corpora: sejm

text:
Sejm

w dniu 15 grudnia 2011 r.

(drugi dzień obrad)

Warszawa

2011

Wznowienie posiedzenia

Punkt 2. porządku dziennego: Sprawoz-

Głosowanie

Punkt 4. porządku dziennego: Sprawozda-

Głosowanie

Punkt 5. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Punkt 3. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Punkt 6. porządku dziennego: Pierwsze

czytanie przedstawionego przez

Głosowanie

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

prezesa Rady Ministrów w sprawie

przyszłości Unii Europejskiej

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski .

.164

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski .

.172

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski .

.188

Wiceprezes Rady Ministrów

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Spraw Zagranicznych

TREŚĆ

3. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 15 grudnia 2011 r.)

str. str.

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Spraw Zagranicznych

str. str.

Minister Spraw Zagranicznych

Punkt 8. porządku dziennego: Wniosek

ministra spraw zagranicznych Radosła-

wa Sikorskiego

Poseł Sprawozdawca Robert Tyszkiewicz.

.

.

.267

Oświadczenia

(Przerwa w posiedzeniu)

lich, Eugeniusz Tomasz Grzeszczak, Wanda Nowicka,

Marek Kuchciński i Cezary Grabarczyk)

Marszałek:

Wznawiam posiedzenie.

Na sekretarzy dzisiejszych obrad powołuję posłów

stalerka oraz Jana Ziobrę.

— Ustawodawczej – godz. 14,

— Parlamentarnego Zespołu Ratownictwa Me -

— Parlamentarnej Grupy Kobiet – godz. 12 w sali

— Parlamentarnej Grupy Rowerowej – godz. 13.30

— Parlamentarnego Zespołu na Rzecz Katolic -

dynku G,

— Parlamentarnego Zespołu Karpackiego – godz.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

których innych ustaw.

Proszę o zachowanie ciszy.

Przystępujemy do głosowania.

w całości projektu ustawy zmieniającej ustawę o zmia-

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Karta nie działa.)

Panie pośle, to proszę podejść tu, do stanowiska,

a nie krzyczeć z połowy sali.

Bardzo proszę.

(Chwila przerwy)

Przystępujemy do głosowania.

misję Administracji i Spraw Wewnętrznych, zechce

(Wznowienie posiedzenia o godz. 9)

150

Głosowało 425 posłów.

Za oddało głosy 303 posłów,

przeciw – 120, 2 osoby wstrzymały się od głosu.

cą ustawę o zmianie ustawy o ochronie przeciwpoża-

rowej oraz niektórych innych ustaw.

Przystępujemy do głosowania.

dziny, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

posłów, nie było osób przeciwnych i wstrzymujących

się od głosu.

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

Rakoczego oraz przeprowadził pierwsze i drugie czy-

tanie tego projektu.

W drugim czytaniu nie zgłoszono poprawek.

ludności, zawartego w druku nr 70, zechce podnieść

posłów, przeciw – 153, nikt nie wstrzymał się od głosu.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 3. po-

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

w druku nr 44, zechce podnieść rękę i nacisnąć przy-

Głosowało 431 posłów.

Za było 199 posłów, prze-

ciwnego zdania było 232 posłów, nikt nie wstrzymał

poprawek – wraz z uzasadnieniem.

towej na rok 2012 komisje sejmowe przekażą swoje

22 grudnia 2011 r., a Komisja Finansów Publicznych

przyjmie sprawozdanie do dnia 13 stycznia 2012 r.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 6. po-

Unii Międzyparlamentarnej (druk nr 61).

Wysoka Izbo!

Zgodnie z dotychczasową praktyką

na początku nowej kadencji Sejmu niezbędne jest

reaktywowanie Polskiej Grupy Unii Międzyparla-

mentarnej.

Zgodnie ze statutem Unii Międzyparla-

mentarnej członkiem tej organizacji może być cały

parlament lub grupa narodowa reprezentująca ten

parlament.

W poprzedniej kadencji Sejm i Senat były

reprezentowane w Unii Międzyparlamentarnej przez

grupę narodową.

Grupa ta, zwana Polską Grupą Unii

Międzyparlamentarnej, reaktywowana jest na po-

czątku każdej kadencji Sejmu i Senatu na mocy sto-

sownych uchwał odpowiednio Sejmu i Senatu.

Prezydium Sejmu proponuje, aby w skład Polskiej

Grupy Unii Międzyparlamentarnej wchodzili wszy-

scy posłowie VII kadencji Sejmu.

Do głosu zgłosił się poseł Jan Ziobro z Klubu Par-

lamentarnego Solidarna Polska.

Pan poseł rezygnuje z zabrania głosu.

Dziękuję

bardzo.

Nie ma innych zgłoszeń.

Punkty 2., 4., 5., 3. i 6. porządku dziennego – głosowanie

Marszałek

151

Proponuję, aby Sejm przystąpił niezwłocznie do

w drugim czytaniu projektu uchwały?

łości przedstawionego przez Prezydium Sejmu pro-

jektu uchwały w sprawie utworzenia Polskiej Grupy

Unii Międzyparlamentarnej, zawartego w druku

Głosowało 432 posłów.

Za było 432, nikt nie był

Stwierdzam, że Sejm przyjął uchwałę w sprawie

tarnej.

Obecnie zarządzam 15 minut przerwy w obra-

dach.

do godz. 9 min 36)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Wysoka Izbo!

Witam prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej pana Bronisława Komorowskiego, który

przysłuchuje się naszym obradom.

(Zebrani wstają,

oklaski)

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 7. po-

nistrów w sprawie przyszłości Unii Europej-

skiej.

Pani Marszałek!

Szanowny Panie Prezydencie!

Szanowni Panie i Panowie Posłowie!

Byłbym szczę-

śliwym człowiekiem, gdybym był w 100% pewien, jak

brzmi odpowiedź na pytanie zadane w tytule infor-

macji: Jaka jest przyszłość Unii Europejskiej?

W cza-

sie ostatnich burzliwych miesięcy naznaczonych

kryzysem ﬁnansowymicorazwyraźniejszymkryzy-

sem politycznym i ustrojowym w Unii Europejskiej

nie spotkałem nikogo, ani w Brukseli, ani w Stras-

burgu, ani w stolicach europejskich, kto miałby dzi-

siaj pewność w oczach, kiedy jest pytany o przyszłość

Unii Europejskiej, i to nie w perspektywie pięciu,

dziesięciu czy piętnastu lat, ale w perspektywie pię-

ciu czy dziesięciu miesięcy.

Przyszło nam sprawować polską prezydencję – to

już ostatnie dni naszej prezydencji – w czasie krytycz-

nym nie tylko ze względu na dramatycznie niepewną

sytuację w streﬁeeuro,dramatycznąsytuacjęwspól-

nej europejskiej waluty, i dramatyczną sytuację ﬁnan-

sową poszczególnych państw członkowskich Unii Eu-

sowy obnażył również słabości czy niekonsekwencje

ładu ustrojowego Unii Europejskiej.

Dzisiaj nikt w Eu-

ropie nie ma wątpliwości, że w sytuacjach kryzyso-

wych, a szczególnie tej ﬁnansowej,Europapotrzebuje

szybszych, bardziej zdecydowanych działań – Europa

jako całość, a strefa euro w szczególności – tak aby

sprostać wyzwaniom, jakie stawia przed nami nie tyl-

ko kryzys ﬁnansowy.

Sam kryzys ﬁnansowy i kłopoty strefy euro nie

są spowodowane jakimiś specyﬁcznymi zapisami

traktatowymi.

To nie Unia Europejska jako Wspól-

nota, to nie sytuacja Wspólnoty czy jakiś kryzys we-

wnątrz instytucji europejskich doprowadziły do per-

turbacji na rynkach światowych, Europy i w wymia-

rze globalnym.

Wszyscy pamiętamy, nie tylko tu,

w Polsce, gdzie kryzys ﬁnansowy się narodził, jakie

działania czy brak jakich działań, jakie instytucje,

jakie sfery odpowiadają za tę niestabilność i drama-

tyczną nierównowagę w ﬁnansach świata i Europy.

Z całą pewnością jednak próby działań, jakie podej-

mujemy wszyscy w Europie na rzecz zwalczenia kry-

zysu ﬁnansowego,ujawniajązarównodysfunkcjonal-

ność niektórych instytucji i zasad europejskich, jak

też przede wszystkim, co jest historyczną regułą

w czasach niepewnych i krytycznych, ujawniają to,

jak silne we Wspólnocie Europejskiej są tendencje

dezintegracyjne.

Dzisiaj, kiedy patrzymy na tę całą

serię różnych pojedynków, zmagań, zapasów we-

wnątrz Unii Europejskiej, to widać wyraźnie, że nie

tylko sytuacja ﬁnansowa,aletakżesytuacjapolitycz-

na daleka jest od stabilności.

Każdy, kto sądzi, że

Unia Europejska jest zakorzeniona na trwałe, że jest

ugruntowana na fundamentach nie do ruszenia,

moim zdaniem robi błąd, bo dziś wyraźnie widać, że

te odwieczne przecież tendencje narodów, państw,

grup interesów nie zmieniły się w sposób na tyle ra-

dykalny, aby móc dzisiaj powiedzieć, że Wspólnota

Europejska, Unia Europejska jest na trwałe zakorze-

niona, na zawsze czy na jakąś bardzo daleką przy-

szłość.

Co więcej, kiedy będziemy dzisiaj w czasie tej

debaty precyzowali, opisywali to, jak sobie wyobra-

żamy – wspólnie lub osobno – podstawową rację stanu

Polski w tym czasie w Unii Europejskiej i wobec Unii

Europejskiej, to także my, jak sądzę, będziemy się spie-

rali.

To jest – uważam – główna oś sporu i w Europie,

i przede wszystkim dzisiaj w Polsce, kiedy debatuje

się o Unii Europejskiej, więc i my dzisiaj będziemy

prawdopodobnie się spierali, tak jak w przeszłości,

czy w interesie Polski jest, aby dążyć wszystkimi do-

Punkt 6. porządku dziennego – głosowanie.

Marszałek

152

stępnymi dla nas narzędziami i metodami do utrwa-

lenia Unii Europejskiej, do tendencji integracyjnej

w obrębie naszego kontynentu, czy też będziemy opo-

wiadali się – a są przecież zwolennicy tej tezy, nie

tylko w Polsce – za tym, aby Unia Europejska pozo-

stała w stanie takiej dynamicznej nierównowagi,

gdzie interesy narodowe czy państwowe będą wyraź-

nie ważniejsze, będą wyraźniejszymi priorytetami

niż działanie wspólnotowe.

I tutaj nie tylko idee, ale

także intuicje i być może indywidualne przeświad-

czenia polityków będą decydowały o tym, co będzie

wydawało się nam bezpieczniejsze dla Polski i bar-

dziej opłacalne dla Polski w perspektywie strate-

gicznej: czy Unia Europejska złożona z państw ze

sobą twardo konkurujących, gdzie decyzje w stoli-

cach poszczególnych państw będą miały większą

wagę niż decyzje podejmowane na szczeblu wspólno-

towym, czy też bezpieczniejsza dla Polski będzie Unia

Europejska, gdzie te instytucje wspólnotowe, a co za

tym idzie, decyzje wspólnotowe będą miały więcej do

powiedzenia.

Ta debata dzisiaj ma wymiar szczególny, ponieważ

wszyscy czy prawie wszyscy rozumiemy, a w każdym

razie, tak sądzę, powinniśmy rozumieć, że nie mówi-

my o tym, jak zachować status quo ante.

Nie mam

żadnych wątpliwości, że nie sposób zachować tego

stanu sprzed kryzysu.

Za dużo się stało, za dużo się

stanie w najbliższych miesiącach, zbyt wielkie inte-

resy publiczne, narodowe, europejskie i ﬁnansowe

zostały naruszone czy wręcz przewrócone w czasie

tego kryzysu, którego końca przecież nikt nie widzi

w tej chwili, żebyśmy uwierzyli w to, że Unia Euro-

pejska będzie taka sama po przejściu tej fali kryzysu,

jak była przed.

Ale co ważniejsze, bo przecież nie cho-

dzi tylko o te perturbacje ﬁnansowe, w czasie ostat-

nich kilku miesięcy widać wyraźnie, że Unia Euro-

pejska w swoich mechanizmach politycznych i ustro-

jowych działa dzisiaj inaczej niż przed kryzysem.

Unia zmienia się na naszych oczach, tylko że na razie

nie jest to uporządkowana i jednolita wiązka decyzji,

pod którą można by się podpisać z czystym sumie-

niem albo z czystym sumieniem powiedzieć: no pa-

sarán, nie zgadzamy się, nie przejdzie ten nowy pro-

jekt, bo de facto jesteśmy uczestnikami czy – powiem

precyzyjniej – chcielibyśmy być skutecznymi uczest-

nikami procesu zmian, ale jeszcze nikt do końca nie

jest pewien, jaki kierunek te zmiany przybiorą, po-

nieważ sytuacja jest dynamiczna poprzez także róż-

norodne opinie i sprzeczne interesy.

Kiedy obserwujemy to, co dzieje się w Brukseli

w czasie na przykład ostatniej Rady Europejskiej, ale

także to, co się dzieje każdego dnia w Europie i na

świecie, możemy bez żadnego ryzyka stwierdzić, że

w tym bardzo często chaosie i poczuciu niepewności

powstają dwie koncepcje Europy.

Nikt z rządzących

dzisiaj w Europie, mówię o państwach Unii Europej-

skiej, otwarcie nie będzie opowiadał się za dezinte-

gracją Unii, za wyjściem z Unii Europejskiej, ale

widać wyraźnie, że ten spór dotyczy roli poszczegól-

nych państw w Unii Europejskiej i mechanizmów,

które mogły te role wzmocnić lub osłabić.

W ostatnich miesiącach powstała i jest coraz od-

ważniej artykułowana taka teza, często wiązana

z francuską myślą polityczną i coraz częściej z prak-

tyką polityczną, że Unia Europejska powinna wrócić

do swojego zasadniczego zrębu, który opisany jest

dzisiaj granicami strefy euro.

Gdy szuka się metod

wyjścia z kryzysu czy narzędzi, coraz częściej wpisu-

je się to w kontekst debaty wokół tej koncepcji.

To nie

jest dzisiaj jałowa dyskusja jakiejś kolejnej grupy mę-

drców, tylko to jest codzienna praktyka w Unii Eu-

ropejskiej, codzienna polityka w Unii Europejskiej,

której działania, której fragmenty, której procesy siłą

rzeczy odnoszą się do tego punktu widzenia.

Z pol-

skiego punktu widzenia, jestem o tym głęboko prze-

konany, jest rzeczą bardzo ważną, aby Polska nie

stała się w Unii Europejskiej, choćby z tego względu,

że jest poza strefą euro i że nie osiągnęliśmy jeszcze

tego poziomu rozwoju cywilizacyjnego, co najbogat-

sze państwa strefy euro, elementem drugiego lub

trzeciego kręgu, bo teraz częściej precyzyjnie deﬁniu-

je się, z jakich kręgów ta nowa Unia Europejska mo-

głaby się składać.

Kiedy patrzymy dzisiaj na mnożące się inicjatywy

polityczne dotyczące wprost materii prawa europej-

skiego, wkraczające w kompetencje Rady Europej-

skiej, Komisji Europejskiej, Parlamentu Europejskie-

go, które rodzą się w niektórych największych stoli-

cach, nie będę ich wymieniał, ale wszyscy wiemy,

o jakich stolicach mówimy, to widać wyraźnie, że ta

potrzeba działania, bo ta jest bezdyskusyjna, przy-

najmniej z punktu widzenia strefy euro, potrzeba

bardzo szybkiego, zdecydowanego działania, na tyle

zdecydowanego, że proces decyzyjny mógłby być cho-

ciaż trochę porównywalny z procesami decyzyjnymi

w Stanach Zjednoczonych, Indiach, Brazylii, Chi-

nach, a więc w tych państwach, które są wielkimi

graczami globalnymi i które potraﬁą,cozrozumiałe,

szybciej i bardziej jednoznacznie podejmować decyzje

niż Wspólnota Europejska, a więc istnieje oczywista

i zrozumiała tendencja, aby przyspieszyć proces de-

cyzyjny i ujednoznacznić proces decyzyjny także w Unii

Europejskiej.

Prawdopodobnie nie ma innego wyj-

ścia, tylko cały ten spór polega na tym, czy to przy-

spieszenie, usprawnienie mechanizmów, większa

dyscyplina, nie tylko ﬁnansowa,aletakżepolityczna,

większa wzajemna lojalność jako automat, a nie jako

akt dobrej woli, czy to wszystko będzie efektem wy-

muszenia przez jedną, dwie czy trzy największe stoli-

ce w Europie, czy jak leży to w polskim interesie, to

jest moja ocena i mojego rządu, aby to był jednak me-

chanizm wspólnotowy, obejmujący 27 plus 1, a więc

niedługo 28, czyli Unię Europejską w dzisiejszym

kształcie plus Chorwację, z perspektywą rozszerzenia.

My byliśmy często skłonni do wybrzydzania na

biurokrację europejską, na niektóre decyzje Komisji,

na rozbudowaną administrację i biurokrację europej-

ską, ale dzisiaj, niekoniecznie w czasie tej debaty, ale

także w czasie tej debaty, musimy zbliżyć się do od-

153

powiedzi na pytanie, co jest dla Polski bezpieczniej-

sze: Europa, która wzmacnia instytucje wspólnotowe,

żeby mogły podejmować trochę więcej decyzji i trochę

szybciej podejmować te decyzje, i wtedy mamy świa-

domość, że tych prerogatyw, tego wpływu Warszawa,

ale także każda inna stolica w Europie, mogłaby mieć

mniej.

To jest cena, to jest to ryzyko, o którym moim

zdaniem warto rozmawiać.

Ale nie łudźmy się alter-

natywą dla, nazwijmy to, reintegracji Unii, bo czas

kryzysu pokazuje, jak bardzo bywa ona zdezintegro-

wana.

A więc alternatywą dla ponownego zjednocze-

nia nie jest, może trochę ambitniejszy w sensie wspól-

notowych warunków, jakiś nieopisany dzisiaj ustrój,

w którym to w Warszawie będą zapadały decyzje o ca-

łej Unii Europejskiej.

Alternatywą jest raczej powrót

do, wydawałoby się archaicznego, modelu, ale ciągle

bardzo żwawego, pełnego wigoru, czyli koncertu mo-

carstw lub, jak niektórzy się obawiają, mocarstwa.

I to też trzeba wiedzieć, też trzeba otwarcie na to

spojrzeć.

Jeśli chcemy – a zakładam, że to założenie jest

podzielane przez przygniatającą większość Polaków

i przygniatającą większość parlamentarzystów pol-

skich – być w Unii Europejskiej i jeśli chcemy wpły-

możemy abstrahować od tego, że w Unii Europejskiej

działają także inne siły, że nasz głos nie jest dominu-

jący i w przewidywalnej perspektywie nie będzie do-

minujący, i że w interesie Polski jest, skoro potrzebna

jest sprawniejsza władza, a więc jakaś oś dominacji

wtedy, kiedy trzeba podjąć decyzję, żeby ona miała

charakter wspólnotowy i ogólnoeuropejski, a nie wy-

nikała z przetargu, z takich zapasów, z takiego siło-

wania tych największych partnerów w obrębie Unii

Europejskiej.

Jeśli bowiem zdecydujemy się na ten

sposób myślenia, którego konsekwencją będzie osła-

bienie Wspólnoty, dezintegracja Wspólnoty, osłabie-

nie instytucji europejskich, to w to miejsce wejdzie

nie ambitna myśl polityczna prezesa tej czy innej pol-

skiej partii politycznej, tylko realny rachunek sił,

w którym Polska nie stoi na straconej pozycji, ale

w mojej ocenie uzyska zdecydowanie mniej korzyści

niż wtedy, kiedy wpływamy na decyzje ciał wspólno-

towych.

Problem polega na tym, że wtedy – i to jest uczciwa

ostatnim szczycie Unii Europejskiej w Brukseli – kie-

dy wszyscy zgadzają się co do tej diagnozy, że szcze-

gólnie strefa euro potrzebuje właśnie szybkich decyzji,

a więc jakiejś solidniejszej struktury władzy...

(Poseł Marek Suski: I polskich pieniędzy.)

...to wtedy próbują przystąpić do praktycznych

rozwiązań.

Przed jakimi dylematami wówczas staje

polska dyplomacja?

Po pierwsze, wydaje się bezdy-

skusyjne, że ratowanie strefy euro jest w bezpośred-

nim, oczywistym interesie strefy euro, ale jest także

w interesie takich państw jak Polska.

Nie trzeba być

wybitnym ﬁnansistą,wystarczymiećkredytwefran-

kach, żeby każdego dnia widzieć, żeby każdego dnia

obserwować, jak zdarzenia w streﬁe euro, jak relacja

euro do dolara, jak rating tego czy innego państwa,

a nawet dużego banku w streﬁe euro wpływają bez-

pośrednio na kondycję złotówki.

Jeśli słyszę komentarze, także tutaj, w Polsce –

nawet dzisiaj jeden z komentatorów i równocześnie

posłów PiS pozwolił sobie na tego typu komentarz

upadnie i strefa euro upadnie lub rozpadnie się, to

muszę powiedzieć, że nie wiem, czy to jest wyłącznie

zła wola i wyłącznie taka polityka odróżniania się za

wszelką cenę od tej do niedawna jednolitej i konsen-

sualnej polityki polskiej w Unii Europejskiej, czy jest

to jakiś dramatyczny, pozbawiony śladów odpowie-

dzialności i wyobraźni fakt polityczny czy rzeczywi-

ste przekonanie.

Uważam, że nikt na tej sali – na pewno nie polski

rząd – nie może sobie pozwolić, nie wiedząc, co się

zdarzy tak naprawdę, nie mając pojęcia, jak drama-

tyczne mogą być konsekwencje rozpadu strefy euro

czy upadku euro dla Polski – nie dla Niemców, Bel-

gów czy Francuzów, dla Polski – nie ma prawa podej-

mować takiej ryzykownej politycznej inicjatywy.

Czy

na pewno na tej sali jest ktoś, kto odważy się wstać

i powiedzieć Polakom: polska polityka powinna dzia-

łać albo przynajmniej być zupełnie neutralną wobec

zagrożenia upadku euro, nic nas nie obchodzi, co się

stanie ze strefą euro i z tą walutą, bo nas to nie do-

tyczy?

Czy ktoś na tej sali naprawdę odważyłby się

wygłosić taką tezę?

(Głos z sali: Tak.)

Będzie okazja, czekam.

Czekam, bo wtedy jeszcze

bardziej jasna będzie oś tego sporu i poziomu odpo-

wiedzialności za Polskę i za Polaków i ich portfele.

Jest też drugi dylemat, przed którym stoimy jako

Polska, kiedy jedziemy do Brukseli.

Zakładamy –

słyszę, że nie wszyscy, ale zakładamy – że w polskim

działania, które ratują czy wzmacniają strefę euro,

a przynajmniej nie podejmować decyzji czy działań

w Brukseli, które mogłyby utrudnić te działania

naprawcze wobec strefy euro.

W związku z tym co

jest tym drugim dylematem?

Co zrobić, aby wspo-

magając lub przynajmniej nie przeszkadzając, być

równocześnie obecnym w procesie naprawy strefy

euro?

Naprawa strefy euro będzie miała charakter

dynamiczny, polityczny, nie tylko ﬁnansowy.

W kon-

sekwencji chodzi o to, by wówczas, gdy Polska bę-

dzie gotowa do przystąpienia do strefy euro, kiedy

będzie również taka wola polskich parlamentarzy-

stów, kryteria przystąpienia do strefy euro nie były

dramatycznie inne niż dzisiaj, a gdyby jednak mia-

ły być inne, to żebyśmy mogli współdecydować o tym,

jakie mają być.

Niektórym wydaje się, że debata w Europie jest

dzisiaj najlepszym pretekstem, żeby tutaj, na krajo-

wym podwórku, przywalić polskiemu rządowi, bo tyle

jest wyobraźni, ile własnego interesu politycznego.

154

Jesteśmy przekonani, że dzisiejsze dyskusje w Bruk-

seli mogą – nie muszą, ale mogą – wpłynąć na kształt

Europy, w tym szczególnie strefy euro, co będzie

oznaczało, że dla Polski może być więcej miejsca w Eu-

ropie, mniej miejsca w Europie, albo w ogóle może nie

być tego miejsca w Europie, jeśli zdeﬁniuje się ją po-

litycznie, tak jak chcą niektórzy politycy, że jest to

wyłącznie strefa euro, wyłącznie pełna dyscyplina

ﬁskalna i taki poziom produktu krajowego, który

właśnie ze strefy euro i z tej faktycznej Unii uczyni

znowu bardzo ekskluzywny klub najbogatszych.

Chcę państwu to bardzo otwarcie powiedzieć.

Pol-

ska, deklarując w Brukseli wolę współdziałania na

rzecz naprawy strefy euro, domagała się możliwości

uczestniczenia w zmianach traktatowych dotyczą-

cych strefy euro albo uczestniczenia w alternatyw-

nym i niedoskonałym rozwiązaniu, jakim jest ta

ewentualna przyszła umowa międzyrządowa, a nie

że proszono nas i błagano, żeby Polska do tego przy-

stępowała.

Chciałbym, żeby szczególnie ta część opo-

zycji, która jest tak bardzo wrażliwa na punkcie tego,

ile suwerenności oddaje się Europie, a ile nie, zrozu-

miała, że w Brukseli nie było dyskusji tego typu:

Polska łaskawie się zgodzi, chociaż wiemy, że może

nas to kosztować, na wejście w tę dyskusję, której

efektem ma być podpisanie umowy międzyrządowej.

To w interesie Polski leżało, aby szczyt Unii Europej-

skiej nie zakończył się bardzo prostą konkluzją, już

przygotowaną, że o streﬁe euro dyskutuje tylko stre-

fa euro.

To jest ten problem.

(Oklaski)

Jeśli pytacie o uzysk ze szczytu w Brukseli, to

w mojej ocenie uzyskiem dla Polski jest właśnie to

i współpraca z tak sceptycznie ocenianym w tej spra-

wie sojusznikiem w ramach Unii Europejskiej przy-

niosła właśnie ten efekt, ponieważ, powiem delikat-

nie, wyraźnie nie wszyscy członkowie strefy euro byli

gotowi zaakceptować fakt, że Polska – chodziło głów-

nie o Polskę, bo my wyrażaliśmy swoją opinię najdo-

bitniej – będzie siedziała przy stole, przy którym

będzie się ustalało nowe reguły działania strefy euro.

My, Polacy, mamy możliwość rozstrzygnięcia tego

także wtedy, kiedy będziemy głosowali nad ratyﬁka-

cją ewentualnej umowy międzyrządowej.

Nie ma pro-

blemu, ten wybór należy do nas, nikt nas do tego nie

zmusza.

Bardzo wielu odpycha nas od tej możliwości,

chce zamknąć państwom spoza strefy euro możliwość

uczestniczenia w dyskusji, w pracach i w ustaleniach,

które będą zmieniać strefę euro, i to nie ze względu

na jakiś ciasny umysł, który nie pozwala na przykład

Francuzom czy Holendrom siedzieć z Polakami przy

jednym stole.

Kryje się za tym myśl, powiedziałbym,

bardziej strategiczna, żeby o losach Europy decydo-

wali ci, którzy są w streﬁe euro, a jeśli to się komuś

Na to pytanie też musimy sobie odpowiedzieć.

Wiem,

że niektórzy na tej sali żyją złudzeniami, że w Bruk-

seli i w innych stolicach europejskich nikt na nic in-

nego nie czeka, tylko na decyzje, jakie zapadną w łonie

jakiejś polskiej partii politycznej albo w innych pol-

skich instytucjach.

Proszę państwa, problem polega

na tym, że większość dzisiaj nie ogląda się na nikogo,

tylko chciałaby zamknąć się w kręgu najsilniejszych,

najbezpieczniejszych i być może zrzucić z siebie przy-

najmniej część odpowiedzialności za całą dwudziest-

kę siódemkę.

Kontestowane wystąpienie ministra Sikorskiego,

szczególnie w tym kontekście niemieckim, miało je-

den cel, jeśli mówimy poważnie o polityce, a nie o re-

toryce: skłonić wszystkich partnerów, w tym to naj-

większe państwo Unii Europejskiej, czyli Niemcy, aby

przestali udawać, że nie ponoszą także pełnej odpo-

wiedzialności za sytuację kryzysową, a co za tym

idzie – także za mechanizmy i środki, jakie trzeba

wyłożyć, aby Europa wyszła z kryzysu.

(Oklaski)

Nie ma dzisiaj większego ryzyka dla Polski niż

cichy podział Europy, w którym nikt nie zwraca już

uwagi na tych, którzy są poza strefą euro, strefa euro

się naprawia i zapomina o tym, że istnieje coś takie-

go jak dwudziestka siódemka czy niedługo z Chorwa-

cją dwudziestka ósemka.

I oczywiście problemem jest

to, że ci, którzy na ten temat najgłośniej krzyczą, tak

naprawdę pchają Polskę dokładnie w tę stronę, do-

kładnie w ten ślepy korytarz, gdzie będziecie sobie

mogli bardzo głośno krzyczeć, coraz głośniej, o suwe-

renności i niepodległości, tylko sami siebie będziecie

słuchać.

Nikt w Europie już więcej nie będzie tego

słuchał.

(Oklaski)

Chcemy uniknąć tych dwóch scenariuszy, o któ-

rych wspomniałem.

Oba moim zdaniem i są czarne

dla Polski, i mogą być czarne dla całej Unii.

A więc

pierwszego scenariusza, gdzie nikt nie rządzi w Unii

Europejskiej, a widać to było wyraźnie w ostatnich

miesiącach i stąd ta czasami, wydawałoby się, nad-

mierna aktywność Paryża i Berlina, bo wydaje się,

że w ostatnich miesiącach zdolność podejmowania

decyzji przez instytucje europejskie jest dzisiaj o wie-

le za mała.

A więc bezrząd w Unii Europejskiej jest

bardzo groźny.

Pytacie o prezydencję.

Odsyłam do traktatu li-

zbońskiego, sygnowanego także przez waszych lide-

rów, koleżanki i koledzy z PiS.

Traktat bardzo pre-

cyzyjnie opisuje możliwości politycznego działania

i współrządzenia prezydencji.

I mogę wam...

Nie będę

wytykał, tylko będę wam gratulował, że na końcu

gorliwie wsparliście traktat lizboński, który sytuuje

prezydencję dokładnie tam, gdzie ona dzisiaj jest, tzn.

sporo pracy, trochę reputacji i bardzo niewielki

wpływ na polityczne mechanizmy, bo tak mówi dzi-

siaj ustrój Europy.

A więc albo będziemy starali się – i to jest polska

droga do przyszłej Europy, czyli to jest ten element

polskiej koncepcji, jeśli chodzi o przyszłość Europy

– uczynić Europę jako wspólnotę rządną, tzn. żeby

mechanizmy i instytucje wspólnotowe, europejskie

były coraz bardziej sprawnym, szybkim, decyzyjnym

mechanizmem ustrojowym, ponieważ bezrząd, szcze-

gólnie w czasie kryzysu, pokazuje, jak jest groźny,

także dla nas.

Z drugiej strony będziemy się starali,

155

aby uniknąć sytuacji, w której wobec tej bezsilności

Unii, którą tak boleśnie wszyscy odczuwamy, tej

wspólnoty nie zastąpił dyktat jednej, dwóch, trzech,

czterech stolic.

Dlatego polskie starania na szczycie w Brukseli

dotyczyły przede wszystkim możliwości aktywnego

uczestniczenia i wpływania na proces zmian w stre-

ﬁe euro wszystkich państw dwudziestki siódemki,

także tych spoza strefy euro.

I to w tej deklaracji –

przypominam, że kiedy mówimy o ostatnim szczycie

w Brukseli, mówimy o deklaracji, a nie o ostatecz-

nych decyzjach – Polakom udało się uwzględnić.

To, co budziło takie emocje i do dzisiaj wzbudza

także nie zawsze odpowiedzialne w sensie precyzji

komentarze, to IMF i ewentualny udział Polski w po-

życzkach dla IMF, dla Międzynarodowego Funduszu

Walutowego.

Po pierwsze, chcę powiedzieć, że to polski rząd i Na-

rodowy Bank Polski będą ustalały warunki i reguły

przystąpienia do takiej pożyczki dla Międzynarodo-

wego Funduszu Walutowego.

Po drugie, jeśli zdecydujemy się na tę pożyczkę,

będzie ona dotyczyła tych pieniędzy, które są częścią

rezerwy Banku Centralnego, które nie mogą być uży-

te do ﬁnansowania np. celów budżetowych.

To nie

jest alternatywa, czy te pieniądze damy na żłobki, na

szkoły, na obronę, czy do IMF.

Myślę, że większość

z państwa już posiadła tę wiedzę, by rozróżniać

wśród tych histerycznych komentarzy, co ma sens,

a co jest pozbawione jakiegokolwiek sensu.

Po to

mamy Bank Centralny z naprawdę odpowiedzial-

nym, świetnym przywództwem, aby określił ze swoje-

bezpieczeństwa rezerw i bezpieczeństwa samego ban-

ku, czy i ile tej pożyczki Polska udzieli.

Jak się pań-

stwo domyślacie, jestem w tej sprawie w stałym, per-

manentnym i wypełnionym wzajemną życzliwością

kontakcie z prezesem Narodowego Banku Polskiego.

Po trzecie, jest mitem, który nie znajduje uzasad-

nienia ani w zapisach tej deklaracji, ani w żadnej

konkluzji Unii Europejskiej, ani w żadnej wypowie-

dzi europejskiego czy polskiego polityka, jest mitem

na użytek czarnej propagandy, że pieniądze w ra-

mach tej pożyczki, której Polska czy Narodowy Bank

Polski miałyby udzielić, mają służyć do ratowania

niektórych gospodarek strefy euro.

Nie, partnerem

w tej relacji jest Międzynarodowy Fundusz Waluto-

wy.

Państwem, które dzisiaj ubiega się o pomoc ze

strony Międzynarodowego Funduszu Walutowego, są

Węgry, a nie Grecja czy Niemcy.

(Poseł Paweł Graś: Dacie na Budapeszt.)

Myślę, że Budapeszt w tej ciężkiej sytuacji także

może liczyć na solidarność prawej strony.

(Oklaski)

Chcę powiedzieć, że bezpośrednio w interesie Polski,

polskiego podatnika i polskiego kredytobiorcy leży

to, aby Europa jako cała wspólnota znalazła także

gotowość do wyposażenia takich instytucji jak Mię-

dzynarodowy Fundusz Walutowy w to narzędzie

szybkiego działania, kiedy będzie taka potrzeba.

Mó-

wię o Budapeszcie nie dlatego, żeby dokuczyć polity-

kom polskim przesadnie zafascynowanym rozwojem

sytuacji tamże.

Mówię, ponieważ ostatnie miesiące

pokazały, że nawet kryzys czy perturbacje w stosun-

kowo niewielkim kraju, jakim są Węgry, mają bezpo-

średnie oddziaływanie na nasz region.

Polska repu-

tacja, w tym także osławione ratingi, a co za tym

idzie, wiarygodność ﬁnansowa, rentowność naszych

obligacji i w konsekwencji kondycja złotówki bardzo

mocno zależą także od tego, co się dzieje na Węgrzech.

Słyszeliście państwo o tych koszykach, do których są

pakowane poszczególne państwa w dużym stopniu

niezależnie od tego, jaka jest ich bezpośrednia kon-

dycja ﬁnansowa i gospodarcza.

Czy tego chcemy, czy

nie, jeszcze długi czas globalne rynki ﬁnansowe oce-

niać będą nie precyzyjnie Polskę, lecz cały region.

Ten region to Europa Środkowo-Wschodnia.

Dlatego

to nie jest tylko wymóg solidarności, lecz także zim-

ny interes polskiego podatnika, aby Europa wyposa-

żyła różne instytucje w solidne narzędzia reagowania

tam, gdzie to będzie potrzebne.

Naszym zadaniem

jest, aby te pieniądze nie musiały być wykorzystane

na rzecz Polski, żeby Międzynarodowy Fundusz Wa-

lutowy nie musiał być ratunkową instytucją dla na-

szego, jak przez te lata udało się utrzymać ten stan

rzeczy.

Te dwie sprawy wzbudziły najwięcej emocji

czy zainteresowania, jeśli chodzi o efekt pracy Rady

Europejskiej na ostatnim szczycie w Brukseli.

Jest polityczny niepokój wyrażany przez niektó-

rych posłów opozycji, jaki ma być tryb podejmowania

decyzji.

Proszę państwa, to jest to, co na szczycie de-

klarowano jako intencje, jeśli chodzi np. o większą

dyscyplinę ﬁnansową i ewentualne wspólnotowe

sankcje wobec tych, którzy wyraźnie naruszają zo-

bowiązania dotyczące deﬁcytu czy długu publiczne-

go.

Pomijam fakt, że Polska jest bardzo dobrze zabez-

pieczona, mówię o zapisach ustrojowych i konstytu-

cyjnych, wyraźnie lepiej niż średnia europejska,

szczególnie jeśli chodzi o stosunek długu publicznego

do PKB.

Możemy też długo dyskutować, czy w inte-

resie Europy i Polski nie byłoby to, żeby na przyszłość

unikać scenariuszy greckich.

Szczególnie skoro Po-

lacy podjęli kiedyś decyzję, że w jakiejś perspektywie,

nie dziś, nie jutro, ale w jakiejś perspektywie, będzie-

my w tym uczestniczyć, będziemy mieć wspólną wa-

lutę.

Tak czy inaczej, jesteśmy w europejskim domu,

więc nawet jeśli przez jakiś czas będziemy jeszcze

mieć różne waluty, to wiemy dokładnie, jak bardzo

mocno związane ze sobą są ﬁnansepublicznepaństw

Wspólnoty Europejskiej.

Jest więc pytanie i nikt w Brukseli nie udzielił na

nie deﬁnitywnej odpowiedzi, to będzie także w rę-

kach Polaków i polskiego parlamentu, ale to pytanie

trzeba sobie umieć postawić i mieć odwagę szukać na

nie odpowiedzi: Czy w interesie Polski i Polaków jest

budowanie takiego mechanizmu wspólnotowego, któ-

ry będzie dyscyplinował tych, którzy chcą jawnie i bru-

talnie łamać reguły zdrowych ﬁnansówpublicznych?

Czy możemy udawać, że zapaść w jednym, dwóch,

156

trzech, pięciu dużych państwach europejskich jest

neutralna z punktu widzenia interesów Polski?

Nie

możemy udawać, bo przecież to, co jest przyczyną

ﬁnansowego cierpienia całej Europy, związane jest

z wydarzeniami właśnie w dwóch, trzech czy czte-

rech państwach – między innymi, bo są także inne

źródła – które naruszały permanentnie te zasady.

Tak więc może nie byłoby takim złym rozwiązaniem,

gdybyśmy…

Zresztą jako współautorzy i negocjatorzy

tzw. six-pack już przyjęliśmy pewne mechanizmy,

które miałyby wytworzyć automat sankcyjny wobec

tych, którzy jawnie łamią zobowiązania.

Czy na pew-

no byłoby złe dla Polski, gdyby się okazało, że istnie-

je pewien automatyczny mechanizm, który dowolne-

mu rządowi, temu, przyszłemu, za dziesięć lat, utrud-

ni bezkarne zadłużanie się ponad miarę, ponad bez-

pieczne progi deﬁcytu czy długu publicznego?

Czy to

na pewno jest takie złe?

Czy to na pewno jest utrata

suwerenności?

Uważam, że dla suwerenności bez po-

równania groźniejsze jest zadłużanie się ponad progi

bezpieczeństwa.

(Poseł Anna Zalewska: Niech pan mówi o całym

problemie.)

(Oklaski)

Kiedy to mówimy, zastanówcie się państwo nad

takim rachunkiem.

Chodzi o nadmiernie zadłużone

kraje, niektóre kraje strefy euro.

Kiedy mówię: nad-

miernie zadłużone, to mówię bez jakiejś gorzkiej sa-

tysfakcji, bo nasz dług też jest wystarczająco wysoki,

żeby budzić nasz niepokój, ale oczywiście nasz dług

jest zachowany, utrzymany w bezpiecznych ramach,

bez porównania lepiej niż w wielu, i to dobrze rozwi-

niętych, krajach Unii Europejskiej.

To, że niektóre

kraje dawno przekroczyły 100% długu wobec swojego

PKB – i to te najbardziej rozwinięte, już nie mówię

o tych, które są faktycznymi bankrutami w streﬁe

euro – nie stosowały się do miękkich mechanizmów

zawartych w traktacie z Maastricht i korzystają z tego

czy korzystały z tej sytuacji, że nie ma bardziej twar-

dych mechanizmów, o jakich się dzisiaj debatuje, spo-

wodowało, że suwerenność dzisiaj mierzy się rzadziej

liczbą karabinów, a częściej wysokością długu i ren-

townością papierów dłużnych, obligacji.

Co więc zna-

czy dla suwerenności Europy i państw członkowskich

Unii Europejskiej fakt, że tak dużo europejskich dłu-

gów jest dzisiaj w dyspozycji Chin czy Rosji?

Pamiętacie być może tę, krótką na szczęście, przy-

godę – tak to nazwę – Islandii, kiedy nagle okazało

się, że pierwsza gotowa do wykupienia długów, ura-

towania Islandii, w cudzysłowie, była Rosja.

Dzisiaj,

kiedy patrzymy na to, w czyjej dyspozycji są i w jakiej

proporcji mogą być w najbliższej przyszłości papiery

dłużne wielu państw europejskich, to musimy się na

serio zastanowić, czy najważniejszą gwarancją na-

szej, polskiej suwerenności nie będzie poszukanie

takich mechanizmów, które uniemożliwią recydywę

albo pogłębianie się tego procesu.

Ja nie mam żad-

nych wątpliwości, że pierwszym, absolutnie niezbęd-

nym warunkiem polskiej suwerenności jest maksy-

malne bezpieczeństwo ﬁnansowe.

Nasze,całejEuro-

py i strefy euro.

(Oklaski)

To, w którą stronę będą szły rozmowy i dyskusje

dotyczące ustroju Unii Europejskiej, zależy także od

nas.

Jeśli w Polsce zbudujemy zgodę, nawet jeśli nie

w 100%, bo to prawie niemożliwe...

Nawet nie udało

się zbudować zgody wokół oceny polskiej prezydencji,

co – jak się państwo domyślacie – było zresztą zaska-

kujące w kontekście faktu, że słowa pełne uznania

na temat polskiej prezydencji wygłosili nawet przed-

stawiciele najbardziej eurosceptycznych partii holen-

derskich czy brytyjskich i czeskich, a jedyni, którzy

uznali za stosowne uznać, że Polska do niczego się

nie nadaje – i być może stąd te kompleksy, tak często

każące wam mówić źle o Polsce – także tego dnia

kazały źle powiedzieć o Polsce.

(Poruszenie na sali)

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Pan nie jest Polską.)

Nie mamy tak często okazji w Europie i na świecie

dochodzić do takiego momentu, w którym Polska ma

swój dzień, tydzień, miesiąc.

Uważam, że jeśli na se-

rio rozmawiamy o polskiej suwerenności, to powin-

niśmy także umieć rozmawiać o tym, na ile Polacy i ich

przedstawiciele potraﬁą szanować Polskę na forum

międzynarodowym, jej instytucje, a także polski

rząd.

(Oklaski)

To nie jest jakieś...

Powiem bardzo otwarcie – gdy-

bym myślał o swoim interesie politycznym, zacierał-

bym wczoraj ręce, że po raz kolejny w Europie kilku

prawicowych eurodeputowanych skompromitowało

się na oczach całej Europy.

(Oklaski) Mógłbym pomy-

śleć: róbcie tak dalej, wasz problem, tylko że tak na-

prawdę w takich miesiącach, w jakich znalazła się

Polska i cała Europa, ważne jest – nie wymaga to

jakiejś szczególnej wyobraźni – umiejętne budowanie

reputacji swojego państwa.

Jeśli nawet szczerze nie

znosi się rządu tego państwa, to sprzyja się polskiej

reputacji, całego państwa, a to ma bezpośredni

wpływ, sprawdziliśmy to empirycznie przez ostatnie

dwa lata, i to tak bezdyskusyjnie, także na kondycję

polskiego podatnika.

(Gwar na sali, dzwonek)

Śmiało, proszę, nie krępujcie się państwo.

Można

jeszcze pokrzyczeć, naprawdę.

Niestety zdążyliśmy

przyzwyczaić się w Polsce do tego, że potraﬁciewzno-

sić wyłącznie okrzyki.

Przykro mi, że zaczynacie

przyzwyczajać do tego Europę.

(Oklaski)

Ostatnie zdanie w tym wstępie, bo przecież bę-

dziemy dzisiaj mieli okazję cały dzień ze sobą rozma-

wiać, więc pewnie jeszcze nie raz – wywołany pyta-

niami czy wątpliwościami – będę miał szansę odpo-

wiadać państwu na nie.

Chciałbym powiedzieć, że

przyszłość Unii Europejskiej jest w mojej ocenie prak-

tycznie synonimem przyszłości Polski.

Przyszłość

Polski poza Unią Europejską trudno namalować

dzisiaj w jasnych barwach.

Szczególnie ci, którzy tak

bardzo przestrzegają Polaków przed groźbą płynącą

ze wschodu, abstrahując od tego, ile mają racji, a ile

nadwrażliwości, tym bardziej powinni, znając histo-

rię, potencjał, możliwości, każdego dnia działać na

157

(Oklaski), która będzie zdolna pokonać nie tylko taki

kryzys jak ten, z którym się dzisiaj borykamy, bo

przyszłość może być nacechowana, może nam przy-

nieść poważniejsze kryzysy, nie tylko ﬁnansowe.

Od-

pukać, historia tej części świata pokazuje, że kryzysy

ﬁnansoweniesątym,conajgorsze,tym,comożenas

spotkać w przyszłości.

Z całą pewnością potrzebujemy na pewno silnej

Europy, a to wymaga naszej nieustannej obecności,

także wtedy, kiedy strefa euro myśli o swojej napra-

wie.

Czy Unia Europejska ma precyzyjnie opisany

przyszły ustrój?

Nie.

Czy Polacy powinni głośno wy-

powiadać się, jak mógłby wyglądać przyszły ustrój

Unii Europejskiej?

Oczywiście, że tak, bo jak nie

będą się wypowiadać, to nie będą słyszani...

(Poseł Anna Zalewska: A pan tradycyjnie stwarza

dobry klimat dla tej dyskusji.)

...to w Europie zapomną, że Polska ma na ten te-

mat swój pogląd.

Czy ten pogląd ma się wszystkim

podobać?

Nie musi.

Po to jest też ten parlament.

Chcę zresztą powiedzieć, bo czasami słyszę zarzu-

ty, szczególnie ze strony PiS, że przed wyjazdem do

Brukseli nie przychodzę do Wysokiej Izby i nie infor-

muję bardzo precyzyjnie, o czym będziemy w Bruk-

seli rozmawiali, więc chcę bardzo wyraźnie podkre-

ślić…

(Poseł Marek Suski: W normalnych państwach

tak jest.)

Nie wiem, czy...

Tu słyszę od posła Suskiego, że

w normalnych państwach tak jest.

Nie przypominam

sobie, aby poprzedni prezydent, pan prezydent Lech

Kaczyński, przyjeżdżał do Izby tłumaczyć się z tego,

co będzie w Brukseli mówił, albo tłumaczyć się z tego,

co w Brukseli robił.

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Ale pan nie jest pre-

zydentem.)

Jak państwo pamiętacie, to na mocy decyzji PiS

prezydent reprezentował wówczas Polskę na posie-

dzeniach Rady Europejskiej, nie premier.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Prezydent nie podlega

kontroli Sejmu.)

Być może właśnie dlatego, że nie podlega kontro-

li Sejmu, być może wtedy zastosowano ten szczególny

manewr.

Nie było takiego spotkania w Brukseli, przed któ-

rym nie odbyłoby się posiedzenie komisji z udziałem

ministra Dowgielewicza i jego współpracowników.

(Głos z sali: Nie było takiego posiedzenia komisji.)

Mam nadzieję, że minister Dowgielewicz jest na

sali i może potwierdzić, że także przed tym wyjazdem

tak było.

Tak jest.

Dziękuję.

(Oklaski)

Nie musicie się wszyscy państwo zgadzać z teza-

mi, prognozami, wizjami przyszłej Europy.

Nikt nie

oczekuje, aby cały Sejm z entuzjazmem przyjmował

wystąpienia wszystkich polskich polityków i przed-

stawicieli rządu.

Szczególnie wtedy, kiedy dotyczą

one przyszłości, a więc z deﬁnicji czegoś, co nie jest

do końca przewidywalne.

Siłą rzeczy, takie prognozy,

wizje czy wyobrażenia mogą być bardziej kontrower-

syjne niż rutynowa paplanina, dość typowa w ostat-

nich latach w Europie.

Tu trzeba mieć dużo odwagi,

a ta zawsze budzi pewne kontrowersje.

Tak czy ina-

czej, ja pamiętam ten cytat, wiem, że minister Sikor-

ski ma przygotowany na drugą część dnia, czyli na

debatę nad wotum nieufności, ale to nie minister Si-

korski pierwszy uznał, że idealnie byłoby, żeby Eu-

ropa była taka jak Stany Zjednoczone, to są słowa

prezesa Jarosława Kaczyńskiego.

Ja tak daleko bym

nie poszedł.

(Oklaski)

Szanowni Państwo!

Dobrze by się stało, gdyby ta

debata, która toczy się zresztą non stop...

Debata

o miejscu Polski w Unii Europejskiej toczy się nie

tylko przy okazji każdych wyborów, ona toczyła się

przed naszą akcesją do Unii Europejskiej, nie ma

dnia, aby ta debata nie toczyła się w Sejmie, w komi-

sjach, w mediach, w rządzie, w dialogu z prezyden-

tem.

Nie ma żadnych obaw.

Odbudujcie w sobie jakieś

minimum zaufania, też do samych siebie.

Nikt zza

węgła nie wyciągnie jakiejś umowy międzyrządowej

bez kontroli polskiego parlamentu.

Mamy jedne z naj-

bardziej restrykcyjnych zapisów konstytucyjnych i usta-

wowych ze wszystkich państw europejskich w sytu-

acji, gdy chcemy coś ratyﬁkować.

Nie ma tak otwar-

tej debaty, jak debata o Polsce i Europie.

Niepokój, że

to się rozstrzygnie gdzieś poza wami, jest zupełnie

nieuzasadniony.

Chyba że chodzi wyłącznie o to – czasami mam

takie wrażenie, w ostatnich dniach to wrażenie się

nasiliło – żeby niezależnie od rozstrzygnięć potęgo-

wać nastrój grozy.

Chcę państwu powiedzieć, że tak-

że w tej debacie, kiedy widzę albo złą wolę, albo jakiś

taki skrajnie czarny pesymizm w wykonaniu prawej

części opozycji, to mam ochotę zadeklarować Pola-

kom trochę Pascalowski zakład, bo chyba wszystko

na to wskazuje, że to jest czas, aby w polskiej polity-

ce nazwać rzeczy po imieniu, tak jak kiedyś zrobił to

Pascal w swoim słynnym zakładzie.

Proszę państwa,

chyba lepiej uwierzyć w dobrą wolę rządu, bo wszyst-

ko, co robimy, także we własnym interesie, robimy

po to, aby Polska wygrywała maksimum, za miesiąc,

za rok, za dwa lata.

Rząd polski będzie oceniany po

tym, jak dobrze Polsce się wiedzie.

PiS uznał, że jego

szansa polega wyłącznie na wskazywaniu, jak źle jest

w Polsce i jak źle oceniana jest Polska.

(Oklaski)

(Głos z sali: Nie jesteśmy bogami.)

O ile bezpieczniej, proszę państwa, jest postawić

właśnie na tych, jeśli nawet nie wszyscy wierzą w na-

szą dobrą wolę, a ci, którzy nie wierzą w naszą dobrą

wolę, mogą uwierzyć, zrozumieć, co jest w naszym

interesie.

W naszym interesie jest to, aby Polsce, tego

dotyczy także debata o przyszłości Europy, wiodło się

jak najlepiej, bo wtedy mamy szansę na przedłużenie

mandatu.

Ci, którzy życzą Polsce jak najgorzej, w tym

upatrują swoją jedyną szansę.

Chciałbym, żeby w tej

debacie o przyszłości Polski – bo ona będzie debatą

nie o tym, co będzie za rok, tylko za 10, 20, 30 lat –

starać się chociaż na moment pomyśleć o tym, co

zrobić, żeby w Polsce było lepiej, żeby polska pozycja

158

była lepsza, a nie żeby dokuczyć sobie i innym i do-

prowadzić do sytuacji kryzysowej.

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Dokładnie tak.)

To jest moja gorąca prośba, chociaż wygłaszam ją

bez szczególnej wiary po wczorajszym dniu w Parla-

mencie Europejskim.

(Wesołość na sali) Jednak, na

miłość Boga, nie róbmy z tego, co dla Polski, ale też

dla Polski naszych dzieci będzie tak ważne, kolejnego

przetargu politycznego, przetargu, w którym najwyż-

szą stawką ma być wasz pesymizm i wasza niewiara

we własne siły i w polskie siły.

My naprawdę idziemy

na czasami bardzo odważne decyzje, kiedy ryzykuje-

my czasem w Brukseli, czasami podejmujemy tam

pewne zobowiązania czy składamy deklaracje, poka-

zując, że Polska jest także rządnym krajem, że jak

polski rząd jedzie do Brukseli, to może podjąć jakąś

decyzję.

To także buduje polską pozycję.

(Oklaski)

I to jest apel, i równocześnie słowa uznania dla opo-

zycji, bo w przypadku tych ugrupowań opozycyjnych

– chodzi o sprawę naszej strategii europejskiej i po-

stępowania – siedzących po lewej stronie sali, muszę

powiedzieć, że jestem naprawdę pod dużym wrażeniem

lojalności wobec państwa polskiego w tej bardzo trudnej

debacie.

(Oklaski) Chciałbym podziękować całej tej

stronie, bo to był i jest budujący obraz i w kraju, i za

granicą, kiedy widać, że przy tak dramatycznych

różnicach, jakie dzielą w wielu sprawach lewicę od

dzisiaj rządzących, że akurat w tej sprawie udało się

nam uratować tę ideę konsensusu i wspólnego inte-

resu narodowego.

(Oklaski)

Może to jest paradoks historii, a może to jest jej

sprawiedliwość, że dzisiaj w kategorii wspólnego in-

teresu narodowego Palikot i Miller mówią mocniej

niż Kaczyński i Ziobro.

(Oklaski) Ale takich czasów

doczekaliśmy.

Dziękuję bardzo.

(Długotrwałe okla-

ski)

(Głosy z sali: Brawo!)

Marszałek:

Dziękuję panu premierowi.

Zarządzam 5 minut przerwy.

do godz. 10 min 30)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Kontynuujemy rozpatrywanie punktu 7. porząd-

ku dziennego: Informacja prezesa Rady Ministrów

Przed przerwą Sejm wysłuchał informacji przed-

stawionej przez prezesa Rady Ministrów pana Donalda

nut, to jest debatę długą.

(Gwar na sali)

do głosu, ogłaszam 5 minut przerwy, aby można było

spokojnie tego dokonać.

do godz. 10 min 36 )

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Wznawiam obrady.

ku dziennego.

Otwieram dyskusję.

Panie pośle, uprzejmie zapraszam.

Poseł Grzegorz Schetyna:

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Panowie Pre-

mierzy!

Wysoka Izbo!

To ważna debata.

Mówimy

o przyszłości Polski, o polityce zagranicznej, o tym,

jak ma wyglądać.

Podsumowujemy minione 22 lata,

przypominamy sobie i analizujemy tę sytuację, którą

mieliśmy po 1989 r., i wiemy, że miejsce Polski we

współczesnym świecie jest wypadkową naszej siły,

możliwości, potencjału, pracy, a także wydarzeń, na

które nie mamy wprost wpływu.

I właśnie tym dru-

gim wydarzeniom musimy stawiać czoła, musimy

pisać scenariusze, musimy być gotowi na trudne wa-

rianty, na podejmowanie trudnych decyzji.

Można

mówić i planować politykę zagraniczną, można pisać

optymistyczne scenariusze, ale czasami sytuacja za-

skakuje nas samych.

I tak jest teraz.

Planowaliśmy,

że będzie exposé ministra spraw zagranicznych, że

będziemy mówić o polityce zagranicznej w I kwarta-

le przyszłego roku, ale dzisiaj musimy reagować na

sytuację w streﬁe euro, na sytuację w Unii Europej-

skiej, na problemy i kłopoty, które przyszły do Euro-

py.

Przy okazji jednak tej analizy, wyciągania wnio-

sków i opisu tej sytuacji musimy też cały czas pamię-

tać o tym, czym jest polityka zagraniczna, jaka po-

winna być, jak powinniśmy ją budować, jak ją pisać,

jak wspólnie ustalać zasady, co do których jesteśmy

zgodni, jak potwierdzać, żeby była pragmatyczna

i wierna zasadom dobrze pojmowanego patriotyzmu,

jak ma się skupiać na tym, żebyśmy polityką zagra-

niczną gwarantowali bezpieczeństwo obywatelom,

jak ją prowadzić spójnie, jak prezentować ją w imie-

niu całego kraju, wszystkich sił politycznych, jak być

przekonanym o tym, że to jest polityka, która jest

prowadzona pod biało-czerwonym sztandarem – nie

159

białym, jak życzą niektórzy, czy czerwonym, jak ro-

bili niektórzy – polityka, która musi być wspólna,

musi być wspólną decyzją i wspólną odpowiedzialno-

ścią.

Ostatnio zaś widzieliśmy wszyscy to, co działo

się w Parlamencie Europejskim, widzieliśmy ten po-

dział, słyszeliśmy głosy eurodeputowanych, przedsta-

wicieli najróżniejszych państw europejskich, którzy

chwalili i doceniali, w prostych słowach mówili o sza-

cunku dla polskiej polityki zagranicznej, dla Polski,

dla polskiej ekonomii, dla polskiego wysiłku, dla Po-

laków.

Inne zdanie mieli polscy eurodeputowani.

I to

jest przykre, bo to zawsze zostaje, zostaje jako zły

obraz Polski, jako obraz niezgody, kłótni i waśni, hi-

storyczny obraz.

Podobnie było tutaj w ostatnich

dniach, kiedy działania Prawa i Sprawiedliwości po-

legały przede wszystkim na tym, żeby akcentować

zagrożenia płynące z tego, że jesteśmy w Unii Euro-

pejskiej.

I to jest działanie dysfunkcjonalne.

Ono

atakuje polską rację stanu i stanowi poważne niebez-

pieczeństwo dla przyszłych relacji, dla polityki zagra-

nicznej, dla obrazu Polski w Europie i na świecie.

Polska racja stanu dzisiaj to jest dobro obywateli,

to zawsze jest dobro obywateli, ale dzisiaj polska racja

stanu to jest nasza odpowiedzialność za to, żeby Unii

Europejskiej pomóc wyjść z najgorszego kryzysu od

momentu integracji.

To jest polska odpowiedzialność,

to jest polska powinność.

(Oklaski)

Brukselski szczyt, który widzieliśmy, obserwowa-

liśmy, którego skutki analizowaliśmy, był wydarze-

niem ważnym dla rzeczywistości i przyszłości Euro-

py.

Kompromis tam zawarty po burzliwych negocja-

cjach, po trudnych rozmowach, po sytuacji, która

doprowadziła niemal na krawędź w kwestii przyszło-

ści Unii Europejskiej, przyszłości jej jednolitości, jed-

norodności, przyjęliśmy po upływie dni, pojawianiu

się komentarzy, opisów tej sytuacji, spokojniejszych

ocen z ulgą.

Przyjęła tak ten szczyt, jego rezultaty

Europa, przyjął cały świat, ale pojawiły się też głosy,

i to też w klubie PiS-u, wśród polityków PiS-u, że

powinniśmy się zachowywać jak premier brytyjski,

jak premier Cameron, że to jest mąż stanu, który

pokazuje, jak walczyć o interes własnego kraju.

Wy-

dawało się, że to głosy odosobnione, bo jak można

w polityce we Wspólnocie popierać głos, który jest

głosem egoistów, głosem ludzi odwróconych od Eu-

ropy, od wspólnoty, od idei, żeby wspólnie sobie ra-

dzić, wspólnie sobie pomagać, wspólnie podejmować

trudne decyzje, odwróconych od solidarności euro-

pejskiej.

Taki był głos brytyjski, niestety akceptowa-

ny i opisywany jako coś, co jest wzorem dla polskiej

polityki.

Przypomnę tylko, że – chcę powiedzieć o tym

parę słów, bo to jest rzecz ważna i musimy sobie o tym

powiedzieć, żeby mieć podobną ocenę tej sytuacji – to

były zachowania, które tak naprawdę uderzały w fun-

dament i solidarności, i wspólnotowości, te zasady,

które były głoszone przy powołaniu Unii Europej-

skiej.

To był głos, to było stanowisko, to było zacho-

wanie, które zostały skrytykowane, nie tylko przez

brytyjskie media, ale także przez koalicjanta, bo wi-

cepremier Clegg powiedział, że Wielka Brytania,

która stoi na obrzeżach Unii, straci znaczenie stra-

tegicznego partnera dla Waszyngtonu i będzie kar-

łem na świecie, w którym powinna stać z głową unie-

sioną do góry.

Taki był opis i ocena Brytyjczyków

odnośnie do zachowań ich premiera.

Mówiono o tym,

że premier Cameron – bo był też opis jego intencji,

zachowań, ich powodów i przyczyn – chce mieć wspar-

cie radykalnej części skrzydła konserwatywnego, że

londyńskie City oczekuje na takie twarde zachowanie

i może część wyborców.

Ale tak naprawdę efektem

działań brytyjskich było wycofanie Londynu z grona

najważniejszych graczy europejskich, zrobienie miej-

sca na nowej mapie przyszłości Unii Europejskiej.

Bo

jeżeli tak się zachowuje polityk przedstawiciel wiel-

kiego kraju w Unii Europejskiej, to powoduje to po-

lityczną utratę znaczenia, pozycji jego kraju, utratę

wiarygodności.

Tak polityk nie powinien się zacho-

wywać.

My musimy wyciągnąć wnioski z tego bry-

tyjskiego przykładu, który opisuję, bo to jest antyte-

za zachowań europejskich, to jest przykład, jak nie

powinniśmy zachowywać się w Europie; powinniśmy

wyciągać wnioski, żeby zachowywać się zupełnie

przeciwnie (Oklaski), żeby właśnie Polska przez swo-

ją historię, przez swoje doświadczenie była krajem,

który ma wpływ na przyszłość Unii Europejskiej,

który chce o tym mówić silnym głosem, chce mówić

dobitnie, chce mówić o zmianach instytucjonalnych,

chce mówić o reformach, o reformach prawnych, chce

popierać twarde, radykalne inicjatywy europejskie,

które będą prowadzić do umocnienia Wspólnoty.

To

jest dzisiaj zadanie Polski.

Musimy to sobie powie-

dzieć.

(Oklaski)

Głębsza integracja czy nawet, jak niektórzy mó-

wią, wyraźnie głębsza integracja to nie jest zagroże-

nie dla suwerenności, jak wmawiali opinii publicznej

uczestnicy marszu 13 grudnia.

Nasza suwerenność

i dobro naszego kraju, nasza racja stanu, polska racja

stanu wymagają dzisiaj solidarności z europejską

rodziną.

Wymagają działalności, wymagają pełnego

działania na rzecz przywrócenia stabilności strefy

euro, bo przywrócenie stabilności strefy euro to jest

przywrócenie stabilności całej Unii, to jest wyprowa-

dzenie Unii Europejskiej z tego poślizgu, w którym się

znalazła.

To jest polska racja stanu dzisiaj, w 2011 r.

Przedsięwzięcia, które rozbijają Unię Europejską,

które być może czasami, można powiedzieć, nie do-

tyczą nas bezpośrednio, także godzą w polski interes

narodowy i w polską rację stanu.

Polska nie jest

czymś odrębnym.

Polska jest naczyniem połączonym,

Unia Europejska jest systemem naczyń połączonych

Europejskiej nikt nie jest sam.

Wszyscy jesteśmy ra-

zem i wszyscy razem wygrywamy lub przegrywamy.

Jeżeli będziemy bierni, jeżeli będziemy tylko ob-

serwatorami, jeżeli nie będziemy mieli inicjatywy, to

zawsze będziemy na marginesie, nie będziemy mieli

realnego wpływu, na zmiany, które będą dotyczyć

Poseł Grzegorz Schetyna

160

nas, nie będziemy mieli żadnego wpływu.

Unia bę-

dzie obok nas, decyzje będą poza nami, a my będzie-

my tylko obiektem tych decyzji, będziemy musieli je

przyjmować, bo nie będziemy mieli innego wyjścia.

Nasz głos nie będzie słyszalny.

Dzisiaj mówimy, pytamy, bo dzisiaj przyszedł ten

czas, co dalej z Unią, gdzie szukać jej przyszłości,

jakich szukać rozwiązań, co można znaleźć w tej

trudnej sytuacji czy też, jak chcą niektórzy, czy jest

jeszcze szansa, czy Unia być może jest już skazana

na dezintegrację.

Rozwiązania ekonomiczne i prawne już dzisiaj nie

wystarczą.

Dzisiaj to, czego potrzebuje Unia, to od-

budowa zaufania i wiary w integrację Europy.

Mówi-

ła o tym polska delegacja, mówił o tym polski pre-

mier.

Odbudowa zaufania i wiara w integrację to jest

to, co Polska może dziś wnieść do Unii, bo Polacy

potraﬁą budować politykę, potraﬁą budować relacje

oparte na zaufaniu i Polacy wierzą w integrację Eu-

ropy.

Kryzys idei, osłabienie przekonania o zasadności

pogłębienia integracji, brak pomysłu na to, jak Eu-

ropa ma wyglądać, to dzisiaj największa bolączka.

Dzisiaj wydaje się, że Europę trzeba reanimować,

wyprowadzić ją z tego najtrudniejszego stanu, ale

jutro, pojutrze będziemy musieli mówić i podejmować

decyzje, jaka Unia Europejska, co dalej, co za rok, za

5 lat, co w następnych dziesięcioleciach.

Dzisiaj mu-

simy stawiać czoła tym najtrudniejszym wyzwaniom:

upadkowi strefy euro, zagrożeniu integracji Unii Eu-

ropejskiej, żeby w perspektywie najbliższych miesięcy

móc odpowiedzieć, co będzie dalej, jakie decyzje bę-

dziemy musieli podejmować, żeby gwarantować powo-

dzenie tej wielkiej idei Wspólnoty Europejskiej.

Dziś nie ma w Polsce takiego dylematu, czy pogłę-

biać integrację ze wszystkimi konsekwencjami tego

procesu, czy być gotowym na rozpad Unii.

Taki dy-

lemat w Polsce nie istnieje.

Nikt z Polaków nie myśli,

nie bierze poważnie pod uwagę możliwości rozpadu

strefy euro, rozpadu Unii Europejskiej.

Polacy w re-

ferendum przed akcesją i przez te późniejsze 7 lat

bardzo wyraźnie mówili i opowiadali się, wczoraj i dzi-

siaj, a także jutro, za integracją europejską, za obec-

nością Polski w Unii Europejskiej.

Polacy chcieli

Europy, marzyły o tym pokolenia, o pełnej obecności

Polski w Europie.

Byliśmy świadkami tego akcesu,

świadkami tej wielkiej daty, tego historycznego wy-

darzenia.

Polska jest w Europie.

Jest to dla nas wielkie osią-

gnięcie.

Ale dzisiaj to nie wystarczy, nie wystarczy

cieszyć się z tego, czuć satysfakcję z tego, że jesteśmy

częścią Europy.

My dzisiaj, Polska dzisiaj musi być,

powinna być motorem zmian w Europie.

To właśnie

oferta Polski musi próbować odpowiadać na najwięk-

sze bolączki Europy.

Musimy mówić o silnym przy-

wództwie, o głębszej integracji, o solidarności w dzia-

łaniu, o wzajemnej pomocy państw członkowskich.

I to właśnie Polska – z tym wielkim zaangażowaniem

w historię Europy, ale też z wielkim szacunkiem i z po-

zytywną oceną, z akceptacją wszystkich pozostałych

krajów – musi być liderem, emocjonalnym liderem,

politycznym wskaźnikiem następnych zmian.

Nie

możemy pogłębiać chaosu.

Musimy być motorem in-

tegracji, a nie jej hamulcowym.

Jest to dla nas wiel-

kie wyzwanie.

Doświadczenia Europy, ostatnie 60 lat – mało kto

o tym mówi, bo nasze pokolenia traktują to już jako

rzecz zupełnie naturalną – te sześć dekad w Europie

to Europa wolna od konﬂiktów zbrojnych, od wojen,

Europa, której podstawą są współpraca, solidarność,

poszanowanie zasad demokracji, prawa człowieka,

rządy prawa, Europa, która gwarantuje pokój i roz-

wój.

Takie są doświadczenia ostatnich 60 lat i musi-

my to szanować.

Polska musi się dzisiaj wpisać w tę historyczną

nadzieję.

Polska, której nie dane było budować Wspól-

noty Europejskiej w latach 50., kiedy była ona two-

rzona, Polska, która oddzielona od Europy żelazną

kurtyną patrzyła na to, jak tworzy się europejska

Wspólnota.

Wymyślona wtedy konstrukcja zdaje się

wyczerpywać dzisiaj swoją formułę.

Przychodzi czas,

żeby myśleć o tym, co trzeba dalej zrobić, co zrobić

mocniej, jaki scenariusz napisać, żeby Europa miała

swój nowy system, znalazła nowy pomysł na siebie.

Polaków, dla nowego pokolenia, które chce budować

zjednoczoną Europę, chce budować Polskę w zjedno-

czonej Europie, chce dać Europie nową szansę.

To jest

szansa także dla Polski.

Jaką Europę powinniśmy promować, jaką powin-

niśmy ją widzieć?

Oczywiście Europę, która jest silna

wewnętrznie, tak jak mówiłem, która opiera się na

zasadach solidarności, spójności europejskiej, niedy-

skryminacji.

Europę, w której interesy narodowe

państw członkowskich są do pogodzenia z interesem

Wspólnoty, całej Unii.

Europę równych szans, ale też

równej odpowiedzialności.

Będziemy oczywiście i o tym rozmawiać.

Na pew-

no ta debata będzie temu poświęcona.

Będziemy mó-

wić o zachowaniu tożsamości, o wartościach, ale

także o integracji, o elementach ponadnarodowych.

Polska będzie silna – musimy o tym pamiętać i mu-

simy sobie o tym przypominać, musimy przypominać

o tym Polakom – będzie silna tylko wtedy, kiedy bę-

dzie silna Unia Europejska.

Nie ma innego wyboru.

A wszyscy, tak jak tutaj siedzimy, marzymy o tym,

żeby Polska była silna, żeby była krajem, z którego

jesteśmy dumni.

I tak będzie.

(Oklaski)

Kontynuacja procesów integracyjnych to korzyść

dla wszystkich.

Właśnie z tego względu wszyscy mu-

szą wziąć odpowiedzialność za budowanie silnej Unii,

podjąć wszelkie wysiłki w celu wyciągnięcia Unii Eu-

ropejskiej z tego ogromnego kryzysu, najtrudniejsze-

go kryzysu.

Wiele od Unii Europejskiej otrzymaliśmy

i trzeba to mówić z podniesioną głową.

Trzeba pa-

miętać, że Polska bardzo się zmieniła od 2004 r.

Wi-

dać to w polskich miastach, na polskiej wsi, widzimy

161

to wszędzie.

Unia Europejska Polsce pomogła, Unia

Europejska Polsce pomaga, i o tym musimy pamię-

tać.

Musimy też wiedzieć, że to doświadczenie histo-

ryczne i doświadczenie transformacji powinno skła-

niać do tego, żebyśmy ciężar odpowiedzialności wzię-

li także na swoje barki.

Jeżeli mówimy o „Solidarno-

ści”, jeżeli mówimy o Wspólnocie, to musimy być

właśnie wspólnotowi i solidarni.

Należy pamiętać, że

może my też powinniśmy komuś pomóc.

Jeżeli poda-

je się przykład Budapesztu i trudnej sytuacji gospo-

darki węgierskiej, to jest to prawdziwy sprawdzian

polsko-węgierskiej solidarności – pomóc Węgrom

wtedy, kiedy tego potrzebują, a nie wysyłać telegramy

(Oklaski) i życzyć powodzenia w wyborach.

Członkostwo w Unii stało się katalizatorem roz-

woju naszego kraju, to jest oczywiste.

Po raz pierw-

szy objęliśmy prezydencję – też będziemy dzisiaj o tym

mówić – ona w tych dniach kończy się, ale jest dobrze

oceniana w Europie.

Oczywiście będziemy ją podsu-

mowywać, zastanawiać się, co udało się zrobić, a cze-

go nie, jakie były obiektywne, a może subiektywne

przyczyny tego.

Na pewno jednak przeszliśmy ją w do-

brym zdrowiu, w dobrym stylu, mimo kampanii wy-

borczej, mimo wyborów, mimo trudnych sytuacji,

mimo że przyszedł kryzys europejski, że nie do koń-

ca udało się zrealizować wszystkie priorytety prezy-

dencji tak, jak planowaliśmy.

Ale sytuacja była szcze-

gólnie trudna.

Musimy być dumni z tego, że Polska,

po raz pierwszy sprawując prezydencję, odbiera za-

służone pochwały i ma satysfakcją, że zrobiła to

w dobrym stylu.

Dzisiaj jeszcze jedno słowo o tym, jak przebiegają

ewolucje polityczne, jak ewoluuje stosunek do Unii

Europejskiej.

To przecież partia Jarosława Kaczyń-

skiego wcześniej nie zawsze chciała organizować ak-

cje i marsze protestacyjne przeciwko utracie przez

Polskę suwerenności w wyniku pogłębienia integra-

cji europejskiej.

Premier Jarosław Kaczyński, jak

pamiętamy, a jeżeli państwo nie pamiętacie, to przy-

pominam, stał na czele rządu podczas negocjacji do-

tyczących tekstu obowiązującego dziś traktatu z Li-

zbony, a prezydent Kaczyński, wprawdzie trochę to

trwało, ten traktat podpisał.

Tu, na tej sali, wzywa-

jąc członków Wysokiej Izby do wyrażenia zgody na

ratyﬁkację traktatu z Lizbony, prezydent Lech Ka-

czyński mówił: „Polska potrzebuje bowiem narodo-

wej jedności w sprawach Unii Europejskiej.

Taka

jedność wzmacnia rząd i prezydenta kształtujących

naszą politykę zagraniczną”.

Nic dodać, nic ująć.

(Oklaski)

Przed nami wyzwania, które musimy podjąć

wszyscy, nie tylko rząd (Gwar na sali), także pani

poseł Zalewska i wszyscy…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panią poseł Zalewską proszę o to, by umożliwiła

panu posłowi Schetynie…

Poseł Grzegorz Schetyna:

Zapraszamy do współpracy w sprawach integracji

europejskiej.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

…wypowiadanie się.

Poseł Grzegorz Schetyna:

Słyszałem właśnie.

Przepraszam, że przeszka-

dzam.

(Oklaski)

(Poseł Anna Zalewska: Bardzo przepraszam.)

Apelujemy więc także do pani poseł Zalewskiej,

do wszystkich posłów PiS, Solidarnej Polski, do

wszystkich tych, którzy mają inne zdanie.

Wierzymy

w patriotyczne podejście i patriotyczne intencje obec-

ności w polityce.

Chodzi o to, żeby budować zgodę

wokół polskiej polityki zagranicznej, żeby ten mia-

nownik był wspólny, żebyśmy mimo naszych różnic

i sporów byli w stanie zbudować coś wspólnego, żeby-

śmy byli w stanie zbudować zgodę, która, jak wiadomo,

buduje, przynajmniej od zeszłego roku.

(Oklaski)

Dzisiaj mówimy o kluczowym czasie, o tym, że jest

to najważniejszy moment, że w tych miesiącach

wszystko będzie się decydować – przyszłość Unii Eu-

ropejskiej, strefy euro, a także nasza przyszłość.

Taki

czas jak dzisiaj, takie tygodnie i miesiące są potem

wspominane przez lata, dziesięciolecia, czasami przez

wieki, bo w takim czasie wszystko się może zdarzyć.

Może się zdarzyć albo bardzo dobry scenariusz – do-

bre decyzje, które odmienią przyszłość – albo zły.

Historia jest świadkiem wielu takich scenariuszy.

Dzisiaj chcę powiedzieć, że przyszłe pokolenia będą

rozliczać, będą oceniać nas i to, co zrobiliśmy, będą

rozliczać nas za to, co zrobiliśmy, ale będą też rozli-

czać nas za to, czego nie zrobiliśmy, będą nas rozli-

czać za bezczynność, za grzech zaniechania.

Życzę,

żebyśmy byli odważni, mieli odwagę podejmować

trudne decyzje.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Głos zabierze pani poseł Anna Fotyga, Klub Par-

lamentarny Prawo i Sprawiedliwość.

162

Poseł Anna Fotyga:

Wystąpienie pana premiera byłoby nawet bardzo in-

teresujące, gdybyśmy wysłuchiwali go w klubie dys-

kusyjnym i gdyby było wystąpieniem inteligentnego,

zadziornego dziennikarza reprezentującego bardzo

określony nurt myślenia o państwie i o miejscu pań-

stwa w Unii Europejskiej, ale to było wystąpienie

prezesa Rady Ministrów, bardzo już opóźnione.

Przy-

pomnę, że podczas exposé wygłoszonego po powoła-

niu Rady Ministrów pan premier nie odniósł się ani

słowem do polityki zagranicznej państwa, w tym do

polityki europejskiej.

Nie odniósł się również do tego

przed Wysoką Izbą przed ważnym w końcu dla na-

szego bezpieczeństwa, statusu, pozycji szczytem eu-

ropejskim w Brukseli, który się odbył tydzień temu.

Warto więc byłoby wrócić do źródeł i dlatego, pozwól-

cie państwo, przypomnę rotę przysięgi członka Rady

Ministrów: „Przysięgam dochować wierności posta-

nowieniom konstytucji i innym prawom Rzeczypo-

spolitej Polskiej”.

Dalszą część roty przysięgi można za pomocą me-

diów głównego nurtu, za pomocą sprawnej narracji

relatywizować, czyli mówić ładnie o tym, co jest do-

brem ojczyzny, co jest pożyteczne dla jej obywateli.

Jed-

nak słowa przytoczone przeze mnie mają swoją twardą

interpretację.

To ślubowanie pan premier 4 lata temu

wygłaszał, stojąc przed śp. prezydentem Lechem Ka-

czyńskim.

Teraz wygłaszał je przed następcą prezy-

denta Kaczyńskiego, prezydentem Bronisławem Ko-

morowskim.

Myślę, że warto na samym początku odnieść się

– i chciałabym to zrobić w imieniu klubu Prawa

i Sprawiedliwości i naturalnie w swoim własnym –

z oburzeniem do ostatniego fragmentu wystąpienia

pana premiera, a mianowicie do ogłoszenia z tej try-

buny, którzy to przedstawiciele partii politycznych są

lojalni wobec państwa polskiego, a którzy nie (Okla-

ski), albo którzy są bardziej lojalni.

W świetle tego,

w stosunku do prezydenta Lecha Kaczyńskiego i w la-

tach 2005–2007 w stosunku do rządów Prawa i Spra-

wiedliwości, jego reprezentantów, sądzę, że pan premier

nie ma prawa wygłaszać z tej trybuny tego typu wyro-

ków.

(Oklaski)

Druga sprawa; tu od razu chciałabym sprostować

słowa pana premiera.

Otóż posłowie, poczynając od

exposé pana premiera, a na posiedzeniach komisji,

posiedzeniach plenarnych kończąc, byli pozbawieni

stosownej, należnej im informacji na temat stano-

wisk podejmowanych przez członków Rady Mini-

strów w sprawach istotnych dla ustroju i bezpieczeń-

stwa Polski.

Pan mówił o obecności ministra Dowgie-

lewicza.

Pan minister Dowgielewicz był łaskaw się

spóźnić na posiedzenie komisji, a potem, kiedy było

prezentowane stanowisko, wyszedł i prezentował je

minister Szpunar, który wyraźnie nie był zoriento-

wany w sprawach.

(Oklaski) Taka jest prawda, panie

premierze.

Przejdę do rzeczy.

Chciałabym krótko wspomnieć

– bo czas nie pozwala na dłuższą wypowiedź – o zmia-

nie wektorów w polityce zagranicznej, którą podjął

rząd PO–PSL na początku swojego urzędowania

w 2007 r., ponieważ ta zmiana wektorów miała istot-

ny wpływ na obecne wydarzenia, z którymi mamy do

czynienia w Unii Europejskiej.

Wpisanie się w główny

nurt unijny spowodowało, że straciliśmy możliwość

budowania koalicji w istotnych dla siebie sprawach.

Bardzo wiele wydarzeń świadczyło o takim właśnie

biegu spraw.

Przytoczę w tej chwili tylko dwa symbole upra-

wiania polityki.

W pierwszym swoim exposé pan pre-

mier mówił o tym, że ważnym celem polityki zagra-

nicznej jest poprawa relacji z naszymi sąsiadami.

Symbolem poprawy tej relacji jest, po pierwsze, wy-

stąpienie ministra Sikorskiego w Berlinie, a po dru-

gie, obecność pana ministra Sikorskiego w Moskwie

w dniu 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego

w Polsce...

(Oklaski, poruszenie na sali)

...niestawienie się w tym dniu przed Komisją

Spraw Zagranicznych, kiedy to omawiane było wo-

tum nieufności wobec pana ministra Sikorskiego,

i podpisywanie w tym samym czasie umowy z Rosją,

którą podważali nasi partnerzy z Europy Środkowej

i Wschodniej i która ewidentnie godzi również w na-

sze interesy.

(Oklaski) Na to jest potrzebny dłuższy

wywód, więc w tej chwili nie będę poświęcać temu

czasu.

Nie ma wątpliwości, panie premierze, że od

czasu, kiedy Polska stała się rzecznikiem Rosji w Unii

Europejskiej...

(Głos z sali: Eee...)

...wpisaliśmy się w główny nurt myślenia państw

unijnych i to powoduje, że mamy bardzo utrudnioną

sytuację, jeśli chodzi o budowanie koalicji.

A teraz proszę mi pozwolić wrócić do meritum,

pejskiej, i odnieść się do spraw dotyczących euro.

Pan

premier był łaskaw przytoczyć dane o początkach

kryzysu.

Kryzys światowy jest trochę inną sprawą

niż kryzys w streﬁeeuro,niemniejzauważyłamtakie

pobrzmiewające tony stanowisk antyamerykańskich,

w tym odnoszących się do pozycji Stanów Zjednoczo-

nych i udziału ich w kryzysie.

Podobne tony, przy-

znam, dostrzegałam w wystąpieniu – dawno, bo pod-

czas forum w Davos – które wygłaszała pani kanclerz

Angela Merkel na początku 2009 r.

Ta uwaga bardzo

przypominała tę poprzednią.

Panie premierze, może warto przytoczyć wyda-

rzenia.

W 2008 r., kiedy już mieliśmy do czynienia

z tlącym się kryzysem światowym, w tym samym

miesiącu, kiedy upadł bank Lehman Brothers, pan

zgłosił możliwość przystąpienia Polski do strefy euro

w bieżącym, 2011 r.

Chwilę potem, po spotkaniu z Radą

Polityki Pieniężnej, wycofywał się pan z tego miękko.

Niemniej zaraz potem państwa członkowskie Unii

Europejskiej zaczęły opracowywać możliwości wzmoc-

nienia integracji w ramach strefy euro i opracowy-

wać plany, do których Polska przyłączyła się, posze-

163

rzenia postanowień dotyczących strefy euro na pań-

stwa niebędące jej członkami.

Rząd polski deklaracją

z 14 stycznia 2010 r., złożoną przewodniczącemu eu-

rogrupy, zadeklarował wolę włączenia się w tzw. pakt

euro plus.

W marcu 2011 r. jednomyślną decyzją

Rady Europejskiej została dokonana rewizja Trakta-

tu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w części trze-

ciej, ustanawiająca europejski mechanizm stabiliza-

cji.

To w tym mechanizmie, w opisie, w dokumentach,

również ze szczytu w marcu, zawarta jest informacja

o tym automatyzmie i możliwości zmiany sposobu

głosowania.

To są zmiany traktatowe, to jest montaż

prawnomiędzynarodowy, panie premierze.

Zgodzili-

ście się państwo na tzw. reverse order, reverse majo-

rity, odwróconą większość w głosowaniu w eurogru-

pie.

Proszę państwa, to jest traktatowy skandal.

(Oklaski)

Nie musi pan mówić, że trzeba być przy stole, bo

o zmianie traktatów dotyczących eurogrupy w oczy-

wisty sposób decydują wszyscy członkowie Unii Eu-

ropejskiej, więc nie ma pan tu o co zabiegać, bo to

o pana trzeba zabiegać, żeby pan się na to zgodził.

(Oklaski) Obawiam się, że myślenie o płynięciu w głów-

nym nurcie nie pozwala panu na podejmowanie de-

cyzji o państwie i o jego interesach w takich właśnie

kategoriach.

Mamy do czynienia, panie premierze,

z montażem prawnomiędzynarodowym dyrektyw,

rozporządzeń, rewizji traktatów, które rzeczywiście

utrudniają w tej chwili ocenę, które z tych decyzji

są na tyle istotne, która z tych poszczególnych de-

cyzji jest na tyle istotna, żeby móc dokonać ratyﬁ-

kacji większością konstytucyjną.

Chcę powiedzieć,

że całość jest jednak poważnym przekazaniem kom-

petencji.

Mówiliśmy o sprawie ﬁnansowaniapożyczki,któ-

rej Rzeczpospolita Polska poprzez Narodowy Bank

Polski miałaby udzielić Międzynarodowemu Fundu-

szowi Walutowemu.

Podczas wczorajszej dyskusji

rezerwy walutowej Narodowego Banku Polskiego

albo pożyczka z rezerwy Narodowego Banku Polskie-

go.

Jeśli to jest inwestycja, to wydaje się, że ze wzglę-

du na rolę rezerwy, która ma być tą ostatnią deską

ratunku, w kryzysie narodowym inwestuje się przede

wszystkim w najbardziej płynne papiery.

Ta pożycz-

ka nie wydaje się taka.

To jest jakby jedna kwestia.

Druga kwestia to zapisy konstytucji, chodzi o roz-

dział X odnoszący się do ﬁnansówpublicznych,wtym

roli NBP, i samej ustawy o Narodowym Banku Pol-

skim.

Otóż zadaniem Narodowego Banku Polskiego

Proszę zauważyć, że już po szczycie wątpliwości w sto-

sunku do ustaleń tego szczytu miały takie osoby, jak

rząd Estonii, władze Rumunii, prezydent Klaus oraz

prezes Bundesbanku, który co prawda wypowiadał

się, takie odnoszę wrażenie, troszeczkę chroniąc,

mniej więcej w tej samej linii, o której mówili przed-

stawiciele Platformy.

Chodzi o to, że te pieniądze, te

pożyczki, nie powinny być pożyczkami znaczonymi,

czyli po prostu przeznaczonymi dla Międzynarodo-

wego Funduszu Walutowego, a on już przeznaczy je

na co chce.

Otóż rzeczywiście jest tak, że prawo unij-

ne zabrania rezerwom banków centralnych ﬁnanso-

wać rządy, budżety rządowe.

A czym to jest, przepra-

szam, jak nie ratowaniem państw?

Rzeczywiście nie

można przeznaczyć do budżetu, to prawda, co pan

premier powiedział, nie można przeznaczyć w tej

chwili na inne cele, ale jeśli nie można przeznaczyć

na cele polskie, to na pewno nie na włoskie i portu-

galskie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Wolę zabrania głosu wyraził pan minister Rado-

sław Sikorski.

Na podstawie art. 186 ust. 2 regulaminu Sejmu

uprzejmie proszę pana ministra o zabranie głosu.

Radosław Sikorski:

wania.

Pewnie jeszcze nie raz będziemy dzisiaj deba-

tować, więc chciałbym, aby trzymać się faktów.

Chciałbym się obronić przeciwko zarzutem zbrodni…

(Głos z sali: Przed zarzutem.)

...przed zarzutem zbrodni, jakobym w dniu 13 grud-

nia, w rocznicę wprowadzenia stanu wojennego, ale

także traktatu lizbońskiego, miał przebywać w Mo-

skwie.

Rzeczywiście, wyleciałem z Warszawy w dniu

13 grudnia, ale ze względu na różnicę czasu, plus

3 godziny, wylądowałem po północy (Wesołość na

sali, oklaski) i 13 grudnia nie było mnie w Moskwie.

W dniu 13 grudnia…

(Głos z sali: Proszę, jaki zdolny.)

…w dniu 13 grudnia…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Przepraszam, panie ministrze.

Szanowni państwo, przeliczycie sobie to później

(Wesołość na sali), a teraz proszę uprzejmie o to, żeby

pan minister miał swobodę wypowiedzi.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

W dniu 13 grudnia, gdy wynosiliście transparen-

ty Konzentrationslager Europa, złożyłem kwiaty na

grobie księdza Jerzego Popiełuszki.

(Oklaski)

(Głos z sali: I media musiały być.)

Pani minister powiedziała też, że dowodem na

oddawanie polskich interesów jest zawarta przeze

mnie w Moskwie umowa o małym ruchu granicznym

Poseł Anna Fotyga

164

z Rosją.

Chcę przyznać, że jesteście państwo w tej

sprawie konsekwentni.

556 parlamentarzystów Par-

lamentu Europejskiego głosowało za tym, aby Polsce

umożliwić podpisanie tej umowy.

Wbrew temu, co

mówiła pani minister, na zmianę rozporządzenia

Unii Europejskiej tak, aby ta umowa mogła być pod-

pisana, zgodziły się wszystkie państwa członkowskie.

Jest to umowa, dzięki której na małym skrawku, ale

ważnym, na części Warmii i Mazur, także części pani

okręgu wyborczego, będzie można wrócić do sytuacji

sprzed 2004 r. gdy, przypomnę, cała Polska miała

ruch bezwizowy z całą Federacją Rosyjską.

Towarzy-

szący mi wojewoda pomorski i wicemarszałek War-

mii i Mazur mówili, jak bardzo społeczeństwa tych

regionów czekają na wprowadzenie tej umowy.

Ale

chciałbym, abyśmy zapamiętali na tej sali, że Prawo

i Sprawiedliwość jest przeciwne małemu ruchowi

granicznemu między okręgiem królewieckim a woje-

wództwem pomorskim.

Mam nadzieję, że społeczeń-

stwa tych dwóch województw was za to rozliczą.

(Oklaski)

Na koniec, pani minister, pani bywała w Stanach

Zjednoczonych, ja też Stany Zjednoczone trochę

znam.

Uważa pani, że jakikolwiek głos sceptycyzmu

co do jakiejkolwiek polityki Stanów Zjednoczonych

jest ciężkim grzechem.

Ta sympatia geopolityczna do

Stanów Zjednoczonych jest dla mnie rzeczą nawet

zrozumiałą i miłą, bo też lubię Stany Zjednoczone,

tylko szkoda, że z depesz WikiLeaks, jakie ujawnio-

no, spisanych przez ambasadę Stanów Zjednoczo-

nych, wynika, że ta miłość do Stanów Zjednoczonych

nie jest przez Stany Zjednoczone wobec pani minister

odwzajemniana.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

O zabranie głosu w imieniu klubu Ruch Palikota

proszę pana posła Janusza Palikota.

Panie przewodniczący, jeszcze chwilę.

Poproszę

pana jeszcze o zajęcie swojego miejsca.

Kolejny przedstawiciel rządu, minister ﬁnansów

pan Jacek Rostowski.

Minister Finansów

Przepraszam, panie przewodniczacy.

Panie Marszałku!

Gwoli wyjaśnienia.

Odwrócona

większość kwaliﬁkowanazostałaprzyjętaprzeznasz

rząd w ramach tzw. sześciopaku, czyli regulacji unij-

cyjnej paktu stabilności i rozwoju Unii Europejskiej.

Jest tak właśnie dlatego, że nie można – i nie można

było – zmienić metody głosowania w innej części, ko-

rekcyjnej, bo ona już jest częścią prawa unijnego.

Czyli nie przypadkiem część dotycząca ramienia pre-

wencyjnego, które wcześniej nie istniało, jest jedyną

częścią, w której przyjęto ten sposób głosowania, a roz-

szerzenie tego sposobu na część korekcyjną wymaga

zmiany traktatu.

Właśnie to było tematem szczytu

piątkowego.

Oczywiście Wysoka Izba będzie miała

okazję debatować na ten temat i przeprowadzi głoso-

wanie.

Myślę, że głosy, które padają w tak ważnej

sprawie, powinny pochodzić od osób chociażby w mi-

nimalnym stopniu dobrze poinformowanych.

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Słyszałem dopytywania z sali, w jakim to było

trybie.

Raz jeszcze przypominam, że i pan minister

Sikorski, i pan minister Rostowski zabierali głos

w trybie art. 186 ust. 2 regulaminu Sejmu.

Zapraszam do zabrania głosu Janusza Palikota

w imieniu Ruchu Palikota.

(Oklaski)

Poseł Janusz Palikot:

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Trzeba nazywać rzeczy po imieniu, bo kręcimy się

wokół tego tematu trochę tak, jakbyśmy się bali po-

wiedzieć sobie w Polsce prawdę.

Większości z nas,

większości ludzi w tym parlamencie i większości lu-

dzi w Polsce bliżej jest do przysłowiowego Schmidta

i Neumanna niż do Kaczyńskiego, Ziobry czy Anny

Fotygi.

(Oklaski, wesołość na sali) Znacznie lepiej

bym się czuł w państwie europejskim, mając za

współziomków Niemców i Francuzów, niż w Polsce,

mając was za współziomków.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Brawo!)

(Część posłów opuszcza salę obrad)

Wcześniej czy później Europa zjednoczona, pełna

ambicji, wiary i nadziei na to, że jest w stanie spro-

stać konkurencji europejskiej i światowej innych kon-

tynentów, powstanie.

Niezależnie od tego, czy prze-

mówienia Fotygi były pisane w Moskwie, czy w Pe-

kinie, nie zatrzymają tego procesu.

(Poruszenie na

sali, oklaski)

Z pełną życzliwością i z entuzjazmem odnosimy

się do inicjatywy rządu Donalda Tuska i działań mi-

nistra Sikorskiego w sprawie pogłębienia jedności

europejskiej.

Jesteśmy przekonani, że to bardzo do-

bry wybór, i chcemy zachęcić rząd Platformy i PSL

do głębszego, dalej idącego myślenia o tej integracji.

Nie tylko na poziomie...

(Poseł Jerzy Szmit podchodzi do mównicy i wręcza

posłowi Januszowi Palikotowi broszurę pt. „Federacja

już!”.)

(Poseł Jerzy Szmit: Ja nazywam się Jerzy Szmit.

Dziękuję bardzo.)

Też dziękuję bardzo.

(Poruszenie na sali)

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

165

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Przepraszam, panie przewodniczący.

Panie pośle, prosiłbym, żeby pan więcej nie urzą-

dzał takich spektakli, bo będę musiał się odwołać do

bardziej drastycznych kroków wobec pana.

Myślę, że

to było po raz pierwszy, i proszę, żeby się więcej nie

powtarzało.

Panie przewodniczący, proszę kontynuować.

Poseł Janusz Palikot:

Dziękuję za reklamę tej broszurki na temat fede-

ralnej Europy.

Tak, chcemy federalnej Europy.

Chce-

my jednego państwa europejskiego.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie przewodniczący, przemawia pan w innej

debacie, proszę się na niej skoncentrować.

Poseł Janusz Palikot:

Nasza intencja, aby zachęcić pana premiera, pana

ministra Sikorskiego i koalicję Platformy i PSL do

głębszej integracji, to właśnie intencja zbudowania

jednego państwa europejskiego, pójścia dalej niż na-

wet najlepsza umowa międzyrządowa, która jest

przejściowa, być może jest niezbędnym krokiem, któ-

ry trzeba zrobić na tej drodze.

W związku z tym ta

kwestia nie budzi w nas najmniejszych wątpliwości.

Trzeba na tym etapie – bo inny jest dzisiaj niemożli-

wy – zawrzeć to głębsze porozumienie.

Rzeczywiście

ważne by było, żeby Polska znalazła się wśród tych,

którzy będą w tym, jak pan premier mówił, pierw-

szym kręgu zjednoczenia czy nowego zintegrowania

Unii Europejskiej.

A to, co robi PiS dzisiaj, te mar-

sze 13 grudnia i aktywność utrzymująca się od wie-

lu miesięcy, to nic innego, tylko właśnie próba dopro-

wadzenia do tego, żebyśmy się tam nie znaleźli, w tym

pierwszym kręgu, i żebyśmy o idei wspólnego pań-

stwa europejskiego nigdy nie byli w stanie odpowie-

dzialnie myśleć.

(Oklaski) To się oczywiście podoba

Stanom Zjednoczonym...

(Głos z sali: Skąd ta idea?)

...to się podoba Chinom.

To jest idea, która rzeczy-

wiście leży w interesie tych, którym nie odpowiada

stabilna i zjednoczona Europa będąca w stanie spro-

stać konkurencji ekonomicznej i politycznej Stanów

Zjednoczonych, Chin i innych krajów.

Wy tego nigdy

nie zrozumiecie.

(Oklaski) Niestety, ja już straciłem

nadzieję.

Dyskusja o szczegółowych zapisach dotyczących

tego, co się w takim porozumieniu międzyrządowym

powinno znaleźć i jaki powinien być ład, ustrój przy-

szłego państwa europejskiego, to nie jest dyskusja,

którą dzisiaj będziemy prowadzili.

Będziemy ją pro-

wadzili za jakiś czas, kiedy rząd przedstawi konkret-

ne propozycje zawarcia takich a nie innych umów.

Wtedy się odniesiemy do szczegółowych kwestii zwią-

zanych z tym, jak to powinno być głębokie i na jakiej

zasadzie powinno być formowane państwo europej-

skie.

Dzisiaj witamy z entuzjazmem decyzję naszego

polskiego rządu i domagamy się od premiera i od mi-

nistra Sikorskiego większej determinacji.

A w dowód

naszego uznania – pan premier wybaczy, że nie jemu,

bo należałoby się to panu premierowi – panu mini-

strowi Sikorskiemu, który stał się personalnie boha-

terem tej dzisiejszej dyskusji w Polsce, wręczę pióro

Lecha Kaczyńskiego, którym podpisał traktat li-

zboński, razem z certyﬁkatem, i mam nadzieję – to

jest to pióro – że się nie zatnie, kiedy będziecie pod-

pisywali kolejny traktat europejski.

(Długotrwałe

oklaski)

(Poseł Janusz Palikot podchodzi do ław rządo-

dosławowi Sikorskiemu pióro i certyﬁkat)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan skończył już, panie przewodniczący, czy pan

kończy?

Poseł Janusz Palikot:

Tak, tak, wręczyłem tylko prezent.

(Wesołość na

sali, oklaski)

Dobrze.

Pan przewodniczący Janusz Palikot skończył.

O zabranie głosu proszę pana przewodniczącego

Leszka…

Bardzo przepraszam, teraz głos zabierze w imie-

niu Klubu Parlamentarnego PSL pan przewodniczą-

cy Waldemar Pawlak.

Poseł Waldemar Pawlak:

nowie Posłowie!

Chciałbym skupić się na trzech za-

gadnieniach: suwerenności, polskości i europejskości.

Na początek odwołam się do strategii „Europa 2020”,

gdzie mówi się o rozwoju sprytnym, zrównoważonym

i włączającym.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Nie sprytny, tylko inteli-

gentny.)

Właśnie sprytny, tzn. i pomysłowy, i skuteczny,

a „inteligentny” jest może, panie profesorze, prze-

kombinowaniem.

Odwołam się do doświadczenia

mojego starego przyjaciela, który kiedy przyjechał

166

z Podlasia do Warszawy i tutaj się rozejrzał, popa-

trzył na ten bardzo skomplikowany i bardzo dyna-

miczny społecznie układ, zapytał jednego ze znajo-

mych warszawiaków: Słuchaj, jak sobie tu poradzić?

Na co ten mu dał taką bardzo prostą radę, powie-

dział: Tadziu, orientuj się.

(Wesołość na sali) I to jest

istota tego, co dzisiaj funduje nam cywilizacja.

Bardzo

ważne jest, żebyśmy się szybko orientowali i w odpo-

wiedni sposób działali.

Mówimy o dominacji, o wpływie, o inicjatywie.

Dominować mogą najsilniejsi, ale wpływ, inicjatywę

mogą mieć najmniejsi, najsłabsi, nawet chudzi mogą

mieć inicjatywę.

(Wesołość na sali) Sprytni mogą wy-

grywać z najsilniejszymi.

Takie są realia dzisiejszej

gospodarki i dzisiejszego świata.

Dlatego nie można

prowadzić polityki w sposób ociężały, ale też nie moż-

na jej prowadzić, będąc zaślepionym.

Jeśli mówimy

o suwerenności, to bardzo ważne jest spojrzenie na

doświadczenia europejskie, także na naukę społeczną

Kościoła i na znaczenie zasady pomocniczości, bo

zasada pomocniczości jest dobrym kluczem do pogo-

dzenia suwerenności, globalności i europejskości.

Są

takie sprawy, które nawet w skali europejskiej są nie

do załatwienia, bo jak mówimy o klimacie, to jest to

temat do globalnego porozumienia, gdyż największe

europejskie wysiłki nie dadzą tu globalnego efektu.

Jeżeli mówimy o podatku od transakcji ﬁnansowych,

który miałby trochę skleić czy połączyć pieniądz z re-

alną wartością, to też nie jest to rozwiązanie na mia-

rę europejską, bo będzie nieskuteczne.

To jest roz-

wiązanie na miarę światową.

Ale to są też obszary,

które wymagają spojrzenia właśnie na Europę tak po

całości.

Ważne jest, abyśmy, mówiąc o zasadzie pomocni-

czości, o zasadzie subsydiarności, pamiętali o tym,

że narody i państwa nie mogą być ograbione ze

wszystkich przynależnych im kompetencji, tak samo

jak z kolei państwo nie może ograbić lokalnych wspól-

not ze wszystkich kompetencji, które przynależą sa-

morządowi.

I tu bardzo ważne jest, abyśmy patrzyli

na Unię jako przedsięwzięcie wyjątkowe w historii

świata, które z bogactwa różnorodności tworzy bo-

gactwo możliwości.

W tym miejscu nie zgadzam się

z takim zaślepionym patrzeniem na projekt europej-

ski tylko w kategoriach dążenia do jednego państwa

i jednej waluty.

Związek Radziecki już był i upadł, bo

był za bardzo scentralizowany, za mocno skręcony,

nie uwzględniał różnic kulturowych, nie uwzględniał

specyﬁki narodów.

Można powiedzieć: nie tędy dro-

ga.

To nie jest droga do przodu, tylko to jest droga do

tyłu.

Jeśli mówimy o Europie, to Europy nie można

redukować tylko do waluty.

Europa to wspólne dzie-

dzictwo chrześcijańskie, to kultura, to gospodarka,

to właśnie różnorodność, ale różnorodność połączona

wspólnymi wartościami.

W wymiarze gospodarczym

mówimy tu o czterech swobodach: przepływu ludzi,

przepływu towarów, przepływu usług i przepływu

kapitału.

To tworzy tę europejską przestrzeń i na tej

przestrzeni podejmuje się różne dodatkowe działania

wspierające, takie jak wspólna waluta na jakiejś czę-

ści, takie jak patent europejski, w przypadku którego

wszystko zostało uzgodnione, tylko jednej rzeczy nie

można uzgodnić: czy główny sąd patentowy będzie

w Paryżu, w Monachium czy w Londynie.

To jest

problem europejski.

Chciałbym, żebyśmy mieli w Pol-

sce tylko takie problemy europejskie, że trzeba tylko

uzgadniać siedziby, a wszystko inne dobrze chodzi.

W tym kontekście ważne jest, żebyśmy, mówiąc o Eu-

ropie, patrzyli też na to w sposób pomysłowy i ade-

kwatny do dzisiejszych czasów.

Jeżeli chodzi o zarządzanie w sytuacjach kryzy-

sowych, to warto pamiętać o takim prostym stwier-

dzeniu, że najlepiej wychodzą improwizacje dobrze

przygotowane.

Dlatego, żeby zarządzać w kryzysie,

trzeba mieć dobrze przygotowane i oceny, i plany, i stra-

tegię i podejmować działanie wcześniej, zanim nastą-

pi kryzys.

A więc, mówiąc obrazem i doświadczeniem

straży pożarnych, potrzebne jest planowanie, pre-

wencja – jak z analizy ryzyka wynika zagrożenie, to

trzeba przebudować, a nie czekać na wypadek – a re-

agowanie jest tylko ostatecznością.

Jeśli w tym kontekście mówimy o euro, to ono

odgrywa dużą rolę w tym projekcie europejskim, ale

trzeba pamiętać, że już w momencie powstawania nie

były spełnione przez państwa tworzące strefę euro

kryteria z Maastricht, czyli był pewien grzech pier-

worodny, który potem doprowadził do napięć.

Bo

mówiąc o optymalnej streﬁe walutowej, potrzeba do

tego swobody przemieszczania ludzi, swobody prze-

mieszczenia kapitału, ale też podobnego rozwoju go-

spodarczego i podobnej skłonności do inﬂacji.

Niestety w streﬁe euro te czynniki nie są w pełni

spełnione i konsekwencje są takie, że większa skłon-

ność do inﬂacjinapołudniusprawia,iżdzisiajmamy

taką sytuację, że południe popadło w długi, a północ

ma cały czas nadwyżkę handlową.

To są te elementy

nierównowagi, które rozsadzają euro od środka i któ-

re trzeba przywrócić.

Dlatego jak spojrzelibyśmy na

ten pomysł i koncepcję, która była przed euro, tzn.

europejską jednostkę rozliczeniową – ECU, to okaza-

łoby się, że było to dużo bardziej elastyczne narzę-

dzie, bo była to waluta rozliczeniowa, ale oparta

o koszyk walut narodowych.

To znaczy ta waluta nie

odbierała tożsamości walutom narodowym i miała

pewien element elastyczności, bo od czasu do czasu

można było skorygować zawartość koszyka i skory-

gować kursy.

To nie jest coś wyjątkowego, bo w po-

dobny sposób funkcjonuje fundusz walutowy i taki

uniwersalny pieniądz, tzn. specjalne prawa ciągnie-

nia oparte o koszyk walut, a nie o jedną walutę.

To

jest dużo bezpieczniejsze.

Jeśli teraz spojrzymy z tej perspektywy na Polskę,

to znowu bardzo ważne jest, żebyśmy zachowali pod-

miotowość w kluczowych dla narodu sprawach, aby-

śmy zwracali uwagę na ład społeczno-gospodarczy,

Poseł Waldemar Pawlak

167

abyśmy dbali o to, aby w naszym kraju człowiek czło-

wiekowi był bratem, a nie człowiek człowiekowi wil-

kiem (Oklaski), abyśmy naród rozumieli jako rodzinę

rodzin nastawioną na rozwój każdego, bo w rodzinie

nawet ten, kto jest najsłabszy, też jest przygarnięty

i też cieszy się miłością, nikt nie jest odrzucany czy

skazany na utylizację.

Nie można sobie też wyobrazić

tylko takiego technokratycznego podejścia polegają-

cego na tym, że ludzie po urodzeniu mają być natych-

miast przeniesieni do żłobka w celu przemysłowego

przetworzenia, potem pracują, a później na starość

są kierowani do domu starców.

Kto zapłaci za żłobki,

kto zapłaci za domy starców?

Myślę, że wszyscy tutaj

podzielamy raczej takie podejście, że lepiej, żeby np.

wnukiem opiekował się dziadek czy babcia, niż ano-

nimowa instytucja.

To jest obszar i to jest ta prze-

strzeń, w której powinniśmy budować dobry ład,

oparty właśnie o rozwój i szacunek, godność każdego

człowieka, a nie tylko zysk czy wyzysk.

Ważne jest też, żebyśmy budowali nasz patrio-

tyzm jako patriotyzm zwycięski, a nie patriotyzm

klęski.

Odwołując się do największych osiągnięć i naj-

większych zwycięstw, wystarczy wymienić trzy:

Grunwald, Wiedeń i Warszawę, które zmieniały nie

tylko Polskę, ale i świat oraz budowały taką prze-

strzeń, która otworzyła perspektywy w odniesieniu

do naszej historii narodowej.

W tym kontekście

chciałbym bardzo podkreślić to, co dla nas w PSL jest

takim drogowskazem, bo jesteśmy tradycyjnie nowo-

cześni.

Żeby to zobrazować takim przykładem prak-

tycznym, zwróćcie uwagę na muzykę Chopina.

On się

nie wstydził ludowej nuty, ale potraﬁł przeobrazić ją

w taką nowoczesną i błyskotliwą formę, która poru-

sza dzisiaj serca ludzi z różnych kultur, dlatego że nie

jest sztuczna, nie jest oderwana od człowieka, od na-

tury człowieka.

Jest nutą, która porusza serca ludzi

na całym świecie.

Dlatego Polskę chcemy widzieć

jako rodzinę rodzin, Polskę jako państwo wspierają-

ce, Polskę jako państwo tradycyjnie nowoczesne

w Europie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

niczącego Leszka Millera.

Uprzejmie proszę.

Poseł Leszek Miller:

Panie Premierze!

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

siejszej debaty.

Mówimy bowiem o przyszłości Euro-

py, a przyszłość Europy to przyszłość świata.

Pytanie

o kierunek, w jakim zmierza Europa, jest w swej isto-

cie pytaniem o przyszłość człowieka i naszej cywili-

zacji.

Niezależnie bowiem od potęgi Stanów Zjedno-

czonych, Chin i Rosji czy rosnących dopiero wielkich

mocarstw gospodarczych znaczenie Europy nie ma-

leje i nie będzie malało, jeżeli nie popełnimy istotne-

go błędu, który sprowadzi rolę naszego kontynentu

do światowych peryferii.

W tych pytaniach o przy-

szłość Europy zawiera się także pytanie o przyszłość

Polski.

Martwimy się o przyszłość Europy, bo martwi-

my się o przyszłość Polski, o poziom życia naszych

obywateli i pytamy o możliwości bezpiecznego, do-

statniego życia i możliwości rozwoju.

Unia Europejska jest projektem, który przez po-

nad pół wieku zapewnia pokój, dobrobyt i postęp

milionom mieszkańców Europy.

Ale dziś to wielkie

przedsięwzięcie jest zagrożone kryzysem gospodar-

czym, rosnącym eurosceptycyzmem, rozmaitymi

nacjonalizmami i fobiami.

I można zadawać sobie

pytanie, dlaczego tak jest i gdzie są tego źródła.

Źró-

dła są pewnie wielorakie, ale według mnie tkwią

również w niedokończonej i niepełnej integracji.

Unia

Europejska jest bowiem wspólnotą gospodarczą, ale

nie wspólną gospodarką.

Prowadzi współpracę so-

cjalną, ale nie wspólną politykę socjalną.

Sprzyja

kooperacji wielu instytucji, ale nie buduje wspólnych

instytucji.

I rzeczywiście, jeśli chodzi o zachowanie

status quo, pan premier zadał to pytanie – czy uwa-

żamy, że zachowanie status quo do czegoś dobrego

doprowadzi.

Nie, nie doprowadzi.

Nie można uznać,

że to, co jest, jest zadowalające.

Kryzys jest efektem

odejścia od polityki federalistycznej, braku odpowied-

niej edukacji w tej sprawie, ale też braku odwagi po-

lityków przedstawiających społeczeństwu mętne

projekty zamiast istotnych dylematów i otwartej dys-

kusji na temat europejskiej federacji i europejskiej

konstytucji.

A przecież jest oczywiste, że XIX-wiecz-

ny model państwa narodowego nie może wyznaczać

przyszłości i modelu Europy.

Integracja musi posu-

wać się naprzód i zamiast dalej budować iluzje, trze-

ba tworzyć i konstytucję, i instytucje federacji państw

zjednoczonych Europy.

To oznacza głęboką integra-

cję we wszystkich możliwych wariantach.

pan po właściwej stronie.

I cieszę się, że polityka rzą-

du w tej sprawie jest zgodna z programem Sojuszu

Lewicy Demokratycznej.

Jeśli chodzi o dyskusję, która dzisiaj jest niewątpli-

wie dyskusją ożywioną, to jej początek, o czym też

mówię z satysfakcją, miał miejsce przy okazji wystą-

pienia pana ministra Sikorskiego w Berlinie.

Mnie

osobiście nie razi miejsce tego przemówienia, wszak

polska droga na Zachód wiodła przez Niemcy, i to

nia Polaków i Niemców mogą być dumne, że granica

narody, dzisiaj jest tylko symboliczną linią na mapie.

Sądzę, że każdy, kto przejeżdża tę granicę i praktycznie

jej nie widzi, musi doznawać istotnego wzruszenia,

168

zwłaszcza ludzie z mojego pokolenia, którzy pamięta-

ją, jak jeszcze niedawno Europa była podzielona.

Minister Sikorski wypowiedział ważne tezy w tym

przemówieniu i właściwie określił dylematy: albo

głębsza integracja, albo rozpad Unii Europejskiej.

Ale jedna sprawa budzi mój sprzeciw.

Otóż kiedy mi-

nister Sikorski mówi, że niektóre prerogatywy, takie

jak szeroko pojęte kwestie tożsamości narodowej,

religii, stylu życia, moralności publicznej itd., powin-

ny na zawsze pozostać w gestii państw, to ja pytam:

A dlaczego na zawsze mają pozostać w gestii państw?

(Oklaski) Przecież za tymi słowami może kryć się

sprzeciw przeciwko uznaniu za uniwersalne prawa do

niedyskryminacji, prawa kobiet do decydowania o ma-

cierzyństwie i odrzucenie jako uniwersalnej zasady

światopoglądowej neutralności państwa.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Otóż wszystko, co my chcemy zmienić, pan mini-

ster Sikorski uznaje za niezmienne.

W tej sprawie

będziemy toczyć spór, panie ministrze.

Chciałbym też powiedzieć, że wszystkie ataki na

ideę integracji, różne słowa, które mają niezwykle

to wszystko już było.

Ja pamiętam okres prowadze-

nia referendum akcesyjnego.

Można było usłyszeć, że

Unia Europejska to targowica i nowe zniewolenie.

Można było usłyszeć, że Polska na zawsze straci całą

suwerenność, przestanie istnieć nasze rolnictwo, a sa-

telity będą nadzorowały, czy posłusznie odługujemy

naszą ziemię.

Niewiele zresztą miało jej zostać, bo

ziemia miała zostać wykupiona przez Niemców.

Ostrzegano, że głos za Unią Europejską to głos za

utratą Ziem Odzyskanych oraz legalizacja eutanazji,

aborcji i klonowania ludzi.

Można przytaczać te

bzdury bez końca.

Jeden z ówczesnych posłów

stwierdził nawet, że jeśli wejdziemy do Unii, to Ry-

szard Kalisz będzie wyglądał jak Lech Nikolski.

(Wesołość na sali)

(Poseł Grzegorz Schetyna: Nie wiadomo, jak wy-

gląda Nikolski.)

Jak państwo widzą, Ryszard Kalisz wygląda jesz-

cze lepiej niż wtedy, kiedy te słowa padały.

Na marginesie, ci główni przeciwnicy Unii Euro-

pejskiej bardzo szybko ewakuowali się z Polski, ale

niezbyt daleko, do Parlamentu Europejskiego i tam,

jak rozumiem, za dużą kwotę próbowali obalić Unię

Europejską od środka.

(Oklaski).

Otóż dzisiaj słyszymy prawie to samo, co więcej,

z tych samych ust.

Lata lecą i nic się nie zmienia.

Żadnej pozytywnej ewolucji, nawet wbrew oczywi-

stym faktom, bo gdy dzisiaj jedziemy przez Polskę,

to Unię Europejską, a właściwie środki Unii Euro-

pejskiej widzimy wszędzie, na drogach, na mostach,

na budowach, w naszych miastach, widzimy, jak po-

zytywne skutki przyniosło wejście do Unii Europej-

skiej.

Jednym słowem, specjaliści od wywoływania

strachów i błędów, od pilnowania własnych praw i cu-

dzych obowiązków znowu dzisiaj próbują nadać ton

europejskiej dyskusji.

Mój poprzednik wspomniał o suwerenności.

To

jest bardzo ważna sprawa, nikt nie dziwi się temu,

że my, Polacy, jesteśmy szczególnie wrażliwi na takie

pojęcia, jak suwerenność.

Nie można lekceważyć lę-

ków i emocji w tym względzie, tyle że nie powinny

nas zniewalać strach i uprzedzenia, idea jakiejś oto-

czonej twierdzy, jakiegoś ostatniego bastionu czy

przedmurza.

Reﬂeksjanadinteresemnarodowymisu-

werennością musi uwzględniać czy wymaga przede

wszystkim zrozumienia tego, w jakim kierunku idzie

świat i jak możemy na ten kierunek właściwie wpły-

wać.

Trzeba powiedzieć wprost: nie ma klinicznej

suwerenności i nie będzie jej we współczesnym świe-

cie, a największym wrogiem suwerenności państwa,

państwa i narodu, jest samotność.

W 1939 r. byliśmy

doskonale suwerenni i doskonale bezbronni.

Samot-

ność oznacza słabość.

A im państwo słabsze, tym

mniej suwerenne.

(Oklaski) Dlatego musimy przede

wszystkim zajmować się wzbogaceniem naszego pań-

stwa, jego rozwojem.

Tak jak mówił premier, słabsze

to także nadmiernie zadłużone.

Ale nie tylko o dług

chodzi, lecz także o rozwój, o instrumenty rozwoju,

o sprzyjanie rozwojowi, sprzyjanie przedsiębiorczo-

ści, ludziom aktywnym, którzy tworzą dzisiaj polską

rzeczywistość.

Współczesne rozumienie suwerenności kładzie

nacisk na sposób dzielenia się suwerennością, bo my

przecież dzielimy się naszą suwerennością, tak jak

inni dzielą się z nami.

Zasadnicze pytanie musi

brzmieć: Czy owo dzielenie się suwerennością nastą-

piło w wyniku dobrowolnej decyzji, czy przemocą?

W przypadku Polski stało się to na mocy ogólnona-

rodowego referendum.

Suweren się wypowiedział,

suweren wyraził zgodę.

I jakby w przeczuciu tego, co

może się stać kiedyś w Sejmie, kiedy ukształtowała-

by się antyunijna koalicja, w 2003 r., mając większość

w tej Izbie, nie poszliśmy na ratyﬁkację traktatu

przez parlament, tylko właśnie w drodze ogólnona-

rodowego referendum, żeby nikt tego nie mógł pod-

ważyć i żeby nie można było się z tego wycofać.

(Oklaski)

Zatem wbrew różnym majaczeniom dalej jesteśmy

państwem suwerennym i będziemy nim w przyszło-

renności.

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Niewątpliwie

w interesie Polski jest także silniejsza integracja stre-

fy euro i wejście do niej.

Polska nie powinna blokować

procesów integracyjnych, nawet jeśli jest na zewnątrz

tej strefy.

My bowiem jesteśmy w sytuacji kraju, któ-

ry nie dokonał jeszcze pełnej integracji.

Pierwszy

krok zrobiliśmy w 2004 r., drugi krok w 2007 r., kie-

dy weszliśmy do strefy Schengen, ale nie ma trzecie-

go kroku.

A trzecim krokiem jest wejście do strefy

euro, do klubu wspólnej waluty.

Panie premierze, li-

czę na to, że pan przy jakiejś okazji przedstawi pre-

cyzyjną koncepcję w tej sprawie, precyzyjną ścieżkę

dochodzenia do strefy euro, dzięki czemu wszyscy się

Poseł Leszek Miller

169

dowiemy, jak będzie przygotowywana gospodarka do

właściwego momentu – do momentu, kiedy stwierdzi-

my, że jest ta właściwa okazja, której nie wolno stracić,

okazja atrakcyjna dla nas i pożądana dla innych.

Trze-

ba wejść do strefy euro, gdy szanse będą większe od

ryzyka, ale trzeba mieć odpowiednio przygotowaną

gospodarkę, żeby umieć wykorzystać ten moment.

Szanowni Państwo!

Wielka Brytania znalazła się

na zewnątrz procesów integracyjnych.

To jest dobra

okazja, panie premierze, żeby jeszcze raz zwrócić się

do pana o wycofanie się z protokołu brytyjskiego

ograniczającego stosowanie praw zapisanych w Kar-

cie Praw Podstawowych.

(Oklaski) Przecież trwanie

przy tym protokole jest reliktem rządu Prawa i Spra-

wiedliwości, lęków i rozmaitych ograniczeń.

Nie ma

żadnego uzasadnienia, aby nic w tej sprawie nie zro-

bić.

Odwagi, panie premierze, w tej sprawie.

(Okla-

ski) Ma pan większość prounijną w parlamencie i za-

wsze może pan liczyć na pomoc w tej sprawie.

A jeżeli

padają tutaj słowa – zdaje się, pani poseł Fotyga o tym

mówiła – że trzeba przestrzegać konstytucji, że ten

minister łamie konstytucję, a ten nie, to chciałbym

przypomnieć, że pierwsza ustawa, jaką podpisał pre-

zydent Kaczyński, w sposób rażący naruszała konsty-

tucję w 7 artykułach, jak stwierdził Trybunał Konsty-

tucyjny.

Chodziło o przejęcie mediów przez Prawo i Spra-

wiedliwość.

I wtedy prezydent Kaczyński nie miał

wahań, tylko szybko podpisał.

(Poseł Maria Zuba: Nie ta skala problemu.)

A więc proszę nie pouczać kogoś innego, tylko

przypomnieć sobie własne historie.

Szanowni Państwo!

Polska nie przystąpiła do

Unii Europejskiej dla chwilowego interesu.

To jest

wybór historyczny i strategiczny.

Przystąpiliśmy do

Unii, która ma być nie tylko silna, ale i wspólna, i im

bardziej wspólna, tym bardziej silna.

(Oklaski) Po-

szczególne państwa i narody europejskie samodziel-

nie nie znaczą zbyt wiele, dlatego pożądanym kierun-

kiem dla Europy i dla Polski jest kierunek federacyj-

ny, tworzenie tożsamości europejskiej.

Przecież bycie

Polakiem i Europejczykiem nie jest sprzeczne, w tym

pojęciu nie ma żadnej sprzeczności.

(Oklaski) Jeśli

chcemy kształtować przyszłość Europy w kompliku-

jącym się świecie, współdecydować o kierunkach roz-

woju i charakterze unijnych instytucji, to potrzeba

nam ludzi, którzy innych się nie boją, którzy są świa-

ta ciekawi, sporo o nim wiedzą, są przygotowani do

obrony własnych interesów, naszego kraju, ale także

rozumieją interesy innych, są otwarci na debatę i kom-

promis.

Europa – tak jak i Polska – potrzebuje bu-

downiczych, a nie brygad specjalizujących się w de-

strukcji czy w demontażu, jednym słowem, potrzebu-

je Stasziców, a nie Reytanów.

(Oklaski) Reytan w tej

sprawie jest nikomu do niczego niepotrzebny.

Panie Premierze!

Życzę powodzenia w budowie

silnej Europy i silnej Polski w silnej Europie.

W tym

dziele będziemy z panem.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

lerowi.

Może wyjaśnię, bo to dla niektórych może być za-

skoczeniem.

Otóż klub Solidarna Polska próbował

dokonać cesji swojego czasu na pana posła Ludwika

Dorna.

To jest niemożliwe.

Pan poseł w drugim kro-

ku poinformował, że z dniem dzisiejszym przystępu-

je do klubu Solidarna Polska.

(Poruszenie na sali)

Ale to „przystępuje” dotyczyło czasu przyszłego,

a więc czasu niepewnego, więc trzecim krokiem, któ-

ry już teraz rzeczywiście upoważnia pana posła Do-

rna do zabrania głosu w imieniu Solidarnej Polski,

jest uchwała tego klubu parlamentarnego, która

stwierdza, że z dniem 15 grudnia pan poseł przystą-

pił do klubu Solidarna Polska.

Uprzejmie pana posła proszę o zabranie głosu

w imieniu tego klubu.

(Oklaski)

Poseł Ludwik Dorn:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Jednak kwestia polityki polskiej w Unii Europej-

skiej oraz przyszłości Unii i przyszłości Polski jest

ważniejsza niż losy mojej skromnej osoby, więc prze-

chodzę do rzeczy.

(Poruszenie na sali)

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Na początku

tygą, która zakwaliﬁkowała pańskie wystąpienie

jako wystąpienie publicystyczne.

Nie, ja się z tym nie

zgadzam, z tym że oczekiwałem, iż usłyszę z tej try-

buny premiera rządu Rzeczypospolitej Polskiej, a usły-

szałem doradcę bądź aspiranta do doradcy księcia

(Oklaski), kogoś, kto chce uzyskiwać wpływy dla sie-

usznika możniejszego.

Nie chcę, żeby to było trakto-

wane w kategoriach insynuacji, więc odwołajmy się

do pewnych konkretów.

Mianowicie pan premier pod-

nosił to, że brak konsultacji z parlamentem przed

podjęciem tej wiążącej deklaracji intencji 9 grudnia

to było umacnianie pozycji Polski, to było pokazanie,

że jak rząd polski jedzie do Brukseli, to ma tutaj moc-

ny mandat.

Nie tak postąpiło wielu innych premie-

rów.

Nie tak postąpił premier Szwecji, nie tak postą-

pił premier Bułgarii, nie tak postąpił premier Czech

i nie tak postąpił premier Węgier, którzy powiedzieli:

owszem, to są interesujące koncepcje, można je rozwa-

żyć, ale nam potrzebna jest konsultacja z parlamen-

tem narodowym.

I te konsultacje trwają.

Odbyła się

konsultacja w Bułgarii, już powiedziano: żadnej skład-

ki na zamożniejszych.

Mamy głos premiera Czech,

prezydenta Czech oraz prezesa czeskiego banku cen-

tralnego: żadnej zrzutki na zamożniejszych.

Czekamy

na debaty w Szwecji i na Węgrzech.

Poseł Leszek Miller

Otóż ta nieco inna, mniej premierowska, bardziej

doradcza, zausznikowska rola, w jakiej pan premier

występuje i w Brukseli, i z tej trybuny, wiąże się z dwie-

ma koncepcjami Europy, ale także z dwiema koncep-

cjami Polski.

I to jest podział rzeczywisty, dlatego ten

spór będzie tak gorący, ale mam nadzieję przynajm-

niej na to, że dojdzie do bolesnego, ale jednak wyty-

czenia pewnego minimum punktów wspólnych.

Na

czym polegają te dwie zakorzenione w społeczeństwie

polskim, dwie różne koncepcje Unii i koncepcje Pol-

ski?

Jest koncepcja Polski lokalno-tubylczej i jest

koncepcja Polski narodowej.

Jeśli mówię o koncepcji

Polski lokalno-tubylczej, to nie po to, by kogokolwiek

obrażać.

Nie odmawiam zwolennikom tej Polski pa-

triotyzmu, przywiązania do ziemi ojczystej, przywią-

zania do kultury, nie formułuję zarzutu zdrady czy

renegactwa.

Niemniej to są koncepcje w sposób prze-

paścisty różne.

Najkrócej można je scharakteryzować

tak, że Polska lokalno-tubylcza przywiązana jest do

tożsamości kulturowej bardziej na poziomie senty-

mentalno-folklorystycznym, natomiast Polska naro-

dowa – Solidarna Polska, Prawo i Sprawiedliwość są

z tej Polski narodowej – podtrzymuje ideę Polski jako

bytu politycznego, jako jednostki politycznej, także

jako wspólnoty i jako zobowiązania członków tej

wspólnoty wobec niej.

Pan jest w tej chwili najważniejszym przywódcą

Polski lokalno-tubylczej.

Jeżeli spojrzy się na pański

rozwój ideowy od tego znanego tekstu z lat 80. po Kon-

gres Liberalno-Demokratyczny, to widać tutaj pewną

konsekwencję, można powiedzieć, podziwu godną,

choć jestem jej najgorętszym politycznym przeciwni-

kiem.

Ścierają się tu te dwie wizje i mają one odniesie-

nie do tego, co dzieje się w Europie.

Jeżeli odrzemy to,

co stało się w Berlinie podczas przemówienia ministra

Sikorskiego, i to, co stało się 9 grudnia w Brukseli,

z całej publicystyki, z całej wizyjności, z całych mrzo-

nek i będziemy trzymać się twardo faktów politycz-

nych, to można powiedzieć tyle: Polska powiedziała

– i od razu mówię: nie za to atakuję – idą bardzo trud-

ne czasy, należy trzymać się silniejszego, a tym silniej-

szym w naszym obszarze są Niemcy.

I tutaj nawet

może być zgoda.

Natomiast Polska ustami ministra

Sikorskiego i pańskimi wypowiedziami i decyzjami

powiedziała jeszcze coś innego: wyrzekamy się roli

niechby słabszego, niechby młodszego, ale partnera,

który, organizując wokół siebie kraje regionu, targuje

się o swoje.

Nie, chcemy być doradcą i zausznikiem,

chcemy być klientem, jakby zapominając o tym, że eg-

zystencjalne interesy klienta zawsze muszą ustąpić

wobec egzystencjalnych interesów patrona.

I to jest ta

główna, przewodnia myśl.

Natomiast co się stało w Bruk-

seli?

Utrwalono dążenie do pozatraktatowego rządze-

nia Unią Europejską, bo odejście od zmiany traktatu

na rzecz porozumień międzyrządowych to jest utrwa-

lenie pozatraktatowego rządzenia Unią Europejską,

przez Niemcy w konsultacji z Francją, obudowaną

grupą frankfurcką.

I pan to wsparł.

Ponadto ustalono

składkę czy…

(Poseł Jan Łopata: Zrzutkę.)

…zrzutkę.

To są właściwie takie dwie istotne

kwestie.

Ponadto wpisał się pan w nieodpowiadający

interesom polskim model myślenia, iż Unia Europej-

ska jest zakładnikiem Unii Gospodarczej i Waluto-

wej, czyli strefy euro, i że Unia Europejska za wszel-

ką cenę musi ratować eksperyment, który wydaje się

nieudany, czyli strefę euro.

W parlamencie bułgar-

skim oświadczono: nie my narozrabialiśmy, nie my

to będziemy ratować, nie liczcie na nasze pieniądze.

Otóż tej koncepcji, wpisanej w rolę Polski lokalno-

-tubylczej, Solidarna Polska z intencją politycznego

reprezentowania Polski narodowej przeciwstawia

zgłoszony do laski marszałkowskiej projekt uchwały

o minimalnych warunkach brzegowych polskiej po-

lityki europejskiej.

Zawiera on następujące najistot-

niejsze punkty.

Po pierwsze, potwierdzenie woli utrzymania obro-

ny i umacniania Unii Europejskiej.

Ona musi się

zmieniać.

Nie ma powrotu do status quo ante, tylko

są dwa wyjścia.

Czy Unia Europejska ma się stać za-

kładnikiem strefy euro, czy Unia Europejska ma się

bronić przed tymi uroszczeniami jako wspólnota su-

werennych narodów, które mogą ograniczać, przeka-

zywać swoje kompetencje?

Następna kwestia.

To, co ustalono w Brukseli, i co

pan żyrował, wisi w traktatowej i konstytucyjnej

próżni, bo przecież jest tak – powiedzieli to przewod-

niczący Komisji Europejskiej, Brytyjczycy i wszyscy

prawnicy – że nie ma możliwości wyposażenia insty-

tucji wspólnotowych w nowe kompetencje poza pra-

wem pierwotnym Unii Europejskiej.

Żeby to zrobić,

trzeba by pogwałcić traktaty, a także Konstytucję

Rzeczypospolitej Polskiej.

Z naszej strony nie ma na

to zgody.

Sądzę, i mam taką nadzieję, że nie będzie

na to zgody ze strony Sejmu, a bardzo wątpliwe jest,

panie premierze, czy będzie na to zgoda ze strony

Bundestagu.

Wtedy znajdzie się pan w trudnej sytu-

acji.

(Oklaski)

Następna kwestia: nie ma zgody na składkę.

Mó-

wią to Czesi, mówią to Bułgarzy, sądzę, że powiedzą

Szwedzi i Węgrzy.

Ale to zaczyna mówić też Bundes-

bank i nie przypadkiem wczoraj kanclerz Merkel,

o ile sobie przypominam, w ogóle nie poruszyła tej

kwestii.

Bundesbank formułuje opinię, że Międzyna-

rodowy Fundusz Walutowy ma wystąpić jako pralnia

pieniędzy, by ominąć przepisy unijne i konstytucje.

Nie ma na to zgody także z tego powodu, że my mamy

płynność złotówki i że te 10 mld czy kilkanaście mi-

liardów euro, które mogłoby to na nas przynieść, to

jest właśnie wolna część, którą ma prezes NBP – bo

przecież nie ma wolnych prawie całych 75 mld euro

– żeby bronić złotówkę przed atakami spekulacyjny-

mi.

Co jest ważniejsze w tej chwili: polska waluta czy

ratowanie, nie żadnych Węgier, bo nie o to chodzi, ale

przede wszystkim Włochów, robienie wrażenia, że się

uratuje Włochów?

Węgry nie są żadnym problemem,

Poseł Ludwik Dorn

problemem jest 400 mld euro – chodzi o przyszły rok

– zapadalnego długu Włoch.

I wreszcie kolejne punkty podniesione w uchwale

Solidarnej Polski.

Obok sprzeciwu wobec składki na

bogatszych kosztem wystawienia złotówki na ataki

jest apel do marszałka Sejmu, do premiera i do pre-

zydenta o intensyﬁkacjęwspółpracywramachregio-

nu Europy Środkowo-Wschodniej, Grupy Wyszeh-

radzkiej, ale nie tylko, bo w wyniku polityki pana

ministra Sikorskiego i pańskiej w regionie jest ona

uzasadniona.

Nie mam wielkich pretensji o to, że

Polska prezydencja w pańskim wykonaniu była słaba

i nijaka i była ignorowana niekiedy w sposób obraź-

liwy.

To nie są moje stwierdzenia, tylko Jacques’a

Delorsa.

Tak było, i to bardzo źle dla Europy.

Mam

natomiast zasadnicze pretensje o to, że nie wiązała

się ona z żadną inicjatywą w regionie, w regionie

unijnym Europy Środkowo-Wschodniej, o to, że jeste-

śmy tam izolowani, bo lubimy dużych chłopców, a nie

lubimy małych chłopców i w sposób pogardliwy da-

jemy to do zrozumienia.

To jest droga do samoizola-

cji.

(Oklaski)

Taka jest nasza propozycja.

Sądzę, że będziemy

nad tym debatować.

Będziemy debatować przed mar-

cem, kiedy mają zapadać decyzje.

Chciałbym to za-

kończyć apelem, myślę, że do Prawa i Sprawiedliwo-

ści, o poważną dyskusję nad tym dokumentem.

To

jest dokument do dyskusji, nie muszę apelować…

Są

różne napięcia, ale wy i my jesteśmy nie z Polski lo-

kalno-tubylczej, tylko z Polski narodowej.

Z uwagą wysłuchałem wystąpienia pana premie-

ra Pawlaka, który wypełnił je akcentami batali-

styczno-muzykologicznymi, czyli w kwestii zasadni-

czych dylematów nie chciał się wypowiedzieć, co

odnotowuję, bo to jest ważne.

Czyli jest tutaj możli-

wość rozmowy.

Zasmuciło mnie wystąpienie pana premiera Lesz-

ka Millera.

Otóż, panie premierze, jest tak, że są

między nami bardzo głębokie podziały, mające swoją

genezę w przeszłości, ale ja zawsze mówiłem, że by-

wało tak, iż politycy komunistyczno-postkomuni-

styczni mieli swoje chwile chwały w niepodległej

Polsce.

Taką chwilę chwały miał Aleksander Kwa-

śniewski podczas pomarańczowej rewolucji na Ukra-

inie.

Pan też miał taką chwilę chwały, kiedy pan,

komunistyczno-postkomunistyczny lewicowiec, wspól-

nie z chadeckim prawicowcem Aznarem zawetował

traktat konstytucyjny.

Pan z tej ścieżki…

Pan wtedy

– tak się zdarza – ucieleśnił pewne dążenie Polski

narodowej, bo pan był premierem.

Dlatego Jan Roki-

ta i Ludwik Dorn mówili wtedy – a już wzbierała

afera Rywina – jesteśmy dumni z polskiego premiera,

bo było z czego być dumnym.

Pan zszedł z tej drogi.

Gdzie jest dawny Leszek Miller?

Chce się pan ścigać

w wizjach federalistycznych – zmienił pan poglądy,

to wolno.

Z kim?

Z Platformą Obywatelską?

Nie prze-

ścignie pan, bo jest silniejsza.

Z ruchem pana Paliko-

ta?

Nie prześcignie pan, bo jest, powiedzmy, bardziej

radykalno-błazeński.

(Wesołość na sali, oklaski)

Zostanie pan w przeciągu.

Stąd mój wielki apel

o pewną reﬂeksję, apel do PSL-u i Sojuszu Lewicy

Demokratycznej o otwarte włączenie się, my też chce-

my być otwarci, w debatę związaną z tą uchwałą.

Przygotujcie własną, żeby nie było walki o to, kto nad

czym dyskutuje.

Chodzi o określenie minimalnych

warunków brzegowych polskiej polityki europejskiej.

W imieniu klubu Solidarnej Polski – zdaje się, że

nikt dotąd tego nie zrobił – składam wniosek o odrzu-

cenie informacji pana premiera Tuska.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan minister Sikorski w trybie artykułu, który

już wielokroć przytaczałem.

Proszę o zabranie głosu pana ministra Sikor-

skiego.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

chałem wystąpienia pana posła Ludwika Dorna,

w którym odnalazłem szereg pozytywnie zaskakują-

cych myśli.

W odróżnieniu od wielu jego niedawnych

kolegów pan poseł Dorn przyjmuje możliwość, że

w niektórych warunkach zgoda z silniejszym od nas

partnerem może być dla nas korzystna.

To już po-

stęp.

Natomiast jednocześnie przedstawia karykatu-

rę tego, co dialog z partnerami, z których niektórzy

są od nas silniejsi, może oznaczać.

Powiedział znowu

o klientyźmie, o wasaliźmie, o tych wszystkich spra-

wach.

Antycypując więc, że dokładnie taka będzie

retoryka w drugiej części dzisiejszej debaty, chciał-

bym zapytać pana posła i prawą stronę sceny poli-

tycznej, kto powiedział takie słowa.

Proszę zgadnąć.

Uprzedzam, że mam całą teczkę tych cytatów, więc

uważajcie, co będziecie mówić.

(Wesołość na sali,

oklaski)

Pozytywna dominacja Niemiec, taka, która trak-

tuje inne kraje partnersko, która przewodzi w rozwo-

ju wspólnej Europy, jest korzystna.

Te słowa wypo-

wiedział, wedle mojej wiedzy, autor wniosku o wotum

nieufności, obecny poseł Prawa i Sprawiedliwości,

pan Witold Waszczykowski w wywiadzie w dniu 6 czerw-

ca 2007 r.

(Oklaski) Więc bardzo uważajcie, co wypo-

wiadacie, bo mamy zapis tego, co wcześniej mówili-

ście.

(Poruszenie na sali) Są granice, wszystko z ogól-

nie dostępnych źródeł.

Antycypując więc kolejne części debaty, proszę

o mniej demagogii i więcej reﬂeksjinatematpolskiej

racji stanu i tego, jakie mamy realne wybory w naszej

polityce europejskiej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Ludwik Dorn

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję panu ministrowi.

Panie ministrze, przepraszam bardzo, wcześniej

tego nie dostrzegłem, pani poseł Anna Fotyga prosiła

o umożliwienie zabrania głosu w trybie sprostowania.

Proszę panią poseł, później pan minister Ro-

stowski.

Poseł Anna Fotyga:

W trybie sprostowania do obydwu wypowiedzi

pana ministra Sikorskiego.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Nie mam wątpli-

wości, że pan minister zbudował bardzo dobre służby

prasowe w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, je-

steśmy świadkami tego, co się dzieje.

Pan minister

był łaskaw cytować WikiLeaks w swoim poprzednim

wystąpieniu.

To jakby poprzedni etap, jak rozumiem,

działań podobnych służb prasowych, które w tej

chwili funkcjonują w MSZ.

Panie ministrze, był pan łaskaw odnieść się do

mojej rzekomej miłości do Stanów Zjednoczonych.

W tej Izbie rozmawiamy nie o uczuciach, tylko o in-

teresach.

Chciałabym powiedzieć, że wszystkie ekipy

rządowe przed rządem Platformy Obywatelskiej i PSL

promowały zrównoważoną politykę zagraniczną, któ-

rej bezpieczeństwo oparte było o wyraźnie zakreślo-

ne dwa ﬁlary: ﬁlar transatlantycki, oznaczający

przede wszystkim współpracę ze Stanami Zjednoczo-

nymi, i ﬁlar europejski.

Jesteśmy członkiem Unii

Europejskiej.

To oczywiste, że naszym ważnym inte-

resem jest budowa naszego statusu i pozycji w Unii

Europejskiej.

Ten status i pozycję w Unii Europejskiej

budowaliśmy w oparciu o sojusze regionalne, o bliską

współpracę z państwami w regionie, które były i są

państwami promującymi bardzo podobne wartości,

mającymi w większości podobne do naszych interesy

w Unii Europejskiej.

Rząd PO–PSL zarzucił tę koncepcję, której patro-

nował śp. prezydent.

Jeśli chodzi o Stany Zjednoczo-

ne, to czy Stany Zjednoczone chcą czy nie chcą, czy

w Stanach rządzi administracja nieco bardziej zaan-

gażowana w sprawy wewnętrzne, czy zaangażowana

na zewnątrz, to polskim interesem jest bliska współ-

praca ze Stanami Zjednoczonymi.

Tylko na tym po-

legały nasze stanowiska.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Minister Finansów

Jan Vincent-Rostowski:

od tego, że oczywiście w pełni zgadzam się z panią

poseł Fotygą.

Bliskie stosunki, przyjazne stosunki,

sojusznicze stosunki ze Stanami Zjednoczonymi są

jednym z dwóch wielkich ﬁlarówbezpieczeństwaPol-

ski, jakimi są Unia Europejska i NATO.

Problem

polega na tym, że jedność i spójność Unii Europejskiej

są dzisiaj zagrożone, dlatego że zagrożona jest strefa

strefa euro może się po prostu wygodnie, spokojnie,

aksamitnie, tak jak Czechosłowacja, rozejść.

Takiej

możliwości, proszę państwa, po prostu nie ma.

Musi-

my sobie z tego bardzo jasno zdać sprawę.

To, co mówi się po prawej stronie tej sali, jest kom-

pletną, totalną mrzonką.

Bo jeżeli zaczną się pierw-

sze kroki, nastąpi wyjście jakiegokolwiek większego

państwa ze strefy euro, to będziemy mieli natych-

miast gigantyczny odpływ inwestycji, środków pie-

niężnych z tego państwa.

Doprowadzi to bardzo szyb-

ko, w ciągu kilku miesięcy, do wielkiej recesji w tym

państwie, prawdopodobnie także do niewypłacalno-

ści skarbu tego państwa, co przyniesie skutek w po-

staci efektu domina, jeśli chodzi o systemy bankowe

pozostających państw, powodując recesję w tych pań-

stwach, a także w końcu zarażenie ścisłego jądra

Unii Europejskiej z punktu widzenia gospodarczego,

jakim są Francja, Holandia, Niemcy itd.

Nie ma scenariusza zakładającego aksamitne roz-

wiązanie strefy euro.

Dlatego w żywotnym interesie

Polski jest to, aby strefa euro przetrwała.

A gdyby

taki scenariusz nastąpił?

Proszę to sobie wyobrazić.

Czy państwo siedzący po prawej stronie naprawdę

poważnie myślicie, że w takich warunkach dalej

otrzymywalibyśmy 10 mld euro bezzwrotnej pomocy

z Unii Europejskiej?

Na jakim świecie żyjecie, skąd

ten niesamowity brak wyobraźni, podczas gdy w in-

nych sprawach to chyba wyobraźni wam nie brakuje?

(Oklaski)

Czas poważnie pomyśleć o tych sprawach.

W tym

kontekście Narodowy Bank Polski zdecyduje, czy

zgadza się na pożyczkę znacznie mniejszej kwoty dla

Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

Nie dla

Włoch, nie dla Hiszpanii, nie dla Grecji, tylko dla

Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który

jest najlepszym kredytobiorcą na świecie.

Zgadzam się oczywiście z panem posłem Dornem,

że to właśnie Międzynarodowy Fundusz Walutowy

powinien tę pożyczkę otrzymać, ale w tym w żaden

sposób nie różnimy się od Bundesbanku, który do-

kładnie to samo postuluje.

Proszę więc nie podnosić

kwestii, że Bundesbank nie zgadza się z tym, co, jak

ktoś przypuszczał, mogło być intencją szczytu.

Na

szczycie jasno i dobitnie było powiedziane, że będą to

dwustronne pożyczki dla Międzynarodowego Fundu-

szu Walutowego, więc tutaj taki niefortunny może

przykład wyobraźni prawej strony.

Trzecia rzecz – naprawdę nie jest tak, że Narodo-

wy Bank Polski ma 13 mld euro, zresztą nie mówimy

o żadnych kilkunastu miliardach euro, ale to jakby,

nawiasem mówiąc, w formie gotówki.

Narodowy

Bank Polski trzyma swoje rezerwy, są one zainwe-

stowane w obligacje różnych państw.

Część tych ob-

ligacji, które są płynne w takim sensie, że można je

sprzedać – ale nie jest to gotówka – będzie sprzedana,

jeżeli taką decyzję podejmie Narodowy Bank Polski,

aby być gotowym do udzielenia pożyczki Międzyna-

rodowemu Funduszowi Walutowemu.

Oczywiście nie

jest dzisiaj jasne to, w którym momencie Międzyna-

rodowy Fundusz Walutowy zwróci się do Narodowe-

go Banku Polskiego.

Te sprawy są na tyle ważne, że

apelowałbym o rzetelne ich przedstawienie.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Wolę zabrania głosu wyraża pan premier.

Panie premierze, uprzejmie proszę.

Prezes Rady Ministrów

Donald Tusk:

Panie Marszałku!

Po wystąpieniu pana posła Do-

rna chciałbym kilka rzeczy sprostować.

Pojawiły się

w nim informacje na temat zachowania poszczegól-

nych delegacji w Brukseli.

Pan poseł Dorn podał mię-

dzy innymi Bułgarię jako przykład tego państwa,

które twardo przeciwstawia się ustaleniom z Bruk-

seli i które jest dobrym przykładem takiego mocnego,

zdrowego sceptycyzmu wobec strefy euro i jej starań.

Zdaję sobie sprawę, że pan poseł jest w trudniejszej

sytuacji niż ja, bo nie był w Brukseli i nie miał okazji

obserwować zachowań poszczególnych delegacji, ale

to post factum jest jako tako udokumentowane i nie

należy w związku z tym – nawet jeśli jest się bardzo

utalentowanym, o czym nieraz czytaliśmy, twórcą

bajek – mylić tych dwóch ról i nie można tych bajek

opowiadać wtedy, kiedy rozmawiamy o przyszłości

Polski.

(Oklaski)

Ze względu na dość ścisłą współpracę w niektó-

rych sprawach i też bardzo dobre relacje osobiste

z premierem Borysowem miałem okazję uczestniczyć

w kilku spotkaniach, także w ostatnich tygodniach,

w których premier Bułgarii bardzo mocno deklaro-

wał chęć przystąpienia Bułgarii tak szybko, jak to

jest możliwe, najlepiej natychmiast, do strefy euro.

Pomijam fakt, że to – takie pospieszne deklaracje –

nie zawsze budzi entuzjazm w streﬁeeurowszystkich

państw europejskich.

Natomiast proszę nie budować

złudzeń na tej sali, że istnieje jakiś szeroki front

państw, na którego czele stoi między innymi Bułga-

ria, a które cechują się zdrowym, nacjonalistycznym

sceptycyzmem wobec strefy euro.

Pan poseł może o tym nie wie, chociaż to także

zostało opublikowane – polecam lekturę dokumentów

– ale deklarację polityczną dotyczącą stanowiska

strefy euro zawartą w tzw. aneksie do konkluzji Unii

Europejskiej wsparły wszystkie państwa poza Wielką

Brytanią.

Szwecja…

Słucham?

Nie usłyszałem, bo ktoś…

(Głos z sali: Jaki aneks?)

(Głos z sali: Nie wiedzieliśmy po prostu, że jest

aneks.)

(Głos z sali: To nowość, szkoda, że nam pan go nie

przedstawił.)

Ten aneks opisuje jawną i znaną wszystkim, któ-

rzy chcą czytać, część konkluzji europejskich, tę za-

sadniczą, która inaczej nazywana jest deklaracją.

Państwo od 3,5 godziny dyskutujecie dokładnie o tym

aneksie.

Przykro mi, że nie wiedzieliście, że on ist-

nieje.

To jest rzeczywiście rekord świata.

(Wesołość

na sali, oklaski)

Ta deklaracja, zwana w dokumentacji także anek-

sem, jest to stanowisko państw strefy euro, a wspar-

cie dla niej zadeklarowały bezwarunkowo lub warun-

kowo także inne państwa, w tym spoza strefy euro.

Niektóre państwa mają bardzo skomplikowaną sytu-

ację koalicyjną w ich parlamentach, o czym bardzo

otwarcie premierzy informowali podczas posiedzenia

Rady Europejskiej, nie czyniąc z tego w żadnym wy-

padku atutu, tylko traktując to jako bardzo poważny

balast, kłopot.

Wiem, że pan, panie pośle Dorn,

chciałby, żebyśmy mieli taki kłopot w Polsce, to zna-

czy żeby nie było realnej większości w parlamencie

i żeby polski rząd, jadąc do Brukseli, nigdy nie mógł

podjąć jakiejkolwiek decyzji.

A ja jestem dumny z tego,

że dzięki decyzji Polaków, jeśli polski premier jedzie

do Brukseli, to dobrze wie, że może podejmować tak-

że zobowiązania i podejmować wspólnie z innymi

decyzje…

(Poseł Maria Zuba: Bez przyzwolenia parla-

mentu.)

…dysponując większościowym poparciem w par -

lamencie.

(Oklaski) Wy uważacie, i ja się nie dziwię,

że ktoś, kto wybrał…

(Poseł Maria Zuba: Bez dyskusji.)

Nie byłbym taki przykry w słowach wobec pana

posła Dorna, gdyby on nie rozpoczął swojej wypowie-

dzi, zresztą dość tradycyjnie, właśnie od insynuacji

i niepotrzebnych złośliwości, które rujnują później

reputację kolejnych, nawet mądrzejszych, zdań.

Ale

chcę panu, panie pośle, powiedzieć, że Bogu dzięki

wspólnota narodowa w Polsce nie jest taka, jak ją pan

opisał.

Gdyby polska wspólnota narodowa wyglądała

tak, jak środowisko polityczne, podzielone na ileś

partii, ileś setek ruchów i środowisk, którego pan stał

się jednym z symboli, gdyby tak miała wyglądać

wspólnota narodowa w Polsce, to byłoby to piekło,

a nie Polska.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Dość symbolicznie wyglądał problem z ustale-

niem, w czyim imieniu pan, panie pośle, występuje

dzisiaj.

(Wesołość na sali) Gdy ja zwracam się do pań-

stwa wtedy, kiedy rozmawiamy o Radzie Europej-

skiej, nie pozwalam sobie na insynuacje.

Rzeczywi-

ście rozmawiamy na temat, który wydaje się kluczo-

wy, i podejmujemy pewne decyzje, także w Brukseli,

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski

co do których być może nie uzyskamy pełnej akcep-

tacji na przykład pana posła Dorna, ale insynuowa-

nie, iż podejmuje się decyzje, dlatego że nie jest się

członkiem wspólnoty narodowej tylko tubylcem

wspólnoty lokalnej, jest w najlepszym wypadku ozna-

ką złego wychowania, panie pośle, w najlepszym wy-

padku.

(Oklaski)

Wielokrotnie publicznie mówiłem także o tym – za

to, że państwo zatykacie uszy wtedy, kiedy mówi kto

inny, nie mogę wziąć odpowiedzialności – że to ewen-

tualne przystąpienie do umowy międzyrządowej bę-

dzie wymagało tak czy inaczej akceptacji w trybie

ratyﬁkacji.

Ona w Polsce wcale nie jest prosta i wy-

maga naprawdę niejednej debaty w tej Izbie.

Mamy

także prezydenta, który uczestniczy w takim proce-

sie.

Jeśli chodzi o ewentualną pożyczkę do IMF, to

mamy tutaj procedury bardzo bezpieczne, a więc

w tym konkretnym przypadku: sformułowany wnio-

sek rządu, ocena tego ze strony Narodowego Banku

Polskiego.

Nie wiem, dlaczego – prosiłbym, może ktoś

co jest bezpieczne dla rezerw, jest bardziej kompe-

tentna w wykonaniu posła Dorna niż Zarządu Naro-

dowego Banku Polskiego.

Dlaczego miałoby tak być?

Dlaczego każdy, kto wejdzie na tę mównicę, w ciągu

5 minut zamienia się w eksperta od wszystkiego?

W tym przypadku pan poseł Dorn jest specjalistą od

bezpieczeństwa rezerw wybitniejszym niż Rada Poli-

tyki Pieniężnej, Zarząd Narodowego Banku Polskiego,

jego prezes.

Wszystkie te ciała są opisane w konstytu-

cji, są tak opisane w naszym ustroju, aby rzeczywiście

gromadziły ludzi, którzy biorą za to odpowiedzialność

i którzy mają odpowiednie kompetencje.

(Głos z sali: Bo wydaje mu się, że jest geniuszem.)

Między innymi dlatego nie mieliśmy wątpliwo-

ści, iż możemy deklarować współpracę, także jeśli

chodzi o deklarację dotyczącą ewentualnej przyszłej

umowy międzyrządowej, że znamy zapisy ustrojowe

i wiemy dokładnie, iż to nie jest widzimisię jednego

czy drugiego polityka i ewentualna pożyczka do

MFW jest opatrzona w naszym ustroju zabezpiecze-

niami i nie będzie narażona na decyzje ryzykowne

lub pospieszne.

Chcę także podkreślić jeszcze raz to, o czym wspo-

mniał przed chwilą minister Rostowski, a o czym ja

nie powiedziałem na początku tej debaty.

Jeśli Pol-

ska, Bogu dzięki tak nie jest, na forum europejskim

miałaby z taką pogardą, z taką zaskakującą czasa-

mi dezynwolturą mówić na przykład o niektórych

dużych płatnikach netto, że nie są warci wsparcia

wtedy, kiedy wpadli w kłopoty, to, panie pośle, na-

wet bujna wyobraźnia, jeśli się nie opieramy na fak-

tach, nie zawsze starcza do tego, żeby zrozumieć

zasadnicze problemy, przed jakimi możemy wszyscy

stanąć w Europie.

Znaczy, te tak pogardliwie, z taką

dwuznacznością opisane przez pana Włochy ze swo-

imi problemami, to jest państwo, które było jednym

z tych gwarantów strumienia pieniędzy, który pły-

nie do Polski, wielokrotnie większego, bez porówna-

nia większego niż ewentualna pożyczka do IMF.

I ta beztroska, którą zauważyłem w pańskim wy-

stąpieniu, z której miałoby wynikać, że: OK, Włochy

upadną, i co? – albo brak wiedzy, albo brak wyobraź-

ni, albo nadmiar wyobraźni powodują, że tu, na tej

sali, niektórzy są naprawdę przekonani o tym, że

wspólnota narodowa à la Ludwik Dorn świetnie by

się tu poczuła, gdyby upadły Włochy, Niemcy, Fran-

cja, nie wiem, co jeszcze.

Wtedy byście się chyba

dobrze poczuli.

(Głos z sali: Chiny, Chiny.)

I ostatnia kwestia.

Polska argumentowała na

rzecz zmian traktatowych tak, aby chronić tryby

traktatowe.

Strefa euro, w tym dwa największe kra-

je strefy euro – Niemcy i Francja, szczególnie Fran-

cja, bo akurat Niemcy były tutaj bardziej pasywne

– nastawały także na zmiany traktatowe, ale równo-

cześnie informowały wszystkich bez jakichś szczegól-

nych ogródek: nie będzie zgody na zmiany traktato-

we, będziemy proponowali dla strefy euro umowę

międzyrządową.

Takie są realia.

Nie doszło do usta-

lenia tego w trybie traktatowym, o co zabiegała Pol-

ska, bo nie chciał tego Cameron, a nie Sarkozy czy

Merkel, który uzyskał aplauz – gdzie? – na Nowo-

grodzkiej, jeśli dobrze znam adres siedziby PiS-u.

Tak więc mamy do kogo mieć pretensje o to, że nie

udało się uzyskać trybu traktatowego dla tych zmian,

których potrzebuje strefa euro i które nie będą dziś,

jutro, pojutrze na razie dotyczyć Polski, ale brak tych

zmian może dotyczyć bardzo boleśnie Polski.

Skoro

więc mówimy o tym, że nie udało się uzyskać po-

wszechnej zgody dla zmian traktatowych, a było po-

wszechne przekonanie, że szybkie zmiany są koniecz-

ne, a w każdym razie – powiem szczerze – skoro

w streﬁe euro jest to powszechne przekonanie, że

strefa euro wymaga szybkich zmian, to nasz scepty-

cyzm albo tradycyjne pana posła Dorna lub PiS-u,

lub Solidarnej Polski: nie, nie, nie, szesnaście razy

wykrzyczane, nie miałoby żadnego znaczenia.

Pomi-

jam, że w mojej ocenie byłoby to wbrew interesowi

Polski, bo założyliśmy – tego założenia będę bronił

także w przyszłych tygodniach i miesiącach – że

w interesie Polski jest to, aby wspierać wszystkich,

którzy chcą podjąć szybkie decyzje na rzecz ratowa-

nia strefy euro.

Pan poseł Dorn ze względu na to, że używa słów

i zdań dźwięcznych i wdzięcznych, ukrył w jakimś

sensie – chociaż pewnie nie było to pańskim zamia-

rem – być może podstawową myśl w swoim wystąpie-

niu, ale – jak sądzę – także dla całej prawej części tej

sali.

Powiedział to pan właściwie expressis verbis.

Nie powinno być priorytetem utrzymanie wspólnej

waluty.

W ogóle wspólna waluta, czyli euro w Euro-

pie, to jest fanaberia, eksperyment.

(Poseł Elżbieta Kruk: Nieudany.)

I uważacie, że nieudany.

Po co tak naprawdę tyle

emocji i tyle starań wokół euro i strefy euro, skoro

z waszego punktu widzenia jest nieudanym ekspery-

mentem, w dodatku dla wybranej grupy państw.

Czy

się to panu podoba, panie pośle, czy nie, euro w trak-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

tach, których przed chwilą pan tak bronił, ale bra-

kuje panu konsekwencji, jest wspólną walutą Unii

Europejskiej.

Polska w drodze referendum, a więc nie

widzimisię polityka, weszła do Unii Europejskiej,

przyjmując traktaty, stając się członkiem unii walu-

towej, z odłożoną datą wejścia do strefy euro, z woli

Polaków, nawet jeśli przy sceptycyzmie posła Dorna.

I dzisiaj oczywiście naszym zadaniem jest szukać

takiej drogi dojścia do strefy euro, która będzie na

pewno bezpieczna dla Polski.

Pani poseł Fotyga wspomniała o tej koincydencji,

czyli mojej zapowiedzi o szybkim wejściu do strefy

euro i upadku Lehman Brothers.

Pech chciał, że rze-

czywiście kilka tygodni po tej deklaracji o szybkim

wejściu do strefy euro upadł Lehman Brothers i za-

częła się ta wielka negatywna historia z kryzysem

globalnym.

Formułowanie jednak w związku z tym,

że dzisiaj nie jesteśmy w streﬁe euro i że ma to także

swoje rozliczne korzystne skutki dla polskiej gospo-

darki, tezy: a co nas strefa euro obchodzi, niech sobie

upada, a co nas Włochy obchodzą? – jest igraszką

słowną nieodpowiedzialnych polityków o zmiennych

poglądach na Polskę, Europę i świat.

Poseł Dorn zarzucił mi nadspodziewaną konse-

kwencję w moich poglądach.

Nie mogę oddać tego

dwuznacznego komplementu panu posłowi.

Chcę po-

wiedzieć, że jeśli ktoś nie umie właściwie ocenić

ostatnich 6 lat dla Polski w związku z jej byciem

w Unii Europejskiej, jeśli nie ma wyobraźni, jak mogą

wyglądać kolejne lata Polski w sytuacji, w której stre-

fa euro byłaby coraz bardziej zagrożona, albo w sy-

tuacji, w której politycy typu poseł Dorn powiedzie-

liby głośno streﬁe euro i najbardziej rozwiniętym

krajom europejskim – patrz: płatnikom netto w stre-

ﬁe euro – nie interesują nas wasze problemy, sami

sobie radźcie, sami sobie nagrabiliści, to chcę, żeby-

ście państwo wreszcie zrozumieli, że te pieniądze,

które przez ostatnie lata w Polsce budują zręby nowej

cywilizacji infrastrukturalnej i przemysłowej, czyli

ten szeroki strumień pieniędzy europejskich i ten

potencjalny, który może przez kolejnych kilka lat

podnosić Polskę do rangi najbardziej rozwiniętych

państw świata, będzie zagrożony.

Zrozumcie wresz-

cie, że my tu mówimy nie o waszych fanaberiach,

tylko o setkach miliardów złotych dla Polski, których

inaczej nie będzie.

Bo jeśli nie dziś...

(Oklaski) Bogu

dzięki, Europa nie czeka z zapartym tchem na wy-

stąpienie posła Dorna, ale gdyby się tak stało, gdyby

w stolicach europejskich uznano, że być może będzie

to wykładnia polskiej polityki i będzie to właściwy

obraz tego, co w Europie się dzieje, co poseł Dorn

mówi, albo koleżanki czy koledzy z PiS-u z tej mów-

nicy, to zrozumcie, że nie dziś, to jutro ktoś tam też

stanie w swojej stolicy i powie: oni nie chcą nas wes-

przeć, to przestańmy udawać, że chcemy wspierać ich

aspiracje ﬁnansowe.

(Głos z sali: Zgadza się.)

Pan to musi wiedzieć, pan o tym w jakimś sensie

powiedział.

Na naszych oczach – ale tę sytuację ob-

serwujemy przecież już od kilku lat, to nie jest kwe-

stia ostatnich kilku miesięcy – poszczególne państwa

strefy euro omijają traktaty, czasami interpretują na

swoją korzyść.

Od pewnego czasu ta Unia Europej-

ska, do której jesteśmy jakoś tam przyzwyczajeni,

a więc ta Unia Europejska, w której płatnicy netto

płacą grube pieniądze na rzecz takich państw jak

Polska, ta Unia Europejska zmienia się na naszych

oczach też w taki sposób, że wszyscy w kryzysie sta-

ją się trochę bardziej cyniczni, trochę bardziej bru-

talni i coraz bardziej myślą o swoim interesie.

Chcę

wam powiedzieć, że jeden błąd, drugi, trzeci błąd,

tego typu sposób widzenia europejskiej polityki, jaki

prezentuje PiS i poseł Dorn w swoim wystąpieniu,

może doprowadzić, i to szybciej, niż się spodziewacie,

do tego, że ktoś wreszcie głośno tam powie: nie inte-

resują nas nie tylko niektóre zapisy traktatowe, ale

nie interesuje nas formuła Europy, w której płatnik

netto do jednej kieszeni chce zebrać pieniądze, żeby

uratować swoje ﬁnanse publiczne – patrz Włochy –

ale z drugiej kieszeni ma wypłacić kolejne dziesiątki

miliardów euro dla Polski, która tego samego dnia

mówi: nie interesują nas wasze kłopoty.

Ta solidar-

ność europejska nagle nabrała bardzo praktycznego

i, jeśli zostanie złamana, bardzo groźnego dla nas

wymiaru.

Ta wielka, piękna przygoda europejska,

a my jesteśmy w jej połowie, gdybyśmy myśleli tylko

w kategoriach ﬁnansowych, a do tego dochodzi jesz-

cze bezpieczeństwo strategiczne, ta groźba samotno-

ści, o której – zdaje się – premier Miller tutaj wspo-

minał, ale gdybyśmy skupili się na moment tylko na

tym, co jest łatwe do policzenia, to ta wielka przygo-

da może się w połowie skończyć.

Od naszego działa-

nia w Unii Europejskiej będzie zależało zatem, czy

ona się skończy, czy nie.

Wiem, że coraz więcej ludzi,

także na tej sali, przestaje wierzyć w to, że Unia Eu-

ropejska przetrwa.

Chcę państwu powiedzieć, że na-

wet jeśli pesymiści – pesymiści albo ludzie o takim

poglądzie – uznają, że Unia Europejska nie przetrwa,

to trzeba zrobić wszystko, żeby trwała jak najdłużej,

bo narodowy polski interes dzisiaj – niezależnie od

tego, jak sobie pan poseł Dorn opisze swoje wspólno-

ty narodowe – polega na tym, aby Unia Europejska

z tymi korzyściami, jakie z tego osiąga Polska, trwa-

ła jak najdłużej.

A każdy polityk, także tu, w Polsce,

który wypowiada słowa albo stara się robić pewne

rzeczy, które mogą przyspieszyć zły, czarny scena-

riusz, szkodzi przede wszystkim Polsce.

I chciałbym,

żebyście państwo mieli tego świadomość i odrzucili

na chwilę te emocje, i mniej się skupiali na tym, jak

dowalić rządowi albo jak dokuczyć Tuskowi w barw-

nej anegdocie na początek wystąpienia, a bardziej

na tym, co naprawdę jest polskim interesem.

I kwa-

liﬁkacje pana posła Dorna, wydawałoby się, powin-

ny wystarczyć, spokojnie by wystarczyły, żeby pod-

jąć tego typu merytoryczną dyskusję.

Dziękuję.

(Oklaski)

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję panu premierowi.

Przypominam, panie pośle, że czas wystąpienia

w tym trybie nie może być dłuższy niż 2 minuty.

Poseł Ludwik Dorn:

Tak.

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Ja niestety

mam tutaj cokolwiek związane usta, a więc muszę

trzymać się trybu sprostowania.

Po pierwsze, przypo-

minam panu premierowi Tuskowi, że nic w moim

wystąpieniu nie upoważnia go do formułowania za-

rzutu, że linia Solidarnej Polski polega na graniu na

rozpad, osłabienie Unii Europejskiej.

Nie – tutaj padły

przecież słowa, że pierwszym celem Polski jest obrona,

podtrzymanie i umacnianie Unii Europejskiej.

To, że

różnimy się co do tego, jak ta Unia Europejska powin-

na wyglądać, jest faktem, natomiast nie można for-

mułować, pozostając w zgodzie z prawdą, takiego za-

rzutu.

Po drugie, panie premierze, błędnie pan zrozu-

miał moją wypowiedź dotyczącą kwestii pozatrakta-

towości.

Istota rzeczy przecież polega na tym, że nawet

te porozumienia międzyrządowe w myśl prawa unij-

nego, a ma to pewien związek z polską konstytucją,

nie mogą nadawać większych kompetencji instytucjom

wspólnotowym.

I to mówiłem.

To znaczy, ten projekt,

który pan poparł, wisi w próżni traktatowo-konstytu-

cyjnej.

To jest fakt i do tego pan się nie odniósł.

Ja nie

Następna kwestia to kwestia euro.

Ja bardzo pro-

szę o jednoznaczne stanowisko, bo w swoim pierw-

szym wystąpieniu pan mówił, że to my w Sejmie

zadecydujemy, czy przystępujemy do euro, czy nie,

a teraz pan mówi, że właściwie już podjęliśmy decy-

zję.

Przypominam, że (Dzwonek) akurat w tej kwestii

prawo...

Już kończę, panie marszałku.

...traktatowe jest dość luźne.

Niby Szwedzi się zo-

bowiązali, a dwa razy mieli referendum i dwa razy

nie przystąpili i nie przystąpią, bo ważne jest to, że

Szwedzi sobie tego nie życzą.

Jak rozumiem, pan

uważa, że Polacy są już związani.

(Głos z sali: Konstytucję trzeba zmienić.)

Ja w żaden sposób niczego pogardliwego nie po-

wiedziałem o Włochach.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Kończ już te brednie,

czas minął.)

Tyle było nieprawd i złego zrozumienia, że...

Nie-

stety jestem tutaj związany, ale cztery się znalazły.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

W trybie sprostowania pani poseł Anna Fotyga,

Panie premierze, pan był łaskaw błędnie zacy-

tować moją wypowiedź.

Z niej nie wynikało w żad-

nej mierze, że lekceważymy strefę euro albo że nic

nas nie obchodzi strefa euro.

Jest wręcz przeciwnie

– z uwagą monitorujemy rozwój wydarzeń w streﬁe

euro, wiemy, że jest pogrążona w bardzo poważnym

kryzysie.

To nakazywałoby polskiemu rządowi

przyglądać jej się ze zdwojoną czujnością i ze zdwo-

joną czujnością angażować się w jakiekolwiek przed-

sięwzięcia, które nas włączają w mechanizmy tej

strefy, a państwo to zrobiliście.

Właśnie dlatego

podałam koincydencję pańskiego stwierdzenia i kry-

zysu światowego, ponieważ dalsze państwa działa-

nia były wręcz przeciwieństwem, powiedziałabym,

normalnych, zdroworozsądkowych.

One się wpisu-

ją rzeczywiście w lukę między traktatami Unii Eu-

ropejskiej i polskimi aktami prawnymi, przede wszyst-

kim konstytucją.

Sądzimy, że państwu tego nie

wolno robić, dlatego potrzebne jest decydowanie

o takich sprawach łącznie w trybie art. 90 Konsty-

tucji RP.

I dlatego wnosiliśmy o odrzucenie pań-

stwa informacji.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

W imieniu klubu Platformy Obywatelskiej głos

Bardzo proszę, panie marszałku.

Poseł Stefan Niesiołowski:

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Ja muszę powiedzieć, że być może nie był to dzień

chwały pana posła Millera – tu nie jestem specjalistą

jak pan poseł Dorn, który tę chwałę reglamentuje na

pani posłanki Fotygi.

Muszę powiedzieć, że tyle złej

woli, insynuacji, kłamstwa, nieprawdy, zwyczajnej

ignorancji, którą pani tu jest uprzejma nam w nudny

zresztą sposób, przerywając ciągle i prostując każdą

wypowiedź, serwować, zasługuje na pewno na wy-

różnienie.

(Poruszenie na sali)

Wysoka Izbo!

To jest dyskusja w gruncie rzeczy

na temat przyszłości Unii Europejskiej, pewnych me-

chanizmów decyzyjnych, roli państw i wizji patrioty-

zmu.

I w tej sprawie, wydaje się, właściwie już bardzo

wiele czy prawie wszystko zostało powiedziane.

Chciałbym uniknąć powtórzeń, dlatego że debata jest

wtedy dość jałowa, ale jedno nie ulega wątpliwości:

interes Polski jest zgodny z interesem Unii Europej-

skiej i suwerenność Polski oznacza, w ogromnym

stopniu, bezpieczeństwo ﬁnansowe.

Jeżeli ktoś tego

nie dostrzega, jeżeli ktoś uważa, że jeśli więcej pla-

kietek biało-czerwonych na siebie naklei i pod więk-

szym orłem demonstruje, to jest większym patriotą...

(Oklaski) Coś takiego opisał już Kasprowicz, wielki

poeta.

Mniej więcej tak to szło, że dzisiaj...

(Poseł Antoni Macierewicz: Nowy rodzaj...)

Niech pan będzie uprzejmy – ja wiem, że trudno

panu siedzieć cicho, ale na chwilę gdyby pan zamilkł

łaskawie...

(Wesołość na sali)

Powiedział Kasprowicz coś takiego w wierszu „Oj-

czyzna”: Różni dzisiaj na rynku się licytują kupczy-

kowie o to, kto ją najgłośniej wypowie.

Chodzi o oj-

czyznę.

I takie właśnie najgłośniejsze wypowiadanie

tego słowa obserwujemy na ulicach, na różnych ab-

surdalnych marszach, także na tej sali.

(Poseł Maria Zuba: Panie marszałku, tak nie

można z trybuny sejmowej.)

Patriotyzm polski dzisiaj polega na tym, żeby me-

chanizm Unii Europejskiej był sprawny, żeby decyzje

Unii Europejskiej, podejmowane w naszym imieniu

i przy naszym udziale, były dla nas korzystne i żeby

one przede wszystkim powodowały, że ten pomysł

polityczny, genialny pomysł polityczny Schumana, de

Gasperiego, Adenauera, de Gaulle’a będzie rozwijany.

Ci, którzy temu szkodzą, niszczą to, a niszczą to kon-

sekwentnie i od dawna w różny sposób, także teraz,

szkodzą Polsce.

(Poseł Anna Paluch: Żyjemy w wolnym kraju.)

Jeszcze raz mówię: żadna plakietka biało-czerwo-

na – na czołach sobie możecie te plakietki przylepić

(Wesołość na sali) – niczego nie zmieni.

(Oklaski)

(Poseł Anna Paluch: Panie marszałku, proszę

przywołać pana posła do porządku.)

Unia Europejska powstała jako pewien pomysł

polityczny po epoce zbrodni, po wojnach nacjonali-

zmu.

To jest jasne.

Myślę, że tego zagrożenia nie ma.

Ale powstała też jako pomysł polityczny przeciwko

egoizmom narodowym.

Dzisiaj już pan marszałek

Schetyna podjął polemikę, ja nie chcę panu premie-

rowi Cameronowi, że tak powiem, dokładać na tej

sali, myślę, że pan poseł Schetyna zrobił to w wystar-

czającym stopniu i przedstawił brytyjską politykę

jako politykę, delikatnie mówiąc, prowadzącą do izo-

lacji.

Być może polityka splendid isolation jest trady-

cją polityki brytyjskiej – w tym wypadku była to

isolation, ale na pewno nie splendid.

I z całą pewno-

ścią, oczywiście szanujemy i pamiętamy – ja nie chcę

zamieniać tej debaty w jakiś sąd nad Wielką Bryta-

nią – wielkie chwile: wyspa ostatniej nadziei, pamię-

tamy braterstwo broni, ale także pamiętamy krótko-

wzroczność i, najkrócej mówiąc, najdelikatniej, dużą

naiwność w Jałcie, która w końcu doprowadziła m.in.

do zbrodni w dolinie Drawy, brytyjskiej zbrodni

w dolinie Drawy.

I ten, myślę, rys brytyjskiej polity-

ki, bardzo egoistycznej czasami, mięliśmy okazję

zaobserwować w Brukseli.

I nie mogę pojąć ludzi,

którzy z jednej strony mówią o polskim interesie na-

rodowym, a z drugiej strony wzorem dla nich jest

tego rodzaju przykład narodowego egoizmu, narodo-

wej krótkowzroczności i działań, które w gruncie

rzeczy mogą doprowadzić do zniszczenia czy osłabie-

nia Unii Europejskiej.

Unia Europejska to przecież także, proszę pań-

stwa, w znacznym stopniu solidarność.

To jest soli-

darność.

Jak można w ogóle mówić, jak pani może

mówić coś takiego – że przeciwko euro nie występuje.

Przecież cały czas to jest retoryka PiS-u: „my nie

chcemy płacić”.

Przecież to jest główny pomysł.

Dla-

czego my mamy płacić za innych?

Ano m.in. dlatego,

że inni płacą za nas.

(Głos z sali: Tak jest.)

Ja wiem, że to trudno zrozumieć, w pani przypad-

ku ten wysiłek intelektualny może przekracza pani

możliwości (Wesołość na sali, oklaski), no ale jednak

pewna zasada, że jeżeli ktoś komuś pożycza i za ko-

goś płaci…

(Głos z sali: Czy nadal jest to debata o UE?)

(Głos z sali: Panie marszałku, proszę…)

Niech pani siebie przywoła do porządku.

Jeżeli ktoś za kogoś płaci, komuś pożycza, komuś

pomaga, to czasami dobrze jest o tym pamiętać i ko-

muś też pomóc.

(Głos z sali: Ale nie w ten sposób.)

Czy polska obecność w Unii Europejskiej miałaby

polegać na tym, że będziemy tylko liczyć euro, które

nam dają, i żądać, żeby nam płacili więcej, a kiedy

nam wypada czasem pożyczyć komuś pieniądze, bo

to przecież nie są podarowane pieniądze, są one poży-

czone, to podnosimy wielkie larum?

I mówimy o tym,

że my, nasi emeryci – ile w tym jest demagogii, ile

podłości by w ogóle teraz nagle mówić o emerytach,

wciągać ich do tej debaty – muszą płacić za bogatych

Włochów!

W gruncie rzeczy więcej takich pomysłów

i nie ma Unii Europejskiej.

Wiem, że to też może jest

trudne do zrozumienia, ale panie i panowie, troszkę

wysiłku i można to zrozumieć.

(Wesołość na sali)

Ostatnia rzecz.

Polityka zagraniczna przez 20 lat

wolnej, niepodległej Polski była w zasadzie obszarem

konsensusu i zgody narodowej.

(Głos z sali: Z tego wy się śmiejecie.)

Polityka zagraniczna była pewnym obszarem,

który nie podlegał sporom politycznym.

To był doro-

bek wolnej Polski, tak jak dorobkiem trwałym jest

ustawa samorządowa czy kompromis aborcyjny.

Jest

nim też kwestia polityki zagranicznej, która jest,

była, jak się wydawało, na zawsze prozachodnia, pro-

atlantycka, proeuropejska.

Pani jest symbolem zbu-

rzenia tej zasady, z pani nazwiskiem łączy się wpro-

wadzenie walki politycznej do polityki zagranicznej.

(Oklaski) Z tego się bierze szkalowanie własnego

państwa, z tego się biorą te wszystkie nazwy, pozwo-

lę sobie zacytować z pamięci waszego bohaterskiego

prezesa, największego stratega wszystkich czasów

(Wesołość na sali), który był uprzejmy nazwać Polskę

rywilandem, ubekistanem, był uprzejmy nazwać

nasz kraj kondominium polsko-niemieckim.

Ale i tak jesteście łaskawi, że demonstrujecie w obro-

nie niepodległości, bo przecież waszym zdaniem tej

niepodległości już nie ma.

To przecież pan Maciere-

wicz w kampanii wyborczej twierdził, że pokonali-

Poseł Stefan Niesiołowski

śmy nazistów, komunistów i pokonamy ich, to znaczy

rząd Platformy Obywatelskiej, Tuska.

Był pan uprzej-

my wymienić nas w tym towarzystwie, jak się zdaje,

w Bełchatowie czy w Piotrkowie.

Jeżeli pomyliłem

miejsca, najmocniej pana, jak zawsze, przepraszam.

(Wesołość na sali, oklaski)

Tak że w ogóle z wielką satysfakcją odnotowuję

pozytywną ewolucję PiS-u, bo jednak nie jesteśmy

kondominium, nie jesteśmy ubekistanem, tylko jeste-

śmy państwem, które musi się bronić, chodzi o uliczne

burdy, musi bronić swojej niepodległości.

Dziękuję więc bardzo za tę pozytywną ewolucję,

ale są i inne kwiatki.

Reprezentujemy polską partię

pruską, proszę państwa.

Istnieje coś takiego… polska

partia pruska,

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Nareszcie…)

Mało tego, w tym szkalowaniu własnego państwa

eurodeputowani PiS-u, czy tego drugiego tworu, któ-

ry wypączkował z PiS-u, zdaje się, że z Solidarnej

Polski (Wesołość na sali), zaprezentowali wczoraj

spektakl niebywałego renegactwa, niebywałej pogar-

dy dla własnego państwa, szkalowania rządu.

To był

obraz polskich europarlamentarzystów, niezwykle

szkodliwy i kompromitujący nie Polskę, bo myślę, że

inny parlament to wie, tylko samych siebie wczoraj

skompromitowaliście.

Do czego może to nawet pro-

wadzić?

Tego rodzaju wizja prowadzi do zupełnie

dziwacznego porównania Polski do Chin.

Muszę po-

gratulować panu prezesowi, bo rzeczywiście, ściganie

się z Chinami zasługuje na szacunek.

Jestem cieka-

wy, którą wizję Chin woli – Mao Tse-tunga czy Teng

Siao-pinga – który z tych dyktatorów jest panu Ka-

czyńskiemu bliższy.

(Wesołość na sali) Mam nadzieję,

że jednak Teng Siao-ping, ale ze względu na niektóre

gesty, miny i kult własnej osoby nie wykluczam, że

i Mao Tse-tung gdzieś tam się kołacze.

(Wesołość na

sali, oklaski)

powiedzieć, że ta debata byłą przykładem niebywa-

łego niezrozumienia, czym jest patriotyzm, egoizmu,

ale także niektórych rzeczy, które przekraczają pew-

ną granicę dyskusji.

Do tego nawiązywał częściowo

już pan premier, choć zajmowanie się Ludwikiem Do-

rnem jest rzeczą dość jałową, jak mi się wydaje (We-

sołość na sali) i premier za dużo czasu poświęcił temu

panu, ale premier jest bardzo uprzejmy.

Mnie nie stać

sołość na sali)

To, co ja mogę powiedzieć, dotyczy tej tezy, która

pojawiała się w publicystyce pisowskiej, w tych

wszystkich pisowskich, lizusowskich mediach, mó-

wiącej mniej więcej coś takiego, że Sikorski wcześniej

uzgodnił to z Niemcami, wystąpił właśnie jako mini-

ster spraw zagranicznych Niemiec.

Żeby nie dotknąć

już pani Fotygi, przyznam, że nie wiem, czy ona to

powiedziała, że Niemcy mają dwóch ministrów spraw

zagranicznych.

Muszę pogratulować.

To samo komu-

niści mówili o Becku.

(Głos z sali: Pan poseł Girzyński.)

Pan poseł Girzyński, no, to też geniusz.

(Wesołość

na sali) Jest pan w doborowym towarzystwie, panie

ministrze, bo dokładnie to samo mówili komuniści

o Becku.

Dokładnie mówili, że Beck był agentem nie-

mieckim, a Piłsudski austriackim.

Tak że jesteśmy

w znakomitym towarzystwie, jeśli chodzi o retorykę

PiS-u.

Ale jest jeszcze gorzej, to znaczy w gruncie

rzeczy nasz premier, nasi ministrowie tak naprawdę

występują o swoje posady – to jest mentalność PiS-u

– tak naprawdę nie chodzi im już o Polskę, tylko

o swoje posady.

To jest po prostu przekroczenie pew-

nej granicy gruboskórności, której przekraczać nie

wolno.

Panie premierze!

Serdecznie gratuluję i dziękuję

panu za wszystko to…

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: I czołem o podłogę,

niech pan padnie…)

…co rząd Platformy i pan, panie ministrze, zro -

biliście ostatnio dobrego dla Polski.

Dziękuję bar-

dzo.

Dziękuję Wysokiej Izbie.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

mu.

W trybie, sprostowania?

Ale w jakim trybie?

Nie

ma takiego trybu…

(Poseł Antoni Macierewicz: To w takim razie, panie

marszałku, jeżeli pan uniemożliwia mi, to bardzo pro-

szę, żeby pan marszałek z tej trybuny wypowiedział

się w sprawie niedopuszczalności używania szkalują-

cych słów, na które nie można odpowiedzieć.)

(Głos z sali: Nie zabierał pan głosu.)

(Głos z sali: Nie występował.)

Rozumiem.

(Poseł Antoni Macierewicz: To jest pana rola, że

pan dopuszcza do sytuacji, w której poseł jest post-

ponowany przez mówcę i nie może w tej sprawie się

wypowiedzieć.

To jest skandaliczna sytuacja i to na

pana spada…)

Panie pośle, obrady prowadzimy w oparciu o re-

gulamin.

Nie ma trybu, który…

Poseł Antoni Macierewicz:

(Gwar na sali, posłowie uderzają w pulpity)

Uprzejmie proszę…

Zgłaszam się z wnioskiem formalnym.

Czy można?

(Głos z sali: Nie można!)

(Głos z sali: Skandal!)

Poseł Stefan Niesiołowski

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Poseł Antoni Macierewicz:

Czy można?

(Głos z sali: Nie.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Ale w jakim trybie, panie pośle?

Poseł Antoni Macierewicz:

Póki co, panie marszałku, ta sala jeszcze nie decy-

Wiem, że ona decyduje za pana posła Niesiołowskiego,

którego przywitała owacjami, ale za pana nie.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Panie pośle.

Może pan wystąpić jedynie z wnio-

skiem formalnym.

Właśnie, występuję z wnioskiem formalnym.

W imieniu klubu Prawa i Sprawiedliwości uprzej-

mie proszę o 5 minut przerwy i zwołanie Konwentu

Wicemarszałek

Oczywiście, panie pośle.

O zwołaniu Konwentu

Seniorów decyduje marszałek Sejmu, więc przekaże-

my informację pani marszałek.

Poseł Antoni Macierewicz:

Panie marszałku, w takim razie uprzejmie proszę

skierować do pana marszałka taką prośbę…

( Gwar na

sali)

Wicemarszałek

Do pani marszałek…

Poseł Antoni Macierewicz:

…z uzasadnieniem wskazującym na to, że posło -

wie Platformy Obywatelskiej używają trybuny do

szkalowania innych posłów, wiedząc, że z racji regu-

laminu nie będzie można na to odpowiedzieć, a pan

marszałek prowadzący obrady nie zwraca na to uwa-

gi i takim ludziom jak pan poseł Niesiołowski umoż-

liwia szkalowanie pani minister Fotygi a także in-

nych osób.

Ja już nie mówię, że to jest chamstwo, ale

wystąpień urąga Wysokiej Izbie i pan jest za to odpo-

wiedzialny.

Dziękuję.

(Głos z sali: Proszę wyłączyć mikrofon.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Panie pośle, wniosek, który pan zgłosił, przeka-

zaliśmy pani marszałek.

Jeżeli zapadnie decyzja

w tej sprawie, poinformuję o niej Wysoką Izbę.

Następnym mówcą, w imieniu klubu Prawa i Spra-

wiedliwości, będzie pan poseł Krzysztof Szczerski.

Bardzo proszę.

Premierze!

Bardzo żałuję, że pan premier właśnie

teraz wyszedł, że bardziej interesowały go facecje

pana posła Niesiołowskiego niż rozmowa z nami,

mimo że do takiej rozmowy nas zachęcał.

Chciałbym

z panem premierem porozmawiać właśnie o przyszło-

ści Unii Europejskiej, o pomyśle pana premiera i na-

szej koncepcji, czyli o modelu Unii według Prawa i Spra-

wiedliwości.

Liczyłem, że wysłucha pan tych propo-

zycji z tym większą uwagą, że to właśnie pan premier

Tusk – jest to kwestia do jakiegoś stopnia osobista

– przyznał mi niedawno nagrodę prezesa Rady Mini-

strów za moją rozprawę habilitacyjną właśnie na

temat dynamiki systemu europejskiego.

(Oklaski)

Cieszę się, że pan premier Tusk mocą swojego auto-

rytetu uznał, że najlepszy specjalista do spraw Unii

Europejskiej zasiada w klubie Prawo i Sprawiedli-

wość.

(Oklaski)

Właśnie tam, w tej książce, panie premierze, jeśli

będzie pan słuchał tego, co mówię, znajdzie pan

szczegółowe odpowiedzi na pytania, dlaczego pana

dzisiejsze pomysły na Unię są błędne i dlaczego pro-

wadzą do pogorszenia, a nie do poprawy sytuacji.

Teraz powiem o nich tylko w skrócie i przedstawię

naszą alternatywę.

Uważamy jako Prawo i Sprawiedliwość, że pań-

skie, panie premierze, lekarstwo na kryzys jest szko-

dliwe, bo opiera się na siedmiu błędnych założeniach.

Po pierwsze, na błędnym przekonaniu, że Unia ma

jest, temu grozi zdegradowanie i zepchnięcie na pe-

ryferia.

To błędne założenie powoduje, że dzisiaj sły-

szałem – zaskoczony – premiera mojego państwa,

który się boi.

To było przemówienie zestrachanego

premiera, który boi się o przyszłość, boi się o wyklu-

czenie Polski, boi się, że jak się odezwie, to stanie się

coś złego.

Nie można się bać.

Ta obawa wynika jed-

nak z tego, że pan uważa, że jest jedno centrum i boi

się pan wykluczenia z tego centrum.

To jest pierwszy

błąd, pierwsza pułapka, w którą dał się pan złapać.

Drugi błąd to przekonanie, że to centrum powinno

mieć wewnętrzną hierarchię, że powinno być zhie-

rarchizowane, a w takim razie, że powinno mieć jed-

nego centralnego hegemona.

To jest błędna koncepcja

i pan dzisiaj błędnie zarysował tę alternatywę, mó-

wiąc o tym, że możemy wybrać albo wspólnotę, albo

hierarchię.

Pan będzie miał właśnie zhierarchizowa-

ną wspólnotę.

I na tym polega pana problem.

Po trze-

cie, błędne jest założenie, że podstawą dla tej central-

nej hierarchii ma być potencjał gospodarczy, czyli

ten, kto jest najsilniejszy gospodarczo, musi rządzić

i koniec, kropka.

To także jest błąd, to jest sprzeczne

z ideą integracji europejskiej.

Po czwarte, błędnie

pan uważa, że temu centralnemu gospodarczemu

hegemonowi należy nadać władzę dyscyplinującą nad

biedniejszymi i słabszymi – jak władza rodziców nad

dziećmi – niech uczy bałaganiarzy z południa, co to

prawdziwa gospodarka.

To także jest błędne założe-

nie.

Po piąte, błędnie pan uważa, że ta władza dys-

cyplinująca ma być wyposażona w sankcje, regulacje,

nakazy i zakazy.

Po szóste, błędnie pan uważa, że to

wszystko ma być ponad- lub pozademokratycznie, że

wola narodów nie ma żadnego znaczenia wobec nad-

zoru centralnego, że ona może być ewentualnie wspar-

ta pseudodemokracją, jaką proponuje pan minister

Sikorski w idei paneuropejskich list wyborczych albo

spolityzowanej Komisji Europejskiej.

Po siódme,

błędnie pan uważa, że wszystko to powinno odbywać

się w imię realizacji jednego modelu społeczno-gospo-

darczego, uznanego przez hegemonalne centrum za

właściwy, czyli prostego monetaryzmu i woli agencji

ratingowych oraz inwestorów.

(Oklaski) I tu się dzi-

wię, muszę powiedzieć, państwu z lewicy, którzy dzi-

siaj są tak szczęśliwi z powodu wyników ostatniego

szczytu Rady Europejskiej.

Państwo abdykujecie jako

lewica z obrony społecznego modelu gospodarki

w Europie.

Państwo zgadzacie się na to, żeby decy-

dowali o tym monetaryści, agencje ratingowe, to, co

wy nazywacie ﬁnansjerąmiędzynarodową,czyinwe-

storzy.

Nie abdykujcie ze swojej lewicowości.

W całej

Europie lewica broni modelu społecznego, a wy w imię

ideologii paneuropejskiej abdykujecie ze swojej roli

jako lewicy, obrońcy wymiaru społecznego w gospo-

darce, zgadzacie się na cięcia, zgadzacie się na mone-

taryzm.

Nie wiem, dlaczego.

(Oklaski) To były te

błędne założenia.

Panie Premierze!

Ojcowie założyciele Unii prze-

wracają się w grobach.

Ten pomysł, który pan głosi,

te siedem błędnych założeń to całkowite zaprzeczenie

wartości, które legły u źródeł integracji europejskiej.

Recepta pana i tych rządów, które decydowały się na

posiedzeniu Rady Europejskiej na jej przyjęcie, to

recepta na coraz ściślejszą Unię, to przepis na Euro-

pę, która cierpi na przeregulowanie, nierównowagę

wewnętrzną, nierówność polityczną, deﬁcyt demo-

kracji, zanik wartości, tożsamości cywilizacyjnej

oraz utratę zaufania ze strony obywateli.

(Oklaski)

Nasz program dla Europy, program Prawa i Spra-

wiedliwości to Unia zdrowego rozsądku, Unia, która

wierzy w siłę i aktywność naturalnych wspólnot, od

rodziny przez narody i państwa europejskie.

Dlatego

głosimy program powrotu Europy do korzeni jej in-

tegracji.

Głosimy potrzebę postawienia Unii z głowy

na nogi.

Odpowiedzią na problemy integracji euro-

pejskiej nie jest więcej integracji, czyli więcej centra-

lizacji, ale więcej wolności i solidarności w Europie.

(Oklaski)

Nasz model Unii Europejskiej jest odwrotnością

pańskiego.

Po pierwsze, Unia policentryczna, a nie

podzielona na centrum i peryferie.

Policentryczna,

czyli taka, która dopuszcza różnorodne wzorce inte-

growania i współpracy, wiele wariantów w ramach

jednego systemu.

Różnica i różnorodność to szansa,

panie premierze, a nie zagrożenie, którego pan się

obawia.

(Oklaski) Co ciekawe, to właśnie taką Unię

różnorodności w ramach jednego systemu budował

właśnie traktat z Lizbony, który pan tak dzisiaj po-

tępia i który pan, decyzjami Rady Europejskiej, chce

zniszczyć.

Po drugie, nasz model to Unia równych

państw, a nie hierarchii między państwami.

Temu

właśnie ma służyć ów wspólnotowy, ponadnarodowy

poziom i jego instytucje – nie dyscyplinowaniu słab-

szych i narzucaniu im woli najsilniejszych, tylko za-

gwarantowaniu równych praw i równych obowiąz-

ków w ramach Unii, egzekwowaniu równych zasad

dla każdego.

(Oklaski) Po trzecie, nasza Unia to

Unia, w której zasadą jest deregulacja, a nie kolejne

sankcje, zakazy i nakazy.

Unia potrzebuje dzisiaj

uchwalenia wielkiej karty swobód europejskich, któ-

ra na nowo uwolni energię obywateli państw człon-

kowskich, a nie będzie jej tłumiła.

Nie może być tak,

że słyszymy bez końca i coraz częściej, że czegoś nam

nie wolno, bo jesteśmy w Unii.

Nie wolno mieć stocz-

ni, nie wolno mieć żarówek stuwatowych w lampach.

(Oklaski) Nie na taką Unię się umawialiśmy, panie

premierze.

Umawialiśmy się na znoszenie barier,

a nie na ich produkowanie.

Nie możemy być wiecznie

zakładnikiem tego jednego referendum, które kiedyś

się odbyło.

Unia się zmienia, mamy prawo o tej nowej

Unii rozmawiać, od nowa o niej decydować.

(Oklaski)

Po czwarte, nasza Unia to Unia solidarności, bo wła-

śnie solidarność buduje wspólnotę, a solidarność

oznacza, że Unia tak szybko się rozwija, jak jej naj-

słabsze państwo, a nie, że płacimy nawzajem za swo-

je błędy.

Po piąte, nasza Unia to Unia demokracji,

a demokracja na poważnie organizowana jest w pań-

stwach członkowskich.

Bo tu, w państwach istnieje

realny lud obywatelski, reszta to utopia i mrzonka.

Poseł Krzysztof Szczerski

Po szóste, nasza Unia to Unia otwarta, która zawsze

pozostawia możliwość dołączenia nowych państw do

swojego składu.

Wreszcie, po siódme, nasza Unia to

Unia zbudowana na trwałych korzeniach tożsamości

cywilizacyjnej, a nie na konstruktywizmie społecz-

nym.

Nie twórzmy Europejczyków, jak wzywał pan

minister Sikorski, bo Europejczycy istnieją, a cywi-

lizacja europejska ma wspaniałe korzenie grecko-

-rzymsko-chrześcijańskie.

(Oklaski)

Prawo i Sprawiedliwość nie jest przeciwko wspól-

nemu europejskiemu domowi, ale niech nie będzie to

dom budowany na piasku, tylko na skale.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

poseł Robert Biedroń.

Panie Marszałku!

Panie Premierze, znów nieobec-

ny!

Wysoka Izbo!

Dobrą tradycją Polski po 1989 r. był

dialog rządu, parlamentu i innych instytucji publicz-

nych w zakresie racji stanu, w zakresie wyznaczania

celów, priorytetów naszej polityki.

Sprzeczaliśmy się

w parlamencie, sprzeczaliśmy się z rządem, ale za-

wsze ta racja stanu, ten główny cel był swego rodza-

ju konsensusem.

Po 1989 r. takim celem były reformy

gospodarcze.

Kolejnym celem było bezpieczeństwo

narodowe, dlatego też zintegrowaliśmy się ze struk-

turami NATO, jesteśmy w tych strukturach dla na-

szego bezpieczeństwa.

Trzecim naszym ważnym ce-

lem był taki skok cywilizacyjny związany z wejściem

do Unii Europejskiej.

Tutaj oczywiście, wbrew temu,

co mówi Prawo i Sprawiedliwość, Solidarna Polska,

jest duża zasługa lewicy w integracji z Unią Europej-

ską.

To lewica, w przeciwieństwie nie tylko do posłów

Prawa i Sprawiedliwości czy dzisiejszej Solidarnej

Polski, ale także wielu posłów Platformy Obywatel-

skiej, konsekwentnie opowiadała się za pełną inte-

gracją z Unią Europejską.

Nie straszyła społeczeń-

stwa w przeciwieństwie do wielu posłów Platformy

Obywatelskiej, którzy dzisiaj są do tego przekonani,

mam nadzieję.

Przynajmniej publicznie tak dekla-

rują, ale kiedyś to wy byliście często przeciwnikami

integracji z Unią Europejską.

Dzisiaj wystąpienie

pana premiera nie zawierało tej wizji.

Jaki jest cel

Polski w dzisiejszej Unii Europejskiej?

Jaka jest wi-

zja tego rządu w Unii Europejskiej?

Jeżeli zapytam

pana premiera, nie dostanę takiego hasła, nie do-

stanę takiej jednoznacznej odpowiedzi.

Dlaczego

jesteśmy w Unii Europejskiej?

W jakim kierunku

zmierzamy?

Co jest tym celem, co jest wizją Polski

w Unii Europejskiej?

Dzisiaj tego znów nie poznali-

śmy.

Jeżeli nie poznaliśmy, to my, Ruch Palikota,

mamy odpowiedź dla pana premiera.

Ta odpowiedź

została zapisana już dawno i jestem przekonany, że

Prawo i Sprawiedliwość się z tym zgodzi, bo jest to

jeden z fundamentów Unii Europejskiej.

(Oklaski)

To jest poczucie bezpieczeństwa socjalnego, to są

ludzie.

To nie jest euro, to nie jest kryzys, o którym

państwo ciągle mówicie, bo z tej trybuny sejmowej

dzisiaj ciągle słyszałem tylko: kryzys, kryzys, kry-

zys, euro, euro, euro.

Proszę państwa, a gdzie lu-

dzie?

Unia Europejska została stworzona dla ludzi.

Często o tym zapominamy.

Dzisiaj tak naprawdę Unia Europejska musi się

zmierzyć z poważnymi zagrożeniami.

Coraz silniej-

sze są gospodarki Stanów Zjednoczonych, Turcji,

Brazylii, Chin.

To jest nasza konkurencja.

Nie pozna-

łem tutaj dzisiaj wizji Unii Europejskiej konkurującej

z tymi gospodarkami.

Zabrakło tego w tej dyskusji.

Dlaczego o tym nie rozmawiamy?

Przecież to jest

dzisiaj nasza konkurencja.

Ubolewam też, że w tej

debacie brakuje takiej wizji Unii Europejskiej fede-

ralnej, w której to społeczeństwo, to obywatele, to

mieszkańcy Wspólnoty decydują o jej przyszłości.

Dalsza integracja Unii Europejskiej jest nie tylko

koniecznością, ale obowiązkiem każdego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, także Polski.

(Oklaski) Tego też brakowało w tym wystąpieniu, to

też nie było mocne.

Premier Tusk dzisiaj straszył spo-

łeczeństwo, że jeżeli nie poprzemy jego postulatów, to

Unia Europejska się rozpadnie.

Panie premierze, Unia

Europejska się nie rozpadnie, ponieważ Unia Europej-

ska jest silna siłą swoich obywateli, osób, które czują

wspólnotę.

Nie chodzi tylko o euro, które jest ważne.

Cieszę się, że Platforma Obywatelska coraz bardziej

przekonuje się do naszych pomysłów związanych

z wprowadzeniem euro, ale Unia jest silna poczuciem

wspólnoty wartości, demokracją, którą budowaliśmy

od wieków i od tysiącleci.

(Oklaski)

Ubolewam, że w tej dyskusji tak mało mówimy

właśnie o człowieku, tak mało mówimy o wyklucze-

niu społecznym.

Jak już powiedziałem, to właśnie

jest cel dzisiejszej Unii Europejskiej.

Nie można spro-

wadzać człowieka do zasobów ludzkich, a dzisiaj

w Unii Europejskiej często nazywamy mieszkańców

Wspólnoty właśnie zasobami ludzkimi.

Człowiek to

nie kod kreskowy, który można zeskanować i sprze-

dać.

Człowiek ma swoją godność i właśnie o tej god-

ności powinniśmy rozmawiać w kryzysie.

Powinni-

śmy stawiać człowieka jako podmiot, a nie jako

przedmiot.

Człowieka nie można sprzedać.

Wszyscy

jesteśmy ważni, bez względu na to, jakie mamy po-

glądy, w jakim kraju mieszkamy.

To nie banki powin-

ny decydować o przyszłości Unii Europejskiej, ale

obywatele.

Bez dalszej integracji, bez odważnej inte-

gracji tak się nie stanie.

Jeżeli nie wdrożymy propo-

zycji związanych z jeszcze większą odpowiedzialno-

ścią instytucji unijnych, z wdrożeniem prawa wspól-

notowego, to niestety tak się nie stanie.

Poseł Krzysztof Szczerski

Bardzo rozsądnym pomysłem, zresztą podnoszo-

nym przez wielu polityków, jest ujednolicenie podatków.

To dzięki ujednoliceniu podatków w Unii Europejskiej

będziemy w stanie uniknąć konkurencji podatkowej,

która właśnie między innymi jest problemem sprawia-

jącym, że dzisiaj mamy kryzys euro.

Za ten kryzys,

właśnie dzięki takiej nierozsądnej polityce, między in-

nymi podatkowej, każe się płacić mieszkańcom Unii

Europejskiej.

To najbiedniejszym każe się dzisiaj w Pol-

sce zaciskać pasa.

Czyim kosztem?

Kosztem bogatych

banków, bankierów, spekulantów.

(Oklaski) Państwo

ciągle mówicie o euro, o bankach, o zaciskaniu pasa,

ale zapominacie, kto musi pokryć koszty waszych cięć.

To my, obywatele, społeczeństwo.

Dlatego projekt Unii Europejskiej nie może być

kolejną promocją banków.

Nie może być tak, że mar-

twimy się o banki, zapominając o człowieku.

Projekt

Unia Europejska to projekt zbudowany na marzeniach

obywateli Wspólnoty, to projekt zbudowany na miłości

do Europy, na miłości do demokracji, na przywiązaniu

do praw człowieka, na systemie solidarności społecz-

nej, i o tym powinniśmy pamiętać.

Unia Europejska

to wspólne marzenie nie o 500 mln euro, ale to wspól-

ne marzenie 500 mln Europejczyków, członków Unii

Europejskiej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

W imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowe-

Poseł Stanisław Żelichowski:

strze!

Kontynuując debatę klubową, chciałbym na-

wiązać do słów pana premiera, który mówił, że byłby

szczęśliwy, gdyby wiedział, jaka jest przyszłość Eu-

ropy.

Otóż rozwój naszej cywilizacji wskazuje, że

współczesny człowiek zawsze znalazł sposób wyjścia

z istniejących zagrożeń.

Wierzę, że nasza dzisiejsza

debata i debaty w innych parlamentach przyniosą

wnioski, które pozwolą, aby Europa wyszła z kryzy-

su mocniejsza.

Pan poseł Biedroń pytał, jaka jest wizja.

Otóż wi-

zja jest taka: po tych wszystkich naszych wspólnych

działaniach silna pozycja Polski w rodzinie wolnych

narodów europejskich.

Taka będzie wizja, w tym kie-

runku trzeba zmierzać.

Oczywiście rozwój naszej

cywilizacji wskazuje, że wiele narodów w czasach

zagrożenia poszukiwało tego, co ich łączy, a nie tego,

co ich dzieli.

Tylko narody pojednane w obliczu za-

grożenia wychodziły z niego obronną ręką.

To, co dzieje się w Polsce, przekracza wszelkie

granice.

Proszę państwa, przecież wiemy, co działo

się kilka dni temu, wczoraj, w Parlamencie Europej-

skim.

Dziś jeden z posłów sugerował, że warto wy-

mienić jednych posłów na obcokrajowców, to prowa-

dzi donikąd.

Jest wiele spraw, które nas łączą, a mniej

tych, które nas dzielą.

Szukajmy tego, co nas łączy,

i to da asumpt do lepszego działania, a nie ciągłe tego

typu harce, jakie mają miejsce.

Ta historia się powta-

rza.

Wiele lat temu Norwid w liście do hrabiego Za-

moyskiego pisał, że jeżeli dzieli się Polaków na do-

brych Polaków, złych Polaków, dobrych katolików

i złych, dobrych patriotów i złych, to w wyniku takich

podziałów powstaje sekta, a nie naród.

Te słowa wy-

powiedziane wiele lat temu powinny traﬁać do świa-

domości ludzi żyjących w XXI wieku.

Straszyliśmy Europą przed wejściem do Unii Eu-

ropejskiej, była już o tym dziś mowa, Niemcy mieli

nas wykupić.

Kiedy Niemcy przejeżdżają przez Pol-

skę, to jadą pokorni, ze zwieszonymi głowami, bo

patrzą, żeby sobie zawieszenia nie urwać na polskich

drogach w przebudowie, nikt nie patrzy na to, co moż-

na by wykupić.

Natomiast weszliśmy do Europy na-

rodów, jesteśmy w Europie narodów.

Sądzę, że ta Eu-

ropa wymaga modernizacji, naprawienia, zmiany po-

dejmowania decyzji, mówił o tym pan premier.

Nato-

miast jeżeli będzie więcej polityk narodowych, to

wcale nie oznacza jakiegokolwiek zagrożenia.

Podam przykład.

Chodzi o wspólną politykę rolną.

Gdyby na rynku europejskim ścigały się dziś budże-

ty Niemiec, Polski, Francji, Anglii czy jeszcze jakieś

inne, bylibyśmy w fatalnej sytuacji.

Mimo że ta

wspólna polityka rolna jest ułomna, że wszyscy nie

dostają jednakowych dopłat, nasi rolnicy potraﬁą

wspaniale wygrywać konkurencję na rynku europej-

skim.

Mimo że wiele decyzji podejmowanych jest

ność została tu w jakikolwiek sposób ograniczona.

Weźmy inny przykład.

Nasi żołnierze uczestniczą

w różnych misjach na zewnątrz i często tak bywa,

że dowódcą całej misji jest ktoś z innego kraju.

Moż-

na powiedzieć, że ograniczamy wtedy swoją suweren-

ność.

Ale gdyby ich zostawić samych, to byliby wy-

stawieni na potężne ataki, na zagrożenie życia.

Na

tym więc polega współpraca międzynarodowa.

Mie-

liśmy w Polsce również taki przykład, że zostaliśmy

zaatakowani, mimo że jesteśmy członkiem Unii Eu-

ropejskiej, ale nie jesteśmy w streﬁe euro, poprzez

opcje walutowe, spready, był kilka razy atak na pol-

ską złotówkę.

Wyszliśmy z tego w miarę obronną

ręką, choć trochę straciliśmy.

Ale co by było, gdyby

nie to, że jesteśmy w zjednoczonej Europie?

To trud-

obawiać, więcej wspólnych polityk dla takiego kraju

jak Polska, kraju nie dziadowskiego, jak niektórzy

mówią, ale kraju na dorobku, to jest droga właściwa.

I trzeba szukać tego, co zapewnia szybkie działanie

Europie, działanie do przodu.

Jeżeli patrzymy na dylematy Europy, to żeby po-

wiedzieć, jak uzdrowić strefę euro – naszym zdaniem

Poseł Robert Biedroń

wszystko, żeby uzdrowić strefę euro – trzeba widzieć,

że popełniono cały szereg błędów, oparto się na złych

założeniach.

Warto się temu przyjrzeć.

Pierwszy

błąd, jaki popełniono, był taki, że przyjęcie do strefy

euro nie było uzasadnione relacjami ekonomicznymi,

tylko często politycznymi.

Stąd się biorą określone

problemy.

Ale również zakładano przy tworzeniu

strefy euro, że wszystkie rządy będą rządami mądry-

mi.

Rząd mądry to taki, który patrzy perspektywicz-

nie na swój naród, nie zadłuża tego narodu, działa

w takim kierunku, żeby ten naród mógł istnieć.

Sta-

ło się inaczej, wiele rządów zadłużyło swoje społe-

czeństwa do granic wytrzymałości.

Jeżeli dziś popa-

trzymy nawet na to, że zakładano, że parlamenty,

które mają kontrolę nad rządami, nawet gdyby te

rządy działały w niewłaściwym kierunku, spowodu-

ją zmianę ich działania, to widzimy, że tak też się nie

stało.

Zakładano również, że Komisja Europejska

dostawać będzie tylko rzetelne dane statystyczne.

Nie dostawała.

I to wszystko było spowodowane tym,

że nie stworzono mechanizmów kontroli w streﬁe

euro.

A dziś działania, które podjęła nasza delegacja,

idą w jak najbardziej właściwym kierunku.

Trzeba

zrobić wszystko, żeby nie dochodziło do takich histo-

rii, do których dochodziło.

Bo w tej chwili patrząc na

pozycję Polski, jeżeliby doszło do tego, że rozpada się

strefa euro, a w perspektywie Unia Europejska, trud-

no sobie wyobrazić, co by się stało.

My już dziś mamy

taką sytuację, że ileś tam tysięcy czy milionów Pola-

ków wyjechało, a gdyby wyjechał następny milion czy

dwa, nastąpi rozproszenie narodu i będą problemy

trudne do określenia.

Myślę, szanowni państwo, że warto się też przyj-

rzeć sytuacji przy ewentualnych innych decyzjach,

już nie o kredycie udzielonym Międzynarodowemu

Funduszowi, bo to jest sprawa w jakimś sensie – bę-

dziemy o tym dyskutowali – zrozumiała.

Być może

dojdzie jeszcze do tego, że trzeba będzie pomóc nie-

którym krajom.

Jeżeli będzie dochodziło do takich

wszyscy stracili na tym kryzysie, że są w Europie

duzi eksporterzy, którzy na kredyt sprzedawali swo-

je wyroby tym krajom, a przecież kredytu udzielały

im banki.

I dziś, kiedy będziemy podsumowywali, kto

ile powinien wyłożyć, to ustalmy, że każdy powinien

wyłożyć proporcjonalnie do efektów, które uzyskał.

Dziwi mnie postawa premiera Wielkiej Brytanii, któ-

ry uznał, że to nie jego sprawa, a całe londyńskie City

wcale niemało na tym interesie zarobiło.

A więc jeże-

li będziemy szli w takim kierunku, to warto to roz-

ważyć.

Kończąc swoje wystąpienie – bo widzę, że kolega

mi daje znak, że chciałby mieć jeszcze trochę czasu

– chcę powiedzieć, że Polacy w tej chwili są najbar-

dziej pracowici w Europie.

Należymy też do nacji

najbardziej wykształconej.

Kryzys jest dla wielu

straszny, a Polacy gdzieś od 300 lat żyją w kryzysie.

My nie wiemy, jak jest bez kryzysu.

Naprawdę jeste-

śmy genetycznie przystosowani do tego, bo żyjemy

Polski może się odwrócić i wszyscy mamy nadzieję,

że ona się odwróci.

Pójdźmy tylko za tym, co wielki

znawca serc i dusz Polaków Stefan Żeromski propo-

nował, który twierdził, że Polakom potrzeba wielkiej

idei, żeby mogli robić wielkie rzeczy.

Zaprzestańmy

tych wszystkich harców, kłótni, bo to prowadzi doni-

kąd.

Spróbujmy zobaczyć, jak działać w tym kryzysie.

Ideą byłoby, żebyśmy jak najlepiej pokonali kryzys,

najbardziej bezboleśnie przeszli przez te wszystkie

zawirowania, w których środku żeśmy się znaleźli.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek

skiemu.

W imieniu klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej

Bardzo proszę.

Poseł Tadeusz Iwiński:

jako największe państwo z dziesiątki nowych krajów

wchodziła przed ponad siedmiu laty w Dublinie do

Unii Europejskiej, to oznaczało to ostateczne opad-

nięcie żelaznej kurtyny i de facto likwidację porząd-

ku jałtańskiego.

Wtedy lewica, także Aleksander

Kwaśniewski, używała hasła: Silna Polska w silnej

Europie.

Ono pozostało aktualne, ale nabrało pew-

nego nowego kolorytu.

Popierając generalne stano-

wisko rządu w tej mierze, można powiedzieć, że ono

powinno brzmieć: Solidarna Polska w solidarnej Eu-

ropie, dlatego że płyniemy na jednej łodzi.

Na tej łodzi

albo razem dopłyniemy, ale razem utoniemy, a na

przystani czeka jeszcze grupa wielu kandydatów,

wielu państw, nie tylko Chorwacja, ale i Bałkany Za-

chodnie.

Zobaczymy, co z Turcją, zobaczymy, co z Ukra-

iną.

A więc dziś dylemat stoi taki mianowicie: czy

mają przeważać egoizmy narodowe, czy ma przewa-

żyć jednak koncepcja pogłębionej współpracy.

Pan

poseł Dorn mówi, że on się martwi o SLD, o lewicę,

że my się ścigamy z rządem.

My się nie ścigamy, bo

to my byliśmy tą formacją, która, korzystając z do-

robku poprzedników, wprowadziła Polskę do Unii.

A jeżeli ktoś się ściga, to – nie chcę być złośliwy, ale

odnoszę takie wrażenie – pan poseł Dorn jako wolny

elektron prawicy ściga się z Jarosławem Kaczyńskim

na różne sposoby.

Także jeżeli chodzi o to, co pan

poseł Szczerski mówił przed chwilą – że chce przypo-

mnieć nam o naszej lewicowości – to nie chcę być

okrutny, bo będę okrutny dla dwóch formacji, ale

przypomnę, że to wskutek szantażu PiS-u i braci

Kaczyńskich, któremu to szantażowi uległa Platfor-

Poseł Stanisław Żelichowski

ma Obywatelska i ten rząd, do dzisiaj nie jest ratyﬁ-

kowana Karta Praw Podstawowych, która blokuje

przeciętnemu Polakowi – zgodnie zresztą z ideą soli-

darności, wy się wywodzicie z tego pnia – możliwość

powoływania się na 54 artykuły w elementarnych

rozdziałach – godność, sprawiedliwość itd.

Otóż gdy Polska obejmowała prezydencję, to mia-

ła trzy swoje priorytety.

Te priorytety zresztą nie

były – i mówię to z przykrością – mimo wielu naszych

postulatów omówione w Sejmie.

To jest odrębna kwe-

stia, nie mam na to czasu, ale powiem, że obserwu-

jemy niechęć rządu do realizacji art. 95 konstytucji,

który mówi o kontrolnej funkcji Sejmu w stosunku

do rządu.

I, zgadzając się z wieloma elementami, o któ-

rych mówił premier Tusk, twierdzę, że nietrafne było

porównanie zachowania poprzedniego prezydenta

Polski do zachowania tego rządu, bo prezydent nie

odpowiada przez parlamentem, a rząd odpowiada

przez parlamentem.

Mam nadzieję, że to już ostatni

w przypadku ministra Sikorskiego.

Dlaczego trzeba szybko reagować?

Ano dlatego,

że jeżeli nie podejmie się kuracji, to za 10 lat, może

za pokolenie, może nie być w ogóle G7, G8, G20, tylko

będzie G2: Pekin–Waszyngton, Waszyngton–Pekin.

A więc nam jest potrzebne naprawienie tej sytuacji.

W zasadzie jest dobry projekt, „Europa 2020”, który

w zeszłym roku został przedstawiony.

I tam mówi się

o trzech ﬁlarach.

Mówi się jednak, panie premierze

Pawlak, o rozwoju inteligentnym, nie sprytnym, bo

chodzi o to, żeby on się opierał na wiedzy i na inno-

wacji, a oparcie się na wiedzy i innowacji nie prowa-

dzi do sprytu.

On ma się opierać na rozwoju inklu-

zywnym, czyli takim, gdzie będzie się dbać o spójność

społeczną m.in., i na rozwoju zrównoważonym, a tego

nie trzeba tłumaczyć.

Chciałbym również powiedzieć, że niedobrze się

stało, choć już jest za późno, że rząd wybrał termin

prezydencji na czas, w którym odbywała się kampa-

nia wyborcza, mógł wybrać inaczej, i mieliśmy do

czynienia z takimi elementami, jak np. udział Jerze-

go Buzka czy Janusza Lewandowskiego w spotach.

Jednak ważniejsze jest coś innego i tego dotyczą

moje dwie ostatnie uwagi.

Otóż jest spór o patriotyzm

i o suwerenność, mówił o tym między innymi pan

poseł Niesiołowski.

Ja lubię zapomniane zdanie Ka-

rola Irzykowskiego, który twierdził, że każde nowe

patriotycznych.

Tak samo jest z suwerennością.

Dzi-

siaj nie ma państw czysto suwerennych.

Trzeba sobie

napisać na kartce „współzależność”, to jest główna

kategoria, powiesić te kartkę nad łóżkiem i wiele

razy to powtarzać.

(Dzwonek)

Ostatnia moja uwaga jest taka.

Martin Schulz,

nasz dobry kolega z lewicy, który w przyszłym mie-

siącu zastąpi Jerzego Buzka na funkcji szefa Parla-

mentu Europejskiego, powiedział wczoraj do naszego

premiera: pan mógłby być dobrym socjaldemokratą,

ale pan zbłądził.

Może Martin Schulz trochę przesa-

dził, ale w jednym ma rację, ma rację co do tego, że

są kwestie, kiedy liczy się racja stanu, w tym przy-

padku polska racja stanu, którą odzwierciedla sfor-

mułowanie art. 1 naszej konstytucji, mówiącego

o tym, że Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspól-

nym wszystkich obywateli.

W ramach polskiej racji

stanu w tej mierze możemy działać razem i w tej mie-

rze Martinowi Schulzowi można przyznać rację.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

W trybie sprostowania pan poseł Waldemar

Pawlak.

Poseł Waldemar Pawlak:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Nie chodzi o spro-

stowanie, tylko o uściślenie.

Otóż słowo „smart”,

które jest w tej retoryce stosowane, nie ma dobrego

tłumaczenia na polski.

W języku angielskim, który

jest złożeniem dwóch języków, na określenie tego po-

dejścia mamy trzy słowa, tzn. słowo „smart”, które

jest najbardziej popularne i pochodzi z germańskie-

go, potem słowo „clever” i jeszcze „intelligent”.

Więc

gdyby uczeni w piśmie chcieli to nazwać „intelligent”,

to tak by to nazwali.

W moim przekonaniu użycie tego słowa pokazuje

trochę szersze podejście, tzn. to, że w tym rozwoju nie

chodzi wyłącznie o intelektualizowanie, ale też o to,

żeby te pomysły, te różne błyskotliwe idee potraﬁć

wdrożyć, bo też do tego sprowadza się innowacja.

U nas innowacją często zaklina się rzeczywistość, choć

w wielu przypadkach spokojnie wystarczy nam imita-

cja.

W wielu miejscach byłaby ona zupełnie wystarcza-

jąca, dawałaby nam duże impulsy i byłoby to dużo

tańsze, bo byśmy szli po sprawdzonych ścieżkach, nie

siląc się wszędzie na innowacje, nie wymyślając czegoś

oryginalnego czy zupełnie nowego.

Innowacja sama

w sobie oznacza nie tylko wymyślenie, ale także wdro-

żenie.

Dlatego warto o tych subtelnościach trochę

dyskutować, ale generalnie sprowadza się to do tego,

że ten rozwój ma być i sprytny, i pomysłowy czy inte-

ligentny, ale też zrównoważony, zachowujący równo-

wagę między wymaganiami społecznymi, środowisko-

wymi i ekonomicznymi.

Jednocześnie ma to być rozwój

włączający, a więc nie taki, że na pierwszym miejscu

jest wzrost, zysk i wyzysk, to ma być budowanie wspól-

noty i szukanie równowagi w taki sposób, żeby nie zo-

stawić nikogo na lodzie, nie zostawić nikogo bez

wsparcia.

Tu zasada pomocniczości, zasada subsydiar-

ności jest konstytucyjnie ogromnie ważna.

Nie rozu-

mieją tego ani Amerykanie, ani Azjaci, tego, że idea

pomocniczości buduje porządek, dobry porządek euro-

pejski.

Dziękuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Poseł Tadeusz Iwiński

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Poseł Tadeusz Iwiński:

Dziękuję, panie marszałku.

Bardzo krótko.

Ponieważ mówimy o przyszłości

Unii Europejskiej, ważna jest tu jednak jasność.

Otóż, panie premierze, w Unii Europejskiej są 23

języki.

Ja rozumiem to, że pan najchętniej sięga do

języka angielskiego.

Jeżeli jednak zerknie się na to

sformułowanie w innych językach, to nie ulega

wtarzam, inteligentny, ponieważ słowo „sprytny”

ma w języku polskim dwa znaczenia, nie zawsze

jest ono pozytywne, niekiedy pejoratywne.

Ktoś

może nie mieć wiedzy, ktoś może nie być innowa-

cyjny, a może okazać się sprytny, wtedy to nie jest

pochwała.

Więc chodzi raczej o to, żeby to był inte-

ligentny rozwój Unii Europejskiej, żeby on był

zrównoważony i żeby był włączający, szczególnie

wątki spójności społecznej i pełne zatrudnienie, bo

o tym też bardzo mocno mówi się w wielu miej-

scach.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

pan poseł Arkadiusz Mularczyk.

Suwerenność naszej ojczyzny jest sprawą zbyt po-

ważną, ażeby ją pozostawić tylko i wyłącznie w rę-

kach Donalda Tuska oraz Janusza Palikota.

Trak-

tat lizboński, który został podpisany kilka lat temu,

był wielkim błędem.

Ten traktat pogłębiał integra-

cję europejską, która obecnie, jak widzimy, jest

w wielkim kryzysie.

Dziś widzimy, że ci wszyscy,

którzy ostrzegali przed głosowaniem za traktatem

lizbońskim, mieli rację.

Ci wszyscy, którzy twierdzi-

li, że głos oddany na traktat lizboński jest głosem za

zmniejszeniem naszej suwerenności, mieli wówczas

rację.

Przyznaję się do tego, że ci wszyscy, którzy

w tamtym czasie głosowali za traktatem, popełnili

błąd.

To był błąd, którego efekty mamy dzisiaj tak-

że na tej sali.

Z perspektywy trzech lat od podpisania traktatu

lizbońskiego widzimy, że ten traktat był nieprzydat-

Europejskiej.

Trzy lata temu pan premier Donald

Tusk powiedział w ten sposób: szczyt może być po-

czątkiem odbudowy wzajemnego zaufania w Europie,

dobrze oceniam jego rezultaty, wreszcie być może

zrobiliśmy krok w odpowiednim kierunku, czyli od-

budowy zaufania, i to doceniam.

Te słowa powiedział

wysłuchujemy tych samych ogólników, tych samych

frazesów z ust tego samego polityka i polityków sie-

dzących po lewej stronie sali.

Te same ogólniki, te

same frazesy.

A jakie są fakty?

Fakty są następujące.

Polacy,

przystępując do Unii Europejskiej, w referendum

opowiedzieli za określonym kształtem Unii Europej-

skiej, Unii, która jest Unią skupiającą suwerenne

państwa, Unią Europy ojczyzn.

Na taką Unię Euro-

pejską Polacy wyrazili zgodę w głosowaniu powszech-

nym.

Ta większość Polaków, która poparła wówczas

wstąpienie do Unii Europejskiej, na taką Unię wyra-

ziła zgodę.

Po tych kilku latach rządząca koalicja próbuje

ten kompromis zburzyć.

Podczas ostatniego szczytu

w Brukseli pan premier Donald Tusk zgodził się na

przeforsowanie polityki, którą Berlin i Paryż narzu-

ciły Europie.

Ta polityka to jest polityka ogranicza-

nia suwerenności ﬁnansowej, budżetowej poszcze-

gólnych krajów Unii Europejskiej.

Na taką politykę

nie może być zgody, ponieważ to budżet państwa,

budżet każdego kraju Unii Europejskiej jest wyra-

zicielem suwerenności.

To budżet państwa, budżet

każdego kraju jest wynikiem demokratycznych wy-

borów i pewnego kompromisu wszystkich sił poli-

tycznych.

Nie ma zgody na to, ażeby jakieś ciało

ponadnarodowe, ciało Unii Europejskiej decydowa-

ło o tym, jaki ma być kształt polskiego budżetu pań-

stwa.

Na taką decyzję nie będzie zgody Solidarnej

Polski.

Prosiłbym o to, żeby pan premier Donald Tusk

spojrzał, w jaki sposób Brytyjczycy chronią swoje

interesy.

Premier Wielkiej Brytanii David Cameron

powiedział, że nie podpisze się pod żadnymi zmiana-

mi, jeśli nie otrzyma gwarancji (Dzwonek), że te

zmiany będą chroniły interesy brytyjskie.

Takiego

stanowiska oczekiwałbym także od premiera rządu

polskiego.

Pan premier broni swojej decyzji o wsparciu kra-

jów strefy euro, ale broni kosztem polskiego społe-

czeństwa, bo mówi o tym, że Polska pożyczy Między-

narodowemu Funduszowi Walutowemu miliardy

złotych, miliardy euro na ratowanie zamożnych kra-

jów strefy euro.

W czasie kiedy Polska dotknięta jest

kryzysem, w czasie kiedy nakazuje się polskiemu

społeczeństwu oszczędzać, zaciskać pasa, podnosi się

podatki, akcyzę, obcina ulgi, nie ma zgody Solidarnej

Polski na taką politykę rządu premiera Donalda Tu-

ska.

Takie jest stanowisko Klubu Parlamentarnego

Prawo…

Solidarna Polska.

Bardzo przepraszam.

Dziękuję.

(Wesołość na sali)

(Głos z sali: Prawo i Sprawiedliwość.)

Niestety, 6 lat...

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

W imieniu klubu Platformy Obywatelskiej głos

Bardzo proszę.

Poseł Andrzej Halicki:

Bardzo poważny moment, bardzo poważna debata,

bardzo poważny czas w Europie i bardzo poważne

problemy, które stoją przed nami, i ze smutkiem trze-

ba spojrzeć na tę salę, na stenogram, jeżeli ci, którzy

nie byli, będą chcieli przeczytać przebieg tej debaty,

zobaczyć, jak ona wygląda.

Pani minister Fotyga – nie chcę nikogo szkalować,

bo już się obawiam, że jak zaraz coś powiem, to zno-

wu będą protesty – w swoim wystąpieniu trzykrotnie

zwracała się do pana premiera per panie prezesie.

(Poseł Anna Zalewska: Prezes Rady Ministrów.)

Z sympatią to powiem: to oczywista freudowska

pomyłka, ale problem jest rzeczywisty: Gdzie jest

prezes, gdzie jest szef klubu?

(Poseł Anna Zalewska: A gdzie jest wasz szef

klubu?)

To nie jest już marzec, kiedy zapomniał przyjść, to

nie jest inna okoliczność, kiedy miał ważniejsze zebra-

nie bodajże negocjacyjnego zespołu na ul. Nowogrodz-

kiej.

To jest wreszcie moment, kiedy kilka dni temu

wzywał Polaków na ulice, żeby demonstrowali, bo nie

debatuje się o naszej przyszłości i o decyzjach, które

podejmujemy.

To debatujmy.

I jak wy debatujecie?

Jak

wy debatujecie?

O czym rozmawiacie?

(Poseł Anna Zalewska: Na pewno na poziomie

wyższym niż pański kolega Niesiołowski.)

Dziękuję.

Wszystko zostanie odnotowane, będzie-

my ustosunkowywać się później.

Akurat cenię sobie

te uwagi, które pan marszałek wygłosił, ponieważ,

powołując się na literaturę, cytował Kasprowicza.

I to jest rzeczywisty powód do tego, żeby dzisiaj rów-

nież się zastanawiać.

Tak, ojczyzna, ojczyzna, wszy-

scy krzyczą: ojczyzna.

W tym tekście jest zresztą

pewien przytomny gość, który zapytał: ale jaka?

Wła-

śnie: ale jaka?

Wracając do punktu wyjścia, chciałbym powie-

dzieć tak: podczas wystąpienia premiera, kolejnych

wystąpień macie cały czas smutne twarze, zaciśnięte

usta.

Plakietki są dumne...

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Pan ma szczękościsk

od urodzenia.)

...ale trzeba mieć również trochę godności w ser-

cu.

Bądźcie dumni z tego, co Polska osiągnęła, jak

wygląda i jak na nas patrzą, i bądźcie również trochę

konsekwentni.

Zwracam się z sympatią również do pani poseł

Wiśniewskiej.

Tyle razy rozmawialiśmy i czasem uda-

je nam się rozmawiać.

A więc rozmawiajmy meryto-

rycznie.

Jeżeli będziecie z zaciśniętą pięścią i z zaciśnięty-

mi ustami wołać, że straciliśmy niepodległość, że jest

IV Rzesza, czwarty rozbiór, kondominium itd. – nie

będę tego wszystkiego powtarzał – i na koniec KL

Europa, naprawdę haniebne transparenty, a pod

tymi transparentami będziecie próbować wmawiać

Polakom, że stało się coś złego, coś innego niż wtedy,

kiedy Jarosław Kaczyński mówił: mamy wielki suk-

ces negocjacyjny i fundament współpracy w ramach

Europy oparty na traktacie lizbońskim...

Co innego

mamy dzisiaj niż współpracę opartą na tymże wła-

śnie traktacie?

Co innego się wydarzyło?

Trzeba więc

być trochę konsekwentnym, a na bazie historii nie

uprawiać histerii, jeżeli już tak mogę zwrócić się do

pana posła Macierewicza, bo historię naprawdę zna-

my.

Warto czytać, ale warto nie uprawiać histerii.

(Poseł Anna Zalewska: Może chociaż jedno zdanie

o UE?)

Skoro jest taka prośba, żeby trochę o Unii Euro-

pejskiej, to rozmawiajmy o Unii Europejskiej.

2003 r.,

referendum.

Społeczeństwo polskie bez wątpienia

w swojej przytłaczającej większości, także waszymi

głosami – przecież prezes Jarosław Kaczyński nie

namawiał do głosowania na nie, wy namawialiście

do głosowania na tak – zadecydowało o tym, iż w Unii

Europejskiej na równych prawach, na zasadzie soli-

daryzmu będzie uczestniczyć także Polska.

I co wy dzisiaj proponujecie?

Jaka jest wasza al-

ternatywa?

Podzielić tę Unię.

Niech strefa euro bę-

dzie inną Unią, a my zostaniemy w jakimś przeciągu,

przedsionku, gdzieś indziej.

Przecież to jest właśnie

Unia dwóch prędkości, to proponujecie: izolację Pol-

ski, wyjęcie z Unii równych, partnerskich państw,

równych, partnerskich zasad solidaryzmu i tych sa-

mych standardów.

Jeżeli bowiem ktoś mówi: nie, je-

żeli ktoś się wycofuje, może to być decyzja indywidu-

alna, to wyjmuje nasze państwo z tych właśnie zasad

równych, jednolitych standardów i solidaryzmu.

Je-

żeli to proponujecie, to powiedzcie to głośno, to mów-

cie o tym, jakie są tego konsekwencje, bo konsekwen-

cje są bardzo poważne dla Polaków.

Podejrzewam, że nie chcecie tego mówić, nawet

nie możecie tego powiedzieć, bo wasza aktywność

w Brukseli, posłów, którzy obrażają Polskę, szkalują

własny rząd, wynika z prostej przyczyny.

Licytujecie

się między sobą, ten PiS z tamtym PiS-em, obecny

PiS z byłym PiS-em, licytujecie się na radykalizm

tylko po to, żeby załatwić swoje wewnętrzne sprawy.

Jakim kosztem?

Ano mianowicie jesteście gotowi za-

płacić najwyższą cenę: brak bezpieczeństwa, brak

rozwoju gospodarczego, tylko dlatego, żeby jedna

grupa wygrała z drugą grupą i udowodniła, że bar-

dziej jest PiS-em niż ta druga.

Przecież to jest nieod-

powiedzialne.

(Poseł Anna Paluch: Miało być o Unii Europej-

skiej, a nie o PiS.)

(Głos z sali: Niech sobie gada, co chce.)

Pani poseł ma rację.

Taki jest regulamin, że teraz

ja gadam i rzeczywiście mam ku temu prawo, więc

kontynuuję.

(Gwar na sali)

Wicemarszałek

Proszę bardzo.

Poseł Andrzej Halicki:

Panie marszałku, staram się...

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę kontynuować.

Poseł Andrzej Halicki:

...jednak zwięźle doprowadzić do ﬁnału, do tego,

co chciałbym powiedzieć przede wszystkim państwu,

bo warto czytać, warto znać fakty i nie manipulować

nimi.

Cieszę się też, że Janusz Palikot rozdał tutaj bro-

szurkę na temat idei integracji politycznej, nie gospo-

darczej (Oklaski), bo Brytyjczycy rzeczywiście mają

pewne swoje zasady, red lines itd., czyli decyzje go-

spodarcze i ich implikacje muszą być akceptowane

referendalnie, ale przecież koncepcja federalizmu

politycznego, czyli silniejszej integracji, jest koncep-

cją brytyjską.

Jeżeli chcecie powoływać się na Bry-

tyjczyków, proszę bardzo – Andrew Duff.

To jest

Brytyjczyk, to jest reprezentant tego właśnie społe-

czeństwa w Parlamencie Europejskim.

A więc czytaj-

cie ze zrozumieniem.

Zwrócę się do posła Biedronia, żeby nie było tak

słodko, bo pan Janusz Palikot nie był obecny.

(Poseł Janusz Palikot: Miałem konferencję.)

Naprawdę przypisywanie sobie zasług ruchu Ja-

nusza Palikota w procesie integracyjnym w czasach,

kiedy…

Bo ja rozumiem, że miłość kolegi Biedronia

do Platformy Obywatelskiej nie jest odwzajemniona,

więc to zostawiam na marginesie.

Debiut to jest

wielka ekscytacja, tylko że nie można się za daleko

posuwać.

W czasach, kiedy, przepraszam, w lasach pod Bił-

gorajem – chciałem powiedzieć: pędził – pędził pan

samochodem terenowym, nie było możliwości dzia-

łalności ruchu Janusza Palikota na arenie europej-

skiej, międzynarodowej.

Zostawmy to, pomińmy to,

bo nie chcę polemizować w ten sposób.

Tylko fakty

są ważne.

Jeżeli pan poseł Iwiński mówi, że rząd zadecydo-

wał o prezydencji, to chciałbym przypomnieć, że to

decyzja dużo wcześniejsza, innego rząd, de facto przy

negocjacjach traktatowym.

Co więcej, Węgrzy nie

chcieli zamienić się z nami również z tego powodu,

że koincydencje wyborcze nakładały się na siebie.

Co

więcej, trzeba było wnieść uchwałę o samorozwiąza-

niu Izby.

Nie byliście do tego skorzy.

Wtedy być może

zmienilibyśmy z kolei terminy naszych wyborów.

Kontynuując i kończąc, bo chciałbym jeszcze raz

powiedzieć o tej nieodpowiedzialności: w imię licyta-

cji między sobą, między swoimi wewnętrznymi gru-

pami i rozrachunkami w Prawie i Sprawiedliwości

jesteście gotowi, a wniosek o odwołanie ministra Si-

korskiego jest na to dowodem, zakneblować polski

głos na arenie międzynarodowej.

Wtedy, kiedy ta de-

bata rzeczywiście jest gorąca, kiedy ma znaczenie,

jesteście gotowi powiedzieć w czasie polskiej prezy-

dencji: nie chcemy polskiego ministra, bo wasza ego-

istyczna postawa tak wam nakazuje.

Przecież to jest

irracjonalne, to jest nieodpowiedzialne.

Jeżeli pani poseł Fotyga cytuje roty, cytuje np.

rotę ślubowania...

(Poseł Anna Fotyga: Przysięgi.)

...przysięgi...

Chciałbym zacytować, powiedzieć to

w kierunku pani poseł, ale i wszystkich posłów Prawa

i Sprawiedliwości.

Słowa wypowiedziane na tej sali 8

listopada: Uroczyście ślubuję rzetelnie i sumiennie

Czy wyprowadzenie, czy taka postawa jak wasza,

gdzie ryzyko dla polskiej gospodarki rośnie, a nie

maleje, gdzie odrzucacie mechanizmy bezpieczeń-

stwa, gdzie mówicie: nie potrzebujemy polskiego gło-

su na arenie międzynarodowej, bo chcecie odwołać

ministra, kiedy mówicie: my kiedyś byliśmy jedynie

wspaniałomyślni i wiedzieliśmy wszystko, a dziś nikt

nie ma prawa decydować, chociaż ta debata ma miej-

sce, trwa i Polacy to akceptują i widzą, jaka jest rze-

czywistość...

Czy chcecie wyłącznie zadymy, mówiąc

krótko.

Czy to jest odpowiedzialne?

Jeszcze raz mó-

wię: myślcie o pomyślności ojczyzny i o obywatelach,

o naszym wspólnym kraju.

Dobro obywateli.

Podczas

ślubowania mówiliście: „Tak mi dopomóż Bóg”.

Bia-

ło-czerwona plakietka.

(Poseł Małgorzata Sadurska: Flaga.)

Naprawdę przyszedł czas na rachunek sumienia.

Przyszedł czas na rachunek sumienia.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuje, panie pośle.

W trybie sprostowania głos zabierze pan poseł...

(Głos z sali: Wniosek formalny.)

Moment.

To nie jest kwestia wniosku formalnego, tylko

kwestia informacji, tak?

Pan Antoni Macierewicz chce poinformować.

Poseł Andrzej Halicki

Poseł Antoni Macierewicz:

sław Kaczyński został wezwany i przebywa obecnie

w sądzie...

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nigdy go nie ma.)

...który nie zgodził się na przełożenie posiedzenia,

i musi w tym sądzie obecnie przebywać.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Chce powiedzieć, że

się źle poczuł.)

Pan poseł Halicki zamiast szafować kalumniami,

pana prezesa mógłby się zapytać.

Tyle samo warte

jest całe pana przemówienie, ile kłamstwa na temat

pana prezesa.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pan poseł Janusz Palikot w trybie...

Poseł Antoni Macierewicz:

Jeszcze jedno wyjaśnienie.

Kiedyś rzeczywiście

miałem to nieszczęście, że byłem po imieniu z panem

Niesiołowskim, ale już dawno nie jestem z tym pa-

nem po imieniu.

Nie życzę sobie, żeby odzywał się

pan do mnie po imieniu.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Co ty możesz sobie

życzyć, cymbale.)

(Oklaski, wesołość na sali)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pan poseł Janusz Palikot w trybie sprostowania.

Broszę bardzo.

Poseł Janusz Palikot:

Panie Marszałku!

Chciałbym tylko wyjaśnić panu

posłowi Halickiemu, że nie rościmy sobie żadnych

pretensji co do tego...

(Gwar na sali)

(Poseł Małgorzata Sadurska: Panie Marszałku!

Pan marszałek Niesiołowski…)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pan poseł Palikot ma głos w trybie sprostowania.

(Poseł Małgorzata Sadurska: Panie Marszałku!

Pan marszałek Niesiołowski używa inwektyw.)

(Głos z sali: Cicho!

Panie Marszałku!)

Nie, z trybuny nie zabierał głosu.

(Głos z sali: Ale z sali posiedzeń.)

(Głos z sali: Cicho!)

Spokojnie.

Proszę, pan Janusz Palikot.

Poseł Janusz Palikot:

Atmosfera jest tak gorąca, że chyba nie ma sensu

powiedzieć czegokolwiek w jakiejkolwiek sprawie, bo

i tak będzie to przykryte tą atmosferą.

Z całym sza-

cunkiem dla dokonań rządu i, osobiście, premiera

oraz ministra spraw zagranicznych, chcemy powie-

dzieć tylko tyle – i to miał na myśli pan poseł Bie-

droń, co tylko prostuję – że przez okres ostatniej

kampanii parlamentarnej podnosiliśmy koncepcję

właśnie federalnej Europy, wtedy, w tamtej kampanii

jako jedyni.

Tylko tyle.

Podnosiliśmy, że ona była.

Już po zakończeniu kampanii pan minister Sikorski

przedstawił, czego mu winszujemy, nie tak daleko

idące jak nasze, ale w tym sensie, stanowisko doty-

czące głębszej integracji.

To miał na myśli pan poseł

Biedroń, i tylko tyle.

W żadnym stopniu nie zmniej-

sza to jednak zasług, które przecież oddajemy, popie-

ramy, których bronimy, pana ministra Sikorskiego

i pana premiera Tuska.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Głos zabierze pan minister Rostowski.

Proszę bardzo.

Proszę, panie ministrze.

Minister Finansów

Jan Vincent-Rostowski:

Panie Marszałku!

Dziękuję.

Kilka słów wyjaśnie-

nia, o co naprawdę chodziło panu premierowi Came-

ronowi w Brukseli, bo padły słowa pana przewodni-

czącego Mularczyka, powtarzające zresztą to, co uka-

zywało się czy ukazało się w prasie brytyjskiej i w części

polskiej prasy.

Nie jest tak, że pan premier Cameron pojechał do

Brukseli, aby bronić interesy Wielkiej Brytanii przed

jakimś zamachem na nie.

To, co miało być uzgodnio-

ne i miało przyjąć formę zmiany traktatu Unii Euro-

pejskiej, w żaden sposób nie zagrażało interesom

Wielkiej Brytanii ani londyńskiemu City.

Pan pre-

mier Cameron pojechał, aby wykorzystać sytuację,

w której 26 innych krajów chciało podpisać nowy

traktat czy stworzyć zasady nowego traktatu, aby

wywalczyć dodatkowe zapewnienia dla Wielkiej Bry-

tanii, zresztą dość skromne, takie zapewnienia, co

do których jestem pewien, że prędzej czy później Unia

się na nie zgodzi.

Powstała sytuacja, w której pozo-

stałe kraje obawiały się, że jeżeli brytyjskie postulaty

189

będą w tym momencie przyjęte, to inne kraje też

zgłoszą własne postulaty i uzgodnienie zasad tego

traktatu będzie po prostu niemożliwe.

Kosztem takiego podejścia Wielkiej Brytanii jest

towego, na czym nam jako Polsce i rozumiem, że

także opozycji prawicowej, która dokładnie mówiła

o tym, że powinniśmy mieścić się w ramach trakta-

tów, jeśli tylko możemy, a nie podpisywać nowe poro-

zumienia międzyrządowe...

Fakt, że musimy je pod-

pisywać, będziemy musieli, czy idziemy w kierunku

nowego porozumienia międzyrządowego, jest właśnie

skutkiem działań Wielkiej Brytanii, które, szczerze

mówiąc, wydają mi się niepotrzebne, szczególnie że

jestem przekonany, że później te warunki będą mogły

zostać spełnione.

Polsce bardzo zależy na tym, żeby Wielka Bryta-

nia przyłączyła się do pozostałych 26 krajów, żeby-

śmy mogli zmienić traktat w tym kierunku, który

był uzgodniony przez 26 krajów w Brukseli, właśnie

w formie wspólnotowej.

Na miejscu pana Mularczyka

nie chwaliłbym w żaden sposób tego, co zrobił pan

Cameron, bo może to być w interesie Wielkiej Bryta-

nii.

To jest już ich decyzja.

Mam pewne wątpliowości,

ski, na co niejednokrotnie zwracaliście państwo uwa-

gę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość…

(Głos z sali: Sprostowanie.)

...głos zabierze pan poseł Jerzy Żyżyński.

Poseł Jerzy Żyżyński:

mojego poprzednika z listy mówców będę się starał

mówić na temat.

Szanowni Państwo!

Szanowni Posłowie!

Otóż

uważam – i tak samo uważają moi koledzy – że idea

zjednoczonej Europy to w gruncie rzeczy piękna idea,

ale naprawdę potrzeba reﬂeksjiiuważnegozbadania,

co jest w naszym polskim interesie, tak jak pod ką-

tem własnego interesu podchodzą do problemów nie

tylko Anglicy – zgadzam się z panem ministrem – ale

także Francuzi, Niemcy i wszyscy inni.

To oczywiste,

że w naszym interesie jest trwanie Unii Europejskiej,

ale pytanie: Jakiej, na jakich zasadach funkcjonują-

cej?

Nad tymi problemami trzeba się pochylić, trzeba

je rzetelnie dyskutować.

Jest to w naszym żywotnym

interesie.

Dlatego apeluję – szanujcie państwo głosy

opozycji, bo wspólnie możemy dojść do jakiegoś racjo-

nalnego rozwiązania.

Nie jest pewne, że wszystko

jest do końca racjonalne i jednoznacznie dobre.

Niedawno w Krakowie miał miejsce tragiczny

wypadek: zawaliły się schody w kamienicy przy ulicy

Wielopole – symboliczna nazwa – w której trwała

huczna zabawa.

Wielu ludzi boleśnie przekonało się,

że nie warto wchodzić do budynku, który grozi zawa-

leniem.

To zdarzenie ma dla omawianej dzisiaj spra-

wy symboliczne znaczenie, jak powiedziałem, i wy-

nika z niego oczywista nauka – nie warto wchodzić

do wadliwej budowli.

Strefa euro okazała się budowlą wadliwą, bynajm-

niej nie ze starości, tak jak ten budynek krakowski,

ale z powodu arogancji jej konstruktorów, lekcewa-

żenia głosu ekonomistów, postępowania według me-

tody, którą my tu, w Polsce, powinniśmy przecież

pamiętać – dominacji polityki nad ekonomią.

Warto

przypomnieć, że ekonomistów mających krytyczną

opinię, zwracających uwagę, że kryteria optymalne-

go obszaru walutowego nie są spełnione, zwalczano,

ośmieszano, szykanowano w tej demokratycznej Eu-

ropie.

Euro miało być narzędziem integracji politycz-

nej.

Faktycznie aspekty ekonomiczne zepchnięto na

dalszy plan.

Warto w tym miejscu przypomnieć kwestie pod-

stawowe.

Integracja walutowa ma sens tylko dla kra-

jów o bardzo podobnych strukturach gospodarczych,

na mniej więcej podobnym poziomie rozwoju, o mniej

więcej podobnym poziomie cen, w tym płac.

Płaca to

przecież cena pracy.

Kraje takie powinny kompenso-

wać tzw. szoki zewnętrzne popytowe lub podażowe

poprzez przepływy kapitału i pracy, towarów i usług.

Wszak cztery swobody to podstawa Unii Europejskiej

– swobody przepływu tych mediów.

Te swobody mają

kluczowe znaczenie, są zgodne z teorią.

Ale czy moż-

na oczekiwać od greckiego czy hiszpańskiego właści-

ciela czy pracownika pensjonatu, który bankrutuje

na skutek szoku popytowego na usługi turystyczne,

że przeniesie się na północ Europy, by pracować

w fabryce, dajmy na to, samochodów?

Na to mu

zresztą związki zawodowe nie pozwolą, bo tam też

z pracą nie jest najlepiej i dostanie on co najwyżej

ofertę zamiatania ulic.

Nie dziwcie się, że ludzie nie

akceptują takiego kształtu Europy w tym właśnie

kryzysie, z jakim mamy do czynienia.

Teoretycznie

to piękny ustrój, piękna konstrukcja, a nie zgadza się

z praktyką.

Bo ludzie nie dorośli?

Skąd my to znamy?

(Oklaski) Ludzie nie dorośli do tej teorii.

Problem polega na tym, że dokonano integracji

krajów różnych strukturalnie, które musiały w od-

mienny sposób zareagować na szok, jakim był kry-

zys.

Inną strukturalnie gospodarką jest gospodarka

niemiecka i w ogóle północy Europy, inną – gospo-

darka Grecji i innych krajów południa Europy, mię-

dzy innymi Hiszpanii, Włoch itd., innymi gospodar-

kami są kraje Europy pokomunistycznej.

Jak jedne

kraje mają bardziej rozwinięte przemysły, o wysokim

stopniu przetworzenia, wysokiej wartości dodanej,

wysokim eksporcie – przypominam, Niemcy to drugi

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski

190

po Chinach eksporter światowy, i to na ogół dóbr

wysoko przetworzonych – to muszą ponosić tego kon-

sekwencje w postaci rosnącej nadwyżki i kumulują-

cych się kapitałów, które trzeba gdzieś wyeksporto-

wać.

Oczywiście te kraje, takie jak Niemcy, doszły do

swej pozycji eksportowej, hamując wzrost płac.

Mogły

sobie na to pozwolić jako kraje bogate, ludzi o wyso-

kich dochodach – którzy jednak ostatnio, jak słysze-

liśmy, narzekają na stagnację swoich wynagrodzeń.

No ale wtedy nie można mieć pretensji do innych

krajów, że importują.

Nie może być tak, że wszyscy

są eksporterami netto.

Jedni są eksporterami, inni

muszą być importerami.

Z tego wynikają ważne kon-

sekwencje.

O ile kraje eksportujące mogą zrównowa-

żyć swoje budżety, generując nadwyżkę oszczędności

nad inwestycjami realnymi, to kraje importujące mu-

szą w takiej sytuacji mieć deﬁcyt budżetowy, chyba

że znacznie zwiększą inwestycje ponad kreowane

oszczędności.

No ale to by oznaczało konieczność

znacznego wzrostu inwestycji zagranicznych – i za-

dłużenia.

Ale kryzys krajów południa Europy nie jest przez

te kraje całkowicie zawiniony.

Ich ważnym produk-

tem eksportowym jest na przykład turystyka.

W Grecji

to 20% gospodarki.

Prosty model symulacyjny poka-

zuje, że gdyby tylko Grecji udało się zwiększyć wpły-

wy z turystyki, przejść z deﬁcytu na rachunku bie-

żącym do nadwyżki, to jej deﬁcytbudżetowybyznik-

nął.

Podobnie w innych krajach południa Europy –

choć problemy są zróżnicowane i przyczyny kryzysu

zadłużeniowego złożone, to trzeba jasno powiedzieć,

że nie są tylko i wyłącznie przez te kraje zawinione.

To po prostu efekt światowego kryzysu.

Te problemy

wynikają z kryzysu popytowego na ich dobra ekspor-

towe, między innymi turystykę, jak powiedziałem.

I trzeba też powiedzieć, że ten problem został wyge-

nerowany przez samą Unię, na przykład przez swo-

bodę przepływu kapitału.

To ważny element integra-

cji, ale efektem jest, proszę państwa, lokowanie przez

obywateli swych oszczędności poza granicami wła-

snej ojczyzny.

A dlaczego na przykład Grecy nie mogą

zwiększyć dochodów z eksportu?

Dlatego że tak się

ukształtowała struktura gospodarki europejskiej.

To

by wymagało znacznych zmian w polityce europej-

skiej, zwłaszcza krajów północy Europy, które powin-

ny stymulować popyt nie tylko na własne produkty,

ale też na produkty krajów zadłużonych.

Krajom

w kłopocie powinno się pomagać, nie wymuszając na

nich równoważenie budżetu w kryzysie, lecz kupując

produkowane przez nie produkty, po prostu.

Szanujcie państwo wątpliwości opozycji, bo to są

naprawdę poważne problemy.

Integracja Europy to piękna idea, ale problemem

jest, czy poszczególne kraje zachowują swą podmio-

towość i równorzędność.

Nie było w historii chyba

takiego przypadku, by integracja słabszego kraju z sil-

niejszym temu pierwszemu, temu słabszemu przynio-

sła rozkwit.

Raczej prowadziła do zepchnięcia na mar-

gines, do peryferyjności, nawet jeśli arystokraci

wspólnie bawili się na salonach.

Oni mogli być zado-

woleni, ale czy gospodarki tych krajów miały się do-

brze?

Unii było wiele i dużo było takich, które się roz-

padły z westchnieniem ulgi narodów, które odczuwa-

ły swą słabszą pozycję we wspólnocie.

Mamy wiele

przykładów.

Może to i nie na miejscu, ale faktem jest,

że jeśli chodzi o Związek Sowiecki, też była swoista

unia, jaką był tzw. obóz państw socjalistycznych – co

prawda na szczęście nie była to unia walutowa.

Ale

była unia narodów Jugosławii, była federacja Cze-

chów i Słowaków – przywoływane już przykłady –

była unia Austro-Węgier…

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Czas, czas zabiera

pan kolegom.)

…która, proszę państwa, i część Polski obejmowa -

ła, a pamiętamy z historii, że galicyjska bieda zmu-

szała ludzi do emigracji za ocean.

Były to unie walu-

towe i rozpadły się.

Teraz w ramach tej współczesnej Unii żąda się od

nas – bo nie sądzę, szczerze mówiąc, by pan premier

Tusk i minister Rostowski tak z własnej woli wyszli

z tym pomysłem, trudno mi w to uwierzyć – byśmy

oddali, pożyczyli, przepraszam, kilka czy kilkanaście

miliardów na fundusz stabilizacyjny dla strefy euro.

Mimo wszystko, mimo tych wszystkich zapewnień,

których słuchałem bardzo uważnie, że musimy być

solidarni itd. – oczywiście jestem za solidarnością,

jestem członkiem „Solidarności”, przepraszam – gdy-

byśmy mieli być zatem solidarni i oddać część na-

szych rezerw, to uważam, że to jest nieporozumienie.

To przecież oddawanie części swych rezerw, które

mają gwarantować względną stabilność naszego pie-

niądza, w sytuacji gdy sami płacimy kilkadziesiąt

milionów rocznie za 30-miliardową gotowość kredy-

tową ze strony MFW.

(Oklaski) Oddać, osłabiać swój

fundusz stabilizacyjny – na co, na inny fundusz sta-

bilizacyjny, z którego nie będziemy korzystać, bo nie

jesteśmy w streﬁe euro?

To tak jakby płacić za ubez-

pieczenie domu, w którym nie mieszkamy, żeby ulżyć

bogatszym sąsiadom, bo będziemy współdecydować

o menu ich obiadu i może dostarczymy jakichś wik-

tuałów z naszego ogródka i będziemy mieli zaszczyt

posprzątać po obiedzie.

(Oklaski)

To była trochę elokwencja, przepraszam, panie

ministrze.

Ale mam zasadnicze, merytoryczne pytanie: A jak

to się ma do niezależności banku centralnego?

Czy

pozbycie się części rezerw na niepłynną lokatę nie

obniży naszego ratingu?

(Oklaski) Byłbym wdzięcz-

ny, gdybyście panowie zagwarantowali, że to naszego

ratingu nie obniży.

Obawiam się, że jednak obniży,

a wtedy wzrośnie rentowność naszych obligacji, czy-

li będą nas więcej kosztować pożyczki, które zacią-

gamy za granicą.

Porównywanie NBP do Bundesban-

ku jest niezbyt fortunne.

Drugi światowy eksporter

ma dużo większe rezerwy.

Generalnie trudno mieć zaufanie do rad i wyma-

gań tych, którzy źle skonstruowali gmach tej unii

Poseł Jerzy Żyżyński

191

walutowej.

A doradzają źle.

I wśród naszych elit jest

wiele nieporozumień, a mówiąc wprost – niezrozu-

mienia kwestii podstawowych.

Twierdzenie, że restrykcyjny zakaz naruszania

tzw. dyscypliny ﬁnansowej i automatyczne sankcje

za wyjście poza mechanicznie ustalane progi jest bar-

dzo dobrym pomysłem, a my, wprowadzając do naszej

konstytucji 60-procentowy próg relacji długu do

PKB, postąpiliśmy wspaniale, wyprzedziliśmy te po-

mysły – to jest nieporozumienie, uważam wręcz, że

to jest poważny błąd.

Koncepcja ta prowadzi bowiem

do czegoś, co ekonomiści nazywają działaniem pro-

cyklicznym, czyli będzie pogłębiać kryzys.

Z podstaw

wiedzy ekonomicznej wynika, że w kryzysie deﬁcyt

może i nawet musi rosnąć, bo poprzez deﬁcyt pań-

stwo kompensuje spadek popytu, a na popycie oparta

jest koniunktura gospodarcza.

(Głos z sali: Czyli cały czas.)

Sami zresztą żeście to państwo robili, mówiąc o za-

ciskaniu pasa w kryzysie, a faktycznie realizując

typowo keynesowską politykę forsowania wydatków

budżetowych.

Stąd jest ten dług.

Ja osobiście jako

ekonomista to rozumiem, chociaż rozumiem też gło-

sy opozycji, tych, którzy to krytykują.

Dług, a ściślej relacja długu do PKB – zgadzam

się z panem ministrem, szkoda, że wyszedł, że powin-

no się mówić nie o poziomie długu, lecz o jego relacji

do PKB – to nie jest wynik tworzenia deﬁcytu, to,

proszę państwa, trzeba zrozumieć, lecz, ściśle biorąc,

jest to wynik relacji tego deﬁcytu do tempa wzrostu

gospodarki.

Ten wskaźnik stabilizuje się na poziomie

relacji, czyli stosunku między deﬁcytem a tempem

wzrostu.

Jeśli zatem nawet zredukuje się deﬁcyt do

1%, to przy spadku tempa wzrostu do 0,5% dług bę-

dzie dążył do poziomu 200% PKB, a stagnacja będzie

oznaczała, że nawet przy niewielkim deﬁcycie dług

będzie rósł bez ograniczeń, do nieskończoności.

I proszę o to, żeby nikt nie mówił, że ja namawiam

do zwiększania długu i nieodpowiedzialności ﬁnan-

sowej.

Trzeba zrozumieć, że dług jest efektem, jest

skutkiem określonej struktury, określonej często

przez czynniki zewnętrzne sytuacji gospodarczej, a nie

jest elementem decyzji.

Żaden z tych krajów nie de-

cyduje, że chce mieć deﬁcytidług.

Toniejestcel,lecz

skutek określonych procesów gospodarczych.

Jedyna

skuteczna metoda zmniejszenia relacji długu do PKB

to stymulowanie wzrostu gospodarczego, a temu słu-

żą także wydatki budżetowe, przede wszystkim

wspierające długofalowe źródła wzrostu, tworzenie

na bieżąco miejsc pracy i generowanie popytu, oczy-

wiście racjonalnie.

Jak powiedziałem, np. deﬁcyt

Grecji bardzo łatwo byłoby zmniejszyć, wystarczyło-

by tylko umożliwić jej zwiększenie eksportu.

To niech

Niemcy więcej płacą swoim robotnikom – przypomi-

wydajność pracy – i niech wyjeżdżają na wakacje do

Grecji, zostawiając w niej swoje euro.

To oczywiście

trochę uproszczony przykład.

Jednak wprowadzenie

ograniczeń do konstytucji to zasadnicze nieporozu-

mienie, to błąd.

Gdy znaczna część długu to dług

zagraniczny, jego wartość może raptownie wzrosnąć

w wyniku niezawinionego przez kraj spadku kursu

waluty.

Kraj musi bronić kursu waluty, by nie wpaść

w pułapkę szybkiego cięcia wydatków, to zresztą

mówi pan minister.

To by zrujnowało budżet, zawa-

liło wzrost gospodarczy.

A zatem kraj jest narażony

na ataki spekulacyjne, bo gracze ﬁnansowibędąchęt-

nie korzystać z okazji, by wydrenować go z rezerw

walutowych.

Dlatego te rezerwy są potrzebne i uszczu-

planie ich uważam za błąd.

Koncepcja automatycznych

sankcji za przekroczenie progów jest zasadniczo błędna,

uważam, że to jest nieporozumienie.

Kwestię monetyzacji już tu pominę.

Proszę pań-

stwa, bardzo ważna jest sprawa unii ﬁskalnej.

Jakto

ma wyglądać?

Uważam, że ci, którzy leczą gospodar-

kę w sposób, jaki zalecają, niestety, popełniają po-

ważne błędy.

Przede wszystkim mamy bardzo dużo

nieporozumień, jest niewiedza.

Zgadzam się, że za-

łamanie gospodarki Unii Europejskiej byłoby dla nas

stratą, ale czy rozpad strefy euro rzeczywiście mu-

siałby nią być?

Na to nie ma jednoznacznej odpowie-

dzi, ekonomiści różnie się wypowiadają.

Po pierwsze,

to się stanie poza nami.

Naprawdę, to są zaklęcia, to

ma charakter propagandowy.

Już kończę.

Chciałbym zauważyć, że już się transferuje środ-

ki do banków na północy Europy, licząc na korzyści

z takiego rozpadu.

Po drugie, nie jest pewne, czy to

byłaby strata dla samej Unii Europejskiej.

Mogłoby

to rozładować napięcia, do których doprowadził kry-

zys tej wadliwej konstrukcji strefy euro.

Mówi się

nawet o tym, że mogłaby się ona rozpaść na dwie

strefy euro: południową i północną, przy czym pół-

nocna relatywnie wzmocniłaby wartość waluty, a po-

łudniowa osłabiła.

To byłoby dla nas korzystne, bo

nasz eksport byłby w bardzo korzystnej – za chwilę

kończę – pozycji w stosunku do krajów Europy Pół-

nocnej.

Przepraszam, będę kończył.

(Głos z sali: Czas, proszę pana.)

Dobrze, już kończę.

Unia ﬁskalna, proszę państwa, to piękna idea.

Zgadzam się, że to piękna idea, ale za tym się kryje

wiele pytań.

Czy ten unijny budżet i ingerencja w nasze

budżety zapewniłyby nam ﬁnansowanie np. płac le-

karzy specjalistów na takim poziomie, by nie byli

drenowani, ściągani do pracy w Anglii i Skandyna-

wii, bo nie jesteśmy w stanie im zapewnić takich

płac?

Czy wspólny unijny budżet zapewni zwiększe-

nie nakładów na polską naukę, uniwersytety do ta-

kiego poziomu jak średnia unijna?

Na czym ma pole-

gać unia ﬁskalna?

Co do tej kwestii mamy, niestety,

wiele pytań, jest wiele niejasności.

Czy gdybyśmy np.

uznali, że trzeba ulgami podatkowymi wspierać in-

westycje w regionie opolskim, to decydent brukselski

by to poparł, czy wolałby wspierać inwestycje po dru-

giej stronie Odry?

Czy unia ﬁskalna ma polegać na

192

tym, że niekompetentni biurokraci Komisji Europej-

skiej narzucają akcyzę na olej napędowy na absur-

dalnym poziomie?

To jest niekompetencja.

Powta-

rzam, że o naszych podatkach, na przykład o akcyzie,

decydują niekompetentni urzędnicy, ci sami, którzy

prostowali banany i zaliczali marchewkę do owoców.

Kończę, ostatnie zdanie.

Dlatego, proszę państwa, cenimy suwerenność.

Dopóki nie ma jasnej odpowiedzi na te pytania, to

można mieć poważne wątpliwości co do proponowa-

nych modyﬁkacji traktatu lizbońskiego.

Tak więc

szanujcie państwo sprzeciw opozycji.

Najważniejszy

musi być interes naszego kraju.

Trzeba mieć odwagę

i poczucie godności, by mówić: tak interesowi kraju.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Wolę zabrania głosu wyraża wiceprezes Rady Mi-

nistrów, minister gospodarki pan Waldemar Pawlak,

a następnie, w trybie sprostowania, pani poseł Anna

Fotyga.

Będzie to sprostowanie do wypowiedzi pana

ministra Rostowskiego.

Wiceprezes Rady Ministrów

Minister Gospodarki

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Posłowie!

Chciałbym podziękować panu posłowi prof. Jerzemu

Żyżyńskiemu za tę wypowiedź, bo warto – trochę

może nieopatrznie posłowie z PiS próbowali skracać

to wystąpienie – żebyście państwo sobie ją przeana-

lizowali...

(Poseł Jadwiga Zakrzewska: My to znamy.)

...dlatego że ona ujmuje sprawy kluczowe w tej

dyskusji o równowadze europejskiej.

W tym kontek-

ście bardzo ważne jest, jeżeli mówimy o relacjach

rządu z bankiem centralnym, iż to będzie wniosek

rządu, ale decyzja jest po stronie banku narodowego,

minał.

Natomiast bardzo istotne jest zwrócenie uwa-

gi na to, że w samej streﬁe euro widzimy dużą nie-

równowagę w bilansie płatniczym.

Generalnie można

powiedzieć, że Niemcy i Holendrzy są stałymi eks-

porterami, mają permanentną nadwyżkę, natomiast

Grecy, Włosi, Hiszpanie i Portugalczycy – stały deﬁ-

cyt w handlu zagranicznym.

Jeżeli to jest w tej samej

streﬁe, to póki było ECU, póki była ta waluta rozli-

czeniowa, od czasu do czasu korygowano zawartość

koszyka i kursy.

Jak zostało to zabetonowane w jed-

nej walucie euro, to po 10 latach narosły naprężenia,

które tę strefę rozsadzają – tak może być w pewnym

przybliżeniu – na północ i południe.

W tym kontek-

ście to, że Polska ma własną walutę, jest w tym mo-

mencie dla naszej gospodarki generalnie bardzo ko-

rzystne, bo mamy nadwyżkę w handlu zagranicznym.

(Oklaski) To znaczy, mówiąc bardzo obrazowo, dając

społeczny przykład, towary jadą na emigrację...

(Głos z sali: Gdzie i dlaczego?)

...a miejsca pracy są w kraju.

Dlatego ważny jest

w dyskusji o euro nie czas, lecz poziom kursu, bo od

tego będzie zależało, czy to będzie korzystne.

Ale

trzeba to równoważyć, bo jeżeli poziom byłby zbyt

niski, to nasze wynagrodzenia i emerytury będą nie-

wiele warte.

Potrzebna jest równowaga.

Jak spojrzy-

my na ostatnie 12 lat, to widzimy, że średniorocznie

kurs mieści się w przedziale 4,50–3,50.

Wszyscy pa-

miętamy, kiedy kurs był bardzo mocny – to się tak

ładnie nazywa – kiedy złoty był mocny, ludzie musie-

li jechać na emigrację, a towary przyjeżdżały do nas.

Zresztą były to towary, które pewnie oni też produ-

kowali.

W tym kontekście trzeba powiedzieć, że to też nie

jest tak, że w Europie są tylko płatnicy netto.

Bo

Niemcy, płacąc do budżetu Unii, mają duże korzyści

w wymiarze gospodarczym i społecznym.

Utrzymują

przewagę konkurencyjną niską inﬂacją i małym

wzrostem płac.

Porównajmy, weźmy pod uwagę ten

okres, kiedy jest euro: średnia inﬂacja wynosiła ok.

30%, przy czym w Niemczech – 20%, a w Grecji –

60%.

Różnica 40%.

To wywołało nierównowagę.

Co do problemu kryzysu, to dzisiaj nie chodzi o dług

sam w sobie, bo dochodzi do paranoi, że kryzys został

wywołany przez spekulantów, którzy ponieśli straty

na zbyt naukowych i modernistycznych instrumen-

tach, a teraz się próbuje to przerzucić na kraje i krzy-

czeć, iż się za bardzo zadłużyły.

Problemem jest opro-

centowanie długu.

Jeżeli weźmiemy to samo euro, to

jak jest na nim wizerunek Angeli Merkel, to dyskont

jest 2%, jak Nicolas Sarkozy, to 3%, jak premier Ber-

lusconi czy Monti, to już 7% dyskontu na tej samej

monecie euro.

A jak to jest grecki pieniądz, z wize-

runkiem Papandreu czy premiera Papademosa, to

dyskont jest 20% albo 30%.

To samo euro.

Proble-

mem są odsetki.

Gdyby zwrócić uwagę na rolę agen-

cji ratingowych, to Europa powinna bardziej aktyw-

nie w tym wystąpić, bo nawet nasza polska Korpora-

cja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych już prze-

prowadza taką ocenę państw.

To jest bardziej wiary-

godne i kompetentne niż w przypadku agencji, która

się zajmuje wyceną różnego rodzaju ﬁrm czy instru-

mentów, a niekoniecznie oceną wiarygodności kre-

dytowej kraju.

Z tym się wiążą chociażby takie po-

trzeby, jak te, gdy mówimy o euroobligacjach, bo

może być też tak, że one obejmują tylko część ﬁnan-

sowania długu.

Jeżeli kraj nie przestrzega reguł gry,

to ma zmniejszany poziom dostępu do tego strumie-

nia ﬁnansowego.

Toniemusibyćzamordyzmpolega-

jący na administracyjnym trzymaniu porządku w Euro-

pie.

Ale to wszystko jest w trakcie dyskusji, ta deba-

ta, jak myślę, będzie się przyczyniała do kształtowa-

nia naszych propozycji europejskich, bo ze szczytu

poszedł sygnał, że Europa jest gotowa na różne dzia-

193

łania, ale prawdę mówiąc, tam wszystkich szczegó-

łowych rozwiązań nie ma.

Dziękuję za ten głos i my-

ślę, że to jest ważne, żebyśmy w ten sposób dyskuto-

wali.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Głos zabierze, w trybie sprostowania, pani poseł

Anna Fotyga.

Sprostowanie dotyczy wcześniejszej

wypowiedzi pana ministra Rostowskiego.

Poseł Anna Fotyga:

Panie Ministrze!

Obawiam się, że do pańskiej wy-

powiedzi dotyczącej intencji prawicowej opozycji

wkradła się pewna manipulacja.

Otóż my cały czas

wyraźnie mówiliśmy, że jesteśmy przeciwnikami roz-

ciągania mechanizmów strefy euro na państwa

członkowskie Unii Europejskiej, które nie należą do

tej strefy.

Proszę więc nie wysnuwać zbyt daleko idą-

cych wniosków z naszych wypowiedzi.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

poseł Anna Grodzka.

Bardzo proszę.

Poseł Anna Grodzka:

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Chciałabym troszeczkę w inny sposób odnieść się do

omawianej dzisiaj problematyki, albowiem aby podej-

mować decyzje polityczne, decyzje tak ważne, jak ta,

która nas czeka, decyzje dotyczące bezpieczeństwa

Polski i jej pozycji w świecie, musimy myśleć o świecie

ze zrozumieniem procesów społecznych, gospodar-

czych i politycznych, w jakich uczestniczymy.

W XX w. dla kontroli procesów społecznych i eko-

nomicznych świata wystarczały państwa narodowe

oraz relacje, jakie je łączyły.

Procesy wymiany eko-

nomicznej, towarowej, naukowej, migracji ludności

opierały się na stosunkach i relacjach międzynaro-

dowych.

Władza człowieka nad światem opierała się

na władzy politycznej.

Sposobem sprawowania w Eu-

ropie władzy stała się europejska demokracja.

Demo-

kracja oparta na państwach narodowych, ze wszyst-

kimi jej ograniczeniami i wadami, choćby tak potęż-

nymi, jak podtrzymywane przez ideologie narodowe

nacjonalizmy i nastawienia ksenofobiczne, których

konsekwencją były prowadzone w Europie wojny.

Procesy globalizacyjne w świecie, będące konse-

kwencją rozwoju systemu kapitalistycznego oraz po-

stępu technologicznego, wprowadziły nas w XXI w.,

wiek inny niż XIX w. i XX w., wiek zglobalizowanego

kapitału.

Konsekwencją kapitalizmu i liberalnej ide-

ologii ekonomicznej jest nieskrępowana, zglobalizo-

wana, spekulacyjna gra rynkowa.

A przecież pienią-

dze to władza.

W tym przypadku sieć władzy, sieć

zglobalizowanego kapitału.

Tymczasem następujący

w ubiegłych wiekach w Europie rozwój demokracji po-

został w tyle za procesami globalizacji.

Kapitał stał się

globalny, a władza państw narodowych – lokalna.

O ile na początku kapitał posiadał jeszcze charak-

ter spersonalizowany, można było próbować ustalić

właściciela kapitału, bywało nim państwo, konkretne

przedsiębiorstwa czy właściciele korporacji, a więc

istniała jakaś odpowiedzialność za skutki jego dzia-

łania, o tyle dziś stało się to znacznie trudniejsze,

najczęściej niemożliwe.

Reguły rządzące spekulacyj-

ną grą kapitałową, uświęcone przez prawo, a w zasa-

dzie przez brak regulującego je prawa, gwarantują

nieograniczoną wolność obrotu ponadpaństwowym

kapitałem i są proste: ryzyko, zysk, strata.

Rządzi

nami pieniądz – sieć skoncentrowanej w jej węzłach

odpersonalizowanej władzy.

Tam gdzie kończy się władza struktur obywatel-

skich, władza państw, tam zaczyna się władza niczy-

ja, czyli władza zasady naszej chciwości.

W grę spe-

kulacyjnego kapitału włączone są także, po stronie

klientów, państwa narodowe.

Państwa europejskie szczycą się demokracją.

Wy-

daje nam się, że wybierane przez nas władze są w sta-

nie budować nasze powodzenie, zapewnić nam bez-

pieczeństwo i realizować naszą demokratycznie wy-

rażoną wolę.

Mamy taką nadzieję.

Czy rzeczywiście

mają taką moc?

Dziś agencja Moody’s, jak w przypad-

ku Węgier, jednym pstryczkiem potraﬁ wprowadzić

w poważne kłopoty gospodarki pojedynczych państw.

ślone, niewybierane przez nas, niedemokratyczne,

niezwiązane z ONZ ani innymi organizacjami mię-

dzynarodowymi struktury biznesowe mają moc, aby

przewracać państwa narodowe.

Aby ludzka wola, wyrażana przez demokratycznie

wybierane władze, zaczęła panować nad tą sytuacją,

aby zapewnić nam bezpieczeństwo, niezbędne jest

wspólne działanie – zjednoczenie i integracja.

Dla

wspólnego działania rzeczą niezbędną jest wzajemne

zaufanie i lojalność.

Dziś właśnie zaufanie i lojalność

państw Europy znalazły się w okresie próby.

Można

ulegać presji nieufności i niszczyć Wspólnotę, wysta-

wiając się na zagrożenia ze strony zglobalizowanych

rynków ﬁnansowych, albo wprost przeciwnie – od-

budować je i tworzyć mechanizmy, które wzajemne

zaufanie wspierają.

Nie mam wątpliwości, jaką powinniśmy pójść dro-

gą.

Jest to droga integracji.

Wiceprezes Rady Ministrów

Minister Gospodarki Waldemar Pawlak

194

Pozytywnym skutkiem kryzysu ﬁnansowego jest

to, że stało się teraz jasne, iż jakość życia społe-

czeństw i suwerenność narodów wymagają obrony

przed mechanizmami globalizacji kapitału, uzyska-

nia choćby minimalnej kontroli nad procesami, które

zagrażają suwerenności państw i struktur obywatel-

skich w taki sposób, aby uniemożliwić działanie pro-

cesom destrukcji.

Nacjonalistyczna i ksenofobiczna odpowiedź na

prawdziwe zagrożenie suwerenności narodowej jest

w swej istocie antynarodowa, jest przeciwko intere-

som Polski i Polaków.

PiS usiłuje, głównie na naszych

ulicach, zbijać kapitał polityczny na narodowych,

XIX-wiecznych resentymentach, nie bacząc na obiek-

tywny interes Polski.

To nie nadmiar władzy Unii Europejskiej jest dla

nas zagrożeniem.

Zagrożeniem naszej suwerenności

jest tej władzy niedostatek.

Jesteśmy częścią Unii

Europejskiej i jej politycznej, demokratycznie funk-

cjonującej struktury.

Nasza pozycja polityczna w Unii

zależy od nas.

Możemy w procesach, jakie przebiega-

ją w jej łonie, albo uczestniczyć, albo dystansować się

od nich, jednak wybierając tę drugą drogę, skazujemy

się na izolację i alienację, osamotnienie, które prowa-

dzi do klęski.

Tylko globalizacja demokracji jest szan-

są świata na dynamiczny i zrównoważony rozwój.

Dla

Polski uczestniczenie w tym procesie to nie tylko

szansa, to jest obowiązek.

Obowiązek wobec tego po-

kolenia i przyszłych pokoleń Polaków.

I jeszcze...

Panie premierze, panie ministrze, cieszę się, że

polski rząd podjął odważne i śmiałe próby działania

na rzecz integracji europejskiej, a jednak w kontek-

ście tych działań wręcz śmieszne jest zaniedbanie

polegające na praktycznym utrzymywaniu poparcia

dla polityki PiS.

To wstyd, że Polska do tej pory nie

wycofała się z protokołu brytyjskiego podpisanego

przez Lecha Kaczyńskiego, a ograniczającego prawa

Polaków do pełnego stosowania Karty Praw Podsta-

wowych.

Dziś prowadził pan, panie premierze, na tej sali

przede wszystkim polemikę z ksenofobiczną wizją

prawej strony sali sejmowej, dyskusję z XIX-wieczną

mentalnością.

A przecież polski rząd powinno być

stać na sformułowanie politycznej wizji integracji

europejskiej, wizji sfederalizowanej Europy.

Tego za-

brakło.

Dziękuję państwu.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

sław Górczyński.

Poseł Jarosław Górczyński:

rze!

Panie i Panowie Posłowie!

Niełatwo jest rozma-

wiać o przyszłości Unii Europejskiej, kiedy za punkt

wyjścia bierzemy kryzys.

Im więcej czasu europejscy

przywódcy będą poświęcać promocji kryzysu, tym

mniej czasu zostanie im na odpowiedzialne wykony-

wanie obowiązków wynikających z obowiązujących

traktatów.

W dyskusji nad możliwymi koncepcjami

Unii powszechnej uwadze umyka jedna z podstawo-

wych zasad Unii – zasada pomocniczości czy, jak kto

woli, subsydiarności.

Na szczęście mówił już o niej

premier Pawlak.

Pragnę podkreślić, że zasada ta za-

sługuje na naszą stałą uwagę zarówno w sprawach

krajowych, jak i w sprawach Unii Europejskiej.

Wspo-

mnę tylko, że zgodnie z tą zasadą to, co mogą sku-

tecznie wykonać państwa członkowskie, nie powinno

być przenoszone na poziom Unii.

To jest zasada, któ-

ra nie rozmywa odpowiedzialności.

To jest zasada,

która zabezpiecza nas przed budowaniem Unii sztucz-

nej, oderwanej od ludzi i od dobrze rozumianych in-

teresów narodowych.

Zasada pomocniczości jest for-

mą gwarancji dla chronienia suwerenności.

Warto

także podkreślić, że rolą parlamentów narodowych,

a więc i rolą naszego Sejmu, jest czuwanie nad prze-

strzeganiem stosowania tej zasady.

Ważne, byśmy

chcieli i umieli z tej zasady korzystać.

Jednocześnie wszyscy chyba jesteśmy zgodni, że

wiele kompetencji, które zostały już wcześniej prze-

kazane na poziom Unii Europejskiej, bardzo wyraź-

nie nam służy.

Myślę tu zarówno o jednolitym rynku,

jak i o wspólnych politykach, takich jak polityka rol-

na czy wspólna polityka handlowa.

Służy nam także

wspólny budżet Unii i ﬁnansowana z niego polityka

spójności.

Można szczerze powiedzieć, że chcemy

wspierać taką Unię, do jakiej wchodziliśmy, ale od

takiej Unii próbują odejść niektóre tzw. stare pań-

stwa członkowskie i chcą to zrobić także pod pretek-

stem kryzysu.

Dziś wyraźnie nie ma atmosfery i odpo-

wiedniego poparcia w Unii Europejskiej dla naszego

myślenia i działania na rzecz polityki wschodniej i po-

lityki rozszerzania składu członkowskiego.

Jeśli jed-

nak nie daje się wykrzesać rozwoju Unii na podstawie

potencjału i zasobów zgromadzonych wewnątrz Unii,

to ciągle tego potencjału można poszukać w bezpo-

średnim sąsiedztwie Unii.

Z tego priorytetu polityki

europejskiej nie powinniśmy rezygnować.

Dlatego

mimo zaledwie niespełna 8-letniego stażu w Unii

Europejskiej powinniśmy wierzyć w swoje siły i umie-

jętności i poprzez wszechstronną aktywność próbo-

wać być wszędzie tam, gdzie zapadają decyzje w sprawie

przyszłości Unii, wykorzystywać wszystkie dostępne

mechanizmy, by mieć wpływ na kształt Unii.

Udział w decyzjach jest też miarą suwerenności.

Musimy współpracować z państwami dużymi, ale tak-

że ze wszystkimi mniejszymi, z bogatszymi i z uboż-

szymi.

Jednak, co nie mniej istotne, powinniśmy

współpracować ze sobą zgodnie tutaj, w kraju.

Powin-

niśmy zgodnie budować wizerunek Polski jako kraju

195

stabilnego, kraju wiarygodnego, bo dziś wyraźnie

widać, że utrata wiarygodności jest poważnym za-

grożeniem dla gospodarek pojedynczych państw.

Tej

współpracy, opartej na realnym, współczesnym rozu-

mieniu interesu narodowego, powinna służyć i ta

debata, bo najpoważniejsze zagrożenia i konkurencja

są na zewnątrz, poza Polską, w innych krajach Unii,

a także poza Unią.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

W imieniu klubu Platforma Obywatelska głos za-

Bardzo proszę.

Poseł Dariusz Rosati:

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Panowie Mi-

nistrowie!

Myślę, że to jest bardzo ważna debata,

która właściwie powinna odbyć się 6, 7 lat temu, po-

nieważ w istocie to jest debata na temat przyszłego

kształtu Unii Europejskiej i roli Polski w Unii Euro-

panował dość szeroki konsensus w Polsce co do ko-

nieczności wejścia do Unii Europejskiej.

Nie wszyscy

byliśmy za, ale duża większość społeczeństwa i sił

politycznych była za.

Wtedy szczyciliśmy się właśnie

tym, że w sprawach polityki zagranicznej istnieje

u nas zasadniczo zgoda narodowa.

Po wejściu do Unii

Europejskiej straciliśmy wszakże busolę i na dobrą

sprawę nie wiedzieliśmy, co mamy w tej Unii robić,

jak ją kształtować, w jakim kierunku dalej wpływać

na rozwój integracji europejskiej, czy Polsce powinno

zależeć na dalszym zacieśnianiu integracji, na pogłę-

bianiu integracji, czy raczej powinniśmy wspierać

stanowisko na przykład Brytyjczyków czy niektórych

Skandynawów w sprawie tego, że Unia Europejska

powinna ograniczyć się do tego, aby była strefą wol-

nego handlu.

Tę debatę powinniśmy właśnie odbyć

kilka lat temu, być może uniknęlibyśmy po drodze

całego szeregu sporów i konﬂiktów, które niestety

podzieliły polską scenę polityczną w ostatnich latach.

Te podziały stały się także bardzo wyraźnie widocz-

ne na zewnątrz, poza granicami naszego kraju.

A zatem warto odpowiedzieć sobie w tej debacie

na pytanie, jaką Unię Polska chce budować, czy w na-

szym interesie leży budowanie Unii zintegrowanej,

opartej na zasadach solidarności, bliskiej współpracy,

czy raczej budowanie Unii, której głównym zadaniem

jest współpraca gospodarcza bez angażowania się we

współpracę polityczną w wymiarze społecznym.

My-

ślę, że polski rząd, polski premier podczas dzisiejsze-

go wystąpienia wyraźnie zarysował kierunek, w któ-

rym ma zamiar iść.

Nie mówię, że to była konse-

kwentna postawa od wielu lat, ale od pewnego czasu

widać bardzo jasno wizję i koncepcję tego, co zdaniem

rządu i zdaniem premiera Tuska jest korzystne dla

Polski, jeśli chodzi o przyszłość integracji europej-

skiej.

Być może na wykrystalizowanie się tego stano-

wiska wpłynął kryzys, który uświadomił zagrożenia

płynące z faktu, że w Unii Europejskiej może dojść

do poważnego kryzysu, a nawet do rozpadu strefy

euro czy samej Unii Europejskiej.

Moim zdaniem jest to kierunek słuszny, zgodny

z najlepiej pojmowanym interesem Polski.

Chcę bar-

dzo jasno powiedzieć, że nie chcę nikogo na tej sali

posądzać o złe intencje, o to, że w głębi duszy zmierza

do takiego oto scenariusza, który byłby szkodliwy dla

Polski.

Jestem głęboko przekonany, że wszyscy, jak

tu siedzimy – szkoda, że nie jest nas więcej – jesteśmy

zaangażowani w budowę pomyślnej Polski i że dobro

Polski, dobro ojczyzny leży nam wszystkim na sercu.

Problem polega na tym, że różnimy się w instrumen-

tach, sposobach dochodzenia do tego.

I właśnie dla-

tego ta debata ma sens, bo bardzo wiele nieporozu-

mień wokół tego, czym jest Unia Europejska, a zwłasz-

cza czym jest strefa euro i czym jest wspólna waluta,

można byłoby już dawno usunąć, gdybyśmy mieli

więcej okazji, aby o tych sprawach rozmawiać.

Dlaczego uważam, że Polska powinna być zainte-

resowana budową Unii spójnej, zintegrowanej, soli-

darnej?

Przynajmniej z dwóch powodów.

Otóż Polska

z racji tego, że jest krajem na dorobku, krajem na

wciąż niższym poziomie rozwoju niż kraje bogate,

jest netto biorcą solidarności europejskiej.

Oczywi-

ście solidarność jest ulicą dwukierunkową, niemniej

jednak per saldo korzystamy w wymiarze przede

wszystkim ﬁnansowym i gospodarczym.

I to jest

wielkie osiągnięcie tej właśnie formuły integracyjnej,

która polega na tym, że buduje się bardzo zwarte

ugrupowanie integracyjne.

Czy myślicie państwo, że

byłaby możliwa solidarność na taką skalę – solidar-

ność ﬁnansowa, ale także w innych wymiarach eko-

nomicznych – gdybyśmy byli wyłącznie strefą wolne-

go handlu?

Czy wyobrażacie sobie państwo, że istnie-

je duża przestrzeń dla solidarności ﬁnansowejmiędzy

ludźmi, którzy nie mają ze sobą nic wspólnego?

Prze-

cież wszyscy wiemy, że największa solidarność jest

w rodzinie.

Istnieje solidarność z przyjaciółmi, z są-

siadami, we wspólnocie.

Natomiast solidarność z obcy-

mi, z ludźmi z innych krajów czy z innych kontynen-

tów jest symboliczna.

Otóż budując Unię Europejską,

która jest naprawdę Unią zwartą, spójną, solidarną,

gwarantujemy właśnie poczucie współodpowiedzial-

ności jednych za drugich.

To poczucie współodpowie-

dzialności jednych za drugich jest czymś, na czym

zwłaszcza Polsce powinno zależeć, właśnie dlatego,

że korzystamy z tego wsparcia ekonomicznego.

Inne

kraje muszą mieć poczucie, że pomagając nam, reali-

zują właśnie tę ideę solidarności.

To nie jest tak, że

wszystkie inne bogate kraje dają nam pieniądze, bo

tak im się po prostu podoba.

Klasa polityczna w tych

krajach musi wykonać olbrzymią robotę polityczną,

żeby przekonać swoich podatników, aby płacili na

Poseł Jarosław Górczyński

196

polskich rolników, na polskie przedsiębiorstwa, pol-

skie gminy i polskie autostrady.

Ten wysiłek jest po-

dejmowany właśnie dlatego, że staramy się budować

Unię zintegrowaną.

Gdyby ten kierunek się załamał

– była już dzisiaj o tym mowa – nie byłoby tej solidar-

ności, przynajmniej na taką skalę.

Drugi powód, który decyduje o tym, że Polska po-

winna iść w kierunku zintegrowanej i spójnej Unii,

to kwestie bezpieczeństwa.

Wprawdzie nasze bezpie-

czeństwo narodowe jest gwarantowane głównie po-

przez Sojusz Północnoatlantycki i nasze sojusznicze

stosunki ze Stanami Zjednoczonymi, niemniej Unia

Europejska jest tutaj wartością dodaną.

Polska to nie

Irlandia, proszę państwa, czy Dania.

My leżymy na

wschodniej rubieży Unii Europejskiej, mamy na

wschód od naszych granic partnerów, mówiąc oględ-

nie, nie do końca przewidywalnych.

Zależy nam na

tym, by w trudnej sytuacji, nie daj Bóg, gdyby stało

się coś niedobrego, inni partnerzy z Unii Europejskiej

czuli się współodpowiedzialni, żeby nie powiedzieli,

że to wasz problem, wyście sobie naważyli tego piwa,

to sobie radźcie.

Nie, my chcemy, żeby była ta soli-

darność, to poczucie współodpowiedzialności za na-

sze bezpieczeństwo w wymiarze politycznym.

To jest

drugi powód, dla którego warto budować Unię spój-

ną, solidarną, zintegrowaną.

Dlatego polski rząd, myślę, zabiega w tych dniach

o to, żeby wesprzeć tych wszystkich, którzy chcą

utrzymać spoistość Unii Europejskiej, nie doprowa-

dzić do tego, żeby w Unii wzięły górę egoizmy naro-

dowe.

Czas kryzysu jest zawsze takim czasem, że

każdy myśli głównie o sobie i dominuje zasada: bliż-

sza koszula ciału.

Niemniej jednak powinniśmy sta-

rać się przezwyciężać ten punkt widzenia i ten sposób

myślenia.

Powinniśmy starać się jednak wzmacniać

te siły w ramach Unii Europejskiej, które jeszcze my-

ślą w kategoriach wspólnotowych, europejskich.

Teraz dwa słowa o suwerenności.

Czy w tym ukła-

dzie budowy Unii spójnej i solidarnej, zintegrowanej,

w momencie kiedy wszystkie państwa zgadzają się,

że część funkcji, kiedyś zastrzeżonych do indywidu-

alnej kompetencji poszczególnych państw, będą wy-

pełniać wspólnie, jest to uszczuplenie suwerenności?

Podczas dzisiejszej debaty wspominano już o tym

wielokrotnie.

Nie ma mowy o uszczupleniu suweren-

ności, gdy państwa w sposób suwerenny zgadzają się

łączyć swoje kompetencje i gdy mają cały czas suwe-

renną możliwość wyjścia z Unii Europejskiej, gdyby

okazało się, że nie spełnia ona ich oczekiwań.

Sami

rozumiemy, że jest to zupełnie inny układ zależności

niż w ramach bardzo tradycyjnie pojmowanej suwe-

renności, powiedziałbym, w takim XIX-wiecznym

ujęciu, kiedy rzeczywiście rzecz polegała na tym,

żeby mieć pełną swobodę podejmowania decyzji.

W XXI w. w warunkach globalizacji nie ma państw

całkowicie niezależnych, które są w stanie całkowicie

samodzielnie kształtować warunki swojego rozwoju.

Być może są takie państwa dziwolągi, Korea Północ-

na, do pewnego stopnia Kuba.

Nie jestem pewien, czy

suwerenność w ich wykonaniu akurat służy narodo-

wi koreańskiemu czy kubańskiemu w odpowiedni

sposób.

Zatem współzależność, która istnieje, po pro-

stu wymusza na nas współdziałanie.

Ci, którzy zna-

ją teorię stosunków międzynarodowych, wiedzą, że

to współdziałanie, proszę państwa, oparte na przy-

jętych z góry zasadach, jest zawsze korzystniejsze dla

słabszych partnerów, dlatego że to silniejsi partnerzy

mają interes w tym, żeby działać bez ograniczeń, dla-

tego że mają środki, instrumenty, możliwości, aby

bronić swoich interesów w taki sposób, który ich nie

krępuje.

Być może dlatego Stany Zjednoczone są nie-

chętne wchodzeniu w jakiekolwiek układy.

Przez

Stany Zjednoczone jest to zawsze traktowane w pew-

nym sensie jako pewne ograniczenie możliwości swo-

bodnego kształtowania polityki globalnej.

Niemniej

jednak w przypadku kraju średniego, takiego jak

Polska, który jest na dodatek w tak szczególnym po-

łożeniu geopolitycznym, że ma z obu stron silnych

sąsiadów, właśnie pójście w stronę układu współpra-

cy, który pozwoli ograniczyć również kompetencje

innych dzięki temu, że my również ograniczamy swo-

je w sposób dobrowolny, jest to właśnie czynnik, któ-

ry buduje nasze bezpieczeństwo.

Zatem proponuję,

aby na suwerenność popatrzeć w sposób współczesny,

to znaczy tak, abyśmy widzieli w nim instrument do

realizacji naszych aspiracji rozwojowych, żeby to był

sposób, który gwarantuje nam nieskrępowany, bez-

pieczny rozwój w przyszłości.

W izolacji nie jesteśmy w stanie zapewnić Pola-

kom dobrobytu.

Możemy zapewnić Polakom dobrobyt

tylko współpracując z innymi, właśnie ze względu na

te liczne uwarunkowania, powiązania, współzależ-

ności.

Są tacy, którzy mówią, że absolutnie nie po-

winniśmy rezygnować z naszej waluty, bo wtedy

utracimy niezależność w polityce pieniężnej.

Chciał-

bym powiedzieć, że już nie mamy pełnej niezależno-

ści w polityce pieniężnej, dlatego że w sytuacji otwar-

tego przepływu kapitału między krajem i zagranicą

Narodowy Bank Polski nie ma pełnej swobody kształ-

towania stóp procentowych.

Być może w świetle nad-

chodzącego spowolnienia gospodarczego chcieliby-

śmy obniżać stopy procentowe, żeby pomóc gospodar-

ce, ale nie możemy tego robić, dlatego że ryzykujemy,

iż nastąpi odpływ kapitału.

Ucieczka kapitału z Pol-

ski oznaczałaby gwałtowne osłabienie kursu złotego.

Mogłaby również prowadzić do drenażu rezerw wa-

lutowych NBP, które przecież od pewnego czasu są

tutaj w centrum uwagi.

To jest rzecz, która byłaby

bardzo ryzykowna.

Dlaczego tak jest?

Właśnie dla-

tego, że jesteśmy częścią międzynarodowego systemu

ﬁnansowego.

Możemy oczywiście próbować odizolo-

wać się od niego, ale wtedy poniesiemy cały szereg

strat z tego tytułu, że nie będziemy mieli w ogóle

dostępu do szerokiego zasobu kapitału.

Zatem tej

niezależności już nie ma.

Czy można mówić o nieza-

leżności w sytuacji, kiedy kurs naszej waluty kształ-

towany jest w sposób rynkowy, zupełnie niezależny

Poseł Dariusz Rosati

197

od intencji polskich władz?

Czy można mówić o pełnej

niezależności w sytuacji, kiedy nawet 75 mld euro

naszych rezerw nie obroniłoby nas przed atakiem

spekulacyjnym, gdyby rynki utraciły do nas zaufa-

nie?

Te 5 mld więcej czy mniej nie ma absolutnie

żadnego znaczenia.

Ważne jest, żeby zachować wia-

rygodność, bo brak wiarygodności jest drogą do ka-

tastrofy ﬁnansowej.

Na zakończenie chciałbym jeszcze powiedzieć kil-

ka słów na temat pewnych wypowiedzi, ponieważ

uderzyła mnie tutaj pewna nuta, która pobrzmiewa-

ła w części wypowiedzi kolegów z Prawa i Sprawie-

dliwości.

Mianowicie chodziło o to, że my mamy w sobie

jakiś kompleks, który nie pozwala nam bronić na-

szych interesów.

To jest taki właśnie leitmotiv, który

bardzo często przewija się w wypowiedziach opozycji.

Mówi się, że Polska nie potraﬁ bronić swoich intere-

sów, że inni bronią swoich interesów i jako przykład

podaje się właśnie Niemcy, Francję, a ostatnio oczy-

wiście Wielką Brytanię, natomiast my jedziemy tam

i pan premier – tutaj zanotowałem sobie z wypowie-

dzi pana posła Szczerskiego – po pierwsze, godzi się,

żeby rządził najsilniejszy, po drugie, boi się odezwać,

po trzecie, godzi się na centrum versus peryferie itd.

Uważam, że jest to jednak pewna karykatura polity-

ki rządowej.

To nie jest tak.

Myślę, że nikt z nas po-

ważnie nie myśli, że premier Tusk jedzie do Brukse-

li i boi się tam odezwać, pyta ambasadora: słuchaj,

czy mogę coś powiedzieć, czy to będzie źle odebrane,

jak myślisz itd.

Myślę, że jednak tak nie jest.

Tu cho-

dzi o coś innego.

Chodzi o to, żeby po prostu mieć

jasną wizję, co jest dla Polski dobre, czy współpraco-

wanie z Niemcami i budowanie takiego strategiczne-

go sojuszu jest per saldo korzystne, czy nie.

Wydaje

mi się, że jest korzystne.

Co jest alternatywą: poszu-

kiwanie innych partnerów, jak Wielka Brytania, któ-

ra w bardzo wielu punktach ma zasadniczo odmien-

ne stanowisko od naszego, czy może budowanie soju-

szu państw środkowej Europy, co uważam za kom-

pletną mrzonkę, drodzy państwo?

Bo naprawdę

możemy mieć bardzo wiele wspólnych interesów, jeśli

chodzi o kraje naszego regionu, niemniej jednak nikt

nas nie prosi, żebyśmy byli przywódcą tej grupy

państw.

Weźmy to pod uwagę.

Nasza pozycja w regio-

nie, moim zdaniem, będzie tym silniejsza, im silniej-

szy będzie nasz wpływ na przykład na politykę nie-

miecką i im mocniejsze będzie nasze partnerstwo

z Niemcami.

Zresztą Amerykanie dali nam całkiem

otwarcie do zrozumienia, że pozycja Polski w ich

układzie sojuszniczym jest w dużej mierze pochodną

tego, jaką pozycję, jaką rolę odgrywa Polska w Unii

Europejskiej i do jakiego stopnia.

W następstwie decyzji premiera Camerona poja-

wiło się bardzo wiele głosów, że owszem decyzja Ca-

merona została przywitana entuzjastycznie, głównie

przez członków jego partii, niemniej jednak, jeżeli

Brytyjczycy pójdą tą drogą, będzie to pierwszy krok

do marginalizacji Zjednoczonego Królestwa jako

głównego sojusznika Stanów Zjednoczonych w Euro-

pie.

Dlatego Brytyjczycy już następnego dnia powie-

dzieli, że są skłonni uczestniczyć w pożyczce dla Mię-

dzynarodowego Funduszu Walutowego, mimo że to

10 mld funtów.

Są skłonni uczestniczyć, wziąć na

siebie część tego ciężaru.

Myślę więc, że jest jakiś

powód, dla którego Brytyjczycy nie chcą się jednak

z tej Europy wyczepić.

Są gotowi inwestować kolejne

miliardy, żeby jednak zachować wpływ, też na to, co

się będzie działo w streﬁe euro, a przede wszystkim

tę strefę euro wesprzeć, żeby nie upadła.

Muszę powiedzieć, że zawsze słucham z zaintere-

sowaniem profesora Żyżyńskiego, z którym nie zga-

dzam się w wielu sprawach, ale, jak powiedziałem,

zawsze słucham go z uwagą.

Niemniej jednak jestem

zdumiony takim oto poglądem, że gdy rozpadnie się

strefa euro, to właściwie nic takiego się nie stanie,

Powiem szczerze, że to jest taki trochę elementarz

ekonomiczny.

Można powiedzieć, jaki jest scenariusz

rozpadu, scenariusz kryzysu, załamania w streﬁe

euro.

Ten scenariusz polega na tym, że bankrutuje

jedno z dużych państw członkowskich.

Co wtedy

mamy?

Przede wszystkim oczywiście kryzys w sek-

torze bankowym całej strefy euro.

Bo jeżeli padają

Włochy, to przy długu Włoch wynoszącym 1,9 biliona

euro europejski system bankowy ulega paraliżowi.

Dzieje się to gwałtownie.

Pociąga to za sobą, skraca-

jąc już całkiem ten łańcuch wydarzeń, recesję, głę-

boką recesję na obszarze naszego głównego partnera

handlowego.

Jeżeli to nie jest szkodliwe dla Polski,

to nie wiem, co może być bardziej szkodliwe.

Pan poseł Żyżyński posłużył się taką metaforą:

po co nam ubezpieczać dom od pożaru, w którym nie

mieszkamy?

Ale to się zdarza.

Jeśli domy stoją obok

siebie, to można wykazać, że warto zapłacić za ubez-

pieczenie również od pożaru tego drugiego domu,

który przylega do mojego, bo jak on się zapali, to mój

też się spali.

Proszę państwa, myślę, że poglądy, iż to Berlin

czy Berlin z Paryżem narzucają ograniczenia ﬁnan-

sowe, są po prostu wyssane z palca.

Naprawdę po-

wiedzmy sobie jasno, że jeśli chodzi o układ, traktat

międzyrządowy, który zaczyna być powoli dyskuto-

wany, to nie ma żadnych ustaleń, są kierunkowe

propozycje.

Te propozycje kierunkowe to, po pierw-

sze, możliwość kontroli sytuacji budżetowej poszcze-

gólnych państw członkowskich.

Nie ma mowy o kształ-

towaniu struktury wydatków budżetowych.

Tu ktoś

mówił, chyba znowu nieszczęsny poseł Żyżyński, że

Bruksela będzie nam mówiła, ile na…

(Poseł Małgorzata Sadurska: Dlaczego nieszczę-

sny?)

Bo powiedział, że…

(Głos z sali: Bo nie jest taki jak pan?)

Nie, właśnie wyjaśniam.

(Poseł Małgorzata Sadurska: To może pan jest

nieszczęsny?)

Może jestem nieszczęsny, oczywiście, naturalnie.

Natomiast proszę mi pozwolić dokończyć.

Tak to

198

było: że Bruksela będzie mówiła, czy możemy więcej

na szkoły, czy na samorządy.

Otóż w unii ﬁskalnej,

jakakolwiek może być w tych całych deliberacjach,

nie chodzi o to, żeby dyktować o strukturze podatków

czy wydatków.

Tu chodzi o to, żeby zgodzić się, że

będziemy przestrzegać dyscypliny ﬁnansowej,wsen-

sie wielkości deﬁcytu i wielkości długu.

Myślę, że

jeżeli...

(Gwar na sali) Chwileczkę.

Myślę, że chodzi

o to, żeby pilnować przestrzegania prawa, które sami

przecież na siebie nałożyliśmy.

Dlatego że limit na

deﬁcytilimitnadług–niezależnieodtego,żemożna

mieć rozmaite wątpliwości, czy jest to do końca eko-

nomicznie uzasadnione, tak, czy nie – to limity, któ-

re przecież sami na siebie nałożyliśmy.

Przecież Pakt

Stabilności i Wzrostu podpisały w 1997 r. wszystkie

ówczesne państwa członkowskie.

My też go przyjęli-

śmy, wchodząc do Unii.

Wszystkich nas obowiązują

te limity.

One nie były przestrzegane z różnych po-

wodów.

Proponuje się, żeby te reguły były teraz za-

pisane w ustawodawstwie krajowym.

Może będzie

lepszy, skuteczniejszy mechanizm, żeby je przestrze-

gać.

Nikt tu niczego nie narzuca.

Jeżeli jesteśmy

w jednym klubie i dzielimy jedno wspólne dobro, któ-

rym jest wspólna waluta, to chyba jest rzeczą natu-

ralną, że partnerów interesuje to, czy my tę walutę

w jakiś sposób trwonimy, czy ją psujemy, czy nie.

Oczywiście możemy się dogadać, że nam to nie odpo-

wiada.

Wtedy prawdopodobnie musielibyśmy wyjść

z Unii Europejskiej.

Nie wmawiajmy sobie jednak, że

ktoś będzie nam dyktował strukturę naszych wydat-

ków budżetowych.

Wreszcie na koniec, żeby była jasność.

Strefa euro

przeżywa trudności nie dlatego, że powstała wspólna

waluta, bo taka myśl także się przewijała.

Przecież

to nie jest prawda, że Grecja zadłużyła się, bo miała

wspólną walutę.

Owszem, wspólna waluta stworzyła

korzystne, sprzyjające warunki do zaciągania poży-

czek, ale nie było obowiązku, szanowni państwo,

zadłużania się.

Nie ma takiego obowiązku.

Rozu-

miem również, że jeśli chodzi o transakcję kredyto-

wą, po drugiej stronie zawsze stoi ktoś, kto daje te

pieniądze.

Dlatego nie mam zamiaru wybielać ryn-

ków ﬁnansów czy banków zachodnioeuropejskich,

ale to jest właśnie lekcja, którą niesie obecny kryzys,

będąca podstawą reform, które próbuje się w tej chwi-

li wdrożyć.

Natomiast naprawdę nie próbujmy zwalać

odpowiedzialności za sytuację budżetową Grecji na

to, że przyjęła ona wspólną walutę, albo na to, że

Niemcy nie chcą spędzać wakacji w Grecji.

To nieste-

ty jest absurd.

Niemcy mają wybór: mogą spędzać,

ale nie muszą.

Grecy wyboru już nie mają, muszą

spłacać długi.

Po prostu nie ma innej możliwości uzdro-

wienia tej sytuacji, jak tylko doprowadzić do takiego

zestawu reguł prawnych, który będzie gwarantował

dyscyplinę ﬁskalną i dyscyplinę ﬁnansową.

Ktoś znowu powiedział: a dlaczego mamy nie mieć

deﬁcytu.

Można mieć deﬁcyt, ale nie można mieć nad-

miernego deﬁcytu, to znaczy takiego, który powoduje

kumulowanie się długu do poziomów, które nie są już

do obsłużenia.

To jest właśnie przypadek Grecji i kilku

innych krajów.

Inne kraje zadłużają się w sposób umiar-

kowany.

Rynki ﬁnansoweimwierzą.

Przecieżniktnie

mówi, że mamy w ogóle nie mieć deﬁcytu.

W średnim

okresie, jeżeli jest kryzys, to oczywiście możemy mieć

deﬁcyt,alewdobrychczasachtrzebazrobićnadwyżkę.

Myślę, że tego typu reguły to reguły zdroworozsądko-

we.

Nie widzę tu jakichś zagrożeń dla suwerenności,

dyktatu państw trzecich.

Naprawdę warto zastanowić

się nad tym, jak reformować tę strefę euro, żeby rzeczy-

wiście funkcjonowała w sposób przynoszący korzyści

nie tylko państwom obecnie się w niej znajdującym, ale

także tym, które mają do niej dołączyć.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

bierze pan poseł Kazimierz Michał Ujazdowski.

Bardzo proszę.

polityki rządu w tej sferze.

Pierwsza jest sprzeczna

z kulturą umysłową Europy, to znaczy z empiryzmem

i z racjonalnością.

To jest myślenie magiczne.

Wła-

ściwie Donald Tusk nie powiedział nam, co jest

przedmiotem ustaleń szczytu Rady Europejskiej i na

co gotowy jest zgodzić się polski rząd.

Trochę przy-

bliżył tę materię pan poseł Rosati, ale nie jest to wy-

powiedź w imieniu rządu.

Znamy mechanizm pożyczkowy, który w moim

przekonaniu jest całkowicie sprzeczny z polskim in-

teresem, a także z doktryną, w której byliśmy zgodni,

że rezerw banku narodowego nie narusza się dla ce-

lów niezasadnych.

Dlaczego tak się dzieje?

Dzieje się

tak, dlatego że rząd w tej sprawie właściwie nie ma

zadnia.

To znaczy podąża on za inwencją tych, którzy

zdanie mają, głównie inwencją Francji i Niemiec.

Na

tydzień przed szczytem Rady Europejskiej pan mini-

ster Dowgielewicz był bezradny, nie potraﬁłodpowie-

dzieć, jakie stanowisko przygotował rząd na szczyt

Rady Europejskiej, podczas gdy politycy dojrzałych

państw europejskich takich odpowiedzi w parlamen-

tach udzielali.

Oczekuje się od nas, że będziemy popierać właści-

wie każdą formę integracji europejskiej, bo w wypo-

wiedziach Donalda Tuska nie postawiono żadnej

granicy, nie określono, jakie jest jądro suwerenności,

które nie podlega przeniesieniu.

Notabene pan poseł

Dariusz Rosati nie ma racji, kiedy mówi, iż współcze-

sne rozumienie suwerenności polega na tym, że do-

wolny jej zakres może być przeniesiony na organiza-

cję międzynarodową, byle czynić to swobodnie.

Jest

takie pole suwerenności, które nie ulega transferowi.

199

Jedyną znaną wypowiedzią rządu jest wypowiedź

pana ministra Sikorskiego w Berlinie.

Jeśli ją czytać

literalnie, jako wiążącą, jest to wypowiedź uchylają-

ca prymat polskiej konstytucji i jest to zapowiedź

pełnej federalizacji polityki gospodarczej, poza podat-

kami dochodowymi, chociaż w tej sprawie wypowiedź

pana ministra była niejasna.

A więc chcę powiedzieć,

że ci, którzy tak łatwo powiadają: więcej Europy, wy-

powiadają słowa zgody na federalizację polityki go-

spodarczej, otwierają drogę do wyższych podatków

i wyższych kosztów pracy w Polsce.

Ja nie rozumiem,

dlaczego opozycja lewicowa tak bezreﬂeksyjnie po-

piera rząd w tej sprawie.

Federalizacja polityki go-

spodarczej to mniej miejsc pracy i wyższe podatki

– i tego żądają od nas te kraje, które rozpoznają swo-

je interesy należycie.

To jest polityka niekonstytucyj-

na, właściwie zaciągacie państwo zobowiązania,

które są sprzeczne z art. 90 konstytucji, który nie

pozwala na przekazywanie dowolnego zakresu suwe-

renności, ale także z zapisami rozdziału dotyczącego

ﬁnansów publicznych, które deﬁniują budżet jako

instytucję narodową i nie pozwalają na ingerencję

jakichkolwiek struktur międzynarodowych w proces

kształtowania budżetu.

Jeśli chcecie to zrobić, to naj-

pierw trzeba zmienić polską konstytucję, która nota-

bene także nie pozwala na to, by jakakolwiek danina

podatkowa miała podstawę inną niż ustawa.

Ale ro-

zumiem to stanowisko, bo to przecież na polecenie

Donalda Tuska Grzegorz Schetyna nie poddał pod

głosowanie projektu nowelizacji konstytucji, który

dawał polskiemu parlamentowi uprawnienia takie,

jakie mają parlamenty we Francji i w Niemczech,

uprawnienia do aktywnego korzystania z mechani-

zmów lizbońskich.

Dlaczego tak robicie?

Dlatego że

chcecie robić politykę po kryjomu – po kryjomu, jeśli

chodzi o opinię publiczną.

Nie chcecie deﬁniować

swojego stanowiska, zanim zdeﬁniują je prawdziwi

aktorzy polityki europejskiej, unikacie parlamentu

– nie było takiego wydarzenia w historii wolnej Pol-

ski, żeby w exposé premiera nie pojawiła się koncep-

cja polskiej polityki zagranicznej – i obawiacie się

nacisku opinii publicznej.

Uważacie, że obywatele nie

mają prawa korzystać z prawa do zgromadzeń pu-

blicznych w sprawach istotnych dla Polski.

Ale tak

jest dziś (Oklaski) – dzisiaj to nacisk opinii publicznej

jest tym czynnikiem, który może wymóc powrót pol-

skiej polityki zagranicznej do podmiotowości.

I to nie

Rosatiego – że nie było takiego momentu w historii

wolnej Polski po wejściu do Unii czy w momencie

wchodzenia do Unii, w którym nie było konsensusu.

Był konsensus, ale to był konsensus w latach 2003–

–2005 w sprawie podmiotowej roli Polski w Unii Eu-

ropejskiej, w sprawie aktywnej roli Polski w Europie

Środkowej, która nie jest alternatywą dla Unii Euro-

pejskiej, ale jest istotnym obszarem naszej polityki,

i w sprawie strzeżenia dziedzictwa chrześcijańskiego

i wyłączenia prawodawstwa Unii w obszarze podsta-

wowych kwestii dotyczących moralności i światopo-

glądu.

I ten konsensus został przez Platformę Oby-

watelską złamany (Oklaski), a powrót do tego kon-

sensusu nie jest możliwy bez aktywizacji opinii pu-

blicznej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Kolejnym mówcą będzie pan poseł reprezentujący

Ruch Palikota Roman Kotliński.

Proszę bardzo.

Poseł Roman Kotliński:

nie, że ta debata polega na tym, że lewa strona sali

przekonuje prawą stronę, i myślę, że to jest bezcelowe

i bez sensu, dlatego że np. państwo z PiS-u jesteście

wychowani na kazaniach proboszczów, nie jesteście

(Wesołość na sali, oklaski) w stanie zrozumieć pewnych

rzeczy, nie jesteście w stanie wspiąć się, zdobyć się na

myślenie samodzielne.

Chociaż jest przecież pan poseł

Niesiołowski – nie ma go w tej chwili, ale...

(Głos z sali: Tylko że zaprzeczeniem tego jest wy-

stąpienie każdego posła z PiS.)

...przemawiał również.

Z tego przemówienia posła

Niesiołowskiego wynika, że chociaż on też jest wy-

chowany na kazaniach proboszczów, to jednak się

wspiął na myślenie samodzielne, do pewnego stopnia

oczywiście.

(Oklaski)

Proszę państwa, chciałbym powiedzieć...

(Głos z sali: Czyli macie konkurencję.)

(Głos z sali: Zapomniało się, co się chciało powie-

dzieć?)

Nie, chcę powiedzieć, że nie będę powtarzał za

swoimi zacnymi przedmówcami tego, co powiedzieli,

bardzo mądrze, zarówno posłowie Ruchu Palikota,

jak i przewodniczący Leszek Miller, bo dla nas total-

na integracja, integracja pełna z Unią Europejską

jest oczywistą oczywistością i po prostu szkoda czasu

na to, żeby państwu ze strony prawej to tłumaczyć.

Dlatego chciałbym się skupić na innych aspektach,

na tym, co nie zostało dzisiaj powiedziane, a nie zo-

stało powiedziane bardzo wiele rzeczy a propos w ogó-

le sytuacji geopolitycznej Polski.

Ja się spodziewam,

że takie wystąpienie ze strony ministra Sikorskiego

czy pana premiera będzie miało miejsce.

My się za-

mykamy jakby w Unii Europejskiej, nie rozważając

tego, co się dzieje wokół Polski, a przecież Unia Eu-

ropejska to nie jest jedyny pępek świata, to jest jeden

z wielu pępków świata.

Natomiast sytuacja Polski,

to, czy Polska jest krajem silnym, czy będzie krajem

silnym, czy słabym, czy będzie miała coś do powie-

dzenia w świecie, zależy nie tylko od naszego miejsca

w Unii czy od kolejnego kręgu, w którym będziemy

siedzieli przy tym sławnym stole, ale zależy również,

bardzo zależy od tego, jakie stosunki będziemy mie-

li z innymi krajami, i to nie tylko ze Stanami Zjed-

noczonymi czy z Rosją, ale i z Armenią, z Czadem czy

Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski

200

z Gabonem.

Taki przykład: tam, gdzie się pojawiają

jakieś surowce na świecie, gotuje się w ambasadach

Chin, gotuje się w ambasadach Niemiec, a Polska nie

przejawia tutaj aktywności.

Wręcz przeciwnie – są

likwidowane ambasady, choćby w Gabonie, a w pań-

stwach latynoamerykańskich zlikwidowano ostatnio

wiele ambasad.

O dziwo, nie zlikwidowano ambasady

w Watykanie, chociaż właściwie nic stamtąd nie eks-

portujemy poza ideologią – znaczy, w naszą stronę

ideologia, w tamtą stronę masa pieniędzy.

(Oklaski)

(Głos z sali: Ale nie naszych!)

Właśnie naszych pieniędzy, wspólnych, i to jest

najgorsze, panie pośle.

To jest najgorsze właśnie – że

ateiści, agnostycy płacą na Kościół Rzymskokatolic-

ki.

To jest największy błąd, to jest największy ból.

A więc jeśli taki garb ma się na utrzymaniu – utrzy-

manie Watykanu – to rzeczywiście trudno jest wejść

w kryzys i trudno znaleźć...

(Głos z sali: Co za bzdury opowiada.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Ale, panie pośle, debatujemy w sprawie przyszło-

ści Unii Europejskiej, a więc proszę na temat.

Poseł Roman Kotliński:

Ależ dokładnie, panie marszałku.

(Gwar na sali)

(Poseł Andrzej Jaworski: Panie marszałku, to jest

obrażanie także Stolicy Apostolskiej jako suweren-

nego państwa.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dlatego mówię, że debatujemy o przyszłości Unii

Europejskiej.

(Głos z sali: Mity!)

Poseł Roman Kotliński:

To są fakty.

To nie są mity, to są fakty, proszę

państwa.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Do rzeczy.

(Głos z sali: To jest także obrażanie ambasady

przy Watykanie.)

Poseł Roman Kotliński:

To są fakty.

À propos, w 2003 r., kiedy było refe-

rendum integracyjne, w jednym z tygodników, w ską-

dinąd świetnym tygodniku „Fakty i Mity” na pierw-

szej stronie ukazało się hasło „Totalna integracja”.

Bo my opowiadamy się za integracją totalną, o czym

zresztą przewodniczący Miller wspominał.

Chodzi

o integrację również w sferze stosunków państwo –

Kościół, tak żebyśmy nie byli jedynym zaściankiem

w Europie pod tym względem.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Ale ad rem.

Chciałbym poruszyć tutaj kwestie

inne – pierwszy raz skorzystam z tego urządzenia –

kwestie pozaunijne.

Zgadzamy się generalnie z polityką rządu à pro-

pos Unii Europejskiej, ale, tak jak powiedziałem,

zabrakło mi aspektu geopolitycznego, umiejscowie-

nia Polski w świecie.

Należy postawić rządowi pyta-

nia: Jaka jest wizja funkcjonowania Polski w Orga-

nizacji Narodów Zjednoczonych np.?

Jak zreformo-

wać ONZ, aby mogło skutecznie reagować na kata-

strofy humanitarne na świecie, które już mają miej-

sce, choćby w Afryce Północnej?

Co zrobić, aby wspólnie

rozwiązać problem państw upadłych, które są wylę-

garnią terrorystów, piratów, długoletnich wojen do-

mowych?

Jak powinna funkcjonować Rada Bezpie-

czeństwa, kto powinien dołączyć do jej członków?

Jak

ustabilizować budżet ONZ, który jest zagrożony?

Za-

grożona jest w ogóle Organizacja Narodów Zjedno-

czonych.

My się skupiamy cały czas na Unii, a wokół

nas dzieje się bardzo dużo.

(Poseł Anna Zalewska: To nie jest tematem debaty.)

Czy powinniśmy poszerzać katalog praw człowie-

ka o prawo dostępu np. do czystej wody?

Wiem, że to

państwa nie interesuje – humanitaryzm, czysta woda,

wojny domowe…

(Poseł Anna Zalewska: Interesuje, ale to nie jest

przedmiotem debaty.)

(Głos z sali: Budżet NASA.)

(Głos z sali: Kosmos.)

Tak, też.

Jaki jest stosunek Polski do Chin, które

w tej chwili wygrywają konﬂikty międzynarodowe,

które, według specjalistów, również polskich, zamie-

rzają wpływać na poszczególne państwa unijne i roz-

bijać Unię w ten sposób.

Chiny zamierzają rozbijać

Unię, wchodząc w relacje z poszczególnymi państwa-

mi.

Będzie to miało oczywiście katastrofalne przeło-

żenie na głębszą integrację…

(Głos z sali: Ale to jest dyskryminacja Chińczy-

ków.)

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Chiny

przykładem dla Ruchu Palikota.)

…europejską.

Chińczycy bardzo troszczą się, pa -

nie pośle, o swój rynek.

Jest np. takie prawo – to jest

być może zalecenie, jakiś pomysł dla rządzących Pol-

ską – że jeśli do Chin przychodzi się z jakąś techno-

logią, wchodzi się w kooperację z chińskimi ﬁrmami,

to należy tę technologię udostępnić Chińczykom.

Oni

w ten sposób przejmują technologie, światową myśl

technologiczną.

Poseł Roman Kotliński

201

(Głos z sali: A dlaczego u nas tak nie ma?)

No właśnie.

To jest pytanie, i to pytanie do rzą-

dzących.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Ale, panie pośle, proszę nie prowadzić polemiki

(Głos z sali: Przeszkadzają.)

Poseł Roman Kotliński:

Czy wyciągnęliśmy lekcję z nieudanego porozu-

mienia Unii z rządem w Pekinie np. w sprawach eko-

logicznych?

Nie możemy zapominać, że każde, nawet

najmniejsze państwo jest w tej chwili przez współcze-

sne potęgi światowe w pewien sposób wykorzystywa-

ne, a Polska w tym nie uczestniczy, znaczy nie uczest-

niczy w rachunkach, które się toczą na świecie.

(Poseł Anna Zalewska: Rachunki toczyć się nie

mogą.)

Czy i jakie mamy stosunki – mamy jakieś, ale ja-

kie mamy – z Brazylią czy z Indiami, czy z Turcją,

ze współczesnymi potęgami, które wyrastają z dnia

na dzień, a o tych sprawach nie było w przemówieniu

pana premiera ani słowa?

(Głos z sali: One nie są w Unii jeszcze.)

(Wesołość

na sali)

Ale to była debata, panie pośle…

(Głos z sali: Nie ten parlament.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Poseł Roman Kotliński:

…na temat polityki zagranicznej rządu.

(Głos z sali: Panie pośle, nie na temat.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Tak jak powiedziałem, sytuacja Polski zależy od

geopolitycznej sytuacji w świecie, a nie tylko w Unii.

Sam fakt nieratyﬁkowaniaprzezPolskęKartyPraw

Podstawowych kompromituje nas w oczach światłych

społeczeństw.

(Oklaski)

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Chcę powiedzieć,

że Ruch Palikota popiera ścisłą integrację z Unią Eu-

ropejską, i to z integracją idziemy znacznie dalej niż

rząd.

Uważamy, że integracja powinna obejmować

również…

(Głos z sali: Chiny, Indie.)

(Wesołość na sali)

…sfery światopoglądowe i te sfery życia Polaków,

w których nie dostajemy do społeczeństw zachodnich,

do społeczeństw oświeconych...

(Wesołość na sali)

…niestety, co widać na załączonym obrazku.

Dziękuję bardzo.

(Wesołość na sali, oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Gotowość do wystąpienia zgłasza pan minister

Sikorski.

Proszę bardzo.

(Głos z sali: Panie ministrze, ale posłowi pomyli-

ły się wystąpienia.)

(Głos z sali: Odwołanie ministra Sikorskiego bę-

dzie później.)

Ależ proszę o spokój.

Głos zabiera pan minister

Sikorski.

Proszę bardzo.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

pewnić pana posła, że (Wesołość na sali) debata ogól-

na na temat polskiej polityki zagranicznej odbędzie

się (Wesołość na sali), tak jak tradycja nakazuje, na

początku roku i wtedy będę chciał przedstawić sze-

rzej nasze zamierzenia.

Chciałbym dwa drobne przypisy do pańskiego wy-

stąpienia dodać.

Mianowicie Polska ratyﬁkowała

Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

To jest

trochę bardziej skomplikowane, niżby wypowiedź

pana posła sugerowała.

Ponadto chcę powiedzieć, że

zgodnie z zasadami, które wynikły na mocy pokoju

westfalskiego, później pokoju w Wiedniu, w związku

z konwencją wiedeńską o traktatach, co jest podsta-

wą stosunków dyplomatycznych na całym świecie,

wszystkie państwa są równe, a więc równe jest także

państwo Gabon, w którym być może powinna być

ambasada naszego kraju, ale tytułem sprostowania

chcę powiedzieć, że ja nie zamykałem polskiej amba-

sady w Gabonie, bo jej nigdy tam nie mieliśmy.

(We-

sołość na sali)

Natomiast chciałbym upewnić prawą stronę sali,

że nie zamierzam zamykać ambasady przy Stolicy

Apostolskiej.

(Poseł Anna Zalewska: Bardzo się cieszymy.)

202

(Głos z sali: No dobra.

Brawo!)

(Poseł Elżbieta Rafalska: Jesteśmy pod wraże-

niem.)

Co więcej, zamierzamy ściśle współpracować ze

Stolicą Apostolską w walce o prawa chrześcijan na

całym świecie.

To powinno zainteresować także lewą

stronę, bo pamiętamy z historii, także naszej historii,

że gdzie narusza się wolność sumienia, gdzie łamie

się prawa mniejszości religijnych, tam przeważnie

łamie się też inne prawa.

Chciałbym was przekonać,

że sprawa wolności sumienia, religii jest sprawą waż-

ną także dla agnostyków i ateistów, jeśli są tacy

wśród was…

(Głos z sali: Czyli są tacy od dawna…)

…bo chrześcijaństwo jest dzisiaj najbardziej prze -

śladowaną religią na świecie.

Można mieć swoje zda-

nie o roli Kościoła w państwie, ale gdy się w Pakista-

nie wysadza w powietrze kościoły albo pali ludzi

żywcem, albo dokonuje pogromów, albo prowadzi się

wieloletnią politykę wypychania chrześcijaństwa z re-

gionu, w którym ono się narodziło, czyli na Bliskim

Wschodzie, to jest to, jak uważam, sprawa takiej pod-

stawowej, międzyludzkiej solidarności, nawet jeśli się

nie jest chrześcijaninem.

(Poseł Robert Biedroń: Panie ministrze, to nie

ambona.)

(Głos z sali: Dobrze, Radek, dobrze.)

Cokolwiek byście sądzili o roli Kościoła w Polsce,

to oświadczam, że tak długo jak ja jestem ministrem,

Polska w Unii Europejskiej będzie współpracowała z pań-

stwami, które sprawy prześladowań chrześcijan na

świecie będą podnosić.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

W imieniu klubu Platform Obywatelska głos za-

bierze pan poseł Krzysztof Kwiatkowski.

(Głos z sali: Niech wyjdzie.

Ostentacyjnie.)

Poseł Krzysztof Kwiatkowski:

Panie Marszałku!

Szanowni Państwo!

Z góry

chciałbym obniżyć poziom państwa oczekiwań.

Ana-

lizując przyszłość Unii Europejskiej, nie zamierzam

analizować mapy polskich placówek dyplomatycz-

nych czy w Gabonie, czy w Burkina Faso, czy w do-

wolnym innym kraju, bo uważam, że to nie ma fun-

damentalnego wpływu na przyszłość Unii Europej-

skiej.

Ale nie można zgodzić się z tym, żeby w jednej

wypowiedzi wysłuchiwać takich zarzutów, jakie sły-

szeliśmy dzisiaj, że, z jednej strony, państwo polskie

w wyniku rozmów, które były prowadzone w ubie-

głym tygodniu, zaciąga zobowiązania niezgodne z kon-

stytucją, a z drugiej strony za chwilę pada: nie mamy

żadnych konkretnych projektów, o których dzisiaj

moglibyśmy rozmawiać.

Możemy powiedzieć, że rzeczywiście w dokumen-

cie, który stanowi konkluzję spotkania przywódców

państw Unii Europejskiej, tych konkretnych propo-

zycji dzisiaj jest jeszcze stosunkowo niewiele.

Jeśli

chodzi o przyjęte propozycje dotyczące zacieśniania

polityki ﬁnansowej i procedury prawne, jakie mogą

być zaakceptowane, mamy tam konkret odnoszący

się do procedury nadmiernego deﬁcytu, a mówiący,

że sankcje za ich przekroczenie będą proponowane

przez Komisję Europejską i będą przyjmowane w spe-

cjalnym trybie.

Mamy także propozycję tzw. europej-

skiego mechanizmu stabilności z następującym bar-

dzo konkretnym rozwiązaniem: dokument ten wej-

dzie w życie tak szybko, jak szybko państwa repre-

zentujące 90% udziałów kapitałowych ratyﬁkują ten

dokument, a celem jego przyjęcia jest wdrożenie go

przed lipcem 2012 r.

Dlaczego o tym mówię?

Dlatego

że jeżeli padają pytania dotyczące tego, w jakim try-

bie, za pomocą jakiej procedury będą przyjmowane

uzgodnienia przez poszczególne kraje członkowskie,

to dzisiaj, odpowiadając na nie, trzeba pamiętać o co

najmniej trzech elementach mających wpływ na od-

powiedź.

Po pierwsze, obecnie jesteśmy na samym

początku negocjacji treści umowy, a tak naprawdę,

można powiedzieć, w odniesieniu do niektórych

aspektów – przed jego rozpoczęciem.

Po drugie, wie-

le wskazuje na to, że duża część tych rozwiązań bę-

dzie przyjmowana w formie tzw. prawa wtórnego

Unii Europejskiej, czyli projektami dyrektyw czy roz-

porządzeń.

Po trzecie, musimy pamiętać o tym – mó-

wią o tym także przedstawiciele polskiego rządu – że

procedury ratyﬁkacyjnetychdokumentówbędąróż-

ne w zależności od ich charakteru.

Na pewno będą

przyjmowane większością kwaliﬁkowaną – padały

takie pytania – a w niektórych krajach członkowskich

na pewno będą wymagały także przyjęcia w trybie re-

ferendalnym.

Dzisiaj trudno odpowiadać szczegółowo

na każde z tych pytań, bo nie ma jeszcze tak szcze-

gółowych propozycji, żeby te odpowiedzi konstru-

ować.

Natomiast nikt w Europie nie ma już wątpli-

wości, że reformy są potrzebne.

Dziś już nikt o tym

nie rozmawia.

Mało kto też rozmawia o tym, czy one

są pilnie potrzebne, bo wszyscy widzimy, że tak.

Dziś

wszyscy za to rozmawiają, jak je przyjąć i w jakiej

formule prawnej one będą najskuteczniejsze.

Dwa dni temu wróciłem z Węgier, byłem tam na

zaproszenie rządu węgierskiego.

Wielokrotnie odpo-

wiadałem tam na pytanie, co zrobić, żeby w Buda-

peszcie była Warszawa, żeby oprocentowanie węgier-

skich obligacji było takie, jak polskie, żeby głos rządu

węgierskiego w różnych kwestiach był wysłuchiwany

z równą uwagą, jak głos rządu polskiego.

bardzo konkretnej rzeczy, na współpracy prawnej, bo

mówimy o przyszłości Unii Europejskiej, której fun-

damentem oczywiście są aspekty ﬁnansowe.

Niemo-

203

żemy jednak zapomnieć o tym, że Polska ma do za-

proponowania Unii Europejskiej o wiele więcej na

różnych polach.

Także w obszarze współpracy praw-

nej poszczególnych krajów Unii Europejskiej minione

pół roku polskiej prezydencji zostało wykorzystane

bardzo efektywnie i można powiedzieć, powtarzając

słowa wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej Vi-

viane Reding, która wygłosiła je na wczorajszym

spotkaniu ministrów sprawiedliwości, że tak udanej

prezydencji w obszarze współpracy prawnej nie było

od bardzo wielu lat.

Przyjęliśmy łącznie kilka instru-

mentów, z których będziemy korzystać przez lata

jako państwo, jako jego obywatele, a także obywate-

le Unii Europejskiej.

Przyjęliśmy dyrektywę ustana-

wiającą normy minimalne w zakresie praw co do

wsparcia i ochrony ofiar przestępstw.

Po wejściu

w życie tej dyrektywy każdy polski obywatel, który

padnie oﬁarąprzestępstwa,niezależnieodtego,wktó-

rym to będzie kraju Unii Europejskiej, będzie miał

prawo do otrzymania wsparcia od organów wymiaru

sprawiedliwości, takiego jak dostęp do informacji o przy-

sługujących prawach czy informacji o tym, jaki jest

koszt udziału w postępowaniu czy zaskarżenia decy-

zji kończącej postępowanie; informacji w języku oj-

czystym zapewnionej albo przez adwokata posługu-

jącego się językiem obywatela kraju Unii Europej-

skiej, który padnie oﬁarą przestępstwa, albo przeka-

zaną przy pomocy tłumacza.

Kolejny projekt dyrektywy, który udało się przed-

stawić i przyjąć podczas polskiej prezydencji, dotyczy

europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach

karnych.

Przyjęty przez Radę projekt upraszcza obo-

wiązujące zasady w zakresie gromadzenia dowodów

i ujednolica je w jednym dokumencie prawnym.

Szyb-

ka współpraca w zakresie przesłuchania świadków,

oględzin, sprawdzenia kont bankowych to skuteczny

instrument w walce z przestępczością, w szczególno-

ści z tzw. przestępczością białych kołnierzyków, i myślę,

że w odniesieniu do tego aspektu wszyscy na tej sali

uznają, że pogłębiona współpraca prawna jest wyjąt-

kowo istotnym elementem tego postępu we współpra-

cy wszystkich 27 krajów Unii Europejskiej.

Dyrektywa w sprawie prawa do adwokata.

Mot-

tem polskiej prezydencji była ochrona praw obywa-

teli.

Warunkowało to nasze działania w wielu obsza-

rach, z jednej strony dotyczyło to ochrony praw oﬁar

przestępstwa, z drugiej zaś praw podejrzanych i oskar-

żonych.

Dyrektywa zapewnia prawo do skorzystania

z usług zawodowego obrońcy z chwilą postawienia

zarzutów lub zatrzymania.

Jest to niezwykle istotne,

bo pamiętajmy, że z uwagi na dużą liczbę Polaków

mieszkających w innych państwach, ale także wyjeż-

dżających na wakacje do innych krajów Unii Euro-

pejskiej, sytuacje, w których Polak powoduje wypa-

dek komunikacyjny, na przykład w Hiszpanii, nie są

sytuacjami teoretycznymi.

Mówię państwu o tym

w oparciu o statystyki dostępne w Ministerstwie

Sprawiedliwości.

Jest to projekt, który tak naprawdę

jest małą rewolucją w obszarze prawa cywilnego, do

którego do tej pory w zasadzie nie odnosiły się żadne

projekty zawierające propozycje rozwiązań zestanda-

ryzowanych, wspólnych dla wszystkich krajów Unii

Europejskiej.

Determinacją polskiej prezydencji do-

prowadziliśmy do tego, że Komisja Europejska przed-

stawiła projekt rozporządzenia w sprawie sprzedaży,

czyli tzw. kompletnych europejskich reguł dotyczą-

cych sprzedaży internetowej, sprzedaży w układzie

transgranicznym, reguły, które stanowią alternaty-

wę dla 27, a w praktyce 28 różnych porządków praw-

nych to regulujących, bo Szkocja w tym zakresie ma

swoje osobne regulacje.

Efektem funkcjonowania

tych osobnych systemów było to, że, jak policzyła Ko-

misja Europejska, w krajach Unii Europejskiej nie

dochodziło do 60% potencjalnych transakcji interne-

towych.

Kto był tym równym i równiejszym w ra-

mach obowiązujących przepisów?

Obywatelami dru-

giej kategorii Unii Europejskiej byli obywatele polscy

i obywatele innych krajów Europy Środkowej.

Małe

czy średniej wielkości sklepy internetowe z Wielkiej

Brytanii, Francji, Niemiec nie obsługiwały klientów

z Polski, bo nie chciano poznawać reguł prawnych,

przepisów prawa konsumenckiego – pamiętajmy, że

w przypadku sporu między sprzedającym a kupują-

cym prawem właściwym jest prawo właściwe z punk-

tu widzenia kupującego – i po prostu przyjmowano

formułę, że klientów z tych krajów w ogóle się nie

obsługuje.

Mamy projekt rozporządzenia w tej spra-

wie.

On nie zostanie przyjęty w ramach polskiej pre-

zydencji, ale do tej pory, mimo że od 20 lat mówi się

o regulacji dla Unii Europejskiej w tym obszarze,

żaden kraj nie doprowadził do przyjęcia wspólnego

projektu instrumentu, który by ten obszar regulo-

wał.

Polskiej prezydencji to się udało.

Dyrektywa o zwalczaniu seksualnego wykorzy-

stania dzieci została nie tylko przygotowana, ale

także przyjęta przez Parlament Europejski.

Dyrek-

tywa ta wprowadza rozwiązania, które przyczyniają

się do wzmocnienia ochrony małoletnich poprzez ob-

jęcie ściganiem czynów uwzględniających zarówno

zastosowanie nowoczesnych technologii, teraz tego

typu przestępczość często lokuje się w Internecie, jak

i ustanawiając normy minimalne zarówno co do de-

ﬁnicji przestępstwa, sankcji w zakresie seksualnego

wykorzystania dzieci, jak i przygotowania przepisów

wzmacniających rolę tej szczególnej oﬁary, jaką jest

dziecko.

Dyrektywa zaleca między innymi wprowa-

dzenie odpowiedzialności karnej dla osób, które sek-

sualnie wykorzystywały małoletniego, wprowadza na

wzór polski standard przesłuchań z udziałem mało-

letnich w tzw. przyjaznych pokojach przesłuchań,

wprowadza możliwość usuwania, jeżeli strony z por-

nograﬁą dziecięcą pojawiają się na serwerach krajo-

wych, tego typu treści lub blokowania – jest to moż-

liwość, podkreślam – jeżeli pojawiają się na serwerach

zagranicznych.

Wprowadza także zakaz zatrudnia-

nia i pracy społecznej z dziećmi osób wcześniej kara-

nych za pedoﬁlię, wprowadza zakaz seksturystyki

oraz rozwiązanie rekomendowane wszystkim krajom

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

204

Unii Europejskiej, a mówiące o obowiązku obejmo-

wania leczeniem osób, które popełniły przestępstwa

o charakterze pedoﬁlskim, także po odbyciu kary

pozbawienia wolności.

Kolejnym projektem, jaki polska prezydencja

przedstawiła i doprowadziła do jego przyjęcia, jest

dyrektywa mówiąca o tzw. europejskim nakazie

ochrony.

Negocjacje nad tym projektem trwały dwa

lata.

Polska wspólnie z Hiszpanią...

(Poseł Anna Zalewska: Panie pośle, to nie jest

sprawozdanie.)

To jest debata o przyszłości Unii Europejskiej i za-

pewniam panią poseł, że współpraca prawna jest

wyjątkowo ważnym zagadnieniem, jeśli chodzi o to,

jak będzie wyglądać Unia Europejska.

(Poseł Anna Zalewska: Tak, ale ja to przeczytałam.)

Kończąc – tu mam dobrą informację dla pani po-

seł – powiem, że dyrektywa dotycząca europejskiego

nakazu ochrony wprowadza wspólne rozwiązania dla

całej Unii Europejskiej w odniesieniu do oﬁar prze-

stępstw.

Od 10 lat Europa jest zjednoczona w ściga-

niu sprawców w związku z wprowadzeniem skutecz-

nego mechanizmu europejskiego nakazu aresztowa-

nia.

Dzięki polskiej prezydencji Europa będzie wkrót-

ce zjednoczona w pomocy oﬁarom przestępstw.

Polska prezydencja, jak państwo widzą, to nie tyl-

ko dyskusja dotycząca aspektów ﬁnansowych,wobec-

nej sytuacji wyjątkowo ważna, ale to także silna

pozycja państwa polskiego, proponującego rozwiąza-

nia, o których w zjednoczonej Europie mówiono czę-

sto i od wielu lat, a które nigdy wcześniej nie zostały

przyjęte.

Dlaczego to jest takie ważne?

Dlatego że

pamiętamy o obywatelach polskich, którzy pracują

w innych krajach Unii Europejskiej, jest ich ponad

półtora miliona.

Okazało się, że Polska nie jest bier-

nym uczestnikiem gry w Europie, jest rozgrywają-

cym, jest partnerem, który ma coś do zaproponowa-

nia.

Dzisiaj wypada tym, którzy tego typu wysiłki

potępiają w czambuł, zadedykować słowa Konrada

Adenauera, który kiedyś powiedział, że wszyscy ży-

jemy pod tym samym niebem, ale nie wszyscy mamy

ten sam horyzont.

Marzę o tym, żeby przyszłe pokolenia, oceniając

nasze wysiłki dotyczące wzmacniania Unii Europej-

skiej, wzmacniania jej także na płaszczyźnie ﬁnan-

sowej, pamiętały, że byliśmy politykami, którzy nie

stwierdzali, że na coś jest już za późno, potraﬁli coś

zaproponować i coś zrealizować, bo przyszłość Unii

Europejskiej jest praktycznie synonimem przyszłości

Polski, silna pozycja Polski jest dziś tylko w silnej i zjed-

noczonej Europie.

(Oklaski)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Teraz zapraszam do zabrania głosu panią posłan-

kę Krystynę Pawłowicz z Klubu Parlamentarnego

Prawo i Sprawiedliwość.

Proszę państwa, chciałabym zabrać głos i powie-

dzieć coś na temat nowego ładu w Europie, na temat

koncepcji nowego ładu prezentowanej przez rząd,

przez pana ministra, który prezentował tę koncepcję,

ale chciałabym spojrzeć na to z punktu widzenia pol-

skiej konstytucji.

Otóż ten nowy ład, o którym mówił pan minister

– dobrze, że pan się tu przesiadł, nie muszę się od-

wracać, zastanawiałam się, jak ja to zrobię, ale teraz

pana widzę, dziękuję – w każdym razie ten nowy ład

w Europie i w Polsce wyglądać ma według pana pro-

pozycji mniej więcej w taki sposób.

Unia przekształ-

ca się oczywiście dla lepszego efektu ekonomicznego

w federacyjne państwo.

Państwa członkowskie, w tym

Polska, spadają do rangi autonomii i oczywiście w ra-

mach tej unii, federacji są kontrolowane, nadzorowa-

ne przez Komisję Europejską.

Tak?

Polska rezygnu-

je z dalszej części swojej suwerenności w zamian za

dopuszczenie do decydowania o czymś, ale nie wia-

domo, o czym, pan też nie powiedział, o czym, nikt

nie wie, o czym.

Tak?

W każdym razie przywództwo

nad całością na prośbę usilnie przez pana składaną

mają objąć Niemcy.

Przyznam, że byłam zdziwiona,

ponieważ zawsze kojarzyłam pana z talibami, a dzi-

siaj kojarzę pana z Germanami, jeszcze nie wiem, z kim

dokładnie, ale już nie z talibami, lecz z Germanami.

Chcę zauważyć, że i pan premier, i pan eksmar-

szałek Schetyna w swoich wystąpieniach ciągle pod-

kreślali, że rząd właściwie idzie w ciemno, że jest

strasznie, jest apokalipsa, nie wiemy, co będzie, wcho-

dzimy do instytucji, do struktur, nie wiemy, co to

będzie, czym się skończy, bo nikt nie wie, w którą

stronę sytuacja ewoluuje.

To ja pytam: dlaczego tam

wchodzicie, skoro nie wiecie, w co wchodzicie?

Jeśli

nikt nie wie, czym to się skończy, w którą stronę to

ewoluuje, to po co rząd się tam, za przeproszeniem,

pcha, po co podejmuje in blanco zobowiązania.

A do-

kąd idzie Unia, to wszyscy widzimy, idzie w kierunku

antydemokratycznym, obala rządy w Europie, we

Włoszech, w Grecji, wszyscy widzimy, w którym kie-

runku idzie Unia.

Nad tym już nawet nie trzeba się

zastanawiać, trzeba czytać gazety.

W każdym razie

Unia...

Państwo też nie bardzo wiecie, do czego to

zmierza.

Może po prostu lepiej najpierw się zastano-

wić i nigdzie nie wchodzić, poczekać, a dopiero potem

decydować o wejściu do superfederacji na zasadzie

autonomii jakiegoś fragmentu.

Opozycja bezskutecznie nalegała na przedstawie-

nie w Sejmie informacji o stanowisku rządu.

Nie bar-

205

dzo wiedzieliśmy, o czym dyskutować, a dzisiaj do-

wiedzieliśmy się, że musimy tam być, bo będzie

strasznie i zginiemy, ale właściwie nie wiemy, z czym

to się wiąże, czym się skończy, a na pewno skończy

się źle, bo wszyscy się boją, pan premier się bał, wszy-

scy się bali, więc na pewno będzie źle.

W każdym razie premier pojechał do Brukseli na

posiedzenie Rady Europejskiej i też nie wiedząc, co,

bo przecież nie wie, w którą stronę to wszystko ewo-

luuje, podpisał wspólne ustalenia, znowu bez konsul-

tacji.

Nie było konsultacji ani z Sejmem, ani z prezy-

dentem, nie było też debaty społecznej.

Obiecywał,

że przystąpi tam do ustaleń, a efektem ma być pod-

pisanie unii ﬁskalnej.

Mimo że Polska nie jest człon-

kiem Unii, znowu ma ponosić ciężary.

Nie wiadomo,

z jakiego powodu pan, państwo popieraliście propo-

zycję Niemiec zaostrzenia polityki ﬁskalnej.

Dla Pol-

ski oczywiście oznaczać to będzie dodatkowe duże

obciążenia.

Chcę powiedzieć, że tutaj rząd znowu

działał bez podstawy materialnej.

Skoro Polska nie

jest członkiem strefy euro, nie ma u nas takiej walu-

ty, to nie ma najmniejszego powodu do tego, by przyj-

mować obciążenia i reżimy, rygory państw, które

mają tę walutę, nabroiły i mają kryzys.

Niech one za

to płacą.

(Oklaski) Nie było żadnej merytorycznej

podstawy prawnej.

(Oklaski)

Przepraszam, teraz ja mówię, teraz mówi Polska,

o, tu.

(Wesołość na sali, oklaski)

Trzeba powiedzieć, że nie było merytorycznej

podstawy, a premier, podobnie jak za czasów socjali-

zmu, działał na podstawie ogólnej normy kompeten-

cyjnej w konstytucji PRL-u.

Na tym to polegało.

Nie

ma merytorycznych działań, on tylko może działać.

Tak właśnie w socjalizmie rządzono.

U nas też tak

jest, premier nie ma merytorycznej podstawy, rządzi

tylko dlatego, że zgodnie z konstytucją ma władzę,

której oczywiście nadużywa, którą wykorzystuje.

Chcę powiedzieć, że działania rządu w kontekście

zarysowania tej koncepcji wielokrotnie naruszają

konstytucję Polski, nie tylko konstytucję, bo również

ustawy, a przede wszystkim ustawę kompetencyjną

o współpracy.

Ja się może skupię na konstytucji.

Naj-

ważniejsza sprawa.

Ja już nie będę paluszkiem poka-

zywała, jak tu państwo...

(Głos z sali: Przecież...)

Tak, ogólnie, nie będą tak robiła, bo wiem, że tak

robicie i jest to nieładnie.

W każdym razie w pream-

bule konstytucji zwraca się uwagę na ogromne oﬁary

odzyskania niepodległości i suwerenności państwa

polskiego.

Proszę o tym pamiętać.

(Głos z sali: Pani...)

To nie do pana, tylko w górę.

Dalej.

Podkreślono demokratyczny sposób stano-

wienia prawa.

Potem jest art. 5 konstytucji, który

mówi o tym, że obowiązkiem państwa polskiego, w tym

ministra spraw zagranicznych, jest strzeżenie nie-

podległości państwa polskiego, a nie zamiana jej na

możliwość decydowania przez inne państwa.

Art. 1

konstytucji mówi o tym, że Rzeczpospolita jest do-

brem wszystkich obywateli, a nie aktualnej koalicji

ani organów organizacji międzynarodowej.

(Oklaski)

Art. 3 konstytucji mówi, że Rzeczpospolita jest pań-

stwem jednolitym, suwerennym, a nie jest elementem

superpaństwa, federacji, autonomii, chociaż by była

ona kierowana przez Niemców.

(Oklaski) Art. 4 – to

ostatni, nie będę już więcej wyliczać – mówi o tym,

skiego.

Naród sprawuje władzę przez swych przed-

stawicieli, władzę zwierzchnią w RP.

Władza

zwierzchnia nie należy do Komisji Europejskiej, nie

należy do Niemiec, nie należy do Platformy, należy

do narodu, do nas wszystkich.

Władza zwierzchnia

implikuje co najmniej obowiązek i prawo do informa-

cji, do debat, do dyskusji publicznej i do wpływu na-

rodu na decyzje, m.in. grupy aktualnie trzymającej

władzę w Polsce.

Jeszcze może art. 7 konstytucji, ale niedługo będę

zmierzała do końca.

Mówi on o tym, że organy wła-

prawa.

Jak na razie, w Polsce obowiązuje zasada le-

galizmu, a naruszenia rządu są tu największe.

Rząd

notorycznie działa bez podstawy prawnej, zwłaszcza

gdy chodzi o takie jakieś namolne czepianie się euro,

które przyniesie polskim przedsiębiorcom jedynie

straty, bo konsekwentnie muszą być ujednolicone po-

datki, reżimy działania i będziemy musieli się dosto-

sowywać kosztem konkurencyjności polskiej gospo-

darki.

(Oklaski) Tutaj rząd samowolnie deklaruje

zrzekanie się suwerenności, dodatkowe obciążenia,

wszystko to oczywiście z naruszeniem zasady legali-

zmu, ponieważ nie ma podstaw.

Nie można sobie ot

tak wziąć tego z suﬁtu, rano wstać i powiedzieć, że

dzisiaj zapisujemy się do Unii, bo coś tam itd., nie

będę dociekała.

Na zakończenie chcę powiedzieć, że naruszeń jest

więcej.

Państwu, panu premierowi i panu ministro-

wi, chciałabym przypomnieć, że w Polsce cały czas

polska obowiązuje konstytucja, was też wiąże, nie

możecie być pomocnikami Niemiec, Unii Europej-

skiej, żadnej organizacji we wrogim przejęciu Polski,

nie możecie ratować Niemiec, euro, Włoch poza pol-

ską konstytucją, wbrew polskiej konstytucji i wbrew

podstawowym interesom.

Troszczycie się państwo

bardzo o interesy gospodarki unijnej, niemieckiej,

euro, to bardzo proszę, jako depozytariusze manda-

tów polskich wyborców, zatroszczyć się o polskie in-

teresy, o Polskę.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Dziękuję, pani posłanko.

Teraz głos zabierze pan minister Radosław Sikorski.

Bardzo proszę, panie ministrze.

Poseł Krystyna Pawłowicz

206

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

kraju obowiązuje.

Tylko żałuję, że w odczytywaniu

jej artykułów pani poseł się zatrzymała w którymś

momencie, bo tam jest też artykuł, który mówi, że

politykę zagraniczną naszego kraju prowadzi Rada

Ministrów.

Natomiast…

(Głos z sali: Na podstawie prawa.)

…co do stwierdzenia, że polski rząd próbuje do -

prowadzić do wrogiego przejęcia Polski, jest to wypo-

wiedź niegodna posła...

(Poseł Anna Zalewska: Bardzo godna.)

...niegodna posła (Oklaski) i prosiłbym panią o wy-

cofanie się z tych słów.

Prosiłbym panią albo o zacy-

towanie choćby jednego stwierdzenia na poparcie tej

tezy, albo o wycofanie się, a tu jest dalej idąca propozy-

cja, o złożenie mandatu.

(Poruszenie na sali, oklaski)

Pani poseł w swojej wypowiedzi kojarzy wiele rze-

czy z wieloma innymi rzeczami.

Zaczęła pani swoją

wypowiedź od tego, że kojarzę się pani z talibami.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Ma pan poczucie hu-

moru.)

Chciałbym pani wytłumaczyć, kim byli talibowie.

Słowo talib oznacza studenta.

Był to ruch pasztuń-

ski, salaﬁcki powstały w 1993 r., który uzyskał

wsparcie służb wywiadu pakistańskiego i w 1995 r.

wydarł kontrolę nad stolicą Afganistanu, Kabulem,

z rąk Sojuszu Północnego, mudżahedinów.

Faktycz-

nie, w latach 80. spędziłem wiele miesięcy wśród

mudżahedinów.

Mudżahedini to byli bojownicy, któ-

rzy walczy ze Związkiem Radzieckim.

Dwa kraje w histo-

rii wygrały wojny ze Związkiem Radzieckim.

Jednym

była Polska w 1920 r., drugim był Afganistan w 1989 r.

Tego dokonali mudżahedini.

Tak, sympatyzowałem

z nimi, uważają oni nawet, że im pomogłem.

Ale mu-

dżahedin to nie talib.

I taka jest mniej więcej precy-

zja reszty pani wypowiedzi.

(Wesołość na sali, okla-

ski) Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Przepraszam bardzo,

w trybie sprostowania.)

Bardzo proszę, pani posłanko.

Zapraszam.

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Chciałam panu powiedzieć, że mówiłam wyraźnie

– pan jest przejęty, może pan się zdenerwował, jak

mówiłam – że nie możecie być pomocnikami we wro-

gim przejęciu Polski.

Tak, nie wiem nawet, co pan

powiedział, nie możecie być pomocnikami, jest to

oczywiste.

A pan jest obrażalski albo pan nie ma po-

czucia humoru.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Europa to nie są granice, to nie jest Parlament Eu-

ropejski, to nawet nie są relacje pomiędzy poszcze-

gólnymi narodami, to jest, proszę państwa, standard

życia obywateli.

Wspólna Europa narzuciła, właści-

wie zgodziliśmy się na to wszyscy, pewne standardy

zachowań i postępowań, w tym na przykład wspólną

politykę celną.

Dzięki tej polityce, proszę państwa,

staliśmy się krajem eksporterów, a nie importerów.

Mamy dodatni bilans handlowy.

Skończyło się prze-

śladowanie polskich eksporterów przez celników,

skończyły się kolejki, skończyły się problemy, proszę

państwa, zaczął się handel i zaczął się biznes.

Proszę

państwa, swoboda przepływu towarów spowodowała

to, że zniknęły bzdury w postaci różnego rodzaju re-

jestracji, na przykład rejestracji leków, zniknęły bez-

sensownie istniejące instytucje, które zajmowały się mno-

żeniem papierków i komplikowały życie biznesowi.

(Poseł Anna Zalewska: Nie ma pan pojęcia, o czym

mówi.)

To samo dotyczy, proszę państwa, prawa budow-

lanego, współﬁnansowania inwestycji.

Są również zakresy, których, niestety, do tej pory

Unia Europejska nam nie dała, są to sądownictwo

i euro, proszę państwa, jako nasza waluta.

Dzisiaj,

proszę państwa, ludzie ciężko pracujący w gospodar-

ce nie śpią po nocach, bo zastanawiają się, jaki jutro

będzie kurs euro, czy wzrośnie, czy spadnie i ile kto

straci.

To jest, proszę państwa, standard życia oby-

wateli.

Chciałem powiedzieć prawej stronie sali: im

więcej Europy, tym mniej głupoty.

(Oklaski)

(Poseł Andrzej Rozenek: Brawo!)

Szkoda, że pan minister wyszedł, ale proszę pań-

stwa, gdy pan minister Sikorski przemawiał w Berlinie,

jako Ślązak poczułem się dumny, że jest to mój mini-

ster.

Za to panu ministrowi chciałem podziękować.

Kieruję również do pana ministra jako członek partii

opozycyjnej zasiadającej w Sejmie trzy słowa: więcej,

szybciej, lepiej do Europy!

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

207

Poseł Agnieszka Pomaska:

Bardzo dziękuję.

Bardzo żałuję, że na sali nie ma już pani poseł

Pawłowicz, bo chciałam zapytać, co oznacza, że ona

jest Polską i że teraz mówi Polska.

(Wesołość na sali)

Chciałam zwrócić uwagę, że zgadzam się ze zdaniem,

że Polska jest dobrem wszystkich i podkreślić, że Pol-

ska nie jest tylko dobrem tych, którzy wychodzą na

ulice, którzy wykrzykują różne niewybredne hasła i że

tak, Polska jest dobrem nas wszystkich i my wszyscy

na tej sali mamy prawo mówić, że jesteśmy Polską,

bo byliśmy wybrani przez polskich obywateli i repre-

zentujemy Polaków.

(Oklaski)

(Głos z sali: Nikt pani nie broni deklaracji.)

Debata na temat przyszłości Unii Europejskiej ma

charakter fundamentalny.

Od tego, w którą stronę

pójdzie Europa, zależy nie tylko najbliższa przyszłość

naszego kraju, ale to, w jakim miejscu znajdziemy się

za 10, 20 i 50 lat.

Decyzje, które podejmujemy obec-

nie, będą miały znaczenie dla rozwoju przyszłych

pokoleń Polaków i Europejczyków, bo mam nadzieję,

że czujemy się również Europejczykami, my wszyscy

na tej sali.

Okres sprawowania przez Polskę prezydencji po-

twierdził naszą silną pozycję w Europie.

Polska pod-

jęła się kilku ważnych zadań.

Do najistotniejszych

należały rozwój Partnerstwa Wschodniego, zakończe-

nie negocjacji stowarzyszeniowych Ukrainy z Unią

Europejską, aktywność na rzecz bezpieczeństwa czy

rozwój jednolitego rynku.

Jednak najważniejsze działania musiały się sku-

pić wokół ﬁnansowegokryzysu.

Chciałamsięodnieść

do wypowiedzi pana posła Biedronia, który miał tro-

chę żalu, że tak dużo o tym kryzysie mówimy.

Dla-

czego nie mówimy o obywatelach, o ludziach.

Ale

kryzys, niestety, w pierwszej kolejności dotknie ludzi.

Kryzys w pierwszej kolejności dotknie portfeli tych,

którzy mieszkają w Europie, i być może tych, którzy

mieszkają w Polsce.

Dlatego mówimy właśnie o kry-

zysie i mówimy o skutkach…

(Poseł Robert Biedroń: A co z tymi, którzy mają

puste portfele?)

…ﬁnansowych tego kryzysu.

Dzisiaj Unia Europejska stoi w obliczu wyboru,

który zdeterminuje model jej dalszego funkcjonowa-

nia.

Kryzys zadłużeniowy aż nazbyt dokładnie uwi-

docznił potrzebę dostosowania go do nowych realiów,

przede wszystkim gospodarczych i społecznych.

Jaki

to wybór?

Odpowiedź naszkicował ostatni szczyt

Rady Europejskiej, a trafnie zdeﬁniował go wczoraj

w Strasburgu premier Donald Tusk.

Czy pójdziemy

drogą wspólnotową, czy też pójdziemy drogą egoizmów

istycznie dla każdego z osobna i uznając wspólnotę za

balast?

Innych możliwości nie ma i na szczęście 26 państw,

chociaż szkoda, że nie 27, pokazało, którą z tych dróg

należy dalej podążać.

Odpowiedzią na kryzys powinno być więcej Euro-

py: głębsza i szersza integracja – ucieczka do przodu.

Zacieśnienie polityki gospodarczej, polityki budżeto-

wej, pogłębiona współpraca, ściślejsza koordynacja

po to, aby wspólnie cała Unia, cała Europa mogła

szybciej i skuteczniej reagować na dynamiczne wy-

darzenia zachodzące w świecie.

(Oklaski)

Pani Marszałek!

Panie i Panowie Posłowie!

Ana-

lizując przyczyny kryzysu, warto zwrócić uwagę na

pewien istotny element.

W dużej mierze przyczyną

kryzysu, z którym wszyscy się teraz zmagamy, nie

jest brak reguł ﬁskalnych w Unii czy w streﬁe euro,

ale brak odpowiednich narzędzi służących egzekwo-

waniu wypracowanych wcześniej zasad.

Kryteria

konwergencji odnoszące się do poziomu długu pu-

blicznego i deﬁcytubudżetowegoniezostałyprzecież

stworzone na ostatnim szczycie, tylko opisano je przy

okazji traktatu z Maastricht.

Problem polegał na

tym, iż nie były one stosowane przez państwa człon-

kowskie.

Trzeba podkreślić, że nie dotyczyło to tylko

Grecji.

Pakt stabilności i wzrostu, który miał stać na

ich straży, okazał się niewystarczający.

Dlatego w obliczu kryzysu należało podjąć dzia-

łania służące naprawie tej sytuacji: z jednej strony

stworzyć mechanizmy sankcjonujące przypadki ła-

mania kryteriów konwergencji, z drugiej strony pod-

jąć działania służące wzmocnieniu zarządzania go-

spodarczego w Unii Europejskiej.

I takie prace w Eu-

ropie podjęto.

Pozwólcie państwo, że pokrótce przypomnę kilka

ważnych elementów, które w ostatnim czasie udało

się przeprowadzić przy dużym – trzeba to podkreślić

– zaangażowaniu naszego kraju i przy dużym zaan-

gażowaniu premiera Donalda Tuska i jego rządu.

Po pierwsze, uchwalony został tzw. sześciopak,

który dzisiaj wielokrotnie był tutaj wspominany, czy-

li pakiet pięciu rozporządzeń i jednej dyrektywy.

Mają one służyć poszerzeniu i wzmocnieniu nadzoru

ną i reformami strukturalnymi, który przywiązuje

większą wagę do kryterium długu publicznego w ra-

mach procedury nadmiernego deﬁcytu i który wła-

śnie wchodzi w życie.

Duża w tym zasługa polskiej

prezydencji, za co niewątpliwie należą się słowa uzna-

nia dla ministra Rostowskiego i ministra Dowgiele-

wicza.

Po drugie, wprowadzone zostały zmiany w euro-

pejskim nadzorze ﬁnansowym:powołanoEuropejską

Radę Ryzyka Systemowego, stworzono trzy europej-

skie urzędy nadzoru, co w efekcie powinno przyczy-

nić się do minimalizacji ryzyk systemowych zagra-

żających stabilności ﬁnansowej w Unii Europej-

skiej.

Po trzecie, nie można nie wspomnieć o decyzji

Rady Europejskiej z marca br. powołującej do życia

Europejski Mechanizm Stabilności, który zastąpi

obecne mechanizmy stabilizacyjne.

Warto przypo-

mnieć, iż ma on za zadanie zapewnienie stabilności

w streﬁe euro w przypadku zagrożenia niewypłacal-

ności któregoś z członków.

Chcę uspokoić, bo mówiła o tym chyba pani poseł

Fotyga: w styczniu jako Komisja do Spraw Unii Eu-

208

ropejskiej będziemy zajmowali się ratyﬁkacjądecyzji

Rady zmieniającej art. 136 Traktatu o funkcjonowa-

niu Unii Europejskiej, co ma umożliwić wejście w życie

tego mechanizmu w przyszłym roku.

Po czwarte, uruchomiony został nowy mechanizm

koordynacji polityk gospodarczych państw członkow-

skich w postaci tzw. semestru europejskiego.

Mecha-

nizm ten pozwoli lepiej uwzględnić wymiar europej-

ski w planowaniu narodowych polityk gospodarczych

i budżetowych.

Po piąte, podpisano pakt euro plus, stanowiący

ważną deklarację na rzecz wzrostu konkurencyjności

Unii i jej państw członkowskich.

Pani Marszałek!

Panie i Panowie Posłowie!

Wszyst-

kie te działania, w które aktywnie chce włączyć się

Polska, tworzą ramy dla nowego europejskiego za-

rządzania gospodarczego, jednolitego zarządzania,

od którego nie ma odwrotu.

W tych okolicznościach

z zadowoleniem należy przyjąć postanowienia ostat-

niego posiedzenia Rady Europejskiej, zmierzające do

pogłębienia integracji gospodarczej w Unii Europej-

skiej.

Bardzo dobrze, że Polska będzie w nich uczest-

niczyć.

Chcę to mocno podkreślić.

Zgadzam się z panem ministrem Radosławem Si-

korskim, iż największym zagrożeniem dla bezpie-

czeństwa i dobrobytu naszego kraju byłby upadek

strefy euro.

Skutki takiego rozwiązania byłyby dla

nas katastrofalne, wręcz niemożliwe do wyobrażenia.

Musimy uczynić wszystko, by do tego nie dopuścić,

a Polska powinna odgrywać w tym jak najaktywniej-

szą rolę.

Unia Europejska znajduje się w szczególnym mo-

mencie swej historii.

Aby przetrwać, potrzebuje sil-

nego przywództwa.

Przywództwa, które powinno

opierać się na ścisłej współpracy państw członkow-

skich i Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględ-

nieniem Parlamentu Europejskiego i Komisji Euro-

pejskiej.

Przywództwa gotowego przeprowadzić od-

ważne i konieczne reformy.

Bliska i szeroka koordy-

nacja polityk gospodarczych, ograniczenie nadmier-

nego zadłużenia, wzmocnienie nadzoru ﬁnansowego

to kluczowe elementy nowego systemu.

Głębsza inte-

gracja, oparta jednocześnie na integracji gospodar-

czej i politycznej, stanowi jedyną możliwą odpowiedź

na kryzys w Europie.

Polska musi w niej uczestni-

czyć.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Bardzo dziękuję, pani posłanko.

Pani Marszałek!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Chciałabym odnieść się dzisiaj do jednego z waż-

niejszych elementów, segmentów polityki europej-

skiej, mianowicie do zagrożeń związanych z polityką

spójności na lata 2014–2020.

Dzisiaj ze zdumieniem wysłuchałam pana premie-

ra, który również odniósł się do tej sprawy, ale myślę,

że troszeczkę powiało tutaj grozą.

W trakcie polskiej

prezydencji miało miejsce opublikowanie pakietu

rozporządzeń Wspólnot Europejskich dotyczących

polityki spójności.

Wcześniej Komisja przedstawiła

projekt budżetu w tym zakresie.

I pytanie: Jaki jest

ten budżet, jakie pułapki kryją nowe rozporządzenia

związane z realizacją polityki spójności, które oczy-

wiście też będą dalej procedowane?

W trakcie kampanii wyborczej słyszeliśmy wiele

o załatwieniu przez polskich polityków Platformy

Obywatelskiej 300 mld zł dla polityki spójności, dla

Polski.

Dziś już tak ochoczo jakoś nie mówi się o tej

sprawie.

Za to usłyszeliśmy dzisiaj od polskiego pre-

miera, że w rzeczywistości ta przyszła polityka spój-

ności jest uzależniona od tego, czy oddamy rezerwy

walutowe Narodowego Banku Polskiego Międzyna-

rodowemu Funduszowi Walutowemu.

To dzisiaj, sza-

nowni państwo, usłyszeliśmy.

Swoisty szantaż.

A co do tych 80 mld euro dla Polski, to pytanie,

czy to jest rzeczywisty wzrost.

Też nie wiadomo, jak

to zostało wyliczone, nie wiadomo, w oparciu o jakie

pułapy absorpcji.

Tego w rzeczywistości nie wiemy.

Tak naprawdę nie wiemy, czy to 80 mld euro, bo gdy-

by rzeczywiście policzyć to dobrze, skrupulatnie, jak

liczą również polscy eksperci i mówią tu o 106 mld

euro, to mielibyśmy na politykę spójności w nowej

perspektywie ﬁnansowej w rzeczywistości 78 mld

euro więcej.

28 mld euro ze wzrostu z 348 mld euro

na lata 2007–2013 do 376 mld euro na kolejną per-

spektywę ﬁnansową, ale do tego trzeba jeszcze doli-

czyć 50 mld euro oszczędności, które wynikają z wyj-

ścia 16 regionów z tej polityki.

A więc 78 mld euro

więcej.

Ile dla Polski więcej w ramach tych 80 mld

euro?

11 mld euro.

A więc to jest ten nasz wielki

uzysk dotyczący polityki spójności i tej kwoty.

Szanowni Państwo!

Idea solidarności.

Bardzo czę-

sto pani minister Bieńkowska na posiedzeniach Ko-

nej tłumaczy się, mówiąc, co na to powiedzą płatnicy

netto, że oni tyle dają itd.

Ale czy oni nie mają z tego

żadnej korzyści?

A gdyby zapytać o wielkie zamówie-

nia publiczne, zakupy sprzętów, towarów czy wresz-

cie o politykę innowacyjności, którą prowadzi cho-

ciażby Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości,

dzieląc dotacje unijne: Kto dostaje?

Dostają przedsię-

biorcy, którzy uzasadnią innowację nie lokalną, nie

polską, bo wtedy nie dostaną pieniędzy; dostaną wte-

dy, kiedy uzasadnią innowację na arenie międzyna-

rodowej, europejskiej, czyli tak naprawdę te pie-

niądze wracają z powrotem.

Poseł Agnieszka Pomaska

209

Kolejna istotna kwestia w tych nowych rozporzą-

dzeniach i nowym paradygmacie polityki spójności

to przesunięcie priorytetów: z konwergencji, a więc

z wyrównywania różnic, co mamy zagwarantowane

w traktacie, bo przecież mamy tam zagwarantowaną

spójność społeczną, gospodarczą i terytorialną, na

konkurencyjność.

I tu się też zwiększa to oczywiście

poprzez kwoty.

Zwiększono kwoty na konkurencyj-

ność, a więc na zrównoważenie wewnętrznej dyna-

miki polityki spójności na rzecz Europy „piętnastki”,

z 89 mld w latach 2007–2013 do 114–115 mld w latach

2014–2020.

Czy to jest rzeczywiście to wyrównywa-

nie różnic pomiędzy regionami?

Myślę, że nie.

Kolejna sprawa to bardzo istotna warunkowość

makroekonomiczna.

Jest to faktycznie zagrożenie

dla autonomii prowadzenia polityki regionalnej, bo

czy rzeczywiście można uzależniać tę politykę spój-

ności od celów makroekonomicznych, kiedy – jak

państwo tu wszyscy powtarzacie – one nie zależą od

tego, co tutaj, w naszym kraju, się dzieje.

Trudno jest

wyprowadzić dowód na to, że osiągnięcie celów ma-

kroekonomicznych wynika z nieprawidłowego czy też

nieefektywnego wdrażania instrumentów polityki

spójności.

Trudno wręcz zaakceptować coś takiego,

że polityka spójności będzie tą jedyną polityką Unii

Europejskiej, która miałaby być obciążona takimi

restrykcjami.

Jeżeli te zapisy zostaną utrzymane, to

może się tak zdarzyć, że tych pieniędzy w rzeczywi-

stości my jako kraj w ogóle nie otrzymamy.

Jest jeszcze oczywiście kilka innych spraw, które

budzą wiele wątpliwości.

Jako opozycja oczekujemy

tego, że rząd polski te właśnie wątpliwości wyjaśni

i doprowadzi do takiego stanu w dalszych pracach,

by ten pakiet rozporządzeń stał się korzystny dla

dzisiaj z punktu widzenia naszego rozwoju jest on

niedobry.

Zakłada chociażby zwiększenie środków na

Europejski Fundusz Społeczny ze środków inwesty-

cyjnych, z 22 do 25%.

Rezerwa wykonania jest w tej

chwili pokazana na poziomie europejskim, unijnym,

gdzie z tej rezerwy 5-procentowej prawdopodobnie

my nie skorzystamy, skorzystają ci, którzy rzeczywi-

ście zrealizują wskaźniki Europy 2020, co dla nas

będzie trudne.

Już nie mówię o usztywnieniu proce-

su programowania.

Miało być łatwiej, wedle tych

rozporządzeń, będzie dużo trudniej, różne obostrze-

nia, ograniczenia, pułapy itd.

Kolejny instrument,

łącząc Europę, tak naprawdę też nam, Polsce, zabie-

ra pieniądze, bo to jest 50 mld euro, na transport,

głównie kolej, energetykę, ITC.

To będzie trudne dla

Polski do osiągnięcia, ale dzisiaj polski parlament

mówić.

Byłam na posiedzeniu komisji, pytałam, nie

było ministra rozwoju regionalnego, na takie wątpli-

wości nie uzyskałam odpowiedzi.

I teraz na koniec już taka moja zupełnie prywatna

uwaga.

Otóż nieraz odnoszę wrażenie, gdy przyglą-

cie, że polski premier, pan Donald Tusk, i jego ekipa

doskonale odrobili lekcję przygotowania do rządze-

nia.

Wpisują się oni bowiem swoimi działaniami w nurt

fantastycznie, w cudzysłowie oczywiście, wykreowa-

ny przed laty przez Huxleya czy Orwella.

Wpisują się

w obraz świata zarysowany w 2007 r. w Gdańskim

Areopagu.

Utrata, zanik wręcz narodowej suweren-

ności, nie tylko Polski zresztą, to główny obraz wy-

łaniający się z tych zapowiedzi.

Wykorzystanie ludz-

kich ambicji jest tutaj narzędziem, w które wpisuje

się pan premier, marzy o Brukseli.

(Poseł Andrzej Rozenek: A o czym marzy Ka-

czyński?)

Może nie odpowie przed Trybunałem Stanu, może

i przed narodem nie odpowie, ale na pewno odpowie

za to, co nam wszystkim Polakom szykuje, przed

tym, który jako jedyny jest ponad suwerennością na-

szego narodu, przed Bogiem.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poselskiego Ruch Palikota.

Dziękuję bardzo.

Pani Marszałkini!

Wysoka Izbo!

Najpierw chciał-

bym się odnieść do słów pana ministra Sikorskiego,

które tutaj padły.

Otóż rzeczywiście nie zamykał pan,

panie ministrze, ambasady w Gabonie, to prawda,

ale zamknął pan ambasadę w Kongo.

Polska w Kon-

go powinna czynnie i aktywnie działać i chyba nie

muszę panu tłumaczyć, dlaczego.

To tytułem jedynie

uzupełnienia do wypowiedzi mojego kolegi, posła Ko-

tlińskiego.

Natomiast wracając do treści dzisiejszej debaty,

rzeczywiście pan premier Donald Tusk celnie przy-

toczył tutaj cytat z pana Jarosława Kaczyńskiego,

który mówił: Europa powinna być jak Stany Zjednoczo-

ne.

Brawo!

Nagle o tych słowach pan prezes Kaczyński

zapomniał.

Pytam: Co się stało, jaki czynnik wypłynął

na amnezję u pana prezesa Kaczyńskiego?

(Głos z sali: Psychotropy.)

Gdy nasz poseł Armand Ryﬁńskipoprosiłospraw-

dzenie, czemu zaszła tak diametralna zmiana w sta-

nowisku prezesa PiS, spotkał się z natychmiastową

reakcją: właśnie przed chwilą Komisja Etyki Posel-

skiej ukarała go naganą.

(Głos z sali: Skandal.)

Chcę państwu powiedzieć jasno i wyraźnie: W ten

sposób ust nam nie zamkniecie.

Będziemy tę sprawę

drążyć, bo musimy się dowiedzieć, co się stało.

(Okla-

ski) Czemu Prawo i Sprawiedliwość stało się nagle

partią antyeuropejską?

Poseł Izabela Kloc

210

Zakończę cytatem, bo to nie nadaje się na dysku-

sję.

Z prawą stroną rzeczywiście nie da się dyskuto-

wać.

Zakończę cytatem z dedykacją dla państwa.

(Oklaski) Cytat będzie z Johanna Wolfganga von Go-

ethe...

(Głos z sali: Goethego.)

...

Najgłupszą rzeczą na świecie jest czynna igno-

rancja.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Historia lubi się

powtarzać – jest takie powiedzenie – i mam wrażenie,

że dzisiaj ona się powtarza, dzisiaj podczas debaty na

tej sali, ale dzisiaj w sensie okresu, w którym żyjemy,

dzisiaj, gdy słyszymy wypowiedzi przedstawicieli pra-

wej strony naszego parlamentu, przypominają się

wypowiedzi, postulaty, hasła, straszenie, budzenie

niepokoju społecznego w Polsce sprzed 2004 r.

Przy-

pomina się debata o wejściu Polski do Unii Europej-

skiej.

Przypominają się cytaty ludzi, którzy mówili,

że Polska straci wolność, suwerenność.

Dzisiaj mówi-

cie państwo to samo.

Przypominają się głosy twier-

dzące, że upadnie polska kultura, zatraci się polska

tradycja, zbankrutuje polskie rolnictwo, a zachodnio-

europejski przemysł zaleje polski rynek konsumenc-

ki, zbankrutują polskie ﬁrmy, szczególnie zaś małe

i średnie przedsiębiorstwa.

I de facto, gdyby wsłuchi-

wać się w tamte głosy, należałoby sądzić, że Polski

dzisiaj w ogóle nie ma, że właściwie nie wiadomo, po

co państwo dzisiaj kruszycie kopie, bo wolnej i suwe-

rennej Polski nie ma, ona została zniszczona w 2004 r.

w postępującym procesie destrukcji.

I teraz Anno

Domini 2011 jesteśmy w jakimś punkcie geograﬁcz-

nym, w jakimś miejscu, które państwo nazywacie

Polską, ale tego kraju nie ma, on został wcielony w coś,

co się nazywa Unią Europejską, dla was świat wrogi,

nieprzyjazny, z którym chcielibyście toczyć wojnę,

tylko sił wam nie starcza.

Chciałbym więc przypomnieć, co ta integracja z Unią

Europejską Polsce dała, i zastanowić się nad tym, czy

faktycznie Polska istnieje dzisiaj jako suwerenny,

niepodległy, ale przede wszystkim gospodarczo, ekono-

micznie silny kraj, czy jest tak, jak państwo mówicie.

Podam tylko kilka przykładów, bo czas debaty, mimo

że to jest debata długa, nie daje szansy na przytocze-

nie wszystkich informacji i danych.

Zacznijmy od wskaźnika, który jest najpowszechniej

używany, czyli produktu krajowego brutto.

Od czasu

wzrost produktu krajowego brutto wynosi 30%.

W po-

równaniu do średniej Unii Europejskiej, biorąc pod

uwagę 27 krajów razem z nami, to jest 6%, a w przy-

padku piętnastki unijnej – tylko 5%.

W 2010 r. różni-

ca wzrostu produktu krajowego brutto w Polsce wy-

nosiła 3,8%, a średnia unijna – 1,7%.

Czy gdybyśmy

nie wstąpili do Unii Wolności (Wesołość na sali), do

Unii Europejskiej – przypomina się historia – to mie-

libyśmy tak silnie i dynamicznie rozwijającą się go-

spodarkę, która osiągnęłaby podwójny wzrost gospo-

darczy w porównaniu z całą silną Unią Europejską?

W żadnym wypadku nie.

Warto też wziąć pod uwagę to, co dla was zawsze

jest przedmiotem zainteresowania, czyli żywy pie-

niądz, bo wy w ogóle nie dostrzegacie wszelkich in-

nych wskaźników cywilizacyjnego rozwoju, rozwoju

kulturalnego, dostrzegacie żywy pieniądz.

Wobec

tego weźmy pod uwagę żywy pieniądz.

Jeśli chodzi

o transfery ﬁnansowe Unia Europejska – Polska w la-

tach 2004–2011, czyli w czasie, w którym Polska jest

członkiem wspólnoty, otrzymaliśmy z Unii Europej-

skiej w sumie 49,9 mld euro.

Do Unii Europejskiej

w ramach naszych składek i zobowiązań przekazali-

śmy 20,4 mld euro.

Bilans netto wynosi dla nas pra-

wie 30 mld euro.

Trzeba to jeszcze przeliczyć na zło-

te.

Gdybyśmy to przedstawili w szczegółach, to poli-

tyka spójności dała Polsce 29,4 mld euro.

W ramach

wspólnej polityki rolnej polscy rolnicy dostali do kie-

szeni, w większości w formie żywej gotówki, 16,4 mld

euro.

Państwo w sposób szczególny ciągle bronicie

polskiej wsi.

Wobec tego odpowiedzcie na pytanie.

Każdy z nas pamięta polską wieś sprzed 10 lat.

Jak wyglądałaby ona dzisiaj, gdyby rolnicy nie do-

stali 16 mld euro?

(Poruszenie na sali) Pozostałe

przepływy stanowią kwotę 4,1 mld.

(Głos z sali: A gdyby wieś miała więcej?)

Weźmy pod uwagę politykę spójności, fundusze

strukturalne i Fundusz Spójności.

W sumie w latach

2004–2006 była to kwota 13,9 mld euro, w latach

2007–2013, czyli w tej perspektywie, przypomnę pań-

stwu – 67,3 mld euro.

Razem to jest 81,2 mld euro.

Gdy-

by to przeliczać według wartości obecnej złotówki, wo-

bec relacji złotówki do euro, to byłoby to 365 mld zł –

budżet państwa polskiego.

Jak wyglądałby nasz kraj

dzisiaj?

Czy byłyby boiska, szkoły, przedszkola?

Czy

byłyby obiekty użyteczności publicznej, drogi, auto-

strady, koleje, gdyby nie te 300 mld zł, które otrzy-

maliśmy tylko dlatego, że jesteśmy w Unii Europej-

skiej, której tak nienawidzicie?

I najchętniej chcieli-

byście, żeby Polska z niej wystąpiła.

Jednak to są nie tylko pieniądze, które otrzymu-

jemy na infrastrukturę i inne zadania.

Weźmy pod

uwagę sprawy, które przejawiają się w mniejszych

wartościach.

Ale czy nie są one dla nas ważne?

Na

przykład Europejski Fundusz Społeczny udzielił po-

mocy ponad 700 tys. bezrobotnych i dzięki temu po-

nad 400 tys. osób otrzymało w Polsce pracę.

Osoby

Poseł Andrzej Rozenek

211

te do dzisiaj byłyby bezrobotne i pozostawałyby na

garnuszku budżetu państwa.

Oczywiście państwo

podnieślibyście podatki po to, żeby mieć środki na

utrzymywanie bezrobocia w Polsce, tak?

Innym prze-

jawem rozwoju Polski dzięki temu, że jesteśmy w Unii

Europejskiej, jest wzrost napływu bezpośrednich in-

westycji zagranicznych do Polski.

Przypomnę, że ich

skumulowana wartość na koniec 2010 r. wyniosła

144,6 mld euro.

Powtórzę tę kwotę: ponad 144 mld

euro.

Tylko w roku minionym napływ tych inwesty-

cji wyniósł 7,3 mld euro.

82,6% tego napływu – ponad

80% – pochodzi z krajów Unii Europejskiej.

Czy ten

proces istniałby, gdyby Polska nie była członkiem

Unii Europejskiej, gdybyśmy nie byli krajem wiary-

godnym politycznie i gospodarczo?

To jest pytanie

retoryczne.

Podobnie przedstawia się sprawa bezpośrednich

inwestycji polskich przedsiębiorstw za granicą.

Wy-

noszą one 27,6 mld euro, ale 83% stanowią inwestycje

w krajach Unii Europejskiej.

Dlaczego?

Dlatego, że

jesteśmy członkiem Unii Europejskiej.

Czy byłoby

prawie 30 mld euro inwestycji, gdyby Polska nie była

członkiem Unii Europejskiej?

Nie byłoby.

Podobnie

przedstawiają się kolejne dane.

Jeśli chodzi o prze-

pływ prywatnych środków ﬁnansowych dzięki obec-

ności Polski w Unii Europejskiej, to w latach 2004–

–2010, a więc w okresie członkostwa we Wspólnocie,

wyniósł on 28,7 mld euro, ponad 130 mld zł.

Tylko

w minionym roku było to ponad 4,2 mld euro, a więc

prawie 20 mld zł.

Czy byłyby te pieniądze, gdybyśmy

nie byli w Unii Europejskiej?

Mieliśmy jedną z naj-

większych w historii Polski powodzi.

Czy gdybyśmy

nie byli w Unii Europejskiej, dostalibyśmy 105 mln

euro pomocy z Funduszu Solidarności Unii Europej-

skiej, prawie 0,5 mld zł, na wsparcie ludzi w tej tra-

gedii związanej z powodzią?

Nie dostalibyśmy.

A jak

przedstawia się polski eksport w porównaniu z okre-

sem sprzed wejścia do Unii Europejskiej?

Przypomnę

państwu: 2003 r.

– 47,5 mld euro, 2010 r.

– 117,4 mld

euro, ponad dwukrotny wzrost.

Twierdzę, natomiast

nie stawiam tezy, że jest tak dzięki temu, iż jesteśmy

wiarygodnym, dobrze rozwijającym się krajem Unii

Europejskiej.

Wejście do Unii Europejskiej w aspekcie bilansu

eksportu i importu dało nam także szansę zlikwido-

wania ujemnego salda.

Dzisiaj mamy nadwyżkę, coś,

o czym 7 lat temu chyba w życiu nie marzylibyśmy.

I jest to nadwyżka w wysokości nie kilkuset milio-

nów, ale ponad 15 mld euro.

Oczywiście jesteśmy

w sytuacji, w której musimy liczyć się ze skutkami

kryzysu w niektórych krajach strefy euro.

Te skutki

kryzysu mogą nas dotknąć.

Dlatego właśnie polski

rząd nie tylko w ramach polskiej prezydencji, ale

w ogóle w ramach wzmacniania oddziaływania Pol-

ski na sytuację w Unii Europejskiej, prowadzi dzia-

łania na rzecz uzdrowienia sytuacji.

Przypomnę, co

do tej pory już osiągnięto: wzmocniono Pakt Stabil-

ności i Wzrostu, zmodernizowano i doﬁnansowano

Europejski Mechanizm Stabilności, powołano Euro-

pejską Radę ds. Ryzyka Systemowego, uchwalono

tzw. sześciopak.

Teraz przed nami najważniejsze za-

danie: unia ﬁskalna, wprowadzenie sankcji półauto-

matycznych i innych rozwiązań.

Na koniec, skoro mówiliśmy o przeszłości i o te-

raźniejszości, pomyślmy o przyszłości.

Co byłoby,

gdybyśmy posłuchali państwa, państwa reprezentu-

jących antyunijne stanowisko na polskiej prawej stro-

nie politycznej?

(Głos z sali: Katastrofa.)

Tak, to byłaby katastrofa.

Byłaby to kompletna

katastrofa i dla Polski, i dla polskiego społeczeństwa,

nie tylko dla Unii Europejskiej.

(Poruszenie na sali)

Pierwsza i najdrobniejsza sprawa, jaką można byłoby

tu przytoczyć, to wzrost kosztów kredytu, droższe

kredyty.

Jak by to wyglądało?

Można by to syntetycz-

nie opisać: złoty traci na wartości, frank pnie się

w górę, jego wartość wzmacnia się, drożeją kredyty

i biznesowe, czyli dla przedsiębiorców, i konsumenckie,

w tym oczywiście hipoteczne.

Jaki byłby tego skutek?

Załamałby się rynek kredytowy w Polsce.

Jaki byłby

efekt tego załamania?

Efektem byłoby zmniejszenie

dostępności pieniądza, zaostrzenie wymagań banków

wobec kredytobiorców, spadek płynności ﬁnansowej

przedsiębiorstw i obywateli, wzrost stóp procentowych

pożyczek kredytowych, a więc kosztów kredytu.

Jaki

jest efekt tych dwóch kryteriów?

Po prostu następuje

coś, co się nazywa, nie wiem, czy wszyscy państwo

rozumieją, recesja, załamanie koniunktury w Polsce,

wzrost zatorów płatniczych wśród przedsiębiorców,

wzrost liczby bankructw ﬁrm,wzrostkosztówimpor-

tu, w tym importu inwestycyjnego, wzrost cen towa-

rów i usług.

Co to pociąga?

(Głos z sali: Katastrofa.)

Wzrost inﬂacji,spadeksiłynabywczejkonsumen-

tów, spadek optymizmu inwestycyjnego i konsumenc-

kiego, w końcu załamanie się popytu, inwestycji,

recesję, krach, bezrobocie.

Jeżeli chcecie państwo

w Polsce bezrobocia, jeżeli chcecie państwo, żeby go-

spodarka, polscy przedsiębiorcy nie byli w stanie

tworzyć nowych miejsc pracy, ba, nawet utrzymać

istniejących miejsc pracy, to nawołujcie do tego, żeby

Polska nie działała na rzecz uzdrowienia sytuacji

w Unii Europejskiej, a najlepiej żeby z niej wystąpiła.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Adam Szejnfeld

212

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski:

nasze relacje z Unią Europejską, często podaje się

przykłady z polskiego rolnictwa.

Mówił o tym rów-

nież mój poprzednik.

Wiem, że wszyscy znają się na

rolnictwie, tak jak w słynnej legendzie o Stańczyku

wszyscy znają się na zdrowiu, ale chciałbym uporząd-

kować kilka spraw.

Wspólna polityka rolna od początku swojego ist-

nienia stawiała sobie dwa główne cele, które zostały

zapisane już w traktatach rzymskich.

Pierwszy cel

to zapewnienie społeczeństwu odpowiedniej ilości

żywności po rozsądnych cenach, drugi cel to zapew-

nienie rolnikom godziwych dochodów i możliwości

partycypowania w rozwoju cywilizacyjnym.

I chociaż

na przestrzeni kilkudziesięciu lat polityka europej-

ska wobec wsi podlegała głębokim zmianom, zawsze

dominowała troska o interes konsumentów i dobro

rolników.

Niestety wraz z procesem rozszerzania się

Unii Europejskiej, m.in. o nasz kraj, silny kraj rolni-

czy, pojawiły się przeszkody czy też skazy, jeśli chodzi

o tę, mogłoby się zdawać, logiczną i rozsądną polity-

kę unijną.

Unia Europejska mając pełną gębę dekla-

racji o solidarności europejskiej, de facto stała się

stróżem interesów kilku krajów członkowskich od-

noszących największe korzyści z istnienia wspólnego

rynku.

Zasady, na których w 2004 r.

Polska wprowadziła

swoje rolnictwo do Unii, były zaprzeczeniem równych

reguł konkurencyjności i elementarnego poczucia

solidarności.

Akcesja do Unii była poprzedzona 10-

-letnim okresem tzw. dostosowania, w którym część

polskiego rolnictwa ulegała głębokiemu regresowi.

Między innymi implementując przepisy unijne decy-

zjami czy to niedouczonych, czy nadgorliwych pol-

skich urzędników, zniszczono tysiące zakładów prze-

twórczych, a w ramach dziwnej prywatyzacji pozba-

wiono polskich rolników jakiegokolwiek wpływu na

ﬁrmyzotoczeniarolnictwa.

Wprocesiedostosowania

oraz już po akcesji utraciliśmy, jeśli chodzi o rolnic-

two, setki tysięcy miejsc pracy i znaczną część mająt-

ku narodowego.

Takie były koszty.

A teraz korzyści,

a przynajmniej to, co jest uważane za korzyści.

Wsparcie ﬁnansowe dla polskiego rolnictwa nie jest

żadnym przywilejem, wynika z mechanizmów wspól-

nej polityki, ale także z rekompensaty za ogromne

koszty gospodarcze i społeczne, jakie poniosła polska

wieś.

Pomoc ta jest znacznie mniejsza niż w krajach

starej Unii, na dodatek jej wielkość oparta jest nie na

logicznych, jednakowych dla całej Wspólnoty kryte-

riach naliczania, ale na kryteriach uznaniowości tzw.

historycznych kopert krajowych.

Cóż, trudno się dziwić, że główni gracze Unii

traktują Polskę jak przysłowiowego głupiego Jasia

cieszącego się z lizaka za szybą czy też plemię, które

można ogłupić perkalem i koralikami.

W znacznej

części klasy politycznej, zarówno w okresie wchodze-

nia do Unii, jak i obecnie, ale niestety również w od-

niesieniu do przyszłości, dominuje sposób myślenia

sługi czującego respekt przed możnym panem.

Czyż

nie słyszymy w Polsce, również dzisiaj w wypowie-

dziach polityków, argumentacji, że trzeba brać, co

dają, bo mogliby dać mniej, brać cokolwiek, bo cokol-

wiek to więcej niż nic?

Co sądzić o wypowiedziach

polityków tzw. partii chłopskiej, że naszym interesem

jest wyciskanie brukselki – symbol i sens integracji

europejskiej?

Pomoc dla polskich rolników, o której

wielkości i ponoć zbawiennym wpływie na dobrobyt

na wsi opowiedziano już wiele bajek i kłamstw, stała

się m.in. pretekstem dla rządu do nowych obciążeń

ﬁnansowych zapowiedzianych przez pana premiera

w exposé.

Jest ona także dyżurnym tematem, jeśli

chodzi o konﬂiktowaniemieszkańcówmiastzpolski-

mi rolnikami.

Pomoc ta jest przede wszystkim re-

kompensatą wzrostu kosztów produkcji rolnej po

wejściu do Unii i tym samym ograniczenia wzrostu

cen żywności w Polsce.

Na dopłatach w większym

stopniu korzystają konsumenci niż polscy rolnicy.

Ale

wsłuchując się w troskę pana premiera, chcę przejść

do kwestii przyszłości.

Dotychczasowe starania rządu Platformy i PSL-u

można określić jako klęskę negocjacyjną.

Trudno

zresztą się dziwić.

W krajach poważnych na temat

ważnych spraw, a przyszłość obszarów wiejskich za-

mieszkałych przez 40% społeczeństwa niewątpliwie

należy do spraw ważnych, wypowiadają się przywód-

cy państw, np. prezydent Sarkozy czy kanclerz An-

gela Merkel, a w naszym kraju starania pozostawio-

no w rękach ministra rolnictwa, słabo umocowanego,

niemającego wsparcia premiera, ministra spraw za-

granicznych, ministra ﬁnansówniebędącegopartne-

rem dla najważniejszych graczy.

Nie słyszałem, ani

na forum krajowym, ani na forum międzynarodo-

wym, jakichkolwiek wypowiedzi pana premiera Tu-

ska w obronie interesów polskiej wsi.

Jeżeli już pan

premier wypowiadał się, to o ogromnych korzyściach

polskich rolników oraz o polityce spójności na obsza-

rach wiejskich, myląc ją, co świadczy o głębokiej nie-

wiedzy, z II ﬁlarem wspólnej polityki rolnej.

Trzeba

również dodać, że pakiet negocjacyjny dotyczący ob-

szaru rolnictwa nie był konsultowany z parlamen-

tem.

Jakie są zatem mityczne sukcesy rządu Platfor-

my i Polskiego Stronnictwa Ludowego w zapewnieniu

dobrej przyszłości polskiej wsi?

Po zapowiedziach

z kampanii wyborczej i po deklaracjach o naszej sile

i skuteczności, o naszej roli w Europie, o tym, że je-

steśmy ponoć liderem zmian w zakresie przyszłej

wspólnej polityki rolnej, nastąpił przysłowiowy kubeł

zimnej wody ze strony Komisji Europejskiej.

Stano-

wisko z 12 października nie pozostawia żadnych złu-

dzeń.

Przykłady.

Płatności bezpośrednie dla polskich

rolników de facto decydujące o konkurencyjności rol-

nictwa w dalszym ciągu mają być znacznie niższe.

Na przykład w 2020 r. w Polsce będzie to 217 euro do

hektara, w Danii – 341, w Holandii – 398, w Grecji

– 494.

Kolejny przykład.

Czym, jeśli nie brakiem

wspólnych zasad, wytłumaczyć ogromną dyspropor-

213

cję płatności za realizację tych samych praktyk ko-

rzystnych dla klimatu i środowiska?

Zmiana systemu

płatności bezpośrednich, zapowiedziana przez Komi-

sję Europejską, z systemu SAPS na zmodyﬁkowany

SPS będzie kosztowała polskich podatników setki

milionów euro ze względu na zmianę systemów in-

formacyjnych i procedur w agencji płatniczej.

Polscy

rolnicy oczekiwali wsparcia przemian pokoleniowych

na wsi poprzez kontynuowanie rent strukturalnych,

tak nagłośnionych przez PSL.

Otóż po 2013 r. już ich

nie będzie.

(Poseł Anna Zalewska: Czas, panie pośle.)

Dobrze, by rolnicy dowiedzieli się o tym.

Przyszła polityka rolna wbrew zapowiedziom bę-

dzie jeszcze bardziej skomplikowana, będzie się od-

dawać w dużej mierze przyszłość poszczególnych

gospodarstw w ręce biurokracji i administracji.

Moż-

na podać wiele przykładów naszej bezradności.

Proszę państwa, Wysoka Izbo, kończąc, powiem,

że chcę wierzyć, iż niezależnie od ostrości retoryki

parlamentarnej i emocji, jakie ten ważny temat wy-

wołuje, dla wszystkich osób zajmujących się działal-

nością publiczną, a w szczególności dla osób wybra-

nych przez naród na reprezentantów, hasło, zawoła-

nie: bonus res publicae suprema lex esto, jest najważ-

niejsze.

Możemy nie zgadzać się w wielu sprawach,

ale chciałbym, by troska o naszą ojczyznę nigdy nas

nie poróżniła.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Teraz głos zabierze pan Jacek Kwiatkowski z Klu-

jest mało czasu.

Prawa strona tyle mówi o niepodle-

głości, o utracie niepodległości, o suwerenności.

Może

krótko powiem tak: mam małą propozycję, abyśmy

wypracowali jakiś konsensus w tej sprawie.

Jak pa-

miętamy, jeszcze nie tak dawno ostoją niepodległości

był Londyn.

A więc, drodzy państwo, proponuję wy-

jechać, stworzyć tam rząd na uchodźstwie, wybrać

parlament i wybrać swojego jedynego, ukochanego

prezydenta.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

bu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Andrzej Gałażewski:

Pani Marszałek!

Koleżanki i Koledzy Posłowie!

Unia Europejska to nie jest wartość absolutna, ale to

jest organizacja, dzięki której w jej granicach, po-

cząwszy od zakończenia II wojny światowej, a właści-

wie od czasu jej utworzenia, nie było konﬂiktów

zbrojnych.

Unia Europejska dzisiaj jest atrakcyjnym

miejscem, do którego chcą dołączyć Chorwaci, Serbo-

wie, są już tam Słoweńcy, pozostałe narody Bałka-

nów, a niedawno jeszcze na tym terenie była krwawa

wojna.

Narody bałkańskie myślą, że wchodząc do

Unii Europejskiej, zapewnią sobie trwały pokój i ob-

szar rozwoju.

Jest to dla nich, powiedzmy, pewien

wyznacznik modernizacji państwa.

Tymczasem en-

tuzjaści Prawa i Sprawiedliwości przestrzegają te

narody przed Unią, pokazując na wiecu pod pomni-

kiem zasmuconego marszałka Piłsudskiego transpa-

rent „Konzentration lager Europa”.

Gdzie nas, Pola-

ków, zaprowadzi Kaczyński, kiedy już uciekniemy

z tego europejskiego obozu koncentracyjnego?

Podczas dzisiejszej debaty oprócz wielu bzdur było

kilka – niestety tylko kilka – wypowiedzi rozsądnych

posłów prawicy.

Chciałbym się do nich dołączyć.

Nie

dyskutujemy dzisiaj, czy mamy być w Unii Europej-

skiej i czy Unia Europejska ma być, tylko jaka ona

ma być.

Zarówno głosy lewicy, jak i głosy prawicy

i partii rządzących są tutaj uprawnione.

Mamy różne

wizje.

Dyskutujmy o tych wizjach, być może coś się

z tego narodzi nowego.

Pan premier powiedział, że

przekazanie większych kompetencji instytucjom eu-

ropejskim jest naszą wizją na dzisiaj, na czas kryzy-

su.

Pan poseł Szczerski widzi inaczej Unię Europej-

ską – raczej jako to, co już było sprawdzone, czyli jako

grupę suwerennych państw, które dogadują się

w różnych sprawach i wspólnie, poprzez decyzje

i kompromis, osiągają sukces.

Z kolei lewica widzi

jedno państwo – Unię Europejską.

A więc gdzieś ten

obszar poważnej dyskusji jest.

Rozmawiajmy o tym.

Ale zastanówmy się, jak to wszystko wygląda w kon-

tekście bezpieczeństwa Unii Europejskiej i poszcze-

gólnych narodów.

Wewnętrzne bezpieczeństwo Unii Europejskiej

zostało wypracowane w ciągu wielu lat poprzez roz-

wój współpracy organów ścigania, policji, utworze-

nie Fronteksu itd.

Dzisiaj można powiedzieć, że ten

obszar bezpieczeństwa wewnętrznego jest w miarę

dobrze zorganizowany, potraﬁmy walczyć z prze-

stępczością zorganizowaną, bronić swoich granic

zewnętrznych.

Pojawiają się jednak nowe wyzwania,

przestępczość się globalizuje, cyberprzestępczość

jest elementem, który dotyczy zagrożeń zarówno

cywilnych, jak i wojskowych.

W związku z tym jak

ma sobie poradzić poszczególne państwo członkow-

skie niezintegrowane w pewnych formach zorgani-

zowanych?

Rozmawiamy o wzroście obronności Unii Euro-

pejskiej.

Mankamentem Unii Europejskiej jest brak

decyzyjności.

W sytuacjach kiedy trzeba podejmować

decyzje, podejmują je poszczególne państwa człon-

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski

214

kowskie.

Przykład Libii, kiedy Francja z Wielką Bry-

tanią podjęły decyzję, zanim jakakolwiek instytucja

była na to przygotowana, pokazuje, że jednak są ob-

szary, w których większa integracja, przekazanie

większych kompetencji instytucjom europejskim daje

nam większe zabezpieczenie, zwiększa nasze bezpie-

czeństwo w ramach Unii Europejskiej.

Przy globalizacji zagrożeń musimy się zastano-

wić, ile suwerenności poszczególnych państw człon-

kowskich, w tym Polski, należy świadomie przekazać

do instytucji europejskich, żeby zyskać przestrzeń

bezpieczeństwa i pokoju.

Mamy wybór: mniej tzw.

suwerenności, ale większe bezpieczeństwo, albo

większa samodzielność no i rozwiązywanie proble-

mów w pojedynkę.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

skiemu z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawie-

wie!

Ta debata miejscami dotyka rzeczy, wydaje mi

się, istotnej i od tego chciałbym zacząć.

Europa jest

w punkcie krytycznym.

Jest rzeczywiście w punkcie

krytycznym, takim, jaki można porównywać z tym,

co działo się po II wojnie światowej, I wojnie świato-

wej i poprzednich wojnach, wielkich wojnach, kiedy

tworzył się w Europie nowy porządek – porządek

uprawiania polityki i stosunków międzynarodo-

wych, relacji między państwami europejskimi.

Szczę-

śliwie tym razem, i to jest oczywiście zasługa po-

przednich dwóch pokoleń, wojny nie było, w związku

z tym nie zginęły miliony ludzi, ale zmiany będą bar-

dzo głębokie.

Porządek jałtański, porządek wspólno-

towy odchodzi na naszych oczach i przez precedensy

tworzy się nowy.

Ten nowy porządek ustala nową hie-

rarchię państw w Europie, ustala nowe zasady funk-

cjonowania, ustala nowe zasady udziału.

To prze-

meblowanie Europy odbywa się w sytuacji, kiedy

dla całego tego procesu, zarówno wewnętrznymi,

jak i zewnętrznymi.

Euro pęka.

Pomysł utworzenia wspólnej waluty

w takim kształcie, w jakim go zaplanowano i prze-

prowadzono i jaki mamy dzisiaj, jest pomysłem nie-

udanym i wszyscy to widzą.

Oczywiście politycy eu-

ropejscy są dalecy od tego, żeby wejść na którąkol-

wiek mównicę i powiedzieć, że nie udał się projekt.

Jednakże warto zauważyć, że mniej więcej od 2008 r.

Unia Europejska we wszystkich swoich obszarach

jest w defensywie.

Mówimy o obronie euro, o obronie

banków, o obronie wspólnego obszaru gospodarczego

Unii Europejskiej.

Nie ma pomysłu na wyjście z tej

sytuacji ofensywne, nie ma pomysłu na rozwój.

Do-

datkowo jest tak, że to upłynnienie sytuacji w Euro-

pie powoduje, że nowe siły dochodzą do głosu w sen-

sie formalnym, chociaż wiedzieliśmy, że oczywiście

ta relacja, struktura wewnętrzna jest już bardzo na-

pięta i dojrzała do zmiany.

Państwo niemieckie dąży

do sformalizowania swojego prymatu gospodarczego.

W oczywisty sposób Niemcy mają prymat gospodar-

czy w Europie.

Dodatkowo jest tak, że zewnętrzne warunki są

znowu niekorzystne.

Stany Zjednoczone wycofują się

z Europy.

Ostatnim projektem istotnym dla Ameryki

w Europie był projekt tarczy antyrakietowej w Pol-

sce, z czego Ameryka się wycofała.

Nie miejsce tu,

żeby wnikać w szczegóły powodów, ale tak się stało.

Postępuje konsolidacja państwa rosyjskiego i jego

wpływy w relacjach z ważnymi miejscami w Europie,

takimi jak Berlin czy Francja, ciągle się zwiększają.

Oczywiście dla mniejszych uczestników gry europej-

skiej stanowi to zagrożenie.

Poza Zachodem, histo-

rycznie rozumianym Zachodem, następuje gwałtow-

ny rozwój gospodarek: chińskiej, hinduskiej, brazy-

lijskiej.

To są nowi gracze w sensie globalnym.

A Ame-

ryka z Europą konkurują o to, czy walutą globalną

będzie dolar, czy będzie euro – jeżeli przetrwa.

Można powiedzieć, że mówimy tutaj ciągle o tym,

że bronić euro to znaczy bronić Europy, Unii Euro-

pejskiej.

Nie zgadzam się z tym poglądem.

Hierarchia

celów w tej chwili jest taka, że bronimy interesu Nie-

miec, gospodarki niemieckiej, Francji, gospodarki

francuskiej, potem bronimy euro, to jest drugi cel,

następnie bronimy Unii Europejskiej, bo to jest jasne,

prawda, że jak obronimy euro, to obronimy Unię Eu-

ropejską.

Potem w tym wszystkim jest gdzieś Europa

jako może coś ważniejszego, a dopiero potem są kra-

je europejskie.

Otóż ta hierarchia celów z polskiego

punktu widzenia powinna być odwrócona.

Powinni-

go kraju, potem co jest ważne dla naszych sojuszni-

ków, następnie dla Europy jako dziedzictwa tożsa-

mości, dziedzictwa politycznego, a także obszaru

gospodarczego, a dopiero potem powinniśmy myśleć

o narzędziach, o Unii Europejskiej, o euro.

Narzędzia

przemijają, a Europa istniała przed Unią Europejską

i przed euro i będzie z pewnością istniała po euro

i po Unii Europejskiej.

(Oklaski)

W polskim interesie jest zatrzymanie tego szaleń-

stwa integracji dla integracji na poziomie zaakcepto-

wanym przez Polaków w 2004 r.

To był ten kompro-

mis, który osiągnęliśmy, i warto się go trzymać.

Nie

warto go niszczyć dla iluzji, dla tego, co według wie-

lu obserwatorów, ekspertów, ekonomistów zakończy

się katastrofą.

Wydaje się, że zasada ciągłej, zacie-

śniającej się integracji, zasada, że więcej Europy to

jest lepiej dla Unii Europejskiej, jest zasadą, która po

prostu prowadzi do klęski.

Nie trzeba więcej Europy,

trzeba więcej rozsądku.

Dziękuję.

(Oklaski)

215

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

kale z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywa-

telska.

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Debatując o przyszłości Unii Europejskiej, PiS kry-

tykuje wizję Europy, jaką przedstawił minister Si-

korski w Berlinie.

Po raz kolejny przebija się wątek

zagrożenia ze strony Niemiec.

Mieliśmy już do

czynienia z propagandową akcją dotyczącą dziadka

z Wehrmachtu, słyszeliśmy pytania do dziennikarzy,

czy reprezentują polskie czy niemieckie media, kilka

miesięcy temu dowiedzieliśmy się, że Ślązacy to za-

kamuﬂowana opcja niemiecka.

Dzisiaj ponownie

straszy się niemiecką ekspansją w Europie.

Czy 20 lat temu przypuszczałby ktokolwiek, że

polski minister spraw zagranicznych będzie propo-

nował Niemcom w Berlinie, stolicy Niemiec, w języku

angielskim, języku europejskiej dyplomacji, kreowa-

nie wspólnej wizji Europy, wzywał ich do ratowania

Europy i – co ważne – strona niemiecka będzie ten

apel przyjmowała z uznaniem?

Czy za to minister ma

odpowiadać przed Trybunałem Stanu?

Kto z sygna-

tariuszy tego absurdalnego wniosku miałby wystar-

czająco dużo odwagi, aby w stolicy potężnego sąsied-

niego kraju, patrząc w oczy najwybitniejszym nie-

mieckim ekspertom kreującym politykę zagraniczną,

głośno i dobitnie powiedzieć z przekonaniem: Doma-

gam się od was aktywności.

Nie możecie dominować,

lecz macie przewodzić reformom.

Nie wolno stać

w miejscu, gdy świat wokół się zmienia i rosną nowi

konkurenci.

Oczywiście była ku temu szansa, ale ani nieobec-

ny na tej sali były premier Jarosław Kaczyński, ani

obecna na tej sali była minister spraw zagranicznych

Anna Fotyga z szansy prezentowania polskiej siły

politycznej nigdy nie skorzystali w sposób wystarcza-

jąco odważny i jednocześnie roztropny.

(Poseł Anna Fotyga: Będzie sprostowanie.)

Nie czas i miejsce, by teraz opisywać stosunki pol-

sko-niemieckie.

Okazja ku temu będzie wiosną, kiedy

odbędzie się debata o polityce zagranicznej.

Dzisiaj Polska ma naprawdę szansę stać się wiary-

godnym partnerem w kwestiach gospodarczych i ﬁ-

nansowych.

Jako kraj niebędący członkiem strefy

euro Polska musi tym bardziej korzystać z dobrych

stosunków z Niemcami jako narzędzia wpływania na

istotne dla przyszłości decyzje Unii Europejskiej.

Ten

pragmatyzm jest nam niezwykle potrzebny.

Decyzje

ostatniego szczytu pokazują, że mamy poparcie dla

polskiej obecności w kształtowaniu unijnej polityki.

Możemy dzisiaj przekonać Niemców i inne kraje

Unii Europejskiej, że idea zjednoczonej Europy ma

głębokie uzasadnienie, dlatego słuszne jest w dobie co-

raz większego eurosceptycyzmu rodzącego się w Niem-

czech przypominanie Niemcom o ich tradycjach fede-

ralnych.

Zintegrowana Europa leży w naszym wspól-

nym interesie, ale musimy wykorzystać szansę wy-

pracowania nowszych i sprawniejszych mechanizmów

zarządzania Unią Europejską.

Federalizm niemiecki

jest punktem odniesienia, jednym z dobrych przykła-

dów funkcjonowania mechanizmu ustrojowego, i tak

należy rozumieć wypowiedź ministra Sikorskiego.

Jednak ani przykład modelu niemieckiej federacji,

ani amerykańskiej konfederacji nie musi być dla Eu-

ropejczyków przykładem wiążącym, a jedynie punk-

tem odniesienia, bo Europejczycy zasługują na wię-

cej.

Powinniśmy ciężko pracować nad nowym euro-

pejskim modelem ustroju Wspólnoty.

Jak go nazwie-

my, to jest naprawdę drugorzędne.

Jedno jest jednak

pewne.

My, Polacy możemy wnieść w ten model nasz

niepowtarzalny wkład, bo doskonale wiemy, co ozna-

cza pierwotne znaczenie słowa: solidarność.

Taka debata o stabilności przyszłości Europy toczy

się od dawna.

Wydaje się, że licytacja pomiędzy PiS-

-em a Solidarną Polską sprawia, że są oni zajęci we-

wnętrznymi sporami i nie dostrzegają świata poza

nimi.

Gdyby prezes PiS był obecny w marcu tego roku

na debacie poświęconej zadaniom polityki zagranicz-

nej, wiedziałby, że już wtedy minister Sikorski wyraź-

nie podkreślał, iż pierwszym wyzwaniem stojącym

przed Unią jest wzmocnienie koordynacji polityk go-

spodarczych i troska o wspólną walutę euro.

W tym samym miesiącu minister Jacek Rostow-

ski w czasie drugiej edycji polsko-niemieckiego okrą-

głego stołu stwierdził, że stabilność strefy euro to

żywotny narodowy interes Polski.

W zamian za uczciwą pozycję w silniejszej Europie

Polska wnosi również do Europy gotowość do kom-

promisu, nawet w zakresie wspólnego podejścia do

suwerenności – powiedział minister Sikorski w Ber-

linie.

Czy tego typu wypowiedzi mają być powodem

postawienia ministra przed Trybunał Stanu?

Prawdą jest, że minister wytknął Niemcom fakt,

że ciąży na nich obowiązek obrony unijnych porozu-

mień, że Niemcy również łamały Pakt Stabilności

i Wzrostu.

Przypomniał, że mają ponosić odpowie-

dzialność i chronić pokój oraz demokrację w Europie.

To z pewnością nie były słowa, jak zarzuca PiS, wa-

sala.

Szef MSZ stwierdził, że nie obawia się niemiec-

kich czołgów, ale widzi inne, większe zagrożenie,

jakim jest bezczynność Niemców i doprowadzenie do

upadku strefy euro.

Otóż właśnie ta obojętność, brak reakcji i zacho-

wawczość są największym zagrożeniem dla strefy

euro.

One mogą doprowadzić do dezintegracji i utraty

wiarygodności na arenie międzynarodowej, co w dal-

szej konsekwencji może doprowadzić do rozpadu eu-

ropejskiego rynku.

Przejmijcie odpowiedzialność za strefę euro i upo-

ranie się z kryzysem.

Kto ma to zrobić, jak nie Niem-

cy będący najsilniejszą gospodarką w Europie?

Kto

ma wydać środki na ratowanie strefy euro?

216

Jeśli David Cameron jest przez rzecznika PiS sta-

wiany za wzór, to dziękuję za taki nacjonalistyczny

egoizm pachnący izolacją i wykluczeniem.

Nie trzeba

przypominać, że Wielka Brytania jest wyspą.

Niedłu-

go może stać się samotną wyspą w zjednoczonej Eu-

ropie.

Chyba nikt nie życzy sobie, aby również Polska

miała podzielać w przyszłości jej los.

Tymczasem, wbrew zarzutom PiS, w Europie eks-

perci, dyplomaci, jak i urzędnicy wskazują na rosną-

cą rolę Polski we Wspólnocie, nie tylko w regionie.

Prezydencja tę pozycję, ich zdaniem, wzmocniła.

Wy-

starczy popatrzeć na wczorajsze wypowiedzi w Par-

lamencie Europejskim.

Unia ma być suwerenna względem innych świa-

towych potęg, jak USA czy Chiny.

Znajdując kom-

promis i wyrażając zgodę na ograniczenie zadłuże-

nia – a przypomnę, że ograniczenie długu poniżej

poziomu 60% PKB nie jest dla nas niczym nowym,

ponieważ mechanizm ten jest zapisany w naszej

konstytucji – kraje unijne wzmacniają swoją suwe-

renność.

Możemy być wręcz dumni, że przewidziane

przez naszą konstytucję mechanizmy kotwicy ﬁnan-

sowej znajdują w takich propozycjach wspólnoto-

wych swe naśladownictwo.

W zglobalizowanym świecie zachodzą głębokie

zmiany, trzeba umieć je dostrzegać i wspólnie na nie

reagować.

Kolejny cytat z wypowiedzi ministra: Jeśli włą-

czycie nas w proces podejmowania decyzji, możecie

wyraźnie słychać warunek stawiany przez Polskę,

a nie, jak sugerują niektórzy, podporządkowywanie

się Niemcom.

To przesłanie zostało w Berlinie dosko-

nale zrozumiane i uznane za słuszne.

A na czym nam

bardziej powinno zależeć, jak nie na współdecydowa-

niu o losach Europy?

Podsumowując, dzisiejszy spór toczy się pomiędzy

dwiema wizjami Polski.

Polski nowoczesnej, otwartej

na Europę, i Polski histerycznej, narodowej, opano-

wanej lękami, o XIX-wiecznej mentalności.

Kończąc, chciałbym jednoznacznie stwierdzić, że

pomysł postawienia pana ministra Radosława Sikor-

skiego przed Trybunałem Stanu, o czym będziemy

jeszcze dzisiaj debatować, …

(Poseł Anna Fotyga: Chodzi o wotum nieufności.)

…za to, że próbuje wskazać wizję rozwoju Europy

i nawołuje do europejskiej solidarności, nadaje się na

kolejny rozdział książki Aleksandra Bocheńskiego

„Dzieje głupoty w Polsce”, niezwykle pouczającej pu-

blikacji, którą dedykuję i której lekturę polecam tym

wszystkim…

(Głos z sali: Pan naprawdę nic nie rozumie.)

…którzy w wystąpieniu suwerennym, świado -

mym, wizjonerskim i demonstrującym siłę polskiego

głosu w Europie dopatrują się elementów destrukcyj-

nych dla naszego wspólnego dobra, jakim jest Polska.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

W trybie sprostowania udzielam głosu pani po-

słance Annie Fotydze z Klubu Parlamentarnego Pra-

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie pośle, zdaje

się, że już jest późna godzina i pan ma prawo być

zmęczony, bo mylą się panu procedury, mylą się wnio-

ski.

Za kilka godzin będziemy debatowali nad wotum

nieufności, bo tego dotyczył wniosek, wobec ministra

spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego.

Jutro

zaś na wniosek grupy posłów prawicy, bo Prawa i Spra-

wiedliwości oraz Solidarnej Polski, reprezentujących

1/3 składu Komisji do Spraw Unii Europejskiej pan

minister stawi się przed komisją.

Szkoda, że to na-

stąpi późno, że już po posiedzeniu Rady Europejskiej,

bo naszą intencją było porozmawianie z panem mi-

nistrem przed posiedzeniem Rady Europejskiej, tak

szę więc nie wprowadzać opinii publicznej w błąd.

Nie

będę się odnosiła do całego pańskiego wywodu, bo

moim zdaniem wynika on z głębokiego niezrozumie-

nia przede wszystkim politycznych mechanizmów

w Unii Europejskiej.

Do widzenia.

(Oklaski)

(Poseł Marek Krząkała: Z wzajemnością, pani

poseł.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Głos zabierze pani posłanka Anna Zalewska

z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

Wysoka Izbo!

Panowie Ministrowie!

Zanim roz-

pocznę wywód, chciałabym powiedzieć, że gdybyście

państwo dzisiaj zrobili sobie tzw. chmurę słów, to

panie ministrze, najczęściej powtarzanym słowem

byłoby słowo „PiS”.

To nie ma nic wspólnego z dzi-

siejszą debatą, bo rozmawiamy o Unii Europejskiej.

Przekaz jest zdecydowanie inny, ale to standard

proponowany przez Platformę, zawsze jest plan ta-

kich debat.

Myślę, że skoro podnosimy powagę Wysokiej Izby,

intelektualną wartość debaty, często cytowane są róż-

nego rodzaju teksty, ja także pozwolę sobie odwołać

się do lektury.

Myślę, że ci, którzy mają maturę, nie

będą mieli problemu z odtworzeniem tego, a niektórzy

będą musieli przeczytać tekst Czesława Miłosza pt.

„Zniewolony umysł”.

Powstał on na podstawie czy

Poseł Marek Krząkała

217

w oparciu o „Nienasycenie” Witkacego i jest parabolą,

czyli oprócz wartości fabularnej ma wartość metafo-

ryczną, jest opisem socjalistycznego świata, w którym

nie ma zasad, wartości.

Po to, żeby to przetrzymać,

chodzi o ten świat, należy zażywać pigułki.

(Głos z sali: A pani to rozumie?)

Jest to świat, który stworzył swój własny język.

Państwo, jak rozumiem, jeśli chodzi o sferę metafo-

ryczną, nie potraﬁą odnieść się do tego, co mówię.

Postaram się to wyjaśnić.

Otóż parabola, proszę pań-

stwa, świetnie nadaje się do opisania tego, co dzieje

się w Unii Europejskiej i co jest powodem kłopotów

Unii Europejskiej.

Żeby było jasne, panie ministrze, Prawo i Spra-

wiedliwość nie jest antyeuropejskie, jest europrag-

matyczne, w dodatku każde wystąpienie posła Prawa

i Sprawiedliwości stanowi wkład merytoryczny do

naszej koncepcji funkcjonowania Unii Europejskiej.

Proszę państwa, Unia Europejska łączy się z no-

womową europejską, językiem, w którym większość

państw przestała się już porozumiewać.

Przykładem

klasycznym jest hasło: więcej Europy w Europie.

Gdybym chciała strywializować debatę, to przywoła-

łabym cytat z komedii „Poszukiwany, poszukiwana”,

gdzie jeden z bimbrowników, nakryty przez Marysię,

mówi, po co mu cukier i odpowiada, że bada ilość

cukru w cukrze.

I chce, żeby było więcej tego cukru

w cukrze.

Następny powód tego, co dzieje się w Unii Euro-

pejskiej, to nieprzestrzeganie zasad, poczynając od

zasad traktatowych.

Nie będę już wracała do historii,

wartości parlamentu, zapisanej w traktacie z Lizbo-

ny, która systematycznie, m.in. przez polski rząd, jest

łamana.

Nie wspomnę o niedemokratycznym wybo-

rze przewodniczącego Rady i minister spraw zagra-

nicznych – europejskich, oczywiście w cudzysłowie.

Przypomnę również, że jeśli chodzi o nieprzestrzega-

nie zasad, załatwianie po cichu, niemówienie otwar-

cie o wszystkim, to mamy tego przykłady chociażby

z ostatnich miesięcy.

Otóż próbujemy dowiedzieć się,

na jakiej podstawie prawnej pan premier Donald

Tusk przystąpił do paktu Euro Plus.

Ot, po prostu

z mediów dowiedzieliśmy się, że przyjęliśmy taki

pakt.

Po wielu interwencjach dostaliśmy różnego ro-

dzaju materiały.

Pokażę, w jaki sposób w ciągu dwóch

miesięcy są one realizowane.

W tym pakcie i dekla-

racji Ministerstwa Finansów jest napisane m.in., że

pakt nie zobowiązuje Polski do podniesienia wieku

emerytalnego, jest to kwestia decyzji narodowej i w tej

granicznych odpowiada, że pakt jest tylko i wyłącznie

deklaracją.

My mówimy, że zobowiązaniem, w dodat-

ku ﬁnansowym.

Mówię o wieku emerytalnym, bo

jeszcze niedawno słyszeliśmy w exposé premiera Do-

nalda Tuska, że właśnie podnosi wiek emerytalny do

67. roku życia.

Mówimy o nieprzestrzeganiu, łamaniu zasad, lek-

ceważeniu i nieprzestrzeganiu różnorodności, od-

mienności, chociażby jeśli chodzi o dzisiejsze wypo-

wiedzi krytykujące premiera Wielkiej Brytanii.

Przypominam państwu, że wcześniej tak było z Ir-

landią, kiedy ta ośmieliła się wypowiedzieć nega-

tywnie w referendum, prawie że kołem została zła-

mana, by w drugim referendum wypowiedzieć się

pozytywnie.

Uwaga, zadeklarowano, obiecano tejże

Irlandii, że będzie przestrzegany jej protokół w spra-

wie tzw. obrad narodu irlandzkiego co do traktatu

w Lizbony.

Dopiero teraz zostało to uzgodnione

i dopiero teraz będzie ratyﬁkowane.

To jest właśnie

różnorodność.

Oni chcą zapisów, które gwarantują

ich zasady i wartości.

Przypominam również o Grecji, która po wielu

męczących protestach spróbowała, ośmieliła się po-

wiedzieć o tym, że musi chyba zapytać obywateli, czy

zgodzą się na tego rodzaju obciążenia, o których Unia

Europejska dyskutuje.

Jednocześnie, proszę państwa, chcę powiedzieć,

że w dogadywaniu się w ramach Unii Europejskiej

przeszkadza również to, że nastąpił absolutny rozdź-

więk, jeśli chodzi o zasady – bo przecież wszystko to,

o czym dzisiaj mówimy, jest już zapisane – i społeczeń-

stwo.

Chcę tylko zapytać, w jaki sposób komisarz eu-

ropejski, zarabiający kilkadziesiąt tysięcy miesięcznie,

czy eurodeputowany chce rozmawiać z przedsiębiorcą,

np. polskim, który w ciągu ostatniego roku musiał

prawie zrezygnować z prowadzenia działalności go-

spodarczej.

Zachęcam do tego, co powinno być ważne,

do uczciwości, szacunku, poszanowania praw już za-

pisanych, do przestrzegania wartości.

Myślę, że od

tego momentu i od takich decyzji będzie zależała

przyszłość Unii Europejskiej, na której Prawu i Spra-

wiedliwości zależy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję pani posłance.

Głos zabierze pan poseł…

Przepraszam, głos zabierze pan minister Rado-

sław Sikorski.

Bardzo proszę, panie ministrze.

Minister Spraw Zagranicznych

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Z uwagą wysłucha-

łem przemówienia pani poseł.

Oburzała…

(Poseł Anna Zalewska: To niewłaściwe słowo.)

Szczególną moją uwagę przyciągnęły dwie kwe-

stie.

Pierwsza to to, że jakoby ograniczeniem suwe-

renności Grecji, taką niedemokratycznością było to,

że nie było entuzjazmu w Unii co do referendum

w Grecji.

Ma pani rację.

(Poseł Anna Zalewska: Nie tak powiedziałam.)

To źle zrozumiałem.

(Poseł Anna Zalewska: A to nie była parabola

w moim wystąpieniu.)

218

To źle zrozumiałem.

OK, zgoda.

Natomiast jest

druga kwestia.

Chyba dobrze zrozumiałem, że uważa

pani, że wybór przewodniczącego Rady odbył się

w sposób niedemokratyczny.

On się odbył na zasadzie

decyzji Rady Europejskiej, a więc wybrali przewod-

niczącego szefowie państw i rządów reprezentujący

swoje demokratyczne kraje w formule Rady, czyli po-

siedzenia.

My też jesteśmy tutaj przedstawicielami

tych, którzy nas wybierają, i też np. marszałka Sejmu

wybiera nie bezpośrednio naród, tylko my spośród

siebie.

Ale rozumiem, i podzielam pani stanowisko,

że przewodniczący Rady Europejskiej: a) jako przed-

stawiciel państw członkowskich powinien mieć wię-

cej do powiedzenia; b) powinien może nawet być de-

mokratycznie wybierany.

Bardzo się cieszę, że Prawo

i Sprawiedliwość za pani pośrednictwem poparło

moim zdaniem daleko idący pomysł pani kanclerz

Angeli Merkel, aby bezpośrednio wybierać przewod-

niczącego Rady Europejskiej.

(Oklaski)

(Poseł Anna Zalewska: Nadinterpretacja.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie ministrze.

Głos zabierze…

(Poseł Anna Zalewska: W trybie sprostowania.)

Dobrze.

Pani poseł Anna Zalewska, w trybie sprostowania.

Bardzo proszę, pani posłanko.

Dziękuję bardzo.

Panie ministrze, myślę że zauroczyłam pana dy-

gresjami na temat paraboli i cały czas pan, porusza-

jąc się w sferze metaforycznej nadinterpretacji, pró-

bował dyskutować o sferze absolutnie materialnej

mojej wypowiedzi.

Ani razu pana zrozumienie moje-

go tekstu nie było prawdziwe.

Ale podyskutujemy za

moment o tym, panie ministrze.

To była nadinter-

pretacja.

Nie wolno ugrywać kwestii różnego rodzaju

stanowisk w zaciszu gabinetów, tak jak nie wolno

ugrywać różnego rodzaju interesów.

Ma się to toczyć

przejrzyście i jednoznacznie.

Proszę?

(Głos z sali: To pani powiedziała.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję pani posłance.

(Poseł Anna Zalewska: Ja zawsze wiem, co mówię.)

Zapraszam do zabrania głosu pana posła Tomasza

Lenza z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywa-

telska.

Poseł Tomasz Lenz:

Dziękuję.

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Koleżanki i Ko-

ledzy!

Na tej sali dzisiaj padało często słowo suweren-

ność.

Można powiedzieć, że wielu parlamentarzystów

próbowało tym słowem wręcz wycierać sobie usta.

Chciałbym państwu zacytować uzasadnienie wyro-

ku, jaki Trybunał Konstytucyjny wydał na wniosek

nie kogo innego, tylko senatorów Prawa i Sprawie-

dliwości dotyczący zgodności traktatu lizbońskiego

z konstytucją.

Zwracam uwagę, że według trybunału

zaciągnięcie zobowiązań międzynarodowych i ich

wykonywanie nie prowadzi do utraty lub ograniczeń

suwerenności państwa, ale jest jej potwierdzeniem,

a przynależność do struktur europejskich nie stano-

wi w istocie ograniczenia suwerenności, ale jest jej

wyrazem.

Bardzo często w tej debacie państwo uży-

wali różnego rodzaju argumentów, twierdząc, że

w ogóle wchodzenie do Unii Europejskiej, czy też

ewentualnie zmiany, które w Unii Europejskiej mają

nastąpić, w kontekście przesunięć pewnych kompe-

tencji mogą powodować, że Polska będzie traciła su-

werenność.

Otóż nic bardziej błędnego.

I państwa

senatorowie już raz tę sprawę wyjaśniali.

Bardzo często też mówiliście państwo dzisiaj

o solidarności.

To słowo w Polsce ma szczególne zna-

czenie.

I wszyscy, jak tutaj siedzimy, podchodzimy do

słowa solidarność ze szczególną atencją.

Stąd warto

pamiętać, że solidarność to nie tylko solidarność

w kontekście Rzeczypospolitej.

Chcę przywołać hi-

storię wcale nie aż tak odległą.

Otóż przypomnę nam

wszystkim, tu siedzącym, że w 1990 r. zadłużenie

Polski wobec Klubu Paryskiego, czyli 19 najbogat-

szych krajów na świecie, wynosiło prawie 33 mld

dolarów.

Tyle byliśmy winni.

I wtedy te państwa pod-

jęły decyzję m.in. o korzystnych spłatach polskiego

długu, a także oprócz tego o 50-procentowej redukcji

tego długu.

Podarowano nam prawie 17 mld dolarów.

Mówię o tym dlatego, że dzisiaj, gdy słyszę wypowie-

dzi różnych polityków, a, powiem szczerze, w szcze-

gólności pierwszego propagandzisty prawicy, jakim

jest europoseł Kurski, który opowiada jakieś bajki

i straszy polskich obywateli tym, że jakoby z naszego

budżetu będziemy wspierali Francuzów, Włochów,

Hiszpanów, którzy sobie nie radzą w Unii Europej-

skiej, i będziemy komuś coś zabierać, to aż trudno mi

uwierzyć, że można opowiadać takie bzdury.

Proszę

zwrócić uwagę, że solidarność, o której mówimy, była

w stosunku do Polski nieraz okazywana ze strony na-

szych sąsiadów i tych, którzy z nami współpracowali,

a my dzisiaj nie potraﬁmy zrozumieć tego, że pożycz-

ka oprocentowana z Narodowego Banku Polskiego

219

przekazana do Międzynarodowego Funduszu Waluto-

wego nie jest niczym innym jak tylko pożyczką.

Chcę także zwrócić państwa uwagę, że Polska,

o czym mówił pan poseł Adam Szejnfeld w dniu dzi-

siejszym, skorzystała na akcesji do Unii Europejskiej

2007–2013 uzyskała 68 mld euro, których nie musi

oddawać.

I gdzie jest w państwa pojęciu ta solidar-

ność, o której mówicie?

Na pewno my doświadczamy

solidarności, dostarczano nam dowodów tej solidar-

ności w ostatnich dziesięcioleciach.

A jak wy widzicie

tę sprawę teraz?

Ja bym nie chciał być w rodzinie

Prawa i Sprawiedliwości w sytuacji, w której, kiedy

brat i siostra zachorują, jedynym waszym rozwiąza-

niem jest to, żeby spakować walizki i jechać na dział-

kę.

Bo takie myślenie właśnie proponujecie.

(Poseł Anna Zalewska: Ani w jednym wystąpieniu

takiego myślenia nie zaproponowano.)

Pani poseł, bardzo uważnie wszyscy słuchamy

tego, co tutaj się dzieje w dniu dzisiejszym, bo to jest

ważna debata.

Chciałbym zwrócić uwagę państwa na jeszcze jed-

ną bardzo ważną rzecz.

O tym dzisiaj nie było mowy.

Ze strony Prawa i Sprawiedliwości, także śp. prezy-

denta Kaczyńskiego zawsze było ogromne zaintere-

sowanie polską polityką wschodnią, wspieraniem państw

w rozwoju demokracji, w przybliżaniu do struktur

Unii Europejskiej, wspieraniem w rozwoju gospodar-

czym.

Jak państwo wyobrażają sobie wspieranie cho-

ciażby państw Partnerstwa Wschodniego, a to pro-

jekt, który jest już projektem unijnym, choć był zgło-

szony oczywiście przez Polskę i Szwecję, z inicjatywy

ministra Sikorskiego, bez Unii Europejskiej?

Prze-

cież realizujemy ten projekt w ramach budżetu unij-

nego, za pieniądze unijne.

(Głos z sali: Za ile?)

(Głos z sali: Proszę podać kwoty tego wsparcia

ﬁnansowego.

)

I wy, którzy bardzo się zawsze interesowaliście

sytuacją w Gruzji, Azerbejdżanie, Armenii, Ukra-

inie, Białorusi i Mołdawii, powinniście dobrze wie-

dzieć, że Unia Europejska jako struktura, jako siła

polityczna jest w stanie lepiej spełniać nadzieje doty-

czące rozwoju tych państw i pozytywnych zmian

w tych krajach, niż my sami będziemy w stanie to

robić.

Czy można samemu wpływać…

(Głos z sali: Pan nie wie, co pan mówi.)

…na pozytywne zmiany demokratyczne i gospo -

darcze w tych krajach?

Na pewno tak, ale w znacznie

mniejszym stopniu i na mniejszą skalę.

Stąd zwra-

cam państwu uwagę, że poruszanie się w kategoriach

zamkniętego polskiego myślenia politycznego…

(Głos z sali: Nikt tak nie myśli.)

…uwierzcie mi, jest sprzeczne z naszymi intere -

sami, także na Wschodzie.

Bo przecież do tej pory

Unia Europejska skupiała się na polityce zagranicz-

nej w obszarze basenu Morza Śródziemnego, w ob-

szarze państw, które, szczególnie w ostatnim okresie,

dostarczyły nam wiele emocji, bo doszło do rewolucji

na terenie Afryki Północnej.

Dzisiaj jesteśmy w takiej

sytuacji, że nasze zainteresowanie państwami Part-

nerstwa Wschodniego, chęć rozwijania tego projektu

zderza się z dużym zainteresowaniem państw człon-

ków Unii Europejskiej położonych w basenie Morza

Śródziemnego tym, co się dzieje w Afryce Północnej.

Ba, kryzys europejski powoduje, że środki ﬁnansowe

na te projekty będą także trudne do zdobycia, ponie-

waż widzimy, że Unia ma swoje problemy.

(Głos z sali: Jaki jest wynik szczytu?)

I chciałbym państwu zwrócić uwagę, bo wiem, że

w Prawie i Sprawiedliwości zawsze można było zna-

leźć sojuszników do prowadzenia polityki wschodniej,

że dzięki Unii Europejskiej ta polityka jest skutecz-

niejsza, lepsza i może przynieść większe efekty niż

polityka prowadzona samodzielnie.

Na to chciałbym

państwu także zwrócić uwagę.

I chciałbym, żeby

państwo pamiętali o tym, że jest wiele spraw w ra-

mach Unii Europejskiej, które łączą tę salę parla-

mentarną, ale jedno, co nas dzieli, to fakt, że uważa-

cie, że dalsza integracja w Unii Europejskiej i reforma

zagraża polskiej suwerenności.

My uważamy, że nie

zagraża, wprost przeciwnie, daje korzyści, na które

liczymy, bo jestem przekonany, że większość parla-

mentarna będzie miała siłę i determinację, żeby nie

dopuścić do realizacji pomysłów Prawa i Sprawiedli-

wości.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Anna Zalewska: Uważamy, że są mechani-

zmy, których nikt nie przestrzega.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Pani Marszałek!

Panowie Ministrowie!

Szanowne

Posłanki i Szanowni Posłowie!

W końcówce dzisiej-

szego przemówienia premiera Donalda Tuska dowie-

dzieliśmy się, że największa wspólna wrażliwość

premiera, jeśli chodzi o rozumienie potrzeb polityki

zagranicznej Polski, łączy go z Leszkiem Millerem

i Januszem Palikotem.

Myślę, że jest to stwierdzenie

nieprzypadkowe, bo już od dłuższego czasu obserwu-

jemy ewolucję ideową, również Platformy Obywatel-

skiej, właśnie w tamtą stronę.

Myślę, że powinno to

być przedmiotem reﬂeksjiministrasprawzagranicz-

nych rządu premiera Donalda Tuska, który sam sie-

bie lubi określać jako konserwatystę, aczkolwiek

przez małe „k”, i że współpraca, na którą będzie pan

teraz skazany, jeśli chodzi o wrażliwość w polityce

zagranicznej, będzie współpracą z Leszkiem Mille-

rem i Januszem Palikotem.

Prędzej czy później sen,

który ujawnił wczoraj szef socjaldemokratów niemiec-

Poseł Tomasz Lenz

kich w Europarlamencie Martin Schulz, prawdopo-

dobnie się spełni, sen, który mówił o tym, że Donald

Tusk mógłby być bardzo dobrym socjaldemokratą,

a Martin Schulz w gruncie rzeczy na to czeka.

Chciałbym jednak przede wszystkim powiedzieć

– myślę, że w tej debacie o przyszłości Unii Europej-

skiej, o której rozmawiamy, też warto o tym mówić

– o tym, jak wygląda sytuacja ustrojowych instytucji

Unii Europejskiej i skupić się na instytucji prezyden-

cji, bo jest to instytucja trwała od wielu lat w Unii

Europejskiej.

Właśnie kończymy naszą pierwszą pol-

ską prezydencję.

Nie wiadomo, czy będzie następna,

a jeśli będzie, to za wiele lat, ale tę pierwszą właśnie

kończymy i zabrakło, jak sądzę, trochę reﬂeksji na

ten temat.

Nie jest prawdą to, co powiedział premier Donald

Tusk, że traktat lizboński bardzo precyzyjnie opisał

ustrojową pozycję prezydencji w Unii Europejskiej.

W gruncie rzeczy miało się to trochę ucierać i ucie-

rało się, zwłaszcza jeśli chodzi o kompetencje zagra-

niczne, między prezydencją krajową a tzw. prezyden-

tem Unii Europejskiej i wysokim komisarzem do

spraw międzynarodowych i bezpieczeństwa.

Bilans.

Nasza prezydencja jest czwartą pełną pre-

zydencją od wejścia w życie traktatu lizbońskiego, ale

bilans nie jest najlepszy.

Można powiedzieć, że w cza-

sie polskiej prezydencji coś już się niestety dotarło.

Otóż po polskiej prezydencji wiemy, że przestała ona

mieć jakiekolwiek ustrojowe znaczenie w Unii Euro-

pejskiej.

Przyznaję, bo chcę być uczciwy w ocenach,

że złożyły się na to przyczyny obiektywne.

Można

nawet powiedzieć, że Polska miała po prostu pecha,

bo wybuchł największy w historii Unii Europejskiej

kryzys ﬁnansowy, grożący rozpadem Unii.

Były też

przyczyny subiektywne i na nich trzeba się skoncen-

trować, bo to jest pro domo sua i mogliśmy coś zrobić,

a nie zrobiliśmy.

Jest to kompletna niemoc, brak ak-

tywności i zagubienie polskiej prezydencji w trakcie

tego kryzysu.

Jaki mamy w gruncie rzeczy bilans?

Porównajmy sytuację Unii Europejskiej sprzed 1 lip-

ca br. z sytuacją obecną.

Otóż nie mamy już właści-

wie unii 27 państw.

Jest to końcówka polskiej prezy-

dencji, a obok unii 27 państw powstaje nowa kon-

strukcja.

Nie wiadomo, czy jest ona złożona z 26, 25

czy może 23 państw – do marca się to wyjaśni.

Dedykuję to panu posłowi Tomaszowi Lenzowi,

bo mówił, że Prawo i Sprawiedliwość jest przeciwko

Unii Europejskiej.

My jesteśmy za Unią Europejską,

i to taką, której zasady, na jakich powinna się ona

opierać, opisał precyzyjnie pan poseł Krzysztof

Szczerski.

Natomiast wy zgodziliście się na to, żeby

obok Unii Europejskiej powstawała zupełnie nowa

konstrukcja, która być może zepchnie w cień taką

Unię Europejską, jaką znamy, taką, do jakiej się

przyzwyczailiśmy i do jakiej chcieliśmy wchodzić,

będzie ją po prostu marginalizować.

Ona może nawet

formalnie istnieć, ale Europa będzie się porządkować

na zupełnie innych zasadach – na takich zasadach,

jakie niedługo poznamy: układy międzyrządowe,

traktaty międzyrządowe pisane obok instytucji eu-

ropejskich i poza instytucjami Unii Europejskiej.

Unia przestała być organizacją równych i soli-

darnych państw narodowych.

W to miejsce pojawił

się dyrektoriat niemiecko-francuski z dominacją

Niemiec.

To także stało się w trakcie polskiej pre-

zydencji.

Można powiedzieć, że zostały zawiedzione kraje

Europy Środkowej, zwłaszcza Czechy i Węgry, ale

także Szwecja.

Dowiedzieliśmy się dzisiaj, że również

Bułgaria wyraża w tej sprawie jakieś odmienne opi-

nie, które próbowały przeciwstawiać się temu dykta-

towi, ale nie zostały wsparte przez polską prezyden-

cję.

To nie jest prawda, że, tak jak mówił poseł Rosa-

ti, polskie przywództwo w Europie Środkowej nie jest

oczekiwane.

My też, panie ministrze, jeden i drugi,

jako posłowie opozycji, politycy opozycji mamy moż-

liwość rozmawiania z politykami z krajów Europy

Środkowo-Wschodniej, nawet ze szczebla ministerial-

nego.

Wy macie pewnie więcej tych okazji, ale my też

mamy takie okazje.

Ja przynajmniej – i wiem to też

od kolegów – wielokrotnie słyszę takie pełne zdumie-

nia pytania od tych polityków, dlaczego Polska w ogó-

le nie ma takiej ambicji, dlaczego Polska nie stara się

o to przywództwo.

To nie chodzi o przywództwo

w sensie dyktatorskim, kierowania tymi wszystkimi

krajami, ale w sensie szukania wspólnych interesów,

wspólnych spraw, które nas łączą, i szukania jakiejś

równowagi wobec dyrektoriatu niemiecko-francu-

skiego, a zwłaszcza hegemonii Niemiec.

Jest takie

oczekiwanie i Polska go nie podejmuje.

Dlaczego doszło do tego wszystkiego?

Dlaczego

Unia Europejska właśnie tak wygląda pod koniec

polskiej prezydencji?

Bo Polska nie zwoływała na-

tychmiastowych, nadzwyczajnych szczytów dwu-

dziestki siódemki ani w lipcu, ani w sierpniu, kiedy

padały pierwsze propozycje zmian ustrojowych w Unii

Europejskiej, zgłaszane przez dyrektoriat niemiecko-

-francuski.

Jako prezydencja nie dała możliwości

natychmiastowego zajęcia stanowiska przez dwu-

dziestkę siódemkę wobec propozycji, które padały

z ust pani Merkel i pana prezydenta Sarkozy’ego.

Dlaczego?

Może dlatego, że byliście zajęci kampanią

wyborczą.

Może nie znaleźliście czasu na tę aktyw-

ność.

Może dlatego, że polski minister spraw zagra-

nicznych, który w obliczu takich wydarzeń, takich

propozycji powinien podróżować do wszystkich 27 kra-

jów Europy i rozmawiać na temat tych niebezpiecz-

nych propozycji, zajmował się w tym czasie kierowa-

niem zespołem programowym Platformy Obywatel-

skiej w kampanii parlamentarnej.

Twarzami Europy

i twórcami historii europejskiej drugiej połowy 2011 r.

mieli być polski premier i polski minister spraw za-

granicznych, ale zapewniam, że w podręcznikach

historii będą kanclerz Niemiec Angela Merkel i pre-

zydent Francji Nicolas Sarkozy.

Taki opis będzie

w podręcznikach historii.

Poseł Jarosław Sellin

Niestety spełniły się obawy części publicystów,

którzy prorokowali, że polska prezydencja, prowadzo-

na bez ambicji i bez umiejętności narzucania całej

Europie agendy spraw, skończy na tym, że będzie

sprawną hostessą, która dobrze zorganizuje setki

spotkań, poda kawę, posiłek i załatwi gościom hotele.

Wiem, że minister Dowgielewicz ustosunkował się

kiedyś do tej metafory i powiedział, że nie wygląda

jak hostessa.

Przynajmniej pod tym wzglądem wy-

pełniliście zadanie.

Żadnej poważnej wpadki tutaj nie

było.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Przepraszam, pani posłanko.

Udzielam głosu panu ministrowi Radosławowi

Sikorskiemu.

Bardzo proszę, panie ministrze.

brać głos dlatego, że z panem posłem Sellinem znamy

się od wielu lat, lubimy i niepokoi mnie jego ewolucja

ideowa.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Ale pana

była większa.)

(Poseł Anna Zalewska: To nie była ewolucja, tylko

rewolucja.)

Dlatego chciałbym wyjaśnić mu parę spraw.

Pan poseł mówi, używając słów: zgodziliście się

na unię 26 krajów.

Chciałbym zrozumieć, co pan ma

na myśli, mówiąc: zgodziliście się.

Jak można zgodzić

się na coś, co nie wymaga naszej zgody?

Próbowali-

śmy doprowadzić do powstania traktatu w kręgu

27 państw.

Nie dopuścił do tego członek Rady Euro-

pejskiej, premier z waszej grupy politycznej w Unii

Europejskiej, premier Wielkiej Brytanii, więc jeżeli

macie pretensje do kogoś, że traktat nie powstał

w gronie 27 państw, to nie do nas.

(Poseł Anna Zalewska: Z przyzwoitości chciał na-

ród zapytać.)

Natomiast informuję pana, że jeżeli na Radę Eu-

ropejską przyjeżdża kilka państw, które mówią, że

zamierzają uzgodnić porozumienie międzyrządowe,

np. w gronie strefy euro, to nie wymaga to naszej

zgody.

Jeśli oni chcą to zrobić, to zrobią to.

My się na

to zgodziliśmy w takim samym sensie, w jakim mo-

gliśmy się zgodzić na Jałtę czy na parę innych trak-

tów międzynarodowych.

(Oklaski) Wybór…

(Poseł Antoni Macierewicz: Tak, tak, to dobre po-

równanie.)

Proszę sobie dać spokój ze swoją demagogią.

Pró-

buję panu wytłumaczyć procedurę.

Jeżeli grupa

państw mówi...

Proszę o przywołanie pana posła do porządku, bo

znowu jest nadmiernie podekscytowany.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

ministrowi.

Proszę bardzo.

Minister Spraw Zagranicznych

Równie uważnie słuchałem pana posła Naimskie-

go, który przedstawił analizę korelacji sił w tej sytu-

acji międzynarodowej, z którą to analizą się zgadzam,

ale wyciąga z niej, moim zdaniem, nierealistyczne

wnioski.

Zrozumcie, państwa strefy euro zapowie-

działy, że zrobią umowę międzyrządową, i my nie

mamy co się na to zgadzać.

Jak oni chcą to zrobić, to

to zrobią.

Przedmiotem naszej dyplomacji było jedy-

nie to, czy ta umowa, skoro Wielka Brytania nie zgo-

dziła się na traktat, będzie w gronie strefy euro, czy

też euro plus.

Jest to kwestia osądu, czy lepiej być

wypchniętym do przedpokoju i tam jak Wielka Bry-

tania z zewnątrz oglądać, co się dzieje w tym kręgu,

czy też w nim być, nie ponosząc głównego ciężaru

przynależności, czyli członkowstwa w samej streﬁe

euro, tak by przynajmniej wiedzieć, co się w nim dzie-

je.

Nasz osąd jest taki, że tam, gdzie zapadają ważne

decyzje, powinna być Polska, a za nią cały region

– à propos, na tym polega przywództwo, bo to my

wciągnęliśmy resztę regionu – że lepiej być przy sto-

le, niż żeby bez naszej obecności dyskutowano tam

o sprawach, które nas żywotnie dotyczą.

I tylko taki

był zakres naszych decyzji.

Bo na to, czy oni zawrą

to porozumienie, nie mieliśmy żadnego wpływu, i zro-

zumcie to wreszcie.

Zrozumcie to.

Pana też słuchałem uważnie, panie były wicemi-

nistrze.

Pan zaproponował wiele bardzo szlachetnych

zasad, którymi Unia Europejska wedle pana się kie-

ruje.

I powiem szczerze, że byłoby nawet miło, gdyby

tak było, jak pan chce, tylko że tak nie chce być.

Unia

Europejska jest bytem doczesnym, a nie transcen-

dentnym, i dlatego mamy w niej, tak jak mówicie, do

czynienia także z elementem równowagi sił.

W sensie

idealnym wszyscy są równi, ale sami mówicie – tak-

że pan poseł Naimski – że na przykład Niemcy są

najpotężniejszą gospodarką, największym płatnikiem

netto, i co za tym idzie, mają bardzo dużo do powie-

dzenia, szczególnie w sprawach ﬁnansowych.

Chcecie

skonstruować taki mechanizm mentalny, w którym

Poseł Jarosław Sellin

teoretycznie będziecie mieli rację – pociąg nam odje-

dzie, zostaniecie na stacji i będziecie mogli rozdzierać

szaty: znowu nas zostawiono, znowu nas skrzywdzo-

no.

I zostaniecie z tą racją, tylko że rzeczywistość

nam odjedzie.

(Głos z sali: Odwrotnie.)

Próbujemy wam wytłumaczyć, jak to naprawdę

działa.

W rzeczywistości jest tak, że był wybór: albo

umowy w streﬁe euro, albo Polska razem z całym

regionem na marginesie.

Wybraliśmy bycie przy sto-

le, mimo że nie jesteśmy w streﬁeeuro.

Tojestlepsze

dla Polski.

Możecie się nie zgadzać, ale budowanie na

tej podstawie przekonania, że dzięki temu jesteście

lepszymi patriotami, jest już kompletnym naduży-

ciem, bo za parę lat możecie zmienić zdanie, tak jak

w tej chwili zmieniacie.

Wasi politycy, gdy byli u wła-

dzy, mówili o potrzebie większej integracji europej-

skiej, w waszym programie mówiliście o potrzebie

wzmocnienia Komisji Europejskiej, a dzisiaj zmienia-

cie zdanie.

To nie jest dowód na czyjś większy lub

mniejszy patriotyzm, tylko uczciwa różnica zdań.

Więc bardzo proszę nie imputować nam, że się na coś

godziliśmy.

Sprawną, skuteczną dyplomacją dopro-

wadziliśmy do tego, że Polska dzisiaj jest w kręgu

decyzyjnym Unii Europejskiej i unii ﬁskalnej.

I to

jest dobre dla Polski.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Głos zabierze pani Bożenna Bukiewicz, Platforma

Obywatelska.

Bardzo proszę.

Pani poseł w jakim trybie?

(Poseł Anna Fotyga: Sprostowania.)

Pan minister nie odnosił się do pani, tak że nie

widzę powodu.

(Poseł Anna Fotyga: To nieprawda.

Wypowiadał

się...)

Ale nie odnosił się bezpośrednio do pani poseł, tak

że bardzo mi przykro, ale nie udzielam pani głosu.

Pani Bożenna Bukiewicz.

Pani poseł, proszę o zabranie głosu.

Poseł Bożenna Bukiewicz:

Rozmawiamy dzisiaj na temat przyszłości Unii Eu-

ropejskiej.

Z perspektywy czasu możemy powiedzieć

z całą pewnością, że Unia Europejska to historia suk-

więcej, w rezultacie wzajemnej solidarności oraz

sprawiedliwej dystrybucji korzyści rozwoju gospodar-

czego standard życia w słabszych regionach Unii

zwiększył się w istotny sposób.

sprawą odczuwanego dziś na całym świecie kryzysu

gospodarczego.

O przyszłości Unii Europejskiej za-

decydują zatem kwestie ekonomiczne.

W sytuacji, gdy

we wszystkich krajach Unii widoczne stały się zna-

miona kryzysu gospodarczego, znalazła się ona w mo-

mencie przełomowym dla jej politycznej oraz gospo-

darczej przyszłości.

Bez wątpienia kryzys gospodarczy stał się dla

Unii ważnym sprawdzianem wszystkich opracowa-

nych dotąd mechanizmów jej funkcjonowania.

Nieste-

ty, wypracowane dotychczas mechanizmy nie przeciw-

działają negatywnym skutkom kryzysu w skali ogól-

noświatowej.

Dzisiaj jest moment, w którym trzeba

podjąć zdecydowane kroki ku wzmocnieniu integracji

Unii, podjąć działania, które będą przeciwdziałać jej

podziałowi i spowodują, że Europa wyjdzie z tego

kryzysu jeszcze bardziej zjednoczona i silniejsza.

Historia pokazuje, że wszelkie przemiany nastę-

pują w momentach kryzysów, a nie wtedy, kiedy

wszystko idzie utartym torem, kiedy panuje spokój

i dobrobyt.

Kryzys ekonomiczny i ﬁnansowy strefy

euro uwypuklił m.in. problem instytucji Unii Euro-

pejskiej.

To właśnie słabość procedur demokratycz-

nych, a przede wszystkim nieprzestrzeganie reguł

przez niektóre kraje spowodowały zaostrzenie kry-

zysu.

Rozwiązaniem może być tylko większa integra-

cja europejska.

To temat, który przez lata prosperity

odsuwany był na dalszy plan.

Teraz jest konieczno-

ścią.

Dlatego chcę pochwalić nasz rząd za jednoznacz-

ną deklarację w sprawie nowych zasad dyscypliny

ﬁnansowej i zarządzania gospodarczego, które fak-

tycznie mogą przyczynić się do usprawnienia Unii

i pogłębienia zjednoczenia Europy.

Te rozwiązania

pozwoliłyby traktować Unię Europejską jako jedno-

lity system ekonomiczny, a także prawny.

Musimy

pamiętać, że bez tego Europa przestanie się liczyć

jako jedno z kilku centrów systemu politycznego

i ekonomicznego świata.

Niektórzy wskazują, że deklaracja naszego rządu

dotycząca zaangażowania wszystkich państw Unii

Europejskiej we wzmacnianie strefy euro to zamach

na naszą suwerenność.

Dziś pojęcie suwerenności

zmieniło swoje znaczenie i kontekst.

O tym wystar-

czająco dużo mówili moi przedmówcy.

W dzisiejszym

świecie żaden kraj nie jest w stanie funkcjonować

i odgrywać znaczącej roli na arenie międzynarodowej

samodzielnie.

Dlatego też dziękuję panu premierowi

i całemu rządowi za tak aktywne włączenie się

w ratowanie strefy euro, bo dziś każdy z nas doskona-

le wie, że Polska, tak jak pozostałe kraje europejskie,

jest zależna od tego, co stanie się w streﬁe euro.

Unia

Europejska może być bezpieczna tylko wtedy, kiedy

wszystkie państwa członkowskie będą zachowywały

się odpowiedzialnie, w sposób zdyscyplinowany.

Stąd

potrzeba przyjęcia proponowanych zmian.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

Jeżeli więc chcemy, aby Europa się liczyła, żeby

była silnym i bezpiecznym mocarstwem, musimy po-

głębić integrację, bo żaden kraj Unii Europejskiej nie

będzie już w stanie pojedynczo odgrywać znaczącej

roli w świecie.

Unia Europejska powinna stanowić

jeden silny organizm, aby być silnym zawodnikiem

na arenie międzynarodowej.

Na arenie międzynaro-

dowej są różne mocarstwa, ale żadne z państw eu-

ropejskich nie ma pojedynczo szans się z nimi rów-

nać.

Ponadto nie możemy dopuścić do sytuacji, aby

kryzys gospodarczy zaprzepaścił dotychczasowy,

ponad 50-letni dorobek starań o budowanie silnej,

zjednoczonej Europy liczącej się na świecie.

Z pewnością obecny kryzys gospodarczy to naj-

większy test dla Europy, który uwypuklił manka-

menty funkcjonowania strefy euro.

Teraz jest najlep-

szy moment na podjęcie działań, które ulepszą i uspraw-

nią dzisiejsze mechanizmy funkcjonowania tej strefy.

Polska, mimo że nie jest w streﬁe euro, powinna ak-

tywnie brać udział w jej reformowaniu oraz wspólnie

z pozostałymi państwami ustalać nowe zasady zarzą-

dzania gospodarczego.

Mówiąc dziś o przyszłości Unii Europejskiej, mu-

simy przede wszystkim wykorzystać kryzys do pod-

jęcia odważnych i dalekosiężnych działań, które

wzmocnią Unię, będą pogłębiać integrację europej-

ską, a tym samym zwiększą znaczenie Europy na

arenie międzynarodowej.

Opozycja po prawej stronie

nie ma pomysłu na politykę...

(Poseł Anna Paluch: Trzeba było słuchać.)

...i karmi swoich wyborców zakłamanym stra-

chem i lękiem przed akceptacją ustępstw, kompromi-

sem, negocjacjami, które są konieczne dla bezpie-

czeństwa i dobrobytu.

Czy PiS, który jest przeciwny

streﬁe euro, nie wie, że bez strefy euro Polska nie

będzie miała miliardów euro?

Co się stało wczoraj

w Strasburgu?

To, co się stało wczoraj w Strasburgu,

świadczy o tym, że PiS i Solidarna Polska nie wiedzą,

co znaczy być patriotą, być Polakiem.

Kompromitacja

na całej linii.

PiS musi zrozumieć, że bezpieczna

i silna Europa to bezpieczna i silna Polska.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Krzysztof Szczerski z Klubu Parlamentarnego Pra-

Nazwał mnie pan idealistą.

Dziękuję, że pan słuchał

moich słów, jak sam pan powiedział, uważnie.

Myślę,

że to jest błędna konstatacja.

To nie były ideały, to był

bardzo konkretny opis tej Unii, jakiej chcemy.

Chciał-

bym jednak powiedzieć coś innego.

Obawiam się, po

tym, co słyszałem teraz od pana, bo każda kolejna wy-

powiedź trochę dopowiada stan rozumienia przez pań-

stwa spraw europejskich, że pan jest realistą, ale sła-

bego kraju.

Wszystko, co pan powiedział, to był opis

takiej rzeczywistości, jakby był pan przedstawicielem

słabego kraju.

Mówi pan, że nie ma na nic wpływu, że

oni zrobią to tak czy owak, coś się stanie, a my może-

my być wykluczeni, pociąg nam ucieknie.

Panie mini-

strze, więcej odwagi, pan naprawdę dużo może, niech

pan zrozumie, że pan dużo może w tej Unii.

Może się

pan nie zgodzić na różne rzeczy, może pan przedstawić

alternatywne propozycje.

(Głos z sali: Włączyliśmy się do peletonu.)

Nie jest tak, że oni się zgodzą...

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Proponowaliśmy.)

Nie, bo pan powiedział, że jedyną pana wersją jest

to, że albo nam uciekną, albo nam nie uciekną.

Na-

prawdę jest tak, że to wszystko może być dużo cie-

kawsze.

To nie jest tylko jeden stół i karta dań.

Na-

prawdę to wszystko może być ciekawsze.

Mam na-

dzieję, że jutro na posiedzeniu Komisji do Spraw Unii

Europejskiej pani przewodnicząca Pomaska pozwoli

nam swobodnie rozmawiać, więc pogadamy sobie

jest pewien problem, który istnieje od samego zara-

nia.

Chodzi o opis rzeczywistości.

Państwo po prostu

rozumiecie rzeczywistość jako realizm, ale słabego

państwa, a pan nie jest przedstawicielem słabego

państwa.

Proszę uwierzyć w siłę Polski.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Głos zabierze pan poseł Kosma Złotowski z Klubu

Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

Zapraszam pana, panie pośle.

Poseł Kosma Złotowski:

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Szanowni Pań-

stwo!

Dzisiaj jest dzień cudów w tej Izbie.

Rano obja-

wił się pan premier Tusk i kazał w siebie wierzyć.

Potem pan marszałek Schetyna wszedł w rolę lidera

brytyjskiej opozycji i skrytykował ostro premiera Ca-

merona.

Wreszcie szczekał pan poseł, pan marszałek

Niesiołowski i tam było kilka słów, które dały się zro-

zumieć.

(Poruszenie na sali)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

takich słów.

Poseł Bożenna Bukiewicz

Poseł Kosma Złotowski:

Otóż pan marszałek Niesiołowski mówił o oj-

cach założycielach i wtedy to się dało zrozumieć,

tylko, proszę państwa, to już nie jest ta Europa, to

już jest zupełnie inna Europa, zupełnie inna Unia

Europejska.

(Poseł Adam Kępiński: Wciąż ta sama planeta.)

Pan minister powiedział w Berlinie, że Europa

musi bardziej się zjednoczyć, wszyscy razem i tak

dalej.

To jest doskonała idea, panie ministrze, tylko

tak nie chce być.

Przypomnijmy sobie całkiem nie-

dawną historię.

Co się stało z traktatem konstytucyj-

nym dla Unii Europejskiej?

Całkiem niedawno został

odrzucony w referendum we Francji i w Holandii.

Potem wymyślono traktat z Lizbony.

Tam było to

samo, co w traktacie konstytucyjnym, tylko trochę

mniej.

Cztery lata to działa i nie działa.

Unia Euro-

pejska jest w kryzysie.

Czy w takim razie należy sto-

sować to lekarstwo, które ewidentnie nie działa?

Otóż nie, od tego lekarstwa trzeba odstąpić.

To jest

tak, proszę państwa, jak w przypadku herbaty.

Wsy-

pujemy łyżeczkę cukru i jest nieco słodka.

Wsypuje-

my drugą – jest zupełnie słodka, dobra.

Wsypujemy

trzecią i jest już zbyt słodka.

Kiedy wsypiemy czwar-

tą, piątą, szóstą, to jest ulepek, tego się już nie da pić.

To po prostu nie będzie działać.

Panie ministrze, ta propozycja federalizacji Euro-

py jest może dobra dla rządów, ale zła dla społe-

czeństw.

To jest prosta droga do rozwalenia Unii

Europejskiej, i to nie aksamitnego, jak w przypadku

Czechosłowacji.

To jest prosta droga do rozwalenia

gwałtownego, do tego, czego obawiał się całkiem nie-

dawno pan minister Rostowski.

To jest zła droga.

Pamiętacie państwo posła Jana Rokitę?

Tu, z tej

mównicy, powiedział kiedyś: Nicea o muerte.

(Poseł Alicja Olechowska: Nie wracajmy do hi-

storii.)

To było wtedy zawołanie bojowe, a dzisiaj staje się

to, niestety, proroctwem.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Panie i Panowie z PiS-owskiej Opozycji!

Skoro pada-

ją bardzo silne okrzyki o zdradzie narodowej, zaprze-

daniu interesu narodowego, łamaniu konstytucji, to

w takiej irracjonalnej atmosferze zawsze warto od-

woływać się do faktów, zawsze warto ustalać fakty

i je powtarzać.

Nawet jeżeli w tak długiej debacie

padają one w różnych wypowiedziach, warto je przy-

pominać i porządkować.

Fakty są takie, że 7 lat temu za zgodą większości

Polaków przystąpiliśmy do struktur Unii Europej-

skiej, do grupy państw, które tworzą wspólną Europę

nie w oparciu o jedność polityczną czy jakąś wspólną

ideologię, ale przede wszystkim w oparciu o wspólne

interesy gospodarcze.

Unia rodziła się niegdyś jako

skromna Europejska Wspólnota Węgla i Stali, by roz-

szerzyć swoje zainteresowania gospodarcze na inne

dziedziny, by poszerzyć swoją aktywność w dziedzi-

nach społecznych i dojść do momentu, w którym

większość państw w Unii Europejskiej łączy wspólna

waluta, bardzo ważny element gospodarki.

Rozwój Unii nie był wolny od problemów.

Tak na-

prawdę Unia funkcjonowała od kryzysu do kryzysu,

ale właśnie kryzysy były tym najlepszym momentem,

żeby wprowadzać modyﬁkacje i reformy.

Efekt za-

wsze był jeden i wszystkim się opłacał.

Silniejsza

integracja gospodarcza opłaca się również Polsce

– dzisiaj dużo o tym mówiono – ponieważ są to żywe

pieniądze, twarda gotówka, która modernizuje Pol-

skę.

Buduje się drogi, mosty, modernizuje się polską

wieś, zasila organizacje pozarządowe na ich zadania

et cetera.

Nie stać nas na to, by zrezygnować z tych

pieniędzy.

(Głos z sali: I co rok wpłacać.)

W życiu nie ma nic za darmo, pani poseł, niech

Polska albo ktokolwiek będzie opierać własne plany

rozwojowe nie tylko o własne pieniądze, to musi li-

czyć się z tym, że niektóre obszary niezależności będą

ograniczone.

Tak jak w spółce będą one poddane pod

wspólny zarząd.

Tak już jest.

Rozumie to każde go-

spodarstwo domowe.

Rozumie również, że jeżeli je-

den z członków rodziny, członków gospodarstwa do-

mowego, popada w długi, nie ma pieniędzy na spłatę,

to ten problem rzutuje na wszystkich.

I tak jest

w Unii Europejskiej, w tej wieloosobowej rodzinie.

Ta-

kich członków znalazło się więcej.

Mamy do wyboru:

albo solidarnie zastanowić się, jak pokryć te zobowią-

zania i rozwiązać te problemy, co więcej, w takiej sy-

tuacji zawsze poddaje się ściślejszej kontroli wydatki,

co jest oczywiste, albo można wyjść z tej rodziny i bo-

rykać się z życiem na własny rachunek, ale wtedy

pozostanie się samemu.

Jest to oczywiste.

Pakiet ﬁskalny nie jest utratą suwerenności.

Co

więcej, między innymi pani poseł Pawłowicz, która

wywołała taki wielki entuzjazm wśród państwa

– myślę, że należy jej podziękować za to, że w swoim

wystąpieniu zawarła kwintesencję myśli PiS-owskiej,

dzięki czemu w tak długiej debacie nie trzeba odnosić

się do wielu parlamentarzystów, można zawsze od-

nieść się do pani poseł Pawłowicz i będzie to prawda

rozciągająca się na wszystkie państwa wystąpienia

– mówiła, w tym bałaganie myślowym i natłoku wie-

lu nieprawd, że Polska podpisała jakieś zobowiązania

związane z pakietem ﬁskalnym.

To nieprawda.

To

jest dopiero wizja.

Niczego nie podpisaliśmy.

Pakiet

ﬁskalny, należy odszyfrować to stwierdzenie, to nic

innego jak nadzór ﬁnansowy, lepszy nadzór ﬁnanso-

wy w sytuacji kryzysu nad budżetami państw człon-

kowskich.

Nie jest to utrata suwerenności.

(Poseł Anna Zalewska: Zgodnie z ideą UE...)

Trochę cierpliwości, panie posłanki, będę już

schodził, bo wiem, że jest późno.

Szanowni państwo, wchodząc do Unii Europej-

skiej, zdecydowaliśmy się na ograniczenie niektó-

rych sfer naszej niezależności.

Usankcjonowaliśmy

to w traktacie lizbońskim podpisanym przez prezy-

denta Lecha Kaczyńskiego, którego wynegocjowa-

nie ówczesna minister spraw zagranicznych pani

Anna Fotyga uznała, jak pamiętam, za sukces.

Pani

minister...

(Poseł Krzysztof Szczerski: Tak, z tytułu reżimów

ﬁskalnych.)

Tak było.

Dzisiaj stoi pani na czele tych, którzy

przestrzegają Polskę przed możliwą utratą suweren-

ności.

Z tytułu reżimów ﬁskalnych?

Pani minister,

proszę nie żartować.

Sytuacja, w której naprawdę będziemy mieli kło-

poty z suwerennością, o tym było już wielokrotnie

mówione, pojawi się, kiedy upadnie strefa euro, której

członkowie są, po pierwsze, naszymi najważniejszy-

mi partnerami gospodarczymi, po drugie...

(Poseł Krzysztof Szczerski: Oni są beneficjen-

tami.)

...wpłacają najwięcej do kasy unijnej, z której tak

hojnie czerpiemy.

To jest prawdziwe zagrożenie na-

szej suwerenności: jeśli padnie strefa euro i te pań-

stwa, które połączone są wspólną walutą, będą mia-

ły problemy ekonomiczne.

Kończąc, szanowni państwo, chciałbym zadać

państwu pytanie.

Dzisiaj pośrednio wywołał już tę

myśl pan marszałek Stefan Niesiołowski.

Czy kondo-

minium może stracić niepodległość?

Czy jakiemuś

kondominium może grozić utrata suwerenności?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

rewiczowi z Klubu Parlamentarnego Prawo i Spra-

(Poseł Anna Fotyga: Sprostowanie, pani marsza-

łek.

Tym razem mam prawo.)

W takim razie pan poseł Macierewicz chwilę po-

czeka.

W trybie sprostowania pani posłanka Anna Fo-

tyga.

Bardzo proszę, pani posłanko.

o interesach, jeżeli mówimy o tym, kto najbardziej

korzysta na ratowaniu strefy euro, chciałabym zacy-

tować wypowiedzi niemieckiej konferencji kościołów.

(Poruszenie na sali) Otóż po opublikowaniu raportu

dotyczącego eksportu Republiki Federalnej Niemiec,

eksportu broni, wypowiedziała się ona krytycznie na

temat korzyści, jakie Niemcy wyciągają ze zwiększo-

nego eksportu broni do takich państw, jak Grecja

i Portugalia, pogłębiając ich zadłużenie.

To jest de-

bata wewnątrzniemiecka, więc proszę nam nie mó-

wić, że ratowanie strefy euro to nasza korzyść.

Pani

kanclerz Angela Merkel mówiła o tym wyraźnie

w Bundestagu i w mediach.

Proszę nie porównywać

integracji w ramach Unii Europejskiej do integracji

w ramach strefy euro.

To są dwie zupełnie inne kwe-

stie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, pani posłanko, choć nie było to sprosto-

wanie.

Teraz zapraszam pana posła Macierewicza.

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Antoni Macierewicz:

Panie Marszałku!

Przepraszam, proszę wybaczyć.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

To niesłychanie waż-

na i kluczowa debata.

Wypada wyrazić żal, że prowa-

dzona ona była przez tych, którzy rządzą, i przedsta-

wicieli klubów lewicy, którzy pragną przyłączyć się

do państwa rządów.

Gratulacje składam na ręce pana

ministra jako najwyższego obecnego tutaj urzędnika

państwowego koalicji.

Zyskaliście dzisiaj wspania-

łych sojuszników.

Pan Leszek Miller, który jeszcze

go, że tak powiem, z waszą pomocą.

(Oklaski)

zalegalizować heroinę (Poruszenie na sali), panie mi-

nistrze Sikorski...

(Poseł Jacek Najder: To skandal i kłamstwo!)

...ten klub chciałby także wesprzeć...

(Poseł Jacek Najder: Kłamstwo!)

...waszą koalicję.

Moje gratulacje.

Powstaje forma-

cja, która może liczyć na poklask.

Tylko czyj?

Jakiej

Europy?

(Poseł Jacek Najder: Normalnej Europy.)

Czy taką Europę rzeczywiście pan, panie mini-

strze, chciałby zafundować Polsce?

Co takiego się

taką Europę, charakteryzowaną przez byłych apa-

ratczyków komunistycznych i ludzi, dla których

Poseł Mariusz Witczak

legalizacja narkotyków jest głównym celem poli-

tycznym?

(Poseł Jacek Najder: To skandal, to kłamstwo!)

To jest formuła, którą chciałby nam pan zafundo-

wać?

Czy w imię tej właśnie formuły opowiada nam

pan o realizmie?

Jeśli chodzi o kalkulację, którą pan

przeprowadził, szanuję to.

Co więcej, rozumiem tę

kalkulację, którą pan przeprowadził, i nie odrzucam

jej a limine, bo Polska w swoich dziejach znajdowała

się w dramatycznych sytuacjach, w których musiała

różny dyktat przyjmować do wiadomości.

Pan nawet

nam powiedział, o jaką sytuację chodzi.

Pan nam

nawet powiedział, za co dziękuję, jakimi wzorcami

posługiwał się pan w Berlinie, gdzie wygłaszał pan

swoje przemówienie, oraz ostatnio w Brukseli, miano-

wicie wzorem traktatu jałtańskiego.

To Jałtę pan

(Głos z sali: A co na to Moskwa?)

z panem Palikotem i panem Millerem, nas pcha.

Otóż

mogę panu powiedzieć tak: rozumiem obecność pana

Millera i pana Palikota w tej formule.

Ale pana?

(Poseł Jacek Najder: Ale my nie rozumiemy pana

obecności, pan jest szkodliwy.)

To może jest głupie, ale powiem panu więcej.

To

jest nie tylko głupie, to jest dla Polski szkodliwe.

Przykładacie państwo rękę do niszczenia Unii Euro-

pejskiej wolnych państw i narodów, tej, którą stwo-

rzyli ojcowie założyciele.

To była Unia Europejska

oparta na suwerenności państw.

Za taką Unią Euro-

pejską Polacy kiedyś głosowali w referendum.

Jak pan zapewne pamięta, a jeśli nie, to chcę

przypomnieć, że przestrzegaliśmy wówczas – byłem

wśród tych, którzy to robili – że chociaż ładnie to

teraz wygląda, że chociaż obietnice, które są nam

formułowane: i ﬁnansowe,icywilizacyjne,ipolitycz-

ne, i różne, miło brzmią, to koniec będzie inny.

Koń-

cem będzie doprowadzenie nas do jednego państwa

europejskiego...

(Głosy z sali: Brawo!

Brawo!)

(Oklaski)

...o którym z taką radością dzisiaj mówili pana

najnowsi sojusznicy.

To jest pana rzeczywiste wspar-

cie i rzeczywiste oparcie.

Dlatego byliśmy przeciwko

wstąpieniu do Unii na takich warunkach, na których

państwo wtedy nas tam wepchnęliście.

Ale był jeden element, który trzeba dzisiaj przy-

wołać i który wyglądał inaczej, mianowicie związany

ze zobowiązaniami ﬁnansowymi.

Państwo dzisiaj

przez cały czas mówicie: przecież Polacy podjęli tę

decyzję w referendum, więc niech się tego trzymają,

to zobowiązuje.

Tak, ale ten układ miał dwie strony:

miał stronę polską i miał stronę unijną.

Unia zobo-

wiązała się do przekazywania nam pieniędzy w za-

mian za rynki, które daliśmy Unii.

To nie jest żadna łaskawość ze strony Unii Euro-

pejskiej, że daje pieniądze.

To jest wasza odpowie-

dzialność, że wy tracicie te pieniądze.

To jest wasza

odpowiedzialność, że zgadzacie się na to, że z każde-

go euro, które płynie do Polski z Unii Europejskiej,

85 centów wpływa do przedsiębiorstw, których stoli-

cą jest Berlin.

I to jest rzeczywista konsekwencja

układu gospodarczego, jaki państwo realizujecie.

To

jest wasza odpowiedzialność, że chociaż macie w trak-

tacie akcesyjnym zobowiązanie Unii Europejskiej, że

od 2012 r. będą zrównane dopłaty dla polskich rolni-

ków, nie umieliście tego wyegzekwować.

A więc zła-

mano podstawowy fundament umowy między Polską

a Unią.

Ale w tym wszystkim najgorsze jest jeszcze coś

innego.

Państwo szermujecie nazwą Unia Europej-

ska, odnosząc się do tworu, który właśnie Unią nie

jest, który właśnie Unię zniszczył na naszych oczach,

który właśnie ją rozbił, bo te 24 państwa czy 3 pań-

stwa, które zgodziły się na unię ﬁskalną, przyjęły to

zobowiązanie poza Unią Europejską.

Unia Europej-

ska jako mechanizm pozostała w istocie przy Wielkiej

Brytanii.

Państwo, forsując unię ﬁskalną, rezygnujecie ze

wszystkich przywilejów, jakie należą się nam w związ-

ku z traktatem akcesyjnym, i wszystkich zobowią-

zań, które tamte państwa podjęły w ramach trakta-

tu akcesyjnego.

Wpychacie nas na zasadzie drugo-

rzędności do nowej struktury, w której tamte zobo-

wiązania już nie istnieją i w której będziemy ponosi-

li wyłącznie...

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Pogotowie ratunkowe, bardzo proszę.)

(Wesołość

na sali)

...konsekwencje dominacji Berlina bez żadnych

przywilejów, które dotychczas były Polsce zagwaran-

towane.

przyjmowana publicznie...

(Głosy z sali: Uuu!)

...ale pan jest ministrem Polski i spraw zagranicz-

nych i ma pan obowiązek zachowywać się poważnie

prezentuje pan państwo polskie.

Na koniec króciutka informacja historyczna, dla-

tego że niestety olbrzymia część wypowiadających się

dzisiaj posłów nie zna historii Polski ani nie zna pod-

stawowych zasad.

Otóż tym, którzy deklarują, że

przecież nic złego się nie dzieje, bo to my sami, wła-

snowolnie, dobrowolnie rezygnujemy z części niepod-

ległości na rzecz innej struktury, w związku z czym

nie można mówić o utracie suwerenności, bo my sami

to robimy, chcę przypomnieć, że trzy kolejne sejmy

renności Polski.

(Oklaski)

A na koniec...

(Głosy z sali: Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden,

zero.)

(Oklaski)

...panie ministrze, pan...

(Dzwonek)

Pani marszałek, rozumiem, że przedłużyła pani

czas wystąpienia przerywanego przez tamtych po-

słów.

Dziękuję bardzo, pani marszałek, za przedłu-

żenie czasu.

Poseł Antoni Macierewicz

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Bardzo proszę konkludować.

Poseł Antoni Macierewicz:

A na koniec, proszę pana, chcę powiedzieć, że król

Stanisław Poniatowski dobrowolnie podpisał rezy-

gnację z polskiej suwerenności.

(Gwar na sali)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Proszę o spokój.

Poseł Antoni Macierewicz:

Tylko że mało ludzi wie, iż podpisał w zamian za

to były jego osobiste interesy.

I na tym polega wasza

odpowiedzialność, a także wasza hańba.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Bardzo proszę.

(Poseł Anna Zalewska: W sprawie formalnej.)

W sprawie formalnej.

Dobrze.

Panie ministrze, proszę chwileczkę się wstrzy-

mać.

Poseł Anna Zalewska:

Pani Marszałek!

Zwracam się z wnioskiem o 5 mi-

nut przerwy i proszę o zreﬂektowanie się, pani mar-

szałek, że rechotanie marszałka razem z panem mi-

nistrem na okoliczność sformułowania...

(Głosy z sali: Uuu!)

...że wzywa pogotowie ratunkowe, i tolerowanie

zachowań poniżej poziomu szkoły podstawowej, roz-

wydrzonych dzieci jest czymś nieprawdopodobnym

w tej Izbie.

Jeszcze raz proszę o przerwę.

Proszę się

spotkać ze swoim własnym klubem, przeprowadzić

lekcję wychowawczą i wrócić do pracy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przerwy nie ogłaszam.

A teraz zapraszam pana ministra na mównicę.

Bardzo proszę, panie ministrze.

kim chciałbym powtórzyć do protokołu sejmowego

to, co jest, myślę, jasne dla całej sali oprócz ewident-

nie posła Macierewicza.

Posłużyłem się pewną ﬁgurą

retoryczną pokazującą, że nie na wszystkie porozu-

mienia państw trzecich Polska może mieć wpływ.

Zawieranych jest wiele traktatów, także skrajnie dla

nas niekorzystnych, na które po prostu nie mamy

wpływu.

I tylko taką myśl próbowałem przekazać.

Pan poseł Macierewicz jak zwykle nieco ją nadinter-

pretował.

(Poseł Kosma Złotowski: Tylko trochę, tak?)

Tak.

Ale jest myśl, która była już moim udziałem pod-

czas tej dzisiejszej debaty i którą także przekazał pan

poseł Macierewicz.

Mianowicie jak to jest, że faktycz-

nie w sprawie polityki europejskiej dzisiaj zgadzam

się z tym, co mówił Leszek Miller, były członek polit-

dyś człowiek, współzałożyciel Komitetu Obrony Ro-

botników Antoni Macierewicz?

(Poseł Anna Zalewska: Trzeba ściągnąć tabliczkę:

strefa zdekomunizowana.)

Jeśli mogę dokończyć...

Wydaje mi się, że to jest

ciekawe, jak się to zmienia, i wydaje mi się, że polega

to na tym, iż pan premier Miller jako premier, który

wprowadzał Polskę do Unii Europejskiej, zrozumiał

już, że sojusze, jakie zawieraliśmy w czasie II wojny

światowej, już niekoniecznie obowiązują i że wrogo-

wie z tamtych czasów też już niekoniecznie obowią-

zują.

(Oklaski) Tylko dlatego, że Niemcy były naszym

wrogiem 70 lat temu, nie oznacza to, że są nim dzi-

zumiał, iż Republika Federalna Niemiec jest dzisiaj

naszym traktatowym sojusznikiem.

(Poseł Kosma Złotowski: Kto mówił o pakcie Rib-

bentrop-Mołotow?

Czy to nie pan?)

(Głos z sali: Proszę nie przeszkadzać.)

Panie pośle, po pierwsze, proszę nie przeszkadzać,

po drugie, już trzy razy to prostowałem, także z tej

trybuny.

Proszę sobie zerknąć, co naprawdę powie-

działem.

Pan z pańskiej strony powinien najlepiej

wiedzieć, że nie wszystko, co czyta pan w gazecie, to

prawda.

Często to podnosicie.

(Poseł Izabela Kloc: To racja.)

A więc, panie pośle, to jest tak, że są sprawy,

w których możemy się zgodzić i możemy mieć wspól-

ny interes a to z Niemcami, a to z Rosją, a to z inny-

mi państwami w najróżniejszych konﬁguracjach.

Widzę, że się pan zgadza, super.

To zaczynamy mieć

normalną dyskusję, w której nie musi pan…

Jednak

niedawno mieliśmy wybory parlamentarne, w któ-

rych wasze deﬁnicje,wasztemperament,waszsposób

prowadzenia debaty, te oskarżenia – chociażby to, co

pan dzisiaj powiedział, o hańbie – społeczeństwo od-

rzuciło.

Informuję pana posła, że dostałem więcej

głosów od pana.

(Oklaski)

(Poseł Antoni Macierewicz: W większym okręgu.)

Proporcjonalnie też, panie pośle.

To oznacza, że pan nie ma jakiejś nadzwyczajnej

legitymacji do tego, żeby mówić, kto jest patriotą,

a kto zdrajcą.

(Poseł Antoni Macierewicz: Zwyczajną legity-

mację.)

Proszę się zachowywać jak ktoś, kto też podlega

ocenie.

Teraz – ja staram się wyobrazić sobie, dociec, zro-

zumieć, jaka będzie rola Antoniego Macierewicza

w historii.

(Głos z sali: To się okaże.)

Bo będzie.

Bo uważam, kiedy obserwuję to, co robi

pan Macierewicz – nie za czasów PRL, gdy był dziel-

nym człowiekiem i walczył z totalitaryzmem, ale

teraz – w wolnej Polsce, od wykonania, spartaczenia

lustracji, co opóźniło ten proces o wiele lat, po spar-

taczenie likwidacji WSI, po ośmieszenie procesu ba-

dania przyczyn tragedii smoleńskiej, wydaje mi się,

że pan poseł zawsze w imię najwyższych rzekomo

ideałów de facto proponuje Polakom rozwiązania,

model, podejście do polityki, także w dzisiejszej wy-

powiedzi, które mnie osobiście pasują do…

Znaczy,

co by pan chciał?

Był pan przeciwko wejściu Polski

do Unii Europejskiej, przeciwko traktatowi z Lizbo-

ny, teraz jest pan przeciwko ratowaniu strefy euro.

Są takie kraje, którym wadzi Unia Europejska, które

wolałyby prowadzić swoje relacje pojedynczo z kraja-

mi członkowskimi Unii Europejskiej, które uważają,

że swój wpływ w świecie maksymalizują wtedy, gdy

Europa nie maksymalizuje swojej zbiorowej siły.

I pan dokładnie wie, jaki to jest kraj sąsiedni.

To jest

kraj, który też nie poddałby się federacji demokra-

tycznych państw, który nawet nazwał tę doktrynę.

To jest doktryna suwerennej demokracji.

I pan chciał-

by, aby Polska tak się zachowywała – aby inni rezy-

gnowali, łączyli swoje zdolności do działania, a Pol-

ska, tak jak Rosja, zachowywała się na zasadzie su-

werennej demokracji.

Ale tak się nie da, panie pośle.

To jest tak, że Europa jest jednocześnie polem gry

wspólnotowej, polem troski o dobro wspólne i jedno-

cześnie polem rywalizacji państw członkowskich.

Tylko wy przykładacie do tego tę XIX-wieczną dar-

winowską miarę.

W waszych wypowiedziach co wi-

dzę?

Tylko połowę tego obrazu, tylko tę rywalizację.

Europa ma być tym wspólnym rynkiem.

I tu á propos

– to nie jest tak, że dostajemy fundusze spójnościowe

za nasz rynek.

Otwarcie tego rynku, nasze wejście

na wspólny rynek jest naszym większym atutem niż

fundusze spójnościowe.

I to, mam nadzieję, pan ro-

zumie – że jak Koreańczycy czy Japończycy budują

u nas fabrykę, to po to, żeby produkować na rzecz

całej Unii Europejskiej.

To jest ta największa korzyść

z należenia do wspólnego obszaru, a nie tylko fundu-

sze spójnościowe.

I teraz – wy uważacie, że na tym wspólnym ryn-

ku ma już być właściwie tylko przestrzeń rywaliza-

cji, w której Polska zawsze musi przegrać i dlatego

musi się bronić.

A ja was pytam, skoro to ma być

taka hobbesjańska czy darwinowska walka o byt,

to gdyby inni patrzyli na to tak samo, a według was

nie mają żadnego wspólnego interesu na myśli, tyl-

ko zachowują się samolubnie, skąd dostajemy ten

przelew z Brukseli?

Skąd, jeżeli zachowują się sa-

molubnie?

Kto wpłaca na ten przelew?

Tylko że do-

skonale wiecie, że netto dostajemy ok. 1 mld euro

więcej niż wysyłamy.

(Głos z sali: Wszyscy tak robią.)

Nie wszyscy.

Ale jeżeli prawdą by było, że wszyscy

inni upatrują tylko swego krótkoterminowego inte-

resu i tylko patrzą, jak by tu Polskę poniżyć, jej do-

piec i ją wykorzystać, to dlaczego bilans przelewów

jest na naszą korzyść?

(Poseł Anna Fotyga: Wszyscy tak mieli.)

(Wesołość

na sali)

To skąd, to za co się buduje?

W Polsce mamy w tej

chwili połowę inwestycji prowadzonych w całej Eu-

ropie.

Za czyje m.in. pieniądze są te inwestycje?

(Poseł Izabela Kloc: Gdzie te pieniądze wracają?)

Pani uważa, że to wszystko to jeden wielki pic,

tak?

Ja próbuję w drugim człowieku, w drugim polity-

ku widzieć jądro dobra, troski, jakiejś podstawowej

racjonalności.

(Poruszenie na sali) Ale przyznajcie,

że póki co na tym interesie nieźle wychodzimy.

I je-

żeli my zyskujemy, to ktoś dopłaca, a jak dopłaca, to

znaczy, że ma jakiś wspólnotowy interes i że widzi

w tym jakiś wspólny los europejski, a niekoniecznie

widzi nas jako kolonię – tak jak wy byście chcieli, tak

jak wy to rozumiecie.

Zrozumcie, że to jest trochę bardziej skompliko-

wane – że jest rywalizacja, ale jest też wspólnota

i że trzeba się umieć między tymi porządkami jak

najzręczniej i najskuteczniej poruszać.

I że najzręcz-

niejszą formą poruszania się nie jest mówienie

o IV Rzeszy, o Konzentrationslager Europa i o Po-

lakach jako Indianach w rezerwacie.

Ta dyskusja

powinna być trochę bardziej zaawansowana.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Pan poseł Macierewicz w trybie sprostowania.

Zapraszam, panie pośle.

Poseł Antoni Macierewicz:

Bardzo dziękuję, pani marszałek.

Rzeczywiście chciałbym sprostować moje słowa

źle zrozumiane ze strony pana ministra Sikorskiego.

Ja nie wiem, kto panu ministrowi Sikorskiemu mówi

o Indianach w Europie, ja nie wiem, kto panu mini-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

strowi (Poruszenie na sali) Sikorskiemu donosi, infor-

muje o tym, że ja twierdzę, że Europa Konzentration-

slager.

Ja nie wiem, kto panu takie głupoty na mój

temat donosi.

To, że to są głupoty, widać po tej całej

charakterystyce mojego działania, którą pan raczył

tutaj w sposób fałszywy, kłamliwy i absurdalny przy-

toczyć.

Ale zostawiam to, może to jest kwestia pana

przyjaźni z panem pułkownikiem, przepraszam, już

generałem Dukaczewskim.

Nie wiem, kto panu to do-

wspólnego z prawdą.

Nigdy nie mówiłem o żadnych

Indianach, za to mówiłem o czymś innym, ale na to

pytanie pan nie odpowiedział, a ono jest kluczowe.

na produkcję mleka w Polsce?

(Głos z sali: Są.)

Czy to nie jest tak, że są kwoty na cukier?

Czy to

nie jest tak, że ograniczyliśmy produkcję cementu, ba,

nawet ją zlikwidowaliśmy w ogóle?

Czy to nie jest tak,

że ograniczyliśmy produkcję naszych hut?

To wszyst-

ko jest nieprawda, to jest ﬁkcja, tego nie ma?

To

w takim razie dlaczego, niech pan mi powie, dlaczego,

z Warszawy do Gdańska jedzie się godzin 10?

10!

(Głos z sali: Cztery!

Cztery!)

Tak, w tej wspaniałej perspektywie, o której pan

nam opowiada, w tym wspaniałym, niesłychanym

rozwoju, w tej wielkiej cywilizacji.

Do Łodzi, Krako-

wa i Gdańska szybciej jechało się w roku 1925 niż

pod rządami Platformy Obywatelskiej, która chce

nas jeszcze bardziej zintegrować z tym zacofaniem.

Proszę państwa, proponuję panu ministrowi, a także

panom, żebyście przejechali się do Piotrkowa Trybu-

nalskiego szosą, którą tak zniszczyliście, że wygląda

jak po bombardowaniu w czasie drugiej wojny świa-

towej i nie ma żadnych perspektyw, żeby szybko od-

zyskała swój kształt.

A na koniec ostatnia sprawa, najważniejsza.

Niech

pan mi powie, dlaczego z każdego euro, które płynie

do Polski, 85% dostają obywatele pani Merkel, a nie

pańskiego rządu, z każdego euro.

To jest istota ra-

chunku, którego pan niestety nie umie przeprowa-

dzić.

Może pan nieźle się kształcił w różnych…

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

nął, a to nie jest sprostowanie.

Dziękuję.

Zapraszam teraz do zabrania głosu pana Macieja

Orzechowskiego z Klubu Parlamentarnego Platfor-

ma Obywatelska.

Poseł Maciej Orzechowski:

Ja z pokorą przyjmuję słowa mojego przedmówcy

o rzekomym braku znajomości historii, ale skoro jest

takim świetnym historykiem, to powinien pamiętać,

co powiedział Winston Churchill.

Otóż powiedział

żeby wyczerpać temat, ale również to, żeby nie wy-

czerpać słuchaczy.

(Wesołość na sali, oklaski)

Ze względu na niewielką ilość czasu nie wyczerpię

tego tematu, będę mówił o wspólnej polityce zagra-

nicznej.

Często w polityce zagranicznej pojawia się

teraz obraz wzburzonego morza, po którym płynie

okręt zwany Europą.

Ale nie czarujmy się, na tym

morzu jest więcej okrętów.

W związku z widocznym

w ostatnich latach przeobrażeniem się globalnego

systemu międzynarodowego w wielobiegunowy pań-

stwa określane jako wschodzące potęgi, tzw. emer-

ging powers, głównie Chiny, Indie, Brazylia i Rosja,

a także państwa pretendujące do roli mocarstw re-

gionalnych, jak Turcja, Indonezja, Pakistan czy RPA,

odgrywają coraz ważniejszą rolę gospodarczą i poli-

tyczną.

To również cały czas powinniśmy mieć na

uwadze, bo przecież kryzys w Europie nie zatrzymał

ingerencji tych państw, nie zatrzymał ich ekspansji

oraz nie zlikwidował ich interesów.

Często teraz

w Europie mówi się o zarządzaniu kryzysowym, o tzw.

crisis management.

Nie wiem, dlaczego, ale koledzy

z prawej strony polskiej sceny politycznej chcą zarzą-

dzać strachem, chcą wprowadzić swoisty fear mana-

gement.

Wyrazem tego jest coraz bardziej widoczna

obecność Chin, Indii i Brazylii nie tylko w Afryce,

Azji czy Ameryce Łacińskiej, ale również na obszarze

Unii Europejskiej.

Kraje te wzmacniają tam swoją

obecność, biorą aktywny udział w międzynarodowych

negocjacjach handlowych i klimatycznych, uczestni-

czą w pracach G20, wreszcie współpracują z innymi

gospodarkami, jest to nie tylko Unia Europejska, ale

również tzw. BRIC, czyli Brazylia, Rosja, Indie i Chi-

ny, czy IBAS, czyli Indie, Brazylia i RPA, oraz wspie-

rają reformy i przekształcenia ONZ.

Parlament Europejski niedawno zlecił londyń-

skiemu instytutowi European Council on Foreign

Relations przeprowadzenie badań na temat polityki

i relacji zewnętrznych Unii.

W badaniach udział

wzięło 80 ekspertów z 27 krajów członkowskich.

Wy-

niki, choć może w dużej mierze przewidywalne, mo-

mentami zaskakują, a nawet szokują.

Spójność poli-

tyki zagranicznej udało się wypracować wobec terro-

ryzmu.

W Unii Europejskiej współpracuje się z wie-

loma państwami, a najlepiej dogaduje się z USA.

Nic

dziwnego, bowiem chodzi o relacje w zakresie mię-

dzynarodowych korporacji, wymiany danych osobo-

wych czy też współpracy regionalnej.

Jednak współ-

praca załamuje się na poziomie konkretnych działań,

takich jak interwencja w Afganistanie.

Co do zmian

w starych krajach Unii, to wizje współpracy w ra-

mach poprawy ochrony środowiska są już o wiele

bardziej spójne.

Inaczej to wygląda w przypadku re-

lacji z Rosją.

Tu im dalej od wewnętrznych zmian

w tym kraju, tym lepiej.

Co do problemów globalnych

Unia Europejska i Rosja mają podobną wizję, nawet

jeśli dotyczy ona wspólnej obrony granic, gdy jednak

Poseł Antoni Macierewicz

230

dyskusja wkracza w obszar wolności mediów, to Mo-

skwa kategorycznie odgradza się.

To właśnie w kwe-

stii praw człowieka Unia Europejska radzi sobie naj-

gorzej, mimo że jest to fundament jej działań, a to

uderza w istotę Wspólnoty.

W kwestiach łamania

praw Unia potraﬁinterweniowaćniestetytylkotam,

gdzie ma swoje interesy gospodarcze, lub tam, gdzie

problemy są mniejsze.

Kończąc, chciałbym zadedykować mojemu przed-

mówcy jeszcze jeden cytat, bo padło tu wiele mocnych

słów w stosunku do moich kolegów i moich koleżanek.

Bernard Werber mówił: patrz, gdzie uderza przeciw-

nik, często jest to właśnie jego najsłabszy punkt.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Udzielam głosu pani posłance Alicji Olechowskiej

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Zapraszam panią poseł.

Poseł Alicja Olechowska:

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Dzisiaj przez prawie cały dzień debaty na temat przy-

szłości Unii Europejskiej poruszyliśmy niemal

wszystkie ważkie tematy, często nie uzyskaliśmy

konsensusu między obiema stronami sali, ale właści-

wie w ogóle nie wspominaliśmy o ważnym aspekcie

Unii Europejskiej, jakim jest budżet Unii Europej-

skiej.

Otóż, jeśli chodzi o wspólne planowanie i zapla-

nowanie wydatkowania pieniędzy unijnych pocho-

dzących ze składek członkowskich, to istotny jest

oczywiście budżet Unii Europejskiej.

Jest to bardzo

ważne działanie, jest to bardzo ważne wydatkowanie

pieniędzy wszystkich krajów członkowskich.

Opracowanie budżetu dla każdego państwa jest

dużą sprawą i dużym problemem, szczególnie wtedy,

kiedy rzeczywiście kryzys zagląda nam przez okna

i trudno jest zliczyć pieniądze, które chcielibyśmy

wydać.

Często jest tak, jak zdarzyło się teraz, że two-

rzy się warianty, nasz rząd przygotował aż trzy wa-

rianty budżetu po to, żeby zabezpieczyć się na wszel-

ką ewentualność.

A już niesamowicie skomplikowaną

sprawą jest stworzenie budżetu dla Unii Europejskiej

w takim momencie, w jakim teraz się znajdujemy.

Komisja Unii Europejskiej do spraw budżetu na

czele z naszym komisarzem, panem Januszem Le-

wandowskim, zajmuje się perspektywami Unii Euro-

pejskiej, perspektywą stworzenia nowego budżetu na

lata 2015–2020.

Główne aspekty tej perspektywy

budżetowej skupiają się teraz na wzmocnieniu fun-

duszy spójności, które dają szanse na kolejny etap

rozwoju gospodarczego, etap rozwoju infrastruktury

i edukacji we wszystkich regionach Unii Europej-

skiej, zróżnicowanych w porównaniu z regionami

starej Europy, zdecydowanie odbiegających od tej

części naszego kontynentu.

Wzmocnienie funduszy spójności to także per-

spektywa dla Polski.

Łatwo zauważyć, że dotychcza-

sowe fundusze Polska skonsumowała znakomicie.

Ważne jest też to, że w nowej perspektywie budżeto-

wej istotną sprawą będzie zachowanie nowego ﬁnan-

sowania dla rolnictwa.

Nie myślę tu wyłącznie o ﬁ-

nansowaniu polegającym na doﬁnansowywaniu

rolników w formie dopłat, ale także o ﬁnansowaniu

infrastruktury wiejskiej.

To będzie niesamowicie

ważne dla polskich wsi, które na razie odstają od tych

potraﬁących wykorzystywać dotychczasowe szanse.

Mamy nadzieję, że dzięki środkom w ramach per-

spektywy 2015–2020 te różnice na polskiej wsi zosta-

ną zdecydowanie zniwelowane.

Już w najbliższym półroczu, podczas prezydencji

duńskiej, zakończą się prace nad projektem budżetu

na następne 5 lat, czyli na lata 2015–2020.

Będziemy

mogli się przygotować do kolejnej absorpcji.

Wtedy

nie będziemy mogli mówić o tym, co tu przed chwilą

słyszałam, że tych pieniędzy w ogóle nie widać.

Pro-

szę państwa, to jest niemożliwe.

Każdy młody czło-

wiek, który dzisiaj chce otworzyć jakąkolwiek dzia-

łalność gospodarczą, a młodzi ludzie są świetnie

przygotowani do absorbowania tych funduszy, na-

tychmiast może dostać 40 tys. dopłaty z tytułu roz-

poczęcia własnej działalności.

Nie możemy mówić, że

nie widać tych pieniędzy, nie widać innowacyjności, bo

gołym okiem wszędzie ją widać.

To polska prezydencja, która wzmocniła naszą

pozycję na arenie politycznej, ułatwia nam, wzmac-

nia naszą pozycję w negocjowaniu tego perspekty-

wicznego planu budżetu na następną pięciolatkę.

Komisja Europejska przedstawiła projekt budżetu.

Co się dzieje z tym projektem?

Proszę państwa, pro-

jekt, który był na siedem lat, ustalony w roku 2007,

niestety został odrzucony przez państwa członkow-

skie.

Dzisiaj my, Polacy, możemy się szczycić sukce-

sem, że nasz projekt, przygotowany, zatwierdzony

przez komisarza Janusza Lewandowskiego, został

poparty przez kraje członkowskie.

Co to znaczy?

Gdy-

by był teraz na sali minister ﬁnansów, jemu zadała-

bym to pytanie, żeby to on państwu powiedział, dla-

czego to jest tak bardzo ważne.

Otóż to jest tak bar-

dzo ważne z tego powodu, że gdyby w roku 2007 nie

odrzucono projektu budżetu unijnego, zapewne mie-

libyśmy więcej pieniędzy niż te 64 mln na siedmio-

latkę.

A więc teraz mamy szanse na to, że rzeczywi-

ście będziemy mogli absorbować 300 mld euro...

(Poseł Izabela Kloc: Złotych.)

...co jest niesłychanie ważne dla naszego kraju.

Miejmy nadzieję, że rzeczywiście te fundusze będą

znowu bardzo widoczne.

Biorąc pod uwagę to, że scenariusz poprzedniego

projektu budżetu nie sprawdził się, my jako Polska

pokazaliśmy, że jesteśmy w stanie stworzyć taki pro-

Poseł Maciej Orzechowski

231

jekt budżetu podczas naszej prezydencji, który został

zatwierdzony przez kraje członkowskie.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

sunkować do kilku kwestii.

Jedna to jest kwestia nie-

miecka.

Mianowicie w propozycjach premiera Tuska,

w wystąpieniu w Berlinie pana ministra Sikorskiego nie

proponowano zwiększenia roli Niemiec w strukturach,

w instytucjach unijnych nawet o jeden milimetr.

Niemcy

we wszystkich instytucjach są niedoreprezentowani, je-

śli chodzi o ich potencjał demograﬁczny,jeślichodzioich

potencjał gospodarczy: i w liczbie eurodeputowanych,

i w liczbie głosów w Komisji Europejskiej, i w liczbie

komisarzy, i w Trybunale Sprawiedliwości.

Lepiej, gdy

Niemcy są w tych strukturach europejskich głęboko za-

korzenione, niż żeby te struktury się rozerwały i Niemcy

występowały jako samodzielne mocarstwo.

Druga sprawa, kwestia suwerenności.

Proszę

państwa, dzisiaj na suwerenność trzeba patrzeć tak,

czy my jako kraj, jako wspólnota, jesteśmy w stanie

w tym klubie uczestniczyć, czy też możemy sobie z nie-

go wyjść bez powstań, bez walki, bez zbrojnego wy-

siłku, tylko własną naszą decyzją.

Natomiast jak są

podzielone decyzje, czy podejmuje je Bruksela, czy

podejmujemy je na szczeblu krajowym, czy na szcze-

blu regionów, jest to kwestia pragmatyki, kwestia

zasady pomocniczości, gdzie te decyzje optymalnie

należy podejmować.

Chciałbym powiedzieć, że w wie-

lu sprawach tak rozumianą XIX-wieczną suweren-

ność już oddaliśmy.

W sprawach polityki handlowej

– jest to w kompetencjach Unii, w sprawach bardzo

wielu standardów, polityki rolnej, strefy Schengen,

w wielu tych dziedzinach Unia albo w całości, albo

w części przejęła kompetencje narodowe i uczestni-

czymy w tym procesie ogólnonarodowym.

Tak że naszą

suwerenność zachowujemy, dopóki mamy zdolność de-

cydowania – należymy do tego klubu i czy możemy

z niego wyjść.

Tę wolność cały czas zachowujemy.

Jest wiele spraw, w których nam się opłaca zwięk-

szyć tę suwerenność, między innymi w sprawach

dyscypliny ﬁnansowej, bo wiele krajów sobie posza-

lało znacznie bardziej niż Polska i trzeba je jakoś

sprowadzić, czy na przykład w sprawach polityki

energetycznej.

Gdybyśmy mieli tę suwerenność, może

nie byłoby tak, że Gazprom zawierałby umowy indy-

widualnie z każdym krajem, tylko może byłaby jakaś

wspólna polityka europejska w tej sprawie, itd.

Ostatnia sprawa, małe czy duże kraje.

Tak się

akurat składa, że te najmniejsze kraje są największy-

mi zwolennikami integracji europejskiej, mam na

myśli kraje Beneluksu, Luksemburg, który stał się

najbogatszym krajem Unii Europejskiej, Islandia, jak

się pojawiły kłopoty, raptem chce wstępować do Unii.

Tak że to nie jest taka zależność w Unii Europejskiej,

że duży dużo znaczy.

Odwrotnie, ta struktura wzmac-

nia rolę i możliwości działania małego.

Tak więc nie

bójmy się pogłębiania integracji, patrzmy na to prag-

matycznie, a jak będziemy dalej suwerenni, to będzie-

my sami mogli podejmować w tej sprawie decyzje,

jakie kompetencje komu powierzamy.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Beata Bublewicz:

Wysoki Sejmie!

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Zamykając listę mówców, chciałabym postawić w moim

wystąpieniu tezę, że Europa jest kobietą.

A oto argu-

menty.

W Chinach miliardową społeczność mówiącą wie-

loma dialektami i językami spaja jedno zrozumiałe

dla wszystkich logograﬁczne pismo.

W USA, pań-

stwie byłych i obecnych migrantów, jeden amerykań-

ski naród spaja poczucie amerykańskiego obywatel-

stwa.

(Dzwonek) Kiedy powstawała Unia Europejska,

nie miała jednego wspólnego alfabetu czy kilku ty-

sięcy lat nieprzerwanej państwowości jak w Chinach.

Nie powstawała jako nowy byt na niezasiedlonych

ziemiach jak w USA.

To było, warto dziś przypomi-

nać, małżeństwo z rozsądku niedawnych śmiertel-

nych wrogów.

Mariaż państw wykrwawionych w dwóch

poprzednich wojnach światowych, wywołanych z po-

wodu konﬂiktu ekonomicznych interesów.

I tak jak

w każdym małżeństwie z rozsądku, pierwsze związ-

ki, pierwsze integracje europejskie w XX w., opierały

się na wspólnym interesie ekonomicznym, na wspól-

nej polityce węgla i stali, potem na całym wspólnym

rynku.

Z biegiem lat w tym małżeństwie z rozsądku

pojawił się idealizm, miłość, idee wspólnej Europy

oparte na miłości do wyidealizowanej czasem euro-

pejskości i potem wspólnych demokratycznych war-

tościach.

Unia Europejska rozszerzyła się o nowe

historycznie europejskie kulturowo terytoria.

Wita-

liśmy to z wielką radością, zwłaszcza w Polsce.

Ale

rozszerzenie terytorialne nie zbiegło się z nową, in-

tegracyjną ekonomicznie jakością.

Dziś widzimy, że

brakuje nam w Unii spójności.

Mamy wspólną gra-

nicę, ale nie mamy wspólnej polityki migracyjnej.

Większość z nas ma wspólną walutę, ale nie mamy

Poseł Alicja Olechowska

232

wspólnej polityki skarbowej, wspólnego ministerstwa

ﬁnansów.

Mamy wspólnie tworzoną służbę zagra-

niczną, ale nie mamy wspólnej polityki zagranicznej.

Mamy wspólnego, choć wywołującego kontrowersje,

dostawcę ropy i gazu, Rosję, ale nie mamy wspólnej

europejskiej polityki wobec naszego dostawcy.

Mamy

zalew chińskich towarów, dotowanych…

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani poseł, bardzo proszę konkludować.

Poseł Beata Bublewicz:

Już kończę, pani marszałek, dziękuję uprzejmie.

...przez chiński rząd, ale nie mamy wspólnego po-

mysłu, jak konkurować z gospodarką Chin.

Dlacze-

go?

Bo mamy w naszej wspólnej Europie za mało

innowacji, a za dużo polityczno-historycznej mental-

ności, mentalności XIX-wiecznego państwa narodo-

wego, XIX-wiecznego poczucia niepodległości i suwe-

renności.

W dzisiejszym świecie, gdzie istnieją wielkie

potęgi gospodarcze i polityczne, Stany Zjednoczone,

Chiny, Indie, Brazylia czy Federacja Rosyjska, państwa

narodowe nie mają żadnej szansy konkurowania z nimi,

ani w sensie ekonomicznym, ani w sensie politycznym,

ani strategicznym.

Dlatego wzmocnienie elementów

federalistycznych jest warunkiem koniecznym dla prze-

życia w zintegrowanej Unii.

Dzisiaj…

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, pani poseł.

Naprawdę już dziękujemy.

(Głos z sali: Jeszcze chcemy posłuchać.)

(Głos z sali: Pani poseł bardzo ładnie mówi.)

Poseł Beata Bublewicz:

Ostatni akapit, pani marszałek pozwoli.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Jeżeli Wysoka Izba się zgadza, bardzo proszę.

Poseł Beata Bublewicz:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

(Oklaski)

Teraz czas na odnowienie małżeństwa naszych

krajów i zacieśnienie więzi ekonomicznych, przy za-

chowaniu autonomii narodowej i kulturalnej każdego

państwa.

Wysoki Sejmie!

Europa jest kobietą.

Dlatego ape-

luję o mniej niepotrzebnych męskich ambicji, kto

będzie samcem alfa, a więcej kobiecych starań o zgo-

dę i dostatek naszego wspólnego europejskiego go-

spodarstwa,

Jeszcze jedno na koniec.

Wysoka Izbo!

Dzisiaj po

południu naszej debacie przysłuchiwał się pan pre-

mier Tadeusz Mazowiecki.

I choć nie miał biało-czer-

wonej ﬂagiwklapiemarynarki,todlamnietoonjest

prawdziwym patriotą.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przechodzimy teraz do pytań.

Zamykam listę pytających.

(Poseł Romuald Ajchler: 2 minuty, pani marsza-

łek.)

W związku z faktem, że jesteśmy już bardzo opóź-

nieni, a mamy ponad 90 osób zapisanych do głosu,

(Poseł Romuald Ajchler: Minuta to za mało.)

Pierwszy pytanie zada pan poseł Michał Szczerba

Poseł Michał Szczerba:

soka Izbo!

Dyskutujemy dzisiaj cały dzień o przyszło-

ści Unii Europejskiej, o uzdrowieniu strefy euro.

Warto więc przypomnieć słowa pana ministra Sikor-

skiego, które wypowiedział podczas przedstawianej

co roku informacji nt. polskiej polityki zagranicznej.

Pan minister Sikorski przypomniał wówczas słowa

Napoleona, który mawiał: Przywódcą jest ten, kto

daje nadzieję.

Chciałbym także zadać pytanie zwią-

zane z nadzieją, ponieważ mówimy o sprawach doty-

czących przyszłości Unii Europejskiej i nie możemy

zapominać o naszych wschodnich sąsiadach, o kra-

jach, które weszły w skład inicjatywy Partnerstwa

Wschodniego.

Głównym celem Partnerstwa Wschod-

niego są przyszłe umowy stowarzyszeniowe.

Jak pań-

stwo wiecie, wszystkie kraje, poza Białorusią, prowa-

dzą takie negocjacje w celu uzyskania umów stowa-

rzyszeniowych.

Pytanie jest takie: W jakiej mierze te

wszystkie zagadnienia, te wszystkie rozwiązania,

o których państwo dyskutowaliście także niedawno

podczas szczytu Unii Europejskiej (Dzwonek), mają

związek z tym, że ta inicjatywa będzie się rozwijała,

będzie się rozwijała w nowej perspektywie ﬁnanso-

wej?

Jaką w tej chwili przywódcy europejscy dają

nadzieję w odniesieniu do sześciu krajów Europy

Wschodniej i Kaukazu Południowego?

Dziękuje bar-

dzo.

(Oklaski)

Poseł Beata Bublewicz

233

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Zapraszam panią posłankę Izabelę Kloc z Klubu

Poseł Izabela Kloc:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Raz chciałabym się

dopytać: Czy prawdą jest, że od decyzji Polski, od

tego, czy odda pieniądze z rezerwy Narodowego Ban-

ku Polskiego, zależy to, że dostaniemy fundusze unij-

ne w kolejnej perspektywie ﬁnansowej, bo to wyraź-

nie sugerował dzisiaj pan premier?

Chciałabym usły-

szeć w tym wypadku konkretną odpowiedź pana

ministra.

Kolejna kwestia dotyczy wyliczeń.

Skąd się wzię-

ło te 80 mld euro?

Jak one zostały wyliczone, bo prze-

cież w budżecie literalnie nie jest to zapisane?

Jak to

zostało wyliczone?

Z moich obliczeń wynika bowiem,

że brakuje nam w tym do 106 mld euro?

78 mld euro

zostało uwolnionych w wyniku tego, że zwiększono

o 28 mld ten budżet (Dzwonek), a z drugiej strony 50 mld

zostało uwolnionych z uwagi na to, że 16 regionów

odeszło z polityki spójności.

Razem jest to 78 mld

euro.

Dla Polski jest tylko o 11 mld więcej.

Jak te

proporcje rzeczywiście się tu kształtują i jaki jest

nasz zysk w tej polityce spójności?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Mam pytanie o przyszłość Unii, czyli mam pytanie o to,

co z polską młodzieżą.

Ciągle mówimy o zaszłościach,

wyciągamy jakieś upiory przeszłości i straszymy nimi

– czy to w postaci jakichś strasznych Niemców czy

innych strasznych ludzi, którzy ciągle tkwią w kalo-

szach zacementowanych betonem historii.

Wyskocz-

my z tych gumoﬁlców i zacznijmy zgodnie z jakimś

programem zajmować się młodzieżą.

Nas nie trzeba

już przekonywać.

To jest bardziej apel, to jest bar-

dziej dla mnie informacja.

Czy zatem rząd polski

będzie miał w końcu jakąś programową ofertę dla

młodzieży, szczególnie dla tej, która stoi przed decy-

zją: wyjechać z ojczyzny, bo są oni obywatelami Unii

Europejskiej, czy zostać jako obywatele Unii Euro-

pejskiej w Polsce?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego.

Wolna ojczyzna i państwo niepodległe są najwięk-

szym i najcenniejszym skarbem, dla którego wszyst-

ko należy poświęcić.

Sądzę, że te słowa jednego z twór-

ców niepodległości są dzisiaj nadal aktualne.

Opo-

wiadam się za Europą niepodległych państw, a nie

państwem europejskim, jak tu padła jedna z propo-

zycji.

Niepodległość wyzwala energię do działania,

która daje pracę, która powoduje radość.

Brak nie-

podległości odbiera energię do działania, powoduje

zarzucenie pracy, a to powoduje smutek.

Droga do

Polski – jak powiedziano – biegnie przez Niemcy, po-

wiedział to pan Leszek Miller, natomiast droga do

Niemiec, tym bardziej do tych zjednoczonych Nie-

miec, największego państwa Unii Europejskiej, bie-

gła i biegnie też przez Polskę.

Dzięki roli, jaką ode-

grała Polska w integracji europejskiej – „Solidarność”

i przemiany w Polsce – połączyło się (Dzwonek) naj-

większe państwo Unii Europejskiej, powstały zupeł-

nie nowe państwa.

Ceńmy się jako partner.

Polska

nie jest biednym, ubogim krajem Europu.

Panie mi-

nistrze, pytanie: Na jakich warunkach będzie udzie-

lona pożyczka dla Międzynarodowego Funduszu

Walutowego, a na jakich warunkach – kredyt, który

ewentualnie Polska otrzyma?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wstępie zastrzec, że wspieram działania rządu na

rzecz integracji europejskiej, w tym na rzecz zwięk-

szenia dyscypliny ﬁskalnej.

Mam jednak kilka wąt-

pliwości.

Pan minister Sikorski w swoim wystąpieniu

berlińskim przedstawił ciekawą propozycję euroobli-

gacji i wzmocnienia roli Europejskiego Banku Cen-

tralnego, również jako tego ostatecznego pożyczko-

dawcy.

Moje pytanie brzmi: Dlaczego delegacja polska

nie forsowała tej propozycji na szczycie?

Dlaczego tak

się stało, że zgodziliśmy się na propozycje niemieckie,

zycja wróciła na stół rokowań?

Mam też pytanie: Czy

234

nie byłoby lepiej, gdyby nie używać tego efektownego

określenia Stany Zjednoczone Europy?

Nie tylko pan

minister używa tego określenia, również liczne grono

polskich polityków, ale ono nie jest adekwatne (Dzwo-

nek) do możliwych działań w Europie dzisiaj ani do

poziomu akceptacji tej idei w Polsce i w Europie.

Po-

nadto Stany Zjednoczone Ameryki wyraźnie się róż-

nią, jeżeli chodzi o rodowód i sposób budowy tego

państwa.

Nie możemy zapominać o tożsamości naro-

dowej w Europie.

Czy nie należałoby znaleźć innego

określenia i wzmacniać Unię Europejską oraz inte-

grować ją w inny sposób?

Chciałbym też wiedzieć,

dlaczego wspiera pan ideę europejskiej listy wybor-

czej do Parlamentu Europejskiego.

Wydaje mi się, że

taka lista działałaby na rzecz krajów najbardziej lud-

nych, a więc nie w interesie Polski.

Myślę, że jest to

propozycja co najmniej przedwczesna.

Bardzo proszę

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Dziękuję.

Wysoki Sejmie!

Panie Ministrze!

Niepodległość

Polski i jej suwerenność oraz silna pozycja polityczna

i ekonomiczna wśród państw Europy i świata to fun-

dament polskiej racji stanu.

Na przestrzeni dziejów

w walkach o niepodległość Polski oddały życie niezli-

czone rzesze naszych rodaków.

Odzyskanie w pełni

suwerenności było marzeniem polskich patriotów

przez cały czas trwania PRL-u.

Wielu swoje marze-

nia o wolnej i stamostanowiącej o sobie Polsce przy-

płaciło życiem, więzieniem, prześladowaniami.

Ale

Polacy nigdy nie stracili ducha wolności, który był pie-

lęgnowany w większości polskich domów i przekazywa-

ny z pokolenia na pokolenie.

Polska jest jedna i nie

wolno igrać jej teraźniejszością ani przyszłością.

Dzisiaj większość czasu poświęciliśmy dyskusji

o przyszłości Unii Europejskiej.

Ja natomiast pra-

gnąłbym, żebyśmy zastanowili się nad przyszłością

Polski w Unii Europejskiej, mówiąc tym samym o przy-

szłości Unii Europejskiej.

Przyszłość Polski jest bo-

wiem dla nas najważniejsza.

To jest nasza racja sta-

ministra: Czy rząd polski, czy pan jako minister

spraw zagranicznych będzie forsował (Dzwonek) po-

mysł tak daleko idącej integracji Unii Europejskiej,

że będzie to jedno federalne państwo europejskie?

Jak się ma sprawa – czy jest pan w stanie to wytłu-

maczyć – zapowiadanej ewentualnej wojny w Euro-

pie, o której mówił pan minister Vincent-Rostowski?

I kwestia w tej chwili niezwykle ważna: Czy będzie

renegocjacja pakietu energetyczno-klimatycznego,

którego wdrożenie będzie katastrofą dla Polski?

Dziękuje bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

lować panu ministrowi znakomitego wystąpienia

w trakcie debaty w Berlinie na forum towarzystwa

miłośników spraw zagranicznych, odważnego i wi-

zjonerskiego.

To wystąpienie, jak również następne

zdarzenia, które miały miejsce, wskazują wyraźnie,

że Polska, która w tym momencie przewodniczy Ra-

dzie Unii Europejskiej, ma wizję zmian w Europie

i że jej propozycje zostały zaakceptowane przez kra-

je członkowskie.

Znalazły one uznanie nie tylko

wśród polityków, ale przede wszystkim wśród ekono-

mistów i ekspertów.

Nie znalazły natomiast uznania

wśród polityków PiS-u i Solidarnej Polski, ale temu

się nie należy dziwić, bo żadna propozycja złożona

przez ten rząd, w szczególności przez polityków Plat-

formy Obywatelskiej, nie może zyskać akceptacji

opozycji, tej po prawej stronie.

(Dzwonek)

(Głos z sali: Jarek, opanuj się.)

Szczególnie widoczna jest tutaj fobia niemiecka,

jakże niebezpieczna wtedy, kiedy oni rządzili, i jakże

niebezpieczna teraz, kiedy pozostają w opozycji, dla-

tego chciałbym zapytać, panie ministrze, o kwestię

Gazociągu Północnego.

Panie ministrze, proszę po-

wiedzieć, minister którego rządu na posiedzeniu

Rady Europejskiej w lipcu 2006 r. zagłosował za wy-

tycznymi energetycznymi, nie zgłaszając żadnych

PiS-u, wielokrotnie wysuwając tezę, że projekt Nord

Stream uzyskał poparcie unijne bez wiedzy i udziału

Polski, albo nie chcą uznać faktów, albo twierdzą tak

wbrew posiadanej wiedzy?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Zbyszek Zaborowski

235

Poseł Jadwiga Wiśniewska:

Dziękuję bardzo.

my, panie pośle Pięta, no to o faktach.

Jeśli jesteśmy

przy sprawie rurociągu, to pytanie: dlaczego usunię-

ta została pani Marta Gajęcka z EBI po tym, kiedy

na konferencji prasowej oświadczyła, że nie podpisze

wniosku o ﬁnansowanie inwestycji na dnie Bałtyku?

Owocem waszej prezydencji jest hańba, o której pan

mówił kilka lat temu, proszę pana, że rura na dnie

Bałtyku to będzie kolejny pakt Ribbentrop-Mołotow.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Nie mówiłem tak.)

(Poseł Anna Paluch: Czyżby „Gazeta Wyborcza”

kłamała?)

(Głos z sali: Hańba.)

Nie mówił pan?

No proszę bardzo.

A ja wiem, że

pan mówił.

Pewnie pan będzie prostował 126 tysięcy

razy.

(Gwar na sali) Podejrzewam, że pan zmienia

poglądy szybciej niż rękawiczki.

Chciałabym pana

zapytać: Jak pan sądzi, jako kto przejdzie pan do hi-

storii Polski?

Jako kto?

Jako ten, który nie reagował,

kiedy kładziono rurę na dnie Bałtyku, rurę, która,

proszę państwa, narusza cały ekosystem Morza Bał-

tyckiego?

Gdzie były wtedy te organizacje, Greenpe-

ace czy (Dzwonek) jak one się nazywają?

Nikt nie

protestował.

To jest wasz urobek.

Jeśli chodzi nato-

miast o pożyczkę z rezerwy Narodowego Banku Pol-

skiego, to jest to kpina z polskich obywateli.

Kraje

biedne mają dorzucać do garnka krajom bogatym.

Brawo!

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Głos zabierze pan poseł Robert Biedroń z Klubu

Poselskiego Ruch Palikota.

Chciałbym zapytać: Jakie działania rząd polski pla-

nuje podjąć w zakresie prac Rady Unii Europejskiej

nad tzw. horyzontalną dyrektywą antydyskrymina-

cyjną zaproponowaną przez Komisję Europejską

w 2008 r.?

Chciałbym przypomnieć, iż dyrektywa ta

wprowadza zakaz dyskryminacji z powodu wieku,

orientacji seksualnej, niepełnosprawności oraz religii

i wyznania w takich obszarach życia, jak dostęp do

dóbr i usług, edukacja, opieka zdrowotna i zabezpie-

czenie społeczne.

Projekt ten jest niezwykle ważny

głównie z tego powodu, iż uwzględnia standardy rów-

nościowe wyznaczane przez traktaty i kończy z tak

bardzo często krytykowaną przez społeczność euro-

pejską hierarchizacją ochrony przed dyskryminacją.

Należy podkreślić, że projekt dyrektywy zapropono-

wany przez Komisję Europejską spotkał się z bardzo

wyraźnym poparciem udzielonym zarówno przez or-

ganizacje pozarządowe działające na rzecz grup dys-

kryminowanych, jak i przez Parlament Europejski

poprzez przyjęcie 2 kwietnia (Dzwonek) 2009 r. tzw.

raportu posłanki Kathalijne Buitenweg.

Bardzo pro-

szę o odpowiedź.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Zapraszam, panie pośle.

Poseł Tadeusz Iwiński:

wystąpieniu w Parlamencie Europejskim w Stras-

burgu pan premier Donald Tusk dwukrotnie apelo-

wał do tego ciała, żeby stało się ono konstytuantą

nowej Europy.

Muszę to pytanie skierować do pre-

miera, bo pan minister pewnie nie może wyczuć in-

tencji, a ja nie za bardzo pojmuję, o co chodzi.

Czy

chodzi o to, żeby wrócić do projektu konstytucji na

rzecz Europy, która – i ja nad tym bardzo ubolewałem

– została pogrzebana w wyniku negatywnych refe-

rendów we Francji i Holandii, czy o coś innego?

I dru-

gi wątek z tego samego zbioru spraw.

Mianowicie czy

i kiedy Polska dokona zmiany Ordynacji wyborczej

do Parlamentu Europejskiego?

Nasza ordynacja, mó-

wiłem o tym w poprzedniej kadencji, z całą odpowie-

dzialnością, jest sprzeczna z konstytucją (Dzwonek),

nie dlatego że są okręgi, bo jest tak, że 6 krajów nie

ma okręgu wyborczego obejmującego całe państwo.

Ona jest sprzeczna z konstytucją, dlatego że w do-

tychczasowych 13 okręgach wyborczych nie ma okre-

ślonej liczby mandatów.

Czy ktoś sobie wyobraża

wybory do Sejmu czy do rad, jeżeli nie wiadomo, ile

jest mandatów i czy w ogóle są jakieś mandaty?

To

jest absurd.

W tę sprawę powinien wkroczyć Trybu-

nał Konstytucyjny.

Mamy dużo czasu i to powinno

zostać zmienione.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

To zapraszam pana posła Wiesława Suchowiejk

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Pana posła też nie ma.

Udzielam głosu pani posłance Ewie Malik z klu-

bu…

Pani posłanki też nie ma.

236

Udzielam głosu panu posłowi Bartłomiejowi Bo-

dio z Klubu Poselskiego Ruch Palikota.

obniżyła rating kredytowy Włoch.

Błędy Orbána na-

tychmiast wpłynęły na bezpieczeństwo ﬁnansowe

Polaków.

Obniżyła się wartość polskiego złotego.

Go-

spodarka się globalizuje, a ﬁnansezglobalizowałysię

już dawno.

Agencje ratingowe działające na podsta-

wie prawa międzynarodowego swoimi rekomendacja-

mi decydują o sukcesie albo upadku państw.

Każde

państwo jest tylko tak silne jak jego wpływ na trak-

taty międzynarodowe, i to jest sens suwerenności

w XXI w.

Kiedy wreszcie przestaniemy wymachiwać

szabelką, a zaczniemy budować silną Europę gwaran-

tującą naszą suwerenność?

Kiedy integracja będzie

większa, trwalsza i silniejsza?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Panie Ministrze!

Wszyscy na tej sali wiedzą, ale przypomnę, że w 2004 r.

wstąpiliśmy do Unii Europejskiej i miałem okazję

w tamtym czasie być w Sejmie, pracować nad aktami

prawnymi, które dawały prawo Polsce po spełnieniu

warunków do wstąpienia.

Dzisiaj z perspektywy cza-

su, panie ministrze, nie wyobrażam sobie sytuacji

polskiego rolnictwa bez tego.

Nie wiem, gdzie znaleź-

libyśmy się, a z pewnością koledzy z PiS-u do Unii

Europejskiej nie wprowadziliby naszego kraju i być

może obchodzilibyśmy…

(Głos z sali: To jest oburzające.)

…pierwszą lub drugą rocznicę za rządów Platfor -

my Obywatelskiej.

Jest dobrze, bo idziemy, jeśli cho-

dzi o sprawy związane z rolnictwem, wyżywieniem,

bezpieczeństwem, rozwojem przemysłu rolno-spo-

żywczego, eksportem, w dobrym kierunku.

Ale mam

jedną pretensję, panie ministrze, do pana i do pana

premiera Tuska.

A mianowicie (Dzwonek) skoro je-

steśmy obecni na wspólnym rynku europejskim, pol-

scy rolnicy mają takie same obowiązki jak rolnicy

innych krajów tejże Unii, to powinniśmy mieć rów-

nież takie same prawo i o to prawo chciałbym pana

ministra zapytać.

Za 2 lata minie 10. rocznica nasze-

go członkostwa w Unii Europejskiej, a jak jest z do-

płatami powierzchniowymi, o których pan być może

słyszał?

A o to mam pretensję, że się pan nimi nie

zajmował.

Nie zajmował się pan, nie zajmował się pan

premier Tusk.

Sprawami związanymi z rolnictwem

zajmował się tylko pan minister Sawicki, i niewiele

z tego wyszło.

A mówimy o nierówności wynoszącej

blisko 80 mld zł.

Taka jest nierówność.

I nie chodzi

o to, żeby te dopłaty nam podwyższać, panie mini-

strze – jest kryzys, wiemy o tym – ale o to, żeby one

były na równym poziomie, żebyśmy mogli mieć rów-

ne warunki do równego konkurowania na wspólnym

rynku europejskim.

Mamy dwa lata do nowej per-

spektywy.

Pytam, czy zajmie się pan tą sprawą.

I py-

tam pana premiera Tuska, czy również podejmie

temat równych dopłat, ich zrównania, naszego rów-

nego konkurowania na równym rynku europejskim.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

kolejny raz tak pięknie mówił o Unii Europejskiej,

o ratowaniu Unii, o rzekomych korzyściach, które

spłyną na nasz kraj, kiedy uratujemy Unię.

Jednak

pan premier kolejny raz zapomniał o tym, że dla Po-

laków najważniejsza powinna być Polska.

To polski

interes, nasza pozycja w Europie powinna być naj-

ważniejsza.

Z jednej strony pan mówi do Polaków, że

trzeba zaciskać pasa, trzeba oszczędzać.

Z drugiej

strony po chwili pan mówi, że z tego pustego garnka

mamy oddawać, dokładać do bogatego garnka, do

bogatych krajów, bo rzekomo to nas uratuje.

Pytam pana: Co w czasie prezydencji zrobił pan

dla polskiej wsi, dla polskich rolników?

Mijają lata,

a polski rolnik ma 150 euro mniej dopłaty od rolnika

niemieckiego.

I on ma konkurować z tym rolnikiem,

ma być w tej samej Europie?

Na jakich zasadach, na

jakich prawach?

Panie premierze, nastał czas (Dzwo-

nek), proszę zadbać o interesy Polski.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Wicemarszałek Wanda Nowicka

237

Poseł Marian Cycoń:

Ministrze!

Każda decyzja, którą podejmujemy w ży-

ciu, przynosi zarówno pozytywne, jak i negatywne

konsekwencje.

Tak jest również w przypadku propo-

nowanej harmonizacji polityki ﬁskalnej, zwanej po-

tocznie unią ﬁskalną.

Obserwującwydarzeniagospo-

darcze w kraju i na świecie, widzimy, że z jednej

strony na rynkach ﬁnansowychpanujewielkiniepo-

kój, ale z drugiej strony jest też wielkie wyczekiwanie

rynków na pozytywne informacje związane z podję-

ciem decyzji o uzdrowieniu strefy euro.

Widać to było

przed spotkaniem Unia Europejska – Obama, jak też

przed szczytem Rady Europejskiej, kiedy brak poro-

zumienia osłabiał walutę euro, jak i w konsekwencji

naszą złotówkę.

Dalsze osłabienie złotego grozi prze-

kroczeniem progu ostrożnościowego w wysokości

55% wartości PKB (Dzwonek), co przyniesie konse-

kwencje w postaci wprowadzenia bardziej restrykcyj-

nej polityki ﬁskalnej na każdym szczeblu.

Może to

wpłynąć również na inwestycje infrastrukturalne

realizowane przez samorządy.

A zatem w interesie

naszego kraju jest powstrzymać ten trend.

Nie moż-

na tego zrobić bez reformy strefy euro, czyli usunię-

cia przyczyny obecnego kryzysu, a więc swobodnego

wydawania pieniędzy przez poszczególne kraje.

Pytanie: Jak szybko można się spodziewać podjęcia

konkretnych decyzji – bo czas działa na naszą nieko-

rzyść – decyzji harmonizujących politykę ﬁskalną?

I pytanie drugie, w innym kontekście pytał pro-

fesor poseł Iwiński: Czy takie decyzje będą wymaga-

ły zmian w Konstytucji RP?

Dziękuję bardzo.

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Po dzisiejszej de-

bacie nie mam żadnych wątpliwości, że należy panu

premierowi oraz ministrowi spraw zagranicznych

uprzejmie przypomnieć, iż jako członkowie rządu RP

zobowiązani są zawsze stawać w obronie suwerenno-

ści i niepodległości polskiego państwa.

Czynię to z po-

wodu nie tylko aroganckiego zachowania premiera

i jego partyjnych kolegów w tej Izbie, ale przede

wszystkim z powodu sprzeciwu wobec kierunku po-

lityki zagranicznej tego rządu dotyczącej interesów

Polski w Unii Europejskiej, niezgodnej z polską racją

stanu.

To obecny rząd doprowadził do sytuacji, w któ-

rej państwo polskie nie jest podmiotem, ale staje się

przedmiotem do realizacji interesów wielkich i sil-

nych państw członkowskich Unii Europejskiej i nie

tylko.

Doprowadził do realizacji Nord Streamu wbrew

interesom Polski, ale zgodnie z interesem Niemiec

i Rosji.

Wspomnę tylko, że w ocenie pana ministra

Sikorskiego był to współczesny pakt Ribbentrop-Mo-

łotow.

Dzisiaj, pomimo że Polska na szczęście nie jest

w streﬁeeuro,wimięratowaniazkryzysumocarstw

Unii Europejskiej, czyli interesów banków tych

państw, ten rząd domaga się realizacji pakietu ﬁskal-

nego, doﬁnansowania(Dzwonek) Międzynarodowego

Funduszu Walutowego z rezerw Narodowego Banku

Polskiego, zresztą wbrew konstytucji, tworząc sytu-

ację bardzo niebezpieczną dla polskiego pieniądza

i stanu ﬁnansównaszegopaństwa,będącegorównież

w kryzysie gospodarczym i ﬁnansowym,przyżadnej

pewności, że ta pożyczka kiedykolwiek zostanie spła-

cona.

Pytanie: Panie premierze, czy pan jeszcze pamię-

ta, że Polacy zgłosili akces do innej Unii Europejskiej,

tej, w której Polska miała mieć silną pozycję, do Eu-

ropy ojczyzn, suwerennych państw, a nie do państwa

federacyjnego, które pozbawia nas suwerenności

i niepodległości?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Głos ma poseł Jerzy Borkowski, klub Ruch Pali-

kota.

Poseł Jerzy Borkowski:

ministra Radosława Sikorskiego.

W swoim wystąpie-

niu w Berlinie 28 listopada wysuwał pan, panie mi-

nistrze, wniosek, który mówi o tym, że kryzys w Unii

Europejskiej nie dotyczy tylko zadłużenia, ale przede

wszystkim zaufania, a mówiąc ściślej: wiarygodno-

ści.

Gdzie zdaniem inwestorów ich inwestycje będą

bezpieczne, jeżeli rynki mają prawo wątpić w wiary-

godność strefy euro?

Wielokrotnie naruszony został

pakt solidarności i rozwoju.

Jakie działania przewi-

duje rząd Donalda Tuska, jakie wprowadzone zosta-

ną instytucje i procedury, które przekonają zagra-

nicznych inwestorów do inwestowania w naszym

kraju?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

238

Poseł Cezary Olejniczak:

kim chciałbym zaapelować do pani marszałek, żeby

następną debatę skrócić, żeby to była debata krótka,

żeby i pan premier, i państwo ministrowie na tej sali

mogli być...

(Głos z sali: Panie marszałku – zmienili się.)

Do pani marszałek.

Mówię ogólnie.

To jest pierw-

sza rzecz.

O równe dopłaty, o których tutaj już kilka razy

mówiono, nie będę pytał, bo rząd PO–PSL przez czte-

ry lata nie zrobił nic, żeby je zrównać, w ogóle nawet

się nie postarał.

W czasie ostatniej prezydencji, kiedy

mieliśmy możliwość przewodzić, czyli przez ostatnie

pół roku, rząd Platformy i PSL również nic nie zrobił

ty dla polskich rolników były równe w stosunku do

tych, które są w starych krajach piętnastki.

A więc

apeluję do rządu, do premiera Tuska i ministra Si-

korskiego oraz ministra Sawickiego, żeby postarali

się, by w przyszłym rozdaniu od 2015 r. te dopłaty

były równe, żeby nie przespali tego tematu (Dzwo-

nek), skoro mają rządzić w tej kadencji, i żeby dopil-

nowali również drugiego ﬁlaru wspólnej polityki

rolnej, żeby były większe środki na infrastrukturę

wiejską, na równy dostęp do usług medycznych, do

oświaty.

Zróbcie wspólnie wszystko, żeby również

środki z budżetu w ramach doﬁnansowania PROW,

czyli Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, były

większe.

Dziękuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Wniosek pana posła zostanie przekazany do Pre-

zydium Sejmu.

Prezydium ustala długość debaty.

Pan poseł Mariusz Orion Jędrysek, Solidarna

Proszę bardzo.

Poseł Mariusz Orion Jędrysek:

premierowi przypomnieć, że mówiąc o Brukseli, mó-

wił, czego nie mówiono, ale nie powiedział, co mówio-

no faktycznie, nie wymienił tak naprawdę tych stolic,

które mają rządzić.

Nie wiem, czy miał do tego jakiś

inny stosunek, niż myśli.

Chciałbym też powiedzieć,

że nie jest prawdą, że my nie tracimy niczego.

Otóż

przenosząc te pieniądze, te inwestycje, z bezpiecz-

nych obligacji w Stanach Zjednoczonych na bardzo

wątpliwe inwestycje dla ratowania części, niektórych

gospodarek europejskich, poprzez Fundusz Walutowy

oczywiście, Polska natychmiast bardzo dużo traci.

Jeśli mamy już komuś pomagać – pan premier

mówił o Węgrzech – to pomagajmy Węgrom.

Pożycz-

my Węgrom te pieniądze w myśl zasady jeszcze z cza-

sów konfederacji barskiej, która jest wartościowa

i do szklanki, ale najpierw gospodarki.

Niech pan

premier dzwoni do pana premiera Orbana i powie mu

(Dzwonek) to samo po węgiersku: Lengyel, magyar

– két jó borát, együtt harcol, s issza borát, leginkább

együtt üzi gazdaságát.

(Poruszenie na sali)

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

czasów konfederacji barskiej.

Proszę bardzo, pan poseł Miron Sycz, Platforma

Obywatelska.

Mówiąc o przyszłości Unii Europejskiej, mamy na

myśli również rozszerzenie Unii Europejskiej.

Byli-

śmy świadkami podpisania traktatu akcesyjnego

przez Chorwację, a w najbliższy poniedziałek, 19 grud-

nia w Kijowie odbędzie się szczyt Unia Europejska

–Ukraina.

Dzień 19 grudnia w kalendarzu juliań-

skim jest dniem św. Mikołaja, wobec tego miałbym

pytanie, czy też będę obserwować, przynajmniej tego

dnia, co św. Mikołaj może przynieść Ukrainie.

Natomiast w kontekście rozszerzenia miałbym

pytanie: Jakie są osiągnięcia polskiej prezydencji

w kontekście Ukrainy.

Chodzi mi konkretnie o szan-

sę podpisania układu stowarzyszeniowego z Unią

obecnie w Kijowie, proces polityczny pani premier

Julii Tymoszenko, wyrok, proces ministra spraw we-

wnętrznych Łucenki, interesuje mnie, jakie jest sta-

nowisko polskiego rządu w tej konkretnej sprawie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Wiesław Stanisław Janczyk, Prawo

gę nazywać sprawy po imieniu.

Na naszych oczach od-

bywa się proces bankrutowania państw strefy euro.

Przez niedopasowanie parametrów ﬁnansowych i go-

spodarczych w streﬁe zniszczono konkurencyjność

słabszych producentów.

Kapitał komercyjny w walce

o zyski wspierany przez instytucje ﬁnansoweiagencje

239

ratingowe, wywraca rządy poszczególnych krajów.

Cier-

pią liczne grupy zawodowe i społeczne.

Liczba inwek-

tyw i epitetów, jakie z tej mównicy padły z ust rządzą-

cych pod adresem opozycji, jest wprost proporcjonalna

do braku uczciwych, rzetelnych argumentów w debacie,

której prawdziwy tytuł powinien brzmieć: O koniecz-

ności wyasygnowania 30 mld zł w celu ratowania stre-

fy euro.

Jest to kwota równa 10% wartości rezerw de-

wizowych Narodowego Banku Polskiego.

Wydaje się, że brakuje słowa: przepraszam ze stro-

ny premiera, skierowanego do Polaków za to, że chciał

pochopnie wprowadzić Polskę do strefy euro, która

dzisiaj przypomina dom objęty pożarem.

Ileż to ata-

ków musiała znieść opozycja, broniąc rodzimej waluty

przed premierem Donaldem Tuskiem?

(Dzwonek)

Pytanie: Czy minister ﬁnansów ma symulacje,

o ile wzrosną koszty obsługi polskiego długu, jeśli

chodzi o reakcję rynków ﬁnansowychnaprzekazanie

rezerw walutowych Narodowego Banku Polskiego na

ratowanie innego systemu walutowego, w tym wy-

padku strefy euro?

O ile wzrośnie oprocentowanie

obligacji, za których wykup zapłacą polscy podatni-

cy?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Artur Bramora, Ruch Palikota.

Może nie do końca będę dziś oryginalny.

Panie mini-

strze, jak pan minister ocenia obecny poziom współ-

pracy z Unią Europejską w zakresie dostosowywania

naszych standardów edukacyjnych do uregulowań

obowiązujących w Unii?

Na jakim poziomie zaawan-

sowania jest wdrożenie programów dostosowujących

nasze standardy kształcenia?

Jak istotny jest nasz

wpływ na przebieg dyskusji o dalszym rozwoju edu-

kacji w Unii?

Czy w tej kwestii jesteśmy aktywnym

czy raczej biernym uczestnikiem dialogu?

Na jakim

poziomie w stosunku do możliwości, z jakich możemy

skorzystać, jest wykorzystywanie funduszy z progra-

mów dostosowawczych kierowanych do oświaty i czy

pan minister traktuje z należytą starannością te nie

do końca popularne w debatach istotne kwestie roz-

woju Unii Europejskiej?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Dariusz Joński, Sojusz Lewicy De-

mokratycznej.

Poseł Dariusz Joński:

Demokratycznej składał wniosek, aby debata na te-

mat kierunków rozwoju i tego, co się dzieje w Unii

Europejskiej, odbyła się przed szczytem.

Złożyliśmy

również wniosek, aby po szczycie, a przed posiedze-

niem Parlamentu Europejskiego odbyło się posiedze-

nie Komisji Spraw Zagranicznych.

Nie odbyło się, ale

wydawało się, że podczas dzisiejszej debaty usłyszy-

my od premiera, co zostało ustalone na szczycie eu-

ropejskim.

Pan premier przedstawił swoje reﬂeksje,

powiedział, kogo lubi, kogo nie lubi, ale nie przedsta-

wił żadnych konkretów dotyczących tego, co ustalono

na szczycie.

Jaką kwotę mamy wpłacić na fundusz

stabilizacyjny?

Na jaki procent?

Na jak długo?

Kiedy

te środki zostaną oddane?

Czy będziemy mogli sko-

rzystać z tego funduszu, który będzie wynosił prawie

200 mld euro?

Swoją drogą to nie jest dużo, bo prawie

100 mld euro euroland przekazał na ratowanie Gre-

cji.

To jest kwota, z której moglibyśmy skorzystać.

Nie usłyszeliśmy również, co się stanie, jeśli nasz kraj

będzie miał większy deﬁcyt niż 55%, a tak się może

zdarzyć.

Wszyscy mówią, że może on sięgać 60%.

Ja-

kie konsekwencje może to mieć dla Polski?

I w końcu

czym różni się tzw. sześciopak od pakietu ﬁskalnego?

To jest pytanie, na które powinniśmy dzisiaj usłyszeć

odpowiedź.

Żadne odpowiedzi w tej sprawie dzisiaj

nie padły.

Zamiast debaty mieliśmy po prostu kłót-

nię, a Polacy czekają na odpowiedź.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

pewne słowa pana premiera, które dzisiaj padły w jego

wystąpieniu: Unia zmienia się na naszych oczach.

Tak, zmienia się na naszych oczach, ale jednak prak-

tycznie bez naszej wiedzy i poza naszym zdaniem.

Można powiedzieć, że jesteśmy raczej prowadzeni jak

więzień do jakiegokolwiek zaułka.

Chciałbym też za-

pytać pana premiera, pana ministra Sikorskiego,

dlaczego podczas polskiej prezydencji nie promowano

polskich uczelni wyższych.

Mam tu na myśli szcze-

gólnie polskie uczelnie techniczne, które kształcą

znakomitych inżynierów, jeżeli chodzi o matematykę

i informatykę.

Wszyscy doskonale znamy osiągnięcia

polskich matematyków i informatyków.

Mam rów-

nież takie pytanie: Czemu podczas polskiej prezyden-

cji promowano, mówiono, że na przykład węgierskie

czy chorwackie truskawki są lepsze od polskich?

To

polskiego rolnictwa.

Dziękuję bardzo.

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

240

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Platforma Obywatelska.

po raz pierwszy sprawowała przewodnictwo w Radzie

Unii Europejskiej.

Wczoraj pan premier przedstawił

podsumowanie naszego przewodnictwa.

Z wyjątkiem

kilku eurosceptyków zdecydowana większość gratu-

lowała Polsce sukcesów.

W związku z dzisiejszą de-

batą chciałabym zapytać o współpracę strony polskiej

oraz strony duńskiej, która obejmuje po nas prezy-

dencję; jak ta współpraca wygląda, o priorytety stro-

ny duńskiej.

Czy Dania z równą determinacją jak

Polska będzie walczyła ze skutkami kryzysu w imię

solidarnej Europy?

Jakie jest nastawienie tych kra-

jów, które nie są w streﬁeeuro?

Chodzionastawienie

do wejścia do tej strefy w dobie kryzysu, w obliczu

skutków kryzysu i istniejącej rzeczywistości.

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

szłością Unii Europejskiej i częściowa ocena polskiej

prezydencji skłania mnie do zadania pytania w spra-

wie nowego porozumienia klimatycznego.

Niedawno,

pod koniec polskiej prezydencji odbyła się w Durba-

nie w RPA konferencja klimatyczna.

Według niektó-

rych niezależnych obserwatorów Polska zrezygnowa-

ła z własnych interesów klimatycznych i nie wyko-

rzystała w tym celu swojej prezydencji.

Przyjęty

w Durbanie pakiet rozwiązań prowadzi do przyjęcia

nowego porozumienia klimatycznego w 2015 r.

Pa-

kiet ten zawiera tylko mapę drogową dojścia do no-

wego porozumienia, które miałoby obowiązywać po

2020 r.

Według ustaleń w Durbanie miałby powstać

tzw. zielony fundusz klimatyczny, który ma być zasi-

lany kwotą 100 mld dolarów.

Z tych środków mają

być ﬁnansowane projekty dotyczące redukcji dwu-

tlenku węgla.

(Dzwonek) Stąd moje pytanie: Które

kraje i w jakiej wysokości mają wnosić składki do

tego funduszu?

Czy po tej konferencji można ustalić,

w jakiej wysokości Polska wnosiłaby wkład do zielo-

nego funduszu?

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Wobec pojawiających się postulatów zacieśnienia

współpracy państw członkowskich Unii Europejskiej,

w tym postulatu utworzenia unii ﬁskalnej, zasadne

jest postawienie pytania o kształt nadchodzących

zmian, które bez wątpienia będą oddziaływać na spo-

łeczeństwa państw europejskich, w tym społeczeń-

stwo polskie.

Czy unia ﬁskalna będzie miała wpływ

na kształt i charakter podatków zharmonizowanych,

jak VAT, akcyza?

Czy planujecie, aby podatki te były

źródłem dochodów budżetu Unii Europejskiej?

Jeże-

li tak, to czy podatki te będą przekazywane do bu-

dżetu Unii Europejskiej w całości czy w części?

Jeże-

li w części, to w jakiej?

Czy w ramach unii ﬁskalnej

przewiduje się harmonizację innych podatków niż

VAT i akcyza?

Czy powołanie unii ﬁskalnejniebędzie

pociągało za sobą wzrostu unijnej biurokracji?

Czy

przewidujecie powołanie unijnej służby fiskalnej

z zadaniem poboru ewentualnych podatków unijnych

bądź nadzór nad służbami ﬁskalnymiposzczególnych

państw?

Czy powstanie i jaki ma mieć kształt system

unijnego nadzoru nad instytucjami rynków ﬁnanso-

wych, jak banki, parabanki, giełdy papierów warto-

ściowych?

(Dzwonek) W przeciwieństwie do niektó-

rych sił politycznych w kraju widzimy różnice między

suwerennością a izolacjonistyczną autarkią.

Rozu-

miemy, że planowane zmiany podatkowe są dobrem

wspólnym narodów europejskich oraz że będą wpro-

wadzane prawnie przewidzianą drogą, a nie metodą

faktów dokonanych.

W związku z tym należy zadać

pytanie, jakie są perspektywy przyjęcia w Polsce

wspólnej waluty europejskiej oraz jakie miejsce zaj-

muje Polska.

Jakie będą procedury podejmowania

decyzji w dziedzinach, które niebawem obejmie pro-

ces integracji?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Czy jest pan poseł Rojek?

Nie ma.

Poseł Killion Munyama:

niami i ideą zrównoważonego rozwoju – sustainable

development – wszelkie procesy i działania społeczno-

241

-gospodarcze prowadzone na terenie Polski, a w związku

z tym również określające i stymulujące je strategie,

programy i plany rozwoju gospodarczego, rozwoju

społecznego czy ochrony środowiska i jego zasobów,

powinny być ze sobą logicznie zintegrowane i wza-

jemnie powiązane celami, zadaniami oraz instru-

mentami wdrażania.

Czy na obecnym etapie – to jest

pytanie do pana premiera – i w przyszłości nie jest

koniecznie większe zaangażowanie wszystkich rzą-

dów europejskich, a przede wszystkim czy nie jest

potrzebna troska o to, aby wszystkie wchodzące

w życie ustawy i inne regulacje prawne (Dzwonek)

były zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju, jak

również sprzyjały poczuciu sprawiedliwości społecz-

nej i wzmacnianiu społecznych więzi oraz mobilizo-

waniu i zaangażowaniu w tym zakresie podmiotów

gospodarczych, których rozwój przyczynił się do de-

gradacji środowiska naturalnego, a także powstania

wielu problemów społecznych?

Dziękuję.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Panie Ministrze!

Wykazał pan dużą gorliwość

w oferowaniu pomocy silniejszym gospodarkom i w za-

bezpieczeniu wpływów Niemiec w Unii Europejskiej.

Czy wykazał się pan również taką gorliwością i sku-

tecznością w przeciwdziałaniu zwiększeniu limitu

inwestycji zagranicznych w przypadku OFE?

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Cytat proszę.)

W tej chwili wynosi on 5%, tak?

Naciski organów

Unii Europejskiej zmierzają w tym kierunku, żeby

ten limit zwiększyć do 20% lub 30%, co oznaczałoby

wypływ kilkudziesięciu miliardów złotych z Polski

na inwestycje za granicą.

Badania pokazują, że przy

neutralnym wpływie na oszczędności Polaków, na

stopy zwrotu z tych oszczędności, pozostawienie tych

pieniędzy w kraju powoduje wzrost gospodarczy, czy-

li wymuszenie na nas zwiększenia limitu będzie prze-

kładać się na zahamowanie wzrostu gospodarczego.

(Dzwonek) Co pan w tej dziedzinie zrobił i z jakim

skutkiem?

Czy był pan skuteczny tak jak w przypad-

ku oferowania six pack, jak pan powiedział, czyli tzw.

sześciopaku i innych rozwiązań?

(Oklaski)

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Ale proszę zacytować.)

(Głos z sali: Brawo!)

Słyszeliśmy wiele dat przystąpienia Polski do wspól-

nej waluty.

Z powodów oczywistych nie udało się to.

Natomiast jestem pewien, że rząd prowadzi studia stra-

tegiczne.

Chciałbym prosić o podanie scenariuszy i pa-

rametrów.

Oczywiście dzięki tym scenariuszom dowie-

my się, kiedy jest to możliwe.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Pytanie zada poseł Marzena Dorota Wróbel,

Solidarna Polska.

się dzisiaj, że będziemy z dużym zaangażowaniem

ratować kraje strefy euro i że będzie to nas koszto-

wało najprawdopodobniej 25 mld euro z rezerwy Na-

rodowego Banku Polskiego.

Pieniądze te mają być

towego, aby ten z kolei mógł ratować podupadające

kraje i gospodarki.

Mam pytanie: Dlaczego Między-

narodowy Fundusz Walutowy nie jest doﬁnansowy-

wany przez Europejski Bank Centralny?

Wydaje mi

się bowiem, że to przede wszystkim on ma obowiązek

ratować strefę euro.

Czy w sytuacji gdy będzie atak

spekulantów na polską złotówkę i kiedy Narodowy

Bank Polski będzie musiał bronić polskiej złotówki,

Europejski Bank Centralny wyasygnuje jakieś pie-

niądze z własnej rezerwy, by nam pomóc?

(Dzwonek)

Pan premier Miller powiedział dzisiaj, że samotność

oznacza słabość, a słabość – bezbronność.

Panie pre-

mierze, czasami najbardziej samotnym jest się w tłu-

mie, a z całą pewnością w polityce nie wolno być

naiwnym.

(Oklaski)

(Głos z sali: Trzeba uczyć się od Millera.)

(Głos z sali: Dobrze powiedział.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Poseł Killion Munyama

242

Poseł Bogdan Rzońca:

Panie Marszałku!

Szanowne Panie Posłanki i Sza-

nowni Panowie Posłowie!

Bogate kraje popuściły

sobie pasa, taka jest naga prawda, biedne muszą za

to zapłacić.

Oczywiście trwa proces negocjowania,

w jaki sposób to się odbędzie.

Wiemy już, że Portu-

galia, Irlandia, Węgry, Rumunia, Czechy nie bardzo

rowała, że wie, co zrobić.

Wobec tego mam pytanie

kiego klucza kraje z tzw. plus euro będą na to się

składać, czy będą gwarantować tę pożyczkę dla Mię-

dzynarodowego Funduszu Walutowego i czy da się

dzisiaj, powiedzmy, na godz. 19.30, określić procen-

towy udział Polski w tej kwestii.

Generalnie można

bowiem odnieść wrażenie, że ta pomoc na wypadek,

nie daj Boże, bankructwa Włoch, przy całym szacun-

ku dla tej kwoty, może pomóc Włochom w spożyciu

może lepszej kawy cappuccino i lepszego śniadania

kontynentalnego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma pan poseł Artur Dębski, Ruch Palikota.

(Głos z sali: Brawo!)

Poseł Artur Dębski:

Zmieniłem swoje pytanie pod wpływem przebiegu

dzisiejszej debaty.

Chciałem powiedzieć, że politycy

reprezentują nasz kraj za granicą, występują w me-

diach, na tej mównicy.

Polityka z kolei to jest swoiste-

go rodzaju broń.

Każdy posiadacz broni palnej prze-

chodzi okresowe badania psychiatryczne.

Czy nie jest

zasadne, żeby politycy, którzy chcą występować w me-

diach, w europarlamencie, na tej mównicy, przechodzi-

li okresowe badania psychiatryczne?

Proponowałbym

zacząć od prawej strony.

(Oklaski, wesołość na sali)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Załóżmy czysto hipotetycznie, że panu i rządowi Plat-

formy zależy na obronie interesów Polski.

Załóżmy,

że widzicie ten interes inaczej niż większość Polaków,

ale jednak w jakiś sposób chcecie dbać o sprawy na-

szego narodu.

Wyobrażam sobie, że jeśli jest propo-

zycja pani kanclerz Merkel i pana prezydenta Sarko-

zy’ego, w zamian za jej przyjęcie staracie się uzyskać

coś dla naszego kraju.

Taką ważną kwestią jest kwestia

wyrównania dopłat – przypomnę panu ministrowi, że

na nierównych dopłatach straciliśmy ok. 120 mld zł,

i to nie polscy rolnicy, tylko naród polski stracił 120 mld

(Dzwonek) – i powinniście o to zabiegać.

Ale w czasie

prezydencji i teraz, w tych gorących dniach, nie robi-

cie nic w tym zakresie.

W takim momencie rodzi się

pytanie: Za co sprzedaliście interesy Polski, co obie-

cano wam w Berlinie, jakie stanowiska i apanaże?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Dariusz Cezar Dziadzio, Ruch

Palikota.

31 marca 1998 r.

Polska przystąpiła do negocjacji

w sprawie przyjęcia do Unii Europejskiej.

Kilka mie-

sięcy później od jednego ze znajomych Austriaków

otrzymałem pytanie: Czy Polska zostanie przyjęta do

Unii?

Odpowiedziałem, że nie, dlatego że zarobki

w Polsce są kilkakrotnie mniejsze niż w całej Unii.

On uśmiechnął się i odpowiedział: będzie przyjęta,

bo będzie kolejnym rynkiem zbytu.

Społeczeństwo

poparło przystąpienie do Unii nie dlatego, że miało

być doﬁnansowanie do budowy mostów i dróg, ale

dlatego, że liczyło na godne życie, takie samo, jakie

osiągnęli mieszkańcy tzw. starej Unii.

Uznało też, że

jest to wykorzystanie szansy na przyspieszenie roz-

woju kraju, który w obecnym czasie obroni nas przed

pojawiającym się kryzysem.

Dlatego dziś na usta cisną się pytania: Jaką ma

pan wizję, panie ministrze, jeżeli chodzi o nasz kraj

w Unii, na następne lata?

Jaka jest strategia wyko-

rzystania polskiego potencjału (Dzwonek), aby to

Polska uzyskała realne korzyści z przynależności do

Unii?

Jaki ma pan plan co do wsparcia małych i śred-

nich przedsiębiorstw, aby stały się konkurencyjne

w Unii, oraz jakie rozwiązania zastosuje pan, aby

młodzi ludzie godnie zarabiali tu, w swoim kraju, a nie

tam, za granicą?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Pytanie zadaje poseł Anna Paluch, Prawo i Spra-

243

Poseł Anna Paluch:

Na czym rząd opiera przekonanie, że Unia Europej-

ska lepiej przypilnuje dyscypliny ﬁnansów państw

narodowych niż one same?

Dlaczego rząd usiłuje

wmanewrować Polskę, a właściwie już wmanewro-

wał, w system, w którym sankcje za przekraczanie

kryteriów są iluzoryczne, a pieniądze, a raczej rezer-

wy NBP utopione w tym projekcie są jak najbardziej

realne?

Ich brak dotkliwie odczuje nasza gospodarka.

Skoro przed ponad 10 laty zdecydowano się wprowa-

dzać ściśle polityczny projekt tworzenia strefy euro,

chociaż połowa państw przystępujących do niego nie

spełniała założonych w traktacie z Maastricht kry-

teriów ekonomicznych, to może niech odpowiedzial-

ność za tę błędną politykę poniosą pomysłodawcy,

wykonawcy i beneﬁcjenci.

Dlaczego za to nadmierne

zadłużenie ma płacić Polska, kraj o dochodzie na po-

ziomie 60% unijnej średniej?

Panie ministrze, jeszcze

jedno pytanie w kontekście wystąpień chociażby po-

słów Halickiego i Niesiołowskiego: Czy, kierując dzi-

siaj do nas, do opozycji, płomienne apele (Dzwonek)

o zachowanie jedności i zgody narodowej wokół poli-

tyki europejskiej, potraﬁcie państwo zdobyć się na

minimum reﬂeksjicodowłasnychzachowańwlatach

2005–2010, co do bezpardonowych brutalnych ata-

ków nie tylko na rząd Jarosława Kaczyńskiego pro-

wadzący politykę zagraniczną, ale także na śp. pana

prezydenta Lecha Kaczyńskiego?

W kontekście dzisiejszych wystąpień, szanowni

państwo, może zdobędziecie się na rzeczową ocenę

i ustosunkowanie się do naszych ocen sytuacji, do

proponowanych przez nas rozwiązań, a przestaniecie

przekłamywać nasze wypowiedzi, obrażać nas i wy-

śmiewać.

Więcej rzeczowości, szanowni państwo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Pan premier powiedział dzisiaj w swoim wystąpieniu,

że coraz bardziej widoczna jest dysfunkcyjność zasad

panujących w Unii Europejskiej.

Kończy się właśnie

polska prezydencja.

Dlaczego więc rząd w tym czasie

nie rozpoczął dążenia do realnych zmian?

Dlaczego

nie próbował rozpocząć choćby dyskusji o zasadniczej

reformie europejskiej?

Zaraz będzie odpowiedź, że

był sześciopak.

Zgoda, ale to tylko mały fragment

europejskiej integracji.

Aby stać się ważnym rozgrywającym, trzeba sa-

memu przygotować inicjatywy i szukać dla nich

większości.

Poparcie inicjatyw innych państw to za

mało.

Premier mówił dzisiaj: „Unia Europejska zmie-

nia się na naszych oczach.

Nikt do końca jeszcze nie

wie, jakie to będą zmiany, ale chcielibyśmy uczestni-

czyć w tych zmianach”.

Czy tylko chcielibyśmy i czy

tylko uczestniczyć?

Moim zdaniem musimy, i to nie

uczestniczyć, ale współtworzyć te zmiany – tylko wte-

dy będziemy ważnym rozgrywającym w Unii Euro-

pejskiej.

Potrzebne jest szybkie i jasne zdeﬁniowanie,

jaka powinna być naszym zdaniem, zdaniem Pola-

ków, zdaniem polskiej lewicy Unia Europejska przy-

szłości.

(Dzwonek) Zapytam więc wprost: Czy rząd

zamierza przygotować nasz projekt federacyjnej in-

tegracji Unii Europejskiej i starać się zainteresować

nim innych ważnych graczy unijnych?

Na koniec deklaracja, chyba nie na wyrost – jeśli

odpowiedź na to pytanie będzie: tak, może pan, panie

ministrze, liczyć na pełne poparcie i wsparcie Ruchu

Palikota w odniesieniu do tego projektu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Czy jest pan poseł Wojtkiewicz?

Jest.

Proszę bardzo, pan poseł Wojtkiewicz, Sojusz Le-

wicy Demokratycznej.

Poseł Michał Wojtkiewicz:

Z ust pana premiera dzisiaj padło wiele słów, było

wiele emocji, szczególnie emocji negatywnych, w sto-

sunku do tej strony.

Słowa, słowa, ale niczym niepo-

parte.

Jeżeli chodzi o interes polskiej racji stanu,

proszę odpowiedzieć mi – nie ma pana premiera, nie

ma pana ministra, więc zwracam się do państwa – na

pytanie: Czy rząd opracował jakiekolwiek analizy

ekonomiczne, symulacje, prognozy ex ante odnośnie

do sytuacji obecnej i takiej, która może się zdarzyć?

Wiem, że jesteście bardzo odporni na wszystkie opra-

cowania tej prawej strony.

Wasza religia nie pozwala

w ogóle dotknąć tego, co zostało opracowane po pra-

wej stronie.

(Głos z sali: Trzeba było dotknąć.)

Ale dedykuję panom ministrom, jak również po-

słom lewej strony książkę (Dzwonek) „Wędrujący

świat” pana prof. Kołodki.

Mniej byłoby bleblania,

mniej byłoby demagogii.

O to bym bardzo prosił.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Proszę bardzo, głos ma poseł Artur Górczyński,

Ruch Palikota.

244

Poseł Artur Górczyński:

niepełnosprawna.

Oznacza to, że 80 mln Europejczy-

ków codziennie musi przełamywać różne bariery

zarówno w odniesieniu do infrastruktury, jak i ludz-

kiej mentalności.

Mając na uwadze polepszenie sytu-

acji, Unia Europejska w 2010 r. przyjęła strategię

w sprawie niepełnosprawności na lata 2010–2020.

Dokument ten określa cele polityki społecznej wobec

osób niepełnosprawnych, dając niepełnosprawnym

nadzieję na wyrównanie szans, jak i wytycza jeden

z kierunków polityki zagranicznej Unii.

Mam pyta-

nie: Czy polski rząd ma zamiar podjąć inicjatywy, tak

w kraju, jak i w ramach Unii, które przybliżą Polskę

do realizacji celów tej strategii?

Czy pierwszym kro-

kiem do tego nie powinna być ratyﬁkacja Konwencji

o prawach osób niepełnosprawnych, na którą euro-

pejska strategia w wielu miejscach się powołuje?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Informacja dla państwa posłów: pod chwilową

nieobecność ministra Sikorskiego zasiada w ławach

jego zastępca pan minister Maciej Szpunar.

Proszę bardzo, pan Artur Górski, Prawo i Spra-

wiedliwość.

nią toczy się debata o polskiej suwerenności i niepod-

ległości.

Niektórzy przedstawiciele polskiej klasy poli-

tycznej twierdzą, że suwerenność to tylko retoryczna

ﬁgura,innidajądozrozumienia,takżenaareniemię-

dzynarodowej, że suwerenność polska jest na sprze-

daż.

Możemy oddać ją tanio, za uznanie w oczach

eurokratów znad Sprewy dla wizjonerów znad Wisły.

Deklaracje berlińskie, które padły z ust ministra Si-

korskiego, a później zostały potwierdzone przez pre-

miera Tuska, pokazują, że nasz rząd gotów jest po-

święcić resztki polskiej suwerenności na rzecz budo-

wy federacji europejskiej pod hegemonią Niemiec.

likwidacji państw narodowych na rzecz scentralizo-

wanej Europy, w której parlamenty narodowe spadną

do roli niemalże sejmików wojewódzkich, to nie jest

wyrzeknięcie się niepodległości?

Przystępując do

Unii Europejskiej, Polska wyzbywała się części su-

werenności.

Przyjmując traktat lizboński, zrezygno-

wała z dalszej jej części.

A teraz, pod pretekstem

ratowania strefy euro, przeprowadza się pełzający

zamach na państwa narodowe.

Gdzie jest granica, po

przekroczeniu której brak suwerenności będzie ozna-

czał utratę niepodległości przez państwo polskie?

Za

jakie stanowiska w regionach zjednoczonej Europy

chcecie przehandlować Polskę?

Pamiętajcie, jak mó-

wił błogosławiony Jan Paweł II, że nie będzie Europy

sprawiedliwej bez Polski niepodległej.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Od półtora roku bardzo mało słyszymy o polityce

Polski wobec krajów wschodnich, w szczególności

wobec Rosji.

Jestem przekonana, że polityka wschod-

nia Polski ma ogromne znaczenie, wnosi bardzo wie-

le wartości dla Unii Europejskiej.

Polska, która tak

śmiało proponuje integrację z Unią Europejską, po-

winna mieć wiele w tej sprawie do powiedzenia.

Stąd pytanie.

Jakie działania, jakie zamiary ma

minister spraw zagranicznych w sprawie intensyﬁ-

kacji, poprawy stosunków z Rosją?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Poseł Jerzy Szmit:

Przestrzeganie praw mniejszości narodowych i et-

nicznych jest jednym z fundamentów Unii Europej-

skiej.

Kilka słów na temat tego, jak wygląda sytuacja

w Republice Litewskiej.

Mieszkający tam Polacy, oby-

watele litewscy narodowości polskiej, niestety nie

mogą korzystać z pełni praw, jakie przysługują oby-

watelom Unii Europejskiej.

Od wielu lat istnieje wie-

le punktów zapalnych w stosunkach polsko-litew-

skich.

Chodzi o zwrot nieruchomości zagrabionych

przez władze Związku Radzieckiego w czasach ko-

munistycznej dyktatury, polskie nazewnictwo miej-

scowości i ulic tam, gdzie większość stanowią Polacy,

polską pisownię nazwisk i imion w dokumentach

urzędowych.

Szczególnie bolesna jest trudna sytu-

acja polskich szkół.

We wszystkich sprawach strona

litewska prezentuje twarde i negatywne stanowisko.

Niestety, rząd Polski nie potraﬁ skutecznie rozma-

wiać z rządem Republiki Litewskiej o prawach pol-

skiej mniejszości na Litwie.

(Dzwonek)

Panie ministrze, czy w najbliższej przyszłości rząd

podejmie skuteczne działania, również na forum in-

stytucji Unii Europejskiej, które zapewnią obywate-

245

lom Republiki Litewskiej narodowości polskiej pełną

realizację podstawowych praw?

Druga sprawa.

Pan minister Sikorski wspomniał

w swoim wystąpieniu o tym, że 14 grudnia zostało

podpisane porozumienie o małym ruchu granicznym

wspomniał o tym, porównał to do sytuacji, jakby mię-

dzy naszymi państwami obowiązywał ruch bezwizo-

wy.

Mały ruch graniczny to jest coś innego niż ruch

minister Sikorski jednoznacznie powiedział, czy po-

rozumienie, które zostało zawarte 14 grudnia, jest

porozumieniem o małym ruchu granicznym, czy o ru-

chu bezwizowym między Polską a Federacją Rosyj-

ską.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Przekroczył pan czas o 100%, panie

pośle.

Poseł Michał Kabaciński, Ruch Palikota.

Po mojej prawej stronie siedzą ludzie, którzy walczą

o poszanowanie obywateli, o poszanowanie państwa.

Jednak to poszanowanie widać chociażby po fre-

kwencji, jakiej właśnie jestem świadkiem.

Kilka dni

temu walczyliście o tę debatę, mówiliście, że to jest

bardzo potrzebne.

Jednak ja nie widzę tego po fre-

kwencji.

Wasz prezes jest odważny chyba tylko na

manifestacjach, natomiast w Sejmie podczas debaty

go nie ma.

Moje pytanie jest następujące.

Panie ministrze,

czy zagwarantuje pan to, że będzie pan walczył ra-

zem z polskim rządem o Europę jak najbardziej zin-

tegrowaną, Europę, w której suwerenność nie będzie

rozumiana jako nacjonalizm i agresja wobec drugie-

go człowieka?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Pan poseł Adam Kępiński, Ruch Palikota.

mię opolską i chciałbym przypomnieć przede wszyst-

kim prawej stronie, że jest taki region w Polsce, gdzie

mieszka 100 tys. nie krypto-, tylko prawdziwych

Niemców.

Unia Europejska w tym regionie zawitała

mentalnie i społecznie dużo wcześniej niż siedem lat

temu.

Chciałbym przypomnieć państwu, że to nie są

diabły, to nie demony, tylko ład, skład, porządek i pierw-

sze miejsce pod względem wykorzystania funduszy

unijnych w kraju.

Gdyby ktoś nie dorósł do tego, to za-

praszam na Opolszczyznę, można przyjechać i zoba-

czyć, czego tak bardzo się boicie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Głos zabierze pan poseł Czesław Hoc z Prawa

Poseł Czesław Hoc:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Można byłoby

sądzić, że oto w demokratycznym państwie prawa

w trosce o losy ojczyzny spierają się dwa obozy: pro-

rządowy i proprezydencki.

W istocie coś się dzieje pod

dywanem, ale wydaje się, że chodzi o zgoła inne cele

niż wolność i niepodległość Polski.

Wydaje się, że jed-

nym chodzi o uległość wobec Moskwy, innym wobec

Berlina.

Przecież niektórzy z nich pamiętają, że za

czasów komuny proszono o pomoc bratnią Moskwę,

a inni być może wzorują się na kanclerzu Schröderze,

wszak nie zawsze jest się ministrem.

A w międzycza-

sie zgubiono polskie stocznie, ograno nas w sprawie

Gazociągu Północnego, zwija się polskie porty, prze-

graliśmy tarczę antyrakietową, ponieśliśmy klapę

w przypadku Partnerstwa Wschodniego, możemy

mówić o kompromitacji w sprawie tragedii smoleń-

skiej, kolejne kwestie to szczyt G20 bez Polski, wresz-

cie pakt ﬁskalny przyjęty na szczycie Unii Europej-

skiej oraz skandaliczny akt poddaństwa w wykona-

niu pana ministra i propozycja Europy federalnej.

Panie ministrze, Polska jest nadal pięknym i bo-

gatym krajem mogącym konkurować nawet z najbar-

dziej zamożnymi państwami.

Niech pan nie kombi-

nuje, niech pan nie podnosi rąk do góry, proszę je

położyć na sercu, tam jest Polska, tylko w Europie

ojczyzn.

Jeśli pan nie podda swoich działań głębokiej,

roztropnej reﬂeksji, to można zapytać: Quo vadis,

Polsko?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Głos ma poseł Henryk Kmiecik, Ruch Palikota.

Wbrew woli prawej strony Unia Europejska przetrwa.

246

(Oklaski) Kłopoty ﬁnansowe zdarzają się w każdej

rodzinie.

Mijają i wszystko jest tak, jak było dawniej.

Chodzi o to, aby wyjść z tego jeszcze bardziej mocnym

i wyciągnąć korzyści dla nas, dla Polaków.

Mam pytanie.

Czy rząd planuje rozwinąć współ-

pracę z Federacją Rosyjską, współpracę gospodarczą,

żebyśmy, gdy minie recesja, byli tym pomostem, dzię-

ki czemu będziemy mogli na tym zarobić?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

W trakcie tej debaty mówiono o wielu kontrowersyj-

nych alternatywach.

Jedna z nich, moim zdaniem

jedna z bardziej fałszywych, została postawiona przez

pana premiera, była to alternatywa: albo bezpieczeń-

stwo, albo suwerenność.

To znaczy, że albo Polska

może być bezpieczna, albo suwerenna.

Niestety nie

padła odpowiedź – jeżeli choćby przez chwilę przyjąć

tę alternatywę jako prawdziwą – na pytanie, które

z tego płynie.

Jeżeli tak rzeczywiście jest, to ilu atry-

butów suwerenności musimy się pozbyć, aby Polska

była bezpieczna, choćby w takim stopniu, aby nie

spełniała halucynacyjnych wizji posła Szejnfelda,

które były tutaj prezentowane w czasie tej debaty,

choćby na tym poziomie?

Czy granicą owej suweren-

ności jest to, co pan minister Sikorski wygłosił w Ber-

linie?

Czy granicą tej suwerenności są słowa kancle-

rza Schroedera, który mówił o tym, że już niebawem,

jeżeli ten plan zostanie zrealizowany, rządy krajowe

będą rządami drugiego sortu?

Czy też wreszcie gra-

nicą jest Europa regionów, hasło być może na chwilę

zapomniane, ale może to jest waszą granicą, do któ-

rej dążycie?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Zwracam się do pana posła Wiesława Suchowiejki.

Ponieważ jest pan jedynym posłem innej opcji wśród

posłów Prawa i Sprawiedliwości i Ruchu Palikota, po

wystąpieniu posła Kotlińskiego pana poproszę.

Proszę bardzo, pan poseł Roman Kotliński, Ruch

Palikota.

Poseł Roman Kotliński:

a właściwie premier Tusk powiedział, że dzięki doﬁ-

nansowaniu przez Polskę funduszu walutowego Pol-

ska będzie pełniej uczestniczyła w procesie decyzyj-

nym, jeśli chodzi o strefę euro.

Powiedział to pan

premier bardzo ogólnie.

Chciałbym, żeby pan spre-

cyzował, na czym będzie polegało to większe uczest-

nictwo Polski w procesie decyzyjnym.

lu krajach trzeciego świata Polskę reprezentują mi-

sjonarze katoliccy zamiast ambasadorów.

(Poseł Arkadiusz Czartoryski: Dzięki Bogu, i niech

tak zostanie na chwałę bożą.)

Misjonarze ci są ﬁnansowani z funduszu via Se-

nat przeznaczonego dla Polonii i powoduje to wiele

problemów.

Są antagonizmy w trzecim świecie, po-

nieważ liczba katolików w tych krajach maleje, a pol-

scy misjonarze występują tam w imieniu państwa

polskiego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Proszę pana posła Wiesława Suchowiejkę, Plat-

forma Obywatelska.

Poseł Wiesław Suchowiejko:

upomnieć o język, którym komunikujemy się z opinią

publiczną, a szczególnie o określenie, którego używa-

ją koledzy i koleżanki z PiS: hołd berliński.

Otóż

przeczytałem przemówienie pana ministra Sikorskie-

go i przepraszam bardzo, ale upomnę się o ten język.

Tam znajdują się określenia: żądam, nie możecie,

powinniście, są wręcz wytknięcia wskazujące na wie-

lokrotne łamanie przez Niemcy, o których tutaj

mowa, paktu stabilności i rozwoju.

Są to określenia

raczej ultymatywne niż hołdownicze i jeżeli już, to

mowa tu o apelu – jeżeli tak się upieracie, koleżanki

i koledzy z PiS – berlińskim.

To jedna uwaga.

Druga, wasz zachwyt nad tym, co zrobił premier

Cameron.

Mówił o tym poseł Niesiołowski, nazywa-

jąc to splendid isolation, nawiązując do Wielkiej Bry-

tanii w XIX w. mającej kolonie, twierdząc, że ta „izo-

lejszyn” czy „ajzolejszyn”, jak chcieliby Anglicy, nie

jest już taka splendid, czyli wspaniała.

W naszych

przaśno-siermiężnych polskich warunkach tłuma-

czyć się to da jako: nasza chata z kraja.

Jeżeli chcie-

libyście się przejąć tą polityką, to ostrzegam, że ta

chata będzie coraz bardziej chatą, coraz bardziej wa-

sza i na pewno z kraja.

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Henryk Kmiecik

247

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo.

To nie było pytanie, panie pośle, a mamy, proszę

państwa, czas na pytania.

Debata jest w ramach in-

formacji bieżącej, 2-minutowe wystąpienia posłów,

niekoniecznie pytania.

Proszę bardzo, pan poseł Krzysztof Szczerski,

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Przeczytałem to, co pan premier nazwał aneksem.

To nie jest aneks, tylko oświadczenie – rozumiem, że

o to chodziło premierowi w dzisiejszej debacie – o usta-

leniach politycznych dotyczących ﬁnansów.

stra.

Po pierwsze, w którym miejscu tego oświadcze-

nia pan minister znajduje potwierdzenie faktu, że

pieniądze, które damy na fundusz walutowy, będą

przeznaczone na pomoc dla Węgier?

Pan premier po-

wiedział dzisiaj bardzo wyraźnie, że nasze pieniądze

pójdą do Węgier.

Nie znalazłem tego w tym dokumen-

cie, ani jednego zdania, mówi się tam wyłącznie

o składce na ratowanie, na przezwyciężanie kryzysu

w streﬁeeuro.

Węgryniesąwstreﬁeeuro,w związku

pan powiedział, iż te pieniądze pójdą do Węgier.

Pytanie drugie.

W tym dokumencie jest wyraźnie

napisane, że Polska zgodzi się na przystąpienie do

umowy po konsultacjach z parlamentem.

Chciałbym

wiedzieć, czy przypadkiem nie jesteśmy teraz świad-

kami owych konsultacji.

Czy nie jest tak, że jesteśmy

zmanipulowani, iż w związku z powyższym będziecie

państwo traktowali tę naszą dzisiejsza debatę jako

tzw. konsultację, która umożliwi wam przystąpienie

do tego paktu?

Dziękuje bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Proszę bardzo, pan poseł Tomasz Makowski,

Ruch Palikota.

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Panie Mini-

strze!

Też kieruję pytanie do pana premiera.

Wysoka Izbo!

Cieszę się, że mogłem wysłuchać

obrony suwerenności europejskich Polaków na forum

Parlamentu Europejskiego, wygłoszonej wśród poli-

tyków popierających ideę Europy federalnej.

Jednak

szkoda, że dzisiejsza debata nie została przeprowa-

dzona przed pańskim wyjazdem do Brukseli.

W związ-

ku z tym powtarzam pańskie słowa, że to parlament

i prezydent Rzeczypospolitej Polskiej będą ratyﬁko-

wać umowę międzyrządową.

Jednakże nie chcę, ale muszę zadać pytanie: Dla-

czego polski rząd nie chce zapewnić swoim obywate-

lom takich samych świadczeń socjalnych, gwarancji

pracy oraz wynagrodzeń, jakie są w Niemczech czy

Francji, skoro tak mocno zmusza się nasze społeczeń-

stwo do uczestniczenia w rozwiązywaniu kryzysu

europejskiego?

(Głos z sali: Chcemy.)

Chcemy.

Cieszę się, panie ministrze, i kibicuję

panu, żeby pan walczył o federację europejską.

Pro-

szę przyjąć ode mnie broszurę federacji.

Bardzo dzię-

kuję, panie marszałku.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

wiedliwość.

(Oklaski)

Poseł Stanisław Pięta:

dzisiaj cały dzień o przyszłości Unii Europejskiej.

Cały dzień rozmowy o niczym (Wesołość na sali), bo

taka Unia Europejska nie ma żadnej przyszłości.

(Oklaski) Co dzisiaj cechuje Unię Europejską?

Wyso-

kie podatki, rosnąca biurokracja, życie na kredyt,

załamanie demograﬁczneitaknaprawdęzanikpraw-

dziwej solidarności.

Odniosę się tylko do przykładów dotykających

Polskę.

Czy Nord Stream to dowód na solidarność

europejską?

Czy pakiet klimatyczny, na podstawie

którego biedna polska będzie płacić haracz bogatej

Francji, to dowód na solidarność europejską?

Czy to

(Dzwonek), że z Tychów przeniesiono produkcję Fia-

ta Pandy 3 do Włoch, to dowód na solidarność euro-

pejską?

Mówiliśmy dzisiaj o ﬁnansach, o polityce.

Chciał-

bym dodać jedno słowo o wartościach, o pewnej ak-

sjologii europejskiej, która determinuje cele i działa-

nia Unii.

Unia Europejska walczy z chrześcijań-

stwem, z dziedzictwem chrześcijańskim Europy.

Żadna społeczność, żadna wspólnota, która chce się

oprzeć na zabijaniu dzieci nienarodzonych, promocji

homozwiązków, zabijaniu ludzi starych i chorych, nie

ma przyszłości.

Jest skazana na upadek.

(Poseł Jacek Najder: Czas się skończył.

Gdzie py-

tanie?)

Panie ministrze, Unia Europejska to swego rodza-

ju pociąg.

Jedzie, ale w stronę przepaści.

Czy nie czas

na zaciągnięcie hamulca bezpieczeństwa?

Dziękuję.

(Oklaski)

248

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Były 4 pytania, panie pośle.

Zachęcam jednak, proszę państwa, do przestrze-

gania wyznaczonego czasu.

Czas na zadanie pytania

wyznaczony jest na 1 minutę.

Proszę, pan Jan Krzysztof Ardanowski, Prawo

i Sprawiedliwość.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Wiem, że Prawo i Sprawiedliwość jest uważane za

instytucję, za stronę, która tylko krytykuje, ale o tym,

że 4 ostatnie lata były zmarnowane dla polskiego

rolnictwa, że nie wykorzystaliśmy prezydencji do roz-

wiązania naszych spraw, i o tym, że planowana przy-

szłość wspólnej polityki rolnej jest głęboko nieko-

rzystna dla Polski, mówi nie tylko Prawo i Sprawie-

dliwość, ale także posłowie Sojuszu Lewicy Demokra-

tycznej, Ruchu Palikota, a także, w kontekście wy-

powiedzi pana posła Kalemby, co wrażliwsi posłowie

PSL-u.

Minister rolnictwa staje się postacią tragicz-

ną i komiczną zarazem za sprawą swoich twierdzeń,

że dużo by chciał, ale niewiele może.

Ja pragnę zadać

pytanie panu premierowi, pytanie par excellence

związane z naszymi relacjami z Unią Europejską.

Czy pan premier zamierza podjąć osobiście jakieś

działania, by odwrócić niekorzystny bieg spraw okre-

ślony w propozycji Komisji Europejskiej z 12 paź-

dziernika, czy negocjacje pozostają wyłącznie w gestii

ministra rolnictwa?

Bo to drugie nie daje żadnych

szans na odwrócenie trendu niekorzystnych dla pol-

skiej wsi rozwiązań.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Pytanie zadaje poseł Maciej Mroczek, Ruch Pali-

kota.

Poseł Maciej Mroczek:

Wiadomo nie od dziś, iż podstawą jakiejkolwiek dzia-

łalności, nie tylko w odniesieniu do przedsiębiorstw,

do państwa, jest wyznaczanie sobie celów strategicz-

nych, do których należy konsekwentnie dążyć.

W kon-

tekście kryzysu w Unii Europejskiej spowodowanego

zarówno trudnościami w streﬁe euro, jak i kwestią

zmian w traktacie lizbońskim mam następujące py-

tanie do pana ministra Sikorskiego.

Jaki strategicz-

ny cel lub cele, jaki pomysł lub pomysły na odnowie-

nie, odświeżenie Unii Europejskiej ma pan i pański

rząd?

Na marginesie można dodać, że powtarza pan

ciągle, że trzeba siedzieć przy stole rządzących w Unii

Europejskiej.

Ja powiem więcej, stać nas na to, żeby

przy tym stole nie tylko siedzieć i być biernym uczest-

nikiem.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

forum Sejmu postawić pytanie, na które nie otrzy-

muję odpowiedzi podczas prac Komisji Rolnictwa i Roz-

woju Wsi.

Sprawa dotyczy celów wspólnej polityki

rolnej.

W traktacie z Lizbony, a wcześniej w trakta-

tach ustanawiających Unię Europejską zapisano, że

celami wspólnej polityki rolnej są: zapewnienie lud-

ności rolniczej godziwych warunków życia, głównie

poprzez zwiększenie dochodów, stabilizacja rynków,

zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produk-

ty rolne, umożliwienie konsumentom kupna produk-

tów rolnych po rozsądnych cenach.

Natomiast w obec-

nie przygotowanych rozporządzeniach, w tzw. pakie-

cie rolnym mówi się o trzech celach: opłacalnej pro-

dukcji żywności, zrównoważonym gospodarowaniu

zasobami naturalnymi oraz utrzymaniu zrównowa-

żonego rozwoju terytorialnego.

Dlaczego rząd nie

chce się tym zająć?

Zwracam na to uwagę przy tej

ważnej debacie, mówimy o przyszłości Unii Europej-

skiej.

(Dzwonek) Dlaczego te cele, które rząd propo-

nuje w rozporządzeniach, nie są zgodne z celami za-

pisanymi w traktacie?

Proszę zająć w tym zakresie

stanowisko.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Ruch Palikota.

Poseł Małgorzata Marcinkiewicz:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Zmiany klimatu nie są tajemnicą, od dawna już o tym

wiemy.

Unia Europejska jest liderem w statystykach,

jeśli chodzi o ograniczanie zanieczyszczeń środowi-

ska naturalnego, ale to wygląda dobrze tylko na pa-

pierze, bo statystykę zawyżają bogate Niemcy.

My,

Polacy, dalej lwią część naszej energii wytwarzamy

w procesie spalania węgla.

Mimo że Unia Europej-

ska, łącznie z Polską, ratyﬁkowała protokół z Kioto

o zmniejszaniu emisji gazów cieplarnianych, niewie-

le robi się w tym kierunku, a przed nami wizja ol-

249

brzymich kar za niewypełnienie naszych zobowią-

zań.

Nasuwa się pytanie: Dlaczego dochodzi do takiej

sytuacji?

Na marginesie zapytam: Dlaczego Unia Eu-

ropejska nie mówi jednym głosem na forum między-

narodowym i nie naciska na (Dzwonek) największych

trucicieli, jakimi są Stany Zjednoczone i Chiny?

Prze-

cież oddychamy tym samym powietrzem.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Oczywiście ja rozumiem, że pani poseł użyła pew-

nej przenośni, bo Unia Europejska na pewno nie jest

liderem w statystykach w zakresie zanieczyszczania

środowiska, choćby ze względu na wymienione przez

panią państwa.

Ale dziękuję bardzo, pani poseł.

Moje pytanie dotyczy zasad kreowania polityki za-

granicznej, w tym unijnej w szczególności.

Otóż w pro-

gramie działania Rady Ministrów przedstawionym

przez pana premiera 18 listopada polityce zagranicz-

nej poświęcił on następujący fragment: Wiele naro-

dowych strategii, w tym polska strategia międzyna-

rodowa, główne kierunki polskiej polityki zagranicz-

nej, to, co jest częścią każdego klasycznego exposé,

na szczęście od lat w Polsce się nie zmieniają.

Pozwo-

licie zatem państwo, także goście reprezentujący

korpus dyplomatyczny, że szczegóły dotyczące kon-

tynuacji tej polityki przedstawi w swoim tradycyjnym

wystąpieniu minister spraw zagranicznych.

I pan to

przedstawił, z tym że nie w tym tradycyjnym wystą-

pieniu, a już 28 listopada w Berlinie na forum Nie-

mieckiego Towarzystwa Polityki Zagranicznej, nie

w Sejmie.

A dzisiaj oburzenie, zdziwienie, że debata

nad kierunkami polityki zagranicznej przeniosła się

wczoraj do Strasburga.

(Dzwonek) Cóż, taki standard

żeście państwo zaproponowali.

Kierunki działania

rządu zaproponowaliście w Berlinie, a nie w Sejmie,

stąd debata w Strasburgu.

I pytanie: Czy ten sposób

debaty nad polityką zagraniczną, a unijną w szcze-

gólności, będzie kontynuowany?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

nika 2007 r. rząd Jarosława Kaczyńskiego zdecydo-

wał, że polscy obywatele nie będą podlegać ochronie

zagwarantowanej w karcie praw człowieka, tak jak

obywatele pozostałych krajów Unii Europejskiej, z wy-

jątkiem oczywiście Wielkiej Brytanii i Czech.

13 grud-

nia 2007 r. nastąpiło uroczyste podpisanie traktatu

reformującego prawny charakter karty.

Decyzją pre-

miera Donalda Tuska, wbrew przedwyborczym obiet-

nicom, karta w Polsce będzie podlegać ograniczeniom

wynegocjowanym wcześniej przez rząd Jarosława

Kaczyńskiego.

Przy całym moim poparciu dla dążeń

proeuropejskich zapytuję: Czy rząd i minister odstą-

pią od protokołu 30, zaniechają kunktatorstwa i tchórz-

liwej polityki wobec…

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Wymagałoby ratyﬁkacji.)

No dobrze, ale możemy odstąpić od protokołu.

Czy będziemy uprawiać politykę (Dzwonek) za-

kładników prawej strony?

(Poseł Robert Biedroń: Olbrzymie znaczenie, ol-

brzymie.)

Proponuję zastanowić się.

(Oklaski)

(Głos z sali: Pan nie wie, o co chodzi.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

antidotum na obecny kryzys w Unii Europejskiej po-

winno być pogłębienie integracji, ale każdy, kto choć

trochę zna zasady panujące w Unii Europejskiej,

musi zdawać sobie sprawę, że takie pogłębienie inte-

gracji zwiększy jedynie biurokrację i administrację,

która za sens swego działania będzie uważała inge-

rencję w gospodarki danych krajów, a to nie jest nic

innego, jak ograniczanie suwerenności tych krajów.

Czy nie uważa pan, że należy wrócić do korzeni

wspólnoty europejskiej, czyli wrócić do założeń trak-

tatu rzymskiego z 1957 r., który właśnie wprowadzał

swobodny przepływ kapitału, swobodny przepływ

usług, gwarantował podstawowe wolności, w tym

także przemieszczania się osób?

mi ekspertami, którzy mówią, że (Dzwonek) Unia

Europejska powinna zawrócić z drogi, na której po-

lityka bierze górę nad ekonomią – ja myślę, że pan

jeszcze z okresu PRL-u pamięta, co to znaczy, gdy

polityka bierze górę nad ekonomią – i że rozwiązania

obecnych problemów Unii Europejskiej należy szukać

Poseł Małgorzata Marcinkiewicz

250

nie we wzmocnieniu struktur politycznych, struktur

biurokratycznych, a w poszanowaniu zasad wspólne-

go rynku, samodzielnej polityki ﬁskalnej państw

członkowskich?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

szym pan, panie ministrze, wrócił z Moskwy.

Podpi-

sał pan tam umowę o małym ruchu granicznym.

Jestem mieszkańcem Braniewa, czyli: Gronowo, Goł-

dap, Bezledy, jak również największe przejście na

granicy z obwodem kaliningradzkim – Grzechotki.

Zainwestowano wiele pieniędzy i ludzie czekali na tę

umowę od około 5–7 lat.

Wczoraj dostałem wiele te-

lefonów z gratulacjami, jak również z podziękowa-

niem dla pana.

W imieniu społeczności proszę pana,

żeby w pierwszym półroczu doprowadził pan jednak

tę umowę do końca.

Dziękuję.

(Oklaski)

(Głos z sali: Bezwizowo.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Proszę państwa, oto przykład posła, który spełnia

wymogi regulaminowe.

Niespełna minuta wystar-

czyła mu na zadanie pytania.

obejmowała przewodnictwo w Radzie Unii Europej-

skiej, słyszeliśmy z ust premiera, ministrów, działa-

czy Platformy Obywatelskiej, że to historyczny mo-

ment, że prezydencja wzmocni polską pozycję, polską

markę, przyniesie Europie i naszemu krajowi wiele

korzyści, oby tylko opozycja nie przeszkadzała rzą-

dowi.

Prawo i Sprawiedliwość żądało wtedy priory-

tetów polskiej prezydencji, których nie było.

Były

tylko puste opowieści rządu obliczone na efekty wi-

zerunkowe.

To było przed wyborami.

Dzisiaj z tej mównicy

premier Tusk mówił, że Polska nic nie mogła, bo in-

stytucja prezydencji ma słabe umocowanie kompe-

tencyjne w traktacie.

Panie premierze, podsumował

pan polską prezydencję w Brukseli, minister Sikorski

naszą przyszłość przekreślał w Berlinie, ale jest pol-

ski Sejm i są Polacy.

Domagam się, aby złożył pan,

panie premierze, przed Sejmem i wszystkimi Polaka-

mi sprawozdanie z polskiej prezydencji.

Jakie są jej

konkretne osiągnięcia, jakie owoce dla Polski, dla

Europy?

Proszę o rzeczową informację na piśmie.

(Dzwonek) Proszę o konkrety, a nie o propagandę.

Prawda jest smutna.

Z polskiej prezydencji sprawo-

wanej przez rząd Donalda Tuska nic nie zostanie,

a na pewno nie zostanie nic dobrego ani dla Polski,

ani dla Europy.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Mam pytanie.

Wchodzimy do Unii, jesteśmy w Unii

Europejskiej, chcemy większej integracji, ale nieste-

ty w kraju jest bałagan.

Kontrola NIK-u w 2009 r.

wykazała niesamowity bałagan w stanach własno-

ściowych, stąd prawdopodobnie niechęć inwestorów

zewnętrznych do inwestowania w naszym kraju.

Czy

to się zmieni?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

miera było wiernopoddańcze wobec Unii Europejskiej

i Niemiec, które chcą na siłę ratować walutę euro.

Na

szczęście Polska nie jest w streﬁeeuroimiejmynadzie-

ję, że w niej nie będziemy.

Polski premier Tusk powi-

nien uczyć się od brytyjskiego premiera Camerona,

który potraﬁ bronić interesu narodowego i obywateli.

Pytania do premiera, którego nie ma na sali.

Dla-

czego Polska ma ratować za pomocą pieniędzy milio-

nów polskich podatników bankrutów Unii Europej-

skiej, którzy żyli ponad stan?

Dlaczego Polska, która

ma bardzo poważne problemy ﬁnansowe, w które

wpędził nas rząd Platformy Obywatelskiej, ma rato-

wać bogatych obywateli Grecji, Włoch i innych kra-

jów?

Panie premierze, dlaczego pan szermuje wznio-

słymi hasłami Unii Europejskiej i zapomina przy tym

o dobrym rozwoju Polski?

Panie ministrze, proszę

powiedzieć, ile ma kosztować nas, Polaków, utrata

suwerenności naszej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Maria Nowak

251

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Andrzej Rozenek, Ruch Palikota.

Chciałbym skorzystać z okazji i poprosić pana mini-

stra Sikorskiego o odpowiedź na pytanie eksperckie.

Interesuje mnie to, jak ocenia pan, jako głowa pol-

skiej dyplomacji, jako szef Ministerstwa Spraw Za-

granicznych, postawę Prawa i Sprawiedliwości.

Czy

ignorancja, niewiedza, czy pana zdaniem już dywersja?

Bardzo mnie interesuje, jakie jest pana zdanie.

Prosił-

bym o odpowiedź na piśmie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję, panie pośle.

Myślę, że wyszedł pan tro-

chę poza meritum i temat obecnej debaty.

Czas płynie szybko, niebawem minie pół roku od

wielkiego święta w Warszawie.

Były koncerty, fajer-

werki, wielkie plany i także wielkie pieniądze, bo na

prezydencję przeznaczono ponad 400 mln zł.

Były też

priorytety ujęte w rządowym programie polskiej pre-

zydencji.

Tutaj cytat z tego dokumentu: Unia wycią-

gnęła wnioski z kryzysu, powstają nowe zasady za-

rządzania mające zapobiegać kolejnym nawrotom

kryzysu, a Unia Europejska musi wypracować nowy

model wzrostu gospodarczego gwarantujący dobro-

byt mieszkańcom Unii Europejskiej.

Jakie to wnioski, panie ministrze, wyciągnęła

Unia z kryzysu, że zapowiedzianego dobrobytu nie

ma?

Które z zapowiedzianych priorytetów polski

rząd zrealizował?

Czy do listopada ktoś słyszał o ja-

kiejś wyjątkowej aktywności w tym obszarze?

Panie premierze i panie ministrze, dlaczego pa-

nowie nie zaprezentowaliście w Polsce przed wybo-

rami swoich pomysłów przedstawionych w Berlinie

i w Brukseli?

Pan marszałek Schetyna mówił dzisiaj,

że przyszłe pokolenia rozliczą nas z grzechów zanie-

chania.

Ja dodam, że z błędnych decyzji także.

Wsłu-

chany w głos marszałka, pytam więc, kto rozliczy

unijnych decydentów za kilkunastomiesięczne zanie-

chania czy wykonywanie pozornych ruchów w rato-

waniu strefy euro?

(Dzwonek) Panie ministrze, dziś

nie nadchodzi moment na zdecydowane działania,

taki czas był przynajmniej pół roku temu.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

dzo dumny, kiedy w Berlinie wygłaszał pan swoje

przemówienie, swoją wizję przyszłej Europy.

Cieszy-

ło mnie to tym bardziej, iż są to postulaty Ruchu

Palikota, które zdecydował się pan wygłosić również

w naszym imieniu.

(Oklaski)

Mam pytanie, dlaczego tak późno pan to zrobił,

dlaczego nie rozpoczął pan polskiej prezydencji wła-

śnie od wzięcia sprawy w swoje ręce, od pokazania,

że jest pan prawdziwym przywódcą.

Apeluję do pana,

żeby pan poprosił pana Donalda Tuska i pana Vin-

centa-Rostowskiego, aby się nie bali, tak jak pan

wzięli sprawy w swoje ręce, żeby zreformowali kraj,

żebyśmy byli już w streﬁe euro.

Padła data 2009 r.,

2012 r., teraz 2015 r., a proszę wziąć pod uwagę, jakie

to przynosi straty polskiej gospodarce, nie mówiąc

o stratach politycznych, co pokazuje postawa ugrupo-

wań skrajnie prawicowych.

Budzą się pewne demony,

więc trzeba naprawdę działać szybko.

(Dzwonek)

Żeby nie było tak, że tylko panu słodzę, mam po-

ważny zarzut.

Jest pan bardzo nieskuteczny, ponie-

waż pana sposób perswazji, żeby wyedukować posłów

Prawa i Sprawiedliwości i Solidarnej Polski, to było

totalne ﬁasko.

Proponujępanujednakzmianętakty-

ki.

Panie marszałku, dosłownie jeden cytat.

Zamiast

tej formy perswazyjnej dedykuję państwu fragment

wiersza Juliusza Słowackiego „Uspokojenie”: A ko-

lumny na swoje muzykanty stroi:/ To człowiek, który

zawsze o zdradę się boi/ I wszędzie widzi tylko po-

strachu upiory,/ Albo dzieckiem być musi, lub na

serce chory.

Dziękuję.

(Wesołość na sali, oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Piękny wiersz, tylko zwracam uwagę państwu

posłom, że wystąpienia państwa świadczą o debacie

publicznej.

Sejm jest areną sporu politycznego, ale

powaga tej areny, powaga Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej wymaga również, żebyście państwo używali

słów, a także pewnych metafor stosownych do sytu-

acji i miejsca, a nie jakichś zaczepek bulwarowych.

(Poruszenie na sali)

Proszę bardzo, pan poseł Joachim Brudziński.

252

Poseł Joachim Brudziński:

Dziękuję, panie marszałku.

Mam prośbę do pana ministra, jako eksperta,

żeby na piśmie zechciał odpowiedzieć nam, parla-

mentarzystom Prawa i Sprawiedliwości, jak ocenia

tę ewolucję Ruchu Palikota sprowadzającą się do

rodzaju opisu dokonanego przez pana Palikota w jego

książce, a dzisiaj jest pan obdarowywany różnego

rodzaju gadżetami i prezentami.

Gdyby pan był

uprzejmy odpowiedzieć nam na piśmie, jak pan oce-

nia ewolucję tej egzotycznej koalicji, to byłbym

wdzięczny.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Pytanie

retoryczne.)

Przechodzę do konkretów.

Otóż usłyszeliśmy w

tej debacie ze strony przedstawicieli rządu oraz tej

jego egzotycznej koalicji wiele impertynencji, arogan-

cji i zarzutów pod adresem opozycji, w niektórych

wypadkach ocierających się wręcz o grubiaństwo.

Nie uzyskaliśmy praktycznie żadnej informacji na

bliższych latach.

Dowiedzieliśmy się, że najważniej-

szym wyzwaniem dla tego premiera i tego ministra

jest zostać dopuszczonym do stolika, przy którym,

wśród państw strefy euro, będą zapadały decyzje.

(Dzwonek) Za możliwość schrupania krakersa przez

pana ministra czy przez pana premiera Donalda Tu-

ska mamy wyłożyć 10 mld euro z rezerw Narodowego

Banku Polskiego, bo przecież prawa głosu pan premier

Donald Tusk przy tym stoliku mieć nie będzie.

Dlatego mam pytanie: Czy owocem waszych rzą-

dów ma zostać tylko i wyłącznie wypłycony przez

Nord Stream tor podejściowy do portów w Świnouj-

ściu, ułożony przy braku jakiegokolwiek sprzeciwu

z pańskiej strony?

Kiedyś w kuluarach jednej ze sta-

cji radiowych powiedział pan do mnie, że na gębę to

jest dobry krem Nivea.

Mam pytanie, bo nie dostałem

odpowiedzi, kiedy zadałem je podczas debaty po expo-

sé pana premiera.

Co pan ma na piśmie od kanclerz

Angeli Merkel w sprawie ewentualnego przesunięcia

bądź zakopania Gazociągu Północnego pod torem

podejściowym do Świnoujścia?

Dziękuję uprzejmie.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Paweł Sajak, Ruch Palikota.

Słyszymy, że Unia to straszne zło.

Takie zło, że wśród

tych wybiórczych wartości można czasem przymknąć

oko, kiedy daje pieniądze, ale jak już potrzebuje pie-

niędzy na ratowanie sytuacji, to jest tragedia.

Prze-

cież lepiej by było, żeby w naszej Polsce dalej po po-

lach hasały koniki, ale przed pługami, a w garażach

stał wypicowany na niedzielę do kościoła polonez.

Tak?

(Oklaski) Bo przecież takim ciemnogrodem

dużo łatwiej jest manipulować.

Panie premierze, mam pytanie.

Kiedy rząd wreszcie

pokaże, że ma jaja i doprowadzi do końca tę siedmiolet-

nią agonię naszego wejścia do Unii?

Kiedy wreszcie,

zamiast być zwykłym członkiem, staniemy się równo-

rzędnym partnerem Unii?

Dziękuję.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

Dziękuję.

ski.

Nie ma pana posła.

Pan poseł Marek Stolarski, Ruch Palikota.

Nie ma pana posła.

Pan poseł Adam Rogacki, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Pani poseł Halina Szymiec-Raczyńska, Ruch Pa-

likota.

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska:

Wiemy, że Unia Europejska to organizacja absolutnie

wyjątkowa w dziejach świata.

To jeden z najzamoż-

niejszych, a zarazem najlepiej chroniący prawa jed-

nostki obszar skupiający państwa demokratyczne.

Wiemy, że Rzeczpospolita należy do ich grona i oby-

watele naszego kraju korzystają z praw przysługują-

cych obywatelom Unii Europejskiej.

Chcąc zadbać

o bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej i Unii

Europejskiej na arenie międzynarodowej, chcąc pro-

mować polskie i europejskie osiągnięcia w pokojo-

wym i demokratycznym współdziałaniu państw,

powinniśmy promować bliskie nam wartości.

Wobec tego chciałabym pana zapytać: Czy i w jaki

sposób polski rząd ma zamiar działać na rzecz zwięk-

szenia zaangażowania Unii Europejskiej w pomoc

rozwojową?

Czy polski rząd chce zintensyﬁkować

aktywność wspólnotową na rzecz promocji pokojowe-

go współdziałania państw i demokracji, a jeśli tak, to

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

253

Poseł Marek Suski:

Chciałbym zapytać, ile będzie kosztowało Polaków

ratowanie Unii Europejskiej, a jednocześnie, jeśli

chodzi o politykę zagraniczną, ile jest pieniędzy dla

Polaków mieszkających za wschodnią granicą, któ-

rzy chcieliby wrócić do Polski, bo przecież wciąż jakaś

część naszych rodaków tam przebywa?

Czy nie lepiej

byłoby po prostu przeznaczyć te pieniądze na pomoc

dla Polaków, a nie dla bogatej Unii?

Jak sobie przy-

pominam, przed wyborami Platforma Obywatelska

obiecała, że załatwi dla Polski 300 mld z Unii, a po

wyborach wyszło jak zawsze.

Teraz się okaże, że to

my mamy dać Unii być może te 300 mld.

Tak samo było ze stoczniami.

Miał być świetny

inwestor, a po wyborach okazało się, że był to jakiś

agent poszukiwany listami gończymi.

Mam pytanie:

Jak długo jeszcze Platforma Obywatelska zamierza

okłamywać Polaków?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Poseł Michał Tomasz Pacholski:

Panie Ministrze!

Od czasu stworzenia Agencji Praw

Podstawowych Unii Europejskiej środowisko praw-

ne, w którym agencja operuje, znacząco się zmieniło.

Nabranie mocy wiążącej przez Kartę Praw Podsta-

wowych, jak również zlikwidowanie 3-ﬁlarowejstruk-

tury działań Unii Europejskiej powoduje, że mandat

agencji powinien być rozszerzony na kwestie dotyczą-

ce współpracy sądowej i policyjnej w sprawach kar-

nych.

Ponadto niezbędne są zmiany w wieloletnim

programie działania agencji w celu efektywnego wy-

konywania przez nią zadań.

Europejskie organizacje pozarządowe zajmujące

się prawami człowieka apelowały niedawno zarówno

do rządu polskiego, jak i do Komisji Europejskiej

o niezwłoczne rozszerzenie mandatu agencji.

Dalsze

odkładanie tego może poważnie zagrozić efektywne-

mu funkcjonowaniu takich instytucji, jak europejski

nakaz aresztowania oraz europejski nakaz ochrony

dla oﬁarprzestępstw,któryzostałzawartywprzyję-

tej 13 grudnia przez Parlament Europejski dyrekty-

wie.

(Dzwonek) W związku z powyższym moje pytanie

brzmi: Czy pan premier widzi potrzebę wzmocnienia

mandatu Agencji Praw Podstawowych i dlaczego spra-

wa ta nie jest podnoszona przez pana rząd na forum

unijnym?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Leszek Dobrzyński, Prawo i Spra-

watelska kreuje się na partię adorującą samorząd.

Często o tym mówi, ostatnio słyszałem zresztą takie

slogany właśnie na posiedzeniu komisji spraw spo-

łecznych.

W twierdzeniu, że na dole, gdzie rozstrzy-

gają się wszystkie sprawy, ludzie wiedzą lepiej, jak

wydawać pieniądze, jak rozwiązywać swoje problemy,

jak kierować swoimi sprawami, jest jakaś logika.

Py-

tanie, co z tą logiką, skoro państwo chcecie przekazać

czy też przekazujecie coraz więcej polskich spraw do

instytucji jakże od Polski odległych.

Odległych od

Polski nie tylko, jeżeli chodzi o kilometry, ale także

o kulturę, dorobek cywilizacyjny, pewną tradycję.

Jak to jest?

Czy tamte instytucje, będąc od Polski tak

odległe, będą potraﬁły tymi polskimi sprawami tak

dobrze zarządzać?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Poseł Jan Szyszko:

z tej trybuny za wszystko, co złe w Polsce, był odpo-

wiedzialny imperializm.

Teraz odpowiedzialny jest

za to wszystko kryzys światowy.

Pan premier wspo-

mniał o Chinach, Rosji.

To jest 1600 mln ludzi.

Pan

premier powiedział, że tam kryzysu nie ma.

Dorzu-

ciłbym do tego jeszcze Indie, Amerykę Południową,

takie kraje, jak Szwajcaria, Turcja czy Norwegia.

Prawdę powiedziawszy, 90% państw świata i ludno-

ści nie wie, co to jest kryzys światowy.

W związku

małą czerwoną plamkę nazywamy światem, a strefę

euro kryzysem światowym?

Druga rzecz, panie ministrze.

Zakończył się szczyt

Ziemi w Durbanie, szczyt klimatyczny.

Według eks-

pertów polityka energetyczna Unii Europejskiej legła

w gruzach.

Czy pan określi to jako sukces Polski, czy

też jako porażkę?

Ostatnia rzecz.

Pan premier powiedział, że Unia

potrzebna jest Polsce.

Ja bym powiedział: Polska po-

trzebna jest Unii Europejskiej.

O tym tutaj dyskutu-

jemy.

Były to również słowa Jana Pawła II, który

twierdził, że Polska powinna ratować Unię.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

szej debaty wiele mówiło się o pożyczce, jakiej nasze

państwo zamierza udzielić Międzynarodowemu Fun-

duszowi Walutowemu.

Jej celem ma być ratowanie

państw strefy euro, które z powodu niefrasobliwości

swoich rządów, nieprzestrzegania przez nich dyscy-

pliny ﬁnansowej,życiaobywateliponadstanboryka-

ją się z problemami ﬁnansowymi.

Udzieleniewsparcia

ﬁnansowego tym krajom to w istocie wsparcie m.in.

greckiego emeryta, który otrzymuje średnio równo-

wartość 4,5 tys. zł, włoskiego emeryta pobierającego

nie mniej od Greka.

Chciałoby się zapytać, dlaczego

u rządzących naszym krajem takiej litości nie wzbu-

dza los biednego Polaka, który musi przeżyć za 700

zł przy katastrofalnej opiece zdrowotnej i drogich

lekach.

Czy premier polskiego rządu nie odczuwa za-

żenowania w związku z tym, że nasz robotnik, który

często musi pracować za 1400 zł miesięcznie, będzie

ratował gospodarkę mieszkańca południa Europy,

który nie podejmie pracy, jeśli pracodawca nie zaofe-

ruje mu równowartości ok. 4 tys. zł miesięcznie?

(Dzwonek) Czy rząd likwidujący ulgi, podnoszący

podatki, wydłużający wiek emerytalny powinien

gwarantować pożyczki dla bogatszych od siebie

państw, uszczuplając zgromadzone przez nas z wiel-

kim trudem wspólne rezerwy chroniące nas przed

atakiem spekulacyjnym?

Dlaczego rządowi eksperci

pokrętnie tłumaczą w mediach, że pieniądze, które

chce pożyczyć rząd funduszowi, nie są nasze, polskie,

tylko są środkami NBP?

Zadam więc pytanie: Czyje

są pieniądze stanowiące rezerwę walutową NBP?

Jeżeli te rezerwy nie są nasze, to dlaczego ta insty-

tucja nazywa się Narodowy Bank Polski?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Dziś skoncentrowaliśmy się na debacie dotyczącej

postanowień ostatniego szczytu, jednak według wie-

lu ekonomistów brak jest wiarygodnego planu za-

trzymania kryzysu ﬁnansów w Unii Europejskiej.

Znamy tylko ogólne zasady tzw. unii ﬁskalnej i, jeśli

chodzi o przyszłość, plan przekazania ogromnych

środków ﬁnansowych do dyspozycji Międzynarodo-

wego Funduszu Walutowego.

Stąd jawi się pytanie,

kiedy ostatecznie usłyszymy, na jaki cel będą użyte

te środki, bo dziś słyszeliśmy, że albo na potrzeby

Włoch, albo Węgier.

Pan minister i pan premier nie

potraﬁą dziś jednoznacznie tego określić.

Brakuje

nam też jednoznacznego określenia tego, jakie będą

obowiązki naszego państwa, ale także jakie będą zy-

ski i straty Polski.

Na początku debaty pan Schetyna cytował śp.

Lecha Kaczyńskiego, mówiąc, że jedność wzmacnia

rząd i Polskę.

Wydaje się to oczywiste i to przesłanie

jest nadal aktualne.

Wzywając jednak do jedności,

trzeba też dać na to szansę.

Mówimy dziś o polskiej

polityce europejskiej, ale można odnieść wrażenie, że

główne przesłanie pana premiera, jego ministrów

i części posłów Platformy niestety brzmi tak: obojęt-

nie o czym mówimy (Dzwonek), największym zagro-

żeniem dla Polski, Europy, a może i dla świata, jest

PiS.

Przecież taka metoda nie służy racjonalnej de-

bacie, wzbudza tylko emocje.

W związku z tym, panie

premierze, czy zależy panu na budowaniu szerokiego

porozumienia w sprawie polskiej polityki europej-

skiej, czy tylko na podtrzymaniu niechęci części wy-

borców do opozycji?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Teraz proszę panią poseł Dorotę Arciszewską-

-Mielewczyk z Prawa i Sprawiedliwości o zadanie

pytania, lub pytań oczywiście.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Kto panu pisał berlińskie przemówienie?

Jeżeli pan

jest jego autorem, to z kim je pan konsultował i jakie

umocowanie prawne ma ewentualny konsultant w pra-

wie polskim?

Na ratowanie eurostrefy, do której Polska nie

należy, mamy przeznaczyć, tak się mówi, ok. 9 mld

euro z rezerwy walutowej.

Pytam: W czym dzieci

niemieckich i francuskich bankierów są lepsze od

naszych, tych żyjących w ubóstwie, na które pań-

stwo polskie nie znajduje pieniędzy, by doﬁnanso-

wać obiady w szkołach?

Zrewanżuję się cytatem.

Pan, panie ministrze,

w hołdzie berlińskim powołał się na Immanuela Kan-

ta, wielkiego niemieckiego ﬁlozofa.

Ja,będączaścian-

kową Polką, powołam się na marszałka Piłsudskiego.

Cytuję: Jednym z przekleństw naszego życia, jednym

z trudnością się porozumiewających (Dzwonek), Po-

laków tak przyzwyczajonych do życia według obcych

ry my wszyscy, nowoczesne pokolenie, zdobyć się

koleniom łatwe życie, jeżeli chcemy obrócić tak dale-

ko koło historii, aby wielka Rzeczpospolita Polska

Kończę.

Profesor Rybiński pytał retorycznie: Jak

nazwiemy człowieka, który na widok płonącego wie-

żowca będzie zapraszał przechodniów do środka i prze-

konywał, że na ostatnim piętrze płonącego budynku

jest ciepło i jest fantastyczny widok?

Odpowiem

panu, panie ministrze.

Taki człowiek to szaleniec.

Taki będzie obraz, według pana scenariusza, nasze-

go zaangażowania się w takie rozwiązanie ratujące

Unię Europejską, jakie pan nam proponuje.

Dzięku-

ję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Rozumiem, że cała pani wypowiedź była formą

pytania do pana ministra.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Na po-

czątku były dwa pytania.)

Rozumiem.

Dziękuję, pani poseł.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Panie Mini-

strze!

Dyskutujemy dzisiaj o przyszłości Unii Euro-

pejskiej.

Aby o tym dyskutować, potrzeba wyobraźni,

która sięga w czasie nie kwartał, nie pół roku, ale

dwa lata, trzy, a może i więcej.

Żeby jednak dobrze

korzystać z wyobraźni, wyobrazić sobie te scenariu-

sze, trzeba również patrzeć na dokonania, które już

zaistniały.

Mówimy teraz o pieniądzach.

Grecja była

ratowana za pomocą ponad setki miliardów euro.

Właściwie nie przyniosło to żadnego efektu, bo jest

przygotowywana kolejna transza.

Jak wobec tego

pan wyobraża sobie, rząd widzi efekty ratowania

200 mld euro gospodarki włoskiej, hiszpańskiej, por-

tugalskiej, podczas gdy tylko w przypadku Włochów

jest to zaledwie 1/10 ich zadłużenia?

Wyobraźmy so-

bie taką sytuację, że ktoś w tej chwili daje Polsce

90 mld zł.

(Dzwonek) Cóż z tego, skoro rząd Platfor-

my Obywatelskiej i tak za rok zadłuży Polskę o ponad

100 mld zł?

A więc jaki będzie efekt tych działań?

Apeluję o wyobraźnię i rozważenie tego scenariusza.

Pieniądze pójdą, bo pewnie tak postanowiliście i chce-

cie być przy stole, tylko co będzie dalej, jeśli to nie

przyniesie żadnego efektu?

A to jest bardzo, bardzo

prawdopodobne.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Na jakich zasadach zostanie udzielona polska pożycz-

ka na ratowanie euro, ładniej nazywana od pewnego

momentu zainwestowaniem naszych rezerw NBP?

Polska korzysta z dostępu do elastycznej linii kredy-

towej Międzynarodowego Funduszu Walutowego i po-

nosi z tego powodu konkretne koszty.

Jak na tym tle

będą wyglądały warunki, na których my przekażemy

dostęp do naszych rezerw?

Druga sprawa.

Kiedy udostępniano ostatnio bie-

żącą elastyczną linię kredytową w lutym br., zastęp-

ca szefa Międzynarodowego Funduszu Walutowego

mówił, że patrząc w przyszłość, Międzynarodowy

Fundusz Walutowy prognozuje trwały, zrównoważo-

ny wzrost gospodarczy.

Tenże sam Międzynarodowy

Fundusz Walutowy przewidywał, że elastyczna linia

kredytowa dla Polski będzie pozytywnie oddziaływać

na stabilność gospodarki całego regionu.

Jak na taką

prognozę wpłynie oddanie dostępu do części naszych

rezerw lub oddanie części naszych rezerw?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Poseł Ewa Malik:

ku z tym, że rząd Platformy Obywatelskiej przed

szczytem w Brukseli nie dopuścił Polaków do żadnej

publicznej debaty w kraju na temat stanowiska Pol-

ski wobec obecnych zagrożeń, a ponadto uznał, iż

najwłaściwszym miejscem do przedstawienia stano-

wiska Polski w tych sprawach jest szczyt Rady Eu-

ropy, proszę się nie dziwić, że w obliczu tej sytuacji,

wykluczenia nas z ważnej debaty, my, posłowie pol-

skiego Sejmu, wszczynamy dziś, kiedy już nas do

niej wreszcie dopuszczono, prawdziwe larmo.

Znamy

bowiem wiele przykładów z historii Polski, kiedy to

właśnie w ten sposób, niewinnie, zapadały pierwsze

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk

wyroki w sprawie pozbawienia Polaków suwerenne-

go państwa.

Chcę zadać panu ministrowi pytanie, bo oprócz

zarzucania posłom PiS-u darwinowskiej walki o byt

i przypisywania nam zacofania w podejściu do pol-

skich interesów nie przedstawił pan (Dzwonek), poza

ogólnikami, żadnych szczegółów w odniesieniu do

podjętych w Brukseli ustaleń.

A zatem kiedy powsta-

nie unia ﬁskalna i czy rząd podjął już w tej sprawie

jakiekolwiek zobowiązania na piśmie w formie umo-

wy?

Jak się pan czuje, wiedząc, że Polacy uznają naj-

prawdopodobniej pana zachowanie za zdradę, a usta-

lenia, które niemalże po kryjomu podejmował rząd

w Brukseli, za zdradę polskich interesów?

Czy prawdą jest, że odpłatą dla państwa za taki

rozwój sytuacji w Unii Europejskiej będą stanowiska

w ważnych organach przedstawicielskich Unii Euro-

pejskiej?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

dać panu ministrowi pytanie.

Wszyscy dzisiaj pana

ministra krytykują.

Chciałbym podziękować za jedną

rzecz panu ministrowi, byliśmy w jednym rządzie, to

mi trochę wypada.

Swego czasu powiedział pan, na-

wołując do tego Platformę Obywatelską: dorżnijmy

jeszcze trochę watahę.

Otóż, panie ministrze, jest

taka moda teraz w Internecie – chodzi o osoby, które

są zainteresowane historią – że ikonki przedstawia-

jące własną osobę wyglądają w ten sposób, że są to

ikonki wilka, wspaniałego polskiego drapieżnika,

z napisem: nie dałem się dorżnąć.

Jest to bardzo roz-

powszechnione na stronach Internetu.

Tak więc dzię-

kuję za to, jest to bardzo sympatyczne.

Natomiast

chciałbym panu zadać pytanie: Czy prawdą jest, że

po podpisaniu umowy z Rosją o bezwizowym ruchu

z Kaliningradem tylko część woj. warmińsko-mazur-

skiego została objęta tym przepisem?

Dlaczego tylko

część i jakim sposobem niektóre powiaty mogą z tego

korzystać, a niektóre powiaty nie mogą?

Czy to Ro-

sjanie (Oklaski) podyktowali, które powiaty będą

z tego korzystać?

I druga część tego pytania: Czy to

prawda, że Litwa nie chciała tej umowy polskiej?

Czy

to jest wyraz solidarności europejskiej, że wbrew Li-

twie zostało to zrobione?

I trzecia część pytania: Czy

jest przygotowywana podobna umowa z obwodem

lwowskim, gdzie mieszka wielu Polaków?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie pośle, był pan w rządzie, był pan wicemini-

strem spraw wewnętrznych.

Istota małego ruchu

granicznego polega na tym, że to nie województwami

się go ustanawia.

(Głos z sali: Dziękuję, panie marszałku.)

Proszę bardzo, pan poseł Marcin Mastalerek,

Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Marcin Mastalerek:

du minister spraw zagranicznych widnieje jako Ra-

dosław Sikorski.

Podkreślam: Radosław Sikorski.

Natomiast w 2007 r. udzielił wywiadu jako Radek

Sikorski, podkreślam: Radek Sikorski.

I wtedy po-

wiedział tak: Jesteśmy oﬁaramimentalnościpostko-

lonialnej.

I dobrze jest to sobie powiedzieć, bo tylko

z samowiedzy może przyjść wyzdrowienie.

Przez 300

lat obcy narzucali nam swoje normy, zachowania,

instytucje.

Byliśmy też poddawani swoistemu praniu

mózgów.

Paradoksalnie II Rzeczpospolita nie cierpia-

ła na syndrom postkolonialny, a to dlatego że zbudo-

wana była na etosie zwycięskiej wojny z bolszewika-

mi.

Przedwojenne elity miały poczucie własnej war-

tości, może nawet w nadmiarze.

Dopiero w PRL-u,

który zrobił z nas nędzarzy Europy, nasza samooce-

na sięgnęła dna.

Tego dziedzictwa jeszcze nie prze-

zwyciężyliśmy.

Stąd nasze ciągłe niepokoje o to, kto

co o nas myśli albo pisze, oraz awantury, gdy zagra-

niczna prasa krytykuje Polskę.

W Londynie czy

w Waszyngtonie nikt nie przejmuje się tym, co (Dzwo-

nek) się o nich pisze w „Le Monde”.

To nie tylko kwe-

stia polityki, to psychiczne uzależnienie od oceny

innych.

Panie ministrze, co takiego się stało, że Ra-

dosław Sikorski nie pamięta o tym, co mówił Radek

Sikorski?

Czy perspektywa objęcia stanowiska w Unii

Europejskiej tak bardzo zmieniła pana poglądy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Wyświetlone nazwiska państwa posłów to nazwi-

ska ostatnich posłów zabierających głos w dyskusji.

Poseł Maria Zuba:

13 grudnia Komisja Finansów Publicznych rozpoczę-

ła prace nad projektem budżetu na 2012 r.

Nie zna-

lazłam w nim po stronie dochodów wpływów z zysku

Narodowego Banku Polskiego.

Rząd uznał, że w do-

bie kryzysu dla pokrycia przyszłorocznej dziury bu-

Poseł Ewa Malik

dżetowej nie musi korzystać z tego źródła dochodu.

W celu pokrycia dziury budżetowej rząd nałożył do-

datkowe obciążenia podatkowe na polskich obywate-

li, w tym zwiększył obciążenie z tytułu VAT-u na

paliwa.

Czy to w ramach solidarności europejskiej?

W tej sytuacji polskie społeczeństwo zasługuje na to,

aby wiedzieć, dlaczego w przyszłym roku ma ponosić

większe ciężary, nie może liczyć na podwyżkę płac,

gdyż jednocześnie rząd deklaruje pomoc ﬁnansową

dla gospodarek, w których produkt krajowy brutto

na obywatela jest nadal dla Polaków w sferze ma-

rzeń?

(Dzwonek) Panie premierze, dlaczego przy re-

zerwie Narodowego Banku Polskiego wynoszącej 750

mld zł rząd deklaruje pomoc Unii Europejskiej w wy-

sokości 25 mld zł?

Czy obniżenie rezerwy o 30%

w dobie kryzysu nie stanowi zbyt wysokiego ryzyka

i zagrożenia dla polskiej waluty?

Wygłaszając exposé,

nie powiedział pan Polakom o przyszłości, miejscu

ani pozycji Polski w Unii Europejskiej.

Dziś miał pan

szansę o tym powiedzieć, niestety nie skorzystał pan

z tej okazji.

Ale dziś obwieścił pan narodowi, że po-

zycję Polski w Unii Europejskiej będzie pan budował

w koalicji z SLD i Ruchem Palikota.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Premierze!

Dla nikogo w Polsce nie jest chyba

tajemnicą, że wielu młodych ludzi, bo przede wszyst-

kim są to młodzi ludzie z Polski, pracowało w czasie

wakacji i pracuje cały czas w Grecji, we Włoszech

czy w innych krajach.

Przede wszystkim mówmy

jednak o Włoszech i o Grecji, dlatego że to są kraje,

którym podobno dzisiaj trzeba pomagać ﬁnansowo

i w przypadku których ostatnio pan premier Donald

Tusk zadeklarował pomoc na forum Unii Europej-

skiej.

Panie premierze, czy rzeczywiście jesteśmy

tak bogatym krajem, że stać nas na to, aby dokładać

do tych, którzy tak naprawdę są bogatsi od nas?

Jakoś nie widziałem ani Greków, ani Włochów, któ-

rzy przyjeżdżają do Polski za pracą, tylko widziałem

polskich młodych ludzi, którzy tam wyjeżdżają pra-

cować.

To chyba jednak o czymś świadczy.

To pierw-

sza sprawa.

Kolejna sprawa.

Czy stać nas rzeczywiście na tę

pomoc w sytuacji, kiedy rezygnujecie państwo z ta-

kich inwestycji, jak kolej szybkich prędkości, jak cen-

tralne lotnisko pomiędzy Łodzią a Warszawą (Dzwo-

nek), jak inwestycje drogowe w Małopolsce, jak choć-

by trasa S7?

Pytanie: Z jakich jeszcze inwestycji

rozwijających Polskę będziemy musieli zrezygnować

po to, by dokładać do bogatych krajów Unii Europej-

skiej?

Jaki jeszcze miraż w związku z tym będzie

przed nami roztaczany?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Pytanie zada pan poseł Józef Rojek, Solidarna

Pamiętam jako poseł minionej kadencji, jak to w czerw-

cu przedstawiano priorytety polskiej prezydencji i wy-

myślano różne hasła, m.in. sprawa Afryki Północnej

nać dopłaty dla polskich rolników.

I dzisiaj polscy

rolnicy dowiadują się, o czym?

Ano, że trzeba z rezer-

wy, tej żelaznej rezerwy wyasygnować – różnie mó-

wią – 50, 100 mld zł po to…

Panie ministrze, pan się

śmieje, ale kilkanaście miliardów euro.

Dzisiaj, panie

ministrze, proszę pojechać na polską wieś i pójść na

przykład na zebranie izby rolniczej.

Wie pan, ja by-

łem.

Nie godzi się tu, na tej sali, powtarzać tego, co

mówią rolnicy na ten temat, ani przytaczać ich słów.

Życzyłbym panu (Dzwonek), żeby znalazł pan czas

i pojechał do nich.

Oni nie mają pieniędzy na wapno-

wanie gruntów, a dowiadują się, ile tych pieniędzy

z kasy, na którą oni robili, trzeba oddać tym, co ele-

gancko żyli przez tyle lat.

Dziękuję.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: I mają do-

płaty większe.)

I mają dopłaty.

Nie mówię o emeryturach.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

tutaj posługiwał się pan pojęciem wspólnej polityki

ﬁskalnejalbouniiﬁskalnej.

Chciałbymzapytaćo dwie

sprawy z tego obszaru.

Sprawa pierwsza.

Jak będzie wyglądała procedu-

ra budżetowa w Polsce w sytuacji, kiedy to porozu-

mienie międzyrządowe zostanie zawarte?

Z tego, co

się orientuję, postulaty Niemców w tym zakresie są

takie, aby kraj, który zawrze to porozumienie mię-

dzyrządowe, przedstawiał założenia do budżetu do

15 kwietnia, a następnie także projekt budżetu, do

15 października.

Jak sądzę, samo przedstawienie

Poseł Maria Zuba

projektu budżetu nie wystarczy.

Z tego, co rozumiem,

Komisja Europejska – choć pojawia się tu duży znak

zapytania, bo będzie to porozumienie międzyrządo-

we, więc nie wiadomo, czy Komisja Europejska bę-

dzie miała w tej sprawie kompetencje – wyda w spra-

wie takiego projektu zalecenia.

Czy w takim razie

państwo narodowe będzie miało obowiązek uwzględ-

nienia tych zaleceń Komisji Europejskiej?

To jest

jedno pytanie.

(Dzwonek)

Drugie pytanie.

Jak wiadomo, w ramach dotych-

czasowego prawa Unii Europejskiej zharmonizowane

są podatki pośrednie, a więc podatek VAT i akcyza.

Właśnie ciężarów tego zharmonizowania doświad-

czamy.

Chciałbym pana zapytać, czy wspólna polity-

ka ﬁskalna oznacza również zharmonizowanie po-

datków dochodowych, a w szczególności podatku od

ﬁrm.

Z tego, co wiem, Niemcy od dłuższego czasu

starają się o to, aby podatki dochodowe na terenie

Unii Europejskiej były ujednolicone.

Mam nadzieję,

że pan wie, jakie są stawki tego podatku w Niem-

czech, we Francji i w Polsce, i że Niemcy cały czas

oskarżają Polskę o konkurencję podatkową.

Czy

wspólna polityka ﬁskalna to także ujednolicenie po-

datków?

Panie ministrze, ja wiem, że pan tego nie

chce, tylko skądinąd wiem, że Niemcy tego chcą.

A z tego, co pan mówił, to jednak wola Niemiec ma

się w ramach tego porozumienia międzyrządowego

realizować.

Ja rozumiem, że nie będzie pan miał cza-

su, żeby odpowiedzieć na wszystkie pytania.

Prosił-

bym, żeby pan odpowiedział na te dwa pytania choć-

by na piśmie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

skiego.

Minister Spraw Zagranicznych

udzielania odpowiedzi na pytania, chciałbym się po-

dzielić z Wysoką Izbą dobrą wiadomością, która do

mnie dotarła teraz, w trakcie obrad.

Mianowicie pań-

stwa członkowskie Unii Europejskiej na posiedzeniu

tzw. COREPER, czyli podczas spotkania ambasado-

rów przy Unii Europejskiej w Brukseli, jednogłośnie

przyjęły deklarację w sprawie powołania Europej-

skiego Funduszu Solidarności, Europejskiego Fun-

duszu na rzecz Demokracji.

(Oklaski)

To jest propozycja, którą zgłosiliśmy samodziel-

nie, nie tak jak Partnerstwo Wschodnie, które zgło-

siliśmy we współpracy z innymi, tylko samodzielnie.

Chciałbym podziękować wszystkim w Ministerstwie

Spraw Zagranicznych, którzy się do tego przyczynili,

bo uważam, że dzięki temu będziemy mieli takie dłu-

gie trwanie, instytucję, która powstanie dzięki Unii

Europejskiej i będzie realizować to, co jest naszym

priorytetem, przez wiele wiele lat.

Jednocześnie de-

klaruję, że w budżecie Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych spróbuję znaleźć środki, aby uposażyć tę

instytucję, gdyż ma ona działać na zasadzie funduszu

w jednym z krajów członkowskich, niewykluczone, że

w naszym, i wkłady państw członkowskich mają być

uzupełniane w skali 1:1 przez Komisję Europejską.

temu uzyskamy europejski instrument robienia tego,

co z tak wielkim sukcesem robią Stany Zjednoczone,

robiły także wobec nas, wtedy gdy my walczyliśmy

o wolność.

Nawet nazwa tej instytucji, po angielsku

to jest European Endowment for Democracy, jest bez

wstydu przejęta z amerykańskiego oryginału.

Chodzi

o to, aby w sąsiedztwie Europy, zarówno południo-

wym, jak i oczywiście tym dla nas najważniejszym,

czyli wschodnim, można było szybko działać na rzecz

demokracji, na rzecz praw człowieka, na rzecz prze-

strzegania prawa, na rzecz wolnych, demokratycz-

nych, uczciwych wyborów.

A więc na ﬁniszu polskiej

prezydencji osiągnęliśmy jeszcze jeden materialny

sukces.

Zanim przejdę do szczegółowego odpowiadania na

zadane pytania, chciałbym podzielić się z Wysoką

Izbą reﬂeksją, mianowicie taką, że uważam, że ze

strony prawicowej opozycji najważniejszym głosem,

głosem, który – jak sądzę – deﬁniuje resztę głosów

i przedstawianych w debacie, i w trakcie zadawania

pytań, jest głos pana posła Pięty, który powiedział,

zacytuję chyba prawidłowo: rozmawiamy tu o Unii

Europejskiej, czyli o niczym.

(Poseł Jolanta Szczypińska: O przyszłości.)

Przepraszam.

Tak.

Rozmawiamy o przyszłości

Unii Europejskiej, czyli o niczym.

I dalej: Unia Euro-

pejska nie ma żadnej przyszłości.

(Poseł Ewa Malik: Ale powiedział, jaka.)

Ja wreszcie zrozumiałem, o co chodzi.

Jeżeli wy

naprawdę uważacie, że Unia Europejska nie ma przy-

szłości, a do tego wyrażacie to z satysfakcją, to rze-

czywiście logika waszego stanowiska zaczyna być dla

mnie zrozumiała.

(Poseł Jolanta Szczypińska: Ale na końcu zdeﬁ-

niował, jaka.)

To znaczy, że nie chodzi o to, żeby przezwyciężyć

zmory europejskiej historii, żeby zbudować coś wiel-

kiego, z czego nasze dzieci będą dumne, tylko o to,

żeby wyrwać jak najwięcej i uciec przed czymś, co –

jak wy uważacie – za chwilę się rozwali.

Ja zaczynam

was rozumieć, zaczynam rozumieć tę logikę.

Pan poseł Kloc, przepraszam, pani poseł Kloc

pyta o to, czy nasze środki spójnościowe są uzależ-

nione od udzielenia przez nas pożyczki Międzynaro-

dowemu Funduszowi Walutowemu.

Niepokoi się, że

w nowej europejskiej perspektywie ﬁnansowej,zgod-

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

nie z propozycjami Komisji Europejskiej, ma być tyl-

ko 80 mld euro.

Z jej wyliczeń wynika, że to tylko

o 11 mld więcej niż w obecnej perspektywie i być

może gdzieś nas oszukano na 100 mld.

Jak by to powiedzieć?

Słuchaliście premiera, któ-

ry próbował przekazać to, że fundusze spójnościowe

nie są jakoś prawnie powiązane z uratowaniem stre-

fy euro, z uratowaniem waluty europejskiej.

Premier

próbował wam wytłumaczyć, że to jest powiązane nie

prawnie, tylko faktycznie.

Jeżeli strefa euro upadnie,

jeżeli w Europie, mówię też o najbogatszych krajach,

nastąpi z tym związany potężny kryzys, to oni na-

prawdę nie będą się martwili tym, żeby do Polski

wysłać przelew.

Błagam was, zrozumcie powagę sy-

czy mniej, tu chodzi o to, czy w ogóle cokolwiek przyj-

dzie.

Zrozumcie to wreszcie.

Pan poseł Kalemba z PSL-u pyta o warunki kre-

dytu dla IMF.

Witam pana ministra ﬁnansów, który

prosiłbym o udzielenie odpowiedzi.

Pan poseł Zaborowski z SLD sugeruje, aby nie

używać terminu „Stany Zjednoczone Europy”, bo to

wywołuje niepotrzebne zamieszanie i utrudnia uzy-

skanie akceptacji społecznej dla idei głębszej integra-

cji.

Rozumiem myśl.

Co prawda o Stanach Zjednoczo-

nych Europy mówił prezes Jarosław Kaczyński,

wtedy gdy był premierem i gdy, wydawało się, rozu-

miał ten poziom europejski i rolę Polski w tym pro-

cesie.

Ja w swoim wystąpieniu w Berlinie mówiłem

o Stanach Zjednoczonych jako o przykładzie udanej

federacji.

Mówiłem o dwóch rzeczach.

Mówiłem o Sta-

nach Zjednoczonych i mówiłem o Konfederacji Szwaj-

carskiej, ale faktycznie Federacji Szwajcarskiej.

Po-

wiedziałem w wywiadzie w dzienniku „Rzeczpospo-

lita”, który został zauważony, że państwa członkow-

skie Unii Europejskiej powinny mieć nie mniej do

powiedzenia w Unii niż stany Stanów Zjednoczonych

w ich unii.

Myślę, że rozmawiając o federacji, federa-

cyjności, federowaniu, integrowaniu się, trudno nam

będzie uniknąć posiłkowania się historią bardzo uda-

nej federacji, jaką są Stany Zjednoczone.

Ona ma swo-

je trudności oczywiście i wykuto tam prawdziwą fede-

rację w procesie, którego my sobie nie życzymy, bo

przypomnę, że do wojny secesyjnej, na południu nazy-

wanej wojną północnej agresji, słowa Stany Zjednoczo-

ne miały w języku angielskim liczbę mnogą: United

States are.

Dopiero po wojnie secesyjnej mówi się Uni-

tet States is, czyli jest tu domniemanie, że przeniesie-

nie suwerenności nastąpiło ostatecznie do Waszyng-

tonu.

Sugeruję, że rzeczywiście trzeba uważać, ale

tego nie unikniemy.

Stany Zjednoczone są najstarszą

demokracją i jednocześnie federacją i jeśli mówimy

o tym, co chcemy, aby na zawsze pozostało na szczeblu

państwowym – ja to już wymieniłem – a co ewentual-

nie można delegować na szczebel unijny, to wydaje mi

się, że te lekcje szwajcarsko-amerykańskie zawsze

będą nam bliskie.

Poseł Zaborowski pytał też, dlaczego proponuję

europejską listę dla części europosłów.

Wydaje mi się,

że w przemówieniu wytłumaczyłem to i mam nadzie-

ję, że ci którzy je za chwilę ponownie będą krytyko-

wać, je przeczytali.

Uważam mianowicie, że tzw.

eurosceptycy, a de facto eurofoby, mają rację, gdy

mówią, że w Europie jest zbyt mała identyﬁkacja

Europejczyków z Europą, że mamy zbyt mało demo-

kracji na szczeblu europejskim i że mamy zbyt małe

poczucie związku obywatela z tym, co się dzieje

w Brukseli i w Strasburgu, bo wybieramy europosłów

tylko w swoich państwach narodowych.

Zresztą dzię-

kuję posłowi Iwińskiemu, który mówił o anomaliach

naszej ordynacji wyborczej do europarlamentu.

Pełna

zgoda co do tego, że powinniśmy się temu przyjrzeć.

I przestrzegam przez zakładaniem, że gdyby, dajmy

na to, stu europosłów wybierać z listy ogólnoeuropej-

skiej, to na pewno byliby oni wybierani tylko w naj-

większych państwach członkowskich.

W tym syste-

mie i tak my byśmy nie stracili.

Symulacje, które

widziałem, wskazują, że nawet jeśliby przyjąć, że

wszyscy głosują tylko na swoich, to Polska i tak na

tym by skorzystała.

A ja zakładam, że taka lista by-

łaby bodźcem, żeby proponować wybitne postacie

europejskie, to znaczy takich ludzi, którzy by zdoby-

li głosy nie tylko w swoim kraju.

Panie pośle, egzo-

tyczni posłowie zdarzają się także w innych krajach

i pan o tym bardzo często mówi, także dzisiaj pan

o tym mówił.

(Poseł Marek Suski: Każdy ma swojego Niesiołow-

skiego.)

De gustibus non disputandum est.

Podkreślam,

że to jest moje osobiste przekonanie.

Zdaje się, że

tutaj się zgadzamy.

Z tą ideą najbliżej związane jest

nazwisko brytyjskiego europosła Andrew Duffa.

Pan poseł Woźniak pytał, czy będę forsował kon-

cepcję państwa federalnego, czy chcemy wojny w Eu-

ropie i czy będę forsował pakiet energetyczno-klima-

tyczny.

Forsował nie będę, bo nie mam takiej władzy,

natomiast wolno mi, jak uważam, proponować roz-

wiązania na rzecz większej spójności Unii Europej-

skiej, bo zgadzam się z tym, co mówił prezydent tu,

na tej sali, z tym, co mówił premier dwukrotnie w Stras-

burgu, i z tym, co też uważa chyba nawet większość

tej sali.

Wojny w Europie nie chcemy.

Pakiet energe-

tyczno-klimatyczny, przypominam, uzgodnił prezy-

dent Lech Kaczyński w Radzie Europejskiej w 2007 r.,

a my teraz staramy się ograniczyć jego negatywne

skutki.

Jedna korekta do wystąpienia któregoś z po-

słów.

Chyba dobrze rozumiem, panie ministrze, że

wpłaty za certyﬁkaty związane z pakietem klima-

tyczno-energetycznym traﬁałybydopolskiegobudże-

tu.

A więc bójcie się i straszcie z umiarem.

To nie jest

tak, że ktoś to zabierze i wyjedzie.

Pan poseł Pięta pytał, kto głosował w Radzie Eu-

ropejskiej w 2006 r. za ustanowieniem Rurociągu

Północnego jako projektu priorytetowego Unii Euro-

pejskiej.

Nie byłem wtedy na posiedzeniu tej Rady

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

Europejskiej – sektorowej, jak rozumiem – ale 2006

rok sugeruje mi, że było to za czasów rządu, w któ-

rym brałem udział.

A więc w imieniu tego rządu ka-

jam się i przepraszam.

(Oklaski)

Pani poseł Jadwiga Wiśniewska pytała, czy Ra-

dosław Sikorski chce przejść do historii jako ten, któ-

ry nie reagował na Nord Stream.

Pani poseł, zdecy-

dujcie się.

W ciągu jednej godziny jeden z pani kole-

gów, zresztą ziomal, zarzuca mi, że reagowałem…

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Jaki ziomal?

Nie ro-

zumiem.)

Mówię o byłym prezydencie Bydgoszczy panu po-

śle z Prawa i Sprawiedliwości, którego nazwisko mi

w tej chwili umyka, ale w każdym razie jest on z mo-

jego okręgu wyborczego i w tym sensie jest to ziomal.

Rozumiem, że takie jest znaczenie tego słowa.

Pan

poseł Kosma-Złotowski, oczywiście.

(Głos z sali: Dobrze.)

A więc pan poseł Kosma-Złotowski zarzuca mi, że

mówiłem o pakcie Ribbentrop-Mołotow, a pani mi

zarzuca, że nie reagowałem.

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Pan odwraca kota

ogonem.)

No to uzgodnijcie stanowisko klubowe, bo na-

prawdę już jestem skonfundowany.

A á propos paktu

Ribbentrop-Mołotow, to chciałbym po raz chyba pią-

ty prosić o zapisanie do protokołu sejmowego, co na-

prawdę powiedziałem.

Powiedziałem, że my, Polacy,

jesteśmy szczególnie uwrażliwieni na porozumienia

zawierane ponad naszymi głowami, takie jak…

I bo -

dajże wymieniłem rozbiory, pakt z Rapallo i pakt

Ribbentrop-Mołotow.

Czy w tej wypowiedzi znajduje

pani coś kontrowersyjnego albo nieprawdziwego?

Błagam po raz setny, cytujcie prawidłowo.

Z tych

słów się nie wycofuję.

Protestowaliśmy przeciwko

Nord Streamowi, robiły to kolejne rządy, z takim sa-

mym efektem.

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Z jakim efektem?)

Z takim samym efektem.

Przyjmijcie do wiadomo-

ści, że gdy inne państwa – tym bardziej państwa po-

tężniejsze od nas – chcą zawrzeć jakieś porozumienie

między sobą albo coś zbudować na wodach między-

narodowych, to bez wypowiedzenia wojny my nie

ten fakt życiowy.

(Głos z sali: Przez to pan się boi.)

Wojna jest rzeczą nieprzyjemną i można ją prze-

grać.

(Głos z sali: Ale nie mówmy już o tej wojnie.)

Co więcej, jeśli już jesteśmy przy Nord Stream

i Świnoujściu, bo chcę reagować na bieżąco na spra-

wy, które obchodzą naszych obywateli…

(Głos z sali: To proszę nie straszyć wojną.)

Panie pośle, zastanawiam się, jak to panu powie-

dzieć, w jaki sposób zabezpieczyliśmy port w Świno-

ujściu i w Szczecinie...

(Głos z sali: W Świnoujściu.)

Tak, w Świnoujściu i w Szczecinie.

...tak aby mogły do niego wpływać statki.

Nie pa-

pierowymi gwarancjami, bo zgoda, że one są czasami

ułomne, ale tym, że na naszą prośbę na odcinku bo-

dajże 21,5 km rura została zakopana pod dnem.

(Głos z sali: No tak.)

Wszystko, co mogło wpływać do tej pory do Świ-

noujścia, wpływa i będzie wpływało na wieki wieków.

(Oklaski)

(Poseł Joachim Brudziński: Do obecnego stanu

zanurzenia.

Na podejściu zachodnim, a nie na podej-

ściu północnym, jest wypłycony tor podejścia do por-

tu, o czym pan minister bardzo dobrze wie.)

Pan poseł Biedroń zapytał mnie o dyrektywę an-

tydyskryminacyjną.

Mam tu odpowiedź.

Polska, jako

sprawująca prezydencję w Radzie, aktywnie konty-

nuowała dyskusję dotyczącą tej dyrektywy.

Szczegó-

łowo przeanalizowano wiek jako jeden z czynników

dyskryminacji, zaś podczas grudniowego posiedzenia

rady do spraw zatrudnienia, zdrowia i polityki spo-

łecznej przyjęty został raport z postępu prac, jakkol-

wiek z uwagi na wagę tematu dyrektywa wymaga

pogłębionej dyskusji i dalszej pracy w grupach eks-

perckich.

Polska będzie w tej sprawie nadal uczest-

niczyła w dyskusji i wspierała prezydencję duńską.

(Poseł Robert Biedroń: Niewyczerpująca odpo-

wiedź, panie ministrze.)

Nie potraﬁęwtejchwiliudzielićlepszej.

Jeślipan

poseł chciałby pogłębienia, dobra, proszę o zadanie

mi pytania szczegółowego na piśmie.

O ordynacji do Parlamentu Europejskiego już

mówiliśmy.

O konstytuancie też.

Cieszę się, że pre-

mier Donald Tusk powiedział wczoraj w Strasburgu

o konstytuancie dla nowej Europy, bo to powinno

wszystkim uświadomić, że to już jest nasze doświad-

czenie wynikające z członkostwa i prezydencji.

Po-

dzielamy opinie tych, którzy uważają – zresztą mó-

wił o tym dzisiaj premier Miller – że jesteśmy Unią

w budowie.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Co to znaczy?)

Co to oznacza technicznie, tego nie potraﬁęjeszcze

powiedzieć.

Określenie Unia w budowie oznacza, że

problemy ekonomiczne Unii są w gruncie rzeczy pro-

blemami dotyczącymi sposobu zarządzania Unią.

płaty do rolnictwa.

Chciałbym, abyśmy jako rząd

odpowiedzieli na to pytanie bardzo precyzyjnie, bo

to jest arcyważna kwestia.

Rolnicy są tą grupą zawo-

dową, która najbardziej skorzystała na członkostwie

Polski w Unii Europejskiej, ale oczywiście chcemy,

żeby te dopłaty były tak duże, aby wyrównały kon-

kurencyjność w Europie.

Nowa perspektywa będzie

wdrażana dopiero w 2013 r., a nie – jak ktoś tu błęd-

nie powiedział – w 2012 r.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Poprawka, panie mini-

strze, w 2014 r.)

Jeszcze później – w 2014 r.

Jak rozumiem, dzisiaj

wcale nie jesteśmy na szarym końcu.

Jesteśmy wręcz

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

mniej więcej w połowie stawki europejskiej, więc nie

jest tak, że jesteśmy jakoś dramatycznie dyskrymi-

nowani.

Jeśli chodzi jednak o szczegóły, ponieważ

w tym wypadku trzeba, po pierwsze, ustalić fakty,

a po drugie, pokazać, jak to może wyglądać w obecnie

dyskutowanej nowej perspektywie ﬁnansowej, pro-

siłbym o pomoc przedstawicieli Ministerstwa Finan-

sów lub Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Na-

tomiast nie wiem, czy ma rację pan poseł Ajchler, gdy

mówi, że nie chodzi o to, aby było więcej, lecz o to,

żeby było równo.

Hola, hola, uważajmy, bo to wcale,

jak wiem, nie musiałoby być dla nas korzystne.

Pan poseł Cedzyński i pan poseł Kuźmiuk pytają,

czy unia ﬁskalna będzie oznaczała ujednolicenie po-

datków – wszystkich, i od ﬁrm, i dochodowego.

Nie

tylko nie ma tego w żadnym z dokumentów, ale nie ma

nawet odniesienia do tego w decyzjach Rady Europej-

skiej, ale jeśli pan przeczytał moje przemówienie...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Czytałem.)

...to bardzo stanowczo powiedziałem, że te sprawy

mają na zawsze pozostać w domenie państw człon-

kowskich właśnie dlatego…

(Głos z sali: Ale oni chcą czego innego.)

Ale to, że oni chcą, nie znaczy, że my się na to

zgodzimy.

Proszę uwierzyć, że bronimy polskich in-

teresów.

(Poruszenie na sali)

(Głos z sali: Kto?)

konkurencji w zakresie podatków od ﬁrm, podatków

dochodowych, jest w naszym interesie, tego będziemy

bronić.

(Poseł Jolanta Szczypińska: To nie będzie wojny?)

(Głos z sali: A jak z procedurą budżetową, panie

ministrze?)

Myślę, że pan minister ﬁnansówwypowiesiębar-

dziej kompetentnie niż ja, ale proszę pamiętać, że

nawet te prerogatywy, które nazwałem drakońskimi,

które komisja miałaby uzyskać we wpływaniu na

budżety państw członkowskich, stosowałyby się do

krajów, które drastycznie łamią zasady paktu stabil-

ności.

My ani nie jesteśmy w streﬁe euro, ani nie

łamiemy drastycznie zasad paktu stabilności.

To po-

kazuje, jaka jest najlepsza recepta na utrzymanie

polskich spraw budżetowych w naszych polskich rę-

kach – prowadzenie rozsądnej, odpowiedzialnej poli-

tyki ﬁnansowej.

Pani poseł Masłowska twierdzi, że moje przemó-

wienie oznacza zabieganie o interes gospodarczy Nie-

miec.

Pytałem ją nieformalnie o cytat, ale nie potra-

ﬁła zacytować.

Nie wiem, co na to odpowiedzieć, bo

– na prośbę członka polskiego rządu – w Berlinie,

w obecności dwóch prezydentów Niemiec, wzywałem

Niemcy jako największą gospodarkę Europy, jako

kraj, któremu przede wszystkim wypominam, że

przyczynił się do kryzysu, do wyłożenia olbrzymich

pieniędzy na ratowanie strefy euro.

I pani poseł Ma-

słowska słyszy, że to jest zabieganie o interes gospo-

darczy Niemiec.

Wydaje mi się, że przepaść między

tym, co powiedziałem, a tym, co zostało usłyszane,

jest w tym wypadku wyjątkowo duża.

Poseł Chmielowski i kilku innych posłów pytało

o datę wejścia do strefy euro.

Z tej trybuny, przedsta-

wiając założenia polskiej polityki zagranicznej na ten

rok, mówiłem o potrzebie wejścia do strefy euro, więc

bardzo proszę, żeby słuchać.

Wtedy państwa nie było

na sali.

Prezes największej partii opozycyjnej jeszcze

ani razu nie zrobił mi tego zaszczytu, żeby wysłuchać

informacji ministra spraw zagranicznych.

Mówiłem

o tym, że uważam, iż w naszym politycznym interesie

jest to, aby wejść do strefy euro.

To, kiedy to będzie

w naszym gospodarczym interesie, muszą ocenić mi-

nister ﬁnansów i prezes Rady Ministrów, ale zostało

to powiedziane już wielokrotnie publicznie bardzo

jasno, że wtedy, gdy unia walutowa będzie gotowa,

a więc gdy naprawi swoje ﬁnanse, przywróci wiary-

godność, a także wtedy, gdy my będziemy gotowi, gdy,

po pierwsze, wypełnimy kryteria, ale po drugie, uzna-

my, że jest to dla nas korzystne.

Pamiętajmy też, że

strefa euro oczywiście była projektem politycznym, ale

dzięki członkostwie w niej jej członkowie zyskali gi-

gantyczne korzyści gospodarcze, idące w setki miliar-

dów euro, np. w zakresie kosztów obsługi swoich dłu-

gów.

Zaczęli żyć ponad stan właśnie dlatego, że wyda-

wało im się, iż tani kredyt będzie działał na zawsze.

I zlekceważyli zasady stabilności właśnie dlatego, że

impreza trwała zbyt długo.

(Głos z sali: Dlaczego mamy za to płacić?)

Pani poseł Wróbel pyta, dlaczego mamy dać 25

dać 25 mld euro.

Po pierwsze, nie dać, po drugie, nie

25 mld euro.

To, ile ewentualnie pożyczyć, jest w tej

chwili przedmiotem dyskusji, której wyniku jeszcze

nie znamy.

(Głos z sali: Ale ile?)

Chwileczkę, chwileczkę.

Dlaczego nie robi tego ECB?

Bardzo zasadne py-

tanie.

Dokładnie do tego namawiałem Niemcy.

Prze-

czytajcie moje przemówienie.

Niemcy nie są skłonni

do odkręcenia kurków z pieniędzmi, bo mają kulturę

bardzo konserwatywnego pilnowania inﬂacji.

To bo-

wiem jest ta zmora, która nadal ich straszy.

A ja po-

wiedziałem Niemcom, że niebezpieczeństwo rozpadu

strefy euro jest większe niż niebezpieczeństwo inﬂa-

cji, i wezwałem ich do tego, aby wzięli odpowiedzial-

ność.

A to, co wy słyszycie, to jest to, że ja cokolwiek

oddałem Niemcom.

Naprawdę przeczytajcie przemó-

wienie.

(Głos z sali: Ze zrozumieniem.)

Pan poseł Rzońca i wielu innych pytają, dlaczego

biedne kraje mają zapłacić za bogate kraje i wedle

jakiego klucza.

Wydaje mi się, że już dosyć zostało

powiedziane w tej sprawie.

Pamiętajmy, że to, co

mamy ewentualnie pożyczyć, to jest to, co w ciągu

8 miesięcy dostajemy bezzwrotnie.

To jest ten akt

solidarności z projektem, dzięki któremu dostajemy

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

największe środki zewnętrzne w naszej historii.

Umówmy się, że w ciągu ostatnich 300 lat generalnie

z zagranicy przychodziły do nas niebezpieczeństwa.

Po raz pierwszy jacyś obcokrajowcy przysyłają nam

gigantyczne pieniądze.

Czy stać nas na to, żeby po-

wiedzieć, że wtedy, gdy chodzi o znacznie mniejsze

pieniądze, nic nas to nie obchodzi?

Pani poseł czy pan poseł – przepraszam, jeśli się

mylę – pyta, mówi, że jeśli jest propozycja Merkel,

Sarkozy’ego, to trzeba coś uzyskać, np. dopłaty.

Zno-

wu miałem wrażenie, że pan premier wyrażał się

wystarczająco jasno.

Były dwie propozycje.

Była pro-

pozycja jednego kraju, który proponował unię ﬁskal-

ną w gronie państw strefy euro, co było dla nas nie-

korzystne, i była propozycja drugiego kraju, który

proponował to porozumienie w towarzystwie, w gru-

pie państw, do której my też możemy należeć.

Na-

szym sukcesem było to, że wygrała koncepcja, która

nam służy.

Za nasze zwycięstwo nikt nie musi nam

płacić.

To jest logika, którą próbował zastosować pre-

mier Wielkiej Brytanii, który najpierw powiedział,

że ratowanie strefy euro jest ważnym interesem bry-

tyjskim, po czym powiedział, że za ten brytyjski in-

teres ktoś ma mu dać jakieś ustępstwa.

Proponowa-

liście tę samą logikę, ale wiemy, jak to się skończyło

dla premiera Camerona.

Będę skracał, bo rozumiem, że za chwilę będzie

debata nad wotum nieufności wobec mnie i zapewne

powtórzy się wiele argumentów i wiele pytań, ale

zgadzam się z posłem Suchowiejką, że to był chyba

pierwszy, tak jak mówi opozycja, hołd, w którym to

hołdujący mówił „żądam” i domagał się różnych rze-

czy od tych, którym rzekomo hołdował.

Proszę o cytat, błagam, panie pośle.

W dyskusji,

którą za chwilę będziemy mieli, używajcie argumen-

tów, jakich chcecie, ale tak jak we wniosku nie za-

mieściliście ani jednego cytatu dla potwierdzenia

swoich tez, tak podejrzewam, że w dyskusji będzie

tak samo.

A ja bardzo prosiłbym, żebyście dyskuto-

wali i polemizowali z tym, co powiedziałem, a nie

z waszymi wyobrażeniami o tym, co powiedziałem.

Pan poseł Rozenek pyta, jak oceniam postawę PiS

w tej debacie.

(Wesołość na sali) Czy wynika to z nie-

wiedzy, czy z dywersji?

Może najpierw pozwolę odpo-

wiedzieć posłom PiS w dyskusji nad kolejnym punk-

tem, a jeśli nie, to zgodnie z prośbą pana posła udzie-

lę odpowiedzi na piśmie.

(Oklaski)

Proponuję, aby na tym zakończyć, bo za chwilę,

jak powiadam, zapewne będą ponowne pytania, po-

nowne głosy w dyskusji i jeszcze będziemy mieli szan-

sę odnieść się do nich wszystkich.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Brawo, panie ministrze.)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje marszałek

Radosława Sikorskiego (druki nr 43 i 69).

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela wniosko-

Poseł Witold Waszczykowski:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Premierze!

Panowie Ministrowie!

Chciałbym pozwolić sobie naj-

pierw na kilka dygresji, zanim zacznę uzasadnienie.

Otóż wydaje mi się, że to złośliwe ustawienie czasowe

zarówno wczorajszego posiedzenia komisji, jak i dzi-

siejszej debaty powoduje, że aż się boję, czy gdzieś

tam za drzwiami nie czyhają dwie posłanki z bukie-

tem kwiatów, żeby już wlecieć i zakończyć sprawę,

nie pozwolić...

(Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Trzy.)

Może trzy.

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Żart średni.)

(Głos z sali: Nie lękaj się.)

Chciałbym też podzielić się kilkoma uwagami,

przed chwilą, bo wiele z nich można byłoby skomen-

tować natychmiast.

Otóż jeszcze raz przypominam,

jak również po raz któryś proszę też zapisać to do

protokołu, iż śp. prezydent Lech Kaczyński nie za-

warł żadnego paktu klimatycznego.

(Oklaski)

Następna sprawa to rozbiory, Rapallo, Ribben-

trop-Mołotow.

To były porozumienia między krajami,

państwami niedemokratycznymi.

Do czego więc po-

równywał pan relacje niemiecko-rosyjskie, kiedy Ro-

sja była jeszcze bardziej demokratycznym krajem, niż

jest dzisiaj?

Kolejny problem to np. Świnoujście.

Wydaje się,

jakby pan nie rozumiał tego, że Świnoujście nie jest

dla wszystkich statków, które mogą przepłynąć w tej

chwili przez Cieśniny Duńskie, itd., itd.

Można by

komentować wiele tych odpowiedzi.

Wracając zaś do głównych problemów, chcę powie-

dzieć tak.

Otóż, Wysoka Izbo, Prawo i Sprawiedli-

wość od dawna apelowało o poważną debatę nad

kierunkami i stanem polskiej polityki zagranicznej.

Poważną, czyli opartą na faktach, realiach, polskich

interesach narodowych, nieprowadzoną w propagan-

dowym, euroentuzjastycznym sosie sloganów, gdzie

żongluje się terminami: więcej Europy, pogłębić in-

tegrację, ucieczka do przodu etc., i w kontekście szan-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

*

263

tażu wojną czy kolejnym Monachium.

Nie takie gru-

biaństwa chcieliśmy usłyszeć, jak to miało miejsce

dziś na przykład od pana posła Niesiołowskiego.

Oczekiwaliśmy debaty przed prezydencją o prio-

rytetach naszej prezydencji.

Czy państwo pamiętają

jeszcze, jakie to były?

Mieliśmy między innymi roz-

wijać politykę obronną Unii Europejskiej.

Ta euro-

pejska inicjatywa jednak poległa na piaskach Libii.

Operację europejską uratowało NATO i zaangażowa-

nie się Stanów Zjednoczonych.

Od lat nie było woli,

środków w Europie, aby taką inicjatywę rozwijać.

Inne priorytety, eufemistycznie mówiąc, ewoluowały

wraz ze zmieniającą się sytuacją międzynarodową

i kaprysami ministra spraw zagranicznych, zaanga-

żowanego w wewnętrzną kampanię wyborczą, chyba,

jak się zdaje, po raz pierwszy w historii Polski.

Nie

było w następnych miesiącach pozytywnych zmian

w czasie prezydencji Polski w polityce rolnej, w pa-

kiecie klimatycznym czy polityce wschodniej Unii.

Oczekiwaliśmy zatem kolejnej debaty w czasie

kampanii parlamentarnej.

Mimo wystawienia przez

Prawo i Sprawiedliwość zespołu do debat, do żadnych

poważnych dyskusji nie doszło.

W czasie kampanii

oskarżył mnie pan o jakieś sprawy z dawnych lat,

podobno coś ujawniłem.

Ano tak, ujawniłem zły kie-

runek myślenia i działania ówczesnego rządu w spra-

wie naszego bezpieczeństwa.

Działania tego rządu

doprowadziły do utraty wielkiej okazji na istotne po-

lepszenie naszego bezpieczeństwa.

Zapewne te moje oceny były podzielane przez wie-

le instytucji państwowych, gdyż nie spotkały mnie

żadne konsekwencje prawne ze strony podległych

wtedy rządowi instytucji.

Spotkały się z uznaniem

śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego, a ostatnio rów-

nież prawie 40 tys. wyborców, którzy głosowali na

mnie i pozwolili dalej pracować.

(Oklaski)

Liczyliśmy wreszcie na poważne exposé premiera,

podsumowanie minionych czterech lat i zapowiedź,

co dalej.

18 listopada w exposé premier nie odniósł

się jednak w jakikolwiek sposób do kierunków pro-

wadzonej w najbliższym czasie polityki zagranicznej,

zdawkowo omówił kwestie dotyczące polityki euro-

pejskiej.

Budziło to zdziwienie.

Od premiera usłysze-

liśmy jedynie nową doktrynę: być przy stole, a nie

w karcie dań.

Programowe wystąpienie jednego z najważniej-

szych przedstawicieli rządu, ministra spraw zagra-

nicznych Radosława Sikorskiego, zostało wygłoszone

28 listopada.

Nastąpiło to jednak w szczególnym

miejscu i w szczególnej formie, w Berlinie na forum

(DGAP, sponsorowanego przez niemieckie Minister-

stwo Spraw Zagranicznych corocznym czekiem w wy-

sokości 100 tys. euro) w referacie pt. „Polska i przy-

szłość Europy”.

Minister Sikorski w obecności naj-

ważniejszych polityków niemieckich przedstawił

tezy, z których wiele wpisuje się w priorytety nie-

mieckiej polityki europejskiej.

Tezy te niedawno zo-

stały udostępnione posłom, więc oszczędzę państwu

czytania tych tez: Niemcy powinny przewodzić Unii

Europejskiej, bać się niemieckiej bezczynności, Ko-

misja Europejska ma odgrywać rolę nadzorcy gospo-

darczego.

Minister zaproponował też, by powstała

ogólnoeuropejska, ponadnarodowa lista kandydatów

do Parlamentu Europejskiego.

Tezy te były dzisiaj

przez cały dzień krytykowane przez wielu posłów.

Tezy te pozostają w ścisłym związku z innymi

wypowiedziami ministra Sikorskiego, jak ta w wy-

wiadzie dla „Rzeczpospolitej”, który ukazał się tego

samego dnia, 28 listopada – dopuścił pan minister

sytuację, w której państwa członkowskie Unii dyspo-

nowałyby jedynie taką autonomią, jaką dysponują

stany w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

Podobnie „ciekawe” pomysły na europejską inte-

grację zostały zaprezentowane tego samego dnia

w biuletynie „Strategic Europe”.

Ciekawe, że tego

samego dnia ukazują się trzy wypowiedzi ministra,

może jest ich więcej, tylko nie do wszystkich dotar-

łem, dość swobodnie żonglujące różnymi propozycja-

mi.

Szkoda, że możemy o tym debatować dopiero

o tak późnej porze.

Koncepcje przedstawiane przez ministra Sikor-

skiego prowadzą do bardzo zasadniczej zmiany cha-

rakteru Unii Europejskiej – ich realizacja byłaby

znaczącym krokiem w kierunku wprowadzenia sys-

temu federalistycznego.

Z całym naciskiem należy

przypomnieć, że Polacy, głosując w 2003 r. za człon-

kostwem naszego kraju w Unii Europejskiej, opowia-

dali się za uczestnictwem suwerennej Polski w mię-

dzynarodowej organizacji zrzeszającej jednak równe

sobie państwa, nie zaś za wstąpieniem Polski do fe-

deracyjnego superpaństwa, w którym podmioty skła-

dowe dysponują co najwyżej autonomią, a jeden

z nich dominuje nad pozostałymi.

Minister Sikorski

narusza w ten sposób konsens między wszystkimi

siłami politycznymi, które opowiedziały się wówczas

za akcesją, lekceważy wolę wyrażoną wówczas przez

naród w referendum.

Minister w deklaracjach skie-

rowanych do przedstawicieli sąsiedniego państwa

ustawia Polskę z góry w relacji klient – patron i z góry

przekreśla nasze ambicje, aspiracje zdobycia podmio-

towego miejsca w Unii.

Minister spraw zagranicz-

nych, wypowiadając się w ten sposób i zamierzając

realizować taką politykę, sprzeniewierza się zada-

niom, jakie stawia przed nim konstytucja Rzeczypo-

spolitej.

Propozycje ministra Sikorskiego zrywają z do-

tychczasowym podejściem w Polsce do zasad funk-

cjonowania Unii.

Liczyliśmy, że Unia będzie rozwija-

ła się w kierunku wolności gospodarczej, solidarności

i demokracji w procesie podejmowania decyzji.

Naszą

wizję Unii zaprezentował dziś w południe pan poseł

Krzysztof Szczerski.

Propozycje ministra Sikorskie-

go sankcjonują projekty stworzenia scentralizowanej

Unii, hierarchicznej, z dominującą rolą wielkich mo-

carstw, szczególnie Niemiec.

Apele ministra Sikorskiego do Niemiec o przewo-

dzenie w Europie oraz propozycje stworzenia nowego

Poseł Witold Waszczykowski

264

centrum politycznego są zbieżne z propozycjami

CDU, niemieckiej partii rządzącej, przyjętymi na

zjeździe w Lipsku w dniach 14–15 listopada tego

roku.

Propozycje te prowadzą do marginalizacji i wa-

salizacji Polski.

Nie służą umacnianiu naszej suwe-

renności.

Prowadzą do ograniczenia i redukcji in-

strumentów oddziaływania na rozwój społeczno-go-

spodarczy kraju.

Należy też wskazać, że diagnozy przedstawiane

w tych kilku wypowiedziach, propozycje ministra

Sikorskiego w fałszywy sposób ukazują dylematy

procesu integracyjnego.

To nie jest tylko kryzys za-

ufania do papierów wartościowych państw euro, wy-

nikający z nadmiernego zadłużenia tych państw.

To

kryzys takiej właśnie koncepcji euro, wprowadzenia

na wielki i zróżnicowany obszar gospodarczy jedno-

litej waluty bez politycznego umocowania do centrum

decyzyjnego.

Minister nie szuka zatem ekonomicz-

nych sposobów uzdrowienia strefy euro, ale uczest-

niczy w szantażu: jak pod pozorem ratowania euro

stworzyć nowe federalne centrum polityczne.

Dziś też

usłyszeliśmy elementy tego fałszywego szantażu:

albo koncert mocarstw, oczywiście bez nas, albo

nowy, oczywiście daleko bardziej wzmocniony, me-

chanizm wspólnotowy.

Nie rozumiem, dlaczego nie

szukamy kompromisowego rozwiązania.

Pragmaty-

ka wprowadzania w życie ostatniego traktatu lizboń-

skiego wskazuje bowiem, że każdy nowy, mocniejszy

mechanizm wspólnotowy będzie przejmowany przez

wielkie mocarstwa w wyniku zakulisowych gier.

Stworzone przez traktat lizboński nowe stanowiska

zostały tak właśnie obsadzone, bez naszego udziału

i wiedzy.

Spodziewam się, że minister Sikorski może przed-

stawić nam dzisiaj szereg wypowiedzi poprzednich

rządów polskich, które zmagały się z powyższymi

dylematami.

W latach 2005–2007 debatowaliśmy

w kraju i za granicą, jak usprawnić współpracę eu-

ropejską.

Ale żaden wyrwany z kontekstu cytat nie

udowodni, iż jakikolwiek poprzedni rząd polski zga-

dzał się na tak daleko idące ograniczanie suweren-

ności Polski, jak dywaguje się i przekonuje nas ostat-

nio w wypowiedziach obecnego ministra spraw za-

granicznych i rządu.

Przewrotność wywodów ministra Sikorskiego do-

tyczy jeszcze jednej kwestii ważnej.

Zakłada on, że

racja stanu dotyczy albo redukuje się jedynie do kwe-

stii ratowania strefy euro i utrzymywania korzyst-

nych relacji Polski z tą strefą.

Rozumowanie ministra

Sikorskiego pomija zupełnie aspekt bezpieczeństwa

Polski.

Jeszcze rok temu dominował w polskich wła-

dzach pogląd, iż nikt i nic na nas nie czyha.

Tymcza-

sem na wschód od nas nie tylko istnieje, eufemistycz-

nie mówiąc, deﬁcyt demokracji, ale narastają otwar-

cie trendy antydemokratyczne.

Zatrzymanie rozsze-

rzania się NATO i Unii Europejskiej na wschód

oznacza, że na dekady pozostaniemy państwem skraj-

nym tych instytucji, sąsiadującym z obszarem niede-

mokratycznym, zatem nieprzewidywalnym, a w koń-

cu też z obszarem niebezpiecznym.

Nie dostrzegam

więc żadnych wysiłków, aby przy ewentualnych re-

formach Unii Europejskiej wzmocnić nasze bezpie-

czeństwo na tym kierunku.

Nie dostrzegam zabiegów

o uzyskanie niemieckiej gotowości do brania większej

odpowiedzialności za bezpieczeństwo naszych

wschodnich rubieży, unijnych rubieży.

Ten berliński apel lub hołd, jak ocenia wielu pu-

blicystów, jest prostą konsekwencją polityki, jaką

w sposób bezpośredni minister Sikorski zadeklaro-

wał już dawno, że to jedynie: współpraca z Niemcami

Europejskiej.

To jest właśnie klasyczna deﬁnicja

klientelizmu.

1 grudnia rzecznik rządu pan Paweł Graś przy-

znał, że wystąpienie ministra Sikorskiego miało cha-

rakter wystąpienia przedstawiciela polskich władz

i miało być uzgodnione z premierem Donaldem Tu-

skiem.

Zachowanie wielu innych polityków rządzącej

koalicji w następnych dniach wydaje się przeczyć tym

zapewnieniom.

Wielu polityków sugerowało, że był

to jedynie seminaryjny głos w dyskusji o Europie.

Inni otwarcie wskazywali, że był to element autopro-

mocji samego autora.

Zdecydowane dementi na temat

jakichkolwiek uzgodnień takiego stanowiska polskie-

go popłynęły z Pałacu Prezydenckiego, a nawet od

samego prezydenta.

Wypowiedzi ministra Sikorskiego nie mogą być

traktowane jako nieformalny głos w dyskusji.

Mini-

ster spraw zagranicznych nie jest po prostu akade-

mikiem.

Ze względu na funkcję oraz polską prezy-

dencję jego wypowiedzi są traktowane w świecie jako

oﬁcjalne stanowisko rządu polskiego oraz aktualnej

prezydencji Unii Europejskiej.

Powinny być zatem

oparte na przewidzianej stosownymi procedurami

instrukcji rządowej, gdyż były wygłaszane na forum

instytucji sponsorowanej przez rząd niemiecki i mia-

ły dotrzeć do polityków niemieckich i europejskich.

Powinny być też konsultowane ze stosowną komisją

sejmową.

Wobec ambiwalentnego stosunku przedstawicieli

rządu i dystansowania się prezydenta od wypowiedzi

ministra Sikorskiego należy przyjąć, że były to wy-

stąpienia wykraczające poza konstytucyjne upraw-

nienia ministra.

Wprowadziły one zamieszanie za-

Oprócz wskazanych powyżej wypowiedzi wiele

innych działań i zaniechań pana ministra Sikorskie-

go wskazuje, że niezasadne jest pełnienie przez niego

funkcji ministra spraw zagranicznych.

W wyniku dyplomacji ministra Sikorskiego doszło

do drastycznej marginalizacji pozycji Polski w Euro-

pie i na świecie.

Polska przestała być odniesieniem

dla wielu państw regionu.

Osłabiono budowane wcze-

śniej więzy koalicyjne.

Polska dyplomacja pod kierunkiem ministra Si-

korskiego ograniczyła polską aktywność w naszym

bezpośrednim sąsiedztwie w taki sposób, iż przesta-

liśmy pełnić rolę rzecznika czy reprezentanta intere-

265

sów państw regionu.

Fakt ten ilustruje między inny-

mi otwarty zatarg z przyjazną dotąd Litwą – choć

muszę zaznaczyć mocno, iż nie mam zamiaru przy

tej okazji usprawiedliwiać polityki Wilna wobec Pol-

ski – ilustruje też osłabienie współpracy z państwami

bałtyckimi, faktyczny podział Grupy Wyszehradzkiej

oraz praktyczny zanik naszej współpracy z państwa-

mi bałkańskimi.

Bolesne, iż dzieje się to właśnie za

czasów naszej prezydencji unijnej, która nie może

pochwalić się istotnymi sukcesami w regionie – bo

mieliśmy nieskuteczne meandry wobec Białorusi,

ostatnie zaniedbania dotyczące bezpieczeństwa bia-

łoruskich działaczy demokratycznych, których spo-

tkały poważne przykrości w Polsce, nieudane Part-

nerstwo Wschodnie, brak Schengen dla Rumunii

i Bułgarii, nawet Chorwacja podpisała ostatnio układ

z Unią, ale w Brukseli, ze względów prestiżowych,

a nie w Warszawie.

Z powodu takiej postawy wobec

naszego najbliższego regionu minister Sikorski nie

zaistniał w tym regionie.

Dotkliwie to odczuł, kiedy

region ten nie poparł jego ambicji kandydowania na

szefa NATO w 2009 r.

Polska wycofała się z aktywności na Bliskim

Wschodzie, między innymi z refundowanych operacji

wojskowych.

Straciliśmy w ten sposób ważny instru-

ment współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, z regio-

nem Bliskiego Wschodu i przez to możliwość oddzia-

ływania na naszych partnerów w Europie.

W wyniku powyższych działań oraz kunktator-

skiej polityki w sprawie tarczy antyrakietowej za-

przepaszczono możliwości utrzymania rozbudowa-

nych relacji ze Stanami Zjednoczonymi.

Właśnie

dzisiaj po południu odbyło się w gmachu Sejmu spo-

tkanie konsultacyjne ze staffersami z Kongresu ame-

rykańskiego, którzy potwierdzili, że ta mityczna

kolejna faza budowy tarczy amerykańskiej w Polsce

nie ma żadnej podstawy ﬁnansowej, a rakiety nie są

nawet na deskach konstrukcyjnych.

A Obama, jeśli

nawet wygra drugi raz...

(Głos z sali: Prezydent Obama.)

...prezydent Obama, słusznie…

(Poseł Paweł Graś: To też wina Sikorskiego?)

…to na dwa lata przed tym terminem przestanie

rządzić, bo w styczniu 2017 r. odda władzę kolejnemu

prezydentowi.

W sposób bezprecedensowy zrezygnowano z ubie-

gania się o miejsce niestałego członka Rady Bezpie-

czeństwa ONZ.

Nie podjęto też działań w celu włączenia Polski

do G-20.

Pan minister Sikorski przed chwilą chwalił się, iż

powstała nowa instytucja, która może propagować

demokrację w krajach naszego regionu.

Przypomnę,

że od 2000 r. jest już taka instytucja, Wspólnota De-

mokracji, która posiada sekretariat w Polsce.

Nie

było potrzeby mnożyć tych instytucji.

Wystarczyło

doposażyć tę instytucję i mogła ona wykonywać te

same zadania.

Redukcje i ograniczenia aktywności dyplomatycz-

nej doprowadziły zatem do utraty instrumentów

i aktywów oddziaływania międzynarodowego.

Ina-

czej bylibyśmy postrzegani dziś w naszych zabiegach

o miejsce przy stole, o które pan premier tak się do-

pomina, mając powyższe aktywa intensywnej dyplo-

macji w ręku.

Im bardziej bylibyśmy aktywni na

arenie międzynarodowej, tym mniejsza byłaby nasza

składka czy zrzutka, jak niektórzy mówią, na uzy-

skanie biletu do europejskiego stołu.

Kilka miesięcy temu minister Sikorski w infor-

macji o polityce zagranicznej zapewniał Sejm, że

„nasz interes polega na umocnieniu wizerunku Pol-

ski jako państwa stabilnego i sprawnego, na utrwa-

leniu dobrej marki”.

Dalej wspominał, że chciałby,

aby Polska była „poważnym krajem”.

Mamy jednak

od dłuższego czasu problem do wyjaśnienia, czy sam

szef naszej dyplomacji zachowuje się poważnie.

Szefem dyplomacji czasem zostaje wyrazisty dzia-

nia, do ciętej riposty.

Generalnie jednak szefowie

łagodnego języka, jednym słowem, zachowania po-

jednawczego.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Jak Macierewicz.)

Nie był ministrem spraw zagranicznych.

Na wewnątrzpolitycznej scenie ich głównym wy-

siłkiem są nieustanne zabiegi o uzyskanie konsensu

dla swojej polityki zagranicznej.

Są też interpretato-

rami sytuacji międzynarodowej.

Wyjaśniają i tłuma-

czą społeczeństwu stan międzynarodowej rywaliza-

cji, miejsce, jakie zajmuje aktualnie ich kraj.

Tak

robili poprzednicy i tak to zwykle robią ministrowie

spraw zagranicznych innych krajów.

Ale nie robi tego

pan Radosław Sikorski.

Czasem wystąpi w mediach

elektronicznych z krótką i banalną oceną dotyczącą

tematyki międzynarodowej.

Jeszcze rzadziej podpisze

się w gazecie pod artykułem wykreowanym przez

urzędników ministerstwa.

Po 4 latach sprawowania

urzędu nie zaistniał jednak w przestrzeni intelektu-

alnej jako indywidualność znająca problematykę mię-

dzynarodową.

(Wesołość na sali) Przejdzie raczej do

historii jako dyplomata licznych niepowodzeń, szcze-

gólnie w polityce wschodniej.

Dyplomacja ministra

Sikorskiego doprowadziła do swoistej wasalizacji Pol-

ski w stosunkach z sąsiadami.

O kierunku niemiec-

kim już wspominałem.

W wyniku chęci zdobycia szybkich…

(Poseł Paweł Graś: Kto to pisał?)

Proszę posłuchać.

...i wizerunkowych zmian w relacjach z Rosją

przeorientowano naszą politykę wschodnią na tzw.

pragmatyczne relacje z Moskwą.

Chcąc uzyskać szyb-

kie porozumienie z Rosją, odstąpiono od aktywnej

polityki wspierania proeuropejskich aspiracji państw

położonych na wschód od Polski.

Podobno nie odro-

biły one pracy domowej.

266

Koncepcja odejścia od polityki jagiellońskiej i skon-

centrowania się na piastowskiej odbudowie kraju

poprzez ułożenie relacji z Rosją na tzw. zasadach prag-

matycznej współpracy legła jednak w gruzach.

Po-

stawa Moskwy wobec spraw historycznych, jak Ka-

tyń, bieżących politycznych i gospodarczych – dalej

straszą rakietami, importujemy gaz po najwyższych

cenach – oraz zachowanie wobec śledztwa w sprawie

katastrofy smoleńskiej dowodzą, że Rosja nie traktu-

je nas jako partnera.

Nie widać pomyślnych perspektyw na rozwój

Partnerstwa Wschodniego, a tym bardziej utrzyma-

nia polityki otwartych drzwi do NATO i Unii dla

państw Europy Wschodniej.

Nie będzie, panie mini-

strze, Zachodu na Wschodzie, tak jak pan zamierzał.

Spaliły na panewce próby eksperymentowania z re-

żimem Łukaszenki.

Polityka ta nie przyniosła żad-

nych wymiernych rezultatów, nie doprowadziła do

rzeczywistego przełomu w politycznych, ekonomicz-

nych czy historycznych relacjach z Rosją.

Nie wiem,

czy warto było ostatnio nagradzać decydentów w Mo-

skwie umową, którą podpisał pan ostatnio po tak

skandalicznym przeprowadzeniu wyborów, jakie tam

nastąpiły, gdzie cały świat ma w tej chwili pretensje

i uwagi.

Pan Radosław Sikorski przejdzie jednak do histo-

rii jako niezłomny wojownik na wewnętrznym fron-

cie walki politycznej, jako autor licznych bon motów.

Zbiera same sukcesy w mediach kibicujących kon-

kursowi, kto dowali więcej Prawu i Sprawiedliwości

i jego liderom, a zaczęło się z hukiem przed laty,

z wykorzystaniem areny międzynarodowej.

Tuż po dymisji w lutym 2007 r. pan Sikorski za-

sugerował Amerykanom, aby nie zawierali porozu-

mienia dotyczącego tarczy antyrakietowej z polskim

rządem, z tamtym rządem.

Następnie w ferworze

starań o zyskanie sympatii nowego obozu polityczne-

go zaatakował byłych przyjaciół politycznych i ape-

lował o dorżnięcie watah, co pamiętamy.

Nie przery-

wając retoryki przeciwko Prawu i Sprawiedliwości,

zaatakował następnie śp. prezydenta Lecha Kaczyń-

skiego, który był dla niego człowiekiem małym, cha-

mem, a wreszcie już tylko byłym prezydentem, jesz-

cze zanim zaczęła się kampania prezydencka w 2010 r.

Pan Sikorski nie oszczędzał również współpracowni-

ków prezydenta.

Zamiast merytorycznej debaty o kie-

runkach polityki zagranicznej, każdy głos dobiegają-

cy z Kancelarii Prezydenta czy Biura Bezpieczeństwa

Narodowego był szyderczo zbywany jakimś epitetem

o miłośnikach buszyzmu, w odniesieniu do prezyden-

ta Busha, czy obrońcach Okopów Świętej Trójcy.

Od miesięcy mamy nieustający festiwal ocen pana

Sikorskiego, szczególnie odkąd odkrył możliwości

Twittera, na którym odgryza się reżimowi na Biało-

rusi, wychwala istnienie kary śmierci w Pakistanie,

wyraża żal za brakiem takiej kary w Norwegii.

Przy-

pominam, że robi to nadal czynny szef dyplomacji

sporego państwa Unii Europejskiej, jednocześnie

prezydencji.

W czasie trwania polskiego przewodnic-

twa w Unii Europejskiej nie poznamy wykładni pana

Sikorskiego na wiele spraw stojących na porządku

obrad instytucji europejskich.

Próżno doszukiwać się

opinii szefa dyplomacji o bliskowschodnim procesie

pokojowym, problemach Syrii, Libanu, Libii, Afgani-

stanu czy Pakistanu.

Nie znamy polskiego stanowi-

ska wobec przyszłości Palestyny, Sahelu, Sudanu

Południowego czy głodu w Afryce.

To jest agenda

rady zagranicznej Unii Europejskiej.

Wobec tego nie

ma stanowiska.

Pan minister tam nie jeździ – tam

jeżdżą niżsi rangą urzędnicy.

O kryzysie euro poczy-

taliśmy w relacjach z Berlina.

W zamian mamy zde-

cydowaną wykładnię na temat winy polskich pilotów

za katastrofę smoleńską, konsekwentnie prezentowa-

ną w Polsce i za granicą.

Ciekawe, czy i w tym przy-

padku doczekamy się nagrań, jak ustalano wygodny

scenariusz reagowania na tę tragedię.

Największe baty od ministra Sikorskiego zbierało

jednak w ostatnich miesiącach polskie społeczeń-

stwo.

Chwalił tych optymistycznych i radosnych,

należących do Platformy, a krytykował ponuraków

z Prawa i Sprawiedliwości.

Prowadził kampanię

przeciwko internautom za antysemickie wypowiedzi.

Skarżył się wreszcie na redemptorystę, polskiego

obywatela, do władz innego państwa.

To nie koniec tej niedyplomatycznej działalności.

Tragedia norweska z lata tego roku stała się dogod-

nym pretekstem do przyłożenia polskiej opozycji

w kraju, a jakże.

Otóż minister Sikorski dostrzegł

w Polsce wielki potencjał podobnego zachowania.

Informował świat z Londynu, że w jego kraju jest

wielu gotowych do strzelania do swoich rodaków, aby

obalić rząd.

Czy tak utrwala się dobrą markę kraju?

Jak mają się takie insynuacje, dzisiejsze insynuacje

do oskarżeń europosłów o brak patriotycznej posta-

wy, kiedy prowadzili ich zdaniem uzasadnioną kry-

tykę rządu w przypadku realizowania przez nich

mandatu poselskiego w Strasburgu?

Czy w demokra-

tycznym kraju może istnieć tylko jedna prawda, je-

dyny pogląd na procesy polityczne?

Czy odmienne

poglądy oparte na faktach, realiach i liczbach to dla

pana premiera fanaberie opozycji?

Można by było zareagować na te bon moty wzru-

szeniem ramion i uznać, że to niepoważne wypo-

wiedzi niepoważnego ministra.

Można za prezyden-

tem Komorowskim uznać, że część działań i wypo-

wiedzi to po prostu wypadek przy pracy.

Jednak za

dużo jest tych wypadków.

Zbyt wiele koncepcji po-

litycznych ministra Sikorskiego zbankrutowało.

Ostatnie tygodnie pokazały porażkę infantylnego,

euroentuzjastycznego myślenia o Unii Europej-

skiej.

(Oklaski) Porażką kończy się wmawianie

nam, że Unia to klub altruistów, gdzie nie ma już

interesów narodowych.

Ostatni tydzień właśnie

temu zaprzeczył.

Unia była i jest wyraﬁnowanym

instrumentem ścierania się właśnie narodowych

interesów i ambicji państw członkowskich.

Ostat-

nie tygodnie to również porażka myślenia ministra

267

Sikorskiego, iż w Unii wystarczy być, oczywiście

najlepiej blisko Niemiec.

Ze względu na powyższe argumenty minister Si-

korski nie powinien być dłużej twórcą i wykonawcą

naszej polityki zagranicznej ani przedstawicielem

Polski na świecie.

Wnioskujemy o udzielenie panu

Sikorskiemu wotum nieufności.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję panu posłowi.

kiewicza w celu przedstawienia opinii komisji.

Poseł Sprawozdawca

Robert Tyszkiewicz:

Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

W dniu 13 grudnia br. Komisja Spraw Zagranicznych

na swoim posiedzeniu rozpatrzyła wniosek o wyra-

nicznych pana Radosława Sikorskiego...

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Pod nie-

obecność ministra.)

...i po przeprowadzeniu dyskusji w odniesieniu do

przedłożonego wniosku postanowiła wydać opinię

negatywną.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

W imieniu rządu poprosił o głos prezes Rady Mi-

nistrów pan premier Donald Tusk.

Bardzo proszę, panie premierze.

(Oklaski)

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Debata o polskiej

polityce zagranicznej de facto odbyła się w godzinach

południowych i popołudniowych przy okazji informa-

cji rządu, więc czuję się zwolniony z dłuższego wy-

kładu na temat ministra Sikorskiego, oceny jego

działań, tym bardziej że, jak państwo się domyślacie,

minister Sikorski, co wynika też ze zdarzeń ostat-

nich dni i naszych komentarzy, realizuje w sposób

konsekwentny politykę rządu nie tylko od miesiąca

czy dwóch, ale od pięciu lat.

Chciałbym podkreślić z całą stanowczością, że

dzisiaj wotum nieufności wobec ministra Sikorskiego

nie jest wotum nieufności wobec polityki czy działań

któregoś z ministrów, tylko jest zgłoszonym przez

Prawo i Sprawiedliwość wotum nieufności wobec po-

lityki zagranicznej rządu Rzeczypospolitej, konse-

kwentnie realizowanej nie od dwóch miesięcy czy od

miesiąca, ale od pięciu lat.

(Poseł Antoni Macierewicz: Niestety.)

Jest rzeczą zastanawiającą, dlaczego ta konse-

kwentnie realizowana polityka wzbudziła nagle emo-

cje wśród polityków Prawa i Sprawiedliwości, takie

emocje, że zgłoszono w rekordowym w historii Polski

tempie wniosek o wotum nieufności.

Jeszcze wobec

żadnego z ministrów żadnego polskiego rządu nie

było tak szybko zgłaszane wotum nieufności, bo prze-

cież mówimy o ministrze nowej kadencji.

(Poseł Joachim Brudziński: Bo się skompromi-

tował.)

Ale wystąpienie posła wnioskodawcy pana Wasz-

czykowskiego było próbą wyjaśnienia tej zaskakują-

cej, wydawałoby się, gorliwości.

Usłyszeliśmy w wy-

stąpieniu posła wnioskodawcy, że były bardzo różne

powody, dla których PiS postanowił zgłosić to wotum

nieufności.

Wśród tych oskarżeń znalazły się takie

epitety, jak brak wyrazistej polityki wobec państw

Sahelu…

(Poseł Antoni Macierewicz: To jest epitet?)

…pragmatyzm – to, że minister spraw zagranicz -

nych Polski jest pragmatykiem, było chyba najcięż-

szym oskarżeniem (Oklaski) – usłyszeliśmy, że mini-

ster Sikorski odpowiada za wynik wyborów w Rosji

i za to, że Wschód nie stał się Zachodem.

Muszę po-

wiedzieć, że zarówno ja jako szef rządu, jak i, myślę,

państwo na tej sali mamy duże oczekiwania wobec

ministra Sikorskiego, biorąc pod uwagę jego talenty,

inteligencję i kompetencję, ale żeby Wschód stał się

Zachodem, szczerze powiedziawszy, takich oczeki-

wań nie mieliśmy.

(Oklaski)

Można by w tak lekki sposób kwitować całe wystą-

pienie ministra Waszczykowskiego, ale prawdziwym

powodem, jeśli dobrze zrozumiałem nie tylko jego wy-

stąpienie, ale także komentarze polityków prawicy po

wystąpieniu berlińskim ministra Sikorskiego, jest

treść i miejsce tego wystąpienia.

Wszystkie inne za-

rzuty, epitety, momentami insynuacje wydają się tylko

dekoracją dla tego najcięższego oskarżenia, jakim jest

treść i miejsce wystąpienia ministra Sikorskiego

sprzed kilkunastu dni.

Nie będę długo znęcał się nad

tą argumentacją, pozwolicie państwo, że zgodnie z tra-

dycją polskiego parlamentaryzmu przytoczę tym ra-

zem dłuższy cytat i nie będę prosił was, abyście odga-

dli, kto jest jego autorem.

(Głos z sali: Polskość to nienormalność.)

Nie będzie to fragment, nie będą to wycinki, tyl-

ko będzie to solidny akapit.

Po pierwsze, data: 8 mar-

ca 2006 r., po drugie, miejsce: Berlin, Uniwersytet

Humboldta, po trzecie, słowa wystąpienia.

„Mówię

jako jeden – koniecznie cudzysłów, żeby nikt nawet

przez moment nie przypisywał tych słów mnie lub

ministrowi Sikorskiemu – z obywateli Polski, a więc

dzisiaj obywateli Unii Europejskiej.

Wiem, że nasze

268

stanowisko jest sprawdzianem solidarności, ale jeże-

li Europa chce ten sprawdzian zdać, jeżeli chce stwo-

rzyć nową jakość – nie na dwa, trzy pokolenia, co się

udało dotychczas, tylko na wiele pokoleń – nową ja-

kość, która być może kiedyś w historii będzie rzeczy-

wiście też jakością o charakterze federacji, federacji

przecież wtedy niezmiernie potężnej w skali świata,

to musi ten egzamin również zdać.

I do tego bym

zachęcał, reprezentując kraj, który oczywiście w tej

chwili korzysta dzięki członkostwu w Unii Europej-

skiej, ale który – jeżeli to, o czym mówię, spełniłoby

się w ciągu ośmiu czy dziesięciu lat – będzie korzystał

mniej.

Zdaję sobie z tego sprawę i z góry się na to

zgadzam.

Dziękuję bardzo”.

Kropka, koniec cytatu.

Autor: Lech Kaczyński.

Dziękuję bardzo.

(Burzliwe

oklaski)

Marszałek:

Dziękuję, panie premierze.

może zabrać…

( Gwar na sali)

Bardzo proszę o spokój.

Panie pośle, panie pośle

Maciarewicz...

(Głos z sali: Niech się pani nauczy nazwiska.)

(Głos z sali: Proszę wezwać Straż Marszałkow-

ską.)

Pani poseł, nie udzieliłam pani głosu.

Bardzo pro-

szę, będzie pani miała okazję wystąpić, jeśli będzie

pani reprezentować klub.

Proszę nie polemizować.

(Głos z sali: Ja nie polemizuję.)

ster spraw zagranicznych.

Nie są dopuszczalne pyta-

nia jako odrębny element debaty.

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela Klubu

Parlamentarnego Platforma Obywatelska pana posła

Rafała Grupińskiego.

Proszę panią poseł o spokój.

Upominam po raz

ostatni.

(Oklaski)

Poseł Rafał Grupiński:

nistrowie!

Wysoka Izbo!

Wniosek o wyrażenie wotum

dosława Sikorskiego musi budzić dziś nasz zdecydo-

wany sprzeciw.

W uzasadnieniu wniosku, popartym

zresztą dość chaotycznym wystąpieniem posła Witol-

da Waszczykowskiego, klub PiS przywołuje argu-

menty, które są w istocie oczywistym wykrzywieniem

obrazu polskiej polityki zagranicznej oraz działań

ministra Sikorskiego na rzecz realizacji jej celów.

Próba odwołania tak wysoko ocenianego ministra od

kilku lat, bo nie nowego, zarówno w Polsce, jak i poza

jej granicami jest nie tylko nieuzasadniona meryto-

rycznie i politycznie, ale także szkodliwa z punktu

widzenia naszego obecnego interesu.

Dzięki skutecz-

nej polityce rządu premiera Tuska dzisiaj każdy po-

lityk polski, który reprezentuje nasz kraj za granicą,

może powiedzieć spokojnie i z dumą, że Polska dziś

nie jest źródłem kłopotów czy problemów, ale jest

źródłem rozwiązań europejskich, rozwiązań waż-

nych, istotnych dla Europy.

Ale politycy PiS-u nie ograniczyli się tylko do zło-

żenia wniosku o wotum nieufności wobec ministra

Sikorskiego.

W ramach licytacji pomiędzy politykami

PiS i Solidarnej Polski z powodu sporu między Ziobrą

i Kaczyńskim o to, kto silniej zaatakuje Sikorskiego,

ten spór został także przeniesiony na ulice Warszawy

i wpisany do tego w rocznicę stanu wojennego.

Ten

wtorkowy wiec PiS jest przykładem tego, co wyda-

rzyło się w polityce pomiędzy częścią opozycji a resz-

tą sceny politycznej w sferze języka.

Wydaje się, że

politycy PiS-u i Solidarnej Polski zostali osieroceni,

jeśli chodzi o sens języka polskiego.

Nie wiem, jak to

się stało, ale jeśli Witold Waszczykowski przed chwi-

lą mówił o tym, że współpraca z Niemcami w ramach

Unii Europejskiej to klientelizm, następnie nazywał

tę współpracę wasalizmem i jeśli nieustannie, zarów-

no on, jak i inni spośród państwa używają słów, któ-

re oznaczają coś innego niż to, co naprawdę dzieje się

dzisiaj w polityce polskiej, pomiędzy Polską a Unią

Europejską, pomiędzy Polską a innymi państwami,

z którymi współpracujemy, to trudno jest nie zasta-

i w jaki sposób rozumiecie patriotyzm, do którego się

odwołujecie.

Stanisław Cat-Mackiewicz, który za-

wsze cenił geniusz Piłsudskiego, a wasza demonstra-

cja skończyła się pod pomnikiem Piłsudskiego...

(Głos z sali: Państwa.)

Państwa demonstracja, drodzy państwo z Prawa

i Sprawiedliwości.

...podkreślał, że różnica między Piłsudskim z jego

geniuszem politycznym a jego następcami była

ogromna, bo u piłsudczyków, którzy nastąpili po nim,

brakowało sensu politycznego.

Jeśli pamiętamy cię-

tość języka Mackiewicza, to ciekaw jestem, jakich

dzisiaj by użył słów, słysząc to, co mówiliście i wy-

krzykiwaliście państwo pod pomnikiem naczelnika

państwa.

(Oklaski) Oszczędzę wam tego, co mógłby

napisać, bo można by, używając jego języka, oczywi-

ście tych ciętych słów sporo zacytować.

(Głos z sali: Co by o was powiedział!)

(Głos z sali: Co Piłsudski o waszej polityce by po-

wiedział?

Jak sądzę...)

(Głos z sali: Wspaniała!)

(Głos z sali: Orzeł Żółty!)

Otóż, proszę państwa, ja mam dosyć ograniczony

czas, więc proszę o wysłuchanie tego, co chcę powie-

dzieć.

Polityka polskiego rządu, polityka ministra Sikor-

skiego była oceniana m.in. wczoraj w podsumowaniu

polskiej prezydencji.

Tamta debata w Parlamencie

Europejskim miała zupełnie inny charakter.

Wysłu-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

269

chiwaliśmy, jak i ci obywatele polscy, którzy mogli

śledzić tę debatę, w zasadzie wyłącznie pochwał, do-

brych ocen, nawet takich, że od 15 lat tak dobrej pre-

zydencji nie było.

Powiedział to szef jednej z najwięk-

szych frakcji w Parlamencie Europejskim.

(Gwar na

sali) A kto krytykował pracę polskiego rządu?

Otóż

europosłowie wyłonieni z list PiS-u, bo już dzisiaj nie

wszyscy są w PiS, i, co ciekawe, członek Komitetu

Centralnego Komunistycznej Partii Grecji.

Taki ze-

staw krytyków występował wczoraj w Strasburgu.

(Głos z sali: Jaruzelski was też chwalił.)

Wystąpienie Radosława Sikorskiego z 28 listopa-

da, które stało się przyczyną podstawową owego

wniosku o wotum nieufności, dotyczyło przecież

przede wszystkim kwestii ﬁnansów Unii Europej-

skiej.

Całe było uporządkowane pod tym kątem, było

wypowiedzią, która miała przedstawić polską recep-

tę i polski punkt widzenia na kryzys w streﬁe euro

grożący dezintegracją całej Unii Europejskiej.

Te

propozycje ministra nie były zresztą zupełnie nowe,

bo o pewnych dyskutowano już od dłuższego czasu

w Unii Europejskiej, ale były wypowiedziane mocno,

dobitnie i zarazem z pewnymi oryginalnymi elemen-

tami.

Przecież zwiększenie dyscypliny budżetowej

w krajach euro, ale pod kontrolą Parlamentu Euro-

pejskiego, to w istocie realizacja naszego postulatu

i naszego konstytucyjnego zapisu.

Chcemy, aby został

on przeniesiony do innych krajów Unii Europejskiej,

tak abyśmy w przyszłości także nie zapłacili czasem

za nieodpowiedzialność, za brak dyscypliny budżeto-

wej części członków Unii Europejskiej.

Apel o to, żeby

Niemcy zwiększyły swoją odpowiedzialność za stan

strefy euro, bo są też największym beneﬁcjentem tej

strefy, jest czymś oczywistym i naturalnym.

Koncep-

cje zmian dotyczących instytucji europejskich, które

także brały to pod uwagę, ponieważ to wystąpienie

było poświęcone ﬁnansom, chociaż była też tam za-

pisana pewna wizja przyszłej Unii Europejskiej, tak-

że w odniesieniu do tych zmian sposobu funkcjono-

wania instytucji, wzmocnienia roli Komisji Europej-

skiej również zawierały te elementy oszczędnościowe,

jeśli chodzi o europejską biurokrację.

Gdyby odwoływać się do tego, co mówił minister

Waszczykowski, jeśli chodzi o ocenę wcześniejszych

działań ministra Sikorskiego w ostatnich 4 latach,

czyli jakby w poprzednim rządzie, choć to wotum

nieufności nie może tego okresu dotyczyć, to przecież

wystarczy powiedzieć o stabilnych stosunkach Polski

z sąsiadami, wystarczy przytoczyć kwestię rozwią-

zywania najtrudniejszych problemów między Polską

i Rosją.

Ważne jest też nasze przekonanie, że trzeba

konsekwentnie budować politykę wschodnią, czyli

chodzi o zbudowanie Partnerstwa Wschodniego wraz

ze Szwecją, następnie wyposażenie tego w odpowied-

nie instrumenty.

Oczywiste jest, że kwestia wiosny

ludów w krajach arabskich, gdzie także nasza prezy-

dencja odegrała niezwykle aktywną rolę, jeśli chodzi

o demokratyzację procesów w Tunezji czy Egipcie,

a także kwestia naszego udziału w rozwiązywaniu

problemów w Libii pokazywała nasz sposób uprawia-

nia polityki – polityki nie egoistycznej, polityki wspól-

notowej – w której chcemy być liczącym się graczem,

liczącym się partnerem.

Czy Polacy czują się bezpieczniejsi dzięki temu, że

dzisiaj współpraca Polski z największymi sąsiadami

jest stabilna, bezpieczna i oparta na rosnącej wymia-

nie gospodarczej, czy czują się bezpieczniejsi w swojej

ojczyźnie w wyniku tych działań, działań ministra

Sikorskiego i rządu Donalda Tuska, rządu Platformy

i Polskiego Stronnictwa Ludowego, czy też Polacy

czują się zdradzeni i opuszczeni w jakimś rosyjsko-

-niemieckim kondominium?

Spróbujcie wrócić do

właściwych sensów języka polskiego, do sensu języka,

którego używamy w debacie, bo inaczej nigdy poro-

zumienia między nami a częścią opozycji, Prawem

i Sprawiedliwością nie będzie.

Polacy zasługują na

uznanie swojej wielkości na scenie międzynarodowej.

Zasługują na to, żeby ta polityka, która jest prowa-

dzona przez polski rząd, była polityką skuteczną i od-

powiedzialną.

Taka jest ta polityka.

Bo politykę trze-

ba prowadzić z gorącym sercem, ale z chłodnym

umysłem, tak żeby interesy narodowe dobrze repre-

zentować.

W ostatniej części swojego wystąpienia, które

państwa tak wzburzyło, w Berlinie Radosław Sikor-

ski w sposób niezwykle piękny właśnie na arenie

międzynarodowej przywołał historię unii polsko-li-

tewskiej.

(Dzwonek) I pamiętajcie państwo wszyscy

o tym – mówię to do Prawa i Sprawiedliwości i Soli-

darnej Polski, bo myślę, że reszta to jednak pamięta,

gdyż nie mówi takim językiem, jak wy – że tamta

unia, która mogłaby być wzorem, jeśli chodzi o spo-

sób traktowania partnerów, dla każdej unii europej-

skiej, jaka zostałaby zbudowana...

(Poseł Antoni Macierewicz: Słuchamy Niesiołow-

skiego.

Wiemy, jakim językiem mówicie.)

...została zawarta na zasadzie starej łacińskiej za-

sady do ut des: daję, abyś dał.

I ta zasada przyświeca

także naszej współpracy w Unii Europejskiej, nasze-

mu sposobowi rozumienia polityki wewnątrz Unii

Europejskiej, naszemu budowaniu polskiej pozycji

w Unii Europejskiej, dlatego wniosek o odwołanie mi-

nistra spraw zagranicznych Radka Sikorskiego, który

tę politykę realizuje, należy uznać za absolutnie bez-

zasadny.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawie-

Bardzo proszę, panie pośle.

(Oklaski)

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję bardzo.

Panie Ministrze!

Ministra ocenia się po tym, jak za-

Poseł Rafał Grupiński

270

czyna, aby w razie czego nie pozwolić mu skończyć.

I my (Oklaski) po tym, jak pan zaczął swą drugą ka-

dencję, nie mamy wątpliwości.

Nie chcemy, by pan

pozostał na stanowisku ministra spraw zagranicz-

nych.

(Oklaski) Nie chcemy tego z trzech powodów.

Po pierwsze, nie chcemy, by nadal polską polityką

zagraniczną zarządzał Dr Jekyll i Mr Hyde (Oklaski),

a my nie wiemy, który Radek Sikorski jest prawdziwy

– i tu będą cytaty, o które pan prosił – czy ten, który

mówi, że: „Niemcy to koń trojański Rosji” i że „Niem-

cy mają deal z Rosją na wymianę interesów”, czy ten,

który wzywa Niemcy do przywództwa w imię intere-

su europejskiego.

Czy prawdziwy jest ten, który

mówi, że myślał, że Rosja będzie zagrożeniem dla

Polski za 10, 15 lat, ale po kryzysie gruzińskim uwa-

ża, że będzie to 10–15 miesięcy, czy ten, który pisze,

że „jest przeświadczony, że polsko-rosyjskie partner-

stwo i współpraca to istotny wkład do budowy nowej

Europy”?

Czy ten jest prawdziwy od porównywania

kontekstu Gazociągu Północnego do paktu Ribben-

trop-Mołotow, czy ten od pozostawienia katastrofy

smoleńskiej w rękach rosyjskich śledczych?

Który

z panów jest prawdziwym Radkiem?

(Oklaski) Jeśli

obaj, to tragedia, bo to nie wróży dobrze spójności

polskiej polityki zagranicznej.

Jeśli jeden jest praw-

dziwy, a drugi fałszywy, to też tragedia, bo to znaczy,

że albo pan oszukuje nas, albo naszych partnerów

zagranicznych.

Jeśli żaden (Oklaski), a jest jeszcze

jeden ukryty Radek 3.0, to niech Bóg ma pana w swo-

jej opiece, bo tego nie przewidział nawet Robert Louis

Stevenson, który napisał nowelę o Dr Jekyll i Mr

Hyde.

(Oklaski)

Po drugie, pan nie może być dalej ministrem

spraw zagranicznych, bo pana polityka jest skrajnie

niekorzystna dla Polski, przede wszystkim dlatego

że nie przynosi żadnych efektów poza pana dobrym

samopoczuciem.

Panie ministrze, polityka zagranicz-

na to gra realistyczna, na poważnie.

Tu nie liczy się

wrażenie, wspaniałość, tylko fakty, siła, wpływ, zna-

czenie, status, obecność – twarde wyznaczniki.

I jeśli

spojrzeć z tego punktu widzenia na to, to jeszcze

5 lat temu, zanim objął pan ten urząd, Polska, była

obecna w misjach pokojowych ONZ na Bliskim

Wschodzie i dzięki temu była włączona w proces po-

kojowy tamże, jako partner, była na drodze do objęcia

niestałego miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ,

negocjowała z najsilniejszym państwem świata umo-

wę o współpracy w sprawie wspólnych strategicznych

instalacji obronnych…

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: I ja ją podpisałem.)

(Wesołość na sali)

…była punktem odniesienia w polityce między -

narodowej dla Ukrainy i całego regionu…

(Głos z sali: A gdzie jest?)

…była strategicznym partnerem dla Gruzji, w Unii

Europejskiej była krajem, który postrzegany był jako

niezbędny uczestnik każdego kompromisu, z Rosją

utrzymywała dialog oparty na realnej ocenie rozbież-

nych interesów, była krajem, który negocjował ważne

projekty z zakresu bezpieczeństwa energetycznego

w skali globalnej.

I tak mógłbym jeszcze długo wy-

mieniać.

Dzisiaj, po pana pierwszej kadencji, jeste-

śmy poza systemem sił pokojowych ONZ i poza pro-

cesem bliskowschodnim, nie jesteśmy w Radzie Bez-

pieczeństwa ONZ na własną prośbę, dla Stanów re-

lacje z nami są bez znaczenia, nie ma pan wpływu

na Ukrainę i inne kraje regionu, czego dowiódł nie-

udany szczyt Partnerstwa Wschodniego, gdzie pan

nawet nie był w stanie wynegocjować dokumenty

końcowego, o Gruzji pan zapomniał, w Unii jest pan

partnerem miłym, ale niekoniecznym, bo i tak pan

zadeklarował, że chce być w głównym nurcie, wobec

Rosji prowadzi pan taką politykę, że trzeba się cie-

szyć, że podpisał pan umowę o małym ruchu granicz-

nym…

(Poseł Rafał Grupiński: A co podpisał Jasiński?)

…a nie o wielkim przemieszczeniu granic ( Weso-

łość na sali, oklaski), płacimy jedną z najwyższych

cen za gaz w Europie, a będzie jeszcze gorzej, o czym

pan wie, gdy okaże się, że Gazprom przejął infra-

strukturę i białoruską, i ukraińską, a na północy

zacisnęła się żelazna pętla Gazociągu Północnego, na

wschodniej granicy ma pan same problemy, a w ska-

li globalnej wycofuje pan naszą dyplomację i infra-

strukturę dyplomatyczną.

Wpisał pan za to do pro-

gramu wyborczego Platformy Obywatelskiej, za któ-

ry pan przecież odpowiadał, że polską politykę zagra-

niczną chce pan realizować za pośrednictwem Unii

Europejskiej, a polską racją stanu jest być w głów-

nym nurcie Unii.

Jeśli to jest klucz do zrozumienia,

dlaczego powoli pan wygasza polską politykę zagra-

niczną, to nie ma dla pana przyszłości na stanowisku

ministra spraw zagranicznych.

(Oklaski)

I po trzecie wreszcie, pan nie może być dalej mi-

nistrem po tym, co pan powiedział w Berlinie i co

nazwał pan zwieńczeniem polskiej prezydencji.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ale będzie.)

Jeśli jej podsumowaniem ma być wezwanie, by

pozbawić państwa członkowskie podmiotowości, su-

werenności, stworzyć federację…

(Głos z sali: Federację z kim?)

…to myślę, że wszyscy będą odtąd się już bać, gdy

usłyszą, że idzie pan gdzieś wygłosić przemówienie.

(Wesołość na sali, oklaski)

Panie ministrze, występ berliński miał być pana

krokiem, by wejść do historii.

Jak wiemy, wystąpie-

niem polskiego ministra spraw zagranicznych, które

uznawane jest jak dotąd za historyczne…

(Głos z sali: To trzeba było zmienić…)

…było wystąpienie ministra Becka, tu, w Sejmie.

W tamtym wystąpieniu kluczowym słowem było sło-

wo „honor”.

Próbowałem znaleźć dla tego słowa pa-

sujące miejsce w pana berlińskiej mowie i nie znala-

złem.

Znalazłem za to zdanie: jeśli włączycie nas

wsparcie ze strony Polski.

I choćby z tego powodu nie

powinien być pan dalej ministrem spraw zagranicz-

nych.

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Krzysztof Szczerski

271

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Klub Prawo i Sprawiedliwość zwrócił się z prośbą

o podzielenie czasu.

Zostały 4 minuty i 7 sekund dla

drugiego mówcy.

Bardzo proszę, panie pośle.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Króciutko.

Jestem

wzruszony tym, że moje wystąpienie zostało zauwa-

żone przez pana premiera Donalda Tuska…

(Prezes Rady Ministrów Donald Tusk: Za dużo

powiedziane.)

…ale rozumiem, ciężki mecz, głowa boli, nie

wszystko pan premier zrozumiał, więc może się od-

niosę do niektórych rzeczy.

(Oklaski)

(Prezes Rady Ministrów Donald Tusk: Nie, nie.

Dziękujemy.)

(Głos z sali: Mów do mikrofonu, bo nie słychać.)

Lepiej szydzić, niż odnieść się do rzeczy.

Po pierw-

sze, nie zrozumiał pan, co to znaczy pragmatyczna

polityka.

Pragmatyczna polityka to jest polityka bez

zasad, nieoparta na normach, standardach, warto-

ściach, to jest polityka transakcyjna.

(Oklaski) Tak

podsumował to kiedyś profesor Nałęcz: warto było

dać każdą cenę za przyjazd Putina do Katynia.

No to

zapłaciliśmy.

(Głos z sali: Bo powiemy coś więcej.)

Proszę.

Po drugie, wybory w Rosji.

Znowu pan coś usły-

szał, ale nie zrozumiał, i mamy oskarżenia.

Ja pyta-

łem, czy ten eksperyment, umowa, jaką podpisał pan

minister w Rosji, wart jest tego, aby to robić w tej

chwili, po tych wyborach w Rosji, które poszły tak,

jak poszły.

Po trzecie, odniosłem się do agendy unij-

nej, do której pan minister od lat się nie odnosi.

Pan

usłyszał egzotyczne słowo Sahel.

No ale ja pytałem,

co w kryzysowych, ważnych sprawach ten pan ma do

powiedzenia.

Być może niedługo będzie interwencja

w Iranie, wali się Bilski Wschód.

Nie ma żadnej od-

powiedzi.

(Głos z sali: Nie będzie.)

I wreszcie czwarty punkt, haniebny.

Odniósł się

pan do wystąpienia profesora Lecha Kaczyńskiego,

prawnika, na uniwersytecie, czyli we właściwym

miejscu, gdzie dyskutował, rozważał problem federa-

lizmu.

Proszę zobaczyć, do czego tam on się zobowią-

zał. Niech pan sprawdzi, czy on się do czegoś zobo-

wiązał, i nam pokaże.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję.

Bardzo proszę, panie pośle.

Szanowna Pani Marszałkini!

Wysoka Izbo!

Sza-

nowny Panie Premierze!

Szanowny Panie Ministrze!

Panie ministrze, czy pan jest carem?

W Berlinie za-

chował się pan jak car.

Co tam społeczeństwo, co tam

obywatele, liczy się tylko Platforma Obywatelska,

liczy się tylko moje zdanie, liczy się tylko i wyłącznie

zdanie rządu.

Nie warto dyskutować ze społeczeń-

stwem, kiedy ma się tylko i wyłącznie własną wizję

uprawiania polityki zagranicznej.

Tak się poczuliśmy

jako obywatele.

Możemy wszystko.

Kiedy nie chcemy

dyskutować, możemy prezentować każdy pogląd bez

debaty, bez dyskusji.

Ale tak się nie buduje demokra-

cji.

Demokracja polega na dialogu i pan, panie mini-

strze, a jest pan wybitnym ministrem spraw zagra-

nicznych, co chciałbym podkreślić, bardzo dobrze

cieszę się, że pan sprowokował tę dyskusję w Berlinie,

bo okazja do reﬂeksji nad miejscem Polski w Unii

Europejskiej, nad wizją Polski w Unii Europejskiej

w tym miejscu nadarza się zbyt rzadko, dlatego nasz

udział w tej debacie jest dla nas wszystkich na pewno

ważny.

Chciałbym podkreślić, że to my, obywatele...

(Głos z sali: Brawo, Robciu.)

...to ten parlament, to ten rząd, to my powinniśmy

dyskutować na temat przyszłości Unii Europejskiej,

a nie mieszkańcy Berlina, nie mieszkańcy Niemiec,

nie oni powinni dyskutować o polskiej polityce w Unii

Europejskiej, ale przede wszystkim Polacy.

Myślę, że

Cieszę się, że uczestniczył pan w dzisiejszej deba-

cie przez cały dzień.

To też jest godne szacunku.

Rzadko to się spotyka.

Choć jestem nowym posłem,

to niestety już zdarzyło mi się, że zadawałem pytania

i nie mogłem znaleźć w tym miejscu ministra.

Pan

dzisiaj w tej debacie uczestniczył i za to na pewno

należy się panu szacunek.

Ale przyzna pan, że to

manto się panu należało, że to, co pan dzisiaj usły-

szał, panu się należało, bo najpierw trzeba było po-

rozmawiać z tymi eurosceptykami, a dopiero potem

jechać do Berlina.

Ale to pana wzmocni, to się panu

przyda.

(Wesołość na sali, oklaski)

Na brak konsultacji w sprawie pana wypowiedzi

w Berlinie skarżył się prezydent Bronisław Komo-

rowski, na brak tej konsultacji skarżył się również

pan premier Donald Tusk.

(Głos z sali: Gdzie i kiedy?)

Nie prosił ich pan o żadne spotkanie, o żadne kon-

sultacje.

Całe szczęście, bo zepsuliby to panu.

Nie

miałby pan odwagi powiedzieć tego, co pan powie-

dział w Berlinie, gdyby tak się stało.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

A teraz niech pan przyzna, skopiował pan postu-

laty wyborcze Ruchu Palikota.

Tak, panie ministrze,

tak.

I bardzo dobrze, bo polityka...

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Wielkie umysły myślą podobnie.)

272

Cieszę się, dlatego pewnie kiedyś zostanę w pana

rządzie wiceministrem albo ministrem, a pan moim

wiceministrem.

(Wesołość na sali, oklaski)

Panie ministrze, to bardzo dobrze, bo Platforma

Obywatelska do tej pory zachowywała się zbyt zacho-

wawczo, stanowczo zbyt konserwatywnie.

Pan doda

jej odwagi.

Pan jest nadzieją dla Polski, pan jest na-

dzieją dla Unii Europejskiej.

(Głos z sali: Brawo!)

Zapraszamy do naszego klubu.

(Wesołość na sali,

oklaski)

Panie ministrze, ta wizja jest zapożyczona, to jest

wizja Ruchu Palikota.

Warto o tym pamiętać.

(Głos z sali: ...też już myśleli o tym.)

Apeluję do pana.

Kiedy będzie pan pisał następne

wystąpienia, to proszę się skonsultować, bo na przy-

kład zapomniał pan o pewnej sprawie i nadal głosi

pan poglądy, które dzisiaj w Unii Europejskiej są tak

naprawdę podzielane przez mniejszość.

Konsensus

Waszyngtoński się nie sprawdził, to jest wizja prze-

grana, a pan uporczywie się jej trzyma.

Jesteście

omamieni religią wzrostu, a to nie wzrost zapewni

przyszłość Unii Europejskiej...

(Poseł Jolanta Szczypińska: A co?)

...to nie euro, nie walka o euro, nie walka o wzmoc-

nienie banków zapewni przyszłość Unii Europej-

skiej.

(Poseł Jolanta Szczypińska: To miłość.)

To miłość!

Zgadzam się.

To miłość między obywa-

telami Unii Europejskiej zapewni jej przyszłość.

(Oklaski)

(Głos z sali: ...cała sala...)

To dialog w Unii Europejskiej zapewni jej przy-

szłość.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Kopiuje pan exposé premiera Tuska.)

Nie, nie, takich ambicji jeszcze nie mam.

(Prezes Rady Ministrów Donald Tusk: Ale miłość

nas połączy.)

(Wesołość na sali)

Polityka neoliberalizmu się nie sprawdziła.

Wszy-

scy o tym wiemy, powiedzmy to na serio.

Zgubiliście

w tej polityce człowieka.

(Głos z sali: Chyba Sikorskiego.)

Za mało było człowieka w pana berlińskim wystą-

pieniu, za mało było w tym wszystkim polityki spo-

łecznej, spójności społecznej, solidarności społecznej.

Tylko Europa socjalna, tylko Europa, w której wspie-

ramy solidarność społeczną, ma szansę na przyszłość,

a tego zabrakło w pańskim wystąpieniu.

Zna pan przecież od dawna kreowany, popierany

pomysł europejskiej płacy minimalnej.

Liczę na to,

że pan go popiera.

Dlaczego nie wspomniał pan

w swoim berlińskim wystąpieniu, jak pan się do nie-

go odnosi?

Może warto przyłączyć się do debaty na

temat europejskiej płacy minimalnej, jaka toczy się

dzisiaj w całej Europie.

Przysposobił pan sobie naszą wizję Europy, ale

porzucił pan jednocześnie jej ważny element, miano-

wicie równość.

Na zakończenie swojego wystąpienia

w Berlinie podkreślił pan, że im więcej władzy i legi-

tymizacji przekażemy instytucjom federalnym, tym

państwa członkowskie powinny być bardziej utwier-

dzane w przekonaniu, że niektóre prerogatywy po-

winny na zawsze pozostać w gestii państw.

Zgoda co

do federalizacji, zgadzamy się z panem, popieramy

ten pomysł.

Jednak dalej mówił pan o tym, że w gestii

tych państw powinny pozostać szeroko pojęte kwestie

publicznej oraz stawek podatku dochodowego i po-

datku VAT.

O podatku już dzisiaj mówiłem.

Teraz

chcę powiedzieć, że bez Europy równych szans nie

jesteśmy w stanie zbudować Europy demokratycznej.

O tym też trzeba pamiętać.

(Oklaski) Kiedy mówimy

o globalizacji, to powinna ona dotyczyć przede wszyst-

kim praw człowieka, bo to jest najważniejsze.

Nie

powinno być takiego wykluczenia.

Dzisiaj posłanki i posłowie wielokrotnie pana py-

tali, jakie są perspektywy odstąpienia od protokołu

brytyjskiego do Karty Praw Podstawowych.

Nie od-

powiedział pan na to bardzo ważne dla społeczeństw

Europy pytanie.

Przecież za to jesteśmy krytykowa-

ni.

Panie premierze, cztery lata temu, przed wybora-

mi obiecał pan, że odstąpimy od tego protokołu.

Do

dzisiaj to nie nastąpiło.

Zadaję pytanie: kiedy?

Od-

wagi!

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Trochę przesadziłeś.)

Co ze zrewidowaną Europejską Kartą Społeczną?

Czy są perspektywy jej przyjęcia?

To są pytania, któ-

re dzisiaj w Europie nam się zadaje, i my też oczeku-

jemy odpowiedzi na te pytania.

Nie chcę już zadawać pytania, kto panu napisał

to wystąpienie, bo są różne plotki.

Ja wierzę w jedną

z tych, które słyszałem, w to, że napisał je panu sam

Palikot, bo jest ono nam bliskie, jak już panu powie-

działem.

W tę wierzę najbardziej.

(Wesołość na sali,

oklaski)

(Głos z sali: To nie mógł być Janusz, bo...)

Mimo krytycznego stosunku do części pana wy-

stąpienia, gdy porównamy to z tym, co powiedziało

Prawo i Sprawiedliwość, jak też z tym nudnym uza-

sadnieniem, które pewnie nawet posłów i posłanek

Prawa i Sprawiedliwości nie przekonało, nie poprze-

my wniosku o wotum nieufności zgłoszonego przez

Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości wobec

pana ministra.

(Poseł Jolanta Szczypińska: Ojej, niemożliwe.)

Nie chcemy bowiem skłócić Polski z Unią Euro-

pejską.

Nie damy się wciągnąć w permanentną wojnę

toczoną przez Prawo i Sprawiedliwość, nie chcemy

uczestniczyć w tej demagogii.

Tak, pani poseł, nie

chcemy.

Uważamy, że ta demagogia jest niebezpiecz-

na dla Europy, że nie tędy droga.

Uważamy, że tylko

dialog i współpraca będą budowały silną Polskę

w silnej Unii Europejskiej.

Dlatego, panie ministrze,

solidaryzujemy się z pana wizją Unii Europejskiej,

witamy w naszej rodzinie europejskiej, zapraszamy

pozostałą część Platformy Obywatelskiej i życzymy

powodzenia.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Robert Biedroń

273

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

nisław Żelichowski.

Bardzo proszę.

Poseł Stanisław Żelichowski:

Szanowna Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Pa-

nie Ministrze!

Panie i Panowie!

W demokratycznych

państwach w parlamentach debata polityczna, walka

polityczna jest rzeczą naturalną, ale na ogół są dzie-

dziny, które są wyłączone z walki politycznej.

Taką

dziedziną jest polityka zagraniczna państwa.

To jest

coś szczególnego, tu walki politycznej się nie prowa-

dzi.

Tu mamy inny przykład.

Teraz jestem w dosyć dużym kłopocie, ponieważ

pan minister Waszczykowski przedstawił dzisiaj

w imieniu wnioskodawców pewne swoje przemyśle-

nia, które różnią się od zapisów wniosku zawartego

w druku sejmowym.

W tych pana wyjaśnieniach, pa-

nie ministrze, tak to odebrałem, są jakieś osobiste

urazy, związane pewnie z pracą w resorcie.

Do tego

nie chciałbym wracać.

Odniosę się do spraw, które są

zawarte w druku sejmowym.

Pierwsza konstatacja

w imieniu mojego klubu Polskiego Stronnictwa Lu-

dowego.

Macie państwo pretensje do ministra, ale nie

możecie sprecyzować, w czym minister zawinił.

Jak

się przeczyta to wszystko, to z tego nie wynika, w czym

minister zawinił.

(Poseł Krzysztof Jurgiel: Bo trzeba to zrozumieć.)

Pierwsza sprawa to zarzut, że w exposé pana pre-

miera nie było informacji o polityce zagranicznej.

Byłem, przepraszam za takie osobiste reﬂeksje, mi-

nistrem w czterech rządach.

Każdemu premierowi

składałem jakąś informację do jego exposé.

Jeden

więcej przyjął z tej informacji, drugi mniej.

Jeżeli

państwo macie urazy, że nie było informacji, to trze-

ba było złożyć wniosek – przepraszam, z całym sza-

cunkiem, panie premierze – o odwołanie premiera.

Nie bardzo wiem, dlaczego minister ma za to odpo-

wiadać.

(Oklaski)

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Oczywiście.)

Pomyliło się państwu coś, czego nie mogę zrozu-

mieć.

Druga sprawa dotyczy wystąpienia pana ministra

w Niemczech.

Jeśli się tak literalnie wczytać w to, co

pan minister mówił, to apelował pan do Niemiec,

żeby rzucili więcej grosza, więcej euro do wspólnego

kotła, żeby ratować Unię Europejską, apelował pan,

żeby struktury Unii Europejskiej były mocniejsze.

I teraz mamy odwoływać polskiego ministra za to, że

apeluje, aby Niemcy zapłacili?

Rozumiem państwa

miłość do Niemiec (Oklaski), ale naprawdę przesa-

dzacie.

Nie bardzo widzę powód.

Później pan minister wnioskuje o silniejsze struk-

tury europejskie.

Tak abstrakcyjnie załóżmy, że roz-

sypuje się Unia Europejska, są silne Niemcy, jest

Polska.

Jeśli struktury europejskie będą silne, to

mamy się chociaż do kogo poskarżyć, jeżeli one będą.

Do kogo się poskarżycie?

Dlaczego mamy za to odwo-

ływać ministra?

Nie da się w dzisiejszych czasach

wysłać Niemcom zamiast Czerwonych Gitar czerwo-

nych beretów, bo już i gitary nie te, i berety nie te.

(Wesołość na sali, oklaski) Tu się państwo pomylili-

rzeczy należałoby odwołać ministra.

Jest jeszcze sprawa tych rzekomo federalistycz-

nych zapędów pana ministra.

Różnie można rozu-

mieć to pojęcie.

Znam polityka, który proponował

wprowadzenie w Polsce kary śmierci, może inaczej:

ochronę życia od poczęcia do szubienicy.

(Wesołość

na sali, oklaski) Na miły Bóg, za same pomysły nikt

nikogo nie karze.

Nawet jeżeli pan minister, używa-

jąc pojęcia federalizacja, miał na myśli co innego, to

za sam pomysł nikogo się nie karze.

Jeżeli chodzi o pozycję Polski na arenie między-

narodowej, że osłabił.

Na miły Bóg, proszę państwa,

pamiętamy, jak było za waszych rządów.

Dajcie sobie

z tym spokój.

(Wesołość na sali, oklaski)

Klub oczywiście po tym, co powiedziałem, nie

może poprzeć tego wniosku, ale mam do pana mini-

stra taką prośbę na przyszłość, żebyśmy tu niepo-

trzebnie nie tracili czasu.

Jeżeli następnym razem

będzie pan chciał zabrać głos, będzie to bardzo trud-

ne, ale proszę tak sformułować swoje myśli, żeby na-

wet Prawo i Sprawiedliwość pana zrozumiało.

(We-

sołość na sali, oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

W imieniu klubu parlamentarnego Sojusz Lewicy

rze!

Wniosek o odwołanie ministra spraw zagranicz-

nych sporego państwa jest zawsze wydarzeniem w sto-

sunkach międzynarodowych.

A jeśli dzieje się to

wkrótce po wyborach i po zaprzysiężeniu nowego

rządu, to stanowi, jak trafnie zauważył premier

Tusk, ewenement.

Nie przypominam sobie w ostat-

nich latach podobnej sytuacji w streﬁe dojrzałej de-

mokracji.

Tym razem uczyniło to 87 posłów Prawa

i Sprawiedliwości, grubo ponad wymagane mini-

mum.

De facto stanęli oni na pozycji określonej przez

Williama Szekspira w ten sposób: Serce miej otwar-

te dla wszystkich, zaufaj niewielu.

I tak mogło być

gorzej, bo ci, którzy uważają pana za zdrajcę, mogliby

domagać się pana rozstrzelania albo powieszenia.

274

Odważne pana przemówienie „Polska a przyszłość

Unii Europejskiej”, wygłoszone cztery tygodnie temu

w Berlinie, choć było zaskakujące i dla prezydenta,

i dla Sejmu, spotkało się z żywymi reakcjami nad

Wisłą i za granicą.

Zaapelował pan w nim do Niemiec

o aktywny udział w ratowaniu strefy euro i przedsta-

wił w imieniu, powiedzmy to sobie szczerze, niedo-

statecznie aktywnej do tego czasu polskiej prezyden-

cji w Radzie Unii Europejskiej propozycje osiągnięcia

jakościowo nowego poziomu unijnej integracji, mię-

dzy innymi te, które wkrótce potem, 8–9 październi-

ka na szczycie Unii w Brukseli, stały się przedmio-

tem burzliwej debaty.

Być może lepiej byłoby, gdyby

owo wystąpienie miało miejsce wcześniej i formułę,

jaką przyjął przed laty w tym samym mieście Josch-

ka Fischer, ówczesny minister spraw zagranicznych

RFN, który znalazł wyjście i nigdy nie był podejrze-

wany o dwuznaczność.

Z drugiej strony, w momencie,

gdy pan to uczynił, niemal wszyscy mieli już świado-

mość największego w dziejach Wspólnoty kryzysu

ﬁnansowo-gospodarczegoiniedostatecznychkroków

na rzecz jego przezwyciężenia, a także potrzeby wy-

ciągnięcia właściwych wniosków na przyszłość.

Prze-

cież wciąż w jakimś stopniu grozi nam spełnienie się

czarnej wizji generała de Gaulle’a, cytuję: Sen o zjed-

noczonej Europie nie ma żadnych widoków na reali-

dziwnego, iż jak rzadko kiedy wystąpienie szefa pol-

skiej dyplomacji znalazło się na czołówce „Financial

Times”, a w środku numeru zamieszczono jego ob-

szerne fragmenty z wybitym tytułem: „Obawiam się

mniej potęgi Niemiec niż ich bezczynności”.

General-

nie zostało ono potraktowane jako ważny i śmiały

głos w dyskusji o przyszłości Unii z konkretnymi po-

mysłami, choć w kilku przypadkach, czego przykła-

dem jest zmniejszenie liczby komisarzy, już wcześniej

zgłaszanymi.

W epoce globalizacji, gdy bodaj najważniejszą ka-

tegorią jawi się współzależność, a równocześnie nie

brak w skali Europy i całego świata zamieszania,

a nawet chaosu, nie tylko pojęciowego, wyraźnie od-

czuwa się niedostatek niebanalnego myślenia.

I to

mimo obﬁtościzupełnienowychwyzwań.

AlbertCa-

mus pisał, że bardzo późno zdobywamy się na odwa-

gę wiedzenia tego, co wiemy.

I w takim kontekście

postrzegam omawiane wystąpienie, stąd domaganie

się dymisji z tego powodu, a nawet postawienie mi-

nistra przed Trybunałem Stanu, uważam za kurio-

zalne.

Bo przecież cała obecna debata dotyczy głów-

nie tego, o czym rozmawiamy od rana, choć nie brak

innych zarzutów: marginalizacji roli Polski, wasali-

zacji.

Niektóre drobne argumenty są słuszne.

Ja na

przykład uważam, że wycofanie polskiego kontyn-

gentu z sił ONZ w południowym Libanie było ewi-

dentnym błędem, z różnych powodów.

Mamy więk-

szość sejmową, która zgadza się, że w małżeństwie

unijnym warto być i na dobre, i na złe.

To ostatnie

dzieje się teraz, ale chodzi przecież o to, żeby było

inaczej.

Mówię o tym wprost, choć minister Sikorski nie

jest bohaterem lewicowej bajki.

Licencjat Oksfordu

o skłonnościach narcystycznych, ale nobody’s per-

fect, jako wiceminister w rządzie Jana Olszewskiego

z uporem godnym lepszej sprawy długo nie chciał

przyznać się w Sejmie do posiadania obywatelstwa

brytyjskiego, choć polskie prawo na to zezwalało.

Tego nikt nie mógł zrozumieć.

Okazał się w jakiejś

mierze konwertytą politycznym, gdy jako były mini-

ster w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jaro-

sława Kaczyńskiego wezwał, o czym tu nieraz mó-

wiono, do dożynania PiS-owskich watah.

Sam pana

nieraz krytykowałem, na przykład za nieracjonalne

podejście do Gazociągu Północnego, bo sami tego

chcieliście, Grzegorzu Dyndało.

To rząd Buzka odpo-

wiada za to, że nie wyraził zgody na budowę drugiej

nitki Jamału.

Także za nierealną ocenę sytuacji

w Afganistanie, którą pan przecież dobrze zna z au-

topsji, czy za nadmierny wyścig do rozmieszczenia

w Polsce elementów amerykańskiej tarczy rakieto-

wej.

Na szczęście później przyszła znacznie lepsza

faza pana działalności: Partnerstwo Wschodnie,

śmiałe, choć bez efektów inicjatywy wobec Białorusi,

niezapominanie o Ukrainie, tworzenie instytucji,

wielu instytucji dialogu i współpracy z Rosją, i ry-

chłe, po wczorajszym podpisaniu, otwarcie strefy

małego ruchu granicznego z obwodem kaliningradz-

kim.

Nomen omen pani minister Fotyga, gdy była

niedawno w Olsztynie, w moim okręgu wyborczym,

protestowała przeciwko temu otwarciu.

(Poseł Anna Fotyga: Tak, zgadza się.)

To jest jakieś kuriozum, bo mówiła, że będzie eks-

port przestępczości.

A nieoceniony poseł Dorn, który

tryska energią i pomysłami, w imieniu Solidarnej

Polski przedstawił projekt uchwały, żeby Polska w ogó-

le nie otwierała tego obwodu do czasu, aż prezydent

Miedwiediew oﬁcjalnie powie, że nigdy, w żadnych

planach, rakiety Iskander nie będą rozmieszczone

w obwodzie.

(Poseł Anna Fotyga: Ma rację.)

Odróżnijmy nasze wzajemne interesy od sporów

i kolizji dwóch wielkich mocarstw, Stanów Zjedno-

czonych i Rosji.

W tym pozytywnym zbiorze, o którym mówię,

w ostatniej fazie lokuje się wystąpienie berlińskie,

z którym generalnie należy się zgodzić.

Pan nie za-

chował się jak pana kolega z rządu, obecny tu mini-

ster Rostowski, który groził jakąś wojną.

Szczerze

mówiąc, to jest inna sprawa, pan nie miał też ostat-

nio szczęścia.

Polska nie miała szczęścia, nie miała

szczęścia też polska prezydencja.

James Barrie, autor

słynnych „Przygód Piotrusia Pana”, pisał kiedyś, że

receptą na szczęście jest nie to, by robić, co się lubi,

ale to, by lubić, co się musi robić.

Otóż w praktyce nie

zawsze można to zrealizować.

Kryzys ﬁnansowypod-

mył nasze rozmaite priorytety, jeżeli chodzi o Unię

Europejską.

Arabska zima i później wiosna doprowa-

Poseł Tadeusz Iwiński

275

dziły obiektywnie do tego, że odwrócono uwagę od

Partnerstwa Wschodniego.

Ważną kwestią merytoryczną i polityczną jest

sprawa federalnego charakteru Unii.

Dla jednych to

szansa, dla innych groźba.

Narosło wokół tego sporo

nieporozumień, których nie zabrakło i dzisiaj, i w wy-

powiedzi berlińskiej pana ministra.

Pan mówił wte-

dy tak, cytuję: Stoimy przed wyborem, czy chcemy

też przykłady z historii Stanów Zjednoczonych Ame-

ryki i Szwajcarii.

Jednak to myślenie obarczone jest

dużym błędem.

Łączące się stany USA, najpierw 13,

a później kolejno więcej, były co najwyżej subpań-

stwami, a nie niepodległymi podmiotami.

Tak też się

działo ze szwajcarskimi kantonami.

Ponadto w ostat-

się osobiście nie podoba – nastąpiło faktyczne odej-

ście od federalistycznej koncepcji Unii Europejskiej.

Znaczące elementy federalizmu zostały bowiem wpi-

sane w tzw. konstytucję europejską...

Nomen omen, panie premierze, pan minister nie

umiał odpowiedzieć na moje pytanie, co miał na my-

śli, mówiąc wczoraj dwa razy, że wzywa, żeby Parla-

ment Europejski stał się konstytuantą nowej Europy.

To jest jednak inny temat.

Pani marszałek, proszę

mi odliczyć ten czas.

(Wesołość na sali)

Znaczące elementy federalizmu zostały wpisane

w tzw. konstytucję europejską, ale odrzucane w refe-

rendach we Francji i Holandii.

Wtedy trzeba było

znaleźć nową formułę integracji i stał się nią traktat

z Lizbony.

Załamanie się ostateczne, jak do tej pory,

wizji Europy federalnej przypieczętowało 147-stroni-

cowe orzeczenie niemieckiego Federalnego Trybuna-

łu Konstytucyjnego w Karlsruhe 2,5 roku temu,

gdzie użyto 47 razy pojęcia „suwerenność” w dość

niejasnym kontekście.

W sumie dzisiaj, ja tak uwa-

żam, powinniśmy tak mówić, to unikniemy też wielu

nieporozumień ze strony PiS-u.

PiS ma fobie na tle

federacji i federacyjności.

Otóż rozwinięcia wymaga

dzisiaj jak najgłębsza koncepcja konfederacji unijnej,

chyba że znowelizujemy traktat unijny albo zawrze-

my nowe traktaty.

Pani Marszałek!

Konkludując, Klub Poselski So-

ciwko wnioskowi o wyrażenie wotum nieufności wo-

bec ministra Radosława Sikorskiego.

Nie jest on

idealnym ministrem, bo nikt nie jest idealnym mini-

strem ani idealnym premierem, nawet premier Tusk,

chociaż mówiłem wcześniej o pochwałach Martina

Schulza wczoraj, nieco przesadnych, co mu powiemy

przy okazji.

Jeżeli wniosek upadnie, to bohater tego wieczoru

ma szansę zostać najdłużej sprawującym swój urząd

w dziejach dyplomacji III RP.

Pewnie tak się stanie.

A koleżankom i kolegom z Prawa i Sprawiedliwości

dedykuję słowa Leonarda da Vinci: Doświadczenie

kuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Klub Parlamentarny Solidarna Polska poprosił

o podzielenie swojego czasu na dwa wystąpienia.

Jako pierwsza zabierze głos pani poseł Marzena

Wróbel.

Bardzo proszę.

Polska bardzo dokładnie przeanalizował berlińskie

wystąpienie pana ministra Sikorskiego wygłoszone

w dniu 1 grudnia br., które legło u podstaw złożenia

W przemówieniu tym zarysował pan wizję sfede-

ralizowanej Europy, która na kryzys gospodarczy

i ﬁnansowy powinna zareagować jeszcze szybszym

i głębszym zjednoczeniem.

Mówił pan, cytuję: Jeżeli

nie jesteśmy gotowi zaryzykować częściowego de-

montażu Unii Europejskiej, wówczas staniemy przed

sza integracja lub rozpad.

Dalej stwierdza pan już

wprost, że jesteśmy federacją.

Panie Ministrze!

Kiedy Polacy decydowali o wstą-

pieniu Polski do Unii Europejskiej, godzili się na kon-

cepcję Europy ojczyzn, bo to przewidywał traktat

nicejski.

Ten traktat był dla Polski bardzo korzystny,

siła głosu Polski była porównywalna z siłą głosu naj-

większych państw Unii Europejskiej.

Ten traktat

szanował podmiotowość wszystkich krajów Unii Eu-

ropejskiej.

Niestety, został on zmieniony i zastąpiony

traktatem z Lizbony.

Przyjęcie traktatu z Lizbony Solidarna Polska

uważa za jeden z największych błędów politycznych,

większość z nas zresztą głosowała przeciwko jego

przyjęciu.

Traktat z Lizbony doprowadził do hege-

monii dwu największych państw europejskich w Unii,

myślę tutaj o Francji i państwie niemieckim.

To one

w tej chwili narzucają pozostałym krajom europej-

skim swoją wizję zmian i rozwoju i tak naprawdę

realizują prawie wyłącznie swoje własne partyku-

larne interesy.

Jeśli pan chce przykładów, to bardzo

proszę.

Koronnym przykładem takiej polityki jest

Gazociąg Północny.

Niemcy i Rosja podały sobie

ręce ponad głową Polski i podejmowały decyzje

wbrew naszym najbardziej żywotnym interesom

gospodarczym.

Zgoda na przyjęcie traktatu z Lizbony uważana

jest więc przez nas za jeden z największych błędów.

Jednak nawet rozwiązania przyjęte w tym traktacie,

panie ministrze, nie upoważniają pana do stwierdze-

nia, że Europa jest federacją.

Na federację nie było

zgody narodu polskiego.

Dalej z troską pochyla się pan nad problemami

państw należących do strefy euro, zaznaczając ko-

nieczność przyjęcia rozwiązań, które dyscyplinowa-

łyby kraje Unii Europejskiej do większej dyscypliny

276

budżetowej.

Z atencją mówił pan o tym, jak to będzie

dobrze, gdy Komisja i Trybunał Sprawiedliwości uzy-

skają uprawnienia do egzekwowania 3% pułapu de-

ﬁcytu i 60% pułapu zadłużenia.

Nie dostrzega pan zupełnie, że może to być miecz

obosieczny.

Te obostrzenia, o których mówimy, obo-

wiązywały już wcześniej w pakcie stabilności i wzro-

stu i były bardzo skutecznie omijane właśnie przez

największe kraje Unii Europejskiej.

I tak będzie rów-

nież tym razem.

Kraje mniejsze, słabsze, biedniejsze

będą musiały tego paktu przestrzegać, natomiast

kraje silniejsze znajdą sposób na jego obejście, bo

będą chciały się dalej rozwijać i nie pozwolą na dła-

wienie własnej gospodarki.

Pomniejszona Komisja Europejska w pańskiej wi-

zji ma odgrywać w koncepcji nowej Europy rolę nad-

zorcy gospodarczego.

Co więcej, sugeruje pan, że jest

jakiś naród europejski, który powinien wybierać swo-

ich przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego

z ogólnoeuropejskiej listy.

Ten lud europejski powi-

nien wybierać jednego przywódcę.

Panie Ministrze!

My wszyscy jesteśmy Europej-

czykami, dlatego że należymy do europejskiego krę-

gu kulturowego, ale przede wszystkim jesteśmy Po-

lakami.

I tak panu odpowie każdy przechodzień na

polskiej ulicy.

Nie ma czegoś takiego, jak narodowość

europejska.

Sugeruje pan też, że suwerenność państwa pol-

skiego może się ograniczać jedynie do podstawowych

prerogatyw, ale swoboda w kształtowaniu budżetu

państwa nie została przez pana zaliczona do takich

wartości.

Minister spraw zagranicznych Polski nie może,

zwracając się do swoich niemieckich partnerów, py-

tać ich tylko o to, czy zrobili dobry interes na wejściu

Polski do Unii Europejskiej.

Powinien mówić o ko-

nieczności zmiany pakietu energetyczno-klimatycz-

nego, bo za chwilę zdusi on naszą gospodarkę.

Winien

mówić o zwiększeniu dopłat bezpośrednich do hek-

tara dla polskiego rolnika, bo one są najmniejsze

w Unii Europejskiej.

Bardzo wyraźnie należą do jed-

nych z najmniejszych w Unii Europejskiej.

(Gwar na

sali) Mam ograniczony czas, więc nie będę tutaj po-

lemizować.

Bardzo wyraźnie w swoim przemówieniu zazna-

czył pan, że chcemy do strefy euro, i to już wkrótce.

Proszę posłuchać, co sądzą Polacy na temat wejścia

do strefy euro.

Nikt rozsądny, panie ministrze, nie

wchodzi do domu, który się właśnie wali, a pan stwier-

kompromisu, nawet w zakresie wspólnego podejścia

do suwerenności w zamian za uczciwą pozycję w sil-

niejszej Europie.

Kto pana upoważnił, panie ministrze, do wygła-

szania tego typu stwierdzeń?

Zrzec się suwerenności

nie można ot tak sobie w trakcie pogaduszek dyplo-

matycznych.

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Czas, czas, żeby się jesz-

cze Jaki załapał.)

Na koniec przemówienia sprecyzował pan, o co

prosimy Niemców.

Stwierdził pan: Jeśli włączycie

nie ministrze, będzie nas bardzo dużo kosztowało.

Mówię tutaj o bilionach, o miliardach euro zamrożo-

rowana cena za przywilej siedzenia przy stole, przy

którym nie będzie pan załatwiał najprawdopodobniej

polskich interesów?

Polska i Polacy mają płacić bar-

dzo wygórowaną cenę za wygórowane salonowe aspi-

racje elity.

Z przykrością muszę stwierdzić, że pańskie ber-

lińskie wystąpienie dyskwaliﬁkuje pana jako mini-

stra spraw zagranicznych Polski.

Składał pan dekla-

racje uderzające w suwerenność państwa polskiego,

nie mając do tego żadnych delegacji ze strony parla-

mentu.

W związku z powyższym Solidarna Polska

poprze wotum nieufności wobec pana jako ministra

spraw zagranicznych.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, pani poseł.

ka Jakiego.

Informuję pana posła, że pańskie wystąpienie bę-

dzie liczyło tylko 2 minuty i 33 sekundy.

Bardzo proszę.

Poseł Patryk Jaki:

wo trudne, ale spróbujemy.

(Głosy z sali: Dasz radę.)

Większość z państwa z uśmiechem bądź z polito-

waniem patrzy na prawą część sali, kiedy ta mówi

o utracie przez Polskę suwerenności.

(Oklaski) Tym-

czasem sens tych nowych koncepcji europejskich bar-

dzo szczegółowo wytłumaczył minister spraw zagra-

nicznych Niemiec w liście sprzed kilkudziesięciu dni

do członków frakcji CDU/CSU.

Cytuję państwu: Jeśli

dane państwo objęte programem pomocy europej-

skiego mechanizmu nie będzie w stanie wypełnić

szczegółowych warunków wsparcia – pisze Wester-

welle – zostaną mu narzucone konkretne rozwiąza-

nia budżetowe.

Byłyby na przykład możliwe cięcia

wydatków lub poszukiwanie nowych źródeł dochodu.

Ponadto jako ostateczność – powiada Westerwelle

– rozważana jest możliwość zastosowania dalej idą-

cych środków, łącznie z aktywnym wsparciem pew-

nych kroków administracyjnych.

Tak powiada pan

Poseł Marzena Dorota Wróbel

277

minister.

Pytacie państwo dalej, jak miałoby to wy-

glądać.

Już spieszę wytłumaczyć.

(Głos z sali: Cienko śpiewa.)

W połowie listopada do irlandzkich gazet przecie-

kła informacja, że wstępny budżet tego kraju na

przyszły rok przygotowany przez gabinet irlandzkie-

go premiera gdzie najpierw traﬁł?

Do komisji budże-

towej Bundestagu, i to zanim jeszcze zobaczyli go

deputowani parlamentu w Dublinie.

Po tym wszyst-

kim polski minister jedzie do Berlina i prosi Niem-

ców, aby objęli przywództwo m.in. nad nami.

Panie ministrze, jeśli już chcecie wysyłać polski

budżet do Berlina, to proponuję działać z dużo więk-

szym rozmachem.

Możecie na przykład wysłać Niem-

com polską konstytucję do analizy, a potem treść

polskich podręczników.

Możecie sprawdzić, czy w spo-

sób właściwy kończy się ﬁlm„Krzyżacy”Aleksandra

Forda bądź powieść Mickiewicza „Konrad Wallen-

rod”.

Możecie też powołać wspólny polsko-niemiecki

zespół bokserski.

(Wesołość na sali) Tak, bardzo śmiesz-

ne.

Możecie też powołać wspólny polsko-niemiecki

zespół bokserski, zresztą pierwsi rekruci z Niemiec

przyjechali już 11 listopada.

Panie ministrze Sikorski, może pan teraz popro-

sić panią kanclerz Merkel o przywództwo w innych

sprawach, np. energetycznych.

Zresztą, parafrazu-

jąc pana słynne wystąpienie berlińskie, to brzmia-

łoby mniej więcej tak, przepraszam, cytuję: Bardziej

niż niemieckiego braku rury na dnie Bałtyku, boję

się bierności Niemiec.

Dziękuję.

(Wesołość na sali,

oklaski)

Marszałek:

nia br.

Arkita z Klubu Parlamentarnego Platforma Oby-

watelska.

Proszę, panie pośle.

Nie widzę.

dronia z Klubu Poselskiego Ruch Palikota.

Poseł Robert Biedroń:

Szanowna Pani Marszałkini!

A może już: panie

marszałku?

Jeszcze Pani Marszałkini!

Wysoka Izbo!

W związku z rozpoczętymi właśnie pracami legisla-

cyjnymi nad rządowym projektem ustawy o zmianie

budżetowej zwracam się z apelem o uwzględnienie

szczególnych potrzeb ﬁnansowych rzecznika praw

obywatelskich w związku z ustawowym obowiązkiem

realizacji przez ten organ zadań w zakresie krajowe-

go mechanizmu prewencji, mechanizmu równego

traktowania, mechanizmu monitorującego niewła-

ściwe działania Policji i najnowszych inicjatyw zmie-

rzających do podniesienia jakości współpracy z oby-

watelami.

Niestety w ślad za nadaniem wielu nowych, jakże

ważnych, kompetencji nie poszły dodatkowe środki

ﬁnansowe na ich praktyczną realizację.

Sytuację,

w której krajowy organ do spraw równego traktowa-

nia czy monitoringu niewłaściwego działania Policji

nie dysponuje żadnymi środkami pozwalającymi na

realizację nałożonych zadań, w tym na wspieranie

obywateli, uważam za niewypełnianie zobowiązań

wynikających z uczestnictwa Polski w strukturach

międzynarodowych oraz unijnych.

To także lekcewa-

żenie jednej z podstawowych zasad Unii Europejskiej,

jaką jest równe traktowanie i dostęp do niezależnej

pomocy prawnej.

Rzecznik praw obywatelskich prof.

Irena Lipowicz na posiedzeniu Sejmu Rzeczypospo-

litej Polskiej w dniu 1 grudnia br. zaapelowała, aby

kierowany przez nią urząd uwzględnić w wyłącze-

niach zawartych w art. 23 ust. 1 wspomnianego na

wstępie pisma projektu ustawy, razem z kancelaria-

mi Sejmu i Senatu oraz sędziami Naczelnego Sądu

Administracyjnego.

Podobny apel wystosowało kil-

kadziesiąt organizacji pozarządowych skupionych

wokół Koalicji na Rzecz Równych Szans.

uruchomienie środków ﬁnansowych na poprawną

realizację obowiązków rzecznika praw obywatel-

skich.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Powiatowy w Chrzanowie.

Sukces szpitala to przede

Oświadczenia poselskie

Poseł Patryk Jaki

278

wszystkim sukces pacjentów, wszystkich mieszkań-

ców powiatu chrzanowskiego, którzy mają zapewnio-

ne bezpieczeństwo w obszarze opieki szpitalnej.

Oso-

bą zarządzającą szpitalem jest od 1994 r. pani dyrek-

tor Ewa Potocka i dotychczasowe osiągnięcia tej

placówki to w bardzo dużej mierze również osobisty

sukces pani dyrektor.

Szpital Powiatowy w Chrzanowie jest najbardziej

nowoczesnym szpitalem w zachodniej Małopolsce,

z najnowszą bazą diagnostyczno-zabiegową i zaple-

czem logistycznym zapewniającym pacjentom stan-

dard usług medycznych na poziomie europejskim.

Aktualnie dysponuje ponad 500 łóżkami na 18 od-

działach szpitalnych, 16 specjalistycznymi poradnia-

mi przyszpitalnymi, zakładami diagnostycznymi i re-

habilitacyjnymi.

W ramach systemu ratownictwa

medycznego w szpitalu funkcjonuje szpitalny oddział

ratunkowy zintegrowany z zespołami wyjazdowymi

pogotowia.

Szpital zabezpiecza populację z terenu

powiatu chrzanowskiego ok. 130 tys. osób, ludność

powiatów sąsiadujących oraz ludność napływową

z całej Polski i Unii Europejskiej z uwagi na zabez-

pieczenie medyczne autostrady A4.

Rocznie w szpi-

talu leczonych jest ok. 20 tys. pacjentów.

W porad-

niach specjalistycznych udzielanych jest ok. 59 tys.

porad rocznie.

Ponadto wykonuje on ok. 10 tys. dializ

rocznie, a pogotowie ratunkowe realizuje ok. 7,5 tys.

zgłoszeń do nagłych zachorowań i wypadków.

Szpital

pełni wiodącą rolę na rynku usług medycznych.

Mimo silnej konkurencji wdraża nowoczesne stan-

dardy postępowania lekarskiego, pielęgniarskiego,

medycznym.

Wyznacznikiem poziomu jakości usług

w szpitalu są posiadane certyﬁkaty jakości oraz wy-

sokie miejsca w rankingach.

Szpital posiada status szpitala akredytowanego

i należy do Krajowej Sieci Szpitali Promujących Zdro-

wie, Regionalnej Sieci Szpitali Promujących Zdrowie

prowadzona jest edukacja w zakresie samobadania

piersi, zdrowego stylu życia i żywienia.

Przy poradni

działa Stowarzyszenie Amazonek.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Moje wystąpienie

to efekt kolejnego rozwojowego akcentu w szpitalu.

Kilka dni temu oddano do użytku lądowisko dla śmi-

głowców oraz zmodernizowany oddział ratunkowy

w ramach środków uzyskanych z Programu Opera-

cyjnego „Infrastruktura i środowisko”.

Na tę inwesty-

cję szpital przeznaczył w 2011 r. łącznie 4,4 mln zł,

z czego 2,5 mln zł otrzymał z Unii Europejskiej.

Dy-

rektor Ewa Potocka z dumą informowała, że to nie są

jedyne duże pieniądze na inwestycje w ostatnim cza-

sie.

Tylko w ubiegłym roku 10 mln zł kosztowała mo-

dernizacja bloku operacyjnego, na którego remont

pieniądze dała Unia Europejska oraz chrzanowskie

starostwo – około 2 mln zł, i szpital – też 2 mln zł.

Realizacja tych wielomilionowych inwestycji jest

skutkiem mądrego zarządzania placówką – powie-

dział starosta Adam Potocki.

Potwierdzam: chrza-

nowski szpital jest wyjątkowy, bo znakomicie radzi

sobie samodzielnie i cały czas się rozwija.

Poziom in-

westycji, przekładający się na wysoki poziom usług

medycznych przy jednoczesnym braku zadłużenia,

to przykład, który należy pokazać jako wzorcowy

w zarządzaniu szpitalną placówką.

Na ręce pani dyrektor Ewy Potockiej składam

szczere gratulacje dla całej szpitalnej kadry.

Solidar-

ny wysiłek, troska o pacjenta, profesjonalizm w le-

czeniu i zarządzaniu to niezbędne czynniki, poza

inwestycjami, aby powiedzieć: to jest dobry szpital.

Nie wystarczy nowy budynek, nowoczesna aparatu-

ra.

Niezbędna jest dobra ekipa.

W chrzanowskim

szpitalu mamy to wszystko.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję.

Prawo i Sprawiedliwość przedstawił projekt uchwały

w sprawie upamiętnienia 30. rocznicy stanu wojen-

nego.

Niestety, marszałek Sejmu skierowała go do

komisji kultury, co oznaczało pozbycie się problemu.

Dlatego w swoim oświadczeniu pragnę przedstawić

projekt uchwały w sprawie upamiętnienia 30. rocz-

nicy wprowadzenia stanu wojennego, którego nie

przyjęło Prezydium Sejmu:

„Przed 30 laty – 13 grudnia 1981 roku – komuni-

styczne władze PRL wypowiedziały wojnę własnemu

społeczeństwu.

Na ulice wyjechały czołgi, zapełniły

się więzienia, polała się krew, padli zabici.

Po raz

kolejny – w obronie swojej totalitarnej władzy – par-

tia komunistyczna użyła siły.

Tym razem nie tłumi-

ła buntu zdesperowanych robotników, ale unice-

stwiała wielomilionowy, zorganizowany ruch, wyra-

żający wolnościowe aspiracje Polaków.

Przygotowania do tej operacji trwały od lata 1980

roku.

Za parawanem propagandowych haseł o »poro-

zumieniu« komuniści przygotowywali się do rozpra-

wy z »Solidarnością«.

13 grudnia 1981 roku – łamiąc

nawet obowiązującą konstytucję PRL – gen. Wojciech

Jaruzelski uruchomił machinę przemocy.

Działał

w interesie Moskwy, która, wówczas niezdolna do

wojskowej interwencji, chciała polski bunt stłumić

rękami swoich polskich popleczników.

Naprawa Polski, zapoczątkowana przez »Solidar-

ność« w 1980 roku, została zahamowana.

Jej działa-

cze płacili za to więzieniem, wyrzuceniem z pracy,

koniecznością opuszczenia kraju, często zdrowiem,

a nawet życiem.

Milionom Polaków odebrano szansę

Oświadczenia poselskie

Poseł Tadeusz Arkit

279

życia w suwerennym państwie, zabito ich aktywność,

pozbawiono nadziei.

Polska na kolejne osiem lat zo-

stała odcięta od wolnego świata i pogrążona w gospo-

darczej oraz cywilizacyjnej zapaści.

Zbrodnia stanu wojennego jest tym boleśniejsza,

iż wciąż pozostaje nieosądzona.

Ta sprawa jest nadal

aktualna, stanowi wyzwanie stojące przed polską

demokracją.

Konsekwencją tego zaniechania stały

się kariery byłych funkcjonariuszy bezpieki, nieujaw-

niona agentura, nihilizm i cynizm zatruwające życie

społeczne, przyzwolenie na rozkradanie narodowego

majątku.

Nadal ponosimy skutki moralnej deprawa-

cji, jaką pozostawił po sobie stan wojenny.

Dzisiaj, po 30 latach, pamiętamy o tych, którzy

nie ustąpili przed siłą.

Wielu z nich dotąd nie docze-

kało się wyrazów wdzięczności czy uznania.

Chociaż

ostatecznie to do nich należało zwycięstwo, często

cierpią z powodu utraty zdrowia i niedostatku albo

na obczyźnie tęsknią za krajem.

»Solidarność« nie przetrwałaby bez poparcia i po-

mocy Jana Pawła II, jej duchowego ojca, upominają-

cego się o prawo swego Narodu do wolności, a także

bez postawy polskiego Kościoła.

Oﬁarnośćkapłanów,

ostre słowa hierarchów napominających reżim pozo-

stają w naszej pamięci.

Pamiętamy również o milio-

nach ludzi w wolnym świecie, którzy okazali swą

solidarność z Polakami.

Organizowali demonstracje,

wypowiadali słowa otuchy, wysyłali dary.

Symbolem

ich postawy była wigilijna świeca zapalona w oknie

Białego Domu przez wielkiego przyjaciela Polski – pre-

zydenta Ronalda Reagana.

W 30. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego

Sejm Rzeczypospolitej oddaje hołd tym wszystkim

Polakom, którym 13 grudnia 1981 roku przyniósł ból

i cierpienie.

Pamiętamy o tych, którzy stanęli w obro-

nie ideałów Sierpnia 1980 roku i nadal przeciwsta-

wiali się komunistycznej dyktaturze.

Ich postawa

przekonuje nas, ale i przyszłe pokolenia, że przemoc

jest bezradna wobec pragnienia wolności”.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Niestety ten pro-

jekt uchwały nie został przyjęty, a w uchwale, którą

przyjął Sejm Rzeczypospolitej, nie było słowa o roz-

liczeniach winnych stanu wojennego ani o wielkiej

roli, jaką odegrał w czasie stanu wojennego Kościół

katolicki.

Dlatego też w oświadczeniu przytoczyłam

tę uchwałę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

W kwestii formalnej chciałbym jednak zauważyć,

iż Wysoka Izba nie przyjmowała jeszcze uchwały

w tej sprawie.

Obydwa projekty zostały skierowane

do komisji.

(Poseł Jolanta Szczypińska: Projekty, tak.)

zawsze, by stale być blisko.

Te słowa to motto uro-

czystości nadania imienia księdza infułata Włady-

sława Sarnika i poświęcenia sztandaru Szkole Pod-

stawowej w Jakubicach, gmina Warta w wojewódz-

twie łódzkim.

Uroczystości odbyły się 14 październi-

ka tego właśnie roku.

Patron szkoły – ksiądz infułat

Władysław Sarnik – to wielki człowiek, nauczyciel,

wychowawca wielu pokoleń młodzieży, wspaniały

kapłan, który swoje życie poświęcił pielęgnowaniu,

szerzeniu i czci kultu Matki Bożej Charłupskiej

– Księżnej Sieradzkiej.

Władysław Sarnik urodził się 9 lutego 1912 r.

w Wielkiej Wsi, niedaleko Szadku.

Był pierwszym

dzieckiem Antoniego i Marii z Malinowskich, Sarni-

ków.

Po ukończeniu szkoły podstawowej uzdolniony

plastycznie Władysław miał kontynuować naukę

w szkole plastycznej w Łodzi.

Miejscowy ksiądz pro-

boszcz widział jednak inne miejsce nauki dla niego

i skierował go do gimnazjum salezjanów w Lądzie.

Po ukończeniu tegoż oraz kolejnego gimnazjum we

Włocławku i otrzymaniu świadectwa maturalnego

w 1930 r.

Władysław Sarnik wstępuje do Wyższego

kładał m.in. ksiądz profesor Stefan Wyszyński.

Wy-

buch wojny w 1939 r. rozpoczyna tragiczny etap życia

wielu tysięcy duchownych.

7 listopada 1939 r. grupa

alumnów z częścią profesorów wyższego seminarium,

w tym Władysław Sarnik, znalazła się w więzieniu

włocławskim.

Później traﬁli do Lądka koło Słupcy,

by przez obóz w Sachsenhausen w grudniu 1940 r.

traﬁć do obozu koncentracyjnego w Dachau.

Po wy-

otrzymał święcenia kapłańskie.

W sierpniu tego roku

ku, najpierw jako wikariusz, a później proboszcz.

W roku 1952 zostaje przeniesiony do Charłupi Małej

koło Sieradza.

To była druga i jednocześnie ostatnia

paraﬁa księdza Sarnika.

40 lat pracy jako proboszcz to gruba księga czy-

nów i życie, które w całości było podporządkowane

budowaniu i rozsławianiu kultu Matki Bożej Char-

łupskiej.

Każdą wolną chwilę wypełniał szkicowa-

niem pomysłów związanych z wystrojem wnętrza

świątyni.

W 1965 r. buduje nowy ołtarz główny za-

projektowany przez profesora Wiktora Zina.

W latach

1981–1988 realizuje inne dzieło, które możemy dziś

podziwiać – namalowaną na 11 dużych obrazach epo-

peję historyczną przedstawiającą znaczące wydarze-

nia z historii Polski oraz dziejów ziemi sieradzkiej.

Przez cały czas ogromne znaczenie przywiązywał do

uroczystości odpustowych w dniu 8 września, na któ-

i tak jest do dnia dzisiejszego.

Czas grozy i upodlenia z okresu pobytu w obozie

Dachau wywarł ogromny wpływ na późniejsze życie

księdza infułata.

Był kapłanem, który zawsze two-

rzył wokół siebie klimat pogody, zaufania, wzajemne-

Poseł Jolanta Szczypińska

280

go szacunku, a jednocześnie mądrości.

Nigdy nie

korzystał z urlopu, gdyż, jak mówił, najlepiej wypo-

czywał wśród ukochanych paraﬁan, w umiłowanej

świątyni, charłupskim sanktuarium.

Za to wszystko,

za to, co zrobił dla Matki Bożej Charłupskiej, dla ca-

łej paraﬁi, za to, jakim był człowiekiem i kapłanem,

był powszechnie szanowany i kochany.

Zmarł 18 kwietnia 1999 r., po 47 latach pobytu

i pracy w Charłupi Małej.

Uroczystości nadania imienia, w której uczestni-

czyli społeczność szkolna z panią dyr. Janiną Ku-

charską, władze samorządowe miasta i gminy Warta,

sieradzkiego powiatu, rodzina księdza Sarnika oraz

lokalna społeczność, miały wyjątkowy charakter.

Roz-

poczęły się mszą świętą, na której poświęcono i prze-

kazano szkole sztandar, ufundowany przez następcę

księdza Sarnika, księdza prałata Grzegorza Drze-

wieckiego, dzisiejszego kustosza charłupskiego sank-

tuarium.

Później odbyła się uroczysta akademia

w wykonaniu dzieci i młodzieży, a następnie odsło-

nięcie i poświęcenie obrazu oraz popiersia patrona

szkoły.

Obraz patrona, witającego wchodzących do

szkoły, ufundowała szkolna społeczność, natomiast

popiersie na cokole przed szkołą – rodzina księdza

Sarnika.

Autorem rzeźby jest wybitny artysta, prof.

Marian Konieczny, autor m.in. Warszawskiej Nike,

Pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie czy pomnika

Wincentego Witosa w Warszawie, prywatnie mąż

bratanicy księdza infułata pani Marii Sarnik-Ko-

niecznej.

(Dzwonek)

Dziękuję pani dyrektor Janinie Kucharskiej za

zaproszenie na tę piękną uroczystość.

Gratuluję

z całego serca wyboru patrona – księdza infułata

Władysława Sarnika, którego miałem kiedyś przy-

jemność osobiście poznać, i życzę...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kończyć.

Już kończę, panie marszałku, ostatnie zdanie.

I życzę szkole noszącej szlachetne imię wielkiego

kapłana wielu sukcesów i wspaniałych osiągnięć.

Dzięki inicjatywie nadania imienia ten wspaniały

człowiek, który odszedł na zawsze, będzie stale blisko

ludzi i społeczeństwa, które tak bardzo ukochał.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

cym sukcesem naszej prezydencji było berlińskie

wystąpienie ministra Sikorskiego – szkoda tylko, że

wygłoszone pod koniec naszej prezydencji.

Wystąpie-

nie to wzbudziło wiele emocji, kontrowersji, szczegól-

nie z prawej, konserwatywnej strony sceny politycz-

nej, prawicy, która, idąc dalej tą drogą, osiągnie stan

fanatyzmu własnego ego politycznego, nie wnosząc

nic konstruktywnego do rozwoju gospodarki, więk-

szej integracji europejskiej.

Przypomnę, że Ruch Palikota od zawsze opowia-

dał się za unią federalną i za jak najszybszym wej-

ściem do strefy euro, bo tylko wtedy będziemy mogli

podjąć skuteczną walkę ze zjawiskami kryzysu ﬁnan-

sowego, który tak boleśnie nas dotyka.

Tylko wtedy

będziemy mogli powrócić na ścieżkę szybkiego wzro-

stu gospodarczego.

Silna i stabilna Unia Europejska

to silna politycznie i gospodarczo Polska.

Budżet ma zasadniczy wpływ na gospodarkę i jej

rozwój, ponieważ jego regulacje przyczyniają się do

rozwoju lub go hamują.

W obecnej sytuacji, przy dra-

matycznym spadku wartości złotówki w stosunku do

euro, stawka akcyzy wzrosła o 18 gr, co spowoduje

– wzrost cen produktów pochodnych (energia, trans-

port), wzrost cen towarów i usług.

Przewidywana

cena paliwa na 2012 r. wynosi 6 zł za litr.

Na pewno

kiego rodzaju usług, eksportu, wręcz będzie hamul-

cem gospodarczym.

Suwerenność Europy może być zagrożona przez

Chiny lub Rosję, kraje, które są chętne do wykupie-

nia długów czy obligacji krajów zagrożonych, dlate-

go też tak ważna jest integracja Unii Europejskiej

dla ochrony interesów Unii i jej poszczególnych

państw członkowskich.

Tylko razem będziemy sku-

teczni i silni, dlatego też Ruch Palikota jest za jak

najszybszą federacją Unii Europejskiej oraz wej-

ściem do strefy euro.

Kończąc, dziękuję za wysłuchanie i dziękuję swo-

im kolegom z klubu za cierpliwość.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo, Jurek.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Nie stawił się.

Poseł Andrzej Kania:

15 lat od założenia Związku Kurpiów, organizacji,

która za cel postawiła sobie tak zaszczytne idee jak,

281

po pierwsze, integrowanie Kurpiów i ludzi związa-

nych z regionem, mieszkających zarówno na rdzennej

Kurpiowszczyźnie, jak i rozsianych po Polsce i świe-

cie, po drugie, praca organiczna na rzecz rozwoju

materialnego i duchowego Kurpiowszczyzny oraz lu-

dzi mieszkających na Kurpiach, po trzecie, ocalenie

duchowego i materialnego dziedzictwa kulturowego

Kurpiów, przejawiającego się m.in. w sztuce ludowej,

obrzędach, mowie, śpiewie i zwyczajach.

Związek Kurpiów jest ideowym kontynuatorem

Związku Puszczańskiego, założonego w 1919 r. przez

Adama Chętnika.

Zrzesza ludzi związanych z regio-

nem Puszczy Zielonej i Puszczy Białej czy to poprzez

urodzenie, czy poprzez zamieszkanie, czy też, a może

przede wszystkim, poprzez umiłowanie kurpiowskiej

ziemi, naszej małej ojczyzny.

Obecnie związek liczy kilkaset osób indywidual-

nych, zgrupowanych w oddziałach powstałych za-

równo na rdzennej ziemi kurpiowskiej, jak i poza jej

granicami.

Posiada także licznych członków zbioro-

wych i wspierających, w tym samorządy różnych

szczebli.

Do związku należy szereg placówek oświa-

towych, poczynając od przedszkoli, a kończąc na wyż-

szych uczelniach, a także zakłady pracy.

Dzisiaj, po 15 latach swojej działalności, Związek

Kurpiów to także, po pierwsze, inicjowanie i organi-

zowanie dni kultury kurpiowskiej, które obchodzone

są poza Kurpiowszczyzną, np. w Szczytnie, Mikołaj-

kach, Olsztynie czy nawet Warszawie, po drugie,

redagowanie i wydawanie książek, w tym z przedwo-

jennych rękopisów księdza Władysława Skierkow-

skiego wydano trzy tomy pieśni, obyczajów i obrzę-

dów kurpiowskich pt. „Puszcza Kurpiowska w pie-

śni” – bezcenne dzieło o znaczeniu ponadregional-

nym, po trzecie, przyznawane od roku 2001 Kurpiki,

tj. nagrody prezesa Związku Kurpiów za budzenie

tożsamości, ochronę dziedzictwa kulturowego i pracę

na rzecz wszechstronnego rozwoju Kurpiowszczyzny,

po czwarte, wydawanie dwumiesięcznika regional-

nego „Kurpie”, po piąte, organizacja seminariów re-

gionalistów, konferencji naukowych i konkursów,

imprez regionalnych promujących Kurpiowszczyznę,

po szóste, współpraca z samorządami, placówkami

kultury oraz innymi stowarzyszeniami w regionie.

Jak to jest w zwyczaju na Kurpiach przy ważnych

wydarzeniach i uroczystościach, obchody jubileuszu

15-lecia działalności Związku Kurpiów rozpoczęto

16 października mszą świętą, odprawioną w ostro-

łęckiej farze przez biskupa łomżyńskiego Tadeusza

Bronakowskiego.

Podczas tej mszy świętej prezes

związku Mirosław Grzyb publicznie podziękował

Bogu za opiekę nad Związkiem Kurpiów.

Następnie uroczystości odbywały się 20 paździer-

nika w Lelisie, w połączeniu z II Zjazdem Rodaków

i Przyjaciół Ziemi Kurpiowskiej.

Chcemy podzielić się z wszystkimi radością, że

nasz związek przetrwał tyle lat, a mało tego, działał

bardzo prężnie – powiedział w Lelisie Mirosław

Grzyb.

Spotkanie rozpoczęło się od forum kurpiow-

skich stowarzyszeń regionalnych, podczas którego

stowarzyszenia zaprezentowały swoją działalność.

Ważnymi elementami obchodów 15-lecia Związku

Kurpiów był koncert pt. „Kurpie w hołdzie księdzu

Skierkowskiemu”, wystawa „Wesele kurpiowskie

w rysunkach Teresy Ciepierskiej” oraz prezentacje

wydawnictw regionalnych.

Podczas uroczystości wyróżniono zasłużonych

działaczy Związku Kurpiów nagrodami i odznacze-

niami, także państwowymi.

Z okazji jubileuszu 15-lecia Związku Kurpiów

z tego miejsca, z mównicy polskiego parlamentu, jako

poseł Rzeczypospolitej, poseł ziemi kurpiowskiej

li się i przyczyniają się poprzez zaangażowanie i pra-

cę w Związku Kurpiów do zachowania i podtrzymy-

wania kurpiowskiej tożsamości, jej historii i tradycji.

Szczególne słowa podziękowania kieruję do pana Mi-

rosława Grzyba, prezesa Związku Kurpiów, za zaan-

gażowanie i trud, za kreowanie całej działalności

związku.

Całemu Związkowi Kurpiów tak normalnie po

polsku życzę 100 lat.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Brawo!

Brawo!)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Gabriela Masłowska:

Ponad 7 lat temu, 15 czerwca 2004 r. na forum

Komisji Finansów Publicznych przedstawiłam zarys

programu gospodarczego mogącego stanowić jedną

z możliwych alternatyw w stosunku do koncepcji

czas, aby zamiast likwidować złotego, spróbować

postawić na wykonanie szeregu zadań.

Nie chcę tu

wchodzić w szczegóły tego programu, każdy, kto chce,

może się z tym programem zapoznać na stronie Sej-

mu Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym momencie za-

znaczam tylko, że jednym z elementów tego progra-

mu był postulat podejmowania działań zmierzających

do odzyskania, utrwalenia i umocnienia polskiej wła-

sności w sektorze bankowym funkcjonującym na

terenie naszego kraju.

Aby jednak mówić o potrzebie zmian własnościo-

wych w sektorze bankowym, warto najpierw zasta-

nowić się nad tym, jak ta struktura faktycznie wy-

gląda.

W związku z powyższym jako posłanka na

Sejm pragnę skierować postulat do nowego przewod-

niczącego Komisji Nadzoru Finansowego pana An-

drzeja Jakubiaka.

Na stronie komisji można znaleźć

różne dane i analizy.

W dziale „Opracowania” w sek-

cji „Sektor bankowy” znajdują się raporty i opraco-

wania.

W ramach raportów i opracowań w latach

282

2000–2006 ukazywały się raporty o sytuacji ﬁnan-

sowej banków.

Z kolei w latach 2007–2011 ukazywa-

ły się tzw. raporty o sytuacji banków.

I teraz proszę

zwrócić uwagę na fundamentalną różnicę między

oboma rodzajami raportów.

Otóż w raportach o sy-

tuacji ﬁnansowej banków na końcu każdego takiego

raportu znajdowały się ważne tabele i zestawienia

statystyczne, wśród których, i to jest bardzo ważne,

można było znaleźć szczegółową listę banków w Pol-

sce według stanu na koniec poprzedniego roku.

Uwa-

ga, banki były odpowiednio pogrupowane.

Przykła-

dowo w raporcie z 2000 r. zaprezentowano dane

o bankach za rok 1999, w zestawieniu dokonano po-

działu banków na kilka grup.

Grupa pierwsza obej-

mowała banki z przewagą kapitału polskiego.

W ra-

mach tej grupy wyróżniono podgrupę banków z prze-

wagą kapitału państwowego oraz podgrupę banków

z przewagą kapitału prywatnego.

W ramach tej ostat-

niej podgrupy dodatkowo wyróżniano segment ban-

ków regionalnych i zrzeszających.

Grupa druga obej-

mowała banki z przewagą kapitału zagranicznego.

W ramach tej grupy wyróżniano podgrupę oddziałów

banków zagranicznych, podgrupę spółek akcyjnych

ze 100-procentowym udziałem inwestorów zagra-

nicznych, podgrupę spółek akcyjnych z większościo-

wym udziałem inwestorów zagranicznych oraz pod-

grupę spółek akcyjnych pośrednio kontrolowanych

przez inwestorów zagranicznych.

W ramach każdej

grupy, podgrupy oraz segmentu wymieniano listę

konkretnych banków.

To były bardzo ważne infor-

macje.

Takie szczegółowe dane zawarte były w rapor-

tach o sytuacji ﬁnansowej banków wydawanych w la-

tach 2000–2006, obejmujących dane z lat 1999–2005.

Co ciekawe, powyższe dane znalazły się również

w raporcie o sytuacji banków z 2007 r. obejmującym

dane z 2006 r.

Natomiast od raportu o sytuacji banków z 2008 r.

zawierającego dane za rok 2007 takich szczegółowych

list już niestety nie ma.

Bardzo ich brakuje.

Z tego

powodu zwracam się do przewodniczącego Komisji

Nadzoru Bankowego, aby w obecnie publikowanych

raportach o sytuacji banków powrócić do dobrej tra-

dycji publikowania takich szczegółowych list banków

wraz z podziałem na poszczególne grupy, podgrupy

i segmenty.

Kiedy w prywatnych rozmowach Polaków

dyskutujemy na tematy związane z funkcjonowaniem

banków, pada często pytanie: A właściwie które ban-

ki są polskie?

Z tego powodu byłoby dobrze, aby stro-

na internetowa KNF stanowiła dobrą pomoc dla

naszych obywateli w odpowiedzi na to pytanie.

Dzię-

kuję, panie marszałku.

(Oklaski)

stwo!

Obserwujemy rządy Platformy Obywatelskiej

i nie jesteśmy zbytnio zadowoleni.

Ale szczególnie

Prawo i Sprawiedliwość ma gotową receptę, jak po-

winno funkcjonować państwo.

Tak się akurat składa,

że w moim okręgu wyborczym skupia się esencja ta-

lentów ugrupowania pana Jarosława Kaczyńskiego.

I rzeczywiście pewne sfery zorganizowane są wzoro-

wo, na przykład opieka nad wykluczonymi – wyklu-

czonymi posłami na Sejm ubiegłej kadencji.

Dla by-

łego posła Sońty, który nie dostał się do Sejmu z list

Prawa i Sprawiedliwości, w urzędzie miejskim stwo-

rzono specjalnie kierownicze stanowisko.

Kto zgad-

nie, jakie?

Opieka nad wykluczonymi.

Drugi wyklu-

czony, wieloletni poseł Sojuszu Lewicy Demokratycz-

nej pan Marek Wikiński, już otrzymał w prezencie

jako dodatek do etatu na uczelni miejsce w radzie

nadzorczej miejskiej spółki.

Oryginalna koalicja.

A tak poważnie, postępuje degradacja kolejnych

dziedzin życia w mieście, jednak nie dotyczy to tzw.

swoich.

Powiązania rodzinne między radą miasta

a stanowiskami w miejskich spółkach i radach nad-

zorczych to jest codzienność Radomia.

Sukcesywne

zadłużanie miasta, obsługa długu pochłania już po-

nad 18 mln zł rocznie.

Mnóstwo inwestycji wykonano

drogo i niedbale, chociażby bloki socjalne przy ul.

Marii Gail czy remont parku Kościuszki.

Gołym

okiem jest widoczny brak nadzoru, a nawet zła wola

rządzących.

Głównym beneﬁcjentemmiejskiejwspaniałomyśl-

ności są organizacje kościelne.

Otrzymują w pierw-

szej kolejności dotacje do remontów i utrzymania

swoich obiektów, lukratywne zlecenia, a także daro-

wizny.

Na przykład w grudniu sprezentowano Cari-

tasowi za 1% wartości działkę o powierzchni 1600 m

2

w centrum miasta.

Jeśli chcemy powielania tego modelu w skali kra-

ju, to w Radomiu możemy zaobserwować spodziewa-

ne efekty – 20-procentową stopę bezrobocia.

Dzięku-

ję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

powstawał rząd premiera Donalda Tuska, niektórzy

dziennikarze głównego nurtu, przyodziani w od-

świętne szaty nonkonformizmu i odwagi, jęli doku-

czać niektórym nowym ministrom, Joannie Musze

czy Jarosławowi Gowinowi, wskazując na istotną

Poseł Gabriela Masłowska

283

niekoherencję ich dotychczasowych polityczno-zawo-

dowych losów i nowo obejmowanych stanowisk.

Nie

mnie przecież wstawiać się za ministrami obecnego

rządu, pamiętać jednakowoż trzeba, iż przynajmniej

do tej pory rządami Platformy Obywatelskiej rządzi-

ła zasada żelaznej koherencji.

Weźmy pierwszy z brzegu przykład.

W trakcie

ostatniej kadencji parlamentu, w latach 2007–2011,

najważniejsze stanowiska w państwie zajmowało

w komplecie czterech historyków: marszałek Sejmu,

później prezydent Rzeczypospolitej, Bronisław Komo-

rowski, historyk po Uniwersytecie Warszawskim,

premier Donald Tusk, historyk po Uniwersytecie

Gdańskim, marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna,

historyk po Uniwersytecie Wrocławskim i marszałek

Senatu Bogdan Borusewicz, historyk po Katolickim

Uniwersytecie Lubelskim.

Zatem nic dziwnego i nie

jest to przypadek, iż na zasadzie koherencji i żelaznej

konsekwencji właśnie pod panowaniem i czujnym

okiem tych czterech panów historyków ich podwład-

na i podopieczna, minister edukacji Katarzyna Hall,

dokonała prawdziwej rzezi i resekcji w programach

nauczania historii w polskich szkołach, systemowo

redukując liczbę godzin nauki i demolując podstawy

programowe na wszystkich szczeblach: szkoły pod-

stawowej, gimnazjum i liceum.

To brawurowe i per-

fekcyjne zarazem przedsięwzięcie pani minister,

dokonane pod opiekuńczym patronatem owych czte-

rech mężów stanu, historyków, na trwałe już zagro-

ziło pokoleniowej ciągłości i historycznej świadomości

Polaków, a tym samym naszej narodowej tożsamości.

Dziękuję uprzejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nia stanu wojennego minęło 30 lat i dla młodych ludzi

13 grudnia 1981 r. jest jedną z wielu dat historycz-

nych, jakie uczeń czy student ma obowiązek pamię-

tać.

Jak donoszą ostatnio media, nie jest to pamięć

zadowalająca, jeśli chodzi o młode pokolenie.

Z tym

większą przyjemnością mogę poinformować, że jest

na Śląsku szkoła, która w niekonwencjonalny i war-

tościowy sposób potraﬁ młodzieży przekazać wiedzę

o tamtych wydarzeniach.

W Zespole Szkół nr 1 w Tychach, bo o nim tu

mowa, dyrekcja i grono pedagogiczne nie po raz

pierwszy dowiodły, że wychowanie młodzieży w du-

chu patriotycznym nie jest pustym sloganem.

13 grud-

chody 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego

w Polsce.

Nadrzędną zasadą organizacyjną było po-

znanie historii przez przeżywanie.

Podjęto działania,

które w pewnym stopniu rekonstruowały tamte dni.

Zaproszono uczestników wydarzeń Grudnia 1981 r.

Młodzieży opowiadali o swoich przeżyciach Miro-

sław Kańtor, internowany w stanie wojennym stu-

dent, osadzony w Zabrzu-Zaborzu, Jerzy Sienicki,

były więzień polityczny, współorganizator strajku

w kopalni Wujek, Jan Mazurkiewicz, członek Komi-

tetu Obywatelskiego i uczestnik obrad okrągłego

stołu, dr Adam Dziuba z IPN, który zarysował obec-

ny stan badań nad stanem wojennym w Polsce.

Dzięki uprzejmości Społecznego Komitetu Pamięci

Górników KWK Wujek został wyświetlony ﬁlm„Czar-

ne serca”, którego tematyką były wydarzenia w grud-

niu 1981 r. w kopalni.

Dzięki staraniom uczniów, ich rodziców i pracow-

ników szkoły odtworzono atmosferę stanu wojenne-

go, prezentując rekwizyty i pamiątki z tamtych lat,

mundury ZOMO, milicji i Ludowego Wojska Polskie-

go, oryginalne dokumenty dotyczące internowania

oraz prasę opozycyjną.

Młodzież zaangażowała się

w organizację obchodów.

Uczniowie przebrani w mun-

dury milicji i wojska dokonywali zatrzymań, legity-

mowali wchodzących do szkoły, kontrolowali wyda-

wanie kartek żywnościowych dla uczniów korzysta-

jących ze stołówki szkolnej.

W czasie długiej przerwy

odtworzono w radiowęźle szkolnym przemówienie

Wojciecha Jaruzelskiego, informujące o wprowadze-

niu stanu wojennego.

Przed szkołą ustawiono kok-

sowniki oraz starego ﬁata 125p, imitującego wóz

Milicji Obywatelskiej.

Uczniom rozdano ulotki pod-

ziemnej „Solidarności” oraz wyświetlono prezenta-

cję, w której pokazano realia tamtych dni.

Aktywność uczniów nie ograniczyła się tylko do

biernego przeżywania, Prezentowali oni wiersze,

a zespół wokalny wykonał kilka pieśni z okresu sta-

nu wojennego, które wtedy dawały nadzieję, a dzisiaj

wzruszają.

Największe wrażenie zrobiła interpreta-

cja piosenki Grzegorza Ciechowskiego „Nie pytaj

o Polskę”.

Młodzież przeżywała ją tak samo jak jej

rodzice.

Przeprowadzony został również konkurs hi-

storyczny wiedzy o stanie wojennym, w którym

uczniowie wykazali się nadzwyczaj dobrą znajomo-

ścią faktów historycznych.

Wszystkie podjęte działania służyły temu, by mło-

dzież nie traktowała tamtych wydarzeń jako kolejnej

daty, którą należy pamiętać, ale jako pewne continu-

um rzeczywistości, w której żyjemy.

Nad całością

imprezy czuwała pani Grażyna Jurek, dyrektor Ze-

Z tego miejsca chcę podziękować pani dyrektor

i całej radzie pedagogicznej tej szkoły za zaangażo-

wanie w pracę wychowawczą i za stwarzanie atmos-

fery pełnej patriotyzmu i miłości do ojczyzny.

Taka

postawa zasługuje na największe uznanie i jest wspa-

niałym wzorem do naśladowania przez inne placów-

ki oświatowe.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Szymon Giżyński

284

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

będzie dotyczyć decyzji Ministerstwa Zdrowia w za-

kresie prostego zabiegu okulistycznego, jakim jest

usuwanie zaćmy, jak również postępowania śląskiego

oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w zakresie

kontraktacji tej procedury.

Ministerstwo wraz z NFZ, aby utrudnić pacjen-

tom dostęp do zabiegu polepszającego ich standard

życia, jakim jest usunięcie zaćmy, postanowiło na-

rzucić wymagania w stosunku do świadczeniodaw-

ców wykonujących ten zabieg, przymuszając ich, aby

zatrudnili w formie asysty pielęgniarki operacyjne,

a nie instrumentariuszki.

Dla przykładu, znacznie

bardziej skomplikowane zabiegi, na przykład neuro-

logiczne bądź kardiologiczne, mogą być przeprowa-

dzane w asyście instrumentariuszek.

W śląskiej izbie

pielęgniarskiej zarejestrowanych jest tylko kilkana-

ście pielęgniarek operacyjnych.

Nawet gdyby wszyst-

kie przeniosły się i asystowały przy zabiegach okuli-

stycznych, nie byłoby możliwe zabezpieczenie wszyst-

kich zabiegów tego typu.

Obecnie trwają konkursy

ofert świadczeniodawców w śląskim oddziale NFZ.

Zgodnie z rozporządzeniem praktycznie wszystkie

oferty muszą być odrzucone.

Co czeka pacjentów wymagających takich zabie-

gów?

Wiele szpitali na terenie Śląska deklaruje, że są

bardzo długie kolejki oczekujących na ten zabieg.

Tego typu postępowanie bezdusznych urzędników

może spowodować nie tylko wydłużenie kolejek, ale

wręcz brak jakichkolwiek możliwości dokonania tego

zabiegu w województwie śląskim.

Dziękuję.

Dobra-

noc, panie marszałku.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dobranoc, panie pośle.

Pan poseł Miron Sycz nie stawił się.

sie do parlamentu polskiego weszła partia, która na

hasłach antyklerykalnych i walce z Kościołem chce

zbijać kapitał polityczny.

Krzyż w sali posiedzeń Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej od samego początku budził sprzeciw ludzi,

którzy chcieliby wyłączyć Boga z biegu polskich dzie-

jów i zmusić ogromną większość Polaków do zapo-

mnienia, że polska tożsamość zbudowana jest na

fundamencie krzyża i Jezusowej Ewangelii.

Warto

poznać dzieje sejmowego krzyża.

W 1997 r. posłowie AWS zwrócili się do ojca Jana

Pacha z prośbą o przekazanie krzyża, który pochodził-

by z Jasnogórskiego Ołtarza Ojczyzny.

Wtedy to ojciec

Pach zwrócił się z prośbą do ówczesnego przeora Ja-

snej Góry ojca Izydora Matuszewskiego.

Tenże w liście

do parlamentarzystów polskich w 1997 r. pisał: Jasna

Góra, łącząc się z nowo powstałym parlamentem Rze-

czypospolitej Polskiej roku 1997, pragnie zapewnić

o pamięci w modlitwie przed świętym obrazem Matki

nego interesu narodu tudzież jego dziedzictwa ducho-

wo-kulturowego.

Proszę pozwolić, że do tych życzeń

dołączamy drobny dar – krzyż.

Jest on wykonany

z drewna dębowego obłożonego hebanem, materiałem,

jaki pozostał, a był użyty przy konserwacji hebanowo-

-srebrnego Jasnogórskiego Ołtarza Ojczyzny, ołtarza

tronu Matki Bożej Królowej Polski.

Pasyjka Chrystu-

sa Pana jest wykonana z drewna lipowego w XIX w.

Krzyż ten został połączony w jedną całość przez

warsztat konserwatorsko-stolarski pana Janusza Na-

białka z Częstochowy.

18 października 1997 r. przed cudownym obrazem

Matki Bożej na Jasnej Górze została odprawiona

parlamentarzystów przewiozła krzyż do Warszawy.

Został on zdeponowany u sióstr urszulanek szarych,

następnie u sióstr sakramentek.

Następnie, 19 paź-

dziernika 1997 r., krzyż został przewieziony do ko-

ścioła pw. św. Stanisława Kostki i złożony na grobie

sługi Bożego księdza Jerzego Popiełuszki.

Po mszy

świętej krzyż został przewieziony do gmachu Sejmu

i zawieszony w sali obrad plenarnych nieopodal godła

i ﬂagi Rzeczypospolitej Polskiej.

Warto pamiętać, skąd krzyż, który dzisiaj tak kole

w oczy lewą stronę sceny politycznej, pochodzi i przez

kogo został przywieziony.

Warto pamiętać, skąd wy-

rastamy, jakim jesteśmy narodem i nie warto sprze-

dawać się za 2–3 punkty procentowe poparcia, wy-

rzekając się krzyża.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Na tym zakończyliśmy oświadczenia poselskie*

)

do 16 grudnia 2011 r., do godz. 9.

*

)

Informacja prezesa Rady Ministrów w spra-

wie przyszłości Unii Europejskiej

– punkt 7. porządku dziennego

Poseł Kazimierz Gołojuch

(Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość)

przedstawionej przez pana premiera w sprawie przy-

szłości UE nie usłyszałem ani słowa o tym, że UE

będzie budowana na zasadach etycznych, moralnych

i wartościach, w tym wartościach chrześcijańskich,

o które tak apelował błogosławiony Jan Paweł II.

Kardynał Joseph Ratzinger, obecny papież Bene-

dykt XVI, powiedział kiedyś: Europa, która odrzuca

chrześcijaństwo, zaczyna nienawidzić siebie samej

i dąży do zniszczenia własnego ludzkiego oblicza.

Dzisiaj można zadać sobie pytanie: Czy tak się nie

dzieje w Europie?

Europa bez silnych rodzin, bez dzieci, bez warto-

ści, bez zasad zmierza ku upadkowi.

Należy dążyć do

tego, aby zjednoczona Europa miała chrześcijańskie

oblicze, ponieważ to jest nasze dziedzictwo i bogac-

two.

Dlatego należy zadbać o chrześcijański i ekono-

miczny rozwój wspólnej Europy i wtedy takie działa-

nia na pewno się powiodą, będzie to budowanie na

skale, a nie na piasku.

Czy pan premier i rząd pójdą

taką drogą?

Oświadczenia poselskie

Poseł Józef Rojek

dziesiąt pięć lat temu dogasały już ostatnie walki i straj-

ki powstania węgierskiego 1956 r.

Przypomnę tylko, że

tamta tzw. rewolucja węgierska była najpoważniejszą

i najkrwawszą próbą wyrwania się narodu europejskie-

go spod panowania sowieckiego totalitaryzmu.

Nie

ulega wątpliwości, że bardzo duży wpływ na to, co ro-

zegrało się wtedy nad Dunajem, miało powstanie po-

znańskie.

Było ono przysłowiową iskrą, która pchnęła

Węgrów do walki o niepodległość.

Na wieść o wypadkach na Węgrzech w Polsce za-

częto organizować pomoc.

Chciałbym podkreślić, że

skala pomocy społecznej udzielonej przez Polaków

przekroczyła wartość pomocy, którą Węgrzy otrzy-

mali od rządu Stanów Zjednoczonych.

W moim ro-

dzinnym Tarnowie powstało wówczas Tarnowskie

Towarzystwo Przyjaciół Węgier, które działa zresztą

do dnia dzisiejszego.

Wtedy zajmowało się tym, co

było najpilniejsze: organizowaniem honorowego

krwiodawstwa, zbieraniem lekarstw, medykamentów

i artykułów pierwszej potrzeby.

Jego organizatorzy

i działacze kontynuowali tradycję wielosetletniej

przyjaźni polsko-węgierskiej, której wspaniałe karty

zapisał także tarnowianin – generał Józef Bem, do-

wódca artylerii powstania listopadowego i wódz na-

czelny powstania węgierskiego 1849 r.

O tej przyjaźni i szczególnej wspólnocie losów obu

narodów tak pisał XIX-wieczny polski działacz poli-

tyczny i publicysta Stanisław Worcell: Węgry i Polska

łożone pod powierzchnią ziemi splątały się i zrastały

giemu warunkiem życia i zdrowia.

Jak wyjątkowe jest to zjawisko, przekonywałem

się wielokrotnie jako tarnowianin, prezydent Tarno-

wa, parlamentarzysta i wiceprzewodniczący polsko-

-węgierskiego zespołu parlamentarnego.

Wielu Pola-

ków i Węgrów uważa zresztą, że ta wspólnota losów

dotyczy nie tylko przeszłości, lecz jest jak najbardziej

aktualna.

Dlatego tym bardziej jestem przekonany,

że doczekamy się rychłego przebudzenia naszego na-

rodu i rządów „naszego Orbana” w Warszawie.

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr