corpora: wikisources-pl

text:
Antytrynitarjusze, heretycy, odrzucający dogmat Trójcy św., w jedności Bóstwa i utrzymujący, że w Bogu jest tylko jedna osoba.

Do nich należeli w drugiej półowie II w. i w III w. po Chr. unitarjusze, nazwani od czasów Tertuljana monarchjanami, dla tego, że zarzucając katolikom wielobóstwo, sami się uznawali za monoteistów, mówiąc: monarchiam tenemus, uznajemy jednę najwyższą władzę, wyznajemy monoteizm (Tertul., Adv.

Praxeam.

c.

3).

Następnie, zaliczają się tu występujący, jednocześnie z reformatorami XVI w., przeciwnicy dogmatu Trójcy św. — Przeciw politeizmowi pogan, bronili chrześcjanie wraz z żydami jedności Boga; ale dogmat ten, przez objawienie w Jezusie Chrystusie, wyświecił się bliżej i pełniej.

Nowe Objawienie dało chrześcjanom, tak czynem jak i słowem, poznać w J. Chrystusie Osobę Boską, zarówno jak Ojciec odwieczną, jakkolwiek od niego różną; tegoż samego o Duchu św. uczyły wyrzeczenia Jezusa.

Tak więc, w wierze chrześcjańskiej, dwa są pojęcia różne w jedném w pojęciu Bóstwa, mianowicie: jedność Istoty, a troistość Osób.

— Gdy tedy bronić przyszło tego dogmatu przeciw heretykom i nieprzyjaciołom chrystjanizmu, następowało coraz wyraźniejsze określenie objawionej w tym punkcie wiary.

Ale dogmat Trójcy św., jak wszystkie objawione prawdy wiary, jest tajemnicą, przewyższającą siłę rozumu ludzkiego.

I dla tego, jeżeli rozum chce go pojąć, zmieni niezawodnie jego znaczenie; historja stwierdza prawdę tego zdania.

Wszyscy antytrynitarjusze wychodzą z przypuszczenia, że rozróżnienie trzech osób w Bóstwie, znosi jedność Bóstwa i jest jej wręcz przeciwną: dla tego obstają za monoteizmem żydowskim.

Tym sposobem jednak stają w sprzeczności z zasadniczym dogmatem chrześcjańskim, a mianowicie, że Chrystus jest Osobą Boską.

Wysilali się tedy na objaśnienie koniecznego a trudnego dla nich pytania, co w Jezusie było Boskiego i nadludzkiego?

W ogóle, dwie na to dawali odpowiedzi: jedna z nich mówi, że nadludzka, Boska część w Jezusie, nie różni się bynajmniej osobowo od jednej, jedynej Osoby Boskiej (antytrynitarze, unitarjusze, monarchjanie), druga zaś twierdzi, że ta część nadludzka osobowo rożni się od Osoby Boskiej, ale przytém jest od tej Osoby, co do istoty swojej niższą (arjanie).

Takie pojęcie Bóstwa Chrystusowego stosować się musiało, w obu odpowiedziach, i do Ducha św. Pierwsza odpowiedź heretycka, jaka w tym artykule szczególniej nas obchodzi, dawała się jeszcze na różny sposób modyfikować, a mianowicie, można tu było twierdzić: 1) że owa boska część w Jezusie, jego Bóstwo, jest czysto nieosobową siłą, wychodzącą z Boga, a Osoba Jezusa jest ludzką; albo też, 2) że Bóstwo w Jezusie jest Osobą Boską, jest Ojcem; albo też wreszcie, łącząc niejako oba poprzednie zdania, 3) że Bóstwo w Jezusie, jest osobowém objawieniem jednego Boga, który poprzednio objawiał się jako Ojciec, a później znowu jako Duch św. Ta trzecia forma monarchjanizmu, która, pomijając już pierwszego jej zwiastuna, Pawła z Samosaty, pojawiła się historycznie ostatnia, stanowi właśnie naukę, nazywaną zwykle antytrynitaryzmem.

Podług tej nauki, Trójca Boża polega nie na wewnętrznej troistości Osób, ale tylko na zewnętrzném objawieniu jednej i tej samej Osoby Bożej.

Herezja ta z dwóch płynęła źródeł: najprzód z racjonalizmu, dla którego Bóstwo Chrystusa, tak jak troistość Osób w Bogu, były zawsze zgorszeniem; powtóre, z fałszywego mystycyzmu, który, skłaniając się ku panteizmowi, nie może inaczej pojmować Istoty Boskiej, jak tylko jako jedność w sobie nierozróżnioną.

Racjonalizm też i fałszywy mystycyzm napotykamy u antytrynitarjuszów, tak dawniejszych jak późniejszych.

Odpowiednio do trojakiej modyfikacji pojęcia Bóstwa Chrystusowego w nauce antytrynitarjuszów, trzy są klassy antytrynitarjuszów w historji.

Pierwsza, albo zaprzecza w J. Chrystusie Bóstwa, albo uważa jego Bóstwo tylko za szczególny, wyższy na niego wpływ Bóstwa.

W tej nauce Logos (Słowo), czyli druga Osoba Boska, jest tylko siłą nieosobową.

Do tej klasy należą już ebjonici (ob.).

Dalej, Teodot starszy czyli garbarz, który, zaparcie się swoje Chrystusa uniewinniał tém, że zapierał się tylko człowieka.

Z Konstantynopola uciekł on do Rzymu, gdzie, za swą herezję, został wyłączony z grona wiernych przez Wiktora Papieża (ok. r. 200).

Według niego, Chrystus był wprawdzie cudownym sposobem zrodzony, ale zresztą był człowiekiem, jak wszyscy inni ludzie, a wyróżniał się jedynie swoją sprawiedliwością (Euseb., Hist. eccl.

V.

28.

Tertul., de Praescr. haeret.

c.

53).

Teodot młodszy, zwany wekslarzem, uczeń poprzedniego, zdaje się, że naukę mistrza swego ściślej sformułował; w każdym razie, zmodyfikował on ją w tym punkcie, że, podług niego, Logos, jako nioosobowa siła Boża, przebywała w Melchizedechu w wyższym stopniu, auiżeli w Chrystusie, gdyż Melchizedech był pośrednikiem pomiędzy Bogiem a aniołami, tymczasem Chrystus był tylko pośrednikiem między Bogiem a ludźmi.

Tym to sposobem stał się on założycielem nowej sekty melchizedechjanów (Theodoret.

Fabulae haereticorum, II 6.).

— Artemon poszedł dalej.

Choć przyznawał nadludzkie urodzenie się Jezusa, widział przecie w Nim tylko człowieka, wyższego od proroków przez swoją cnotę.

Jak zwykle każdy heretyk, tak i Artemon, naukę swoją nazywał istotnie chrześcjańską, a Papieża Zefiryna oskarżał, że on pierwszy dopiero wprowadził do Kościoła naukę o Bóstwie Jezusa Chrystusa; zapominając, niestety, o tém, że już poprzednik Zefiryna, Wiktor, wyklął był Teodota, jego nauczyciela, za tę samą herezję (Euseb.

V, 28 i Theodoret, II, 5).

Lecz najgłośniejszym w tym kierunku był Paweł samosateński, w III w. żyjący, człowiek zdolny, ale próżny i zepsuty, Uczył on, że Jezus, napełniony mocą Bożą czyli Słowem, Logos, różniąc się mocą swoją i użyciem tej mocy od wszystkich innych ludzi, miał udział w Bóstwie; jednak w istocie swej wlaściwéj jest on człowiekiem; Bóstwo jego, jakie pozyskał, jest tylko przymiotem moralnym, nie zaś właściwą jego istotą, ponieważ Logos i Ojciec stanowią najwyraźniej tylko „jednę Osobę.“ Paweł przez długi czas zwodził biskupów mową dwuznaczną, gdy twierdził, że Ojciec i Syn są ὁμοούσιοι, t.j. równie boscy.

Ale sam Ojciec, według niego, miał Bóstwo naturalne, Syn zas miał jedynie Bóstwo moralne (Epiphan.

Haeres.

c.

65.

Euseb., VII 27, 30).

Około r. 270 błąd jego został potępiony, a on sam złożony z godności.

Przeciw pozostałym antytrynitarjuszom, t. j. przeciw artemonitom, napisał Cajus, kapłam[1] rzymski, dzieło p. t.

Mały labirint.

W końcu III w. ginie ta sekta.

Druga klassa unitarjuszów sądziła, że należycie wówczas dopiero uwielbi Bóstwo w Jezusie, gdy go będzie uważać jako wcielonego Ojca.

Z taką nauką wystąpił Praxeas, Wyznawca i dobrze zasłużony przeciwnik montanistów w Rzymie (ok. r. 200) i Noët, według Teodoreta, pochodzący ze Smyrny.

Praxeas nauczał, że Ojciec sam zstąpił w łono Dziewicy, tam się wcielił, cierpiał, był Chrystusem.

Dla tego, że wziął ciało w Jezusie, nazywał się Synem, lecz nie był wcale różny od Syna, co do osoby, bo stał się sam sobie Synem (ipse se sibi Filium fecit) i cierpiał w ciele (Pater compassus est Filio).

Ztąd zwolenników Praxeaza zwano patripassianami.

Tę samą naukę podawał i Noet.

Przeciwko pierwszemu walczył Tertuljan, w dziele swojém: Adversus Praxeam; a przeciwko drugiemu Hippolytus: Contra Noetum.

Poprzedni błąd antytrynitarzów był zaprzeczeniem osobowego Bóstwa Chrystusowego, drugi kaził samo pojęcie Boga jedynego, bo przyznawał Ojcu cierpienia, na podobieństwo bogów pogańskich.

Ztąd powstało pomiędzy antytrynitarzami usiłowanie do pewnego rodzaju połączenia tych dwóch błędnych doktryn.

Berillus z Bostry stanowi tu przejście.

Według Euzebjusza (VI.

33), w ustępie najrozmaiciej tłumaczonym, Beryl naucza: „Pan nasz Jezus Chrystus nie istniał, w zdeterminowaniu swojej Istoty, przed zstąpieniem swojém pomiędzy ludzi.

Niema w nim też Bóstwa własnego, ale tylko Bóstwo Ojca w nim przebywa;“ co prawdopodobnie ma znaczyć, iż Bóstwo w Chrystusie, które nie było niczém osobowo różném od Ojca, jedynej Osoby Bożej, stało się w nim Osobą własną, dla tego, że Ojciec przyoblekł się w nim w ciało: Osobą różną, z jednej strony, od Ojca, dla tego, iż Ojciec jest Osobą Boską nieograniczoną, z drugiej strony, Osobą będącą jedno z Ojcem, jako jego objawienie osobowe w ciele.

Nadto, zdaje się, iż Beryll zaprzeczał w Chrystusie duszy ludzkiej, co zresztą prostém było następstwem jego błędu.

Orygenes, na soborze w Bostra r. 244, przekonał Berylla o jego fatalnym błędzie.

— Trzecia klassa antytrynitarjuszów, na której czele stoi Sabellius, rozwijała już tylko dalej naukę Berylla.

Jak Beryll rozróżniał Osobę Boską, jedyną w sobie, od objawienia się jej w Chrystusie, od Syna, tak samo Sabellius, posuwając się dalej, odróżniał Istotę Bożą od jej objawienia się w Ojcu i w Duchu św. (Epiph.

Haeres.

63.

Euseb.

VII.

6.

Theodoret.

II.

9.

Athanas.

contra Arianos Oratio IV).

Istota Boża jedna i w sobie nierozróżniona, rozróżnia się, podług niego, w swojém objawieniu.

Ta jedna, w sobie nierozróżniona Istota Boska, Monada najwyższa, μοναζ, zwana także „milczącym Bogiem,“ zawiera w sobie Słowo, λογοζ, w stanie ukrytym.

Od chwili zaś, gdy ta „Monada rozprzestrzenia się,“ rozwija, t. j. gdy Ojciec „przemawia,“ występuje zeń Słowo, Logos, i świat zarazem zostąje stworzony.

Logos tedy jest tu tylko, objawieniem się Bóstwa w świecie.

Bliżej zaś, troiste objawienie się Bóstwa Sabelljusz tak pojmuje: jako Ojciec objawia się Bóg, gdy daje prawo; jako Syn, gdy W Chrystusie staje się człowiekiem; jako Duch św., gdy napełnia serce człowieka.

Tym trzem rodzajom objawienia się Boga, które Sabelljusz nazywa Osobami, odpowiadają trzy epoki dziejowe, zostające do siebie w stosunku ciała, duszy i ducha.

Nadto, w każdej z tych trzech Osób, t. j.

w każdym z tych trzech sposobów objawienia się Bóstwa, Sabelljusz uznaje Bóstwo zupełnie i całkowicie obecne, i dla tego uczy wyraźnie, że gdy jest Ojciec, nie ma jeszcze ani Syna, ani Ducha św. i podobnie, gdy jest Syn, wówczas nie ma Ojca, gdy jest Duch Św., nie ma Ojca i Syna.

Trzy tedy te Istoty okazują się tu, jako wyższe wytwory Osoby Boskiej, w jej stosunku do świata.

Na końcu zaś świata Słowo, Logos, wstępuje napowrót i znika w Bogu, i w ten sposób kończy się cała ta, jak ją św. Atanazy nazywa, komedja.

Tutaj też, wyświeca się nam dobrze różnica nauki unitarjuszów od nauki katolickiej.

Podług nauki katolickiej, troistość Osób Bożych bynajmniej nie zależy od stosunku ze światem (ob.

Trójca św.); tymczasem sabeljanizm, osobowość Bożą rozwija dopiero w stosunku ze światem, i dla tego prowadzi niechybnie albo do panteizmu, jeżeli „rozprzestrzenienie się monady“ uważa za stworzenie świata, albo też, do dualizmu, jeżeli obok Boga stawia odwieczną materję.

Uroczyście potępiony był sabelljanizm, razem z arjanizmem, na soborze nicejskim; ale poprzednio walczyli przeciwko niemu: Djonizy, biskup aleksandryjski, Atanazy i inni.

Więcej ob.

u Dörnera, Entwincklungsgeschichte der Lehre von der Person Christi, Stutg.

1855. i u Möhlera, Athanasius p.

74 i n. — W średnich wiekach nie ma żadnych śladów nauki antytrynitarskiej, chyba, żebyśmy do niej zaliczyli panteizm Amalryka z Beny i ucznia jego Dawida z Dynantu, którzy, rozumie się, co najwięcej zdobyć się mogli na sabelljańskie Trójcy św. pojęcie, biorąc trzy święte imiona za wyrazy trzech różnych epok świata, z których trzecia właśnie od nich rozpoczynać się miała.

Nie możemy też tu brać na uwagę, tu i owdzie pojawiającego się wówczas manicheizmu (pryscyljaniści, katarowie i t.

p.), ponieważ nie nosił on na sobie żadnej cechy chrystjanizmu.

Dopiero, gdy pseudo-reformatorskie zasady podkopywać zaczęły fundamenta całej kościelnej nauki, antytrynitaryzm śmiało też podniósł głowę.

Wprawdzie protestanci zatrzymali naukę o Trójcy św., ale ich zasada swobodnego sądu w rzeczach wiary i tłumaczenia Pisma Św., podług sądu jednostkowego, otwierała szeroką drogę wszelkim błędom.

To też, jak protestanci za wyrób scholastyki uważali katolicką naukę o usprawiedliwieniu, tak znowu, na tej samej zasadzie, antytrynitarze naukę o Trójcy św. poczytali za niezgodną z Pismem świętém i składali ją, jak Serwet, na karb filozofji greckiej.

Początkowo nowy ten antytrynitaryzm, choć śmiały, zuchwały, nie sformułował się w żadną doktrynę, ograniczał się na negacjach panteistycznych, marzycielskich, lub też racjonalistowskich.

Antytrynitarze ci pierwotni XVI w. byli po większej części nowochrzczeńcami.

Miecz i ogień przytłumił na chwilę ich głos, ale po przejściu tych chwil krytycznych, czepiając się znowu protestanckiej zasady, wolnego tłumaczenia Pisma św., wracają ze swoim błędem, sformułowanym już to w socjalistowskim racjonalizmie, już też w tak zwanej filozoficznej teologji.

Pierwszym w protestantyzmie antytrynitarzem był Ludwik Hetzer, szwajcar, od 1523 r. zwingljanin, później jednak, tak za usprawiedliwianie Pismem św. swojego gorszącego życia, równie jak za swoje nowochrzczeńskie i antytrynitarskie zdania, ścięty w Bazylei (1529).

Pojęcia swoje o Trójcy św. i o Chrystusie zapożyczył on od współczesnego sobie Jana Denka, z Palatynatu († 1528 w Bazylei na zarazę).

Ten zaś mystyczny panteista, Słowo uważał jako summę wszystkich dusz ludzkich, i dla tego zaprzeczał Bóstwa Jezusa, równie jak troistości Osób w Bogu.

Jan Campanus, który zmarł w Cleve, w więzieniu, zbliżał się więcej do do[2] arjanizmu.

Stosunek Ojca i Słowa przedstawiał on sobie na podobieństwo stosunku małżeńskiego, a Ducha św. uważał za nieosobisty wypływ z Ojca i Słowa.

Dawid Georgs, czyli Joris z Delftu, w Hollandji, dawał coś pośredniego pomiędzy sabelljanizmem a panteizmem Ainalryka z Beny: Bóg, podług niego, jest „nieosobisty,“ jest jednością w sobie nierozróżnioną, która Osobą stawała się w trzech ludziach, odpowiadających trzem epokom świata.

Z wyborem jednak tych ludzi, miał pewną trudność, bo stawiał już to Mojżesza, Eljasza i Chrystusa, już też Mojżesza, Chrystusa i Dawida, już też nareszcie, tak pomiędzy nimi wybierał, że trzecia osoba na niego samego przypadała, Joris pod koniec życia w ukryciu mieszkał w Bazylei i tam umarł 1556; ale po śmierci poznany, odkopany i publicznie spalony został (1559 r.).

Tu zalicza się także, spalony przez kalwinistów w Genewie (1553) Serwet, inaczej Reves zwany, hiszpan, rodem z Villanueva w Arragonji.

Czytał wiele ojców Kościoła, a przytém uczył się w Paryżu matematyki, filozofji i medycyny.

Nauka jego, eklektyczny zlewek najprzeróżniejszych rzeczy, zawiera się w dwóch jego głównych pismach: De Trinitatis erroribus i Restitutio christianismi.

Sabelljanizm łączy się tu z nauką Pawła samosateńskiego, na którego się Serwet powołuje.

Bóg, jako nierozróżniona jedność, jest Ojcem; przechodząc zaś na człowieka Jezusa, jest Słowem, i Jezus przejęty, przenikniony Słowem, jest Synem; Bóg wreszcie, jako siła przenikająca wszystkie stworzenia, a szczególniej duszę człowieczą, jest Duchem św. Duch św. jest nawet Osobą, o ile przejawia się w aniele.

Naukę tę swoją zmienił Serwet później w duchu platońskim.

Podług tej poprawy, Bóg jest u niego Istotą wszech rzeczy, jego objawienie się jest Słowem, zawierającém idee wszech rzeczy, a udzielenie się Boga stworzeniu jest Duchem, który też dla tego nazywa się duszą świata.

Obok ciemnego mystycyzmu, znajdujemy tu już i racjonalizm, który wyraźniej jeszcze występuje u Leljusza, jego synowca Faustyna, Socynów (ob.), Ochina, Blandraty (ob.) i ściętego w Bernie 1566 r.

Gentilisa (ob.).

— Antytrynitarze za czasów nowochrzczeńskich mieli już pewną liczbę zwolenników; późniejsi włoscy antytrynitarze założyli potajemnie około Vincenzy swoją gminę, a i po swém wypędzeniu utrzymywali z sobą ścisłe w Szwajcarji stosunki.

Ale w sektę wzrośli dopiero w Polsce, w drugiej półowie XVI w., gdzie ich nazwano socynjanami, od Fausta Socyna, który, opierając się na pracach swojego stryja Leljusza, starał się swój antytrynitaryzm ugruntować (liczne jego pisma wraz z pracami innych socynjanów, znajdują się w Bibliotheca fratrum Polonorum).

Podług płytkiego jego racjonalizmu, Jezus jest tylko człowiekiem, a Słowo, równie jak Duch św., jest w nim tylko nieodzowną siłą Bożą, jest tylko pewnym sposobem Bozego działania.

Wygnani z Polski, udali się socynjanie częścią do Siedmiogrodu, gdzie już wprzód nieco znaleźli zwolenników, częścią do Palatynatu, Niderlandów, Prus, Brandeburga i Szląska.

Zwolna zniknęli jako oddzielna sekta.

Swedenborg (ob.) także hołdował antytrynitaryzmowi, zbliżając się do sabelljańskiej jego formy.

Racjonalistowscy teologowie XVIII w. i ich następcy, tak zwani „teologowie spekulacyjni,“ protestanccy, wyznają także antytrynitaryzm, z tą tylko różnicą, że pierwsi zbliżają się więcej do socynjanizmu, drudzy do sabelljanizmu.

W tym drugim kierunku szczególniej głośny był Schleiermacher, który w sabelljanizmie uważał treść mądrości chrześcjańskiej (jego Glaubenslehre, 2 wydanie, II.

p.

532).

Sądził on, że tém rozwiązują się wszystkie trudności i że Chrystusowi przyznaje się jak najwyższe znaczenie, bez naruszenia jedności Bóstwa.

Ale Schleiermacher, podobnie jak artemonici i Paweł samosateński, nie zdołał nic wyższego upatrzyć w Jezusie nad człowieczeństwo; a nadto jeszcze, zniża pojęcie Bóstwa, czyniąc je zależném, zawarunkowaném od świata (więcej o Schleiermacherze, ob.

Tübinger Theol.

Quartalschrift 1843 p.

11 i 68).

— Idealna filozofija niemiecka wydała także swoje w heglowskiej szkole pojęcie Trójcy, pozornie zbliżające się do kościelnego, w gruncie jednak panteistyczno-sabelljańskie.

Co Sabeljusz nazywał kiedyś μοναζ, nierozróżnioną jednością Bóstwa, u Hegla i heglistów nazywa się Ojcem; „rozprzestrzenienie się“ tej jedności, wystąpienie Słowa, jest tutaj stawieniem świata, jest Synem; a nareszcie powrót Słowa do Ojca, jest tu powrotem świata do Boga i nazywa się Duchem; wszystkie zaś te trzy różne stosunki są tylko trzema momentami rozwoju Bóstwa.

Sprzeczność tej nauki, z kościelną nauką o Trójcy św., wykazał ateusz Strauss, w swojej „Chrześcjańskiej nauce wiary“ (I, 490).

O dawniejszych antytrynitarzach protestanckich pisał F. Trechsel, Die protestantischen Antitrinitarier vor Faustus Socin, Heibd.

1839.

1444.

Cf. Moehlera, Symbolika, Wasz.

1871 p.

475.

(Riess).

Przypisy

↑ Błąd w druku: powtórzone do.


text:
Dzieła poetyckie Tom 1

Jan Kasprowicz

I.

BIBLIOGRAFIA

UTWORÓW DRUKOWANYCH W CZASOPISMACH

1878.

1.

Poranek.

Dzieła IV, s. 46.

(Lech.

Poznań.

Nr 5; 2 lutego 1878 r., s. 40: Telefon Lecha.

Jan Kasprowicz w Szymborzu p. Innowrocław.

Zdaje się, że Pan posiadasz jeszcze za mało wprawy i wykształcenia poetycznego.

Sonety są niezłe jako ćwiczenia, lecz nie tak doskonałe, aby je można drukować.

Mimo to dla zachęty przytaczamy tu najlepszy z sonetów pod napisem: Poranek.

— Por. Krytyka.

Kraków.

1903, T. I, s. 434).

1885.

2.

U piramidy Cestyusza.

Cieniom Shelley'a.

Dzieła IV, s. 62—68.

(Kraj.

Petersburg.

Nr 6; 10 (22) lutego 1885 r., s. 20—21).

3.

Nieraz się pytam, czy ja kocham ciebie?

Dzieła V, s. 8—9.

(Kraj.

Petersburg.

Nr 24; 16 (28) czerwca 1885 r., s. 23).

4.

Odpowiedź.

Mówią, że jestem, jako ten, co rzuca

Płomienną głownię pod rodzinną strzechę,

Że blask pożarów, gdy innych zasmuca,

We mnie szatańską roznieca uciechę;

Mówią, że pieśni moje, jako miecze,

Jako sztylety trucizną zbryzgane

I jeśli dumny, mniemałbym — że leczę:

Fałsz!

ja zatruwam rozognioną ranę.

I tak wciąż godząc w chore serce brata,

Dziko się śmieję, gdy życie ulata i t. d.

Jeszcze strof siedm, nie umieszczonych w Dziełach na życzenie autora.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 26; 16 (28) czerwca 1885 r., s. 369).

5.

Na targu.

Dzieła I, s. 13—16.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 28; 30 czerwca (12 lipca) 1885 r., s. 386: Obrazki natury.

I.

Z ulicy).

6.

W chałupie.

Dzieła I, s. 17—19.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 32; 28 lipca (9 sierpnia) 1885 r., s. 422: Obrazki natury.

II.

W chałupie).

7.

W ciszy wieczoru.

Dzieła I, s. 9—10.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 37; 1 (13 września) 1885 r., s. 469: Obrazki natury.

III.

W ciszy wieczoru).

8.

Więc cóż?

Dzieła III, s. 39—41.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 40; 22 września (4 października) 1885 r., s. 500—501: Panom i lokajom literackim).

9.

Z przyjściem jesieni.

Dzieła IV, s. 38—43.

(Kraj.

Petersburg.

Nr 44; 3 (15) listopada 1885 r., s. 26—27).

1886.

10.

Anadyomene.

Dzieła IV, s. 78—84.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr27;22 czerwca (14 lipca) 1886r., s. 315).

11.

Oni i my.

Dzieła IV, s. 33—38.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 41; 28 września (10 października) 1886 r., s. 435: Z padołu walki.

Naszym wstecznikom).

12.

Chłopska dola.

Dzieła I, s. 88—89.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 50; 30 listopada (12 grudnia) 1886 r., s. 581: Ze Szląska.

I).

13.

Giordano Bruno.

Dzieła III, s. 69—77.

(Przegląd społeczny.

Lwów.

Zeszyt za listopad 1886 r., s. 383—8).

1887.

14.

Pod krzyżem.

Dzieła I, s. 98—103.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 2; 28 grudnia (9 stycznia) 1886/7 r., s. 20: Ze Szląska II).

15.

Szwaczka.

Dzieła I, s. 104—108.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 21; 10 (22) maja 1887 r., s. 294: Ze Szląska.

III).

16.

Z nizin.

Dzieła I, s. 90—97.

(Głos.

Warszawa.

Nr 36, 37; 29 sierpnia (10 września), 5 (17) września 1887 r., s. 563, 579, z datą: Wrocław, w lipcu 1887 r.).

1888.

17.

Łzy.

Dzieła IV, s. 86—88.

(Życie.

Warszawa.

Nr 17; 16 (28) kwietnia 1888 r., s. 217: Z sonetów.

I. Łzy).

20.

Z chałupy.

Dzieła I, s. 23—43.

(Głos.

Warszawa.

Nr 27, 28, 30—32; 25 czerwca (7 lipca), 2 (14) lipca, 16 (28) lipca, 23 lipca (4 sierpnia), 30 lipca (11 sierpnia) 1888 r., s. 318—19, 330—1, 354, 365—6, 378—9: Z chałupy.

Echa ze Szląska.

— Sonetów ogółem 39, gdyż brak 34).

21.

Na łące.

Dzieła IV, s. 21.

(Życie.

Warszawa.

Nr 31; 23 lipca (4 sierpnia) 1888 r., s. 429: Z melodyi wiosennych.

— Kraj.

Przegląd literacki.

Dodatek do »Kraju«.

Petersburg.

Nr 14, 7 (19) kwietnia 1889 r., s. 8).

23.

O, zbliż się, śmierci!

Dzieła IV, s. 113.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 40; 18 (30) września 1888 r., s. 498: Z bolesnych chwil).

Data napisania: 3 IX 1888 r.

1889.

24.

Demokryt.

Dzieła IV, s. 85.

(Życie.

Warszawa.

Nr 1; 24 grudnia (5 stycznia) 1888/9 r., s. 1: Z sonetów.

Demokryt.

— Silva rerum na pamiątkę festynu akademickiego w r. 1891.

Lwów, 1891, s. 2).

Data napisania: 1 XII 1888 r.

25.

Na rozdrożu.

Dzieła I, s. 77—81.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 1; 25 grudnia (6 stycznia) 1888/9 r., s. 4—5: Obrazy i obrazki chłopskie.

I.

Na rozdrożu).

Data napisania: Szymborze 21 XI 1888 r.

26.

W karczmisku.

Dzieła I, s. 82—87.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 2; 1 (13) stycznia 1889 r., s. 20: Obrazy i obrazki chłopskie.

II.

W karczmisku).

Data napisania: Szymborze 24 XI 1888 r.

27.

Matricaria chamomilla.

(Rumianek pospolity).

Dzieła I, s. 47—51.

(Głos.

Warszawa.

Nr 3; 7 (19) stycznia 1889 r., s. 31: Z swojskiej flory.

(Ze szląskiej ziemi).

I. Matricaria chamomilla.

Rumianek pospolity).

Data napisania: 5 XII 1888 r.

28.

Myosotis palustris.

(Niezapominajka).

Dzieła I, s. 52—57.

(Głos.

Warszawa.

Nr 4; 14 (26) stycznia 1889 r., s. 44—45: Z swojskiej flory.

(Ze szlązkiej ziemi).

III.

Myosotis palustris.

Niezapominajka).

Data napisania: 3 XII 1888 r.

29.

Król Lear z Biedaczewa.

Dzieła I, s. 121—126.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 6; 28 stycznia (9 lutego) 1889 r., s. 76—77: Obrazy i obrazki chłopskie.

III.

Na chlebie).

Data napisania: 29 XI 1888 r.

30.

Datura stramonium.

(Bieluń pospolity).

Dzieła I, s. 58—61.

(Głos.

Warszawa.

Nr 8; 11 (23) lutego 1889 r., s. 100: Z swojskiej flory.

(Echa z Poznańskiego).

IV.

Datura stramonium.

Bieluń pospolity).

Data napisania: Lwów 27 I 1889 r.

31.

Solanum nigrum.

(Psianka).

Dzieła I, s. 62—67.

(Głos.

Warszawa.

Nr 9; 18 lutego (2 marca) 1889 r., s. 113—14: Z swojskiej flory.

(Echa z Poznańskiego).

V. Solanum nigrum.

Psianka).

Data napisania: Lwów 29 I 1889 r.

32.

Ostatnia pociecha.

Dzieła I, s. 113—117.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 11; 4 (16) marca 1889 r., s. 151—152: Obrazy i obrazki chłopskie.

IV.

Ostatnia pociecha).

Data napisania: Lwów 23 II 1889 r.

33.

Echium vulgare.

(Żmijowiec pospolity).

Dzieła I, s. 68—73.

(Głos.

Warszawa.

Nr 13; 18 (30) marca 1889 r., s. 167—8: Z swojskiej flory.

(Echa z Poznańskiego).

VI.

Echium vulgare.

Żmijowiec pospolity).

Data napisania: Lwów 2 II 1889 r.

34.

Chrystus.

Dzieła III, s. 151—200.

(Ateneum.

Warszawa.

1889.

Zeszyt za kwiecień, s. 86—90: Z poematu Chrystus.

I.

U stóp cysterny w Sychar.

II.

Ścięcie Jana Chrzciciela).

35.

Salusia Orczykówna.

Dzieła I, s. 239—288.

(Głos.

Warszawa.

Nr 27—32; 24 czerwca (6 lipca), 1 (13) lipca, 8 (20) lipca, 15 (27) lipca, 22 lipca (3 sierpnia), 29 lipca (10 sierpnia) 1889 r., s. 338—340, 352—354, 364—5, 376—8, 388—390, 400—403: Salusia Orczykówna.

Opowiadanie poznańskiego chłopa).

Data napisania: Ustęp III: 20 VIII 1888 r., ustęp V: Szymborze 6 X 1888 r.

36.

Szły zbierać kłosy.

Dzieła I, s. 109—112.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 40; 23 września (5 października) 1889 r., s. 474: Obrazy i obrazki chłopskie.

V. Szły zbierać kłosy).

Data napisania: Szymborze 8 XII 1888 r.

37.

Jewka Orliczka.

Dzieła I, s. 161—174.

(Głos.

Warszawa.

Nr 44; 21 (2 listopada) października 1889 r., s. 548).

Data napisania: Lwów 15 II 1889 r.

38.

Dwaj bracia rodzeni.

Dzieła I, s. 205—238.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 45—51; 28 października (9 listopada), 4 (16) listopada, 11 (23) listopada, 18 (30) listopada, 25 listopada (7 grudnia), 2 (14) grudnia, 9 (21) grudnia 1889 r., s. 551, 567, 584—5, 599, 612—13, 628, 639—640: Obrazy i obrazki chłopskie.

VI—XI.

Dwaj bracia rodzeni.

Na początku poematu:

Uwaga.

Lud w Poznańskiem niezupełnie jeszcze zatracił poczucie wspólnej własności, bractwa etc. — zachowało się ono tu i owdzie w całej sile swojej, pomimo, że separacya, przeprowadzona przez rząd pruski około drugiej połowy bieżącego wieku, znosząc gminne pastwiska, torfowiska i t.

p., zatarła prawie ostatnie ślady wspólności pod względem ekonomicznym.

Lud wspólnemu pożyciu przypisuje wielkie znaczenie etyczne — stanowi to zasadniczą myśl poematu niniejszego.

Jeszcze dziś spotykałem w uczciwszych rodzinach chłopskich nieprzezwyciężony wstręt do »działów«.

Zindywidualizowanie własności niejedną spłodziło zbrodnię: podobny fakt zabójstwa, jak w poemacie, który oddaję w ręce czytającego ogółu, zdarzył się — wprawdzie dawne już temu czasy — w mojej własnej rodzinie: z ręki swego szwagra zginął mój dziad.

W poemacie niniejszym szatanem-kusicielem jest kobieta, której zarówno nasz lud jak i Słowianin południowy w danych wypadkach przypisuje winę.

Południowy Słowianin wyraża myśl tę w ogromnej ilości przysłów n. p.

»Żene braću dijele« (kobiety dzielą braci); »tudja krv braću dijeli« (obca krew braci dzieli), »Gde je mnogo żene, mira u kući nema« (gdzie dużo kobiet, tam niema szczęścia w chacie).

»Ova bi moma kuću rozdijelila« (owa dziewczyna rozdzieliłaby wspólność domu).

Lasno bi se brate iżenili,

Al kad ludje seje zastawimo,

Tudje će nas seje zawaditi,

Baska će nam dvore pograditi.

[Łatwo moglibyśmy się my, bracia, ożenić; ale gdy obce wprowadzimy dziewczęta w dom, wtedy one poróżnią nas ze sobą; pobudują nam domy oddzielne (t. j. doprowadzą do działów)].

»Żmija i żena otvar je jedna« (żmija i kobieta to jedno) etc. etc.

Polskich przysłów nie przytaczam, ponieważ zbyt są znane...

W szczegółowy rozbiór poematu nie wchodzę: czytelnik znający życie ludu choć pobieżnie, sam sobie unaoczni całą sumę pozornie małych, psychologicznie zresztą uzasadnionych powodów i namiętności, wchodzących tutaj w grę.

39.

Wojtek Skiba.

Dzieła I, s. 289 — 356.

(Ateneum.

Warszawa.

1889 r.

Zeszyt za lipiec, s. 82 — 94: Z »Wojtka Skiby«.

Z pieśni pierwszej.

Pierwsze lata Wojtka.

Zeszyt za październik, s. 84 — 98: Z »Wojtka Skiby«.

Z pieśni drugiej.

W szkole.

— 1892 r.

Zeszyt za listopad, s. 310 — 319: Wojtek Skiba.

Z pieśni III-ej.

— Jednodniówka 1889 [festynu »Sokół« Na Wysokim Zamku].

Lwów, 1889, s. 3: Z powieści współczesnej »Wojtek Skiba«.

Z pieśni drugiej)[1].

1890.

40.

Światła i chleba.

Dzieła III, s. 62 — 63.

(Dla włościan.

Wydawnictwo zbiorowe.

Lwów, 1890, s. 37: Z fragmentów.

I).

41.

Słuchaj jeżeli.

Wiersz ten odszukał wydawca dopiero po ukończeniu III i IV tomu (Liryków); z tej przyczyny nie mógł go umieścić w właściwym dziale i obecnie go tu podaje:

Słuchaj: jeżeli

W sercu się twojem owo płomię zbudzi,

Które odrazu zmienia wnętrze ludzi,

Że są na ziemi jak z niebios anieli;

Gdy geniusz, w bieli

Schodzący na świat, co się grzechem brudzi,

Rzeknie do ciebie: »Nic już nie wystudzi

W tobie iskry bożej, która w cud wystrzeli«

Ty przemieniony i dostawszy skrzydeł,

Nie pal, w zachwycie, swej duszy kadzideł

Z ambry i mirry,

Lecz wszystką siłą pędzla, dłuta, liry

Podnoś i równaj z sobą w górnym locie

Tych, co są w błocie.

42.

Nad światem, nad sennym, zabłysła.

Dzieła III, s. 16 — 17.

(Życie.

Warszawa.

Nr 41; 29 września (11 października) 1890 r., s. 709: Z melodyi wiosennych[2]).

43.

»Hajs marony«.

Dzieła I, s. 6.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 317; 15 listopada 1890 r.: Z sonetów brukowych.

»Hajs marony«).

44.

Batjar.

Dzieła I, s. 8.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 318; 16 listopada 1890 r.: Z sonetów brukowych.

Batjar).

45.

Narodzenie Chrystusowe.

Dzieła III, s. 205 — 208.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 357; 25 grudnia 1890 r.: Narodzenie Chrystusowe.

Apoteoza).

1891.

46.

Marcin Szafran.

Dzieła I, s. 153 — 160.

(Prawda.

Warszawa.

Nr 18, 19; 2 maja (20 kwietnia), 9 maja (27 kwietnia) 1891 r., s. 212, 224.

Z cyklu: Chłopska dusza.

Marcin Szafran).

47.

Kiedyż przyjdą czasy twych wyzwoleń.

Dzieła III, s. 76 — 7.

(Biblioteka polska w Rumunii.

1866 — 1891 r.

Książka pamiątkowa.

Jassy, 1891 [maj, Przewodnik bibliograficzny XIV, s. 90], s. 166 — 167: Fragment).

48.

L'amore desperato.

Dzieła V, s. 21 — 50.

(Myśl.

Kraków.

Nr 10 — 14; 1 i 15 października, 1 i 15 listopada, 1 grudnia 1891 r., s. 2 — 3, 3 — 4, 5, 8 — 9, 5 — 6.

Il Amore desperato.

Z zapisków przyjaciela.

Pod uwagą data: Lwów dnia 25 lipca 1891 [też w rękopisie poematu].

Na końcu: Na przerwanej w miejscu tem zwrotce kończą się zapiski nieszczęśliwego).

49.

Miłość — Grzech.

Dzieła V, s. 51 — 75.

(Prawda, Warszawa.

Nr 51, 52; 19 (7) i 26 (14) grudnia 1891 r., s. 602—606 i 614 — 617).

50.

Walc demonów.

Z F. Schmid'a (Dranmor'a).

Dzieła III, 299 — 316.

(Ilustrowany kalendarz teatralny Muza na r. 1892.

Rocznik I. Lwów, 1891, z notą do tytułu: Dranmor, Szwajcar z pochodzenia, należy do najoryginalniejszych i najgłębszych poetów niemieckich naszej doby.

Poezye jego, u nas zupełnie prawie nieznane, ukazały się po raz pierwszy jeszcze w roku 1860.

Wróg wszelakiej obłudy, Danmor stawia prawdę powyżej tak zwanych »względów moralnych« a jeżeli w poemacie, którego przekład podaję publiczności polskiej, występuje element zmysłowy bez sztucznych osłonek, to wyrażając się słowami poety, »występująca odważnie zmysłowość nie jest tak brzydka, jak lubieżny platonizm podstarzałych Anakreontów, jak histeryczne podrygi Sybil sławnych«.

Przekład mój, jest wierny — biały wiersz, przetykany tu i owdzie rymami, zastosowany jest zupełnie do oryginału.

Przyp. tłumacza).

Tytuł oryginału: Dämonenwalzer (Dranmor's Gesammelte Dichtungen.

Dritte vermehrte Auflage.

Berlin, 1879, s. 177 — 202).

Tłumacz wygłosił o Dranmorze odczyt w Kole literacko-artystycznem we Lwowie 12 lutego 1892 r., drukowany w Kuryerze lwowskim Nr 55 — 58 z dni 24 — 27 lutego 1892 r.

1892.

51.

Witajcie do nas druhowie!

Dzieła III, s. 280 — 282.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Dodatek do Nr 156 z 5 czerwca 1892 r.).

52.

Czem jesteś dla mnie.

Dzieła V, s. 15.

(Świat.

Kraków.

1892, s. 461: Sonet.

— Tydzień.

Lwów.

Nr 48; 27 listopada 1893 r. s. 378).

53.

W rozbolałego serca żywą księgę.

Dzieła IV, s. 123.

(Świat.

Kraków.

1892, s. 509.

— Tydzień.

Lwów.

Nr 47; 20 listopada 1893 r., s. 369).

54.

Amor vincens.

Dzieła V, s. 77 — 96.

(Świat Kraków.

1892, s. 573 — 5, 578 — 9.

Amor vincens.

Trzecia część trylogii.

— Głos.

Warszawa.

Nr 48; 14 (26) listopada 1892 r., s. 567 — 8, Nr. 5; 28 stycznia (11 lutego) 1893 r., s. 55: Amor vincens wyjątek).

55.

Szum drzew.

Dzieła IV, s. 25.

(Ilustrowany kalendarz teatralny Muza na r. 1893.

Rocznik II.

Lwów, 1892).

1893.

56.

1863 — 1893.

Dzieła III, s. 245—247.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 22; 21 stycznia 1893 r.).

57.

Jan Rudawski.

Dzieła I, s. 127 — 134.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 12; 13 (25) marca 1893, s. 134 — 5: Z gawęd i opowiadań.

I. Jan Rudawski).

58.

Maciej Kosarczyk.

Dzieła I, s. 135 — 142.

(Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 17; 17 (29) kwietnia 1893 r., s. 195 — 6: Z gawęd i opowiadań.

II.

Maciej Kosarczyk).

59.

Lirnik mazowiecki.

Dzieła III, s. 267 — 270.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 160; 11 czerwca 1893 r.).

60.

Nie zdradzą oczy moje.

Dzieła IV, s. 101.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 29; 17 lipca 1893 r., s. 229).

61.

Droga Golgoty.

Dzieła IV, s. 109.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 32; 7 sierpnia 1893, s. 249).

62.

Zaprawdę!

od ludzkiej doli!

Dzieła IV, s. 100.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 34; 21 sierpnia 1893 r., s. 265).

63.

Gdy mnie ogarnia zmrok.

Dzieła V, s. 16.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 51; 18 grudnia 1893 r., s. 403).

64.

Rzuć z siebie duszo...

Dzieła IV, s. 112.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 52; 26 grudnia 1893, s. 409).

1894.

65.

Cóż jest warte życie bez uniesień.

Dzieła III, s. 102.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 1; 1 stycznia 1894 r., s. 4).

66.

Tadeusz Kościuszko.

Dzieła III, s. 241—2.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 13; 26 marca 1894 r., s. 97).

67.

Racławice.

Dzieła III, s. 243 — 4.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 14; 2 kwietnia 1894 r., s. 106).

68.

Świt wiosny.

Dzieła IV, s. 28.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 18; 30 kwietnia 1894, s. 137: Wiosna.

I).

69.

Przy szumie drzew.

Dzieła V, s. 103 — 116.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 28 — 30; 9, 16, 23 lipca 1894 r., s. 217 — 19, 225 — 6, 233 — 4: Przy szumie drzew.

Z cyklu »Miłość«).

70.

Kantata na otwarcie fakultetu medycznego.

Dzieła III, s. 287 — 8.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 38; 17 września 1894 r., s. 301).

71.

W turniach.

Dzieła V, s. 117 — 147.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 39, 40; 24 września, 1 października 1894 r., s. 305 — 6, 313 — 315: W turniach.

Z cyklu »Miłość« I, II.

— Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 43 — 45, 47, 49; 15 (27) października, 22 (3 listopada) października, 29 października (10 listopada), 12 (24) listopada, 26 listopada (8 grudnia) 1894 r., s. 464 — 5, 478, 487 — 8, 511 — 12, 536 — 7: W turniach.

Z cyklu »Miłość«).

1895.

72.

O Roku Nowy.

Dzieła III, s. 215 — 217.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 1; 7 stycznia 1895 r., s. 1).

73.

Twórcy sceny polskiej.

Dzieła III, s. 263 — 266.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 20; 20 stycznia 1895 r. z objaśnieniem: Wiersz Jana Kasprowicza, wygłoszony onegdaj w teatrze przez p. Żelazowskiego).

74.

Oto już idzie.

Dzieła III, s. 74 — 5.

(Światło.

Lwów.

Zeszyt na luty 1895 r., s. 28 — 9: Fragment).

75.

Wierzyłem zawsze w światła moc.

Dzieła IV, s. 127.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 27; 8 lipca 1895 r., s. 209: Z przygnębień I).

76.

W ciemności schodzi moja dusza.

Dzieła IV, s. 128.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 27; 8 lipca 1895 r., s. 209: Z przygnębień II.

— Tygodnik Illustrowany.

Warszawa.

Nr. 17; 25 kwietnia 1908 r., s. 339: Złote listki).

77.

Zazdroszczę nieraz tym, co w grobach leżą.

Dzieła IV, s. 129.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 27; 8 lipca 1895 r., s. 209: Z przygnębień III).

79.

Z głębin przestworu, z ciemnych chmur.

Dzieła IV, s. 131.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 28; 15 lipca 1895 r., s. 209: Z przygnębień V).

81.

Tęsknię ku tobie, o szumiący lesie.

Dzieła IV, s. 145 — 147.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 29; 22 lipca 1895 r., s. 225: Z przygnębień VII).

82.

Bolu szemrzący zdrój i cichej melancholii.

Dzieła IV, s. 148.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 29; 22 lipca 1895 r., s. 226: Z przygnębień VIII).

83.

Na jeziorze czterech kantonów.

Dzieła IV, s. 153 — 158.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 31, 32; 5, 12 sierpnia 1895 r., s. 241, 250 — 51.

— Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 1, 2; 23 grudnia 1895 r.

(4 stycznia 1896 r.), 30 grudnia 1895 r.

(11 stycznia 1896r.), s. 5 — 6, 19 — 20: Z Alp.

(Wrażenia).

I.

Na jeziorze czterech kantonów.

1.

Na statku pod Lucerną 21 lipca 1895.

2.

Na statku wzdłuż Urimbergu 21 lipca 1895.

3.

Wiersz wpisany do księgi pamiątkowej w kaplicy Tella.

Na stopniach kaplicy Tella 21 lipca 1895.

4.

Na Axelstrasse nad brzegiem jeziora 21/7 1895.

5 — 8 Axelstr.

21 lipca 1895.

9 — 11 w drodze ku Altdorf 21 lipca 1895).

84.

Na Teufelsbruecke.

Dzieła IV, s. 159 — 160.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 33; 19 sierpnia 1895 r., s. 257.

— Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 4; 13 (25) stycznia 1896 r., s. 43 — 4: Z Alp.

(Wrażenia).

II.

Na Teufelsbruecke.

1 — 3 Andermatt d.

22 lipca 1895.

Objaśnienie autora do tytułu:

85.

Jungfrau.

Dzieła IV, s. 161 — 3.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 34; 26 sierpnia 1895 r., s. 266 — 7.

— Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 8; 10 (22) lutego 1896 r., s. 91: Z Alp.

(Wrażenia).

III.

Jungfrau.

Muerren-Wengernalp 18, 19 lipca 1895).

86.

Na lodowcach Aletschu.

Dzieła IV, s. 164 — 165.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 34; 26 sierpnia 1895 r., s. 266 — 7.

— Przegląd tygodniowy Warszawa.

Nr 12; 9 (21) marca 1896 r., s. 138: Z Alp.

(Wrażenia).

IV.

Na lodowcach.

Towarzyszowi podróży dr. J. Czermakowi, Na wielkich lodowcach Aletschu (Concordiahuette) 25 lipca 1895).

87.

Ze szczytu Eggishornu.

Dzieła IV, s. 166 — 8.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 35; 2 września 1895 r., s. 273.

— Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 16; 6 (18) kwietnia 1896 r., s. 187 — 8: Z Alp.

(Wrażenia).

V.

Na szczycie Eggishornu.

Eggishorn, w lipcu 1895).

1896.

88.

Wiatr w pożółkłych huczy drzewach.

Dzieła IV, s. 247 — 8.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 1; 6 stycznia 1896 r., s. 1: Akordy jesienne I).

89.

Cóż, że jestem dziś samotny.

Dzieła IV, s. 249 — 250.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 1; 6 stycznia 1896 r., s. 1: Akordy jesienne II).

90.

Pełzam nieraz, jak gadzina.

Dzieła IV, s. 251 — 2.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 1; 6 stycznia 1896 r., s. 1: Akordy jesienne III).

91.

W blaskach świtu duch młodości.

Dzieła IV, s. 253 — 4.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 2; 13 stycznia 1896 r., s. 11: Akordy jesienne IV).

92.

Śnie młodości!

przez szarugi.

Dzieła IV, s. 255 — 6.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 2; 13 stycznia 1896 r., s. 11: Akordy jesienne V).

93.

Dmij, wichuro!

Z zwiędłych koron.

Dzieła IV, s. 257 — 8.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 2; 13 stycznia 1896 r., s. 11: Akordy jesienne VI).

94.

Trubadurem być!

U pańskich.

Dzieła IV, s. 259 — 260.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 3; 21 stycznia 1896 r., s. 17: Akordy jesienne VII).

95.

Pieśni nasza!

Niespożyta.

Dzieła IV, s. 261 — 2.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 3; 21 stycznia 1896r., s. 17: Akordy jesienne VIII).

96.

Cóż, że będzie ci złorzeczył.

Dzieła IV, s. 263 — 4.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 3; 21 stycznia 1896 r., s. 17: Akordy jesienne IX).

97.

Pieśni nasza!

Smętno tobie.

Dzieła IV, s. 265 — 6.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 3; 21 stycznia 1896 r., s. 17: Akordy jesienne X).

98.

Powiadają, że w nas niema.

Dzieła IV, s. 269 — 270.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 3; 21 stycznia 1896 r., s. 18: Akordy jesienne XI).

100.

Oto dusza ma, jak więzień.

Dzieła IV, s. 277 — 8.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 5; 3 lutego 1896 r., s. 33: Akordy jesienne XIII).

101.

Cud nad cudy!

Wielkie widmo.

Dzieła IV, s. 279 — 280.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 5; 3 lutego 1896 r., s. 33: Akordy jesienne XIV).

103.

I, porwana pieśnią życia!

Dzieła IV, s. 283 — 4.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 5; 3 lutego 1896 r., s. 34: Akordy jesienne XVI).

104.

Jezioro Maerjelen.

Dzieła IV, s. 169 — 171.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 18; 4 maja 1896 r., s. 137.

— Przegląd tygodniowy.

Warszawa.

Nr 18; 20 kwietnia (2 maja) 1896 r., s. 210 — 211: Jezioro Maerjelen.

Z wrażeń alpejskich).

105.

W ciemnych smreczynach.

Dzieła IV, s. 191.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 36; 6 września 1896 r., s. 281: Z wirchów i hal I).

108.

Wiatr halny.

Dzieła IV, s. 192 — 194.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 37; 13 września 1896 r., s. 289: Z wirchów i hal IV).

109.

Krzak dzikiej róży w ciemnych smreczynach.

Dzieła IV, s. 195 — 7.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 38; 20 września 1896 r., s. 297: Z wirchów i hal V).

110.

Taniec zbójnicki.

Dzieła IV, s. 201 — 215.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 40, 41; 4, 11 października 1896 r., s. 313 — 14, 321 — 2: Z wirchów i hal VI).

111.

Cisza wieczorna.

Dzieła IV, s. 198 — 200.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 44; 1 listopada 1896 r., s. 345 — 6: Z wirchów i hal VII).

112.

Bóg się rodzi.

Dzieła III, s. 209.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 358; 25 grudnia 1896 r.)

1897.

113.

Na jeziorach włoskich.

Dzieła IV, s. 178 — 183.

(Echo muzyczne, teatralne i artystyczne.

Warszawa.

Nr 1; 21 grudnia (2 stycznia) 1896 — 7 r., s. 2 — 3).

114.

Szlakiem symplońskiej drogi.

Dzieła IV, s. 172 — 177.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 6; 7 lutego 1897 r., s. 41 — 42: Szumny symploński bór).

115.

Słowacki.

Dzieła III, s. 257 — 259.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 104; 14 kwietnia 1897 r.

— Słowo polskie.

Lwów.

Nr 508; 30 października 1909 r.).

116.

Nad przepaściami.

Miriamowi.

Dzieła IV, s. 219 — 231.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 16 — 19; 18 i 25 kwietnia, 2 i 9 maja 1897 r., s. 121 — 2, 129 — 130, 137 — 8, 145 — 6).

117.

Kantata na odsłonięcie pomnika A. Fredry we Lwowie.

Dzieła III, s. 285 — 6.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 297; 25 października 1897 r. z objaśnieniem: Do muzyki Vernhulsta).

118.

Wstań orkanie!

Wstań orkanie.

Dzieła IV, s. 275 — 6.

(Życie.

Kraków.

Nr 8; 13 listopada 1897 r., s. 1).

119.

Życia ogromne morze grzmi przedemną.

Dzieła IV, s. 335 — 7.

(Życie.

Kraków.

Nr 9; 20 listopada 1897 r., s. 2).

120.

Modlitwo moja, cicha i bez słów.

Dzieła IV, s. 142 — 144.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 47; 21 listopada 1897 r., s. 369 — 70).

121.

Byłeś mi dawniej bożyszczem, o tłumie!

Dzieła IV, s. 138 — 141.

(Życie.

Kraków.

Nr 10; 27 listopada 1897 r., s. 2).

122.

Waruno!...

Dzieła IV, s. 236—240.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 51; 19 grudnia 1897 r., s. 403 — 405: Do Waruny, z przypiskiem: Z motywów wedyckich).

123.

Rorate coeli.

Dzieła III, s. 203 — 204.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 357; 25 grudnia 1897 r.)

124.

My — przeżyci?...

My, jak kwiaty.

Dzieła IV, s. 267 — 8.

(Życie.

Kraków.

Nr okazowy; 25 grudnia 1897 r., s. 2).

125.

Na wzgórzu śmierci.

Dzieła VI, s. 249 — 300.

(Jednodniówka.

Monachium.

1897, s. 16: Z poematu na wzgórzu śmierci.

Fragment końcowy).

1898.

126.

Żegnajmy dzisiaj rok stary.

Dzieła III, s. 213 — 215.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 1; 1 stycznia 1898 r.: Z Nowym Rokiem).

127.

Ziemio droga rodzicielko.

Dzieła IV, s. 273 — 4.

(Życie.

Kraków.

Nr 1; 1 stycznia 1898 r., s. 7.

— Tydzień.

Lwów.

Nr 8; 20 lutego 1898 r., s. 63 z dopiskiem: Ze zbioru p. t.

»Krzak dzikiej róży«).

128.

Nie było bytu, ani też niebytu.

Dzieła IV, s. 241 — 244.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 2; 9 stycznia 1898 r., s. 9 — 10).

129.

Aleluja!

Aleluja!

Dzieła III, s. 218 — 221.

(Kuryer lwowski.

Lwów.

Nr 100; 10 kwietnia 1898 r.).

130.

Adamowi Mickiewiczowi.

II.

W rocznicę śmierci II.

Dzieła III, s. 254 — 255.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 20/21; 22 maja 1898 r., s. 154: Arcymistrzowi.

Sięgnąłeś, Mistrzu...).

1899.

131.

Bunt Napierskiego.

Dzieła II, s. 99 — 246.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 1 — 14, 16 — 21; 1, 8, 15, 22, 29 stycznia, 5, 12, 19, 26 lutego, 5, 12, 19, 26 marca, 2, 16, 23, 30 kwietnia, 7, 14, 21 maja 1899 r., s. 1 — 3, 11 — 13, 22 — 4, 30 — 1, 37 — 8, 45 — 7, 51 — 3, 62 — 4, 69 — 71, 75 — 8, 83 — 6, 92 — 4, 98 — 100, 108 — 111, 127 — 8, 129 — 130, 138 — 9, 147 — 9, 154 — 7, 161 — 5: Bunt Napierskiego.

Poemat dramatyczny.

— Tygodnik illustrowany.

Warszawa.

Nr 15, 16; 8 kwietnia (27 marca), 15 (3) kwietnia 1899 r., s. 292 — 3, 313 — 315: Kostka Napierski.

Wyjątek z poematu dramatycznego Akt II, sc.

5 i n.).

132.

Dies irae.

Dzieła VI, s. 109 — 124.

(Życie.

Kraków.

Nr 7; 1 kwietnia 1899 r., s. 132 — 135).

133.

Wiersz karmelkowy.

Dzieła III, s. 290.

(Jednodniówka karmelkowa.

Pamiątka z zabawy ogrodowej dnia 4 czerwca 1899 r.

Lwów, 1899, s. 15, z szeregiem »zdań« Kasprowicza s. 15 — 16).

134.

Salome.

Dzieła VI, s. 125 — 140.

(Życie.

Kraków.

Nr 13; 25 lipca 1899 r., s. 255 — 259).

135.

Święty Boże!

Święty Mocny.

Dzieła VI, s. 141 — 158.

(Życie.

Kraków.

Nr 15 i 16; 15 sierpnia 1899 r., s. 301 — 304).

136.

Pamięci Szopena.

Dzieła III, s. 260 — 262.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 44; 29 października 1899 r., s. 344).

1900.

137.

W albumie.

Dzieła III, s. 289.

(Tygodnik narodowy.

Lwów.

Nr 37; 24 czerwca 1900 r., s. 8).

138.

Baśń nocy świętojańskiej.

Prolog na otwarcie teatru miejskiego we Lwowie.

Dzieła II, s. 247 — 302.

(Tydzień.

Lwów.

Nr 39; 30 września 1900 r., s. 305 — 307: Z prologu na otwarcie Teatru miejskiego we Lwowie: Aktor przed kurtyną.

— Scena IV.

— Tygodnik narodowy.

Lwów.

Nr 51, 52; 30 września, 7 października 1900 r., s. 231, 234 i 244: Scena I i Scena ostatnia).

139.

W. W. W. W. Dzieła III, s. 283 — 4.

(Biblioteka strażacka.

Nr. 25: Krajowy Związek ochotniczych straży pożarnych w Galicyi i Lodomeryi.

1875 — 1900.

Lwów, 1900, s. 3 — 4).

1901.

140.

Moja pieśń wieczorna.

Dzieła VI, s. 159 — 174.

(Chimera.

Warszawa.

T. I, styczeń — marzec 1901 r., s. 16 — 33: Z cyklu »Ginącemu światu«.

— Kalendarz Kuryera lwowskiego na rok 1901.

Lwów.

1900, s. 4 — 6: Z poematu: Moja pieśń wieczorna).

141.

Salve Regina.

Dzieła VI, s. 175 — 192.

(Chimera.

Warszawa.

T. II, kwiecień — czerwiec 1901 r., s. 52 — 74: Z cyklu »Ginącemu światu«).

142.

Hymn św. Franciszka z Assyżu.

Dzieła VI, s. 193 — 210.

(Chimera.

Warszawa.

T. III, lipiec — wrzesień 1901 r., s. 103 — 122: Z cyklu »Ginącemu światu«).

143.

Judasz.

Dzieła VI, s. 211 — 228.

(Chimera.

Warszawa.

T. IV, październik — grudzień 1901 r., s. 143 — 163: Z cyklu »Ginącemu światu«).

144.

Marya Egipcyanka.

Dzieła VI, s. 229 — 248.

(Krytyka.

Kraków.

R. III.

Tom II, 1901, s. 311 — 324).

1902.

145.

Maryi Konopnickiej.

Dzieła III, s. 271 — 277.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 314; 29 czerwca 1902 r.).

146.

Pieśń o pani, co zabiła pana.

Dzieła IV, s. 324 — 329.

(Tygodnik Słowa polskiego.

Lwów.

Nr 15; 12 października 1902 r.).

147.

Sierotka.

Dzieła IV, s. 321 — 323.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 592; 10 grudnia 1902 r.: Z jednodniówki »Dla dzieci bezdomnych«).

1903.

148.

Pieśń o burmistrzance.

Dzieła IV, s. 330 — 9.

(Tygodnik illustrowany.

Warszawa.

Nr 1; 3 stycznia (21 grudnia 1902 r.)

1903 r.

— Tygodnik Słowa polskiego.

Lwów.

Nr 2; 11 stycznia 1903 r., s. 5 — 6).

149.

Wieczności wielki, głęboki, nieobjęty sen.

Dzieła IV, s. 232 — 235.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 497; 24 października 1903 r.).

150.

Kordecki.

Dzieła III, s. 227 — 234.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 535; 16 listopada 1903 r.).

151.

Wiatr gnie sieroce smreki.

Dzieła IV, s. 187.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 600; 24 grudnia 1903 r.: Z nowych poezyi I).

153.

Nie zgasłaś pieśni.

Dzieła IV, s. 287 — 9.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 600; 24 grudnia 1903 r.: Z nowych poezyi.

III.

Z poematu »Inwokacye«).

1904.

154.

Pieśń o Waligórze.

Dzieła IV, s. 340 — 355.

(Tygodnik illustrowany.

Warszawa.

Nr 5, 6; 30 (17 stycznia), 6 lutego (24 stycznia) 1904 r., s. 87 — 88, 109 — 112).

1905.

155.

Boże carja chrani.

Dzieła III, s. 78 — 79.

(Teka.

Lwów.

Nr 5 i 6; maj — czerwiec 1905 r., s. 205 — 6: »Boże carja chrani...« Wiersz odczytany na obchodzie Rejowskim w liceum W. Niedziałkowskiej we Lwowie 25 czerwca r. b.).

156.

Warszawianka.

Dzieła III, s. 80 — 81.

(Teka.

Lwów.

Nr 11 i 12; listopad — grudzień 1905 r., s. 422 — 3).

157.

Adamowi Mickiewiczowi.

II.

W rocznicę śmierci I. Dzieła III, s. 254.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 551; 26 listopada 1905 r.: W rocznicę.

Umarł, lecz żyje).

158.

Ciche samotne rzędy wierzb.

Dzieła IV, s. 303 — 309.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 336; 28 lipca 1906 r.: Z nowych poezyi I).

159.

Fragment.

Dzieła IV, s. 310 — 314.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 348; 4 sierpnia 1906 r.: Z nowych poezyi II).

160.

Stary czarny krzyż.

Dzieła IV, s. 295 — 6.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 360; 11 sierpnia 1906 r.: Z nowych poezyi III).

163.

Miłości pełne niech będą twe usta.

Dzieła IV, s. 299.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 360; 11 sierpnia 1906 r.: Z nowych poezyi VI).

164.

Siądź na kamieniu.

Dzieła IV, s. 290 — 1.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 371; 18 sierpnia 1906 r.: Z nowych poezyi VII).

168.

Ballada o słoneczniku.

Dzieła IV, s. 315 — 317.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 536; 24 listopada 1906 r.: Z nowych poezyi.

I).

169.

Drogi krzyżowe.

Dzieła III, s. 64 — 73.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 546, 548; 30 listopada, 1 grudnia 1906 r.).

170.

Z opłatkiem.

Dzieła III, s. 210 — 212.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 585; 24 grudnia 1906 r.).

171.

Nienawidzę.

Dzieła III, s. 22.

(Jednodniówka.

Ludowi w kolendzie.

We Lwowie, 1906, grudzień, s. 8[3]).

1907.

172.

Sawitri.

Dzieła V, s. 149 — 171.

(Słowo polskie.

Lwów.

Nr 21, 23, 25, 27, 29; 12, 14, 15, 16, 17 stycznia 1907 r.: Sawitri.

Motyw indyjski).

173.

Dzwonki sanek.

Dzieła IV, s. 302.

(Krytyka.

Kraków.

R. IX.

T. I, 1907, s. 218).

174.

Droga.

Dzieła IV, s. 301.

(Krytyka.

Kraków.

R. IX, T. I, 1907. s. 217).

↑ Wedle informacyi autora z »Wojtka Skiby« był ogłoszony także ustęp p. t.

Pogrzeb chłopski.

Mimo poszukiwań nie udało mi się odnaleźć wymienionego fragmentu tego poematu, którego dalsze części (IV i V), dotąd niewykończone, zostają w rękopisie.

↑ Por. Bibliografia II p. l. 1.

↑ Por. Bibliografia II.

p. l. 1.


corpora: openbooks

text:
Józef Czechowicz

sam

u dna ostrego krzyku

nic się nie jawi

brudna skrwawiona stopa na chodniku

płot afisz

drzewa szeregami bojowo

chcą śpiewać ramionami nad głową

ziemia w kamieniach płowych nie może się uśmiechać

a gdzieś

chociaż nici pajęcze na strzechach

ptaki lecą pod zorzę

świtem

wiatrak ręce ogromne rozłożył

nad żytem

chociaż rola wędruje bruzdami wzdłuż

od horyzontu do horyzontu

od zórz do zórz

nie ma spokoju

pokoju mój z zegarem

przyjacielu z zacisznym objęciem ścian

ty nawet wietrze stary

na ulicach mnie zdradzasz gdziem sam

ach nie noc jedwabi żałobnych

nie burza nad pustki żywiołem

nie sen

słowami czerwonymi

strunami czerwonymi

za rozpalonym czołem

ciemny tors mostu nad ciszą

wszędzie czerwienie kołem

płomienie wisząc

w mętnym strumieniu sekund

grożą

powodzią wieków

straszniej niż noc

straszniej niż burza

niż sen

-----

Tekst opracowany na podstawie: Józef Czechowicz, Ballada z tamtej strony, Wydawnictwo Droga, Warszawa 1932

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Katarzyna Kwiatkowska, Marta Niedziałkowska, Wioletta Purc, Weronika Trzeciak


corpora: sejm

text:
NAGŁÓWEK:

ZGŁOSZENIE ZAINTERESOWANIA PRACAMI NAD PROJEKTEM USTAWY /

ZGŁOSZENIE ZMIANY DANYCH

Wypełnienie rubryki jest obowiązkowe.

Należy wyraźnie określić cel złożenia formularza:

— jeżeli celem jest zgłoszenie chęci udziału w pracach nad projektem ustawy (w tym udziału

w wysłuchaniu publicznym) należy skreślić słowa „zgłoszenie zmiany danych”,

— jeżeli zgłoszenie ma na celu uwzględnienie zmian zaistniałych po dacie wniesienia

urzędowego formularza zgłoszenia należy skreślić słowa „zgłoszenie zainteresowania

pracami nad projektem ustawy”.

Ponadto, należy wypełnić wszystkie wymagane rubryki

formularza, wpisując również dane, które zachowały swoją aktualność.

Ponadto, w rubryce należy wpisać pełny tytuł projektu ustawy w brzmieniu podanym w druku

sejmowym oraz numer druku sejmowego zawierającego tekst projektu.

Dane te dostępne są na

sejmowej stronie internetowej www.sejm.gov.pl w zakładce Prace Sejmu.

CZĘŚĆ A:

OZNACZENIE PODMIOTU ZGŁASZAJĄCEGO ZAINTERESOWANIE PRACAMI NAD

PROJEKTEM USTAWY

Wypełnienie rubryki jest obowiązkowe.

Po wniesieniu projektu ustawy do Sejmu i ogłoszeniu go w formie druku sejmowego każdy

może zgłosić zainteresowanie pracami nad tym projektem.

To znaczy:

a) osoba fizyczna,

b) osoba prawna,

prawną np. spółki kapitałowe, spółki akcyjne, spółki z o.o., spółdzielnie,

przedsiębiorstwa państwowe, agencje rządowe, partie polityczne, związki

zawodowe, związki pracodawców, stowarzyszenia, inne,

c) jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej,

tj. jednostki organizacyjne niewyposażone przez prawo w osobowość prawną,

którym przysługuje w ograniczonym zakresie zdolność prawna np. spółki

osobowe (partnerskie, komandytowe, jawne, komandytowo-akcyjne),

stowarzyszenia zwykłe, jednostki budżetowe (urzędy władzy rządowej i

samorządowej, kontroli, wymiaru sprawiedliwości) oraz powoływane dla

wykonywania zadań Państwa lub samorządu terytorialnego inne jednostki

organizacyjne, takie jak: szkoły, inspekcje, sądy itd.,

d) podmiot działający na rzecz osoby prawnej lub na rzecz podmiotu innego niż osoba

prawna,

np. osoby wykonujące zawodową działalność lobbingową, firmy konsultingowe,

kancelarie prawne działające na rzecz osób trzecich.

korespondencji.

W przypadku nazwisk dwuczłonowych, poszczególne człony

nazwiska należy oddzielić kreską (np.: Walczak-Kowalska).

inny podmiot: wpisuje nazwę, siedzibę oraz adres do korespondencji.

2

CZĘŚĆ B:

WSKAZANIE OSÓB UPRAWNIONYCH DO REPREZENTOWANIA PODMIOTU

WYMIENIONEGO W CZĘŚCI A W PRACACH NAD PROJEKTEM

Wypełnia się w przypadku zgłoszenia dotyczącego jednostki organizacyjnej oraz w przypadku,

gdy osoba fizyczna, która zgłasza zainteresowanie pracami nad projektem ustawy (wymieniona

w części A) nie będzie uczestniczyła osobiście w tych pracach.

Do zgłoszenia należy dołączyć

pełnomocnictwo do reprezentowania w pracach nad projektem ustawy podmiotu wpisanego w

części A formularza.

uczestniczyła w wysłuchaniu publicznym.

W przypadku nazwisk dwuczłonowych, poszczególne

Na podstawie danych z tej części formularza przygotowane zostaną imienne listy osób

dopuszczonych do udziału w wysłuchaniu publicznym.

Jeżeli podmiot wymieniony w części A będzie osobiście uczestniczyć w pracach nad projektem

ustawy istnieje możliwość trojakiego postępowania: podmiot ten przepisuje podane wyżej dane

albo pisze „nie dotyczy” albo skreśla pole rubryki.

CZĘŚĆ C:

OZNACZENIE PODMIOTU, NA RZECZ KTÓREGO DZIAŁA PODMIOT WYMIENIONY W

CZĘŚCI A

Wypełnia się tylko wówczas, gdy podmiot zgłaszający zainteresowanie pracami nad projektem

ustawy (tj. podmiot wymieniony w części A) działa na rzecz osoby trzeciej.

Jeżeli podmiot

wpisany w tej części zarejestrowany jest w Krajowym Rejestrze Sądowym – do formularza

należy dołączyć wyciąg z tego rejestru.

1.

Jeżeli podmiot wymieniony w części A formularza działa na rzecz osoby fizycznej:

w rubryce należy podać imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania tej osoby.

W

wymienionej w tej części formularza.

podmiotu innego niż osoba prawna:

w rubryce należy podać nazwę oraz siedzibę tego podmiotu.

Do zgłoszenia należy

dołączyć pełnomocnictwo do reprezentowania podmiotu wymienionego w tej części

formularza.

istnieje możliwość trojakiego postępowania: podmiot ten wpisuje swoje dane albo

pisze „nie dotyczy”, albo skreśla pole rubryki.

CZĘŚĆ D1:

ZGŁASZAJĄCY ZAMIERZA CHRONIĆ

Wypełnienie tej części formularza jest obowiązkowe.

Brak wpisu oznacza wadę formalną

zgłoszenia.

3

CZĘŚĆ D2:

WSKAZANIE ROZWIĄZANIA PRAWNEGO, O KTÓREGO UWZGLĘDNIENIE

ZGŁASZAJĄCY BĘDZIE ZABIEGAŁ

CZĘŚĆ E: ZAŁĄCZONE DOKUMENTY

Do zgłoszenia załącza się:

1) w przypadku gdy podmiot dokonujący zgłoszenia występuje w ramach zawodowej

działalności lobbingowej - zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do rejestru, o którym

stanowienia prawa (Dz.U. Nr 169, poz. 1414 z późn. zm.).

Oświadczenie musi zawierać

zarejestrowanej w Krajowym Rejestrze Sądowym - wyciąg z Krajowego Rejestru

Sądowym, dotyczące tej osoby prawnej.

Oświadczenie musi zawierać klauzulę

prawnej, a także osób fizycznych, które osobiście nie będą uczestniczyć w wysłuchaniu

publicznym – upoważnienie/pełnomocnictwo do reprezentowania podmiotu w pracach nad

projektem ustawy,

4) w przypadku gdy zgłoszenia dokonuje osoba upoważniona przez podmiot wymieniowy w

części A – upoważnienie/pełnomocnictwo lub inny dokument, z którego wynika, że jest to

osoba uprawniona do złożenia zgłoszenia.

CZĘŚĆ F: Niniejsze zgłoszenie dotyczy zmiany danych zgłoszenia dokonanego w dniu......

Wypełnia się w przypadku zmiany danych dotyczących wniesionego uprzednio zgłoszenia.

Należy wpisać datę podaną w części G poprzedniego zgłoszenia.

Zgodnie z art. 70c ust. 5 regulaminu Sejmu podmioty, które zgłosiły zainteresowanie pracami

danych podlegających zgłoszeniu.

CZĘŚĆ G: OSOBA SKŁADAJĄCA ZGŁOSZENIE

Wypełnienie tej części formularza jest obowiązkowe.

W przypadku gdy w części A formularza wpisano nazwę podmiotu lub gdy imię i nazwisko

osoby składającej zgłoszenie jest inne niż imię i nazwisko osoby wpisanej w części A - do

podpisana jest uprawniona do złożenia zgłoszeni


text:
Ananjasz, wielki kapłan tego nazwiska, wspomniany jest w Dz. Apost.

23, 2.

24, 1. za czasów prokuratora Feliksa.

Jest to prawdopodobnie ten sam Ananjasz, syn Nebedeusza, którego do tej godności, na miejsce zdegradowanego wielkiego kapłana Józefa, syna Kamedusa, wyniósł Herod, panujący w Chalcis, w drugim roku prokuratury Tyberjusza Aleksandra, 47 r. po Chr.

(Joseph.

Antt.

XX 5, 2).

Za następnej prokuratury Vendidjusza Kumanusa, z powodu gwałtów, jakie sobie wzajemnie wyrządzali żydzi i samarytanie, wysłany został od prezesa Syrji, Ummidjusza Kwadrata, z innymi znakomitymi żydami, do Rzymu, aby się przed cesarzem usprawiedliwił.

Klaudjusz cesarz, za protekcją młodszego Agryppy, zdecydował sprawę na rzecz żydów; można więc przypuszczać, że Ananjasz wrócił do swego urzędu i sprawował go jeszcze za prokuratury Feliksa, który, po wygnaniu Kumanusa, do Judei był przysłany, nareszcie kapłaństwo swoje musiał ustąpić Izmaelowi, synowi Fabi (Joseph.

Ant.

XX 8, 8).

Żył aż do początku wojny żydowskiej 66 r. po Chr.

Zabity w wodociągu królewskiego pałacu, przez rozbójniczą szajkę Menahema, mianującego się królem (Bell. jud.

II 17, 9).

Znaczenie Ananjasza i po złożeniu go z kapłaństwa było wielkie (Jos.

Ant.

XX 9, 2).

(A. Majer.)

N.