Kmiecika, po-

sła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (pismo nr SPS-

023-22003/13 z dnia 29 października 2013 r.), uprzej-

mie informuję, co następuje.

Podstawą prawną umożliwiającą dofinansowanie

z budżetu państwa zadań własnych jednostek samo-

rządu terytorialnego w zakresie usuwania skutków

rialnego dotacje celowe na realizację zadań związa-

nych z usuwaniem skutków powodzi i osuwisk ziem-

461

nych oraz usuwaniem skutków innych klęsk żywio-

łowych.

Odnośnie do wielkości dofinansowania z budżetu

państwa zadań własnych jednostek samorządu tery-

torialnego związanych z usuwaniem skutków powo-

dzi pragnę zwrócić uwagę na zapisy art. 1 ust. 2 usta-

rych: w przypadku wystąpienia powodzi o rozmia-

rach powodujących konieczność zastosowania szcze-

gólnych rozwiązań określonych w tej ustawie, gdy

Szczególne rozwiązania dla gmin bądź miejsco-

wości dotkniętych powodzią przewidują zapisy art. 35

tej ustawy, które pozwalają na dofinansowanie z bu-

w rozporządzeniu wydawanym na podstawie powyż-

szych przepisów ustawy lub gminom, na terenie któ-

rych znajdują się miejscowości wskazane w tych prze-

pisach) w pełnej wysokości – jeżeli straty poniesione

powodzi.

Pragnę poinformować, iż w chwili obecnej proce-

dowany jest projekt wyżej wymienionego rozporzą-

dzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu gmin po-

szkodowanych w wyniku wystąpienia powodzi w czerw-

gólne rozwiązania związane z usuwaniem skutków

tych powodzi.

Organem odpowiedzialnym za przy-

gotowanie powyższego rozporządzenia jest minister

administracji i cyfryzacji.

Aktualnie projekt rozpo-

rządzenia jest po konsultacjach międzyresortowych,

a zgodnie z zapisami projektu rozporządzenia wej-

szenia.

Dodatkowo pragnę poinformować, iż co roku w usta-

wie budżetowej tworzona jest rezerwa celowa na prze-

Na rok 2013 zaplanowano na przedmiotowy cel środ-

ki w wysokości 1 237 834 tys. zł, natomiast w projek-

cie ustawy budżetowej na 2014 r. zapisano środki

w kwocie 1 200 000 tys. zł.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

nr SPS-023-22003/13, interpelacją pana posła Hen-

finansów działań mających na celu zwolnienie samo-

rządów powiatu kamiennogórskiego z obowiązku

w czerwcu 2013 r. uprzejmie proszę o przyjęcie na-

kwestii, o których mowa w interpelacji, określone

działania zawarte są w postanowieniach ustawy z dnia

podstawie art. 1 ust. 2 tej ustawy rozporządzeniu

Rady Ministrów.

Projekt stosownego rozporządzenia

zane z usuwaniem skutków powodzi, opracowany

przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, obej-

mujący swoimi postanowieniami m.in. gminę wiejską

– Kamienna Góra, gminę o statusie miasta – Ka-

mienna Góra, gminę Lubawka i gminę Marciszów,

został przyjęty w dniu 14 listopada br. przez stały

komitet Rady Ministrów.

Na podstawie przywołanych aktów prawnych w od-

niesieniu do ww. jednostek samorządu terytorialnego

wymienione w interpelacji gminy będą mogły otrzy-

mać z budżetu państwa z rezerwy celowej dotację na

usuwanie skutków powodzi w wysokości do 100%

kosztów realizacji zadania – w przypadku spełnienia

określonych kryteriów, o których mowa w tych prze-

pisach.

Natomiast gminy, które nie będą spełniać

tych kryteriów, będą mogły otrzymać dotacje w wy-

sokości do 80% kosztów realizacji zadań związanych

z usuwaniem skutków powodzi, zgodnie z art. 128

Ponadto należy zauważyć, że zarówno ustawa

jak i ustawa o finansach publicznych nie zawierają

upoważnienia dla ministra finansów do udzielania

zwolnień z wkładu własnego gmin.

Wielkość party-

462

cypacji gmin i powiatów – z uwzględnieniem ww.

przepisów – jest każdorazowo określana w umowie

o dotację zawartej pomiędzy dysponentem środków bu-

dżetowych (w tym wypadku wojewodą dolnośląskim) a

właściwą jednostką samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

pism z 29 października br. (znaki: SPS-023-22003/13,

SPS-023-22005/13) przekazujących interpelacje pana

posła Henryka Kmiecika dotyczące zasad przyzna-

wania dotacji na realizację inwestycji infrastruktu-

ralnych, w tym przeznaczonych na usuwanie skut-

ków powodzi, przedstawiam odpowiedź w zakresie

kompetencji Ministerstwa Rozwoju Regionalnego.

Maksymalna wysokość dofinansowania projek-

tów finansowanych środkami Unii Europejskiej jest

określona w projekcie rozporządzenia ogólnego usta-

nawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskie-

skiego i Rybackiego.

Dla programów realizowanych

oraz dla programów finansowanych ze środków Fun-

duszu Spójności przewidywany jest 85-procentowy

poziom dofinansowania.

W przypadku programów

Europejskiej Współpracy Terytorialnej stopa dofi-

nansowania na poziomie każdej osi priorytetowej nie

będzie wyższa niż 85%.

Poziomy te ulegają obniżeniu

dla projektów realizowanych w reżimie pomocy pub-

licznej lub zasad dotyczących projektów generujących

dochód.

W umowie partnerstwa – dokumencie określają-

cym strategię interwencji funduszy w ramach trzech

polityk unijnych, tj. polityki spójności, wspólnej poli-

w latach 2014–2020 opracowanym przez Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego – przyjęto zasadę utrzy-

mania maksymalnej dopuszczalnej wysokości współ-

finansowania UE, tak aby w jak największym stop-

niu zminimalizować konieczność zapewniania wyso-

kiego wkładu własnego.

Wprowadzenie takiej zasady

wynika z konieczności poprawy stanu finansów pub-

licznych i uwzględnia trudną sytuację finansową nie-

których beneficjentów, w tym jednostek samorządu

terytorialnego.

W przypadku projektów współfinan-

sowanych środkami UE nie jest możliwe odstąpienie

od zapewnienia wkładu własnego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w perspek-

zane z zapewnianiem odporności na klęski żywioło-

we oraz stworzenie systemów zarządzania klęskami

żywiołowymi będą mogły być finansowane zarówno

z krajowego, jak i regionalnych programów opera-

cyjnych.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

tuacji w filiach zamiejscowych sądów rejonowych

w Kamiennej Górze oraz Lwówku Śląskim uprzejmie

informuję, że z informacji uzyskiwanych codziennie

od prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wynika,

że w Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze – Wydzia-

łach Zamiejscowych w Kamiennej Górze, począwszy

od 4 listopada 2013 r., żaden z sędziów nie powstrzy-

muje się od orzekania, natomiast w Sądzie Rejono-

wym w Lubaniu – Wydziałach Zamiejscowych

w Lwówku Śląskim podobna sytuacja ma miejsce od

5 listopada 2013 r.

Minister sprawiedliwości nie ma prawnych in-

strumentów, które pozwalałyby przyspieszyć termin

posiedzenia pełnego składu Sądu Najwyższego.

Po-

nadto w ocenie ministra podejmowanie działań w tym

kierunku mogłoby zostać uznane za próbę wywarcia

wpływu na niezależny sąd i niezawisłych sędziów.

Minister ufa, że pierwszy prezes Sądu Najwyższego,

mając na względzie zakłócenia w toku pracy niektó-

463

rych sądów rejonowych wywołane wejściem do obro-

tu prawnego uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17

najbliższą możliwą datę tego posiedzenia – to jest 28

stycznia 2014 r.

W Ministerstwie Sprawiedliwości prowadzone są

na bieżąco prace związane z analizą funkcjonowa-

nia systemu sądownictwa w Polsce oraz oceną po-

trzeby ewentualnych zmian.

Zmiany takie są także

wprowadzane w życie.

Wskazać należy w szczegól-

wadzono między innymi menedżerski model zarzą-

dzania sądami, oceny okresowe sędziów, nowy mo-

del nadzoru nad działalnością administracyjną są-

dów.

Prowadzone są także działania długofalowe

związane z opracowaniem strategii wymiaru spra-

wiedliwości – w tym zakresie działa powołany w tym

celu zespół ds. strategii.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości przyjęta prakty-

upoważnienia, stanowi odstępstwo od dotychczas

ustalonej linii orzecznictwa.

nie z którą ustawowe uprawnienia ministra spra-

stanu; w uzasadnieniu tej uchwały wskazano między

ust. 1 urm nie są zastępcami ministra, a jedynie dzia-

łają w ramach szczegółowego upoważnienia do wy-

konywania kompetencji, wykonują ją na rachunek

petencje należą;

konywania kompetencji; wykonują je na rachunek

żą; powołując się w uzasadnieniu uchwały na uchwa-

li przeniesieni do nowo powstałych jednostek i któ-

464

wprost, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie

podziela kierunku wykładni przyjętego w uchwale

o ustroju sądów powszechnych nie mają zastosowa-

K 27/12 (OTK – A 2013, nr 3, poz. 29) uznał art. 20

z konstytucją.

W kwestii możliwości zastępstwa mi-

nistra sprawiedliwości w wykonywaniu jego kompe-

tencji wypowiedział się pełny skład Sądu Najwyższe-

I-4110-5/07).

Ten kierunek wykładni przyjęto rów-

OSNKW 2009, z.

7, poz. 58; postanowienie z dnia 25

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Rzeczypospolitej Polskiej (pismo nr SPS-023-22005/13

znawania samorządom terytorialnym środków z bu-

dżetu państwa na inwestycje infrastrukturalne

uprzejmie informuję, co następuje.

Na gruncie przepisów prawa wspólnotowego przy

realizacji projektów współfinansowanych ze środków

Unii Europejskiej, w tym inwestycji infrastruktural-

nych realizowanych przez jednostki samorządu tery-

torialnego, wymagany jest tzw. wkład własny.

Po-

wyższe związane jest z zasadą dodatkowości, o której

mowa w art. 15 rozporządzenia ogólnego nr 1083/2006

we pochodzące z funduszy strukturalnych nie mogą

powodować zmniejszenia wkładu krajowego.

Ponad-

to zapisy ww. rozporządzenia w części dotyczącej

wkładu funduszy, art. 53 w uzupełnieniu z załączni-

kiem nr III: Pułapy mające zastosowanie do pozio-

mów współfinansowania, wskazują, że wielkość pro-

centowa dofinansowania dla państw członkowskich

(również Polski), których średni PKB na mieszkańca

w latach 2001–2003 wyniósł poniżej 85% średniej

UE-25 w tym samym okresie, dla Europejskiego

Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego oraz Fundusz Spójności, nie

może przekroczyć 85%.

Oznacza to, iż inwestycje

współfinansowane ze środków UE, w tym realizowa-

ne przez jednostki samorządu terytorialnego, muszą

posiadać tzw. wkład własny beneficjenta, aby uzy-

skać dofinansowanie ze środków UE.

Na gruncie prawa krajowego zastosowano analo-

giczne rozwiązania w zakresie wielkości dofinanso-

wania z budżetu państwa zadań własnych jednostek

samorządu terytorialnego.

Należy zauważyć, iż w art. 128

licznych (Dz. U. z 2013 poz. 885, z późn. zm.) sformu-

łowano generalną zasadę w zakresie wielkości dofi-

nansowania z budżetu państwa zadań własnych jed-

nostek samorządu terytorialnego.

Według tych prze-

pisów kwota dotacji na dofinansowanie zadań włas-

odrębne ustawy stanowią inaczej.

W ustawie z dnia

du terytorialnego (Dz. U. z 2010 Nr 80, poz. 526, z późn.

465

zm.) zapisano natomiast szczegółowe przepisy w za-

kresie dofinansowania z budżetu państwa zadań

których należy m.in.:

— art. 42 ust. 2 ww. ustawy – zgodnie z którym

wę lub remont dróg powiatowych i gminnych, wyso-

kość udziału środków własnych jednostek samorządu

realizacji zadania.

Na podstawie tych przepisów przy-

znawane są dotacje celowe dla jednostek samorządu

— art. 26 ust. 1 ww. ustawy – według zapisów tego

artykułu w budżecie państwa tworzy się rezerwę sub-

wencji ogólnej z przeznaczeniem na dofinansowanie:

a) inwestycji na drogach publicznych powiato-

b) utrzymania rzecznych przepraw promowych

c) remontu, utrzymania, ochrony dróg krajowych

W przypadku rezerwy subwencji ogólnej udział

środków własnych zarządcy drogi został ustalony na

poziomie nie niższym niż 50% kosztów realizacji za-

dania.

Ponadto pragnę uprzejmie zauważyć, iż w przypad-

kach nadzwyczajnych, tj. klęsk żywiołowych, przewi-

dziano możliwość dofinansowania z budżetu państwa

związanych z ich usuwaniem nawet w pełnej wysoko-

ści (po spełnieniu określonych warunków).

Przedstawiając powyższe, należy zauważyć, iż

zmniejszenie udziału środków własnych jednostki

samorządu terytorialnego w kosztach realizacji in-

westycji infrastrukturalnych będzie powodowało

zmniejszenie zarówno liczby zadań możliwych do zre-

alizowania z dostępnych środków budżetu państwa,

jak i liczby samorządów korzystających z tej formy

dofinansowania.

Obecne, dodatkowe źródła finanso-

wania tych inwestycji z budżetu państwa nie pozwa-

lają na realizację wszystkich zadań nawet z zastoso-

waniem dofinansowania z budżetu państwa w wyso-

kości 50%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

z dnia 29 października br. nr SPS-023-22005/13,

przy którym została przekazana interpelacja pana

posła Henryka Kmiecika w sprawie przedsięwziecia

działań mających na celu zmianę zasad przyznawa-

nia samorządom terytorialnym środków na inwestycje

infrastrukturalne, uprzejmie informuję.

Zadania własne jednostek samorządu terytoria-

lnego, w tym zadania inwestycyjne co do zasady

powinny być finansowane ze środków własnych, uzu-

pełnionych subwencją ogólną.

Poza dochodami własnymi oraz subwencją ogólną

jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymy-

wać z budżetu państwa środki w formie dotacji ce-

lowych.

Pomocą tą mogą być objęte zadania własne

dotyczące m.in. zadań inwestycyjnych szkół i pla-

cówek, wspierania edukacji na obszarach wiejskich,

związane z wdrażaniem reformy systemu oświaty,

eniem kształcenia praktycznego czy zadania pomocy

społecznej.

Kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych

poz. 885 i 938), więcej niż 80% kosztów realizacji

zadania.

Przepis ten jest uregulowaniem systemowym,

mającym zastosowanie tylko w przypadku, gdy

czyć, iż określona w tym przepisie wysokość dofinan-

sowania jest wynikiem postulatu strony samorzą-

rialnego.

W stanowisku Zespołu do Spraw Finansów

Publicznych KWRiST z dnia 19 września 2008 r.

strona samorządowa wnosiła o „uregulowanie, iż

kwota dotacji dla jednostek samorządu terytorialne-

go na dofinansowanie zadań własnych bieżących

cej niż 80% kosztów realizacji zadania”.

Obowiązujące rozwiązania prawne w niektórych

przypadkach umożliwiają przekroczenie określonej

nicy wielkości dotacji z budżetu państwa.

Wskazać

tu należy np. na zadania z zakresu usuwania i prze-

ciwdziałania skutkom klęsk żywiołowych obejmują-

cych m.in. infrastrukturę komunalną i drogową jed-

nostek samorządu terytorialnego czy też zadania

z zakresu infrastruktury domów pomocy społecznej

466

o zasięgu ponadgminnym, o których mowa w art. 19

Szereg jednostek samorządu terytorialnego skorzy-

stało już z takiego wsparcia.

Wysokość możliwego wsparcia finansowego jest

zdeterminowana kondycją finansów publicznych, co

dejmowaniu inicjatyw legislacyjnych ukierunkowa-

nych na zmianę zasad przyznawania jednostkom sa-

morządu terytorialnego dotacji wspierających reali-

zację ich zadań własnych.

Mając zatem na względzie powyższe oraz fakt, iż

zmiana zasad przyznawania samorządom terytorial-

nym dotacji na realizację inwestycji infrastruktural-

nych mogłaby skutkować istotnymi zmianami w ob-

szarze stanowiącym jeden z elementów wydatków

budżetu państwa, podjęcie działań w tym zakresie

nie jest obecnie możliwe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Patrz odpowiedź na interpelację nr 22003, str. 462.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

o umorzeniu należności powstałych

023-22006/13, dotyczące interpelacji posła Henryka

niczą działalność uprzejmie wyjaśniam na podstawie

opinii prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

sumentów i prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych, co następuje.

Realizując zapisy uchwalonej przez Sejm Rzeczy-

pospolitej Polskiej ustawy abolicyjnej, władze polskie

w dniu 11 lutego 2013 r. zwróciły się do Komisji Eu-

ropejskiej z zapytaniem, czy umorzenie należności

dzącym obecnie pozarolniczą działalność nie będzie

stanowiło pomocy publicznej w rozumieniu art. 107

pomoc publiczną zgodną z rynkiem wewnętrznym.

Odpowiadając na powyższe zgłoszenie, Dyrekcja

Generalna ds. Konkurencji Komisji Europejskiej

w dniu 2 kwietnia 2013 r. oraz w dniu 25 czerwca

2013 r. zwróciła się do Urzędu Ochrony Konkurencji

wyjaśnień na temat notyfikowanego środka pomoco-

wego (ustawy abolicyjnej).

W odpowiedzi na powyższe

pytania przedstawiono Komisji Europejskiej szcze-

gółowe wyjaśnienia oraz informacje.

W dniu 5 wrześ-

nia 2013 r.

Komisja Europejska wystąpiła natomiast

do władz polskich z prośbą o wyrażenie zgody na

przedłużenie terminu wydania decyzji w sprawie no-

tyfikacji do dnia 6 listopada 2013 r. z uwagi na fakt

wystąpienia przez Ogólnopolski Związek Zawodowy

Przedsiębiorców RP ze skargą na prowadzone postę-

powanie notyfikacyjne.

Przypomnieć w tym miejscu należy również, iż

przedstawiciele Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

sumentów w trakcie trwającego procesu legislacyjne-

go zarówno na posiedzeniach Komisji Polityki Spo-

łecznej i Rodziny, jak również w piśmie skierowanym

w dniu 10 września 2012 r. do Marszałka Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej informowali, iż nie jest możliwe

dokładne określenie czasu trwania procedury noty-

fikacyjnej, gdyż zależy ona od rodzaju sprawy i jej

złożoności.

W opinii UOKiK przy założeniu, że Ko-

misja Europejska nie wszczyna postępowania wyjaś-

niającego i wydaje decyzję pozytywną w postępowa-

niu wstępnym, należało przyjąć, iż procedura noty-

fikacyjna trwałaby około 8– 12 miesięcy od dnia zgło-

szenia notyfikacji.

Odnosząc się do podniesionej przez posła Henryka

Kmiecika kwestii przedsiębiorców, którzy złożyli

wniosek o umorzenie należności na podstawie usta-

wy abolicyjnej a obecnie biorą udział w postępowaniu

przetargowym, pragnę wyjaśnić, iż w związku z wej-

Ubezpieczeń Społecznych uznał za dopuszczalną

możliwość wydania zaświadczenia o braku wymagal-

ności należności z tytułu składek osobom, których

wniosek o umorzenie na podstawie wyżej wymienio-

nej ustawy jest aktualnie rozpatrywany.

Wskazać

jednak należy, iż powyższe zaświadczenia mogą być

wydawane tylko osobom, które posiadają wyłącznie

zadłużenie z tytułu należności podlegających umo-

467

rzeniu na podstawie przepisów ustawy abolicyjnej.

Przedstawione powyżej stanowisko podyktowane jest

faktem, iż zgodnie z uzyskanym stanowiskiem Mini-

sterstwa Finansów w przypadku osób, które złożyły

pisów ustawy abolicyjnej, Zakład Ubezpieczeń Spo-

łecznych ma obowiązek dochodzenia należności z tytu-

łu składek niepodlegających przepisom ustawy aboli-

cyjnej.

Odnosząc się natomiast do kwestii konieczności

doprecyzowania zapisów ustawy abolicyjnej poprzez

określenie sposobu postępowania w przypadku przed-

siębiorców, którzy złożyli wniosek o umorzenie na-

leżności a obecnie biorą udział w postępowaniu prze-

targowym, uprzejmie informuję, iż mając na uwadze

powyższe wyjaśnienia, nie zachodzi potrzeba wpro-

wadzania zmian w ustawie o umorzeniu należności

Termin do zajęcia przez Komisję Europejską sta-

nowiska w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 6

listopada 2013 r.

W ocenie UOKiK korespondencja

dotycząca notyfikowanej ustawy powinna wpłynąć

do UOKiK w najbliższych dniach.

W odniesieniu do działań władz polskich zmierza-

jących do przyspieszenia wydania przez Komisję Eu-

ropejską decyzji UOKiK wyjaśnia, że obowiązujący

Komisję Europejską dwumiesięczny termin na pod-

jęcie decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń liczy się od

pletnego, przy czym zgłoszenie zostaje uznane za

wych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie

zażąda żadnych dalszych informacji.

W ocenie władz

polskich przesyłane w toku postępowania notyfika-

cyjnego wyjaśnienia i informacje były rzetelne, szcze-

gółowe i wyczerpujące.

Natomiast ocena, czy wniosek

notyfikacyjny jest kompletny i czy możliwe jest wy-

danie decyzji, należy do Komisji Europejskiej.

Nie

jest zatem możliwe skrócenie procedury notyfikacyj-

nej.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że UOKiK

w kontaktach z Komisją Europejską wielokrotnie

zwracał uwagę na fakt, że sprawa notyfikacji ustawy

jest ważna i pilna.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

znak: SPS-023-22028-22049 oraz SPS-023-22007-

22027/13, interpelacjami pana posła Henryka Kmie-

cika w sprawie przestrzegania przepisów ustawy z dnia

Ostrowie Wielkopolskim, Pile, Płocku, Poznaniu,

Szczecinie, Tarnowie, Tomaszowie Mazowieckim,

Toruniu, Wałbrzychu, Warszawie, Wrocławiu, Za-

brzu, Zielonej Górze, Nowym Sączu, Łodzi, Lublinie,

Legnicy, Krakowie, Koszalinie, Kielcach, Jaśle, Go-

rzowie Wielkopolskim, Gdańsku, Elblągu, Często-

chowie, Chrzanowie, Chorzowie, Bydgoszczy, Biłgo-

raju, Bielsku-Białej, Białymstoku, Olsztynie i Opolu

wyjaśniam, że po uzyskaniu stanowisk wszystkich

oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych prezes

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że

po dniu wejścia w życie przepisów przedmiotowej usta-

wy nie odnotowano w zakładzie przypadków wyda-

niejszego zaskarżenia oraz uchylenia zakwalifikować

W związku z powyższym zakład nie wypłacił odszko-

dowania, jak również nie składał do właściwego pro-

kuratora okręgowego wniosku o przeprowadzenie

postępowania wyjaśniającego.

Nagrody dla pracowników zakładu przyznawane

są na podstawie postanowień zakładowego układu

zbiorowego dla pracowników Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

Nagrody, jak wyjaśnia prezes Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, przyznaje się pracowni-

kom w drodze uznania za wyróżniające wyniki pracy,

sumienność, jakość i terminowość pracy, realizację

dodatkowych zadań oraz szczególne zaangażowanie

w wykonywane zadania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

468

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Patrz odpowiedź na interpelację nr 22007, str. 467.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

469

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(22016)

470

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(22028)

471

Odpowiedź

podsekretarza stanu

472

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(22041)

473

Odpowiedź

podsekretarza stanu

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

mie z dnia 5 listopada 2013 r. (sygn.

DSPA-4810-

8825-(1)-8871-(1)/13) interpelacje posła na Sejm RP

legia odwoławcze w Białymstoku, Bielsku-Białej,

Chełmie, Ciechanowie, Częstochowie, Elblągu, Gdań-

sku, Gorzowie Wielkopolskim, Jeleniej Górze, Kali-

szu, Katowicach, Kielcach, Koninie, Koszalinie, Kra-

kowie, Krośnie, Legnicy, Lesznie, Lublinie, Łomży,

Łodzi, Nowym Sączu, Olsztynie, Opolu, Ostrołęce,

Pile, Piotrkowie Trybunalskim, Płocku, Poznaniu,

Przemyślu, Zielonej Górze, Radomiu, Rzeszowie, Siedl-

cach, Sieradzu, Skierniewicach, Słupsku, Suwałkach,

Szczecinie, Tarnobrzegu, Tarnowie, Toruniu, Wał-

brzychu, Warszawie, Włocławku, Wrocławiu i Zamoś-

ciu (SPS-023-22050-22070/13) uprzejmie informuję,

co następuje.

Na wstępie zasadnym wydaje się nakreślenie po-

zycji ustrojowej samorządowych kolegiów odwoław-

czych.

Kolegia nie podlegają w zakresie sprawowania

swoich funkcji orzeczniczych organom administracji

rządowej.

Nie zmienia tego okoliczność powierzenia

przez prezesa Rady Ministrów sprawowania nadzoru

nad działalnością administracyjną kolegiów mini-

strowi właściwemu do spraw administracji publicz-

nej.

Pragnę poinformować, iż zakres właściwości mi-

nistra administracji i cyfryzacji w kwestii nadzoru

nad SKO został ustalony w art. 3a ustawy z dnia 12

i nie obejmuje on uprawnień do weryfikacji rozstrzyg-

nięć organu wyższej instancji w stosunku do organów

jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 3a ust. 4 ww. ustawy sprawowanie

nadzoru nad działalnością administracyjną kolegiów

polega w szczególności na:

1) przeprowadzaniu kontroli organizacji i warun-

ków pracy kolegiów, w tym na badaniu:

a) prawidłowości stosowania przepisów regulami-

nu organizacyjnego;

b) terminowości załatwiania spraw oraz stanu za-

ległości, ze szczególnym uwzględnieniem spraw,

c) prowadzenia ksiąg i innych urządzeń ewiden-

cyjnych oraz rzetelności sporządzania informacji

2) analizie rocznych informacji o działalności ko-

legium;

3) rozpatrywaniu skarg na pozaorzeczniczą dzia-

łalność kolegiów;

4) badaniu zachowania trybu i wymogów wyła-

niania kandydatów na prezesa kolegium;

5) badaniu zachowania trybu i wymogów wyła-

6) badaniu prawidłowości przeprowadzonego po-

stępowania wyjaśniającego w celu ustalenia okolicz-

ności faktycznych i prawnych uzasadniających odwo-

łanie prezesa kolegium;

7) badaniu prawidłowości przeprowadzonego po-

stępowania wyjaśniającego i postępowania dyscypli-

narnego w celu ustalenia okoliczności faktycznych

gium.

Brak wpływu organów sprawujących nadzór nad

działalnością administracyjną na działalność orzecz-

niczą kolegiów potwierdza przepis art. 21 ust. 1 ww.

ustawy formułujący regułę, zgodnie z którą członko-

wie kolegiów w sprawowaniu swoich funkcji orzecz-

niczych są związani wyłącznie przepisami powszech-

nie obowiązującego prawa.

Wskazuje na to fakt, iż

ogół rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniach ad-

474

ministracyjnych prowadzonych przez samorządowe

kolegia odwoławcze podlega wyłącznie kontroli sądu

administracyjnego (art. 21 ust. 2 ustawy o samorzą-

dowych kolegiach odwoławczych).

O wyjątkowej po-

zycji ustrojowej kolegiów świadczy także to, iż ani

prezes Rady Ministrów, ani właściwi ministrowie nie

stanowią w stosunku do samorządowych kolegiów

odwoławczych organów naczelnych (art. 18 pkt 1

K.p.a.).

na gruncie obowiązujących regulacji prawnych mi-

nister administracji i cyfryzacji nie jest zobligowany

do gromadzenia informacji w zakresie wnioskowa-

nym przez pana posła.

W załączeniu przedstawiam informacje uzyskane

z samorządowych kolegiów odwoławczych w poszcze-

gólnych miastach.

Załącznik

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku

1

„Czy na obszarze działania SKO […] od dnia wejścia w życie przedmiotowej ustawy (o szczególnych zasadach

odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszanie prawa) miały miejsce przypadki

Tak

2

Brak wiedzy o takich

przypadkach.

3

„Czy znane są przypadki wypełniania przez kierowników jednostek niższego szczebla zapisów art. 7 ust. 1

Brak wiedzy o takich

przypadkach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej

1

Niniejszym informuję, że SKO w Bielsku-Białej w okresie od 17.05.2011 r.

do 13.11.2013 r. w oparciu o przepisy K.p.a. oraz ustawy o.p. stwierdzało

nieważność decyzji organów pierwszej instancji z rażącym naruszeniem

prawa.

Niemniej jednak bez dokładnej kwerendy materiałów

archiwalnych SKO w Bielsku-Białej nie jest w stanie udzielić informacji

o liczbie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji organu I instancji z

uwagi na rażące naruszenie prawa (wymaga to zaangażowania

czasowego i osobowego).

2

wniosku o przeprowadzeniu postępowania

wyjaśniającego?”

1

W okresie od dnia 17 maja 2011 r. (dzień wejścia w życie ustawy

o szczególnych zasadach odpowiedzialności funkcjonariuszy (…) do dnia

12 listopada 2013 r.

SKO w Chełmie stwierdziło na podstawie art. 156 § 1

pkt 2 K.p.a. i art. 247 § 1 pkt 3 o.p. rażące naruszenie prawa skutkujące

nieważnością decyzji w 9 sprawach.

2

475

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie

1

Aby odpowiedzieć na tak sformułowane pytanie, SKO w Ciechanowie musiałoby

skontrolować wszystkie decyzje wydane przez podlegające jego kognicji organy jednostek

samorządu terytorialnego po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 17 maja 2011 r., od

których nie złożono odwołania lub nie złożono wniosku o stwierdzenie nieważności, a to

nie jest realne przy aktualnej liczbie etatów orzeczniczych i wpływie spraw.

SKO w Ciechanowie może jedynie podać, iż od dnia 17 maja 2011 r. do dnia 12 listopada

2013 r. stwierdziło – w oparciu o przepisy K.p.a. i o.p. – nieważność 58 decyzji organów

I instancji oraz w 11 przypadkach stwierdziło wydanie decyzji z naruszeniem prawa,

jednakże z uwagi na wystąpienie ustawowej przesłanki negatywnej (nieodwracalne

skutki prawne, upływ terminu, w którym można było stwierdzić nieważność decyzji)

odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

Statystyki prowadzone przez kolegium nie

pozwalają na wskazanie, w ilu sprawach stwierdzenia nieważności decyzji dokonano

z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 3 o.p.),

a w ilu przypadkach podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stanowiły inne wady wy-

mienione w art. 156 § 1 K.p.a. lub 247 § 1 o.p. skutkujące nieważnością decyzji.

2

1

stwierdzenie nieważności.

Z powodu bardzo dużego obciążenia składów orzekających

kolegium rozpatrywaniem bieżącego wpływu spraw nie jest to realne.

SKO w

476

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu

1

o.p. skutkujące nieważnością decyzji.

W przybliżeniu można jedynie wskazać, iż w ok. 95%

spraw, w których postępowanie wszczęto z urzędu, podstawą stwierdzenia nieważności było

naruszenie przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.) z uwagi na zachodzącą w

sprawie koordynację systemów zabezpieczenia społecznego.

2

1

postępowania administracyjnego, ale stwierdzenie, iż należy je lub

decyzje organu I instancji, których dot. decyzje kolegium,

zakwalifikować jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, należy

uznać za zbyt daleko idące.

2

1

decyzji organów I instancji oraz w 14 przypadkach stwierdziło wydanie decyzji z

477

2

1

Na obszarze działania SKO w Jeleniej Górze nie miały miejsca

2

wadzenia postępowania wyjaśniającego?”

1

W tut.

kolegium takich przypadków dotąd nie było.

2

1

w oparciu o przepisy ustawy K.p.a. oraz ustawy o.p. wielokrotnie stwierdzano

nieważność decyzji organów pierwszej instancji.

W tym niewątpliwie były

przypadki stwierdzenia wydania decyzji przez organy pierwszej instancji

z rażącym naruszeniem prawa.

Bez dokładnej kwerendy materiałów

archiwalnych (wymagającej znacznego zaangażowania czasowego) SKO

w Katowicach nie jest w stanie obecnie udzielić informacji o ilości decyzji,

w których stwierdzono nieważność decyzji organu pierwszej instancji z uwagi

na rażące naruszenia prawa.

2

478

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach

1

1243 decyzji organów I instancji oraz w 8 przypadkach stwierdziło wydanie decyzji z

1

Nie było takich przypadków.

2

1

SKO w Koszalinie może wskazać, iż od dnia 17 maja 2011r.

do dnia 12 listopada 2013 r.

stwierdziło – w oparciu o przepisy ustaw K.p.a. i o.p. – nieważność 814 decyzji organów

stwierdzenia nieważności decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania

sprawdzającego ustalono, iż w 192 sprawach SKO w Koszalinie dokonało stwierdzenia

Koszalinie stwierdziło nieważność w 83 sprawach, natomiast na podstawie art. 247 § 1 pkt 3

o.p. dokonano stwierdzenia nieważności w 109 sprawach.

Można ponadto wskazać, iż w 597

sprawach, tj. w ok. 74% ogólnej ilości spraw, w których to sprawach postępowanie wszczęto

zabezpieczenia społecznego.

W pozostałych przypadkach (25 spraw) podstawę stwierdzenia

Nie mamy wiedzy o takich przypadkach.

479

3

„Czy znane są przypadki wypełniania

Nie mamy wiedzy o takich przypadkach.

1

K.p.a. i o.p. – nieważność 1451 decyzji organów I instancji oraz w 4 przypadkach stwierdziło

nia społecznego.

2

1

I instancji.

Przypadki stwierdzenia wydanie decyzji z naruszeniem prawa nie

prawa (art.156 §1 pkt 2 K.p.a. lub art.247 §1 pkt 3 o.p.), a w ilu przypadkach

K.p.a. lub 247 §1 o.p. skutkujące nieważność decyzji.

2

480

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy

1

Odpowiedź na tak sformułowane pytanie musiałaby skutkować skontrolowaniem przez

SKO w Legnicy wszystkich decyzji wydanych przez podlegające jego właściwości organy

do wpływających spraw.

2

1

późniejszego zaskarżenia oraz uchylenia, zakwalifikować jako

1

Precyzyjna odpowiedzieć na tak sformułowane pytanie wymagałaby skontrolowania

wszystkich decyzji wydanych przez podlegające kognicji SKO w Lublinie organy jednostek

samorządu terytorialnego (w obszarze właściwości miejscowej tut.

kolegium znajduje się

8 powiatów ziemskich, miasto na prawach powiatu oraz organy województwa

pozostaje poza zakresem kompetencji kolegium, a poza tym wykonanie takich zestawień

„Czy SKO w Lublinie ma wiedzę na

481

3

„Czy znane są przypadki wypełniania

1

i o.p – nieważność 562 decyzji organów I instancji jako wydanych z rażącym

naruszeniem prawa.

Z uwagi na upływ terminu, w którym można było

stwierdzić nieważność decyzji, odmówiło stwierdzenia nieważności dwóch

decyzji.

Stwierdzono nieważność 9 decyzji z powodu naruszenia przepisów

w trybie odwoławczym, uchylono w całości 50 decyzji z uwagi na ich wydanie

z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzono postępowanie I instancji

w całości.

W sześciu przypadkach SKO, rozpatrując zażalenie na

przewlekłość postępowania, stwierdziło, że niezałatwienie sprawy

2

1

W sytuacji „zaskarżenia i uchylenia”, o której mowa w pierwszej części pytania, ze swej

istoty nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji.

Odrębne jest bowiem uchylenie

decyzji w postepowaniu instancyjnym od stwierdzenia nieważności, które jest trybem

nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu podatkowym.

W odniesieniu do drugiej części pytania stwierdzić należy, iż od dnia wejścia w życie

publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r.

Nr 34, poz. 173), tj. od dnia 17

maja 2011 r., SKO w Łodzi wydało według prowadzonego repertorium 83 decyzje

stwierdzające nieważność decyzji z powołaniem na normę zawartą w art. 156 § 1 pkt 2

K.p.a. oraz 36 decyzji z powołaniem na normę zawartą w art. 247 § 1 pkt 3 o.p., co

stanowi jedną z przesłanek warunkujących ewentualne wystąpienie z roszczeniem

odszkodowawczym.

2

482

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu

1

zakwalifikować jako wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Nie jest mi znana skala tego

zjawiska, bowiem kolegium nie dysponuje środkami prawnymi ani możliwościami

organizacyjnymi (finansowymi), które pozwoliłyby zbadać pod tym kątem wszystkie

decyzje organów samorządowych.

Decyzji tych (tylko na naszym obszarze i tylko

wydawanych przez organy gmin i powiatów) w skali roku są z całą pewnością setki

tysięcy.

Spośród nich rocznie jest badanych przez SKO w Nowym Sączu około 3–3,5 tys.

Na podstawie analizy rejestrów mogę natomiast przekazać, że spośród wszystkich

decyzji badanych w okresie od 17 maja 2011 r. do 12 listopada 2013 r. w 23 przypadkach

składy orzekające stwierdziły nieważność decyzji pierwszoinstancyjnej z powodu

2

1

w tym miejscu można jedynie, iż w znacznej części tych spraw, w których postępowanie

483

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu

1

o przepisy K.p.a. i o.p. – nieważność 938 decyzji organów I instancji oraz w 9 przypadkach

o.p. skutkujące nieważnością decyzji.

W zdecydowanej większości (ok. 85%) spraw,

1

Tut.

SKO nie są znane przypadki wydania

tego rodzaju decyzji.

2

1

decyzji z naruszeniem prawa w 616 przypadkach.

Statystyki prowadzone przez kolegium

a w ilu przypadkach postawę stwierdzenia nieważności stanowiły inne wady wymienione

2

484

3

„Czy znane są przypadki wypełniania

1

nieważności, co jest niemożliwe w aktualnym stanie prawnym i przy aktualnej liczbie

etatów orzeczniczych i wpływie spraw.

Można jedynie podać, iż SKO w Piotrkowie

o przepisy K.p.a. i o.p. – stwierdziło nieważność 622 decyzji organów I instancji oraz

jącego?”

Brak wiedzy o takich przypadkach.

1

stwierdzało wydanie decyzji z naruszeniem prawa, zaś w 24 przypadkach odmówiono

W przybliżeniu można jedynie wskazać, że ok. 20% spraw, w których postępowanie

485

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu

1

Pytanie dotyczy decyzji, które nie były weryfikowane przez SKO w Poznaniu (nigdy nie

wpływają do SKO), a zatem nie można na nie odpowiedzieć.

Niezależnie jednak

wyjaśniamy, że SKO w Poznaniu wydało w 2011 r. 328 decyzji, a w 2012 r.

– 364 decyzje

jako organ I instancji.

Były to decyzje stwierdzające nieważność decyzji organów

wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego oraz decyzje stwierdzające wydanie

decyzji przez organ wykonawczy j.s.t. z naruszeniem prawa (art. 156–158 K.p.a. oraz

art. 247–251 o.p.).

2

1

Na obszarze działalności Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w Przemyślu nie odnotowano przypadków

wydania decyzji, które można byłoby zakwalifikować podczas

zaskarżenia jako wydane z rażącym naruszeniem prawa.

2

1

Nie mamy informacji o takich przypadkach.

2

486

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu

1

nie jest realne z uwagi na brak kompetencji SKO.

SKO w Radomiu może jedynie podać,

prawa w 259 przypadkach.

Należy jednak dodać, że statystyki prowadzone przez kolegium nie pozwalają na

nieważnością decyzji.

2

1

dot. odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące

naruszenie prawa nie były wydawane decyzje, które można byłoby w

1

487

3

„Czy znane są przypadki wypełniania

1

SKO w Sieradzu posiada pełne rozeznanie jedynie w odniesieniu do tych decyzji

wydanych na obszarze jego działania, które zostały zaskarżone odwołaniem bądź co do

których kolegium procedowało w związku z uruchomieniem kontroli w trybach

nadzwyczajnych, w tym w trybie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 K.p.a.,

art. 247 o.p.).

W świetle bowiem art. 1 i art. 2 ustawy o samorządowych kolegiach

uruchamiane są wyłącznie przy rozpoznawaniu wspomnianych środków zaskarżenia lub

nadzoru.

Pozycja ustrojowa kolegiów, przejawiająca się w braku jakiechkolwiek

zależności organizacyjnej między kolegiami a jednostkami samorządu terytorialnego,

przede wszystkim zaś w braku hierarchicznego podporządkowania tychże jednostek

kolegiom, uniemożliwia żądanie przekazania nam przez te jednostki informacji,

opracowań czy też analiz dotyczących ich orzecznictwa.

Wobec powyższego nie jest

możliwe nawet szacunkowe wskazanie przypadków wydania przez jednostki samorządu

terytorialnego decyzji, które potencjalnie (w wyniku ich późniejszego zaskarżenia oraz

Przekazujemy natomiast poniżej pełne dane dotyczące tych decyzji, które po dniu

wydane przez kolegium.

I tak z powodu rażącego naruszenia prawa bądź wydania

nieważność 31 decyzji organów pierwszej instancji (wójtów, burmistrzów, prezydentów

miast oraz starostów) z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 o.p.)

SKO

w Sieradzu stwierdziło nieważność 3 decyzji organów pierwszej instancji (wójtów,

burmistrzów, prezydentów miast).

W dwóch sprawach nieważność decyzji kolegium

z powodu rażącego naruszenia prawa stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Łodzi.

W sprawach tych nie wdrożono postępowania w trybie powołanej wyżej ustawy.

2

1

do organów jednostek samorządu terytorialnego, chyba że ustawy szczególne stanowią

inaczej.

Uprawnienia do żądania niezbędnych informacji i dokumentów dotyczących

działalności organów jednostek samorządu terytorialnego jest ograniczone do sytuacji,

gdy jest to niezbędne dla wydania orzeczenia przez kolegium w jednostkowej sprawie

(art. 19 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych), a nie np. w celu dokonania

kontroli działalności organów jednostek samorządu terytorialnego w zakresie

wydawanych przez nie wszelkich decyzji administracyjnych, do czego samorządowe

kolegia odwoławcze nie są organami uprawnionymi.

Dlatego SKO w Skierniewicach

dysponuje wyłącznie danymi dotyczącymi liczby spraw, które były przedmiotem

postępowania przed kolegium.

Z prowadzonej przez SKO w Skierniewicach ewidencji spraw wynika, że od dnia 17 maja

2011 r. do dnia 12 listopada 2013 r. w oparciu o przepisy K.p.a.(art. 156 § 1) i o.p.

(art. 247 § 1) kolegium, działając na wniosek stron lub z urzędu, stwierdziło nieważność

72 decyzji i postanowień organów I instancji, z czego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

i art. 247 § 1 pkt 3 o.p stwierdzono nieważność 54 decyzji i postanowień.

488

2

1

„Czy na obszarze działania SKO

ważność 434 decyzji organów I instancji (w tym w 5 sprawach stwierdzono w części nieważność

decyzji organu I instancji).

Kolegium nie stwierdziło wydania decyzji z naruszeniem prawa.

systemów zabezpieczenia społecznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku od 17 maja

2011 r. w dwóch wyrokach stwierdził nieważność decyzji SKO w Słupsku i organu I instancji,

w jednym wyroku stwierdził nieważność decyzji tylko SKO oraz w jednym wyroku w części

stwierdził nieważność decyzji kolegium i organu I instancji, w pozostałym zakresie oddalił skar-

gę.

W żadnym z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie stwierdzono

rażącego naruszenia prawa w decyzjach kolegium.

2

1

17 maja 2011 r., a od których to decyzji nie złożono odwołania lub wniosku o stwierdzenie

nieważności decyzji.

Przy aktualnej liczbie wpływających spraw do rozpatrzenia oraz

liczbie etatów orzeczniczych nie jest to realne do wykonania.

organów pierwszej instancji oraz że w 16 przypadkach stwierdziło wydanie decyzji

kolegium nie prowadzi tak szczegółowych statystyk.

489

2

1

I instancji.

1

Brak takich przypadków w działaniu SKO w Tarnobrzegu.

SKO w Tarnobrzegu nie posiada informacji

o wydaniu tego rodzaju decyzji przez organa I instancji.

2

490

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie

1

1

o.p. skutkujące nieważnością decyzji.

Należy przy tym dodać, iż w dwóch przypadkach na

wskazane wyżej 284 SKO w Toruniu stwierdziło, że bezczynność organu ma charakter

2

1

SKO w Wałbrzychu wydało po 17 maja 2011 r. 274 decyzje (lub

postanowienia) stwierdzające nieważność decyzji (lub

postanowień) organów I instancji, nie można jednak określić,

które spośród tych decyzji można zakwalifikować jako wydane

z rażącym naruszeniem prawa zgodnie z ustawą o szczególnych

2

491

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie

1

Aby odpowiedzieć na tak sformułowane pytanie SKO w Warszawie musiałoby

orzeczniczych i wpływie spraw.

SKO w Warszawie może jedynie podać, iż od dnia

i o.p. – nieważność 2045 decyzji organów I instancji.

Nie mamy instrumentów

w repertorium komputerowym, które umożliwiłyby rozróżnienie, które decyzje

z powyższych były wydawane ze stwierdzeniem naruszenia prawa, jednakże

odmówiono w nich stwierdzenia nieważności ze względu na nieodwracalne skutki

2

1

2013 r. wydało 56 rozstrzygnięć stwierdzających nieważność

administracyjnego albo art. 247 §1 pkt 2 lub pkt 3 ordynacji

podatkowej.

2

1

skutki prawne) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

492

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

Patrz odpowiedź na interpelację nr 22050, str. 473.

Odpowiedź

sekretarza stanu

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu

1

SKO w Zamościu nie posiada informacji o wszystkich decyzjach wydawanych przez

organy pierwszej instancji, lecz jedynie o decyzjach, od których wniesiono odwołanie,

i o decyzjach, co do których wpłynęły do kolegium wnioski o stwierdzenie ich nieważności

lub informacje stanowiące podstawę wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie

stwierdzenia nieważności.

Prowadzona przez kolegium statystyka spraw nie pozwala na

dokładne ustalenie, w ilu przypadkach kolegium stwierdziło nieważność decyzji z powodu

wydania ich z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie wstępnej analizy stwierdzono,

że dotyczy to tylko kilkunastu przypadków, tj. ok. 1% decyzji, których nieważność

stwierdzono.

W pozostałych przypadkach powodem stwierdzenia nieważności były inne

o właściwości lub skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną.

2

493

Odpowiedź

sekretarza stanu

(22057)

494

Odpowiedź

sekretarza stanu

495

Odpowiedź

sekretarza stanu

(22076)

496

Odpowiedź

sekretarza stanu

497

Odpowiedź

sekretarza stanu

498

Odpowiedź

sekretarza stanu

ministra sportu i turystyki

(22097)

nika 2013 r., sygn.

SPS-023-22097/13, w sprawie roz-

wych dla członków kadry narodowej i przepisów do-

tyczących przyznawania stypendiów sportowych

sportowcom niepełnosprawnym uprzejmie informuję.

Obszar sportu wyczynowego osób niepełnospraw-

z późn. zm.).

Ustawa nie rozgranicza pojęcia sportu

osób pełnosprawnych i sportu osób niepełnospraw-

nych.

Przepisy ustawy stanowią, że sportowcy nie-

pełnosprawni objęci są tą samą regulacją co pozosta-

li sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodni-

ników pełnosprawnych i niepełnosprawnych.

Zgod-

nie z ww. artykułem minister właściwy do spraw

kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry

narodowej, który zobowiąże się do realizacji progra-

mu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk pa-

lub mistrzostw Europy, okresowe stypendium spor-

towe za osiągnięte wyniki we współzawodnictwie

międzynarodowym.

Stypendium sportowe nie ma

charakteru świadczenia obligatoryjnego, lecz stano-

wi element wspierający proces przygotowań zawod-

ników do udziału we współzawodnictwie sportowym.

Ustalenie kryteriów przyznawania stypendiów nale-

ży do właściwości ministra sportu i turystyki.

Warto

w którym sportowcy niepełnosprawni są objęci

wsparciem stypendialnym wypłacanym ze środków

publicznych.

W rozporządzeniu ministra sportu i turystyki

z 2012 r. poz. 1130) określono jednakowe kryteria

i stawki przyznawania stypendiów sportowych dla

narodowej może otrzymać stypendium za zajęcie

miejsc 1–8 w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach pa-

świata i mistrzostwach Europy w kategorii seniorów

w konkurencjach objętych programem igrzysk oraz

za zajęcie miejsc 1–3 w mistrzostwach świata i mi-

strzostwach Europy w kategorii seniorów w konku-

rencjach nieobjętych programem igrzysk.

W § 5 ust. 1

rozporządzenia określono warunek, że członek kadry

udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji,

su nie stosuje się, jeżeli regulamin zawodów przewi-

nister może przyznać członkowi kadry narodowej

że po spełnieniu kryteriów określonych w § 5 ust. 1.

W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania

stypendiów przyjęto jednakowe kryteria ilościowe

(liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn),

które warunkują przyznanie stypendium sportowego

w tych samych wysokościach dla wszystkich sportow-

ców.

Zasada ta jest zgodna z art. 32 Konstytucji RP,

w świetle którego wszyscy obywatele są równi wobec

499

Należy podkreślić, że wyrównanie kryteriów

ków pełnosprawnych i niepełnosprawnych stanowiło

odpowiedź na liczne postulaty środowiska osób nie-

pełnosprawnych oraz było wprowadzane w uzgodnie-

Przepisy rozporządzenia ministra sportu i tury-

poz. 95) były uznawane przez środowisko osób nie-

pełnosprawnych za dyskryminujące z uwagi na niż-

sze stawki przyznawanych stypendiów w porównaniu

z zawodnikami pełnosprawnymi oraz ograniczenie

możliwości uzyskania stypendium do zajęcia miejsc

1–3 w igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głu-

chych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Eu-

cześnie przepisy rozporządzenia nie określały dodat-

kowych warunków (liczba zawodników, państw,

osad, załóg, drużyn) przyznawania stypendium, co

powodowało, że uprawnienia do ubiegania się o sty-

pendium uzyskiwali zawodnicy, którzy zajęli we wska-

zanych zawodach miejsca 1–3 pomimo startu w danej

konkurencji na przykład trzech zawodników.

Zapisy

rozporządzenia dopuszczały możliwość przyznania

stypendium sportowego za wynik osiągnięty w zawo-

dach o niskim poziomie rywalizacji sportowej.

Ponadto przepisy rozporządzenia ministra sportu

Nr 5, poz. 32) z uwagi na niższe stawki przyznawa-

nych stypendiów w porównaniu z zawodnikami peł-

nosprawnymi były również kwestionowane przez

środowisko osób niepełnosprawnych.

Zgodnie z § 2

ust. 2 powołanego rozporządzenia stypendium spor-

towe mógł uzyskać zawodnik niepełnosprawny za

uzyskanie kwalifikacji do igrzysk paraolimpijskich

lub zajęcie miejsca medalowego w mistrzostwach

mniej 8 zawodników w danej konkurencji sportowej

oraz 6 drużyn, osad lub załóg.

Zgodnie z § 5 ust. 1

rozporządzenia wysokość stypendium wynosiło mie-

sięcznie do 1-krotności podstawy (2300 zł), w zależ-

ności od osiągnięć zawodnika w zawodach.

W wyniku zrównania kryteriów i stawek przyzna-

wania stypendiów sportowych w rozporządzeniu mi-

4–8), za zajęcie których sportowiec niepełnosprawny

nie podniesiono wysokość stypendiów.

W rozporzą-

dzeniu z dnia 26 stycznia 2009 r. maksymalna staw-

ka stypendium wynosiła do 4600 zł, w obowiązują-

cym wynosi 7590 zł.

Tworząc przepisy rozporządze-

minister sportu i turystyki uwzględnił zasadę rów-

nego traktowania podmiotów.

Jednocześnie zapisy

rozporządzenia promują zawodników, którzy osiąg-

nęli wynik sportowy w zawodach o wysokim pozio-

mie rywalizacji sportowej.

Z uwagi na wysoki poziom współzawodnictwa

sportowego osób pełnosprawnych uzyskanie przez

zawodnika pełnosprawnego wyniku umożliwiającego

otrzymanie stypendium sportowego stanowi zazwy-

czaj znacznie większą trudność niż w przypadku za-

wodników niepełnosprawnych (poprzedzone jest ry-

walizacją z liczniejszą grupą zawodników).

Jedno-

cześnie we współzawodnictwie tym zdarzają się rów-

nież przypadki niskich obsad konkurencji starto-

wych, co pozbawia zawodników, którzy zajęli miejsca

1–8, możliwości uzyskania stypendium sportowego.

W związku z powyższym obniżenie kryteriów

przyznawania stypendiów dla zawodników niepełno-

sprawnych przy zachowaniu tych samych stawek sty-

pendiów co dla zawodników pełnosprawnych stano-

wiłoby naruszenie zasady równego traktowania.

W przypadku obniżenia kryteriów przyznawania

stypendiów dla zawodników niepełnosprawnych ob-

niżeniu podlegałyby też stawki stypendiów.

Rozwią-

zania różnicujące kryteria i stawki stypendiów dla

zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych

zawarte w zapisach poprzednich rozporządzeń uzna-

wane były przez środowisko osób niepełnosprawnych

za dyskryminujące.

Określenie minimalnych lub też maksymalnych

liczb zawodników lub drużyn startujących w zawo-

dach osób niepełnosprawnych należy do właściwości

międzynarodowych organizacji sportowych i zawar-

te jest w regulaminach tych organizacji.

Ustalenie

zaś kryteriów przyznawania stypendiów sportowych

należy do właściwości ministra sportu i turystyki.

wej przepisu § 5 ust. 1 nie stosuje się, jeżeli regula-

min zawodów przewiduje udział mniejszej liczby

Do specyfiki sportu osób niepełnosprawnych na-

leży podział na grupy startowe, który w przypadku

pewnych sportów (np. w lekkoatletyce czy pływaniu)

powoduje niską obsadę niektórych konkurencji indy-

widualnych.

Jednak w związku z dokonującym się

rozwojem współzawodnictwa sportowego osób niepeł-

nosprawnych zwiększa się liczba zawodników i krajów

uczestniczących w zawodach.

Zmianom ulegają też

klasyfikacje medyczne i funkcjonalne, następuje łą-

czenie grup startowych, co powoduje wzrost liczby

zawodników rywalizujących w poszczególnych kon-

kurencjach.

W 2013 r. na podstawie rozporządzenia ministra

dry narodowej za zajęcie miejsc 1–8 na zawodach naj-

500

wyższej rangi oraz uzyskanie kwalifikacji olimpij-

skich w sportach objętych programem igrzysk para-

olimpijskich i igrzysk głuchych oraz w sportach nie-

objętych tymi programami stypendium sportowe

otrzymuje 156 zawodników niepełnosprawnych (stan

na 20 listopada 2013 r.).

Za zajęcie miejsc 1–3 stypen-

dium otrzymuje 43 zawodników, za zajęcie miejsc 4–8

stypendium otrzymuje 63 zawodników, 50 zawodni-

ków otrzymało stypendia za zdobycie kwalifikacji na

Igrzyska Olimpijskie Głuchych Sofia 2013.

107 zawodników, którzy zajęli miejsca 1–8, nie

spełniło kryteriów ilościowych rozporządzenia mini-

narodowej (59 zawodników zajęło miejsca 1–3, a 48

zawodników miejsca 4–8).

W związku z powyższym

sportowcy ci nie otrzymują stypendiów sportowych.

ce przepisy uwzględniające zasadę równego trakto-

wania w przyznawaniu stypendiów sportowych są

Jednocześnie informuję, że sportowcy niepełno-

sprawni, którzy nie otrzymują stypendiów sporto-

wych, nie są pozbawieni możliwości trenowania i udzia-

łu w zawodach sportowych.

W ramach umów zawar-

tych z polskimi związkami sportowymi oraz organi-

zacjami realizującymi zadania z zakresu sportu wy-

zapewnione środki finansowe na udział w zgrupowa-

niach i konsultacjach krajowych i zagranicznych,

granicznych, a także mają zapewniony monitoring

sprzętu sportowego.

Z wyrazami szacunku

Minister

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

pismo z dnia 31 października 2013 r., nr SPS-023-

22099/13, przy którym przekazana została interpe-

lacja panów Piotra Chmielowskiego oraz Adama Kę-

pińskiego, posłów na Sejm RP, w sprawie sytuacji

mie przedkładam poniższe informacje.

W obecnie obowiązującym stanie prawnym dota-

Politechniki Śląskiej w Gliwicach, ustalane są we-

dług jednolitych formuł algorytmicznych podziału

dotacji – zgodnie z rozporządzeniem ministra nauki

Politechnice Śląskiej w Gliwicach w latach 2009–

2013 przyznano w ramach działalności dydaktycznej

dotacje w łącznej kwocie 1 182 752,2 tys. zł, z tego:

— w 2009 r.

– 231 393,4 tys. zł,

— w 2010 r.

– 233 155,0 tys. zł, co stanowi wzrost

o 0,76% w stosunku do roku poprzedniego,

— w 2011 r.

– 229 217,8 tys. zł, co stanowi spadek

o 1,69% w stosunku do roku poprzedniego,

— w 2012 r.

– 233 232,2 tys. zł, co stanowi wzrost

o 1,75% w stosunku do roku poprzedniego,

— w 2013 r.

– 255 753,8 tys. zł, co stanowi wzrost

o 9,66% w stosunku do roku poprzedniego.

Warto podkreślić, iż algorytmiczny podział dota-

porównywalnych) w przypadku, gdy udział ten jest

Odnosząc się natomiast do kwestii stanu finan-

sów Politechniki Śląskiej w Gliwicach, pragnę za-

uważyć, iż zgodnie z danymi przekazanymi do

MNiSW w sprawozdaniach z wykonania planu rze-

czowo-finansowego za lata 2009–2012 uczelnia ta co

roku odnotowywała zysk (netto) w wysokości:

— w 2009 r.

– 7418,1 tys. zł,

z wykonania planu rzeczowo-finansowego rektor

następującego po roku sprawozdawczym, w związku

z powyższym ministerstwo nie dysponuje obecnie da-

nymi dotyczącymi wykonania planu rzeczowo-finan-

sowego za 2013 r.

Niemniej jednak w planie rzeczo-

wo-finansowym na rok 2013 przekazanym do MNiSW

501

uczelnia zaplanowała na koniec 2013 r. osiągnięcie

wyniku netto w wysokości 0 zł.

W dokumentach sprawozdawczych za lata 2009–

2012 w ramach zobowiązań (wg tytułów dłużnych)

Politechnika Śląska wykazała:

— zobowiązania z tytułu kredytów i pożyczek:

w 2011 r.

– 1285,1 tys. zł, w 2012 r.

– 1069,9 tys. zł,

— zobowiązania wymagalne: w 2009 r.

– 639,3

tys. zł, w 2010 r.

– 409,8 tys. zł, w 2011 r.

– 274,3 tys. zł,

w 2012 r.

– 1055,1 tys. zł.

Jednocześnie, odpowiadając na pytanie dotyczące

wsparcia finansowego dla Politechniki Śląskiej w mo-

mencie jej ewentualnego „bankructwa”, pragnę za-

uważyć, iż ramy prawne zawarte w ustawie Prawo

o szkolnictwie wyższym nie dopuszczają możliwości

„bankructwa” uczelni publicznej.

Instrumentem sto-

sowanym w razie wyraźnego pogorszenia się sytuacji

finansowej uczelni publicznej jest dodany w ramach

reformy szkolnictwa wyższego przepis art. 100a,

zgodnie z którym od 1 stycznia 2012 r. uczelnie pub-

liczne, w których suma strat netto w okresie nie dłuż-

towy, mają obowiązek opracowania programu na-

prawczego.

Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia mini-

czy określa m.in. działania planowane w celu zrów-

noważenia kosztów działalności uczelni publicznej

żania.

Rektor uczelni objętej programem napraw-

czym przedkłada ministrowi nadzorującemu tę uczel-

nię sprawozdanie okresowe z wykonania programu

naprawczego.

Należy jednak podkreślić, iż Politechnika Śląska

w Gliwicach nie jest objęta programem naprawczym

realizowanym na podstawie art. 100a ustawy Prawo

o szkolnictwie wyższym, gdyż suma strat netto z ostat-

dotacji „podstawowej” – w 2013 r. parametr ten dla

Politechniki Śląskiej kształtował się na poziomie 0%.

Odpowiadając natomiast na pytanie dotyczące wi-

zji dalszego funkcjonowania Politechniki Śląskiej,

miczna we wszystkich obszarach swojego działania

samodzielną gospodarkę finansową na podstawie

planu rzeczowo-finansowego, a zgodnie z ust. 1 tego

Pragnę dodać równocześnie, że w wyniku reformy

szkolnictwa wyższego, na podstawie art. 94b ustawy

2012 r. dostęp do dodatkowych źródeł finansowania

w ramach dotacji podmiotowej na dofinansowanie

zadań projakościowych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

interpelacje panów posłów Piotra Chmielowskiego

i Adama Kępińskiego (pisma nr: SPS-023-22100/13,

SPS-023-22102/13, SPS-023-22103/13 z dnia 31 paź-

dziernika br.) w sprawie zakresu pomocy oferowanej

obywatelom przez ambasady RP w Islamskiej Repub-

lice Iranu, Republice Indonezji i Iraku uprzejmie in-

formuję.

Zakres opieki nad obywatelami polskimi przeby-

lacje panów posłów.

Podobnie przekazane zostały

dy RP, a także możliwości uzyskania dodatkowych

informacji na ten temat.

Ponadto, przewidując dalsze zainteresowanie pa-

nów posłów kwestią możliwości noclegu w pokojach

gościnnych, w odpowiedzi na jedną z poprzednich

interpelacji wskazane zostały wszystkie ambasady

RP dysponujące ww. pomieszczeniami.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

502

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

22101/13), interpelację posłów na Sejm Rzeczypospo-

litej Polskiej pana Piotra Chmielowskiego oraz pana

Adama Kępińskiego w sprawie zatrudnienia w Pol-

skim Centrum Akredytacji uprzejmie informuję, że

duszu płac w PCA wraz z dodatkami, premiami, na-

grodami kształtowały się na następującym poziomie:

w roku 2010 (zatrudnienie – 64,6 etatu; fundusz płac

– 6 566 600 zł), w roku 2011 (zatrudnienie – 64,7 eta-

tu; fundusz płac – 6 440 600 zł), w roku 2012 (zatrud-

nienie – 64 etaty; fundusz płac – 6 350 800 zł).

Jednocześnie informuję, że w planie finansowym

PCA nie jest planowany pozapłacowy fundusz repre-

zentacyjny dla dyrektora i zastępcy dyrektora PCA.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

w Republice Indonezji (22102)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 22100, str. 501.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

terpelację posłów: pana Piotra Chmielowskiego i pana

Adama Kępińskiego, skierowaną do ministra skarbu

pada 2013 r., znak: DSPA-4810-9048-(1)/13, dotyczą-

cą zatrudnienia w Polskim Centrum Badań i Certy-

fikacji SA z siedzibą w Warszawie, uprzejmie wyjaś-

niam, co następuje.

1.

W latach 2010–2012 zatrudnienie w spółce Pol-

skie Centrum Badań i Certyfikacji uległo zmniejsze-

niu o 40 osób i kształtowało się na następującym po-

ziomie:

— 2010 r.

– 134 osoby,

— 2011 r.

– 125 osób,

— 2012 r.

– 94 osoby.

2.

Wysokość wynagrodzeń osobowych w spółce

wynosiła:

— w 2010 r.

– 5 951 251,66 zł,

— w 2011 r.

– 6 081 827,03 zł,

— w 2012 r.

– 5 072 118,01 zł.

W spółce nie są wypłacane tzw. trzynastki.

3.

Zgodnie z informacją zarządu w spółce nie usta-

la się odrębnego funduszu reprezentacyjnego dla za-

rządu.

Wydatki zarządu rozliczne są w ramach kwot

planowanych dla całej spółki.

Jednocześnie informuję, iż Polskie Centrum Badań

Państwa, utworzoną na podstawie art. 49 ust. 2 usta-

Nr 43, poz. 489).

Do spółki mają zastosowanie przepi-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

503

Odpowiedź

prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyjnego

Szanowna Pani Marszałek!

Na podstawie upo-

ważnienia prezesa Rady Ministrów pana Donalda Tu-

ska udzielam odpowiedzi na interpelację (SPS-023-

22110/13) panów posłów Adama Kępińskiego i Piotra

Chmielowskiego w sprawie zatrudnienia w Polskim

Komitecie Normalizacyjnym.

W tablicy przedstawiam odpowiedzi na pytania 1.

i 2.

Odpowiedź na pytanie nr 3: W PKN nie jest two-

rzony pozapłacowy fundusz reprezentacyjny dla pre-

zesa i jego zastępców.

Z wyrazami szacunku

Prezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego

Tomasz Schweitzer

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

terpelację z dnia 21 października 2013 r. posłów na

SPS-023-22111/13, w sprawie utrzymania warunków

w Secyminie, uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

Zatrudnienie i wynagrodzenie w Polskim Komitecie Normalizacyjnym w latach 2010–2012

Rok

Przeciętne zatrudnienie zgodne ze

sprawozdaniem Rb-70

Wynagrodzenie wypłacone Nagroda roczna wypłacona

Pochodne od wynagrodzeń

(składki ZUS

i Fundusz Pracy)

2010

Kierownictwo 3 362 241,00 0,00

2 409 319,00

Pracownicy 279 13 916 717,00 954 767,00

Razem 282 14 278 958,00 954 767,00

2011

Kierownictwo 3 364 978,00 0,00

2 465 748,00

Pracownicy 268 13 918 483,00 966 115,00

Razem 271 14 283 461,00 966 115,00

2012

Kierownictwo 3 378 938,00 0,00

2 520 513,00

Pracownicy 253 13 858 554,00 992 611,00

Razem 256 14 237 492,00 992 611,00

504

strzegania przepisów określających wymagania hi-

gieniczne i zdrowotne dotyczące warunków produk-

stwowej Inspekcji Sanitarnej sprawują nadzór nad

rze Mazowieckim wynika, że nie prowadzi on nadzo-

ru sanitarnego nad Sanktuarium Matki Bożej we wsi

Secymin.

Wynika to z faktu, iż ww. obiekt jest ma-

łym kościołem, który został podniesiony do rangi

sanktuarium w 2000 r. – pielgrzymki do tego miejsca

odbywają się sporadycznie, a jednorazowo odwiedza-

ne jest przez małe grupy ludzi.

Jedynym obiektem

nadzorowanym przez państwowego powiatowego in-

spektora sanitarnego w Nowym Dworze Mazowie-

ckim jest mały sklep spożywczy zlokalizowany we

wsi Secymin Polski (w pobliżu sanktuarium).

Ponadto do powiatowej Stacji Sanitarno-Epide-

miologicznej w Nowym Dworze Mazowieckim nie

zgłoszono do dnia dzisiejszego obiektów użyteczności

publicznej, które mogłyby świadczyć usługi noclego-

we i żywieniowe dla pielgrzymów, a także nie wpły-

nęły żadne zawiadomienia bądź skargi dotyczące

niewłaściwych warunków sanitarnych omawianego

sanktuarium i terenu przyległego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

SPS-023-22112/13, w sprawie utrzymania warunków

w Sianowie, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

505

państwowego inspektora sanitarnego w Gdańsku

wynika, że Sanktuarium Matki Bożej w Sianowie nie

nadzorem.

Na terenie Sianowa znajdują się takie

obiekty jak punkt lekarski, ośrodek geriatryczny,

cmentarz i jeden sklep spożywczo-przemysłowy, któ-

re pozostają pod bieżącym nadzorem sanitarnym

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego

w Kartuzach.

Obiekty te zostały skontrolowane

w 2013 r. (za wyjątkiem cmentarza, którego kontro-

la sanitarna została zaplanowana na 2014 r.).

Prze-

prowadzone kontrole nie wykazały nieprawidłowości

sanitarnych.

W miejscowości Sianowo nie ma punk-

tów gastronomicznych.

Nie odnotowano żadnej proś-

by o interwencję związaną z Sanktuarium Matki

Bożej w Sianowie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

SPS-023-22113/13, w sprawie utrzymania warunków

506

w Sierpcu, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

towego inspektora sanitarnego w Sierpcu wynika, że

nie prowadzi on nadzoru sanitarnego nad Sanktua-

rium Matki Bożej w Sierpcu.

Na terenie obiektu

Sanktuarium Matki Bożej w Sierpcu oraz w jego po-

bliżu nie ma obiektów żywieniowych świadczących

usługi dla sanktuarium, nie wpłynęły też żadne za-

wiadomienia bądź skargi dotyczące złych warunków

sanitarnych omawianego sanktuarium i terenu przy-

ległego.

W pozostałych obiektach żywienia zbiorowe-

go działających w Sierpcu, znajdujących się w reje-

strze zakładów nadzorowanych przez państwowego

powiatowego inspektora sanitarnego w Sierpcu, pro-

wadzony jest bieżący nadzór sanitarny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

nika 2013 r., znak: SPS-023-22114/13, w sprawie dys-

SPS-023-22115/13, w sprawie dystrybucji węgla wy-

507

dobywanego w KWK Piast, znak: SPS-023-22116/13,

Piekary oraz, znak: SPS-023-22117/13, w sprawie

łączeniu przedstawiam stosowną informację.

Załącznik

Odpowiedzi na pytania zawarte w interpelacji po-

selskiej w sprawie kanałów dystrybucji węgla wydo-

bywanego w KWK Marcel w Wodzisławiu Śląskim:

dawane jest na bieżąco odbiorcom instytucjonalnym

i indywidualnym?

Wydobycie węgla handlowego w okresie styczeń–

październik 2013 r. wyniosło 2355 tys. ton, z czego

2269,1 tys. ton stanowił węgiel do celów energetycz-

nych, natomiast 85,9 tys. ton stanowił węgiel kokso-

wy przeznaczony do produkcji koksu w zakładach

koksowniczych.

Odbiorcy instytucjonalni posiadający podpisane

z KW SA umowy sprzedaży węgla nabyli w tym okre-

sie 2240,1 tys. ton węgla, natomiast 91,4 tys. ton zo-

stało sprzedane odbiorcom indywidualnym w formie

transakcji gotówkowych.

żącą realizację dostaw surowca energetycznego z za-

Umowy sprzedaży węgla są zawierane z kontra-

hentami przez Kompanię Węglową SA, a kopalnie

jako jej oddziały są dostawcami węgla z uwzględnie-

niem zapotrzebowania odbiorców i możliwości pro-

dukcyjnych kopalń.

Oddział KWK Marcel bierze

udział w dostawach węgla do przedsiębiorstw wytwa-

rzających energię w ramach tych umów.

Oddział KWK Marcel realizuje dostawy węgla

poza granice kraju w ramach umów zawartych przez

Kompanię Węglową SA.

W okresie od stycznia do

października 2013 r. kopalnia zrealizowała dostawy

w łącznej ilości 1125,3 tys. ton.

Ad 4.

Ile węgla wydobytego przez kopalnię zalega

obecnie na składowiskach?

Jaka jest szacunkowa

Stan zapasów węgla w KWK Marcel na koniec

października 2013 r. wynosił 24,6 tys. ton.

bywanego w KWK Pokój w Rudzie Śląskiej:

październik 2013 r. wyniosło 1027,6 tys. ton.

Całość

stanowił węgiel do celów energetycznych.

Odbiorcy instytucjonalni posiadający podpisane

sie 812,3 tys. ton węgla, natomiast 1,1 tys. ton zosta-

ło sprzedane odbiorcom indywidualnym w formie

Oddział KWK Pokój realizuje dostawy węgla poza

dziernika 2013 r. kopalnia zrealizowała dostawy

w łącznej ilości 190 tys. ton.

Stan zapasów węgla w KWK Pokój na koniec paź-

dziernika 2013 r. wynosił 610,5 tys. ton.

bywanego w KWK Piekary w Piekarach Śląskich:

październik 2013 r. wyniosło 922 tys. ton.

Całość sta-

nowił węgiel do celów energetycznych.

Sprzedaż węgla prowadzona była z produkcji bie-

żącej i z zapasów zgromadzonych na zwałach kopal-

ni.

Odbiorcy instytucjonalni posiadający podpisane

sie 1041 tys. ton węgla, natomiast 62,1 tys. ton zo-

zapotrzebowania odbiorców i możliwości produkcyj-

nych kopalń.

Oddział KWK Piekary bierze udział

508

w dostawach węgla do przedsiębiorstw wytwarzają-

cych energię w ramach tych umów.

Oddział KWK Piekary nie realizuje dostaw węgla

poza granice kraju.

października 2013 r. wynosił 267 tys. ton.

bywanego w KWK Piast w Bieruniu:

październik 2013 r. wyniosło 3354,7 tys. ton.

Całość

sie 3434,1 tys. ton węgla, natomiast 102,6 tys. ton

zostało sprzedane odbiorcom indywidualnym w for-

mie transakcji gotówkowych.

Oddział KWK Piast realizuje dostawy węgla poza

w łącznej ilości 183 tys. ton.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 22114, str. 506.

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

(22118)

dziernika 2013 r., znak: SPS-023-22118/13, w spra-

wie Kampinoskiego Parku Narodowego w załączeniu

przesyłam stosowne wyjaśnienia.

Zgodnie z § 6.1 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 25 września 1997 r.

(Dz. U. Nr 132, poz. 876)

strefa ochronna wokół Kampinoskiego Parku Naro-

dowego ma powierzchnię 37 756, 49 ha.

509

2.

Czy jest planowane zwiększenie powierzchni

Kampinoskiego Parku Narodowego?

Park ma stabilne granice zapewniające ochronę

wartości przyrodniczych i stabilność ekosystemów,

jednak w obecnie procedowanym projekcie planu

ochrony Kampinoskiego Parku Narodowego są za-

proponowane niewielkie zmiany granic.

Korekty gra-

nic mają swoje uzasadnienie przyrodnicze i społecz-

ne, ale także istotna jest potrzeba uczytelnienia sy-

tuacji przestrzennej.

Ewentualna korekta powierzch-

ni parku (zarówno wyłączeń, jak i włączeń) dotyczy

kilkudziesięciu hektarów, co przy ogólnej powierzch-

ni 38 544,33 ha stanowi zaledwie ułamek procenta

powierzchni zmian.

rodowego?

Dla parku narodowego największym zagrożeniem

jest narastająca presja urbanizacyjna w terenach czę-

sto pozbawionych instrumentów planistycznych –

planów miejscowych (istnieją jedynie studia uwarun-

kowań).

Intensywnej zabudowie towarzyszy na ogół

zmienianie stosunków wodnych (powierzchniowych

i podziemnych) znacznych obszarów otuliny parku

pośrednio oddziaływujące na układ hydrograficzny

Kampinoskiego Parku Narodowego.

Urbanizacji to-

warzyszy rozwój technicznej infrastruktury ochrony

środowiska (wodociągi, sieci kanalizacyjne, gazowe,

teletechniczne, komunikacyjne, inne), który często

nie nadąża za realizowanym budownictwem miesz-

kaniowym.

4.

Jaki jest plan zagospodarowania otuliny Kam-

pinoskiego Parku Narodowego?

Plany zagospodarowania terenów otuliny Kampi-

noskiego Parku Narodowego tworzone są przez gmi-

ny.

Projekt planu ochrony Kampinoskiego Parku

Narodowego nie zawiera planów zagospodarowania

otuliny parku.

Znajdują się w nim jedynie zalecenia

i sugestie zestawione w formie wytycznych dla pod-

miotów sporządzających gminne opracowania plani-

styczne (studia uwarunkowań, plany miejscowe oraz

ich aktualizacje).

Projekt planu ochrony Kampino-

skiego Parku Narodowego zaleca m.in.:

— realizację polityki rozwoju zrównoważonego

gmin, tj. z uwzględnieniem wymogów ochrony śro-

dowiska, w tym ochrony zasobów przyrodniczych

parku narodowego,

— sterowanie procesami inwestycyjnymi z dba -

łością o ład przestrzenny, tradycyjny krajobraz wiej-

ski, z uwzględnieniem uwarunkowań ekofizjograficz-

nych.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

w sprawie Drawieńskiego Parku Narodowego

(22120)

22120/13, przy którym przekazano interpelację posła

Parku Narodowego, w załączeniu przekazuję odpo-

wiedź na ww. interpelację.

skiego Parku Narodowego?

Zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Rady

Ministrów z dnia 3 stycznia 1996 r. w sprawie Dra-

wieńskiego Parku Narodowego (Dz. U. Nr 4, poz. 28,

z późn. zm.) powierzchnia otuliny parku wynosi

35 267 ha.

Zwiększenie powierzchni parku planowane jest

o grunty przejęte lub wykupione przez park.

Nie odnotowano problemów związanych z położe-

niem gmin na terenie parku lub w jego otulinie.

Zda-

jemy sobie sprawę z ograniczeń wynikających z są-

siedztwa parku narodowego wyszczególnionych w usta-

wach o ochronie przyrody oraz planowaniu i zago-

spodarowaniu przestrzennym.

Wskazuje się, że prob-

lemem mogą być zagadnienia związane z udostępnie-

niem obszaru parku, realizacją inwestycji w jego

otulinie, a także uzgadnianiem miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego dla gmin.

4.

Jaki jest plan zagospodarowania otuliny Dra-

wieńskiego Parku Narodowego?

Aktualnie trwają prace na projektem planu ochro-

ny dla parku.

Jednym z elementów planu jest operat

dotyczący zagospodarowania przestrzennego dla te-

renu parku i otuliny.

Głównym zadaniem parku na-

rodowego jest ochrona jego zasobów przyrodniczych.

Otulina utworzona została w celu zabezpieczenia te-

renu parku przed zagrożeniami wynikającymi z dzia-

łalności człowieka.

W związku z powyższym park

ogranicza inwestycje negatywnie oddziaływujące na

przyrodę parku.

Nadmienić warto, że w ostatnich la-

tach na terenie otuliny nie były realizowane żadne

inwestycje mogące wpłynąć negatywnie na przyrodę

parku.

Podkreślić warto, że na terenie gmin, na któ-

rych znajduje się otulina, obowiązują studia uwarun-

kowań i kierunków zagospodarowania przestrzenne-

go.

Żadna gmina położona w otulinie nie posiada

zatwierdzonego planu zagospodarowania przestrzen-

510

nego.

Pojedyncze obiekty posiadają miejscowe plany

zagospodarowania przestrzennego.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 21 listopada 2013 r.

(22121)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

pism z dnia 31 października 2013 r. (sygn.

SPS-023-

22122/13; SPS-023-22123/13; SPS-023-22121/13)

jącego prędkość pojazdów znajdującego się w zaso-

bach Komendy Powiatowej Policji w Brzozowie, Ko-

mendy Powiatowej Policji w Cieszynie oraz Komendy

Powiatowej Policji w Chrzanowie, w załączeniu

uprzejmie przekazuję zestawienie wnioskowanych

mendę Główną Policji.

wień obejmujących sierpień, wrzesień i październik

2013 r.

Załącznik 1

KOMENDA POWIATOWA POLICJI W BRZOZOWIE

Treść pytania

Urządzenia

do pomiaru

prędkości

Brak

mierników typu

„Iskra”

4 mierniki

Jaki procent wszystkich

Średnio przez ile dni

Brak

mierników typu

„Iskra”

6 dni/18h

Ile wykroczeń miesięcznie

rejestrują?

Brak

136 wykroczeń

Średnio na jaką kwotę

28 166 zł

Ilu właścicieli pojazdów

odmówiło przyjęcia mandatów

7 przypadków

odmowy

przyjęcia

mandatu – we

wszystkich

przypadkach

odmowa

nastąpiła bez

podania

powodu

Czy wszystkie urządzenia

posiadają aktualne świadectwo

Brak

mierników typu

„Iskra”

Tak

Załącznik 2

KOMENDA POWIATOWA POLICJI W CIESZYNIE

Treść pytania

Urządzenia do

pomiaru

w Cieszynie?

Brak mierników

typu „Iskra”

7 mierników

Jaki procent wszystkich

mierników prędkości

Mierniki Ultralyte

– około 3 dni/5h

Pozostałe mierniki

– 1 dzień/1,5h

Ile wykroczeń

miesięcznie rejestrują?

Brak mierników

Około 345

wykroczeń

Średnio na jaką kwotę

Brak danych

Ilu właścicieli pojazdów

odmówiło przyjęcia

3 przypadki

odmowy przyjęcia

mandatu:

– w dwóch

przypadkach

kierowcy

zakwestionowali

prawidłowość

dokonanego

pomiaru;

– w jednym

przypadku kierowca

żądał zdjęcia,

na którym

zarejestrowano

wykroczenie

Czy wszystkie

urządzenia posiadają

aktualne świadectwo

511

Załącznik 3

KOMENDA POWIATOWA POLICJI W CHRZANOWIE

Treść pytania

Urządzenia do

pomiaru

prędkości

w Chrzanowie?

1 miernik 4 mierniki

20% 80%

Średnio przez ile dni

1,3 dnia/20

minut dziennie

6 dni/3,5h dziennie

Ile wykroczeń

miesięcznie rejestrują?

24 wykroczenia 160 wykroczeń

Średnio na jaką kwotę

Ilu właścicieli pojazdów

5 przypadków odmowy

przyjęcia mandatu:

– w trzech

przypadkach kierowcy

nie zgadzali się

na liczbę przyznanych

punktów karnych;

– w dwóch

przypadkach kierowcy

twierdzili,

że zarejestrowana

prędkość nie dotyczy

ich samochodu

Czy wszystkie

urządzenia posiadają

aktualne świadectwo

(22122)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 22121, str. 510.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(22123)

(22124)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(nr SPS-023-22124/13) w sprawie masowych zwol-

nień nauczycieli, uprzejmie informuję.

Według deklaracji dyrektorów szkół przekazanych

do systemu informacji oświatowej (SIO) na koniec

gany administracji rządowej.

Według danych SIO

oświaty faktycznie zmalała o 6,4 tys. nauczycieli.

pierwotnie zakładano i tym samym zaistnieje potrze-

ba zatrudnienia dodatkowych nauczycieli.

512

nym.

Od roku szkolnego 2004/2005 do roku szkolne-

go 2012/2013 liczba uczniów w szkołach dla dzieci

W najbliższych latach wzrośnie zapotrzebowanie

na nauczycieli wychowania przedszkolnego i eduka-

cji wczesnoszkolnej (dzięki programom rozwoju edu-

kacji przedszkolnej oraz objęciu dzieci sześcioletnich

obowiązkiem szkolnym od roku szkolnego 2014/2015).

Liczba uczniów w gimnazjach i szkołach ponadgim-

nazjalnych w najbliższych latach będzie nieznacznie

maleć.

Od roku szkolnego 2017/2018 stopniowo wzra-

stać będzie zapotrzebowanie na nauczycieli przed-

miotów ogólnokształcących w szkołach podstawo-

wych, a następnie w gimnazjach i szkołach ponad-

gimnazjalnych.

W tym czasie zaczną na emeryturę

i rynek pracy będzie bardziej otwarty na nowych na-

uczycieli.

Dla zwalnianych nauczycieli, podobnie jak dla

starostów powiatów, prezydentów miast, burmi-

strzów oraz wójtów z prośbą o obejmowanie bezro-

botnych nauczycieli działaniami mającymi na celu

wych kwalifikacji zwiększających szanse na rynku

możliwości „zagospodarowania zwalnianych nauczy-

cieli” poprzez kierowanie ich do pracy w przedszko-

gionach projekt będzie miał na celu wsparcie pracow-

ników sektora oświaty, którzy utracili zatrudnienie

poprzez stworzenie warunków do przekwalifikowa-

wsparcia nauczycielom tracącym pracę, w poszerze-

nalnego.

W przypadku ich uwzględnienia w zakresie

Warszawa, dnia 18 listopada 2013 r.

zaną przy piśmie, SPS-023-22125/13, z dnia 31 paź-

dziernika 2013 r. interpelacją poselską pana Jacka

Boguckiego (SP) w sprawie braku środków na akty-

wizację społeczną bezrobotnych, uprzejmie informu-

ję zgodnie z poniższym.

Wysokość środków Funduszu Pracy możliwych do

Pracy.

Podział środków Funduszu Pracy na działa-

nia aktywizacyjne realizowane przez urzędy dokony-

wany jest na podstawie rozporządzenia Rady Mini-

lania kwot środków Funduszu Pracy na finansowa-

z późn. zm.).

Dokonywanie podziału dla poszczegól-

nych samorządów powiatowych kwoty środków Fun-

duszu Pracy przypadającej według algorytmu dla

marszałka województwa.

Marszałek województwa

dokonuje podziału kwoty według kryteriów ustalo-

513

nych przez sejmik województwa.

Dokonując podziału,

w wieku np. 30–50 lat.

Decyzję w sprawie wyboru

rady zatrudnienia.

Środki Funduszu Pracy przeka-

zywane są do powiatowych urzędów pracy w mie-

sięcznych transzach wynoszących 1/12 limitu rocz-

nego i powinny umożliwiać aktywizację bezrobot-

nych w ciągu całego roku.

społecznej zgodnie z przepisami art. 29 ustawy z dnia

nać zmiany kwot przychodów i kosztów państwowe-

go funduszu celowego ujętych w planie finansowym,

po uzyskaniu zgody ministra finansów i opinii sejmo-

wej komisji do spraw budżetu.

W dniu 18 lipca 2013 r.

nę planu finansowego Funduszu Pracy na rok 2013

o kwotę 500 mln zł.

Pomimo monitu w tej sprawie do

dnia dzisiejszego nie otrzymaliśmy zgody na dokona-

nie takiej zmiany.

Aktualnie rozdysponowywana jest kwota 75 626

tys. zł, na którą składają się oszczędności tegorocznych

limitów, przeznaczona na finansowanie programów na

do 30. roku życia, osób bezrobotnych powyżej 50. roku

życia, osób bezrobotnych będących w szczególnej sytu-

mocji zatrudnienia (…), oraz osób przystępujących lub

zakładających spółdzielnie socjalne.

Informuję, że do końca roku realizowane są wnio-

ski na finansowanie z rezerwy ministra pracy i poli-

tyki społecznej programów na rzecz promocji zatrud-

zawodowej, zwolnionych z pracy z przyczyn niedoty-

czących pracowników oraz pracowników objętych

zwolnieniami monitorowanymi oraz bezrobotnych na

żywiołowe.

Zasady ubiegania się o środki Funduszu

społecznej na finansowanie programów na rzecz pro-

i aktywizacji zawodowej w 2013 r. zamieszczone są na

stronie internetowej publicznych służb zatrudnienia.

5 listopada 2013 r. przez Radę Ministrów projektem

stytucjach rynku pracy zaproponowane zostały zmia-

ny w dotychczasowym art. 49 ustawy polegające na

odejściu od generalnej zasady, że instrumenty rynku

ne, staże, refundacja składek na ubezpieczenie spo-

łeczne za zatrudnionych bezrobotnych czy przygoto-

strumenty rynku pracy do poszczególnych bezrobot-

nych celem optymalnego dostosowania oferowanej

nowane rozwiązanie stanowi odbicie sugestii pana

posła w zakresie szerszego dostępu bezrobotnych do

instrumentów rynku pracy bez stosowania ograni-

czeń wynikających np. z wieku bezrobotnego.

Ponadto chciałbym zwrócić uwagę, że uzależnie-

nie pomocy kierowanej do bezrobotnego od sytuacji

ekonomicznej rodziny nie wydaje się celowe i uzasad-

nione.

Należy zauważyć, że pomoc bezrobotnym w zna-

lezieniu odpowiedniej pracy czy też skierowanie na

formy aktywizacji nie jest tożsame z pomocą udzie-

laną w ramach pomocy społecznej.

To właśnie pomoc

społeczna w głównej mierze posługuje się cenzusem

majątkowym i sytuacją ekonomiczną rodziny przy roz-

patrywaniu wniosków o pomoc.

Przyjęcie analogicz-

nych zasad dla pomocy w aktywizacji bezrobotnych

jest niecelowe, bowiem uzyskanie statusu bezrobotne-

go możliwe jest jedynie przez osobę, która nie pracuje

i nie uzyskuje przychodu z innego tytułu w wysokości

przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia

miesięcznie.

Sytuacja ekonomiczna rodziny nie wpły-

wa bezpośrednio na możliwość (lub jej brak) podjęcia

zatrudnienia przez członka takiej rodziny w sytuacji,

gdy bezrobotny wymaga zastosowania wobec niego

działań aktywizacyjnych.

Powiatowy urząd pracy,

prowadząc działania wobec bezrobotnego, powinien

oceniać, na ile dany bezrobotny bez pomocy ze strony

urzędu pracy jest w stanie samodzielnie znaleźć i pod-

jąć pracę.

Pomoc kierowana jest zatem przede wszyst-

kim do tych osób, które bez pomocy aktywizacyjnej ze

strony urzędów pracy nie są w stanie samodzielnie

poradzić sobie na rynku pracy.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

514

su oczekiwania na aparaty słuchowe i ich dofinanso-

wanie, która została przekazana przy piśmie wice-

SPS-023-22126/13, uprzejmie proszę o przyjęcie sta-

ty słuchowe, wraz z określeniem limitów ich finan-

dacji wyrobów medycznych.

bezpieczenie potrzeb pacjentów z uwzględnieniem

możliwości płatniczych podmiotu zobowiązanego do

W przedmiotowym projekcie zwiększono limit fi-

nansowania aparatów słuchowych, jednocześnie po-

szerzając grono lekarzy uprawnionych do wystawia-

nia zlecenia o lekarzy audiologów i foniatrów.

I tak

np. limit cenowy na aparat słuchowy na przewodni-

ctwo powietrzne dla pacjentów do ukończenia 26.

roku życia wzrósł z 1500 zł do 2000 zł, natomiast

limit cenowy na aparat słuchowy na przewodnictwo

zapis „czynny zawodowo”, który ograniczał dostęp

do zaopatrzenia pacjentów wymagających obustron-

nego protezowania.

Odnosząc się do czasu oczekiwania na zaopatrzenie

w aparaty słuchowy, w oparciu o dane z centrali NFZ

należy wskazać, iż w trzech województwach (dolnoślą-

skim, łódzkim i wielkopolskim) ma miejsce oczekiwanie

na potwierdzenie zlecenia.

Czas oczekiwania mieści się

w przedziale 1–4 miesiące.

W pozostałych wojewódz-

twach zlecenia potwierdzane są na bieżąco.

Jednocześ-

nie należy podkreślić, iż z roku na rok budżet przezna-

czony na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne

i środki pomocnicze rośnie, co ma pośrednie przełoże-

nie na skrócenie czasu oczekiwania na zaopatrzenie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie dopuszczalności oferowanych usług

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przesyłające interpelację pana posła Jarosława Ka-

tulskiego w sprawie dopuszczalności oferowanych

opłaty za kartę pojazdu, przedstawiam poniższe in-

formacje.

Rozumiejąc, iż przedmiotowa interpelacja dotyczy

wskazania, czy możliwe jest dochodzenie zwrotu opła-

ty za kartę pojazdu przez właściciela pojazdu za pośred-

nictwem innych osób, pragnę zwrócić uwagę na prze-

stie udzielania pełnomocnictwa.

Wyjaśniam, że na pod-

stawie przepisów Kodeksu cywilnego właściciel pojazdu

może ustanowić pełnomocnika, który w jego imieniu

będzie dokonywał czynności w sprawie zwrotu części

opłaty za wydanie karty pojazdu, przed organem reje-

strującym, który pobrał niniejszą opłatę, lub sądem.

Pełnomocnikiem takim może być adwokat, radca praw-

ny lub inna osoba umocowani przez właściciela pojazdu.

Mając na uwadze powyższe, oceniam, iż możliwe jest

świadczenie usług z tytułu pośrednictwa w odzyskaniu

zwrotu opłaty za kartę pojazdu w sytuacji, gdy świad-

czący takie usługi występuje w imieniu właściciela po-

jazdu, jako jego pełnomocnik.

Ponadto pragnę również zaznaczyć, że o tym, czy

udzielone pełnomocnictwo jest właściwe, wystarcza-

jące do występowania przed sądami cywilnymi, a tak-

że o dopuszczalności rozpatrzenia sprawy w postępo-

waniu grupowym decyduje sąd.

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

(22128)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Michała Jarosa, przekazaną przy piś-

515

22128/13, w sprawie prac nad regulacjami dotyczą-

cymi sprzedaży alkoholu przez sklepy internetowe,

uprzejmie informuję, że minister gospodarki wystą-

pił do ministra zdrowia z propozycją podjęcia przy

najbliższej nowelizacji ustawy z dnia 26 października

niu alkoholizmowi prac nad uszczegółowieniem i do-

precyzowaniem przepisów w kwestii sprzedaży na-

rozumiewania się na odległość.

Z przekazywanych do Ministerstwa Gospodarki

zapytań ze strony przedsiębiorców oraz interpelacji

poselskich wynika, że wobec braku jednoznacznych

przepisów dotyczących sprzedaży alkoholu za pośred-

nictwem środków porozumiewania się na odległość

wątpliwość budzi w szczególności legalność prowa-

dzonej działalności polegającej na przyjmowaniu

przez przedsiębiorców, posiadających zezwolenia na

sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych, zamó-

wień składanych za pomocą Internetu oraz dostawie

napojów alkoholowych do odbiorcy.

Przepisy ustawy

nie regulują jednoznacznie kwestii tej formy sprze-

daży alkoholu, a zasady prowadzenia działalności go-

spodarczej, w tym konsekwencje naruszenia obowią-

zujących warunków, nie mogą opierać się wyłącznie

na subiektywnej interpretacji regulacji prawnych.

Stanowisko takie nie stanowi prawa i obowiązków

dla przedsiębiorców, ani też nie określa powszechnie

obowiązującej wykładni ustaw w sposób wiążący or-

gany stosujące prawo.

W związku z powyższym uzna-

ję za konieczne ustanowienie takich regulacji, aby

w sposób niebudzący wątpliwości określały prawa i obo-

wiązki przedsiębiorców w przedmiotowym zakresie.

W chwili obecnej trwają konsultacje między orga-

nami zobowiązanymi, tj. ministrem właściwym do

holizmowi, regulującej warunki prowadzenia obrotu

napojami alkoholowymi.

Nie zostały jeszcze opraco-

wane założenia przedmiotowych regulacji ani nie

został określony termin rozpoczęcia procesu legisla-

cyjnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Dariusz Bogdan

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

dozoru elektronicznego, przekazaną przy piśmie Pana

Marszałka z dnia 14 listopada 2013 r., nr SPS-023-

22129/13, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Pytanie 1.

Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia

wanie aparatury monitorującej określonej w przepi-

sach ustawy do środka karnego orzekanego na pod-

stawie art. 41a Kodeksu karnego, czyli orzeczonego

w związku z zakazem wstępu na imprezę masową

obowiązku przebywania w miejscu stałego pobytu

w czasie trwania imprezy masowej.

Ponadto można na podstawie ustawy kontrolować

za pomocą aparatury monitorującej orzeczony przez

sąd penitencjarny zakaz zbliżania się do określonej

osoby oraz obowiązek powstrzymania się od przeby-

wania w określonych miejscach.

Ustawa o SDE nie pozwala na stosowanie apara-

tury monitorującej do kontrolowania żadnych środ-

ków zapobiegawczych.

Pytanie 2.

W celu zwiększenia świadomości spo-

łecznej co do możliwości wykonywania kary pozba-

wienia wolności w SDE pełnomocnik ministra spra-

wiedliwości ds. wdrożenia systemu kar nieizolacyj-

nych i SDE oraz Biuro Dozoru Elektronicznego Cen-

tralnego Zarządu Służby Więziennej podejmowali

szereg działań, które obejmowały w szczególności:

1) opracowywanie i prezentowanie materiałów

o charakterze informacyjnym – ulotki, informatory,

materiały podsumowujące funkcjonowanie systemu

przeznaczone nie tylko dla osób odbywających karę

w SDE, osób zainteresowanych odbywaniem kary

w SDE oraz członków ich rodzin, ale również dla

wszystkich grup społecznych i zawodowych zainte-

resowanych systemem, tj. dla przedstawicieli rządu,

parlamentu polskiego i europejskiego, najwyższych

organów państwa, przedstawicieli Policji, prokuratu-

ry oraz przedstawicieli mediów krajowych i zagra-

nicznych,

2) organizowanie spotkań i wizyt promujących

SDE,

516

3) prezentowanie materiałów i uczestniczenie

w sesjach naukowych, spotkaniach ze studentami

prawa i nauk społecznych (cykliczne wykłady mono-

graficzne o karach nieizolacyjnych i SDE na wielu

wydziałach prawa uniwersytetów),

4) organizowanie kampanii promocyjnej „Napraw

swój błąd u boku bliskich”.

W ramach tej kampanii

rozesłano do wszystkich jednostek penitencjarnych

oraz do sądów rejonowych i zespołów kuratorskiej

służby sądowej ponad 2100 plakatów i 42 000 ulotek

informacyjnych o SDE.

W przyszłości planowana jest

dystrybucja ww. materiałów informacyjnych we

wszystkich ośrodkach pomocy społecznej,

5) współorganizowanie i przeprowadzenie – pod

patronatem prezydenta RP wspólnie z Kancelarią

Prezydenta RP - Forum Debaty Publicznej Prezyden-

ta RP „Nowy wymiar polityki karnej, kary nieizola-

cyjne”.

Dwie kolejne debaty zostaną przeprowadzone

w niedalekiej przyszłości,

6) opracowywanie treści strony internetowej www.

dozorelektroniczny.gov.pl oraz publikowanie bieżą-

cych informacji na ogólnopolskim portalu Służby

Więziennej,

7) współpracę przy tworzeniu licznych publikacji

prasowych i programów radiowo-telewizyjnych (w tym

reportaży).

Pytanie 3.

Możliwość odbywania w SDE kary

aresztu za wykroczenia była rozważana w trakcie

prowadzonych prac legislacyjnych nad zmianami

ustawy o SDE.

Dotychczasowe doświadczenia zwią-

zane ze stosowaniem dozoru elektronicznego zarów-

on najbardziej efektywny, gdy dotyczy kar w wymia-

rze do 1 roku.

Jego skuteczność jest więc wysoka, gdy

dozorem elektronicznym objęci są sprawcy drobnych

przestępstw.

Powyższy wzgląd przemawia za umożliwieniem

wykonywania w SDE kary aresztu orzekanej za wy-

kroczenia.

Należy jednak rozważyć również okolicz-

ność, że kara aresztu, zgodnie z art. 19 Kodeksu wy-

rza się ją w dniach.

Stosowanie aparatury monitoru-

jącej do kontroli wykonywania kary aresztu wiąza-

łoby się z angażowaniem podmiotu dozorującego do

montażu, a następnie demontażu stacjonarnego

urządzenia monitorującego, które byłoby wykorzy-

stane przez bardzo krótki okres.

Pytanie 4.

System jest technicznie przygotowany

do zwiększenia częstotliwości stosowania SDE.

Od

dnia 1 stycznia 2012 r.

SDE objął swoim zasięgiem

obszar całego kraju.

Jednakże do dnia 31 sierpnia

2014 r., tj. w ramach obowiązującej do dnia 31 sierp-

między Ministerstwem Sprawiedliwości a Konsor-

cjum Comp SA na budowę, wdrożenie i eksploatację

SDE, nie można zwiększyć bieżącej maksymalnej

pojemności, która wynosi 7500 skazanych.

Nadmieniam, iż obecnie prowadzone jest postę-

powanie o udzielenie zamówienia publicznego na usłu-

gę rozwoju i eksploatacji systemu dozoru elektronicz-

nego w drodze przetargu nieograniczonego mające

na celu wyłonienie nowego podmiotu dozorującego,

tj. podmiotu, który będzie wykonywał zadania SDE

od 1 września 2014 r. przez cztery kolejne lata.

Rów-

nocześnie trwają prace legislacyjne mające na celu

m.in. rozszerzenie stosowania dozoru elektroniczne-

go.

Planowane jest stosowanie dozoru elektroniczne-

go jako postaci kary ograniczenia wolności, środka

zabezpieczającego i środka karnego.

Docelowa, maksymalna pojemność systemu ma

być sukcesywnie od 2015 r. zwiększana aż do osiąg-

nięcia poziomu 15 000 miejsc dla skazanych w SDE

(dziennie) od 1 stycznia 2017 r.

Pytanie 5.

Dokonano oceny sytuacji, w której upo-

ważniony podmiot dozorujący będzie zobowiązany

wobec takich osób odbędzie się lege artis i w związku

z tym nie istnieje zagrożenie, by w takich przypad-

kach doszło do nieproporcjonalnego wydłużenia do-

zoru elektronicznego.

Pytanie 6.

Zastosowanie aparatury monitorującej

wobec osób, które dopuściły się przestępstw związa-

nych z zaburzeniem orientacji seksualnej, po odbyciu

przez te osoby kary pozbawienia wolności zostało

przez ministra sprawiedliwości rozważone i uznane

za celowe.

Stosowne regulacje są aktualnie opraco-

wywane i zostaną zawarte w przygotowywanym

kompleksowym projekcie ustawy zawierającym m.in.

zmiany w zakresie środków zabezpieczających.

Pro-

jekt zostanie w najbliższym czasie skierowany do

konsultacji społecznych.

Pytanie 7.

Ustawodawstwo karne jedynie w mi-

nimalnym zakresie określa wymogi formalne wnio-

sku składanego w postępowaniu karnym na różnych

jego etapach.

Art. 6 § 2 Kodeksu karnego wykonaw-

czego wspomina jedynie ogólnie o prawie skazanego

do składania wniosków, nie precyzując ich formalne-

go kształtu.

Wymogi formalne pisma procesowego

w postępowaniu karnym zostały wskazane w art. 119

Kodeksu postępowania karnego.

Ustawa o SDE okre-

śla w art. 40 ust. 1–4 szczególne wymogi dotyczące

pozbawienia wolności w SDE.

W ocenie ministra

sprawiedliwości przepisy te są wystarczająco jasne

i nie ma potrzeby, by dokonywać takiego uszczegóło-

wiania w ustawie o SDE.

Racjonale wydają się też

wymagania, które skazany musi spełnić, aby odby-

wać karę pozbawienia wolności w tym systemie.

Odnośnie do wspomnianego w interpelacji wymo-

gu w postaci dołączenia do wniosku proponowanego

przez skazanego harmonogramu należy wskazać, że

brak takiego harmonogramu nie stanowi braku for-

malnego wniosku, gdyż, jak wskazano w interpelacji,

ustawa nie przewiduje obowiązku, by taki harmono-

gram dołączać.

Harmonogram, w kształcie określo-

nym w art. 10 ustawy o SDE, powinien zostać wska-

zany przez sąd po odbyciu posiedzenia w przedmiocie

517

Z wyrazami poszanowania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

22131/13 z dnia 31 października 2013 r.) w sprawie

przekazaną za pośrednictwem Kancelarii Prezesa

Odpowiedź na list otwarty skierowany przez sze-

fów trzech central związkowych, tj. Konfederacji

Związków Zawodowych, Federacji Związków Zawo-

dowych Pracowników PKP oraz Sekcji Krajowej Ko-

lejarzy NSZZ „Solidarność” z dnia 23 września 2013 r.,

w sprawie prywatyzacji PKP Cargo SA została udzie-

lona przez ministra właściwego do spraw transportu.

Treść odpowiedzi została przekazana do wiadomości

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Zakres działań ministra transportu, budowni-

PKP SA akcji PKP Cargo SA wynikał z przepisów

Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy należące do

lub udziały spółek utworzonych na podstawie prze-

pisów tej ustawy, w tym PKP Cargo SA, zbywa mi-

stra właściwego do spraw transportu.

W oparciu o przy-

wołany przepis minister transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej udzielił PKP SA pełnomocni-

ctwa do zbycia w trybie pierwszej oferty publicznej

na rynku regulowanym, prowadzonym przez giełdę

papierów wartościowych, mniejszościowego pakietu

akcji PKP Cargo SA.

Wszelkie decyzje zarządów PKP Cargo SA i PKP

SA dotyczące procesu prywatyzacji PKP Cargo SA

podejmowane były na podstawie obowiązujących w tym

zakresie przepisów, w szczególności ustawy o komer-

oraz statutów tych spółek.

W ocenie Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i PKP Cargo SA podejmowane w procesie przygoto-

wania spółki PKP Cargo SA do pierwszej oferty pub-

licznej akcji na rynku giełdowym realizowane były

z zachowaniem dbałości o przyszłość spółki.

Ich ce-

lem była maksymalizacja wartości PKP Cargo SA

poprzez zabezpieczenie interesu ekonomicznego i fi-

nansowego spółki, jej obecnych i przyszłych akcjona-

riuszy, w tym pracowników, PKP SA oraz Skarbu

Państwa.

Uprzejmie informuję, że wartość pakietu 100%

akcji PKP Cargo SA oszacowywana została na pod-

tod standardowych dla tego typu procesów, a osta-

teczna cena sprzedaży akcji spółki ustalona bezpo-

średnio przed debiutem giełdowym odzwierciedlała

wiele elementów, w tym ogólną sytuację rynkową.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

(22132)

z dnia 14 listopada 2013 r. (sygn.

DSPA-4810-9055-

Szaramy w sprawie stanowiska MAiC dotyczącego

unitarności państwa polskiego (SPS-023-22132/13)

uprzejmie informuję, co następuje.

powodu do stwierdzenia, że „godzi się na stawianie

liza i ocena wystąpień czy – tym bardziej – poglądów

518

obywateli Rzeczypospolitej Polskiej nie leży w kom-

petencjach Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.

Uprzejmie przypominam, iż w polskim porządku

prawnym funkcjonują organy i instytucje, których

zadaniem jest weryfikowanie, czy dane działania

obywatela Rzeczypospolitej Polskiej nie łamią obo-

wiązującego prawa.

Każdy obywatel, który powziął

wiedzę o działaniach, które w jego przekonaniu ła-

mią obowiązujące przepisy prawne, ma obowiązek

poinformowania o tym fakcie stosowne organy.

winno reprezentować stanowisko rządu polskiego,

cji”, uprzejmie przypominam, iż stanowisko Zarządu

Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Niemców na

zostało przekazane panu posłowi jako część odpowie-

dzi na pytanie zawarte przez niego w interpelacji z dnia

ciela mniejszości niemieckiej postulujących wprowa-

dzenie autonomii śląskiej, w której to pan poseł pytał,

czy ministerstwu znane jest stanowisko mniejszości

niemieckiej dotyczące poglądów burmistrza Zdzieszo-

wic.

Ministerstwo nie rozpowszechniało więc omawia-

nego stanowiska, a jedynie – chcąc dochować należytej

staranności przy udzielaniu odpowiedzi na interpela-

cję pana posła – przekazało mu dokument, który sta-

nowił przedmiot wspomnianej interpelacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

w sprawie sytuacji mieszkańców

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dziernika 2013 r. (znak: SPS-023-22133/13) w spra-

kach, przedstawiam poniżej stanowisko ministra

szonych w przedmiotowym wystąpieniu, oparte na

informacjach uzyskanych od PKO Banku Polskiego

SA (PKO BP, bank).

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że opisywana

przez pana posła sprawa została objęta szczególnym

nadzorem Zarządu PKO BP, w tym osobiście prezesa

zarządu.

Zdaję sobie sprawę, że przedstawione wyjaśnienia

nie mogą być tak obszerne, jakbym sobie tego życzył,

ale bank – wobec brzmienia stosownych przepisów

ustawy Prawo bankowe – pozostaje związany tajem-

nicą bankową.

Oznacza to, że PKO BP ma bardzo

ograniczone możliwości uzasadnienia swego stano-

wiska.

Mam jednak nadzieję, że przedstawione po-

niżej wyjaśnienia okażą się wystarczające.

Ze zrozumieniem odnoszę się do troski okazanej

rodzinom dotkniętym upadłością dewelopera Mac-

-Plast Korczak&Korczak sp.j. i zapewniam, że PKO

BP podejmuje kroki zmierzające do polubownego

rozwiązania tej złożonej sprawy.

Jako instytucja

o szczególnej społecznie roli oraz utrwalonym wi-

zerunku, bank czyni wszelkie starania, by chroniąc

interes prawny swych depozytariuszy, uwzględnić

tak dalece, jak to możliwe, społecznie ważki inte-

res klientów dewelopera.

Warto zauważyć, że

bank również poniósł szkodę wskutek niewywią-

zania się przez dewelopera Mac-Plast Korczak&Korczak

sp.j. z zawartych przez niego umów.

PKO BP udzie-

lił spółce Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j. kredytu,

który nie został spłacony.

Bank podejmował szereg

czynności mających na celu uzyskanie zaspokoje-

nia roszczeń tylko i wyłącznie od dewelopera.

Mając

świadomość co do wagi działalności gospodarczej

spółki Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j., która pro-

wadziła budowę i sprzedaż mieszkań, PKO BP szcze-

gólnie starannie analizował podejmowane wobec

tego dewelopera decyzje.

Bank miał świadomość tego,

iż postawienie udzielonych kredytów w stan natych-

miastowej wymagalności może spowodować za-

przestanie jakiejkolwiek działalności tego pod-

czonej inwestycji i brak zaspokojenia jakichkolwiek

potrzeb mieszkaniowych klientów spółki Mac-Plast

Korczak&Korczak sp.j.

Zanim PKO BP wystąpił do mieszkańców osiedla

w Ząbkach z propozycją ugodowego zamknięcia wza-

jemnych rozliczeń, dołożył wszelkich starań, aby

uzyskać zaspokojenie swych roszczeń od dewelopera.

Zarówno w postępowaniu restrukturyzacyjnym, jak

i poprzez prowadzone następnie postępowanie egze-

kucyjne, a wreszcie wraz z innymi wierzycielami –

postępowanie upadłościowe, bank poszukiwał za-

spokojenia w majątku spółki Mac-Plast Korczak&Korczak

sp.j.

Porozumienia restrukturyzacyjne były jednak

łamane, a postępowanie egzekucyjne i upadłościowe

nie doprowadziły do zaspokojenia roszczeń PKO BP.

W tej sytuacji bank zobowiązany był do realizacji

zabezpieczeń hipotecznych ciążących również na

prawach klientów upadłego dewelopera.

Należy pa-

miętać, że podpisując akty notarialne kupna miesz-

kań od dewelopera, jego klienci byli w pełni świadomi

istnienia zabezpieczeń ustanowionych na rzecz PKO

BP na majątku tego dewelopera, w szczególności na

stanowiących jego własność nieruchomościach.

519

Jednostronna rezygnacja PKO BP z realizacji

ustanowionych na rzecz banku zabezpieczeń byłaby

sprzeczna z zadaniami i rolą PKO BP jako instytucji

bankowej.

Dopiero po dokonaniu oceny ryzyka, uwzględ-

nieniu przebiegu postępowania upadłościowego

dewelopera, uwzględniając szczególną sytuację spo-

łeczną, bank wypracował formułę polubownego roz-

wiązania sporu, korzystną dla klientów dewelopera

oraz zapewniającą ochronę interesu banku i jego

depozytariuszy, powierzających mu swoje oszczęd-

ności.

PKO BP zapewnia, że podjął działania zmierzające

do realizacji ustanowionych zabezpieczeń hipotecz-

nych dopiero po przeprowadzeniu wszelkich możli-

wych kroków prawnych wobec upadłego dewelopera.

Data podjęcia tych działań wynikała wyłącznie z ka-

lendarza przebiegu działań windykacyjnych, skiero-

wanych w pierwszej kolejności do upadłego dewelope-

ra.

Stąd w kwietniu 2013 r. bank zaproponował

mieszkańcom osiedla w Ząbkach zrzeczenie się

hipotek ustanowionych na jego rzecz, po dokonaniu

częściowej spłaty przypadającego na poszczególne

lokale zadłużenia, w kwocie stanowiącej ułamek

wartości poszczególnych lokali.

Proponowana wyso-

kość spłaty miała pozwolić w praktyce na odzyskanie

przez PKO BP jedynie realnej wartości niespłaconego

przez dewelopera kapitału.

Bank był gotów zrezyg-

nować z przysługujących mu względem dłużników

solidarnych uprawnień oraz zaoferował rezygnację

z dochodzenia umówionej marży kredytowej.

Tak sformułowana oferta PKO BP uwzględniała

społeczny aspekt sprawy oraz trudną sytuację, w ja-

kiej znaleźli się klienci dewelopera.

Jak dotychczas

spotkała się ona z akceptacją pojedynczych klientów

dewelopera, w stosunku do których bank, po doko-

naniu przez nich zapłaty, złożył oświadczenie o wy-

rażeniu zgody na wykreślenie hipoteki obciążającej

nabyte przez nich nieruchomości.

Niezależnie od ww. działań PKO BP prowadzi ze

zgłaszającymi się właścicielami lokali negocjacje, dą-

żąc do wypracowania rozwiązania, które mogłoby

zostać zaakceptowane przez obie strony.

W okresie

poprzedzającym udzielenie niniejszej odpowiedzi do-

szło m.in. do spotkania z mieszkańcami osiedla

z udziałem miejskiego rzecznika konsumentów m.

st. Warszawy, które odbyło się w dniu 18 paździer-

nika 2013 r.

Efektem tego spotkania było przedsta-

wienie przez pełnomocników właścicieli lokali ko-

lejnych argumentów natury prawnej, które są

obecnie przedmiotem analizy ze strony służb

prawnych PKO BP.

Do kolejnego spotkania przed-

stawicieli banku z grupą pokrzywdzonych przez de-

welopera właścicieli lokali doszło w dniu 29 paździer-

nika 2013 r.

Ustalono wówczas m.in. że bankowi zo-

stanie doręczone wystąpienie zawierające szczegó-

łową argumentację prawną co do podnoszonej przez

właścicieli lokali zasadności wykreślenia ustanowio-

nych na rzecz PKO BP SA hipotek, do którego PKO

BP SA się odniesie.

Z informacji przekazanych przez

bank wynika, że na spotkaniu tym obecni właści-

ciele lokali wyrazili gotowość wskazania bankowi

osób, co do których podejrzewają, że osoby te na-

były lokale od upadłego dewelopera, działając ze

świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.

Przytoczone powyżej okoliczności wymagają za-

chowania przez PKO BP daleko posuniętej ostrożno-

ści i starannego przeanalizowania podnoszonych

argumentów natury jurydycznej.

Mając zaś na uwa-

dze, iż ocena stanu faktycznego wzbudza tak wiele

kontrowersji, bank postanowił wystąpić do niezależ-

nej, zewnętrznej kancelarii prawnej o wydanie opinii

co do oceny roszczeń klientów dewelopera kierowa-

nych do PKO BP w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do poszczególnych pytań postawio-

nych w końcowej części wystąpienia pana posła, wy-

jaśniam, iż:

— według posiadanych przez PKO BP informacji,

wskutek działań mieszkańców osiedla w Ząbkach zo-

stało złożone zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia

przez wspólników spółki Mac-Plast Korczak&Korczak

sp.j. przestępstw na szkodę mieszkańców (wierzycieli),

które nie doprowadziło do postawienia zarzutów i zo-

stało przez organy ścigania zaniechane;

— bank, chcąc dodatkowo zabezpieczyć udzielony

spółce Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j. kredyt, za-

żądał stosownych zabezpieczeń; według przekaza-

nych informacji, nie można od PKO BP wymagać

bezwarunkowego zwolnienia hipotek na nierucho-

mościach przyjętych jako zabezpieczenie hipoteczne

kredytu udzielonego deweloperowi na budowę osied-

la w Ząbkach; kwestia ta jest elementem składowym

umowy zawartej przez PKO BP z deweloperem –

spółką Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j. (obecnie

w upadłości); umowa ta jest umową dwustronną i wza-

jemną, a wykonanie przez PKO BP zawartych w niej

zobowiązań uzależnione było – w ocenie banku

– od wykonania zobowiązań przez dewelopera, tj.

spółkę Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j.; z uwagi na

wiążącą PKO BP tajemnicę bankową nie jest jednak

możliwe szczegółowe odniesienie się w tym miejscu

do jej treści; bezsprzeczne jest jednak, iż dewelo-

per (spółka Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j.) nie

wywiązała się wobec mieszkańców osiedla (swych

klientów) z deklarowanego wobec nich doprowadze-

nia do wykreślenia ustanowionej na rzecz PKO BP

hipoteki, o istnieniu której – w dacie podpisywania

aktów notarialnych kupna lokali mieszkalnych –

mieszkańcy ci wiedzieć musieli; nigdy natomiast nie

została zawarta jakakolwiek umowa pomiędzy

PKO BP a mieszkańcami osiedla (ówczesnymi

klientami dewelopera), którą bank by naruszył;

— na podstawie dotychczasowej wiedzy oraz do-

konanych ocen zaistniałej sytuacji PKO BP nie zna-

lazł podstaw do złożenia w stosunku do wspólni-

ków spółki Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j. zawia-

domienia o podejrzeniu popełnienia na szkodę

banku przestępstwa; bardziej szczegółowe wyjaś-

nienie przez PKO BP podniesionego w wystąpieniu

zarzutu co do niepodjęcia przez bank działań ma-

jących na celu weryfikację listy sprzedanych przez

520

dewelopera lokali wymagałoby ujawnienia tajemnicy

bankowej;

— obecnie PKO BP – w ramach posiadanych

możliwości – weryfikuje najnowsze twierdzenia

mieszkańców osiedla w Ząbkach co do tego, że wspól-

nicy spółki Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j. doko-

nali czynności zbycia niektórych lokali w celu po-

krzywdzenia wierzycieli; niemniej bank wskazuje,

że do chwili obecnej toczy się postępowanie upad-

łościowe spółki Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j.,

w toku którego został ustanowiony syndyk masy

upadłości; ani syndyk, ani sąd upadłościowy nie

sygnalizowali dotychczas bankowi w jakikolwiek spo-

sób, aby pewne rozporządzenia upadłego były przez

syndyka oceniane jako dokonane z pokrzywdze-

niem wierzycieli; w szczególności według wiedzy

PKO BP syndyk, mając pełny wgląd w zakres czyn-

ności upadłego dewelopera, nie złożył zawiadomie-

nia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa ani nie

wytoczył jakichkolwiek powództw cywilnych o uzna-

nie czynności prawnych upadłego za bezskuteczne;

niezależnie PKO BP wystąpił do syndyka masy

upadłości spółki Mac-Plast Korczak&Korczak sp.j.

o zweryfikowanie przez niego na podstawie posiada-

nej dokumentacji, czy wspólnicy reprezentujący

upadłego dewelopera nie dokonywali czynności

prawnych na szkodę wierzycieli; na wystąpienie to

bank nie uzyskał jeszcze odpowiedzi.

Powyższe informacje świadczą, że PKO BP SA jest

zainteresowany polubownym załatwieniem sprawy.

Zdaniem banku mieszkańcy odrzucają wszelkie moż-

liwości polubownego rozstrzygnięcia sporu, wska-

zując, iż jedynym satysfakcjonującym ich rozwiąza-

niem jest całkowite umorzenie długu i bezwarunkowe

zrzeczenie się przez PKO BP hipoteki.

Jednocześnie

zapowiadają organizowanie przeciwko PKO BP pub-

licznych akcji protestacyjnych, jak również podjęcie

przeciwko bankowi kroków prawnych przed sądem

powszechnym, przed czym PKO BP się nie uchyla.

Trudno jednak taką postawę nazwać koncyliacyjną.

Pomimo to bank zapewnia, że prowadzone przez

niego działania w niniejszej sprawie – tak dalece, jak

to tylko możliwe – będą prowadzone w taki sposób,

aby osiągnąć kompromis pomiędzy oczekiwaniami

klientów dewelopera a interesem prawnym depozyta-

riuszy i akcjonariuszy banku.

Bank zaświadcza, że

w chwili obecnej nie zamierza zbywać spornej wierzy-

telności na rzecz podmiotów trzecich.

Nie rozważa

również takiej możliwości w najbliższej przyszłości.

Wyrażam nadzieję, że powyższe wyjaśnienia oka-

żą się przydatne dla właściwej oceny sprawy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Paweł Tamborski

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

w sprawie wykorzystywania przez sektor publiczny

technologii chmurowych (SPS-023-22138/13), uprzej-

mie informuję, co następuje.

Badania przeprowadzone przez Ministerstwo Ad-

ministracji i Cyfryzacji w jednostkach administracji

wskazują wzrost dysproporcji w wykorzystaniu tech-

nologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) w ad-

ministracji.

Duże jednostki administracji świadczą

e-usługi dla obywateli i firm na poziomie europej-

skim, natomiast małe, które są zlokalizowane na ob-

szarach o niskim stopniu e-rozwoju, często sobie z tym

nie radzą.

Głównym powodem takiego stanu rzeczy jest swo-

iste dodatnie sprzężenie zwrotne wykorzystania TIK

w administracji: z jednej strony wsparcie narzędzia-

mi TIK warunkuje w coraz większym stopniu sku-

teczną realizację funkcji jednostek administracji, z dru-

giej jednak generuje wciąż rosnące koszty, relatyw-

nie wysokie w porównaniu z kosztami funkcjonowa-

nia innych komórek urzędu):

— coraz więcej kosztuje utrzymanie infrastruk -

tury teleinformatycznej, która bardzo szybko staje

się przestarzała, a związane z nią wydatki inwesty-

cyjne, które systematycznie rosną, są niezbędne i trudne

do ograniczenia;

— wysokie są również koszty osobowe działów

TIK administracji, zwłaszcza w zakresie szkoleń tech-

nicznych – szybki rozwój technologii wymusza nieja-

ko wzrost kosztów szkoleń.

W związku z powyższym Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji przykłada duża wagę do możliwo-

ści wykorzystania przez administrację państwową

szansy, jaką stwarza opisana przez pana posła zmia-

na modelu wsparcia teleinformatycznego procesów

biznesowych organizacji, z modelu opartego na wy-

korzystaniu zakupionych produktów (infrastruktury

i oprogramowania) na model oparty na wykorzysta-

niu usług w zakresie technologii informatycznych

świadczonych w chmurze obliczeniowej.

Pragnę w tym miejscu poinformować, iż Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji zainicjowało projekt

o roboczej nazwie „Państwowa chmura obliczenio-

wa”, którego celem ogólnym jest zbudowanie docelo-

wo nowego jakościowo rozwiązania dla wszystkich

jednostek administracji – zarówno administracji cen-

tralnej, jak i jednostek samorządu terytorialnego –

umożliwiającego świadczenie obywatelom i przedsię-

biorcom nowych, zintegrowanych usług elektronicz-

521

nej administracji, zbudowanych w oparciu o jednolitą

infrastrukturę teleinformatyczną, o charakterze pry-

watnej chmury obliczeniowej.

Infrastruktura ta po-

zwoli całej administracji na rozwój nowych i integra-

cję eksploatowanych już systemów teleinformatycz-

nych.

Projekt ten realizowany będzie etapowo.

Pierw-

szym etapem jest realizowany przez MAC projekt

„Informatyzacja j.s.t. z wykorzystaniem technologii

przetwarzania w chmurze”, który będzie realizowany

w obecnej perspektywie finansowej.

Docelowe roz-

wiązanie – „Państwowa chmura obliczeniowa” zosta-

nie zbudowane w nowej perspektywie finansowej

2014–2020.

Cele szczegółowe projektu są następujące:

1) integracja zasobów teleinformatycznych jedno-

stek administracji zarówno centralnej, jak i samorzą-

dowej;

2) integracja funkcji systemów informatycznych

administracji, umożliwiająca świadczenie zintegro-

wanych usług elektronicznych świadczonych na rzecz

obywatela i przedsiębiorcy;

3) integracja, przebudowa i usprawnienie we-

wnętrznych procesów biznesowych jednostek admi-

nistracji pod kątem optymalnego świadczenia usług

elektronicznych na rzecz obywatela i przedsiębiorcy;

4) konsolidacja i ograniczenie wydatków inwesty-

cyjnych całej administracji w obszarze TIK.

Bezpośrednim rezultatem projektu będzie udo-

stępnienie jednostkom administracji – zarówno cen-

tralnej, jak i samorządowej – zasobów prywatnej

chmury obliczeniowej, umożliwiającej im świadczenie

przez nie (zwłaszcza przez małe jednostki, które ta-

kich usług nie świadczyły) nowych jakościowo usług

elektronicznych dla obywateli, przedsiębiorców,

a także innych jednostek administracji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

(22139)

ka przekazaną pismem z dnia 31 października 2013 r.,

sygn.

SPS-023-22139/13, w sprawie aktualnej sytu-

acji w polskim żużlu uprzejmie informuję.

Ad 1.

Przedstawione przez pana posła kwestie do-

tyczą rozgrywek ligowych w sporcie żużlowym zarzą-

dzanych przez spółkę Ekstraliga Żużlowa sp. z o.o.,

w szczególności interpretacji przepisów regulaminów

określających zasady rozgrywek oraz decyzji podej-

mowanych wobec klubów będących ich uczestnikami.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że stosownie do art. 13

zm., dalej: ustawa o sporcie) polski związek sportowy

wiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych

organizowanym przez związek oraz organizowanie

Przepisy ustawy o sporcie przewidują sytuacje, w któ-

rych polski związek sportowy w sporcie, w którym współ-

zawodnictwo sportowe jest organizowane w formie

rozgrywek ligowych, może (art. 15 ust. 1) lub ma obo-

wiązek utworzyć ligę zawodową (art. 15 ust. 2).

Zgodnie z art. 15 ust. 4 liga zawodowa jest zarzą-

kapitałowej, natomiast w myśl art. 15 ust. 5 zasady

funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umo-

wie zawartej między polskim związkiem sportowym

na zawierać w szczególności postanowienia gwaran-

tujące realizację praw polskiego związku sportowego

określonych w art. 13 oraz jego udział w przycho-

dach związanych z zarządzaniem ligą zawodową.

Po-

wyższa regulacja gwarantuje polskiemu związkowi

sportowemu, który utworzy ligę zawodową oraz po-

wierzy jej zarządzenie spółce, zachować uprawnienia

do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, orga-

Odnosząc się do sytuacji w sporcie żużlowym, na-

leży wskazać, że zgodnie z podpisaną w dniu 30 paź-

dziernika 2012 r. przez Polski Związek Motorowy

(dalej: PZM) „Umową o zarządzanie ligą zawodową

określającą podział kompetencji w zakresie prowa-

dzenia rozgrywek o Drużynowe Mistrzostwo Polski

na żużlu” (dalej: umowa) rozgrywkami najwyższej

klasy rozgrywkowej w sporcie żużlowym w ramach

utworzonej ligi zawodowej zarządza spółka Ekstrali-

ga Żużlowa sp. z o.o. Zgodnie z § 12 ust. 3 umowy

decyzje w postępowaniach dyscyplinarnych dotyczą-

cych rozgrywek ekstraligi żużlowej w I instancji po-

dejmuje Ekstraliga Żużlowa sp. z o.o. Jednocześnie

6 pkt 3 regulaminu dyscyplinarnego PZM nadaje

Ekstralidze Żużlowej sp. z o.o. status organu dyscy-

plinarnego.

Stronom postępowań dyscyplinarnych

przysługuje odwołanie od orzeczenia dyscyplinarne-

go do trybunału związku (§ 12 ust. 3 zd.

2 umowy).

Podczas spotkania pomiędzy klubami Fogo Unia

Leszno SSA a Stelmetem Falubaz Zielona Góra, któ-

czące przygotowania toru zostały podjęte przez ko-

misarza toru działającego na podstawie obowiązują-

cych w PZM przepisów regulaminowych określają-

cych zasady współzawodnictwa sportowego (art. 25a

522

regulaminu zawodów motocyklowych na torach żuż-

lowych).

W sprawie omawianego meczu, jak wskazu-

je pan poseł, zapadały rozstrzygnięcia organów dy-

scyplinarnych, czyli Ekstraligi Żużlowej sp. z o.o.

oraz komisji orzekającej i trybunału związku.

Analizując niniejszą sprawę, należy zaznaczyć, że

je minister właściwy do spraw kultury fizycznej.

W ra-

mach tych kompetencji minister ma prawo dokony-

wać kontroli polskiego związku sportowego pod wzglę-

dem zgodności z przepisami prawa oraz postanowie-

4).

Wymaga przy tym podkreślenia, iż stosownie do

art. 16 ust. 2 ustawy nadzorem, a zatem także i kon-

trolą ministra nie są objęte decyzje dyscyplinarne

Ad 2.

Uprzejmie informuję, że minister sportu

miały miejsce w czasie trwania rozgrywek ekstraligi

żużlowej.

Jednakże omawiane zdarzenia należy

określić jako daleko odbiegające od wzorcowego poj-

mowania współzawodnictwa sportowego i zasad fair

play.

W opinii Ministerstwa Sportu i Turystyki właś-

ciwie pojmowany sens rywalizacji sportowej, a tym

samym interes społeczny wiąże się z przestrzega-

niem przepisów rozgrywek i odrzuceniem korzyści

wynikających z ewentualnych błędów sędziego oraz

z różnego rodzaju oszustw sportowych.

Ad 3.

Oceniając kwestię potrzeby zmiany regula-

minu ligi żużlowej, konieczne jest zwrócenie uwagi

na fakt, iż ustalenie reguł sportowych, organizacyj-

towym stanowi kompetencję polskiego związku spor-

towego, co zostało wskazane powyżej.

W związku z tym

zmiana regulaminu rozgrywek ligi żużlowej (w tym

zakresie poza wspomnianymi przepisami regulami-

nu zawodów motocyklowych na torach żużlowych

w meczach ekstraligi obowiązuje między innymi re-

gulamin organizacyjny rozgrywek drużynowych mi-

strzostw Polski) zależy od decyzji właściwych władz

PZM, które rozstrzygają o sytuacji prawnej klubów

uczestniczących we współzawodnictwie sportowym.

Na zasadach określonych we właściwej umowie PZM

współpracuje w tym zakresie ze spółką Ekstraliga

Żużlowa sp. z o.o. Minister sportu i turystki ocenia

te działania w granicach swych kompetencji, to zna-

Ad 4.

Odnośnie roli i odpowiedzialności komisa-

rza toru – w związku z decyzją o wyrażeniu zgody na

rozpoczęcie zawodów pomiędzy klubami Fogo Unia

Leszno SSA i Stelmet Falubaz Zielona Góra należy

wskazać, że tego rodzaju rozstrzygnięcie jest decyzją

regulaminową związaną bezpośrednio z organizacją

i przebiegiem współzawodnictwa sportowego, tym sa-

mym jest ona wprost wyłączona spod nadzoru mini-

stra sportu i turystyki.

Dotyczy to również decyzji

dyscyplinarnych podejmowanych przez organy PZM.

Ad 5.

Zarządowi PZM nie przysługują kompeten-

cje do nakładania kar na kluby sportowe w trybie

dyscyplinarnym.

W tym wypadku sankcje dyscypli-

narne wynikają z decyzji Ekstraligi Żużlowej sp. z o.o.

(działającej za pośrednictwem powołanej komisji)

bądź trybunału związku podejmowanych na podsta-

wie regulacji zatwierdzonych przez władze związku.

Jak zostało wskazane powyżej, ustanowienie i reali-

zacja między innymi reguł dyscyplinarnych we współ-

zawodnictwie sportowym stanowi domenę władz pol-

skiego związku sportowego.

Ad 6.

Ministerstwo Sportu i Turystyki w trakcie

planowanych spotkań z polskimi związkami sporto-

wymi, które będą dotyczyły dofinansowania zadań

na rok 2014, zwróci się do Polskiego Związku Moto-

rowego z prośbą o przedstawienie aktualnej sytuacji

w zakresie sportu żużlowego oraz wniosków Zarządu

PZM wynikających z negatywnych zjawisk, które

miały miejsce w trakcie dotychczasowych rozgrywek

ligowych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

(22142)

nr SPS-023-22142/13, interpelacji pana posła Marka

Krząkały w sprawie dokształcania i doskonalenia za-

wodowego nauczycieli w związku z realizacją ustawy

budżetowej pragnę uprzejmie przekazać, co następuje.

Przepisy art. 9 uchwalonej przez Sejm w dniu 8

wiają w roku 2014 elastyczne planowanie środków na

doskonalenie zawodowe nauczycieli.

Ustalenie, po-

dobnie jak w roku 2013, wysokości rocznych środków

zwala planować środki z uwzględnieniem realnych

523

przyczynia się do racjonalnego wydatkowania środ-

uczycieli do minimalnego poziomu 0,5% planowa-

dzenia osobowe nauczycieli.

Projektowane zmiany

powinny doprowadzić do optymalnego doboru metod

w zakresie doskonalenia zawodowego nauczycieli,

umożliwiając lokowanie środków na zadania oświa-

towe w obszarach wymagających zwiększonych wy-

datków.

Podkreślenia wymaga bowiem, iż omawiane

zmiany nie powodują skutków finansowych dla bu-

terytorialnego.

Środki na dofinansowanie doskona-

lenia zawodowego nauczycieli, z uwzględnieniem do-

radztwa metodycznego, na rok 2014 zostały naliczo-

ne w ramach części oświatowej subwencji ogólnej

cieli.

W przypadku zaplanowania przez samorząd

ków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe na-

uczycieli środki w budżetach organów prowadzących

Kwestie finansowania doskonalenia zawodowego

nauczycieli należy rozpatrywać w szerszym kontek-

ście, nie tylko środków wydatkowanych przez po-

szczególne organy prowadzące szkoły, gdyż wiele

działań w tym obszarze podejmowanych jest central-

nie przez resort edukacji ze środków Europejskiego

III: Wysoka jakość oświaty.

Ponadto projekty w zakresie doskonalenia na-

uczycieli współfinansowane ze środków EFS realizu-

ją również poszczególne województwa.

W ramach

lizowane jest działanie 9.4: Wysoko wykwalifikowane

wanie kwalifikacji nauczycieli, instruktorów prak-

tycznej nauki zawodu oraz kadr administracyjnych

ną kierunków kształcenia, zapotrzebowaniem na

mograficzną w systemie oświaty.

W ramach tych pro-

jektów podejmowane są działania w zakresie organi-

zowania studiów, kursów kwalifikacyjnych oraz in-

nych form podwyższania kwalifikacji nauczycieli.

W ramach projektów regionalnych jest realizowa-

ny również projekt „Indywidualizacja procesu na-

stawowych”, celem którego jest wspomaganie szkół

i nauczycieli w zakresie diagnozowania potrzeb ucz-

niów, przygotowywania programów i zajęć, w tym

dodatkowych zajęć pozalekcyjnych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego środków bu-

dżetowych na doskonalenie zawodowe nauczycieli

zabezpieczonych i realnie wykorzystanych w minio-

nych latach przez organy prowadzące szkoły i placów-

ki oświatowe, uprzejmie informuję, że z danych za-

wartych w sprawozdaniach z wykonania wydatków

budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorzą-

du terytorialnego wynika, że w latach 2011–2012

omawiane środki kształtowały się następująco:

w budżetach organów administracji rządowej:

— w 2011 r. plan – 37 mln zł (w tym środki kra -

jowe 30 mln zł), wykonanie – 35 mln zł (w tym środ-

ki krajowe 28 mln zł);

— w 2012 r. plan – 99 mln zł (w tym środki kra -

jowe 31 mln zł), wykonanie – 87 mln zł (w tym środ-

jowe 44 mln zł);

w budżetach jednostek samorządu terytorialnego:

— w 2011 r. plan – 386 mln zł (w tym środki kra -

jowe 318 mln zł), wykonanie – 342 mln zł (w tym

środki krajowe 284 mln zł);

jowe 337 mln zł), wykonanie – 362 mln zł (w tym

środki krajowe 299 mln zł);

jowe 335 mln zł).

Prezentowane kwoty obejmują również środki

przeznaczone na funkcjonowanie placówek doskona-

lenia zawodowego nauczycieli o zasięgu lokalnym,

wojewódzkim i ogólnokrajowym oraz środki wyod-

rębnione zgodnie z art. 70a ustawy Karta Nauczycie-

i wychowania na realizację ogólnokrajowych zadań

również w budżetach wojewodów na wspieranie oma-

wianych zadań na obszarze województwa.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

uczycieli ze środków unijnych.

Jednakże należy mieć

na uwadze, iż szkoły uczestniczą w projektach pro-

wadzonych przez resort edukacji czy też poszczegól-

ne województwa.

Przykładowo w projektach konkur-

sowych prowadzonych przez Ministerstwo Edukacji

Narodowej, a realizowanych przez samorządy powia-

towe w ramach działania 3.5: Kompleksowe wspoma-

ganie rozwoju szkół mającego na celu wspomaganie

pracy szkół oraz systemu doskonalenia zawodowego

nauczycieli podejmowane są działania zmierzające do

wypracowania efektywnych rozwiązań w tym zakre-

sie.

W roku szkolnym 2012/2013 z pomocy skorzysta-

ły 273 szkoły i 37 przedszkoli, a wsparciem objęto

4442 nauczycieli.

Kolejne projekty wdrożeniowe roz-

poczęły się we wrześniu 2013 r. i objęły 89 542 na-

uczycieli w 4748 szkołach i 768 przedszkolach.

Doce-

lowo ze wsparcia skorzysta 5440 szkół i 400 przed-

szkoli.

stii dotyczącej konsultacji omawianej zmiany ustawy

524

Karta Nauczyciela, uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie

regulacji został udostępniony w Biuletynie Informa-

RCL).

Dodatkowo informacja o zamieszczeniu przed-

miotowego projektu ustawy w BIP RCL została prze-

kazana Związkowi Nauczycielstwa Polskiego.

Należy

zatem stwierdzić, że środowisko oświatowe miało

możliwość zapoznania się z projektowanymi zmiana-

mi, jak również wyrażenia swojej opinii.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

dotyczące interpelacji posła Józefa Lassoty oraz po-

Zgodnie z założeniami umowy partnerstwa dzia-

łania związane z modernizacją portów lądowych w Pol-

sce wschodniej nie zostały literalnie wskazane do

dofinansowania ze środków UE na lata 2014–2020.

Niemniej mając na względzie definicję portu lądowe-

go rozumianego jako terminal intermodalny, infor-

muję, że planowane działania mające na celu wspar-

cie transportu interdyscyplinarnego przewidziane

zostały w ramach Programu Operacyjnego „Infra-

Zgodnie z projektem PO IŚ 2014–2020 podstawowym

działaniem podejmowanym w celu zwiększenia kon-

kurencyjności transportu intermodalnego będzie mo-

dernizacja kolejowej infrastruktury liniowej i punk-

towej (objętej siecią TEN-T oraz AGTC) wykorzysty-

wanej w systemie przewozów kolejowych.

Przewidy-

wane wsparcie obejmie również modernizację i roz-

budowę istniejących terminali, budowę nowych ter-

minali, jak również zakup i modernizację specjali-

stycznego taboru.

Zakłada się, że wsparcie udzielane

na rozwój transportu intermodalnego będzie miało

charakter horyzontalny i będzie mogło dotyczyć te-

rytorium całego kraju, w tym Polski wschodniej.

Od-

nosząc się do działań związanych stricte z moderni-

zacją portów lądowych, należy podkreślić, iż zapisy

PO IŚ 2014–2020 co do zasady wskazują na logikę

programowania interwencji, a tym samym nie stano-

wią zamkniętego katalogu działań.

Szczegóły doty-

czące typów projektów kwalifikujących się do wspar-

cia w ramach tego sektora, jak też szczegółowe kry-

teria ich wyboru zostaną doprecyzowane na później-

szym etapie prac.

Odnosząc się do zapytania w sprawie podejmowa-

nych z państwami sąsiednimi działań związanych

z usprawnieniem funkcjonowania portów lądowych,

informuję, iż w obecnie w ramach Europejskiego In-

strumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa realizowane są

dwa programy: „Program współpracy transgranicz-

nej Polska – Białoruś – Ukraina” (PWT PBU) oraz

„Program współpracy transgranicznej Litwa – Pol-

ska – Rosja” (PWT LPR).

Z uwagi na regionalny cha-

rakter obydwu programów oraz relatywnie niski bu-

dżet inwestycje związane z poprawą infrastruktury

transportowej nie należą do priorytetowych.

Obecnie

trwają prace nad przygotowaniem kontynuacji oby-

dwu programów w perspektywie 2014–2020.

W tym

celu zostały powołane grupy robocze PL-RU oraz PL-

-BY-UA, których zadaniem będzie przygotowanie do-

kumentów programowych, w tym wskazanie poten-

cjalnych działań, które będą mogły uzyskać wsparcie

w latach 2014–2020.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

słów, która dotyczyła ograniczenia możliwości stara-

nia się o zwrot nieruchomości i była przekazana przy

przedstawiam stanowisko w tej sprawie.

Postulat legislacyjny zawarty w przedmiotowej in-

terpelacji dotyczy przywrócenia stanu prawnego w za-

kresie zwrotów wywłaszczonych nieruchomości sprzed

525

ciami oraz o z zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U.

jest koniecznością ograniczenia możliwości ubiega-

nia się o zwrot na podstawie ustawy z dnia 29 kwiet-

nieruchomości, ponieważ obecny kształt przepisu

browolnie zbyła nieruchomość na rzecz Skarbu Pań-

Na wstępie pragnę zatem przedstawić okoliczno-

ści nowelizacji przepisu art. 216 ustawy o gospodarce

nieruchomości dokonanej ustawą z dnia 28 listopada

2003 r.

Zmiana przepisu art. 216 ustawy o gospodar-

ce nieruchomościami stanowiła wypełnienie wyroku

2001 r., sygn.

SK 22/01.

Trybunał uznał, że art. 216

ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie,

w jakim wyklucza odpowiednie stosowanie przepisów

regulujących kwestie zwrotów wywłaszczonych nie-

ruchomości w odniesieniu do nieruchomości przeję-

Nr 39, poz. 172), jest niezgodny z art. 32 i 64 ust. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis art. 216 o gospodarce nieruchomościami

w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji przewidywał moż-

liwość stosowania rozdziału 6 działu III tej ustawy

w odniesieniu do nieruchomości, które przeszły na

prawnych w przeszłości regulujących kwestie gospo-

darowania nieruchomościami.

Chciałbym uprzejmie

podkreślić, iż przepis art. 216 ustawy obejmował i obej-

muje również sytuacje przejęcia nieruchomości na

podstawie umów nabycia nieruchomości przewidzia-

odnosił się zatem jedynie do wywłaszczenia rozumia-

nego jako władcze przejęcie nieruchomości przez

Skarb Państwa w indywidualnym postępowaniu za-

kończonym decyzją administracyjną, ale dotyczył tak-

że nabycia nieruchomości przeznaczonej na cel pub-

liczny w drodze umowy sprzedaży (tzw. umowy zawar-

tej na warunkach wywłaszczenia).

Wypełnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego

przedmiotową nowelizacją uwzględniało zatem przy-

padki przejęcia nieruchomości na podstawie ustawy

których osiedli.

Ponadto ustawodawca rozszerzył za-

kres stosowania przepisu art. 216 ustawy o gospo-

darce nieruchomościami o przypadki przejęcia nie-

ruchomości na podstawie art. 9 dekretu z dnia 26

ruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych

Prawodawca, nowelizując przepis art. 216 ustawy o go-

spodarce nieruchomościami, w przedstawiony sposób

wypełnił konstytucyjną zasadę równości, która na-

kazuje, by sytuacje podobne były traktowane analo-

gicznie, a tym samym wyeliminował kolejną poten-

cjalną niekonstytucyjność pominięcia legislacyjnego.

Jednocześnie uprzejmie zauważam, że przepis art. 216

z przepisami o zwrotach nieruchomości wyłącza sy-

tuacje, w których umowa sprzedaży była podstawą

nabycia nieruchomości bez żadnego związku z reali-

zacją celu publicznego.

Równocześnie chciałbym podkreślić, że specyfika

procedury wywłaszczeniowej, która jest uregulowa-

na w ustawie o gospodarce nieruchomościami, obej-

muje obowiązek przeprowadzenia rokowań z właści-

cielem nieruchomości mającym na celu nabycie nie-

ruchomości w drodze umowy.

Nieskuteczność roko-

wań umożliwia zastosowanie przymusu w postaci

wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.

Re-

gulacje powyższe zawierała także ustawa z dnia 29

czaniu nieruchomości.

Reasumując powyższe, pragnę uprzejmie podkre-

ślić, iż nie wydaje się zasadne przywrócenie stanu

prawnego w zakresie zwrotów wywłaszczonych nie-

listopada 2003 r., bowiem stan taki mógłby oznaczać

niekonstytucyjność art. 216 ustawy o gospodarce nie-

ruchomościami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na py-

ty oraz grupy posłów, przekazanej przy piśmie z dnia

31 października br., znak: SPS-023-22145/13, dotyczą-

cej rynku wymiany informacji gospodarczych, uprzej-

mie przedstawiam następujące wyjaśnienia.

526

Ad 1.

Czy prowadzona jest analiza jakości funk-

cjonowania biur informacji gospodarczej i jakie są

dotychczasowe efekty?

Minister gospodarki w ramach sprawowanego

nadzoru nad biurami informacji gospodarczej na bie-

żąco monitoruje ich funkcjonowanie, analizuje prob-

lemy zgłaszane w skargach na działanie biur infor-

macji gospodarczej, jak również postulaty i zagadnie-

nia przedstawiane przez innych uczestników rynku

wymiany informacji gospodarczej.

Efektem analiz

i obserwacji ministra była m.in. przeprowadzona

w 2007 r. ocena skuteczności rozwiązań prawnych

stępnianiu informacji gospodarczych.

W wyniku po-

wyższej oceny wystąpiła konieczność weryfikacji ce-

lów szczegółowych regulacji.

Założenia z 2007 r. do

zmiany ustawy wskazywały na potrzebę:

— stymulowania rozwoju rynku informacji gospo-

darczych (stworzenie optymalnego rynku zarządza-

nia informacją gospodarczą, poprawa zarządzania

ryzykiem działalności gospodarczej),

— poprawy warunków funkcjonowania biur i ochro -

nę wierzycieli (modyfikacja obciążeń administracyj-

nych nakładanych na biura informacji gospodarczej

i przedsiębiorców).

Powyższe cele zrealizowano w ustawie z dnia 9

funkcjonowania przedmiotowej ustawy rozpoczęto

pod koniec 2011 r.

Objął on przeprowadzenie ankiety

wśród biur informacji gospodarczej, Biura Informacji

Kredytowej, Związku Banków Polskich oraz przed-

siębiorców uczestniczących w tzw. krajowym panelu

przedsiębiorstw (ocenie podlegał stopień realizacji

założonych celów ustawy, tj. poprawy funkcjonowa-

nia systemu wymiany informacji gospodarczych, po-

prawy warunków funkcjonowania biur informacji

gospodarczej, lepszej ochrony wierzycieli, ale też sku-

teczności biur informacji gospodarczej i satysfakcji

przedsiębiorców korzystających z usług biur.

Szcze-

gółowe pytania ankietowe miały na celu zebranie

informacji na temat skuteczności jednej z ważniej-

szych zmian wprowadzonych ustawą, tj. otwarcia

dostępu do biur wszystkim wierzycielom, jak również

dopuszczenia do przekazywania danych o zaległoś-

ciach z tytułu wszystkich rodzajów zobowiązań o cha-

rakterze cywilnoprawnym).

Obecnie ministerstwo przystąpiło do kolejnego

etapu oceny ustawy z 2010 r., którego celem jest ze-

branie opinii jak najszerszego grona różnych uczest-

ników rynku wymiany informacji gospodarczych.

Podstawą dla tak szerokiej dyskusji jest opracowany

w ministerstwie materiał pt. „System informacji o wia-

rygodności płatniczej w obrocie gospodarczym – zie-

lona księga”.

Zielona księga ma na celu ułatwienie

wymiany poglądów i wypracowanie rozwiązań opty-

malnych z punktu widzenia zmieniającej się rzeczy-

wistości gospodarczej.

Materiał ten podzielony jest

informacji o wiarygodności płatniczej” zostały przed-

stawione ewolucja i podstawowe rozwiązania syste-

mu wymiany informacji gospodarczej oraz inne in-

stytucje, które występują na rynku informacji o wia-

rygodności płatniczej.

Materiał został też wzbogaco-

ny o opis rozwiązań prawnych i faktycznych wystę-

pujących na rynku informacji gospodarczych w wy-

branych krajach europejskich.

W drugiej części zie-

lonej księgi przedstawiono opis podstawowych postu-

latów i problemów zgłaszanych przez przedsiębior-

ców, konsumentów, organy publiczne.

Materiał do-

stępny jest na stronie Ministerstwa Gospodarki w za-

kładce „Tworzenie lepszego prawa”, podzakładka

„informacja gospodarcza” oraz na stronie interneto-

wej konsultacje on-line http://konsultacje.gov.pl/.

Ad 2.

Jakie wnioski wynikają z oceny dotychcza-

sowego funkcjonowania BIG od 2003 r.?

Funkcjonowanie biur i rynku informacji gospodar-

czej na podstawie ustawy z 2003 r. zostało usprawnio-

ne poprzez zmiany wprowadzone ustawą z 2010 r.,

a podsumowaniem trzyletniego okresu funkcjonowa-

nia obecnej ustawy jest zielona księga.

Do najważniej-

szych zagadnień problemowych przedstawionych

w części drugiej zielonej księgi należą m.in.:

— kwestia zgłaszania do biur informacji gospo -

darczej informacji o zobowiązaniach publicznopraw-

nych,

— ujawnianie w biurach informacji o zobowiąza -

niach przedawnionych,

— problem zgłaszania do biur zobowiązań nie -

stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu lub

uznanych przez dłużnika,

— zgłaszanie długów, wobec których wydano ty -

tuł wykonawczy, i zgłaszanie dłużników przez osoby

fizyczne,

— umożliwienie biurom tworzenia list scoringo -

wych,

— likwidacja lub zmniejszenie progów kwot mi -

nimalnych uprawniających do przekazania informa-

cji do biura,

— ochrona dłużnika przed niesłusznym wpisem

do biura oraz wykreślenie danych na podstawie in-

formacji od dłużników,

— rozszerzenie zakresu przedmiotowego i pod-

miotowego danych archiwalnych gromadzonych

przez biura,

— usprawnienie procesu przekazywania do biur

informacji o prawidłowym wywiązywaniu się ze zo-

bowiązań (informacji pozytywnych).

Zielona księga nie zawiera gotowych propozycji

rozwiązań.

Materiał ten ma na celu ułatwienie wy-

miany poglądów i wypracowanie rozwiązań optymal-

nych z punktu widzenia zmieniającej się rzeczywi-

stości gospodarczej – w zamyśle ma być jedynie pod-

stawą do rozpoczynającej się dyskusji na temat po-

trzeby i kierunku zmian systemu wymiany informa-

cji o zobowiązaniach pieniężnych.

Ad 3.

Czy Pan Minister przewiduje przygotowanie

527

Celem ministra gospodarki jest wypracowanie ta-

kiego modelu wymiany informacji o wiarygodności

płatniczej, który będzie owocem pogłębionej i rzeczo-

wej dyskusji wszystkich zainteresowanych, w tym

uwzględni słuszne interesy wierzycieli i dłużników.

Ministerstwo w dniu 13 listopada zorganizowało

spotkanie dyskusyjne, podczas którego rozpoczęto

omawianie problemów i postulatów przedstawionych

w zielonej księdze.

W związku z dużym zaintereso-

waniem spotkaniem dyskusyjnym i ważnymi tema-

tami, które pozostały jeszcze do przedyskutowania,

planowane jest kolejne spotkanie w przedmiotowej

sprawie.

Zebranie opinii i uwag różnych interesariu-

szy rynku wymiany informacji o wiarygodności płat-

w zakresie kierunków zmian na rynku informacji

gospodarczej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

z dnia 22 października 2013 r., przesłaną przez wi-

cemarszałka Sejmu RP pana Marka Kuchcińskiego

023-22146/13, w sprawie doprecyzowania kryteriów

na środowisko przekazuję stosowne wyjaśnienia.

z 2013 r.

Nr 0, poz. 1235, z późn. zm.), dalej: ustawa

o.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarun-

kowaniach jest wymagane dla planowanych przed-

je przedsięwzięć i ich kwalifikację do wyżej wymie-

nionych grup reguluje rozporządzenie Rady Mini-

mienić, iż obowiązujące w Polsce prawo regulujące

zasady prowadzenia ocen oddziaływania na środowi-

sko wywodzi się z prawodawstwa Unii Europejskiej.

Należy stwierdzić, że podział przedsięwzięć na

kategorie jest przejrzysty.

Przedstawione w rozporzą-

dzeniu przedsięwzięcia są opisane jako obiekty i/lub

procesy, w niektórych przypadkach doprecyzowane

ilościowo lub wskazujące skalę planowanych zmian.

W rozporządzeniu wyróżniono przedsięwzięcia mo-

gące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

określone w § 2, dla których przeprowadzenie oceny

przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco od-

działywać na środowisko, określone w § 3, dla któ-

rych decyzję o przeprowadzeniu oceny oddziaływania

na środowisko będzie rozstrzygał organ administra-

cji wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowa-

niach.

Organ stwierdza obowiązek przeprowadzenia

oceny oddziaływania na środowisko w drodze posta-

nowienia na podstawie przedłożonego wniosku wraz

z załącznikami i analizuje przedsięwzięcie pod kątem

uwarunkowań dotyczących m.in. jego charakterysty-

ki, rodzaju, usytuowania oraz skali możliwego od-

działywania na środowisko.

Zgodnie z art. 64 ustawy

o.o.ś. postanowienie jest wydawane po zasięgnięciu

(w przypadku obszarów morskich także dyrektora

urzędu morskiego) oraz właściwego organu inspekcji

sanitarnej.

Wobec tego postanowienie o konieczności

przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowi-

sko jest wynikiem przeprowadzonej analizy wpływu

danego przedsięwzięcia na środowisko.

W przypadku

przedsięwzięć polegających na rozbudowie, przebu-

dowie bądź montażu zakwalifikowanie do odpowied-

niej grupy zależy od tego, czy osiągnięte zostaną kry-

teria bądź progi określone w ww. rozporządzeniu

(zgodnie z § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2).

Należy także nadmienić, iż ostatnia zmiana roz-

wisko miała miejsce w lipcu 2013 r. (rozporządzenie

Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w spra-

na środowisko, Dz. U. z 2013 r.

Nr 817).

W związku

z powyższym w obecnym czasie nie jest zasadne

wprowadzanie kolejnych zmian.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

528

Odpowiedź

podsekretarza stanu

przesłaną przez wicemarszałka Sejmu RP przy piś-

22147/13, w sprawie sporządzenia mapy zasobów

przyrodniczych kraju w kontekście procedury oceny

oddziaływania na środowisko w załączeniu przesy-

łam stosowne wyjaśnienia.

zwanej dalej ustawą o.o.ś., przed realizacją przedsię-

rozporządzeniem, konieczne jest uzyskanie decyzji

bytki, wzajemne oddziaływanie między ww. elemen-

tami, możliwości oraz sposoby zapobiegania nega-

tywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środo-

wisko i zmniejszania negatywnego oddziaływania

zakres monitoringu.

Kluczowym materiałem dowodowym w przepro-

wadzanej ocenie jest raport o oddziaływaniu plano-

wanego przedsięwzięcia na środowisko.

W dokumen-

cie tym powinny znaleźć się m.in. informacje doty-

czące zagrożeń dla środowiska oraz ludzi, jakie wią-

zać się będą z realizacją, eksploatacją/użytkowaniem

i likwidacją inwestycji.

W tym miejscu należy wska-

zać, iż bardzo ważne jest przygotowanie przez inwe-

stora pełnej, dokładnej i aktualnej dokumentacji.

Podkreślić należy rolę oceny oddziaływania na

wszystkich możliwych uwarunkowań związanych

z wpływem planowanej inwestycji na ludzi i środowi-

sko.

Wydana po jej przeprowadzeniu decyzja o środo-

stąpieniu znaczącego negatywnego oddziaływania

mieszkujących je gatunków) i obszarów objętych

ochroną.

Dobrze przeprowadzona ocena oddziaływa-

nia na środowisko pozwala na bardziej efektywne

i sprawniejsze pozyskiwanie funduszy z Unii Euro-

pejskiej na realizację inwestycji.

Odnosząc się do kwestii sporządzenia mapy zaso-

bów przyrodniczych kraju, należy wskazać, iż istnie-

ją narzędzia umożliwiające inwestorom dostęp do

informacji o środowisku.

Po pierwsze, należy wska-

zać na Geoserwis (http://geoserwis.gdos.gov.pl/).

To

platforma pozwalająca wyszukiwać, przeglądać i po-

bierać informacje geoprzestrzenne.

Serwis realizuje

obowiązki prawne wynikające z dyrektywy 2007/2/

ca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji

RE).

Na chwilę obecną w serwisie zawarte są infor-

macje dotyczące form ochrony przyrody wymienio-

zowe, obszary wyznaczane w ramach sieci Natura

2000 – s.o.o. (specjalne obszary ochrony ptaków) i o.s.o.

(obszary specjalnej ochrony siedlisk).

Informacje geo-

przestrzenne dotyczące pozostałych form ochrony

przyrody, takich jak obszary chronionego krajobrazu,

zowe oraz ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzy-

bów są w przygotowaniu.

W przyszłości serwis będzie

zawierał również informacje dotyczące tematów da-

nych przestrzennych, takich jak regiony biogeogra-

ficzne, siedliska i obszary przyrodniczo jednorodne

oraz rozmieszczenie gatunków (zał. III dyrektywy

INSPIRE).

Należy także wskazać, iż informacje do-

tyczące form ochrony przyrody wymienionych w art.

6 ustawy o ochronie przyrody zostały również za-

mieszczone w serwisie Geoportal (http://geoportal.

gov.pl/).

Jeżeli chodzi o sieć obszarów Natura 2000, należy

wskazać, iż na stronie internetowej Generalnej Dy-

rekcji Ochrony Środowiska znajduje się zakładka Na-

tura 2000, w której można znaleźć informacje o po-

szczególnych obszarach sieci Natura 2000 w Polsce,

takie jak standardowe formularze danych oraz mapy

poszczególnych obszarów.

Ponadto Generalna Dyrek-

cja Ochrony Środowiska wraz z regionalnymi dyrek-

cjami ochrony środowiska realizuje projekt „Opraco-

wanie planów zadań ochronnych dla obszarów Natu-

ra 2000 na obszarze Polski”.

Plany stworzą podstawę

529

do prowadzenia właściwych działań ochronnych na

obszarach Natura 2000 w Polsce.

Dzięki nim możliwe

będzie m.in.:

— zidentyfikowanie istniejących i potencjalnych

zagrożeń mających wpływ na stan zachowania przed-

miotów ochrony;

— określenie działań koniecznych do podjęcia

w celu utrzymania bądź odtworzenia właściwego sta-

nu ochrony chronionych siedlisk i gatunków ze wska-

zaniem podmiotów odpowiedzialnych za realizację

tych działań;

— ustalenie systemu monitoringu;

— podniesienie jakości stosowania procedur w ra -

mach prowadzonych ocen oddziaływania na środowi-

sko, związanych z oddziaływaniem planowanych

przedsięwzięć na obszary Natura 2000.

Wyżej wymienione serwisy są ogólnodostępne i każ-

dy zainteresowany może z nich skorzystać.

Wszystkie

wymienione działania mają na celu usprawnienie

i uproszczenie dostępu do danych o środowisku, a co

za tym idzie, stanowią także przydatne narzędzie

w ramach prowadzonych procedur oddziaływania

przedsięwzięć na środowisko.

Mają także na celu

usprawnienie komunikacji pomiędzy organami ad-

ministracji, inwestorami, organizacjami pozarządo-

wymi, społeczeństwem.

Podsumowując, należy jednak podkreślić, iż aby

ocena oddziaływania na środowisko została przepro-

wadzona w sposób prawidłowy, niezbędne są aktual-

ne dane dotyczące zasobów przyrodniczych występu-

jących w miejscu realizacji przedsięwzięcia.

W związ-

ku z powyższym niezbędne jest wykonanie badań

w terenie, których zakres i szczegółowość zależą in-

dywidualnie od skali danej inwestycji.

Należy bo-

wiem zaznaczyć, iż ze względu na stale zachodzące

w przyrodzie zmiany żadne serwisy, mapy czy zbiory

danych nie zastąpią inwentaryzacji przyrodniczej,

mogą jedynie służyć jako dodatkowe narzędzia do

wstępnej identyfikacji miejsc szczególnie cennych

przyrodniczo w trakcie opracowywania raportu o od-

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

w sprawie finansowania „Narodowego

skiej w sprawie finansowania „Narodowego progra-

mu przebudowy dróg lokalnych” (SPS-023-22148/13)

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Publiczne drogi lokalne, należące do kategorii

dróg gminnych lub powiatowych, stanowią mienie

lowe służące dofinansowaniu zadań realizowanych

morządu terytorialnego.

Przeznaczenie środków bu-

dżetu państwa na wsparcie realizacji wymienionych

zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego

cy, uchwalającego corocznie ustawę budżetową, która

dżetowym.

Inicjatywa w tym zakresie przysługuje

Radzie Ministrów, jako wyłącznemu projektodawcy

ustawy budżetowej.

Pozytywnej decyzji rządu wyma-

ga zarówno wdrożenie mechanizmu dofinansowania

zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego

łowej formuły jego funkcjonowania.

Dostępność – Rozwój”, ustanowiony uchwałą nr 174/2011

530

strumentem pomocy rządu dla jednostek samorządu

terytorialnego w rozwiązywaniu problemów związa-

rządu terytorialnego na rzecz zaspokojenia zbioro-

wych potrzeb obywateli w sferze infrastruktury ko-

munikacyjnej.

Nowa odsłona programu służy pod-

trzymaniu wykreowanego impulsu rozwojowego

2015.

Podkreślić należy, iż rządowy program wielo-

letni nie jest stałym rozwiązaniem systemowym, lecz

stanowi czasowy instrument intensyfikacji moderni-

zacji i rozbudowy lokalnej sieci drogowej, której nie-

dorozwój i niska jakość techniczna w chwili wdroże-

3,7 mld zł.

W dotychczasowych edycjach rocznych II

etapu programu rząd udostępnił gminom i powiatom

rezerwy celowe budżetu państwa w wysokości 200

mln zł w 2012 r. oraz 500 mln zł w 2013 r.

W przyję-

tym przez Radę Ministrów i przedłożonym Sejmowi

projekcie ustawy budżetowej na rok 2014 proponowa-

ny limit wydatków na realizację przyszłorocznej edy-

cji programu ustalony został na poziomie 250 mln zł.

Uzgodniony przez członków Rady Ministrów projekt

ustawy budżetowej odzwierciedla zależność poziomu

nakładów budżetu państwa wspomagających aktyw-

ność inwestycyjną samorządu lokalnego od aktual-

nego stanu finansów publicznych.

Ostateczne okre-

ślenie wielkości rezerwy budżetu państwa przezna-

czonej na finansowanie programu leży w gestii usta-

wodawcy.

Do 2014 r. całkowita kwota środków udo-

stępnionych gminom i powiatom wyniesie prawie

szansę podniesienia standardu sieci drogowej o klu-

czowym znaczeniu dla rozwoju wspólnot lokalnych.

Łącznie w latach 2009–2013 przedsięwzięcia moder-

nizacyjne zrealizowane dzięki rządowemu wsparciu

Kolejne dwie edycje roczne, planowane do realizacji

w latach 2014 i 2015, oznaczać będą dalszy przyrost

efektów programu rządowego, zarówno w wymiarze

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

2013 r., znak: SPS-023-22149/13, przekazujące inter-

kazuję następujące informacje.

W Ministerstwie Środowiska został przygotowany

projekt założeń do ustawy Prawo wodne, którego ce-

lem jest głęboka reforma gospodarki wodnej w Pol-

sce.

Projekt ten znajduje się na etapie uzgodnień mię-

dzyresortowych (nr w wykazie prac Rady Ministrów

– ZD51).

2.

Według jakich kryteriów zostanie wskazana

siedziba zarządu dorzecza Wisły i czy w tej sprawie

Projekt założeń do ustawy Prawo wodne obejmu-

je utworzenie dwóch nowych podmiotów – zarządu

dorzecza Wisły oraz zarządu dorzecza Odry posiada-

jących rozbudowaną strukturę terenową, która bę-

dzie tworzona na bazie likwidowanych regionalnych

łania zarządów dorzeczy będzie granica między ob-

szarem dorzecza Wisły oraz obszarem dorzecza Odry,

cza będą należeć również tzw. wody rządowe znajdu-

jące się na pozostałych obszarach dorzeczy po odpo-

wiedniej stronie granicy.

Ta zasada będzie stosowana

531

również do określenia redystrybucji środków finan-

sowych pobieranych przez te podmioty.

oznacza, że siedziby powinny być zlokalizowane wy-

rzeczy.

Zakłada się bowiem, że w strukturze zarzą-

funkcjonować komórki terenowe – inspektoraty za-

rządów dorzeczy.

Liczba tych komórek organizacyj-

nych oraz ich umiejscowienie w terenie będzie uza-

leżnione od zakresu realizowanych zadań, niemniej

ich lokalizacja powinna co do zasady odzwierciedlać

aktualną strukturę regionalnych zarządów gospo-

darki wodnej.

lokalizacji urzędów gospodarki wodnej regionów

wodnych?

Dyrektorzy urzędów gospodarki wodnej regionów

wodnych będą organami administracji rządowej nie-

zespolonej właściwymi w sprawach gospodarowania

wodami w zakresie wynikającym z nowej ustawy

go będą analogiczne z zadaniami dotychczasowych

dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wod-

nej, z wyłączeniem zadań i kompetencji w zakresie

Dyrektorzy urzędów gospodarki wodnej regionów

cje przy pomocy urzędów gospodarki wodnej regio-

nów wodnych, które będą urzędami w rozumieniu

nostkami budżetowymi w rozumieniu ustawy o fi-

nansach publicznych.

Przewiduje się, że urzędy gospodarki wodnej zo-

staną stworzone na bazie istniejących regionalnych

zarządów gospodarki wodnej, z wyjątkiem Regional-

nego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach, które-

go obszarem działania jest region wodny Małej Wisły,

region wodny górnej Odry, region wodny Czadeczki.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

przedstawiam, co następuje.

Na podstawie rozporządzenia ministra sprawied-

poz. 1121) zniesiono 79 sądów rejonowych o niewiel-

kiej obsadzie etatów sędziowskich.

Sędziowie z tych

sądów zostali przeniesieni do pobliskich sądów rejo-

nowych, w których zarządzeniem ministra sprawied-

jonowych oraz zmiany zarządzenia w sprawie utwo-

rzenia wydziałów w sądach rejonowych (Dz. Urz.

MS.

z 2012 r. poz. 168) utworzono wydziały zamiejscowe.

Decyzje o przeniesieniu sędziów ze znoszonych sądów

podpisali z upoważnienia ministra sprawiedliwości

podsekretarze stanu.

Decyzji takich wydano 545.

W ocenie Ministerstwa Sprawiedliwości decyzje

o przeniesieniu sędziów podpisane z upoważnienia

ministra sprawiedliwości przez podsekretarza stanu

są prawidłowe, gdyż nie zachodziła potrzeba podpi-

sania ich osobiście przez ministra sprawiedliwości.

Wynikało to nie tylko z treści obowiązujących prze-

poz. 392, ze zm.), ale również z orzecznictwa Sądu

Najwyższego.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że

w sprawie III CZP 46/13 została wydana w jednost-

kowej sprawie dotyczącej konkretnego przedmiotu

innych spraw, a Sąd Najwyższy nie zdecydował się

nadto odstępstwo od wcześniejszej – ustabilizowanej

– linii orzeczniczej Sądu Najwyższego.

Należy przy-

wołać uchwałę pełnego składu Sądu Najwyższego

w jego zastępstwie (art. 37 ust 5 ustawy z dnia 8 sierp-

532

sadnieniu tej uchwały wskazano między innymi, że

tarz stanu działający w oparciu o art. 37 ust 1 u.r.m.

mach szczegółowego upoważnienia do wykonywania

leżą.

Podobne wnioski płyną z lektury postanowienia

tarz stanu, ani podsekretarz stanu działający w opar-

się w uzasadnieniu postanowienia na uchwałę z dnia

żono pogląd wiążący dla pozostałych składów Sądu

cji sędziego, jednak merytorycznie odnosiła się do

wszystkich przyznanych ustawowo danemu mini-

strowi (w tym wypadku ministrowi sprawiedliwości)

kompetencji.

Podobne stanowisko wyraził Naczelny

7 stycznia 2009 r.

II GSK 997/08.

Wobec powyższego w ocenie Ministerstwa Spra-

wiedliwości brak podstaw do kwestionowania upraw-

nienia sędziów przeniesionych decyzją podpisaną

z upoważnienia ministra sprawiedliwości przez pod-

sekretarza stanu do orzekania w sądach, do których

u.s.p. Jednakże wobec rozbieżności w orzecznictwie

Sądu Najwyższego ministerstwo nie może dokony-

wać oceny zachowania sędziów powstrzymujących się

od orzekania, mogłoby to bowiem zostać uznane za

próbę ingerencji w ich niezawisłość.

Wskazać należy, że możliwości działań ministra

sprawiedliwości w sprawie skutków uchwały Sądu

ograniczone z uwagi na zasadę niezawisłości sędziów

i podejmowane w taki sposób, aby uniknąć zarzutów,

że próbuje on na tę niezawisłość wpływać.

Ponadto

nadzór ministra sprawiedliwości nad sądami ograni-

cza się do analizy i oceny prawidłowości oraz skutecz-

nego nadzoru administracyjnego, czynności niezbęd-

nych ze względu na wystąpienie uchybień w działal-

ności administracyjnej sądu oraz czynności koniecz-

nych do wykonywania zadań związanych z reprezen-

towaniem Rzeczypospolitej Polskiej przed Europej-

dotyczących działalności sądów.

Powyższe wynika

Dokonano jednak szeregu czynności zmierzają-

cych do wyjaśnienia i sanowania sytuacji w wymia-

rze sprawiedliwości wywołanej powyższą uchwałą:

— w dniu 9 października 2013 r. przekazano do

sądów stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości do-

tyczące uchwały, w którym wyrażono pogląd o zgod-

ności z prawem decyzji o przeniesieniu sędziów pod-

pisanych przez sekretarza albo podsekretarza stanu,

podobne stanowisko opublikowano w tym samym

dniu na stronie internetowej Ministerstwa Sprawied-

liwości, a w dniu następnym opublikowano tam

oświadczenie zawierające szczegółowe uzasadnienie

stanowiska ministerstwa;

— od dnia 9 października 2013 r. do chwili obec -

nej na bieżąco monitorowana jest sytuacja w sądach,

w szczególności liczba sędziów powstrzymujących się

od orzekania, liczba uchylonych orzeczeń z przyczyny

wskazanej w uchwale, liczba spraw zdjętych z wokan-

dy z powodu powstrzymywania się sędziów od orze-

kania oraz liczba pytań prawnych zadawanych przez

sądy Sądowi Najwyższemu;

— w dniu 11 października 2013 r. zwrócono się do

prezesów sądów apelacyjnych o nadesłanie informa-

cji o podjętych działaniach administracyjnych mini-

malizujących negatywne skutki w toku urzędowania

sądów wywołane uchwałą Sądu Najwyższego.

Przy-

kładem takiego działania podjętego przez prezesów

sądów jest przekazanie części spraw podlegających

rozpoznaniu przez wydziały zamiejscowe sędziom

macierzystych sądów rejonowych;

wiedliwości zwrócił się do pierwszego prezesa Sądu

Najwyższego z wnioskiem o przedstawienie pełnemu

składowi Sądu Najwyższego rozbieżności w orzecz-

nictwie dotyczących zagadnienia prawnego czy se-

kretarz albo podsekretarz stanu mogą podpisywać

decyzje o przeniesieniu sędziego, o czym poinformo-

wano na stronie internetowej Ministerstwa Spra-

wiedliwości, a dnia 14 października 2013 r. udostęp-

niono na niej pełny tekst wystąpienia.

Nadmienić

należy, że pierwszy prezes Sądu Najwyższego wnio-

skiem z dnia 12 listopada 2013 r. zwrócił się o roz-

strzygnięcie wyżej wskazanej rozbieżności w orzecz-

nictwie – termin posiedzenia pełnego składu Sądu

Najwyższego został wyznaczony na dzień 28 stycznia

2014 r.;

z uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa podzielającą

pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego po-

nownie skierowano do sądów pismo przedstawiające

szczegółowo stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwo-

ści w sprawie i poinformowano o wystąpieniu mini-

stra do pierwszego prezesa Sądu Najwyższego;

— w dniu 14 października 2013 r. minister spra -

wiedliwości skierował pismo do przewodniczącego

Krajowej Rady Sądownictwa, w którym między in-

nymi poinformował, że wydanie postulowanych przez

KRS decyzji potwierdzających przeniesienia sędziów

na inne miejsce służbowe podpisanych przez mini-

stra konstytucyjnego nie jest możliwe, gdyż nie było-

by to zgodne z orzecznictwem Europejskiego Trybu-

nału Praw Człowieka.

Jednocześnie minister spra-

wiedliwości poinformował przewodniczącego KRS,

533

że zwrócił się do pierwszego prezesa Sądu Najwyż-

wyższym pełnemu składowi Sądu Najwyższego wnio-

sku o rozstrzygnięcie rozbieżności w wykładni prawa;

netowej Ministerstwa Sprawiedliwości opublikowano

uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16

października 2013 r. w sprawie III KK 280/13, w któ-

rym inny skład Sądu Najwyższego nie podzielił poglą-

du wyrażonego w uchwale z dnia 17 lipca 2013 r.;

— w dniu 4 listopada 2013 r. minister sprawied-

liwości wystąpił z pismem do Krajowej Rady Sądow-

nictwa, wnosząc o rozważenie zajęcia stanowiska

wobec odmawiania przez niektórych sędziów orzeka-

nia lub występowania przez nich o przeniesienie w stan

spoczynku;

— w dniu 14 listopada 2013 r. minister sprawied-

liwości wystąpił z kolejnym pismem do Krajowej

Rady Sądownictwa, w którym ponownie zwrócił się

do tego organu o wyrażenie stanowiska co do zasad-

ności odmowy wykonywania przez niektórych sę-

dziów obowiązków orzeczniczych, a także zasadności

składanych przez nich wniosków o przeniesienie

niesieniem na inne miejsce służbowe.

W chwili obecnej Ministerstwo Sprawiedliwości

oczekuje na zajęcie stanowiska przez Krajową Radę

Sądownictwa oraz pełny skład Sądu Najwyższego,

ponadto nadal monitoruje sytuację w sądach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

(22153)

nr SPS-023-22153/13 z dnia 31 października br.) w spra-

wie nieobecności ambasadora RP w Stanach Zjedno-

czonych Ameryki podczas Parady Pułaskiego w No-

wym Jorku oraz uroczystości tegorocznego Miesiąca

Dziedzictwa Polskiego w Chicago uprzejmie informu-

ję, że:

Podczas obu wydarzeń władze RP są zwyczajowo

reprezentowane przez kierowników właściwych

okręgów konsularnych, tj. odpowiednio: konsula ge-

neralnego RP w Nowym Jorku (piastującego zwycza-

jowo stanowisko honorowego marszałka parady) oraz

konsula generalnego RP w Chicago.

W bieżącym roku

w ww. przedsięwzięciach wzięli udział: Ewa Junczyk-

-Ziomecka, konsul generalna RP w Nowym Jorku,

oraz Robert Rusiecki, zastępca konsula generalnego

RP w Chicago.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

(22154)

wie ogłoszenia konkursu na realizację zadania pub-

uprzejmie informuję.

Konkurs ministra spraw zagranicznych na reali-

zację zadania publicznego: Współpraca z Polonią i Po-

lakami za granicą w 2014 r. ogłoszony został 31 paź-

dziernika br. Późniejsze o kilkanaście dni w stosun-

ku do terminu ubiegłorocznego ogłoszenie konkursu

w tym roku związane było z szeroko zakrojonymi tak

w kraju, jak wśród Polonii i Polaków za granicą kon-

sultacjami, z których wiele wniosków uwzględniono

w regulaminie konkursu.

Wzięto też pod uwagę re-

zultaty dyskusji prowadzonych w Sejmie i Senacie.

Doprecyzowano m.in. obszary geograficzne, tematy

wsparcia oraz procedury oceniania wniosków oraz

umożliwiono składanie wniosków modułowych.

Ocze-

kujemy, że wprowadzone zmiany procedury konkur-

sowej spotkają się z pozytywną oceną zainteresowa-

przekazanie przez MSZ środków finansowych orga-

nizacjom pozarządowym nastąpi później niż w ubie-

głym roku.

Jest to bowiem możliwe dopiero po uchwa-

leniu przez parlament ustawy budżetowej i po prze-

kazaniu ministerstwu środków z rezerwy celowej.

534

Pragnę nawiązać do szczegółowych wyjaśnień pod-

sekretarz stanu w MSZ pani K. Pełczyńskiej-Nałęcz

przedstawionych podczas 48. posiedzenia Komisji

br. Zgodnie z nimi MSZ planuje rozstrzygnąć konkurs

najpóźniej na początku przyszłego roku.

Informacja

na temat podmiotów, które zostaną zakwalifikowane

do udzielenia dotacji, zostanie umieszczona w Biule-

tynie Informacji Publicznej ministerstwa, w siedzibie

MSZ oraz na stronie internetowej (www.msz.gov.pl)

Z wyrazami szacunku

skiej, posłów na Sejm RP, w sprawie negatywnych

zaną pismem, SPS-023-22156/13, z dnia 31 paździer-

nika 2013 r. uprzejmie informuję panią marszałek,

są dla Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi bardzo waż-

ne.

Oczywistym jest, że lokalizacja, budowa i eksplo-

atacja obiektów utrzymujących norki amerykańskie

w sposób niezgodny z obowiązującym prawem, wbrew

morządowych, organizacji rolniczych i społecznych,

nych przepisach:

poz. 1235);

niu stwarzanemu przez te produkty dla zdrowia ludzi

(WE) nr 1069 z dnia 21 października 2009 r. określa-

nia zwierzęcego oznaczają całe zwierzęta martwe lub

inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczo-

ne do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe,

suje się między innymi do obornika, za który uważa

postępowania z ubocznymi produktami zwierzęcymi

pkt 6 lit. a rozporządzenia 1069/2009 oznacza każde

nych celach gospodarskich oraz koniowate.

Zgodnie

535

eksploatacji takich obiektów.

Mając na względzie pomoc w rozwiązaniu proble-

mów z fermami norek amerykańskich w wojewódz-

twie zachodniopomorskim, a także w pismach nade-

słanych przez niektóre jednostki samorządu teryto-

rialnego, uprzejmie informuję, że zwróciłem się do

skiej oraz ministra środowiska z prośbą o wyjaśnie-

nie, w zakresie właściwości merytorycznych, kwestii

odnoszących się do zasad lokalizacji wielkotowarowych

ferm norek amerykańskich.

Odpowiedź ministra transportu, budownictwa

cytuję poniżej:

strzennym (dalej jako: u.p.z.p.) ustalenie przeznacze-

ślony przez nią samą (w miejscowym planie zagospo-

rzenia budowlanego na gruncie przepisów ustawy

P.b.).

Podstawowym dokumentem określającym polity-

zm., dalej jako: ustawa o.o.ś.) procedurze strategicz-

innymi analizę i ocenę dotyczącą:

różnorodność biologiczną, ludzi, zwierzęta, rośliny,

jące między innymi ze stanu środowiska, w tym sta-

nu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wiel-

kości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów

ją z przepisów szczególnych, które przyjmują najczęś-

ciej formę ograniczeń lub zakazów związanych z wy-

mogiem ochrony dobra wysoko cenionego (w tym

536

dowiskowych uwarunkowaniach (wymaganej do wy-

dania decyzji o pozwoleniu na budowę) o ile przedsię-

wzięcie tej decyzji wymaga.

Procedura ta poprzedzo-

na jest postępowaniem w sprawie przeprowadzenia

o ile planowana inwestycja podlega takiemu postę-

jest o ile stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze zna-

mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środo-

wisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny od-

nie szereg narządzi mających na celu uwzględnienie

których należą między innymi ustawa z dnia 16

ska.

Akty te pozostające w gestii ministra środowiska

ochrony poszczególnych elementów środowiska (przy-

kładowo poprzez instytucje prawne zawarte w dziale

VII ustawy Prawo ochrony środowiska lub poprzez

wyliczenie form ochrony przyrody i wskazanie ogra-

niczeń związanych z działalnością inwestycyjną na

terenie poszczególnych form w ustawie o ochronie

i rozstrzygnięć z zakresu planowania przestrzenne-

go.

Tak zorganizowany system prawny pozwala na

systemu znaczenie podstawowe) przy jednoczesnej

sywności ochrony dóbr wysoko cenionych.

mistrz albo prezydent miasta może w drodze decyzji

nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczyste-

pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higie-

537

zgłoszenia właściwemu organowi, do którego należy

załączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo pre-

zydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu

zwoleniu na budowę.

działalności, którą zamierza prowadzić w obiekcie

budowlanym, którego dotyczy decyzja o pozwoleniu

na budowę, należy wskazać, że przedmiotem regula-

cji ustawy Prawo budowlane nie jest rodzaj działal-

ności prowadzonej w obiektach budowlanych (poza

wowych przesłanek do uzyskania pozwolenia na bu-

dową.

Podobnie w przypadku ferm norek organy ad-

ministracji architektoniczno-budowlanej nie badają

tekście ogólnie określonej, deklarowanej działalności

znawcą ds. ochrony przeciwpożarowej, organem Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej).

ganów nadzoru budowlanego jest, zgodnie z przepi-

i stosowania przepisów prawa budowlanego.

Organy

Wyjaśnienie ministra środowiska z dnia 30 paź-

dziernika 2013 r. podaję poniżej:

„Realizację przedsięwzięć z zakresu hodowli no-

rek warunkują między innymi przepisy dotyczące

wyższym należy wspomnieć o znowelizowanym w ostat-

kwalifikowane między innymi jako należące do grupy:

— przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco

doprecyzowania sposobu ustalenia liczby dużych

tu rozporządzenia zmieniającego nie zgłoszono żad-

nych uwag odnoszących się do tego rodzaju przedsię-

wzięć.

Obecnie nie planuje się prowadzenia prac le-

gislacyjnych polegających na zmianie sposobu kwa-

zujących przepisów:

wiska spowodowanego działalnością podmiotu przy-

538

jakim powinien odpowiadać programy działań mają-

re reguluje także sprawy związane z konstrukcją

jest produkcja zwierzęca.

ograniczającym powstanie na przykład nowych ferm

sięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowi-

sko (na których uciążliwość rejestrowanych jest naj-

go ograniczeń w zakresie ich lokalizacji, w sąsiedztwie

gospodarowania przestrzennego zmian dotychczaso-

wej funkcji terenów sąsiadujących z istniejącymi lub

oddziaływania na środowisko.

Uczestniczące w tych

postępowaniach organy administracji niejednokrot-

czy też konfliktem społecznym, co wpływa na treść

dzi służących realizacji idei zrównoważonego rozwo-

ju godzącego konieczność ochrony środowiska z in-

teresami wynikającymi z rozwoju społecznego i go-

spodarczego.

Celem postępowania w sprawie oceny oddziały-

między innymi analiza związanych z inwestycją kon-

o.o.ś.).

Ponadto w postępowaniu powinien zostać za-

jest zobowiązany do poinformowania zainteresowa-

nej społeczności o prowadzonym postępowaniu, ze-

rozprawę otwartą dla społeczeństwa (art. 36 ustawy

pod uwagę między innym wyniki uzgodnień i opinii

współdziałających organów ochrony środowiska oraz

inspekcji sanitarnej, ustalenia zawarte w raporcie

wy o.o.ś., powinny być zawarte między innymi infor-

macje o przeprowadzonym postępowaniu wymagają-

cym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób

z udziałem społeczeństwa, a także to, w jaki sposób

ływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia

i opinie współdziałających organów.

Dodać można, że

gan właściwy do wydania decyzji nie stwierdzi obo-

wiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na

539

Jednocześnie należy podkreślić, że rozpatrując

łecznego nie stanowi podstaw do ewentualnej odmo-

wy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

ślić znaczenie prawa miejscowego, w tym rolę miej-

scowych planów zagospodarowania przestrzennego,

niach.”

przepisy prawa polskiego poprzez postawione w nich

w tym ferm norek amerykańskich, pod warunkiem,

dotyczące budowy takich ferm powinny być nadal

regulowane poprzez pozwolenia i decyzje administra-

cyjne wydawane w trybie i zakresie obowiązujących

przepisów.

projektu) przy współudziale wielu jednostek nauko-

wych, tj. Instytutu Zootechniki Państwowego Insty-

tutu Badawczego w Krakowie, Zachodniopomorskie-

go Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie,

Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie,

Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz Zakładu Doświad-

rzelowie, realizuje projekt NR12 0140 10 pt. „Okre-

ślenie stopnia odrębności fenotypowej i genetycznej

kańskiej, lisa pospolitego i jenota”.

Celem prowadzo-

nych badań jest porównanie poziomu wybranych

w populacjach norek amerykańskich, jenotów i lisów

pospolitych hodowlanych i wolnożyjących.

Badania-

mi objęto lisy pospolite i norki amerykańskie pocho-

jest też inwentaryzacja wielkości populacji norek

wolnożyjących w Polsce.

Mam nadzieję, że po zakoń-

czeniu tego projektu zostaną dostarczone obiektywne

Na obecnym etapie badań, na podstawie danych

go, oszacowano, że w sezonie 2010/2011 norki ame-

rykańskie w stanie wolnym najliczniej występowały

w okręgach olsztyńskim, suwalskim i białostockim,

ckie było w okręgach nowosądeckim, tarnowskim

liczniej występowały, w okręgach suwalskim, olsztyń-

cji dużych obiektów utrzymujących norki amerykań-

XX w. prawdopodobnie miało miejsce masowe wy-

puszczanie na wolność norki amerykańskiej na tery-

torium byłego Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich.

W wyniku ekspansji zwierzęta zdzicza-

Jednocześnie uprzejmie informuję, że ustawa z dnia

zwierząt gospodarskich reguluje sprawy z zakresu

spodarskich, prowadzenia ksiąg hodowlanych i reje-

lą i ich rozrodem.

W przypadku zwierząt futerko-

wych, w tym norek amerykańskich, jednostką upo-

ważnioną do prowadzenia ksiąg oraz oceny wartości

użytkowej i hodowlanej jest Krajowe Centrum Ho-

dowli Zwierząt.

Zgodnie z danymi tej jednostki

dach wpisanych do ksiąg.

Według danych szacunko-

wych organizacji zrzeszających hodowców zwierząt

szt. samic stada podstawowego norek amerykań-

jętych oceną wartości użytkowej i hodowlanej na pod-

stawie przepisów ustawy o organizacji hodowli i roz-

rodzie zwierząt gospodarskich stanowi ok. 5%, co

na pozbawieniu norki amerykańskiej (Mustela vison)

zwierząt gospodarskich, nie jest zasadna.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

540

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

dziernika 2013 r. w sprawie śledztwa prowadzonego

cedury związanej z jej postępowaniem upadłościo-

2013 r., znak: SPS-023-22157/13, uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

W zakresie pierwszego pytania zawartego w in-

terpelacji trzeba podkreślić, że śledztwo przeciwko

Marcinowi P., prezesowi zarządu Amber Gold spółki

z o.o. w Gdańsku, podejrzanemu o przestępstwo

przeciwko Katarzynie P. prowadzone jest przez Pro-

kuraturę Okręgową w Łodzi.

W obecnym stanie

prawnym Ministerstwo Sprawiedliwości nie sprawu-

je nadzoru nad działalnością jednostek prokuratury.

Tym samym nie jest możliwe podanie bliższych in-

formacji na temat stanu tego postępowania.

Odnośnie do postępowania upadłościowego Am-

ber Gold spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Gdańsk-Północ w Gdańsku, w okresie do dnia 28

października 2013 r. zarejestrowano w sądzie wpływ

12 783 zgłoszeń wierzytelności, które zweryfikowano

pod względem formalnym.

Aktualnie trwa drugi etap

weryfikacji zgłoszeń wierzytelności, co do których

wydano zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia

braków formalnych.

Z informacji przedstawionych

przez prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wyni-

ka, że w ramach sprawowanego nadzoru nie były do

tej pory zgłaszane zastrzeżenia co do sprawności po-

stępowania upadłościowego Amber Gold spółki z o.o.

Postępowanie to zostało w kwietniu 2013 r. objęte

nadzorem administracyjnym prezesa Sądu Okręgo-

wego w Gdańsku, w ramach którego składa on regu-

larnie, co 3 miesiące, sprawozdania z aktualnego

toku postępowania upadłościowego.

Nadto, jak wy-

nika z uzyskanych informacji, syndyk w przedmioto-

wej sprawie podejmuje intensywne czynności w celu

likwidacji masy upadłości.

Dokonano już zbycia czę-

ści nieruchomości oraz wartościowych ruchomości:

pojazdów, mebli, wyposażenia komputerowego.

Z powyższych danych wynika, że na chwilę obec-

ną nie ma podstaw do twierdzenia, iż zachodzi prze-

wlekłość postępowania upadłościowego dotyczącego

Amber Gold spółki z o.o. Trzeba przy tym zaznaczyć,

że czas trwania tego postępowania jest uwarunko-

wany dużą liczbą zgłoszonych wierzytelności i specy-

fiką postępowania upadłościowego, w którego tle to-

czy się postępowanie karne przeciwko członkom za-

rządu upadłej spółki.

Tym niemniej nie ulega wątpliwości, że – co zo-

stało słusznie zauważone w interpelacji – dla wierzy-

cieli Amber Gold spółki z o.o. perspektywa długiego

oczekiwania na pierwsze wypłaty środków w ramach

toczącego się postępowania upadłościowego może być

dowodem na ograniczoną efektywność przyjętych

rozwiązań prawnych.

Ze względu na powyższe – odnosząc się do pytania

drugiego interpelacji – w Ministerstwie Sprawiedli-

wości toczą się prace nad usprawnieniem i przyspie-

szeniem toku postępowania upadłościowego.

Efek-

tem tych prac jest przygotowany projekt założeń pro-

jektu ustawy Prawo restrukturyzacyjne.

Do podstawowych celów reformy prawa upadłoś-

ciowego, poza jej głównym założeniem promowania

postępowań restrukturyzacyjnych, należą m.in.:

maksymalizacja szybkości i efektywności restruktu-

ryzacji i upadłości (mającej charakter likwidacyjny),

odformalizowanie postępowań i szersze wykorzysta-

nie w nich nowoczesnych narzędzi teleinformatycz-

nych oraz zwiększenie uprawnień aktywnych wierzy-

cieli.

W ramach realizacji wskazanych celów przewi-

duje się m.in. utworzenie centralnej platformy inter-

netowej, która ma usprawnić i przyspieszyć komuni-

kację między uczestnikami postępowania upadłoś-

ciowego, w tym w szczególności między wierzyciela-

mi, sądem i syndykiem, znaczne uproszczenie proce-

dury zgłaszania wierzytelności przez umożliwienie

zgłoszenia wierzytelności w formie elektronicznej,

bez konieczności dołączania dokumentów, bez wcześ-

niejszego wezwania, wprowadzenie terminów in-

strukcyjnych dla czynności podejmowanych przez

organy sądowe i syndyka, wprowadzenie instytucji

zastępcy sędziego komisarza oraz zniesienie uprzy-

wilejowania wierzytelności Skarbu Państwa wzglę-

dem zwykłych wierzycieli.

Nie sposób bliżej ocenić, w jakim stopniu plano-

wane zmiany mogłyby przyspieszyć postępowanie

o skali upadłości spółki Amber Gold.

Nie ulega jed-

nak wątpliwości, że już samo szersze zastosowanie

nowoczesnych technik komunikacji doprowadziłoby

do szybszego ustalenia listy wierzytelności, co pocią-

gałoby za sobą także możliwość szybszego przepro-

wadzenia pierwszych wypłat na rzecz wierzycieli z li-

kwidowanego sukcesywnie majątku upadłego.

Także

pozostałe wymienione wyżej przykłady projektowa-

nego usprawnienia postępowania upadłościowego

powinny stanowić dodatkowe systemowe zabezpie-

czenie przed obiektywnie nieuzasadnionym przedłu-

żaniem się czynności postępowania, a tym samym

prowadzić do likwidacji majątku i wykonania planu

podziału środków zgromadzonych w masie upadłości

obecnie obowiązujących przepisach.

Zakładając, że prace nad projektem ustawy Prawo

restrukturyzacyjne będą przebiegać bez większych

541

zakłóceń, ustawa ta powinna wejść w życie w pierw-

szej połowie 2015 r.

W zakresie pytania trzeciego zawartego w inter-

pelacji należy wskazać, że pod obrady komitetu Rady

Ministrów skierowany został projekt ustawy Prawo

o prokuraturze, w którym przewiduje się m.in. wpro-

wadzenie zmian w zakresie właściwości rzeczowej

prokuratur okręgowych.

Proponowana zmiana po-

zwoli na zapewnienie udziału wysoko wykwalifiko-

wanej kadry prokuratorskiej w postępowaniach wy-

magających obszernej wiedzy prawniczej i doświad-

czenia zawodowego, takich jak m.in. w sprawie będą-

cej przedmiotem interpelacji poselskiej, co niewątpli-

wie skutkować będzie przyspieszeniem oraz wysokim

poziomem prowadzonych czynności procesowych.

W projektowanej ustawie proponuje się przy okre-

śleniu właściwości prokuratur okręgowych zastoso-

wanie dwojakiej metody.

Po pierwsze, utrzymuje się

określenie właściwości tych jednostek poprzez kry-

terium ocenne – poważne sprawy kryminalne i go-

spodarcze.

Po drugie, wskazuje się podstawę do dal-

szego określenia właściwości rzeczowej tego szczebla

organizacyjnego prokuratury poprzez odwołanie do

kwalifikacji prawnej czynów w drodze rozporządze-

nia ministra sprawiedliwości.

Rozwiązanie powyż-

sze, odbiegające od wcześniej proponowanych rozwią-

zań polegających na sztywnym ustawowym określe-

niu właściwości rzeczowej prokuratur okręgowych

wydaje się być lepszym rozwiązaniem pozwalającym

na elastyczne kształtowanie właściwości rzeczowej

tego szczebla organizacyjnego prokuratury i pozwa-

lającym na szybkie reagowanie na ujawnione proble-

my w zakresie ścigania określonej kategorii prze-

stępstw.

Dostrzeżonym bowiem podstawowym man-

kamentem obecnie obowiązujących regulacji określa-

jących właściwość rzeczową prokuratur okręgowych

jest oparcie tej właściwości wyłącznie o kryterium

ocenne: „poważne sprawy kryminalne i gospodar-

cze”.

Powyższa regulacja skutkuje arbitralnością

w doborze spraw do prowadzenia na poziomie proku-

ratur okręgowych oraz niewłaściwym rozłożeniem

obciążenia pracą prokuratorów prokuratur rejono-

wych i okręgowych.

Jednocześnie uchwalona w dniu 7 grudnia 2012 r.

zapewnia możliwość weryfikowania osób wpisywa-

nych do KRS z wykorzystaniem systemów teleinfor-

matycznych Krajowego Rejestru Sądowego (KRS)

stępnych wpisów dotyczących zmian w składzie or-

ganów tego podmiotu oraz możliwość informowania

w zakresie określonym m.in. w art. 18 § 2 K.s.h. (do-

tyczy wymogu niekaralności za określone typy prze-

stępstw przez osoby sprawujące funkcje w organach

spółek kapitałowych) lub orzeczeniu wobec niej za-

kazu zajmowania określonego stanowiska, wykony-

wania określonego zawodu lub wykonywania okre-

ślonej działalności gospodarczej na podstawie art. 39

pkt 2 K.k. Dotychczas, mimo przewidzianego w art. 18

§ 2 K.s.h. wymogu niekaralności tych osób, spełnia-

nie tych wymogów przez osobę przed dokonaniem

wpisu w KRS – o ile sąd rejestrowy nie miał w tym

zakresie uzasadnionych wątpliwości wywołujących

potrzebę badania – nie było weryfikowane przez sąd

rejestrowy.

Sąd rejestrowy nie był również następczo

informowany m.in. o tym, że osoba już wpisana w KRS

jako członek organu spółki została prawomocnie ska-

§ 2 K.s.h. oraz o orzeczeniu wobec takich osób środ-

Brak było również stosownych uregulowań odnoszą-

cych się do wymiany danych wewnątrz KRS pomię-

dzy poszczególnymi rejestrami.

Opisane wyżej rozwiązania funkcjonują od dnia

15 stycznia 2013 r.

Przedstawiając wyżej prowadzone działania i wdro-

żone już mechanizmy przeciwdziałające nieprawid-

łowościom, pragnę zapewnić, że ich skuteczność bę-

dzie monitorowana i w razie takiej potrzeby będą one

odpowiednio weryfikowane i uzupełniane.

Jednocześnie uprzejmie nadmieniam, że nadzór

nad rynkiem finansowym sprawuje minister finan-

sów oraz Komisja Nadzoru Finansowego i te insty-

tucje, w ramach Komitetu Stabilności Finansowej,

podejmują działania zmierzające do wprowadzenia

rozwiązań uniemożliwiających prowadzenie działal-

ności przestępczej, jaka miała miejsce w przypadku

spółki Amber Gold.

Z wyrazami poszanowania

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-22158/13), w sprawie wpisania substancji kan-

nabinoidalnej UR-144 na listę substancji zakaza-

nych, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych infor-

542

jące na celu m.in. umieszczenie w odpowiednich za-

łącznikach do ww. ustawy szkodliwych dla życia

UR-144.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciw-

zostanie w najbliższym czasie przekazany do uzgod-

nień zewnętrznych i konsultacji społecznych.

Proce-

dowany obecnie ww. projekt ustawy został opracowa-

ny ze względu na potrzebę objęcia kontrolą ustawową

substancji chemicznych, które w 2010 r. były przed-

laczami, a w ostatnim czasie również przedmiotem

obrotu w sklepach internetowych, oraz legislacyjne-

go dostosowania przepisów ustawy o przeciwdziała-

niu narkomanii do przyjętej przez Sejm w dniu 15

Uzasadniając potrzebę nowelizacji ww. ustawy,

od 27 listopada 2010 r. stanem prawnym organy Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej realizują ustawowy za-

kaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków

zastępczych.

Podstawą prawną tych działań są prze-

narkomanii.

Przekazanie tych zadań Państwowej

Inspekcji Sanitarnej wynikało z faktu, że środki za-

stępcze stanowią potencjalne, poważne zagrożenie

dla zdrowia publicznego, a właśnie naczelnym zada-

niem Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest ochrona

zdrowia ludzkiego przed działaniem niekorzystnych

w tym zakresie zjawisk.

Państwowa Inspekcja Sani-

tarna zobowiązana została przez ustawodawcę do

sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego, prowa-

dzenia działalności zapobiegawczej oraz prowadzenia

działań oświatowo-zdrowotnych.

Nie bez znaczenia

jest także terenowa struktura organizacyjna orga-

nów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, bowiem dzia-

łanie na terenie każdego powiatu pozwala na bieżące

monitorowanie pojawiania się zagrożenia w postaci

wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środków

zastępczych.

Zaproponowane w niniejszym projekcie ustawy

zmiany mają na celu dostosowanie procedur związa-

nych z profilaktyką oraz zwalczaniem wytwarzania

substancji o działaniu psychoaktywnym i obrotu

nimi do obowiązujących i praktykowanych w więk-

szości krajów Unii Europejskiej.

Proponowane zmia-

ny wprowadzają m.in. pojęcie i definicję nowej sub-

stancji psychoaktywnej jako zbliżenie do nazewni-

ctwa stosowanego w innych krajach Unii Europej-

skiej.

Powyższa kwestia wynika z decyzji Rady

substancji psychoaktywnych (Dz. U. UE 20.5.2005 L

127/32).

Przepisy zawarte w projektowanej ustawie

przeciwdziałanie zjawisku handlu tzw. dopalaczami.

posła Jerzego Szmita, zawarte w interpelacji zostaną

przyjęte.

kwidacji staży jako formy aktywizacji zawodowej

wiam poniższe informacje.

morządy powiatowe wydatkowały 891 823,0 tys. zł.

Kwota wydatkowana na jedną osobę uczestniczącą

w stażu w 2012 r. wyniosła 4856 zł.

Jest to suma wyższa

niż np. w przypadku szkoleń, należy jednak zauważyć,

że efektywność zatrudnieniowa staży jest również wyż-

sza w porównaniu z efektywnością szkoleń.

kończeniu stażu w ubiegłym roku efektywność

zatrudnieniowa tego instrumentu rynku pracy

osiągnęła historycznie najwyższy poziom, tj. 60,9%

(efektywność szkoleń 42,5%).

Zakładając nawet, że

część z tych osób może powrócić po jakimś czasie do

rejestru osób bezrobotnych, nie można się zgodzić, że

jest to instrument nieefektywny.

Na przestrzeni lat do Ministerstwa Pracy i Po-

lityki Społecznej napływały sygnały o pewnych

nieprawidłowościach związanych z realizacją sta-

danie pn. „Realizacja przez urzędy pracy staży dla

bezrobotnych.

Identyfikacja dobrych praktyk”, któ-

rego celem było wskazanie ewentualnych reko-

mendacji w zakresie zmiany przepisów dotyczących

543

podstawie rozporządzeniu.

Wyniki przeprowadzo-

nego badania wykazały jednak, iż realizacja staży

w różnych wymiarach: organizacyjnym, procedu-

ralnym, efektywności zatrudnienia została ocenio-

na przez stażystów, pracodawców i pracowników

urzędów pracy bardzo wysoko i nie są potrzebne

zmiany w tym zakresie.

Staże realizowane są na dużą skalę, nie są wyklu-

czone więc przypadki nadużyć czy nieprawidłowości

ze strony m.in. pracodawców.

Należy jednak zazna-

czyć, że staż jest instrumentem fakultatywnym

i urzędy pracy nie muszą kontynuować współ-

pracy z pracodawcą w przypadku otrzymania syg-

nałów dotyczących np. braku realizacji przez niego

ustalonego programu stażu bądź zaobserwowania,

że dany pracodawca zainteresowany jest jedynie

przyjmowaniem kolejnych bezrobotnych na staż w celu

obniżenia kosztów pracy, nie dając jednocześnie żad-

nych szans na późniejsze zatrudnienie bezrobotnego.

Należy zauważyć, iż powiatowe urzędy pracy pod-

legające starostom mają instrumenty pozwalające na

dobór i ocenę pracodawców, którym powierzają re-

alizację staży dla bezrobotnych.

Starostowie są zo-

rować bezrobotnych w pierwszej kolejności do praco-

dawców, którzy zatrudniają stażystów po odbytym

Zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnie-

nia (...) program stażu powinien m.in. zawierać za-

kres zadań wykonywanych przez bezrobotnego, ro-

dzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności za-

wodowych oraz sposób potwierdzenia nabytych kwa-

lifikacji lub umiejętności zawodowych.

Należy zauwa-

żyć, że program stażu jest elementem umowy zawie-

ranej z pracodawcą i urzędy pracy mogą negocjować

z pracodawcą właściwy zakres prac wykonywanych

przez bezrobotnego w trakcie stażu.

Umowa stanowi

podstawę do kontroli realizacji programu stażu.

Na

zakończenie tej formy aktywizacji uczestnik otrzymu-

je zaświadczenie informujące, jakie wykonywał zada-

nia i jakie nabył umiejętności praktyczne.

Z raportu „Młodzi czy doświadczenie” (2012 r.)

opracowanego w ramach III edycji projektu badaw-

czego „Bilans kapitału ludzkiego” zrealizowanego na

zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczo-

ści wynika, że 3/4 pracodawców ma kłopoty z re-

krutacją.

Zdecydowana większość badanych (85%

i jest to tendencja rosnąca od 2010 r.) za przyczynę

podaje niespełnianie oczekiwań przez kandydatów

do pracy, tj. brak doświadczenia i brak kompetencji

przede wszystkim: zawodowych, samoorganizacyj-

nych i interpersonalnych.

W związku z powyższym

urząd pracy powinien zwrócić szczególną uwagę na

zawarcie właściwych zapisów w programie stażu,

aby staż sprzyjał uzyskaniu pożądanych przez pra-

codawców kompetencji miękkich, których często

brakuje absolwentom szkół i uczelni, oraz pozwolił

na zdobycie doświadczenia praktycznego w ramach

wykonywania zadań zawodowych, na które często

nie jest kładziony odpowiedni nacisk w procesie edu-

kacji.

Reasumując, przepisy dotyczące stażu oceniane

są przez resort pracy jako właściwie sformułowane,

a urzędy pracy mają narzędzia, aby je egzekwować.

cji z formy aktywizacji, jaką są staże.

Odpowiadając na pytanie dotyczące systemowych

zmian mających na celu m.in. zachęcenie pracodaw-

ców do zatrudniania osób młodych, informuję, że

w resorcie pracy została przygotowana noweliza-

cja ustawy o promocji zatrudnienia (...).

Dzięki

wprowadzeniu nowych instrumentów aktywizacyj-

nych urzędy pracy będą dysponowały większymi

możliwościami pomocy tej grupie osób bezrobotnych.

Bezrobotni niezwłocznie po zarejestrowaniu będą

diagnozowani pod kątem oddalenia od rynku pracy

i inne problemy) i oferta aktywizacji dostosowana

od określenia profilu pomocy młode osoby po zareje-

strowaniu będą objęte indywidualną opieką doradcy

plan działań wyznaczający optymalną ścieżkę

wyjścia z bezrobocia.

Ponadto osoby do 25. roku życia objęte będą

szczególną opieką w ramach realizacji tzw. gwaran-

cji dla młodzieży: powiatowy urząd pracy w ciągu

4 miesięcy od zarejestrowania zaproponuje im ofertę

zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zatrudnie-

nia subsydiowanego, szkolenia, przygotowania za-

wodowego dorosłych, stażu, czy też zaproponuje

inne formy wsparcia.

Na podkreślenie zasługuje też, że nowe przepisy

ustawy o promocji zatrudnienia (...) wyraźne zobo-

wiązują samorząd województwa (wojewódzki urząd

pracy) do podjęcia ścisłej współpracy ze szkołami

wyższymi w zakresie wsparcia studentów, absolwen-

tów i doktorantów szkół wyższych w wejściu na ry-

nek pracy (w związku z rosnącą liczbą bezrobotnych

w tej grupie wykształcenia).

Urzędy pracy będą miały do dyspozycji sze-

reg nowych instrumentów wspomagających pod-

jęcie pracy zarobkowej lub uzyskanie kompetencji

niezbędnych do jej podjęcia.

niu indywidualnego planu działań sam wybierze

szkolenie najbardziej mu potrzebne, a urząd pracy

że sfinansuje koszty dojazdu i ewentualnego zakwa-

terowania w ramach ustalonego limitu środków;

bie miejsce stażu, a urząd pracy zapewni opłaca-

nie stypendium stażowego przez pół roku; staż

544

będzie można jednak podjąć tylko u takiego praco-

dawcy, który zobowiąże się zatrudnić bezrobotnego

czeniu stażu zatrudni bezrobotnego na minimum

pół roku, otrzyma premię w wysokości 1500 zł;

Urzędy pracy będą mogły zawierać tzw. trój-

stronne umowy szkoleniowe.

Urząd będzie finan-

sował szkolenie bezrobotnych szyte na miarę, pod

potrzeby pracodawcy, na podstawie umowy z insty-

tucją szkoleniową i pracodawcą.

Ponadto w ramach nowelizacji ustawy o pro-

mocji zatrudnienia (...) zostaną wprowadzone nowe

wrót do zatrudnienia osób bezrobotnych, w tym

że z poniższych rozwiązań będą w dużej mierze ko-

rzystać osoby młode):

— Grant na telepracę.

Pracodawca albo przedsię -

botnego rodzica lub bezrobotnego sprawującego opiekę

cją w urzędzie pracy jako bezrobotny zrezygnował

konieczność wychowywania dziecka lub sprawowania

opieki nad osobą zależną.

Pracodawca umową będzie

zobowiązany utrzymać zatrudnienie przez 12 mie-

— Świadczenie aktywizacyjne.

Pracodawca albo

przedsiębiorca otrzyma z Funduszu Pracy świadcze-

nie wypłacane przez 12 miesięcy w wysokości 1/2

minimalnego wynagrodzenia lub wypłacane przez

dzenia za zatrudnienie bezrobotnego rodzica lub bez-

robotnego sprawującego opiekę nad osobą zależną,

zany zagwarantować zatrudnienie skierowanego

bezrobotnego przez kolejne 6 lub 9 miesięcy po upły-

wie okresu przysługiwania świadczenia aktywizacyj-

nego, pod rygorem zwrotu uzyskanych świadczeń

w przypadku niewywiązania się z umowy.

— Pożyczka z Funduszu Pracy na podjęcie dzia -

łalności gospodarczej udzielana przez BGK.

O po-

życzkę na podjęcie działalności gospodarczej będą

mogły ubiegać się następujące osoby fizyczne:

– poszukujący pracy absolwenci szkół i uczelni

uzyskania tytułu zawodowego;

– bezrobotni;

– studenci ostatniego roku studiów.

Pożyczka będzie mogła być przeznaczona na sfi-

nansowanie do 100% kosztów przedsięwzięcia.

Po-

życzka na podjęcie działalności gospodarczej będzie

wynagrodzenia, będzie oprocentowana na zasa-

dach preferencyjnych, przy 7-letnim okresie spłaty,

z możliwością skorzystania z 12-miesięcznego

okresu karencji w spłacie kapitału.

Osoby ubie-

gające się o pożyczkę lub te, którym jej udzielono,

będą mogły skorzystać ze szkolenia i doradztwa.

— Pożyczka z Funduszu Pracy na utworzenie sta -

nowiska pracy, udzielana przez BGK.

O pożyczkę na

utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego (w tym

bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd

pracy) będą mogły ubiegać się:

– podmioty prowadzące działalność gospodarczą;

– niepubliczne szkoły, niepubliczne przedszkola;

– żłobki lub kluby dziecięce tworzone i prowadzo-

ganizacyjne nieposiadające osobowości prawnej;

– producenci rolni będący osobami fizycznymi,

cymi lub mającymi siedzibę na terytorium Rzeczy-

pospolitej Polskiej oraz będącymi posiadaczami go-

spodarstwa rolnego lub prowadzącymi dział specjal-

ny produkcji rolnej.

Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy dla

nego przeciętnego wynagrodzenia i będzie oprocen-

towana na zasadach preferencyjnych.

Okres spłaty

pożyczki będzie wynosić nie dłużej niż 3 lata.

Jeżeli zaproponowane przez resort pracy rozwią-

zania zostaną uchwalone, będą istniały realne zachę-

ty do zatrudniania osób młodych oraz ulgi dla praco-

dawców, którzy zdecydują się zatrudnić osobę do 30.

roku życia.

Oczekuje się, że wprowadzone rozwiąza-

nia przyniosą szereg korzyści społecznych i będą mo-

tywować osoby bezrobotne do samodzielnego podej-

mowania działań zmierzających do zatrudnienia we

współpracy z pracodawcą.

W 2012 r. ze wszystkich form wsparcia oferowa-

nego przez publiczne służby zatrudnienia w ramach

aktywnych programów rynku pracy skorzystało po-

nad 155 tys. osób do 25. roku życia.

Szacuje się, że

w 2013 r. ze wsparcia powinno skorzystać ok. 200 tys.

545

młodych osób (połowa zarejestrowanych w tej grupie

wiekowej).

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

ministrowi transportu, budownictwa

stanowiska (22160)

przekazujące interpelację posła Andrzeja Adamczyka

rowanych przez niego z podziałem na poszczególne sta-

nowiska, uprzejmie informuję, co następuje.

Wynagrodzenia osób zajmujących kierownicze

— w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego

(główny inspektor i dwóch zastępców) wypłacono:

w 2011 r.

– 479 512,91 zł, w 2012 r.

– 427 848,35 zł,

w III kwartale 2013 r.

– 311 369,21 zł,

— w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego (prezes i dwóch

wiceprezesów) wypłacono: w 2011 r.

– 467 561,16 zł,

479 392,26 zł,

strad (p.o. generalnego dyrektora i dwóch zastępców)

wypłacono: w 2011 r.

– 610 991,80 zł, w 2012 r.

–

— w Urzędzie Transportu Kolejowego (prezes i dwóch

wego (główny inspektor i zastępca) wypłacono:

w 2011 r.

– 296 725,04 zł, w 2012 r.

– 299 507,72 zł,

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

w sprawie wykorzystywania środków

znak: SPS-023-22161/13, interpelacją posła Wojcie-

cha Zubowskiego w sprawie wykorzystywania środ-

ków powiatowych urzędów pracy na tworzenie no-

wych miejsc pracy, przeznaczonych na refundację

wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla

skierowanych bezrobotnych, na podstawie przepisów

Instrument w formie refundacji kosztów wypo-

rowanych bezrobotnych jako najbardziej kosztowny

łącznej dyspozycji starosty z przeznaczeniem na two-

rzenie nowych miejsc pracy dla osób bezrobotnych

pozostających w ewidencji bezrobotnych powiatowe-

wyposażone/doposażone stanowisko pracy.

Zakupio-

ne środki trwale lub wyposażenie utworzonych no-

wych stanowisk pracy dla skierowanych bezrobot-

nych zakupione z Funduszu Pracy przez podmioty

prowadzące działalność gospodarczą korzystające

się ich własnością.

Celem przyznanej przedsiębiorcy refundacji ze

względu na jej wysoki koszt jest tworzenie stałych

miejsc pracy, a nie tylko na okres wynikający z umo-

sięcy).

Przedsiębiorca, który po upływie okresu rea-

lizacji umowy o refundację rozwiąże stosunek pracy

ze skierowanym bezrobotnym, a następnie złoży ko-

lejny wniosek o przyznanie refundacji na wyposaże-

nie takiego samego stanowiska pracy, powinien

otrzymać decyzję starosty o nieuwzględnieniu wnio-

sku o przyznanie refundacji.

Stanowisko takie Mini-

znane jest starostom i dyrektorom powiatowych

urzędów pracy.

Podkreślić należy, że pomoc udzielana ze środków

publicznych ma charakter fakultatywny, co oznacza,

że starosta, który jest odpowiedzialny za racjonalne

gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, może

odmówić jej przyznania pomimo spełnienia warun-

ków formalnych.

Dotyczy to w szczególności takich

sytuacji, w których starosta poweźmie wątpliwości

co do zasadności uwzględnienia kolejnego wniosku

546

o refundację oraz przyznania refundacji finansowa-

nej ze środków publicznych podmiotowi.

Sytuacja przedstawiona przez pana posła w in-

terpelacji, wskazująca na nieprawidłową realizację

ustawowo określonego instrumentu rynku pracy,

powinna stosownie do art. 10 ww. ustawy zostać

wyjaśniona w trakcie kontroli wojewody sprawują-

cego nadzór nad realizacją zadań wynikających

z ustawy.

Jednocześnie należy wskazać, że przepisy rozpo-

nego oraz przyznawania środków na podjęcie działal-

rzają możliwości przyznania kolejnego wsparcia bez-

pośrednio po rozliczeniu umów o refundację i rozwią-

zaniu umowy o pracę z wcześniej skierowanym bezro-

botnym lub z innym pracownikiem.

W takich przy-

okres karencji wynosi co najmniej 6 miesięcy.

Nato-

miast zważywszy, że starosta jest zobligowany

30-dniowym terminem rozpatrzenia każdego wnio-

sku o refundację oraz że pracodawca nie może rozwią-

zywać z pracownikami stosunku pracy w okresie od

cji, ww. okres wydłuża się niejednokrotnie do ok. 8

miesięcy, zatem pracodawca, który obniży wymiar

czasu pracy lub zwolni z pracy bezrobotnego zatrud-

nianego na refundowanym stanowisku pracy z upły-

wem wymaganego 24-miesięcznego okresu zatrud-

nienia, o kolejne wsparcie na wyposażenie stanowi-

ska pracy dla innego bezrobotnego może ubiegać się

najwcześniej po upływie 6–8 miesięcy od dnia rozwią-

zania umowy o pracę ze skierowanym wcześniej bez-

robotnym.

Powyższe przepisy w opinii Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej aczkolwiek nie regulują wprost

okresu trwałości wyposażonych miejsc pracy dłuż-

szego niż 24–32 miesiące po przyznaniu refundacji,

to jednak uniemożliwiają podmiotowi, który zlikwi-

dował stanowisko pracy wcześniej zrefundowane,

skuteczne wnioskowanie bezpośrednio po rozwiąza-

niu stosunku pracy z pracownikiem o nową pomoc

finansową z Funduszu Pracy na utworzenie togo sa-

mego stanowiska pracy dla kolejnego bezrobotnego.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że od 2014 r.

w nowelizowanej obecnie ustawie o promocji zatrud-

wprowadzenie dodatkowego instrumentu tworzenia

życzek.

Oczekiwać należy, że wobec dogodnego do-

stępu do preferencyjnie oprocentowanych pożyczek

instrument w formie refundacji powiatowe urzędy

pracy będą stosowały w sytuacjach najtrudniej-

szych.

Przedstawiając powyższe, pragnę nadmienić, że

w aktualnej sytuacji na rynku pracy zaostrzanie

przepisów dotyczących minimalnego okresu utrzy-

mywania tworzonych stanowisk pracy nie wydaje się

zasadne.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie z dnia 31 października 2013 r., dotyczące

interpelacji poseł Elżbiety Kruk w sprawie wyklucze-

nia opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych,

uprzejmie informuję.

polegającymi na ujednoliceniu zasad ich przyznawa-

nia oraz wprowadzeniu standaryzacji świadczeń

opiekuńczych, m.in. poprzez indywidualną ocenę za-

kresu niesamodzielności osoby niepełnosprawnej.

Ujednolicenie polegać będzie na tym, że zlikwido-

wany zostanie specjalny zasiłek opiekuńczy i ponow-

nie funkcjonować będzie jedno świadczenie dla nie-

aktywnych zawodowo opiekunów osób niepełno-

sprawnych – niezależne od kryterium dochodowego

świadczenie pielęgnacyjne.

Planuje się, że świadczenie pielęgnacyjne, tak jak

przed 1 stycznia 2013 r., przysługiwać będzie osobom,

na których ciąży obowiązek alimentacyjny względem

niepełnosprawnego członka rodzin, w tym także współ-

małżonkowi osoby niepełnosprawnej, bez względu na

datę powstania niepełnosprawności osoby wymaga-

jącej opieki.

Podstawowym warunkiem otrzymania świadcze-

nia pielęgnacyjnego będzie rezygnacja bądź niepodej-

mowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

osobą niepełnosprawną – zniknie więc obowiązujący

obecnie przy specjalnym zasiłku opiekuńczym waru-

nek wykazania faktycznej rezygnacji z zatrudnienia.

Nowe rozwiązanie polegać będzie na tym, iż moż-

liwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego oraz

547

określenie jego wysokości uzależnione zostaną od

stopnia i zakresu konieczności sprawowania bezpo-

średniej opieki nad osobą niepełnosprawną z zasto-

sowaniem pięciostopniowej skali.

Oceny dokonywać

będzie wojewódzki zespół ds. orzekania o niepełno-

sprawności.

Za osoby pobierające świadczenie tak jak obecnie

czenia.

Zachowane zostaną prawa nabyte.

Osobom

dotychczas otrzymującym świadczenie pielęgnacyjne

nowych zasad.

Projekt zakłada, że zmiany wejdą

W dniu 31 października 2013 r. projekt ustawy

zmiany, został skierowany do uzgodnień zewnętrz-

nych, w tym do partnerów społecznych (projekt za-

mieszczony jest w Biuletynie Informacji Publicznej

Ostateczny kształt nowelizacji uzależniony będzie

od dalszego przebiegu procesu legislacyjnego.

w sprawie konieczności jak najszybszej zmiany

pana Zbigniewa Chmielowca wyrażoną w piśmie

z dnia 22 października 2013 r., która dotyczy ustawy

(znak: SPS/043-18-704/12), uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

nia te zostały przyjęte przez Radę Ministrów na po-

siedzeniu w dniu 6 listopada 2012 r.

Przyjęte założe-

nia stanowią podstawę do opracowania przez Rządo-

we Centrum Legislacji we współpracy z Minister-

nie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych.

Rządowe Centrum Legislacji przy piśmie z dnia

projekt ustawy o zmianie ustawy o zagospodarowa-

niu wspólnot gruntowych.

Po dokonanej analizie

przekazanego projektu pod kątem jego zgodności

z założeniami pismem z dnia 27 listopada 2013 r.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi przekazało

Rządowemu Centrum Legislacji swoje uwagi w tej

kwestii.

Po przekazaniu przez Rządowe Centrum Le-

gislacji ostatecznego projektu ustawy zostanie on

przedłożony do rozpatrzenia przez komitet stały

Po jego przyjęciu przez Radę Ministrów przedmioto-

wy projekt zostanie przekazany do Sejmu Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

SPS-023-22164/13, w sprawie sprawozdań z działal-

ności fundacji posiadających status organizacji pożyt-

Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym fun-

dacje posiadające status organizacji pożytku publicz-

nego zobligowane są do składania organom admini-

stracji rządowej dwóch rodzajów sprawozdań ze swo-

jej działalności.

Ww.

organizacje jako fundacje pod-

z późn. zm.), który obliguje je do składania w formie

papierowej ministrowi właściwemu wskazanemu

w dziale 1 rubryce 8 pod numerem KRS danej fun-

dacji, corocznego sprawozdania ze swojej działalności

spełniającego wymogi określone w rozporządzeniu

548

wie ramowego zakresu sprawozdania z działalności

Natomiast jako organizacje pożytku publicznego

zobowiązane są przepisami art. 23 ustawy z dnia 24

z późn. zm.) do składania sprawozdania – w formie

elektronicznej na stronie internetowej ministra pra-

cy i polityki społecznej – zgodnego z wymogami roz-

Zgłoszoną przez szanownego pana posła ideę

stworzenia elektronicznego systemu służącego do za-

mieszczania sprawozdań fundacji oraz organizacji

pożytku publicznego uważamy za ze wszech miar

słuszną.

Administracja rządowa, mając pełną świa-

domość podwójnego obciążenia sprawozdawczego

fundacji posiadających status organizacji pożytku

publicznego, zgłosiła już stosowne propozycje w celu

jego redukcji.

Uprzejmie informuję, iż w roku 2012 w ramach

powołanego z inicjatywy Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów zespołu do spraw usprawnienia funkcjo-

nowania nadzoru w administracji rządowej oraz

upowszechnienia dobrych praktyk powołana zosta-

ła grupa robocza złożona z przedstawicieli Minister-

stwa Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, której celem było wypraco-

wanie rozwiązań służących modyfikacji nadzoru

administracji publicznej nad fundacjami.

Jedną ze

zgłoszonych propozycji było stworzenie wspólnej

platformy, na której wszystkie fundacje i organiza-

cje pożytku publicznego miałyby obowiązek za-

mieszczania sprawozdań z prowadzonej działalności

według ujednoliconego wzoru.

Ponadto pragnę zaznaczyć, iż Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej będące organem właściwym

w zakresie ustawy o działalności pożytku publiczne-

go i o wolontariacie, dążąc do usprawnienia procesu

składania sprawozdań przez organizacje pożytku

publicznego, doprowadziło w 2012 r. do powstania

elektronicznej bazy sprawozdań o.p.p. Dalszy postęp

w tej materii nie leży już w gestii Ministerstwa Pra-

cy i Polityki Społecznej, lecz Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, względnie Ministerstwa Sprawiedliwości.

Przekazując powyższe dane, jednocześnie uprzej-

mie informuję, iż w dniu 21 listopada br. odbyło się

nizacjami pozarządowymi, podczas której podjęto

decyzje o rozpoczęciu z początkiem przyszłego roku

z celów ma być rozwiązanie problemu obowiązku

składania dwóch różnych sprawozdań przez fundacje

posiadające status organizacji pożytku publicznego.

W kwestii naszego pisma z dnia 30 września br.

do Fundacji na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „Tacy

Sami” z Lublina uprzejmie informuję, iż dotyczyło

ono ww. organizacji jako fundacji, a nie organizacji

pożytku publicznego.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

w sprawie planowanej nowelizacji ustawy

22165/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

muję, że w Komendzie Głównej Policji prowadzone są

wstępne prace mające na celu nowelizację ww. usta-

wy.

Należy przy tym wskazać, że na obecnym etapie

przedwczesne jest przesądzanie o ostatecznym kształ-

cie zmian.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że ustawa o broni

i amunicji nie posługuje się pojęciem „broń historycz-

na”.

Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 4 pkt 7 ww.

ustawy do celów kolekcjonerskich można posiadać

praktycznie wszystkie rodzaje broni, z wyłączeniem

broni maszynowej i karabinków samoczynnych.

Z kolei art. 11 pkt 10 powyższej ustawy stanowi,

posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wy-

tworzonej przed 1885 r. oraz replik tej broni.

Należy wskazać, że na obecnym etapie prac nie

przewiduje się zmian w zakresie rodzajów broni prze-

znaczonych do celów kolekcjonerskich.

Natomiast

wy, byłoby możliwe na podstawie karty rejestracyjnej

karskie i psychologiczne stwierdzające, że mogą dys-

ponować bronią, oraz informację z Krajowego Reje-

stru Karnego stwierdzającą, że nie były skazane pra-

womocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo lub

Odnosząc się natomiast do broni na naboje Flo-

berta, broni systemu Lefaucheux oraz karabinów

Dreyse, należy wyjaśnić, że ww. rodzaje broni stano-

549

wią broń na naboje scalone, zatem nie podlegają wy-

łączeniu spod reglamentacji.

Posiadanie tej broni

wymaga pozwolenia i w tym zakresie nie są przewi-

dywane zmiany.

Równocześnie, zgodnie z informacjami przekaza-

nymi przez KGP, w odniesieniu do kwestii wypadków

z użyciem „broni historycznej” pragnę wskazać, że

Policja nie prowadzi statystyk w przedmiotowym za-

kresie.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

22168/13), dotyczącego interpelacji posłanki na Sejm

wołania specjalnej grupy prokuratorsko-policyjnej

przedstawiam następujące informacje.

z późn. zm.), w granicach swych zadań Policja w celu

stępstw i wykroczeń wykonuje czynności: operacyj-

no-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i admini-

stracyjno-porządkowe.

Podstawę do wszczęcia czynności procesowych –

stosownie do Kodeksu postępowania karnego – sta-

nowi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestęp-

stwa wynikające z zawiadomienia o przestępstwie

lub ze zgromadzonych materiałów operacyjnych, któ-

re co do zasady objęte są klauzulami niejawności.

Kodeksu postępowania karnego, każdy, kto posiada

informacje wskazujące na uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa, obowiązany jest do złoże-

nia zawiadomienia do właściwej miejscowo jednostki

organizacyjnej prokuratury lub Policji.

Z informacji przekazanych przez Komendę Głów-

ną Policji wynika, że Policja prowadzi tego rodzaju

sprawy na terenie kraju.

Przykładowo, decyzją ko-

mendanta głównego Policji z dnia 7 września 2012 r.

powołana międzywydziałowa grupa operacyjno-pro-

cesowa do prowadzenia śledztwa w sprawie reprywa-

tyzowania kamienic.

W wyniku podjętych przedsię-

wzięć zgromadzono materiał dowodowy potwierdza-

jący funkcjonowanie na terenie województwa łódz-

kiego zorganizowanej grupy przestępczej, która

siąt nieruchomości poprzez przedkładanie w sądach

cywilnych i wieczysto-księgowych sfałszowanych

przedwojennych aktów notarialnych, jak również fał-

szywych testamentów.

Dotychczas zarzuty udziału

przestępstwa oszustwa dotyczącego mienia wielkiej

wartości przedstawiono 16 osobom, w tym 1 osobie

przedstawiono zarzut kierowania grupą.

Odnosząc się do kwestii występowania ww. rodza-

ju przestępczości w Krakowie, Komenda Główna Po-

licji wskazała, że działająca na tym obszarze organi-

zacja na rzecz obrony praw lokatorów zwracała się

do organów państwowych, w tym sądów, prokuratu-

ry i Policji w sprawie domniemanych nieprawidłowo-

ści związanych ze zmianą prawa własności do nieru-

chomości na terenie Krakowa.

Wskazane doniesienia

skutkowały wszczynaniem postępowań karnych ce-

lem zweryfikowania podanych faktów.

W Komendzie Wojewódzkiej Policji i Komendzie

Miejskiej Policji w Krakowie od 1999 r. prowadzone

były, pod nadzorem właściwych prokuratur, postępo-

wania przygotowawcze lub czynności sprawdzające

dotyczące kilkudziesięciu kamienic, przy których

przewłaszczeniu, zgodnie z doniesieniami ww. orga-

nizacji, miało dojść do popełnienia przestępstwa.

Sprawy te zostały prawomocnie zakończone.

Aktu-

alnie w KWP oraz w KMP w Krakowie nie są prowa-

dzone postępowania przygotowawcze dotyczące nie-

prawidłowości przy przejmowaniu kamienic na tere-

nie miasta Krakowa.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez

KGP, w dniu 26 stycznia 2010 r. ww. organizacja wy-

stąpiła do prokuratora generalnego w sprawie niele-

galnego przejmowania kamienic w Krakowie.

Proku-

rator generalny polecił dokonanie w Prokuraturze

Apelacyjnej w Krakowie sprawdzenia wszystkich

postępowań prowadzonych od 2003 r. w sprawach

dotyczących przedmiotowej kwestii i zbadanie pra-

widłowości ich prowadzenia, zasadności podjętych

decyzji merytorycznych oraz sprawdzenie istnienia

związków pomiędzy poszczególnymi sprawami, któ-

re wskazywałyby na istnienie nielegalnego procede-

ru przejmowania własności kamienic.

W dniu 31 marca 2010 r.

Komenda Wojewódzka

Policji w Krakowie przekazała do ww. prokuratury wy-

kaz wszystkich spraw prowadzonych w KWP i KMP

550

w Krakowie w przedmiotowej kwestii.

Stosownie do

informacji Komendy Głównej Policji, w Prokuraturze

Apelacyjnej w Krakowie poddano analizie ponad 40

postępowań, w których zostały wydane decyzje o umo-

rzeniu lub odmowie wszczęcia postępowania.

Wyniki

analizy przekazano do Ministerstwa Sprawiedliwo-

ści.

Wobec jednoczesnego braku potwierdzenia w czyn-

nościach prowadzonych w Wydziale V do Spraw Prze-

stępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury

Apelacyjnej w Krakowie istnienia omawianych związ-

ków pomiędzy poszczególnymi sprawami, zebrane

materiały przekazano do wykorzystania w jednost-

kach prokuratury prowadzących wówczas postępo-

wania.

Uwzględniając powyższe, należy wskazać, że spra-

wy dotyczące domniemanego nielegalnego przejmo-

wania kamienic na terenie Krakowa objęte są w ostat-

nich latach nadzorem i zainteresowaniem organów

ścigania, w tym Prokuratury Generalnej i Prokura-

tury Apelacyjnej w Krakowie.

Ponadto mając na uwadze fakt, że obecnie w KWP

w Krakowie i jednostkach podległych nie są prowa-

przedmiotowej sprawy, uprzejmie informuję, iż brak

jest podstaw do ewentualnego powołania grupy śled-

czej, określonej w rozdziale 3. zarządzenia nr 109

komendanta głównego Policji z dnia 15 lutego 2012 r.

w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji

czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz prze-

chowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzy-

skanych w postępowaniu karnym (Dz. Urz.

KGP

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

023-22170/13 z dnia 31 października br.) w sprawie

działań Ministerstwa Spraw Zagranicznych dotyczą-

cych wykonania i skutków układów indemnizacyj-

nych podpisanych w latach 1948–1971 oraz zabezpie-

czenia interesów Skarbu Państwa w tym zakresie,

uprzejmie informuję.

W latach 1948–1971 rząd polski zawarł umowy

indemnizacyjne (odszkodowawcze) z 13 państwami

(Francją, Danią, Szwajcarią, Szwecją, Wielką Bryta-

nią, Norwegią, Stanami Zjednoczonymi, Belgią i Luk-

semburgiem, Grecją, Holandią, Austrią i Kanadą).

Zgodnie z ich postanowieniami przekazał środki pie-

niężne na zaspokojenie roszczeń obywateli tych państw

Wyżej wymienione porozumienia opierały się na

zasadzie, że zapłata przez stronę polską uzgodnionej

kwoty odszkodowawczej powodowała zwolnienie z ko-

nieczności zaspokojenia roszczeń podmiotów upraw-

nionych – osób fizycznych i prawnych.

U podstaw umów

indemnizacyjnych legło zatem założenie, iż wypłata

pełnych odszkodowań przez wyniszczone wojną pań-

stwo polskie jest z ekonomicznego punktu widzenia

niemożliwa.

Dlatego konieczne było znalezienie rów-

nowagi między wartością przejętego mienia a możli-

wościami ekonomicznymi ówczesnej Polski.

Umowy indemnizacyjne zakładały przejęcie przez

państwa obce obowiązku wypłaty odszkodowań ich

poszkodowanym obywatelom i osobom prawnym.

W konsekwencji strona polska nie miała żadnego

wpływu ani na rodzaj wydawanych przez właściwe

urzędy innych państw decyzji w przedmiocie wypłat,

ani też na wysokość przyznanych odszkodowań.

Z uwagi na fakt, że to rządy innych państw przejęły

na siebie w całości rozdział kwot odszkodowawczych,

bez prawa ingerencji ze strony rządu polskiego, ewen-

tualne zarzuty co do niewypłacenia odszkodowania

na rzecz indywidualnych podmiotów mogą być kie-

rowane wyłączenie w stosunku do tych państw.

Za-

warcie umów indemnizacyjnych pozbawiło zatem

obywateli oraz osoby prawne państw stron możliwo-

ści skutecznego dochodzenia roszczeń w stosunku do

Polski w związku z przejęciem mienia po II wojnie

światowej.

Przy czym należy podkreślić, że dotyczy-

ło to stanów faktycznych, które spełniały szczegóło-

we przesłanki poszczególnych porozumień.

Państwa

strony umów indemnizacyjnych były zobowiązywane

na ich podstawie do przekazania stronie polskiej

szczegółowych danych zawierających informacje, ja-

kim podmiotom tych państw za jakie nieruchomości

przyznano odszkodowanie.

Mając na uwadze prawnomiędzynarodowe zobo-

wiązania wynikające z umów indemnizacyjnych, wła-

dze polskie powołują się na ich postanowienia w kon-

tekście roszczeń zgłaszanych przez podmioty państw

obcych będących stronami tych umów.

Należy pod-

kreślić, iż to Departament Finansów resortu Mini-

sterstwa Finansów prowadzi sprawy majątkowe zwią-

zane z międzynarodowymi układami w zakresie wy-

dawania decyzji na podstawie przepisów ustawy

551

czeń finansowych – Dz. U. z 1968 r.

Nr 12, poz. 65).

Ministerstwo Finansów, jako resort właściwy, korzy-

stając z pomocy polskich placówek dyplomatycznych,

systematycznie zbiera oraz aktualizuje dane dotyczą-

ce osób fizycznych i prawnych, które uzyskały już

odszkodowanie za konkretne nieruchomości na pod-

stawie ww. umów.

Pragnę zapewnić, iż polskie pla-

cówki dyplomatyczne – działając na wniosek Mini-

sterstwa Finansów – dokładają należytej staranności

celem uzyskania w państwie przyjmującym oraz

przekazania ww. resortowi niezbędnych informacji

umożliwiających wpis w księdze wieczystej nierucho-

mości objętej układem indemnizacyjnym na rzecz

Skarbu Państwa.

zarówno w zakresie prowadzenia wykazu nierucho-

mości, za znacjonalizowanie których Skarb Państwa

wypłacił odszkodowania, jak i wykazu nieruchomości,

do których ksiąg wieczystych Skarb Państwa został

wpisany jako właściciel, na podstawie ww. ustawy,

podmiotem właściwym jest Ministerstwo Finansów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(22174)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-22174/13, złożoną przez panią poseł Beatę Ma-

zurek w sprawie raportu Najwyższej Izby Kontroli

zastrzeżeń pani poseł wyrażonych w przesłanej in-

terpelacji przede wszystkim pragnę zwrócić uwagę,

że wdrożenie zmian systemowych jest procesem dłu-

gotrwałym wymagającym zaangażowania wszyst-

kich służb zarówno z poziomu samorządów lokal-

nych, jak również administracji rządowej.

matyzowały pracę przedstawicieli i służb zajmują-

kowi Badania Opinii Publicznej Millward Brown

SMG/KRC przeprowadzenia badań dotyczących diag-

552

1.

W skład badanych zespołów interdyscyplinar-

3.

Uczestniczący w badaniu przedstawiciele ze-

plinarnej wskazano kompleksowe, wieloaspektowe

i przepływ informacji miedzy członkami (45%), sko-

toring, ewaluacja działań wynikających m.in. z reali-

Sporządzonych „Niebieskich kart C” przez przed-

stawicieli poszczególnych podmiotów wszczynających

kart D” przez przedstawicieli poszczególnych pod-

miotów wszczynających procedurę było 32 230.

Za-

kończonych przez zespół interdyscyplinarny/grupę

roboczą procedur „Niebieskie karty” na skutek za-

kończenia przemocy w rodzinie lub zrealizowania

indywidualnego planu pomocy było 25 745.

no zgodzić się ze stwierdzeniem, jakoby w obecnie

ślone terminy realizacji działań realizowanych w opar-

ciu o procedurę „Niebieskie karty”.

nym niepóźniejszym niż 7 dni formularz „Niebieska

karta A” jest przekazywany do przewodniczącego ze-

społu interdyscyplinarnego.

Następnie w ciągu 3 dni

mocą służby wszczynające procedurę mają obowią-

553

zek zabezpieczenia sytuacji osoby i udzielenia jej na-

tychmiastowej pomocy.

uprzejmie informuję, że obecnie w toku prac legisla-

cyjnych znajduje się nowy „Krajowy program prze-

ciwdziałania przemocy w rodzinie na lata 2014–2020”.

cjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy

są jednymi placówkami, których schronienie i spe-

interwencji kryzysowej, ośrodki wsparcia dla ofiar

przemocy w rodzinie, domy dla matek z małoletnimi

w rodzinie przeszkoleni zostaną członkowie zespołów

Odnosząc się do realizacji działań skierowanych

informuję, że programy oddziaływań korekcyjno-

-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w ro-

dzinie realizowane są na terenie kraju od 2006 r.

Rokrocznie na ten cel przeznaczane są środki finan-

sowe pochodzące z budżetu państwa w wysokości

ok. 4 mln zł.

Zgodnie z danymi pochodzącymi ze sprawozdania

z realizacji krajowego programu przeciwdziałania

przemocy za 2012 r. wynika, że programy oddziały-

wań korekcyjno-edukacyjnych dla sprawców przemo-

cy w rodzinie ukończyło 3369 osób.

Liczba osób uczestniczących w programach od-

działywań korekcyjno-edukacyjnych ze względu na

fakt skazania za czyny związane ze stosowaniem

nia wolności, albo wobec których sąd warunkowo

zawiesił wykonywanie kary, wynosi łącznie 1238

osób, w tym 1187 mężczyzn i 51 kobiet.

Liczba osób

stosujących przemoc w rodzinie, które uczestniczyły

i uczestniczyły w programach oddziaływań korekcyj-

no-edukacyjnych, które stanowiły uzupełnienie tera-

pii, wynosi łącznie 377 osób, w tym 320 mężczyzn

i 57 kobiet.

Natomiast liczba osób, które w wyniku

innych okoliczności zgłosiły się do uczestnictwa w pro-

gramach oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych, wy-

nosi łącznie 1754 osoby, w tym 1441 mężczyzn oraz

313 kobiet.

Programy oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych

dzone w formie spotkań, sesji, indywidualnych oraz

na podstawie pracy w grupach.

Prowadzone zajęcia odbywają się na podstawie

realizacji programu „The Duluth Model” lub według

modelu „Partner” powstałego na bazie programu

„The Duluth Model”.

Ponadto realizowane są rów-

nież programy oddziaływania korekcyjno-edukacyj-

ne w ramach programów autorskich.

Czas trwania programów oddziaływań korekcyj-

no-edukacyjnych był zróżnicowany i wynosił od 1 mie-

siąca do 12 miesięcy.

Programy skierowane do osób stosujących prze-

moc w rodzinie realizowane były w ponad 200 pod-

miotach w powiatach.

W większości powiaty realizo-

wały programy oddziaływań korekcyjno-edukacyjne

w przedziałach 3-miesięcznych, 6-miesięcznych lub

rocznych.

Na zakończenie uprzejmie informuję, że zostały

podjęte prace legislacyjne nad założeniami do nowej

ustawy o pomocy społecznej, które zakładają zmiany

w zakresie pracy pracowników socjalnych.

Pragnę wyrazić nadzieję, że realizowane działa-

nia systemowe w zakresie przeciwdziałania przemo-

cy w rodzinie w przyszłości przyniosą wymierne efek-

ty mające na celu skuteczną ochronę osób doznają-

cych przemocy w rodzinie.

Z poważaniem

554

Odpowiedź

podsekretarza stanu

22175/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

przedstawiam następujące informacje.

W większości gmin w Polsce działają zespoły in-

terdyscyplinarne i grupy robocze realizujące zadania

kami zespołów interdyscyplinarnych są funkcjona-

riusze poszczególnych komend powiatowych/miej-

skich Policji lub podległych komisariatów Policji,

delegowani do prac w zespołach na podstawie poro-

zumień zawartych pomiędzy właściwym prezyden-

tem/burmistrzem/wójtem a kierownikiem jednostki

organizacyjnej Policji.

Zgodnie z wyjaśnieniami prze-

kazanymi przez Komendę Główną Policji przedsta-

wiciel Policji powinien zadbać, aby określenie często-

tliwości wizyt u osób dotkniętych przemocą w rodzi-

nie nastąpiło już na pierwszym spotkaniu.

Po zebra-

niu informacji oraz rozmowie z osobą doświadczającą

przemocy częstotliwość wizyt Policji może ulec zmia-

nie, w zależności od potrzeb zaistniałych w konkret-

nym przypadku.

Podkreślenia przy tym wymaga fakt, iż Policja

ma obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa osobom

dotkniętym przemocą w rodzinie, niezależnie od ter-

minów spotkań zespołu interdyscyplinarnego czy też

grupy roboczej.

Odnosząc się natomiast do kwestii uczestnictwa

dzielnicowych w pracach ww. grup roboczych, należy

wskazać, że zgodnie z wytycznymi nr 2 komendanta

sposobu postępowania policjantów podczas realizacji

procedury „Niebieskie karty” w skład grupy roboczej

wchodzi dzielnicowy rejonu, w którym zamieszkuje

ta przemocą w rodzinie.

W przypadku podejrzenia sto-

sowania przemocy w rodzinie wobec dziecka w pra-

cach grupy roboczej powinien uczestniczyć również

policjant z komórki organizacyjnej ds. nieletnich i pa-

tologii.

Jednocześnie pragnę poinformować, że z inicja-

tywy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przy

ska Linia” opracowano algorytmy i kwestionariusze

służące do oceny ryzyka zagrożenia życia i zdrowia

słych i dzieci.

Celem wdrożenia algorytmów, oprócz zapewnie-

nia skuteczniejszej ochrony osób najsłabszych zagro-

żonych przemocą – dzieci, kobiet, osób starszych, jest

przede wszystkim zwiększenie skuteczności i podnie-

sienie kompetencji funkcjonariuszy Policji wykonu-

jących zadania z zakresu przeciwdziałania przemocy

oraz zapewnienie praktycznego wsparcia dla funk-

cjonariuszy Policji, którzy w czasie wykonywania

obowiązków służbowych mają kontakt z ofiarami

przemocy w rodzinie.

Wdrażanie korzystania z algorytmów i kwestio-

nariusza poprzedzone zostało programem pilotażo-

wym przeprowadzonym w województwie lubuskim

szkolono 64 policjantów, którzy następnie w ramach

szkoleń kaskadowych przeszkolili kolejnych 400 po-

licjantów podejmujących interwencję w sytuacji prze-

mocy w rodzinie.

Natomiast szkolenia dla policjantów na terenie

pozostałych 15 województw Polski prowadzone są

przez Stowarzyszenie na Rzecz Przeciwdziałania

z Komendą Główną Policji w ramach realizacji zada-

nia publicznego pn.: „Podnoszenie skuteczności dzia-

łań Policji w związku z przemocą w rodzinie”, zleco-

nego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

W ra-

mach wskazanego zadania przeszkolonych zostanie

ok. 27 000 policjantów.

Wdrożenie algorytmów na

terenie całego kraju zostało zaplanowane na dzień

1 stycznia 2014 r.

Jednocześnie pragnę poinformować, że zgodnie

larza „Niebieska karta – A” następuje niezwłocznie,

procedury.

Za przekazanie tego formularza do prze-

wodniczącego zespołu interdyscyplinarnego, zgodnie

z ww. wytycznymi komendanta głównego Policji, od-

powiada kierownik jednostki organizacyjnej Policji

lub upoważniona przez niego osoba.

Terminowość

przekazywania formularza „Niebieska karta – A” jest

sprawdzana podczas przeprowadzania czynności

kontrolnych lub badawczych obejmujących obszar

przemocy w rodzinie.

Przedstawiając powyższe, należy również wyjaś-

Nr 125, poz. 842) procedura „Niebieskie karty” może

być inicjowana także przez inne podmioty, tj. przed-

555

stawicieli pomocy społecznej, gminnych komisji roz-

wiązywania problemów alkoholowych, oświaty i ochrony

zdrowia.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

22177/13), przy którym przekazano interpelację posła

tostrady płatnej A4 na odcinku Katowice – Kraków,

1.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

Na wstępie chciałbym zwrócić uwagę, że w pro-

lexport Autostrada Małopolska SA.

Skarb Państwa

nie udzielił ponadto żadnych gwarancji spłaty kredy-

tów zaciągniętych przez koncesjonariusza na remon-

ty autostrady.

Rodzi to stosowne konsekwencje w za-

kresie polityki taryfowej (ceny wyższe niż na odcin-

kach, dla których minister transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej dysponuje prawną możliwością

ustalania polityki taryfowej), ale jednocześnie umoż-

liwia zgodnie m.in. z decyzją Eurostat 18/2004 sta-

tystyczną klasyfikację tego projektu poza sektorem

finansów publicznych.

W zakresie braku trzeciego pasa ruchu informuję,

co następuje.

Umowa koncesyjna zobowiązuje konce-

sjonariusza jedynie do podjęcia starań w celu zdoby-

cia finansowania (autostradowe projekty koncesyjne

są projektami typu project finance opartymi o finan-

sowanie zewnętrzne) na jego budowę.

Może to jednak

stwierdzi, że przekroczenie wskazanych w umowie

koncesyjnej czasów oczekiwania przed placami pobo-

ru opłat będzie spowodowane wyczerpaniem przepu-

stowości autostrady związanym z brakiem dodatko-

wego pasa ruchu.

Obecne natężenie ruchu na tym

odcinku autostrady A4, choć relatywnie duże, wciąż

nie jest zasadne dla wkraczania na ścieżkę kosztow-

nego postępowania z udziałem tzw. niezależnego eks-

perta w celu nakazania SAM SA jedynie poszukiwa-

nia źródeł finansowania na budowę 3 pasa.

2.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej planuje podjąć działania na rzecz

W pierwszej kolejności chciałbym przypomnieć, że

resort transportu w przeszłości podjął działania ma-

jące na celu renegocjację umowy koncesyjnej ze spółką

z zaleceń Najwyższej Izby Kontroli w związku z prze-

prowadzoną kontrolą w przedmiocie wykonywania

postanowień umowy koncesyjnej na budowę przez

– Kraków do wymogów autostrady płatnej i jej eksplo-

atację.

NIK zaleciła dokonanie analizy ekonomicznej

finansowe Skarbu Państwa i rozważenie możliwości

renegocjowania warunków umowy koncesyjnej w celu

Propozycje zmian do ww. umowy koncesyjnej,

które następnie zostały przedstawione koncesjona-

riuszowi jako propozycja strony publicznej, zostały

przygotowane przez Generalną Dyrekcję Dróg Kra-

portu.

Negocjacje były prowadzone przez generalne-

Prowadzone rozmowy z koncesjonariuszem nie

doprowadziły do porozumienia, a tym samym formal-

nego zakończenia procesu renegocjacji przedmioto-

wej umowy.

Za główną przyczynę powyższej sytuacji

należy uznać podtrzymywane stanowisko koncesjo-

nariusza, iż propozycja strony publicznej wpływa nie-

korzystnie na sytuację finansową spółki.

Natomiast rozwiązanie umowy koncesyjnej z po-

wodu innego niż wina koncesjonariusza skutkowały-

by co najmniej odpowiedzialnością odszkodowawczą

Skarbu Państwa.

Chciałbym ponadto poinformować, że koncesjona-

riusz prowadzi obecnie intensywne prace inwestycyj-

ne związane z rozbudową placów poboru opłat (PPO)

o dodatkowe pasy, w tym specjalnie oznaczone pasy

do płatności samoobsługowych za pomocą kart floto-

wych i płatniczych (a docelowo do płatności za pomocą

tzw. urządzenia pokładowego).

Prace te powinny

zmniejszyć wskazane przez pana posła niedogodności

związane z oczekiwaniem w kolejce przed PPO.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

556

Odpowiedź

podsekretarza stanu

nr SPS-023-22178/13 z dnia 31 października br.)

w sprawie wątpliwości związanych z działalnością

noczonych Ameryki uprzejmie informuję, że:

1.

Zgodnie z ustaloną tradycją i podziałem kompe-

tencji na Paradzie Pułaskiego władze RP reprezentu-

je konsul generalny RP w Nowym Jorku w roli hono-

rowego marszałka parady.

W bieżącym roku pełniła

ją konsul generalna pani Ewa Juńczyk-Ziomecka.

Kie-

rując się tą zasadą, zarówno obecny ambasador RP,

jak również jego poprzednicy nie uczestniczyli dotych-

czas w tym wydarzeniu.

Niezależnie od powyższego

obecność ambasadora R. Schnepfa na paradzie nie

byłaby możliwa z uwagi na jego osobiste zaangażowa-

nie w przygotowania, planowanej w dniu 8 paździer-

nika br., specjalnej projekcji filmu „Lech Wałęsa.

Czło-

wiek z nadziei” w Kongresie USA w Waszyngtonie.

2.

Decyzja o odstąpieniu od planowanej budowy

nowego nagrobka Jana Karskiego została podjęta

przez komitet honorowy (z udziałem m.in. ambasa-

dora RP w Waszyngtonie) w dniu 17 października br.

Jej powodem był zdecydowany sprzeciw jednego z człon-

ków rodziny Jana Karskiego.

W oświadczeniu amba-

sador R. Schnepf i Kaja Mirecka-Ploss podkreślali:

„Przyświecały nam wyłącznie szlachetne intencje,

przede wszystkim dbałość o spuściznę po Janie Kar-

skim, Polaku, który usiłował uratować świat i do koń-

ca swych dni żył tą ideą.

Stanęliśmy jednak w obliczu

niezrozumiałej dla nas bariery złej woli, która spra-

wiła, że zamysł obrósł atmosferą nielicującą z posta-

wą Karskiego”.

Należy ubolewać, że zabrakło właś-

ciwej atmosfery dla realizacji tej szlachetnej inicjaty-

wy upamiętnienia wielkiego Polaka.

3.

Zarówno Ambasada RP w Waszyngtonie, jak

i wszystkie środowiska polonijne zaangażowane

w projekt budowy nagrobka Jana Karskiego nie wy-

kluczają powrotu do jego realizacji.

Jego podstawą

musiałaby być jednak zgoda wszystkich zaangażo-

wanych w przedsięwzięcie osób.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

ośrodków europejskich sieci

znak: SPS-023-22180/13, przekazującego interpela-

cję posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie planów

prise Europe Network (EEN), przedstawiam poniż-

sze stanowisko.

Na wstępie należy poinformować, że środki na fi-

nansowanie programu wieloletniego pn. „Udział Pol-

ski w Programie ramowym na rzecz konkurencyjno-

ści i innowacji, w latach 2008–2013”, w ramach któ-

rego finansowane są ośrodki europejskie sieci EEN,

dotychczas planowane były w budżecie państwa w czę-

ści 20: Gospodarka, dział 150: Przetwórstwo przemy-

słowe, rozdział 15012: Polska Agencja Rozwoju Przed-

siębiorczości.

W obecnej chwili sieć EEN w Polsce jest

finansowana ze środków Komisji Europejskiej w wy-

sokości do 60%.

W związku z działaniami podjętymi przez Komisję

Europejską, mającymi na celu zapewnienie finanso-

wania dla działalności sieci EEN w 2014 r. w ramach

Programu CIP, przygotowany został projekt uchwały

nowienia przedmiotowego programu wieloletniego,

przedłużający jego działanie na 2014 r.

Aktualnie projekt jest na etapie uzgodnień mię-

dzyresortowych.

W gestii Rady Ministrów leży zatem

przy czym w gestii ministra gospodarki, jako projek-

todawcy przedmiotowej uchwały, wskazanie źródeł

jego finansowania.

W ocenie ministra finansów przed-

Jednocześnie chciałabym jednoznacznie potwier-

dzić, iż przedsiębiorczość traktowana jest niezmien-

nie przez ministra finansów jako główny czynnik

rozwoju społeczno-gospodarczego oraz kluczowy wa-

runek osiągnięcia konkurencyjności gospodarki.

Istotne znaczenie dla osiągnięcia tego celu mają dzia-

łania na rzecz poprawy warunków funkcjonowania

przedsiębiorstw, m.in. poprzez tworzenie korzystne-

go środowiska regulacyjnego.

Dają temu wyraz dzia-

łania rządu w pracach nad ustawami deregulacyjny-

mi, mającymi na celu zmniejszenie barier prowadze-

nia działalności gospodarczej.

Efektem tych prac jest

przyjęcie szeregu regulacji z zakresu kompetencji

557

regulacyjnych oraz w założeniach do projektu czwar-

tej ustawy deregulacyjnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

2013 r., znak: SPS-023-22183/13, dotyczące interpe-

lacji posła Macieja Małeckiego w sprawie wypłaty

Niekorzystne tendencje demograficzne kształtują-

ce sytuację finansów ubezpieczeń społecznych były

emerytalnego tzw. wyżów demograficznych.

Dla fi-

nansowanych metodą repartycyjną systemów ubez-

pieczeń emerytalnych fakty te stanowiły poważne

wyzwanie i wymuszały konieczność ich reformowania.

Również w Polsce, zarówno ze względów demo-

graficznych, jak i ekonomicznych, konieczne było prze-

prowadzenie reformy systemu emerytalnego.

Inte-

gralnym elementem reformy było powołanie w 1998 r.,

zerwy Demograficznej.

Głównym celem utworzenia

zwiększenie bezpieczeństwa wypłacalności świad-

czeń z ubezpieczenia emerytalnego.

Prognozy demo-

graficzne przewidywały bowiem relatywny spadek

nych w następnych latach.

Ustawodawca zaznaczył

jednocześnie, że uruchomienie środków FRD może

już w tym roku może wystąpić deficyt FUS wynika-

jący z przyczyn demograficznych.

Pierwotnie regulacje prawne pozwalały na bieżą-

Nr 14, poz. 75) wprowadzono odprowadzanie przez

ZUS składek na FRD również po 2008 r.

Wysokość

emerytalne.

Jednocześnie ustawa ta umożliwiła prze-

kazywanie do FRD 40% przychodów z ogólnej kwoty

mniejszonej o kwoty odpisów na Fundusz Reprywa-

tyzacji.

Wprowadzone zmiany spowodowały stałe za-

silanie FRD częścią składki emerytalnej oraz zagwa-

szu rezerwowego.

Stan aktywów FRD z roku na rok

gólnych lat wynosił:

— 2008 r.

– 4,5 mld zł,

— 2009 r.

– 7,3 mld zł,

— 2010 r.

– 10,2 mld zł,

— 2011 r.

– 12,8 mld zł,

— 2012 r.

– 16,45 mld zł,

końca 2005 r. w funduszu udało się zgromadzić, łącz-

nie z pomnażaniem środków, około 1,5 mld zł.

Do koń-

ca 2007 r., w okresie wysokiej koniunktury gospodar-

czej, kiedy należało gromadzić oszczędności na przy-

szłe, trudne lata, stan funduszu został powiększony

zasilaniu Funduszu Rezerwy Demograficznej na ko-

niec 2013 r. zakłada się, że aktywa FRD osiągną wska-

zaną powyżej wartość ok. 17,8 mld zł.

W planie finan-

sowym FRD na 2014 r. przewiduje się, że stan fundu-

szu na koniec roku wyniesie ok. 19,13 mld zł.

Decyzje o wykorzystaniu środków Funduszu Re-

zerwy Demograficznej w latach 2010–2013 na zasile-

nie funduszu emerytalnego w ramach Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych były jak najbardziej zasad-

ne z uwagi na sytuację demograficzną Polski.

Obser-

wowane w ostatnich latach zmiany demograficzne

wskazują bowiem, że sytuacja ludnościowa Polski jest

nadal bardzo trudna; także w najbliższej perspekty-

wie nie należy oczekiwać znaczących zmian, które

mogłyby zapewnić stabilny rozwój demograficzny.

Niski poziom dzietności przy jednoczesnym korzyst-

dług Głównego Urzędu Statystycznego udział ludno-

w 2012 r.

Przyrost liczby osób w tym wieku w latach

558

2012–2016 szacuje się na ok. 816 tys., co może spo-

wodować wzrost udziału tej kategorii osób do ok.

20,0% ogółem.

W tym samym okresie liczba osób

długookresowych prognoz demograficznych zjawisko

to będzie narastać.

W efekcie coraz bardziej istotne

stają się relacje między poszczególnymi grupami wie-

ku ekonomicznego ludności, co obrazuje współczyn-

nik obciążenia demograficznego.

Zgodnie z danymi

GUS aktualnie na każde 100 osób w wieku produk-

cyjnym przypada 28 osób w wieku poprodukcyjnym

(podczas gdy w 2000 r. były to 24 osoby).

Według

prognozy GUS należy także oczekiwać, że w 2016 r.

ły będą ok. 33 osoby w wieku 60+/65+.

Obecnie znacznie więcej osób – niż jeszcze 10 lat

temu – pobiera świadczenia emerytalne.

Różnica

grudniem 2002 r.

(3521,3 tys.) a czerwcem 2013 r.

(4964,9 tys.) wynosi 1443,6 tys. emerytów.

Tak więc

przesłanki demograficzne uruchomienia środków

Funduszu Rezerwy Demograficznej jak najbardziej

istnieją.

Niezależnie od przesłanek demograficznych dzia-

łania w zakresie wykorzystania części środków zgro-

zagrożeń związanych z nadmiernym zadłużaniem się

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz budżetu

państwa.

Rosnąca liczba ludzi starszych i spadek licz -

mu ubezpieczeń społecznych.

Należy dodać, że rozporządzenia, na mocy któ-

rych uzupełniany był niedobór funduszu emerytal-

nego środkami FRD, stanowiły nie tyle realizację

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale ustaw

budżetowych w poszczególnych latach, które w planie

finansowym FUS, w ramach jego przychodów, zakła-

dały wykorzystanie środków zgromadzonych na ra-

chunku Funduszu Rezerwy Demograficznej.

Ustawa

budżetowa, po jej opublikowaniu, staje się źródłem

nych gospodarka finansowa FRD odbywa się na pod-

stawie wieloletniej prognozy kroczącej dochodów

gnozy są w szczególności założenia dotyczące sytua-

cji demograficznej i społeczno-ekonomicznej kraju,

ności, wzrostu gospodarczego, wysokości zarobków,

lacji w podziale na poszczególne grupy zawodowe

nych z ubezpieczeń społecznych.

Prognoza ta sporzą-

dzana jest przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych co

3 lata.

W bieżącym roku powstała kolejna taka prognoza

– prognoza wpływów i wydatków funduszu emery-

talnego do 2060 r.

Została ona sporządzona w trzech

wariantach: wariant nr 1 – pośredni, wariant nr 2

– pesymistyczny i wariant nr 3 – optymistyczny.

Poniżej przedstawiam dane ujęte w przedmioto-

wej prognozie prezentujące saldo roczne funduszu

emerytalnego w procencie produktu krajowego brut-

to w latach 2015–2060.

Taka projekcja daje bowiem

szu emerytalnego w kolejnych latach.

rok wariant nr 1 wariant nr 2 wariant nr 3

2015 -3,0% -3,3% -2,8%

2016 -3,0% -3,3% -2,7%

2017 -2,9% -3,4% -2,6%

2018 -2,9% -3,4% -2,5%

2019 -2,8% -3,3% -2,4%

2020 -2,7% -3,3% -2,2%

2021 -2,6% -3,2% -2,2%

2022 -2,6% -3,2% -2,1%

2023 -2,5% -3,2% -2,1%

2024 -2,5% -3,2% -2,0%

2025 -2,5% -3,1% -2,0%

2030 -2,2% -3,0% -1,6%

2035 -1,6% -2,5% -1,0%

2040 -1,0% -1,9% -0,5%

2045 -0,8% -1,7% -0,2%

2050 -0,9% -1,7% -0,2%

2055 -1,0% -1,9% -0,3%

2060 -1,0% -1,9% -0,3%

Z prezentowanych danych wynika, że jakkolwiek

saldo roczne funduszu emerytalnego w procencie PKB

pozostaje ujemne przez wszystkie lata prognozy, to

jednak dane te wskazują na poprawę badanej relacji.

Wzrost powyższej relacji następuje już w pierwszym

okresie prognozy (poza latami 2015–2017 w warian-

cie nr 2 oraz 2015 r. w wariancie nr 1) i trwa do 2047–

2048 r., po czym następuje około dziesięcioletni spa-

dek, a następnie niewielki wzrost w ostatnich latach

prognozy.

Uprzejmie informuję, że w praktyce FUS (w tym

fundusz emerytalny) jest instytucją deficytową w tym

cych na emeryturze.

Taka jest bowiem konstrukcja

ży podkreślić, że występujący niedobór środków włas-

nych FUS w postaci składek nie stanowi formalnego

dawca w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych

zawarł regulację wskazującą państwo jako gwaranta

ich wypłaty.

Wyrazem realizacji tej gwarancji jest

kazywanymi w formie dotacji.

Dodatkowo na podsta-

wie projekcji demograficznych i makroekonomicz-

nych wskazujących na możliwość występowania zja-

559

wiska niższych przychodów wobec wyższych wydat-

Do najważniejszych z nich należą pożyczka z budże-

Możliwość skorzystania ze wspomnianych wyżej

źródeł finansowania oraz ich skala uzależnione są

od poziomu przychodów własnych FUS oraz jego

wydatków.

Przedstawiając powyższe, chciałbym podkreślić,

tych w ostatnich latach mających na celu uszczelnie-

nie tego systemu przede wszystkim należałoby wy-

mienić:

1.

Likwidację wcześniejszych emerytur i wprowa-

nie przewidują możliwości przejścia na wcześniejszą

emeryturę.

Równocześnie wprowadzono w życie usta-

stowych.

Skutkiem wprowadzenia tej ustawy spośród

niami.

Emerytury pomostowe mają charakter wyga-

sający.

2.

Obniżenie składki do OFE (z 7,3%);

W 2011 r. przesunięto część składki emerytalnej

kierowanej do otwartych funduszy emerytalnych na

ZUS.

W związku z wprowadzonym ograniczeniem

pokrycie wydatków FUS składkami wzrosło w spo-

sób widoczny.

Do 31 grudnia 2013 r. wysokość skład-

ki przekazywanej do OFE wynosi 2,8% podstawy

wymiaru.

kontynuowania przez ubezpieczonego zatrudnienia

bez rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na

cyzji organu rentowego.

4.

Podwyższenie składki rentowej.

Od dnia 1 lutego 2012 r. składka na ubezpieczenie

rentowe została podniesiona o 2 punkty procentowe,

powodujących skokowy wzrost deficytu FUS.

Zmniej-

szenie deficytu funduszu rentowego wpłynie na ogra-

niczenie deficytu FUS, a w konsekwencji na ograni-

czenie deficytu budżetu państwa.

5.

Stopniowe podwyższanie wieku emerytalnego

dla kobiet i mężczyzn.

Od dnia 1 stycznia 2013 r. rozpoczął się proces

systematycznego podwyższania i zrównywania wie-

ku wymaganego do uzyskania emerytury docelowo

nik zatrudnienia jest pożądany m.in. dla zapewnie-

nia stabilności systemu emerytalnego, który pozosta-

Podsumowując, pragnę zauważyć, że pomimo ko-

nieczności uzupełniania niedoboru funduszu emery-

talnego środkami FRD stan funduszu corocznie wy-

kazuje wzrost jego aktywów, natomiast w wyniku

podejmowanych przez rząd działań następuje wzrost

stopnia samodzielności FUS, co potwierdza wspo-

mniana wyżej prognoza wpływów i wydatków fun-

duszu emerytalnego do 2060 r. i przedstawiona pro-

jekcja salda rocznego funduszu emerytalnego w pro-

cencie PKB.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nika br. w sprawie wspierania szkół polonijnych

konsultacyjnych (SPS-023-22184/13), uprzejmie in-

formuję, co następuje.

Minister edukacji narodowej, jako organ prowa-

dzący szkoły, zespoły szkół i szkolne punkty konsul-

tacyjne przy przedstawicielstwach dyplomatycznych,

skowych Rzeczypospolitej Polskiej, nie planuje ich

uspołeczniania.

MEN realizuje politykę państwa polskiego wobec

Polonii i Polaków przebywających za granicą stosow-

nie do zapisów Planów współpracy z Polonią i Pola-

kami za granicą.

Celem strategicznym MEN jest, by

jak najwięcej Polaków przebywających na obczyźnie

korzystało z dobrej jakości oferty nauczania języka

polskiego.

W tym celu MEN wspiera rozwój szkół

560

przy organizacjach Polaków oraz rozwój nauczania

języka polskiego w obcych systemach edukacji, pro-

wadzi szkolne punkty konsultacyjne, a także wspiera

możliwości kształcenia na odległość i samokształce-

nia osób nieobjętych innymi formami nauczania.

Do-

celowym modelem nauczania dzieci polskich za gra-

nicą jest kształcenie uzupełniające w oparciu o „Pod-

stawę programową dla uczniów polskich uczących się

za granicą”.

W ramach prowadzonych przez Ośrodek

wstał podręcznik „Włącz Polskę” oraz materiały dy-

daktyczne dla nauczycieli.

Wszystkie materiały są

dostępne dla wszystkich zainteresowanych, niezależ-

nie od formy prowadzonego nauczania.

We współpra-

cy z MSZ i placówkami dyplomatycznymi, MEN sta-

ra się odpowiadać na zapotrzebowanie na wsparcie

docierające od poszczególnych środowisk polonijnych,

jak również stale analizuje potrzeby poszczególnych

środowisk polskich, m.in. odpowiadając zwiększoną

liczbą klas lub uczniów w klasach w SPK na zwięk-

szone potrzeby edukacyjne.

W roku 2013 MSZ, poprzez placówki dyplomatycz-

no-konsularne oraz organizacje pozarządowe reali-

zujące projekty edukacyjne finansowane w drodze pro-

cedury konkursowej, przeznaczyło ogółem 8 550 955

PLN na wsparcie szkolnictwa w Europie Zachodniej.

W roku 2014 MSZ planuje kwotę 7 230 000 PLN alo-

kować bezpośrednio na wsparcie szkół w Europie Za-

chodniej oraz kwotę 2 000 000 PLN z rezerwy celowej

będącej w dyspozycji MSZ przekazać do MEN na do-

kształcanie nauczycieli organizowane przez resort

edukacji.

Ministerstwo Edukacji Narodowej i Ministerstwo

Spraw Zagranicznych przedstawiają środowiskom

polonijnym spójny przekaz dotyczący planu współ-

pracy strony rządowej z Polonią.

Strona rządowa po-

ważnie podchodzi do prowadzenia dialogu społeczne-

go, a głos zainteresowanych środowisk jest zawsze

dogłębnie analizowany i, gdy to możliwe, brany pod

uwagę.

MEN wzięło aktywny udział w konsultacji

rok 2014, m.in. wypowiadając się negatywnie odnoś-

nie do propozycji powrotu do idei uspołeczniania

SPK.

Biorąc pod uwagę stabilność procesu nauczania

w SPK, wszelkie zmiany w funkcjonowaniu poszcze-

gólnych punktów prowadzone są w sposób ewolucyj-

ny, a ich wprowadzenie poprzedza zawsze konsultacja

z placówką dyplomatyczną i środowiskiem polonij-

nym.

MEN zna stanowisko środowisk związanych

z SPK odnośnie do idei uspołeczniania punktów.

Jed-

nocześnie do MEN docierają także postulaty kiero-

wane przez inne środowiska polonijne dotyczące

zrównania statusu SPK i szkół społecznych.

Wszystkie dotychczas stosowane formy wspiera-

nia oświaty polonijnej będą kontynuowane.

W roku

2014, podobnie jak dotychczas, MEN będzie kierować

i delegować za granicę nauczycieli języka polskiego

wyposażać szkoły w podręczniki i pomoce dydaktycz-

ne, a także prowadzić kursy kwalifikacyjne i szkole-

nia przedmiotowe dla nauczycieli zarówno w formie

tradycyjnej, jak i w formie on-line.

Ponadto w roku

2014 MEN planuje zlecić organizacjom pozarządo-

wym przeprowadzenie szkoleń oraz organizację ko-

lonii i obozów liderów polonijnych w trybie zlecenia

zadania publicznego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

przewożących wartości pieniężne (22185)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 8 listopada 2013 r., znak: SPS-023-22185/13,

którym przekazano interpelację posła Marka Wójci-

ka w sprawie kursów dla kierowców pojazdów prze-

wożących wartości pieniężne, przedstawiam nastę-

pujące wyjaśnienia.

Odpowiadając na pytanie nr 1, które dotyczy tego,

czy ośrodki szkolenia są technicznie przygotowane

do przeprowadzenia kursów dla kierowców pojazdów

przewożących wartości pieniężne, uprzejmie infor-

muję, że kursy dla kierowców pojazdów przewożących

wartości pieniężne są prowadzone, zgodnie z art. 112

ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 106 ust. 1 pkt 4

szego.

Jest to podmiot posiadający niezbędną infra-

strukturę do przeprowadzenia specjalistycznych kur-

sów w przedmiotowym zakresie.

Odpowiadając na pytanie nr 2, które dotyczy tego,

czy przeprowadzono analizę ilości wypadków drogo-

wych z udziałem pojazdów przewożących wartości

pieniężne i czy wyniki tej analizy potwierdzają celo-

wość wejścia w życie nowych regulacji, uprzejmie in-

formuję, że kierowanie pojazdem przewożącym war-

tości pieniężne może wiązać się z koniecznością ta-

kiego kierowania pojazdem, który wymaga wyższych

umiejętności niż posiadają kierowcy innych pojaz-

dów.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa zarówno

kierowcom pojazdów przewożącym wartości pienięż-

ne, jak również innym uczestnikom ruchu drogowe-

go wprowadzono dodatkowe wymagania dla kierow-

561

ców pojazdów przewożących wartości pieniężne w po-

staci specjalistycznego kursu.

Odpowiadając na pytanie nr 3, które dotyczy tego,

czy ministerstwo rozważa nowelizację ustawy i opóź-

nienie wejścia w życie regulacji dotyczących pojazdów

przewożących wartości pieniężne, uprzejmie infor-

muję, że minister transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej nie prowadzi działań legislacyjnych

w kierunku opóźnienia wejścia w życie regulacji

w przedmiotowym zakresie.

Z poważaniem

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Marka Wójcika, posła na sejm RP, prze-

SPS-023-22186/13, dotyczącą wymogów formalnych

publicznej placówki, przedstawiam poniższe wyjaś-

nienia.

Wymagania dla osoby, która może zajmować sta-

nowisko dyrektora publicznego przedszkola oraz pub-

licznej szkoły i placówki, zostały określone enumera-

tywnie w § 1 rozporządzenia ministra edukacji na-

z 2011 r.

Nr 254, poz. 1526).

Osoba taka nie może

m.in. być skazana prawomocnym wyrokiem za umyśl-

ne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe

(§ 1 pkt 7 ww. rozporządzenia), jak również nie może

stwo ścigane z oskarżenia publicznego (§ 1 pkt 8 ww.

rozporządzenia).

Dodatkowo – na potwierdzenie speł-

niania powyższych wymagań – kandydat ubiegający

się o stanowisko dyrektora publicznego przedszkola

oraz publicznej szkoły i placówki przedstawia doku-

rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia

1525), tj. oświadczenie, że nie toczy się przeciwko

oraz oświadczenie, że nie był skazany prawomocnym

Odnosząc się do podniesionej przez pana Marka

Wójcika, posła na Sejm RP, kwestii naruszenia kon-

stytucyjnej gwarancji równości i domniemania nie-

winności poprzez stawianie w gorszej sytuacji osoby,

do osoby skazanej za nieumyślne przestępstwo, wy-

daje się to nieuzasadnione.

Osobie, przeciwko której toczy się postępowanie

karne, od momentu, w którym postawiono jej zarzu-

dejrzanej o popełnienie przestępstwa.

Owszem, zgod-

nie z zasadą domniemania niewinności określoną

postępowania karnego oskarżonego uważa się za nie-

winnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona

status osoby podejrzanej wskazuje na prawdopodo-

bieństwo skazania takiej osoby przez sąd karny i pod-

waża jej wiarygodność jako kandydata na dyrektora

cówki.

W opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej na

etapie toczącego się postępowania karnego nie jest

istotne, czy jest ono prowadzone w związku z umyśl-

nym, czy nieumyślnym przestępstwem, oraz czy jest

ono związane z pracą zawodową.

Wystarczającą prze-

szkodą w możliwości ubiegania się o stanowisko dy-

rektora jest samo podejrzenie, że kandydat popełnił

jakiekolwiek przestępstwo.

W tego rodzaju sprawach

należy kierować się przede wszystkim dobrem ucz-

niów, chcąc dopełnić wszelkich starań, aby stanowiska

dyrektorów w przedszkolach, szkołach i placówkach

zajmowały osoby o wysokim morale, dające rękojmię

należytego wykonania powierzonych im zadań.

Konstrukcja wymagań w zakresie związanym

z odpowiedzialnością karną osób ubiegających się czy

zajmujących stanowisko dyrektora przedszkola, szko-

ły czy placówki nie jest też przypadkowa.

Należy pod-

kreślić – na tle toczącej się aktualnie dyskusji spo-

łecznej na temat dopuszczania do pracy z dziećmi

osób, które popełniły przestępstwo przeciwko zdro-

wiu lub życiu osoby małoletniej – że osoba na takim

stanowisku powinna wzmacniać standardy ochrony

dziecka w szkole oraz dbać o prawidłowość przebiegu

procesu dydaktycznego.

Należy zwrócić uwagę, że

proces ten byłby zaburzony, gdyby późniejsze skaza-

nie dyrektora za przestępstwo popełnione umyślnie

skutkowało koniecznością odwołania go ze stanowi-

562

ska dyrektora i rozwiązania stosunku pracy z mocy

prawa.

Wydaje się, że przeciwdziałanie takim sytuacjom

jest istotniejsze niż zaspokojenie interesu społecznego

jednostki pretendującej do zajmowania stanowiska

kierowniczego w przedszkolu, szkole lub placówce.

Jednocześnie – w nawiązaniu do powyższych wy-

jaśnień – informuję, że nie rozważam wprowadzania

zmian przepisów w tym zakresie.

(22188)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

22188/13, dotyczące interpelacji posła Zbigniewa Ma-

tuszczaka w sprawie wdrażania oszczędności w ad-

ministracji państwowej, poniżej przedstawiam in-

formacje we wskazanym zakresie.

Limit zatrudnienia w Ministerstwie Rozwoju Re-

gionalnego od 2011 r. utrzymuje się na tym samym

poziomie i w bieżącym roku nie jest przewidywana

jego zmiana.

Przeciętne roczne zatrudnienie w MRR

w latach 2010–2012 oraz wypłacone w tym okresie

wynagrodzenia wynosiły odpowiednio:

— w 2010 r. 969 etatów – 79 988 tys. zł,

— w 2011 r. 982 etaty – 81 484 tys. zł,

— w 2012 r. 962 etaty – 82 216 tys. zł.

Poziom zatrudnienia w MRR we wskazanym po-

wyżej okresie wynikał z konieczności zapewnienia

szarze wdrażania programów finansowanych z fun-

duszy europejskich w ramach polityki spójności UE

na lata 2007–2013 oraz działań finansowanych z in-

strumentów pomocy zagranicznej.

Należy podkreślić, że wynagrodzenia pracowni-

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inn-

terpelację pana Zbigniewa Matuszczaka, posła na

Sejm RP, w sprawie nadzoru i kontroli nad instytu-

cjami finansowymi, przesłaną przy piśmie SPS-023-

22189/13 z dnia 31 października 2013 r., uprzejmie

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Ministerstwo Finansów, dostrzegając problemy

związane z działalnością podmiotów pozabankowych

udzielających pożyczek konsumentom oraz świadczą-

cych usługi pośrednictwa finansowego, w szczegól-

ności zagrożenia płynące z działalności tych podmio-

tów dla odbiorców ich usług, na mocy decyzji Komi-

powołało grupę roboczą z udziałem m.in. przedsta-

wicieli resortu finansów, Komisji Nadzoru Finanso-

wego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

której zadaniem było dokonanie analizy obowiązują-

cych przepisów prawa i rekomendowanie działań

umożliwiających lepszą kontrolę nad działalnością

podmiotów nieregulowanych na rynku finansowym

oraz skuteczne eliminowanie z rynku przedsiębior-

ców prowadzących działalność w sposób nielegalny.

Rekomendowane przez grupę roboczą działania

legislacyjne znalazły swój wyraz w przygotowanym

w Ministerstwie Finansów projekcie założeń projek-

rych innych ustaw, który objęty jest planem prac

Rady Ministrów (wykaz prac legislacyjnych Rady

Ministrów, pkt ZD74).

Aktualnie, po zakończeniu pi-

semnego etapu uzgodnień międzyresortowych pro-

jektu założeń, trwa proces uzgadniania ostatecznej

treści dokumentu przed skierowaniem do dalszych

prac rządowych.

Celem projektowanej regulacji jest zwiększenie

poziomu ochrony klientów instytucji finansowych,

w szczególności konsumentów, którzy korzystają

twienie identyfikacji i eliminowania z obrotu gospo-

darczego podmiotów wykonujących działalność licen-

cjonowaną na rynku finansowym bez wymaganego

zezwolenia.

Proponowane w założeniach rozwiązania

mają zapobiegać sytuacjom wykorzystywania słab-

szej pozycji konsumentów w transakcjach dokonywa-

nych z profesjonalistami oraz zmierzają do uszczel-

nienia i wzmocnienia systemu jurysdykcji w zakresie

563

Działalność podmiotów udzielających pożyczek

dytów konsumenckich.

Pozabankowe podmioty pożyczkowe wykonują dzia-

ności umowę pożyczki, umowę kredytu w rozumieniu

niu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia

roczeniem spełnienia świadczenia, umowę o kredyt,

tu kredytodawcy spełnionego świadczenia, umowę

W projekcie założeń przewiduje się wprowadzenie

reglamentacji działalności w zakresie dotyczącym

ności polegającej na udzielaniu kredytów konsumen-

tom jest posiadanie przez przedsiębiorcę środków

pieniężnych na określonym poziomie.

W ramach kon-

troli nad działalnością pożyczkową organ prowadzą-

cy rejestr będzie mógł wykreślić wpisany do rejestru

podmiot, który nie będzie już spełniał ustawowych

wymagań wykonywania działalności polegającej na

udzielaniu pożyczek konsumentom.

Dodatkowo pro-

jekt przewiduje sankcje karne za prowadzenie dzia-

łalności regulowanej w zakresie udzielania pożyczek

konsumenckich bez wymaganego wpisu do rejestru

ści do lat 2).

Zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami działalność

w zakresie udzielania pożyczek konsumentom ze

środków własnych zostanie objęta reglamentacją

i będzie działalnością regulowaną w rozumieniu

działalności gospodarczej, którą przedsiębiorca może

wykonywać po spełnieniu szczególnych warunków.

Zakłada się, się rejestr będzie prowadzony w sy-

stemie informatycznym, będzie jawny i dostępny dla

osób trzecich przez stronę internetową organu reje-

strowego.

Należy podkreślić, że wprowadzenie reje-

stru firm udzielających kredytów z własnych środ-

ków przyczyni się do zwiększenia transparentności

wiarygodności tych podmiotów.

Odnosząc się do pytania dotyczącego prac legisla-

cyjnych regulujących stosowanie stopy procentowej

kredytu udzielanego przez podmioty pożyczkowe,

pragnę wskazać, że przedmiotowy projekt założeń

wprowadza mechanizm ograniczenia kosztów kredy-

tu, zgodnie z którym całkowity koszt kredytu, z wy-

łączeniem odsetek, nie może przekroczyć określone-

go poziomu kwoty udzielonego kredytu konsumen-

ckiego.

W projekcie przewiduje się również wprowa-

dzenie maksymalnej wysokości odsetek za opóźnie-

nie w spłacie oraz odsetek od odsetek.

Proponowane

rozwiązania mają zapobiegać sytuacjom, gdy przed-

siębiorcy, przestrzegając regulacji dotyczących mak-

symalnej wysokości odsetek, jednocześnie zastrzega-

pozaodsetkowym.

W konsekwencji podjęte działania

regulacyjne zmierzają do wyeliminowania pobierania

przez kredytodawców kredytu konsumenckiego nie-

uzasadnionych (zbyt wysokich) odsetek i opłat.

Natomiast odnosząc się do kwestii nadzoru, obję-

cia działalności firm pożyczkowych nadzorem Komi-

sji Nadzoru Finansowego, należy zauważyć, że nad-

zór sprawowany przez KNF ma charakter nadzoru

ostrożnościowego, tj. zmierza do zapewnienia stabil-

ności rynku finansowego i wypłacalności podmiotów

nadzorowanych.

Taki model nadzoru ma w szczegól-

ności na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa środ-

ków pieniężnych powierzanych instytucjom finanso-

wym przez ich klientów.

Nadzór KNF nad podmio-

tami oferującymi pożyczki ze środków własnych spro-

wadzałby się zatem do ochrony kapitałów tych podmio-

tów, w szczególności mając na uwadze, że KNF nie

ingeruje w umowy zawierane pomiędzy instytucjami

finansowymi a ich klientami, natomiast za kwestie

związane z ochroną praw konsumentów odpowie-

dzialny jest UOKiK.

Tym niemniej projekt założeń przewiduje nadanie

dejrzenie, że prowadzą działalność polegającą na gro-

564

Celem regulacji jest rozszerzenie wskazanych

uprawnień KNF na pozostałe, poza rynkiem kapita-

łowym, sektory rynku finansowego, co pozwoli na

ujednolicenie dostępu organu nadzoru nad rynkiem

finansowym do określonych kategorii informacji,

a w konsekwencji umożliwienie skutecznej realizacji

ustawowych zadań KNF, w tym zapewnienia bezpie-

czeństwa i wiarygodności rynku finansowego.

Ponadto wprowadzono możliwość udostępniania

przez KNF informacji stanowiących tajemnicę zawo-

dową przy kierowaniu do prokuratury zawiadomień

o podejrzeniu popełnienia przestępstw określonych

stępstw popełnianych przeciwko bezpieczeństwu ob-

rotu na rynku kapitałowym, przestępstw związa-

nych z naruszeniem tajemnicy bankowej, ubezpiecze-

niowej i tajemnicy dotyczącej działania rynku kapi-

tałowego, przestępstw przeciwko bezpieczeństwu

depozytów, przestępstw związanych z naruszeniem

zakazu używania nazw rodzajowych zastrzeżonych

podmiotów prowadzących działalność regulowaną na

rynku finansowym.

Propozycja ta ma na celu umożliwienie organom

ścigania znacznie szybszej oceny zasadności zawia-

domień i podjęcia stosownych działań w zakresie

nia, a tym samym podejmowania skuteczniejszych

działań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

(22191)

22191/13, przy którym przekazano interpelację pana

stanu dróg powiatowych uprzejmie przekazuję nastę-

pujące wyjaśnienia.

tu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami pub-

licznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych,

Odnosząc się do nowych programów operacyjnych

Dodatkowymi źródłami dofinansowania z budże-

sie dróg powiatowych mogą być przeznaczone jedynie

W latach 1999–2007 dofinansowaniem objęte były

inwestycje drogowe rozpoczęte przed rokiem 1999.

Natomiast od roku 2008 preferowane są zadania in-

565

Kwota dofinansowania zadań na drogach kategorii

powiatowej zależy od ilości złożonych wniosków

przez zarządców dróg spełniających obowiązujące

kryteria do oceny i weryfikacji zadań oraz wartości

kosztorysowej zadań.

Poniżej przedstawiam wysokość dofinansowania

inwestycji na drogach powiatowych (ok. 100 zadań

rocznie) w latach 1999–2012:

— 1999 – 10 941 tys. zł,

— 2000 – 30 127 tys. zł,

— 2001 – 37 695 tys. zł,

— 2002 – 31 160 tys. zł,

— 2003 – 51 592 tys. zł,

— 2004 – 51 123 tys. zł,

— 2005 – 60 890 tys. zł,

— 2006 – 70 024 tys. zł,

— 2007 – 73 802 tys. zł,

— 2008 – 75 005 tys. zł,

— 2009 – 83 072 tys. zł,

— 2010 – 82 236,3 tys. zł,

— 2011 – 100 506,6 tys. zł,

— 2012 – 108 093,6 tys. zł.

„Narodowy program przebudowy dróg lokal-

zaplanowany na lata 2012–2015 jest kontynuacją pro-

— budowa drogi;

stwa przeznaczył w latach 2009–2011 corocznie kwo-

tę 1 mld zł, natomiast w roku 2012 – 200 mln zł i 500

mln zł w roku 2013.

Informacje o podziale powyższej

dotacji na poszczególne projekty opublikowane są na

stronie internetowej MAC.

km, w tym:

— drogi krajowe 19 182,1 km (4,66%);

— drogi wojewódzkie 28 422,6 km (6,90%);

— drogi powiatowe 125 779,2 km (30,53%);

— drogi gminne 238 651,2 km (57,91%).

Przedstawiając powyższe uprzejmie informuję, że

jowe, nie ma innych możliwości formalnych finanso-

wania dróg zarządzanych przez samorządy.

Nie ma

rządów oraz nie pełni wobec nich żadnych funkcji

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

oraz grupy posłów

czypospolitej Polskiej, oraz grupę posłów w sprawie

zmian kwot dofinansowania wynagrodzeń osób nie-

pełnosprawnych uprzejmie informuję, że rozwiązania

pisów odkładane było w kolejnych latach budże-

towych.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że utrzymy-

ustawy o rehabilitacji (…), a także stoi w sprzeczności

kowaną przez Polskę Konwencją Narodów Zjednoczo-

ropejską strategią w sprawie niepełnosprawności

2010–2020”, podkreślającymi konieczność zapewnie-

nie osobom niepełnosprawnym zatrudnienia na ot-

wartym rynku pracy.

Artykuł 27 konwencji zobowią-

zuje państwa strony do uznania prawa osób niepeł-

nosprawnych do możliwości „zarabiania na życie

stępnym dla osób niepełnosprawnych środowisku

pracy”.

Natomiast celem „Europejskiej strategii w spra-

wie niepełnosprawności” w obszarze zatrudnienia

566

jest umożliwienie znacznie większej liczbie osób nie-

pełnosprawnych zarabiania na wolnym rynku pracy.

Ponadto w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008

z 9.8.

2008 r., str. 3) i stanowiącym podstawę do

udzielania pomocy publicznej na zatrudnienie nie

przewidziano zróżnicowania wysokości pomocy dla

pracodawców funkcjonujących na chronionym i ot-

wartym rynku pracy.

Na niekonstytucyjność dotychczasowego rozwią-

Autorzy listu negatywnie odnieśli się do przewi-

dzianego projektem tzw. ustawy okołobudżetowej na

rok 2013 odroczenia po raz kolejny zrównania w pra-

wie do dofinansowania pracodawców zatrudniają-

cych osoby niepełnosprawne.

Przy powyższym pragnę poinformować, że obec-

nie w Systemie Obsługi Dofinansowań i Refundacji

zarejestrowanych jest 247,6 tys. pracowników niepeł-

niało średniomiesięcznie 2158 zakładów pracy chro-

nionej zatrudniających średniomiesięcznie 166 089

osób niepełnosprawnych, natomiast w roku 2012 ist-

niało średniomiesięcznie 1577 zakładów pracy chro-

nionej zatrudniających średniomiesięcznie 165 590

osób niepełnosprawnych (dane z Systemu Obsługi

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych).

Należy też

nej przypadało średnio 77 osób niepełnosprawnych,

zaś w 2012 r. każdy ZPCh zatrudniał średnio 105

pracowników niepełnosprawnych.

Można więc stwier-

dzić, że wprawdzie liczba zakładów pracy chronionej

łem, w stosunku do tego samego okresu, spadła jedy-

nie o 0,3%.

Co więcej, w każdym aktualnie funkcjo-

nującym zakładzie pracy chronionej zatrudnienie

osób niepełnosprawnych rośnie.

W pierwszej połowie

2013 r. zatrudnienie osób niepełnosprawnych w za-

kładach pracy chronionej wzrosło o 4%.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz

W świetle projektowanego rozporządzenia Komisji

(UE) w sprawie uznania niektórych kategorii pomo-

szłości konieczności notyfikowania tej pomocy.

Jej

od uprawdopodobnienia, że polski system jest stabil-

ny, oparty na mocnych podstawach finansowych,

Komisji Europejskiej w tym zakresie.

Komisja z pew-

nością weźmie pod uwagę kwotę planowanych przez

Polskę wydatków oraz wpływ planowanej pomocy na

niepełnosprawnych, znajdujemy się na 21. miejscu

567

przez PFRON samorządom wojewódzkim i powiato-

dowa obiektów służących rehabilitacji, zlecanie orga-

nizacjom pozarządowym zadań z zakresu rehabilita-

cji zawodowej i społecznej o charakterze regionalnym

i lokalnym, dofinansowanie kosztów przystosowania

i wyposażenia stanowisk pracy osób niepełnospraw-

nych, szkolenia i przekwalifikowania bezrobotnych

i poszukujących pracy osób niepełnosprawnych, do-

tacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej, po-

moc w zaopatrzeniu osób niepełnosprawnych w przed-

mioty ortopedyczne i środki pomocnicze, pomoc w za-

kupie sprzętu rehabilitacyjnego oraz w likwidacji

barier architektonicznych, technicznych i w komuni-

kowaniu się.

Przy powyższym pragnę poinformować, że w wy-

niku przeprowadzonych konsultacji, a także rozmów

prowadzonych w gronie koalicjantów osiągnięto

kompromis, w wyniku którego zaproponowano ko-

rekty zmian w zakresie dofinansowań do wynagro-

dzeń pracowników niepełnosprawnych w stosunku

do pierwotnego przedłożenia projektu ustawy około-

budżetowej.

Nowa propozycja zakłada, że na osoby

o znacznym, umiarkowanym i lekkim stopniu niepeł-

nosprawności przypadanie odpowiednio 1800 zł,

1125 zł, 450 zł miesięcznego dofinansowania do wy-

nagrodzenia.

Jednocześnie zaproponowano trzymie-

sięczny okres vacatio legis wejścia, ustalając, że za

do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego

będzie przysługiwało w wysokości i na zasadach obo-

wiązujących w roku 2013 r.

Proponowana zmiana

pozwoli na właściwe przygotowanie adresatów prawa

do nowych zasad dofinansowania do wynagrodzeń

pracowników niepełnosprawnych, jak i złagodzi skut-

ki wprowadzenia zmian w odniesieniu do pracodaw-

ców prowadzących zakłady pracy chronionej.

Zaproponowane zmiany zostały przyjęte przez

Jednocześnie uprzejmie informuję, że od kwietnia

wadzone zostały zmiany ograniczające możliwości

stosowania tego instrumentu.

I tak uległa zmniejsze-

niu o 30 tys. liczba pracowników niepełnosprawnych,

pełnosprawnych, na skutek obniżenia wysokości do-

finansowania dla umiarkowanego i lekkiego stopnia

niepełnosprawności, a także odstąpiono od dofinan-

sowania wynagrodzeń pracowników z tymi stopnia-

mi mających ustalone prawo do emerytury.

Jednak

nienie osób niepełnosprawnych według danych ba-

dania aktywności ekonomicznej ludności polski

Odpowiadając na interpelację poseł Anny Nemś

stępstw związanych z egzekucją długów, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Rynek wierzytelności jest jednym z najszybciej roz-

wijających się segmentów rynku finansowego.

Znacz-

ny udział mają w nim wierzytelności konsumenckie,

albowiem życie na kredyt jest coraz bardziej popu-

larne wśród społeczeństwa.

Wraz z rozwojem rynku

568

wierzytelności zaczęło pojawiać się coraz więcej firm

w tym również firmy windykacyjne specjalizujące się

w odzyskiwaniu długów.

Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści nie posiada informacji dotyczących działalności

tego rodzaju firm, podobnie jak i nie monitoruje na

bieżąco przestępczości związanej z egzekucją wierzy-

telności.

Należy przy tym podkreślić, iż wykonanie

tego rodzaju zadania byłoby bardzo utrudnione, al-

bowiem tylko przestępstwo określone art. 191 § 2

K.k. jednoznacznie wskazuje, iż zostało ono popeł-

nione przez sprawcę w celu wymuszenia zwrotu wie-

rzytelności.

Z kolei wskazane w interpelacji przestęp-

stwo z art. 190a § 1 K.k. w praktyce nie zawsze po-

pełniane jest przez osoby, które zajmują się egzekucją

długów.

Potwierdzają to przeprowadzone przez In-

stytut Wymiaru Sprawiedliwości badania, których

wyniki przedstawiono w opracowaniu „Prawnokarne

i kryminologiczne aspekty zjawiska nękania” (War-

szawa 2012).

Ponadto badania te wykazały wręcz

odwrotne zjawisko, tj. wykorzystywanie przez dłuż-

ników ww. artykułu Kodeksu karnego w walce z le-

galnie działającymi windykatorami długów.

Z powyż-

szego wynika więc, że nie jest możliwe podanie liczby

przestępstw, które popełniono w ostatnich latach

i które miały związek z wymuszaniem zwrotu wie-

rzytelności, albowiem Ministerstwo Sprawiedliwości

nie agreguje tego rodzaju danych.

Nie jest także możliwe na podstawie gromadzo-

nych przez Ministerstwo Sprawiedliwości danych

statystycznych ustalenie liczby powództw wytoczo-

nych przez wierzycieli przeciwko dłużnikom w postę-

powaniach cywilnych w sprawach, które są przed-

miotem interpelacji.

Na podstawie posiadanych przez Ministerstwo

Sprawiedliwości danych można jedynie stwierdzić, iż

w 2011 r. z art. 190a § 1 K.k. skazano 38 osób, a w roku

następnym 513.

Natomiast statystyka skazań z art. 191

§ 1 i 2 K.k. przedstawia się następująco:

— art. 191 § 1 K.k.:

– 2010 r.

– 665 osób,

– 2011 r.

– 584 osób,

– 2012 r.

– 568 osób,

— art. 191 § 2 K.k.:

– 2010 r.

– 680 osób,

– 2011 r.

– 639 osób,

– 2012 r.

– 732 osób.

Ministerstwo Sprawiedliwości nie posiada nato-

miast danych dotyczących współczynnika wykrywal-

ności tego rodzaju przestępstw.

Takimi informacjami

powinien dysponować minister spraw wewnętrznych

nadzorujący pracę Policji, której jednym z ustawo-

wych obowiązków jest wykrywanie przestępstw i wy-

Odpowiadając na końcowe pytanie zawarte w in-

terpelacji, uprzejmie informuję, iż kondycja wymiaru

sprawiedliwości niewątpliwie oddziałuje na rynek

wierzytelności długów.

Należy jednak podkreślić, iż

wciąż podejmowane są różnorakie działania, które

mają ułatwić obywatelom dochodzenie swoich rosz-

czeń na drodze sądowej.

Przykładem tego typu dzia-

łań jest chociażby wprowadzone ustawą z dnia 9 stycz-

nia 2009 r., w ramach Kodeksu postępowania cywil-

nego elektroniczne postępowanie upominawcze

(EPU), które okazało się być szybkim i skutecznym

narzędziem w dochodzeniu przez powodów wierzy-

telności pieniężnych od niesolidnych dłużników.

Gdy

ujawniły się pewne niedoskonałości w funkcjonowa-

niu EPU, niezwłocznie dokonano niezbędnych zmian,

które zostały wprowadzone z dniem 7 lipca 2013 r., i

dotyczyły nie tylko zasad jego funkcjonowania, lecz

także postępowania egzekucyjnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

oraz ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami

(22197)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo nr SPS-023-22197/13, przekazujące interpelację

wie doprecyzowania art. 12 ustawy o kierujących po-

— prawo jazdy kategorii B1 lub B nie może być

danie prawa jazdy w okresie obowiązywania zakazu

kazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmu-

jącego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii

B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

569

Pomimo istnienia powyższego ustawowego zapisu

zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B, zatrzymu-

nika prawa jazdy, nie tylko w zakresie zatrzymanej

o kierujących pojazdami.

prowadzić pojazdów w kategorii wyższej, których do-

puszczalna masa całkowita jest większa, co bezpo-

średnio przekłada się na bezpieczeństwo na drodze,

drogowego.

ka dokumentu prawa jazdy obejmującego kategorie

kazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmu-

B, uzasadniając to jednoznacznym zapisem art. 12

ministracyjny orzekł, że w danym przypadku sąd

nicznych obejmujących uprawnienie w zakresie pra-

zu prowadzenia pojazdów mechanicznych C i C+E,

że ministerstwo na bieżąco monitoruje sytuację zwią-

zaną z przestrzeganiem zapisów art. 12 ustawy o kie-

rujących pojazdami.

Nie widzę jednak konieczności

doprecyzowania przedmiotowego artykułu, gdyż w peł-

ni zgadzam się z przytoczoną powyżej argumentacją

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Pozna-

rii prawa jazdy dodatkowe ograniczenia wynikają

bezpośrednio z zapisów ustawy o kierujących pojaz-

dami.

Dlatego też przyjęte rozwiązania, przy pełnym

przestrzeganiu przepisów ustawowych, nie powodują

wątpliwości w regulowaniu kwestii wydawania i co-

fania uprawnień do kierowania pojazdami.

Uprzej-

mie informuję ponadto, iż aktualne przepisy nie ogra-

niczają uprawnień po czasie, na który wydano zakaz

prowadzenia pojazdów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 26 listopada 2013 r.

lacją pani Agnieszki Hanajczyk oraz pani Ewy Drozd,

posłanek na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesła-

SPS-023-22199/13) w sprawie rejestracji pacjentów

wództwie łódzkim oraz dolnośląskim uprzejmie pro-

Odnosząc się do pytania o osoby, które skorzysta-

ły z możliwości założenia konta w systemie Zintegro-

wany Informator Pacjenta (ZIP), uprzejmie informu-

ję, iż na dzień 25 października 2013 r. dostęp do ZIP

wództwa przedstawia poniższa tabela:

l.p.

Oddział

Wojewódzki

NFZ

Wydane dane

dostępowe

l.p.

Oddział

Wojewódzki NFZ

Wydane

dane

1.

Dolnośląski 26 618 9.

Podkarpacki 25 058

2.

Kujawsko-

Pomorski

29 417 10.

Podlaski 24 299

3.

Lubelski 26 790 11.

Pomorski 15 018

4.

Lubuski 23 985 12.

Śląski 42 616

5.

Łódzki 29 765 13.

Świętokrzyski 20 735

6.

Małopolski 37 492 14.

Warmińsko-

Mazurski

18 410

7.

Mazowiecki 40 588 15.

Wielkopolski 43 287

8.

Opolski 21 612 16.

Zachodniopomorski 23 241

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Na-

rodowy Fundusz Zdrowia system ZIP został poddany

570

służyć ok. 1000 jednoczesnych użytkowników.

Obec-

Odpowiadając na pytanie dotyczące działań pro-

mocyjnych prowadzonych w celu zachęcenia pacjen-

tów do korzystania ze Zintegrowanego Informatora

Pacjenta, uprzejmie informuję, iż różnorodne działa-

nia medialne i pozamedialne prowadzone są zarówno

i poszczególne oddziały wojewódzkie, w miarę moż-

liwości finansowych i organizacyjnych.

Wśród podej-

mowanych akcji informacyjnych należy wskazać

briefingi prasowe, które odbyły się we wszystkich

formacyjnych na stronach internetowych (w tym ba-

ner z linkiem do portalu), udział przedstawicieli fun-

duszu w regionalnych audycjach telewizyjnych i ra-

diowych oraz przekazanie informacji prasowych me-

diom lokalnym.

Ponadto należy uwzględnić prowa-

dzone działania pozamedialne, takie jak foldery in-

formacyjne dołączane do gazet regionalnych, infor-

macje wyświetlane w komunikacji miejskiej, pocze-

kalniach urzędów czy przychodniach oraz aptekach.

Oddziały wojewódzkie podjęły także współpracę ze

związkami zawodowymi, izbami lekarskim oraz za-

i firm”/„Zaproś nas z ZIP-em” zorganizowano ok.

skać dane dostępowe).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

22200/13, przekazującego interpelację posłanek na

Sejm RP Agnieszki Hanajczyk i Ewy Drozd w spra-

wie wykonywania badań wstępnych i okresowych

dotyczących pracowników, uprzejmie przekazuję na-

stępujące informacje.

jęła projekt założeń ustawy o ułatwieniu wykonywa-

nia działalności gospodarczej, przygotowany przez

Ministerstwo Gospodarki, który zawiera m.in. pro-

pozycję umożliwienia zatrudnienia pracownika

poprzedniego pracodawcę) orzeczenia lekarskiego,

określonym stanowisku lub na stanowisku o takich

samych warunkach pracy.

Zgodnie z założeniami ta-

kie osoby nie będą musiały podlegać badaniom

wstępnym, co uprości procedury związane z ich za-

trudnieniem.

Wyjątek od tej zasady będą stanowić

Aktualnie bowiem przy zmianie zatrudnienia pra-

cownik jest zobowiązany do wykonania badań lekar-

skich przed podjęciem pracy u nowego pracodawcy.

Dotyczy to również sytuacji, kiedy pracownik będzie

miał takie same obowiązki jak na stanowisku u po-

przedniego pracodawcy.

Modyfikacja przepisów prawa

w tym zakresie jest zasadna, szczególnie w sytuacji

częstych zmian pracodawcy.

Dlatego należy zminima-

lizować koszty administracyjne, które się z tym wiążą.

Projekt ustawy, opracowany na podstawie ww. zało-

żeń, znajduje się aktualnie na etapie uzgodnień mię-

dzyresortowych i konsultacji społecznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

grupy innych posłów dotyczącą sytuacji w wydzia-

łach zamiejscowych sądów rejonowych uprzejmie in-

formuję, że na podstawie rozporządzenia ministra

ło zniesionych 79 sądów rejonowych.

Na podstawie

rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 25

571

szarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okrę-

gowych i sądów rejonowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1223)

na nowo określono właściwość miejscową i siedziby

sądów powszechnych.

Sędziowie orzekający w 79

zniesionych sądach zostali przeniesieni do pobliskich

sądów rejonowych i co do zasady orzekają w wydzia-

łach zamiejscowych tych sądów.

Decyzje o przenie-

sieniu sędziów w związku z reorganizacją podpisali

z upoważnienia ministra sprawiedliwości podsekre-

tarze stanu.

W ocenie Ministerstwa Sprawiedliwości decyzje

Wynika to nie tylko z treści obowiązujących przepi-

sów prawa, ale również z orzecznictwa Sądu Najwyż-

wie dotyczącej konkretnego przedmiotu i nie ma

to odstępstwo od wcześniejszej – ustabilizowanej –

rą ustawowe uprawnienia ministra sprawiedliwości

do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków

wskazano, wyrażono pogląd wiążący dla pozostałych

dzie uchwała ta w pierwszym rzędzie dotyczyła prob-

lematyki delegacji sędziego, jednak merytorycznie

danemu ministrowi (w tym wypadku ministrowi spra-

wiedliwości) kompetencji.

Podobne stanowisko wy-

raził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

zostali przeniesieni.

Z dniem 1 stycznia 2013 r. sę-

dziowie sądów zniesionych stali się sędziami sądów,

aktualne zakresy jurysdykcji.

Nadmienić należy, że

zdecydowana większość sędziów objętych reorgani-

zacją pełni czynności orzecznicze.

W środku odwoławczym można sformułować za-

rzut sprzeczności składu sądu z przepisami prawa

albo orzekania przez osobę nieuprawnioną.

Ocena,

czy należytym uzasadnieniem takiego zarzutu może

być fakt, że w wydaniu zaskarżonego orzeczenia

uczestniczył sędzia przeniesiony decyzją podpisaną

sekretarza stanu, należy do niezawisłych sądów od-

woławczych rozpoznających taki środek zaskarżenia.

Powtórzenie postępowania – a więc jego wznowie-

nie – jest każdorazowo zależne od decyzji niezawisłe-

go sądu.

Ocena, czy orzekanie w tym postępowaniu

przez sędziego przeniesionego decyzją podpisaną

sekretarza stanu jest przesłanką wznowienia tego

postępowania, należy do niezawisłego sądu rozstrzy-

gającego na wniosek lub z urzędu o kwestii wznowie-

nia postępowania.

Ministerstwo Sprawiedliwości monitoruje sytua-

cję w sądach.

Powstrzymywanie się części sędziów od

orzekania skutkowało w niektórych sądach odracza-

niem części spraw skierowanych na wokandy.

Doszło

także do uchylenia orzeczeń w 140 sprawach (wg sta-

nu na dzień 20 listopada 2013 r. na podstawie infor-

macji uzyskanych od prezesów sądów apelacyjnych)

z powodu wydania ich przez sędziów przeniesionych

wiedliwości przez podsekretarza stanu.

Niewątpliwie

powyższe grozi wydłużeniem czasu trwania postępo-

wań w sądach.

Ministerstwo zwróciło się – niezwłocznie po opub-

likowaniu uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego

w sprawie III CZP 46/13 – do prezesów sądów o po-

informowanie o podjętych działaniach nadzorczych

zmierzających do minimalizacji negatywnych skut-

ków powstrzymywania się od orzekania części sę-

dziów.

Prezesi sądów podejmowali różnego rodzaju

działania, aby nie dopuścić do utrudnień dla intere-

santów wymiaru sprawiedliwości.

Przykładowo spra-

wy podlegające rozpoznaniu przez wydziały zamiej-

scowe rozpoznawali sędziowie macierzystych sądów

rejonowych.

572

Wskazać należy, że możliwości działań ministra

jednak szeregu czynności zmierzających do wyjaś-

nienia i sanowania sytuacji w wymiarze sprawiedli-

wości wywołanej powyższą uchwałą:

czenie zawierające szczegółowe uzasadnienie stano-

wiska ministerstwa;

ctwie dotyczących zagadnienia prawnego, czy sekre-

tarz albo podsekretarz stanu mogą podpisywać decy-

zje o przeniesieniu sędziego, o czym poinformowano

na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwo-

ści, a dnia 14 października 2013 r. udostępniono na

wskazanej rozbieżności w orzecznictwie – termin po-

siedzenia pełnego składu Sądu Najwyższego został

łą Krajowej Rady Sądownictwa podzielającą pogląd

skierowano do sądów pismo przedstawiające szcze-

gółowo stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości

w sprawie i poinformowano o wystąpieniu ministra

do pierwszego prezesa Sądu Najwyższego;

szego o rozważenie przedstawienia, na podstawie art.

Najwyższym, pełnemu składowi Sądu Najwyższego

prawa;

nadal monitoruje także sytuację w sądach.

Nadmie-

nić należy, że liczba sędziów powstrzymujących się

od orzekania począwszy od 25 października 2013 r.

sukcesywnie maleje.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

(22203)

terpelację nr SPS-023-22203/13 pana posła Macieja

573

wych zasad polityki transportowej opublikowanych

przez Komisję Europejską, przekazuję następującą

odpowiedź.

Przede wszystkim chciałbym poinformować, że

zgodnie z polityką w zakresie rozwoju TEN-T prio-

rytetowo będą traktowane inwestycje sprzyjające eli-

minacji najważniejszych barier w tworzeniu spójnego

i zintegrowanego systemu transportowego UE, w tym

przede wszystkim związane z budową połączeń trans-

granicznych, usuwaniem wąskich gardeł, zwiększa-

niem interoperacyjności i intermodalności transpor-

tu oraz wdrażaniem nowych technologii.

Realizacji

celów UE w odniesieniu do rozwoju sieci TEN-T sprzy-

jać ma utworzenie nowego instrumentu finansowego

pod nazwą Connecting Europe Facility – CEF.

Alokacja CEF podzielona została między trzy ob-

szary tematyczne: transport, energetykę oraz teleko-

munikację.

Ze wspólnej puli 31,7 mld euro na trans-

port przeznaczone zostało 26,2 mld euro.

W tej kwo-

cie znajduje się 11,3 mld euro, które zostało transfe-

rowane do instrumentu CEF z Funduszu Spójności.

Pula tych środków UE przeznaczona będzie na sek-

tor transportu w krajach kohezyjnych.

W okresie do 31 grudnia 2016 r. będziemy mieli do

czynienia z tzw. kopertami narodowymi.

Alokacja

dostępna dla Polski w tym okresie wyniesie ok.

4,4 mld euro.

Do końca wskazanego terminu państwa

członkowskie będą miały wyłączność na przypisane

im kwoty, natomiast po jego upływie pozostające w tych

kopertach środki zasilą pulę ogólną i zostaną udostęp-

nione wszystkim państwom kohezyjnym w trybie kon-

kursowym.

Ze środków Funduszu Spójności dostępnych w ra-

mach Connecting Europe Facility będą mogły być

realizowane inwestycje ujęte w części 1 załącznika

do rozporządzenia ws.

CEF 11840/13 (zidentyfikowa-

ne w ramach korytarzy sieci bazowej TEN-T, projek-

tów horyzontalnych bądź innych odcinków na sieci

bazowej TEN-T), które przedstawia poniższa tabela:

Uprzejmie informuję, iż zostały już rozpoczęte

prace mające na celu przygotowanie pierwszej puli

projektów, które miałyby się ubiegać o dofinansowa-

nie w I kwartale 2014 r.*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

(22205)

terpelację pani poseł Agnieszki Pomaskiej i pana po-

sła Radosława Witkowskiego, z dnia 31 października

2013 r., w sprawie projektu programu leczenia spa-

mie informuję, co następuje.

Korytarze sieci bazowej TEN-T

Ciąg Rodzaj inwestycji Odcinek

Morze Bałtyckie – Morze

Adriatyckie

kolejowa

1.

Gdynia – Katowice

2.

Warszawa – Katowice

3.

Wrocław – Poznań – Szczecin/Świnoujście

4.

Katowice – Ostrawa – Brno – Wiedeń & Katowice – Żylina, Bratysława

– Wiedeń

morska

1.

Gdynia, Gdańsk

2.

Świnoujście, Szczecin

drogowa 1.

Bielsko Biała – Żylina

Morze Północne – Morze Bałtyckie

kolejowa

2.

Granica z Białorusią – Warszawa – Poznań – granica z Niemcami

drogowa 1.

Korytarz Via Baltica

Pozostałe połączenia na sieci bazowej TEN-T

Inwestycje kolejowe

1.

Wrocław – Praga

2.

Kędzierzyn-Koźle – Chałupki – granica państwa

3.

Granica z Ukrainą – Kraków – Katowice – Wrocław – Drezno

Inwestycje drogowe 1.

Nowa Sól – Hradec Kralove

Projekty horyzontalne

1.

Krajowy System Zarządzania Ruchem Drogowym na sieci TEN-T

2.

Wdrażanie ERTMS (ETCS/GSM-R) na liniach w sieci bazowej oraz korytarzach towarowych (RFC)

*

)

Procedura obejmowania refundacją leków, w tym

dowej dla leku Dysport (toxinum botulinicum typum

A ad iniectabile) w ramach programu lekowego we

wskazaniu leczenie dorosłych pacjentów ze spastycz-

nością kończyny górnej po udarze mózgu.

Wniosek

jest rozpatrywany w trybie określonym w ustawie

o refundacji.

W dniu 9 września 2013 r. została wydana reko-

mendacja nr 118/2013 prezesa Agencji Oceny Tech-

nologii Medycznych w sprawie objęcia refundacją

produktu leczniczego Dysport, toxinum botulinicum

tworu do wstrzykiwań, 1 fiolka, 500 j.m., w ramach

programu lekowego leczenie spastyczności kończyny

wej typu A (ICD-10: 1-63; 1-61; 1-69).

Ponadto zosta-

wie zakwalifikowania świadczenia opieki zdrowotnej:

rehabilitacja pacjenta po udarze mózgu ze spastycz-

niem toksyny botulinowej jako świadczenia gwaran-

towanego.

ków publicznych we wskazaniu leczenie spastyczno-

syny botulinowej typu A w ramach programu leko-

wego, który powinien być uzupełniony o:

— dodanie w kryteriach kwalifikacji pacjentów

1) do programu kwalifikują się pacjenci, którzy

m.in. po udarze mózgu przebyli co najmniej trzyty-

godniową rehabilitację neurologiczną przed włącze-

niem do programu;

2) terapia toksyną botulinową przebiega jedno-

lekarza prowadzącego,

— kwalifikacja pacjenta do programu następuje

towej sprawie z uwzględnieniem uwag Agencji Oceny

Technologii Medycznych przedstawionych w reko-

mendacji oraz prac mających na celu zapewnienie

pacjentom, którzy będą zakwalifikowani do progra-

mu, dostępu do wymaganych programem świadczeń

rehabilitacyjnych w wymiarze określonym w projek-

cie programu.

Należy podkreślić, że podanie toksyny

botulinowej jest jedną z form leczenia objawu spa-

stycznego niedowładu kończyny górnej poprawiającą

efekty prowadzonej rehabilitacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

cyjnego zachodzącego pomiędzy rozwiedzionymi mał-

stron, uprzejmie informuję.

Z chwilą orzeczenia rozwodu powstaje między by-

łymi małżonkami obowiązek alimentacyjny, jeżeli

spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 60 Ko-

W przepisie art. 60 § 1 K.r.o. ustawodawca wpro-

wadził możliwość wystąpienia z roszczeniem małżon-

ka rozwiedzionego, który nie został uznany za wy-

575

w niedostatku, przeciwko drugiemu małżonkowi roz-

wiedzionemu o dostarczanie środków utrzymania,

a w przepisie art. 60 § 2 K.r.o. – byłego małżonka

przeciwko drugiemu małżonkowi rozwiedzionemu

uznanemu za wyłącznie winnego rozkładu pożycia

o przyczynianie się w odpowiednim zakresie do za-

spokajania jego usprawiedliwionych potrzeb.

Przepis

art. 60 § 1 K.r.o. reguluje zatem istnienie i zakres

obowiązku alimentacyjnego między byłymi małżon-

kami po orzeczeniu rozwodu, w sytuacji gdy oboje

małżonkowie zostali uznani za winnych rozkładu

pożycia małżeńskiego, jak również gdy żadnemu z mał-

żonków nie została przypisana wina, a zatem sąd

rozwodowy na zgodne żądanie małżonków zaniechał

orzeczenia o winie (art. 57 § 2 zd. pierwsze K.r.o.).

Czynna legitymacja procesowa do wystąpienia z żą-

daniem z art. 60 § 1 K.r.o. nie przysługuje małżon-

kowi, który został uznany za wyłącznie winnego roz-

kładu pożycia.

Ocena zasadności zgłoszonego roszczenia należy

w każdym wypadku do sądu orzekającego, który do-

konuje jej przy uwzględnieniu przesłanek decydują-

cych o istnieniu obowiązku alimentacyjnego pomię-

dzy rozwiedzionymi małżonkami.

Powstanie obowiązku alimentacyjnego między

go spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie pierw-

sza z nich wiąże się z ustaleniem, który z małżonków

ponosi winę rozkładu pożycia, a druga z istnieniem

niedostatku po stronie małżonka żądającego dostar-

czenia środków utrzymania.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że proces o ali-

menty nie może przekształcić się w proces quasi-roz-

wodowy, w którym sąd miałby ustalać, czy doszło do

rozkładu pożycia małżeńskiego i z czyjej winy, gdyż

ustalenia w tym zakresie zawarte w wyroku rozwo-

dowym wiążą sąd rozpoznający sprawę na podstawie

sierpnia 1974 r., III CZP 46/74, LEX nr 1848).

Dokonując oceny w zakresie istnienia niedostatku

po stronie małżonka domagającego się alimentów

w trybie art. 60 § 1 K.r.o., sąd porównuje sytuację

materialną byłych małżonków sprzed rozwodu z sy-

tuacją występującą w dacie orzekania o obowiązku

alimentacyjnym.

W każdym jednak przypadku bada

okoliczności konkretnej sprawy i przy ich uwzględ-

nieniu decyduje o słuszności żądania.

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem

niedostatek jako przesłanka obowiązku alimentacyj-

nego przewidzianego w przepisie art. 60 § 1 K.r.o.

odnosi się zarówno do braku jakichkolwiek środków

utrzymania, jak i sytuacji, kiedy uzyskane środki nie

wystarczają na pełne zaspokojenie usprawiedliwio-

nych potrzeb (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lip-

ca 2000 r., I CKN 226/00, LEX nr 51343).

Usprawied-

liwione potrzeby to takie, których zaspokojenie za-

pewni uprawnionemu normalne warunki bytowania,

uprawniony jest chory, to do potrzeb, o których mowa

w art. 60 § 1 K.r.o., należą także lekarstwa (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1975 r., III CRN

55/75, LEX nr 1935).

W każdej sprawie zakres usprawiedliwionych po-

trzeb małżonka dochodzącego świadczeń alimenta-

cyjnych w trybie przepisu art. 60 § 1 K.r.o. będzie

podlegał indywidualnej ocenie przy jednoczesnym

uwzględnieniu możliwości zarobkowych i majątko-

wych zobowiązanego.

Niewykluczona jest zatem sy-

tuacja, że pomimo stwierdzenia niedostatku po stro-

nie uprawnionego sąd nie uwzględni żądania alimen-

tów z uwagi na negatywną ocenę co do wskazanych

możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiąza-

nego.

Wskazać również należy, że małżonek domagają-

cy się alimentów winien w pełni wykorzystać wszel-

kie możliwe działania w celu uzyskania dochodów nie-

zbędnych do zaspokojenia usprawiedliwionych włas-

nych potrzeb.

Wprawdzie w wyroku z dnia 4 sierpnia

1999 r.

(I CKN 226/00, LEX nr 51343) Sąd Najwyższy

podkreślił, że przy ocenie niedostatku, o którym mowa

danej osoby ukierunkowaną na osiąganie dochodów,

a tylko wysokość dochodów pochodzących z tej ak-

tywności, to nie zaprzecza to wcześniejszym wskaza-

niom co do zasadności uwzględnienia przez sąd dzia-

łań podjętych przez uprawnionego właśnie w celu

uzyskania tych dochodów.

Przyjmuje się, że niedo-

statek jest przesłanką powstania obowiązku alimen-

tacyjnego, gdy jego przyczyną są okoliczności nieza-

czenia alimentacyjne nie przysługują osobie zdolnej

do pracy, jeżeli z własnej winy nie wykorzystuje ona

swoich zdolności albo bez uzasadnionej przyczyny

Jak wynika z powyższego, sąd w toku postępowa-

nia winien skorzystać z wszelkich dostępnych środ-

ków dowodowych służących poczynieniu ustaleń nie-

zbędnych do rozstrzygnięcia o zasadności roszczenia

zgłoszonego przez uprawnionego małżonka w trybie

sytuacji materialnej i życiowej każdej ze stron, w tym

również małżonka występującego z tym roszczeniem.

W przypadku wystąpienia przez uprawnionego

z powództwem o przedłużenie obowiązku alimenta-

cyjnego w trybie przepisu art. 60 § 3 K.r.o., przewi-

dującego wygaśnięcie obowiązku dostarczania środ-

ków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu z upły-

wem pięciu lat od orzeczenia rozwodu sąd, z uwagi

na wyjątkowe okoliczności może przedłużyć termin

pięcioletni, po uprzednim zbadaniu zasadności rosz-

czenia w kontekście zaistnienia tych wyjątkowych

okoliczności.

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że nie

są wyjątkowymi okolicznościami w rozumieniu art. 60

K.r.o. stopniowy ubytek sił, dolegliwości i schorzenia

byłego małżonka występującego z żądaniem przedłu-

żenia terminu pięcioletniego dotykające go w miarę

upływu życia.

Wyjątkowymi okolicznościami, o któ-

rych mowa, są nie tylko nagłe zdarzenia – wypadki

576

powodujące kalectwo, ale również niektóre choroby,

wywołujące silny rozstrój zdrowia, np. prowadzące

do poważnych operacji (wyrok Sądu Najwyższego

nr 1215906).

Zasadność uwzględnienia przez sąd w sprawie

o przedłużenie obowiązku alimentacyjnego faktu

niepodjęcia przez dłuższy czas pracy przez uprawnio-

nego małżonka będzie zatem podlegała ocenie sądu.

Znaczenie tej okoliczności dla prawidłowego rozstrzyg-

nięcia konkretnej sprawy będzie przedmiotem ana-

lizy w kontekście całokształtu zgormadzonego w toku

postępowania materiału dowodowego.

Należy wskazać, że ustawą z dnia 6 listopada

Nr 220, poz. 1431) dodano przepis art. 144

1

K.r.o.,

zgodnie z którym zobowiązany może uchylić się od

ne z zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z za-

łożeniem ustawodawcy celem powołanej regulacji jest

ochrona uzasadnionego interesu zobowiązanego i środ-

ków jego utrzymania przed żądaniem niezasługują-

cym na ochronę.

W oparciu o ten przepis małżonek

zobowiązany może domagać się oddalenia powódz-

twa w przypadku żądania przez uprawnionego ali-

mentów z rażącym naruszeniem zasad współżycia

społecznego.

Istnieją zatem mechanizmy prawne zarówno z za-

kresu prawa materialnego, jak i procesowego pozwa-

lające na dochodzenie przez małżonka zobowiązane-

go do alimentacji ochrony jego słusznego interesu.

Realizacja uprawnień w tym zakresie zależy od woli

zainteresowanego.

Pragnę jednocześnie poinformować, że Minister-

tystyczną co do liczby spraw dotyczących obowiązku

alimentacyjnego pomiędzy rozwiedzionymi małżon-

kami w sytuacji orzeczenia rozwodu z winy obu

stron, natomiast z posiadanych danych za lata 2011–

2013 (I półrocze) wynika, że ogólna liczba prawomoc-

nych orzeczeń w sprawach o alimenty z powództwa

małżonków wyniosła w 2011 r.

– 1538, w 2012 r.

–

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Krzysztofa Gadowskiego, posła na

Sejm RP, w sprawie kredytów zaciągniętych we fran-

kach szwajcarskich, sygn.

SPS-023-22207/13, uprzej-

mie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Odnosząc się na wstępie do przytoczonych w in-

terpelacji pana posła K. Gadowskiego przykładów

krajów europejskich, jak Hiszpania i Chorwacja,

gdzie osoby zadłużone w walutach obcych, szczegól-

nie we frankach szwajcarskich, otrzymały wsparcie

poprzez działania sądów, należy wskazać na odmien-

ny charakter problemów występujących w związku

z udzielaniem kredytów walutowych w Polsce i we

wskazanych krajach.

Brak analogii w sytuacji Hi-

szpanii i Chorwacji polega na tym, iż jak wskazano

w wyrokach sądowych, kredyty walutowe miały

w tych krajach charakter produktów spekulacyjnych,

a klienci banków nie byli informowani o ryzyku wa-

lutowym.

Istotnie inna sytuacja miała miejsce w Polsce, co

zostanie przedstawione poniżej.

W tym miejscu należy przypomnieć rozwiązania

wprowadzone w interesie klientów banków, którzy

wprowadzonych wówczas przepisów (art. 69 ust. 3

Prawa bankowego) kredyty hipoteczne indeksowane

lub denominowane w walucie obcej obecnie mogą być

przez kredytodawcę spłacane bezpośrednio w tejże

walucie.

Zgodnie z art. 75b Prawa bankowego wyko-

sieniem przez kredytobiorcę dodatkowych kosztów.

ograniczenia ryzyka – a przez to kosztów – związa-

raty kredytów indeksowanych do waluty obcej są

K. Gadowskiego, należy wskazać, że zgodnie z art. 3

rynkiem finansowym, w tym nad sektorem banko-

wym, jest Komisja Nadzoru Finansowego (KNF),

której członkiem jest przedstawiciel Ministerstwa

Finansów (MF).

Tym samym poprzez udział swojego

przedstawiciela w pracach KNF minister finansów

posiada wgląd w sytuację na bankowym rynku kre-

577

dytowym, w tym w zakresie sytuacji i ochrony inte-

resów uczestników rynku finansowego, w tym sek-

tora bankowego.

W odniesieniu do kredytów walutowych należy

zauważyć, że największy popyt na te kredyty przy-

udzielonych kredytów walutowych ponad dwukrot-

nie przewyższała wartość kredytów złotowych.

Wy-

Dobra sytuacja gospodarcza przy korzystnych wa-

runkach (w tym w zakresie oprocentowania) udzie-

lania kredytów walutowych sprzyjała podejmowaniu

przez część klientów nie zawsze przemyślanych de-

cyzji, które nie uwzględniały możliwości niekorzyst-

nych zmian kursu waluty w przyszłości.

W latach 2005–2008 większość banków prowadzi-

ła konserwatywną politykę w zakresie kredytów wa-

lutowych dla gospodarstw domowych (część z nich

dała się za ich wyeliminowaniem z rynku).

Jedno-

cześnie środowiska opiniotwórcze nie zgadzały się

misję Nadzoru Bankowego (KNB), a później Komisję

Nadzoru Finansowego działaniami zmierzającymi do

łalności banków, finansowania zakupu mieszkań

kredytami walutowymi.

W kontekście pytania pana posła K. Gadowskiego

należy zauważyć, że obok przepisów prawa powszech-

nie obowiązującego na rynku finansowym funkcjo-

nują, wydawane są przez nadzór bankowy rekomen-

dacje, które stanowią dodatkowe narzędzie zarządza-

rekomendowane mechanizmy zarządzania ryzykiem

mogą mieć istotne oddziaływanie makroostrożnoś-

Komisja Nadzoru Bankowego, dostrzegając zagro-

żenia, jakie niesie za sobą dalszy wzrost wolumenu

kredytów walutowych w portfelach banków, w uzgod-

nieniu z bankami przygotowała i uchwaliła w roku

2006 rekomendację S dotyczącą dobrych praktyk

pieczonych hipotecznie.

Zawarte w rekomendacji S postanowienia koncen-

Ponadto szczególną uwagę w rekomendacji S poświę-

cono relacjom banku z klientami.

Zgodnie z postanowieniami rekomendacji S kre-

dyt walutowy mógł być udzielony dopiero po uzyska-

niu od klienta pisemnego oświadczenia, że dokonał

domość ryzyka walutowego.

W szczególności reko-

mendacja 19. zawierała następujące postanowienia:

nia, potwierdzającego, że dokonał on wyboru oferty

dytami, pożyczkami i innymi produktami zaciąga-

obcej”.

Również inne postanowienia rekomendacji S wska-

zywały na konieczność szczególnie ostrożnego gene-

rowania kredytów walutowych oraz kładły silny na-

cisk na proces informowania klientów banków o ry-

zyku związanym z tymi produktami.

w czerwcu 2013 r.

KNF dokonała nowelizacji reko-

mendacji S, która powinna przyczynić się do dalsze-

go wzrostu bezpieczeństwa rozwoju akcji kredytowej,

Z kolei w uchwalonej przez KNF w 2013 r. reko-

mendacji T dotyczącej dobrych praktyk w zakresie

dytowych na podkreślenie zasługuje wprowadzenie

istotnych zmian w zakresie ochrony praw klientów

pisemnych procedur wewnętrznych określających

walutowych w znowelizowanej już rekomendacji T

pozostawiono wymóg, aby bank zapewnił klientowi

wie spreadu walutowego na wielkość udostępnionego

wprowadzono rekomendację, aby w przypadku klien-

ta ubiegającego się o detaliczną ekspozycję kredyto-

wą bank uzyskał od niego pisemne oświadczenie po-

twierdzające, że:

578

Warto zwrócić uwagę, że działania podejmowane

przez KNF są zgodne z rekomendacjami Europejskiej

żyć, że doświadczenia polskiej gospodarki (wyniesio-

ne z obecnego, jak i poprzedniego systemu społeczno-

-gospodarczego) wskazują na duże wahania kursu

łeczeństwie dość powszechna, a przytaczany w wy-

powiedziach argument o jej braku wydaje się nietraf-

ny, zwłaszcza w dobie powszechnego dostępu do In-

ternetu oraz łatwości pozyskania podstawowych in-

formacji ekonomicznych niezbędnych do podjęcia

odpowiedzialnej decyzji kredytowej.

Należy jednak przypuszczać, że większość kredy-

tobiorców, w szczególności tych zaciągających kredy-

ty w okresie koniunktury gospodarczej, nie przewi-

działa skali deprecjacji złotego, jaka miała miejsce

nomicznej, ale nie może to stanowić przesłanki do

unieważnienia zawartych umów kredytowych.

Jednocześnie pomimo silnego wzrostu zadłużenia

mających kredyt walutowy dotychczas poniosła istot-

nie niższe koszty obsługi kredytów niż kredytobior-

procentowych instrumentów walutowych i złoto-

wych.

Na podstawie informacji przekazanych przez

banki można szacować, że łączny koszt odsetek za-

płaconych dotychczas przez kredytobiorców posiada-

jących kredyt walutowy jest o kilkanaście miliardów

złotych niższy w stosunku do sytuacji, w której za-

ciągnęliby oni kredyt złotowy.

Odnosząc się do pytania pana posła K. Gadow-

skiego, trzeba stwierdzić, że wbrew obiegowym opi-

niom banki nie są beneficjentami osłabienia złotego

względem franka szwajcarskiego.

Wraz z osłabieniem

nych do franka szwajcarskiego, dalej określanych

wiązania wobec deponentów i kontrahentów trans-

akcji zawartych w celu zamknięcia otwartej pozycji

kursie z dnia udzielenia kredytu, doszłoby do sytua-

cji, w której zmniejszeniu uległyby należności ban-

ków (czyli zobowiązania kredytobiorców), ale zobo-

wiązania banków nie uległyby zmianie.

W konse-

kwencji banki musiałyby odnotować bardzo wysokie

straty finansowe.

Na podstawie analiz przeprowadzonych przez

Urząd Komisji Nadzoru Finansowego można stwier-

dzić, że gdyby operacja przewalutowania kredytów

bankowego zamknąłby się stratą w wysokości 36,2

niem), przy czym poszczególne banki poniosłyby stra-

dzo wysokie straty spowodowałyby zmniejszenie fun-

duszy własnych sektora bankowego (z 135,9 mld zł

stopniu zostałby skompensowany przez obniżenie

wymogów kapitałowych (o 7,0% – dzięki zmniejsze-

niu wagi ryzyka po przewalutowaniu kredytów),

byłby on ujemny.

Należałoby liczyć się również z tym,

prowadziłaby do istotnego osłabienia złotego, w związ-

ku z czym straty banków byłyby wyższe, zwiększy-

magań Prawa bankowego lub też stałyby się niewy-

płacalne.

Bardzo wysokie straty banków wynikałyby z nie-

korzystnej struktury portfela kredytów w CHF z punk-

tu widzenia momentu ich udzielenia (ponad 60% kre-

dytów w CHF przypada na kredyty udzielone w la-

tach 2007–2008, tj. w szczytowym okresie umocnie-

nia PLN względem CHF) skutkujących koniecznoś-

cią obniżenia wyceny większości kredytów w CHF

o ok. 30–40%.

Realizacja przedstawionego scenariusza oznacza-

579

kowego określającego minimalny poziom współczyn-

nika wypłacalności na 8% banki musiałyby zostać

ki musiałyby zostać dokapitalizowane na kwotę 24,2

ne spełnienie wymagań Prawa bankowego oraz za-

leceń nadzorczych byłoby trudne lub niemożliwe do

wania środków Bankowego Funduszu Gwarancyjne-

go (na koniec czerwca 2013 r. wartość funduszu po-

okazać niewystarczająca dla wsparcia banków), środ-

ków publicznych, przejęcia banku przez inny podmiot

pelacji pana posła K. Gadowskiego, wyrażającej się

m.in. w stwierdzeniach: „Znaczący wzrost kursu

wielu obywateli naszego kraju zaciągnęło swoje kre-

w stanie go spłacać”, trzeba zauważyć, że osoby te

zdecydowały się na zakup nieruchomości w szczyto-

wym okresie hossy na rynku nieruchomości i szczy-

towym okresie umocnienia złotego i w konsekwencji

tami produkcji bardzo silnego wzrostu cen nierucho-

fazy cyklu koniunkturalnego, w jakim znajduje się

mieszkaniowy byłaby też trudna do zaakceptowania

cześnie karałoby obywateli podejmujących ostrożne

decyzje.

stemu finansowego i prawnego ze strony gospodarstw

Reasumując, w opinii Ministerstwa Finansów po-

zyka walutowego, korzyści finansowe zrealizowane

dotychczas przez klientów spłacających kredyt walu-

towy, nierówne traktowanie klientów oraz negatyw-

ne skutki społeczne, jakie wywołałyby tego typu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

580

Odpowiedź

podsekretarza stanu

przy piśmie z 31 października 2013 r., znak: SPS-

023-22208/13, w sprawie stanu dworca w Zebrzydo-

wicach przedstawiam następujące informacje.

1.

Budynek dworca regularnie poddawany jest

przeglądom technicznym, które nie wykazały ko-

nieczności remontu.

Do dnia dzisiejszego wykonywa-

ne były jedynie prace w charakterze bieżącego utrzy-

mania.

Kompleks dworcowy nie jest przewidziany do

remontu przez PKP SA w roku 2014.

PKP PLK SA planuje natomiast modernizację

stacji w zakresie infrastruktury kolejowej obejmują-

cej tory, sieć trakcyjną, urządzenia sterowania ru-

chem kolejowym, perony oraz budowę przejść pod-

ziemnych.

Przejście połączy ul. Kochanowskiego z ul.

Dworcową.

W ramach projektu PO IiŚ 7.1–2.2 pro-

wadzone są prace przygotowawcze, opracowywane

jest studium wykonalności dla „Modernizacji linii

cki – Kraków/Katowice – Zwardoń/Zebrzydowice –

dzice, Zebrzydowice, Zwardoń”.

2.

W okresie zimowym 2013–2014 w ramach

oszczędności planuje się podjąć środki w celu zmniej-

szenia kosztów ogrzewania dworca poprzez ograni-

czenie temperatur grzewczych w części budynku,

która nie jest użytkowana.

Pomieszczenia te będą

ogrzewane do temperatur minimalnych pozwalają-

cych utrzymać obiekt i pomieszczenia w dobrym sta-

nie technicznym, tzn. temperatur dodatnich, przy

których nie istnieje możliwość powstania wilgoci,

wykwitów pleśni, grzybów itp.

Zarządca dworca, tj. PKP SA jako jedno z podsta-

wowych zadań wyznaczył sobie zagospodarowanie

kompleksu po byłych służbach celnych, podejmując

próby wynajęcia lub dzierżawy niezagospodarowa-

nych pomieszczeń.

Jest to niezwykle trudne, gdyż waż-

ny niegdyś węzeł kolejowy po wejściu Polski do Unii

Europejskiej stracił na znaczeniu zarówno pod wzglę-

dem gospodarczym, jak i strategicznym.

Większość

najemców zakończyła prowadzenie działalności go-

spodarczej.

Dzisiaj pod działalność komercyjną zaję-

te jest 990 m

2

z łącznej powierzchni 2802 m

2

.

Po od-

liczeniu powierzchni ogólnodostępnych, poczekalni,

holu, korytarza i WC, do zagospodarowania kwalifi-

kuje się ok. 1200 m

2

.

Obecnie nie ma zainteresowania

wynajmem pozostałej wolnej powierzchni.

3.

Kwestia przebywania na dworcu osób bezdom-

nych była wielokrotnie podnoszona w rozmowach

z władzami samorządowymi, jak również z Policją.

W związku z zaistniałymi sytuacjami zamontowano

na dworcu monitoring wizyjny, którego podgląd znaj-

duje się na posterunku Policji.

W najbliższym czasie

planowane jest wprowadzenie na dworcu tzw. prze-

rwy technologicznej i zawarcie umowy z firmą ze-

wnętrzną na zamykanie i otwieranie dworca.

Z uwa-

gi na wysokie koszty nie mam możliwości zapewnie-

nia całodobowej ochrony.

Obecnie poczekalnia dwor-

ca jest otwarta całodobowo, a kasa PKP InterCity SA

jest czynna w godzinach 9–18.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

(22211)

na w sprawie działań wojewody pomorskiego na szko-

dę dziedzictwa kulturowego w zakresie konstytucyj-

nego obowiązku jego ochrony (znak: SPS-023-22211/13)

uprzejmie przedstawiam następujące informacje uzy-

skane od wojewody pomorskiego.

Złożenie zawiadomienia do Prokuratury Apela-

cyjnej w Gdańsku w sprawie domniemania popełnie-

nia przestępstwa nie było powodem odwołania ze

stanowiska pomorskiego wojewódzkiego konserwa-

tora zabytków.

Po objęciu stanowiska w grudniu

2011 r. wojewoda pomorski otrzymał szereg informa-

cji, w tym również interpelacji poselskich, dotyczą-

cych nieprawidłowości w funkcjonowaniu Wojewódz-

kiego Urzędu Ochrony Zabytków.

W związku z po-

wyższym w rocznym planie działalności kontrolnej

Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku na

2012 r. zaplanowano przeprowadzenie kontroli orga-

nizacji i funkcjonowania Wojewódzkiego Urzędu

Ochrony Zabytków w Gdańsku.

Wyniki przeprowa-

dzonej kontroli potwierdziły szereg poważnych nie-

prawidłowości w zakresie działalności ówczesnego

PWKZ, dotyczących uchybień w realizacji m.in. za-

pisów ustawy o służbie cywilnej i przepisów pracow-

niczych wynikających z Kodeksu pracy.

Kontrola

581

ustaliła również, że istnieją kilkuletnie zaległości

w prowadzeniu rejestru zabytków ruchomych oraz

brak jest realizacji zaleceń pokontrolnych Archiwum

Państwowego w Gdańsku.

Urząd ten był również

kontrolowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzi-

ctwa Narodowego (w dniach 7–18 maja 2012 r.).

Kon-

trola wykazała istotne merytoryczne oraz organiza-

cyjne nieprawidłowości.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

faktycznego prowadzenia

(22212)

2013 r., znak: SPS-023-22212/13, przy którym przed-

łożona została interpelacja posła Łukasza Gibały

nych w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

rolniczym obejmuje się rolników i pracujących z nimi

domowników.

Przez rolnika rozumie się osobę pro-

wadzącą osobiście i na własny rachunek działalność

stwie rolnym.

Działalnością rolniczą jest produkcja

roślinna lub zwierzęca, w tym ogrodnicza, sadowni-

cza, pszczelarska i rybna.

Według tych definicji wa-

runkiem ubezpieczenia w KRUS jest prowadzenie

działalności rolniczej.

Stosownie zaś do art. 37 ust. 1

tej ustawy rolnik, nie czekając na wezwanie, w ciągu

14 dni obowiązany jest informować KRUS o okolicz-

nościach mających wpływ na ubezpieczenie i o zmia-

nach tych okoliczności.

Rolnika lub domownika z gospodarstwa o po-

wierzchni powyżej 1 ha przeliczeniowego obejmuje

się ubezpieczeniem społecznym rolników z mocy usta-

wy, jeżeli nie podlega ubezpieczeniu społecznemu

w systemie powszechnym i nie jest uprawniony do eme-

rytury lub renty lub do zasiłku chorobowego i świad-

czenia rehabilitacyjnego, do których przysługuje pra-

wo z tytułu ubezpieczenia chorobowego na podstawie

Zatem objęcie ubezpieczeniem z mocy ustawy, jak rów-

nież na wniosek następuje, w przypadku gdy dana

osoba nie ma innych źródeł utrzymania poza rolni-

ctwem, dlatego ten fakt powinien stanowić podsta-

wowy argument za stwierdzeniem, że działalność

w posiadanym gospodarstwie jest prowadzona.

Należy jednocześnie dodać, że w myśl przepisów

ustawy objęcie ubezpieczeniem społecznym rolników

może nastąpić, jeżeli działalność rolnicza stanowi

stałe źródło utrzymania danej osoby.

Ustalenie czy

działalność rolnicza stanowi stałe źródło utrzymania

dla danej osoby, następuje w pierwszym rzędzie na

podstawie domniemania wynikającego z ustawy,

zgodnie z którym przy ustalaniu podlegania ubezpie-

czeniu domniemywa się, że właściciel gruntów zali-

czonych do użytków rolnych lub dzierżawca takich

dencji gruntów i budynków, prowadzi działalność

istnieje uzasadnienie do przeprowadzenia postępo-

wania sprawdzającego, w trakcie którego dopuszczal-

ne jest korzystanie z informacji będących w posiada-

niu innych organów administracji rządowej i samo-

rządowej świadczących o prowadzeniu działalności

rolniczej bądź jej nieprowadzeniu.

W ostateczności

KRUS posiada uprawnienie do przeprowadzenia kon-

troli na miejscu, choć z tej ewentualności korzysta się

sporadycznie ze względu na ograniczone możliwości

w tym zakresie.

Jest to podstawowy element weryfi-

kacji podczas wizytacji gospodarstw prowadzonych

przy dochodzeniu zaległości w uiszczaniu składek.

Ze względu na to, iż w Polsce funkcjonują dwa

odrębne systemy ubezpieczeń społecznych – po-

wszechny, realizowany przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, oraz rolny, realizowany przez Kasę Rol-

niczego Ubezpieczenia Społecznego – nie ma uzasad-

nienia do prostego porównywania warunków na ja-

kich one funkcjonują.

Każdy z tych systemów normu-

rządzi się odrębnymi regułami dotyczącymi nie tylko

są warunki obejmowania ubezpieczeniem, a także

zasady i wysokość opłacanych przez ubezpieczonych

składek oraz różny jest katalog świadczeń i warunki

nabywania prawa do tych świadczeń, a w konsekwen-

cji różna jest ich wysokość w każdym z tych syste-

mów.

Skoro więc regulacje prawne utrzymują roz-

dzielność unormowań ubezpieczenia społecznego dla

rolników od powszechnego systemu ubezpieczeń dla

pozostałych grup społeczno-zawodowych naturalną

konsekwencją są różnice.

Należy więc zaznaczyć, że

ze względu na odmienność regulacji prawnych nie

można wywodzić wniosku, że została naruszona kon-

stytucyjna zasada równości bądź sprawiedliwości

społecznej.

582

Należy jeszcze dodać, że w myśl doktryny prawa

rolnego różnice w postrzeganiu obszarów wiejskich

wynikają z tego, że te obszary nie mogą być sprowa-

dzane jedynie do roli czynnika produkcji, ale powin-

ny być traktowane jako pewna całość obejmująca

element środowiskowy, krajobrazowy, ekonomiczny,

społeczny itp.

Niewątpliwie przywołanie pozaproduk-

cyjnych funkcji rolnictwa, w tym realizacji różnych

celów w zakresie rozwoju obszarów wiejskich, powin-

no wzmacniać uzasadnienie i społeczną akceptację

dla polityki ochrony i wsparcia rolnictwa.

Nie da się

bowiem dalej, jak się słusznie uważa, legitymizować

subwencji rolnych tylko poprzez odwołanie się do za-

gwarantowania rolnikom odpowiedniego poziomu

dochodów, tę rolę obecnie powinna pełnić koncepcja

wielofunkcyjności rolnictwa zakładająca między in-

nymi realizację przez rolników zadań o istotnym zna-

czeniu społecznym, które powinny być odpowiednio

wynagradzane*

)

.

Prace w zakresie weryfikacji faktycznego prowa-

dzenia działalności rolniczej przez osoby podlegające

ubezpieczeniu społecznemu rolników są stale prowa-

dzone przez KRUS i w razie pojawiających się wąt-

pliwości konkretne przypadki są szczegółowo bada-

ne.

W związku z pracami nad zapowiadaną reformą

ubezpieczenia społecznego rolników tej kwestii zo-

stanie poświęcona szczególna uwaga.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

(22213)

nr SPS-023-22213/13, interpelacji złożonej przez pana

posła Jacka Czerniaka w sprawie podjętej w dniu 24

nych jednostek budżetowych pragnę uprzejmie przed-

stawić następujące stanowisko.

ciu o regulacje unijne wyznaczające zakres pojęciowy

wane za podatników, jak również określające zasady

niu zagadnienia prawnego podjął następującą uchwa-

)

„Przegląd Prawa Rolnego” Nr 2(7), 2010, s.18.

583

uznawania gminnych jednostek budżetowych za od-

nansów jest, aby ewentualne skutki związane z przed-

miotową uchwałą były jak najmniej uciążliwe dla

uchwałą to chciałbym podkreślić, że decydujące zna-

czenie będzie miało rozstrzygnięcie sądu, który skie-

rował pytanie, na kanwie którego wydana została

przedmiotowa uchwała.

Rozstrzygnięcie to powinno

zapaść jeszcze w tym miesiącu, co oznacza, że kon-

cepcja, w której zostanie rozstrzygnięta kwestia dal-

kwestia dotychczasowych rozliczeń, w związku z wy-

konywanymi przez gminne jednostki budżetowe

czynnościami zostanie przedstawiona do końca roku.

wanych w interpelacji kwestii konsekwencji w obsza-

rze prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Omó-

wienia z ministrem rozwoju regionalnego wymagają

pejskiej.

nia czynności opodatkowanych tym podatkiem.

Wy-

rejestrowanie jednostki jako podatnika VAT w tym

reżim finansowy dotyczący tych jednostek, wynika-

jący z ustawy o finansach publicznych, w szczególno-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

pelację z dnia 18 października 2013 r. złożoną przez

panią Beatę Kempę, posłankę na Sejm Rzeczypospo-

jącej się sytuacji spółdzielni inwalidzkich, uprzejmie

informuję, że rozwiązania dotyczące zrównania po-

584

ności z międzynarodowymi standardami, w tym z no-

tyfikowaną przez Polskę Konwencją Narodów Zjed-

i europejską strategią w sprawie niepełnosprawności

2010–2020, podkreślającymi konieczność zapewnie-

nia osobom niepełnosprawnym zatrudnienia na ot-

z 9.08.2008 r., str. 3 – i stanowiącym podstawę do

ka praw obywatelskich oraz pełnomocnika rządu ds.

finansowań i refundacji Państwowego Funduszu Re-

habilitacji Osób Niepełnosprawnych).

Należy też wska-

przypadało średnio 77 osób niepełnosprawnych, zaś

cowników niepełnosprawnych.

Można więc stwier-

585

pełnosprawnych w przedmioty ortopedyczne i środki

ków niepełnosprawnych jest o 3% wyższa niż ogólna

com w roku bieżącym.

pełnosprawności przypadanie odpowiednio 1800 zł,

ki prowadzenia zmian w odniesieniu do pracodawców

prowadzących zakłady pracy chronionej.

codawców zatrudnianiem subsydiowanym – wprowa-

dzone zostały zmiany ograniczające możliwości sto-

sowania tego instrumentu.

I tak uległa zmniejszeniu

punktów procentowych).

Tak więc również aktualnie zaproponowane roz-

586

Odpowiedź

znak: SPS-023-22215/13, w sprawie wykluczenia spo-

łecznego osób chorych na epilepsję uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższych informacji.

Należy podkreślić, iż minister zdrowia, w ramach

swoich kompetencji, podejmuje działania mające na

szenia jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Podstawę działań stanowią przepisy ustawy z dnia

opieki zdrowotnej zakwalifikowane jako świadczenia

gwarantowane finansowane są ze środków publicz-

nych, w ramach powszechnego ubezpieczenia zdro-

wotnego.

Przysługują zatem wszystkim świadczenio-

biorcom, w tym osobom chorym na epilepsję, kwali-

fikującym się do danego typu leczenia.

Ponadto Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż kwestia do-

stępu pacjentów do leków innowacyjnych przedsta-

wia się następująco.

W dniu 12 lipca 2013 r. firma

Vedim sp. z o.o. złożyła wnioski o objęcie refundacją

kozamid) w III linii leczenia padaczki.

Postępowanie

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy wniosek o objęcie re-

wego, wyrobu medycznego rozpatruje się w terminie

nienia danych niezbędnych do rozpatrzenia wniosku

mania uzupełnienia danych albo do dnia upływu ter-

minu uzupełnienia wniosku.

— Vimpat, lakozamid, tab. powl., 50 mg, 14 tabl.,

— Vimpat, lakozamid, tab. powl., 100 mg, 56 tabl.,

— Vimpat, lakozamid, tab. powl., 150 mg, 56 tabl.,

— Vimpat, lakozamid, tab. powl., 200 mg, 56 tabl.,

200ml, kod EAN: 5909990935505

– zostały przekazane do Agencji Oceny Technolo-

fikacyjnej AOTM, stanowiska Rady Przejrzystości

(w tym przypadku firmą Vedim sp. z o.o.), zgodnie

gocjacji, przyjmie stanowisko w drodze uchwały i na-

stępnie przedstawi je niezwłocznie ministrowi zdro-

daniem ostatecznej decyzji ministra zdrowia w przed-

miotowym zakresie w nieprzekraczalnym terminie

Jednocześnie przekazuję poniżej również, w for-

mie zestawienia tabelarycznego, informację o finan-

sowaniu w latach 2012–2013 ze środków Narodowe-

go Funduszu Zdrowia świadczeń udzielonych osobom

chorym na padaczkę oraz wysokości kwoty przezna-

czonej na refundację leków przeciwpadaczkowych.

Tab. 1.

Wartość wykonanych świadczeń w rozpo-

znaniu głównym G40.

X z rozszerzeniami we wszyst-

kich rodzajach świadczeń w latach 2012–2013 (sty-

czeń – lipiec).

Rok

Wartość wykonanych świadczeń

(w złotych)

2012 148 469 557,51

2013 (styczeń – lipiec) 82 988 375,09

Źródło: Systemy bazodanowe NFZ, stan na 21

października 2013 r.

Tab. 2.

Wartość refundacji leków przeciwpadacz-

kowych w refundacji aptecznej w latach 2012–2013

(styczeń – sierpień).

Rok Wartość refundacji (w złotych)

2012 233 639 487,68

2013 (styczeń – sierpień) 140 391 308,89

Przedstawiając powyższe, pragnę zaznaczyć, iż

w odniesieniu do dostępnych metod leczenia osób cho-

rych na epilepsję w Polsce na podstawie art. 4 ustawy

587

ki zawodowej oraz z należytą starannością.

firm windykacyjnych (22216)

dziernika 2013 r. w sprawie nieuczciwych praktyk

firm windykacyjnych uprzejmie informuję.

Przytoczone w interpelacji problemy wynikające

z działalności firm windykacyjnych zostały ujęte

ogólnie i w istocie działalności sądów dotyczy jedynie

kwestia weryfikacji przez sądy danych adresowych

pozwanych w sprawach wytaczanych przez te firmy.

przepis art. 208

1

K.p.c., który stanowi, że sąd z urzę-

du ustala numer PESEL pozwanego będącego osobą

zany do jego posiadania.

Zmiana ta zobowiązuje sąd

do sprawdzenia aktualnych danych adresowych stro-

ny pozwanej, a w wypadku niewskazania przez po-

woda w wyznaczonym terminie adresu pozwanego

lub danych pozwalających sądowi na ustalenie nu-

merów, o których mowa w art. 208

k.p.c., na podsta-

wie zmienionego w tej ustawie art. 177 § 1 pkt 6 K.p.c.

upoważnia do zawieszenia postępowania.

Ustawa wprowadziła również zmiany w przepi-

sach dotyczących elektronicznego postępowania upo-

minawczego.

Zgodnie z art. 505

29a

K.p.c. w elektro-

nicznym postępowaniu upominawczym mogą być

dochodzone tylko takie roszczenia, które stały się

sienia pozwu.

W postępowaniu tym pozew powinien

zawierać numer PESEL lub NIP pozwanego będące-

dącego osobą fizyczną, który nie ma obowiązku wpi-

Ponadto dodano przepis art. 820

3

K.p.c. nakłada-

jący na komornika obowiązek zawieszenia postępo-

wania egzekucyjnego, jeżeli okaże się, że tytuł wyko-

nawczy jest oparty na nakazie zapłaty lub wyroku

zaocznym, który nie został prawidłowo doręczony

pozwanemu w trakcie procesu.

Wprowadzone zmiany winny przyczynić się do

wyeliminowania zjawiska nadużywania e-sądu przez

nieuczciwe firmy windykacyjne.

Jednocześnie uprzej-

czące zagadnień przytoczonych w interpelacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

zaną pismem, znak: SPS-023-22217/13, z dnia 31 paź-

588

Obowiązek określenia w drodze uchwały rady

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie informuję

nie ma możliwości wskazania źródła finansowania

realizacji zadania opieki nad zwierzętami bezdomny-

Ponadto podkreślenia wymagają dwie gwaranto-

Odnosząc się do propozycji wprowadzenia na te-

renie całego kraju jednolitego, obowiązkowego syste-

mu oznakowania zwierząt towarzyszących, uprzej-

mie informuję, że wprowadzenie centralnego syste-

mu identyfikacji i rejestracji psów mającego na celu

zwiększenie kontroli zarówno nad zwierzętami bez-

domnymi, jak i nad zwierzętami domowymi posiada-

jącymi swoich prawowitych właścicieli, jest działa-

niem ważnym i godnym uwagi.

Wydaje się, że jego

realizacja wymagałaby dużych nakładów zarówno

finansowych, jak i administracyjnych.

Przykładem tu może być kwestia utrzymania,

prowadzenia i modernizacji centralnej bazy danych

nej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa, w której jest zarejestrowanych ok. 6 mln

sztuk kóz i ok. 12 mln sztuk świń.

Zadanie to pochła-

nia rocznie ok. 100 mln zł przeznaczonych z budżetu

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie dyspo-

nuje danymi dotyczącymi wielkości populacji psów

bazy danych, która umożliwiłaby zarejestrowanie ta-

kiej liczby zwierząt i zapewniłaby przepływ informacji

pomiędzy różnymi podmiotami, wiązałaby się zapew-

ne z podobnymi kosztami.

W celu ich oszacowania na

stronie internetowej obsługującej ministerstwo za-

mieszczono zapytanie ofertowe w tej sprawie, termin

składania ofert na przygotowanie ekspertyzy dotyczą-

cej oszacowania kosztów zaprojektowania i wykonania

systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt towarzy-

Priorytetem Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju

Powszechny system identyfikacji i rejestracji zwie-

rząt towarzyszących z pewnością pomógłby w poszu-

kiwaniu właścicieli zagubionych zwierząt, pod wa-

mocą sieci internetowej.

Niemniej jednak wprowa-

dzenie do ustawy o ochronie zwierząt obowiązku zna-

wiąże w całości problemu ich bezdomności.

Również

wskazane w interpelacji uzasadnienie dla wprowa-

dzenia obowiązkowej identyfikacji zwierząt domo-

wych, polegające na możliwości dotarcia do osób po-

rzucających zwierzęta lub znęcających się nad nimi,

nie wydaje się pełni zasadny.

Oznakowane zostałyby

rządu gminnego, pozostałyby nadal poza ewidencją.

Przedstawione potencjalne korzyści związane

z wprowadzeniem obowiązkowego znakowania psów

byłyby możliwe jedynie w sytuacji powszechnego sy-

stemu popartego systemem nadzoru i kontroli wraz

z możliwością stosowania kar.

Wiąże się to ze zwięk-

szeniem ilości zadań Inspekcji Weterynaryjnej oraz

jednostek samorządu terytorialnego lub innych pod-

miotów, które mogą zostać zobowiązane do wykony-

589

wania zadań związanych z prowadzeniem identyfi-

kacji psów.

Powszechny system, podobnie jak system

identyfikacji zwierząt gospodarskich, o którym mowa

poz. 1281, z późn. zm.), musi spełniać wymagania co

do jakości wykorzystywanych transponderów, okre-

ślać osoby lub podmioty mające uprawnienia do

wprowadzania danych do systemu lub uprawnione

do wglądu w system, zapewniać odpowiednią ochro-

nę danych osobowych, określać pomiot lub podmioty

prowadzące bazę danych oraz sprawujące nadzór nad

systemem.

Do kosztów należy dodać wyposażenie

w czytniki lecznic weterynaryjnych, schroniska dla

bezdomnych zwierząt, straży gminnych lub miej-

skich itd.

Przedstawiając powyższe, nie kwestionuję zasad-

ności uregulowania przedmiotowej kwestii, a jedynie

pragnę pokazać złożoność sprawy i trudności, z jaki-

mi związana jest próba wprowadzenia obowiązkowe-

go systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt towa-

rzyszących.

Obecnie budżet państwa nie posiada

nak propozycja utworzenia systemu znakowania

podstawowe dane umożliwiające identyfikację właś-

ciciela zwierzęcia oznaczonego transponderem jest

analizowana i rozważana przez resort rolnictwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie kontynuacji programu

cji programu „Szklanka mleka” w przedszkolach i szko-

łach podstawowych, uprzejmie informuję Panią Mar-

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 czerw-

sokość środków finansowych przeznaczonych na wy-

płatę dopłaty krajowej w roku szkolnym 2013/2014

wynosi 118 mln zł.

Należy zauważyć, że analiza rea-

lizacji wypłat dopłaty krajowej, która od roku szkol-

nego 2010/2011 utrzymywana jest w programie „Szklan-

ka mleka” na stałym poziomie, wskazuje, iż wniosko-

dawcy wykorzystywali ją w poprzednich latach na

towych, które przyczyniają się do znaczącego zmniej-

szenia opłacalności produkcji na potrzeby programu

krajowych zakładów mleczarskich eksportem.

Przeprowadzona przez Ministerstwo Rolnictwa

nych na rynku światowym, unijnym i krajowym po-

twierdziła pilną konieczność dokonania zwiększenia

poziomu cen maksymalnych w celu utrzymania atrak-

mie zbliżonym do lat poprzednich.

W związku z po-

wyższym podjęto decyzję o przygotowaniu projektu

porządzenie w sprawie maksymalnych cen mleka

li i szkół w roku szkolnym 2013/2014 (Dz. U. z 2013 r.

poz. 623).

W projektowanym rozporządzeniu zaproponowa-

towych, zapewni możliwość jego kontynuowania

w roku szkolnym 2013/2014 oraz skuteczną realiza-

cję.

W rezultacie utrzymane zostanie dofinansowanie

Krystyna Gurbiel

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

590

Odpowiedź

ministra-członka Rady Ministrów,

Patrz odpowiedź na interpelację nr 21668, str. 324.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

22220/13), dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

pana Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie regulacji

obowiązków straży miejskiej, uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

z późn. zm.), straż gminna (miejska) jest samorządo-

wą umundurowaną formacją o charakterze fakulta-

tywnym (jednostka samorządu terytorialnego nie

licznego na terenie jednostki samorządu terytorial-

nego, która ją utworzyła.

Ustawodawca w art. 5 ww.

ustawy wskazał, że koszty funkcjonowania straży

torialnego, która powołała daną formację.

Strażą kieruje komendant, zatrudniony na pod-

stawie umowy o pracę przez wójta, burmistrza (pre-

zydenta miasta), który jest także jego przełożonym.

Strażnicy gminni (miejscy) posiadają status pracow-

ników samorządowych.

Należy wskazać, że Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych corocznie przygotowuje informację na temat

wyników działalności straży gminnych (miejskich).

Z „Informacji o wynikach działalności straży gmin-

z Policją” wynika, że w 2012 r. na terenie kraju

działały 596 oddziały straży gminnych (miejskich)

(w 2011 r.

– 574), zatrudniające łącznię 11 479 osób.

Dane statystyczne wskazują zatem na utrzymu-

jące się zainteresowanie jednostek organizacyjnych

samorządu terytorialnego tworzeniem i utrzymywa-

niem straży gminnych (miejskich).

W świetle przedstawionego stanu faktycznego,

a także mając na względzie rolę i zaangażowanie stra-

ży gminnych (miejskich) w zapewnieniu porządku

publicznego na terenie gmin, jak również w działania

o charakterze profilaktycznym i prewencyjnym, uprzej-

mie informuję, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

nie prowadzi prac legislacyjnych zmierzających do li-

kwidacji straży gminnych (miejskich).

Jednocześnie należy nadmienić, że stosownie do

art. 4 ww. ustawy, rada gminy może podjąć decyzję

o rozwiązaniu straży gminnej (miejskiej) po zasięg-

nięciu opinii właściwego terytorialnie komendanta

wojewódzkiego (stołecznego) Policji, przy czym opinia

Policji nie jest wiążąca dla organów gminy.

Odnosząc się zaś do kwestii nadzoru nad strażami

gminnymi (miejskimi), uprzejmie informuję, że zgod-

zór nad działalnością straży sprawuje wójt, bur-

mistrz (prezydent miasta), natomiast nadzór w za-

kresie:

1) wykonywania uprawnień, o których mowa

bezpośredniego;

ustawy

Wojewoda sprawuje nadzór przez:

łokształt lub część spraw poddanych nadzorowi;

2) wydawanie zaleceń pokontrolnych oraz kontro-

lę prawidłowości i terminowości ich realizacji;

3) podejmowanie innych czynności zmierzających

Problematykę wykonywania nadzoru nad działal-

nością straży gminnych (miejskich) reguluje rozporzą-

W ramach okresowych albo doraźnych kontroli

straży sprawdzane są czynności podejmowane przez

daną straż w celu ustalenia, czy czynności te prowa-

dzone są prawidłowo, z zachowaniem wymogów okre-

ślonych w przepisach prawa.

Kontrolujący, działający

w granicach upoważnienia wojewody, uprawnieni są

między innymi do kontroli dokumentacji służbowej

związanej z przedmiotem kontroli.

W sytuacji ujaw-

nienia nieprawidłowości w stosowanych przez straż

procedurach, kontrolujący, oprócz wykazania błędów

w protokole pokontrolnym, instruują strażników oraz

wskazują prawidłowy tok postępowania.

Wnioski po-

kontrolne, zaakceptowane przez wojewodę i przekaza-

ne strażom, mają na celu ujednolicenie stosowanych

praktyk i zapobieganie błędom w przyszłości.

Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować,

że w opinii Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ure-

591

gulowania prawne odnoszące się do trybu sprawowa-

nia przez wojewodów nadzoru nad strażami gminny-

mi (miejskimi) są wystarczające i przyczyniają się do

doskonalenia sposobu wykonywania zadań przez tę

formację.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że prokurator

generalny w dniu 12 lutego 2013 r. złożył do Trybu-

nału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgod-

przywołanego w wystąpieniu art. 96 § 3 Kodeksu

wykroczeń.

Sprawa nie została jeszcze rozpatrzona

przez Trybunał Konstytucyjny.

Łączę wyrazy szacunku

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ligi, posła na Sejm RP (SPS-023-22221/13), w sprawie

projektu „Równościowe przedszkole”, uprzejmie wy-

jaśniam.

przedszkolu, jeżeli:

wychowania przedszkolnego, określonej w przepisach

nych typach szkół, lub zadań, które mogą być reali-

zowane w ramach zajęć dodatkowych, określonych

Program wychowania przedszkolnego spełniający

powyższe kryteria, na wniosek nauczyciela lub na-

uczycieli, dopuszcza do użytku w danym przedszkolu

dyrektor przedszkola.

Przed dopuszczeniem do użyt-

ku w danym przedszkolu programu wychowania

przedszkolnego dyrektor przedszkola może zasięgnąć

pracy w przedszkolu, konsultanta lub doradcy meto-

dycznego.

Opinia zawiera w szczególności ocenę

wania przedszkolnego i dostosowania programu do

czony.

Wyjaśniam jednocześnie, że minister właściwy do

rządzenia*

)

podstawę programową wychowania przed-

szkolnego, która opisuje proces wspomagania rozwo-

ju i edukacji dzieci objętych wychowaniem przed-

szkolnym.

Przedszkola, oddziały przedszkolne w szko-

łach podstawowych oraz inne formy wychowania

kuńcze, wychowawcze i kształcące.

Zapewniają dzie-

ciom możliwość wspólnej zabawy i nauki w warun-

kach bezpiecznych, przyjaznych i dostosowanych do

Podstawa programowa wychowania przedszkol-

nego, uwzględniając wiek, potrzeby edukacyjne i wraż-

liwość dzieci, zawiera m.in. zagadnienia dotyczące

kształtowania umiejętności społecznych dzieci, przy-

należności społecznej (do rodziny, grupy rówieśniczej

i wspólnoty narodowej).

Ponadto celem wychowania

przedszkolnego jest budowanie systemu wartości,

jednego z wielu celów wychowania przedszkolnego

jest również to, że dziecko kończące przedszkole i roz-

*

)

592

poczynające naukę w szkole podstawowej wie, że wszy-

scy ludzie mają równe prawa.

Należy podkreślić, że program wychowania przed-

szkolnego dopuszczony do użytku w danym przed-

szkolu zawiera treści zgodne z treściami nauczania

przedszkolnego.

Realizacja treści programowych za-

jęć powinna stanowić spójną całość z pozostałymi

szkola, a w szczególności wspierać wychowawczą rolę

rodziny, promować integralne ujęcie ludzkiej seksu-

alności, kształtować postawy prorodzinne, prozdro-

wotne i prospołeczne.

Przedszkola mogą brać udział w różnego rodzaju

nych ze środków UE, jednak decyzja o uczestnictwie

należy do dyrektora placówki, który kieruje jej dzia-

łalnością, sprawuje opiekę nad wychowankami oraz

zycznego poprzez aktywne działania prozdrowotne,

a także odpowiada na potrzeby najbliższego dzieciom

środowiska.

Prawo oświatowe zagwarantowało wpływ rodzi-

ców na politykę oświatową realizowaną w szkołach/

przedszkolach poprzez swoich reprezentantów w two-

rzonych obligatoryjnie radach rodziców i nieobliga-

toryjnie – radach szkół/przedszkoli.

Do kompetencji

rady rodziców zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy o sy-

stemie oświaty należy między innymi uchwalanie

przez nauczycieli programu wychowawczego przed-

rakterze wychowawczym skierowane do wychowan-

ków przedszkola.

Natomiast nadzór pedagogiczny

nad przedszkolami, szkołami i placówkami oświato-

wymi pełni kurator oświaty.

Jeżeli rodzice mają za-

strzeżenia dotyczące pracy danego przedszkola, w tym

zwrócić się do właściwego kuratora oświaty.

Współpraca dyrektora przedszkola, nauczycieli

i rodziców odgrywa niezwykle ważną rolę w procesie

wypracowania wspólnego systemu postępowania

z dzieckiem.

Kształtowanie atmosfery wzajemnego

zaufania, otwarcia na potrzeby dziecka i oczekiwania

rodziców wpływa bezpośrednio na jakość działań

ukierunkowanych dla dobra dziecka.

Reasumując, biorąc pod uwagę powyższe warun-

ki i tryb dopuszczania do użytkowania programów

wychowania przedszkolnego, program „Równościo-

we przedszkole.

Jak uczynić wychowanie przedszkol-

ne wrażliwym na płeć” nie jest programem wycho-

wania przedszkolnego w rozumieniu rozporządzenia

ręczników.

Ponadto program ten nie był zatwierdza-

ny przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, nie jest

także realizowany jako efekt konkursów ogłaszanych

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Z poważaniem

Usług Komunalnych w Szczytnie

mo z dnia 31.10.2013 r., znak: SPS-023-2222/13, prze-

wie nieprawidłowości w działaniu warmińsko-ma-

zurskiego wojewódzkiego inspektora ochrony środo-

nie, niniejszym wyjaśniam.

Pytanie 1.

Czy służby dokonujące kontroli mogą

przeprowadzić ją w zakresie przestrzegania warun-

ków decyzji, która wygasła 12.06.2010 r.?

Czy mogą

Biorąc pod uwagę działanie Zakładu Usług Ko-

munalnych w Szczytnie zarządzającego składowi-

skiem odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne

zlokalizowanym w miejscowości Linowo w gminie

Szczytno (wystąpienie o zmianę decyzji zatwierdza-

jącej instrukcję eksploatacji składowiska), warmiń-

sko-mazurski wojewódzki inspektor ochrony środo-

wiska uznał, iż decyzja marszałka województwa war-

mińsko-mazurskiego z dnia 21.05.2008 r., znak:

593

OŚ.PŚ.7650-3/08, udzielająca Zakładowi Usług Ko-

munalnych w Szczytnie z siedzibą w Nowym Gizewie

pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do składo-

wania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne

zlokalizowanej w miejscowości Linowo w gminie

Szczytno jest obowiązująca.

W związku z powyższym w trakcie kontroli pro-

wadzonej w dniach 13, 14 i 16 września 2011 r., jak

i kontroli 22 marca 2013 r. warmińsko-mazurski

WIOŚ sprawdzał zgodność postępowania zarządza-

jącego składowiskiem w Linowie z ww. decyzją mar-

szałka województwa warmińsko-mazurskiego z dnia

21.05.2008 r., znak: OŚ.PŚ.7650-3/08.

Stwierdziwszy

niedotrzymanie warunków określonych w powyższej

decyzji z dnia 21.05.2008 r., szczegółowo opisane w od-

powiedzi na interpelację pani poseł z dnia 20.03.2013 r.,

warmińsko-mazurski WIOŚ wydał stosowne zarzą-

dzenia pokontrolne.

Działania takie należy uznać za nieprawidłowe.

Zgodnie z odpowiedzią ministra środowiska na inter-

z dnia 10.06.2013 r., znak: BMzk-070-401/22464/13/

MK, pozwolenie zintegrowane udzielone decyzją

Marszałka województwa warmińsko-mazurskiego

z mocy prawa, zatem warunki w nim określone nie

powinny być przez warmińsko-mazurskiego WIOŚ

kontrolowane.

Pytanie 2.

Jaki był powód nienaliczenia po prze-

prowadzonej kontroli przez warmińsko-mazurskiego

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w Ol-

sztynie kar za funkcjonowanie składowiska bez wy-

maganego pozwolenia zintegrowanego?

Zgodnie

z przedstawioną przez pana ministra informacją od

cjonowało bez wymaganego pozwolenia zintegrowa-

nego, a od 02.04.2013 do 01.07.2013 r. działało na

podstawie decyzji marszałka województwa warmiń-

sko-mazurskiego z dnia 02.04.2013 r., znak: OŚ.

PŚ.7241.4.2013, udzielającej zgody na zamknięcie

składowiska w Linowie i określającej termin zaprze-

stania przyjmowania odpadów na dzień 01.07.2013 r.

(decyzja wyrażająca zgodę na zamknięcie składowiska

wystarczającym do eksploatacji składowiska).

Jak wyżej wyjaśniono, pozwolenie zintegrowane

udzielone decyzją marszałka województwa warmińsko-

-mazurskiego z dnia 21.05.2008 r., znak: OŚ.PŚ.7650-

3/08, wygasło z dniem 12.06.2010 r.

W tej sytuacji war-

mińsko-mazurski wojewódzki inspektor ochrony śro-

dowiska mógł podjąć następujące działania:

1.

Wstrzymać w drodze decyzji użytkowanie in-

stalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia

zintegrowanego w trybie art. 365 ust. 1 ustawy z dnia

2.

Wymierzyć karę grzywny w trybie art. 351 ust. 1

ww. ustawy, Prawo ochrony środowiska.

Warmińsko-mazurski wojewódzki inspektor ochro-

ny środowiska nie zastosował ww. przepisów, ponie-

waż uznał, że decyzja marszałka województwa war-

PŚ.7650-3/08, udzielająca Zakładowi Usług Komu-

nalnych w Szczytnie zarządzającemu składowiskiem

odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zloka-

lizowanym w miejscowości Linowo w gminie Szczyt-

no pozwolenia zintegrowanego pozostaje w obiegu

prawnym.

Biorąc powyższe pod uwagę, zobowiązałem głów-

nego inspektora ochrony środowiska do skierowania

wystąpienia do warmińsko-mazurskiego wojewódz-

kiego inspektora ochrony środowiska do podjęcia

związanych ze stosowaniem przepisów prawa w ra-

mach prowadzonych działań kontrolnych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie prywatyzacji PKS Bartoszyce SA

(22223)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

czącą realizacji umowy sprzedaży akcji Przedsiębior-

stwa Komunikacji Samochodowej w Bartoszycach SA,

uprzejmie przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Umowa sprzedaży akcji Przedsiębiorstwa Komu-

nikacji Samochodowej w Bartoszycach SA została

zawarta między Skarbem Państwa a Mobilis sp. z o.o.

w dniu 15 września 2011 r.

W związku z realizowa-

nym procesem prywatyzacji spółki jej aktualna

struktura właścicielska przedstawia się następująco:

— Skarb Państwa: 0,4% akcji,

— Mobilis sp. z o.o. 85% akcji,

— pracownicy: 14,6% akcji.

Zgodnie z postanowieniami umowy Mobilis sp. z o.o.

zobowiązał się wobec Skarbu Państwa, że w okresie

nia 2013 r.) spółka zrealizuje inwestycje w odnowę

i rozwój taboru autobusowego oraz infrastrukturę

przewozową w kwocie co najmniej 1 440 000,00 zł.

Inwestycje mogą być sfinansowane z wewnętrznych

dostępnych środków spółki albo poprzez leasing fi-

nansowy.

W każdym przypadku, w którym okaże się,

że spółka nie dysponuje dostatecznymi środkami, in-

594

westor może sfinansować inwestycje w drodze pod-

wyższenia kapitału zakładowego spółki, wnosząc od-

powiedni wkład pieniężny lub niepieniężny lub/i po-

przez udzielenie pożyczki lub/i gwarancji.

Z realizacji omawianych inwestycji spółka jest zo-

bowiązana sporządzić jedno sprawozdanie obejmują-

ce cały okres inwestycyjny.

Sprawozdanie ma zostać

na koszt spółki zweryfikowane przez niezależny pod-

miot uprawniony do badania sprawozdań finanso-

wych i doręczone do Ministerstwa Skarbu Państwa

stycyjnego.

W związku z powyższym ostateczny ter-

min doręczenia powyższego sprawozdania upływa

dnia 14 grudnia 2013 r.

Dlatego też stwierdzenie, czy

inwestor wykonał zobowiązania inwestycyjne i w ja-

kim zakresie, będzie możliwe dopiero po upływie

wskazanego terminu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

terpelację pana Michała Jacha, posła na Sejm RP,

zaliczenie gołębi do drobiu, a tym samym do zwierząt

gospodarskich, przekazaną pismem nr SPS-023-

informuję, co następuje.

nienia dotyczące organizacji hodowli wszystkich wy-

mienionych w niej gatunków zwierząt, zasad prowa-

dzenia oceny wartości użytkowej i hodowlanej, otwie-

rania oraz prowadzenia ksiąg i rejestrów zwierząt

hodowlanych, a także nadzoru nad hodowlą i rozro-

tami gospodarskimi są: koniowate, bydło, jeleniowa-

te, drób, świnie, owce, kozy, pszczoły miodne oraz

zwierzęta futerkowe.

Drób to ptaki gatunków: kura,

kaczka, kaczka piżmowa, gęś, gęś garbonosa, indyk,

przepiórka japońska, perlica oraz utrzymywany w wa-

runkach fermowych struś.

Przepisy powyższej ustawy obejmują zwierzęta,

które są utrzymywane w celu pozyskania określo-

nych produktów (takich jak: mleko, jaja, skóry, mię-

so, miód).

Natomiast z dostępnych informacji i pub-

likacji wynika, iż gołębie utrzymywane są przez ho-

dowców amatorów, którzy chów tych ptaków traktu-

ją jako swoiste hobby.

Polscy hodowcy gołębi, tworząc

nowe rasy lub odmiany barwne gołębi, mają na uwa-

dze cechy ozdobne tych ptaków (takie jak ich wiel-

kość, niespotykane wcześniej ubarwienie, struktura

upierzenia), co oznacza, iż prace hodowlane skupiają

się jedynie na ich wyglądzie, a nie na poprawie cech

użytkowych gołębi mających lub mogących mieć zna-

czenie gospodarcze, jak ma to miejsce w przypadku

innych gatunków zwierząt gospodarskich objętych

przepisami ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie

Nawet w obrębie tej samej rasy cechami wyróż-

niającymi poszczególne grupy gołębi, uzyskanymi

zazwyczaj jako efekt wieloletnich zabiegów hodowla-

nych, są najczęściej odmienna budowa ciała lub inne

niepowtarzalne walory urody istotne jedynie przy

ocenie fenotypu, a nie wyniki użytkowości mięsnej

lub nieśnej tych ptaków mające znaczenie dla pro-

dukcji drobiarskiej, jak ma to miejsce w przypadku

wszystkich utrzymywanych w Polsce rodów drobiu.

Powyższe oznacza, że nie występują przesłanki

wskazujące na potrzebę rozszerzenia katalogu ga-

tunków drobiu objętych przepisami ustawy o organi-

zacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich po-

przez dopisanie w art. 2 pkt 2 tej ustawy gatunku

„gołąb”.

Z całą pewnością uzasadnieniem dla działań

ministra rolnictwa i rozwoju wsi, o które wnioskuje

pan Michał Jach, poseł na Sejm RP, nie może być

brak możliwości podejmowania przez samorządowe

organy uchwałodawcze decyzji dotyczących lokaliza-

cji amatorskich hodowli gołębi.

Powyższe mogłoby

stanowić ewentualnie uzasadnienie zmiany przepi-

przez kompetentny organ.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie informuję

nie planuje podejmowania działań dotyczących no-

welizacji ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie

Z poważaniem

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

595

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

mo z 31 października br., znak: SPS-023-22225/13,

przy którym przekazano interpelację pana posła

– Lubawka, przekazuję następujące informacje.

Natomiast usunięcie zadania pn. S3 Legnica Lu-

co spowodowało podjęcie przedmiotowej decyzji o zsyn-

chronizowaniu realizacji zadania ze stroną czeską.

projektowanie także około dwóch kilometrów odcin-

ka przygranicznego.

Zmiana terminu budowy dolnośląskiego odcinek

planujemy skoordynować budowę odcinka S3 Legni-

stawie obiektywnych kryteriów, listę projektów do re-

spektywie finansowej (załączniki 7.1.2: Lista projek-

tów drogowych).

Na tej liście budowa S3 Legnica –

Lubawka została umieszczona jako jeden projekt od-

cinka transgranicznego, co w przypadku realizacji

etapowej może oznaczać brak możliwości aplikowania

o środki CEF dla odcinka Legnica – Bolków.

Dokument implementacyjny jest obecnie na eta-

pie opracowania strategicznej oceny oddziaływania

społecznym.

Z tego względu ostateczna wersja doku-

mentu będzie znana w 2014 r.

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

(22226)

stopada 2013 r., znak: SPS-023-22226/13, interpela-

litej Polskiej (przesłaną przez KPRM przy piśmie

(1)/13), w sprawie zmian w systemie dofinansowania

596

597

konieczności notyfikowania tej pomocy.

Jej pomyślny

nia.

Jednocześnie zaproponowano trzymiesięczny

grodzenia pracownika niepełnosprawnego będzie

wych zasad dofinansowania do wynagrodzeń pra-

cowników niepełnosprawnych, jak i złagodzi skutki

prowadzenia zmian w odniesieniu do pracodawców

ny one również spowodować spadku zatrudnienia

osób niepełnosprawnych.

Pracownik niepełnospraw-

Z poważaniem

Jarosław Duda

598

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

lacją pani Beaty Małeckiej-Libery, posła na Sejm RP,

znak: SPS-023-22227/13, w sprawie szczepień ochron-

nych przeciwko grypie uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych informacji.

Szczepienia są najskuteczniejszą i powszechnie

stosowaną metodą profilaktyki zachorowań na gry-

pę.

Wiedza o występowaniu związanych z grypą po-

wikłań oraz towarzysząca jej świadomość społeczna

dotycząca możliwości zapobiegania im poprzez zasto-

sowanie szczepionek jest kluczową kwestią w ochro-

nie zdrowia.

W toczącej się wokół profilaktyki grypy

debacie podnosi się zwłaszcza zasadnicze znaczenie

świadomości lekarskiej i konieczności budowania

ochronnych jako działania wielosektorowego, wycho-

dzącego poza obszar opieki zdrowotnej.

W związku

przeciwko szczepieniom, ile pozytywna promocja

Obecnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami,

szczepienia przeciw grypie należą do szczepień zale-

canych.

Katalog szczepień zalecanych określają prze-

(Dz. U. Nr 180, poz. 1215).

W związku z powyższym

w przypadku szczepień przeciw grypie, tak jak w przy-

padku pozostałych szczepień zalecanych, osoba szcze-

piona ponosi koszty zakupu preparatu szczepionko-

wego, natomiast samo szczepienie – o ile jest wyko-

nywane u osoby ubezpieczonej oraz przez świadcze-

niodawcę, który ma podpisaną umowę z Narodowym

Funduszem Zdrowia – jest dla osoby szczepionej nie-

odpłatne.

Program szczepień ochronnych (PSO) w czę-

ści II „Szczepienia zalecane” uwzględnia szczepienie

przeciwko grypie jako szczególnie zalecane, w zależ-

ności od czynników ryzyka, osobom ze wskazań kli-

nicznych i indywidualnych oraz epidemiologicznych.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, iż Główny In-

spektorat Sanitarny, kierując się koniecznością

utrzymania i wzmocnienia zaufania publicznego do

programu szczepień ochronnych oraz wnioskami róż-

nych grup społecznych zgłaszających potrzebę pod-

jęcia działań na rzecz promocji szczepień ochron-

nych, przygotował akcję informacyjną pod hasłem

wy jest m.in. wskazanie społeczeństwu korzyści wy-

nikających ze szczepień ochronnych oraz podniesie-

nie poziomu wiedzy społeczeństwa w zakresie zapo-

biegania chorobom zakaźnym, którym można prze-

ciwdziałać na drodze szczepień ochronnych.

Adresa-

tami akcji są środowiska medyczne, w tym lekarze

i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej oraz

środowiska pozamedyczne, w tym szczególnie rodzi-

ce i opiekunowie dzieci.

Akcja informacyjna pod ha-

słem „Zaszczep w sobie chęć szczepienia” zainicjowa-

na w 2013 r. stanie się docelowo trwałym elementem

działań Głównego Inspektoratu Sanitarnego w za-

kresie promocji szczepień ochronnych.

Akcja będzie

realizowana poprzez uruchomienie strony interneto-

wej pod adresem www.zaszczep.gis.gov.pl. Na począ-

tek przygotowany został podstawowy pakiet infor-

macji na temat szczepień ochronnych dla rodziców

i opiekunów dzieci oraz lekarzy i pielęgniarek.

Jed-

nak w miarę rozwoju i przy ścisłej współpracy z eks-

pertami w dziedzinie wakcynologii zakres tematycz-

ny akcji zostanie poszerzony i pogłębiony.

Równocześnie uprzejmie wyjaśniam, że w okresie

grudzień 2013 r. styczeń 2014 r. zaplanowano przepro-

wadzenie 30-dniowej kampanii edukacyjno-informacyj-

nej na temat pozytywnych skutków szczepienia się,

szczepień ochronnych.

Kampania będzie przeprowa-

dzona w 20 polskich miastach, na blisko 300 monito-

rach LCD w środkach komunikacji publicznej.

Spot

emitowany będzie w pętli emisji, co 10 minut, 6 razy

w ciągu godziny w ciągu średniego czasu pracy pojazdu.

Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować

panią poseł, iż efektem prowadzonych działań powi-

nien być wzrost poziomu wiedzy społeczeństwa w za-

kresie szczepień ochronnych oraz lepsza dostępność

informacji na temat programu szczepień ochronnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie nielegalnego zatrudniania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-22228/13, dotyczące interpelacji posła

599

Stanisława Kalemby, w sprawie nielegalnego zatrud-

niania opiekunek do dzieci, uprzejmie wyjaśniam.

rodziców dziecka na podstawie umowy o świadczenie

nego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanej

umową uaktywniającą.

Kwestie dotyczące zawierania między rodzicami

a nianią umowy uaktywniającej reguluje rozdział 6

wa zawierana w formie pisemnej określa m.in. strony

umowy, jej cel i przedmiot, czas i miejsce sprawowa-

nia opieki, liczbę dzieci powierzonych opiece, obo-

wiązki niani, wysokość wynagrodzenia oraz sposób

i termin jego wypłaty, czas, na jaki umowa została

zawarta, a także warunki, sposób zmiany oraz roz-

wiązania umowy.

wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie kształto-

wania warunków, na jakich sprawowana będzie opie-

ka przez nianię zatrudnioną na podstawie umowy

uaktywniającej.

1

ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r.

Kodeks cywilny

W związku z powyższym w umowie uaktywnia-

jącej zawieranej między rodzicami a nianią wymiar

dziennego czasu sprawowania opieki nad dzieckiem

może być ustalony dowolnie, zgodnie z ustaleniami

pomiędzy nianią a rodzicami.

Nie jest więc prawdą,

wskazuje, że niania powinna pracować jedynie 8 go-

dzin dziennie.

Zachętą dla legalizacji zatrudnienia niań, wpro-

lat 3, jest opłacanie za nianię, z którą zawarto umo-

wę uaktywniającą, składek na ubezpieczenia społecz-

ne (ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe)

nagrodzenia za pracę ustalonego zgodnie z przepisa-

mi o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, przez

ZUS, z budżetu państwa.

Jeśli kwota wynagrodzenia

będzie wyższa niż wysokość minimalnego wynagro-

dzenia za pracę (tj. wyższa niż 1600 zł), jedynie od

nadwyżki tej kwoty, składki na ubezpieczenia spo-

łeczne i ubezpieczenie zdrowotne niani zapłacą ro-

dzice dziecka, nad którym niania sprawuje opiekę.

Takie ograniczenie dofinansowania z budżetu pań-

stwa wynika z ograniczonych możliwości budżeto-

kości wynagrodzenia niani.

Jest to kwestia, którą

strony swobodnie określają w ww. umowie uaktyw-

niającej.

Warunkiem skorzystania z opłacania za nianię

przez ZUS z budżetu państwa składek na ubezpie-

czenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne jest

praca zawodowa obojga rodziców dziecka (lub rodzi-

ca w przypadku osoby samotnie wychowującej dzie-

cko) oraz sprawowanie opieki nad dzieckiem w wieku

do lat 3 (wyjątkowo – w przypadkach wskazanych

w ustawie – do 4 lat).

Jednocześnie konieczne jest

zgłoszenie niani do Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych w terminie 7 dni od dnia oznaczonego w umowie

W sposób wyżej określony przez ZUS z budżetu

niane także przez rodziców albo rodzica samotnie

wychowującego dziecko, którzy świadczą usługi na

do ubezpieczeń społecznych, prowadzą pozarolniczą

działalność lub działalność rolniczą.

Ubezpieczenie chorobowe w przypadku niań za-

trudnianych na podstawie umowy uaktywniającej

jest dobrowolne.

Za nianię, która przystąpiła dobro-

wolnie na swój wniosek do ubezpieczenia chorobowe-

go, składki na to ubezpieczenie opłaca rodzic na za-

sadach określonych dla zleceniobiorców w przepisach

o systemie ubezpieczeń społecznych.

Składki na ubezpieczenia społeczne (ubezpiecze-

nia emerytalne, rentowe i wypadkowe) oraz zdrowot-

ne nie są opłacane z budżetu państwa w przypadku,

gdy:

1) niania zatrudniona jest przez rodzinę zastęp-

czą zawodową,

2) rodzic korzysta z ulgi na podstawie umowy ak-

tywizacyjnej, o której mowa w art. 61c ustawy z dnia

spodarstwie domowym,

3) dziecko korzysta jednocześnie z innej formy opie-

ki – żłobka, klubu dziecięcego, dziennego opiekuna.

łecznych został zobowiązany do przekazywania mi-

nistrowi właściwemu do spraw rodziny informacji

o liczbie zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych lub

do ubezpieczenia zdrowotnego niań w poszczegól-

nych miesiącach oraz o poniesionych na ten cel wy-

datkach.

Z informacji przekazywanych przez ZUS na temat

liczby osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych

i ubezpieczenia zdrowotnego wynika, że od dnia 1

października 2011 r. (tj. od daty wejścia w życie prze-

pisów dotyczących opłacania przez budżet państwa

składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie

zdrowotne za nianie) liczba niań zatrudnianych na

podstawie umowy uaktywniającej systematycznie

wzrasta.

W dniu 15 października 2013 r. liczba ta

600

wynosiła 9006 osób.

Taki poziom osiągnięto przez 2

lata obowiązywania przepisów dotyczących niań,

można więc zgodzić się z opiniami, że ustawa w tym

zakresie nie spełnia swojego zadania.

Jednocześnie należy wskazać, że Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych przygotował szeroką kampanię in-

formacyjną dla rodziców zawierających umowy uak-

tywniające.

Poradnik wyjaśniający opisane wyżej

kładu Ubezpieczeń Społecznych www.zus.pl, w za-

kładce „Nianie w ubezpieczeniu społecznym” lub „

Nianie, krok po kroku”.

Z poradników rodzic dowie

Ponadto należy wskazać, że w celu zebrania w jed-

nym miejscu informacji dotyczących organizacji i funk-

cjonowania różnych form opieki nad małymi dziećmi

oraz ułatwienia osobom zainteresowanym tą tema-

tyką wyszukiwania informacji w tym zakresie stwo-

rzono stronę internetową www.zlobki.mpips.gov.pl

ww. stronie dostępne są również informacje przezna-

czone dla rodziców dotyczące poszczególnych form

opieki, w tym m.in. niań.

Zjawisko szarej strefy, w tym także szarej strefy

niań, jest jak najbardziej niepożądane.

Zjawisku

temu przeciwdziałają służby zatrudnienia, np. Pań-

stwowa Inspekcja Pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

22230/13) w sprawie dostosowania placówek oświa-

towych do potrzeb sześciolatków, uprzejmie wyjaś-

niam.

Działania związane z przygotowaniem szkół do

przyjęcia dzieci sześcioletnich to priorytet ministra

edukacji narodowej.

Zmianom ustawowym związa-

nym z obniżeniem wieku rozpoczynania obowiązku

szkolnego towarzyszyły także zmiany aktów wyko-

nawczych.

Przede wszystkim wzięto pod uwagę dosto-

sowanie treści, metod i form pracy do możliwości psy-

chofizycznych dzieci, zapewnienie odpowiednich kwa-

lifikacji nauczycieli, opiekę i bezpieczeństwo dzieci

młodszych itp.

Nową podstawę programową kształce-

nia ogólnego i wychowania przedszkolnego przygotowa-

no tak, aby nauczyciel, opracowując program naucza-

zacji do indywidualnych możliwości psychofizycznych

poprzez zabawę.

Jednym z założeń obniżenia wieku

szkolnego jest również maksymalne zbliżenie warun-

ków nauczania i opieki w klasach I–III szkoły podsta-

wowej do warunków, jakie są zapewniane dzieciom na

etapie wychowania przedszkolnego.

Przygotowanie szkół podstawowych do objęcia

gażowaniu samorządów oraz rządowemu wsparciu

ciolatków konsekwentnie się poprawia.

Minister-

stwo Edukacji Narodowej prowadziło i prowadzi

wadzących, przeznaczono kwotę około 328,8 mln zł;

— w latach 2009–2012 r. do gmin trafiło 1,9 mld

Ze względu na to, że wspieranie rozwoju dziecka

tyki oświatowej państwa zarówno w roku szkolnym

2012/2013, jak i 2013/2014 kuratorzy oświaty są zo-

bowiązani do przeprowadzania w szkołach kontroli

planowych, by sprawdzać, jak placówki są przygoto-

wane na przyjęcie sześcioletnich uczniów.

Kuratorzy

601

oświaty zostali również zobowiązani przez ministra

sześcioletnich zgłoszonych na infolinię 22 43-74-700.

W okresie od 11 czerwca do 4 listopada 2013 r. zgło-

wencji dotyczyło warunków lokalowych i wyposaże-

nia, warunków sanitarnych oraz opieki świetlicowej.

zano innym instytucjom (organom prowadzącym szko-

ły, państwowemu inspektoratowi sanitarnemu i sta-

cjom sanitarno-epidemiologicznym).

Nauczyciele systematyczne podnoszą swoje umie-

jętności poprzez uczestnictwo w szkoleniach.

W ra-

mach projektu „System doskonalenia nauczycieli

maganiu szkół” (budżet projektu to 46 850 000 zł) od

roku 2012 do września 2013 r. przeszkolono w zakre-

sie nowego modelu doskonalenia nauczycieli 5351

dyrektorów szkół i przedszkoli, 2270 szkolnych orga-

nizatorów rozwoju edukacji, 1200 koordynatorów

sieci współpracy i samokształcenia.

Projektowi towa-

rzyszą projekty wdrożeniowe prowadzone przez po-

wiaty (często we współpracy z placówkami doskona-

lenia, poradniami i bibliotekami pedagogicznymi),

finansowane w ramach działania 3.5 PO KL: Kom-

pleksowe wspomaganie rozwoju szkół.

Na ten cel

przeznaczono 212 mln zł.

Realizację projektów po-

wiatowych do 30 września br. podjęły lub w najbliż-

szym czasie podejmą 144 powiaty z całej Polski.

W ra-

mach ich realizacji wsparciem zostanie objętych 4786

szkół i 770 przedszkoli.

Doskonalenie nauczycieli pracujących z młodszy-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 19 listopada 2013 r.

(SPS-023-22231/13), w sprawie poszerzenia opcji te-

rapeutycznych dla osób dotkniętych epilepsją o inno-

wacyjne leki uprzejmie informuję, że zgodnie z aktu-

alnie obowiązującym obwieszczeniem ministra zdro-

dowane są leki zawierające następujące substancje

czynne:

— acidum valproicum (3 produkty – kapsułki),

— acidum valproicum + natrii valproas (9 pro -

duktów – tabletki, granulat w saszetkach),

— carbamazepinum (6 produktów – tabletki),

— clonazepamum (2 produkty – tabletki),

— diazepamum (5 produktów – wlewki doodbyt -

nicze, zawiesina doustna),

— ethosuximidum (1 produkt – kapsułki),

— magnesii valproas, (1 produkt – tabletki),

— natrii valproas (14 produktów – tabletki, syropy),

— phenobarbitalum (3 produkty – tabletki, czopki),

— phenytoinum (1 produkt – tabletki),

— primidonum (1 produkt – tabletki),

— lamotrygina (10 produktów – tabletki, tabletki

do sporządzania zawiesiny),

— levetiracetam (80 produktów – tabletki, roz -

twór do stosowania doustnego);

— levetiracetam (96 produktów – tabletki, roz -

twór do stosowania doustnego, koncentrat do sporzą-

dzania roztworu do infuzji),

— gabapentyna (28 produktów – kapsułki, tabletki),

— lamotrigina (36 produktów – tabletki, tabletki

— oxcarbazepina (7 produktów – tabletki, zawie -

sina doustna),

— tiagabina (3 produkty – tabletki),

— topiramat (53 produkty – tabletki),

— wigabatryna (4 produkty – tabletki, granulat

do sporządzania roztworu doustnego);

— retygabina (7 produktów – tabletki).

602

Dostęp do niedrogich leków przeciwpadaczko-

wych jest zapewniony – dla 146 spośród 280 ww. le-

ków dopłaty pacjenta nie przekraczają 5 zł, a dla 220

Natomiast w odniesieniu do refundacji leków in-

Ministerstwa Zdrowia wpłynęły wnioski o objęcie

696, z późn. zm).

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy wnio-

ków:

— Vimpat, Lakozamid, tab. powl., 50 mg, 14 tabl.,

— Vimpat, Lakozamid, tab. powl., 100 mg, 56 tabl.,

— Vimpat, Lakozamid, tab. powl., 150 mg, 56 tabl.,

— Vimpat, Lakozamid, tab. powl., 200 mg, 56 tabl.,

— Vimpat, Lakozamid, syrop, 10 mg/ml, butelka

przypadku firmą Vedim sp. z o.o.) zgodnie z art. 18

na na podstawie dokumentu stanowiącego wynik

wym zakresie w nieprzekraczalnym terminie wymie-

nionym w art. 31 ustawy o refundacji.

(22232)

Odpowiadając na interpelację poseł Teresy Pio-

trowskiej przekazaną przez pana Marka Kuchciń-

skiej, pismem, znak: SPS-023-22232/13, w sprawie

nowelizacji ustawy Prawo wodne, przekazuję stosow-

ne wyjaśnienia.

1.

Czy zdaniem Pana Ministra samorządy są przy-

gółowych?

Zmniejszająca się efektywność działania spółek

nej właściwości do wykonywania i utrzymywania

nych oczekiwań.

603

W opinii jednostek samorządu terytorialnego prob-

lemy ze ściągalnością składek, wzrastające koszty ob-

sługi własnej funkcjonujących spółek wodnych oraz

ności na podtopienia lokalne.

Taka sytuacja pozwala

na podanie w wątpliwość zasadności funkcjonowania

spółek wodnych w dotychczasowym kształcie.

Należy

dzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy

ślonych w odrębnych ustawach.

Planowana regula-

cja, z uwzględnieniem faktu, że wójt (burmistrz, pre-

zydent miasta) jest organem podatkowym w rozu-

mieniu ustawy Ordynacja podatkowa, wykluczy do-

tychczasowe problemy z egzekucją.

Opłatę powinni

kwatnego do potrzeb poziomu finansowania tego ob-

szaru.

waża dotację celową służącą finansowaniu powyższe-

go zadania?

Granice obszaru, na który wywierają korzystny wpływ

leżności od rodzajów urządzeń melioracji wodnych

szczegółowych ustala się w sposób określony w roz-

szaru, na który wywierają korzystny wpływ urządze-

nia melioracji wodnych szczegółowych (Dz. U.

znaczały obszar, z którego będą pobierane przedmio-

widuje dodatkowej dotacji celowej na realizację zada-

nia polegającego na utrzymaniu urządzeń melioracji

wodnych szczegółowych.

Ponieważ projekt założeń

nych, zakłada się utrzymanie przepisów określają-

cych warunki udzielania tym podmiotom pomocy ze

środków budżetu państwa oraz budżetów jednostek

z Tajwanem (22234)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

py posłów z dnia 6 listopada br., przekazaną w dniu

7 bm. (pismo znak: SPS-023-22234/13), w sprawie

negocjacji gospodarczych z Tajwanem, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

takty z przedstawicielami Tajwanu oraz regularnie

przeprowadza konsultacje gospodarcze, w których na-

szym partnerem jest Ministerstwo Spraw Gospodar-

czych Tajwanu.

Historie tych kontaktów przedsta-

wiam poniżej.

604

toniszyn-Klik, podsekretarz stanu w MG.

Głównymi

omawianymi tematami były możliwości współpracy

w dziedzinie technologii oświetleniowych, współpraca

inwestycyjna, kwestia zawarcia umowy o unikaniu

podwójnego opodatkowania z Tajwanem i perspekty-

wy umowy o wolnym handlu między Tajwanem a UE.

sekretarz stanu w MG p. Iloną Antoniszyn-Klik,

drzejem Dychą.

gospodarczego i firmami.

przyjmowane przez drugą stronę.

Ostatecznie konsul-

dziernika 2013 r., ale przedłużona wizyta prezydenta

przez MG, jak również liczne spotkania delegacji MG

z amerykańskimi kołami gospodarczymi spowodowa-

ły późniejszy powrót do kraju podsekretarza stanu

strony polskiej, i konieczność ich przełożenia na póź-

niejszy termin.

Podkreślić bowiem należy, że konsul-

tacje nie zostały odwołane, a zostały jedynie przełożo-

ne, strona tajwańska zaś została przeproszona w spe-

cjalnym piśmie i w swojej odpowiedzi zaakceptowała

nasze argumenty.

Należy dodać, że MG podobny me-

chanizm regularnych konsultacji gospodarczych po-

jęciem decyzji o przełożeniu a planowaną sesją kon-

sultacji, dlatego MG wysłało dodatkowo pismo prze-

praszające.

Obecnie jesteśmy w trakcie uzgadniania

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

ma z dnia 6 listopada 2013 r. (sygn.

SPS-023-22237/13),

nych, uprzejmie informuję, że w ramach komplekso-

wej rozbudowy drogowego przejścia granicznego

Jednocześnie pragnę poinformować, że Zespół do

Spraw Zagospodarowania Granicy Państwowej we-

ryfikuje zasadność utworzenia wydzielonych ciągów

pieszych w innych przejściach granicznych na grani-

cy zewnętrznej.

Dane w tym zakresie, przekazane

przez poszczególnych wojewodów, są aktualnie przed-

miotem analizy ww. zespołu, który zaproponuje dal-

szą procedurę postępowania.

Jednym z przejść gra-

nicznych, w którym analizowane jest utworzenie

ciągu pieszego, jest nowe drogowe przejście granicz-

ne w Budomierzu.

Równocześnie uprzejmie informuję, że na bieżą-

cym etapie prac możliwość tworzenia nowych przejść

przeznaczonych wyłącznie dla ruchu pieszego i rowe-

rowego nie jest rozpatrywana z uwagi na ograniczo-

ne środki finansowe.

Formalnie tego typu przejścia

byłyby tworzone jako drogowe przejścia graniczne

takie funkcjonowałyby na ogólnych zasadach a służ-

by graniczne i celne realizowałyby kontrolę zgodnie

do kontroli biometrycznej, oraz obsady etatowej, co

pociąga za sobą konieczność poniesienia znaczących

tomiast szacunkowy koszt budowy infrastruktury

dla ruchu pieszego w istniejącym przejściu granicz-

nym wynosi kilka milionów złotych (bez uwzględnie-

nia kosztów infrastruktury drogowej bądź transpor-

towej, w tym mostów granicznych).

Jednocześnie pragnę poinformować, że w odnie-

sieniu do kwestii planów przeznaczenia środków z eu-

ropejskiego instrumentu sąsiedztwa oraz Europej-

605

skiego Funduszu Rozwoju Regionalnego zasadne wy-

daje się skierowanie wystąpienia do ministra rozwo-

ju regionalnego, jako organu odpowiedzialnego za

programowanie środków w ramach ww. instrumen-

tów finansowych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

SPS-023-22238/13) interpelację złożoną przez panią

poseł Elżbietę Rafalską w sprawie zatrudniania osób

uprzejmie wyjaśniam, że rozwiązania dotyczące zrów-

Należy wskazać, że w przypadku przyjęcia propo-

nowanych rozwiązań, pomimo że obniżeniu ulegną

maksymalne kwoty dofinansowania do wynagrodze-

nia osób niepełnosprawnych – pracownicy niepełno-

sprawni, w tym zatrudnieni w zakładach pracy chro-

nionej, nadal będą subsydiowani.

W przeszłości z po-

wodu znacznego zainteresowania zatrudnianiem osób

pracowników zaliczonych do umiarkowanego i lek-

kiego stopnia niepełnosprawności oraz na wyłączenie

pełnosprawnych, którzy mają uprawnienie do świad-

czenia emerytalnego, co jednak nie spowodowało za-

łamania na rynku pracy osób niepełnosprawnych,

a nawet odnotowano wzrost zatrudnienia.

Tak więc

niepełnosprawnych.

Pracownik niepełnosprawny bę-

cownik sprawny, co nie oznacz, że gorszy czy mniej

wydajny.

cia na zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego

Odnosząc się natomiast do drugiego pytania pani

poseł, wyjaśniam, że zakłady pracy chronionej,

oprócz instrumentów wspierania zatrudnienia osób

niepełnosprawnych adresowanych do wszystkich

pracodawców zatrudniających pracowników niepeł-

nosprawnych, mogą korzystać również ze szczegól-

nych form wsparcia, przeznaczonych tylko dla tego

rodzaju przedsiębiorców.

Wsparcie to obejmuje prze-

de wszystkim pomoc z zakładowego funduszu reha-

bilitacji osób niepełnosprawnych.

Przewidywana

pula środków na ZFRON w 2013 r. wyniesie około

250 mln zł.

Ponadto ZPCh korzystają z możliwości

uzyskania refundacji dodatkowych kosztów zatrud-

nienia pracowników niepełnosprawnych – są to kosz-

ty dodatkowe w stosunku do tych, których pracodaw-

ca nie poniósłby, gdyby nie zatrudniał osób niepełno-

sprawnych.

Kosztami tymi są: koszty budowy lub

transportowe i administracyjne.

Przewidywana kwo-

ta wydatków na ten instrument w 2013 r. wyniesie

7,9 mln zł.

Pracodawcy prowadzący zakłady pracy

chronionej mogą korzystać również z dofinansowania

w wysokości do 50% oprocentowania zaciągniętych

kredytów bankowych pod warunkiem wykorzystania

dową i społeczną osób niepełnosprawnych.

W 2013 r.

na pomoc tego rodzaju zaplanowano 4,2 mln zł.

Pragnę także poinformować, że obecnie w Syste-

mie Obsługi Dofinansowań i Refundacji Państwowe-

go Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

(SODiR PFRON) zarejestrowanych jest 247,6 tys.

pracowników niepełnosprawnych w przeliczeniu na

nicy z otwartego rynku pracy.

Z szacunków dokonanych na podstawie danych

dotyczących liczby pracowników niepełnosprawnych

pochodzących z badania aktywności ekonomicznej

ludności GUS oraz danych PFRON dotyczących za-

trudnienia osób niepełnosprawnych na otwartym

i chronionym rynku pracy wynika, że na otwartym

ków niepełnosprawnych, tak więc dotowane zatrud-

chronionej aż 96% pracowników.

Z danych tych wy-

nika, że chociaż na otwartym rynku pracy zatrud-

606

nionych jest więcej pracowników niepełnosprawnych,

ficjentem wsparcia w postaci subsydiów płacowych.

ło średniomiesięcznie 2158 zakładów pracy chronionej

zatrudniających średniomiesięcznie 166 089 osób nie-

pełnosprawnych, natomiast w roku 2012 istniało śred-

niomiesięcznie 1577 zakładów pracy chronionej za-

trudniających średniomiesięcznie 165 590 osób nie-

pełnosprawnych (dane z SODiR PFRON).

Należy też

nionych w nich osób niepełnosprawnych ogółem, w sto-

sunku do tego samego okresu, spadła jedynie o 0,3%.

kładzie pracy chronionej zatrudnienie osób niepełno-

sprawnych rośnie.

W pierwszej połowie 2013 r. zatrud-

nienie osób niepełnosprawnych w zakładach pracy

chronionej wzrosło o 4%

Mając więc na uwadze wysokość i różnorodność

form wsparcia, jakie przekazywane są zakładom pra-

cy chronionej, nie wydaje się, aby po wprowadzeniu

projektowanych zmian nastąpiło drastyczne zmniej-

szenie ich liczby czy likwidacja.

Odpowiadając zaś na pytania dotyczące sytuacji

bezrobotnych osób niepełnosprawnych w wojewódz-

twie lubuskim, wyjaśniam, że działania z zakresu ak-

tywizacji zawodowej osób bezrobotnych, w tym rów-

nież osób niepełnosprawnych, należą przede wszyst-

kim do kompetencji jednostek samorządu terytorial-

nego.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wspie-

ra aktywizację zawodową osób niepełnosprawnych

gramowym i nadzorczym.

Niemniej pragnę podkre-

ślić, że osoby niepełnosprawne zamieszkujące teren

województwa lubuskiego mogą korzystać ze wszyst-

kich form wsparcia przewidzianych przepisami usta-

zm.), adresowanych do osób niepełnosprawnych bez-

robotnych lub poszukujących pracy niepozostających

niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzę-

dzie pracy jako bezrobotna lub poszukująca pracy

z 2013 r. poz. 674), tzn. m.in. ze szkoleń, staży, prac

interwencyjnych lub przygotowania zawodowego do-

rosłych.

Pragnę ponadto zauważyć, że prace nad projek-

noznacznie przesądzić, jaki będzie ostateczny kształt

Z szacunkiem

rozszerzenia listy beneficjentów Programu Rozwoju

cowników państwowych gospodarstw rolnych (PGR),

przekazaną pismem z dnia 6 listopada br., znak:

SPS-023-22239/13, zgodnie z art. 193 Regulaminu

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, przekazuję nastę-

pujące informacje.

Przygotowywany obecnie w Ministerstwie Rolni-

ctwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) projekt Programu Roz-

2014–2020) stanowić ma możliwie wszechstronną

i kompleksową odpowiedź na najważniejsze potrzeby

polskiej wsi i jej mieszkańców, zgodnie z przyjętym

celem programu, którym jest poprawa konkurencyj-

ności rolnictwa, zrównoważone zarządzanie zasoba-

mi naturalnymi i działania w dziedzinie klimatu

PROW 2014–2020 w szczególności koncentrował

się jednak będzie na poprawie konkurencyjności rol-

nictwa, jako sektora niezwykle istotnego dla rozwoju

polskiej gospodarki, przed którym wciąż stoi wiele

problemów strukturalnych i rozwojowych.

Podkreślenia wymaga fakt, iż na poszczególnych

etapach prac dokument ten jest szeroko konsultowa-

ny ze wszystkimi zainteresowanymi środowiskami,

w tym z mieszkańcami obszarów popegeerowskich,

a uwagi i sugestie otrzymywane w ramach prowadzo-

nych konsultacji stanowią podstawę do przygotowy-

wania kolejnych wersji programu.

Rozważając możliwość udzielenia pomocy, w ra-

mach opracowywanego PROW 2014–2020, pracow-

nikom byłych PGR zamieszkującym obszary wiej-

skie, należy wskazać działanie: Podstawowe usługi

607

i odnowa wsi na obszarach wiejskich, które projekto-

wane jest na podstawie art. 21 ust. 1 lit. b i d projek-

tu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

rów Wiejskich (EFRROW).

W ramach przedmiotowe-

go działania przewiduje się wsparcie m.in. na projek-

ty dotyczące poprawy infrastruktury drogowej.

Pla-

nuje się, aby inwestycje z tego zakresu realizowane

były na obszarach gminy o niskim poziomie podat-

kowym w przeliczeniu na jednego mieszkańca oraz

wysokim wskaźniku bezrobocia.

Oznacza to, że pro-

jekty w tym zakresie byłyby w szczególności realizo-

wane na obszarach popegeerowskich.

Inwestycje w usługi dla ludności, realizowane

w ramach tego działania, służyć mają publicznemu

korzystaniu z tych usług.

Planuje się zatem, aby ana-

logicznie do obecnego okresu programowania korzy-

ści z realizacji działania były kierowane do wszyst-

kich mieszkańców wspólnoty samorządowej, a wspar-

cie nie zakłócało warunków konkurencji.

W związku

dzielniom mieszkaniowym na modernizację miesz-

kań, budynków, wodociągów.

Zgodnie z projektem

PROW 2014–2020 beneficjentami pomocy w ramach

tego działania będą jednostki samorządu terytorial-

nego lub ich związki.

Pomimo iż w PROW 2014–2020 nie planuje się

wspierania spółdzielni mieszkaniowych PGR, warto

zwrócić uwagę na oferowane w nim inne możliwości

bezpośredniego wsparcia społeczności zamieszkują-

cych obszary wiejskie, w tym także pracowników by-

łych PGR.

Rozwojowi przedsiębiorczości, poprawie zatrud-

nienia oraz podnoszeniu kompetencji zawodowych na

obszarach wiejskich służyć ma pomoc oferowana

w ramach podejścia Leader.

To ukierunkowane na

budowę kapitału społecznego i aktywizację wiejskich

społeczności podejście w latach 2014–2020 ma się

przede wszystkim koncentrować na przeciwdziałaniu

wszelkim formom wykluczenia społecznego dotyka-

jącego mieszkańców tych obszarów.

W związku z ta-

kim zorientowaniem tego instrumentu rozwoju tery-

torialnego ze wsparcia dostępnego w jego ramach

powinni w szczególności skorzystać byli pracownicy

PGR tworzący środowisko wyjątkowo narażone na

marginalizację.

Planuje się, że rolnicy i osoby długotrwale bezro-

botne będą mogli uczestniczyć w finansowanych

w ramach podejścia Leader szkoleniach mających na

celu podnoszenie ich kompetencji, aktywizację i re-

orientację zawodową.

Jednocześnie mieszkańcy obszarów wiejskich,

w tym obszarów popegeerowskich, będą mogli ubie-

gać się o pomoc finansową na zakładanie nowych

przedsiębiorstw oraz rozwój przedsiębiorczości.

danym obszarze, a także maksymalne kwoty pomocy

na poszczególne operacje zależeć będą od potrzeb

zdiagnozowanych przez lokalną społeczność i przy-

jętej przez nią lokalnej strategii rozwoju, wybranej

do realizacji w ramach PROW 2014–2020.

Podkreślenia wymaga fakt, iż źródłem wsparcia

dla obszarów wiejskich w przyszłej perspektywie fi-

nansowej, w zakresie nieobjętym PROW, a dotyczą-

cym budowy i modernizacji infrastruktury wodno-

-kanalizacyjnej, rozwoju przedsiębiorczości oraz usług

kierowanych do osób bezrobotnych, poszukujących

pracy i nieaktywnych zawodowo w celu zwiększenia

nież polityka spójności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Zofia Szalczyk

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

(22241)

przy którym przekazana została interpelacja pani

Małgorzaty Niemczyk, posła na Sejm Rzeczypospoli-

tej Polskiej, w sprawie problemu otyłości w pol-

skim społeczeństwie uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższego.

Do jednych z najważniejszych chorób żywieniowo

zależnych należy otyłość, która w ostatnich latach

przybiera charakter globalnej epidemii.

Według da-

nych Narodowego Funduszu Zdrowia od 2010 r.

łość, którym udzielone zostały świadczenia opieki

w zakresach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

wynika, że największe koszty związane z leczeniem

nej opieki specjalistycznej oraz leczenia szpitalnego

(załącznik nr 1).

Występowanie otyłości zwiększa

równocześnie ryzyko rozwoju szeregu innych cho-

rób.

Są to m.in. choroby układu krążenia, zespół me-

taboliczny, niektóre rodzaje nowotworów, niektóre

choroby układu trawiennego, cukrzyca typu 2 oraz

wiele innych, które nierzadko współistnieją ze sobą.

Dodatkowo wymienione powyżej choroby nie zawsze

608

są konsekwencją otyłości, zatem przytoczenie w ni-

niejszej odpowiedzi kosztów leczenia ww. chorób

może nie odpowiadać rzeczywistym wydatkom wy-

nikającym z leczenia chorób będących następstwem

otyłości.

Precyzyjna odpowiedź wymaga szeroko za-

krojonych prac badawczych w ww. temacie.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej wydatków Po-

laków na leki związane z leczeniem chorób skorelo-

wanych z otyłością, uprzejmie wyjaśniam, iż z uwagi

formacji Ministerstwo Zdrowia nie ma możliwo-

ści przeprowadzenia precyzyjnej analizy będącej

Epidemia otyłości obserwowana jest we wszyst-

kich grupach wiekowych społeczeństwa, ale szczegól-

nie alarmująca jest tendencja wzrostu otyłości wśród

dzieci i młodzieży.

W Polsce brak jest aktualnych da-

nych dla próby ogólnopolskiej, dostępne są jedynie

informacje w skali lokalnej.

Próba zebrania infor-

macji o występowaniu otyłości i nadwagi wśród

dzieci i młodzieży w Polsce z istniejących fragmen-

tarycznych badań i wykorzystanie ich do oceny za

pomocą jednej, międzynarodowo ustalonej, metodyki

wykazała, że są one niekompletne, występują luki

w grupach wieku, liczebności są zbyt małe, czasem

dobór próby nie zapewnia reprezentatywności.

Dla ilustracji zjawiska narastającej otyłości przed-

stawiono poniżej rycinę pochodzącą z badań Instytu-

tu Żywności i Żywienia prowadzonych od 1971 r.

Jak

z niej wynika, nadmierna masa ciała u dziewcząt

i chłopców w wieku okołopokwitaniowym w czasie 35

lat wzrosła dwukrotnie.

Warto odnotować, że już w wieku 4 lat co piąte

dziecko ma nadmierną masę ciała, a wysoki odsetek

dzieci i młodzieży otyłych lub z nadwagą wykazywa-

ny jest w kolejnych badaniach prowadzonych w kra-

ju (tab. 1).

Tabela 1.

Częstość występowania (w %) niedo-

borowej lub nadmiernej masy ciała (otyłość i nadwa-

ga) wśród dzieci (4 lata) i młodzieży (11–15 lat) i 7–18

lat (metoda oceny BMI, klasyfikacja IOTF i Cole i wsp.

2000,

2007).

wiek

niedobór masy

ciała

w normie

nadmierna

masa ciała

4 lata badanie IŻŻ

(2005)

25% 55% 20%

11–15 lat badanie IŻŻ

(2006)

10% 72% 18%

7–18 lat badanie

IPCZD (2007–2009)

– – 16,4%

13,15 lat badanie

HBSC (2010)

– – 16,2%

Obiektywne mierniki masy ciała BMI (wg aktu-

alnych norm WHO) wskazują, że w porównaniu

z 2004 r. waga ciała dorosłego Polaka ciągle wzrasta,

w związku z czym problem nadwagi i otyłości zwięk-

sza się.

Zbyt dużą masę ciała ma już 52% dorosłych

Polaków.

Ryc. 1.

Wzrost (w%) nadmiernej masy ciała (nadwagi i otyłości) u młodzieży w wieku pokwitania (11–15

lat) z Warszawy w czasie 35 lat.

(Kryterium oceny: wskaźnik BMI, klasyfikacja IOTF wg.

Cole i wsp.

2000).

609

610

Pod koniec 2009 r. ponad 61% mężczyzn ważyło

zbyt dużo (45% miało nadwagę, 17% – otyłość).

Po-

pulacja dorosłych kobiet z nadwagą lub otyłych

zwiększyła się o 19 punktów procentowych.

Prawie

45% kobiet waży zbyt dużo (30% ma nadwagę, a 15%

cierpi na otyłość).

Wykres poniżej.

Jak wskazują wyniki badania, osoby z nadmierną

masą ciała występują głównie w grupie osób 40-let-

nich lub starszych, posiadających wykształcenie co

najwyżej zasadnicze zawodowe, mających długotrwa-

łe problemy zdrowotne, osób niesprawnych oraz osób

oceniających swoje zdrowie poniżej oceny dobrej.

Czę-

stość występowania nadwagi i otyłości wzrasta wraz

z wiekiem, przy czym najwyższą wartość osiąga

w grupie 60–69 lat (44% –nadwaga, 28% – otyłość).

Fakt częstszego występowania otyłości w starszych

grupach wiekowych można wiązać przede wszystkim

z fizjologicznym zmniejszeniem tempa przemiany ma-

terii, z mniejszą aktywnością fizyczną (często ograni-

czaną różnymi schorzeniami), a także mocno utrwa-

lonymi, nieodpowiednimi nawykami żywieniowymi*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(22242)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację (znak: SPS-023-22242/13) pana posła Ta-

wo-cementowych z budynków wykonanych w tech-

nologii OWT 75, przedstawiam poniższą informację

zawierającą odpowiedzi na pytania sformułowane

w interpelacji.

— Czy wykonane zabezpieczenie na filarkach az -

bestowo-cementowych w postaci styropianu i wełny

02.04.2004 r.?

Zabezpieczenie filarków budynku – termomoder-

nizacja – to działanie w pełni zgodne z obowiązują-

cymi przepisami, które nie powoduje narażenia zdro-

wia mieszkańców, natomiast pozwala na użytkowa-

nie wyrobów azbestowych przy zapewnieniu przepro-

wadzenia co pięć lat kontroli ich stanu technicznego

zgodnie rozporządzeniem ministra gospodarki z dnia

5 sierpnia 2010 r. zmieniającym rozporządzenie w spra-

wykraczać poza rok 2032.

— Czy przykryte elementy będą musiały zostać

usunięte?

Zgodnie z „Programem oczyszczania kraju z az-

bestu na lata 2009–2032” wszystkie wyroby zawie-

rające azbest muszą zosatc usunięte do roku 2032.

Przy planowaniu remontów budynków poddanych

wcześniejszej termomodernizacji zabezpieczającej użyt-

kowane wyroby azbestowe należy uwzględnić ko-

nieczność oczyszczenia ich z azbestu przed 2032 r.

— Kto w przypadku spółdzielni mieszkaniowych

demontażu azbestu i ewentualnie wadliwej zabudo-

wy, o ile taka miałaby miejsce?

2009–2032” nie reguluje kwestii dotyczących ewen-

tualnych kosztów ponoszonych w przypadku prac

remontowych budynków spółdzielni mieszkaniowych.

*

)

Tego typu zagadnienia nie znajdują się w kompeten-

cji ministra gospodarki.

— Czy minister gospodarki monitoruje przebieg

demontażu elementów azbestowych w obiektach bu-

— Jak zaawansowany jest proces usuwania azbe -

stu z obiektów budowlanych?

Do 2009 r. zeskładowano 1 mln ton odpadów az-

bestowych.

W latach 2009–2010 zeskładowano ok.

200 tys. ton odpadów azbestowych.

W roku 2011

przyjęto na składowiska odpadów 103 790,94 ton od-

padów azbestowych.

Ilość odpadów azbestowych

przyjęta na składowiska w 2012 r. to 7807,063 Mg.

Obowiązek inwentaryzacji wyrobów zawierają-

cych azbest spoczywa zgodnie z ustawą z dnia 27

korzystujących te wyroby osobach fizycznych i praw-

nych, w tym również jednostkach samorządu teryto-

rialnego.

Dla uzyskania poprawy słabego wskaźnika od

kom samorządu terytorialnego na sporządzenie in-

wentaryzacji wyrobów azbestowych na terenie gmi-

ny i opracowanie lokalnego programu usuwania az-

bestu niezbędnego przy wnioskowaniu o środki fi-

nansowe na usuwanie wyrobów azbestowych.

Mini-

sterstwo Gospodarki stworzyło także dla jednostek

samorządu terytorialnego bezpłatną aplikację do

ternetowej www.bazaazbestowa.gov.pl. Na dzień dzi-

siejszy z bazą azbestową współpracuje 1860 jedno-

stek w zakresie informacji o wyrobach użytkowanych

przez osoby fizyczne (75%) i 1788 jednostek w zakre-

sie informacji o wyrobach użytkowanych przez osoby

prawne (72%).

Fizyczne wycofywanie z użytkowania

3,4% zewidencjonowanych zasobów.

Wyższe wskaź-

niki otrzymujemy dla samych osób prawnych: 7,7%

Polska.

W 2010 r. został rozesłany do wszystkich gmin

robów azbestowych.

Od tego czasu notuje się stop-

niowy wzrost liczby gmin współpracujących z bazą

azbestową.

na lata 2009–2032”, w ramach którego jednostkom

samorządu terytorialnego przydzielane są dotacje na

formacyjne.

Jeżeli chodzi natomiast o utylizację azbestu, na

dzień dzisiejszy jedyną dopuszczalną prawnie metodą

Ewidencję odpadów prowadzą składowiska, jednakże

wyrobami i odpadami azbestowymi na swoim terenie.

— Czy rząd przewiduje pomoc dla właścicieli

obiektów budowlanych zobowiązanych do usunięcia

wodociągowej?

Proces oczyszczania kraju z azbestu zaplanowano

nansowych, które obejmują koszty demontażu, trans-

kość dofinansowania jest zróżnicowana na terenie

lonych przez instytucje udzielające wsparcia.

POKzA nie przewiduje dysponowania przez mini-

stra gospodarki środkami finansowymi na usuwanie

wyrobów zawierających azbest.

Środki pozostające

bestu, działania edukacyjno-informacyjne, monito-

ring realizacji POKzA oraz działania związane z ochro-

ną zdrowia.

Nie ma możliwości uruchomienia środ-

ków budżetowych zapewniających całkowite odcią-

żenie właścicieli odpadów azbestowych od ponosze-

nia kosztów demontażu i składowania odpadów az-

bestowych, a tym bardziej kosztów zastąpienia użyt-

kowanych wyrobów zawierających azbest wyrobami

bezazbestowymi.

Odpady zawierające azbest zostały

ich unieszkodliwiania.

Jeżeli chodzi natomiast o sieci wodociągowe, uprzej-

mie informuje, iż rozporządzenie ministra gospodar-

wane wyroby zawierające azbest, dopuszcza pozosta-

wienie rur azbestowo-cementowych w ziemi (§ 7 przed-

miotowego rozporządzenia).

Pozostawienie w ziemi

rur azbestowo-cementowych jest związane z konicz-

nością zaznaczenia ich występowania w planach sy-

tuacyjnych i dokumentacji technicznej.

Mam nadzieję, że przedstawione powyższe infor-

macje odpowiadają na poruszone przez pana posła

problemy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

612

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie nieujęcia w projekcie

SPS-023-22243/13, przekazującego interpelację po-

skich ośrodków europejskiej sieci Enterprise Europe

Network (EEN) wspomagającej małe i średnie przed-

siębiorstwa, przedstawiam poniższe stanowisko.

sję Europejską, mającymi na celu zapewnienie finan-

mach Programu ramowego na rzecz konkurencyjno-

przygotowany został projekt uchwały Rady Mini-

przedmiotowego programu wieloletniego, przedłuża-

jący jego działanie na 2014 r.

resortowych.

W gestii Rady Ministrów leży zatem

(22245)

023-22245/13, interpelację pana posła Andrzeja Gu-

ta-Mostowego z dnia 22 października 2013 r. doty-

czącą wysokości stawek opłat za czynności radcy praw-

nego w postępowaniu z zakresu prawa pracy uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

Obecnie zasady wynagradzania radców prawnych

stwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Wskazana regulacja ustawowa w art. 22

5

ust. 1

przyjmuje zasadę, że wysokości opłaty za czynności

radcowskie ustala umowa z klientem.

Natomiast wymienione rozporządzenie określa

wysokość opłat za czynności radcowskie wykonywa-

ne przed organami wymiaru sprawiedliwości, stawki

szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa

Należy podkreślić, iż zasądzając opłatę za czyn-

ności z tytułu zastępstwa prawnego, sąd obowiązany

613

się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Podstawę za-

sądzenia tej opłaty stanowią stawki minimalne okre-

ślone w treści rozporządzenia.

Opłata ta nie może być

kraczać wartości przedmiotu sporu, które to ograni-

czenia nie obowiązują w zakresie opłat ustalanych

opłaty za czynności radcowskie zasądzone przez sąd

z tytułu zastępstwa prawnego będą niższe od wyna-

grodzenia uzgodnionego w umowie z klientem.

radcy prawnego za prowadzenie sprawy z urzędu.

W takim przypadku koszty nieopłaconej pomocy

ki minimalnej.

Podkreślić trzeba, że w tym zakresie przepisy roz-

porządzenia stanowią podstawę określenia przez sąd

du, opłaty za czynności adwokackie podwyższa się

problemu, nie można podzielić stanowiska, iż obo-

wiązujące wysokości stawek za prowadzenie sprawy

skutkują zagrożeniem prawidłowego reprezentowa-

nia interesu strony oraz powodują przerzucenie na

radcę prawnego kosztów reprezentowania strony.

Należy bowiem mieć na względzie, iż to właśnie zwięk-

szenie opłat za czynności radcy prawnego w tej kate-

gorii spraw może prowadzić do ograniczenia możli-

wości korzystania z profesjonalnego pełnomocnika

procesowego przez pracownika czy ubezpieczonego,

a tym samym zmniejszać ich zakres ochrony.

Z jednej

strony wzrost wysokości opłaty wpływa redukująco

na liczbę decyzji o skorzystaniu z pomocy profesjo-

nalnego pełnomocnika, z drugiej strony należy pod-

kreślić, że na radcy prawnym ciąży obowiązek udzie-

lenia pomocy prawnej, której może odmówić tylko

z ważnego powodu, a powodem tym nie może być, jak

się wydaje, wysokość opłaty.

Stawki minimalne w wysokości 60 zł określone

w treści cytowanego rozporządzenia dotyczą jedynie

niektórych kategorii spraw z zakresu prawa pracy,

a mianowicie o: nawiązanie umowy o pracę, uznanie

stosunku pracy, inne roszczenia niemajątkowe.

Na-

tomiast w odniesieniu do postępowań z ubezpiecze-

nia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego stawki

minimalne zostały określone w wysokości 60 zł tylko

w sprawach o świadczenia pieniężne.

W pozostałych

niewymienionych sprawach z zakresu prawa pracy,

tj. o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne

niż świadczenie odszkodowawcze należne z tytułu

minimalna wynosi 75% stawki obliczonej na zasa-

dach ogólnych.

W tej kategorii spraw stawki mini-

malne wzrastają zatem wraz ze zwiększeniem się

wartości przedmiotu sprawy i kształtują się w grani-

cach od 45 zł do 5400 zł.

Najniższe stawki minimalne przewidziane zosta-

ły zatem tylko w odniesieniu do niewielkiej liczby

spraw ze stosunku pracy i ubezpieczenia społeczne-

go.

Niemniej jednak podkreślić należy, iż są to spra-

wy o szczególnym charakterze, bardzo istotne dla

zabezpieczenia bytu pracownika i jego rodziny.

ziomie leży zatem w interesie społecznym.

cy lub ustalenia sposobu ustania stosunku pracy,

stytucyjnej na gruncie rozporządzenia z dnia 28 wrześ-

nych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

Nie może przy tym ujść uwadze, iż w obecnym

stanie prawnym jakiekolwiek zwiększenie stawek mi-

nimalnych za czynności radcy prawnego skutkowa-

łoby równocześnie zwiększeniem wydatków z budże-

tu państwa z tytułu wynagrodzeń pełnomocników

z urzędu.

Natomiast w budżecie państwa zarówno

w części: Sądy powszechne na rok 2013, jak i w pro-

planowane środki na ten cel.

Pragnę jednocześnie poinformować, że zarządzeniem

ministra sprawiedliwości z dnia 8 października 2013 r.,

nr 308/13/DZP, powołany został zespół do wypracowania

koncepcji nowelizacji rozporządzeń dotyczących opłat za

czynności adwokatów i radców prawnych.

Minister spra-

wiedliwości dostrzega bowiem potrzebę rozważenia opi-

nii wyrażanych przez samorządy bezpośrednio zainte-

resowane omawianymi regulacjami.

W swych pracach

zespół uwzględni przedstawione przez samorządy adwo-

katów i radców prawnych propozycje dotyczące kierunku

zmian systemu ustalania opłat za świadczenie pomocy

prawnej oraz konieczność zapewnienia adekwatności

rozwiązań normatywnych do potrzeb osób będących ich

adresatami i beneficjentami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jerzy Kozdroń

Warszawa, dnia 28 listopada 2013 r.

614

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie projektu ustawy

dotyczącego interpelacji pana posła Andrzeja Guta-

-Mostowego w sprawie projektu ustawy o odnawial-

nych źródłach energii, uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

cyjnym, kwestie preferencji przyłączania odnawial-

nych źródeł do sieci, zasady wykonywania działalno-

ści gospodarczej czy typu prosumenckiego, a wraz

pleksowo kwestie oceny wpływu tych źródeł na zdro-

wie ludzkie, środowisko, walory turystyczne, krajo-

brazowe i przyrodnicze oraz gospodarkę.

Uregulowa-

nia powyższe są podstawą realizacji przez Polskę

założeń krajowego planu działania w zakresie energii

ze źródeł odnawialnych (KPD), w tym w szczególno-

ści realizacji celów w zakresie udziału energetyki od-

getycznego, skutkiem czego były przygotowanie pro-

miotowa nowelizacja, która uchwalona została przez

na, iż Komisja Europejska skierowała skargę prze-

rektywy 2009/28/WE.

Przepisy tej ustawy obowiązu-

ją od dnia 11 września 2013 r.

gospodarki będzie czynił kroki zmierzające do wyco-

dze prawnej pozwolą uniknąć konsekwencji finanso-

wych w związku z możliwym wycofaniem skargi

Dodatkowo w ostatniej noweli ustawy Prawo

opracowanego juz „Krajowego planu działania w za-

wyznacza w szczególności cel w zakresie udziału

roku 2020 r.

Właściwe przepisy w tym zakresie za-

warto w rozdziale 3a nowelizacji ww. ustawy.

Niezależnie od powyższych regulacji Minister-

stwo Gospodarki wypracowało w trakcie prac nad

w ramach prac Międzyresortowego Zespołu ds. Rea-

lizacji Polityki Energetycznej Polski do 2030 r., sche-

mat zoptymalizowanych mechanizmów wsparcia dla

rolniczego.

Jednym z podstawowych założeń leżących

elektroenergetycznego.

Założono, iż w ramach nowego

udziału energii elektrycznej z OZE do 2020 r., wyzna-

czony w polityce energetycznej Polski do 2030 r. oraz

skich warunkach charakteryzują się największą sta-

615

bilnością oraz najniższym kosztem wytwarzanej ener-

tycznie ponoszonych przez inwestorów, przy zacho-

całego procesu.

Wdrażane rozwiązania zapewnią

możliwość elastycznego kontrolowania ilości i struk-

tury mocy OZE w systemie elektroenergetycznym

nowego systemu wsparcia dla instalacji OZE dodat-

kowe, dedykowane wsparcie będzie kierowane dla

sektora MSP w celu dywersyfikacji struktury wytwa-

rzanej energii elektrycznej oraz zapewnienia wyko-

rzystania krajowych zasobów energetycznych.

Zakresem optymalizacji objęto:

getycznej Polski do 2030 r.

Obecnie szczegółowe usta-

lenia dotyczące schematu zoptymalizowanych mecha-

nizmów wsparcia dla wytwórców energii elektrycznej

ze źródeł odnawialnych były przedmiotem opiniowa-

nia przez środowisko interesariuszy, zapoczątkowane

Dalej, uprzejmie informuję, iż projekt ustawy o od-

nawialnych źródłach energii, uwzględniający sche-

mat zoptymalizowanych mechanizmów wsparcia,

w dniu 12 listopada 2013 r. został przekazany do kon-

sultacji społecznych oraz uzgodnień międzyresorto-

wych oraz dodatkowo opublikowany na stronach in-

ternetowych Ministerstwa Gospodarki (http://kon-

sultacje.gov.pl/node/3246), a także na stronach inter-

netowych Rządowego Centrum Legislacji (http://le-

gislacja.rcl.gov.pl/lista/2/projekt/19349/kata-

log/19350).

Następnie informuję, iż niezwłocznie po przyjęciu

Dalej, uprzejmie wyjaśniam, iż w kwestii zachęt

do inwestowania w odnawialne źródła energii dla go-

spodarstw domowych projekt ustawy o odnawialnych

źródłach energii stanowi kontynuację rozwiązań i pro-

pozycji zawartych w nowelizacji ustawy Prawo ener-

getyczne z 26 lipca 2013 r. i zawiera szereg nowator-

energetyki, w tym także energetyki prosumenckiej,

które z punktu widzenia rządu RP są bardzo istot-

nym elementem pozwalającym w przyszłości wyko-

rzystywać lokalnie dostępne zasoby OZE w celu wy-

twarzania m.in. energii elektrycznej czy biogazu rol-

niczego ze źródeł odnawialnych.

Projekt promuje „energetykę prosumencką”, a tym

samym realizuje jeden z celów dyrektywy 2009/28/

WE, jakim jest promocja energetyki małoskalowej,

w tym także mikro, w zakresie dotyczącym wytwa-

rzania energii przez obywateli/konsumentów tak, by

każdy mógł produkować, korzystać z własnej energii

i odsprzedawać nadwyżki wytworzonej oraz niewyko-

rzystanej przez siebie energii elektrycznej.

Rozwiąza-

nia zawarte w projekcie sprzyjać będą produkcji ener-

gii elektrycznej na własne potrzeby, a poprzez dedy-

kowany system wsparcia w postaci obowiązku zakupu

niewykorzystanej energii elektrycznej oraz stałą cenę

zakupu niewykorzystanej energii elektrycznej wytwa-

rzanej w mikroinstalacji, wynoszącą 80% średniej

roku kalendarzowym, bez konieczności prowadzenia

działalności gospodarczej, tworzyć będą rozwiązania

dedykowane gospodarstwom domowym.

Dodatkowo, poprzez dokonane zmiany w przepi-

sach Prawa budowlanego, zawartych w nowelizacji

ustawy Prawo energetyczne z 26 lipca 2013 r., mon-

taż pomp ciepła, urządzeń fotowoltaicznych o zain-

stojących kolektorów słonecznych będzie możliwy

w każdym gospodarstwie domowym bez konieczności

uzyskania pozwolenia na budowę oraz bez koniecz-

ności uzyskania pozwolenia na roboty budowlane.

Wyrażam także przekonanie, iż zaangażowanie

konsumentów/producentów energii z OZE, dzięki roz-

wiązaniom promującym wykorzystanie energii z OZE

na własne potrzeby oraz przekładającym się na oszczęd-

ności gospodarstw domowych, przyczyni się również,

niezależnie od działań podejmowanych przez przed-

siębiorców, do wypełnienia przez Polskę zobowiązań

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

Andrzeja Guta-Mostowego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

616

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

interpelację z dnia 6 listopada br. posła Jacka Żalka

w sprawie wymagań niezbędnych do wszczęcia prze-

wodu doktorskiego, przedstawiam następujące wy-

jaśnienia.

Ad 1. i 2.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami

warunkiem wszczęcia przewodu doktorskiego jest

naukowym o zasięgu krajowym, określonym przez

przepisów dotyczących finansowania, lub w recenzo-

wanym sprawozdaniu z międzynarodowej konferen-

cji naukowej, lub publiczna prezentacja dzieła arty-

stycznego.

Publikacja naukowa może być wydana

w formie książki, ale może to być również publikacja

zamieszczana w pracy zbiorowej.

Recenzowane cza-

sopismo naukowe o zasięgu co najmniej krajowym

należy rozumieć jako czasopismo znajdujące się na

liście czasopism punktowanych.

Ad 3. i 4.

Przepisy sprzed nowelizacji z 2011 r., a tak-

że obowiązujące przepisy ustawy o stopniach nauko-

i rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyż-

łowego trybu i warunków przeprowadzania czynno-

ści w przewodach doktorskich, w postępowaniu ha-

bilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu

liczby punktów, jakie powinien zgromadzić kandydat

do stopnia doktora.

Niektóre jednostki organizacyjne

same ustalają punktację w celu ułatwienia sobie po-

równywania publikacji naukowych kandydatów do

stopnia doktora, ale nie wynika to z przepisów ogól-

nie obowiązujących.

Ad 5.

Ministerstwo nie identyfikuje trudności

młodych uczonych w publikowaniu w czasopismach

punktowanych czy też dyskryminowania ich przez

wydawnictwa.

Wręcz przeciwnie – biorąc pod uwagę

instrumenty finansowania młodych naukowców, któ-

re zostały wprowadzone przez ministerstwo, oraz

poziom zainteresowania młodych uczonych składa-

niem wniosków, należy wnioskować, że młodzi są

wyjątkowo aktywni i dużo publikują.

W ostatnim programie „Iuventus Plus” złożono

600 wniosków, ponad 800 wniosków złożono o sty-

pendia dla wybitnych młodych naukowców, dużym

zainteresowaniem cieszył się też program „Diamen-

towy grant”.

Wszystkie wnioski zawierały informacje

o publikacjach naukowych.

Należy zauważyć, iż po-

ziom współczynnika sukcesu wynosił 20–30%, a fi-

nansujemy tylko tych najlepszych.

W 2012 r. Narodowe Centrum Nauki przeznaczy-

ło na wsparcie rozwoju osób rozpoczynających karie-

rę naukową 28% środków finansowych pozostających

w jego dyspozycji.

Młodzi naukowcy korzystają rów-

nież ze środków w ramach „Narodowego programu

rozwoju humanistyki”.

Niezależnie od powyższego chciałabym też zwró-

cić uwagę, iż ministerstwo nie nadzoruje wydaw-

nictw i nie finansuje ich działalności.

Dyskryminacji młodych naukowców w zakresie

publikowania w punktowanych czasopismach nie po-

twierdza rosnąca liczba nadawanych stopni doktora

(w 2010 r. nadano 4816 stopni doktora, w 2011 r.

–

5367, a w 2012 r. stopnie doktora uzyskało 5576 osób).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Guliński

Warszawa, dnia 29 listopada 2013 r.

w sprawie projektu nowelizacji ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-22249/13, w sprawie projektu nowe-

przekazuję stosowne wyjaśnienia.

W związku ze zgłoszonymi podczas uzgodnień

międzyresortowych licznymi wątpliwościami doty-

czącymi zasad funkcjonowania funduszu w Banku

Gospodarstwa Krajowego, na którym gromadzone

byłyby środki z przeznaczeniem na budowę dróg lo-

kalnych, zrezygnowano z tej koncepcji.

Obecnie pro-

ponuje się utworzenie mechanizmu umożliwiającego

dokonywanie wpłat z osiągniętego przez PGL LP

zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym

Wysokość pierwszej wpłaty równała się będzie śred-

niemu zyskowi netto LP z lat 2008–2012.

Spodziewam się, że objęcie siecią Natura 2000

znacznej części terenów zarządzanych przez Lasy

Państwowe spowoduje ograniczenia w ich użytkowa-

617

niu i zwiększy koszty prowadzenia gospodarki leśnej,

która wymaga stosowania zróżnicowanych metod

gospodarowania lasu, odpowiednich do celów i reżi-

mów ochrony przyrody.

Jednocześnie sprzedaż drew-

na stanowi główne źródło przychodów Lasów Pań-

stwowych (w 2012 r. osiągnął ok. 86% przychodów).

Uszczuplenie o 30% zysku Lasów Państwowych na

pewno zmniejszy płynność finansową jednostki, ale

moim zdaniem nie powinno spowodować jej utraty.

Wprowadzenie regulacji umożliwiającej czasowe zwol-

nienie Lasów Państwowych z obowiązku dokonywa-

nia wpłat z zysku w trybie uchwały Rady Ministrów

ma nie dopuścić do zaistnienia sytuacji, w której Lasy

Państwowe nie byłyby w stanie pokrywać kosztów

działalności z własnych przychodów.

Obecnie Lasy Państwowe partycypują w kosztach

remontów dróg gminnych poprzez realizację wspólnych

przedsięwzięć z gminami, moim zdaniem nie są jednak

jednostką właściwą do przeprowadzania i finansowania

remontów dróg niebędących w ich zarządzie.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację poselską przekazaną przy piśmie z dnia 6 listo-

pada 2013 r., znak: SPS-023-22251/13, w sprawie ko-

nieczności uzupełnienia składu osobowego Rady Nad-

zorczej Polskiego Radia Regionalnej Rozgłośni w Kiel-

cach „Radio Kielce” SA, przedstawiam, co następuje.

1.

Co było przyczyną odwołania pana Andrzeja

Decyzja o odwołaniu pana Andrzeja Kopcia, re-

prezentanta Skarbu Państwa w Radzie Nadzorczej

„Radia Kielce” SA, została podjęta na podstawie ne-

gatywnej oceny wielu aspektów działalności całej

rady nadzorczej spółki.

W szczególności ocenie pod-

legało wykonywanie obowiązków z uwzględnieniem

zachowania staranności wynikającej z zawodowego

charakteru działalności w kontekście Kodeksu spó-

łek handlowych, na podstawie informacji oraz doku-

mentacji przedkładanej akcjonariuszowi przez orga-

ny spółki.

Wobec powyższego odwołanie pana Andrze-

ja Kopcia z Rady Nadzorczej „Radia Kielce” SA speł-

niało przesłanki ustawowe do podjęcia tej decyzji.

Minister nie podjął działań zmierzających do uzupeł-

nienia składu Rady Nadzorczej „Radia Kielce” SA

Zgodnie z zapisami art. 28 ust. 1a ustawy o radio-

fonii i telewizji, rady nadzorcze spółek radiofonii re-

gionalnej liczą po pięciu członków: czterech wyłonio-

nych w konkursie przeprowadzonym przez Krajową

siadających kompetencje w dziedzinie prawa, finan-

sów, kultury oraz mediów, zgłoszonych przez organy

kolegialne uczelni akademickich działających w da-

nym regionie, oraz jednego powołanego przez mini-

Biorąc pod uwagę złożoną w dniu 13 września 2013 r.

rezygnację pana Romana Ostrowskiego oraz odwoła-

nie przez ministra skarbu państwa pana Andrzeja

Kopcia z funkcji członka Rady Nadzorczej, obecnie

w Radzie Nadzorczej „Radia Kielce” SA brakuje dwóch

członków do ustawowego składu tego organu.

W związku z zaistniałą sytuacją Ministerstwo

pełnienie składu Rady Nadzorczej „Radia Kielce” SA.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż dla reaktywo-

wania statutowej działalności rady nadzorczej ko-

nieczne jest uzupełnienie jej składu również o kan-

dydata powołanego przez Krajową Radę Radiofonii

i Telewizji.

3.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa dokonało

analizy dokumentów spółki, w tym uchwał rady nad-

staranności przy wydawaniu i gospodarowaniu pub-

licznymi pieniędzmi i majątkiem Skarbu Państwa,

wadzonego badania oraz analizy dokumentów i pro-

cedur obowiązujących Polskie Radio Regionalna Roz-

Ministerstwo Skarbu Państwa zapoznało się

z przedmiotowym dokumentem i uznało, że organem

właściwym w pierwszej kolejności do jego analizy jest

rada nadzorcza spółki.

W związku z powyższym nie-

zwłocznie po uzupełnieniu składu rady nadzorczej

Ministerstwo Skarbu Państwa przekaże ww. raport

do jego analizy celem otrzymania od rady nadzorczej

stanowiska odnoszącego się również do wszystkich

wniosków z dotychczasowych raportów sporządzo-

nych w przedmiotowej sprawie.

4.

Kiedy Pan Minister podejmie działania zmie-

rzające do uzupełnienia składu Rady Nadzorczej „Ra-

618

tuacją w „Radiu Kielce” SA?

terminu uzupełnienia składu rady nadzorczej przez

w spółce nie funkcjonuje organ nadzorczy władny do

wyboru biegłego rewidenta do zbadania sprawozdań

finansowych spółki za 2013 r., minister skarbu pań-

stwa po uzyskaniu akceptacji Krajowej Rady Radio-

fonii i Telewizji dokonał zmiany statutu spółki,

umożliwiającej wybór biegłego rewidenta przez wal-

ne zgromadzenie.

Podjęte przez ministra skarbu pań-

stwa w tym zakresie działanie zapewni spółce zba-

danie przez biegłego rewidenta sprawozdań finanso-

wych zamykających rok obrotowy 2013.

Jednocześnie informuję, iż Ministerstwo Skarbu

Państwa na bieżąco monitoruje sprawy spółki oraz

podejmuje czynności w celu prawidłowego jej funk-

cjonowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 27 listopada 2013 r.

W odpowiedzi na pismo nr SPS-023-22252/13

z dnia 6 listopada 2013 r. dotyczące interpelacji pana

busów komunikacji miejskiej, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

wy o podatku akcyzowym nie wprowadza zatem po-

mocy prawa wygasł jedynie okres przejściowy umoż-

łączająca z opodatkowania akcyzą gaz CNG przezna-

rektywy), był od dawna znany.

Obecna nowelizacja

nowić zaskoczenia podmiotów prowadzących działal-

ność z wykorzystaniem tych źródeł energii.

tj. 47,4 zł/GJ) czy oleju napędowego (1196,00/1000 l,

zyny.

Z danych wskazywanych po tygodniu obowiązy-

wania nowelizacji ustawy wynika, że największa pod-

sła do poziomu 3,36 zł/1 m³.

Kolejne co do wielkości

szyło cenę o 44 gr i gaz kosztuje 3,80 zł/1 m³.

W Sos-

nowcu nastąpiła podwyżka o 35 gr, do poziomu 3,40 zł

za 1 m³ gazu ziemnego.

Tak więc podwyżki okazały

się wyższe od zapowiadanych (przy cenie netto sprę-

żonego gazu ziemnego CNG sprzed 1 listopada br.

zakładano maksymalną cenę na poziomie 3,3 zł/1

ceny oleju napędowego.

W dniu 15 listopada br. Pol-

ska Izba Paliw Płynnych podała, iż średnia cena de-

taliczna 1 l oleju napędowego ON wyniosła 5,40 zł.

bardziej konkurencyjna od ceny oleju napędowego.

Gaz ziemny CNG do napędu silników spalinowych

łecznego i Komitetu Regionów – „Czysta energia dla

619

stwa członkowskie wykorzystają szeroki wachlarz

powiatowy i gminny fundusz ochrony środowiska

i gospodarki wodnej (PFOŚiGW i GFOŚiGW), fun-

współfinansowanie kosztów: budowy i wyposażenia

Odpowiadając na pytanie, czym Ministerstwo Fi-

nansów kierowało się, wprowadzając podatek akcy-

napędu silników spalinowych, należy przede wszyst-

kim wskazać na art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady

2003/96/WE, który stanowi, iż dla celów stosowania

art. 5 i 6 dyrektywy 92/12/EWG energia elektryczna

i gaz ziemny podlegają podatkom, które stają się wy-

magalne w momencie dostawy przez dystrybutora

lub redystrybutora.

(...)

Podatek jest nakładany i po-

bierany w każdym przypadku zgodnie z procedurami

ustanowionymi przez każde państwo członkowskie.

Państwa członkowskie mogą wprawdzie ma mocy

znawać, pod kontrolą fiskalną, zwolnienie od akcyzy

nych jako materiały pędne, niemniej z uwagi na to,

obowiązku.

Decyzja w sprawie wprowadzenia przed-

miotowego zwolnienia jest suwerenną decyzją każde-

go państwa członkowskiego.

W Polsce decyzję o nie-

wprowadzeniu zwolnień dla gazu ziemnego CNG

jął ustawodawca w głosowaniu nad nowelizacją usta-

O niewprowadzeniu zwolnienia z akcyzy dla sprę-

pędu silników spalinowych zadecydowały wyniki

poniżej.

Dokonano porównania gazu ziemnego sprę-

niku powyższego ustalono, że:

napędu, w porównaniu do paliw konwencjonalnych,

Nawiązując natomiast do pytania, jakie korzyści

ma przynieść podatek akcyzowy na paliwo CNG, na-

leży wyjaśnić, iż szacuje się wpływy dla budżetu

w wysokości ok. 4,5 mln zł.

Odnośnie do pytania, czy Ministerstwo Finansów,

ny wpływ tej decyzji na rozwój technologii proekolo-

gicznych oraz na problemy i obciążenia finansowe,

się inwestycji zmierzających do wymiany tradycyjne-

go taboru na proekologiczne autobusy napędzane

CNG, należy wyjaśnić za informacjami podawanymi

przez fachowców, że faktycznych barier dla rozwoju

popularności gazu ziemnego wśród administratorów

firmowych flot należy upatrywać w bardzo słabo roz-

budowanej sieci stacji tankowania.

W Polsce samo-

chody z instalacją na gaz ziemny można obecnie za-

tankować na 24 ogólnodostępnych stacjach rozsia-

620

nych po całej Polsce, choć zlokalizowanych głównie

na południu kraju.

W tym 20 stacji należy do Grupy

Kapitałowej PGNiG SA, a 4 stacje należą do opera-

torów niezależnych: w Inowrocławiu, Krakowie, Sos-

nowcu i Zabrzu.

Eksperci rynku paliwowego uznają

natomiast, że do największych zagrożeń dla rynku

CNG w naszym kraju trzeba zaliczyć: zakaz samo-

dzielnego tankowania CNG, restrykcyjne przepisy

przeglądu pojazdów CNG, powiązanie ceny CNG

dowego, obowiązujący na stacjach tego operatora), co

jest przyczyną rosnących cen gazu ziemnego CNG

Wprowadzenie akcyzy na CNG wymieniane jest jako

jedno, a nie jedyne z zagrożeń.

Jednocześnie należy

wyjaśnić, że Ministerstwo Finansów, wprowadzając

podatek akcyzowy na sprężony gaz ziemny CNG

ło pod uwagę obciążenia finansowe, jakie podatek ten

mając na uwadze usankcjonowany przepisem prawa

ograniczony czas stosowania zerowej stawki akcyzy

du silników spalinowych, poczyniło założenie, iż pod-

mioty inwestujące środki finansowe w zakup m.in.

ich biznesplanach możliwość opodatkowania akcyzą

tego gazu.

To, że przedsiębiorstwa komunikacji miej-

zatem postrzegane jako dominujące zagrożenie dla

ich kondycji finansowej.

Tym bardziej iż, jak wska-

zano powyżej, eksperci rynku paliwowego uznają, że

przyczyną rosnących cen gazu ziemnego CNG prze-

znaczonego do napędu silników spalinowych jest po-

wiązanie ceny CNG z ceną oleju napędowego (usta-

nowiony przez PGNiG parytet ceny 1 m

lityka cenowa operatorów tych stacji, którzy stosując

Odnośnie natomiast do pytania, czy Ministerstwo

Finansów podejmie działania zmierzające do zwol-

nienia z podatku akcyzowego sprężonego gazu ziem-

nego CNG wykorzystywanego do transportu publicz-

nego, mając na uwadze wysokie walory ekologiczne

wym, wpłynie na zmniejszenie konkurencyjności

tego paliwa w stosunku do paliw tradycyjnych, nale-

ży ponownie wskazać na treść komunikatu Komisji

gionów – „Czysta energia dla transportu: europejska

towarzyszy projektowi dyrektywy w sprawie roz-

mieszczania infrastruktury paliw alternatywnych.

W komunikacie tym wskazano, że bezpośrednie pub-

terze niefinansowym.

Dodatkowo wskazano na fun-

dusze Unii Europejskiej dostępne do celów rozwoju

struktury.

W Polsce jednym z instrumentów polityki regio-

nalnej jest Program Operacyjny „Rozwój Polski

Wschodniej” (PO RPW).

W ramach tego programu

realizowane są m.in. projekty zakładające moderni-

zację miejskich lub regionalnych systemów komuni-

kacyjnych pięciu województw Polski wschodniej: lu-

belskiego, podkarpackiego, podlaskiego, świętokrzy-

skiego i warmińsko-mazurskiego.

Z tego projektu

w ramach budowy systemu integrującego transport

publiczny miasta i okolic skorzystało m.in. miasto

Rzeszów.

W świetle powyższego Ministerstwo Finansów nie

planuje podjęcia działań zmierzających do zwolnienia

CNG wykorzystywanego do transportu publicznego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 25 listopada 2013 r.

w sprawie rolnictwa ekologicznego (22254)

SPS-023-22254/13, z dnia 6 listopada 2013 r.) poniżej

przedkładam stosowne wyjaśnienia.

Odnosząc się do pytania dotyczącego zasad przy-

znawania płatności w programie rolnośrodowisko-

wym w ramach PROW 2007–2013 należy wskazać,

że rolnik, ubiegając się o przyznanie płatności w ra-

mach pakietu 2: Rolnictwo ekologiczne, powinien być

objęty systemem rolnictwa ekologicznego, którego

podstawę stanowi rozporządzenie Rady nr 834/2007

dla gospodarstw ekologicznych jest w Polsce udziela-

621

ne od 2004 r. w ramach programu rolnośrodowisko-

wego PROW 2004–2006 (działanie 4: Wspieranie

przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy do-

brostanu zwierząt – ostatnie zobowiązania wygasły

z dniem 29 lutego 2012 r.), a od 2008 r. także w ra-

2013.

Podstawą uzyskiwania wsparcia dla pakietu 2:

Rolnictwo ekologiczne w ramach programu rolnośro-

dowiskowego PROW 2007–2013 jest obecnie rozpo-

działania: Program rolnośrodowiskowy objętego Pro-

2013 (Dz. U. z dnia 5.03.2013 r. poz. 361, z późn. zm.),

które zastąpiło z dniem 15 marca 2013 r. rozporzą-

skowa jest przyznawana do powierzchni działek rol-

nych użytkowanych jako grunty orne, sady i trwałe

użytki zielone.

Przepisy rozporządzenia krajowego,

powołując się na zgodność prowadzenia produkcji rol-

nej z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady

(WE) nr 834/2007, obligują rolnika do odpowiednie-

go przeznaczenia plonu.

Wsparcie udzielane w ra-

mach pakietu 2: Rolnictwo ekologiczne ma za zada-

nie promowanie ekologicznych metod produkcji,

przyczynianie się do ochrony środowiska, dobrostanu

Należy mieć na uwadze, że beneficjenci pakietu 2:

Rolnictwo ekologiczne PROW 2007–2013 są zobowią-

zani do spełniania takich wymogów, jak:

— prowadzenie produkcji rolnej, zgodnie z zasa-

nym i rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007;

— uprawa roślin, zgodnie z najlepszą wiedzą i kul -

fitosanitarny roślin i ochronę gleby;

— przeznaczenie plonu na pasze, do bezpośred -

niego spożycia przez ludzi, do przetwórstwa, do kom-

postowania lub przekazanie do innych gospodarstw

rolnych (warianty: 2.1 i 2.2: Uprawy rolnicze, 2.3

i 2.4: Trwałe użytki zielone, 2.5 i 2.6: Uprawy wa-

rzywne, 2.7 i 2.8: Uprawy zielarskie) oraz przezna-

czenie plonu na bezpośrednie spożycie, do przetwór-

stwa lub na paszę (warianty: 2.9, 2.10: Uprawy sa-

downicze i jagodowe, 2.11 i 2.12: Pozostałe uprawy

sadownicze i jagodowe).

Ponadto w ramach poszczególnych wariantów

obowiązują dodatkowe wymogi takie, jak:

a) dla wariantów 2.9 i 2.10: Uprawy sadownicze i ja-

godowe, 2.11 i 2.12: Pozostałe uprawy sadownicze

i jagodowe:

— materiał szkółkarski wykorzystany do nasa -

dzeń musi spełniać określone wymagania zawarte

w przepisach dotyczących wytwarzania oraz jakości

materiału siewnego dotyczące średnicy elitarnego i kwa-

lifikowanego materiału szkółkarskiego,

— utrzymywanie minimalnej obsady drzew i krze -

wów,

— obowiązek corocznego wykonywania na plan -

tacji zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych;

b) dla wariantów 2.3 i 2.4: Trwałe użytki zielone:

— koszenie do dnia 31 lipca lub wypasanie w okre -

sie wegetacyjnym na trwałych użytkach zielonych

oraz usunięcie lub złożenie w stogi ściętej biomasy

w terminie 2 tygodni po pokosie, a w uzasadnionych

przypadkach w dłuższym terminie, niezwłocznie po

ustaniu przyczyn, ze względu na które dotrzymanie

dwutygodniowego terminu nie było możliwe,

— obowiązek posiadania zwierząt (krów, koni,

owiec, kóz), w obsadzie wynoszącej co najmniej 0,5

DJP/ha trwałych użytków zielonych.

Należy zauważyć, że obowiązek prowadzenia pro-

dukcji rolnej zgodnie z zasadami określonymi w usta-

wie o rolnictwie ekologicznym i rozporządzeniu Rady

(WE) nr 834/2007 jest potwierdzany przez upoważ-

nione przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi jednost-

ki certyfikujące, które obejmują swoją kontrolą 100%

gospodarstw rolnych realizujących pakiet 2: Rolni-

ctwo ekologiczne.

Potwierdzenie spełnienia określo-

nych wymagań dotyczących produkcji rolnej zgodnie

z zasadami rolnictwa ekologicznego, zgodnie z usta-

certyfikujące przekazują prezesowi Agencji Restruk-

producentów w rozumieniu przepisów o krajowym

nie płatności.

monitoruje i analizuje wdrażanie programu w zakre-

sie rolnictwa ekologicznego realizowanego w ramach

PROW 2004–2006 oraz PROW 2007–2013.

Jednocześnie Agencja Restrukturyzacji i Moder-

nizacji Rolnictwa, pełniąca funkcję instytucji wdra-

żającej program rolnośrodowiskowy, przeprowadza

kontrolę realizacji pakietu 2: Rolnictwo ekologiczne.

W przypadku niewłaściwego przeznaczenia plonu lub

braku wykonywania co roku zabiegów uprawowych

i pielęgnacyjnych w sadzie dokonuje odpowiedniego

zmniejszenia płatności na poziomie 40% i 20%.

Pro-

wadzenie natomiast produkcji niezgodnie z najlepszą

wiedzą i kulturą rolną oraz niezachowanie należytej

(np. zachwaszczenie, porażenie roślin przez szkodni-

ki) skutkuje zmniejszeniem płatności rolnośrodowi-

skowej o 100%.

Zgodnie z projektem Programu Rozwoju Obsza-

konsultacji społecznych z dniem 26 lipca 2013 r., za-

622

kres działania: Rolnictwo ekologiczne będzie obejmo-

wał wspieranie dobrowolnych zobowiązań rolników,

którzy podejmą się utrzymać lub przejść na praktyki

i metody rolnictwa ekologicznego określone w rozpo-

nia produktów ekologicznych.

Wszystkie uprawy de-

klarowane do wsparcia finansowego w ramach dzia-

łania: Rolnictwo ekologiczne będą podlegały, tak jak

dotychczas, kontroli upoważnionych przez ministra

rolnictwa i rozwoju wsi jednostek certyfikujących,

zgodnie z zasadami ustalonymi w rozporządzeniu

Rady (WE) nr 834/2007.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE)

nr 834/2007 ekologiczna metoda produkcji pełni po-

dwójną funkcję społeczną: z jednej strony dostarcza

towarów na specyficzny rynek kształtowany przez

popyt na produkty ekologiczne, a z drugiej strony jest

działaniem w interesie publicznym, ponieważ przy-

czynia się do ochrony środowiska, dobrostanu zwie-

rząt i rozwoju obszarów wiejskich.

Projektowane

działanie na lata 2014–2020 zakłada obowiązek pro-

wadzenia produkcji roślinnej i osiągania plonu,

a w przypadku trwałych użytków zielonych – obo-

wiązek posiadania zwierząt utrzymywanych w spo-

sób ekologiczny.

W ramach działania: Rolnictwo ekologiczne obję-

tego PROW 2014–2020 proponuje się wdrożenie na-

stępujących pakietów w okresie konwersji i po okre-

sie konwersji:

— pakiet 1: Uprawy rolnicze,

— pakiet 2: Uprawy warzywne,

— pakiet 3: Uprawy zielarskie,

— pakiet 4: Uprawy sadownicze,

— pakiet 5: Trwałe użytki zielone.

Dodatkowo w ramach działania proponuje się

wprowadzenie limitów powierzchniowych, do których

będzie przyznawane wsparcie w ramach działania:

— dla upraw rolniczych:

– 100% stawki podstawowej – za powierzchnię od

– 50% stawki podstawowej – za powierzchnię od

20,01 do 30 ha;

— dla upraw warzywnych:

15,01 do 30 ha;

— dla trwałych użytków zielonych:

— dla upraw zielarskich i sadowniczych:

Z uwagi na cel działania: Rolnictwo ekologiczne,

którym jest m.in. dążenie do zwiększenia podaży pro-

duktów ekologicznych dostępnych dla konsumenta,

w przypadku upraw sadowniczych, dodatkowo pro-

ponuje się udzielanie wsparcia wyłącznie do gatun-

ków drzew owocowych w okresie owocowania, krze-

wów owocujących i upraw jagodowych, podwyższenie

minimalnej obsady roślin dla upraw sadowniczych

oraz obowiązek utrzymania sadów przez 2 lata po

zakończeniu okresu zobowiązania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Zofia Szalczyk

w sprawie systemu certyfikacji

sady funkcjonowania rolnictwa ekologicznego na po-

ziomie UE – mając na względzie powyższą sytuację,

wprowadzają specjalne rozwiązania w zakresie kon-

troli i certyfikacji w rolnictwie ekologicznym.

Naj-

ważniejsza zasada zakłada, iż państwo członkowskie

jest odpowiedzialne za ustanowienie systemu kontro-

li i to państwo ma kontrolować wypełnianie zobowią-

zań wynikających z tych przepisów.

i 6 rozporządzenia Rady 834/2007.

623

konkretnej jednostce certyfikującej zadania związa-

(i) dysponuje wiedzą fachową, sprzętem oraz in-

frastrukturą wymaganą do wykonywania zadań jej

(ii) dysponuje wystarczającą liczbą odpowiednio

w drodze publikacji w serii C Dziennika Urzędowego

Unii Europejskiej, europejskiej normy EN 45011 lub

Przewodnika ISO 65 („Ogólne wytyczne dotyczące

niesieniu do wymagań normy PN-EN 45011:2000”)

prowadzonych kontroli właściwemu organowi w spo-

dopodobieństwo ich wystąpienia, jednostka certyfi-

kująca natychmiast informuje o tym właściwy organ;

obejmującą szczegółowy opis środków kontroli i środ-

(WE) nr 882/2004 właściwe organy przekazujące jed-

nostkom certyfikującym zadania związane z kontro-

lą organizują w razie konieczności audyty lub inspek-

cje jednostek certyfikujących.

Jeżeli w wyniku audy-

tu lub inspekcji okaże się, że jednostki te nie realizu-

ją odpowiednio przekazanych im zadań, właściwy

organ przekazujący zadania może wycofać przekaza-

nie.

Wycofuje je bezzwłocznie, jeżeli jednostka certy-

fikująca nie podejmie na czas odpowiednich działań

porządzenia Rady (WE) nr 834/2007 właściwy organ:

Rady (WE) nr 834/2007.

Zgodnie z art. 27 ust. 11

rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 organy kon-

trolne i jednostki certyfikujące zapewniają właści-

pełniania swoich zobowiązań zgodnie z niniejszym

artykułem.

Zgodnie z art. 27 ust. 12 rozporządzenia Rady

(WE) nr 834/2007 wynika zaś, iż organy kontrolne

i jednostki certyfikujące gwarantują, że w stosunku

nych stosowane są co najmniej środki ostrożności

i środki kontroli, o których mowa w ust. 2.

Zgodnie z art. 27 ust. 14 rozporządzenia Rady

(WE) nr 834/2007 najpóźniej do dnia 31 stycznia każ-

dego roku organy kontrolne i jednostki certyfikujące

przekazują właściwym organom wykaz podmiotów

gospodarczych, które zostały skontrolowane do dnia

mowujące z działań kontrolnych przeprowadzonych

w poprzednim roku przygotowywane jest do dnia 31

nia.

Minister rolnictwa i rozwoju wsi cofa upoważ-

nienie na wniosek głównego inspektora jakości han-

624

dlowej artykułów rolno-spożywczych.

Szczegółowe

cia upoważnienia jednostce certyfikującej w przypad-

rządzenia nr 834/2007.

Cofnięcie upoważnienia może

Odnosząc się do pytania, czy nie byłoby bardziej

wskazane najpierw wezwanie jednostki do usunięcia

uchybienia, a nie cofanie upoważnienia, informuję,

iż zgodnie z art. 8 ustawy o rolnictwie ekologicznym

IJHARS sprawuje nadzór nad jednostkami certyfi-

kującymi oraz nadzór nad produkcją ekologiczną,

a w ramach nadzoru nad jednostkami certyfikujący-

mi GIJHARS sprawdza prawidłowość działania jed-

nostek certyfikujących.

Wystąpienie GIJHARS z wnio-

z art. 27 ust. 8 rozporządzenia 834/2007 upoważnienie

musi być wycofane bezzwłocznie, jeżeli jednostka cer-

tyfikująca nie podejmie na czas odpowiednich działań

naprawczych.

Stwierdzenie powtarzających się niepra-

widłowości obliguje zatem do takich działań.

Odnosząc się do pytania dotyczącego interesu

publicznego, należy mieć na uwadze, iż jednym z za-

dań każdej jednostki certyfikującej jest złożenie wy-

o rolnictwie ekologicznym.

Zgodnie z art. 17 ust. 3

ww. ustawy wykaz ten dla celów postępowania do-

wodowego w postępowaniu prowadzonym w spra-

producentom ekologicznym, na podstawie przepisów

urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu postę-

powania administracyjnego.

Wykaz ten jest jednym

z podstawowych dokumentów wykorzystywanych

przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rol-

nictwa do weryfikacji spełniania wymagań w zakre-

sie rolnictwa ekologicznego na potrzeby udzielanego

wsparcia.

Szczególnie istotne jest zagwarantowanie

odpowiedniej pracy jednostek certyfikujących w tym

zakresie, biorąc pod uwagę, iż w przypadku niena-

leżnie wypłaconych środków mogą być uruchomione

procedury związane ze zwrotem środków do Komisji

Europejskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy jeszcze raz

podkreślić, iż system rolnictwa ekologicznego jest sy-

stemem opartym na zaufaniu.

Brak gwarancji co do

odpowiedniego wykonywania zadań przez jednostki

certyfikujące bardzo łatwo może podważyć zaufanie

do produktów ekologicznych, systemu rolnictwa eko-

logicznego i producentów jako takich.

Niezależnie od powyższego, mając na uwadze

poz. 267) oraz prawo strony do złożenia do wojewódz-

kiego sądu administracyjnego skargi na decyzję mi-

upoważnienia, informuję, iż strona z tego prawa sko-

rzystała.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Zofia Szalczyk

(22256)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Jerzego Wenderlicha (SPS-023-22256/13) w sprawie

wydatkowania środków unijnych, przekazuję nastę-

pujące wyjaśnienia.

Program Operacyjny „Kapitał ludzki” na lata

2007–2013 przygotowywany i negocjowany był z Ko-

misją Europejską w latach 2006–2007, a jego zapisy

w zakresie priorytetu III: Wysoka jakość systemu

oświaty opierały się na ówczesnych założeniach roz-

woju edukacji z Polsce.

Aktualne tempo zmian za-

chodzących w obszarze rynku pracy, demografii, roz-

woju technologicznego czy trendów edukacyjnych

wymuszają konieczność ich uwzględnienia w procesie

programowania edukacyjnych projektów systemo-

wych.

Te zmiany otoczenia obszaru edukacji stano-

wiły główną przesłankę do zmian we wdrażaniu prio-

rytetu III PO KL w zakresie merytorycznym, jak

również w zakresie organizacyjnym.

Realizacja pro-

jektów we wczesnej fazie wdrażania priorytetu, któ-

re miały głównie pilotażowy charakter, przynosiła

rezultaty, które były rozwijane lub modyfikowane

w kolejnych edycjach projektów.

Z tego względu nie

można było na etapie programowania programu za-

wierającego ogólne zapisy kierunków wsparcia szcze-

gółowo zaplanować działań, które nie podlegałyby

żadnym zmianom przez cały okres kwalifikowalności

wydatków w latach 2007–2015.

Zachowanie nie-

625

zmienności zapisów i koncepcji wdrażania mogło

przynieść jedynie niepotrzebne efekty i nieracjonalne

wydatkowanie środków.

Stwierdzenie, „iż proces wykorzystania środków

UE przeznaczonych na usprawnienie polskiego sy-

stemu oświaty przebiega z opóźnieniem, większość

projektów nie była, do połowy roku, w pełni realizo-

wana” jest zbyt daleko idące.

Pragnę podkreślić, iż

wszystkie skontrolowane prze NIK jednostki wdra-

żające priorytet III otrzymały ocenę pozytywną lub

pozytywną pomimo stwierdzonych nieprawidłowości,

zatem ogólna ocena kontrolowanej działalności jest

pozytywna.

Od początku wdrażania III priorytetu

PO KL do dnia 30 czerwca 2013 r. podpisano umowy/

decyzje o wartości ogółem 2729 mln zł, co stanowi

prawie 81% kontraktacji alokacji przeznaczonej na

lata 2007–2013.

Z 50 podpisanych umów/decyzji na

realizację projektów systemowych do połowy bieżą-

cego roku 24 zakończyły się, a 15 było w drugiej po-

łowie zaplanowanego dla nich okresu realizacji (w su-

mie 39 projektów).

Natomiast o efektywności wyda-

wanych środków i osiąganiu założonych celów prio-

rytetu świadczą przede wszystkim zmiany, które

zostały i są nadal wprowadzane do systemu edukacji

dzięki realizowanym projektom.

Jako przykłady na-

leży wymienić:

— opracowanie modelu Polskiej Ramy Kwalifika -

cji oraz założenia instytucji ds. rejestru kwalifikacji,

— stworzenie nowej podstawy programowej wy-

— utworzenie systemu wspomagania monitorowa-

nia wdrażania nowej podstawy programowej, umożli-

wienie szkołom podejmowania decyzji w sprawie spo-

sobów osiągnięcia założonych efektów, czyli wyboru

programów nauczania i metod dydaktycznych,

— opracowanie propozycji nowych rozwiązań

prawnych w zakresie nadzoru pedagogicznego, które

ujęto w rozporządzeniu z dnia 7.10.2010 r.,

— stworzenie nowego zmodernizowanego syste-

mu egzaminów zewnętrznych, opracowanie mecha-

nizmów zapewniania jakości zadań wykorzystywa-

nych do przeprowadzania egzaminów, a także ich

standaryzacji,

— dostosowanie edukacji zawodowej do potrzeb

zmieniającego się polskiego i europejskiego rynku

pracy oraz modyfikację klasyfikacji zawodów, moder-

nizację podstawy programowej kształcenia w zawo-

dach, modernizację systemu egzaminów zawodo-

wych, włączenie szkół zawodowych w system kształ-

cenia ustawicznego, zmianę struktury szkolnictwa

zawodowego,

— wprowadzenie doskonalenia nauczycieli opar-

tego na ogólnodostępnym kompleksowym wspoma-

ganiu szkół – system wspomagania szkół i placówek

ma służyć pomocą ww. jednostkom w jak najlepszym

wypełnianiu wymagań stawianych przez państwo,

— zbudowanie zaplecza badawczego systemu edu -

kacji mającego na celu podniesienie jakości i efektyw-

ności edukacji na podstawie rzetelnych danych,

— wdrożenie systemu zbierania i analizy danych

poprzez rozwój Systemu Informacji Oświatowej.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nieustannie

podejmuje działania zmierzające do pełnego wyko-

rzystania środków unijnych, o czym może świadczyć

zwiększenie wykorzystania alokacji do prawie 90%

kontraktacji, wydatkowania środków przez benefi-

cjentów i osiągania zakładanych celów podlega regu-

larnemu monitorowaniu.

Efektem tych działań są

i będą postępy w zakresie osiągania stawianych ce-

lów certyfikacji i większego zaangażowania środków

publicznych w projekty.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 22 listopada 2013 r.

W odpowiedzi na pismo nr SPS-023-22257/13 z dnia

Macieja Małeckiego w sprawie wprowadzenia podat-

ku akcyzowego na sprężony gaz ziemny CNG prze-

626

stanowić zaskoczenia podmiotów prowadzących dzia-

łalność z wykorzystaniem tych źródeł energii.

sprężonego gazu ziemnego CNG sprzed 1 listopada

ceny oleju napędowego – w dniu 15 listopada br. Pol-

budowy ich infrastruktury.

W Polsce dostępne są

Odpowiadając na pytania nr 1, 3 oraz 4, tj. doty-

czące rozwoju budowanego w Polsce niskoemisyjnego

transportu w oparciu o CNG, należy podnieść, że

eksperci rynku paliwowego wprowadzenie akcyzy na

przedmiotowy gaz postrzegają za jedno, ale nie jedy-

ne z zagrożeń dla rynku CNG w naszym kraju.

Przy

czym należy podkreślić, że, jak wskazano powyżej,

cena sprężonego gazu ziemnego CNG przeznaczone-

go do napędu silników spalinowych nawet uwzględ-

niająca akcyzę jest i tak bardziej konkurencyjna

szych zagrożeń eksperci zaliczają przede wszystkim:

zakaz samodzielnego tankowania CNG, restrykcyjne

ju napędowego, obowiązujący na stacjach tego ope-

ratora), co jest przyczyną rosnących cen gazu ziem-

linowych.

Wskazują przy tym, że barier dla rozwoju

ców i administratorów firmowych flot należy upatry-

wać w bardzo słabo rozbudowanej sieci stacji tanko-

wania.

W Polsce samochody z instalacją na gaz ziem-

ny można obecnie zatankować na 24 ogólnodostęp-

nych stacjach rozsianych po całej Polsce, choć zloka-

należą do operatorów niezależnych: w Inowrocławiu,

Krakowie, Sosnowcu i Zabrzu.

Dodatkowo Ministerstwo Finansów, mając na uwa-

dze usankcjonowany przepisem prawa ograniczony

stujące środki finansowe w zakup m.in. autobusów

nach możliwość opodatkowania akcyzą tego gazu.

To,

że przedsiębiorstwa komunikacji miejskiej takiej moż-

liwości nie przewidziały, nie może być postrzegane

jako ograniczenie niskoemisyjności transportu.

Ponadto ponownie pragnę wskazać na środki fi-

nansowania projektów CNG pochodzące z wielu in-

stytucji oraz funduszy krajowych, jak i z UE, np. Ban-

ku Ochrony Środowiska, Narodowego Funduszu

627

EkoFunduszu, Funduszu Spójności, powiatowego

i gminnego funduszu ochrony środowiska i gospodar-

ki wodnej (PFOŚiGW i GFOŚiGW), fundusze struk-

turalne, w ramach których możliwe jest współfinan-

sowanie kosztów: budowy i wyposażenia stacji sprę-

żania gazu, zakupu nowych pojazdów na C
[cell cut: 2525415 characters, first 2000000 kept]