text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

zawierające informację Marszałka Sejmu

Posłowie Jarosław Górczyński

Posłowie Krzysztof Jurgiel i Jerzy Szmit .

.

.

89

Poseł Maciej Orzechowski

Poseł Krzysztof Brejza oraz grupa posłów .

.100

Poseł Maciej Orzechowski

Poseł Cezary Tomczyk oraz grupa posłów .

.103

Poseł Artur Gierada oraz grupa posłów .

.

.

.108

Poseł Roman Kotliński oraz grupa posłów .

.112

Posłowie Tadeusz Tomaszewski

str. str.

Posłanki Bożena Kamińska

Posłowie Artur Dębski

Posłowie Piotr Naimski i Anna Paluch .

.

.

.

.169

Odpowiedzi na interpelacje

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Stanisław Huskowski .

.

.

.

.193

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.204

Sekretarz stanu Zbigniew Rynasiewicz .

.

.

206

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

.215

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

230

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.231

Podsekretarz stanu Artur Nowak-Far .

.

.

.

.231

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

232

Podsekretarz stanu

Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Podsekretarz stanu Piotr Grzegorz Woźniak .

.

.

267

Podsekretarz stanu Małgorzata Marcińska .

.272

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

.281

str. str.

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

286

Szef służby cywilnej Sławomir Brodziński .

.

.

.295

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.315

Podsekretarz stanu

Zastępca przewodniczącego Komisji Nadzoru

Podsekretarz stanu

Wiceprezes Urzędu Ochrony Konkurencji

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.347

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

353

Podsekretarz stanu Hanna Trojanowska .

.

362

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz .

.

.

.

.376

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak .

.

.382

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

385

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Małgorzata Marcińska .

.

.

397

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

408

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Zapytania

Odpowiedzi na zapytania

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

.

.

.487

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.489

Sekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

493

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Marek Ratajczak .

.

.

.

.

.524

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

530

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.536

Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje:

1) posła Witolda Klepacza w sprawie przekazania

Centralnemu Ośrodkowi Informatyki zadań związa-

nych z budową, utrzymaniem i rozwojem systemów in-

formatycznych i infrastruktury teleinformatycznej – do

2) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie niesz-

czepienia dzieci – do ministra zdrowia – ponowna

(19929),

3) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie gabine-

tów medycznych wytwarzających odpady medyczne

– do ministra środowiska – ponowna (20141),

4) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie metod

alternatywnych utylizacji odpadów medycznych – do

ministra środowiska – ponowna (20143),

5) posła Jana Łopaty w sprawie zajęcia meryto-

rycznego stanowiska odnośnie do pozbawienia rodzi-

ców możliwości organizacji odpłatnych dodatkowych

zajęć w przedszkolach publicznych w roku szkolnym

2013/2014 – do ministra edukacji narodowej – ponow-

na (20160),

6) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie funkcjo-

nowania instalacji nasłuchowej w Świadkach Iławec-

kich na Warmii i Mazurach – do ministra spraw we-

wnętrznych – ponowna (20451),

7) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

bezrobocia wśród osób powyżej 55. roku życia – do

8) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

nielegalnych wysypisk leśnych – do ministra środo-

wiska (20846),

9) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie tzw. zajęć

dodatkowych w przedszkolach – do ministra edukacji

narodowej (20847),

10) poseł Agnieszki Pomaskiej w sprawie dodat-

kowych zajęć organizowanych w przedszkolach – do

11) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie zasad orga-

nizacji wypoczynku dzieci i młodzieży – do ministra

12) posła Macieja Małeckiego w sprawie konse-

kwencji kolejnych redukcji budżetu obronnego Rze-

czypospolitej Polskiej – do prezesa Rady Ministrów

(20850),

13) posła Jacka Żalka w sprawie zatrudnienia

w branży tytoniowej – do ministra zdrowia (20851),

14) posła Jacka Żalka w sprawie wysokości wpły-

wów z akcyzy od wyrobów tytoniowych – do ministra

finansów (20852),

15) posła Jacka Żalka w sprawie bezpieczeństwa

na drogach – do ministra spraw wewnętrznych

(20853),

16) posła Jacka Żalka w sprawie kosztów leczenia

chorób odtytoniowych – do ministra zdrowia (20854),

17) posła Marka Balta w sprawie prawdopodobne-

go wystąpienia nieuzasadnionej opieszałości w dzia-

łaniach sądu – do ministra sprawiedliwości (20855),

18) posła Marka Łapińskiego w sprawie wrocław-

skiego miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka

wojewódzkiego, który będzie realizował zintegrowa-

ne inwestycje terytorialne – do ministra rozwoju re-

gionalnego (20856),

19) posła Stanisława Piotrowicza w sprawie ni-

skich ryczałtów przyznawanych kuratorom społecz-

nym, co jest powodem rezygnacji z pełnienia tej roli

przez wielu doświadczonych pracowników, oraz w in-

nych sprawach dotyczących kurateli sądowej – do mi-

nistra sprawiedliwości (20857),

20) posła Łukasza Gibały w sprawie solidarnej

odpowiedzialności podatnika i płatnika podatku za

zapłatę niektórych zobowiązań podatkowych – do

ministra finansów (20858),

21) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie świadczeń

22) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie uprawnień

aplikantów adwokackich do podpisywania pism pro-

cesowych – do ministra sprawiedliwości (20860),

23) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie ciężkich

tornistrów noszonych przez uczniów – do ministra

edukacji narodowej (20861),

24) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie depresji

u uczniów – do ministra edukacji narodowej (20862),

25) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

rozpoczęcia modernizacji drogi S17 na odcinku War-

szawa – Lublin – do ministra transportu, budownic-

26) posła Stanisława Wziątka w sprawie budowy

– do ministra spraw wewnętrznych (20864),

Załącznik nr 1

Druk 1746

2

27) posła Stanisława Pięty w sprawie wprowadze-

nia nowego programu edukacyjnego w ramach pro-

jektu „Równościowe przedszkole” w 86 placówkach

przedszkolnych na terenie Polski – do ministra edu-

(20865),

28) posła Stanisława Pięty w sprawie utraty pra-

wa do świadczeń z tytułu tzw. zasiłku pielęgnacyjne-

go w wyniku ograniczeń, jakie wprowadziła ustawa

o świadczeniach rodzinnych – do ministra pracy i po-

29) posła Stanisława Pięty w sprawie wykreślenia

z listy refundowanych leków programu lekowego

z octanem abirateronu, który jest stosowany u pa-

cjentów z zaawansowanym rakiem prostaty, w przy-

padku, gdzie wyczerpały się standardowe metody

terapii – do ministra zdrowia (20867),

30) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie wy-

wiązania się przez Polskę z przyjętych zobowiązań

w zakresie recyklingu odpadów – do ministra środo-

wiska (20868),

31) posła Łukasza Borowiaka w sprawie szczegól-

nej troski o kompleksowość udzielania świadczeń

zdrowotnych i promowania takich organizacji – do

ministra zdrowia (20869),

32) poseł Anny Fotygi w sprawie miliardowych

inwestycji w PKP SA – do prezesa Rady Ministrów

(20870),

33) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

bezpieczeństwa na imprezach masowych – do mini-

stra spraw wewnętrznych (20871),

34) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

wspierania rodzicielstwa wielodzietnego – do prezesa

Rady Ministrów (20872),

35) posła Stanisława Ożoga w sprawie nagród wy-

płaconych w Ministerstwie Edukacji Narodowej – do

płaconych w Ministerstwie Skarbu Państwa – do mi-

płaconych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi

płaconych w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

płaconych w Ministerstwie Sprawiedliwości – do mi-

nistra sprawiedliwości (20877),

płaconych w Ministerstwie Zdrowia – do ministra

zdrowia (20878),

płaconych w Ministerstwie Gospodarki – do ministra

gospodarki (20879),

płaconych w Ministerstwie Finansów – do ministra

finansów (20880),

płaconych w Ministerstwie Sportu i Turystyki – do

płaconych w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyż-

(20882),

płaconych w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa

rodowego (20884),

płaconych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecz-

płaconych w Ministerstwie Środowiska – do ministra

środowiska (20886),

płaconych w Ministerstwie Obrony Narodowej – do

53) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie szkoleń prowadzonych przez urzędy pracy

54) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie pocisków Spike wchodzących w skład

uzbrojenia polskiej armii – do ministra obrony naro-

dowej (20892),

55) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie informacji o spadku eksportu polskiego

mięsa w związku z tzw. aferą antybiotykową – do

56) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie problemu próchnicy zębów występującej

u dzieci – do ministra zdrowia (20894),

57) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie zajęć dodatkowych w przedszkolach – do

58) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie występującej u uczniów depresji – do mi-

nistra edukacji narodowej (20896),

59) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie likwidacji otuliny Magurskiego Parku Na-

rodowego – do ministra środowiska (20897),

60) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie realizacji Partnerstwa Wschodniego przez

polskie samorządy – do ministra spraw zagranicz-

nych (20898),

3

61) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Demo-

kracji – do ministra spraw zagranicznych (20899),

62) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie planów objęcia podatkiem dochodowym

rolników od 1 stycznia 2013 r. – do ministra finansów

(20900),

63) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie możliwości zlecania przez gminy zadań

związanych z świadczeniem pracy socjalnej przez

podmioty niepubliczne – do ministra pracy i polityki

społecznej (20901),

64) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie pomocy dla samorządów terytorialnych

przekształcających szpitale, poradnie i ambulatoria

– do ministra zdrowia (20902),

65) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

zmniejszenia liczby studentów na kierunkach peda-

szego (20903),

66) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

funkcjonowania kwot mlecznych po 2015 r. – do mi-

67) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

poprawy bezpieczeństwa nad polskimi wodami – do

ministra spraw wewnętrznych (20905),

68) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

planowanej pomocy dla nauczycieli zwalnianych

z pracy – do ministra edukacji narodowej (20906),

69) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie uru-

chomienia dodatkowych środków Funduszu Pracy na

aktywizację zawodową osób bezrobotnych w 2013 r.

– do ministra finansów (20907),

70) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie fi-

nansowania uczestnictwa dzieci w dodatkowych za-

jęciach przedszkolnych – do ministra edukacji naro-

dowej (20908),

71) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zmian

łecznej (20909),

72) posła Henryka Siedlaczka w sprawie remontu

drogi wojewódzkiej nr 932 w Świerklanach oraz prze-

budowy skrzyżowania DW nr 932 na odcinki ul. Wy-

zwolenia i ul. Wiosny Ludów w Marklowicach – do

skiej – nie nadano biegu (20910),

73) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących prze-

pisów o wnoszeniu deklaracji i opłat za odprowadza-

nie odpadów komunalnych – do ministra środowiska

(20911),

74) poseł Doroty Rutkowskiej w sprawie finanso-

wania powiatowych urzędów pracy obejmujących ob-

szarem swego działania dwa powiaty – do ministra

finansów (20912),

75) posła Stanisława Szweda w sprawie zmiany

definicji bezrobotnego – do ministra pracy i polityki

społecznej (20913),

76) poseł Małgorzaty Gosiewskiej w sprawie sta-

nowiska Ministerstwa Spraw Zagranicznych wobec

uwięzienia byłego premiera Gruzji Vano Merabishvi-

li – do ministra spraw zagranicznych (20914),

77) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie sytu-

acji finansowej pracowników powiatowych stacji sa-

nitarno-epidemiologicznych woj. podkarpackiego

– do ministra zdrowia (20915),

78) posła Kosmy Złotowskiego w sprawie sytuacji

w przedsiębiorstwie Ciech SA – do ministra skarbu

państwa (20916),

79) posłów Jarosława Górczyńskiego i Piotra Zgo-

rzelskiego w sprawie zasad wypłaty zawieszonego

świadczenia emerytalnego w efekcie orzeczenia Try-

bunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r.

łecznej (20917),

80) posłów Jarosława Górczyńskiego i Piotra Zgo-

rzelskiego w sprawie wliczania powierzchni użytko-

wej piwnicy do podstawy opodatkowania podatkiem

od nieruchomości – do ministra finansów (20918),

81) posła Stanisława Szweda w sprawie prawa ko-

biet, które pobierały wcześniejsze emerytury, do

przeliczenia emerytury na starych zasadach – do mi-

82) posła Michała Jarosa w sprawie pozyskania

danych dotyczących liczby pracowników będących

członkami zakładowej organizacji pracy, którym

przysługują uprawnienia na mocy art. 31 ustawy

(20920),

83) posła Stanisława Kalemby w sprawie zagwa-

rantowania seniorom dostępu do tańszej lekoterapii

– do ministra zdrowia (20921),

84) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie 13. miej-

sca Polski w rankingu największego zadłużenia net-

to państw w stosunku do ich PKB – do ministra fi-

nansów (20922),

85) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie chemi-

kaliów znajdujących się w okolicach Rudnej Góry

w Jaworznie – do ministra środowiska (20923),

86) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie odtaj-

nienia umowy koncesyjnej ze Stalexportem dotyczą-

cej autostrady A4 – do ministra transportu, budow-

87) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie nowe-

go projektu ustawy metropolitalnej – do ministra ad-

88) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie za-

trudniania urzędników ze stanowisk nieurzędni-

czych w drodze awansu wewnętrznego – do ministra

administracji i cyfryzacji (20926),

89) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie wyni-

ków raportu „Eksperyment – sześciolatki w szkole

w ocenie rodziców i nauczycieli” – do ministra edu-

kacji narodowej (20927),

4

90) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie obcią-

żeń gmin wynikających z art. 18 ustawy Prawo ener-

getyczne – do ministra gospodarki (20928),

91) posła Przemysława Wiplera w sprawie wyko-

nania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Eu-

ropejskiej w sprawie C-512/10 – do ministra trans-

92) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie doko-

nywania przez Polaków wyboru pomiędzy ZUS

a OFE w trosce o swoje emerytury – do ministra pra-

93) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie akcy-

zy na melasę zapachową – do ministra finansów

(20931),

94) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie udzie-

lania pożyczek osobom upośledzonym umysłowo – do

ministra finansów (20932),

95) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie zakre-

su prac nad nową ustawą o rehabilitacji zawodowej

96) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie zwol-

nienia z podatku dochodowego – do ministra finan-

sów (20934),

97) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie za-

trudnienia na umowę-zlecenie w ochotniczych stra-

żach pożarnych – do ministra spraw wewnętrznych

(20935),

98) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie zakre-

su prac odnośnie do opiekunów osób niepełnospraw-

99) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie kosz-

tów leczenia pacjentów – do ministra zdrowia (20937),

100) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie re-

gulacji zawodu elektryka – do ministra sprawiedli-

wości (20938),

101) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie sytu-

acji osób bezrobotnych w Polsce – do ministra pracy

102) posła Marka Krząkały w sprawie wprowa-

dzenia przepisów dotyczących utrzymywania w czy-

stości niezagospodarowanych nieruchomości – do

skiej (20940),

103) posła Marka Krząkały w sprawie mocy praw-

nej aktów notarialnych wydanych bez podpisu rejen-

ta – do ministra sprawiedliwości (20941),

104) posła Marka Krząkały w sprawie funkcjono-

wania szarej strefy w ramach polskiej branży tyto-

niowej oraz sposobów na ograniczenie jej niekorzyst-

nego wpływu na gospodarkę – do ministra gospodar-

ki (20942),

105) posła Marka Krząkały w sprawie nowelizacji

przepisów umożliwiających przyznawanie emerytur

mieszanych kobietom urodzonym w latach 1948–

106) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie do-

stępu rodzin wielodzietnych do programu „Wyprawka

107) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

funkcjonowania ogólnopolskiego systemu informa-

tycznego o szkolnictwie wyższym POL-on – do mini-

108) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie zmian

109) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

możliwości wprowadzenia zmian w lekcjach wycho-

wania fizycznego – do ministra edukacji narodowej

(20947),

110) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie se-

gregacji odpadów – do ministra środowiska (20948),

111) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie sto-

sowania w żywieniu niemowląt sztucznych miesza-

nek – do ministra zdrowia (20949),

112) poseł Ewy Drozd oraz grupy posłów w spra-

wie programu lekowego z zastosowaniem preparatu

Zavesca w leczeniu choroby Niemanna-Picka – do

ministra zdrowia (20950),

113) posła Jakuba Szulca w sprawie realizacji in-

westycji pn. „Budowa obwodnicy miasta Kłodzka

w ciągu drogi krajowej nr 33 wraz z łącznikiem dro-

gi krajowej nr 46” – do ministra transportu, budow-

planów racjonalizacji zasobów, podwyższenia kompe-

tencji i radykalnego ograniczenia kosztów admini-

stracji – do prezesa Rady Ministrów (20952),

115) posła Adama Lipińskiego w sprawie urucho-

mienia przez Ministerstwo Finansów dla urzędów pra-

cy środków z Funduszu Pracy na tzw. aktywne formy

walki z bezrobociem – do ministra finansów (20953),

116) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie planów objęcia podatkiem dochodowym

117) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie nadzoru nad niepublicznymi agencjami zaj-

mującymi się wykonywaniem pracy socjalnej w gminie

118) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie pobo-

ru opłaty uzdrowiskowej w szpitalach uzdrowisko-

wych – do ministra finansów (20956),

119) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie obo-

wiązku wynikającego z art. 181a § 1 ustawy Kodeks

karny wykonawczy – do ministra sprawiedliwości

(20957),

120) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie bu-

dowy obwodnicy Kłodzka w ciągu drogi krajowej

nr 33 wraz z łącznikiem drogi krajowej nr 46 – do

skiej (20958),

121) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie po-

prawy bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej

nr 8 na terenie miasta i gminy Ząbkowice Śląskie

morskiej (20959),

122) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie po-

prawy systemu komunikacyjnego na drodze krajowej

5

123) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie za-

jęć dodatkowych w przedszkolach publicznych – do

ministra edukacji narodowej (20961),

niechania likwidacji rozwiązań emerytalnych przy-

sługujących pracownikom zatrudnionym w szczegól-

nych warunkach lub w szczególnym charakterze

125) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

uchwalenia przez Sejm RP ustaw ograniczających

stosowanie tzw. umów śmieciowych – do ministra

cofania zmian w Kodeksie pracy wprowadzających

łecznej (20964),

stulatów uczestników ogólnopolskich dni protestu

przeciwko polityce rządu – do prezesa Rady Mini-

strów (20965),

128) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie ra-

żących dysproporcji w wynagrodzeniach i przeciąże-

nia obowiązkami pracowników sądów i prokuratur

– do ministra sprawiedliwości (20966),

129) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

podwyższenia wysokości płacy minimalnej zgodnie

z obywatelskim projektem ustawy złożonym przez

NSZZ „Solidarność” – do ministra pracy i polityki

społecznej (20967),

130) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

stworzenia osłonowego systemu regulacji finanso-

wych oraz ulg podatkowych dla przedsiębiorstw

go przestoju produkcyjnego – do ministra finansów

(20968),

kwidacji szkół i przerzucania finansowania szkolnic-

twa publicznego na samorządy – do ministra eduka-

cji narodowej (20969),

132) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie le-

czenia chorych na cukrzycę – do ministra zdrowia

(20970),

133) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie szyb-

kiego wzrostu liczby pacjentów w poradniach psy-

chiatrycznych – do ministra zdrowia (20971),

134) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie

utraty przez strażaków rolników prawa do ubezpie-

czenia w KRUS – do ministra rolnictwa i rozwoju

wsi (20972),

135) posła Macieja Małeckiego w sprawie rozpo-

(20973),

136) posła Roberta Telusa oraz grupy posłów

w sprawie niekorzystnych zmian w finansowaniu

grup producentów rolnych w projekcie Programu

Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 – do

137) posłów Krzysztofa Jurgiela i Jerzego Szmita

w sprawie przywrócenia ruchu kolejowego na trasie

Olsztyn – Suwałki – do ministra transportu, budow-

138) poseł Julii Pitery w sprawie archiwizacji, ter-

minu przechowywania i niszczenia dokumentów

związanych z naborami na wolne stanowiska w służ-

bie cywilnej – do prezesa Rady Ministrów (20976),

139) posła Ryszarda Galli w sprawie zmian w po-

siadanych pozwoleniach zintegrowanych – do mini-

stra środowiska (20977),

140) posła Ryszarda Galli w sprawie zarządzania

zbiornikiem retencyjnym Turawa – do ministra śro-

dowiska (20978),

wie limitów ograniczających możliwości pracy zarob-

kowej dla osób pobierających rentę socjalną – do mi-

142) poseł Ewy Kołodziej oraz grupy posłów

w sprawie refundacji sprzętu stomijnego i urologicz-

nego – do ministra zdrowia (20980),

143) poseł Ewy Kołodziej w sprawie zwiększenia

dostępności świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu

ortopedyczne osób z niepełnosprawnością – do mini-

stra zdrowia (20981),

144) posła Tomasza Kuleszy w sprawie interpre-

tacji i stosowania przepisów art. 34 ust. 1a ustawy

o kontroli skarbowej – do ministra finansów (20982),

145) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie wydłużenia terminu rozpatrzenia odwoła-

nia od okresowej oceny pracownika samorządowego

– do ministra administracji i cyfryzacji (20983),

146) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie uproszczenia procedury wydawania dowo-

dów rejestracyjnych pojazdów – do ministra trans-

147) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie ułatwienia przepływu pracowników po-

między administracją rządową i samorządową – do

ministra administracji i cyfryzacji (20985),

148) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie nadgorliwości służb skarbowych w stosun-

ku do oferujących swojskie wyroby na dożynkach,

festynach itp. – do ministra finansów (20986),

149) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

spełniania warunków udziału w postępowaniu – do

skiej (20987),

150) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie umożli-

wienia studiowania na zasadach stypendysty rządu

Rzeczypospolitej Polskiej obywatelom Polski, którzy

od urodzenia na stałe mieszkają w Czechach – do

ministra spraw zagranicznych oraz ministra nauki i

szkolnictwa wyższego (20988),

6

151) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie trybu

rozpatrywania wniosków o dofinansowanie polskich

organizacji działających poza granicami kraju – do

ministra spraw zagranicznych (20989),

152) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie poszerzenia grona beneficjentów

153) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

wej w przedszkolach o nauczanie języka angielskiego

– do ministra edukacji narodowej (20991),

154) posła Krzysztofa Brejzy oraz grupy posłów

w sprawie oprocentowania pożyczek udzielanych

przez parabanki – do ministra finansów (20992),

155) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

zycznego – do ministra sportu i turystyki (20993),

156) posła Krzysztofa Brejzy oraz grupy posłów

w sprawie fałszowania książek serwisowych samo-

chodów – do ministra sprawiedliwości (20994),

157) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie sprzedaży

nieletnim e-papierosów – do ministra zdrowia (20995),

158) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie czasu

trwania postępowań o przyznanie patentu – do mi-

nistra gospodarki (20996),

159) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie praktyk

handlowych stosowanych przez niektóre firmy wy-

syłkowe – do prezesa Rady Ministrów (20997),

160) posła Arkadego Fiedlera w sprawie przygoto-

wania projektu ustawy, która wprowadzi zmiany

w przepisach dotyczących zatrudniania w Polsce pra-

cowników pochodzących z krajów, w których panuje

161) posła Cezarego Tomczyka oraz grupy posłów

w sprawie rozpoznawania przez zagraniczny zakład

kosztów uzyskania przychodów z tytułu odsetek wy-

płaconych przez ten zakład do centrali lub zakładów

tej samej osoby prawnej znajdujących się w innych

państwach, w świetle ustawy o podatku dochodowym

finansów (20999),

162) posła Artura Gierady oraz grupy posłów

w sprawie trybu i sposobu przeprowadzania naborów

nistracji publicznej – do ministra administracji i cy-

fryzacji (21000),

163) posła Józefa Lassoty w sprawie umiejętności

komunikowania się funkcjonariuszy Policji z osoba-

mi niewidomymi – do ministra spraw wewnętrznych

(21001),

164) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie

zwolnienia z opodatkowania rent i emerytur – do pre-

zesa Rady Ministrów (21002),

165) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pro-

jektu zmian w funkcjonowaniu OFE – do prezesa

Rady Ministrów (21003),

166) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie li-

kwidacji azbestu na terenie woj. lubelskiego – do mi-

nistra gospodarki (21004),

167) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie li-

kwidacji pociągu „Łysica” kursującego na trasie

Chełm – Wrocław – do ministra transportu, budow-

168) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie wy-

sokich cen leków – do ministra zdrowia (21006),

169) posła Grzegorza Napieralskiego w sprawie

ministra sportu i turystyki (21007),

170) posła Grzegorza Napieralskiego w sprawie

Przychodni Portowej w Szczecinie – do ministra

skarbu państwa (21008),

171) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie

nieprawidłowych nawyków żywieniowych uczniów

oraz braku ruchu – do ministra edukacji narodowej

(21009),

172) posła Romana Kotlińskiego oraz grupy po-

słów w sprawie bezpieczeństwa w ruchu drogowym

morskiej (21010),

173) posła Romana Kotlińskiego oraz grupy po-

sowanie nauki w przedszkolach – do ministra eduka-

cji narodowej (21011),

174) posła Romana Kotlińskiego oraz grupy po-

słów w sprawie planów finansowania organizacji

175) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie obowiązku jazdy z włączonymi światłami mijania

przez całą dobę – do ministra transportu, budownic-

176) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie podatku od pieniędzy zwracanych lokatorom

przez spółdzielnie mieszkaniowe za wymianę stolar-

ki okiennej – do ministra finansów (21014),

177) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie tzw. ulgi meldunkowej – do ministra finansów

(21015),

178) posła Macieja Banaszaka w sprawie dokony-

wanych zamówień oraz podpisywanych umów w Cen-

tralnym Ośrodku Informatyki – do ministra spraw

wewnętrznych (21016),

179) posła Jacka Najdera w sprawie funkcjonowa-

nia Centralnego Ośrodka Informatyki jako agendy

wyspecjalizowanej MSW – do ministra spraw we-

wnętrznych (21017),

180) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie pro-

(21018),

181) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie te-

gorocznych cen skupu zbóż i rzepaku – do ministra

7

182) posłów Tadeusza Tomaszewskiego i Bogusła-

wa Wontora w sprawie nadania imienia Kazimierza

Górskiego Stadionowi Narodowemu w Warszawie

183) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

udostępniania instytucjom komercyjnym prywatnych

danych medycznych – do ministra zdrowia (21021),

184) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

zmiany obecnego modelu rynku pracy – do ministra

185) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

przygotowania szkół do przyjęcia sześciolatków – do

ministra edukacji narodowej (21023),

186) posła Andrzeja Sztorca w sprawie udostęp-

nienia do ruchu drogowego odcinka autostrady A4

Szarów – Brzesko dla pojazdów o całkowitym cięża-

rze powyżej 12 t – do ministra transportu, budownic-

187) posła Waldemara Sługockiego w sprawie zli-

kwidowanego Wydziału Gospodarczego w Sądzie

Okręgowym w Zielonej Górze – do ministra sprawie-

dliwości (21025),

188) posła Dariusza Seligi w sprawie finansowa-

nia urzędów pracy – do ministra finansów oraz mi-

nistra pracy i polityki społecznej (21026),

189) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie zasad re-

fundacji środków absorpcyjnych – do ministra zdro-

wia (21027),

190) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie uregulowania opłat prowizyjnych pobieranych od

płatniczych – do ministra finansów (21028),

191) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie lekcji wychowania fizycznego w szkołach – do

ministra sportu i turystyki (21029),

192) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie odna-

lezienia na terenie Polski nowych złóż ropy i gazu

z łupków – do ministra środowiska (21030),

193) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie do-

stępu do opieki kardiologicznej – do ministra zdrowia

(21031),

194) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie po-

kontrolnego raportu NIK dotyczącego opieki stoma-

tologicznej w Polsce – do ministra zdrowia (21032),

195) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

jektu zmian w ustawie o sporcie nakładającego kary

za zachowania korupcyjne – do ministra sportu i tu-

rystyki (21033),

196) posła Krzysztofa Michałkiewicza w sprawie

interpretacji przepisów ustawy o utrzymaniu czysto-

(21034),

197) posła Przemysława Wiplera w sprawie pomo-

cy, jaką otrzymali polscy przedsiębiorcy od placówek

dyplomatycznych przy pozyskiwaniu kontraktów go-

spodarczych – do ministra spraw zagranicznych

(21035),

198) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie pla-

nowanego wzrostu zatrudnienia w Narodowym Fun-

duszu Zdrowia – do ministra zdrowia (21036),

199) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

usług świadczonych przez Szpital Uzdrowiskowy Dą-

brówka w miejscowości Długopole-Zdrój – do mini-

stra zdrowia (21037),

200) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

draszek w miejscowości Długopole-Zdrój – do mini-

201) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

kresu pomocy oferowanej obywatelom przez Amba-

zagranicznych (21039),

202) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie utrzy-

mania i nadzoru warunków sanitarnych przez Pań-

Bożej Ostrożańskiej we wsi Ostrożany – do ministra

zdrowia (21040),

203) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

tuarium Matki Bożej Królowej Pomorza w Piasecznie

– do ministra zdrowia (21041),

204) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie utrzy-

mania warunków sanitarnych i nadzorowania ich

arium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Oświę-

cimiu – do ministra zdrowia (21042),

205) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

sadę RP w Federalnej Demokratycznej Republice

Etiopii – do ministra spraw zagranicznych (21043),

206) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

zagranicznych (21044),

207) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

zagranicznych (21045),

208) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

sadę RP w Czarnogórze – do ministra spraw zagra-

nicznych (21046),

209) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie Par-

ku Narodowego Bory Tucholskie – do ministra śro-

dowiska (21047),

210) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

Bieszczadzkiego Parku Narodowego – do ministra

środowiska (21048),

211) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

sprzętu rejestrującego prędkość pojazdów znajdują-

cego się w zasobach Komendy Powiatowej Policji

w Bieruniu – do ministra spraw wewnętrznych (21049),

212) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

w Będzinie – do ministra spraw wewnętrznych (21050),

213) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie spe-

cjalnego obszaru ochrony siedlisk Beskid Mały w ra-

8

mach programu Natura 2000 – do ministra środowi-

ska (21051),

214) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie spe-

chowach w ramach programu Natura 2000 – do mi-

nistra środowiska (21052),

215) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

we Wisła Margot w miejscowości Iwonicz-Zdrój – do

ministra zdrowia (21053),

216) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

Dom Zdrojowy z oddziałem sanatoryjnym w miejsco-

wości Jedlina-Zdrój – do ministra zdrowia (21054),

217) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie

we Centrum Rehabilitacji Rolników KRUS w miej-

scowości Iwonicz-Zdrój – do ministra zdrowia (21055),

218) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

nałów dystrybucji węgla wydobywanego w KWK

Knurów w Knurowie – do ministra gospodarki

(21056),

219) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

lemba-Wirek w Rudzie Śląskiej – do ministra gospo-

darki (21057),

220) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie ka-

kowice w Rybniku – do ministra gospodarki (21058),

221) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

trudnienia w PFRON – do ministra pracy i polityki

społecznej (21059),

222) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

trudnienia w PGL Lasy Państwowe – do ministra

środowiska (21060),

223) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie za-

trudnienia w Państwowej Komisji Wyborczej – do

ministra administracji i cyfryzacji – nie nadano bie-

gu (21061),

224) poseł Krystyny Ozgi w sprawie budowy ob-

wodnicy północnej miasta Bełchatowa – do ministra

(21062),

225) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie braku

respektowania uprawnień aplikantów radcowskich

– do ministra sprawiedliwości (21063),

226) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie no-

stryfikacji ukraińskich dyplomów lekarskich – do

ministra zdrowia (21064),

227) posła Stanisława Wziątka w sprawie zmiany

zezwolenia w zakresie zatrudnienia na terenie Słup-

skiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej – do ministra

gospodarki (21065),

228) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

odbudowy właściwego potencjału szkolnictwa zawo-

dowego – do ministra edukacji narodowej (21066),

229) posłanek Bożeny Kamińskiej i Ewy Kołodziej

w sprawie przyszłości uprawy ziemniaków w Polsce

230) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie

kontrowersji wokół prorodzinnego projektu rządu

„Przedszkole za złotówkę” – do ministra edukacji na-

rodowej (21068),

wie raportu NIK dotyczącego kształcenia uczniów

niepełnosprawnych o specjalnych potrzebach eduka-

cyjnych – do ministra edukacji narodowej (21069),

wie lawinowego wzrostu liczby spraw komorniczych

w Polsce – do ministra sprawiedliwości (21070),

wie finansowania leczenia chorych na czerniaka, dla

których nie ma alternatywnych rozwiązań w zakre-

sie leczenia – do ministra zdrowia (21071),

wie uregulowania sytuacji chorych z późną postacią

choroby Pompego – do ministra zdrowia (21072),

wie podatku akcyzowego od pojazdów sanitarnych

– do ministra finansów (21073),

236) poseł Anny Nemś w sprawie zatrudniania

osób pozbawionych wolności przez inne podmioty niż

przedsiębiorcy – do ministra sprawiedliwości (21074),

237) posłów Artura Dębskiego i Tomasza Makow-

skiego w sprawie interpretacji instrumentu finanso-

wego, jakim jest kurs walutowy – do ministra finan-

sów (21075),

238) posła Wojciecha Szaramy w sprawie braku

w aptekach surowicy przeciwtężcowej – do ministra

zdrowia (21076),

239) posła Wojciecha Szaramy w sprawie braku

na liście leków refundowanych octanu abirateronu

stosowanego w leczeniu raka prostaty – do ministra

zdrowia (21077),

240) posła Eugeniusza Tomasza Grzeszczaka

towej na rok 2013 przyjętego przez Radę Ministrów

w dniu 20 sierpnia 2013 r. – do ministra rolnictwa

241) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie fun-

duszy promocji produktów rolno-spożywczych – do

242) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie eks-

portu polskiej żywności do Rosji i na rynki WNP – do

243) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie kon-

trowersji dotyczących zajęć dodatkowych w przed-

szkolach – do ministra edukacji narodowej (21081),

244) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie wąt-

pliwości interpretacyjnych w zakresie prawa regulu-

jącego tworzenie przez przedsiębiorców farm fotowol-

taicznych – do ministra gospodarki (21082),

245) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie roz-

(21083),

246) poseł Barbary Bartuś w sprawie zbyt niskich

progów dochodowych w przypadku świadczeń ro-

9

dzinnych i braku realnej polityki prorodzinnej – do

247) posła Piotra Babinetza w sprawie procedury

oceny pracy dyrektora szkoły – do ministra edukacji

narodowej (21085),

248) posła Piotra Babinetza w sprawie nowelizacji

ustawy Prawo energetyczne – do ministra gospodar-

ki (21086),

249) posła Piotra Babinetza w sprawie nowelizacji

przepisów odnośnie do rzecznika praw odbiorców

– do ministra gospodarki (21087),

250) posła Piotra Babinetza w sprawie niezależ-

nego rynku motoryzacyjnego – do ministra gospodar-

ki (21088),

251) posła Piotra Babinetza w sprawie projektu

rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 10 lipca 2013 r.

– do ministra zdrowia (21089),

252) posła Piotra Babinetza w sprawie dostosowa-

nia budynków użyteczności publicznej do potrzeb

łecznej (21090),

253) posła Piotra Babinetza w sprawie ogranicza-

nia usług opiekuńczych dla osób starszych i chorych

(21091),

254) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie nad-

zoru nad działaniem dyrektorów parków narodo-

wych w zakresie realizacji ustawy o ochronie przy-

rody – do ministra środowiska (21092),

255) poseł Marii Zuby w sprawie nieprawidłowo-

ści związanych z funkcjonowaniem Narodowego

oraz KAPE SA i nagannych praktyk kierowniczych

pracowników NFOŚiGW – do ministra środowiska

(21093),

256) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie

zakresu stosowania zabiegów oszczędzających z wy-

korzystaniem procedury węzła wartowniczego przy

leczeniu raka piersi – do ministra zdrowia (21094),

257) posła Joachima Brudzińskiego w sprawie

nieuwzględnienia przez zarząd powiatu polickiego

interesu społecznego w procedurze powoływania dy-

rektora Zespołu Szkół im. Ignacego Łukasiewicza

w Policach – do ministra edukacji narodowej (21095),

258) posła Przemysława Wiplera w sprawie pla-

nów prywatyzacji PKP Energetyka SA – do ministra

(21096),

259) posła Artura Górskiego w sprawie planów

sprzedaży przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych

budynku Konsulatu RP w Kolonii z pominięciem

Kongresu Polonii Niemieckiej – do ministra spraw

zagranicznych (21097),

260) posła Jerzego Wenderlicha w sprawie sytu-

acji w przedszkolach – do ministra edukacji narodo-

wej (21098),

261) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie

ubezpieczenia kierowców OSP – do ministra rolnic-

twa i rozwoju wsi oraz ministra pracy i polityki spo-

łecznej (21099),

262) posła Marka Łapińskiego w sprawie progra-

mu zdrowotnego z zastosowaniem preparatu Zavesca

zdrowia (21100),

263) posła Tadeusza Dziuby w sprawie braku re-

alnej kontroli przestrzegania prawa w przestrzeni

klasy G przez pilotów lekkich i ultralekkich samolo-

tów prywatnych i aeroklubowych – do ministra

prezesa Rady Ministrów (21101),

264) posła Tadeusza Dziuby w sprawie dofinanso-

wania w celu ochrony bioróżnorodności hodowli świń

ras rodzimych w ramach nowego Programu Rozwoju

265) posła Wiesława Janczyka w sprawie wzrasta-

jących cen pobytu w sanatoriach – do ministra zdro-

wia (21103),

266) posła Wiesława Janczyka w sprawie braku

środków na aktywizację bezrobotnych – do ministra

finansów (21104),

267) posła Wiesława Janczyka w sprawie zwięk-

szonej liczby upadających firm – do ministra gospo-

darki (21105),

268) posła Wiesława Janczyka w sprawie złej kwa-

lifikacji czynów karanych pozbawieniem wolności

– do ministra sprawiedliwości (21106),

269) posła Czesława Hoca w sprawie jednoznacz-

nej interpretacji określenia czasu leczenia lekami

II rzutu, tj. fingolimodem i natalizumabem, w stward-

nieniu rozsianym po niepowodzeniu terapii lekami

stwardnienia rozsianego (ICD-10 G 35) – do ministra

zdrowia (21107),

270) posłów Piotra Naimskiego i Anny Paluch

w sprawie zasadności i celowości likwidacji Oddziału

Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sanitarno-Epide-

miologicznej w Nowym Sączu – do ministra zdrowia

(21108),

271) posła Roberta Biedronia w sprawie określe-

nia stanowiska Rzeczypospolitej Polskiej oraz plano-

wanych działań na forum Rady Praw Człowieka Na-

rodów Zjednoczonych w kwestii przestrzegania praw

człowieka przez Chińską Republikę Ludową na tere-

nie Tybetu – do ministra spraw zagranicznych

(21109),

272) posła Wincentego Elsnera w sprawie spotkań

parlamentarzystów z uczniami na terenie szkół pu-

blicznych – do ministra edukacji narodowej (21110),

273) posła Mariana Cyconia w sprawie niepoko-

jąco rosnącego wskaźnika nastolatków narażonych

na depresję – do ministra edukacji narodowej (21111),

274) posła Mariana Cyconia w sprawie faktury za

usługi sporządzonej w alfabecie Braille’a – do mini-

275) posła Mariana Cyconia w sprawie zatrudnia-

nia osób niepełnosprawnych w polskich instytucjach

276) posła Mariana Cyconia w sprawie potrzeby

wspierania osób planujących założyć spółdzielnię so-

10

(21114),

277) posła Mariana Cyconia w sprawie spójności

terytorialnej kraju – do ministra rozwoju regional-

nego (21115),

278) poseł Marii Zuby w sprawie nowej perspek-

tywy finansowej UE na lata 2014–2020, z uwzględ-

nieniem sytuacji mikro-, małych i średnich przedsię-

biorców – do ministra rozwoju regionalnego (21116),

279) posła Marka Gosa w sprawie stanowiska wo-

bec upomnień wysyłanych przez Pocztę Polską w związ-

ku z abonamentem RTV – do ministra administracji

i cyfryzacji (21117),

280) posła Marka Łatasa w sprawie stosowania

kresie opieki żłobkowej – do ministra pracy i polityki

społecznej (21118),

281) posła Michała Jarosa w sprawie wprowadze-

nia dożywotniego zakazu stadionowego – do ministra

spraw wewnętrznych (21119),

282) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie nad-

zoru nad działaniem Policji w kontekście planów li-

kwidacji komisariatów w powiecie warszawskim za-

chodnim – do ministra spraw wewnętrznych (21120),

283) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie zanie-

chań kierowanej przez Janusza Noska Służby Kontr-

wywiadu Wojskowego w wykryciu afery korupcyjnej

przy wielomilionowych przetargach na ochronę jed-

nostek wojskowych – do ministra obrony narodowej

(21121),

284) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie niego-

spodarności w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

w czasie kryzysu w polskich finansach publicznych

– do ministra obrony narodowej (21122),

285) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie wystą-

pienia szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego Ja-

nusza Noska w programie telewizyjnym – do mini-

stra obrony narodowej (21123),

286) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie wystą-

pienia w programie telewizyjnym dowódcy zmiany

SKW działającej w ramach PKW w Afganistanie – do

ministra obrony narodowej (21124).

lację posłów Marzeny Okła-Drewnowicz i Cezarego

Grabarczyka w sprawie czasowego wyłączenia z eks-

a Dębicą na odcinku Tomaszów Mazowiecki – Skar-

żysko-Kamienna (15355),

2) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Piotra Tomańskiego w sprawie likwidacji

wraz z wyłączeniem z eksploatacji dwóch linii kole-

jowych na trasie Medyka – Chałupki Medyckie

(16914),

3) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

skiego w sprawie zagrożenia wywiązania się Polski

z zapisów przyjętych w traktacie akcesyjnym doty-

czących zgodności aglomeracji z dyrektywą 91/271/

EWG (17090),

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

mysława Wiplera w sprawie dostępu do Internetu

w jednostkach Policji (17210),

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

sku (18569),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

interpelację posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego

Polaczka w sprawie prac i projektów zleconych spół-

ce CAM Media przez podmioty gospodarcze zależne

(18578),

7) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

interpelację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej

w sprawie racjonalizacji sposobu kontraktowania świad-

czeń poradni ginekologiczno-położniczych (18606),

8) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Za-

granicznych Henryki Mościckej-Dendys – z upoważ-

pelację poseł Wandy Nowickiej w sprawie zastrzeżeń

do Karty Praw Podstawowych (18706),

9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych Stanisława Rakoczego – z upoważnienia

wie podstawy prawnej do nadawania sztandarów jed-

nostkom Państwowej Straży Pożarnej (18730),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie ubezpieczania się policjantów w ramach

odpowiedzialności cywilnej w razie kolizji z własnej

winy (19168),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ty w sprawie zapobiegania dalszej utracie środków

w związku z zakupem wadliwego systemu wspoma-

gania obsługi Policji (19199),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Stanisława Huskowskiego na in-

terpelację posła Dawida Jackiewicza w sprawie pla-

11

nowanych i podejmowanych przez Ministerstwo

Spraw Wewnętrznych, a także inne stosowne resorty

rządowe, działań w celu zabezpieczenia terenu Polski

przed zagrożeniem powodziowym i innymi negatyw-

nymi skutkami aktualnych warunków pogodowych

(19226),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie sytuacji finansowej Polskich Linii Lotni-

czych LOT SA (19367),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie nieprawidłowości dotyczących in-

westycji w Policji, wskazanych w raporcie Najwyższej

Izby Kontroli (19387),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

– na interpelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w spra-

wie zakupu i eksploatacji samolotów B787 Dreamli-

ner należących do PLL LOT SA (19453),

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skala w sprawie nienależytego wykorzystania przez

Policję środków unijnych na budowę systemu wspo-

magania dowodzenia (19507),

17) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie rozstrzygania przez Narodowy Fundusz Zdrowia

konkursów na wykonywanie świadczeń z zakresu

ambulatoryjnej opieki specjalistycznej w 2013 r.

(19618),

18) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie zasad ponoszenia kosztów przechowywa-

nia usuniętych z drogi pojazdów (19658),

19) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

pelację posła Józefa Lassoty w sprawie praktyk sto-

sowanych przez operatora sieci T-Mobile wobec kon-

sumentów (19712),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Rynasiewicza – z upoważnienia ministra – na ponow-

ną interpelację posła Przemysława Wiplera w spra-

wie nieprawidłowości w funkcjonowaniu krajowego

poboru opłat elektronicznych viaTOLL (19748),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nieprzystąpienia Polski do Eurotransplantu (19769),

22) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

dy Nowickiej w sprawie polityki imigracyjnej (19844),

23) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

sława Sellina w sprawie utworzenia muzeum poświę-

conego upamiętnieniu ofiar zbrodni dokonanej w la-

tach 1939–1940 przez Niemców w Piaśnicy nieopodal

Wejherowa (19854),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

Łuczaka w sprawie wypłaty oszczędności z rachunku

zmarłego (19873),

25) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie doniesień PAP na temat inwestycji wło-

skiej mafii w elektrownie wiatrowe znajdujące się na

terenie wielu państw europejskich (19898),

26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Pacholskiego w sprawie sposobu i zakresu zamówień

udzielanych Centralnemu Ośrodkowi Informatyki

przez organ założycielski z zastosowaniem ustawy

o zamówieniach publicznych (19917),

27) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa Zdzisława Gawlika – z upoważnienia preze-

Piontkowskiego w sprawie niemieckich roszczeń ma-

jątkowych (19996),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie przetargu na zakup telefonów przez

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (20002),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie sytuacji w lotnictwie policyjnym (20012),

30) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu Pań-

stwa Zdzisława Gawlika – z upoważnienia ministra

grupy posłów w sprawie zwolnień grupowych w PAK

Kopalnia Węgla Brunatnego Konin SA (20049),

31) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

działań podejmowanych w celu kontroli spełnienia wy-

mogów dotyczących ekoprojektu dla pomp cyrkulacyj-

nych bezdławnicowych wolnostojących i pomp cyrku-

lacyjnych zintegrowanych z produktami (20052),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

Stycznia – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

w sprawie działań legislacyjnych na rzecz zmiany sy-

tuacji użytkowników lokali mieszkalnych znajdują-

cych się w zasobach spółdzielni mieszkaniowych, wy-

budowanych w latach 90. ubiegłego wieku i częściowo

sfinansowanych ze środków Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego (20156),

12

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie przetargu na telefony dla pracowników

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (20163),

34) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

Babinetza w sprawie projektu założeń projektu usta-

wy o poprawie funkcjonowania i organizacji wykony-

wania zadań publicznych przez jednostki samorządu

terytorialnego (20198),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

niaka w sprawie miejsc pamięci na terytorium Rze-

czypospolitej Polskiej gloryfikujących Ukraińską

Powstańczą Armię (20220),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Zagranicznych Artura Nowaka-Fara – z upoważnie-

niaka w sprawie stosunku Polski do działań wymie-

rzonych w opozycję kazachstańską (20221),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie prac Ministerstwa Finansów nad opracowaniem

ustawowej regulacji wprowadzającej nadzór nad sys-

temami kartowymi (20226),

38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

chiatrycznych (20228),

39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

dotyczącej organizacji systemów orzecznictwa lekar-

skiego ZUS dla celów rentowych oraz orzekania

o niepełnosprawności (20231),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

gramu zdrowia w samorządach (20239),

41) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa Zdzisława Gawlika na interpelację poseł

powania kwalifikacyjnego na stanowiska prezesa

i wiceprezesa zarządu w Zarządzie Morskiego Portu

Gdańsk SA (20244),

42) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

Pyć na interpelację posła Piotra Chmielowskiego

w Grzegorzowicach (20272),

43) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wie podjęcia działań i zapewnienia skutecznego

funkcjonowania elektronicznego systemu wydawania

praw jazdy (20279),

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

go i Michała Jacha w sprawie zmiany w ustawie

45) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

w sprawie podniesienia stawek dopłat do 1 ha po-

wierzchni gruntów obsianych lub obsadzonych ma-

teriałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifiko-

wany (20284),

46) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

minu na prawo jazdy dla osób niepełnosprawnych

(20286),

47) prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

z dnia 27 czerwca 2013 r. do projektu rozporządzenia

GBER (20292),

48) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na interpelację posłów Piotra Zgorzelskiego

mowania środków unijnych na lata 2014–2020

(20299),

49) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

Kraczkowskiego w sprawie budowy nowych bloków

energetycznych PGE Elektrowni Opole SA (20308),

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie kosztów utrzymania Centralnej

Ewidencji Pojazdów i Kierowców (20313),

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wicz w sprawie procedury kierowania pacjentów na

leczenie specjalistyczne (20319),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ności wprowadzenia procedur mających na celu uła-

twienie rozpoczęcia działalności i prowadzenia tzw.

małych browarów (20322),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

niczonych możliwości decyzyjnych rodziców dotyczą-

cych szczepień ochronnych ich dzieci (20327),

13

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie interpretacji ogólnej treści umieszczanych

na paragonach fiskalnych dotyczących usług stoma-

tologicznych (20331),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

Drozd w sprawie obowiązku informowania przedsię-

biorców o planowanej kontroli legalności zatrudnienia

przez Państwową Inspekcję Pracy (20332),

najczyk i Ewy Drozd w sprawie bezrobocia w grupie

wiekowej 50+ (20333),

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Drozd w sprawie kończących się zapasów krwi w re-

gionalnych centrach krwiodawstwa i krwiolecznic-

twa (20334),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

ska Piotra Grzegorza Woźniaka – z upoważnienia mi-

w sprawie stosowania przepisów ustawy o utrzymaniu

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

wych osób posiadających prawo jazdy (20338),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

czyka w sprawie wyjaśnienia przepisów ustawy

w zakresie odpisów od podatku dochodowego z tytu-

łu niepełnosprawności (20340),

61) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej Małgorzaty Marcińskiej – z upo-

62) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

wiaka w sprawie reformy polityki prorodzinnej

(20343),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Łukasza Borowiaka w sprawie popularyzacji bu-

dowy domów energooszczędnych w Polsce (20346),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

nia e-administracji do polskich urzędów (20350),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wiska Piotra Grzegorza Woźniaka – z upoważnienia

w sprawie zapisów ustawy o utrzymaniu czystości

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie kampanii informacyjnej dotyczącej szko-

dliwości spożywania tzw. napojów energetycznych

(20352),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie prac nad tzw. odwróconym kredytem hi-

potecznym (20353),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Łukasza Borowiaka w sprawie niewyko-

rzystanych nieruchomości należących do spółki PKP

SA (20355),

69) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

70) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Ja-

nusza Cichonia – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

go w sprawie braku środków finansowych w ustawie

budżetowej na pokrycie wyrównania wynagrodzeń

w związku z podwyżką płacy minimalnej (20359),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie dostępu rad pracowników do informacji poufnych

o sytuacji ekonomicznej pracodawcy (20361),

72) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

potrzeby i możliwości wsparcia ze strony państwa dla

budowy lotniska pasażerskiego w okolicach Kielc

(20362),

go w sprawie sytuacji absolwentów szkół wyższych

74) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

tra Walkowskiego w sprawie sytuacji na rynku pło-

dów rolnych (20368),

75) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

nagród wypłaconych urzędnikom w I połowie 2013 r.

przez poszczególnych ministrów (20369),

14

76) ministra spraw wewnętrznych Bartłomieja

w sprawie zapewnienia siedzibie Agencji Wywiadu

osłony kontrwywiadowczej (20371),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie podjęcia działań dających gwarancje zabezpie-

czenia interesów rodzin, w tym ich dzieci, przed dzie-

dziczeniem długów po przodkach (20379),

78) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Poli-

tyki Społecznej Jacka Męciny – z upoważnienia mini-

nowanych działań zmierzających do utrudniania dzia-

łalności związków zawodowych w Polsce (20380),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kali mieszkalnych i użytkowych za pomocą tzw. po-

dzielników ciepła (20381),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie możliwości wsparcia gospodarstw pszcze-

larskich poprzez przeciwdziałanie zagrożeniom dla

życia pszczół i związanego z tym niebezpieczeństwa

dla zdrowia i życia ludzi (20382),

81) ministra administracji i cyfryzacji Michała Bo-

niego na interpelację posła Damiana Raczkowskiego

w sprawie działań Ministerstwa Administracji i Cy-

fryzacji związanych z przeciwdziałaniem aktom rasi-

stowskim na terenie woj. podlaskiego (20387),

82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie działań Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych związanych z przeciwdziałaniem aktom rasistow-

skim na terenie woj. podlaskiego (20388),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie utworzenia systemu pomocy prawnej dla

osób niezamożnych (20390),

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie ustawy o biegłych sądowych (20391),

85) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ochrony danych osobowych osób chorych przekazy-

wanych przez zakłady opieki zdrowotnej do Krajowe-

go Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

(20392),

86) zastępcy przewodniczącego Komisji Nadzoru

Finansowego Wojciecha Kwaśniaka – z upoważnienia

riusza Jońskiego w sprawie działań informacyjnych

i kontrolnych prowadzonych przez Komisję Nadzoru

Finansowego w związku z możliwością dziedziczenia

przez krewnych lub osoby wskazane w razie śmierci

członka OFE jego środków finansowych zgromadzo-

nych na rachunku w OFE (20393),

87) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Iwińskiego w sprawie potrzeby przywrócenia Amba-

sady RP w Mongolii (20394),

88) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

terpelację posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie po-

trzeby likwidacji patologii w funkcjonowaniu samo-

rządów lokalnych na przykładzie Białej Piskiej w woj.

warmińsko-mazurskim (20395),

89) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

– na interpelację posłów Artura Dębskiego i Wincen-

tego Elsnera w sprawie nagród dla urzędników po-

szczególnych ministerstw w IV i V kadencji Sejmu

RP (20397),

90) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

i Wincentego Elsnera w sprawie nagród dla urzędni-

ków Ministerstwa Skarbu Państwa w latach 2001–

2007 (20398),

91) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wości Jerzego Kozdronia – z upoważnienia ministra

nisterstwa Sprawiedliwości w latach 2001–2007

(20400),

92) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

stwa Finansów w latach 2001–2007 (20401),

ków Ministerstwa Obrony Narodowej w latach 2001–

2007 (20402),

94) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodzińskie-

terpelację posłów Artura Dębskiego i Wincentego El-

snera w sprawie nagród dla urzędników poszczegól-

nych ministerstw w latach 2001–2007 (20403),

95) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

96) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

15

nisterstwa Sprawiedliwości w IV i V kadencji Sejmu

RP (20406),

97) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

98) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

centego Elsnera w sprawie nagród dla urzędników

Ministerstwa Obrony Narodowej w IV i V kadencji

99) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

tuszczaka w sprawie modernizacji budynku Komen-

dy Miejskiej Policji w Chełmie (20414),

100) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie Polskiego Holdingu Obronnego (20415),

101) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie niejasnych i nieprzyjaznych zasad odlicza-

nia od dochodu wydatków ponoszonych przez osoby

niewidome na opłacanie przewodnika (20420),

102) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

ciecha Saługi w sprawie art. 8 ust. 2 ustawy o szcze-

gólnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz

103) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kresu leczenia szpitalnego (20423),

104) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Święcickiego i Ligii Krajewskiej w sprawie deportacji

działaczy opozycji do Kazachstanu (20424),

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

ważnienia ministra oraz podsekretarza stanu w Mi-

nisterstwie Finansów Jacka Kapicy – z upoważnienia

w sprawie przyszłości producentów cydru (20426),

106) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie zaawansowania prac nad nowym projek-

tem ustawy o zmianie ustawy Prawo wodne oraz nie-

których innych ustaw (20427),

107) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

terpelację posła Przemysława Wiplera w sprawie wy-

dawania pozwoleń na przeprowadzenie zbiórki pu-

blicznej (20430),

108) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

cowników będących członkami zakładowej organizacji

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (20436),

109) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

warunków funkcjonowania podmiotów leczniczych

na Mazowszu, transparentności i racjonalności fi-

nansowania świadczeń medycznych ze środków pu-

blicznych oraz złamania przez dyrektora Mazowiec-

kiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ ustawy o wyko-

nywaniu mandatu posła i senatora (20445),

110) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

i niedosłyszące (20449),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

ka w sprawie jednoznacznego określenia w obowią-

zujących przepisach prawa roli spółdzielni mieszka-

niowych w procesie wdrażania nowych zasad gospo-

darowania odpadami (20464),

112) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

Niemczyk w sprawie zakazu występu zwierząt w cyr-

kach (20466),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

czyk w sprawie zaniedbań Głównego Inspektoratu

Farmaceutycznego (20467),

114) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie obowiązkowych szczepień w Polsce (20473),

116) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie sytuacji prawnej dzieci, wobec których rodzice

podjęli decyzję o niezaszczepieniu przeciwko określo-

nym chorobom (20476),

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

16

nienia ministra – na interpelację posła Jana Warzechy

118) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

sów na stanowiska urzędnicze (20481),

119) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie liczby osób bezrobotnych posiadających

wykształcenie wyższe (20482),

120) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie liczby lekarzy sądowych w Polsce (20485),

121) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie przekraczania uprawnień przez niektó-

rych funkcjonariuszy Policji wobec osób zatrzymy-

wanych (20487),

122) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

skiego w sprawie prac nad Programem Operacyjnym

„Rozwój Polski Wschodniej” na lata 2014–2020

(20489),

123) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

działań podjętych w związku z wynikami kontroli

NIK w zakresie kontraktowania i wydatkowania

środków publicznych na świadczenia opieki zdrowot-

nej, przeprowadzonej w Dolnośląskim Oddziale Wo-

jewódzkim NFZ (20492),

124) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Hanny Trojanowskiej – z upoważnienia mini-

w sprawie opóźnienia budowy elektrowni jądrowych

w Polsce (20496),

125) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

Nowickiej w sprawie niedostatecznego nadzoru pe-

dagogicznego sprawowanego przez kuratorów oświa-

ty i związanego z tym obniżenia się poziomu kształ-

cenia w szkołach publicznych (20497),

126) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

Bieńkowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

w sprawie finansowania powiatowych inwestycji dro-

gowych w nowej perspektywie finansowej Unii Euro-

pejskiej na lata 2014–2020 (20498),

127) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

ska w sprawie polityki rządu dotyczącej wydobycia

węgla kamiennego w Polsce (20500),

128) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

Kalemby na interpelację posła Piotra Szeligi w spra-

wie przyszłości polskich plantatorów tytoniu (20501),

129) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

mualda Ajchlera w sprawie upadłości firmy Christia-

napol w Łowyniu (20503),

130) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

sława Kosiniaka-Kamysza – z upoważnienia prezesa

w sprawie zaprzestania dofinansowania przez polski

rząd Mokotowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku

(20504),

131) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie wymogów rozporządzenia ministra środo-

wisk odpadów w zakresie interpretacji § 8, na przy-

kładzie zakładu w Suchej Beskidzkiej (20505),

132) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

duktu drogowego przy al. Przyjaźni w Chełmie

(20508),

133) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie prze-

jazdu kolejowego na ul. Okszowskiej w Chełmie

(20509),

134) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie zamiaru podjęcia działań zmierzających do usta-

lenia nowej listy bezpłatnych świadczeń gwaranto-

wanych w aspekcie zmiany poziomu finansowania

świadczeń zdrowotnych z zakresu lecznictwa sana-

toryjnego dla dorosłych oraz rehabilitacji w sanato-

rium (20513),

135) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pelację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie usta-

wy o dostępie do informacji publicznej (20514),

136) podsekretarza stanu w Ministerstwie Obro-

w sprawie planowanego zakupu okrętów podwodnych

dla Marynarki Wojennej RP (20515),

137) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

interpelację posłów Wincentego Elsnera i Tomasza

Makowskiego w sprawie niepełnej odpowiedzi z dnia

20 lutego 2013 r. na interpelację nr 13603 w sprawie

osób towarzyszących ministrowi finansów w wyjaz-

dach zagranicznych (20517),

138) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

9 maja 2013 r. na interpelację nr 16654 w sprawie

17

wynagrodzeń (pensji, nagród, premii, dodatków spe-

cjalnych, trzynastek) kierownictwa, dyrektorów i za-

stępców dyrektorów biur oraz departamentów Mini-

sterstwa Finansów (20518),

139) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie asystentów prokuratorów (20519),

140) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie pełnomocników procesowych (20520),

141) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie asesorów sądowych (20521),

142) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

w sprawie studiów prawniczych II stopnia (20522),

143) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

edukacji seksualnej dzieci (20523),

144) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Wojciecha Szaramy w sprawie zakupu

przez PKP InterCity pociągów Pendolino (20525),

145) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

MEN wyników badań dotyczących edukacji sześcio-

latków (20528),

146) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie działań spółki OK System Polska (20529),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

w sprawie sytuacji w TVP SA (20531),

148) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

kowskiego w sprawie zmian w ustawie o świadcze-

w sprawie wysokości dofinansowania do wynagrodze-

nia pracowników niepełnosprawnych (20533),

150) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

rozporządzenia ministra sportu i turystyki z dnia

16 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie

151) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Gibały w sprawie zapewnienia władzom samorządo-

wym większej swobody decyzyjnej w zakresie prze-

kazywania prowadzenia szkół podmiotom prywat-

nym (20537),

152) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

tywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Gospo-

darczych, Społecznych i Kulturalnych (20538),

153) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie profilaktyki przeciw HCV (20540),

154) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie sprzedaży niezdrowej żywności na tere-

nach szkół (20545),

155) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie postępowania ZUS-u w przypadku stwier-

dzenia jego bezczynności (20547),

156) ministra obrony narodowej Tomasza Siemo-

niaka na interpelację posła Tomasza Kaczmarka

w sprawie planowanego wyznaczenia attaché wojsko-

wego w USA (20550),

157) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

skiego w sprawie nowego systemu odbioru i zagospo-

darowania odpadów komunalnych w związku z pro-

blemami zgłaszanymi przez Związek Gmin Lubelsz-

czyzny (20553),

158) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

sława Marcina Łuczaka w sprawie niskich cen na

rynku skupu pszenicy, żyta i rzepaku (20556),

159) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

zy w sprawie depenalizacji wykroczenia stypizowa-

nego w art. 133 ustawy Kodeks wykroczeń (20557),

160) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

nego w art. 138 ustawy Kodeks wykroczeń (20558),

161) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

nego w art. 135 ustawy Kodeks wykroczeń (20559),

162) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

18

go w sprawie polityki kadrowej i zatrudnienia w Mi-

163) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

sterstwie Edukacji Narodowej (20568),

164) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

nia w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (20575),

165) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

sterstwie Środowiska (20576),

nia w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego

(20579),

167) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

sterstwie Gospodarki (20580),

168) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

da Zbrzyznego w sprawie polityki kadrowej i zatrud-

nienia w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego (20582),

169) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nia uprawnień przez władze gm. Świlcza (20583),

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

opodatkowania porad prawnych świadczonych w ra-

mach pomocy pro bono (20586),

171) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Henryka Siedlaczka w sprawie przebu-

dowy dróg kategorii wojewódzkiej na terenie pow.

wodzisławskiego w woj. śląskim (20597),

172) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie formy zatrudnienia nauczycieli uczących

w centrach kształcenia ustawicznego przeprowadza-

jących zarazem kursy uzupełniające wiedzę, umie-

jętności i kwalifikacje zawodowe (20598),

173) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

w sprawie wspierania rozwoju lokalnego poprzez zasto-

sowanie instrumentu terytorialnego, jakim jest Rozwój

174) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie zmiany projektu rozporządzenia ministra zdrowia

towanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (20602),

175) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie stworzenia mechanizmów zapobiegających

nieuzasadnionym i „złodziejskim” wręcz podwyżkom

cen podręczników szkolnych i innym patologiom

związanym z ich sprzedażą (20603),

176) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie udziału żołnierzy Sił Zbrojnych RP w piel-

grzymkach (20606),

177) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nych (20607),

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ja Massela na interpelację posła Michała Jarosa

w sprawie propozycji wprowadzenia przepisów ze-

zwalających na sprzedaż niskoprocentowego alkoho-

lu w lokalach gastronomicznych na dworcach kolejo-

wych (20609),

179) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

ny Mrzygłockiej i Urszuli Augustyn w sprawie edu-

kacji dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu głę-

bokim (20626),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Sławomira Kowalskiego w sprawie składu komisji

konkursowej na stanowisko dyrektora szkoły (20629),

181) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie kondycji finansowej Instytutu Turystyki

sp. z o.o. (20698),

182) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

cowników spółki Agpol SA (20704),

183) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

riusza Piontkowskiego w sprawie możliwości prowa-

dzenia dodatkowych zajęć w przedszkolach (20748),

184) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

19

pelację posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wadliwości działania systemu viaTOLL (20750),

185) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

dy jubileuszowej nauczycielowi przechodzącemu na

świadczenie kompensacyjne (20759),

186) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Jerzego Borkowskiego w sprawie funk-

cjonowania systemu viaTOLL (20769),

187) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie przebiegu

linii kolei dużych prędkości (20779),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Elżbiety Kruk w sprawie zwolnień ponad 7,7 tys. na-

uczycieli (20802),

189) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

czyk w sprawie problemu nauczania indywidualnego

(20818),

190) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie rolników ubezpieczonych w KRUS

i zatrudnionych na umowę-zlecenie jako kierowcy

ochotniczej straży pożarnej (20831),

191) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wania systemu poboru opłat viaTOLL w kontekście

pojazdów niesłużących do przewozu towarów (20839),

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

programu edukacyjnego w ramach projektu „Rów-

nościowe przedszkole” w 86 placówkach przedszkol-

nych na terenie Polski (20865),

193) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas na interpelację posła Stanisława Ożoga w spra-

wie nagród wypłaconych w Ministerstwie Edukacji

Narodowej (20873).

1) posła Marka Polaka w sprawie nadmiernej ko-

mercjalizacji mediów publicznych – od ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego (18807) – 75 dni,

2) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

nowelizacji przepisu ustawy Prawo ochrony środowi-

ska, w zakresie przekazania związkom międzygmin-

nym kompetencji pobierania wpływów z tytułu opłat

w przypadku gmin należących do tych związków – od

ministra środowiska (20066) – 34 dni,

3) posła Henryka Kmiecika w sprawie Zakładu Ra-

dioterapii Dolnośląskiego Centrum Onkologii w Legni-

cy – od prezesa Rady Ministrów (20311) – 27 dni,

– ponowna (18557) – 21 dni,

wów oraz kosztów funkcjonowania Centralnego

Ośrodka Informatyki – od ministra spraw wewnętrz-

nych (20323) – 19 dni,

6) posła Jana Warzechy w sprawie opłat abona-

rodowego (20478) – 16 dni,

7) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie nowego

systemu finansowania mediów – od ministra kultury

i dziedzictwa narodowego (20495) – 15 dni,

8) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie ustąpie-

nia Donalda Tuska i jego rządu w związku ze skrajną

nieefektywnością kierowanej przez niego admini-

stracji rządowej – od prezesa Rady Ministrów (20548)

– 7 dni,

9) posłów Jacka Świata i Mariusza Oriona Jędry-

ska w sprawie działalności Zespołu do spraw wyja-

śniania opinii publicznej treści informacji i materia-

łów dotyczących przyczyn i okoliczności katastrofy

lotniczej pod Smoleńskiem – od prezesa Rady Mini-

strów – ponowna (18539) – 6 dni,

10) poseł Anny Fotygi w sprawie planowanego

wzrostu cen gazu – od prezesa Rady Ministrów

(20552) – 6 dni.

ZAPYTANIA

1) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

zdjęć z fotoradarów – do ministra transportu, budow-

2) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

braku przepisów prawnych regulujących przebieg li-

nii energetycznych lub usytuowanie urządzeń elek-

troenergetycznych na działkach stanowiących wła-

sność prywatną – do ministra gospodarki (5206),

3) posła Artura Dunina w sprawie poprawy ko-

munikacji na zjeździe ze skrzyżowania autostrad A1

4) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie pomo-

cy finansowej dla Elbląskiej Spółdzielni Niewido-

20

mych ELSIN w Elblągu Zakładu Pracy Chronionej

5) posła Artura Dunina w sprawie zmiany ozna-

kowania zjazdu z autostrady A2 w Strykowie – do

skiej (5209),

6) posła Stanisława Pięty w sprawie masowej wy-

cinki drzew iglastych w Beskidach Śląskim, Żywiec-

kim i Małym – do ministra środowiska (5210),

7) posła Stanisława Pięty w sprawie szkód wyrzą-

dzanych przez zwierzynę łowną na terenie gm. Raj-

cza – do ministra środowiska (5211),

8) posła Stanisława Pięty w sprawie naruszenia

przez kierownictwo Centralnego Ośrodka Sportu

w Szczyrku służebności drogi koniecznej i konfliktu

z sąsiadami tego obiektu – do ministra sportu i tury-

styki (5212),

9) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie możli-

wości wydania rozporządzenia dotyczącego szczegól-

nego przypadku wypisania przez lekarza rodzinnego

recepty dla pacjenta przebywającego w szpitalu – do

ministra zdrowia (5213),

10) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie fundu-

szy europejskich dla woj. łódzkiego – do ministra roz-

woju regionalnego (5214),

11) posła Marka Polaka w sprawie przedłużającej

się budowy drogi ekspresowej S69 na odcinku Biel-

sko-Biała – Żywiec – do ministra transportu, budow-

12) posła Marka Polaka w sprawie interpretacji

13) posła Artura Górskiego w sprawie wyroków

sądów, które nie są wykonywane przez urzędników

m.st. Warszawy – do ministra sprawiedliwości (5217),

14) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie moż-

liwości rozliczania dodatkowych godzin wynikają-

cych z ustawy Karta Nauczyciela podczas wycieczek

szkolnych – do ministra edukacji narodowej (5218),

15) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie re-

alizacji zajęć korekcyjno-kompensacyjnych w szko-

łach – do ministra edukacji narodowej (5219),

16) posła Stanisława Szweda w sprawie dalszego

funkcjonowania lokalnych grup rybackich – do mi-

17) posła Stanisława Szweda w sprawie środków

na Polonię i Polaków zamieszkałych za granicą – do

ministra spraw zagranicznych (5221),

18) posła Jerzego Szmita w sprawie wydawania

wiz okresowych w polskich konsulatach na Białoru-

si – do ministra spraw zagranicznych (5222),

19) posła Józefa Rojka w sprawie ofiar samobójstw

na terenie woj. wielkopolskiego – do ministra spraw

wewnętrznych – nie nadano biegu (5223),

na terenie woj. warmińsko-mazurskiego – do mini-

stra spraw wewnętrznych – nie nadano biegu (5224),

na terenie woj. śląskiego – do ministra spraw we-

wnętrznych – nie nadano biegu (5225),

na terenie woj. pomorskiego – do ministra spraw we-

na terenie woj. podkarpackiego – do ministra spraw

na terenie woj. opolskiego – do ministra spraw we-

na terenie woj. mazowieckiego – do ministra spraw

na terenie woj. łódzkiego – do ministra spraw we-

na terenie woj. lubuskiego – do ministra spraw we-

na terenie woj. dolnośląskiego – do ministra spraw

na terenie woj. małopolskiego – do ministra spraw

na terenie woj. zachodniopomorskiego – do ministra

na terenie woj. świętokrzyskiego – do ministra spraw

35) posła Andrzeja Dudy w sprawie interwencji

konsula RP podjętej dnia 15 maja 2013 r. u guberna-

tora grodzieńskiego dotyczącej cmentarza wojskowe-

go żołnierzy AK w miejscowości Surkonty na Biało-

rusi – do ministra spraw zagranicznych (5239),

36) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie przy-

znania renty mieszkańcowi Gniezna – do ministra

37) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie bu-

dowy obwodnicy Koźmina Wielkopolskiego – do mi-

skiej (5241),

38) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie produktu

leczniczego Zavesca (miglustat) dla pacjentów z chorobą

Niemanna-Picka – do ministra zdrowia (5242),

39) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie

zwiększenia liczby zespołów ratownictwa medyczne-

go w pow. pilskim – do ministra zdrowia (5243),

40) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie ujęcia

w ewidencji urządzeń melioracji wodnych podstawo-

21

wych rurociągu R-1 Śmiłowo – Brodna w pow. pil-

skim – do ministra środowiska (5244),

41) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie bu-

dowy skrzyżowania z ruchem okrężnym w miejsco-

wości Budzyń w ciągu drogi krajowej nr 11 – do mi-

skiej (5245),

42) posła Waldemara Andzela w sprawie znajdu-

jącego się w Jaworznie składowiska odpadów toksycz-

nych, które zagraża ekosystemowi całej północnej

Europy – do ministra środowiska (5246),

43) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

w sprawie funkcjonowania Centralnego Ośrodka Infor-

matyki oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierow-

ców – do ministra spraw wewnętrznych (5247),

44) posła Andrzeja Lewandowskiego w sprawie

budowy fermy norek amerykańskich w Przelewicach

w woj. zachodniopomorskim – do ministra środowi-

ska (5248),

45) posła Tomasza Kuleszy w sprawie ochrony te-

rytorium Polski przed niebezpieczeństwem rozprze-

strzeniania się chorób wirusowych wśród zwierząt

46) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie pro-

gramu lekowego z zastosowaniem preparatu Zavesca

zdrowia (5250),

47) poseł Joanny Bobowskiej w sprawie prywaty-

zacji Wytwórni Silników Wysokoprężnych „Andoria”

SA – do ministra skarbu państwa (5251),

48) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie funkcjo-

nowania wojewódzkich komisji ds. orzekania o zda-

rzeniach medycznych – do ministra zdrowia (5252),

49) posła Marka Rząsy w sprawie zmian projektu

r. dotyczącego świadczeń gwarantowanych z zakresu

rehabilitacji leczniczej – do ministra zdrowia (5253),

50) posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie inter-

pretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących

opodatkowania dochodów zagranicznych – do mini-

stra finansów (5254),

51) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie wła-

ściwej formy zatrudnienia nauczyciela realizującego

zajęcia w ramach wczesnego wspomagania rozwoju

– do ministra edukacji narodowej (5255),

52) posła Artura Ostrowskiego w sprawie budowy

północnej obwodnicy Bełchatowa oraz przebudowy

w granicach tego miasta DK nr 8 – do ministra trans-

53) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie li-

kwidacji Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiolo-

54) posła Piotra Babinetza w sprawie interpreta-

cji art. 6a ustawy Karta Nauczyciela – do ministra

55) posła Piotra Babinetza w sprawie możliwości

zastosowania procedury arbitrażowej w sporach

energetycznych z odbiorcami – do ministra sprawie-

dliwości (5259),

56) posła Piotra Babinetza w sprawie niedofinan-

sowania gmin uzdrowiskowych – do ministra finan-

sów (5260),

57) posła Piotra Babinetza w sprawie otwartych

systemów operacyjnych samochodów – do ministra

administracji i cyfryzacji (5261),

58) posła Piotra Babinetza w sprawie stacji kon-

troli pojazdów – do ministra transportu, budownic-

59) posła Piotra Babinetza w sprawie nieprecyzyj-

nych kryteriów oceny pracy nauczyciela – do mini-

stra edukacji narodowej (5263),

60) posła Piotra Babinetza w sprawie potrzeby

rozdzielenia odpowiedzialności pracowniczej i kwe-

stii zawodowych dotyczących nauczyciela w oparciu

o przepisy Kodeksu pracy – do ministra edukacji na-

rodowej (5264),

61) posła Piotra Babinetza w sprawie terminów

związanych z procedurą oceny pracy nauczyciela – do

ministra edukacji narodowej (5265),

62) posła Piotra Babinetza w sprawie zaliczenia

do rehabilitacji w ramach kontraktu z NFZ osób

z neurologicznymi uszkodzeniami mózgu spowodo-

wanymi zaburzeniami jego funkcji – do ministra

zdrowia (5266),

63) posła Tadeusza Arkita w sprawie wzmocnie-

nia kadr wojewódzkich inspektoratów ochrony śro-

dowiska w związku z wdrażaniem nowego systemu

gospodarki odpadami – do ministra środowiska

(5267),

64) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie zmian

organizacyjnych w Komendzie Powiatowej Policji dla

w Starych Babicach polegających na likwidacji Ko-

misariatu Policji w Lesznie i Komisariatu Policji

w Izabelinie – do ministra spraw wewnętrznych (5268),

65) posła Joachima Brudzińskiego w sprawie le-

galności, zasadności i proporcjonalności użycia od-

działu Policji w rynsztunku bojowym do podjęcia

czynności w związku ze zgromadzeniem publicznym

przed siedzibą Starostwa Powiatowego w Policach

– do ministra spraw wewnętrznych (5269),

66) posła Joachima Brudzińskiego w sprawie sta-

nu technicznego, zarządzania oraz zapewnienia na-

leżytego poziomu finansowania budowy dróg powia-

towych na terenie woj. zachodniopomorskiego – do

skiej (5270),

67) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie uregulowania przepisów prawnych dotyczących

wystawiania kart zgonów – do ministra zdrowia

(5271),

68) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie remontu drogi krajowej nr 8 oraz budowy północ-

nej obwodnicy Bełchatowa – do ministra transportu,

69) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie pro-

wadzonej przez ministra spraw zagranicznych dyplo-

macji za pośrednictwem mediów społecznościowych

– do ministra spraw zagranicznych (5273),

22

70) posła Wiesława Janczyka w sprawie perspek-

tyw młodych ludzi na rynku pracy – do ministra pra-

71) posła Jerzego Polaczka w sprawie pomiaru

emisji hałasu z instalacji technicznej i urządzeń sta-

cji benzynowej usytuowanej w terenie zabudowanym

– do ministra środowiska (5275),

72) posła Czesława Hoca w sprawie jednoznacznej

interpretacji prawnej dotyczącej mienia komunalne-

go jako własności i prawa majątkowego w aspekcie

wielkości udziału procentowego posiadanego w spół-

ce prawa handlowego, na przykładzie prowadzenia

działalności gospodarczej przez burmistrza Szczecin-

ka – do ministra administracji i cyfryzacji (5276),

73) posła Michała Jarosa w sprawie wypłat na

rzecz podwykonawców firmy Alpine Bau pracujących

przy budowie dróg S5 i drogi krajowej nr 36 na od-

cinku Kaczkowo – Korzeńsko – do ministra transpor-

74) posła Wiesława Janczyka w sprawie reorgani-

zacji bazy laboratoryjnej Państwowej Inspekcji Sani-

tarnej w woj. małopolskim skutkującej likwidacją

Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w No-

75) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie prze-

prowadzania obowiązkowej rejestracji i kwalifikacji

wojskowej w ramach powszechnego obowiązku obro-

ny RP – do ministra obrony narodowej (5279).

1) ministra gospodarki Janusza Piechocińskiego

jętych i wdrożonych od początku 2008 r. do czasu

obecnego oraz planowanych co najmniej do końca

2015 r. przez resort według prawem przypisanych

właściwości działań mających na celu odbiurokraty-

zowanie polskiego prawa oraz stosowanych w podle-

głych strukturach administracji procedur (4794),

2) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

wadzenia opłaty audiowizualnej (4902),

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

i Marka Wojtkowskiego w sprawie polis ubezpiecze-

nia rent odroczonych (4958),

4) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu Pań-

wie zwolnień grupowych i procesu restrukturyzacji

działań w Elektrowni Adamów w Turku (4967),

5) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

tanie poseł Barbary Bubuli w sprawie obowiązku

posiadania stałej służbowej linii telefonicznej przez

agentów Poczty Polskiej w prowadzonych przez nich

placówkach (4983),

Kwiatkowskiego w sprawie wprowadzenia w życie

w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i urzędach

podległych prezesowi Rady Ministrów przepisów do-

tyczących sposobów kontroli dokonywania wydatków

przy wykorzystaniu kart służbowych (4984),

7) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego

i urzędach podległych ministrowi kultury i dziedzic-

twa narodowego przepisów dotyczących sposobów

kontroli dokonywania wydatków przy wykorzystaniu

8) ministra pracy i polityki społecznej Władysława

Kosiniaka-Kamysza na zapytanie posła Adama Kwiat-

kowskiego w sprawie wprowadzenia w życie w Mini-

głych ministrowi pracy i polityki społecznej przepisów

dotyczących sposobów kontroli dokonywania wydatków

9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

Sprawiedliwości i urzędach podległych ministrowi

sprawiedliwości przepisów dotyczących sposobów

10) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie wpro-

wadzenia w życie w Ministerstwie Transportu, Bu-

downictwa i Gospodarki Morskiej i urzędach podle-

głych ministrowi transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej przepisów dotyczących sposobów kon-

troli dokonywania wydatków przy wykorzystaniu

kart służbowych (4992),

11) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

pytanie posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

i urzędach podległych ministrowi finansów przepisów

dotyczących sposobów kontroli dokonywania wydat-

ków przy wykorzystaniu kart służbowych (4997),

12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kursującego na trasie Chełm – Wrocław (5006),

13) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

23

posłów w sprawie pozyskania danych dotyczących

(5009),

14) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa

posłów w sprawie pozyskania danych dotyczących licz-

by pracowników będących członkami zawodowej or-

ganizacji pracy, którym przysługują uprawnienia na

trudnionych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi

(5011),

15) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wie pozyskania danych dotyczących liczby pracowni-

ków będących członkami zawodowej organizacji pra-

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

16) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

cji i Cyfryzacji Stanisława Huskowskiego na zapytanie

będących członkami zawodowej organizacji pracy, któ-

stwie Administracji i Cyfryzacji (5016),

17) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

posłów w sprawie kosztów dla Skarbu Państwa zwią-

zanych z przywilejami pracowników będących człon-

kami zakładowej organizacji pracy (5021),

18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Finan-

środków pieniężnych jednostek samorządu teryto-

rialnego pochodzących z opłat za zezwolenia na

19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wątpliwości w zakresie opodatkowania ka-

ucji gwarancyjnej (5026),

20) ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bog-

dana Zdrojewskiego na zapytanie posła Marka Wójcika

w sprawie wysokości wynagrodzeń pracowników Ar-

chiwum Państwowego w Katowicach (5028),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Henryka Kmiecika w sprawie wykorzy-

stania podatków zawartych w cenie paliwa na remon-

ty infrastruktury drogowej (5030),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

śmierci noworodka w szpitalu powiatowym w Zduń-

skiej Woli (5033),

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

rozliczenia inwestycji budowy Dworca Fabrycznego

w Łodzi (5035),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

czaka w sprawie wątpliwości, które budzi odliczenie

podatku VAT od zakupu okularów korekcyjnych dla

pracownika (5036),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kwalifikacji mediatorów (5038),

26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

seł Anny Zalewskiej w sprawie budzącej społeczne

kontrowersje planowanej lokalizacji elektrowni wia-

trowej w bardzo bliskim sąsiedztwie drogi powiato-

wej przebiegającej przez wieś Rozkochów w gm. Wal-

ce, woj. opolskie (5046),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie kontrowersyjnego kandydata na konsula

honorowego Polski w Monterrey (5051),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Łuczaka w sprawie napojów energetyzujących (5052),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Łuczaka w sprawie wpływu e-papierosów na zdrowie

człowieka (5053),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie kas rejestrujących w odniesieniu do spe-

cyfiki działalności zakładów optycznych (5054),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie przeciwdziałania spożywaniu alkoholu (5062),

32) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

możliwości dokonania wyboru dotyczącego szczepie-

nia dzieci, wobec których rodzice podjęli decyzję

o niezaszczepieniu ich przeciwko określonym choro-

bom (5067),

24

33) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ekspresowej S17 (5071),

34) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na zapytanie posła Wojciecha Szaramy

w sprawie przyznania w ramach obszaru strategicznej

interwencji funduszy unijnych dla Bytomia (5078),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

losów budynku stacji kolejowej Kąty Wrocławskie

(5080),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Marka Poznańskiego w sprawie realizacji przez

Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie (5084),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kolejowej Chabówka – Nowy Sącz oraz budowy nowej

38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki

i Szkolnictwa Wyższego Marka Ratajczaka – z upo-

Rasia w sprawie dalszego funkcjonowania kolegiów

nauczycielskich w Polsce (5087),

39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

cji PKP Cargo (5088),

40) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w przewozach kolejowych regionalnych w woj. kujaw-

sko-pomorskim (5090),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

stępu do infrastruktury kolejowej w świetle orzeczenia

Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (5091),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nienia budowy drogi rowerowej w ramach realizacji

Kraków Zabłocie – Kraków Krzemionki (5092),

chodów wygenerowanych przez stadiony wybudowa-

eksploatacji stadionów wybudowanych z uwagi na

(5094),

45) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

wa Wiplera w sprawie opieki nad polskim cmenta-

rzem w Kołomyi na Ukrainie (5096),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wyrejestrowania samochodu osobowego,

który został przekazany do kasacji na terenie Holan-

dii (5097),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

alokacji funkcjonariuszy Służby Celnej (5099),

48) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

gi w sprawie zaginięcia księdza Władysława Łazara,

proboszcza parafii rzymskokatolickiej w Borysowie

na Białorusi (5101),

49) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

szkoleń lekarzy w zakresie kontraktów interperso-

nalnych z pacjentem (5102),

50) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

pomocy dla przedsiębiorców poszkodowanych pod-

czas powodzi w woj. dolnośląskim (5105),

51) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodar-

dotyczących możliwości rozszerzenia terenów specjal-

nych stref ekonomicznych o nowe tereny inwestycyjne

na przykładzie woj. małopolskiego (5109),

52) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

kosztów zakupu i obsługi służbowych telefonów ko-

mórkowych w Ministerstwie Gospodarki (5111),

53) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

mórkowych w Ministerstwie Skarbu Państwa (5115),

54) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

(5116),

25

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w Ministerstwie Środowiska (5117),

56) ministra pracy i polityki społecznej Władysła-

wa Kosiniaka-Kamysza na zapytanie posła Józefa

wych telefonów komórkowych w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej (5118),

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki

kupu i obsługi służbowych telefonów komórkowych

w Ministerstwie Sportu i Turystyki (5120),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

wie kosztów zakupu i obsługi służbowych telefo-

nów komórkowych w Ministerstwie Obrony Naro-

dowej (5122),

60) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

kosztów zakupów i obsługi służbowych telefonów ko-

(5124),

61) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

62) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

mórkowych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju

Wsi (5126),

Mrzygłockiej w sprawie przepisów dotyczących przy-

znawania środków na rozpoczęcie działalności gospo-

darczej z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych (5129),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

głockiej w sprawie zaliczek przy kwartalnym rozli-

czeniu VAT (5131),

głockiej w sprawie stosowania przepisów ustawy

w tym zasad przyznawania refundacji wyposażenia/

doposażenia stanowiska pracy osobie bezrobotnej

(5132),

66) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

w sprawie funkcjonowania Narodowego Centrum

Kryptologii (5133).

1) posła Adama Szejnfelda w sprawie podjętych

działań mających na celu odbiurokratyzowanie pol-

skiego prawa oraz stosowanych w podległych struk-

turach administracji procedur – od ministra środo-

wiska (4794) – 55 dni,

2) posła Witolda Waszczykowskiego w sprawie wi-

zyty ministra spraw wewnętrznych w Klubie Kryty-

ki Politycznej – od ministra spraw wewnętrznych

(4948) – 34 dni,

3) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie postu-

latów Przewodniczącego Ziomkostwa Śląskiego – od

prezesa Rady Ministrów (4963) – 28 dni.

Interpelacja

(nr 19796)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie przekazania

Centralnemu Ośrodkowi Informatyki

zadań związanych z budową, utrzymaniem

i rozwojem systemów informatycznych

i infrastruktury teleinformatycznej

– ponowna

maniem w dniu 16 sierpnia 2013 r. odpowiedzi na

moją interpelację w sprawie przekazania Centralne-

mu Ośrodkowi Informatyki zadań związanych z bu-

dową, utrzymaniem i rozwojem systemów informa-

tycznych i infrastruktury teleinformatycznej przed-

stawiam żądanie dodatkowych wyjaśnień na piśmie

zgodnie z art. 193 ust. 3 regulaminu Sejmu.

Jedno-

cześnie proszę o przedstawienie odpowiedzi w regu-

laminowym terminie 21 dni od momentu złożenia

niniejszego żądania dodatkowych wyjaśnień (art. 193

gulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej).

Uzasadniając przyczyny nieprzyjęcia odpowiedzi

przedstawionej przez podsekretarza stanu pana Ra-

fała Magrysia, działającego z upoważnienia ministra

spraw wewnętrznych, pragnę zwrócić uwagę Pana

Ministra na wybiórcze potraktowanie tekstu mojej

interpelacji, a także na nieodniesienie się w jej treści

do wszystkich przedstawionych przeze mnie pytań

oraz ogólne odwołania do publicznych dokumentów

bez podawania szczegółów związanych z funkcjono-

waniem Centralnego Ośrodka Informatyki.

Analizując treść odpowiedzi na interpelację, zmu-

szony jestem więc do powtórzenia pytań zadanych

przeze mnie w treści interpelacji, a także do zadania

dodatkowych szczegółowych pytań, które, mam na-

dzieję, tym razem zostaną uwzględnione i pozwolą

na zrozumienie kontekstu oraz uzasadnienia powo-

łania i funkcjonowania Centralnego Ośrodka Infor-

matyki.

o pilne i terminowe przedstawienie dodatkowych

wyjaśnień na piśmie dotyczących następujących

kwestii:

1.

W odniesieniu do mojego pierwszego pytania

z treści interpelacji proszę więc o potwierdzenie, iż

jedynym dokumentem zawierającym analizę koniecz-

ności utworzenia Centralnego Ośrodka Informatyki

jako podmiotu odpłatnie wykonującego zadania na

rzecz MSW był wyłącznie dokument pt. „Projekty

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w obszarze reje-

strów państwowych i teleinformatyki.

Nowe podej-

ście”.

Proszę również o potwierdzenie, iż na etapie

tworzenia Centralnego Ośrodka Informatyki nie było

żadnych kompleksowych dokumentów regulujących

oraz uzasadniających konieczność jego powołania

jako podmiotu realizującego usługi informatyczne,

zasadność takiego powołania oraz ekonomiczne uza-

sadnienie tego przedsięwzięcia.

Jeżeli jakikolwiek

taki dokument był, proszę o jego dołączenie do odpo-

wiedzi na pisemne żądanie dodatkowych wyjaśnień.

2.

W odniesieniu do mojego trzeciego pytania

z treści interpelacji oraz po analizie planu finanso-

wego Centralnego Ośrodka Informatyki stanowiące-

go załącznik do ustawy budżetowej proszę o sprecy-

zowanie wysokości wynagrodzeń w ten sposób, iż

wnoszę o załączenie do odpowiedzi na niniejsze żą-

danie tzw. tabeli zaszeregowania pracowników sta-

nowiącej załącznik do regulaminu wynagradzania

w COI lub, jeżeli takiego w COI nie ma, o podzielenie

wszystkich wynagrodzeń w COI za 2013 r. na 3 ka-

tegorie (najniższe, średnie oraz najwyższe) oraz

wskazanie w każdej z kategorii widełek od najniższe-

go do najwyższego wynagrodzenia, a także liczby

pracowników COI przynależących do każdej z tych

kategorii.

3.

W odniesieniu do planu finansowego Central-

nego Ośrodka Informatyki proszę również o precy-

zyjne wskazanie, co składa się dokładnie na ujętą

pozycję „przychody z prowadzonej działalności” oraz

kwotę blisko 45 mln zł za 2013 r.

4.

W odniesieniu do planu finansowego Central-

zowanie, czy na moment złożenia niniejszego pisem-

nego żądania wyjaśnień jest on aktualny oraz czy

Teksty interpelacji i zapytań poselskich

27

został zmieniony w związku z ostatnią nowelizacją

ustawy budżetowej na rok 2013.

5.

W odniesieniu do sformułowania zawartego

w treści odpowiedzi na interpelację na stronie 2: „nie

jest możliwe precyzyjne określenie poziomu dalszego

zatrudnienia w Centralnym Ośrodku Informatyki”

oraz dalej „może wymagać zwiększenia zatrudnie-

nia, przede wszystkim o specjalistów i ekspertów

z branży IT” proszę o podanie szacunkowego, prze-

widywanego wzrostu poziomu zatrudnienia w najbliż-

szym czasie oraz w roku 2014 r.

6.

W odniesieniu do braku weryfikacji istnienia

tego typu specyficznych rozwiązań jak Centralny

Ośrodek Informatyki w państwach członkowskich

Unii Europejskiej rozumiem też, że jego powołanie,

istnienie, funkcjonowanie oraz przekazywanie mu

środków obywateli nie zostało też zweryfikowane pod

jednak zostało to zweryfikowane, proszę o dołączenie

analizy prawnej takiej weryfikacji.

Poseł Witold Klepacz

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 19929)

do ministra zdrowia

w sprawie nieszczepienia dzieci – ponowna

waną przeze mnie do Ministerstwa Zdrowia.

wych informacji.

wane są szczepieniom, proszę o informację: Czy w związ-

ku z tym, że państwo nie poniosło kosztów ze wzglę-

du na niezaszczepienie dziecka, dorosła już osoba,

która będzie jednak chciała się zaszczepić, będzie to

mogła uczynić?

Czy będzie taka możliwość?

Czy bę-

dzie to płatna usługa?

Łódź, dnia 20 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20141)

do ministra środowiska

w sprawie gabinetów medycznych

wytwarzających odpady medyczne – ponowna

dycznych wytwarzających odpady medyczne, kiero-

waną przeze mnie do Ministerstwa Środowiska.

Jak przebiega proces legalizacji gabinetów me-

dycznych wytwarzających odpady?

Proszę o podanie

informacji z zakresu małych gabinetów medycznych,

stomatologicznych.

Czy są tworzone sprawozdania

z działalności takich gabinetów np. na koniec mie-

siąca?

Czy w takich sprawozdaniach zawarte są in-

formacje na temat odpadów medycznych zakaźnych,

niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne?

(nr 20143)

do ministra środowiska

w sprawie metod alternatywnych

tywnych utylizacji odpadów medycznych, kierowaną

przeze mnie do Ministerstwa Środowiska.

wych informacji: Czy ministerstwo dokonywało ba-

dań, które uwzględniały skuteczność nowej metody

utylizacji odpadów medycznych, autoklawów w po-

równaniu ze spalarniami śmieci?

Jakie są opinie?

28

Interpelacja

(nr 20160)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zajęcia merytorycznego stanowiska

odnośnie do pozbawienia rodziców

możliwości organizacji odpłatnych

– ponowna

Szanowna Pani Minister!

W związku z uznaniem

odpowiedzi ministra edukacji narodowej na interpe-

lację nr 20160, udzieloną w piśmie z dnia 22 sierpnia

2013 r., znak: DKOW-AT-0401-174/2013, w sprawie

pozbawienia rodziców możliwości organizacji odpłat-

nych dodatkowych zajęć w przedszkolach publicz-

nych w roku szkolnym 2013/2014 za niepełną, na

pospolitej Polskiej zwracam się do Pani Marszałek

z prośbą o wystąpienie do ministra edukacji narodo-

wej o udzielenie dodatkowego wyjaśnienia w przed-

miotowej sprawie.

Pragnę przede wszystkim stwierdzić, że postawio-

ne w mojej interpelacji konkretne pytanie, pomimo

przedstawienia przez ministra edukacji narodowej

wielu powszechnie znanych informacji, nadal pozo-

staje bez jednoznacznej odpowiedzi.

W związku z powyższym proszę o dodatkowe wy-

jaśnienie, a w szczególności stwierdzenie, czy w przed-

szkolu publicznym zainteresowani rodzice, działając

za pośrednictwem rady rodziców (art. 53 i 54 ustawy

o systemie oświaty), mogą za zgodą dyrektora pla-

cówki powierzyć podmiotowi zewnętrznemu organi-

zację dodatkowych odpłatnych zajęć edukacyjnych

dla swoich dzieci, odbywających się poza czasem

przeznaczonym na realizację podstawy programowej

i w godzinach pobytu dziecka w przedszkolu.

Z poważaniem

Poseł Jan Łopata

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20451)

do ministra spraw wewnętrznych

nasłuchowej w Świadkach Iławeckich

na Warmii i Mazurach – ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

Przed pięcioma tygo-

dniami wystąpiłem do Pana z interpelacją w oma-

wianej sprawie.

Miałem świadomość delikatności

materii, ale mimo to w jednoznaczny sposób – na

podstawie art. 193 Regulaminu Sejmu RP – muszę

uznać Pana odpowiedź z 6 września br. za niezado-

walającą.

Jest ona w skrajnym stopniu zdawkowa

(składa się z niecałych 8 wierszy, co według mnie

stanowi negatywny, trudny do pobicia rekord w dzie-

jach demokratycznego Sejmu działającego od 1991 r.).

Jest zarazem nad wyraz ogólnikowa, m.in. jeśli cho-

dzi o kwestię przestrzegania przez polski rząd prawa

wewnętrznego oraz międzynarodowego w odniesie-

niu do wolności i praw osobistych obywateli.

Dlatego też – w związku z Pana informacją, iż na

terytorium znajdującym się pod jurysdykcją Polski

„nie funkcjonuje żadna instalacja nasłuchu elektro-

nicznego amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Na-

rodowego (NSA)” – pytam: Jaki zatem charakter ma

instalacja w Świadkach Iławeckich?

Ponadto pytam:

wadzone w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych,

związane z pozyskiwaniem, przetwarzaniem i ochro-

ną danych telekomunikacyjnych oraz danych z mo-

nitoringu wizyjnego przez organy Rzeczypospolitej

Polskiej?

A także w jakim idą one kierunku?

Z ukłonami

Poseł Tadeusz Iwiński

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20845)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce pracuje

tylko 39% osób w wieku 55–64 lata.

To aż o 10%

mniej niż średnio w Unii Europejskiej – wynika

z danych GUS i Eurostatu.

Wśród zarejestrowa-

nych bezrobotnych osób z tej grupy wiekowej było

w czerwcu o 107 tys. więcej niż tych, którzy są

w wieku do 25 lat – wynika z danych GUS.

Przy

tym liczba osób bez zajęcia, które mają ponad

50 lat, wzrosła w ciągu roku o 8,3%, a grupa osób

młodych zwiększyła się w tym czasie o 1,2%.

Według prof. Elżbiety Kryńskiej z Uniwersytetu

Łódzkiego przyczyną takiego stanu rzeczy bywa nie-

dostosowanie kwalifikacji do potrzeb pracodawców

czy nienadążanie za postępem technologicznym.

Po-

nadto w systemach płacowych utrwaliła się senioral-

na zasada, według której wynagrodzenie rośnie wraz

z wiekiem.

Przedsiębiorcy zwalniają więc starsze osoby, zastę-

pując je tańszymi, młodszymi pracownikami i w ten

sposób obniżają koszty.

Starszym osobom szkodzi

również nadmierna ochrona prawna, ponieważ zgod-

nie z przepisami, poza wyjątkami, nie można zwolnić

29

rozwiązuje więc umowę o pracę z osobami, które zbli-

żają się do tego wieku, gdyż w ten sposób unikają

problemów, gdyby chcieli je zwolnić w przyszłości.

1.

Czy ministerstwo podejmuje dodatkowe działa-

zamiar poprawić pozycję tych osób na rynku pracy?

Społecznej ma zamiar zachęcić pracodawców do za-

trudniania osób w przedziale wiekowym od 50 lat

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 9 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20846)

do ministra środowiska

w sprawie nielegalnych wysypisk leśnych

Szanowny Panie Ministrze!

Niedawno wprowa-

dzona ustawa śmieciowa przewiduje szereg zmian,

między innymi w zarządzaniu odpadami oraz funk-

cjonowaniu firm odpowiedzialnych za gospodarkę

komunalną.

Wzrosły także koszty związane z wywo-

zem śmieci, co z kolei spowodowało, że zwiększyła się

ilość odpadów nielegalnie wyrzucanych w lasach.

Jak

alarmują środki masowego przekazu, nawet tysiąc

wagonów kolejowych śmieci o objętości 170 tys. m

3

rocznie wywożą leśnicy, a roczny koszt sprzątania

lasów wynosi 17 mln zł.

„Każdego miesiąca Nadleś-

nictwo Elbląg zajmuje się sprzątaniem śmieci w lesie.

Co roku na ten cel przeznaczane jest ok 100 tys. zł.

Z tych pieniędzy pokrywany jest koszt zbioru, wywo-

zu oraz utylizacji śmieci.” – jak informuje specjalista

Służby Leśnej Nadleśnictwa Elbląg.

Śmieci wyrzucane do lasu powodują zagrożenie

dla środowiska naturalnego, mogą stanowić zagro-

żenie sanitarno-epidemiologiczne.

Ponadto wyrzuca-

ne w okolicach zabudowań ludzkich przyciągają zwie-

rzęta, które poszukując pożywienia, czynią szkody

i stanowią zagrożenie dla ludzi.

W lasach, na nielegalnych wysypiskach można

znaleźć wszystko, ludzie wyrzucają wszelkiego rodza-

ju odpady, poczynając od materiałów budowlanych

i urządzeń sanitarnych, jak wanny czy umywalki po-

przez urządzenia AGD po zwykłe codzienne odpady.

Zgodnie z zapowiedziami ustawa z dnia 25 stycz-

miała uregulować i wpłynąć na problem wywozu

śmieci do lasów.

Niestety tak się nie stało.

W dalszym

ciągu za porządek na terenie prywatnych nierucho-

mości są odpowiedzialni właściciele tych terenów,

którzy za wywóz „nie swoich” śmieci ponoszą dodat-

kowe koszty.

Wiedząc, jak ważne i cenne jest zdrowie oraz bez-

pieczeństwo człowieka, proszę Pana Ministra o od-

1.

Jakie kroki podejmowane są przez minister-

stwo w celu zapobiegania wywożeniu śmieci na nie-

legalne wysypiska?

2.

Czy ministerstwo zamierza przeznaczyć dodat-

kowe środki finansowe na utrzymanie czystości

w lasach?

3.

Jakie kroki podejmuje ministerstwo w tej spra-

wie?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 20847)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie tzw. zajęć dodatkowych

Rok 2013/2014 to dla przedszkoli okres wielu

zmian.

Wprowadzone przepisy obejmą działania dy-

rektorów, samorządów finansujących działalność pla-

cówek oraz rodziców, którzy będą uiszczać opłaty

zgodnie z nowym systemem.

Ustawa wprowadza od 1 września 2013 r. ograni-

czenie opłat za pobyt dziecka w placówce do 1 zł za

płatnych godzin.

Oznacza to, że gminy, które pobie-

rają powyższe opłaty, będą miały mniejsze przychody,

co zostanie jednak zrekompensowane w ramach

otrzymanych z budżetu państwa dotacji.

Mimo iż

kwoty dotacji są wysokie, a planowane jest ich pod-

wyższenie, dyrektorzy przedszkoli obawiają się, czy

pieniędzy wystarczy przede wszystkim w zakresie

realizacji zajęć dodatkowych.

Taniec, język angielski, rytmika lub zajęcia ko-

rekcyjne w przedszkolach cieszą się dużym zaintere-

sowaniem wśród rodziców.

Informacja, że mają być

one bezpłatne bardzo ucieszyła opiekunów.

Wzbudzi-

ła jednak obawy dyrektorów, ponieważ wzrost zain-

teresowania zajęciami wiąże się z wyższymi koszta-

mi, których dotacja może nie pokryć.

Problem doty-

czy także ewentualnej odpłatności za pobyt dziecka,

które zostało odebrane w czasie bezpłatnych godzin

i wróciło jedynie na zajęcia dodatkowe.

30

Warto zaznaczyć, iż nowe przepisy są bardzo cen-

ną inicjatywą zmierzającą do zwiększenia dostępno-

ści przedszkoli.

Aby jednak zmiany przyniosły ocze-

kiwany efekt konieczne jest wyjaśnienie wszystkich

kwestii budzących wątpliwości u osób, które będą je

realizować.

pujące pytanie:

1.

Czy ministerstwo dokonało analizy dotyczącej

liczby dzieci zgłoszonych do przedszkoli, a przyzna-

nych poszczególnym gminom dotacji?

2.

Czy Pani Minister nie obawia się, że w ramach

zapisywania dzieci na zajęcia dodatkowe przezna-

czone środki mogą być niewystarczające i w ciągu

roku okaże się, że konieczne jest zwiększenie kwoty

dotacji?

3.

Kto będzie decydował o odpłatnościach pono-

szonych przez rodziców, którzy odebrali dziecko

w ramach bezpłatnych 5 godzin i przyprowadzili na

zajęcia dodatkowe?

Z poważaniem

Poseł Teresa Piotrowska

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20848)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dodatkowych zajęć

organizowanych w przedszkolach

Szanowna Pani Minister!

Wychodząc naprzeciw

oczekiwaniom rodziców, przedszkola na przestrzeni

lat wzbogacały ofertę edukacyjną o wiele zajęć dodat-

kowych.

Już trzyletnie dzieci miały możliwość uczest-

nictwa w zajęciach języka angielskiego czy też fran-

cuskiego.

Powszechne były zajęcia tańca towarzy-

skiego, ceramiki, zajęcia umuzykalniające bądź na-

uka gry w szachy.

Od 1 września w całym kraju rady gmin nie mogą

już swobodnie ustalać opłat za przedszkola.

Do tej

pory wyznaczały, ile rodzice będą płacić za każdą do-

datkową godzinę opieki przedszkolnej.

W Polsce ist-

nieją takie gminy, które w ogóle nie pobierały opłat

z tego tytułu, jak i takie, gdzie opłata wynosiła nawet

kilka złotych za godzinę.

Aktualnie wedle planów

ministerstwa samorządy otrzymają dotację z budże-

tu państwa na obniżenie opłat wnoszonych przez ro-

dziców za dodatkowe godziny opieki.

Tyle samo na

dza w danej placówce.

Wspomniana obniżka niesie jednak za sobą spory

problem.

Założeniem Ministerstwa Edukacji było,

aby rodzice nie ponosili jakichkolwiek pobocznych

kosztów związanych z opieką w przedszkolu.

Nie

mogą więc już, tak jak to było dotychczas, płacić za

dodatkowe zajęcia.

W końcowym rezultacie pozbawiono dzieci możli-

wości uczestnictwa w znacznej liczbie zajęć nadpro-

gramowych, które zostały wstrzymane w poszczegól-

nych placówkach wraz z początkiem miesiąca.

Były

one bowiem prowadzone najczęściej przez firmy ze-

wnętrzne.

Oczywiście za zajęcia dodatkowe mogłyby

płacić samorządy finansujące przedszkola.

Jednak

twierdzą one, że nie posiadają na ten cel odpowied-

nich środków, nawet gdyby uwzględniły dotacje z bu-

dżetu państwa.

Od teraz będą płacić jedynie za zaję-

cia określane mianem wyrównywania szans, czyli

np. za logopedię czy gimnastykę korekcyjną.

Ponadto w przedszkolach brakuje odpowiedniej

kadry, która realizowałaby zajęcia dodatkowe za-

miast firm.

Zgodnie z nowymi przepisami pedagodzy

są zobowiązani posiadać specjalne przygotowanie

metodyczne oraz certyfikat uprawniający do prowa-

dzenia konkretnych zajęć.

Wiąże się to z podjęciem

dodatkowych studiów, opłacanych we własnym za-

kresie, co stanowi dla wielu dużą barierę.

Kolejnym

utrudnieniem są również godziny, w jakich mogą się

one odbywać.

Otóż do tej pory zajęcia dodatkowe były

realizowane od godziny 12 do 17.

Teraz dopiero go-

dzinę po wyjściu dziecka z przedszkola lub po jego

zamknięciu.

1.

Na jakich zasadach w obecnej sytuacji mogą

prowadzić zajęcia dodatkowe nauczyciele, którzy nie

dysponują odpowiednimi certyfikatami?

2.

W jaki sposób ministerstwo planuje umożliwić

nauczycielom z przedszkoli podnoszenie kompetencji?

3.

Czy rozważa Pani Minister wprowadzenie

zmiany pozwalającej na organizację dodatkowych za-

jęć we wcześniejszych porach aniżeli po zamknięciu

danej placówki?

4.

Czy w sytuacji, gdy rodzice zgadzają się jedno-

myślnie w kwestii zorganizowania dodatkowych za-

jęć, to będę mogli otrzymać stosowne pozwolenie?

Poseł Agnieszka Pomaska

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

(nr 20849)

do ministra edukacji narodowej

dzieci i młodzieży

Szanowna Pani Minister!

Zasady organizacji wy-

poczynku dzieci i młodzieży reguluje rozporządzenie

zatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej,

31

re przepisy rozporządzenia budzą wątpliwości lub też

są trudne do wyegzekwowania, z takimi też zastrze-

żeniami zgłosiło się do mojego biura poselskiego ślą-

skie kuratorium oświaty.

Paragraf 6 ust. 4 przywołanego rozporządzenia

stanowi, że organizator wypoczynku przedstawia ku-

ratorowi oświaty zgłoszenie wypoczynku, o którym

począwszy od dnia 1 marca i 1 października odpo-

wiednio w przypadku wypoczynku organizowanego

w okresie ferii letnich i ferii zimowych, nie później

wypoczynku.

Wskazany okres 21 dni przed termi-

nem rozpoczęcia wypoczynku jest bardzo istotny dla

prawidłowości i rzetelności wykonywania ustawo-

wych zadań Państwowej Straży Pożarnej oraz pań-

stwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Nie-

dotrzymywanie terminu zgłoszenia wypoczynku

przez organizatora może skutkować brakiem właści-

wej kontroli wskazanych służb i inspekcji przed roz-

poczęciem funkcjonowania wypoczynku, a co za tym

stwa przyjeżdżającym dzieciom i młodzieży.

Brak

sprecyzowania w rozporządzeniu kwestii, czy zgło-

szenie po wyznaczonym terminie 21 dni jest powo-

dem, aby nie zostało wydane zaświadczenie o zgło-

szeniu wypoczynku, stwarza zagrożenie, iż zapis § 6

ust. 4 rozporządzenia będzie zapisem martwym.

W związku z tym warto rozważyć, aby aplikacja in-

ternetowa systemu rejestracji zgłoszeń wypoczynku

prowadzona przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

uniemożliwiała zgłoszenie wypoczynku organizato-

rowi, który dokonuje zgłoszenia z niedotrzymaniem

właściwego terminu.

Kolejną bardzo istotną kwestią jest zapis § 6 ust.

2 stanowiący, iż do zgłoszenia wypoczynku organi-

zator dołącza kopię wydanej właścicielowi, zarządcy

wo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Stra-

ży Pożarnej lub protokołu okresowej kontroli Pań-

stwowej Straży Pożarnej.

Brak określenia, iż powin-

na to być pozytywna opinia, skutkuje sytuacją, że

dołączenie do zgłoszenia wypoczynku negatywnej

opinii Państwowej Straży Pożarnej nie jest podstawą

do odmowy wydania zaświadczenia o zgłoszeniu wy-

poczynku.

Sytuacja taka powoduje, że na terenie ta-

kiego obiektu rozpocznie się wypoczynek dzieci i mło-

dzieży, zanim właściwa straż podejmie kroki wobec

właściciela, zarządcy czy użytkownika obiektu odpo-

wiedzialnego za stan bezpieczeństwa pożarowego.

Mam świadomość, iż zlikwidowanie karty kwalifika-

cyjnej obiektu nakłada na organizatora wypoczynku

obowiązek wypełnienia nowego formularza zgłosze-

nia oraz przedstawienia stosownych załączników,

a także podjęcia pełnej odpowiedzialności za zapew-

nienie bezpiecznych warunków wypoczynku.

Nie zwal-

nia to jednocześnie służb, inspekcji i straży, sprawu-

jących nadzór nad wypoczynkiem, z odpowiedzialno-

ści za bezpieczeństwo dzieci i młodzieży.

Ponadto § 6

ust. 2 pkt 1 stanowi, że: w przypadku organizowania

wypoczynku w obiekcie hotelarskim lub innym

obiekcie, w którym są świadczone usługi hotelarskie,

o którym mowa w rozporządzeniu ministra gospo-

22, poz. 169), kopię wydanej właścicielowi, zarządcy

pkt 2 tego rozporządzenia.

Tymczasem § 4 ust. 1 pkt

2 rozporządzenia został zmieniony przez § 1 pkt 1

rozporządzenia ministra sportu i turystyki zmienia-

jącego rozporządzenie z dnia 15 grudnia 2011 r.

Zresztą wygasa ono z końcem 15 grudnia 2013 r.

W zmienionym przepisie nie ma już mowy o protoko-

le straży: spełnianie w obiektach hotelarskich wyma-

mentuje się w zakresie wymagań: przeciwpożaro-

wych opinią właściwego miejscowo komendanta po-

wiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.

Ponadto zdarza się, że wypoczynek jest organizo-

wanych w obiektach, w których sprzedawany jest al-

kohol.

Warto rozważyć wprowadzenie przepisów unie-

możliwiających organizowanie wypoczynku w tego

typu budynkach.

Uregulowania wymaga również organizacja wy-

poczynku w miejscu zamieszkania.

Z rozporządzenia

powinno jednoznacznie wynikać, jakim uregulowa-

niom podlega ten wypoczynek.

Minister z prośbą o ustosunkowanie się do następu-

jących pytań:

1.

Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec wy-

żej przedstawionej problematyki?

2.

Czy ministerstwo rozważa zmianę rozporzą-

dzenia, tak aby system rejestracji zgłoszeń wypo-

czynku uniemożliwiał zgłoszenie wypoczynku orga-

nizatorowi, który dokonuje go z niedotrzymaniem

właściwego terminu?

3.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie za-

kazu organizowania wypoczynku dzieci i młodzieży

w obiektach, w których sprzedawany jest alkohol?

4.

Czy ministerstwo planuje zmianę zapisu § 6

ust. 2?

5.

Czy ministerstwo prowadzi pracę nad uregulo-

waniem kwestii organizacji wypoczynku w miejscu

zamieszkania?

Z poważaniem

Poseł Mirosława Nykiel

Bielsko-Biała, dnia 9 września 2013 r.

32

Interpelacja

(nr 20850)

do prezesa Rady Ministrów

budżetu obronnego Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Premierze!

Kieruję do Pana in-

terpelację dotyczącą bezpieczeństwa państwa pol-

skiego.

W rosyjsko-białoruskich ćwiczeniach Zapad 2013,

które odbędą się między 20 a 26 września br., weźmie

udział ponad 13 tys. żołnierzy.

Sztab Rosji nie zapro-

sił obserwatorów NATO.

Władze białoruskie poinfor-

mowały, że manewry będą mieć miejsce m.in. w Brześ-

ciu, przy polskiej granicy.

W czasie ćwiczeń będzie

użytych 60 helikopterów i samolotów oraz 250 jed-

nostek techniki wojskowej.

Ich założeniem operacyj-

nym będzie de facto atak na Warszawę, tłumienie

polskiego powstania na Grodzieńszczyźnie i przebi-

janie przez Litwę korytarza do Królewca.

Negowanie przez Rosję zasady integralności te-

rytorialnej państw leżących w sąsiedztwie Rzeczypo-

spolitej oraz samej Rzeczypospolitej powinno zakła-

dać możliwość realnej realizacji podobnych scenariu-

szy, na które polska armia musi być przygotowana.

Możliwe działania militarne o charakterze kon-

wencjonalnym nie są nierealne, biorąc pod uwagę

skalę planów zbrojeniowych Rosji – mającej prze-

znaczyć do roku 2020 na zakup broni kwotę rzędu

600 mld dolarów – oraz intensywne odtwarzanie

przez nią infrastruktury umożliwiającej szybkie roz-

mieszczenia ciężkich jednostek lądowych w pobliżu

polskich granic.

Na przywołane fakty dotyczące aktywności suk-

cesora ZSRR należy spojrzeć również w szerszym,

strategicznym kontekście.

Jest nim planowane na

rok 2015 utworzenie przez Rosję, Białoruś i Kazach-

stan Unii Euroazjatyckiej.

Federacja Rosyjska używa

wszelkich środków perswazji, by do nowego, ponad-

państwowego tworu włączyć Armenię, Kirgistan,

Tadżykistan, a także Ukrainę i Mołdawię.

Doświadczenia wynikające z funkcjonowania

utworzonego 26 stycznia 2000 r.

Państwa Związko-

wego Rosji i Białorusi – ZBiR-u – dają podstawy, by

sądzić, że również w przypadku Unii Euroazjatyckiej

integracja, prócz sfery gospodarczej i prawnej, będzie

miała aspekt militarny.

Jednocześnie Rzeczpospolita, poza Luksembur-

giem i Czechami, jest trzecim od końca najbardziej

rozbrojonym krajem w Europie, a w ciągu ostatnich

tygodni pański rząd postanowił zmniejszyć budżet

Ministerstwa Obrony Narodowej o kolejne 3,3 mld zł.

wiem tuż po wojnie gruzińskiej minister Rostowski

doprowadził do redukcji budżetu wojskowego o ponad

5 mld zł.

Utrzymuje się, iż Polska przeznacza 1,95% PKB

na wydatki wojskowe, jednak w rzeczywistości od

sześciu lat liczba ta pozostaje jedynie na papierze,

gdyż zapisany poziom wydatków nigdy nie został

osiągnięty przez Pana rząd.

Kolejne cięcia niszczą

polską zdolność do obrony.

Logiczne jest bowiem, że

gdy przeznaczamy coraz mniej pieniędzy na wojsko,

to jego zdolność bojowa się zmniejszy.

Przypomnę tylko, że istnieją dwa rodzaje redukcji

potencjału obronnego kraju: redukcja ilościowa oraz

redukcja jakościowa.

Z redukcją ilościową mamy do

czynienia od 1990 r., i stale obserwujemy redukcję

jakościową, która postępuje w wyniku kolejnych cięć

od 2008 r.

Panie Premierze, w czasach, w których każdy ko-

lejny zakup obronny jest coraz droższy ze względu na

zwiększające się wyrafinowanie technologiczne sprzę-

tu, nie można za coraz mniejsze pieniądze dobrze

wyposażać wojska.

29 sierpnia br. członkowie sejmowej Komisji Obro-

ny Narodowej wysłuchali informacji na temat cięć

w budżecie MON.

Niestety nie były to szczegółowe

dane oraz nie przedstawiono informacji na piśmie, co

w świetle kontrolnej roli Sejmu oraz powagi sprawy

budzi bardzo duże zastrzeżenia.

Wiadomo natomiast, iż największe oszczędności

– na kwotę 1,87 mld – będą dotyczyć wydatków na

zakup nowego sprzętu.

Oznacza to, że resort zmniej-

szy wydatki na modernizację armii aż o 23%.

Z całą

pewnością mocno ucierpi też na tym polski przemysł

obronny.

Konieczna będzie również renegocjacja kon-

traktów wieloletnich.

W wielu przypadkach świado-

mie opóźnia się proces uruchamiania procedur prze-

targowych, a więc tym samym część kontraktów zo-

stanie podpisana dopiero w 2014 r.

Cięcia będą również w innych dziedzinach,

np. 337 mln mniej m.in. na zakup amunicji.

Będzie

to z kolei wymuszało redukcję ćwiczeń, o czym poin-

formował zastępca szefa Sztabu Generalnego.

Z za-

planowanych do końca roku dużych ćwiczeń kilka

zostanie połączonych, dwa zamiast na poligonie za-

mienią się w ćwiczenia dowódczo-sztabowe, a dwa nie

odbędą się w ogóle.

Jeszcze większy problem może

dotyczyć zwykłych regularnych poligonowych ćwi-

czeń żołnierzy.

Oszczędza się więc na modernizacji armii i ćwi-

czeniach wojskowych, a więc na dwóch podstawo-

wych filarach, bez których nie będziemy mieli naj-

mniejszych szans na obronę naszego kraju.

1.

Ile faktycznie wyniosły wydatki na obronność

państwa od 2009 do 2012 r?

Np. Najwyższa Izba Kon-

troli miała liczne zastrzeżenia do realizacji budżetu

przez MON w 2009 r., gdyż faktyczne wydatki na

obronność wyniosły 1,81% PKB.

2.

Dlaczego nie są podawane informacje o kosztach

konkretnych programów modernizacyjnych, faktycz-

nym czasie ich zakupu oraz liczbie egzemplarzy danego

sprzętu, który ma zostać zmodernizowany?

3.

Czy przeprowadzono analizy, jak, w związku

z oszczędnościami na kwotę 1,87 mld, które będą do-

33

tyczyć wydatków na zakup nowego sprzętu, zmieni

się sytuacja finansowa polskiego przemysłu obronne-

go w ciągu najbliższego roku?

Ilu pracowników pol-

skich zakładów straci pracę?

Jeśli powstały takowe

analizy, proszę o ich udostępnienie.

4.

Czy przeprowadzono analizy, jak redukcja bu-

dżetu MON wpłynie na proces konsolidacji polskiego

przemysłu zbrojeniowego?

Jeśli powstały takowe ana-

lizy, proszę o ich udostępnienie.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 9 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20851)

do ministra zdrowia

w sprawie zatrudnienia w branży tytoniowej

cymi na szczeblu unijnym pracami, mającymi na celu

ograniczenie dostępności papierosów mentolowych

oraz papierosów typu slim, zwracam się do Pana Mi-

tytoniowej?

2.

Jaki wpływ na zatrudnienie może mieć wpro-

wadzenie zakazu produkcji i sprzedaży papierosów

mentolowych i papierosów typu slim?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 9 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20852)

do ministra finansów

w sprawie wysokości wpływów z akcyzy

od wyrobów tytoniowych

Szanowny Panie Ministrze!

Na szczeblu unijnym

planowane są rozwiązania mające na celu ograniczenie

dostępności niektórych wyrobów tytoniowych, w szcze-

gólności miałoby to dotyczyć papierosów mentolowych

oraz papierosów typu slim.

Wprowadzenie proponowa-

nych rozwiązań motywowane jest potrzebą zwalczania

ryzyka wystąpienia chorób odtytoniowych.

Polityka podatkowa państwa oprócz celów fiskal-

nych, które leżą u podstaw wszystkich rodzajów po-

datków, realizuje również funkcję stymulacyjną, któ-

ra polega na wywieraniu wpływu na zachowania

jednostek za pomocą instrumentów finansowych.

Mając powyższe na względzie ustawa z 6 grudnia

robów tytoniowych podatkiem akcyzowym.

Wpływy

z tego podatku trafiają do budżetu państwa.

1.

Ile wynoszą wpływy z akcyzy od wyrobów ty-

toniowych w ujęciu rocznym w ostatnich dziesięciu

latach?

2.

Jakie skutki finansowe może mieć wprowadze-

nie zakazu sprzedaży i produkcji papierosów mento-

lowych oraz papierosów typu slim?

Łączę wyrazy szacunku

(nr 20853)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie sierpniowe-

go długiego weekendu doszło do 507 wypadków na

ranne.

Zatrzymano ok. 2,8 tys. nietrzeźwych kierow-

ców.

Statystyki te są gorsze niż przed rokiem i poka-

zują, że nadal borykamy się z problemem bezpieczeń-

stwa na polskich drogach.

1.

Ile środków przeznaczono każdego roku w cią-

gu ostatnich 10 lat na poprawę bezpieczeństwa na

drogach?

2.

Do ilu wypadków na drogach doszło każdego

roku w ciągu ostatnich 10 lat?

3.

Ile śmiertelnych wypadków miało miejsce każ-

dego roku w ciągu ostatnich 10 lat?

4.

Jaki odsetek całkowitej liczby wypadków dro-

gowych każdego roku w ciągu ostatnich 10 lat stano-

wiły wypadki z udziałem osób nietrzeźwych?

5.

Jaki odsetek całkowitej liczby wypadków dro-

wiły wypadki, których przyczyną było nadmierne

zmęczenie kierowców?

6.

Jakie ograniczenia prędkości obowiązywały

na odcinkach, na których dochodziło do wypadków

drogowych (proszę o wskazanie liczby wypadków na

drogach według obowiązujących na nich limitów

prędkości)?

7.

Ile przeznaczono każdego roku w ciągu ostat-

nich 10 lat na ekspertyzy dotyczące zagadnień zwią-

zanych z bezpieczeństwem na drogach?

8.

Jakie podmioty przygotowywały te ekspertyzy?

34

9.

Jaki wpływ na poprawę bezpieczeństwa na dro-

gach ma dodatkowe wyposażenie pojazdów (np. ABS

bądź poduszki powietrzne)?

10.

Jakiego rodzaju dodatkowe wyposażenie po-

jazdów ma najistotniejszy wpływ na bezpieczeństwo

na drogach?

11.

Ile wypadków miało miejsce w ciągu ostatnich

10 lat, z podziałem na poszczególne lata, na określo-

nych rodzajach dróg (tj. autostradach, drogach eks-

presowych itd.) (proszę również o podanie średniego

natężenia ruchu na poszczególnych kategoriach dróg

w tych latach)?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

(nr 20854)

do ministra zdrowia

w sprawie kosztów leczenia chorób

odtytoniowych

Szanowny Panie Ministrze!

W dymie papieroso-

wym występuje ponad 4 tys. różnego rodzaju sub-

stancji chemicznych, spośród których kilkadziesiąt

wykazuje działanie rakotwórcze.

Są one przyczyną

ponad 90% przypadków raka płuc, 65% – krtani

i gardła oraz 30% – trzustki.

Co 8 sekund na całym

świecie umiera jedna osoba wskutek chorób spowo-

dowanych paleniem tytoniu.

Palenie tytoniu, obok

ryzyka wystąpienia nowotworów, może skutkować

wystąpieniem także innych chorób, w szczególności

wego.

Wskazuje się, że palacze częściej zapadają na

chorobę niedokrwienną serca, na nadciśnienie, miaż-

dżycę, tętniaki oraz inne choroby naczyń obwodo-

wych i mózgowych.

Palenie jest także przyczyną

przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Co roku w Polsce na choroby odtytoniowe umiera

ponad 80 tys. osób.

Codziennie rozpoczyna palenie

500 dzieci, a 20% nastolatków (w wieku 13–15 lat)

regularnie pali papierosy.

Regularnie narażonych na

bierne palenie jest ponad 4 mln dzieci.

Wobec tego

zupełnie nie dziwi, że na skutek biernego palenia

w ujęciu rocznym umiera 8 tys. osób, co stanowi licz-

bę dwukrotnie większą niż liczba ofiar ginących w wy-

padkach drogowych w Polsce.

Tlący się papieros wy-

dziela dwukrotnie większą ilość dymu niż strumień

powietrza wdychany bezpośrednio przez palącego.

Oznacza to, że osoby niepalące wbrew swojej woli są

lenia niż sami palacze.

1.

Ile rocznie kosztuje leczenie chorób odtytonio-

wych (proszę o wskazanie danych za ostatnie 10 lat)?

2.

Szacunkowo ile osób w Polsce cierpi na choroby

odtytoniowe (proszę o wskazanie danych z podziałem

na poszczególne choroby)?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

(nr 20855)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie prawdopodobnego wystąpienia

nieuzasadnionej opieszałości

w działaniach sądu

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejszą interpelację

kieruję na ręce Pana Ministra, korzystając z upraw-

gulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.

M.P.

Opis stanu faktycznego: W czasie spotkań z inte-

resantami dnia 2.09.2013 r. zgłosiła się do mnie pani

A. J. z prośbą o pomoc w sprawie przewlekłego pro-

wadzenia postępowania sądowego dotyczącego wy-

padku komunikacyjnego.

Do opisanego przez panią

J. zdarzenia doszło dnia 7.08.2007 r.

W wyniku to-

czonego postępowania wyrokiem sądu prowadząca

pojazd (która dnia 7.08.2007 r. potrąciła panią J.)

została uniewinniona, a całą winą za zdarzenie dro-

gowe została obarczona poszkodowana – tym samym

pozbawiono ją możliwości otrzymania odszkodowa-

nia za powstały trwały uszczerbek na zdrowiu.

Nie

zgadzając się z wyrokiem sądowym, dysponując opi-

nią biegłego, kwestionując uzasadnienie tegoż wyro-

ku, pani J. złożyła apelację.

Z relacji pani J. wynika,

że sprawa utknęła w martwym punkcie, a zmianie

ulega jedynie skład sędziów oraz biegłych.

W związku z powyższym do niniejszej interpelacji

załączam pismo z prośbą o pomoc, które pani J. po-

zostawiła w moim biurze, wraz z kserokopiami do-

kumentacji, jaką z owym pismem dołączono*

)

.

Ponadto proszę o osobiste przyjrzenie się sprawie

1.

Czy powyższa sytuacja kwalifikuje się jako nie-

uzasadniona opieszałość sądu?

2.

Jaki czas ostatecznego zakończenia rozprawy

w podobnych sprawach należałoby uznać za zasad-

ny, tak aby w możliwie jak najkrótszym czasie osoby

*

)

35

poszkodowane miały możliwość otrzymania odszko-

dowania?

Stosownie do treści art. 193 Regulaminu Sejmu

RP odpowiedź na interpelację powinna być udzielona

przez interpelowanego.

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Balt

Częstochowa, dnia 9 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20856)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie wrocławskiego miejskiego obszaru

funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego,

zintegrowane inwestycje terytorialne

Szanowny Panie Ministrze!

Jak już wiadomo, po-

wstało 17 miejskich obszarów funkcjonalnych ośrod-

ków wojewódzkich, które będą realizowały zintegro-

wane inwestycje terytorialne.

Jednym z takich ob-

szarów jest Wrocław, a do tego obszaru należą: Wroc-

ław, Miękinia, Kąty Wrocławskie, Sobótka, Kobierzy-

ce, Żórawina, Święta Katarzyna, Czernica, Jelcz-

-Laskowice, Długołęka, Oleśnica, Wisznia Mała,

Trzebnica, Oborniki Śląskie.

Dzięki zintegrowanym inwestycjom terytorial-

nym będzie można zrealizować strategie terytorial-

ne, przede wszystkim dotyczące zintegrowanych

działań na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów

miejskich w latach 2014–2020.

Mając na uwadze powyższe, zapytuję: Dlaczego

gminy: Prusice, Zawonia, Dobroszyce i Oława nie na-

leżą do wrocławskiego miejskiego obszaru funkcjo-

nalnego ośrodka wojewódzkiego, a tym samym nie

będą realizowały zintegrowanych inwestycji teryto-

rialnych?

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

(nr 20857)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie niskich ryczałtów przyznawanych

kuratorom społecznym, co jest powodem

sprawach dotyczących kurateli sądowej

Szanowny Panie Ministrze!

Społeczni kuratorzy

sądowi pełnią ważną misję społeczną, sprawując bli-

sko 167 tys. dozorów wobec skazanych (61% wszyst-

kich dozorów) i blisko 109 tys. nadzorów względem

rodzin, nieletnich i osób zobowiązanych do leczenia

odwykowego (72% wszystkich nadzorów).

Ponadto

wykonują blisko 78 tys. (24% ogółu) wywiadów śro-

dowiskowych w sprawach karnych i prawie 37 tys.

(11% ogółu) wywiadów w sprawach rodzinnych i nie-

letnich.

Kuratorzy społeczni są zatem bardzo istotną

częścią polskiego systemu kurateli sądowej i wspar-

ciem dla kuratorów zawodowych, którzy oprócz wy-

żej wymienionych zadań (dozory, nadzory i wywiady

środowiskowe) nadzorują wykonywanie kary ograni-

czenia wolności, nadzorują skazanych odbywających

kary w systemie dozoru elektronicznego, wykonywa-

nie obowiązków nałożonych na skazanych w okresie

próby, wykonują orzeczenia dotyczące kontaktów ro-

dziców z dziećmi oraz o przymusowym odebraniu

osoby podlegającej władzy rodzicielskiej.

Liczba za-

dań powierzonych kuratorom społecznym jest po-

chodną liczby zadań, które wykonują kuratorzy za-

wodowi, a także liczby kuratorów zawodowych.

Minister sprawiedliwości w rozporządzeniu z dnia

pracą kuratora zawodowego ustalił limity dozorów

i nadzorów dla kuratorów zawodowych oraz limity

dozorów, które kuratorzy zawodowi mogą powierzyć

kuratorom społecznym.

Zarówno kuratorzy zawodo-

wi rodzinni, jak i dla dorosłych sprawują dozory

i nadzory w górnych granicach limitów wyznaczo-

nych w cytowanym rozporządzeniu.

Według rozpo-

rządzenia w pensum spraw przypadających na jed-

nego kuratora zawodowego dla dorosłych obciążenie

własne kuratora zawodowego powinno wynosić 45%

spraw, a faktycznie wyniosło w 2011 r. 62% spraw.

Jeżeli zaś chodzi o dozory, to kurator zawodowy po-

winien wykonywać ich 37% wszystkich, a faktycznie

wykonywał 39% wszystkich dozorów.

Od ponad 3 lat liczba etatów kuratorów zawodo-

wych nie uległa zmianie.

Przytoczone liczby świad-

czą o tym, że kuratorzy zawodowi wykonują nie tylko

większą liczbę zadań niż to wynika z rozporządzenia

ministra sprawiedliwości, ale coraz większą liczbę

zadań tam nieunormowanych, jak wywiady czy spra-

wy realizowane w systemie dozoru elektronicznego.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest duże zapo-

trzebowanie na kuratorów społecznych.

Nie jest to

zresztą zjawisko niepożądane.

Zgodnie z zaleceniami

36

nr R (92) 16 Komitetu Ministrów skierowanymi do

państw członkowskich w sprawie europejskich reguł

dotyczących sankcji i środków alternatywnych (przy-

jęte przez Komitet Ministrów dnia 19.10.1992 r.)

„użyte zostaną wszystkie stosowne zasoby istniejące

w społeczeństwie.

Cel ten będzie realizowany także

przez maksymalne wykorzystanie udziału organiza-

cji i osób prywatnych należących do danej społeczno-

ści” (reguła 45).

Zaś „na czas pełnienia swoich obo-

wiązków osoby prywatne należące do danej społecz-

ności będą ubezpieczone od wypadku, obrażeń i OC.

Osoby te otrzymają zwrot niezbędnych wydatków

poniesionych w związku z ich pracą” (reguła 53).

Nadto kuratorzy społeczni pełnią ważną społecznie

misję.

Za istnieniem kadry kuratorów społecznych

przemawia też to, że nie ma możliwości zagwaranto-

wania wystarczającej liczby etatów kuratorów zawo-

dowych.

Nadto kuratorzy społeczni, mając niewielką

liczbę podopiecznych, mają większą szansę na zindy-

widualizowane podejście do ich problemów.

W Polsce kuratorzy społeczni otrzymują zwrot

niezbędnych wydatków w postaci ryczałtu, który we-

dług ustawy mieści się w granicach od 38 do 76 zł

miesięcznie za 1 dozór/nadzór.

W ostatnich 2 latach

jest on systematycznie zmniejszany i zbliża się do

minimum.

W roku 2012 wydatki na ten cel zmniej-

szono o 30 mln zł, czyli o 1/5.

W roku bieżącym

nastąpiły kolejne cięcia na skutek decyzji sekreta-

rza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości z dnia

28 maja 2013 r., sygn.

DB-I-311-458/13/1.

Kuratorzy

społeczni coraz liczniej rezygnują z pełnionej funkcji,

twierdząc, że ryczałt nie rekompensuje ponoszonych

przez nich wydatków, a sądy nie zapewniły im żadnej

z wymienionych w regule 53 form ubezpieczenia,

przysługujących także na mocy ustawy o wolontaria-

cie.

Dotyczy to szczególnie kuratorów społecznych,

których podopieczni zamieszkują w znacznym od

nich oddaleniu, i dlatego ponoszą znaczne koszty do-

jazdu.

Mając na uwadze powyższe, proszę o udzielenie

odpowiedzi na pytania:

1.

Dlaczego Ministerstwo Sprawiedliwości, pomi-

mo zwiększenia budżetu na rok 2013, ogranicza środ-

ki na ryczałty dla kuratorów społecznych oraz jakie

działania są planowane, by powstrzymać odpływ do-

świadczonych kuratorów społecznych powodowany

tym, że nie otrzymują zwrotu kosztów związanych

z pełnieniem nadzorów?

2.

Ilu kuratorów społecznych zrezygnowało z peł-

2013 r.?

3.

Czy i kiedy Ministerstwo Sprawiedliwości za-

mierza wykonać wytyczne dotyczące ubezpieczenia

„ubezpieczone od wypadku, obrażeń i OC”, wynika-

jące z reguły 53 i z ustawy o wolontariacie?

Poza du-

żymi aglomeracjami, aby dotrzeć do podopiecznych,

kuratorzy musza stale korzystać z prywatnych samo-

chodów do wykonywania funkcji społecznej.

4.

Czy w Ministerstwie Sprawiedliwości planuje

się wzrost liczby etatów kuratorów zawodowych do

takiego poziomu, aby zrealizować model kurateli są-

dowej zawodowo-społeczny?

5.

Jaki sens ma działanie Ministerstwa Sprawied-

liwości promujące powierzanie sprawowania nadzo-

rów organizacjom społecznym, w których ryczałt jest

dwukrotnie wyższy niż w przypadku kuratorów spo-

łecznych?

Ma to miejsce w sytuacji zmniejszania ich

liczby z powodu braku zapewnienia zwrotu kosztów

prowadzenia nadzorów.

Ryczałt przyznawany kura-

torom społecznym wynosi obecnie nieco ponad 2%

kwoty bazowej, podczas gdy za takie same działania

organizacja społeczna otrzymuje ryczałt w wysokości

4–8%.

Kurator społeczny musi spełniać określone

warunki osobowe i merytoryczne, podlega perma-

nentnemu szkoleniu, a jego praca kontroli kuratora

zawodowego, kierownika zespołu i sędziego.

W przy-

padku organizacji społecznych wymagań takich się

nie stawia.

Z poważaniem

Poseł Stanisław Piotrowicz

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

(nr 20858)

do ministra finansów

w sprawie solidarnej odpowiedzialności

Szanowny Panie Ministrze!

W rozdziale siódmym

od osób fizycznych (dalej: u.p.o.f.) w szczegółowy spo-

sób opisane zostały zasady poboru tego podatku.

Co

do zasady dla niemal wszystkich osób, na których

ciążą zobowiązania podatkowe (tj. „podatników”),

istnieje pewien podmiot, który winien pobierać od

tych osób zaliczki na podatek dochodowy i przekazy-

wać je właściwemu urzędowi skarbowemu (podmio-

tem tym jest „płatnik podatku”).

Przykładowo, zobo-

wiązania podatkowe pracowników pobierane są

przez zakłady pracy (por. art. 31 u.p.o.f.), zaś organy

rentowe pobierają zaliczki na podatek od wypłaca-

nych rent i emerytur (por. art. 34 ust. 1 u.p.o.f.).

Taki system poboru podatków wiąże się z przyję-

ciem założenia, iż podatnik może mieć zaufanie co do

tego, iż pieniądze na zapłatę podatku zostały pobra-

ne przez płatnika i odprowadzone do urzędu skarbo-

wego.

Naturalne jest, iż pracownik nie sprawdza

tego, czy pracodawca odprowadził zaliczki na poda-

tek (uznając ten fakt za oczywisty), podobnie jak eme-

ryt czy rencista nie zastanawia się nad tym, czy Za-

kład Ubezpieczeń Społecznych wpłacił na konto

urzędu skarbowego jego należność podatkową.

37

Niestety dotarły do mnie sygnały, iż obecnie czę-

stą praktyką urzędów skarbowych (w dodatku legi-

tymizowaną przez orzecznictwo sądów administra-

cyjnych) jest obciążanie podatników obowiązkiem

wpłaty na konto urzędu skarbowego podatku, które-

go nie pobrał i nie odprowadził płatnik podatku.

Pod-

stawą prawną do takiego działania organów podat-

kowych i sądów administracyjnych jest art. 45 ust. 3b

u.p.o.f.

Przepis ten stanowi, iż w zeznaniu podatko-

wym „wykazuje się należny podatek dochodowy, je-

żeli podatek ten nie został pobrany przez płatnika”.

Przytoczony przepis odnosi się do podatku dochodo-

wego „o którym mowa w art. 29–30a ustawy o podat-

ku dochodowym od osób fizycznych”, a więc dotyczy

podatku dochodowego lub zryczałtowanego podatku

dochodowego od bardzo licznych kategorii dochodów

(przychodów).

W zakresie przedmiotowym sytuacji

objętych przywołanym przepisem mieści się m.in.

zryczałtowany podatek dochodowy z odsetek zgro-

madzonych na rachunku podatnika, podatek od do-

chodów z dywidend, a także podatek od dochodu

z tytułu udziału w funduszu kapitałowym.

Można więc wnioskować, iż na podstawie obec-

nych przepisów ustawy o podatku dochodowym od

wa nie odprowadzi podatku od odsetek (zwanego po-

wszechnie podatkiem Belki), to wówczas obowiązek

ten spoczywa na podatniku, który jest klientem ban-

ku.

Literalna wykładnia przepisu prowadzi więc do

dość absurdalnego wniosku, iż klient banku powi-

nien w każdym miesiącu sprawdzać, czy instytucja

bankowa odprowadziła należny podatek.

Taka wykładnia stoi jednak w rażącej sprzeczno-

ści z intencją ustawodawcy, który dodając do ustawy

o PIT art. 45 ust. 3b, zupełnie inaczej określił cel tego

przepisu.

Prawodawca wprowadził bowiem przed-

miotowy przepis z uwagi na konieczność uregulowa-

nia obowiązku zapłaty podatku dochodowego od do-

chodów z kapitałów pieniężnych uzyskanych za gra-

nicą.

Taki właśnie cel został wskazany w uzasadnie-

Nr 263, poz. 2619, ze zm.), w której dodano do ustawy

o PIT przywołany wyżej art. 45 ust. 3b.

Należy zaznaczyć, iż w pełni zrozumiałe jest wpro-

wadzenie w stosunku do podatnika wymogu, by wy-

kazał w zeznaniu należny podatek dochodowy w sy-

tuacji, w której na terenie Rzeczypospolitej Polskiej

nie ma podmiotu będącego płatnikiem podatku, a więc

podmiotu, od którego można byłoby wyegzekwować

zapłatę należności.

Jednak w przypadku, w którym

można dokładnie określić płatnika podatku, niezro-

zumiałe jest wymaganie od podatnika, by przejmował

obowiązki ciążące na płatniku podatku i wspólnie

z nim ponosił swego rodzaju solidarną odpowiedzial-

ność za zapłatę zobowiązania podatkowego.

Niestety – jak już wspomniano wcześniej – sądy

odrzucają historyczną wykładnię art. 45 ust. 3b usta-

wy o PIT, odwołującą się do celów prawodawcy, który

ustanowił ten przepis.

Tytułem przykładu warto

I SA/Kr 1903/12) uznał, iż „literalne brzmienie prze-

pisu (…) wystarcza dla jego prawidłowego zastosowa -

nia”.

W dalszej części swojego orzeczenia sąd stwier-

dził, iż „ określenie”jeżeli podatek nie został pobrany

przez płatnika”należy odnosić do wszystkich stanów

faktycznych, w których do pobrania podatku przez

płatnika nie doszło.

Może mieć to miejsce w róż-

nych sytuacjach: gdy istniał podmiot będący płat-

nikiem, ale podatek nie został przez niego pobrany,

ale również wówczas, gdy brak było takiego podmio-

tu i z obiektywnych względów nie mogło dojść do po-

brania podatku przez płatnika”.

Tym samym sąd

administracyjny uznał wbrew wyraźnej intencji usta-

wodawcy, iż podatnikowi można nakazać zapłatę po-

datku w sytuacji, w której istniejący płatnik podatku

nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku pobrania

podatku.

Widać zatem, iż stosowana przez sądy wykładnia

literalna art. 45 ust. 3 ustawy o podatku dochodo-

wym od osób fizycznych prowadzi do wniosków

sprzecznych z ratio legis tego przepisu.

W celu zapew-

nienia, by prawo było stosowane w sposób zbieżny

z zamierzeniami ustawodawcy, konieczne wydaje się

dokonanie zmiany art. 45 ust. 3b ustawy o podatku

z powyższego przepisu jednoznacznie wynikało, iż

podatnik byłby zobowiązany do wpłacenia na konto

urzędu skarbowego należnego podatku wyłącznie

wtedy, gdy jego dochody zostały uzyskane bez po-

średnictwa istniejącego płatnika podatku.

Czy rozważa Pan Minister zainicjowanie prac le-

gislacyjnych służących wprowadzeniu odpowiednich

zycznych, które zapewnią, iż z przepisów podatko-

wych w sposób jednoznaczny będzie wynikało, iż po-

datnik będzie zobowiązany do wpłacenia na konto

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 9 września 2013 r.

38

Interpelacja

(nr 20859)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie świadczeń z funduszu

alimentacyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

Art. 9 ust. 1 ustawy

nionym do alimentów stanowi, że świadczenia z fun-

duszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnio-

nej do ukończenia przez nią 18. roku życia albo

do ukończenia przez nią 25. roku życia, albo w przy-

padku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu

niepełnosprawności – bezterminowo.

W ustępie 2 czy-

tamy, że świadczenia z funduszu alimentacyjne-

go przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu

Określone w ustawie kryterium dochodowe jest

bardzo niskie.

Okazuje się, że osoba pracująca, osią-

gająca minimalne wynagrodzenie za pracę i mająca

na utrzymaniu dziecko, na które drugi rodzic nie pła-

ci zasądzonych przez sąd alimentów, niemal zawsze

przekroczy wskazane kryterium dochodowe.

Wystar-

czy przekroczyć wskazane kryterium o 10 czy 20 zł

i już okazuje się, że cały ciężar nie tylko wychowania,

ale także utrzymania dziecka spoczywa wyłącznie

na jednym z rodziców.

Mając powyższe na względzie, stawiam Panu Mi-

nistrowi następujące pytanie: Czy ministerstwo roz-

waża, aby wskazany w ustawie próg dochodowy pod-

wyższyć lub w ogóle z niego zrezygnować, tak aby

pracujący rodzic osiągający nawet niewielkie docho-

dy mógł korzystać ze świadczeń z funduszu alimen-

tacyjnego, w przypadku gdy drugi rodzic zobowiąza-

ny do świadczeń alimentacyjnych nie wywiązuje się

z nałożonego na niego przez sąd obowiązku przyczy-

niania się do utrzymywania dziecka?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 9 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20860)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie uprawnień

aplikantów adwokackich

Szanowny Panie Ministrze!

Na mocy zmiany

ustawy Prawo o adwokaturze, która to zmiana we-

szła w życie 23 sierpnia 2013 r., art. 77 ust. 5 otrzy-

mał brzmienie: aplikant adwokacki może sporządzać

waniem adwokata przed sądami, organami ścigania

instytucjami – z wyraźnego upoważnienia adwokata,

Katalog pism, których aplikant nie może podpi-

sać, jest zamknięty i obejmuje tylko trzy wskazane

wyżej pisma.

Wydaje się niedopatrzeniem ustawo-

dawcy to, że w katalogu tym nie znalazła się np. ka-

sacja, podczas gdy jest w nim skarga kasacyjna.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem od-

woławczym sporządzanym w procesie cywilnym (lub

administracyjnym), zaś kasacja analogicznym środ-

kiem, tyle że sporządzanym w procesie karnym.

Są

to jednak inne pisma, inaczej nazywa je też ustawo-

dawca.

Intencja ustawodawcy, który nie pozwala apli-

kantowi podpisać skargi kasacyjnej, ale pozwala pod-

pisać kasację, jest niezrozumiała.

Podobnie niezro-

zumiałe jest to, czemu w katalogu nie znalazły się

inne nadzwyczajne środki zaskarżenia znane zarów-

no procesowemu prawu cywilnemu, jak i karnemu.

1.

Jakie jest uzasadnienie tego, że w zamkniętym

katalogu pism, których nie może podpisać aplikant,

znajduje się tylko jeden nadzwyczajny środek odwo-

ławczy, a mianowicie skarga kasacyjna, podczas gdy

nie ma w nim żadnych innych nadzwyczajnych środ-

ków odwoławczych?

czy, a mianowicie apelacja, podczas gdy nie ma w nim

żadnych innych zwyczajnych środków odwoławczych,

takich jak zażalenia czy sprzeciwy?

3.

Czy ministerstwo widzi potrzebę zmian w przy-

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 20861)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie ciężkich tornistrów

Szanowna Pani Minister!

Według danych Świa-

towej Organizacji Zdrowia waga tornistra, który

dźwiga uczeń, nie powinna przekraczać maksymal-

nie 15% wagi ciała dziecka.

Tymczasem polskie szko-

ły wciąż rzadko dysponują zamykanymi szafkami dla

39

każdego ucznia, a dzieci są zmuszone dźwigać nawet

8-, 10-kilogramowe plecaki z podręcznikami, książ-

kami i strojem na WF.

Mając na uwadze powyższe, zapytuję Panią Mini-

ster o następujące kwestie:

1.

Czy ministerstwo edukacji dostrzega problem

związany z nadmiernym przeciążaniem uczniów?

2.

W jaki sposób polska szkoła realizuje zalecenia

Światowej Organizacji Zdrowia co do wagi torni-

strów?

3.

Jaki procent polskich szkół dysponuje zamyka-

nymi szafkami dla uczniów, w których można zosta-

wić część podręczników czy też strój na WF?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 20862)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie depresji u uczniów

Szanowna Pani Minister!

Psychologowie alarmu-

ją, że istotnym problemem w polskich szkołach staje

się depresja wśród uczniów.

Szacuje się, że nawet co

piąty uczeń zmaga się z problemami emocjonalnymi

na różnym tle, w tym nawet z depresją.

Objawem

takich problemów są lęki, obniżony nastrój, nieumie-

jętność nawiązania kontaktu z rówieśnikami.

1.

Czy polska szkoła dysponuje odpowiednią ka-

drą pedagogiczno-psychologiczną, która jest w stanie

odpowiednio wcześnie zdiagnozować problem u dzie-

cka i udzielić mu pomocy?

2.

Jakie jest postępowanie szkoły w przypadku,

gdy nauczyciel zgłasza dyrekcji, że podejrzewa u ucz-

nia problemy emocjonalne?

3.

Czy ministerstwo opracowało i wdrożyło pro-

gram zapobiegania samobójstwom wśród młodzieży?

4.

Czy ministerstwo dysponuje danymi dotyczą-

cymi liczby samobójstw wśród młodzieży szkolnej?

5.

Czy ministerstwo opracowało program porad-

nictwa i pomocy w stanach kryzysu psychicznego

uczniów?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 20863)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat miesz-

kańcy powiatu garwolińskiego oraz mieszkańcy po-

wiatów położonych przy trasie S17 z Warszawy do

Lublina oczekuję z niecierpliwością na modernizację

drogi S17.

Oczekują podjęcia konkretnych działań

mających na celu rozpoczęcie tej inwestycji.

Co do tej inwestycji drogowej składałem interpe-

lacje, w odpowiedzi otrzymywałem informacje, z któ-

rych wynika, że rozpoczęcie modernizacji drogi S17

jest planowane na rok 2013.

Również informacje

z prac sejmowej komisji infrastruktury wskazują na

bliski moment rozpoczęcia prac.

Według założeń pla-

nu modernizacji dróg krajowych przyjętego przez

rząd przed wakacjami wynika, że kierowcy będą mo-

gli pojechać nową ekspresówką z Warszawy do Lub-

lina w 2017 r.

Zmodernizowana droga S17 pozwoli usprawnić

powiązania międzyregionalne oraz pozytywnie wpły-

nie na ruch o charakterze tranzytowym, szczególnie

w kierunku Ukrainy.

Ponadto skróci się czas podró-

ży i poprawi się płynność ruchu na trasie.

Realizacja

drogi S17 przyczyni się do bezpośredniej poprawy

dostępności komunikacyjnej województw, przez któ-

re przebiega trasa, oraz przyczyni się do szybszego

rozwoju gospodarczego poszczególnych powiatów.

Powstaną nowe inwestycje, które dadzą nowe miejsca

pracy dla mieszkańców.

Nadmienić należy, iż na odcinkach stanowiących

obwodnice Garwolina, Piasek i Hrebennego droga

nr 17 posiada już obecnie status drogi ekspresowej

S17.

Z tego też względu jak najbardziej wskazane

i oczekiwane przez użytkowników tej drogi i miesz-

kańców tych terenów jest dokończenie jej rozbudowy,

niestety kilkukrotnie już odsuwane w czasie.

1.

Kiedy będą ogłoszone przetargi na prace mo-

dernizacyjne przy drodze S17 na odcinku Warszawa

– Lublin?

2.

Na ile i jakich odcinków będzie podzielona mo-

dernizacja drogi na odcinku Zakręt – Kurów oraz na

ile odcinków będą ogłaszane przetargi?

3.

Czy termin zakończenia modernizacji drogi S17

przedstawiony w propozycji ministerstwa – rok 2017,

jest według Pana Ministra realny i będzie dotrzymany?

4.

Jaki jest przewidywany koszt prac moderniza-

cyjnych ww. inwestycji?

5.

Według której koncepcji modernizacyjnej będą

ogłaszane przetargi?

6.

Który oddział GDDKiA będzie prowadził mo-

dernizację drogi S17?

40

7.

Jak będzie przebiegał proces wypłaty odszko-

dowań dla mieszkańców za nieruchomości zajęte pod

drogę?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

Garwolin, dnia 10 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20864)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Warunki funkcjono-

wania Policji na terenie województwa zachodniopo-

morskiego wolno, ale systematycznie ulegają popra-

wie.

Istnieją jednak komendy powiatowe i komisaria-

ty Policji, których stan jest bardzo zły.

Do nich nale-

ży zaliczyć Komendę Powiatową Policji w Wałczu.

Warunki służby i przyjmowania interesantów są

katastrofalne.

Podjęto decyzję o budowie nowej ko-

mendy i mimo że inwestycja miała rozpocząć się

wiosną 2013 r., do tej pory prace nie zostały urucho-

mione.

Potrzeby realizacji inwestycji popierają wła-

dze samorządowe Wałcza, które w budżecie miasta

zagwarantowały środki finansowe z przeznaczeniem

na przygotowanie i uruchomienie procesu inwesty-

cyjnego.

Jednak decyzja jednoznacznie wskazująca

termin rozpoczęcia budowy dalej nie została podjęta.

Biorąc pod uwagę bezpieczeństwo mieszkańców

miasta Wałcza i całego powiatu wałeckiego, warunki

służby policjantów, a także zaangażowanie władz

i całego środowiska, proszę Pana Ministra o poparcie

dla idei budowy nowej komendy.

Jednocześnie zwracam się z pytaniem: Kiedy zo-

stanie uruchomiony proces nie tylko przygotowania,

ale przede wszystkim realizacji przedsięwzięcia?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 10 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20865)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wprowadzenia nowego programu

„Równościowe przedszkole”

w 86 placówkach przedszkolnych

Szanowna Pani Minister!

W 86 placówkach przed-

szkolnych wprowadzony został projekt „Równościo-

we przedszkole” przygotowany przez Fundację Femi-

noteka.

Na projekt przeznaczono fundusze ze środ-

ków z UE w wysokości l400 tys. zł.

Kwota, decyzją

rządu, została przekazana fundacji w ramach Naro-

dowej Strategii Spójności.

Program zakłada, że w cza-

sie zajęć chłopcy będą odgrywać rolę dziewczynek,

a dziewczynki chłopców.

Scenariusz zaleca, aby

chłopcy podczas zajęć przebierali się w spódniczki,

peruki i inne części dziewczęcej garderoby, mają bawić

się lalkami, a nawet uczyć się nakładania makijażu.

Dziewczynki natomiast mają ubierać się w męskie

stroje i m.in. wcielać się w rolę ojców rodziny.

Kolej-

nym założeniem jest wprowadzenie zmienionych ba-

jek dla dzieci w taki sposób, aby bohaterowie męscy

i żeńscy zamienili się miejscami.

Konstytucja RP gwarantuje rodzicom prawo do

określania rodzaju nauczania i wychowania dzieci

oraz do zapewnienia dzieciom wychowania i naucza-

nia moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi prze-

konaniami.

Jednak w sprawie poddawania dzieci

przedszkolnych feministycznej i genderowej propa-

gandzie nikt nie konsultował się z rodzicami.

Pod

pozorem walki o równouprawnienie zrównuje się

wbrew naturze i rozsądkowi mężczyznę z kobietą,

zaciera się tożsamość płciową i naraża dzieci na emo-

cjonalne zaburzenia.

W związku z powyższym proszę o dokładną listę

przedszkoli, w których wprowadzono program „Rów-

nościowe przedszkole” (pełna lista placówek wraz

z adresami).

Proszę także o odpowiedzi:

Jakie konsultacje z rodzicami przeprowadziło mi-

nisterstwo przed wprowadzeniem programu i czy ro-

dzice wyrazili zgodę na wprowadzenie programu?

Kto zaakceptował projekt „Równościowe przed-

szkole”?

Kto sprawuje nadzór nad podmiotami i systemem

przyznawania środków w ramach programu Narodo-

wej Strategii Spójności?

Czy była prowadzona kontrola wydatkowania

przez Fundację Feminoteka przyznanej kwoty, a je-

żeli tak, to jakie są jej wyniki?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 10 września 2013 r.

41

Interpelacja

(nr 20866)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie utraty prawa do świadczeń

z tytułu tzw. zasiłku pielęgnacyjnego

w wyniku ograniczeń, jakie wprowadziła

Szanowny Panie Ministrze!

Opiekunowie osób

niepełnosprawnych stracili prawo do świadczeń z ty-

tułu zasiłku pielęgnacyjnego z początkiem lipca.

Za-

siłku nie otrzymuje już kolejny miesiąc ponad 100 tys.

osób.

To następstwo ograniczeń, jakie wprowadza

ustawa o świadczeniach rodzinnych, którą Sejm

przyjął w ubiegłym roku.

Nowela ograniczyła krąg

podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgna-

cyjnego oraz wprowadziła specjalny zasiłek opiekuń-

czy, którego przyznanie uzależnione jest od spełnie-

nia określonego kryterium dochodowego.

Od lipca,

po zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, pra-

wo do zasiłku w wysokości 520 zł za opiekę nad nie-

pełnosprawnymi bliskimi utraciły osoby, które prze-

kraczają próg dochodowy 623 zł na członka rodziny.

Świadczenia pielęgnacyjne – 820 zł bez względu na

dochód – otrzymują tylko rezygnujący z pracy rodzi-

ce niepełnosprawnych dzieci oraz osób, które stały

się niepełnosprawne w dzieciństwie.

Do rzecznika

praw obywatelskich napływają w tej sprawie setki

skarg od osób, które z konieczności opieki nad bliski-

mi musiały zrezygnować z pracy zawodowej, a teraz

zostały pozbawione jedynego źródła dochodu.

Nowe rozwiązania legislacyjne wydają się chybio-

ne nie tylko z punktu etycznego, ale także ekono-

micznego, ponieważ w sytuacji, gdy niesamodzielnym

członkiem rodziny nie zajmą się bliscy, to ciężar opie-

ki i tak spadnie na państwo.

ministerstwo przygotowuje propozycje zmian legisla-

cyjnych, które pozwolą przywrócić zasiłek pielęgnacyj-

ny osobom, które go utraciły z początkiem lipca br.?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Interpelacja

(nr 20867)

do ministra zdrowia

w sprawie wykreślenia z listy refundowanych

u pacjentów z zaawansowanym rakiem

prostaty, w przypadku gdy wyczerpały się

standardowe metody terapii

Szanowny Panie Ministrze!

W projekcie obwiesz-

czenia ministra zdrowia z 19 sierpnia, wprowadzają-

cym zmiany w liście leków refundowanych, zabrakło

programu lekowego z użyciem octanu abirateronu.

Lek ten jest stosowany u pacjentów z zaawansowa-

nym rakiem prostaty, u których wyczerpały się stan-

dardowe metody terapii.

Lek ten jest również ostat-

nią szansą wydłużenia życia chorych.

Program lekowy z wykorzystaniem wspomniane-

go specyfiku zarekomendowała 13 maja br. Rada

Przejrzystości Agencji Oceny Technologii Medycz-

nych pod warunkiem znacznego obniżenia kosztów

terapii tym lekiem – o 75–80% ceny oferowanej przez

producenta.

Cena za jedno opakowanie octanu abi-

rateronu, które starcza na miesiąc leczenia, wynosi

aktualnie 16–17 tys. zł.

Tylko pojedynczych chorych

onkologicznych w Polsce stać na poniesienie kosztów

długotrwałej terapii lekami onkologicznymi nowej

generacji.

Na jakim etapie są obecnie negocjacje cenowe mi-

nisterstwa pomiędzy z firmą Janssen-Cilag – produ-

centem leku octan abirateronu?

Jak ministerstwo ocenia szansę na skuteczne i szyb-

kie zakończenie tych negocjacji i przywrócenie octanu

abirateronu na listę leków refundowanych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

(nr 20868)

do ministra środowiska

w sprawie wywiązania się przez Polskę

z przyjętych zobowiązań

Szanowny Panie Ministrze!

Państwo polskie

przyjęło w traktacie akcesyjnym szereg zobowiązań

dostosowujących wiele aspektów życia do norm eu-

ropejskich.

Jednym z takich elementów jest sprawa

zagospodarowania odpadów.

Europejczycy większość

odpadów nadal składują na wysypiskach.

W różnych

krajach ten proces ma różny obraz, jednak Polska na

tle innych krajów Europy ma do wykonania bardzo

42

wiele pracy, aby osiągnąć określoną wielkość recy-

klingu do 2020 r.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/

dziale II, art. 11 ust. 2 lit. a, który określa, że „do 2020

roku przygotowanie do ponownego wykorzystania i re-

cyklingu materiałów odpadowych, przynajmniej takich

odpadów z gospodarstw domowych, zostanie zwiększo-

ne wagowo do minimum 50%”.

Według dostępnych in-

formacji, Polska poddaje recyklingowi ok. 21% odpadów.

Dlatego uważam, że należy poddać w wątpliwość osiąg-

nięcie przyjętych w 2008 r zobowiązań.

Z faktu nie-

osiągnięcia przyjętych zobowiązań Polsce grożą poważ-

ne kary finansowe.

Kolejnym problemem wynikającym wprost z wy-

żej wspomnianej dyrektywy jest opracowanie planu

gospodarki odpadami do 12 grudnia 2013 r.

Jest to

ważne, ponieważ plan powinien ustalać cele zapobie-

gania powstawania odpadów oraz opisywać istnieją-

ce środki zapobiegawcze i oceniać użyteczność zasto-

sowanych środków.

Komisja europejska tworzy rów-

nież system wymiany informacji w sprawie najlep-

szych praktyk w dziedzinie zapobiegania powstawa-

niu odpadów oraz opracowuje wytyczne, aby pomóc

państwom członkowskim w przygotowaniu tych pro-

gramów.

Szanowny Panie Ministrze!

Uprzejmie proszę

1.

Czy ministerstwo opracowało program zapobie-

gania powstawania odpadów?

2.

Czy ministerstwo prowadzi analizę osiągnięcia

określonego przez dyrektywę Parlamentu Europej-

skiego i Rady 2008/98/WE z 12 grudnia 2008 r.

wskaźnika ponownego wykorzystania i recyklingu

odpadów?

3.

Jakie kroki podejmowane są w celu zbliżenia

się do osiągnięcia wskaźnika ponownego wykorzy-

stania i recyklingu odpadów w minimum 50% do

2020 r.?

4.

Jakie zamierzenia podejmie ministerstwo, aby

uniknąć płacenia kar za nieosiągnięcie określonych

wskaźników?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 10 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20869)

do ministra zdrowia

w sprawie szczególnej troski

o kompleksowość udzielania świadczeń

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę Pana Mini-

stra poinformować, że mimo podjętych intensywnych

działań w celu uruchomienia poradni ginekologicz-

no-położniczej i uzyskania finansowania ze środków

publicznych, WOW NFZ w Poznaniu zdecydowanie

odmawia ogłoszenia konkursu w tym zakresie świad-

czeń zdrowotnych.

Szpital Powiatowy w Rawiczu posiada umowę

z WOW NFZ na udzielanie świadczeń w oddziale szpi-

talnym w zakresie ginekologia i położnictwo.

W ostat-

nim czasie znacznie wzrosła liczba świadczeń w zakre-

sie ginekologii operacyjnej.

Możliwość udzielania świad-

czeń w jednoimiennej poradni poprawiłaby ciągłość

opieki ginekologiczno-położniczej oraz pozwoliłaby na

przesunięcie części świadczeń do leczenia w trybie am-

bulatoryjnym.

Szpital posiada możliwości lokalowe,

sprzętowe i kadrowe, które pozwolą na uruchomienie

poradni ginekologiczno-położniczej.

Powyższa sytuacja stoi w sprzeczności z deklara-

cjami Ministerstwa Zdrowia dotyczącymi szczególnej

troski o kompleksowość udzielania świadczeń zdro-

wotnych i promowania takich organizacji.

Zarząd Szpitala Powiatowego w Rawiczu podtrzy-

muje swoje stanowisko w zakresie potrzeby funkcjo-

nowania poradni ginekologiczno-położniczej w for-

mie zintegrowanej z oddziałem i nadal czyni starania

jego urzeczywistnienia.

Nawiązując do przytoczonych argumentów, w opi-

nii Szpitala Powiatowego w Rawiczu niewłaściwego

dostępu do świadczeń pacjentek powiatu rawickiego,

proszę o udzielenie odpowiedzi:

1.

Czy ministerstwo może dokonać analizy stanu

faktycznego i prawnego w zakresie zasadności ogło-

szenia dodatkowego konkursu na realizację świad-

czeń w zakresie poradni ginekologiczno-położniczej?

2.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w przed-

miotowej sprawie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

43

Interpelacja

(nr 20870)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie miliardowych inwestycji

Szanowny Panie Premierze!

Na kolei od kilku lat

i w perspektywie następnych wydawane są miliardy

złotych na program modernizacji taboru.

To wielka

szansa nie tylko dla PKP, ale także dla polskich do-

skonałych producentów taboru.

Polska ma szansę na

wyrobienie własnej marki.

Dziś, po podpisaniu du-

żych kontraktów eksportowych, nikt nie ma wątpli-

wości, że polskie produkty producentów taboru kole-

jowego są wysokiej jakości.

Państwo deklaruje rozwój

inwestycji w Polsce, ale poza pustymi obietnicami,

tego wparcia nie widać.

Hiszpania, Włochy, Niemcy, Francja wspierają włas-

ne firmy, zarówno przy zdobywaniu nowych rynków,

jak i poprzez inwestycje na rynku wewnętrznym.

W Hiszpanii czy we Włoszech inwestycje w kolej zosta-

ły wykorzystane dla wzmocnienia krajowych firm i zbu-

dowania narodowej marki przemysłu transportowego.

Bezspornie, obecny okres jest niepowtarzalną szansą

do wzmocnienia polskich firm.

Mam nadzieję, iż rząd

wyciągnął wnioski z katastrofalnej polityki inwestycji

w infrastrukturę drogową – przepłaconymi kontrakta-

mi, zyskami dla zagranicznych wykonawców i bankru-

ctwem polskich podwykonawców.

1.

Ile spółki Skarbu Państwa, jak i te kontrolowa-

ne przez Skarb Państwa, wydały od 2008 r. na tabor

kolejowy i ile planują wydać w perspektywie najbliż-

szych 5 lat?

2.

Od jakich producentów ww. spółki kupiły tabor

kolejowy?

3.

Czy polski rząd wzorem Niemiec, Francji, Hi-

szpanii wyciągnie wnioski i zacznie wspierać rodzi-

mych przedsiębiorców?

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 11 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20871)

do ministra spraw wewnętrznych

na imprezach masowych

niej organizacji imprez masowych ze szczególnym

uwzględnieniem ich bezpiecznego przebiegu.

Bardzo

często jesteśmy świadkami chuligańskich wybryków

na stadionach, które mają tendencje eskalowania,

stanowiąc poważne zagrożenie dla uczestników im-

prez.

Władze odpowiedzialne za bezpieczeństwo nie

dobrym i skutecznym rozwiązaniem na akty wanda-

lizmu, chuligaństwa i przemocy byłoby wprowadze-

nie możliwości nałożenia dożywotniego zakazu sta-

dionowego.

Konsekwencja w tych działaniach oraz

tak surowe kary z pewnością z czasem odniosłyby

pożądany skutek.

Uczestnictwo w imprezach maso-

wych stałoby się bezpieczną formą spędzania czasu

dla ich uczestników oraz całych rodzin.

Jakie działanie podejmuje policja oraz MSW, aby

poprawić bezpieczeństwo na stadionach?

Czy liczba przestępstw na stadionach rośnie czy

maleje?

Jakie kary ponoszą stadionowi chuligani?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 11 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20872)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wspierania rodzicielstwa

wielodzietnego

Premiera w związku ze sprawą dotyczącą pomocy

finansowej dla rodzin wielodzietnych, dla których

bycie rodzicami jest wielkim wyzwaniem zarówno

mentalnym, jak i finansowym.

Wychowanie dzieci

wiele kosztuje.

Edukacja, wspólne wakacje, dodatko-

we zajęcia rozwijające zainteresowania i wypełniają-

ce czas wolny to codzienność, z którą rodzice muszą

się zmagać.

Osoby bezdzietne nie ponoszą takich

kosztów, pracując, więcej środków mogą odłożyć na

swoje potrzeby i rozrywki, na które nie zawsze stać

rodziców wychowujących kilkoro dzieci.

Aby dokład-

niej opisać i przybliżyć istniejący problem, przedsta-

wię następujący przykład.

Pan Kowalski posiada czworo dzieci.

Chwila

przyjścia każdego z nich na świat to początek dużych

wydatków związanych z wyżywieniem, ubraniem,

z corocznym posłaniem do szkoły oraz zaspokajaniem

innych ważnych potrzeb dorastających dzieci.

Wspól-

ne wyjazdy na wakacje czy uczestniczenie dzieci

w zorganizowanej formie wypoczynku to przedsię-

wzięcia bardzo często przekraczające możliwości fi-

nansowe pana Kowalskiego.

W tym samym czasie

44

obok pana Kowalskiego żyje pan Nowak.

Wychowuje

jedno dziecko, być może nie posiada żadnego.

Tak

samo pracuje, zarabia pieniądze, stać go na coroczne

wyjazdy, nawet za granicę.

Jego życie jest spokojne

i pozbawione większości problemów, z którymi musi

borykać się pan Kowalski.

Po latach pracy i wyrze-

czeń obaj panowie przechodzą na emerytury i tu za-

czyna się problem, na który również chciałbym zwró-

cić uwagę.

Otóż dzieci pana Kowalskiego pracują nie

tylko na świadczenia swojego ojca, ale również na

comiesięczne wypłaty dla pana Nowaka, mimo że ten

miał więcej możliwości i środków, by zabezpieczyć

sobie przyszłość seniora.

Czy to jest sprawiedliwe, czy

tak powinno być?

Uważam, iż ważne jest, aby zastanowić się nad

tym, jak wesprzeć wielodzietne rodzicielstwo, przede

wszystkim finansowo i materialnie, aby takie sytua-

cje, o których przed chwilą napisałem, nie miały miej-

sca.

Posiadanie wielodzietnej rodziny nie powinno

być problemem i pasmem ciągłych wyrzeczeń, ale

radością i lepszą przyszłością dla państwa.

Z danych

GUS wynika, iż wskaźnik dzietności w Polsce wyno-

si obecnie 1,29 (na świecie współczynnik ten utrzy-

muje się mniej więcej na poziomie 2,5), co plasuje

nasz kraj na 212 miejscu na liście 224 krajów świata.

Jest to jeden z najgorszych wskaźników na świecie,

który jest zarazem niepokojącym sygnałem, iż nasze

społeczeństwo gwałtownie się starzeje, o czym świad-

czy przewaga liczby zgonów nad liczbą urodzin.

Pro-

gnozy na lata 2015–2035 mówią o jeszcze bardziej

dramatycznym wzroście tej przewagi.

Powoduje to

skutki finansowe dla systemu finansów publicznych

Należy również wspomnieć, iż spada liczba osób

w wieku produkcyjnym, a co za tym idzie – coraz

mniejsza liczba pracujących będzie musiała wziąć na

nącej liczbie emerytów.

Sądzę, iż skuteczna pomoc

i wsparcie ze strony państwa zachęciłoby wiele pol-

skich rodzin do podjęcia trudu wychowania kilkorga

dzieci, nie pozbawiając ich przy tym radości i satys-

fakcji z bycia rodzicem.

Ze swej strony proponuję następujące rozwiąza-

nie, które, mam nadzieję, w znacznym stopniu zachę-

ci Polaków do posiadania więcej niż jednego dziecka

i spowoduje wzrost wskaźnika dzietności.

Otóż na

pierwsze dziecko w rodzinie państwo nie przyznawa-

łoby żadnych dodatkowych świadczeń, na drugie (do

25. roku życia, pod warunkiem, iż dziecko uczy się),

wypłacałoby 1/4 płacy minimalnej, natomiast na

trzecie i więcej dzieci dodatkowa kwota wynosiłaby

1/2 płacy minimalnej.

Wierzę, że wykorzystanie tego pomysłu znacznie

wsparłoby działalność rządu, który zmierza w dobrym

kierunku, lecz skrajnie niewystarczająco.

W związku

Czy widzi Pan Premier możliwość wprowadzenia

nowych rozwiązań, które w znacznym stopniu uła-

twiłyby życie rodzinom wielodzietnym, a tym samym

zachęciły innych do posiadania dzieci?

Jakie konkretnie byłyby to działania?

W jaki sposób zamierza Pan Premier zachęcać in-

stytucje rządowe i pozarządowe do wspierania rodzin

wielodzietnych?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 20873)

do ministra edukacji narodowej

w Ministerstwie Edukacji Narodowej

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

wała w lipcu nad sprawozdaniem z wykonania bu-

dżetu państwa na 2012 r.

W czasie jej posiedzeń pro-

siłem o ujawnienie precyzyjnych i konkretnych infor-

macji na temat nagród wypłaconych pracownikom

poszczególnych ministerstw, kancelarii premiera,

Kancelarii Prezydenta RP oraz Krajowego Biura Wy-

borczego w latach 2010, 2011, 2012.

Niestety, nie

otrzymałem danych, o które prosiłem.

1.

Ile wyniosły nagrody wypłacone pracownikom

Ministerstwa Edukacji Narodowej w latach 2010,

2011 i 2012?

2.

Ile wynoszą średnie wysokości płac w kierowa-

nym przez Panią resorcie?

3.

Ile procentowo wzrosły płace w ministerstwie

w latach 2010, 2011 i 2012?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20874)

do ministra skarbu państwa

w Ministerstwie Skarbu Państwa

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

45

poszczególnych ministerstw, kancelarii premiera,

małem danych, o które prosiłem.

Ministerstwa Skarbu Państwa w latach 2010, 2011

i 2012?

nym przez Pana resorcie?

(nr 20875)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

celarii Prezydenta RP oraz Krajowego Biura Wybor-

2011 i 2012?

(nr 20876)

do ministra administracji i cyfryzacji

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji latach 2010,

2011 i 2012?

(nr 20877)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie nagród wypłaconych

w Ministerstwie Sprawiedliwości

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Sprawiedliwości w latach 2010, 2011

i 2012?

46

(nr 20878)

do ministra zdrowia

w sprawie nagród wypłaconych

w Ministerstwie Zdrowia

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Zdrowia w latach 2010, 2011 i 2012?

(nr 20879)

do ministra gospodarki

w sprawie nagród wypłaconych

w Ministerstwie Gospodarki

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Gospodarki w latach 2010, 2011 i 2012?

(nr 20880)

do ministra finansów

w sprawie nagród wypłaconych

w Ministerstwie Finansów

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Finansów w latach 2010, 2011 i 2012?

(nr 20881)

do ministra sportu i turystyki

w Ministerstwie Sportu i Turystyki

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

47

Ministerstwa Sportu i Turystyki w latach 2010, 2011

i 2012?

(nr 20882)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w Ministerstwie Nauki

i Szkolnictwa Wyższego

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

2010, 2011 i 2012?

(nr 20883)

do ministra rozwoju regionalnego

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w latach 2010,

2011 i 2012?

(nr 20884)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w Ministerstwie Kultury

i Dziedzictwa Narodowego

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

w latach 2010, 2011 i 2012?

48

(nr 20885)

do ministra pracy i polityki społecznej

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

2010, 2011 i 2012?

(nr 20886)

do ministra środowiska

w sprawie nagród wypłaconych

w Ministerstwie Środowiska

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Środowiska w latach 2010, 2011 i 2012?

(nr 20887)

do ministra spraw zagranicznych

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Spraw Zagranicznych w latach 2010,

2011 i 2012?

(nr 20888)

do ministra spraw wewnętrznych

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

49

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w latach 2010,

2011 i 2012?

(nr 20889)

do ministra obrony narodowej

w Ministerstwie Obrony Narodowej

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Obrony Narodowej w latach 2010, 2011

(nr 20890)

do ministra transportu,

w Ministerstwie Transportu,

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych praco-

Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej w latach 2010, 2011 i 2012?

(nr 20891)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W zeszłym roku na

aktywizację zawodową osób bezrobotnych wydano

ok. 4 mld zł oraz poza planem 170 mln i 500 mln ze

środków dodatkowo przeznaczonych z Funduszu

Pracy przez ministra finansów na walkę z bezrobo-

ciem, w wyniku czego w 2012 r. spadło ono do 13,4%.

Pieniądze przeznaczone były również dla absolwen-

tów, którzy podjęli staż oraz szkolenia dla bezrobot-

nych.

Według ekspertów pieniądze wydawane na

szkolenia zostały zmarnowane, ponieważ nie były

one kompetentnie prowadzone, biorąc pod uwagę

obecną sytuację na rynku pracy.

Jest to jedna z głów-

nych przyczyn, dla których pracodawcy wolą udać się

do urzędu i zapłacić za rekrutację agencji, która

sprawdzi pracownika.

50

Prosimy o odpowiedź na następujące pytanie: Czy

według ministerstwa szkolenia prowadzone przez

PUP są dostosowane do obecnie panującej sytuacji

na rynku pracy?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20892)

do ministra obrony narodowej

w sprawie pocisków Spike wchodzących

Szanowny Panie Ministrze!

W skład wyposażenia

polskiego wojska wchodzi około 2500 przeciwpancer-

nych pocisków kierowanych Spike.

Ich zakup od izra-

elskiej firmy Rafael kosztował Polskę około 1,5 mld zł.

Pociski Spike to najnowsza, trzecia generacja tego

rodzaju uzbrojenia, która miała być ważnym elemen-

tem modernizacji polskiej armii i pozostawać na jej

uzbrojeniu przez najbliższe 25–30 lat.

Jednak, jak

donoszą media, ujawniono ich poważną wadę kon-

strukcyjną.

Polegać ma ona na tym, że po odpaleniu

pocisku pozostawia on smugę dymu, która tym sa-

mym ujawnia lokalizację ich stanowiska ogniowego.

Polska armia zamierza zakupić kolejne partie poci-

sków Spike, w których według ich producenta wyeli-

minowano opisaną wadę.

1.

Czy w posiadanych przez polską armię poci-

skach Spike stwierdzono wady konstrukcyjne obni-

żające ich wartość bojową?

2.

Czy zakup tego rodzaju uzbrojenia był poprze-

dzony jego testami w Polsce?

3.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

w celu usunięcia ewentualnych wad konstrukcyjnych

w posiadanych przez Polskę pociskach Spike?

4.

Czy zakup nowych partii tego uzbrojenia będzie

uzależniony od jego kompleksowego przetestowania

na terenie naszego kraju?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 20893)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W mediach pojawiły

się informacje o spadku eksportu polskiego mięsa.

Jedną z przyczyn takiej sytuacji miałyby być donie-

sienia o stosowaniu przez polskich hodowców anty-

biotyków w celu przyspieszenia wzrostu zwierząt.

Jak wskazują przedstawiciele Polskiej Federacji Pro-

ducentów Żywności, doszło jedynie do pojedynczych

incydentów naruszenia norm jakości żywności, w związ-

ku z czym nie można twierdzić, że wszystkie polskie

produkty są niebezpieczne dla zdrowia konsumen-

tów.

Polska żywność spełnia wymagania jakościowe

obowiązujące na terenie Unii Europejskiej, jednak

wiadomości o stosowaniu antybiotyków niewiadome-

go pochodzenia wpłynęły negatywnie na wizerunek

polskiej branży mięsnej.

1.

Czy według danych ministerstwa nastąpił spa-

dek eksportu polskiego mięsa od czasu ukazania się

informacji o stosowaniu antybiotyków w procesie ho-

dowli zwierząt w Polsce?

poprawy wizerunku polskiej żywności w związku

z przedstawionym problemem?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 20894)

do ministra zdrowia

w sprawie problemu próchnicy zębów

Szanowny Panie Ministrze!

Z badań Fundacji

Wiewiórki Julii wynika, że ok. 90% dzieci w wieku

od 5. do 15. roku życia choruje na próchnicę zębów.

Lekarze współpracujący z ową fundacją w poprzed-

nim roku przebadali ponad 4 tys. dzieci z 52 szkół

podstawowych i gimnazjów w całym kraju.

Przepro-

wadzone badania wykazują, że do wyleczenia jest

ponad 14000 zębów, natomiast ekstrakcji wymaga

3500 tys. Lekarze zdiagnozowali również wady zgry-

zu u ok. 45% przebadanych dzieci.

Z protokołu wyni-

51

ka, że dzieci nie dbają o higienę jamy ustnej, a także

nie mają zapewnionej opieki stomatologicznej.

Prob-

lem próchnicy obejmuje 79,9% 5-latków, 90,5% 7-lat-

ków i aż 91,8% 15-latków.

Główną przyczyną złego

stanu uzębienia u dzieci są między innymi brak opie-

ki profilaktyczno-leczniczej nad dziećmi z uzębie-

niem mlecznym, brak pieniędzy na leczenie, proble-

my z dostępem do publicznych placówek dentystycz-

nych oraz zamykanie placówek stomatologicznych

w szkołach.

Polska ma obowiązek zmniejszenia

wskaźnika próchnicy u dzieci do poziomu 80% do

2020 r. – taki warunek postawiła Światowa Organi-

zacja Zdrowia.

W innych krajach Unii Europejskiej

problem ten jest bagatelny – dotyczy on np. w Szwe-

cji zaledwie 3% dzieci.

Według rzecznika praw oby-

watelskich w każdej szkole powinien znajdować się

obowiązkowo gabinet stomatologiczny.

W związku z zaistniałym problemem prosimy

o odpowiedź: Jakie działania podejmuje ministerstwo

w celu zmniejszenia wskaźnika próchnicy zębów

u dzieci w Polsce?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 20895)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zajęć dodatkowych

w przedszkolach

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z przepisami

które są bezpłatne.

W związku z nowymi regulacjami

prawnymi, które obowiązują od 1 września bieżącego

roku, wielu rodziców wyraża obawy, że utrudnią one

i ograniczą możliwość organizacji w przedszkolach

zajęć dodatkowych, takich jak nauka języka obcego,

taniec, rytmika.

Zajęcia tego typu najczęściej prowa-

dzone były przez podmioty zewnętrzne, a ich koszt

przekracza kwotę 1 zł od dziecka.

Dlatego też istnie-

je obawa, że wiele tego typu placówek nie będzie dys-

ponować w swych budżetach środkami finansowymi,

aby nadal oferować zajęcia dodatkowe swoim pod-

opiecznym.

cia dodatkowe nadal będą powszechnie dostępne

w przedszkolach?

2.

Czy dotacje przekazywane z budżetu państwa

samorządom lokalnym na wychowanie przedszkolne

gwarantują utrzymanie zajęć dodatkowych w tych

placówkach?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 20896)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie występującej

u uczniów depresji

Szanowna Pani Minister!

Według nowych badań

psychologów zajmujących się psychologią dziecięcą

ok. 5 mln uczniów uczęszczających do szkół ma po-

ważne problemy emocjonalne związane z nauką.

Bli-

sko milion dzieci ma za sobą epizod depresyjny, tj. ob-

niżony nastrój, lęki i kłopoty z nawiązywaniem kon-

taktów z rówieśnikami.

Sytuacja ta według eksper-

tów z poradni psychologiczno-pedagogicznych wyma-

ga natychmiastowego przeglądu i wprowadzenia re-

formy systemu edukacji.

Depresja dziecięca wzmaga-

na jest odrzuceniem przez rodzinę, kolegów, a przede

wszystkim przez szkołę.

Według profesora Uniwer-

sytetu Stanforda uczeń, któremu wytykane są słabe

strony, czuje się upokorzony i zamyka się w sobie.

Wskazuje również, że w szkołach amerykańskich

praca z uczniami jest dokładnie odwrotna – nauczy-

ciel szuka atutów ucznia i stara się je rozwijać.

W polskich szkołach wzrasta liczba uczniów wyma-

gających indywidualnego nauczania, kierowanych

przez psychiatrów.

Spowodowane jest to brakiem od-

powiedniej liczby psychiatrów dziecięcych, a do po-

radni z problemami emocjonalnymi trafiają już dzie-

ci w wieku przedszkolnym.

Zdaniem byłego małopol-

skiego kuratora oświaty polska szkoła nie przygoto-

wuje uczniów do zderzenia się z rzeczywistością.

Poprzez systematyczne obniżanie wymagań wobec

uczniów utrudnia się im możliwość samodzielnego

rozwiązywania problemów.

W konsekwencji czego

uczeń nie potrafi poradzić sobie z problemami i zała-

muje się.

W 2010 r. problematyka zdrowia psychicz-

nego została ujęta w przyjętym przez rząd „Narodo-

wym programie ochrony zdrowia psychicznego”.

Mi-

nisterstwo edukacji miało m.in. opracować i realizo-

wać program zapobiegania samobójstwom wśród

młodzieży, a także drugi dotyczący poradnictwa i po-

mocy w stanach kryzysu psychicznego.

Niestety do

tej pory nie zrealizowano żadnego z tych zadań.

W związku z powyższym prosimy o odpowiedź:

Jakie działania podejmie ministerstwo edukacji

52

w związku z szerzącym się problemem depresji wśród

dzieci i młodzieży?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 20897)

do ministra środowiska

w sprawie likwidacji otuliny

Magurskiego Parku Narodowego

selskiego wpłynęło pismo, w którym mieszkańcy gm.

Krempna domagają się likwidacji otuliny Magurskie-

go Parku Narodowego.

1.

Czy jest możliwa likwidacja otuliny Magurskie-

go Parku Narodowego?

2.

Jakie kroki prawne należy podjąć, aby możliwe

było zlikwidowanie przedmiotowej otuliny?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

Jasło, dnia 11 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20898)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie realizacji

Partnerstwa Wschodniego

Szanowny Panie Ministrze!

Partnerstwo Wschodnie

jako inicjatywa UE miała za zadanie podjąć szereg za-

dań w stosunkach dwustronnych i wielostronnych kra-

jów UE z sześcioma krajami będącymi adresatami tego

projektu.

Budowa porozumienia na szczeblu państw

UE i partnerów objętych Partnerstwem Wschodnim ma

wielopłaszczyznowy charakter.

1.

Jaką rolę MSZ widzi dla realizacji Partnerstwa

Wschodniego dla polskich samorządów terytorial-

nych?

2.

Czy MSZ posiada wiedzę, które polskie samo-

rządy terytorialne podjęły współpracę ze swoimi

partnerami z sześciu krajów Partnerstwa Wschod-

niego?

Z należnymi wyrazami szacunku

Jasło, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20899)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie Europejskiego Funduszu

na rzecz Demokracji

Szanowny Panie Ministrze!

Wśród wielu instytu-

cji wspomagających rozwój demokracji jest instru-

ment pod nazwą Europejski Fundusz na rzecz De-

mokracji.

W związku z pojawieniem się możliwości korzy-

stania z wsparcia tego funduszu uprzejmie prosimy

1.

Czy którykolwiek polski podmiot korzystał już

ze wsparcia tego funduszu?

2.

Czy MSZ zauważa potrzebę wsparcia podmio-

tów polskich mogących korzystać z tego funduszu

poprzez pomoc w zdobyciu środków własnych pod-

miotu z budżetu państwa polskiego?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 20900)

do ministra finansów

w sprawie planów objęcia

Szanowny Panie Ministrze!

Gminy i miasta mają

udziały w podatkach dochodowych.

PIT i CIT to dla

nich istotne źródło wpływów.

W zeszłym roku mini-

ster rolnictwa Stanisław Kalemba informował, że od

1 stycznia 2014 r. objęci podatkiem dochodowym za-

miast rolnym (który miał zostać zlikwidowany) będą

także rolnicy.

1.

Czy rząd zamierza wprowadzić dla rolników

podatek dochodowy?

53

2.

Kto merytorycznie wedle kompetencji powinien

przygotować projekt rozporządzenia w tej sprawie?

Z należnymi wyrazami szacunku

Posłowie Jan Warzecha

i Bogdan Rzońca

(nr 20901)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie możliwości zlecania przez gminy

zadań związanych ze świadczeniem

pracy socjalnej przez podmioty niepubliczne

Szanowny Panie Ministrze!

Nasze wątpliwości

budzi założenie przewidujące możliwość zlecania

przez gminy podmiotom niepublicznym, takim jak

agencje pracy socjalnej, zadań z zakresu świadczenia

pracy socjalnej.

Sprawa dotyczy zakresu, jaki zostałby powierzony

tym podmiotom, oraz trybu włączania poszczegól-

nych podmiotów niepublicznych w świadczenie pracy

socjalnej.

W związku z tym prosimy Pana Ministra o odpo-

1.

Czy zlecanie przez gminy zadań z zakresu po-

mocy socjalnej podmiotom niepublicznym odbywać

się będzie w drodze przetargów lub konkursów ofert?

2.

Jakie ewentualnie będą kryteria wyboru naj-

korzystniejszej oferty?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 20902)

do ministra zdrowia

w sprawie pomocy

dla samorządów terytorialnych

Szanowny Panie Ministrze!

Resort zdrowia zare-

zerwował 1,4 mld zł na pomoc dla samorządów tery-

torialnych, które zamierzają przekształcić swoje szpi-

tale, poradnie i ambulatoria.

1.

Ile środków i na ile placówek publicznej służby

zdrowia z tej kwoty zostało wykorzystanych przez

samorządy?

2.

Jakie zamiary ma MZ w zakresie środków fi-

nansowych, które nie zostały wykorzystane na zało-

żone działanie i czy zamierza te środki zwrócić do

budżetu państwa, czy przeznaczyć na inne programy

wspierające katastrofalny stan publicznej służby

zdrowia?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 20903)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie zmniejszenia liczby studentów

Szanowna Pani Minister!

Znacząco spada liczba

osób zainteresowanych studiami pedagogicznymi.

W poprzednim roku akademickim liczba chętnych

była dwukrotnie mniejsza niż w 2008 r.

W tym roku

nież wyjątkowo dużo wolnych miejsc.

Uczelnie, aby

uzupełnić brakującą liczbę studentów, będą zmuszo-

ne obniżać progi punktowe na studia, co w konse-

kwencji może negatywnie wpłynąć na jakość kształ-

cenia przyszłych pokoleń.

Wobec powyższego uprzejmie proszę Panią Mini-

1.

Czy resort przewiduje dodatkowe środki na sty-

pendia i praktyki dla studentów kierunków humani-

stycznych, tak aby zwiększyć zainteresowanie nimi

w przyszłych latach wśród najlepszych absolwentów

szkół średnich?

2.

Czy resort zamierza uregulować mechanizmy

rekrutacji, które umożliwią określenie poziomu wy-

kształcenia kandydatów na studia pedagogiczne?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

54

Interpelacja

(nr 20904)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Po wejściu Polski do

Unii Europejskiej następuje koncentracja hodowli

bydła mlecznego przez pierwsze 9 lat.

Jak wynika

z informacji zawartych w dzienniku „Trybuna”

wspólna polityka rolna UE przez wiele lat była ukie-

runkowana na podtrzymywanie cen produktów żyw-

nościowych.

Skupowano nadwyżki i ograniczano pro-

dukcję.

W 1984 r. wprowadzono kwotowanie produk-

cji mleka, czyli ustalanie dla poszczególnych krajów

limitów wytwarzania.

Przed wstąpieniem do UE

skup mleka w Polsce sięgnął 7 mln t rocznie.

Komisja

Europejska przyznała nam kwotę sporo większą, bo

blisko 9 mln t.

Zdarzało się, że hodowcy przekracza-

li narzucone limity i musieli płacić kary, co wzbudza-

ło niezadowolenie.

Z czasem jednak system kwot

mlecznych zyskał wielu zwolenników, ponieważ przy-

czynił się do stabilizacji produkcji i umożliwił funk-

cjonowanie na rynku także mniejszym gospodar-

stwom.

Wkrótce ma to ulec zmianie.

Kwoty znikną

już w 2015 r., hodowcy są zaniepokojeni, ponieważ

wysoka produkcja mleka może obniżyć jego ceny i zmniej-

szyć opłacalność jego produkcji.

Jako narzędzie po-

prawiające stabilność unijnego rynku mlecznego po

2015 r. przygotowano tzw. pakiet mleczny, którego

głównym celem jest wzmocnienie pozycji rolników

wobec zakładów przetwórczych.

Przewiduje on za-

wieranie pisemnych umów między producentem mle-

ka a przetwórcą oraz możliwość zbiorowego negocjo-

wania warunków umów za pośrednictwem organiza-

cji producentów.

Wobec powyższego uprzejmie proszę o odpowiedź

1.

Jakie jest stanowisko rządu RP w sprawie funk-

cjonowania kwot mlecznych po 2015 r.?

2.

Jakie działania podejmuje rząd RP na forum

UE dla przedłużenia okresu obowiązywania kwot

mlecznych?

3.

Jak kwoty mleczne przyczyniły się w Polsce do

poprawy opłacalności produkcji mleka?

4.

Jakie działania krajowe wspierające producen-

tów mleka będą wdrażane przez rząd RP po ewentu-

alnej likwidacji kwot mlecznych w UE?

5.

Jak likwidacja kwot mlecznych w UE może

wpłynąć na opłacalność hodowli bydła mlecznego po

2015 r.?

6.

Czy likwidacja kwot mlecznych w UE może

wpłynąć na wysoką pozycję naszego eksportu prze-

tworów mleczarskich?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 20905)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie poprawy bezpieczeństwa

Szanowny Panie Ministrze!

Okres wakacyjny już

minął.

Niestety wg danych podawanych na stronie

Komendy Głównej Policji wakacje spędzone nad

lu osób okazały się tragiczne w skutkach.

W miesią-

cach maj–sierpień tego roku życie straciły 394 osoby,

Najczęstszymi przyczynami utonięć były brawura

i alkohol.

czeństwo nad polskimi wodami w przyszłych latach?

Czy resort planuje uruchomienie kampanii społecz-

nej poprawiającej świadomość społeczną nt. bezpiecz-

nego zachowania nad wodą?

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi plaża jest rozumia-

na jako miejsce publiczne oraz czy reguluje możli-

wość spożywania alkoholu nad kąpieliskiem?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 20906)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie planowanej pomocy

Szanowna Pani Minister!

Według danych zebra-

nych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej liczba

zwolnionych nauczycieli w 2013 r. będzie wynosiła

ok. 6,8 tys. osób.

Podczas konferencji prasowej z dnia

27 sierpnia br. została podana informacja o przeka-

zaniu przez MEN 100 mln zł z Unii Europejskiej,

które pochodzą z Europejskiego Funduszu Społecz-

nego (w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał

ludzki”, priorytet VIII, poddziałanie 8.1.2: Wsparcie

procesów modernizacyjnych i adaptacyjnych w regio-

nie), z przeznaczeniem na wsparcie nauczycieli tra-

cących pracę, ich aktywizację zawodową i pomoc

w przekwalifikowaniu do nowego zawodu.

Planowa-

ne zwolnienia są powiązane z niżem demograficznym

oraz likwidacją placówek szkolnych.

55

1.

Według jakich kryteriów będą przyznawane

środki na wsparcie dla zwalnianych nauczycieli

w poszczególnych regionach kraju, a w szczególności

jak będzie się kształtował ich rozkład w woj. wielko-

polskim?

2.

Jakie środki finansowe będą mogły zostać prze-

znaczone na udzielenie pomocy poszczególnym oso-

bom?

3.

Czy i w jakim stopniu resort zabezpieczył się

na okoliczność ewentualnego wzrostu demograficz-

nego, który będzie wymagał zwiększonej kadry pe-

dagogicznej oraz liczby miejsc w szkołach?

4.

Czy ze względu na zmniejszoną liczbę nauczy-

cieli nie ucierpią placówki z oddziałami integracyj-

nymi i specjalnymi oraz czy liczba nauczycieli pozo-

stanie w nich stosunkowo większa?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 20907)

do ministra finansów

w sprawie uruchomienia

dodatkowych środków Funduszu Pracy

Szanowny Panie Premierze!

Z informacji napły-

wających z powiatowych urzędów pracy wynika, że

obecne środki Funduszu Pracy na aktywizację zawo-

dową osób bezrobotnych w 2013 r. są niewystarcza-

jące w stosunku do potrzeb rynku pracy.

W mojej ocenie należy podjąć działania prowadzą-

ce do zwiększenia w roku bieżącym wydatków z Fun-

duszu Pracy na aktywizację zawodową osób bezro-

botnych, co wywarłoby pozytywny wpływ na ożywie-

nie gospodarki oraz poprawę sytuacji na rynku pra-

cy.

Nasz kraj oparł się kryzysowi gospodarczemu

i mamy perspektywy na rozwój gospodarczy ponad

wskaźniki przewidziane przed przyjęciem budżetu

państwa na 2013 r.

Sprawą podstawową jest podjęcie

działań prowadzących do wsparcia gospodarki w dro-

dze dodatkowych środków z Funduszu Pracy, co

wpłynie pozytywnie na ograniczenie skutków bezro-

bocia w okresie drugiej połowy tego roku, tj. w okre-

sie spadku zatrudnienia spowodowanego sezonowoś-

cią produkcji lub usług.

W tym stanie rzeczy, proszę o podanie terminu,

kiedy zostaną uruchomione dodatkowe środki Fun-

botnych w 2013 r. i w jakiej wysokości będą przed-

miotowe środki.

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20908)

do ministra edukacji narodowej

w dodatkowych zajęciach przedszkolnych

Szanowna Pani Minister!

Ustawa z dnia 13 czerw-

malnie 1,00 zł za każdą dodatkową godzinę ponad mi-

nimalne 5 bezpłatnych godzin.

Zmieniło to dotychcza-

sowy porządek i uczyniło organy samorządowe odpo-

wiedzialnymi za zapewnienie finansowania w przed-

szkolach zajęć dodatkowych.

Zajęcia dodatkowe dzieci w wieku przedszkol-

nym prowadzone w przedszkolach publicznych

oprócz swojej kluczowej zalety, czyli niezwykle

istotnego wpływu na rozwój dzieci, niosą ze sobą

szereg innych korzyści.

Fakt odbywania tych za-

jęć przez dziecko w przedszkolu ułatwia jego ro-

dzicom codzienne obowiązki, ponieważ zwalnia

rodzica z obowiązku dodatkowego dowożenia

dziecka w inne miejsca, w których prowadzone są

zajęcia dodatkowe.

Ponadto uniknięcie kosztów

transportu dziecka w te właśnie miejsca powodu-

je oszczędność środków finansowych rodziców.

sze pytanie: Czy ministerstwo dopuszcza możliwość

finansowania ze środków rady rodziców niektó-

rych form zajęć dodatkowych, w szczególności

tych, których organizacji nie chce lub nie może

zapewnić samorząd lokalny?

56

Interpelacja

(nr 20909)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W związku ze zmia-

nami w systemie Otwartego Funduszu Emerytalne-

go nie milkną spory o zasadność takiego posunięcia.

W związku z tym, że wyborcy pytają mnie o te zmia-

o udzielnie informacji:

W dotychczasowej formie Otwarty Fundusz Eme-

rytalny gwarantował prawo do dziedziczenia skła-

dek.

Czy w nowym systemie takie rozwiązanie rów-

nież będzie istniało?

Co w przypadku gdy 50% środ-

ków zostanie przekazanych do ZUS?

Czy ta część

będzie podlegać dziedziczeniu?

Jak to będzie rozwią-

zane, czy na starych zasadach, czy system będzie za-

wierał nowe przepisy dotyczące zagadnienia dziedzi-

czenia?

Słyszałam również opinie o możliwości zbadania

tych nowelizacji przez Trybunał Konstytucyjny,

właśnie z powodu dziedziczenia środków wcześniej

nabytych w funduszu.

Czy jest to prawda?

Czy rząd

nie obawia się skierowania wniosku do Trybunału

Konstytucyjnego oraz w przypadku gdy w opinii Try-

bunału Konstytucyjnego zmiany będą niekonstytu-

cyjne, utraty poparcia i skandalu politycznego?

Łódź, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20911)

do ministra środowiska

w sprawie wątpliwości interpretacyjnych

dotyczących przepisów o wnoszeniu

deklaracji i opłat za odprowadzanie

odpadów komunalnych

Szanowny Panie Ministrze!

Interpretacja ustawy

z 2012 r. poz. 391 i poz.951, ze zm., z 2013 r. poz. 21

i poz. 228).

Ministerstwo Środowiska wskazuje spół-

dzielnie mieszkaniowe jako podmioty zobowiązane

do składania deklaracji o wysokości opłat za gospo-

darowanie odpadami komunalnymi oraz wnoszenia

opłat za odpady komunalne do jednostki samorządu

terytorialnego.

Natomiast generalny inspektor da-

nych osobowych twierdzi, że w ustawie brak jest

przepisu nakładającego na spółdzielnie mieszkanio-

we obowiązku składania deklaracji o wysokości opła-

ty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

GIDO twierdzi, że spółdzielnia mieszkaniowa może

być pomocna przy rozprowadzaniu deklaracji, samo

jej złożenie obciąża osoby, których dane osobowe są

Mając dwie rozbieżne interpretacje przedstawicie-

li instytucji rządowych, powstaje konflikt na linii

spółdzielnie mieszkaniowe a jednostki samorządu

terytorialnego.

W każdym przypadku poszkodowani

są mieszkańcy lokalnych społeczności.

waniu przepisów dotyczących składania deklaracji

tzw. śmieciowych i problemy z brakiem możliwości

wniesienia wymaganej opłaty za odpady?

2.

Którą interpretację przepisów należy stosować

przy wnoszeniu opłat?

3.

Co mają zrobić jednostki samorządu terytorial-

nego przy braku współpracy spółdzielni mieszkanio-

wych w procesie gospodarowania odpadami komu-

nalnymi?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20912)

do ministra finansów

w sprawie finansowania

powiatowych urzędów pracy obejmujących

obszarem swego działania dwa powiaty

Szanowny Panie Ministrze!

Jako poseł ziemi łódz-

kiej dość często spotykam się z przedstawicielami

powiatowych urzędów pracy.

Warto pamiętać, że

urzędy pracy starają się rozwiązywać problemy osób

bezrobotnych, które pozostają przez dłuższy okres

poza rynkiem pracy, a także inicjują i realizują rów-

nież programy specjalne umożliwiające urzędom pra-

cy finansowanie niestandardowych działań wspiera-

jących zatrudnienie bezrobotnych i poszukujących

pracy w sposób uwzględniający indywidualne potrze-

by klienta.

PUP, wychodząc naprzeciw bezrobociu,

pisze projekty i pozyskuje dodatkowe środki finanso-

we z EFS na walkę z bezrobociem.

Ostatnio jednak

dyrektorzy urzędów pracy oprócz szukania i pozyski-

wania dodatkowych środków na aktywizacją osób

bezrobotnych borykają się z problemami współfinan-

sowania powiatowych urzędów pracy.

Ma to miejsce

w urzędach, gdzie są dwa powiaty: powiat prowadzą-

cy i powiat dotujący.

57

W poprzednich latach środki na finansowanie

urzędów pracy były dla nich wyodrębnione w dota-

cjach celowych.

Miało to miejsce w latach 2000–2003,

kiedy środki na finansowanie kosztów działalności

urzędów pracy (wynagrodzenia i składki na ubezpie-

czenia społeczne za zatrudnionych pracowników oraz

tzw. wydatki rzeczowe, w tym na utrzymanie i re-

monty budynków) ujmowane były w budżetach woje-

wodów, którzy dokonywali podziału tych środków na

poszczególne samorządy.

Od 1 stycznia 2004 r., po

wane przez samorządy wojewódzkie i powiatowe za-

dania dotyczące zatrudnienia i bezrobocia są zada-

niami własnymi tych samorządów.

Zgodnie z ww. ustawą od 2004 r. uległy likwidacji

dotacje celowe na te zadania, które zostały przeka-

zane jednostkom samorządu terytorialnego do reali-

zacji jako zadania własne, w tym również na utrzy-

manie powiatowych i wojewódzkich urzędów pracy.

Urzędy pracy są finansowane obecnie z dochodów

własnych samorządu.

W miejsce dotacji jednostki sa-

morządu terytorialnego otrzymały zwiększone do-

chody własne – w wyniku zwiększonych udziałów

łem dochodów powiatów jest także 5% dochodów uzy-

skanych z tytułu realizacji zadań z zakresu admini-

stracji rządowej i innych zadań zleconych ustawami

oraz 25% dochodów z tytułu gospodarowania nieru-

chomościami Skarbu Państwa.

Obecnie powiat prowadzący, który zgodnie z art. 19a

z późn. zm.) jest zwierzchnikiem powiatowego urzę-

du pracy, twierdzi, iż nie ma z tego tytułu zwiększo-

nych udziałów w podatkach CIT i PIT (po zlikwido-

waniu dotacji celowych dla urzędów pracy).

Powiat

prowadzący uważa, że oprócz środków od powiatu

dotującego na działalność administracyjną urzędu

nie otrzymuje żadnych innych środków na ten cel,

więc pokrywa je z własnego budżetu.

1.

Gdzie w części dochodów własnych budżetu

j.s.t. są zapisane środki na funkcjonowanie urzędów

pracy po 2004 r.?

2.

Czy powiat, który w swoich strukturach ma

urząd pracy, może w danym roku budżetowym w ogó-

le nie przekazać żadnych środków na funkcjonowanie

urzędu pracy, bo, jak twierdzi, ich nie otrzymuje?

3.

Czy powiat prowadzący PUP, przekazując

urząd do aktualnie dotującego powiatu, będzie z tego

tytułu miał pomniejszony udział w subwencji ogólnej

bądź w innych dochodach własnych powiatu, a po-

wiat, który przejmie PUP, otrzyma dodatkowe zwięk-

szenie środków na działalność urzędu?

4.

Czy w takiej sytuacji powiat, który przekazał

PUP do innego powiatu, otrzyma status dotującego

i będzie otrzymywał subwencję wyliczoną zgodnie

5.

Jaki organ jest właściwy do rozstrzygnięcia

sporu w przypadku braku zgody na współfinansowa-

nie urzędu?

Moim zdaniem zarówno w interesie państwa, jak

i jednostek samorządu terytorialnego leży sprawna

i profesjonalna działalność powiatowych urzędów

pracy, których rola polega na realizowaniu zadań

z zakresu aktywizacji osób bezrobotnych, a nie szu-

kaniu rozwiązań pozwalających na funkcjonowanie

urzędu.

Z poważaniem

Poseł Dorota Rutkowska

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20913)

do ministra pracy i polityki społecznej

Zgłaszają się osoby, które w swoim życiu pracowa-

ły za granicą i nabyły zgodnie z przepisami tamtego

kraju prawo do należnej części emerytury – np.

w USA w wieku 62 w wypadku zaprzestania pracy.

Mimo że osoby zatrudnione były w ostatnich latach

w Polsce, a zagraniczna emerytura wynosi niewielką

kwotę, nie mogą być uznane za bezrobotne (art. 2 ust. 1

pkt 2 lit. c) w przypadku utraty pracy, bo mają prawo

do emerytury.

miesięczny przychód w wysokości nieprzekraczającej

połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę bez

określenia źródła przychodu.

Szanowny Panie Ministrze!

Czy możliwa jest

zmiana przepisów ustawy, aby przychód z emerytury

zagranicznej w wysokości nieprzekraczającej połowy

minimalnego wynagrodzenia nie powodował utraty

prawa do uznania go bezrobotnym?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 11 września 2013 r.

58

Interpelacja

(nr 20914)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie stanowiska

Ministerstwa Spraw Zagranicznych

Vano Merabishvili

Sprawa uwięzienia byłego premiera Gruzji budzi

dziś spore wątpliwości opinii międzynarodowej.

Vano

Merabishvili – gruziński polityk i działacz społeczny,

minister spraw wewnętrznych w latach 2004–2012

oraz premier niepodległej Gruzji od 4 lipca 2012 r. do

25 października 2012 r. został 21 maja br. aresztowa-

ny na wniosek prokuratora prowadzącego postę-

powanie przygotowawcze.

Od tej pory przebywa

w areszcie w małej, jednoosobowej celi.

Jest pozba-

wiony jakiegokolwiek kontaktu z rodziną.

Od dnia

zatrzymania tylko raz zgodzono się na widzenie

aresztowanego z żoną.

Uniemożliwia mu się nie tylko

jakiekolwiek spotkania, ale i kontakty telefoniczne.

Jest to ewidentne łamanie podstawowych zasad wy-

nikających z Konwencji o ochronie praw człowieka

Pomimo iż ocena zgromadzonego materiału dowo-

dowego należy do niezawisłego sądu, to obrońcy praw

człowieka wielokrotnie wyrażali swój niepokój i sprze-

ciw wobec restrykcyjnych środków zastosowanych wo-

bec pana premiera Vano Merabishvili.

W świetle po-

siadanych przeze mnie informacji pan premier Vano

Merabishvili, przebywając na wolności w czasie trwa-

jącego śledztwa, był czterokrotnie przesłuchiwany.

Zawsze stawiał się na przesłuchanie, co więcej, w tym

okresie wielokrotnie wyjeżdżał za granicę.

W dojrzałym demokratycznym państwie takie za-

chowanie podejrzanego jest wystarczającą przesłan-

ką, by nie stosować wobec niego tak drastycznego

środka zapobiegawczego.

Zupełną izolację od świata

zewnętrznego, bezwzględny i kompletny zakaz kon-

taktu z rodziną (nawet telefoniczny) można uznać za

zbyt daleko idącą formę represji wobec podejrzanego.

Moim zdaniem jest to działanie sprawiające wra-

żenie odwetu, a zastosowane restrykcje można uznać

za formę tortury psychicznej, co jest sprzeczne z prze-

pisami Konwencji o ochronie praw człowieka i pod-

stawowych wolności.

Stwarza to podstawy do twier-

dzenia, że tymczasowe aresztowanie podejrzanego

ma charakter czysto polityczny i jest de facto aresz-

tem wydobywczym, czego również zakazują normy

przywołanej wyżej konwencji.

Sprawa uwięzienia byłego premiera jest szczegól-

nie istotna w przededniu szczytu Partnerstwa

Wschodniego w Wilnie, z którym władze Gruzji wią-

żą poważne nadzieje.

Unia Europejska ze szczególną

uwagą bada stosunek nowych demokracji aspirują-

cych do udziału w jej strukturach m.in. do demokra-

cji, respektowania praw człowieka (także ludzi aresz-

towanych oraz osadzonych w zakładach karnych).

Na

nas jako członkach Unii Europejskiej ciąży szczegól-

na rola sygnalizowania i wyjaśniania wszelkich nie-

prawidłowości mających miejsce w tych krajach.

Dlatego też proszę Pana Ministra o odpowiedź na

poniższe pytania:

1.

Jakie działania planuje podjąć Ministerstwo

Spraw Zagranicznych w sprawie uwięzionego byłego

premiera Gruzji Vano Merabishvili?

2.

Czy temat uwięzienia byłego premiera Vano

Merabishvili był podejmowany podczas rozmowy pre-

miera Donalda Tuska z premierem Bidziną Iwa-

nishvili w dniu 19 lipca 2013 r.?

3.

Czy podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego

zostanie przez Pana Ministra poruszony temat wa-

runków, w jakich przebywa uwięziony na wniosek

prokuratora w postępowaniu przygotowawczym były

premier Vano Merabishvili?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Gosiewska

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20915)

do ministra zdrowia

powiatowych stacji

sanitarno-epidemiologicznych

woj. podkarpackiego

interpelację poselską w sprawie podjęcia działań

cowników powiatowych stacji sanitarno-epidemiolo-

gicznych województwa podkarpackiego.

Rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie wa-

runków wynagradzania za pracę podmiotów leczni-

czych działających w formie jednostki budżetowej

w załączniku nr l definiuje tylko minimalne i mak-

symalne stawki wynagrodzeń pracowników Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej bez rzeczywistego za-

gwarantowania środków na ten cel.

Pracownicy powiatowych stacji sanitarno-epide-

miologicznych otrzymują najniższe wynagrodzenie

wynikające z indywidualnego zaszeregowania, co po-

woduje, że najczęściej nie przekraczają oni najniższe-

go wynagrodzenia za pracę.

Ostatnio również doda-

tek specjalny, zwany dodatkiem kontrolnym, stał się

elementem manipulacji i jest sukcesywnie obniżany,

niekiedy nawet do 1%, przy jednoczesnym 25-procen-

towym nienaruszalnym dodatku dla inspektorów

sanitarnych, co potęguje dyskryminację pracowni-

ków merytorycznych szczebla powiatowego.

59

Pracownicy PSSE województwa podkarpackiego,

którzy podnieśli swoje kwalifikacje i ukończyli studia

wyższe czy też studia podyplomowe, nie zostali prze-

szeregowani i otrzymują tylko tyle, ile wynika z mi-

nimalnych stawek w poszczególnych grupach zasze-

regowania, a przysługujące im dodatki są w sposób

systematyczny zmniejszane, aby reperować budżet

płacowy.

W ostatnim czasie praktyką stało się też

przekazywanie przez dyrektorów stacji powiatowych

województwa podkarpackiego „zaoszczędzonych”

środków finansowych z tytułu np. zwolnień lekar-

skich, urlopów bezpłatnych na zabezpieczenie fundu-

szu płac.

Od 6 lat Międzyzakładowa Sekcja NSZZ „Solidar-

ność” Pracowników Stacji Sanitarno-Epidemiolo-

gicznych Województwa Podkarpackiego zabiega

o konieczność realnego zabezpieczenia środków fi-

nansowych w corocznie planowanych budżetach na

pokrycie wymagalnych zobowiązań wobec zatrudnio-

nych pracowników.

Zatwierdzane budżety powinny

w pełni gwarantować i zabezpieczać w całości realne

potrzeby płacowe pracowników PSSE.

Obecna sytuacja wymknęła się spod jakiekolwiek

kontroli, chociaż dotyczy organu państwowego posia-

dającego w swoich kompetencjach bardzo duże moż-

liwości i uprawnienia.

Pracownicy powiatowych sta-

cji sanitarno-epidemiologicznych województwa pod-

karpackiego wykonują bardzo odpowiedzialną pracę

na rzecz ochrony zdrowia mieszkańców, otrzymując

za nią najniższe wynagrodzenie wynikające z indy-

widualnego zaszeregowania.

Panie Ministrze, w związku z powyższym proszę

o informację: Czy Ministerstwo Zdrowia zamierza

podjąć działania mające na celu ograniczenie tej

wręcz patologicznej sytuacji i wyrównanie zarobków

pracowników powiatowych stacji sanitarno-epide-

miologicznych w stosunku do innych województw

i grup zawodowych, o co zabiega Międzyzakładowa

Sekcja NSZZ „Solidarność” Pracowników Stacji Sa-

nitarno-Epidemiologicznych Województwa Podkar-

packiego?

Z poważaniem

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 11 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20916)

do ministra skarbu państwa

Z docierających do mnie informacji wynika, iż

nadzór nad spółkami, w których Skarb Państwa ma

decydujący udział, jest niewystarczający.

Zarządy

tych spółek niegospodarnie i niejednokrotnie z duży-

mi stratami zarządzają tym majątkiem.

Takim ewi-

dentnym przykładem jest sytuacja w grupie Ciech

SA, gdzie Skarb Państwa, przesądzając o niezrozu-

miałych rozstrzygnięciach kadrowych, doprowadził

do upadku i faktycznej likwidacji Zakładów Chemicz-

nych Zachem SA w Bydgoszczy.

Tłumaczenia obec-

nego kierownictwa Ciech SA uważam za fałszywe

i pozbawione racjonalności gospodarczej.

Bydgoski

Zachem można było uratować.

Zabrakło właściwej

strategii ze strony kierownictwa Ciechu i Skarbu

Państwa.

Zmiana prezesa Ciechu SA spowodowała

chaotyczną wyprzedaż i brak jakiejkolwiek strategii

rozwoju tej grupy.

Dlaczego toleruje Pan publiczne wypowiedzi preze-

sa Ciechu o nieprawdziwych powodach upadku Zache-

mu (wywiad dla „Parkietu” z dnia 5 sierpnia 2013 r.)?

Dlaczego Ciech SA doprowadził do sprzedaży

spółki Boruta-Zachem Kolor za kwotę trzykrotnie

mniejszą niż kwota wcześniej nabytych aktywów od

Ciechu przez spółkę córkę Zachem SA?

Dlaczego w tak skandaliczny sposób prezes Kraw-

czyk wyprzedaje majątek?

Czy w związku z zerwaną umową na dostawę

aminy dla grupy Ciech SA grozi roszczenie ze strony

dostawcy i na jaką kwotę?

Dlaczego próbuje się fałszywie uzasadniać niby

poprawioną sytuację w grupie Ciech SA, a przecież,

jak wiadomo, poprawa tej sytuacji wynika głównie

z przedłużania spłaty długów i dekapitalizowania

także ze strony Skarbu Państwa?

Dlaczego przedstawiciele Skarbu Państwa w Ra-

dzie Nadzorczej Ciech SA akceptują wydatkowanie

olbrzymich kwot wielokrotnie przewyższających ca-

łoroczne koszty funkcjonowania zarządu na tak zwa-

ne doradztwo i ekspertyzy?

Panie Ministrze:

Jaka jest skala kreowania ukrytych kosztów

w spółkach Skarbu Państwa (oraz w spółkach, gdzie

Skarb Państwa ma decydujący głos) na tzw. usługi

doradcze, ekspertyzy czy tzw. pseudoszkolenia?

Czy

nie jest to system finansowania „dziwnej działalno-

ści” różnych ludzi czy też przedsięwzięć?

Na przykład

ile w ostatnich latach wydano na te dziwne szkolenia

i różne ekspertyzy w grupie ENEA SA?

Co zamierza Pan Minister zrobić, aby wyjaśnić te

nadużycia i poprawić funkcjonowanie spółek z udzia-

łem Skarbu Państwa?

Czy przedstawiciele Skarbu

Państwa w radach nadzorczych to synekury politycz-

ne i przyjacielskie czy faktyczny nadzór wynikający

z Kodeksu handlowego?

Proszę również o przedstawienie zaangażowa-

nia państwowej spółki Agencji Rozwoju Przemysłu

w przejęcie kontroli nad prywatną spółką Polimex-

-Mostostal SA.

Jakie kwoty zostały przekazane na to

przedsięwzięcie i jak Pan zamierza doprowadzić do

odzyskania tych środków?

Poseł Kosma Złotowski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

60

Interpelacja

(nr 20917)

do ministra pracy i polityki społecznej

2011 r. zaczęła obowiązywać regulacja stanowiąca,

iż możliwe jest przejście na świadczenie emerytalne,

ale dopiero po wcześniejszym rozwiązaniu stosunku

pracy.

W stosunku więc do uprzedniego okresu, okre-

jest to zasadniczo odmienna regulacja, albowiem

w tym okresie przepisy umożliwiały przejście na eme-

ryturę bez konieczności rozwiązywania stosunku

pracy.

W myśl nowych przepisów Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych od 1 października 2011 r. zawiesił

wypłacanie świadczenia emerytalnego osobom, które

przeszły na emeryturę i nie zrezygnowały z swojej

aktywności zawodowej i kontynuowały pracę.

Pod-

stawę zawieszenia wypłacania nabytych ww. okresie

świadczeń emerytalnych upatrywano w art. 28 usta-

nansach publicznych oraz niektórych innych ustaw.

Tak więc na podstawie powołanego przepisu Zakład

Ubezpieczeń Społecznych uznał, iż nowe regulacje

obowiązujące od 1 stycznia 2011 r. dotyczyć mają rów-

nież osób, które w okresie pomiędzy 8 stycznia 2009

a 31 grudnia 2010 r. nabyły świadczenie emerytalne,

i że takie osoby powinny zrezygnować z zatrudnienia,

albowiem w odmiennym przypadku zostanie im za-

wieszona wypłata świadczenia emerytalnego.

Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 13 li-

stopada 2012 r., sygn. akt K 2/12, uznał, iż wskazany

publicznych... jest niezgodny z Konstytucją RP; pub-

likacja ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego na-

pojawia się zagadnienie, od kiedy Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych powinien wypłacać zawieszone

świadczenia emerytalne, czy terminem początko-

wym wypłaty zawieszonych świadczeń powinna być

data publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego

(22 listopada 2012 r.), data zawieszania wypłaty

świadczeń (l października 2011 r.), a może jeszcze

inna data?

Tak więc zawsze, kiedy przepis w sposób wyraźny

nie określa pewnej materii z życia społecznego, poja-

wiają się wątpliwości, a dokonanie wykładni prawa

pewnego zagadnienia nie spowoduje, iż będzie ona

satysfakcjonowała wszystkich zainteresowanych.

Ge-

neralnie problem zasięgu czasowego skutków praw-

nych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego budzi

istotne wątpliwości, a sam trybunał nie zajął jedno-

znacznego stanowiska, jakkolwiek wydaje się on

skłaniać do koncepcji skuteczność swoich orzeczeń

ex nunc, czyli od chwili wejścia w życie orzeczenia.

Zagadnienie mocy wstecznej orzeczeń Trybunału

Konstytucyjnego stwierdzających niezgodność aktu

normatywnego lub jego części z aktem wyższego rzę-

du było wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu

Najwyższego, który z kolei zdecydowanie opowiadał

się za przyznaniem skutków sięgających w przeszłość

(ex tunc).

Reasumując, dotychczasowy dorobek judy-

katury i doktryny uzasadnia wniosek, że nie jest

możliwe wskazanie uniwersalnych reguł dotyczących

intertemporalnych skutków orzeczeń trybunału.

Każdy wyrok trybunału musi być więc rozpatrywany

indywidualnie, przy uwzględnieniu charakteru prze-

pisu, którego niekonstytucyjność została stwierdzo-

na.

Stawiając pytanie o zasięg czasowy skutków

prawnych konkretnego orzeczenia Trybunału Kon-

stytucyjnego, powinno poszukiwać się odpowiedzi

przede wszystkim w treści samego orzeczenia trybu-

nału i kierować się aksjologią konstytucyjną oraz

aksjologią tej gałęzi prawa, której dotyczy to orzecze-

nie.

Nie sposób zaprzeczyć, że inne zasady obowiązu-

ją w prawie karnym, inne w prawie cywilnym, inne

w prawie administracyjnym czy w prawie pracy.

W szczególności inny charakter ma zasada lex retro

gdzie powinna być bezwzględnie przestrzegana,

a inny w prawie cywilnym, czemu daje wyraz treść

art. 3 K.c.

Trybunał Konstytucyjny, oceniając cha-

rakter tej zasady w prawie cywilnym, podkreślił, że

nie ma ona charakteru bezwzględnego, a odstąpienie

od niej dopuszczalne jest w szczególności wtedy, gdy

wymaga tego realizacja wartości konstytucyjnej oce-

nionej jako ważniejsza od wartości chronionej zaka-

zem retroakcji.

W przedmiotowej sprawie wydaje się, iż terminem

początkowym, od kiedy winny zostać wypłacane

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawieszone

świadczenia emerytalne, jest data 1 października

2011 r., tj. termin zaistnienia obowiązku rezygnacji

z zatrudnienia w przypadku chęci pobierania emery-

tury, a więc swoistego rodzaju warunku, którego nie-

spełnienie spowodowało w stosunku do osób z już

przyznaną emeryturą w okresie 8 stycznia 2009–31

grudnia 2010, zawieszenie jej wypłacania.

Stwierdze-

nie niezgodności danego przepisu z normami konsty-

tucyjnymi, choć wyrażone w orzeczeniu z danego

dnia, jest stwierdzeniem, że dany przepis jest niekon-

stytucyjny nie od daty wydania tego wyroku, ale od

początku jego funkcjonowania w systemie prawa.

Odmienne stwierdzenie skutkowałoby uznaniem, że

do czasu orzeczenia stwierdzającego niezgodność

przepisu z normami konstytucyjnymi dany przepis

jest jednak zgodny z Konstytucją RP, zaś jego nie-

zgodność z tymi normami ma miejsce dopiero od

chwili opublikowania takiego orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego.

61

Reasumując, na podstawie powyżej przedstawio-

nego stanu faktycznego wnosimy o udzielenie odpo-

1.

Od kiedy Zakład Ubezpieczeń Społecznych po-

winien wypłacać zawieszone świadczenia emerytal-

ne, czy terminem początkowym wypłaty zawieszo-

nych świadczeń powinna być data publikacji wyroku

2.

Czy ministerstwo samodzielnie lub też na po-

ziomie współpracy międzyresortowej przygotowuje

rozwiązania prawne w postaci przepisów ustawy,

które regulowałyby kwestię zasięgu czasowego skut-

ków prawnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego

konstytucyjnymi?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Jarosław Górczyński

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 20918)

do ministra finansów

w sprawie wliczania powierzchni

użytkowej piwnicy

do podstawy opodatkowania podatkiem

Szanowny Panie Ministrze!

Właściciele nierucho-

mości (gruntowych, budynkowych i lokalowych) obo-

uiszczać podatek od nieruchomości na zasadach tam

określonych.

Podstawę opodatkowania budynków lub

ich części, zgodnie z ww. ustawą, stanowi ich po-

wierzchnia użytkowa.

Definicja ustawowa określa

powierzchnię użytkową jako powierzchnię mierzoną

dygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodo-

wych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uwa-

ża się również garaże podziemne, piwnice, sutereny

Z uwagi, iż w obowiązującym systemie prawnym

brak jest jednolitych zasad ustalania powierzchni

użytkowej budynków, jak również funkcjonowania

norm budowlanych określających tę materię, pojawi-

ły się wątpliwości, jak traktować powierzchnię piwnic

i suteryn, czy powinny one stanowić podstawę opo-

datkowania na potrzeby podatku od nieruchomości,

czy też nie.

Nowo powstałe budynki mieszkalne wybudowano

zgodnie z prawem budowlanym na podstawie projek-

tu budowlanego, które w swej treści zawierają okre-

ślenie powierzchni użytkowej takiego budynku, jed-

nakże ustalona w nich powierzchnia użytkowa nie

obejmuje piwnic, czy też suteryn.

Najczęstszą sytua-

cją jest posługiwanie się przez właścicieli budynków

i lokali powierzchnią użytkową określoną w projekcie

budowlanym, również na potrzeby podatku od nie-

ruchomości, co w myśl obowiązującej ustawy o po-

ciwą i skutkującą zaniżeniem zobowiązań podatko-

wych z tytułu podatku od nieruchomości.

Zasadnicza

część istniejących budynków mieszkalnych jednoro-

dzinnych posiada podpiwniczenie; również w budow-

nictwie mieszkaniowym wielorodzinnym znaczna

część właścicieli lokali mieszkalnych korzysta z tzw.

pomieszczeń przynależnych w postaci pomieszczeń

piwnicznych, co znajduje wyraz w aktach notarial-

nych, na mocy których prawo odrębnej własności lo-

kalu powstało.

Mając na względzie zawartą w usta-

wie definicję ustawową powierzchni użytkowej bu-

dynku lub jego części, wydaje się, że kondygnacją,

którą należy uwzględnić do podstawy opodatkowa-

nia, jest również piwnica i/lub suteryna.

Wadliwe zaś

informowanie organu podatkowego o powierzchni

użytkowej budynku lub lokalu nie jest najczęściej

efektem umyślnego wprowadzania organu podatko-

wego w błąd w celu obniżenia zobowiązania podat-

kowego, lecz różnorodnego definiowania powierzchni

użytkowej budynku lub lokalu znajdującego wyraz

w różnych aktach prawnych, czy też normach budow-

lanych, co może wprowadzić swoistego rodzaju chaos

terminologiczny i w efekcie końcowym błędne jej ro-

zumienie przez przeciętnego podatnika.

Reasumując przedstawiony stan faktyczny, wno-

simy o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy piwnice i/lub suteryny powinny być

uwzględniane do powierzchni użytkowej budynku na

potrzeby podatku od nieruchomości?

2.

Czy ministerstwo prowadzi prace legislacyjne

mające na celu ujednolicenie zasad określania po-

wierzchni użytkowej budynku i/lub lokalu?

Z poważaniem

Posłowie Jarosław Górczyński

i Piotr Zgorzelski

62

Interpelacja

(nr 20919)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie prawa kobiet, które pobierały

wcześniejsze emerytury, do przeliczenia

Kobiety pobierające wcześniejsze emerytury mo-

gły po ukończeniu 60. roku życia złożyć w ZUS wnio-

sek o przeliczenie emerytury na podstawie przepisów

ustawy o emeryturach z FUS (t. j.

Dz. U. Nr 153, poz.

1227).

ustaw (Dz. U. poz. 637), która weszła w życie 1 stycz-

nia 2013 r., zniosła to prawo i podwyższyła wiek eme-

rytalny.

Jednocześnie na podstawie przepisu art. 1

pkt 6 ww. ustawy kobietom, które pobierały wcześ-

niejsze emerytury, odlicza się od kapitału kwoty po-

branych emerytur w wysokości przed odliczeniem

Kobiety pobierające wcześniejsze emerytury (prze-

de wszystkim z rocznika 1953, ale także z wcześniej-

szych, które o przeliczenie emerytury nie zawniosko-

wały) zostały pozbawione możliwość przeliczenia

emerytury po osiągnięciu powszechnego wieku eme-

rytalnego na starych zasadach.

Uważają one, że ze

wa powinna obowiązywać do końca grudnia 2013 r.,

a nie tylko do końca grudnia 2012 r.

Obejmowałaby

wszystkie kobiety, które do końca 2008 r. miały

ukończone 55 lat i mogły przejść na wcześniejszą

emeryturę.

Należy tu przypomnieć, że przywilej ten został

w roku 2007 wydłużony do końca 2008 r.

Dało to

możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę ko-

bietom z jeszcze jednego rocznika – 1953.

Zaistniała

sytuacja jest odbierana jako niesprawiedliwość i dys-

kryminacja kobiet z rocznika 1953.

Szanowny Panie Ministrze!

1.

Czy zasadne jest zróżnicowanie powodujące, że

kobiety z rocznika 1953 pobierające wcześniejsze

emerytury nie zostały objęte możliwością przelicze-

nia emerytur w pełnym wieku emerytalnym na sta-

rych zasadach?

2.

Czy ministerstwo przewiduje zmianę przepi-

sów, co umożliwiłoby przeliczenie emerytur kobietom

z rocznika 1953?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Interpelacja

(nr 20920)

do ministra zdrowia

w sprawie pozyskania danych dotyczących

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić się

siada dane dotyczące pracowników będących członka-

mi zakładowej organizacji pracy, którym przysługuje

uprawnienie na mocy art. 31 ustawy z dnia 23 maja

Nr 55, poz. 234), zatrudnionych w organach lub jed-

nostkach podległych lub nadzorowanych przez Mini-

sterstwo Zdrowia?

1.

Ilu pracowników będących członkami zakłado-

wej organizacji pracy, którzy korzystają z uprawnie-

nia do pełnego bądź czasowego zwolnienia od pracy

cego z art. 31 ustawy o związkach zawodowych,

w chwili obecnej jest zatrudnionych w organach lub

jednostkach nadzorowanych lub podległych Mini-

sterstwu Zdrowia?

Jaki jest roczny koszt utrzymania

tych pracowników?

2.

Ilu pracowników będących członkami zakłado-

wej organizacji pracy, którym przysługuje uprawnie-

3.

Jaki jest koszt udostępniania pomieszczeń

i urządzeń technicznych niezbędnych do wykonywa-

nia działalności związkowej w wyżej wymienionych

w pytaniu nr 1 jednostkach i organach?

4.

Jaki jest koszt transferów pieniężnych na rzecz

zakładowych organizacji pracy w wymienionych

5.

Jakie koszty ponoszą jednostki budżetowe,

agencje rządowe oraz spółki podległe ministerstwu

wynikające ze stosowania art. 31 ust. 3 ustawy

o związkach zawodowych w brzmieniu: „Pracownik

waniem prawa do wynagrodzenia na czas niezbędny

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

63

Interpelacja

(nr 20921)

do ministra zdrowia

w sprawie zagwarantowania seniorom

dostępu do tańszej lekoterapii

Do mego biura poselskiego w Poznaniu wpłynęła

niepokojąca informacja od organizatorów kampanii

„Pozwólcie pomagać” ePRUF SA w Łodzi dotycząca

szczególnie trudnej sytuacji milionów polskich senio-

rów, których ze względu na niskie dochody i wysokie

ceny leków nie stać na pełną lekoterapię, zgodną

z zaleceniami lekarza.

Przerywana z konieczności

terapia skutkuje nie tylko komplikacjami zdrowotny-

mi, ale i dodatkowymi kosztami ponoszonymi przez

budżet państwa w związku z refundacją dodatko-

wych wizyt lekarskich i pobytów w szpitalu.

Z tych

względów w 2010 r. powstał „Program 60+” z ogól-

nopolskim projektem skoncentrowanym na zagwa-

rantowaniu seniorom dostępu do tańszej lekoterapii.

Od początku swego istnienia „Program 60+” na-

wiązał współpracę z łącznie ponad 2 tys. aptekami

w kraju.

Z przekazanej informacji wynika, że dzięki

tym wspólnym działaniom udało się zmniejszyć wy-

datki polskich seniorów aż o 150 mln zł oraz znaczą-

co zwiększyć ich świadomość dotyczącą podejmowa-

nej terapii lekowej.

Mimo tych realnych pozytywnych osiągnięć pro-

gramu dla osób starszych, biorące w nim udział ap-

teki są od początku 2012 r. obiektem niezrozumia-

łych dla organizatorów kampanii „Pozwólcie poma-

gać” decyzji i postępowań administracyjnych.

Z otrzymanej informacji wynika, że wojewódzkie

inspektoraty farmaceutyczne na podstawie nieprecy-

zyjnych przepisów dotyczących zakazu reklamy ap-

tek nałożyły kary na kilkanaście aptek współpracu-

jących z „Programem 60+”, co miało wpływ na wy-

cofanie się kilkudziesięciu kolejnych aptek z obawy

przed represjami, a przecież program od samego po-

czątku nastawiony jest na otwarte dla każdej apteki

działania edukacyjno-refundacyjne dla seniorów.

Tym samym wielu seniorów straciło dostęp do tań-

szej lekoterapii i odchodzi z apteki z pustymi rękami.

Wojewódzkie inspektoraty farmaceutyczne, w tym

i w Poznaniu, nie podejmują dialogu z organizatora-

mi kampanii „Pozwólcie pomagać”, a przecież wspól-

ne działania są uzasadnione, by deklaracje państwa

dotyczące poprawy sytuacji polskich seniorów prze-

łożyły się na realne pozytywne zmiany.

Przedstawiając ten istotny problem, zwracam się

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia prowadzi monito-

ring i analizy bieżącej sytuacji w zakresie opisanego

problemu?

2.

Czy restrykcyjne działania wojewódzkich in-

spektoratów farmaceutycznych wobec aptek współ-

pracujących z „Programem 60+” mają jakiekolwiek

uzasadnienie?

3.

Czy resort wobec krytycznych uwag prawników

i konstytucjonalistów dotyczących zapisu o reklamie

aptek w art. 94a ustawy Prawo farmaceutyczne roz-

waża możliwość nowelizacji tych zapisów?

4.

Jakie inne działania podejmuje Ministerstwo

Zdrowia w sprawie zagwarantowania seniorom do-

stępu do tańszej lekoterapii?

Z wyrazami szacunku

Poseł Stanisław Kalemba

Poznań, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20922)

do ministra finansów

w sprawie 13. miejsca Polski

w rankingu największego zadłużenia netto

państw w stosunku do ich PKB

Szanowny Panie Ministrze!

Jubilee Debt Campa-

ign (JDC), organizacja pozarządowa zajmująca się

kwestiami zadłużenia, przygotowała raport, w któ-

rym analizuje poziom zadłużenia netto państw

Polska, z zadłużeniem w wysokości 66% PKB, zna-

lazła się na 13. miejscu rankingu.

Wynik jest tak po-

rażający, gdyż w badaniu wzięto pod uwagę także za-

dłużenia firm i gospodarstw domowych oraz wierzy-

telności, które państwa mają wobec siebie.

Na przeba-

danych 250 państw i terytoriów zależnych Polska

zajmuje 13. miejsce – blisko czołówki.

Jej zadłużenie

obliczane jest na 66% PKB.

Z tego dług publiczny sta-

nowi 55,6% PKB.

Wyniki te są porażające i nie rokują

dobrze dla przyszłości polskiej gospodarki.

Pytam zatem Pana Ministra:

1.

Jakie kroki podejmie resort finansów, by zadłu-

żenie to zmniejszać?

2.

Kiedy możemy spodziewać się realnego (pro-

centowego) spadku tych danych?

3.

Czy ministerstwo posiada dane o zadłużeniu

firm i gospodarstw domowych z ostatnich lat?

Jak

ono się kształtowało i zmieniało przez 5 ostatnich lat,

skoro dziś warte jest ponad 10% PKB Polski?

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

64

Interpelacja

(nr 20923)

do ministra środowiska

w sprawie chemikaliów znajdujących się

Szanowny Panie Ministrze!

W okolicach Rudnej

Góry w Jaworznie płynie pomarańczowa woda, rosną

niebieskie drzewa i ziemia wokół nich też jest tego ko-

loru, a nawet spacerują tam niebieskie dziki.

W ziemi

w tamtej okolicy znajduje się prawie 200 tys. t chemi-

kaliów, z których część zabarwia glebę na niebiesko,

w której następnie tarzają się dziki, potem ocierają się

o drzewa i kora przybiera niebieską barwę.

Znajdują się tam złoża niebezpiecznych trucizn,

które powstały w wyniku wieloletniej produkcji daw-

nych zakładów azotowych w Jaworznie (trwała już

od lat 20. ub. wieku).

Toksyny silnie zanieczyszczają

glebę i migrują Wąwolnicą, Przemszą i wodami Wisły

do Bałtyku.

Jaworznickie składowisko zostało uzna-

ne przez komisję helsińską za poważny gorący punkt

na mapie Europy, który zagraża ekosystemowi Morza

Bałtyckiego.

Ekobomba na terenie centralnego skła-

dowiska odpadów w dolinie Wąwolnicy cały czas

tyka.

Według ekspertów zabezpieczenie i usunięcie

tych toksyn kosztować może nawet kilka milionów

złotych.

Tylko pojawia się problem, kto powinien za

to zapłacić, bo teren należy do Skarbu Państwa, tok-

syny do dziś istniejących zakładów azotowych, a wszyst-

ko znajduje się w granicach administracyjnych gmi-

ny Jaworzno.

Sprawa jest naprawdę poważna.

Wśród zanie-

czyszczeń znajdują się najgroźniejsze trucizny wy-

tworzone przez człowieka – DDT, HCH, dieldryna czy

endryna.

Chemikalia zakopane pod ziemią co prawda

nie zagrażają bezpośrednio mieszkańcom, jednak ci,

którzy mieszkają najbliżej, odczuwają negatywne

skutki przebywania w pobliżu toksyn.

Podczas po-

bierania próbek chemikaliów dochodziło do omdleń.

Zatem pytam Pana Ministra:

1.

Czy ma Pan jakieś rozwiązanie tej sytuacji?

Trzeba to usunąć, zanim stanie się tam tragedia.

2.

Kto wg Ministerstwa Środowiska powinien

usunąć składowisko?

3.

Czy ministerstwo przekaże konieczne środki

finansowe, aby uniknąć wybuchu ekobomby?

4.

Gdzie i ile w Polsce jest jeszcze podobnych skła-

dowisk niebezpiecznych chemikaliów i kiedy przewi-

duje się ich usunięcie?

Poseł Jerzy Borkowski

Interpelacja

(nr 20924)

do ministra transportu,

w sprawie odtajnienia umowy koncesyjnej

ze Stalexportem dotyczącej autostrady A4

Szanowny Panie Ministrze!

Przez ostatnie kilka

lat trwa nieustanna batalia o odtajnienie umowy

koncesyjnej dotyczącej autostrady A4, która została

podpisana ze Stalexportem i opatrzona klauzulą taj-

ności.

Dokument ten to najpilniej strzeżona tajemni-

Podróżujący autostradą Kraków – Katowice chcie-

liby wiedzieć, jak wyliczane są kolejne podwyżki

opłat za przejazd A4.

Interesuje ich także, dlaczego

nie są rozbudowywane place poboru opłat i czy przy

tak dużym natężeniu ruchu Stalexport nie powinien

poszerzyć autostradę o kolejny pas.

Wiadomo oficjal-

nie, że masowo wysyłane są do ministerstwa wnioski

o jej odtajnienie od mieszkańców korzystających z au-

tostrady, powstała w tym celu nawet specjalna witry-

na internetowa, a Pański resort milczy jak zaklęty.

Ministerstwo odmówiło już dwukrotnie odtajnie-

nia i udostępnienia umowy gminie Jaworzno, stwier-

dziło, że prezydent miasta – zgodnie z obowiązujący-

mi przepisami – nie może otrzymać takiego doku-

mentu: „Gmina Jaworzno nie posiada legitymacji do

wystąpienia do ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej, ponieważ ustawa o dostępie

organu administracji publicznej do występowania do

innego podmiotu zobowiązanego na podstawie art. 4

o udzielenie stosownej informacji”.

Gmina Jaworzno

chce i musi poznać zapisy koncesji, ponieważ Stalex-

port częściowo zamknął węzeł Jeleń, uniemożliwiając

rozwój strefy ekonomicznej, co doprowadziło do wie-

lomilionowych strat.

Odtajnienie dokumentów pozwoliłoby także po-

znać metody obliczania podwyżek dla kierowców za

przejazd trasą A4 z Krakowa do Katowic.

Skoro za-

tem prezydent miasta nie może wnioskować o odtaj-

nienie umowy, zrobię to ja.

Zatem wnoszę niniejszym

o odtajnienie i ujawnienie mi treści umowy na budo-

wę i eksploatację autostrady płatnej między Krako-

wem a Katowicami podpisanej ze Stalexportem i pań-

stwem polskim 19 września 1997 r. wraz ze wszyst-

kimi załącznikami.

Poza tym mam kilka pytań w przedmiotowej

sprawie:

1.

Na jakiej podstawie wciąż umowa ta jest tajna?

2.

Dlaczego ludzie nie mają prawa dowiedzieć się,

za co i dlaczego muszą wciąż drożej płacić?

3.

Kiedy mieszkańcy, którzy zawnioskowali o od-

tajnienie zapisów umowy koncesyjnej, otrzymają od-

powiedzi z ministerstwa?

65

4.

Co dalej z węzłem Jeleń w Jaworznie i znajdu-

jącą się w pobliżu specjalną strefą ekonomiczną, któ-

ra przeżywa stagnację z powodu częściowego za-

mknięcia węzła Jeleń?

Poseł Jerzy Borkowski

(nr 20925)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie nowego projektu ustawy

metropolitalnej

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich dniach

do laski marszałkowskiej wpłynął projekt ustawy

o powiecie metropolitalnym.

Ma on podobne założe-

nia jak poprzedni, przy czym nie jest on kierowany

wyłącznie do konurbacji śląskiej, ale daje możliwość

powstawania powiatów metropolitalnych w całym

kraju.

Projekt zakłada, że to Rada Ministrów w dro-

dze rozporządzenia tworzy, łączy, dzieli i znosi po-

wiaty metropolitalne oraz ustala ich granice.

Utwo-

rzenie metropolii może się też odbyć na wniosek rady

powiatu, gminy czy miasta, ale i tak rząd ma ostatnie

słowo.

Poprzedni projekt był przez Pański resort skry-

tykowany, zatem pytam:

1.

Czy Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

planuje wnosić o jakieś zmiany w projekcie ustawy?

2.

Czy poparłby Pan powstanie na podstawie

przedmiotowego projektu metropolii katowickiej?

Poseł Jerzy Borkowski

(nr 20926)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zatrudniania urzędników

ze stanowisk nieurzędniczych

w drodze awansu wewnętrznego

Szanowny Panie Ministrze!

Minęło prawie 5 lat

o pracownikach samorządowych, która miała upo-

rządkować sprawy związane z zatrudnianiem, awan-

sami i pracą urzędników samorządowych w Polsce.

Miała ona sprzyjać ukształtowaniu sprawnej admi-

nistracji samorządowej, stanowiącej na szczeblach

regionalnym i lokalnym odpowiednik służby cywil-

nej, realizującej zadania państwa, służącej społeczeń-

stwu lokalnemu.

Ustawa o pracownikach samorzą-

dowych kładzie nacisk na równe szanse dla kandy-

datów ubiegających się o pracę.

Kontrola NIK pt. „Realizacja zadań pracodawcy

w odniesieniu do pracowników jednostek samorządu

terytorialnego” wykazała jednak, że spośród 4 tys.

urzędników zatrudnionych w skontrolowanych sa-

morządach tylko połowa została przyjęta w drodze

zbyt często zatrudniają urzędników w drodze awan-

su wewnętrznego ze stanowisk nieurzędniczych.

Sa-

morządy nie stosują odpowiednio przepisów ustawy

o pracownikach samorządowych.

Powinny zatrud-

niać urzędników głównie w drodze otwartego i kon-

kurencyjnego naboru.

Tymczasem wolne stanowiska

NIK przyjrzała się bliżej 45 urzędom samorządo-

wym na szczeblu powiatu, gminy i województwa.

W latach 2010–2012 obsadzono w nich ponad 4 tys.

stanowisk urzędniczych, w tym aż 2 tys. z pominię-

ciem otwartego i konkurencyjnego naboru.

Co wię-

cej, część z zatrudnionych w ten sposób osób dzięki

przychylnej interpretacji przepisów ustawy o pracow-

nikach samorządowych nie była kierowana do odby-

cia służby przygotowawczej.

NIK wskazuje, że takie

Mam zatem odnośnie do tego kilka pytań:

1.

Czy ministerstwo monitoruje zatrudnienie

w samorządach i jakość procesu rekrutacyjnego na

stanowiska urzędnicze?

2.

Czy osoby, które nadużyły prawa, awansując

pracowników ze stanowisk nieurzędniczych na urzęd-

nicze z pominięciem konkursu, zostaną pociągnięte

do odpowiedzialności za ww. naruszenie?

3.

Ile w czasie obowiązywania ustawy o pracow-

nikach samorządowych odnotowano w całej Polsce

przypadków awansu wewnętrznego (ze stanowisk

pomocniczych i obsługi) na stanowiska urzędnicze,

czyli niezgodnie z prawem?

Poseł Jerzy Borkowski

(nr 20927)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wyników raportu

„Eksperyment – sześciolatki w szkole

Szanowna Pani Minister!

W ostatnich dniach po-

jawił się wstrząsający raport „Eksperyment – sześ-

przeprowadzony przez Pedagogium Wyższą Szkołę

66

Nauk Społecznych w Warszawie, dotyczący sześcio-

latków w szkołach.

Jednoznacznie wynika z niego, że

nie jest tak kolorowo jak rząd obiecywał.

Z badania

wynika, że ok. połowa rodziców (57,6% w mniejszych

miejscowościach; 47% w większych ośrodkach), któ-

rzy zdecydowali się posłać 6-letnie dziecko do szkoły,

dziś nie podjęłaby takiej decyzji.

Co trzeci rodzic za-

uważył u swojego dziecka liczne problemy adaptacyj-

ne wynikające z wejścia do szkolnej rzeczywistości.

Badanie przynosi jeszcze jeden wniosek na temat

reformy.

Otóż prawie jedna czwarta rodziców przy-

znała, że zdecydowała się posłać dziecko wcześniej

do szkoły na skutek rządowej kampanii, która prze-

konywała o dobrym przygotowaniu szkół do pracy

z sześciolatkami.

Dziś są rozczarowani stopniem

spełnienia tych obietnic.

Połowa rodziców narzeka

na szkolną infrastrukturę, jedna trzecia na jakość

pracy pedagogów.

pytań:

1.

Czy zna Pani wstrząsające wyniki tego rapor-

tu?

Czy nie są one dla Pani wstrząsające?

2.

Czy ministerstwo planuje podjęcie dodatko-

wych kroków zmierzających do poprawy warunków

w szkołach dla sześciolatków?

3.

Czy 6-letni uczniowie nie powinni zostać objęci

programem pracy z pedagogiem bądź psychologiem,

który pomógłby im w przystosowaniu się do nowej

rzeczywistości?

4.

Jakie dalsze plany ma rząd w kierunku reformy

edukacji w Polsce?

Poseł Jerzy Borkowski

(nr 20928)

do ministra gospodarki

w sprawie obciążeń gmin wynikających

Szanowny Panie Ministrze!

Zapis ustawy z dnia

mówi, że:

1.

Do zadań własnych gminy w zakresie zaopa-

4) planowanie i organizacja działań mających na

2.

Gmina realizuje zadania, o których mowa

1) miejscowym planem zagospodarowania prze-

runkami rozwoju gminy zawartymi w studium uwa-

runkowań i kierunków zagospodarowania przestrzen-

nego gminy;

2) odpowiednim programem ochrony powietrza

przyjętym na podstawie art. 9l ustawy z dnia 21 kwiet-

nia 2001 r.

Prawo ochrony środowiska.

pisów o autostradach płatnych.

W związku z powyższym to na gminach spoczywa

główny ciężar oświetlania dróg, który często jest zbyt

dużym obciążeniem, głównie dla małych gmin.

Do-

tyczy to szczególnie oświetlania węzłów drogowych

i obwodnic, które nie zostały uwzględnione w pkt 3

powyższego art. 18., ponieważ nie są drogami szyb-

kiego ruchu, w związku z czym ich oświetlanie, kosz-

ty zakupu energii i utrzymania urządzeń energetycz-

nych obciążają budżety gmin.

Jest to, wydaje się, dość

mocno niesprawiedliwe, gdyż węzły drogowe i obwod-

nice są obiektami powstającymi na potrzeby ruchu

ponadlokalnego, są często połączeniami tranzytowy-

mi umieszczonymi poza terenem zabudowy mieszka-

niowej, zatem nie przynoszą korzyści lokalnym spo-

łecznościom, a oświetlanie ich w przeciwieństwie do

oświetlania ulic i skwerów w miejscowościach nie jest

konieczne do poprawy bezpieczeństwa czy komfortu

mieszkańców gmin.

Pozwolę sobie przytoczyć jeden z przykładów znaj-

dujący się w moim okręgu wyborczym, czyli o gminie

Siewierz.

Na jej terenie w ciągu ostatnich lat powsta-

ły dwa duże węzły drogowe: Podwarpie oraz obwod-

nica Siewierza.

Spowodowało to, że budżet gminy

został obciążony kosztami oświetlenia węzłów i utrzy-

mania ok. 600 lamp na dwóch obiektach.

Koszty te

rocznie wynoszą ok. 700 tys. zł, zaś w budżecie gmi-

ny na 2011 r. na oświetlenie całej gminy przeznaczo-

no ok. 600 tys. zł!

Zatem niemożliwe jest pokrycie

takich kosztów!

Mam w związku z tym do Pana Ministra kilka

pytań:

1.

Czy w najbliższej przyszłości zostanie zmienio-

ny przedmiotowy artykuł ustawy, włączając w zakres

braku jego zastosowania do węzłów drogowych i ob-

wodnic?

2.

Dlaczego gmina, która nie jest nawet właścicie-

lem lamp i urządzeń energetycznych znajdujących się

na węzłach drogowych i obwodnicach, musi ponosić

koszty ich utrzymania, eksploatacji i napraw?

Czy

nie powinno to spoczywać na GDDKiA?

3.

Skoro gminy zastają obarczone kosztami oświet-

lania obwodnic i węzłów drogowych, to czy nie po-

winny otrzymywać na to dotacji celowej?

Poseł Jerzy Borkowski

67

Interpelacja

(nr 20929)

do ministra transportu,

wyroku Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej w sprawie C-512/10

Szanowny Panie Ministrze!

W wyroku C-512/10

z dnia 30 maja 2013 r.

Trybunał Sprawiedliwości

Unii Europejskiej (dalej: TS) stwierdził, że Rzeczpo-

spolita Polska, nie przyjmując środków zachęcają-

cych zarządcę infrastruktury kolejowej do zmniejsze-

nia kosztów zapewnienia infrastruktury i wielkości

opłat za dostęp do niej, a także umożliwiając, przy

obliczaniu opłaty za minimalny pakiet dostępu i do-

stęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów,

za bezpośrednio ponoszone, jako rezultat wykonywa-

nia przewozów pociągami, uchybiła zobowiązaniom,

ciążącym na niej odpowiednio na mocy art. 6 ust. 2

i art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu

wie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury

struktury kolejowej oraz przyznawania świadectw

bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2004/49/WE

2004 r. (dalej: dyrektywa 2001/14).

Celem naruszonej przez Rzeczpospolitą Polską dy-

rektywy 2001/14 jest zapewnienie sprawiedliwego

i niedyskryminującego dostępu przedsiębiorstw kole-

jowych do infrastruktury, czyli do sieci kolejowej.

Pol-

ska jest dwunastym z kolei państwem członkowskim

UE, wobec którego toczyło się postępowanie w trybie

art. 258 TFUE o ewentualne naruszanie przepisów

dyrektyw wchodzących w skład tzw. pierwszego pa-

kietu kolejowego, wobec którego został wydany ósmy

z kolei wyrok w trybie art. 258 TFUE.

Jak dotychczas

jedynie Niemcy i Austria zostały uznane za państwa,

które nie naruszają tzw. pierwszego pakietu kolejowe-

go, natomiast w gronie państw naruszających dyrek-

tywę 2001/14 – obok Rzeczpospolitej Polskiej – są: Por-

tugalia, Grecja, Węgry, Hiszpania i Francja.

Utrzy-

mujący się stwierdzony wyrokiem TS stan naruszenia

prawa UE może prowadzić do nałożenia kolejnym

wyrokiem TS kary pieniężnej na Polskę.

Z ogólnej zasady lojalnej współpracy państw

członkowskich z Unią Europejską zawartą obecnie

w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej wynika

obowiązek państw członkowskich ponoszenia odpo-

wiedzialności odszkodowawczej za szkody spowodo-

wane naruszeniem prawa UE.

Obowiązek ten wyj-

ściowo i głównie pojawia się w przypadkach związa-

nych z brakiem lub nieprawidłową implementacją

dyrektyw, wymaganą przez art. 288 TFUE.

Istnieje orzecznictwo wydawane na gruncie

art. 267 TFUE (pytania prejudycjalne) wskazujące

na to, że po stwierdzeniu, że przepis krajowy jest nie-

zgodny z prawem UE, konieczne jest jego uchylenie

lub zmiana.

Brak takiego działania może prowadzić

do odpowiedzialności odszkodowawczej państwa.

Jednakże dopóki ustawodawca nie usunie stwierdzo-

nej przez TS niezgodności prawa krajowego z prawem

unijnym, obowiązek wykonania wyroku ciąży na

władzy wykonawczej – zwłaszcza jeżeli może ona sto-

sować przepisy dyrektywy bezpośrednio.

W odniesieniu do wykładni art. 6 ust. 3 dyrekty-

wy 2001/14, który odwołuje się do ust. 2 tego artyku-

łu, TS stwierdził: „Artykuł 6 ust. 3 wskazanej dyrek-

tywy przewiduje, że obowiązek wynikający z art. 6

ust. 2 ma być wykonany albo w drodze wieloletniej

umowy zawartej między kompetentnym organem

władzy a zarządcą infrastruktury, która przewiduje

finansowanie ze strony państwa, albo w drodze usta-

lenia stosownych środków kontrolnych z odpowied-

nimi upoważnieniami”.

W polskiej ustawie o trans-

porcie kolejowym są w tym zakresie braki, ponieważ,

jak stwierdził Trybunał, „nie ulega wątpliwości, że

wskazana ustawa [ustawa o transporcie kolejowym

przewiduje środków kontrolnych z odpowiednimi

upoważnieniami, tak aby zarządca infrastruktury

ponosił odpowiedzialność w zakresie swej działalno-

ści przed właściwym organem zgodnie z tym, co prze-

widuje art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/14”.

Ponadto

środki, które Rzeczpospolita Polska wskazuje jako

środki zachęcające w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrek-

tywy 2001/1445 nie zostały ujęte w wieloletniej umo-

wie finansowania, czego wymaga art. 6 ust. 3 dyrek-

tywy 2001/1446.

Z powyższych analiz wynika, że właściwe wyko-

nanie wyroku TS w sprawie C-512/10 wymaga inter-

wencji ustawodawcy, który może stworzyć system

takich zachęt bezpośrednio w przepisach ustawy o trans-

porcie kolejowym i rozporządzeniu ministra trans-

portu, budownictwa i gospodarki morskiej.

Wyrok TS w sprawie C-512/10 jest ostateczny

i wiążący dla Rzeczypospolitej Polskiej.

Jego adresa-

ci (polskie władze ustawodawcza, sądownicza i wy-

konawcza, w tym minister transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej, prezes Urzędu Transportu

Kolejowego, i tzw. podmioty administrujące, w tym

Polskie Linie Kolejowe SA) są nim związane od dnia

jego wydania.

Oznacza to, że Rzeczypospolita Polska

ma przede wszystkim obowiązek wyrok ten właści-

wie wykonać.

Utrzymywanie się stwierdzonego wy-

rokiem TS stanu naruszenia prawa UE może prowa-

dzić do nałożenia kolejnym wyrokiem TS kary pie-

niężnej na podstawie art. 260 TFUE.

Ponadto stwier-

dzone naruszenie prawa UE stanowi wystarczająco

poważne naruszenie prawa i może być podstawą do-

chodzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Rze-

czypospolitej Polskiej za naruszenie prawa UE, przed

polskimi sądami.

Niewątpliwie zatem wyrok C-512/10 może uła-

twiać prywatnym przewoźnikom kolejowym, którzy

czują się poszkodowani przez nieprawidłową imple-

68

mentację dyrektywy 2001/14 przez Rzeczpospolitą

Polskę, uzyskanie wielomilionowych odszkodowań

z tego tytułu*

)

.

1.

Jakie działania zostały podjęte przez ministra

w wyniku naruszenia dyrektywy 2001/14 i potwier-

dzonego w wyroku TS w sprawie C-512/10?

2.

W jakim terminie minister transportu, budow-

usuwające stan niezgodny z prawem?

3.

Jakie są szacunki Ministerstwa Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej odnośnie do wy-

sokości ewentualnych odszkodowań dla prywatnych

przewoźników kolejowych, do uzyskania których na

mocy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Eu-

ty, które odniosły szkodę w wyniku naruszenia przez

Rzeczpospolitą Polską dyrektywy 2001/14?

4.

Jaka będzie podstawa prawna do przygotowa-

nia projektu cennika PKP PLK SA na rozkład jazdy

2013/2014, biorąc pod uwagę, że obecnie obowiązują-

kolejowej (Dz. U. Nr 35, poz. 274), zgodnie z wyro-

kiem TS, narusza prawo Unii Europejskiej?

Czy

w nowym cenniku PKP PLK będą zastosowane roz-

wiązania zgodne z literą prawa europejskiego?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20930)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dokonywania przez Polaków

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie cały czas

trwa zagorzała dyskusja na temat przyszłych emery-

tur, jak również poruszana jest kwestia wyboru przez

Polaków, czy wolą swoje środki przekazywać do ZUS,

czy OFE.

Z uwagi na zaistniałą sytuację proszę o odpowiedź

na pytania:

1.

Jak będzie wyglądała cała procedura wyboru

pomiędzy ZUS a OFE?

2.

Czy wymagane będzie osobiste stawiennictwo

w ZUS?

3.

Czy będzie możliwość pobrania on-line wniosku

i wysłania do ZUS?

4.

Czy będzie możliwość wyboru przez Platformę

Usług Elektronicznych ZUS?

5.

Dlaczego założono z góry, że wszyscy z automa-

tu mają trafić z OFE do ZUS?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20931)

do ministra finansów

w sprawie akcyzy na melasę zapachową

Szanowny Panie Ministrze!

Z. S. to 26-letni

przedsiębiorca, który sprowadzał z Indii zapachową

melasę do spalania w kominkach, a następnie sprze-

dawał tym, którzy chcieli, aby w ich mieszkaniach

utrzymywał się ładny zapach.

Przedsiębiorca zanim

rozpoczął swoją działalność, zwrócił się do poznań-

skiej izby skarbowej z prośbą o interpretację przepi-

sów podatkowych dotyczących melasy i akcyzy.

Pan

S. otrzymał odpowiedź z biura Krajowej Informacji

Podatkowej, że zapachowa melasa nie jest wyrobem,

za który trzeba opłacać akcyzę.

Na chwilę obecną przedsiębiorca jest już po pierw-

szej rozprawie sądowej, bowiem został oskarżony

przez Izbę Celną w Poznaniu o niepłacenie akcyzy za

tytoń.

Przeciw panu S. skierowano pierwszy akt

oskarżenia za uszczuplenie budżetu państwa, za co

może zapłacić nawet 2 mln zł.

Młodemu przedsiębior-

cy nie tylko zabiera się zapał i energię do pracy

i podejmowania działań, ale także jego dezorientacja

na to, który z urzędów ma rację, i grożenie mu kara-

mi może odbić się na jego zdrowiu psychicznym.

1.

Kto ma rację odnośnie do opłat akcyzowych od

melasy zapachowej: izba skarbowa czy izba celna?

2.

Dlaczego ministerstwo nie zareagowało w tej

sprawie i nie zajęło żadnego stanowiska, tylko czeka,

aż dojdzie do marnowania pieniędzy podatników

w trakcie prowadzenia długiej i żmudnej sprawy?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

*

)

Opinia dotycząca ustalenia skutków wyroku C-512/10 Komisja Eu-

ropejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej dla postępowań w sprawie

zatwierdzenia stawek przez prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, spo-

rządzona przez Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych.

69

Interpelacja

(nr 20932)

do ministra finansów

w sprawie udzielania pożyczek

osobom upośledzonym umysłowo

Szanowny Panie Ministrze!

Dochodzą do mnie

niepokojące informacje odnośnie do sytuacji, kiedy

to banki i parabanki udzielają pożyczek osobom ze

stopniem upośledzenia umysłowego, które nie zdają

swoich czynów.

Proszę zatem o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Czy ministerstwo dysponuje danymi, ilu oso-

bom ze stopniem upośledzenia umysłowego udzielono

pożyczek?

2.

Ile osób posiadających upośledzenie umysłowe

ma prowadzone obecnie egzekucje komornicze potrą-

cane z wypłacanych świadczeń?

3.

Czy ministerstwo pracuje nad zawodem pełno-

mocnika z urzędu, który będzie za takie osoby decy-

dował?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 20933)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zakresu prac nad nową ustawą

w Polsce jest świadczeniem obowiązkowym i należy

do najbardziej popularnych podatków.

Dlatego też

Jakie byłoby obciążenie budżetu państwa, gdyby

zwolnić emerytów i rencistów z płacenia podatku do-

chodowego, których dochód roczny nie przekracza

dwunastomiesięcznego najniższego wynagrodzenia

krajowego?

Jakie byłoby obciążenie budżetu państwa, gdyby

zwolnić wszystkie osoby fizyczne, których dochód

roczny nie przekracza dwunastomiesięcznego najniż-

szego wynagrodzenia krajowego?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 20934)

do ministra finansów

w sprawie zwolnienia

Szanowny Panie Ministrze!

Podatek dochodowy

(nr 20935)

do ministra spraw wewnętrznych

w ochotniczych strażach pożarnych

Szanowny Panie Ministrze!

Dochodzą do mnie syg-

nały, że w ochotniczych strażach pożarnych w Polsce

na porządku dziennym jest zawieranie umów na za-

sadzie umowa-zlecenie, proszę zatem o odpowiedź na

poniższe pytania:

Ile jest w Polsce ochotniczych straży pożarnych?

Ile wszystkie ochotnicze straże pożarne zawarły

umów typu umowa-zlecenie?

Jakie grupy zawodowe są zatrudnione w OSP na

umowę-zlecenie?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

70

Interpelacja

(nr 20936)

do ministra pracy i polityki społecznej

do opiekunów osób niepełnosprawnych

cymi pracami odnośnie do opiekunów osób niepełno-

sprawnych proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

Na jakim etapie prac jest ministerstwo?

Jaki ma harmonogram prac w tej sprawie?

Czy w budżecie będą ujęte środki na rok 2014?

Kto będzie ponosił koszty wprowadzenia zawodu

opiekuna osoby niepełnosprawnej?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 20937)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Uprawnienia do

bezpłatnego leczenia w Polsce posiadają osoby

ubezpieczone, proszę zatem o odpowiedź na poniż-

sze pytania:

Jakie poniesiono koszty leczenia osób ubezpieczo-

nych w ZUS w 2012 r.?

Jakie poniesiono koszty leczenia osób ubezpieczo-

nych w KRUS w 2012 r.?

mnianymi w poprzednich pytaniach systemami

w 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 20938)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie regulacji zawodu elektryka

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie osoby koń-

czące szkoły o kierunku zawodowym elektryka po-

siadają rozległą wiedzę z tego zakresu.

Jednak żeby

pracować w zawodzie, muszą ubiegać się o nadanie

uprawnień energetycznych, czyli odbyć szkolenie

i zdać egzamin SEP.

Zarówno szkolenie, jak i egza-

min są odpłatne.

Istnieje również obowiązek potwierdzania co pięć

lat kwalifikacji w przypadku osób zajmujących się eks-

ploatacją urządzeń, instalacji lub sieci, a świadczących

usługi na rzecz konsumentów i przedsiębiorców mi-

kro-, małych i średnich.

Mowa tu o pracownikach

firm, działających poza strukturami przedsiębiorstw

energetycznych, świadczących usługi na rynku.

Dlaczego nadal fikcyjnie utrzymuje się te egzami-

ny?

Dlaczego nie wystarcza ukończenie szkoły kie-

runkowej lub zdanie egzaminu raz w życiu bez kolej-

nych powtórzeń?

Czy planowane jest zniesienie okresowych egza-

minów SEP?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 20939)

do ministra pracy i polityki społecznej

w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Z uzyskanych od pe-

tentów informacji wynika, że urzędy pracy w Polsce

nie mają środków finansowych na pomoc osobom

bezrobotnym.

Osoby pozostające bez pracy twierdzą,

że brakuje funduszy na szkolenia, kursy, staże, prace

interwencyjne, roboty publiczne, jak twierdzą, coraz

trudniej również jest uzyskać dotacje na rozpoczęcie

działalności gospodarczej czy doposażenie stanowisk

pracy.

1.

Czy faktycznie urzędy pracy w Polsce nie po-

siadają wystarczających środków na pomoc osobom

bezrobotnym?

2.

Skąd wynikają te wszystkie zażalenia petentów

urzędu pracy?

3.

Czy urzędy pracy weryfikują dokładnie oferty

pracy, ponieważ dochodzą do mnie sygnały o mecha-

nizmie darmowej, tekstowej pracy od 1–3 dni?

Póź-

niej następuje przeważnie odmowa przyjęcia bezro-

botnego na dane stanowisko.

Wspomniane oferty

pracy tych samych firm przedstawiane są przez urzę-

dy pracy często od lat, pomimo że odbywa się w nich

ciągła rotacja.

Dlaczego zatem urząd pracy proponu-

71

je takie prace bezrobotnym, pomimo że zdaje sobie

sprawę z wykorzystywania ludzi?

4.

Dlaczego urzędy pracy kierują systematycznie

bezrobotnych w te same miejsca pracy pomimo otrzy-

mania już dużo wcześniej odmowy pracy?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 20940)

do ministra transportu,

dotyczących utrzymywania w czystości

niezagospodarowanych nieruchomości

Szanowny Panie Ministrze!

W obecnie obowiązu-

jącej ustawie o utrzymaniu czystości i porządku

jednostkom samorządu terytorialnego skuteczne eg-

zekwowanie od właścicieli dbania o czystość nieza-

gospodarowanych nieruchomości.

Art. 4 ww. ustawy

pozwala uchwalić gminom regulamin, jednocześnie

znacznie ograniczając katalog spraw, jakie może re-

gulować taki akt prawa miejscowego.

W katalogu

tym nie ma przepisów pozwalających na wymaganie

od właścicieli dokonywania prac porządkowych na

ich nieruchomościach.

Jeszcze do 2005 r. ustawa

rała zapis (§ 5 pkt 1), który brzmiał: „właściciel nie-

ruchomości zobowiązany jest do utrzymywania nie-

ruchomości w czystości poprzez jej wykaszanie, nie

łęzi i odpadów”, jednak po nowelizacji przepis ten

został usunięty, a wojewodowie nakazali ich usunię-

cie z regulaminów gmin wszystkich przypisów doty-

czących tych kwestii.

Obecnie mieszkańcy, którzy

mają problem z zarośniętymi i zaniedbanymi dział-

kami, które znajdują się w ich bezpośrednim sąsiedz-

twie, zmuszeni są do występowania na drogę cywilną

przeciw ich właścicielom.

Należy zauważyć, że osoby mające problem z re-

gularnym dbaniem o swoje nieruchomości, bardzo

często pozostają przez dłuższy okres roku poza gra-

nicami naszego kraju.

Przed nowelizacją gmina mo-

gła sama dokonać prac porządkowych na danym te-

renie, a kosztami obarczyć właściciela posesji.

Obec-

nie pozostają one wobec problemu zupełnie bezradne.

Zaniedbana posesja, która pozostaje zachwaszczo-

na, porośnięta wysoką trawą oraz drzewami samo-

siejkami, stanowi bardzo często zagrożenie dla bez-

pieczeństwa i zdrowia mieszkających w pobliżu ludzi.

Letnie wysokie temperatury, przy jednoczesnym bra-

ku opadów mogą grozić samozapłonem pozostawio-

nego bez opieki terenu.

Dodatkowo opuszczone dział-

ki mogą z czasem porastać przez szkodliwe dla zdro-

wia rośliny, np. silnie trujący barszcz Sosnowskiego,

które w okresie pylenia wywołują uczulenia, rozra-

stają się i zanieczyszczają sąsiednie posesje.

Idealne

warunki do życia w takich miejscach mają m.in. żmi-

je czy szerszenie.

Sprawą zainteresowała się Najwyższa Izba Kon-

troli.

Proponuje zmianę w prawie, która za np. zanie-

dbany trawnik czy przechodzące na sąsiednią posesję

krzewy nakładałaby na właściciela nieruchomości

mandat.

Proponuje także, by wójt/burmistrz/prezy-

dent w drodze decyzji administracyjnej mógł zobo-

wiązać właściciela do uporządkowania swojej działki.

Zmiany te wydają się być istotne w kontekście zagro-

żenia, jakie niosą ze sobą pozostawione bez opieki

niezagospodarowane nieruchomości.

1.

Jakie były przyczyny wykreślenia z ustawy

dotyczącego obowiązku wykaszania przez właścicie-

li nieruchomości traw i dbania o ich odpowiedni stan?

2.

Czy organizacje zrzeszające gminy w Polsce

zwracały uwagę na problem opisany w niniejszej in-

terpelacji i zmianę przepisów?

3.

Czy w ministerstwie trwają obecnie prace nad

uregulowaniem kwestii obowiązku dbania przez

właściciela o stan działki, w sytuacji zagrożenia bez-

pieczeństwa okolicznych zabudowań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Rybnik, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20941)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie mocy prawnej aktów notarialnych

wydanych bez podpisu rejenta

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymałem szereg

pism ze strony kancelarii adwokackich oraz lokal-

nych mieszkańców, w których zwracają oni uwagę na

problem ważności, a co za tym idzie, respektowania

zapisów aktów notarialnych wystawianych przez nie-

sumiennego rejenta.

Problem ten dotyczy mającego

miejsce kilka lat temu procederu polegającego na

tym, że jeden z lokalnych notariuszy nie podpisywał

sporządzonych przez siebie aktów notarialnych.

W następstwie tego znaczące szkody poniosło kilku-

set obywateli.

W czasie likwidacji funkcjonującej w Bieruniu

kancelarii notarialnej wykryto, iż w sporządzonych

72

przez rejenta aktach notarialnych z lat 2004–2008

brak jest jego podpisów, co w konsekwencji czyniło je

dokumentami nieważnymi.

Jednocześnie należy pod-

kreślić, iż w zaistniałym stanie rzeczy nie było moż-

liwości przywrócenia dokonanym czynnościom ich

mocy prawnej – w momencie wykrycia wadliwości

notariusz pozbawiony był już prawa prowadzenia

własnej kancelarii.

Co więcej, niedługo po tym jak

sprawa ujrzała światło dzienne, rejent zmarł.

Tym-

czasem zgodnie z zapisami art. 78 Kodeksu cywilne-

go, do zachowania pisemnej formy czynności prawnej

wymagane jest złożenie własnoręcznego podpisu na

Ponadto art. 92 Prawa o notariacie wykazuje, że ele-

mentem składowym każdego aktu notarialnego wi-

nien być podpis notariusza.

W świetle ww. przepisów,

dokonane przez niesumiennego i nieżyjącego już re-

jenta czynności notarialne uchodzą za nieważne.

skutku nie doszły setki umów (przede wszystkim

tych przenoszących własność nieruchomości), co wią-

zało się z poważnymi naruszeniami bezpieczeństwa

obrotu prawnego.

W praktyce, dla uczestników doko-

nanych czynności notarialnych, a w szczególności

kupujących, oznacza to, iż nie są oni właścicielami

przedmiotowych nieruchomości.

W świetle prawa po-

siadają je bez żadnego tytułu prawnego, w związku

z czym wystosowane przez sprzedawców ewentualne

żądania ich wyeksmitowania, opierające się na art. 221

Kodeksu cywilnego, są jak najbardziej zasadne.

Prze-

pis ten mówi bowiem, że właściciel jest uprawniony

do żądania od osoby, która włada faktycznie jego rze-

czą, aby rzecz została mu wydana.

Należy przy tym

podkreślić, iż dla poszkodowanych zaistniała sytua-

cja jest źródłem niewyobrażalnego napięcia oraz stre-

su, bowiem decyzje o zakupie przedmiotowych nie-

ruchomości wiązały się z koniecznością zaangażowa-

nia w transakcje sprzedaży ogromnych kwot, stano-

wiących często dorobek całego ich życia lub też za-

ciągania niebotycznych kredytów.

Sytuacja, w jakiej

się znaleźli, niesie ze sobą ponadto niepewność i oba-

wy, że w każdej chwili i w zgodzie z obowiązującym

prawem mogą oni trafić na bruk.

Zgłaszające powyższy problem kancelarie adwo-

kackie podają, że jedynym ze sposobów, który pozwo-

liłby na uregulowanie niekorzystnej sytuacji prawnej

kilkuset poszkodowanych osób, będzie skorzystanie

przez nich z instytucji zasiedzenia przedmiotowych

nieruchomości.

Z propozycją tą wiąże się jednak jed-

nocześnie świadomość, iż obecnie obowiązujące re-

gulacje nie sprzyjają szybkiemu usunięciu niezgod-

ności istniejących pomiędzy rzeczywistym stanem

faktycznym a stanem prawnym.

Zgodnie z art. 172

§ 1 Kodeksu cywilnego regulującego instytucję zasie-

dzenia, czas konieczny do zasiedzenia nieruchomości

wynosi odpowiednio dla samoistnego posiadacza

w dobrej wierze 20 lat, natomiast dla samoistnego

posiadacza w złej wierze – lat 30.

W sytuacji tak

skrajnej jak ta przedstawiona powyżej uważa się, że

okres niezbędny do zasiedzenia nieruchomości powi-

nien zostać znacznie skrócony – dla samoistnego po-

siadacza w dobrej wierze winien on wynosić lat 5.

Zwraca się bowiem uwagę na fakt, iż nieważność

czynności prawnej pozbawia ją skutków prawnych,

które strony chciały przez nią osiągnąć nie tylko mię-

dzy sobą, ale także wobec osób trzecich.

Zawarte

w ten sposób nieważne umowy mogą zatem uchodzić

za czynności podjęte w dobrej wierze.

Szczególnie rażący jest w przedstawionej wyżej

sprawie fakt, iż notariusz, z którego usług korzystali

poszkodowani, nie dopełnił ciążącego na nim obowiąz-

ku dokonywania czynności notarialnych z należytą

starannością, a całą odpowiedzialnością za jego uchy-

bienia obarczeni są obywatele.

Mając to na względzie

oraz biorąc pod uwagę bezpieczeństwo obrotu praw-

nego, a także skalę szkód wywołanych niesumiennym

postępowaniem notariusza, w pełni uzasadnione wy-

daje się podjęcie wszelkich, także restrykcyjnych, roz-

wiązań powstałego stanu prawnego.

1.

Czy ministerstwu znany jest przypadek niepod-

pisywania aktów notarialnych przez bieruńskiego,

nieżyjącego już, notariusza E. D., wydawanych w la-

tach 2004–2008 oraz wynikające z tego procederu

konsekwencje prawne?

2.

Czy istnieją przepisy, które w zaistniałej sytu-

acji chronią obywateli poszkodowanych z winy nie-

sumiennego notariusza z Bierunia?

3.

Czy w opinii ministerstwa przedstawiona w ni-

niejszej interpelacji propozycja rozwiązania zaistnia-

łej sytuacji poprzez wykorzystanie instytucji zasie-

dzenia jest koncepcją skuteczną z punktu widzenia

dobra poszkodowanych i możliwą do zrealizowania

w świetle obowiązujących zapisów prawa?

4.

Czy dotarły do ministerstwa sygnały o wystę-

powaniu w innych częściach kraju sytuacji podob-

nych do tej opisanej powyżej, tj. że notariusz wydawał

akty notarialne bez ich uprzedniego podpisu, przy-

nosząc tym samym szkodę swoim klientom?

5.

Czy w innych krajach Unii Europejskiej prze-

widziano rozwiązania zabezpieczające obywateli

przed sytuacją, która spotkała polskich nabywców

nieruchomości z winy nienależytej staranności ze

strony notariusza?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

73

Interpelacja

(nr 20942)

do ministra gospodarki

w sprawie funkcjonowania szarej strefy

w ramach polskiej branży tytoniowej

oraz sposobów na ograniczenie jej

niekorzystnego wpływu na gospodarkę

Szanowny Panie Ministrze!

Szara strefa to po-

ważny problem wielu branż krajowej gospodarki.

Jako obszar nieopodatkowanego i nielegalnego obro-

tu legalnymi usługami i towarami niesie ze sobą za-

grożenie dla funkcjonowania lokalnych przedsiębior-

ców oraz znacząco obniża wpływy do budżetów państw.

Jak wielkie straty mogą generować tego typu nieko-

rzystne obszary gospodarcze, obrazuje stanowisko

przygotowane za porozumieniem trzech funkcjonu-

jących na polskich rynkach podmiotów: Związku

Przedsiębiorców i Pracodawców (ZPP), Krajowego

Związku Przemysłu Tytoniowego (KZPT) oraz Pol-

skiego Stowarzyszenia Przemysłu Tytoniowego (PSPT).

Stanowisko to dotyczy rozwiązań regulacyjnych

i podatkowych nakierowanych na zwalczanie szarej

strefy wyrobów tytoniowych w Polsce.

Zgodnie z zapisami ww. stanowiska, obecnie upra-

wą tytoniu zajmuje się ok. 14,5 tys. gospodarstw rol-

nych zatrudniających ponad 60 tys. ludzi.

Znacznie

więcej miejsc pracy generują punkty sprzedające wy-

roby tytoniowe – jest ich blisko 120 tys. i zatrudniają

ponad 0,5 mln pracowników.

Ważną rolę w przemyśle

tytoniowym pełnią również fabryki produkujące pa-

pierosy i produkty do palenia – szacuje się, że pracu-

je w nich ponad 6 tys. osób.

Pomimo tak znacznej

liczebności, w świetle ostatnich doniesień prasowych

i raportów firm badawczych, legalny rynek tytoniowy

w Polsce przechodzi poważne załamanie.

Jak podaje

sieć spółek KPMG, w samym 2012 r. szara strefa pol-

skiego rynku tytoniowego szacowana jest na ponad

12 mld (ponad 6 mld papierosów oraz ok. 6 mld tyto-

niu do palenia) – stanowi to ponad 20% całego rynku.

Sygnały te potwierdza też firma Almares – przepro-

wadzone przez nią ostatnie badania wskazują, że ry-

nek nielegalnych papierosów w Polsce szacowany jest

na 15% w skali branży.

Znacznie bardziej niepokoją-

ce są wskazania firmy ACNielsen, która alarmuje, że

już ponad 2/3 rynku tytoni w Polsce znajduje się

w szarej strefie.

Co więcej, w pierwszej połowie bie-

żącego roku odnotowano dalsze rozszerzenie się sza-

rej strefy.

Za przyczynę tak znacznego udziału szarej strefy

w polskiej branży tytoniowej upatruje się szybkie

podwyżki akcyzy.

Jak się podkreśla, w ciągu minio-

nych 10 lat podatki w cenie polskich wyrobów tyto-

niowych wzrosły niemal o 200% – obecnie akcyzę na

papierosy szacuje się na poziomie 87,5 euro na 1000

sztuk.

Warto w tym kontekście podkreślić, że stawkę

90 euro/1000 sztuk, w świetle dyrektywy 2011/64/

UE, Polska powinna osiągnąć dopiero w 2018 r.

Zda-

niem autorów ww. stanowiska tak szybka podwyżka

akcyzy w zestawieniu z znacznie niższym wzrostem

poziomu wynagrodzenia skutkuje odejściem wielu

konsumentów od produktów legalnego polskiego ryn-

ku tytoniowego na rzecz towarów szarej strefy.

Taką

migrację obserwuje się szczególnie wśród mniej za-

możnych palaczy.

Nie bez znaczenie pozostaje w tym

kontekście fakt, że blisko 60% całkowitej sprzedaży

produktów tytoniowych w Polsce to obrót towarami

z tzw. segmentu taniego.

Jak akcentują autorzy sta-

nowiska, segment ten zrzesza wiele firm tytoniowych

z polskim kapitałem i to on generuje największy na-

rzut cenowy (marżę) dla sprzedawców.

Co więcej,

prawie 60 tys. rolników żyje z uprawy tytoniu, który

wykorzystywany jest w właśnie ww. tanim segmen-

cie.

Zatem wzmożone (i stale wzrastające) korzysta-

nie najbiedniejszych konsumentów z usług szarej

strefy branży tytoniowej nie tylko pozbawia budżet

państwa znaczących wpływów, ale także skutkuje

stopniowym wzrostem bezrobocia.

Łączna strata bu-

dżetu państwa z tytułu funkcjonowania szarej strefy

w polskim przemyśle tytoniowym szacowana jest

obecnie na ponad 4 mld zł rocznie.

Nadzieję dla wielu polskich plantatorów tytoniu

i krajowych producentów wyrobów tytoniowych

w kwestii ograniczenia wyniszczającej ich szarej stre-

fy są toczące się w Brukseli prace nad dyrektywą

tytoniową, w które zaangażowane jest m.in. Mini-

sterstwo Gospodarki.

Obserwacja sytuacji na rynku

oraz niepokojące doniesienia firm badawczych leżą

jednocześnie u podstaw tego, że wielu przedsiębior-

ców apeluje o szybką zmianę istniejących przepisów

krajowych.

Dla przykładu Związek Przedsiębiorców

i Pracodawców, Krajowy Związek Przemysłu Tyto-

niowego oraz Polskie Stowarzyszenie Przemysłu Ty-

toniowego proponują m.in. zwolnienie tempa podwy-

żek akcyzy i skorelowanie ich z tempem wzrostu po-

ziomu wynagrodzeń lub poziomem inflacji.

Zwraca

się tu ponadto uwagę na konieczność złagodzenia

norm regulacyjnych czy podatkowych, które przyczy-

niają się do dodatkowego obciążania segmentu tanich

wyrobów tytoniowych, czyli tej części rynku, z której

do szarej strefy ucieka obecnie najwięcej konsumen-

tów.

Wśród niepożądanych regulacji w tej kwestii

wylicza się dla przykładu zmianę struktury akcyzy

poprzez obniżenie elementu procentowego przy jed-

noczesnym nadmiernym podwyższeniu elementu

kwotowego oraz zwiększenie poziomu minimalnej

akcyzy ponad poziom 100% akcyzy liczonej od śred-

niej ceny detalicznej z roku poprzedniego.

Jak akcen-

tują autorzy ww. stanowiska, wskazane wyżej roz-

wiązania mogłyby skutkować niepożądanym z punk-

tu widzenia polskich firm tytoniowych i krajowej

gospodarki podwyższeniem akcyzy dla segmentu

taniego branży tytoniowej (wyższym niż dla innych,

droższych segmentów) lub nałożeniem na ten seg-

ment dodatkowego opodatkowania.

Wśród sposobów

na walkę z szarą strefą podaje się również wdrożenie

bardziej restrykcyjnego systemu kar za przestępstwa

akcyzowe, regulację procesu obrotu maszynami do

produkcji wyrobów tytoniowych oraz zwiększenie

74

uprawnień dla służb, które zajmują się szeroko poję-

tym zwalczaniem nielegalnej sprzedaży papierosów.

Biorąc pod uwagę przedstawione w otrzymanym

stanowisku dane liczbowe oraz wpływ, jaki na krajo-

wą gospodarkę wywiera funkcjonowanie szarej stre-

fy w polskiej branży tytoniowej, w pełni zrozumiałe

wydają się obawy ze strony Związku Przedsiębiorców

i Pracodawców, Krajowego Związku Przemysłu Ty-

toniowego oraz Polskiego Stowarzyszenia Przemysłu

Tytoniowego.

Negatywny wpływ działalności sza-

rych stref na budżet państwa, rynek pracy oraz kon-

kurencyjność w branżach sprawia, że wszelkie zmia-

ny prawa w tym zakresie pożądane są nie tylko

jedynczych obywateli.

1.

Które branże polskiej gospodarki, w świetle po-

siadanych przez ministerstwo informacji, najbardziej

narażone są na działanie w ich obrębie tzw. szarej

strefy?

Jak wśród tych branż plasuje się polski prze-

mysł tytoniowy?

2.

Jakie kroki podejmowane są przez państwo ce-

lem ograniczenia szarej strefy w polskiej gospodarce

(w tym ww. szarej strefy w przemyśle tytoniowym)?

3.

Na jakim etapie znajdują się toczące się w Bruk-

seli prace nad dyrektywą tytoniową, w przebieg któ-

rych zaangażowane jest ministerstwo?

4.

Ile dokładnie wynosi wysokość podatku akcy-

zowego na wyroby tytoniowe oraz w oparciu o jakie

przesłanki wysokość ta została ustalona?

5.

Czy w opinii ministerstwa zgłoszone przez ZPP,

KZP i PSPT propozycje zmian przepisów są możliwe

do wprowadzenia oraz mogą przyczynić się do ogra-

niczenia działalności szarej strefy w obrębie polskie-

go rynku tytoniowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

(nr 20943)

do ministra pracy i polityki społecznej

umożliwiających przyznawanie

Szanowny Panie Ministrze!

W piśmie z dnia

31 lipca br. (znak: SPS-024-4946/13) przekazałem na

ręce marszałka Sejmu zapytanie poselskie skierowa-

ne do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

Do-

tyczyło ono emerytur mieszanych przyznawanych

kobietom urodzonym w latach 1949–1953.

Poruszony

w nim problem budził wiele emocji wśród społeczeń-

stwa, które w poczuciu niesprawiedliwości domagało

się przeprowadzenia dokładnej interpretacji sporne-

go przepisu.

Pomimo odpowiedzi ze strony minister-

stwa oraz analiz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

kwestia emerytur mieszanych (a zwłaszcza okolicz-

ności ich uchwalenia) wciąż wzbudza wątpliwości.

Jest to powód, z racji którego ponownie poruszam

zagadnienie emerytur mieszanych.

z późn. zm.) ubezpieczonym, którzy urodzili się po

skania emerytury, o ile osiągną oni powszechny wiek

emerytalny.

Wśród tak możliwych do uzyskania świad-

czeń są m.in. emerytury mieszane, które w myśl art.

183 ww. ustawy przysługują tym ubezpieczonym,

którzy uzyskają wymagany wiek w latach 2009–

2014.

Do osób tych zaliczają się kobiety urodzone po-

między rokiem 1949 i 1953.

Tym, co budzi spore emocje w przypadku emery-

tur mieszanych, jest fakt, że zgodnie z przewidywa-

niami ustawodawcy oblicza się je po części w oparciu

o dotychczasowe i znowelizowane reguły.

Sprawia to,

że dzięki zastosowaniu elementów tzw. starych zasad

do przyznania prawa do emerytury mieszanej wy-

starczające jest udowodnienie jakiegokolwiek stażu

ubezpieczeniowego.

Wiąże się to jednak ze świado-

mością, że krótki okres pracy znacząco zmniejszy

wysokość przysługującego ubezpieczonemu świad-

czenia.

Niezależnie od tego jednak samo istnienie

emerytur mieszanych w obowiązującej formie jest

źródłem swoistego poczucia niesprawiedliwości u czę-

ści społeczeństwa, zwłaszcza u kobiet, które urodziły

emerytalny, jednakże nie wykazują odpowiednio dłu-

giego okresu składkowego/nieskładkowego.

Wynika-

jące z tego uczucie nietolerancji leży u podstaw próśb

o jednoznaczną interpretację budzących emocje zapi-

o samo ustanowienie tych przepisów.

Biorąc to pod

uwagę, za w pełni uzasadnione należy uznać wszyst-

kie próby wyjaśnienia społecznych wątpliwości.

1.

Co leżało u podstaw ustanowienia emerytur

mieszanych jako świadczeń obliczanych w części we-

dług reguł dotychczasowych i w części według zre-

formowanej reguły?

2.

Które nowelizacje przyczyniły się do ustano-

wienia zapisów o funkcjonowaniu emerytur miesza-

nych przysługujących kobietom urodzonym w la-

tach 1949–1953?

3.

W oparciu o jakie przesłanki ustawodawca

ustalił, że okres przejściowy, w którym kobietom

ubezpieczonym o wymaganym wieku przysługują

emerytury mieszane, przypadnie na lata 2009–2014?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

75

Interpelacja

(nr 20944)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dostępu rodzin wielodzietnych

do programu „Wyprawka szkolna”

Szanowna Pani Minister!

Jak podaje „Dziennik

Gazeta Prawna”, rodzice rodzin wielodzietnych mają

kłopoty ze złożeniem wniosku o dofinansowanie pod-

ręczników w ramach rządowego programu „Wypraw-

ka szkolna”.

Gminy odmawiają przyjęcia wniosku na

podstawie kryterium wielodzietności, uważając, że

konieczne jest kryterium dochodowe.

Pojawiają się zarzuty rodziców co do jakości infor-

mowania ich o możliwości ubiegania się o dofinanso-

wanie.

Jak wynika z relacji prasowych, nawet są

wprowadzani w błąd przez urzędników.

1.

Czy rodziny wielodzietne mogą być beneficjen-

tami programu „Wyprawka szkolna” niezależnie od

dochodów?

2.

Do kogo mogą udać się rodzice, którym odmó-

wiono przyjęcia wniosku o przyjęcie do programu

z uwagi na wielodzietność?

3.

Jakie dofinansowanie mogą uzyskać rodziny

wielodzietne w ramach tego programu?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20945)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

ogólnopolskiego systemu informatycznego

o szkolnictwie wyższym POL-on

Szanowna Pani Minister!

8 tys. zł – tyle średnio

wynosi budżetowa dotacja przypadająca na jednego

studenta.

Uczelnie zawyżają więc ich liczbę, by otrzy-

mać jak największą sumę.

Na listach może znajdować

się nawet 30 tys. martwych dusz – pisze „Dziennik

Gazeta Prawna”.

Ma temu zapobiec ogólnopolski system informa-

tyczny o szkolnictwie wyższym POL-on, który zbiera

bardziej szczegółowe dane o studentach, co pozwala

na lepszą kontrolę faktycznej liczby studentów.

1.

Jakie konsekwencje poniosą uczelnie, które wy-

kazywały większą niż faktyczna liczbę studentów,

a co za tym idzie, otrzymywały większą dotację?

2.

Kiedy dziekan musi wykreślić osobę z listy stu-

dentów?

3.

Czy system POL-on gromadzi dane osobowe

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 20946)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podaje „Dziennik

Gazeta Prawna”, resort planuje kolejne zmiany w eg-

zaminach teoretycznych na prawo jazdy.

Bazę pytań

i systemów egzaminacyjnych będzie obsługiwała Pol-

ska Wytwórnia Papierów Wartościowych.

Tymcza-

sem część WORD-ów ogłosiła nowe przetargi na ob-

sługę systemów informatycznych związanych z prze-

prowadzaniem egzaminów.

1.

W jaki sposób powinny zareagować ośrodki eg-

zaminacyjne?

2.

Jakie zmiany planuje wprowadzić resort?

3.

Do kiedy będą obowiązywały awaryjne systemy

obsługi kandydata na kierowcę?

4.

Dlaczego pozostałe systemy nie mogły otrzy-

mać połączenia ze starostwami?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 20947)

do ministra edukacji narodowej

w lekcjach wychowania fizycznego

Szanowna Pani Minister!

Jak wynika z danych

opublikowanych przez Ministerstwo Sportu i Tury-

styki, dla 33% uczniów szkół ponadgimnazjalnych

i 20% uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych

76

zajęcia wychowania fizycznego nie są interesujące.

W klasach I–III tylko raz w tygodniu ćwiczy aż 64%

oddziałów, a prawie 10% nie korzysta wcale z sali

gimnastycznej.

Zwolnienia z czynnego udziału w zajęciach wy-

chowania fizycznego stały się plagą wśród uczniów,

a nauczyciele i dyrektorzy nie mają możliwości odpo-

wiedniej reakcji na to zjawisko.

Najczęstsze przyczy-

ny zwolnień z zajęć to: brak stroju, zwolnienie od

rodziców i zwolnienie lekarskie.

Światowa Organizacja Zdrowia zaleca 60 minut

ruchu dziennie.

Tymczasem według badań z 2010 r.

owe zalecenia wypełnia tylko co czwarty jedenasto-

latek.

Im starsze dzieci, tym wykazują się mniejszą

aktywnością fizyczną.

Jedną z przyczyn tak niskich

wyników jest duża ilość długotrwałych zwolnień

z zajęć wychowania fizycznego, często motywowana

niechęcią, a nie faktycznym złym stanem zdrowia.

1.

W jaki sposób aktywność fizyczna jest promo-

wana w szkołach?

2.

Jakie nowe propozycje pojawią się w programie

nauczania wychowania fizycznego?

3.

Jak w badaniach aktywności fizycznej wśród

dzieci i młodzieży wypadają polscy uczniowie?

4.

Czy w obecnym systemie prawnym nauczyciele

mogą prowadzić zajęcia na lekcjach wychowania fi-

zycznego wykraczające poza podstawę programową,

np. jogę lub fitness?

Czy też taka możliwość istnieje

jedynie w ramach zajęć dodatkowych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 20948)

do ministra środowiska

w sprawie segregacji odpadów

Szanowny Panie Ministrze!

Z początkiem lipca br.

weszły w życie przepisy regulujące nowy system go-

spodarowania odpadami.

Samorządy przejęły władz-

two nad śmieciami, a mieszkańcy, by ponosić mniej-

sze opłaty, zostali zobligowani do ich segregacji

u źródła.

Jak podaje serwis samorządowy PAP, Polacy, se-

gregując odpady, nadal mają z tym wiele kłopotów.

Ponad połowa badanych niepoprawnie wyrzuciłaby

porcelanę i karton po mleku, a aż 85% responden-

tów nie wie, gdzie powinno wyrzucić się odpady hi-

gieniczne.

1.

Jak wyglądała kampania informacyjna w spra-

wie segregacji odpadów przeprowadzona przez mini-

sterstwo?

2.

Czy ministerstwo sporządziło raport przedsta-

wiający umiejętności Polaków w zakresie segregacji

odpadów?

Jakie są jego wyniki?

3.

Jak przedstawia się wypełnienie przez Polskę

unijnych zobowiązań w zakresie gospodarki odpa-

dami?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 20949)

do ministra zdrowia

w sprawie stosowania w żywieniu niemowląt

sztucznych mieszanek

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Zdro-

wia w komunikacie w zakresie karmienia piersią jako

wzorcowego sposobu żywienia niemowląt oraz pre-

paratów zastępujących mleko kobiece rekomenduje

wyłączne karmienie piersią jako optymalny i wzor-

cowy sposób żywienia niemowląt do ukończenia

6. miesiąca życia oraz kontynuację karmienia piersią

przy jednoczesnym podawaniu pokarmów uzupełnia-

jących nawet do ukończenia przez dziecko drugiego

roku życia i dłużej.

Karmienie piersią odgrywa ważną rolę w profi-

laktyce zdrowotnej, w tym w zapobieganiu cukrzycy

oraz otyłości u dzieci, młodzieży i w dorosłym życiu,

a także astmy i atopowego zapalenia skóry.

Obniża

również ryzyko wystąpienia zespołu nagłej śmierci

niemowląt.

Narodowy Fundusz Zdrowia w roku 2011 82 mln zł,

w roku 2012 76 mln zł przeznaczył na refundację

sztucznych mieszanek.

W roku 2012 z refundacji sko-

rzystało ponad 200 000 osób.

Mając na uwadze ważność tematu, proszę Pana

1.

Ile dzieci urodzonych w latach 2010–2012 sko-

rzystało z refundacji sztucznych mieszanek?

2.

Jaka jest wartość zrefundowanych sztucznych

mieszanek w latach 2010, 2011 i 2012 dla dzieci uro-

dzonych w tych poszczególnych latach?

3.

Ile spośród ponad 200 000 osób, które w roku

2012 skorzystały z refundacji preparatów mlekoza-

stępczych, to dzieci, które urodziły się w roku 2012?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

77

Interpelacja

(nr 20950)

do ministra zdrowia

z zastosowaniem preparatu Zavesca

Szanowny Panie Ministrze!

Choroba Niemanna-

-Picka jest rzadką chorobą należącą do grupy chorób

dziedzicznych metabolicznych.

W naszym kraju cier-

pi na nią kilkadziesiąt osób i do tej pory nikt z tym

schorzeniem nie dożył dorosłości.

Choroba ta ataku-

je mózg i po kolei wyłącza procesy życiowe: chodze-

nie, mówienie i w końcu oddychanie.

Do niedawna

nie była znana żadna skuteczna metoda leczenia cho-

roby Niemanna-Picka.

Obecnie w wielu krajach,

zwie Zavesca (miglustat) jest z powodzeniem stoso-

wany w leczeniu chorych na chorobę Niemanna-Pi-

cka typu C.

U większości chorych obserwuje się spo-

wolnienie postępu choroby lub całkowite jego zatrzy-

manie.

Niektóre objawy wywołane chorobą powoli

ustępują.

Niestety w Polsce lek ten nie jest refundo-

wany, a miesięczne koszty leczenia, w zależności od

masy ciała chorego, kształtują się w granicach 25–

75 tys. zł.

Rodziny chorych z niecierpliwością i wielką na-

dzieją oczekiwały uruchomienia terapeutycznego

programu zdrowotnego z zastosowaniem preparatu

leczniczego Zavesca w leczeniu choroby Niemanna-

-Picka, który miał być wprowadzony w październiku

2011 r.

Niestety tuż przed wejściem ustawy refunda-

cyjnej okazało się, że mimo przeprowadzonych kon-

sultacji społecznych i złożenia stosownej dokumen-

tacji przez producenta leku program ten nie może

zostać wprowadzony.

Po wejściu w życie ww. ustawy

zaczęto ponowną walkę o ujęcie leku Zavesca na liście

leków refundowanych.

W czerwcu 2013 r. minister-

stwo wydało jednak postanowienie, w którym odmó-

wiono objęcia refundacją leku Zavesca.

Dla rodziców chorych dzieci uruchomienie pro-

gramu było i nadal jest jedyną nadzieją na ratowanie

ich życia.

W krajach Unii Europejskiej, w których

preparat Zavesca jest refundowany, dzieci chore na

NPC dostają ten lek i żyją.

Wierzymy, i liczymy na

to, że Pan Minister zrobi wszystko ze swojej strony,

aby w Polsce chore dzieci dostały szansę na życie

i jak najszybciej rozpoczęły leczenie.

1.

Dlaczego, mimo wcześniejszych ustaleń, lek Za-

vesca stosowany w leczeniu choroby Niemanna-Pi-

cka, którego nie można zastąpić żadnym innym le-

kiem, nie został wprowadzony na listę leków refun-

dowanych?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza pomóc

rodzicom dzieci chorych na tę rzadką chorobę gene-

tyczną?

Poseł Ewa Drozd

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20951)

do ministra transportu,

pn. „Budowa obwodnicy miasta Kłodzka

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilkunastu lat

mieszkańcy ziemi kłodzkiej, a przede wszystkim mia-

sta Kłodzka, oczekują na wybudowanie obwodnicy

tego miasta.

Inwestycja, która usprawniłaby ruch na

drogach krajowych nr 33, nr 46 oraz nr 8, a przede

wszystkim rozładowała ruch w mieście Kłodzku i za-

pewniła bezpieczeństwo jego mieszkańcom, była wie-

lokrotnie przesuwana w czasie i do dnia dzisiejszego

nie powstała.

2011–2015” stanowiącym załącznik do uchwały Rady

alizacja przewidziana jest po roku 2013 (poz. 64).

Mogłoby to wskazywać, zwłaszcza w zestawieniu

z listą inwestycji priorytetowych, iż obwodnica

Kłodzka nie wydaje się być traktowana tak prioryte-

towo, jak wskazują na to fakty.

Natężenie ruchu notowane na DK 33, DK 46 i DK

8 w czasie generalnego pomiaru ruchu wykonywane-

go w 2010 r. przez GDDKiA wskazuje, iż średni do-

bowy ruch na tych drogach jest porównywalny (jeśli

w niektórych przypadkach nie większy) z drogami,

na których zostały zrealizowane obwodnice miast

oraz modernizacje dróg.

Bardzo wymowne jest w tym

miejscu porównanie SDR na odcinku Kłodzko – Ząb-

kowice Śl.

(DK 8) na drodze jednopasmowej w każ-

dym kierunku wynoszącego 10 998 pojazdów na dobę

(!) z SDR na odcinku węzeł Kostomłoty – węzeł Kąty

Wrocławskie autostrady A4 (trzypasmowej w każdym

kierunku), który wynosi 36 008 pojazdów na dobę.

Natężenie ruchu na DK 33 w samym Kłodzku (0,0-

0,3 km) wynosi natomiast aż 13 877 pojazdów na

dobę i również odbywa się na drodze jednopasmowej

w każdym kierunku.

Bardzo ważnym argumentem – pod kątem bez-

pieczeństwa ruchu – przemawiającym za jak najszyb-

szą realizacją tej inwestycji jest ogromne zagrożenie

stwarzane przez samochody ciężarowe przejeżdżają-

ce z DK 46 przez rondo w Kłodzku łączące DK 33

78

i DK 46.

Stromy zjazd na DK 46 od rogatek Kłodzka

w kierunku ronda w połączeniu z natężeniem ruchu

pojazdów ciężarowych na tej drodze (ponad 1000 na

dobę) jest przyczyną bardzo poważnych wypadków

z udziałem pojazdów ciężarowych, do jakich doszło

na tym skrzyżowaniu na przestrzeni ostatnich kilku

lat.

Ostatni, bardzo tragiczny w skutkach (zginął kie-

rowca) miał miejsce 4 września 2013 r.

Kolejnym faktem przemawiającym za realizacją

obwodnicy Kłodzka jest fakt, iż w chwili obecnej re-

alizowane jest przez władze województwa dolnoślą-

skiego „Studium pasma rozwoju południowej części

S5 wraz z analizami techniczno-ekonomiczno-środo-

wiskowymi”.

Zadanie to – mające na celu podniesie-

nie rangi drogi krajowej DK 8 do rangi drogi ekspre-

sowej – zostało zapisane w „Strategii rozwoju woje-

wództwa dolnośląskiego do roku 2020”: „Budowa

dróg o znaczeniu ponadregionalnym w standardzie

autostrady lub drogi ekspresowej (…..)

S5 (Poznań

– Wrocław – Boboszów)”.

W tym kontekście, jak rów-

nież w powiązaniu z przeprowadzoną w ostatnich

latach modernizacją DK 46 na odcinkach biegnących

w kierunku Kłodzka, realizacja obwodnicy Kłodzka

jest zdecydowanie konieczna.

Od 2010 r.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

nie pn. „Opracowanie dokumentacji projektowej dla

budowy obwodnicy m.

Kłodzko w ciągu drogi krajo-

które w chwili obecnej przechodzi etap finalizacji, co

oznacza, iż dokumentacja konieczna do rozpoczęcia

inwestycji jest praktycznie gotowa.

Generalna Dy-

ławiu jest w chwili obecnej gotowa do przeprowadze-

nia przetargu na wyłonienie wykonawcy inwestycji.

Szanowny Panie Ministrze!

4 czerwca 2013 r.

niającą uchwałę Rady Ministrów nr 10/2011 z dnia

mu wieloletniego pod nazwą „Program budowy dróg

inwestycji nie znalazła się obwodnica miasta Kłodz-

ka, choć – biorąc pod uwagę powyższe – trudno zna-

leźć argumenty, które przemawiałyby przeciw reali-

zacji tej inwestycji.

2 sierpnia 2013 r. minister transportu, budowni-

ctwa i gospodarki morskiej skierował do uzgodnienia

projekt uchwały Rady Ministrów ponownie zmienia-

jącej uchwałę Rady Ministrów w sprawie ustanowie-

nia programu wieloletniego pod nazwą „Program

jekcie tym na liście niektórych inwestycji polegają-

cych na budowie obwodnic na drogach krajowych

realizowanych w nowej perspektywie finansowej UE

2014–2020 (załącznik nr 6) znalazła się budowa ob-

wodnicy Kłodzka.

jące pytanie: Czy inwestycja pn. „Budowa obwodnicy

wana w najbliższym czasie, tj. począwszy od roku

2013?

Z poważaniem

Poseł Jakub Szulc

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20952)

do prezesa Rady Ministrów

kompetencji i radykalnego ograniczenia

kosztów administracji

Szanowny Panie Premierze!

Niniejszą interpela-

przed wyborami parlamentarnymi w 2007 r. pisał

Pan o planach „racjonalizacji zasobów, podniesienia

kompetencji i radykalnego ograniczenia kosztów ad-

ministracji”.

Biorąc pod uwagę, że projekt ustawy

nostkach budżetowych i niektórych innych jednost-

kach sektora finansów publicznych w latach 2011

i 2013 nie został uchwalony, chciałbym dowiedzieć

się, czy Rada Ministrów postanowiła rozwiązać prob-

lem przerostu zatrudnienia w ministerstwach.

Z da-

nych przedstawianych w mediach wynika, że zatrud-

nienie w resortach z roku na rok wzrasta, a wraz ze

wzrostem zatrudnienia rosną wydatki na utrzyma-

nie pracowników administracji.

Zależy mi na uzyska-

niu pełnego obrazu ewolucji poziomu zatrudnienia

w ministerstwach wraz z liczbą sekretarzy i podse-

kretarzy stanu, także w dwóch poprzednich kaden-

cjach Rady Ministrów.

W związku z nakreślonym powyżej problemem

na poniższe pytania:

1.

Jaki był poziom zatrudnienia w ministerstwach

na dzień 1 sierpnia 2005 r., z uwzględnieniem i wy-

szczególnieniem liczby sekretarzy i podsekretarzy

stanu, z podziałem na poszczególne ministerstwa?

2.

Jaki był poziom zatrudnienia w ministerstwach

na dzień 1 sierpnia 2006 r., z uwzględnieniem i wy-

79

3.

Jaki był poziom zatrudnienia w ministerstwach

na dzień 1 sierpnia 2013 r., z uwzględnieniem i wy-

mania przez interpelowanego.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20953)

do ministra finansów

w sprawie uruchomienia

przez Ministerstwo Finansów

dla urzędów pracy środków

Szanowny Panie Ministrze!

W całej Polsce w urzę-

dach pracy skończyły się lub właśnie kończą się środ-

ki na walkę z bezrobociem.

Brakuje funduszy na tzw.

niądze na staże, roboty publiczne, prace interwencyj-

ne, szkolenia czy tak bardzo popularne wśród bezro-

botnych dotacje na zakładanie własnej działalności

gospodarczej.

W połowie lipca minister pracy i poli-

tyki społecznej Władysław Kosiniak-Kamysz, wie-

dząc, że pieniądze na walkę z bezrobociem się koń-

czą, wystąpił do Pana jako ministra finansów o uru-

chomienie dodatkowych środków z Funduszu Pracy

w wysokości 500 mln zł.

Do tej pory Ministerstwo

Finansów nie odpowiedziało, kiedy i w jakiej wyso-

kości środki na walkę z bezrobociem zostaną odblo-

kowane.

Wszyscy wiedzą, że bezrobocie gwałtownie

rośnie w trzecim, a w szczególności w czwartym

kwartale.

Jesienią kończą się prace sezonowe i osoby

je wykonujące wracają do rejestrów bezrobotnych.

Zazwyczaj po wakacjach (we wrześniu) rejestrują się

w pośredniakach absolwenci szkół i uczelni wyż-

szych.

Liczą oni na staże, które umożliwiają im w ten

sposób zaistnienie na rynku pracy.

Brak środków

w urzędach pracy na aktywne formy walki z bezro-

bociem spowoduje jego gwałtowny wzrost.

Dodatko-

we środki z Funduszu Pracy muszą zostać urucho-

mione jak najszybciej.

Potrzebny przecież jest jeszcze

czas na ich podział między poszczególne powiaty oraz

stosowne uruchomienie w ramach danych urzędów

pracy.

Tymczasem brak decyzji w tej sprawie przez

Ministerstwo Finansów blokuje potrzebne środki.

ne przez Ministerstwo Finansów środki z Funduszu

dla urzędów pracy?

2.

Dlaczego Ministerstwo Finansów zwleka tak

długo z podjęciem stosownej decyzji w tej sprawie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Adam Lipiński

Legnica, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20954)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie planów objęcia podatkiem

miast rolnym (który miał zostać zlikwidowany), będą

także rolnicy.

pytanie:

2.

Kto merytorycznie wedle kompetencji powinien

Jasło, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20955)

do ministra pracy i polityki społecznej

nad niepublicznymi agencjami

zajmującymi się wykonywaniem

pracy socjalnej w gminie

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z pracami

legislacyjnymi dotyczącymi wyborów podmiotów ze-

wnętrznych przy zadaniach z zakresu pracy socjalnej

przez gminy zwracamy się do Pana Ministra z proś-

1.

Jakie organy będą sprawować nadzór nad pry-

watnymi agencjami?

80

2.

Kto będzie przeprowadzał kontrolę działalności

prywatnych agencji?

3.

Jaki będzie zakres kontroli?

4.

W jaki sposób będą egzekwowane efekty ich

pracy?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 20956)

do ministra finansów

w sprawie poboru opłaty uzdrowiskowej

w szpitalach uzdrowiskowych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

ską w sprawie poboru opłaty uzdrowiskowej w szpi-

talach uzdrowiskowych.

Prezes Zarządu Stowarzyszenia Gmin Uzdrowisko-

wych RP oraz burmistrz gminy Rymanów Wojciech

Farbaniec w przesłanym stanowisku zwrócili uwagę na

stwierdza się, że „opłaty miejscowej oraz opłaty

uzdrowiskowej nie pobiera się (...) od osób przebywa-

jących w szpitalach (...)”.

Jeśli chodzi o pojmowanie statusu szpitala na

w orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie ma

wątpliwości, że uzyskanie przez podmiot prowadzący

leczenie uzdrowiskowe statusu szpitala zwalnia

z obowiązku naliczania opłaty uzdrowiskowej i miej-

scowej (np. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r.,

II FSK 408/10).

Jednak w tym samym orzeczeniu sąd

stwierdza: „Mając na uwadze brzmienie przywołanych

przepisów (tj. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym

i ustawy o działalności leczniczej), błędnie przyjęły to

organy podatkowe, że definicję „szpitala”z ustawy

o działalności leczniczej stosuje się do definicji „szpi-

tala” z ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym”.

Wynika z tego, że słowo „szpital” ma pojęcie jed-

norodne tylko na gruncie ustawy o podatkach i opła-

tach lokalnych, a inaczej jest traktowane na gruncie

przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym i usta-

wy o działalności leczniczej.

Zdaniem Zarządu SGU

RP jest to zasadne, ponieważ szpital uzdrowiskowy

nigdy nie pełnił i nie pełni tych funkcji, jakie pełnią

szpitale ogólne lub specjalistyczne.

Także praktyka,

jaka wiąże się z pobytem w szpitalu uzdrowiskowym,

wskazuje jednoznacznie, że jego rola i zakres działań

są prawie takie same jak w przypadku sanatorium.

Obecnie wiele szpitali uzdrowiskowych prowadzi

działalność przypisaną im w art. 8 ustawy o leczni-

ctwie uzdrowiskowym w bardzo ograniczonym za-

kresie.

Nagminne stają się natomiast przypadki

przyjmowania do takich obiektów osób wyłącznie na

leczenie uzdrowiskowe.

Wówczas obiekt, mając sta-

tus szpitala, nie pobiera opłaty uzdrowiskowej od

osób w nim przebywających.

Coraz liczniejsze są rów-

nież przypadki przyjmowania do szpitala uzdrowi-

skowego osób na pełnopłatny pobyt z ordynacją za-

biegów typowo sanatoryjnych.

Także w tym przypad-

ku nie pobiera się opłaty uzdrowiskowej za pobyt

w takim szpitalu, czego dowodami są trwające spory

sądowe.

Ministerstwo Zdrowia uważa, że od pacjen-

tów przebywających na leczeniu sanatoryjnym w szpi-

talu uzdrowiskowym należy pobierać opłaty, ale sta-

nowisko to nie ma odzwierciedlenia w ustawie o po-

datkach i opłatach lokalnych.

Biorąc pod uwagę powyższe sytuacje oraz fakt, że

szpital uzdrowiskowy to jednak inna kategoria szpi-

tala, do którego pacjent może trafić bez żadnego skie-

rowania, za pełną opłatą lub na zasadzie skierowa-

nia, Zarząd SGU RP uważa, że pacjenci (kuracjusze)

tych szpitali powinni być objęci opłatą uzdrowisko-

wą, przeznaczaną na realizację zadań uzdrowisko-

wych określonych w art. 46 ustawy uzdrowiskowej.

Stosowne zmiany w ustawie ważne są nie tylko

z punktu widzenia interesów gmin uzdrowiskowych,

na które zostały nałożone liczne zadania, ale też

z punktu widzenia sprawiedliwości społecznej i rów-

noprawnego traktowania wszystkich podatników.

aby uregulować tę kwestię w zakresie uporządkowa-

nia jej pod względem interpretacji przepisów w toku

prac nad nowelizacją ustawy?

Z poważaniem

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20957)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie obowiązku wynikającego

selskiego wpłynął apel dotyczący obowiązku wynika-

Kodeks karny wykonawczy, tj. przesłania przez sąd

odpisu wyroku m.in. odpowiedniemu organowi samo-

rządu terytorialnego.

81

Przede wszystkim podkreśla się brak stosownego

wskazania w ww. regulacji konkretnego organu sa-

morządu terytorialnego, do którego odpis wyroku

powinien być przesłany.

Ponadto powstają wątpliwo-

ści, w jaki sposób powinien postąpić organ, jakie

czynności przedsięwziąć po otrzymaniu odpisu wy-

roku.

Aktualnie obowiązujące przepisy prawa nie

regulują tej materii mimo tego, że są to bardzo istot-

ne kwestie m.in. z uwagi na fakt, że sąd przesyła

odpis wyroku w sytuacji orzeczenia obowiązku po-

wstrzymania się od przebywania w określonych śro-

dowiskach lub miejscach, zakazu kontaktowania się

ślonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowa-

nego wspólnie z pokrzywdzonym lub zakazu opusz-

czania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu.

Często powyższe nakazy i zakazy są orzekane w sto-

sunku do sprawców przestępstw na tle seksualnym.

mi do Pana Ministra:

1.

W jaki sposób powinien postąpić organ samo-

rządu terytorialnego po otrzymaniu odpisu wyroku,

w szczególności jakie czynności powinien przedsię-

wziąć w celu wykonania nałożonego środka karnego?

2.

Jakie są przyczyny braku wskazania konkret-

nych organów administracji rządowej oraz samorzą-

du terytorialnego?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20958)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo trans-

portu wytypowało 11 obwodnic miast, na które po-

stępowania przetargowe miałyby rozpocząć się jesz-

cze w tym roku.

Pośród nich wymieniona została

także bardzo ważna dla mieszkańców pow. kłodzkie-

go obwodnica m.

Kłodzka.

Postępowania przetargo-

we dotyczące obwodnicy miałyby rozpocząć się jesz-

cze w tym roku, a łączny ich koszt szacuje się na

4 700 000 000 zł.

Środki mają pochodzić z Krajowego

Projekt uchwały w sprawie zmiany „Programu

z uzyskanymi informacjami jest na etapie uzgodnień

Szanowny Panie Ministrze, priorytetową sprawą

jest potrzeba rozpoczęcia inwestycji budowy obwod-

nicy m.

Kłodzka, która ma charakter ponadlokalny

i jest niezbędnym elementem transportu południowej

części aglomeracji kraju oraz Dolnego Śląska.

Słuszność tej inwestycji jest bezsprzeczna.

Świa-

domość tego mają władze lokalne z burmistrzem

miasta na czele oraz mieszkańcy miasta Kłodzka.

Szczególnie istotne są niepokojące liczby wypad-

ków.

W dniu wczorajszym samochód ciężarowy prze-

wożący na pace kilkanaście ton cegieł – pustaków,

wjeżdżając do Kłodzka od strony Nysy, z dużą pręd-

kością wpadł na rondo, ścinając przydrożne latarnie.

Następnie z impetem uderzył w drzewo.

Kierowca

wypadku nie przeżył.

Jest to już kolejny z rzędu wy-

padek z udziałem tira na kłodzkim rondzie.

Tylko

w ciągu ostatnich dwóch lat odnotowano kilka po-

ważnych kolizji drogowych.

To kluczowe zadanie rozwiąże obecny problem ru-

chu tranzytowego w kierunkach: wschodnim – droga

krajowa nr 46 oraz południowym – droga krajowa

nr 33, a także zwiększy bezpieczeństwo uczestników

ruchu transportowego oraz mieszkańców Kłodzka.

1.

Ile jeszcze tragicznych wypadków musi się wy-

darzyć, aby w końcu ministerstwo transportu podję-

ło radykalne działania, które poprawią bezpieczeń-

stwo na wskazanym odcinku drogi?

2.

Jakimi czynnikami kierować się będzie mini-

sterstwo transportu, decydując o kolejności budowy

wytypowanych obwodnic?

Czy ważniejszy będzie

komfort, czy bezpieczeństwo mieszkańców?

3.

Kto sprawuje kontrole nad ustaleniem kolejno-

ści budowy obwodnic?

4.

Czy wobec argumentów przedstawionych w ni-

niejszej interpelacji ministerstwo transportu jest

skłonne przychylić się do uzasadnionego wniosku

mieszkańców oraz władz lokalnych o przyspieszenie

realizacji przedmiotowej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

Kłodzko, dnia 12 września 2013 r.

82

Interpelacja

(nr 20959)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach poprawy

cinku obejmującym teren miasta i gminy Ząbkowice

Śląskie wymagana jest natychmiastowa interwencja

ze strony Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej.

Ministra z następującym pytaniem, czy „Program

mach inwestycji realizowanych w nowej perspekty-

wie finansowej UE 2014–2020 jest w stanie objąć:

1.

Budowę chodnika wzdłuż drogi krajowej nr 8

na odcinku od miejscowości Szklary-Huta do skrzy-

żowania z drogą powiatową nr 3162D?

km 66+521,5 do km 66+845,00 w miejscowości

Szklary-Huta?

3.

Przebudowę skrzyżowania drogi krajowej nr 8

z drogą powiatową nr 3158D w miejscowości Braszo-

wice?

4.

Przebudowę skrzyżowania drogi krajowej nr 8

z drogą powiatową nr 3162D – zjazd do miejscowości

Sulisławice?

Powyższe utrudnienia komunikacyjne powinny

być traktowane priorytetowo, ponieważ w znacznym

stopniu poprawią one bezpieczeństwo ruchu kołowe-

go i pieszego na drodze krajowej nr 8 na obszarze

gminy Ząbkowice Śląskie.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

Interpelacja

(nr 20960)

do ministra transportu,

komunikacyjnego na drodze krajowej nr 8

jest najważniejszym ciągiem komunikacyjnym połu-

dniowej części Dolnego Śląska i jedną z najważniej-

szych dróg w całym województwie.

Łączy ona Wroc-

ław, Kłodzko oraz polsko-czeskie przejście graniczne

w miejscowości Kudowa-Słone.

Jest również głów-

nym korytarzem transportowym łączącym Polskę

z Czechami w zachodniej części kraju.

Niestety, zły

stan tej drogi nie tylko wstrzymuje rozwój gospodar-

czy rejonu, ale odpowiada również za ogromną ilość

wypadków śmiertelnych, dzięki którym trasa ta nosi

niechlubną nazwę drogi śmierci.

Zły stan dróg w tym rejonie wpływa bardzo nega-

tywnie na rozwój rynku pracy, a co się z tym wiąże,

także ze wzrostem i tak dużego bezrobocia.

Poprzez

niedostateczną infrastrukturę drogową rejonu brak

jest nowych inwestycji, a także w znaczącym stopniu

ograniczona jest działalność miejscowości uzdrowi-

skowych, z których słynie powiat kłodzki.

Podane

argumenty mają wpływ na marginalizację gospodar-

czą naszych terenów przygranicznych oraz wzrost

skrajnego ubóstwa.

1.

Czy możliwe jest włączenie do planu „Progra-

mu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015”

w ramach inwestycji realizowanych w nowej perspek-

tywie finansowej UE 2014–2020 trasy ekspresowej

S5 w przedłużonej formie, tak by łączyła ona przy-

najmniej Wrocław z Kłodzkiem, a najlepiej Wrocław

z przejściem granicznym Kudowa-Słone?

2.

Czy istnieją plany przekształcenia trasy DK8

do parametrów drogi ekspresowej?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

(nr 20961)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Tysiące rodziców pod-

pisują się pod petycjami wzywającymi resort eduka-

cji do nowelizacji ustawy przedszkolnej.

Chodzi

o zmiany, które weszły w życie 1 września.

Zgodnie

z nimi 5 godzin opieki przedszkolnej będzie nadal

opieki nad dzieckiem rodzice nie będą mogli zapłacić

więcej niż 1 zł.

W efekcie tych zmian przedszkola musiały zrezyg-

nować ze współpracy z zewnętrznymi firmami, które

organizowały dzieciom np. zajęcia z baletu, koła te-

atralne czy naukowe, bo opłaty za nie wykraczały

poza ustaloną przez Ministerstwo Edukacji symbo-

liczną złotówkę.

Ministerialne regulacje doprowadziły do absur-

83

wolona.

Rodzice, bo nie mogą wykupić dziecku dodat-

kowych zajęć, które do tej pory przedszkole oferowa-

ło.

Chcąc zorganizować takie zajęcia poza przedszko-

lem, będą musieli ponieść znacznie wyższe koszty

i poświęcić popołudniowy czas.

Przedszkola, bo mu-

szą tłumaczyć się przed zirytowanymi rodzicami

i boleśnie odczuwają zbyt głęboką ingerencję pań-

stwa w ofertę edukacyjną, którą do tej pory kreowa-

ły, odpowiadając na zapotrzebowanie rodziców.

Trzecia grupa również nie kryje swojego zadowo-

lenia.

Z dnia na dzień zatrudnienie straciły również

tysiące drobnych przedsiębiorców (osób z uprawnie-

niami pedagogicznymi), które żyły z organizowania

przedszkolakom dodatkowych zajęć.

Pomimo wielu zapewnień, iż zależy pani minister

na tym, aby przedszkola i zajęcia dodatkowe były do-

stępne dla wszystkich, wielu rodziców niepokoi się

jednak, że pula zajęć dostępnych w podstawie pro-

gramowej jest niewystarczająca, a samorządom nie

wystarczy środków, aby zapewnić wysoką jakość na-

uczania.

Już teraz wielu samorządowców podkreśla,

że będzie niezwykle trudno sfinansować zarówno

nowe miejsca w przedszkolach, jak i zajęcia dodatko-

we z jednej dotacji.

Zdaniem pani minister, zajęcia dodatkowe mogli-

by prowadzić nauczyciele z danego przedszkola.

Prob-

lem w tym, że zgodnie z nowymi przepisami muszą

mieć odpowiednie przygotowanie metodyczne i po-

siadać certyfikat uprawniający do prowadzenia kon-

kretnych zajęć.

Wielu przedszkolnych pedagogów ich

nie posiada, bo wiąże się to z dodatkowymi studiami

za własne pieniądze.

Inne rozwiązanie, które pani

proponuje, to znalezienie kadry z odpowiednimi upraw-

nieniami, tyle że zazwyczaj wymaga to czasu.

Szanowna Pani Minister, pomysł nie podoba się

rodzicom, którzy nie kryją, że ich zdaniem, to nietra-

fiona inicjatywa ministerstwa.

Dodatkowo przekonu-

ją, że państwo ograniczyło ich swobodę wyboru ścież-

ki edukacyjnej dziecka.

To rodzice, a nie urzędnicy

mają prawo do decydowania o edukacji własnego

dziecka i prawo do decydowania o przeznaczaniu na

ten cel własnych środków finansowych.

1.

Jak ministerstwo ustosunkuje się do postula-

tów przedstawionych przez rodziców dzieci przed-

szkolnych?

2.

Czy zdaniem Pani Minister tak liczne protesty

rodziców dotyczące ustawy przedszkolnej nie są wy-

starczającym powodem do nowelizacji ustawy bądź

wydania takiej interpretacji przepisów, która pozwo-

li na organizowanie zajęć dodatkowych w przedszko-

lach według starych zasad?

3.

Czy nie obawia się Pani Minister, że niezado-

wolenie rodziców przyczyni się do obejścia przepisów

w taki sposób, że to sami rodzice będą indywidualnie

podpisywać umowy z instruktorami lub umowy na

zajęcia dodatkowe będą finansowane przez rady ro-

dziców?

To nie przedszkole więc, tylko firma będzie

pobierała dodatkowe opłaty.

A czas spędzony na tych

zajęciach nie wliczy się do przedszkolnego czesnego.

lizuje pomysł przedszkola za złotówkę kosztem samo-

rządów?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

(nr 20962)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zaniechania likwidacji

rozwiązań emerytalnych przysługujących

w szczególnych warunkach

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podają media, od

11 września pod hasłem „Dość lekceważenia społe-

czeństwa” w stolicy trwają ogólnopolskie dni prote-

stu przeciwko polityce rządu.

Pomysłodawcami pikie-

ty są trzy główne centrale związkowe: Forum Związ-

ków Zawodowych, NSZZ „Solidarność” i Ogólnopol-

skie Porozumienie Związków Zawodowych.

Podczas tych dni związki zawodowe domagają się

od rządu m.in. rzeczywistego, a nie pozorowanego

dialogu społecznego w ramach Komisji Trójstronnej

oraz odpowiedzi i realizacji wystosowanych przez

nich postulatów.

Jednym z nich jest zaniechanie li-

kwidacji rozwiązań emerytalnych przysługujących

nych lub o szczególnym charakterze.

1.

Jakie są motywy wprowadzenia tak niekorzyst-

nych zmian dotyczących likwidacji rozwiązań eme-

rytalnych przysługujących pracownikom zatrudnio-

nym w warunkach szczególnych lub o szczególnym

2.

Czy rząd przychyli się do postulatu protestują-

cych i zaniecha likwidacji tych rozwiązań?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 12 września 2013 r.

84

Interpelacja

(nr 20963)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie uchwalenia przez Sejm RP

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podają media,

pod 11 września od hasłem „Dość lekceważenia spo-

łeczeństwa” w stolicy trwają ogólnopolskie dni pro-

testu przeciwko polityce rządu.

Pomysłodawcami pi-

kiety są trzy główne centrale związkowe: Forum

Związków Zawodowych, NSZZ „Solidarność” i Ogól-

nopolskie Porozumienie Związków Zawodowych.

cych i uchwali ustawy ograniczające stosowanie tzw.

umów śmieciowych?

2.

Jakie działania w tym zakresie zostały podjęte

przez rząd do tej pory?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Interpelacja

(nr 20964)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wycofania zmian

w Kodeksie pracy wprowadzających

nych dla pracowników zmian w kodeksie pracy wpro-

wadzających 12-miesięczne okresy rozliczeniowe cza-

su pracy i elastyczny czas pracy.

Po wprowadzeniu

tych rozwiązań pracodawcy mogą np. przez kilka

miesięcy nakazać pracownikom pracę po kilkanaście

godzin dziennie bez dodatkowych pieniędzy za nad-

godziny.

Z kolei przez pozostałą część roku pracow-

nicy będę odbierać niepłatne dni wolne lub pracować

po 4 godziny dziennie za połowę pensji.

1.

Jakie były motywy wprowadzenia tak nieko-

rzystnych zmian w Kodeksie pracy wprowadzających

cych i wycofa te zmiany z Kodeksu pracy?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 20965)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie postulatów uczestników

ogólnopolskich dni protestu

oraz odwołania ministra pracy i polityki społecznej

Władysława Kosiniaka-Kamysza.

Związkowcy chcą

również zmiany prawa o referendach ogólnokrajo-

wych.

Chodzi o to, aby po zebraniu 500 tys. podpi-

sów rozpisanie referendum było obligatoryjne.

Dziś

o tym, czy się ono odbędzie, decyduje Sejm.

Od 1989 r.

nie przeprowadzono ani jednego referendum ogólno-

krajowego z inicjatywy obywateli, a miliony podpisów

Polaków pod wnioskami referendalnymi trafiły do

sejmowej niszczarki.

1.

Czy rząd zaakceptuje i zrealizuje postulat pro-

testujących dotyczący zmiany prawa o referendach

ogólnokrajowych?

2.

Czy postulat protestujących dotyczący odwoła-

nia ministra pracy i polityki społecznej Władysława

Kosiniaka-Kamysza zostanie zrealizowany?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

85

Interpelacja

(nr 20966)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie rażących dysproporcji

w wynagrodzeniach i przeciążenia

obowiązkami pracowników

sądów i prokuratur

selskiego napływają liczne prośby o interwencję

w sprawie rażących dysproporcji w wynagrodzeniach

4 września przed gmachem Ministerstwa Sprawied-

liwości w Warszawie rozpoczęła się trzydniowa akcja

protestacyjna pracowników sądów i prokuratur.

Or-

ganizatorem protestu przed siedzibą resortu spra-

wiedliwości była Międzyzakładowa Organizacja Związ-

kowa NSZZ „Solidarność” Pracowników Sądowni-

ctwa oraz Związek Zawodowy Prokuratorów i Pra-

cowników Prokuratury RP.

Przyczyną akcji prote-

stacyjnej były rażące dysproporcje w wynagrodze-

niach pracowników zatrudnionych na podobnych

stanowiskach w poszczególnych sądach.

Dyspropor-

cje płacowe pomiędzy urzędnikami sądowymi, pra-

cownikami obsługi czy asystentami sędziów w róż-

nych sądach sięgają nawet kilkuset złotych, co przy

ich zarobkach jest ogromną kwotą.

Znaczna część

szeregowych pracowników sądów zarabia w grani-

cach 1200–1300 zł netto.

Pracownicy sądów i proku-

ratur skarżą się również na przeciążenie pracą i brak

sprawiedliwego wartościowania stanowisk.

Pracow-

nicy sądów i prokuratur o dysproporcjach płacowych

czy przeciążeniu pracą mówią od wielu lat.

Niestety

kolejni ministrowie sprawiedliwości kompletnie ig-

norują te apele.

dzy urzędnikami sądowymi, pracownikami obsługi

czy asystentami sędziów zatrudnionych na podob-

nych stanowiskach w poszczególnych sądach?

poprawy jakości pracy pracowników sądów i proku-

ratur oraz uregulowania kwestii dysproporcji pła-

cowych?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 20967)

do ministra pracy i polityki społecznej

czeństwa” trwają w stolicy ogólnopolskie dni prote-

wysokości płacy minimalnej zgodnie z obywatel-

skim projektem ustawy złożonym przez NSZZ „So-

lidarność”.

cych, który dotyczy podwyższenia wysokości płacy

wy złożonym przez NSZZ „Solidarność”?

(nr 20968)

do ministra finansów

w sprawie stworzenia osłonowego systemu

Szanowna Pani Minister!

Jak podają media, od

11 września od hasłem „Dość lekceważenia społe-

86

nich postulatów.

Jednym z nich jest zaprzestanie li-

kwidacji szkół i przerzucania finansowania szkolni-

ctwa publicznego na samorządy.

Likwidacja szkół staje się prawdziwym dramatem

dla wspólnoty lokalnej.

Miejsce pracy tracą nauczy-

ciele, młodzież zostaje zmuszona do zmiany środo-

wiska, rodzice muszą się martwić o dojazd do nowej,

często odległej placówki, zamykane są budynki,

w które jeszcze niedawno inwestowano, zrywa się

ciągłość tradycji kulturalnych, znikają ważne ośrod-

ki integracji lokalnych wspólnot.

A poza tym nikt nie

zastanawia się, gdzie będzie trzeba szukać pomiesz-

czeń szkolnych, gdy za parę lat minie dołek niżu de-

mograficznego.

Infrastrukturę oświatową można

zlikwidować jednym ruchem, ale czy będzie możliwa

jej odbudowa, gdy liczba dzieci w wieku szkolnym

wzrośnie?

cych sprzeciwiających się likwidacji szkół i przerzu-

cania finansowania szkolnictwa publicznego na sa-

morządy?

2.

Jakie działania zostały podjęte przez rząd do

tej pory w celu powstrzymania likwidacji szkół?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 20969)

do ministra edukacji narodowej

i przerzucania finansowania

caniu finansowania szkolnictwa publicznego na sa-

morządy?

(nr 20970)

do ministra zdrowia

w sprawie leczenia chorych na cukrzycę

Szanowny Panie Ministrze!

Co najmniej 3 mln

Polaków cierpi na cukrzycę, a u ok. miliona z nich

choroba ta jest niezdiagnozowana.

Zbyt wiele osób

dzie do poważnych komplikacji schorzenia.

Według przeprowadzonego raportu „Cukrzyca.

Ukryta pandemia.

Sytuacja w Polsce” liczba chorych

na cukrzycę stale wzrasta.

Od 2010 r., kiedy chorych

było 2,6 mln, liczba wzrosła o około 400 tys.

Raport mówi, że 90% tej liczby stanowią osoby

z cukrzycą typu 2.

Występuje przeważnie u ludzi

w wieku średnim lub starszym, którzy są otyli, pro-

wadzą siedzący tryb życia i kaloryczną dietą.

Pozo-

stałe 10% to głównie dzieci i młodzież zapadający na

cukrzycę typu 1.

W rankingu Międzynarodowej Federacji Diabeto-

logicznej (IDF) Polska zajmuje w Europie wysokie,

czwarte miejsce pod względem częstości występowa-

nia cukrzycy.

Przekłada się to na spore roczne kosz-

ty wynoszące 6 mld zł.

Jednak pod względem wydat-

ków na leczenie jednego chorego na cukrzycę Polska

wśród krajów UE wyprzedza jedynie Litwę i Łotwę.

Według prezesa Polskiego Towarzystwa Diabeto-

logicznego do powstrzymania tempa, w jakim wzra-

stają wydatki na cukrzycę, niezbędne są prężne dzia-

kacji społecznej na temat zdrowego stylu życia.

Tylko

skuteczny przekaz może zapobiec wielu nowym przy-

padkom cukrzycy.

Podkreśla też, że jeszcze aktywniej należy poszu-

Zwiększenie nakładów finansowych na leczenie i wczes-

ne wykrycie tego schorzenia w perspektywie czasu

87

pozwoli uzyskać oszczędności, ponieważ leczenie po-

wikłań cukrzycy kosztuje nas najwięcej.

problem?

2.

Jakie działania w walce z cukrzycą i otyłością

prowadzi Pana resort?

3.

Czy ministerstwo przewiduje zwiększenie na-

kładów finansowych na leczenie cukrzycy, tzw. kosz-

tów bezpośrednich?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20971)

do ministra zdrowia

w sprawie szybkiego wzrostu liczby

pacjentów w poradniach psychiatrycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Ponad 27% naszej po-

pulacji ma różnego rodzaju problemy ze zdrowiem

psychicznym.

Mało tego, kilka procent z nich ma po-

ważne, głębokie zaburzenia.

Panie Ministrze, w zatrważającym tempie wzra-

sta liczba pacjentów poradni psychiatrycznych.

Mu-

simy sobie uświadomić, że już co czwarta rodzina

w Polsce jest doświadczona przez problem ze zdro-

wiem psychicznym.

Jeśli oprzemy nasze dane na raporcie Narodowe-

go Programu Zdrowia Psychicznego, o którym pisze

„Dziennik Gazeta Prawna”, to niestety jasno widać,

że w ciągu ostatnich 20 lat ponad dwukrotnie wzro-

sła liczba osób z zaburzeniami psychicznymi leczo-

nymi w przychodniach.

Przykładowo w latach dzie-

więćdziesiątych leczono około 1600 pacjentów na

100 tys. osób.

W roku 2010 było ich już ponad 3600.

Wyliczając dalej, to liczba zaburzeń psychotycznych

wzrosła czterokrotnie, natomiast zaburzeń związa-

nych z używaniem leków i narkotyków aż siedmio-

krotnie!

Według prasy jest to po części zasługa NFZ, który

zbyt nisko wycenia pomoc psychologiczną.

Blokuje

w ten sposób rozwój poradni, a tym samym brakują-

ce 10 tys. miejsc w ośrodkach dla osób z zaburzenia-

mi psychicznymi.

2.

Jakie jest Pana stanowisko oraz co resort zdro-

wia zamierza zrobić w omawianej kwestii?

3.

Czy i jakie środki przewiduje ministerstwo na

pomoc poradniom psychologicznym?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 20972)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie utraty przez strażaków rolników

prawa do ubezpieczenia w KRUS

Szanowny Panie Ministrze!

Z niedowierzaniem do-

szły do mnie informacje, że rolnicy, którzy służą w jed-

nostce OSP (społecznie gaszą pożary, pomagają usunąć

skutki nawałnic czy wypadków samochodowych), mogą

stracić rolnicze emerytury z KRUS.

Dotyczy to m.in.

strażaków sołtysów, a w szczególności kierowców wo-

zów bojowych i tzw. gospodarzy jednostki OSP.

To oni

bowiem najczęściej podpisują z gminami umowy zlece-

nia na utrzymanie i konserwację sprzętu jednostki, do-

stając za to jedynie ok. 100 zł.

Sytuacja ta może bardzo negatywnie odbić się na

bezpieczeństwie mieszkańców.

Jeżeli zabierze się

ubezpieczenie rolnicze rolnikom pracującym na nie

całe życie, a jednocześnie udzielającym się od lat

w jednostkach OSP dla dobra społecznego, a nie wy-

nagrodzenia, to zaczną oni odchodzić ze straży.

Przepisy mówią, że rolnik strażak, który popisze

umowę zlecenie bądź każdą inną, która podlega obo-

wiązkowi odprowadzania składek do ZUS-u, traci

prawo do ubezpieczenia z KRUS.

Należy wspomnieć, iż pieniądze (ok. 100 zł), które

dostaje ochotnik, nie są współmierne do obowiązków,

które wykonuje.

W rzeczywistości strażacy często

przekazują odebrane pieniądze na rzecz swojej jed-

nostki.

Zabieranie zatem KRUS za to, że ktoś chce

pracować społecznie, jest co najmniej niesprawiedliwe.

Przykładem jest pewien rolnik jednej z mazowie-

ckich gmin, który dostał pismo z KRUS informujące

go, że przez społeczną pracę w ochotniczej straży po-

żarnej stracił właśnie 13 lat stażu ubezpieczeniowe-

go w KRUS!

Na Podkarpaciu takich przypadków jest

i może być znacznie więcej.

Pamiętać przy tym należy, że rolnicy, by otrzymać

emeryturę muszą mieć 25 lat stażu pracy.

W przy-

padku gdy stracił część tego stażu, pozostaje mu tyl-

ko liczyć na emeryturę z ZUS, która przy dochodzie

strażaka ochotnika wyniesie zaledwie kilkanaście

złotych miesięcznie.

1.

Jakie jest Pana Ministra stanowisko i co zamie-

rza Pan zrobić w tej sprawie?

88

2.

Czy zdaniem Pana Ministra śmieszna kwota

w umowie pomiędzy gminą a strażakiem rolnikiem

na utrzymanie porządku w jednostce (nie wynagro-

dzenie) ma być decydującym czynnikiem odbioru

ubezpieczenia rolniczego?

Gdzie zdrowy rozsądek

i wsparcie dla ludzi narażających swoje życie dla ra-

towania innych?

3.

Czy Pan Minister podejmie kroki do zmian

przepisów i wprowadzenia odstępstw dla rolników

udzielających się społecznie w jednostkach OSP tak,

by mogli osiągać dodatkowe zarobki (np. do 500 zł)

bez utraty prawa do ubezpieczenia w KRUS?

4.

Czy ministerstwo dostrzega skutki, jakie mogą

nastąpić w przypadku odbioru im KRUS?

Jak wtedy

mieszańcy będą mogli czuć się bezpiecznie, jeśli z jed-

nostek OSP zaczną odchodzić ochotnicy?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 20973)

do ministra finansów

Szanowny Panie Ministrze!

l kwietnia 2013 r. we-

Zgodnie z § 8 ust. l przedmiotowego rozporządze-

nia, paragon fiskalny musi zawierać ogromną liczbę

danych dotyczących transakcji:

w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca

zamieszkania podatnika,

b) numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP),

c) numer kolejny wydruku,

d) datę oraz godzinę i minutę sprzedaży,

e) oznaczenie: paragon fiskalny,

f) cenę jednostkową towaru lub usługi,

g) ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego

j) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku,

k) łączną kwotę podatku,

l) łączną kwotę sprzedaży brutto,

m) oznaczenie waluty, w której rejestrowana jest

ży brutto,

n) kolejny numer paragonu fiskalnego,

p) numer identyfikacji podatkowej nabywcy (NIP

q) logo fiskalne i numer unikatowy kasy,

r) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jedno-

znaczną ich identyfikację.

W przypadku identyfikacji towaru lub usługi,

zgodnie z regulacją zawartą w § 8 ust. l pkt 6 rozpo-

jestrujących, paragon fiskalny zawiera nazwę towaru

fikację, natomiast § 5 ust. l pkt 8 rozporządzenia mi-

na paragonie fiskalnym na nie mniejszą niż 12.

Tech-

niczne możliwości kas fiskalnych najczęściej pozwa-

lają zaś na użycie maksymalnie 18 znaków identyfi-

kujących towar.

Podatnicy używający kas fiskalnych, którzy zgła-

szają się do mojego biura poselskiego, wskazują, iż

w ramach prowadzonej przez nich działalności, opis

części towarów lub usług pozwalający na ich jedno-

znaczną identyfikację przez klienta – nawet przy

użyciu dopuszczanych przez prawo skrótów – nie

jest możliwy z powodu technicznych ograniczeń

urządzeń.

Dokładne określenie towarów lub usług w wie-

lu wypadkach powoduje również, iż pojemność pa-

mięci kas fiskalnych jest zbyt mała, by wprowadzić

dokładne nazwy wszystkich oferowanych towarów

lub usług.

Wprowadzenie nazw zbyt ogólnych lub skróto-

wych może budzić uzasadnione zastrzeżenia organów

podatkowych, natomiast zmiana kasy fiskalnej na

drukarkę fiskalną i urządzenie towarzyszące jest du-

żym obciążeniem finansowym dla drobnych przed-

siębiorców oraz osób chcących rozpocząć własną

Pragnę również zaznaczyć, iż przykłady zapisu

nazw towarów lub usług używane przez MF nie przy-

stają do większości problemów pojawiających w związ-

ku z wprowadzeniem nowego rozporządzenia.

ków Ministerstwo Finansów przedstawi systemową

wykładnię przedmiotowego fragmentu rozporządze-

nia, tak aby podatnicy mogli uniknąć zastrzeżeń ze

strony organów podatkowych?

2.

Czy Ministerstwo Finansów jest w posiadaniu

jakichkolwiek analiz, ocen wskazujących na jakiekol-

wiek pozytywne efekty zwiększenia wymagań doty-

czących opisów towarów lub usług na paragonach,

np. w zakresie zwiększenia wpływów do budżetu

89

państwa bądź wzrostu przedsiębiorczości wśród oby-

wateli?

Jeśli tak, proszę o ich udostępnienie.

3.

Jeśli Ministerstwo Finansów nie posiada ja-

kichkolwiek analiz, ocen wskazujących na zwiększe-

nie wpływów do budżetu państwa bądź wzrostu

przedsiębiorczości wśród obywateli, jaki jest powód

wprowadzenia dodatkowych, nadmiernych regulacji?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 12 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20974)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się do

przedstawianymi przez przedstawicieli grup produ-

centów rolnych, którzy zaniepokojeni są projektem

Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

2014–2020 w części dotyczącej zmian zasad finanso-

wania grup producentów rolnych, a konkretnie za-

wężenia katalogu dofinansowania.

Grupy producen-

tów rolnych wyrażają zaniepokojenie w szczególności

brakiem możliwości przeznaczenia środków dofina-

sowania na zakup środków produkcji takich jak pa-

sze, koncentraty, zboże.

Rolnicy zwracają także uwagę na zmianę sposobu

finansowania, który do tej pory pozwalał grupom pro-

ducentów na otrzymanie środków przed dokonaniem

inwestycji, natomiast po wprowadzeniu projektu

w obecnej formie będzie zmuszał ich do zaciągania kre-

dytów bankowych.

W obecnej sytuacji, która jest kry-

tyczna dla polskiego rolnictwa, wprowadzanie jeszcze

bardziej restrykcyjnych zasad finansowania grup pro-

ducentów rolnych doprowadzi do ograniczenia powsta-

wania nowych grup producenckich oraz znacznie

utrudni działalność tych już funkcjonujących.

Jakie działania podjęło Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi, aby zapewnić grupom producentów

rolnych korzystniejsze warunki finansowania w ra-

mach PROW 2013–2020 niż w poprzednim okresie

programowania?

Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pod-

jęło działania, aby katalog środków mogących być

przedmiotem dofinansowania dla grup producentów

rolnych nie uległ zawężeniu?

jęło działania przeciwko wprowadzeniu niekorzyst-

nych zasad finansowania grup producentów rolnych

w zakresie wypłaty kwot dofinansowania dopiero po

realizacji przez grupę producencką inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Robert Telus

(nr 20975)

do ministra transportu,

Prawidłowe funkcjonowanie państwa jest ściśle

związane z dobrym stanem infrastruktury transpor-

towej.

Wobec licznych problemów przy budowie i mo-

dernizacji kolejnych dróg w północno-wschodniej Pol-

sce istotną kwestią powinna być poprawa stanu ko-

munikacji kolejowej zarówno w ramach jednego wo-

jewództwa, jak i między województwami.

Można

zauważyć niekorzystną tendencję do braku należytej

troski, szczególnie o linie kolejowe, które łączą po-

szczególne województwa.

Bardzo negatywnie wpływa

to na spójność komunikacyjną naszego kraju.

Taka

sytuacja występuje chociażby w północno-wschodniej

części polski.

Jednym z problemów komunikacyjnych w woje-

wództwach warmińsko-mazurskim i podlaskim jest

zbyt mała ilość połączeń kolejowych, szczególnie

tych, które komunikują oba województwa.

Wobec tego apelujmy o przywrócenie połączenia

kolejowego między Olsztynem a Suwałkami, co wy-

daje się być rozwiązaniem racjonalnym z punktu wi-

dzenia mieszkańców Warmii, Mazur i Podlasia.

W obecnie obowiązującym rozkładzie jazdy istnie-

je połączenie kolejowe między tymi miastami, ale

w rzeczywistości nie spełnia ono swojej roli.

Trasa

biegnie przez Ełk i Białystok, przez co podróż pocią-

giem zajmuje prawie 9 godzin.

Długość trasy wynosi

aż 410 km, podczas gdy odległość między Olsztynem

a Suwałkami (zarówno drogowa, jak i kolejowa) to

tylko ok. 200 km.

Nie dziwi więc fakt, iż podróżni

zmuszeni do przemieszczania się na tej trasie wybie-

rają komunikację autobusową, która nie jest zbyt

komfortowa ze względu na fatalny stan dróg w woje-

wództwach warmińsko-mazurskim oraz podlaskim,

stanowi poważny problem.

Jest on szczególnie odczu-

walny ze względu na problemy wynikające z moder-

nizacji drogi krajowej S16.

90

Obecnie Olsztyn posiada połączenie kolejowe

z Ełkiem, są to linie kolejowe: Olsztyn – Szczytno

– Pisz – Ełk oraz Olsztyn – Korsze – Kętrzyn – Giży-

cko – Ełk.

W interpelacji z dnia 18 lipca 2013 r. do

Pana Ministra przedstawiałem argumenty także za

zachowaniem kursowania pociągów na trasie Czer-

wonka – Orzysz – Ełk.

Natomiast nie ma odpowied-

niego połączenia Ełk – Suwałki przez Olecko.

Jeszcze do niedawna istniało połączenie między

Ełkiem a Oleckiem, z którego korzystali mieszkańcy

tej części województwa warmińsko-mazurskiego, jed-

nak od dnia 1 stycznia 2013 r. zlikwidowano kursy

pasażerskie na tej trasie, tłumacząc to zbyt małą

ilością podróżnych.

Miało to negatywne skutki dla

mieszkańców, którzy stracili możliwość dojazdów do

pracy i szkoły.

Tymczasem wystarczyłoby, aby prze-

woźnik kolejowy bardziej racjonalnie ułożył rozkład

jazdy pociągów, zamiast likwidować połączenia.

Wcześniej zlikwidowano także połączenie Olecko

– Suwałki.

Tymczasem można zauważyć, iż miejscowości po-

łożone we wschodniej części województwa warmińsko-

-mazurskiego mają silne związki z Suwałkami, co wy-

nika z dawnego podziału administracyjnego kraju

przed 1999 r., kiedy istniały w północno-wschodniej

części kraju dwa województwa: olsztyńskie i suwal-

skie.

O tym może świadczyć chociażby fakt podlegania

sądów rejonowych w Ełku i Olecku Sądowi Okręgowe-

mu w Suwałkach, a nie w Olsztynie.

Ponadto w Ełku

znajduje się oddział Suwalskiej Specjalnej Strefy Eko-

nomicznej, co sprzyja kontaktom gospodarczym w tym

regionie.

Dużo osób z tych miast zdaje egzaminy na

wego w Suwałkach, a także korzysta z usług medycz-

nych w tamtejszym szpitalu wojewódzkim.

Tym bar-

dziej Ełk i Olecko powinny mieć bezpośrednie połą-

czenie kolejowe z Suwałkami.

1.

Kiedy nastąpi przywrócenie ruchu pasażerskie-

go między Ełkiem, Oleckiem i Suwałkami służącego

mieszkańcom regionu?

2.

Kiedy nastąpi uruchomienie przewozów po-

spiesznych między Suwałkami a Olsztynem, aby ist-

niało połączenie Suwałk z Gdańskiem i Szczecinem

oraz Poznaniem i Wrocławiem przez Olsztyn (istnia-

ły już takie połączenia), a także połączenie Olsztyna

w kierunku Litwy?

3.

Jakie działania Pan Minister zamierza podjąć

dla spójności komunikacyjnej północno-wschodniej

Polski?

Z poważaniem

Posłowie Krzysztof Jurgiel

i Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(nr 20976)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie archiwizacji, terminu

przechowywania i niszczenia dokumentów

w służbie cywilnej

W II połowie 2012 r., na podstawie art. 8 ust. 2

cenie prezesa Rady Ministrów w niektórych mini-

sterstwach przeprowadzona została kontrola koordy-

nowana w zakresie zatrudniania osób niepełno-

sprawnych w służbie cywilnej (numer kontroli: DKN-

5831-1/12/13).

Kontrolą objęto okres od dnia 26 listo-

kontrolne zrealizowano w okresie od dnia 5 września

2012 r. do dnia 30 listopada 2012 r.

Niezależnie od przedmiotu ww. kontroli w jej toku

stwierdzone zostały również nieprawidłowości, które

wać nie tylko w naborach z udziałem osób niepełno-

prawnych i które zdają się wskazywać na lukę w prze-

pisach regulujących materię naborów w służbie cy-

wilnej.

Jednymi z dostrzeżonych w trakcie kontroli prob-

lemów były braki w dokumentacji z przeprowadza-

nych naborów i niszczenie ofert kandydatów bezpo-

średnio lub w okresie nieodległym po ich zakończeniu.

W ramach ww. kontroli w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji kontrolą objęto 37 naborów, w tym

34 nabory na stanowiska niebędące stanowiskami

wyższymi w służbie cywilnej i 3 na stanowiska wyż-

sze.

Pełną dokumentację posiadało 13 z 37 badanych

naborów, natomiast w 23 naborach oferty kandyda-

tów zostały zniszczone

1)

.

W Ministerstwie Finansów kontrolą objęto 13 na-

borów, w tym 12 na stanowiska niebędące stanowi-

skami wyższymi w służbie cywilnej i 1 na stanowisko

wyższe.

W 3 naborach oferty kandydatów, zgodnie

z wewnętrznymi procedurami, po upływie 3 miesięcy

zostały zniszczone

2)

.

W Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego kontrolą objęto wszystkie ogłoszone w oznaczo-

nym okresie nabory (tj. 24 nabory – 22 na stanowiska

nej i 2 na stanowiska wyższe).

W 8 naborach oferty

3)

.

W Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego

kontrolą objęto wszystkie ogłoszone w oznaczonym

1)

Wystąpienie pokontrolne szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

z dnia 20 lutego 2013 r. (znak: DKN-5831-1(91)/12/13), s. 2.

2)

3)

91

okresie nabory (tj. 11 naborów – 7 na stanowiska nie-

będące stanowiskami wyższymi w służbie cywilnej

i 4 na stanowiska wyższe).

Ministerstwo dysponowa-

ło pełną dokumentacją jedynie 1 naboru.

W przypad-

kach pozostałych, zgodnie z wewnętrznymi regula-

cjami, oferty kandydatów zostały zniszczone (w przy-

padku naborów na stanowiska wyższe po upływie

naborów na stanowiska niebędące wyższymi po upły-

wie 3 miesięcy od dnia zatrudnienia wyłonionego

kandydata)

4)

.

W Ministerstwie Środowiska kontrolą objęto

10 naborów, w tym 6 na stanowiska niebędące sta-

nowiska wyższe.

W 1 naborze oferty kandydatów,

zgodnie z informacją zamieszczoną w ogłoszeniu

o naborze, po upływie 3 miesięcy zostały zniszczone

5)

.

W Ministerstwie Sportu i Turystyki kontrolą ob-

jęto wszystkie ogłoszone w oznaczonym okresie na-

bory (tj. 10 naborów – 7 na stanowiska niebędące

stanowiska wyższe).

W 6 naborach (w tym w 4 na

stanowiska niebędące wyższymi w służbie cywilnej

i w 2 na stanowiska wyższe) oferty kandydatów,

zgodnie z wewnętrznymi procedurami, zostały znisz-

czone po upływie 3 miesięcy od dnia obsadzenia sta-

nowiska

6)

.

W Ministerstwie Sprawiedliwości kontrolą objęto

26 naborów, w tym 25 na stanowiska niebędące sta-

stanowisko wyższe.

W 13 naborach oferty kandyda-

tów zostały zniszczone po upływie od 3 do 92 dni od

momentu rozstrzygnięcia postępowania.

Procedury

wewnętrzne nie przewidywały terminu zniszczenia

ofert

7)

.

W Ministerstwie Spraw Wewnętrznych kontrolą

objęto 25 naborów, w tym 23 na stanowiska niebędą-

ce stanowiskami wyższymi w służbie cywilnej i 2 na

stanowiska wyższe.

W 5 naborach oferty kandyda-

tów, zgodnie z wewnętrznymi procedurami, zostały

stępowania selekcyjnego

8)

.

W Ministerstwie Spraw Zagranicznych kontrolą

objęto 26 naborów, w tym 21 na stanowiska niebędą-

5 na stanowiska wyższe.

W 24 naborach oferty kan-

dydatów, którzy nie weszli do grupy pięciu najlep-

szych kandydatów, zgodnie z przyjętą w minister-

stwie praktyką, zostały zniszczone bezpośrednio po

zakończeniu naboru.

Dwa nabory znajdowały się na

etapie weryfikowania złożonych dokumentów.

Oferty

osób z grupy najlepszych kandydatów są niszczone

w momencie przekazywania akt do archiwum, tj. po

ok. 2 latach od przeprowadzenia naboru

9)

.

Powyższe ustalenia wskazują, iż niemal we wszyst-

kich kontrolowanych ministerstwach (z wyjątkiem

Ministerstwa Rozwoju Regionalnego) w trakcie pro-

wadzonych czynności kontrolnych mających za przed-

miot prawidłowość przeprowadzania naborów na

wolne stanowiska w służbie cywilnej nie były dostęp-

ne oferty kandydatów uczestniczących w niektórych

z tychże naborów (z uwagi na ich uprzednie zniszcze-

nie).

Jak wynika z powyższych danych, np. w Mini-

sterstwie Administracji i Cyfryzacji pełną dokumen-

tację posiadało jedynie 35,1% skontrolowanych nabo-

rów, zaś w Ministerstwie Sprawiedliwości – 50%.

W Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego peł-

ną dokumentację posiadał, jak wskazano, zaledwie

1 nabór z 11 kontrolowanych (9,1%), zaś w Minister-

stwie Spraw Zagranicznych żaden ze kontrolowa-

nych naborów nie posiadał pełnej dokumentacji

(z uwagi na przechowywanie ofert tylko najlepszych

kandydatów).

Powodem tego stanu rzeczy był – w zależności od

ministerstwa – albo brak regulacji i całkowita dowol-

ność w zakresie archiwizowania i niszczenia ofert

kandydatów uczestniczących w naborach, albo przy-

jęcie w wewnętrznych regulacjach bardzo krótkiego

3-miesięcznego terminu ich przechowywania.

Praktyka powyższa wydaje się dalece nieprawidło-

wa.

Niszczenie ofert kandydatów uczestniczących

w naborze bezpośrednio po jego zakończeniu lub też

w czasie nieodległym od jego zakończenia prowadzi do

sytuacji, w której następcze przeprowadzenie kontro-

li prawidłowości prowadzenia naborów jest mocno

utrudnione albo wręcz niemożliwe – z uwagi na brak

możliwości zestawienia przez osoby kontrolujące do-

kumentów źródłowych w postaci ofert kandydatów

z rozstrzygnięciami zapadającymi w toku naboru.

Stwierdzenie takie jest tym bardziej uzasadnione, iż

w trakcie kontroli (mającej za przedmiot tę czy inną

materię) sprawdzeniu poddawany jest w przeważającej

liczbie przypadków okres dłuższy aniżeli 3 czy 6 mie-

sięcy.

Powyższe wydaje się zatem również unicestwiać

możliwość rzetelnego i wszechstronnego rozpatrywa-

nia ewentualnych skarg ze strony osób uczestniczą-

cych w naborze, a także – w szerszym ujęciu – spra-

wowania nadzoru nad polityką kadrową prowadzoną

w urzędach organów administracji rządowej.

Mając na względzie wszystko powyższe, zwracam

wadzone zostaną regulacje, które ustanowią zasady

archiwizacji oraz terminy przechowywania i niszczenia

wiska w służbie cywilnej, w tym ofert kandydatów wraz

4)

z dnia 12 lutego 2013 r. (znak: DKN-5831-1(84)/12/13), s. 2.

5)

z dnia 13 grudnia 2012 r. (znak: DKN-5831-1(58/12), s. 2.

6)

z dnia 10 stycznia 2013 r. (znak: DKN-5831-1(68)/12/13), s.2.

7)

8)

z dnia 31 stycznia 2013 r. (znak: DKN-5831-1(79)/12/13), s. 2.

9)

z dnia 11 grudnia 2012 r. (znak: DKN-5831-1(56)/12), s. 2.

92

ze wszystkimi złożonymi przez nich dokumentami,

i w jakim terminie wejdą one w życie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 20977)

do ministra środowiska

w sprawie zmian w posiadanych

pozwoleniach zintegrowanych

Pozwolenia zintegrowane zostały transportowane

z prawa europejskiego do prawa polskiego ustawą pra-

poz. 150, z późn. zm.).

Głównym celem zmian ustawo-

wych było zintegrowane zapobieganie i ograniczenie

zanieczyszczeń.

Pozwolenia zintegrowane zastąpiły

dotychczas obowiązujące cząstkowe pozwolenia środo-

wiskowe, obejmując swym zakresem wszystkie od-

działywania na środowisko.

Aktualnie obowiązujące

pozwolenia zintegrowane działają na zasadzie certy-

fikatu na prowadzenie działalności przemysłowej.

Podmioty gospodarcze w kontekście zmian usta-

ze zmianami w instalacji zmuszone są do zmiany po-

siadanego pozwolenia zintegrowanego.

Firmy w związ-

ku z rozbudową mocy produkcyjnych starają się

o zmianę dotychczas posiadanego pozwolenia zinte-

growanego.

Zmiana ta jednak nie dotyczy wytwarza-

nych odpadów ani odpadów poddawanych odzyskowi

(recykling materiałowy).

Ministra z pytaniem dotyczącym zmian w posiada-

nych przez podmioty gospodarcze pozwoleniach zin-

tegrowanych: Czy przewiduje Pan Minister możli-

wość uzyskania zmiany pozwolenia zintegrowanego

w nawiązaniu do § 232 ust. 6 ustawy o odpadach:

„Pozwolenie zintegrowane wydawane przed dniem

rzanie i gospodarowanie odpadami, zachowują waż-

ność na czas, jaki zostały wydane.”?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Galla

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 20978)

do ministra środowiska

w sprawie zarządzania

zbiornikiem retencyjnym Turawa

Gmina Dobrzeń Wielki jest w kraju znana przede

wszystkim z tytułu umiejscowienia na jej terenie elek-

trowni Opole oraz perspektywy jej rozbudowy w najbliż-

szej przyszłości.

Mieszkańcy tej gminy borykają się

jednak z wieloma problemami wynikającymi z za-

mieszkiwania na specyficznym hydrologicznie terenie,

który nawiedzają coraz częściej powodzie.

Sytuacje tą

należy wiązać ze szczególnym usytuowaniem zlewni

górnej Odry, która obejmuje m.in. zlewnię Małej Pan-

wi.

Te rzeki stwarzały od wielu lat zagrożenie wystę-

powaniem wezbrań i powodzi zwłaszcza w ostatnich

20 latach, kiedy mieszkańcy gminy zostali doświad-

czeni trzema poważnymi powodziami.

Jak pokazały jednak doświadczenia powodzi

z 2010 r. oraz duże zagrożenie powodziowe na prze-

łomie maja i czerwca roku bieżącego, zaistniało ra-

cjonalne ryzyko godzące w interesy wszystkich stron,

związane z gospodarowaniem zbiornikiem retencyj-

nym usytuowanym na terenie pobliskiej gminy Tu-

rawa, na terenie której znajduje się zbiornik reten-

cyjny Turawa.

Zwiększone zrzuty wody z tego zbior-

nika, w powiązaniu z dużym stanem wody na Odrze,

są dla mieszkańców ciągłym zagrożeniem, dla ich

zdrowia, życia i mienia.

Biorąc pod uwagę usytuowanie zbiornika w struk-

turze Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we

Wrocławiu, czyli sąsiedniego województwa dolnoślą-

skiego, ustanowienie na zbiorniku obszarów naturo-

wych chroniących ptaki oraz pełnienie przez zbiornik

również funkcji rekreacyjnej dla gminy Turawa,

mieszkańcy gminy Dobrzeń Wielki, a szczególnie

Czarnowąsów, mają powody, by sądzić, że właśnie

powyższe funkcje są przy zbliżających się zagroże-

niach ważniejsze od ich bezpieczeństwa.

Po powodzi w 2010 r., we współdziałaniu z woje-

wodą opolskim, ustalono, że ulegnie zmianie instruk-

cja gospodarowania zbiornikiem, zwłaszcza w zakre-

sie obniżenia maksymalnego poziomu piętrzenia

i zwiększenia rezerwy i pojemności powodziowej, co

w konsekwencji zwiększy bezpieczeństwo powodzio-

we terenów położonych poniżej zbiornika.

W ramach

licznych pisemnych interwencji, po intensywnych

roku, kiedy okazało się, że po raz kolejny zbiornik nie

był przygotowany na przyjęcie zwiększonych ilości

wód, okazało się, że nowej instrukcji zarządzania

zbiornikiem od 2010 r. nie ma, a duże zrzuty wody

zgodne są z obowiązującą instrukcją, której nie moż-

na mieszkańcom udostępnić.

Dostępne dane ze stron

internetowych potwierdziły, że rezerwa na zbiorniku

była bardzo mała, a zrzuty wody nastąpiły za późno

o co najmniej 3 doby i wówczas musiały być na tyle

93

duże, że zagrażały mieszkańcom zamieszkałym po-

niżej zbiornika.

Do 2.06.2013 r. zrzuty kształtowały

się na poziomie 15m/sek., a następnie nawet powyżej

60m/sek.

Wg dostępnych, na dzień 3.06.2013 r., da-

nych rezerwa na zbiorniku turawskim wynosiła

26,01 mln m

3

, kiedy na zbiornikach retencyjnych

w Nysie wynosiła 59,58 mln m

3

, a w Otmuchowie

55,44 mln m

3

.

Gdyby nie nastąpiła zmiana frontu atmosferycz-

nego, w wyniku którego niż przesunął się na wschód,

zdaniem mieszkańców powódź na tym terenie byłaby

większa od tej z 2010 r.

Biorąc pod uwagę zdanie

mieszkańców gminy Dobrzeń Wielki, w których to

odczuciu zbiornik jest nieodpowiedzialnie zarządza-

ny, w wyniku czego brak jest prawidłowego zabezpie-

czenia przed potencjalną powodzią na rzece Mała

Panew oraz Odrze.

Mieszkańcy tych terenów zwró-

cili się o zmianę podporządkowania zbiornika turaw-

skiego i włączenie go w struktury kompetentnych

organów w województwie opolskim.

Mieszkańcy gmi-

ny nie chcą dopuścić do powstania na olbrzymią ska-

lę powodzi na tych terenach w wyniku złego i nieop-

tymalnego gospodarowania wodami w tym rejonie.

zbiornikiem Turawa, jak i innymi zbiornikami peł-

niącymi funkcję retencyjną:

1.

Jakie popełniono błędy w gospodarowaniu

wodą na zbiorniku turawskim na przełomie maja

i czerwca 2013 r., w wyniku których zalane zostały

znaczne tereny pól uprawnych i boisk oraz nastąpiły

liczne podtopienia na terenie gmin Dobrzeń Wielki

i Turawa?

Jaki podmiot ponosi odpowiedzialność za

podtopienia?

2.

Co zamierzają zrobić zarządy gospodarki wodnej,

aby poprawić gospodarkę wodną na retencyjnym zbior-

niku Turawa tak, by nie dochodziło do powodzi na te-

renach poniżej zbiorników wynikających także z ogrom-

nych zrzutów wody w nieodpowiednim czasie?

3.

Skąd tak długa procedura zmiany nowej in-

strukcji gospodarowania wodą na tym zbiorniku?

Jaki podmiot i w jakim zakresie jest odpowiedzialny

za te kwestie?

4.

Dlaczego Regionalny Zarząd Gospodarki Wod-

nej we Wrocławiu odmawia Stowarzyszeniu „Nasze

Czarnowąsy” dostępu do obowiązującej instrukcji

gospodarowania wodą na zbiorniku Turawa?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Galla

(nr 20979)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie limitów ograniczających

możliwości pracy zarobkowej dla osób

pobierających rentę socjalną

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 stycznia 2012 r.,

Nr 224, poz. 1338), próg zarobków, do którego osoba

pobierająca świadczenie nie ma zawieszonego świad-

czenia, został znacząco podwyższony.

Z dotychczaso-

wych 30% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

renciści socjalni dorobić mogą obecnie 70% przecięt-

nego miesięcznego wynagrodzenia.

Polityka socjalna

państwa w tym zakresie poczyniła niezwykle ważne

i pożądane zmiany na rzecz pełnego równouprawnie-

nia osób niepełnosprawnych.

Jednakże żeby w pełni

zrównać wobec prawa osoby niepełnosprawne i za-

pewnić im warunki, w których osoby te będą mogły

bez obaw o przekroczenie limitu podjąć pracę, po-

trzebne jest uchylenie limitu wysokości dochodów,

powyżej którego zawieszana jest wypłata renty so-

cjalnej.

Osoby pobierające rentę socjalną postulują

takie rozwiązania ustawodawcze, które stanowiłyby

pełne zrównanie wobec prawa osób niepełnospraw-

nych oraz przyczyniłyby się do zwiększenia poczucia

bezpieczeństwa socjalnego i aktywizacji zawodowej

tego środowiska.

1.

Jakie stanowisko w powyższej sprawie prezen-

tuje Pana resort?

2.

Czy ministerstwo przewiduje inicjatywę usta-

wodawczą mającą na celu uchylenie limitów docho-

dowych dla osób pobierających rentę socjalną?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 20980)

do ministra zdrowia

w sprawie refundacji sprzętu stomijnego

i urologicznego

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

nasz kraj zobowiązał się do skuteczniejszego wspie-

rania osób niepełnosprawnych w realizacji ich praw.

Z uwagi na fakt, że niepełnosprawność ma wiele od-

mian, należy pamiętać, że osoby, które z powodu róż-

94

nych chorób mają założoną stomię, oraz osoby z prob-

lemami urologicznymi, wymagające cewnikowania

również zaliczane są do osób z niepełnosprawnością.

Dla tych osób niezbędny dostęp do sprzętu stomijne-

go i urologicznego jest koniecznością.

Obecnie do-

stępność tego sprzętu jest limitowana, a limit refun-

dacji zależy od rodzaju stomii.

Choremu z wykonaną

stomią nieodpłatnie przysługuje do 90 jednorazo-

wych worków samoprzylepnych.

Niestety od 2004 r.

kwota refundacji nie była waloryzowana.

W tym cza-

sie cena sprzętu stomijnego znacząco wzrosła.

Ozna-

cza to, iż limit „do 90 worków” nie ma przełożenia

na rzeczywistą cenę rynkową.

W zdecydowanej więk-

szości krajów UE dostępność bezpłatnego sprzętu

stomijnego nie jest limitowana.

Natomiast brak no-

woczesnego sprzętu w ilości gwarantującej minimal-

ny komfort powoduje społeczną izolację pacjentów ze

stomią.

Podobnie jest w przypadku sprzętu urologicznego.

niepowlekane.

Jest to związane z większymi wydat-

kami w stosunku do nowoczesnych cewników, które

są tańsze, a ich użytkowanie jest bezpieczniejsze dla

zdrowia pacjenta.

Polscy pacjenci utrzymują, że Pol-

ska jest jedynym krajem w UE, gdzie używane są

starszego typu cewniki, i jedynym krajem europej-

skim, w którym pacjent dopłaca do tego typu sprzętu.

Osoby chore ze stomią oraz wymagające cewniko-

wania obawiają się zmian zapowiadanych przez Mi-

nisterstwo Zdrowia.

Zmiany te miałyby ograniczyć

limity ilościowe sprzętu stomijnego oraz urologiczne-

go, które w odczuciu pacjenta i tak są już zbyt niskie.

Pacjenci obawiają się zmiany rodzaju dostępnego

sprzętu stomijnego i urologicznego, konieczności co-

miesięcznego stawiania się u lekarza po zlecenia na

sprzęt stomijny czy urologiczny, jak również prawdo-

podobnych dopłat do tego sprzętu.

2.

Jakie zmiany są przewidziane w przygotowy-

wanym projekcie rozporządzenia Ministerstwa Zdro-

wia?

3.

Czy prawdą jest to, co podnoszą zainteresowa-

ni, że Ministerstwo Zdrowia planuje ograniczyć limi-

ty dostępu do niezbędnego sprzętu medycznego oraz

wprowadzić za nie częściową odpłatność?

4.

Czy Pana resort przewiduje zwiększenie limi-

tów bądź też całkowite ich zniesienie na rzecz nieli-

mitowanego bezpłatnego dostępu do sprzętu stomij-

nego oraz urologicznego według standardów obowią-

zujących w UE?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

(nr 20981)

do ministra zdrowia

w sprawie zwiększenia dostępności

mojego biura poselskiego zgłosiły się osoby niepełno-

sprawne, które w bardzo szczegółowy sposób opisały

kryteria stosowane w zaopatrywaniu osób z niepeł-

nosprawnością w przedmioty ortopedyczne i środki

pomocnicze.

Zainteresowani podnosili, iż kryteria

przyznawania wyrobów medycznych, tj. środków po-

mocniczych i przedmiotów ortopedycznych, rzadko

uwzględniają rzeczywiste potrzeby osób korzystają-

cych z tych wyrobów medycznych.

Drugą kwestią są limity cenowe dla wyrobów me-

dycznych, które nie były zmieniane od czasu poprzed-

niego rozporządzenia dotyczącego powyższego tema-

tu.

Wielu pacjentów skarży się na zbyt wysoki udział

własny w finansowaniu przedmiotów ortopedycznych

czy środków pomocniczych.

Wydaje się, że właściwe

byłoby dostosowanie do obecnej sytuacji społeczno-

-ekonomicznej zarówno kryteriów przyznawania, jak

i dofinansowywania wyrobów medycznych dla pa-

cjentów.

2.

Czy ministerstwo pracuje nad nowelizacją roz-

porządzenia w przedmiotowej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 20982)

do ministra finansów

w sprawie interpretacji i stosowania

Szanowny Panie Ministrze!

Przedmiotem inter-

pelacji jest zgłaszany przez podatników problem

prawny obejmujący sytuację faktyczną, w której dy-

rektor UKS otrzymał od generalnego inspektora

kontroli skarbowej zgodę na ujawnienie informacji

stanowiącej tajemnicę skarbową, nieobejmującą in-

95

formacji stanowiących tajemnicę, inną niż skarbowa

i objętych ochroną na podstawie odrębnych ustaw, na

podstawie art. 34 ust. 1a u.k.s. przewidującego, że

generalny inspektor kontroli skarbowej może wyra-

zić zgodę na ujawnienie przez dyrektorów UKS okre-

ślonych informacji stanowiących tajemnicę skarbo-

wą, kwalifikacja przyjętego stanu faktycznego jest

jednoznaczna.

W upoważnieniu udzielonym dyrektorowi UKS

wskazano sposób wykorzystania ujawnionych infor-

macji, tj. ich wykorzystanie przed sądem cywilnym

dla konkretnego postępowania toczącego się z wnio-

sku podatnika.

Jednocześnie dyrektor UKS udzielił

następnie upoważnienia inspektorowi kontroli skar-

bowej prowadzącemu uprzednio kontrolę skarbową

do ujawnienia informacji objętych tajemnicą skarbo-

wą w sytuacji składania przez niego zeznań jako

świadek w postępowaniu przed tym sądem.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności, obra-

zujące stan faktyczny dotyczący zagadnienia praw-

pytaniem: Czy w świetle obowiązujących przepisów

dyrektor urzędu kontroli skarbowej, który otrzymał

zgodę na ujawnienie informacji stanowiących tajem-

nicę skarbową, może upoważnić do ujawnienia tych

informacji inspektora kontroli skarbowej prowadzą-

cego kontrolę skarbowa lub inne osoby, w tym także

jeżeli ujawnienie tej tajemnicy ma nastąpić w postę-

powaniu przed sądem cywilnym?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 20983)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie wydłużenia terminu

rozpatrzenia odwołania od okresowej oceny

pracownika samorządowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

dowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458, z późn. zm.) urzęd-

nicy samorządowi podlegają okresowej ocenie.

Mówi

o tym art. 27 ustawy w brzmieniu:

1.

Pracownik samorządowy zatrudniony na sta-

nowisku urzędniczym, w tym kierowniczym stano-

wisku urzędniczym, podlega okresowej ocenie, zwa-

nej dalej „oceną”.

2.

Oceny na piśmie dokonuje bezpośredni przeło-

żony pracownika samorządowego, nie rzadziej niż

3.

Ocena dotyczy wywiązywania się przez pracow-

nika samorządowego z obowiązków wynikających

4.

Bezpośredni przełożony niezwłocznie doręcza

kowi jednostki, w której pracownik jest zatrudniony.

5.

Pracownikowi samorządowemu od dokonanej

7.

W przypadku uwzględnienia odwołania ocenę

8.

W przypadku uzyskania przez pracownika sa-

morządowego negatywnej oceny, ponownej jego oceny

cę, z zachowaniem okresów wypowiedzenia.

Rozpatrzenie odwołania wymaga podjęcia dodat-

kowych czynności wyjaśniających i szczegółowego

zbadania sprawy.

W dużych jednostkach, zwłaszcza

gdy liczba odwołań jest znaczna, dochowanie ustawo-

wego terminu jest bardzo trudne, a czasem niemoż-

liwe.

Dlatego zasadne jest wydłużenie terminu roz-

patrzenia odwołania, o którym mowa w ust. 6 z 14

do 30 dni.

nister przedstawione powyżej stanowisko i czy za-

mierza Pan podjąć inicjatywę legislacyjną w tym za-

kresie?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 20984)

do ministra transportu,

w sprawie uproszczenia procedury

wydawania dowodów rejestracyjnych

pojazdów

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie mi-

wie warunków dystrybucji blankietów dowodów re-

jestracyjnych, pozwoleń czasowych i nalepek kontrol-

nych (Dz. U. Nr 267, poz. 2658) w § 2 stanowi:

1.

Dystrybucja blankietów spersonalizowanych

dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i na-

lepek kontrolnych odbywa się na podstawie zamówie-

96

nia złożonego przez organ rejestrujący u producenta

blankietów.

2.

Organ rejestrujący składa zamówienie na blan-

kiety spersonalizowanych dowodów rejestracyjnych

w systemie teleinformatycznym.

3.

W przypadku organów rejestrujących, o któ-

zamówienia na blankiety spersonalizowanych dowo-

dów rejestracyjnych mogą być składane na piśmie,

z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 22 stycznia

4.

Organ rejestrujący może zamawiać w systemie

teleinformatycznym nalepki kontrolne z wypełnio-

nym numerem rejestracyjnym.

5.

Producent blankietów realizuje zamówienie:

1) na blankiety spersonalizowanych dowodów re-

jego złożenia;

2) na blankiety pozwoleń czasowych i nalepek

kontrolnych – w terminie ustalonym z organem reje-

dnia jego złożenia.

Tak określona procedura jest i czasochłonna,

i pracochłonna.

Nie wydaje się, aby były jakiekolwiek

przeszkody uproszczenia tej procedury poprzez za-

niechanie wykonywania czynności związanych z za-

mówieniem dokumentów, ich dostarczeniem i odbio-

rem przez organ rejestrujący.

Drukowanie dowodów

rejestracyjnych oraz dystrybucja blankietów sperso-

nalizowanych dowodów rejestracyjnych może odby-

wać się w siedzibie organu rejestrującego.

Rozwiąza-

nie takie uprości procedurę rejestracyjną poprzez

skrócenie czasu oczekiwania na dowód rejestracyjny,

umożliwi jednorazowy pobyt strony w urzędzie,

a także pozwoli na zwiększenie liczby obsługiwanych

stron.

Organ ten nie składałby zamówienia na sper-

sonalizowany dokument u producenta, co wpłynie

korzystnie na jakość obsługi petenta, jak i wizerunek

urzędu.

Działanie takie będzie sprzyjać realizacji za-

sady wyrażonej w art. 12 Kodeksu postępowania ad-

ministracyjnego, tj. szybkości i prostoty postępowa-

nia.

Ponadto wpłynie to również na obniżenie kosz-

tów finansowych związanych z realizacją tego zada-

nia i niewątpliwie przyczyni się do zmniejszenia

z zarejestrowaniem pojazdu.

Proponowana treść § 2 przedmiotowego rozporzą-

dzenia:

1.

Drukowanie dowodów rejestracyjnych oraz dys-

trybucja blankietów spersonalizowanych dowodów

rejestracyjnych odbywają się w siedzibie organu re-

jestrującego.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Ewentualne przyjęcie powyższej zmiany spowo-

duje konieczność zmiany art. 3a rozporządzenia mi-

nistra infrastruktury

z dnia 27 września 2003 r.

wach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu

z 2007 r.

Nr 137, poz. 968), a także konieczność mo-

dyfikacji art. 74 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Pytania do Pana Ministra:

1.

Czy uważa Pan za zasadne zmianę zapisu w roz-

porządzeniu w wyżej opisanym zakresie i czy zamierza

Pan podjąć inicjatywę legislacyjną w tej sprawie?

2.

Jeśli nie podziela Pan zasadności powyższej

propozycji, to jakie są argumenty przemawiające za

niezasadnością zastosowania proponowanego roz-

wiązania?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 20985)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie ułatwienia przepływu

pracowników pomiędzy administracją

rządową i samorządową

Szanowny Panie Ministrze!

Pracownicy rządowi

i samorządowi tworzą wspólnie administrację pub-

liczną.

Z uwagi na fakt, że administracja samorządo-

wa wykonuje część zadań zleconych zapisanych usta-

wowo dla administracji rządowej, oraz z uwagi na

wspólny charakter realizowanych zadań powinien

być przywrócony przepływ pomiędzy tymi dwoma

grupami pracowników.

Dlatego zasadne wydaje się

przywrócenie poprzednio istniejącego ustawowego

zapisu i przywrócenie idei utworzenia wspólnego sa-

morządowo-rządowego korpusu służby publicznej.

Dlatego proponuje się dodanie w ustawie z dnia

o następującej treści:

Art. 15a.

Na stanowiska urzędnicze, w tym kie-

rownicze stanowiska urzędnicze, może zostać prze-

niesiony członek korpusu służby cywilnej w rozumie-

wilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), w drodze porozu-

mienia pracodawców.

97

Interpelacja

(nr 20986)

do ministra finansów

w sprawie nadgorliwości służb skarbowych

w stosunku do oferujących swojskie wyroby

Szanowny Panie Premierze!

Dochodzą coraz licz-

niejsze niepokojące sygnały o nadaktywności kontro-

lerów urzędów skarbowych w stosunku do prezentu-

jących swojskie wyroby na różnego rodzaju lokalnych

imprezach, takich jak dożynki, festyny czy wystawy

ludowe, w szczególności w stosunku do kół gospodyń

wiejskich.

Takie działanie jest zupełnie niezrozumia-

łe, biorąc pod uwagę rolę, jaką spełniają lokalne folk-

lorystyczne wydarzenia.

Zawsze jest to bardzo duży

wysiłek społeczności lokalnej, ale wywołujący pozy-

tywne skutki.

Dochodzi do większej integracji ludzi,

pobudza to do aktywności, przyczynia się do budowy

społeczeństwa obywatelskiego.

Kontrole i nakładanie kar w takich przypadkach

są zwyczajnym szkodnictwem.

Zniechęcają ludzi, za-

bijają ich inicjatywę, wywołują poczucie strachu, bar-

dzo też szkodzą wizerunkowi rządzących.

Trudno

usprawiedliwić takie działanie, a na pewno uspra-

wiedliwieniem nie może być chęć przysporzenia

zwiększonego dochodu do budżetu państwa.

Pytania do Pana Premiera:

1.

Czy znane są Panu Premierowi i czy są akcep-

towane opisane powyżej akcje fiskusa w stosunku do

nach i podobnych imprezach?

2.

Jakie jest uzasadnienie szkodliwej nadgorliwo-

ści kontrolerów urzędów skarbowych w ww. opisa-

nych sytuacjach?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 20987)

do ministra transportu,

w sprawie doprecyzowania zapisów ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia

w art. 13 stanowi:

1.

Zainteresowany podmiot składa wniosek o za-

warcie umowy koncesji, zwany dalej „wnioskiem”,

zawierający oświadczenie o zgłoszeniu udziału w po-

stępowaniu oraz oświadczenie o spełnianiu opisa-

nych w ogłoszeniu o koncesji warunków udziału do-

tyczących:

1) zdolności ekonomicznej i finansowej;

2) kwalifikacji technicznych lub zawodowych,

a) posiadania niezbędnej wiedzy i doświadczenia,

c) dysponowania osobami zdolnymi do wykonania

3) uprawnień do wykonywania określonej działal-

ności lub czynności, jeżeli ustawy nakładają obowią-

zek posiadania takich uprawnień;

4) niekaralności zainteresowanego podmiotu albo

rządu zainteresowanego podmiotu, za przestępstwo

mówienia publicznego, przestępstwo przeciwko pra-

wom osób wykonujących pracę zarobkową, przestęp-

stwo przekupstwa, przestępstwo przeciwko obrotowi

bowego.

zawierać również inne oświadczenia związane

ku, gdy wymóg taki został przewidziany w ogłosze-

niu o koncesji.

3.

W przypadku niezłożenia przez zainteresowany

informuje go o nieprzyjęciu wniosku.

Ponadto art. 18. ust. 1 stanowi:

Z zastrzeżeniem ust. 2, oferent, którego oferta zo-

stała uznana za najkorzystniejszą, jest obowiązany

wskazane w opisie warunków koncesji dokumenty

stępowaniu.

W praktyce stosowania ustawy zarysował się

problem, już po przyjęciu oferty, ustalenia daty, kie-

dy powinno następować badanie spełniania warun-

ków udziału w postępowaniu, na podstawie dokumen-

tów złożonych przez wykonawcę.

Z uwagi na to, że składana oferta powinna być

rzetelna, ocena ta powinna następować na dzień

składania oświadczeń, co w praktyce oznacza datę

poprzedzającą o rok albo o dłuższy okres datę złoże-

nia właściwych dokumentów.

Pytania do Pana Ministra:

ustawowego zapisu określenia daty, kiedy powinno

98

następować badanie spełniania warunków udziału

w postępowaniu?

2.

Czy zamierza Pan podjąć inicjatywę legislacyj-

ną w tej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 20988)

do ministra spraw zagranicznych

oraz

w sprawie umożliwienia studiowania

na zasadach stypendysty rządu

Szanowny Panie Ministrze!

Szanowna Pani Mi-

nister!

Osoby polskiego pochodzenia (narodowości

polskiej) z państw Europy Środkowo-Wschodniej,

Gruzji, Kazachstanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu,

zgodnie z założeniami wymienionymi w „Planie

Ministerstwa Spraw Zagranicznych mogą ubiegać się

o stypendium ministra nauki i szkolnictwa wyższego

na kształcenie w języku polskim.

Zgodnie z „Zasadami,

trybem i zakresem rekrutacji osób polskiego pochodze-

nia na kształcenie w Polsce” o stypendium mogą ubie-

gać się osoby polskiego pochodzenia (narodowości pol-

skiej) nieposiadające polskiego obywatelstwa.

Na czeskim Zaolziu mieszka i pracuje około 17 ty-

sięcy obywateli polskich.

Znaczna większość z nich

żyje na tym terenie od wielu pokoleń i mimo ogrom-

nych trudności i wyrzeczeń, po podziale granic i osta-

tecznym włączeniu Zaolzia w granice dzisiejszej Re-

publiki Czeskiej, zdecydowała się zachować obywa-

telstwo polskie.

Obecny system rekrutacji na studia do Polski jest

dyskryminacyjny w stosunku do tych osób.

Nie mogą

oni starać się o przyjęcie na polskie uczelnie na zasa-

dach stypendysty rządu Rzeczypospolitej Polskiej

skich narodowości polskiej.

W polskim prawie definicja polskiego pochodzenia

(które trzeba bezsprzecznie udowodnić, pragnąc

przystąpić do aplikowania na wszystkie poziomy

kształcenia w Polsce) znajduje się w ustawie z 9 listo-

poz. 1118).

Za osobę polskiego pochodzenia może być

nione w art. 5 ust. 1–3 ustawy, m.in. deklaruje naro-

dowość polską, przedstawi dokumenty potwierdzają-

ce polska narodowość jednego z rodziców lub dziad-

ków albo dwóch pradziadków, wykaże swój związek

sobie wyobrazić, że ktokolwiek może w większym

stopniu spełniać te kryteria niż obywatel polski, któ-

ry w wyniku historycznych podziałów żyje poza gra-

nicami swojego kraju.

następujące pytania:

1.

Czy Państwo Ministrowie dostrzegają problem?

2.

Czy możliwa jest zmiana przepisów, mająca

na celu umożliwienie studiowania na zasadach sty-

pendysty rządu Rzeczypospolitej Polskiej obywate-

lom Polski, którzy od urodzenia na stałe mieszka-

ją w Czechach?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Cieszyn, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20989)

do ministra spraw zagranicznych

selskiego wpłynęło pismo prezesa PZKO w Republice

Czeskiej, opisujące następujący problem.

Polski Zwią-

zek Kulturalno-Oświatowy (PZKO) w Republice Cze-

skiej jest największą polską organizacją w Europie

działającą poza granicami kraju.

Został założony

w 1947 r., a w chwili obecnej zrzesza niespełna 13 ty-

sięcy obywateli czeskich narodowości polskiej, którzy

działają w 83 miejscowych kołach PZKO.

Podstawo-

wym celem działania PZKO jest zachowanie tożsa-

mości narodowej etnicznie polskiej mniejszości w Re-

publice Czeskiej, rozwój kultury i oświaty w nawią-

zaniu do tradycji ich autochtonicznej kultury i war-

tości kultury polskiej.

Wg ostatniego spisu ludności

z 2011 r. narodowość polską w województwie moraw-

skośląskim podało 28 430 obywateli.

Członkowie

PZKO, działając we wszystkich organizacjach pol-

skich na Zaolziu, tworzą podstawę działalności tych

organizacji.

Bez wątpliwości można powiedzieć, że

PZKO jest rzeczywistym reprezentantem polskiej

diaspory w Republice Czeskiej oraz kręgosłupem

działalności organizacji polskich na Zaolziu.

Polski Związek Kulturalno-Oświatowy jest nowo-

czesnym stowarzyszeniem obywatelskim, z silną

strukturą organizacyjną, w ramach której działają

99

83 miejscowe koła PZKO, realizując swoje programy

kulturalno-oświatowe w 43 domach PZKO.

Działalność PZKO oraz wszystkich jego struktur

organizacyjnych finansowana jest ze składek człon-

kowskich oraz własnej działalności gospodarczej, na

którą składa się wynajem pomieszczeń, organizacja

imprez kulturalnych, koncertów, przedstawień, pre-

lekcji.

Drugą część dochodów stanowią granty, dota-

cje, dochody z realizowanych projektów transgra-

nicznych, darów sponsorskich, funduszy.

Korzystają

również ze wsparcia finansowego organizacji i insty-

tucji Republiki Czeskiej, tj. Ministerstwa Kultury,

Urzędu Rady Ministrów, województwa morawsko-

-śląskiego oraz samorządów lokalnych.

Część dofi-

nansowania pochodzi ze środków otrzymanych z Pol-

ski poprzez Fundację „Pomocy Polakom na Wscho-

dzie”, Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” oraz Kon-

sulat Generalny RP w Ostrawie.

W ciągu ostatnich

3 lat polskie instytucje z 228 wniosków na realizację

zadań programowych na łączną kwotę 7 961 704 PLN

dofinansowały 44 wnioski na kwotę 367 499 PLN,

a z 57 wniosków na realizację zadań inwestycyjnych

na łączną kwotę 8 477 564 PLN dofinansowały 10 wnio-

sków na kwotę 488 563 PLN, co stanowi odpowiednio

5% i 6% wysokości dotacji.

Wynika z tego jasno, że

składane wnioski były dofinansowywane w minimal-

nej wysokości.

Od 2012 r. zostały wprowadzone nowe reguły fi-

nansowania.

Środki na dofinansowanie działalności

przeniesione z Senatu RP do Ministerstwa Spraw Za-

granicznych RP.

Jednym z celów miało być uspraw-

nienie istniejącego systemu.

Dotychczasowe organi-

zacje, które zostały powołane do wspierania organi-

zacji polskich i polonijnych za granicą, takie jak Sto-

warzyszenie „Wspólnota Polska”, Fundacja „Pomoc

Polakom na Wschodzie” czy Fundacja „Semper Po-

lonia”, dysponujące kadrą wykwalifikowanych pra-

cowników oraz niezbędnym długoletnim doświadcze-

niem, zostały w zdecydowany sposób odsunięte od

redystrybucji tych środków.

W konsekwencji decyzja

ta pozbawiła dostępu do środków finansowych wiele

organizacji polskich i polonijnych na całym świecie.

Do niedawna organizacje takie jak PZKO wiedziały,

gdzie i na co można składać wnioski o dofinansowa-

nie swojej działalności.

Obecnie sytuacja jest bardzo

nieprzejrzysta.

Powstało wiele nowych fundacji i sto-

warzyszeń, które startując w konkursach ogłasza-

nych przez MSZ, wyczuły szansę na zdobycie po-

trzebnych im środków finansowych.

Podmioty prawa

polskiego, do których skierowane jest wsparcie MSZ

poprzez organizowane konkursy, realizują swoje pro-

jekty i swoje programy, wykorzystując przy tym or-

ganizacje polskie i polonijne, które powinny być pier-

wotnym adresatem tego wsparcia.

Polski Związek Kulturalno-Oświatowy złożył

na rok 2013 wnioski inwestycyjne na łączną kwotę

2,6 mln PLN, z czego oczekiwano na dofinansowanie

w wysokości około 1,9 mln PLN.

Niestety, wysokość

przyznanych dotacji na inwestycje wyniosła 0 PLN

(zero).

Problem ten niejednokrotnie podnosił w swo-

ich pismach do MSZ Konsulat Generalny RP

w Ostrawie.

1.

Jak wygląda tryb rozpatrywania wniosków

o dofinansowanie, składanych przez polskie organi-

zacje działające poza granicami kraju?

2.

Jakimi priorytetami kieruje się ministerstwo

przy rozpatrywaniu wniosków poza ich merytorycz-

ną treścią?

3.

Czy organizacje polskie działające na Zaolziu

będą mogły w kolejnych latach liczyć na dofinanso-

wanie swoich wniosków inwestycyjnych?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

(nr 20990)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie poszerzenia grona beneficjentów

w przedszkolach korzystanie z podręczników i zeszy-

tów ćwiczeń jest powszechnie stosowaną praktyką.

Dla rodziców dzieci rozpoczynających obowiązkowe

roczne przygotowanie przedszkolne niezrozumiałe

jest, dlaczego nie mogą ubiegać się o dofinansowanie

1.

Czy jest możliwość poszerzenia grona benefi-

cjentów programu o dzieci realizujące roczne przygo-

towanie przedszkolne?

2.

Jakie byłyby ewentualne koszty objęcia dofi-

nansowaniem dzieci uczęszczających do przedszkola?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

100

Interpelacja

(nr 20991)

do ministra edukacji narodowej

podstawy programowej w przedszkolach

o nauczanie języka angielskiego

Szanowna Pani Minister!

Od 1 września, zgodnie

z tzw. ustawą przedszkolną, rodzice zapłacą maksy-

5 bezpłatnych.

Przedszkola nadal mogą oferować za-

jęcia dodatkowe, jednakże muszą być one zapewnio-

ne w ramach budżetu przedszkola, a rodzice nie

mogą za nie nic dopłacać.

Jak podają media, w wielu

przedszkolach w kraju, z uwagi na ograniczone środ-

ki samorządów, takie zajęcia mogą się nie odbyć.

Jak

podaje „Dziennik Gazeta Prawna”, Ministerstwo

Edukacji Narodowej rozważa wprowadzenie do pod-

stawy programowej naukę języka angielskiego w przed-

szkolach.

Tego typu posunięcie postawiłoby Polskę

w wąskim gronie europejskich krajów, w których we

wczesnym dzieciństwie mali obywatele rozpoczynają

naukę języka obcego.

1.

Na jakim etapie znajduje się praca nad nowym

programem edukacji w przedszkolach zawierającym

obowiązkową naukę języka angielskiego?

2.

Ile dodatkowych etatów zostałoby utworzonych

dzięki wprowadzeniu języka angielskiego do podsta-

wy programowej?

3.

Czy ministerstwo przeprowadziło sondaż wśród

rodziców na temat nauki języka obcego w przedszko-

lach?

4.

Z jakimi kosztami wiązałaby się tego typu re-

forma?

5.

Czy dotacja z budżetu państwa dla samorządów

starczyłaby na poniesienie kosztów reformy?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 20992)

do ministra finansów

w sprawie oprocentowania pożyczek

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

działają na polskim rynku finansowym firmy udzie-

lające tzw. szybkich pożyczek.

W reklamie często sły-

szymy o kredycie na dowód w 15 minut.

W paraban-

ku łatwiej można uzyskać pożyczkę niż w banku,

jednakże problem pojawia się wówczas, gdy pożycz-

kobiorca ma opóźnienie w jego spłacie.

Jak dowie-

działem się z prasy, „rekordzistą” jest pewien pan,

który pożyczył 700 zł, a musi oddać 120 tys. zł po

12 latach.

Odsetki od jego pożyczki wyniosły ponad

17 000%.

Ten przypadek jest jednym z wielu w skali

kraju.

Tego typu działalność śmiało można nazwać

lichwiarską, a działo się tak dlatego, że brakuje prze-

pisów chroniących pożyczkobiorców.

Poza tym firmy

naliczały bardzo wysokie odsetki w przypadku opóź-

nienia w spłacie kredytu, które stawały się prawie

niemożliwe do spłacenia, i często nieświadomy klient

parabanku popadał w spiralę długów.

banków w Polsce?

2.

Czy kontrolowane są źródła kapitału paraban-

ków?

3.

Jakiego rodzaju zmiany w obowiązujących

przepisach będą wprowadzone w celu zapewnienia

większej kontroli nad firmami prowadzącymi dzia-

łalność parabankową?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

oraz grupa posłów

Inowrocław, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20993)

do ministra sportu i turystyki

w lekcjach wychowania fizycznego

zajęcia wychowania fizycznego nie są interesujące.

101

wyników jest duża ilość długotrwałych zwolnień

1.

W jaki sposób resort zamierza zwiększyć liczbę

aktywnych dzieci?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 20994)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie fałszowania

książek serwisowych samochodów

Szanowny Panie Ministrze!

Analizując ogłoszenia

w serwisach internetowych, można znaleźć oferty

sprzedaży oryginalnych książek serwisowych do róż-

nych marek samochodów, na dodatek w wielu obcych

językach.

Niestety nie jest to gratka dla kolekcjone-

rów, ale proceder podrabiania dokumentów.

Nie-

uczciwi sprzedawcy używanych aut podrabiają też

pieczątki i podpisy autoryzowanych zagranicznych

serwisów.

Uwiarygodniają w ten sposób pochodzenie

i przebieg samochodu, który po takim zabiegu łatwiej

sprzedać.

opisanej sprawie?

2.

Czy tego typu proceder jest przedmiotem zain-

teresowania organów ścigania?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 20995)

do ministra zdrowia

w sprawie sprzedaży nieletnim e-papierosów

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

coraz bardziej stają się popularne e-papierosy, czyli

tzw. papierosy elektroniczne imitujące normalny pa-

pieros.

Różnica jest tylko taka, że są zasilane baterią,

a zamiast liści tytoniu wewnątrz znajduje się spe-

cjalny płyn o różnym aromacie.

Problem w tym, że

płyn zazwyczaj zawiera nikotynę, a ta nie powinna

być sprzedawana nieletnim.

Poza tym może dojść

do sytuacji, w której osoba nieletnia, zaczynając pa-

lenie e-papierosów, będzie chciała spróbować zwykłej

używki.

Jakie jest stanowisko Pana Ministra wobec sprzeda-

ży papierosów elektronicznych nieletnim?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 13 września 2013 r.

(nr 20996)

do ministra gospodarki

w sprawie czasu trwania postępowań

Szanowny Panie Ministrze!

Zjawiskiem występu-

jącym w skali światowej jest stały wzrost znaczenia

i wartości własności intelektualnej, chronionej na

podstawie prawa autorskiego i prawa własności prze-

mysłowej.

Jednym z podstawowych mechanizmów

służących pobudzaniu aktywności w dziedzinie ba-

dań i rozwoju jest udzielanie patentów na wynalazki,

umożliwiających ich twórcom czerpanie korzyści

z rezultatów własnej działalności badawczej.

Pobu-

dzanie aktywności podmiotów gospodarczych i osób

indywidualnych w zakresie badań rozwojowych jest

przedmiotem wielu działań rządu.

Doceniając tę ak-

tywność, chciałbym zwrócić uwagę na zagadnienie,

które wskazali mi młodzi przedstawiciele nauk eks-

perymentalnych.

Jak wynika z przekazanych mi re-

lacji, postępowania o przyznanie patentu toczące się

przed Urzędem Patentowym bywają długotrwałe,

trwają nawet kilka lat.

Zjawisko powyższe stanowić

może okoliczność utrudniającą rozwój badań w za-

kresie własności przemysłowej w Polsce.

1.

Czy dysponuje Pan Premier informacjami, ile

wynosi przeciętny czas trwania postępowania w spra-

wie przyznania patentu?

102

2.

Jak powyższa statystyka przedstawia się na tle

państw europejskich?

3.

Czy istnieje możliwość, aby w wyniku działań

legislacyjnych ministerstwa procedury przyznawa-

nia patentów uległy przyspieszeniu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 20997)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie praktyk handlowych stosowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Z powszechnie do-

stępnych informacji zamieszczanych na forach inter-

netowych można dowiedzieć się o działalności firmy

Polski Kantor Numizmatyczny z siedzibą w Sulejów-

fakt, że firma ta, jak czytam, ma w zwyczaju wysyłać

do swoich potencjalnych klientów niezamawiane pro-

dukty wraz z fakturą do zapłaty.

Zastrzega wpraw-

dzie krótki termin zwrotu, ale gdy zostanie on prze-

kroczony, a faktura nie zostanie zapłacona, firma ta

grozi uruchomieniem procedury windykacyjnej.

Zdez-

orientowani klienci, zwłaszcza starsze osoby, chcąc

uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji, kupują nie-

potrzebny towar, często marnej jakości.

Natomiast

bardziej sprytni piszą do firmy pisma, zastrzegają

dane osobowe i ostrzegają przed skierowaniem spra-

wy do prokuratury.

Praktyka tej firmy przypomina

tę, jaką stosuje od lat inny potentat wysyłkowy Rea-

ders Digest, który oczarowuje klientów wysokimi

wygranymi w konkursach i sprzedaje swoje towary

w podobny sposób.

Mamy tu do czynienia z niemalże

agresywnym marketingiem i sprzedażą towarów na

siłę, z wykorzystaniem niewiedzy mniej świadomych

konsumentów.

działalności wyżej wymienionych firm wysyłkowych?

2.

Czy wiadomo Panu Ministrowi o sytuacji,

w której Polski Kantor Numizmatyczny kierował

sprawę przeciwko swoim klientom do sądu w Lubli-

nie, a po skierowaniu przez klientów sprawy do pro-

kuratury PKN wycofał pozew?

3.

Czy wyżej opisane praktyki handlowe firm wy-

syłkowych są zgodne z prawem?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 20998)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie przygotowania projektu ustawy,

pracowników pochodzących z krajów,

W ostatnich dniach na łamach prasy ukazały się

Europejskiej, która zezwala na zatrudnianie pracow-

ników z Korei Północnej.

Czy ministerstwo przewiduje przygotowanie projek-

tu ustawy, która wprowadzi zmiany w przepisach

chodzących z krajów, w których panuje reżim?

Uzasadnienie: Wg danych w 2012 r. w Polsce

udzielono 509 zezwoleń na pracę dla obywateli Korei

Północnej.

Kraj nasz jest jedynym w Unii Europej-

skiej, który zezwala na zatrudnienie pracowników

z Korei Północnej.

Mimo że wykonują pracę w Polsce, zatrudniający

ich pracodawcy nie stosują wobec nich polskiego pra-

wa pracy.

Obrońcy praw człowieka od lat alarmują,

że Koreańczycy na kontraktach także w naszym kra-

ju pracują po kilkanaście godzin dziennie, także

w niedziele i święta, nie mogą opuszczać kwater,

a większość wynagrodzenia zabiera im reżim.

koreańskich spawaczy w Stoczni Gdańskiej, którzy

pracowali w nieludzkich warunkach za niskie wyna-

grodzenie, które w zdecydowanej większości zabierał

im reżim.

Polska godzi się na taką „współpracę”

z państwem, które narusza prawa człowieka.

Sprawa

dotycząca innego pracodawcy była w prokuraturze,

ale Koreańczycy nie potwierdzili tych doniesień.

Po upływie 6 lat nic się nie zmieniło.

Polska tole-

ruje pracę obywateli z Korei Północnej, jak opisał

„Newsweek”, w rodzimych holdingach ogrodniczych,

a także w stoczniach i firmach budowlanych.

Dla obroń-

ców praw człowieka sytuacja taka jest oburzająca.

W Czechach, Rumunii i Bułgarii zakazano za-

trudniania Koreańczyków.

Ostatnim bastionem po-

został nasz kraj.

Taka sytuacja kompromituje Polskę na arenie

międzynarodowej, tym bardziej że jesteśmy krajem,

który walczył o zrzucenie jarzma niewoli oraz o pra-

wa człowieka.

Jako poseł RP oczekuję właściwej reakcji ze stro-

ny uprawnionych organów.

103

poz. 2199), realizując uprawnienia posła RP, uprzej-

mie proszę o odpowiedź na niniejszą interpelację.

Z wyrazami szacunku

Poseł Arkady Fiedler

Poznań, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 20999)

do ministra finansów

w sprawie rozpoznawania

wypłaconych przez ten zakład do centrali

W czasach kryzysu sprawą najwyższej wagi jest

czynienie wszelkich możliwych wysiłków w celu

utworzenia nowych miejsc pracy i zapewnienia prze-

trwania istniejących.

Brak regulacji i praktyki w za-

kresie wskazanej wyżej kwestii prawno-podatkowej

skutkuje niejasnością polskiego prawa i może dopro-

wadzić do obniżenia konkurencyjności polskiej go-

spodarki.

Tylko jasna interpretacja przepisów podat-

kowych może zapewnić pewność prawa w oczach za-

granicznych inwestorów i firm, w tym takich które

prowadzą działalność poprzez oddział lub rozważają

wejście na polski rynek poprzez utworzenie oddziału.

Mam nadzieję, że minister finansów będzie w stanie

wyjaśnić, w jaki sposób należy interpretować przed-

stawione poniżej przepisy, i co za tym idzie, przyczy-

ni się do pewności polskiego prawa oraz da inwesto-

rom jasny sygnał, że Polska jest dobrym i atrakcyj-

nym miejscem dla ich kapitału.

Uwagi ogólne

Rozpoznawanie odsetek w oddziałach stanowią-

cych zakłady jest elementem procesu alokowania do-

chodów.

Przeprowadzenie tego procesu wymaga in-

terpretacji zarówno polskich przepisów podatko-

wych, w szczególności zawartych w ustawie o podat-

ku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako:

u.p.d.o.p.

1)

), jak i postanowień umów o unikaniu po-

dwójnego opodatkowania (dalej jako: UPO) pomiędzy

Polską a państwem rezydencji podatkowej zagranicz-

nego podmiotu prowadzącego działalność w Polsce

za pośrednictwem zakładu.

Wynika to z faktu, iż

UPO zawsze zawierają postanowienia dotyczące alo-

kowania dochodów do zakładów, a jako umowy mię-

dzynarodowe są one aktami prawa mającymi pierw-

szeństwo przed ustawami, w tym u.p.d.o.p.

2)

UPO powinny być interpretowane w świetle ich kon-

tekstu, tj. komentarza OECD (dalej jako: komentarz)

du i majątku (dalej jako: konwencja modelowa).

Ko-

mentarz ten w latach 2008 i 2010 podlegał istotnym

zmianom w zakresie postanowień regulujących pro-

ces alokowania dochodów do zakładu.

W rezultacie tych

zmian, zdaniem OECD, obecnie konieczne jest korzy-

stanie z różnych wersji komentarza, aby prawidłowo

alokować dochody do zakładu, w zależności od brzmie-

nia konkretnej UPO.

W związku z powyższym proces

alokowania dochodów do zakładu w Polsce, z perspek-

tywy zagranicznych inwestorów, nie jest łatwym za-

daniem i wymaga analizy różnych wersji komentarza

oraz przepisów u.p.d.o.p.

Alokowanie kosztu odsetkowego

Zgodnie z ust. 6 komentarza w wersji z 2008 r. do

artykułu 7 oraz ust. 8 komentarza w wersji z 2010 r.

do artykułu 7, umowy o unikaniu podwójnego opo-

datkowania, których brzmienie odpowiada konwen-

cji modelowej z 2008 r., powinny być interpretowane

w świetle komentarza z 2008 r., podczas gdy UPO,

których postanowienia odpowiadają konwencji mode-

lowej z 2010 r. – w świetle komentarza z 2010 r.

W zakresie alokowania kosztów odsetkowych ko-

mentarz z 2008 r. różnicuje traktowanie odsetek

w zależności od tego, czy zostały one rzeczywiście

zapłacone przez podatnika (tj. zapłacone przez cen-

tralę na rzecz odrębnego podmiotu prawnego), czy

też wynikają jedynie z tzw. wewnętrznych transakcji.

W przypadku instytucji finansowych odsetki po-

winny być rozpoznawane przez zakład niezależnie od

tego, czy odzwierciedlają one wydatki rzeczywiście

poniesione przez centralę (lub zakłady w innych pań-

stwach) na rzecz odrębnych osób prawnych (np. jeśli

centrala zaciągnęła pożyczkę od odrębnej spółki) albo

zostały zapłacone od środków własnych przekazanych

przez centralę do zakładu.

Z drugiej strony, w przy-

padku zakładów podmiotów innych niż instytucje fi-

nansowe rozpoznaniu podlegają tylko rzeczywiście

zapłacone odsetki.

Wynika to z ust. 41 komentarza

z 2008 r. do art. 7, zgodnie z którym: traktowanie

opłat odsetkowych wywołuje pewne wątpliwości.

Po

pierwsze, pewne kwoty mogą być pobierane przez

centralę od zakładu tytułem odsetek od wewnętrz-

nych „pożyczek” udzielonych zakładowi przez cen-

tralę.

Z wyjątkiem przedsiębiorstw finansowych,

takich jak np. banki, co do zasady panuje zgoda, iż

takie wewnętrzne „odsetki” nie powinny być rozpo-

znawane

3)

.

Powyższe stanowisko potwierdzone jest także

w ust. 42 komentarza z 2008 r., zgodnie z którym:

z powyższych powodów zakaz odliczeń z tytułu we-

wnętrznych długów i wierzytelności co do zasady po-

1)

2)

3)

Fragmenty komentarza z 2008 r. prezentowane są w niniejszej

interpelacji w tłumaczeniu własnym, nie istnieje bowiem żadne autory-

zowane przez OECD tłumaczenie tej wersji komentarza na język polski.

104

winien być nadal stosowany, z zastrzeżeniem wyjąt-

kowej sytuacji banków.

W odniesieniu do odsetek od środków przelewa-

nych przez centralę do zakładu, które pierwotnie zo-

stały pozyskane przez centralę od odrębnego podmio-

tu prawnego i które odzwierciedlają odsetki płacone

przez spółkę (jako całość) na rzecz zewnętrznego

pożyczkodawcy, zgodnie z komentarzem z 2008 r. tyl-

ko część odsetek należnych centrali od zakładu powin-

na być alokowana do i rozpoznana w zakładzie.

Odsetki

od części finansowania udzielonego zakładowi stano-

wiące jego tzw. wolny kapitał (ang. free capital) powin-

ny zostać wyłączone z kosztów, podczas gdy odsetki od

środków powyżej wolnego kapitału powinny być roz-

poznane dla celów podatków.

Wynika to z ust. 43 oraz

45 komentarza z 2008 r.

Jednakże innym zagadnieniem jest kwestia odli-

czania odsetek od długów rzeczywiście zaciągniętych

przez przedsiębiorstwo.

W związku z tymi długami

pojawia się pytanie, jak określić część odsetek, która

powinna być odliczona [potraktowana jako koszt

uzyskania przychodów – uwaga autora] przy kalkula-

cji zysków podlegających alokacji do zakładu.

W związku z powyższym większość państw człon-

kowskich preferowałaby praktyczne rozwiązanie,

które brałoby pod uwagę strukturę kapitału odpo-

wiednią zarówno dla organizacji, jak i wykonywa-

nych funkcji.

Ta odpowiednia struktura kapitału

powinna brać pod uwagę fakt, iż aby prowadzić swo-

ją działalność, zakład wymaga określonego finanso-

wania złożonego z wolnego kapitału oraz oprocento-

wanego długu.

Celem powinno być zatem przydziele-

nie do zakładu części odsetek wynikającej z zasady

ceny rynkowej (ang. arm’s length principle) po przy-

dzieleniu ilości wolnego kapitału odpowiedniej do

funkcji pełnionych przez zakład, posiadanych akty-

wów i ponoszonych przez niego ryzyk.

Powyższa metoda alokowania kosztów odsetko-

wych została potwierdzona przez Ministerstwo Finan-

sów w odpowiedzi na zapytanie poselskie

4)

, w której

stwierdzono, iż w odniesieniu do banków odsetki po-

winny być alokowane do i rozpoznawane w oddziale

stanowiącym zakład tylko w takim zakresie, w jakim

odnoszą się do środków przekraczających wartość wol-

nego kapitału polskiego zakładu zagranicznej insty-

tucji finansowej.

W świetle odpowiedzi ministerstwa

traktowanie odsetek powinno być jednakowe, nieza-

leżnie, czy są one płacone od środków przekazanych

przez centralę do zakładu (z funduszy własnych cen-

trali lub innych zakładów), czy też rzeczywiście pocho-

dzących od odrębnych osób prawnych.

Przedstawiona wyżej interpretacja jest zgodna

z tzw. autoryzowanym podejściem OECD (dalej jako:

APO), tj. z zasadami alokacji dochodów zawartymi

w komentarzu z 2010 r., ponieważ ta wersja komen-

tarza nie różnicuje traktowania odsetek jako kosz-

tów uzyskania przychodów w zależności od tego, czy

środki transferowane do zakładu pochodzą z fundu-

szy własnych centrali, czy też z zewnętrznego finan-

sowania.

APO jest także częściowo implementowane

do konwencji modelowej z 2008 r. (i komentarza

z 2008 r.

5)

).

Podsumowując, zgodnie z APO (tj. komentarzem

z 2010 r.) alokacja dochodu powinna być przeprowa-

dzona w dwóch etapach

6)

.

Zasadniczo pierwszy etap

powinien składać się z następujących elementów:

— identyfikacja osób pracujących w zakładzie

i pełnionych przez nich funkcji zarówno pomocni-

czych, jak i tzw. istotnych funkcji osobowych (ang.

significant people functions) lub funkcji kluczowych

dla ponoszenia ryzyka przez przedsiębiorstwo (ang.

key entrepreneurial risk-taking functions);

— przypisanie do zakładu ryzyk związanych z istot -

nymi funkcjami;

— przypisanie do zakładu aktywów związanych

z istotnymi funkcjami;

— przypisanie do zakładu kapitału koniecznego

do wykonywania funkcji, a także odpowiedniego do

ponoszonego ryzyka i posiadanych przez zakład ak-

tywów;

— rozpoznanie transakcji pomiędzy zakładem

a resztą przedsiębiorstwa, którego jest częścią.

W drugim etapie APO zakład traktuje się jako

odrębne i niezależne przedsiębiorstwo, a świadczenia

rozpoznane dla celów podatkowych powinny być wy-

nagrodzone zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

Wyna-

grodzenie powinno zostać ustalone poprzez odpowied-

nie zastosowanie wytycznych OECD

7)

.

W szczególno-

ści transakcje pomiędzy zakładem a centralą powin-

ny zostać porównane do transakcji zawieranych

przez niezależnie przedsiębiorstwa wykonujące takie

same lub podobne funkcje, korzystające z takich sa-

mych lub podobnych aktywów, ponoszące takie same

lub podobne ryzyka i posiadające takie same lub po-

dobne cechy o znaczeniu gospodarczym.

W związku z powyższym, jeśli centrala pełni

funkcję finansową (ang. treasury function) w intere-

sie zakładu, np. zajmuje się emisją obligacji czy za-

ciąganiem kredytów w bankach, to zgodnie z APO

powinna ona zostać wynagrodzona zgodnie z zasadą

ceny rynkowej.

Tym samym nie tylko czysty koszt

poniesiony przez centralę w związku z finansowaniem

zaciągniętym na cele jej oddziałów powinien być do

nich alokowany – koszt odsetkowy takiego finanso-

wania powinien być powiększony o narzut zgodny

z zasadą ceny rynkowej, który także powinien zostać

odjęty od podstawy opodatkowania oddziału (zakładu).

Przykładowo, jeśli transakcja finansowa związana

jest z długiem zewnętrznym, jedną z metod osiągnię-

cia rezultatu zgodnego z zasadą ceny rynkowej może

4)

w odpowiedzi z 15 grudnia 2010 r.

(8077) na zapytanie poseł Urszuli

Augustyn z 26 listopada 2010 r.

(SPS-024-8077/10).

5)

Innymi słowy raport stanowi część komentarza z 2008 r. (zob. ust. 7

komentarza do art. 7 konwencji modelowej z 2008 r.) oraz komentarza z 2010 r.

6)

Zob.

ust. 21 i 22 komentarza z 2010 r.

7)

Wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych, OECD

2010.

105

być powiększenie długu zewnętrznego o narzut po-

równywalny do tego, jakie niezależne przedsiębiorstwo

mogłoby uzyskać za wykonywanie porównywalnych

funkcji.

Właściwym może być wynagradzanie zakładu

wykonującego funkcję finansową nie jako właściciela

[pożyczonych środków – dopisek autora], ale jako

świadczącego usługę, np. poprzez zwrot poniesionych

kosztów administracyjnych lub na zasadzie koszt

plus, w zależności od tego, co konkretnie wchodzi

w zakres usługi (niezależnie od kosztu odsetkowego

8)

).

Powyższe stanowisko zostało zawarte w Raporcie

OECD o przypisywaniu dochodów do zakładów z 2008 r.

(dalej jako: raport

9)

), który wyznacza zasady APO.

z polskimi UPO, których brzmienie odpowiada posta-

nowieniom konwencji modelowej z 2008 r. (tj. umo-

wami, które co do zasady implementują APO częścio-

wo, zaś w odniesieniu do instytucji finansowych – w ca-

łości) odsetki płacone przez zakład instytucji finan-

sowej do jej centrali powinny być alokowane do za-

kładu i rozpoznane jako koszty uzyskania przycho-

dów w części, w której odsetki te są naliczane od

środków przekraczających wolny kapitał zakładu.

Po-

nadto odsetki alokowane do zakładu, które faktycznie

są płacone na rzecz zewnętrznych pożyczkodawców,

powinny zostać powiększone o narzut w odpowied-

niej wysokości lub też oddział powinien rozpoznać

dodatkowy koszt z tytułu wykonywania funkcji fi-

nansowej przez centralę na rzecz jej zakładu.

W dodatku należy zauważyć, że zgodnie z APO po-

wyższe podejście stosuje się nie tylko do oddziałów (za-

kładów) banków i innych instytucji finansowych

(np. firm ubezpieczeniowych, inwestycyjnych czy lea-

singowych), ale także do podmiotów działających w in-

nych branżach, jak wskazuje część pierwsza raportu

z 2008 r. w ust. 187.

Obecne podejście prezentowane w komentarzu

[tj. w wersji z 2005 r. – uwaga autora] wprowadza

rozróżnienie pomiędzy przedsiębiorstwami finanso-

wymi i niefinansowymi oparte na fakcie, że wypłaca-

nie i uzyskiwanie finansowania jest ściśle związane

z normalną działalnością handlową takich przedsię-

biorstw.

Na tej podstawie rozpoznawanie wewnętrz-

nych transakcji odsetkowych uznaje się za dopusz-

czalne dla przedsiębiorstw finansowanych, ale nie

dla przedsiębiorstw niefinansowych (ustępy 18.3 i 19

komentarza do artykułu 7).

Autoryzowane podejście

OECD odrzuca to rozróżnienie na rzecz funkcjonal-

nego podejścia zawartego w wytycznych OECD.

W pewnych okolicznościach wewnętrzne transakcje

odsetkowe przedsiębiorstw niefinansowych powinny

być rozpoznawane w celu wykazania rynkowego jako

wynagrodzenie za pełnienie funkcji finansowej.

Biorąc pod uwagę, że brzmienie wszystkich polskich

UPO odpowiada konwencji modelowej z 2008 r. w za-

kresie postanowień dotyczących alokowania docho-

dów do zakładu (z wyjątkiem nowej UPO pomiędzy

Polską a USA, która nie weszła jeszcze w życie), wy-

daje się, że obecnie w Polsce jedynie oddziały (zakłady)

działające w sektorze usług finansowych mogą stoso-

wać APO w pełnym zakresie.

Jednakże mając na

uwadze fakt, iż u.p.d.o.p. zawiera tylko jedną ogólną

zasadę dotyczącą alokowania dochodu do zakładów,

zgodnie z którą alokowanie dochodu (w tym alokowa-

nie kosztów odsetkowych) powinno być wykonane

zgodnie z zasadą ceny rynkowej (art. 11 ust. 8a w związ-

ku z art. 11 ust. 1–3), można bronić stanowiska, iż

u.p.d.o.p. pozwala na stosowanie APO w pełnym za-

kresie – zarówno jeśli chodzi o zakłady działające

w sektorze finansowym, jak i te z innych branż.

Takie podejście byłoby zgodne z literalną wykład-

nią prawa podatkowego – czyli dominującą metodą

wykładni tej gałęzi prawa – i co więcej powinno spra-

wić, że polskie prawo będzie postrzegane jako pewne

przez zagranicznych inwestorów i międzynarodowe

firmy prowadzące działalność poprzez oddział lub roz-

ważające wejście na polski rynek w takiej formie.

Ta

linia interpretacyjna pozwoliłaby także na stosowanie

przez międzynarodowe firmy spójnego podejścia w od-

niesieniu do alokowania dochodu do zakładu położo-

nego w Polsce, jako że prawo państw ich siedziby (ta-

kich jak Niemcy czy Wielka Brytania) inkorporuje

APO w ich krajowych systemach podatkowych (tj. pań-

stwa te stosują APO niezależnie od tego, czy dana

UPO odzwierciedla konwencję modelową z 2008 r. lub

2010 r.).

Ponadto stosowanie APO, tj. wynagradzanie funk-

cji finansowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej (po

wyłączeniu części kosztów odsetkowych w oparciu

o koncepcję wolnego kapitału) w odniesieniu do za-

kładów spoza branży finansowej, powinno ograni-

czyć problemy międzynarodowych przedsiębiorstw

związane z przypisywaniem kapitału oprocentowanego

(ang. interest-bearing capital) oraz faktycznie pono-

szonych kosztów odsetkowych do zakładów położo-

nych w różnych krajach.

Problemy te wynikają z trud-

ności systemowych i operacyjnych w określaniu, w ja-

kiej części środki przekazane przez centralę do zakładu

pochodziły z zewnętrznego finansowania, a w jakiej ze

środków własnych – często bowiem fundusze własne

centrali ulegają „zmieszaniu” ze środkami pochodzą-

cymi z różnych form zewnętrznego finansowania (np. kre-

dyty bankowe, pożyczki z grupy, emisje papierów

dłużnych).

Tym samym nie jest możliwe udowodnie-

nie, że odsetki zapłacone przez konkretny zakład do

centrali faktycznie odzwierciedlają odsetki zapłacone

przez centralę na rzecz zewnętrznego podmiotu (tj. za-

płacone z tytułu pożyczek faktycznie zaciągniętych

– jak wskazuje komentarz z 2008 r.).

Stosowanie

APO, tj. wynagradzanie funkcji finansowych, po-

zwala na pominięcie tej kwestii, jako że zgodnie

z APO nie ma potrzeby śledzenia środków i odsetek

rzeczywiście zapłaconych przez przedsiębiorstwo

8)

Ust.

194 raportu OECD o przypisywaniu zysków do zakładów (ang.

OECD Report on attribution of profits to the PE) w wersji z 2008 r., tłu-

maczenie własne.

9)

Wersje raportu z 2008 r. i 2010 r. nie różnią się merytorycznie, w wersji

z 2010 r. zmieniono jedynie odniesienia do poszczególnych ustępów do art. 7

konwencji modelowej, ponieważ w 2010 r. zmienił się ten artykuł.

106

– wymagane jest jedynie odpowiednie wynagrodze-

nie funkcji finansowych i ustalenie kosztów finan-

sowania poprzez zastosowanie koncepcji wolnego

kapitału.

Kwalifikacja wydatków jako koszty uzyskania

przychodów

Niezależnie od kwestii alokacji konieczna jest tak-

że analiza tego, w jaki sposób alokowany koszt od-

setkowy powinien być odliczony od przychodów po-

datkowych zagranicznego zakładu położonego w Pol-

sce.

Po przypisaniu odsetek w odpowiedniej wysokości

do zakładu konieczne jest bowiem, zgodnie z komen-

tarzami z 2008 r. i 2010 r., zweryfikowanie możli-

wości uznania alokowanych kosztów za koszty uzy-

skania przychodów w świetle prawa krajowego pań-

stwa, w którym położony jest zakład (w przypadku

Polski – u.p.d.o.p.).

Wynika to jasno z ust. 30 komen-

tarza z 2008 r., zgodnie z którym:

— ponadto ustęp 3 [danej UPO – uwaga autora]

określa jedynie, które wydatki należy przypisać do

zakładu w celu określenia dochodów, które można do

niego przypisać; nie odnosi się on jednak do kwestii,

czy po przypisaniu wydatków można je odliczyć przy

obliczaniu dochodu zakładu podlegającego opodatko-

waniu, jako że warunki, które należy spełnić w tym

celu, są przedmiotem prawa krajowego

oraz z ust. 30 komentarza z 2010 r.:

— ustęp 2 ustala zyski, jakie można przypisać za -

kładowi w rozumieniu postanowień zawartych w ustę-

pie 1, które przydzielają prawa do opodatkowania

tych zysków; gdy tylko zyski, które można przypisać

zakładowi, zostały ustalone zgodnie z ust. 2 art. 7, do

prawa wewnętrznego każdego umawiającego się pań-

stwa należy określenie, czy i jak takie zyski powinny

być opodatkowane, pod warunkiem przestrzegania

wymogów zawartych w ust. 2 i innych przepisach

konwencji; ustęp 2 nie zajmuje się kwestią, czy wy-

datki można odliczyć przy obliczaniu dochodu podle-

gającego opodatkowaniu przedsiębiorstwa w którym-

kolwiek umawiającym się państwie.

Warunki możli-

wości odliczania kosztów podlegają ustaleniu przez

prawo wewnętrzne

10)

.

lów podatkowych koszty odsetkowe alokowane do

zakładu, tj. należne lub zapłacone na rzecz zagra-

nicznej centrali od środków przekraczających wolny

kapitał zakładu, powinny być rozpoznawane jako

koszty uzyskania przychodów zakładu, jeśli odsetki

są należne od środków wydatkowanych w celu osiąg-

nięcia przychodów lub zachowania albo zabezpie-

czenia źródła przychodów zakładu z wyłączeniem

W odniesieniu do stosunków pomiędzy centralą a od-

działem (zakładem) przedmiotem analizy powinny być

w szczególności następujące przepisy dotyczące kosztów

niestanowiących kosztów uzyskania przychodów:

a) art. 16 ust. 1 pkt 13 u.p.d.o.p., zgodnie z którym

odsetek od własnego kapitału włożonego przez podat-

nika w źródło przychodów nie uważa się za koszty

b) art. 16 ust. 1 pkt 60–61 u.p.d.o.p., zgodnie

z którymi odsetek od pożyczek (lub innych form fi-

nansowania) zaciągniętych przez podatnika od pod-

miotów kwalifikowanych (przede wszystkim spółek

sióstr lub spółek matek) nie uważa się za koszty uzy-

skania przychodów w części, w jakiej udzielone finan-

sowanie powoduje, że wartość zadłużenia przekracza

trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki.

Art. 16 ust. 1 pkt 13 u.p.d.o.p. może być interpre-

alokowanych odsetek.

Z kolei przepisy o niedostatecz-

nej kapitalizacji – biorąc pod uwagę zmiany w komen-

tarzach z 2008 r. i 2010 r. zmierzające do traktowania

zakładów (np. oddziałów) jako podmiotów zupełnie

odrębnych i niezależnych od pozostałych części tej sa-

mej osoby prawnej – mogą być stosowane przez analo-

gię do odsetek alokowanych do zakładu położonego

w Polsce.

Oznaczałoby to, że centrala i zakład są trak-

towane jako dwa odrębne podmioty, a część odsetek,

której nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przy-

chodów zakładów, byłaby ustalana w oparciu o wolny

kapitał zakładu i jego zadłużenie w centrali.

Powyższa wykładnia naruszałaby jednak APO

zdefiniowane w komentarzu z 2010 r.

Zgodnie bowiem

z komentarzem (ust. 31): pewne normy prawa we-

wnętrznego, według których transakcje wewnętrzne

nie powinny być uznane na potrzeby określenia zy-

sków, które można przypisać zakładowi zgodnie

z ustępem 2 lub które odmawiają prawa do odliczenia

wydatków, które nie są poniesione wyłącznie na po-

trzeby działalności zakładu, są w oczywisty sposób

sprzeczne z ustępem 2.

Mając powyższe na uwadze, wydaje się, że art. 16

ust. 1 pkt 13 oraz art. 16 ust. 1 pkt 60–61

u.p.d.o.p. powinny zostać pominięte jako sprzeczne

z UPO (które w hierarchii źródeł prawa znajdują się

przed ustawami), ponieważ ich stosowanie skutkowa-

łoby zakazem rozpoznawania transakcji wewnętrz-

nych, co zgodnie z komentarzem z 2008 r. (w odniesie-

niu do instytucji finansowych) oraz komentarzem

z 2010 r. (w odniesieniu do wszystkich podatników) jest

niedopuszczalne.

Ponadto należy podkreślić, że koncepcja wolnego

kapitału ma ten sam cel co przepisy o niedostatecznej

kapitalizacji, tj. przeciwdziałanie nadmiernemu uszczu-

planiu podstawy opodatkowania w kraju, w którym

znajduje się źródło odsetek, tj. zakład w analizowanej

sprawie.

Tym samym odsetki od środków przekra-

czających wolny kapitał zakładu (oddziału) powinny

zostać w całości uznane za koszty uzyskania przy-

chodów zakładu, natomiast część odsetek naliczo-

nych od środków przekazywanych przez centralę do

zakładu, które są należne z tytułu przekazanych fun-

duszy stanowiących wolny kapitał zakładu, nie po-

winna zostać zaliczona do kosztów uzyskania przy-

10)

Fragmenty komentarza z 2010 r. prezentowane są w niniejszej inter-

pelacji w tłumaczeniu K. Bany, Modelowa konwencja w sprawie podatku od

dochodu i majątku.

Wersja skrócona, lipiec 2011, Warszawa 2011.

107

chodów.

Taka interpretacja ma mocne podstawy, po-

nieważ wartość wolnego kapitału powinna zostać

określona zgodnie z zasadą ceny rynkowej, a jedna z

rekomendowanych przez OECD metod określenia

wartości wolnego kapitału to tzw. metoda niedosta-

tecznej kapitalizacji.

Wymaga ona przypisania do

zakładu tej samej ilości wolnego kapitału jak w przy-

padku niezależnego przedsiębiorstwa wykonującego

lub podobnych warunkach [co analizowany zakład

– dopisek autora] w państwie położenia zakładu po-

przez zastosowanie analizy porównawczej takich nie-

zależnych przedsiębiorstw (zob. ust. 163 raportu).

Tym samym stosowanie polskich regulacji dotyczą-

cych niedostatecznej kapitalizacji, po wyłączeniu

z kosztów uzyskania przychodów części odsetek

w oparciu o koncepcję wolnego kapitału, skutkowa-

łoby podwójnym opodatkowaniem pewnej części do-

chodów zakładu.

Dodatkowo można uznać, że postanowienia art. 11

ust. 8a w związku z art. 11 ust. 1–3 u.p.d.o.p., usta-

nawiające szczególną zasadę dotyczącą kalkulacji

podstawy opodatkowania zagranicznych zakładów

położonych w Polsce, stanowią lex specialis w stosun-

ku do przepisów art. 16 ust. 1 pkt 13 i art. 16 ust. 1

pkt 60–61 u.p.d.o.p. i tym samym mają przed nimi

pierwszeństwo.

W rezultacie przepisy te nie powinny

być stosowane do odsetek należnych od zakładu po-

łożonego w Polsce na rzecz jego zagranicznej centra-

li (lub innego zakładu tej samej osoby prawnej).

Biorąc pod uwagę znaczące różnice w zakresie alo-

kowania dochodu do zakładu pomiędzy wersjami ko-

mentarza z 2008 r. i 2010 r., jak również brak szcze-

gółowych przepisów polskiego prawa podatkowego

odnoszących się do tego procesu, przedsiębiorcy pro-

wadzący lub planujący prowadzić działalność gospo-

darczą w Polsce za pośrednictwem oddziału (który

zazwyczaj stanowi zakład) mogą napotkać poważne

problemy przy określaniu właściwej podstawy opo-

datkowania polskich oddziałów.

Przyczynia się to do

znacznej niepewności prawa podatkowego i, co za

tym idzie, może zmniejszyć zainteresowanie takich

przedsiębiorców polskim rynkiem.

Obecnie ze względu na zmiany regulacyjne takie

jak nowa umowa kapitałowa Bazylea II

11)

i III

12)

oraz

Wypłacalność II

13)

(ang. Solvency II) powyższa kwestia

ma istotne znaczenie głównie dla instytucji finanso-

wych, które na całym świecie działają już lub zaczy-

nają działać przede wszystkim za pośrednictwem od-

działów (zakładów).

Jednak firmy międzynarodowe

z innych branż również zaczynają prowadzić działal-

ność poprzez oddziały.

Niezbędnym warunkiem, któ-

ry pozwoli polskiej gospodarce na osiągnięcie korzyści

z tego nasilającego się trendu, jest zapewnienie jas-

nej interpretacji przepisów podatkowych dotyczących

kwestii alokowania kosztów do oddziałów i rozpozna-

wania ich jako koszty podatkowe.

Stosowanie APO upraszcza i ujednolica traktowa-

nie podatkowe zakładów w państwie źródła (tj. pań-

stwie, gdzie położony jest zakład) i państwie rezyden-

cji (tj. państwa, gdzie położona jest centrala) i pozwa-

la na kalkulowanie w sposób symetryczny dochodu

podlegającego opodatkowaniu z jednej strony w pań-

stwie źródła, a z drugiej zwolnieniu lub zaliczeniu

(skredytowaniu) w państwie rezydencji.

nistra finansów o wyjaśnienie wskazanych powyżej

niejednoznacznych przepisów oraz postanowień pol-

skich UPO i udzielenie wyczerpujących odpowiedzi

na poniższe pytania, biorąc pod uwagę, że odnoszą

się one do zagranicznych przedsiębiorstw – rezyden-

tów podatkowych państw będących stronami UPO

z Polską, których postanowienia odpowiadają brzmie-

niu konwencji modelowej z 2008 r. – działających

w Polsce poprzez oddziały, które stanowią zakład

w rozumieniu odpowiednich UPO:

1.

Czy zgodnie z postanowieniami komentarza

z 2008 r. położony w Polsce zakład zagranicznej in-

stytucji finansowej, w szczególności banku, firmy

ubezpieczeniowej, inwestycyjnej lub leasingowej

14)

,

powinien rozpoznawać jako koszty uzyskania przy-

chodów odsetki od środków otrzymanych od zagra-

nicznej centrali (lub zakładów tej samej osoby praw-

nej położonych w innych państwach) w zakresie,

w jakim odsetki te są naliczane od środków prze-

kraczających wolny kapitał zakładu i zakładając, że

stanowią one rynkowe wynagrodzenie za funkcję fi-

nansową pełnioną przez centralę (lub inne zakłady)

na rzecz zakładu położonego w Polsce oraz że odset-

ki te spełniają przesłanki ogólne zawarte w art. 15

ust. 1 u.p.d.o.p., tj. są kosztem poniesionym w celu

osiągnięcia przychodów przez zakład lub zachowania

albo zabezpieczenia źródła przychodów zakładu, nie-

zależnie od tego, czy środki przetransferowane do

zakładu pochodzą z funduszy własnych centrali, czy

też były zaciągnięte przez centralę od odrębnej oso-

by prawnej (powiązanej lub niepowiązanej z za-

granicznym przedsiębiorstwem w rozumieniu pol-

skich przepisów o niedostatecznej kapitalizacji)?

ust. 1–3 u.p.d.o.p. (niezależnie od brzmienia właści-

wej UPO) położony w Polsce zagraniczny zakład

działający w dowolnej branży powinien rozpoznawać

jako koszty uzyskania przychodów odsetki od środ-

ków otrzymanych od zagranicznej centrali (lub za-

kładów tej samej osoby prawnej położonych w in-

11)

Basel II: International Convergence of Capital Measurement and

Capital Standards: a Revised Framework, czerwiec 2004 r.

12)

and banking systems, grudzień 2010 r.

13)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia

ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), Dz. U. L Nr 335,

17.12.2009.

14)

Przykładami instytucji finansowych wskazanymi w publikacjach

OECD są: instytucje przyjmujące depozyty (banki) [ang. deposit-taking

institutions (banks)], zakłady ubezpieczeń [ang. insurance companies],

fundusze emerytalne i inwestycyjne [ang. pension and investment funds],

firmy leasingowe i finansujące [ang. leasing and financing companies],

np. Insurance and private pensions compendium for emerging economies,

Committee on Fiscal Affairs, OECD 1999, s. 6–7.

108

naliczane od środków przekraczających wolny kapitał

grodzenie za funkcję finansową pełnioną przez centra-

w Polsce oraz że odsetki te spełniają przesłanki ogólne

sionym w celu osiągnięcia przychodów przez zakład

zakładu, niezależnie od tego, czy środki przetransfero-

wane do zakładu pochodzą z funduszy własnych cen-

rębnej osoby prawnej (powiązanej lub niepowiązanej

z zagranicznym przedsiębiorstwem w rozumieniu

polskich przepisów o niedostatecznej kapitalizacji)?

Z poważaniem

Poseł Cezary Tomczyk

oraz grupa posłów

Sieradz, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21000)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie trybu i sposobu przeprowadzania

w urzędach administracji publicznej

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z często

kierowanymi do mojego biura poselskiego interwen-

cjami obywateli, którzy ubiegali się o podjęcie zatrud-

nienia w urzędach administracji publicznej – samo-

rządowych i państwowych, zawierającymi liczne za-

strzeżenia co do spełniania kryterium otwartości

i konkurencyjności, a także transparentności prowa-

dzenia naboru, zwracam się z interpelacją w niniej-

szej sprawie.

Z licznych uwag zgłaszanych przez obywateli wy-

nika, że w chwili obecnej nabór na wolne stanowiska

urzędnicze przeprowadzany jest często w formie testu

sprawdzającego teoretyczne wiadomości kandydatów

i rozmowy kwalifikacyjnej, podczas których kandyda-

ci prezentują swoje kwalifikacje i umiejętności zawo-

dowe.

Do konkursu dopuszczani są kandydaci spełnia-

jący wymagania kwalifikacyjne określone w ogłosze-

niu o naborze na wolne stanowisko urzędnicze.

Po-

ważne wątpliwości może budzić w szczególności druga

część postępowania kwalifikacyjnego, prowadzona

w formie rozmowy przed komisją kwalifikacyjną.

Pro-

tokoły naboru kandydatów ograniczone są często do

jedynie ogólnikowych stwierdzeń dotyczących proce-

dury wyłonienia kandydatów na wolne stanowiska

pracy, pozbawione są szczegółowego opisu zagadnień

poruszanych podczas rozmowy, zadawanych pytań

i udzielanych odpowiedzi.

Kandydaci odpowiadają przy tym na pytania ko-

misji zadawane w sposób dowolny, o zróżnicowanym

poziomie trudności.

Czyni to pole do licznych nad-

użyć, otwiera możliwość faworyzowania kandydatów

czy też rozstrzygnięć konkursowych opartych na po-

zamerytorycznych przesłankach, np. faworyzowania

kandydatów pełnosprawnych kosztem niepełno-

sprawnych, uwzględnienia kwestii osobowościowych

lub innego rodzaju uprzedzeń o charakterze dyskry-

minacyjnym.

Innym problemem często podnoszonym przez oso-

by poszukujące pracy w administracji publicznej jest

niedostateczna dostępność ogłoszeń o naborze na

wolne stanowiska urzędnicze.

Jednostki ogłaszające

nabór często ograniczają się do zamieszczenia infor-

macji na własnej stronie internetowej, ogłoszenia nie

trafiają do Biuletynu Informacji Publicznej, wiele in-

stytucji nie prowadzi lub nie aktualizuje tego typu

biuletynów, a informacje nie docierają również do

środków masowego przekazu, co utrudnia i wręcz

ogranicza konkurencyjność prowadzonych na ich

podstawie naborów.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie zmian

w zakresie trybu i sposobu przeprowadzania nabo-

rów na wolne stanowiska urzędnicze w urzędach ad-

ministracji publicznej celem ich ujednolicenia, za-

gwarantowania transparentności i konkurencyjno-

ści, np. poprzez wprowadzenie obowiązku sporządza-

nia protokołów naboru według określonego wzorca,

nagrywania postępowania konkursowego przed ko-

misją konkursową czy też wprowadzenia jawności

w zakresie przesłuchiwania kandydatów na stanowi-

ska urzędnicze poprzez umożliwienie obecności na

sali osób zainteresowanych?

Czy prowadzone są prace gwarantujące lepszą do-

stępność ogłoszeń o prowadzonych naborach na wol-

ne stanowiska urzędnicze?

Czy prowadzone są kontrole wykonywania przez

urzędy administracji publicznej obowiązków związa-

nych z prowadzeniem Biuletynów Administracji Pub-

licznej pod kątem aktualizacji informacji o ogłasza-

nych naborach na stanowiska urzędnicze?

Poseł Artur Gierada

oraz grupa posłów

109

Interpelacja

(nr 21001)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie umiejętności komunikowania się

z osobami niewidomymi

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce liczba osób

z uszkodzeniem wzroku przekracza 500 tysięcy.

We-

dług światowych danych szacuje się, że poważne za-

burzenia widzenia występują u 1% populacji, a cał-

kowita liczba osób niewidomych i słabo widzących

ulega stałemu zwiększaniu.

Problem występowania

takiego stanu są m.in. zmiany cywilizacyjne, po-

wszechność telewizorów i komputerów, starzejące się

społeczeństwo i związana z tym niepełnosprawność

wzrokowa.

Dlatego z zainteresowaniem zapoznałem

się z opracowanym przez garnizon śląskiej Policji po-

radnikiem instruktażowym: „Policja bez barier”.

W ramach prowadzonej kampanii społecznej wdra-

żanej wspólnie ze środowiskami osób niepełnospraw-

nych pt. „Pełnosprawne bezpieczeństwo” instruktaż

pokazuje, jak policjant powinien zachować się w kon-

taktach z osobami niewidzącymi i niedowidzącymi.

Celem kampanii jest zwiększenie poczucia bezpie-

czeństwa w przestrzeni publicznej u osób niepełno-

sprawnych, ale również podniesienie świadomości

społecznej w zakresie potrzeb środowiska osób nie-

pełnosprawnych.

Kampania rozpoczęła się 20 paź-

dziernika 2010 r., początkowo objęła Katowice, a od

stycznia 2011 r. resztę terenu województwa śląskie-

go.

Istotnym elementem tej akcji jest znakowanie

przez instytucje i firmy, które przystąpiły do akcji,

słupów, podestów, schodów, drzwi szklanych taśma-

mi ostrzegawczymi i foliami odblaskowymi, jak rów-

nież dostosowanie portali internetowych do wymo-

gów użyteczności i dostępności zgodnie z WAI (Web

Accesibility Initiative).

Policjanci służby patrolowo-

-interwencyjnej i obchodowej są szkoleni pod okiem

psychologów z zakresu savoir-vivre wobec osób nie-

pełnosprawnych.

Każdy zainteresowany może przy-

stąpić do kampanii, przystosowując np. własną firmę

do wymogów osób niepełnosprawnych.

Wówczas przy-

znawany jest przez kapitułę certyfikat przyjaznego

obiektu.

Projekt ten powstał dzięki finansowemu

wsparciu wojewody śląskiego.

W związku z powyższym moje pytania do Pana

Ministra:

1.

Jak wygląda sytuacja w innych garnizonach

Policji w Polsce?

2.

Czy w innych województwach funkcjonują po-

dobne rozwiązania, a jeśli nie, czy nie należałoby roz-

szerzyć ww. kampanii na teren całej Polski?

3.

Jakie ewentualne działania zamierza podjąć

Pan Minister w zakresie opisywanego problemu?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21002)

do prezesa Rady Ministrów

selskiego coraz częściej zgłaszają się renciści i eme-

ryci z prośbą o podjęcie stosownych działań mających

na celu zwolnienie z podatku dochodowego najniż-

szych świadczeń pobieranych z Zakładu Ubezpieczeń

Zwracają oni uwagę, że środki pieniężne, jakimi

dysponują, są bardzo niskie, a po potrąceniu z nich

podatku dochodowego od osób fizycznych wręcz są

to kwoty „głodowe”.

Przy obecnym wzroście cen

i wskaźniku inflacji nie są w stanie zaspokoić swoich

podstawowych potrzeb, gdyż coroczna waloryzacja

wysokości rent i emerytur jest niewystarczająca,

a środki pieniężne netto, jakie pozostają do dyspozy-

cji, są bardzo niskie.

Dodatkowo ich budżet obciążo-

ny jest niezbędnymi wydatkami na leki i środki far-

makologiczne, z których realizacji coraz częściej mu-

szą rezygnować.

Wskazują, że ten problem dotyczy ok. 2,5 mln

osób, bo właśnie tyle rencistów i emerytów dostaje

z ZUS lub KRUS mniej niż 1000 zł miesięcznie.

1.

Jaki jest stosunek Pana Premiera do postula-

tów zgłaszanych przez emerytów i rencistów?

2.

Czy rząd prowadzi prace mające na celu zwol-

nienie z podatku dochodowego od osób fizycznych

emerytów i rencistów otrzymujących najniższe świad-

czenia?

3.

Czy rząd przygotowuje inne rozwiązania mają-

ce na celu poprawienie finansowego bytu polskich

emerytów i rencistów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21003)

do prezesa Rady Ministrów

w funkcjonowaniu OFE

Szanowny Panie Premierze!

Rząd ogłosił projekt

zmian w funkcjonowaniu otwartych funduszy eme-

rytalnych, który zakłada m.in. przesunięcie tzw. czę-

110

ści obligacyjnej na subkonto do ZUS, pozostawienie

w funduszu środków akcyjnych oraz możliwość wy-

boru przeniesienia bądź pozostawienia zgromadzo-

nych środków na indywidualnych kontach obywateli,

które zostaną stopniowo przekazywane z OFE do

ZUS dziesięć lat przed momentem przejścia na eme-

ryturę.

Zdaniem części finansistów wdrożenie rządowych

propozycji zachwieje stabilnością nie tylko systemu

emerytalnego i finansów publicznych, ale może też do-

prowadzić do pogłębienia kryzysu w zamian za chwilo-

wą i sztuczną poprawę wskaźników księgowych.

Inni natomiast twierdzą, że działania rządu były

racjonalne, eliminują dotychczasowy, niekontrolowany

system zarządzania aktywami przez OFE i nie wpłyną

na pogorszenie sytuacji przyszłych emerytów.

Taki rezonans w wyrażanych opiniach powoduje

czynnik dezinformacji i społecznych spekulacji.

Wobec powyższego proszę Pana Premiera o udzie-

Sejmowi projekt przedmiotowej ustawy wraz z akta-

mi wykonawczymi?

2.

W jaki sposób rząd zamierza prowadzić akcję

informacyjną, by rozwiać społeczne wątpliwości swo-

jej decyzji, i od kiedy ta akcja zostanie rozpoczęta?

3.

Czy według rządu OFE będą mogły w ramach

prowadzonej własnej akcji informacyjnej pobierać od

osób u nich ubezpieczonych oświadczenia wyrażające

decyzje o pozostaniu bądź rezygnacji z OFE?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 21004)

do ministra gospodarki

w sprawie likwidacji azbestu

na terenie woj. lubelskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat po-

wszechnie wiadomo, że materiał, w którym kryje się

azbest, to śmiertelne niebezpieczeństwo, a włókna

azbestu są rakotwórcze i szkodliwe dla zdrowia.

Co jakiś czas pojawiają się akcje informacyjne

o tym zagrożeniu i konieczności utylizacji tego szkod-

liwego materiału.

Polska musi pozbyć się azbestu do

2032 r., jednak ze względu na szczególnie niebezpie-

czeństwo powinno być to zrobione dużo wcześniej.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

azbestu w woj. lubelskim?

2.

Ile już zutylizowano ton materiału na terenie

woj. lubelskiego?

3.

Kto prowadzi ewidencję składowanego mate-

riału?

4.

W jaki sposób jest utylizowany szkodliwy az-

best?

5.

Na kiedy planowane jest zakończenie usuwania

azbestu z gospodarstw domowych w woj. lubelskim?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 21005)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz bardziej do-

tkliwym problemem dla mieszkańców, zwłaszcza na

terenach Polski wschodniej, staje się postępująca

degradacja i coraz szybsze kurczenie się sieci połą-

czeń kolejowych, w tym także niezbędnych połączeń

dalekobieżnych.

Decyzje w takich sprawach moty-

wowane są zawsze względami ekonomicznymi z cał-

kowitym pominięciem interesów mieszkańców tych

terenów i okoliczności, że kolej w istocie powinna

pełnić rolę przedsiębiorstwa użyteczności publicznej

dla wszystkich obywateli niezależnie od ich statusu

ekonomicznego.

Przykładem takiego lekceważącego i arbitralnego

podejścia do omawianej sprawy jest podjęta decyzja

o likwidacji jedynego bezpośredniego pociągu po-

spiesznego na trasie Chełm – Wrocław.

Rozwiązanie

takie godzi w interesy licznej rzeszy mieszkańców nie

tylko woj. lubelskiego i woj. dolnośląskiego, ale też:

mazowieckiego, świętokrzyskiego i śląskiego – liczni

studenci z Lublina studiują na uczelniach wrocław-

skich, zaś młodzież z Dolnego Śląska studiuje na

uczelniach lubelskich, w tym na jedynej w kraju wyż-

szej uczelni katolickiej – Katolickim Uniwersytecie

Lubelskim.

Nie można także zapominać o interesach

starszych mieszkańców, których najbliżsi zamiesz-

kują na terenie woj. dolnośląskiego.

Należy dodać, że zlikwidowanego połączenia ko-

lejowego nie są w stanie zastąpić połączenia auto-

busowe, bowiem jedyną alternatywą dla podróżnych

jest nocny autobus pospieszny na trasie Hrubieszów

– Chełm – Lublin – Kielce – Opole – Wrocław.

War-

to może również pamiętać o tym, że to Polskie Ko-

leje Państwowe pełnią wobec społeczeństwa rolę

usługową i dbałość o interesy podróżnych jest racją

bytu kolei.

111

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Czy opisana decyzja PKP o likwidacji jedynego

bezpośredniego połączenia Chełm – Wrocław była

przedmiotem zainteresowania i akceptacji Minister-

stwa Infrastruktury?

2.

Czy i kiedy można oczekiwać decyzji o zbadaniu

opisanej sprawy i przywróceniu wskazanego połącze-

nia kolejowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 21006)

do ministra zdrowia

w sprawie wysokich cen leków

selskiego zgłasza się coraz większa liczba osób, które

proszą o interwencję w sprawie wysokich cen leków.

Często są to osoby starsze, schorowane bądź przewle-

kle chore, które wymagają stałego leczenia farmako-

logicznego.

Utrzymują się z rent, emerytur lub zasił-

ków pielęgnacyjnych, które na terenie Polski wschod-

niej kształtują się na najniższym poziomie.

Przy systematycznym wzroście cen towarów i usług

coraz częściej nie realizują recept, narażając się na utra-

tę życia lub zdrowia – jak wynika z badań przeprowa-

dzonych przez TNS Polska, aż 32% seniorom zdarzyło

się nie wykupić leków zapisanych przez lekarza.

Wobec powyższego proszę Pana Ministrze o udzie-

problem?

2.

Jaka jest przyczyna tak wysokich cen leków

w Polsce?

obniżyć ceny leków dla osób starszych?

4.

Jakie działania podejmie resort, by upowszech-

nić wiedzę o możliwości zakupu tańszych leków za-

miennych wśród seniorów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 21007)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

W dniu 1 stycznia 2014 r.

rych zawodów (Dz. U. z dnia 23 lipca 2013 r.), która

zmienia m.in. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia

ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia

01.01.2014 r.) przewodnikiem miejskim lub tereno-

3) posiada wykształcenie średnie.

Jak wynika z powyższego, z przepisu art. 22 ww.

ustawy usunięto m.in. wymóg dotyczący odbycia

szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz zdania

egzaminu na przewodnika turystycznego lub na pi-

lota wycieczek.

Natomiast zgodnie z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy

o usługach turystycznych (w brzmieniu obowiązują-

cym od dnia 01.01.2014 r.) organizator turystyki or-

ganizujący wycieczki za granicą jest obowiązany za-

pewnić opiekę pilota wycieczek posiadającego znajo-

mość języka powszechnie znanego w kraju odwiedza-

nym lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagra-

nicznym.

Organizator turystyki organizujący wy-

cieczki dla turystów z zagranicy jest obowiązany

cego umożliwiającą swobodny kontakt z uczestnika-

mi lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagra-

1.

Czy pilotem wycieczki po dniu 01.01.2014 r.

może być wskazana przez organizatora wycieczki

osoba spośród jej uczestników?

2.

Jakie wymagania musi spełniać pilot wycieczki

zagranicznej po dniu 01.01.2014 r. i czy może również

zostać wskazany przez organizatora spośród jej uczest-

ników?

3.

Czy powyższe wymagania dotyczą pilotów wszyst-

kich rodzajów wycieczek zagranicznych?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Napieralski

Szczecin, dnia 13 września 2013 r.

112

Interpelacja

(nr 21008)

do ministra skarbu państwa

w sprawie Przychodni Portowej w Szczecinie

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z prowa-

dzonymi pracami remontowymi w budynku dawnej

Przychodni Portowej w Szczecinie przy ul. Energe-

tyków 2, którego właścicielem jest Zarząd Morskich

Portów Szczecin–Świnoujście, proszę o odpowiedź na

następujące pytania.

1.

Jakie były powody odmowy przedłużenia umo-

wy najmu budynku, w którym działał publiczny ZOZ,

zawartej pomiędzy Urzędem Marszałkowskim Woje-

wództwa Zachodniopomorskiego a Zarządem Mor-

skich Portów Szczecin–Świnoujście w 2011 r.?

Był to

jeden z powodów prywatyzacji publicznego ZOZ, dla

którego organem założycielskim był Sejmik Woje-

wództwa Zachodniopomorskiego.

2.

Z jakim podmiotem i na jakich zasadach zosta-

ła podpisana umowa najmu budynku i pomieszczeń

po rozwiązaniu umowy z urzędem marszałkowskim?

3.

Czy była prowadzona procedura przetargowa?

Jakie były warunki najmu z nowym podmiotem

w porównaniu do obowiązujących w umowie najmu

z urzędem marszałkowskim do 2011 r.?

4.

Kto pokrywa obecnie koszty remontu budyn-

ków i jaka jest skala inwestycji?

5.

Na jaki okres umowa została zawarta?

Licząc na wyczerpująca odpowiedź, pozostaję

z szacunkiem.

Poseł Grzegorz Napieralski

Interpelacja

(nr 21009)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nieprawidłowych nawyków

Szanowna Pani Minister!

Dzieci w Polsce tyją na

potęgę, coraz mniej się ruszamy, coraz więcej spoży-

wamy pustych kalorii.

Sprzymierzeńcem w walce

z otyłością nie są komputery.

Według badań chłopcy

w wieku 13 lat spędzają dziennie 2 godziny, grając

w gry komputerowe, w weekendy ten odsetek znacz-

nie wzrasta.

W naszym kraju odsetek otyłych dzieci

w wieku 11–15 lat wynosi 17%, ale bardzo szybko

rośnie.

W przeciągu 10 lat liczba dzieci z nadwagą

podwoiła się, a w przeciągu 20 lat potroiła.

Są to licz-

by zatrważające i zmuszające do podjęcia natychmia-

stowych działań.

W przypadku ich braku nasze dzie-

ci pod względem wagi zostaną światową czołówką

i – co najważniejsze – odbije się to negatywnie na ich

zdrowiu oraz długości życia.

W tym przypadku to

szkoła powinna edukować rodziców i uczniów dzięki

autorytetowi, który posiada.

Wpajanie zdrowych na-

wyków żywieniowych i aktywności fizycznej spoczy-

wa na jej barkach.

Problem polega w tym, iż może

pomóc w walce o zdrowe i aktywne życie, ale równie

skutecznie zniechęca do tego.

Dyrekcje szkół nie kon-

trolują produktów, które są dostępne w szkolnych

sklepikach oraz automatach znajdujących się na ko-

rytarzach.

Dzieci nieświadome szkodliwości swoich

nawyków tonami pochłaniają batoniki, chipsy, wyso-

ko słodzone napoje gazowane.

Niejednokrotnie sami

rodzice nie wiedzą, jak zdrowo odżywiać swoje pocie-

chy.

Lekcje wychowania fizycznego są niechętnie od-

bierane przez uczniów niejednokrotnie z dość proza-

icznego powodu – braku prysznicy.

Bo czy komforto-

wo może czuć się uczeń, który w letni dzień na

3. zajęciach ma wf., a po nim musi w szkolnej ławie

spędzić przepocony kilka kolejnych godzin?

1.

Czy jest planowane lub realizowane przeprowa-

dzanie akcji informacyjnej na temat zdrowego stylu

życia, skierowanej do rodziców oraz uczniów?

2.

Czy prowadzone są działania mające za zadanie

uatrakcyjnić lekcje wychowania fizycznego w sposób

pozwalający zaszczepiać w uczniach chęć do udziału

w ćwiczeniach fizycznych?

3.

Czy planowane jest wprowadzenie rozwiązań

eliminujących dyskomfort płynący z zajęć wychowa-

nia fizycznego w środku dnia poprzez przenoszenie

na ostatnie godziny bądź udostępnianie uczniom od-

powiedniej liczby pryszniców w szkołach?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21010)

do ministra transportu,

w ruchu drogowym

Szanowny Panie Ministrze!

Polska jest krajem,

który od lat wiedzie niechlubny prym w statystykach

ilości wypadków samochodowych w państwach euro-

pejskich.

Wysoka pozycja w rankingach jest wypad-

kową działania wielu czynników: alkohol, brawura,

brak umiejętności, zły stan pojazdu...

Istotne jest, aby

przedsięwziąć wszelkie działania, by zmniejszyć ilość

113

wspomnianych czynników.

Proszę zatem pana mini-

stra o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Rzecznik prasowy Ministerstwa Transportu,

zapewniał, że zmiana terminu ważności prawa jazdy

z bezterminowego na terminowe ważne 15 lat zwią-

zana jest wyłącznie ze zmianą wizerunku kierowcy

i potrzebą aktualizacji zdjęcia.

Jednak poza zmianą

wyglądu z wiekiem następuje pogorszenie percepcji

i stanu zdrowia.

Czy zatem ministerstwo rozważało

w ramach profilaktyki, aby wprowadzić badania le-

karskie, również o ważności terminowej, dla wszyst-

kich kierowców, przyjmując konkretną granicę wieku

rozpoczęcia tych badań, np. 65 lat?

2.

Czy w przypadku osób posiadających czynne

prawo jazdy, których stan zdrowia uległ znacznemu

pogorszeniu, np. w wyniku udaru, urazów głowy,

stłuczenia pnia mózgu, uszkodzenia kończyn, mini-

sterstwo planuje w przyszłości wprowadzić regulację

prawną nakładającą na takie osoby obowiązek pod-

dania się badaniom lekarskim kwalifikującym do

prowadzenia pojazdu w ramach posiadanego prawa

jazdy?

3.

Czy ministerstwo zamierza opracować system

centralizujący informacje o stanie technicznym wszyst-

kich pojazdów (dotyczące przeglądów technicznych,

danych z firm ubezpieczeniowych o kolizjach z udzia-

łem konkretnego pojazdu) celem wyeliminowania

z rynku pojazdów powypadkowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

oraz grupa posłów

(nr 21011)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dotacji z budżetu państwa

Szanowna Pani Minister!

Ustawa o systemie

nych zmian.

Jedną z nich jest przejęcie istotnego cię-

żaru finansowania pobytu dzieci w przedszkolu przez

państwo.

Mimo entuzjazmu ze strony rodziców zwią-

zanego z mniejszym obciążeniem domowego budżetu

pojawiły się obawy o to, czy przedszkole w wyniku

reformy systemu finansowania nie zubożeje.

Proszę

zatem o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy dotacje otrzymywane z budżetu państwa

będące rekompensatą wpływów do gmin z tytułu

ci przedszkolnych pokryją w istocie 100% dotychcza-

sowych wpływów pomniejszonych o wpłaty rodziców

na nowych warunkach?

2.

Jakie kryteria przyjmowało ministerstwo przy

ustalaniu wysokości dotacji dla poszczególnych gmin?

3.

W czyjej kompetencji leży ustalanie wysokości

dotacji dla konkretnej placówki przedszkolnej?

4.

Czy dyrekcja przedszkola będzie musiała wy-

korzystywać otrzymane środki zgodnie z celami do-

tacyjnymi (pokrycie zmniejszonych wpływów od ro-

dziców, rozwój wychowania przedszkolnego), czy bę-

dzie miała swobodę w wydatkowaniu środków w ob-

rębie celów, lecz bez zachowania proporcji podziału?

5.

Czy ministerstwo przewiduje zmianę ustawy,

umożliwiając rodzicom finansowanie tzw. zajęć do-

datkowych z własnych środków?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

(nr 21012)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie planów finansowania organizacji

Szanowny Panie Ministrze!

W 2016 r. Światowe Dni

ciężar finansowy związany z prowadzeniem spotkania

młodzieży z całego świata z papieżem poniesie Kościół,

Pan Minister zadeklarował pomoc w jego organizacji.

Proszę zatem o odpowiedzi na pytania:

1.

Czy Episkopat Polski prowadzi z Minister-

stwem Administracji i Cyfryzacji rozmowy o formach

wsparcia Światowych Dni Młodzieży przez organy

państwa?

2.

Jakie wsparcie miał Pan Minister na myśli, de-

klarując pomoc w organizacji ŚDM?

3.

Jakiej wysokości środki finansowe będą prze-

znaczone na organizację ŚDM przez państwo polskie?

Czy w tym wsparciu będzie uczestniczył także budżet

miasta Krakowa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

114

Interpelacja

(nr 21013)

do ministra transportu,

z włączonymi światłami mijania

mi wprowadzonego w kwietniu 2007 r. przepisu na-

kazującego jazdę z włączonymi światłami mijania

24 h na dobę.

Przepis ten miał być chyba lekarstwem na wszyst-

kie problemy polskich dróg.

Niestety, nie przeprowa-

dzono wiarygodnych badań, które faktycznie uzasad-

niałaby wprowadzenie takiego nakazu.

95% kierow-

ców na świecie nie używa jakichkolwiek świateł

w dzień.

Niemalże cała Europa Zachodnia nie wpro-

wadziła takiego nakazu (nie tylko np. słoneczna Hi-

szpania, ale też Wielka Brytania ze swoją słynną

„angielską pogodą”).

Nakaz taki obowiązuje za to

w wielu byłych krajach tzw. demokracji ludowej – m.in.

w Czechach, na Słowacji, w krajach bałtyckich, na te-

renie niezabudowanym w Rosji czy Rumunii.

Moim

zdaniem nie należy brać wzoru z tych państw, ale ra-

czej z np. Niemiec, Francji czy Wielkiej Brytanii.

W Polsce nie przeprowadzono wiarygodnych ba-

dań przed wprowadzeniem i po wprowadzeniu tego

przepisu, za to znaczący był lobbing ze strony kon-

cernów paliwowych i producentów żarówek samocho-

dowych.

Czy na pewno firmom tym chodziło tylko

o poprawę bezpieczeństwa na polskich drogach?

Chciałbym przytoczyć przykład Austrii, kraju, który

1 stycznia 2008 r. zniósł nakaz jazdy na światłach

przez całą dobę, po dosyć krótkim okresie jego funk-

cjonowania.

Długo można by dyskutować na temat nakazu

jazdy na światłach mijania przez 24 h na dobę, nie-

zależnie od warunków pogodowych.

Poprawa bezpie-

czeństwa na drogach to żmudny i długotrwały pro-

ces. Ale być może zniesienie tego jednego zapisu spo-

wodowałoby poprawę bezpieczeństwa i spadek liczby

ofiar, zwłaszcza wśród tej części uczestników ruchu,

którzy są najbardziej poszkodowani przez ten prze-

pis?

Oczywiście nakaz włączania świateł musi obo-

wiązywać po zmierzchu i w warunkach ograniczonej

widoczności, np. podczas dużych opadów śniegu czy

deszczu oraz zamglenia.

przez cały rok?

2.

Jak przedstawiają się statystyki w zakresie licz-

by wypadków i ofiar śmiertelnych po wprowadzeniu

tego przepisu?

3.

Czy docierają do Państwa sygnały w sprawie

zmiany tego przepisu i ograniczenia obowiązku jazdy

na światłach po zmroku lub w trudnych warunkach

pogodowych?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Łęczyca, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21014)

do ministra finansów

za wymianę stolarki okiennej

Szanowny Panie Ministrze!

Podatnicy, którzy po-

siadają spółdzielcze (lokatorskie lub własnościowe)

prawo do lokalu, nie muszą płacić podatku od pienię-

dzy zwracanych im przez spółdzielnię mieszkaniową

za wymianę stolarki okiennej.

Spółdzielnie mieszka-

niowe zaś nie mają obowiązku wystawiać tym podat-

nikom i przekazywać do urzędu skarbowego formu-

larzy PIT-8C.

Mówi o tym interpretacja ogólna mi-

nistra finansów nr DD3/033/33/KDJ/09/209 z dnia

17 marca 2009 r.

Mimo tej interpretacji nadal spółdzielcom wy-

stawiano PIT-8C, przekazywano je również do

urzędów skarbowych, a podatnicy odprowadzali od

tego podatek.

Proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy znany jest Państwu ten problem?

2.

Czy urzędy występowały do spółdzielni miesz-

kaniowych z informacją dotyczącą interpretacji MF?

Czy informowały o braku obowiązku wystawiania

informacji PIT-8C w takich przypadkach?

3.

Czy urzędy skarbowe weryfikowały zeznania

podatkowe osób, o których mowa była w nadsyłanych

przez spółdzielnie mieszkaniowe informacjach PIT-

-8C?

Czy urzędy korygowały zeznania takich osób,

a jeśli nie, to dlaczego?

4.

Jaka jest sytuacja podatników – członków spół-

dzielni mieszkaniowej, którzy taki podatek zapłacili

jeszcze przed datą interpretacji MF?

Czy oni także

mogą wystąpić o zwrot nadpłaty (do czasu przedaw-

nienia roszczeń)?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

115

Interpelacja

(nr 21015)

do ministra finansów

w sprawie tzw. ulgi meldunkowej

selskiego wpływają interwencje wyborców w sprawie

tzw. ulgi meldunkowej.

Zgodnie z przekazywanymi

przez nich informacjami występują różne interpre-

tacje w zakresie okresu zameldowania uprawniają-

cego do skorzystania ze zwolnienia od podatku do-

chodowego przychodów uzyskanych z odpłatnego

Zgodnie z przepisami ww. ustawy w latach 2007–

2008 istniał obowiązek uiszczenia 19-procentowego

podatku w przypadku odpłatnego zbycia nierucho-

budowania, otrzymania w spadku lub darowiźnie.

Z zapłaty tego podatku zwolnione były osoby, które

w zbytej nieruchomości zameldowane były przynaj-

mniej przez rok przed datą zbycia (tzw. ulga mel-

dunkowa).

Urzędy skarbowe różnie interpretowały ten prze-

pis:

1) zgodnie z interpretacją niektórych urzędów

okres zameldowania musiał przypadać na okres bez-

pośrednio poprzedzający zbycie nieruchomości,

2) w innych przypadkach 12-miesięczny okres za-

meldowania musiał zawierać się w okresie obowiązy-

wania ulgi meldunkowej, tj. od 1 stycznia 2007 r. do

3) zdarzały się także urzędy, które uwzględniały

prawo do ulgi podatnikom zameldowanym w zbytej

nieruchomości przez rok, niezależnie od tego, kiedy

to miało miejsce.

Jako przeważająca występowała jednak interpre-

tacja mówiąca o zameldowaniu bezpośrednio przed

zbyciem.

W tej kwestii ukazała się interpretacja ministra

finansów z dnia 20 lutego 2009 r.

DD2/033/0557/

SKT/07/1682, z której wynika, że do skorzystania

z ulgi meldunkowej wystarcza 12-miesięczny okres

zameldowania na pobyt stały, niezależnie od tego,

w jakim to było czasie.

Mimo ukazania się tej interpretacji, wydanej

w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa po-

datkowego, w praktyce nadal stosowano interpreta-

cje niekorzystne dla podatników.

Drugim warunkiem skorzystania z ulgi meldun-

kowej było złożenie w urzędzie skarbowym oświad-

czenia o tym, że ma się do niej prawo.

Najpierw ter-

min do złożenia tego oświadczenia wynosił 14 dni od

dnia jej zbycia, później został wydłużony do 30 kwiet-

nia 2009 r.

Wielu uprawnionych do ulgi podatników

nie złożyło oświadczenia, bowiem zostali błędnie po-

informowani, iż ulga im nie przysługuje.

1.

Czy znany jest Państwu problem różnych inter-

pretacji przepisów w zakresie ulgi meldunkowej, sto-

sowanych przez różne urzędy skarbowe?

2.

Jak Państwa zdaniem urzędy skarbowe powin-

ny interpretować ww. przepisy?

3.

Jaka jest liczba korekt zeznań podatkowych

i wniosków o stwierdzenie nadpłaty w podatku doty-

czących nadpłat w związku z uiszczonym podatkiem

od odpłatnego zbycia nieruchomości i korzystaniem

z ulgi meldunkowej?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

(nr 21016)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie dokonywanych zamówień

oraz podpisywanych umów

w Centralnym Ośrodku Informatyki

macjami prasowymi oraz umieszczonymi na stronie

www.coi.gov.pl dotyczącymi dokonywanych zamó-

wień oraz podpisywanych umów poniżej interpelacja

w tej sprawie.

Jednocześnie proszę o przedstawienie

odpowiedzi w regulaminowym terminie 21 dni od

momentu złożenia niniejszej interpelacji (art. 193

min Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej).

W związku ze skandalicznymi informacjami pra-

sowymi pt. „Po raz drugi Centralny Ośrodek Infor-

matyki (COI) MSW próbował znaleźć operatora, któ-

ry dostarczy 110 iPhone’ów” oraz „Dla MSW tylko

najnowszy iPhone jest dobry” opisującymi, w jaki

sposób COI wydatkuje pieniądze obywateli, a także

sprostowaniem ze strony www.coi.gov.pl poniżej

szczegółowe pytania dotyczące tego przetargu.

Do-

datkowo pojawiła się również informacja prasowa, że

COI zawarł umowę opiewającą na 121 mln zł, w za-

mian za które COI ma się zająć rozwojem projektu

pl.ID i modernizacją rejestrów, a umowa została pod-

pisana ostatniego dnia rządów w MSW ministra Ja-

cka Cichockiego, natomiast wieloletni dyrektor de-

partamentu prawnego MSW, który miał wątpliwości

wobec zapisów umowy, został zdymisjonowany – rów-

nież w tej sprawie pytania poniżej.

Wnoszę na podstawie art. 192 i 193 uchwały Sej-

pospolitej Polskiej o pilne przedstawienie odpowiedzi

na następujące pytania:

116

1.

Proszę o dokładne sprecyzowanie, jakie jest

uzasadnienie wyboru dla urzędników Centralnego

Ośrodka Informatyki akurat praktycznie najdroższe-

go aparatu na rynku iPhone 5 oraz zakup aż 110 sztuk

tego aparatu.

Czy została sporządzona jakakolwiek

analiza ekonomiczna/bezpieczeństwa dotycząca ko-

nieczności wyboru akurat tego sprzętu?

Czy istnieje

jakikolwiek dokument uzasadniający ten wybór?

Je-

żeli jest jakikolwiek dokument z tym powiązany, pro-

szę o dołączenie go do odpowiedzi na niniejszą inter-

pelację.

2.

Kiedy docelowo powyższy przetarg ma zostać

rozpisany (po jego dwukrotnym unieważnieniu) oraz

planowo zakończony i kiedy mają zostać dostarczone

opisywane aparaty?

3.

Proszę o dokładne sprecyzowanie (np. wedle

tabeli zaszeregowania pracowników lub regulaminu

pracy), kto dokładnie i zajmujący jakie stanowisko

w COI ma otrzymać do użytku aparat iPhone 5 (kate-

gorie pracowników wedle struktury organizacyjnej).

4.

Proszę o określenie i sprecyzowanie, czy który-

kolwiek z pracowników COI będzie miał do dyspozy-

cji dwa nowo zakupione aparaty.

5.

Proszę o dołączenie do odpowiedzi na niniejszą

interpelację kopii umowy zawartej przez wicemini-

stra spraw wewnętrznych Romana Dmowskiego z Cen-

tralnym Ośrodkiem Informatyki, opiewającej na kwo-

tę 121 mln zł i określającej zadania COI jako rozwój

projektów pl.ID i modernizacja rejestrów.

6.

Proszę o dokładne sprecyzowanie, jakie były

przyczyny dymisji dyrektora departamentu prawne-

go MSW oraz czy i w jakim stopniu miało to związek

z przedmiotową umową opisaną w pkt 5 niniejszej

interpelacji.

Poseł Maciej Banaszak

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21017)

do ministra spraw wewnętrznych

Centralnego Ośrodka Informatyki

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z powoła-

niem w 2010 r.

Centralnego Ośrodka Informatyki

jako agendy wyspecjalizowanej Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych oraz znaczącym rozbudowaniem tej

struktury w ostatnim czasie, a także kompetencjami

nadzorczymi ministra spraw wewnętrznych w tym

zakresie poniżej interpelacja w tej sprawie.

Jedno-

spolitej Polskiej).

W ostatnim czasie coraz ważniejszą pozycję

w strukturze funkcjonowania Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych zaczął uzyskiwać powołany w 2010 r.,

jako instytucja gospodarki budżetowej, Centralny

Ośrodek Informatyki.

Instytucja ta stanowić ma do-

celowo wyspecjalizowaną agendę Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych, powołaną do realizacji projektów in-

formatycznych.

Biorąc jednak pod uwagę zakres tych projektów,

potencjalną ilość pracowników oraz ich wynagrodze-

nie, a także wszelkie inne informacje zawarte m.in.

w dokumencie „Projekty Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych w obszarze rejestrów państwowych i te-

leinformatyki.

Nowe podejście” datowanym na luty

2013 r., wydaje się, że Centralny Ośrodek Informaty-

ki zaczyna być jedną z kluczowych instytucji w pań-

stwie i stanowić ma skuteczne narzędzie omijania

m.in. prawa zamówień publicznych, a także gospoda-

rowania potężnymi środkami finansowymi.

To prze-

świadczenie wzmacnia również fakt, iż z momentem

objęcia przez pana Bartłomieja Sienkiewicza funkcji

ministra spraw wewnętrznych podsekretarzem sta-

nu w MSW został pan Rafał Magryś – wcześniej za-

stępca dyrektora w Centralnym Ośrodku Informaty-

ki, odpowiedzialny również za niezwykle nieudany

projekt pl.ID.

Należy jednocześnie stwierdzić, iż mi-

nister spraw wewnętrznych jako podmiot, który

zgodnie ze statutem COI oraz zarządzeniem MSW

sprawuje pełną kontrolę nad działalnością tej agendy,

ponosi taką samą odpowiedzialność za jej funkcjono-

wanie jak zarząd tej instytucji.

Biorąc pod uwagę po-

wyższe oraz wszelkie informacje i obawy związane

z funkcjonowaniem tej jednostki, a także analizując

dokument dotyczący nowego podejścia MSW do pro-

jektów informatycznych, na podstawie art. 192 i 193

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej wnoszę o pilne

nadzorczej względem COI istnieją jakiekolwiek spra-

wozdania (np. roczne) kierownictwa COI względem

ministra spraw wewnętrznych?

Jeżeli tak, to proszę

o ich udostępnienie i dołączenie do odpowiedzi na

niniejszą interpelację.

2.

W związku z realizacją przez COI budowy sy-

stemu CEPiK 2.0 oraz jednoznacznymi informacja-

mi, że obecnie MSW proceduje zawarcie umowy

z Centralnym Ośrodkiem Informatyki na budowę

tego systemu, opiewającego na setki milionów złotych

(informacja z dokumentu pt. „Informacja ministra

spraw wewnętrznych na temat przebudowy Systemu

Informatycznego Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kie-

rowców oraz dostosowania go do wymagań wprowa-

dzonych ustawą o kierujących pojazdami.”), proszę

o dokładne wskazanie i sprecyzowanie, jaki jest pla-

nowany zakres udziału w budowie CEPiK 2.0 firm

branży informatycznej lub też o wskazanie istnieją-

cych wariantów takiego udziału bądź też jednoznacz-

117

ne sprecyzowanie, iż całość tego projektu ma być re-

alizowana wyłącznie przez COI.

3.

W dokumencie dotyczącym nowego podejścia

MSW do projektów informatycznych (str. 21) stwier-

dzono, iż do zarządzania projektem rozwoju SI CE-

PIK oraz SI CEPIK 2.0 zostanie powołany przez

MSW zespół, w którego skład wejdą przedstawiciele

MSW i COI.

Proszę o sprecyzowanie informacji o da-

cie powołania zespołu oraz jego składzie osobowym.

4.

W związku z powyższą informacją dotyczącą

powołania zespołu proszę o wskazanie, czy MSW

sprawuje nad COI kontrolę odpowiadającą kontroli

jącymi osobowości prawnej, w szczególności polega-

jącą na wpływie na decyzje strategiczne i indywidu-

alne dotyczące zarządzania sprawami COI.

Jeżeli

sprawuje, to proszę o dokładny opis, w jaki sposób to

następuje.

5.

W dokumencie dotyczącym nowego podejścia

dzono, iż planowany system CEPDC 2.0 ma być bez-

pieczny w zakresie danych.

Proszę o dokładne spre-

cyzowanie, jakie systemy bezpieczeństwa MSW pla-

nuje wdrożyć przy jego realizacji, oraz opis tych sy-

stemów.

6.

W dokumencie dotyczącym nowego podejścia

dzono, iż w ramach infrastruktury sprzętowej po-

wstać ma centralna magistrala serwisowa.

Proszę

o dokładne opisanie wszystkich działań podjętych od

początku 2013 r. w zakresie powstania centralnej

magistrali serwisowej oraz wskazanie, na jakim eta-

pie jest obecnie jej realizacja.

Poseł Jacek Najder

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21018)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z podjęty-

mi pracami nad projektem ustawy zmieniającej usta-

cy oraz niektórych innych ustaw, a także mając na

uwadze uzasadnienie do wprowadzenia tych zmian,

niezwykle istotnym jest precyzyjne określenie, czy

zakres proponowanych zmian jest odpowiedni do

osiągnięcia zamierzonych celów, tj. do prowadzenia

efektywnych działań aktywizujących osoby bezrobot-

ne.

Proponowane w projekcie rozwiązania mają

w zamyśle Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

m.in. poprawić efektywność działania urzędów pracy

poprzez uzależnienie wysokości środków na aktywi-

zację bezrobotnych i na wynagrodzenia pracowników

urzędu od efektów ich działania.

Tymczasem w rze-

czywistości zakładane w projekcie zmiany zdają się

Urząd pracy, który wykaże się ponadprzeciętną ak-

tywnością i efektywnością w swoich działaniach,

otrzyma w rezultacie, w kolejnym roku, mniej środ-

ków zarówno na finansowanie aktywnych form pro-

mocji zatrudnienia (prace interwencyjne, prace spo-

łecznie użyteczne, roboty publiczne, przygotowanie

zawodowe dorosłych), jak i na własne wynagrodze-

nia.

Stanie się tak dlatego, ponieważ kwoty środków

rzecz promocji zatrudnienia są ustalane przez zarzą-

dy województw, które dzieląc pieniądze na poszcze-

gólne powiaty, biorą pod uwagę (zgodnie z wytyczny-

mi MIPS) głównie liczbę bezrobotnych.

Taka formu-

ła powoduje, że urzędom pracy „nie opłaca się” ure-

alnianie liczby bezrobotnych i dbanie o wzrost liczby

osób pracujących.

Kuriozalnie, dla urzędów pracy

korzystnym będzie wzrost bezrobocia będący swoistą

gwarancją otrzymywania z Ministerstwa Pracy i Po-

lityki Społecznej corocznie wysokich kwot na akty-

wizację oraz jednocześnie będzie gwarancją utrzy-

mania lub wzrostu liczby stanowisk pracy w urzę-

dzie.

Tym samym wpadamy w pułapkę błędnego koła

oznaczającego, że im gorzej na rynku pracy, tym le-

piej dla urzędów pracy.

Tego typu mechanizmy wy-

paczają sens polityki rynku pracy i jako takie nie

powinny być wdrażane.

Część urzędów pracy w Pol-

sce prowadzi intensywne działania skutkujące bar-

dzo dużymi spadkami stopy bezrobocia (średnio dwu-

, trzykrotnie wyższymi niż średnia krajowa).

Spadki

stopy bezrobocia oznaczają również spore i wymierne

oszczędności dla budżetu państwa.

Niestety efekt po-

nadstandardowej działalności tych urzędów pracy

będzie dla nich samych dramatyczny, bowiem za swo-

ją aktywność otrzymają w przyszłym roku mniej

środków zarówno na programy aktywizacyjne, jak

i na własne wynagrodzenia.

Niewykluczone, że taka

sytuacja spowoduje konieczność zwolnienia z pracy

tych urzędników, którzy byli bardziej aktywni i efek-

tywni w swojej pracy od innych.

Przyczyną tego sta-

nu rzeczy jest niedopuszczalna zależność: im więcej

bezrobotnych, tym więcej pieniędzy dla urzędu pracy.

W miejsce tego destrukcyjnego zapisu powinno

się wprowadzić nieobecne dotychczas kryterium licz-

by wpływających do urzędu pracy niesubsydiowa-

nych ofert pracy (od pracodawców z danego powiatu),

przypadających na 1 bezrobotnego.

Jest to kryte-

rium, które realnie obrazuje sytuację na rynku pracy

w powiecie, a jego wprowadzenie wpłynie na wzrost

aktywności i elastyczności urzędów pracy.

Niezmiernie istotne jest, aby aktywne i efektyw-

nie funkcjonujące urzędy pracy premiowane były za

efektywność zarówno liczbową (ilość osób bezrobot-

nych przywróconych na rynek pracy), jak i finansową

(oszczędności z tytułu niewypłaconych zasiłków,

składek na ubezpieczenie zdrowotne).

Tego typu za-

leżność jest fundamentem prowadzenia efektywnych

118

działań aktywizujących, czyli takich, które faktycz-

nie pomagają bezrobotnym w znalezieniu i utrzyma-

niu zatrudnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe informacje i rekomen-

nistra o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

w której dla urzędów pracy korzystnym będzie wzrost

wysokich kwot na aktywizację osób bezrobotnych?

2.

Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo

bezrobocia będący gwarancją utrzymania lub wzro-

stu liczby stanowisk pracy w urzędzie (jako pochod-

na zwiększonej kwoty Funduszu Pracy na aktywiza-

cję osób bezrobotnych)?

3.

Dlaczego jednym z głównych kryteriów ustala-

nia kwot środków Funduszu Pracy na poszczególne

powiaty jest liczba bezrobotnych (im więcej bezrobot-

nych tym więcej pieniędzy)?

4.

Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

planuje odstąpić od kryterium liczby bezrobotnych

jako jednego z głównych kryteriów ustalania kwot

środków Funduszu Pracy dla poszczególnych powia-

tów?

Jeśli nie, to dlaczego?

5.

Dlaczego jednym z kryteriów ustalania kwot

nie jest liczba niesubsydiowanych ofert pracy przy-

padających na l bezrobotnego (jest to realny miernik

sytuacji na rynku pracy)?

6.

Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

prowadzi lub planuje prace zmierzające do realnego

wsparcia efektywnie pracujących urzędów pracy i uza-

leżnienia poziomu finansowania tychże urzędów od

osiągniętych przez nie efektów liczbowych (ilość osób

bezrobotnych przywróconych na rynek pracy), jak

i finansowych (oszczędności z tytułu niewypłaconych

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21019)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie tegorocznych cen skupu

zbóż i rzepaku

Szanowny Panie Ministrze!

Uczestnicząc w ob-

chodach dożynkowych w północnej Wielkopolsce

(która winna być również Panu Ministrowi bliska),

otrzymuję liczne niepokojące głosy od rolników, ale

również środowisk zrzeszających rolników o tego-

rocznych cenach skupu zbóż i rzepaku, które są wy-

jątkowo niskie.

Spadki cen skupu wahają się od 30%

Wbrew opinii Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju

Wsi sytuacja jest poważna, ponieważ rolnicy zmusze-

ni do sprzedaży ziarna z powodów ekonomicznych po

tak niskich cenach mogą mieć problemy z przyszło-

roczną produkcją.

Obecny poziom skupu nie pokrywa

coraz wyższych kosztów produkcji, co prowadzi do

zubożenia gospodarstw rolnych, a w konsekwencji do

prawdopodobnego bankructwa lub konieczności za-

ciągania nieopłacalnych kredytów.

Podległe Ministerstwu Rolnictwa i Rozwoju Wsi

agencje i spółki powinny dbać nie tylko o wysokie

zyski, ale również o dobro polskiej wsi, która żywi

wszystkich Polaków.

Skierowanie problemu cen sku-

pu zbóż i rzepaku do Urzędu Ochrony Konkurencji

niem, tym bardziej nie podniesie cen skupu zbóż.

Po-

stępowanie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów w sprawie możliwości zmowy cenowej może

trwać kilka miesięcy, a rolnicy, stojąc pod ścianą,

zmuszeni są do sprzedaży ziarna po niskich cenach.

W związku z przedstawionymi informacjami

1.

Jakie działania w trybie pilnym zamierza pod-

bilizacji rynku skupu zbóż i rzepaku?

2.

Czy Pan Minister zlecił dodatkową kontrolę

w podległej spółce Elewarr w związku z tegoroczny-

mi cenami skupu zbóż i rzepaku?

zamiar wprowadzić unijne mechanizmy skupu inter-

wencyjnego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

(nr 21020)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nadania imienia

Kazimierza Górskiego

Szanowny Panie Premierze!

Sejm Rzeczypospo-

litej Polskiej, z inicjatywy Komisji Kultury Fizycz-

nej, Sportu i Turystyki, przyjął w dniu 28 czerwca

2012 r. poprzez aklamację uchwałę o nadaniu Sta-

dionowi Narodowemu w Warszawie imienia Kazi-

mierza Górskiego.

119

W uchwale czytamy: „Sejm, wyrażając wdzięcz-

ność i szacunek Kazimierzowi Górskiemu, najwybit-

niejszemu trenerowi w historii polskiej piłki nożnej,

wnioskuje o nazwanie Jego imieniem Stadionu Na-

rodowego w Warszawie”.

Do końca sierpnia 2013 r. ta wola Sejmu nie została

zrealizowana.

Pojawiają się w tej sprawie inne wnioski,

jak propozycja Instytutu Pamięci Narodowej.

o odpowiedz na następujące pytania:

Dlaczego minister skarbu państwa oraz minister

sportu i turystyki nie podjęli w tej sprawie skutecz-

nych działań?

Jakie są przeszkody formalnoprawne uniemożli-

wiające przez rok wykonanie woli Sejmu?

Jakie działania podejmują obecnie zarządzający

Stadionem Narodowym w Warszawie na rzecz zrea-

lizowania uchwały Sejmu z dnia 28 czerwca 2012 r.

(M.P. z 2012 r.

Nr 0, poz. 574)?

Z poważaniem

Posłowie Tadeusz Tomaszewski

i Bogusław Wontor

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21021)

do ministra zdrowia

w sprawie udostępniania

instytucjom komercyjnym

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 10 sierpnia 2013 r.

mówiący o kupowaniu przez szwedzkie firmy prywat-

nych danych medycznych.

W Polsce dostęp do pub-

licznych rejestrów jest ograniczony i legalnie nie

można ich kupić.

Inaczej jest w przypadku danych

medycznych, które można udostępniać do celów ko-

mercyjnych.

Dostęp do nich gwarantuje ustawa

o działalności ubezpieczeniowej.

Od 2014 r. wejdzie

w życie system informacji medycznej i elektroniczna

karta pacjenta.

Te dwa systemy spowodują, że leka-

rze i placówki medyczne będą mogły pobrać doku-

mentacje pacjentów z innych placówek.

Oznacza to,

że przy otrzymywaniu innych usług narażeni będzie-

my na to, że świadczeniodawca dowie się o wszyst-

kich naszych schorzeniach, co może uczynić nas nie-

wiarygodnymi i wpłynąć na finalny rezultat np. otrzy-

mania kredytu czy ustalenia wysokości składki ubez-

pieczenia.

Zdaniem generalnego inspektora ochrony

danych osobowych Wojciecha Wiewiórskiego takie

przekazywanie danych między firmami jest niezgod-

ne z treścią ustawy o ochronie danych osobowych,

a co się z tym wiąże nielegalne.

Udostępnienie takich

informacji wymagałoby zgody osoby, której one doty-

czą, i wystąpienia w imieniu ubezpieczyciela, w celu

ich pozyskania, upoważnionego przez niego lekarza,

który jest zobowiązany tajemnicą lekarską według

rozporządzenia.

W związku z powyższym powstaje

pytanie: Czy przekazanie pozyskanych informacji nt.

stanu zdrowia osoby, której one dotyczą, przez leka-

rza swojemu pracodawcy jest zgodne z przepisami?

Jednak zgoda taka nie jest do końca dobrowolna,

gdyż jej brak spowoduje nieotrzymanie odszkodowa-

nia lub niezawarcie umowy.

Prawo ubezpieczyciela

do sprawdzenia stanu zdrowia osoby ubiegającej się

o odszkodowanie jest w pełni uzasadnione, choć mo-

głoby precyzyjniej określać, jakie informacje firma

ubezpieczeniowa ma prawo uzyskać.

W związku

z ustalaniem wysokości ubezpieczenia, zgodnie ze

stopniem schorowania, może się okazać, że niektó-

rych osób nie będzie stać na zapewnienie sobie tego

świadczenia, co jest sprzeczne z konstytucyjną zasa-

dą do sprawiedliwości społecznej.

czyciela do wglądu w dane medyczne klienta, tak aby

nie podważać jego wiarygodności względem odpo-

wiednich instytucji?

2.

Czy resort przewiduje w ramach opracowywa-

nej ustawy o prywatnych ubezpieczeniach medycz-

nych „zabezpieczenie” osób ciężko i nieuleczalnie

chorych, których nie stać na opłacenie wysokich sta-

wek ubezpieczenia, przed jego całkowitą utratą?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21022)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Według danych ze-

branych przez OECD na temat zapracowania po-

szczególnych społeczeństw Polacy pracują 1937 go-

dzin rocznie, Niemcy – 1413 godzin, Francuzi – 1476

godzin, Austriacy – 1600 godzin, Hiszpanie – 1690

godzin, Japończycy – 1728 godzin, Czesi – 1774 go-

dziny, a Amerykanie – 1787 godzin.

Polskie społe-

czeństwo należy do grupy najbardziej zapracowanych

wśród krajów rozwiniętych.

Pomimo tego, że wśród

wymienionych powyżej nacji spędzamy w pracy naj-

więcej czasu, niestety nie jest to widoczne w naszych

płacach, które są jednymi z niższych.

Ogólnopolskie

Porozumienie Związków Zawodowych proponuje od-

120

ciążenie pracowników poprzez skrócenie tygodnia

pracy, nie obniżając tym samym wynagrodzenia.

W krajach, w których ludzie pracują krócej, obserwu-

je się niższe bezrobocie, większą wydajność oraz wyż-

szy poziom zadowolenia zawodowego.

planuje kontynuacje negocjacji z OPZZ w tej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 21023)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przygotowania szkół

Szanowna Pani Minister!

Według raportu przy-

gotowanego przez rodziców z Ratujmymaluchy.pl,

polskie szkoły nie są wystarczająco przygotowane na

przyjęcie sześciolatków.

W szkołach brakuje stołó-

wek, nieczynne są świetlice, pomieszczenia są zbyt

ciasne, nie ma placów zabaw, a zajęcia odbywają się

prawie do godz. 18.

Ponadto z danych podawanych

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej wynika, że

pod względem bezpieczeństwa polskie szkoły znaczą-

co odstają od wymaganych standardów, co sprawia,

że każdego roku dochodzi w nich nawet do 100 tys.

wypadków, z czego kilkadziesiąt kończy się śmiercią

dziecka.

W celu zweryfikowania danych zamieszczonych

w ww. raporcie do szkół, które udało się zidentyfiko-

wać, zostali wysłani wizytatorzy z kuratoriów, by

dokładnie przyjrzeć się stanowi faktycznemu wymie-

nionych placówek.

Potwierdzili oni zarzuty rodziców

co do 16 ze 103 przypadków.

Wykryte niedogodności

dotyczą przeważnie przychodzenia dzieci na później-

szą zmianę, co zapewne związane jest z niewystar-

czającą liczbą wolnych sali lekcyjnych.

Pozostałe

uwagi odnoszą się do przekroczenia przepisowej licz-

by dzieci w klasie.

Tak znaczące różnice w postrze-

ganiu polskiej szkoły wynikają najprawdopodobniej

z późnego terminu przeprowadzenia kontroli, która

została przeprowadzona rok po wydaniu raportu, na

którym się opierała.

tak aby określała ramy czasowe, w jakich powinny

odbywać się zajęcia lekcyjne dla sześciolatków?

2.

Czy ministerstwo planuje wdrożenie nowych

kampanii społecznych mających na celu poprawę bez-

pieczeństwa w polskich szkołach?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 21024)

do ministra transportu,

do ruchu drogowego odcinka autostrady A4

o całkowitym ciężarze powyżej 12 t

Szanowny Panie Ministrze!

W końcu roku 2012

uruchomiony został odcinek autostrady A4 Kraków

Wieliczka, a kilka miesięcy temu dalszy odcinek tej-

że autostrady Szarów – Tarnów.

Z przyczyn dla mnie, a także dla moich wyborców

niezrozumiałych dla odcinka autostrady Szarów

– Tarnów wprowadzone zostało ograniczenie prze-

jezdności pojazdów o całkowitym ciężarze powyżej

12 t.

Skutkiem tego ograniczenia pomimo urucho-

mienia i oddania do użytkowania odcinka autostrady

A4 Szarów – Tarnów nadal ruch samochodów cięża-

rowych (zwłaszcza TIR) nadal odbywa się dotychcza-

sową drogą A40 przez centra wsi o bardzo gęstej za-

budowie.

Dobowa ilość pojazdów ciężarowych w naj-

bardziej zagrożonej miejscowości Łapczyca (gmina

Bochnia) wynosi około 30 000 (słownie: trzydzieści

tysięcy).

Sytuacja taka była przyczyną wypadku drogowe-

go w dniu 27 sierpnia 2013 r., w którym zginęła jed-

na osoba, a 8 osób zostało rannych.

Pomimo funkcjonowania otwartej autostrady A4

stworzona przez dyrekcję generalną dróg i autostrad

paradoksalna sytuacja kierowania ruchu ciężarówek

do centrów wsi stwarza ogromne zagrożenie bezpie-

czeństwa ludzi (zwłaszcza dzieci) w miejscowości

Łapczyca i szeregu innych wiosek.

Kieruję do Pana Ministra następujące pytania:

1.

W jakim terminie (data) zostanie udostępniona

dla wszystkich pojazdów autostrada A4 na odcinku

Szarów – Brzesko?

2.

Kto i w jakim zakresie poniesie odpowiedzial-

ność za powstałą sytuację i jej skutki?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Sztorc

Tarnów, dnia 13 września 2013 r.

121

Interpelacja

(nr 21025)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zlikwidowanego

Wydziału Gospodarczego

Szanowny Panie Ministrze!

Z dniem 1 lipca 2011 r.

na podstawie przepisów rozporządzenia ministra

sprawiedliwości z dnia 18 marca 2011 r. zmieniają-

cego rozporządzenie w sprawie utworzenia sądów

gospodarczych (Dz. U. Nr 64, poz. 339) zniesiony zo-

stał Wydział Gospodarczy w Sądzie Okręgowym

w Zielonej Górze.

Postępowanie to miało zracjonali-

zować strukturę organizacyjną sądów okręgowych

poprzez przesunięcie etatów do pionów orzeczniczych

w zwiększonym wpływie spraw.

Do mojego biura poselskiego dochodzą jednak

sygnały, że decyzja znosząca wspomniany we wstępie

do tej interpelacji wydział Sądu Okręgowego w Zie-

lonej Górze nie przyczyniła się do prawidłowego

i sprawnego funkcjonowania sądownictwa gospodar-

czego, przy rozpoznaniu i orzekaniu z zakresu obro-

tu gospodarczego, w tym spraw odwoławczych w toku

postępowania upadłościowego w okręgu zielonogór-

skim.

Przeniesienie przedmiotowego wydziału do

rozpoznawania spraw gospodarczych jako właściwe-

go terytorialnie do Poznania nie dało, zdaniem zain-

teresowanych syndyków, jakiegokolwiek usprawnie-

nia, oszczędności budżetowych i podwyższenia efek-

tywności w orzekaniu w sprawach gospodarczych.

dotarły do mnie żadne uwagi na temat jakości mery-

torycznej Sądu Okręgowego w Poznaniu.

Doświadczeni syndycy pracujący na zlecenie Sądu

Rejonowego Wydziału Gospodarczego – Upadłościo-

wego w Zielonej Górze nie tylko nie stwierdzili do tej

pory jakichkolwiek usprawnień, ale ich zdaniem na-

stąpiło zdecydowane wydłużenie czasu oczekiwania

na rozpoznanie spraw.

Od dnia złożenia pozwu czy

też od dnia, kiedy zostają pozwani, do dnia wydania

ostatecznego wyroku, postanowienia upływa zda-

niem zainteresowanych zbyt długi termin.

Bardzo

ważnym problemem jest również przedłużające się

postępowanie upadłościowe w instancjach odwoław-

czych, powodujące niezadowolenie uczestników po-

stępowań (wierzycieli, upadłego) i wzrost kosztów

tych postępowań – koszty zastępstwa procesowego

czy choćby koszty dojazdów pełnomocników proceso-

wych, stron, świadków (przejazd z Zielonej Góry do

Poznania w obie strony to dystans 250 km).

Ich zda-

niem wydział gospodarczy przy okręgu poznańskim,

regionie o znacznie rozwiniętej gospodarce, jest prze-

ładowany nadmiarem spraw, zaś powstałe utrudnie-

nia podkopują zaufanie obywateli i przedsiębiorców

do wymiaru sprawiedliwości oraz pracy syndyków.

stawionych w tej interpelacji oraz odpowiedź na py-

tanie: Czy kierowany przez Pana resort planuje pod-

jęcie działań w celu przywrócenia przy Sądzie Okrę-

gowym w Zielonej Górze Wydziału Gospodarczego?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Interpelacja

(nr 21026)

do ministra finansów

oraz

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie dużo mówi

się o rosnącym bezrobociu zwłaszcza wśród ludzi

młodych.

Planuje się reformę urzędów pracy, wpro-

wadzając zwiększenie efektywności ich działań, co

środków Funduszu Pracy przeznaczanych algoryt-

mem na aktywizację osób bezrobotnych.

Nie mówi

się natomiast o problemach finansowania ich dzia-

łalności przez jednostki samorządu terytorialnego,

dla których urzędy pracy są jednostkami organiza-

cyjnymi.

Spotykając się w terenie z dyrektorami

urzędów, bardzo często obserwuję, iż oprócz realizo-

wania zadań podstawowych, poszukiwania i pozyski-

wania dodatkowych środków na aktywizację bezro-

botnych borykają się z problemem braku środków na

utrzymanie urzędu.

Najczęściej sytuacja taka ma

miejsce w tych urzędach, które obsługują dwa powia-

ty: ziemski i grodzki.

zmieniła zasady finansowania urzędów.

Zadania do-

tyczące zatrudnienia i bezrobocia realizowane przez

powiatowe urzędy stały się zadaniami własnymi sa-

morządów.

W przypadku gdy urząd obsługuje np. dwa

powiaty, od 2006 r. wprowadzono współfinansowanie

z budżetów tych powiatów.

Powiat, którego jednostką

organizacyjną jest urząd pracy, jest „powiatem pro-

wadzącym” i on otrzymuje dotacje celowe od powiatu,

którego zadania realizuje, zwanym „powiatem dotu-

jącym”, Przekazywanie tych środków odbywa się na

zasadzie porozumienia zawartego między tymi po-

wiatami.

Aktualnie dochodzą do mnie sygnały, że

w wielu przypadkach nie ma ugody na podpisanie

takich porozumień.

Powodem takiego stanu rzeczy

są finanse.

Konflikty, z jakimi się spotkałem, wynikają z fak-

tu, iż starostowie powiatów prowadzących twierdzą,

że w kalkulacji dochodów powiatu nie mają środków

122

przeznaczonych na działalność administracyjną urzę-

du pracy, natomiast powiat dotujący otrzymuje okre-

śloną wartość dotacji celowej.

Podtrzymują oni stano-

wisko, że urzędy winny utrzymywać się wyłącznie ze

środków, jakie MF przeznacza na dotacje celowe.

W przypadku nowych zadań, jakie mają realizo-

wać urzędy, widzę zagrożenie i zaniechanie ich wy-

konywania, a musimy brać pod uwagę fakt, iż obsłu-

gują one osoby bezrobotne, nieporadne życiowo, nie-

jednokrotnie zagubione na dzisiejszym rynku pracy.

W związku z powyższym proszę o zajęcia stano-

pytania:

1.

Czy powiat, którego urząd pracy jest jednostką

organizacyjną, może zaprzestać finansowania jego

utrzymania?

2.

Czy powiat prowadzący powiatowy urząd pracy

może przekazać urząd do powiatu dotującego, nie po-

nosząc z tego tytułu żadnych kosztów, a wręcz prze-

ciwnie, zyskując poprzez zmianę statusu na powiat

dotujący i otrzymanie dotacji celowej?

3.

Jakie możliwości wsparcia finansowego będzie

miał powiat, który zdecyduje się na przejęcie urzędu

pracy i zmianę swojego statusu z dotującego na pro-

wadzący?

4.

Czy jego subwencja ogólna zostanie w związku

z tym zwiększona?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21027)

do ministra zdrowia

środków absorpcyjnych

pokojące informacje przekazane przez Stowarzysze-

nie Osób z NTM „UroConti”, dotyczące projektu roz-

porządzenia ministra zdrowia opatrzonego datą

4 czerwca 2013 r. w sprawie wykazu wyrobów me-

dycznych wydawanych na zlecenie.

Uwagi stowarzyszenia wydają się szczególnie za-

sadne w kontekście prognoz demograficznych.

Pro-

cent chorych na nietrzymanie moczu (NTM) wzrasta

wraz z wiekiem, można zatem założyć, że problem

będzie narastał.

Zgodnie z obecnymi przepisami NFZ finansuje

2 sztuki środków absorpcyjnych na dobę.

Biorąc pod

uwagę praktykę oraz opinie ekspertów, jest to ilość

niewystarczająca.

Większość chorych zmuszona jest

zatem zaopatrywać się w dodatkowe środki, za które

musi płacić 100% ceny.

Wszystkie absorpcyjne wyroby medyczne podle-

gają częściowej refundacji.

Z przedstawionych przez

stowarzyszenie danych wynika jednak, że samo

NTM nie kwalifikuje pacjenta do otrzymania refun-

dowanych środków absorpcyjnych.

Z dopłaty mogą

skorzystać jedynie pacjenci np. z nowotworami, głę-

bokimi upośledzeniami, zespołami otępiennymi, wa-

dami rozwojowymi oraz chorobami układu nerwowe-

go, co powoduje, że ze środków absorpcyjnych prze-

znaczonych dla osób z NTM korzysta jedynie 10%

chorych.

W wyniku takiej sytuacji wiele kobiet cierpiących

na NTM używa np. zwykłych podpasek, które mają

zupełnie inne przeznaczenie, a przez to zupełnie inne

rodzaju powikłania.

Tymczasem, jak donosi stowarzyszenie „UroCon-

ti”, w projekcie rozporządzenia opatrzonego datą

dycznych wydawanych na zlecenie pozostawiono li-

mit ilościowy środków absorpcyjnych na poziomie

60 szt./miesięcznie.

Z raportu „Wpływ NTM na koszty społeczno-eko-

nomiczne w Polsce” z czerwca 2012 r. wynika, że

w państwach ościennych limity ilościowe środków

absorpcyjnych są kilkukrotnie wyższe: Czechy

– 150 szt./mies.; Węgry – 120 szt./mies.; Słowacja

– brak limitu ilościowego, jedynie limit wartościowy.

Ponadto w wymienionych krajach pacjent nie party-

cypuje w kosztach środków absorpcyjnych.

W Polsce

rzeczywisty wkład pacjenta na zakup niezbędnych

środków chłonnych wynosi 30–67%.

Według szacun-

ków wydatki pacjentów z NTM na środki absorpcyj-

ne wynoszą ok. 95,8 mln zł rocznie.

Jednocześnie w rozporządzeniu z dnia 4 czerwca

2013 r. proponuje się obniżenie limitów cenowych na

pieluchy anatomiczne oraz pieluchomajtki.

Należy nad-

mienić, że obecnie obowiązujące limity, zmniejszone

rozporządzeniem w 1999 r. o 40%, odbiegają od rynko-

wych cen tego typu produktów, zatem dalsze ich zmniej-

szanie uderza w chorych i ubogich obywateli.

Proponowane przez ministerstwo zmiany zawar-

te w projekcie rozporządzenia opatrzonego datą

ne oszczędności.

Szacunkowe koszty leczenia powi-

kłań oraz koszty związane z utratą produktywno-

ści są w ocenie ekspertów wielokrotnie wyższe niż wy-

datki NFZ związane z refundacją diagnostyki i za-

opatrzenia w środki absorpcyjne.

1.

Jaki jest stan prac nad nowym rozporządze-

niem ministra zdrowia w sprawie wykazu wyrobów

medycznych wydawanych na zlecenie?

Czy i kiedy

projekt trafi do konsultacji społecznych?

Czy obawy

zgłoszone przez stowarzyszenie „UroConti” mają od-

zwierciedlenie w treści ww. projektu rozporządzenia?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra obniżanie kwoty

limitów cenowych jest dobrym rozwiązaniem, skoro

123

wzrosną tym samym koszty leczenia powikłań ponie-

sione przez NFZ?

3.

Czy ministerstwo rozważa podniesienie limi-

tów ilościowych środków absorpcyjnych np. dla cho-

rych z ciężkim NTM?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21028)

do ministra finansów

w sprawie uregulowania opłat prowizyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

Karta płatnicza to

elektroniczny środek płatniczy wydawany przez ban-

ki, który stanowi podstawowe narzędzie zdalnego

bankowym.

Pozwala ona na podejmowanie gotówki

z bankomatu i/lub dokonywanie bezgotówkowych

płatności za towary i usługi.

Stanowi ekwiwalent go-

tówki i umożliwia regulowanie płatności w sposób

bezgotówkowy.

We współczesnych czasach karta płatnicza znaj-

duje się prawie w każdym portfelu.

Są one nie tylko

wygodnym rozwiązaniem np. podczas codziennych

zakupów, ale i bezpieczniejszym niż noszenie przy

sobie dużej kwoty w gotówce.

Jak wiadomo, w Polsce,

mi skupiającymi w swoich rękach cały rynek plasti-

kowego pieniądza.

Są to MasterCard oraz Visa.

Jak alarmują właściciele kart płatniczych, pod-

czas płatności kartą sprzedawcy naliczają opłatę ma-

nipulacyjną, od której pobierają podatek VAT.

Ze

względu na wysoką ich stawkę zainteresowani wska-

zują na potrzebę wprowadzenia odgórnych regulacji,

które doprowadzą do obniżenia prowizji.

sów prawa sprzedawcy mają prawo do pobierania do-

datkowej opłaty za używanie kart płatniczych?

2.

Jakie stawki opłat prowizyjnych obowiązują

w innych krajach Europy?

3.

Czy Ministerstwo Finansów planuje wprowa-

dzenie ustawowego uregulowania opłat prowizyjnych

rzystaniem kart płatniczych?

Jeśli tak, to kiedy moż-

na byłoby się go spodziewać i czy będą to stawki po-

równywalne ze stawkami w innych krajach Europy?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21029)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie lekcji wychowania fizycznego

w szkołach

Szanowna Pani Minister!

Aktywność fizyczną

w ostatnich latach uznano za element zdrowego sty-

lu życia, sposób na dobre samopoczucie, szansę na

prawidłowy rozwój w dzieciństwie i przedłużenie ak-

tywnego niezależnego życia w starości.

Każdy nauczy-

ciel wpływa w jakiś sposób na kształtowanie charak-

teru i postaw młodych ludzi i dlatego realizując pro-

gram szkolnego wychowania fizycznego, nie powinien

zapominać o motywowaniu i zachęcaniu tych, którzy

nie widzą sensu uczestnictwa w lekcjach WF.

Według „Gazety Prawnej” w 2010 r. okazało się,

że zalecanych przez Światową Organizację Zdrowia

60 min ruchu dziennie zażywa zaledwie co czwarty

11-latek.

Im dziecko starsze, tym rusza się mniej.

Godzinę ruchu miał już tylko co dziesiąty 17-latek.

Połowa 13-latków siedzi w weekend przed telewizo-

rem dłużej niż 3 godz., a przed komputerem spędza

więcej niż 2.

Jeśli w 1979 r. 7-letni chłopiec skakał

w dal przeciętnie 1,29 m, 30 lat później odległość ta

skurczyła się o 20 cm.

Efekty?

Liczba otyłych dzieci

podwoiła się w ciągu dekady.

Dane z raportu Najwyższej Izby Kontroli sprzed

3 lat wykazują, że odsetek niećwiczących dzieci zwięk-

sza się wraz z wiekiem, kiedy nuda na WF-ie bardziej

doskwiera.

O ile w podstawówce udziału w zajęciach

nie brało 19% dzieci, o tyle w szkole ponadgimnazjal-

nej już ponad jedna trzecia.

Jak donosi „Gazeta Prawna”, dobrym przykładem

urozmaicenia zajęć z wychowania fizycznego stało się

XXII Liceum Ogólnokształcące im. Jose Marti w War-

szawie, gdzie trzy lata temu udało się w ciągu jedne-

go semestru zredukować liczbę długoterminowych

zwolnień lekarskich z lekcji WF-u aż o 70%.

Sposo-

bem na zachęcenie uczniów do udziału w zajęciach

okazała się ich różnorodność.

Z trzech godzin WF-u

tylko jedna przeznaczona jest na realizację podstawy

programowej.

Uczniowie sami wybierają, co będą ro-

bić podczas dwóch następnych, spośród listy zajęć:

gier zespołowych, siłowni, zajęć muzycznych – od na-

uki tańca po fitness – jazdy na rolkach, nordic wal-

kingu, samoobrony z elementami judo, pływania,

a nawet speed badmintona.

Ministerstwo Sportu i Turystyki, aby urozmaicić lek-

cje wychowania fizycznego w szkołach?

2.

Czy długoterminowe zwolnienia lekarskie

wśród uczniów z zajęć wychowania fizycznego są do-

kładnie weryfikowane i sprawdzane przez nauczycie-

li, dyrekcję szkoły?

124

3.

Czy ministerstwo dysponuje danymi dotyczą-

cymi liczby uczniów zwolnionych z zajęć wychowania

fizycznego w roku szkolnym 2012/2013?

Jeśli tak, to

proszę o ich przesłanie.

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 21030)

do ministra środowiska

w sprawie odnalezienia na terenie Polski

Szanowny Panie Ministrze!

3 września br. podano

informację o znalezieniu w okolicach Zielonej Góry

skały łupkowej.

Do roponośnych łupków dotarła spół-

ka Miedź Copper, związana z kanadyjską grupą ka-

pitałową Lumina Capital, przy okazji poszukiwania

złóż miedzi.

Zdaniem światowej sławy geologa Jana Krasonia

również w innych regionach Polski, gdzie znajdują

się pokłady miedzi, można spodziewać się podobnych

złóż ropy i gazu z łupków.

Według szacunków Pań-

stwowego Instytutu Geologicznego Polska może mieć

zasoby ropy łupkowej rzędu ok. 267,8 mln t, czyli

10-krotnie więcej niż obecnie eksploatowane, kon-

wencjonalne złoża.

Ponieważ – jeśli prognozy geologów się potwier-

dzą – sytuacja ta stwarzałaby w przyszłości możli-

wość całkowitego uniezależnienia się Polski od do-

staw z Rosji – jest więc to sprawa o znaczeniu strate-

gicznym dla Polski – pragnę zapytać Pana Ministra:

Czy ministerstwo posiada aktualne dane na te-

mat nowych terenów występowania złóż ropy i gazu

z łupków?

Gdzie znajdują się te tereny?

Czy prowadzone są pod nadzorem ministerstwa

badania szacujące zasoby tego typu złóż?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21031)

do ministra zdrowia

w sprawie dostępu do opieki kardiologicznej

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas konferencji

Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC),

która 4 września zakończyła się w Amsterdamie,

omawiano wyniki badania o nazwie Prospective Ur-

ban Rural Epidemiology (PURE).

Ich głównym auto-

rem jest prof. Salim Yusuf z McMaster University

w Kanadzie.

Wyniki badań według ich autora świad-

czą o tym, że w przypadku chorób serca ogromne

znacznie ma dostęp do odpowiedniej opieki kardiolo-

gicznej.

„Jest on równie ważny, jak odpowiedni styl

życia” – powiedział prof. Salim Yusuf, specjalista

zajmujących się wpływem stylu życia na choroby serca.

Badaniem PURE objętych było 155 tys. osób za-

mieszkujących 628 miast w 17 krajach na pięciu kon-

tynentach.

Obserwacje potwierdziły, że w krajach

zamożnych, gdzie jest wyższy poziom opieki kardio-

logicznej, śmiertelność z powodu chorób układu krą-

żenia jest mniejsza.

Wynika to również z tego, że

w krajach bogatych schorzenia serca są również

wcześniej wykrywane, co powoduje lepszą skuteczność

ich leczenia.

W biednych krajach choroby te są zwykle

wykrywane dopiero w stanie zaawansowanym, pełno-

objawowym, kiedy leczenie jest mniej efektywne.

W związku z tymi jednoznacznymi opiniami co do

przyczyn śmiertelności z powodu chorób układu krą-

Kiedy i w jaki sposób zmieni Pan Minister zasady

dostępu polskiego pacjenta do poradni kardiologicz-

nych, tak aby wizyta u kardiologa nie wiązała się

z koniecznością kilkunastomiesięcznego oczekiwania?

Czy ministerstwo posiada skuteczny program

profilaktyki kardiologicznej w celu ograniczenia umie-

ralności z powodu chorób układu krążenia?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 21032)

do ministra zdrowia

w sprawie pokontrolnego raportu NIK

dotyczącego opieki stomatologicznej

w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

3 września opubliko-

wano komunikat NIK o opiece stomatologicznej

w Polsce.

Zasadnicze wnioski pokontrolne mówią o:

małej skuteczności ministerialnych programów na

125

rzecz popularyzacji zdrowia i higieny jamy ustnej;

ograniczonym zakresie świadczeń udzielanych w przy-

chodniach na podstawie umów z Narodowym Fun-

duszem Zdrowia; minimalnych możliwościach sko-

rzystania z opieki stomatologicznej (w ramach NFZ)

w małych miasteczkach i na wsiach.

Dane przytoczone w raporcie, mówiące między

innymi o tym, że: „ (…)

92% polskich nastolatków

wśród dorosłych rośnie (…)”oraz „(…) blisko 10% pol -

skich siedmiolatków nigdy nie było u dentysty, a aż

92% piętnastolatków ma próchnicę zębów (…)”, zda -

niem NIK wskazują na brak jakiejkolwiek systema-

tycznej działalności na rzecz profilaktyki przeciw-

próchniczej, co jest zaniedbaniem ze strony Minister-

stwa Zdrowia.

Najwyższa Izba Kontroli wskazuje

również na fatalne skutki likwidacji szkolnych gabi-

netów dentystycznych.

W związku z tą dramatyczna sytuacją, której

skutkiem jest nieustanny problem próchnicy zębów

dotyczący zwłaszcza najmłodszego pokolenia Pola-

ków, pragnę zapytać Pana Ministra:

Jakie działania podejmie Pan w związku ze wska-

zanymi w raporcie NIK zaniedbaniami w dziedzinie

profilaktyki i leczenia stomatologicznego?

Czy Ministerstwo Zdrowia posiada skuteczny pro-

gram leczenia próchnicy u dzieci i młodzieży?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 21033)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie projektu zmian w ustawie

Szanowna Pani Minister!

W projekcie zmian usta-

wy o sporcie proponuje Pani Minister między innymi:

art. 48 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1.

Kto, powołując się na wpływy w polskim związ-

ku sportowym lub podmiocie działającym na podsta-

wie umowy zawartej z tym związkiem lub podmiocie

działającym z jego upoważnienia albo wywołując prze-

ctwa w ustaleniu określonego wyniku lub przebiegu

zawodów sportowych w zamian za korzyść majątkową

cuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej w za-

mian za pośrednictwo w ustaleniu określonego wy-

niku lub przebiegu zawodów sportowych polegające

na bezprawnym wywarciu wpływu na zachowanie

osoby pełniącej funkcję w polskim związku sporto-

wym lub podmiocie działającym na podstawie umo-

wy zawartej z tym związkiem lub podmiocie działa-

jącym z jego upoważnienia, w związku z pełnieniem

tej funkcji”.

W uzasadnieniu konieczności wprowadzenia zmian

czytamy:

„Zmiany w art. 46 ust. 1 oraz 48 ust. 1 i 2 prze-

widują rozszerzenie penalizacji zachowań korupcyj-

nych w sporcie na takie, które dotyczą ustalania

określonego przebiegu zawodów sportowych, a nie

tylko ich wyniku.

Praktyka stosowania wskazanych

przepisów wskazuje, że zachowanie korupcyjne może

dotyczyć szeregu zdarzeń mogących wystąpić w trak-

cie zawodów, a niemających wpływu na wynik

(np. ilość stałych fragmentów gry, czas dokonania

zmiany zawodników, sposób zdobywania punktów,

rodzaj i ilość kar itd.).

Obecnie każde takie zdarzenie

może stać się przedmiotem tzw. zakładów specjal-

nych znajdujących się w coraz szybciej rozwijającej

się ofercie operatorów zakładów wzajemnych, zwłasz-

cza oferowanych przez Internet.

Zdarzenia tego ro-

dzaju ze względu na brak bezpośredniego wpływu na

wynik zawodów, a co za tym idzie, trudniejsze ich

powiązanie z nieuczciwym zachowaniem często są

wykorzystywane w celu popełniania oszustw zwią-

zanych ze sportowymi zakładami wzajemnymi”.

Rozumiejąc konieczność walki z nieuczciwymi za-

chowaniami w sporcie, pragnę zapytać: W jaki sposób

i kto będzie ustalał, czy zdarzenia mogące „ (…) wy -

stąpić w trakcie zawodów, a niemające wpływu na

nania zmiany zawodników, sposób zdobywania

tem działań korupcyjnych?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 21034)

do ministra środowiska

w sprawie interpretacji przepisów ustawy

rządu Związku Gmin Lubelszczyzny dotyczące wąt-

pliwości związanych z interpretacją przepisów usta-

Proszę Pana Ministra o odpowiedź na następują-

126

1.

Czy zarząd związku międzygminnego, któremu

na podstawie art. 3 ust 2a ww. ustawy powierzono

w gminie, ma uprawnienia organu podatkowego?

2.

Czy czyn podlegający na niezłożeniu w terminie

padami podlega penalizacji na gruncie przepisów Ko-

deksu karnego skarbowego lub innych przepisów?

Jeżeli tak, to kto jest organem prowadzącym postę-

powanie przygotowawcze?

3.

W przypadku niezłożenia deklaracji organ po-

datkowy zobowiązany jest wydać decyzję określającą

wysokość opłaty.

Jaką metodą ustalić jej wysokość?

4.

Czy w przypadku zarządcy, jakim jest spółdziel-

nia mieszkaniowa, należy wydać jedną łączną decy-

zję określającą wysokość opłaty, czy też wymiarem

objąć każdą nieruchomość odrębnie?

Czy za nieru-

chomość w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czysto-

ną geodezyjnie działkę wraz ze zlokalizowanymi na

niej budynkami, czy też każdy budynek?

5.

Czy decyzja powinna określać wysokość opłaty

za konkretny okres, np. miesiąc styczeń, czy też po-

winna określać wysokość miesięcznej opłaty bez wska-

zywania konkretnego okresu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Michałkiewicz

Lublin, dnia 13 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21035)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie pomocy, jaką otrzymali

polscy przedsiębiorcy

gospodarczych

wie pomocy, jaką otrzymali polscy przedsiębiorcy od

traktów gospodarczych.

Obecnie renesans przeżywa dyplomacja ekono-

miczna, rozumiana jako wykorzystanie wpływów

politycznych, jakimi cieszą się poszczególne państwa,

do promocji rodzimych interesów gospodarczych na

rynkach międzynarodowych.

W warunkach silniej-

szej rywalizacji o rynki oraz kluczowej roli państwa

w awansie gospodarczym państw wschodzących ist-

nieje potrzeba określenia modułu wsparcia ze strony

polskich władz, który w sposób wielowymiarowy wy-

kraczać będzie poza obecnie realizowane działania

promocyjne oraz doradcze.

Placówki dyplomatyczne mają za zadanie repre-

zentowanie oraz ochronę interesów państwa i jego

obywateli, zaznajamianie się z warunkami panują-

cymi w państwie przyjmującym, wspieranie przyja-

znych stosunków oraz rozwijanie stosunków gospo-

darczych, kulturalnych i naukowych.

Zgodnie z zarządzeniem ministra spraw zagra-

dacji i zmian organizacyjnych niektórych placówek

zagranicznych miała zostać przeprowadzona likwi-

dacja 16 placówek zagranicznych, natomiast w sto-

sunku do 3 placówek zagranicznych miała być roz-

ważona dalsza celowość ich finansowania z budżetu

państwa.

Pozostałe placówki zgodnie z zapowiedzia-

mi miały ulec profesjonalizacji i skupić się na promo-

waniu polskiej gospodarki.

W 2013 r. podjęto decyzję

o likwidacji konsulatów w Malmö i Lille, co według

informacji podanej przez Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych

1)

wynika z konieczności oszczędności środ-

ków finansowych oraz racjonalizacji mapy obecności

polskiej dyplomacji w świecie.

Zgodnie z zapowiedzią

ministra spraw zagranicznych

2)

zagrożone likwidacją

są także 23 placówki, których utrzymanie kosztuje

więcej niż wartość 1% polskiego eksportu do danego

państwa.

w 2008 r. profesjonalizacja pozostałych placówek dy-

plomatycznych oraz skupienie ich działalności w ob-

szarze promowania gospodarki oraz polskich firm?

2.

Jakie skutki ekonomiczne przyniosły przepro-

wadzone zmiany?

Jakie kontrakty pomogły pozyskać

poszczególne polskie ambasady?

Proszę o podanie

ilości tych kontraktów wraz z ich wartością w po-

szczególnych latach w okresie 2008–2013.

3.

Czy powstała długofalowa strategia precyzyjnie

określająca cele i zadania dyplomacji ekonomicznej?

Jeśli tak, to proszę o jej załączenie do odpowiedzi.

4.

Jakie zadania dotyczące promowania polskiej

gospodarki otrzymały polskie placówki?

Jakie środki

przeznaczono na ich realizację i w jaki sposób mie-

rzona jest efektywność realizacji tych zadań?

5.

Jakie skutki ekonomiczne przyniosły zmiany

organizacyjne podjęte na podstawie zarządzenia mi-

nistra spraw zagranicznych z dnia 15 kwietnia 2008 r.

w sprawie likwidacji i zmian organizacyjnych niektó-

rych placówek zagranicznych?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

1)

http://www.msz.gov.pl/pl/aktualnosci/wiadomosci/zmiany_na_ma-

pie_obecnosci_dyplomatyczno___konsularnej_polski_w_

swiecie?printMode=true (stan na: 09.09.2013)

2)

Artykuł „Sikorski chce zamykać polskie ambasady” z dnia

06.05.2013 r. zamieszczony na portalu www.gazetaprawna.pl;http://

www.gazetaprawna.pl/artykuly/701683,sikorski_chce_zamykac_pol-

skie_ambasady.html

127

Interpelacja

(nr 21036)

do ministra zdrowia

w sprawie

planowanego wzrostu zatrudnienia

w Narodowym Funduszu Zdrowia

doniesień prasowych, Narodowy Fundusz Zdrowia

planuje wzrost zatrudnienia w swoich jednostkach

terenowych w ilości kilkudziesięciu etatów, z zare-

zerwowanym budżetem rzędu 6,5 mln zł.

O ile jesz-

cze zrozumiałym jest zatrudnienie specjalistów do

obsługi elektronicznego systemu eWUŚ, o tyle zadzi-

wiające jest planowane zatrudnienie windykatorów.

Dlatego pytam Pana Ministra: Skoro NFZ jest

płatnikiem, to po co są windykatorzy w jego struk-

turach?

Poseł Piotr Chmielowski

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21037)

do ministra zdrowia

w miejscowości Długopole-Zdrój

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

systematycznie po różnego rodzaju interwencje, po-

przychodni uzdrowiskowej w miejscowości Długopo-

le-Zdrój w zakresie kontynuacji leczenia pacjentów,

(nr 21038)

do ministra zdrowia

w miejscowości Długopole-Zdrój

placówki Szpital Uzdrowiskowy Ondraszek w miej-

scowości Długopole-Zdrój w zakresie kontynuacji le-

czenia pacjentów, wysokości kontraktu i potencjalnej

(nr 21039)

do ministra spraw zagranicznych

1.

W jakim zakresie i w jakiej liczbie placówka

w Czechach udzieliła pomocy lub wsparcia polskim

turystom w latach od 2011 do 2013?

128

polskim firmom w ich działaniach na terenie obcego

kraju?

Ile było takich przypadków i w jakim zakresie

udzielono pomocy polskim firmom w latach od 2011

do 2013?

Jakie koszty i przychody z tym związane

osiągnęła ww. placówka w określonym przedziale

czasowym?

dącego w delegacji?

Jakie inne formy wsparcia może

(nr 21040)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

żańskiej.

Odwiedzający to miejsce turyści pielgrzymi

Matki Bożej Ostrożańskiej i są komercyjne.

żej Ostrożańskiej we wsi Ostrożany?

(nr 21041)

do ministra zdrowia

Królowej Pomorza w Piasecznie

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

wej Pomorza.

Odwiedzający to miejsce turyści piel-

Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pomorza i są ko-

mercyjne.

żej Królowej Pomorza w Piasecznie?

(nr 21042)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

możenia Wiernych w kościele ks. salezjanów.

Odwie-

129

komunikacji masowej bądź indywidualnej.

Powinni

Wspomożenia Wiernych i są komercyjne.

żej Wspomożeniu Wiernych w Oświęcimiu?

(nr 21043)

do ministra spraw zagranicznych

w Federalnej Demokratycznej Republice

Etiopii

sycić swoje podróżniczo-turystyczne potrzeby.

Ma to

wpływa na relacje polityczno-dyplomatyczne między

różnymi, często odległymi terytorialnie krajami.

w Etiopii udzieliła pomocy lub wsparcia polskim tu-

rystom w latach od 2011 do 2013?

(nr 21044)

do ministra spraw zagranicznych

w Estonii udzieliła pomocy lub wsparcia polskim tu-

(nr 21045)

do ministra spraw zagranicznych

130

Dlatego pytam Pana Ministra:

Cyprze udzieliła pomocy lub wsparcia polskim tury-

stom w latach od 2011 do 2013?

zane?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21046)

do ministra spraw zagranicznych

w Czarnogórze

nie krajami.

Dlatego pytam Pana Ministra:

w Czarnogórze udzieliła pomocy lub wsparcia pol-

(nr 21047)

do ministra środowiska

w sprawie Parku Narodowego

Bory Tucholskie

Szanowny Panie Ministrze!

Powierzchnia parków

narodowych podzielona jest na obszary różniące się

brazowej.

Teren parków narodowych udostępniony

kach, drogach, ścieżkach.

Na obszarach graniczących

rząt łownych, niepodlegająca włączeniu do obwodów

łowieckich.

1.

Jak duża jest powierzchnia otuliny Parku Na-

rodowego Bory Tucholskie?

2.

Czy jest planowane zwiększenie powierzchni

parku narodowego?

3.

Z jakimi problemami związanymi z sąsiedz-

twem parku narodowego spotykają się gminy leżące

lub sąsiadujące z otuliną PN?

4.

Jaki jest plan zagospodarowania otuliny ww.

PN?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21048)

do ministra środowiska

w sprawie

Bieszczadzkiego Parku Narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Powierzchnia parków

kiego Parku Narodowego?

131

2.

Czy jest planowane zwiększenie powierzchni

(nr 21049)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie sprzętu rejestrującego

prędkość pojazdów znajdującego się

w zasobach Komendy Powiatowej Policji

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje prasa,

w Polsce Policja używa ok. 2000 ręcznych radarów

zwanych potocznie suszarkami, jednak kierowcy naj-

częściej nie zgadzają się z wynikami pomiarów doko-

nanymi za pomocą tych urządzeń.

Według ostatnich

doniesień prasowych część urządzeń została wypro-

dukowana z myślą o innych rynkach zbytu niż Pol-

ski, a radary Iskra, które nie identyfikują pojazdu,

którego mierzą prędkość, używane są niezgodnie

z prawem.

1.

Jaka liczba urządzeń rejestrujących prędkość

pojazdów pozostaje w zasobach Komendy Powiatowej

Policji w Bieruniu?

2.

Jaki procent wszystkich radarów stanowią ra-

dary Iskra?

3.

Średnio przez ile dni w tygodniu oraz ile godzin

aparaty te rejestrują prędkość?

4.

Ile wykroczeń miesięcznie rejestrują?

5.

Średnio na jaką kwotę miesięcznie wystawiane

są mandaty za wykroczenia zarejestrowane przez te

urządzenia?

6.

Ilu właścicieli pojazdów odmówiło przyjęcia

mandatów za wykroczenie udokumentowane tymi

urządzeniami oraz jaki był powód odmowy?

7.

Czy wszystkie urządzenia posiadają aktualne

świadectwo legalizacji?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21050)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje prasa,

(nr 21051)

do ministra środowiska

ochrony siedlisk Beskid Mały

w ramach programu Natura 2000

ochrony siedlisk Beskid Mały obejmuje sześć enklaw

zlokalizowanych w paśmie Beskidu Małego.

Są to

głównie obszary leśne położone wokół najwyższych

wzniesień tego pasma.

Osobliwością przyrodniczą ob-

szaru jest występowanie w grzbietowych partiach skar-

łowaciałych buczyn kwaśnych oraz świerczyn nawią-

zujących swym charakterem do boru górnoreglowego.

132

Wszystkie te walory są z pewnością atrakcją przyrod-

niczą i turystyczną dla wielu miłośników natury.

1.

Czy obszar specjalnej ochrony siedlisk Beskid

Mały jest przygotowany infrastrukturalnie (oznacze-

nia, ścieżki, kładki na przeprawach, miejsca postoju

obszar, korzysta finansowo na jego obecności na jej

terenach?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21052)

do ministra środowiska

ochrony siedlisk Kościół w Radziechowach

w ramach programu Natura 2000

ochrony siedlisk Kościół w Radziechowach to zabyt-

kowy kościół pod wezwaniem św. Marcina, który jest

kolonią rozrodczą podkowca małego.

Nietoperze te

zamieszkują w lecie strych oraz wieżę kościoła.

Że-

rują wtedy w obrębie Kotliny Żywieckiej.

Wszystkie

rystyczną dla wielu miłośników natury.

w Radziechowach jest przygotowany infrastruktu-

(nr 21053)

do ministra zdrowia

Wisła Margot w miejscowości Iwonicz-Zdrój

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

cząwszy od zaniżonych kontraktów aż po problema-

placówki Sanatorium Uzdrowiskowe Wisła Margot

w miejscowości Iwonicz-Zdrój w zakresie kontynuacji

podkarpackiego?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21054)

do ministra zdrowia

w miejscowości Jedlina-Zdrój

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

placówki Uzdrowiskowy Szpital Dom Zdrojowy z od-

133

działem sanatoryjnym w miejscowości Jedlina-Zdrój

w zakresie kontynuacji leczenia pacjentów, wysokości

(nr 21055)

do ministra zdrowia

Centrum Rehabilitacji Rolników KRUS

w miejscowości Iwonicz-Zdrój

bilitacji Rolników KRUS w miejscowości Iwonicz-

-Zdrój w zakresie kontynuacji leczenia pacjentów,

(nr 21056)

do ministra gospodarki

w sprawie kanałów dystrybucji węgla

Szanowny Panie Premierze!

Jakiś czas temu przez

media lokalne i ogólnopolskie przetoczył się temat

trudnej sytuacji finansowej i ekonomicznej niektó-

rych kopalń wchodzących w skład Kompanii Węglo-

wej SA.

Dlatego pytam Pana Premiera:

1.

Ile wydobytego węgla w tej kopalni sprzedawa-

ne jest na bieżąco odbiorcom instytucjonalnym i in-

dywidualnym?

2.

Czy kopalnia ma podpisaną umowę na bieżącą

realizację dostaw surowca energetycznego z zakła-

dem energetycznym?

Jeżeli tak, to z jakim i na jakich

warunkach?

3.

Czy realizowany jest eksport węgla?

Jeżeli tak,

to ile i gdzie?

4.

Ile węgla wydobytego przez tę kopalnię zalega

na chwilę obecną na składowiskach?

Jaka jest sza-

cunkowa wartość tego węgla i ile kosztowało jego

wydobycie?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21057)

do ministra gospodarki

w Rudzie Śląskiej

Szanowny Panie Premierze!

Jakiś czas temu

których kopalń wchodzących w skład Kompanii Wę-

glowej SA.

Dlatego pytam Pana Premiera:

134

(nr 21058)

do ministra gospodarki

w Rybniku

Szanowny Panie Premierze!

Jakiś czas temu

(nr 21059)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zatrudnienia w PFRON

Szanowny Panie Ministrze!

Pan premier Tusk

lecz także całe społeczeństwo.

Biurokrację tworzą

kłemu obywatelowi.

Jedynym miernikiem skutecz-

ności działania urzędów jest wielkość zatrudnienia,

bo to urzędnik wtedy, kiedy jest przeciążony pracą,

1.

W zakresie działania PFRON-u na jakim pozio-

mie kształtowało się zatrudnienie w latach 2010,

3.

W jakiej wysokości (kwotowo) był określony

zesa i zastępców ww. instytucji w roku 2012?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 21060)

do ministra środowiska

w sprawie zatrudnienia

w PGL Lasy Państwowe

Szanowny Panie Ministrze!

Pan premier Tusk

1.

W zakresie działania PGL Lasy Państwowe na

jakim poziomie kształtowało się zatrudnienie w la-

tach 2010, 2011 i 2012?

135

Interpelacja

(nr 21062)

do ministra transportu,

miasta Bełchatowa

Szanowny Panie Ministrze!

Władze samorządowe

powiatu Bełchatów oraz miasta Bełchatów z dużym

niepokojem przyjęły do wiadomości zmiany w „Pro-

2011–2015”.

Wstrzymanie budowy północnej obwodnicy Beł-

chatowa odczytać można jako brak zrozumienia po-

trzeb lokalnej społeczności.

jących kwestii:

1.

Czy znany jest termin rozpoczęcia inwestycji

polegającej na budowie północnej obwodnicy Bełcha-

towa?

2.

Czy istotnie został wprowadzony zapis o wstrzy-

maniu bądź przedłużeniu terminu rozpoczęcia tej

inwestycji?

3.

Czy posiadane przez władze samorządowe po-

wiatu bełchatowskiego wszelkie niezbędne dokumen-

ty (od 20 lat) nie stracą na swej aktualności?

4.

Czy zwężenie jezdni w ciągu drogi krajowej

nr 8 na odcinku Dobrzelów – Mzurki wskazywać ma

na tylko prowizoryczną naprawę dróg?

5.

Dlaczego przyjęto niekorzystne zmiany para-

metrów technicznych drogi, co skutkować będzie ob-

niżeniem poziomu bezpieczeństwa i płynności ruchu

drogowego?

Z poważaniem

Poseł Krystyna Ozga

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 21063)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie braku respektowania uprawnień

Szanowny Panie Ministrze!

Dotarły do mnie syg-

nały o problemach w respektowaniu ustawowych

uprawnień aplikantów radcowskich, co zapewne roz-

ciąga się także na aplikantów adwokackich.

Okazuje

się, iż zdarza się, że organy administracji publicznej,

jednostki samorządu terytorialnego nie uznają upo-

ważnienia udzielonego im przez radcę prawnego do

występowania w konkretnej sprawie.

Instytucja upoważnienia aplikanta radcowskiego

znajduje swe umocowanie w ustawie o radcach praw-

nych, której art. 35

1

stanowi, iż:

1.

Po upływie sześciu miesięcy od rozpoczęcia apli-

kacji radcowskiej aplikant radcowski może zastępo-

wać radcę prawnego przed sądami rejonowymi, orga-

nami ścigania i organami administracji publicznej.

2.

Po upływie roku i sześciu miesięcy od rozpoczę-

cia aplikacji radcowskiej aplikant radcowski może za-

stępować radcę prawnego także przed innymi sądami,

ministracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego.

tyczą również spraw objętych świadczeniem pomocy

prawnej z urzędu.

4.

Aplikant radcowski może sporządzać i podpisy-

wać pisma procesowe związane z występowaniem

radcy prawnego przed sądami, organami ścigania

i organami administracji publicznej — z wyraźnego

upoważnienia radcy prawnego, z wyłączeniem ape-

lacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej.

Jak zostało wspomniane wyżej, zdarza się, iż apli-

kant radcowski, który pojawia się w zastępstwie rad-

cy prawnego i legitymuje się stosownym upoważnie-

niem, jest odsyłany z kwitkiem i nie może działać

w interesie mandanta, który udzielił pełnomocnictwa

radcy prawnemu.

Podobną niechlubną praktykę wykazują organy

kontroli skarbowej, które twierdzą, iż mandant nie

udzielił pełnomocnictwa samemu aplikantowi, zatem

nie ma on możliwości zapoznania się z jego aktami

w danej instytucji.

Zdarza się również, iż organy żądają, aby upoważ-

nienie udzielone aplikantowi przez radcę prawnego

było opłacone opłatą skarbową, tak jak właściwe peł-

nomocnictwo.

Nie znajduje to żadnego uzasadnienia

w przepisach o opłacie skarbowej, a nadto brak ko-

nieczności jej uiszczenia wynika z utrwalonego

orzecznictwa sądowego.

o odpowiedź na pytanie, czy spotkał się z taką prak-

tyką umniejszania roli aplikantów radcowskich.

Czy

działanie instytucji, o którym wspomniałam, jest

prawidłowe?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

136

Interpelacja

(nr 21064)

do ministra zdrowia

w sprawie nostryfikacji

ukraińskich dyplomów lekarskich

Szanowny Panie Ministrze!

Pani Svitlana jest pe-

diatrą neonatologiem posiadającym 24-letni staż pra-

cy w zawodzie pediatry neonatologa na Ukrainie,

odbyła 10-miesięczny proces nostryfikacyjny swojego

dyplomu medycznego na Uniwersytecie Medycznym

w Białymstoku.

W styczniu br. otrzymała potwier-

dzenie od białostockiego Uniwersytetu Medycznego

o uznaniu ukraińskiego dyplomu za równoznaczny

z polskim.

Jednak nie zostaje ona dopuszczona do

egzaminu LEK w lutym br. W marcu br. Centrum

Medyczne Kształcenia Podyplomowego informuje pa-

nią Svitlanę, że zobowiązana jest do odbycia stażu

podyplomowego trwającego 10 miesięcy, mimo iż po-

siada już 24-letnie doświadczenie w zawodzie.

Zgodnie z interpretacją rozporządzenia ministra

diów wyższych uzyskanych za granicą (Dz. U. z 2011 r.

Nr 196, poz. 1168) oraz wcześniejszymi aktami: roz-

porządzeniem ministra edukacji i nauki z dnia 24 lu-

tego 2006 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukoń-

Nr 37, poz. 255, z 2007 r.

Nr 249, poz. 1865 oraz

z 2008 r.

Nr 199, poz. 1229), które traci moc z dniem

poz. 455 i Nr 112, poz. 654) oraz opierając się na wy-

roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War-

szawie I SA/Wa 647/07 – zasady uznawania stopni

naukowych i stopni nadanych za granicą za równo-

rzędne ze stopniami naukowymi nadawanymi w Rze-

czypospolitej Polskiej określają umowy międzynaro-

dowe.

W przypadku braku umów międzynarodowych

stopnie naukowe nadane za granicą mogą być uzna-

ne za równorzędne ze stopniami naukowym nadawa-

nym w Rzeczypospolitej Polskiej w drodze nostryfi-

kacji.

W zakresie natomiast uznawalności wykształ-

cenia w stosunkach z Ukraińską SRR, później Ukra-

iną obowiązywały konwencja o wzajemnym uznawa-

niu równoważności dokumentów ukończenia szkół

średnich, szkół średnich zawodowych, i szkół wyż-

tułów naukowych, sporządzona w Pradze w dniu

7 czerwca 1972 r.

(Dz. U. Nr 5 z 1975 r., poz. 28 i 29)

oraz porozumienie między rządem Polskiej Rzeczy-

pospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycz-

nych Republik Radzieckich o równoważności doku-

mentów o wykształceniu, stopniach i tytułach nauko-

wych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisane w War-

szawie dnia 10 maja 1974 r.

(Dz. U. Nr 4 z 1975 r.,

poz. 14 i 15).

Oba wyżej wymienione akty obecnie utraciły moc.

Na skutek bowiem ich wypowiedzenia przez Rzecz-

pospolitą Polską konwencja praska z 1972 r. utraciła

moc obowiązującą w stosunku do Ukrainy w dniu

6 sierpnia 2004 r., natomiast porozumienie między

z 1974 r. utraciło moc obowiązującą w dniu 29 wrześ-

nia 2005 r., choć dokumenty o wykształceniu uzyska-

ne w okresie obowiązywania powyższych umów na-

dal podlegają uznaniu na ich podstawie.

Zgodnie z interpretacją ustawy o wypowiedzeniu

konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności

Nr 183, poz. 1787), „osoby, które uzyskały świadectwo,

dyplom, tytuł lub stopień naukowy w czasie obowiązy-

wania konwencji, ale nie ubiegały się o uznanie ich

w Polsce, będą miały możliwość uzyskania tegoż uzna-

nia na dotychczasowych zasadach (lex retro non agit)

i otrzymania zaświadczenia potwierdzającego tę rów-

noważność” (Sejm RP, druk nr 1775).

1.

Czy obywatele Ukrainy, państwa zaprzyjaźnio-

nego, ubiegającego się o stowarzyszenie z Unia Eu-

ropejską, zwłaszcza osoby narodowości polskiej, po-

winni być traktowani jak wszyscy cudzoziemcy spo-

za Unii Europejskiej?

2.

Czy nie uważa Pan Minister, że w związku po-

wyższym proces nostryfikacji dyplomu pani Svitlany

Olkhovyk powinien już zostać zakończony pozytywnie?

3.

Czy zdaniem Pana Ministra nie powinno się

ułatwić podjęcia pracy w polskim szpitalu tak dobre-

mu specjaliście?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbyszek Zaborowski

Katowice, dnia 16 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21065)

do ministra gospodarki

w sprawie zmiany zezwolenia

Słupskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej

Szanowny Panie Ministrze!

W listopadzie 2009 r.

spółka VNH Fabryka Grzejników zwróciła się z wnio-

skiem o zmianę zezwolenia w części dotyczącej ter-

137

minu zatrudnienia – wniosek został uwzględniony.

W listopadzie 2010 r. spółka ponownie zwróciła się

o zmianę zezwolenia w tym samym zakresie i punkt

dotyczący zatrudnienia otrzymał brzmienie: „Za-

trudnienie na terenie strefy co najmniej 381, w tym

co najmniej 101 pracowników w rozumieniu § 4 ust.

2007 r. w sprawie Słupskiej Specjalnej Strefy Ekono-

micznej (Dz. U. Nr 26, poz. 169, z późn. zm.) w ter-

minie do dnia 31 grudnia 2012 r. i utrzymanie na

poziomie 381 pracowników od dnia 31 grudnia 2012 r.

do dnia 1 stycznia 2016 r.”.

Spółka wnosiła o przesu-

nięcie terminu wymaganego zatrudnienia na 14 li-

stopada 2014 r. i utrzymanie zatrudnienia do 14 li-

stopada 2017 r., ponieważ obecny stan prawny nie

pozwala na obniżenie kryterium zatrudnienia dla

podmiotów, które uzyskały zezwolenie przed 4 sierp-

nia 2008 r.

Uwzględnienie tego wniosku byłoby zna-

czącym argumentem za utrzymaniem produkcji

w Polsce, ponieważ spółka VNH dysponuje wolnym

terenem i możliwościami dalszej rozbudowy zakładu.

Natomiast brak akceptacji wniosku spowoduje pod-

jęcie przez zarząd koncernu Rettig (właściciel spółki

VNH) decyzji o rezygnacji z działalności w Słupskiej

Specjalnej Strefie Ekonomicznej i wygaszeniu zezwo-

lenia z powodów ekonomicznych, a w konsekwencji

koncentrację produkcji w bliźniaczej fabryce miesz-

czącej się na Węgrzech.

Sytuacja ta budzi wiele obaw dotyczących przy-

szłości zakładu oraz ludzi w nim zatrudnionych, dla-

zostanie podjęta pozytywna decyzja dotycząca wnio-

sku o zmianę zezwolenia w zakresie zatrudnienia na

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 16 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21066)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie odbudowy właściwego potencjału

szkolnictwa zawodowego

Szanowna Pani Minister!

Od kilku lat – z coraz

większym naciskiem – pod adresem wszelkich struk-

tur państwa uczestniczących w kształtowaniu syste-

mu edukacyjnego w Polsce formułowane są zasadne

co do zasady postulaty odbudowy właściwego poten-

cjału szkolnictwa zawodowego.

Nie spotkałem się z krytyką tych postulatów ze

strony administracji rządowej, wręcz przeciwnie,

z deklaracji również Pani Minister wynika, że zasłu-

gują one na realizację.

Rozumiem trudności z tym

związane, niemniej jednak dotychczasowe działania

muszą być zintensyfikowane i zdecydowane, również

gdy idzie o kształtowanie finansowego wsparcia dla

podmiotów utrzymujących, a zwłaszcza tworzących

nowe jednostki szkolnictwa zawodowego na właści-

wym poziomie jakościowym.

Jest to o tyle istotne, że

kulminuje się negatywny skutek dotychczasowych

wieloletnich zaniedbań w postaci utraty kadry na-

uczycieli zawodu.

Inną kwestią jest tu odbudowa wizerunku szkolni-

ctwa zawodowego, przez lata deprecjonowanego przy

milczącym udziale struktur państwa.

Przykład Fin-

landii, Austrii czy Niemiec pokazuje jasno, jakie są

realne korzyści gospodarcze i społeczne właściwego

podejścia do poruszonego zagadnienia.

Jestem prze-

konany, że poważne, większe niż dotychczas wsparcie

finansowe szkolnictwa zawodowego jest konieczne

i możliwe dzięki między innymi racjonalnemu prze-

kierowaniu środków z Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego z kontrowersyjnych na ogół form zwalczania

bezrobocia realizowanych przez wojewódzkie i powia-

towe urzędy pracy.

Warto też upowszechniać i uła-

twiać dobre praktyki występujące pomiędzy przedsię-

biorcami a samorządem terytorialnym we współfinan-

sowaniu szkolnictwa zawodowego.

W tym stanie rzeczy spodziewać się należy zapre-

zentowania przez ministerstwo czytelnego i zdecydo-

wanego w środkach i zamierzonych efektach progra-

mu działań na rzecz kształcenia zawodowego.

Mając powyższe na uwadze, proszę o udzielnie od-

powiedzi na poniższe pytania:

1.

Jakie działania na rzecz szkolnictwa zawodo-

wego rząd podejmował od roku 2008 do chwili

obecnej?

2.

Jakie działania i w jakim terminie są w tym

zakresie planowane w przyszłości?

Podstawę prawną powyższej interpelacji stanowi

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

(nr 21067)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie przyszłości uprawy ziemniaków

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

docierają do nas niepokojące sygnały od rolników

z mojego okręgu wyborczego – woj. podlaskie – doty-

czące przyszłości produkcji ziemniaków w Polsce.

138

Dodatkowo w ostatnim czasie w gazecie „Puls Bizne-

su” z dnia 30 sierpnia ukazał się artykuł pod alar-

mującym tytułem: „Polski ziemniak znika”.

Wynika

z niego, iż na początku lat 90. ziemniaki w Polsce

rosły na 1,8 mln ha, dzisiaj zajmują niewiele ponad

350 tys. I choć faktem jest coraz większa efektywność

upraw, to i tak z 24 mln t zbieranych jeszcze w 2000 r.

zostało nam dzisiaj 9 mln t, a liczba ta zdaniem eks-

pertów dalej będzie maleć.

Tegoroczne prognozy, na

których opiera się Instytut Ekonomiki Rolnictwa

o liczbie 8 mln t.

Złożyło się na to wiele czynników

– mniejsze użycie ziemniaków jako paszy w produkcji

zwierzęcej czy jako surowca przy produkcji spirytusu

oraz zmiany upodobań kulinarnych Polaków.

W dal-

szym ciągu jednak uprawa ziemniaka stanowi w Pol-

sce ważne miejsce w strukturze polskiego rolnictwa.

W szczególności dotyczy to Polski wschodniej, obsza-

rów o słabych jakościowo glebach i jednocześnie sła-

bo zurbanizowanych i uprzemysłowionych, na któ-

rych trudno jest znaleźć pracę i utrzymanie poza

rolnictwem.

Ostatnią nadzieją i szansą dla rolników producen-

tów ziemniaków była uprawa ziemniaków z przezna-

czeniem na skrobię.

Tutaj pojawia się kolejny prob-

lem.

Dotyczy on kondycji polskiego przemysłu skro-

biowego.

Na tle konkurencji z Unii Europejskiej pol-

ski przemysł skrobiowy jest bardzo rozdrobniony, co

negatywnie odbija się na jego kondycji i możliwości

konkurowania z zachodnimi spółkami.

Chcąc utrzy-

mać tę gałąź, konieczne jest stworzenie warunków

pozwalających polskim przedsiębiorstwom konkuro-

wać na silnym europejskim rynku.

Największy za-

kład produkcji skrobi ziemniaczanej zlokalizowany

jest na Podlasiu i mając świadomość opisanych wyżej

zagrożeń, podjął samodzielnie próby stworzenia sil-

nej polskiej grupy mogącej konkurować z firmami

z UE.

Polegały one na zakupie innych zakładów bę-

dących własnością Skarbu Państwa.

Niestety w ostat-

nim momencie Skarb Państwa wycofał się z plano-

wanej transakcji.

Obawy rolników wynikają z braku informacji

o planach resortu rolnictwa dotyczących uprawy

ziemniaka w Polsce i polityki wobec zakładów pro-

ducentów skrobi, czyli odbiorców ich towarów.

Szcze-

gólnie zaniepokojeni są ci rolnicy, który nastawili się

na uprawę ziemniaków i muszą spłacać wieloletnie

kredyty inwestycyjne.

Problem ten został poruszony

podczas posiedzenia sejmowej Komisji Rolnictwa

Jak podkreślają rolnicy, w produkcji skrobi ziem-

niak wypierany jest przez kukurydzę, która w prze-

ciwieństwie do ziemniaka jest wysoko zmodyfikowa-

na genetycznie, powoduje zubożenie gleby i wymaga

zastosowania dużych ilości środków ochronnych i na-

wozów mineralnych, co nie pozostaje bez wpływu na

ludzi i środowisko.

Wobec powyższego prosimy Pana Ministra o od-

odnośnie do przyszłości uprawy ziemniaka w Polsce?

Czy ministerstwo przewiduje akcje promujące

ziemniaki i produkty z nich wytworzone, w tym skro-

bię ziemniaczaną?

Czy ministerstwo monitoruje sytuację przedsię-

biorstw produkujących skrobię ziemniaczaną w Polsce?

Jakie jest stanowisko ministerstwa w kwestii po-

wołania jednego holdingu producentów skrobi w Pol-

sce na wzór Polskiego Cukru, który mógłby skutecz-

nie konkurować na rynku UE?

Posłanki Bożena Kamińska

i Ewa Kołodziej

Suwałki, dnia 16 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21068)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kontrowersji wokół prorodzinnego

Pani Minister!

Z dniem 1 września br. wszedł

w życie projekt „Przedszkole za złotówkę”.

Miał on

na celu wyrównanie szans dzieci z uboższych rodzin,

tymczasem wywołał wśród rodziców niemałą burzę

i falę protestów.

Według zmian, które właśnie weszły

w życie, rodzice za każdą dodatkową godzinę opieki

nad dzieckiem (powyżej 5 godzin, które finansuje

gmina) nie mogą płacić więcej niż 1 zł.

Doprowadziło

to do sytuacji, że przedszkola na chwilą obecną zre-

zygnowały ze współpracy z zewnętrznymi firmami,

koła teatralne czy naukowe, naukę języka obcego, bo

sterstwo Edukacji symboliczną złotówkę.

Przedszkola

czekają również na decyzję samorządów w kwestii

możliwości organizacji zajęć dodatkowych, ale one

również mają wątpliwości co do interpretacji przepi-

sów.

Rodzice apelują, że chcą płacić za dodatkowe za-

jęcia dla swoich dzieci, ale z kolei w tym momencie

pojawia się problem podwójnej opłaty (opłata za zajęcia

dodatkowe + 1 zł za godzinę ponadprogramową).

W tym momencie dochodzi do kuriozalnej sytuacji,

w której obie strony są niezadowolone.

Rodzice, po-

nieważ nie mogą wykupić dziecku dodatkowych za-

jęć, które do tej pory przedszkole oferowało.

Przed-

szkola, bo muszą tłumaczyć się przed zirytowanymi

rodzicami.

powyższe pytania:

1.

Czy ministerstwo planuje w tej sytuacji nowe-

lizację ustawy przedszkolnej lub wydanie takiej in-

terpretacji przepisów, które pozwolą na organizowa-

nie zajęć dodatkowych w przedszkolach według sta-

rych reguł?

139

2.

Czy będzie zgodne z przepisami pobranie przez

przedszkola dodatkowej opłaty (oprócz ustawowej

złotówki) za zajęcia dodatkowe prowadzone w czasie

godzin ponadprogramowych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

(nr 21069)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie raportu NIK dotyczącego

kształcenia uczniów niepełnosprawnych

Szanowna Pani Minister!

Na początku tego roku

NIK opublikowała raport pokontrolny pt. „Kształce-

nie uczniów z niepełnosprawnościami o specjalnych

potrzebach edukacyjnych”.

Przedmiotową kontrolą

objęto 58 jednostek, to znaczy: Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej, 3 starostwa powiatowe i 13 urzędów

miast (jako jednostki prowadzące szkoły), 40 szkół

publicznych (22 szkoły specjalne oraz 18 szkół ogól-

nodostępnych), 1 samorządową jednostkę budżetową

obsługi administracyjno-ekonomicznej szkół prowa-

dzonych przez powiat.

W wyniku przeprowadzonej kontroli NIK stwier-

dziła, iż polski system kształcenia uczniów z dys-

funkcjami opiera się przede wszystkim na szkołach

specjalnych.

To właśnie tego rodzaju szkoły dyspo-

nują wyspecjalizowana kadrą pedagogiczną oraz pro-

fesjonalnym wyposażeniem.

Jednak zdaniem NIK

kształcenie w szkołach specjalnych jest tak napraw-

dę o wiele mniej efektywne, ponieważ uczniowie nie

pozyskują w nich wystarczających kompetencji spo-

łecznych niezbędnych do bezproblemowego, samo-

dzielnego egzystowania w grupie rówieśniczej, w sze-

rzej pojętej społeczności oraz na rynku pracy.

NIK podkreśla, iż obecny system kształcenia po-

winien być oparty na tak zwanej edukacji włączają-

cej, integrującej uczniów ze specjalnymi potrzebami

edukacyjnymi z ich rówieśnikami.

Konwencję o pra-

wach osób niepełnosprawnych przewidującą stworze-

nie takiego właśnie systemu w ogólnodostępnych

szkołach publicznych nasz kraj ratyfikował w 2012 r.

Tymczasem, co podkreśla NIK, szkoły publiczne nie

są odpowiednio przygotowane do pracy z uczniami

niepełnosprawnymi, z dysfunkcjami.

Najczęściej brak

w nich wyspecjalizowanej, doświadczonej w zakresie

pedagogiki specjalnej kadry nauczycielskiej.

Dyrek-

torzy unikają zatrudniania takich nauczycieli, zasła-

niając się brakiem etatów oraz stosownych zapisów

prawnych w tym względzie.

W szkołach publicznych

brak również odpowiedniego wyposażenia.

Bardzo

istotnym problemem są także istniejące bariery ar-

chitektoniczne, przez które uczniowie z niepełno-

sprawnościami ruchowymi nie mogą swobodnie po-

ruszać się po budynkach szkół.

1.

Czy znane są Pani Minister wyniki przedmio-

towej kontroli NIK?

2.

Czy Pani resort monitoruje (we współpracy

z kompetentnymi jednostkami) zatrudnienie w szko-

łach kształcących uczniów z niepełnosprawnościami

właściwej kadry pedagogicznej, poziom wyposażenia

szkół w specjalistyczny sprzęt oraz pomoce dydak-

tyczne, jak również proces likwidacji istniejących ba-

rier architektonicznych w budynkach szkół?

3.

Czy prowadzone są jakiekolwiek statystyki do-

tyczące kolejnych etapów kształcenia absolwentów

z niepełnosprawnościami?

4.

Czy zostały podjęte konkretne działania w celu

wyeliminowania nieprawidłowości stwierdzonych

podczas przedmiotowej kontroli?

Jeśli tak, to jakie?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

(nr 21070)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie lawinowego wzrostu liczby

Szanowny Panie Ministrze!

Z dostępnych danych

wynika, że w naszym kraju jest czynnych zawodowo

ok. 1300 komorników, ale z każdym rokiem wzrasta

liczba spraw komorniczych wszelkich kategorii.

Naj-

większą grupę tych spraw stanowią różnego rodzaju

egzekucje świadczeń pieniężnych.

Ponadto jest coraz

więcej eksmisji, egzekucji grzywien zasądzanych

przez sądy czy też spraw dotyczących dochodzenia

należnych alimentów.

Coraz częściej też jeden pod-

miot gospodarczy lub jeden człowiek mają więcej niż

jednego czy dwóch wierzycieli.

Zdaniem ekspertów komornicy są obarczani coraz

większą ilością spraw.

Obecnie na jednego komornika

przypada w Polsce średnio 300 spraw w skali miesią-

ca.

Istnieją kancelarie komornicze, które w ciągu

miesiąca prowadzą nawet kilka tysięcy spraw.

Z da-

nych zebranych przez Bank Światowy wynika, iż

średni czas trwania egzekucji komorniczej wynosi

w Polsce prawie pięć miesięcy, a czas całego postępo-

wania sądowego niemal dwa lata.

Z kolei skuteczność

egzekucji komorniczych wynosi zaledwie 30%.

140

1.

Czy Pański resort dostrzega i monitoruje na

problemu?

2.

Jaka jest przyczyna gwałtownego wzrostu ilo-

ści spraw komorniczych w ostatnich latach?

3.

Czy wprowadzone zmiany legislacyjne przeło-

żyły się w sposób widoczny na zwiększenie skutecz-

ności egzekucji?

4.

Czy zdaniem Pana Ministra konieczna jest

przebudowa egzekucji komorniczej w celu zwiększe-

nia skuteczności działań komorników?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 21071)

do ministra zdrowia

w sprawie finansowania leczenia

w zakresie leczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji medial-

nych i wypowiedzi wybitnych specjalistów z dziedzi-

ny onkologii dowiadujemy się, iż zauważalny jest

niepokojący wzrost zachorowań na czerniaka w Pol-

sce.

Specjaliści są zdania, że najważniejszym celem

w trakcie leczenia jest opanowanie całego procesu

chorobowego.

Nieodzowne jest radykalne postępo-

wanie chirurgiczne, od którego zależy przeżycie pa-

cjenta.

Specjaliści obserwują brak zadowalających

wyników stosowania chemioterapii, co niestety świad-

czy o ogromnej odporności czerniaka na tego rodza-

ju leczenie.

W Polsce co roku odnotowuje się bardzo wiele

przypadków zachorowań, szczególnie młodych ludzi.

Co szczególnie niepokojące, zachorowanie na ten

agresywny nowotwór bardzo często kończy się śmier-

cią, zaś koszty leczenia są dla większości pacjentów

zbyt duże i tym samym nieosiągalne.

Onkolodzy wielokrotnie apelowali i apelują nadal

do Ministerstwa Zdrowia o finansowanie leczenia

szczególnie tych chorych, dla których nie ma alter-

natywnych rozwiązań terapii.

Aktualnie dowiaduje-

my się, iż dwa miesiące temu w wybranych w drodze

postępowań konkursowych 47 szpitalach naszego

kraju rozpocząć się miała realizacja tak długo ocze-

kiwanego programu lekowego leczenia czerniaka zło-

śliwego lekiem Zelboraf.

Zgodnie z założeniami tego

rodzaju leczeniem mają być objęci chorzy na czernia-

ka z mutacją BRAF.

opisanego w mniejszej interpelacji problemu?

2.

Czy Polacy mają szansę na większą wykrywal-

ność czerniaków już na wczesnym etapie, podczas

wizyt u lekarza rodzinnego?

3.

Czy jest szansa na lepszą dostępność do nowo-

czesnych leków w każdym wykrytym stadium choro-

by i na częściową choćby refundację tych kosztow-

nych terapii?

4.

Czy można przyspieszyć proces podjęcia decyzji

dotyczącej refundacji dla preparatów zarejestrowa-

nych przez Europejską Agencję Leków, a tym samym

skrócić okres oczekiwania na pomoc chorym na czer-

niaka?

5.

Czy istnieją możliwości stworzenia rezerw fi-

nansowych na innowacyjne terapie leczenia czer-

niaka?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 21072)

do ministra zdrowia

w sprawie uregulowania sytuacji chorych

Szanowny Panie Ministrze!

Dowiadujemy się, iż na

chorobę Pompego, rzadką chorobę metaboliczną, cho-

ruje w naszym kraju ok. 30 osób.

Ta genetyczna cho-

roba charakteryzuje się zanikiem mięśni i trudnościa-

mi w oddychaniu.

Z wypowiedzi wybitnych specjali-

stów dowiadujemy się, że istnieje skuteczna metoda

leczenia, tzw. enzymatyczna terapia zastępcza (ERT).

Koszt takiej terapii wynosi od 800 tys. do miliona zło-

tych rocznie, a polega ona na dożylnym podaniu enzy-

mu.

Osoby, które otrzymały specjalistyczną pomoc

kilka lat temu, wypowiadają się na forum, iż otrzyma-

ły szansę na normalne życie i nie boją się, że objawy

choroby będą postępować.

Jednak od pewnego czasu

widzimy ogromne ograniczenia w przydzielaniu tera-

pii.

Refundowana jest tylko terapia w niemowlęcej po-

staci choroby.

Pacjenci z późną postacią choroby Pom-

pego nie mają szans na refundację leku, bez którego

nie mają realnych szans na przeżycie.

W naszym kraju żyje grupa chorych osób zdiag-

nozowana po 2009 r., kiedy to weszło w życie nowe

zarządzenie dotyczące refundacji wyłącznie niemow-

lęcej postaci choroby.

Osoby te nie zostały zakwalifi-

141

kowane na terapię.

Ci wykluczeni pacjenci czują się

porzuceni i dyskryminowani, wiedząc, iż w innych

krajach Unii Europejskiej choroba ta jest leczona

w każdym stadium i nikt nie kwestionuje skutków

tego leczenia.

Niektórym pacjentom udało się otrzy-

mać lek wyłącznie dzięki pomocy charytatywnej.

Pa-

cjenci ci żyją ze świadomością, że pomoc jest ograni-

czona i tymczasowa, a gdy przestaną być leczeni,

umrą w ciągu dwóch, trzech lat.

Pomimo takiej sy-

tuacji do dnia dzisiejszego nie zapadły żadne decyzje,

które zapewniłyby pomoc chorym z późną postacią

choroby Pompego.

2.

Kiedy resort zdrowia przewiduje wdrożyć w ży-

cie program leczenia dorosłej postaci choroby Pom-

pego?

3.

Jakie przyczyny formalne stoją na przeszkodzie

refundacji leku niezbędnego w terapii tej choroby?

4.

Czy chorzy na chorobę Pompego mają możli-

wość skorzystania z pomocy w wyspecjalizowanych

ośrodkach?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 21073)

do ministra finansów

w sprawie podatku akcyzowego

od pojazdów sanitarnych

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 1 marca 2009 r.

z późn. zm.) posługująca się kodami Nomenklatury

Scalonej określającej zakres opodatkowania.

W opinii organów celnych pojazdy sanitarne win-

ny być klasyfikowane w pozycji CN 8703 (samochody

osobowe), to jest pojazdy służące do przewozu osób,

a nie w pozycji CN 8705 (samochody specjalne).

Na

podstawie takiej a nie innej interpretacji ambulanse

podlegają akcyzie.

Co więcej, na producentów karetek został nałożo-

ny obowiązek uregulowania zaległego podatku akcy-

zowego za okres sprzed 1 marca 2009 r., kiedy to

Stosując się do przepisów sprzed tej daty, producenci

karetek nie naliczali od nich akcyzy, ponieważ nie

podlegały one opodatkowaniu.

Do końca lutego 2009 r.

producenci klasyfikowali wyprodukowane przez sie-

bie pojazdy sanitarne jako „samochody służby zdro-

wia na podwoziach samochodów ciężarowych”, a jako

takie były one niepodlegającymi akcyzie pojazdami

specjalnego przeznaczenia.

Tego rodzaju klasyfikacja

pojazdów sanitarnych była oparta na obowiązującej

wcześniej Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług

z 1997 r.

Wszystkie te pojazdy wyprodukowane przed

l marca 2009 r. otrzymały decyzje homologacyjne

i zostały zarejestrowane.

Obecnie ich producenci czu-

ją się oszukani przez sporządzoną przez urzędy celne

interpretację przepisów dotyczących akcyzy od pojaz-

dów sanitarnych.

lem podniesiony w niniejszej interpelacji?

2.

Czy decyzja urzędów celnych o nałożeniu wstecz

podatku akcyzowego wraz z odsetkami od pojazdów

sanitarnych nie przyczyni się do zapaści rynku polskich

producentów karetek, a w efekcie do upadku wielu firm

tej branży i likwidacji tysięcy miejsc pracy?

3.

Czy w związku z powyższym zagrożeniem pod-

jęta zostanie decyzja o wyłączeniu z opodatkowania

pojazdów sanitarnych bądź ewentualnie o zaklasyfi-

kowaniu ich do właściwych kodów CN?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 21074)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zatrudniania osób

Szanowny Panie Ministrze!

Zatrudnianie więź-

niów odbywa się na zasadach określonych w przepi-

sach Kodeksu karnego wykonawczego oraz ustawy

o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności.

W myśl

trudnianiu osób pozbawionych wolności (Dz. U.

cy, którzy zatrudniają więźniów, mogą starać się

o ryczałt z tytułu zwiększonych kosztów zatrudnie-

nia.

Na mocy przytoczonego przepisu: „z tytułu

zwiększonych kosztów zatrudnienia osób pozbawio-

nych wolności przedsiębiorcy zatrudniający te osoby

otrzymują ze środków Funduszu Aktywizacji ryczałt

w wysokości 20% wartości wynagrodzeń przysługu-

jących zatrudnionym osobom pozbawionym wolności;

wypłata ryczałtu następuje na wniosek tych przed-

siębiorców”.

142

Tego rodzaju rozwiązanie ma zachęcać przedsię-

biorców do zatrudniania osób pozbawionych wolno-

ści, jednak odnosi się ono jedynie do tych podmiotów,

które mają status przedsiębiorcy.

Tymczasem obowiązujące przepisy Kodeksu pracy

(art. 3) umożliwiają zatrudnianie osób pozbawionych

wolności również przez inne podmioty, nie tylko przez

przedsiębiorców (np.: organizacje pożytku publicznego

– fundacje, stowarzyszenia, nieprowadzące działalno-

ści gospodarczej).

Niestety, tego rodzaju podmioty są

dyskryminowane poprzez pozbawienie ich na mocy

przepisów możliwości wypłaty ryczałtu z tytułu zwięk-

szonych kosztów zatrudnienia osób pozbawionych wol-

ności, mimo że również ponoszą dodatkowe koszty

zatrudnienia tych osób.

Z uwagi na fakt, iż praca jest

dla osób pozbawionych wolności najlepszą metodą re-

socjalizacyjną, wprowadzenie nowych rozwiązań praw-

nych, jednakowych dla wszystkich podmiotów zatrud-

niających więźniów, stanowiłoby dla nich niewątpliwą

zachętę do ich zatrudniania.

przedsiębiorcy zatrudniające osoby pozbawione wol-

ności są dyskryminowane w zakresie możliwości uzy-

skiwania ryczałtu z tytułu zwiększonych kosztów

zatrudnienia osób pozbawionych wolności?

2.

Czy zostaną podjęte stosowne prace legislacyj-

ne celem zmiany obecnej sytuacji podmiotów, które

nie są przedsiębiorcami?

3.

Czy obowiązujące przepisy, a dokładniej przy-

toczony art. 8 ust. 2 ustawy o zatrudnianiu osób po-

zbawionych wolności nie stoi w sprzeczności do art. 32

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

(nr 21075)

do ministra finansów

w sprawie interpretacji

instrumentu finansowego,

jakim jest kurs walutowy

Szanowny Panie Ministrze!

W myśl art. 2 ustawy

Nr 183, poz. 1538, z późn. zm.) został wyliczony ka-

talog instrumentów rozumianych przez ustawę jako

statuuje, iż za instrument finansowy uważane są

m.in. opcje i kursy walutowe.

Nie sposób jednak do-

szukać się klarownej interpretacji – czy to w akcie

normatywnym, czy też w jakiejkolwiek literaturze

dotyczącej pochodnych instrumentów finansowych

– czym w zasadzie jest „kurs walutowy”.

Dostawcy instrumentów pochodnych rynku wa-

lutowego, oferując dany produkt, doprecyzowują, od

jakiego dostawcy danych pochodził będzie „kurs wa-

lutowy” w momentach istotnych dla wykonania się

instrumentu pochodnego.

W pewien sposób więc sa-

modzielnie definiują oni pojęcie „kursu walutowego”

sensu stricto.

Wskutek zdecentralizowanego charakteru rynku

walutowego każdy z dostawców „kursu walutowego”

oblicza go na podstawie przyjętej przez siebie metody.

Dla przykładu Narodowy Bank Polski, publikując

codziennie kwotowania walutowe, będące bazą wielu

tworzonych na ich podstawie instrumentów pochod-

nych, prosi o wyznaczenie takiego kursu 10 najwięk-

szych banków w Polsce, z wyników tych przesłanych

w przedziale czasowym 10.55–11 odrzuca skrajne

kwotowania i z pozostałych oblicza średnią.

Wynik

publikowany jest jako „średni kurs NBP”.

X-Trade

Brokers Dom Maklerski SA podlegający nadzorowi

Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie zezwo-

lenia z dnia 8 listopada 2005 r. nr DDM-M-4021-57-1/2005

konstruuje kurs instrumentu bazowego w określony

przez siebie autorytatywnie sposób, mając na uwadze

sobie tylko znanych innych dostawców takich kur-

sów, deklarując, że są to oferty czasu rzeczywistego

dużych banków.

XTB stwierdza w swoim regulami-

nie przy tym w odniesieniu do opcji na m.in. kurs

walutowy wprost:

„Ceny wyżej wymienionych instrumentów finan-

sowych są ustalane przez X-Trade Brokers i w sposób

rzetelny oddają realne wartości indeksów giełdowych

(lub kontraktów futures na indeksy), z tym że aktu-

alne ceny kupna i sprzedaży mogą się w sposób nie-

znaczny różnić od poziomów indeksów giełdowych

(lub kontraktów futures na indeksy) publikowanych

przez giełdy”.

XTB nie tylko dostosowuje kursy wa-

lutowe według własnej prognozy, ale również czyni

to wobec instrumentów bazowych wywodzących się

z rynków w pełni scentralizowanych (giełd) w sto-

sunku do notowanych tam walorów, jak akcje lub

kontrakty na akcje.

Dostawcy instrumentów pochodnych rynku wa-

lutowego, nie ufając w dane zewnętrznych dostawców

publikujących dane okresowo, wobec braku takich

dostawców publikujących dane w czasie rzeczywi-

stym, sami publikują wartość kwotowania instru-

mentu bazowego na podstawie sobie tylko znanego

algorytmu.

Tyczy się to zwłaszcza dostawców instru-

mentów popularnie zwanych „forex”, które w pol-

skim orzecznictwie oraz interpretacjach biur krajo-

wych informacji podatkowych uznawane są za in-

strument pochodny rynku walutowego.

Biura krajo-

wych informacji podatkowych dokonały takiej wy-

kładni w związku z licznymi zapytaniami podmiotów

zainteresowanych, dotyczącymi ewentualnego opo-

datkowania transakcji forex – zwłaszcza lewarowa-

nych.

Kurs instrumentu bazowego publikowany jest

przez dostawcę instrumentu, który to jednocześnie

143

stanowi drugą stronę transakcji dystrybuowanych

przez siebie instrumentów.

Dostawcy danych z rynków walutowych dla pro-

fesjonalnych brokerów forex lub brokerów innych in-

strumentów pochodnych rynku walutowego wyma-

gających kwotowań w czasie rzeczywistym 24 godzi-

ny na dobę konstruują swoje algorytmy wyznaczania

kursów głównie w oparciu o kwotowania lub oferty

innych brokerów.

Często pomocny jest przy tym ry-

nek ofert międzybankowych Reuters Eikon publiku-

jący oferty pewnych uczestników rynku, głównie

tych związanych z regulacjami bankowymi, ale sam

w sobie posiada tę niedoskonałość, że w momentach,

kiedy na jednych walutach płynność jest wysoka

i oferty są miarodajne, to w przypadku innych może

zachodzić sytuacja odmienna.

Ma to miejsce na przy-

kład w niedzielę wieczorem, kiedy obok dużej płyn-

ności na parach USD/JPY oraz USD/AUD spready

(różnice pomiędzy ceną kupna i ceną sprzedaży) na

parach zawierających waluty europejskie są tak wy-

sokie, że branie średniej arytmetycznej z tych dwóch

cen w ogóle nie przekłada się na rzeczywisty obraz

rynku.

Powyższa sytuacja wiąże się z tym, iż wsku-

tek drastycznego spadku obrotów na rynku transak-

cji międzybankowych związanych z systemem infor-

macyjnym Reuters Eikon ostają się tam wyłącznie

oferty na tyle nieatrakcyjne, że dealer walutowy da-

nego banku nie musi ich nawet wycofywać.

Powodem

niewycofywania takich ofert jest również fakt, że

platforma handlu międzybankowego Reuters Eikon

ma charakter wyłącznie informacyjny, w związku

z czym dealerzy walutowi nie są odpowiedzialni za

zamieszczane przez siebie oferty.

Dotyczy to zwłasz-

cza przypadków, kiedy bank dealera w niewielkim

stopniu obraca daną parą walutową, a zespół ban-

ków, z którymi ma on podpisaną umowę na zawiera-

nie transakcji, również nie wykazuje nią szczególne-

go zainteresowania.

Nie ze wszystkimi bowiem ban-

kami, ogłaszającymi się na Reuters Eikon, dany bank

ma legitymacje do zawierania transakcji, jako że de-

alerzy (telefonicznie lub za pomocą dedykowanych

systemów informatycznych) zawierają je wyłącznie z

bankami, które otwarte mają tzw. linie kredytowe.

Opisane wyżej niedoskonałości platformy infor-

macyjnej rynku międzybankowego Reuters Eikon

prowadzą brokerów forex do konstruowania kursu

instrumentu bazowego w oparciu o dane pochodzące

z ofert konkurencyjnych rynków forex oraz w pew-

nym stopniu na podstawie własnego przewidywania,

w związku z działaniami podejmowanymi przez ich

własnych klientów i własnego zaangażowania jako

strona transakcji.

Obecność tego ostatniego czynni-

ka, w związku z jednoczesnym niepublikowaniem

przez brokera algorytmu konstruowania kursu in-

strumentu bazowego, nasuwa pytanie, czy dalej mamy

do czynienia z instrumentem finansowym (w myśl

ustawy o obrocie instrumentami finansowymi), a nie

z grą hazardową w myśl ustawy o grach hazardo-

i czy w konsekwencji ma w takim przypadku zasto-

sowanie art. 7a ustawy Prawo bankowe (Dz. U.

istotne, że w przypadku, gdyby opisane wyżej instru-

menty bazowe nie zostały uznane za instrumenty fi-

nansowe, wiele dużych przedsiębiorstw z branży fi-

nansowej mogłoby doznać konsekwencji związanych

z łamaniem przepisów ustawy o grach hazardowych,

narażając się tym samym na konsekwencje karno-

skarbowe.

W świecie instytucji finansowych nie budzi

wątpliwości fakt, iż wszelkie instrumenty finansowe,

w tym te związane ze zdecentralizowanym rynkiem

walutowym, są tylko i wyłącznie narzędziem inwesty-

cyjnym lub spekulacyjnym – w żadnym razie zaś ha-

zardowym.

Należy przy tym podnieść, iż brak szcze-

gółowych uregulowań prawnych w tym zakresie po-

zwala na swobodną wykładnię interpretacyjną prze-

pisów przez organy aparatu skarbowego czy organy

wymiaru sprawiedliwości, co może mieć w konse-

kwencji fatalne skutki dla, wydawałoby się, już dojrza-

łego rynku finansowego w Polsce.

1.

Czy instrumenty finansowe, których cena za-

leżna jest od kursu walutowego, objęte są dyspozycją

art. 7a ustawy Prawo bankowe?

2.

Czy działalność brokerów instrumentów po-

chodnych będących market-makerami (jako drugiej

strony transakcji), którzy samodzielnie ustalają do-

kładną wartość kursu walutowego, po którym wyko-

nywane są oferowane przezeń instrumenty pochod-

ne, jest zgodna z ustawą o obrocie instrumentami

finansowymi?

3.

Czy instrumenty finansowe pochodne, których

wykonanie zależy od kursu walutowego ustalanego

przez brokera, objęte są dyspozycją art. 7a Prawa

bankowego?

na jest od poziomu wpływu własnego zaangażowania

w oferowane przez siebie instrumenty (czyli działań

klientów w obrębie własnej platformy) na publikowa-

ny kurs instrumentu bazowego, to jak niski powinien

być ten wpływ, żeby tak skonstruowany instrument

wypełniał definicję instrumentu finansowego w myśl

ustawy o obrocie instrumentami finansowymi?

Nie budzi wątpliwości, iż nie może zachodzić tu

zupełna dowolność.

Konieczne jest wyznaczenie

określonych ram, w obrębie których taka ingerencja

brokera będzie dopuszczalna.

Zasadne wydaje się tu

zwłaszcza uściślenie zakresu takiej ingerencji, gdyż

obecna sytuacja nie pozwala na klarowną interpre-

tację przepisów w tym kontekście.

Należałoby ramy

te określić w sposób na tyle wąski, aby nie pozwala-

ło to na ingerencje wykraczające poza przeznaczenie

omawianych tutaj instrumentów pochodnych kursów

walutowych.

Niech więc broker publikuje kurs instrumentu

bazowego obliczany w następujący sposób:

Broker subskrybuje notowania kupna oraz sprze-

daży trzech największych brokerów forex na świecie:

Oanda Corporation, SaxoBank oraz interactivbro-

144

kers.com.

Dla każdego z nich bierze cenę kupna oraz

cenę sprzedaży oferowaną przez tych brokerów swo-

im klientom.

Z cen tych wybiera najlepszą oferowaną

cenę kupna (najniższą z trzech dostępnych) oraz naj-

lepszą cenę sprzedaży (najwyższą z trzech dostęp-

nych).

Dla tak wyznaczonych: najlepszej ceny kupna

oraz najlepszej ceny sprzedaży broker publikuje kurs

walutowy będący:

— średnią arytmetyczną tych dwóch cen, jeżeli tyl -

ko tak wyznaczona najlepsza cena sprzedaży jest wyż-

sza niż tak wyznaczona najlepsza cena kupna lub:

— w innym przypadku cenę zawierającą się w wi -

dełkach wyznaczonych przez tak wyznaczoną najlep-

szą cenę sprzedaży i najlepszą cenę kupna w miejscu

tych widełek zależnym od własnego przewidywania

brokera co do kursu instrumentu bazowego, przy

czym jeżeli widełki te są za szerokie, to broker kwo-

tuje instrument bazowy nieróżniący się bardziej od

środka tych widełek (średniej arytmetycznej najlep-

szej ceny sprzedaży i najlepszej ceny kupna) niż na

przykład 2 pipsy (czyli 0,0002) dla popularnego no-

towania EUR/USD oraz porównywalnie dla innych

par walutowych.

Takie ujęcie wydaje się zabezpieczać poprawne

funkcjonowanie tego instrumentu.

Pytanie jednak,

czy według Pana Ministra takie zawężenie jest wy-

starczające w świetle obowiązujących przepisów pra-

wa i stanowi poprawną jego wykładnię.

Czy powyżej

opisane ramy, w których tworzony jest instrument

bazowy publikowany przez brokera, są zgodne z usta-

wą o obrocie instrumentami finansowymi?

W odpowiedzi proszę o powołanie się na podstawę

prawną.

Z poważaniem

Posłowie Artur Dębski

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

(nr 21076)

do ministra zdrowia

w sprawie braku w aptekach

Od ponad roku pacjenci mają olbrzymie problemy

z realizacją recept na zakup surowicy przeciwtężco-

wej.

Przyczyną tego zjawiska jest wycofanie się firmy,

która do tej pory dostarczała specyfik na polski ry-

nek.

Aktualnie surowicę igantet dostarcza firma In-

stituto Grifols.

Niestety, cena jest drastycznie wyso-

ka (ok. 140 zł) w porównaniu z ceną T-tabuliny (kil-

kanaście złotych) dostarczanej poprzednio.

Nie jest

to lek często i w dużych ilościach kupowany, w związ-

ku z czym apteki nie zakupują większych ilości i boją

się robić zapasy ze względu na niebezpieczeństwo

przeterminowania i ryzyko straty finansowej.

Komu-

nikat Ministerstwa Zdrowia o treści: „Stany maga-

zynowe surowicy przeciwtężcowej w pełni zaspoka-

jają zapotrzebowanie rynku” (informacja rzecznika

resortu Krzysztofa Bąka dla „Gazety Wyborczej”),

nie rozwiązuje tego palącego problemu, a pacjenci są

zmuszeni wędrować od apteki do apteki w poszuki-

waniu leku.

Identyczny kłopot jest z antytoksyną podawaną

ukąszonym przez żmiję.

Jest jeszcze droższa (ok. 280 zł),

a jeszcze rzadziej stosowana.

Dawniej nadzór farma-

ceutyczny obligował apteki do posiadania odpowied-

niego zapasu antytoksyny, obecnie zaopatrzone w nią

muszą być te położone w okolicach zalesionych.

Jest to tło dla bardziej złożonego zjawiska, jakim

jest tendencja aptek do dokonywania coraz mniej-

szych zakupów leków ze względu na malejące marże

na leki refundowane.

Od 2014 r. marże jeszcze się

obniżą, a co za tym idzie – spadną dochody aptek.

W konsekwencji hurtownie mogą ograniczyć często-

tliwość dostaw i wydawać je już tylko za gotówkę

(dzieje się tak dzisiaj w przypadku aptek tracących

płynność finansową).

Efektem tego będzie problem

z wykupem przez pacjentów droższych leków.

Mając na uwadze dobro pacjentów i konieczność

poprawy dostępności do leków, zwracam się do Pana

wódzkich inspektoratów farmaceutycznych o bra-

kach surowicy przeciwtężcowej w aptekach i proble-

mach pacjentów z jej pozyskaniem?

2.

Igantet nie jest lekiem refundowanym, w związ-

ku z czym negocjacje dotyczące obniżenia jego ceny

nie wchodzą w grę.

Czy ministerstwo widzi inną moż-

liwość dokonania korekty ceny tego leku?

3.

Jak ministerstwo ma zamiar rozwiązać prob-

lem braku surowicy przeciwtężcowej w aptekach?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 16 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21077)

do ministra zdrowia

w sprawie braku na liście leków

Zważywszy na alarmujące dane dotyczące zacho-

rowalności na raka prostaty (9 tys. nowych zachoro-

wań rocznie, co przekłada się na ok. 10 zgonów dzien-

nie), Ministerstwo Zdrowia prowadzi intensywną

kampanię edukacyjną mającą na celu zachęcanie

mężczyzn do badań profilaktycznych służących wczes-

145

nemu wykrywaniu nowotworu.

Pojawienie się octanu

abirateronu dało lekarzom i pacjentom nadzieję na

podjęcie efektywnego leczenia.

W kwietniu br. Agen-

cja Oceny Technologii Medycznych wydała rekomen-

dacje dla stworzenia programu lekowego z użyciem

tego leku, zastrzegając jednak konieczność obniżenia

kosztów do poziomu 3,7 tys. zł.

Niestety, od wydania opinii żaden pacjent nie

miał szansy na podjęcie terapii.

Brakuje bowiem zgo-

dy na pełne finansowanie w ramach wniosków na

chemioterapię niestandardową.

Jest to wyrok dla kil-

kuset chorych, do których codziennie dołącza kilka

nowych osób.

Rak prostaty jest nowotworem specyficznym, ła-

two uodparniającym się na zastosowane terapie.

Ra-

tunkiem jest zmienianie leków, co wydatnie przedłu-

ża życie pacjentów.

1 września na liście leków refun-

dowanych zabrakło jednak octanu abirateronu.

Odrębnym zagadnieniem jest brak ścisłej i efek-

tywnej współpracy urologów i onkologów.

Specjaliści

twierdzą, że chorzy zbyt późno są kierowani do tych

drugich, co pociąga za sobą zbyt długi czas oczeki-

wania na zmianę terapii, w przypadku kiedy ta za-

stosowana już nie daje efektów.

Aktualnie mamy do

poziomie, który wymaga obniżenia ceny o 75%.

Czas,

tak cenny dla chorych, nieubłaganie ucieka, co od-

biera chorym nadzieję i skazuje ich na bierne oczeki-

wanie na rozwój choroby.

Mając na uwadze dobro ciężko chorych pacjentów

oraz konieczność zapewnienia im nowoczesnej i sku-

1.

Zważywszy na fakt, iż brakuje środków na re-

fundację nowoczesnego leku, czy nie byłoby zasadne

ograniczenie pieniędzy na kosztowną kampanię edu-

kacyjną, aby w zamian zapewnić dostęp do leczenia

chorym, u których już zdiagnozowano raka prostaty?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia podejmie kroki

w celu poprawy współpracy lekarzy specjalistów uro-

logów i onkologów tak, aby udało się wcześniej diag-

nozować pacjentów i dopasować odpowiednią terapię,

co pozwoliłoby w konsekwencji nie dopuszczać do

szybkiego rozwoju choroby?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 21078)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

W związku z planowaną nowelizacją ustawy bu-

dżetowej na rok 2013 oraz związanym z tym ograni-

czeniem wydatków przewidzianych dla woj. wielko-

polskiego na rolnictwo wyrażam swoje niezadowole-

nie w sprawie niesprawiedliwego i nieuzasadnionego

potraktowania naszego województwa w kwestii wy-

sokości ograniczenia wydatków.

W skali kraju pro-

ponowane ograniczenie wydatków na woj. wielkopol-

skie jest jednym z najwyższych i wynosi aż 11,65%.

Zaproponowany podział ograniczenia wysokości

środków finansowych dla poszczególnych wojewodów

nie odzwierciedla potencjału rolniczego wojewódz-

twa.

W kwestii zagospodarowania rolniczego i pro-

dukcji rolnej woj. wielkopolskie należy do liderów

w naszym kraju.

Każde środki finansowe przezna-

czone tu dla rolnictwa są wykorzystywane w sposób

przemyślany i celowy.

Przy corocznie niewielkich na-

kładach finansowych przewidzianych w budżecie

państwa na inwestycje melioracyjne i sprawy utrzy-

maniowe w stosunku do potrzeb w skali roku każde

ograniczenie wydatków wiąże się z pogorszeniem

istniejącej infrastruktury rolniczej.

Należy dodać, że

w ramach przyznanych środków finansuje się przede

wszystkim infrastrukturę zabezpieczającą produkcję

rolną przed negatywnymi skutkami susz i powodzi.

Jak ważna jest to kwestia, pokazała powódź z roku

2010, gdzie zniszczeniu uległa znaczna część produk-

cji rolnej i gospodarstw rolnych na terenach objętych

powodzią.

Ograniczenie wydatków w proponowanej przez

ministra finansów wysokości spowoduje utratę moż-

liwości wykorzystania środków przewidzianych w li-

micie dla województwa wielkopolskiego na realizację

programu PROW 2007–2013 w priorytecie 125: Po-

prawianie i rozwijanie infrastruktury związanej z roz-

wojem i dostosowaniem rolnictwa i leśnictwa przez

gospodarowanie rolniczymi zasobami wodnymi.

Nie

będzie możliwe z uwagi na ograniczenia czasowe wy-

nikające z okresu programowania, zrealizowanie nie-

których zaplanowanych już inwestycji do połowy

roku 2015.

Również realizacja zadań przez Wielkopolski

pokrywana jest z dotacji celowej, która z roku na rok

jest coraz mniejsza.

Propozycja zmniejszenia o pra-

wie 10% dotacji celowej narusza w sposób oczywisty

możliwość realizacji zaplanowanych zadań dorad-

czych nieodpłatnych, jak również przyniesie poważne

konsekwencje w zakresie bieżącego funkcjonowania

ośrodka w zakresie zasobów ludzkich.

Należy pod-

kreślić, że znaczna część dotacji przeznaczona jest na

146

wynagrodzenia (ok. 80% dotacji), co spowoduje ko-

nieczność redukcji zatrudniania o ok. 30–40 osób.

Wsparcie części działań WODR (inwestycje, remonty,

zakupy) przez środki komercyjne ułatwia i umożliwia

funkcjonowanie ośrodka, ale nie ma wpływu na rea-

lizację zadań bezpłatnych, na które przeznaczona jest

właśnie dotacja celowa.

Należy podkreślić, że ograniczenie dotacji celowej

dla WODR jest najwyższe (procentowo) w kraju.

Ograniczenie dotacji w innych województwach mieści

się w skali od 2% do 5% dotacji, a w części woje-

wództw (między innymi kujawsko-pomorskie i lubu-

skie) wcale nie ograniczono dotacji dla ośrodka do-

radztwa rolniczego.

W tej sytuacji Wielkopolski Ośro-

dek Doradztwa Rolniczego w Poznaniu będzie zmu-

szony do ograniczenia działalności doradczej i reduk-

cji zatrudnienia.

rza dokonać zmiany w systemie wydatków przewi-

dzianych dla woj. wielkopolskiego na rolnictwo?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Tomasz Grzeszczak

Słupca, dnia 16 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21079)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie funduszy promocji produktów

rolno-spożywczych

Szanowny Panie Ministrze!

W czasie prowadzenia

pracy poselskiej zostałem poproszony przez rolników

o podjęcie interwencji w związku z zapisami ustawy

o funduszach promocji produktów rolno-spożyw-

czych (Dz. U. Nr 97, poz. 799), na podstawie której

powołano kilka odrębnych funduszy promocji, w celu

wspierania marketingu rolnego, wzrostu spożycia

oraz promocji produktów rolno-spożywczych.

Środki funduszy promocji mają być przeznaczone

na sfinansowanie tzw. wkładu własnego organizacji

branżowych w realizację kampanii promocyjnych

i informacyjnych prowadzonych przez Agencję Ryn-

ku Rolnego.

Środkami funduszy promocji mają za-

rządzać wyłącznie przedstawiciele organizacji bran-

żowych reprezentujących producentów rolnych oraz

niesieniu do obowiązku gromadzenia oraz naliczania

środków na fundusze promocji stosuje się przepisy

kowa.

Zgodnie z przekazanymi mi przez rolników infor-

macjami największy problem mają rolnicy, którzy

VAT.

Na podstawie ww. ustawy są zobligowani do

cokwartalnego składania deklaracji wraz z kwotą

zobowiązań lub przedkładają oświadczenia do firmy,

do której zbywają płody i produkty rolne.

Niestety,

jak wskazują rolnicy, np. firmy, które skupują zboże,

ale nie na tzw. przemiał, mogą, w świetle obowiązu-

jących przepisów, odprowadzić ww. zobowiązanie na

Fundusz Promocji Ziarna Zbóż i Przetworów Zbożo-

wych.

Nie informują jednak rolników o takiej potrze-

bie, a sami rolnicy nie wiedzą o tej ustawowej ko-

nieczności.

W przypadku niedopełnienia obowiązku wpłat na

do podejmowania działań kontrolnych, których celem

W przypadku gdy zostanie stwierdzone, iż wpłaty nie

ści, mogą być naliczone odsetki jak od zaległości po-

datkowych.

Główny problem polega na tym, iż jak informują

mnie rolnicy, zarówno ani Agencja Rynku Rolnego,

ani inne instytucje rolne podlegające Ministerstwu

Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie przeprowadziły np. kam-

panii informacyjnej o konieczności realizacji ww.

ustawowych zobowiązań.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

szony w niniejszej interpelacji?

2.

Dlaczego np. Agencja Rynku Rolnego nie prze-

prowadziła do tej pory kampanii informacyjnej doty-

czącej funduszy promocji produktów rolno-spożyw-

czych?

3.

Czy i w jakim zakresie informacje o koniecz-

ności odpisu ww. kwoty na rzecz ww. funduszy zo-

stały przekazane, np. do jednostek samorządu tery-

torialnego?

4.

Czy i wobec ilu producentów rolnych zostało

wszczęte postepowanie egzekucyjne w celu odzyska-

nia nieodprowadzonych środków na fundusze promo-

cji produktów rolno-spożywczych?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21080)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie eksportu polskiej żywności

Szanowny Panie Ministrze!

Od tygodnia Federal-

na Służba ds. Nadzoru Weterynaryjnego i Fitosani-

tarnego Rosji (Rossielchoznadzor) prowadzi ścisłą

147

kontrolę wszystkich partii mięsa wieprzowego spro-

wadzanego z Polski.

Tak ostre obostrzenia ze strony rosyjskiej mają

wynikać z faktu wykrycia przez rosyjskie służby we-

terynaryjne w jednej z partii mięsa pochodzącego

sji ani pozostałych państw unii celnej, tj. Białorusi

i Kazachstanu.

W artykule prasowym pt. „Rosja

wprowadza ścisłą kontrolę mięsa wieprzowego z Pol-

ski” z dnia 21 sierpnia br., zamieszczonym w „Rzecz-

pospolitej”, wskazano, iż jakoby źródłem feralnej par-

tii mięsa miałby być polski Zakład Mięsny Wierzejki

J.M. Zdanowscy sp. j.

Z treści ww. artykułu wynika

jednak, że – jak dementuje ww. informacje kierownik

działu eksportu Wierzejek – kwestionowany przez

przez nich ładowany”.

W tej sytuacji władze ww. firmy wystąpiły z wnio-

skiem o wyjaśnienie całej sprawy do polskich służb

weterynaryjnych, a za ich pośrednictwem o wszczę-

cie dochodzenia przez ABW i prokuraturę.

Na marginesie warto dodać, iż ww. incydent wy-

kryto w chwili, kiedy znacząco, o około 13% rok do

roku, wzrósł ogólny eksport polskich towarów do sa-

mej Rosji i krajów WNP (m.in. artykuł prasowy z dnia

22 sierpnia 2013 r. z „Rzeczpospolitej” pt. „Mocno

rośnie eksport na Wschód”).

Autor ww. artykułu prasowego z dnia 21 sierpnia

br. zauważył, powołując się na oficjalne informacje,

że „(…)

W pierwszych pięciu miesiącach 2013 r. eks -

port mięsa wieprzowego z Polski do Rosji, Białorusi

i Kazachstanu zmalał o 30% – do 14,2 tys. ton.

(…)

Według danych polskiego Ministerstwa Finansów,

wyniosła 43,5 mln euro, podczas gdy w 2011 r. było

To już nie pierwszy raz Rosja wprowadza embar-

go na eksport polskiego mięsa i przetworów mięs-

nych, stosuje coś na kształt wojny handlowej; z po-

dobną sytuacją mieliśmy do czynienia kilka lat temu.

Wówczas embargo zostało zniesione w wyniku

rozmów uwieńczonych podpisaniem 19 grudnia 2007 r.

w Swietłogorsku memorandum między polską In-

spekcją Weterynaryjną a Federalną Służbą ds. Nad-

zoru Weterynaryjnego i Fitosanitarnego Federacji

Rosyjskiej o warunkach dostaw produkcji zwierzęcej

z Rzeczypospolitej Polskiej do Federacji Rosyjskiej.

W wyniku podpisania memorandum umożliwione

zostało wznowienie eksportu z Rzeczypospolitej Pol-

skiej do Federacji Rosyjskiej mięsa surowego – nie-

przetworzonego.

Mało tego, jak informują media, rosyjski nadzór

sanitarny zwrócił do Polski eksportowaną partię pol-

skich serów.

W tym z kolei przypadku, wg strony ro-

syjskiej, powodem cofnięcia polskiego towaru było

podwójne oznaczenie; jakoby pod etykietą firmy

Polmlek znajdowała się etykieta kolejnego zakładu,

który nie posiada potrzebnego certyfikatu na eksport

swoich produktów do Rosji ani państw związanych

z Rosją umową o unii celnej, czyli Białorusi i Kazach-

stanu.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż w ciągu

ostatniego tygodnia rosyjski nadzór sanitarny naka-

zał cofnięcie do Polski wieprzowiny, sera, owoców

i warzyw.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

i zagadnienia:

1.

Jakie działania podejmuje koalicyjny rząd PO–

PSL w celu wyjaśnienia wskazanych kontrowersyj-

nych sytuacji związanych z brakiem możliwości eks-

2.

Proszę o podanie wielkości eksportu polskiego

mięsa i przetworów mięsnych od grudnia 2007 r. aż

do chwili obecnej z podziałem na poszczególne lata,

m.in. do Rosji i krajów WNP.

Jaka była wartość eks-

portu ww. towarów w kolejnych latach?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 21081)

do ministra edukacji narodowej

dodatkowych w przedszkolach

Szanowna Pani Minister!

Od 1 września br. we-

szła w życie tzw. ustawa przedszkolna, na podstawie

której zmniejszono wysokość opłat pobieranych

przez gminę od rodziców dzieci uczęszczających do

nad ustalone pięć bezpłatnych godzin pobytu

w przedszkolu zapisanych w podstawie programo-

wej.

Jednocześnie, aby zrekompensować mniejsze

mają otrzymywać środki finansowe z budżetu pań-

stwa w formie dotacji.

To na pozór korzystne przede wszystkim dla ro-

dziców dzieci uczęszczających do przedszkola roz-

wiązanie, jak wiele innych autorstwa Pani Mini-

ster, wzbudziło powszechne kontrowersje i społecz-

ny sprzeciw.

Problem w tym, iż jednocześnie na podstawie ww.

unormowań prawnych rodzice nie mają możliwości

wykupić dziecku dodatkowych zajęć, które były do-

tychczas w ofercie przedszkola, a z drugiej strony dy-

rekcje przedszkoli mają związane ręce, bowiem mu-

szą wyjaśniać rodzicom, że nie mają możliwości

148

wpływu na taki stan rzeczy.

Wielu ekspertów uważa,

że takie rozwiązania stanowią istotną ingerencję

państwa w ofertę edukacyjną przedszkoli, która do-

tychczas odpowiadała na rzeczywiste zapotrzebowa-

nie rodziców.

Mało tego, ten bardzo kontrowersyjny

i absurdalny pomysł, jak informują media, doprowa-

dził już do bankructwa wielu firm, których pracow-

nicy do tej pory mogli organizować i prowadzić przed-

szkolakom dodatkowe zajęcia.

Tym samym powstała

sytuacja, w której dyrekcje szkół musiały zrezygno-

wać ze współpracy z zewnętrznymi firmami, które

W związku z zaistniałymi protestami, w ramach

których tysiące rodziców skierowało do resortu wnio-

ski o zmianę ww. uregulowań, na stronie Minister-

stwa Edukacji Narodowej (wpis z dnia 21 sierpnia br.

– Zajęcia tzw. dodatkowe w przedszkolu) pojawiła się

informacja, zgodnie z którą: „Dyrektor przedszkola,

aby zorganizować prowadzenie zajęć tzw. dodatko-

wych, może:

— powierzyć prowadzenie takich zajęć nauczycie -

lom zatrudnionym w przedszkolu zgodnie z ich kom-

petencjami,

— zatrudnić nowych nauczycieli, posiadających

nego typu zajęć,

— podpisać umowę z firmą zewnętrzną na prowa -

dzenie takich zajęć (nie zwalnia to dyrektora przed-

szkola z obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa

Przedstawiciele rządu, po licznych społecznych pro-

testach, zaczęli rakiem wycofywać się z wprowadzo-

nych niekorzystanych zmian.

Premier Tusk w wypo-

wiedziach do mediów mówił, że rodzice nie powinni

płacić za zajęcia z podstawy programowej, w ramach

których znajdują się m.in. logopedia, zajęcia plastyczne,

rytmika, szachy, taniec, umuzykalnianie, warsztaty

ceramiczne, zajęcia sportowe czy teatralne.

Ww.

wyjaśnienia nie wnoszą jednak nic nowego

ani nie stanowią próby zmierzenia się z istotnym

problemem.

Po pierwsze bowiem, nie każdy nauczy-

ciel pracujący obecnie w przedszkolu posiada odpo-

wiednie kwalifikacje do prowadzenia kolejnych zajęć,

np. z języka angielskiego (trudno, aby każdy pedagog

był specjalistą od wszystkiego;).

Po drugie, trudno,

żeby w jednym czasie i przy ograniczonej kadrze pe-

dagogicznej (brak środków) jeden nauczyciel opuścił

daną grupę dzieci w trakcie realizowania podstawy

programowej i zajął się prowadzeniem np. zajęć spor-

towych.

Po trzecie, zwykle samorządów zwyczajnie

nie stać na wydatkowanie środków na zatrudnienie

kolejnych specjalistów, ponieważ niejednokrotnie

przekazywana subwencja jest zbyt niska.

1.

Czy ministerstwo wycofa się z zapisu ww. usta-

wy, na mocy którego żadne formy organizacji zajęć

dodatkowych nie mogą wiązać się z ponoszeniem do-

datkowych opłat przez rodziców?

2.

Czy w świetle obowiązujących unormowań

prawnych istnieje możliwość świadczenia dodatko-

wych usług edukacyjnych na terenie przedszkoli, wy-

kupywanych bezpośrednio przez rodziców dzieci

u usługodawców, bez pośrednictwa przedszkola?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 21082)

do ministra gospodarki

w sprawie wątpliwości interpretacyjnych

w zakresie prawa regulującego tworzenie

przez przedsiębiorców farm fotowoltaicznych

Szanowny Panie Premierze!

W odpowiedzi na in-

terpelację nr 11143 z listopada ub.r. wskazał Pan:

„Eksploatację urządzenia wytwarzającego energię

z odnawialnych źródeł energii należy zaliczyć do

działalności produkcyjnej, a zatem podstawowym ty-

pem terenu przeznaczonym do instalacji takich urzą-

dzeń jest kategoria opisana w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego literą P – tereny

nie z rozporządzeniem ministra infrastruktury z dnia

strzennego (Dz. U. z 2003 r.

Nr 164, poz. 1587).

Do-

datkowo, jeżeli na danym terenie obowiązuje miej-

scowy plan zagospodarowania przestrzennego, loka-

lizacja instalacji wytwarzających energię z odnawial-

nych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW

jest możliwa wyłącznie w miejscach wskazanych

w tym planie.

W związku z powyższym należy stwier-

dzić, iż farmy fotowoltaiczne nie mogą być sytuowane

na terenach, które zgodnie z ustaleniami obowiązują-

cego miejscowego planu zagospodarowania przestrzen-

nego przeznaczone są pod użytkowanie rolnicze”.

Interpretacja powyższa budzi wątpliwości przed-

siębiorców.

Wobec tego uprzejmie proszę Pana Pre-

miera o jej doprecyzowanie poprzez udzielenie odpo-

wiedzi na następujące pytania:

1.

Czy możliwość lokalizacji farmy fotowoltaicznej

wyłącznie na terenach oznaczonych w miejscowym

reny przemysłowe) dotyczy każdej farmy, czy też wy-

móg ten dotyczy tylko farm o mocy wytwórczej po-

wyżej 100 kW?

2.

Czy zdaniem Pana Premiera na terenach rol-

niczych w świetle obowiązującego prawa nie jest moż-

liwa budowa urządzeń i obiektów o charakterze tech-

149

nicznym, służących jedynie przesyłowi energii wy-

twarzanej przez panele fotowoltaiczne?

3.

Czy zdaniem Pana Premiera nie byłaby wska-

zana interwencja ustawodawcy polegająca na dopre-

cyzowaniu przepisów prawa (różnie interpretowanych

przez samorządy) w kierunku umożliwienia budowy

farm fotowoltaicznych, małych i dużych, także na te-

renach określonych w MPZP jako użytki rolne?

Pyta-

nie to ma znaczenie zwłaszcza w kontekście tego, iż

w zdecydowanej większości obowiązujących MPZP nie

ma określeń wprost wskazujących na możliwość loka-

lizacji w danym terenie farm fotowoltaicznych.

Z poważaniem

(nr 21083)

do ministra finansów

Szanowny Panie Ministrze!

Od kwietnia br. obo-

nika br. minie ostateczny termin, kiedy to przedsię-

biorcy będą musieli dostosować się do zapisów zawar-

tych w ww. uregulowaniu prawnym.

Zgodnie z ww. rozporządzeniem przedsiębiorcy

będą zmuszeni do umieszczenia na paragonach nazw

poszczególnych produktów, a nie jak dotychczas całej

ich grupy.

Obecnie pod nazwą np. owoce może kryć

się nawet kilkadziesiąt produktów.

Wedle nowych

uregulowań każdy owoc będzie musiał znaleźć się na

paragonie oddzielnie pod swoją nazwą.

Ponadto na

paragonie musi pojawić się także miejsce na wpisanie

NIP-u osoby kupującej, bowiem może ona tego zażą-

dać.

W ten sposób paragon pełniłby funkcję uprosz-

czonej faktury.

by prowadzące małą działalność gospodarczą, w chwi-

li obecnej nie ma na rynku kas, które umożliwiałyby

umieszczenie na paragonie NIP nabywcy na jego żą-

danie, lub takich, które z kolei pozwalałyby na wpi-

sanie np. kilku tysięcy nazw wykonawców muzyki

rozrywkowej, w celu jednoznacznej identyfikacji sprze-

dawanego produktu.

Niepokój, zwłaszcza niewielkich przedsiębiorców,

budzi także fakt, iż koszt nabycia odpowiedniej kasy

fiskalnej spełniającej kryteria określone w rozporzą-

dzeniu może opiewać nawet na kwotę kilku tysięcy

złotych, co stanowić będzie niejednokrotnie barierę

ekonomiczną uniemożliwiającą jej nabycie.

Sami eksperci przedstawiający swoje stanowisko

w mediach krytycznie odnoszą się do zmian w tym

zakresie, zwracając dodatkowo uwagę na bardzo

krótki okres na przeprowadzenie konsultacji społecz-

nych, nieczytelność i niejednoznaczność proponowa-

nych rozwiązań dotyczących informacji, których za-

mieszczanie na paragonie będzie obowiązkowe.

To wszystko prowadzi do sytuacji, w której ww.

uregulowanie prawne spowoduje jedynie utrudnienia

i konieczność poniesienia kosztów przez przedsiębior-

ców, ale umożliwi również pozostawienie swego ro-

dzaju swobody interpretacyjnej przy ewentualnej

kontroli.

1.

Jaka jest przyczyna, dla której istnieje ko-

nieczność wprowadzenia w życie ww. uregulowań

prawnych?

2.

Co w sytuacji, w której np. przedsiębiorca nie

będzie w stanie spełnić ww. zapisów prawnych ze

względu na brak możliwości nabycia takiej kasy fi-

skalnej, która pozwoliłaby na jednoznaczną identyfi-

kację sprzedawanych towarów?

3.

Czy po zakupie kasy fiskalnej spełniającej ww.

zapisy rozporządzenia jej nabywca będzie mógł od-

zyskać część kosztów jej nabycia?

4.

Dlaczego kierowane przez Pana ministerstwo

nie proponuje rozwiązań prawnych sprzyjających

rozwojowi przedsiębiorczości, zmniejszeniu fiskali-

zmu wobec firm, a poprzez ww. rozporządzenie do-

prowadza do upadku jednoosobowych, niewielkich,

rodzinnych firm?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 21084)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zbyt niskich progów dochodowych

i braku realnej polityki prorodzinnej

Pana Ministra w sprawie zbyt niskich progów docho-

dowych do świadczeń rodzinnych i braku w Polsce

realnej polityki prorodzinnej.

Od kilku lat ceny i koszty utrzymania wzrastają,

a kryterium dochodowe, które uprawnia do ubiega-

nia się o pomoc społeczną czy świadczenia rodzinne,

jest śmiesznie niskie.

I tak, małżeństwo z dwójką

dzieci, gdzie oboje rodzice pracują i otrzymują pen-

150

sje minimalne, nie mają już prawa do żadnego

świadczenia, nawet zasiłku rodzinnego czy wypraw-

ki szkolnej.

Spadek poczucia bezpieczeństwa ekonomicznego

Polska wyludnia się w zastraszającym tempie.

W cią-

gu czterech pierwszych miesięcy tego roku urodziło

że Polacy odkładają decyzję o posiadaniu potomstwa

lub w ogóle z tego rezygnują ze względu na przedłu-

żający się kryzys.

W tym roku więcej Polaków umrze,

niż się narodzi.

Eksperci przestrzegają.

Ten proces

przyspieszy, jeśli państwo na poważnie nie weźmie

sobie do serca, że powinno prowadzić realną politykę

rodzinną.

Świadczenia rodzinne powinny być nie tylko wyż-

sze, ale kierowane też nie tylko do rodzin, które nie

posiadają żadnych środków do życia lub posiadają

dochód na osobę na poziomie minimum socjalnego,

ale także do tzw. klasy średniej.

Polskie państwo po-

winno wspomagać rodziny, które posiadają dzieci

i chcą je wychowywać i kształcić w Polsce.

Rodzice, którzy posiadają dziecko w wieku szkol-

nym, muszą ponosić koszty chociażby zakupu wy-

prawki szkolnej i podręczników szkolnych.

W Polsce

jest bardzo wiele rodzin, których dochód przekracza

próg dochodowy i nie otrzymują żadnych świadczeń

rodzinnych, a nie stać ich na wydatek 500 zł.

Ale aby

dziecko poszło do szkoły, to potrzeba nie tylko ksią-

żek, zeszytów, ale też np. ubrań.

Początek roku szkol-

nego to zarazem konieczność wnoszenia różnych

składek w szkole itp.

Młode polskie rodziny coraz częściej wyjeżdżają

i za granicą Polki rodzą dzieci, np. w Wielkiej Bryta-

nii.

W Polsce pomoc dla rodzin z dziećmi jest redu-

kowana do minimum.

W krajach Unii Europejskiej

zasiłki rodzinne wypłacane na każde dziecko są, po-

równując, ok. 15 razy większe niż w Polsce.

W Irlan-

dii zasiłek na jedno dziecko wynosi 166 euro (723 zł),

w Niemczech 164 euro (714 zł), a w Norwegii

970 koron norweskich (481 zł) miesięcznie bez wzglę-

du na dochody rodziców.

W Polsce zasiłek rodzinny

w zależności od wieku dziecka i tego, czy rodzina

spełnia kryterium dochodowe (539 lub 664 zł), wy-

nosi 77, 106 lub 115 zł.

Utrzymanie jednego dziecka

do pełnoletniości wynosi minimalnie 200 tys. zł,

a przy takich ograniczeniach wsparcia ze strony pań-

stwa nieubłagalnie zmierzamy do sytuacji, w której

nasze społeczeństwo będzie społeczeństwem wymie-

rającym.

Szczególnie bulwersująca była dla mnie dzisiejsza

odpowiedź pani reprezentującej Pana ministerstwo

na Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, która odpo-

wiadając na moje pytania, ograniczyła się do stwier-

dzenia, że przystępując do weryfikacji progów upraw-

niających do jakichkolwiek świadczeń, bierze możli-

wości budżetu państwa.

Panie Ministrze, a ja w imieniu milionów polskich

rodzin pragnę zapytać: Kiedy polski rząd weźmie pod

uwagę możliwości polskich rodzin?!

Rząd koalicji PO–PSL od samego początku

wszystkie ciężary przerzuca na polskie rodziny.

Ogranicza, odbiera bądź obniża świadczenia (po-

cząwszy od zasiłku pogrzebowego) oraz podwyższa

obciążenia na rzecz państwa (podwyższenie VAT na

ubranka dziecięce, na podręczniki i ogólnie podwyż-

szenie VAT dla wszystkich na 23% itd.).

Zarówno średnia płaca rośnie, jak i minimalna

jest co roku podwyższana.

Jest to oczywiście zasad-

ne, bo rosną koszty utrzymania, ale poprzez podwyż-

ki minimalnej płacy co roku wiele rodzin takich pra-

cowników traci świadczenia rodzinne.

Ustalając kry-

teria dochodowe do świadczeń, musicie Państwo uwzględ-

niać tę sytuację.

o realne podwyższenie progów dochodowych i świad-

czeń rodzinnych oraz pytaniami:

1.

Jak kształtowały się wydatki na świadczenia

rodzinne w stosunku do PKB w roku 2007, a ile to

jest w 2013 r. i ile to będzie w 2014 r.?

2.

Na ile dzieci był wypłacany zasiłek rodzinny

w 2007 r., a na ile w 2013 r.?

3.

Ile polskich dzieci, mimo podniesienia progu

dochodowego o 35 zł, straciło w tym roku zasiłek ro-

dzinny?

4.

Czy można liczyć, że z kolejną podwyżką pro-

gów nie będziemy czekać, jak Państwo podajecie, do

2015 r., i to znów o kwotę bardzo niską, a rozważycie

możliwość zmian od 2014 r.?

5.

Czy jest rozważana zmiana regulacji i ustalenie

progu dochodowego nie kwotowo, tylko np. jako re-

lację procentową w stosunku do płacy minimalnej?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

(nr 21085)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Postępowanie oceniają-

ce prowadzone w stosunku do nauczyciela kończy się

po zapoznaniu zainteresowanego z projektem oceny.

W art. 6a ust. 8 Karty Nauczyciela mówi się jedynie

o nauczycielu.

Ustawa milczy na temat możliwości

wypowiedzenia się i zgłoszenia zastrzeżeń co do oce-

ny przez dyrektora szkoły.

Przy zastosowaniu wy-

kładni rozszerzającej można stwierdzić, że uprawnie-

nie do wypowiadania się we własnej sprawie ma rów-

nież dyrektor szkoły.

Postępowanie odwoławcze w sprawie ocen dyrek-

torów i nauczycieli jest odmiennie ukształtowane.

Zaskarżoną ocenę nauczyciela rozpatruje organ nad-

rzędny nad tym, który ją wydał, czyli organ nadzoru

151

pedagogicznego nad dyrektorem szkoły.

W przypad-

ku dyrektora odwołanie od oceny jest w istocie wnio-

skiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż to organ

nadrzędny nad dyrektorem dokonuje oceny.

Jest to

sytuacja niekorzystna dla dyrektora.

Organ sprawu-

jący nadzór pochodzi z nadania administracji rządo-

wej.

Nie można wykluczyć, że ponowne rozpoznanie

sprawy skończy się analogicznym orzeczeniem.

Przy

czym nie zostaną uwzględnione zastrzeżenia i uwagi

ocenianego.

Ustawa nie przewiduje kontroli sądowej nad oce-

nami dla nauczycieli.

W ten sposób dyrektor szkoły

został pozbawiony środka zaskarżenia podobnego do

kasacji, jeśli np. jego uwagi i zastrzeżenia nie zostały

uwzględnione przez organ oceniający w pierwszej in-

stancji i ten sam organ ponownie orzekający w tej

sprawie.

W tej sytuacji dyrektorowi przysługują je-

dynie skargi do Trybunału Sprawiedliwości Wspól-

not Europejskich w Luksemburgu i Europejskiego

Dodatkowo art. 6a ust. 10 Karty Nauczyciela

określa właściwość do rozpoznania odwołania lub

oceny.

W tym przypadku, choć nie wprost, przyznano

przewagę państwowemu organowi prowadzącemu

nadzór nad samorządowym organem prowadzącym

szkołę.

Organ prowadzący szkołę nie jest wymienio-

ny w ust. 9.

Pozostaje to w sprzeczności z brzmieniem

ust. 6 pkt 1.

Jeśli doszłoby do sytuacji, w której orga-

ny rządowe i samorządowe nie ustaliłyby jednolitej

oceny, nie byłoby podstaw, aby uznać, że organ rzą-

dowy „lepiej” rozpozna wniosek o ponowne rozpa-

trzenie sprawy.

Tym bardziej że w procedurze odwo-

ławczej nie musi on już współdziałać z przedstawicie-

lami samorządu prowadzącego szkołę, a od dokona-

nego w drodze kontroli ustalenia nie służy żaden

środek odwoławczy.

1.

Dlaczego w ustawie Karta Nauczyciela nie zo-

stała przewidziana możliwość odwołania się dyrek-

tora od oceny?

2.

Dlaczego w pracach nad zmianą Karty Nauczy-

ciela jest rozpatrywany problem braku drogi odwo-

ławczej od oceny dla dyrektora szkoły?

3.

Dlaczego przepisy przyznają przewagę pań-

stwowemu organowi prowadzącemu nadzór nad sa-

morządowym organem prowadzącym szkołę na za-

sadzie art. 6a ust. 10 Karty Nauczyciela?

4.

Jakie jest rozwiązanie w sytuacji, w której or-

gany rządowe i samorządowe nie ustaliłyby jednolitej

oceny?

5.

Czy rozważy Pani Minister podjęcie działań

w celu zmiany przepisów w kwestii odwołania od oce-

ny dla dyrektora oraz usunięcia sprzeczności między

ust. 9 a 6 pkt 1 art. 6a Karty Nauczyciela?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Krosno, dnia 17 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21086)

do ministra gospodarki

w sprawie nowelizacji ustawy

Prawo energetyczne

Szanowny Panie Premierze!

Obowiązująca od

10 kwietnia 1997 r. ustawa Prawo energetyczne (Dz. U.

sumenta.

Ustawodawca wprowadza w ustawie w art. 3

definicje „odbiorców” w pkt 13, 13a oraz 13b.

Pierwszą, a zarazem obowiązującą od momentu

wejścia w życie jest tzw. ogólna definicja odbiorcy sta-

nowiąca, iż jest nim każdy, kto otrzymuje lub pobie-

siębiorstwem energetycznym (pkt 13 w art. 3 ustawy

Prawo energetyczne z 1997 r.).

Było to pojęcie inaczej

rozumiane niż definicja konsumenta.

Brakowało było

rozróżnienia na odbiorcę ostatecznego od innego

przedsiębiorstwa energetycznego, przede wszystkim

takiego, które prowadzi działalność w zakresie prze-

syłania i dystrybucji lub obrotu paliwami i energią,

dokonującego zakupu w celu dalszej odsprzedaży.

Po-

nadto w tym czasie poza ustawowym rozumieniem

pojęcia odbiorcy znajdowały się osoby fizyczne „kon-

sumujące” energię bez zawartej umowy z przedsię-

biorstwem energetycznym.

Były one kwalifikowane

jedynie jako „pobierający energię”.

W związku do przygotowaniem Polski do wejścia

do Unii Europejskiej w ustawie z dnia 24 lipca 2002 r.

Nr 135, poz. 1144) w art. 4b wprowadzono delegację

ustawową w zakresie wydania rozporządzenia mini-

20 stycznia 2003 r. w sprawie harmonogramu uzyski-

przesyłowych, wprowadzając tymczasowo do polskiego

porządku prawnego pojęcie odbiorcy uprawnionego.

Wyżej wspomniane rozporządzenie zostało uchy-

lone w drodze kolejnej nowelizacji Prawa energetycz-

cześnie wprowadziła dwie kolejne definicje legalne

„odbiorców”, zawartą w art. 3 pkt 13a odbiorcy koń-

cowego (jako odbiorcy dokonującego zakupu paliw

lub energii na własny użytek) oraz w art. 3 pkt 13b

odbiorcy paliw gazowych lub energii elektrycznej

w gospodarstwie domowym (jako odbiorcy końcowe-

go dokonującego zakupu paliw gazowych lub energii

darstwie domowym).

Ostatnia nowelizacja odnosząca się do definicji od-

biorcy końcowego dokonała się ustawą z dnia 8 stycz-

nia 2010 r. o zmianie ustawy Prawo energetyczne

z 2010 r.

Nr 21, poz. 104) i polegała na uszczegółowie-

niu określenia „na własny użytek”, do którego nie

152

została zaliczona energia elektryczna zakupiona

łania lub dystrybucji.

Według raportu UOKiK „Pozycja konsumenta na

rynku energii elektrycznej” z 2011 r. tę ostatnią de-

finicję należy uznać za najbardziej zbieżną z definicją

legalną konsumenta zawartą w Kodeksie cywilnym

1

jako

osobą fizyczną dokonującą czynności prawnej nie-

związanej bezpośrednio z jej działalnością gospodar-

czą lub zawodową.

Opracowany przez Ministerstwo Gospodarki pro-

jekt nowej ustawy Prawo energetyczne z 20 grudnia

2011 r. wprowadza pojęcie: odbiorcy wrażliwego jako

odbiorcy energii elektrycznej w gospodarstwie domo-

wym, któremu przyznano zasiłek stały lub zasiłek

okresowy albo będącego członkiem rodziny, której

przyznano zasiłek okresowy – na podstawie ustawy

dający zawartą z przedsiębiorstwem energetycznym

umowę, zawierającą postanowienia umowy sprzeda-

ży energii elektrycznej i zamieszkujący w miejscu

dostarczania energii elektrycznej.

W projekcie tym jednakże brakuje definicji legal-

nej konsumenta bądź właściwego powiązania jej

z pojęciem odbiorcy, które można byłoby odczytać

z tekstu ustawy w celu rozwiania wszelkich wątpli-

wości w tym zakresie.

1.

Co jest przyczyną takiego ukształtowania po-

jęcia odbiorcy w projekcie nowej ustawy Prawo ener-

getyczne?

2.

Dlaczego w projekcie brakuje definicji legalnej

konsumenta bądź właściwego powiązania jej z poję-

ustawy?

3.

Czy proponowane pojęcie odbiorcy było tworzo-

ne w odniesieniu do definicji konsumenta z Kodeksu

cywilnego?

4.

Czy Pan Minister podejmie działania na rzecz

dopracowania projektowanego pojęcia odbiorcy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 21087)

do ministra gospodarki

w sprawie nowelizacji przepisów odnośnie

Szanowny Panie Premierze!

Obecnie trwają prace

legislacyjne nad nowym Prawem energetycznym.

Kluczowym punktem odniesienia w tej sprawie jest

projekt ustawy Prawo energetyczne Ministerstwa

Gospodarki z dnia 20 grudnia 2011 r.

Propozycje

w nim zawarte zostały zdeterminowane przez dyrek-

tywy III pakietu.

Dyrektywę 2009/72/WE, która

w art. 3 ust. 13 stanowi, że: Państwa członkowskie

zapewniają wdrożenie niezależnego mechanizmu, ta-

kiego jak rzecznik praw odbiorców energii lub organ

ochrony konsumentów, w celu zapewnienia skutecz-

nego rozstrzygania skarg i pozasądowego rozstrzy-

gania sporów, oraz dyrektywę 2009/73/WE, której

art. 3 ust. 9 brzmi: Państwa członkowskie zapewnia-

ją otwarcie kompleksowych punktów kontaktowych

udostępniających konsumentom wszystkie niezbędne

informacje na temat ich praw, obecnych przepisów

oraz dostępnych środków rozstrzygania sporów.

Ta-

kie punkty kontaktowe mogą być częścią ogólnych

punktów informacji dla konsumentów.

Państwa

członkowskie zapewniają wdrożenie niezależnego

mechanizmu, takiego jak rzecznik praw odbiorców

pewnienia skutecznego rozstrzygania skarg i poza-

sądowego rozstrzygania sporów.

W przywoływanym projekcie kwestie związane

z rzecznikiem praw odbiorców zostały uregulowane

w rozdziale 9: Organ do spraw regulacji gospodarki

paliwami, gazem ziemnym, energią elektryczną i cie-

płem w art. 170 oraz 171.

Zgodnie z proponowanymi regulacjami rzecznik

praw odbiorców ma realizować zadania prezesa Urzę-

du Regulacji Energetyki z zakresu ochrony interesów

odbiorców paliw, gazu ziemnego, energii elektrycznej

i ciepła.

Tym samym nie jest on ciągle instytucją sa-

modzielną, lecz nadal działa w strukturze Urzędu

Regulacji Energetyki.

Wśród zadań jego kompetencji

znajdują się w szczególności:

1) udzielanie bezpłatnych porad prawnych w za-

kresie ochrony interesów odbiorców;

2) występowanie do przedsiębiorstw energetycz-

nych i ich organizacji w sprawach dotyczących ochro-

ny praw i interesów odbiorców;

3) współdziałanie z właściwymi miejscowo dele-

gaturami Urzędu Regulacji Energetyki oraz organi-

zacjami konsumenckimi w zakresie dotyczącym

ochrony interesów odbiorców;

4) występowanie do właściwych organów z wnio-

skami dotyczącymi wprowadzenia nowych regulacji

prawnych lub wprowadzenia zmian w obowiązują-

cych przepisach dotyczących ochrony interesów od-

biorców.

153

W ten sposób zachowana została struktura kom-

petencyjna – rzecznik praw odbiorców, podobnie jak

wcześniej rzecznik odbiorców paliw i energii, „infor-

muje, współdziała, występuje oraz postuluje”.

Nadal

pozostają to zadania o charakterze niewładczym.

Oprócz umieszczenia rzecznika odbiorców w ustawie

– realniej zmiany w prerogatywach nie ma.

Art. 171 projektu precyzuje procedurę powołania

rzecznika praw odbiorców przez prezesa Urzędu Re-

gulacji Energetyki spośród osób wyłonionych w dro-

dze otwartego i konkurencyjnego naboru.

Rzeczni-

kiem zatem może zostać wyłącznie osoba:

1) wyróżniająca się wiedzą i doświadczeniem w za-

kresie spraw należących do właściwości rzecznika;

2) posiadająca wyższe wykształcenie prawnicze;

3) korzystająca z pełni praw publicznych;

4) która nie była skazana uprzednio prawomoc-

nym wyrokiem za umyślne przestępstwo;

5) oraz posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu

Przy takim ukształtowaniu przepisów w świetle

powyższego wyliczenia dochodzi do wewnętrznej

sprzeczności w art. 171 ust. 2.

Ze względu na to, że

pkt 1 oraz 5 można uznać za faktycznie zbieżne, nato-

miast pkt 2 oraz 5 sprzeczne.

Nawet nie zakładając

sprzeczności w tym zakresie, należy stwierdzić, że jest

to sformułowanie dalece nieprecyzyjne.

Rozwiąza-

niem tej sytuacji byłoby zrezygnowanie z pkt 2,

tj. wykształcenia prawniczego, albo wprowadzenie

w pkt 5 określenia „dodatkowe wykształcenie” (np. ener-

getyczne lub ekonomiczne).

nej struktury kompetencyjnej rzecznika odbiorców

na wzór kompetencji rzecznika odbiorców paliw

i energii jedynie z uprawnieniami niewładczymi?

2.

Dlaczego projektowane kompetencje rzecznika

praw odbiorców nie obejmują uprawnień władczych?

3.

Dlaczego rzecznik praw odbiorców nie będzie

instytucją samodzielną, lecz nadal działa w struktu-

rze Urzędu Regulacji Energetyki?

4.

Czy projektowany art. 171 ust. 2 będzie podle-

gał zmianom w kierunku doprecyzowania wymagań,

które musi spełniać osoba ubiegającą się o funkcję

rzecznika praw odbiorców?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 21088)

do ministra gospodarki

w sprawie niezależnego rynku

motoryzacyjnego

Szanowny Panie Premierze!

Niezależny rynek

motoryzacyjny jest tworzony przez zróżnicowane pod

względem wielkości firmy głównie z sektora małych

i średnich przedsiębiorstw.

Ich rozproszenie sprawia,

że są one mało widoczne, a specyfika rynku nie jest

znana.

Tym samym niedoceniane jest znaczenie sek-

tora niezależnego dla gospodarki i społeczeństwa,

a z raportu: Branża motoryzacyjna w Polsce – Suple-

ment 2013, opracowanego przez Stowarzyszenie Dys-

trybutorów i Producentów Części Motoryzacyjnych,

wynika, że prawodawstwo dotyczące niezależnego

rynku motoryzacyjnego jest często niespójne, a na-

wet dyskryminujące.

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji Europejskiej

MV BER/GVO (461/2010) właściciel samochodu bę-

dącego na gwarancji może dokonywać przeglądów

i napraw poza ASO i gwarancji nie stracić, po speł-

nieniu pewnych warunków.

Podobnie odpłatne na-

prawy w okresie gwarancji mogą być wykonywane

w warsztacie niezależnym, zarówno przy użyciu czę-

ści oryginalnych, ale nieoznaczonych logo producen-

ta pojazdu, jak i części porównywalnej jakości.

Niestety bardzo często producenci samochodów,

wykorzystując swoją pozycję oraz nieświadomość kie-

rowców, odmawiają wykonania naprawy gwarancyj-

nej np. ze względu na to, że przeglądu dokonano

w zakładzie niezależnym.

Często kierowcy nieświa-

domi swoich praw nie wiedzą, na jakiej podstawie

mogą się odwoływać od krzywdzących ich decyzji,

i rezygnują z dochodzenia swoich praw.

Kierowca,

któremu reprezentant producenta samochodu bez-

prawnie odmawia wykonania naprawy gwarancyjnej,

często z góry stoi na straconej pozycji.

Taka sytuacja

przekłada się również na kondycję rynku motoryza-

cyjnego w Polsce, gdyż mali i średni przedsiębiorcy

nie mogą skutecznie konkurować z producentami

samochodów i autoryzowanymi stacjami napraw.

1.

Czy Pan Minister podziela opinię Stowarzysze-

nia Dystrybutorów i Producentów Części Motoryza-

cyjnych odnośnie do niedostatecznych uregulowań

prawnych niezależnego rynku motoryzacyjnego?

2.

Czy w ministerstwie są prowadzone badania od-

nośnie do zachowywania przepisów rozporządzenia

Komisji Europejskiej MV BER/GVO (461/2010) w spra-

wie dokonywania przeglądów i napraw poza ASO?

154

3.

Czy w ministerstwie są planowane prace nad

nowelizacją przepisów dotyczących niezależnego ryn-

ku motoryzacyjnego?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 21089)

do ministra zdrowia

w sprawie projektu rozporządzenia

Szanowny Panie Ministrze!

Polskie Stowarzysze-

nie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym

(PSOUU) jest jedną z największych organizacji po-

zarządowych w Polsce zajmujących się wieloprofilo-

wą, specjalistyczną rehabilitacją i wsparciem ponad

24 000 dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością in-

telektualną.

Stowarzyszenie to funkcjonuje już od

50 lat, co pozwoliło na wypracowanie odpowiednich

standardów oraz zdobycie ogromnego doświadczenia

rodzinie.

PSOUU prowadzi w kraju blisko 100 placó-

wek realizujących świadczenia z zakresu rehabilita-

cji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego (w tym

w szczególności 29 ośrodków wczesnej interwencji

oraz 65 ośrodków rehabilitacyjno-edukacyjno-wy-

chowawczych).

Nowe zapisy załącznika nr 1 do projektowanego

(wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwaranto-

wanych z zakresu rehabilitacji leczniczej dotyczące

wymagań dla rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wie-

ku rozwojowego w ośrodku/oddziale dziennym) wpro-

wadzają konieczność zatrudnienia lekarza specjalisty

w dziedzinie rehabilitacji oraz lekarza specjalisty

w dziedzinie neurologii dziecięcej udzielających świad-

czeń w wymiarze co najmniej 0,5 etatu przeliczenio-

wego każdy.

Jak wynika z informacji przekazanych przez

PSOUU Koło w Przemyślu, projektowane zmiany

stanowią bardzo niekorzystne rozwiązanie dla dzia-

łalności prowadzonych przez nie: ośrodka wczesnej

interwencji oraz ośrodka rehabilitacyjno-edukacyj-

no-wychowawczego.

Pacjenci kierowani są do tych

ośrodków głównie przez lekarzy specjalistów, w tym

w szczególności z zakresu neurologii dziecięcej.

Ob-

ligatoryjne dodatkowe zatrudnianie lekarza specja-

listy z zakresu rehabilitacji w wymiarze 0,5 etatu

przeliczeniowego będzie zbędnym powielaniem zle-

canych świadczeń medycznych, diagnozy i prowadzo-

nego leczenia.

Zwłaszcza że obecne wymogi nakłada-

ją na podmioty realizujące świadczenia z tego zakre-

su obowiązek zatrudnienia lekarza specjalisty z za-

kresu rehabilitacji lub/i lekarza specjalisty w dziedzi-

nie neurologii dziecięcej.

Zabezpiecza to w pełni in-

teresy pacjentów, prawidłowy przebieg procesu reha-

bilitacji i pozwala świadczeniobiorcy na rzeczywiste

dostosowanie oferty do potrzeb pacjentów, a także do

rozmiaru prowadzonej działalności.

Dodatkowe zatrudnienie lekarza specjalisty w ob-

ligatoryjnym wymiarze 0,5 etatu przeliczeniowego

wiązać się będzie z dużymi nakładami finansowymi,

co w związku z niezwiększaniem od lat kontraktu na

świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej odbę-

dzie się kosztem redukcji innych wydatków niezbęd-

nych do realizacji kompleksowych programów reha-

bilitacji dzieci i młodzieży niepełnosprawnej i może

obniżyć standard udzielanych świadczeń.

Projektowane rozporządzenie nie jest zbieżne

z warunkami świadczenia rehabilitacji w wojewódz-

twie podkarpackim.

Dostępność lekarzy specjalistów

z zakresu rehabilitacji i neurologii dziecięcej na ryn-

ku pracy jest ograniczona, szczególnie na tym tere-

nie.

Zarówno placówki prowadzone przez PSOUU,

jak i inne placówki tego typu nie będą w stanie za-

pewnić dodatkowego zatrudnienia lekarza specjalisty

z zakresu rehabilitacji w narzuconym wymiarze

0,5 etatu przeliczeniowego.

Konsekwencje tego po-

niosą pacjenci.

Wprowadzenie tych zmian w rozporządzeniu re-

gulującym wymogi realizacji świadczeń z zakresu

rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowe-

go może przynieść fatalny w skutkach efekt – zmniej-

szenie dostępności świadczeń poprzez brak możliwo-

ści kontraktowania funkcjonujących od lat podmio-

tów, prowadzonych głównie przez organizacje poza-

rządowe, w tym PSOUU Koło w Przemyślu.

Taka

sytuacja może szczególnie dotknąć dzieci i młodzież

z niepełnosprawnością mieszkające w województwie

podkarpackim.

1.

Co jest źródłem projektowanego obowiązku

dodatkowego zatrudnienia lekarza specjalisty w ob-

w ośrodkach realizujących świadczenia w zakresie

rehabilitacji?

2.

Czy podczas prac nad projektem rozporządze-

nia zostały wzięte pod uwagę warunki świadczenia

rehabilitacji w poszczególnych województwach, rów-

nież podkarpackim?

3.

Czy została przeprowadzona analiza finansowa

możliwości zatrudnienia dodatkowych specjalistów

przez takie ośrodki?

4.

Czy jest planowane zwiększenie kontraktów dla

takich ośrodków?

5.

Czy zostanie udzielona pomoc ośrodkom, któ-

rych nie będzie stać na dodatkowe zatrudnienie spe-

cjalistów?

6.

Jakie możliwości rehabilitacji będą miały dzie-

ci i młodzież z niepełnosprawnością, w sytuacji gdy

dany ośrodek przestanie funkcjonować z powodu nie-

spełnienia nowych obowiązków?

155

7.

Czy Pan Minister wycofa się z proponowanych

zapisów odnośnie do konieczności zatrudnienia leka-

rza specjalisty w dziedzinie rehabilitacji oraz lekarza

lających świadczeń w wymiarze co najmniej 0,5 etatu

przeliczeniowego każdy w takich ośrodkach?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 21090)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dostosowania budynków

użyteczności publicznej do potrzeb osób

Szanowny Panie Ministrze!

Wiele samorządów

podjęło konkretne działania mające na celu likwida-

cję barier technicznych, społecznych i komunikacyj-

nych, na jakie natrafiają w swym codziennym funk-

cjonowaniu osoby niepełnosprawne.

Nadal jednakże

przy projektowaniu różnorakich rozwiązań mających

stanowić ułatwienie funkcjonowania osobom z nie-

pełnosprawnością zbyt mało uwagi poświęca się kwe-

stiom związanym z likwidacją utrudnień w życiu

osób z niepełnosprawnością wzrokową.

Przykładem

może być nieodpowiednie przystosowanie do potrzeb

osób niewidomych Stołecznego Centrum Osób Nie-

pełnosprawnych przy ul. Andersa 5 w Warszawie.

Główne zastrzeżenia jednostek z niepełnosprawnoś-

cią wzrokową budzą:

— niewłaściwe oznakowanie wejścia do budynku

SCON – brak np. informacji głosowej, brak prowad-

nic ułatwiających dojście do drzwi centrum;

— brak możliwości samodzielnego korzystania

z informacji wewnątrz budynku – trudne dojście do

punktu pobierania numerków, brak dostosowanego

panelu umożliwiającego osobie niewidomej dokona-

nie pobrania numerka klienta, brak możliwości od-

bioru przez osoby niewidome informacji o wyświet-

leniu poszczególnych powiadomień o numerze klien-

ta i numerze stanowiska, do którego ma się zgłosić;

— brak pomocy ze strony personelu zatrudnione -

go w SCON, zwłaszcza przy wypełnianiu krótkich

dokumentów, czy też pomocy w dojściu do poszcze-

gólnych stanowisk.

Wszelkie zmiany dla osób dotkniętych dysfunk-

cjami stanowią warunki, bez których niemożliwa jest

codzienna egzystencja.

Dlatego tak ważne jest odzy-

skiwanie przestrzeni publicznej dla osób niepełno-

sprawnych i wszelka likwidacja często typowo tech-

nicznych barier.

1.

Jakie działania są podejmowane w minister-

stwie w celu jak największego dostosowania budyn-

ków użyteczności publicznej do potrzeb osób niepeł-

nosprawnych, w tym z dysfunkcją wzroku?

2.

Czy w ministerstwie są prowadzone statystyki

odnośnie do ilości budynków dostosowanych do po-

trzeb niepełnosprawnych?

3.

Jaka jest liczba obiektów niedostosowanych do

potrzeb niepełnosprawnych, jak przedstawia się sy-

tuacja w poszczególnych województwach?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 21091)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ograniczania usług opiekuńczych

Szanowny Panie Ministrze!

W Sanoku usługi

opiekuńcze na podstawie umów z miejskim ośrod-

kiem pomocy społecznej świadczą: Polski Czerwony

Krzyż (PCK) i Polski Komitet Pomocy Społecznej

(PKPS).

Budżet MOPS corocznie jest niedoszacowa-

ny, jednakże w tym roku sytuacja jest szczególnie

niekorzystna.

Problemy związane z usługami opie-

kuńczymi świadczonymi przez PCK wypływają z fak-

tu, że MOPS nie płaci za zlecone i wypracowane po-

nad plan godziny, kwota długu MOPS wobec PCK to

60 tys. zł.

PCK musiał uruchamiać własne środki,

aby zapłacić opiekunkom.

Podczas rozmów z władza-

mi miasta przedstawiciele PCK dowiedzieli się, że

z powodu trudnej sytuacji finansowej samorządu

w budżecie miasta zaplanowano zbyt mało pieniędzy

na pomoc społeczną.

PCK w Sanoku świadczy miesięcznie ok. 2,5 tys.

usług i zatrudnia (dane na czerwiec br.) 19 opieku-

nek, które mają pod swoją opieką ponad 50 osób.

Jak

wynika z wypowiedzi przedstawicieli PCK do lokal-

nej prasy, usługi nie były ograniczane, potrzeby ros-

ną wskutek starzenia się społeczeństwa.

PCK przy-

znaje jednak, że przez ostatnie miesiące weryfikowa-

no świadczone usługi zgodnie z wymogami i zalece-

niami MOPS, indywidualnie w stosunku do każdego

podopiecznego („Tygodnik Sanocki” nr 28 z 19 lipca

2013 r., s. 8).

PKPS zatrudnia na terenie Sanoka 29 opiekunek,

które świadczą usługi zwykłe i specjalistyczne (np. dla

osób z zaburzeniami psychicznymi) dla kilkudziesię-

ciu podopiecznych.

Liczba godzin opieki nad nimi

zostanie ograniczona aż o 400 godzin – na podstawie

156

decyzji MOPS.

Przyczyną jest brak środków finanso-

wych.

W 2012 r. PKPS wykonał usługi za kwotę

800 tys. zł.

O tyle samo wnioskowano do budżetu na

2013 r., a przyznane zostało 633 tys. zł.

Dotychczas

decyzje o przyznawaniu usług opiekuńczych wyda-

wano na sześć miesięcy, obecnie tylko na dwa – ze

względu na brak pokrycia finansowego na decyzje

o dłuższym terminie.

Problem ograniczania usług opiekuńczych w Sa-

noku jest tylko wycinkiem sytuacji w skali krajowej

i stanowi doskonały przykład trudności z finansowa-

niem tego zadania przez samorządy gminne.

Sprawa

ma szczególny wymiar, gdyż zakres tego typu usług

jest bardzo szeroki, a dotyczy osób najsłabszych, znaj-

dujących się w bardzo trudnej sytuacji życiowej.

Opie-

kunki opiekują się chorymi i niepełnosprawnymi,

w skład ich zadań wchodzą nie tylko czynności z za-

kresu podstawowej higieny podopiecznych, ale także

wykonują one inne prace względem nich, np. przywo-

żą im obiady lub gotują, robią zakupy, idą do lekarza

po receptę, sprzątają, załatwiają sprawy urzędowe,

dlatego każda godzina jest ważna.

1.

Czy w ministerstwie problem ograniczania

usług opiekuńczych przez miejskie (gminne) ośrodki

pomocy społecznej jest znany?

2.

Czy są prowadzone badania odnośnie do skali

tego zjawiska?

3.

Co jest przyczyną braku środków na usługi

4.

Jakie środki zostaną przedsięwzięte w celu roz-

wiązania tego problemu?

5.

Czy Pan Minister podczas prac nad budżetem

2014 r. podejmie działania na rzecz zwiększenia kwo-

ty subwencji ogólnej z przeznaczeniem na tego typu

opiekę?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 21092)

do ministra środowiska

w sprawie nadzoru nad działaniem

dyrektorów parków narodowych w zakresie

realizacji ustawy o ochronie przyrody

wie nadzoru ministra środowiska nad działaniem

dyrektorów parków narodowych.

Szczególnym powo-

dem mojego wystąpienia są działania dyrektora Kam-

pinoskiego Parku Narodowego (dalej KPN) w zakre-

z późn. zm.), które mogą naruszać gwarantowane

w Konstytucji RP prawo do rozporządzania własnoś-

cią prywatną.

Sprawa ma związek z działaniami wójta gminy

Kampinos (pow. warszawski-zachodni, woj. mazowie-

ckie) w zakresie uzgodnienia z dyrektorem KPN wa-

runków zabudowy dla siedliska rolniczego na dział-

kach nr ew.: 98/4 i 98/5 jako jednej zabudowy (inwe-

stor złożył wniosek obejmujący jedno siedlisko skła-

dające się z 2 działek) we wsi Komorów, gm. Kampi-

nos, pow. warszawski-zachodni, woj. mazowieckie.

Według mojej wiedzy sprawa nie dotyczy wyłącz-

nie Kampinoskiego Parku Narodowego, gdyż sygna-

ły o podobnych rozstrzygnięciach organów admini-

stracji (polegających na zawieszaniu postępowania

w celu uniknięcia wydania decyzji o warunkach za-

budowy) odbieram także z innych regionów, w któ-

rych znajdują się parki narodowe.

Zwracam się w związku z wydaniem 8 (słownie:

ośmiu) prawomocnych wyroków sądowych oraz za-

sądzeniem kary grzywny dla organu (ministra) za

niewykonanie tych wyroków w terminie i pismem

ministra środowiska (MŚ) skierowanym do dyrekto-

ra Kampinoskiego Parku Narodowego z dnia 19 paź-

w którym MŚ zwrócił się o poinformowanie go przez

dyrektora KPN w trybie pilnym o podjętej decyzji.

Wyrok sądu (sygn. akt.

IVSA/Wa 1225/08) mówi,

że nie znajduje zastosowania w tym przypadku art. 61

strzennym (zasada dobrego sąsiedztwa), potwierdza-

jący stanowisko biegłego urbanisty.

Obawę dyrekto-

ra KPN, że inni właściciele wystąpią z wnioskami

o uzgodnienie warunków zabudowy na zasadach do-

brego sąsiedztwa, można traktować jako dowód dzia-

łania na szkodę wielu osób.

Zgoła inną interpretację

zastosował dyrektor KPN w stosunku do dewelopera

– właściciela sąsiedniej nieruchomości – i zgodził się

na podział Skarpy Błońskiej, wydmy (ochrona ścisła),

na 131 działek oraz wydanie pozwolenia na budowę

osiedla.

Następnie wójt gminy Kampinos wystąpił o dota-

cję na wykonanie uzbrojenia tego terenu w wodę

i kanalizację ze środków unijnych na cel: Rozwój go-

spodarstw wiejskich, dla działek o powierzchni od

300 mkw. (dewelopera), gdy gospodarstwa wiejskie

mają po kilka hektarów.

Czy taka forma zagospoda-

rowania terenu daje podstawę do aplikowania o wy-

korzystanie unijnej dotacji na wykonanie infrastruk-

tury na rzecz dewelopera, który planuje budowę do-

mów (rezydencji) na sprzedaż we wsi Komorów?

Dowód błędnej analizy warunków zagospodaro-

wania terenu, dokonanej przez dyrektora KPN w sto-

sunku do przeznaczonych na siedlisko dwóch działek:

98/4 i 98/5, należących do skarżącego, wskazuje mapa

pozyskana ze strony internetowej Biura Geodezji,

Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa

Warszawskiego-Zachodniego, wskazująca, że grunty

157

gospodarstwa skarżącego nie dolegają do Kanału Ol-

szowieckiego, ale położone są w odległości około

700 m od niego.

Gospodarstwo jest podzielone przez

rów melioracyjny zasilający tylko okresowo Kanał

Olszowiecki wodami powierzchniowymi.

Ministra z pytaniem: Dlaczego dyrektor KPN odma-

wia wydania uzgodnień dla działek: 98/4 i 98/5

z wniosku skarżącego?

Zwracam się również przy

okazji o przeprowadzenie czynności wyrywkowo

sprawdzających postępowanie dyrektora KPN w ana-

logicznych przypadkach w celu ustalenia, czy takie

praktyki są powszechne, czy też stosowane wyjątko-

wo wobec konkretnego inwestora (w tym przypadku

skarżącego).

W związku z wystąpieniem inwestora o uzgodnie-

nie ogrodzenia terenu przedstawiam postanowienie

starosty nr 25/2011 z dnia 2 lutego 2011 r. i postano-

wienie nr 24/2011 z dnia 2 lutego 2011 r., stwierdza-

jące, że można wykonać ogrodzenie terenu po wcześ-

niejszym uzgodnieniu z dyrektorem KPN.

Wniosek

o uzgodnienie został złożony w roku 2008 – postępo-

wanie trwa 5 lat, wydano 2 wyroki (WSA i NSA),

została też przeprowadzona doraźna kontrola NIK

w zakresie opieszałości prowadzenia postępowania

przez wójta i niewykonywania postanowień SKO przez

gminę.

Inwestor wciąż nie może ogrodzić gospodar-

stwa ani go właściwie uprawiać, ponosi straty związa-

ne z utrzymaniem gruntu we właściwej kulturze.

Inwestor został poinformowany, że przed wykona-

niem ogrodzenia jest zobowiązany zainstalować prze-

pusty na rowie dzielącym nieruchomość na działki.

Zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego wymagane jest

pozwolenie wodnoprawne i uzgodnienie z dyrektorem

KPN.

Dotychczasowy przebieg postępowania admini-

stracyjnego może wskazywać, że dyrektor KPN i wójt

wspólnie i w porozumieniu działają na szkodę skar-

żącego:

a) od 5 lat trwa procedura uzgadniania przykrycia

rowu;

b) od 8 lat trwa procedura uzgodnienia warunków

zabudowy dla siedliska.

W tej sprawie wypowiedzieli się: biegli z zakresu

wód płynących w rowach, herpetolog (ochrona pła-

zów i gadów), biegły z zakresu ochrony przyrody

i środowiska.

Wszyscy zgodnie podkreślili, że przy-

wołany przez wójta rzekomy korytarz ekologiczny nie

może spełniać w tym miejscu swojej roli, gdyż teren

wokół niego jest ściśle zabudowany i ogrodzony po

obu stronach traktu komunikacyjnego, a zwierzęta

nie mogą się tu przemieszczać, gdyż brak po przeciw-

nej stronie drogi lasu.

Zatem korytarz nie może speł-

niać roli mu wskazanej w ustawie.

Ufam, że postępowanie, które przeprowadzi Pan

Minister w ślad za moją interpelacją, pozwoli znaleźć

odpowiedź na pytanie, kiedy dyrektor KPN zrezyg-

nuje z ograniczania prawa własności i wyda uzgod-

nienie niezbędne do zakrycia rowu, co umożliwi wy-

konanie ogrodzenia nieruchomości.

Jako dowód, że organy pozostają w zmowie, może

być uznane pismo dyrektora KPN skierowane do wój-

ta gminy Kampinos w dniu 21 stycznia 2013 r. (nr DOso-

4081/05/13), sugerujące, że wydawanie uzgodnień

warunków zabudowy dla małego, 1200 mkw, siedli-

ska rolniczego jest zabudową innego charakteru i le-

piej nie wydawać pozwolenia na budowę.

Według skarżącego argumentacja przywołana

przez dyrektora KPN w piśmie do wójta gminy Kam-

pinos może nosić znamiona przestępstwa grupy zor-

ganizowanej mającej na celu wymuszanie sprzedaży

gruntu na rzecz podstawionych osób.

Uzupełnieniem obrazu nasuwającego przypuszcze-

nie, że organy administracji publicznej pozostają

w zmowie mającej na celu działanie na szkodę innych

podmiotów, jest pismo wójta skierowane w dniu 12 sierp-

nia 2013 r. do dyrektora KPN (nr ŚG73311-131/08/13),

w którym wójt prosi o instrukcje, co ma zrobić: wydać

postanowienie uzgadniające czy też nie.

Wójt otrzymał w dniu 5 sierpnia 2013 r. pismo

wzywające go do wydania warunków zabudowy

w myśl art. 106 § 3 K.p.a., czego nie wykonał.

Pod-

stawą żądania ze strony inwestora były wydane po-

stanowienia: RDOŚ z 10 kwietnia 2010 r., starosty

z 10 marca 2009 r. i marszałka województwa z 11 mar-

ca 2009 r., co dawało podstawę do przeprowadzenia

wszelkich wymaganych przez art. 53 ust. 4 ustawy

o ochronie przyrody uzgodnień.

Skarżący przywołuje wyrok Europejskiego Try-

bunału Sprawiedliwości, sygn. akt C-98/03, wyrok

NSA, sygn. akt IIOSA425/10, z dnia 25 lutego 2010 r.

oraz wyrok WSA Olsztyn, sygn. akt SA/Ol 421/10,

z dnia 29 czerwca 2010 r., który daje wójtowi podsta-

wę do uzgodnienia i wydania postanowienia.

Sąd stwierdził m.in.: organ, w sprawie w której

organ współdziałający wyraził stanowisko, nie może

żądać wydania kolejnego postanowienia, jeśli nie wią-

że się to ze zmianą stanu prawnego lub faktycznego.

Co więcej, organ współdziałający nie może w oparciu

o przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca

nym (Dz. U. Nr. 80, poz. 717) wyrażać wielu stano-

wisk, odnosząc się do różnych, obowiązujących rów-

nolegle przepisów o ochronie przyrody, określających

obszary ochrony.

Wydanie przez organ współdziałają-

cy postanowienia w przedmiocie uzgodnienia w trybie

rowaniu przestrzennym jest wyrażeniem stanowiska

tego organu co do wszystkich form ochrony przyrody,

ustalonych na danym obszarze, a treść tego postano-

wienia jest wiążąca dla organów do chwili, kiedy po-

zostaje ono w obrocie prawnym.

Wobec powyższego nasuwa się pytanie: Dlaczego

dyrektor KPN odmawia uzgodnienia warunków za-

gospodarowania terenu, co z kolei powoduje, że wójt

nie wykonuje zapisów ustaw bez łamania ich i bez

naruszania terminów?

Jaki był powód niewykonania

przez wójta zapisu art. 106 § 3 K.p.a.?

W roku 2011 dyrektor KPN wystąpił z wnioskiem

do ministra środowiska w sprawie ustanowienia

158

„Planu ochrony dla parku i otuliny na lata 2013–

2030”, w którym proponowano ustanowić rozporzą-

dzeniem ministra nowe normatywy dla gospodarstw

rolnych w wysokości 2 ha w danej wsi jako podstawę

wystąpienia o zabudowę siedliskową.

Jest to, zda-

niem skarżącego, ewidentne łamanie zasad praw-

nych obowiązujących w aktach wyższego rzędu.

Objęto tym planem włączenie działek skarżącego

o nr ew.: 96, 97, 98/1, 98/2, 98/3, 98/4, 98/5, 98/6,

/98/7, położonych we wsi Komorów, gmina Kampinos

do obszaru Natura 2000:

— bez uwzględnienia, że działki dolegają do tere -

nu uzbrojonego w media, a w założeniu dyrektor pi-

sze, że tych terenów nie będzie włączał do obszaru

Natura 2000;

— do działek zastały wydane opinie biegłych

stwierdzające, że nie znajdują się na nich żadne ro-

śliny wskazujące, że teren tych działek należy objąć

ochroną (zał. opinia biegłych*

)

);

Dlaczego dyrektor postanowił włączyć tylko wyi-

zolowaną od otoczenia nieruchomość skarżącego?

— sąsiednia, zalesiona działka należy do dewelo -

pera i jej dyrektor nie włącza do Natury 2000;

— po interwencji skarżącego dyrektor KPN wy -

cofał się z przejęcia ww. nieruchomości, przeprasza-

jąc zainteresowanego, że wpisano je omyłkowo.

Sytuacja się powtarza i w roku 2013 przesłano do

wielu instytucji projekt uzgodnienia propozycji z tymi

samymi błędami.

Dyrektor KPN motywuje, że jego

zamiarem jest regulacja granicy parku.

Proszę zatem o odpowiedź Pana Ministra: Jaki

akt prawny zezwala na zmianę zapisów ustawy roz-

porządzeniem ministra?

W konstytucji brak takiego

zapisu.

Skoro regulacja granic parku ma na celu uporząd-

kowanie terenu i prawa własności, to dlaczego w gra-

nice parku włączane mają być tylko działki stano-

wiące własność skarżącego inwestora jako jedyne

z tego terenu?

W ten sposób zamiast uporządkowania

i sensownej regulacji granic parku dyrektor KPN

prowadzi do rozregulowania granic parku.

z kolejnym pytaniem: W jaki sposób włączenie w gra-

nice parku nieruchomości skarżącego inwestora może

stanowić wyrównanie granic i uporządkowanie?

Oceniając toczące się od 5 lat postępowanie z wnio-

sku inwestora – właściciela działek nr 98/4 i 98/5 we wsi

Komorów, gmina Kampinos – można raczej dojść do

wniosku, że swoimi działaniami dyrektor KPN zmierza

do pozaprawnego skłonienia właściciela nieruchomości

do niekorzystnego rozporządzenia swoją własnością,

gdyż inwestor odbierał już sygnały, że powinien prze-

myśleć sprzedaż swojej nieruchomości.

Proszę o przeprowadzenie postępowania kontrol-

nego w ww. sprawie.

Proszę też o poinformowanie

mnie o powziętych ustaleniach zarówno w zakresie

powyższego, jednostkowego postępowania dyrektora

KPN wobec inwestora ze wsi Komorów, gmina Kam-

pinos, jak również w zakresie analogicznych roz-

strzygnięć dyrektorów innych parków narodowych.

Z poważaniem

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

(nr 21093)

do ministra środowiska

z funkcjonowaniem Narodowego Funduszu

jaśnienie okoliczności powstania nieprawidłowości

związanych z funkcjonowaniem Narodowego Fundu-

utworzeniem i działaniem KAPE SA, a także zwią-

zanych z tym nagannych praktyk kierowniczych pra-

cowników tegoż funduszu.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospo-

darki Wodnej jest państwową osobą prawną w rozu-

której celem jest wdrażanie polityki ekologicznej pań-

stwa.

Działalność funduszu jest nadzorowana przez

ministra środowiska.

NFOŚiGW jest jedną z głównych instytucji wspie-

rających realizację krajowej polityki ekologicznej; jest

również odpowiedzialny za wdrażanie projektów z za-

kresu ochrony środowiska finansowanych środkami

z UE.

Do zadań Narodowego Funduszu Ochrony Śro-

sków o dofinansowanie ekologicznych inwestycji.

Z informacji prasowych wynika, że Narodowy

stał się zarazem... głównym udziałowcem firmy do-

radczej, pomagającej klientom pozyskać dotacje.

Co

więcej – wedle ustaleń dziennikarzy „Gazety Praw-

nej” – zdarza się, że ta sama firma (a przynajmniej

osoby z nią związane) pisze wniosek i bierze udział

w ocenie.

Przypomnę, że Narodowy Fundusz Ochrony Śro-

dowiska i Gospodarki Wodnej ocenia m.in. projekty

ubiegające się o dofinansowanie ze środków UE

i Norweskiego Mechanizmu Finansowego.

Pracow-

nicy NFOŚiGW oceniają projekty o wielomilionowej *

)

159

wartości.

Dotacje na ochronę środowiska stanowią

przecież 42% wszystkich środków pomocowych, któ-

re zostały przyznane Polsce na lata 2007–2013.

Tyl-

ko od 2009 do 2011 r. fundusz wydał na przedsięwzię-

cia ekologiczne prawie 15 mld zł.

Skala działalności

jest więc ogromna.

Ogromny jest również wpływ na działalność firm

ubiegających się o dofinansowanie przez NFOŚiGW,

a konkurencja między wnioskodawcami jest ostra.

W wielu konkursach dotację zdobywa co dwudziesty

projekt!

O dofinansowaniu decyduje oczywiście liczba punk-

tów przyznanych projektowi przez ekspertów fundu-

szu.

Oni powinni gwarantować uczciwość i przejrzy-

stość procedury oceny.

Okazuje się jednak, że pań-

stwowy gigant jest głównym udziałowcem firmy kon-

sultingowej, która pisze wnioski o dofinansowanie!

Chodzi o Krajową Agencję Poszanowania Energii,

powołaną do wdrażania i promowania rozwiązań

energooszczędnych.

Krajowa Agencja Poszanowania Energii do 2010 r.

była agencją rządową.

Za rządów PO–PSL zmieniono

jednak jej formę prawno-organizacyjną i agencję

przekształcono w spółkę akcyjną.

Zdaniem „Gazety Prawnej” NFOŚiGW posiada

prawie 68% akcji agencji i kontroluje jej działalność.

Pozostałe akcje należą do 27 byłych i obecnych pra-

cowników KAPE.

Można to porównać do sytuacji

w sądzie, gdyby sędzia był zarazem wspólnikiem fir-

my pobierającej opłaty za pobyt więźnia w areszcie...

Albo jakby minister zdrowia posiadał spółkę z mene-

dżerami koncernu farmaceutycznego.

W świetle ta-

kich zdarzeń zapewnienia NFOŚiGW o transparen-

tności, obiektywności i bezstronności procesu oceny

projektów brzmią jak czcze deklaracje.

Żenujące wydaja się udzielone „Gazecie Prawnej”

tłumaczenia rzecznika funduszu, który twierdzi, że

w NFOŚiGW nikt nie wie, kto przygotował dany

wniosek, gdyż na dokumentach figuruje podpis szefa

firmy ubiegającej się o pieniądze, a nie osoby, która

opracowała wniosek.

Co gorsza, z informacji pozyskanych przez Dzien-

nik.pl wynika, że Narodowy Fundusz Ochrony Śro-

dowiska i Gospodarki Wodnej nie ogranicza się jedy-

nie do czerpania zysków z komercyjnej działalności

należącej do niego firmy doradczej.

Od 2011 r. fun-

dusz pięciokrotnie udzielił swojej spółce córce kon-

traktu na ocenę merytoryczną wniosków ubiegają-

cych się o dofinansowanie.

Tak więc Krajowa Agencja

Poszanowania Energii oceniała projekty, które

wcześniej sama napisała.

Jedno ze zleceń funduszu

miało dotyczyć oceny merytorycznej projektów w ra-

mach V konkursu programu „System zielonych in-

westycji” (GIS).

O dofinansowanie w ramach V kon-

kursu ubiegało się miasto Pułtusk.

Wniosek o dofi-

nansowanie projektu Pułtuska opracowało KAPE,

które następnie na zlecenie narodowego funduszu

prowadziło ocenę merytoryczną.

Pułtusk uzyskał po-

nad 2 mln zł dofinansowania, z czego połowę stano-

wiła pożyczka, a drugą połowę dotacja.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie proszę

1.

Jaka jest obecnie struktura własnościowa

NFOŚiGW?

2.

Dziennik.pl ustalił, że we wszystkich konkur-

sach termomodernizacyjnych, w których aplikacje

były weryfikowane przez firmy zewnętrzne, do

NFOŚiGW wpłynęło 656 wniosków.

KAPE SA brała

udział w przygotowaniu 23 wniosków.

Ile z nich zo-

stało rozpatrzonych pozytywnie?

A ile jeszcze czeka

na rozpatrzenie?

3.

Czy potwierdza Pan Minister informację, że

z zasiadania w radzie nadzorczej KAPE SA ostatnio

zrezygnowały M. S. (zarazem prezes Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska) i jej zastępca B. K.?

Czym były motywowane te rezygnacje?

4.

Co przemawiało, Pana zdaniem, za przekształ-

ceniem w 2010 r. rządowej agendy w spółkę akcyjną?

5.

Kto sprawuje nadzór założycielski nad spółką

Krajowa Agencja Poszanowania Energii SA?

6.

Ile pieniędzy z NFOŚiGW popłynęło do klien-

tów obsługiwanych przez Krajową Agencję Poszano-

wania Energii?

7.

Czy prywatna firma, jaką niewątpliwie jest od

kilku lat Krajowa Agencja Poszanowania Energii SA,

ma prawo korzystać z adresów mailowych i witryny

internetowej posługującej się adresem internetowym

najwyższego poziomu, zarezerwowanym wyłącznie

dla jednostek publicznych, rządowych – czyli gov.pl

(bo korzysta: http://www.kape.gov.pl, a adresy mai-

lowe wszystkich pracowników tworzone są wedle

schematu @kape.gov.pl)?

Czy nie jest to celowe wpro-

wadzanie w błąd kontrahentów tej prywatnej firmy

i opinii publicznej?

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21094)

do ministra zdrowia

w sprawie zakresu stosowania zabiegów

procedury węzła wartowniczego

Szanowny Panie Ministrze!

Rak piersi w ostat-

nich latach stał się wręcz plagą społeczną dotykającą

tysiące kobiet.

Jest to jedno z najczęściej występują-

cych kobiecych schorzeń onkologicznych.

W toku jego

160

leczenia, w zależności od stopnia zaawansowania

choroby zastosowanie mogą mieć następujące zasad-

nicze procedury: operacje oszczędzające (z zastoso-

waniem procedury wyznaczania węzła wartownicze-

go) i radykalny zabieg mastektomii.

Mastektomia jest zabiegiem radykalnym.

Zasad-

niczo polega ona na usunięciu całej piersi wraz z do-

łem pachowym (węzły chłonne pierwszego i drugiego

piętra, niekiedy również trzeciego piętra).

Mastekto-

mia wywołuje szereg istotnych i dolegliwych dla pa-

cjentek skutków psychicznych i fizycznych.

Towarzy-

szące zaś mastektomii usunięcie węzłów chłonnych

wywołuje dożywotnie kalectwo funkcjonalne i ko-

nieczność dożywotniej rehabilitacji oraz zagrożenie

obrzękami wywołanymi zbieraniem się limfy w koń-

czynie sąsiadującej z usuniętą piersią.

Ponadto pacjentki nie mogą w pełni wykorzysty-

wać rąk.

Dyskwalifikuje to ich zdolność do wykony-

wania jakichkolwiek prac fizycznych.

Z konieczności

stają się one rencistkami pozostającymi na utrzyma-

niu państwa.

Operacja oszczędzająca z zastosowaniem proce-

dury węzła wartowniczego polega na wycięciu guza

wraz z marginesem bezpieczeństwa zdrowej tkanki

oraz wyznaczeniu węzła wartowniczego.

Pozwala to,

w przypadku gdy biopsja węzła nie wykazała obec-

ności komórek nowotworowych, na oszczędzenie po-

zostałych węzłów chłonnych, a tym samym na zacho-

wanie sprawności fizycznej pacjentki.

Wskazaniem

dla przeprowadzenia zabiegu oszczędzającego są:

— największy wymiar guza w mammografii nie

przekracza 5 cm;

— przewidywane uzyskanie doszczętności wycię -

cia (cały guz zostanie wycięty z odpowiednim margi-

nesem zdrowych tkanek);

— przewidywane uzyskanie dobrego efektu este -

tycznego;

— wola pacjentki.

Niestety, mimo że zabiegi oszczędzające pozwala-

ją na uniknięcie szeregu niekorzystnych efektów dla

zdrowia pacjentek, nie są one w wystarczającym

stopniu wykorzystywane.

Wynika to z rutynowego

podejścia lekarzy, niewystarczającego poziomu wie-

dzy o nowych metodach leczenia, braku informowa-

nia pacjentek o możliwości wykonania zabiegu oszczę-

dzającego, a także ze sposobu wyceny świadczeń sto-

sowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Przez

szereg lat bardziej korzystniej wyceniane były zabie-

gi mastektomii, tak więc placówkom medycznym nie

opłacało się wykonywać zabiegów oszczędzających.

1.

Jaka była liczba zabiegów chirurgicznych raka

piersi wykonywanych w latach 2009–2012 z rozbi-

ciem na poszczególne lata oraz ze wskazaniem liczby

zabiegów mastektomii radykalnej, operacji oszczę-

dzających, w tym operacji z zastosowaniem procedu-

ry węzła wartowniczego?

2.

W jaki sposób Narodowy Fundusz Zdrowia wy-

ceniał w latach 2009–2012 koszt wykonania radykal-

nej mastektomii w porównaniu do kosztu wykonania

operacji oszczędzającej, w tym operacji z zastosowa-

niem procedury węzła wartowniczego?

3.

Jak kształtowała się w latach 2009–2012 liczba

operacji oszczędzających, w tym operacji z zastoso-

waniem procedury węzła wartowniczego oraz ma-

stektomii radykalnych w poszczególnych ośrodkach

onkologicznych wskazywanych przez Polską Unię

Onkologii?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Sławomir Kopyciński

Kielce, dnia 18 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21095)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nieuwzględnienia

dyrektora Zespołu Szkół

Szanowna Pani Minister!

W 2003 r. funkcję dy-

w Policach objęła pani B. G. Wybór nastąpił w drodze

otwartego konkursu, a osoba w nim wybrana pełniła

funkcję dyrektora przez dwie kolejne pięcioletnie ka-

dencje.

Działalność pani B. G., jako kierownika jed-

nostki edukacyjnej, była zawsze bardzo wysoko oce-

niana zarówno przez władze oświatowe, w tym za-

chodniopomorskie kuratorium oświaty, jak również

spotykała się z akceptacją uczniów zespołu szkół oraz

ich rodziców.

W ostatnim czasie organ prowadzący Zespół Szkół

stwo Powiatowe w Policach, podjął decyzję o rozpisa-

niu konkursu na stanowisko dyrektora jednostki

oświatowej.

Miało to zaś miejsce w sytuacji, gdy kon-

kurs taki był zbędny, albowiem dotychczasowa dy-

rektor szkoły pełniła swoją funkcję już dwukrotnie

przez dwie kolejne kadencje.

W takich przypadkach

przepisy prawa przewidują możliwość mianowania

dotychczasowego dyrektora na kolejną kadencję bez

konieczności przeprowadzania czasochłonnego po-

stępowania konkursowego oraz przy zagwarantowa-

niu ciągłości kierowania szkołą, a także dając możli-

wość konsekwentnej realizacji dotychczas przyjętego

programu rozwoju jednostki oświatowej.

Co więcej

możliwość ponownego powołania pani B. G. na do-

tychczasowe stanowisko była tym bardziej aktualna,

że cieszyła się ona powszechnym zaufaniem oraz ak-

ceptacją podejmowanych działań zarówno ze strony

grona pedagogicznego, jak również rodziców oraz

samych uczniów.

Kontrola działalności dotychczaso-

161

wej dyrektor, przeprowadzona przez zachodniopo-

morskie kuratorium oświaty, potwierdziła prawidło-

wość i rzetelność kierowania zespołem szkół przez

panią B. G. Pomimo niekwestionowanych osiągnięć

wybrano nową osobę bez uwzględnienia uzasadnio-

nych społecznych oczekiwań, wbrew wyraźnie arty-

kułowanemu stanowisku rodziców oraz uczniów.

Władze samorządowe zlekceważyły tym samym głos

mieszkańców Polic, bagatelizując prawo nauczycieli,

uczniów i ich rodziców do współuczestniczenia w ży-

ciu szkoły oraz współdecydowania o kształcie funk-

cjonowania jednostki oświatowej.

Mając powyższe na uwadze, kieruję do Pani Mi-

nister następujące pytania, uprzejmie prosząc o udzie-

lenie rzeczowych odpowiedzi:

1.

Czy przeprowadzone postępowanie konkurso-

we, w wyniku którego na stanowisko dyrektora Ze-

społu Szkół im. Ignacego Łukasiewicza w Policach

powołano nową osobę, zostało zrealizowane zgodnie

z przepisami prawa?

W odpowiedzi proszę o dokona-

nie szczegółowej oraz wyczerpującej analizy czynno-

ści podjętych w związku i podczas postępowania kon-

kursowego?

powołanie dotychczasowej dyrektor na przedmiotowe

stanowisko i w jakich warunkach jest to możliwe?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Joachim Brudziński

Szczecin, dnia 18 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21096)

do ministra transportu,

PKP Energetyka SA

Szanowny Panie Ministrze!

Spółka PKP Energe-

tyka SA rozpoczęła pełną działalność operacyjną

1 października 2001 r. w wyniku restrukturyzacji,

komercjalizacji i prywatyzacji Polskich Kolei Pań-

stwowych.

Spółka ta należy do Grupy PKP SA.

Od

13 lutego 2012 r.

Skarb Państwa jest właścicielem

56,74% udziałów, natomiast PKP SA posiada 43,26%

z nich

1)

.

PKP Energetyka jest jednym z sześciu najwięk-

szych ogólnopolskich dostawców energii elektrycznej.

Mimo że w Polsce jest ponad 300 koncesjonowanych

sprzedawców energii, to przewoźnicy kupują prąd

przede wszystkim od PKP Energetyki.

Najwięksi

klienci to PKP Cargo, PKP InterCity i Przewozy Re-

gionalne.

Bez wątpienia mamy więc do czynienia

z monopolem.

Sytuacja taka jest wynikiem tego, że

PKP Energetyka włada kluczowymi elementami sy-

stemu.

Ma zatem możliwość limitowania dostępu do

swoich podstacji zewnętrznym sprzedawcom energii

elektrycznej.

Spółka z Grupy PKP jest właścicielem

większości podstacji średniego napięcia służących do

przetwarzania prądu przemiennego, płynącego z elek-

trowni, na prąd stały 3000 V, którym zasilane są lo-

komotywy.

To praktycznie uniemożliwia konkuren-

cję energetyczną na rynku kolejowym.

W 2011 r. wiceminister infrastruktury Andrzej

Massel zapowiadał debiut spółki PKP Energetyka na

giełdzie, co miało się wiązać z emisją nowych akcji.

Wiceminister nie wykluczał także sprzedaży części

istniejących akcji przez PKP.

Ówczesna prezes zarzą-

du PKP SA mówiła wtedy, że w strategii prywatyza-

cji przewidziano, że dotychczasowy akcjonariusz za-

chowa dominującą pozycję w akcjonariacie spółki

2)

.

W czerwcu 2013 r. pojawiła się natomiast wiado-

mość, że władze PKP SA powracają do koncepcji pry-

watyzacji PKP Energetyki.

Opóźnienia w przeprowa-

dzeniu tego procesu miały wyniknąć z problemów

z Przedsiębiorstwem Napraw Infrastruktury, z któ-

rym PKP Energetyka wspólnie realizowała kontrak-

ty budowlane.

W tej kwestii wypowiedział się obecny

prezes Grupy PKP SA.

Podkreślił on, że proces pry-

watyzacji ma być rozpoczęty w ciągu najbliższych

12–18 miesięcy, jednak wszystko zależy od sytuacji

na rynku.

„Dziennik Gazeta Prawna” podał infor-

mację, że 100% akcji spółki wg szacunków PKP SA

ma kosztować ok. 800 mln zł

3)

.

Biorąc pod uwagę fakt, że Skarb Państwa posiada

56,74% udziałów w spółce PKP Energetyka, proszę

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy minister skarbu państwa potwierdza infor-

macje dotyczące planów prywatyzacji spółki PKP

Energetyka?

2.

Jaki jest planowany sposób przeprowadzenia

prywatyzacji?

Proszę o udostępnienie harmonogra-

mu i strategii prywatyzacji.

3.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa przewiduje

zbycie wszystkich swoich udziałów w spółce PKP

Energetyka?

Jeśli nie, to jaki będzie zakres planowa-

nej prywatyzacji?

4.

Jaki jest przewidywany termin rozpoczęcia pro-

cesu prywatyzacji spółki PKP Energetyka?

5.

Czy w związku z możliwą prywatyzacją spółki

PKP Energetyka planowany jest transfer części in-

frastruktury do PKP PLK SA?

Jeśli tak, to w jakim

zakresie?

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

1)

http://www.pkpenergetyka.pl/pl/strona/41-o-spolce- (stan na 17.09.2013 r.)

2)

Artykuł z dnia 2 czerwca 2011 r.

„PKP Energetyka wejdzie na

GPW”, zamieszczony na portalu www.forbes.pl; http://www.forbes.pl/

investor/gpw/artykuly/aktualnosci-gpw/pkp-energetyka-wejdzie-na-

-gpw,15509,1.

3)

Artykuł z dnia 6 czerwca 2013 r.

„Wraca koncepcja prywatyzacji

PKP Energetyki”, zamieszczony na portalu www.rynekinfrastruktury.

pl; http://www.rynekinfrastruktury.pl/artykul/88/1/wraca-koncepcja-

-prywatyzacji-pkp-energetyki.html.

162

Interpelacja

(nr 21097)

do ministra spraw zagranicznych

Na podstawie art. 195 regulaminu Sejmu przedkła-

sprzedaży przez MZS budynku Konsulatu RP w Kolo-

nii, z pominięciem Kongresu Polonii Niemieckiej.

Zgodnie z decyzją Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych ma dojść do sprzedaży budynku Konsula-

tu Generalnego RP w Kolonii przy ul. Lindenallee

7.

Jest to miejsce historyczne, bardzo ważne szcze-

gólnie dla zamieszkującej te rejony Polonii, służące

do krzewienia polskiej kultury, promocji nauki czy

także gospodarki.

Dlatego też Kongres Polonii Nie-

mieckiej wystąpił do Ministra z propozycją odkupie-

nia budynku w celu podtrzymania jego dotychcza-

sowego charakteru.

Niestety Ministerstwo SZ zamierza dokonać sprze-

daży budynku konsulatu drogą licytacji, co w znaczny

sposób może utrudnić zachowanie go dla środowiska

polonijnego, które niewątpliwie działa w interesie Pol-

ski i Polaków żyjących w Niemczech.

Kongres miał

nadzieję, że MSZ zagwarantuje preferencje dla orga-

nizacji polonijnych i weźmie pod uwagę stanowisko

Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

Kongres Polonii Niemieckiej wysłał do Pana Mi-

nistra pismo interwencyjne w celu odstąpienia przez

Pana od wdrożenia procesu licytacji przez niemiecką

kancelarię adwokacką.

Zwrócono się także z prośbą

o zgodę na przedłożenie przez Kongres Polonii Nie-

mieckiej w terminie 9 miesięcy od uzyskania decyzji

na ręce Pana Ministra niezbędnych dokumentów do

zakupu przez wskazany przez kongres podmiot nie-

ruchomości – za cenę 7 mln euro (kwota, która wy-

daje się racjonalna i przybliżona oczekiwaniom mi-

nisterstwa).

Panie Ministrze, kwestia polskiej kultury, jej pro-

mocji, szczególnie poza granicami naszego państwa,

powinna być dla ministra spraw zagranicznych jed-

nym z priorytetów.

Projekt przygotowany przez Kon-

gres Polonii Niemieckiej jest o tyle ciekawy, iż zakła-

da nowatorski system finansowania za pomocą towa-

rzystwa gospodarczego.

Dodatkowo organizacje, któ-

re wezmą na swoje barki utrzymanie tego miejsca,

spełniają bardzo ważną misję, jaką jest krzewienie

patriotyzmu i polskiej kultury w środowiskach polo-

nijnych.

Dlaczego MSZ decyduje się na sprzedaż budynku

konsulatu w Kolonii, mimo negatywnego stanowi-

ska w tej sprawie Komisji Łączności z Polakami za

Granicą?

Dlaczego MSZ ignoruje propozycje sformułowane

przez Kongres Polonii Niemieckiej, dotyczące warun-

ków wykupienia budynku konsulatu w Kolonii?

Dlaczego MSZ nie chce zachować majątku polskie-

go, będącego darem państwa niemieckiego dla Pol-

ski, do którego poczuwa się Polonia niemiecka?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

(nr 21098)

do ministra edukacji narodowej

trwa konflikt między rodzicami, samorządami a rzą-

dem wywołany decyzjami prawnymi i sposobem

wprowadzenia w życie programu „Przedszkola za

złotówkę”.

Godne uznania intencje Pana Premiera

wychodzące naprzeciw potrzebom rodziców i dzieci

oraz wielokrotnym apelom Sojuszu Lewicy Demokra-

tycznej o powszechny, równy i tani dostęp do przed-

szkoli przynoszą, jak na razie, rezultaty odwrotne od

oczekiwanych.

W przedszkolach nie organizuje się dzieciom do-

datkowych zajęć, informacje są niejasne, przyjęte za-

sady interpretowane niejednoznacznie.

Ministerstwo

Edukacji Narodowej całą odpowiedzialność za zaist-

niałą sytuację przerzuca na samorządy i kierowni-

ctwa przedszkoli, samo zaś ogranicza się do akcento-

wania zakazów.

W tej sytuacji proszę Panią Minister o odpowiedź

aby zapewnić przedszkolom niezakłócone funkcjono-

wanie, zgodnie z oczekiwaniami rodziców i potrzeba-

mi dzieci?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Wenderlich

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

(nr 21099)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie ubezpieczenia kierowców OSP

macjami, jakie docierają do mnie z Urzędu Gminy

Lubawa, w sprawie kierowców OSP, którzy są rolni-

kami, a wobec których KRUS wszczął postępowanie

163

zmierzające do wykreślenia ich z ubezpieczenia,

chciałbym przedstawić Panu sytuację i prosić o ra-

cjonalne jej rozwiązanie.

Ochotnicza Straż Pożarna jest formą, która speł-

nia szczególnie ważną i potrzebną funkcję na tere-

nach wiejskich.

Mimo że OSP składa się głównie

z ochotników, wiadomo, że jest to organizacja profe-

sjonalna, dobrze wyposażona i głęboko zaangażowa-

na w swoją służbę.

W ostatnim jednak czasie pojawił się problem do-

tyczący rolników, którzy są strażakami ochotnikami

i zawarli umowę-zlecenie na kierowanie wozami stra-

żackimi.

Wynagrodzenie, jakie otrzymują za swoją

pracę, jest symboliczne i waha się w przedziale od 200

do 400 zł.

Składki odprowadzane za umowę-zlecenie

nie uprawniają do żadnych świadczeń emerytalnych

i rentowych, umowa taka nie stanowi znamion sto-

sunku pracy.

Stosowanie umów-zleceń z kierowcami

strażackich wozów bojowych jest powszechną prak-

tyką w kraju, w ten sposób zabezpiecza się gminę

w razie wystąpienia pożaru lub kataklizmu.

Jednak według obowiązujących przepisów rolnik

ubezpieczony w ZUS nie może być ubezpieczony

w KRUS.

Sytuacja jest więc bardzo poważna.

Wielu

rolnikom KRUS chce wykreślić nawet po 10 lat pra-

cy w gospodarstwie.

Spowodowało to natychmiasto-

wą i lawinową rezygnację rolników kierowców z pra-

cy w OSP, tym samym gmina może zostać pozbawio-

na kierowców wozów bojowych.

Gminie Lubawa

trudno jest znaleźć kierowców z określoną kategorią

prawa jazdy innych niż rolników, gdyż tereny gminy

zamieszkane są głównie przez rolników.

Należy podkreślić, że strażacy kierowcy poświę-

cają swój czas dla innych, a niejednokrotnie nawet

życie i zdrowie.

Wykreślanie strażaka ochotnika

z KRUS byłoby niesprawiedliwe i krzywdzące, bo lu-

dzie ci ciężko pracują na roli.

Za poświęcenie dla in-

nych KRUS chce ich ukarać.

Dojdzie do tego, że gmi-

na pozostanie bez wykwalifikowanych kierowców,

a sprzęt ratowniczy pozostanie bez odpowiedniej

opieki, co może w konsekwencji doprowadzić do bra-

ku funkcjonowania OSP.

Mając na uwadze powyższe, bardzo proszę o in-

terwencję i stworzenie racjonalnej podstawy prawnej

umożliwiającej dalsze podpisywanie umów-zleceń na

kierowanie strażackimi wozami bojowymi przez rol-

ników ubezpieczonych W KRUS.

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Babalski

Ostróda, dnia 19 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21100)

do ministra zdrowia

w sprawie programu zdrowotnego

z zastosowaniem preparatu Zavesca

-Picka należy do grupy chorób dziedzicznych meta-

bolicznych, w której szkodliwe ilości tłustej substan-

cji (lipidy) gromadzą się w śledzionie, wątrobie, płu-

cach, szpiku kostnym i mózgu.

toda leczenia tej choroby.

Obecnie w wielu krajach,

zwie Zavesca (Miglustat) jest z powodzeniem stoso-

cka.

W 2010 r. Komitet ds. Produktów Leczniczych

vesca do obrotu.

W 2011 r. Agencja Oceny Technolo-

gii Medycznych zarekomendowała finansowanie ze

środków publicznych świadczenia opieki zdrowotnej

„leczenie choroby Niemanna‐Picka typu C z zastoso-

waniem substancji czynnej miglustat (Zavesca®)

w ramach programu zdrowotnego”.

Niestety do dnia

dzisiejszego program zdrowotny nie został urucho-

miony.

Mając na uwadze powyższe, zapytuję: Czy Mini-

sterstwo Zdrowia zamierza uruchomić program zdro-

wotny z zastosowaniem preparatu o nazwie Zavesca

w leczeniu choroby Niemanna-Picka?

Jeśli tak, to

kiedy planuje się jego wprowadzenie?

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21101)

do ministra transportu,

samolotów prywatnych i aeroklubowych

Szanowny Panie Ministrze!

Stowarzyszenie Ucy-

wilizować Lotnictwo Cywilne z Kicina koło Poznania

wysłało do Pana Ministra pisma, w których poruszo-

no istotne kwestie związane z lotami w niekontrolo-

wanej przestrzeni powietrznej klasy G. Poniżej wy-

szczególniam niektóre z tych problemów.

164

A. Żadna służba państwowa nie kontroluje prze-

klubowych.

W związku z tym istnieje potencjalne

kraju przez pilotów użytkujących tę przestrzeń w spo-

sób nieodpowiedzialny.

Zagrożenie to nie jest bynajmniej hipotetyczne.

Wystarczy przypomnieć katastrofę lotniczą spowo-

dowaną w sierpniu 2011 r. przez dyrektora Aeroklu-

bu Krakowskiego, w której zginęły cztery osoby oraz

zniszczone zostały dwa domy (nie można było ich od-

budować ze środków pochodzących z ubezpieczenia

samolotu).

Pilot, czyli dyrektor aeroklubu, wykony-

wał lot nad osiedlem na niedozwolonej, rażąco małej

wysokości, co – prócz błędu pilota – było główną przy-

czyną katastrofy.

Nawiasem mówiąc, nie miał on li-

cencji do wykonywania lotu po zachodzie słońca.

B. Znane są przypadki, że piloci – niekontrolowa-

ni przez jakąkolwiek służbę państwową – wykonują

bardzo często loty nad osiedlami na zbyt małej wy-

sokości, przez co powodują bezpośrednie zagrożenie

oraz uciążliwy hałas.

Wykonując lot zbyt nisko nad

osiedlem mieszkaniowym, na niedozwolonej wysoko-

ści, pilot nie ma możliwości bezpiecznego lądowania

poza osiedlem w przypadku awarii, a to powoduje

zagrożenie katastrofą.

Niektórzy piloci, w tym instruktorzy nauki lata-

nia w czasie szkolenia adeptów lotnictwa, krążą nad

budynkami osiedli np. na wysokości 25–30 m za-

miast na przepisowej ponad 300 m.

Działając w ten

sposób, ostentacyjnie łamią prawo i demoralizują

adeptów lotnictwa.

C. Żadna służba państwowa nie kontroluje stanu

trzeźwości pilotów lekkich i ultralekkich samolotów

Na bieżąco nie jest kontrolowane to, czy pilot pi-

lotujący dany statek powietrzny posiada odpowiednią

licencję.

Wiadomo, że zdarzają się przypadki piloto-

wania samolotu bez licencji lub z niewłaściwą licen-

cją (przykład: patrz wyżej pkt A).

Żadna służba państwowa na bieżąco nie kontro-

luje, czy samolot ma aktualne obowiązkowe przeglą-

dy techniczne, aktualne certyfikaty czy ubezpiecze-

nie samolotu.

D. Przepisy rozporządzenia ministra transportu,

nywania lotów próbnych i akrobacyjnych oraz orga-

nizowania pokazów lotniczych w części dotyczącej

lotów akrobacyjnych zostały opracowane – w mojej

ocenie – niezgodnie z warunkami delegacji ustawo-

wej, mianowicie zbyt ogólnikowo.

Skutkiem tego nie

jest możliwe kontrolowanie przestrzegania prawa

przez pilotów akrobacyjnych.

Także władze samorzą-

dowe lub mieszkańcy osiedli nie mogą skutecznie

przeciwstawić się zagrożeniom stwarzanym przez

pilotów ćwiczących loty akrobacyjne.

Przykładowo:

przepisy rozporządzenia odwołują się do wysokości,

na jakiej powinny być wykonywane loty akrobacyjne,

mimo że nie ma możliwości kontrolowania wysoko-

ści, na jakiej wykonywane są loty akrobacyjne.

Nie

przewidują one bowiem zainstalowania rejestratora

wysokości lotu i położenia samolotu lekkiego (akro-

bacyjnego).

Wszystkie przepisy rozporządzenia odno-

nywane loty akrobacyjne, są przepisami martwymi,

stwarzają pozór regulacji prawnej.

Niestety pojawia się tu pytanie o intencje tworze-

nia tego typu regulacji prawnych.

Czy są one następ-

stwem niekompetencji (co trudno przyjąć do wiado-

mości), czy też świadomego zamiaru?

Jeśli zaś regu-

lacje celowo są pozorne, to na czyje zamówienie one

powstały?

Przywołane na wstępie Stowarzyszenie Ucywili-

zować Lotnictwo Cywilne z Kicina otrzymało obiet-

nicę od Pana Ministra (pismo z 25 kwietnia 2013 r.),

że wszystkie kwestie poruszone w pismach stowarzy-

szenia zostaną wyjaśnione i przedstawione mu

najpóźniej do 21 maja 2013 r.

Niestety wyjaśnień tych

dotąd nie przesłano.

W związku z powyższym proszę Pan Ministra o

odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Dlaczego dotychczas nie ustosunkował się Pan

do kwestii przedstawionych przez Stowarzyszenie

Ucywilizować Lotnictwo Cywilne, mimo upływu po-

nad czterech miesięcy od złożenia obietnicy?

2.

Jakie działania podjął dotychczas Pan Minister,

by położyć kres dowolnym zachowaniom pilotów sa-

molotów lekkich, w tym służących akrobacji, w nie-

kontrolowanej przestrzeni powietrznej klasy G, a tym

samym położyć kres zagrożeniu dla życia, zdrowia

i mienia mieszkańców kraju?

W szczególności jakie

działania podjął Pan Minister, by chronić mieszkań-

ców przed niebezpieczeństwami wynikającymi np.

z przelatywania lub krążenia nad dachami domów

na małej, niedozwolonej wysokości?

3.

Czy zamierza Pan Minister wprowadzić obo-

wiązek posiadania na wyposażeniu lekkich i ultra-

lekkich samolotów prywatnych i aeroklubowych re-

jestratorów wysokości lotu i położenia samolotu?

Jeśli nie ma takiego zamiaru (co uważałbym za za-

skakujące), to w jaki sposób podległy Panu Ministro-

wi prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zamierza

zrealizować swój ustawowy obowiązek kontroli prze-

strzegania przepisów przez pilotów?

W szczególności

w jaki sposób zamierza się kontrolować zachowanie

określonych wysokości lotu nad osiedlami i miastami

w niekontrolowanej przestrzeni powietrznej klasy G?

4.

Kiedy i w jaki sposób chce Pan Minister zapew-

nić bieżącą kontrolę trzeźwości pilotów, a nadto po-

siadania przez samoloty prywatne i aeroklubowe

przeglądów technicznych, certyfikatów i ubezpiecze-

nia OC?

5.

Dlaczego samoloty akrobacyjne zostały zwol-

nione z posiadania tłumików hałasu i certyfikatu?

Jeśli występują przesłanki uzasadniające takie zwol-

nienie, to dlaczego samoloty te (zanieczyszczające

środowisko hałasem i zakłócające spokój mieszkań-

165

ców osiedli) mogą wykonywać loty nad osiedlami na

takiej samej wysokości, jak samoloty posiadające tłu-

miki hałasu i stosowny certyfikat hałasu?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Dziuba

Poznań, dnia 19 września 2013 r.

Interpelacja

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Ministrowi budow-

nictwa, transportu i gospodarki morskiej przesłałem

interpelację, w której poruszyłem istotne kwestie

związane z lotami samolotów lekkich, ultralekkich

i akrobatycznych w niekontrolowanej przestrzeni po-

wietrznej klasy G. Zwróciłem w niej uwagę na niżej

opisane zjawiska.

nia, w czasie szkolenia adeptów lotnictwa krążą nad

budynkami osiedli np. na niedozwolonej wysokości

25–30 m zamiast na przepisowej ponad 300 m.

Dzia-

moralizują adeptów lotnictwa.

trolowane to, czy pilot pilotujący dany statek po-

wietrzny posiada odpowiednią licencję.

Wiadomo, że

zdarzają się przypadki pilotowania samolotu bez li-

cencji lub z niewłaściwą licencją (przykład: patrz wy-

żej pkt A).

z warunkami delegacji ustawowej, mianowicie zbyt

lowanie przestrzegania prawa przez pilotów akroba-

cyjnych, ale też władze samorządowe lub mieszkańcy

żeniom stwarzanym przez pilotów ćwiczących loty

konywane loty akrobacyjne, mimo że nie ma możli-

wości kontrolowania wysokości, na jakiej wykonywa-

ne są loty akrobacyjne, nie przewidują one bowiem

nia samolotu lekkiego (akrobacyjnego).

Przepisy roz-

porządzenia odnoszące się do wysokości, na jakiej

pisami martwymi, stwarzają pozór regulacji praw-

nej, a realnie sankcjonują samowolę pilotów samolo-

tów akrobacyjnych.

W związku z powyższym proszę Pan Premiera

o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Dlaczego Rządowe Centrum Legislacji, w szcze-

gólności jego komisja prawnicza, nie zweryfikowało

tego, czy opracowany przez urzędników Urzędu Lot-

nictwa Cywilnego projekt rozporządzenia ministra

wie wykonywania lotów próbnych i akrobacyjnych

oraz organizowania pokazów lotniczych, w części

projektu dotyczącej lotów akrobacyjnych, zawiera

przepisy możliwe do wyegzekwowania, czy też prze-

pisy martwe, czyli niepozwalające na rzeczywistą

kontrolę lotów akrobatycznych?

2.

Dlaczego Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

dotychczas bez uwag opiniowało przepisy prawa lot-

niczego, które nie zapewniały skutecznej kontroli

przestrzegania prawa przez pilotów lekkich i ultra-

166

lekkich samolotów prywatnych oraz aeroklubowych,

w szczególności kontroli wysokości lotu nad osiedla-

mi, skoro gros przepisów mających zapewnić bezpie-

czeństwo odnosiło się do wysokości lotu nad osiedla-

mi/terenem?

3.

Dlaczego żadna instytucja rządowa nie zwróci-

ła w procesie tworzenia przedmiotowych przepisów

uwagi na to, że żadna z regulacji prawa lotniczego

nie określa sposobu skutecznej kontroli wysokości

lotu nad osiedlami w niekontrolowanej przestrzeni

powietrznej klasy G?

4.

Czy Pan Premier podejmie działania sprawdza-

jące to, czy nie doszło do stworzenia przedmiotowych

przepisów na zamówienie?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Dziuba

(nr 21102)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie dofinansowania w celu ochrony

bioróżnorodności hodowli świń

ności w Polsce – jak Pan Minister wie – jest obowiąz-

kiem wynikającym z umów międzynarodowych,

w tym ratyfikowanej w 1996 r.

Konwencji o Różno-

rodności Biologicznej (Dz. U. z 2002 r.

Nr 184,

poz. 1542), a także „Unijnej strategii ochrony różno-

rodności biologicznej na okres do 2020 r.”, przyjętej

przez Parlament Europejski.

Także „Strategia zrów-

noważonego rozwoju wsi, rolnictwa i rybactwa na

lata 2012–2020” (M.P. poz. 839), uchwalona przez

Radę Ministrów RP, kładzie nacisk na ochronę bio-

różnorodności obszarów użytkowanych rolniczo.

Uważam, że każdy obywatel, a więc także urzę-

dujący minister rolnictwa, powinien zdawać sobie

sprawę z tego, iż zachowanie rodzimych ras zwierząt,

w tym świń, jest moralnym obowiązkiem państwa

polskiego.

Bioróżnorodność bowiem stanowi element

dorobku kulturowego naszego narodu.

Elementem dodatkowo przemawiającym za doło-

żeniem wszelkich starań w kwestii zachowanie ro-

dzimych ras świń jest zła sytuacja w branży trzodo-

wej, utrzymująca się zresztą od lat.

Rosnące koszty

produkcji i niestabilne ceny skupu żywca powodują,

że pogłowie świń drastycznie się zmniejsza.

W 2011 r.

krajowa populacja liczyła 13,51 mln sztuk, a w mar-

cu 2013 r. wynosiła tylko 10,91 mln sztuk.

Populacja

rodzimych ras świń (złotnickiej białej, złotnickiej

pstrej i puławskiej) także się zmniejsza.

W okresie od

grudnia 2012 r. do marca 2013 r., ledwo w ciągu czte-

rech miesięcy, zmalała z 2299 sztuk loch do 2090

sztuk loch, a więc o ok. 9%.

Z drugiej strony obser-

wuje się względnie stały popyt na wieprzowinę, co

skutkuje wzrostem importu wieprzowiny i żywych

świń.

Przykładowo, w 2012 r. sprowadzono 3,5 mln

prosiąt.

W takim stanie rzeczy uzasadnione jest podjęcie

dowy krajowego pogłowia świń, w tym ras rodzi-

mych.

Począwszy od 2006 r. wsparcie dla hodowli

rodzimych ras zwierząt jest realizowane w ramach

kolejnych programów rozwoju obszarów wiejskich

(PROW 2004–2006 i PROW 2007–2013).

Z założenia

wsparcie to ma rekompensować straty wynikające

z użytkowania mniej wydajnych ras rodzimych w sto-

sunku do ras wysokowydajnych.

Dlatego nie jest zrozumiałe, dlaczego w nowym

PROW 2014–2020 ministerstwo wprowadza nieko-

rzystne dla rolników zapisy, m.in. zasadę degresyw-

ności.

W myśl tej reguły wypłacenie całkowitej kwo-

ty dotacji ograniczone jest jedynie do małych stad,

liczących do 20 sztuk.

Utrzymuje się też brak wspar-

cia finansowego dla knurów, które przecież są nie-

zbędne dla istnienia populacji.

W mojej ocenie, w krót-

kim okresie doprowadzić to może do jeszcze większe-

go ograniczenia wielkości populacji ras rodzimych,

nawet poniżej bezpiecznego poziomu 500 loch stada

podstawowego, a w rezultacie do zagrożenia ich ist-

nienia w ogóle.

zanych kwestii.

1.

Jaki był cel zamówienia przez ministerstwo

ekspertyzy Założenia do pakietów dotyczących ochro-

ny zasobów genetycznych zwierząt do programu rol-

no-środowiskowo-klimatycznego w ramach PROW

na lata 2014–2020, z uwzględnieniem stawek/wyso-

kości płatności, opracowanej przez Instytut Zootech-

niki Państwowy Instytut Badawczy, skoro nie tylko

nie uwzględniono większości przedstawionych w niej

wniosków, lecz wręcz zaproponowano rozwiązania

z nimi sprzeczne?

2.

Po co przeprowadza się konsultacje społeczne,

jeśli ministerstwo nie bierze pod uwagę głosu środo-

wisk proszonych o opinie, w tym próśb o zwiększenie

wysokości wsparcia?

3.

Dlaczego wprowadzono zasadę degresywności,

która nie sprzyja realizacji celu pn.: Zachowanie lo-

kalnych ras świń, szczególnie nie sprzyja zmienności

wewnątrz rasowej, rozwojowi populacji do liczebności

zabezpieczającej trwałość biologiczną oraz stabiliza-

cji wielkości populacji?

4.

Dlaczego wzorem innych państw nie dotuje się

utrzymania knurów, skoro wymagania programów

ochrony ras, będących elementem niezbędnym do

ubiegania się o płatności w ramach PROW, obligują

do utrzymywania co najmniej 1 knura w stadzie?

5.

Dlaczego górne ograniczenia progów degresyw-

ności są sprzeczne z zakładaną wielkością stad wy-

167

szczególnioną w wymogach pakietów dla świń i byd-

ła?

Przykładowo, w wymogach pakietu dla świń

przyjmuje się maksymalną wielkość stada 100 sztuk

(rasa złotnicka pstra i biała) i 70 sztuk (rasa puław-

ska), podczas gdy w progach degresywności zakłada

się wsparcie do 80 sztuk.

6.

Jeśli zapis o degresywności zostanie utrzyma-

ny, to w jaki sposób hodowcy utrzymujący większe

stada loch będą mogli zmniejszyć stan deklarowany

jako bazowy do 20 sztuk bez podlegania sankcjom

finansowym, co aktualnie przewiduje obowiązujące

rozporządzenie z dnia 10 marca 2011 r.

(Dz. U. Nr 55,

poz. 289)?

7.

Czy konieczne jest łatanie dziury budżetowej

kosztem polskich hodowców świń, skoro kwoty prze-

znaczane na wsparcie hodowli rodzimych ras zwie-

rząt stanowią jedynie ok. 3% budżetu PROW, a w od-

niesieniu do świń oszczędności poczynione przez

wprowadzenie degresywności i brak dotacji dla knu-

rów wyniosą ok. 200–250 tys. zł w skali roku?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Dziuba

(nr 21103)

do ministra zdrowia

w sprawie wzrastających cen pobytu

w sanatoriach

Pobyt w sanatorium to dla wielu biednych i scho-

rowanych osób jedyna możliwość odpoczynku i lecze-

nia.

Na kurację dostać się nie jest łatwo.

Czas ocze-

kiwania od momentu złożenia wniosku do rozpoczę-

cia turnusu wynosi około 15 miesięcy.

Ludzie czeka-

ją, bo przynajmniej do tej pory była to forma porato-

wania zdrowia realizowana znacznie taniej niż w wa-

runkach komercyjnych.

Ale już niedługo ceny turnu-

sów refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdro-

wia ulegną zmianie.

Do tej pory w trakcie trwania

28-dniowego turnusu pacjent korzystał nieodpłatnie

z minimum 120 zabiegów; teraz liczba ta spadnie

i ma wynosić do 96.

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia, podnosząc ceny tur-

nusów, wzięło pod uwagę, iż wielu pacjentów nie bę-

dzie stać na pobyt w sanatorium?

2.

Czy możliwe jest skrócenie okresu oczekiwania

na turnus, mając na uwadze, iż dla wielu biednych

i schorowanych osób to jedyna możliwość odpoczyn-

ku i leczenia?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

Limanowa, dnia 19 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21104)

do ministra finansów

w sprawie braku środków

Urzędy pracy w Polsce nie posiadają już środków

na aktywizację bezrobotnych lub mają ich bardzo

niewiele.

Finanse, które pozostały jeszcze w niektó-

rych urzędach, są przeznaczane tylko dla znikomej

liczby osób lub do programu mającego pomóc znaleźć

zatrudnienie bezrobotnym po 50. roku życia.

Nawet jeśli jeszcze w tym roku pojawiłyby się do-

datkowe środki, które miałyby być przeznaczone na

aktywizację osób bezrobotnych, mogą okazać się jed-

nak niewystarczające w perspektywie kolejnego roku,

gdyż staż trwa minimum 6 miesięcy, a dyrektorzy

urzędów pracy nie wiedzą, jakim budżetem będą dys-

ponować w 2014 r.

Dodatkowo nie ma środków na dotacje dla bezro-

botnych, którzy chcą otworzyć własną działalność

gospodarczą.

Wynikiem braku środków w urzędach

może być jego długoterminowy trudny do zahamo-

wania wzrost, co może jeszcze bardziej zwolnić go-

spodarkę.

Mając na uwadze wymienione powyżej, zwracam

się z następującym pytaniem do Pana Ministra:

1.

Jakie środki zapobiegawcze posiada minister-

stwo, aby powstrzymać możliwy wzrost bezrobocia

spowodowany przez ograniczenia środków na akty-

wizację bezrobotnych?

2.

Czy ministerstwo posiada środki, które mogły-

by zostać przekazane jeszcze w tym roku do mini-

sterstwa pracy i urzędów pracy na realizację stażów,

dotacje dla bezrobotnych chcących otworzyć działal-

ność gospodarczą?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

(nr 21105)

do ministra gospodarki

w sprawie zwiększonej liczby

upadających firm

Z raportu opublikowanego przez sądy wynika, że

w Polsce od początku tego roku upadło już 581 przed-

siębiorstw, z czego w miesiącu lipcu aż 98, co jest

znacznie gorszym wynikiem niż w roku poprzednim.

168

Świadczy to o pogorszającej się sytuacji polskiej go-

spodarki.

Najwięcej upadłości odnotowano w sektorze bu-

dowlanym, co jest dodatkowo niepokojące, gdyż ak-

tualnie przeżywamy szczyt sezonu budowalnego.

Duży problem zauważalny jest też w dystrybucji,

bowiem od wielu kwartałów w jednym miesiącu nie

upadło tylu przedsiębiorców w tej sekcji.

Mimo iż wiele upadłych firm miało charakter re-

gionalny, to taka sytuacja może spowodować spadek

konkurencyjności wśród przedsiębiorców, a to może

dać efekt w postaci podwyżek cen świadczonych

usług i produktów, co z kolei odbije się na zwykłym

obywatelu, w którego zmiany na rynku mogą uderzyć

najbardziej.

Nie bez znaczenia pozostaje ten fakt na

sytuację budżetową państwa poprzez zmniejszenie

wpływów podatkowych.

Mając na uwadze wymienione powyżej, zwracam

sterstwo, aby powstrzymać falę upadłości firm?

2.

Czy ministerstwo opracowuje obecnie jakieś

programy zapewniające wsparcie dla firm znajdują-

cych się przejściowo w trudnej sytuacji finansowej,

np. obniżenie kosztów pochodnych płac dla pracow-

ników?

3.

Jak ministerstwo planuje wspierać nowe pod-

mioty na rynku przedsiębiorców, aby nie dopuścić do

ich szybkiego upadku?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

(nr 21106)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie złej kwalifikacji czynów karanych

pozbawieniem wolności

Kilka przekroczeń, za które można w Polsce trafić

do więźnia, budzi duże wątpliwości ze względu na małą

szkodliwość czynu, jakiego dopuścił się obywatel.

Jednym z takich wykroczeń jest jazda pociągiem

bez biletu, za które można trafić do więzienia na kil-

ka dni.

Kolejnymi są: stawienia się w sądzie pod

wpływem alkoholu, jazda na rowerze pod wpływem

alkoholu, kradzieże małej wartości.

Dodatkowo więźnia, który został skazany na

krótki okres, obowiązują takie same zasady przyjęcia

jak osadzonego na kilka lub kilkanaście lat.

Trzeba

ich przyjąć, wydać naczynia i sztućce, umieścić

w odpowiedniej celi, założyć akta, muszą być też

przebadani przez lekarza.

To generuje kolejne koszty,

których można byłoby uniknąć.

Gdyby za takie wykroczenia przyznawane były

grzywny, a nie kara pozbawienia wolności, udałoby

się znacznie odciążyć więzienia, gdzie utrzymanie

jednej osoby jest bardzo kosztowne, bo wynosi obec-

nie ok. 80 zł dziennie i obciąża bezpośrednio budżet

państwa.

Wiele tysięcy osób oczekuje na wykonanie

kary.

Mając na uwadze wymienione powyżej, zwracam

dokonywany jest przegląd przepisów w Kodeksie kar-

nym pod kątem racjonalności stosowania kary po-

zbawienia wolności we wszystkich przewidzianych

obecnie przepisach skutkujących nałożeniem jej za

ich przekroczenie?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

(nr 21107)

do ministra zdrowia

w sprawie jednoznacznej interpretacji

w stwardnieniu rozsianym po niepowodzeniu

Szanowny Panie Ministrze!

Na oficjalnej stronie

Ministerstwa Zdrowia www.dlapacjenta.mz.gov.pl

zostało umieszczone obwieszczenie ministra zdrowia

dowanych leków, środków spożywczych specjalnego

W załączniku do obwieszczenia ministra zdrowia

dowanych leków, środków spożywczych specjalnego

B.46 (str. 790): „Leczenie stwardnienia rozsianego

nego (ICD-10 G 35)”.

W pkt 6: Określenie czasu leczenia w programie

podano następujące informacje – ocenę skuteczności

leczenia przeprowadza się po każdych pełnych 12 mie-

siącach terapii.

U chorych odpowiadających na lecze-

nie po ocenie skuteczności terapie fingolimodem moż-

na przedłużać o kolejne 12 miesięcy.

Łączny czas le-

czenia pacjenta, lekami modyfikującymi przebieg

choroby, zależy od decyzji lekarza, nie może jednak

przekraczać 60 miesięcy.

169

Podobnie w pkt 12 odnośnie do leczenia natalizu-

mabem: Określenie czasu leczenia w programie – oce-

nę skuteczności leczenia przeprowadza się po każ-

dych pełnych 12 miesiącach terapii.

U chorych odpo-

wiadających na leczenie po ocenie skuteczności tera-

pie natalizumabem można przedłużać o kolejne

12 miesięcy.

Z uwagi na podwyższone ryzyko PML

lekarz specjalista i pacjent powinni ponownie po

2 latach indywidualnie rozważyć korzyści i ryzyko

leczenia produktem Tysabri.

Łączny czas leczenia

pacjenta lekami modyfikującymi przebieg choroby

czać 60 miesięcy.

Szanowny Panie Ministrze!

Stwardnienie rozsia-

ne to najczęstsza neurologiczna przyczyna niepełno-

sprawności młodych dorosłych.

W Polsce szacunkowo

żyje ok. 40 tys. chorych na SM (1 osoba chora na ok.

1000 obywateli).

Co druga osoba poruszająca się na

wózku inwalidzkim jest chora na SM.

Leczenie pozwala odzyskać funkcje utracone

w wyniku rzutu choroby oraz zwolnić rozwój choroby.

Właściwa terapia chorych na SM pozwala spełniać

się w ich najważniejszych wymiarach życia tak oso-

bistego, jak i społecznego.

Niestety Polska plasuje się wśród krajów europej-

skich na przedostatnim miejscu pod względem dostę-

pu do nowoczesnej terapii.

Stąd u wielu chorych na

SM pojawiła się istotna obawa odnośnie do załączni-

ka B.46 w dokładnej interpretacji łącznego czasu le-

czenia lekami immunomodulującymi.

Zatem pytm:

1.

Jeśli łączny czas leczenia pacjenta cierpiącego

na SM lekami modyfikującymi przebieg choroby nie

może przekraczać 60 miesięcy (czyli 5 lat), to czy pa-

cjent, który był leczony interferonem (lek immuno-

modulujący w I linii terapii SM) przez 5 lat (w Polsce

może być leczony tym lekiem maks. do 5 lat), w przy-

padku niepowodzenia lub kolejnego rzutu choroby

będzie mógł skorzystać z leków II linii terapii SM,

typu fingolimod lub natalizumab, czy też nie będzie

mógł (zgodnie z ww. załącznikiem B.46)?

2.

Interferon należy do tzw. leków immunomodu-

lujących w pierwszej linii terapii SM, czas jego lecze-

nia obecnie został wydłużony u pacjentów z SM

z trzech do pięciu lat.

Tymczasem na całym świecie

standardem jest, że stosuje się go dopóty, dopóki

przynosi pożądane efekty (są pacjenci, którzy są le-

czeni interferonami blisko 20 lat!).

Jeżeli pacjent od-

powiada na terapię i dobrze ją toleruje, to nie ma

wskazań medycznych, by ją zakończyć.

Jeżeli toleru-

je lek i odpowiada na niego klinicznie, to nie ma po-

wodu, by go też zmieniać.

Zatem czy Pan Minister

rozważa refundację na nieokreślony czas trwania

leczenia interferonem w zależności o efektów terapii?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg – Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

(nr 21108)

do ministra zdrowia

w sprawie zasadności i celowości likwidacji

Sanitarno-Epidemiologicznej

w Nowym Sączu

Interpelacja w sprawie zasadności i celowości li-

kwidacji Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Sta-

cji Sanitarno-Epidemiologicznej w Nowym Sączu

wykonującej czynności z zakresu ustawy z dnia 14 mar-

zlecone przez jednostki samorządu wojewódzkiego,

powiatowego i miejskiego, a także przez prywatne

podmioty gospodarcze na terenie powiatów: nowosą-

deckiego, limanowskiego, gorlickiego.

W związku z planami wojewody małopolskiego

pana Jerzego Millera związanymi z likwidacją Od-

działu Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sanitarno-

-Epidemiologicznej w Nowym Sączu obejmującej swo-

im działaniem teren powiatów: nowosądeckiego, li-

manowskiego, gorlickiego, zamieszkały na stałe

przez ok. 600 000 osób, oraz w związku z turystycz-

nym charakterem tego regionu, w którym corocznie

dodatkowo ok. 500 000 gości korzystających z szero-

kiego zaplecza turystycznego, prosimy Pana Ministra

o odpowiedź na poniżej postawione pytania:

1.

Jakie przesłanki ekonomiczne towarzyszą ewen-

tualnej decyzji o likwidacji sprawnie działającego Od-

działu Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sanitarno-

certyfikat Polskiego Centrum Akredytacji oraz dobrze

wyposażonego w sprzęt diagnostyczny?

Prosimy o szcze-

gółowe informacje o ewentualnych oszczędnościach

wynikających z poczynionych zmian, z uwzględnie-

niem wynikających z nich kosztów.

2.

Jakie kroki podjęto, aby – biorąc pod uwagę

turystyczny charakter regionu, dużą ilość kurortów

sanatoryjnych (Krynica-Zdrój, Muszyna, Piwniczna-

-Zdrój, Wysowa), punktów gastronomicznych oraz

międzynarodowe połączenie drogowe z południem

Europy – zapewnić bezpieczeństwo epidemiologicz-

no-sanitarne mieszkańcom, turystom i podróżnym

odwiedzającym ten region w przypadku likwidacji

Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sani-

tarno-Epidemiologicznej w Nowym Sączu?

Prosimy

o szczegółowe wyjaśnienia uwzględniające fakt, że

przy trudnym połączeniu drogowym pomiędzy regio-

nem objętym działaniem Oddziału Laboratoryjnego

Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w No-

wym Sączu a Krakowem czy Tarnowem często nie-

możliwe będzie zachowanie wymaganego czasu i wa-

runków transportu od chwili pobrania próbki do

momentu wykonania badań przy użyciu transportu

drogowego.

170

3.

Jak się ma ewentualna decyzja o likwidacji

przez wojewodę małopolskiego pana Jerzego Millera

Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sani-

tarno-Epidemiologicznej w Nowym Sączu do pisma

BI-70-52a/MKR/13, podpisanego przez podsekreta-

rza stanu pana Igora Radziewicza-Winnickiego, skie-

rowanego do marszałka Senatu pana Bogdana Boru-

sewicza, w którym to piśmie podsekretarz stanu na

ostatniej stronie tego pisma stwierdza: „W miejsco-

wościach turystyczno-wypoczynkowych prioryteto-

we jest nie tylko utrzymanie dotychczasowej bazy

laboratoryjnej, ale wręcz niezbędne jest rozszerzenie

działalności laboratoryjnej o badania mikrobiologicz-

ne żywności”.

Prosimy o szczegółowe wyjaśnienia

– kopia pisma w załączniku*

)

.

4.

Jakie działania będą podejmowane w celu za-

pewnienia zatrudnienia lub przekwalifikowania pra-

cownikom Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej

którzy przepracowali w tej jednostce okres ponad 30

lat (12 osób) lub od 10 do 29 lat (6 osób), wykazują się

wysokimi kwalifikacjami i przebytymi szkoleniami?

5.

Biorąc pod uwagę fakt, że ewentualne zlikwi-

dowanie Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Sta-

spowoduje niewątpliwe utrudnienia dla przedsiębior-

ców w branży turystycznej i gastronomicznej, co

może mieć bezpośrednie przełożenie na poziom

świadczonych przez nich usług, a w efekcie na sytu-

ację gospodarczą regionu zagrożonego wysokim bez-

robociem, jakie działania zapobiegające tym konse-

kwencjom zamierzają podejmować władze wojewódz-

kie w przypadku podjęcia decyzji o likwidacji tego

oddziału?

Posłowie Piotr Naimski

i Anna Paluch

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

(nr 21109)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie określenia stanowiska

Rzeczypospolitej Polskiej oraz planowanych

działań na forum Rady Praw Człowieka

Narodów Zjednoczonych w kwestii

przestrzegania praw człowieka

na terenie Tybetu

wiska Rzeczypospolitej Polskiej oraz planowanych

wieka przez Chińską Republikę Ludową na terenie

Tybetu.

Podczas zbliżającej się 17.

Sesji Powszechnego

Przeglądu Okresowego Rady Praw Człowieka Naro-

dów Zjednoczonych po raz drugi przeglądowi podle-

gać będzie sytuacja praw człowieka w Chińskiej Re-

publice Ludowej.

Na podstawie raportów międzyna-

rodowych organizacji pozarządowych, pośród wielu

zagadnień dotyczących sytuacji praw człowieka w ChRL,

w tym znaków pozytywnych zmian w niektórych ob-

szarach, od czasu pierwszego cyklu UPR w 2009 r.

sytuacja praw człowieka na terenach tybetańskich

uległa znaczącemu pogorszeniu.

Od marca 2009 r. ponad 120 Tybetańczyków pod-

paliło się w proteście przeciwko represyjnej chińskiej

polityce i dyskryminującemu podejściu, co skłoniło

wysokiego komisarza praw człowieka do zwrócenia

w listopadzie 2012 r. uwagi na „głęboko zakorzenio-

ną frustrację wywołaną sytuacją praw człowieka na

terenach tybetańskich”.

Według danych organizacji

pozarządowych dotychczas Chiny nie wywiązały

się lub odrzuciły wiele rekomendacji z pierwszego,

przeprowadzonego w 2009 r., cyklu UPR.

Ochrona praw mniejszości etnicznych w 2009 r.

ChRL oświadczyła że pracuje nad ochroną „praw re-

ligijnych, obywatelskich, ekonomicznych i politycz-

nych” mniejszości etnicznych i zobowiązała się do

realizacji ośmiu rekomendacji dotyczących polepsze-

nia dostępu Tybetańczyków jako mniejszości etnicz-

nej w Chinach do praw człowieka.

Od 2009 r.

Chiny

kontynuują umniejszanie, dyskryminację i narusze-

nia praw osób należących do mniejszości etnicznych

i narodowych, postrzegając ich wzmocnienie jako za-

grożenie dla integralności państwa.

Specyficzne

działania państwa wymierzone w konkretne regio-

ny (np. Tybetu, Xinjangu) powodują specyficzne dla

zamieszkujących te regiony mniejszości naruszenia

praw człowieka.

Wolność słowa i przekonań w 2009 r.

Chiny od-

rzuciły dwie rekomendacje dotyczące wolności wypo-

wiedzi.

Od 2009 r.

Chiny wzmogły kontrolę przepły-

wu informacji z i do Tybetu.

Tybetańczycy podej-

rzewani o krytyczne nastawienie do władz państwo-

wych są oskarżani o „separatyzm”, np. 18 czerwca

2012 r. sąd w prowincji Syczuan skazał tybetańskie-

go duchownego Yonten Gyatso na siedem lat więzie-

nia, oskarżając go o przekazywanie informacji na

nym organizacjom; 6 lipca 2013 r.

Ludowa Policja

Zbrojna ostrzelała Tybetańczyków pokojowo świętu-

jących urodziny dalajlamy, poważnie raniąc co naj-

mniej dziesięć osób.

Wolność religii i wyznania podczas pierwszego

cyklu UPR.

Chiny odrzuciły lub nie udzieliły odpo-

wiedzi na 4 rekomendacje dotyczące praw Tybe-

tańczyków związanych z wolnością wyznania i prak-

tykowania religii.

Od 2009 r.

Chiny zintensyfikowa-

ły środki kontroli nad instytucjami religijnymi *

)

171

w Tybecie, w tym obecność policji i wojska stacjonu-

jącego w buddyjskich klasztorach w celu monitorowa-

nia „reedukacji” mnichów i mniszek.

W styczniu

2012 r. setki osób świeckich powracających z nauk

buddyjskich w Indiach zostały arbitralnie aresztowa-

ne w Lhasie w celu „reedukacji”.

W 2012 r. Chiny

wprowadziły oficjalne zmiany w zarządzaniu klasz-

torami buddyjskimi na terenach tybetańskich, na

ich podstawie wszystkie, 1787 klasztorów w Tybetań-

skim Regionie Autonomicznym (TRA) będzie znaj-

dować się pod bezpośrednią kontrolą rządu, poza

TRA klasztory poddane zostały ściślejszej kontroli

rządowej.

Niezależność sądownictwa i brak sprawiedliwych

procesów w 2009 r.

Chiny odrzuciły rekomendację

dotyczącą „zapewnienia niezależności sądownictwa

i prawników”.

Od 2009 r. nasila się kontrola nad

prawnikami w Chinach.

Od 2008 r. setki uczestni-

ków tybetańskich protestów, jak i zwykłych ludzi

zostało zatrzymanych i uwięzionych niezależnie od

przepisów prawa, wiele oskarżonych osób praktycz-

nie nie miało dostępu do sprawiedliwego procesu.

Przymusowe przesiedlenia podczas pierwszego

cyklu UPR.

Chiny poparły rekomendacje związane

z dostępem do praw gospodarczych, społecznych i kul-

turalnych.

Jednak na przestrzeni ostatnich lat chiń-

skie władze w gwałtowny sposób przyspieszyły pro-

jekty przymusowego przesiedlania tybetańskich no-

madów i mieszkańców terenów wiejskich, prowadząc

do wysokiego ryzyka powstania naruszeń praw go-

spodarczych, społecznych i kulturalnych ponad jed-

nej trzeciej populacji tybetańskiej do końca 2014 r.

Chiny uzasadniają wprowadzanie różnych polityk

rozwojem gospodarczym i zwiększaniem dostępności

do zasobów oraz kontroli politycznej.

Obecnie Chiny

kontynuują politykę przesiedlania nomadów, naru-

szając ich prawa związane z ochroną zdrowia, dostę-

pem do edukacji, żywności, swobodą przemieszcza-

nia się i naruszając ich prawa kulturalne.

W związku z powyższymi informacjami zwracam

się do Pana Ministra o udzielenie wyjaśnień i odpo-

1.

Jak Polska ocenia implementację rekomenda-

cji zaakceptowanych przez Chiny w pierwszym cy-

klu UPR, w szczególności rekomendacji dotyczących

zapewnienia korzystania przez mniejszości etniczne

w Chinach z pełni praw, w tym praw kulturalnych?

2.

W jaki sposób podczas 17.

Sesji Okresowego Prze-

glądu Powszechnego Polska zamierza się odnieść do

braku realizacji przez rząd ChRL rekomendacji wyso-

kiej komisarz praw człowieka w sprawie ochrony praw

mniejszości tybetańskiej, w szczególności realizacji

przez rząd ChRL wezwania wysokiej komisarz do:

— uwolnienia osób zatrzymanych za korzystanie

z prawa do pokojowych zgromadzeń i wypowiedzi,

— umożliwienia dostępu niezależnych i bezstron -

nych obserwatorów w celu zbadania sytuacji na miej-

scu oraz zniesienia ograniczenia dostępu dla mediów

do terenów tybetańskich,

— umożliwienia dostępu 12 specjalnym sprawo -

zdawcom ds. praw człowieka, w tym specjalnemu

sprawozdawcy ds. wolności religii i przekonań?

3.

W jaki sposób Polska zamierza się odnieść do

realizacji rekomendacji specjalnego sprawozdawcy

ds. dostępu do żywności dotyczących wstrzymania

przymusowych przesiedleń koczowniczych pasterzy

z ich tradycyjnych ziem oraz przesiedlaniach in-

nych mieszkańców obszarów wiejskich?

4.

Czy i w jaki sposób Polska zamierza skorzystać

z przysługującego prawa do złożenia pisemnych py-

tań do Chin oraz zadawania pytań podczas interak-

tywnej sesji UPR?

5.

Mając na uwadze wcześniejsze odpowiedzi

MSZ na wnoszone interpelacje o tym, że Polska za-

mierza w aktywny sposób wykorzystywać fora i in-

strumenty międzynarodowe do podnoszenia kwestii

praw człowieka w Tybecie, fakt członkostwa Polski

w Radzie Praw Człowieka oraz sprawowania przez

przedstawiciela Polski funkcji przewodniczącego

Rady Praw Człowieka, udziału w Polski w trójce od-

powiadającej za proces przeglądu okresowego doty-

czącego ChRL, a także strategiczne partnerstwo po-

między Polską a ChRL: W jaki sposób Polska zamie-

rza wzmocnić głos państw wyznających podobne

wartości w celu ochrony praw człowieka w Chinach,

w szczególności mniejszości tybetańskiej?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

(nr 21110)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie spotkań parlamentarzystów

W ostatnich tygodniach zgłosiłem chęć nawiąza-

nia kontaktów z wałbrzyskimi szkołami szczebla

podstawowego, gimnazjalnego i ponadgimnazjalnego

oraz uczestnictwa, jako poseł Sejmu RP, w spotka-

niach z uczniami w ramach wychowania obywatel-

skiego (lub innych, uzgodnionych z dyrekcją szkół

formułach).

Inicjatywa ta poprzedzona była jedno-

znaczną deklaracją z mojej strony, że spotkania nie

będą zawierały żadnych elementów agitacji związa-

nej z przynależnością do partii politycznej.

Do mojej propozycji ustosunkowała się pani wice-

dyrektor Wydziału Nadzoru Pedagogicznego Kura-

torium Oświaty we Wrocławiu (stenogram wypowie-

dzi w załączniku)*

)

.

Przyznała co prawda, że takie

spotkania są możliwe, aczkolwiek obwarowała je

*

)

172

taką ilością warunków do spełnienia, że w praktyce

niezwykle trudno byłoby doprowadzić do spotkań po-

słów lub senatorów z młodzieżą.

W szczególności jed-

nym z postawionych przez nią warunków było uzy-

skanie zgody każdego rodzica dziecka, które miałoby

uczestniczyć w spotkaniu z parlamentarzystą.

Moim zdaniem brak jest jakichkolwiek przepisów,

które obligowałyby posła, senatora, przedstawiciela

rządu lub inne osoby publiczne do uzyskiwania for-

malnej zgody od rodziców każdego ucznia z klasy,

w której poseł lub senator miałby uczestniczyć

np. podczas lekcji wiedzy o społeczeństwie.

„Diagnoza społeczna 2013” przygotowana przez

prof. Janusza Czapińskiego wskazuje na bardzo małą

aktywność społeczeństwa polskiego w działalności

społecznej, uczestnictwie w organizacjach pozarządo-

wych, działalności samorządowej na najniższym

szczeblu (przykładowo: nikła frekwencja w wyborach

do rad osiedli).

Tych wszystkich przejawów społeczeń-

stwa obywatelskiego powinniśmy uczyć młode poko-

lenie Polaków już od poziomu szkoły podstawowej.

Dlatego z dużym zdumieniem przyjąłem wypowiedź

przedstawicielki Kuratorium Oświaty we Wrocławiu,

wypowiedź, którą można podsumować jednozdanio-

wo: spotkania parlamentarzystów z dziećmi i młodzie-

żą szkolną, aczkolwiek teoretycznie możliwe, nie są

przez kuratorium oceniane pozytywnie.

W związku z przytoczoną wypowiedzią pani wi-

cedyrektor Wydziału Nadzoru Pedagogicznego Ku-

ratorium Oświaty we Wrocławiu proszę o odpowiedź

na następujące pytania:

Jak ministerstwo ocenia inicjatywy posłów lub

senatorów uczestnictwa w spotkaniach z młodzieżą

szkolną np. w ramach zajęć wiedzy o społeczeństwie

lub w innych formach kontaktów – oczywiście z za-

strzeżeniem dotyczącym braku agitacji politycznej,

co jest uregulowane w § 2 art. 108 ustawy z dnia

Nr 21, poz. 112, z późn. zm.).

Jakie wymogi powinny być spełnione ze strony

biura poselskiego lub senatorskiego posła lub sena-

tora organizującego spotkanie oraz ze strony dyrek-

cji jednostki oświatowej wizytowanej przez posła lub

senatora?

Czy istnieją jakiekolwiek uregulowania prawne

nakładające obowiązek uzyskiwania zgody rodziców

wszystkich uczniów przed ewentualnym spotkaniem

z posłem lub senatorem (o takim obowiązku mówiła

pani wicedyrektor w swojej wypowiedzi)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Wincenty Elsner

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

(nr 21111)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie niepokojąco rosnącego wskaźnika

nastolatków narażonych na depresję

Szanowna Pani Minister!

Niepokojem napawają

informacje powtarzane w ostatnich tygodniach przez

ekspertów i ogólnopolskie media, mówiące, że coraz

większy procent uczniów w polskich szkołach boryka

się z zaburzeniami emocjonalnymi.

Wyniki badań

przeprowadzonych w roku 2007 pokazywały, że aż

50% 16-latków i 17-latków, licealistów ma zaburzenia

depresyjne, a w grupie uczniów szkół zawodowych

odsetek ten wynosił 65%.

Wyniki badań z roku 2010

pokazują, że spośród nastolatków do 18. roku życia

procent osób z zaburzeniami emocjonalnymi znacz-

nie się podniósł.

Z raportu dotyczącego realizacji „Narodowego

programu ochrony zdrowia psychicznego” wynika,

że Ministerstwo Edukacji Narodowej powinno zrobić

w ostatnich latach znacznie więcej w obszarze zadań

nałożonych w tej problematyce przez rząd.

Niepokoi

także fakt, że coraz więcej uczniów zgłasza się z prob-

lemami do poradni psychologiczno-pedagogicznych.

Przyrost uczniów zgłaszających się do tych placówek

widać na przykładzie takich miast jak Warszawa,

Kraków czy też Lublin.

Eksperci nawołują do rozsze-

rzania dostępu do specjalistów z dziedziny psychia-

trii dziecięcej.

Podobnie do specjalistów z poradni

psychologiczno-pedagogicznych omawiany problem

postrzegają policjanci.

Według statystyk policyjnych

próby samobójcze podjęło 373 osób do 19. roku życia;

w 177 przypadkach próba ta była skuteczna.

Wskaź-

nik ten wzrasta w ostatnim pięcioleciu w sposób zna-

czący.

Ponadto eksperci z Policji zwracają uwagę na

eskalację agresji panującej w polskich szkołach.

W 2012 r. na terenie szkół popełniono blisko 50% więcej

aktów agresji niż to miało miejsce 5 lat wcześniej.

Chcę wobec tego zapytać:

1.

W jaki sposób Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej zamierza efektywniej przystąpić do realizacji za-

dań nałożonych na resort przez rząd w ramach „Na-

rodowego programu ochrony zdrowia psychicznego”?

2.

Czy nauczyciele i dyrektorzy szkół według Pani

Minister są w wystarczający sposób przeszkoleni

z zakresu diagnozowania zachowań depresyjnych

wśród uczniów?

Czy nie należałoby przemyśleć kwe-

stii zredagowania wytycznych dla dyrektorów szkół

i nauczycieli, w jaki sposób odnawiać swoją wiedzę

z zakresu radzenia sobie z tego typu sytuacjami?

3.

Co według Pani Minister jest powodem zjawi-

ska, że w miarę upływu lat, gdy klasy w szkołach są

coraz mniej liczne, a nauczyciel powinien mieć więcej

czasu na pracę z uczniem potrzebującym konkretne-

go wsparcia, procent nastolatków dotkniętych depre-

sją wzrasta, zamiast się zmniejszać?

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

173

Interpelacja

(nr 21112)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie faktury za usługi sporządzonej

Szanowny Panie Ministrze!

W niedługim czasie

w sposób znaczący zmieni się sposób wyposażania

telekomunikacyjnych punktów obsługi klienta w meb-

le, ponieważ każdy z takich punktów będzie musiał

posiadać minimum jedno oznakowane stanowisko

przystosowane do obsługi niepełnosprawnego klien-

ta.

Takie wymagania wprowadzi odpowiednimi roz-

porządzeniami Ministerstwo Administracji i Cyfry-

zacji.

Każda z placówek mająca stanowiska do obsłu-

gi klienta musi posiadać co najmniej jeden ogólnodo-

stępny komputer przystosowany do potrzeb niepeł-

nosprawnych klientów z dysfunkcjami narządów

słuchu czy wzroku.

Taki sprzęt musi być podłączony

do Internetu i musi być wyposażony w kamerę inter-

netową i mikrofon.

Za pomocą tego sprzętu osoba

niepełnosprawna będzie mogła w czasie rzeczywi-

stym skorzystać z pomocy tłumacza języka migowe-

go.

Co ciekawe, oferta dostawców usług musi być

kompletna dla wszystkich klientów, a więc musi

w takiej ofercie znajdować się także urządzenie, któ-

re jest dedykowane osobom niepełnosprawnym.

Tu-

taj, przy szerokim wachlarzu ofert producenckich,

dopasowanie odpowiedniego urządzenia nie będzie

nastręczać trudności.

Problemem może być inna pro-

pozycja dotycząca tego, że osoba niepełnosprawna

może liczyć na otrzymanie umowy i później faktur,

które będą dla takiej osoby czytelne.

Tak więc

w przypadku osób niewidomych dokumenty te na ży-

czenie muszą być sporządzone w alfabecie Braille’a

albo powiększoną czcionką.

Ponadto placówki opera-

torów muszą mieć wejścia bez progów albo z udostęp-

nionym podjazdem dla wózków inwalidzkich, pra-

cownicy punktów obsługi będą zobligowani do skon-

figurowania telefonu do potrzeb niepełnosprawnego

użytkownika, budki telefoniczne operatora, jeśli ta-

kowe posiada, muszą być dostosowane do obsługi

przez niepełnosprawnych klientów, a karty telefo-

niczne mają mieć wypukłe oznaczenia dla osób nie-

widomych.

Chcę wobec tego zapytać:

1.

W jaki sposób operatorzy i dostawcy usług te-

lekomunikacyjnych opiniują proponowane przez

Pana Ministra zmiany?

2.

Czy proponowane zmiany mają dotyczyć tylko

punktów obsługi klienta należących do danego ope-

ratora?

Chodzi o tzw. salony i sklepy firmowe.

Czy

także tymi zmianami mają być objęci sprzedawcy

usług będący pośrednikami bądź autoryzowanymi

przedstawicielami?

Pytam o to, gdyż wielu pośredni-

ków posiada punkty obsługi klienta z jednym stano-

wiskiem znajdującym się na ograniczonej przestrze-

ni, nawet do tego stopnia, że wjechanie w takie miej-

sce wózkiem inwalidzkim jest rzeczą niemożliwą.

3.

Jak Pan Minister zapatruje się na postulat ope-

ratorów i dostawców usług, którzy uważają, że za

nałożenie konieczności spełnienia tych kosztownych

wymagań państwo powinno zaproponować wprowa-

dzenie jakichkolwiek narzędzi wsparcia dla tego sek-

tora, chociażby w postaci ulg podatkowych przy in-

westycjach dotyczących wdrożenia ułatwień dla osób

niepełnosprawnych?

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

Interpelacja

(nr 21113)

do ministra pracy i polityki społecznej

niepełnosprawnych w polskich instytucjach

Szanowny Panie Ministrze!

Z ustaleń kontroli

NIK wynika, że wprowadzone w 2011 r. rozwiązania

prawne mające na celu zwiększenie zatrudnienia

nie miały jak dotąd istotnego wpływu na wzrost licz-

by zatrudnionych osób niepełnosprawnych.

Działa-

nia dyrektorów generalnych odpowiedzialnych za

przygotowanie i przeprowadzanie naboru do pracy

w urzędach, będące generalnie zgodne z uregulowa-

niami ustawy zmieniającej, w większości jednostek

ograniczały się prawie wyłącznie do formalnego wy-

pełniania wymogów ustawowych.

Tymczasem zróż-

nicowanie poziomu wskaźnika w poszczególnych urzę-

dach wskazuje, że kluczowe znaczenie w tym procesie

ma inicjatywa kierownictw tych jednostek.

Dlatego,

zdaniem NIK, wdrażanie ww. rozwiązań powinno

być wsparte dodatkowymi działaniami urzędów o cha-

rakterze dobrych praktyk, których celem powinno

być wychodzenie naprzeciw potrzebom osób niepeł-

nosprawnych.

W opinii NIK, niezależnie od działań mających na

nych w administracji publicznej, urzędy powinny

w większym niż dotychczas stopniu korzystać z moż-

liwości zakupu usług lub produkcji u pracodawców,

którzy osiągają odpowiedni wskaźnik zatrudnienia

pracowników niepełnosprawnych (na podstawie art. 22

ustawy o rehabilitacji).

Jednocześnie NIK krytycznie

ocenia skuteczność rozwiązań w zakresie planowa-

nia wpłat na PFRON przez administrację rządową.

Wpłaty te mają charakter sankcyjny, a obowiązek ich

ponoszenia powinien zachęcać pracodawców do za-

trudniania osób niepełnosprawnych.

174

W przypadku administracji rządowej wpłaty są

finansowane ze środków budżetu państwa, nie sta-

nowią więc dolegliwości.

Wprawdzie od 2009 r. mini-

ster finansów wprowadził zasadę, że obowiązkowe

wpłaty na PFRON nie powinny być ujmowane w pro-

jekcie budżetu, a w ciągu roku powinny być finanso-

wane ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia,

pomniejszając w ten sposób fundusz płac, jednak me-

chanizm ten jest nieskuteczny, ponieważ fundusz

wynagrodzeń dysponentów jest corocznie powiększa-

ny przez Ministerstwo Finansów o wielkość odpowia-

dającą wysokości ponoszonych przez nich wpłat na

PFRON.

Chcę wobec tego zapytać:

Czy Pan Minister podziela opinię NIK, która su-

geruje, że aby poprawić sytuację w omawianym ob-

szarze aktywizacji zawodowej osób niepełnospraw-

nych w polskich instytucjach, należy wdrożyć nastę-

pujące działania:

— upowszechnianie informacji o preferencjach

dla osób niepełnosprawnych w procesach naboru do

urzędów administracji publicznej;

— nawiązanie współpracy z organizacjami niepeł -

nosprawnych oraz urzędami pracy;

— podnoszenie wiedzy pracowników odpowie -

dzialnych za rekrutację o możliwościach i korzyś-

ciach związanych z zatrudnieniem osób niepełno-

sprawnych;

— organizowanie staży dla osób niepełnospraw -

nych, a w szczególności studentów, umożliwiających

nabycie doświadczenia w pracy w administracji, któ-

re jest wymagane w większości naborów;

— wprowadzanie form świadczenia pracy przy -

jaznych dla osób niepełnosprawnych, jak np. tele-

praca?

Czy Pan Minister wyda w tej sprawie jakieś

zalecenia?

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

(nr 21114)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Wśród wielu narzędzi

wspierania osób pozostających bez zatrudnienia i ich

aktywizowania zawodowego na rynku pracy istnieje

takie narzędzie jak możliwość założenia spółdzielni

socjalnej bądź przystąpienie do już działającej spół-

dzielni.

Chociaż z roku na rok spółdzielni socjalnych

przybywa w naszym kraju, to wciąż nam daleko do

wskaźników krajów Europy Zachodniej.

Zdecydowa-

nie na plus należy ocenić to, co robi się w zakresie

zachęcania osób bezrobotnych do zakładania spół-

dzielni socjalnych w Polsce.

Podam przykład: w roku

2006 działało zaledwie 50 spółdzielni socjalnych, któ-

re zatrudniały łącznie ok. 250 osób.

Wskaźniki z ubie-

głego roku mówią już o 447 działających spółdziel-

niach.

Część z nich prowadzą osoby niepełnospraw-

ne.

Na przykładzie tych wskaźników widać, że wyko-

nano ogromną pracę w tym obszarze.

Jednak trzeba pamiętać, że w krajach Unii Euro-

pejskiej istnieje ponad 130 tys. spółdzielni socjalnych.

Pracuje w nich ponad 2,5 mln ludzi.

To pokazuje

nam, jak wiele można jeszcze zrobić, jak wiele osiąg-

nąć w procesie tworzenia sprawnie działających spół-

dzielni socjalnych w naszych realiach.

W dzisiejszych

czasach, nacechowanych dużą stopą bezrobocia, za-

łożenie spółdzielni socjalnych wydaje się racjonalną

i wartą rozważenia perspektywą.

Jednak wciąż zbyt

a ci, którzy wiedzą o tym, że przy pomocy lokalnych

samorządów mogą próbować założyć spółdzielnię so-

cjalną, często boją się niepewnej gospodarczo przy-

szłości.

Warto jednak rozważyć możliwość szerszej

promocji tej formy wspierania osób poszukujących

zatrudnienia, także w aspekcie nabywania i dosko-

nalenia przedsiębiorczości, która może być przydatna

w prowadzeniu spółdzielni albo innej działalności

gospodarczej przez osoby, które życiowe doświadcze-

nia przedsiębiorcy rozpoczną właśnie w spółdziel-

niach socjalnych.

Być może warto także już w szko-

łach w ramach zajęć ze specjalistami rynku pracy

mówić o możliwościach założenia w przyszłości spół-

dzielni socjalnej bądź przystąpienia do takiej spół-

dzielni.

Z mojej orientacji wynika, że w ramach szkolnych

zajęć z zakresu przygotowania zawodowego, które

dla swoich uczniów organizuje każda ambitna i do-

brze zarządzana szkoła, rzadko mówi się o takiej

możliwości aktywizacji na rynku pracy.

Także wśród

studentów różnych kierunków, którzy teoretycznie

bądź praktycznie powinni już wiedzieć więcej na te-

mat działalności różnych spółdzielni, m.in. studen-

ckich, poziom wiedzy na temat mechanizmów zakła-

dania i prowadzenia spółdzielni socjalnych też jest

dalece niezadowalający.

Chcę zatem zapytać:

nie rozważało, aby w perspektywie niedalekiej przy-

szłości wzmocnić promocję i przekaz informacyjny

na temat możliwości zakładania i prowadzania spół-

dzielni socjalnych przy pomocy istniejących narzędzi

wsparcia ze strony ministerstwa i samorządów?

wkrótce zwiększyć wachlarz instrumentów wsparcia

dla osób myślących o założeniu spółdzielni socjalnej

bądź zdolnych do założenia takiej spółdzielni?

Mam

tutaj na myśli chociażby odrębny portal informacyj-

ny poświęcony procesowi zakładania i działalności

spółdzielni socjalnych wraz z forum dyskusyjnym

175

użytkowników.

Myślę także o szerszej ofercie szkole-

niowej adresowanej do osób bezrobotnych, a zdeter-

minowanych, by podjąć pracę.

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

(nr 21115)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie spójności terytorialnej kraju

Szanowna Pani Minister!

Jednym z elementów

Strategii Rozwoju Kraju 2020 jest zwiększenie spój-

ności terytorialnej, a ważnym czynnikiem stymulu-

jącym wzrost gospodarczy jest odpowiadająca potrze-

bom i sprawna infrastruktura drogowa, rozumiana

przy tym jako katalizator uruchomienia różnych

możliwości i wykorzystania szans rozwojowych.

Dys-

charakteryzuje tendencja wzrostowa i wynika ona

bezpośrednio z szybszego wzrostu gospodarczego ge-

nerowanego przede wszystkim przez największe ob-

szary miejskie.

W Małopolsce głównym kreatorem

wzrostu zatrudnienia jest oczywiście dynamicznie

rozwijający się Kraków.

Tymczasem subregion sąde-

cki i Nowy Sącz, jak wskazuje omawiany dokument,

należy do ośmiu stosunkowo niewielkich obszarów

Polski, które mają bardzo zły (powyżej 120 minut

jazdy samochodem) dostęp czasowy do ośrodka wo-

jewódzkiego.

Oczywiście przez autostradę A4 i zjazd

w Brzesku trasę Nowy Sącz – Kraków można poko-

nać krócej niż w dwie godziny, ale nadal nie jest to

stan pożądany przez mieszkańców, turystów i przed-

siębiorców z naszego regionu.

Ważny jest tu również w przypadku Sądecczyzny

wspomniany w strategii kontekst wspierania obsza-

rów granicznych i współpracy transgranicznej (bar-

dzo zaawansowana jest budowa mostu granicznego

na Popradzie w Piwnicznej-Zdroju).

Przebudowa dro-

gi nr 75 jest więc w świetle Strategii Rozwoju Kraju

2020 bardzo ważnym narzędziem nie tylko zwiększa-

jącym spójność terytorialną – będzie również oddzia-

ływała na obszary przygraniczne, pomagając przeła-

mywać bariery rozwojowe i odblokować ich potencjał.

Planowane w ramach polityki regionalnej działania

służące zapewnieniu odpowiedniego potencjału trans-

portowego mają poprawić dostęp do ośrodków inno-

wacji, centrów nauki i wiedzy oraz rynków pracy,

edukacji, opieki medycznej itp., wspomagając jedno-

cześnie efekt rozprzestrzeniania się innowacji na ob-

szary peryferyjne oraz przeciwdziałając procesom

marginalizacji.

Kolejną kwestią, jeśli chodzi o dostępność trans-

portową Nowego Sącza i całego subregionu sądeckie-

go, jest budowa linii kolejowej Kraków – Podłęże,

która nie tylko poprawiłaby dostępność komunika-

cyjną Małopolski, ale również otworzyła korytarz

transportowy na południe Europy.

Potrzeba budowy

linii jest zawarta w strategii województwa małopol-

skiego i w kontrakcie terytorialnym dla Małopolski,

a dzięki zaangażowaniu wielu osób linia ta została

ujęta na mapach sieci TEN-T załączonych do projek-

ropejskiej sieci transportowej.

Na budowie europej-

skiego korytarza kolejowego bardzo zależy również

Słowacji, która chce tą trasą wozić rudy do hut

w Koszycach.

Szlak kolejowy Kraków – Podłęże był

największą budową kolejową w UE.

Kiedy Strategia Rozwoju Kraju 2020 powstawała,

nieznany był jeszcze kształt i wysokość dofinansowa-

nia z UE na najbliższe 6 lat.

Teraz wiemy już na ten

temat bardzo wiele.

Chcę więc zapytać Panią Mini-

ster: Czy te osiem obszarów, które mają najgorszy

dostęp, jeśli chodzi o czas przejazdu do ośrodków wo-

jewódzkich, będzie potraktowane w perspektywie

2014–2020 priorytetowo, jeśli chodzi o inwestycje

drogowe?

Chcę również zapytać: Czy wypracowywa-

ne jest może wspólnie z Ministerstwem Transportu,

we porozumienie w tej kwestii?

Pytam o to nie tylko

w imieniu Sądecczyzny, ale również innych obszarów

i miast mających najmniej korzystny dostęp do stolic

województw jak Nowy Targ, Sanok, Żywiec, Suwałki,

Kłodzko czy Jelenia Góra.

Na koniec proszę o odpowiedź na pytanie: Jak

Pani Minister widzi rolę linii kolejowej Kraków

– Podłęże w kontekście spójności terytorialnej kraju,

ale również połączenia z południem Europy i szanse

jej realizacji w perspektywie finansowej 2014–2020,

biorąc również pod uwagę partnerstwo publiczno-

-prywatne?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

(nr 21116)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie nowej perspektywy finansowej UE

na lata 2014–2020, z uwzględnieniem sytuacji

mikro-, małych i średnich przedsiębiorców

Szanowna Pani Minister!

Na podstawie art. 20

176

społecznym, zwracam się do Pani Minister o określe-

nie kryteriów dających szanse mikro-, małym i śred-

nim przedsiębiorstwom w nowej perspektywie finan-

sowej Unii Europejskiej na lata 2014–2020.

Uzasadnienie: Poziom zmitologizowania wsparcia

unijnego i „funduszy europejskich” utrudnia jasną

i precyzyjną dyskusję o tym, czym jest wsparcie unij-

ne i czym są fundusze, i jakie są ich pozytywne, jak

i negatywne następstwa wobec naszego życia spo-

łecznego.

Dochodzi do tego jeszcze język, jakim zwy-

kło się opisywać sprawy dotyczące funduszy europej-

skich, język, który jest klasyczną technokratyczną

nowomową, daleką od normalnego polskiego języka

literackiego, ale także od języka prawnego, co umoż-

liwia zabagnianie pewnych pojęć i ukrywanie nieko-

rzystnych dla naszego życia społecznego sytuacji.

Do takich wrażeń dojść można, czytając umiesz-

czony na stronach Ministerstwa Rozwoju Regional-

nego dokument – załącznik nr 1 zatytułowany „Pro-

gramowanie perspektywy finansowej 2014–2020.

Uwarunkowania strategiczne”.

Sprzeciw powinna

wzbudzić już sama nazwa „programowanie”, zakła-

dająca, że oto życie społeczne, które jest głównym

odniesieniem i przeznaczeniem dla perspektywy fi-

nansowej, jest tym samym, co świat komputerów,

i że życie społeczne można zaprogramować metodą

zero-jedynkową, jaką stosuje się przy programowa-

niu.

Gdyby to była prawda, komputery już dawno

zastąpiłyby ludzi.

Używanie niezrozumiałych słów w tym dokumen-

cie ujawnia się już na str. 4: „Zgodnie z zasadą dodat-

kowości wsparcie unijne nie może zastępować inwe-

stycji krajowych, lecz powinno być kołem zamacho-

wym zmian strukturalnych, generować efekt dźwig-

ni, tak aby przyczyniało się do jednoczesnego zwięk-

szenia zaangażowania finansowego sektora prywat-

nego w realizację celów unijnych.

Biorąc powyższe

pod uwagę, należy liczyć się z koniecznością podej-

mowania trudnych decyzji politycznych nt. obszarów

interwencji czy sposobu ich wspierania – nie wszyst-

kie potrzeby inwestycyjne w naszym kraju będą mo-

gły być zaspokojone poprzez fundusze WRS”.

Według mnie uważny czytelnik zastanowi się, czy

wsparcie unijne ma być kołem zamachowym, czy jed-

nak ma tylko generować efekt dźwigni, bo to są dwa

bardzo odmienne pojęcia.

Koło zamachowe to jest

coś, co napędza całą maszynę i coś, bez czego maszy-

na nie ruszy i nie zaskoczy.

Natomiast dźwignia jest

czymś, co ułatwia pracę i sprawia, że do jej wykona-

nia potrzeba mniej energii czy pracowników.

Inny

uważny czytelnik może dopatrzeć się w tym bełkotu.

Jednakże najbardziej niepokojące jest zdanie ostat-

nie z cytowanego fragmentu: „(...) nie wszystkie po-

trzeby inwestycyjne w naszym kraju będą mogły być

zaspokojone poprzez fundusze WRS” (wspólnych ram

strategicznych).

Co to mianowicie oznacza?

Że Unia

Europejska przewiduje, że pewne potrzeby inwesty-

cyjne Polski nie zasługują na wsparcie.

Krytycy Unii

Europejskiej w takiej chwili słusznie mogą podnieść,

że może właśnie o to chodziło w integracji z Unią

Europejską, że kraje zachodniej Europy pozbyły się

konkurencji np. polskich stoczni, bo może wydatki

na stocznie są tymi potrzebami inwestycyjnymi, któ-

re nie będą mogły być zaspokojone poprzez fundusze

WRS.

Polska nie może przeznaczać środków na two-

rzenie bardziej ekologicznych metod pozyskiwania

energii z węgla kamiennego, którego mamy pod do-

statkiem, bo powinna więcej środków poświęcać na

energię uzyskiwaną np. z wiatru, choć nikt nie pa-

trzy, że np. Dania ma znakomite warunki geograficz-

ne i klimatyczne do pozyskiwania takiej energii,

a Polska niestety nie.

W tym wszystkim wychodzi właśnie to zbyt duże

zmitologizowanie wsparcia unijnego oraz brak reali-

zmu co do oceny roli funduszy europejskich.

Należy

pamiętać, że nie jest to przesył jednostronny, to zna-

czy że Unia Europejska jest darczyńcą, a Polacy be-

neficjentem tego wsparcia, bo gros z tych pieniędzy

to zwracana Polsce składka członkowska do Unii

Europejskiej.

Nadto należy zwrócić uwagę na pewien

mechanizm, zwykle omijany bądź ukrywany przy

rozmowach o funduszach.

Mianowicie chodzi tu o wy-

sokość własnych środków angażowanych w poszcze-

gólne projekty.

Są to zazwyczaj bardzo różne wyso-

kości własnego zaangażowania.

Starając się jednak

jakoś zobrazować sytuację, załóżmy, że przedsiębior-

ca chce wybudować w jakiejś gminie mały zakład

produkcyjny dający zatrudnienie 100 osobom, gmina

jest odpowiednia dla tej produkcji, wszystkie warun-

ki są spełnione.

Przedsiębiorca rozgląda się za wspar-

ciem z funduszy europejskich, lecz akurat na jego

obszarze realizowane są projekty wyłącznie tury-

styczne i miejscowy wójt planuje właśnie rewitaliza-

cję rynku w swojej miejscowości.

Nasz przedsiębiorca

puka do różnych instytucji, mówi: wesprzyjcie mój

projekt, to będzie mała fabryczka obuwia, i dam pra-

cę 100 ludziom, wszak ludzie zawsze będą w butach

chodzić.

Instytucje pozostają niewzruszone.

Sięgają

po nowomowę i mówią przedsiębiorcy: zgodnie z wy-

tyczną 1567 Rady Unii, przyjętymi narodowymi stra-

tegicznymi ramami operacyjnymi oraz regionalnym

programem operacyjnym obecnie działamy w sferze

10.5 oraz 3.45, a pański projekt nie mieści się w tych

ramach, w związku z czym musi czekać na nową per-

spektywę finansową.

Przedsiębiorca, nic z tego nie

rozumiejąc, mówi: Ale ja chcę gdzieś zainwestować

swoje środki.

Mój dziadek był szewcem, ojciec był

szewcem i ja też znam się na produkcji butów i uwa-

żam, że ludzie zawsze będą w butach chodzić.

Urzęd-

nicy litują się nad nim i mówią: Wie pan, te buty to

jednak w naszej nastawionej na turystykę gminie to

nie najlepszy pomysł, ale jakby pan na przykład za-

inwestował to w budowę na naszym zrewitalizowa-

nym rynku takiej europejskiej kwiaciarni z możli-

wością przesyłania kwiatów na każdy koniec świa-

ta...

Na to pan spokojnie otrzyma wsparcie z progra-

mu rozwoju przedsiębiorczości etc.

I nasz przedsię-

biorca ładuje środki w kwiaciarnię, która jest ładna

i pachnąca, lecz w przeciwieństwie do fabryczki bu-

177

tów daje zatrudnienie 4 osobom.

(Lecz w dobie glo-

balizacji zawsze te buty można przywieźć z Chin,

a nie wyprodukować w Polsce.)

Unia Europejska daje

te środki na europejską kwiaciarnię, co by uzasadnić

władowanie wcześniejszych środków w rewitalizację

rynku – urzędnicy mają argument, właśnie dlatego

naprawiliśmy rynek, aby mogła powstać na nim taka

ładna kwiaciarnia, której na pewno nie byłoby wcześ-

niej, gdy rynek był brzydki i zaniedbany.

Nietrudno

jest sobie dalej wyobrazić, że zrewitalizowanym ryn-

kiem nie rozwiązaliśmy problemu bezrobocia w gmi-

nie, bo jedyna różnica jest taka, że teraz bezrobotni

mogą się przechadzać po ładnym rynku.

A jeśli tylko

europejskie projekty skończą się dla przedsiębiorcy

kwiaciarza, to będzie on zmuszony zamknąć swój in-

teres.

Nie przez to, że bezrobotni nie mają zwyczaju

wręczania sobie kwiatów czy przesyłania ich do ro-

dzin szukających pracy poza Polską na krańcach

Proszę zobaczyć, że oto przedsiębiorca, który dys-

ponował kapitałem przykładowo 100 000 zł i chciał

przeznaczyć go na założenie fabryki obuwia, decydu-

je się na uzyskanie wsparcia unijnego w wysokości

przykładowo 250 000 zł i razem te 350 000 zł topią

w kwiaciarni, która nie będzie mogła utrzymać się

na rynku.

Eurooptymista powie, że do naszej gospo-

darki napłynęły 250 000 zł unijnych.

Według mnie

należy stwierdzić, że straciliśmy 100 000 zł, które

mogły pójść na stworzenie konkretnych miejsc pracy.

Po prostu pieniądze europejskie okazały się tymi,

które związały ileś tam sum z rynku krajowego, któ-

re mogły być lepiej zainwestowane.

Nasz przedsiębiorca za kilka lat znów przyjdzie

do urzędników naszych, już z pewnością europej-

skich, i zapyta, jak to się stało, że go od takiego po-

mysłu odciągnięto i teraz on nie ma co zrobić z kwia-

ciarnią.

Sprytny i rezolutny w czytaniu różnych pro-

gramów i strategii europejskich urzędnik odpowie,

że teraz są takie czasy, że człowiek musi się ciągle

uczyć (strategia stałego uczenia się – aż można zapy-

tać, czy to dotyczy tylko Polski i Polaków, bo jeśli

z rodziny bankierskiej czy przemysłowej, to już nie

musi się uczyć, zmieniać zawodu w czasie życia i może

być tym bankierem czy przemysłowcem przez całe

życie) i niech się nasz przedsiębiorca nie przejmuje,

że mu nie wyszło z kwiaciarnią, bo teraz jest kolejna

runda naborów na projekty i teraz będą potrzebni

naszej gospodarce wykwalifikowani sprzedawcy chiń-

skich butów.

Pani Minister!

Im więcej czytam o tym, że Unia

Europejska dba jedynie o nasz rozwój, nasze szczęś-

cie i bogactwo, tym bardziej o ten rozwój, szczęście

i bogactwo się obawiam.

Obawiam się, aby nie speł-

niło się staropolskie powiedzenie „Dobrymi chęciami

piekło wybrukowane”.

Dotyczy to zwłaszcza nowej

2014–2020.

Z uzyskiwanych przeze mnie informacji

wynika, że zwiększy się próg własnego wkładu dla

uzyskania wsparcia europejskiego.

Nadto że na ma-

łych i średnich przedsiębiorców zostaną nałożone

wymogi prezentowania nowych rozwiązań czy ulep-

szeń (system B+R – badania i rozwój), aby mogli oni

uzyskać dofinansowanie europejskie.

Uznać należy, że takie działania, nieszkodliwe

w sferze propagandowej, mogą okazać się zabójcze

dla naszych przedsiębiorców, którzy nie będą w sta-

nie zabezpieczyć sobie takich środków własnych, z któ-

rymi mogliby się starać o wsparcie unijne.

Nadto

będą działali w takich sektorach gospodarczych, w któ-

rych ciężko będzie o jakiś wynalazek w sposób rewo-

lucyjny ułatwiający produkcję czy zmniejszający

koszty.

Jako przykład można tu podać – revenons

à nos moutons – szewca: metoda szycia butów, jeżeli

nie są to buty fabrycznie robione, jest taka sama, a zmia-

nie ulega jedynie moda, do której dobry szewc zawsze

się dostosuje.

Najważniejsze jest zaś, żeby uszyć do-

bre buty.

Tym samym szewc zostanie pozbawiony

funduszy, które będą wspierać jakieś „kosmiczne”

projekty nieprzekładające się na codzienne życie Po-

laków, na ich szczęście i dobrobyt.

w trybie interpelacji poselskiej o przedłożenie odpo-

wiedzi na następujące pytania:

się o fundusze europejskie wyodrębnieni mali i średni

przedsiębiorcy zajmujący się produkcją przynoszącą

największą wartość dodaną od małych i średnich przed-

siębiorców zajmujących się już tylko usługami, których

wartość dodana będzie zdecydowanie niższa?

2.

W jaki sposób zabezpieczy się przed możliwościa-

mi fałszowania przez przedsiębiorców działających

w sferze usług realnej wagi ich wartości dodanej?

3.

W jaki sposób oceniane będą projekty ze sfery

B+R?

W jaki sposób zostaniemy zabezpieczeni przed

projektami brzmiącymi „bardzo poważnie” i mający-

mi „kosmiczne” aspiracje, jednak nieprzedkładają-

cymi się na realne potrzeby społeczeństwa, niedo-

stępnymi ze względów finansowych czy też niereal-

nymi z obiektywnych przyczyn?

4.

Co z przedsiębiorcami pracującymi w branżach

niewymagających wprowadzania innowacyjnych me-

tod, lecz wymagających znacznego dofinansowania,

będących niezwykle użytecznymi dla społeczeństwa?

5.

Co w sytuacjach, gdy przedsiębiorca, np. pie-

karz, będzie chciał uciec od metod wypieku chleba

wprowadzonych w XX w. na rzecz dawniejszych me-

tod, bardziej ekologicznych – czy taka osoba będzie

mogła liczyć na wsparcie z programów B+R?

Czy jego

pomysł ma szanse znaleźć dofinansowanie z zakresu

innowacyjnej gospodarki?

zjach, jakie Pani Minister podjęła w przedmiotowej

sprawie.

Z wyrazami szacunku

Suchedniów, dnia 20 września 2013 r.

178

Interpelacja

(nr 21117)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie stanowiska wobec upomnień

wysyłanych przez Pocztę Polską w związku

z abonamentem RTV

Ministra w sprawie tysięcy osób dostających z Pocz-

ty Polskiej wezwania w sprawie zaległego abonamen-

tu.

Z informacji medialnych – już ponad 28 tys. osób

otrzymało wezwanie do zapłacenia zaległego abona-

mentu radiowo-telewizyjnego.

Panuje ogólna dezorien-

tacja wśród społeczeństwa, gdyż nawet emeryci zo-

stali wezwani do zapłaty abonamentu.

Do mojego biura poselskiego zgłasza się mnóstwo

osób z tym problemem, przytaczając słowa premiera

Donalda Tuska z 2008 r., iż: „Abonament radiowo-

-telewizyjny jest archaicznym sposobem finansowa-

nia mediów publicznych, haraczem ściąganym z lu-

dzi, dlatego rząd będzie zabiegał o poparcie prezy-

denta i opozycji dla jego zniesienia”.

Poczta Polska

domaga się zapłaty zaległego abonamentu, a w mojej

ocenie jednak nie są to działania zgodne z prawem.

Od 2009 r.

Poczta Polska jest spółką prawa handlo-

wego i nie może wydawać tytułów wykonawczych.

Poza tym według mnie nie jest to prawidłowa droga

postępowania administracyjnego.

1.

Na jakiej podstawie Poczta Polska wysyła do

obywateli wezwanie do zapłaty abonamentu radiowo-

-telewizyjnego z groźbą postępowania komorniczego?

2.

Co Pan Minister zamierza zrobić w sprawie

uregulowania ściągania abonamentu radiowo-tele-

wizyjnego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Gos

Kielce, dnia 20 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21118)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stosowania ustawy o opiece

w zakresie opieki żłobkowej

Zgodnie z wyżej wymienioną ustawą żłobek samo-

rządowy jest jednostką budżetową, której wydatki

i dochody są objęte budżetem gminy, a zasady prowa-

dzenia przez niego gospodarki finansowej określają

odrębne przepisy prawa jednostek budżetowych.

Koszty realizacji zadań żłobka finansowane są częś-

ciowo z odpłatności rodziców, pozostałe koszty pokry-

wa gmina, zasady te ustala rada gminy stosowną

uchwałą.

Panie Ministrze, co w przypadku gdy gmina pro-

wadzi żłobek, jest on jedyny w całym powiecie, zgła-

szają się do niego rodzice dzieci z innych gmin powia-

tu z prośbą o przyjęcie?

1.

Czy przyjmując dziecko z innej gminy, gmina

prowadząca żłobek ma prawo żądać od gminy, w któ-

rej dziecko mieszka, zwrotu pełnego kosztu utrzyma-

nia tego dziecka?

2.

Czy gmina ma obowiązek pokrywać koszty po-

bytu dziecka w żłobku na terenie innej gminy, jeżeli

nie zapewnia w obrębie swojej gminy opieki nad

dziećmi do lat 3 zgodnie z ustawą?

3.

Czy rada gminy, która prowadzi żłobek, może

podjąć uchwałę, że przyjmuje dzieci spoza gminy za

określoną odpłatnością?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 20 września 2013 r.

Interpelacja

(nr 21119)

do ministra spraw wewnętrznych

dożywotniego zakazu stadionowego

stadionach podczas meczów piłkarskich, który mimo

wielu działań podejmowanych w celu jego wyelimi-

nowania nadal pozostaje nierozwiązany.

Jak wiemy, w ramach organizacji mistrzostw

Euro 2012 w naszym kraju opracowano pakiet ustaw

mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa pod-

czas masowych imprez sportowych.

W związku z tym

w listopadzie 2011 r. weszły najważniejsze zmiany,

które dotyczyły m.in. rozszerzenia zakresu obowią-

zywania zakazu klubowego, wprowadziły możliwość

orzekania obowiązku stawiennictwa w czasie trwa-

nia imprezy w jednostce Policji lub miejscu wskaza-

nym przez właściwego komendanta Policji, wprowa-

dziły prawo wojewody do natychmiastowego prze-

rwania imprezy masowej, gdy jej dalszy przebieg

ny te nie wprowadziły dożywotniego zakazu stadio-

nowego, mimo iż kwestia ta była rozważana w kon-

179

tekście przytoczonych przeze mnie zmian – w szcze-

cydywą.

W związku z powtarzającymi się aktami chuligań-

stwa na polskich stadionach chciałbym zapytać o kwe-

stię dożywotniego zakazu stadionowego.

Uprzejmie

w celu wprowadzenia dożywotniego zakazu stadio-

nowego?

poprawy bezpieczeństwa na stadionach?

3.

Jakie są statystyki odnośnie do stadionowych

przestępstw – ich ilość rośnie czy maleje?

4.

Jakie kary najczęściej orzekane są w stosunku

do stadionowych chuliganów?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

(nr 21120)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie nadzoru nad działaniem Policji

w kontekście planów

likwidacji komisariatów

w powiecie warszawskim zachodnim

Na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu zwra-

jącej dla mieszkańców powiatu warszawskiego za-

chodniego sprawie planowanej likwidacji komisaria-

tów w Izabelinie oraz Lesznie.

Szczególnie zdumiewający i oburzający jest fakt,

że społeczeństwo lokalne dowiaduje się o zamiarach

ograniczenia liczby komisariatów, a zatem o ograni-

czonej dostępności do Policji w terenie, tzw. pocztą

pantoflową, w sierpniu 2013 r.

Dopiero 12 września

Zachodniego sprawa ta została oficjalnie przedsta-

wiona przez przedstawiciela Policji, ale stało się to

wyłącznie z inicjatywy zaniepokojonych planami Po-

licji radnych, którzy wcześniej nieoficjalnie dowie-

dzieli się o sprawie.

Na posiedzenie rady zaproszony

został komendant powiatowy Policji mł. insp.

Walde-

mar Perdion.

Przedstawił on statystyki policyjne za

ostatnie 8 miesięcy, lecz ani słowem nie wspomniał

o likwidacji komisariatów.

Dopiero gdy jeden z rad-

nych Prawa i Sprawiedliwości zapytał wprost, czy

placówki policyjne w Izabelinie i Lesznie przewidzia-

ne są do likwidacji, komendant potwierdził takie za-

miary.

Podczas ponadgodzinnej debaty radni bardzo

krytycznie ustosunkowali się do projektu „restruk-

turyzacji” Policji w powiecie, która jest niczym in-

nym jak „zwijaniem” państwa polskiego w terenie,

co, o zgrozo, dzieje się niemalże na rogatkach stolicy.

Co istotne z punktu widzenia niniejszej interpe-

lacji, na większość konkretnych pytań zadawanych

przez radnych komendant powiatowy Policji nie po-

trafił lub nie chciał odpowiedzieć.

Na pytanie jednej

z radnych, czy plany likwidacji komisariatów są de-

cyzją polityczną narzuconą odgórnie, odpowiedział,

budząc powszechną wesołość, iż jest to jego projekt

autorski.

Dodał również, iż traktuje ten projekt jako

swojego rodzaju eksperyment i jeśli się nie powiedzie,

to powróci do starego sposobu funkcjonowania.

Trudno jednak uwierzyć w te wyjaśnienia, gdyż mł.

insp.

Waldemar Perdion jest komendantem powiato-

wym Policji zaledwie od 3 miesięcy, z czego trzy ty-

godnie spędził na urlopie.

Czyżby 2 miesiące były

wystarczającym okresem, by w sposób dogłębny

i profesjonalny zapoznać się z problemami bezpie-

czeństwa w powiecie i jeszcze napisać dobry program

naprawczy?

Wątpię.

Nie mam najmniejszych złudzeń,

iż działania komendanta wpisują się w logikę funk-

cjonowania rządu premiera Donalda Tuska, który

prowadzi stopniową dekonstrukcję państwa skutku-

jącą postępującym paraliżem instytucji spełniających

funkcje publiczne.

Informuję Pana Ministra, że zbulwersowani pla-

nami Policji mieszkańcy powiatu warszawskiego za-

chodniego masowo ruszyli do akcji obrony komisa-

riatów w Izabelinie i Lesznie, zbierając podpisy prze-

ciw usunięciu placówek Policji z tych miejscowości,

które są przecież siedzibami gmin.

Z mojej wiedzy

wynika, że odpowiednie działania w obronie komisa-

riatów podejmują także wójtowie Izabelina i Leszna.

Wójt Izabelina zwraca uwagę, że gmina znacząco do-

finansowuje lokalną Policję, głównie poprzez pomoc

w zakupie radiowozu i utrzymaniu budynku komisa-

riatu.

Wójt planuje także przeniesienie obecnego ko-

misariatu do nowego budynku.

Plany te były uzgad-

niane z poprzednim komendantem powiatowym

i były przedstawione nowemu szefowi Policji w po-

wiecie warszawskim zachodnim.

Z moich informacji wynika, że komendant powia-

towy Policji nie uzasadnił swoich decyzji podwład-

nym komendantom komisariatów przeznaczonych do

bie mundurowej, jaką jest Policja państwowa, podko-

mendny musi podporządkować się rozkazom przeło-

żonych, to jednak przekazanie uzasadnienia do po-

dejmowanych decyzji byłoby wskazane ze względu na

potrzebę właściwej komunikacji komendantów komi-

sariatów z mieszkańcami gmin, w których placówki

Policji mają być likwidowane.

Widać, że w tym zakre-

sie poważnie szwankuje, tak, wydawałoby się, ele-

mentarna w pracy Policji komunikacja tej służby

z obywatelami.

Kolejnym bulwersującym aspektem planowanej

likwidacji komisariatów jest fakt, że statystyka poli-

cyjna w zakresie przestępczości w latach poprzedza-

jących powstanie komisariatu w Izabelinie zawiera

dane podważające zasadność likwidacji komisariatu

180

Policji w Izabelinie.

Przytoczę kilka liczb z tych biu-

letynów.

Komisariat Policji w Izabelinie powstał

w roku 1995.

W roku 1999 został przemianowany na

zwykły posterunek, by w 2005 r. z powrotem odzy-

skać rangę komisariatu.

Wówczas komendantem zo-

stał nadkomisarz Jan Wasiak.

Jeśli chodzi o najcięż-

sze przestępstwa, takie jak kradzieże i rozboje z wła-

maniem, to w roku 2005 było ich 47, a w 2012 r. tylko

22, czyli o ponad 50% mniej.

Należy jeszcze dodać, że

ta poprawa jest szczególnie wymowna wobec tego, że

znacząco wzrosła liczba mieszkańców w tym okresie.

W roku 2005 było ogółem 259 przestępstw i wykro-

czeń na terenie podległym komisariatowi w Izabeli-

nie, a wykrywalność wynosiła zaledwie 51,9%.

W roku 2012 przestępstw i wykroczeń było 205 (mimo

większej liczby mieszkańców), a wykrywalność wzro-

sła do 73,8% i była największa w powiecie (średnia

dla całego powiatu w 2012 r. wyniosła 53%).

Należy

również nadmienić, iż izabelińska Policja prowadzi

rocznie od 6 do 10 spraw związanych z poszukiwa-

niem osób zaginionych w Puszczy Kampinoskiej.

Ak-

cje te nie zakończyłyby się powodzeniem, gdyby nie

perfekcyjna znajomość terenu przez miejscowych

funkcjonariuszy.

Komisariat w Izabelinie uzyskał

również bardzo wysokie oceny od prokuratury.

Wnio-

ski o ukaranie są przygotowywane w sposób zapew-

niający uzyskanie 100% wyroków skazujących.

Poli-

cjanci z Izabelina znają te dane i czują się ukarani za

dobrą pracę.

Bo, jak twierdzi komendant powiatowy

mł. insp.

Waldemar Perdion, skoro przestępczość jest

mała, to komisariat należy zlikwidować.

Jest to po-

stępowanie antymotywacyjne, jeśli chodzi o kadry

policyjne, i kompletnie nie uwzględnia społecznego

aspektu poczucia bezpieczeństwa.

Komendant po-

wiatowy pewnie nie wie, że w gminie Izabelin są dwie

duże szkoły o łącznej liczbie uczniów przekraczającej

1000 dzieci.

Są też dwa przedszkola samorządowe

i kilka placówek niepublicznych, jest również kluczo-

wy w skali całego kraju zakład dla osób niewidomych

w Laskach.

Gmina Izabelin jest gminą turystyczną,

co wiąże się z tym, iż często przebywa na jej terenie

wiele osób przyjezdnych, co sprzyja działaniom prze-

stępczym.

Wobec powyższych faktów zwracam się do Pana

Ministra o poinformowanie mnie, ile i które komisa-

riaty i posterunki policyjne zostały przeznaczone do

likwidacji na terenie wszystkich komend powiato-

wych w gminach podwarszawskich objętych nadzo-

rem komendy stołecznej.

Proszę również o odpowiedź

i rozsądne likwidowanie placówek Policji w gminach,

w których za sprawą licznych inwestycji stale wzra-

sta liczba mieszkańców?

I kolejna kwestia: Czy jako

zwierzchnik polskiej Policji uważa Pan Minister za

właściwe z punktu widzenia utrzymania motywacji

policjantów do właściwej służby, że w „nagrodę” za

solidną pracę na terenie podległym (o czym świadczą

statystyki) funkcjonariusze dowiadują się, że ich ko-

misariat jest likwidowany?

Z uwagi na wagę podniesionych problemów proszę

o niezwłoczną odpowiedź na moją interpelację.

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

(nr 21121)

do ministra obrony narodowej

w sprawie zaniechań kierowanej

przez Janusza Noska Służby Kontrwywiadu

Wojskowego w wykryciu afery korupcyjnej

na ochronę jednostek wojskowych

W związku z informacjami o wykryciu przez Po-

licję gigantycznej afery korupcyjnej przy wielomilio-

nowych przetargach na ochronę jednostek wojsko-

wych oraz mając na względzie fakt, iż:

— każdy przetarg w wojsku podlega osłonie SKW,

— w każdej jednostce wojskowej powinien być ofi -

cer obiektowy SKW,

— w każdej jednostce wojskowej SKW powinno

posiadać osobowe źródła informacji,

— każda firma ubiegająca się o kontrakt dla woj -

ska musi otrzymać od SKW poświadczenie bezpie-

czeństwa przemysłowego,

— każdy pracownik wojska czy żołnierz zajmują -

cy się przetargami musi przejść przeprowadzane

przez SKW postępowanie sprawdzające, w toku któ-

rego musi ujawnić m.in., gdzie pracują członkowie

jego rodziny i cały majątek

proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące py-

1.

Czy Pan Minister wdrożył już postępowanie

wyjaśniające, którego celem będzie ustalenie, dlacze-

go SKW pomimo posiadania pełnej wiedzy o firmach

i osobach biorących udział w przestępczym procede-

rze nie powiadomiło o nim organów ścigania?

2.

Czy Pan Minister zlecił ustalenie, czy osoby

pełniące służbę w SKW lub udzielające jej pomocy

nie były zaangażowane w tuszowanie przestępczego

procederu?

3.

Czy Pan Minister zlecił wdrożenie kontrolnych

postępowań sprawdzających wobec osób i podmiotów,

którym SKW wydało poświadczenia bezpieczeństwa,

a które są uwikłane w korupcyjny proceder?

4.

Jakie konsekwencje poniesie Janusz Nosek za

brak działań w opisanej sprawie?

Czy planowane

jest wszczęcie wobec niego postępowania dyscypli-

narnego?

W związku z faktem, iż jak wynika z ujawnionych

informacji SKW nie podjęło żadnych rzeczywistych

działań w celu wykrycia i zneutralizowania korup-

cyjnych działań w polskiej armii, toczące się postę-

powanie, a tym samym nie bierze udziału w toczą-

181

cym się postępowaniu, nie ma przeciwskazań, aby

Pan Minister udzielił pełnej i wyczerpującej odpowie-

dzi na powyższe pytania.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

(nr 21122)

do ministra obrony narodowej

w sprawie niegospodarności

w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

Mając na uwadze fakt, iż przez minione pięć lat

szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego Janusz No-

sek nie wypowiadał się dla mediów i każdorazowo

odsyłał osoby zainteresowane uzyskaniem jakichkol-

wiek informacji do rzecznika prasowego Minister-

stwa Obrony Narodowej, oraz wyznaczenie w ostat-

nim czasie oficer Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego podpułkownik Katarzyny Koniecpolskiej-Wrób-

lewskiej na stanowisko odpowiadające zakresem

obowiązków rzecznikowi prasowemu SKW, proszę

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Skoro szef SKW Janusz Nosek został zobowią-

zany przez Pana Ministra do szukania oszczędności

w budżecie służby, to dlaczego mając do dyspozycji

– jak sam podaje na stronie http://www.skw.gov.pl/

kontakt.htm – rzecznika prasowego MON oraz De-

partament Prasowo-Informacyjny MON, podjął de-

cyzję o wydatkowaniu minimum 120 000 zł rocznie

na uposażenie osoby mającej spełniać funkcję rzecz-

nika prasowego SKW, nawet niebędącej funkcjona-

riuszem tej służby?

2.

Na jaki okres podpułkownik Katarzyna Koniec-

polska-Wróblewska została oddelegowana z Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego do SKW?

3.

Na jakie stanowisko – zgodnie z porozumieniem

w sprawie oddelegowania – została oddelegowana do

SKW podpułkownik Katarzyna Koniecpolska-Wrób-

lewska, z jakim zakresem obowiązków?

4.

Jakie stanowisko oraz jaki zakres obowiązków

otrzymała faktycznie w SKW podpułkownik Kata-

rzyna Koniecpolska-Wróblewska?

5.

Jakie działania zamierza podjąć Pan Minister

w związku z niegospodarnością, jakiej dopuścił się

Janusz Nosek?

Dotyczy ona zarówno stworzenia i ob-

sadzenia stanowiska o kompetencjach, które wyko-

nuje już szereg innych osób (i to za darmo z punktu

widzenia budżetu SKW), ale i bezpodstawnego i bez-

prawnego oddelegowania podpułkownik Katarzyny

Koniecpolskiej-Wróblewskiej do SKW.

Zgodnie z art. 56

ust. 2 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariusza, gdy

jest to uzasadnione realizacją zadań ABW, za jego

zgodą można oddelegować do wykonywania zadań

służbowych poza agencją po przeniesieniu go do dys-

pozycji szefa ABW.

Dodatkowo na mocy § 2 rozporzą-

dzenia prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lutego

funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego do wykonywania zadań poza agencją wykony-

wanie w podmiocie, do którego nastąpiło oddelego-

wanie, zadań służbowych przez oddelegowanego

funkcjonariusza ABW polega na wykonywaniu obo-

wiązków w ramach zadań określonych w ustawie

wnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

Powyższe prze-

pisy jasno regulują podstawy oddelegowania z ABW

do SKW i wykluczają możliwość oddelegowania pod-

pułkownik Katarzyny Koniecpolskiej-Wróblewskiej

na stanowisko rzecznika prasowego SKW.

Mając na względzie wagę i skalę wskazanych w ni-

niejszej interpelacji nieprawidłowości, proszę o szcze-

gółową i konstruktywną odpowiedź na każde z zada-

nych przeze mnie pytań.

Powyższe kwestie były także

przedmiotem mojego wystąpienia do prokuratora ge-

neralnego oraz Najwyższej Izby Kontroli.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

(nr 21123)

do ministra obrony narodowej

w sprawie wystąpienia szefa Służby

Kontrwywiadu Wojskowego Janusza Noska

w programie telewizyjnym

W związku z wystąpieniem w wyemitowanym

w programie telewizyjnym podległego Panu szefa

SKW Janusza Noska proszę o udzielenie informacji,

czy Pan Minister udzielił zgody na ww. wystąpienie.

Z uwagi na fakt, iż wystąpienia telewizyjne nie

mieszczą się w ustawowych zadaniach SKW opisa-

nych w art. 5 ustawy o SKW i SWW, proszę,

w przypadku wydania zgody na przedmiotowe wy-

stąpienie, o poinformowanie, jaka była podstawa

prawna i faktyczna wyrażonej zgody.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

182

Interpelacja

(nr 21124)

do ministra obrony narodowej

telewizyjnym dowódcy zmiany SKW

W związku z wystąpieniem w wyemitowanym na

antenie programie osoby przedstawionej przez pro-

wadzących jako anonimowy oficer SKW, którą był

dowódca zmiany SKW w ramach PKW Afganistan,

proszę o odpowiedź na następujące pytania:

GROM i SKW akcji przekazania przez talibów po-

rwanej afgańskiej parlamentarzystki, posłanki, ww.

oficer przyjechał do Polski i udzielił wypowiedzi dla

telewizji?

2.

Czy Pan Minister został poinformowany przez

szefa SKW Janusza Noska, iż ww. oficer zamierza

nawiązać rzekomo anonimowe kontakty z dzienni-

karzami telewizji w celu promowania swojego prze-

łożonego oraz przekazania im informacji na temat

działań SKW w Afganistanie?

3.

Czy przyjętą w nadzorowanych przez Pana Mi-

nistra służbach specjalnych praktyką są „anonimo-

we” spotkania oficerów operacyjnych z dziennikarza-

mi w celu ukształtowania ich przekazu według włas-

nych potrzeb (w tym przypadku wytworzenia wraże-

nia, że SKW odegrała jakąkolwiek rolę w przekaza-

niu afgańskiej parlamentarzystki wypuszczonej

przez talibów po zapłaceniu przez rodzinę okupu)?

4.

Czy ww. oficer otrzymał zgodę szefa SKW Ja-

nusza Noska na wystąpienie w telewizji?

5.

Kto skontaktował ww. oficera z dziennikarzami

telewizji?

Czy zrobił to Janusz Nosek, czy też kontakt

miał charakter operacyjny?

6.

Jeśli kontakt SKW z dziennikarzami telewizji

miał charakter operacyjny, to czy Janusz Nosek uzy-

skał wymaganą dla takiej operacji zgodę (art. 41 ust. 3

Wojskowego)?

7.

Czy w SKW wszczęto postępowanie wyjaśnia-

jące, którego celem miałoby być ustalenie tożsamości

oficera SKW, który ujawnił dziennikarzom telewizji

informacje o pracy SKW na terenie Afganistanu?

8.

Czy wobec ww. oficera prowadzone jest postę-

powanie dyscyplinarne w związku z ujawnieniem

dziennikarzom telewizji informacji o pracy SKW na

terenie Afganistanu?

9.

Czy wobec ww. oficera prowadzone jest kontrol-

ne postępowanie sprawdzające w związku z ujawnie-

niem dziennikarzom telewizji informacji o pracy

10.

Czy po udzieleniu wywiadu dla telewizji ww.

oficer otrzymał jakąkolwiek premię lub nagrodę?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Odpowiedź

podsekretarza stanu

posłów Marzeny Okła-Drewnowicz

i Cezarego Grabarczyka

– Skarżysko-Kamienna

(15355)

terpelację poseł Marzeny Okła-Drewnowicz i posła

Cezarego Grabarczyka w sprawie czasowego wyłą-

dzią Kaliską a Dębicą na odcinku Tomaszów Mazo-

wiecki – Skarżysko-Kamienna przedstawiam poniż-

sze informacje.

Jednym z najważniejszych problemów polskich

przejazdu),

— ceny połączeń alternatywnych,

wadzono.

W wyniku weryfikacji planów zarządcy

infrastruktury linia kolejowa nr 25 Łódź Kaliska

– Dębica na odcinku Tomaszów Mazowiecki – Skar-

żysko-Kamienna nie zostanie wyłączona z eksploa-

tacji.

Analiza przeprowadzona na zlecenie PKP PLK

SA nie wykazała, aby linia ta na odcinku Tomaszów

Mazowiecki – Skarżysko-Kamienna była dochodowa.

Mając jednak na uwadze pominięcie w przedmiotowej

analizie między innymi kwestii ewentualnych od-

szkodowań dla przedsiębiorstw, z którymi zawarto

umowy dzierżawy infrastruktury, spółka została zo-

bowiązana do jej uzupełnienia.

Równocześnie należy zaznaczyć, że włączenie li-

nii nr 25 do propozycji rozszerzenia sieci TEN-T nie

wynika z realizacji projektu kolei dużych prędkości,

lecz z potrzeby stworzenia kompleksowej sieci dedy-

kowanej głównie przewozom towarowym zapewnia-

jącej połączenia z kolejowym przejściem granicznym

w Medyce.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

184

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

na trasie Medyka – Chałupki Medyckie (16914)

terpelację posła Piotra Tomańskiego w sprawie likwi-

przedstawiam poniższe informacje.

Jednym z najważniejszych problemów polskich

spodarczych, co do zasady, ograniczeń nie wprowadzo-

no.

W wyniku weryfikacji planów zarządcy infrastruk-

tury linia kolejowa nr 121 Medyka – Chałupki Medy-

ckie oraz linia kolejowa nr 124 Medyka – Chałupki

Medyckie (Sz) nie zostaną wyłączone z eksploatacji.

Analiza przeprowadzona na zlecenie PKP PLK

były dochodowe.

Mając jednak na uwadze pominięcie

w przedmiotowej analizie m.in. kwestii ewentual-

nych odszkodowań dla przedsiębiorstw, z którymi

została zobowiązana do jej uzupełnienia.

Jednocześ-

nie spółka zastrzegła, iż szczegółowe dane dotyczące

kosztów i przychodów poszczególnych linii stanowią

tajemnicę przedsiębiorcy i nie mogą być udostępnia-

ne bez zgody spółki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

Odpowiedź

posła Marka Łapińskiego

w sprawie zagrożenia wywiązania się Polski

dotyczących zgodności aglomeracji

z dyrektywą 91/271/EWG (17090)

Przekazuję odpowiedź na pismo z sierpnia 2013 r.,

znak: SPS-023-17090/13, przy którym przekazano

interpelację posła RP pana Marka Łapińskiego z dnia

nym dotyczących zgodności aglomeracji z dyrektywą

91/271/EWG.

Dyrektywa Rady 91/271/EWG dotycząca oczysz-

czania ścieków komunalnych jest jednym z głównych

instrumentów unijnej polityki wodnej.

Jej celem jest

ochrona środowiska przed niekorzystnym wpływem

185

zrzutów ścieków komunalnych z obszarów zabudo-

wanych oraz ulegających biodegradacji ścieków prze-

mysłowych z sektora rolno-spożywczego (np. zakła-

dów przetwórstwa mleka, zakładów przemysłu mięs-

nego, browarów itp.).

Dyrektywa ta narzuca wymóg

odpowiedniego zbierania ścieków oraz reguluje ich

zrzuty, poprzez określenie minimalnego stopnia

oczyszczania ścieków, jaki należy zapewnić, a także

ustalenie maksymalnych dopuszczalnych wartości

emisji głównych zanieczyszczeń.

Pełne wykonanie

dyrektywy stanowi warunek wstępny osiągnięcia ce-

lów środowiskowych określonych w ramowej dyrek-

tywie wodnej i dyrektywie ramowej w sprawie stra-

tegii morskiej.

Wykonanie tej dyrektywy stanowi wyzwanie, prze-

de wszystkim z powodu aspektów związanych z finan-

sowaniem i planowaniem głównych inwestycji w in-

frastrukturę wodno-ściekową.

Niski poziom wykona-

nia dyrektywy może prowadzić do zanieczyszczenia

rzek i jezior substancjami organicznymi, a także do

akumulacji nadmiernych ładunków składników od-

żywczych mających wpływ zwłaszcza na jeziora, wody

przybrzeżne i morskie, które są szczególnie wrażliwe.

Zanieczyszczenie ściekami może również przy-

spieszać utratę różnorodności biologicznej oraz obni-

żać jakość zasobów wody pitnej lub wody w kąpieli-

skach, stwarzając zagrożenie dla zdrowia publiczne-

go.

Może ono również pociągać za sobą negatywne

konsekwencje dla niektórych sektorów gospodarki,

np. turystyki lub sektora hodowli ryb, skorupiaków,

mięczaków i innych bezkręgowców wodnych.

1.

Jakie inwestycje planowane są w aglomeracji

Trzebnica PLDO028 do zrealizowania do roku 2015

w celu wywiązania się Polski z zapisów przyjętych

meracji z dyrektywą 91/271/EWG?

Proszę podać za-

kres prac, ich koszt, czas realizacji, stopień zaawan-

sowania, sposób finansowania oraz jakich miejsco-

wości aglomeracji Trzebnica PLDO028 one dotyczą,

jaki będzie ich efekt?

Proszę także o wyjaśnienie, czy

kanalizacja ogólnospławna funkcjonująca na więk-

szości obszaru m.

Trzebnica, w ten sposób doprowa-

dzone są ścieki do oczyszczalni, spełnia wymogi dy-

rektywy 91/271/EWG.

Aglomeracja Trzebnica PLDO028 posiada oczysz-

czalnię ścieków spełniającą postanowienia dyrekty-

wy Rady 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania ście-

ków komunalnych oraz sieć kanalizacyjną zapewnia-

jącą wymagany poziom obsługi.

Wobec powyższego

aglomeracja Trzebnica nie planuje już działań zwią-

zanych z rozbudową oczyszczalni ścieków komunal-

nych i budową sieci kanalizacyjnej do 2015 r.

Szcze-

gółowe dane dotyczące aglomeracji Trzebnica za rok

2012 zostały przedstawione w załączniku.

2.

Jakie inwestycje powinny być zaplanowane

w aglomeracji Oborniki Śląskie PLDO063 do zreali-

cych zgodności aglomeracji z dyrektywą 91/271/EWG?

Aglomeracja Oborniki Śląskie PLDO063 posiada

oczyszczalnię ścieków spełniającą postanowienia dy-

rektywy Rady 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania

ścieków komunalnych oraz sieć kanalizacyjną zapew-

niającą wymagany poziom obsługi.

Jednakże aglomeracja Oborniki Śląskie planuje

w terminie do końca 2015 r. przeprowadzić moderni-

zację oczyszczalni ścieków przy ulicy II Armii WP.

Szczegółowe dane dotyczące aglomeracji Oborniki Ślą-

3.

Jakie inwestycje powinny być zaplanowane

w aglomeracji Skokowa PLDO131N do zrealizowania

Aglomeracja Skokowa PLDO131N pierwotnie pla-

nowała budowę nowej oczyszczalni ścieków, jednak

z informacji przekazanych przez Krajowy Zarząd Go-

spodarki Wodnej wynika, że obecnie aglomeracja ta

nie planuje budowy oczyszczalni ścieków oraz nie

zamierza realizować postanowień dyrektywy Rady

nalnych.

Szczegółowe dane dotyczące aglomeracji Sko-

Powyższe dane odzwierciedlają faktyczne potrze-

by wybranych gmin wg stanu na koniec 2012 r.

In-

formacje te zostały pozyskane bezpośrednio od sa-

morządów za pośrednictwem Urzędu Marszałkow-

skiego Województwa Dolnośląskiego.

Na potrzeby

planistyczne związane z „Krajowym programem

oczyszczania ścieków komunalnych” nie są przeka-

zywane dane bardzo szczegółowe – dotyczące prze-

biegu procesu inwestycyjnego, poszczególnych miej-

scowości objętych etapowaniem w procesie budowy

sieci kanalizacyjnej czy też opisem uzyskiwanych

w nich efektów, o jakich jest mowa w interpelacji.

Takie dane można pozyskać wyłącznie bezpośrednio

od zainteresowanych aglomeracji.

Realizacja „Krajowego programu oczyszczania

ścieków komunalnych” (KPOŚK) wchodzi w końco-

wą fazę wykonania, a wypełnienie zadań inwestycyj-

nych wymaga pełnego zaangażowania się wszystkich

stron procesu.

Gminy, przystępując do KPOŚK, zo-

bowiązały się do 2015 r. zrealizować inwestycje z za-

kresu gospodarki ściekowej na terenach aglomeracji,

co wiąże się z koniecznością zapewnienia funduszy

na wykonanie tych inwestycji.

Nieprawidłowa reali-

zacja tych przedsięwzięć, a co za tym idzie – niewy-

wiązanie się z wymogów dyrektywy Rady 91/271/EWG

dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, może

spowodować wstrzymanie dofinansowania poszcze-

gólnych projektów przez Komisję Europejską oraz

nałożenie na Polskę kar finansowych.

Z analizy obecnego projektu IV AKPOŚK wynika,

że pomimo zrealizowania wszystkich inwestycji za-

planowanych przez aglomeracje w 2015 r. wymagania

dyrektywy wypełni zaledwie 530 aglomeracji gene-

rujących tylko 37,3% RLM.

Sytuacja taka jest nieza-

dowalająca i wskazuje na potrzebę sprawnego i szyb-

kiego przeprowadzenia weryfikacji obszarów aglome-

186

racji i ich planów inwestycyjnych.

Proces ten wyma-

ga organizacji na poziomie wojewódzkim.

Dlatego też

przyjęto koncepcję dotyczącą cyklicznych spotkań

z zainteresowanymi stronami, w tym z samorząda-

mi, które odbędą się w poszczególnych urzędach mar-

szałkowskich.

Biorąc jednak pod uwagę krótki termin na zwe-

ryfikowanie aglomeracji, zorganizowanych będzie

sześć spotkań o charakterze ogólnoregionalnym, w któ-

rych uczestniczyć będą przedstawiciele: urzędów

marszałkowskich, urzędów wojewódzkich, RZGW,

WFOŚiGW oraz zainteresowanych samorządów.

Pod-

czas tych spotkań zostaną przeprowadzone warszta-

ty dotyczące sposobu zmiany i tworzenia aglomeracji,

tak aby aglomeracje i ich plany inwestycyjne były

zgodne z dyrektywą.

Warsztaty te odbędą się we

wrześniu br. w Krakowie, Poznaniu, Lublinie, War-

szawie, Wrocławiu, i Toruniu.

Załącznik – patrz str. 187.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

posła Przemysława Wiplera

w sprawie dostępu do Internetu

ma z dnia 23 lipca 2013 r. (sygn.

SPS-023-17210p/13)

dotyczącego ponownego wystąpienia posła na Sejm

wiam następujące informacje.

Komendant główny Policji decyzją nr 217 z dnia

21 maja 2013 r. powołał pełnomocnika komendanta

głównego Policji do spraw wdrażania i optymalizacji

systemów informacyjnych.

Do zadań tego pełnomoc-

nika należy m.in. koordynowanie działań Policji

w zakresie wdrażania i optymalizacji scentralizowa-

nych systemów informacyjnych, udział w pracach

nad założeniami do projektów aktów prawnych sta-

nowiących podstawę funkcjonowania systemów in-

formacyjnych, przygotowanie rekomendacji w zakre-

sie organizacji wdrożeń i optymalizacji systemów

informacyjnych, bieżące informowanie komendanta

głównego Policji o zagrożeniach związanych z funk-

cjonowaniem systemów informacyjnych oraz repre-

zentowanie komendanta głównego Policji w obszarze

wielkoskalowych systemów informatycznych.

Pragnę ponownie wskazać, że wymagania doty-

czące rozdzielenia dostępu do sieci Internet, tj. sieci

Centralnego Węzła Internetowego Komendy Głównej

Policji (SCWI KGP) od policyjnej sieci transmisji da-

nych (SPSTD), wynikają z ustawy z dnia 5 sierpnia

poz. 1228), rozporządzenia prezesa Rady Ministrów

magań bezpieczeństwa teleinformatycznego (Dz. U.

Nr 159, poz. 948), a także z wydanych przez Depar-

tament Bezpieczeństwa Teleinformatycznego Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego w 2011 r. zaleceń w za-

kresie bezpieczeństwa teleinformatycznego.

Z informacji przekazanych prze Komendę Główną

Policji wynika, że Biuro Łączności i Informatyki

KGP sukcesywnie podnosi poziom zabezpieczeń in-

frastruktury ww. sieci informatycznych.

Zostało za-

kupione oprogramowanie ochronne zabezpieczające

stanowiska robocze, które pracują w sieci CWI KGP.

Uruchomiono szereg modułów kontrolujących ruch

przechodzący przez systemy zabezpieczające punkt

styku z siecią Internet.

Planowane jest dalsze migro-

wanie dotychczasowych sieci intranetowych KWP/

KMP/KPP/KP do sieci CWI KGP.

Ponadto zidentyfikowano potrzebę zakupu dodat-

kowych rozwiązań chroniących przed atakami DDoS

(distributed denial of service), jak również uznano,

że wskazane jest uruchomienie usługi katalogowej

dla stanowisk dostępowych.

Planowana jest także

ocena rozwiązań DLP (data leak/leakage/loss protec-

tion/prevention), tj. ochrony przed wyciekiem infor-

macji w postaci elektronicznej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że nadzór nad

działaniami mającymi na celu wydzielenie niejawnej

części systemów policyjnych sprawuje Komenda

Główna Policji.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(18569)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

posła Jana Szyszki z dnia 1 sierpnia 2013 r. o udzie-

187

Rok

1

.

A

g

l

o

m

e

r

c

j

a

, d

a

n

e p

o

d

s

t

2

.

S

y

s

t

e

m

y k

a

n

a

l

i

z

c

i z

b

i

o

r

c

j

L.p.

I_d aglomeracji

nazwa aglomeracji

powiat

woj.

region wodny

dorzecze

gmina wiodąca w aglomeracji

gminy w aglomeracji

nr rozporządzenia (uchwały) ustanawiającego aglomerację

RLM aglomeracji zgodnie z rozporządzeniem (uchwałą) ustanawiającym

aglomerację

s

t

a

n

n

a k

o

n

i

c r

o

k

u

s

p

r

aw

o

z

d

aw

c

z

e

g

o

s

t

a

n n

a k

o

n

i

u s

p

r

a

w

o

długość sieci kanalizacyjnej zmodernizowanej w roku sprawozdawczym

[km]

przyrost liczby mieszkańców rzeczywistych korzystających z usług

kanalizacyjnych w wyniku wybudowania sieci kanalizacyjnej w roku

sprawozdawczym

R

L

M k

o

r

z

y

s

j

ą

y

c

z

s

i

e

ci

k

a

na

l

iz

a

c

y

j

n

e

% RLM korzystających z sieci kanalizacyjnej [% RLM]

jaki przewiduje się% skanalizowania aglomeracji w 2015 r [%]

i

l

o

ś

ć s

u

c

h

e

j m

a

s

y o

s

a

d

ó

w p

o

w

s

j

h n

a

o

c

z

y

s

z

a

l

i w

r

a

z z

e s

p

o

s

b

m z

a

g

o

s

p

s

a

du

liczba rzeczywistych mieszkańców w aglomeracji

liczba mieszkańców korzystających z systemu kanalizacyjnego

liczba mieszkańców obsługiwanych przez tabor asenizacyjny

długość sieci kanalizacyjnej

sanitarnej w aglomeracji

długość sieci kanalizacyjnej

ogólnospławnej w aglomeracji

długość sieci kanalizacyjnej ogó-

łem (sanitarnej i ogólnospławnej)

w aglomeracji

długość kanalizacji deszczowej w aglomeracji [km]

RLM mieszkańców [RLM]

RLM przemysłu [RLM]

RLM osób czasowo przebywających w aglomeracji [RLM]

stosowane w rolnictwie [Mg/rok]

[Mg/rok]

przekształcone termicznie [Mg/rok]

składowane na składowiskach odpadów [Mg/rok]

magazynowane czasowo na terenie oczyszczalni [Mg/rok]

[Mg/rok]

przeznaczone na inne cele

ogółem [km]

w tym sieci grawitacyjnej [km]

ogółem [km]

ilość [Mg/rok]

sposób zagospodarowania

2012

27

PLDO028

Trzebnica

trzebnicki

DO

SO

Odra

Trzebnica

Trzebnica

Nr 7 z dn.

04.11.2005 r.,

Dz. Urz.

Woj.

Doln.

Nr 234

poz. 3632

25400

15544

13150

2394

8,4

6,6

29,5

29,5

37,9

36,1

0

0,1

0

13150

1876

321

60,4

60,4

535,8

0

0

0

0

0

0

2012

59

PLDO063

Oborniki Śląskie

trzebnicki

DO

SO

Odra

Oborniki Śląskie

Oborniki Śląskie

Nr 4 z dn.

04.08.2005 r.,

Dz. Urz.

Woj.

Doln.

Nr 151

poz. 2968

10400

11564

9146

2418

11

3

26,4

26,4

37,4

29,4

0

0

0

9058

6

0

87,15

90

2012

PLDO063

Oborniki

Śląskie

DO

0

0

0

0

549

0

0

-

2012

PLDO063

Oborniki

Śląskie

10

0

-

2012

132

PLDO131N

Skokowa

trzebnicki

DO

SO

Odra

Prusice

Prusice

Nr 3 z dn.

30.06.2005 r.,

Dz. Urz.

Woj.

Doln.

Nr 125

poz. 2568

2500

1953

0

1908

0

0

0

0

0

0

20

-

188

lenie dodatkowych wyjaśnień do stanowiska przed-

stawionego w odpowiedzi na interpelację z dnia

25 maja 2013 r. złożoną w przedmiocie działalności

noc w Gdańsku, przekazane wraz z pismem wice-

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, uprzej-

mie przedstawiam, co następuje.

Po analizie argumentacji przedstawionej przez

pana posła podtrzymuję w całości stanowisko zawar-

te w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r., nr DSO-II-071-33/13.

W szczególności pragnę zauważyć, że do chwili obec-

nej żadnej zmianie nie uległy przepisy Kodeksu po-

stępowania karnego regulujące przedmiotową mate-

rię, a przedstawiony stan prawny odnośnie do usta-

wowych uprawnień ministra sprawiedliwości w za-

kresie sprawowanego nadzoru administracyjnego

nad działalnością administracyjną sądów powszech-

nych zachowuje w dalszym ciągu swoją aktualność.

Jakkolwiek osobiste zainteresowanie pana posła po-

stępowaniem toczącym się przed wskazanym powy-

zumiałe, o tyle poruszone w interpelacji wątki pozo-

stające na podstawie przepisów art. 41b § 1 i 2 usta-

w sferze właściwości prezesa Sądu Okręgowego

w Gdańsku zostały przez ten organ również szcze-

gółowo wyjaśnione w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r.,

nr X Wiz.

4100-1282/13, i razem z odpowiedzią mini-

stra sprawiedliwości stanowią kompleksowe odnie-

sienie się do problematyki zawartej w interpelacji.

Nie sposób przy tym ustalić, jakie dokładnie okolicz-

ności budzą kontrowersje pana posła i w jakim kie-

runku należy dokonać poszerzenia zakresu przedsta-

wionych wyjaśnień co do przedmiotu interpelacji,

a to wobec braku szczegółowych pytań do nich się

odnoszących.

Wyrażana przez pana posła odmienna w stosun-

ku do instancji odwoławczej ocena zasadności decyzji

procesowych podejmowanych w przedmiotowej spra-

wie przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku

nie może stanowić podstawy do jakiejkolwiek inter-

wencji ze strony ministra sprawiedliwości, albowiem

wypada przypomnieć, że sprawowany przez ten na-

czelny organ administracji państwowej zewnętrzny

nadzór administracyjny nad działalnością admini-

stracyjną sądów powszechnych takiej możliwości nie

przewiduje (art. 9b cyt. ustawy Prawo o ustroju są-

dów powszechnych).

Przedstawiając powyższe, wyrażam przekonanie,

że udzielona odpowiedź wyjaśni ostatecznie wątpli-

wości pana posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

posłów Andrzeja Adamczyka

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na po-

nowną interpelację posłów pana Andrzeja Adamczy-

ka i pana Jerzego Polaczka przesłaną przy piśmie

z dnia 29 lipca 2013 r., nr SPS-023-18578p/13, w spra-

wie zleconych spółce CAM Media prac i projektów

przez podmioty gospodarcze zależne od Ministerstwa

następujące wyjaśnienia.

W odpowiedzi na interpelację panów posłów z dnia

12 czerwca 2013 r., nr SPS-023-18578/13, potwier-

dzona została informacja o wykonywaniu przez spół-

kę CAM Media zleceń na rzecz podmiotów wchodzą-

cych w skład Grupy PKP.

Przekazanie szczegółów

dotyczących zawartych przez ww. podmioty kontrak-

tów nie było możliwe ze względu na nałożenie przez

PKP SA na tego rodzaju informacje klauzuli „tajem-

nica przedsiębiorstwa”.

Spełnienie oczekiwań panów

posłów naraziłoby ministra transportu, budowni-

nego ujawnienia informacji prawnie chronionej.

Wo-

bec powyższego uprzejmie informuję, że podtrzymu-

ję stanowisko wyrażone w odpowiedzi na interpelację

panów posłów z dnia 29 czerwca 2013 r., nr SPS-023-

18578/13.

Należy jednocześnie zauważyć, że na gruncie

poz. 29, z późn. zm.) posłowie wnoszący przedmioto-

wą interpelację mogą zwrócić się bezpośrednio do

spółki PKP SA o udostępnienie informacji będących

w kręgu ich zainteresowania, których minister trans-

wskazanej powyżej udostępnić nie może.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

189

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Zdrowia

świadczeń poradni

ginekologiczno-położniczych (18606)

terpelację pani Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej, po-

seł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 28 maja

2013 r. przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchciń-

skiej, z dnia 18 czerwca 2013 r. (znak: SPS-023-

18606/13) w sprawie racjonalizacji sposobu kontrak-

towania świadczeń poradni ginekologiczno-położ-

nicznych uprzejmie informuję, iż zasady i sposób

postępowania w sprawie zawierania i realizacji umów

powania prowadzonego w sprawie jej zawarcia regu-

luje zarządzenie nr 71/2012/DSOZ prezesa Narodo-

wego Funduszu Zdrowia z dnia 7 listopada 2012 r.

Wskazane powyżej zarządzenie zastąpiło zarzą-

dzenie nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodowego Fun-

duszu Zdrowia z dnia 4 listopada 2011 r., które było

przedmiotem licznych zarzutów świadczeniodawców.

W zarządzeniu nr 81/2011/DSOZ sformułowany zo-

stał w § 11 ust. 5 wymóg w zakresie harmonogramu

pracy poradni specjalistycznej.

W powyższym prze-

pisie sformułowano wymóg, ażeby poradnia specjali-

dniu po cztery godziny dziennie.

Wskazany wymóg

został sformułowany jako bezwzględnie obowiązują-

cy wszystkich świadczeniodawców, bez względu na

możliwe trudności w zakresie zabezpieczenia właś-

ciwego dostępu do świadczeń na danym terenie.

W przepisie tym, w odróżnieniu od poprzedniego sta-

nu prawnego, nie dopuszczono możliwości zmiany

czasu pracy poradni specjalistycznej w zależności od

wielkości posiadanego kontraktu z Narodowym Fun-

duszem Zdrowia.

Mając na względzie powyższe, minister zdrowia

powziął wątpliwości, czy bezwzględny obowiązek za-

pewnienia ww. minimalnego czasu pracy poradni

specjalistycznej nie ogranicza dostępności świadczeń

zdrowotnych z zakresu ambulatoryjnej opieki specja-

MZ-UZ-PR-740-27281-1/MM/12) wszczął w tym za-

kresie postępowanie administracyjne celem stwier-

dzenia nieważności zarządzenia nr 81/2011/DSOZ

stopada 2011 r. w sprawie określenia warunków za-

wierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna

opieka specjalistyczna, w części określającej wymogi

w zakresie harmonogramu pracy poradni specjali-

stycznej.

W ramach postępowania wyjaśniającego

minister zdrowia ustalał poziom zabezpieczenia ww.

świadczeń, a także występował do konsultantów wo-

jewódzkich z prośbą o opinię, czy ww. zarządzenie nie

narusza dostępności tych świadczeń zdrowotnych.

Jak wynika z korespondencji prowadzonej między

prezesem Narodowego Funduszu Zdrowia oraz mi-

nistrem zdrowia, oddziały wojewódzkie dokonywały

na bieżąco oceny poziomu dostępności świadczeń,

a w przypadku stwierdzenia niewystarczającej liczby

zakontraktowanych świadczeń ogłaszały postępowa-

nia uzupełniające.

Mając na względzie fakt, iż czynnik geograficzny

(tj. odległość od najbliższej placówki udzielającej

świadczeń specjalistycznych) jest wymiernym czyn-

nikiem przy ocenie poziomu dostępności świadczeń,

prowadzone postępowanie administracyjne wzglę-

dem prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia dopro-

wadziło do zmiany zarządzenia nr 81/2011/DSOZ.

Zarządzeniem nr 71/2012/DSOZ z dnia 7 listopada

2012 r. prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wpro-

wadził w § 11 w ust. 6 przepis, zgodnie z którym

w przypadku braku możliwości zabezpieczenia właś-

ku z deficytem świadczeniodawców określonych spe-

cjalności dyrektor oddziału wojewódzkiego funduszu

może przeprowadzić uzupełniające postępowanie

ślonych w ust. 5.

Powyższy przepis nadaje inny cha-

rakter prawny wymogowi pracy poradni specjali-

stycznej.

Obecnie wskazany wymóg ma charakter

względny, tj. istnieje możliwość obniżenia liczby go-

dzin pracy poradni, uwzględniając potrzeby ubezpie-

czonych w zakresie dostępu do świadczeń ambulato-

ryjnej opieki specjalistycznej.

Minister zdrowia nie dysponuje danymi na temat

liczby poradni ginekologicznych, które zostały za-

mknięte w kwietniu 2012 r.

Celem jednakże wyeli-

minowania takich przypadków podjęte przez mini-

stra zdrowia działania nadzorcze wraz z prowadzo-

nym postępowaniem administracyjnym doprowadzi-

ły do zmiany ww. zarządzenia i wydania zarządzenia

rodzi wątpliwości pod kątem naruszenia zasady

właściwego zabezpieczenia świadczeń opieki zdro-

wotnej.

Obecnie ani świadczeniodawcy, ani organy

jednostek samorządu terytorialnego nie zgłaszają do

ministra zdrowia zastrzeżeń do ww. zarządzenia.

Niezależnie od powyższego minister zdrowia zgodnie

z ustawowymi kompetencjami na bieżąco monitoru-

190

je poziom zabezpieczenia i dostępność świadczeń

opieki zdrowotnej we wszystkich zakresach i rodza-

jach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

nowną interpelację pani posłanki Wandy Nowickiej

dotyczącą protokołu w sprawie stosowania Karty

i Zjednoczonego Królestwa przedstawiam poniżej od-

powiedzi na zawarte w interpelacji pytania.

1.

O jakie konkretnie „niektóre środowiska” chodzi

rządowi w kontekście przywołanego powyżej fragmen-

tu dziennika „Rzeczpospolita”?

Którym środowiskom,

w ocenie rządu, szczególnie zależało na przyjęciu za-

strzeżeń?

Czy rząd posiada listę tych środowisk, pod-

miotów lub organizacji?

Czy były prowadzone rozmo-

wy z wybranymi środowiskami w przedmiocie Karty

Praw Podstawowych?

Jeśli tak, to z którymi?

Pragnę ponownie przypomnieć, że decyzję o przy-

stąpieniu Polski do protokołu brytyjsko-polskiego

podjął rząd kierowany przez premiera J. Kaczyńskie-

go w 2007 r.

Motywy przystąpienia Polski do proto-

kołu odzwierciedlały więc preferencje ówczesnego

rządu, wyłonionego z innej koalicji.

Uprzejmie infor-

muję, że rząd koalicji PO–PSL nie dysponuje infor-

macjami, z jakimi konkretnie środowiskami konsul-

tował się rząd premiera J. Kaczyńskiego, podejmując

decyzję o przystąpieniu Polski do tzw. protokołu bry-

tyjskiego, i stanowisko których środowisk było w tym

zakresie uwzględnione.

Wszelkie pytania o szczegóły

obaw i wyrażających je środowisk mają dziś charak-

ter historyczny i jako takie powinny być kierowane

do wówczas rządzących.

2.

Jakie stanowisko ma rząd wobec zastrzeżeń do

Karty Praw Podstawowych?

Czy je podziela ze wzglę-

dów światopoglądowych, czy jest przeciwnikiem ich

obowiązywania?

Rząd kierowany przez premiera D. Tuska nie po-

dziela zastrzeżeń, które legły u podstaw decyzji o przy-

stąpieniu przez Polskę do protokołu brytyjskiego,

i konsekwentnie wyraża poparcie dla postanowień

Karty Praw Podstawowych.

Rząd premiera D. Tuska

wskazuje, że w pełni respektuje prawa potwierdzone

w karcie, mające swoje źródło w tradycji konstytucyj-

nej państw członkowskich Unii Europejskiej oraz mię-

dzynarodowych konwencjach, których państwa te są

stronami.

Wbrew twierdzeniom pani posłanki zawar-

tym w interpelacji przedstawiciele rządu nigdy, w szcze-

gólności na łamach ogólnopolskiego dziennika, nie

stwierdzali, że „utrzymują protokół w mocy ze wzglę-

du na niektóre środowiska” (ani z jakichkolwiek in-

nych wzglądów).

Protokół pozostaje w mocy ze wzglę-

du na jego ratyfikację przez 28 państw członkowskich

Unii Europejskiej.

Uprzejmie przypominam, że rząd

PO–PSL zamierzał odstąpić od protokołu przed raty-

fikacją traktatu z Lizbony, w 2007 r., jednakże ozna-

czałoby to wycofanie poparcia dla ratyfikacji przez

Prawo i Sprawiedliwość, a tym samym brak ratyfika-

cji traktatu z Lizbony w ogóle.

3.

Czy rząd zamierza wycofać się z protokołu?

Uprzejmie informuję, że nie ma prawnej możliwości

jednostronnego wycofania się przez Polskę z protokołu

polsko-brytyjskiego.

Odstąpienie przez Polskę od pro-

tokołu wymaga przeprowadzenia pełnej, zwykłej pro-

cedury zmiany traktatów stanowiących podstawę Unii

Europejskiej, co obejmuje m.in.: uruchomienie i prze-

prowadzenie konferencji międzyrządowej, podpisanie

traktatu zmieniającego traktaty stanowiące podstawę

UE, a następnie jego ratyfikację we wszystkich 28 pań-

stwach członkowskich.

Rząd premiera D. Tuska nie

zamierza obecnie przedkładać propozycji uruchomienia

procedury zmiany traktatów, ponieważ, po pierwsze,

nie miałaby ona w aktualnych uwarunkowaniach po-

litycznych żadnych szans powodzenia, a po drugie, mo-

głaby doprowadzić – w aktualnych uwarunkowaniach

polityczno-gospodarczych w Europie – do wprowadze-

nia w traktatach stanowiących podstawę UE zmian

zdecydowanie niekorzystnych z punktu widzenia stra-

tegicznych interesów Polski.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

podsekretarza stanu

w sprawie podstawy prawnej

do nadawania sztandarów jednostkom

Państwowej Straży Pożarnej (18730)

ma z dnia 19 czerwca 2013 r. (sygn.

SPS-023-

191

18730/13) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

Straży Pożarnej uprzejmie przedstawiam następują-

ce informacje.

Wzór oraz tryb nadawania sztandaru jednostkom

organizacyjnym Państwowej Straży Pożarnej reguluje

rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych z dnia

11 lipca 1992 r. w sprawie określenia wzoru oraz trybu

nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym

Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 62, poz. 309),

Straży Pożarnej jednostkami organizacyjnymi Pań-

stwowej Straży Pożarnej są: Komenda Główna, ko-

mendy wojewódzkie, komendy powiatowe (miejskie),

Szkoła Główna Służby Pożarniczej oraz pozostałe

szkoły, jednostki badawczo-rozwojowe (obecnie pań-

stwowe instytuty badawcze), a także Centralne Muze-

um Pożarnictwa.

Zgodnie z ww. ustawą w skład ko-

mend wojewódzkich mogą wchodzić ośrodki szkolenia

(art. 8 ust. 1a), natomiast w skład komend powiato-

wych (miejskich) wchodzą, a w skład szkół Państwo-

wej Straży Pożarnej mogą wchodzić, jednostki ratow-

niczo-gaśnicze (art. 8 ust. 2 i 3).

Należy zatem wska-

zać, że jednostka ratowniczo-gaśnicza nie jest jednost-

ką organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych rozważy za-

sadność uwzględnienia w ewentualnych pracach le-

gislacyjnych zmian w zakresie wskazanym w wystą-

pieniu przez pana posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

ma z dnia 28 czerwca 2013 r. (sygn.

SPS-023-

19168/13) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

pana Józefa Lassoty w sprawie ubezpieczania się po-

licjantów w ramach odpowiedzialności cywilnej na

wypadek kolizji z własnej winy uprzejmie informuję,

że podstawowym aktem prawnym normującym od-

powiedzialność majątkową funkcjonariuszy Policji za

szkody wyrządzone przez nich, wskutek niewykona-

nia lub nienależytego wykonania obowiązków służ-

bowych, w mieniu Skarbu Państwa znajdującym się

w dyspozycji organów Policji jest ustawa z dnia 7 maja

riuszy Policji, Straży Granicznej, Służby Celnej, Biu-

ra Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej,

Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa We-

du Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 53,

poz. 548, z późn. zm.), zwana dalej ustawą.

Zgodnie z art. 2 ustawy funkcjonariusz Policji,

który wskutek niewykonania lub nienależytego wy-

konania obowiązków służbowych ze swojej winy wy-

rządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa znajdują-

cym się w dyspozycji organu lub jednostek organiza-

cyjnych podległych, podporządkowanych albo nadzo-

rowanych m.in. przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, ponosi odpowiedzialność majątkową

w granicach rzeczywistej straty i tylko za normalne

nikająca z niego szkoda powstała po rozwiązaniu

stosunku służbowego.

Stosownie do art. 4 ustawy funkcjonariusz nie

ponosi odpowiedzialności majątkowej za szkodę w ta-

Jak stanowi z kolei art. 6 ust. 1 ustawy, funkcjo-

nariusz odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną nie-

umyślnie jest obowiązany do zapłaty odszkodowania

w wysokości wyrządzonej szkody, jednak odszkodo-

wanie nie może przewyższać kwoty trzymiesięcznego

ustawy jeżeli funkcjonariusz umyślnie wyrządził

Pragnę również podkreślić, że w myśl art. 9 usta-

wy w razie wyrządzenia szkody osobie trzeciej przez

służbowych wyłącznie obowiązany do naprawienia

su cywilnego, jest Skarb Państwa reprezentowany

ust. 1 ustawy, w których funkcjonariusz pełnił służ-

bę w chwili wyrządzenia szkody.

Funkcjonariusz po-

nosi przewidzianą w przepisach ustawy odpowie-

dzialność wobec Skarbu Państwa, który naprawił ww.

szkodę.

Odrębną kwestią pozostaje natomiast odpowie-

dzialność funkcjonariuszy służb mundurowych (w tym

funkcjonariuszy Policji) za szkodę wyrządzoną w mie-

niu powierzonym funkcjonariuszowi.

W powyższym

192

zakresie, jak stanowi art. 10 ust. 1 ustawy, funkcjo-

nariusz odpowiada, z zastrzeżeniem art. 2 ustawy,

nym dalej mieniem powierzonym.

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 2 ustawy

funkcjonariusz może uwolnić się od odpowiedzialno-

właściwą jednostkę organizacyjną warunków umoż-

liwiających prawidłowe zabezpieczenie powierzonego

mienia.

Mając na uwadze treść ww. przepisów prawa, któ-

re w opinii Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w spo-

sób kompleksowy regulują odpowiedzialność mająt-

kową funkcjonariuszy Policji za szkody wyrządzone

bu Państwa znajdującym się w dyspozycji organów

Policji (w tym pojazdów służbowych), ewentualne za-

warcie umów ubezpieczenia autocasco w stosunku

do pojazdów służbowych będących w dyspozycji jed-

nostek Policji nie będzie stanowić przesłanki wyłą-

czającej całkowicie odpowiedzialność majątkową

funkcjonariuszy.

Należy wskazać, że w sytuacji uszkodzenia samo-

chodu służbowego przez funkcjonariusza i zapłaty

odszkodowania przez ubezpieczyciela w ramach umo-

wy autocasco może nastąpić realna utrata wartości

tego pojazdu.

Mogą również zaistnieć sytuacje, w któ-

rych suma gwarancyjna wynikająca z zawartej umo-

wy autocasco, nie pokryje w całości szkody wynika-

jącej z uszkodzeniem samochodu służbowego.

Warto

również nadmienić, iż zgodnie z art. 828 § 1 Kodek-

czenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej od-

wania.

Jeżeli ubezpieczyciel pokrył tylko część szko-

dy, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej

niem ubezpieczyciela.

W związku z powyższym uzasadnione wydaje się

przyjęcie stanowiska, iż zawarcie przez odpowiednie

jednostki organizacyjne Policji umów ubezpieczenia

autocasco, jeśli chodzi o samochody służbowe, nie

spowoduje automatycznie wyłączenia w całości odpo-

wiedzialności majątkowej funkcjonariuszy za szkody

zycji organów Policji.

W kontekście zaś wskazanych na wstępie przepi-

sów ustawy należy ponownie zaznaczyć, że stosownie

do art. 2 ustawy funkcjonariusz Policji, który wsku-

tek niewykonania lub nienależytego wykonania obo-

wiązków służbowych ze swojej winy wyrządził szko-

ponosi odpowiedzialność majątkową w granicach

działania lub zaniechania.

Zatem w sytuacji ustale-

nia, iż funkcjonariusz Policji, wykonując czynności

służbowe niezwiązane z używaniem pojazdu służbo-

wego, nie przyczynił się do powstania szkody w ww.

mieniu, nie może ponosić on odpowiedzialności ma-

terialnej z tytułu uszkodzenia tego rodzaju mienia.

W takich sytuacjach znajdą zastosowanie ogólne za-

sady odpowiedzialności kierującego pojazdem mecha-

nicznym, przewidziane w art. 435–437 Kodeksu cy-

wilnego, a także w przepisach ustawy z dnia 22 maja

czeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biu-

rze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j.

Dz. U.

z 2013 r. poz. 392, z późn. zm.).

wprowadzenia do systemu płac policjantów dodatku,

którego podstawą byłoby powierzenie do użytkowa-

nia służbowego sprzętu transportowego.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie zapobiegania dalszej utracie

systemu wspomagania obsługi Policji (19199)

nisława Pięty w sprawie zapobiegania dalszej utracie

Wspomagania Obsługi Policji uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

Projekt Systemu Wspomagania Obsługi Policji

(SWOP) jest przedsięwzięciem zmierzającym do uła-

twienia i ujednolicenia sposobu wykonywania zadań

przez służby logistyczne Policji.

SWOP jest systemem klasy ERP (ang. enterprise

resource planning – zaawansowane zarządzanie za-

sobami), w którym wszystkie moduły ze sobą współ-

pracują.

Głównym zadaniem ww. systemu jest wspo-

maganie procesów decyzyjnych w komórkach logi-

stycznych Policji oraz ujednolicenie zasad gromadze-

nia danych w Policji.

SWOP składa się z następują-

193

cych modułów, które na poziomie jednostki organi-

zacyjnej Policji będą stanowić zintegrowaną całość:

— modułu oprogramowania dedykowanego do za -

rządzania kadrami,

rządzania płacami,

rządzania gospodarką materiałową,

rządzania środkami trwałymi,

rządzania finansami i księgowością,

rządzania i administracji SWOP.

System Wspomagania Obsługi Policji obejmuje

swoim zasięgiem 22 lokalizacje w KGP/KWP/KSP/

SP (z wyjątkiem Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie).

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Ko-

mendę Główną Policji System Wspomagania Obsługi

Policji przeszedł wszystkie przewidziane umową te-

sty, w związku z czym w dniu 28 marca 2013 r. zo-

stały podpisane przez komisję powołaną do odbioru

przedmiotu zamówienia wszystkie protokoły.

Z dniem

podpisania protokołu odbioru produktu rozpoczął się

12-miesięczny okres gwarancji na przedmiotowe

przedsięwzięcie.

Komenda Główna Policji po zakończeniu umowy

dokonała natomiast naliczenia kar umownych w od-

niesieniu do całego opóźnienia w realizacji umowy,

które zostały wyegzekwowane w całości.

Odnosząc się do wskazanej w wystąpieniu pana

posła kwoty 22 mln zł, należy wyjaśnić, że dotyczy

ona wszystkich dotychczas wydatkowanych środków

na system wspomagania w Policji, tj.:

— budowy i modernizacji w latach 2007–2010 sy -

stemu finansowo-księgowego (FK),

— budowy i wdrożenia SWOP,

— rozbudowy SWOP o moduł oprogramowania

dedykowany do zarządzania środkami trwałymi.

Natomiast sama budowa systemu SWOP (zgodnie

z umową z dnia 20 września 2011 r.) wraz z rozbudową

SWOP o moduł środków trwałych (zgodnie z umową

z dnia 14 października 2011 r.) to koszt 14 490 tys. zł.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że stosownie

do informacji przedstawionych przez KGP w dniu

17 czerwca 2013 r. kontrolerzy Biura Kontroli KGP

rozpoczęli w Biurze Łączności i Informatyki KGP

oraz w Biurze Finansów KGP kontrole w trybie

uproszczonym w zakresie prawidłowości realizacji

umowy z dnia 14 października 2011 r. na rozbudowę

informatycznego Systemu Wspomagania Obsługi Po-

licji o moduł oprogramowania dedykowany do zarzą-

dzania środkami trwałymi.

Celem kontroli jest doko-

nanie oceny działalności ww. komórek organizacyj-

nych KGP w zakresie realizacji przedmiotowej umo-

wy.

Aktualnie trwa analiza i weryfikacja wyjaśnień

i dokumentów przekazanych przez dyrektorów kon-

trolowanych biur KGP.

Natomiast Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

rozpoczęło w dniu 24 lipca 2013 r. kontrolę w KGP

pt. Proces wdrażania projektu informatycznego „Bu-

dowa i wdrożenie informatycznego Systemu Wspo-

magania Obsługi Policji (SWOP)”.

Przedstawiając powyższe, pragnę również dodać,

że z początkiem 2013 r. w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych powołano Departament Strategii i Ana-

liz, który ma realizować zadanie monitoringu projek-

tów informatycznych i budowy strategii ich realiza-

cji, standardów, dobrych praktyk, a także metod

nadzoru.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

sekretarza stanu

w sprawie planowanych i podejmowanych

przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych,

negatywnymi skutkami aktualnych

warunków pogodowych (19226)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną interpelację posła na Sejm RP pana Dawi-

da Jackiewicza w sprawie planowanych i podejmowa-

nych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, a tak-

wodziowym i innymi negatywnymi skutkami aktu-

alnych warunków pogodowych (SPS-023-19226/13)

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

W związku z długoterminowymi prognozami me-

teorologicznymi Instytutu Meteorologii i Gospodarki

Wodnej o możliwych ulewnych deszczach i burzach,

które mogą pojawiać się w letnich miesiącach, w dniu

14 czerwca 2013 r. minister administracji i cyfryzacji

ogłosił alert dla wszystkich wojewódzkich zespołów

zarządzania kryzysowego, który obowiązuje do od-

wołania.

Alert oznacza polecenie zwrócenia uwagi na

wydawane komunikaty i ostrzeżenia meteorologicz-

ne i hydrologiczne, reagowanie adekwatne do zagro-

żenia, a w szczególności ostrzeganie ludności o za-

grożeniach.

Długoterminowe prognozy oraz bieżące komuni-

katy i ostrzeżenia publikowane przez IMGW nie prze-

widywały zagrożenia powodziowego na dużą skalę,

wskazywały jednak możliwość wystąpienia inten-

sywnych opadów deszczu i na ich skutek lokalnych,

194

gwałtownych i krótkotrwałych wzrostów stanów

wody na rzekach górskich i zurbanizowanych oraz

podtopień będących wynikiem szybkiego spływu wód

oraz braku lub niewydolności kanalizacji deszczowej.

W dniu 31 lipca 2013 r. wysłano informację przy-

pominającą o alercie dla wojewódzkich zespołów za-

rządzania kryzysowego.

W zakresie inwestycji dotyczących obwałowań

przeciwpowodziowych w dorzeczu górnej Wisły

uprzejmie informuję, że „Program ochrony przed po-

wodzią w dorzeczu górnej Wisły” został ustanowiony

W roku 2012 w ramach programu prowadzono prace

inwestycyjne i modernizacyjne na wałach przeciwpo-

wodziowych o długości 55,691 km, w tym zakończono

prace budowlane i modernizacyjne na wałach prze-

ciwpowodziowych o długości 14,828 km, zaś w roku

2013 prowadzone są prace inwestycyjne (moderniza-

cja i budowa) na wałach przeciwpowodziowych o dłu-

gości 83,709 km, w tym planuje się zakończyć prace

budowlane i modernizacyjne na wałach przeciwpo-

Z realizacji programu pełnomocnik corocznie

składa Radzie Ministrów raport – sprawozdanie

z działalności pełnomocnika rządu do spraw „Pro-

gramu ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej

Wisły”, w której przedstawione są szczegółowe dane

o realizowanych w ramach programu zadaniach w za-

kresie rzeczowym, jak i finansowym.

Treść sprawo-

zdania, jak i plan rzeczowo-finansowy programu do-

stępny jest pod adresem: http://www.malopolska.

uw.gov.pl/index.aspx?page=dorzecze_gornej_wisly.

Głównym celem „Programu dla Odry – 2006” jest

zbudowanie systemu biernego i czynnego zabezpie-

czenia przed powodzią terenów dorzecza Odry.

Pro-

poz. 1067, z późn. zm.).

W 2012 r. został sporządzony

plan i harmonogram realizacji zadań „Programu dla

Odry – 2006 w latach 2012–2016, przyjęty następnie

do realizacji przez komitet sterujący programu.

W planie sprecyzowane zostały zadania, których re-

alizacja znacząco poprawi stan zabezpieczenia przed

powodzią terenów zagrożonych w dorzeczu Odry.

Podstawowymi zadaniami dla tej ochrony są:

— budowa zbiornika Racibórz o pojemności około

185 mln m

3

; w dniu 18 czerwca 2013 r. została pod-

pisana przez RZGW w Gliwicach umowa na realiza-

cję inwestycji, której głównym celem jest zmniejsze-

nie zagrożenia powodziowego w dolinie Odry od Ra-

ciborza po Wrocław, zamieszkałej przez około 1,3 mln

osób; zakończenie budowy zbiornika planowane jest

w 2017 r.;

— modernizacja Wrocławskiego Węzła Wodnego;

w ramach inwestycji, której zakończenie planuje się

w 2015 r., przewidziano modernizację i budowę no-

wych obwałowań chroniących przed powodzią Wroc-

ław, przebudowę kanału Odra – Widawa o przepusto-

wości docelowej 300 m

3

/s, zwiększenie przepustowo-

ści koryt i kanałów rzeki Odry we Wrocławiu z obec-

nej 2400 m

3

/s do 3100 m

3

/s (tj. do wartości zbliżonej

do przepływu w czasie powodzi w 1997 r.).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

Polskich Linii Lotniczych LOT SA (19367)

mo z dnia 10 lipca 2013 r., znak: SPS-023-19367/13,

przekazujące interpelację pani Anny Fotygi, poseł na

skaniu stosownych wyjaśnień od zarządu spółki,

Ad 1.

Obniżenie kapitału zakładowego PLL LOT

SA jest operacją rachunkową związaną z pokryciem

strat z lat ubiegłych, która ma na celu doprowadzenie

do ukształtowania wysokości nominalnej kapitału

zakładowego spółki na poziomie zbliżonym do jego

realnej wartości.

Zmiana wysokości kapitału zakła-

dowego nie ma również wpływu na treść koncesji dla

PLL LOT SA zaktualizowanej przez Urząd Lotni-

ctwa Cywilnego w dniu 22 stycznia 2013 r., która nie

odnosi się do wysokości kapitału zakładowego.

Ad 2.

Powodem podjęcia decyzji o zawieszeniu lo-

tów na trasie Warszawa – Berlin – Warszawa była

nieopłacalność ww. połączenia.

W ostatnim okresie

wyniki przewozowe i finansowe destynacji berliń-

skiej wykazywały ciągłą tendencję spadkową, a uzy-

skane wpływy nie pozwalały na pokrycie podstawo-

wych kosztów jej eksploatacji.

Wnikliwa analiza sy-

tuacji rynkowej powyższego połączenia wykazała, że

dalsza eksploatacja połączenia jest niemożliwa z per-

spektywy poprawy wyników przewozowych i finan-

sowych i tym samym nie koreluje z wdrażanym w spół-

ce planem restrukturyzacji.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż Lufthansa nie

utrzymuje własnego bezpośredniego połączenia lot-

niczego pomiędzy Berlinem i Warszawą.

Oferowanie

miejsc na ww. trasie pod kodem Lufthansy jest moż-

liwe w wyniku umowy zawartej z PLL LOT SA o wspól-

nym oznakowaniu rejsów.

W rzeczywistości pasaże-

rowie z biletami Lufthansy lecą na pokładach samo-

lotów polskiego przewoźnika na podstawie dwustron-

195

nie uzgodnionych warunków tych przewozów, a opła-

calność wspólnie oznakowanych rejsów dotyczy wy-

łącznie PLL LOT SA.

Ad 3.

W dniu 20 czerwca 2013 r. spółka notyfiko-

wała do Komisji Europejskiej plan restrukturyzacji

zawierający szereg inicjatyw restrukturyzacyjnych

mających na celu przede wszystkim: zmniejszenie

kosztów, zwiększenie przychodów, usprawnienie

działania spółki poprzez wprowadzenie nowego mo-

delu floty, siatki i produktu oraz optymalizację rela-

cji zewnętrznych.

Zarząd PLL LOT SA zakłada, iż

w efekcie realizacji planu restrukturyzacji przewoź-

nik odzyska rentowność i trwałą zdolność do konku-

rowania na rynku usług lotniczych.

Z uwagi na fakt, iż w grudniu 2012 r.

PLL LOT

SA otrzymała od państwa pomoc publiczną (dofinan-

sowanie niezgodne z rynkiem wewnętrznym w myśl

Traktatu o funkcjonowaniu UE), spółka zobligowana

jest do zastosowania tzw. środków kompensacyjnych,

które mają na celu zapobieżenie zaburzeniu konku-

rencji na wewnętrznym rynku europejskim.

Wdroże-

nie środków kompensacyjnych może polegać na re-

dukcji niektórych dochodowych połączeń lub na re-

dukcji floty samolotów.

Spółka nie może na obecnym etapie podawać

szczegółów dotyczących zawartych w planie restruk-

turyzacji inicjatyw restrukturyzacyjnych oraz szcze-

gółów dotyczących środków kompensacyjnych, gdyż

informacje te stanowią tajemnice przedsiębiorstwa

oraz są przedmiotem negocjacji z Komisją Europejską.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione powyżej wy-

Z poważaniem

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie nieprawidłowości dotyczących

inwestycji w Policji, wskazanych w raporcie

ma z dnia 11 lipca 2013 r. (sygn.

SPS-023-19387/13)

w inwestycjach w Policji wskazanych w raporcie Naj-

wyższej Izby Kontroli uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

Pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. wiceprezes Naj-

wyższej Izby Kontroli (NIK) poinformował ministra

spraw wewnętrznych o przeprowadzonej kontroli nt.

planowania i realizacji wybranych projektów telein-

formatycznych mających na celu usprawnienie funk-

cjonowania jednostek organizacyjnych Policji, która

odbyła się w okresie od dnia 10 września 2012 r. do

prowadzone w Komendzie Głównej Policji, w Cen-

trum Projektów Informatycznych (CPI) oraz w dwu-

nastu terenowych jednostkach organizacyjnych Po-

licji szczebla wojewódzkiego i powiatowego.

Wskaza-

ną kontrolą objęto dwa strategiczne projekty telein-

formatyczne Policji dotyczące wdrożenia e-Posterun-

ku oraz budowy Systemu Wspomagania Dowodzenia.

W odniesieniu do projektu e-Posterunek NIK ne-

gatywnie oceniła planowanie i realizację przedmio-

towego projektu oraz stan wdrożenia tego narzędzia

teleinformatycznego w jednostkach organizacyjnych

Policji.

Pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. minister spraw

wewnętrznych zwrócił się do wiceprezesa Najwyższej

Izby Kontroli z wyjaśnieniem, że we współpracy z Ko-

mendą Główną Policji zostały podjęte prace zmierza-

jące do inwentaryzacji stanu projektów informatycz-

nych KGP, zdiagnozowania zagrożeń i przygotowa-

nia planu naprawczego.

Minister SW poinformował

również, że komendant główny Policji decyzją nr 217

dy Głównej Policji ds. wdrażania i optymalizacji sy-

stemów informacyjnych.

Jednocześnie w ww. piśmie

wskazano, że na posiedzeniu sejmowej Komisji Spraw

Wewnętrznych w dniu 13 czerwca 2013 r. został

przedstawiony harmonogram działań, które mają zo-

stać podjęte w 2013 r.

Wskazany harmonogram prze-

widuje m.in. inwentaryzację stanu realizacji projek-

tów, przeprowadzenie kontroli wybranych projektów,

budowę struktury zarządzania kluczowymi projek-

tami, określenie standardów ich oceny, przygotowa-

nie propozycji rozwiązań proceduralnych zapewnia-

jących trwałość wdrażanych rozwiązań technicz-

nych.

Każdy z ww. etapów ma określony termin,

w którym pełnomocnik KGP ds. wdrażania i opty-

malizacji systemów informacyjnych jest zobowiązany

przekazać Ministerstwu SW – za pośrednictwem

KGP – informację o zakończeniu przewidzianych

prac.

Minister spraw wewnętrznych sformułuje włas-

ną ocenę realizacji harmonogramu, postępów w rea-

lizacji i rozliczeniu projektów KGP na początku

stycznia 2014 r.

Ponadto minister spraw wewnętrznych poinfor-

mował, że na ww. posiedzeniu sejmowej Komisji

Spraw Wewnętrznych komendant główny Policji

przedstawił plan naprawczy projektu e-Posterunek,

którego najważniejsze zadania obejmują:

— przygotowanie otoczenia prawnego przetwa-

rzania danych osobowych,

— ustawiczne szkolenia użytkowników,

196

— przekazanie produktu zainteresowanym jed-

nostkom na zasadzie pilotażu,

— sukcesywne wdrożenie produkcyjne,

— rozwój aplikacji zgodnie z wymaganiami użyt -

kownika końcowego.

Należy również podkreślić, że wypracowanie ade-

kwatnych narzędzi nadzoru nad projektami informa-

tycznymi jest przedmiotem intensywnych prac w MSW.

W 2012 r. w resorcie przeprowadzono analizę stanu

kluczowych systemów teleinformatycznych i realiza-

cji projektów dotyczących ich budowy i rozwoju.

Na

podstawie dotychczasowych doświadczeń sporządzo-

ny został dokument strategiczny „Projekty Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych w obszarze ewidencji

państwowych i teleinformatyki.

Nowe podejście”.

W dokumencie tym zdiagnozowano słabości polega-

jące przede wszystkim na braku kompleksowego po-

dejścia do utrzymania i finansowania projektów in-

formatycznych oraz zaniedbań kadrowych i organi-

zacyjnych.

Zdefiniowano również podstawowe zasady

i kierunki rozwoju systemów teleinformatycznych

i rejestrów publicznych pozostających we właściwości

MSW, a także ustalono role i zadania podmiotów

uczestniczących w ich budowie, utrzymaniu i rozwoju.

Wspomniana koncepcja została przyjęta na posiedze-

niu Komitetu Rady Ministrów do Spraw Cyfryzacji.

Po przeprowadzeniu diagnozy z początkiem

łano Departament Strategii i Analiz, który ma rea-

lizować zadanie monitoringu projektów informatycz-

nych i budowy strategii ich realizacji, standardów,

Ponadto w celu uporządkowania zasad współpra-

cy z jednostką organizacyjną podległą Ministerstwu

Administracji i Cyfryzacji Centrum Projektów Infor-

matycznych, zarządzeniem nr 71 ministra spraw we-

wnętrznych z dnia 26 listopada 2012 r., został powo-

łany zespół do spraw projektów realizowanych przez

CPI pozostających we właściwości ministra spraw

wewnętrznych.

Zespół jako organ pomocniczy mini-

stra spraw wewnętrznych ma za zadanie opracowa-

nie koncepcji zapewnienia optymalnej kontroli mini-

stra SW w zakresie projektów współrealizowanych

dotąd przez CPI.

Jednocześnie pragnę poinformować, że zgodnie

urządzeń LRAD miał na celu uzyskanie nowoczes-

nych urządzeń rozgłaszających, które mają być wy-

korzystywane do przekazywania komunikatów, in-

formacji i ostrzeżeń podczas akcji i operacji policyj-

nych prowadzonych w związku z klęskami żywioło-

wymi, katastrofami, awariami technicznymi oraz

innymi zdarzeniami o charakterze nadzwyczajnym.

Wykorzystywanie urządzeń rozgłaszających, m.

in. o dużej mocy, gwarantuje lepszą słyszalność ko-

munikatów i poleceń wydawanych przez Policję, bo-

wiem komunikaty mogą być przekazywane wąską

wiązką dźwięku w ściśle ukierunkowany sposób.

Za-

kupione urządzenia posiadają parametry techniczne

umożliwiające wydawanie zrozumiałych komunika-

tów na znaczną odległość, co zostało potwierdzone

przez biegłych w trakcie przeprowadzonych testów

na wniosek kontrolerów Najwyższej Izby Kontroli.

Posiadanie urządzeń o odpowiednich parametrach

jest szczególnie ważne w działaniach związanych

z informowaniem, wzywaniem do określonego zacho-

wania i przeciwdziałaniem objawom paniki i innym

zachowaniem, które mogą stanowić potencjalne za-

grożenie dla bezpieczeństwa uczestników zgroma-

dzeń publicznych, imprez masowych i innych zdarzeń

z udziałem większej liczby ludzi.

Należy podkreślić, że przed dokonaniem zakupu

urządzenie rozgłaszające LRAD było testowane na

podstawie umowy użyczenia w oddziałach prewencji

Komendy Stołecznej Policji.

Według stanowiska KGP wykorzystywane w Poli-

cji urządzenia rozgłaszające dużej mocy LRAD 500X-

-RE-G nie posiadają funkcji umożliwiającej obez-

władnianie osób za pomocą dźwięku.

W dacie zawar-

cia umów zestawy LRAD 500X-RE-G posiadały przy-

cisk uruchomienia sygnału modulowanego wysokiej

częstotliwości, w ocenie KGP nie umożliwiał on jed-

nak użycia urządzenia jako środka przymusu bezpo-

średniego.

Ponadto funkcja ta została w zakupionych

urządzeniach wyłączona na koszt Komendy Głównej

Policji.

Podkreślenia wymaga fakt, że cechy opisane

w wystąpieniu dotyczą emitera LRAD 1000, w Policji

natomiast wykorzystywane są LRAD 500X-RE-G.

Łączny koszt zakupu 6 urządzeń rozgłaszających

dużej mocy typu LRAD model 500X-RE-G wyniósł

780 tys. zł.

Jednocześnie pragnę poinformować, że we wnio-

skach i zaleceniach NIK zawartych w wystąpieniu

pokontrolnym nie zostały wskazane osoby, wobec

których należy wyciągnąć konsekwencje prawne, jak

również nie wskazano na naruszenie przez Policję

obowiązującego prawa.

Odnosząc się do kwestii zmiany rozporządzenia

nę wskazać, że ww. akt prawa został uchylony z dniem

5 czerwca 2013 r.

Użycie środków przymusu bezpo-

średniego zostało uregulowane obecnie w ustawie

nie uprzejmie informuję, że użytkowanie przez Poli-

cję posiadanych urządzeń rozgłaszających nie wyma-

ga zmiany przepisów prawa.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

197

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie zakupu i eksploatacji samolotów

B787 Dreamliner należących do PLL LOT SA

(19453)

mo z dnia 15 lipca 2013 r., znak: SPS-023-19453/13,

przekazujące interpelację pani Małgorzaty Sadur-

ner należących do Polskich Linii Lotniczych LOT, po

uzyskaniu stosownych wyjaśnień od zarządu spółki

uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1. i 3.

Samoloty Boeing B787 Dreamliner zo-

stały przywrócone do eksploatacji w dniu 18 maja

2013 r., gdy rozpoczęły się na nowo loty szkoleniowe

dla personelu kokpitowego, natomiast pierwszy rejs

komercyjny w ramach operacji lotniczej odbył się

w dniu 1 czerwca 2013 r.

Aktualnie PLL LOT SA

posiada w swojej flocie pięć samolotów typu Boeing

B787 Dreamliner.

W okresie od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 lipca

2013 r. występowały zakłócenia techniczne związane

z eksploatacją ww. samolotów, czego konsekwencją

były opóźnienia oraz odwołanie czterech rejsów.

Licz-

ba opóźnień i odwołanych rejsów wynikająca z ww.

zakłóceń technicznych nie odbiega od liczby tego

typu zakłóceń powstających przy wdrażaniu nowego

typu samolotu w przedsiębiorstwach lotniczych.

Po-

nadto z raportów przedstawianych przez producenta

samolotu, tj. firmę Boeing Company, wynika, iż licz-

ba zakłóceń technicznych występujących w samolo-

tach B787 Dreamliner jest porównywalna u wszyst-

kich posiadaczy tego typu samolotu.

We wskazanym

wyżej okresie przy użyciu powyższych samolotów

wykonanych zostało 326 operacji handlowych.

Szacunkowy koszt występujących w samolotach

typu B787 Dreamliner zakłóceń technicznych we

wskazanym okresie wyniósł około 2,67 mln PLN.

Jednocześnie wskazać należy, iż od czasu, kiedy

na siatce połączeń PLL LOT SA operować zaczęło

pięć samolotów typu B787 Dreamliner, działania

spółki koncentrują się na zoptymalizowaniu wyko-

rzystania miejsc w tych samolotach i sprzedaży bile-

tów w celu doprowadzenia do jak najwyższej rentow-

ności połączeń i osiągania jak najkorzystniejszych

przychodów dla PLL LOT SA.

Ad 2.

W związku z uziemieniem przez FAA samo-

lotów typu Boeing B787 Dreamliner i poniesionymi

z tego tytułu przez PLL LOT SA stratami finanso-

wymi zarząd spółki prowadzi negocjacje z producen-

tem ww. maszyn, tj. Boeing Company, w przedmiocie

zasad i formy ewentualnego odszkodowania.

Wyso-

kość dochodzonego odszkodowania oraz szczegóły

negocjacji objęte są tajemnicą handlową.

W przypad-

ku braku dojścia do porozumienia w sprawie odszko-

dowania zarząd spółki będzie podejmował stosowne

kroki prawne, nie wykluczając wystąpienia na drogę

postępowania sądowego.

Jednocześnie podkreślić należy, iż Ministerstwo

Zagranicznych o wsparcie dyplomatyczne dla prowa-

dzonych pomiędzy PLL LOT SA a Boeing Company

negocjacji w zakresie rekompensaty za powstałe po

stronie PLL LOT SA straty spowodowane uziemie-

niem samolotów typu Boeing B787.

Jeżeli chodzi natomiast o usterki techniczne wy-

nikające z normalnej eksploatacji samolotu B787

Dreamliner, są one usuwane na bieżąco w ramach

obowiązujących umów zawartych przez PLL LOT

SA.

Części zabudowane samolotu i objęte gwarancją

producenta w przypadku wystąpienia ich niespraw-

ności podlegają naprawie gwarancyjnej i nie generu-

ją dla PLL LOT SA dodatkowych kosztów.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione powyżej wy-

w sprawie nienależytego wykorzystania

systemu wspomagania dowodzenia (19507)

ma z dnia 16 lipca 2013 r. (sygn.

SPS-023-19507/13)

zimierza Moskala w sprawie nienależytego wykorzy-

stania przez Policję środków unijnych na budowę

stawiam następujące informacje.

198

ku oraz budowy systemu wspomagania dowodzenia.

W odniesieniu do projektu dotyczącego budowy

systemu wspomagania dowodzenia Policji NIK pozy-

tywnie oceniła mimo stwierdzonych nieprawidłowo-

ści planowanie i realizację przedmiotowego projektu.

z Komendą Główną Policji zostały podjęte prace

zmierzające do inwentaryzacji stanu projektów infor-

matycznych KGP, zdiagnozowania zagrożeń i przy-

gotowania planu naprawczego.

Minister SW poinfor-

mował również, że komendant główny Policji decyzją

Komendy Głównej Policji do spraw wdrażania i opty-

malizacji systemów informacyjnych.

Jednocześnie

które mają zostać podjęte w 2013 r.

Wskazany har-

monogram przewiduje m.in.: inwentaryzację stanu

realizacji projektów, przeprowadzenie kontroli wy-

branych projektów, budowę struktury zarządzania

kluczowymi projektami, określenie standardów ich

oceny, przygotowanie propozycji rozwiązań procedu-

ralnych zapewniających trwałość wdrażanych roz-

wiązań technicznych.

Każdy z ww. etapów ma okre-

ślony termin, w którym pełnomocnik KGP do spraw

wdrażania i optymalizacji systemów informacyjnych

sformułuje własną ocenę realizacji harmonogramu,

postępów w realizacji i rozliczeniu projektów KGP na

Należy również podkreślić, że wypracowanie ade-

formatycznych oraz zaniedbaniach kadrowych i or-

ganizacyjnych.

Zdefiniowano również podstawowe

nych i rejestrów publicznych, pozostających we właś-

tów uczestniczących w ich budowie, utrzymaniu i roz-

woju.

Wspomniana koncepcja została przyjęta na

posiedzeniu Komitetu Rady Ministrów do spraw Cy-

fryzacji.

Po przeprowadzeniu diagnozy, z początkiem 2013 r.

partament Strategii i Analiz, który ma realizować

zadanie monitoringu projektów informatycznych i bu-

dowy strategii ich realizacji, standardów, dobrych

Administracji i Cyfryzacji – Centrum Projektów In-

formatycznych – zarządzeniem nr 71 ministra spraw

wewnętrznych z dnia 26 listopada 2012 r. został po-

wołany zespół do spraw projektów realizowanych

przez CPI, pozostających we właściwości Ministra

spraw wewnętrznych.

Zespół, jako organ pomocniczy

ministra spraw wewnętrznych, ma za zadanie opra-

cowanie koncepcji zapewnienia optymalnej kontroli

ministra SW w zakresie projektów współrealizowa-

nych dotąd przez CPI.

Policji obecnie nie występują trudności w wykorzy-

staniu środków unijnych na budowę SWD.

Aktualnie

na wszystkie zadania zostały uruchomione procedu-

ry przetargowe.

Z uwagi na fakt przedłużenia termi-

nu finansowania projektu budowy systemu informa-

tycznego powiadamiania ratunkowego (SI PR) do

końca 2014 r. stan zaawansowania postępowań nie

wskazuje na problemy z dotrzymaniem zakładanych

terminów.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

przez Narodowy Fundusz Zdrowia konkursów

pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 23 lipca 2013 r.,

znak: SPS-023-19618/13, skierowanym do ministra

zdrowia w sprawie interpelacji złożonej przez pa-

nią poseł Jolantę Szczypińską dotyczącej postę-

powań w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świad-

czeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna

opieka specjalistyczna przeprowadzonych przez Po-

199

morski Oddział Wojewódzki NFZ uprzejmie informu-

je, iż zgodnie z treścią art. 132 ust. 1 ustawy z dnia

ustawą, podstawą udzielania świadczeń opieki zdro-

Narodowy Fundusz Zdrowia jest umowa o udzielanie

kiego Narodowy Fundusz Zdrowia.

Jak wynika z tre-

ści ust. 2 omawianego artykułu – umowa o udzielanie

łącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany

dach określonych w dziale VI ustawy.

Zgodnie nato-

miast z art. 139 ust. 1 ustawy zawieranie przez Na-

rodowy Fundusz Zdrowia umów o udzielanie świad-

czeń opieki zdrowotnej odbywa się po przeprowadze-

niu postępowania w trybie konkursu ofert albo roko-

wań.

Istotne jest w tym miejscu wskazanie, iż swoisty

wyjątek w powyższym zakresie wprowadza art. 159

ustawy, który stanowi o odrębności postępowań w

sprawie zawierania umów ze świadczeniodawcami:

1) udzielającymi świadczeń w zakresie podstawo-

wej opieki zdrowotnej, z wyjątkiem nocnej i świątecz-

nej opieki zdrowotnej;

2) wykonującymi czynności w zakresie zaopa-

trzenia w wyroby medyczne na zlecenie osoby

uprawnionej;

dacji leków, środków spożywczych specjalnego prze-

umowa zawierana jest ze świadczeniodawcami speł-

niającymi warunki do zawarcia umowy określonymi

przez prezesa funduszu.

Następnie wskazać trzeba, iż zgodnie z treścią

art. 134 ust. 1 ustawy Narodowy Fundusz Zdrowia

jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszyst-

kich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie

trzeba, iż wyrazem przyjęcia przez ustawodawcę za-

sad mających na celu równe traktowanie świadcze-

niodawców jest zastosowanie w art. 146 ustawy de-

legacji ustawowej, na mocy której prezes NFZ określa

przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy

oceny ofert, a także warunki wymagane od świad-

czeniodawców.

W związku z powyższym w celu rea-

lizacji dyspozycji ww. artykułu prezes NFZ corocznie

wydaje zarządzenia dotyczące powyżej wskazanych

kwestii.

Dodatkowo dodać można, iż prezes funduszu

przed określeniem przedmiotu postępowania w spra-

wie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej, kryteriów oceny ofert i warunków wy-

maganych od świadczeniodawców zasięga opinii

właściwych konsultantów krajowych (art. 146 ust. 2

ustawy).

Ponadto jednym z obowiązków NFZ prowadzą-

cego postępowanie w sprawie zawarcia umowy

nie z art. 140 ust. 1 ustawy konieczność opisania

czerpujący za pomocą dostatecznie dokładnych i zro-

zumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wyma-

gania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporzą-

dzenie oferty.

Jednocześnie przepis art. 140 ust. 2

ustawy wyklucza możliwość opisania przedmiotu

wą konkurencję, a także przez wskazanie znaków

lub zamawiający nie może opisać przedmiotu zamó-

wienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń,

noważne” lub inne równoznaczne wyrazy.

W tym miejscu podkreślić trzeba, iż regulacja

wprowadzona w art. 147–148 ustawy określa istotne

dla prowadzenia postępowania zasady, które pozo-

stają w związku z obowiązkiem zapewnienia równe-

go traktowania wszystkich świadczeniodawców bio-

rących udział w postępowaniu.

Zgodnie z art. 147

ustawy kryteria oceny ofert i warunki wymagane od

w toku postępowania.

Natomiast porównanie ofert

w szczególności:

1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość

sażenie w sprzęt i aparaturę medyczną na podstawie

2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki

Jednocześnie w tym miejscu uprzejmie informuję,

iż Ministerstwo Zdrowia zwróciło się o udzielenie wy-

jaśnień w niniejszej sprawie do prezesa Narodowego

Funduszu Zdrowia.

Jak wynika ze stanowiska tego

podmiotu, zgodnie z art. 107 ust. 5 ustawy oraz treś-

cią rozporządzeń ministra zdrowia w sprawie świad-

czeń gwarantowanych do zadań dyrektora oddziału

wojewódzkiego funduszu należy w szczególności za-

pewnienie populacji zamieszkałej na danym terenie

opieki medycznej poprzez zawieranie i rozliczanie

rektor obowiązany jest przy tym ustawowo do efek-

tywnego i bezpiecznego gospodarowania środkami

finansowymi oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia oraz monitorowania celowości

udzielanych w ramach umów świadczeń opieki zdro-

wotnej.

Postępowania, w wyniku których zawiera się

umowy ze świadczeniodawcami, przeprowadzane są

w oparciu o plan zakupu świadczeń uwzględniający

analizę zapotrzebowania na poszczególne rodzaje

świadczeń w korelacji z wysokością środków finan-

sowych, jakie przeznaczono dla oddziału w planie

200

finansowym, przy czym nie oznacza to konieczności

zawarcia umów ze wszystkimi podmiotami prowa-

dzącymi na danym terenie działalność leczniczą.

W przypadku stwierdzenia niedostatecznego za-

bezpieczenia świadczeń na wybranych obszarach

województwa w określonych zakresach oraz jedno-

czesnego posiadania przez oddział wojewódzki środ-

ków finansowych na ten cel dyrektor może przepro-

wadzić postępowania uzupełniające mające na celu

zawarcie nowych umów o udzielanie świadczeń opie-

ki zdrowotnej.

Powyższe zasady dotyczą w równym

stopniu całego obszaru województwa niezależnie od

statusu gminy.

Wskazano także, iż w toku postępo-

wania konkursowego każda z ofert jest oceniana pod

względem spełnienia warunków wymaganych oraz

dodatkowo ocenianych (rankingujących) i uzyskuje

określoną liczbę punktów za elementy takie jak:

1.

Jakość, na którą składają się miedzy innymi:

a) czas pracy lekarzy specjalistów;

b) sprzęt i aparatura medyczna (dostępność w miej-

scu udzielania świadczeń, w lokalizacji, dostęp na

zasadzie podwykonawstwa);

c) wyniki kontroli rozpoczętych po dniu 1 stycznia

roku poprzedzającego rok, którego dotyczy postępo-

wanie;

d) zewnętrzna ocena jakości (certyfikaty).

2.

Kompleksowość – możliwość kompleksowej re-

alizacji świadczeń w danym zakresie (dostęp do ba-

dań i zabiegów w miejscu i lokalizacji).

3.

Dostępność:

a) liczba godzin pracy poradni w tygodniu;

b) dostęp dla osób niepełnosprawnych ruchowo.

4.

Cena – cena jednostki rozliczeniowej zapropo-

nowana przez oferenta.

W oparciu o przedstawione powyżej kryteria ofer-

ty są oceniane również pod względem możliwości

zapewnienia kompleksowej opieki i wykonania do-

datkowych badań u świadczeniodawcy.

Następnie w odniesieniu do kwestii zapewnienia

dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej poinfor-

mowano, iż postępowania przeprowadzane przez Po-

morski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu

Zdrowia ogłoszone zostały w większości specjalności

na poziomie powiatu lub grupy powiatów, a w rzad-

kich i unikalnych specjalnościach, jak: genetyka

i większość specjalności dziecięcych, na poziomie wo-

jewództwa, co w opinii Narodowego Funduszu Zdro-

wia dawało szansę na wybór oferentów, którzy będą

dysponowali określonym potencjałem kadrowym

oraz sprzętowym.

W opinii prezesa Narodowego Fun-

duszu Zdrowia w niektórych specjalnościach dopro-

wadziło to jednakże do sytuacji, w której rozkład

świadczeniodawców udzielających świadczeń danego

rodzaju na rozpatrywanym obszarze nie jest równo-

mierny, co może skutkować oddaleniem komunika-

cyjnym od poradni specjalistycznych, a także nie za-

wsze umożliwia pacjentom kontynuowanie opieki

w tych samych poradniach, które posiadały kontrak-

ty wcześniej.

W odniesieniu do niektórych dziedzin,

jak np. położnictwo czy ginekologia, zabezpieczenie

świadczeń na poziomie powiatu lub grupy powiatów

skutkowało ograniczeniami w dostępie do poradni

w wielu gminach, co było wynikiem kumulacji kilku

oferentów w większych ośrodkach, np. miastach po-

wiatowych, gdy tymczasem występują obszary, gdzie

nie zostały zakontraktowane takie poradnie.

Wska-

zano także, iż w zakresie położnictwa i ginekologii

na II półrocze 2013 r. zakupiono o 1,12% punktów

więcej niż było w pierwszym półroczu 2013 r., przy

czym o 37 zmniejszyła się liczba podmiotów, z który-

mi podpisano umowy, przy zwiększeniu jednakże

średnio o 25% liczby punktów przypadających na

miejsce realizacji świadczeń.

W związku z potrzebą

poprawy dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej

Narodowy Fundusz Zdrowia podjął działania w celu

przeprowadzenia postępowań uzupełniających w tym

zakresie.

Ponadto poinformowano, iż podjęto także

decyzję o przeprowadzeniu postępowań uzupełniają-

cych w odniesieniu do następujących zakresów: cho-

roby zakaźne, genetyka, hematologia czy nefrologia.

Dodano także, iż w wyniku przeprowadzonego

postępowania konkursowego w większości dziedzin

medycyny utrzymane zostały kontrakty na dotych-

czasowych obszarach i na dotychczasowym pozio-

mie, jednak nie zawsze wykonywane są one przez

tych samych świadczeniodawców.

W skali wojewódz-

twa w porównaniu z poziomem dotychczasowym

największemu zwiększeniu uległa wielkość kon-

traktów w zakresie: okulistyki dla dzieci (wzrost

kilkakrotny), chorób metabolicznych (500%) oraz

wielu specjalności dziecięcych (300%–150%).

O oko-

ło 10% zwiększeniu uległy kontrakty w zakresie

chorób naczyń, gastroenterologii, onkologii i he-

matologii dziecięcej, audiologii i foniatrii, pulmono-

logii, logopedii, kardiologii czy urologii.

Minimalne-

mu zmniejszeniu uległy kontrakty w zakresie neona-

tologii, hematologii czy chirurgii onkologicznej.

Poinformowano także, iż obecnie obowiązujące

umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

warte były w większości na 3 lata, poza Wielkopol-

skim Oddziałem Wojewódzkim, gdzie przeprowadzo-

no postępowania konkursowe w roku 2011 i w ich

następstwie zawarto umowy na 5 lat.

Dodano także,

w następujących województwach: kujawsko-pomor-

skim, lubelskim, lubuskim, małopolskim, mazowie-

ckim, opolskim, podkarpackim, śląskim, świętokrzy-

skim, zachodniopomorskim.

Jak także zostało dodane,

większość dyrektorów oddziałów wojewódzkich Naro-

dowego Funduszu Zdrowia w oparciu o obowiązujący

stan prawny zaplanowała zawarcie nowych umów na

3 lata, do roku 2016, z wyjątkiem oddziału małopol-

skiego, który planuje zawarcie umów na okres 5 lat.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

201

Odpowiedź

sekretarza stanu

przechowywania usuniętych z drogi pojazdów

(19658)

ma z dnia 24 lipca 2013 r. (sygn.

SPS-023-19658/13)

ny Kozłowskiej w sprawie zasad ponoszenia kosztów

kazanej zgodnie z właściwością przez ministra trans-

przedstawiam następujące informacje.

wania pojazdów z drogi uregulowana została w prze-

pisach art. 50a oraz art. 130a ustawy z dnia 20 czerw-

poz. 1137, z późn. zm.).

W art. 130a ust. 1 Prawa

o ruchu drogowym uregulowano przypadki obligato-

ryjnego usuwania pojazdów z drogi na koszt ich właś-

cicieli, natomiast art. 130a ust. 2 Prawa o ruchu dro-

gowym reguluje przypadki fakultatywnego usuwania

pojazdów z drogi na koszt właścicieli, jeżeli nie ma

Art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym przed

zmianą dokonaną na mocy ustawy z dnia 22 lipca

poz. 1018, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą noweli-

zującą, stanowił, że pojazd usunięty i nieodebrany

dnia usunięcia przechodzi na rzecz Skarbu Państwa

z mocy ustawy, gdyż uznaje się go za porzucony z za-

miarem wyzbycia się.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt

P 4/06), wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego

Trybunał Konstytucyjny orzekł jednak o niezgodno-

kresie, w jakim przepis ten dopuszczał odjęcie prawa

sądu) z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw.

czypospolitej Polskiej.

W następstwie powyższego wyroku Trybunału

Konstytucyjnego, na mocy którego przepisy prawa

uznane za niekonstytucyjne utraciły moc obowiązu-

roku w Dzienniku Ustaw, tj. z dniem 12 czerwca

2009 r., uchwalona została ustawa nowelizująca, na

mocy której zmienione zostały przepisy m.in. art. 130a

Prawa o ruchu drogowym.

Ustawa nowelizująca we-

szła w życie w dniu 4 września 2010 r. (przy czym

część przepisów weszła w życie w dniu 21 sierpnia

2011 r.).

Ustawą nowelizującą dokonano w szczególności

wym.

Zgodnie z nowym brzmieniem ww. przepisu

w razie usunięcia pojazdu z drogi w przypadkach

drogowym starosta występuje do sądu z wnioskiem

uprawniona nie odbierze pojazdu w terminie 3 mie-

sięcy od dnia jego usunięcia.

W ustawie nowelizującej zawarto również przepi-

sy przejściowe, co uzasadnione było potrzebą uregu-

lowania kwestii związanych nie tylko ze zmianą

przepisów, ale także z faktem, że uznane za niekon-

stytucyjne przepisy Prawa o ruchu drogowym utra-

ciły moc z dniem 12 czerwca 2009 r., natomiast usta-

wa nowelizująca uchwalona została w dniu 22 lipca

2010 r.

Do wskazanych przepisów przejściowych należą

przepisy art. 12 ustawy nowelizującej, regulujące

przypadki, w których bieg terminu 6 miesięcy od

dnia usunięcia pojazdu z drogi rozpoczął się i zakoń-

czył przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizują-

cej.

Stosownie bowiem do art. 12 ust. 1 ustawy nowe-

lizującej prowadzone dotychczas postępowania w spra-

wach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności

pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby

ustawy nowelizującej, podlegają umorzeniu, sprawy

zaś – przekazaniu właściwym starostom.

Przepadek

pojazdu orzekany jest wówczas na rzecz powiatu

jącej).

jącej wynika przy tym, że również w przypadkach,

w których termin 6 miesięcy od dnia usunięcia po-

jazdu z drogi upłynął przed dniem wejścia w życie

ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 4 września

2010 r., i nie zostało wszczęte postępowanie w spra-

wie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu

Państwa, przepadek pojazdu orzekany jest na rzecz

powiatu.

Z opisanej w wystąpieniu sytuacji wynika,

że w przypadku tym przewidziany w poprzednim

6-miesięczny termin na usunięcie pojazdu z drogi

upłynął przed dniem 4 września 2010 r., tj. przed

wejściem w życie ustawy nowelizującej, a nadto nie

podjęto czynności związanych z prowadzeniem po-

stępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz

Skarbu Państwa.

W przypadkach takich mają zatem zastosowanie

zującej, co oznacza, że przepadek pojazdu orzekany

jest na rzecz powiatu.

Starosta ma tym samym obo-

drogowym wystąpić do sądu z wnioskiem o orzecze-

nie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jeżeli pra-

202

widłowo powiadomiony właściciel lub osoba upraw-

niona nie odbierze pojazdu w terminie 3 miesięcy od

dnia jego usunięcia.

Właściciel pojazdu musi jednak

zostać prawidłowo powiadomiony o usunięciu pojazdu

Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia mini-

stra spraw wewnętrznych i administracji z dnia

prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. Nr 143, poz. 846),

zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 22 czerwca

2011 r., podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia

pojazdu z drogi, po usunięciu pojazdu powiadamia

o tym niezwłocznie m.in. właściciela pojazdu oraz

osobę, która dysponowała pojazdem na podstawie in-

nego niż własność tytułu prawnego w chwili jego

usunięcia.

Powiadomienie skierowane do powyż-

szych osób powinno mieć formę pisemną, przy czym

do powiadomienia stosuje się odpowiednio przepisy

niach (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Należy wskazać, że przedmiotowe powiadomienie

jest warunkiem zarówno wystąpienia przez starostę

z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz

powiatu, jak i ewentualnego dochodzenia przez sta-

rostę, po orzeczeniu przez sąd przepadku pojazdu na

rzecz powiatu, kosztów usuwania oraz przechowy-

wania pojazdu.

Stosownie bowiem do art. 130a ust. 10a

Prawa o ruchu drogowym starosta może wystąpić

rzecz powiatu nie wcześniej niż w terminie 30 dni od

dnia powiadomienia właściciela pojazdu (osoby, któ-

ra dysponowała pojazdem na podstawie innego niż

o usunięciu pojazdu z drogi.

W świetle regulacji art. 130a ust. 10a Prawa o ru-

chu drogowym dla skutecznego złożenia wniosku

konieczne jest zatem załączenie do takiego wniosku

zawiadomienia właściciela pojazdu o usunięciu po-

jazdu z drogi oraz o umieszczeniu go na parkingu

strzeżonym.

Tym samym brak powiadomienia właś-

ciciela o usunięciu pojazdu z drogi skutkować winien

oddaleniem wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu

Odnosząc się natomiast do kwestii ponoszenia

kosztów przechowywania pojazdów, uprzejmie infor-

muję, że art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym

przewiduje, że koszty związane z usuwaniem, prze-

chowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub znisz-

czeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dys-

pozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania

cyzję w tym zakresie wydaje starosta.

Należy jednak-

że podkreślić, iż decyzja taka powinna obejmować

całość kosztów związanych z usuwaniem, przecho-

wywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszcze-

niem pojazdu, tj. od momentu wydania dyspozycji

ich ustalenie możliwe jest dopiero po ewentualnym

zakończeniu postępowania w zakresie przejęcia po-

jazdu na rzecz powiatu oraz jego sprzedaży lub znisz-

czenia.

Tym samym w przypadku braku prawidłowego

powiadomienia właściciela pojazdu o jego usunięciu

z drogi i umieszczeniu na parkingu strzeżonym, któ-

rego konsekwencją jest w świetle art. 130a ust. 10a

przepadku pojazdu na rzecz powiatu, brak jest pod-

staw do wydania decyzji o zapłacie kosztów usunię-

cia, przechowywania, oszacowania i opcjonalnie

sprzedaży albo zniszczenia pojazdu.

Wprawdzie

nie uprawnia starostę do wydania decyzji o zapłacie

przedmiotowych kosztów, jednakże w razie braku

prawidłowego powiadomienia właściciela pojazdu

strzeżonym, a w konsekwencji braku możliwości wy-

stąpienia ze skutecznym wnioskiem o orzeczenie

że możliwości wypełnienia powyższej decyzji okre-

treścią.

Pragnę przy tym zaznaczyć, że podmiotem obo-

wiązanym i zarazem uprawnionym do sporządzenia

i przesłania właścicielowi pojazdu (osobie, która dys-

ponowała pojazdem na podstawie innego niż włas-

ność tytułu prawnego w chwili jego usunięcia) zawia-

domienia o usunięciu pojazdu z drogi jest w myśl § 3

ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 czerwca 2011 r. pod-

miot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu z dro-

gi.

Do wydania takiej dyspozycji uprawnieni są prze-

de wszystkim funkcjonariusze Policji, a ponadto

4 i 5 Prawa o ruchu drogowym, tj. w razie pozosta-

czeństwu, oraz w miejscu obowiązywania znaku

nięty na koszt właściciela, a także pozostawienia po-

jazdu nieoznakowanego kartą parkingową w miejscu

o obniżonej sprawności ruchowej – strażnicy gminni

(miejscy), zaś w przypadku prowadzenia akcji ratow-

niczej – osoba dowodząca taką akcją.

Starosta nie jest

zatem podmiotem właściwym do zawiadomienia

właściciela pojazdu (osoby, która dysponowała pojaz-

dem na podstawie innego niż własność tytułu praw-

nego) o usunięciu pojazdu z drogi, co oznacza, że za-

wiadomienie sporządzone przez starostę nie wywo-

łuje skutków prawnych związanych z możliwością

prowadzenia dalszego postępowania w stosunku do

takiego pojazdu, w tym zwłaszcza z możliwością wy-

stąpienia przez starostę z wnioskiem o orzeczenie

203

Natomiast w przypadku gdy podmiot, który wy-

dał dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi, powiadomił

właściciela pojazdu (osobę, która dysponowała pojaz-

z drogi, starosta może skutecznie wystąpić z wnio-

skiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz po-

wiatu, a następnie, po orzeczeniu przez sąd takiego

przepadku i przeprowadzeniu postępowania w zakre-

sie sprzedaży albo zniszczenia pojazdu, wydać na

wym decyzję o zapłacie kosztów usuwania, przecho-

wywania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia

pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji

Należy zarazem wskazać, że ani w Prawie o ruchu

drogowym, ani w rozporządzeniu z dnia 22 czerwca

2011 r. nie określono sztywno terminu, w którym

podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu

z drogi, obowiązany jest przesłać właścicielowi pojaz-

du (osobie, która dysponowała pojazdem na podsta-

jego usunięcia) zawiadomienie o usunięciu pojazdu

ca 2011 r. wskazano wprawdzie, że powinno to na-

stąpić niezwłocznie, nie określono jednakże konse-

kwencji niedotrzymania ww. terminu.

Zatem, nawet

w razie znacznego opóźnienia w przekazaniu takiego

zawiadomienia, jest ono skuteczne, jeżeli spełnia po-

zostałe wymogi określone w § 3 rozporządzenia z dnia

22 czerwca 2011 r.

Wówczas możliwe jest także wy-

stąpienie przez starostę z wnioskiem o orzeczenie

wadzeniu postępowania w zakresie sprzedaży lub

zniszczenia pojazdu, wydanie decyzji przewidzianej

Fakt opóźnienia przez podmiot, który wydał dys-

pozycję usunięcia pojazdu z drogi, w przekazaniu

zawiadomienia, choć w świetle regulacji § 3 ust. 1

nien mieć miejsca, nie zwalnia tym samym właści-

ciela pojazdu (osoby, która dysponowała pojazdem na

kosztów wymienionych w art. 130a ust. 10h Prawa

Wyjątek stanowią tu koszty przechowywania po-

jazdów określonych w art. 13 ustawy nowelizującej,

zgodnie z którym koszty przechowywania pojazdów,

jakie powstały po upływie terminu 6 miesięcy od

dnia usunięcia pojazdu z drogi aż do dnia wejścia w

życie ustawy nowelizującej wobec wszystkich tych

pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich

usunięcia z drogi upłynął w okresie pomiędzy dniem

nowelizującej, ponosi Skarb Państwa.

Należy jednak podkreślić, że art. 13 ustawy no-

welizującej dotyczy wyłącznie pojazdów usuniętych

z drogi w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r., tj. dnia

z dnia 3 czerwca 2008 r., do dnia 4 września 2010 r.,

a w odniesieniu do powyższych pojazdów – jedynie

kosztów powstałych od dnia upływu terminu 6 mie-

sięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi do dnia 4 wrześ-

nia 2010 r.

Celem regulacji przewidzianej w art. 13

ustawy nowelizującej było bowiem zrekompensowa-

nie przez Skarb Państwa jednostkom prowadzącym

parkingi strzeżone kosztów wynikłych z opóźnienia

w pracach nad nowelizacją przepisów dotyczących

usuwania pojazdów z drogi na podstawie art. 130a

Prawa o ruchu drogowym, których konieczność uzu-

pełnienia była następstwem wyroku Trybunału Kon-

stytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r.

Skarb Państwa

nie jest zatem, jak się wydaje, obowiązany do pono-

szenia kosztów przechowywania pojazdów powsta-

łych po dniu 4 września 2010 r.

Mając powyższe na uwadze, pragnę wskazać, że

w przypadku gdy zawiadomienie o usunięciu pojazdu

z drogi przekazane zostało właścicielowi pojazdu

(bądź osobie, która dysponowała pojazdem na pod-

stawie innego niż własność tytułu prawnego w chwi-

li jego usunięcia) przez właściwy podmiot, tj. pod-

gi, przy czym zawiadomienie to spełnia pozostałe

wymogi określone w rozporządzeniu z dnia 22 czerw-

ca 2011 r., nawet znaczące opóźnienie w przekazaniu

takiego zawiadomienia, choć stanowi naruszenie

obowiązujących przepisów prawa, nie zwalnia właś-

ciciela pojazdu (osoby, która dysponowała pojazdem)

z obowiązku poniesienia kosztów wymienionych

nowelizującej).

Powyższe nie wyklucza jednak odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa bądź gminy jako

jednostki samorządu terytorialnego (w zależności od

tego, jaki podmiot wydał dyspozycję usunięcia pojazdu,

a zatem był obowiązany do przekazania zawiadomienia

o usunięciu pojazdu z drogi) za szkody wywołane nie-

wykonaniem obowiązku przekazania powyższego za-

wiadomienia w określonym przepisami prawa terminie.

Chciałbym zarazem podkreślić, że dokonana in-

terpretacja oparta jest wyłącznie na informacjach

zawartych w wystąpieniu.

Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych nie posiada pełnej dokumentacji w przed-

miotowej sprawie opisanej w ww. interpelacji, a za-

tem przedstawione stanowisko nie może być uznane

za rozstrzygające.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

204

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie praktyk stosowanych przez

operatora sieci T-Mobile wobec konsumentów

(19712)

wobec konsumentów (SPS-023-19712/13) uprzejmie

informuję, co następuje.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przed-

miot interpelacji dotyczy świadczenia usług przez

przedsiębiorców telekomunikacyjnych, których dzia-

łalność w zakresie realizacji obowiązków wynikają-

ne”, kontroluje prezes Urzędu Komunikacji Elektro-

nicznej (zwany dalej „prezesem UKE”).

Jednocześnie

informuję, iż działania T-Mobile Polska SA (zwanej

dalej „T-Mobile”), na które wskazuje pan poseł, mogą

stanowić nieuczciwą praktykę rynkową będącą prze-

jawem praktyki naruszającej zbiorowe interesy kon-

sumentów, które są dobrem chronionym na gruncie

z późn. zm.), zwanej dalej „u.o.k.k.”.

Z informacji

przekazanych przez prezesa UKE oraz prezesa

UOKiK wynika, co następuje.

W swojej interpelacji pan poseł pisze, że otrzymu-

je od abonentów T-Mobile sygnały dotyczące urucha-

miania przez tego dostawcę bez zgody abonenta róż-

norodnych płatnych serwisów SMS i MMS z niepo-

żądanymi i niepotrzebnymi informacjami (np. pogo-

da, kalendarz), które nigdy nie były przez abonentów

zamawiane.

Takie działanie przedsiębiorcy teleko-

munikacyjnego (włączanie usług) wymaga w konse-

kwencji podejmowania przez abonentów akcji w celu

dezaktywacji tych usług, np. wysłania SMS-a z od-

powiednią komendą lub dokonania zgłoszenia dezak-

tywacji usługi poprzez biuro obsługi dostawcy usług.

Aktywacja tych usług w większości przypadków ma

miejsce przy zawieraniu lub aneksowaniu umów, po-

mimo iż przy podpisywaniu umowy abonent nie wy-

rażał zgody na otrzymywanie informacji handlowych

i reklamowych.

W związku z powyższym należy zaznaczyć, iż

świadczenie przez dostawcę publicznie dostępnych

usług telekomunikacyjnych obejmujących usługi te-

lekomunikacyjne z dodatkowym świadczeniem, zwa-

ne dalej „usługami o podwyższonej opłacie”, jest re-

gulowane przez art. 64–65 ustawy Prawo telekomu-

nikacyjne.

Zgodnie z art. 64 ust. 4 ww. ustawy, usłu-

ga o podwyższonej opłacie świadczona w sposób po-

wtarzalny, czyli np. polegająca na przesyłaniu infor-

macji o pogodzie, może być realizowana wyłącznie na

podstawie uprzedniego oświadczenia woli abonenta.

Mając to na uwadze, pragnę wskazać, iż przedstawio-

ny przez pana posła opis sprawy wskazuje na uru-

chamianie przez operatora usług o podwyższonej

opłacie w ramach skorzystania przez abonenta z kon-

kretnej promocji przy zawieraniu nowej lub przedłu-

żaniu istniejącej umowy na kolejny okres.

W takim przypadku informacja o aktywowaniu

usługi dodatkowej, np. serwisu pogodowego czy usłu-

gi „Granie na czekanie”, która w danym okresie pro-

mocyjnym pozostaje bezpłatna, wynika wprost z za-

pisów regulaminu danej promocji bądź też szczegó-

łowych warunków oferty promocyjnej, których po-

stanowienia abonent akceptuje podczas zawierania

umowy lub jej przedłużania.

Tym samym informację

o aktywowaniu przez operatora dodatkowej usługi,

która po okresie promocji staje się usługą płatną

zgodnie z cennikiem, abonent powinien otrzymać

w chwili zawierania lub przedłużenia umowy.

Mechanizm uruchamiania przez operatora dodat-

kowej usługi w ramach skorzystania przez abonenta

z danej promocji, której warunki określa regulamin

promocji lub szczegółowe warunki oferty promocyj-

nej i przede wszystkim za zgodą abonenta, nie jest

niezgodny z przepisami powszechnie obowiązującego

prawa.

Przed zawarciem umowy bądź dokonaniem

zmian warunków istniejącej umowy abonent powi-

nien zapoznać się ze wszystkimi warunkami umowy,

które będą go w trakcie jej trwania obowiązywały.

Ponadto pragnę wskazać, iż art. 9 pkt 6 ustawy

1206) określa, iż nieuczciwą praktyką rynkową jest

żądanie natychmiastowej lub odroczonej zapłaty za

kiem sytuacji, gdy produkt jest produktem zastęp-

czym dostarczonym zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy

Nr 22, poz. 271, z późn. zm.).

Art. 24 ust. 1 i kolejno

ust. 2 pkt 3 u.o.k.k. określa, że zakazane jest stoso-

teresy konsumentów rozumie się godzące w nie bez-

prawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności

nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej

konkurencji.

W tym miejscu, odnosząc się do kwestii praktyk

podejmowanych przez operatorów telefonii komórko-

wej opisanych przez pana posła, należy wskazać, że

do chwili obecnej do prezesa UKE nie wpłynęły tego

typu skargi.

Natomiast prezes UOKiK wskazał, że

na bieżąco analizuje napływające do urzędu zawia-

domienia i skargi konsumentów dotyczące podejrze-

nia stosowania praktyk naruszających zbiorowe in-

205

teresy konsumentów, w szczególności działań pole-

gających na aktywowaniu konsumentom bezpłatnie

na okres próbny niezamówionych usług dodatkowych,

które po zakończeniu czasu promocji świadczone są

na zasadach standardowych, za wynagrodzeniem.

Prezes UOKiK dokonał weryfikacji zasad świad-

czenia przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych

ww. usług na przykładzie usługi „Granie na czeka-

nie” świadczonej przez T-Mobile oraz usługi „Halo

granie” świadczonej przez PTK Centertel sp. z o.o.

W pierwszym przypadku zostało przeprowadzone

postępowanie w sprawie stosowania praktyk naru-

szających zbiorowe interesy konsumentów (DDK-61-

14/10/AK), które zakończyło się wydaniem decyzji nr

DDK 6/2011 z dnia 2 listopada 2011 r. (dostępna na

stronie internetowej urzędu www.uokik.gov.pl) uma-

rzającej postępowanie z uwagi na brak stwierdzenia

przesłanki bezprawności działania przedsiębiorcy.

Przedmiotem zarzutów w niniejszym postępowaniu

było stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych,

pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym prak-

tykom rynkowym, polegających na:

— żądaniu od konsumentów zapłaty za usługi:

serwis „Granie na czekanie” oraz pakiet „Prenume-

raty”, które nie zostały zamówione przez konsumen-

tów,

— nieprzekazywaniu konsumentom we właści -

wym czasie istotnych informacji dotyczących oferty

promocyjnej usług: serwis „Granie na czekanie” oraz

pakiet „Prenumeraty”, w szczególności poprzez nie-

doręczanie konsumentom, których dotyczyła przed-

miotowa oferta promocyjna, przy zawarciu umowy

o świadczenie usług telekomunikacyjnych przez spół-

usług telekomunikacyjnych przez spółkę, wzorca umo-

wy określającego warunki tej oferty promocyjnej.

W świetle ustaleń poczynionych przez prezesa

UOKiK świadczenie ww. usług przez operatora od-

bywa się na skutek akceptacji warunków umowy

przez konsumenta.

Dodatkowo konsumenci przy za-

warciu umowy potwierdzają otrzymanie stosownych

wzorców umowy dotyczących świadczenia ww. usług.

W drugim przypadku zostało przeprowadzone po-

stępowanie wyjaśniające (DDK-405-29/12/AK).

Rów-

nież przedmiotowe postępowanie nie dało podstaw

do postawienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu

zarzutu świadczenia konsumentom niezamówionej

usługi „Halo granie”.

Analogicznie jak w poprzedniej

sprawie konsumenci przy zawarciu umowy potwier-

dzają otrzymanie stosownych wzorców umowy doty-

czących świadczenia ww. usługi.

Mając na uwadze wyniki przeprowadzonych po-

stępowań, prezes UOKiK poinformował, że nie dys-

ponuje informacjami potwierdzającymi świadczenie

przez operatorów telefonii komórkowej niezamówio-

nych usług dodatkowych, które po zakończeniu cza-

su promocji świadczone są na zasadach standardo-

wych, za wynagrodzeniem.

Analizowane przez pre-

zesa UOKiK w ww. postępowaniach przykłady umów

zawartych z konsumentami potwierdziły, że kwestia

świadczenia ww. usług była przedmiotem decyzji

konsumenta akceptującego fakt i zasady świadczenia

przedmiotowych usług.

Należy przy tym wskazać, że

stosowane przez przedsiębiorców wzorce umowy (re-

gulaminy, itp.), akceptowane przez konsumentów

przy zawarciu umowy, w sposób rzetelny opisują za-

sady świadczenia ww. usług, warunki ich aktywacji

oraz dezaktywacji, jak również kwestie dotyczące

ceny usługi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

w sprawie nieprawidłowości w funkcjonowaniu

viaTOLL (19748)

nowną interpelację posła Przemysława Wiplera, prze-

kazaną przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2013 r., znak:

SPS-023-19748p/13, w sprawie nieprawidłowości

nicznych viaTOLL, uprzejmie przedstawiam dodat-

kowe wyjaśnienia.

Ad 1.

Łączne przychody z tytułu opłat pobiera-

nych w systemie viaTOLL wyniosły w poszczegól-

nych latach:

— 2011 – 377 399 436,38 zł (w tym system elek -

troniczny: 343 641 866,65 zł, system manualny

33 757 569,73 zł),

— 2012 – 945 309 697,12 zł (w tym system elek -

troniczny: 813 742 294,03 zł, system manualny:

131 567 403,09 zł),

— 2013 (do końca lipca) – 654 596 642,64 zł (w tym

system elektroniczny: 543 676 889,04 zł, a system

manualny 101 919 753,60 zł).

Planowane przychody z systemu viaTOLL w okre-

sie do końca obowiązywania umowy z konsorcjum

Kapsch (październik 2018 r.) wynoszą w poszczegól-

nych latach:

— 2014 – 1 963 173 922 zł,

— 2015 – 2 044 756 003 zł,

— 2016 – 1 868 204 293 zł,

— 2017 – 1 924 905 606 zł,

206

— 2018 – 1 938 121 045 zł.

Ad 2.

Łączne koszty budowy, uruchomienia i eks-

ploatacji systemu viaTOLL wyniosły w poszczegól-

nych latach:

— 2011 – 595 292 699,13 zł,

— 2012 – 980 653 453,30 zł,

— 2013 (do końca lipca) – 196 277 790 zł.

Ad 3.

Uprzejmie informuję, że w chwili obecnej nie

jest wyznaczony termin zakończenia rozbudowy sy-

stemu viaTOLL.

Zauważyć bowiem należy, że doce-

lowo system ma objąć wszystkie autostrady i drogi

ekspresowe w naszym kraju, tak więc obejmowanie

opłatą kolejnych odcinków dróg o najwyższym stan-

dardzie technicznym jest uzależnione od daty zakoń-

czenia poszczególnych inwestycji.

Nadmienię, że sy-

stem viaTOLL wprowadzany jest również na drogach

krajowych niższych klas, jeżeli wymaga tego w szcze-

gólności konieczność ochrony danej drogi przed nad-

miernym ruchem pojazdów ciężkich.

Decyzje w przed-

miotowym zakresie są podejmowane przez Radę Mi-

nistrów na bieżąco na podstawie wyników pomiarów

ruchu dokonanych przez Generalną Dyrekcję Dróg

Ad 4.

Na chwilę obecną opłatą elektroniczną ob-

jętych jest ok. 2191 km dróg krajowych, w tym 662 km

autostrad, 729 km dróg ekspresowych i 800 km dróg

krajowych innych klas technicznych.

Ad 5.

Przed wdrożeniem krajowego systemu po-

boru opłat ostateczna forma umowy zawieranej po-

między Skarbem Państwa, tj. GDDKiA, reprezen-

sorcjum Kapsch (operatora systemu) a użytkowni-

kiem systemu viaTOLL była przedmiotem uzgod-

nień między GDDKiA a operatorem.

Finalna wersja

umowy z użytkownikiem zatwierdzona została

przez GDDKiA zgodnie z zapisami umowy z dnia

2 listopada 2010 r. na zaprojektowanie, dostawę oraz

obsługę krajowego systemu poboru opłat elektro-

nicznych oraz manualnego systemu poboru opłat,

regulującymi tzw. procedurę weryfikacyjną, której

podlegają wszystkie dokumenty dotyczące projektu

systemu i usług, jak również wszelkie wnioski ope-

ratora.

Ad 6.

Wzór umowy zawieranej pomiędzy operato-

rem systemu a użytkownikami systemu viaTOLL

stanowił jeden z załączników specyfikacji istotnych

dzy GDDKiA a konsorcjum Kapsch w dniu 2 listopa-

da 2010 r. wzór umowy z użytkownikiem stał się za-

łącznikiem do tejże umowy.

Ad 7.

Według stanu na dzień 27 sierpnia br. do

wojewódzkiego sądu administracyjnego zostało skie-

rowanych ogółem 635 skarg na rozstrzygnięcia głów-

nego inspektora transportu drogowego związane z na-

łożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 13k usta-

wy o drogach publicznych, z tego w 2011 r.

– 105

skarg, w 2012 r.

– 209 skarg i w 2013 r.

– 321 skarg.

w Warszawie uchylił 54 decyzje GITD nakładające

kary pieniężne za naruszenie obowiązku uiszczenia

opłaty elektronicznej, z tego w 2012 r. uchylono 5 de-

cyzji, a w 2013 r. uchylono 49 decyzji (w 2011 r.

WSA

nie uchylił żadnej decyzji GITD).

Ponadto WSA

w Warszawie zawiesił 105 postępowań sądowych

z uwagi na przedstawienie Trybunałowi Konstytu-

cyjnemu pytania prawnego o zgodność art. 13k ust. 1

ustawy o drogach publicznych z art. 2 Konstytucji

RP.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał dotych-

czas sześć spraw dotyczących naruszeń obowiązku

uiszczenia opłaty elektronicznej, z czego w dwóch

sprawach uchylono wyroki WSA w Warszawie uchy-

lające decyzje GITD i przekazano sprawę właściwe-

mu sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpa-

trzenia.

W trzech kolejnych sprawach uchylono wy-

roki WSA oddalające skargi oraz uchylono decyzje

GITD nakładające kary pieniężne za przejazd po

W ostatniej ze spraw uchylono natomiast zaskarżony

wyrok WSA oddalający skargę oraz przekazano spra-

wę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpo-

znania.

GITD skierowano łącznie 4455 wniosków o ponowne

rozpatrzenie sprawy dotyczących decyzji wydanych

w związku z naruszeniem obowiązku uiszczenia

opłaty elektronicznej, z tego w 2011 r.

– 1411 wnio-

sków, w 2012 r.

– 1479 wniosków i w 2013 r.

– 1565

wniosków.

Ad 10 i 11.

Uprzejmie informuję, że resort trans-

portu nie posiada informacji o tym, aby przeciwko

Skarbowi Państwa wytoczone zostały jakiekolwiek

powództwa o zapłatę odszkodowania z tytułu nie-

słusznie nałożonych kar za brak uiszczenia opłaty

elektronicznej lub o konieczności wypłaty odszkodo-

wań z tego tytułu.

Ad 12.

Pragnę zauważyć, że GDDKiA przekazała

systemu poboru opłat elektronicznych oraz manual-

nego systemu poboru opłat (z wyłączaniem załączni-

ka nr 11 do umowy, którego zapisy stanowią tajem-

udostępniany) przy piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r.,

znak: GDDKiA-BGD-WP-mh-070-148-1/2013, sta-

nowiącym odpowiedź na interwencję posła z dnia

11 lipca br.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

207

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

lacją pana posła Romana Kaczora z dnia 10 lipca

2013 r. przekazaną przy piśmie z dnia 23 lipca

2013 r., znak: SPS-023-19769/13, w sprawie nieprzy-

stąpienia Polski do Eurotransplantu uprzejmie pro-

szę o przyjęcie poniższego.

Odpowiadając na pierwsze pytanie pana posła,

dotyczące przyczyn braku członkostwa Polski w Eu-

rotransplancie, informuję, iż sprawa ewentualnej ak-

cesji Polski do tej organizacji była w latach 2009

i 2012 przedmiotem gruntownych analiz ekspertów

w dziedzinie transplantologii, w tym członków Kra-

jowej Rady Transplantacyjnej zrzeszającej specjali-

stów z różnych dziedzin nauki i będącej organem

doradczym i opiniodawczym ministra zdrowia.

Spra-

wa ta była analizowana pod kątem obowiązujących

w Eurotransplancie zasad alokacji narządów, praw-

nych aspektów członkostwa w tej organizacji oraz

kosztów.

Celem przedmiotowych analiz było zidenty-

fikowanie zarówno korzyści, jak i obciążeń wynika-

jących z członkostwa Polski w Eurotransplancie.

Szczegółowe prace ekspertów nad tym tematem do-

prowadziły do zidentyfikowania trzech obszarów,

które stanowią wyraźne przeciwwskazanie do akce-

sji Polski do Eurotransplantu, tj. aspekt logistyczny,

administracyjny i finansowy.

Wyjaśnić należy, iż

członkostwo w Eurotransplancie wiązałoby się z ko-

niecznością całkowitej zmiany przestrzeni transplan-

tacyjnej w Polsce, tj. zmianą roli i zadań Minister-

stwa Zdrowia, Krajowego Centrum Organizacyjno-

-Koordynacyjnego ds. Transplantacji „Poltrans-

plant”, Krajowej Rady Transplantacyjnej w zakresie

m.in.: prowadzenia krajowej listy oczekujących, reje-

strów transplantacyjnych, kryteriów wyboru biorcy,

systemu refundacji kosztów pobrań i przeszczepień,

zwiększenia mobilności zespołów transplantacyj-

nych, integracji językowej przepisów, procedur, kore-

spondencji (np. dziś nie jesteśmy w stanie zapewnić,

aby zawsze wśród osób zajmujących się koordynacją

transplantacji były 24 godziny na dobę we wszystkich

ośrodkach w Polsce osoby o biegłej znajomości me-

dycznego języka angielskiego).

Dodatkową i niezwy-

kle ważną kwestią byłaby również konieczność zmia-

ny sposobu typowania tkankowego, gdyż obecnie

w Polsce żadne z laboratoriów zajmujących się typo-

waniem tkankowym do przeszczepienia narządów

unaczynionych nie ma akredytacji EFI, która obo-

wiązuje w systemie Eurotransplantu.

Należy także szczególnie podkreślić, iż Euro-

transplant kieruje się zasadą, że narząd może otrzy-

mać pacjent, który znajduje się na liście osób oczeku-

jących prowadzonej przez tę organizację.

Pacjent

oczekujący na przeszczepienie narządu nie może być

jednocześnie zarejestrowany na dwóch listach: kra-

jowej i Eurotransplantu.

W związku z powyższym

dobór narządu pobranego w Polsce dla pacjenta pol-

skiego następowałby w ramach listy oczekujących

prowadzonej przez Eurotransplant.

Prawdopodobnie

spowodowałoby to wydłużenie się okresu oczekiwa-

nia na przeszczepienie narządu przez polskich pa-

cjentów (np. w przypadku chorych oczekujących na

przeszczepienie nerek w Polsce ich czas oczekiwania

na przeszczep jest aktualnie krótszy w Polsce niż

w Eurotransplancie), a ponadto niektóre narządy po-

brane w Polsce nie byłyby dostępne w pierwszej ko-

lejności dla polskich pacjentów, co stanowiłoby zagro-

żenie dla rozwoju polskiej transplantologii.

Kolejną kwestią są koszty, gdyż członkostwo w tej

organizacji ma charakter odpłatny.

Fundacja jest fi-

nansowana ze składek członkowskich, które są co-

rocznie kalkulowane na podstawie sporządzonego,

niezbędnego na dany rok, budżetu.

Opłaty za wpisa-

nie biorców na listę (podstawowa składka budżetu)

są ustalane indywidualnie dla kraju i rodzaju narzą-

du, biorąc pod uwagę zakres obowiązków przekaza-

nych fundacji przez dany kraj (pełne prowadzenie

listy biorców, lista biorców pilnych itd.).

Opłaty są

wnoszone za każdego nowo zarejestrowanego biorcę,

jak również za ponowne wpisanie (np. po okresie za-

wieszenia na liście oczekujących).

Według posiada-

nych informacji, nad którymi pracowała Krajowa

Rada Transplantacyjna, analizując temat przystą-

pienia Polski do Eurotransplantu, opłata za wpisanie

pacjenta na listę oczekujących mogłaby wynosić na-

wet 500 euro za pacjenta.

Aktualnie na krajowej li-

ście oczekujących znajduje się 1376 biorców, a co roku

tylko do przeszczepienia nerki wpisywanych jest ok.

1000 biorców.

Ponadto należy uwzględnić koszty re-

fundacji w ramach Eurotransplantu za każde prze-

kazanie narządu pomiędzy krajami członkowskimi.

Koszt ten został ustalony ryczałtowo na 2500 euro.

Zważywszy, że najczęściej do przekazania narządów

pomiędzy krajami dochodzi w przypadku pilnych

wskazań do przeszczepiania, należałoby się liczyć

z otrzymaniem przez Polskę 20–40 narządów rocz-

nie.

Do powyższych kosztów należałoby dodać rów-

nież koszty dostosowania systemu do realiów Euro-

transplantu.

Główne koszty byłyby związane ze

zmianą sposobu typowania tkankowego na tzw. wir-

tualny cross-match z oznaczaniem przeciwciał anty-

-HLA.

Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne ds.

Transplantacji „Poltransplant” szacuje, iż koszty

takiego typowania wynosiłyby ok. 5 mln zł rocznie.

W związku z powyższym należałoby zapewnić na ten

cel dodatkowe środki finansowe, co w efekcie w spo-

sób znaczny zmniejszyłoby środki przeznaczone na

przeszczepianie narządów i leczenie pacjenta po prze-

szczepieniu, a w konsekwencji doprowadziłoby do

zmniejszenia liczby przeszczepień narządów w na-

szym kraju.

208

Biorąc po uwagę powyższe kwestie, zgodnie z opi-

nią ekspertów w dziedzinie transplantologii, ewen-

tualna akcesja Polski do tej organizacji wymaga

szczególnej ostrożności i w najbliższym czasie nie jest

wskazana.

Członkostwo w tej organizacji znacząco

podniosłoby koszty przeszczepiania narządów w Pol-

sce, co w efekcie mogłoby prowadzić do zmniejszenia

liczby przeszczepień w naszym kraju.

Bardzo istot-

nym niebezpieczeństwem mogłoby również być za-

chwianie w krótkim czasie równowagi bilansu wy-

miany narządów pobranych od dawców zmarłych

pomiędzy Polską a Eurotransplantem.

Utrzymanie

równowagi pomiędzy liczbą narządów przywożonych

i wywożonych z danego kraju jest nadal problemem

obserwowanym w Eurotransplancie.

Trudny do prze-

widzenia byłby wpływ tak wielkiej organizacji, jaką

jest Eurotranplant, na obserwowany od kilku lat wy-

raźny rozwój medycyny transplantacyjnej w Polsce,

zmierzający do samowystarczalności w dawstwie

i przeszczepianiu narządów.

Odpowiadając na pytanie pana posła dotyczące

liczby pacjentów oczekujących w Polsce na prze-

szczep płuc, informuję, iż na krajowej liście oczeku-

jących w 2012 r. znajdowało się 78 chorych, z czego

48 osób zostało zgłoszonych w tym właśnie roku.

W 2012 r. wykonano łącznie 16 przeszczepień poje-

dynczego płuca lub pary płuc (13 przeszczepień

w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu, w tym

4 u chorych na mukowiscydozę, oraz 3 przeszczepie-

nia w Specjalistycznym Szpitalu im. prof. A. Soko-

łowskiego w Szczecinie).

W pierwszym półroczu

2013 r. wykonano 8 przeszczepów płuc (5 przeszcze-

w tym 1 u chorego na mukowiscydozę, oraz 3 prze-

szczepienia w Specjalistycznym Szpitalu im. prof.

A. Sokołowskiego w Szczecinie).

Na dzień 31 grudnia

2012 r. oczekiwało na przeszczepienie 48 chorych.

W chwili obecnej na przeszczepienie oczekują 53 oso-

by i 3 osoby do przeszczepienia serca i płuc jednocza-

sowo.

Wśród tych osób 5 pacjentów to chorzy wyma-

gający przeszczepienia ze względu na niewydolność

układu oddechowego spowodowaną mukowiscydozą,

z czego 1 pacjent jest czasowo zdyskwalifikowany do

przeszczepienia.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż

przeszczepy płuc są obecnie wykonywane w Polsce

w dwóch ww. ośrodkach.

W związku z uzyskaniem

w bieżącym roku pozwolenia ministra zdrowia na

wykonywanie przeszczepów płuc przez dwa kolejne

ośrodki, tj. Wielkopolskie Centrum Pulmonologii i To-

rakochirurgii im. Eugenii i Janusza Zeylandów w Po-

znaniu oraz Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc w War-

szawie, w roku 2014 będzie możliwe zakontraktowa-

nie realizacji tych świadczeń także przez te podmioty

lecznicze.

Jednakże zasadniczym ograniczeniem dla

zwiększenia liczby wykonywanych przeszczepień płuc

jest liczba dostępnych narządów od osób zmarłych.

w zakresie rodzinnych przeszczepów płuc, wyjaś-

niam, iż takie przeszczepy nie odbywają się jeszcze

w Polsce.

Zgodnie z informacjami przekazanymi od

specjalistów w tej dziedzinie transplantologii rodzin-

ne przeszczepienia płuc mają bardzo ograniczony za-

kres i są wykonywane rzadko – kilka, kilkanaście

przypadków na świecie.

Są one uznawane wciąż ra-

czej za eksperyment medyczny niż postępowanie ru-

tynowe.

Należy tu pamiętać o ryzyku pobrania frag-

mentu płuca od żywego dawcy.

Co więcej, jak wska-

zują specjaliści, wyniki takich przeszczepień są gor-

sze od przeszczepień płuc od dawców zmarłych.

Odpowiadając na ostatnie pytanie pana posła,

o uczynienie programu przeszczepu płuc priorytetem

w służbie zdrowia, pragnę wyjaśnić, iż w Polsce są

czynione energiczne wysiłki na rzecz stworzenia sa-

mowystarczalności kraju w zakresie przeczepiania

płuc, czego przykładem są działania o charakterze

inwestycyjnym w Instytucie Gruźlicy i Chorób Płuc

Oddziale Terenowym im. Jana i Ireny Rudników

w Rabce-Zdroju, w którym dokonano przebudowy

i rozbudowy wraz z wyposażeniem Kliniki Pneumo-

nologii i Mukowiscydozy.

Inwestycja została zakoń-

czona 31 grudnia 2012 r.

Ponadto aktualnie trwają

prace inwestycyjne w Śląskim Centrum Chorób Ser-

ca w Zabrzu polegające na utworzeniu ogólnopolskie-

go centrum kliniczno-naukowego transplantacji płuc

i dzieci.

Planuje się, iż inwestycja ta zostanie zakoń-

czona do połowy 2015 r.

Pragnę także zaznaczyć, iż przeszczepienia płuc

są realizowane w ramach świadczeń wysokospecjali-

stycznych finansowanych z budżetu państwa, z czę-

ści której dysponentem jest minister właściwy do

spraw zdrowia.

W roku 2012 wyodrębniono nowe wa-

rianty świadczenia wysokospecjalistycznego nr 3:

Przeszczepianie płuca, tj. wariant 3.3.: Przeszczepie-

nie obu płuc u dorosłych i dzieci z mukowiscydozą,

wariant 3.4.: Przeszczepienie płuca chorym z tętni-

czym nadciśnieniem płucnym oraz wariant 3.5.: Prze-

szczepienie obu płuc chorym z tętniczym nadciśnie-

niem płucnym.

Dokonano także urealnienia kosztów

przeszczepiania w tych przypadkach.

Ponadto, mając na uwadze, iż niezwykle ważną

sprawą jest wczesna diagnostyka choroby, jaką jest

mukowiscydoza, i w konsekwencji wczesne włączenie

odpowiedniej terapii, istotny jest również fakt, iż

w ramach programów zdrowotnych finansowanych

wadzono badania przesiewowe w kierunku mukowi-

scydozy dla całej populacji noworodków.

Realizacja

tych badań na terenie całego kraju została włączona

do opracowanej kolejnej edycji programu zdrowotne-

go pn. „Program badań przesiewowych na lata 2009–

2014”, którego głównym celem jest obniżenie umie-

ralności noworodków, niemowląt i dzieci z powodu

wad metabolizmu oraz zapobieganie ciężkiemu i trwa-

Podsumowując, pragnę podkreślić, iż w Polsce są

realizowane działania na rzecz stworzenia samowy-

starczalności kraju w zakresie przeszczepiania płuc,

w tym w mukowiscydozie.

Bardzo ważnym krokiem

było przyjęcie przez Radę Ministrów w 2009 r. pro-

gramu wieloletniego na lata 2011–2020 pn. „Narodo-

209

wy programu rozwoju medycyny transplantacyjnej”.

W ramach programu, obok finansowania działań o cha-

rakterze inwestycyjnym, realizowane są zadania in-

formacyjne i promocyjne mające na celu podniesienie

tologii, co z kolei ma przełożyć się na wzrost liczby

narządów pobieranych od osób zmarłych.

Jak już

wcześniej wskazywałem, liczba dostępnych narządów

od osób zmarłych stanowi największą przeszkodę

w osiągnięciu samowystarczalności kraju w zakresie

przeszczepiania, w tym przeszczepiania płuc.

Dzia-

łania promocyjne i edukacyjne finansowane w ra-

mach przedmiotowego programu skierowane były

w latach 2011–2012 do lokalnych społeczności, miały

również charakter ogólnopolski, np. minister zdro-

wia współfinansował realizację serialu dokumental-

nego pt. „Operacja życie” emitowanego w telewizji

publicznej, przybliżającego aspekty medyczne, praw-

ne i społeczne transplantologii.

W roku bieżącym ta-

kie przedsięwzięcia także są kontynuowane.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

sekretarza stanu

w sprawie polityki imigracyjnej (19844)

ważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

Liczba cudzoziemców mieszkających w Polsce nie

przekracza 0,5% ogólnej liczby ludności kraju.

Nale-

ży przy tym wskazać, że najbardziej miarodajnym

źródłem wiedzy na temat cudzoziemców legalnie

przebywających na terytorium RP (poza danymi wi-

zowymi, które są w dużej mierze odzwierciedleniem

pobytu cudzoziemców o charakterze wyłącznie epi-

zodycznym) są dane dotyczące liczby ważnych kart

pobytu.

rytorium RP na podstawie kart pobytu przebywało

111 971 cudzoziemców, z tego 53 630 na podstawie

kart wydanych w związku z udzieleniem zezwoleń

długoterminowych (47 908 – osiedlenia, 5722 – rezy-

denci długoterminowi WE) oraz 54 503 w związku

oznaczony.

W związku z uzyskaniem jednej z form

ochrony w Polsce karty pobytu posiadało 3838 cu-

dzoziemców (849 – status uchodźcy, 2369 – ochronę

uzupełniającą, 620 – zgodę na pobyt tolerowany).

W stosunku do 2011 r. nastąpił 10-procentowy

wzrost łącznej liczby ważnych kart pobytu (w 2011 r.

wydano 100 298 kart).

Największą liczbę kart poby-

tu posiadali kolejno obywatele: Ukrainy, Rosji, Wiet-

namu, Białorusi oraz Chin.

Liczba ważnych kart pobytu cudzoziemców wy-

danych w latach 2006–2012, według stanu na 31 grud-

nia, przedstawiała się następująco: w 2006 r. wydano

80 360 kart, w 2007 r.

– 76 354 karty, w 2008 r.

– 77 766

kart, w 2009 r.

– 92 574 karty, w 2010 r.

– 97 080 kart,

w 2011 r.

– 100 298 kart, a w 2012 r.

– 111 971 kart.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że z informacji

przekazanych przez Urząd do Spraw Cudzoziemców

wynika, iż wygenerowanie danych dotyczących liczby

ważnych kart pobytu w latach 2004–2005 nie jest

możliwe.

Warto również mieć na uwadze, że dane dotyczą-

ce kart pobytu nie odpowiadają np. danym dotyczą-

cym zezwoleń na pracę czy oświadczeń pracodawców

o zamiarze powierzenia wykonywania pracy.

Duża

część imigrantów zarobkowych przebywa bowiem

w Polsce na podstawie wiz, zaś cudzoziemcy posia-

dający zezwolenia pobytowe mogą w większości wy-

konywać pracę w Polsce bez zezwoleń na pracę.

Poniżej przedstawiono liczbę wniosków i decyzji

dotyczących poszczególnych form legalizacji pobytu.

Należy przy tym wskazać, że zezwolenie na zamiesz-

kanie na czas oznaczony wydaje się na okres od 3 mie-

sięcy do 2 lat, natomiast zezwolenie na osiedlenie się

na terytorium RP oraz zezwolenie na pobyt rezydenta

długoterminowego WE mają charakter bezterminowy.

Tabela nr 1.

Liczba wniosków i decyzji dotyczą-

cych legalizacji pobytu cudzoziemców w latach 2004–

2012

Zezwolenie na

zamieszkanie na czas

oznaczony

wnioski 28 142 25 486 25 698 28 557 31 467 34 671 35 511 33 271 44 145

decyzje pozytywne 25 425 22 625 22 378 23 240 28 865 30 563 30 451 29 650 34 478

decyzje negatywne 1924 2194 1740 1358 1674 2737 2965 3213 6352

umorzenia 1166 1083 1135 1082 1666 1646 1907 1981 3548

zgoda na pobyt

tolerowany

decyzje łącznie 28 551 25 903 25 253 25 680 32 205 34 946 35 323 34 844 44 378

210

Natomiast liczbę osób, którym przyznano ochro-

nę międzynarodową w latach 2004–2012, przedsta-

wia poniższa tabela.

Tabela nr 2.

Liczba osób, którym przyznano

ochronę międzynarodową w Polsce w latach 2004–

2012

Z powyższych danych wynika, że w latach 2004–

2012 ochronę międzynarodową w Polsce uzyskało

łącznie 16 137 osób, z czego najliczniejszą grupę cu-

dzoziemców stanowili obywatele Federacji Rosyjskiej

o narodowości czeczeńskiej.

Jednocześnie pragnę dodać, że w 2012 r. polskie

konsulaty wydały ogółem 1 340 929 wiz, co stano-

wi wzrost o 14% w stosunku do 2011 r.

(1 173 582

wizy).

Najwięcej wiz wydanych zostało na Ukrainie

– 643 257 (wzrost o 13%), Białorusi – 348 339 (wzrost

o 16%) i w Rosji – 255 516 (wzrost o 19%).

Znaczący

wzrost liczby wydanych wiz odnotowano w Kazach-

stanie, gdzie w 2012 r. wydane zostały 13 452 wizy,

tj. o 89% więcej niż w roku poprzednim.

Ponadto

w Chinach wydano 13 208 wiz (wzrost o 5%), w Moł-

dawii – 10 667 wiz (spadek o 16%), a w Turcji – 9864

wizy (wzrost o 2%).

Z kolei odniesienie się do poruszonej w wystąpie-

niu kwestii tendencji napływu imigrantów do Polski

wymaga wprowadzenia rozróżnienia grup imigran-

tów na: imigrantów zarobkowych, osoby wnioskują-

ce o ochronę międzynarodową oraz studentów.

W latach 2008–2011 odnotowano w Polsce wzrost

liczby zezwoleń na pracę oraz znaczący wzrost liczby

rejestrowanych oświadczeń o zamiarze powierzenia

pracy cudzoziemcowi.

W 2012 r. w związku z pogar-

szającą się sytuacją gospodarczą i mniejszym zapo-

trzebowaniem na pracę liczba wydanych zezwoleń na

pracę zmniejszyła się o ponad 4%, a liczba zarejestro-

wanych oświadczeń o ponad 6%.

Tendencja ta utrzy-

mała się w I półroczu 2013 r. – w stosunku do I półro-

cza 2012 r. liczba oświadczeń zmniejszyła się o 8,75%,

a liczba zezwoleń o 8,77%.

Istotnym elementem systemu dopuszczania cu-

dzoziemców do polskiego rynku pracy są oświadcze-

nia o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi,

rejestrowane przez pracodawców w powiatowych

urzędach pracy.

Ta uproszczona procedura w istotny

legalnym zatrudnieniem cudzoziemców w Polsce.

Rozwiązanie to, wprowadzone w 2006 r., pozwala po-

wierzyć krótkoterminową pracę cudzoziemcowi bez

konieczności uzyskania dla niego zezwolenia na pra-

cę.

Początkowo ww. procedura miała zastosowanie

tylko w stosunku do obywateli Białorusi, Rosji i Ukra-

iny, zatrudnianych w sektorze rolniczym na okres do

Zezwolenie na

osiedlenie

wnioski 5094 4064 3794 3988 3890 3525 4034 4338 4746

decyzje pozytywne 4365 3589 3255 3124 3625 2936 3336 3733 3699

decyzje negatywne 481 457 284 298 222 322 343 371 499

umorzenia 264 254 242 250 324 185 179 199 194

decyzje łącznie 5110 4300 3781 3672 4171 3443 3858 4303 4392

Zezwolenie

na pobyt rezydenta

długoterminowego WE

wnioski 342 1504 1106 1080 1607 1109 1089 1593

decyzje pozytywne 37 995 804 715 1271 777 765 861

decyzje negatywne 2 278 217 103 196 187 169 236

umorzenia 3 162 152 176 201 219 163 237

decyzje łącznie 42 1435 1173 994 1668 1183 1097 1334

liczba wniosków 8079 6860 7093 10 048 8517 10 590 6534 6887 10 753

I instancja

status uchodźcy 305 312 423 116 186 130 82 153 87

ochrona uzupełniająca 0 0 0 0 1074 2316 195 155 140

pobyt tolerowany 826 1856 2048 2876 1507 65 196 170 292

razem 1131 2168 2471 2992 2767 2511 473 478 519

II instancja

status uchodźcy 10 23 62 64 7 2 2 4 19

ochrona uzupełniająca 0 0 0 0 3 60 34 52 24

pobyt tolerowany 14 24 62 44 19 16 14 41 27

razem 24 47 124 108 29 78 50 97 70

Łącznie I i II

instancja

status uchodźcy 315 335 485 180 193 132 84 157 106

ochrona uzupełniająca 0 0 0 0 1077 2376 229 207 164

pobyt tolerowany 840 1880 2110 2920 1526 81 210 211 319

razem 1155 2215 2595 3100 2796 2589 523 575 589

211

3 miesięcy.

Obecnie pracę w tym trybie można powie-

rzać również obywatelom Mołdawii i Gruzji, nieza-

leżnie od rodzaju prowadzonej działalności, na okres

Wzrost liczby zatrudnionych cudzoziemców w Pol-

sce był także wynikiem zwiększonego zapotrzebowa-

nia na siłę roboczą w kraju w związku z emigracją

zarobkową Polaków do państw członkowskich Unii

Europejskiej.

Na powyższe wpływ miała również do-

konana w 2009 r. zmiana (uproszczenie) procedur

wydawania zezwoleń na pracę oraz obniżenie zwią-

zanych z tym opłat.

Z analizy danych statystycznych wynika, że do-

minującą grupę wśród pracujących w Polsce cudzo-

ziemców stanowią obywatele Ukrainy.

Czynnikami

warunkującymi atrakcyjność przyjazdu Ukraińców

do Polski są m.in. różnice zarobków i poziomu życia,

uproszczone procedury administracyjne, bliskość

geograficzna i kulturowa, jak również znacznie niż-

sze niż w przypadku państw Europy Zachodniej kosz-

ty dojazdu.

Z kolei napływ osób poszukujących ochrony uza-

leżniony jest przede wszystkim od sytuacji w krajach

pochodzenia cudzoziemców zarówno w zakresie

jak również w odniesieniu do sytuacji ekonomicznej.

Istotną rolę odgrywają również funkcjonujące szlaki

migracyjne.

W przypadku obywateli Federacji Rosyj-

skiej narodowości czeczeńskiej czy obywateli Gruzji,

którzy łącznie stanowią najliczniejszą grupę aplikan-

tów, Polska jest pierwszym krajem UE na szlakach

wykorzystujących możliwości ruchu bezwizowego

pomiędzy Rosją czy Gruzją a Białorusią.

Natomiast dynamicznie rosnący napływ studen-

tów zagranicznych (w roku akademickim 2011/2012

w Polsce kształciło się łącznie 23 458 cudzoziemców,

co stanowi o ok. 21-procentowy wzrost w porównaniu

do roku poprzedniego) uwarunkowany jest m.in.

atrakcyjną i stosunkowo niedrogą ofertą edukacyjną

polskich uczelni, w coraz większym zakresie dostęp-

ną również w językach obcych, oraz podejmowanymi

zarówno przez uczelnie, jak i przez władze publiczne

działaniami promocyjnymi.

Ponadto studia w Polsce

są często dla osób pochodzenia polskiego formą pod-

trzymywania kontaktów z ojczyzną.

Do podjęcia na-

uki lub studiów w Polsce zachęca również wiążąca

się z tym możliwość legalizacji pobytu w Polsce oraz

możliwość podróżowania po państwach obszaru

Schengen.

Odnosząc się do kwestii nauki języka polskiego,

com objętym pomocą socjalną zapewnia się naukę

W związku z powyższym w każdym z ośrodków

dla cudzoziemców zatrudnieni są nauczyciele języka

polskiego.

Zajęcia z nauki języka polskiego odbywają

się z podziałem na grupy (zwykle podział obejmuje

dzieci w wieku 6–9 lat, dzieci w wieku 10–15 lat oraz

grupę starszej młodzieży i dorosłych).

Uczestnictwo

w zajęciach jest dobrowolne.

Jednocześnie należy podkreślić, że wszystkie ma-

łoletnie dzieci cudzoziemców będące pod opieką

Urzędu do Spraw Cudzoziemców podlegają obowiąz-

kowi szkolnemu, dlatego też są na bieżąco zapisywa-

ne do publicznych placówek edukacyjnych.

Sposób

organizacji zajęć szkolnych określony został w prze-

mi do publicznych przedszkoli, szkół, zakładów

jęć wyrównawczych oraz nauki języka polskiego i kul-

tury kraju pochodzenia (Dz. U. Nr 57, poz. 361).

Osoby niebędące obywatelami polskimi korzysta-

wych i gimnazjach na warunkach dotyczących oby-

wateli polskich.

Powyższe przepisy określiły koniecz-

ność realizowania obowiązku szkolnego przez osoby

niebędące obywatelami polskimi do ukończenia przez

Warto zauważyć, że w szkołach, do których

zatrudnienia nauczyciela asystenta (tzw. nauczyciela

wspomagającego) pochodzącego z tej samej, co dzieci,

grupy etnicznej (art. 94a ust. 4a ustawy).

Małoletni

ubiegający się o nadanie statusu uchodźcy mają pra-

wo do pobierania nauki w szkołach ponadgimnazjal-

nych na takich samych warunkach jak obywatele

polscy.

Ponadto obowiązujące przepisy prawa dają

możliwość dodatkowej, bezpłatnej nauki języka pol-

skiego w formie dodatkowych zajęć lekcyjnych (art. 94a

ust. 4 ustawy) oraz możliwość organizowania dodat-

kowych zajęć wyrównawczych z przedmiotów, co do

których nauczyciel stwierdzi konieczność uzupełnie-

nia różnic programowych ucznia (art. 94a ust. 4c

ustawy).

Małoletni cudzoziemcy mogą również korzy-

stać z nauki języka i kultury kraju pochodzenia

dodatkowych lekcji języka polskiego oraz zajęć wy-

równawczych (art. 94 ust. 5 ustawy).

Zamieszczona poniżej tabela przedstawia liczbę

dzieci, które uczęszczały do publicznych placówek

oświatowych, oraz odsetek, jaki stanowiły one w sto-

sunku do wszystkich dzieci będących pod opieką

Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

212

Tabela nr 3.

Liczba dzieci, które realizowały obo-

wiązek szkolny w poszczególnych latach

Rok szkolny Liczba dzieci %

2001/2002 3 0

2002/2003 2 7

2003/2004 15 7

2004/2005 22 1

2005/2006 72 2

2006/2007 46 7

2007/2008 36 7

2008/2009 59 5

2009/2010 34 7

2010/2011 45 7

2011/2012 24 9

2012/2013 – zamieszkałe

w ośrodkach dla cudzoziemców

535 83

2012/2013 – zamieszkałe poza

ośrodkami dla cudzoziemców

180 50

Należy wskazać, że poza zajęciami języka polskie-

go, których realizację zapewnia Urząd do Spraw Cu-

dzoziemców, w ośrodkach dla cudzoziemców realizo-

wane są projekty o charakterze edukacyjnym i akty-

wizującym, prowadzone przez liczne organizacje po-

zarządowe, współfinansowane z Europejskiego Fun-

duszu Uchodźczego.

Dla cudzoziemców objętych ochroną międzynaro-

dową nauka języka polskiego prowadzona jest w ra-

mach tzw. indywidualnych programów integracji,

realizowanych przez powiatowe centra pomocy rodzi-

nie.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Mi-

by posiadające status uchodźcy realizowały 77 indy-

widualnych programów integracji, a osoby posiada-

jące ochronę uzupełniającą – 138 programów.

Według informacji zgromadzonych przez Biuro

Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzyna-

rodowej w 2012 r. w jednostkach wyznaczonych przez

(Uniwersytet Śląski w Katowicach, Politechnika

Krakowska, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej

w Lublinie, Uniwersytet Łódzki, Uniwersytet Rze-

szowski, Uniwersytet Warszawski, Politechnika

Wrocławska) w kursach przygotowawczych do pod-

jęcia nauki w języku polskim uczestniczyło 530 osób.

Odnosząc się do kwestii nauki kultury polskiej,

należy poinformować, że w przypadku cudzoziemców

objętych ochroną międzynarodową prowadzona jest

ona w ramach ww. indywidualnych programów inte-

gracji.

W przypadku natomiast cudzoziemców wniosku-

jących o ochronę Urząd do Spraw Cudzoziemców

w ramach działań o charakterze reintegracyjnym

prowadzi w ośrodkach dla cudzoziemców kurs orien-

tacyjny, w którym uczestniczy każdy nowo przybyły

do ośrodka cudzoziemiec starający się o nadanie

w Polsce statusu uchodźcy.

Podczas kursu cudzozie-

miec uzyskuje podstawowe informacje o Polsce, kul-

turze, zwyczajach i obyczajach, systemie prawnym,

pomocy socjalnej, transporcie etc.

Jednocześnie każ-

dy uczestnik kursu otrzymuje, dostępny w języku

gruzińskim, angielskim, arabskim, czeczeńskim lub

rosyjskim, przewodnik dla cudzoziemca „Pierwsze

kroki w Polsce”.

Niezależnie od powyższego cudzo-

ziemiec, który złożył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wniosek o nadanie statusu uchodźcy, otrzy-

muje pakiet informacji dotyczących: regulaminu po-

bytu w ośrodku, jego praw i obowiązków, rodzajów

i wysokości pomocy socjalnej, opieki nad małoletnimi

dziećmi, w tym konsekwencji wstąpienia w związek

małżeński z osobą nieletnią bez zgody sądu.

Każda

również dostęp do wykazu organizacji pozarządo-

wych zajmujących się sprawami uchodźców.

Ponadto cudzoziemcy mają zapewnioną asystę

pracowników ośrodków dla cudzoziemców, którzy

wspierają obcokrajowców w zakresie aspektów zwią-

zanych z pobytem w Polsce (rynek pracy, dostęp do

mieszkań, pomocy społecznej etc.).

W ośrodkach dla cudzoziemców prowadzone są

liczne zajęcia w ramach projektów realizowanych

przez organizacje pozarządowe, w tym kursy języko-

we, zawodowe, spotkania z psychologiem, zajęcia kul-

turalne.

Cudzoziemcy uczestniczą w wielu zajęciach

i wydarzeniach również poza ośrodkiem.

Zgodnie z szacunkowymi danymi OECD

1)

w 2011 r.

wskaźnik zatrudnienia dla osób urodzonych poza

Polską wyniósł 55,3% i był niższy niż w przypadku

osób urodzonych w Polsce (59,7%), a także osób

mieszkających w europejskich krajach OECD i uro-

dzonych poza krajem zamieszkania (60%)

2)

.

Należy

ła znaczna poprawa wskaźnika zatrudnienia dla osób

urodzonych poza Polską (35,9% dla mężczyzn i 24%

dla kobiet)

3)

, co prawdopodobnie ma związek ze wzro-

stem znaczenia imigracji o charakterze zarobkowym

w relacji do innych typów migracji.

Dane w zakre-

sie zróżnicowania wskaźnika zatrudnienia w zależ-

ności od krajów pochodzenia migrantów nie są gro-

madzone.

Jednakże należy przyjąć, że najwyższe

wskaźniki zatrudnienia dotyczą tych krajów pocho-

dzenia, z których dominującym typem migracji są

migracje zarobkowe, zaś najniższe – tych krajów

i regionów, gdzie dominującym typem migracji do

Polski są migracje w celu objęcia ochroną międzyna-

rodową i jednocześnie kulturowo odległych od Polski.

Uwzględniając powyższe, należy mieć jednak na

uwadze, że imigranci są grupą zróżnicowaną.

Przy-

kładowo w przypadku szeregu imigrantów zarobko-

wych prawo pobytu w Polsce jest ściśle uzależnione

1)

OECD, „International Migration Outlook 2013”, s. 284–

285.

2)

Tamże, s. 78, dane za 2012 r.

3)

Tamże, s. 285.

213

od wykonywania działalności zarobkowej określonej

w zezwoleniu na pracę, natomiast w przypadku osób

wnioskujących o objęcie ochroną międzynarodową

wykonywanie działalności zarobkowej nie jest, co do

zasady, dozwolone.

Aktywizacja zawodowa cudzoziemców odbywa się

analogicznych do zasad aktywizacji zawodowej oby-

wateli polskich.

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy zakres

oferowanej pomocy jest zróżnicowany w przypadku

równych grup cudzoziemców.

Najszerszym zakresem

pomocy (także w zakresie zasiłków i innych świad-

czeń z tytułu bezrobocia) objęci są obywatele Unii

Europejskiej oraz cudzoziemcy starający się o objęcie

bądź objęci ochroną międzynarodową.

Projektowane

w związku z implementacją dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady nr 2011/98/UE z dnia 13 grud-

nia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku

o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na

pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego

oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowni-

ków z państw trzecich przebywających legalnie

w państwie członkowskim (Dz. U. UE L.

Nr 343, s. 1)

zmiany w przepisach ww. ustawy przewidują rozsze-

rzenie zakresu podmiotowego cudzoziemców upraw-

nionych do rejestracji oraz zakresu usług i świadczeń

im przysługujących.

Z danych przekazanych przez Ministerstwo Pracy

i Polityki Socjalnej wynika, że w 2012 r. prawo do

zasiłku dla bezrobotnych uzyskało 601 cudzoziem-

ców (w tym 155 z państw UE/EOG oraz Szwajcarii).

Z kolei w powiatowych urzędach pracy zarejestrowa-

nych było 4161 cudzoziemców bez prawa do zasiłku.

Na koniec grudnia 2012 r. prawo do zasiłku dla bez-

robotnych przysługiwało 295 cudzoziemcom (w tym

68 z państw UE/EOG oraz Szwajcarii) przy 3369 cu-

dzoziemcach zarejestrowanych bez prawa do zasiłku.

Zatem cudzoziemcy z prawem do zasiłku stanowili

na koniec 2012 r. 8,1% wszystkich cudzoziemców za-

rejestrowanych jako bezrobotni.

Dla porównania na

koniec 2012 r. liczba wszystkich bezrobotnych w Pol-

sce uprawnionych do zasiłku wyniosła ok. 358 tys.,

co stanowi 16,8% ogółu bezrobotnych.

Niższy od

średniej odsetek uprawnionych do zasiłku wynika

w przypadku cudzoziemców prawdopodobnie z faktu,

że w związku z częstszym wykonywaniem prac krót-

koterminowych rzadziej nabywają oni prawo do za-

siłku.

Cudzoziemcy zarejestrowani jako bezrobotni

stanowili na koniec 2012 r. poniżej 0,2% wszystkich

bezrobotnych.

Szczegółowe dane w zakresie kwot wy-

datkowanych na zasiłki dla osób niebędących obywa-

telami Polski nie są gromadzone, stanowią one jed-

nak ułamek wszystkich środków przeznaczanych na

zasiłki, proporcjonalnie do udziału cudzoziemców

w ogólnej liczbie bezrobotnych i mniejszego od śred-

niej odsetka uprawnionych do zasiłku.

dzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wnioskodawcy oraz osobie, w imieniu której

ną i opiekę medyczną.

Powyższy przepis prawa upraw-

nia cudzoziemca, który złożył na terytorium Rzeczy-

pospolitej Polskiej wniosek o nadanie statusu uchodź-

cy oraz nie spełnia przesłanek negatywnych określo-

nych w art. 74 ust. 2 ww. ustawy, do korzystania

z pomocy socjalnej realizowanej przez Urząd do

Spraw Cudzoziemców.

Według danych Urzędu do Spraw Cudzoziemców

na dzień 5 sierpnia 2013 r. pomoc socjalna świadczo-

na jest przez urząd w stosunku do 3658 cudzoziem-

ców, w tym 2158 cudzoziemców korzysta z pomocy

realizowanej poprzez umieszczanie w ośrodku dla

cudzoziemców, natomiast 1500 osób korzysta ze

świadczenia pieniężnego na pokrycie we własnym

spolitej Polskiej.

Zakres pomocy w ośrodku obejmuje m.in.:

— całodzienne wyżywienie zbiorowe lub ekwiwa -

lent w zamian za wyżywienie, do otrzymywania któ-

rego uprawnione są dzieci do 3. roku życia oraz dzie-

ci uczęszczające do przedszkoli i szkół podstawowych

oraz gimnazjalnych, w wysokości 9 zł dziennie;

— stałą pomoc pieniężną w postaci tzw. kieszon -

kowego w wysokości 50 zł miesięcznie;

— stałą pomoc pieniężną na zakup środków hi -

gieny osobistej w wysokości 20 zł miesięcznie;

— jednorazową pomoc pieniężną na zakup odzie -

ży i obuwia w wysokości 140 zł.

Tabela nr 4.

Liczba cudzoziemców zakwaterowa-

nych w ośrodku dla cudzoziemców z podziałem na

narodowości i płeć

Lp. Narodowość

Liczba cudzoziemców

z podziałem na płeć

Razem

Mężczyźni Kobiety

1.

Gruzja 88 85 173

2.

Rosja (w tym osoby

deklarujące narodowość

czeczeńską)

952 954 1906

3.

Ukraina 2 3 5

4.

Syria 3 0 3

5.

Inne obywatelstwa 37 34 71

6.

Razem 1082 1076 2158

Według stanu na dzień 5 sierpnia 2013 r.

Dane

statystyczne obejmują także małoletnich.

Pomoc socjalna może być również udzielana w po-

staci świadczenia pieniężnego na pokrycie we włas-

nym zakresie kosztów pobytu na terytorium RP cu-

dzoziemców.

Cudzoziemcy otrzymują tego rodzaju

pomoc w wysokości określonej w rozporządzeniu mi-

nistra spraw wewnętrznych i administracji z dnia

uchodźcy (Dz. U. Nr 261, poz. 1564).

214

Z informacji przekazanych przez Urząd do Spraw

Cudzoziemców wynika, że w 2012 r. na pomoc finan-

sową dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie

statusu uchodźcy wydatkowano łącznie kwotę

12 334 759, 74 zł.

Lp. Forma pomocy Wykonanie

1.

Ekwiwalent pieniężny 2 249 790,00 zł

2.

Jednorazowa pomoc na zakup odzieży

i obuwia

453 320,00 zł

3.

Świadczenie pieniężne na pokrycie we

8 449 805,64 zł

4.

Stała pomoc na zakup środków higieny

osobistej, tzw. środków czystości

326 224,05 zł

5.

Stała pomoc na drobne wydatki

osobiste, tzw. kieszonkowe

855 620,05 zł

Razem 12 334 759,74 zł

Ponadto pragnę wskazać, że w 2012 r. pomocą dla

cudzoziemców ze statusem uchodźcy objętych było

91 rodzin liczących łącznie 169 osób.

Pomoc ta obej-

mowała: świadczenia pieniężne na utrzymanie

(169 osób), wydatki związane z nauką języka polskie-

go (25 osób) oraz pracę socjalną, niezbędne poradni-

ctwo psychologiczne, pedagogiczne i prawne oraz

pomoc w załatwianiu spraw w instytucjach i urzę-

dach (154 osoby).

Natomiast pomocą dla cudzoziemców, którzy uzy-

skali w 2012 r. ochronę uzupełniającą, objętych było

107 rodzin liczących łącznie 356 osób.

Pomoc ta obej-

go (93 osoby) oraz pracę socjalną, niezbędne porad-

nictwo psychologiczne, pedagogiczne i prawne, po-

moc w załatwianiu spraw w instytucjach i urzędach

(204 osoby).

Kwota świadczeń dla osób ze statusem uchodźcy

wyniosła 792 341 zł, a dla osób objętych ochroną uzu-

pełniającą 1 126 774 zł.

W 2011 r. łączna liczba wszystkich cudzoziemców

korzystających z pomocy społecznej w ośrodkach po-

mocy społecznej wyniosła 829 osób (w tym 247 kobiet

i 417 dzieci).

Łączna suma świadczeń z pomocy

społecznej wypłacanych cudzoziemcom wyniosła

1 059 264,68 zł, z czego średnio w skali całego roku

4105,68 zł na rodzinę i 1277,76 zł na osobę.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie pragnę

przyjęła dokument strategiczny zatytułowany „Poli-

działania”.

Dokument ten poprzez szereg rekomen-

dacji, w obszarach takich jak migracje legalne, prze-

ciwdziałanie nielegalnej migracji, integracja cudzo-

ziemców, udzielanie ochrony międzynarodowej, emi-

gracja, sprawne funkcjonowanie systemu prawnego

i instytucjonalnego oraz monitoring procesów migra-

cyjnych, określa kierunek dalszego otwarcia się na

cudzoziemców.

Obecnie trwają międzyresortowe pra-

ce nad przygotowaniem planu działania uszczegóło-

wiającego sposób wdrożenia przyjętych rekomenda-

cji, wskazującego podmioty odpowiedzialne za ich

realizację oraz etapy wdrażania, jak również koszty

i sposób finansowania planowanych rozwiązań.

Za-

kończenie prac nad ww. dokumentem przewidywane

jest z końcem 2013 r.

Kierunki wskazane w dokumencie „Polityka mi-

gracyjna Polski – stan obecny i postulowane działa-

nia” znalazły odzwierciedlenie również w projekcie

nowej ustawy o cudzoziemcach, który został w dniu

3 lipca 2013 r. skierowany do Sejmu RP.

Projekt ten

przewiduje m.in. przyspieszenie i uproszczenie pro-

cedur legalizacji pobytu oraz przyjęcie korzystnych

dla cudzoziemców rozwiązań w tym zakresie (w tym

m.in. wprowadzenie jednego zezwolenia na pobyt

i pracę lub prowadzenie działalności gospodarczej;

wydłużenie maksymalnego okresu, na który udzie-

lane będzie zezwolenie na pobyt czasowy, z 2 do 3 lat;

wydłużenie okresu zezwolenia udzielanego studen-

tom; rezygnację z wymogu przedstawiania tytułu

prawnego do zajmowanego lokalu przy ubieganiu się

o pobyt czy rezygnację z ustanowienia terminu,

w którym należy złożyć wniosek o kolejne zezwole-

nie), jak również wprowadzenie nowych rozwiązań

proceduralnych, takich jak możliwość udzielenia ze-

zwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcom absolwen-

tom polskich uczelni, którzy będą poszukiwali w Pol-

sce pracy, czy określenie nowych procedur gwaran-

tujących osobom polskiego pochodzenia możliwość

realizacji konstytucyjnego prawa do osiedlenia się na

terytorium Polski.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

w sprawie utworzenia muzeum poświęconego

upamiętnieniu ofiar zbrodni dokonanej

w latach 1939–1940 przez Niemców w Piaśnicy

lacją z dnia 17 lipca 2013 r. posła na Sejm RP pana

Jarosława Sellina, znak: SPS-023-19854/13, w spra-

wie utworzenia muzeum poświęconego upamiętnie-

niu ofiar zbrodni dokonanej w latach 1939–1940

jaśnieniami.

Najważniejsze po obozie Stutthof w Sztutowie

miejsce eksterminacji ludności polskiej na Pomorzu

godne jest bez wątpienia upamiętnienia izbą pamię-

ci lub muzeum, którego głównym zadaniem byłoby

215

udokumentowanie dokonanej przez nazistów w tym

miejscu zbrodni oraz przekazywanie o niej pamięci

potomnym.

Piaśnica, symbol kaźni narodu polskie-

go, winna bezsprzecznie bardziej zaistnieć w świado-

mości Polaków.

Dom, w którym w czasie wojny była

lokalna placówka Gestapo oraz sztab powiatowego

Selbstschutzu, dobrze służyłby temu celowi.

dziedzictwa narodowego pełni zwierzchni nadzór

oraz może, za pośrednictwem Rady Ochrony Pamię-

ci Walk i Męczeństwa lub programów ministra,

wspierać realizację niektórych zadań z zakresu opie-

ki nad miejscami pamięci.

Bezpośrednia odpowie-

dzialność za utrzymanie takiego miejsca należy jed-

nak, co do zasady, do właściciela gruntu, na którym

się znajduje.

Biorąc pod uwagę samą tylko liczbę waż-

nych miejsc pamięci w skali kraju, co najmniej kilka

tysięcy, jest oczywiste, że nie jest możliwe konsekwen-

tne ich przejmowanie przez ministra poprzez tworze-

nie na ich terenie nowej państwowej instytucji kultu-

ry lub nowego oddziału już istniejącej instytucji.

Rolę

taką powinny z powodzeniem spełniać samorządy lo-

kalne wszystkich szczebli.

Za dobry przykład niech

posłuży np. muzeum, miejsce pamięci w Palmirach,

będące oddziałem Muzeum Historycznego m.st. War-

szawy, samorządowej instytucji kultury.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że aż do chwi-

li obecnej nie otrzymałem żadnego sygnału ze strony

właściwych terytorialnie władz samorządowych, któ-

ry świadczyłby o istnieniu konkretnych planów utwo-

rzenia przez nie na bazie zakupionej Villi Musica in-

stytucji kultury zajmującej się upamiętnieniem

zbrodni w Piaśnicy i jej ofiar.

Dopiero po utworzeniu

takiej instytucji minister kultury i dziedzictwa kul-

turowego może udzielić wsparcia w ramach wspo-

mnianych programów ministra na konkretne projek-

ty, np. na sporządzenie planu ekspozycji stałej, na

remont budynku, w tym przystosowanie go do funk-

cji wystawienniczej, czy też na zakup muzealiów.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

z dnia 4 lipca br., przesłaną przez pana Marka Kuch-

Polskiej, przy piśmie z dnia 26 lipca br., znak: SPS-

023-19873/13, w sprawie wypłaty oszczędności z ra-

chunku zmarłego, uprzejmie przedstawiam następu-

jące stanowisko.

Zagadnienie wpływu śmierci konsumenta na za-

warte przez niego umowy rachunku bankowego nie

jest wprost uregulowane w przepisach ustawy z dnia

bankom zachowywanie się w określony sposób w przy-

padku zaistnienia takiego zdarzenia.

Natomiast za-

sady dziedziczenia po zmarłym posiadaczu rachunku

bankowego należy wywodzić z ogólnych przepisów

prawa spadkowego.

Umowa rachunku bankowego jest regulowana

przez przepisy Kodeksu cywilnego (księga III, tytuł

XX), a także, ze względu na szczególny status, jaki

musi posiadać jedna ze stron umowy, ustawy Prawo

bankowe (rozdział III).

Ustawa Kodeks cywilny zde-

finiowała umowę rachunku bankowego jako zobowią-

zanie banku względem posiadacza rachunku, na czas

niężnych.

Z uwagi na fakt, że nie istnieją w ustawie Prawo

bankowe regulacje, które nakazywałyby bankom po-

dejmowanie określonych działań czy stosowanie kon-

kretnych, jednolitych procedur w przypadku śmierci

posiadacza rachunku, na rynku funkcjonują różne

praktyki odnoszące się do zagadnienia postępowania

banków w zakresie prowadzenia rachunku bankowe-

go po śmierci jego posiadacza:

— umowa rozwiązuje się z chwilą powzięcia przez

bank informacji o śmierci posiadacza rachunku,

— umowa rachunku bankowego wygasa w przy -

padku śmierci posiadacza rachunku bankowego lub

jednego ze współposiadaczy.

W tych przypadkach część banków w chwili uzy-

skania informacji o śmierci konsumenta zamyka kon-

to i lokuje środki na wspólnym rachunku technicz-

nym z oznaczeniem, czyje środki i w jakiej kwocie

zostały na ten rachunek przekazane.

Niektóre banki stosują jednak inną praktykę.

Umowa rachunku bankowego z chwilą śmierci jego

posiadacza nie rozwiązuje się ani nie wygasa, więc

banki nie zamykają rachunków i środki dalej są prze-

chowywane na rachunku z wyłączeniem pobierania

opłat z tytułu prowadzenia rachunku.

Jak wynika z informacji przekazanych Minister-

stwu Finansów przez Związek Banków Polskich

(ZBP), w praktyce bankowej przy braku szczegóło-

wych regulacji prawnych występuje szeroki wachlarz

wy rachunku bankowego.

W ocenie ZBP nie można

jednak żadnemu z tych rozwiązań przypisać cechy

sprzeczności z prawem.

Wszystkie one mieszczą się

216

w ramach powszechnie obowiązujących regulacji

konsumenckiego, jak i powszechnego prawa cywilne-

go, w tym zwłaszcza prawa spadkowego oraz prawa

zobowiązań.

Nie wychodzą także poza dopuszczalny

zakres swobody umów tam, gdzie brak jakiejkolwiek,

choćby dyspozytywnej, a wyraźnej regulacji prawnej.

Skoro ani Kodeks cywilny, ani Prawo bankowe nie

zawierają przepisów regulujących sytuację prawną

rachunku w razie śmierci posiadacza, to kwestia ta

może zostać unormowana w umowie rachunku.

Je-

żeli w umowie rachunku bankowego nie ma przed-

miotowych postanowień, mogą się one znaleźć w ogól-

nych warunkach umów lub regulaminach, gdyż

zgodnie z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo banko-

we bank w zakresie swojej działalności może wyda-

wać ogólne warunki umów lub regulaminy określa-

jące warunki otwierania i prowadzenia rachunków

bankowych.

Odnosząc się z kolei do wypłaty środków pienięż-

nych z rachunku oszczędnościowego zmarłego posia-

dacza tego rachunku, należy wskazać, że wypłata

środków może nastąpić jedynie na rzecz spadkobier-

ców, którzy przedstawią postanowienie o stwierdze-

niu nabycia spadku lub poświadczenie dziedziczenia,

które potwierdzają z punktu widzenia prawnego

kobierców winna nastąpić w proporcji właściwej do

nabytego udziału spadkowego.

Konieczność przedstawienia bankowi właściwego

dokumentu potwierdzającego tytuł spadkobrania

oraz udział określonej osoby w podziale majątku na-

leżącego do spadku nie jest praktyką utrudniającą

wypłatę na rzecz spadkobierców, lecz praktyką, któ-

ra leży w interesie wszystkich spadkobierców, i w tym

wiązującego (prawa spadkowego).

Na stwierdzenie

nabycia spadku dokonane przez sąd, poświadczenie

dziedziczenia sporządzone przez notariusza czy dział

spadku powołują się wprost przepisy Kodeksu cywil-

nego w zakresie regulacji prawnych dotyczących

przejścia praw i obowiązków majątkowych zmarłego

na osoby, które dziedziczą po nim spadek (księga IV,

tytuły VI i VIII).

Ponadto, jak stanowi art. 50 ust. 2

ustawy Prawo bankowe, bank dokłada należytej sta-

ranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa

przechowywanych środków pieniężnych, dlatego

bank obowiązany jest zagwarantować bezpieczeń-

stwo środków zgromadzonych na rachunku zmarłego

posiadacza.

Jak wskazuje wyrok Sądu Najwyższego

IV CSK 380/07, „niezapewnienie posiadaczowi ra-

chunku bankowego bezpieczeństwa jego środków

pieniężnych znajdujących się na tym rachunku (…)

uzasadnia odpowiedzialność banku na podstawie

przepisów o czynach niedozwolonych oraz z tytułu

nienależytego wykonania zobowiązania”.

Z tych

względów banki zachowują wszelkie środki ostroż-

ności w celu uniemożliwienia wypłat z rachunku oso-

bom nieuprawnionym bądź osobie uprawnionej do

spadku, lecz z pokrzywdzeniem pozostałych spadko-

bierców.

W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczęd-

nościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczenio-

wego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościo-

1) kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posia-

dacza rachunku osobie, która przedstawiła rachunki

tów, w wysokości nieprzekraczającej kosztów urzą-

dzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi

sku organu wypłacającego to świadczenie lub uposa-

żenie skierowanym do banku wraz z podaniem nu-

merów rachunków, na które dokonano wpłat.

Kwota wypłacona zgodnie z pkt 1 i 2 nie wchodzi

do spadku po posiadaczu rachunku (ust. 2).

Bank jest

wej wysokości, jeżeli przed otrzymaniem wniosku

nym osobom, które to wypłaty nie pozwalają zreali-

organ, wraz ze wskazaniem osób, które pobrały wy-

płaty (ust. 3).

bankowe, banki realizują dyspozycje na wypadek

śmierci, czyli dokonują wypłat z rachunku wskaza-

nego przez posiadacza rachunku konkretnym oso-

bom.

W następnej zaś kolejności bank dokonuje wy-

płat z tytułu spadkobrania.

Na podstawie umów ra-

chunku bądź regulaminów oraz ogólnych warunków

umów bank wypłaca spadkobiercom środki po przed-

łożeniu prawomocnego postanowienia sądu o stwier-

dzeniu nabycia praw do spadku lub poświadczenia

dziedziczenia, orzeczenia sądu o dziale spadku bądź

umowy o dział spadku zawartej pomiędzy wszystki-

mi spadkobiercami lub zgodnego pisemnego oświad-

czenia spadkobierców co do wypłaty środków z ra-

chunku bankowego.

Najistotniejszą funkcją działu spadku jest uzy-

skanie przez poszczególnych spadkobierców wyłącz-

nych praw do oznaczonych składników majątku spad-

kowego.

Wskutek działu spadku dochodzi do ustania

przysługujących spadkobiercom współuprawnień do

spadku i przyznania wszystkim lub niektórym z nich

poszczególnych praw majątkowych należących do-

tychczas do spadku, w tym praw do środków pienięż-

nych zgromadzonych na rachunku bankowym.

Spo-

sób przeprowadzenia działu spadku zależy zasadni-

czo od woli spadkobierców.

Swoje uprawnienia do

żądania działu spadku spadkobiercy mogą zrealizo-

217

wać według swego wyboru bądź w trybie umownym,

bądź sądowym (art. 1037 § 1 K.c.).

Umowny (pozasą-

dowy) dział spadku wymaga zgody wszystkich spad-

kobierców.

Sądowy dział spadku wystąpi najczęściej,

gdy spadkobiercy nie zawrą umowy o dział spadku,

a przynajmniej jeden ze spadkobierców złoży w sądzie

wniosek o dział spadku.

Tym samym w przypadku

braku zgody współspadkobierców co do podziału

spadku należy skorzystać z instytucji sądowego dzia-

łu spadku.

Postępowanie działowe wszczyna się na

żądanie któregokolwiek ze spadkobierców.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, banki

mają możliwość ustalenia – w ramach obowiązujące-

go prawa – stosowanych przez siebie procedur, skut-

kiem czego jest m.in. opisana w interpelacji różno-

rodność praktyki banków w kwestii formalnych wa-

runków, od których spełnienia uzależniona jest wy-

płata środków z rachunku zmarłego konsumenta na

rzecz jego spadkobierców.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

włoskiej mafii w elektrownie wiatrowe

ma z dnia 29 lipca 2013 r., znak: SPS-023-19898/13,

dotyczącego interpelacji pana posła Szymona Giżyń-

skiego w sprawie doniesień Polskiej Agencji Prasowej

(PAP) na temat inwestycji włoskiej mafii w elektro-

europejskich oraz w uzupełnieniu naszego pisma

z dnia 8 sierpnia 2013 r., znak: DEO-I-0700-73/1/13

L.dz.

DEO/1401/13, skierowanego do szefa Agencji

Wywiadu oraz dodatkowo również do marszałka Sej-

mu RP uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Na wstępie uprzejmie wyjaśniam, iż odpowiedzią

ministra gospodarki na przedmiotową interpelację

było przekazanie wg kompetencji sprawy do szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Pismo mini-

stra gospodarki zostało w charakterze odpowiedzi na

interpelację przekazane do marszałka Sejmu w dniu

8 sierpnia br. (pismo w załączeniu).

Mając na uwadze

powyższe, uprzejmie wyjaśniam, iż właściwe przepi-

sy nie obligują szefa Agencji Bezpieczeństwa We-

wnętrznego do udzielania odpowiedzi na interpelacje

oraz wystąpienia poselskie.

Niemniej jednak z racji na podjęte przez szefa

ABW działania przedmiotowa sprawa została rów-

nież skierowana do ministra spraw wewnętrznych,

który w konsekwencji wystąpienia ministra gospo-

darki do szefa ABW pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r.,

znak: KSS-4810-81(2)713, poinformował ministra

nego oraz Agencji Wywiadu, iż Agencja Bezpieczeń-

stwa Wewnętrznego monitoruje i rozpoznaje ewentu-

alne nieprawidłowości związane z sektorem energe-

tycznym, w tym energii odnawialnej, mogące godzić

w ekonomiczne bezpieczeństwo państwa.

Uzyskane

informacje o możliwych nieprawidłowościach podle-

gają weryfikacji.

W przypadku potwierdzenia zebra-

ne materiały przekazywane są w trybie art. 18 usta-

wy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz

Agencji Wywiadu (...) właściwemu ministrowi, a w uza-

sadnionych przypadkach prokuraturze, która podej-

muje decyzję o ewentualnym wszczęciu postępowa-

nia przygotowawczego.

W związku z powyższym pragnę zapewnić pana

posła, iż przedstawiony wyżej tryb postępowania

w opinii ministra gospodarki właściwie chroni eko-

nomiczne bezpieczeństwo państwa i stanowi na polu

gospodarczym mechanizm przeciwdziałania przed

ingerencją zorganizowanych grup przestępczych.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

przekonanie, że stanowią one wyczerpującą odpo-

wiedź na kwestie zawarte w interpelacji posła Szy-

mona Giżyńskiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

chała Tomasza Pacholskiego w sprawie sposobu i za-

218

kresu zamówień udzielanych Centralnemu Ośrodko-

wi Informatyki przez organ założycielski z zastoso-

waniem ustawy o zamówieniach publicznych uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

Prawem zamówień publicznych, przepisy ustawy sto-

suje się do udzielania zamówień publicznych przez

jednostki sektora finansów publicznych w rozumie-

z późn. zm.), do których należą m.in. jednostki bu-

dżetowe, w tym Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

Natomiast w art. 4 Prawa zamówień publicznych

zostały wskazane przypadki, w których przepisy

ustawy nie mają zastosowania.

Jeden z tych przypad-

ków dotyczy zamówień udzielanych instytucjom go-

spodarki budżetowej.

Stosownie do art. 4 pkt 13 Pra-

wa zamówień publicznych ustawy tej nie stosuje się

spodarki budżetowej, jeżeli spełnione są łącznie na-

stępujące warunki:

1) zamówienie publiczne udzielane jest przez or-

gan władzy publicznej wykonujący funkcje organu

2) zasadnicza część działalności instytucji gospo-

darki budżetowej dotyczy wykonywania zadań pub-

licznych na rzecz organu władzy publicznej wykonu-

jącego funkcje organu założycielskiego,

3) organ władzy publicznej sprawuje nad instytu-

cją gospodarki budżetowej kontrolę odpowiadającą

ści polegającą na wpływie na decyzje strategiczne

stytucji,

4) przedmiot zamówienia należy do zakresu dzia-

łalności podstawowej instytucji gospodarki budżeto-

Odnosząc się do kwestii możliwości udzielania za-

mówień publicznych Centralnemu Ośrodkowi Infor-

matyki (COI) na podstawie art. 4 pkt 13 Prawa za-

mówień publicznych, który przewiduje wyłączenie

stosowania Prawa zamówień publicznych do zamó-

wień udzielanych instytucji gospodarki budżetowej

instytucji gospodarki budżetowej pod nazwą „Cen-

tralny Ośrodek Informatyki” (Dz. Urz.

Min.

Spraw

Wew.

Nr 15, poz. 74, z późn. zm.), zwanego dalej za-

rządzeniem nr 48, Centralny Ośrodek Informatyki

jest instytucją gospodarki budżetowej.

Natomiast

stosownie do § 2 ust. 1 ww. zarządzenia organem

wykonującym funkcje organu założycielskiego COI

jest minister spraw wewnętrznych.

Tym samym za-

mówienia udzielane Centralnemu Ośrodkowi Infor-

matyki przez ministra spraw wewnętrznych są obję-

te zakresem zastosowania wyłączenia wskazanego

w art. 4 pkt 13 Prawa zamówień publicznych.

Odnosząc się natomiast do kwestii trzeciego spo-

śród ww. warunków umożliwiających zastosowanie

nych wyłączenia stosowania przepisów tej ustawy do

danego zamówienia publicznego, należy wskazać, że

został on uregulowany w art. 4 pkt 13 lit. b Prawa

zamówień publicznych.

Zgodnie z ww. przepisem wa-

runkiem zastosowania wskazanego wyłączenia w od-

niesieniu do zamówienia publicznego udzielanego

instytucji gospodarki budżetowej przez organ władzy

go tej instytucji jest sprawowanie przez tenże organ

kontroli nad daną instytucją gospodarki budżetowej

odpowiadającej kontroli sprawowanej nad własnymi

która w szczególności polega na wpływie na decyzje

sprawami instytucji.

Należy jednocześnie wyjaśnić, że w odróżnieniu

od jednostek budżetowych (które można zaliczyć do

kategorii nieposiadających osobowości prawnej włas-

nych jednostek organu władzy publicznej) instytucje

gospodarki budżetowej zgodnie z art. 23 ust. 5 usta-

wy o finansach publicznych posiadają osobowość

prawną od chwili wpisania do Krajowego Rejestru

Sądowego oraz dysponują również znacznie większą

samodzielnością w zakresie wykonywania zadań i go-

spodarowania mieniem.

Stosownie do art. 11 ust. 1

ustawy o finansach publicznych jednostki budżetowe

(w przypadku państwowych jednostek budżetowych

– z budżetu państwa), zaś pobrane dochody odprowa-

dzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu

rialnego, natomiast instytucje gospodarki budżeto-

licznych, odpłatnie wykonują wyodrębnione zadania

oraz pokrywają koszty swojej działalności i zobowią-

zania z uzyskiwanych przychodów.

Ponadto instytu-

cja gospodarki budżetowej gospodaruje samodzielnie

mieniem, kierując się zasadą efektywności jego wy-

korzystania (art. 28 ust. 1 ustawy o finansach pub-

licznych).

W literaturze przedmiotu wskazuje się, że zawar-

strukcja pozwalająca na odstąpienie od stosowania

procedur zamówień publicznych „przy zawieraniu

umów pomiędzy dwoma podmiotami o odrębnej oso-

bowości prawnej, ale ściśle ze sobą powiązanymi”

odpowiada warunkom określonym w orzeczeniu Try-

bunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia

Comune di Viano i Azienda Gas-Acqua Consorziale

(AGAC) di Reggio Emilia (…), z którego wynika, że

można odstąpić od stosowania procedury zamówień

publicznych przy zlecaniu na podstawie umowy za-

219

mówień podmiotom odrębnym w świetle prawa, jeśli

spełnione są następujące warunki: „1) sprawowanie

przez podmiot publiczny kontroli podobnej do tej,

jaką sprawuje w stosunku do swoich własnych służb,

oraz 2) wykonywanie przez kontrolowany podmiot

zasadniczej części jego działalności na rzecz podmio-

tu kontrolującego” (por. M. Stachowiak w: W. Dzier-

żanowski, J. Jerzykowski, M. Stachowiak, Prawo

Jednocześnie należy wskazać, że w ustawie o fi-

nansach publicznych przewidziano rozwiązania, któ-

re można byłoby uznać za ograniczające sferę samo-

dzielności instytucji gospodarki budżetowej.

Z art. 24

liwość dokonywania w planie finansowym instytucji

gospodarki budżetowej (będącym w myśl art. 24 ust. 2

ustawy o finansach publicznych podstawą gospodar-

ki finansowej instytucji gospodarki budżetowej)

zmian przychodów i kosztów w trakcie roku budże-

towego, jednak zmiany takie nie mogą spowodować

wyniku finansowego instytucji, a ponadto mogą być

dokonane dopiero po uzyskaniu zgody organu wyko-

nującego funkcje organu założycielskiego.

Zgody or-

ganu wykonującego funkcje organu założycielskiego

wymaga także zaciągnięcie przez instytucję gospo-

darki budżetowej zobowiązania przewyższającego

30% rocznych przychodów instytucji (art. 28 ust. 3

ustawy o finansach publicznych).

Równocześnie zby-

cie (najem, dzierżawa, użyczenie) aktywów przez in-

stytucję gospodarki budżetowej może nastąpić wy-

łącznie na zasadach określonych przez organ wyko-

nujący funkcje organu założycielskiego (art. 28 ust. 4

ww. ustawy).

Uregulowania zawarte w ustawie o finansach

publicznych dotyczące instytucji gospodarki budże-

towej przewidują zatem możliwość ingerencji w dzia-

łalność tej instytucji przez organ wykonujący funkcję

jej organu założycielskiego, a w konsekwencji zawar-

przesłanka wyłączenia stosowania przepisów tej

ustawy do zamówień publicznych udzielanych insty-

tucji gospodarki budżetowej przez organ władzy pub-

licznej wykonujący funkcje organu założycielskiego

takiej instytucji nie pozostaje w sprzeczności z okre-

śloną w ustawie o finansach publicznych konstrukcją

instytucji gospodarki budżetowej.

W kontekście powyższego należy podkreślić, że

zgodnie z § 2 ust. 2 zarządzenia nr 48 minister spraw

wewnętrznych sprawuje nadzór nad działalnością

Centralnego Ośrodka Informatyki, w szczególności

poprzez kontrolę i ocenę działalności COI.

Wskazana

kontrola prowadzona jest przez osoby upoważnione

przez ministra SW (§ 2 ust. 3 zarządzenia nr 48).

Minister spraw wewnętrznych jako organ wyko-

nujący funkcję organu założycielskiego Centralnego

Ośrodka Informatyki posiada zatem w stosunku do

COI będącego instytucją gospodarki budżetowej

kompetencje kontrolne nieróżniące się, co do zasady,

od kompetencji wobec jednostek budżetowych.

W przy-

padku udzielania COI zamówień publicznych przez

ministra spraw wewnętrznych pozostaje zatem speł-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Magryś

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

sekretarza stanu

w Ministerstwie Skarbu Państwa

(19996)

terpelację poselską posła na Sejm RP pana Dariusza

Piontkowskiego (Klub Parlamentarny Prawo i Spra-

wiedliwość) z dnia 24 lipca 2013 r. (przekazaną przy

piśmie SPS-023-19996/13), w związku z upoważnie-

niem ministra skarbu państwa przez prezesa Rady

pana posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie nie-

mieckich roszczeń majątkowych, uprzejmie przedsta-

wiam poniżej wyjaśnienia zagadnień zawartych w po-

szczególnych pytaniach postawionych przez pana

posła w interpelacji.

gadnienia poruszonego w pytaniu nr 1: Czy wiadomo,

ile nieruchomości zostało odzyskanych przez Niem-

ców w ciągu ostatnich dziesięciu lat (w sumie i w roz-

biciu na poszczególne lata)?

Jaka komórka rządowa,

państwowa prowadzi takie analizy?

Zgodnie z art. 8

dzoziemców bez zezwolenia oraz na podstawie wy-

maganych zezwoleń.

Powyższa ustawa, w art. 8a,

nakłada na notariusza obowiązek przesyłania mini-

strowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w ter-

minie 7 dni od dnia sporządzenia, wypisu z aktu no-

tarialnego, mocą którego cudzoziemiec nabył lub

cej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nie-

ruchomości.

Obowiązek ten dotyczy także sądu, je-

żeli nabycie nieruchomości nastąpiło na podstawie

przedsiębiorców.

220

Dane o ilości nabywanych przez cudzoziemców

nieruchomości są przedstawiane corocznie przez mi-

nistra spraw wewnętrznych Sejmowi RP na podsta-

wie art. 4 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez

cudzoziemców w szczegółowym sprawozdaniu z rea-

lizacji ustawy, zawierającym w szczególności infor-

macje o liczbie udzielonych zezwoleń, rodzaju i obsza-

rze oraz terytorialnym rozmieszczeniu nieruchomo-

ści, których one dotyczą, a także liczbie decyzji od-

mawiających udzielenia zezwolenia.

Ww.

sprawozda-

nie zawiera także informacje na temat obywateli

Niemiec.

Sprawozdania są publicznie dostępne na

stronie internetowej Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych.

Dostępne dane obejmują okres od 1998 r.

W związku z obszernością danych zawartych w spra-

wozdaniach za poszczególne lata, które wyczerpująco

ujmują zagadnienie, uprzejmie odsyłam pana posła

do danych zawartych ww. sprawozdaniach.

Następnie poruszę kwestie podniesione przez

pana posła w pytaniu nr 2: Czy wiadomo, ile postę-

powań o zwrot majątku Niemcom jest w trakcie pro-

cedowania?

Z danych będących w posiadaniu mini-

stra sprawiedliwości wynika, że w zakresie spraw,

w których jako strony postępowania występowały

osoby stale zamieszkujące w Niemczech lub obywa-

tele niemieccy, a przedmiot postępowania dotyczył

pośrednio albo bezpośrednio nieruchomości położo-

nych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, ich liczba

w toku kształtowała się na poziomie 88 w okresie lat

2007–2010, z czego prawomocnie zakończono 74 po-

stępowania.

Obecnie z uwagi na zmianę modelu nad-

zoru nad działalnością administracyjną sądów po-

wszechnych obowiązek przesyłania takich informacji

został zniesiony.

Z kolei w zakresie spraw prowadzo-

nych przez Prokuratorię Generalną Skarbu Pań-

stwa, która wykonuje obowiązkowe zastępstwo pro-

cesowe Skarbu Państwa, aktualna liczba spraw ww.

kategorii w trakcie procedowania wynosi 7.

Należy przy tym podkreślić, że pytanie pana po-

sła dotyczy wielu rozmaitych kategorii spraw cywil-

nych, takich jak m.in. sprawy o uzgodnienie treści

o stwierdzenie nabycia spadku, o podział majątku

dorobkowego, o ustalenie nabycia własności nieru-

chomości, o stwierdzenie nabycia własności nieru-

chomości w drodze zasiedzenia, o wydanie nierucho-

mości, o dokonanie wpisu prawa własności w księdze

wieczystej czy zapłatę odszkodowania.

Liczba tych

postępowań w stosunku do ogólnej liczby spraw wpły-

wających do sądów powszechnych jest znikoma (ogól-

ny wpływ spraw do sądów powszechnych jest liczony

na poziomie kilkunastu milionów spraw rocznie).

W trzeciej kolejności postaram się pokrótce wy-

jaśnić problematykę poruszoną w pytaniu nr 3: Dla-

czego w ogóle została otwarta droga zwrotu Niemcom

majątku w Polsce?

Repatrianci z Polski do Niemiec

tracili obywatelstwo polskie w momencie przekrocze-

nia granicy polskiej na podstawie niepublikowanej

uchwały Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Lu-

dowej nr 37/56 z dnia 16 maja 1956 r. w sprawie ze-

zwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego repa-

triantom niemieckim.

Wówczas często pozbawienie

obywatelstwa nie znajdowało oparcia w decyzji ad-

ministracyjnej Rady Państwa, pomimo występujące-

go wymogu wydania decyzji administracyjnej.

Było

to działanie ówczesnych władz Polskiej Rzeczypospo-

litej Ludowej niezgodne z obowiązującym wówczas

prawem.

i osiedlach (dalej: u.g.t.m.o.) – tekst jednolity z 1969 r.

(wcześniej był to art. 39 ust. 3 ww. ustawy), nieru-

chomości stanowiące, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b

zm.), własność osób, którym wobec uzyskania przez

watelstwo polskie, przechodzą z samego prawa na

własność państwa, jeżeli osoby te w związku z wy-

jazdem z kraju utraciły lub utracą obywatelstwo pol-

skie.

Osoby te tracą prawo rozporządzania nierucho-

mością z dniem, w którym złożyły właściwym orga-

nom polski dowód osobisty i otrzymały dokument

uprawniający do wyjazdu za granicę.

czonych i poniemieckich, który zastąpił wcześniejszy

dekret z dnia 2 marca 1945 r. o majątkach opuszczo-

nych i porzuconych (Dz. U. Nr 9, poz. 45), obowiązy-

wał do dnia 31 lipca 1985 r. (został uchylony przez

spodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości,

Dz. U. Nr 22, poz. 99, ze zm., która co do zasady we-

szła w życie dnia 1 sierpnia 1985 r.).

Dekret ten za-

wierał regulacje dotyczące majątków opuszczonych

(art. 1) oraz poniemieckich (art. 2), do drugiej kate-

gorii zaliczając w szczególności wszelki majątek oby-

wateli Rzeszy Niemieckiej i byłego Wolnego Miasta

Gdańska, z wyjątkiem osób narodowości polskiej lub

innej przez Niemców prześladowanej (art. 2 ust. 1 lit. b).

Wspomniany dekret ostatecznie uregulował wszczę-

tą wcześniej akcję weryfikacyjną i wywłaszczeniową

ludności ziem północnych i zachodnich.

Wydane na

jego podstawie przez ministra sprawiedliwości w po-

rozumieniu z kilkoma innymi ministrami rozporzą-

dzenie z dnia 21 maja 1946 r. o określeniu osób, któ-

rych majątek przechodzi na własność państwa

(Dz. U. Nr 28, poz. 182), uznawało za osoby narodo-

wości polskiej obywateli Rzeszy Niemieckiej i b.

Wol-

nego Miasta Gdańska, którzy są pochodzenia pol-

skiego lub wykażą swą łączność z narodem polskim,

a ponadto złożą deklarację wierności narodowi pol-

skiemu, oraz obywateli Rzeszy Niemieckiej i b.

Wol-

nego Miasta Gdańska zamieszkałych na obszarze

Ziem Odzyskanych, jeżeli uzyskali lub uzyskają

stwierdzenie narodowości polskiej w myśl przepisów

telstwie państwa polskiego osób narodowości polskiej

zamieszkałych na Ziemiach Odzyskanych (Dz. U.

Nr 15, poz. 106), a za osoby należące do innej naro-

dowości, prześladowanej przez Niemców, uznawało

221

obywateli Rzeszy Niemieckiej i b.

Wolnego Miasta

Gdańska należących do grup narodowościowych,

które po dniu 30 stycznia 1933 r. doznawały ograni-

czeń prawnych (§ 1 ust. 1–3 rozporządzenia).

Na skutek rozbieżności w orzecznictwie Sąd Naj-

88/11) po rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego

przedstawionego przez pierwszego prezesa Sądu Naj-

wyższego we wniosku z dnia 5 grudnia 2011 r., BSA

V-4110-1/11, czy art. 38 ust. 3 (pierwotnie art. 39 ust.

nami w miastach i osiedlach (tekst pierwotny – Dz. U.

Nr 32, poz. 159, tekst jednolity – Dz. U. z 1969 r.

Nr 22,

poz. 159), na mocy którego nieruchomości stanowią-

rodowości polskiej służyło obywatelstwo polskie,

także spadkobierców tych osób, którzy przesiedlili

się do RFN lub NRD w latach 1956–1984, stwierdził,

159, ze zm.) nie miał zastosowania do spadkobierców

osób wymienionych w tym przepisie.

Sąd Najwyższy w składzie powiększonym w pełni

podzielił stanowisko opowiadające się za ścisłą wy-

kładnią art. 38 ust. 3 (art. 39 ust. 3) u.g.t.m.o. Sta-

nowisko obejmujące zakresem zastosowania art. 38

ści nabyte przez dziedziczenie byłoby nie tylko nie-

zgodne z wykładnią językową i gramatyczną tego

przepisu, lecz także niemożliwe do zaakceptowania

z punktu widzenia wykładni systemowej.

Rozważany

przepis, traktujący o szczególnym przypadku przej-

ścia prawa własności na Skarb Państwa, musi być

interpretowany w sposób spójny z przepisami Kodek-

su cywilnego, które regulują prawo własności oraz

sposoby jego nabycia i utraty.

Przyszły spadkobierca

towany jako właściciel nieruchomości, o której mowa

w art. 2 ust. 1 lit. b tego dekretu.

Nie był zatem tą

osobą, której własność przysługiwała w dniu 19 kwiet-

nia 1946 r. i przez to podlegałaby nabyciu ex lege

przez Skarb Państwa.

Swoiste obciążenie prawa

u.g.t.m.o. oczywiście zatem nie wchodzi do spadku

który w istotny sposób ogranicza prawo własności,

zawiera regulację szczególną, a exceptiones non sunt

extendendae.

Rozszerzająca wykładnia art. 38 ust. 3

u.g.t.m.o. kolidowałaby z ustaloną aksjologią polskie-

go prawa cywilnego.

Skutek utraty prawa własności

na rzecz Skarbu Państwa jest wyjątkowo dolegliwy.

Własność podlega daleko idącej ochronie prawnej,

zatem wszelkie wątpliwości co do spełnienia przesła-

nek utraty własności przez uprawnionego należy tłu-

maczyć na korzyść trwania tytułu prawnego.

Tym

samym w ocenie Sądu Najwyższego z jednej strony

nie można kwestionować skuteczności prawnej naby-

cia przez Skarb Państwa własności na podstawie art.

38 ust. 3 u.g.t.m.o., ale z drugiej nie ma jednak pod-

staw aksjologicznych ani teleologicznych, aby ozna-

czonej grupie właścicieli ponad miarę ograniczać

przysługujące im prawa tylko ze względu na ich na-

rodowość i obywatelstwo.

Na koniec należy zauważyć, że zgodnie z art. 77

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma pra-

wo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wy-

rządzona przez niezgodne z prawem działanie organu

władzy publicznej, a ustawa nie może nikomu zamy-

kać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności

lub praw.

Przepis ten stanowi realizację prawa do

sądu oraz wyznacza zasadę odpowiedzialności wła-

dzy publicznej za jej sprawowanie, czego konsekwen-

cją jest fakt, że każdemu przysługują przewidziane

ustawowo środki ochrony praw i wolności w przypad-

ku ich naruszenia.

Podsumowując, w przypadku tzw. późnych prze-

siedleńców mamy do czynienia z roszczeniami osób,

które uprzednio zostały bezprawnie pozbawione oby-

watelstwa polskiego, odzyskują to obywatelstwo, cze-

go skutkiem jest możliwość podjęcia przez nie dal-

szych działań prawnych w odniesieniu do nierucho-

mości, które należały do nich lub ich poprzedników

prawnych, a zostały przejęte przez państwo polskie

wskutek uprzedniej utraty obywatelstwa przez ww.

kategorię osób.

W dalszej kolejności odpowiem na pytanie nr 4:

Czy proces zwrotu majątku Niemcom się nasila i czy

wskazać, że nie napływają informacje, które mogłyby

świadczyć o istotnym wzroście liczby postępowań są-

dowych, w których zgłaszane są roszczenia windyka-

cyjne przez osoby narodowości niemieckiej.

Jedno-

cześnie zaznaczam, że nie jest możliwe przewidzenie,

jaką dynamikę przyjmie omawiane zjawisko w na-

stępnych latach z uwagi na fakt, iż zależy to od sze-

regu czynników, które mogą ulec zmianie w przyszło-

ści (np. stanu prawnego, orzecznictwa sądowego,

liczby wniesionych spraw sądowych itp.).

Następnie odniosę się do grupy zagadnień poru-

szonych w pytaniu nr 5: Czy w opinii polskiego rządu

prawo polskie sprzyja zwrotowi majątku Niemcom?

Czy rząd pracuje nad zmianą przepisów?

Jeśli tak, to

kiedy zostanie przyjęte nowe prawo?

Prawo polskie

nie sprzyja specjalnie zwrotowi majątku na rzecz

obywateli niemieckich, ponieważ podlegają oni takim

samym regulacjom jak obywatele innych państw

Unii Europejskiej, w tym obywatele polscy.

Nie wy-

daje się również, aby uregulowania polskiego prawa

cywilnego wymagały w tym zakresie zmiany.

Należy

także zwrócić uwagę na wynikający z art. 32 ust. 2

Konstytucji RP zakaz dyskryminacji w życiu poli-

222

tycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkol-

wiek przyczyny, co jest skorelowane z art. 32 ust. 1

Konstytucji RP stanowiącym, że wszyscy mają prawo

że art. 21 ust. 1 Konstytucji stanowiącym wprost, że

dziczenia.

Z tego względu należy niezmiernie rozważ-

nie podchodzić do jakichkolwiek propozycji zmian

prawa cywilnego w tej materii, gdyż ingerowałyby

one w istotę prawa własności, a także mogłyby sta-

nowić dyskryminację z uwagi na kryterium obywa-

telstwa lub narodowości.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że obowiązu-

nieniu w księgach wieczystych prawa własności nie-

ruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samo-

ma na celu uporządkowanie stanu prawnego nieru-

chomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu

terytorialnego, a także stworzenie w tym zakresie

sprawnej bazy danych.

Odzyskanie suwerenności

przez Rzeczpospolitą Polską wymaga usunięcia wie-

loletnich zaniedbań w zakresie ujawnienia rzeczywi-

stego stanu własności nieruchomości stanowiących

terytorialnego.

Konieczność podjęcia działań w tym

równie ważna w odniesieniu do terytoriów należących

do Rzeszy Niemieckiej, które weszły do obszaru pań-

stwa polskiego po zakończeniu II wojny światowej.

Ww.

ustawa dotyczy porządkowania stanu ujaw-

niania w księgach wieczystych prawa własności

rialnego.

Zgodnie z zamierzeniem projektodawców

wprowadziła ona mechanizmy egzekwowania wyko-

nania obowiązków, których realizacja nie mogła po-

zostawać w zwłoce.

Punktem wyjścia do uporządko-

wania stanu wieczystoksięgowego nieruchomości

państwowych i samorządowych jest inwentaryzacja

całości mienia, którego dotyczy przedmiotowa usta-

wa.

Powyższe pozwala na ustalenie rzeczywistych

rozmiarów ujawnionego aktualnego stanu własności

oraz zaniechań w tym zakresie.

W ustawie o ujawnieniu w księgach wieczystych

(...) został wprowadzony obowiązek inwentaryzacji

nieruchomości z wykorzystaniem etapowej procedu-

ry gromadzenia danych.

Art. 1 ust. 1 ustawy nałożył

na starostów obowiązek sporządzenia i przekazania

właściwym wojewodom, marszałkom województw,

nieruchomości, które na mocy odrębnych przepisów

du terytorialnego i niepozostających w posiadaniu

rych lokale zajmowane są przez osoby objęte przepi-

Natomiast wojewodowie zostali zobowiązani do

sporządzenia i przekazania ministrowi właściwemu

do spraw administracji publicznej zestawienia zbior-

czego ww. nieruchomości z obszaru ich właściwości.

Po zebraniu powyższych zestawień minister właści-

wy do spraw administracji publicznej zobowiązany

został do sporządzenia zestawienia ww. nieruchomo-

ści dla obszaru całego kraju.

Ustawa o ujawnieniu w księgach wieczystych (...)

zobowiązała organy sprawujące uprawnienia i obo-

wiązki właścicielskie w imieniu Skarbu Państwa

albo samorządu terytorialnego do niezwłocznego

wieczystych.

Zadaniem, w zakresie dotyczącym ma-

jątku Skarbu Państwa, poza starostami (art. 2 ust. 1)

zostały objęte m.in. takie jednostki jak Agencja Nie-

ruchomości Rolnych, Agencja Mienia Wojskowego czy

Lasy Państwowe (art. 2 ust. 2).

W art. 5 zobowiązano

sądy do rozpoznania wniosku o ujawnienie prawa

du terytorialnego w ciągu miesiąca od dnia jego zło-

żenia.

Starostowie oraz inne organy reprezentujące

chomościami, marszałkowie województw, wójtowie,

burmistrzowie i prezydenci miast zostali zobowiąza-

ni do składania sprawozdań z realizacji obowiązku

złożenia wniosków do sądu.

Z kolei na wojewodów

nałożony został obowiązek kontrolowania składania

tych wniosków, a także przekazywania sprawozdań

ministrowi właściwemu do spraw administracji pub-

licznej celem uaktualniania krajowego zestawienia

zbiorczego.

Tak więc wprowadzono mechanizmy ad-

ministracyjnoprawne służące sprawnemu ujawnia-

niu praw Skarbu Państwa i jednostek samorządu

terytorialnego w księgach wieczystych.

W odpowiedzi na pytanie nr 6, czy wiadomo, ile

nieruchomości odzyskali Polacy na Wschodzie (kra-

jach za wschodnią granicą), czy Polacy mają taką

samą możliwość jak Niemcy w Polsce, uprzejmie wy-

ruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospo-

śla zasady realizacji prawa do rekompensaty z tytułu

cami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku wypędze-

nia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

skim Komitetem Wyzwolenia Narodowego a Rządem

cego ewakuacji obywateli polskich z terytorium

BSRR i ludności Białoruskiej z terytorium Polski,

223

cego ewakuacji obywateli polskich z terytorium

USRR i ludności ukraińskiej z terytorium Polski,

3) układu z dnia 22 września 1944 r. pomiędzy

dem Litewskiej Socjalistycznej Republiki Rad doty-

czącego ewakuacji obywateli polskich z terytorium

Litewskiej SRR i ludności litewskiej z terytorium

Polski,

sowym Rządem Jedności Narodowej Rzeczypospoli-

tej Polskiej i Rządem Związku Socjalistycznych Re-

publik Radzieckich o prawie zmiany obywatelstwa

rodowości rosyjskiej, ukraińskiej, białoruskiej, rusiń-

skiej i litewskiej, mieszkających na terytorium Polski

Ww.

ustawa ma także zastosowanie w stosunku

do osób, które pozostawiły nieruchomości poza obec-

nymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku

kiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o zamia-

liczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r.

były zmuszone opuścić byłe terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej.

Prawo do rekompensaty przysługuje właścicielo-

wi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi

skim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn,

o których była mowa wcześniej;

2) posiada obywatelstwo polskie.

W przypadku śmierci właściciela nieruchomości

spolitej Polskiej prawo do rekompensaty przysługuje

wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich,

spełniają wymóg posiadania obywatelstwa polskiego.

z następujących form według wyboru uprawnionego:

1) zaliczenia wartości nieruchomości pozostawio-

nych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Pol-

skiej na poczet:

a) ceny sprzedaży nieruchomości stanowiących

b) ceny sprzedaży prawa użytkowania wieczyste-

go przysługującego Skarbowi Państwa, albo

c) opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieru-

chomości gruntowych stanowiących własność Skar-

dynków oraz innych urządzeń lub lokali, albo

d) opłaty za przekształcenie prawa użytkowania

nowiących własność Skarbu Państwa, o którym mowa

w przepisach odrębnych, albo

2) świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środ-

ków Funduszu Rekompensacyjnego.

Wysokość wybranego świadczenia wynosi 20%

wartości pozostawionych nieruchomości.

W zakresie pytania nr 7, tj. ilu Niemców (obywa-

teli niemieckich) otrzymało w ostatnich dziesięciu

latach (w sumie i w rozbiciu na poszczególne lata)

obywatelstwo polskie, wyjaśniam, że według danych

wynikających z prowadzonego przez ministra spraw

wewnętrznych systemu informatycznego POBYT

nia 2013 r. obywatelstwo polskie nabyły 1182 osoby

legitymujące się obywatelstwem niemieckim.

Liczba

obywateli niemieckich, którym przyznano obywatel-

stwo polskie, w poszczególnych latach przedstawia

się następująco:

— w 2003 r.

– 53 osoby,

— w 2004 r.

– 66 osób,

— w 2005 r.

– 153 osoby,

— w 2006 r.

– 3 osoby,

— w 2007 r.

– 40 osób,

— w 2008 r.

– 41 osób,

— w 2009 r.

– 47 osób,

— w 2010 r.

– 92 osoby,

— w 2011 r.

– 112 osób,

— w 2012 roku – 335 osób – w tym w okresie od

osoby uzyskały obywatelstwo polskie na podstawie

w drodze przywrócenia obywatelstwa polskiego

przez ministra spraw wewnętrznych,

— w 2013 r. (według stanu na dzień 8 sierpnia

2013 r.)

– 235 osób, w tym 151 osób w drodze przy-

wrócenia obywatelstwa przez ministra spraw we-

wnętrznych.

Wprowadzona przepisem art. 3 ww. ustawy o oby-

watelstwie polskim zasada wyłączności obywatel-

stwa polskiego dopuszcza posiadanie przez obywate-

la polskiego równocześnie obywatelstwa innego pań-

stwa przy bezwzględnym priorytecie obywatelstwa

polskiego.

W przypadku posiadania przez obywatela

polskiego równocześnie obywatelstwa innego pań-

stwa obywatel polski nie może wobec władz Rzeczy-

pospolitej Polskiej powoływać się ze skutkiem praw-

nym na posiadane równocześnie obywatelstwa inne-

ki.

Obywatel polski posiadający równocześnie oby-

watelstwo innego państwa ma wobec Rzeczypospoli-

Następnie odniosę się do pytania nr 8: Czy osza-

cowane zostały straty, jakie poniosła Polska i Polacy

w wyniku II wojny światowej?

Pod koniec wojny,

6 stycznia 1945 r., zostało utworzone przez władze

Polski Biuro Odszkodowań Wojennych (BOW) przy

Prezydium Rady Ministrów.

Jego prace trwały do

1 kwietnia 1947 r.

Mówiąc o ogólnym bilansie strat

Polski w okresie II wojny światowej, trzeba przywo-

łać publikację Biura Odszkodowań Wojennych przy

224

prezydium Rady Ministrów z 1947 r. pt. „Sprawozda-

w latach 1939–1945”.

W tym wydawnictwie podano

ogólną liczbę zgonów (utrat życia) 6028 tys. osób (w tym

ok. 3 mln Żydów).

Polaków według tych wyliczeń zgi-

nęło 1706,7 tys., a Żydów 3378 tys. Łączną wartość

poniesionych strat materialnych określono na kwotę

258 mld zł przedwojennych, co stanowiło równowartość

ok. 50 miliardów dolarów amerykańskich (w 1939 r.).

Na koniec, w odpowiedzi na pytanie nr 9, tzn. czy

temat zwrotu majątku Niemcom lub odszkodowań

z tytułu pozostawionego majątku w Polsce był przed-

miotem rozmów między przedstawicielami rządów

Niemiec i Polski, a jeśli tak, to kiedy, z kim i jaki

dokument o tym mówi, uprzejmie wyjaśniam, że za-

gadnienie to, jako wewnętrzna regulacja porządku

prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, regulowane jest

przepisami prawa polskiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

w sprawie przetargu na zakup telefonów

(20002)

stwo Spraw Wewnętrznych, sygn.

SPS-023-20002/13,

pragnę wskazać, że przedmiotem przetargu jest

świadczenie usług telefonii komórkowej wraz z do-

stawą aparatów telefonicznych wyłącznie na potrze-

by Centralnego Ośrodka Informatyki (COI).

Wybór

konkretnego aparatu telefonicznego nie jest podsta-

wową częścią postępowania.

Potencjalną stroną umo-

wy jest dostawca usług telekomunikacyjnych.

Odnosząc się do kwestii wyboru telefonu, należy

wskazać, że na rynku dostępnych jest obecnie kilka

systemów operacyjnych przeznaczonych na platfor-

my mobilne.

Według informacji przekazanych przez

COI wymogi przedstawione dla urządzeń będących

częścią zamówienia publicznego na świadczenie

usług telefonii komórkowej, wraz z dostawą aparatów

telefonicznych, uwzględniają następujące czynniki:

— bezpieczeństwo aparatu i transferu danych

oraz możliwość szyfrowania,

— stabilność systemu,

— awaryjność,

— wsparcie techniczne,

— dostępność rozwiązań aplikacyjnych,

— potrzebę zapewnienia jednolitej, zintegrowa -

nej, możliwej do kontrolowania centralnie platformy

sprzętowej,

— współpracę z planowanymi rozwiązaniami in -

formatycznymi wewnątrz COI,

— planowane aplikacje mobilne powiązane z pro -

jektowanymi e-usługami dla obywateli i przedsię-

biorców, które będą wymagały znajomości środowi-

ska iOS i testowania projektowanych aplikacji,

— możliwość bezpłatnych aktualizacji oprogra -

mowania do najnowszej istniejącej wersji podczas ca-

łego okresu użytkowania urządzenia, tj. 24 miesięcy

od daty zakupu.

Jednocześnie pragnę wskazać, że zgodnie z § 1

wie utworzenia i nadania statutu instytucji gospo-

darki budżetowej pod nazwą Centralny Ośrodek In-

z późn. zm.), Centralny Ośrodek Informatyki jest

instytucją gospodarki budżetowej utworzoną przez

ówczesnego ministra spraw wewnętrznych i Admini-

poz. 1240, z późn. zm.).

COI korzysta z pełnej samo-

dzielności przy organizowaniu przetargów.

Nato-

miast kwestie związane z kontrolą ministra spraw

wewnętrznych nad COI jako organu założycielskiego

wynikają z ustawy o finansach publicznych.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że zamawiający (COI) w dniu 13 sierpnia 2013 r. na

lenie zamówienia publicznego pn. „Świadczenie usług

fonicznych”.

Postępowanie wyjaśniające dotyczące ww. postę-

powania o udzielenie zamówienia publicznego zosta-

ło zakończone w dniu 26 sierpnia 2013 r. pismem

Urzędu Zamówień Publicznych o odmowie wszczęcia

kontroli doraźnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Magryś

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

225

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(20012)

zefa Lassoty w sprawie sytuacji w lotnictwie policyj-

nym uprzejmie informuję, że zarówno wyposażenie

lotnictwa Policji w sprzęt lotniczy (typy śmigłowców

i ich wyposażenie), jak i jego eksploatacja (w tym wy-

miana sprzętu) zależy od zadań, do których jest ono

wykorzystywane, jak również od priorytetów przyję-

tych w Policji oraz możliwości finansowych.

Jednocześnie pragnę poinformować, że Policja

aktualnie eksploatuje seryjne śmigłowce W-3 Sokół,

Mi-2, Mi-8, Bell- 412 (używane w Siłach Zbrojnych)

oraz PZL Kania i Bell-206 (eksploatowane w lotni-

ctwie cywilnym).

Śmigłowce te są w pełni sprawne

i spełniają wymogi zgodne z przepisami eksploata-

cyjnymi, posiadając świadectwa zdatności technicz-

nej dopuszczające je do eksploatacji bez ograniczeń.

Do końca 2017 r. planowane jest wycofanie z eksplo-

atacji śmigłowców przestarzałych, których remont

jest nieopłacalny.

Komenda Główna Policji zaplano-

wała natomiast zakup 2 śmigłowców dużych (lata

2016–2017).

Odnosząc się natomiast do kwestii związanej

z uzupełnieniem kadrowym w lotnictwie Policji, na-

leży wskazać, że istniejące wakaty nie wpływają na

wykonywanie zadań operacyjnych.

Średnie obciąże-

nie nalotem personelu latającego Policji wynosi ok.

50 godz. rocznie na jednego pilota (statystycznie ok.

1 godz. lotu tygodniowo).

Mając zaś na uwadze decen-

tralizacyjną strukturę lotnictwa Policji (sekcje lotni-

ctwa Policji podlegają kadrowo komendantom woje-

wódzkim Policji), za zasadne wydaje się uznanie sa-

modzielności komendantów wojewódzkich w zakresie

oceny obciążeń podległych funkcjonariuszy, jak też

obsady stanowisk w KWP.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

sekretarza stanu

terpelację grupy posłów pana posła Tadeusza Toma-

szewskiego, pani poseł Krystyny Łybackiej, pana

posła Leszka Aleksandrzaka oraz pana posła Romu-

alda Ajchlera dotyczącej PAK Kopalnia Węgla Bru-

natnego Konin SA z siedzibą w Kleczewie przedkła-

dam stanowisko odnośnie poruszonych przez posłów

zagadnień będących w moich kompetencjach.

prywatyzacji Kopalni Węgla Brunatnego Konin z sie-

dzibą w Kleczewie, uprzejmie informuję, że proces

prywatyzacji spółki był prowadzony łącznie z prywa-

tyzacją Kopalni Węgla Brunatnego Adamów SA z sie-

dzibą w Turku i został sfinalizowany w dniu 18 lipca

2012 r., kiedy to nastąpiło przeniesienie własności

20 803 750 akcji stanowiących 85% kapitału zakła-

dowego spółki Kopalnia Węgla Brunatnego Konin

w Kleczewie SA oraz 10 200 000 akcji stanowiących

85% kapitału zakładowego spółki Kopalnia Węgla

Brunatnego Adamów SA na rzecz zespołu Elektro-

wni Pątnów-Adamów-Konin SA z siedzibą w Koninie

(zwanego dalej ZE PAK SA).

Przeniesienie własności

ww. akcji nastąpiło w związku ze spełnieniem okre-

ślonego w umowach sprzedaży z dniu 28 maja 2012 r.

warunku zawieszającego, tj. wydaniem przez prezesa

przez ZE PAK SA kontroli nad ww. kopalniami oraz

zapłatą ceny transakcji.

Kwestia zachowania miejsc pracy w kopalniach

była traktowana podczas prowadzonego procesu pry-

watyzacji jako jeden z priorytetów.

Jednakże zarów-

no w trakcie negocjacji prowadzonych w Minister-

stwie Skarbu Państwa, jak i w trakcie rozmów ze

związkami zawodowymi działającymi w kopalniach

ZE PAK SA podkreślane było, że ze względów ekono-

micznych nie jest możliwe w dłuższym okresie utrzy-

manie wszystkich miejsc pracy.

Podpisanie umowy

prywatyzacyjnej poprzedzone było okresem negocja-

cji pakietu socjalnego (okres podstawowy negocjacji

od 20 kwietnia do 7 maja 2012 r. oraz okres dodatko-

wy od 22 do 25 maja 2012r.).

Niemniej jednak pomi-

mo wydłużenia przez MSP terminu prowadzenia po-

między inwestorem i stroną społeczną negocjacji do-

tyczących pakietu socjalnego strony nie doszły do

porozumienia.

W związku z powyższym zobowiąza-

nia dotyczące gwarancji pracowniczych dla załogi

KWB Adamów SA i KWB Konin SA zostały wprowa-

226

dzone do umowy prywatyzacyjnej.

Na stanowiskach

bezpośrednio produkcyjnych przy wydobyciu węgla

gwarancje wynoszą 36 miesięcy, w przypadku pozo-

stałych pracowników – 6 miesięcy.

Zawarte w umo-

wie prywatyzacyjnej gwarancje pracownicze były

ostatecznymi i maksymalnymi propozycjami możli-

wymi do wynegocjowania z Inwestorem – ZE PAK SA.

W aspekcie ekonomicznym ZE PAK SA oraz ko-

palnie stanowią jeden ciąg technologiczny – od wy-

dobycia węgla do sprzedaży energii elektrycznej.

Przed prywatyzacją były one jedynymi kopalniami

węgla brunatnego w Polsce niezintegrowanymi z elek-

trowniami, do których dostarczały węgiel brunatny

(kopalnie ponad 98% swojej produkcji kierują do

ZE PAK SA).

Jednym z celów jakie ma nieść za sobą

prywatyzacja jest bardziej efektywne wykorzystanie

zasobów obu kopalń, jak również zminimalizowanie

ryzyka utraty przez nie płynności finansowej, co ma

nin w Kleczewie SA.

Pragnę tu zaznaczyć, iż ZE PAK

SA zobowiązał się w umowie prywatyzacyjnej wspie-

rać rozwój kopalń, w szczególności poprzez realizację

inwestycji, w tym inwestycji proekologicznych, do-

starczanie technologii, know-how i metod organiza-

torskich.

Odnośnie do pozostałych problemów poruszonych

w interpelacji – MSP nie posiada kompetencji pozwala-

jących na udzielenie żądanych wyjaśnień i informacji.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekona-

niu, że udzieliłem wyczerpujących wyjaśnień na za-

gadnienia zawarte w interpelacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

ekoprojektu dla pomp cyrkulacyjnych

bezdławnicowych wolnostojących

i pomp cyrkulacyjnych zintegrowanych

z produktami (20052)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji pana posła Waldy Dzikowskiego, przekazanej

przy piśmie z dnia 31 lipca 2013 r., znak: SPS-023-

20052/13, w sprawie działań podejmowanych w celu

kontroli spełniania wymogów dotyczących ekoprojek-

tu dla pomp cyrkulacyjnych bezdławicowych wolno-

stojących i pomp cyrkulacyjnych zintegrowanych

z produktami, przedstawiam poniżej odpowiedzi na

zadane w przedmiotowej interpelacji pytania.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż odpowiedź

na pytanie nr 2 została sporządzona w oparciu o in-

formacje przekazane przez ministra finansów, nato-

miast odpowiedź na pytanie nr 3 w oparciu o infor-

macje przekazane przez ministra finansów oraz pre-

zesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1.

Jakie organy są kompetentne do dokonywania

kontroli wprowadzanych na rynek wyrobów w zakre-

sie ich zgodności z wymogami określonymi w rozpo-

rządzeniu Komisji WE nr 641/2009?

System nadzoru wprowadzonych do obrotu lub

oddawanych do użytku wyrobów został uregulowany

z późn. zm.).

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy kon-

trolę wyrobów objętych tym systemem prowadzą or-

gany wyspecjalizowane, w tym Inspekcja Handlowa.

Inspekcja Handlowa jest organem właściwym

w zakresie prowadzenia kontroli w ramach rozporzą-

dzeniu Komisji WE nr 641/2009 z dnia 22 lipca

lacyjnych bezdławicowych wolnostojących i pomp

cyrkulacyjnych bezdławicowych zintegrowanych

z produktami (Dz. Urz.

UE L191 z 2009 r. str. 35).

z 2009 r.

Nr 151, poz. 1219, z późn. zm.) do zadań

Inspekcji Handlowej należy kontrola wyrobów wpro-

wadzonych do obrotu w zakresie zgodności z zasad-

niczymi lub innymi wymaganiami określonymi w prze-

pisach odrębnych, z wyłączeniem produktów podle-

gających nadzorowi innych właściwych organów.

2.

Czy służby celne są upoważnione do badania

zgodności produktu z wymaganiami określonymi

w rozporządzeniu Komisji WE nr 641/2009?

Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 1, or-

ganem upoważnionym do prowadzenia kontroli wy-

robów wykorzystujących energię w zakresie zgodno-

ści z wymaganiami ekoprojektu w odniesieniu do

rozporządzenia KE nr 641/2009 jest Inspekcja Han-

dlowa.

Niemniej jednak należy podkreślić, iż przepisy

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

jącego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru

zobowiązują organy celne do udziału w kontroli to-

warów przywożonych z państw trzecich zgłaszanych

do procedury dopuszczenia do obrotu w zakresie

spełniania przez nie wymagań bezpieczeństwa lub

zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań.

W przypadku gdy nie zostały określone w innych

przepisach szczególne warunki kontroli granicznych

227

(m.in. w przypadku wyrobów objętych przedmioto-

wym rozporządzeniem Komisji WE nr 641/2009), za-

kres działania organów celnych określa art. 15 ust. 5

rozporządzenia 765/2008.

Organy celne nie dokonują badania zgodności wy-

robu z określonymi dla niego wymaganiami harmo-

nizacyjnymi.

Ich rolą jest zapobieganie, we współpra-

cy z organami nadzoru rynku, wprowadzaniu do

obrotu towarów importowanych z państw trzecich,

które nie spełniają określonych dla nich wymagań

harmonizacyjnych.

Art. 27–29 ww. rozporządzenia 765/2008 określa-

ją tryb postępowania organów celnych w przypadku

wstrzymania dopuszczenia do swobodnego obrotu

wyrobów, co do których istnieją uzasadnione wątpli-

wości, że nie spełniają one określonych dla nich wy-

magań.

W przypadku powzięcia uzasadnionych wąt-

pliwości na podstawie przesłanek określonych w art. 27

ust. 3, tj. gdy:

„a) produkt wykazuje cechy, które dają podstawę

do przypuszczeń, że prawidłowo zamontowany, kon-

serwowany i używany stanowi poważne zagrożenie

dla zdrowia, bezpieczeństwa, środowiska, lub z uwa-

gi na inny interes publiczny (...);

b) produktowi nie towarzyszy dokumentacja na

piśmie lub w formie elektronicznej, wymagana przez

wspólnotowe prawodawstwo harmonizacyjne, lub pro-

dukt nie jest oznakowany zgodnie z tym prawodaw-

stwem;

c) na produkcie umieszczono fałszywe lub mogące

wprowadzić w błąd oznakowanie CE”,

organy celne występują do organów wyspecjalizo-

skiem o wydanie opinii w sprawie spełniania wyma-

gań przez wyrób, którego dopuszczenie do swobod-

nego obrotu zostało wstrzymane.

Organy nadzoru rynku mają trzy dni robocze na

podjęcie działań, tj. wydanie opinii, że towar spełnia

lub nie spełnia określone dla niego wymagania, albo

wystąpienie z wnioskiem do organu celnego o pobra-

nie próbek.

Po otrzymaniu opinii, że wyrób nie speł-

nia wymagań, organ celny odmawia dopuszczenia do

swobodnego obrotu towarów uznanych za niespełnia-

jące wymagań oraz, na wniosek organów nadzoru

rynku, dokonuje adnotacji na fakturze handlowej to-

warzyszącej produktowi i na każdym innym istot-

nym dokumencie towarzyszącym produktowi o tre-

ści: „Produkt niezgodny z przepisami – niedopusz-

czony do swobodnego obrotu – rozporządzenie (WE)

765/2008” lub „Produkt niebezpieczny – niedopusz-

765/2008”.

3.

Jakie działania podejmowane są w związku

z oznaczaniem wyrobów wprowadzającym w błąd

oznakowaniem „China Export”?

macjami o przypadkach umieszczania na wyrobach

znaku oznaczającego „China Export”, podobnego do

europejskiego oznaczenia CE w stopniu mogącym

wprowadzać w błąd co do zgodności wyrobu z wyma-

ganiami określonymi w przepisach prawa, w 2010 r.

funkcjonariusze celni zostali poinformowani o tego

typu niezgodności z wymaganiami harmonizacyjny-

mi.

Jednocześnie zagadnienie to stanowi również

element szkoleń dla funkcjonariuszy celnych.

Ponad-

to stosowne informacje i przykładowe zdjęcia niepra-

widłowo oznakowanych wyrobów dostępne są dla

funkcjonariuszy celnych w instrukcjach i materia-

łach szkoleniowych.

Stosownie do postanowień art. 27 ust. 3 lit. c ww.

rozporządzenia 765/2008, stwierdzenie w trakcie

kontroli, że na wyrobie umieszczono fałszywe lub mo-

gące wprowadzić w błąd oznakowanie CE, stanowi

podstawę do zawieszenia dopuszczenia do obrotu i wy-

stąpienia do właściwego organu o opinię w sprawie,

w konsekwencji zaś niedopuszczenie takiego towaru

do obrotu.

Z kolei w odniesieniu do działań Inspekcji Han-

dlowej uprzejmie informuję, iż w latach 2011–2012

przeprowadziła ona 350 kontroli w zakresie ekopro-

jektu, obejmując nimi 1583 wyroby, z czego zakwe-

stionowano 264.

Plan kontroli na 2013 r. przewiduje

objęcie sprawdzeniem w tym zakresie 1100 wyrobów

w 235 podmiotach.

W bieżącym roku w ramach ekoprojektu miała

miejsce kontrola Inspekcji Handlowej, podczas której

sprawdzeniem pod kątem zgodności z przepisami

rozporządzenia Komisji WE nr 641/2009 objęto pom-

py cyrkulacyjne.

Stwierdzono następujące nieprawid-

łowości w ich oznakowaniu i w dokumentacji: brak

współczynnika efektywności EEI (niezgodności z pkt

2 ppkt 1 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia Ko-

misji) oraz niezgodność oznakowania CE ze wzorem

procedur oceny zgodności wyrobów wykorzystują-

cych energię oraz ich oznakowania (Dz. U. z 2011 r.

Nr 8, poz. 32).

Stwierdzono również, że podana w de-

klaracji zgodności norma PN-EN 60335-2-51 powin-

na być datowana na rok 2005, a nie na 2009.

Podmio-

towi odpowiedzialnemu za wprowadzenie wyrobów

do obrotu umożliwiono podjęcie dobrowolnych dzia-

łań naprawczych.

Inspekcja Handlowa w dalszym ciągu prowadzi

kontrolę pomp cyrkulacyjnych.

Należy podkreślić, że

działający w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Kon-

sumentów Polski Punkt Kontaktowy Europejskiego

Niebezpiecznych – RAPEX (dalej PPK) na bieżąco

monitoruje zgłoszenia zamieszczone przez Komisję

Europejską w tym systemie.

W przypadku podejrze-

nia, że zamieszczony w systemie RAPEX produkt

może znajdować się w obrocie na terenie Rzeczypo-

spolitej Polskiej, podejmowane są kontrole mające na

oraz środki zmierzające do skutecznego wycofania

produktu stwarzającego poważne zagrożenie.

Do tej

pory PPK nie otrzymał za pośrednictwem systemu

RAPEX żadnej informacji o stwierdzeniu występo-

228

wania na rynku UE tego typu zagrożenia związane-

go z wyrobami objętymi ekoprojektem.

4.

Czy zostaną podjęte działania medialne uświa-

damiające konsumentom różnicę pomiędzy oznako-

waniem CE określonym w systemie oceny zgodności

a oznakowaniem „China Export”?

W opinii Ministerstwa Gospodarki, w przypadku

pojawiających się informacji dotyczących występowa-

nia tego rodzaju zjawiska związanego z wprowadza-

jącym w błąd oznaczaniem produktów symbolem

„China Export”, zasadne będzie zastosowanie przez

odpowiednie organy nadzoru rynku działań uświa-

damiających konsumentom różnicę pomiędzy ozna-

kowaniem CE określonym w systemie oceny zgodno-

ści a oznakowaniem „China Export”.

Należy jednak

zauważyć, iż przeprowadzanie kampanii medialnej

w tym zakresie wiązałoby się z dużym obciążeniem

budżetu państwa.

Mając na względzie trudną sytua-

cję sektora finansów publicznych, wydaje się, iż naj-

właściwszym rozwiązaniem w tej sytuacji jest rozwa-

żenie przez organy nadzoru rynku przeprowadzania

innych, niskobudżetowych działań, takich jak np.

zamieszczanie stosownych informacji na swoich stro-

nach internetowych.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione powyżej

wyjaśnienia stanowią wyczerpującą odpowiedź na

interpelację pana posła Waldy Dzikowskiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

lokali mieszkalnych znajdujących się

w zasobach spółdzielni mieszkaniowych,

budowanych w latach 90. ubiegłego wieku

wie działań legislacyjnych na rzecz zmiany sytuacji

sowanych ze środków Krajowego Funduszu Miesz-

kaniowego (przekazaną pismem z dnia 2 sierpnia

2013 r., znak: SPS-023-20156/13), uprzejmie przeka-

zuję następujące informacje.

1.

Jak kształtowało się wsparcie budownictwa

mieszkaniowego w całym okresie funkcjonowania

Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, który służył

udzielaniu kredytów spółdzielniom mieszkaniowym

– ile spółdzielni mieszkaniowych otrzymało kredyt

ze środków KFM, ile lokali zostało wybudowanych

tym sposobem, ile lokali na wynajem spółdzielnie wy-

najęły osobom zainteresowanym, na jaką kwotę

udzielono kredytów ze środków KFM i jaki obecnie

jest poziom spłaty tych kredytów?

Zgodnie z informacjami uzyskanymi z Banku Go-

spodarstwa Krajowego dane dotyczące kredytów

udzielonych spółdzielniom mieszkaniowym ze środ-

ków byłego Krajowego Funduszu Mieszkaniowego

przedstawiają się następująco:

1) liczba spółdzielni mieszkaniowych, którym

bank udzielił kredytów – 156,

2) liczba wybudowanych lokali mieszkalnych

współfinansowanych kredytem – 17 114, w tym: licz-

ba lokali przeznaczonych na wynajem – 722,

3) kwota udzielonych kredytów – 1 217 855,364 zł,

według stanu na dzień 31 lipca 2013 r. saldo zadłu-

żenia wynosi 1 034 137,315 zł,

4) saldo zadłużenia z tytułu kredytów na 31 lipca

2013 r.

– 1 034 137,315 zł.

2.

Ile obecnie funkcjonuje spółdzielni mieszkanio-

wych, które ze środków KFM wybudowały lokale

mieszkalne na wynajem, a także ile takich spółdziel-

ni zostało zlikwidowanych oraz ile przeszło w stan

likwidacji?

mieszkaniowych, które wybudowały mieszkania na

wynajem, przedstawiają się następująco:

1) liczba funkcjonujących spółdzielni mieszkanio-

wych – 10, w tym liczba spółdzielni mieszkaniowych

w upadłości likwidacyjnej – 0,

2) liczba zlikwidowanych spółdzielni mieszkanio-

wych – 0.

Ponadto w odniesieniu do pytania 1. i 2.

Bank

Gospodarstwa Krajowego poinformował, że w syste-

mach informatycznych służących do obsługi kredy-

tów udzielonych ze środków byłego Krajowego Fun-

duszu Mieszkaniowego nie są rozróżniane mieszka-

nia na wynajem od mieszkań spółdzielczych lokator-

skich, gdyż na etapie projektowania systemów (na

długo przed zniesieniem zakazu wyodrębniania lo-

kali na własność) nie było takiej potrzeby.

Ponadto

Bank Gospodarstwa Krajowego nie prowadził odręb-

nych statystyk dotyczących rodzaju kredytowanych

mieszkań, a jedynym źródłem informacji na ten te-

mat są umowy kredytu.

Przygotowując dane doty-

czące liczby mieszkań wybudowanych przez spół-

dzielnie mieszkaniowe na wynajem oraz spółdzielni,

które je budowały, bank dołożył należytej staranno-

ści, jednak ze względu na brak możliwości pozyska-

229

nia informacji z systemu oraz wielkość portfela kre-

dytowego należy mieć na uwadze, że mogą one być

niekompletne.

3.

Ilu obecnie jest najemców lokali wybudowanych

na wynajem?

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej nie prowadzi statystyki nt. liczby na-

jemców lokali mieszkalnych w spółdzielniach miesz-

kaniowych wybudowanych na wynajem ze środków

Krajowego Funduszu Mieszkaniowego.

Również

Bank Gospodarstwa Krajowego nie dysponuje infor-

macjami w tym zakresie.

4.

Czy w sytuacji, gdy spółdzielnia mieszkaniowa

została zlikwidowana lub przeszła w stan likwidacji,

podmiotem, który decyduje o przyszłości lokali wy-

budowanych na wynajem (np. o sprzedaży), jest wy-

łącznie Bank Gospodarstwa Krajowego?

poz. 1361, z późn. zm.) w razie ogłoszenia upadłości

obejmującej likwidację majątku powołuje się syndy-

ka.

Ustawa określa jednocześnie zasady postępowa-

nia syndyka w procesie likwidacji majątku upadłego

podmiotu.

Tokiem postępowania upadłościowego kie-

ruje sędzia komisarz, który sprawuje stały nadzór

nad czynnościami syndyka, oznacza czynności, któ-

rych nie wolno mu wykonywać bez jego zezwolenia

lub zgody rady wierzycieli, jak również zwraca uwa-

gę na popełnione przez niego uchybienia.

Na posta-

nowienia sądu upadłościowego i sędziego komisarza

w przypadkach wskazanych w ustawie przysługuje

zażalenie.

Rola Banku Gospodarstwa Krajowego jako

wierzyciela w postępowaniu obejmującym likwidację

majątku upadłego ogranicza się do czynności, o któ-

rych mowa w Prawie upadłościowym i naprawczym.

5.

Czy w sytuacji gdy najemca lokalu wybudowa-

nego na wynajem spłaci w całości kredyt ze środków

KFM zaciągnięty przez spółdzielnię mieszkaniową,

a spółdzielnia ta została zlikwidowana lub przeszła

w stan likwidacji, może on nabyć na własność taki

lokal?

Zgodnie z art. 2 Prawa upadłościowego i napraw-

czego celem postępowania upadłościowego jest zaspo-

kojenie wierzycieli w jak najwyższym stopniu.

Dlate-

go też ustawa co do zasady nie zawiera żadnych ogra-

niczeń co do osoby nabywcy mienia upadłego czy też

pierwszeństwa nabycia takiego mienia w związku

z posiadanymi przez potencjalnych nabywców kwa-

lifikacjami.

Nie ma więc przeszkód prawnych, aby

mogli być nimi dotychczasowi najemcy lokali miesz-

kalnych wybudowanych przy wykorzystaniu kredytu

udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

ma z dnia 2 sierpnia 2013 r. (sygn.

SPS-023-20163/13),

cka Kwiatkowskiego w sprawie przetargu na telefony

nych, pragnę wskazać, że przedmiotem przetargu

trzeby Centralnego Ośrodka Informatyki (COI).

Wy-

bór konkretnego aparatu telefonicznego nie jest pod-

stawową częścią postępowania.

Potencjalną stroną

umowy jest dostawca usług telekomunikacyjnych.

mogi przedstawione dla urządzeń będących częścią

zamówienia publicznego na „Świadczenie usług tele-

fonii komórkowej wraz z dostawą aparatów telefo-

nicznych”, uwzględniają następujące czynniki:

stytucją gospodarki budżetowej, utworzoną przez

230

Natomiast kwestie związane z kontrolą ministra

spraw wewnętrznych nad COI, jako organu założy-

cielskiego, wynikają z ustawy o finansach publicznych.

o udzielenie zamówienia publicznego pn. „Świadcze-

nie usług telefonii komórkowej wraz z dostawą apa-

ratów telefonicznych”.

Postępowanie wyjaśniające dotyczące ww. postę-

(20198)

nia i organizacji wykonywania zadań publicznych

20198/13) uprzejmie informuję, że opracowany w Mi-

nisterstwie Administracji i Cyfryzacji projekt zało-

żeń projektu ustawy o poprawie funkcjonowania

wadzenie nowych rozwiązań dotyczących współpracy

ne i zwiększenia efektywności i elastyczności jego

funkcjonowania.

Przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 11 czerw-

ca br. projekt zakłada m.in. zmiany o charakterze

deregulacyjnym i doprecyzowującym w ustawach:

z późn. zm.), o podatku leśnym (t.j.

Dz. U. z 2013 r.

Nr 136, poz. 969, z późn. zm.) oraz w ustawie o dro-

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zmiany

w przepisach kształtujących finanse samorządu te-

rytorialnego w zakresie m.in. ustawy o podatkach

wizn, o podatku leśnym oraz o podatku rolnym będą

wprowadzane zgodnie z regułą roczności podatku, tj.

zmiany w prawie podatkowym nie mogą być dokona-

ne w tracie roku podatkowego, ustawa nowelizująca

ustawę podatkową musi być opublikowana najpóźniej

do 30 listopada roku poprzedzającego rok budżetowy.

Natomiast wśród zmian wspólnych w ustawie

i ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych

(zwanej dalej o p.c.c.) przewidziano m.in. zniesienie

szających gospodarstwo rolne (art. 4 ust. 1 pkt 1 usta-

wy o p.s.d., art. 9 pkt 2 ustawy o p.c.c.).

W tym miej-

scu należy wyjaśnić, że podmiotami korzystającymi

ze zwolnienia byli także przedsiębiorcy, np. dewelo-

perzy, co powodowało nadużywanie ww. zwolnienia.

Projektując wyżej wskazane rozwiązania, założo-

no, że zmiany te spowodują doprecyzowanie i uprosz-

czenie przepisów oraz uszczelnienie systemu poboru

podatków.

Wdrożenie zmian powinno skutkować niż-

szymi kosztami administracyjnymi, przede wszyst-

kim jednostek sektora publicznego, ale także płatni-

ków podatku, tj. obywateli i przedsiębiorców.

Jedno-

cześnie w przypadku zniesienia zwolnienia z tytułu

nabycia własności nieruchomości stanowiących gospo-

darstwo rolne lub jego część oszacowano zwiększenie

dochodów jednostek samorządu terytorialnego.

Natomiast odnośnie do pytań dotyczących zmian

sie rezygnacji z kwotowego określenia w ustawie gór-

nej granicy stawek opłaty za parkowanie pojazdów

wadzenia kryteriów, na podstawie których właściwy

organ jednostki samorządu terytorialnego będzie

ustalał górną granicę stawek za parkowanie, należy

zauważyć, że miały one w założeniu umożliwić jed-

nostkom samorządu terytorialnego bardziej elastycz-

ne zarządzanie ruchem drogowym w centrach miast.

Ze względu jednak na potencjalne negatywne skutki

finansowe dla mieszkańców obecnie zakłada się re-

zygnację z przedmiotowych propozycji.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, nie sposób

w tym miejscu pominąć, iż projekt założeń projektu

konywania zadań publicznych przez jednostki samo-

231

rządu terytorialnego stanowi podstawę do opracowa-

nia projektu ustawy w obszarach ujętych w ww. za-

łożeniach.

Tym samym dopiero po opracowaniu przez

Rządowe Centrum Legislacji przedmiotowego projek-

tu ustawy zostanie on poddany stosownemu proce-

sowi legislacyjnemu, mianowicie m.in. uzgodnieniom

międzyresortowym, zostanie przedłożony Komisji

stępnie skierowany do rozpatrzenia przez komitet

stały Rady Ministrów oraz Radę Ministrów.

Po przy-

jęciu przez Radę Ministrów projekt zostanie skiero-

wany do prac sejmowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w sprawie miejsc pamięci

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

gloryfikujących Ukraińską Powstańczą Armię

(20220)

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

przekazaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu RP,

znak: SPS-023-20220/13, interpelację posła Tadeu-

sza Woźniaka w sprawie miejsc pamięci na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej gloryfikujących Ukra-

ińską Powstańczą Armię uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

Na wstępie pragnę zaznaczyć, iż podlegający mi-

nistrowi sprawiedliwości dział administracji rządo-

rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743), obejmuje sprawy:

1) sądownictwa,

2) prokuratury, notariatu, adwokatury i radców

rębnych,

3) wykonywania kar oraz środków wychowaw-

czych i środka poprawczego orzeczonego przez sądy

4) tłumaczy przysięgłych.

Dział ten nie obejmuje zatem spraw dotyczących

miejsc pamięci narodowej, grobów i cmentarzy wo-

jennych, pomników zagłady i ich stref ochronnych.

Sprawy te mieszczą się natomiast w dziale admini-

stracji rządowej: kultura i ochrona dziedzictwa naro-

dowego (por. art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy o działach

administracji rządowej).

Mając zatem na względzie zakres prawnie

ukształtowanych zadań i kompetencji, minister spra-

wiedliwości nie jest właściwy do udzielenia odpowie-

dzi na pytania zawarte w przedmiotowej interpelacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w sprawie stosunku Polski do działań

wymierzonych w opozycję kazachstańską

(20221)

terpelacji pana posła Tadeusza Woźniaka (pismo,

nr SPS-023-20221/13, z dnia 19 sierpnia br.) w spra-

wie stosunku Polski do działań wymierzonych w opo-

zycję kazachstańską poniżej przedstawiam odpowie-

dzi na pytania w niej zawarte.

1.

Czy i w jakim trybie istnieje możliwość udzie-

lenia przez polskie MSZ pomocy merytorycznej mi-

nisterstwom spraw zagranicznych Republiki Cze-

skiej i Królestwa Hiszpanii przy podjęciu decyzji

o udzielenie azylu Alexandrovi Pavlovowi i Tatianie

Paraskevich?

Istnieje możliwość udzielenia pomocy merytorycz-

nej ministerstwom spraw zagranicznych ww. państw

przy podjęciu decyzji o udzielenie azylu.

Jej warunkiem

jest, aby zwróciły się one do MSZ RP o taką pomoc.

2.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych odnośnie do opisywanych wydarzeń?

Czy po-

litycznie motywowane zarzuty skierowane przeciwko

liderom opozycyjnym, ich rodzinom i współpracowni-

kom powinny być traktowane jako podstawa do ich de-

portacji do Kazachstanu, w którym grozi im niewłaś-

ciwe traktowanie ze strony organów ścigania i służb

penitencjarnych oraz wieloletnie wyroki więzienia?

Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP potępia

przypadki łamania praw człowieka, gdziekolwiek

miałyby one miejsce.

Obrona praw człowieka, a tak-

że ochrona działaczy społeczeństwa obywatelskiego

są jednym z istotnych kierunków polityki zagranicz-

nej Polski.

Resort zajmuje krytyczne stanowisko wo-

bec działań władz Republiki Kazachstanu zmierza-

jących do ekstradycji politycznych przeciwników re-

żimu.

Politycznie motywowane zarzuty skierowane

232

przeciwko liderom opozycyjnym, ich rodzinom i współ-

pracownikom zdecydowanie nie powinny być trakto-

wane jako podstawa do ich deportacji do Kazachsta-

nu.

MSZ jest przeciwne nadużywaniu instrumentu

międzynarodowego listu gończego oraz wykorzysty-

waniu go do celów walki politycznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Artur Nowak-Far

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w sprawie prac Ministerstwa Finansów

(20226)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji pana posła Wincentego Elsnera (sygn.

SPS-

023-20226/13) w sprawie prac Ministerstwa Finan-

sów nad opracowaniem ustawowej regulacji wprowa-

dzającej nadzór nad systemami kartowymi, która

wpłynęła do Ministerstwa Finansów w dniu 19 sierp-

nia br., uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wy-

jaśnień.

W trakcie prac podkomisji nadzwyczajnej do roz-

patrzenia poselskich i senackiego projektów ustawy

nr 966, 1013, 1213 i 1214) oraz poselskiego projektu

oraz ustawy o elektronicznych instrumentach płat-

niczych (druk nr 1212) dotyczących ustawowej regu-

lacji opłaty interchange przedstawiony został zarys

propozycji wprowadzenia ustawowego obowiązku dla

organizacji kartowych uzyskania wpisu do rejestru

(prowadzonego przez Urząd Komisji Nadzoru Finan-

sowego) połączonego z ustanowieniem swoistego sy-

stemu uznawania/zatwierdzania zasad jednostronnie

narzucanych przez te podmioty pozostałym uczest-

nikom rynku (tzw. mechanizm recognition).

W pierwszej kolejności pragnę poinformować

pana posła, iż przedłożona w czasie obrad podkomisji

nadzwyczajnej propozycja nie zmierza do objęcia nad-

zorem funkcjonujących na rynku polskim organizacji

kartowych.

Wedle przedstawionych założeń ma być

to zasadniczo swoisty system zatwierdzania zasad

i rozwiązań odgórnie ustalanych przez organizacje

kartowe w stosunku do innych uczestników rynku

płatności.

Odpowiadając na pytanie pana posła o cele,

jakie Ministerstwo Finansów zamierza osiągnąć po-

przez wprowadzenie tego rodzaju konstrukcji praw-

nej do systemu prawnego, pragnę uprzejmie wyjaś-

nić, iż założeniem jest uzyskanie stanu pełnej trans-

parentności w odniesieniu do rozwiązań kształtują-

cych modele biznesowe na rynku płatności karto-

wych, które są jednostronnie narzucane na pozosta-

łe podmioty rynkowe przez organizacje płatnicze.

Osiągnięcie tego zamiaru powinno przyczynić się do

optymalizacji warunków działalności pozostałych

uczestników rynku płatności kartowych w Polsce,

takich jak wydawcy kart płatniczych, agenci rozli-

czeniowi czy akceptanci.

Przedstawiona w ogólnym zarysie koncepcja za-

kłada, iż ustalone przez organizację kartową zasady

przetwarzania i rozliczania krajowych transakcji

kartowych będą mogły być stosowane na terenie Rze-

czypospolitej Polskiej wyłącznie pod warunkiem, że

organizacja kartowa tworząca te zasady będzie wpi-

sana do rejestru organizacji kartowych, oraz jedynie

w sytuacji, gdy rozwiązania te zostaną uznane za

niedyskryminacyjne dla wszystkich uczestników

przetwarzania i rozliczeń transakcji kartowych,

a także zapewniające bezpieczne i ciągłe przetwarza-

nie i rozliczanie transakcji kartowych.

Należy wska-

br. ustawie o zmianie ustawy o usługach płatniczych,

dotyczącej regulacji opłaty interchange oraz kilku

kwestii wspierających, znalazły się przepisy, które

mają przyczynić się do zwiększenia poziomu przej-

rzystości działania organizacji kartowych (tj. zobo-

wiązanie organizacji kartowych do upublicznienia

zmian stawek tzw. opłat systemowych, a więc takich,

które stanowią przychód organizacji kartowej, zobo-

wiązanie dla organizacji kartowych do uprzedniego

przekazania do KNF informacji w zakresie zmian

stawek opłat systemowych, zakazu stosowania przez

organizacje kartowe występujących praktyk, gdzie

opłaty stanowiące przychód jednej z organizacji kar-

towych są naliczane przez organizację kartową sto-

sującą takie praktyki – również od obrotów kartami

innej organizacji kartowej).

Pragnę uprzejmie poinformować pana posła, iż

obecny etap prac prowadzonych w Ministerstwie Fi-

nansów nie pozwala na klarowne określenie daty

przedstawienia finalnego projektu przedmiotowej re-

gulacji, a także horyzontu czasowego wejścia w życie

tego rodzaju unormowania.

Należy mieć na uwadze,

iż sygnalizacja podjęcia stosownych działań przez

resort w czasie obrad Komisji Finansów Publicznych

stanowiła jedynie wstęp do przeprowadzenia szerszej

dyskusji nad zasadami działania organizacji karto-

wych w Polsce.

Wobec tego należy zaznaczyć, iż po-

wyższe propozycje – w toku dalszych analiz – mogą

ulec modyfikacjom (w zależności od oceny funkcjono-

wania przepisów wprowadzanych ustawą o zmianie

ustawy o usługach płatniczych z dnia 30 sierpnia br.).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

233

Odpowiedź

szpitali psychiatrycznych (20228)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 14 sierpnia 2013 r., znak: SPS-023-

20228/13, przekazujące interpelację pani Anny Nemś

występujących nieprawidłowości w funkcjonowaniu

szpitali psychiatrycznych, uprzejmie proszę o przyję-

cie poniższych informacji.

Odnosząc się do kwestii poprawy warunków pa-

nujących w szpitalach psychiatrycznych, skrócenia

czasu oczekiwania na przyjęcie do szpitala oraz kwe-

stii związanych z otwieraniem nowych oddziałów

psychiatrycznych, pragnę poinformować, iż stosow-

rzy i prowadzi zakłady psychiatrycznej opieki zdro-

wotnej zgodnie z potrzebami wynikającymi w szcze-

gólności z liczby i struktury społecznej ludności wo-

jewództwa.

Powyższy przepis wskazuje, iż to na or-

ganach samorządu wojewódzkiego, będących jedno-

cześnie podmiotami tworzącymi podmioty lecznicze

o profilu psychiatrycznym, spoczywa kluczowy obo-

wiązek zapewnienia mieszkańcom danego wojewódz-

twa dostępu do placówek lecznictwa psychiatryczne-

go, jak również zagwarantowanie tym placówkom

środków finansowych na niezbędne remonty.

Zada-

niem ministra zdrowia oraz Narodowego Funduszu

Zdrowia, zobowiązanego przepisami ustawy z dnia

nej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U.

jakości i dostępności oraz analizy kosztów świadczeń

widłowego zawierania umów o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej, jest zabezpieczenie dostępu do

świadczeń gwarantowanych na terenie każdego z wo-

jewództw, jednakże bez możliwości decydowania

o strukturze i organizacji udzielających przedmioto-

wych świadczeń podmiotów.

Niemniej jednak w celu zapewnienia właściwej

opieki osobom chorym psychicznie Rada Ministrów

przyjęła na mocy rozporządzenia Rady Ministrów

programu ochrony zdrowia psychicznego” (Dz. U.

ny zdrowia psychicznego na lata 2011–2015” (zwany

dalej NPOZP).

Przedmiotowy program zakłada m.in.

upowszechnienie środowiskowego modelu psychia-

trycznej opieki zdrowotnej, który oznacza zwiększe-

nie udziału pozaszpitalnych form wsparcia psychia-

trycznego w rehabilitacji zdrowotnej oraz przekształ-

cenia szpitali psychiatrycznych w jednostki wyspe-

cjalizowane, a także tworzenie oddziałów psychia-

trycznych w szpitalach ogólnych.

Oddziały takie po-

zwalają na wyrównanie dostępności terytorialnej opie-

ki stacjonarnej oraz zmniejszają stygmatyzację osób

hospitalizowanych z powodu zaburzeń psychicznych.

W tym miejscu pragnę zauważyć, iż z uwagi na

brak odpowiednio przystosowanych oddziałów, w któ-

rych możliwe byłoby udzielanie świadczeń zdrowot-

nych m.in. sprawcom czynów skierowanych przeciw-

ko wolności seksualnej w warunkach wzmocnionego

zabezpieczenia (wykonanie orzeczonego przez sąd

środka zabezpieczającego), w zakresie wspierania

podmiotów leczniczych w tworzeniu takich oddzia-

łów realizowany jest przez Ministerstwo Zdrowia

program zdrowotny pn. „Psychiatryczna opieka zdro-

wotna w latach 2009–2013”.

Wybór realizatorów powyższego programu doko-

nywany jest w ramach otwartego postępowania kon-

kursowego, w którym mogą wziąć udział wszystkie

szpitale spełniające wymagania formalne i meryto-

ryczne zawarte w ogłoszeniu konkursowym.

Każdo-

razowo w ogłoszeniu konkursowym wskazane są tak-

że kryteria oceny ofert oraz kolejność wyboru rodza-

jów zakładów (oddziałów).

Wobec faktu, iż środki fi-

nansowe na realizację powyższego programu są ogra-

niczone, komisja konkursowa spośród wszystkich

złożonych ofert wybiera wyłącznie te, które są zbież-

ne z przedstawionymi w ogłoszeniu konkursowym

kryteriami oceny oraz najbardziej efektywne pod

względem finansowym.

Wobec względnie stałego i trudnego do zwiększe-

nia udziału wydatków na świadczenia z zakresu opie-

ki psychiatrycznej i leczenia uzależnień w łącznej

wysokości nakładów Narodowego Funduszu Zdrowia

na zakup świadczeń opieki zdrowotnej (ok. 3,5%) istot-

ne jest zapewnienie również możliwie efektywnej alo-

kacji posiadanych środków, w szczególności zmniej-

szenie nakładów na lecznictwo stacjonarne, a zwięk-

szenie wydatków na różne formy opieki środowisko-

wej.

Modelowym rozwiązaniem w tym zakresie jest

propozycja organizowania centrów zdrowia psychicz-

nego rekomendowana w NPOZP.

Przy czym należy

mieć świadomość, iż realizacja przyjętych w progra-

mie rozwiązań jest procesem długotrwałym i w głów-

nej mierze jest uzależniona od dostępności środków

finansowych.

Kwestią ochrony praw pacjenta zajmuje się rzecz-

z art. 8 pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych

powiadających określonym w odrębnych przepisach

niu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód

234

dycznych.

Ponadto w myśl art. 20 ust. 1 pacjent ma

gólności w czasie udzielania mu świadczeń zdrowot-

nych.

Jednocześnie stosownie do art. 10b ust. 1 ustawy

chicznego ochrona praw osób przebywających w szpi-

talach psychiatrycznych należy do zadań rzeczników

praw pacjenta szpitala psychiatrycznego.

Rzecznicy praw pacjenta szpitala psychiatrycz-

wach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta są pra-

cownikami Biura Rzecznika Praw Pacjenta i wyko-

nują swoje zadania przy pomocy tego biura.

Mając

na uwadze powyższe, do kierownika szpitala należy

zapewnienie rzecznikowi praw pacjenta szpitala

psychiatrycznego warunków do wykonywania jego

zadań.

Natomiast odnosząc się do problematyki

związanej w prowadzeniem dokumentacji medycz-

nej, należy stwierdzić, iż obowiązujące w tym zakre-

sie, w ocenie Ministerstwa Zdrowia, przepisy są jed-

noznaczne i w pełni regulują przedmiotowe zagad-

nienie.

Powyższe pozwala na postawienie tezy, iż

nieprawidłowości w tym zakresie wynikają przede

cowników odpowiedzialnych za prowadzenie takiej

dokumentacji oraz z braku dostatecznego nadzoru

ze strony władz szpitala czy też ich podmiotów two-

rzących, a nie wyłącznie z powodu niedostatecznych

lub wadliwych regulacji prawnych.

Zgodnie z art. 111

gan prowadzący rejestr jest uprawniony do kontro-

li podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w zakresie zgodności wykonywanej działalności

leczniczej z przepisami ustawy i przepisami wyda-

nymi na jej podstawie.

Należy przy tym zauważyć, iż uprawnienie do po-

ciągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej

członka personelu, który nie wywiązywał się z nało-

żonych na niego obowiązków, przysługuje kierowni-

kowi, który jest osobą uprawnioną do zarządzania

podmiotem leczniczym.

W stosunku do kierownika

uprawnieniami takimi dysponuje organ tworzący

podmiot leczniczy.

Niezależnie od powyższego pragnę zapewnić pań-

stwa posłów, iż podczas wykonywania czynności kon-

trolnych przez Ministerstwo Zdrowia zwracana jest

szczególna uwaga na kwalifikacje personelu zatrud-

nionego w kontrolowanych placówkach medycznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

w sprawie informacji pokontrolnej NIK

lekarskiego ZUS dla celów rentowych

nia 2013 r., znak: SPS-023-20231/13, interpelacją

poseł Anny Nemś i posła Józefa Lassoty w sprawie

uprzejmie pragnę przedstawić, co następuje.

Zasadniczym celem wprowadzonych w ramach

reformy orzecznictwa z 1997 r. zmian była taka ra-

cjonalizacja systemu, aby renty otrzymywały osoby,

które rzeczywiście utraciły zdolność do pracy.

W związ-

ku z tym z dniem 1 września 1997 r. zaczęły funkcjo-

nować dwa odrębne systemy:

— orzekania o stopniu niepełnosprawności i nie -

pełnosprawności (od 1 stycznia 2002 r.) dla celów ko-

rzystania z ulg i uprawnień.

Uzasadniając rozdzielenie systemów orzeczni-

czych wskazywano na brak możliwości stosowania

takich samych kryteriów orzekania w stosunku do

osób ubiegających się przyznanie świadczenia rento-

wego oraz osób zainteresowanych korzystaniem z ulg

i uprawnień o charakterze pozaubezpieczeniowym.

Ponieważ orzekanie o niezdolności do pracy dla

celów rentowych należy do kompetencji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, o opinię w tej sprawie wy-

stąpiłem do prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

w skierowanym do resortu piśmie z dnia 26 sierpnia

br. stwierdził, iż „zasadniczy cel reformy jest konse-

kwentnie realizowany przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, o czym świadczą następujące dane.

W 1996 r. przed wprowadzeniem reformy orzeczni-

ctwa renty z tytułu niezdolności do pracy wypłacane

były 2644 tys. osobom, w 2012 r.

– 1121 tys., a liczba

osób, którym po raz pierwszy przyznano rentę z ty-

tułu niezdolności do pracy, wynosiła odpowiednio:

w 1996 r.

– 154,9 tys., a w 2012 r.

– 50,3 tys. Dane te

w zestawieniu z malejącą liczbą odwołań do sądu

świadczą o racjonalizacji systemu.

W 1998 r. takich

odwołań było 119,9 tys., a w 2012 r.

– 26,1 tys. Odse-

tek wyroków uwzględniających odwołania w spra-

235

sji lekarskich wydanych w tych sprawach wynosił

w 2011 r.

– 1,6%, a w 2012 r.

– 1,2%.

Powyższe liczby

wskazują, że cel reformy orzecznictwa lekarskiego

z 1997 r. został osiągnięty.

Obecnie lekarzami orze-

kającymi w zakładzie są specjaliści, czyli lekarze po-

siadający najwyższe kwalifikacje zawodowe, którzy

ponadto zostali przeszkoleni w zakresie ubezpieczeń

społecznych i orzecznictwa lekarskiego.

Przy ocenie niezdolności do pracy lekarz orzecz-

nik i komisja lekarska zakładu uwzględniają wszyst-

kie schorzenia, z powodu których leczona jest osoba

ubezpieczona oraz dokonują łącznej oceny ich na-

stępstw powodujących naruszenie sprawności orga-

nizmu.

Należy wskazać, że najczęściej u osób ubiega-

jących się o świadczenia stwierdza się więcej niż jed-

no schorzenie, a zadaniem lekarza orzecznika jest

ustalenie, w jaki sposób schorzenia te upośledzają

funkcje organizmu i czy to upośledzenie ma wpływ

na zdolność do pracy.

Jest to podejście funkcjonalne

zgodne z rekomendowaną przez Światową Organiza-

cję Zdrowia Międzynarodową Klasyfikacją Funkcjo-

nowania, Niepełnosprawności i Zdrowia i daje pod-

stawę do prawidłowej oceny niezdolności do pracy.

Lekarze orzecznicy mają wsparcie w postaci publika-

cji naukowych, jak np.: „Standardy orzecznictwa le-

karskiego ZUS” czy „Zeszyty orzecznictwa lekar-

skiego” prowadzone są systematyczne szkolenia le-

karzy zarówno tradycyjne, jak i elektroniczne.

Podkreślić należy, że w postępowaniu orzeczni-

czym lekarze orzecznicy i komisje lekarskie korzy-

stają z dokumentacji zgromadzonej przez lekarzy

styczno-leczniczych.

Orzeczenie jest wydawane po

niu bezpośredniego badania przez lekarza orzeczni-

ka lub komisję lekarską.

W przypadkach, w których

wydania orzeczenia, jest uzupełniana o opinię leka-

rza konsultanta, wyniki badań dodatkowych lub ho-

spitalizacji.

Przyjęty w Zakładzie Ubezpieczeń Spo-

łecznych tryb orzekania wynika z obowiązujących

przepisów oraz jest oparty na standardach orzekania

dla potrzeb świadczeń z ubezpieczeń społecznych

wiązujące zasady wyznaczania lekarzy orzeczników

do rozpatrywania spraw dają możliwość uzupełnie-

nia w trakcie postępowania orzeczniczego dokumen-

tacji medycznej we wskazanym zakresie, jak i skie-

rowania sprawy do rozpatrzenia przez lekarza

orzecznika ZUS o określonej specjalizacji.

Pragnę również zapewnić, iż lekarze orzecznicy

wykorzystują możliwość wydawania orzeczeń o po-

trzebie rehabilitacji leczniczej, jako ważny element

w przywracaniu zdolności do pracy.

Od 1997 r. liczba

takich orzeczeń systematycznie wzrastała.

W 1997 r.

liczba orzeczeń o potrzebie rehabilitacji leczniczej

wynosiła 18 235 w 2012 r.

– 87 207, co wskazuje, że

rehabilitacja ma priorytetowe znaczenie przed przy-

znaniem świadczenia rentowego.

Badania efektyw-

ności rehabilitacji prowadzone przez zakład wskazu-

ją, że rehabilitacja lecznicza prowadzona w ramach

prewencji rentowej ZUS przynosi wymierne korzyści.

W jej wyniku znaczna grupa ubezpieczonych odzy-

skuje zdolność do pracy.

Odsetek osób ubezpieczo-

nych, które przez rok po ukończeniu rehabilitacji nie

pobierały świadczeń z ubezpieczeń lub pobierały za-

siłek chorobowy do 20 dni systematycznie wzrasta

(np.: w 2005 r. kształtował się na poziomie 38%,

a w roku 2010 wynosił 46%).

Odnosząc się do uwag dotyczących rehabilitacji

zawodowej, należy wskazać, że renta szkoleniowa

wprowadzona do katalogu świadczeń z ubezpieczeń

społecznych we wrześniu 1997 r. jest świadczeniem

adresowanym jedynie do wąskiej grupy ubezpieczo-

nych, która, poza spełnieniem formalnych przesłanek

rokuje odzyskanie zdolności do pracy w wyniku prze-

kwalifikowania zawodowego.

Niski udział orzeczeń

o celowości przekwalifikowania zawodowego w ogól-

nej liczbie orzeczeń wynika z faktu, że krąg osób,

u których taką celowość można ustalić, jest bardzo

ograniczony.

Z kręgu tego są wyłączone osoby, u któ-

rych orzeczenia są wydawane w związku z ustala-

niem uprawnień do innych świadczeń niż renta z ty-

tułu niezdolności do pracy, np.: świadczenie rehabi-

litacyjne, renta rodzinna, renta socjalna, renta inwa-

lidy wojskowego lub wojennego.

Wydanie takiego

orzeczenia nie jest również możliwe w przypadku

osób, które nie mają żadnego wyuczonego zawodu.

Przekwalifikowaniu zawodowemu nie mogą być tak-

że poddane osoby, u których w wyniku postępowania

orzeczniczego stwierdzono niezdolność do jakiegokol-

wiek zatrudnienia, tj. ustalono całkowitą niezdolność

do pracy czy też niezdolność do samodzielnej egzy-

stencji oraz osoby, u których istnieją medyczne prze-

ciwwskazania do odbycia rehabilitacji wynikające

z rozpoznanych schorzeń, np.: choroby nowotworowe

i zaburzenia psychiczne, które są znaczącą przyczyną

niezdolności do pracy w Polsce.

Należy również pod-

kreślić, że w każdym przypadku osoby, u której orze-

czenie o celowości przekwalifikowania zawodowego

jest rozważane, konieczne jest pozyskanie opinii kon-

sultanta psychologa, który dokonuje oceny między

innymi poziomu sprawności umysłowych, funkcji po-

znawczych, cech osobowości oraz motywacji do dal-

szego kształcenia.

Negatywna opinia konsultanta

psychologa co do możliwości przekwalifikowania za-

wodowego uniemożliwia ustalenie uprawnień do ren-

ty szkoleniowej”.

Opinię na temat orzecznictwa pozaubezpieczenio-

wego przygotowało Biuro Pełnomocnika Rządu do

Jak podkreśla biuro, w przypadku orzecznictwa

pozaubezpieczeniowego ocena ograniczeń w pełnie-

niu ról społecznych dokonywana jest w formie orze-

czenia o niepełnosprawności, które wydawane jest

w stosunku do osób przed 16. rokiem życia oraz orze-

czenia o stopniu niepełnosprawności, które otrzymu-

ją osoby po 16. roku życia.

Jednocześnie zgodnie

236

o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnia-

niepełnosprawności stanowi także podstawę do przy-

znania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych prze-

pisów (analogiczną funkcję pełni też orzeczenie o nie-

pełnosprawności).

Zatem rolą procesu orzeczniczego

zakończonego wydaniem przedmiotowych orzeczeń

jest ustalenie zakresu ograniczeń funkcjonalnych

badanej osoby.

Nie jest natomiast rolą systemu

orzecznictwa pozarentowego, a zatem powiatowych

pełnosprawności, zwiększenie roli rehabilitacji lecz-

niczej i zawodowej.

Tego rodzaju zadania powierzono

wyspecjalizowanym podmiotom (m.in. powiatowym

urzędom pracy czy powiatowym centrom pomocy ro-

dzinie), wyposażając je w odpowiednie instrumenty.

Ponadto w opinii tej Biuro Pełnomocnika Rządu

„orzekanie o niepełnosprawności oraz orzekanie

o niezdolności do pracy służy różnym celom, posłu-

guje się różnymi kryteriami, nie jest zatem tożsame

przedmiotowo (choć może być zbieżne podmiotowo).

To nie są dwa dublujące się systemy, choć w części

wynik procesu orzeczniczego (orzeczenie) stanowi

podstawę do korzystania z tych samych uprawnień.

W tym kontekście postulat integracji systemów nie

jest w żaden sposób merytorycznie uzasadniony, a na

pewno nie uzasadnia go twierdzenie, że zadania wy-

konywane w obu systemach orzeczniczych są podob-

ne.

Niewątpliwie orzekanie o niepełnosprawności

i o niezdolności do pracy jako procedura są podobne

– w obydwu dokonuje się jakiejś oceny, ale różnych

zjawisk.

Niespójności czy jednolitości systemów orzecz-

niczych nie należy też łączyć bezpośrednio z kwestią

instytucji orzeczniczej.

Można założyć stworzenie

jednego podmiotu orzeczniczego, co wcale nie będzie

tożsame z ujednoliceniem wydawanych przez ten

podmiot orzeczeń, jeżeli służą one różnym celom i są

podejmowane w oparciu o różne kryteria”.

Odnosząc się do kwestii rzadkiego wykorzystywa-

nia badań specjalistycznych w procesie orzekania

o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawno-

ści, Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Nie-

pełnosprawnych zauważa, iż wojewódzkie zespoły do

sażone w specjalistyczny sprzęt medyczny umożli-

wiający badania diagnostyczne w zakresie:

— chorób serca i naczyń obwodowych (USG Doppler);

— chorób układu nerwowego, układu narządu ru -

chu (EMG);

— badania pola widzenia (perymetr) i dna oka

(oftalmoskop);

— chorób płuc (spirometr).

Głównym celem wyposażenia wojewódzkich ze-

społów w specjalistyczny sprzęt medyczny jest umoż-

liwienie pogłębienia diagnozy medycznej pozwalają-

cej lekarzom i psychologom, członkom składów orze-

kających, na rzetelne potwierdzenie rozpoznania

z możliwością obiektywnego określenia ograniczeń

funkcjonalnych stanowiących podstawę zaliczenia do

stopnia niepełnosprawności lub niepełnosprawności.

Jednakże zgodnie z przepisami § 3 rozporządze-

nia 2007 r. w sprawie wykonywania badań specjali-

stycznych na potrzeby orzekania o niepełnosprawno-

ści i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 250,

poz. 1875) skierowanie na badanie powinno być wy-

stawione, gdy dokumentacja medyczna jest niewy-

starczająca do pełnej oceny stanu zdrowia, a więc

brak jest podstaw do kierowania na badania specja-

listyczne każdej osoby zainteresowanej wydaniem

orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepeł-

nosprawności.

Należy zwrócić uwagę na fakt, iż do wniosku o wy-

danie orzeczenia osoba zainteresowana dołącza do-

kumentację medyczną, w tym zaświadczenie lekar-

złożenia wniosku oraz inne dokumenty mogące mieć

niepełnosprawności.

Jeżeli przedłożona wraz z wnio-

skiem dokumentacja jest niewystarczająca do wyda-

nia orzeczenia, zawiadamia się na piśmie osobę za-

interesowaną lub przedstawiciela ustawowego dzie-

cka o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza

termin złożenia brakującej dokumentacji.

W sytuacji

gdy osoba zainteresowana uzupełnia dokumentację

medyczną i stawia się w wyznaczonym terminie na

posiedzenie składu orzekającego (albo gdy nie zacho-

dzi potrzeba jej uzupełnienia), a lekarz przewodni-

czący składu, sporządzając ocenę stanu zdrowia za-

wierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz

sadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania

odnośnie do przebiegu choroby, ma wątpliwości co do

ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, dopiero wów-

czas następuje skierowanie osoby zainteresowanej na

badania do wojewódzkiego zespołu do spraw orzeka-

nia o niepełnosprawności.

Badania specjalistyczne nie tylko nie służą uzu-

pełnieniu dokumentacji medycznej zgromadzonej

przez wnioskodawcę, ale również nie mają charakte-

ru obowiązkowego dla każdego z wnioskodawców.

Ich celem jest wyłącznie rozstrzygnięcie wątpliwości

powstałych po analizie dostarczonej dokumentacji

i przeprowadzonego badania przedmiotowego przez

przewodniczącego składu orzekającego.

O tym, iż ba-

dania te nie będą powszechnym elementem procesu

orzeczniczego, świadczy również określona w rozpo-

rządzeniu procedura kierowania.

Zgodnie z przepi-

sami rozporządzenia skierowania wystawiają:

1) na badania pulmonologiczne – lekarze posiada-

jący specjalizację drugiego stopnia lub tytuł specja-

listy w dziedzinach: chorób wewnętrznych, chorób

płuc, pediatrii i alergologii;

2) na badania okulistyczne – lekarze posiadający

specjalizację drugiego stopnia lub tytuł specjalisty

w dziedzinie okulistyki;

237

3) na badania elektromiograficzne – lekarze po-

siadający specjalizację drugiego stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinach: neurologii, neurologii dzie-

cięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, reu-

matologii;

4) na badania ultrasonograficzne – lekarze posia-

dający specjalizację drugiego stopnia lub tytuł spe-

cjalisty w dziedzinach: chorób wewnętrznych, pedia-

trii, kardiologii, kardiologii dziecięcej;

5) na badania psychologiczne – psycholodzy i le-

karze posiadający specjalizację drugiego stopnia lub

Wiedza i doświadczenie lekarzy kierujących są

czynnikiem gwarantującym właściwe stosowanie ba-

dań specjalistycznych.

Odnosząc się do kwestii podejmowania działań

mających na celu wyeliminowanie nieprawidłowości

stwierdzonych podczas kontroli, pragnę podkreślić,

iż podnoszenie jakości procesu orzekania o niepełno-

sprawności i o stopniu niepełnosprawności stanowi

zasadniczy cel działań nadzorczych pełnomocnika

nych w oparciu o art. 6c ust. 2 w związku z ust. 1

zm.).

Przepisy przedmiotowej ustawy w sposób pre-

cyzyjny określają instrumenty, które do realizacji

działań nadzorczych mogą zostać wykorzystane.

Na-

leżą do nich:

— kontrola orzeczeń co do ich zgodności z zebra -

nymi dokumentami lub z przepisami dotyczącymi

nosprawności;

— kontrola prawidłowości i jednolitości stosowa -

nia przepisów, standardów i procedur postępowania

ności i o stopniu niepełnosprawności;

— szkolenie członków wojewódzkich zespołów;

— udzielanie wyjaśnień w zakresie stosowania

o stopniu niepełnosprawności.

Przy realizacji wska-

zanych działań nadzorczych uwzględnione zostaną

uwagi Najwyższej Izby Kontroli w tym zakresie.

Ważna w tym kontekście jest również zmiana do-

konana z dniem 1 grudnia 2012 r. zakresu uprawnień

władczych pełnomocnika rządu do spraw osób nie-

pełnosprawnych służących usunięciu stwierdzonych

w następstwie kontroli nieprawidłowości.

Uprawnie-

nia te zostały istotnie poszerzone, w konsekwencji

czego pełnomocnik rządu, zachowując możliwość zo-

bowiązania organu, który powołał zespół do spraw

orzekania o niepełnosprawności, do odwołania człon-

ków zespołu odpowiedzialnych za stwierdzone nie-

prawidłowości oraz wyrażania zgody na cofnięcie

przez wojewodę zgody na powołanie powiatowego

zespołu, uzyskał dodatkowo prawo do zobowiązania

pełnosprawności, do odwołania zespołu, jak również

do czasowego zawieszenia działalności powiatowego

zespołu (określając warunki ponownego podjęcia

działalności zespołu i wyznaczając zespół, który bę-

dzie realizował zadania zespołu zawieszonego), a tak-

że prawo do opiniowania celowości powoływania i od-

woływania zespołów orzekających oraz ustalania

obszarów ich działania.

Przekazując powyższe pragnę poinformować, że

kontynuowana będzie również pozytywnie oceniona

przez Najwyższą Izbę Kontroli działalność szkolenio-

wa.

W pierwszym rzędzie realizowana jest ona zgod-

niu osób niepełnosprawnych w stosunku i do człon-

ków wojewódzkich zespołów.

Wzorem lat ubiegłych

w dalszym ciągu prowadzony będzie intensywny pro-

ces szkoleń tych osób.

Działalność szkoleniowa po-

dobnie jak dotychczas uzupełniana będzie działalnoś-

cią stricte kontrolną skierowaną w pierwszej kolejności

do zespołów wojewódzkich.

Zwiększeniu powinna za-

tem ulec w stosunku do liczby kontroli prowadzonych

w okresie objętym kontrolą Najwyższej Izby Kontroli

liczba kontroli w zespołach wojewódzkich.

Ponadto pragnę poinformować, że prezes Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych zapewnia, iż Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych intensywnie realizuje wnioski

zawarte w wystąpieniu pokontrolnym Najwyższej

Izby Kontroli.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

narodowego programu zdrowia

w samorządach (20239)

lacją złożoną przez pana Macieja Orzechowskiego,

nia 2013 r., znak: SPS-023-20239/13, w sprawie rea-

lizacji narodowego programu zdrowia w samorzą-

dach, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych infor-

„Narodowy program zdrowia na lata 2007–2015”

przyjęty przez prezesa Rady Ministrów w dniu 15 maja

2007 r. uchwałą nr 90/2007 r. określa główne kierun-

ki polityki zdrowotnej państwa.

Celem głównym

238

„Narodowego programu zdrowia” jest „poprawa

zmniejszanie nierówności w zdrowiu”.

Ma on być

osiągany przez:

— kształtowanie prozdrowotnego stylu życia spo -

łeczeństwa;

— tworzenie środowiska życia, pracy i nauki

sprzyjającego zdrowiu;

— aktywizowanie jednostek samorządu teryto -

rialnego i organizacji pozarządowych do działań na

rzecz zdrowia.

Realizacji ww. celu głównego służy katalog celów

strategicznych i operacyjnych.

W dokumencie wska-

zano, iż poszczególne cele strategiczne i operacyjne

NPZ realizowane są przez m.in. administrację rzą-

dową, samorządową, organizacje pozarządowe, pod-

mioty lecznicze.

Odnośnie zakresu zadań dotyczących ochrony

i promocji zdrowia realizowanych przez samorządy

uprzejmie informuję, że Konstytucja Rzeczypospoli-

obowiązek zapewnienia obywatelom (niezależnie od

ich sytuacji materialnej) równego dostępu do świad-

publicznych (art. 68 ust. 2).

Zadania władz publicz-

nych w zakresie zapewnienia równego dostępu do

ków publicznych określają przepisy ustawy z dnia

lej: u.ś.o.z.

Zgodnie z art. 6 ww. ustawy zadania władz pub-

licznych w zakresie zapewnienia równego dostępu

gólności:

1) tworzenie warunków funkcjonowania systemu

ochrony zdrowia;

2) analizę i ocenę potrzeb zdrowotnych oraz czyn-

ników powodujących ich zmiany;

3) promocję zdrowia i profilaktykę mające na celu

4) finansowanie w trybie i na zasadach określo-

nych ustawą świadczeń opieki zdrowotnej.

Zadania organów administracji rządowej oraz jed-

nostek samorządu terytorialnego w zakresie ochrony

zdrowia określone są zarówno w przepisach prawa

materialnego i w przepisach ustrojowych.

Zgodnie

z art. 7 ust. 1 u.ś.o.z. do zadań własnych gminy w za-

kresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń

opieki zdrowotnej należy w szczególności:

1) opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów

nych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkań-

ców gminy;

2) przekazywanie powiatowi informacji o realizo-

wanych programach zdrowotnych;

3) inicjowanie i udział w wytyczaniu kierunków

miania mieszkańców z czynnikami szkodliwymi dla

4) podejmowanie innych działań wynikających

Ponadto do zadań własnych gminy zgodnie w art. 7

noty, które w szczególności obejmują sprawy: wodo-

ciągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację, usuwanie

i oczyszczanie ścieków komunalnych, utrzymanie

sypiska i unieszkodliwianie odpadów komunalnych,

gaz, ochronę zdrowia, pomoc społeczną, w tym ośrod-

ki i zakłady opiekuńcze.

Natomiast do zadań zleco-

nych gminy (art. 7 ust. 2 u.ś.o.z.), na które gmina

otrzymuje dotację z budżetu państwa, należy wyda-

wanie decyzji w sprawach świadczeniobiorców innych

niż ubezpieczeni spełniających kryterium dochodo-

w przypadku których nie zachodzi okoliczność, o któ-

rej mowa w art. 12 tej ustawy (art. 54 u.ś.o.z.).

Zgodnie z art. 8. u.ś.o.z. do zadań własnych w za-

w szczególności:

ców powiatu po konsultacji z właściwymi terytorial-

nie gminami;

2) przekazywanie marszałkowi województwa in-

formacji o realizowanych na terenie powiatu progra-

mach zdrowotnych;

3) inicjowanie, wspomaganie i monitorowanie

nych na terenie powiatu;

4) pobudzanie działań na rzecz indywidualnej i zbio-

rowej odpowiedzialności za zdrowie i na rzecz ochro-

ny zdrowia;

5) podejmowanie innych działań wynikających

konuje określone ustawami zadania publiczne o cha-

rakterze ponadgminnym w zakresie promocji i ochro-

ny zdrowia.

Zgodnie z art. 9. u.ś.o.z. do zadań własnych w za-

jewództwa należy w szczególności:

239

ców województwa po konsultacji z właściwymi tery-

torialnie gminami i powiatami;

2) przekazywanie wojewodzie informacji o reali-

zowanych na terenie województwa programach zdro-

wotnych;

3) opracowywanie i wdrażanie programów innych

kresie ochrony zdrowia;

4) inspirowanie i promowanie rozwiązań w zakre-

sie wzrostu efektywności, w tym restrukturyzacji

w ochronie zdrowia;

5) podejmowanie innych działań wynikających

województwa.

rządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596,

z późn. zm.) w artykule 14 ust. 1 pkt 2 wskazuje, że

samorząd województwa wykonuje zadania o charak-

terze wojewódzkim określone ustawami, w szczegól-

ności w zakresie: promocji i ochrony zdrowia.

Zgodnie z art. 10.1 u.ś.o.z. do zadań wojewody

w zakresie zapewnienia równego dostępu do świad-

czeń opieki zdrowotnej należy w szczególności:

1) ocena zabezpieczenia opieki zdrowotnej na te-

renie województwa;

2) ocena realizacji zadań z zakresu administracji

terytorialnego;

3) przekazywanie ministrowi właściwemu do

spraw zdrowia do dnia 15 lutego każdego roku rocz-

nych informacji o zrealizowanych w ubiegłym roku

programach zdrowotnych oraz o programach zdro-

wotnych planowanych na ten rok.

jewodzie i administracji rządowej w województwie

że wojewoda odpowiada za wykonywanie polityki

m.in. zapewnia współdziałanie wszystkich organów

administracji rządowej i samorządowej działających

w województwie i kieruje ich działalnością w zakresie

stwa i utrzymania porządku publicznego, ochrony

określonych w odrębnych ustawach czy też wykonu-

je inne zadania określone w odrębnych ustawach

Ministrów.

Organy administracji rządowej i samo-

rządowej są zobowiązane do podejmowania określo-

nych działań w zakresie zdrowia publicznego rów-

1356).

W ramach tej ustawy organy administracji

obowiązane do:

1) podejmowania działań zmierzających do ogra-

niczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany

2) inicjowania i wspierania przedsięwzięć mają-

3) działań na rzecz trzeźwości w miejscu pracy;

4) przeciwdziałania powstawaniu i usuwania na-

stępstw nadużywania alkoholu;

5) wspierania działalności w tym zakresie orga-

nizacji społecznych i zakładów pracy.

Organy te popierają także tworzenie i rozwój or-

ganizacji społecznych, których celem jest krzewienie

jące działaniom tych organizacji.

Współdziałają rów-

morząd województwa realizuje ww. zadania w posta-

ci wojewódzkiego programu profilaktyki i rozwiązy-

wania problemów alkoholowych stanowiącego część

Organy samorządu terytorialnego w miastach liczą-

cych ponad 50 000 mieszkańców, a organy powiatu

– niezależnie od liczby mieszkańców – mogą organi-

zować i prowadzić izby wytrzeźwień.

Zarząd woje-

wództwa odpowiada za koordynację przygotowania

i realizację niniejszego programu, udziela pomocy

lizującym zadania objęte tym programem oraz współ-

działa z innymi organami administracji publicznej

Ponadto zarząd województwa organizuje na obszarze

województwa podmioty lecznicze wykonujące dzia-

łalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne w zakresie leczenia odwyko-

wego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia

ww. podmioty lecznicze udzielające świadczenia w za-

kresie leczenia odwykowego.

Natomiast zarządy wo-

jewództw mogą zlecać w drodze porozumień jednost-

kom samorządu powiatowego zadania z zakresu pro-

filaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych

Środki finansowe na prowadzenie tych działań ujmu-

je się w budżecie województwa.

z późn. zm.) przewiduje zadania dla administracji

rządowej i samorządowej w zakresie zdrowia publicz-

nego.

Podstawę do działań w zakresie przeciwdzia-

łania narkomanii stanowi „Krajowy program prze-

ciwdziałania narkomanii” – zwany dalej: krajowym

programem.

Organ wykonawczy samorządu woje-

wództwa (zarząd województwa) opracowuje projekt

„Wojewódzkiego programu przeciwdziałania narko-

manii” – zwanego dalej: wojewódzkim programem

240

– uwzględniając kierunki i rodzaje działań określone

w krajowym programie.

Następnie uchwalany jest on

przez sejmik województwa.

Wojewódzki program sta-

nowi część strategii wojewódzkiej w zakresie polityki

społecznej.

Organ wykonawczy samorządu woje-

wództwa odpowiada za przygotowanie projektu wo-

jewódzkiego programu i jego realizację oraz koordy-

nację; udziela pomocy merytorycznej podmiotom

mem; współdziała z innymi organami administracji

wojewódzki program jest realizowany przez jednost-

kę wskazaną w tym programie.

W celu realizacji zadań organ wykonawczy samo-

rządu województwa może powołać pełnomocnika.

Organ wykonawczy samorządu województwa powo-

łuje i odwołuje eksperta wojewódzkiego do spraw in-

formacji o narkotykach i narkomanii.

Do zadań eks-

perta wojewódzkiego do spraw informacji o narkoty-

kach i narkomanii realizowanych na terenie woje-

wództwa ze środków określonych w budżecie samo-

rządu województwa należy: zbieranie, gromadzenie,

wymiana informacji i dokumentacji w zakresie prze-

ciwdziałania narkomanii objętych badaniami staty-

stycznymi statystyki publicznej oraz opracowywanie

i przetwarzanie zebranych danych; prowadzenie i ini-

cjowanie badań dotyczących problemów z narkotyka-

mi i narkomanią oraz opracowywanie i udostępnia-

nie ich wyników; gromadzenie, przechowywanie i udo-

stępnianie baz danych dotyczących narkotyków i nar-

komanii; formułowanie wniosków sprzyjających kształ-

towaniu adekwatnej do sytuacji strategii reagowania

na problem narkomanii; gromadzenie i udostępnia-

nie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;

gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo

rzających, substancji psychotropowych i środków za-

stępczych.

Organ wykonawczy samorządu województwa

i gminy sporządza:

— raport z wykonania w danym roku wojewódz -

kiego programu i gminnego programu oraz efektów

ich realizacji, który przedkłada organom uchwało-

dawczym, odpowiednio sejmikowi województwa lub

stępującego po roku, którego dotyczy raport;

— na podstawie opracowanej przez Krajowe Biu -

ro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwane

dalej biurem, ankiety informację z realizacji działań

jewódzkiego i gminnego programu i przesyła ją do

jącego po roku, którego dotyczy informacja.

Ponadto, jak wspomniano wyżej, do zadań woje-

wody w zakresie zapewnienia równego dostępu do

przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw

informacji o zrealizowanych w ubiegłym roku pro-

gramach zdrowotnych oraz o programach zdrowot-

nych planowanych w roku bieżącym.

Z ww. informa-

cji wynika, iż najczęściej realizowanymi w 2012 r.

w zakresie edukacji, profilaktyki, diagnostyki i lecze-

nia programami zdrowotnymi były programy doty-

czące:

1) nowotworów (najczęściej rak piersi, szyjki ma-

cicy, prostaty, jelita grubego);

2) uzależnień alkoholowych, nikotynowych, nar-

kotykowych oraz innych substancji;

3) chorób układu krążenia;

4) chorób psychicznych;

5) stomatologii dla dzieci;

6) cukrzycy;

7) chorób związanych ze wzrokiem i słuchem;

8) grypy sezonowej;

9) wady postawy;

10) AIDS oraz zakażenia wirusem HIV.

Duża część programów zdrowotnych realizowana

jest jedynie w sferze edukacyjnej oraz promocyjnej,

głównie w zakresie:

1) zdrowego trybu życia i odżywiania się;

2) promocji aktywności fizycznej.

Część wykazanych programów zdrowotnych obej-

muje jedynie jednorazowe działania o charakterze

czysto promocyjnym oraz edukacyjnym, które zosta-

ły ujęte w sprawozdaniach wojewodów dotyczących

zrealizowanych programów zdrowotnych jako od-

dzielne programy zdrowotne (między innymi jedno-

dniowe festyny, kilkugodzinne warsztaty i wykłady

w szkołach oraz konkursy i olimpiady wiedzy o zdro-

wiu, programy dożywiania dzieci, nauka pływania).

Dodatkowo pewna grupa wykazanych programów

zdrowotnych stanowi realizację akcji prowadzonych

przez podmioty zarówno z sektora publicznego (m.in.

przez Główny Inspektorat Sanitarny pn. „Czyste po-

wietrze wokół nas”, „Nie pal przy mnie, proszę” oraz

przez Agencję Rynku Rolnego pn. „Szklanka mle-

ka”), jak również z sektora prywatnego (m.in. pro-

gram pn. „Mamo, tato, wolę wodę”, „Kubusiowi przy-

jaciele natury” oraz „Przyjaciele Zippiego”).

Z analizy przedmiotowych sprawozdań wynika,

iż najczęściej realizowanymi zadaniami w ramach

danego programu zdrowotnego były zadania z zakre-

su edukacji i promocji – głównie ulotki, plakaty, an-

kiety, ogłoszenia, pogadanki, warsztaty; rzadziej:

festyny, rajdy, wycieczki.

W zależności od charakteru

programu zdrowotnego często realizowane były za-

dania z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej – głów-

nie badania diagnostyczne i profilaktyczne (w tym

z podstawowej opieki zdrowotnej – pomiar ciśnienia

tętniczego, wyliczenie wskaźnika BMI, podstawowe

badania krwi oraz z zakresu AOS) oraz badania prze-

siewowe (w tym badanie USG, mammografia, cyto-

logia, kolonoskopia, badanie na obecność raka pro-

staty).

W niektórych powiatach na terenie kraju od-

bywały się akcje zdrowotne pn. „Biała niedziela” czy

„Biała sobota”.

Znacznie rzadziej niżeli świadczenia

opieki zdrożonej organizowane były szkolenia i kon-

ferencje, które odbywały się często przy okazji pro-

gramów zdrowotnych zaplanowanych na większy

241

obszar, głównie na całe województwo.

Sporadycznie

dokonywane są w ramach programów zdrowotnych

zakupy sprzętu i aparatury medycznej.

Odnośnie pytania trzeciego dotyczącego weryfi-

kacji realizacji celów NPZ, uprzejmie informuję, iż

corocznie prezesowi Rady Ministrów przedkładane

jest sprawozdanie z działalności Międzyresortowego

Zespołu Koordynacyjnego NPZ, które zwiera rów-

nież opracowanie dotyczące realizacji Narodowego

Programu Zdrowia za dany rok przez samorządy te-

rytorialne wg sprawozdań pełnomocników wojewódz-

kich ds. Narodowego Programu Zdrowia.

W załącze-

niu przekazuję sprawozdanie z działalności Między-

resortowego Zespołu Koordynacyjnego Narodowego

Programu Zdrowia za rok 2012.

Odpowiadając na pytanie czwarte, uprzejmie wy-

jaśniam, iż zgodnie z art. 93 Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej uchwały Rady Ministrów mają cha-

rakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki or-

ganizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty.

W powyższej uchwale nie przewidziano sankcji praw-

nych za niewypełnienie jej założeń, w związku z po-

wyższym nie ma prawnych możliwości egzekwowania

od realizatorów NPZ, w tym jednostek samorządu

terytorialnego, stosownych działań ukierunkowanych

na realizację poszczególnych celów ww. programu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

sekretarza stanu

na interpelację

poseł Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk

w sprawie postępowania kwalifikacyjnego na

(20244)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk,

24 kwietnia 2012 r. (znak pisma: SPS-023-20244/13)

dotyczącą przeprowadzonego przez Radę Nadzorczą

Zarządu Morskiego Portu Gdańsk SA postępowania

kwalifikacyjnego na stanowisko prezesa i wicepreze-

sa zarządu spółki, informuję, co następuje.

Rada nadzorcza spółki w swych wyjaśnieniach

przekazanych do Ministerstwa Skarbu Państwa

wskazała, że pani Dorota Raben spełniła wymogi for-

malne określone w postępowaniu kwalifikacyjnym

na stanowisko prezesa zarządu.

Rada nadzorcza w trakcie procedury kwalifika-

cyjnej uznała i nadal potwierdza, że pani Dorota Ra-

ben posiada odpowiednią wiedzę i doświadczenie do

zarządzania spółką.

Zdaniem rady pełnienie przez

panią Dorotę Raben funkcji prezesa spółki zarządza-

jącej portem w Gdańsku daje rękojmię prawidłowego

prowadzenia spraw spółki.

W ocenie rady nadzorczej pani Dorota Raben po-

siada doświadczenie w zakresie prowadzenia projek-

tów inwestycyjnych, co potwierdzają przykłady zre-

alizowanych w Grupie Raben centrów logistycznych

położonych w Gądkach pod Poznaniem, Grodzisku

Mazowieckim oraz w Gliwicach.

Ponadto pani Doro-

ta Raben uruchamiała oddziały logistyczne firmy

Raben w różnych regionach Polski, m.in. w Szczeci-

nie, Bydgoszczy, Pruszczu Gdańskim, Włocławku,

Pile, Legnicy, Lublinie.

Odnosząc się do wymogu posiadania przez kandy-

data co najmniej pięcioletniego stażu pracy na stanowi-

skach wysokiego szczebla zarządzania, rada potwier-

dziła, że pani Dorota Raben spełnia ten warunek.

Z dotychczasowej kariery zawodowej pani Doroty

Raben wynika, że pani Raben:

1) była współtwórcą i współzarządzającą podmio-

tów Grupy Raben w Polsce zatrudniającej od kilku-

dziesięciu osób w 1993 r. do ponad kilku tysięcy osób

obecnie; pani Raben w trakcie całego procesu rozwo-

ju firm Grupy Raben współzarządzała firmą, współ-

tworzyła strategię rozwoju, nadzorowała inwestycje

i operacje logistyczne firmy, podejmowała decyzje

kadrowe dotyczące pracowników najwyższego szczeb-

la – dyrektorów i kierowników w Grupie Raben;

2) przez wcześniejsze i kolejne lata pani Dorota

Raben piastowała funkcje menedżerskie, pogłębiając

swoją wiedzę i kompetencje w zakresie logistyki i su-

pply chain (łańcuchy dostaw), i jednocześnie służyła

swoją wiedzą, wspierając struktury firm międzyna-

rodowych operatorów logistycznych;

3) w latach 2006–2010 pełniła funkcję Corporate

Transport Expertise Director we francuskiej korpo-

racji logistycznej FM Logistic zatrudniającej ponad

12 000 pracowników na całym świecie; była jednym

z czterech funkcjonalnych dyrektorów korporacyj-

nych w centrali ogólnoświatowej grupy we Francji

w strukturze pomiędzy zarządem korporacyjnym

a poszczególnymi krajami; nadzorowała standaryza-

cję i procesy w aktywności transportowej – wszystkie

rodzaje transportu – w 12 krajach, w których firma

była obecna (Polska, Hiszpania, Francja, Belgia,

Włochy, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Rosja,

Ukraina i Chiny); wraz z grupą ekspertów między-

narodowych, którą stworzyła i którą zarządzała,

wspierała wszystkich krajowych dyrektorów general-

nych i ich zespoły w celu optymalizacji sieci trans-

portu, co przełożyło się na funkcjonowanie całego

łańcucha dostaw międzynarodowej organizacji; od-

powiadała jednocześnie za inwestycje systemowe IT

dla całej korporacji, zarówno za ich wybór, jak i za

242

implementację, jak również odpowiadała za budowa-

nie strategii rozwoju aktywności dla całej grupy na

szczeblu międzynarodowym.

Pani Raben jest osobą, która ma swój istotny

udział i wkład w rozwoju logistyki w Polsce, wraz

z mężem rozpoczęła nowoczesny nurt rozwoju tej

dziedziny biznesu w kraju.

To doświadczenie pani

Raben, według stanowiska rady nadzorczej, stanowi

atut w postępowaniu.

Pani Dorota Raben jako osoba,

która zdobyła w czasie ponad 20-letniej pracy zawo-

dowej w wielu krajach doświadczenie i wiedzę w za-

kresie supply chain i logistyki, jest bardzo uznanym

i szanowanym międzynarodowym ekspertem w tej

dziedzinie.

Wyższe uczelnie, międzynarodowe firmy

oraz organizacje zapraszają panią Raben do dzielenia

się tą wiedzą, a zwłaszcza metodami optymalizacyj-

nymi.

Firmy europejskie zajmujące się technologią

IT znają panią Raben jako osobę, która testuje tego

typu narzędzia pod kątem ich przydatności dla bran-

ży logistycznej.

Przykładem może służyć powierzenie

pani Raben odpowiedzialności za proces inwestycyj-

ny wyboru, zakupu i wdrożenia bardzo rozbudowa-

nego systemu optymalizacyjnego firmy Ortec w fir-

mie Carrefour i w całej korporacji FM Logistic.

Rada Nadzorcza ZMPG SA podkreśliła w swych

wyjaśnieniach fakt, że pani Raben współpracuje

z trzema najbardziej prestiżowymi biznesowo uczel-

niami polskimi: Polską Akademią Nauk w Warsza-

wie, gdzie wykłada na MBA i DBA w języku angiel-

skim zasady budowania strategii firmy i zarządzania

dla słuchaczy międzynarodowych firm, Akademią

Leona Koźmińskiego w Warszawie, gdzie wykłada na

studiach podyplomowych na kierunku zarządzanie

logistyką oraz dla słuchaczy MBA specjalizację logi-

styka, oraz ze Szkołą Główną Handlową w Warsza-

wie, gdzie jest regularnie zapraszana na wykłady na

studiach podyplomowych logistycznych jako ekspert

w tej dziedzinie.

Pani Raben we wszystkich podmiotach funkcjo-

nowała w obszarze finansowo-handlowym, w związ-

ku z tym zna bardzo dobrze aspekty finansowe i świet-

nie porusza się na międzynarodowym rynku bizne-

sowo-finansowym.

Pani Raben posiada bardzo dobrą znajomość za-

sad funkcjonowania spółek handlowych, zasad wy-

nagradzania oraz ograniczeń prowadzenia działal-

ności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje pub-

liczne.

Spełnia wszystkie wymagania prawne w tym

zakresie.

Pani Dorota Raben biegle włada językiem angiel-

komunikatywnie język francuski i rosyjski.

Podsumowując, rada nadzorcza spółki stwierdzi-

ła, że wszystkie wymagania konieczne, określone

w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania kwalifikacyj-

nego na stanowisko prezesa zarządu spółki, zostały

przez panią Dorotę Raben spełnione, jak również

większość dodatkowych atutów wskazanych w ww.

ogłoszeniu znalazła potwierdzenie w doświadczeniu

zawodowym pani Raben.

Dokonując oceny kandyda-

ta na stanowisko prezesa zarządu spółki, rada nad-

zorcza miała na uwadze światowe doświadczenie

pani Raben w dziedzinie logistyki, uznając, że w ca-

łym procesie intermodalnego transportu porty mor-

skie stanowią jeden z ważniejszych elementów.

Rada nadzorcza pozytywnie oceniła poziom usług

doradczych firmy Kienbaum i jednocześnie podkre-

śliła 60-letnią tradycję firmy w prowadzeniu projek-

tów rekrutacyjnych na najwyższe stanowiska.

Rada

potwierdziła, że kwalifikacje kandydatów w przepro-

wadzonym postępowaniu rekrutacyjnym zostały

szczegółowo zweryfikowane i ocenione podczas roz-

mów kwalifikacyjnych przeprowadzonych przez radę

nadzorczą.

Proces poszukiwania i oceny kandydatów

na stanowisko prezesa Zarządu Morskiego Portu

Gdańsk SA prowadzonych przez doradcę przebiegał

według standardów metodologicznych i etycznych

obowiązujących w firmach executive search.

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia

będą satysfakcjonujące dla pani poseł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Adama Kępińskiego i Artura Bramory z dnia 22 lip-

ca 2013 r., znak: SPS-23-20272/13, w sprawie prze-

prawy mostowej w Grzegorzowicach przedstawiam

poniżej następujące informacje.

poz. 260, z późn. zm.) zarządcami dróg są: dla dróg

tostrad, dla dróg wojewódzkich – zarząd wojewódz-

twa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych – wójt

(burmistrz, prezydent miasta).

W granicach miast na

nych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych,

należą m.in.: opracowywanie projektów planów roz-

woju sieci drogowej, opracowywanie projektów pla-

243

nów finansowania budowy, przebudowy, remontu,

inżynierskich, pełnienie funkcji inwestora, utrzyma-

nie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiek-

tów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch

Ponadto odnosząc się do kwestii funkcjonowania

w Grzegorzowicach przeprawy promowej, informuję,

że w myśl art. 26 ustawy o drogach publicznych bu-

dowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona

lacjami oraz jednostkami przeprawowymi (promami)

należą do zarządcy tej drogi.

Jak wynika z otrzymanej korespondencji, poru-

szone w interpelacji problemy dotyczą drogi woje-

wódzkiej nr 421 na terenie województwa śląskiego,

zatem organem właściwym w omawianej sprawie jest

Zarząd Województwa Śląskiego.

Resort transportu

nie ma możliwości formalnych ingerowania w sprawy

pozostające w kompetencji organów samorządowych,

których nie nadzoruje oraz wobec których nie pełni

żadnych funkcji kontrolnych, a także nie ma możli-

wości formalnych finansowania zadań na drogach

zarządzanych przez samorządy.

Jednym z dodatkowych źródeł dofinansowania

dla dróg samorządowych (w tym dróg wojewódzkich)

zm.).

Rezerwą dysponuje minister właściwy ds. finan-

sów publicznych w porozumieniu z ministrem właś-

ciwym ds. transportu, po zasięgnięciu opinii repre-

Obecnie trwają prace przygotowawcze do podzia-

łu rezerwy subwencji ogólnej na rok 2014.

W latach

2008–2013 preferowane były zadania inwestycyjne

obejmujące budowę lub przebudowę obiektów inży-

nierskich, którym nadane zostały jednolite numery

inwentarzowe (JNI), posiadające decyzję o pozwole-

niu na budowę.

Podobne zasady przyznania dofinan-

sowania zostały ustalone również na 2014 r.

Po uzgodnieniu i przyjęciu przez Komisję Wspól-

żących do oceny i weryfikacji wniosków o dofinanso-

wanie zdań inwestycyjnych na 2014 r. samorządy

zostały poinformowane o trybie i terminie składania

wniosków

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Dorota Pyć

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

w sprawie podjęcia działań

i zapewnienia skutecznego funkcjonowania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-20279/13, z dnia 19 sierpnia 2013 r.

przekazujące interpelację posłów Piotra Polaka i Ro-

berta Telusa w sprawie podjęcia działań i zapewnie-

nia skutecznego funkcjonowania elektronicznego

systemu wydawania praw jazdy, przedstawiam na-

stępujące informacje.

ośrodki ruchu drogowego (dalej WORD) obowiązek

posiadania systemu teleinformatycznego, którego

podstawowym zadaniem jest umożliwienie przepro-

wadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy,

w rozporządzeniu w sprawie egzaminowania przed-

sażone, powinien być zintegrowany z systemem tele-

informatycznym stosowanym przez organy wydające

nień do kierowania pojazdami.

Rozwiązanie to jest

przepisami elektronicznego obiegu dokumentów

jazdami.

W szczególności należy tu wskazać koniecz-

ność dokonywania pobrania z systemu teleinforma-

tycznego organu wydającego prawo jazdy danych

wał profil kandydata na kierowcę.

Brak przedmioto-

wej możliwość jednoznacznie uniemożliwia wykony-

wanie przez WORD zadania publicznego polegające-

go na przeprowadzaniu egzaminów na prawo jazdy.

stemem teleinformatycznym organów wydających

prawa jazdy pozwalająca na obsługę profilu kandy-

data na kierowcę.

W celu dokonania sprawdzenia

244

WORD wybrały system teleinformatyczny spełniają-

W odpowiedzi na sytuacje kryzysową, która wy-

stąpiła w związku wdrożeniem w wojewódzkich

ośrodkach ruchu drogowego systemów teleinforma-

tycznych dwóch dostawców, minister transportu bu-

downictwa i gospodarki morskiej wprowadził przepi-

sami odpowiednich rozporządzeń awaryjny (papiero-

wy) obieg dokumentów osób ubiegających się o upraw-

konieczne, ponieważ jeden z wdrożonych systemów

teleinformatycznych nie jest w stanie realizować

w pełni przepisów ustawy o kierujących pojazdami

sługi elektronicznego obiegu dokumentów osób ubie-

Obecnie większość (35 z 49) wojewódzkich ośrodków

ruchu drogowego działa w oparciu o w pełni funkcjo-

nalny system teleinformatyczny i nie stosuje trybu

awaryjnego.

Ze względu na fakt, że pozostałe 14 WORD

nadal nie posiada w pełni funkcjonalnego systemu

teleinformatycznego, minister transportu, budowni-

ctwa i gospodarki morskiej nie może wycofać się

z funkcjonowania awaryjnego obiegu dokumentów,

ponieważ mogłoby to uniemożliwić przeprowadzanie

Należy wskazać, że wojewódzkie ośrodki ruchu

drogowego są samorządowymi osobami prawnymi,

które są powoływane i nadzorowane przez samorząd

województwa (sejmik i marszałka).

Zadaniem tych

organów jest między innymi dbanie, aby WORD był

odpowiednio wyposażony.

W ocenie resortu dotych-

czasowe działania niektórych organów samorządo-

wych nadzorujących WORD w zakresie wyposażenia

ich w odpowiedni system teleinformatyczny należy

uznać za niewystarczające, a przejście w ciągły tryb

awaryjny przeczy idei rozwiązania tymczasowego,

które miało pozwolić WORD na rozwiązanie proble-

mu braku możliwości elektronicznej obsługi doku-

rowania pojazdami.

Odpowiadając na pytanie dotyczące wystosowa-

nia przez organy samorządowe pozwu zbiorowego

przeciwko skarbowi państwa związanego z poniesio-

nymi kosztami ze względu na działający system te-

leinformatyczny, uprzejmie informuję, że resort nie

posiada informacji o wystosowaniu przedmiotowego

pozwu.

Podsumowując, należy wskazać, że obecnie resort

transportu podjął dialog ze stroną samorządową

rytorialnego, Polską Wytwórnią Papierów Wartoś-

ciowych i Instytutem Transportu Samochodowego,

którego celem jest znalezienie w jak najkrótszym ter-

minie właściwego rozwiązania pozwalającego na peł-

ne wdrożenie elektronicznego obiegu dokumentów

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

posłów Stefana Strzałkowskiego

i Michała Jacha

(20281)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

oraz Michała Jacha, przesłaną przy piśmie, nr SPS-

023-20281/13, w sprawie zmiany w ustawie o podat-

muję.

zm.), zwanej dalej ustawą, odliczeniu od dochodu

datki związane z ułatwieniem wykonywania czynno-

ści życiowych poniesione w roku podatkowym przez

datnika mającego na utrzymaniu osoby niepełno-

sprawne wymienione w art. 26 ust. 7e ustawy.

Katalog ww. wydatków określa art. 26 ust. 7a

ustawy.

Podkreślenia wymaga, iż wykaz ten ma bar-

dzo szeroki zakres, a zdecydowana większość wydat-

ków w nim ujętych nie jest ograniczona limitem.

Maksymalne limity odliczeń ustawodawca okre-

ślił wyłącznie w odniesieniu do wydatków, w stosun-

ku do których nie jest wymagane posiadanie doku-

mentów stwierdzających ich wysokość (art. 26 ust. 7a

Należą do nich wydatki poniesione na:

1) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub

cią narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidz-

twa w kwocie nieprzekraczającej w roku podatko-

wym 2280 zł,

245

2) utrzymanie do końca 2010 r. przez osoby nie-

odpowiednio od 1 stycznia 2011 r. utrzymanie przez

niepełnosprawnych, w kwocie nieprzekraczającej

3) używanie samochodu osobowego stanowiącego

nosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia, dla po-

trzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbęd-

ne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w wysokości nie-

przekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

brzmienia ust. 7c w art. 26 ustawy nie zmieniło wie-

loletniej reguły, iż w przypadku wyżej wymienionych

wydatków (czyli także wydatków związanych z opła-

ceniem przewodników osób niewidomych I lub II gru-

py inwalidztwa) nie jest wymagane posiadanie doku-

W wyroku z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/

ust. 7c ustawy podatnik nie ma obowiązku udoku-

mentowania wysokości wydatków limitowanych (np.

ślonych czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaś-

nienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

bą wykazania uprawnienia do skorzystania z ulgi

sienia spornych wydatków.

(...)

Za takim rozumie-

sieniu wydatków«), jak i celowościowa.

Celem, który

przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu moż-

liwości dokonywania odliczeń wydatków poniesio-

nych na cele rehabilitacyjne według ogólnej zasady,

dzenia normalnego życia.

Odliczenia mają spełniać

rolę bodźca zachęcającego i ułatwiającego niepełno-

sprawnym rehabilitację i normalne życie.

Wydatki

rok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 paź-

dziernika 2006 r., sygn. akt IIFSK 1373/05)”.

tucji RP nakładają na wszystkie organy państwa obo-

wiązek działania zgodnie z prawem, w tym obowią-

zek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

W konsekwencji jeżeli w toku prowadzonego po-

stępowania organ podatkowy uzna, że przedłożone

rzenia postępowania wyjaśniającego o bardziej wni-

kliwe zbadanie okoliczności ponoszenia przez podat-

nika odliczonych wydatków.

Natomiast podatnik

liczenia podatku dochodowego od osób fizycznych,

prawa” (wyrok z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt III

SA/Wa 1912/08).

Mimo ugruntowanego poglądu sądów administra-

cyjnych w przedmiocie zasad i warunków korzysta-

nia przez osoby niepełnosprawne z odliczeń wymie-

inwalidzkiej) w opinii podatników (osób niepełno-

sprawnych) działania urzędów skarbowych polegają-

ce na żądaniu uwiarygodnienia przez podatnika po-

niesienia przedmiotowych wydatków, np. poprzez

podanie danych pozwalających na identyfikację prze-

wodników, były dotychczas postrzegane jako sprzecz-

ne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Z tych też względów ww. nowelizacją z dnia 25 listo-

pada 2010 r. wprowadzono zmianę polegającą na na-

daniu nowego brzmienia art. 26 ust. 7c ustawy.

Od

1 stycznia 2011 r. przepis ten stanowi, że w przypadku

cych ich wysokość.

Jednakże na żądanie organów po-

datkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik

wodnika,

2) okazać certyfikat potwierdzający status psa

asystującego,

3) okazać dokument potwierdzający zlecenie i od-

bycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyj-

nych.

Przedmiotowa zmiana miała zatem charakter po-

rządkowy i była zgodna z ugruntowanym poglądem

wych.

Jej celem było wyeliminowanie nieprawidłowości

w korzystaniu z ulgi rehabilitacyjnej poprzez wyraź-

ne wskazanie w przepisach prawa materialnego, iż

brak ustawowego wymogu dokumentowania wyso-

kości wydatków, które wolą ustawodawcy zostały

ograniczone limitem kwotowym, nie oznacza, iż moż-

na pomniejszyć dochód do opodatkowania bez

uprzedniego poniesienia przedmiotowych wydatków.

Czym innym jest bowiem dokumentowanie wysoko-

ści poniesionego wydatku, czym innym udowodnienie

faktu i okoliczności jego poniesienia.

Dlatego też wprowadzono regulację, w myśl której

na żądanie (wezwanie) organu podatkowego lub or-

ganu kontroli skarbowej podatnik jest zobligowany

246

przedstawić dowody, które potwierdzają poniesienie

przez niego wydatków, w szczególności wskazać z

W konsekwencji nie sposób zgodzić się ze stwier-

dzeniem, że zmiana przepisów doprowadziła do sy-

tuacji, w której niewidomi nadal ponoszą wydatki

związane z usługami przewodników, a nie mogą jed-

nocześnie korzystać z ulgi podatkowej, ponieważ nie

posiadają udokumentowanych wydatków, gdyż prze-

pisy nie wymagają spełnienia takiego wymogu.

Jednakże brak ustawowego wymogu dokumento-

wania wysokości tego rodzaju wydatków fakturą,

rachunkiem lub innym dokumentem nie oznacza, iż

wy może skorzystać każda osoba niepełnosprawna

Przepisy podatkowe nie dają prawa osobom nie-

pełnosprawnym zaliczonym do I lub II grupy inwa-

lidzkiej do obniżenia dochodu przed opodatkowaniem

twierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (wy-

rok z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA/Łd

997/03 oraz I SA/Łd 1065/03, 16 marca 2006 r., sygn.

grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 528/09, oraz z 2

sygn. akt I SA/Wr 10/10, sąd zważył, iż omawiana

dochodu wydatków, co z kolei oznacza, że podatnik

niósł, przy czym możliwość ich zrekompensowania w

Jest to tym bardziej uzasadnione, że wynagrodze-

nie otrzymane przez osoby pełniące funkcję przewod-

nika jest dla tych osób przychodem podlegającym

opodatkowaniu.

W konsekwencji dochody z tego ty-

tułu przewodnik powinien wykazać w zeznaniu po-

datkowym i od łącznej kwoty dochodów obliczyć po-

datek według skali podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

wiązujących zasad korzystania z ulgi rehabilitacyjnej

z tytułu opłacania przewodników osób niewidomych

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

W związku z interpelacją poseł na Sejm RP pani

Beaty Mazurek, przekazaną przy piśmie, znak: SPS-

023-20284/13, w sprawie podniesienia stawek dopłat

kwalifikowany, informuję, co następuje.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi zdaje sobie

sprawę z niskiej wymiany materiału siewnego i po-

dejmuje działania mające na celu wzrost poziomu

wykorzystania materiału siewnego, przede wszyst-

kim kategorii kwalifikowany.

Wymiana materiału siewnego zapewnia dopływ

do praktyki rolniczej nowych odmian roślin rolni-

czych, dostosowanych do zmieniających się warun-

ków środowiska i zmieniającej się presji organizmów

chorobotwórczych.

W Polsce co roku wymienia się

jedynie kilkanaście procent materiału siewnego, pod-

czas gdy średnia pozostałych państw członkowskich

UE sięga 50%, a w Irlandii, Danii oraz we Włoszech

wymiana przekracza 80%.

Przykładem działania promującego wymianę ma-

teriału siewnego jest wprowadzenie dopłat do 1 ha

miało zachęcić rolników do wymiany materiału siew-

nego w przypadku tych gatunków, dla których w Pol-

sce taka wymiana jest najniższa.

Dopłaty z tytułu zużycia do siewu lub sadzenia

wany realizowane są ze środków finansowych dostęp-

nych w ramach pomocy de minimis określonej w za-

łączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2007

art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy de

337 z 21.12.2007 r.).

Zgodnie z rozporządzeniem Rady

zu gatunków roślin uprawnych, do których materia-

łu siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany

kwalifikowany (Dz. U z 2007 r.

Nr 46, poz. 299, z późn.

zm.), dopłatę można uzyskać w przypadku następu-

jących roślin uprawnych:

1) zbóż (jęczmień, owies nagi, owies szorstki,

owies zwyczajny, pszenica twarda, pszenica zwyczaj-

na, pszenżyto, żyto),

247

2) strączkowych (bobik, groch siewny – odmiany

roślin rolniczych, łubin biały, łubin wąskolistny, łu-

bin żółty, soja, wyka siewna),

3) ziemniaka.

Resort rolnictwa uprzejmie informuje, że w mo-

mencie wprowadzenia dopłat w 2007 r. stawki dopłat

do kwalifikowanego materiału siewnego wynosiły

50 zł w przypadku zbóż (obecnie 100 zł), 60 zł w przy-

padku roślin strączkowych (obecnie 150 zł) oraz

300 zł w przypadku ziemniaków (obecnie 500 zł), nie

jest więc prawdą, że stawki pozostają niezmienione.

Poszerzono również listę gatunków roślin, które ob-

jęte są mechanizmem dopłat.

Ponadto należy stwier-

dzić, że od początku funkcjonowania mechanizmu

dopłat systematycznie wzrasta liczba rolników zain-

teresowanych skorzystaniem z tych dopłat.

Wzrasta

również kwota wydatkowanych na ten cel środków,

od 19 300 tys. zł w 2007 r. do 98 050 tys. zł w 2012 r.

W poszczególnych latach wypłacone zostały następu-

jące kwoty łączne:

Rok Kwota w tys. zł

2007 19 400

2008 66 800

2009 60 300

2010 77 060

2011 91 440

2012 98 500

Razem 413 500

W odniesieniu do propozycji zwiększenia stawek

dzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub

kwalifikowany resort rolnictwa musi brać pod uwagę

obecną sytuację, w jakiej znajduje się polska gospo-

darka i finanse publiczne, która przekłada się na ko-

nieczność podejmowania trudnych decyzji skutkują-

cych racjonalizacją i minimalizacją nakładów na re-

alizację zadań.

Zwiększenie stawek dopłat do materiału siewnego

oznaczałoby znaczne zwiększenie kwoty przewidzia-

nej w budżecie państwa na wsparcie zużycia mate-

riału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany,

wobec czego resort jako priorytetowe traktuje zapew-

nienie środków na udzielenie pomocy de minimis we-

dług obecnych stawek przy systematycznie wzrasta-

jącym zainteresowaniu dopłatami.

Resort rolnictwa prowadzi również inne prace,

które mają na celu promowanie systematycznej wy-

miany materiału siewnego, jak wprowadzenie obo-

wiązku użycia kwalifikowanego materiału siewnego

jako wymogu w pakietach programu rolnośrodowi-

skowo-klimatycznego w nowej perspektywie finanso-

wej na lata 2014–2020.

Propozycja ta jest zgodna

z celami programu rolnośrodowiskowo-klimatyczne-

go i znajduje uzasadnienie w wymogach zaprezento-

wanych w propozycjach poszczególnych wariantów

pakietu 1: Rolnictwo zrównoważone oraz pakietu 6:

Ochrona gleb i wód.

Proponuje się, aby w pakiecie

1 wprowadzić dwie kategorie płatności rolnośrodo-

wiskowo-klimatycznej: podstawową dla beneficjen-

tów spełniających wymogi opisane w obecnym pro-

jekcie PROW 2014–2020 oraz znacząco wyższą płat-

ność dla rolników stosujących kwalifikowany mate-

riał siewny, która powinna zrekompensować dodat-

kowe koszty ponoszone z tytułu zakupu kwalifiko-

wanego materiału siewnego.

Te same zasady przy-

znawania płatności powinny odnosić się do pakietu

6, do działki rolnej objętej programem.

Zdaniem resortu wprowadzenie powyższej dywer-

syfikacji płatności będzie skutecznym narzędziem

zachęcającym rolników do stosowania kwalifikowa-

nego materiału siewnego.

Ministerstwo planuje również podjąć działania,

które będą koncentrowały się na upowszechnianiu

wiedzy o korzyściach wynikających ze stosowania

wysokiej jakości materiału siewnego.

Wśród głów-

nych korzyści wskazywany jest wyższy i stabilniejszy

plon, uzyskiwany dzięki zachowaniu odpowiedniej

czystości i zdrowotności materiału siewnego wyka-

zującego się określonymi dla danej odmiany cechami

jakościowymi, co przekłada się na korzyści ekono-

miczne rolników.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

w sprawie egzaminu na prawo jazdy

dla osób niepełnosprawnych (20286)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-20286/13, z dnia 19 sierpnia 2013 r.

przekazujące interpelację posła Zbigniewa Chmie-

niepełnosprawnych, przedstawiam następujące in-

formacje.

Zmiany w przepisach dotyczących egzaminów

państwowych na prawo jazdy zostały wprowadzone

wy z dnia 5 stycznia 2011 r. oraz aktów wykonaw-

czych do przedmiotowej ustawy.

Nowy sposób prze-

prowadzania części teoretycznej egzaminu państwo-

wego na prawo jazdy, a w szczególności likwidacja

możliwości przeprowadzenia tego egzaminu w formie

ustnej lub pisemnej, spowodował także zmianę prze-

pisów dotyczących udziału tłumaczy różnych języ-

ków w tej części egzaminu.

Z udziału w części teore-

248

tycznej egzaminu wykluczono wszystkich tłumaczy,

łącznie z tłumaczami języka migowego.

Dotychcza-

sowa praktyka wskazywała, że podczas egzaminów,

w których udział brali tłumacze, bardzo często wy-

stępowały zachowania patologiczne polegające na

podpowiadaniu lub sugerowaniu odpowiedzi na py-

tania osobie egzaminowanej przez tłumaczy.

Jedno-

cześnie informuję, że w części praktycznej egzaminu

państwowego na prawo jazdy nadal mogą brać udział

tłumacze różnych języków, w tym języka migowego.

Dodatkowo należy wskazać, że podczas prac na pro-

jektem nowego systemu przeprowadzania egzaminu

na prawo jazdy przepis uchylający możliwość uczest-

niczenia tłumaczy w części teoretycznej egzaminu na

prawo jazdy nie był kwestionowany.

praw obywatela odbyło się spotkanie przedstawicieli

zespołu ds. głuchych, w którym udział wzięli także

przedstawiciele ministra transportu, budownictwa

m.in. problematykę udziału w części teoretycznej eg-

Resort zaproponował rozwiązanie polegające na

umieszczeniu w każdym pytaniu egzaminacyjnym

zadawanym w trakcie egzaminu tłumaczenia na ję-

zyk migowy w postaci obrazu wideo z tłumaczem ję-

zyka migowego.

Zgodnie wyjaśnieniami przedstawio-

nymi przez członków zespołu rozwiązanie to jest

właściwe, jednakże ze względu na brak jednolitego

tłumaczenia przepisów o ruchu drogowym oraz na

niespójność stosowanego języka migowego nie jest

obecnie możliwa jego realizacja.

Ustalono, że zostaną

podjęte prace zmierzające do ujednolicenia języka mi-

gowego w zakresie przepisów o ruchu drogowym,

a następnie zostaną wprowadzone zmiany do pytań

Odpowiadając na pytanie dotyczące likwidacji in-

ternetowych kursów (e-learningów), uprzejmie infor-

muję, że propozycja taka została przedstawiona przez

trzy największe organizacje zrzeszające przedsiębior-

ców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców i zo-

stała pozytywnie oceniona przez resort.

Należy

wskazać, że w przedmiotowej propozycji pozostawio-

no możliwość prowadzenia wykładów w formie na-

uczania na odległość z wykorzystaniem technik kom-

puterowych i Internetu pod nadzorem ośrodka szko-

lenia kierowców dla osób niepełnosprawnych mają-

cych orzeczoną niepełnosprawność ruchową lub osób

głuchoniemych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

prezesa

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

pismo Pana Marszałka (znak: SPS-023-20292/13),

dotyczące interpelacji pana posła Bogdana Rzońcy

dzenia Komisji uznającego niektóre rodzaje pomocy

art. 107 i 108 traktatu (ogólne rozporządzenie w spra-

wie wyłączeń blokowych) pragnę przedstawić nastę-

pujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu o funk-

cjonowaniu Unii Europejskiej, Komisja musi zostać

poinformowana o wszelkich planach przyznania lub

zmiany pomocy publicznej.

Z wyjątkiem pomocy ob-

jętej zwolnieniem z notyfikacji państwo członkowskie

nie może wprowadzać w życie projektowanych środ-

ków, dopóki Komisja nie wyda decyzji zatwierdzającej

te środki.

Notyfikacja pomocy publicznej polega na

oficjalnym przekazaniu Komisji Europejskiej, za po-

mocą formularzy dostępnych w obsługiwanym przez

UOKiK systemie elektronicznym SANI, projektu pro-

gramu pomocowego, projektu pomocy indywidualnej

cję wraz z informacjami niezbędnymi dla oceny zgod-

ności pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym.

Dokonanie notyfikacji projektu programu pomo-

cowego wymaga zgody Rady Ministrów (art. 16 ust. 1

mocy publicznej

1)

).

Rada Ministrów podejmuje uchwa-

z opinią prezesa UOKiK, o której mowa w art. 12

ust. 1 ustawy o pomocy publicznej.

Postępowanie no-

tyfikacyjne rozpoczyna się więc de facto od wystąpie-

nia do prezesa UOKiK (lub ministra właściwego do

spraw rolnictwa) z wnioskiem o wydanie opinii.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o pomocy publicznej

ww. opinia zawiera w szczególności:

— stanowisko, czy projekt przewiduje udzielanie

pomocy publicznej,

— stanowisko w sprawie zgodności pomocy pub -

licznej ze wspólnym rynkiem,

— propozycje zmian przedstawione w celu zapew-

nienia zgodności postanowień projektu ze wspólnym

rynkiem,

1)

poz. 404, z późn. zm.), dalej: ustawa o pomocy publicznej.

249

— stanowisko w sprawie obowiązku notyfikacji

projektu.

licznej z wnioskiem o wydanie opinii występuje w przy-

padku projektu:

— programu pomocowego – organ administracji

publicznej opracowujący projekt tego programu,

— pomocy indywidualnej – podmiot udzielający

tej pomocy,

— pomocy indywidualnej na restrukturyzację

– podmiot ubiegający się o tę pomoc.

W sytuacji gdy programem pomocowym jest pro-

jekt ustawy opracowany przez podmiot niebędący

organem administracji publicznej (np. Sejm), z wnio-

właściwy na podstawie regulaminu Sejmu (art. 16a

ustawy pomocy publicznej).

Prezes UOKiK, a w za-

kresie pomocy publicznej w rolnictwie lub rybołów-

stwie – minister właściwy do spraw rolnictwa, wyda-

je opinię w terminie 60 dni, a w przypadku projektu

programu pomocowego – w terminie 21 dni od dnia

informacji i dokumentów.

Ad 2.

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia Rady

wiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108

Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

2)

Ko-

misja Europejska w ciągu 2 miesięcy od otrzymania

kompletu informacji i dokumentów podejmuje decyzję:

— że zgłoszony środek nie stanowi pomocy pub -

licznej,

— że zgłoszony środek jest zgodny z rynkiem we -

wnętrznym lub

— o wszczęciu tzw. postępowania wyjaśniającego

(w przypadku wątpliwości co do zgodności projekto-

wanej pomocy z rynkiem wewnętrznym).

W przypadku podjęcia decyzji o wszczęciu postę-

powania wyjaśniającego Komisja publikuje informa-

cję w tej sprawie w Dzienniku Urzędowym Unii Eu-

ropejskiej.

Od momentu publikacji Komisja ma 18 mie-

sięcy na podjęcie ostatecznej decyzji.

Od negatywnej

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Należy jednakże zwrócić uwagę, że okres 2 mie-

sięcy na przeprowadzenie wstępnej oceny i wydanie

decyzji rozpoczyna się następnego dnia po otrzyma-

niu kompletnego zgłoszenia.

Natomiast zgłoszenie

zostaje uznane za kompletne, jeżeli w terminie dwóch

cono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informa-

postępowań notyfikacyjnych Komisja kilkakrotnie

zwraca się do państwa członkowskiego o dodatkowe

wyjaśnienia (i tym sposobem przy każdej turze pytań

przedłuża czas wydania decyzji o kolejne 2 miesiące),

okres oczekiwania na decyzję Komisji w zakresie

zgodności środka pomocowego z rynkiem wewnętrz-

nym wynosi od kilku do kilkunastu miesięcy.

W praktyce czas wydania decyzji jest zróżnicowa-

ny i zależy od charakteru danej sprawy.

W przypad-

ku spraw, w których istnieje ugruntowana praktyka

decyzyjna Komisji (np. projekty, które spełniają wa-

runki określone w wytycznych wydanych przez Ko-

misję), decyzje są podejmowane nawet w ciągu mie-

siąca, natomiast postępowania dotyczące spraw naj-

bardziej skomplikowanych lub niestandardowych

(najczęściej środki, w przypadku których nie istnieją

wytyczne Komisji lub dany środek ich nie spełnia)

mogą trwać kilka lat.

Ad 3.

Przyjmując, że w pytaniu 3. chodzi o pozo-

stawienie w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blo-

kowych, które będzie obowiązywało w latach 2014–

2020, obowiązku zgłoszenia programów, których

roczny budżet przekracza 100 mln EUR lub 0,01%

PKB, pragnę zauważyć, iż praktyka decyzyjna Ko-

misji oraz sam fakt wyłączenia blokowego z obowiąz-

ku notyfikacji pomocy na zatrudnienie osób niepeł-

nosprawnych oznacza, że pomoc ta zostałaby uznana

przez Komisję za zgodną, pod pewnymi warunkami,

z rynkiem wewnętrznym.

W związku z tym wydaje

się niezwykle mało prawdopodobne, żeby Komisja po

notyfikacji przez Polskę programu pomocy na za-

trudnienie osób niepełnosprawnych mogła wszcząć

postępowanie wyjaśniające (które Komisja podejmu-

je w przypadku zaistnienia poważnych wątpliwości

w zakresie zgodności zgłoszonej pomocy z rynkiem

wewnętrznym), podjąć decyzję o niezgodności tego

rodzaju pomocy z rynkiem wewnętrznym bądź też

ograniczyć możliwość udzielania tej pomocy (wydając

decyzję warunkową, np. nakazującą ograniczenie

kwoty pomocy lub kręgu beneficjentów).

W sytuacji gdyby nowe rozporządzenie w sprawie

wyłączeń blokowych przewidywało obowiązek zgła-

szania Komisji projektów pomocowych, których bu-

dżet roczny przekraczałby 100 mln EUR lub 0,01%

PKB, najbardziej prawdopodobne wydaje się, że ze

względu na ugruntowaną praktykę decyzyjną Komi-

sji w tym zakresie ocena Komisji sprowadzałaby się

do weryfikacji, czy program pomocowy spełnia wa-

runki określone w rozporządzeniu w sprawie wyłą-

czeń blokowych, a tym samym decyzja w zakresie

zgodności środka z rynkiem wewnętrznym wydawa-

na byłaby w terminie 2 miesięcy od momentu uzy-

skania kompletu informacji niezbędnych do oceny

zgodności pomocy z przepisami ww. ogólnego rozpo-

rządzenia w sprawie wyłączeń blokowych.

Pragnę również podkreślić, że prace nad projek-

tem nowego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blo-

kowych nadal trwają, a jego ostateczna wersja nie jest

jeszcze przesądzona.

Kolejna wersja projektu (zgod-

nie z procedurą Komisja Europejska ma obowiązek

2)

Dz. Urz.

UE L83 z 27 marca 1999 r.

Rozporządzenie to

zostało zmienione na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 734/2013

z dnia 22 lipca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE)

nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania

art. 93 traktatu WE (Dz. Urz.

UE L204 z 31 lipca 2013 r.).

250

dwukrotnie skonsultować projekt rozporządzenia

z państwami członkowskimi), jak wynika z zapowie-

dzi Komisji Europejskiej, zostanie opublikowana w li-

stopadzie br. W związku z powyższym działania podej-

mowane przez władze polskie w chwili obecnej zmie-

rzają do wykreślenia niekorzystnego dla Polski przepi-

su ograniczającego wielkość programów pomocowych,

które byłyby zwolnione z obowiązku notyfikacji.

Ponadto pragnę zwrócić uwagę, że w dniu 8 lipca

br. w Brukseli odbyło się spotkanie z komisarzem do

spraw konkurencji panem Joaquinem Almunią w spra-

wie projektu nowego rozporządzenia w sprawie wy-

łączeń blokowych, w którym uczestniczyli m.in. wi-

ceminister pracy pan Radosław Mleczko oraz wice-

minister rozwoju regionalnego pan Paweł Orłowski.

Podczas spotkania strona polska uzyskała zapewnie-

nie, że intencją Komisji nie jest utrudnianie osobom

niepełnosprawnym dostępu do rynku pracy.

W przypadku gdyby podejmowane przez władze

polskie działania nie znalazły zrozumienia w Komi-

sji Europejskiej, a tym samym niekorzystny przepis

ograniczający wielkość programów pomocowych nie

zostałby wykreślony z projektu nowego rozporządze-

nia w sprawie wyłączeń blokowych, Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej w trybie pilnym dokona

notyfikacji programu pomocy na zatrudnienie osób

niepełnosprawnych w formie subsydiów płacowych.

Jednocześnie resort zadeklarował, że w celu uzyska-

nia pewności prawnej w możliwie szybkim czasie i żeby

uniknąć konieczności wstrzymywania udzielania po-

mocy, przystąpi do procedury notyfikacyjnej, nie cze-

kając na faktyczne przekroczenie kwoty pomocy pub-

licznej powodującej obowiązek notyfikacji (zanim

realne roczne wydatki przekroczą kwotę 0,01% PKB

lub 100 mln EUR), pomimo że projekt nowego rozpo-

rządzenia w sprawie wyłączeń blokowych wymaga no-

tyfikacji dopiero w ciągu 6 miesięcy od przekroczenia.

Tym samym nie będzie potrzeby monitorowania kwoty

pomocy już udzielonej w ramach danego programu.

Poniżej zostały przedstawione informacje na te-

mat programów pomocy regionalnej, które były no-

tyfikowane Komisji w okresie od wejścia w życie roz-

porządzenia Komisji 800/2008 z dnia 6 sierpnia

traktatu

3)

do chwili obecnej.

W tym czasie nie doko-

nano notyfikacji żadnego programu pomocowego

ukierunkowanego na wspieranie osób niepełno-

sprawnych ani na badania i rozwój.

Pomoc na tego

rodzaju działania udzielana była bowiem głównie

w ramach wyłączeń blokowych lub jako pomoc de

minimis.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Ochrony

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

3)

Dz. Urz.

UE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.

Programy pomocy regionalnej notyfikowane Komisji w okresie od 29.08.2013 r. (wejście w życie rozporządzenia Komisji nr 800/2008)

do chwili obecnej

Lp. Nazwa programu pomocowego Podstawa prawna

Data

notyfikacji

Data wydania

decyzji przez

KE

Nr programu

pomocowego

nadany

przez KE

1.

Program pomocy publicznej na

w ramach Programu Operacyjnego

Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia

ciekłych (Dz. U. Nr 183, poz. 1429)

01.09.2008 05.08.2009 N 434/2008

2.

Program pomocy publicznej na

budowę i przebudowę sieci

dystrybucyjnej gazowej oraz

prawidłowego funkcjonowania

systemu dystrybucyjnego gazowego

w ramach Programu Operacyjnego

gazowej oraz prawidłowego funkcjonowania

Nr 183, poz. 1430)

01.09.2008 05.08.2009 N 435/2008

3.

Pomoc na nowe inwestycje w

zakresie rozwoju przemysłu dla

odnawialnych źródeł energii

w ramach Programu Operacyjnego

Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia

01.09.2008 05.08.2009 N 436/2008

251

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

na interpelację posłów Piotra Zgorzelskiego

środków unijnych na lata 2014–2020 (20299)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną pismem, SPS-023-20299/13, interpelację

posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Górczyń-

skiego w sprawie zasad programowania środków

unijnych, przekazuję poniższe informacje.

Zgodnie z projektem umowy partnerstwa z dnia

12 lipca br., a także projektem Programu Rozwoju

2014–2020), podejście Leader w okresie 2014–2020

będzie realizowane w ramach szerszej koncepcji tzw.

rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność

(RLKS).

Podstawą opracowania tej koncepcji były

m.in. doświadczenia dotychczasowych edycji podej-

ścia Leader.

Główne zasady podejścia nie ulegają

zmianie.

RLKS, a w jego ramach także Leader, ma

być podejściem partnerskim (w formie lokalnych

grup działania – dalej LGD), oddolnym (decyzje o wy-

borze operacji powinny zapadać na poziomie LGD),

terytorialnym (skupionym na rozwoju konkretnego,

dobrze zdefiniowanego i spójnego obszaru w oparciu

o lokalną strategię rozwoju, dalej LSR, przygotowaną

z udziałem lokalnych społeczności), zintegrowanym,

wykorzystującym różne formy współpracy i sieciowa-

nia oraz innowacyjnym.

Następują jednak zmiany

w zakresie szczegółowych kryteriów dotyczących ob-

szaru, jakim może być objęta LSR, oraz funduszy,

z jakich może być realizowana.

Zaproponowane w projekcie umowy partnerstwa

krajowe ramy wdrażania RLKS, w tym podejścia Lea-

der, dają możliwość jego realizacji na różnego typu te-

rytoriach.

Działania realizowane w ramach instrumen-

tu, w zależności od terytorium, którego dotyczą, będą

mogły być finansowane z następujących funduszy:

— Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz

Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) na obsza-

rach wiejskich lub miejskich z wyłączeniem miast

— Europejskiego Funduszu Morskiego i Ryba -

ckiego (EFMR) na obszarach rybackich

oraz w zależności od decyzji poszczególnych za-

rządów województw:

— Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Eu -

ropejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR)

– w ramach regionalnych programów operacyjnych

(RPO) – na obszarze całego kraju, przy czym na ob-

szarach kwalifikujących się do wsparcia z EFFROW

i EFMR jako uzupełnienie wsparcia tych funduszy.

Wprowadzono także zasadę 1 LGD – 1 obszar

– 1 LSR oraz wymóg, aby obszar LSR obejmował co

najmniej dwie gminy.

Ponadto realizacja RLKS

z EFS i EFRR możliwa jest jedynie w ramach RPO,

ale jest to nieobligatoryjne i zależy od decyzji insty-

tucji zarządzającej RPO, przy czym jeśli region decy-

duje się na realizację RLKS, to dopuszcza realizację

strategii wielofunduszowych.

Zgodnie z tymi zapisami projekt PROW 2014–

2020 przewiduje, że podejście Leader finansowane

z EFFROW będzie realizowane na obszarach gmin

wiejskich, miejsko-wiejskich i miejskich z wyłącze-

niem miejscowości powyżej 20 tys. mieszkańców.

Zre-

zygnowano z kryterium, obecnego w PROW 2007–

2013, wykluczającego udział gmin miejskich liczą-

cych więcej niż 5 tys. mieszkańców.

Umożliwi to mia-

stom takim jak Sierpc uczestnictwo w LGD oraz

tworzenie LSR wybranych do realizacji w nadchodzą-

cym okresie programowania, niezależnie z jakiego

funduszu będą finansowane.

Ponadto w przypadku

LGD finansowanych z EFFROW zakłada się, że jed-

na LSR będzie realizowana na obszarze zamieszka-

nym przez minimum 30 tys. i maksimum 150 tys.

mieszkańców.

Należy przy tym zauważyć, że projekt

PROW 2014–2020 podlega konsultacjom, a więc o jego

ostatecznym kształcie będzie można mówić po zakoń-

czeniu całego procesu opracowywania programu i za-

akceptowaniu go przez Komisję Europejską.

Informuję także, że 30 sierpnia br. zakończyły się

konsultacje społeczne projektu umowy partnerstwa.

Obecnie trwa analiza nadesłanych w ich ramach uwag

i propozycji, co może wpłynąć na ostateczny kształt

dokumentu, w tym zapisów dotyczących RLKS.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

terpelację pana posła Maksa Kraczkowskiego, znak:

SPS-023-20308/13, w sprawie budowy Elektrowni

Opole uprzejmie informuję, co następuje.

Rozbudowa Elektrowni Opole jest kluczowa dla

zagwarantowania bezpieczeństwa energetycznego

Polski.

Zgodnie z przygotowanym przez ministra go-

spodarki sprawozdaniem z wyników monitorowania

w latach 2013–2030 r. w krajowej energetyce powin-

no zostać przekazanych do eksploatacji ok. 27 GW

252

mocy wytwórczych w nowych obiektach, z czego ok.

13,2 GW (ok. 49%) w latach 2013–2020.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że przez najbliższe

2 lata nie zostaną oddane do eksploatacji żadne duże

źródła wytwórcze.

Dopiero w połowie 2015 r. może

zostać uruchomiony blok gazowo-parowy w Stalowej

Woli o mocy ok. 450 MW, a w końcu 2015 r. – blok

gazowo-parowy we Włocławku o mocy ok. 460 MW.

Następny duży obiekt o podobnej technologii, o mocy

blisko 840 MW, to Elektrownia Puławy przewidywa-

na do uruchomienia w końcu 2017 r.

Duże bloki węglowe pracujące na parametrach

nadkrytycznych zaczną pojawiać się od połowy 2017 r.

(Elektrownia Kozienice II – ok. 1000 MW).

Przewi-

duje się, że w dalszych latach uruchamiane będą ko-

lejne bloki węglowe w elektrowniach: Jaworzno III

(910 MW), Turów (460 MW) i Opole (2 × 900 MW).

Brak istotnych przyrostów mocy wytwórczych

o wysokich wskaźnikach dyspozycyjności spowoduje,

że w najbliższych latach moc dyspozycyjna w krajo-

wym systemie elektroenergetycznym (KSE) ulegnie

zmniejszeniu.

Dotyczy to zarówno szczytu zapotrze-

bowania zimowego, jak i letniego.

Przy przewidywa-

nym jednocześnie wzroście szczytowego zapotrzebo-

wania mogą powstać problemy z zachowaniem odpo-

wiedniej rezerwy mocy wytwórczych w latach 2016–

2017.

W związku z powyższym PSE Operator SA

przygotowuje działania zabezpieczające przed ryzy-

kiem wystąpienia deficytu mocy, takie jak: zakup

rezerwy zimnej, redukcja zapotrzebowania na pole-

cenie operatora czy korekta pola remontowego.

Jed-

nakże w celu zapewnienia bezpieczeństwa pracy sy-

stemu energetycznego w dłuższym okresie konieczna

jest budowa nowych bloków wytwórczych, w tym in-

westycja w elektrowni Opole.

Jednocześnie w interesie Skarbu Państwa, jako

większościowego akcjonariusza PGE, spółki notowa-

nej na Giełdzie Papierów Wartościowych, jest mak-

symalizacja zysku oraz wzrost wartości ekonomicz-

nej tej grupy.

Dlatego tak ważne było wypracowanie

takich mechanizmów, które pogodziłyby interes pań-

stwa w zakresie bezpieczeństwa dostaw energii, a jed-

nocześnie nie pogorszyłby pozycji konkurencyjnej

spółki notowanej na rynku regulowanym.

W Ministerstwie Skarbu Państwa prowadzone

były prace mające na celu wypracowanie modelu po-

prawy efektywności realizacji oraz ograniczenia ry-

zyka inwestycji prowadzonej przez PGE GiEK SA.

Jednym z elementów docelowego modelu było zawar-

cie długoterminowego kontraktu na dostawy węgla

kamiennego.

Taka umowa została zawarta w dniu

13 sierpnia 2013 r. pomiędzy PGE GiEK SA a spółką

Kompania Węglowa SA.

Innym niezwykle istotnym

czynnikiem mającym wpływ na poprawę efektywno-

ści projektu Opole II jest wypracowanie systemu za-

chęt dla inwestora, które wpłyną na obniżenie kosz-

tów posiadania rozwijanych aktywów.

Dodatkowo

prowadzone są intensywne rozmowy ze spółką Pol-

skie Inwestycje Rozwojowe w zakresie ewentualnego

zaangażowania w przedmiotowy projekt.

Niezależnie od powyższego zasadne jest wypraco-

wanie modelu pozwalającego na utrzymanie wyma-

ganego, bezpiecznego poziomu sterowanych mocy

w systemie oraz wykreowanie warunków do budowy

nowych jednostek.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie kosztów utrzymania

(20313)

ma z dnia 8 sierpnia 2013 r. (sygn.

SPS-023-20313/13)

womira Kopycińskiego w sprawie kosztów utrzyma-

nia Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Decyzja o przebudowie systemu informatycznego

uruchomieniu systemu w wersji CEPiK 2.0. od dnia

4 stycznia w 2016 r. została podjęta pod koniec

2012 r. po przeprowadzeniu wielopłaszczyznowej

analizy, którą objęto zbadanie przyczyn występowa-

nia awarii systemu, weryfikację eksploatowanej od

2004 r. infrastruktury programowo-sprzętowej, jak

również architektury logicznej i wykorzystywanych

rozwiązań funkcjonalnych.

Wskazaną analizą zosta-

ły również objęte koszty utrzymania i eksploatacji

aktualnie funkcjonującego systemu, potencjalny

koszt realizacji zmian w celu jego dostosowania do

nowych przepisów prawa oraz potrzeb zgłaszanych

przez użytkowników, jak również do stale rosnącego

obciążenia systemu.

Prace analityczno-koncepcyjne w zakresie CEPiK

2.0. rozpoczęto w drugim kwartale 2013 r.

Zgodnie

z założonym harmonogramem budowa systemu w wer-

sji 2.0. zakończy się w pierwszym kwartale 2016 r.

Zlecenie zadania Centralnemu Ośrodkowi Infor-

matyki (COI) skróci czas potrzebny na ustalenia po-

między klientem a wykonawcą na każdym etapie bu-

dowy i rozwoju systemu oraz zmniejszy koszty reali-

zacji projektu.

Należy również wskazać, że koszty budowy aktu-

alnie funkcjonującego systemu – realizowanego przez

zewnętrznego wykonawcę wyłonionego w trybie po-

253

stępowania o udzielenie zamówienia publicznego

– wyniosły 324 329 238 zł, podczas gdy koszty budo-

wy systemu CEPiK 2.0. w przypadku powierzenia

tego zadania COI oszacowano na kwotę 150 000 000 zł.

Odnosząc się natomiast do kwestii kosztów pono-

szonych w związku z obsługą usług w systemie

CEPiK, uprzejmie informuję, że na podstawie umo-

wy z dnia 22 marca 2011 r., zawartej pomiędzy ów-

czesnym ministrem spraw wewnętrznych i admini-

stracji a Centralnym Ośrodkiem Informatyki, roczne

koszty utrzymania aktualnie eksploatowanego syste-

mu wynoszą 31 413 457,08 zł brutto.

Przedmiotowa

kwota obejmuje koszt świadczenia usług utrzymania,

eksploatacji i serwisu systemu przez COI.

Niezależnie od powyższego pragnę wskazać, że

zakres systemu CEPiK nie pokrywa się z zakresem

systemu Pojazd, który obsługuje jedynie proces reje-

stracji pojazdów.

Zadania realizowane przez system

CEPiK, a zatem również jego funkcjonalność, są

znacznie szersza.

System Informatyczny Centralnej Ewidencji Po-

jazdów i Kierowców, powołany ustawą z dnia 20 czerw-

poz. 1137, z późn. zm.), zapewnia realizację procesów

związanych z gromadzeniem danych w centralnej

w tym zasilanie tych ewidencji przez podmioty zobo-

wiązane oraz udostępnianie zgromadzonych w ewi-

dencjach danych w trybach przewidzianych i regulo-

wanych ww. ustawą.

Nadrzędnym celem powołania

systemu CEPiK była i jest ochrona interesów pań-

stwa i obywateli w zakresie bezpieczeństwa pojazdów

i ich właścicieli oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Z kolei system Pojazd jest systemem teleinforma-

tycznym funkcjonującym na poziomie lokalnym, w sta-

rostwach, przy pomocy którego organy rejestrujące

wykonują czynności związane z dopuszczeniem po-

jazdu do ruchu, zamieszczają dane i informacje w ba-

zie danych i składają zamówienia, o których mowa

w przepisach prawa wydanych na podstawie art. 76

Funkcjonalność tego systemu umożliwia zamawianie

spersonalizowanych dokumentów i oznaczeń, tj. do-

wodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalep-

ki kontrolnej.

System Pojazd wspiera zatem obsługę

spraw związanych z procesem rejestracji i oznaczania

pojazdów.

Dane, które w wyniku ww. procesu wprowadzane

są na poziomie każdego starostwa do systemu, prze-

kazywane są do centralnej ewidencji pojazdów.

Zatem

powyższy system, co do zasady, współpracuje – w po-

staci szyny integracyjnej pomiędzy SI Pojazd i SI CE-

PiK – z systemem centralnej ewidencji pojazdów.

Z sy-

stemu Pojazd nie udostępnia się jednak danych – tę

funkcjonalność zapewnia jedynie CEPiK.

przedstawione systemy realizują określone, ale różne

cele – SI Pojazd na poziomie lokalnym, zaś SI CEPiK

na poziomie centralnym.

Systemy te są od siebie nie-

zależne i nie pokrywają się zakresem funkcjonalnym,

jednakże współpracują ze sobą, zapewniając z jednej

strony efektywną realizację zadań z zakresu rejestra-

cji pojazdów w starostwach, a z drugiej gromadzenie

źródłowych danych w CEPiK.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Magryś

w sprawie procedury kierowania pacjentów

terpelację pani Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz, po-

cjentów na leczenie specjalistyczne, przekazaną przy

piśmie pana Eugeniusza Grzeszczaka, wicemarszał-

ka Sejmu RP, znak: SPS-023-20319/13, które wpły-

nęło do Ministerstwa Zdrowia 19 sierpnia 2013 r.,

Warunki udzielania i zakres świadczeń opieki

a także zasady i tryb finansowania tych świadczeń

wykonawcze do tej ustawy i zarządzenia prezesa Na-

rodowego Funduszu Zdrowia dotyczące postępowań

opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach i za-

kresach.

Zapisy ustawy o świadczeniach wskazują

następujące zakresy świadczeń, do których wymaga-

ne jest skierowanie:

1.

Leczenie uzdrowiskowe przysługuje świadcze-

niobiorcy na podstawie skierowania wystawionego

wy o świadczeniach).

2.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne są

czenia zdrowotnego (z wyjątkami określonymi w art. 57

ust. 2 ustawy o świadczeniach).

3.

Leczenie szpitalne przysługuje na podstawie

czenie ambulatoryjne (art. 58 ustawy o świadcze-

niach).

254

4.

Rehabilitacja lecznicza przysługuje na podsta-

wie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego

(art. 59 ustawy o świadczeniach).

W odniesieniu do kwestii dotyczącej terminu waż-

ności skierowań uprzejmie informuję, iż na niektóre

świadczenia rehabilitacyjne (na fizjoterapię) istnieje

konieczność zarejestrowania skierowania w wybra-

nym przez świadczeniobiorcę gabinecie albo zakła-

stawienia, co wynika z treści zarządzeń prezesa Na-

rodowego Funduszu Zdrowia.

Również w przypadku

skierowania na leczenie uzdrowiskowe należy wska-

Natomiast w odniesieniu do terminu ważności

skierowania np. do poradni specjalistycznej uprzej-

mie informuję, iż skierowanie ważne jest do momen-

tu jego realizacji, a traci ważność w chwili, kiedy

ustanie przyczyna jego wystawienia.

Skierowanie

może dotyczyć jednorazowej porady specjalistycznej,

w ramach której specjalista konsultuje stan zdrowia

ków badań dodatkowych, a wyniki konsultacji prze-

syła lekarzowi kierującemu, lub objęcia leczeniem

specjalistycznym, czyli prowadzenia pacjenta w ra-

mach poradni specjalistycznej.

Skierowanie na lecze-

nie specjalistyczne wystawiane jest na daną jednost-

kę chorobową, a pacjenci pozostają pod opieką spe-

cjalisty aż do zakończenia leczenia.

Skierowania na

leczenie specjalistyczne w przypadku kontynuacji

leczenia nie trzeba uaktualniać na nowy rok kalen-

darzowy.

Nowe skierowanie wymagane jest nato-

specjalistycznej z inną niż poprzednia jednostką cho-

robową.

Dodatkowo regulacje wynikające z art. 57 ust. 2

ustawy o świadczeniach wskazują także na dwie gru-

py (ze względu na specjalność lekarską oraz ze wzglę-

du na osobę świadczeniobiorcy), co do których wystę-

puje zwolnienie z konieczności posiadania skierowa-

nia.

Skierowanie nie jest wymagane do świadczeń:

ginekologa i położnika, dentysty, dermatologa, wene-

rologa, onkologa, okulisty, psychiatry, a także dla

sem HIV, dla inwalidów wojennych i wojskowych,

nych niewidomych ofiar działań wojennych, dla osób

i substancji psychotropowych (w zakresie lecznictwa

odwykowego), dla uprawnionego żołnierza lub pra-

cownika (w zakresie leczenia urazów lub chorób na-

bytych podczas wykonywania zadań poza granicami

państwa), dla weterana poszkodowanego (w zakresie

nywania zadań poza granicami państwa).

Jednocześnie, odnosząc się do treści interpelacji,

nie można zgodzić się z przedstawioną w niej infor-

macją dotyczącą procedury kierowania pacjentów do

leczenia specjalistycznego oraz do leczenia szpitalne-

go.

Według bowiem regulacji wynikających z art. 58

ustawy o świadczeniach świadczeniobiorca ma prawo

stawie skierowania lekarza, lekarza dentysty lub fel-

przez leczenie ambulatoryjne.

W związku z tym, je-

żeli lekarz specjalista stwierdzi, iż w odniesieniu do

danej osoby zachodzi konieczność leczenia szpitalne-

go, powinien on wystawić stosowne skierowanie.

Na-

leży także zaznaczyć, iż zgodnie z ww. regulacjami

skierowanie do leczenia w warunkach szpitalnych

może wystawić nie tylko lekarz ubezpieczenia zdro-

wotnego, lecz także lekarz prowadzący działalność

leczniczą spoza systemu powszechnego ubezpiecze-

nia zdrowotnego, a także lekarz dentysta oraz felczer.

Poza tym należy wskazać na warunki udzielania

świadczeń wynikające z rozporządzenia ministra

wotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484), które zobowiązani są

wypełniać lekarze ubezpieczenia zdrowotnego.

Zgod-

nie z zapisami § 12 ust. 1, 7–8 tegoż rozporządzenia

lekarz ubezpieczenia zdrowotnego kierujący świad-

czeniobiorcę do poradni specjalistycznej lub do lecze-

nia szpitalnego powinien dołączyć do skierowania:

— wyniki badań diagnostycznych i przeprowa -

dzonych konsultacji będące w jego posiadaniu, umoż-

liwiające lekarzowi ubezpieczenia zdrowotnego lub

felczerowi ubezpieczenia zdrowotnego kierującemu

postawienie wstępnego rozpoznania stanowiącego

przyczynę skierowania,

— istotne informacje o dotychczasowym leczeniu

Natomiast w przypadku gdy świadczeniobiorca

nia niezbędnych dla prawidłowego leczenia dodatko-

wych badań diagnostycznych, pozostających w związ-

ku z prowadzonym leczeniem, skierowania na te ba-

dania wystawia i pokrywa koszty ich wykonania

ryjnej opieki specjalistycznej.

W sytuacji zaś zakwa-

lifikowania świadczeniobiorcy do leczenia szpitalne-

go, a w szczególności do planowego leczenia opera-

cyjnego, szpital wykonuje konieczne dla leczenia

Odpowiadając zatem na pytania zawarte w inter-

pelacji, uprzejmie wyjaśniam, iż w Polsce, podobnie

wotna oparta jest na powszechnym systemie ubez-

pieczenia zdrowotnego, występują problemy z dostęp-

nością części świadczeń opieki zdrowotnej, zwykle

tych o wysokim koszcie jednostkowym, wymagają-

cych zaangażowania profesjonalnej kadry medycznej

i specjalistycznej aparatury.

Stąd zasadne było wpro-

wadzenie w ustawie o świadczeniach zapisów odno-

szących się do zasad kierowania do poradni specjali-

stycznych.

Zgodnie z przyjętymi regulacjami o tym,

255

czy chory potrzebuje wizyty u specjalisty, powinien

decydować przede wszystkim lekarz podstawowej

opieki zdrowotnej, którego zadaniem jest współpraca

z innymi świadczeniodawcami zgodnie z potrzebami

świadczeniobiorców.

Do zadań lekarza podstawowej

opieki zdrowotnej należy bowiem informowanie

świadczeniobiorcy o możliwościach postępowania

diagnostycznego w odniesieniu do jego stanu zdrowia

oraz wskazywanie podmiotów właściwych do jego

przeprowadzenia oraz kierowanie świadczeniobiorcy

na konsultacje specjalistyczne lub do jednostek lecz-

nictwa zamkniętego w celu dalszej diagnostyki i le-

czenia, w przypadku gdy uzna to za konieczne.

Jednocześnie uprzejmie przypominam, iż jeżeli

zachodzi konieczność leczenia szpitalnego, stosowne

skierowanie do leczenia w warunkach szpitalnych

może wystawić każdy lekarz, a także lekarz dentysta

oraz felczer.

Natomiast w przypadku objęcia świad-

czeniobiorcy leczeniem w poradni specjalistycznej

niezbędne dla prawidłowego leczenia dodatkowe ba-

dania diagnostycznych wykonuje (zleca i finansuje)

ten świadczeniodawca, udzielający świadczeń ambu-

latoryjnej opieki specjalistycznej.

W odniesieniu do pytania dotyczącego planowa-

nych zmian w systemie w zakresie usprawnienia pro-

cedury kierowania pacjentów na leczenie specjali-

styczne uprzejmie informuję, iż aktualnie w resorcie

zdrowia prowadzone są prace nad zmianą art. 57

ustawy o świadczeniach, mające na celu ułatwienie

dostępu do lekarza specjalisty w przypadku pozytyw-

nego wyniku badań przesiewowych wykonywanych

u dzieci do 1. roku życia, które są finansowane ze

środków publicznych.

Dziecko, u którego stwierdzono

nieprawidłowy wynik badania przesiewowego, będzie

kierowane niezwłocznie do lekarza specjalisty.

Czę-

sto badanie takie odbywa się w tym samym dniu,

w którym rodzice czy opiekunowie dziecka otrzymu-

ją wynik.

Zgodnie z proponowanym przepisem pozy-

tywny (nieprawidłowy) wynik badania przesiewowe-

go będzie jednoznaczny ze skierowaniem do poradni

specjalistycznej, co będzie wiązało się z natychmia-

stowym objęciem dziecka chorego opieką specjali-

styczną.

Wprowadzenie proponowanych zmian będzie

oznaczało, że leczenie w ambulatoryjnej opiece spe-

cjalistycznej chorób wrodzonych wykrytych w wyni-

ku badań przesiewowych wykonanych u dzieci od 1.

roku życia będzie możliwe bez konieczności przed-

stawienia skierowania wystawianego przez lekarza

ubezpieczenia zdrowotnego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

procedur mających na celu ułatwienie

rozpoczęcia działalności i prowadzenia

W nawiązaniu do pisma, znak: SPS-023-20322/13,

z sierpnia 2013 r., przy którym przesłana została in-

terpelacja pana posła Michała Jarosa z dnia 26 lipca

2013 r. w sprawie małych browarów, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

Wspólny system podatku akcyzowego w UE obej-

muje regulacje dotyczące wyrobów akcyzowych, a więc

również napojów alkoholowych (w tym piwa) objętych

nr 92/83/EWG w sprawie harmonizacji struktury po-

datków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholo-

wych i nr 92/84//EWG w sprawie zbliżenia stawek

podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoho-

lowych.

Podstawowym aktem prawa wspólnotowego

w zakresie regulacji podatku akcyzowego w UE jest

dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia

ku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG.

zm.), stawka akcyzy na piwo wynosi 7,79 zł od 1 hl za

W regulacjach krajowych implementujących prze-

pisy unijne z zakresu akcyzy nie ma odrębnych prze-

pisów odnoszących się do browarów restauracyjnych

czy browarów produkujących piwo w ilości do 2000 hl

w skali roku, bowiem traktowane są one jako tzw.

małe browary.

W stosunku do małych browarów, tj. produkują-

cych do 200 000 hl piwa w skali roku, stosowane są

ulgi w podatku akcyzowym.

W tym miejscu należy

wskazać art. 4 dyrektywy Rady 92/83/EWG, zgodnie

z którym państwa członkowskie mają prawo stoso-

wać do piwa produkowanego przez niezależne małe

browary obniżone stawki podatku akcyzowego, róż-

nicując je w zależności od wielkości rocznej produk-

cji, m.in. z zastrzeżeniem, iż stawek obniżonych nie

stosuje się wobec browarów produkujących ponad

200 000 hl piwa rocznie.

Powyższa regulacja znalazła odzwierciedlenie

w postanowieniach § 13 rozporządzenia ministra fi-

gdzie zwalnia się od akcyzy, w określonej wysokości,

podatników produkujących piwo, którzy realizują

jego sprzedaż odpowiednio przy zachowaniu określo-

nych limitów ilościowych i spełnieniu określonych

256

warunków.

Zgodnie z ww. rozporządzeniem ulga ta

wynosi obecnie od 9,00 zł/hl do 30,00 zł/hl piwa.

Zróżnicowanie przedmiotowej ulgi i uzależnienie

jej od wielkości produkcji znajduje uzasadnienie w wyż-

szych kosztach produkcji piwa w przeliczeniu na jed-

nostkę wyrobu u mniejszych podatników.

W myśl ww. regulacji zwalnia się od akcyzy po-

datników produkujących piwo, którzy w roku kalen-

darzowym poprzedzającym rok podatkowy sprzedali:

1) do 20 000 hl piwa – w wysokości 30,00 zł/hl,

2) do 70 000 hl piwa – w wysokości 15,00 zł/hl,

3) do 150 000 hl piwa – w wysokości 12,00 zł/ hl,

4) do 200 000 hl piwa – w wysokości 9,00 zł/hl,

nie więcej jednak niż 50% kwoty akcyzy obliczonej

z zastosowaniem stawki podatku akcyzowego okre-

ślonej w ww. ustawie w wysokości 7,79 zł od 1 hl za

W kontekście powyższego teza, iż obecne przepisy

tworzone były z myślą o dużych koncernach produ-

kujących miliony hektolitrów piwa rocznie przy jed-

noczesnym braku przepisów przyjaznych małym lo-

kalnym browarom, jest nieuprawniona.

To m.in. sytuacja ekonomiczna małych browarów,

kalnych rynkach z dużymi browarami, skłoniła mi-

nistra finansów do zwiększenia od 1 marca 2009 r.

kwoty obowiązujących zwolnień o 20% oraz utrzy-

mania ich przez kolejne lata również w aktualnym

stanie prawnym.

Dzięki tej regulacji podatek akcyzowy od piwa wy-

produkowanego przez mały browar rzemieślniczy czy

restauracyjny w stosunku do piwa pochodzącego z du-

żego browaru, np. w przypadku produkcji piwa o 12 stop-

niach Plato, jest niższy o 32%.

Podkreślić należy, iż wymienione przepisy w spo-

sób jednoznaczny wskazują beneficjentów tej regula-

cji, tj. małe browary, prawnie i ekonomicznie nieza-

leżne od innych browarów, produkujące i realizujące

sprzedaż w ww. ilościach.

Przedmiotowe zwolnienie jest realizowane przez

obniżenie należnej kwoty akcyzy o kwotę przysługu-

jącego zwolnienia.

Warto w tym miejscu wskazać, iż podatnicy roz-

poczynający działalność mogą również skorzystać

z ww. zwolnienia, pod warunkiem iż w dniu złożenia

rowanej w tym roku podatkowym sprzedaży piwa

w podziale na kolejne miesiące, która w skali roku

ilościowych.

Jakkolwiek w obowiązujących regulacjach praw-

nych brak jest definicji browaru restauracyjnego, to

jednak należy stwierdzić, iż łącząc zwykle cechy za-

kładu piwowarskiego z lokalem gastronomicznym,

produkuje on piwo (ze słodu, wody i chmielu i podda-

je fermentacji alkoholowej z użyciem drożdży) i jako

mały browar może korzystać z preferencyjnych roz-

wiązań podatkowych.

Oprócz przepisów z zakresu podatku akcyzowego

pozostających w gestii ministra finansów produkcję

i obrót piwem regulują także przepisy z zakresu

m.in. ochrony zdrowia, ochrony środowiska, z zakre-

su ustawy Prawo o miarach, będące w kompetencji

innych ministrów.

Wymóg stosowania zalegalizowanych przyrządów

pomiarowych wynika bezpośrednio z przepisów me-

4 listopada 2004 r.

Prawo o miarach (Dz. U. Nr 243,

poz. 2441, z późn. zm.) przyrządy pomiarowe, które

mogą być stosowane m.in. w ochronie praw konsu-

menta, przy pobieraniu opłat, podatków i innych na-

leżności budżetowych, również w obrocie, podlegają

prawnej kontroli metrologicznej.

Powyższe dotyczy m.in. browarów, niezależnie od

ilości wyprodukowanego piwa w skali roku, a więc

również browarów produkujących do 2000 hl piwa.

Co do zasady, produkcja wyrobów akcyzowych,

a zatem również piwa, może odbywać się wyłącznie

w składzie podatkowym, na prowadzenie którego ze-

zwolenie wydaje naczelnik urzędu celnego.

Obowią-

zujące przepisy z zakresu akcyzy precyzyjnie okre-

ślają procedurę wydania zezwolenia, warunki, jakie

winny być spełnione przez podmiot występujący

z wnioskiem o zezwolenie, jak również warunki pro-

wadzenia składu podatkowego.

ustawy o podatku akcyzowym z obowiązku produkcji

wyrobów akcyzowych w składzie podatkowym wyłą-

czona została produkcja wyrobów akcyzowych, od

A zatem jeżeli została zapłacona przedpłata akcy-

zy od wyprodukowanego piwa, nie będzie zachodziła

potrzeba tworzenia składów podatkowych.

Celem wyłączenia tej kategorii produktów z obo-

wiązku tworzenia składów podatkowych oraz prowa-

dzenia produkcji w składach podatkowych jest zre-

dukowanie dodatkowych formalności natury admi-

nistracyjnej, które w ocenie m.in. branży browarni-

czej stanowiły barierę utrudniającą prowadzenie

działalności w szczególności przez małe podmioty.

Kolejna z podniesionych w interpelacji kwestii do-

tyczy rozliczania akcyzy.

Podatnik jest zobowiązany

składać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego

deklaracje dla podatku akcyzowego, obliczać i wpła-

cać akcyzę na rachunek właściwej izby celnej – za

rym powstał obowiązek podatkowy, natomiast w przy-

padku zastosowania procedury zawieszenia poboru

akcyzy – za miesięczne okresy rozliczeniowe, w ter-

minie do 25. dnia miesiąca następującego po miesią-

cu, w którym nastąpiło zakończenie procedury za-

wieszenia poboru akcyzy skutkujące powstaniem

zobowiązania podatkowego.

257

Jednocześnie należy wskazać, iż podatnik podat-

ku akcyzowego jest obowiązany do obliczenia i zapła-

ty akcyzy wstępnie za okresy dzienne, zgodnie z po-

stanowieniami art. 23 ww. ustawy.

W przypadku produkcji piwa poza składem podat-

kowym, zgodnie z art. 22 ww. ustawy, producent jest

obowiązany, bez wezwania organu podatkowego,

lonego wzoru obliczać i wpłacać przedpłatę akcyzy

zy, jaka będzie należna od wyprodukowanych wyro-

roby akcyzowe zostaną wyprodukowane.

Biorąc pod uwagę powyższe, wydaje się, iż uregu-

lowania z zakresu rozliczenia akcyzy powinny być

jasne, zawierają bowiem rozwiązania oparte o dekla-

racje, w tym deklaracje w sprawie przedpłaty akcyzy,

korzystne również w przypadku małych browarów

restauracyjnych czy rzemieślniczych o zdolnościach

produkcyjnych do 2000 hl piwa w skali roku.

Odnosząc się zatem do stawianych w interpelacji

ww. kwestii dotyczących obowiązujących przepisów

z zakresu akcyzy, należy podkreślić, iż funkcjonują

one z powodzeniem w polskim porządku prawnym

już od lat, w części są efektem realizacji postulatów

zgłaszanych przez przedstawicieli branży browarni-

czej.

Zawierają uregulowania korzystne dla małych

browarów, które są precyzyjne i nie powinny budzić

wątpliwości interpretacyjnych, zatem obecnie nie

przewiduje się ich zmiany i wprowadzania odrębnych

regulacji dla browarów restauracyjnych.

Stąd też minister finansów nie widzi potrzeby

podjęcia działań mających na celu opracowanie prze-

pisów dotyczących uproszczonej wersji rozliczania

podatku akcyzowego dla browarów produkujących

do 2000 hl piwa rocznie, jak też procedur związanych

z rozpoczęciem produkcji oraz funkcjonowania ma-

łych browarów.

Dodatkowo chciałbym podkreślić, iż w Minister-

stwie Finansów na bieżąco prowadzone są prace ana-

lityczne nad doskonaleniem systemu podatkowego

i resort finansów pozostaje otwarty na konstruktyw-

ne propozycje zmian legislacyjnych umożliwiające

poprawę warunków wykonywania działalności go-

spodarczej, w tym także małym i średnim przedsię-

biorstwom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w sprawie ograniczonych możliwości decyzyjnych

rodziców dotyczących szczepień ochronnych

ich dzieci (20327)

terpelację pani poseł Mirosławy Nykiel z dnia 19 lip-

ca 2013 r. w sprawie ograniczonych możliwości decy-

zyjnych rodziców dotyczących szczepień ochronnych

ich dzieci, przekazaną przy piśmie z dnia 14 sierpnia

2013 r., znak: SPS-023-20327/13, uprzejmie proszę

nień.

Odnosząc się do kwestii poruszonej w interpelacji

przez panią poseł, dotyczącej liczby chorób objętych

profilaktyką zgodnie z harmonogramem szczepień

określonym w „Programie szczepień ochronnych na

rok 2013 r.” – załącznik do komunikatu głównego

inspektora sanitarnego z dnia 29 października

że populacyjne szczepienia obowiązkowe są prowa-

dzone w przypadku dziesięciu chorób zakaźnych.

W zakresie Streptococcus pneumoniae oraz ospy

wietrznej szczepienia obowiązkowe są finansowane

wego ds. zdrowia tylko dla określonych grup ryzyka.

Na podstawie rozporządzenia w sprawie obowiązko-

obowiązkiem szczepień ochronnych są objęte nastę-

pujące choroby zakaźne:

1) błonica,

2) gruźlica,

3) inwazyjne zakażenie Haemophilus influenzae

typu b,

4) inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumo-

niae – grupy ryzyka,

5) krztusiec,

6) nagminne zakażenie przyusznic (świnka),

7) odra,

8) ospa wietrzna – grupy ryzyka,

9) ostre zapalenie rogów przednich rdzenia krę-

gowego (choroba Heinego-Medina),

10) różyczka,

11) tężec,

12) wirusowe zapalenie wątroby typu B,

13) wścieklizna – szczepienie poekspozycyjne.

Zgodnie z art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej władze publiczne są obowiązane do zwalcza-

nia chorób epidemicznych, w tym zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi.

W związku z tym nie można po-

dzielić podnoszonych argumentów dotyczących na-

ruszania praw rodziców do wychowania dzieci zgod-

nie z własnymi przekonaniami, prymatu wolności

wyboru i wolności życia rodzinnego od ingerencji

organów państwowych, w tym zapewnienia swobody

258

przy podejmowaniu decyzji o poddaniu się szczepie-

niom ochronnym.

Zgodnie z art. 31 ust. 3 konstytucji

w demokratycznym państwie prawa konstytucyjne

wolności i prawa mogą być ograniczane w drodze

ustawy, m.in. gdy jest to niezbędnie dla ochrony zdro-

wia.

Obowiązkowe szczepienia ochronne są skutecz-

ną i powszechnie akceptowaną społecznie metodą

zapobiegania zachorowaniom na choroby zakaźne,

zarówno w wymiarze zapobiegania zachorowaniom

u osoby poddanej szczepieniom ochronnym, jak i kształ-

towania odporności całej populacji na zachorowania.

Warunkiem osiągnięcia odporności w skali populacji

jest bowiem wysoki odsetek zaszczepionych osób

(zwykle odporność populacyjną osiąga się przy za-

szczepieniu co najmniej ok. 95% populacji), co sku-

tecznie zapobiega szerzeniu się zachorowań na cho-

roby zakaźne również u tych osób, które ze względu

na przeciwwskazania zdrowotne nie mogą być prze-

ciw nim szczepione, lub osób, które pomimo prawid-

łowo przeprowadzonego szczepienia nie wykształciły

odporności immunologicznej.

Określenie przez usta-

wodawcę powszechnego prawa do poddawania się

szczepieniom ochronnym przeciw wybranym choro-

bom zakaźnym zapewnia odpowiednio wysoki odse-

tek osób uodpornionych przeciw tym chorobom i sku-

tecznie zmniejsza ryzyko epidemicznego szerzenia się

tych chorób zakaźnych w populacji.

Wprowadzenie

obowiązkowych szczepień ochronnych przeciw wy-

branym chorobom zakaźnym zmniejsza także spo-

łeczne skutki związane z ciężkimi zdrowotnymi na-

stępstwami chorób zakaźnych, w tym związane z kosz-

tami leczenia tych chorób oraz ich powikłań pono-

szonymi przez sektor finansów publicznych.

Przykła-

dem choroby zakaźnej, której zwalczenie w skali

światowej było możliwe w drodze powszechnych i obo-

wiązkowych szczepień ochronnych, była ospa praw-

dziwa.

Polska uczestniczy w międzynarodowych działa-

niach Światowej Organizacji Zdrowia prowadzących

do wykorzenienia zakażeń wirusem polio (obecnie

choroba uznana za wykorzenioną w Europie), a w dal-

szej kolejności chorób takich jak odra i różyczka.

Jak

wspomniano wcześniej, obowiązek szczepień ochron-

nych bywa wprowadzany także wobec niektórych

chorób zakaźnych również wtedy, gdy powszechne

i obowiązkowe szczepienia nie prowadzą do elimina-

cji tych chorób.

Takiego efektu wykorzenienia nie

można bowiem skutecznie osiągnąć w stosunku do

tych chorób, których źródłem mogą być czynniki za-

kaźne obecne w środowisku (np. wirus zapalenia wą-

troby typu B), lub gdy drobnoustroje chorobotwórcze

namnażają się w rezerwuarach zwierzęcych (lasecz-

ka tężca).

Nałożenie obowiązku szczepień ochron-

nych przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B

oraz przeciw tężcowi służy przede wszystkim pre-

wencji indywidualnej, a ponadto zmniejsza społeczne

skutki występowania tych chorób w populacji (np.

związane z kosztami wielomiesięcznego leczenia tęż-

ca w oddziałach intensywnej terapii).

Podstawą prawną do nałożenia obowiązku szcze-

pień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art.

pobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaź-

który zobowiązuje osoby przebywające na terytorium

kowym szczepieniom ochronnym na zasadach okre-

w odniesieniu do osób nieposiadających pełnej zdol-

ności do czynności prawnych (m.in. dzieci) odpowie-

dzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi oso-

ba sprawująca nad tą osobą prawną pieczę albo jej

opiekun faktyczny (zwykle są to rodzice).

Dzieci, któ-

re nie są poddawane szczepieniom ochronnym ze

względu na przekonania rodziców, pozbawiane zosta-

ją konstytucyjnego prawa do ochrony swojego zdro-

wia w wyniku decyzji swoich rodziców.

Kwestie sposobu egzekwowania ww. obowiązku

szczepień, jako obowiązku o charakterze niepienięż-

nie z art. 2 § 1 pkt 10 ww. ustawy egzekucji admini-

stracyjnej podlegają obowiązki niepieniężne pozosta-

jące we właściwości organów administracji rządowej

kucji administracyjnej na podstawie przepisu szcze-

gółowego.

Zgodnie z art. 3 § 1 ww. ustawy egzekucję

administracyjną stosuje się nie tylko do obowiązków,

organów, lecz w zakresie administracji rządowej i jed-

nostek samorządu terytorialnego również wtedy, gdy

wynikają bezpośrednio z przepisu prawa (tj. nie pod-

legają konkretyzacji w formie decyzji administracyj-

obowiązków tryb egzekucji sądowej.

Zgodnie z art. 5

ministracji organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

są uprawnione do żądania wykonania w drodze eg-

zekucji administracyjnej obowiązku szczepień.

Po-

dejmowane przez Państwową Inspekcję Sanitarną

działania polegają jednak przede wszystkim na edu-

kacji.

Stosowane są także wezwania do stawienia się

na szczepienie oraz wywiady środowiskowe o charak-

terze instruktażowym u osób uchylających się od

szczepień.

Natomiast zaniechanie poddania się obo-

wiązkowemu szczepieniu mimo zastosowania środ-

ków egzekucji administracyjnej rodzi odpowiedzial-

ność karno-administracyjną.

Wykonanie obowiązku szczepień z mocy prawa

jest zabezpieczone przymusem administracyjnym,

a ponadto również odpowiedzialnością regulowaną

wyżej instrumenty prawne są stosowane wyłącznie

wobec opiekunów prawnych lub faktycznych dzieci

jedynie w przypadku uporczywego uchylania się

przez nich od obowiązku poddawania dzieci szczepie-

259

niom ochronnym i są poprzedzone szczegółowym po-

uczeniem tych osób.

Należy jednak zauważyć, że obowiązujące przepi-

sy karne już przewidują możliwość karania rodziców

za odmowę poddania dziecka szczepieniom ochron-

nym pomimo wcześniejszego zastosowania ww. omó-

wionych środków egzekucji administracyjnej.

Zgod-

nie bowiem z art. 115 § 1 i 2 ustawy Kodeks wykro-

czeń: „Kto, pomimo zastosowania środków egzekucji

chorobie zakaźnej (…), podlega karze grzywny do

radną, pomimo zastosowania środków egzekucji ad-

Zdrowia nie kształtuje w tym zakresie polityki kar-

nej państwa i nie ma wpływu na praktykę orzekania

przez sądy powszechne w sprawach o wykroczenia.

Ponadto rodzice mogą ponosić odpowiedzialność za

brak właściwej opieki nad dziećmi, w tym polegający

na świadomym pozbawianiu dziecka możliwości ko-

rzystania z profilaktycznych świadczeń zdrowotnych.

Istnieje także prawna możliwość ograniczania lub po-

zbawiania praw rodzicielskich w przypadku rażącego

naruszania przez rodziców lub opiekunów praw dzie-

cka.

Kwestie te nie podlegają jednak rozstrzygnięciom

ministra zdrowia, lecz pozostają one we właściwości

pomocy społecznej i sądów powszechnych.

Odnosząc się do ryzyka występowania powikłań

poszczepiennych, informuję, że podobnie jak w przy-

padku innych produktów leczniczych, nie jest możli-

we całkowite wykluczenie objawów niepożądanych

towarzyszących szczepieniom.

W przypadku produk-

tów leczniczych, jakimi są szczepionki, ich działania

niepożądane związane są najczęściej z immunogen-

nymi właściwościami preparatu.

Istotą działania

szczepionek jest bowiem uruchomienie reakcji ukła-

du immunologicznego skutkującej wytworzeniem od-

porności przeciwko określonym czynnikom zakaź-

nym.

Reakcje organizmu dziecka, jakie występują lub

wystąpią czasowo po podaniu poszczególnych prepa-

ratów, zależą od cech osobniczych układu immunolo-

gicznego.

Lekarz, znając profil bezpieczeństwa pro-

duktu leczniczego, bierze pod uwagę stosunek spodzie-

wanych korzyści do możliwych do przewidzenia zagro-

żeń związanych z zastosowaniem tego leku.

Należy dodać, że większość niepożądanych odczy-

nów poszczepiennych ma charakter miejscowy, w po-

staci zaczerwienia lub obrzęku w miejscu podania

szczepionki, lub objawów ogólnych, takich jak gorącz-

ka.

Jednak, w rzadkich przypadkach, niepożądane

odczyny poszczepienne mogą mieć charakter obja-

wów m.in. ze strony ośrodkowego układu nerwowego,

układu kostno- stawowego.

Wszystkie zgłoszenia

działań niepożądanych, w tym przekazywane infor-

macje od lekarzy o wystąpieniu niepożądanego od-

czynu poszczepiennego, w kraju są starannie anali-

zowane przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicz-

nego – PZH oraz Urząd Rejestracji Produktów Lecz-

niczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobój-

czych.

Obowiązkiem producenta szczepionki jest przed-

stawienie organowi odpowiedzialnemu za dopuszcze-

nie szczepionki do obrotu i stosowania wyników ba-

dań klinicznych uwiarygodniających bezpieczeństwo

produktu leczniczego, z określeniem grup osób i wska-

zań klinicznych, dla których te badania były prze-

prowadzone, jak również zgłoszenie wszelkich zda-

rzeń mających wpływ na jego bezpieczeństwo i stan

zdrowia pacjentów szczepionych.

Badania przepro-

wadzone przez producentów szczepionek w zakresie

bezpieczeństwa i skuteczności poszczególnych prepa-

ratów są każdorazowo opracowywane przed zareje-

strowaniem szczepionki oraz w trakcie jej stosowania

po dopuszczeniu do obrotu.

Wyniki badań i analiz

w powyższym zakresie stanowią część informacji za-

wartej w charakterystyce produktu leczniczego waż-

nego dla danego preparatu.

Jednocześnie informuję, że poza odpowiednimi

badaniami przed dopuszczeniem na rynek, bezpie-

czeństwo produktu jest zapewniane m.in. poprzez

bieżące monitorowanie i ocenę występowania niepo-

żądanych odczynów poszczepiennych.

Celem prowa-

dzonego monitoringu jest:

1) wykrywanie nowych, nietypowych i rzadkich

odczynów poszczepiennych,

2) monitorowanie poznanych odczynów,

3) ustalenie czynników ryzyka wystąpienia po-

szczególnych rodzajów odczynów,

4) identyfikacja partii szczepionek ze zwiększo-

nym odsetkiem odczynów,

5) kontrola bezpieczeństwa nowo wprowadzonych

szczepionek.

Obserwacja skutków szczepień już w okresie ich

powszechnego stosowania pozwala na wykrycie bar-

dzo rzadkich reakcji niepożądanych.

W szczególnych

przypadkach występowanie niepożądanych odczy-

nów poszczepiennych skutkować może wycofaniem

preparatu.

Wszystkie dzieci zgłaszające się do szczepień obo-

wiązkowych są poddawane lekarskim badaniom kwa-

lifikującym, celem wykluczenia przeciwwskazań do

szczepienia.

O kwalifikacji do szczepienia dziecka

zdecyduje każdorazowo lekarz po uprzednim wyko-

naniu szczegółowego badania obecnego stanu zdro-

wia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji

podczas wywiadu z rodzicem lub prawnym opieku-

nem.

Dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko

wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione

nym.

Wykonanie szczepienia może zostać odroczone

do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych.

Dzieci te mogą być także poddawane szczepieniom

ochronnym w ramach układanego indywidualnie ka-

lendarza szczepień.

W przypadkach przeciwwskazań budzących wąt-

pliwości lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwa-

lifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej.

Na pod-

260

stawie § 8 ust. 1 rozporządzenia ministra zdrowia

w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych le-

karz przeprowadzający konsultację specjalistyczną

osoby, u której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje

wego szczepienia, odnotowuje w dokumentacji me-

dycznej wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględ-

nieniem okresu przeciwwskazania do wykonania

szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych

do stosowania.

Każdy lekarz wykonujący szczepienie jest świado-

my możliwości wystąpienia niepożądanej reakcji

u osoby szczepionej.

Informacje na temat najczęst-

szych reakcji ubocznych związanych ze stosowaniem

szczepionki zawierają dołączane do preparatu mate-

riały informacyjne.

Dostępne są również doniesienia

naukowe na temat sporadycznie występujących

szczególnie ciężkich powikłań poszczepiennych pub-

likowane w naukowych czasopismach medycznych.

Znajomość aktualnej wiedzy na temat bezpieczeń-

stwa szczepień wśród osób zaangażowanych w wy-

konywanie szczepień ochronnych pozwala na wy-

czerpujące informowanie rodziców nie tylko o zale-

tach szczepień, ale również o ich ewentualnych za-

grożeniach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(20331)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prz-

z dnia 19 sierpnia 2013 r. interpelację pana posła

Czesława Czechyry dotyczącą interpretacji ogólnej

tyczących usług stomatologicznych, uprzejmie infor-

muję.

Kasa rejestrująca, zgodnie z art. 111 ust. 6a usta-

zaewidencjonowanie podstawowych danych dotyczą-

cych zawieranych transakcji, w tym wysokości uzy-

skiwanego przez podatnika obrotu i kwot podatku

Podatnicy, prowadząc ewidencję przy użyciu kas

bez jego żądania, paragon fiskalny.

Zgodnie z § 8 ust. 1

noznaczną ich identyfikację.

Stosownie natomiast do

§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia paragon fiskalny może

zwy.

Oznacza to, że podatnik powinien zadbać o takie

paragony zawierały nazwy towarów lub usług pozwa-

lające na ich jednoznaczną identyfikację.

Podatnicy prowadzący ewidencję przy zastosowa-

niu kas rejestrujących mają taką możliwość, skoro

powiadać kasy rejestrujące, oraz warunków ich sto-

tów, a dotychczasowa praktyka potwierdza, że podat-

nicy korzystają z tej możliwości.

Sposób jednoznacz-

nego identyfikowania towarów i usług jest ściśle

jednoznaczne zidentyfikowanie sprzedanych towa-

rów lub świadczonych usług.

dentystów, należy zauważyć, że stosowane nazwy

jętych zasad kształtowania cen.

Jednocześnie jednak

karza dentystę można, co do zasady, wykorzystywać

płatności (cennika) za świadczone przez konkretnego

lekarza dentystę usługi.

Jak wynika z powyższego,

stosowane nazewnictwo może się zatem różnić mię-

dzy podatnikami – lekarzami dentystami o podob-

nym profilu działalności.

Odnosząc się do kwestii prowadzenia przez leka-

rzy dentystów szczegółowej dokumentacji medycznej

pacjenta, należy zauważyć, iż inną funkcję pełni pro-

wadzona przez podatników ewidencja przy zastoso-

waniu kasy rejestrującej, a innym celom służy pro-

wadzenie dokumentacji medycznej.

W tym miejscu

należy również wskazać, że wypełnianie obowiązków

fiskalnych nie wpływa na kwestię zachowania przez

261

tem.

Dane, które powinien zawierać paragon fiskal-

ny, nie pozwalają bowiem na identyfikację klienta

jącej pozostają takie same dane jak na paragonie fi-

skalnym i dotyczą samej usługi wykonywanej na

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

przedsiębiorców o planowanej kontroli

legalności zatrudnienia

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przy piśmie z sierpnia 2013 r. (brak daty

dziennej), znak: SPS-023-20332/13, interpelację po-

wanej kontroli legalności zatrudnienia przez Pań-

stwową Inspekcję Pracy uprzejmie przedstawiam

następujące stanowisko.

ustawa SDG, w art. 79 ust. 1 ustanowiła zasadę, że

organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o za-

miarze wszczęcia kontroli.

Kontrolę wszczyna się nie

Na wniosek przedsiębiorcy kontrola może być wszczę-

mienia (ust. 5).

Jednocześnie art. 79 określa w ust. 2

katalog wyłączeń stosowania ogólnego trybu kontro-

li przedsiębiorcy.

W zakresie zawiadomienia przedsiębiorcy o za-

miarze wszczęcia kontroli kontrola legalności wyko-

nywania pracy (w tym przez cudzoziemców) nie jest

wprost wymieniona w ustawie SDG jako podstawa

wyłączenia od ogólnej reguły powiadamiania o za-

miarze wszczęcia kontroli.

Niemniej kwestie te należy rozpatrywać w kon-

tekście wyłączenia wskazanego w punkcie 1 w ust. 2

w art. 79 ustawy SDG, zgodnie z którym obowiązuje

ogólne zwolnienie z obowiązku zawiadomienia o za-

miarze wszczęcia kontroli – na podstawie ratyfiko-

wanej umowy międzynarodowej.

Taką umową jest

Konwencja nr 81 MOP dotycząca inspekcji pracy

Zgodnie z tą konwencją władza państwowa (każ-

dy członek MOP, którego obowiązuje konwencja) zo-

bowiązana jest do utrzymywania systemu inspekcji

pracy.

Konwencja szeroko ujmuje pojęcie tego syste-

mu, który powinien w szczególności zapewniać sto-

sowanie przepisów prawnych dotyczących warunków

pracy i ochrony pracowników, w tym zatrudnienia,

opisując katalog otwarty tego zakresu.

Konwencja

zezwala swoim członkom na bardziej szczegółowe

rozstrzygnięcie, w drodze przepisów ustawodawstwa

krajowego, sposobu funkcjonowania i zakresu ww.

systemu, jak również na wyłączenie stosowania tej

konwencji do ściśle określonych grup przedsiębiorstw

lub objęcie stosowaniem konwencji określonych za-

kładów czy miejsc pracy w tych przypadkach, gdy nie

jest pewne, czy postanowienia konwencji mają do

nich zastosowanie (vide art. 2 i art. 26 konwencji).

Zatem to właściwa władza krajowa rozstrzyga prob-

lem zakresu działania systemu inspekcji pracy w zgo-

dzie z celami konwencji i wyznacza organ (inspekcję),

który będzie wykonywał funkcje przewidziane w tym

systemie.

Zagadnienie to zostało przez polskiego

ustawodawcę rozstrzygnięte w ustawie z dnia 13 kwiet-

system inspekcji pracy, wyznacza organ inspekcji

(Państwową Inspekcję Pracy) i zakres jego działania,

przesądzając tym samym o zakresie, do którego po-

stanowienia konwencji nr 81 MOP znajdują zastoso-

wanie.

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy Państwowa In-

spekcja Pracy jest organem powołanym do sprawo-

wania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pra-

cy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa

ności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej, w zakre-

sie określonym w ustawie.

Stosownie do szczegóło-

wego zakresu zadań PIP określonego w art. 10 usta-

wy inspekcji tej zostało powierzone przeprowadzanie

kontroli legalności zatrudnienia, innej pracy zarob-

kowej oraz wykonywania pracy przez osoby, w tym

przez cudzoziemców.

Należy podkreślić, że od czasu uchwalenia ustawy

SDG w 2004 r., a więc już 9 lat, obowiązywały naj-

ważniejsze z punktu widzenia organów kontroli wy-

łączenia PIP z ograniczeń ustanowionych w ustawie

SDG dla organów kontroli (art. 80 – obecność kon-

trolowanego, art. 82 – równoczesność kontroli, art. 83

– limit czasu kontroli).

Zmiana ustawy SDG w brzmie-

nie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

stosowania ustawy SDG w stosunku do kontroli PIP

o kwestię braku potrzeby zawiadamiania przedsię-

262

W przepisach: art. 79 ust. 2 pkt 1, art. 80 ust. 2

pkt 1, art. 82 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 2 pkt 1

ustawy SDG ustanawiających w ogólnych zasadach

przeprowadzania kontroli szeroki zakres wyłączeń,

z których korzysta PIP, zawarto wyraźne odesłanie

do mających pierwszeństwo w stosowaniu ratyfiko-

wanych umów międzynarodowych (w tym przypadku

konwencji nr 81 MOP) jako podstawy tych wyłączeń.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że prze-

pisy ustawy SDG nie utrudniają Państwowej Inspek-

cji Pracy wykrywania pracy w szarej strefie i ścigania

nadużyć w obszarze prawa pracy.

Ponadto należy wyjaśnić, że w celu wzmocnienia

instrumentów prawnych dla sprawniejszego działa-

nia kontrolno-nadzorczego w zakresie kontroli legal-

ności wykonywania pracy przez cudzoziemców, po-

wierzania wykonywania pracy i innej pracy zarobko-

wej dodatkowo kompetencje te uzyskała Straż Gra-

niczna, od 1 stycznia 2009 r.

Zadanie to określone

w art. 1 ust. 2 pkt 13a ustawy z dnia 12 października

poz. 675, z późn. zm.) zostało dodane przez art. 6 pkt

Kwestia obowiązku informowania przez Straż

Graniczną oraz Państwową Inspekcję Pracy z wy-

przedzeniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli

legalności zatrudnienia cudzoziemców była dodatko-

wo przedmiotem analizy na 14. posiedzeniu Zespołu

do Spraw Migracji, organu doradczego prezesa Rady

Przyjęto ustalenie, że art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy SDG

w obecnym brzmieniu przewiduje możliwość kontro-

li bez uprzedniego zawiadomienia, jeżeli miałoby to

zapobiec popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia

lub byłoby niezbędne dla zabezpieczenia dowodów

jego popełnienia.

Ponieważ zatrudnienie cudzoziem-

ca wbrew przepisom jest wykroczeniem, jest to wy-

starczająca podstawa do przeprowadzenia kontroli

bez wcześniejszego informowania o niej.

Tym samym

nie zachodzi potrzeba zmian legislacyjnych.

W odniesieniu do działań, jakie mają być podjęte,

aby zwiększyć wykrywalność zatrudnienia w szarej

strefie, wymagane jest wyjaśnienie, że minister do

spraw gospodarki nie ma uprawnień nadzorczych

i kontrolnych nad organami kontroli, do których

właściwości należą kwestie związane z nielegalnym

zatrudnieniem.

Niemniej, w ocenie Ministerstwa Gospodarki,

w celu zwiększenia wykrywalności zatrudnienia

w szarej strefie możliwym rozwiązaniem jest zinten-

syfikowanie skoordynowanych działań przez wszyst-

kie instytucje kontroli związane z obszarem rynku

pracy, w szczególności: Państwową Inspekcję Pracy,

Straż Graniczną, ZUS, organy administracji skarbo-

wej, z wzajemnym wykorzystaniem gromadzonych

przez te organy danych.

Dzięki temu również system

doboru podmiotów do kontroli w przedmiotowym za-

kresie w większym stopniu mógłby opierać się na wy-

nikach systematycznie prowadzonych analiz branżo-

wych, terytorialnych i strukturalnych zjawiska, co

zwiększyłoby skuteczność działania poprzez ukie-

runkowanie prowadzonych kontroli przede wszyst-

kim na obszary objęte największym ryzykiem.

Po-

mocne mogą być także doświadczenia i dobre prak-

tyki organów kontroli z innych państw członkow-

skich Unii Europejskiej.

Pozwoliłoby to lepiej rozpo-

znać obszary gospodarki charakteryzujące się dużą

częstotliwością występowania pracy nierejestrowanej

i ukierunkować prowadzone kontrole, zwiększając

wykrywalność zatrudnienia w szarej strefie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

(20333)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

wystąpienia z dnia 19 sierpnia 2013 r. (sygn.

SPS-

023-20333/13), przekazującego interpelację posłanek

na Sejm RP pani Agnieszki Hanajczyk i pani Ewy

wyżej 50. roku życia, uprzejmie przedstawiam odpo-

wiedź na pytania zawarte w interpelacji.

Mając na uwadze szczególną sytuację na rynku

i Polityki Społecznej już w 2008 r. opracowano pro-

gram „Solidarność pokoleń.

Działania dla zwiększe-

nia aktywności zawodowej osób w wieku 50+” (pro-

gram 50+), przyjęty przez Radę Ministrów w paź-

dzierniku 2008 r.

Program 50+ stanowi komplekso-

wą odpowiedź na niski poziom aktywności ekono-

micznej osób po 50. roku życia w Polsce, stanowiąc

zintegrowaną strategię wspierającą te osoby na ryn-

ku pracy, jak również działając na rzecz ich integra-

cji społecznej.

W uzupełnieniu do programu sporzą-

dzony został dokument implementacyjny (DI) pro-

gramu, przyjęty przez Radę Ministrów w styczniu

2010 r., a następnie zaktualizowany w marcu 2012 r.

Dokument implementacyjny zawiera szczegółowy

zestaw działań realizujących założenia programu.

Aktualny DI obejmuje łącznie 132 zadania, z któ-

rych 46 realizowanych jest na szczeblu centralnym,

a 86 – przez jednostki regionalne (urzędy marszał-

263

kowskie i wojewódzkie urzędy pracy).

Przeważająca

część działań zapisanych w DI programu 50+ prze-

znaczona jest bezpośrednio dla osób w wieku 45–64

lata.

Wsparcie dla tych osób realizowane jest w 7 ob-

szarach, a mianowicie:

— promocja zatrudnienia pracowników po 50.

roku życia, poprawa ich warunków pracy oraz wdra-

żanie zarządzania wiekiem w przedsiębiorstwach;

— poprawa kompetencji i kwalifikacji pracowni -

ków po 50. roku życia;

— zmniejszanie kosztów pracy związanych z za -

trudnianiem pracowników po 50. roku życia;

— aktywizacja bezrobotnych lub zagrożonych

utratą pracy po 50. roku życia;

— aktywizacja zawodowa osób niepełnospraw -

nych, w szczególności powyżej 50. roku życia;

— zwiększenie możliwości zatrudnienia kobiet;

— ograniczenie dezaktywizacji pracowników.

Działania w ramach programu 50+ realizuje

rząd, w tym także MPiPS, które jest koordynatorem

wszystkich działań.

Działania realizowane przez

MPiPS obejmują głównie zmiany instytucjonalne,

zmiany prawne oraz działania o dłuższym horyzon-

cie czasowym.

I tak działania kierowane do osób bezrobotnych

ciły pracę, a nie osiągnęły jeszcze wieku emerytalne-

go, zostały zapisane w ustawie z dnia 20 kwietnia

pracy (wraz z późn. zm.).

Starsze osoby bezrobotne

mogą skorzystać z usług, instrumentów i programów

rynku pracy dostępnych dla wszystkich bezrobot-

nych, ale także z pewnych rozwiązań szczególnie do

tej grupy adresowanych lub dla niej użytecznych,

a mianowicie:

— bezrobotnym z grupy wiekowej 50 lat i więcej

trudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu,

odbycia przygotowania zawodowego dorosłych lub

bót publicznych;

— bezrobotni powyżej 50. roku życia są dodatko -

wo zachęcani do podejmowania szkolenia wyższą

stawką stypendium, tj. 120% kwoty zasiłku, co ma

stanowić dodatkową zachętę do większego zaangażo-

wania w zdobywanie kwalifikacji i powrotu na rynek

pracy;

— bezrobotni w wieku 50 lat i więcej mogą sko -

rzystać – jako jedna z grup w szczególnej sytuacji na

rynku pracy – ze stażu u pracodawcy; program stażu

trwa do 6 miesięcy, a uczestnicy otrzymują stypen-

dium;

— grupy starszych bezrobotnych mają możliwość

udziału w programie aktywizacji pn. przygotowanie

zawodowe dorosłych; organizowane jest ono u praco-

dawcy, nauka ma charakter praktyczny, ale obejmu-

je także elementy teorii; w formie krótszej, tj. w for-

mie przyuczenia do pracy dorosłych, trwa 3–6 mie-

sięcy oraz w formie dłuższej – jako praktyczna nauka

zawodu realizowana jest w okresie 12–18 miesięcy

i kończy się egzaminem potwierdzającym kwalifika-

cje w zawodzie; należy podkreślić, że formuła „nauki

poprzez pracę” jest lepiej dostosowaną metodą na-

uczania do możliwości uczenia się osób starszych niż

nauka wyłącznie teorii;

— kolejnym rozwiązaniem jest umożliwienie bez -

robotnym powyżej 50. roku życia (dotyczy to także

pracowników w wieku 45 lat i więcej) uczestnictwa

w programach specjalnych, inicjowanych i realizowa-

nych przez starostę w porozumieniu z pracodawcami;

innowacyjność programów specjalnych polega na

ków programu, a także możliwości objęcia każdego

uczestnika programu kilkoma formami aktywizacji

zawodowej, przy równoczesnym wspieraniu cało-

kształtu działań „specyficznymi elementami wspie-

rającymi zatrudnienie”, w sytuacji gdy proces akty-

wizacji i doprowadzenia do zatrudnienia wymaga

niestandardowych rozwiązań; w roku 2013, ze środ-

ków rezerwy Funduszu Pracy, którym dysponuje mi-

nister pracy i polityki społecznej, sfinansowane zo-

stały programy specjalne skierowane np. do osób

bezrobotnych i poszukujących pracy powyżej 50. roku

życia w wysokości 38,1 mln zł;

— bezrobotny w wieku powyżej 50. roku życia

może być skierowany do prac interwencyjnych na

okres do 24 miesięcy, podczas gdy w stosunku do

młodszych bezrobotnych okres ten wynosi do 12 mie-

sięcy; w tym czasie starosta dokonuje refundacji po-

niesionych przez pracodawcę kosztów na wynagro-

padku gdy refundacja kosztów wynagrodzeń i skła-

dek będzie dokonywana co drugi miesiąc, okres wy-

konywania pracy dla bezrobotnego w wieku powyżej

— istotną pomocą w podjęciu samozatrudnienia

przez osoby bezrobotne jest przyznanie środków na

podjęcie działalności gospodarczej oraz na koszty po-

mocy prawnej, konsultacji i doradztwa.

Ponadto ustawa o promocji zatrudnienia i insty-

tucjach rynku pracy przewiduje instrumenty adreso-

wane do pracodawców, których celem jest tworzenie

i utrzymanie miejsc pracy, np. dla osób, które straci-

I tak ustawa zwalnia pracodawców z obowiązku

ku zatrudnienia starszych pracowników, tj. kobiet,

ukończyli 60 lat.

Ponadto ulga ta czasowo, tj. przez

okres 12 miesięcy, przysługuje pracodawcom, którzy

decydują się na zatrudnienie osoby bezrobotnej w wie-

ku 50+.

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy pozwala również zrefundować podmio-

towi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty

264

skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej

ści przeciętnego wynagrodzenia.

Ponadto ustawa stwarza możliwości nawiązania

fachowej współpracy między pracodawcami a dorad-

cami zawodowymi w urzędach pracy w celu uzyska-

nia indywidualnych porad zawodowych.

Doradca

może dokonać analizy kompetencji pracowników i za-

proponować szkolenia dla uzupełnienia luk kwalifi-

kacyjnych.

Urzędy pracy udzielają także zaintereso-

wanym pracodawcom pomocy w doborze kandydatów

cy.

Poradnictwo zawodowe jest dla pracodawców bez-

płatne.

Innym korzystnym rozwiązaniem wspierającym

rozwój zawodowy pracowników w starszych grupach

wiekowych jest wspieranie finansowe pracodawców

inwestujących w rozwój zawodowy swoich pracowni-

ków.

Pracodawcy, którzy utworzyli fundusz szkole-

niowy (założyli odrębne konto z przeznaczeniem na

Ważnym instrumentem wspierającym pracodaw-

ców, zapisanym w programie 50+, jest zmniejszenie

liczby dni choroby, za które pracodawca wypłaca wy-

nagrodzenie, z 33 do 14, obniżając tym samym kosz-

ty pracy związane z finansowaniem choroby pracow-

ników.

Ponadto z dniem 1 stycznia 2011 r. weszła

czeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

zwiększeniu wymiaru zasiłków chorobowych przy-

sługujących pracownikom powyżej 50. roku życia

z 70% do 80% w okresie od 15. do 33. dnia niezdolno-

ści do pracy w roku kalendarzowym,

Obok działań o charakterze systemowym pro-

gram 50+ obejmuje także działania bezpośrednio

skierowane do poszczególnych indywidualnych osób,

prowadzone są na poziomie regionalnym przez insty-

tucje wdrażające Program Operacyjny „Kapitał ludz-

ki” w poszczególnych województwach, tj. wojewódz-

kie urzędy pracy i urzędy marszałkowskie.

Osoby te

otrzymują szeroko rozumianą pomoc psychologiczną,

prawną, szkoleniową i finansową w celu wsparcia

i rozwoju ich predyspozycji do podjęcia pracy oraz

dostosowania umiejętności i kwalifikacji zawodo-

wych do aktualnych potrzeb rynku pracy.

W zakresie planowanych programów wsparcia

dla osób bezrobotnych 50+ w 2013 r.

Rada Mini-

określiła wydatki z Funduszu Pracy na aktywne

wyższym poziomie niż przewidywane wykonanie

roku 2012.

W 2013 r. urzędy pracy w 2013 r. otrzy-

mają 3,3 mln zł, tj. o 1,2 mln zł więcej niż kwota

przyznana w 2012 r.

Działaniami uzupełniającymi, wpisującymi się

w program 50+, są projekty realizowane w ramach

Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” 2007–2013,

współfinansowane z Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego, które nadzoruje Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej, a mianowicie:

1.

Wyrównywanie szans na rynku pracy dla osób

50+ (projekt realizowany w MPiPS do końca 2014 r.).

Projekt „Wyrównywanie szans na rynku pacy dla

osób 50+” to przykład skoncentrowanego wsparcia

dla osób znajdujących się w szczególnie niekorzyst-

nym położeniu na rynku pracy.

Głównym celem pro-

jektu jest promocja aktywności zawodowej kobiet

łań na rzecz wydłużenia ich aktywności zawodowej

na rynku pracy.

W ramach projektu wykonane zostały badania

i analizy jako narzędzia służące pracownikom pub-

licznych i niepublicznych służb zatrudnienia, lepsze-

mu zrozumieniu specyfiki (ograniczeń i możliwości)

osób w wieku 50+.

Ponadto dla 630 pracowników instytucji rynku

pracy (IRP) oraz jednostek organizacyjnych pomocy

społecznej (JOBS), mających bezpośredni kontakt ze

starszym klientem, prowadzone są szkolenia (do koń-

ca października 2013 r.), których celem jest podnie-

sienie ich kompetencji w zakresie wspierania aktyw-

ności zawodowej osób 50+.

W ramach projektu przeprowadzono 17 konferen-

cji, w tym 1 ogólnopolską i 16 regionalnych, których

zasadniczą częścią były prezentacje lokalnych inicja-

tyw kierowanych do osób 45–50+, mających na celu

konferencje stały się forum wymiany doświadczeń

cymi projekty dla osób 45–50+.

2.

Szkolenia z nowych technologii pracowników

cji społecznej ze szczególnym uwzględnieniem pra-

cowników socjalnych (projekt realizowany w MPiPS

do końca II kw.

2014 r.).

Projekt polega na przeszkoleniu 6000 pracowni-

ków instytucji pomocy i integracji społecznej w wieku

45+ (w tym 1800 pracowników socjalnych) z zakresu

technologii informatycznych.

W ramach projektu zostaną zorganizowane szko-

lenia, poprzedzone badaniami potrzeb szkolenio-

wych, z wykorzystaniem programu informatycznego

Statystyczna Aplikacja Centralna.

Szkolenia będą

uwzględniać następujące obszary tematyczne:

— szkolenia z systemów biurowych MS Office, tj.

Word, Exel, Power Point,

— szkolenia z systemów webowych przede wszyst -

kim w zakresie podstawowych funkcjonalności In-

ternetu, tworzenie własnych portali OPS i ich reda-

gowanie z wykorzystaniem CMS,

— szkolenia metodologiczne z zakresu używania

i przeznaczenia systemów obiegu dokumentów, wy-

korzystanie JRWA,

265

— szkolenia z narzędzi informatycznych oraz sy -

stemów bazodanowych takich jak Access.

Szkolenia zostaną zrealizowane w 49 byłych mia-

stach wojewódzkich; każdy uczestnik projektu obo-

wiązkowo weźmie udział we wszystkich 4 obszarach

szkolenia.

Obecnie trwa rekrutacja uczestników

szkoleń.

3.

Druga kariera młodych seniorów (projekt w trak-

cie oceny).

Wyzwania wynikające ze starzenia się polskiego

społeczeństwa wiążą się z koniecznością wydłużania

aktywności zawodowej.

W ramach reformy emerytal-

nej z 2009 r. większość grup zawodowych utraciła,

istniejącą wcześniej, możliwość wcześniejszego przej-

ścia na emeryturę.

Istnieją jednak grupy zawodowe,

które charakteryzują się wysoką specyfiką posiada-

nych kwalifikacji, a ze względu na ścieżkę kształce-

nia zawodowego i przebieg pracy zawodowej nie mają

możliwości odpowiednio wczesnego przekwalifikowa-

nia się.

Jednocześnie te grupy zawodowe bardzo

wcześnie kończą karierę zawodową, ok. 35. roku ży-

cia.

Są to np. przedstawiciele zawodów tzw. przemy-

słu kreatywnego, np. tancerze, cyrkowcy, kaskade-

rzy.

Projekt ma na celu identyfikację grup zawodo-

wych narażonych na wczesne zakończenie kariery

i wypracowanie modelu reorientacji zawodowej tych

grup.

Model będzie docelowo wykorzystywany przez

instytucje rynku pracy, w tym instytucje branżowe.

4.

Aktywny emeryt (projekt realizowany w PARP

do końca marca 2014 r.).

Główną ideą projektu jest przedłużenie aktywno-

ści zawodowej pracowników z grupy 50+ poprzez

podniesienie ich świadomości i wiedzy w zakresie ko-

rzyści płynących z pozostawania aktywnym zawodo-

wo na rynku pracy.

W projekcie zaplanowano działania szkoleniowo-

-doradcze dla:

— 1250 pracowników (w tym 60% stanowić będą

kobiety) w wieku okołoemerytalnym i emerytalnym,

którzy ukończyli co najmniej 50 lat, w zakresie roz-

woju kompetencji miękkich i elastycznych form za-

trudnienia,

— 400 pracowników (w tym 60% stanowić będą

kobiety), spośród 1250 osób biorących udział w pro-

jekcie, zainteresowanych założeniem własnej działal-

ności gospodarczej i przejawiających predyspozycje

w tym kierunku.

biorstw (projekt realizowany przez PARP do końca

września 2013 r.).

Celem projektu jest podniesienie wśród właścicie-

li i kadry zarządzającej przedsiębiorstw świadomości

w zatrudnieniu osób 45/50+ oraz wdrożenie modelo-

wych systemów zarządzania wiekiem.

W ramach projektu przeprowadzono np. działania

szkoleniowo-doradcze oraz warsztaty i coaching in-

dywidualny dla osób zatrudnionych w 350 wybra-

nych małych, średnich i dużych przedsiębiorstwach,

w tym:

— 2200 pracowników kadry zarządzającej objęto

szkoleniem z zakresu zarządzania wiekiem,

— 500 pracowników w wieku 45+ objęto szkole -

niem z zakresu mentoringu i intermentoringu

oraz dodatkowo:

— 189 przedsiębiorstw, które skorzystały ze wspar -

cia szkoleniowego, objęto doradztwem z zakresu

wdrażania standardów zarządzania wiekiem, a tak-

że przetestowano modelowe rozwiązania z zakresu

zarządzania wiekiem,

— 300 pracowników w wieku 45+, którzy skorzy -

stali ze wsparcia szkoleniowego, objęto coachingiem.

Dzięki realizacji projektu w 189 przedsiębior-

stwach, w których wdrożono wstępne standardy za-

rządzania wiekiem, zostanie przedłużona aktywność

zawodowa zatrudnionych osób w wieku okołoemery-

talnym.

We wrześniu br. zostanie opracowana ostateczna

wersja standardów zarządzania wiekiem, które zo-

staną przekazane przedsiębiorstwom, instytucjom

otoczenia biznesu i jednostkom administracji pub-

licznej (2000 szt.).

Podejmowanie szeroko zakrojonych działań na

rzecz poprawy sytuacji osób starszych w Polsce jest

także ważnym elementem polityki społecznej, czego

wyrazem było przyjęcie przez Radę Ministrów w sierp-

niu 2012 r.

„Rządowego programu na rzecz aktyw-

ności społecznej osób starszych na lata 2012–2013”

(Program ASOS) oraz utworzenie we wrześniu

2012 r.

Departamentu Polityki Senioralnej w Mini-

W ramach monitoringu realizacji programu „So-

lidarność pokoleń.

Działania dla zwiększenia aktyw-

ności zawodowej osób w wieku 50+” przygotowane

zostały dwa sprawozdania: pierwsze za okres 2008 r.

– I połowa 2010 r. i drugie za lata 2010–2011.

Jak

z nich wynika, w okresie październik 2008 r. – gru-

dzień 2011 r. pomocą w ramach programu objęto

277,7 tys. osób.

Łączne skutki finansowe wszystkich

działań wyniosły ponad 3,9 mld zł, z czego 1,6 mld zł

wydano na zmniejszenie obciążeń pracodawców z ty-

tułu wypłat pracownikom zasiłków chorobowych.

Ocenia się, że realizacja programu przyczyniła się

np. do wzrostu zatrudnienia osób w wieku 55–64.

W latach 2008–2012 wskaźnik zatrudnienia tych

osób zwiększył się o 7,1 pkt proc., przy czym w przy-

padku kobiet o 8,5 pkt proc., a mężczyzn o 5,2 pkt

proc.

Zwiększyła się w tym okresie stopa bezrobocia

osób w wieku 55–64 lata o 2,1 pkt proc.

W 2012 r.

wyniosła ona 7,4%.

Była jednak o 2,8 pkt proc. niższa

niż stopa bezrobocia osób w wieku 15–64, która wy-

niosła 10,2%.

Program przyniósł także szereg pozytywnych wy-

ników w zakresie rozwoju osobistego osób biorących

udział w projektach, np. wzrost poczucia własnej

wartości, przezwyciężanie indywidualnych barier

psychologicznych, kreowanie aktywniejszej postawy

życiowej i zawodowej, wzrost motywacji do pracy,

zwiększenie asertywności i inicjatywności w poszu-

kiwaniu pracy.

266

W chwili obecnej trwają prace Rady Społecznej

50+ nad dokonaniem przeglądu śródokresowego pro-

gramu 50+ w celu zmodyfikowania go pod kątem

większej skuteczności i trafności podejmowanych

działań na rzecz osób 50+.

Aktualizacja programu

50+ będzie uwzględniać zmieniającą się sytuację

społeczno-ekonomiczną, wyniki monitorowania pro-

gramu oraz warunki finansowania w nowym okresie

programowania 2014–2020.

Przewiduje się opracowanie projektu programu

„Solidarność pokoleń.

Działania dla zwiększenia ak-

tywności zawodowej osób w wieku 50+” na lata

2014–2020 do końca września tego roku i rozpoczęcie

wymaganych konsultacji z początkiem października.

Program powinien zostać przyjęty przez Radę Mini-

strów do końca 2013 r.

W 2014 r. zostanie opracowa-

ny dokument implementacyjny programu, który za-

wierać będzie szczegółowe zestawienie działań reali-

zujących założenia programu na lata 2014–2020.

Ponadto w ramach wsparcia aktywizacji zawodo-

wej osób starszych (w wieku 45+ i 50+) od 2014 r.

przewiduje się wprowadzenie nowych instrumentów

rynku pracy takich jak np. Krajowy Fundusz Szko-

leniowy (KFS), udzielający pomocy pracownikom

w wieku 45 lat i więcej w dostosowaniu kompetencji

do zmian społeczno-gospodarczych, oraz dofinanso-

wanie wynagrodzenia za zatrudnionego długotrwale

bezrobotnego, który ukończył co najmniej 50 lat.

Do-

datkowo przewiduje się wprowadzenie dwutorowych

pożyczek wspierających zatrudnienie bezrobotnych,

w tym także osób 50+.

Kontynuowane będzie finansowanie ze środków

Funduszu Pracy, w ramach rezerwy ministra pracy

i polityki społecznej, programów na rzecz promocji

wizacji zawodowej kierowanych do osób bezrobot-

nych w wieku 50+.

Ponadto w MPiPS opracowywany jest projekt

„Krajowego programu rozwoju ekonomii społecznej”

(KPRES), który stanowić będzie ważny element po-

lityk publicznych, przyczyniający się do wzrostu za-

trudnienia, spójności społecznej oraz rozwoju kapi-

tału społecznego.

Zakłada on m.in., że ekonomia spo-

łeczna stanie się trwałym elementem polityk publicz-

nych sektorowych i regionalnych w zakresie zatrud-

nienia, integracji społecznej i kapitału społecznego,

w tym polityki wspierania aktywizacji zawodowej

osób starszych (np. zakładanie i prowadzenie przed-

siębiorstw społecznych przez pracowników w wieku

przedemerytalnym jako narzędzie przedłużania ak-

tywności zawodowej) i działań na rzecz solidarności

pokoleń (np. wspieranie rozwoju podmiotów ekono-

mii społecznej oraz przedsiębiorstw społecznych

o charakterze opiekuńczym).

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

w regionalnych centrach krwiodawstwa

i krwiolecznictwa (20334)

terpelację pań posłanek Agnieszki Hanajczyk i Ewy

2013 r., znak: SPS-023-20334/13, w sprawie kończą-

cych się zapasów krwi w regionalnych centrach

krwiodawstwa i krwiolecznictwa, uprzejmie informu-

ję jak niżej.

Każdy pacjent, któremu do leczenia potrzebna

jest krew bądź jej składniki, ma zagwarantowaną

odpowiednią jej ilość.

Centra krwiodawstwa i krwio-

lecznictwa w pierwszej kolejności wydają krew na

tzw. ratunek życia, dla dzieci, a następnie realizują

zapotrzebowania na planowe zabiegi składane przez

szpitale funkcjonujące we właściwości miejscowej

określonego centrum.

Dodatkowo centra dostosowu-

ją liczbę organizowanych akcji poboru krwi do aktu-

alnego zapotrzebowania na krew i jej składniki.

Postęp medycyny i możliwość przeprowadzania

skomplikowanych operacji, szczególnie przeszcze-

pień, do których wykorzystuje się duże ilości krwi,

a także aktualna sytuacja demograficzna (starzenie

się społeczeństwa, a więc w konsekwencji wzrost licz-

by hospitalizacji) mogą powodować wzrost zapotrze-

bowania na krew, który powinien być skorelowany

z liczbą dawców krwi i oddawanej przez nich krwi.

Stąd niezbędna okazała się intensyfikacja działań

w przedmiotowym zakresie, a tym samym zmiana

sposobu propagowania idei honorowego krwiodawstwa.

W resorcie zdrowia realizowany jest program

zdrowotny pn. „Zapewnienie samowystarczalności

Rzeczypospolitej Polskiej w krew, jej składniki i pro-

dukty krwiopochodne na lata 2009–2014”.

Przedmiotowy program w nowatorski sposób de-

finiuje określone w nim zadania, dając możliwość

osiągnięcia przez Polskę rzeczywistej samowystar-

czalności.

W swej treści skupia się na istotnych zada-

pozyskanie nowych dawców krwi i jej składników

oraz umożliwiają osiągnięcie zabezpieczenia w za-

kresie produktów krwiopochodnych.

Pozwalają tak-

że na zapewnienie wyższego bezpieczeństwa skład-

nikom krwi wykorzystywanym w lecznictwie.

Do

celów szczegółowych ww. programu należą m.in.:

1) propagowanie honorowego krwiodawstwa,

2) rozwój systemu pobierania krwi i jej składni-

ków w oparciu o mobilne punkty poboru – Narodowe

Centrum Krwi, które jest realizatorem ww. progra-

mu zdrowotnego w zakresie zadania: Propagowanie

honorowego krwiodawstwa, współpracuje z wieloma

267

podmiotami, np. z Caritas Polska w ramach ogólno-

polskiej zbiórki krwi pn. „Podaruj kroplę miłości”,

Niezależnym Zrzeszeniem Studentów podczas ogól-

nopolskiej zbiórki krwi „Wampiriada”, Fundacją Ro-

nalda McDonalda w czasie poboru krwi w wielu mia-

stach w Polsce, Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomo-

cy przy licytacji tytułu „Ambasador honorowego

krwiodawstwa” wraz z wizytą w regionalnym cen-

trum krwiodawstwa i krwiolecznictwa w Polsce,

Fundacją PKO Banku Polskiego podczas ogólnopol-

skiej zbiórki krwi pn. „Bankowa akcja honorowego

krwiodawstwa”.

Jednocześnie została podjęta współpraca z wielo-

ma stacjami telewizyjnymi oraz radiowymi np. z TVP

(wraz z kanałami tematycznymi), TVN (wraz z ka-

nałami tematycznymi), TV4, TV6, Superstacja, Pol-

skim Radiem, Grupą Radiową Agory, Akademickim

Radiem Kampus 97,1 FM, a także z Multikinem.

Do-

datkowo jednostki publicznej służby krwi, w tym Na-

rodowe Centrum Krwi, centra krwiodawstwa, Insty-

tut Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie, a tak-

że liczne stowarzyszenia honorowych dawców krwi

prowadzą szereg działań edukacyjnych i promocyj-

nych wspierających szlachetną ideę honorowego

krwiodawstwa na rzecz polskich pacjentów.

Szcze-

gólnie intensywne działania promocyjne realizowane

są w czasie okresu wakacyjnego, kiedy to najczęściej

występuje zwiększone zapotrzebowanie na krew i jej

składniki.

Odnosząc się natomiast do kwestii nadania

uprawnień honorowym dawcom krwi, należy mieć na

uwadze, iż takowe już istnieją.

Zgodnie z art. 6 usta-

osobie, która oddała bezpłatnie krew i została zare-

jestrowana w jednostce organizacyjnej publicznej

krwi.

Honorowemu dawcy krwi:

ników,

2) mężczyźnie, który oddał co najmniej 6 litrów

przysługuje tytuł zasłużonego honorowego dawcy

przysługują:

ców krwi na zasadach określonych w odrębnych prze-

pisach,

— zwrot utraconego zarobku na zasadach wyni -

kających z przepisów prawa pracy,

— zwrot kosztów przejazdu do jednostki organi -

zacyjnej publicznej służby krwi na zasadach określo-

koszt przejazdu ponosi jednostka organizacyjna pub-

licznej służby krwi,

— posiłek regeneracyjny.

Wartość kaloryczna tego posiłku określona jest

w § 1 ust. 1 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

Niezależnie od powyższego krwiodawca może sko-

rzystać z ulgi podatkowej, uzależnionej od ilości od-

krwi przysługują również ulgi w dostępie do komu-

nikacji miejskiej uzależnione od woli samych samo-

rządów terytorialnych.

Należy jednocześnie wskazać,

iż honorowi krwiodawcy mogą korzystać ze zniżek

i rabatów w niektórych punktach handlowo-usługo-

wych, które są przyznawane im dobrowolnie przez te

podmioty.

Ponadto zgodnie z art. 47c ustawy z dnia 27 sierp-

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze

środków publicznych, dalej ustawy o świadczeniach,

osoby, które posiadają tytuł zasłużonego honorowego

dawcy krwi, mają prawo do korzystania poza kolejnoś-

cią ze świadczeń opieki zdrowotnej oraz usług farma-

ceutycznych udzielanych w aptekach.

Jednocześnie

w myśl zapisów ww. aktu prawnego świadczeniobior-

cy, który posiada tytuł zasłużonego honorowego daw-

cy krwi i przedstawi legitymację zasłużonego honoro-

wego dawcy krwi, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie

w leki objęte wykazami do wysokości limitu finanso-

Z poważaniem

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(20335)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ną przez Pana Eugeniusza Grzeszczaka, wicemar-

szałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, pismem z dnia

268

19 sierpnia 2013 r., znak: SPS-023-20335/13, w spra-

wie stosowania przepisów ustawy o utrzymaniu czy-

wyjaśnienia.

Mimo wielu zmian wprowadzonych w związku

z nowym systemem definicja właściciela nieruchomo-

z późn. zm.) przez właścicieli nieruchomości rozumie

stych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiada-

jące nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu,

Należy przypuszczać, iż spółdzielnie nie wznosiły

wiązków właściciela nieruchomości należało zawar-

cie umowy na odbieranie odpadów komunalnych,

nieruchomości, się wywiązywały i nie kwestionowa-

ły dotąd swojego statusu właściciela nieruchomości

w rozumieniu ustawy.

Dotychczasowy obowiązek po-

siadania umowy na pozbywanie się odpadów komu-

nalnych wytwarzanych na nieruchomości, zawartej

z podmiotem uprawnionym do odbierania odpadów

zastąpiony obowiązkiem złożenia deklaracji i uisz-

czania opłaty za gospodarowanie odpadami komu-

nalnymi.

Nie zmienił się natomiast podmiot obowią-

zany do wypełnienia tego obowiązku.

Podkreślić na-

leży, że w przeciwieństwie do ustawy z dnia 14 grud-

obowiązanym do wypełniania obowiązków związa-

nych ze zbieraniem odpadów komunalnych wytwa-

rzanych na danej nieruchomości i ich pozbywaniem

się zgodnie z wymaganiami tej ustawy oraz aktów

prawa miejscowego, w tym podmiotem obowiązanym

do złożenia deklaracji i uiszczania opłaty za gospo-

darowanie odpadami komunalnymi, jest nie wytwór-

ca odpadów tylko właściciel nieruchomości.

Artykuł

w gminach odnosi się do szczególnego przypadku,

jakim jest nieruchomość zabudowana budynkami

własność lokali – wówczas obowiązki właściciela nie-

ruchomości obciążają zarząd nieruchomością wspól-

poz. 903, z późn. zm.) lub właścicieli lokali, jeżeli za-

rząd nie został wybrany.

Z kolei ustawa z dnia 15 grud-

wspólną do ustawy o własności lokali (w art. 26 oraz

27).

Jeżeli w spółdzielni nie została wyodrębniona

własność jakichkolwiek lokali, art. 2 ust. 3 nie znaj-

duje zastosowania.

Jeżeli własność niektórych loka-

li została wyodrębniona, przepis ten ma zastosowa-

nie, a osobą sprawującą zarząd nieruchomością

wspólną jest, zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 15 grud-

dzielnia i to ona składa jedną deklarację (a nie dla

poszczególnych lokali) i uiszcza jedną opłatę.

Ustawa

reguluje natomiast rozliczeń spółdzielni z osobami,

którym służy spółdzielcze prawo do lokalu, i z właś-

cicielami lokali – pozostaje to domeną prawa spół-

dzielczego.

W przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości

przez właściciela nieruchomości ustawa o utrzyma-

egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym,

tylko stosuje się art. 60, zgodnie z którym w razie

darowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnio-

nych wątpliwości co do danych zawartych w deklara-

dze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie od-

padami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnio-

ne szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunal-

nych powstających na nieruchomościach o podobnym

charakterze.

Dlatego też nie istnieje ryzyko pociąg-

nięcia zarządu wspólnoty bądź zarządcy do odpowie-

dzialności karno-skarbowej w przypadku złożenia

deklaracji niezgodnej ze stanem faktycznym.

Oprócz powyższego do Ministerstwa Środowiska

zostało skierowane stanowisko pana Wojciecha Ko-

walczyka, podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

nansów, w piśmie z dnia dniu 13 sierpnia 2013 r.

(znak: RR4-060/11/13/ZDR/863/83381).

Wynika z nie-

go, co następuje.

Analiza użytych w art. 53 ustawy

podatnik – w kontekście znaczeń nadanych im w usta-

na zaliczenie opłat oraz deklaracji wymienionych

wego.

Mając na względzie powyższe, należy stwier-

dzić, iż właściciele nieruchomości zobowiązani do

składania deklaracji nie posiadają statusu podatnika

w rozumieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej.

Kon-

sekwencją powyższego jest brak podstaw do nakła-

dania na właścicieli nieruchomości sankcji karnych

skarbowych w przypadku naruszenia obowiązków

wynikających z art. 6m ust. 1 ww. ustawy o utrzy-

Podsekretarz stanu

Piotr Grzegorz Woźniak

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

269

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

posiadających prawo jazdy (20338)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 19 sierpnia 2013 r. (nr SPS-023-20338/13)

przesłane przez ministra spraw wewnętrznych przy

piśmie z dnia 21 sierpnia 2013 r. (nr BMP-0713-8-

2/2013/EW), którym przekazano interpelację poseł

osób posiadających prawo jazdy, przedstawiam na-

stępujące wyjaśnienia.

ciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwska-

zań odpowiednio zdrowotnych lub psychologicznych

do kierowania pojazdem.

Stosownie do art. 13 ust. 2

ww. ustawy, orzeczenie lekarskie o braku przeciw-

wskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w za-

okres krótszy niż 5 lat.

od dnia 19 stycznia 2013 r. każdy kierowca motocykla

i samochodu osobowego otrzymuje prawo jazdy na

maksymalnie 15 lat, a kierowca samochodu ciężaro-

wego i autobusu – na maksymalnie 5 lat.

Okres ten

może ulec skróceniu, jeżeli lekarz przeprowadzający

badane lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku

dami uzna, że kierowca powinien poddać się temu

badaniu lekarskiemu przed upływem odpowiednio

15 lat w przypadku kierowcy motocykla i samochodu

osobowego oraz 5 lat w przypadku kierowcy samo-

chodu ciężarowego i autobusu.

Oznacza to, że lekarz

przeprowadzający badanie określa termin badania

lekarskiego, uwzględniając stan zdrowia osoby bada-

nej.

Dotyczy to również kierowców w starszym wie-

ku, w tym kierowców po 70. roku życia.

Ze względu na powyższe ustanawianie w przepi-

sach prawa regulacji, która zobowiązałaby kierow-

ców po 70. roku życia do okresowego poddawania

się badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu

wotnych do kierowania pojazdami, wydaje się nie-

zasadne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

posła Lucjana Marka Pietrzczyka

w sprawie wyjaśnienia przepisów ustawy

z tytułu niepełnosprawności (20340)

lacją pana posła Lucjana Marka Pietrzczyka przesła-

023-20340/13, w sprawie odpisów od podatku docho-

dowego związanego z osobą niepełnosprawną uprzej-

mie informuję.

nej dalej ustawą, odliczeniu od dochodu podlegają

zane z ułatwieniem wykonywania czynności życio-

wych, poniesione w roku podatkowym przez podatni-

ka będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika,

Katalog wydatków na cele rehabilitacyjne okre-

śla art. 26 ust. 7a tej ustawy.

Wśród wymienionych

tam wydatków ustawodawca przewidział m.in. wy-

datki poniesione na:

— adaptację i wyposażenie mieszkań oraz bu -

dynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wyni-

kających z niepełnosprawności (pkt 1),

— zakup i naprawę indywidualnego sprzętu,

habilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czyn-

ności życiowych, stosownie do potrzeb wynikają-

cych z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu

gospodarstwa domowego (pkt 3).

Zakres wydatków mieszczących się w art. 26 ust. 7a

pkt 1 ustawy wyznaczają użyte przez ustawodawcę

pojęcia „adaptacja” oraz „wyposażenie”, a także ist-

nienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy

poniesionymi wydatkami a potrzebami wynikający-

mi z niepełnosprawności.

Zgodnie z internetowym

wydaniem „Słownika języka polskiego” Wydawni-

ctwa Naukowego PWN adaptacja oznacza „przysto-

270

sowanie czegoś do innego użytku, niż było przezna-

czone”, natomiast wyposażenie to „urządzenia po-

trzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś”.

Definicje te w pełni odpowiadają powszechnemu ro-

zumieniu tych pojęć.

Kwestie te były przedmiotem

rozstrzygnięć przed sądami administracyjnymi.

Przykładowo w wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 wrześ-

nia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 547/11, sąd ten uznał,

iż „ocena, czy dany wydatek (mieszkaniowy) jest

podyktowany jedynie potrzebami wynikającymi

tych potrzeb, powinna się dokonać nie tylko przez

ocenę charakteru zmian w szeroko rozumianej sub-

stancji mieszkaniowej, ale przede wszystkim przez

pryzmat potrzeb, którymi zmiany te zostały podyk-

towane (tak w wyroku NSA z 10 kwietnia 1997 r.,

SA/Sz 696/96, ONSA 1997, nr 4, poz. 193, a także

w wyroku NSA z 20 czerwca 2000 r., I SA/Łd 465/98,

i z 28 stycznia 2003 r., I SA/Łd 661/01)”.

Powyższe kryterium należy stosować do wszyst-

kich wydatków na adaptację i wyposażenie, w tym

wymienionych przez pana posła wydatków na podło-

gę antypoślizgową czy meble z zaokrąglonymi boka-

mi.

Niewątpliwie nie dla wszystkich osób niepełno-

sprawnych powyższe wydatki mogłyby zostać zali-

czone jako spełniające kryteria potrzeb wynikają-

cych z niepełnosprawności.

W przypadku bowiem

osoby niepełnosprawnej z tytułu narządu słuchu

trudno doszukać się korelacji pomiędzy zakupem

podłogi antypoślizgowej czy mebli o zaokrąglonych

bokach a rodzajem niepełnosprawności.

Jednakże dla

osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu poru-

szającej się na wózku inwalidzkim, o kulach czy przy

balkoniku, jak również osoby niewidomej zakup i mon-

taż podłogi antypoślizgowej mieści się w pojęciu ad-

aptacji mieszkania (domu) stosownie do potrzeb wy-

nikających z niepełnosprawności.

Odliczenie wydatków, o których mowa w art. 26

ust. 7a pkt 3, również zostało przez ustawodawcę

uwarunkowane istnieniem związku przyczynowo-

-skutkowego pomiędzy rodzajem wydatku a potrze-

bami osoby niepełnosprawnej podyktowanymi rodza-

jem niepełnosprawności.

Odliczeniu od dochodu z tego

tytułu podlegają wydatki na zakup i naprawę indy-

widualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicz-

nych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających

trzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjąt-

kiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Także kwe-

stia tych wydatków była badana przez sądy admini-

stracyjne.

W wyroku WSA w Łodzi z dnia 17 lutego

„zarówno sprzęt, jak i narzędzia oraz urządzenia mu-

szą spełniać wymogi ułatwiania wykonywania czyn-

ności, utrudnionych z uwagi na niepełnosprawność.

Jeżeli są to rzeczy powszechnego użytku, to sposób

ich konstrukcji, obsługi, dostępu do nich musi być

tego rodzaju, że ułatwia osobie niepełnosprawnej wy-

konywanie czynności życiowych, których bez tego

urządzenia (narzędzia) nie może samodzielnie wyko-

nać bądź których wykonanie wiązałoby się z dużym

dla niej utrudnieniem”.

Kolejnym warunkiem niezbędnym z punktu wi-

dzenia prawa do ulgi jest indywidualny charakter

kupionego lub naprawianego sprzętu, urządzeń i na-

pkt 3 ustawy.

Zgodnie z orzecznictwem sądowo-ad-

ministracyjnym „można zaliczyć do nich tylko i wy-

łącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne,

rakterze szczególnym (niestandardowym), koniecz-

ne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwia-

jące tej osobie wykonywanie czynności życiowych,

sprawności” (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 kwiet-

nia 2009 r., sygn. akt I SA/GL 1009/08).

„Nie wy-

starczy tylko, aby określony sprzęt ułatwiał osobie

niepełnosprawnej wykonywanie czynności życio-

wych, ponieważ wymagane są jeszcze inne cechy,

którymi winien się charakteryzować, aby mógł być

odliczony.

Aby konkretny zakup uznać za wydatek

przeznaczony na cele rehabilitacyjne, musi wyróż-

niać go pewna charakterystyczna cecha, określona

wprawdzie ogólnie przez ustawodawcę, ale skonkre-

tyzowana w odniesieniu do danego wydatku – z uwa-

gi na jego specyficzne cechy oraz niepełnospraw-

ność osoby.

Zatem każdy wydatek musi być rozpa-

trzony indywidualnie i w odniesieniu do konkret-

nego podatnika korzystającego z odliczenia” (wyrok

WSA w Gdańsku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt

I SA/Gd 1414/12).

Naczelny Sąd Administracyjny

w jednym ze swych wyroków stwierdził, że „zakupio-

ny sprzęt winien cechować się indywidualnym prze-

znaczeniem i niezbędnością w rehabilitacji oraz uła-

twiać osobie niepełnosprawnej wykonywanie czyn-

ności życiowych.

Nie spełnia takich wymogów sprzęt

ogólnego użytku, przeznaczony do korzystania przez

nieokreślony krąg osób (por. wyrok NSA z dnia 26 lu-

tego 1999 r., sygn. akt III SA 2393/98, LEX nr 37206).

Biorąc powyższe pod uwagę, nie sposób udzielić

jednoznacznej odpowiedzi na zadane przez pana po-

sła pytanie dotyczące wydatków, które może w ra-

mach ulgi rehabilitacyjnej odliczyć niewidomy infor-

matyk.

Niewątpliwie wydatek musi dotyczyć zakupu

lub naprawy sprzętu czy urządzeń charakteryzują-

cych się indywidualnymi cechami, niezbędnych w re-

habilitacji oraz ułatwiających temu niepełnospraw-

nemu wykonywanie czynności życiowych, stosownie

do rodzaju jego niepełnosprawności.

Przykładowo

zakupiony komputer może ułatwiać wykonywanie

czynności życiowych, w tym np. kontakt z innymi

osobami, tym niemniej komputer jest dobrem po-

wszechnego użytku przeznaczonym dla wszystkich

osób niezależnie od tego, czy są osobami niepełno-

sprawnymi, czy cieszącymi się dobrym zdrowiem.

W konsekwencji, jeżeli komputer nie wyróżnia się

jakimiś indywidualnymi cechami mającymi związek

z rodzajem niepełnosprawności podatnika, np. kla-

wiaturą z alfabetem Braille’a czy oprogramowaniem

271

umożliwiającym głosowe sterowanie komputerem, to

nie można uznać, iż spełnia warunek indywidualne-

Zakup pralki nie stanowi podstawy do odliczenia

w ramach ulgi na rehabilitację, bowiem ustawodaw-

ca wprost wyłączył zakup artykułów gospodarstwa

domowego z wydatków mieszczących się w zakresie

tej ulgi.

Jednakże odliczeniu podlegać będzie wyda-

tek związany z zakupem (montażem) nakładek w ję-

zyku Braille’a na tego rodzaju sprzęt.

Przechodząc do poruszonego w interpelacji zagad-

nienia przedstawiania dowodów niezbędnych do

ustalenia prawa do odliczenia niektórych wydatków,

datku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o po-

rych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz. U. Nr 226, poz. 1478) nadano nowe brzmienie

przepisowi art. 26 ust. 7c ustawy.

Regulacja ta sta-

nowi, iż w przypadku ww. wydatków nie jest wyma-

gane posiadanie dokumentów stwierdzających ich

wych lub organów kontroli skarbowej podatnik, któ-

ry korzystał z usług przewodnika osoby niepełno-

sprawnej, jest obowiązany przedstawić dowody nie-

zbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczegól-

wodnika.

Przedmiotowa zmiana miała jedynie charakter

porządkowy, sankcjonowała bowiem ugruntowany

pogląd sądów administracyjnych oraz organów po-

datkowych w przedmiotowym zakresie.

Jej celem

było wyeliminowanie nieprawidłowości w korzysta-

niu z ulgi rehabilitacyjnej, poprzez wyraźne wskaza-

nie w przepisach prawa materialnego, iż brak usta-

wowego wymogu dokumentowania wysokości wydat-

ków, które wolą ustawodawcy zostały ograniczone

szyć dochód do opodatkowania bez uprzedniego po-

niesienia przedmiotowych wydatków.

Czym innym

go wydatku, czym innym udowodnienie faktu i oko-

liczności jego poniesienia.

Dlatego też wprowadzono

nu podatkowego lub organu kontroli skarbowej po-

datnik jest zobligowany przedstawić dowody, które

w szczególności wskazać dane osób, które opłacono

nika osoby niepełnosprawnej, w tym niewidomej za-

Przepisy Konstytucji RP nakładają na wszystkie

wem, w tym obowiązek wyjaśnienia wszystkich oko-

liczności sprawy.

W konsekwencji organy podatkowe

przy weryfikowaniu zeznań podatkowych mają pra-

wo zwracania się do podatników o przedłożenie

wszelkich dokumentów źródłowych, na podstawie

których dokonali rozliczenia rocznego.

Jeżeli nato-

miast w toku prowadzonego postępowania organ po-

datkowy uzna, że przedłożone dowody są niewystar-

pliwości, organ podatkowy nie tylko ma prawo, ale

wręcz ustawowy obowiązek poszerzenia postępowa-

nia wyjaśniającego o bardziej wnikliwe zbadanie oko-

liczności ponoszenia przez podatnika odliczonych

„Istotne jest bowiem, że owa limitowana ulga powo-

duje obniżenie podstawy do obliczenia podatku do-

chodowego od osób fizycznych, a więc podatnik wi-

niem należnym podatnikowi z mocy prawa” (wyrok

Podobnie WSA w Olsztynie w orzeczeniu z dnia

9 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 654/12, stwier-

dził, że „zastosowanie wszelkiego rodzaju ulg podat-

kowych stanowi wyjątek od zasady powszechności

i równości opodatkowania.

Uzależnione jest ono od

ścisłego wypełnienia przesłanek udzielenia takiej

ulgi.

W tym względzie nie można dokonywać wykład-

ni rozszerzającej.

Uwiarygodnienie twierdzenia, że

podatnik poniósł wydatki na cele rehabilitacyjne, po-

wodowane jest tym, iż przedmiotowa ulga powoduje

wego od osób fizycznych.

Nie jest ona, jak oczekuje

skarżący, świadczeniem należnym z mocy prawa.

Całkowicie niezasadne są tym samym wywody skar-

gi, iż ww. ulga”może być odebrana tylko w drodze

ustawy, a nie decyzjami”organów podatkowych.

Zgod-

na z prawem odmowa przyznania ulgi nie stanowi

też przejawu inwigilacji czy też dyskryminacji osób

niepełnosprawnych”.

Zauważyć należy, iż na wyjątkowość ulg i zwol-

nień podatkowych w systemie prawa podatkowego

zwracał uwagę m.in. Trybunał Konstytucyjny, który

widział w nich odstępstwo od konstytucyjnej zasady

powszechności opodatkowania.

Przykładowo w wy-

trybunał uznał, że „zwolnienia podatkowe nie stano-

wią uznanego przez ustawodawcę standardu praw-

nego, lecz są ustawowym wyjątkiem od zasady po-

wszechności i równości obowiązków podatkowych

(...).

Stąd ustawodawcy należy przyznać znaczną swo-

bodę w określaniu w ustawie stanów faktycznych

nopodatkowych”.

grupy inwalidztwa oraz osoba z niepełnosprawnością

nosząca wydatki związane z opłaceniem przewodni-

ków, może dokonywać odliczenia w ramach ulgi re-

habilitacyjnej, o ile spełnia wszelkie określone prze-

272

pisami warunki, w tym dotyczące przedstawienia, na

żądanie organów podatkowych, dowodów niezbęd-

nych do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególno-

ści wskazania z imienia i nazwiska przewodnika,

który otrzymał wynagrodzenie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

20342/13, przekazane zgodnie z właściwością przez

ministra zdrowia, dotyczące interpelacji poseł Boże-

Odnosząc się do kwestii tytułu do ubezpieczenia

zdrowotnego, uprzejmie informuję, że ubezpieczenie

zdrowotne jest uzależnione od pobierania świadcze-

nia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuń-

czego.

Należy wskazać, że sam fakt opieki nad osobą

niepełnosprawną nie stanowi w świetle ustawy tytu-

łu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym.

Na podstawie obowiązujących przepisów osoby,

które utraciły tytuł do objęcia ubezpieczeniem zdro-

wotnym w związku z utratą prawa do pobierania

świadczenia pielęgnacyjnego i brakiem prawa do spe-

cjalnego zasiłku opiekuńczego, mogą uzyskać prawo

Zgodnie z tym przepisem prawo do korzystania ze

świadczeń opieki zdrowotnej przysługuje również in-

nym niż ubezpieczeni osobom posiadającym obywa-

telstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium

ubezpieczonych.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady

kowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świad-

poz. 823) kryterium dochodowe:

a) dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł;

b) dla osoby w rodzinie wynosi 456 zł.

W takim przypadku dokumentem potwierdzają-

cym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej jest decy-

zja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej

biorcy wydana w trybie art. 54 ustawy o świadcze-

publicznych.

dzającą prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świad-

czeniobiorcy wydaje się po:

1) przedłożeniu przez świadczeniobiorcę doku-

mentów potwierdzających:

a) posiadanie obywatelstwa polskiego,

b) zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospoli-

tej Polskiej;

2) przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środo-

wiskowego;

3) stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowe-

4) stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa

społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podsta-

wie powyższej decyzji przysługuje przez okres 90 dni

żenia wniosku, a w przypadku udzielania świadczeń

w stanie nagłym – dzień udzielenia świadczenia.

Ponadto należy wskazać, że ustawa o świadcze-

publicznych przyznaje prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej członkom rodziny osoby ubezpieczonej.

obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ma obowią-

zek zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego członków

rodziny.

Członkowie rodziny uzyskują prawo do

ubezpieczenia zdrowotnego.

W świetle ustawy (art. 5

pkt 3) do członków rodziny zalicza się:

b) małżonka;

c) wstępnych pozostających z ubezpieczonym we

Natomiast osoba niepodlegająca obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego i niespełniająca kryte-

rium dochodowego, które umożliwia uzyskanie pra-

wa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych

wolnie, składając pisemny wniosek w Narodowym

273

Funduszu Zdrowia.

Objęcie ubezpieczeniem dobro-

wolnym uzależnione jest od wniesienia opłaty dodat-

kowej na rachunek NFZ.

Wysokość tej opłaty jest

jąca się nie była objęta ubezpieczeniem.

W uzasad-

nionych przypadkach, na wniosek osoby ubezpiecza-

jącej się, dyrektor oddziału funduszu może odstąpić

od pobrania opłaty dodatkowej lub rozłożyć ją na raty

miesięczne.

Objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym na-

stępuje z dniem określonym w umowie i wiąże się

z comiesięcznym opłacaniem składki.

Odnosząc się natomiast do kwestii zmian zasad

przyznawania świadczeń opiekuńczych, uprzejmie

informuję, że w dniu 11 września 2013 r.

Zespół do

spraw Programowania Prac Rządu w Kancelarii Pre-

zesa Rady Ministrów podjął decyzję o rozpoczęciu

przez ministra pracy i polityki społecznej prac nad

zmianami przepisów dotyczących przyznawania

świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku

opiekuńczego, polegającymi na ujednoliceniu zasad

ich przyznawania.

Ponadto pragnę nadmienić, iż w resorcie pracy

i polityki społecznej prowadzone są obecnie prace nad

wprowadzeniem w najbliższych miesiącach finanso-

wanego ze środków Państwowego Funduszu Rehabi-

litacji Osób Niepełnosprawnych programu wsparcia

dla osób niepełnosprawnych, których opiekunowie

utracili prawo do świadczenia pielęgnacyjnego i nie

świadczenia opiekuńczego, tj. specjalnego zasiłku

opiekuńczego.

Planuje się, że przedmiotem programu

będzie w szczególności dofinansowanie kosztów opie-

ki nad niesamodzielnymi osobami niepełnosprawny-

mi.

Ostateczne decyzje w tej materii, w tym kształt

programu i formy wsparcia, zostaną przedstawione

w najbliższym czasie, po zakończeniu prac nad pro-

gramem.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Małgorzata Marcińska

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

w sprawie reformy polityki prorodzinnej

(20343)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając, w po-

rozumieniu z ministrem finansów, na pismo Pani

Marszałek z dnia 19 sierpnia br., znak: SPS-023-

20343/13, dotyczące interpelacji posła Łukasza Bo-

rowiaka w sprawie reformy polityki prorodzinnej,

uprzejmie wyjaśniam.

Odnosząc się do pytania na temat działań, które

zostaną wprowadzone w zakresie poprawy polityki

prorodzinnej państwa, należy zauważyć, że już obec-

nie takie rozwiązania istnieją.

Zalicza się do nich

m.in.: system świadczeń rodzinnych, świadczenia

z funduszu alimentacyjnego (dla rodzin z dziećmi na

kwowania zasądzonych alimentów), wsparcie dla ro-

dzin z dziećmi niepełnosprawnymi, system opieki

dotyczące uprawnień pracowniczych zawartych w Ko-

deksie pracy (m.in. w zakresie ochrony kobiet w cią-

ży, urlopów macierzyńskich i ojcowskich oraz urlo-

pów wychowawczych).

Nawiązując do stwierdzenia, że w Polsce prawie

nie występują świadczenia rodzinne, należy odnoto-

wać, że w 2012 r. przeciętna miesięczna liczba wypła-

canych zasiłków rodzinnych wyniosła 2 521 798,

a wydatki na świadczenia rodzinne, świadczenia

pieczenie emerytalno-rentowe towarzyszące niektó-

rym świadczeniom rodzinnym wraz z kosztami ob-

sługi wyniosły 9 651 304 tys. zł.

Ponadto należy pod-

kreślić, że w 2012 r. przeprowadzono weryfikację

świadczeń rodzinnych przyznawanych na podstawie

rodzinnych.

Kwoty zasiłków rodzinnych (miesięcz-

lat (poprzednio 91 zł) oraz 115 zł na dziecko w wieku

wadzono dwuetapowe podnoszenie kwot kryterium

dochodowego uprawniającego do świadczeń rodzin-

nych.

Od 1 listopada 2012 r. kwoty kryteriów docho-

dowych uprawniających do świadczeń rodzinnych

nosiły 574 zł na osobę w rodzinie i 664 zł na osobę

Przez cały 2012 r. realizowane były programy po-

mocy materialnej dla opiekunów niepełnosprawnych

dzieci uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego,

osoby te były uprawnione do dodatkowego świadcze-

nia w kwocie 100 zł miesięcznie.

Wsparcie tych ro-

dzin świadczeniem w takiej samej wysokości realizo-

wane było także w okresie styczeń–czerwiec 2013 r.

Jednocześnie od lipca 2013 r. do kwoty 620 zł mie-

sięcznie (dotychczas 520 zł) wzrosła wysokość świad-

czenia pielęgnacyjnego dla opiekunów niepełno-

sprawnych dzieci.

Ponadto od stycznia 2013 r. wpro-

wadzono nowe świadczenie dla opiekunów (w tym

małżonków) osób niepełnosprawnych – specjalny

zasiłek opiekuńczy w kwocie 520 zł miesięcznie.

Przysługuje on, jeżeli łączny dochód rodziny osoby

dzone są także prace nad dalszymi zmianami usta-

274

wowymi podwyższającymi zakres wsparcia material-

nego dla rodziców niepełnosprawnych dzieci (zakłada

się, że w okresie najbliższych 5 lat wsparcie to osiąg-

nie poziom minimalnego wynagrodzenia za pracę).

lityki rodzinnej państwa jest dostęp do instytucji

opieki nad małymi dziećmi, dąży się do zwiększenia

dostępności tych usług.

W tym celu wprowadzono

zmiany w przepisach ustawy o opiece nad dziećmi

w życie 13 lipca br.), które dotyczą m.in.: zmniejsze-

sowe z budżetu państwa na utworzenie i funkcjono-

wanie instytucji opieki, rozszerzenia katalogu pod-

wanie instytucji opieki, tj. poza gminami również

osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyj-

ne nieposiadające osobowości prawnej, a także posze-

rzenia katalogu podmiotów mogących zatrudniać

dziennych opiekunów.

W budżecie państwa na rok

2013 na realizację zadań wynikających z ustawy

nowanie miejsc w żłobkach, klubach dziecięcych

i u dziennych opiekunów przekazywane w trybie

konkursowym w ramach resortowego programu roz-

„Maluch” lub w trybie dofinansowania oraz 11 mln

zł na opłacanie składek za nianie.

Natomiast w pro-

jekcie ustawy budżetowej na 2014 r. zostały zaplano-

wane środki finansowe w wysokości 101 mln zł na

Ponadto w 2013 r. wprowadzono zmiany w zakre-

sie regulacji dotyczących uprawnień pracowniczych

zawartych w Kodeksie pracy.

Z dniem 17 czerwca

2013 r. weszły w życie zmiany polegające na podwyż-

szeniu wymiaru dodatkowego urlopu macierzyńskie-

go i dodatkowego urlopu na warunkach urlopu ma-

cierzyńskiego, a także na wprowadzeniu nowej insty-

tucji, tj. urlopu rodzicielskiego (co umożliwia obojgu

ku z jednoczesnym urodzeniem się większej liczby

dzieci).

Dodatkowo 1 września br. weszły w życie

nowe przepisy, dzięki którym państwo sfinansuje

składki na ubezpieczenie społeczne za rodziców – sa-

mozatrudnionych, pracujących na umowach cywil-

noprawnych oraz rolników i bezrobotnych – opieku-

jących się dziećmi.

nia dzieci do 7. r.ż., uczniów oraz niektórych osób

i rodzin.

Należy dodać, że działania z zakresu polityki ro-

dzinnej prowadzone są nie tylko na poziomie central-

nym – część gmin prowadzi na swoim terenie lokalną

politykę rodzinną, w ramach której wprowadziły

kartę rodzin wielodzietnych, która przewiduje uła-

twienia w dostępie do usług, w szczególności kultury

i sportu (m.in. zwolnienie z opłat lub zniżki dla ro-

dzin z trojgiem lub więcej dzieci, m.in. przy zakupie

biletów na basen, do kina, muzeum oraz przy zakupie

biletu komunikacji miejskiej).

Dążąc do upowszech-

nienia idei kart dużych rodzin, w ramach MPiPS po-

wołano Zespół do spraw propagowania samorządo-

wych kart dużych rodzin, składający się z przedsta-

wicieli: wybranych gmin, w których funkcjonuje taka

karta (Lublin, Grodzisk Mazowiecki, Żabia Wola),

Związku Dużych Rodzin Trzy Plus i resortu pracy

i polityki społecznej.

Zadaniem zespołu jest:

— przygotowanie informatora zawierającego wy -

kaz dobrych praktyk w zakresie wdrażania karty,

— upowszechnianie idei karty rodzin dużych

wśród samorządów różnych szczebli,

— monitorowanie wdrażania karty dużych rodzin

na terenie kraju,

— monitorowanie liczby i struktury rodzin wie -

lodzietnych na terenie kraju,

— rekomendowanie innych działań na rzecz

wspierania rodzin wielodzietnych.

Odnosząc się do kwestii związanej z ulgami dla

rodzin z dziećmi, należy zauważyć, że ustawa z dnia

nych zawiera regulacje, które niewątpliwie można

uznać za wpisujące się w obszar polityki prorodzinnej.

Do rozwiązań o charakterze prorodzinnym zawartych

w ww. ustawie niewątpliwie należy zaliczyć:

1) preferencyjne opodatkowanie dochodów mał-

żonków lub osób samotnie wychowujących dzieci;

2) zwolnienia przedmiotowe określone w art. 21

ust. 1 ustawy; dla przykładu zwolnione od podatku do-

chodowego są następujące dochody (m.in. świadczenia

czeniach rodzinnych, dodatki rodzinne i pielęgnacyjne,

teczności egzekucji alimentów oraz zasiłki porodowe

3) ulgę na dzieci określoną w art. 27f ustawy.

W obecnym stanie prawnym odliczeniu podlega

za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego,

w którym podatnik wykonywał władzę rodzicielską,

z nim zamieszkiwało, albo sprawował opiekę poprzez

w stosunku do:

1) jednego małoletniego dziecka – kwota 92,67 zł

1)

,

jeżeli dochody podatnika:

1)

Kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek okre-

ślonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa

w art. 27 ust. 1 ustawy; roczna kwota ulgi – 1112,04 zł.

275

a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związ-

ku małżeńskim i jego małżonka nie przekroczyły

czyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł, z wyjąt-

kiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie

dziecko, wymienionego w art. 6 ust. 4

2)

, do którego

2) dwojga małoletnich dzieci – kwota 92,67 zł

1)

na

każde dziecko;

3) trojga i więcej małoletnich dzieci – kwota sta-

nowiąca:

a) 92,67 zł

1)

, odpowiednio na pierwsze i drugie

dziecko,

b) 139 zł

3)

, na trzecie dziecko,

c) 185,34 zł

4)

, na czwarte i każde kolejne dziecko.

Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opie-

kunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych

Obecnie nie przewiduje się zmian, w zakresie

przedstawionych preferencji, zwolnień przedmioto-

wych, jak i ulgi na dzieci.

Odnosząc się do pytania dotyczącego aktualnie

realizowanych programów unijnych, należy zauwa-

żyć, że w 2012 r. w ramach działania 1.5: Wspieranie

dzinnego Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”

(PO KL) ogłoszono dwa konkursy zamknięte.

Dofi-

nansowanie w ramach przedmiotowych konkursów

mogły otrzymać projekty mające na celu:

1) wdrażanie i upowszechnianie rozwiązań służą-

cych godzeniu życia zawodowego i rodzinnego oraz

wspierających powrót do pracy po przerwie związanej

a) wsparcie tworzenia i funkcjonowania żłobków

b) wsparcie usług świadczonych przez dziennego

opiekuna;

2) upowszechnianie idei równych szans, w tym

nii informacyjno-promocyjnych z wykorzystaniem

czesnych metod komunikacji, identyfikację i promo-

cję najlepszych praktyk oraz prowadzenie działalno-

ści informacyjno-doradczej w obszarze równego do-

stępu do zatrudnienia – kampanie informacyjno-pro-

mocyjne.

Konkursy były komplementarne z resortowym

programem „Maluch” – dodatkowo premiowane były

projekty zakładające wsparcie dla działań realizowa-

nych lub zakładanych do realizacji w programie „Ma-

luch”, którego zadaniem jest ułatwienie jednostkom

samorządu terytorialnego tworzenia nowych miejsc

sowania niezbędnej do tego celu infrastruktury,

w szczególności prac adaptacyjnych w budynkach

przeznaczonych na organizację miejsc opieki czy też

budowę lub zakup nowych budynków.

Jednocześnie

w ramach działania 1.5 PO KL środki przeznaczane

są na bieżące funkcjonowanie nowo powstałych pla-

cówek.

Grupę docelową projektów składanych w odpo-

wiedzi na przedmiotowe konkursy stanowiły osoby

dawcy.

Alokacja na pierwszy konkurs wyniosła 150 mln zł.

Zgodnie z wnioskami o dofinansowanie planowane

jest utworzenie: 159 żłobków, 18 klubów dziecięcych,

7 instytucji dziennego opiekuna (w tym realizowa-

nych przez jednostki samorządu terytorialnego:

21 żłobków, 6 klubów dziecięcych, 1 instytucji dzien-

nego opiekuna).

W ramach drugiego konkursu alo-

kacja wynosiła 50 mln zł (trwa etap negocjacji pro-

jektów).

Zgodnie z założeniami konkursów projekty mogą

być realizowane do końca 2014 r., natomiast po za-

kończeniu okresu realizacji beneficjenci zobowiązani

są do zachowania trwałości działań, tj. zapewnienia

dalszego funkcjonowania placówek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

w sprawie popularyzacji budowy

domów energooszczędnych w Polsce (20346)

Łukasza Borowiaka z dnia 10 lipca 2013 r. otrzyma-

ną przy piśmie wicemarszałka Sejmu Eugeniusza

2)

Rodzic lub opiekun prawny, podlegający obowiązkowi po-

walerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo oso-

rębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeń-

3)

Kwota stanowiąca 1/4 kwoty zmniejszającej podatek okre-

4)

Kwota stanowiąca 1/3 kwoty zmniejszającej podatek okre-

276

023-20346/13, w sprawie popularyzacji budowy do-

mów energooszczędnych w Polsce uprzejmie przed-

kładam informacje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że w polskim po-

rządku prawnym nie występuje definicja budynku

pasywnego.

W przyjętym projekcie założeń projektu

wprowadzono jedynie definicję budynku o niemal ze-

rowym zużyciu energii, czyli budynku o bardzo wy-

sokiej charakterystyce energetycznej, w którym wy-

magana energia do zapewnienia funkcji użytkowych

w pobliżu.

Z kolei jako budynek pasywny rozumie się

budynek o bardzo niskim zapotrzebowaniu na ener-

gię do ogrzewania 15 kWh/(m

2

*rok), w którym kom-

fort cieplny zapewniony jest dzięki wykorzystaniu

pasywnych źródeł ciepła (urządzenia elektryczne,

promieniowanie słoneczne) oraz znacznemu ograni-

czeniu strat ciepła przez przenikanie i wentylację.

Budynek taki nie potrzebuje konwencjonalnego sy-

stemu ogrzewania z grzejnikami, a niezbędna ilość

ciepła jest dostarczana przez wentylację nawiewno-

-wywiewną z odzysku.

Ad 1.

Uprzejmie informuję, iż działania resortu

mające na celu wykorzystanie potencjału w zakresie

racjonalizacji użytkowania energii w budynkach

obejmują wdrożenie postanowień dyrektywy Parla-

do krajowego porządku prawnego.

Implementacja ww. dyrektywy obejmuje dostoso-

wanie istniejących oraz wprowadzenie nowych regu-

lacji, których celem jest ekonomicznie uzasadniona

poprawa charakterystyki energetycznej budynków

nowo wznoszonych i istniejących – na skutek zmniej-

szenia zapotrzebowania na energię wykorzystywaną

na potrzeby ogrzewania, chłodzenia, przygotowania

ciepłej wody i oświetlenia, a także zapewnienie odpo-

wiedniego standardu energetycznego budynków

wznoszonych oraz przebudowywanych.

Osiągnięciu powyższych celów mają służyć przede

wszystkim następujące działania:

1) wprowadzenie wymagań minimalnych dotyczą-

cych charakterystyki energetycznej nowych oraz

przebudowywanych budynków na poziomie optymal-

nym pod względem kosztów, przy użyciu odpowied-

niego instrumentu obliczeniowego,

2) modyfikacja standardów projektowania budyn-

ków poprzez wprowadzenie obowiązku analizy opła-

calności zastosowania alternatywnych systemów do-

staw energii do budynków oraz zakresu jej udoku-

mentowania,

3) adaptacja i upowszechnienie istniejącego syste-

mu oceny energetycznej budynków, obejmującego wy-

dawanie i przekazywanie świadectw charakterystyki

energetycznej budynków w określonych sytuacjach

oraz przeprowadzanie okresowych kontroli systemów

ogrzewania i klimatyzacji w budynkach,

4) wydanie krajowego planu mającego na celu

życiu energii.

Krajowy plan zawierać będzie:

— definicję budynków o niemal zerowym zużyciu

energii odzwierciedlającą krajowe, regionalne lub lo-

kalne warunki i obejmującą liczbowy wskaźnik zu-

życia energii pierwotnej,

— harmonogram dojścia do stanu budownictwa

prawie zeroenergetycznego oraz środki do osiągnię-

cia tego stanu,

— cele służące poprawie charakterystyki energe -

tycznej nowych budynków na rok 2015,

— informacje na temat polityk i środków finan -

sowych lub innych środków przyjętych w celu promo-

wania budynków o niemal zerowym zużyciu energii,

ków dotyczących zużycia energii ze źródeł odnawial-

nych w nowych budynkach oraz istniejących budyn-

kach poddanych ważniejszej renowacji.

W ramach wdrażania postanowień dyrektywy

2010/31/UE w resorcie zakończono już prace nad no-

welizacją rozporządzeń w sprawie warunków tech-

usytuowanie, oraz w sprawie szczegółowego zakresu

do ww. rozporządzeń objęły wymagania minimalne

w zakresie parametrów cieplnych poszczególnych

przegród w budynku, ogólny poziom standardu ener-

getycznego budynków w postaci maksymalnego do-

puszczalnego zapotrzebowania na energię oraz ana-

lizy możliwości wykorzystania alternatywnych do-

staw energii do budynków.

Znowelizowane przepisy rozporządzenia ministra

z późn. zm.), zaczną obowiązywać od 1 stycznia

2014 r.

Niniejsza regulacja objęła zmiany wymagań

techniczno-budowlanych polegające na zaostrzeniu

wymagań dotyczących izolacyjności cieplnej prze-

gród, czyli m.in. na zmniejszeniu wartości granicznej

współczynnika przenikania ciepła przegród, zaost-

rzeniu wymagań dotyczących instalacji oraz zmniej-

szeniu maksymalnej dopuszczalnej wartości wskaź-

nika zapotrzebowania na nieodnawialną energię

pierwotną.

W znowelizowanym rozporządzeniu okre-

ślono harmonogram zmian wymagań techniczno-

-budowlanych dotyczących energooszczędności bu-

dynków.

Jednostkowe wartości poszczególnych wskaź-

ników będą zaostrzone stopniowo i zostały przedsta-

wione w formie tzw. ścieżki dojścia, z podziałem na

lata: 2014–2016, 2017–2020 (2017–2018 dla budyn-

ków zajmowanych przez władze publiczne oraz będą-

cych ich własnością).

Nowelizacja rozporządzenia stanowiła również

uzupełnienie istniejących przepisów techniczno-bu-

dowlanych dotyczących wyposażenia technicznego

277

budynków, ochrony cieplnej oraz parametrów mają-

cych wpływ na energooszczędność budynków, stoso-

wanych przy projektowaniu budynków, ich budowie,

przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania.

Natomiast znowelizowane przepisy rozporządze-

nia ministra transportu, budownictwa i gospodarki

gółowego zakresu i formy projektu budowlanego

(Dz. U. poz. 462, z późn. zm.) będą obowiązywać od

3 października 2013 r.

Nowelizacja ta objęła zmiany

przepisów w zakresie opisu technicznego projektu

liwości racjonalnego wykorzystania wysokoefektyw-

nych systemów alternatywnych.

Zgodnie z nowym brzmieniem § 11 ust. 2 pkt 12

ww. rozporządzenia opis techniczny projektu archi-

tektoniczno-budowlanego powinien określać analizę

możliwości racjonalnego wykorzystania wysokoefek-

tywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia

deł odnawialnych w rozumieniu przepisów ustawy

z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.), oraz pompy ciepła.

Zastosowanie tych systemów ma być rozważane na

etapie sporządzania projektu budowlanego, który jest

Niniejsze rozwiązania mają na celu upowszech-

nienie stosowania rozwiązań alternatywnych tam,

uzasadnienie.

Przeprowadzona analiza ma służyć in-

westorowi do podjęcia właściwej decyzji, w jakie sy-

stemy źródeł energii zasili budynek.

Przedmiotowa

analiza może zostać przeprowadzona dla wszystkich

trach techniczno-użytkowych.

Wspomniany system oceny energetycznej budyn-

ków obejmujący obowiązki związane z wydawaniem

i przekazywaniem świadectw charakterystyki ener-

getycznej budynków w określonych sytuacjach praw-

nych oraz przeprowadzanie okresowych kontroli sy-

stemów ogrzewania i klimatyzacji w budynkach

Nr 243, poz. 1643, z późn. zm.).

Przez wzgląd na szer-

szy zakres oraz spójność regulacji zdecydowano się

na stworzenie nowej ustawy regulującej ww. zagad-

nienia.

Oznacza to, że przepisy z zakresu charakte-

rystyki energetycznej budynków obecnie zawarte

w ustawie Prawo budowlane zostaną uchylone i zo-

staną ujęte w osobnym akcie prawnym, tj. w nowej

ustawie o charakterystyce energetycznej budynków.

Obecnie na podstawie projektu założeń projektu

(przyjętych 16 kwietnia 2013 r. przez Radę Mini-

strów) w resorcie trwają prace legislacyjne nad pro-

jektem ustawy o charakterystyce energetycznej bu-

dynków.

Celem projektowanej ustawy jest promocja

poprawy charakterystyki energetycznej budynków,

a także udoskonalenie istniejącego systemu oceny cha-

rakterystyki energetycznej budynków, przy uwzględ-

nieniu dotychczasowego doświadczenia po blisko

czteroletnim okresie funkcjonowania przepisów.

Należy podkreślić, iż celem sporządzania świa-

dectw charakterystyki energetycznej jest zapewnie-

nie źródła informacji, dzięki któremu właściciele,

najemcy oraz użytkownicy będą mogli określić orien-

tacyjne roczne zapotrzebowanie na energię budynku

lub jego części, na potrzeby związane z jego standar-

dowym użytkowaniem, i tym samym będą mogli

oszacować koszty związane z użytkowaniem budyn-

ku lub jego części.

Ponadto dzięki tym dokumentom

możliwe będzie dokonanie porównania i oceny cha-

rakterystyki energetycznej różnych budynków, co

przyczyni się do promocji budownictwa energoo-

szczędnego oraz zwiększania świadomości w zakresie

możliwości uzyskania oszczędności energii.

Z kolei celem kontroli systemów ogrzewania i kli-

matyzacji jest dokonanie oceny sprawności i odpo-

wiedniego doboru elementów systemów technicz-

nych, a także zapewnienie informacji użytkownikom

dotyczącej regulacji lub elementów systemów ogrze-

wania i klimatyzacji oraz innych modyfikacji w tych

systemach.

Ad 2.

Odnosząc się do pytania w sprawie plano-

wanego wprowadzenia udogodnień umożliwiających

tańszą budowę domów energooszczędnych, pragnę

poinformować, że w ramach nowej perspektywy fi-

nansowej funduszy europejskich na lata 2014–2020

jako jeden z celów strategicznych wskazano wspiera-

nie przejścia na gospodarkę niskoemisyjną we wszyst-

kich sektorach.

Oznacza to, że państwa członkow-

skie, przygotowując zasady podziału funduszy euro-

pejskich w latach 2014–2020, będą uwzględniać ten

cel, w którym powinny być zawarte narzędzia wspo-

magające budowę budynków energooszczędnych.

Obecnie programy operacyjne wdrażane przez

ki Wodnej polegają na systemie dopłat na częściowe

spłaty kredytów kapitału kredytów bankowych prze-

znaczonych na zakup i montaż kolektorów słonecz-

nych dla osób fizycznych i wspólnot mieszkaniowych

oraz częściowej spłaty kapitału kredytu bankowego

zaciągniętego na budowę/zakup domu lub zakup

mieszkania.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że

głównym czynnikiem wpływającym na decyzje inwe-

storów jest rachunek ekonomiczny, a także świado-

mość konieczności racjonalnego korzystania ze śro-

dowiska (wyczerpywanie się źródeł energii nieodna-

wialnej, emisja zanieczyszczeń do środowiska).

Prze-

de wszystkim jednak fakt, że wyższe koszty ponie-

sione na wzniesienie budynku zrekompensują niskie

278

koszty eksploatacji w całym czasie jego użytkowania,

jest wystarczającym bodźcem dla inwestora do pod-

jęcia decyzji o budowie czy zakupie budynku energo-

oszczędnego.

Ponadto na taki stan rzeczy ma rów-

nież wpływ zwiększająca się świadomość społeczeń-

stwa w zakresie konieczności ograniczenia wykorzy-

stania zasobów naturalnych, redukcji emisji zanie-

czyszczeń, zmniejszenia kosztów eksploatacji budyn-

popularności tego rodzaju budownictwa mają rów-

nież wpływ coraz bardziej dostępne i atrakcyjne pro-

jekty budynków energooszczędnych jednorodzinnych

oraz wielorodzinnych, charakteryzujące się wysokim

komfortem użytkowania oraz niskimi kosztami eks-

ploatacji przy zachowaniu walorów estetycznych ar-

chitektury zewnętrznej.

Ad 3.

Szczegółowe informacje dotyczące warun-

ków, które muszą zostać spełnione, aby uzyskać do-

finansowanie na rzecz w ramach programów opera-

cyjnych dla nowej perspektywy finansowej UE (lata

2014–2020), w tym określonego budżetu na poziomie

kraju, a także główne kierunki wsparcia na lata

2017–2020 posiada NFOŚiGW.

NFOŚiGW według opracowanej strategii kierun-

ków działań przyjął za priorytetowe kompleksowe

wspieranie inwestycji na rzecz poprawy efektywności

energetycznej – począwszy od energochłonnych pro-

cesów przemysłowych, poprzez poprawę zarządzania

energią w budynkach użyteczności publicznej, a koń-

cząc na rozwiązaniach dla polskich rodzin inwestu-

jących w energooszczędne domy.

Dofinansowanie może mieć formę częściowej spła-

ty kapitału kredytu bankowego zaciągniętego na bu-

dowę/zakup domu lub zakup mieszkania w jednym

z siedmiu banków, które podpisały umowę o współ-

pracy z NFOŚiGW.

Dotacja będzie wypłacana na

zacji przedsięwzięcia i potwierdzeniu uzyskania wy-

maganego standardu energetycznego przez budynek.

Wysokość dofinansowania jest uzależniona od

potrzebowania na energię użytkową do celów ogrze-

wania i wentylacji (EUco), obliczanego zgodnie z wy-

tycznymi NFOŚiGW, oraz od spełnienia innych wa-

runków, w tym dotyczących sprawności instalacji

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

nadzieję, że stanowią one wyczerpującą odpowiedź

w zakresie pytań zawartych w interpelacji.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

w sprawie wdrażania e-administracji

do polskich urzędów (20350)

ma z dnia 19 sierpnia 2013 r. przekazującego inter-

urzędów (SPS-023-20350/13) uprzejmie informuję, że

wprowadzanie nowoczesnych rozwiązań technolo-

gicznych oraz wdrażanie nowych usług publicznych

świadczonych drogą elektroniczną uzależnione jest

od czynników finansowych, legislacyjnych, organiza-

cyjnych oraz technologicznych.

Wdrażanie nowych

rozwiązań z zakresu e-administracji realizowane jest

do tej pory m.in. w ramach projektów współfinanso-

wanych ze środków budżetu Unii Europejskiej.

Koniec obecnej perspektywy finansowej UE,

projektowanie nowej na lata 2014–2020 oraz ko-

nieczność skoordynowania całego procesu informa-

tyzacji w polskiej administracji publicznej wymaga

dobrego zaplanowania dalszych kroków w tej dzie-

dzinie.

W związku z powyższym Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji przygotowuje „Program zintegro-

wanej informatyzacji państwa” (PZIP), który będzie

stanowił program rozwoju w rozumieniu art. 15 ust. 4

prowadzenia polityki rozwoju (t.j.

Dz. U. z 2009 r.

uchwałą Rady Ministrów, na wniosek ministra właś-

ciwego do spraw informatyzacji, będzie dokumentem

wdrożeniowym strategii „Sprawne państwo 2020”,

która określa podstawowe uwarunkowania, cele i kie-

runki w przedmiotowym zakresie.

Celem programu jest stworzenie spójnego, logicz-

nego i sprawnego systemu informacyjnego państwa

dostarczającego e-usługi na poziomie krajowym i eu-

ropejskim w sposób efektywny pod względem jakości

i kosztów.

PZIP określa kluczowe wyzwania w obszarze in-

formatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, ze szczególnym uwzględnieniem

usług e-administracji świadczonych obywatelom, w tym

przedsiębiorcom, oraz wymagań związanych z roz-

wojem nowoczesnego cyfrowego społeczeństwa w per-

spektywie roku 2020.

Dokument zawiera diagnozę

stanu bieżącego, cele do osiągnięcia oraz sposoby ich

realizacji, a także propozycję działań pozwalających

monitorować efektywność osiągania zamierzonych

rezultatów.

W dokumencie wskazane są główne obszary inter-

wencji, zarówno w aspekcie odnoszącym się do admi-

nistracji rządowej, jak i samorządu terytorialnego:

279

1) świadczenie e-usług publicznych,

2) informatyzacja urzędów,

3) wyznaczanie standardów i tworzenie warunków

dla efektywnej i bezpiecznej e-administracji,

4) wspieranie rozwoju cyfrowego społeczeństwa

obywatelskiego.

W PZIP określono również rolę elektronicznej

platformy usług administracji publicznej (ePUAP)

w udostępnianiu usług e-administracji, stanowiącej

system teleinformatyczny, w którym podmioty pub-

liczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt

Program podlegać będzie okresowej aktualizacji,

stosownie do technologicznych, organizacyjnych i spo-

łecznych zmian zachodzących w otoczeniu admini-

stracji publicznej.

Dla osiągnięcia celów określonych w PZIP nie-

zbędne jest m.in. zapewnienie odpowiednich ram

prawnych umożliwiających wprowadzanie w życie

nowych rozwiązań.

Jednym z etapów zmian legislacyjnych, których

celem jest stworzenie podstaw prawnych funkcjono-

wania spójnego i jednolitego systemu informatyzacji

państwa ukierunkowanego na efektywne świadcze-

nie usług dla obywateli, jest aktualnie procedowany

przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji pro-

jekt nowelizacji ustawy o informatyzacji działalności

których innych ustaw.

Przewiduje on wprowadzenie

rozwiązań prawnych mających na celu ułatwienie

kontaktu obywatela, przedsiębiorcy i cudzoziemca

mi oraz zwiększenie liczby oraz jakości usług świad-

czonych drogą elektroniczną.

Projekt nowelizacji

ustawy obejmuje swoim zakresem zmiany na gruncie

alizujących zadania publiczne (t.j.

Dz. U. z 2013 r.

poz. 235), ustawy Prawo o postępowaniu przed sąda-

z późn. zm.), Kodeksu postępowania administracyj-

z późn. zm.).

Obecnie przedmiotowy projekt znajduje

się na etapie prac parlamentarnych.

Mając na uwadze, że administracja publiczna po-

wołana jest przede wszystkim dla obywatela i jemu

ma służyć, wszelkie działania podejmowane w obsza-

rze e-administracji ukierunkowane są na dostarcze-

nie społeczeństwu wysokiej jakości elektronicznych

usług publicznych.

Biorąc przy tym pod uwagę zdiagnozowane zapo-

trzebowanie społeczne w zakresie budowy usług

świadczonych drogą elektroniczną przez administra-

cję publiczną na rzecz obywateli i przedsiębiorców,

dotychczasowe zaawansowanie realizowanych pro-

jektów informatycznych, skalę wykorzystania oraz

generowanie konkretnej wartości dodanej dla użyt-

kowników, a także zakres działań przewidzianych do

realizacji, w „Programie zintegrowanej informatyza-

cji państwa” zakłada się, iż do 2020 r. rozwój e-admi-

nistracji w Polsce zapewni świadczenie przez admi-

nistrację publiczną usług charakteryzujących się

interakcyjnością na poziomie czwartego z pięciu

stopni dojrzałości e-usług (usługi transakcyjne).

Odnosząc się natomiast do poruszonej w przed-

miotowym wystąpieniu kwestii wdrażania w urzę-

dach elektronicznego zarządzania dokumentacją,

warto wskazać, iż instrukcję kancelaryjną, sposób

klasyfikowania i kwalifikowania dokumentacji w for-

mie jednolitych rzeczowych wykazów akt, instrukcję

zakładowych dla organów gminy i związków między-

gminnych, organów powiatu, organów samorządu

województwa i organów zespolonej administracji rzą-

dowej w województwie, a także urzędów obsługują-

cych te organy określa rozporządzenie prezesa Rady

strukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wyka-

poz. 67).

Zgodnie z § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do wspo-

mnianego rozporządzenia czynności kancelaryjne są

wykonywane w systemie tradycyjnym lub w systemie

EZD, natomiast decyzję o wyborze podstawowego sy-

stemu dokumentowania przebiegu załatwiania i roz-

strzygania spraw podejmuje indywidulanie kierow-

nik danego podmiotu.

Niemniej sposób załatwiania czynności kancela-

ryjnych w danym urzędzie nie powinien mieć wpły-

wu na możliwość elektronicznego kontaktu obywa-

tela z urzędami administracji publicznej.

W związku

ny, organizując przetwarzanie danych w systemie

teleinformatycznym, jest obowiązany zapewnić moż-

liwość przekazywania danych również w postaci

elektronicznej przez wymianę dokumentów elektro-

nicznych związanych z załatwianiem spraw należą-

cych do jego zakresu działania, wykorzystując infor-

matyczne nośniki danych lub środki komunikacji

elektronicznej.

Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządze-

nia prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września

mentów elektronicznych, doręczania dokumentów

rów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U.

Nr 206, poz. 1216), wydanego na podstawie art. 16

ust. 3 ww. ustawy, podmioty publiczne są zobowiąza-

ne do informowania na swoich stronach podmioto-

wych Biuletynu Informacji Publicznej o udostępnio-

nym adresie elektronicznej skrzynki podawczej, któ-

ra jest dostępnym środkiem komunikacji elektronicz-

nej służącym do przekazywania dokumentu elektro-

nicznego do podmiotu publicznego przy wykorzysta-

niu powszechnie dostępnego systemu teleinforma-

tycznego (vide: art. 3 ustawy).

Warto przy tym wska-

280

zać, iż stosownie do § 8 ww. rozporządzenia minister

właściwy do spraw informatyzacji umożliwia podmio-

tom publicznym tworzenie elektronicznych skrzynek

podawczych na ePUAP.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przez pana Eugeniusza Grzeszczaka, wicemarszałka

wie zapisów ustawy o utrzymaniu czystości i porząd-

ku w gminach, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

wiązane do zorganizowania odbierania odpadów ko-

W celu zorganizowania systemu gmina ustala

stawki opłat, przy czym powinny one być ustalone na

takim poziomie, aby opłaty wnoszone przez miesz-

kańców gminy zapewniły pokrycie rzeczywistych

kosztów odbierania, transportu, zbierania, odzysku

i unieszkodliwiania odpadów, tworzenia i utrzyma-

nia punktów selektywnego zbierania odpadów, a tak-

że kosztów obsługi administracyjnej systemu.

Należy

więc podkreślić, że nowy system zagospodarowania

odpadów komunalnych skutecznie wpłynie na zanie-

chanie wywożenia odpadów do lasu, ponieważ obo-

wiązkowa opłata uiszczana przez mieszkańców za-

gwarantuje wywiezienie wytworzonych przez nich

podrzucanie odpadów na inne nieruchomości prze-

stanie więc być opłacalne.

Ponadto nie ma przeszkód, aby zostały ustawione

na terenie gminy pojemniki na selektywnie zebrane

odpady komunalne, tj. papier, szkło i tworzywa

sztuczne, w celach edukacyjnych.

ty selektywnego zbierania odpadów komunalnych

mieszkańców gminy, w tym wskazują miejsca, w któ-

rych mogą być prowadzone zbiórki zużytego sprzętu

spodarstw domowych.

Gmina powinna utworzyć

punkt lub punkty selektywnego zbierania odpadów

komunalnych, które będą zapewniały obsługę miesz-

kańców całej gminy.

Liczba posiadanych punktów

powinna być uzależniona od potrzeb i wielkości gmi-

ny, przy czym istnieje możliwość utworzenia punktu

wspólnie z innymi gminami, o ile spełnione będą za-

pisy ustawy w tym zakresie.

Również nie ma prze-

szkód, aby gmina na podstawie porozumienia korzy-

stała z punktu innej gminy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Piotr Grzegorz Woźniak

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

przy którym przekazana została interpelacja pana

Polskiej, w sprawie kampanii informacyjnej doty-

czącej szkodliwości spożywania napojów energety-

zujących.

Napoje energetyzujące oraz izotoniczne wprowa-

dzane są do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jako jedna z kategorii środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego – środki

spożywcze zaspokajające zapotrzebowanie organi-

cza sportowców.

W związku z tym napoje energety-

zujące są wyraźnie oznakowane jako szczególna ka-

tegoria żywności, która ze względu na zawartość

składników o działaniu odżywczym (m.in. witaminy

z grupy B) lub substancji o działaniu fizjologicznym

(m.in. kofeina, tauryna) przeznaczona jest do spoży-

wania w szczególnych stanach.

Najczęściej jako gru-

pę docelową wskazuje się osoby dorosłe o wzmożo-

nym wysiłku fizjologicznym lub psychicznym.

W oznakowaniu napojów energetyzujących w tym

cję: wysoka zawartość kofeiny wraz z określeniem

Dodatkowo zgodnie z zaleceniami głównego inspek-

281

tora sanitarnego w oznakowaniu napojów energety-

zujących zamieszczone są m.in. następujące sformu-

łowania:

— Niewskazane dla dzieci, młodzieży poniżej

16. r.ż., kobiet w ciąży, kobiet karmiących, diabety-

ków, osób wrażliwych na kofeinę oraz osób z nadciś-

nieniem i innymi chorobami układu krążenia;

— Nie spożywać z alkoholem;

— Nie przekraczać zalecanej do spożycia dziennej

W świetle powyższego wydaje się, że na chwilę

obecną oznakowanie napojów energetyzujących wy-

raźnie określa ich przeznaczenie oraz wskazuje gru-

py osób, które nie powinny spożywać tego rodzaju

napojów.

Problem spożywania napojów energetyzujących

przez osoby, dla których nie są one przeznaczone, tj.

dzieci i młodzieży, sygnalizowany był przez przedsta-

wicieli różnych państw członkowskich Unii Europej-

skiej podczas spotkań Grupy Roboczej ds. Środków

projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) w sprawie przekazywania konsumentom

w tym temacie są przepisy rozporządzenia Parlamen-

rektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego

1)

, któ-

re stanowią, że w oznakowaniu napojów o wysokiej

zawartości kofeiny lub środków spożywczych z do-

datkiem kofeiny, konieczne jest zamieszczenie w tym

następującego komunikatu: „Wysoka zawartość

kofeiny; nie zaleca się stosowaniu u dzieci, kobiet

członkowskich Unii Europejskiej od 13 grudnia

2014 r.

Wprowadzenie ograniczeń wiekowych w za-

kupie napojów energetyzujących wymagałoby zmia-

ny przepisów prawnych, a co za tym idzie – konsul-

tacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami,

w tym m.in. ze stroną społeczną i światem naukowym.

W aspekcie bezpieczeństwa produktów spożyw-

czych zawierających kofeinę należy podkreślić, że

dotychczasowe opinie i opracowania, stwierdzając, że

spożycie kofeiny przez zdrowe, dorosłe osoby (z wy-

jątkiem kobiet w ciąży) w ilości nieprzekraczającej

400 mg/dzień nie budzi zastrzeżeń zdrowotnych.

Na-

tomiast większe dawki mogą powodować negatywne

skutki zdrowotne, takie jak: bezsenność, kołatanie

serca, bóle głowy, omamy, śpiączkę.

Przedawkowanie

kofeiny – powyżej 0,5 g – powoduje silne pobudzenie

psychoruchowe, przyspieszenie i niemiarowość serca,

bardzo silne zwiększenie diurezy, nudności, wymioty

i osłabienie.

W skrajnych przypadkach (w silnym za-

truciu) występują drgawki i porażenie ośrodka odde-

chowego.

Dawka toksyczna kofeiny to ok. 1000 mg/

dobę, natomiast śmiertelna – 10 g.

W przypadku dzie-

ci, które zwyczajowo nie spożywają większych ilości

kofeiny, spożywanie napojów energetyzujących i in-

nych produktów o wysokiej zawartości kofeiny często

prowadzi do wzmożonej pobudliwości, drażliwości,

nerwowości i niepokoju.

Przegląd ponad 120 dostęp-

nych publikacji z ostatnich lat odnośnie do napojów

energetyzujących został podsumowany w opracowa-

niu American Academy of Pediatrics „Health Effects

of Energy Drinks on Children, Adolescents, and Yo-

ung Adidts”, Pediatrics 2011; 127; 511

2)

.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej kampanii in-

formacyjnej skierowanej do społeczeństwa, uprzejmie

informuję, że od 2006 r.

Główny Inspektorat Sanitar-

ny oraz Polska Federacja Producentów Żywności

Związek Pracodawców w ramach partnerstwa pub-

liczno-prywatnego realizują projekt „Trzymaj for-

mę”.

Jednym z celów tego programu jest zachęcanie

dzieci, młodzieży oraz ich opiekunów i rodziców do

zapoznania się przed zakupem produktów z informa-

cjami umieszczonymi na etykietach, co daje wiedzę

na temat składników, wartości odżywczej, terminu

przydatności do spożycia, warunków przechowywa-

nia i sposobu przygotowywania produktu.

Cenną in-

formacją, która pojawia się na większości etykiet, jest

też wartość energetyczna danego produktu.

Godną

rozważenia inicjatywą wydaje się zatem podjęcie

działań edukacyjno-informacyjnych rozwijających

umiejętności czytania informacji zamieszczonych na

etykietach produktów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

odwróconym kredytem hipotecznym (20353)

lacją pana posła Łukasza Borowiaka w sprawie prac

1)

2) http://sophos.mz.gov.pl/cgi-bin/patience.cgi?id=c1dd0 e4b-

c878-4288-aafd-b1b8bc00af34.

282

(SPS-023-20353/13) uprzejmie przedstawiam poniż-

sze wyjaśnienia.

podmiot profesjonalny.

Obydwa powyższe modele

w nieruchomości, różnią się jednakże w sposób istot-

ny konstrukcją, na ogół również zakresem regulacji

Aktualnie na polskim rynku oferowane są wy-

łącznie umowy w modelu sprzedażowym, które

kształtowane są na podstawie przepisów art. 903,

luje dożywocie.

Pomimo posługiwania się przez pod-

mioty oferujące usługi w modelu sprzedażowym

określeniem „odwrócona hipoteka” umów tego ro-

dzaju nie należy utożsamiać z usługą odwróconego

kredytu hipotecznego, w przypadku której z chwilą

zawarcia umowy nie dochodzi do przeniesienia prawa

własności nieruchomości na podmiot profesjonalny.

Odwrócony kredyt hipoteczny jest umową kredy-

tu zabezpieczonego hipoteką na nieruchomości.

Od

zawarciu umowy zachowuje posiadane prawo do nie-

ruchomości i może nim rozporządzać.

Kredytobiorca

koi swoją wierzytelność z kwoty uzyskanej ze sprze-

daży nieruchomości.

Ministerstwo Finansów we współpracy z Mini-

sterstwem Sprawiedliwości przygotowało projekt za-

łożeń do projektu ustawy o odwróconym kredycie

wania przez instytucje finansowe odwróconych kre-

dytów hipotecznych.

W dniu 17 października 2011 r.

nia w jednym akcie prawnym zarówno odwróconego

na podmiot profesjonalny, w celu pełnego zabezpie-

czenia interesów beneficjentów powyższych usług.

z prawem dożywocia.

Ze względu na innowacyjność

regulowanej usługi finansowej, jej niszowy zasięg

oraz horyzontalny charakter projektowanego aktu

prawnego propozycje przedstawione przez ministra

gospodarki zostały poddane dodatkowej analizie

w ramach zespołu roboczego pod przewodnictwem

wiceprzewodniczącego stałego komitetu Rady Mini-

strów, z udziałem przedstawicieli ministra finansów,

ministra gospodarki, ministra sprawiedliwości, pre-

zesa Rządowego Centrum Legislacji, przewodniczą-

cego Komisji Nadzoru Finansowego, prezesa Urzędu

ustaleń zespołu opracowany został projekt założeń,

którego celem jest optymalizacja poziomu ochrony

beneficjentów usług w modelu sprzedażowym oraz

możliwości prowadzenia przedmiotowej działalności

przez podmioty profesjonalne.

W dniu 23 sierpnia

2013 r. projekt został przedstawiony do akceptacji

przez stały komitet Rady Ministrów.

Jednocześnie

podkreślenia wymaga, że intencją Rady Ministrów

jest, aby propozycje rozwiązań dotyczących odwróco-

nego kredytu hipotecznego oraz rent dożywotnich

rozpatrywane były łącznie.

Wobec powyższego, po

zaakceptowaniu propozycji ministra gospodarki

przez komitet Rady Ministrów, obydwie propozycje

zostaną przedstawione Radzie Ministrów, która po-

dejmie decyzję w przedmiocie ich przyjęcia i sposobu

dalszego procedowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie niewykorzystanych nieruchomości

należących do spółki PKP SA (20355)

Szanowna Pani Marszałek!

W związku z nadesła-

023-20355/13, interpelacją pana posła Łukasza Bo-

rowiaka dotyczącą niewykorzystanych nieruchomo-

ści należących do PKP poniżej przedstawiam wyjaś-

283

Z wyjaśnień przedstawionych przez PKP SA wy-

nika, że w województwie wielkopolskim spółka po-

siada 10,2 tys. działek gruntu o łącznej powierzchni

9 tys. ha.

Większość tych nieruchomości zajęta jest

pod linie kolejowe oraz budynki i budowle służące do

prowadzenia ruchu kolejowego.

Do zagospodarowa-

nia komercyjnego przeznaczonych jest ponad 1600 dzia-

łek gruntu o pow. blisko 600 ha.

Precyzyjne podanie

zarówno liczby nieruchomości, jak i ich powierzchni

jest trudne, gdyż na dużej ich liczbie dokonywane są

lub będą dokonywane podziały geodezyjne, których

celem jest oddzielenie od linii kolejowych terenów do

zagospodarowania komercyjnego.

Lista nieruchomo-

ści gotowych do sprzedaży publikowana jest na stro-

nie internetowej www.pkp-nieruchomosci.pl.

Nieruchomości PKP SA zbędne z punktu widze-

nia realizacji zadań statutowych spółek Grupy PKP

przeznaczane są do zagospodarowania komercyjne-

go.

Stanowią one ok. 8% łącznej powierzchni gruntów

PKP SA i składają się w dużej mierze z gruntów nie-

zabudowanych, położonych przy liniach kolejowych

na obrzeżach miast i osiedli.

Tylko niewielki udział

wśród nich mają niezabudowane grunty położone

w atrakcyjnych lokalizacjach, posiadające dużą war-

tość.

Zasób nieruchomości przeznaczonych do zago-

spodarowania komercyjnego jest przez spółkę syste-

matycznie weryfikowany.

Z informacji przekazanych przez PKP SA wyni-

ka, że w województwie wielkopolskim w najbliższym

czasie spółka prowadzić będzie działania w zakresie:

1) sprzedaży zbędnych nieruchomości na rynku

– np. Poznań, ul. Arcybiskupa Dymka, dz.

21/10

o pow. 1,57 ha; Poznań, ul. Przemysłowa, dz.

3/33

o pow. 2,83 ha, Gniezno, ul. Składowa, 9 działek

o łącznej powierzchni 4,68 ha; Gębarzewo – 14 dzia-

łek o łącznej powierzchni 40,0010 ha, Konin – teren

byłego zakładu taboru o powierzchni 0,52 ha;

2) wynajmu i wydzierżawiania nieruchomości

– np. Leszno, ul. Towarowa 6; Leszno, ul. Towarowa 1;

Gostyń, ul. Przy Dworcu 3; Wągrowiec, ul. Średnia 2;

Poznań, ul. Dworcowa 2 (powierzchnie pod stoiska);

3) sprzedaży lokali mieszkalnych dotychczasowym

najemcom – np. Białośliwie, ul. Dworcowa 9, 4 lokale;

Krzyż Wlkp., ul. Walki Młodych 6 i 7, 4 lokale; Nowa

Święta 48, 4 lokale; Miłosław, ul. Dworzec 4, 3 loka-

le; Fałkowo 44 – 5 lokali;

4) sprzedaży lokali komercyjnych w budynkach

mieszkalnych – np., Poznań ul. Rolna 50/14, Poznań

ul. Wrzesińska 44/6, Poznań ul. Dąbrowskiego 124/2,

Białośliwie ul. Lipowa 4/2, Białośliwie ul. Lipowa 4/3;

5) nieodpłatnego przekazywania nieruchomości

na rzecz gmin, Skarbu Państwa i państwowych osób

– np. nieruchomości po byłej Kaliskiej Kolei Dojazdo-

wej;

6) przeniesienia własności praw majątkowych

w zamian za wygaśnięcie zaległości podatkowych na

warunkach określonych w Ordynacji podatkowej – np.

nieruchomość w Poznaniu przy ul. Skośnej, Kalisz,

ul. Dworcowa 66.

Jak zapewnia spółka PKP SA, mimo utrzymują-

cej się niekorzystnej sytuacji na rynku podjęte zosta-

ły decyzje o intensyfikacji działań w zakresie zbycia

zbędnych nieruchomości, co spowodowało koniecz-

ność wykorzystania wszelkich rozwiązań dających

możliwość pozyskiwania przychodów z posiadanych

nieruchomości i podniesienia tkwiącego w nich poten-

cjału.

W ramach tych działań zostały zintensyfikowa-

ne prace mające na celu pozyskanie inwestorów ze-

wnętrznych dla realizacji dużych przedsięwzięć in-

westycyjnych.

Jednym z aktualnie realizowanych

projektów jest inwestycja obejmująca końcową fazę

budowy Zintegrowanego Centrum Komunikacyjnego

Poznań Główny (nowy dworzec kolejowy oraz cen-

trum handlowo-rozrywkowe).

Niezależnie od tego PKP SA systematycznie pro-

wadzi działania mające na celu optymalne zagospo-

darowanie nieczynnych dworców kolejowych w róż-

nych formach, w tym:

— nieodpłatne przekazywanie na rzecz samorzą -

dów w trybie art. 39 ust. 3 lub 4 ustawy z dnia 8 wrześ-

zm.),

— przekazywanie dworców jednostkom samorzą -

du terytorialnego w trybie art. 66 ustawy z dnia

— sprzedaż nieczynnych obiektów w drodze prze -

targu publicznego.

Podejmowane przez spółkę PKP SA działania do-

tyczą m.in. zagospodarowania nieczynnych dworców

w Wolsztynie, Nowych Skalmierzycach, Boninie, No-

jewie, Ruchocicach, Kobylcu, Grylewie, Przysieczy-

nie, Mroczniu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w sprawie niejednoznaczności zapisów

w ustawie o utrzymaniu czystości

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

przekazaną przez pana Eugeniusza Grzeszczaka, wi-

284

cemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej pis-

20357/13, w sprawie niejednoznacznych zapisów

nach, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Definicja właściciela nieruchomości w ustawie

uległa zmianie w związku z „rewolucją śmieciową”.

Rozumie się przez to nie tylko podmiot, któremu słu-

ży własność nieruchomości, ale także współwłaści-

cieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki or-

ganizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w za-

rządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty

władające nieruchomością.

Odwołanie się do innych

osób władających nieruchomością (np. najemca,

dzierżawca, posiadacz) dotyczy władania całą daną

nieruchomością (rozumianą jako nieruchomość

gruntowa wraz z posadowionym na niej budynkiem),

a nie częścią nieruchomości (jaką jest np. wynajęte

mieszkanie w tym budynku), a więc takich sytuacji,

kiedy władający zastępuje właściciela nieruchomości.

W przypadku ustanowienia odrębnej własności loka-

li jest inaczej, stąd też odrębny przepis dotyczący tej

W dotychczasowym stanie prawnym (przed 1 lip-

ca 2013 r.) do obowiązków właściciela nieruchomości

munalnych czy wyposażenie nieruchomości w pojem-

niki do zbierania odpadów komunalnych wytwarza-

nych na tej nieruchomości, z którego to obowiązku

zywały się i dotąd nie kwestionowały swojego statusu

tychczasowy obowiązek posiadania umowy na pozby-

wanie się odpadów komunalnych wytwarzanych na

nieruchomości zawartej z podmiotem uprawnionym

nieruchomości został zastąpiony obowiązkiem złoże-

nia deklaracji i uiszczania opłaty za gospodarowanie

odpadami komunalnymi.

Nie zmienił się natomiast

gólnego przypadku, jakim jest nieruchomość zabudo-

wana budynkami wielolokalowymi, w których usta-

nowiono odrębną własność lokali – wówczas obowiąz-

ki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawu-

jące zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu

wybrany.

Przepis ten ma zastosowanie również do

spółdzielni, jeżeli w zasobach spółdzielni własność

niektórych lokali została wyodrębniona.

W takim

przypadku spółdzielnia sprawuje zarząd nierucho-

mością wspólną (art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia

Spółdzielnia lub osoba sprawująca zarząd nieru-

chomością wspólną składa jedną deklarację (a nie dla

samo, jak odpady są gromadzone we wspólnych po-

jemnikach.

W przypadku niezłożenia deklaracji o wy-

sokości opłaty za gospodarowanie odpadami komu-

nalnymi przez właściciela nieruchomości ustawa z dnia

ku w gminach stosuje się art. 60 zgodnie z którym

sadnionych wątpliwości co do danych zawartych

określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospo-

darowanie odpadami komunalnymi.

Dlatego też nie

istnieje ryzyko pociągnięcia zarządu wspólnoty, bądź

zarządcy do odpowiedzialności karno-skarbowej

nem faktycznym.

W ocenie Ministerstwa Środowiska

obowiązujące przepisy są jednoznaczne, a intencją

ustawodawcy było niewątpliwie obciążenie obowiąz-

kami wskazanych wyżej podmiotów, a nie poszczegól-

nych lokatorów czy właścicieli poszczególnych lokali.

Należy zauważyć, że ustawa o utrzymaniu czysto-

ków na właściciela nieruchomości, natomiast nie re-

guluje relacji pomiędzy właścicielem nieruchomości

a mieszkańcem tejże nieruchomości.

Uchwały rad

gmin dotyczące stawek opłat oraz metod naliczania

opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi

również obowiązują wprost wyłącznie właścicieli nie-

ruchomości.

W praktyce oznacza to, że mieszkańców

budynków wielolokalowych obowiązują, jak dotąd,

ustalenia zarządu wspólnoty bądź władz spółdzielni

mieszkaniowej.

Opłata za pozbywanie się odpadów

komunalnych może być składową czynszu i w przy-

padku mieszkańców nie jest ona daniną publiczną.

Dlatego też w jej egzekwowaniu stosuje się wszelkie

środki przewidziane w odrębnych ustawach (o włas-

ności lokali, o spółdzielniach mieszkaniowych).

Sy-

tuacja ta jest analogiczna jak w dotychczasowym po-

rządku prawnym, gdy mieszkaniec uiszczał opłatę za

pozbywanie się odpadów komunalnych na rzecz

wspólnoty bądź spółdzielni, a właściciel nieruchomo-

ści – zarząd wspólnoty, zarząd spółdzielni bądź za-

rządca nieruchomości – uiszczał opłatę na rzecz pod-

miotu, z którym zawarł umowę na odbieranie odpa-

dów komunalnych.

W obecnym stanie prawnym właściciel nierucho-

mości uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami

komunalnymi na rzecz gminy i opłata ta ma charak-

ter daniny publicznej.

Jednakże opłata uiszczana

przez mieszkańca na rzecz właściciela nieruchomości

nie ma charakteru daniny publicznej.

Oznacza to

również, że właściciel nieruchomości (spółdzielnia

mieszkaniowa czy wspólnota) może określić na tere-

nie tejże nieruchomości inny niż ustalony przez radę

gminy sposób rozliczenia opłaty za gospodarowanie

odpadami komunalnymi (może zastosować inną me-

todę bądź stawkę opłaty).

Dlatego też nie ma potrze-

285

by wprowadzenia inkaso na terenie spółdzielni czy

wspólnot mieszkaniowych.

Podnoszone przez niektóre zarządy spółdzielni

mieszkaniowych (tak samo jak przez osoby zarządza-

jące w przypadku wspólnot mieszkaniowych) stano-

wisko, iż sami lokatorzy lub użytkownicy lokali po-

winni składać deklaracje o wysokości opłaty za go-

spodarowanie odpadami komunalnymi jak również

uiszczać te opłaty, jest niezgodne z ustawą z dnia

ku w gminach.

Podtrzymuję w tej sprawie stanowi-

sko wyrażone m.in. w interpretacji zamieszczonej na

stronie internetowej Ministerstwa Środowiska oraz

wielokrotnie w odpowiedziach na interpelacje i wy-

stąpienia poselskie.

Oprócz powyższego należy zaznaczyć, że we wzo-

rze deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie

odpadami komunalnymi rada gminy nie może żądać

od właściciela nieruchomości danych osobowych

mieszkańców nieruchomości, gdyż wykracza to poza

zakres ustawowego upoważnienia.

Dane te nie są ko-

nieczne do obliczenia wysokości opłaty za gospoda-

rowanie odpadami komunalnymi i nie powinny być

w deklaracji wymieniane, dlatego też nie ma potrze-

by, aby właściciele nieruchomości wielolokalowych

takie dane gromadzili.

Odnosząc się do zapytania dotyczącego wprowa-

dzenia obowiązku określania górnych stawek opłat

za odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunal-

nych, uprzejmie informuję, że ustawa precyzyjnie

określa jakie koszty należy wziąć pod uwagę ustala-

jąc wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami

komunalnymi, a także jakie koszty mogą być z wpły-

wów z tych opłat pokryte.

Wysokość opłaty musi być

ekwiwalentna do wymienionych kosztów, czyli jej

wysokość nie może przewyższyć rzeczywistych kosz-

tów odebrania i zagospodarowania odpadów komu-

nalnych (a także kosztów administracyjnych funk-

cjonowania systemu).

Dlatego też w opinii Minister-

stwa Środowiska nie ma potrzeby ustalania górnych

stawek opłat.

Ponadto ze względu na dużą liczbę oraz

zróżnicowanie gmin byłoby to bardzo utrudnione.

Natomiast dodatkowe usługi świadczone przez gmi-

nę nie są obowiązkowe dla mieszkańców, dlatego

w tym przypadku występuje mechanizm konkuren-

cji.

Jeżeli na terenie danej gminy funkcjonuje pod-

miot prywatny, który świadczy te same usługi za

niższą cenę mieszkańcy nie mają obowiązku korzy-

stać z usług dodatkowych świadczonych przez gminę

i wybrać usługi świadczone przez podmiot prywatny

za niższą cenę, zatem również nie istnieje potrzeba

regulowania górnych cen za te usługi.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

20359/13, w sprawie braku środków finansowych

nagrodzeń w związku z podwyżką płacy minimalnej,

uprzejmie informuję, co następuje.

Zasady i tryb kształtowania wynagrodzeń dla

pracowników państwowej sfery budżetowej, w tym

dla pracowników stacji sanitarno-epidemiologicz-

towaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżeto-

Nr 79, poz. 431, z późn. zm.).

Stosownie do przepisów tej ustawy w ustawie bu-

dżetowej określany jest średnioroczny wskaźnik

wej na dany rok.

Średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń

jest corocznie przedmiotem uzgodnień na forum

Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodar-

czych, a jego wysokość jest każdorazowo rozpatrywa-

na z uwzględnieniem możliwości finansowych budże-

tu państwa.

Zgodnie z przepisami ww. ustawy w ustawie bu-

dżetowej na rok 2013 zaplanowano średnioroczny

wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sfe-

rze budżetowej na poziomie 100%, co oznacza, że wy-

nagrodzenia nie są waloryzowane.

Kwoty wynagro-

dzeń dla ww. pracowników w podziale na grupy pra-

cowników, części, działy klasyfikacji dochodów i wy-

datków zostały zaplanowane odpowiednio w załącz-

nowią limit wydatków, który nie może być przekro-

czony.

Oznacza to, że generalnie w roku 2013 nie prze-

widuje się obligatoryjnych podwyżek dla pracowni-

ków państwowej sfery budżetowej, w tym także dla

omawianych pracowników.

Należy ponadto zaznaczyć, że dysponenci części

budżetowych na etapie planu w trakcie opracowywa-

nia ustawy budżetowej mogą dokonywać w uzasad-

nionych przypadkach przesunięć wynagrodzeń po-

między poszczególnymi grupami pracowniczymi,

działami i rozdziałami.

Dodatkowo w trakcie wykonywania budżetu, sto-

286

poz. 1240, z późn. zm.), dysponenci również mogą

dokonywać przeniesień wydatków (w tym wynagro-

dzeń) między rozdziałami i paragrafami klasyfikacji

państwa, w ramach planowanych wydatków na upo-

sażenia i wynagrodzenia ze stosunku pracy.

Daje to możliwość elastycznego kształtowania wiel-

kości wynagrodzeń w poszczególnych jednostkach.

Jeśli zaś chodzi o stacje sanitarno-epidemiologicz-

ne, to funkcjonują one w formie państwowych jedno-

stek budżetowych, a zatem stosują zasady gospodar-

Wydanie przez ministra zdrowia rozporządzenia

z dnia 28 lipca 2013 r. w sprawie warunków wyna-

gradzania za pracę pracowników podmiotów leczni-

nia poprzedniego analogicznego aktu prawnego z dniem

1 lipca 2013 r.

Brak nowej regulacji spowodowałby

ustanie obowiązywania regulowanych na poziomie

rozporządzenia zasad wynagradzania oraz siatki

płac dla podmiotów leczniczych działających w for-

mie jednostki budżetowej, w tym również dla stacji

sanitarno-epidemiologicznych.

Działając w granicach zakreślonych we wskaza-

nych wyżej uregulowaniach – podwyższenie płacy

brutto oraz brak ustawowego obowiązku podwyższe-

nia w 2013 r. wynagrodzeń pracowników zatrudnio-

nych w państwowych jednostkach sfery budżetowej

– minister zdrowia określił siatkę płac stanowiącą

załącznik do przedmiotowego rozporządzenia, kory-

gując zawarte w niej wysokości wynagrodzeń zasad-

niczych jedynie w takim zakresie, aby nie odbiegały

one od wysokości obowiązującego minimalnego wy-

nagrodzenia za pracę.

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż konieczność

dostosowania wysokości wynagrodzeń należnych po-

szczególnym pracownikom stacji sanitarno-epide-

miologicznych do wysokości płacy minimalnej powo-

dowana była nie tyle treścią rozporządzenia z dnia

łających w formie jednostki budżetowej, lecz wej-

nia Rady Ministrów w sprawie wysokości minimal-

nego wynagrodzenia za pracę w 2013 r.

Natomiast zgodnie z informacją zawartą w ocenie

skutków regulacji do ww. rozporządzenia Rady Mi-

nistrów w sprawie wysokości minimalnego wynagro-

dzenia za pracę w 2013 r. „skutki finansowe dla bu-

dżetu państwa związane z podwyższeniem minimal-

nansowane w ramach dotychczasowych wydatków

dysponentów poszczególnych części budżetowych i nie

będą stanowić podstawy do ubiegania się przez nich

o dodatkowe środki w kolejnych latach”.

Zmiana wewnątrzzakładowych regulacji płaco-

wych obowiązujących w podmiotach wchodzących

w skład państwowej sfery budżetowej musiała się

przy tym odbywać w warunkach zamrożenia w roku

bieżącym funduszu wynagrodzeń.

W świetle powyższego pragnę podkreślić, iż rocz-

ny limit wydatków planowanych na sfinansowanie

wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budże-

towej ustalany jest dla poszczególnych części budże-

towych i ewentualne mrożenie wydatków jest doko-

nywane na poziomie tych części.

Właściwi dysponen-

ci mogą następnie, w ramach ustalonego na dany rok

budżetowy limitu wydatków na wynagrodzenia oso-

bowe, dokonywać zmiany struktury podziału środ-

ków dla poszczególnych jednostek.

Uwzględniając powyższe, podziału limitu wydat-

ków na wojewódzkie i powiatowe stacje sanitarno-

-epidemiologiczne dokonują corocznie wojewodowie

finansujący inspekcję, zgodnie z przyjętymi priory-

tetami i możliwościami ich sfinansowania.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

w sprawie dostępu rad pracowników

do informacji poufnych

przekazujące interpelację posła Mariusza Kamiń-

skiego w sprawie dostępu rad pracowników do infor-

macji poufnych o sytuacji ekonomicznej pracodawcy

uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia,

uwzględniające informacje przekazane przez Urząd

Komisji Nadzoru Finansowego (UKNF).

Ad 1.

Czy Komisja Nadzoru Finansowego w trybie

art. 158 ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami fi-

nansowymi monitoruje prawidłowość sporządzania

przez emitentów list osób posiadających dostęp do

informacji poufnej ze szczególnym uwzględnieniem

członków rad pracowników?

W ilu przypadkach

w 2012 r.

KNF zażądała przekazania list i w ilu

z powyższych przypadków nie byli uwzględnieni re-

prezentanci załogi?

mowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi

zm.), dalej ustawy o informowaniu pracowników,

było wdrożenie postanowień dyrektywy Parlamentu

287

formowania i przeprowadzania konsultacji z pracow-

cjalne, rozdz.

05, t.

4, str. 219).

Specyficzną cechą

tejże ustawy jest nałożony na pracodawców obowią-

zek przekazywania pracownikom wchodzącym w skład

rad pracowników informacji dotyczących:

1) działalności i sytuacji ekonomicznej pracodaw-

cy oraz przewidywanych w tym zakresie zmian,

2) stanu, struktury i przewidywanych zmian za-

trudnienia oraz działań mających na celu utrzyma-

nie poziomu zatrudnienia,

w tym informacji objętych tajemnicą przedsiębior-

stwa, do których pracownicy ci mieliby nie mieć do-

stępu w ramach wykonywania swoich obowiązków

pracowniczych.

Zgodnie z art. 16 ustawy o informowaniu pracow-

ników pracownicy wchodzący w skład rady są zobo-

wiązani do nieujawniania informacji uzyskanych

w związku z pełnioną funkcją, co do których praco-

dawca zastrzegł obowiązek zachowania ich poufno-

ści.

Zakaz ujawniania informacji trwa maksymalnie

przez trzy lata od dnia zaprzestania pełnienia funk-

cji.

Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż zgodnie

z art. 16 ust. 6 ustawy o informowaniu pracowników

przepisy dotyczące tajemnicy informacji nie narusza-

ją przepisów o ochronie tajemnicy określonych w prze-

pisach odrębnych, do których zaliczyć można przede

informacji niejawnych oraz kilkadziesiąt ustaw

szczegółowych zawierających odrębne przepisy doty-

czące ochrony tajemnicy, a wśród nich ustawę z dnia

dalej ustawa o obrocie.

Należy zauważyć, iż art. 158 ustawy o obrocie

stanowi implementację art. 6 ust. 3

1)

dyrektywy

ufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć

na rynku), dalej: dyrektywy 2003/6/WE, oraz art. 5

2)

dyrektywy Komisji 2004/72/WE z dnia 29 kwietnia

2004 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parla-

mentu Europejskiego i Rady w zakresie dopuszczal-

nych praktyk rynkowych, definicji informacji we-

wnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumen-

tów pochodnych, sporządzania list osób mających

dostęp do informacji wewnętrznych, powiadamiania

o transakcjach związanych z zarządem oraz powia-

damiania o podejrzanych transakcjach.

Zgodnie z tym

przepisem emitent jest obowiązany do sporządzenia

i prowadzenia odrębnych list osób fizycznych posia-

dających dostęp do określonych informacji poufnych,

które pozostają z emitentem lub z innym podmiotem

sunku pracy, zlecenia lub innym stosunku prawnym

w organach nadzorczych emitenta.

Za właściwe na-

leży zatem uznać twierdzenie, iż zakres podmiotowy

listy osób posiadających dostęp do określonych infor-

macji poufnych obejmuje również członków rad pra-

cowniczych, co bezpośrednio wynika z brzmienia

ww. przepisu.

Zgodnie bowiem z art. 3

3)

ustawy z dnia

ków wchodzą pracownicy, a więc osoby zatrudnione

1)

„3.

Państwa Członkowskie wymagają, aby w każdym przy-

padku, gdy emitent lub osoba działająca w jego imieniu lub na

jego rachunek ujawnia jakiekolwiek informacje wewnętrzne stro-

nie trzeciej w trybie normalnego wykonywania przez taką osobę

swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków, jak określono

w art. 3 lit. a), emitent lub taka osoba dokonała pełnego i sku-

tecznego ujawnienia takiej informacji, równocześnie w przypad-

ku celowego ujawniania informacji, i niezwłocznie w przypadku

niecelowego ujawniania informacji.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli

osoba otrzymująca informacje jest zobowiązana do poufności,

bez względu na to, czy taki obowiązek powstał na mocy przepi-

sów ustawowych, wykonawczych, umowy spółki lub umowy za-

kupu lub sprzedaży.

Państwa Członkowskie wymagają, aby emitenci lub osoby

działające w ich imieniu lub na ich rachunek sporządziły listę

innej podstawie, mających dostęp do informacji wewnętrznych.

zobowiązane do regularnego uaktualniania takiej listy i przeka-

zywania jej właściwemu organowi na jego wniosek”.

2)

„Art. 5.

Lista osób mających dostęp do informacji we-

wnętrznych

1.

Do celów stosowania art. 6 ust. 3 akapit trzeci dyrektywy

2003/6/WE Państwa Członkowskie zapewniają, że lista osób ma-

jących dostęp do informacji wewnętrznych obejmuje wszystkie

osoby, które posiadają dostęp do informacji wewnętrznych po-

wiązanych bezpośrednio lub pośrednio z emitentem, zarówno

regularny, jak i sporadyczny.

2.

Listy osób mających dostęp do informacji wewnętrznych

powinny zawierać co najmniej:

a) dane osobowe wszelkich osób mających dostęp do infor-

macji wewnętrznych;

b) powody umieszczenia takich osób na liście;

c) datę utworzenia i aktualizacji listy.

powinny być na bieżąco aktualizowane

a) w każdym przypadku zmiany powodu, dla którego taka

osoba została umieszczona na liście;

b) w każdym przypadku dodania do listy nowej osoby;

c) podając, czy i kiedy osoba umieszczona na liście została

pozbawiona dostępu do informacji wewnętrznych.

4.

Państwa Członkowskie zapewniają, że listy osób mających

dostęp do informacji wewnętrznych będą przechowywane przez

pięć lat od daty ich sporządzenia lub aktualizacji.

5.

Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby, na które na-

łożono wymóg sporządzania list osób mających dostęp do infor-

macji wewnętrznych, podejmują środki konieczne do zapewnie-

nia, że jakakolwiek osoba umieszczona na takiej liście, mająca

dostęp do informacji wewnętrznych, zna związane z tym obo-

wiązki nałożone przez przepisy ustawowe i wykonawcze oraz jest

świadoma sankcji grożących za niewłaściwe wykorzystanie lub

nieprawidłowy obieg takich informacji”.

3)

288

mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Zgod-

nienia, wykonywania zawodu, a także stosunku zle-

cenia lub innego stosunku prawnego o podobnym

charakterze, jeżeli wiedział lub przy dołożeniu nale-

żytej staranności mógł się dowiedzieć, że jest to in-

formacja poufna, nie może wykorzystywać takiej in-

formacji

4)

.

Na podstawie art. 156 ust. 4 ustawy o obro-

cie osoby takie obowiązuje zakaz nabywania i zby-

wania papierów wartościowych emitenta.

Należy również podnieść, iż nie zawsze wpisanie

osoby na listę osób mających dostęp do informacji

poufnych jest równoznaczne z powstaniem obowiąz-

ku notyfikacji transakcji nabycia lub zbycia określo-

nych instrumentów finansowych, o którym mowa

w art. 160 ustawy o obrocie.

Katalog osób obowiąza-

nych do zgłoszenia transakcji ma bowiem charakter

zamknięty, a kryterium kwalifikacji osoby do tego

katalogu jest fakt posiadania stałego dostępu do in-

formacji poufnych.

W pierwszej kolejności obejmuje

on osoby wchodzące w skład organów zarządzających

tami oraz osoby pełniące w strukturze organizacyj-

nej emitenta funkcje kierownicze.

Do tej grupy zo-

stały zaliczone również inne osoby związane z emi-

tentem, w stosunku do których zostały spełnione

trzy przesłanki określone w art. 160 ust. 1 pkt 2 usta-

wy o obrocie.

W przypadku gdy członek rady pracow-

niczej posiadający dostęp do informacji poufnej nie

spełnia jednocześnie tych przesłanek i nie jest wy-

mieniony w katalogu osób obowiązanych, to nie musi

informować o transakcjach nabycia lub zbycia akcji

emitenta.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez

UKNF monitoruje on listy osób mających dostęp do

informacji poufnej w ramach bieżącego nadzoru spra-

wowanego nad spółkami publicznymi.

Zasadniczym

celem sporządzania takich list jest zwiększenie moż-

liwości wykrywania przypadków bezprawnego wy-

korzystania informacji poufnych, bez względu na

charakter więzi prawnej łączącej osobę wpisaną na

listę z emitentem.

UKNF poinformował Ministerstwo Finansów,

iż w ramach działań nadzorczych prowadzonych

w 2012 r. emitenci przekazali 43 listy, o których

mowa w art. 158 ust. 1 ustawy o obrocie.

Żaden z emi-

tentów nie poinformował, iż dostarczona lista nie

uwzględnia członków rad pracowniczych znajdują-

cych się w posiadaniu informacji poufnych.

UKNF

nie ma również wiedzy na temat ewentualnych wąt-

pliwości emitentów w zakresie wpisywania na listy

członków rad pracowniczych.

Ad 2.

Czy KNF monitoruje ryzyko nadużywania

przez reprezentantów załogi dostępu do informacji

poufnej?

Czy znane są przypadki uczestnictwa w obro-

cie instrumentami finansowymi tych osób?

Zgodnie z przekazanymi informacjami listy osób

wane w związku z podejrzeniem naruszenia przepi-

sów ustaw obowiązujących na rynku kapitałowym.

UKNF nie prowadzi statystyk w zakresie tego, do

jakiej grupy (np. zawodowej czy społecznej) należą

sprawcy przestępstw związanych z obrotem papiera-

mi wartościowymi.

Ad 3.

Czy widzi Pan Minister konieczność nowe-

lizacji ustawy o obrocie instrumentami finansowymi

w zakresie objęcia przepisami zabezpieczającymi po-

ufne informacje przed nieupoważnionym wykorzy-

staniem przez reprezentantów załogi?

Mając na uwadze przedstawione stanowisko oraz

wobec braku wątpliwości co do interpretacji przed-

miotowych przepisów w zakresie członków rad pra-

cowników, Ministerstwo Finansów w chwili obecnej

nie znajduje uzasadnienia dla dokonania nowelizacji

ustawy o obrocie we wskazanym zakresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

ministra rozwoju regionalnego

na interpelację poseł Marii Zuby

(20362)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną pismem SPS-023-20362/13 interpelację

poseł Marii Zuby w sprawie budowy lotniska pasa-

żerskiego w okolicach Kielc, przekazuję poniższe wy-

jaśnienia.

4)

Przepis ten stanowi implementację art. 2 ust. 1 dyrektywy

2003/6/WE, zgodnie z którym:

„1.

Państwa Członkowskie zabraniają każdej osobie, okre-

ślonej w akapicie drugim, posiadającej informacje wewnętrzne,

wykorzystywania takich informacji poprzez nabywanie lub zby-

wanie lub próbę nabycia lub zbycia, na rachunek własny lub na

rachunek strony trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instru-

mentów finansowych, których informacje te dotyczą.

Akapit pierwszy ma zastosowanie do osób, które takie infor-

macje posiadają:

a) z tytułu swojego członkostwa w organach administracyj-

nych, zarządzających lub nadzorczych emitenta; lub

b) z tytułu posiadanego udziału w kapitale emitenta; lub

c) z tytułu posiadanego dostępu do informacji poprzez za-

trudnienie, wykonywanie swojego zawodu lub obowiązków; lub

d) z tytułu działalności przestępczej”.

289

Obowiązujący „Program rozwoju sieci lotnisk

i lotniczych urządzeń naziemnych” przyjęty uchwałą

nr 86/2007 Rady Ministrów w dniu 8 maja 2007 r.

określa, iż rozwój lotnisk regionalnych oraz lokal-

nych należy do kompetencji władz regionalnych oraz

lokalnych i powinien przebiegać w zgodności z doku-

mentami strategicznymi państwa w zakresie trans-

portu lotniczego.

Dlatego też decyzja odnośnie budo-

wy lotniska dla województwa świętokrzyskiego, tak

jak każda decyzja, która dotyczy rozpoczęcia działal-

ności gospodarczej, należy do jej właścicieli i to wła-

dze regionalne razem z zarządzającym lotniskiem

powinny być odpowiedzialne za finansowanie inwe-

stycji (w tym finansowanie ze środków publicznych).

Decyzja ta powinna brać pod uwagę nie tylko

aspekty społeczne i gospodarcze dla regionu, ale

przede wszystkim uwzględniać ekonomiczną wyko-

nalność i samodzielność finansową takiego projektu

w długim terminie, opartą na rzetelnym biznespla-

nie.

Powyższe potwierdza ww. program (…), wskazu -

jąc, że „podstawą decyzji inwestycyjnych z zaanga-

żowaniem środków publicznych będzie biznesplan

zawierający przede wszystkim analizę opłacalności

przedsięwzięcia, określenie potencjału popytu na

usługi lotnicze w obszarze ciążenia przyszłego lotni-

ska, a w przypadku lotnisk użytku publicznego tak-

że plan generalny lotniska zatwierdzony przez mini-

stra transportu”.

Odnosząc się do możliwości wsparcia projektu

z rządowych środków publicznych, pragnę podkre-

ślić, że obecnie funkcjonują dwa rządowe programy

pomocowe określające zasady wsparcia rozwoju por-

tów lotniczych w Polsce.

Należą do nich:

— rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia

frastrukturalne w zakresie portów lotniczych w ra-

dowisko” (PO IiŚ) na lata 2007–2013 (Dz. U. Nr 35,

poz. 273) – program został zatwierdzony przez Ko-

zuje do dnia 31 grudnia 2015 r.

Wsparcie ze środków PO IiŚ obejmuje porty lot-

nicze znajdujące się w ramach europejskiej sieci

transportowej TEN-T.

Decyzja taka wynikała z za-

pisów rozporządzeń unijnych klasyfikujących obsza-

ry wsparcia funduszy unijnych.

Finansowanie PO

„Infrastruktura i środowisko” pochodziło w większo-

ści z Funduszu Spójności (19 mld euro), z którego

można finansować jedynie porty lotnicze znajdujące

się w sieci TEN-T;

— rozporządzenie ministra rozwoju regionalnego

w ramach regionalnych programów operacyjnych

(Dz. U. Nr 174, poz. 1356) – program został zaakcep-

towany przez Komisję Europejską w dniu 13 lipca

Działania związane z modernizacją i rozbudową

infrastruktury lotnictwa cywilnego o znaczeniu re-

gionalnym i lokalnym w okresie od 2007 r. do 2013 r.

przewidziane zostały do realizacji w ramach 16 re-

gionalnych programów operacyjnych finansowanych

z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego

i zarządzanych przez zarządy województw.

Jeśli chodzi o możliwości wsparcia rozwoju por-

tów lotniczych w okresie od 2014 r. do 2020 r. to spo-

sób wykorzystania środków w ramach polityki spój-

ności w transporcie został określony w ramach tzw.

celów tematycznych i priorytetów inwestycyjnych

w projektach rozporządzeń UE dotyczących Europej-

skiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu

Spójności (cel tematyczny 7: Promowanie zrównowa-

żonego transportu i usuwanie niedoborów przepusto-

wości w działaniu najważniejszych infrastruktur sie-

ciowych).

W ramach środków zarządzanych przez

ministra rozwoju regionalnego programem, który

będzie przewidywał możliwości wsparcia w tym za-

kresie, jest obecnie konsultowany społecznie projekt

Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowi-

sko” na lata 2014–2020.

Za pośrednictwem Fundu-

szu Spójności w ramach programu wspierane będą

inwestycje związane ze zwiększaniem przepustowo-

ści i bezpieczeństwa ruchu lotniczego w sieci TEN-T.

Obejmować one będą więc istniejące lotniska w sieci

TEN-T i krajowy organ zarządzania ruchem lotni-

czym.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

w sprawie sytuacji absolwentów

023-20364/13, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

Damiana Raczkowskiego w sprawie sytuacji absol-

wentów szkół wyższych na rynku pracy, odpowiada-

jąc na pytanie, czy Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej prowadzi badania na temat bezrobocia wśród

absolwentów szkół wyższych w Polsce, uprzejmie in-

formuję, że minister pracy i polityki społecznej,

wspólnie z prezesem Głównego Urzędu Statystycz-

nego, prowadzi w ramach statystyki publicznej bada-

nie pn. „Bezrobotni i poszukujący pracy zarejestro-

wani w urzędach pracy”.

W oparciu o stosowaną

290

w badaniu sprawozdawczość z częstotliwością mie-

sięczną pozyskiwane są informacje o liczbie bezrobot-

nych absolwentów, tj. osób zarejestrowanych w urzę-

czenia nauki, w tym o liczbie absolwentów szkół wyż-

szych, którzy nie przekroczyli 27. r.ż., a także z czę-

stotliwością kwartalną informacje o strukturze ab-

solwentów według wieku, poziomu wykształcenia

oraz czasu pozostawania bez pracy i stażu pracy.

Gromadzone dane potwierdzają trudną sytuację

osób młodych na rynku pracy, wskazując jednocześ-

nie, że grupa absolwentów jest grupą, która w sposób

najbardziej elastyczny reaguje na zmiany związane

z sytuacją gospodarczą.

W latach 1998–2001 przy złej

koniunkturze gospodarczej liczba bezrobotnych ab-

solwentów z roku na rok się zwiększała.

Wraz z po-

prawą koniunktury, w latach 2002–2007 odnotowy-

wany był spadek bezrobocia absolwentów – w 2002 r.

wynosił on 7,7% w odniesieniu do poprzedniego roku,

w 2007 r.

– 29,4%.

Spowolnienie naszej gospodarki

w kolejnych latach, będące reperkusją utrzymującego

się kryzysu, wpłynęło na odwrócenie korzystnych

tendencji i wzrost bezrobocia wśród tej populacji

– o 7,8% w 2008 r., aż o 54,5% w 2009 r. oraz wolniej-

szy już w latach 2010–2012.

W końcu 2012 r. w ewi-

dencji urzędów pracy znajdowało się 126,5 tys. bez-

robotnych absolwentów, tj. o 2,5 tys. (2,0%) więcej niż

w końcu 2011 r., stanowiąc 5,9% ogółu bezrobotnych.

Trudna sytuacja na rynku pracy osób młodych

wiązana jest z brakiem doświadczenia zawodowego

oraz niedopasowaniem kwalifikacji do potrzeb rynku

pracy.

Coraz większa część młodych ludzi w celu

zwiększenia możliwości znalezienia odpowiedniej

pracy decyduje się na podnoszenie swoich kwalifika-

cji zawodowych, zdobywając wyższe wykształcenie.

Sprzyja temu dynamiczny rozwój szkolnictwa, prze-

de wszystkim wyższego, co spowodowało, że na prze-

strzeni ostatnich 20 lat liczba studentów wzrosła po-

nad czterokrotnie.

Ukończenie szkoły wyższej, co

zostało również podkreślone w interpelacji, przy sto-

sunkowo wysokim nasyceniu rynku specjalistami

z wyższym wykształceniem i generalnie ogranicza-

niem przez pracodawców miejsc pracy w warunkach

złej sytuacji gospodarczej, nie jest już gwarantem

szybkiego uzyskania zatrudnienia, wciąż jednak wy-

raźnie zwiększa szanse na rynku pracy.

Stąd wysoka

liczba młodych ludzi podejmuje studia wyższe, co po-

woduje, że w grupie ludności aktywnej zawodowo

wzrasta odsetek osób legitymujących się dyplomami

wyższych uczelni.

W końcu czerwca br. w urzędach pracy zarejestro-

wanych było 58,2 tys. absolwentów (2,8% ogółu bez-

robotnych), co oznacza, że na przestrzeni roku ich

liczba spadła o 0,4 tys., tj. o 0,6% (przy wzroście bez-

robocia ogółem w tym okresie o 7,4%).

Odnosząc się

bezpośrednio do pytania o dane dotyczące bezrobot-

nych absolwentów szkół wyższych, ich liczba kształ-

towała się na poziomie 24,8 tys. i w odniesieniu do

czerwca ub.r. zmniejszyła się o 1,3 tys. (o 5,1%).

Ab-

solwenci szkół wyższych stanowili 42,6% bezrobot-

nych absolwentów (wobec 44,6% w czerwcu ub.r.)

oraz 1,2% ogółu bezrobotnych (wobec 1,3% w czerw-

cu ub.r.).

Absolwentów szkół wyższych, którzy nie

ukończyli 27. r.ż., zarejestrowanych było 19,2 tys.

W ujęciu rocznym bezrobocie w tej grupie zmniejszy-

ło się o 1,1 tys. osób, tj. o 5,5%.

W lipcu br. w porów-

naniu do czerwca br. ich liczba nieznacznie się zwięk-

szyła i wyniosła 19,3 tys.

Odpowiadając na pytanie, jakie działania podej-

muje ministerstwo, aby przeciwdziałać bezrobociu

wśród absolwentów szkół wyższych, jakie środki są

na te działania przeznaczone i jaka jest efektywność

owych działań, uprzejmie informuję, że wysokość

środków Funduszu Pracy możliwych do wydatkowa-

nia w danym roku budżetowym określa parlament

RP, uchwalając ustawę budżetową, której integralną

2013 na aktywne formy przeciwdziałania bezrobo-

ciu ustawa budżetowa przewiduje 4655,1 mln zł

(o 1170,0 mln więcej niż przewidywała ustawa na

2012 r.).

Środki wydatkowane są zgodnie z planem

finansowym Funduszu Pracy w oparciu o przepisy

poz. 1019, z późn. zm.).

Co miesiąc na konta urzędów

pracy trafia 1/12 rocznego limitu środków możliwych

do wydatkowania w roku 2013 na aktywne formy

przeciwdziałania bezrobociu.

W ramach interwencyjnego oddziaływania na ry-

nek pracy poprzez rezerwę środków Funduszu Pracy,

minister pracy i polityki społecznej inicjuje nato-

miast programy zwiększające aktywność osób bezro-

botnych w wieku 30 minus bez ograniczania ich je-

dynie do absolwentów szkół wyższych.

Efektywność

zatrudnieniowa takiego programu finansowanego

z rezerwy Funduszu Pracy w roku 2012 wynosiła

65,9%.

Oznacza to, że dzięki przeznaczeniu dodatko-

wych środków w kwocie 197,3 mln zł urzędy pracy,

wydatkując 194,2 mln zł, objęły różnymi formami

aktywizacji 37,5 tys. uczestniczących w programie,

spośród których 36,5 tys. ukończyła udział w progra-

mie, a 24,5 tys. osób uzyskało zatrudnienie lub pod-

jęło działalność zarobkową.

Korzystna była efektyw-

ność kosztowa programu – wynosiła 8,1 tys. zł przy

9,6 tys. zł koniecznych do poniesienia dla uzyskania

zatrudnienia jednej osoby w przypadku wszystkich

programów finansowanych w 2012 r. z rezerwy Fun-

duszu Pracy.

Z rezerwy Funduszu Pracy wynoszącej w 2013 r.

308,3 mln zł minister pracy i polityki społecznej prze-

znaczył kwotę 66,5 mln zł na finansowanie progra-

mów dotyczących bezrobotnych w grupie wiekowej

30 minus.

W dniu 18 lipca 2013 r. minister pracy i polityki

społecznej wystąpił do ministra finansów o wyraże-

nie zgody na pilne uruchomienie 0,5 mld zł dodatko-

291

wych środków ponad kwoty zapisane w planie finan-

sowym Funduszu Pracy na rok 2013, z przeznacze-

niem na finansowanie realizacji aktywnych form

przeciwdziałania bezrobociu przez urzędy pracy.

W przypadku uzyskania takiej zgody i opinii sejmo-

wej komisji do spraw budżetu urzędy pracy będą po-

informowane o sposobie rozdysponowania środków.

Z pewnością priorytetem wykorzystania dodatko-

wych środków będzie finansowanie staży dla absol-

wentów, choć zgodnie z art. 109 ust. 9 powyższej

ustawy decyzje o wyborze form aktywizacji należą do

poszczególnych samorządów powiatowych.

Należy również zaznaczyć, że młodzież jest obiek-

tem szczególnej troski Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej, które wdraża na bieżąco inicjatywy adre-

sowane do osób młodych mających trudności na ryn-

ku pracy.

Przykładem takich działań jest wdrożenie

w roku 2012 realizacji Programu „Młodzi na rynku

młodzieży.

Z uwagi na specyfikę poszczególnych blo-

ków program nie ma określonego terminu realizacji,

jednakże przyjęto założenie, iż będzie realizowany

przynajmniej do końca roku 2014.

Jednym z najważ-

niejszych elementów programu jest pilotaż „Twoja

stowanie wzorcowego schematu pracy z osobami bez-

robotnymi do 30. r.ż. oraz wdrożenie innowacyjnych

narzędzi służących zwiększeniu aktywności, samo-

również instrumenty zachęcające pracodawców do

nych w pilotażu rozwiązań zostanie zweryfikowana

w trakcie realizacji projektu pilotażowego.

Nadmieniam również, że w konsultacjach ze-

wnętrznych znajduje się projekt nowelizacji ustawy

przewidujący wprowadzenie od 2014 r. nowego in-

strumentu w postaci pożyczek udzielanych z Fundu-

szu Pracy przez Bank Gospodarstwa Krajowego na

utworzenie miejsca pracy lub podjęcie działalności

gospodarczej, będącego wsparciem procesu tworze-

na rynku pracy.

Istotne, że pożyczki będą udzielane

m.in. poszukującym pracy absolwentom szkół i uczelni,

oraz studentom ostatniego roku studiów wyższych.

Odpowiadając na pytania, czy Ministerstwo Pra-

cy i Polityki Społecznej współpracuje z Minister-

stwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego w celu zmniej-

szania bezrobocia poprzez konsultacje programów

studiów oraz czy Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej uczestniczy w konsultacjach przy opracowa-

niu programu kierunków studiów zamawianych na

uczelniach wyższych w Polsce i jakie są wyniki owej

współpracy, pragnę poinformować, że Ministerstwo

efektywnego wejścia na rynek pracy absolwentów

szkół wyższych.

Współpraca ta nie polega na konsul-

tacjach programów studiów, ponieważ ustawa z dnia

tzw. kierunków zamawianych nie przewidują kompe-

tencji dla resortu pracy w tym zakresie.

Resort pracy

opracowuje natomiast standardy kompetencji zawo-

dowych, które określają, jakiej wiedzy, umiejętności

i kompetencji społecznych oczekują pracodawcy od

potencjalnych pracowników (standardy kompetencji

zawodowych opracowywane są na podstawie badania

konkretnych stanowisk pracy u pracodawców).

Stan-

dardy te, dostępne na stronie www.kwalifikacje.praca.

gov.pl, są przydatnym materiałem informacyjnym do

projektowania m.in. programów studiów wyższych.

Należy zaznaczyć, że wyrazem instytucjonalnej

współpracy obu resortów jest fakt, że przedstawicie-

le nauki wchodzą w skład Naczelnej Rady Zatrudnie-

nia, która jest organem opiniodawczo-doradczym

ministra właściwego do spraw pracy, a także woje-

wódzkich rad zatrudnienia, które są organami do-

radczymi marszałków województw obszarze w rynku

pracy.

Z powodu pogłębiających się trudności młodych

osób w zakresie integracji na rynku pracy podjęto

kroki mające na celu intensyfikację współpracy sek-

tora szkolnictwa wyższego oraz publicznych służb

zatrudniania oraz lepszą koordynację działań obu

sektorów.

Po pierwsze, 24 września 2012 r. minister pracy

i polityki społecznej oraz minister nauki i szkolni-

ctwa wyższego wystosowali wspólny list intencyjny

do rektorów polskich uczelni, w którym wezwali ich

do lepszej współpracy między pracodawcami, urzę-

dami pracy a uczelniami.

Ministrowie wskazali, że

akademickie biura karier powinny aktywnie włączać

się w realizację rządowego programu „Młodzi na ryn-

ku pracy”, jak również powinny stać się kluczowymi

miejscami, w których studenci i absolwenci uzyskają

aktywną pomoc w poszukiwaniu zatrudnienia.

Postulat rozwinięcia współpracy między sekto-

rem szkolnictwa wyższego a publicznymi służbami

zatrudnienia znalazł swój wyraz także w projekcie

tucjach rynku pracy.

Po pierwsze, wojewódzkie urzę-

dy pracy zostały zobowiązane do prowadzenia współ-

pracy ze szkołami wyższymi w zakresie wsparcia

młodzieży akademickiej i absolwentów szkół wyż-

szych w wejściu na rynek pracy.

W konsekwencji roz-

szerzone będą też kompetencje centrów informacji

i planowania kariery zawodowej wojewódzkich urzę-

dów pracy.

Centra te są wyspecjalizowanymi komór-

kami organizacyjnymi, które przede wszystkim

wspomagają powiatowe urzędy pracy w prowadzeniu

świadcząc wyspecjalizowane usługi w zakresie pla-

nowania kariery zawodowej na rzecz bezrobotnych

i poszukujących pracy.

Projekt nowelizacji przewidu-

je współpracę centrów z akademickimi biurami ka-

rier w zakresie opracowania, aktualizacji i upo-

292

wszechniania informacji zawodowych o zasięgu lo-

kalnym i regionalnym.

Odpowiadając na pytanie, czy Ministerstwo Pra-

stwem Gospodarki w ramach działań mających na

celu zmniejszenie bezrobocia wśród absolwentów

szkół wyższych, należy zauważyć, że polem współ-

pracy i wymiany informacji między ministerstwami

jest powołany przez prezesa Rady Ministrów zarzą-

dzeniem nr 13 z dnia 17 lutego 2010 r. międzyresor-

w tym krajowych ram kwalifikacji.

W skład zespołu

wchodzą: minister edukacji narodowej (przewodni-

czący zespołu), minister nauki i szkolnictwa wyższe-

go, minister gospodarki, minister pracy i polityki

społecznej, minister rozwoju regionalnego, minister

spraw zagranicznych, szef Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów oraz przedstawiciele innych ministerstw

i instytucji dysponujących głosem doradczym.

Do za-

dań zespołu należy w szczególności opracowanie pro-

jektu dokumentu strategicznego dotyczącego rozwią-

w Polsce i przygotowanie projektów modyfikacji tego

dokumentu.

Zespół ma też za zadanie monitorować

wdrażanie rozwiązań na rzecz rozwoju uczenia się

ganów administracji rządowej z partnerami i insty-

tucjami istotnymi dla rozwoju uczenia się przez całe

życie.

Ponadto Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

sprawuje nadzór nad realizacją projektów w ramach

priorytetu II PO KL „Rozwój zasobów ludzkich i po-

tencjału adaptacyjnego przedsiębiorstw oraz popra-

wa stanu zdrowia osób pracujących”.

W ramach tego

priorytetu realizowany jest przez Polską Agencję

Rozwoju Przedsiębiorczości, podlegającą ministrowi

właściwemu ds. gospodarki, projekt systemowy pn.

„Biznes dla edukacji”, realizowany od maja 2012 r.

do czerwca 2015 r.

Na projekt składa się 10 progra-

mów edukacyjnych, które przy udziale przedsiębior-

ców będą realizowane w szkołach i na uczelniach.

Istotą tych programów jest przekazywanie wiedzy

uczniom i studentom na temat potrzeb i wymagań

pracodawców.

Pod koniec lipca 2013 r. minister gospodarki

z propozycją powołania grupy strategicznej do spraw

szkolnictwa zawodowego, w skład której wchodziliby

sekretarze stanu w Ministerstwie Rozwoju Regional-

nego, Ministerstwie Edukacji Narodowej, Minister-

stwie Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministerstwie

Gospodarki.

Jednym z planowanych obszarów współ-

pracy tej grupy międzyresortowej będzie kwestia do-

stosowania kształcenia i szkolenia zawodowego do

wymagań gospodarki i rynku pracy.

Odpowiadając na pytanie, czy Ministerstwo Pra-

cy i Polityki Społecznej prowadzi konsultacje z orga-

nizacjami pracodawców, przedsiębiorców w związku

z pożądanymi przez nich profilami absolwentów

szkół wyższych, uprzejmie informuję, że tak jak już

zostało wcześniej wspomniane, z inicjatywy resortu

pracy prowadzony jest projekt mający na celu opra-

cowanie i upowszechnienie opisów standardów kom-

petencji dla 300 zawodów, w tym dla 70 zawodów

wymagających wykształcenia wyższego (grupa wiel-

ka 2 – specjaliści, w klasyfikacji zawodów i specjal-

ności na potrzeby rynku pracy).

Standardy kompe-

tencji tworzone są przy aktywnym udziale pracodaw-

ców, ale także dla pracodawców, którym oferowane

jest narzędzie ułatwiające zarządzanie personelem

w firmie.

Standard kompetencji zawiera m.in. synte-

tyczny opis zawodu, listę zadań zawodowych, opis

kompetencji wymaganych przez pracodawców do ich

wykonywania (w układzie: wiedza, umiejętności,

kompetencje społeczne) oraz profil kompetencji klu-

czowych.

Standardy kompetencji zawodowych są na-

rzędziem dla pracowników urzędów pracy – dorad-

ców zawodowych i specjalistów ds. rozwoju zawodo-

wego, pomocnym m.in. do podejmowania działań

aktywizacyjnych oraz negocjowania z instytucjami

szkoleniowymi zakresu kontraktowanych szkoleń dla

bezrobotnych.

Narzędzie to, określające profil wyma-

gań pracodawców w danym zawodzie, powinno być

źródłem inspiracji do budowania programów kształ-

cenia i szkolenia przez instytucje edukacyjne.

Instytucjonalnym polem współpracy służb za-

trudnienia z pracodawcami jest działalność funkcjo-

nujących na podstawie ustawy o promocji zatrudnie-

towych rad zatrudnienia oraz działającej na poziomie

centralnym Naczelnej Rady Zatrudnienia.

W ramach nowelizacji ww. ustawy planuje się

zwiększenie roli partnerów społecznych w procesie

zarządzania środkami Funduszu Pracy, programo-

wania i monitorowania polityki rynku pracy: w miej-

sce rad zatrudnienia (naczelnej, wojewódzkich i po-

wiatowych) planuje się powołanie rad rynku pracy,

które będą funkcjonować w zmienionym składzie

i będą miały nieco inne kompetencje.

Przewodniczą-

cym rady rynku pracy będzie minister właściwy do

spraw pracy.

W miejsce dotychczasowych wojewódz-

kich i powiatowych rad zatrudnienia utworzone zo-

staną wojewódzkie i powiatowe rady rynku pracy.

Przewodniczącymi tych rad będą odpowiednio mar-

szałek województwa i starosta.

Członkami tych rad

będą przedstawiciele reprezentatywnych organizacji

pracodawców oraz organizacji związkowych w rozu-

wódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U.

spraw pracy, marszałek województwa i starosta będą

mogli powoływać w skład rad po trzech przedstawi-

cieli nauki o szczególnej wiedzy lub autorytecie

w obszarze działania tych rad.

Odpowiadając na pytanie, jak przedstawia się sy-

tuacja z programami stażowymi i dla absolwentów

szkół wyższych, które organizowało lub organizuje

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej oraz ile osób

skorzystało z tego typu programów stażowych, na

wstępie pragnę wyjaśnić, iż organizatorem stażu jest

293

powiatowy urząd pracy, a nie Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej.

Do odbycia stażu finansowanego ze

środków Funduszu Pracy może zostać skierowana

osoba bezrobotna na okres 6 miesięcy, natomiast

młodzi bezrobotni do 25. r.ż., a także do 27. r.ż. w okre-

mogą otrzymać skierowanie na staż przez okres

12 miesięcy.

W 2012 r. staż ukończyło ok. 136 tys. osób, w tym

ok. 73 tys. bezrobotnych do 25 r.ż., co stanowi 18%

uprawnionych do tej formy aktywizacji zawodowej

z tej grupy wiekowej.

Należy zauważyć, że w stosun-

ku do 2011 r. zmalała liczba osób, które ukończyły staż

ogółem.

Jednocześnie w 2012 r. zmniejszył się udział

młodych osób w stażu w stosunku do liczby uprawnio-

nych.

Należy zaznaczyć, że w 2012 r. w porównaniu

z rokiem 2010 niemal 2,5-krotnie mniej młodych ludzi

mogło skorzystać z tej formy aktywizacji.

Powodem zmniejszenia się liczby osób, które

w 2012 r. ukończyły staż, mogło być znaczne ograni-

czenie środków Funduszu Pracy pozostających do

dyspozycji starosty w 2011 r.

Należy zwrócić uwagę,

że wśród liczby osób, które ukończyły staż w 2011 r.,

mieściły się osoby, które rozpoczęły go jeszcze w 2010 r.,

gdy środki na ten cel były dużo większe.

Chociaż

środki na staż w 2012 wzrosły w porównaniu do roku

wcześniejszego, nie znajduje to odzwierciedlenia w licz-

bie osób, które ukończyły staż w 2012 r., prawdopo-

dobnie ze względu na okres trwania aktywizacji w tej

formie.

Zwiększenie środków na ten cel znajduje jednak

odzwierciedlenie w liczbie osób, które zostały skiero-

wane na staż w 2012 r.

Liczba osób skierowanych na

staż zwiększyła się w porównaniu do 2011 r. o 60%

– z 110 516 osób bezrobotnych w 2011 r. do 176 698

osób bezrobotnych w 2012 r.

Szczegółowe informacje

nt. uczestnictwa osób bezrobotnych w stażach w la-

tach 2008–2012 przedstawia poniższa tabela:

Jeśli chodzi o efektywność staży, to wskaźnik za-

trudnienia w okresie do 3 miesięcy po odbytym stażu

w 2012 r. wyniósł 57% i był wyższy o 4 punkty pro-

centowe w stosunku do roku 2011.

Odpowiadając na pytanie, czy w ramach nowej

perspektywy budżetu Unii Europejskiej dla Polski

w latach 2014–2020 przewidziane są środki na pro-

gramy płatnych staży dla absolwentów szkół wyż-

szych w Polsce, ile środków będzie na to przeznaczo-

nych i do absolwentów jakich kierunków będą skie-

rowane owe programy stażowe w latach 2014–2020,

uprzejmie informuję, że ze względu na trwające obec-

nie prace nad opracowaniem Programu Operacyjne-

go „Wiedza, edukacja, rozwój” (PO WER), w ramach

którego planowana jest interwencja w obszarze szkol-

nictwa wyższego w perspektywie finansowej UE na

lata 2014–2020, na chwilę obecną nie są znane osta-

teczne działania oraz kierunki wsparcia, jakie zosta-

ną podjęte w niniejszym obszarze.

Planuje się, iż in-

terwencja Europejskiego Funduszu Społecznego w ra-

mach przyszłej perspektywy finansowej UE w obsza-

rze szkolnictwa wyższego będzie skoncentrowana na

podniesieniu jakości kształcenia, a tym samym

zwiększeniu szans absolwentów na jak najszybsze

rozpoczęcie aktywnego funkcjonowania na rynku

pracy.

Kluczową rolę w najbliższych latach odgrywać

będzie współpraca uczelni z otoczeniem zewnętrz-

nym, zarówno społecznym, jak i gospodarczym.

Prze-

widuje się, iż włączenie się pracodawców w proces

kształcenia, w tym również, jak ma to miejsce w obec-

nej perspektywie, umożliwienie studentom praktycz-

nej nauki w przedsiębiorstwach w ramach bardziej

rozwiniętego systemu praktyk zawodowych i staży,

zaowocuje pojawieniem się na rynku pracy absolwen-

tów posiadających nie tylko wiedzę teoretyczną, ale

także praktyczne umiejętności i kompetencje mięk-

kie.

W tym miejscu należy podkreślić, iż na obecnym

etapie prac nad PO WER Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej nie posiada informacji o wysokości

środków przeznaczonych na programy staży i prak-

tyk dla absolwentów szkół wyższych, jak również ich

ukierunkowaniu.

Organem właściwym dla zaplano-

wania interwencji w ramach przyszłej perspektywy

finansowej w obszarze szkolnictwa wyższego jest

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, nato-

miast za całościowe opracowanie PO WER odpowia-

da Ministerstwo Rozwoju Regionalnego.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

Raczkowskiego za wyczerpujące.

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

L.p. Wyszczególnienie 2008 2009 2010 2011 2012

1.

Osoby, które ukończyły staż (ogółem) 214 455 208 863 279 833 172 031 135 953

2.

Bezrobotni do 25./27. r.ż., którzy ukończyli staż 135 762 151 440 171 648 101 608 72 598

3.

Procent bezrobotnych do 25./27. r.ż., którzy

ukończyli staż w stosunku do zarejestrowanych

w tej grupie wiekowej

45% 40% 40% 24% 18%

294

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie sytuacji na rynku płodów rolnych

(20368)

SPS-023-20368/13, przy którym przesłana została

interpelacja posła Piotra Walkowskiego w sprawie

muję Panią Marszałek, co następuje.

W roku gospodarczym 2013/2014 według meldun-

ku z 29 lipca br. GUS wyszacował powierzchnię

upraw zbóż podstawowych z mieszankami zbożowy-

mi na ok. 6,7 mln ha, z tego: pszenicy ponad 2,1 mln ha,

żyta ok. 1,2 mln ha, jęczmienia ponad 0,8 mln ha,

owsa ponad 0,4 mln ha, pszenżyta ok. 1,2 mln ha,

mieszanek zbożowych ok. 1,0 mln ha.

W strukturze zasiewów zbóż podstawowych z mie-

szankami zbożowymi udział powierzchni zbóż ozi-

mych wynosi 65,6%, a udział powierzchni zbóż jarych

to ok. 34,4%.

GUS wstępnie szacuje, że plony zbóż

podstawowych z mieszankami zbożowymi wyniosą

35,3–37,4 dt/ha, tj. w porównaniu do średniej z lat

2006–2010 więcej o 3,9–6,0 dt/ha (o 12,4–19,1%).

Produkcja zbóż ogółem w latach 2005–2013 wa-

hała się w granicach 21,8–29,8 mln t.

Wzrost produk-

cji w ostatnich latach jest spowodowany w szczegól-

ności wzrostem wydajności z 1 ha; dla przykładu

w roku gospodarczym 2006/2007 średnia wydajność

wyniosła 2,62 t/ha, natomiast w sezonie 2012/2013

– 3,73 t/ha.

Zbiory zbóż podstawowych z mieszankami zbożo-

wymi GUS szacuje na 23,7–25,1 mln t, natomiast

zbiory zbóż ozimych wstępnie wyszacowano na 16,6–

17,7 mln t, a zbiory zbóż jarych łącznie z jarymi mie-

szankami zbożowymi wstępnie wyszacowano na

7,0–7,4 mln t.

Analizując sytuację na rynku krajowym, należy

mieć na względzie, że krajowy rynek produktów rol-

nych, w tym zbóż i rzepaku, jest powiązany z ryn-

kiem wspólnotowym oraz światowym.

Niekorzystne

warunki agrometeorologiczne, które wystąpiły

w 2012 r. w krajach głównych eksporterów zbóż

i roślin oleistych, przyczyniły się do kształtowania

sytuacji popytowo-podażowej oraz poziomu cen na

rynkach rolnych.

Rekordowo wysoki poziom cen zbóż

i roślin oleistych w ubiegłym sezonie był zachętą do

zwiększania areału światowych upraw przewidzia-

nych do zbiorów w 2013 r.

Informacje o areale upraw

oraz prognozowanych zbiorach spowodowały, że od

początku sezonu 2013/2014 ceny na rynkach świato-

wych wykazują tendencję spadkową, co przekłada się

również na wysokość cen w kraju.

Według danych

Zintegrowanego Systemu Rolniczej Informacji Ryn-

kowej (ZSRIR) w MRiRW ceny zbóż od 2005 r. miały

wyraźny trend wzrostowy.

Jedynie w roku 2009 od-

notowano spadek cen, niemniej w kolejnych latach

2013 r. osiągnąć swoją maksymalną, nienotowaną do

tej pory wartość.

Jedynie cena żyta konsumpcyjnego

nieco spadła już w 2012 r.

Początek tegorocznych

żniw przyniósł już znaczący spadek cen w stosunku

do poprzedniego sezonu dla wszystkich gatunków

zbóż i zawierał się w granicach od 15% do ok. 40%.

Według danych Zintegrowanego Systemu Rolniczej

Informacji Rynkowej w Ministerstwie Rolnictwa i Roz-

woju Wsi w dniach 12–18 sierpnia 2013 r. w kraju za

pszenicę konsumpcyjną w zakupie płacono średnio

668 zł/t, tj. o 0,5% mniej niż przed tygodniem.

Prze-

ciętna cena żyta konsumpcyjnego wynosiła 424 zł/t

i była o 2,1% wyższa niż tydzień wcześniej.

Średnia

krajowa cena jęczmienia paszowego ukształtowała

się na poziomie 637 zł/t w stosunku do ubiegłego ty-

godnia, tańsze o 4,8%.

Natomiast cena kukurydzy

ukształtowała się na poziomie 803 zł/t i była niższa

o 0,6% od notowań sprzed tygodnia.

Minister rolnictwa i rozwoju wsi w dniu 31 lipca

sumentów z prośbą o sprawdzenie możliwości wystą-

pienia zmowy cenowej przedsiębiorców prowadzą-

cych skup zbóż i rzepaku oraz podjęcie stosownych

działań.

W odpowiedzi Urząd Ochrony Konkurencji

wania sprawdzającego w tej sprawie.

Jednocześnie informuję, że wszystkie wynikające

rynku są uruchamiane przez Komisję Europejską na

dzielnego wprowadzania wsparcia na rynkach rol-

nych.

Ponadto na rynku rzepaku nie mają zastoso-

wania instrumenty WPR, takie jak: cena interwen-

cyjna, refundacje eksportowe, kontyngenty.

Stawka

celna na przywóz nasion rzepaku wynosi 0.

Zgodnie z wytycznymi Wspólnoty w sprawie pomo-

2013 nie jest możliwe udzielanie pomocy państwa

w zakresie krótkoterminowych kredytów dla rolnictwa.

W celu zwiększenia siły negocjacyjnej z odbiorcami

produktów rolnych bardzo ważne jest zrzeszanie się

rolników w grupach producentów rolnych, które

umożliwiają koncentrację podaży oferowanych przez

nich towarów.

W nowej WPR na lata 2014–2020 poja-

wiły się zapisy dające możliwość poprawy pozycji pro-

ducentów rolnych w łańcuchu żywnościowym.

Miano-

wicie uznane organizacje producentów będą mogły

w imieniu swych członków, pod pewnymi warunkami,

negocjować warunki umów o dostawę m.in. wołowiny,

zbóż i niektórych innych upraw polowych.

Ponadto

przewidziano kontynuację wsparcia grup producen-

tów rolnych w ramach nowego PROW, które to umoż-

liwi producentom rolnym wzmocnienie pozycji rynko-

wej i zwiększenie rentowności produkcji rolnej.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

295

Odpowiedź

szefa Służby Cywilnej

lacją posła Dariusza Jońskiego w sprawie nagród wy-

płaconych urzędnikom w ministerstwach w I połowie

br., działając z upoważnienia prezesa Rady Mini-

strów, uprzejmie informuję, co następuje.

zm.) o służbie cywilnej korpus służby cywilnej tworzą

czych w urzędach ministrów i przewodniczących ko-

mitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz

wej.

Oprócz członków korpusu służby cywilnej w mi-

nisterstwach (wraz z KPRM) mogą być zatrudniane

również inne grupy pracowników, na przykład osoby

zajmujące kierownicze stanowiska państwowe (szcze-

gółowe dane przedstawione zostały w Tabeli 1).

Tabela 1.

Zatrudnienie w ministerstwach wraz

z KPRM wg poszczególnych statusów w przeliczeniu

na etaty (stan na dzień 31 grudnia 2012 r.)*

)

Zatrudnienie w ministerstwach wraz

Liczba

zatrudnionych

w przeliczeniu

na etaty

Kierownicze stanowiska państwowe 114

Członkowie korpusu służby cywilnej 12 497

Żołnierze i funkcjonariusze 1 253

Osoby nieobjęte mnożnikowymi

systemami wynagrodzeń**

)

1 201

Pozostałe statusy zatrudnienia 5

OGÓŁEM 15 070

*

)

Z wyłączeniem osób przebywających na urlopach bezpłat-

nych, wychowawczych i macierzyńskich oraz zasiłkach chorobo-

wych.

**

)

Osoby zatrudnione na podstawie ustawy z dnia 16 wrześ-

nia 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

W myśl art. 15 ustawy o służbie cywilnej do zadań

szefa służby cywilnej należy między innymi monito-

rowanie i nadzorowanie wykorzystania środków fi-

nansowych na wynagrodzenia członków korpusu

służby cywilnej.

Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 5

ww. ustawy dyrektorzy generalni urzędów wchodzą-

cych w skład korpusu służby cywilnej do końca stycz-

nia każdego roku składają szefowi służby cywilnej

sprawozdanie z realizacji zadań wynikających z usta-

wy o służbie cywilnej za rok ubiegły.

Sprawozdania

te dotyczą również informacji o wysokości środków

przeznaczonych na nagrody dla członków korpusu

służby cywilnej.

W związku z powyższym uprzejmie

informuję, iż nie dysponuję informacjami na temat

wysokości środków wypłaconych z funduszu nagród

w I półroczu 2013 r., a odpowiedź na pytania pana

posła dotyczy nagród wypłaconych członkom korpu-

su służby cywilnej w ministerstwach (wraz z KPRM)

w 2012 r. (załącznik 1), którzy wg stanu na dzień

31 grudnia 2012 r. stanowili ok. 83% zatrudnienia

w tych urzędach.

Ad 2.

Dane przekazywane w ramach ww. rocz-

nych sprawozdań dyrektorów generalnych urzędów

mają charakter zagregowany na poziomie stanowisk

pracy lub grup stanowisk pracy.

W efekcie szef służ-

by cywilnej co do zasady nie dysponuje informacjami

na temat zarobków poszczególnych członków korpu-

su służby cywilnej.

cywilnej fundusz nagród w wysokości 3% planowa-

nych wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji

na wynagrodzenia.

Decyzja w zakresie wysokości

środków wydatkowanych z tego funduszu należy do

wyłącznej kompetencji dyrektora generalnego urzę-

du, któremu wskazany wyżej przepis przyznaje

uprawnienie do dysponowania utworzonym w urzę-

dzie funduszem nagród.

Jednocześnie należy podkreślić, że podmiotem

odpowiedzialnym za prowadzenie polityki kadrowej

i dokonywanie czynności z zakresu prawa pracy,

w tym ustalania wynagrodzenia oraz przyznawania

nagród, wobec członków korpusu służby cywilnej za-

trudnionych w urzędzie jest dyrektor generalny (lub

kierownik) urzędu zgodnie z art. 25 ust. 4 pkt 2 oraz

ust. 9 ustawy o służbie cywilnej.

Ad 4.

Kwestie przyznawania nagród w służbie cy-

wilnej reguluje przywołany powyżej art. 93 ustawy

o służbie cywilnej.

Zgodnie z ust. 1 tego artykułu

członkom korpusu służby cywilnej za szczególne

grodę ze specjalnie utworzonego w tym celu fundu-

szu nagród w służbie cywilnej.

Mając na celu ujedno-

licenie zasad przyznawania nagród w służbie cywil-

nej oraz zwiększenie ich motywacyjnego charakteru,

w zarządzeniu nr 3 szefa służby cywilnej z dnia

dzy innymi zalecenia dotyczące przyznawania na-

gród w służbie cywilnej.

W standardach tych zaleca

się, aby dyrektor generalny urzędu określił zasady

oraz kryteria przyznawania nagród w urzędzie

uwzględniające w szczególności zawarte w ww. za-

rządzeniu wytyczne dot. nagradzania (rozdział IV:

Motywowanie, pkt 6).

W załączeniu przekazuję treść

ww. wytycznych z zakresu nagradzania członków

korpusu służby cywilnej.

Pełny tekst zarządzenia

jest dostępny na stronie internetowej Departamentu

Służby Cywilnej KPRM (http://dsc.kprm.gov.pl) w za-

kładce: akty prawne.

296

Ponadto w celu upowszechnienia dobrych praktyk

w zakresie nagradzania członków korpusu służby

cywilnej analizie poddano regulaminy nagradzania

w ministerstwach, urzędach centralnych, urzędach

wojewódzkich oraz niektórych urzędach administra-

cji skarbowej w zakresie przyjętych w tych urzędach

wewnętrznych regulacji i zasad przyznawania na-

gród dla członków korpusu służby cywilnej przyzna-

wanych za szczególne osiągnięcia w pracy zawodo-

wej.

Na tej podstawie została przygotowana analiza

wybranych zasad przyznawania nagród członkom

korpusu służby cywilnej.

Opracowana analiza zawie-

ra katalog inspirujących rozwiązań w zakresie na-

gradzania funkcjonujących w urzędach oraz dobrych

praktyk rekomendowanych przez szefa służby cywil-

nej, które uwzględniają wytyczne określone w stan-

dardach zarządzania zasobami ludzkimi w służbie

cywilnej dla obszaru: motywowanie w części dotyczą-

cej nagród w służbie cywilnej.

Powyższa analiza jest

dostępna na stronie internetowej Departamentu

w zakładce: wynagrodzenie i wartościowanie stano-

wisk pracy w służbie cywilnej.

Pragnę również zwrócić uwagę pana posła, że na-

grody są ogólnie przyjętym sposobem motywowania

pracowników.

Nagroda uznaniowa ma charakter na-

rzędzia o bardzo dużym potencjale motywującym do

zwiększania zaangażowania w realizację obowiąz-

ków służbowych, podnoszenia standardów realizacji

zadań na zajmowanym stanowisku pracy, przejawia-

nia inicjatywy, doskonalenia kwalifikacji i umiejęt-

ności zawodowych pod warunkiem stosowania przez

pracodawcę sprawiedliwych, zobiektywizowanych,

stabilnych i znanych pracownikom zasad przyznawa-

nia nagród.

Teza ta pozostaje aktualna niezależnie

ministracji publicznej, czy sektora prywatnego.

We-

dług Głównego Urzędu Statystycznego (na podstawie

cyklicznego badania struktury wynagrodzeń wg za-

wodów, sprawozdanie Z-12 za 2010 r.) procentowy

udział zmiennych składników wynagrodzenia (tj.

premii i nagród) w wynagrodzeniu ogółem w gospo-

darce narodowej wyniósł 11%.

Udział nagród w fun-

duszu wynagrodzeń korpusu służby cywilnej w 2012 r.

wyniósł 9,2%, natomiast w ministerstwach (wraz

z KPRM) udział ten wyniósł 11,7%.

W 2012 r. poziom

środków wypłaconych na nagrody dla całego korpu-

su służby cywilnej wyniósł 0,37‰ PKB.

Dodatkowo pragnę zachęcić pana posła do zapo-

znania się z analizami i danymi dotyczącymi służby

cywilnej (zawartymi m.in. w sprawozdaniach szefa

służby cywilnej o stanie służby cywilnej i realizacji

zadań tej służby) dostępnymi na stronie internetowej

kprm.gov.pl).

Załączniki

Załącznik 1.

Zestawienie środków wydatkowa-

nych na nagrody w poszczególnych ministerstwach i

KPRM w 2012 r. wraz z wyliczeniem miesięcznych

wysokości nagród per capita.

Tabela 1.

Wysokość środków wydatkowanych na

nagrody dla członków korpusu służby cywilnej za-

trudnionych w ministerstwach i KPRM w 2012 r.

(w tys. zł)

Urząd 2012 r.

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów 2 955,1

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji 3 331,0

Ministerstwo Edukacji Narodowej 2 008,9

Ministerstwo Finansów 19 908,0

Ministerstwo Gospodarki 8 911,5

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego 1 109,5

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 1 689,1

Ministerstwo Obrony Narodowej 7 633,3

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 8 544,9

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 5 248,3

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego 13 566,9

Ministerstwo Skarbu Państwa 6 131,2

Ministerstwo Sportu i Turystyki 1 662,0

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych 7 870,0

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 8 984,8

Ministerstwo Sprawiedliwości 3 087,1

Ministerstwo Środowiska 4 298,8

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej

5 665,5

Ministerstwo Zdrowia 2 674,8

Tabela 2.

Wysokość środków wydatkowanych na

w ujęciu per capita miesięcznie (w zł brutto)

Urząd 2012 r.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji 815

Ministerstwo Edukacji Narodowej 672

Ministerstwo Finansów 933

Ministerstwo Gospodarki 852

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego 329

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 429

Ministerstwo Obrony Narodowej 828

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 1 131

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 571

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego 1 272

Ministerstwo Skarbu Państwa 929

Ministerstwo Sportu i Turystyki 829

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych 960

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 553

Ministerstwo Sprawiedliwości 375

Ministerstwo Środowiska 882

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej

631

Ministerstwo Zdrowia 424

297

Załącznik 2.

Załącznik do zarządzenia nr 3 szefa

służby cywilnej w sprawie standardów zarządzania

zasobami ludzkimi.

Standardy zarządzania zasobami ludzkimi w służ-

bie cywilnej

IV Motywowanie

6.

Zaleca się, aby zasady oraz kryteria przyzna-

wania nagród w urzędzie uwzględniały w szczegól-

ności następujące wytyczne:

1) przyznawanie nagród za fakt szczególnie do-

brego wykonywania obowiązków z uwzględnieniem

ilości, jakości i złożoności wykonywanej pracy, a tak-

że samodzielności i zaangażowania pracownika;

2) stosowanie zróżnicowanego katalogu kryte-

riów przyznawania nagród, n.p.: praca w zespołach,

wykonanie konkretnego zadania, prowadzenie szko-

leń wewnętrznych, mentoring;

3) dostosowanie częstotliwości przekazywania

bieżącej informacji zwrotnej do częstotliwości przy-

znawania nagród okresowych w przypadku przyzna-

wania tego rodzaju nagród w urzędzie;

4) przekazywanie bieżącej informacji zwrotnej

wszystkim pracownikom, także tym, którzy nie

otrzymali nagrody okresowej, w przypadku przyzna-

5) przyznawanie nagród niezwłocznie po upływie

okresu, którego dotyczą lub po zakończeniu zadania,

którego wykonanie jest nagrodzone;

6) przyznawanie nagród pracownikowi po konsul-

tacji z bezpośrednim przełożonym;

7) ustalanie przez dyrektora generalnego urzędu

nagród dla dyrektorów i zastępców dyrektorów ko-

mórek organizacyjnych w ścisłej współpracy z nad-

zorującym dane stanowiska pracy członkiem kierow-

nictwa urzędu;

8) informowanie osób kierujących pracownikami

o ostatecznej decyzji dotyczącej przyznania lub nie-

przyznania nagród podległym im pracownikom;

9) różnicowanie wysokości nagród w celu zwięk-

szenia ich waloru motywacyjnego;

10) przedstawianie osiągnięć pracownika z uwzględ-

nieniem bieżącej informacji zwrotnej lub wyników

oceny pracy pracownika w uzasadnieniu wniosku

o nagrodę;

11) informowanie pracownika przez bezpośred-

niego przełożonego lub wnioskującego o nagrodę,

najlepiej w formie ustnej, w trakcie bezpośredniego

spotkania o wysokości przyznanej nagrody oraz po-

danie uzasadnienia swojej decyzji.

Z poważaniem

Szef służby cywilnej

Sławomir Brodziński

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

ministra spraw wewnętrznych

(20371)

ma SPS-023-20371/13 z dnia 28 czerwca 2013 r. do-

tyczącego interpelacji posła Tomasza Kaczmarka

uprzejmie informuję, że przedmiotowa inwestycja

polegała na budowie jednotorowej energetycznej linii

kablowej 110 kV oraz demontażu istniejącej linii na-

powietrznej.

Zgodnie z wymaganiami Agencji Wywiadu przed-

miotowa linia kablowa 110 kV ułożona została w prze-

puście rurowym wykonanym metodą horyzontalnego

przewiertu kontrolowanego na głębokości ok. 3–4 m,

co zapewni prawidłowość działania i bezpieczeństwo

infrastruktury podziemnej agencji.

Proces uzgadnia-

nia dokumentacji technicznej oraz wykonywania

prac był pod stałym nadzorem funkcjonariuszy AW

pozostających w bezpośrednim kontakcie z kierow-

nikiem robót.

Ponadto miejsce inwestycji objęte zo-

stało całodobowym monitoringiem systemu telewizji

dozorowej (CCTV).

Mając powyższe na uwadze, wymienione czynno-

ści wyeliminowały możliwość podłożenia ładunku

wybuchowego mogącego uszkodzić instalacje wyko-

rzystywane przez Agencję Wywiadu.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bartłomiej Sienkiewicz

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

w sprawie podjęcia działań dających gwarancje

zabezpieczenia interesów rodzin, w tym ich

dzieci, przed dziedziczeniem długów

po przodkach (20379)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

2013 r. w sprawie podjęcia działań dających gwaran-

cje zabezpieczenia interesów rodzin, w tym ich dzie-

ci, przed dziedziczeniem długów po przodkach,

uprzejmie informuję.

W Ministerstwie Sprawiedliwości opracowywany

jest obecnie projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks

298

cywilny, Kodeks postępowania cywilnego oraz usta-

wy Prawo o notariacie, w którym proponuje się zmia-

nę przepisów o odpowiedzialności spadkobierców za

długi spadkowe polegającą na wprowadzeniu jako za-

sady odpowiedzialności z tzw. dobrodziejstwem inwen-

tarza w miejsce obowiązującej aktualnie w Kodeksie

cywilnym zasady odpowiedzialności nieograniczonej.

Uzasadnieniem dla wprowadzenia przedmiotowej

zmiany, przygotowanej przez Komisję Kodyfikacyjną

wiedliwości, jest istniejący w obecnym stanie praw-

nym brak należytej ochrony spadkobierców przed

niespodziewaną odpowiedzialnością za długi spadko-

we przewyższające wartość aktywów spadkowych.

W celu zapobieżenia powstaniu nadmiernych

kosztów, jakie mogłyby się wiązać ze sporządzeniem

spisu inwentarza, projekt przewiduje wprowadzenie

instytucji prywatnego wykazu inwentarza.

Wobec zmiany zasad nadzoru nad działalnością

administracyjną sądów wprowadzonej ustawą z dnia

ju sądów powszechnych oraz niektórych innych

jącą od dnia 28 marca 2012 r., zarzuty dotyczące in-

dywidualnej sprawy nie mogą być przedmiotem tego

rodzaju czynności w ramach uprawnień przysługu-

jących ministrowi sprawiedliwości.

Aktualnie, zgodnie z przepisem art. 9a § 1 i 2

powszechnych (zwanej dalej u.s.p., t.j.

Dz. U. z 2013 r.

poz. 427), funkcjonują dwa rodzaje nadzoru, a mia-

nowicie wewnętrzny nadzór administracyjny, spra-

wowany przez prezesów sądów, oraz zewnętrzny nad-

zór administracyjny, pozostający w kompetencji mi-

nistra sprawiedliwości.

wymienionych rodzajów nadzoru nie może być dzia-

łalność orzecznicza sądu.

Dokonanie zatem oceny co do słuszności orzecze-

nia wydanego przez sąd w konkretnej sprawie nie jest

możliwe w trybie nadzoru nad działalnością admini-

stracyjną sądów.

Rozstrzygnięcie sądu jest bowiem

czynnością z zakresu procesu judykacyjnego, a po-

prawność tego rodzaju czynności może być poddana

analizie jedynie w trybie kontroli instancyjnej, która

jak wynika z treści interpelacji, została zainicjowana

w przedmiotowej sprawie.

Istniejące uregulowania procesowe gwarantują

bowiem stronom i uczestnikom postępowania prawo

żądania analizy i zweryfikowania orzeczenia sądu

przez sąd wyższej instancji w przypadku kwestiono-

wania przez nich jego poprawności.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 176

z późn. zm.) postępowanie sądowe jest co najmniej

dwuinstancyjne.

Zasada ta stanowi gwarancję umoż-

liwiającą usuwanie błędów, omyłek i innych uchybień

popełnionych w sądach pierwszej instancji.

Powyższy przepis jest zresztą konsekwencją zapi-

su zawartego w art. 78 Konstytucji RP gwarantują-

Powołane rozwiązania prawne nie uzasadniają

zatem inicjowania przez ministra sprawiedliwości

działań w kierunku zbadania akt sprawy prowadzo-

nej przez Sąd Rejonowy w Kluczborku.

W kontekście przedstawionych wyżej zasad doty-

czących nadzoru administracyjnego ministra spra-

wiedliwości nad administracyjną działalnością są-

dów powszechnych brak jest podstaw do dokonywa-

nia oceny polityki informacyjnej sądu.

Natomiast

w toku postępowań sąd może w razie uzasadnionej

potrzeby udzielić stronom występującym w sprawie

uczeń co do czynności procesowych (art. 5 K.p.c.).

Z kolei kwestia zgodności przekazu medialnego

z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym jest

wynikiem rzetelności dziennikarskiej, której ocena

wykracza poza zakres kompetencji ministra spra-

wiedliwości.

Jednocześnie pragnę poinformować, że Minister-

stwo Sprawiedliwości aktualnie nie planuje działań

mających na celu upowszechnienie informacji o obo-

wiązujących przepisach co do zasad dziedziczenia.

Przydatność tego rodzaju informacji wydaje się być

ograniczona, jeżeli uwzględnić, że stosowanie i wy-

kładnia prawa jest domeną uprawnionych w tym za-

kresie organów, a każda sprawa sądowa wymaga in-

dywidualnego potraktowania z uwzględnieniem kon-

kretnego stanu faktycznego.

Nie wydaje się, aby w ramach polityki informacyj-

nej Ministerstwa Sprawiedliwości sprowadzającej się

do informowania społeczeństwa o bieżących kierun-

kach i strategii rozwoju oraz bieżących decyzjach po-

dejmowanych przez władzę centralną w skali całego

kraju uzasadnione było upowszechnianie wiedzy

w tym zakresie.

Z poważaniem

Jacek Gołaczyński

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

w sprawie planowanych działań

zmierzających do utrudniania działalności

związków zawodowych w Polsce (20380)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-023-20380/13, interpelację pani poseł Marii

299

Zuby w sprawie planowanych działań zmierzających

w Polsce uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Jedną z podstawowych zasad ustroju Rzeczypo-

spolitej Polskiej jest gwarantowana przez państwo

wolność zrzeszania się obywateli, tj. wolność tworze-

nia i działania związków zawodowych, organizacji

chów obywatelskich, innych dobrowolnych zrzeszeń

i fundacji (art. 12 oraz art. 58 i 59 Konstytucji Rze-

czypospolitej Polskiej).

Zasada ta mająca swe źródło

w podstawowych wolnościach i prawach człowieka

i obywatela określonych we współczesnych konwen-

cjach międzynarodowych (w szczególności Konwencji

zarazem stanowić gwarancję, że żadna władza nie

dopuści się praktyk dyskryminacyjnych w zakresie

wolności zrzeszania się.

W zakresie wolności zrzeszania się w związkach

zawodowych należy stwierdzić, że w polskim prawie

pracy można wskazać trzy podstawowe funkcje

związków zawodowych: ochronną, kontrolną oraz

reprezentacyjną.

Ochronna funkcja związków zawo-

dowych przejawia się w obronie interesów ludzi pra-

cy zarówno interesów zbiorowych, jak i indywidual-

nych.

Funkcja kontrolna związków zawodowych po-

lega na nadzorowaniu działalności pracodawcy pod

kątem jej zgodności z prawami i interesami pracow-

ników.

Funkcja reprezentacyjna będąca zarazem sy-

tuacją szczególną, w której uprawienia związków

zawodowych są równocześnie przejawem funkcji kon-

trolnej oraz ochronnej, polega na obowiązku konsul-

tacji z zakładową organizacją związkową zamiaru

wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę zawar-

tej na czas nieokreślony – art. 38 Kodeksu pracy.

Cechą charakterystyczną polskiego prawa związ-

kowego jest usytuowanie związków zawodowych

w zakładach pracy.

Rozwiązanie to ma swoje źródła

w historii ruchu związkowego w Polsce nierozerwal-

nie związanej z uwarunkowaniami społeczno-poli-

tycznymi oraz z modelem stosunków przemysłowych

w państwie.

W konsekwencji obecnej pozycji prawnej

związków zawodowych poszczególni pracodawcy,

u których działają organizacje związkowe, ponoszą

koszty i inne obciążania związane z ich funkcjono-

waniem.

Obciążenia te polegają w szczególności na:

— obowiązku zwalniania działaczy zakładowej

organizacji związkowej z obowiązku świadczenia pra-

cy (albo częściowego świadczenia pracy) na zasadach

— obowiązku udostępnienia zakładowej organi -

zacji związkowej pomieszczeń i urządzeń technicz-

nych niezbędnych do wykonywania działalności związ-

kowej (art. 33 ust. 1 ustawy o związkach zawodo-

wych);

— obowiązku pobierania z wynagrodzenia pra -

cownika na pisemny wniosek zakładowej organizacji

związkowej oraz wpłacania jej na rachunek bankowy

wskazany przez organizację związkową (art. 33 usta-

wy o związkach zawodowych);

— obowiązku ponoszenia kosztów związanych

z działalnością społecznej inspekcji pracy kierowanej

przez zakładową organizację związkową – organiza-

cję, zadania i sposób działania inspekcji reguluje

Ponadto w przypadku pracodawców objętych

działaniem międzyzakładowej organizacji związko-

wej ponoszą oni dodatkowe obowiązki (analogiczne

do wskazanych powyżej w pkt 1 i 3) związane z dzia-

łaniem tej organizacji w ich zakładzie pracy (art. 34

ustawy o związkach zawodowych).

Należy zwrócić uwagę, że obowiązujące rozwią-

zania prawne są efektem dialogu społecznego zagwa-

rantowanego w Konstytucji RP, którego uczestnika-

mi są organizacje związkowe i pracodawcy.

Szczegól-

ne znaczenie w tym zakresie posiada Trójstronna

Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych działa-

dialogu społecznego prowadzonego dla godzenia in-

teresów pracowników, interesów pracodawców oraz

dobra publicznego.

W skład komisji wchodzi siedmiu

partnerów społecznych (reprezentatywne organiza-

cje związkowe i reprezentatywne organizacje praco-

dawców).

Celem działalności komisji jest dążenie do

Nie ulega wątpliwości, że w obecnych uwarunko-

waniach społeczno-gospodarczych odbiegających od

czasów wczesnej transformacji ustrojowej w Polsce

można rozważyć zaproponowanie zmiany niektórych

przepisów ustawy o związkach zawodowych, w tym

również wymienionych w interpelacji pani poseł.

Ewentualne zmiany w tym zakresie wymagają jed-

nak szczegółowej analizy z udziałem ekspertów, a tak-

że pogłębionej dyskusji w ramach Trójstronnej Ko-

misji do Spraw Społeczno-Gospodarczych.

Nie można

wykluczyć, że efektem tej dyskusji będzie przebudo-

wa dotychczasowych koncepcji stosunków przemy-

słowych w państwie, a także wyznaczenie nowej roli

i miejsca związków zawodowych oraz organizacji pra-

codawców.

Należy oczekiwać, że inicjatywa wprowa-

dzenia zmian prawnych w omawianym zakresie po-

chodzić będzie od partnerów społecznych, a sprawy

te staną się w pierwszej kolejności przedmiotem usta-

leń w ramach dialogu autonomicznego.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę na ograni-

czenia wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Pol-

ską zobowiązań międzynarodowych, w szczególności

z konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, a tak-

że z Europejskiej Karty Społecznej i innych aktów

prawnych Rady Europy.

Wyznaczają one minimalne

międzynarodowe standardy prawa związkowego,

uprawnień związków zawodowych i działaczy związ-

300

kowych, które muszą być respektowane we wszyst-

kich demokratycznych państwach europejskich.

Pragnę zapewnić Panią Marszałek, że adekwat-

ność polskiego prawa związkowego do obecnych uwa-

runkowań społecznych i ekonomicznych jest przed-

miotem dyskusji na posiedzeniach zespołów robo-

czych Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-

-Gospodarczych, a także stałych analiz prowadzo-

nych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej.

Należy jednak zauważyć, że przedstawione przez

panią poseł Maria Zubę w przedmiotowej interpelacji

problemy ewentualnego:

— ograniczenia albo likwidacji etatów związko -

wych;

— zniesienia uprawnienia związków zawodowych

do pomieszczeń koniecznych do prowadzenia działal-

ności związkowej;

— zniesienia obowiązku pracodawców zbierania

i przekazywania na rzecz związku zawodowego skła-

dek członkowskich

nie były jak dotąd przedmiotem obrad Trójstron-

nej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych ani

prac w jej zespołach problemowych.

Odnosząc się do szczegółowych pytań pani poseł

Marii Zuby, uprzejmie wyjaśniam, co następuje:

Ad 1–3.

Z posiadanych przez MPiPS informacji

wynika, że Główny Urząd Statystyczny nie prowa-

dzi obecnie statystyk dotyczących odsetka procen-

towego pracowników w Polsce należących do związ-

ków zawodowych, liczby członków związków zawo-

dowych w zależności od wielkości zakładu pracy,

a także zmian liczby członków związków zawodo-

wych w poszczególnych latach.

Badania statystyczne

statystyki publicznej mające podstawowe znaczenie

prowadzone przez prezesa Głównego Urzędu Staty-

stycznego, a także inne podmioty wymienione w art.

ce publicznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 591, z późn. zm.)

ujmowane są corocznie w programie badań staty-

stycznych na dany rok wprowadzanym w drodze

rozporządzenia Rady Ministrów.

Należy zauważyć,

że projekt programu badań statystycznych statysty-

ki publicznej na rok 2014 przewiduje nowe badanie

pt. „Struktury organizacyjne związków zawodo-

wych”.

Poparcie dla tego badania wyraził minister

2013 r. skierowanym do prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego.

Z dostępnych publikacji wynika, że poziom

uzwiązkowienia w Polsce uwzględniający deklarowa-

ne członkostwo oraz szacunkowe członkostwo (na

podstawie sondaży CBOS) można określić na około

17–20% pracującej populacji, co ilustruje poniższa

tabela.

Tabela nr 1.

Członkostwo w związkach zawodo-

wych: statystyki związków zawodowych oraz szacun-

ki sondażowe CBOS

Związek

zawodowy

Deklarowane

członkostwo

– statystyki

związków

zawodowych

(rok)

Członkostwo

związku jako

odsetek

dorosłej

populacji

w 2012 r.

Szacowane

członkostwo

(sondaże

CBOS)

w 2012 r.

NSZZ

„Solidarność”

667 500

(2011)

2% 621 000

OPZZ

792 503

(2011)

2% 621 000

Forum

Związków

Zawodowych

408 095

(2012)

1% 311 000

Pozostałe

związki

zawodowe

brak danych 1% 311 000

Razem

minimum

1 868 098

1% 1 864 000

Źródło: J. Gardawski, A. Mrozowicki, J. Czarzasty, Historia

i teraźniejszość związków zawodowych w Polsce, „Dialog”,

nr 3/2012 (34), s. 23.

Trzy kolejne tabele przedstawiają zmiany, jakie

w ostatnich latach nastąpiły w zakresie liczby człon-

ków oraz liczby jednostek organizacyjnych trzech

reprezentacyjnych organizacji związkowych wcho-

dzących w skład Trójstronnej Komisji do Spraw Spo-

łeczno-Gospodarczych.

Tabela nr 2.

Rozwój organizacyjny NSZZ „Soli-

darność” w latach 1991–2011

Rok

Liczba

członków

Liczba

organizacji

Średnia liczba

zrzeszonych

w organizacji

1991 2 246 119 – –

1992 1 660 761 16 992 98

1993 1 507 084 15 367 98

1994 1 422 764 14 302 99

1995 1 312 050 12 437 105

1996 1 233 209 13 691 90

1997 1 118 229 13 271 84

1998 1 113 440 12 822 87

1999 1 075 045 12 668 85

2000 1 018 439 12 240 83

2001 910 398 11 570 79

2002 800 906 10 522 76

2003 759 336 9 950 76

2004 730 919 9 392 78

2005 721 356 9 114 79

2006 690 042 8 106 85

2007 685 329 8 637 79

2008 679 975 8 648 79

2009 667 572 8 445 79

2010 648 868 8 292 78

2011 667 500 8 035 83

Źródło: Wewnętrzne statystyki NSZZ „Solidarność”, [za:]

Ibidem, s. 16.

301

Tabela nr 3.

Rozwój organizacyjny OPZZ w latach

1991–2011

Rok

Liczba

członków

zakładowych

zrzeszonych

w federacjach

należących do OPZZ

Średnia liczba

członków

w organizacji

zakładowej

1991 3 576 110 17 792 201

1992 3 043 021 17 513 174

1993 2 667 032 17 212 155

1994 2 457 873 17 001 145

1995 2 300 687 16 890 136

1996 2 153 444 16 543 130

1997 2 001 050 16 247 123

1998 1 803 468 16 021 112

1999 1 603 837 15 942 101

2000 1 461 685 15 888 92

2001 1 067 873 11 999 89

2002 961 565 10 804 89

2003 902 853 10 260 88

2004 881 888 10 136 87

2005 874 086 10 047 87

2006 859 661 9 659 89

2007 846 872 9 515 89

2008 833 633 9 743 88

2009 821 712 9 338 88

2010 810 489 9 210 88

2011 792 503 9 074 87

Źródło: Wewnętrzne statystyki OPZZ, [za:] Ibidem, s. 14.

Tabela nr 4.

Rozwój organizacyjny Forum Związ-

ków Zawodowych w latach 2002–2012

Rok

Liczba

członków

Liczba organizacji

zakładowych

i międzyzakładowych

Liczba organizacji

ogólnopolskich

2002 371 033 3 28

2006 402 876 24 37

2010 407 791 43 44

2012 408 095 47 44

Źródło: Wyliczenia przygotowane przez Biuro FZZ, [za:] Ibi-

dem, s. 19.

Ad 4.

Na podstawie raportu Komisji Europejskiej

pt. „Industrial relations in Europe – 2012” poziom

uzwiązkowienia w wybranych państwach UE w roku

2009 wnosił:

— w Szwecji i Danii – 70%,

— w Wielkiej Brytanii – 30%,

— w Niemczech – 20%,

— w Polsce – 16%,

— we Francji – 8%.

Ad 5.

Według danych z roku 2007 związki zawo-

dowe działały w 61% firm państwowych, 8% polskich

firm prywatnych i 33% przedsiębiorstw prywatnych

z zagranicznym kapitałem.

Poziom uzwiązkowienia

wynosił odpowiednio: 62%, 8% i 37% dla tych kate-

gorii przedsiębiorstw.

Najbardziej uzwiązkowionym sektorem w Polsce

jest oświata, gdzie związki zawodowe istnieją w po-

nad 90% zakładów pracy.

Kolejne miejsce zajmują

kopalnie (75% uzwiązkowionych zakładów pracy).

Najmniej uzwiązkowiony sektor gospodarki obejmu-

je handel i sprzedaż detaliczną, usługi finansowe,

hotele oraz budownictwo, a ponadto małe przedsię-

biorstwa produkcyjne, gdzie związki zawodowe

działają w mniej niż 15% firm.

W niektórych sekto-

rach polskiej gospodarki, zwłaszcza w usługach,

związki zawodowe albo nie istnieją, albo są tak sła-

be, że 20–30% zapytanych pracowników nie jest

pewnych, czy w przedsiębiorstwie działają organi-

zacje związkowe (J. Gardawski, Związki zawodowe

w badaniach z 2007 r. [w:] J. Gardawski – red., Pola-

cy pracujący a kryzys fordyzmu, Scholar, Warszawa

2009, s. 551–571).

Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej nie dysponuje jednak informacjami na temat

największych firm w Polsce, w których nie działają

związki zawodowe.

Ad 6.

Ratyfikowane przez Polskę konwencje Mię-

dzynarodowej Organizacji Pracy dotyczące minimal-

nych standardów funkcjonowania związków zawodo-

wych to:

— konwencja nr 87 z 1948 r. dotycząca wolno -

ści związkowej i ochrony praw związkowych (Dz. U

z 1958 r.

Nr 29, poz. 125);

— konwencja nr 98 z 1949 r. dotycząca stosowania

z 1958 r.

Nr 29, poz. 126.);

— konwencja nr 135 z 1971 r. dotycząca ochrony

przedstawicieli pracowników w przedsiębiorstwach

Należy podkreślić znaczenie dwóch pierwszych

konwencji w systemie MOP, które na podstawie de-

klaracji dotyczącej fundamentalnych zasad i praw

w pracy z 1998 r. uzyskały status konwencji funda-

mentalnych, co oznacza, że członkowie MOP mają

obowiązek ich poszanowania, popierania i implemen-

towania z tytułu samej przynależności do MOP, tj.

bez względu na to czy je ratyfikowały, czy też nie.

Konwencja nr 87 zobowiązuje państwa do zapew-

nienia pracownikom wolności tworzenia i przystępo-

wania do organizacji broniących ich praw (art. 2),

a ponadto do zagwarantowania tym organizacjom:

— wolności kształtowania struktur wewnętrz -

nych w statutach i regulaminach, wolności wybiera-

nia władz organizacji, wolności układania programu

działania i prowadzenia działalności (tj. samorząd-

ności – art. 3 ust. 1);

— niezależności, zgodnie z którą „władze publicz -

ne powinny powstrzymywać się od wszelkiej inter-

wencji, która ograniczałaby to prawo lub przeszka-

dzała w jego wykonywaniu zgodnie z prawem” (art. 3

ust. 2).

Przykłady takiej ingerencji to: uzależnianie

przyznania organizacjom związkowym osobowości

302

prawnej od wymogów wykluczających swobodę two-

rzenia organizacji lub przystępowania do nich, za-

wieszanie lub rozwiązywanie ich w drodze admini-

stracyjnej (art. 4).

Organizacje oraz pracodawcy i pra-

cownicy muszą jednak w wykonywaniu swoich wol-

ności związkowych przestrzegać przepisów prawa

krajowego (zasada legalizmu – art. 8), a rządy zobo-

wiązane są do zastosowania wszelkich koniecznych

i właściwych środków w celu zapewnienia pracowni-

kom i pracodawcom swobodnego wykonywania praw

związkowych (art. 11).

Konwencja nr 98 przewiduje następujące gwaran-

cje wolności zrzeszania się dotyczące ochrony przed

aktami dyskryminacji i ingerencji:

— zapewnienie pracownikom ochrony przed

wszelkimi aktami dyskryminacji dążącymi do naru-

szenia wolności związkowej w dziedzinie pracy.

Taka

nów mających na celu: uzależnienie zatrudnienia

żeć; wydalenie pracownika lub skrzywdzenie go we

związkowej poza godzinami pracy lub za zgodą pra-

codawcy podczas godzin pracy (art. 1).;

— zakaz wzajemnej ingerencji organizacji pra-

cowników i pracodawców (art. 2).

Konwencja nr 135 wymaga, aby w przedsiębior-

stwie przedstawiciele pracowników korzystali „ze

skutecznej ochrony przeciwko wszelkim aktom

krzywdzącym, włącznie ze zwolnieniem podjętym ze

względu na ich charakter działalności jako przedsta-

wicieli pracowników, ich przynależność związkową

działają zgodnie z obowiązującymi przepisami usta-

wodawstwa, układami zbiorowymi lub innymi wspól-

nie uzgodnionymi porozumieniami”.

Przykłady środków ochrony zostały szczegółowo

wymienione w zaleceniu nr 143 z 1971 r. dotyczącym

ochrony przedstawicieli pracowników w przedsię-

biorstwach i przyznawania im ułatwień.

Konwencja

nr 135 wskazuje ponadto, że w sytuacji istnienia

w przedsiębiorstwie zarówno przedstawicieli związ-

ków zawodowych, jak i przedstawicieli wybranych

nych nie podważała pozycji zainteresowanych związ-

zachęcenia do współpracy miedzy obiema reprezen-

tacjami pracowników we wszystkich należących do

nich sprawach.

Kolejną gwarancją wolności zrzeszania się wyni-

kającą z konwencji nr 135 jest przyznanie przedsta-

wicielom pracowników ułatwień, „które umożliwią

Przy przyznawaniu tych uprawnień „należy jednak

wziąć pod uwagę rodzaj systemu stosunków zawodo-

zainteresowanego przedsiębiorstwa”.

Ponadto przy-

znanie tych ułatwień nie powinno utrudniać skutecz-

nej działalności przedsiębiorstwa.

Dalsze wytyczne

co do przyznawania ułatwień zawarte są w zaleceniu

nr 143.

Warunki przestrzegania praw związkowych w służ-

bach publicznych określa konwencja nr 151 z 1978 r.

dotycząca ochrony prawa organizowania się i proce-

dury określania warunków zatrudnienia w służbie

publicznej (Dz. U. z 1994 r.

Nr 22, poz. 78).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

rozliczeń ogrzewania lokali mieszkalnych

(20381)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelacje pani poseł Marii Zuby przesłaną przy piś-

mie Pani Marszałek Sejmu RP otrzymanym w dniu

19 sierpnia br., znak: SPS-023-20381/13, w sprawie

wych za pomocą tzw. podzielników ciepła, w porozu-

mieniu z ministrem gospodarki właściwym w zakre-

tyczne uprzejmie przedstawiam poniższe stanowisko

do poszczególnych zagadnień.

Ad 1.

Czy ministerstwo przewiduje możliwości

zmiany przepisów prawa energetycznego likwidującą

możliwość stosowania podzielników ciepła i zaprowa-

dzenie w ich miejsce tylko ciepłomierzy lub innych

urządzeń będących jednakże uznanymi za urządze-

nia miernicze?

W Ministerstwie Gospodarki nie są prowadzone

prace legislacyjne, które uniemożliwiałyby stosowa-

nie podzielników kosztów ciepła.

Byłoby to niezgod-

ne z zapisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r.

rektyw 2009/125/WE i 20JO/30/UE oraz uchylenia

dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz. Urz.

UE

2012, L 315/1) wprowadzającymi w szczególnych

przypadkach konieczność ich stosowania.

W art. 9

„opomiarowanie” powyższej dyrektywy została wpro-

wadzona następująca regulacja: „W budynkach wie-

303

lomieszkaniowych i wielofunkcyjnych z własnym

źródłem centralnego ogrzewania/chłodzenia lub za-

opatrywanych z sieci ciepłowniczej lub z centralnego

źródła obsługującego większą liczbę budynków do

dnia 31 grudnia 2016 r. zostaną zamontowane, tam

gdzie jest to technicznie wykonalne i opłacalne, licz-

niki zużycia indywidualnego do pomiaru zużycia

energii cieplnej lub chłodzącej lub ciepłej wody do-

starczanej do każdego lokalu.

W przypadku gdy za-

stosowanie indywidualnych liczników nie jest tech-

nicznie wykonalne lub nie jest opłacalne, do pomia-

rów zużycia energii cieplnej na każdym grzejniku

stosowane są indywidualne podzielniki kosztów cie-

pła”.

Państwa członkowskie są zobowiązane do dnia

5 czerwca 2014 r. wprowadzić odpowiednie regulacje

prawne niezbędne do wykonania niniejsze dyrektywy.

określa ogólne ramy możliwych do zastosowania me-

tod rozliczania kosztów ciepła w budynkach wielolo-

kalowych.

Wybór metody rozliczania oraz ustalenie

wewnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła przezna-

czonego na ogrzewanie budynku przepisy Prawa

energetycznego pozostawiają w kompetencji właści-

ciela lub zarządcy budynku dysponującego jego ak-

tualną dokumentacją techniczną.

Obecnie nie istnieją rozwiązania techniczne roz-

liczeń kosztów ciepła, których zastosowanie odzwier-

ciedlałoby dokładne zużycie ciepła przez poszczegól-

ne lokale w budynkach wielomieszkaniowych.

Za-

równo rozliczanie kosztów zakupu ciepła za pomocą

indywidualnych liczników ciepła, na przykład ciepło-

mierzy, jak i podzielników kosztów ciepła jest obar-

czone pewnym błędem.

Wynika to z właściwości fi-

zycznych ciepła, faktu jego przenikania przez prze-

grody w budynku pomiędzy mieszkaniami i funkcjo-

nowania wentylacji, a także konieczności rozliczenia

na wszystkich mieszkańców zużycia ciepła w po-

mieszczeniach wspólnego użytkowania (np. klatka

schodowa i inne pomieszczenia gospodarcze).

Podsta-

wowe znaczenie dla bilansu cieplnego poszczególnych

pomieszczeń w budynku ma jego konstrukcja, w tym

zastosowane materiały oraz rozwiązania techniczne

instalacji grzewczej i wentylacyjnej.

Ad 2.

Jaka jest średnia różnica kosztów pomiędzy

ciepłomierzem a podzielnikiem ciepła i jakie są róż-

nice pomiędzy tymi urządzeniami w ich instalacji,

wyglądzie, zajmowanej przestrzeni, warunkach tech-

nicznych i codziennym użytkowaniu?

Ze względu na odmienny sposób działania ciepło-

mierza i podzielnika kosztów ciepła różnica pomię-

dzy cenami tych urządzeń jest wyraźna.

Trudno wy-

znaczyć średni koszt zakupu ciepłomierza, ponieważ

jest on zależny od nominalnej wielkości przepływu

wody grzewczej przez instalację odbiorcy wynikającej

z kubatury ogrzewanych pomieszczeń.

Poniżej za-

mieszczono dla zobrazowania kosztów zakupu ciepło-

mierzy cennik firmy Danfoss z 2012 r.

Ciepłomierze

Kompaktowe ciepłomierze ultradźwiękowe SO-

NOMETER 1100

N

r k

a

t

a

l

o

Typ

PN

D

N

[m

m]

D

ł

u

g

o

ś

ć

[m

m]

Q

n (

m

3

/

h

)

Q

m

a

x (

m

3

/

h

)

P

r

z

y

ł

ą

c

za

C

e

n

a [

E

U

R

]

Ultradźwiękowe ciepłomierze kompaktowe typu SONOMETER

1100 (w komplecie – licznik energii wyposażony w moduł radiowy

wbudowany, wyjście optyczne danych, przepływomierz

ultradźwiękowy, para czujników Pt 500/5,2 mm zakres temp.

0–180°C), dla przepływomierzy Qn = 0,6–2,5 m3/h zakres temp.

5–130°C, dla Qn = 3,5–60 m3/h zakres temp.

5–150°C.

Aktywacja modułu radiowego dodatkowo płatna, należy wyspecy-

fikować w zamówieniu.

Montaż na powrocie

640U2049

S

O

N

O

M

E

T

E

R 1

1

0

0

16

15 110 0,6 1,2 G3/4×R1/2

316,00

640U2051 15 110 1 2 G3/4×R1/2

G40U2052 15 110 1,5 3 G3/4×R1/2

S40U2054 20 130 2,5 5 G1×R3/4

R40U2042 25 260 3,5 7 G1 1/4×R1 545,00

640U2048 25 260 6 12 G1 1/4×R1 556,00

640U2044

25

25 260 6 12 kołnierze 646,00

MOU204b 32 260 6 12 kołnierze 672,00

640U2055 40 300 10 20 G2×R1 1/2 717,00

G40U2057 40 300 10 20 kołnierze 869,00

640U2060 50 270 15 30 kołnierze 1060,00

640U2062 65 300 25 50 kołnierze 1407,00

640U2076 80 300 40 80 kołnierze 1900,00

640U2077 ICO 360 60 120 kołnierze 2534,00

Jak widać powyżej, na przykład dla przepływu

0,6 m/h odpowiadającego kubaturze średniej wielko-

ści mieszkania, koszt ciepłomierza wynosi ponad

300 zł.

Poza tym zgodnie z rozporządzeniem mini-

rowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29) ciepłomierze do wody

o nominalnym strumieniu do 500 m/h posiadają

5-letni okres ważności legalizacji.

Po tym czasie musi

nastąpić ponowna legalizacja, która wiąże się z kosz-

tem około 140÷200 zł.

Średni koszt zakupu podziel-

nika kosztów ciepła jest znacznie niższy i jest zależ-

ny od technologii.

Istnieją dwa typy podzielników:

— cieczowe, tzw. wyporowe – koszt 7÷10 zł/szt;

— elektroniczne – koszt 30÷60 zł/szt.

Nie należy porównywać ze sobą ciepłomierzy i po-

dzielników kosztów ogrzewania, gdyż są to zupełnie

inne urządzenia.

Zgodnie z § 135 ust. 1 i 2 rozporzą-

ce do rozliczania zużytego ciepła.

Ciepłomierz to układ

pomiarowo-rozliczeniowy przeznaczony do pomiaru

budynku, podczas gdy podzielnik kosztów ogrzewa-

nia to urządzenie umożliwiające indywidualne rozli-

304

czanie kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań

lub lokali użytkowych w budynku.

Dodatkowo w § 3

pkt 17 rozporządzenia ministra gospodarki z dnia

poz. 27) ciepłomierz został zdefiniowany jako przy-

rząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru ciepła od-

dawanego przez ciecz będącą ciekłym nośnikiem cie-

pła w obiegu wymiany ciepła.

Zgodnie z Polską Normą PN-EN 835:1999 „Po-

dzielniki kosztów ogrzewania do rejestrowania zuży-

cia ciepła przez grzejniki.

Przyrządy bez zasilania

nia dyfuzyjnego” – podzielniki kosztów ogrzewania

są przyrządami do rejestrowania oddawania ciepła

przez grzejniki do pomieszczenia.

Mierzą one tempe-

raturę całkowaną względem czasu.

Wartość otrzy-

mana przy pomocy podzielnika jest wartością bez-

wymiarową i stanowi udział w zużyciu ciepła w jed-

nostce rozliczeniowej lub w grupie użytkowników,

tzn. za pomocą podzielników kosztów ogrzewania

może zostać określony tylko procentowy udział od-

dawania ciepła przez grzejniki w mieszkaniu w odnie-

sieniu do całkowitego zużycia ciepła w grupie użyt-

kowników.

Oznacza to, że przy pomocy podzielników

obliczany jest udział kosztów zużycia ciepła przez jed-

no mieszkanie w całkowitym zużyciu ciepła przez bu-

dynek, w którym ten lokal się mieści.

Dlatego koniecz-

ne jest określenie całkowitego zużycia ciepła przez

budynek np. za pomocą ciepłomierza.

Z kolei ciepło-

mierze są przyrządami pomiarowymi przeznaczonymi

do pomiaru ilości przepływającego ciepła.

Ciepłomie-

rze dają wskazania w dżulach [J] lub w [kWh].

Podzielniki kosztów działające na zasadzie paro-

wania dyfuzyjnego składają się co najmniej z obudo-

wy, ampułki z cieczą pomiarowa, skali do odczytu,

elementów mocujących i plomby.

Ciecz pomiarowa

w otwartej przezroczystej ampułce paruje w zależno-

ści od temperatury i czasu oddziaływania tej tempe-

ratury.

Po każdym okresie pomiarowym (z reguły

12 miesięcy) stara ampułka jest zastępowana przez

nową napełnioną.

Przyrząd powinien być zaopatrzo-

ny w plombę wykonaną w sposób uniemożliwiający

dostęp do ampułki lub jej usunięcie.

Ciepłomierze

mogą być wykonane jako przyrządy zespolone albo

przyrządy składane złożone z następujących podze-

społów: przetwornika przepływu, pary czujników

temperatury i przelicznika albo jako kombinacja tych

dwóch rodzajów konstrukcji (zgodnie z rozporządze-

niem w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrzą-

dów pomiarowych).

Zamocowanie podzielników na grzejniku powinno

być trwałe i zabezpieczone przed manipulowaniem.

Mocuje się je w miejscu, w którym czynnik grzejny

przepłynął 25% swej całkowitej drogi strumienia.

W przypadku grzejników z pionowym przepływem

(członowych, rurowych, płytowych) wysokość tego

miejsca znajduje się między 66% a 80% wysokości

konstrukcyjnej grzejnika (mierzonej od dołu) w od-

niesieniu do środka podzielnika.

W przypadku sto-

sowania termostatycznych zaworów grzejnikowych

cyjnej grzejnika.

W kierunku poziomym miejsce za-

mocowania powinno znajdować się w środku lub bli-

sko środka długości konstrukcyjnej grzejnika.

Ciepłomierz montuje się na przewodzie zasilają-

cym lub powrotnym na przyłączu do węzła cieplnego

lub w innym miejscu rozgraniczającym eksploatacje

urządzeń i instalacji.

Wymagania dla ciepłomierzy

są uregulowane w rozporządzeniu w sprawie zasad-

niczych wymagań dla przyrządów pomiarowych oraz

w rozporządzeniu ministra gospodarki z dnia 27 grud-

nia 2007 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiaro-

wych podlegających prawnej kontroli metrologicznej

poz. 13, z późn. zm.) oraz w Polskich Normach PN-

-EN 1434:2009.

Należy jednakże zauważyć, że jeśli

norma nie została powołana w przepisach rozporzą-

dzenia, jej stosowanie nie jest obligatoryjne.

Wyżej

wymienione normy nie zostały powołane, zatem de-

cyzja o ewentualnym ich wykorzystaniu jako źródła

„zasad wiedzy technicznej” należy do podmiotów

korzystających z tych norm.

Odnośnie do użytkowania urządzeń służących do

nie z § 41 rozporządzenia ministra spraw wewnętrz-

wie warunków technicznych użytkowania budynków

właściciel (właściciel budynku) powinien zapewniać

okresową ich legalizację lub wymianę, a w przypadku

ich uszkodzenia powinien niezwłocznie poinformować

Ad 3.

Jakie skuteczne rozwiązania dla wyelimi-

nowania nieprawidłowego podziału kosztów za zuży-

cie energii cieplnej w budynkach wielolokatorowych

przewiduje polskie ustawodawstwo?

Przepisy regulujące w sposób szczegółowy zasady

rozliczania kosztów zakupu ciepła dostarczanego do

budynków na poszczególne lokale (na mieszkańców

i użytkowników lokali) zostały zawarte w art. 45a

ustawy Prawo energetyczne.

Wprowadzenie tych prze-

pisów zostało uzasadnione potrzebą zwiększenia od-

powiedzialności właścicieli i zarządzających budynka-

mi w zakresie rozliczania kosztów dostaw ciepła oraz

ustalenia jaśniejszych zasad nadzoru w tej dziedzinie.

Z ustawy tej wynika, że w przypadku gdy wyłącz-

nym odbiorcą ciepła dostarczonego do budynku jest

ne lokale całkowitych kosztów zakupu ciepła (art. 45a

ust. 6).

Obowiązek rozliczenia za ciepło dostarczone

do lokali spoczywa na właścicielu lub zarządcy bu-

dynku i on też ustala zasady rozliczeń kierując się

przepisem zawartym w art. 45a ust. 4, zgodnie z któ-

nych kosztów.

Koszty rozlicza się w części dotyczącej

ogrzewania, stosując metody wykorzystujące dla lo-

kali mieszkalnych i użytkowych:

305

— wskazania ciepłomierzy;

— wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędą -

cych przyrządami pomiarowymi w rozumieniu prze-

pisów metrologicznych wprowadzonych do obrotu na

stemie oceny zgodności;

— powierzchnię lub kubaturę tych lokali.

Natomiast dla wspólnych części budynku wielolo-

kalowego – powierzchnię lub kubaturę tych części

ry zajmowanych lokali.

Dokonując wyboru metody rozliczania całkowi-

tych kosztów zakupu ciepła na poszczególne lokale,

właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego

musi mieć na uwadze art. 45a ust. 9.

Właściciel lub

pła na poszczególne lokale mieszkalne i użytkowe

niając współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła na

wych warunków eksploatacji budynku określonych

ne zachowania oraz zapewniała ustalanie opłat,

wody użytkowej.

Wybraną metodę rozliczeń właściciel lub zarządca

budynku wielolokalowego wprowadza w formie we-

wnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła przeznaczone-

lację w budynku, zwanego regulaminem rozliczeń, re-

gulamin rozliczeń podaje się do wiadomości osobom

wprowadzenia do stosowania (art. 45a ust. 10).

Pragnę poinformować, iż bardziej precyzyjne re-

gulacje dotyczące zasad rozliczania kosztów za ciepło

dostarczone do budynku wielolokalowego zostały za-

warte w rozdziale: zasady rozliczeń za ciepło dostar-

czone do budynków wielolokalowych w art. 192 i art. 193

projektu nowej ustawy Prawo energetyczne (projekt

z dnia 8 października 2012 r., wersja l.24 zamiesz-

czony na stronie internetowej BIP RCL).

Zgodnie z projektowanymi przepisami dokonano

podziału metod obliczania kosztów ze względu na

zużycie indywidualne i wspólne przez mieszkańców

danego budynku.

Koszty dostarczania ciepła będą

rozliczane w następujący sposób: w przypadku ogrze-

wania dla części kosztów zależnej od zużycia indywi-

dualnego koszty te będą rozliczane w oparciu o me-

tody wykorzystujące wskazania ciepłomierzy lub

innych urządzeń pomiarowych, wskazania urządzeń

wskaźnikowych oraz kubaturę lub powierzchnię tych

lokali, natomiast dla części kosztów niezależnej od

zużycia indywidualnego koszty te będą kalkulowane

w oparciu o kubaturę lub powierzchnię tych lokali.

W przypadku przygotowania ciepłej wody użytkowej

wielolokalowym dla części kosztów zależnej od zuży-

cia indywidualnego zastosowanie znajdą metody wy-

korzystujące wskazania wodomierzy ciepłej wody

w lokalach lub liczbę użytkowników lokalu.

Dla czę-

ści kosztów niezależnej od zużycia indywidualnego

– powierzchnię lub kubaturę lokali.

Stymulowaniu

energooszczędnych zachowań ma służyć przepis, w myśl

którego właściciel lub zarządca budynku wykonuje

audyt energetyczny budynku wielolokalowego w celu

określenia przyczyn nadmiernej energochłonności

i wskazania sposobów ograniczenia zużycia ciepła

przez ten budynek lub zmiany zamówionej mocy ciep-

lnej w przypadku, gdy ilość ciepła dostarczonego do

tego budynku w ciągu kolejnych 12 miesięcy przekra-

cza 0,4 GJ w odniesieniu do 1 m

3

ogrzewanej kuba-

tury budynku lub 0,3 GJ w odniesieniu do 1 m

przy-

gotowanej ciepłej wody.

Jednocześnie w przypadku

próby zafałszowania pomiarów urządzeń pomiaro-

wych bądź wskaźnikowych zaproponowano następu-

jące instrumenty prawne: „Jeżeli użytkownik lokalu

nie udostępni ciepłomierzy, innych przyrządów po-

miarowych lub urządzeń wskaźnikowych w celu do-

konania ich odczytu lub dokona ingerencji w ten

przyrząd lub urządzenie w celu zafałszowania jego

pomiarów lub wskazań, użytkownik ten w okresie

rozliczeniowym może zostać obciążony nie więcej niż

dwukrotnością iloczynu średniej wartości kosztów

ogrzewania:

1) m

3

kubatury budynku wielolokalowego i kuba-

tury użytkowanego lokalu;

2) m

2

budynku wielolokalowego i powierzchni użyt-

kowanego lokalu”.

Ponadto metoda rozliczania kosztów ciepła,

oprócz dotychczasowych wymagań, będzie uwzględ-

niać między innymi ilość ciepła dostarczanego do lo-

kalu z pionów grzewczych lub przenikania pomiędzy

lokalami oszacowanego w szczególności na podstawie

rejestracji temperatury powietrza w lokalu.

Dopre-

cyzowano również obowiązki ciążące na właścicie-

lach i zarządcach budynków.

W przypadku gdy roz-

liczenie kosztów dostarczenia ciepła jest wspólne dla

dwóch lub więcej grup lokali, właściciele lub zarząd-

cy tych budynków są obowiązani wyposażyć te bu-

dynki i grupy lokali w ciepłomierze pełniące funkcje

podzielników kosztów ogrzewania w celu rozliczenia

kosztów dostarczenia ciepła na poszczególne budynki

i grupy lokali.

Właściciel węzła cieplnego, z którego

jest dostarczane ciepło do budynku wielolokalowego,

dokonuje pomiarów parametrów i ilości ciepła dostar-

czonego do węzła cieplnego i przeznaczonego odpo-

wiednio na ogrzewanie budynku wielolokalowego

oraz na potrzeby przygotowania ciepłej wody dostar-

czanej centralnie przez instalacje w tym budynku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

306

Odpowiedź

podsekretarza stanu

pszczelarskich poprzez przeciwdziałanie

2013 r. pani Marii Zuby w sprawie możliwości wspar-

cia gospodarstw pszczelarskich poprzez przeciwdzia-

łanie zagrożeniom dla życia pszczół i związanym

z tym niebezpieczeństwom dla zdrowia i życia ludzi,

przekazaną przy piśmie znak: SPS-023-20382/13,

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Odnosząc się do pytań 1–6 przedmiotowej inter-

pelacji, wyjaśniam, że odpowiedź została udzielona

pismem znak: HORos.070/7/08/2013 z dnia 13 sierp-

ności przeciwdziałania zagrożeniom dla życia pszczół

i życia ludzi (kopia pisma w załączeniu)

1)

.

Ponadto,

w uzupełnieniu odpowiedzi na pytanie nr 2 w zakre-

sie dopuszczenia do stosowania w Polsce substancji

czynnych z grupy neonikotynoidów, nadmieniam (na

podstawie danych archiwalnych z rejestru prowadzo-

nego przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi),

że pierwsze zezwolenia na dopuszczenie do obrotu

środków ochrony roślin zawierających w swoim skła-

dzie substancje czynne z tej grupy zostały udzielone

w Polsce w II połowie lat 90.

W odpowiedzi na pytanie nr 7 w zakresie działań

zmierzających do wsparcia pszczelarzy w walce o po-

prawę kondycji pasiek i wzmocnienia ich pozycji na

rynku wobec nasycania w zastraszających ilościach

krajowego rynku miodem sprowadzanym z Chin

przedstawiam informacje dotyczące szeregu działań

realizowanych w tym zakresie.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi począwszy

od roku 2004 opracowuje trzyletnie krajowe progra-

my wsparcia pszczelarstwa, obecnie zgodnie z rozpo-

dziernika 2007 r. ustanawiającym wspólną organiza-

cję rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe doty-

czące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz.

L 299

z 16.11.2007, str. 1), a także rozporządzeniem Komi-

wie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia

dzinie pszczelarstwa.

Pierwszy program zrealizowano w latach

2004/05–2006/07 – budżet programu 11,7 mln EUR.

Drugi program zrealizowano w latach 2007/08–

2009/10 – budżet programu 13,3 mln EUR.

Trzeci

program realizowany w latach 2010/11–2012/13 – bu-

dżet programu 15,1 mln EUR.

Celem programów pszczelarskich jest poprawa

z art. 106 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007

– jest realizowany w ramach następujących środków

wsparcia:

ści miodu,

Corocznie w realizacji programów uczestniczą

pszczelich

2)

, a głównymi pozycjami budżetowymi

w ostatnich latach (60–65%) są refundacja leków

organizacji pszczelarskich wymagają najsilniejszego

wsparcia, dlatego stanowią najwyższe pozycje budże-

towe.

Pomoc finansowa w ramach programów kierowa-

siadające weterynaryjny numer identyfikacyjny lub

gasa z dniem 15 października 2013 r., ministerstwo

opracowało i przekazało do zatwierdzenia Komisji

Europejskiej „Krajowy program wsparcia pszczelar-

W dniu 18 lipca 2013 r. projekt decyzji wykonawczej

Komisji zatwierdzającej programy wsparcia produk-

cji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich

przedłożone przez państwa członkowskie w ramach

rozporządzenia nr 1234/2007 (WE) uzyskał pozytyw-

ną opinię Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Or-

ganizacji Rynków Rolnych – Produkty Zwierzęce.

W latach 2013/14–2015/16 planuje się refundację,

między innymi, kosztów:

— szkoleń, kursów i konferencji pszczelarskich

1)

Organizacje pszczelarskie wnioskujące o środki finansowe

na walkę z warrozą w sezonie 2012/13 zadeklarowały posiadanie

1 076 982 rodzin pszczelich (stan na dzień 30 września 2012 r.).

2)

307

— zakupów leków warrozobójczych (refundacja

80%) – wsparcie mogą otrzymać pszczelarze bez

co najmniej 30 rodzin pszczelich;

— analiz właściwości fizykochemicznych oraz

darek, odstojników, dekrystalizatorów, stołów do od-

sklepiania plastrów, suszarek do suszenia obnóży

pyłkowych, topiarek do wosku, urządzeń do kremo-

wania miodu, refraktometrów oraz uli); refundacja

nie więcej niż 60% ceny jednostkowej – ze wsparcia

najmniej 15 rodzin pszczelich;

Budżet programu na lata 2013/14–2015/16 to bli-

sko 16,6 mln euro.

W ocenie pszczelarzy programy pszczelarskie są

głównym narzędziem wsparcia branży i od lat nie-

zmiennie cieszą się dużym zainteresowaniem bene-

ficjentów.

W odniesieniu do systemu płatności bezpośred-

nich zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009

wiającym określone systemy wsparcia dla rolników,

zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 1290/2005,

L 30 z 31.01.2009, str. 16, z późn. zm.) płatności bez-

rządzenia, czyli m.in. do upraw polowych, chmielu,

wych, owoców miękkich i pomidorów kierowanych do

przetwórstwa.

torze pszczelarskim.

Z tego względu Polska nie może

wspierać produkcji pszczelarskiej za pomocą płatno-

ści bezpośrednich.

Niemniej jednak Polska, korzysta-

jąc z możliwości przewidzianej prawem wspólnoto-

wym, podjęła decyzję o zastosowaniu tzw. uproszczo-

nego systemu płatności bezpośrednich (ang. Single

znawanie zryczałtowanej pomocy do hektara użyt-

ków rolnych.

Stawkę jednolitej płatności obszarowej

(koperty finansowej) przez liczbę hektarów kwalifi-

kujących się do płatności w danym roku.

Warunki kwalifikowalności do jednolitej płatności

obszarowej zostały określone w art. 7 ust. 1 ustawy

z którym jednolita płatność obszarowa przysługuje

tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzą-

cych w skład gospodarstwa rolnego, które w dniu

30 czerwca 2003 r. były utrzymane w dobrej kulturze

rolnej, jeżeli:

wierzchni nie mniejszej niż 1 ha, z tym że w przypad-

ku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powin-

na obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o po-

wierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgod-

rym został złożony wniosek o przyznanie tej płat-

ności;

3) przestrzega wymogów zasady wzajemnej zgod-

4) został mu nadany numer identyfikacyjny w try-

bie przepisów o krajowym systemie ewidencji produ-

centów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewiden-

cji wniosków o przyznanie płatności.

Jednocześnie należy zauważyć, że do upraw nie-

których roślin miododajnych (np. koniczyna, lucerna)

przysługują dopłaty w ramach tzw. wsparcia spe-

nr 73/2009, dzięki realizowanemu od 2010 r. progra-

mowi wsparcia specjalnego do powierzchni upraw ro-

ślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych.

Ponadto należy podkreślić, że uprawy niektórych

roślin miododajnych, np. gryki zwyczajnej (jako zbo-

ża), nostrzyka białego i żółtego (jako rośliny motyl-

kowatej drobnonasiennej), objęte są (w ramach tzw.

sektora I) przejściowym wsparciem krajowym, które

zastąpiło, w odniesieniu do roku 2013, krajowe płat-

ności uzupełniające stosowane w latach 2004–2012.

Podsumowując, należy stwierdzić, że system płat-

ności wspiera sektor pszczelarski pośrednio, tj. za

pomocą płatności obszarowych, które realizowane są

także w odniesieniu do upraw niektórych roślin mio-

dodajnych.

W ramach realizowanego od roku 2007 Programu

rego strategicznym celem jest poprawa konkurencyj-

ności sektora rolnego, występują 23 działania skie-

rowane do gospodarstw rolnych, jak i szeroko rozu-

mianego otoczenia rolnictwa.

Działaniem ukierunkowanym na wsparcie inwe-

stycji związanych z działalnością rolniczą (w tym re-

alizowanych w gospodarstwach pasiecznych) jest mo-

308

dernizacja gospodarstw rolnych.

Na jego realizację

w latach 2007–2013 przeznaczono 9 491 167 952,78 zł

(dane wg stanu na dzień 16 sierpnia 2013 r.), przy

czym środki te podzielone zostały na poszczególne

województwa i udostępnione w kolejnych latach

wdrażania PROW 2007–2013, tak aby umożliwić do-

stęp do środków jak największej liczbie beneficjentów.

Działanie ma na celu wsparcie modernizacji gospo-

darstw rolnych w celu zwiększenia ich efektywności

różnicowanie działalności rolniczej, a także zharmo-

nizowanie warunków produkcji rolnej z wymogami

ny produkcji oraz warunków utrzymania zwierząt.

O pomoc w ramach ww. działania może ubiegać się

osoba fizyczna, osoba prawna, wspólnicy spółki cy-

wilnej oraz spółka osobowa w rozumieniu Kodeksu

spółek handlowych, jeżeli jest posiadaczem gospodar-

stwa rolnego w rozumieniu Kodeksu cywilnego, o po-

mieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolni-

ków, przy czym wielkość ekonomiczna tego gospodar-

stwa powinna wynosić co najmniej równowartość

4 ESU.

Pomoc udzielana w ramach ww. działania

polega na refundacji części kosztów kwalifikowal-

nych inwestycji, przy czym maksymalna kwota po-

mocy nie może przekroczyć 300 000 zł na jednego

beneficjenta czy gospodarstwo.

Jednocześnie benefi-

cjenci zobowiązani są do spełnienia warunków okre-

ślonych w programie, w tym m.in. do osiągnięcia

i zachowania celu operacji oraz prowadzenia wspie-

ranej działalności przez okres 5 lat od dnia zawarcia

umowy o przyznanie pomocy w ramach ww. działa-

nia z instytucją wdrażającą (Agencja Restruktury-

zacji i Modernizacji Rolnictwa).

W ramach działania

związane z prowadzoną produkcją rolną, a w szcze-

gólności:

1) budowa lub remont połączony z modernizacją

sprzętu komputerowego,

3) zakładanie lub modernizacja sadów i plantacji

wieloletnich,

4) zakup, instalacja, budowa lub modernizacja ele-

mentów infrastruktury technicznej wpływających

bezpośredniej,

5) zakup patentów, licencji, w tym licencji na opro-

gramowanie.

Szczegółowe zasady udzielania pomocy w ra-

mach omawianego działania określone są w rozpo-

w ramach działania: Modernizacja gospodarstw rol-

nych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiej-

skich na lata 2007–2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397,

Ponadto zarówno pojedynczy producenci, jak i gru-

pa producentów, którzy wytwarzają wysokojakościo-

we produkty w ramach systemów jakości żywności,

do których zaliczyć należy kilka rodzajów miodów,

mogą ubiegać się o pozyskanie wsparcia w ramach

działań: Uczestnictwo rolników w systemach jako-

ści żywności, Działania informacyjne i promocyjne

oraz Grupy producentów rolnych objętych PROW

2007–2013.

Wsparcie w ramach działania 132.: Uczestnictwo

rolników w systemach jakości żywności może uzy-

skać pojedynczy producent rolny, który przez okres

5 lat może w ramach tego działania odzyskać koszty

poniesione na kontrolę produkcji prowadzonej w swo-

im gospodarstwie w ramach systemu jakości żywno-

ści oraz koszt uczestnictwa w systemie.

Wsparcie

skierowane jest do producentów rolnych wytwarza-

jących produkty rolne w różnych systemach jakości

żywności zarejestrowane jako chroniona nazwa po-

chodzenia (ChNP), chronione oznaczenie geograficz-

ne (ChOG) lub gwarantowana tradycyjna specjalność

(GTS), ale także w ramach systemu rolnictwa ekolo-

gicznego, integrowanej produkcji, Jakość Tradycja.

Do chwili obecnej pięć rodzajów miodu z Polski

zostało zarejestrowanych przez Komisję Europejską

i uzyskało status odpowiednio: chronionego oznacze-

nia geograficznego – miód wrzosowy z Borów Dolno-

śląskich, miód kurpiowski oraz miód drahimski;

chronionej nazwy pochodzenia – podkarpacki miód

spadziowy, miód z Sejneńszczyzny.

Ponadto cztery

rodzaje miodów pitnych uzyskały status gwaranto-

wanej tradycyjnej specjalności, tj. staropolski miód

pitny półtorak, staropolski miód pitny dwójniak, sta-

ropolski miód pitny trójniak i staropolski miód pitny

czwórniak.

Pomoc w ramach działania 132. PROW 2007–

2013, zgodnie z przepisami rozporządzenia ministra

runków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy

finansowej w ramach działania: Uczestnictwo rolni-

wypłacana jest producentowi w formie rocznych płat-

ności obejmujących okresy 5. kolejnych 12 miesięcy

liczonych od dnia wydania certyfikatu zgodności do-

łączonego do wniosku o przyznanie pomocy bądź od

z oświadczeniem o przystąpieniu producenta do sy-

stemu jakości żywności.

Wysokość wsparcia zależy

od systemu, w ramach którego wytwarzane są pro-

dukty, np. w przypadku wytwarzania produktów

w ramach systemu ChOG lub ChNP wynosi 3200 zł

za każdy rok pomocy.

Jednocześnie ze wsparcia w ramach działania

133.: Działania informacyjne i promocyjne może sko-

rzystać grupa producentów, a wsparcie w ramach

309

tego działania, zgodnie z rozporządzeniem ministra

nia: Działania informacyjne i promocyjne (Dz. U.

z 2012 r. poz. 1359), polega na refundacji 70% kosz-

tów kwalifikowalnych poniesionych na działania pro-

mocyjne dotyczące wysokojakościowych produktów

wytworzonych przez członków grupy w ramach wy-

branego systemu jakości żywności.

Ponadto producenci rolni, którzy wytwarzają pro-

dukty wysokiej jakości, mogą także utworzyć grupę

producentów rolnych na zasadach określonych w usta-

stać ze wsparcia w ramach działania 142.: Grupy

producentów rolnych PROW 2007–2013.

Załącznik do rozporządzenia ministra rolnictwa

nimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz

wykaz produktów lub grup produktów, dla których

cie w ramach działania 142.: Grupy producentów rol-

nych PROW 2007–2013.

Miód naturalny lub inne

produkty pszczele to jedna z kategorii produktów, dla

której mogą być tworzone grupy producentów rol-

nych.

Ponadto ww. załącznik zawiera także taką ka-

tegorię, jak produkty rolne zarejestrowane w Komisji

Europejskiej zgodnie z przepisami o rejestracji i ochro-

takie, jak ww. polskie miody zarejestrowane w KE.

Warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej

dla grup producentów rolnych reguluje rozporządze-

bu przyznawania pomocy finansowej w ramach dzia-

łania: Grupy producentów rolnych objętej Progra-

(Dz. U. Nr 81, poz. 550, z 2008 r.

Dz. U. Nr 72,

przedmiotowego działania grupy producentów rol-

skich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz

wsparcia dla grupy obliczana jest na podstawie rocz-

nej wartości netto sprzedanej produkcji wyproduko-

wanej w gospodarstwach członków grupy i stanowi

procentowy ryczałt od tej wartości określony w za-

łączniku nr 1 do ww. rozporządzenia Rady.

Ponadto należy zaznaczyć, że w perspektywie

2014–2020, według projektu rozporządzenia Parla-

mentu Europejskiego i Rady w sprawie wsparcia roz-

woju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego

skich (EFRROW) w ramach wspólnej polityki rolnej

po 2013 r., utrzymane zostanie wsparcie na tworze-

nie grup producentów oraz dla producentów wysoko-

jakościowych produktów wytwarzanych w ramach

systemów jakości żywności.

Przewiduje się również

wsparcie gospodarstw w celu poprawy konkurencyj-

ności wszystkich sektorów rolnictwa i zwiększenie

rentowności gospodarstw rolnych.

Warto podkreślić, że wiele gospodarstw pszcze-

larskich to gospodarstwa o małej powierzchni i małej

wielkości ekonomicznej.

W związku z powyższym

w tym kontekście warto zwrócić uwagę, że projekt

ww. rozporządzenia przewiduje, na podstawie art. 20

ust. 1 lit. a, wsparcie obejmujące m.in. premię na roz-

wój małych gospodarstw, odpowiednio zdefiniowa-

nych przez państwo członkowskie (wraz z określe-

niem minimalnej i maksymalnej wielkości gospodar-

stwa).

Zgodnie z ww. projektem rozporządzenia po-

moc może być udzielana w postaci grantu (maksy-

tuacji gospodarczej i społecznej kraju.

Warunkiem

przyznania pomocy będzie przedłożenie i realizacja

biznesplanu dotyczącego rozwoju gospodarstwa.

Na podstawie projektowanych przepisów przygo-

towano opis działania: Restrukturyzacja małych go-

spodarstw znajdujący się w projekcie Programu Roz-

łanie to będzie skierowane do gospodarstw o wiel-

kości ekonomicznej nie mniejszej niż 2 tys. euro

i nie większej niż 15 tys. euro, których posiadacze

mają pomysł na restrukturyzację swojego gospodar-

stwa.

Realizacja biznesplanu będzie musiała przy-

czynić się do wzrostu wielkości ekonomicznej gospo-

tości wyjściowej.

Obecnie trwa II etap konsultacji projektu progra-

mu – uwagi można zgłaszać do 15 września br. Pro-

jekt Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

2014–2020 dostępny jest na stronie internetowej

MRiRW www.minrol.gov.pl w zakładce PROW 2014–

2020.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

310

Odpowiedź

ministra administracji i cyfryzacji

na interpelację posła Damiana Raczkowskiego

i Cyfryzacji związanych z przeciwdziałaniem

aktom rasistowskim na terenie woj. podlaskiego

(20387)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

miana Raczkowskiego w sprawie działań Minister-

stwa Administracji i Cyfryzacji związanych z prze-

ciwdziałaniem aktom rasistowskim na terenie woj.

podlaskiego (SPS-023-20387/13) uprzejmie informu-

ję, że dostrzegając problem nietolerancji wobec róż-

nego rodzaju mniejszości w Polsce, podjąłem działa-

nia mające na celu zmniejszenie natężenia tego typu

zjawisk.

Najpełniejszym wyrazem tych dążeń jest

zmiana formuły funkcjonowania Rady do spraw prze-

ciwdziałania Dyskryminacji Rasowej, Ksenofobii

i związanej z nimi Nietolerancji.

Organ ten, utworzo-

ny w nowej formule na mocy zarządzenia nr 6 preze-

sa Rady Ministrów z dnia 13 lutego 2013 r.

(M.P.

poz. 79), służyć ma jako narzędzie do przeciwdziała-

nia niekorzystnym zjawiskom nietolerancji.

Pierwsze posiedzenie rady odbyło się w dniu

nistracji i Cyfryzacji.

Jest ona organem pomocniczym

Rady Ministrów, a do jej zadań należy zapewnienie

koordynacji działań organów administracji rządowej

oraz ich współdziałania z organami samorządu tery-

torialnego i innymi podmiotami w zakresie przeciw-

działania i zwalczania dyskryminacji rasowej, kse-

nofobii i związanej z nimi nietolerancji.

Ponadto do

zadań rady należy:

1) monitorowanie i analizowanie obszarów wystę-

powania zjawisk dyskryminacji rasowej, ksenofobii

2) rekomendowanie tematów analiz lub ekspertyz

niezbędnych do realizacji zadań rady,

3) prowadzenie działań promocyjnych w zakresie

przeciwdziałania dyskryminacji rasowej, ksenofobii

W pracach rady, obok innych urzędów central-

nych i NGOs, uczestniczą również przedstawiciele

Prokuratury Generalnej, Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych oraz Ministerstwa Sprawiedliwości

W związku z licznymi doniesieniami o sytuacji

mniejszości narodowych i etnicznych na terenie woj.

podlaskiego, a w szczególności w związku z incyden-

tem, który miał miejsce w Białymstoku w nocy z dnia

8 na 9 maja br., kiedy podpalono drzwi mieszkania

Hindusa i jego rodziny, jako przewodniczący rady za-

interesowałem się tematem i postanowiłem włączyć

go do agendy posiedzenia, które odbyło się 20 maja

br. Podczas tego posiedzenia podsekretarz stanu

Jabłoński przedstawił działania MSW w kontekście

tych wydarzeń.

Poinformował również, że minister

spraw wewnętrznych powołał przy wojewodzie pod-

laskim specjalny Zespół ds. przeciwdziałania aktom

ksenofobii i rasizmu na terenie woj. podlaskiego, któ-

rego pierwsze posiedzenie miało miejsce 22 maja br.

Minister Jabłoński poinformował również, że Policja

i pozostałe służby otrzymały zalecenia działań w sze-

rokiej skali.

Powołany zespół opracowuje koncepcję programu

pilotażowego w Białymstoku szukającego podłoża i roz-

wiązań problemu.

Spotkałem się osobiście z przed-

stawicielami ww. zespołu.

W spotkaniu wzięli rów-

nież udział przedstawiciele Policji, Straży Granicznej,

Straży Pożarnej i Prokuratury Apelacyjnej w Białym-

stoku.

Omówione zostały kwestie dotyczące progra-

mu pilotażowego aktywizacji lokalnych społeczności

na białostockich osiedlach (Słoneczny Stok, Leśna

Dolina, Zielone Wzgórza), na których w ostatnim cza-

sie dochodziło do aktów rasizmu.

Poparłem także

akcję „Idziemy po was”, którą zainicjował minister

Sienkiewicz.

Rada, dając sygnał wsparcia, zobowią-

zała się zaangażować w poprawę sytuacji na terenie

województwa.

Ponadto jako minister administracji i cyfryzacji

nadzorujący działalność administracji rządowej w wo-

jewództwach ściśle współpracuję z wojewodą podla-

skim na rzecz przeciwdziałania aktom rasizmu i kse-

nofobii, wspierając działania Podlaskiego Urzędu Wo-

jewódzkiego w tym zakresie.

Na poziomie Podlaskie-

go Urzędu Wojewódzkiego funkcjonuje zintegrowany

i logicznie spójny program mający na celu przeciw-

działanie aktom o podłożu rasistowskim i ksenofo-

bicznym.

Wojewoda podlaski podejmuje szereg dzia-

łań w tym zakresie.

Poprosiłem również MEN,

MPiPS oraz MSiT o zaangażowanie we wsparcie wo-

jewody podlaskiego oraz nowo powstałego zespołu

oraz zaproponowałem możliwość spotkania wojewo-

dy z przedstawicielami danych resortów.

W każdym z przypadków opisanych przez pana

posła wojewoda podlaski wraz z przedstawicielami

samorządu lokalnego wydawali oświadczenie o po-

tępieniu osób dokonujących ataków na miejsca zwią-

zane z mniejszościami narodowymi i etnicznymi.

Po

każdym incydencie wojewoda podlaski spotykał się

z komendantem wojewódzkim Policji (w wielu przy-

padkach śledztwo było przejmowane przez specjalny

zespół powołany przez komendanta wojewódzkiego

Policji w Białymstoku), dyrektorem Delegatury

ABW w Białymstoku oraz podlaskim komendantem

Straży Granicznej w celu wymiany informacji i usta-

lenia wspólnych działań mających na celu wykrycie

sprawców.

Na bazie tych spotkań powstał Zespół

do spraw przeciwdziałania aktom ksenofobii i ra-

sizmu na terenie woj. podlaskiego.

W skład zespo-

łu wchodzą:

1) wojewoda podlaski – przewodniczący zespołu,

2) dyrektor Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządza-

nia Kryzysowego Podlaskiego Urzędu Wojewódzkie-

go w Białymstoku – sekretarz zespołu,

311

3) członkowie:

a) przedstawiciel podlaskiego komendanta woje-

wódzkiego Policji,

b) przedstawiciel dyrektora Delegatury Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Białymstoku,

c) przedstawiciel podlaskiego komendanta Straży

Granicznej,

d) przedstawiciel podlaskiego komendanta woje-

wódzkiego Państwowej Straży Pożarnej,

e) przedstawiciel Prokuratury Apelacyjnej w Bia-

łymstoku,

f) inne osoby wskazane przez przewodniczącego

zespołu.

Do zadań zespołu należy koordynacja działań

służb, organów administracji rządowej oraz ich

go, w szczególności:

1) diagnozowanie, analizowanie i monitoring ob-

szarów występowania zjawisk dyskryminacji raso-

wej, ksenofobii i nietolerancji w woj. podlaskim,

2) opiniowanie i monitoring realizacji programów

profilaktycznych w zakresie przeciwdziałania dys-

kryminacji rasowej, ksenofobii i nietolerancji, reali-

zowanych na terenie woj. podlaskiego,

3) wypracowywanie kierunków działań zmierza-

jących do wyeliminowania zjawisk dyskryminacji

rasowej, ksenofobii i nietolerancji,

4) prowadzenie działań informacyjnych w zakre-

sie przeciwdziałania dyskryminacji rasowej, kseno-

fobii i nietolerancji,

5) współdziałanie z organizacjami i instytucjami

zajmującymi się problemami mniejszości narodo-

wych i cudzoziemców na terenie woj. podlaskiego.

W wyniku incydentów i na wniosek organizacji

mniejszości, które poczuły się nimi zagrożone, woje-

woda podlaski zarządzeniem nr 133/2011 z dnia

20 września 2011 r. utworzył Zespół ds. Poprawy

Bezpieczeństwa Mniejszości Narodowych i Etnicz-

nych, który jest organem doradczym wojewody.

Do

zadań zespołu należy:

1) informowanie o negatywnych zjawiskach za-

grażających bezpieczeństwu mniejszości narodowych

i etnicznych,

2) zgłaszanie wniosków i propozycji dotyczących

sposobów eliminowania negatywnych zjawisk doty-

kających mniejszości narodowych i etnicznych,

3) opracowanie programu kampanii społeczno-

-medialnej mającej na celu przeciwdziałanie nega-

tywnym zjawiskom dotyczącym mniejszości narodo-

wych i etnicznych,

4) opracowanie propozycji programu edukacyjne-

go o mniejszościach narodowych i etnicznych dla szkół

podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych,

5) opracowanie programu przybliżającego społe-

czeństwu kulturę mniejszości narodowych i etnicz-

nych.

W skład zespołu wchodzą przedstawiciele wszyst-

kich mniejszości narodowych i etnicznych z obszaru

woj. podlaskiego, a mianowicie: białoruskiej, litew-

skiej, romskiej, rosyjskiej, tatarskiej i ukraińskiej.

W jego skład wchodzi także przedstawiciel środowi-

ska żydowskiego oraz przedstawiciel Komendy Woje-

wódzkiej Policji w Białymstoku.

Dodatkowo na spot-

kania zespołu mogą być zapraszane inne osoby, któ-

rych obecność jest wskazana ze względu na zakres

poruszanej problematyki.

W ramach działań profilaktycznych wypracowane

zostały założenia kampanii społeczno-medialnej na

rzecz tolerancji i szacunku dla mniejszości etnicz-

nych, religijnych i narodowych: Podlasie – Różnorod-

na Jedność.

Kampania została przygotowana i jest

realizowana wspólnie przez wojewodę podlaskiego

i przedstawicieli mniejszości z całego regionu.

Ma

ona charakter otwarty, mogą się do niej włączać sto-

warzyszenia, instytucje, szkoły, a także osoby pry-

watne.

Grupą docelową kampanii są dzieci i mło-

dzież.

Narzędzia, jakie są wykorzystywane podczas

jej trwania, to: spoty telewizyjne (emitowane przez

regionalny ośrodek TVP), publikacje, konferencje

prasowe, wydarzenia kulturalne, takie jak Festiwal

Kultur czy Festiwal Smaków Jednego Boga.

Kampa-

nia ma swoje hasło i logo (Podlasie – Różnorodna

Jedność).

Do opisywanej kampanii włączyło się rów-

nież Muzeum Podlaskie, które proponuje i opracowu-

je zeszyty edukacyjne dla dzieci.

Pod nadzorem wojewody podlaskiego w 2008 r.

wprowadzono „Pilotażowy program usamodzielnie-

nia i integracji cudzoziemców ze społecznością lokal-

ną w woj. podlaskim”.

Głównym celem programu

była integracja i pełne uczestnictwo cudzoziemców

zamieszkujących na terenie woj. podlaskiego w życiu

społecznym i zniwelowanie różnic kulturowych dzie-

lących tę grupę od reszty społeczeństwa.

Szczególnie

ważne było wsparcie usamodzielniania się i wyrów-

nywania poziomów życia w takich dziedzinach, jak:

edukacja, zatrudnienie, zdrowie, mieszkalnictwo

i umiejętność funkcjonowania w społeczeństwie pol-

skim.

Beneficjentami programu byli cudzoziemcy,

którzy otrzymali status uchodźcy oraz ochronę uzu-

pełniającą i przebywają na terenie województwa pod-

laskiego.

Przykładowo w 2012 r. programem objęto

32 rodziny liczące łącznie 59 osób.

Administracja rządowa i samorządowa w woj.

podlaskim współpracują na rzecz przeciwdziałania

aktom rasizmu i ksenofobii na wielu płaszczyznach,

takich jak: edukacja, kultura, bezpieczeństwo oraz

profilaktyka.

Przykładami ciekawych działań podej-

mowanych przez władze samorządowe są projekty:

„Wielokulturowość lokalna – oknem globalnej tole-

rancji”, „Nasze osiedle”, Międzynarodowy Dzień To-

lerancji, „Tolerancja i poszanowanie drugiego czło-

wieka”, „Wspólne podwórko”, festiwal „Inny wymiar

– sąsiedzi”, „Nowe horyzonty edukacji filmowej”,

„Ciekawi świata”, warsztaty integracyjne dzieci cze-

czeńskich i polskich, „Szansa.

Edukacja i integracja

Romów”, linia alarmowa dla obcokrajowców oraz

wiele innych.

Podsumowując, władze samorządowe

na szczeblu gmin, powiatów i województw podejmują

bardzo szerokie działania mające na celu promowa-

nie tolerancji oraz przeciwdziałanie lub zwalczanie

312

skutków przejawów nietolerancji, rasizmu i ksenofo-

bii.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż prezydent

miasta Białegostoku w maju 2013 r. powołał miejski

Zespół ds. przeciwdziałania aktom rasizmu i kseno-

fobii, w skład którego wchodzą pracownicy Urzędu

Miasta w Białymstoku.

Z informacji uzyskanych w komendzie wojewódz-

kiej Policji wynika, że osoby poszkodowane w ata-

kach o podłożu rasowym, narodowościowym lub kse-

nofobicznym objęto ochroną i zapewniono im bezpie-

czeństwo.

Szczegółowe informacje nie mogą jednak

bezpieczeństwo osób poszkodowanych były to dzia-

łania o charakterze niejawnym.

Jako przewodniczący Rady do spraw przeciwdzia-

łania Dyskryminacji Rasowej, Ksenofobii i związanej

z nimi Nietolerancji podkreśliłem, jak ważne w kwe-

stii przeciwdziałania aktom ksenofobii i rasizmu są

zintegrowane działania: monitorowanie, reagowanie,

dawanie świadectwa i profilaktyka.

Te założenia zo-

stały przyjęte przez Radę ds. Przeciwdziałania Dys-

kryminacji Rasowej, Ksenofobii i związanej z nimi

Z kolei na posiedzeniu rady, które odbyło się w dniu

20 czerwca br., swoje wystąpienie przygotował i wy-

głosił wojewoda podlaski, prezentując działania, ja-

kie zostały podjęte w Białymstoku w celu eliminacji

niekorzystnych zjawisk.

We wrześniu w Białymstoku ruszyć ma pilotażo-

wy program przeciwdziałania rasizmowi i ksenofobii,

który stawia sobie za cel skuteczne reagowanie na

akty nietolerancji, a prowadzić ma do tego poprawa

integracji mieszkańców.

Zarówno MAC, jak i MSW

oraz MPiPS zadeklarowały chęć wsparcia tego przed-

sięwzięcia.

Obecnie w Ministerstwie Administracji i Cyfry-

zacji trwają prace nad przygotowaniem ramowego

programu działalności Rady do spraw Przeciwdzia-

łania Dyskryminacji Rasowej, Ksenofobii i związanej

z nimi Nietolerancji.

W dokumencie znajdą się m.in.

informacje dotyczące obszarów działania rady, pre-

ferowanych narzędzi, jakie rada chciałaby stosować

w swoim działaniu, oraz roli tego gremium w zwal-

czaniu rasizmu i ksenofobii w Polsce.

Oprócz tego

zgodnie z § 2 ust. 2 pkt. 2 zarządzenia nr 6 prezesa

Rady Ministrów, na mocy którego powołano radę, co

dwa lata przedstawiany będzie plan działań organów

uczestniczących w pracach rady w kontekście zwal-

czania rasizmu i ksenofobii w Polsce.

Z uwagi na

krótki okres funkcjonowania rady w zmodernizowa-

nej formule taki dokument nie został dotychczas

stworzony.

Z poważaniem

Minister

Michał Boni

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

związanych z przeciwdziałaniem

(20388)

ma z dnia 18 sierpnia 2013 r. (sygn.

SPS-023-20388/13)

stwa Spraw Wewnętrznych związanych z przeciw-

działaniem aktom rasistowskim na terenie woje-

wództwa podlaskiego uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

W związku z zaistniałymi w województwie pod-

laskim przestępstwami na tle rasistowskim i kseno-

fobicznym komendant wojewódzki Policji w Białym-

stoku decyzją z dnia 16 maja 2013 r. powołał grupę

operacyjno-śledczą, której zadaniem jest ustalenie,

a następnie zatrzymanie sprawców przedmiotowych

przestępstw.

W skład grupy wchodzą policjanci KWP

w Białymstoku i funkcjonariusze Centralnego Biura

Śledczego Zarządu w Białymstoku.

Utrzymywany

jest także stały kontakt oraz bieżąca wymiana infor-

macji z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego – De-

legaturą w Białymstoku.

Odnosząc się do efektów działań Policji, uprzejmie

przekazuję tabelę zawierającą dane statystyczne wy-

generowane na podstawie KSIP, dotyczące prze-

stępstw w latach 2011–2013 w województwie podla-

skim z art. 119 § 1 Kodeksu karnego, art. 256 K.k.

oraz art. 257 K.k.

Jednocześnie w odniesieniu do kwestii działań

profilaktycznych w obszarze przeciwdziałania prze-

stępstwom z nienawiści pragnę poinformować, że

w dniu 17 maja 2013 r. wojewoda podlaski powołał

zespół do spraw przeciwdziałania aktom ksenofobii

i rasizmu na terenie województwa podlaskiego, w skład

którego wchodzą m.in. przedstawiciele: podlaskiego

komendanta wojewódzkiego Policji, dyrektora Dele-

gatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Bia-

łymstoku, podlaskiego komendanta Straży Granicz-

nej, podlaskiego komendanta wojewódzkiego Pań-

stwowej Straży Pożarnej oraz Prokuratury Apelacyj-

nej w Białymstoku.

Do zadań zespołu należy koordy-

nacja działań służb, organów administracji rządowej

oraz ich współdziałanie z organami samorządu tery-

torialnego w zakresie szeroko pojętego diagnozowa-

nia i analizowania zjawisk dyskryminacji rasowej

w celu ich wyeliminowania.

W ramach prac zespołu KWP w Białymstoku pod-

jęła następujące działania:

313

— przygotowano ulotki dla obcokrajowców, stu -

dentów zagranicznych i uchodźców (również w an-

gielskiej i rosyjskiej wersji językowej) w zakresie

możliwości kontaktu z Policją; broszury przekazane

zostały policjantom dzielnicowym oraz organizacjom

pozarządowym działającym na rzecz cudzoziemców;

— w dniu 18 czerwca 2013 r. uruchomiona zosta -

ła rosyjskojęzyczna linia telefonu interwencyjnego

o numerze (85) 7489903 (równocześnie na dotychcza-

sowych zasadach od 5 lat działa linia anglojęzyczna);

— przesłano do uczelni wyższych działających na

terenie województwa podlaskiego oraz Kuratorium

Oświaty w Białymstoku druk formularza zgłoszenio-

wego dla instytucji państwowych i samorządowych,

z procedurą jego wykorzystania;

— przeszkolono służby dyżurne w zakresie rea -

gowania na zgłoszenie o przestępstwie, zwłaszcza

w kontakcie z osobą obcojęzyczną;

patrolu przedstawiciele Policji, Agencji Bezpieczeń-

stwa Wewnętrznego oraz Straży Granicznej odwie-

dzili wybrane rodziny obcokrajowców mieszkających

w Białymstoku; powyższe wpisuje się w działania

policjantów dzielnicowych, którzy w ramach swoich

zadań odwiedzają mieszkańców Białegostoku, w tym

również cudzoziemców, i informują o numerach alar-

mowych, o możliwościach zgłaszania przestępstw,

procedurach policyjnych;

— w dniu 2 lipca 2013 r. w Komendzie Miejskiej

cyjno-edukacyjne dla uchodźców pochodzenia cze-

czeńskiego w zakresie odpowiedzialności prawnej

oraz procedur policyjnych dotyczących bezpieczeń-

stwa osób na terytorium Polski; treść szkolenia adre-

sowana była m.in. do obywateli Czeczenii, którzy

w ostatnich dniach popełnili wykroczenia przeciwko

porządkowi publicznemu.

Ponadto wśród działań podejmowanych przez Po-

licję w 2013 r. należy wymienić m.in. następujące

przedsięwzięcia:

— funkcjonariusze Wydziału Prewencji KMP

w Białymstoku w ramach działań profilaktycznych

li warsztaty poświęcone ww. problematyce; w czasie

trwania przedsięwzięcia dzieci narodowości czeczeń-

skiej oraz polskiej miały okazję wymienić informacje

krajach obyczajów; ponadto podczas zabaw integra-

cyjnych, m.in. pociągów życia oraz talentów, uczyły

się akceptacji odmienności oraz podejmowania dia-

logu z kolegami i koleżankami obcokrajowcami;

— KMP w Białymstoku zwróciła się do Departa -

mentu Edukacji Urzędu Miejskiego w Białymstoku

o podjęcie wspólnych działań polegających na cyklicz-

nych spotkaniach z rodzicami oraz kadrą pedago-

giczną białostockich szkół gimnazjalnych, podczas

których poruszana będzie kwestia wczesnej reakcji

na sygnały i informacje świadczące o przynależności

młodych osób do subkultur;

— policjantom dzielnicowym zlecone zostały za -

dania w zakresie wzbudzenia czujności sąsiedzkiej

i propagowania właściwej postawy wobec sprawców

zdarzeń; dzielnicowych zobowiązano do nawiązania

bezpośrednich kontaktów z możliwie dużą liczbą

mieszkańców w ramach prowadzonych odwiedzin ro-

dzin; w wyniku podjętych czynności nawiązano rów-

nież kontakt z dyrekcją i gronem pedagogicznym

szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych w celu

uzyskania informacji o młodzieży utożsamiającej się

z ideologią nacjonalistyczną, wystosowano pisma do

dyrekcji szkół na temat konieczności edukowania

uczniów w zakresie tolerancji oraz zagrożeń wynika-

jących z przynależności do subkultur, przekazano

apel do miejscowej parafii, odwiedzono rodziny osób

potencjalnie zagrożonych ze względu na swoje pocho-

dzenie, w trakcie których poinformowano o możli-

wościach uzyskania pomocy w przypadku wystąpie-

nia zagrożenia.

W ramach działań podejmowanych w latach 2011–

2013 przez pełnomocnika podlaskiego komendanta

wojewódzkiego Policji ds. ochrony praw człowieka na

rzecz poprawy bezpieczeństwa mniejszości narodo-

wych i etnicznych można wskazać:

— od września 2010 r. do kwietnia 2012 r. trwał

cykl szkoleń dla policjantów w zakresie rozpoznawa-

nia, ścigania i przeciwdziałania przestępstwom mo-

tywowanym uprzedzeniami; przeszkoleni zostali

wszyscy policjanci pionów prewencji i kryminalnego

(ok. 2400 funkcjonariuszy); w szkoleniach uczestni-

czyli przedstawiciele organizacji pozarządowych, sto-

warzyszeń i fundacji oraz mniejszości narodowych;

policjanci poprzez bezpośredni kontakt z osobami

o innym pochodzeniu etnicznym czy narodowym

mieli możliwość rozwijania swoich kompetencji kul-

turowych; funkcjonariusze uczyli się, jak rozpoznać

przestępstwo z nienawiści, jak na nie reagować, jak

postępować z ofiarą takiego zdarzenia, jak wygląda-

ją symbole mowy nienawiści; w najbliższym czasie

planowane jest ponowne szkolenie dla białostockich

funkcjonariuszy z zakresu rozpoznawania, ścigania

i przeciwdziałania przestępstwom motywowanym

nienawiścią i uprzedzeniami z udziałem przedstawi-

cieli organizacji pozarządowych działających na rzecz

mniejszości społecznych oraz uchodźców;

— spotkania z komendantami miejskimi i powia-

towymi Policji województwa podlaskiego oraz ich za-

stępcami, na których zrealizowane zostały warszta-

ty z zakresu prawa człowieka w zarządzaniu Policją;

— szkolenie z zakresu przeciwdziałania dyskry -

minacji oraz przestępstwom z nienawiści dla komen-

dantów miejskich i powiatowych Policji województwa

podlaskiego;

— rozpowszechnianie w garnizonie podlaskim

materiałów informacyjnych poruszających problema-

tykę ochrony praw człowieka, równego traktowania

i przeciwdziałania dyskryminacji, np. publikacji,

skryptów szkoleniowych, broszur;

314

— udział w pracach zespołu ds. poprawy bezpie -

czeństwa mniejszości narodowych i etnicznych przy

Podlaskim Urzędzie Wojewódzkim, który przygoto-

wał trwającą obecnie kampanię społeczno-medialną

nt. wielokulturowości województwa podlaskiego;

— udział w zespole powołanym na podstawie po -

rozumienia w sprawie standardowych procedur po-

stępowania w zakresie rozpoznawania, przeciwdzia-

łania i reagowania na przypadki przemocy związanej

uchodźcy;

— udział w spotkaniach z cudzoziemcami przeby -

wającymi w ośrodkach dla cudzoziemców w Białym-

stoku i Czerwonym Borze; spotkania organizowane

były przy udziale wysokiego komisarza Narodów

Zjednoczonych ds. uchodźców oraz Fundacji Instytut

na Rzecz Państwa Prawa w ramach projektu Age,

Gender and Diversity Mainstreaming;

— inicjowanie spotkań informacyjnych dla stu -

dentów zagranicznych oraz uchodźców w zakresie

profilaktyki bezpieczeństwa, procedur policyjnych,

numerów alarmowych; spotkania miały miejsce na

uczelniach wyższych i w ośrodkach dla uchodźców.

Dodatkowo uprzejmie informuję, że od 2006 r.

wdrażany jest w polskiej Policji we współpracy z Biu-

rem Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka

(ODIHR OSCE) „Program zwalczania przestępstw

ny porządku publicznego” (LEOP).

Koordynatorem

realizacji ww. programu jest Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych.

Program LEOP jest nakierowany na

zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim osobom, któ-

re mogą być potencjalnymi ofiarami przestępstw mo-

tywowanych nienawiścią, w tym cudzoziemcom.

Jego

celem jest podniesienie kompetencji funkcjonariu-

szy Policji w zakresie prowadzenia czynności w przy-

padku zaistnienia zdarzeń, które mogą mieć charak-

ter przestępstwa z nienawiści, a także przekazanie

im umiejętności postępowania z ofiarami tego ro-

dzaju przestępstw oraz uwrażliwienie funkcjona-

riuszy na kwestię dyskryminacji.

W ramach ww. programu od 2009 r. na terenie

całego kraju realizowane są szkolenia dla funkcjona-

riuszy Policji, które obejmują problematykę rozpo-

znawania przestępstw z nienawiści, prawidłowego

prowadzenia czynności wykrywczych w tego rodzaju

przypadkach, adekwatnego reagowania policjantów

na takie zdarzenia oraz zapobiegania przestępstwom

z nienawiści.

Podczas realizacji zajęć omawiana jest

również problematyka związana z charakterystyką

grup, które mogą być sprawcami tego rodzaju prze-

stępstw.

W realizację szkoleń, obok wykładowców

z Policji, zaangażowani są również przedstawiciele

organizacji pozarządowych działających w sferze

zwalczania rasizmu i neofaszyzmu oraz reprezentu-

jących różne grupy mniejszościowe zagrożone prze-

stępstwami motywowanymi uprzedzeniami.

Do koń-

ca czerwca 2013 r. przeszkolono w ramach programu

około 63 000 funkcjonariuszy Policji.

Przedstawiając powyższe, pragnę jednocześnie

poinformować, że zdarzenia zaistniałe w Białymsto-

ku były przedmiotem monitoringu prowadzonego

przez funkcjonujący w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych zespół ds. ochrony praw człowieka.

Ze-

spół ten gromadzi informacje o przypadkach zdarzeń

mogących mieć charakter przestępstw lub incyden-

tów na tle nienawiści, a następnie monitoruje sposób

rozpatrywania tych przypadków przez organy ściga-

nia i wymiar sprawiedliwości od momentu zaistnie-

nia zdarzenia do momentu zakończenia działań

przez właściwe podmioty.

Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych ściśle współpracuje z Prokuraturą Ge-

neralną i jednostkami terenowymi prokuratury.

Ponadto z uwagi na przypadki przemocy zaistnia-

łe w ciągu minionych miesięcy w Białymstoku w Mi-

nisterstwie Spraw Wewnętrznych utworzony został

również zespół, którego zadaniem jest współpraca

z wojewodą podlaskim przy tworzeniu programu

ukierunkowanego na przeciwdziałanie dalszym

przypadkom przestępstw z nienawiści na terenie Bia-

łegostoku poprzez oddziaływanie na społeczność za-

mieszkującą to miasto.

Odnosząc się natomiast do kwestii programu do-

tyczącego walki z przejawami rasizmu i ksenofobii,

uprzejmie informuję, że obecnie trwa końcowy etap

prac nad „Krajowym programem działań na rzecz

równego traktowania”, obejmującym również działa-

nia związane z przeciwdziałaniem rasizmowi i kse-

nofobii.

Koordynatorem ww. programu jest pełno-

mocnik rządu ds. równego traktowania, zaś MSW

będzie jednym ze współrealizatorów tego programu

– w ramach swojej właściwości.

Jednocześnie pragnę poinformować, że policjanci

dokładają wszelkich starań, by zapewnić bezpieczeń-

stwo osobom poszkodowanym przez rasistowskie

i ksenofobiczne ataki.

W ramach dyslokacji służby

w miejsca przebywania osób narażonych na niebez-

pieczeństwo kierowana jest większa liczba patroli

policyjnych.

Równocześnie uprzejmie informuję, że komen-

dant główny Policji wydał polecenie monitorowania

przez Biuro Kontroli KGP czynności realizowanych

przez właściwe miejscowo jednostki Policji oraz spra-

wowania funkcji nadzorczej i kontrolnej przez kie-

rownictwo KWP w Białymstoku.

Dane statystyczne dotyczące przestępstw w la-

tach 2011–2013 w województwie podlaskim z art. 119

Kwalifikacja

2011 r.

Przestępstwa

stwierdzone

Przestępstwa

wykryte

Zakończone

aktem

oskarżenia

Art. 119 K.k. 0 0 0

Art. 256 K.k. 19 4 1

Art. 257 K.k. 3 0 0

315

Kwalifikacja

2012 r.

Przestępstwa

stwierdzone

Przestępstwa

wykryte

Zakończone

Art. 256 K.k. 16 8 6

Art. 257 K.k. 14 7 5

Kwalifikacja

2013 r. (stan na dzień 26 sierpnia 2013 r.)

Przestępstwa

stwierdzone

Przestępstwa

wykryte

Zakończone

aktem

Art. 119 K.k. 2 2 1

Art. 256 K.k. 58 55 4

Art. 257 K.k. 6 3 2

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

(znak: SPS-023-20390/13) interpelację pani poseł

wiam, co następuje.

Sprawiedliwości dostrzeżony został problem braku

w polskim porządku prawa powszechnego i spójnego

systemu nieodpłatnej pomocy prawnej na etapie

przedsądowym.

Aktualnie nie obowiązują komplek-

sowe regulacje, które umożliwiałyby osobom fizycz-

nym o niskim statusie materialnym dostęp do finan-

sowanej przez państwo nieodpłatnej pomocy prawnej

na etapie przedsądowym.

Jako niewystarczającą

w tym zakresie należy ocenić regulację zawartą

z którą do zadań powiatu należy m.in. prowadzenie

poradnictwa specjalistycznego, w tym prawnego.

Co istotne, dostęp do pomocy prawnej na etapie

przedsądowym powiązany jest z zagadnieniem rze-

czywistego i efektywnego dostępu do wymiaru spra-

wiedliwości, który to wymóg ma swoje oparcie w do-

kumentach międzynarodowych – por. np. art. 47

Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz

zalecenie nr R (93) Komitetu Ministrów Rady Euro-

py dla państw członkowskich co do efektywnego do-

stępu do prawa i sprawiedliwości dla najuboższych.

Stąd też w Ministerstwie Sprawiedliwości opra-

cowany został projekt założeń do projektu ustawy

o nieodpłatnej pozasądowej pomocy prawnej i infor-

macji prawnej dla osób fizycznych.

Należy przy tym

wskazać, iż w dniu 4 maja 2010 r.

Rada Ministrów

przyjęła założenia w części dotyczącej nieodpłatnej

informacji prawnej dla osób fizycznych.

Ostatecznie

jednak Rada Ministrów nie przyjęła projektu ustawy,

który byłby wykonaniem tych założeń, przede wszyst-

kim ze względu na stan finansów publicznych.

Aktualnie w Ministerstwie Sprawiedliwości roz-

ważane są różne koncepcje w zakresie przygotowania

projektu regulacji wdrażającej system nieodpłatnej

pomocy prawnej, przy czym w każdym rozpatrywa-

nym przypadku jest brana pod uwagę kwestia aktu-

alnego stanu finansów publicznych.

Prace koncepcyj-

ne koncentrują się w szczególności na następujących

zagadnieniach: zakres przedmiotowy i podmiotowy

nieodpłatnej pomocy prawnej na etapie przedsądo-

wym, podmioty rozstrzygające o przyznaniu nieod-

płatnej pomocy prawnej, tryb rozstrzygania wniosków

w tym zakresie i przesłanki odmowy udzielania nie-

odpłatnej pomocy prawnej, a także tryb jej udzielania.

Rozpatrywana jest m.in. możliwość oparcia syste-

mu nieodpłatnej pomocy prawnej na aktywności or-

ganizacji pozarządowych zajmujących się – w różnym

zakresie – poradnictwem prawnym oraz na aktyw-

ności osób posiadających wykształcenie wyższe praw-

nicze, w tym wykonujących zawody adwokata i radcy

prawnego.

Do rozstrzygnięcia pozostaje, czy czynno-

ści związane z oceną stanu materialnego oraz przy-

znaniem lub odmową przyznania nieodpłatnej pomo-

cy prawnej miałyby być realizowane przez organy

samorządu powiatowego.

Rozważa się również koncepcję zakładającą, że

decyzja w zakresie przyznania nieodpłatnej pomocy

prawnej powinna skutkować uzyskaniem przez oso-

bę, której przyznano nieodpłatną pomoc prawną,

bonu uprawniającego do porady prawnej w określo-

nym wymiarze (w zależności od charakteru i stopnia

złożoności sprawy).

W konsekwencji roboczo zakłada

się, iż otrzymanie przez prawnika lub organizację

bonu poświadczającego udzielenie pomocy prawnej

uprawniałoby ten podmiot do uzyskania określonej

kwoty z tytułu wynagrodzenia za udzieloną poradę

wypłacanej ze środków przekazanych organowi sa-

morządowemu na realizację zadania zleconego.

Jed-

nocześnie rozpatruje się zasadność przyznania oso-

bie, której ma być udzielona pomoc prawna, prawa

do samodzielnego wyboru prawnika lub organizacji

(spośród tych, którzy byliby w wykazie podmiotów

udzielających nieodpłatną pomoc prawną).

Warto również dodać, że ze względu na stan prac

koncepcyjnych przewidywane rozwiązania mogą ulec

modyfikacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

316

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

terpelację pani poseł Ewy Wolak, przekazaną przy

2039/13, w sprawie ustawy o biegłych sądowych,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

W 2012 r. w Ministerstwie Sprawiedliwości został

przygotowany projekt założeń projektu ustawy o bie-

głych sądowych.

Projekt ten był przedmiotem kon-

sultacji społecznych i uzgodnień międzyresortowych.

W związku ze zgłoszonymi w trakcie tych uzgodnień

licznymi uwagami zaistniała konieczność opracowa-

nia nowego tekstu projektu.

W dniu 31 lipca 2013 r. nowa wersja projektu za-

łożeń projektu ustawy o biegłych sądowych została

skierowana do konsultacji społecznych.

Obecnie trwa analiza zgłoszonych uwag przed

skierowaniem projektu do uzgodnień międzyresorto-

wych.

Zgodnie z harmonogramem prac legislacyjnych

przewiduje się przekazanie tego projektu pod obrady

Na podstawie przyjętych przez Radę Ministrów

założeń zostanie przygotowany projekt ustawy o bie-

głych sądowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

osób chorych przekazywanych przez zakłady

opieki zdrowotnej do Krajowego Biura

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

20392/13, przekazujące interpelację pani poseł Ewy

do Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Nar-

komanii, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższej in-

formacji.

poz. 124, z późn. zm.) podmioty lecznicze prowadzą-

ce leczenie lub rehabilitację osób używających nar-

kotyków mają obowiązek współpracy z Krajowym

niącym funkcję punktu kontaktowego Europejskiego

Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

Powyższy obowiązek współpracy wiąże się przede

wszystkim ze współdziałaniem w obszarze groma-

dzenia danych z zakresu pięciu kluczowych wskaź-

ników monitorowania problemów narkomanii w Eu-

ropie, którymi są:

1) rozpowszechnienie używania narkotyków w po-

pulacji generalnej i w poszczególnych jej segmentach

(np. młodzież),

2) zgłaszalność do leczenia,

3) zgony związane z narkotykami,

4) choroby zakaźne związane z narkotykami,

5) oszacowanie liczby problemowych użytkowni-

ków narkotyków.

Do gromadzenia i przekazywania tych danych

Polska, jako państwo członkowskie Unii Europej-

skiej, została zobowiązana rezolucją Rady z dnia

stawowych wskaźników epidemiologicznych dotyczą-

cych narkotyków.

Ponadto kwestie te reguluje rozpo-

rządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europej-

Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków

i Narkomanii.

Jednocześnie uprzejmie podkreślam, iż powyższa

regulacja ustawowa nie wykracza poza ramy wyzna-

czone przez Konstytucję RP.

Konstytucja RP zapew-

nia w art. 47 prawo do prywatności.

Jego konsekwen-

cje zostały uwidocznione w art. 51, który wprawdzie

może zobowiązywać jednostkę do ujawniania infor-

macji dotyczącej jej osoby, ale obowiązek taki może

nałożyć tylko ustawa.

Warunek powyższy omawiana

regulacja niewątpliwie spełnia.

Niemniej jednak po-

wyższy obowiązek musi być uzasadniony interesem

publicznym rozumianym w kategoriach określonych

ust. 2 ogranicza pozyskiwanie informacji o obywate-

lach do przypadków niezbędnych i uznawanych w de-

mokratycznym państwie.

Jego konkretna treść usta-

lana jest przez organy stosujące ten przepis, w tym

przede wszystkim przez ustawodawcę.

Trzeba wy-

raźnie wskazać, że wśród przesłanek określonych

w art. 31 ust. 3 znajduje się m.in. ochrona zdrowia,

która jako wartość zasadnicza, biorąc pod uwagę za-

kres przedmiotowy regulacji ustawy o przeciwdzia-

łaniu narkomanii, uzasadnia ratio legis przepisów

zawartych w art. 24b przedmiotowej ustawy.

Jej isto-

tą jest przeciwdziałanie narkomanii, czemu służą

zadania i uprawnienia nakładane m.in. na organy

administracji rządowej.

317

stytucyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 368), prowadzony

jest Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Sub-

stytucyjnym, który gromadzi dane pacjentów leczo-

nych w programach substytucyjnych w formie zaszy-

frowanej na potrzeby m.in. konstruowania raportów

epidemiologicznych lub wykluczania możliwości po-

boru przez pacjenta medykamentu substytucyjnego

w więcej niż jednym programie.

Na dane pacjentów

w Centralnym Wykazie Osób Objętych Leczeniem

Substytucyjnym składają się:

— kod pacjenta, zawierający dwie pierwsze litery

imienia, dwie pierwsze litery nazwiska, datę urodze-

nia oraz informację o płci pacjenta,

— informacje o rozpoczęciu lub zakończeniu le -

czenia w ramach omawianej formy terapii,

— adnotacja o pobieranej w programie substytu -

cyjnym substancji leczniczej,

— informacja o podmiocie leczniczym, w którym

prowadzona jest terapia pacjenta,

— informacje dotyczące leczenia substytucyjnego

przez pacjenta w więcej niż jednej placówce.

Mając powyższe na uwadze, nie istnieją przesłan-

ki, aby stwierdzić naruszenie zapisów Konstytucji

RP w brzmieniu art. 51 ust. 2.

Gromadzone informa-

cje o osobach uzależnionych leczonych w ramach pro-

gramów leczenia substytucyjnego są niezbędne do

prowadzenia monitoringu skali problemu narkoma-

nii w Polsce oraz do właściwego prowadzenia terapii

pacjentów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

zastępcy przewodniczącego

Komisji Nadzoru Finansowego

w sprawie działań informacyjnych

zgromadzonych na rachunku w OFE (20393)

Szanowna Pani Marszałek!

Działając z upoważ-

nienia prezesa Rady Ministrów, przekazuję odpo-

wiedź na interpelację posła na Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej Dariusza Jońskiego (SPS-023-20393/13)

w sprawie: działań informacyjnych i kontrolnych pro-

wadzonych przez Komisję Nadzoru Finansowego

śmierci członka OFE – jego środków zgromadzonych

zane”.

1.

W związku z pytaniem: Jakie działania w try-

nizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. 1997 r.

Nr 139, poz. 934) prowadzi Komisja

Nadzoru Finansowego, aby ustalić faktyczny poziom

środków finansowych (stan na 1 lipca 2013 r.) zgro-

madzonych w OFE, które nie zostały wypłacone

spadkobiercom/osobom wskazanym po śmierci człon-

ków OFE?

Wskazany w interpelacji przepis (art. 195 ustawy

waniu funduszy emerytalnych (t.j.

Dz. U. z 2013 r.,

poz. 989; dalej: ustawa) nie daje podstaw Komisji

Nadzoru Finansowego (dalej: organ nadzoru) do po-

dejmowania działań zmierzających do gromadzenia

informacji w zakresie poziomu środków zgromadzo-

nych w OFE, które nie zostały wypłacone osobom

wskazanym albo spadkobiercom po śmierci członków

OFE.

Na podstawie wskazanego przepisu fundusze

emerytalne mają obowiązek dostarczania organowi

nadzoru okresowych sprawozdań oraz bieżących in-

formacji dotyczących ich działalności i sytuacji finan-

sowej, które wprost zostały określone na podstawie

upoważnienia ustawowego (art. 196 pkt 3 ustawy)

duszy emerytalnych (Dz. U. Nr 90, poz. 520, z późn.

zm.).

Z treści rozporządzenia nie wynika jednak obo-

wiązek przekazywania do organu nadzoru informacji

o środkach finansowych zgromadzonych w OFE, któ-

re nie zostały wypłacone po śmierci członka OFE

osobom uposażonym bądź w razie ich niewskazania

spadkobiercom (środki zgromadzone na rachunku

zmarłego członka OFE wypłacane są na rzecz osób

wskazanych przez zmarłego, a w przypadku ich bra-

ku wchodzą w skład spadku).

Należy przy tym pod-

kreślić, iż obowiązki funduszy emerytalnych zostały

określone w rozporządzeniu w sposób enumeratywny

i stanowią zamknięty katalog czynności sprawo-

zdawczych, do których fundusze emerytalne są zobo-

wiązane na podstawie art. 195 ustawy.

Podkreślenia

wymaga, że towarzystwo emerytalne nie jest usta-

wowo uprawnione do samodzielnego rozpoczęcia pro-

cedury wypłaty środków po zmarłym członku fun-

duszu.

Dopiero zgłoszenie śmierci członka funduszu

przez członka jego rodziny (osoby bliskiej zmarłemu)

inicjuje procedurę wypłaty środków.

Organ nadzoru przeprowadza cykliczne kontrole

działalności towarzystw i funduszy emerytalnych

pod kątem zgodności działalności tych podmiotów

z przepisami prawa, statutami oraz interesem człon-

ków funduszy (art. 204a ust. 2 pkt 1 ustawy).

Doko-

nując badania procesu wypłat środków finansowych

po śmierci członków funduszu na rzecz osób upraw-

318

nionych, weryfikuje (na podstawie przekazanych

przez towarzystwa emerytalne wyjaśnień, zestawień,

dokumentów, w tym dokumentów będących podsta-

wą wypłat oraz wglądu do rejestru członków fundu-

szu), czy fundusz dopełnił wszelkich ciążących na

nim obowiązków związanych z tym procesem.

W szcze-

gólności badaniu podlega fakt, czy fundusz w sposób

nieuprawniony nie utrzymuje środków finansowych,

do których po śmierci członka funduszu mają prawo

osoby uprawnione.

2.

W związku z pytaniem: Czy Komisja Nadzoru

Finansowego dysponuje danymi na temat zakresu

działań prowadzonych przez OFE w celu wypełnienia

obowiązku wynikającego z art. 82 ust. 5 ustawy z dnia

dnia 1 lipca 2013 r.?

Badając proces wypłaty środków finansowych po

śmierci członka funduszu na rzecz osób uprawnio-

nych, organ nadzoru weryfikuje, czy fundusze eme-

rytalne wypełniają określony w pytaniu obowiązek.

Z informacji zgromadzonych w toku przeprowadzo-

nych kontroli wynika, iż wszystkie otwarte fundusze

emerytalne na formularzach umów o członkostwo

zamieszczają pouczenie o możliwości imiennego wska-

zania jednej lub więcej osób fizycznych, na których

rzecz ma nastąpić, po śmierci osoby przystępującej

do funduszu, wypłata środków niewykorzystanych

zgodnie z art. 131 ustawy oraz o skutkach braku zło-

żenia takiego oświadczenia.

Innymi słowy fundusze

emerytalne informują o fakcie, iż brak osób wskaza-

nych skutkuje wejściem środków zgromadzonych

przez zmarłego członka funduszu w skład spadku.

Ponadto każda osoba, podpisując umowę o członko-

stwo w funduszu, składa oświadczenie, iż zapoznała

się z treścią opisanego wyżej pouczenia.

Obowiązek

zamieszczenia tego rodzaju informacji, jak również

oświadczenia osoby zamierzającej przystąpić do ot-

wartego funduszu emerytalnego o zapoznaniu się

z treścią tej informacji, wynika wprost z § 3 ust. 1

wy, na podstawie której następuje uzyskanie człon-

kostwa w otwartym funduszu emerytalnym (Dz. U.

Nr 284, poz. 1669).

Analogiczny obowiązek spoczy-

wał na otwartych funduszach emerytalnych na pod-

stawie uprzednio obowiązującego rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 9 czerwca 1998 r. w sprawie

duszu emerytalnym, sposobu i terminu składania

wych członka otwartego funduszu emerytalnego

takiego oświadczenia obejmującej środki zgromadzo-

ne na rachunku członka (Dz. U. Nr 84, poz. 534, z późn.

zm.).

Z informacji pozyskanych przez organ nadzoru

wynika, iż wszystkie otwarte fundusze emerytalne

dysponują formularzami przystąpienia do funduszu

przewidującymi możliwość wskazania osób upraw-

nionych do środków po śmierci członka funduszu.

Formularze te są udostępniane wszystkim osobom

przystępującym do funduszy, a w sytuacji kiedy czło-

nek funduszu wyraża wolę ustanowienia lub zmiany

osób wskazanych również na jego żądanie.

Z monito-

ringu stron internetowych OFE wynika, że wszyst-

kie fundusze publikują informację o skutkach nie-

wskazania osoby uposażonej.

Organ nadzoru podczas przeprowadzanych kon-

troli bada prawidłowość prowadzenia rejestru człon-

ków funduszu, w szczególności w aspekcie zgodności

danych osób uposażonych zawartych w rejestrze

z danymi zawartymi na przysłanych przez członków

oświadczeniach o ustanowieniu osób uprawnionych

do środków w sytuacji zgonu członka.

Podczas kon-

troli weryfikacji podlega również kwestia informo-

wania o możliwości wskazania osób uprawnionych

do środków po śmierci członka funduszu osób, które

uzyskały członkostwo na podstawie losowania.

Z usta-

leń organu nadzoru wynika, iż fundusze emerytalne

również w sytuacji pozyskania członków na podsta-

wie losowania przeprowadzonego przez ZUS wysyła-

ją im formularze służące do wskazania osób upraw-

nionych do środków, o których wyżej mowa.

Organ nadzoru informuje, że dotychczas nie

wpływały skargi ani sygnały dotyczące niewywiązy-

wania się OFE z obowiązku wynikającego z art. 82

Finansowego posiada dane o skali ilościowej (liczba

osób) i finansowej (wartość pieniężna wypłat) reali-

zowanych przez OFE obowiązków nałożonych przez

ustawodawcę w art. 131 ust. 1 i art. 132 ust. 1 ustawy

Organ nadzoru pragnie poinformować, iż na pod-

stawie § 12 pkt 12 lit. e rozporządzenia Rady Mini-

ków informacyjnych funduszy emerytalnych (Dz. U.

z 2011 r.

Nr 90, poz. 520) organ nadzoru jest infor-

mowany przez otwarte fundusze emerytalne o kwo-

wy, realizowanych na rzecz osób uprawnionych do

środków finansowych zgromadzonych w funduszu po

śmierci członka funduszu.

Powyższe dane stanowiące przedmiot zapytania

gromadzone są w systemach informatycznych organu

nadzoru od 2001 r.

Od tego czasu do dnia 1 lipca

2013 r. łączna wartość wypłat gotówkowych z tego

tytułu wyniosła 1,2 mld zł.

Wspomniane rozporzą-

dzenie nie wprowadza obowiązku raportowania licz-

by osób będących beneficjentami przedmiotowych

wypłat.

Od 1 sierpnia 2011 r. organ nadzoru dysponuje

informacją o liczbie osób z rachunków, których doko-

nywane jest umorzenie jednostek rozrachunkowych

z przeznaczeniem na wypłatę w związku z art. 132

ust. 4 ustawy.

W ciągu 5 miesięcy 2011 r. skumulo-

319

wana liczba osób z rachunków, których umarzano

jednostki rozrachunkowe, wyniosła 15,6 tys., w 2012 r.

– 43,5 tys., a w pierwszej połowie 2013 r.

– 29,5 tys.

osób.

Ze względu na możliwość dokonywania wypłat na

rzecz więcej niż jednego beneficjenta oraz dopuszcze-

nie możliwości stosowania systemu wypłat ratal-

nych, wielkości te nie są jednak tożsame z faktyczną

liczbą beneficjentów.

Finansowego współpracuje z Zakładem Ubezpieczeń

Społecznych w zakresie podniesienia poziomu wiedzy

obywateli o możliwości dziedziczenia pieniędzy z ZUS?

sprawdzana ich skuteczność komunikacyjna?

W zakresie podniesienia poziomu wiedzy obywa-

teli o możliwości dziedziczenia Komisja Nadzoru Fi-

nansowego na bieżąco podejmuje działania mające

na celu podniesienie świadomości obywateli o rynku

funduszy emerytalnych.

Wskazać należy, iż nakła-

dem KNF zostały opublikowane:

— „Vademecum członkostwa w otwartym fundu -

szu emerytalnym” – październik 2010,

— „Pomyśl o swojej emeryturze.

Już dziś” – ma -

rzec 2012,

— „Pracowniczy program emerytalny.

Czy to się

opłaci?” – marzec 2012

— liczne raporty i opracowania udostępnione na

stronach internetowych Komisji Nadzoru Finanso-

wego.

Dodatkowo w ramach projektu CEDUR przepro-

wadzane są seminaria między innymi na temat po-

działu środków po zmarłych członkach funduszy

emerytalnych i wad oświadczeń woli składanych pod-

czas zawierania umów o członkostwo w OFE.

Szko-

lenia CEDUR są adresowane do profesjonalnych

uczestników rynku finansowego (przedstawicieli

podmiotów nadzorowanych) oraz nieprofesjonalnych

uczestników rynku finansowego.

Z poważaniem

Zastępca przewodniczącego

Komisji Nadzoru Finansowego

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

Ambasady RP w Mongolii (20394)

023-20394/13) z dnia 19 sierpnia br. w sprawie po-

trzeby przywrócenia Ambasady RP w Mongolii

uprzejmie informuję.

MSZ podjęło działania w celu stopniowego odtwa-

rzania polskiej obecności dyplomatycznej w Mongolii

w nowej formule, a zobowiązanie w tym zakresie zo-

stało potwierdzone oficjalnie podczas wizyty prezy-

denta Mongolii Tsakhiagiina Elbegdorja w Polsce

w dniach 20–22 stycznia br. W Ułan Bator otwarto

biuro łącznikowe podległe Ambasadzie RP w Pekinie

oraz ustanowiono konsulat honorowy RP.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w funkcjonowaniu samorządów lokalnych

na przykładzie Białej Piskiej

wie potrzeby likwidacji patologii w funkcjonowaniu

samorządów lokalnych, na przykładzie Białej Piskiej

uprzejmie informuję, że z wyjaśnień udzielonych

przez wojewodę warmińsko-mazurskiego wynika, że

przewodnicząca Rady Miejskiej w Białej Piskiej pis-

mem z dnia 16 września 2011 r., wypełniając dyspo-

zycję art. 28g ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 28g ust. 7 pkt 1

formowała wojewodę warmińsko-mazurskiego o prze-

jęciu z mocy prawa zadań i kompetencji burmistrza

miasta Biała Piska przez zastępcę burmistrza wsku-

tek niezdolności do pracy burmistrza z powodu cho-

roby trwającej powyżej 30 dni.

Burmistrz miasta

Biała Piska pan R.S. S. orzeczeniem lekarza orzecz-

nika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział

w Olsztynie z dnia 4 lipca 2012 r. został uznany za

całkowicie niezdolnego do pracy do dnia 30 czerwca

2013 r.

Jak wskazał wojewoda, stwierdzona u pana

R.S. S. całkowita niezdolność do pracy nie miała cha-

rakteru trwałego.

Na mocy decyzji ZUS Odział w Ol-

sztynie pan R.S. S. posiadał prawo do świadczenia

rehabilitacyjnego do dnia 4 sierpnia 2012 r.

W dniu

5 lipca 2013 r. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS

Oddział w Olsztynie pan R.S. S. ponownie został

samodzielnej egzystencji do dnia 31 lipca 2014 r.

320

poz. 1191) w zw. z art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycz-

nia 2011 r.

Przepisy wprowadzające ustawę Kodeks

nięcie mandatu wójta następuje wskutek orzeczenia

Ubezpieczeń Społecznych.

Z powyższego wynika, że

w mieście Biała Piska nie zachodzi konieczność po-

wołania przez prezesa Rady Ministrów, w trybie art. 28f

ustawy o samorządzie gminnym, osoby pełniącej

funkcję burmistrza, ponieważ nie wystąpiła żadna

z przesłanek uzasadniających stwierdzenie wygaś-

nięcia jego mandatu.

Brak jest również możliwości

wyznaczenia przez prezesa Rady Ministrów osoby do

wykonywania zadań i kompetencji burmistrza w opar-

ciu o art. 28h ustawy o samorządzie gminnym, bo-

wiem w mieście Biała Piska został powołany zastęp-

ca burmistrza, który realizuje obowiązki organu wy-

konawczego miasta Biała Piska, posiadając w tym

zakresie pełnomocnictwa i upoważnienia udzielone

przez burmistrza miasta.

Dodatkowo wojewoda warmińsko-mazurski poin-

formował, że powziąwszy wiadomość o sytuacji zaist-

niałej w gminie Biała Piska, na każdym etapie badał

ją w trybie nadzoru i nie znalazł podstaw do kwestio-

nowania legalności przejęcia zadań i kompetencji

burmistrza przez zastępcę burmistrza z mocy prawa,

jak i działania za organ wykonawczy, na podstawie

posiadanych pełnomocnictw i upoważnień, po wy-

czerpaniu okresu zasiłkowego i przyznanego świad-

czenia rehabilitacyjnego, w sytuacji gdy lekarz

orzecznik ZUS dwukrotnie orzekł okresową niezdol-

ność do pracy burmistrza miasta Biała Piska.

W odniesieniu do kwestii nowelizacji przepisów

prawnych regulujących instytucję wygaśnięcia man-

datu organu wykonawczego gminy trzeba zauważyć,

że do kadencji organów jednostek samorządu teryto-

rialnego, która rozpocznie się jesienią 2014 r., będą

z późn. zm.).

Jedną z przesłanek wygaśnięcia man-

datu wójta na podstawie art. 492 § 1 pkt 6 Kodeksu

wyborczego będzie orzeczenie niezdolności do pracy

najmniej do końca kadencji.

Ustawodawca nie zdecy-

dował się więc na wprowadzenie możliwości wyga-

szenia mandatu organu wykonawczego gminy w przy-

padku orzeczenia niezdolności do pracy wójta na

okres krótszy niż okres trwania jego kadencji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

szefa Służby Cywilnej

poszczególnych ministerstw

lacjami posłów Artura Dębskiego i Wincentego Els-

nera w sprawie nagród dla pracowników poszczegól-

nych ministerstw w latach 2001–2007, działając

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, poniżej

przekazuję stosowne dane i wyjaśnienia.

o służbie cywilnej (zwanej dalej ustawą) korpus służ-

by cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stano-

wiskach urzędniczych w urzędach ministrów i prze-

wodniczących komitetów wchodzących w skład Rady

Ministrów oraz w urzędach centralnych organów

administracji rządowej.

Oprócz członków korpusu

służby cywilnej w ministerstwach mogą być zatrud-

niane również inne grupy pracowników (szczegółowe

dane w tabeli 1).

Tabela 1.

Zatrudnienie w ministerstwach wg po-

szczególnych statusów w przeliczeniu na etaty (stan

wg poszczególnych statusów

Liczba

zatrudnionych

Członkowie korpusu służby cywilnej 11 993

Żołnierze i funkcjonariusze 1238

Osoby nieobjęte mnożnikowymi systemami

wynagrodzeń**

)

1173

Pozostałe statusy zatrudnienia 5

OGÓŁEM 14 511

*

)

i nadzorowanie wykorzystania środków finansowych

na wynagrodzenia członków korpusu służby cywil-

nej, w tym nagród przyznawanych za szczególne

w załączeniu przesyłam zestawienie kwot wydatko-

wanych na nagrody dla członków korpusu służby cy-

wilnej w latach 2001–2007.

Z uwagi na metodologię

gromadzenia danych przez Departament Służby Cy-

321

wilnej KPRM

1)

przedstawione informacje odnoszą się

do urzędów funkcjonujących na koniec każdego roku.

Pragnę również zauważyć, że nagrody są ogólnie

przyjętym sposobem motywującym pracowników.

Nagroda uznaniowa ma charakter narzędzia o bar-

dzo dużym potencjale motywującym do zwiększania

wych, podnoszenia standardów realizacji zadań na

tywy, doskonalenia kwalifikacji i umiejętności zawo-

dowych pod warunkiem stosowania przez pracodaw-

cę sprawiedliwych, zobiektywizowanych, stabilnych

publicznej czy sektora prywatnego.

Według Główne-

go Urzędu Statystycznego (na podstawie cyklicznego

wozdanie Z-12 za 2010 r.) procentowy udział zmien-

nych składników wynagrodzenia (tj. premii i nagród)

wyniósł 11%.

Udział nagród w funduszu wynagro-

natomiast w ministerstwach udział ten wyniósł

nagrody dla całego korpusu służby cywilnej wyniósł

0,37‰ PKB.

Zwracam także uwagę panów posłów na różnicę

pomiędzy nagrodą a premią.

W potocznym rozumie-

niu pojęcia premia i nagroda są często mylone i sto-

sowane wymiennie.

Jednakże z punktu widzenia

formalno-prawnego nagrody i premie mają odmienny

charakter i różnice, które pozycjonują je w odrębnych

obszarach systemu motywacyjnego.

Nagroda to

składnik wynagrodzenia, który ma charakter uzna-

niowy.

Uznaniowość może dotyczyć zarówno faktu

przyznania nagrody, jak i jej wysokości.

Natomiast

premia jest świadczeniem, które uzależnione jest od

przesłanek i niewystąpienia tamże przesłanek nega-

tywnych.

Podsumowując, nagroda co do zasady nie

ma charakteru roszczeniowego po stronie pracowni-

ka w odróżnieniu od premii, której pracownik – po

spełnieniu warunków określonych dla jej przyznania

– może dochodzić na drodze sądowej.

Dodatkowo pragnę zachęcić panów posłów do za-

poznania się z analizami i danymi dotyczącymi służ-

by cywilnej (zawartymi m.in. w sprawozdaniach sze-

cji zadań tej służby) dostępnymi na stronie interne-

towej Departamentu Służby Cywilnej KPRM (http://

dsc.kprm.gov.pl).

Załącznik: Zestawienie środków wydatkowanych

na nagrody w poszczególnych ministerstwach w 2012 r.

per capita – Patrz str. 322.

Z poważaniem

Szef służby cywilnej

Ministerstwa Skarbu Państwa

w latach 2001–2007 (20398)

terpelacje panów posłów Artura Dębskiego i Wincen-

tego Elsnera przekazane przy pismach z dnia 19 sierp-

nia 2013 r. (znak: SPS-023-20398/13 oraz SPS-023-

20408/13) informuję, że łączna kwota nagród wypła-

conych pracownikom z funduszu wynagrodzeń Mi-

nisterstwa Skarbu Państwa wynosiła w okresie

IV kadencji Sejmu 2206 tys. zł, natomiast w okre-

sie V kadencji Sejmu 5651 tys. zł.

Łączna wysokość

nagród wypłacona pracownikom Ministerstwa Skar-

bu Państwa w kolejnych latach kalendarzowych wy-

nosiła: w roku 2001 – 1291 tys. zł, w 2002 r.

– 595 tys. zł,

w 2003 r.

– 567 tys. zł, w 2004 r.

– 390,5 tys. zł,

w 2005 r.

– 739 tys. zł, w 2006 r.

– 3093 tys. zł,

a w roku 2007 – 3793,5 tys. zł.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że nagrody dla

członków korpusu służby cywilnej wypłacone zosta-

ły na podstawie art. 85 ustawy z dnia 18 grudnia

z późn. zm.), a następnie na podstawie art. 63 ustawy

Nr 170, poz. 1218, z późn. zm.), natomiast pracowni-

kom zatrudnionym na wyższych stanowiskach pań-

stwowych niebędących kierowniczymi stanowiskami

państwowymi w ramach państwowego zasobu kadro-

1) Metodologia ta polega na gromadzeniu danych o wydat-

kach na wynagrodzenia poniesionych w ciągu roku przez dyspo-

nentów poszczególnych części budżetowych.

W związku z tym,

w przypadku gdy w ciągu danego roku miała miejsce zmiana

dysponentów części budżetowych (dzielenie lub łączenie mini-

sterstw) to załączona tabela zawiera informacje dotyczące cało-

rocznych wydatków w częściach budżetowych które podlegały

pod ministerstwo funkcjonujące w dniu 31 grudnia danego roku.

Przykład: Ministerstwo Infrastruktury zostało powołane z

dniem 16 listopada 2007 r. (obejmując części budżetowe: 18 –

gospodarka morska, 26 – Łączność i 39 – Transport), w wyniku

zniesienia Ministerstwa Budownictwa (cz.

18), Ministerstwa

Gospodarki Morskiej (cz.

21) oraz Ministerstwa Transportu (cz.

26 i 39).

W związku z powyższym przedstawione dane dotyczące

Ministerstwa Infrastruktury za 2007 r. odnoszą się zarówno do

wydatków poniesionych przez zlikwidowane w 2007 roku mini-

sterstwa, jak i do wydatków poniesionych przez nowopowstałe

Ministerstwo Infrastruktury.

322

nych w ministerstwach w latach 2001–2007 (w tys. zł)

Urząd 2001 r. 2002 r. 2003 r. 2004 r. 2005 r. 2006 r. 2007 r.

Ministerstwo Edukacji Narodowej n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

997 1 709

Ministerstwo Finansów 5 706 6 297 8 307 15 190 20 062 18 793 24 685

Ministerstwo Gospodarki 4 571 4 425 n.d. n.d.

5 524 13 113 9 595

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego n.d. n.d. n.d. n.d.

182 1 639 1 178

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

1 038 628

Ministerstwo Obrony Narodowej 459 2 376 2 147 2 102 1 241 1 523 4 293

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 2 906 2 947 n.d. n.d.

6 730 7 983 8 321

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 29 895 867 182 307 2 423 3 396

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego n.d. n.d. n.d. n.d.

2 613 8 940 14 731

Ministerstwo Skarbu Państwa 1 288 526 541 374 647 3 013 3 750

Ministerstwo Sportu i Turystyki n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

399 884

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 6 142 5 930 3 533 4 336 4 508 2 666 2 673

Ministerstwo Sprawiedliwości 237 919 172 681 2 363 2 955 3 001

Ministerstwo Środowiska 2 127 1 860 2 516 2 834 2 972 3 652 4 410

Ministerstwo Zdrowia 178 800 721 641 938 449 1 512

Ministerstwo Budownictwa n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

2 408 n.d.

Ministerstwo Edukacji i Nauki n.d. n.d. n.d. n.d.

1 102 n.d. n.d.

Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu 750 1 101 1 693 1 281 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Gospodarki Morskiej n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

438 n.d.

Ministerstwo Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej n.d. n.d.

12 078 n.d. n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Gospodarki i Pracy n.d. n.d. n.d.

10 558 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Infrastruktury 2 022 2 700 2 614 3 601 n.d. n.d.

12 537

Ministerstwo Kultury 369 1 106 1 019 748 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Nauki n.d.

446 n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Nauki i Informatyzacji n.d. n.d.

0 5 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Polityki Społecznej n.d. n.d. n.d.

1 884 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Sportu n.d. n.d. n.d. n.d.

205 n.d. n.d.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji 1 605 955 1 787 1 653 1 683 3 857 4 944

Ministerstwo Transportu n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

4 212 n.d.

Ministerstwo Transportu i Budownictwa n.d. n.d. n.d. n.d.

3 522 n.d. n.d.

Ministerstwo Edukacji Narodowej n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

308 502

Ministerstwo Finansów 404 384 424 736 930 880 1 191

Ministerstwo Gospodarki 464 448 n.d. n.d.

605 1 501 1 083

Ministerstwo Obrony Narodowej 70 381 353 340 191 233 592

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 601 480 n.d. n.d.

866 1 094 1 140

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 6 184 154 27 43 331 444

Ministerstwo Skarbu Państwa 159 66 68 46 81 393 492

323

sokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170,

poz. 1217).

W Ministerstwie Skarbu Państwa do 2006 r. nie

wypłacano premii.

W 2007 r. po przejęciu zadań po

zlikwidowanym Zakładzie Obsługi Ministerstwa

Skarbu Państwa pracownikom zatrudnionym na sta-

nowiskach obsługi, tj. poza korpusem służby cywil-

nej, wypłacono 310,6 tys. zł z tytułu premii uznanio-

wych.

Premie uznaniowe są częścią składową wyna-

grodzenia pracowników zatrudnionych w Minister-

stwie Skarbu Państwa na stanowiskach pomocni-

czych, robotniczych i obsługi i zostały wypłacone

zgodnie z rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów

dzania pracowników niebędących członkami korpu-

su służby cywilnej zatrudnionych w urzędach admi-

nistracji rządowej i pracowników innych jednostek

(Dz. U. Nr 155, poz. 1633, z późn. zm), a następnie

zgodnie z rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów

z dnia 6 marca 2007 r.

(Dz. U. Nr 45, poz. 290,

z późn. zm.).

Z poważaniem

Urszula Pasławska

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

Ministerstwa Sprawiedliwości

w latach 2001–2007 (20400)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

pisma Pana Marszałka z 19 sierpnia 2013 r., sygn.

SPS-023-20400/13 oraz SPS-023-20406/13, przedsta-

wiam poniżej odpowiedź na interpelacje skierowane

do ministra sprawiedliwości przez panów posłów Ar-

tura Dębskiego i Wincentego Elsnera.

1.

Jaka kwota została przeznaczona na premie i na-

grody dla urzędników ministerstwa w latach: 2001,

W latach 2001–2007 na nagrody dla pracowników

zatrudnionych w Ministerstwie Sprawiedliwości wy-

datkowano kwoty:

Rok Kwota

2001 307 625,00

2002 1 083 035,91

2003 242 318,00

2004 753 570,00

2005 2 542 060,00

2006 3 233 200,00

2007 3 580 089,00

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 669 626 372 434 445 250 189

Ministerstwo Sprawiedliwości 42 144 26 98 335 407 397

Ministerstwo Środowiska 537 452 604 598 583 692 897

Ministerstwo Zdrowia 50 247 197 154 223 102 307

Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu 292 275 374 262 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Infrastruktury 370 483 447 442 n.d. n.d.

1 447

Ministerstwo Kultury 159 421 372 261 n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Nauki n.d.

148 n.d. n.d. n.d. n.d. n.d.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji 151 95 181 160 148 391 495

324

2.

Jaka kwota została przeznaczona na premie

i nagrody dla urzędników ministerstwa w kaden-

cjach IV i V?

W latach 2001–2005 Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści wydatkowało na nagrody kwotę 4 928 608,91 zł,

natomiast w latach 2006–2007 kwotę 6 813 289 zł.

Jednocześnie pragnę dodać, że premia przysługu-

je jedynie pracownikom zatrudnionym na stanowi-

skach pomocniczych, robotniczych i obsługi.

Jest ona

jednym ze składników wynagrodzenia, wypłacanym

comiesięcznie z dołu, w wysokości określonej umową

o pracę, zróżnicowanej w zależności od charakteru,

złożoności i efektywności pracy.

Zasady przyznawania premii reguluje zarządze-

nie nr 53/2001 dyrektora generalnego Ministerstwa

wie wysokości funduszu premiowego oraz zasad

przyznawania premii pracownikom zatrudnionym

w Ministerstwie Sprawiedliwości poza korpusem

służby cywilnej, tj. na stanowiskach pomocniczych,

robotniczych i obsługi z poźn. zm.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jerzy Kozdroń

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

Ministerstwa Finansów w latach 2001–2007

(20401)

W odpowiedzi na interpelację posłów na Sejm RP

znak: SPS-023-20401/13, w sprawie nagród dla ur-

zędników ministerstwa w latach 2001–2007 uprzej-

mie informuję, co następuje.

cownikach urzędów państwowych (t.j.

Dz. U. z 2013 r.

poz. 269), przywołanej w przedmiotowej interpelacji,

określają obowiązki i prawa urzędników państ-

wowych oraz innych pracowników zatrudnionych

w urzędach określonych w art. 1 ust. 1 ww. ustawy,

a także obowiązki i prawa osób zatrudnionych w ur-

zędach określonych w art. 1 ust. 2 ww. ustawy, tj.

m.in. w urzędach ministrów, wobec których nie mają

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ww. ustawy, do którego

odwołuje się interpelacja, urzędnikom państwowym,

którzy wzorowo wykonują obowiązki, przejawiają

nia, mogą być przyznawane nagrody i wyróżnienia

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

że w latach 2001–2007 w Ministerstwie Finansów

zatrudnieni byli urzędnicy państwowi w rozumieniu

ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Jed-

nak stosownie do art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 18 grud-

pracowników zatrudnionych na podstawie mianowa-

nia zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach ur-

zędów państwowych miały zastosowanie jedynie pr-

ust. 3 tej ustawy.

Zatem w świetle ww. regulacji w stosunku do pra-

cowników mianowanych, których stosunki pracy zo-

stały nawiązane na zasadach określonych w ustawie

onych w urzędach wymienionych w art. 2 ww. ustawy

o służbie cywilnej, wyłączone zostało stosowanie art.

31 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w latach 2001–2007 (20402)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nisterstwa Obrony Narodowej w latach 2001–2007

(SPS-023-20402/13) oraz w sprawie nagród dla urzęd-

dencji Sejmu RP (SPS-023-20409/13), uprzejmie in-

formuję, że wypłaty nagród w Ministerstwie Obrony

Narodowej dla poszczególnych grup pracowników

kształtowały się następująco.

1.

W poszczególnych latach okresu 2001–2007

(w zł)

325

Wyszczególnienie

Członkowie

korpusu służby

cywilnej

Pracownicy nieobjęci

mnożnikowymi

systemami

wynagradzania

2001 459 004 45 130

2002 2 352 250 17 900

2003 2 147 147 48 712

2004 2 102 175 62 950

2005 1 242 075 13 850

2006 1 523 109 75 200

2007 4 594 300 64 500

2.

W poszczególnych kadencjach Sejmu RP (w zł)

Wyszczególnienie

Członkowie

korpusu służby

cywilnej

IV kadencja 7 604 774 144 406

V kadencja 4 542 087 116 900

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

w latach 2001–2007 (20403)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 20397, str. 320.

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

znak: SPS-023-20405/13, w sprawie nagród dla ur-

uprzejmie informuję, co następuje.

że w czasie IV i V kadencji Sejmu RP w Ministerstwie

państwowych.

Jednak stosownie do art. 138 ust. 1

nych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami

o służbie cywilnej, wyłączone zostało stosowanie

Patrz odpowiedź na interpelację nr 20400, str. 323.

326

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Patrz odpowiedź na interpelację nr 20398, str. 321.

Odpowiedź

sekretarza stanu

Patrz odpowiedź na interpelację nr 20402, str. 324.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie modernizacji budynku

Komendy Miejskiej Policji w Chełmie (20414)

ma z dnia 16 sierpnia 2013 r. (sygn.

SPS-023-

20414/13) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

cji budynku Komendy Miejskiej Policji w Chełmie

uprzejmie informuję, że Komenda Wojewódzka Poli-

cji w Lublinie dokonała szczegółowej oceny potrzeb

w zakresie dostosowania obiektu Komendy Miejskiej

Policji w Chełmie do obowiązujących w Policji stan-

dardów funkcjonalno-użytkowych i technicznych.

Modernizacja budynku Komendy Miejskiej Policji

w Chełmie została ujęta do realizacji w planach „Pro-

gramu standaryzacji komend i komisariatów Policji

na lata 2013–2015” (zwanego dalej programem), któ-

ry zakłada systemową poprawę warunków obsługi

cywilnych Policji oraz ma na celu stworzenie jedno-

litego standardu zewnętrznego i wewnętrznego ko-

mend powiatowych, miejskich i rejonowych oraz ko-

misariatów Policji.

W 2013 r. w ramach programu zaplanowano środ-

ki finansowe w wysokości 500 tys. zł przeznaczone

na wykonanie prac remontowych w Komendzie Miej-

skiej Policji w Chełmie.

Ponadto w 2014 r. planowane jest również dofi-

nansowanie przedmiotowego przedsięwzięcia z pro-

gramu priorytetowego Green Investment Scheme

(„System zielonych inwestycji”) Narodowego Fundu-

sokości 1775 tys. zł.

Jednocześnie informuję, że zaplanowany zakres

prac obejmuje ocieplenie ścian zewnętrznych, piwnic,

wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz bram ga-

raży, montaż instalacji ciepłej wody i centralnego

ogrzewania, remont pomieszczeń, dróg, infrastruk-

tury podziemnej i ogrodzenia.

Ponadto wykonane

zostaną dokumentacja i prace związane z wyposaże-

niem stanowiska dowodzenia kierownika jednostki.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

(20415)

terpelację pana posła Pawła Szałamachy z dnia 1 sierp-

nia 2013 r. (znak: SPS-023-20415/13) w sprawie Pol-

skiego Holdingu Obronnego uprzejmie przedstawiam

następujące wyjaśnienia.

gramu pancernego zaplanowanego do realizacji przez

Ministerstwo Obrony Narodowej w latach 2013–2022

wchodzi zarówno projekt (program) – wóz wsparcia

bezpośredniego, jak też bojowy wóz piechoty.

Odnosząc się do kwestii umowy zawartej w maju

br. przez Polski Holding Obronny sp. z o.o., Ośrodek

Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych OB-

RUM sp. z o.o. i Zakłady Mechaniczne Bumar-Łabę-

dy SA oraz BAE Systems, uprzejmie informuję, iż

umowa ta dotyczy stworzenia wozu wsparcia bezpo-

średniego, tzw. czołgu lekkiego, którego masa własna

przekracza możliwość uzyskania pływalności, nie zaś

nowego bojowego wozu piechoty, który ma być plat-

formą pływającą i którego opracowanie realizuje kon-

sorcjum skupione wokół Huty Stalowa Wola SA.

327

Udział spółek Polskiego Holdingu Obronnego sp.

z o.o. w programie pancernym, w tym opracowaniu

wozu wsparcia bezpośredniego, został ujęty w stra-

tegii grupy na lata 2013–2018 przyjętej przez zarząd

i radę nadzorczą holdingu.

Sama umowa z BAE Sy-

stems nie podlegała natomiast rozpatrzeniu przez

radę nadzorczą, bowiem nie zawiera zobowiązania

finansowego przekraczającego kompetencje Zarządu

Polskiego Holdingu Obronnego sp. z o.o. Umowa

z BAE Systems przewiduje wspólne prace przy pro-

jekcie badawczo-rozwojowym dotyczącym uniwersal-

nej platformy gąsienicowej.

Strony umowy zadekla-

rowały dzielenie się swoimi doświadczeniami

przy opracowaniu i produkcji pojazdów pancernych.

W szczególności chodzi o wykorzystanie efektów do-

tychczasowych prac OBRUM sp. z o.o. i ZM Bumar-

-Łabędy SA uzyskanych przy tworzeniu platformy

Anders oraz doświadczeń firmy BAE Systems w za-

kresie rozwiązań stosowanych w jego pojazdach gą-

sienicowych.

Umowa przewiduje również możliwość

sprzedaży wspólnego wyrobu na rynki trzecie.

Intencją współpracy Polskiego Holdingu Obron-

nego sp. z o.o. z BAE Systems jest przyspieszenie prac

badawczo-rozwojowych poprzez pozyskanie przez

polskich przedsiębiorców sektora obronnego braku-

jących kompetencji w zakresie rozwoju pojazdów gą-

sienicowych (w tym części podwozia), a przez to skró-

cenie czasu opracowania nowego produktu zaprojek-

towanego pod określone potrzeby resortu obrony

narodowej.

Podkreślenia wymaga, iż celem umowy

z BAE Systems nie jest dostarczenie konkretnego

produktu zagranicznego partnera na rynek polski,

a jedynie współpraca w zakresie podwykonawstwa w

obszarach o niewystarczających kompetencjach prze-

mysłowych.

Wybór BAE Systems jako strategicznego

partnera Polskiego Holdingu Obronnego sp. z o.o.

został poprzedzony przeglądem najnowszych rozwią-

zań światowych producentów pojazdów gąsienico-

wych, w wyniku czego zarząd spółki dokonał wyboru

partnera gotowego do współpracy i rozwoju biznesu

na rynkach trzecich.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż w ramach

realizacji programu pancernego w lutym br. powsta-

ły następujące konsorcja przemysłowe:

— wóz wsparcia bezpośredniego – lider PHO

sp. z o.o.,

— bojowy pływający wóz piechoty (BWP) – lider

HSW SA,

— kołowy transporter opancerzony – lider WZM SA,

— lekki opancerzony transporter rozpoznawczy

– lider WZMot SA,

— pływający transporter inżynieryjny – lider

WZInż SA.

W lipcu 2013 r.

Narodowe Centrum Badań i Roz-

woju ogłosiło czwarty konkurs w obszarze obronno-

ści i bezpieczeństwa, w ramach którego zamieszczo-

no powyższe tematy.

Termin składania wniosków

upływa 22 września 2013 r.

Ponieważ jest to konkurs

otwarty, wszyscy wnioskodawcy określeni w regula-

minie konkursu (konsorcja naukowe, centra nauko-

wo-przemysłowe, przedsiębiorcy) mogą starać się o do-

finansowanie projektu, składając stosowny wniosek.

Przyznanie dofinansowania zależy od wyników oce-

ny wniosku zgodnie z ogłoszonymi kryteriami.

Za-

wiązane na początku bieżącego roku konsorcja ulega-

ją obecnie modyfikacji pod kątem dostosowania do

wymagań ogłoszonych przez resort obrony narodowej.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekona-

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

odliczania od dochodu wydatków ponoszonych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Stanisława Wziątka, przesłaną

przy piśmie nr SPS-023-20420/13, w sprawie niejas-

nych i nieprzyjaznych zasad odliczania od dochodu

opłacenie przewodnika, uprzejmie informuję.

zm.), zwanej dalej „ustawą”, odliczeniu od dochodu

ści życiowych, poniesione w roku podatkowym przez

328

1) opłacenie przewodników osób niewidomych

sprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy

datkowym 2280 zł;

3) używanie samochodu osobowego stanowiącego

ka mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną

kości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty

2280 zł.

Należy jednak zauważyć, iż brak ustawowego wy-

mogu dokumentowania wysokości tego rodzaju wy-

datków fakturą, rachunkiem lub innym dokumentem

lidztwa lub podatnik mający na utrzymaniu takie

możliwości, aby osobom niepełnosprawnym zaliczo-

nym do I lub II grupy inwalidzkiej obniżyć dochód

administracyjnych (wyroki: z dnia 17 grudnia 2008 r.,

sygn. akt I SA/Bk 246/08, z dnia 12 lutego 2009 r.,

sygn. akt I SA/Gl 901/08, z dnia 17 lutego 2009 r.,

sygn. akt III SA/Wa 1912/08, z dnia 6 lipca 2009 r.,

sygn. akt I SA/Gl 55/09, z dnia 15 grudnia 2009 r.,

sygn. akt I SA/Gl 528/09 oraz z dnia 2 marca 2010 r.,

dochodu wydatków – co z kolei oznacza, że podatnik

nia wysokości wydatków limitowanych (np. na opła-

cenie przewodników), jednak organ ma prawo we-

zwać do złożenia wyjaśnień lub dokonania określo-

nych czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnie-

nia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

nia zarówno literalna (w przepisie jest mowa o »po-

niesieniu wydatków«), jak i celowościowa.

Celem,

możliwości dokonywania odliczeń wydatków ponie-

sionych na cele rehabilitacyjne, według ogólnej zasa-

dy, było ułatwienie osobom niepełnosprawnym pro-

wadzenia normalnego życia.

Odliczenia mają speł-

niać rolę bodźca zachęcającego i ułatwiającego nie-

pełnosprawnym rehabilitację i normalne życie.

Wy-

datki takie muszą więc być poniesione faktycznie

1373/05)”.

Dlatego samo oświadczenie osoby niepełnospraw-

nej, z którego wynika jedynie, że okazjonalnie, w róż-

nych sytuacjach życiowych korzystała z pomocy przy-

godnych osób, jest niewystarczające.

Potwierdza to

Ol 65/06, w którym sąd uznał: „Taka pomoc nie może

datkowej.

Nawet jeśli tym osobom skarżąca odwza-

jemniała się zwyczajowym poczęstunkiem lub upo-

ła przewodników osoby niewidomej w rozumieniu

Z kolei brak zapłaty jest równoznaczny z brakiem

prawa do zastosowania odliczenia z tytułu opłacenia

przewodnika, przy czym Ministerstwo Finansów nie

kwestionuje faktu, iż zapłata może odbywać się w for-

mie innej niż pieniężna.

O wyborze tej formy, podob-

nie jak o wysokości wynagrodzenia, decydują strony,

tj. wynagradzający oraz wynagradzany, a zatem jest

ona znana każdej z tych osób.

wy.

W konsekwencji, jeżeli w toku prowadzonego po-

329

tylko prawo, ale wręcz ustawowy obowiązek, posze-

mitowana ulga powoduje obniżenie podstawy do ob-

Pomimo ugruntowanego poglądu sądów admini-

stracyjnych w przedmiocie zasad i warunków korzy-

stania przez osoby niepełnosprawne z odliczeń wy-

pełnosprawnych) działania urzędów skarbowych po-

legające na żądaniu uwiarygodnienia przez podatnika

poniesienia przedmiotowych wydatków, np. poprzez

stopada 2010 r. wprowadzono zmianę polegającą na

dzających ich wysokość.

Jednakże na żądanie orga-

nów podatkowych lub organów kontroli skarbowej

ności:

wodnika;

2) okazać certyfikat potwierdzający status psa

porządkowy i była zgodna z utrwalonym poglądem

sądów administracyjnych oraz organów podatko-

wości w korzystaniu z ulgi rehabilitacyjnej poprzez

wyraźne wskazanie w przepisach prawa materialne-

go, iż brak ustawowego wymogu dokumentowania

wysokości wydatków, które wolą ustawodawcy zosta-

ły ograniczone limitem kwotowym, nie oznacza, iż

można pomniejszyć dochód do opodatkowania bez

li skarbowej podatnik jest zobligowany przedstawić

Odnosząc się do kwestii zasadności nadania

pierwszeństwa w dokumentowaniu wydatków na

opłacenie przewodnika formie wskazywania jego

imienia i nazwiska, pragnę wyjaśnić, że warunek

taki jest uzasadniony tym, że na gruncie przepisów

wynagrodzenie otrzymywane przez osoby pełniące

dy z tego tytułu osoba będąca przewodnikiem ma

obowiązek wykazać w składanym zeznaniu podatko-

wym i od łącznej kwoty dochodów uzyskanych w da-

nym roku podatkowym obliczyć należny podatek.

Pragnę zatem jeszcze raz podkreślić, że wprowa-

dzone z dniem 1 stycznia 2011 r. zmiany w żadnym

stopniu nie ograniczają prawa do korzystania z ulgi

rehabilitacyjnej w porównaniu z latami wcześniejszy-

mi, ale jedynie – w celu uniknięcia nieprawidłowości

w stosowaniu omawianej ulgi podatkowej – doprecy-

zowują warunki od lat egzekwowane przez organy

podatkowe przy pełnej akceptacji sądów administra-

cyjnych.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

wiceprezesa

daży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywil-

nego uprzejmie informuję, co następuje.

W obecnym stanie prawnym kwestie niezgodności

towaru z umową reguluje ustawa z dnia 27 lipca

330

Nr 141, poz. 1176, z późn. zm., dalej: ustawa o sprze-

daży konsumenckiej).

Ustawa ta w zakresie swojej

regulacji dokonuje wdrożenia do polskiego porządku

prawnego dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Eu-

ropejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów

z tym gwarancji (dalej: dyrektywa o sprzedaży kon-

sumenckiej).

Informuję również, że obecnie trwają prace Komi-

sji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego (dalej: KKPC)

utworzonej na mocy rozporządzenia Rady Ministrów

Prawa Cywilnego nad implementacją dyrektywy Par-

lamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia

tów zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dy-

rektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG

(dalej: dyrektywa w sprawie praw konsumentów).

Re-

sortem wiodącym dla transpozycji tejże dyrektywy

jest Ministerstwo Sprawiedliwości (a zatem odpowie-

dzialnym za całość implementacji dyrektywy), zaś

tut.

urząd jest jedynie resortem współpracującym.

Zgodnie z art. 28 tej dyrektywy państwa człon-

kowskie zobowiązane są do przyjęcia i opublikowania

przepisów ustawowych, wykonawczych i administra-

cyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy do

dnia 13 grudnia 2013 r., przy czym przepisy te po-

2014 r.

Transpozycja dyrektywy w sprawie praw konsu-

mentów zostanie dokonana poprzez przyjęcie odręb-

nej ustawy (o prawach konsumenta).

Celem tejże

ustawy, oprócz implementacji ww. dyrektywy, jest

również uporządkowanie i zintegrowanie przepisów

dotyczących odpowiedzialności za jakość rzeczy

transpozycję dyrektywy o sprzedaży konsumenckiej

wdrożonej do polskiego porządku prawnego ustawą

o sprzedaży konsumenckiej.

Projektowana regulacja uchyli ustawę o sprzeda-

ży konsumenckiej, a regulacja odpowiedzialności za

jakość rzeczy sprzedanej w stosunkach konsumen-

ckich zostanie włączona do Kodeksu cywilnego po jej

odpowiednich modyfikacjach.

Z punktu widzenia re-

alizacji uprawnień konsumenta zmiany te będą istot-

konsumenckiej przewiduje sekwencyjną realizację

uprawnień kupującego z tytułu niezgodności towaru

z umową.

Na podstawie tych przepisów w pierwszej

kolejności kupujący może żądać naprawy albo wy-

miany towaru na nowy.

Dopiero po zaistnieniu przy-

od umowy.

Jedną z takich przyczyn jest brak zadość-

uczynienia żądaniom konsumenta przez sprzedawcę

w odpowiednim czasie.

Projekt ustawy o prawach konsumenta przewidu-

je rezygnację z sekwencyjnej realizacji uprawnień

kupującego na rzecz przewidzianej obecnie przepisa-

mi Kodeksu cywilnego o rękojmi większej swobody

w korzystaniu przez uprawnionego z dogodnego środ-

ka ochrony.

Projektowany przepis Kodeksu cywilnego, który

będzie miał zastosowanie również do sprzedaży kon-

sumenckiej, brzmi następująco:

kupujący może żądać obniżenia ceny albo od umowy

odstąpić, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nad-

miernych niedogodności dla kupującego wymieni

już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę

albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wy-

miany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.

§ 2.

Jeżeli kupującym jest konsument, może za-

miast zaproponowanego przez sprzedawcę usunięcia

zamiast wymiany rzeczy żądać usunięcia wady, chy-

ba że doprowadzenie rzeczy do zgodności z umową

w sposób wybrany przez kupującego jest niemożliwe

albo wymagałoby nadmiernych kosztów w porówna-

niu ze sposobem proponowanym przez sprzedawcę”.

Z powyższego wynika, iż konsument będzie mógł

Skorzystanie z tych uprawnień nie będzie już uzależ-

nione od braku możliwości wymiany rzeczy lub jej na-

prawy lub innych przesłanek określonych w art. 8 ust.

4 ustawy o sprzedaży konsumenckiej, w tym braku

zadośćuczynienia żądaniu kupującego w odpowiednim

czasie.

Skuteczność odstąpienia od umowy bądź żąda-

nia obniżenia ceny będzie uzależniona od tego, czy

sprzedawca skorzysta ze swojego kontruprawnienia,

tj. niezwłocznie wymieni albo naprawi wadliwą rzecz.

Zwiększenie możliwości wyboru środków ochrony

przez kupującego wymusi na sprzedawcy szybką re-

akcję w postaci naprawy czy wymiany rzeczy.

Wykładni terminu „niezwłocznie” dokonał Sąd

sygn.

II CKN 564/99, wskazując, iż niezwłoczne

W ocenie SN: samo pojęcie „niezwłocznie” nie daje

się zdefiniować konkretnymi ramami czasowymi.

Gotowość sprzedawcy do usunięcia wady trzeba oce-

niać z uwzględnieniem realnych możliwości jej wy-

konania, a to oznacza splot różnych przyczyn nie

zawsze zależnych tylko od sprzedawcy.

Zatem w od-

niesieniu do odpowiedzialności z rękojmi za wady

rzeczy zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego

wskazanie jednego ustawowego terminu ze względu

na złożoność obrotu oraz różnorodność rzeczy bę-

dących przedmiotem tego obrotu byłoby nieuspra-

wiedliwione i niecelowe.

Z informacji posiadanych przez tut.

urząd wyni-

ka, iż mając na względzie powyższe orzeczenie, Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości nie przewiduje dalej idą-

331

cego doprecyzowania terminu realizacji obowiązków

sprzedawcy w ramach odpowiedzialności za jakość

rzeczy sprzedanej.

Jednocześnie podkreślić należy, iż projektowane

zmiany przepisów Kodeksu cywilnego polegające na

zapewnieniu konsumentowi możliwości wyboru

uprawnienia z rękojmi znacznie ułatwią dochodzenie

swoich praw od sprzedawcy w stosunku do obowią-

zującego stanu prawnego.

Z poważaniem

Wiceprezes Urzędu

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

W związku z interpelacją pana Wojciecha Saługi,

geniusza Grzeszczaka, wicemarszałka Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej, z dnia 14 sierpnia 2013 r.,

znak: SPS-023-20423/13, w sprawie rozporządzenia

mie wyjaśniam.

Przepisy ww. rozporządzenia wskazują w odniesie-

niu do oddziału szpitalnego o profilu: anestezjologia

i intensywna terapia/anestezjologia i intensywna te-

rapia dla dzieci warunek zapewnienia obsady lekar-

skiej na poziomie równoważnika co najmniej dwóch

etatów – specjalista w dziedzinie anestezjologii lub

sywnej terapii (nie dotyczy dyżuru medycznego), na-

tomiast, odnosząc się do wymagań w części: Organi-

zacja udzielania świadczeń, wskazano na wymóg wy-

odrębnienia w miejscu udzielania świadczeń całodo-

bowej opieki lekarskiej – lekarza specjalisty anestezjo-

logii lub anestezjologii i reanimacji lub anestezjologii

i intensywnej terapii we wszystkie dni tygodnia, która

nie może być łączona z innymi oddziałami lub wyko-

nywaniem świadczeń z zakresu anestezji.

Jednocześnie informuję, iż zakaz łączenia czyn-

ności intensywnej terapii i anestezji wynika również

wania medycznego w dziedzinie anestezjologii i in-

tensywnej terapii dla podmiotów wykonujących dzia-

jącego standardy postępowania medycznego w dzie-

świadczeń zdrowotnych z zakresu anestezji, inten-

sywnej terapii, resuscytacji, leczenia bólu niezależnie

od jego przyczyny, a także sedacji udzielanych przez

lekarza specjalistę anestezjologii i intensywnej tera-

pii, lekarza anestezjologa oraz lekarza w trakcie spe-

cjalizacji.

Zgodnie z ww. przepisami lekarz dokonu-

jący znieczulenia może obsługiwać jedno stanowisko

znieczulenia oraz lekarz dokonujący znieczulenia

znajduje się w bezpośredniej bliskości pacjenta przez

cały czas trwania znieczulenia, co ma na celu zapew-

nienie jakości udzielanych świadczeń, a przede wszyst-

kim bezpieczeństwa pacjentów.

W przedmiotowym

zakresie ww. rozwiązania prawne nie uległy zmianie

w stosunku do zawartych w nieobowiązującym roz-

porządzeniu ministra zdrowia i opieki społecznej

powania oraz procedur medycznych przy udzielaniu

tensywnej terapii w zakładach opieki zdrowotnej.

W związku z powyższym propozycja dotycząca

zmiany warunków realizacji świadczeń w oddziale

szpitalnym o profilu anestezjologia i intensywna te-

rapia/anestezjologia i intensywna terapia dla dzieci

polegająca na rezygnacji z zakazu łączenia opieki le-

karskiej lekarza specjalisty anestezjologii z opieką nad

innymi oddziałami lub wykonywaniem świadczeń

z zakresu anestezji nie może zostać uwzględniona.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż celem nad-

rzędnym powołanych przepisów jest zapewnienie

bezpieczeństwa pacjentów poddawanych znieczule-

niu, jak również zapewnienie jakości udzielanych

świadczeń z przedmiotowego zakresu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

terpelację pani poseł Ligii Krajewskiej i pana posła

Marcina Święcickiego (pismo nr SPS-023-20424/13,

332

z dnia 19 sierpnia br.) w sprawie deportacji działaczy

Ministerstwo Spraw Zagranicznych potępia wszel-

kie przypadki łamania praw człowieka.

Ochrona praw

człowieka, a także wsparcie rozwoju społeczeństw

obywatelskich są jednym z istotnych kierunków po-

lityki zagranicznej Polski.

MSZ zajmuje krytyczne stanowisko wobec dzia-

łań władz Republiki Kazachstanu zmierzających do

ekstradycji politycznych przeciwników reżimu.

Jeste-

śmy przeciwni wykorzystywaniu międzynarodowego

listu gończego do walki politycznej.

Władze krajów

Unii Europejskiej są na bieżąco informowane o na-

szym stanowisku w tej sprawie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(20426)

ma, znak: SPS-023-20426/13, z dnia 29 sierpnia

2013 r. dotyczącego interpelacji pana posła Marka

drów uprzejmie przedkładam, co następuje.

Polska jest jednym z największych producentów

jabłek w Europie.

Mając to na uwadze, Ministerstwo

na celu umożliwienie wykorzystania tych owoców

także do produkcji wyrobów winiarskich, takich jak

cydr czy wino owocowe.

W ustawie z dnia 12 maja

szereg rozwiązań ułatwiających prowadzenie dzia-

łalności związanej z produkcją niewielkich ilości cy-

dru, perry, wina owocowego markowego oraz miodu

pitnego markowego z surowców pozyskanych z włas-

nego gospodarstwa.

Zapewniło to właścicielom sadów

oraz pasiek możliwość uzyskania wpisu w prowadzo-

nym przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi rejestrze

przedsiębiorców wykonujących działalność w zakre-

sie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, na

uproszczonych zasadach, tj. bez obowiązku posiada-

nia planu zakładu, obejmującego pomieszczenia pro-

dukcyjne z zaznaczeniem linii technologicznych,

wych, stanowisk pracy oraz pomieszczeń magazyno-

wych, socjalnych i sanitarnych oraz posiadania labo-

ratorium.

Rozwiązanie takie miało na celu ograni-

czanie kosztów administracyjnych związanych z roz-

poczęciem produkcji ww. wyrobów winiarskich.

W sierpniu br. Rada Ministrów przyjęła projekt usta-

wprowadzono kolejne uproszczenie dla ww. producen-

tów, stwarzając im możliwość zlecania rozlewu wyrobio-

nych wyrobów przedsiębiorcom wykonującym działal-

ność gospodarczą w zakresie rozlewu wyrobów winiar-

skich.

Rozwiązanie takie zniesie obowiązek posiadania

urządzeń do rozlewu wytworzonych wyrobów winiar-

skich oraz innych wymogów związanych z rozlewem

do opakowań jednostkowych.

Powyższe działania

mają na celu zachęcenie sadowników do produkcji ce-

dru, perry i wina owocowego markowego oraz pszcze-

larzy do produkcji miodu pitnego markowego.

Nawiązując do podnoszonego przez pana posła

problemu wynikającego z wytwarzania przez niewiel-

kich producentów cedru kwalifikującego się do obni-

żonej stawki akcyzy (zawartość alkoholu w gotowym

wyrobie do 5% obj.), uprzejmie informuję, że docierają

do nas takie sygnały.

Powyższe problemy mogą wy-

nikać z zastosowanego surowca do fermentacji, co

w przypadku producentów wytwarzających niewielkie

ilości cydru lub perry powoduje problemy ze standa-

ryzacją.

Biorąc pod uwagę powyższe, ciężko jest osza-

cować zawartość alkoholu w gotowym produkcie na

potrzeby naliczenia podatku akcyzowego.

Problem

taki nie występuje przy produkcji przemysłowej.

Pragnę nadmienić, iż zgodnie z definicją cydru

zawartość alkoholu od l,2% obj. do 8,5% obj.

kwestii zdominowania rynku cedru przez zakłady

wytwarzające te wyroby na skalę przemysłową, prag-

nę zaznaczyć, iż produkcja przekraczająca 10 000 l

cydru lub perry albo 5000 l wina owocowego marko-

wego czy miodu pitnego uzyskanego z 500 l miodu

wymaga posiadania wpisu w ww. rejestrze na zasa-

dach ogólnych.

Powyżej przytoczone zmiany przepisów ułatwia-

jących prowadzenie działalności związanej z produk-

cją niewielkich ilości cydru, perry, wina owocowego

ców pozyskanych z własnego gospodarstwa mają na

celu zagospodarowanie nadwyżek produkcji jabłek w

Polsce oraz dywersyfikację dochodów, a nie spowodo-

wanie, by produkcja ww. wyrobów stała się głównym

źródłem dochodów dla sadowników czy pszczelarzy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

333

Odpowiedź

podsekretarza stanu

pana posła Marka Łapińskiego z dnia 29 lipca

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Cydr, będący fermentowanym napojem winiar-

skim o rzeczywistej zawartości alkoholu od 1,2% do

8,5% objętościowych, zdefiniowany został w ustawie

zm.).

Podstawowy akt prawny z zakresu akcyzy, tj.

definiując dla celów fiskalnych napoje alkoholowe, do

których zalicza: alkohol etylowy, piwo, wino, napoje

fermentowane oraz produkty pośrednie, określa dla

nich odpowiednio stawki podatku akcyzowego.

Stawka akcyzy dla napojów fermentowanych

w przypadku cydru (i perry) o kodach CN 2206 00 31,

2206 00 51 oraz 2206 00 81, o rzeczywistej objętoś-

ciowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 5,0% obję-

tości, została obniżona od 1 stycznia 2013 r. ze 158,00 zł

do 97,00 zł od hektolitra gotowego wyrobu.

Uznając, iż produkcja lekkiego napoju alkoholo-

wego mogłaby w warunkach krajowych stanowić

szansę na zagospodarowanie nadwyżek jabłek, a w tych

częściach Polski, w których na większą skalę uprawia

się jabłka, także promocję lokalnych produktów re-

gionalnych, wprowadzono do ustawy o podatku ak-

cyzowym odrębną stawkę podatku akcyzowego dla

ww. cydru, dającą przewagę w wysokości 61,00 zł od

hektolitra gotowego wyrobu nad stawką dla pozosta-

łych napojów fermentowanych.

Ponadto należy w tym miejscu wskazać, iż co do

zasady produkcja wyrobów akcyzowych, a zatem

również napojów alkoholowych, w tym cydru, może

prowadzenie którego zezwolenie wydaje naczelnik

urzędu celnego.

Obowiązujące przepisy z zakresu ak-

cyzy precyzyjnie określają procedurę wydania zezwo-

lenia, warunki, jakie winny być spełnione przez pod-

miot występujący z wnioskiem o zezwolenie, jak rów-

nież warunki prowadzenia składu podatkowego.

tem jeżeli została zapłacona przedpłata akcyzy od

wyprodukowanego cydru, nie będzie zachodziła po-

trzeba tworzenia składów podatkowych.

Celem wy-

łączenia tej kategorii produktów z obowiązku two-

rzenia składów podatkowych jest zredukowanie do-

datkowych formalności natury administracyjnej,

które w ocenie m.in. branży winiarskiej stanowiły

barierę utrudniającą prowadzenie działalności, w szcze-

gólności przez małe i średnie podmioty.

W ocenie Ministerstwa Finansów zarówno obni-

żona stawka podatku akcyzowego dla cydru o rzeczy-

wistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczają-

cej 5,0% objętości (97,00 zł od hektolitra gotowego

wyrobu), jak i stworzona możliwość produkcji poza

składem podatkowym stanowią wystarczającą zachę-

tę dla produkcji tego napoju alkoholowego.

Również

sadownicy mogą korzystać z istniejących ww. prefe-

rencyjnych uregulowań prawnych z zakresu akcyzy.

Produkcję cydru podejmują już dzisiaj różne pod-

mioty gospodarcze, na różną skalę.

Pomimo faktu, iż

potencjał, jakim dysponuje Polska, jeżeli chodzi o do-

stępność surowca do produkcji cydru, jest znaczny

i obserwuje się zainteresowanie konsumentów tym

napojem fermentowanym, to w warunkach wolnego

rynku i otwartej konkurencji suwerenną decyzją

podmiotów jest przystąpienie do produkcji cydru

i wejście na rynek z jego ofertą.

Powyższe dotyczy

również tej grupy sadowników, do której nawiązuje

pan poseł Marek Łapiński w interpelacji.

Resort finansów w pełni podziela troskę o przy-

szłość polskich podmiotów, również tych funkcjonu-

jących na rynku cydru, także o utrzymanie właści-

wego poziomu oferowanych przez nich napojów.

Tym

niemniej na tworzącym się dopiero rynku to konsu-

menci cydru zweryfikują przygotowaną przez produ-

centów ofertę zarówno w zakresie ilościowym, ceno-

wym, jak i jakościowym.

Zatem nie jest rolą Mini-

sterstwa Finansów wyręczanie małych producentów

cydru w budowaniu zaufania konsumentów do ich

wyrobów.

Należy w tym miejscu wskazać, iż realizowana

przez ministra finansów, zgodnie z założeniami bu-

dżetowymi, polityka podatkowa, m.in. poprzez ini-

cjowanie zmian stawek podatku akcyzowego, wpływa

również na politykę cenową.

Natomiast poprzez po-

ziom opodatkowania stanowiący główny czynnik

wpływający na ceny napojów alkoholowych wpływa

na zachowania konsumentów.

Zatem skoro cydr to

napój sytuujący się pomiędzy piwem a winem, za ko-

rzystne rozwiązanie należałoby uznać wprowadzoną

preferencyjną stawkę akcyzy, w wyniku której mia-

łaby miejsce zmiana upodobań części konsumentów

napojów o wyższej zawartości alkoholu na korzyść

lekko alkoholowego napoju z jabłek.

Tak ukierunkowane działania ministra finansów

wpisują się w wypełnienie zawartych w ustawie z dnia

poz. 1356, z późn. zm.) postanowień.

W myśl art. 1

334

ww. ustawy organy administracji rządowej i jedno-

stek samorządu terytorialnego są obowiązane m.in.

do podejmowania działań zmierzających do ograni-

Ministerstwo Finansów bacznie śledzi kondycję

polskiej gospodarki.

Uważnie obserwuje procesy za-

chodzące na rynku wszystkich napojów alkoholo-

wych, analizując wpływ różnych czynników na wy-

stępujące w poszczególnych branżach zjawiska, by

móc reagować stosownie do zmieniających się warun-

ków otwartej konkurencji, w granicach wyznaczo-

nych aktualnym stanem prawnym i możliwościami

budżetu.

Z pewnością będzie równie uważnie obser-

wowało zachowania na tworzącym się rynku cydru,

który niewątpliwie ma w Polsce duże szanse rozwoju.

Dodatkowo chciałbym podkreślić, iż w Minister-

propozycje zmian legislacyjnych umożliwiające popra-

wę warunków wykonywania działalności gospodar-

czej, w tym także małym i średnim podmiotom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

projektem ustawy o zmianie ustawy

(20427)

Odpowiadając na interpelację posła Marka Łapiń-

skiego, przekazaną przez pana Eugeniusza Grzesz-

czaka, wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej, pismem, znak: SPS-023-20427/13, w sprawie

Prawo wodne, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

1.

Na jakim obecnie etapie zaawansowania są pra-

ce nad nowym Prawem wodnym?

Obecnie projekt założeń do ustawy Prawo wodne

(nr w wykazie prac legislacyjnych Rady Ministrów

– ZD51) jest w trakcie drugiej tury uzgodnień mię-

dzyresortowych i konsultacji społecznych.

2.

Kiedy przewidywany jest termin wejścia w ży-

cie nowego Prawa wodnego?

3.

Czy realne jest, że przepisy nowego Prawa wod-

nego zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2014 r.?

Zakłada się, że przepisy ustawy wejdą w życie

4.

Czy przewidywana zmiana polegająca na

zmniejszeniu jednostek rządowych w zakresie gospo-

darki wodnej będzie łączyć się z koniecznością

zmniejszenia zatrudnienia oraz wypłatą należnych

odpraw zwalnianym pracownikom z tych jednostek,

jeżeli tak, to jakie szacunkowo są to kwoty?

Planowane zmiany w strukturze organizacyjnej

organów właściwych w zakresie gospodarowania wo-

dami będą miały wpływ na zatrudnienie członków

korpusu służby cywilnej likwidowanych jednostek

oraz na pracowników tych jednostek niebędących

członkami korpusu służby cywilnej.

Zakłada się bo-

wiem, że nie wszyscy pracownicy mogą otrzymać

nowe propozycje warunków pracy i płacy.

Szczegóło-

wy zakres proponowanych rozwiązań prawnych w tej

materii docelowo będzie określony w części dotyczą-

cej regulacji przejściowych i dostosowujących.

Planowana ustawa Prawo wodne ureguluje również

kwestie sytuacji prawnej pracowników likwidowanych

regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz urzę-

dów żeglugi śródlądowej, z uwzględnieniem, że:

1) stosunki pracy z pracownikami likwidowanych

podmiotów wygasają z dniem zakończenia likwidacji,

w życie ustawy nowej, jeżeli na 30 dni przed termi-

nem zakończenia likwidacji albo nie później niż przed

nowej nie zostaną im zaproponowane odpowiednio

przez dyrektora generalnego urzędu zapewniającego

wodnej, dyrektora urzędu gospodarki wodnej regionu

wodnego albo organy państwowych osób prawnych

w razie ich nieprzyjęcia w terminie 15 dni od dnia

złożenia propozycji;

2) propozycja nowych warunków pracy lub płacy

może obejmować nawiązanie stosunku pracy:

a) na stanowisku urzędniczym, w rozumieniu

obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki

wodnej, urzędzie gospodarki wodnej regionu wodnego,

b) na stanowisku pracy w państwowej osobie

prawnej;

3) pracodawca będzie obowiązany zawiadomić na

w zakresie ich stosunków pracy, w tym o skutkach

pisy art. 23

1

Kodeks pracy będą stosowane odpowiednio;

4) jeżeli zmiana w zakresie stosunku pracy okre-

ślona w zawiadomieniu, o którym mowa w lit. c, obej-

mie zmianę miejsca świadczenia pracy, pracownik

będzie mógł złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu

nia tego zawiadomienia;

335

5) w razie złożenia oświadczenia, o którym mowa

a) stosunek pracy rozwiązuje się z upływem okre-

su wypowiedzenia,

b) pracownikom przysługują odpowiednie świad-

czenia przewidziane dla pracowników, z którymi sto-

sunek pracy rozwiązuje się z przyczyn niedotyczą-

cych pracowników;

6) wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez

pracodawcę z pracownikami likwidowanych podmio-

tów będzie mogło nastąpić za wypowiedzeniem;

7) w przypadku wygaśnięcia stosunku pracy,

rym mowa w pkt 6, pracownikom przysługują odpo-

wiednie świadczenia przewidziane dla pracowników,

niedotyczących pracowników;

8) z dniem następującym po dniu zakończenia li-

wanych podmiotów staną się pracownikami odpo-

wiednio urzędu zapewniającego obsługę ministra

spodarki wodnej regionu wodnego albo państwowej

osoby prawnej, o ile ich stosunki pracy nie ulegną

wygaśnięciu albo rozwiązaniu;

9) regulacja zawarta w pkt 1 oraz w pkt 6 nie bę-

dzie stosowana do urzędników służby cywilnej, do

których będzie stosowana regulacja przepisów roz-

działu 5 ustawy o służbie cywilnej;

10) część pracowników regionalnych zarządów

gospodarki wodnej jest objęta ponadzakładowym

układem zbiorowy pracy w jednostkach gospodarki

wodnej państwowej sfery budżetowej obowiązującym

od dnia 4 kwietnia 2008 r., z którego wynikają na-

stępujące szczególne rozwiązania dotyczące stosun-

ku pracy tych pracowników:

a) o zamiarze wypowiedzenia pracownikowi umo-

wy o pracę zawartej na czas nieokreślony pracodaw-

ca zawiadamia na piśmie reprezentującą pracownika

organizację zakładową, podając przyczynę uzasad-

niającą rozwiązanie umowy – przepisy art. 30 ust. 2

i 2

1

ustawy o związkach zawodowych stosuje się od-

powiednio,

b) jeżeli organizacja zakładowa uzna wypowiedze-

sić pracodawcy umotywowane na piśmie zastrzeżenia,

c) w razie nieuwzględnienia zastrzeżeń organiza-

cji zakładowej zgłoszonych w powyższym terminie

pracodawca przedstawia sprawę organizacji związ-

kowej, która wypowiada się w tej kwestii w ciągu

5 dni od przedstawienia sprawy,

d) po rozpatrzeniu stanowiska organizacji związ-

ska w ustalonym terminie pracodawca podejmuje

decyzję w sprawie wypowiedzenia pracownikowi

umowy o pracę,

e) w okresie wypowiedzenia umowy o pracę doko-

nanego przez pracownika przysługuje mu zwolnienie

nagrodzenia w wymiarze dwóch dni roboczych w okre-

sie wypowiedzenia nieprzekraczającego jednego mie-

siąca albo trzech dni roboczych w okresie trzymie-

sięcznego wypowiedzenia, a także w przypadku jego

skrócenia,

nanego przez pracodawcę pracownikowi przysługuje

boczych w okresie wypowiedzenia nieprzekraczają-

cego jednego miesiąca albo pięciu dni roboczych

w okresie trzymiesięcznego wypowiedzenia, a także

g) jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy

wodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy

określonych w odrębnych przepisach, pracodawca

może w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pra-

cę skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia,

padku pracownikowi przysługuje odszkodowanie

su wypowiedzenia – przepis art. 36

1

§ 2 Kodeksu pra-

cy stosuje się,

h) dni na poszukiwanie pracy mogą być dzielone,

i) pracodawca powinien ponownie zatrudnić pra-

cownika, z którym rozwiązał stosunek pracy z przy-

czyn dotyczących zakładu pracy lub w związku ze

zmianami organizacyjnymi, w razie ponownego za-

trudniania pracowników w tej samej grupie zawodo-

wej, jeżeli zwolniony pracownik zgłosi zamiar powro-

nia stosunku pracy, w okresie 15 miesięcy od dnia

Na obecnym etapie prac legislacyjnych projektu

założeń do ustawy Prawo wodne koszty likwidacji

regionalnych zarządów gospodarki wodnej z uwzględ-

nieniem kosztów ich utrzymania oraz kosztów wyni-

kających z wygaśnięcia lub zmiany stosunku pracy

pracowników likwidowanych jednostek, z uwzględ-

nieniem koniecznych wydatków z budżetu państwa

z tego tytułu, nie zostały jeszcze oszacowane.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

w sprawie wydawania pozwoleń

na przeprowadzenie zbiórki publicznej (20430)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

336

mysława Wiplera w sprawie wydawania pozwoleń na

20430/13) uprzejmie przedstawiam informacje i dane

statystyczne związane z procedurą udzielania pozwo-

leń na podstawie obowiązujących przepisów ustawy

da 2003 r. w sprawie sposobów przeprowadzania zbió-

rek publicznych oraz zakresu kontroli nad tymi

W odpowiedzi na postulaty zmiany obowiązują-

cych przepisów prawa z zakresu zbiórek publicznych,

zainicjowane przez środowisko organizacji pozarzą-

dowych w 2006 r., podjęto konsultacje zmierzające do

zgromadzenia danych statystycznych umożliwiają-

cych ocenę praktycznych aspektów związanych ze

stosowaniem obowiązujących przepisów prawa z za-

kresu zbiórek publicznych.

Podkreślić należy, iż gro-

madzone dane są dobrowolnie udostępniane przez

organy uprawnione do wydawania pozwoleń na zbiór-

ki publiczne i mają charakter poglądowy.

Dane te

nadsyłane są na prośbę ministra administracji i cy-

fryzacji raz w roku i dotyczą zbiórek zakończonych

w kolejnych latach, liczby złożonych wniosków i wy-

danych decyzji w kolejnych latach.

Zatem ostatnie

pełne dane odnośnie do zbiórek w skali kraju dotyczą

roku 2011.

2012 Wnioski Pozwolenia

Minister właściwy do spraw

administracji

407 313

Marszałkowie województw 253 238

Pozostałe organy 3573 3493

Łącznie 4233 4044

2013 r. do ministra administracji i cyfryzacji wpły-

nęło 308 wniosków o udzielenie pozwolenia na orga-

nizację zbiórki publicznej.

Wydano 315 decyzji ogó-

łem, w tym 251 pozwoleń.

Pozostałe decyzje dotyczy-

ły zmiany warunków udzielonych pozwoleń lub umo-

rzenia postępowania na wniosek strony.

W omawia-

nym okresie nie wydano żadnej decyzji odmawiającej

udzielenia pozwolenia bądź cofającej zgodę na orga-

nizację zbiórki publicznej.

Poza przedstawionymi danymi minister nie dys-

ponuje innymi, o których mowa w wystąpieniu pana

posła, w tym również w odniesieniu do średniego

okresu rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwo-

lenia w 2012 r. i 2013 r.

Postępowanie w sprawie

udzielenia pozwolenia ministra na przeprowadzenie

zbiórki publicznej zostało ograniczone do minimum

– wydanie decyzji następuje w ciągu 1 do 3 dni od

momentu dostarczenia kompletu dokumentów i in-

formacji, określonych w obowiązujących przepisach

prawa o zbiórkach publicznych.

Organizacja zbiórki publicznej w obecnym stanie

prawnym stanowi jedną z wielu możliwości, którymi

dysponują uprawnione podmioty – organizacje poza-

rządowe i komitety społeczne – w celu gromadzenia

środków na prowadzoną działalność, stosownie do

pisów prawa.

W świetle przepisów ustawy o zbiórkach

publicznych założeniem prowadzenia zbiórki publicz-

nej jest niesienie bezinteresownej pomocy potrzebu-

jącym i realizacja skonkretyzowanego celu wykazu-

jącego użyteczność społeczną o charakterze ogólnym

za pośrednictwem podmiotów do tego rodzaju dzia-

łalności powołanych.

Obowiązek uzyskania stosow-

nego pozwolenia organów administracji stanowić ma

gwarancję realizacji zakładanego celu, będąc wyra-

zem potrzeby ochrony interesu publicznego w rozu-

mieniu ustawy, tj. ochrony woli ofiarodawców oraz

korzystających z pomocy.

Crowdfunding, czyli tzw. finansowanie społecz-

nościowe, o którym wspomina pan poseł, polegające

na zbieraniu kapitału na indywidualne projekty za

pośrednictwem tworzonych w tym celu portali inter-

netowych, nie odpowiada wprost definicji zbiórki

publicznej w rozumieniu ustawy o zbiórkach publicz-

nych, ponieważ wiąże się zazwyczaj z oferowaniem

określonego świadczenia w zamian za wsparcie fi-

nansowe projektu i jest prowadzone również przez

podmioty, które nie mogą ubiegać się o udzielenie

pozwolenia na zbiórkę publiczną.

Ponadto założe-

niem jest tu przysporzenie korzyści twórcy/pomysło-

dawcy (realizacja indywidualnego pomysłu), w tym

również korzyści majątkowych.

Z tego względu finan-

sowanie społecznościowe wydaje się być drogą do po-

zyskania kapitału na realizację wybranego celu w ro-

zumieniu bliższym działalności przedsiębiorczej.

Rok Organ

Liczba

udzielonych

pozwoleń

ogółem

Zebrana kwota

Suma

W formie puszek kwestarskich,

skarbon stacjonarnych,

sprzedaży przedmiotów,

sprzedaży cegiełek wartościowych

W formie zbiórki

dobrowolnych wpłat

na konto bankowe,

sms

2011

organy samorządu terytorialnego 2849 15 997 863,33 2 802 075,72 18 799 939,05

urzędy marszałkowskie 182 2 784 685,03 463 441,08 3 248 126,11

MSWiA 229 50 669 482,16 40 308 713,58 90 978 195,74

3260 69 452 030,52 43 574 230,38 113 026 260,90

337

Biorąc powyższe pod uwagę, należy zgodzić się z

opinią pana posła, iż brak odpowiednich regulacji

może stanowić czynnik hamujący rozwój tego typu

inicjatyw społecznych.

Na podstawie istniejących

przepisów o zbiórkach publicznych nie byłoby bo-

wiem możliwe udzielenie pozwolenia na zbiórkę pub-

liczną na indywidualny projekt, prowadzoną przez

podmioty prawa gospodarczego lub osoby fizyczne za

pośrednictwem specjalistycznych portali zagranicz-

nych.

Dowodzi to jednocześnie, iż powstanie ewentu-

alnych regulacji dotyczących crowdfundingu nie wy-

daje się być związane wyłącznie z przepisami regu-

lującymi zbiórki publiczne.

Nawiązując z kolei do wskazanego przez pana po-

sła ograniczenia wynikającego z obecnych regulacji,

polegającego na uznawania wpłat na rachunek ban-

kowy jako formy zbiórki publicznej, podkreślić nale-

ży, iż taki sposób prowadzenia zbiórki przewiduje

obowiązujący przepis § 1 pkt 1 cytowanego na wstę-

pie rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych

i administracji.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż

w orzeczeniu z 14 lutego 2013 r. (sygn. akt I OSK 261

3/12) Najwyższy Sąd Administracyjny stwierdził, że

nie ma sprzeczności przepisu § 1 pkt 1 rozporządze-

nia z przepisem art. 1 ustawy o zbiórkach publicz-

nych.

Zbieranie ofiar w gotówce, w rozumieniu art.

1 ww. ustawy, to w istocie zbieranie pieniędzy, któ-

rymi można dysponować w każdej chwili.

Do tak ro-

zumianej gotówki nie należą papiery wartościowe lub

lokaty terminowe.

Wpłata pieniędzy na konto ban-

kowe jest zatem formą przekazania gotówki, w rozu-

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie

ma podstaw do tego, by tak ukształtowane na tle

ustawy o zbiórkach publicznych pojęcie gotówki pró-

bować odczytywać przy pomocy współczesnych pojęć

z zakresu obrotu pieniężnego.

(…)

Obecnie pieniądz

gotówkowy i pieniądz bezgotówkowy są formami cyr-

kulacji pieniądza wyróżnianymi z punktu widzenia

istnienia lub nieistnienia materialnych nośników jed-

nostek pieniężnych.

Funkcjonowanie współcześnie

ustawowych pojęć obrotu gotówkowego i bezgotów-

kowego nie wpływa więc na wykładnię, według której

publicznych, oznacza pieniądze, a nie aktywa niepie-

niężne.(…)

Ten kierunek wykładni art. 1 ww. ustawy

umacnia zdefiniowanie ofiary jako czynności prawnej.

Podsumowując przedstawione informacje, zauwa-

żyć należy, iż celem liberalizacji obecnych regulacji

jest uproszczenie zasad prowadzenia zbiórek publicz-

nych.

Natomiast funkcjonowanie crowfdfundingu

wydaje się pojęciem daleko szerszym, jak też wykra-

czającym poza obszar bezinteresowności i realizacji

interesu społecznego, wpisanych w pojęcie zbiórki

publicznej.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji od ponad

roku prowadzi prace nad projektem ustawy o zasa-

dach prowadzenia zbiórek publicznych.

Celem pro-

jektowanej regulacji jest ułatwienie obywatelom

ofiarności przez zmianę roli państwa w tym obszarze,

tak by tworzyło ono ramy organizacyjne do przejrzy-

stego przeprowadzania zbiórek publicznych w prze-

strzeni publicznej.

Państwo będzie nadal obecne

w sferze zbiórek publicznych, żeby czuwać nad ich

prawidłowością.

Informacja na temat przyszłych i bie-

żących zbiórek będzie prezentowana w sposób przej-

rzysty, czytelny i dostępny dla wszystkich na ogólno-

polskim portalu internetowym, co ułatwi obywatel-

ską kontrolę zbiórek.

Każdy będzie mógł sam dowie-

dzieć się, jaki podmiot i na jaki cel prowadził lub

prowadzi zbiórkę publiczną.

Równie łatwo będzie

mógł sprawdzić, czy sprawozdanie z przeprowadzonej

zbiórki jest dla niego wiarygodne na tyle, aby w przy-

szłości wesprzeć działalność danego podmiotu.

Ze względu na zakres zmian przygotowywana jest

całkowicie nowa regulacja, która zastąpi obecnie obo-

wiązującą ustawę z 1933 r.

Projektowana ustawa do-

tyczy zbierania ofiar, gotówki i darów rzeczowych

w miejscach publicznych, gdzie ma innej możliwości

kontrolowania ich pochodzenia i przepływu.

W przy-

padku takich zbiórek obowiązkowe będzie dokonanie

zgłoszenia do ministra właściwego do spraw admini-

stracji, który będzie zamieszczał poprawnie dokona-

ne zgłoszenie na portalu zbiórek publicznych.

Zgod-

nie z projektem na organizatorze zbiórki publicznej

będzie ciążył także obowiązek złożenia sprawozdania

po zakończonej zbiórce i z rozdysponowania ofiar.

Sprawozdania, podobnie jak wcześniej zgłoszenie,

będą zamieszczane na portalu zbiórek publicznych.

Projektowana regulacja porządkuje pojawiające

się niejasności prawne odnośnie do możliwości i po-

trzeby regulowania innych niż tradycyjne form zbie-

rania ofiar, tj. do puszki.

Dla takich form zbierania

ofiar, gdzie przepływy środków są ewidencjonowane

i przejrzyste, jak np. wpłaty na konto na określony

cel, zbiórki za pomocą platform internetowych lub

w ramach tzw. finansowania społecznościowego, nie

będzie wymagane zezwolenie ani zgłoszenie zbiórki

na portalu.

Oznacza to, że obywatele będą mogli swo-

bodnie zbierać środki na cele publiczne zgodne z pra-

wem bez dodatkowym formalności.

Ślady przepływu

środków umożliwiają skuteczną kontrolę takich zbió-

rek, a w przypadku problemów obywatel może docho-

dzić swoich praw.

trzyła projekt założeń projektu ustawy o zasadach

nistra administracji i cyfryzacji do opracowania we

współpracy z Rządowym Centrum Legislacji projek-

tu ustawy.

Projekt na różnych etapach prac był wie-

lokrotnie konsultowany i uzgadniany z organizacja-

mi pozarządowymi.

W ramach otwartych konsultacji

społecznych projekt ustawy został umieszczony w BIP

na stronach MAC oraz w BIP Rządowego Centrum

Legislacji, a także na stronie umożliwiającej prowa-

dzenie konsultacji on-line: mamzdanie.org.pl. Infor-

macja o rozpoczęciu konsultacji została również

umieszczona na stronie podmiotowej MAC.

Konsul-

tacje trwały 21 dni, podobnie jak w przypadku pro-

jektu założeń.

Swoją opinię mógł wyrazić każdy za-

338

interesowany.

Szczegółowe podsumowanie konsulta-

cji można również znaleźć na stronie www.mamzda-

nie.org.pl. Efektem konsultacji i uzgodnień jest zawę-

żenie projektowanej regulacji wyłącznie do zbiórek

publicznych w miejscu publicznym.

Projekt został również przesłany do zaopiniowa-

nia Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorial-

nego, która zaakceptowała projekt ustawy.

Obecnie

projekt znajduje się już na ostatnim etapie rządowe-

go procesu legislacyjnego.

W dniu 27 sierpnia br.

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy, co oznacza,

że w najbliższych dniach projekt zostanie przesłany

do Sejmu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Huskowski

chała Jarosa w sprawie liczby pracowników będących

sterstwie Spraw Wewnętrznych uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

Stosownie do danych uzyskanych z Komendy

Głównej Policji z uprawnienia wynikającego ze sto-

z późn. zm.) korzysta 127 osób.

Roczne koszty utrzy-

mania wskazanych osób wynoszą 6 014 145,63 zł.

Koszt udostępniania pomieszczeń i urządzeń tech-

nicznych niezbędnych do wykonywania działalności

związkowej wynosi 245 837,17 zł, zaś koszt transfe-

rów pieniężnych na rzecz zakładowych organizacji

pracy – 64,75 zł.

Ponadto informuję, że zgodnie z danymi przeka-

zanymi przez Komendę Główną Policji koszty wyni-

kające ze stosowania art. 31 ust. 3 ww. ustawy kształ-

tują się na poziomie 230 396,55 zł.

Natomiast z informacji uzyskanych z Komendy

Głównej Straży Granicznej wynika, że z uprawnienia

określonego w art. 31 ww. ustawy obecnie korzysta

15 członków organizacji związkowych.

Koszty utrzy-

mania ww. osób wynoszą 1 000 000 zł, z kolei koszt

udostępnienia pomieszczeń i urządzeń technicznych

wej – 20 000 zł.

Jednocześnie informuję, że w Straży Granicznej

nie dokonywano transferów pieniężnych na rzecz za-

kładowych organizacji pracy.

Według informacji przekazanych przez Komendę

turach Państwowej Straży Pożarnej zatrudnionych

było 9 funkcjonariuszy, którzy korzystali z upraw-

nienia wynikającego z art. 31 ust. 1 ww. ustawy.

Roczne koszty utrzymania osób korzystających z ww.

uprawnienia wyniosły 687 901 zł.

Koszt udostępnia-

nia pomieszczeń i urządzeń technicznych niezbęd-

nych do wykonywania działalności związkowej wy-

niósł 27 913 zł, natomiast koszt transferów pienięż-

nych – ok. 604 zł.

Równocześnie należy wskazać, że z informacji

uzyskanych z Komendy Głównej Państwowej Straży

Pożarnej wynika, że koszty związane ze stosowa-

niem art. 31 ust. 3 ww. ustawy w 2012 r. kształtowa-

ły się na poziomie 28 646 zł.

Aktualnie w strukturach Państwowej Straży Po-

żarnej zatrudnionych jest 7 funkcjonariuszy, którzy

korzystają z uprawnienia wynikającego z art. 31 ust. 1

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

świadczeń medycznych ze środków publicznych

oraz złamania przez dyrektora

Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ

ustawy o wykonywaniu mandatu posła

mo z dnia 13 sierpnia 2013 r. (znak: SPS-023-20445/13),

339

przy którym przesłano interpelację posła na Sejm RP

pana Macieja Małeckiego w sprawie funkcjonowania

podmiotów leczniczych na Mazowszu oraz rozlicza-

nia umów zawartych przez Mazowiecki Oddział Wo-

jewódzki NFZ, uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

szych wyjaśnień.

Odpowiadając na pytanie 1., uprzejmie informuję,

sie sprawozdawczym jest rachunek wraz z raportem

statystycznym, zwane dalej”dokumentami rozlicze-

niowymi«.

Świadczeniodawcy przysługuje prawo ko-

rygowania raportu będącego podstawą wystawienia

okresu rozliczeniowego”.

Na podstawie powyższego

każdy świadczeniodawca ma prawo korygować rozli-

czone świadczenia w ww. terminie, również poprzez

zmianę ich znacznika ze świadczeń planowych na

ratujące życie.

Zgodnie z informacją przekazaną

przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki Narodowego

Funduszu Zdrowia (MOW NFZ) ilość przedmioto-

wych zmian w roku 2012 wyniosła 160 pozycji zapła-

conych i ok. 2400 niezapłaconych.

Odnosząc się do pytań od 2. do 5., uprzejmie in-

formuję, że zgodnie z artykułem 134 ust. 1 ustawy

fundusz jest zobowiązany zapewnić równe traktowa-

nie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się

o zawarcie umowy.

Kryteria oceny ofert określone

zostały w art. 148 ww. ustawy o świadczeniach: cią-

głość, kompleksowość, dostępność, jakość udziela-

nych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie

wnętrznej oraz zewnętrznej oceny, a także cena i licz-

ba oferowanych świadczeń zdrowotnych.

W związku z powyższym MOW NFZ finansuje

świadczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami

prawa, stosując jednolite kryteria finansowania wo-

bec wszystkich świadczeniodawców.

MOW NFZ nie

różnicuje świadczeniodawców, lecz strukturę świad-

czeń, uwzględniając udział świadczeń w stanach na-

głych, jak również świadczenia wynikające z priory-

tetów regionalnych na dany rok.

Fundusz bierze pod uwagę czynniki przedstawio-

ne w pytaniu nr 3, gdyż są one spójne z realizowa-

niem celów priorytetowych oraz ustalaniem bezpie-

czeństwa zdrowotnego w sytuacjach bezpośredniego

zagrożenia zdrowia i/lub życia.

Odnosząc się do pytań 6. i 7., uprzejmie informu-

ję, że planowanie zakupu świadczeń opiera się na

m.in. analizie realizacji świadczeń w poprzednich la-

tach, analizach dostępności do świadczeń (w przeli-

czeniu na liczbę ludności), informacjach od świadcze-

niodawców o planowanych działaniach (zamknięcie

lub otwarcie nowych oddziałów bądź placówek).

Po-

nadto informuję, że MOW NFZ nie dysponuje para-

metrami pozwalającymi na wyodrębnienie zasobów

finansowych dotyczących ośrodków realizujących

świadczenia w stanach nagłych znajdujących się w kon-

traktach sektora niepublicznego.

Odpowiadając na pytania od 8. do 9. (z wyjątkiem

pytania nr jedenaście), uprzejmie informuję, że liczba

zawartych przez MOW NFZ umów na udzielanie

świadczeń zdrowotnych obowiązujących w poszcze-

gólnych latach wynosi:

— dla roku 2009 – 4056 zawartych umów,

— dla roku 2010 – 5217 zawartych umów,

— dla roku 2011 – 3661 zawartych umów,

— dla roku 2012 – 3595 zawartych umów,

— dla roku 2013 – 3340 zawartych umów.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że liczba za-

wartych umów nie jest równoznaczna z liczbą świad-

czeniodawców posiadających umowy z NFZ.

Umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawierane

są na zakresy świadczeń zdrowotnych.

W związku z faktem, że udzielenie odpowiedzi na

pytania dotyczące wszystkich świadczeniodawców

z okresu lat 2009–2012 (o co zwrócił się pan poseł

Maciej Małecki) wymaga olbrzymiego nakładu pracy

oraz generowania licznych stron dokumentacji, uprzej-

mie informuję, że na stronach internetowych MOW

NFZ pod adresem www.nfz-warszawa.pl w zakładce:

informator o umowach znajduje się wykaz wszyst-

kich zawartych przez MOW NFZ ze świadczeniodaw-

cami umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

zawierający informacje, o podanie których zwrócił

się pan poseł Maciej Małecki, czyli: nazwę świadcze-

niodawcy i jego dane adresowe, REGON świadcze-

niodawcy, zakres świadczeń objęty umową, numer

umowy, wartość finansową umowy i okres jej obowią-

zywania.

Opowiadając na pytanie nr 11, uprzejmie infor-

muję, że pierwotny kontrakt na 2012 r. dla NZOZ

Osteon na lecznictwo szpitalne wyniósł 9 064 640 zł.

Natomiast na rok 2013 zaplanowane były środki fi-

nansowe w wysokości 8 704 020 zł.

Odnosząc się do pytania nr 13, informuję, że kom-

petencje dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodo-

wego Funduszu Zdrowia, które określone zostały

w ww. ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej,

nie przyznają dyrektorowi OW NFZ prawa do okre-

ślania kierunków rozwoju rynku usług medycznych.

Priorytety zdrowotne określone zostały w rozporzą-

Nr 137, poz. 1126).

Odpowiadając na pytanie nr 14, uprzejmie infor-

muję, że realizacja priorytetów dotyczących alokacji

środków publicznych przeznaczonych na finansowanie

świadczeń opieki zdrowotnej znajduje odzwierciedle-

nie w konstrukcji planu finansowego Narodowego

Funduszu Zdrowia zatwierdzanego przez ministra

Odnosząc się do pytania nr 15, w załączeniu do

niniejszego pisma przekazuję przekazane przez

340

MOW NFZ zestawienia z wszystkich kontroli prze-

prowadzonych przez MOW NFZ w latach 2009–2012

(załączniki nr 1–11*

)

).

Odpowiadając na pytanie nr 16, uprzejmie infor-

muję, że MOW NFZ prowadzi analizy w oparciu

o dane przekazane przez świadczeniodawców w ra-

portach sprawozdawczo-rozliczeniowych, o których

mowa w ww. rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia

dzonych przez świadczeniodawców, szczegółowego

kazywania podmiotom zobowiązanym do finansowa-

NFZ nie dysponuje oprogramowaniem do ustalania,

że dane świadczenie stanowiło powikłania prowadzo-

nego leczenia w odniesieniu do konkretnego epizodu

sprawozdanego w raporcie.

Jedyną grupę świadczeń,

dla których przewidziano sprawozdawanie zdarzeń

dodatkowych, stanowią endoprotezoplastyki stawów.

Zaznaczenia wymaga jednak fakt, że wiarygodność

tych danych jest uzależniona od rzetelności sprawo-

zdawczej świadczeniodawcy.

Odpowiadając na pytanie 17., uprzejmie informu-

ję, że powikłania u pacjentów wyjściowo leczonych

w podmiotach niepublicznych może leczyć każdy pod-

miot leczniczy zarejestrowany w rejestrze podmiotów

wykonujących działalność leczniczą.

Odnosząc się do pytania 18., uprzejmie informuję,

że kompetencja do zdefiniowania, które świadczenia

zaliczane są do grupy świadczeń nielimitowanych,

należy do prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia,

nie zaś do dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ.

Wykaz świadczeń nielimitowanych określony został

w zarządzeniu nr 72 prezesa NFZ z dnia 20 paździer-

Odpowiadając na pytanie 19., uprzejmie informu-

ję, że minimalny termin, którym dysponują oferenci

od czasu ogłoszenia konkursu na przygotowanie

i złożenie oferty określony został w rozporządzeniu

cia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

nia i odwoływania komisji konkursowej oraz jej za-

konkursu ofert.

Odpowiedź na pytanie 20. jest tożsama z odpowie-

dzią udzieloną powyżej na pytania od 2. do 5.

Zgodnie

z art. 134 ww. ustawy o świadczeniach fundusz jest

zobowiązany zapewnić równe traktowanie wszyst-

umowy.

Odpowiadając na pytanie 21., uprzejmie informu-

ję, że decyzja o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku

o udzielenie zgody na świadczenie przez podmiot no-

wego zakresu umowy odbywa się na podstawie ana-

lizy merytorycznej i ocenie zapotrzebowania na dany

zakres świadczeń.

Odpowiedź na pytanie 22. przedstawiona została

powyżej we fragmencie, w którym udzielona została

odpowiedź na pytanie nr 3 oraz pytanie nr 6.

Ponad-

to uprzejmie informuję, że ocena potrzeb zdrowot-

nych dokonywana jest również poprzez analizę da-

nych sprawozdawczych w odniesieniu do publikacji

Głównego Urzędu Statystycznego dotyczących demo-

grafii z uwzględnieniem migracji i epidemiologii w re-

gionie, jak również z raportów konsultantów woje-

wódzkich w danej dziedzinie medycyny.

Odpowiadając na pytania oznaczone numerami

23–25, uprzejmie informuję, że zgodnie z postanowie-

niami ww. rozporządzenia ministra zdrowia w spra-

wie ogólnych warunków umów:

— „§ 23.

3.

Dokumenty rozliczeniowe świadcze -

niodawca składa oddziałowi wojewódzkiemu fundu-

siąc poprzedni.”

— „§ 24.

1.

Należności z tytułu realizacji umowy

za okres sprawozdawczy oddział wojewódzki fundu-

szu wypłaca, za miesiąc poprzedni, w terminie 15 dni

po dniu dostarczenia przez świadczeniodawcę doku-

mentów rozliczeniowych (…).”

— „§ 26.

2.

Nieprzedstawienie przez świadczenio -

dawcę dokumentów rozliczeniowych (…) powoduje

przesunięcie terminu płatności odpowiednio o czas

opóźnienia w ich przedstawieniu.”

— „§ 26.

3.

Przedstawienie przez świadczenio -

dawcę niekompletnych dokumentów rozliczeniowych,

(…) przedstawienie dokumentów sporządzonych w spo -

sób nieprawidłowy i nierzetelny powoduje wstrzyma-

nie płatności w całości lub części należności, w za-

kresie rozliczenia, do którego oddział wojewódzki

funduszu powziął zastrzeżenia.

4.

Oddział wojewódzki funduszu informuje świad-

czeniodawcę o przyczynie wstrzymania płatności,

mentów rozliczeniowych, (…).

W przypadku wstrzy -

mania przez oddział wojewódzki funduszu płatności

w całości lub w części, świadczeniodawca jest zobo-

wiązany do uzupełnienia lub usunięcia nieprawidło-

wości w dokumentach rozliczeniowych (…) lub wy -

stawienia korygujących dokumentów rozliczenio-

cji o stwierdzonych uchybieniach.

5.

Oddział wojewódzki funduszu dokonuje płatno-

ści wstrzymanych należności w terminie 7 dni od

dnia otrzymania uzupełnionych lub poprawionych

dokumentów rozliczeniowych (…) lub otrzymania ko -

rygujących dokumentów rozliczeniowych, nie wcześ-

niej jednak niż w terminie płatności przewidzianym

dla złożenia prawidłowych dokumentów”.*

)

341

Jednocześnie na podstawie informacji przekaza-

nej przez MOW NFZ uprzejmie informuję, że czas

oczekiwania świadczeniodawców (publicznych, nie-

publicznych) na wyniki weryfikacji zazwyczaj nie

przekracza jednego dnia lub waha się od jednego do

dwóch dni roboczych – nigdy nie przekracza terminu

określonego w ww. § 26 ust. 4.

Zależy on od ilości

raportów przesłanych przez świadczeniodawców.

Odpowiadając na pytanie 26., uprzejmie informu-

ję, że zasady rozliczania świadczeń, w tym zastoso-

wanych substancji czynnych, regulują zarządzenia

prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia i zawarta ze

świadczeniodawcą umowa.

Zgodnie z obowiązujący-

mi zarządzeniami oraz zawartymi umowami świad-

czeniodawca ma prawo rozliczyć ilość zużytej podczas

realizacji świadczenia opieki zdrowotnej substancji

czynnej lub całość leku wydanego pacjentowi do sto-

sowania w warunkach domowych.

MOW NFZ nie

podejmował działań zmierzających do zapewnienia

świadczeniodawcom rozliczania nadwyżek leków, po-

nieważ nie jest uprawniony do podejmowania tego

typu działań.

Odpowiadając na pytanie 27., uprzejmie informu-

ję, że świadczenia nierozliczone z powodu braku po-

twierdzenia statusu ubezpieczenia po wprowadzeniu

systemu eWUŚ są weryfikowane na poziomie impor-

tu statystycznego.

W przypadku braku potwierdze-

nia ubezpieczenia raport jest automatycznie odrzu-

cany, co powoduje, że nie można określić skali tego

zjawiska.

Odnosząc się do pytań 28–30, uprzejmie informu-

wadzana jest wsteczna weryfikacja świadczeń już

rozliczonych.

Weryfikacja ta jest uruchamiana zgod-

nie z zaleceniami prezesa NFZ i dotyczy zgodności

sprawozdawania i rozliczania świadczeń z obowiązu-

jącymi przepisami: rozporządzeniami ministra zdro-

wia, zarządzeniami prezesa NFZ oraz zapisami

umów, które określają warunki zawierania i realiza-

cji umów w poszczególnych rodzajach świadczeń.

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w § 28 ww.

rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie ogólnych

wotnej obowiązuje następujący tryb postępowania:

1.

Kwota przekazanych świadczeniodawcy środ-

otrzymania wezwania funduszu do ich zwrotu.

Pod-

stawę wezwania do zapłaty stanowi raport staty-

styczny zweryfikowany przez fundusz, w którym

oznaczono zakwestionowane świadczenia uprzednio

opłacone, przy czym świadczeniodawca jest zobowią-

zany do złożenia oddziałowi korygujących dokumen-

tów rozliczeniowych (§ 28 ust. 2).

2.

W przypadku gdy termin określony w wezwa-

niu do zapłaty przypada wcześniej niż termin doko-

nania kolejnej płatności przez fundusz, świadczenio-

dawca jest zobowiązany do dokonania zlecenia prze-

lewu w dniu dokonania płatności przez fundusz.

3.

W przypadku wyczerpania procedury, o której

mowa w art. 64, 160 i 161 ustawy, OW NFZ przysłu-

guje prawo do dokonania potrącenia nienależnie

przekazanych środków wraz z odsetkami ustawowy-

mi z należności przysługującej świadczeniodawcy.

Odsetki ustawowe nie przysługują funduszowi za

w ustawie do rozpatrzenia zażalenia na czynności

dyrektora OW NFZ, do dnia jego rozpatrzenia.

Ponadto na stronie internetowej Centrali NFZ

pod adresem: http://www.nfz.gov.pl/new/?katnr=

0&dzialnr=17 publikowana jest lista obowiązujących

centralnych warunków walidacji i centralnych reguł

weryfikacji.

Odpowiadając na pytanie 31., uprzejmie informuję,

że na dzień 1 czerwca 2013 r. wartość zawartych przez

MOW NFZ umów wynosiła: w rodzaju świadczeń: le-

czenie szpitalne 4 250 983,94 zł; w rodzaju: ambula-

toryjna opieka specjalistyczna – 757 457,61 tys. zł.

Odnosząc się do pytań 32–34, uprzejmie informu-

ję, że decyzje o warunkach płatności za świadczenia

ponadlimitowe podejmuje dyrektor OW NFZ każdo-

razowo za zgodą prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia.

W latach 2009–2011 kryteria finansowania

były zmienne w poszczególnych okresach rozliczenio-

wych.

Zmiana kryteriów uzależniona była od wyso-

kości środków finansowych będących w dyspozycji

MOW NFZ.

W 2012 r. kryteria były stałe i finanso-

wanie świadczeń ponadlimitowych odbywało się wg

kolejności określonej w opracowanym przez OW NFZ

rankingu świadczeń zdrowotnych.

W latach 2009–

2012 kryteria płatności za świadczenia ponadlimito-

we w każdym okresie rozliczeniowym były zawsze

jednolite dla wszystkich świadczeniodawców.

W załączeniu (załącznik nr 12*

)

) przedstawione

zostały wartości świadczeń ponadlimitowych sfinan-

sowanych przez MOW NFZ w latach 2009–2012 dla

zakresów świadczeń związanych z neurologią, pul-

monologią, gastroenterologią oraz kardiologią w po-

dziale na podmiot tworzący i formę działalności

świadczeniodawców.

Odnosząc się do pytań 35. i 36., uprzejmie infor-

muję, że w 2012 r. zwiększenie wartości zawartych

kontraktów miało miejsce w przypadku świadczenio-

dawców, którzy złożyli wnioski w trybie § 20 lub § 43

ww. rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie

opieki zdrowotnej.

W zależności od podstawy prawnej

zastosowanej przy składaniu wniosku przyjęto na-

stępujący sposób postępowania:

1) w przypadku § 20 MOW NFZ realizował

wszystkie wnioski świadczeniodawców, o ile wypeł-

niały one przesłanki zawarte w § 20 i § 22.

Zmiany

umów nie mogły skutkować:

a) zwiększeniem łącznej kwoty zobowiązania fun-

duszu wobec świadczeniodawcy z tytułu wszystkich

zawartych umów;

b) zmniejszeniem kwot zobowiązań ustalonych

dla poszczególnych rodzajów świadczeń o więcej niż

*

)

342

15% dla każdego rodzaju świadczeń określonych w umo-

wach na pierwszy dzień okresu rozliczeniowego;

c) zmniejszeniem kwot zobowiązań ustalonych dla

poszczególnych zakresów świadczeń w ramach dane-

go rodzaju świadczeń o więcej niż 20% dla danego

zakresu świadczeń określonych w umowach na

pierwszy dzień okresu rozliczeniowego;

d) ograniczeniem dostępności do świadczeń;

2) w przypadku § 43 decyzję o zwiększeniu war-

tości umowy podejmował dyrektor MOW NFZ po do-

konaniu wnikliwej analizy wniosku świadczeniodaw-

cy ze szczególnym uwzględnieniem:

a) danych o wykonaniu świadczeń w poszczegól-

nych okresach rozliczeniowych;

b) danych o dostępności do świadczeń na danym

terenie sporządzonych na podstawie kolejek oczeku-

jących;

c) zabezpieczenia świadczeń danego regionu na

tle województwa;

d) możliwości technicznych i organizacyjnych

świadczeniodawcy składającego wniosek;

e) priorytetowych kierunków w zakresie finanso-

wania świadczeń przyjętych przez oddział w oparciu

o cele wyznaczone w narodowym programie zdrowot-

nym;

f) możliwości finansowych oddziału.

Zwiększenie wartości umowy następowało rów-

nież na podstawie § 16 ust. 2 zarządzenia nr 72 pre-

zesa NFZ w sprawie określenia warunków zawiera-

zm.) w tzw. świadczeniach nielimitowanych, co do

których fundusz jest zobowiązany sfinansować świad-

czenia wykonane ponad plan określony w umowie.

Należą do nich: hematologia – hospitalizacja – S21,S22,

S23, kardiologia – E11,E12,E13,E14, neonatologia

– N20, N24, N25, neonatologia – II poziom referen-

cyjny – N20, N23, N24, N25, N22, neonatologia

– III poziom referencyjny – N20, N23, N24, N25,

N22, N21, położnictwo i ginekologia – N01, N20, po-

łożnictwo i ginekologia – II poziom referencyjny – N01,

N02, N03, N20, położnictwo i ginekologia – III po-

ziom referencyjny – N01, N02, N03, N09, N11, N20,

okulistyka – B04, B05, B06, transplantologia klinicz-

na – G30,L93,94,L97, transplantologia kliniczna

– S21, S22, S23, transplantologia kliniczna dziecięca

– G30,L95,L96,L97.

W załączeniu (załącznik nr 13*

)

) przedstawione

zostało zestawienie podmiotów, u których nastąpiło

zwiększenie kwoty zobowiązania umów o udzielanie

leczenie szpitalne – oddziały szpitalne na 2012 r.

w podziale na organ założycielski.

Zestawienie

uwzględnia zwiększenia kontraktów między innymi

w drodze renegocjacji umów.

Odpowiadając na pytania 37–39, uprzejmie infor-

muję, że na podstawie zgromadzonej w sprawie

przedmiotowej interpelacji dokumentacji stwierdzić

należy, że odpowiedź na pismo posła na Sejm RP

pana Macieja Małeckiego udzielona została pismem

075-49-2-BJ/13/47566 (data wysłania 12 sierpnia

2013 r.).

Pismo wysłane zostało na adres biura posel-

skiego w Sochaczewie przy ul. Narutowicza 1 A.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-20449/13, z dnia 13 sierpnia 2013 r.

przekazujące interpelację posła Artura Dębskiego

osoby niesłyszące i niedosłyszące, przedstawiam na-

stępujące informacje.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

zdawalności egzaminów państwowych na prawo jaz-

dy, na podstawie których mogłoby udzielić informa-

cji, jaki odsetek osób niesłyszących i niedosłyszących

zdał egzamin państwowy w latach 2009–2013.

Zmiany w przepisach dotyczących egzaminów

tycznej egzaminu wykluczono wszystkich tłumaczy,

tanie osobie egzaminowanej przez tłumaczy.

Jedno-

)

343

jektem nowego systemu przeprowadzania egzaminu

Z poważaniem

Zbigniew Rynasiewicz

w sprawie jednoznacznego określenia

w obowiązujących przepisach prawa

roli spółdzielni mieszkaniowych w procesie

wdrażania nowych zasad

gospodarowania odpadami (20464)

Odpowiadając na pismo z dnia 14 sierpnia 2013 r.,

znak: SPS-023-20464/13, przekazujące interpelację

posła Grzegorza Matusiaka w sprawie określenia roli

spółdzielni mieszkaniowych w procesie wdrażania

przedstawiam poniższe informacje.

Opłata za gospodarowanie odpadami komunalny-

właściciela nieruchomości na rzecz gminy.

W zamian

za nią gmina jest zobowiązana zorganizować odbie-

ranie i prawidłowe zagospodarowanie odpadów ko-

munalnych od właściciela nieruchomości.

Art. 6k

ust. 2 ustawy określa (w sposób zamknięty), jakie

koszty należy wziąć pod uwagę, określając wysokość

stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunal-

nymi, a art. 6r ust. 2 i 2a określa, jakie koszty mogą

być pokryte ze środków pochodzących z opłat za go-

spodarowanie odpadami komunalnymi.

Wysokość

opłaty powinna być ekwiwalentna do wymienionych

czywistych kosztów odebrania i zagospodarowania

odpadów komunalnych (a także kosztów administra-

cyjnych funkcjonowania systemu), co oznacza, że

opłata ta nie jest podatkiem.

Opłata za gospodarowa-

nie odpadami komunalnymi jest opłatą za określone

usługi świadczone przez gminę i ma charakter obo-

wiązkowej daniny publicznej.

Podobne stanowisko wyraził pan Wojciech Kowal-

czyk, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów,

w piśmie skierowanym w dniu 13 sierpnia 2013 r. do

pana Piotra Grzegorza Woźniaka, podsekretarza sta-

nu w Ministerstwie Środowiska (znak: RR4-060/11/

13/ZDR/863/83381).

Z przywołanego pisma wynika,

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, iż

właściciele nieruchomości zobowiązani do składania

mieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej.

Konsekwen-

cją powyższego jest brak podstaw do nakładania na

właścicieli nieruchomości sankcji karnych skarbo-

wych w przypadku naruszenia obowiązków wynika-

Odnosząc się do problemu roli spółdzielni miesz-

kaniowych w nowym systemie gospodarowania od-

padami komunalnymi, należy stwierdzić, że mimo

344

wiązków właściciela nieruchomości należało zawar-

ca odpadów, tylko właściciel nieruchomości.

Art. 2

dzielczego.

tylko stosuje się art. 6o, zgodnie z którym w razie

nie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uza-

sadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów ko-

munalnych powstających na nieruchomościach o po-

dobnym charakterze.

Dlatego też nie istnieje ryzyko

pociągnięcia zarządu wspólnoty bądź zarządcy do

odpowiedzialności karnoskarbowej w przypadku zło-

żenia deklaracji niezgodnej ze stanem faktycznym.

gmin, dotyczące stawek opłat oraz metod naliczania

również obowiązują wprost wyłącznie właścicieli nie-

rządca nieruchomości uiszczał opłatę na rzecz pod-

na terenie tejże nieruchomości inny niż ustalony

darowanie odpadami komunalnymi (może zastoso-

wać inną metodę bądź stawkę opłaty).

Podsekretarz stanu

Piotr Grzegorz Woźniak

345

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(20466)

stępu zwierząt w cyrkach, skierowaną do pana Bar-

tłomieja Sienkiewicza, ministra spraw wewnętrz-

nych, pismem, znak: SPS-023-20466/13, z dnia 13 sierp-

nia 2013 r. i przekazaną do ministra rolnictwa i roz-

woju wsi pismem, znak: BMP-0713-8-1/2013/EW,

z dnia 19 sierpnia 2013 r., uprzejmie informuję Panią

niu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2008 r.

Nr 213,

poz. 1342, z późn. zm.) podmioty prowadzące dzia-

łalność w zakresie organizowania targów, wystaw,

pokazów lub konkursów zwierząt, w związku z tym

także podmioty prowadzące działalność cyrkową,

podlegają nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej.

Ma-

jąc na uwadze powyższe, na podstawie art. 5 ust. 1

pkt 2 ww. ustawy powiatowy lekarz weterynarii, po

otrzymaniu zgłoszenia, w formie pisemnej, dotyczą-

cego zamiaru prowadzenia ww. działalności, wpisuje

podmiot do rejestru oraz zgodnie z art. 5 ust. 9 ww.

ustawy wydaje decyzję o nadaniu podmiotowi wete-

rynaryjnego numeru identyfikacyjnego.

zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych,

ne jedynie w stadninach, cyrkach lub bazach cyrko-

wych oraz w miejscach przeznaczonych dla zwierząt

rem Inspekcji Weterynaryjnej.

Powiatowy lekarz we-

terynarii właściwy terytorialnie dla siedziby podmio-

tu prowadzi nadzór nad sposobem utrzymania zwie-

rząt i zapewnienia dobrostanu, zgodnie z przepisami

rozporządzenia ministra środowiska z dnia 20 stycz-

nia 2004 r. w sprawie minimalnych warunków utrzy-

mywania poszczególnych gatunków zwierząt wyko-

rzystywanych do celów rozrywkowych, widowisko-

wych, filmowych, sportowych i specjalnych (Dz. U.

warunki występów, treningów i tresury oraz metody

artykułu zabrania stosowania wobec zwierząt far-

makologicznych i mechanicznych metod i środków

nie zwierząt zabronione jest zmuszanie zwierząt do

rząt warunki występów zwierząt muszą być określo-

ne w przygotowanym przez organizatora występu

nym przez głównego lekarza weterynarii albo wska-

zaną przez niego osobę.

Lista organizatorów wystę-

pów, treningów i tresury z udziałem zwierząt wyko-

posiadają zatwierdzony przez głównego lekarza we-

terynarii scenariusz lub odpowiedni program okre-

ślający warunki występów ww. zwierząt, zamieszczo-

na jest na stronie internetowej Głównego Inspekto-

ratu Weterynarii: http://www.wetgiw.gov.pl/index.

php?action=art&a_id=1949.

Zgodnie z art. 5 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy o ochro-

nie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaź-

nych podmiot prowadzący działalność cyrkową jest

obowiązany zawiadomić powiatowego lekarza wete-

rynarii właściwego ze względu na miejsce organizo-

wania pokazu o czasie i miejscu organizowanego po-

nem jego zorganizowania.

Główny lekarz weterynarii opracował procedurę

kontroli cyrku, zgodnie z którą podmiot prowadzący

działalność cyrkową do zawiadomienia o planowa-

nym pokazie dołącza kopię protokołu z poprzedniej

kontroli oraz kopię decyzji zatwierdzającej scenariusz

występu.

W przypadku gdy:

— od poprzedniej kontroli dokonanej przez In-

spekcję Weterynaryjną nie upłynęło 30 dni, a po-

przednia kontrola wypadła pozytywnie, powiatowy

lekarz weterynarii może odstąpić od kontroli;

— do zgłoszenia nie zostanie dołączona kopia pro -

tokołu kontroli lub gdy zgodnie z otrzymanym pro-

tokołem wynik kontroli był niezadowalający, lub gdy

od ostatniej kontroli upłynęło 30 dni, powiatowy le-

karz weterynarii przeprowadza kontrolę po otrzyma-

niu od podmiotu zgłoszenia o planowanym występie;

— podmiot nie poinformował powiatowego leka -

rza weterynarii o planowanym występie, a powiato-

wy lekarz weterynarii powziął informację o wystę-

pie cyrku na terenie właściwego dla niego powiatu,

przeprowadza kontrolę niezależnie od daty ostatniej

kontroli.

W każdym przypadku gdy powiatowy lekarz we-

terynarii ma podstawy przypuszczać, iż dany pod-

miot nie spełnia wymagań, np. poprzednia kontrola

danego podmiotu na obszarze jego właściwości wy-

kazała nieprawidłowości, lub otrzymał zgłoszenie

o nieprzestrzeganiu przepisów przez ten podmiot,

powinien przeprowadzić kontrolę, bez względu na

datę ostatniej kontroli.

346

Z powyższego wynika, iż cyrk będący w trakcie

występów jest kontrolowany przez Inspekcję Wete-

rynaryjną co najmniej raz na 30 dni.

Jednocześnie w sytuacji gdy powiatowy lekarz we-

terynarii lub ktokolwiek inny byłby świadkiem lub

chociażby powziął podejrzenie o możliwości znęcania

się nad zwierzętami, jest zobowiązany do zgłoszenia

tego faktu organom ścigania, zgodnie z ustawą o ochro-

nie zwierząt.

Ponadto uprzejmie informuję Panią Marszałek,

na decyzje samorządów odnośnie do udostępniania

cyrkom należących do nich nieruchomości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego

(20467)

w sprawie zaniedbań Głównego Inspektoratu Farma-

ceutycznego przesyłam poniższe informacje.

W Polsce zasady wykonywania szczepień ochron-

z późn. zm.) oraz akty wykonawcze, w tym rozporzą-

dzenie ministra zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r.

Nr 182, poz. 1086, z późn. zm.) oraz rozporządzenie

wie sposobu przekazywania szczepionek świadcze-

niodawcom prowadzącym obowiązkowe szczepienia

ochronne oraz sposobu przechowywania szczepionek

stanowiących rezerwę przeciwepidemiczną kraju

(Dz. U. Nr 232, poz. 1524).

Organem odpowiedzialnym za realizację ww. obo-

wiązku jest Państwowa Inspekcja Sanitarna, zgodnie

z późn. zm.) w dziedzinie zapobiegania i zwalczania

chorób zakaźnych w kompetencjach której są m.in.:

zakres i terminy szczepień ochronnych oraz nadzór

w tym zakresie, jak również jest ona w posiadaniu

informacji na temat ilości wykonywanych zaszczepień.

Na podstawie informacji uzyskanych z wojewódz-

kich stacji sanitarno-epidemiologicznych ustalono, że

do dnia wydania decyzji o wycofaniu z obrotu na te-

renie Rzeczypospolitej Polskiej szczepionek Tripacel

seria: C4007 AK oraz Euvax seria UFA 12001 sza-

cunkowa liczba dzieci zaszczepionych tymi szczepion-

kami wyniosła:

— 80 247 – szczepionką Tripacel (szczepionka

przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, nr serii

C4007 AK, data ważności kwiecień 2014 r.),

— 132 685 – szczepionką Euvax B 0,5 ml (zawie -

sina do wstrzykiwań 0,5 ml, nr serii UFA 12001, data

ważności styczeń 2015 r.

Powyższe dane pochodzą z biura głównego in-

spektora w Głównym Inspektoracie Sanitarnym.

Do dnia 18 lipca 2013 r., tj. do dnia wydania de-

cyzji GIF nr 56/WC/13, zgłoszono 56 odczynów po-

szczepiennych dla różnych serii Tripacel, w tym 47 dla

serii C4007 AK.

no 13 odczynów poszczepiennych dla różnych serii

Tripacel, w tym 10 dla serii C4007 AK.

cyzji GIF nr 57/WC/2013, zgłoszono do nas 74 odczy-

ny poszczepienne dla różnych serii Euvax B, w tym

18 odczynów po serii UFA 12001.

zgłoszono do nas 13 odczynów poszczepiennych dla

UFA 12001 (zgon) jako ciężkie działanie niepożąda-

ne.

Przypadek ten został oceniony w PZH.

Uznano,

że zgon dziecka nie miał związku ze szczepieniem.

Powyższe dane pochodzą z Departamentu Moni-

torowania Niepożądanych Działań Produktów Lecz-

niczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Szczepionki będące produktami leczniczymi po-

chodzenia biologicznego podlegają wielu rygorystycz-

nym wymogom, zarówno w zakresie produkcji, jak

i kontroli jakości, przed dopuszczeniem do obrotu

oraz monitorowaniu jakości i działań niepożądanych

sowania szczepionek zostaje ustalone w badaniach

powiedzialność za ocenę bezpieczeństwa szczepionek

zaczyna się na etapie produkcji, a następnie jest kon-

tynuowana przez niezależne od producenta instytu-

cje kontrolne o charakterze agencji rządowych lub

międzynarodowych (np. Food and Drug Administra-

tion (FDA) dla Stanów Zjednoczonych, European Me-

dicines Agency (EMA) dla krajów europejskich lub

agencje rządowe – w Polsce Urząd Rejestracji Pro-

duktów Biobójczych – podczas postępowania o do-

puszczeniu szczepionek do obrotu i stosowania.

centa instytucje, państwowe laboratoria kontroli le-

347

W Polsce właściwym laboratorium OMCL odpowie-

dzialnym za kontrolę szczepionek jest Zakład Bada-

nia Surowic i Szczepionek Narodowego Instytutu

ny (NIZP-PZH).

Bezpieczeństwo systemu szczepień ochronnych

w Polsce jest zapewnione poprzez bieżące monitoro-

wanie i ocenę występowania niepożądanych odczy-

nów poszczepiennych (NOP).

Zgłaszanie i rejestracja

NOP jest wymagana przepisami art. 21 ustawy

czaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Lekarz,

który rozpoznaje lub podejrzewa wystąpienie NOP,

ma obowiązek w ciągu 24 godzin dokonać zgłoszenia

takiego przypadku do właściwego dla miejsca rozpo-

znania państwowego powiatowego inspektora sani-

tarnego.

Rocznie w Polsce notuje się zaledwie kilka

przypadków NOP o ciężkim charakterze.

Przed prze-

prowadzeniem szczepienia ochronnego osoba jest

poddawana lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu.

Jeżeli lekarz podejrzewa wystąpienie NOP po poda-

niu szczepionki, zgodnie z przepisami prawa powi-

nien dopełnić obowiązku jego zgłoszenia.

W odniesieniu do jakości produktów leczniczych,

w tym szczepionek, nadzór ustawowo sprawuje Pań-

stwowa Inspekcja Farmaceutyczna, zgodnie z art. 108

Główny inspektor farmaceutyczny – w związku

ze zgłoszeniem podejrzenia wady jakościowej serii

C4007 AK produktu leczniczego Tripacel oraz serii

UFA 12001 produktu leczniczego Euvax B przez pie-

lęgniarkę z przychodni w Krakowie z powodu zaob-

serwowania przed podaniem pacjentowi braku ho-

mogenności w fiolkach ww. serii obu szczepionek

– skierował do badania opakowania zareklamowa-

nych serii leku do Narodowego Instytutu Zdrowia

ki szczepionek do ww. badań zostały przesłane przez

przychodnię, z której pochodziło zgłoszenie.

W dniu 18 lipca 2013 r. główny inspektor farma-

ceutyczny otrzymał sprawozdanie z badań z Narodo-

wego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego

Zakładu Higieny wraz z orzeczeniami, które stano-

wiły, iż przedmiotowe serie ww. produktów leczni-

czych nie spełniały wymagań jakościowych ze wzglę-

du na niehomogenność.

W oparciu o wyniki powyższych badań w dniu

wydał decyzje wycofujące z obrotu ww. serie obu pro-

duktów leczniczych.

Dodatkowo pobrano i skierowano do badań prób-

ki tych samych serii z terenu województwa mazowie-

ckiego.

W dniu 16 sierpnia 2013 r. wpłynęło orzeczenie

Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego –Pań-

stwowego Zakładu Higieny dla serii UFA 12001 pro-

duktu leczniczego Euvax B, iż seria nie spełnia wy-

magań jakościowych ze względu na niehomogenność,

ale pozostałe parametry spełniają wymagania pro-

ducenta.

Natomiast fiolki z homogenną zawiesiną

spełniają wymogi producenta w zakresie zawartości

antygenu HBsAg.

Wyniki badań dla produktu leczniczego Tripacel

seria C4007 AK będą dostępne po 30 września

2013 r., zgodnie z informacją uzyskaną z Narodowe-

go Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego

Należy podkreślić, że decyzje zostały wydane przy

zachowaniu zasad i trybu określonego przez rozpo-

rządzenie ministra zdrowia z dnia 12 marca 2008 r.

Nr 57, poz. 347).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(20470)

ma z dnia 13 sierpnia 2013 r. dotyczącego interpela-

(SPS-023-20470/13) uprzejmie informuję, co nastę-

puje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że kompetencje Mi-

nisterstwa Administracji i Cyfryzacji obejmują, zgod-

o działach administracji rządowej (t.j.

Dz. U. z 2013

poz. 743), rozwój usług świadczonych drogą elektro-

niczną oraz usług na żądanie.

W szczególności kom-

petencje te obejmują kwestie związane z regulowa-

niem działalności polegającej na świadczeniu audio-

wizualnych usług medialnych na żądanie.

Zgodnie

ze znowelizowaną ustawą z dnia 28 grudnia 1992 r.

mach prowadzonej w tym zakresie działalności go-

spodarczej, polegająca na udostępnianiu audycji au-

diowizualnych w sposób umożliwiający ogółowi użyt-

kowników, w wybranym przez nich momencie i na

348

ich życzenie, odbiór wybranej przez nich audycji z ka-

talogu udostępnionego w ramach takiej usługi przez

podmiot dostarczający usługę (art. 4 pkt 6a i 8a).

Kluczowymi przesłankami tej definicji są możliwość

wyboru przez użytkownika danej audycji z udostęp-

nionego katalogu oraz możliwość wyboru zarówno

czasu, jak i miejsca jej odbioru.

Jeżeli dana usługa

nie spełnia jednej z przesłanek definicji, to nie może

zostać uznana za audiowizualną usługę medialną na

żądanie.

Zgodnie ze stanowiskiem Krajowej Rady Radiofo-

syfikacji usług pay-per-view w świetle dyrektywy

o audiowizualnych usługach medialnych, w pełni

podzielanym przez Ministerstwo Administracji i Cy-

fryzacji, usługa pay-per-view polegająca na transmi-

sji za dodatkową opłatą przekazu audiowizualnego

(np. wydarzenia sportowego), za który to przekaz

odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca, po-

winna być kwalifikowana jako program, a usługo-

dawca świadczący tę usługę jako nadawca.

Rozpo-

wszechnianie audycji w postaci programu różni się

tym od świadczenia usług na żądanie, że to nadawca

wybiera składniki programu, ich układ i czas nada-

nia.

Takie cechy posiadają usługi pay-per-view.

To

dostawca usługi wybiera czas jej nadania, a nie użyt-

kownik.

Uniemożliwia to uznanie tego typu usług za

audiowizualne usługi medialne na żądanie.

Należy

więc stwierdzić, że przepisy regulujące ich świadcze-

nie oraz ich ewentualne doprecyzowania sytuują się

poza zakresem kompetencji Ministerstwa Admini-

stracji i Cyfryzacji.

Szerszych informacji dotyczycą-

cych linearnych usług medialnych (programów) świad-

czonych przez nadawców może udzielić Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Ponadto uprzejmie informuję, że ewentualna no-

welizacja ustawy o opłatach abonamentowych, w za-

kresie poruszonym przez panią poseł, nie leży w kom-

petencjach ministra administracji i cyfryzacji lecz

ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

Zgodnie

rządowej dział: Kultura i ochrona dziedzictwa naro-

dowego obejmuje kwestie związane z polityką audio-

wizualną, w szczególności w zakresie prasy, radia,

telewizji i kinematografii.

Ponadto, zagadnienia po-

ruszone w interpelacji bezpośrednio nawiązują do

prac prowadzonych w Ministerstwie Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego w przedmiocie ustawy o opła-

tach abonamentowych.

Wedle posiadanych przez Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji informacji nie są obecnie prowa-

dzone przez rząd RP prace nad doprecyzowaniem

przepisów będących przedmiotem interpelacji pani

poseł.

Ministerstwo nie prowadzi także obecnie żad-

nych prac mających na celu zmianę przepisów doty-

czących świadczenia audiowizualnych usług medial-

nych na żądanie.

W ocenie MAC definicje zawarte

na precyzyjne i prawidłowe zakwalifikowanie prawne

usług pay-per-view i nie wymagają zmiany.

Potrzeba

taka nie była także zgłaszana w toku prac nad nowe-

lizacją ww. ustawy z 2012 r., która wprowadziła do

ustawy przepisy regulujące świadczenie audiowizu-

alnych usług medialnych na żądanie.

Zgodnie z przedstawioną powyżej argumentacją,

kwestie związane z nadawaniem przekazów w formie

programu, w tym także dotyczące transmitowania

tzw. ważnych wydarzeń w programie ogólnokrajo-

wym, nie należą do kompetencji Ministerstwa Admi-

nistracji i Cyfryzacji.

Wedle posiadanych przez mini-

sterstwo informacji nie są obecnie prowadzone przez

rząd RP prace nad wprowadzeniem ustawowego upo-

ważnienia do określenia w drodze rozporządzenia

sposobu postępowania w sprawach odstąpienia od

wymogu transmitowania ważnych wydarzeń w pro-

gramie ogólnokrajowym.

Ponadto informuję, że Ministerstwo Administra-

cji i Cyfryzacji nie prowadzi obecnie prac zmierzają-

cych do rozszerzenia zakresu stosowania art. 20b

ustawy o radiofonii i telewizji na wszystkich dostaw-

ców usług medialnych.

Zmiana taka sprowadzałaby

się do objęcia zakresem tego przepisu, obok nadaw-

ców, także podmiotów dostarczających audiowizual-

ne usługi medialne na żądanie.

Sformułowanie sta-

nowiska odnośnie do takiego zabiegu wymagałoby

szczegółowych analiz oraz przedstawienia konkret-

nych propozycji zmian.

Na chwile obecną jednak

w ocenie ministerstwa nie występują okoliczności

uzasadniające taką zmianę.

Co więcej, wydaje się, że

taka zmiana mogłaby zostać uznana za niezgodną

cych świadczenia audiowizualnych usług medialnych

nych).

Art. 14 dyrektywy, którego krajową implemen-

tację stanowi art. 20b ustawy o radiofonii i telewizji,

dotyczy bowiem jedynie nadawców telewizyjnych.

Mając na uwadze powszechną dostępność telewizji,

niewielką wciąż penetrację audiowizualnych usług

medialnych na żądanie oraz ratio legis tego przepisu,

jakim jest zapewnienie możliwie największej części

ludności bezpłatnego i łatwego dostępu do transmisji

ważnych wydarzeń, wydaje się, że obecne rozwiąza-

nie jest prawidłowe i nie wymaga zmiany.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

349

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie obowiązkowych szczepień w Polsce

(20473)

wie obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 5 sierp-

2013 r., znak: SPS-023-20473/13, uprzejmie proszę

Podstawą prawną do nałożenia obowiązku szcze-

bieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaź-

wiązkowych szczepień ochronnym i grupy osób obo-

wiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały

określone w art. 17 ust. 1 ww. ustawy i rozporządze-

wie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U.

Nr 182, poz. 1086) wydanym na podstawie upoważ-

nienia zawartego w art. 17 ust. 10 ww. ustawy.

W oparciu o przepisy prawne opracowane zostały

krajowe zalecenia dotyczące poszczególnych szcze-

pień ochronnych, tworząc dokument o nazwie „Pro-

gram szczepień ochronnych”.

„Program szczepień

ochronnych” (PSO) ogłaszany jest w formie załącz-

nika do komunikatu głównego inspektora sanitarne-

go.

Na rok 2013 obowiązuje komunikat głównego

Na podstawie rozporządzenia w sprawie obowiąz-

kowych szczepień ochronnych obowiązkiem szcze-

pień ochronnych są objęte następujące choroby za-

kaźne:

1) błonica;

2) gruźlica;

3) inwazyjne zakażenie Haemophilus influenzae

typu B;

4) inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumo-

niae;

5) krztusiec;

6) nagminne zakażenie przyusznic (świnka);

7) odra;

8) ospa wietrzna;

10) różyczka;

11) tężec;

12) wirusowe zapalenie wątroby typu B;

13) wścieklizna.

Przy realizacji szczepień obowiązkowych przeciw-

ko ww. chorobom zakaźnym są stosowane szczepion-

ki, których zakupy dokonywane są na podstawie

rób zakaźnych u ludzi.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 niniej-

szej ustawy szczepionki służące do przeprowadzania

obowiązkowych szczepień ochronnych zakupuje mi-

nister właściwy do spraw zdrowia zgodnie z przepi-

sami o zamówieniach publicznych.

Koszt zakupu

szczepionek, o których mowa w ust. 5 ustawy, finan-

sowany jest z budżetu państwa z części, której dys-

ponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Obecnie do realizacji kalendarza obowiązkowych

szczepień stosowane są poniżej wymienione prepara-

ty, dla których informacje o przeciwwskazaniach do

podania szczepionki, ostrzeżenia dotyczące podawa-

nia leku, interakcje, działania niepożądane oraz dzia-

łania oboczne są opracowane indywidualnie dla da-

nego leku i podane przez producentów w poszczegól-

nych charakterystykach produktu leczniczego.

Na-

zwa szczepionek stosowanych w ramach PSO i pod-

miot odpowiedzialny za ich wytwarzanie:

1) DTP – szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuśco-

wa, IBSS BIOMED SA Kraków;

2) Infanrix DTaP – szczepionka przeciwko błoni-

cy, tężcowi, krztuścowi, GSK Services sp. z o.o.;

3) Tripacel – szczepionka przeciwko błonicy, tęż-

cowi, krztuścowi, Sanofi Pasteur;

4) Td-pur – szczepionka przeciwko błonicy i tęż-

cowi, Imed SA;

5) Clodivac – szczepionka przeciwko błonicy i tęż-

cowi, IBSS BIOMED SA Kraków;

6) Tetana – szczepionka przeciwko tężcowi, IBSS

BIOMED SA Kraków;

7) BCG – szczepionka przeciwgruźlicza, BIO-

MED-LUBLIN;

8) Euvax B – szczepionka przeciw WZW typu B

dla dzieci, LG Life Sciences Poland sp. z o.o, dystry-

butor – Polypharm SA;

9) Hepavax Gene – szczepionka przeciw WZW

typu B dla dzieci, Crucell, dystrybutor – BIOMED SA

Kraków;

trybutor – Polypharm SA;

11) MMR Vax PRO – szczepionka przeciw odrze,

śwince i różyczce, MSD;

12) Priorix – szczepionka przeciw odrze, śwince

i różyczce, GSK Services sp. z o.o.;

13) Polio Sabin – oral – szczepionka przeciw po-

liomyelitis żywa, GSK Services sp. z o.o.;

14) Imovax Polio – szczepionka przeciw poliomy-

elitis inaktywowana (zabita), Sanofi Pasteur;

350

15) Verorab – szczepionka przeciw wściekliźnie

stosowana u ludzi, Sanofi Pasteur;

16) Act HiB – szczepionka przeciw Haemophilus

influenzae typ B, Sanofi Pasteur;

17) Hiberix - szczepionka przeciw Haemophilus

influenzae typ b, GSK Services sp. z o.o.;

18) Synflorix – szczepionka przeciw pneumoko-

kom, GSK Services sp. z o.o.;

19) Prevenar13 – szczepionka przeciw pneumoko-

kom, Pfizer;

20) Varilrix – szczepionka przeciwko ospie wietrz-

nej, GSK Services sp. z o.o.;

21) Boostrix – szczepionka przeciwko błonicy, tęż-

cowi, krztuścowi (bezkomórkowa, złożona) z ograni-

czoną ilością antygenów, GSK Services sp. z o.o.

Na poziomie krajowym bezpieczeństwo szczepień

zapewniane jest poprzez bieżące monitorowanie i oce-

nę występowania niepożądanych odczynów poszcze-

piennych.

Ponadto w trakcie badań klinicznych prze-

prowadzanych przed dopuszczeniem stosowania

szczepionek w obrocie (badania kliniczne I, II i III

fazy), jak też po ich dopuszczeniu do obrotu i stoso-

wania (badania kliniczne IV fazy) eliminowane są te

rodzaje szczepionek, które rodzą duże ryzyko wystą-

pienia działań niepożądanych w stosunku do korzy-

ści osiąganych ze szczepień.

Dla większości ciężkich

odczynów poszczepiennych (np. powikłań neurologicz-

nych) przyjmuje się, że akceptowane jest ryzyko ich

wystąpienia z częstością 1:1 000 000 – 1:10 000 000

w stosunku do liczby przeprowadzonych szczepień

ochronnych.

Obowiązkiem producenta lub podmiotu

odpowiedzialnego jest przedstawienie organowi od-

powiedzialnemu za dopuszczenie szczepionki do ob-

rotu i stosowania wyników badań klinicznych uwia-

rygodniających bezpieczeństwo produktu leczniczego

z określeniem grup osób i wskazań klinicznych, dla

których te badania były przeprowadzone, jak rów-

nież zgłoszenie wszelkich zdarzeń mających wpływ

na jego bezpieczeństwo.

Każda seria preparatów

szczepionkowych poddawana jest w ramach kontroli

państwowej badaniom w Zakładzie Badania Surowic

licznego Państwowego Zakładu Higieny w Warsza-

wie.

Badania te służą ocenie ich bezpieczeństwa i sku-

teczności.

W 1999 r. powołany został przez WHO Światowy

Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa Szczepień (Glo-

bal Advisory Committee on Vaccine Safety – GACVS),

który prowadzi niezależną ocenę bezpieczeństwa

szczepień w jak najszerszym zakresie: od podstaw

naukowych do epidemiologii, biorąc pod uwagę

wszystkie aspekty o globalnym znaczeniu.

Podobnie

jak w przypadku innych produktów leczniczych nie-

stety nie jest możliwe całkowite wykluczenie obja-

wów niepożądanych towarzyszących szczepieniom.

W przypadku produktów leczniczych, jakimi są

najczęściej z silnie immunogennymi właściwościami

uruchomienie reakcji układu immunologicznego

skutkującej wytworzeniem odporności przeciwko

określonym czynnikom zakaźnym.

Należy dodać, że

większość niepożądanych odczynów poszczepiennych

ma charakter miejscowy w postaci zaczerwienienia

lub obrzęku w miejscu podania szczepionki lub obja-

wów ogólnych, takich jak gorączka.

Jednak w rzad-

kich przypadkach niepożądane odczyny poszczepien-

ne mogą mieć poważny charakter objawów między

innymi ze strony ośrodkowego układu nerwowego,

układu kostno-stawowego, które mogą spowodować

trwały uszczerbek na zdrowiu pacjenta.

Rocznie

pożądanych odczynów poszczepiennych o ciężkim cha-

rakterze.

Wszystkie zgłoszenia odczynów poszczepiennych,

w tym przekazywane informacje od lekarzy o wystą-

pieniu niepożądanego odczynu poszczepiennego, są

starannie analizowane przez Narodowy Instytut

Zdrowia Publicznego – PZH oraz Urząd Rejestracji

duktów Biobójczych.

Zgłaszane informacje są tłuma-

czone na język angielski z użyciem obowiązującego

słownika MedDRA i przekazywane do europejskiej

bazy danych EudraVigilance oraz do centralnej bazy

Światowej Organizacji Zdrowia.

Profil bezpieczeń-

stwa szczepionek jest regularnie analizowany po-

przez ocenę pojedynczych przypadków zgłoszeń dzia-

łań niepożądanych, które rozwinęły się u konkret-

nych pacjentów oraz poprzez ocenę dokumentów

zbiorczych, takich jak okresowe raporty o bezpie-

czeństwie przygotowywane przez podmioty odpowie-

dzialne przez cały czas dopuszczenia danego produk-

tu do obrotu.

Zbieranie informacji o przypadkach

w dużych międzynarodowych bazach danych daje

możliwość skuteczniejszego i szybszego wykrywania

nowych zagrożeń niż można byłoby tego dokonywać

na poziomie narodowym.

Oceniając profil bezpieczeństwa produktu leczni-

czego, bierze się pod uwagę stosunek spodziewanych

korzyści do możliwych do przewidzenia zagrożeń

związanych z zastosowaniem tego leku.

W ramach

takiej analizy uwzględnia się również konsekwencje

podania leku wobec zaniechania podania.

Każdy lekarz wykonujący szczepienie jest świado-

kwalifikującym celem stwierdzenia ewentualnych

przeciwwskazań do szczepienia.

Dzieci, u których

szczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawa-

nia się szczepieniom ochronnym lub też wykonanie

tego obowiązku jest u nich odraczane do czasu usta-

351

nia przeciwwskazań zdrowotnych.

Dzieci te mogą być

mach układanego indywidualnie kalendarza szcze-

pień.

W przypadkach przeciwwskazań budzących

wątpliwości lekarz podstawowej opieki zdrowotnej

kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej.

Na

dycznej wynik konsultacji specjalistycznej z uwzględ-

Kwestie udzielania przez lekarza świadczeń zdro-

wotnych i zakres realizowanych w ich ramach dzia-

łań, w tym badanie kwalifikacyjne w celu wyklucze-

nia przeciwwskazań do szczepień, określają przepisy

z późn. zm.).

W myśl przepisów przedmiotowej usta-

wy lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie

lifikacji do szczepienia dziecka zdecyduje każdorazo-

wo lekarz po uprzednim wykonaniu szczegółowego

badania obecnego stanu zdrowia dziecka oraz zebra-

niu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzi-

cem lub prawnym opiekunem.

Lekarz jest zobligowany również do informowa-

nia osób obowiązanych do poddania się szczepieniom

ochronnym (w tym również osób sprawujących praw-

ną pieczę nad zobowiązaną do poddania się szczepie-

niom osobą małoletnią lub bezradną albo opiekunów

niku Praw Pacjenta) o konieczności poddawania się

szczepieniom, a także informowania o szczepieniach

zalecanych w myśl art. 17 ust. 9 ustawy z dnia 5 grud-

również poinformowany o korzyściach zdrowotnych

stosowanej profilaktyki, jak i o możliwościach ewen-

tualnego wystąpienia odczynów związanych ze szcze-

pieniem.

Również osoby uprawnione do wykonywa-

nia szczepień ochronnych, w tym pielęgniarki i po-

łożne posiadające kwalifikacje do podania szczepio-

nek, są zobowiązane do informowania pacjentów o ce-

lowości szczepień, korzyściach zdrowotnych stosowa-

nej profilaktyki, możliwościach ewentualnego wystą-

pienia odczynów związanych ze szczepieniem oraz

edukowania pacjentów w kierunku obserwacji i pie-

lęgnacji po szczepieniu.

Znajomość aktualnej wiedzy

na temat bezpieczeństwa szczepień wśród osób zaan-

gażowanych w wykonywanie szczepień ochronnych

pozwala na wyczerpujące informowanie rodziców nie

tylko o zaletach szczepień, ale również o ich ewentu-

alnych zagrożeniach.

Szczepienie chroni przed zakażeniami i wynika-

jącymi z nich zagrażającymi życiu powikłaniami.

Ma

też szersze znaczenie – indukuje odporność zbiorową,

tzn. zapobiega rozprzestrzenianiu się zakażeń wśród

innych dzieci i osób dorosłych, z którymi osoby szcze-

pione mają kontakt.

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

w sprawie sytuacji prawnej dzieci,

chorobom (20476)

nr SPS-023-20476/13, w sprawie sytuacji prawnej

zaszczepieniu przeciwko określonym chorobom, uprzej-

mie informuję.

bieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi

przewidują prowadzenia przez organy Państwowej

Inspekcji Sanitarnej odrębnych rejestrów osób szcze-

pionych (bądź nieszczepionych).

Tym samym fakt

zaszczepienia (lub niezaszczepienia dziecka) jest do-

kumentowany jedynie w dokumentacji medycznej

dziecka, w tym w karcie uodpornienia, przechowy-

wanej w podmiotach wykonujących działalność lecz-

niczą (np. przychodni sprawującej podstawową opie-

kę zdrowotną).

Przepis art. 17 ust. 8 ustawy o zapo-

nakłada na osoby przeprowadzające szczepienia

ochronne obowiązek prowadzenia dokumentacji me-

dycznej dotyczącej obowiązkowych szczepień ochron-

nych, przechowywania kart uodpornienia i dokony-

wania wpisów potwierdzających wykonanie szczepie-

nia.

Jednocześnie przepis ten nakłada na osoby pro-

wadzące szczepienia obowiązek sprawozdawania

z przeprowadzanych szczepień ochronnych i stanu

zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką

zdrowotną właściwemu państwowemu powiatowemu

inspektorowi sanitarnemu.

W przypadku zachorowania na chorobę zakaźną

dziecka, które uprzednio nie zostało zaszczepione

przeciw tej chorobie, dziecku temu nie przysługują

jakiekolwiek szczególne uprawnienia ani też nie gro-

352

żą konsekwencje wynikające z braku uprzedniego

zaszczepienia.

Sposób finansowania leczenia chorób

zakaźnych również u ww. dzieci określają na zasa-

dach ogólnych przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia

mujemy, że w przypadku zachorowania na chorobę

zakaźną, w tym zwłaszcza wystąpienia długotrwa-

łych lub trwałych następstw zdrowotnych związa-

nych z przebyciem choroby zakaźnej, dziecko może

dochodzić na drodze cywilnej odszkodowania za do-

znany uszczerbek na zdrowiu lub renty od tych ro-

dziców lub opiekunów, którzy pomimo ciążącego na

nich prawnego obowiązku nie poddali dziecka obo-

wiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw tym

chorobom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

(20477)

lacją złożoną przez pana posła Jana Warzechę, prze-

SPS-023-20477/13, uprzejmie wyjaśniam.

Z informacji przekazanych przez głównego in-

spektora pracy wynika, że Państwowa Inspekcja Pra-

cy corocznie kontroluje problematykę związaną z za-

trudnianiem pracowników młodocianych, a działa-

nia kontrolne prowadzone są na terenie wszystkich

okręgowych inspektoratów pracy.

Kontrole w oma-

wianym zakresie będą prowadzone również u kolej-

nych latach, w ramach nałożonych ustawowo na in-

spekcję zadań.

Ponadto zgodnie z danymi i informacjami pozy-

skanymi od głównego inspektora pracy w 2012 r. in-

spektorzy pracy przeprowadzili kontrole przestrze-

gania przepisów prawa dotyczących zatrudniania

(w 2011 r. – u 888 pracodawców).

Kontrolowani pra-

codawcy zatrudniali łącznie 21 927 pracowników

(w 2011 r.

– 17 717 pracowników), w tym 7264 kobie-

ty (w 2011 r.

– 7024 kobiety) i 3892 młodocianych

(w 2011 r.

– 3964 młodocianych).

Już od wielu lat jedną z największych grup nie-

prawidłowości w zakresie zatrudniania pracowników

młodocianych stanowią uchybienia w zakresie opra-

cowywania wykazów stanowisk i rodzajów prac

wania zawodowego.

Brak wykazu prac wzbronionych

stwierdzono u 38% skontrolowanych pracodawców

(w 2011 r. – u 34% pracodawców).

Pracodawcy zobowiązani do ustalenia regulami-

nu pracy traktowali obowiązek wprowadzenia wyka-

zu prac wzbronionych w sposób formalny, tj. kopio-

wali wykazy zawarte w rozporządzeniu Rady Mini-

li do regulaminu, zamiast opracować wykaz dostoso-

wany do specyfiki zakładu.

Pracodawcy argumento-

wali, że skoro wykaz prac wzbronionych młodocia-

nym określają powszechnie obowiązujące przepisy

rozporządzenia, powielanie ich przez zamieszczanie

tego samego wykazu w wewnątrzzakładowych źród-

łach prawa pracy jest zbędne.

Wydaje się, iż przepisy

regulujące to zagadnienie nie funkcjonują zgodnie

z intencją ustawodawcy, a kierowane do pracodaw-

ców wystąpienia nie przynoszą oczekiwanych rezul-

tatów.

Zauważyć jednak należy, że uchybienie obowiąz-

kowi opracowania wykazu nie ma znaczącego wpły-

wu na zatrudnianie młodocianych przy pracach

wzbronionych, bowiem tylko u 6 pracodawców stwier-

dzono przypadki zatrudniania młodocianych przy

takich pracach (w 2011 r.– u 9 pracodawców).

Z przeprowadzonych kontroli wynika, iż – podob-

nie jak w latach ubiegłych – duży odsetek stwierdza-

nych nieprawidłowości polegał na nieprowadzeniu

nia zawodowego.

Inspektorzy ujawnili taki stan u 40%

pracodawców (w 2011 r. – u 39% pracodawców).

Nie-

prowadzenie takiej ewidencji uniemożliwia ocenę

stopnia narażenia na występowanie warunków wy-

konywania pracy stwarzających największe zagroże-

nie dla zdrowia młodocianych pracowników.

Stwierdzone w omawianym zakresie nieprawid-

łowości były podstawą do wydania przez inspektorów

pracy 896 (w 2011 r.) i 967 (w 2012 r.) decyzji naka-

zujących usunięcie stwierdzonych naruszeń prze-

pisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz 1925

(w 2011 r.) i 3090 (w 2012 r.) wniosków o usunięcie

innych naruszeń prawa, a także skierowania 12

(w 2011 r.) i 15 (w 2012 r.) wniosków do sądów o uka-

ranie z tytułu popełnienia wykroczenia.

Ponadto in-

spektorzy nałożyli w 2011 r. na 172 osoby grzywny

w drodze mandatu karnego na łączną kwotę 195 tys. zł,

a w 2012 r. – na 131 osób na łączną kwotę 152 tys. zł.

Ponadto w 2011 r. i 2012 r. zostały przeprowadzo-

ne 33 kontrole w zakresie zatrudniania młodocia-

nych w innym celu niż przygotowanie zawodowe.

Kontrolowani pracodawcy zatrudniali ogółem 7092

353

pracowników, w tym 103 pracowników młodocia-

nych.

Wśród skontrolowanych pracodawców 70% z nich

nie opracowało wykazu prac lekkich dozwolonych

pracownikom młodocianym zatrudnionym w innym

celu niż przygotowanie zawodowe, a u 20% skontro-

lowanych pracodawców wykaz prac lekkich nie był

zatwierdzony przez inspektora pracy.

W wyniku przeprowadzonych kontroli inspekto-

rzy pracy wydali 61 decyzji, skierowali 19 wystąpień,

które zawierały 186 wniosków.

Ponadto nałożyli na

6 pracodawców grzywny w drodze mandatu karnego

na łączną kwotę 9,6 tys. zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

na stanowiska urzędnicze (20481)

ma ministra pracy i polityki społecznej pana Włady-

sława Kosiniaka-Kamysza z dnia 26 sierpnia 2013 r.

(DP-II-0700-1016/PJ/13) przekazującego interpelację

20481/13) w pierwszej kolejności należy nadmienić,

iż Konstytucja RP przyznała jednostkom samorządu

terytorialnego, jako odrębnym podmiotom publicz-

nym, przymiot samodzielności w wykonywaniu po-

wierzonych zadań, podlegający ochronie sądowej.

Tak więc samorząd terytorialny uczestniczy w spra-

wowaniu władzy publicznej, a przysługującą mu w ra-

ność (vide art. 16 ust 2 Konstytucji RP).

Oznacza to,

że w granicach prawa jednostka samorządu teryto-

rialnego samodzielnie realizuje poszczególne zadania

w oparciu o zastrzeżone dla jej organów kompetencje.

Natomiast wykonywaniu przez samorząd terytorial-

ny zadań publicznych służy niewątpliwie cała infra-

struktura organizacyjna jednostek samorządu tery-

torialnego oraz zatrudnieni w jej strukturach pra-

cownicy samorządowi.

Podwaliny spójnego systemu zarządzania zasoba-

mi ludzkim w urzędach jednostek samorządu tery-

torialnego oraz samorządowych jednostkach organi-

zacyjnych tworzą przepisy ustawy z dnia 21 listopada

dotyczące prowadzenia naboru regulują przepisy

art. 13–15 ww. ustawy regulujące m.in. treść ogło-

szenia o naborze (określającego m.in. wymagania

związane ze stanowiskiem), sposób wyłaniania kan-

dydatów oraz obligatoryjne elementy protokołu z prze-

prowadzonego naboru.

I tak na gruncie art. 13a.

ww. ustawy ustawodaw-

ca przesądza, że w toku naboru komisja wyłania nie

cych wymagania niezbędne oraz w największym

rych przedstawia kierownikowi jednostki celem za-

trudnienia wybranego kandydata.

W świetle art. 13

ust. 2a ustawy o pracownikach samorządowych wy-

magania niezbędne to wymagania konieczne do pod-

jęcia pracy na danym stanowisku (pkt 1), wymagania

dodatkowe zaś to pozostałe wymagania pozwalające

wisku (pkt 2).

Z przeprowadzonego naboru sporządza

się protokół, którego obligatoryjne elementy stano-

wią m.in. określenie stanowiska, na które był prze-

prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona,

pisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu naj-

lepszych kandydatów (…) (vide art. 14 ust. 2 pkt 1)

oraz uzasadnienie dokonanego wyboru (art. 14 ust. 2

pkt 4).

Ponadto informacja o wyniku naboru jest upo-

wszechniana niezwłocznie po przeprowadzonym na-

borze poprzez umieszczenie na tablicy informacyjnej

w jednostce, w której był prowadzony nabór, oraz

opublikowanie w biuletynie przez okres co najmniej

3 miesięcy.

Wspomniana informacja winna zawierać

m.in.: uzasadnienie dokonanego wyboru (vide art. 15

ust. 1 i 2 pkt 4 danej ustawy).

Wspomniane powyżej

regulacje służą niewątpliwie zapewnieniu transpa-

rentnej procedury wyboru kandydatów celem objęcia

wolnego stanowiska urzędniczego.

W kontekście powyższego słusznym pozostaje

spostrzeżenie, że decydentem odnośnie do określania

zasad wyłaniania kandydatów pozostaje przede

wszystkim komisja rekrutacyjna, która przedstawia

kierownikowi jednostki – w następstwie przeprowa-

dzonego naboru – nie więcej niż pięciu najlepszych

kandydatów.

Jednocześnie ustawodawca jednoznacz-

nie wskazuje, że muszą to być kandydaci, którzy speł-

niają wymagania niezbędne oraz w największym

stopniu wymagania dodatkowe.

Niemniej to komisja

decyduje, ile osób przedstawić kierownikowi jednost-

ki, biorąc pod uwagę umiejętności i predyspozycje

zaprezentowane i udokumentowane przez kandyda-

tów.

Podczas procedury naboru może zatem zostać

wyłoniony i przedstawiony kierownikowi tylko jeden

kandydat (jeżeli będzie wyraźnie lepszy od innych

kandydatów).

Natomiast w sytuacji gdy komisja

przedstawi kierownikowi jednostki kilku (nie więcej

niż pięciu) kandydatów o podobnych kwalifikacjach

– w świetle ww. regulacji – ostateczny wybór pozo-

staje po stronie kierownika jednostki.

Mając na uwa-

354

dze przedstawione powyżej wyjaśnienia oraz infor-

macje zawarte w przedmiotowej interpelacji, jedynie

na marginesie warto zauważyć, że na gruncie ustawy

kach samorządowych oraz niektórych innych ustaw

m.in. art. 20 ustawy o pracownikach samorządo-

wych, wskazując w ust. 2 danego przepisu, że awans

wewnętrzny może zostać dokonany jedynie w ramach

tej samej grupy stanowisk, o których mowa w art. 4

ust. 2 pkt 1–3.

Tym samym zastosowanie instytucji

przeniesienia w drodze awansu wewnętrznego jest

możliwe wyłącznie pomiędzy tożsamą kategorią sta-

nowisk: urzędniczych, w tym kierowniczych stano-

wisk urzędniczych, doradców i asystentów, oraz po-

mocniczych i obsługi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

023-20482/13, dotyczącym interpelacji poselskiej

pana Jana Warzechy w sprawie liczby osób bezrobot-

nych posiadających wykształcenie wyższe, odnosząc

się do pytań pana posła, wyjaśniam co następuje.

W gestii ministra pracy i polityki społecznej po-

sie i formach określonych w ustawie z dnia 20 kwiet-

łania resortu zgodnie z zapisami ustawy koncentru-

ją się na podejmowaniu działań osłonowych i akty-

wizacyjnych wobec osób zarejestrowanych w urzę-

dach pracy, w tym także wobec osób bezrobotnych

posiadających wykształcenie wyższe.

Pragnę poinformować, że przeciwdziałanie bezro-

bociu wśród osób młodych jest wyzwaniem, przed

którym stają wszystkie państwa Unii Europejskiej.

Komisja Europejska, dostrzegając ten problem, wy-

szła z propozycją ustanowienia przez państwa człon-

kowskie gwarancji dla młodzieży.

Istotą gwarancji

jest zapewnienie młodym ludziom w wieku do 25 lat

dobrej jakości oferty zatrudnienia, dalszego kształ-

rech miesięcy od zakończenia kształcenia formalne-

go lub utraty pracy, aby w ten sposób pomóc im w pod-

jęciu pierwszego zatrudnienia.

Jakkolwiek ustano-

wienie gwarancji dla młodzieży pociąga za sobą licz-

ne wyzwania, to Polska od samego początku wspiera

koncepcję gwarancji dla młodzieży, mając nadzieję,

że korzystnie wpłynie to na sytuację osób młodych

na rynku pracy.

Planując efektywną realizację gwarancji dla mło-

dzieży, wiążemy duże nadzieje ze środkami na rzecz

aktywizacji osób młodych przewidzianymi w „Inicja-

tywie na rzecz zatrudnienia ludzi młodych”.

Obecnie

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej we współ-

pracy z Ministerstwem Rozwoju Regionalnego opra-

cowuje propozycję mechanizmu wdrażania w Polsce

instrumentów składających się na gwarancje dla

młodzieży z uwzględnieniem środków przewidzia-

nych dla Polski w ramach tej inicjatywy.

Wspomniane wyzwania dotyczą m.in. usprawnie-

nia funkcjonowania publicznych służb zatrudnienia

poprzez podniesienie jakości świadczonych przez nie

usług, zaangażowania partnerów społecznych – szcze-

gólnie pracodawców – we współpracę z instytucjami

edukacyjnymi i szkoleniowymi.

Wyzwaniom tym wy-

chodzą naprzeciw przygotowane przez Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej zmiany do ustawy o pro-

się skrócenie terminu z sześciu do czterech miesięcy,

w którym urzędy pracy mają udzielić wsparcia każdej

młodej osobie do 30. roku życia.

Wsparcie to ma po-

legać na przedstawieniu oferty pracy lub – w razie jej

braku – oferty szkolenia, stażu lub innej formy akty-

wizacji zawodowej lub podniesienia kwalifikacji.

Po-

nadto planuje się, że osoby bezrobotne aktywizowane

będą od momentu rejestracji w oparciu o zindywidu-

alizowane podejście, tzn. od początku prowadzone

będą przez tego samego pracownika urzędu pracy

– doradcę klienta, z którym przygotują indywidualny

plan działania (IPD).

IPD będzie sukcesywnie dosto-

sowywany do zmieniających się potrzeb i możliwości

bezrobotnego.

W ww. projekcie ustawy przewiduje się

też między innymi wprowadzenie od 2014 r. nowego

instrumentu w postaci pożyczek udzielanych z Fun-

duszu Pracy przez Bank Gospodarstwa Krajowego

gospodarczej będącego wsparciem procesu tworzenia

oraz studentom ostatniego roku studiów wyższych.

Dodatkowo informuję, że wspomniany projekt

stytucjach rynku pracy dot. rynku pracy, które kon-

centrują się m.in. na:

355

— poprawie efektywności działań urzędów pracy

— zapewnieniu osobom bezrobotnym szerszego

i skuteczności urzędów pracy oraz uzależnieniu ich

wysokości od efektywności;

— wprowadzeniu działań ułatwiających łączenie

Jednocześnie pragnę poinformować, że w roku

2012 resort pracy wdrożył realizację programu pn.

łań oferowanych osobom do 30. roku życia wchodzą-

skaniu zatrudnienia.

Rozpoczęty w zeszłym roku

program stanowi realizację założeń przedstawionych

w expose premiera oraz komunikacie Komisji Euro-

pejskiej z dnia 20 grudnia 2011 KOM (2011)933 ini-

cjatywa „Szansę dla młodzieży”.

wyborze których pod uwagę wzięto m.in. liczbę bez-

pilotażu zaprojektowane wyłącznie dla osób w wieku

opiekuna-asystenta bezrobotnego, promesa aktywi-

inne instytucje, jak na przykład Ochotnicze Hufce

niają wsparcie osób młodych.

Dodatkowo w roku bie-

żącym minister pracy i polityki społecznej przezna-

czył część środków rezerwy Funduszu Pracy na do-

finansowanie programów specjalnych skierowanych

do bezrobotnych rodziców posiadających na utrzyma-

tu do zatrudnienia osób bezrobotnych, w tym także

osób z wyższym wykształceniem.

Jednocześnie prag-

nę podkreślić, że w roku 2013 środki Funduszu Pra-

cy na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu

Zgodnie z art. 109 ust. 9 ustawy o promocji za-

borze form aktywizacji należą do poszczególnych sa-

morządów powiatowych.

Powiatowe urzędy pracy

dysponując limitami środków Funduszu Pracy na

działania aktywizacyjne, mogą je wydatkować na

działania mające na celu ułatwienie podjęcia pierw-

szej pracy.

Ponadto niezależnie od podejmowanych na pozio-

mie centralnym inicjatyw minister pracy i polityki

marszałków województw i starostów powiatów, i wska-

zał na konieczność podejmowania w ramach regio-

stopy bezrobocia, powiatowe urzędy pracy powinny

ułatwiać osobom bezrobotnym lepsze rozpoznawanie

nozowanie zapotrzebowania na kwalifikacje na lokal-

Środki na aktywizację bezrobotnych mogą pocho-

dzić nie tylko z Funduszu Pracy, lecz także z funduszy

pracy zależy, jaka faktyczna ich wielkość przeznaczo-

na zostanie na realizację zadań ustawowych.

Wyrażam przekonanie, że przedstawione informa-

cje zostaną uznane przez pana posła za wyczerpujące.

Łączę wyrazy szacunku

356

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie liczby lekarzy sądowych w Polsce

(20485)

cjonowania instytucji lekarza sądowego, przesłaną

przedstawiam, co następuje.

instytucji lekarza sądowego (wprowadzonej ustawą

Nr 123, poz. 849, z późn. zm.) pozostaje w stałym

zainteresowaniu ministra sprawiedliwości.

Z uwagi na niewielką liczbę lekarzy pełniących

funkcję lekarza sądowego w Ministerstwie Sprawied-

liwości prowadzone były prace legislacyjne w zakre-

sie nowelizacji wymienionej powyżej ustawy.

W toku

przedmiotowych prac uznano, iż skutecznym sposo-

bem pozyskania kandydatów na lekarzy sądowych

może być podwyższenie wynagrodzenia za wystawie-

nie zaświadczenia, rozporządzeniem ministra spra-

wiedliwości z dnia 21 listopada 2012 r. zmieniającym

gującego lekarzowi sądowemu i trybu finansowania

czeń (Dz. U. poz. 1317) z dniem 1 grudnia 2012 r.

wynagrodzenie za wydanie zaświadczenia zostało

podwyższone do 100 zł.

Po przeprowadzeniu wskazanej nowelizacji mini-

ster sprawiedliwości zobowiązał prezesów sądów

okręgowych do przekazywania do Ministerstwa Spra-

wiedliwości, w okresach półrocznych, informacji od-

nośnie do liczby umów zawartych z lekarzami sądo-

wymi.

Z danych za I półrocze 2013 r. wynika, iż obec-

nie funkcję lekarza sądowego pełni 451 osób.

W po-

równaniu do II półrocza 2012 r. rozwiązanych zosta-

ło 25 umów o wykonywanie czynności lekarza sądo-

wego, zawarto zaś 7 nowych umów.

Dlatego też

przedmiotem rozważań w Ministerstwie Sprawiedli-

wości jest dalsza nowelizacja stosownych przepisów

w kierunku zwiększenia zainteresowania pełnieniem

funkcji lekarza sądowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

przez niektórych funkcjonariuszy Policji

wobec osób zatrzymywanych (20487)

ma z dnia 14 sierpnia 2013 r. (sygn.

SPS-023-20487/13)

zatrzymywanych uprzejmie przedstawiam następu-

jące informacje.

Odnosząc się do wskazanych w wystąpieniu przy-

padków ewentualnego przekraczania uprawnień

zatrzymanych zgodnie z wyjaśnieniami przekazany-

mi przez Komendę Główną Policji uprzejmie infor-

muję, że dwa z czterech wymienionych w wystąpieniu

zdarzeń były przedmiotem wyjaśnień.

Natomiast

dokonane sprawdzenia nie pozwoliły na zidentyfiko-

wanie pozostałych zdarzeń i osób, których relacje

zostały przywołane w interpelacji.

W odniesieniu do pierwszej z opisanych sytuacji

wskazać, że na polecenie komendanta rejonowego

Policji Warszawa I wszczęto czynności wyjaśniające

na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwiet-

podczas interwencji osoba wskazana w wystąpieniu

zachowywała się agresywnie wobec policjantów.

Po-

twierdzono także zasadność użycia względem wymie-

nionego środków przymusu bezpośredniego w posta-

ci siły fizycznej oraz gazu obezwładniającego.

Powyż-

sza sprawa była przedmiotem postępowania przygo-

towawczego przeprowadzonego w Komendzie Rejo-

nowej Policji Warszawa I pod nadzorem Prokuratury

Rejonowej Warszawa-Śródmieście Północ.

W toku

postępowania w dniu 7 sierpnia 2011 r. wyżej wymie-

nionemu przedstawiono zarzuty naruszenia niety-

kalności cielesnej funkcjonariusza Policji podczas

służbowych oraz znieważenia funkcjonariusza Policji.

W trakcie przesłuchania podejrzany przyznał się

do zarzucanych czynów.

Jednocześnie nie zgłosił za-

rzutów względem prawidłowości czynności przepro-

wadzonych z jego udziałem przez policjantów.

Opisane zdarzenie było również przedmiotem po-

stępowania przygotowawczego zainicjowanego za-

wiadomieniem wyżej wymienionego o podejrzeniu

popełnienia przez interweniujących policjantów prze-

towa sprawa została zbadana przez Prokuraturę Re-

jonową Warszawa-Mokotów, która w dniu 28 paź-

357

dziernika 2011 r. w sprawie przekroczenia w dniu

7 sierpnia 2011 r. w Warszawie uprawnień przez

funkcjonariusza Komendy Rejonowej Policji Warsza-

wa I podczas czynności podejmowanych wobec wymie-

nionego poprzez niezasadne użycie siły fizycznej wy-

dała postanowienie o umorzeniu śledztwa na podsta-

Natomiast ostatni przypadek opisany w wystąpie-

niu dotyczy interwencji funkcjonariuszy Oddziału

Prewencji Policji w Warszawie przeprowadzonej w nocy

13 czerwca 2013 r.

Powyższa sprawa była przedmio-

tem czynności służbowych przeprowadzonych w Ko-

mendzie Stołecznej Policji i podlegała ocenie Biura

Kontroli Komendy Głównej Policji.

W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono,

że działania podjęte przez funkcjonariuszy Policji

w zakresie zatrzymania do kontroli drogowej kieru-

jącej rowerem były uzasadnione i zgodne z przepisa-

mi prawa.

Z treści protokołu zatrzymania wynika,

że wymieniona przyznała się do kierowania rowerem

po spożyciu alkoholu i oświadczyła, że nie składa za-

żalenia na zatrzymanie.

Postępowanie przygotowawcze w przedmiotowej

sprawie prowadziła Komenda Rejonowa Policji War-

szawa I pod nadzorem Prokuratury Rejonowej War-

szawa-Śródmieście Północ.

Postępowanie zakończo-

no w dniu 29 lipca 2013 r. skierowaniem przez Pro-

kuraturę Rejonową Warszawa-Śródmieście Północ do

Sądu Rejonowego Warszawa-Śródmieście wniosku

o warunkowe umorzenie postępowania przeciwko

podejrzanej o czyny z art. 178a § 2 Kodeksu karnego

oraz art. 224 § 2 K.k.

Pragnę nadmienić, że do Wydziału Kontroli Ko-

mendy Stołecznej Policji, jak też Komendy Rejonowej

Policji Warszawa I nie wpłynęły w przedmiotowej

sprawie skargi zainteresowanej na omawiane powy-

żej wydarzenia.

Z informacji przekazanych przez Komendę Głów-

ną Policji wynika, iż Komenda Stołeczna Policji gro-

madzi dane statystyczne dotyczące liczby wpływają-

cych skarg i sposobu ich załatwienia.

Skargi kwali-

fikowane są zgodnie z obowiązującym od 2009 r. ka-

talogiem obejmującym 11 kategorii skargowych.

Kwalifikacja skarg następuje po wyodrębnieniu sfor-

mułowanych w nich zarzutów (w 2008 r. statystyka

obejmowała wyłącznie liczbę skarg, zliczeniu nie pod-

legały poszczególne zarzuty).

Poruszone w treści wystąpienia zagadnienia do-

tyczące osób zatrzymanych zostały ujęte w kategorii

II katalogu skargowego: naruszenie prawa do wolno-

ści, która zawiera zarzuty w zakresie procedury za-

trzymania, tj.: zasadności, legalności, prawidłowości

zatrzymania; czasu zatrzymania; prawa do kontaktu

z adwokatem; prawa do konsultacji badania lekar-

skiego; prawa do powiadomienia wskazanej osoby;

doprowadzenia do wytrzeźwienia; doprowadzenia do

placówki opieki zdrowotnej; pozostałych doprowa-

dzeń i ograniczeń wolności; innych naruszeń praw

do wolności.

Na podstawie analizy przyjmowania, rozpatrywa-

nia i załatwiania skarg i wniosków w garnizonie sto-

łecznym za lata 2008–2012 ustalono, że w powyż-

szym okresie odnotowano 177 skarg z ww. kategorii II,

z czego 19 potwierdzono:

— w 2008 r.

– 43 skargi, 5 potwierdzono;

— w 2009 r.

– 63 skargi, 6 potwierdzono;

— w 2010 r.

– 29 skarg, 2 potwierdzono;

— w 2011 r.

– 26 skarg, 5 potwierdzono;

— w 2012 r.

– 16 skarg, 1 potwierdzono.

Z kolei zagadnienia dotyczące poniżającego trak-

towania, nieuzasadnionego użycia siły fizycznej i na-

ruszenia nietykalności cielesnej zostały ujęte w ka-

tegorii I katalogu skargowego: Nieludzkie lub poni-

żające traktowanie, która obejmuje zarzuty w zakre-

sie: stosowania niedozwolonych metod fizycznych

i przemocy fizycznej; stosowania środków przymusu

bezpośredniego; przemocy psychicznej, zastraszania;

wymuszania zeznań, wyjaśnień, informacji i oświad-

czeń; molestowania seksualnego, gwałtu; warunków

w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych, w izbach

dziecka, w aresztach w celu wydalenia, podczas kon-

woju; innego nieludzkiego lub poniżającego trakto-

wania.

Pragnę przy tym poinformować, że sposób groma-

dzenia danych statystycznych uniemożliwia wskaza-

nie, które ze skarg zawierających zarzuty z kategorii

I złożone zostały przez osoby zatrzymane.

Na podstawie analizy przyjmowania, rozpatrywa-

i komórkach organizacyjnych Komendy Stołecznej

Policji w latach 2008–2012 ustalono, że w powyższym

okresie odnotowano 365 skarg z kategorii I: nieludz-

kie lub poniżające traktowanie, z czego 16 potwier-

dzono:

— w 2008 r.

– 22 skargi, 2 potwierdzono;

— w 2009 r.

– 108 skarg, 5 potwierdzono;

— w 2010 r.

– 85 skarg, 2 potwierdzono;

— w 2012 r.

– 81 skarg, 5 potwierdzono.

Należy wskazać, że za zawinione przekroczenie

uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikających

z przepisów prawa policjantowi grozi odpowiedzialność

dyscyplinarna, o której mowa w art. 132 ustawy o Po-

licji, oraz sankcje karne wynikające z art. 231 K.k.

Wskutek skarg osób zatrzymanych oraz wobec

których zastosowano przemoc fizyczną bądź psy-

chiczną w latach 2008–2012 w garnizonie stołecznym

wszczęto 12 postępowań dyscyplinarnych wobec 13 po-

licjantów, z czego:

— w dwóch przypadkach odstąpiono od wymie -

rzenia kary;

— w jednym przypadku wymierzono karę nagany;

— w jednym przypadku wymierzono karę dyscy -

plinarną w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydat-

ności do służby na zajmowanym stanowisku;

— w dwóch przypadkach orzeczono karę dyscy -

plinarną wydalenia ze służby w Policji;

358

— w dwóch przypadkach postępowanie dyscypli -

narne umorzono z uwagi na zwolnienie funkcjona-

riuszy ze służby w trybie administracyjnym;

— w trzech przypadkach postępowanie dyscypli -

policjantów ze służby w Policji;

— w jednym przypadku postępowanie dyscypli -

narne umorzono wobec niepopełnienia zarzucanego

czynu;

— jedno postępowanie dyscyplinarne jest konty -

nuowane.

Ponadto każdy, kto został pokrzywdzony zacho-

waniem funkcjonariusza, posiada możliwość zgłosze-

nia przestępstwa nadużycia uprawnień przez funk-

cjonariusza Policji oraz – na mocy art. 15 ust. 7 usta-

wy o Policji – przysługuje mu prawo złożenia zażale-

nia na przeprowadzone czynności do właściwego

miejscowo prokuratora.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez KGP

w 2010 r. liczba przestępstw z art. 231 K.k. zarzuco-

nych funkcjonariuszom Policji wyniosła 117, w 2011 r.

– 67, zaś w 2012 r.

– 46 (dane na podstawie informa-

cji BSW dotyczących wydania przez prokuratorów

postanowień o przedstawieniu policjantom zarzutów

z ww. artykułu, gdzie przestępstwo wynikające z po-

wyższego przepisu było czynem głównym).

Jednocześnie pragnę poinformować, że Komenda

Stołeczna Policji nie dysponuje danymi statystyczny-

mi w sprawie wniesionych zażaleń na zatrzymanie

przez Policję oraz danymi odnośnie do zainicjowania

procesów odszkodowawczych przez osoby zatrzymane.

Równocześnie uprzejmie informuję, że w Policji

od 2010 r. funkcjonuje mechanizm przekazywania

skarg i informacji pozaskargowych przez Policję do

rzecznika praw obywatelskich jako niezależnej insty-

tucji badającej niewłaściwe zachowania funkcjona-

riuszy ww. formacji.

Istota powyższego mechanizmu

polega na przekazywaniu RPO dwojakiego rodzaju

informacji – zarzutów dotyczących najpoważniej-

szych naruszeń praw człowieka, zawartych w skar-

gach ponowionych, złożonych przez skarżących w związ-

ku z działaniami funkcjonariuszy Policji oraz infor-

macji o zdarzeniach, podczas których w wyniku dzia-

łania lub zaniechania funkcjonariusza doszło do śmier-

ci, naruszenia wolności seksualnej, nieuzasadnione-

go użycia środków przymusu lub użycia przemocy.

Ponadto pragnę wskazać, że Biuro Spraw We-

wnętrznych KGP prowadzi systematycznie wśród

funkcjonariuszy Policji działania profilaktyczne

o charakterze edukacyjnym, uwzględniające również

aspekty odpowiedzialności za przekroczenie upraw-

nień lub niedopełnienie obowiązków w związku

z czynnościami podejmowanymi wobec osób zatrzy-

manych przez Policję.

Do powyższych przedsięwzięć należy działanie

systemu wczesnej interwencji, który ma na celu za-

pobieganie niepożądanym zachowaniom w Policji.

Zamierzonym efektem jego funkcjonowania jest pod-

noszenie standardów profesjonalnych i kształtowa-

nie odpowiedzialności zawodowej w Policji poprzez

wprowadzenie mechanizmów tzw. organizacji uczą-

cej się.

Istotną rolę w obszarze działań profilaktycznych

odgrywa także krajowa sieć policyjnych pełnomocni-

ków do spraw ochrony praw człowieka (pełnomocnik

komendanta głównego policji ds. ochrony praw czło-

wieka oraz pełnomocnicy ds. ochrony praw człowieka

Jednocześnie pragnę poinformować, że monitoro-

wanie przypadków, w których mogło dojść do naru-

szenia przez policjantów praw osób, z którymi wyko-

nywane były czynności służbowe, w tym praw osób

zatrzymanych, stanowi jedno z zadań funkcjonują-

cego w strukturze MSW Zespołu do Spraw Ochrony

Praw Człowieka.

Źródłem informacji dla ww. zespołu są m.in. skar-

gi indywidualne od obywateli oraz wiadomości od

organizacji pozarządowych aktywnych w sferze ochro-

ny praw człowieka.

W przypadku pojawienia się in-

formacji wskazującej na podejrzenie niewłaściwego

zachowania funkcjonariuszy zespół kontaktuje się

z właściwą komendą wojewódzką/stołeczną Policji

w celu uzyskania szczegółowych informacji w spra-

wie.

Zespół monitoruje sprawę także na etapie postę-

powania przygotowawczego lub sądowego, aż do wy-

dania przez właściwe organy prawomocnej decyzji

kończącej postępowanie.

Należy również wskazać, że przedstawiciele MSW

uczestniczą w pracach międzyresortowego Zespołu

do Spraw Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Treść orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Czło-

wieka dotyczących działań polskiej Policji jest każdo-

razowo poddawana analizie i opracowaniu w formie

zwięzłego materiału informacyjno-szkoleniowego,

z którym zapoznawani są policjanci jednostek tere-

nowych w ramach lokalnego doskonalenia zawodo-

wego oraz słuchacze szkół policyjnych.

Odnosząc się natomiast do kwestii ewentualnego

objęcia monitoringiem video i audio osób zatrzyma-

nych przez Policję, należy wskazać, że art. 15 ust. 1

pkt 4a ustawy o Policji uprawnia funkcjonariuszy

Policji do obserwowania i rejestrowania przy użyciu

środków technicznych obrazu z pomieszczeń prze-

znaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzo-

nych w celu wytrzeźwienia, policyjnych izb dziecka,

pokoi przejściowych oraz tymczasowych pomieszczeń

przejściowych.

Szczegółowe regulacje w tym zakresie

zostały zawarte w rozporządzeniu ministra spraw

wych i policyjnych izb dziecka, regulaminu pobytu

sobu postępowania z zapisami obrazu z tych pomiesz-

czeń, pokoi i izb (Dz. U. z 2012 r. poz. 638).

uprawnia do obserwowania i rejestrowania przy uży-

ciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miej-

scach publicznych, a w przypadku czynności opera-

359

cyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządko-

wych podejmowanych na podstawie ustawy także

i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom.

Z kolei zgodnie z art. 147 K.p.k. przebieg czynno-

ści protokołowanych może być utrwalony ponadto za

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie prac nad

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

znak: SPS-023-20489/13, w sprawie prac nad Pro-

gramem Operacyjnym „Rozwój Polski Wschodniej”

na lata 2014–2020, poniżej przekazuję odpowiedzi

na pytania.

Ad 1.

Dlaczego działania Ministerstwa Rozwoju

Regionalnego prowadzone są w kierunku dewastacji

rozwoju województwa podkarpackiego i Rzeszowa?

Teza o działaniach Ministerstwa Rozwoju Regio-

nalnego ukierunkowanych na dewastację wojewódz-

twa podkarpackiego i Rzeszowa nie jest prawdziwa.

Zgodnie z danymi

1)

na dzień 15 sierpnia 2013 r.

województwo podkarpackie na tle pozostałych regio-

nów zajmuje trzecie miejsce pod względem wartości

pozyskanych środków UE, uzyskując kwotę blisko

17,5 mld zł.

Z powyższej kwoty najwyższe wsparcie

kierowane jest na infrastrukturę transportową – war-

tość projektów transportowych w województwie pod-

karpackim szacuje się na blisko 8,8 mld zł ze środków

UE, tj. ponad 50% łącznej wartości dofinansowania

UE wszystkich projektów w tym województwie.

Na-

kłady związane z B+R, innowacjami i przedsiębior-

czością są również znaczące, wynoszą bowiem ok.

2,9 mld zł.

Beneficjenci województwa podkarpackie-

go realizują również wiele projektów współfinanso-

wanych z PO „Kapitał ludzki” – wartość wsparcia

w tym obszarze to ok. 1,9 mld zł (ze środków EFS).

W przeliczeniu na jednego mieszkańca województwo,

pozyskując 8191 zł, zajmuje pierwsze miejsce.

W obecnej perspektywie finansowej 2007–2013

dofinansowanie środkami UE w ramach największe-

go Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środo-

wisko” uzyskało siedem projektów drogowych reali-

zowanych na terenie województwa podkarpackiego.

Aktualnie łączna wartość tych przedsięwzięć to ok.

11,3 mld zł, z czego dofinansowanie UE wynosi blisko

6,6 mld zł.

Warto zauważyć, że wskazana kwota do-

finansowania unijnego na projekty drogowe PO IiŚ

w ww. województwie stanowi ok. 14% całej alokacji

na drogi w PO IiŚ.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego (MRR) pro-

wadzi politykę regionalną ukierunkowaną na rozwój

wszystkich regionów w Polsce, w tym również woje-

wództwa podkarpackiego.

W przygotowanej przez

MRR „Krajowej strategii rozwoju regionalnego 2010–

2020: regiony, miasta, obszary wiejskie” (KSRR), któ-

13 lipca 2010 r., wprowadza się tzw. nowy paradyg-

mat polityki regionalnej.

Jednym z głównych elemen-

tów tego paradygmatu jest silne zaakcentowanie po-

dejścia terytorialnego, które zakłada uwzględnienie

procesy te zachodzą.

Kierunki działań KSRR, które

woju gospodarczego najsłabszych regionów kraju,

runkowanego na wspomaganie wzrostu konkuren-

cyjności regionów („konkurencyjność”), jak i w ra-

mach celu 2 KSRR, dotyczącego budowania spójności

terytorialnej i przeciwdziałania marginalizacji ob-

szarów problemowych („spójność”).

W ramach działań „prokonkurencyjnych” KSRR

spodarczą, rozwój kapitału ludzkiego i społecznego,

nowacji, poprawę atrakcyjności inwestycyjnej i tury-

stycznej.

Ważną kwestią jest tu również wspieranie

małych miasteczek, które stanowią regionalne lub

działań wyrównawczych całość wsparcia dotyczyć

będzie najsłabszych regionów (w tym województw

Polski wschodniej) lub ich części, tam gdzie zachodzi

(historycznych, geograficznych, gospodarczych, spo-

łecznych) wymagają specjalnego, zintegrowanego

rozwojowych i „odblokowania” potencjałów, rolą po-

lityki regionalnej będzie wspieranie obszarów wiej-

skich o najniższym poziomie dostępu mieszkańców do

dóbr i usług warunkujących możliwości rozwojowe.

Nowa polityka regionalna realizowana na podsta-

wie KSRR 2010–2020 wspomaga osiąganie celów po-

lityki rozwoju, wspierając działania, które pozwalają

w najlepszy sposób wykorzystać potencjał rozwojowy

1)

Zgodnie z danymi gromadzonymi w KSI SIMIK 07–13.

360

wszystkich 16 polskich województw.

Oznacza to do-

starczanie zasobów zewnętrznych oraz wspieranie

tworzenia i budowy tożsamości regionalnych w wy-

miarze ekonomicznym i społecznym.

Mechanizmy

i narzędzia wspierające osiąganie celów polityki,

określonych w KSRR, dotyczą m.in. budowy wielo-

szczeblowego systemu zarządzania, poprawy integra-

cji różnych polityk publicznych, realizowanych i od-

działujących na poziomie regionalnym.

Ad 2.

Dlaczego ukończenie A4 jest kluczowym

przedsięwzięciem na lata 2014–2020, skoro zbudowa-

nie A4 do granicy z Ukrainą miało nastąpić do koń-

ca 2012 r.?

Ad 3.

Dlaczego do tej pory nie zbudowano A4 do

granicy z Ukrainą?

Ad 9.

Na jakich badaniach opiera się MRR, aby

twierdzić, iż kluczowe jest dokończenie A4, która już

dawno powinna być ukończona, a nie nowych połą-

czeń drogowych i kolejowych ze stolicą kraju?

Odnosząc się do kwestii dostępności komunika-

cyjnej Rzeszowa, należy zauważyć, że w części diag-

nostycznej projektu Programu Operacyjnego „Polska

Wschodnia” 2014–2020 (PO PW) nie użyto sformu-

łowania przytoczonego przez pana posła w interpe-

lacji, wskazującego, że ukończenie autostrady A4 jest

kluczowym przedsięwzięciem do realizacji w latach

2014–2020.

W diagnozie PO PW zwrócono wyłącznie

uwagę na potrzebę jak najszybszego dokończenia bu-

dowy ww. autostrady, uznając, że ma ona kluczowe

znaczenie dla układu komunikacyjnego Rzeszowa.

Jednocześnie nie oznacza to, że MRR nie dostrzega

potrzeby budowy nowych połączeń drogowych i ko-

lejowych z Warszawą.

Stosowne zapisy dotyczące tej

kwestii zostały ujęte w części diagnostycznej projek-

tu PO PW, do której dodatkowo wprowadzono zapis

wskazujący na potrzebę budowy drogi ekspresowej

S19 na odcinku Rzeszów – Lublin i S17 na odcinku

Lublin – Warszawa.

Nawiązując do problemu opóźnień powstałych

podczas budowy podkarpackiego odcinka autostrady

A4, należy zauważyć, że mimo niedotrzymania pier-

wotnego harmonogramu założonego w projekcie nie

ma ryzyka niezakończenia inwestycji w okresie kwa-

lifikowalności wydatków w ramach PO „Infrastruk-

tura i środowisko” 2007–2013 (PO IiŚ) – termin od-

dania ww. odcinka autostrady do ruchu to 2014 r.

Ad 7.

Dlaczego działania ministerstwa ukierun-

kowane są na zatrzymanie rozwoju międzynarodo-

wego portu lotniczego Rzeszów-Jasionka?

Działania MRR nie potwierdzają tezy pana posła

o zatrzymaniu rozwoju portu lotniczego Rzeszów-

-Jasionka.

W ramach PO IiŚ realizowane są dwa projekty

dotyczące rozbudowy i modernizacji infrastruktury

lotniskowej oraz budowy nowego terminalu pasażer-

skiego o łącznej wartości 207 mln zł, z czego dofinan-

sowanie z UE wynosi 80 mln zł.

Ponadto informuję, że w ramach PO IiŚ 2014–

2020 przewiduje się realizację projektów mających

na celu poprawę przepustowości nawigacyjnej portów

lotniczych, zwiększenie przepustowości przestrzeni

powietrznej oraz poprawę bezpieczeństwa portów lot-

niczych znajdujących się w sieci TEN-T, a więc rów-

nież lotniska Rzeszów-Jasionka.

Odnosząc się do stwierdzenia sugerującego, że za-

pisy projektu PO PW 2014–2020 „pomniejszają ran-

gę międzynarodowego lotniska Rzeszów-Jasionka”,

informuję, że w dokumencie pn. „Wytyczne wspólno-

towe dotyczące finansowania portów lotniczych i po-

mocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przed-

siębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regional-

nych portów lotniczych”, w zależności od wielkości

obsługiwanego ruchu lotniczego, przyjęto odpowied-

nie kategorie portów lotniczych:

— kategorię A, zwaną kategorią dużych wspólno -

towych portów lotniczych, obejmującą ponad 10 mln

przelotów pasażerskich rocznie;

— kategorię B, składającą się z krajowych portów

lotniczych, obejmującą roczny wolumen przelotów

pasażerskich 5–10 mln;

— kategorię C, składającą się z dużych regional -

nych portów lotniczych, obejmującą roczny wolumen

przelotów pasażerskich 1–5 mln;

— kategorię D, zwaną dalej kategorią małych re -

gionalnych portów lotniczych, obejmującą roczny wo-

lumen przelotów pasażerskich mniejszy od 1 mln

pasażerów.

Powyższe kategorie zostały przyjęte przez Komi-

sję Europejską w celu rozróżnienia poszczególnych

portów lotniczych w Europie pod względem wielkości

przewozów pasażerskich i wskazania tych portów,

które ze względu na wolumen ruchu mogą posiadać

mniej korzystną sytuację na rynku w stosunku do

dużych portów lotniczych.

Port lotniczy Rzeszów-

-Jasionka w 2012 r. obsłużył 562 934 pasażerów, co

stanowiło 2,3% pasażerskiego ruchu lotniczego w Pol-

sce (dane według statystyki Urzędu Lotnictwa Cy-

wilnego).

Pod względem liczby pasażerów w 2012 r.

zajął 8. miejsce wśród polskich lotnisk, wyprzedzając

lotniska w Łodzi, Szczecinie, Bydgoszczy i Zielonej

Górze.

Zatem zapis, który pojawił się w części diag-

nostycznej projektu PO PW, że port w Rzeszowie „po-

zostaje małym portem regionalnym”, odnosił się tyl-

ko i wyłącznie do przyjętej na poziomie unijnym ka-

tegoryzacji portów lotniczych według wolumenu ru-

chu lotniczego.

Tym samym podkreślam, że w żaden

sposób intencją nie było pomniejszenie rangi lotni-

ska.

Informuję również, że po spotkaniu członków

grupy roboczej, które odbyło się w czerwcu br., zapis

ten został zmieniony na prośbę przedstawiciela mia-

sta Rzeszów.

Ad 8.

Dlaczego w programie operacyjnym nie ma

planów drogi ekspresowej i kolejowej łączącej Pod-

karpacie z Warszawą?

Informuję, że w PO PW nie przewiduje się reali-

zacji projektów z zakresu budowy dróg ekspreso-

wych, gdyż tego typu inwestycje będą finansowane

2020 (PO IiŚ 2014–2020).

Zgodnie z przyjętymi za-

361

łożeniami w zakresie budowy dróg ekspresowych

jedną z priorytetowych inwestycji jest połączenie

Rzeszowa z Lublinem poprzez budowę drogi S19 i da-

lej poprzez budowę drogi S17 z Warszawą.

Aktualnie

zrealizowano bądź znajdują się w trakcie realizacji

odcinki ww. dróg stanowiące fragmenty obwodnic

Lublina i Rzeszowa.

Ponadto uruchomione zostały

już przetargi na roboty budowlane na S19, tj.: obwod-

nica Lublina, odcinek od węzła Sokołów Małopolski

Północ do węzła Stobierna oraz odcinek od węzła

Świlcza do węzła Rzeszów Południe.

Zakończenie cią-

gu S17–S19 Rzeszów – Lublin – Warszawa planowane

jest do 2020 r.

Zgodnie z danymi przedstawionymi

w przygotowanym przez MTBiGM „Dokumencie im-

plementacyjnym do strategii rozwoju transportu”

łączna kwota środków planowanych do przeznacze-

nia na budowę tego ciągu komunikacyjnego to ok.

14,5 mld zł.

Natomiast w przypadku projektów kolejowych na-

leży zauważyć, że będą one mogły być realizowane

zarówno z PO IiŚ 2014–2020, PO PW oraz regional-

nych programów operacyjnych 2014–2020.

W ramach

prac nad przygotowaniem projektu PO PW podjęto

decyzję o rozszerzeniu jego zakresu o inwestycje po-

legające na przebudowie istniejących linii kolejowych

o znaczeniu ponadregionalnym, które w połączeniu

z inwestycjami planowanymi do realizacji w PO IiŚ

2014–2020 umożliwią lepsze skomunikowanie kole-

jowe województwa podkarpackiego z Warszawą.

Ad 10.

Dlaczego po raz kolejny MRR podejmuje

próbę degradacji Podkarpacia?

Biorąc pod uwagę powyższe odpowiedzi udzielone

na pytania pana posła oraz poniższe informacje, teza

postawiona w pytaniu pana posła ponownie nie znaj-

duje odzwierciedlenia w faktach.

Nowe podejście MRR do polityki rozwoju ma bez-

pośrednie przełożenie na sposób zaprogramowania

wykorzystania środków unijnych w okresie 2014–

2020.

Jedną z zasadniczych zmian jest decentraliza-

cja zarządzania i finansowania polityk publicznych,

co oznacza wzrost środków zarządzanych na pozio-

mie regionalnym w ramach Regionalnego Programu

WP).

Podczas gdy w latach 2007–2013 alokacja EFRR

i EFS (w ramach komponentu regionalnego Progra-

mu Operacyjnego „Kapitał ludzki”) na RPO WP wy-

nosiła łącznie 1,62 mld EUR

2)

, to w nowej perspekty-

wie finansowej Unii Europejskiej do RPO WP zapro-

gramowano 1,89 mld EUR

3)

.

Wyrazem realizacji nowego podejścia do polityki

rozwoju jest również zaktualizowana „Strategia roz-

woju społeczno-gospodarczego Polski Wschodniej do

roku 2020”, przyjęta przez Radę Ministrów w dniu

11 lipca 2013 r.

W dokumencie tym zdefiniowane są

wspólne potencjały rozwojowe oraz czynniki bloku-

jące rozwój Polski wschodniej, jak również wskazane

są kierunki działań, których celem jest wzmocnienie

pozycji konkurencyjnej tego obszaru w Polsce i w Unii

Europejskiej.

Ww.

strategia podkreśla m.in. znaczą-

ce potencjały związane z przemysłem zlokalizowa-

nym w województwie podkarpackim, tj. przemysłem

lotniczym i gumowym, jednoznacznie wskazując na

konieczność wzmacniania tych potencjałów.

Silnie

akcentowane jest również znaczenie miast wojewódz-

kich – w tym Rzeszowa – jako znaczących rynków pra-

cy i kluczowych ośrodków wzrostu.

W postulowanych

działaniach podkreślona została także konieczność

tworzenia infrastruktury umożliwiającej powiązania

ośrodków wzrostu Polski wschodniej między sobą oraz

z najsilniejszymi ośrodkami w kraju, co umożliwi od-

blokowanie potencjałów całego makroregionu.

Ponadto województwo podkarpackie będzie mogło

korzystać zarówno z krajowych programów operacyj-

nych, jak i z jedynego ponadregionalnego programu

operacyjnego, dedykowanego województwom Polski

wschodniej, którego aktualna alokacja wynosi 2 mld

EUR z EFRR.

Ad 12.

Dlaczego inne regiony są faworyzowane

przez MRR?

Dane przedstawione powyżej nie potwierdzają

tego faktu.

Odpowiadając na pozostałe pytania pana posła,

informuję, że Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

w swoich działaniach i przy podejmowaniu decyzji

kieruje się wyłącznie merytorycznym i profesjonal-

nym podejściem.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

przeprowadzonej w Dolnośląskim Oddziale

Wojewódzkim NFZ (20492)

mo z dnia 20 sierpnia 2013 r. (znak: SPS-023-

20492/13), przy którym przesłano interpelację poseł

ników kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą

2)

Alokacja całkowita na RPO i komponent regionalny PO KL,

z uwzględnieniem realokacji, dostosowania technicznego i re-

zerwy wykonania, w cenach bieżących.

3)

Całkowita alokacja na RPO, z realokacją rezerwy wykona-

nia 7%, w cenach stałych 2011 r.

362

Izbę Kontroli, która dotyczyła kontraktowania

świadczeń zdrowotnych przez Narodowy Fundusz

Zdrowia w województwie dolnośląskim, uprzejmie

proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Uprzejmie informuję, że w reakcji na zgłaszane

do ministra zdrowia sygnały o możliwych nieprawid-

łowościach w funkcjonowaniu Dolnośląskiego Od-

działu Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdro-

wia aktualnie z polecenia ministra zdrowia przepro-

wadzana jest kontrola działalności Dolnośląskiego

Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu

Zdrowia z siedzibą we Wrocławiu (DOW NFZ), której

zakresem objęto monitorowanie i kontrolowanie re-

alizacji zawartych umów w rodzaju: ambulatoryjna

opieka specjalistyczna oraz przeprowadzenie na pod-

stawie art. 139 ustawy o świadczeniach opieki zdro-

wotnej postępowań w sprawie zawarcia umów o udzie-

lanie świadczeń zdrowotnych w rodzaju: ambulato-

ryjna opieka specjalistyczna w okresie od 1 stycznia

dowodowy aktualnie poddawany jest w Minister-

stwie Zdrowia analizie, wyniki której zawarte będą

w protokole kontroli.

Protokół kontroli zgodnie z procedurą określoną

zm.) w pierwszej kolejności przedstawiony zostanie

dyrektorowi DOW NFZ celem umożliwienia zajęcia

stanowiska.

Następnie na podstawie odpowiednich

przepisów ww. ustawy do dyrektora DOW NFZ skie-

rowane zostanie wystąpienie pokontrolne, w którym

minister zdrowia przedstawi ocenę funkcjonowania

DOW NFZ w zakresie objętym kontrolą wraz z ewen-

tualnymi zaleceniami do realizacji, których celem

będzie wyeliminowanie ustalonych w trakcie kontro-

li nieprawidłowości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

ra, znak: SPS-023-20496/13, z dnia 13 sierpnia 2013 r.

w sprawie opóźnienia budowy elektrowni jądrowych

w Polsce, elektrowni atomowej, odpowiadając na przed-

stawione pytania, wyjaśniam:

Ad 1.

Na jakiej podstawie podjęto decyzję o odłoże-

niu w czasie programu jądrowego?

Czy decyzja ta po-

przedzona została przeprowadzeniem analizy wpływu

tego rozwiązania na bezpieczeństwo energetyczne Pol-

ski?

Jeśli tak, to proszę o udostępnienie tej analizy.

Proszę także o udostępnienie aktualnego harmono-

gramu realizacji programu jądrowego w Polsce.

Rada Ministrów przyjęła w dniu 13 stycznia

2009 r. uchwałę nr 4 w sprawie działań podejmowa-

nych w zakresie rozwoju energetyki jądrowej.

Zgod-

nie z nią powinny w Polsce zostać wybudowane co

najmniej dwie elektrownie jądrowe.

W dniu 12 maja

polskiej energetyki jądrowej.

Na jego mocy w dniu

ds. polskiej energetyki jądrowej w randze podsekre-

tarza stanu w Ministerstwie Gospodarki.

W 2010 r.

pełnomocnik przygotował i poddał uzgodnieniom

projekt „Programu polskiej energetyki jądrowej”.

W ww. projekcie przedstawiono szczegółową informa-

cję na temat działań przewidzianych do realizacji do

roku 2030 koniecznych dla wprowadzenia w Polsce

energetyki jądrowej, co stanowi podstawowy cel PPEJ.

Projekt PPEJ przedstawia zakres i strukturę or-

ganizacji działań, jakie należy podjąć dla zapewnie-

nia bezpiecznej i efektywnej eksploatacji obiektów

energetyki jądrowej, ich likwidacji po zakończeniu

okresu eksploatacji, bezpiecznego postępowania z wy-

palonym paliwem jądrowym i odpadami promienio-

twórczymi.

Niestety Rada Ministrów nie mogła za-

akceptować PPEJ, ponieważ zgodnie z ustawą z dnia

magał on uzupełnienia o wnioski ze strategicznej

oceny oddziaływania programu na środowisko.

Dla-

jęła tylko „Informację o stanie prac nad programem”

(program był załącznikiem do informacji).

dziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o śro-

nie środowiska oraz ocenach oddziaływania na śro-

dowisko, Ministerstwo Gospodarki wykonało w 2010 r.

prognozę oddziaływania na środowisko programu.

W dniu 30 grudnia 2010 r. rozpoczęto proces udziału

społeczeństwa w sporządzaniu strategicznej oceny

oddziaływania na środowisko projektu PPEJ.

Proce-

dura formalnych konsultacji społecznych prognozy

oddziaływania na środowisko projektu programu wy-

konanej na zlecenie Ministerstwa Gospodarki trwa-

ła 3 miesiące – od 30 grudnia 2010 r. do 31 marca

2011 r. – w jej wyniku otrzymano uwagi ok. 300 in-

stytucji i organizacji w kraju.

363

W dniu 18 lipca 2011 r. rozpoczęto konsultacje

transgraniczne prognozy i PPEJ w ramach zobowią-

zań wynikających z ww. ustawy i podpisanych przez

Polskę konwencji (Konwencji o dostępie do informa-

cji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji

czących środowiska podpisanej w 25 czerwca 1998 r.

w Aarhus w Danii i Konwencji o ocenach oddziały-

wania na środowisko w kontekście transgranicznym

podpisanej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r.).

Konsul-

tacje prowadziło Ministerstwo Gospodarki we współ-

pracy z Generalną Dyrekcją Ochrony Środowiska.

Do udziału w konsultacjach transgranicznych zapro-

szono 10 państw: Litwę, Łotwę, Estonię, Szwecję,

sultacjach.

Proces zgłaszania uwag w ramach kon-

sultacji transgranicznych zakończono dopiero 27 lu-

tego 2012 r.

W wyniku ww. konsultacji MG otrzyma-

ło od uczestniczących w nich krajach szereg uwag.

Odpowiedzi na zgłoszone uwagi zostały przygotowa-

ne przez MG, przetłumaczone i przekazane do po-

szczególnych krajów za pośrednictwem GDOŚ.

Jeże-

li przekazane wyjaśnienia okazały się niewystarcza-

jące, wówczas zachodziła konieczność zorganizowa-

nia konsultacji transgranicznych w formie spotkania

ekspertów na poziomie międzyrządowym.

O takie

spotkania poprosiły: Austria, Słowacja, Dania i Niem-

cy.

Na spotkaniach konsultacyjnych wyjaśniono roz-

bieżności i udzielono odpowiedzi na dodatkowe kwe-

stie zgłoszone w trakcie ich trwania.

Na spotkaniach

uzgodniono niezbędne uzupełnienia które miały być

przesłane krajom narażonym oraz wyrażono wstępne

zgody na podpisanie protokołów.

W dniu 23 lipca 2012 r. odbyło się spotkanie dwu-

stronne ze Słowacją.

Zakończyło się ono podpisaniem

protokołu, co zakończyło proces konsultacji trans-

granicznych z tym krajem.

Analogiczne procedury

zastosowano w przypadku pozostałych krajów.

Spot-

kanie dwustronne z Austrią odbyło się 22 listopada

2012 r., spotkanie dwustronne z Niemcami – w dniu

27 listopada 2012 r., 4 grudnia 2012 r. odbyło się spot-

kanie dwustronne z Danią.

Rozmowy zakończyły się

podpisaniem stosownych protokołów, przy czym do-

piero na początku maja 2013 r. podpisano protokół

z rozmów z Austrią, co formalnie zakończyło proces

konsultacji transgranicznych programu i umożliwiło

ponowne podjęcie prac nad PPEJ.

Z uwagi na fakt, że projekt programu został przy-

gotowany w drugiej połowie 2010 r., wymagał on aktu-

alizacji między innymi ze względu na zmianę stanu

prawnego – wejście w życie nowelizacji Prawa atomo-

wego itd.

Musiał on także uwzględniać wnioski z pro-

cesu jego strategicznej oceny oddziaływania na środo-

wisko.

Prace nad aktualizacją programu zostały zakoń-

czone w czerwcu 2013 r.

Główna zmiana – urealnienie

przewidywanego przez inwestora (PGE SA) terminu

ukończenia budowy pierwszego bloku pierwszej polskiej

elektrowni jądrowej inwestor pierwotnie zakładał rok

2020, teraz zakończenie jego budowy i podłączenie do

sieci przewidziano na rok 2024.

Zaktualizowany projekt PPEJ przewiduje nastę-

pujący harmonogram działań:

— I etap – stworzenie podstaw instytucjonalnych

i programowych do rozwoju energetyki jądrowej oraz

uchwalenie i wejście w życie przepisów prawnych nie-

zbędnych dla rozwoju energetyki jądrowej (do 3 L

2013 r.);

— II etap – ustalenie lokalizacji i zawarcie kon-

traktu na wybraną technologię pierwszej elektrowni

jądrowej (1 stycznia 2014 r.

– 31 grudnia 2016 r.);

— III etap – wykonanie projektu technicznego i uzy-

skanie wymaganych prawem decyzji i opinii (1 stycz-

nia 2017 r.

– 31 grudnia 2018 r.);

— IV etap – pozwolenie na budowę i budowa

pierwszego bloku pierwszej elektrowni jądrowej, roz-

poczęcie budowy kolejnych bloków/elektrowni.

Roz-

ruch pierwszego bloku (1 stycznia 2019 r.

– 31 grud-

nia 2024 r.);

— V etap – kontynuacja i rozpoczęcie budowy ko -

lejnych bloków/elektrowni jądrowych (1 stycznia 2025 r.

– 31 grudnia 2030 r.).

W każdym z etapów przedstawiono planowane

działania, ich zakres, terminy realizacji oraz efekty

w podziale na działania administracji rządowej (w tym

dozoru jądrowego) i inwestora.

W lipcu br. projekt był przedmiotem obrad kie-

rownictwa Ministerstwa Gospodarki.

Podjęło ono

decyzję o skierowaniu go pod obrady Międzyresorto-

wego Zespołu ds. Realizacji Polityki Energetycznej

Polski do roku 2030.

Na posiedzeniu w dniu 9 lipca

2013 r. zespół zalecił uzgodnienie PPEJ z jego człon-

kami.

Uzgodnienia takie zostały przeprowadzone

w lipcu i sierpniu 2013 r.

Projekt programu zostanie

we wrześniu br. skierowany ponownie pod obrady

kierownictwa Ministerstwa Gospodarki, a następnie

skierowany do uzgodnień międzyresortowych.

Ad 2.

Jakie alternatywne rozwiązania zapropono-

wano, aby zapewnić Polsce bezpieczeństwo energe-

tyczne?

W jakim dokumencie zostały opisane te roz-

wiązania?

Proszę o przedstawienie harmonogramu

planowanych działań.

Każdy kraj opracowuje i wdraża optymalny ze

względu na m.in. koszty wytwarzania, ochronę inte-

resów odbiorców, posiadane zasoby energetyczne

oraz uwarunkowania technologiczne wytwarzania

i przesyłu energii, miks energetyczny (strukturę wy-

twarzania energii elektrycznej).

W polskim miksie

w chwili obecnej ok. 90% stanowi węgiel kamienny

i brunatny.

Od kilku już lat polski sektor energetyczny stoi

przed poważnymi wyzwaniami.

Rozwój gospodarczy

kraju powiązany z koniecznością zapewnienia pokry-

cia rosnącego zapotrzebowania na energię, starzeją-

cy się majątek wytwórczy polskiej elektroenergetyki,

nieadekwatny poziom rozwoju infrastruktury wy-

twórczej i przesyłowej oraz infrastruktury transpor-

towej paliw i energii, znaczne uzależnienie od ze-

wnętrznych dostaw gazu ziemnego i niemal pełna

zależność od zewnętrznych dostaw ropy naftowej

364

oraz zobowiązania w zakresie ochrony środowiska

powodują konieczność podjęcia zdecydowanych dzia-

łań zapobiegających pogorszeniu się sytuacji odbior-

ców paliw i energii.

Rosnące koszty wydobycia kra-

jowego węgla kamiennego i trudności w pozyskiwa-

niu nowych złóż węgla brunatnego z perspektywą

postępującego ograniczenia dostępności tego paliwa

dla elektroenergetyki stanowią istotną przesłankę do

poszukiwania możliwości dywersyfikacji bazy pali-

wowej dla produkcji energii elektrycznej i wprowa-

dzenia nowych nośników energii gwarantujących

długotrwałe i stabilne, także cenowo, dostawy ener-

gii elektrycznej.

Warunki te niewątpliwie spełnia

energetyka jądrowa.

Energetyka jądrowa jest w chwi-

li obecnej jednym z głównych źródeł wytwarzania

energii elektrycznej w świecie.

W 2012 r. elektrownie

jądrowe wyprodukowały w UE ok. 30% energii elek-

trycznej.

Aby sprostać ww. wyzwaniom, rząd reali-

zuje „Politykę energetyczną Polski do 2030 r.”

(PEP

2030).

Określa ona VI priorytetów:

— poprawa efektywności energetycznej;

— wzrost bezpieczeństwa dostaw paliw i energii;

— dywersyfikacja struktury wytwarzania energii

— rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł

— rozwój konkurencyjnych rynków paliw i energii;

— ograniczenie oddziaływania energetyki na śro -

dowisko.

Przyjęte kierunki (priorytety) polityki energe-

tycznej są w znacznym stopniu współzależne.

Popra-

wa efektywności energetycznej ogranicza wzrost za-

potrzebowania na paliwa i energię, przyczyniając się

skutek zmniejszenia uzależnienia od importu, a tak-

że działa na rzecz ograniczenia wpływu energetyki

ty przynosi rozwój wykorzystania odnawialnych źró-

deł energii, w tym zastosowanie biopaliw, wykorzy-

stanie czystych technologii węglowych oraz wprowa-

dzenie energetyki jądrowej.

Ministerstwo Gospodarki rozpoczęło prace nad

przygotowaniem nowej polityki energetycznej Polski,

która powinna przedstawić rozwiązania zwiększające

bezpieczeństwo energetyczne Polski, zapewniając po-

krycie zapotrzebowania na energię w Polsce w perspek-

tywie długoterminowej poprzez zastosowanie wszyst-

kich dostępnych, technicznie możliwych do wykorzy-

stania oraz ekonomicznie uzasadnionych technologii.

Dziękuję za zainteresowanie się kwestiami zwią-

zanymi z energetyką jądrową.

Mam nadzieję, że

uzna Pani Marszałek za satysfakcjonujące.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Trojanowska

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

pedagogicznego sprawowanego przez kuratorów

oświaty i związanego z tym obniżenia się

poziomu kształcenia w szkołach publicznych

(20497)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację złożoną przez panią Wandę Nowicką, poseł

na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, (znak: SPS-023-

20497/13 z 20 sierpnia br.) w sprawie niedostatecz-

nego nadzoru pedagogicznego sprawowanego przez

mie wyjaśniam, co następuje.

Odnosząc się do przywoływanej w interpelacji in-

formacji o wynikach kontroli NIK pn. „Nadzór peda-

gogiczny sprawowany przez kuratorów oświaty i dy-

rektorów szkół publicznych”, pozwolę sobie zwrócić

uwagę, że kontrola przeprowadzona przez Najwyższą

Izbę Kontroli obejmowała okres trzech lat szkolnych:

2008/2009, 2009/2010, 2010/2011.

Celem kontroli

była ocena funkcjonowania nadzoru pedagogicznego

w systemie oświaty.

Została ona przeprowadzona

w trakcie modernizacji systemu nadzoru pedagogicz-

nego, tj. w okresie, w którym szkoły wdrażały się do

innego sposobu sprawowania nadzoru pedagogiczne-

go i mogły napotykać trudności w realizacji nowych

zadań.

Kontrolą objęto nadzór pedagogiczny sprawo-

wany przez Ministra Edukacji Narodowej, 9 kurato-

rów oświaty i 51 dyrektorów szkół publicznych (18 pod-

stawowych, 13 gimnazjów i 20 ponadgimnazjalnych).

Najwyższa Izba Kontroli pozytywnie oceniła nad-

zór pedagogiczny sprawowany przez ministra eduka-

cji narodowej nad prowadzonymi szkołami, jedno-

cześnie wskazując na nieprawidłowości w tym zakre-

sie.

Pomimo stwierdzenia w informacji o wynikach

kontroli, że nadzór pedagogiczny sprawowany przez

szkół publicznych nie był dostatecznie sprawowany

i efektywny, Najwyższa Izba Kontroli:

1.

Pozytywnie oceniła skontrolowaną działalność

w zakresie nadzoru pedagogicznego w przypadku:

— 2 kuratorów oświaty;

— 12 dyrektorów szkół publicznych;

2.

Pozytywnie oceniła skontrolowaną działalność

dzonych nieprawidłowości w przypadku:

— 7 kuratorów oświaty;

— 37 dyrektorów szkół publicznych.

Spośród 61 skontrolowanych jednostek Najwyższa

Izba Kontroli tylko w dwóch przypadkach negatyw-

nie oceniła sprawowanie nadzoru pedagogicznego.

kontroli dokonała oceny efektywności nadzoru peda-

365

gogicznego sprawowanego na podstawie ww. regula-

cji w odniesieniu do wyników kształcenia.

Odnosząc

się do ustaleń NIK w tym zakresie, Ministerstwo

Edukacji Narodowej wskazało, że traktowanie suro-

wych wyników egzaminów zewnętrznych jako miary

efektywności kształcenia prowadzi do nieadekwat-

nych ocen.

Średni wynik surowy z egzaminu zależy

nie tylko od poziomu umiejętności zdających dany

egzamin, ale także od nieuniknionej fluktuacji mię-

dzy latami spowodowanej zróżnicowanym stopniem

trudności arkuszy egzaminacyjnych.

Wnioskowanie

o kondycji szkoły (poziomie i jakości nauczania

w szkole) wyłącznie na podstawie wyników z dwóch

kolejnych lat (rok szkolny 2008/2009 i 2009/2010),

w szczególności w szkołach o małej liczbie uczniów,

jest obarczone dużym stopniem niepewności, a wpływ

czynników przypadkowych (np. uwarunkowania śro-

dowiskowe, migracje uczniów pomiędzy szkołami,

problemy wychowawcze itp.) niewspółmiernie wzra-

sta.

Ponadto na wyniki egzaminów zewnętrznych ma

wpływ wiele innych czynników, w tym czynniki po-

zostające poza kontrolą szkoły i systemu nadzoru pe-

dagogicznego.

Wyniki sprawdzianów i egzaminów są

wypadkową m.in.:

1.

Wieloletniej pracy szkoły – proces kształcenia

w przypadku:

— szkoły podstawowej zakończony sprawdzianem

trwa 6 lat;

— gimnazjum zakończony egzaminem trwa 3 lata;

2.

Rodzaju szkoły, np. ogólnodostępne, integracyj-

ne, specjalne.

3.

Możliwości uczniów, np. w szkołach ogólnodo-

stępnych, integracyjnych, specjalnych.

Wskazywanie związku pomiędzy wynikami uzy-

skanymi w sprawdzianach i egzaminach w roku szkol-

nym 2009/2010 a nadzorem pedagogicznym (po 9 mie-

siącach jego funkcjonowania) sprawowanym zgodnie

z przepisami rozporządzenia w sprawie nadzoru pe-

dagogicznego z 2009 r. nie jest uprawnione.

Szczegó-

łowe wyjaśnienia w tym zakresie zostały zawarte

przez ministra edukacji narodowej w stanowisku do

troli w zakresie nadzoru pedagogicznego sprawowa-

nego przez kuratorów oświaty i dyrektorów szkół

publicznych.

Odnosząc się do pytań szczegółowych uprzejmie

wyjaśniam, że:

1.

Stosownie do przyjętej procedury kontrolnej

minister edukacji narodowej przekazuje do Kancela-

rii Prezesa Rady Ministrów sprawozdania roczne

z realizacji wniosków zawartych w wystąpieniach i in-

formacjach pokontrolnych Najwyższej Izby Kontroli.

2.

Ustalenie niskiego poziomu spełniania (E) w od-

niesieniu do choćby jednego z wymagań wskazanych

w § 10 rozporządzenia w sprawie nadzoru pedago-

gicznego stanowi podstawę do wydania przez organ

sprawujący nadzór pedagogiczny dyrektorowi pub-

licznej szkoły lub placówki polecenia opracowania

programu poprawy efektywności kształcenia lub wy-

oświaty.

Na podstawie § 10 rozporządzenia w sprawie

nadzoru pedagogicznego w brzmieniu obowiązują-

cym od 1 września 2013 r. organ sprawujący nadzór

ewaluacji całościowej w publicznej szkole lub placów-

ce, wobec której zastosowano art. 34 ust. 2 ustawy

dnia przekazania dyrektorowi raportu z ewaluacji

zewnętrznej, w którym wskazano poziom E spełnia-

nia wymagań.

Przyjęte rozwiązanie pozwoli na wery-

fikowanie skuteczności działań naprawczych podję-

tych przez szkołę lub placówkę w określonym czasie.

3.

Począwszy od roku szkolnego 2009/2010 wpro-

wadzane są zmiany programowe i organizacyjne

w kształceniu ogólnym, których nadrzędnym celem

jest podniesienie jakości i efektywności kształcenia

w szczególności poprzez położenie nacisku na kształ-

cenie umiejętności kluczowych uczniów, na które

składają się:

a) wiedza (zbiór faktów, zasad, teorii i praktyk

b) umiejętności (rozwiązywanie problemów i sto-

sowanie wiedzy w praktyce, formułowanie wniosków

opartych na obserwacjach empirycznych dotyczących

przyrody i społeczeństwa, komunikowanie się w ję-

zyku ojczystym i w językach obcych, sprawne posłu-

giwanie się nowoczesnymi technologiami informacyj-

no-komunikacyjnymi, uczenie się, krytyczna analiza

informacji);

c) kompetencje społeczne (tożsamość, współpraca

i odpowiedzialność) pozwalające na świadome funk-

cjonowanie w życiu społeczno-gospodarczym.

warunków, dzięki którym uczniowie mogą rozwijać

swoje zainteresowania i pasje, a tym samym lepiej

przygotowywać się do wyboru dalszej ścieżki eduka-

cyjnej i zawodowej.

Do najważniejszych zmian proja-

kościowych należy zaliczyć:

a) obowiązkowe nauczanie dwóch języków obcych

już w gimnazjum (od 2009 r.);

b) ofertę zajęć uzupełniających dla gimnazjali-

stów (zajęcia artystyczne, zajęcia techniczne);

c) obowiązkowe nauczanie co najmniej dwóch wy-

branych przedmiotów w zakresie istotnie rozszerzo-

nym w liceach i technikach;

d) ofertę zajęć uzupełniających dla licealistów

i uczniów technikum umożliwiających im poszerze-

nie wiedzy z różnych dziedzin nauki w sposób prob-

lemowy (historia i społeczeństwo, przyroda) oraz

rozwijanie zainteresowań i umiejętności praktycz-

nych (zajęcia artystyczne, ekonomia w praktyce);

e) jednolity w szkołach ponadgimnazjalnych, w tym

zasadniczej szkole zawodowej, zakres kształcenia na

poziomie podstawowym.

Od roku szkolnego 2012/2013 zostały wprowadzo-

ne mechanizmy, które uelastyczniają organizację na-

uczania w szkołach ponadgimnazjalnych i są korzyst-

niejsze dla uczniów, choć wymagają zmiany w podej-

ściu do organizacji pracy szkoły.

Nowa organizacja

366

nauczania w liceum w znacznie większym stopniu

niż dotychczas jest dostosowana do indywidualnych

tować się do egzaminu maturalnego i studiów.

Zgod-

nie z nowymi zasadami każdy uczeń liceum wybiera

od 2 do 4 przedmiotów, których uczy się w zakresie

chemia lub fizyka; każdy uczeń technikum wybiera

2 przedmioty w zakresie rozszerzonym, z tym że jed-

nym z tych przedmiotów powinna być: geografia, bio-

logia, chemia, fizyka lub matematyka.

W zależności

od wyboru przedmiotów w zakresie rozszerzonym

uczniowie realizują przedmioty uzupełniające: histo-

rię i społeczeństwo lub przyrodę.

Nowa organizacja

nauczania w liceum i technikum umożliwi uczniom

gruntowane przygotowanie się do podjęcia wybra-

nych studiów.

Pozostawiając szkołom swobodę auto-

nomicznego ustalania szkolnego zestawu programów

nauczania, czyli organizacji procesu kształcenia,

nowa podstawa koncentruje się na czytelnym okre-

śleniu efektów kształcenia, które weryfikowane są

w trakcie jednolitych i wystandaryzowanych egzami-

nów zewnętrznych.

Wprowadzone zmiany w egzaminach zewnętrz-

nych są skorelowane z procesem wdrażania nowej

podstawy programowej kształcenia ogólnego.

Nowe-

lizacja zasad przeprowadzania sprawdzianu i egza-

minu maturalnego od 2015 r. jest zakończeniem roz-

poczętego w 2012 r. procesu harmonizacji systemu

egzaminów zewnętrznych, którego głównym założe-

niem jest trzykrotny pomiar (sprawdzian – egzamin

gimnazjalny – egzamin maturalny) wiadomości

i umiejętności z zakresu trzech podstawowych przed-

miotów: języka polskiego, języka obcego nowożytne-

go oraz matematyki.

Po raz pierwszy w nowej formule został przepro-

wadzony w 2012 r. egzamin gimnazjalny.

Podob-

nie jak dotychczas, egzamin gimnazjalny składa

-przyrodniczej i z języka obcego nowożytnego, ale

sprawdza szerszy zakres wiadomości i umiejętności

określonych w podstawie programowej.

W części

pierwszej, humanistycznej, sprawdzana jest wiedza

i umiejętności uczniów z dwóch zakresów: z zakresu

łeczeństwie.

W części drugiej, matematyczno-przy-

rodniczej, jest sprawdzana wiedza i umiejętności ucz-

nia z zakresu matematyki oraz z zakresu przedmio-

tów przyrodniczych: biologii, geografii, fizyki i che-

mii.

W części trzeciej – umiejętności z zakresu języka

obcego nowożytnego.

Część trzecia egzaminu gimna-

zjalnego z języka obcego nowożytnego wybranego z ję-

zyków obcych nauczanych w gimnazjum jako przed-

miot obowiązkowy jest zdawana na dwóch pozio-

mach: podstawowym i rozszerzonym.

Do egzaminu

na poziomie podstawowym przystępuje każdy gim-

nazjalista, natomiast poziom rozszerzony jest obo-

wiązkowy dla uczniów, którzy w gimnazjum konty-

nuowali naukę danego języka rozpoczętą w szkole

nazjalnego z języka obcego nowożytnego na poziomie

rozszerzonym ma również uczeń, który w gimnazjum

nie kontynuował nauki danego języka obcego na pod-

budowie wymagań określonych dla szkoły podstawo-

wej.

Nowy egzamin gimnazjalny umożliwia pozyska-

nie głębszej diagnozy poziomu wiadomości i umiejęt-

ności, jakie prezentuje uczeń po zakończeniu III eta-

pu kształcenia.

W 2013 r. określona została również nowa formu-

ła przeprowadzania sprawdzianu po szkole podsta-

wowej i egzaminu maturalnego (od 2015 r., dla tech-

ników od 2016 r.).

W nowej formule sprawdzianu zo-

staje przeniesiony akcent z dotychczasowego ponad-

przedmiotowego charakteru egzaminu na sprawdza-

nie wiadomości i umiejętności z przedmiotów kluczo-

wych dla dalszej nauki, tj. na język polski i matema-

tykę z wykorzystaniem kontekstów historycznych

i przyrodniczych.

Najistotniejsze zmiany, jakie na-

stąpią na egzaminie maturalnym w 2015 r., to:

a) obowiązek przystąpienia każdego zdającego do

miotu dodatkowego na poziomie rozszerzonym.

De-

cyzja o obowiązkowym przystąpieniu do jednego

przedmiotu dodatkowego w części pisemnej wynika

z obecnej praktyki rekrutacyjnej polskich uczelni,

nie ramowe plany nauczania obowiązujące w szko-

łach ponadpodstawowych od 2012 r. wprowadzają

miotów w zakresie rozszerzonym w technikum.

Za-

tem od 2015 r. absolwenci liceów ogólnokształcących

(absolwenci techników od 2016 r.) będą przygotowani

do spełnienia tego obowiązku, dzięki któremu zwięk-

szą swoje szanse na studiowanie wybranych kierun-

ków studiów;

b) zmieniona formuła przeprowadzania części ust-

nej egzaminu maturalnego z języka polskiego, języka

nicznej i języka regionalnego.

Dotychczasową prezen-

tację zastąpi egzamin sprawdzający umiejętność two-

tekstem kultury: literackim, o języku lub ikonicznym

poprawnej pod względem językowym, logicznym i re-

torycznym.

Zgodnie z nową podstawą programową

tworzenie wypowiedzi jest jedną z kluczowych umie-

jętności, którą uczeń powinien opanować w trakcie

edukacji szkolnej.

Nowa forma części ustnej egzami-

nu ustnego kładzie nacisk na spontaniczność wypo-

wiedzi, która jest kluczową cechą komunikacji.

Bardzo istotną zmianą wspólną dla wszystkich

egzaminów zewnętrznych przeprowadzanych w opar-

ciu o wymagania określone w nowej podstawie pro-

gramowej jest nowa jakość zadań egzaminacyjnych

i sposób ich oceniania.

Dotychczasowe sprawdzanie

umiejętności odtwarzania wiedzy encyklopedycznej

będzie zastąpione (na egzaminie gimnazjalnym już

jest wprowadzone od 2012 r.) sprawdzaniem umiejęt-

367

ności krytycznej analizy informacji, rozumowania

Umiejętności te będą mierzone za pomocą odpowied-

nio skonstruowanych zadań zgodnych z wymagania-

mi określonymi w podstawie programowej.

Przy

sprawdzaniu zadań otwartych zostanie zastosowany

holistyczny sposób oceniania (już wprowadzony

w nowym egzaminie gimnazjalnym), w którym oce-

niane będzie pokonanie zasadniczej trudności zada-

nia oraz oceniane będą kolejne niezbędne czynności

prowadzące do pełnego rozwiązania problemu posta-

wionego przed zdającym (w odróżnieniu od stosowa-

nego dotychczas oceniania analitycznego).

Wyżej wy-

mienione zmiany w kształceniu ogólnym, w tym

w zasadach przeprowadzania sprawdzianu i egzami-

nów, mają na celu podniesienie jakości i efektywności

kształcenia ogólnego i dostosowanie tego kształcenia

Ministerstwo Edukacji Narodowej buduje również

zewnętrzny system wspomagania szkół i placówek,

którego głównym zadaniem jest udzielanie szkołom

i placówkom pomocy w realizacji ich zadań dydak-

tycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

W roku

szkolnym 2012/2013 wprowadzono dla publicznych

placówek doskonalenia nauczycieli, poradni psycho-

logiczno-pedagogicznych i bibliotek pedagogicznych

obowiązek organizowania i prowadzenia wspomaga-

nia szkół.

Punktem wyjścia wszelkich działań zwią-

zanych ze wspomaganiem szkół jest diagnoza potrzeb

przeprowadzana przez dyrektora szkoły lub placówki

przy pomocy ww. placówek uwzględniająca efekty

kształcenia, w szczególności wyniki ewaluacji ze-

wnętrznej i wewnętrznej szkoły lub placówki, wyniki

sprawdzianu i egzaminów zewnętrznych, kierunki

polityki oświatowej państwa.

Zadaniem placówek do-

skonalenia nauczycieli jest organizowanie i prowa-

dzenie doskonalenia zawodowego nauczycieli w za-

kresie między innymi wynikającym z kierunków

zmian w systemie oświaty.

Oznacza to, że placówki

doskonalenia nauczycieli mają obowiązek udostęp-

niać nauczycielom ofertę form doskonalenia obejmu-

jącą zagadnienia najistotniejsze z punktu widzenia

ści kształcenia w szkołach ponadgimnazjalnych,

zgodnie z kierunkami polityki oświatowej państwa,

było priorytetem w roku szkolnym 2012/2013 oraz

jest nim również w obecnym roku szkolnym.

Dopełnieniem i rozszerzeniem realizowanego

w szkole lub placówce wspomagania stają się sieci

skupiające nauczycieli (dyrektorów, nauczycieli po-

szczególnych przedmiotów, psychologów, pedagogów,

bibliotekarzy itd.) z różnych szkół i placówek.

Sieci

służą współpracy i samokształceniu dającemu moż-

liwość wymiany doświadczeń, analizie dobrych prak-

tyk, tworzeniu innowacyjnych rozwiązań czy posze-

rzaniu kompetencji.

Wspomaganie szkół ma charak-

ter procesowy: od pomocy szkole w diagnozowaniu

jej potrzeb poprzez planowanie i wdrażanie działań

wspomagających (np. organizację doskonalenia za-

wodowego nauczycieli i pomoc w wykorzystywaniu

nowej wiedzy i umiejętności w praktyce) do ich ewa-

luacji.

4.

Minister edukacji narodowej, działając na pod-

mie oświaty, nadzoruje i koordynuje wykonywanie

ku z powyższym w sposób ciągły monitorowane są

działania kuratorów w zakresie planowania i reali-

zacji ich zadań w zakresie nadzoru pedagogicznego.

Należy zwrócić także uwagę, iż w trakcie kontroli

NIK, o której mowa w interpelacji, żaden z kurato-

rów oświaty objętych kontrolą nie uzyskał oceny ne-

gatywnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

(20498)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Krzysztofa Lipca, przekazaną pis-

mem nr SPS-023-20498/13 z dnia 20 sierpnia br.,

w sprawie finansowania powiatowych inwestycji dro-

pejskiej (UE), przekazuję poniższe wyjaśnienia.

Zwiększenie wewnątrzregionalnej dostępności

transportowej (w tym drogowej i kolejowej) jest jed-

nym z celów szczegółowych projektu umowy partner-

stwa (UP) z 12 lipca br. Inwestycje transportowe

– drogowe, kolejowe, morskie i wodne śródlądowe,

będą wynikały ze „Strategii rozwoju transportu do

2020 r.” oraz dokumentu implementacyjnego do ww.

strategii, a także regionalnych list projektów priory-

tetowych (tzw. project pipeline).

Zgodnie z zapisami

projektu UP w krajowym programie operacyjnym,

w ramach łączenia węzłów drugo- i trzeciorzędnych

z siecią TEN-T, planowana jest interwencja na dro-

gach krajowych, włączając w to drogi krajowe wypro-

wadzające ruch z miast na prawach powiatu (w tym

obwodnice), a także inwestycje w obszarze transpor-

tu morskiego i wodnego śródlądowego.

Na poziomie regionalnym przewidywane do rea-

lizacji są inwestycje przede wszystkim na drogach

wojewódzkich, komplementarne do układu dróg kra-

jowych, wytypowane na podstawie kryteriów będą-

cych odzwierciedleniem celów interwencji polityki

368

spójności 2014–2020 w odniesieniu do infrastruktu-

ry drogowej na poziomie regionalnym, jakimi są: po-

prawa połączeń z siecią krajową i wewnątrz woje-

wództwa oraz poprawa przepustowości.

W opinii Komisji Europejskiej finansowanie dróg

niższego rzędu nie jest przedsięwzięciem prioryteto-

wym.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego nie wy-

klucza finansowania dróg powiatowych i gminnych,

wskazując regionalne programy operacyjne (RPO)

jako potencjalne źródło finansowania.

W ślad za za-

pisami projektu UP drogi niższego rzędu mogą być

realizowane, gdy usprawniają połączenia między

ośrodkami życia społeczno-gospodarczego lub gdy

zapewniają konieczne połączenia z siecią autostrad

i dróg krajowych bądź przyczynią się do uzupełniania

luki w połączeniach transgranicznych lub gdy stanowią

element szerszej koncepcji związanej z rewitalizacją ob-

szarów miejskich i wiejskich, zrównoważoną mobilnoś-

cią miejską.

Z kolei w ramach Europejskiego Funduszu

wana jest możliwość realizacji działań infrastruktural-

nych (tzw. małej infrastruktury), mających na celu roz-

wiązywanie problemów społeczności wiejskich.

Jednocześnie należy podkreślić, że za przygotowa-

nie RPO odpowiedzialne są instytucje zarządzające.

Rolę tę w przypadku RPO pełnią zarządy województw

i to one odpowiadają za całokształt zagadnień związa-

nych z zarządzaniem i wdrażaniem właściwego pro-

gramu, w zgodzie z zasadami należytego zarządzania

finansowego.

W tym kontekście to do samorządu wo-

jewództwa świętokrzyskiego należą szczegółowe prze-

sądzenia dotyczące zakresu i wysokości wsparcia in-

westycji transportowych w regionie, przy uwzględnie-

niu ww. zasad.

Ponadto wpływ na to mają inne czyn-

niki, zarówno możliwości finansowe RPO jak i inne,

wynikające z wymogów unijnych, zasady dotyczące

podziału alokacji dostępnej dla Polski na cele tema-

tyczne i minimalne poziomy koncentracji środków,

które zostały określone w projekcie UP.

Odnosząc się do kwestii zapewnienia wkładu

własnego jednostek samorządu terytorialnego w re-

alizacji zadań w nowej perspektywie finansowej,

uprzejmie wyjaśniam, że dla programów realizowa-

nych w ramach kategorii regionów słabiej rozwinię-

tych przewidywany jest 85-procentowy poziom

współfinansowania UE.

Co więcej w projekcie UP

dostrzeżony został problem stanu finansów publicz-

nych w Polsce, w związku z czym wprowadzona zo-

stała zasada maksymalnej dopuszczalnej wysokości

współfinansowania UE w programach operacyjnych.

W myśl tej ogólnej zasady wkład własny j.s.t., o ile

nie występują pomoc publiczna lub projekty generu-

jące dochód, powinien wynieść nie więcej niż 15%.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

w sprawie polityki rządu dotyczącej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

kamiennego w Polsce przekazaną przy piśmie z dnia

mie informuję, co następuje.

Podobnie jak pan poseł jestem zdania, że polskie

górnictwo reprezentuje najwyższy światowy poziom

zarówno w sferze techniki i technologii wydobycia,

produkcji maszyn i urządzeń górniczych, jak i pozio-

mu kadr oraz zaplecza naukowo-badawczego.

Prze-

chodząc do szczegółowych pytań, uprzejmie wyjaś-

niam, jak niżej.

Ad 1 i 2.

Polskie górnictwo, a w tym również sek-

tor górnictwa węgla kamiennego, funkcjonuje na za-

sadach gospodarki rynkowej.

O konkurencyjności

w takich warunkach decyduje koszt produkcji i cena,

jaką można uzyskać ze sprzedaży surowca.

Z moni-

toringu prowadzonego przez Ministerstwo Gospo-

darki wynika, że jednostkowy koszt produkcji węgla

kamiennego ogółem w polskich kopalniach w I pół-

roczu 2013 r. wyniósł ok. 300 zł/t, a samego węgla

energetycznego kształtował się nieco poniżej tej wiel-

kości.

Wynika również z niego, że cena polskiego wę-

gla energetycznego loco kopalnia w I półroczu br.

była zbliżona do cen węgla energetycznego sprowa-

dzanego z portów ARA w polskich portach morskich.

W takim przypadku konkurencyjność polskiego wę-

gla w dużej mierze zależy od tzw. renty geograficznej.

Trzeba zaznaczyć, iż rynki surowcowe są niezwykle

dynamiczne i jak cała gospodarka podlegają wpływo-

wi wielu kształtujących ją czynnikom.

Dla zwiększenia konkurencyjności polskiego wę-

gla najważniejsze jest obniżenie kosztów jego produk-

cji.

Spółki węglowe uważnie analizują sytuację go-

spodarczą, opracowują i wdrażają programy dostoso-

wujące ich funkcjonowanie do zachodzących zmian

rynkowych.

Realizacja tych programów wymaga

dokonania szeregu działań o charakterze restruktu-

ryzacyjnym zwłaszcza w obszarze redukcji kosztów.

Procesy te powinny prowadzić do uzyskania i utrzy-

mania rentowności nawet w trudnych warunkach

ekonomicznych.

Uprzejmie informuję, że przy udziale Minister-

stwa Gospodarki spółki prowadzą działania w kie-

runku zidentyfikowania obszarów, gdzie możliwe jest

zwiększenie oszczędności bez wpływu na pogorszenie

bezpieczeństwa ruchu zakładów górniczych oraz pra-

cujących w nich osób.

Ustalono, że zewnętrzny pod-

miot opracuje pogłębioną analizę, efektem której bę-

369

dzie niezależna ocena możliwości poprawy efektyw-

ności działalności spółek węglowych.

Analiza obej-

mowała będzie m. in. problematykę sprzedaży węgla,

realizacji inwestycji, w tym zakupu maszyn i urzą-

dzeń, otoczenia biznesowego i społecznego górni-

ctwa, alokacji środków, kosztów transportu, trans-

parentności struktury kosztowej, w tym kosztów

pracy.

W wyniku postępowania o udzielenie zamó-

wienia nieobjętego ustawą o zamówieniach publicz-

nych przeprowadzonego w trybie konkursu ofert wy-

łoniono wykonawcę zamówienia, tj. firmę Roland

Berger Strategy Consultants sp. z o.o., która wykona

tą analizę.

Ma ona wskazać niezbędne działania

w sferze działań operacyjnych, strategicznych i legis-

lacyjnych, a także określić efekty, jakie powinny zo-

stać osiągnięte.

Następnym etapem będzie wdroże-

nie tych działań.

Opracowanie powinno zostać za-

kończone w ciągu najbliższych trzech miesięcy.

Bezpośrednia pomoc państwa skierowana do przed-

siębiorstw górniczych z przeznaczeniem na ich bie-

żącą działalność wydobywczą jest niedozwolona, o ile

nie chcemy zamykać kopalń.

Pomoc taka może być

udzielana zgodnie z decyzją Rady z dnia 10 grudnia

2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej za-

mykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla 2010/787/

UE (Dz. Urz.

L 336 z 21 grudnia 2010 r.).

Zgodnie

z postanowieniami ww. decyzji pomoc może zostać

udzielona:

— na pokrycie konkretnych bieżących strat pro -

dukcyjnych powstających w kopalni znajdującej się

w procesie zamykania, o ile kopalnia ta zostanie

zamknięta zgodnie z terminem określonym w sto-

sownym planie, jednak nie później niż 31 grudnia

2018 r. (pomoc na zamknięcie);

— przedsiębiorstwom, które prowadzą lub prowa -

dziły działalność związaną z produkcją węgla, w celu

umożliwienia im pokrycia kosztów powstających lub

powstałych w wyniku zamknięcia (tzw. koszty prze-

niesione), które to koszty nie są związane z bieżącą

produkcją (pomoc na pokrycie kosztów nadzwyczaj-

nych).

Komisja Europejska zaakceptowała udzielanie

przez Polskę pomocy publicznej w ramach przedmio-

towej decyzji do końca 2015 r.

Obecnie jest to pomoc

na pokrycie kosztów nadzwyczajnych udzielana w for-

mie dotacji oraz zwolnień z obowiązkowych opłat i kar,

przeznaczona m.in. na:

— zapewnienie bezpłatnego węgla w naturze pra -

cownikom, którzy stracili pracę w wyniku restruk-

turyzacji i racjonalizacji oraz pracownikom upraw-

nionym do otrzymania takiego świadczenia przed

procesem restrukturyzacji;

— zadania dotyczące likwidacji kopalń oraz dzia -

łań wykonywanych po zakończeniu całkowitej likwi-

dacji kopalń (przede wszystkim zabezpieczenie ko-

palń czynnych przed zagrożeniem wodnym ze strony

kopalń zlikwidowanych);

— ekwiwalenty pieniężne z tytułu prawa do bez -

płatnego węgla przysługujące emerytom i rencistom

przez ZUS,

i dotyczy w ponad 95% Spółki Restrukturyzacji

Kopalń SA, która nie prowadzi działalności wydobyw-

czej.

Na realizację ww. zadań spółka otrzymuje corocz-

nie dotację budżetową w wysokości ok. 400 mln zł.

Tak więc pomoc publiczna dla górnictwa węgla ka-

miennego zgodnie z obowiązującymi przepisami unij-

nymi nie ma charakteru rozwojowego i jest przezna-

czona wyłącznie na działania wynikające ze skutków

restrukturyzacji tego sektora, a w przyszłości może

być ewentualnie wykorzystywana w procesie zamy-

kania kopalń.

Zgadzam się z opinią, że górnictwo węgla kamien-

nego odgrywa w polskiej gospodarce ważną rolę, za-

opatruje energetykę i koksownictwo w podstawowy

surowiec zapewniający funkcjonowanie tych sekto-

rów.

W perspektywie do roku 2030 w sytuacji zwięk-

szenia udziału produkcji energii z innych źródeł wę-

giel kamienny i brunatny pozostanie istotnym pali-

wem wykorzystywanym przez polską energetykę

pozwalającym na utrzymanie znacznej niezależności

energetycznej kraju.

Takie postanowienie zapisano

też w „Polityce energetycznej Polski do 2030 r.”.

Na-

leży dodać, że utrzymujące się spowolnienie gospo-

darcze powoduje trudności dla przedsiębiorstw całe-

go sektora wydobywczego.

Mniejsze zapotrzebowanie

na energię powoduje trudności w sprzedaży węgla,

spadek cen oraz wzrost ilości zapasów na zwałach.

Kolejnym działaniem wspierającym górnictwo

jest wprowadzenie ulg dla przemysłowych odbiorców

energii, w tym wydobywających węgiel kamienny,

zużywających do produkcji duże ilości energii elek-

dzeniem zakupu energii ze źródeł odnawialnych, co

obniży ogólne koszty działania.

Ad 3.

W oparciu o obowiązujące przepisy unijne

możliwe jest przeprowadzenie, na wniosek przedsię-

biorców postępowań ochronnych: antydumpingo-

wych, antysubsydyjnych oraz chroniących przed nad-

miernym przywozem.

Postępowanie takie, o ile za-

kończy się stwierdzeniem wystąpienia jednej z po-

wyższych sytuacji, może prowadzić do nałożenia

środków tymczasowych lub ostatecznych (ceł, zobo-

wiązań cenowych) na dany produkt.

Polska nie może

węgla niż wynikające z prawa unijnego.

Polscy przed-

siębiorcy podjęli w ubiegłych latach próbę przepro-

wadzenia postępowania antydumpingowego, jednak

po przeprowadzeniu analiz prawnych nie stwierdzo-

no możliwości udowodnienia stosowania dumpingu

i nie kontynuowano procedury.

Konkurencyjna cena importowanego węgla, zwłasz-

cza rosyjskiego, wynika w głównej mierze z niższych

niż w Polsce kosztów jego produkcji.

Różnica jest

efektem płytkiego zalegania złóż i ich eksploatacji

metodą odkrywkową znacznie tańszą niż stosowana

w polskich kopalniach podziemnych.

370

Ad 4.

Jak panu posłowi wiadomo, głównym obsza-

rem działalności Węglokoksu SA jest sprzedaż eks-

portowa węgla kamiennego pozyskiwanego prawie

w całości od krajowych producentów.

W celu zabez-

pieczenia pełnej realizacji umów na dostawy węgla

do zagranicznych kontrahentów spółka dywersyfiku-

je kierunki dostaw, uzupełniając je importem w sy-

tuacjach, gdy jest to konieczne.

Spółka po raz pierwszy sprowadziła węgiel z za-

granicy w 2008 r.

(239,7 tys. t) właśnie ze względu na

trudności w zrealizowaniu umów ze strony krajo-

wych producentów.

W kolejnych latach ilość impor-

towanego węgla była nieznaczna (2009 r.: 77,8 tys. t,

2010 r.: 42,4 tys. t, 2011 r.: 11,0 tys. t, 2012 r.: 46,7 tys. t)

i stanowiła ułamek procenta całkowitej ilości impor-

towanego do Polski węgla kamiennego.

Ad 5.

Od dnia 26 kwietnia 2012 r. rozpoczęła się

realizacja „Branżowego programu promocji dla bran-

ży maszyn i urządzeń górniczych”.

Jego celem jest

wykreowanie nowych polskich silnych marek, które

będą rozpoznawalne na świecie.

Program zakończy

się 31 marca 2015 r.

„Branżowy program promocji

branży maszyn i urządzeń górniczych” to koncepcja

pracy z głównymi polskimi eksporterami mająca na

niach promocyjnych oraz oddziaływania na daną

Ministerstwo Gospodarki współuczestniczy rów-

nież, wraz ze spółkami węglowymi oraz Izbą Gospo-

darczą Sprzedawców Polskiego Węgla, w pracach

nad ewentualnym stworzeniem i promowaniem

marki „Polski Węgiel”, której wprowadzenie wpły-

nęłoby na identyfikację polskiego węgla na rynku

wewnętrznym.

Ad 6.

Wydobycie węgla kamiennego w 2012 r. wy-

niosło 78,2 mln t, z czego 67,5 mln t stanowił węgiel

energetyczny, w większości wykorzystany w kraju

(na eksport przeznaczono 7,4 mln t).

Najistotniejszym zagadnieniem dla utrzymania

zdolności produkcyjnych polskich kopalń są inwesty-

cje.

Uprzejmie informuję, że nakłady inwestycyjne

w górnictwie węgla kamiennego od 2008 r. wzrasta-

ją.

O ile w 2007 r. w całym sektorze na inwestycje

przeznaczono 1,93 mld zł, o tyle w 2008 r. kwota ta

przekroczyła 2 mld zł i wyniosła 2,54 mld zł, w 2009:

2,81 mld zł, w 2010 r.: 2,64 mld zł, a od roku 2011

znacząco przekracza 3 mld zł (w 2011 r.: 3,3 mld zł

i w 2012 r.

– 3,69 mld zł).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

przyszłości polskich plantatorów tytoniu

(20501)

szłości polskich plantatorów tytoniu, przekazaną

023-20501/13, poniżej przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Ad 1.

Odnosząc się do pytania o działania podjęte

w związku z pracami nad projektem dyrektywy Par-

cyjnych państw członkowskich dotyczących produk-

cji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych

należy podkreślić, że w Polsce resortem wiodącym

oraz koordynującym działania w tej sprawie jest Mi-

nisterstwo Zdrowia i to ono jest właściwe do udziele-

nia pełnej informacji w tym zakresie.

Jednakże ze

względu na duży potencjalny wpływ przepisów dy-

rektywy na sytuację społeczno-gospodarczą w rejo-

nach uprawy tytoniu oraz produkcji wyrobów tyto-

niowych, a także wpływy podatkowe od wyrobów

tytoniowych do naszego budżetu, w procesie wypra-

cowywania stanowiska strony polskiej, a także na

dalszych etapach prac Ministerstwo Rolnictwa i Roz-

woju Wsi podejmowało aktywne działania w celu pro-

mowania polskiego stanowiska.

W związku z powyż-

szym zorganizowane przez Polskę w dniach 16–17 maja

2013 r. spotkanie ministrów rolnictwa państw Grupy

Wyszehradzkiej poświęcone zostało przede wszyst-

kim wypracowaniu wspólnego stanowiska wobec pro-

jektowanych przepisów, w tym głównie zakazu wpro-

wadzania do obrotu papierosów mentolowych oraz

papierosów typu slim.

W wyniku tych starań w dniu

17 maja 2013 r. podpisane zostało oświadczenie mi-

nistrów rolnictwa państw Grupy Wyszehradzkiej

oraz Bułgarii i Rumunii w sprawie projektu dyrek-

tywy.

W powyższym dokumencie ministrowie rolni-

ctwa w całości poparli stanowisko Polski.

Oświadcze-

nie to zostało również przekazane do Komisji Euro-

pejskiej oraz Sekretariatu Generalnego Rady UE.

Ponadto z inicjatywy Grecji i Polski temat ten był

przedmiotem obrad Rady do Spraw Rolnictwa i Ry-

bołówstwa (AGRIFISH).

Ministerstwo Rolnictwa uczestniczyło także w pra-

cach nad projektowaną dyrektywą na dalszych eta-

pach, przygotowując propozycje poprawek do projek-

towanych przepisów oraz uzasadnienia do tych po-

prawek, współpracując w tym zakresie z polskimi

posłami do Parlamentu Europejskiego.

Dodać także należy, że w kwestii stosowania do-

datków do produkcji papierosów strona polska wypo-

wiadała się już w 2010 r., podczas prac nad stanowi-

371

skiem Unii Europejskiej do wytycznych odnośnie do

stosowania art. 9 Ramowej Konwencji Światowej

(w skrócie FCTC).

W listopadzie 2010 r., podczas

waj), na wniosek delegacji polskiej przyjęto, że dodat-

ki technologiczne niezbędne w procesie przygotowa-

nowane z produkcji.

mogą liczyć polscy plantatorzy tytoniu w nowej per-

spektywie finansowej na lata 2014–2020, należy pod-

kreślić, że w związku z opóźnieniem procesu przygo-

towania i wdrożenia reformy wspólnej polityki rolnej

Komisja Europejska przygotowała projekty przepi-

sów przejściowych*

)

na 2014 r., które umożliwią za-

chowanie ciągłości i dostosowanie różnych form

wsparcia do zmian w polityce rolnej UE.

Przepisy te zgodnie z art. 133a rozporządzenia

(WE) nr 73/2009 gwarantują m.in.: możliwość kon-

tynuacji stosowania jednolitej płatności obszarowej

w ramach systemu SAPS, przedłużenie stosowania

płatności uzupełniających w formie przejściowego

wsparcia krajowego oraz możliwość dalszej realizacji

instrumentów wsparcia specjalnego, tj. płatności do

tytoniu wysokiej jakości.

Płatność do surowca tytoniowego wysokiej jakości

jest kontynuacją płatności wprowadzonej w 2012 r.

Roczna pula środków na ten cel wynosi 29,035 mln

euro.

Oznacza to, że na płatności do surowca tytonio-

wego wysokiej jakości w latach 2012–2014 przezna-

czone zostanie łącznie ok. 37,1 mln euro.

Podzielając

pogląd o zasadności kontynuowania istniejących

obecnie programów wsparcia specjalnego w kolejnym

roku, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem

z dnia 29 lipca 2013 r. poinformowało dyrektora ge-

neralnego ds. rolnictwa i rozwoju wsi w Komisji Eu-

ropejskiej o planowanym przez Polskę przedłużeniu

realizacji wszystkich działań w ramach wsparcia spe-

cjalnego, w tym w sektorze tytoniu, do roku 2014.

Wymaga jednak podkreślenia, iż możliwość stosowa-

nia wsparcia specjalnego w roku 2014 jest uzależnio-

na od przyjęcia przez Parlament Europejski i Radę

ww. rozporządzenia przejściowego na 2014 r., które

planowane jest na koniec 2013 r. lub początek 2014 r.

W latach 2015–2020 każdy z rolników zajmujący

się uprawą tytoniu będzie uprawniony do ubiegania

się o jednolitą płatność obszarową (w ramach syste-

mu SAPS) i płatność zieloną (tzw. greening).

Po speł-

nieniu odpowiednich warunków będzie mógł również

otrzymać płatności z tytułu pozostałych mechani-

zmów wsparcia wdrożonych w Polsce: płatność z ty-

tułu obszarów o naturalnych utrudnieniach, płat-

ność dla młodych rolników, płatność redystrybucyj-

ną, płatność dla małych gospodarstw rolnych – za-

stępującą wszystkie ww. instrumenty wsparcia.

Część z powyższych instrumentów wsparcia będzie

miała charakter obligatoryjny dla państwa człon-

kowskiego, a część – fakultatywny.

Jednocześnie kompromis pomiędzy Radą UE,

Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską

osiągnięty pod koniec czerwca 2013 r. przewiduje, że

państwa, które w nowej perspektywie zdecydują się

kontynuować system SAPS, będą mogły skorzystać

w latach 2015–2020 z przejściowej pomocy krajowej

o charakterze degresywnym, tj. co roku dopuszczal-

ny próg procentowy w odniesieniu do pomocy za-

twierdzonej na rok 2013 byłby mniejszy o 5 pkt proc.,

zaczynając od 75% w 2015 r., a kończąc na 50%

w 2020 r.

Przejściowe wsparcie krajowe w latach

2015–2020 mogłoby być stosowane w tych samych

sektorach i na tych samych zasadach jak w roku

2013.

W przypadku uruchomienia takiego mechani-

zmu możliwa byłaby kontynuacja stosowania wspar-

cia niezwiązanego z produkcją w sektorze tytoniu,

a jej wielkość byłaby uzależniona każdorazowo od

dżecie państwa.

Ad 4, 5, 9.

Odpowiedź na pytania, dlaczego pod-

stawą do naliczenia ilości referencyjnej dla plantato-

rów tytoniu w płatności niezwiązanej z produkcją był

tylko jeden rok bazowy (2006) i czy wyznaczenie po-

jedynczego roku bazowego jest dla plantatorów ko-

rzystne i sprawiedliwe, wymaga naświetlenia celów

i zasad ustanowienia powyższej płatności oraz refor-

my WPR, która ją wprowadziła.

Od przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w ra-

mach stosowanego w Polsce uproszczonego systemu

płatności bezpośrednich, plantatorom tytoniu przy-

sługiwała finansowana ze środków unijnych jednoli-

ta płatność obszarowa oraz płatności uzupełniające,

finansowane z budżetu krajowego.

Wsparcie krajowe w latach 2004–2006 realizowa-

ne było tylko w formie związanej z produkcją, co

oznacza, ze stawka płatności uzupełniającej wypła-

cana była do każdego kilograma tytoniu faktycznie

wyprodukowanego i zdanego w punkcie skupu w da-

nym roku gospodarczym.

W latach 2007–2009 obowiązywały równolegle

dwie formy wsparcia, tj. związana i niezwiązana

z produkcją.

Natomiast począwszy od 2010 r., w sek-

torze tytoniowym, podobnie jak w większości innych

sektorów produkcji rolnej, nastąpiło całkowite od-

dzielenie wsparcia od produkcji, co oznacza, że kra-

jowa płatność uzupełniająca do tytoniu realizowana

była od tego czasu wyłącznie w formie niezwiązanej

z produkcją.

Oddzielenie uzupełniającego wsparcia krajowego

od produkcji jest wynikiem ustaleń II etapu reformy

*

)

Wniosek, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Ra-

dy ustanawiające niektóre przepisy przejściowe w sprawie wspar-

jące rozporządzenie (UE) nr […]

[RD] w zakresie środków i ich

nie Rady (WE) nr 73/2009 i rozporządzenia (UE) nr [...]

[DP],

(UE) nr [...]

[HZ] i (UE) nr [...] [sCMO] w zakresie ich stosowania

w roku 2014, COM(2013) 226.

372

wspólnej polityki rolnej z kwietnia 2004 r.

Założe-

niem i celem nadrzędnym tej reformy miało być

wsparcie dochodów rolniczych, a nie powodowanie

zachęt do zwiększania produkcji, dzięki czemu rolni-

cy mogliby dostosowywać produkcję własną do fak-

tycznego zapotrzebowania rynku i swoich przewag

konkurencyjnych, zamiast kierować się wysokością

płatności bezpośrednich.

Pomoc ta miała zatem na

celu ułatwienie zmiany kierunku produkcji zgodnie

z potrzebami ciągle zmieniającego się rynku i wspar-

cie gospodarstw rolnych bez względu na rodzaj pro-

wadzonej przez nie produkcji rolnej.

Wypłata wsparcia nie jest zgodnie z powyższym

powiązana z obowiązkiem prowadzenia określonej

produkcji rolnej, a wysokość płatności musiała zostać

określona na podstawie danych z historycznego okre-

su referencyjnego.

W praktyce oznacza to, że rolnicy

w przeliczeniu na gospodarstwo, hektar użytków rol-

nych lub referencyjną ilość kilogramów, niezależnie

W przypadku tytoniu płatność niezwiązana wypła-

cana jest do indywidualnej ilości referencyjnej stano-

wiącej ilość surowca tytoniowego wyprodukowanego

W tym miejscu należy wyjaśnić, ze przygotowy-

wana do wdrożenia od 2007 r. reforma mechanizmu

płatności uzupełniających, polegająca na wprowadze-

niu rosnącego komponentu tej płatności w formie

niezwiązanej z produkcją, musiała zostać oparta na

historycznym (tzn. poprzedzającym 2007 r.) okresie

referencyjnym.

Wprowadzenie jako roku referencyj-

nego roku 2005 lub 2006 było wynikiem przeprowa-

dzonych w resorcie rolnictwa analiz.

Wskazywały

one jednoznacznie, że przedłużanie okresu referen-

cyjnego wstecz o kolejne lata będzie skutkować

zmniejszeniem referencyjnej ilości wyprodukowa-

nych kilogramów tytoniu dla poszczególnych planta-

torów, bowiem wielkość produkcji tytoniu systema-

tycznie rosła od przystąpienia Polski do UE.

Należy

również wspomnieć, że począwszy od 2006 r., w Pol-

sce przestał obowiązywać mechanizm kwotowania

produkcji surowca tytoniowego (tzn. wysokość pro-

dukcji nie była ograniczana przyznaną kwotą), a więc

okres ten najlepiej odzwierciedlał możliwości produk-

cyjne poszczególnych plantatorów.

Jednocześnie dla

plantatorów, którzy figurowali w rejestrze producen-

tów, ale z różnych przyczyn losowych nie podjęli

uprawy tytoniu w 2006 r. lub ich produkcja była

w tym roku wyjątkowo niska, stworzono możliwość

przyjęcia jako okresu referencyjnego roku 2005.

Za-

tem zastosowanie pojedynczego (do wyboru 2006 r.

lub 2005 r.) roku referencyjnego miało na celu stwo-

rzenie mechanizmu, który będzie jak najbardziej ko-

rzystny dla ówczesnych plantatorów tytoniu.

Należy również podkreślić, ze obowiązujące prze-

pisy nie dopuszczają możliwości zmiany zasad stoso-

wania wsparcia niezwiązanego z produkcją w sekto-

rze tytoniu.

Niezależnie od powyższego wszelkie in-

formacje o planowanych nowych okresach referen-

cyjnych mogłyby wpływać na bieżące decyzje rolni-

ków o zwiększeniu produkcji w celu otrzymania

wyższych płatności.

Prowadziłoby to do powiązania

płatności z bieżącą produkcją i byłoby niezgodne

z aktualną polityką wspólnotową.

Ad 6, 7, 8.

W odpowiedzi na pytania o liczbę plan-

tatorów, którzy skorzystali z płatności niezwiązanej

z produkcją, oraz wysokość przyznanego im wsparcia

uprzejmie informuję, że uprawnienia do płatności

niezwiązanej początkowo uzyskało ponad 13 tys. pro-

ducentów tytoniu i nie mniej niż 13,4 tys. rolników

corocznie o tę płatność się ubiega.

Liczba wydanych

decyzji o przyznaniu płatności niezwiązanej wyniosła

odpowiednio: ok. 13,7 tys. w latach 2007–2008;

13,5 tys. w 2009 r.; 13,4 tys. w latach 2010–2011 i po-

nad 13,7 tys. w 2012 r. (za lata 2007–2011 dane Agen-

cji Rynku Rolnego, a za lata 2012–2013 dane ARiMR).

Wysokość środków wydatkowanych na płatności

niezwiązane z produkcją w latach 2007–2012 podano

w tabeli poniżej, łącznie było to ponad 312 mln zł.

Tab. 1.

Wysokość wsparcia (w mln zł) zrealizowa-

nego w ramach płatności niezwiązanej

2007 r. 2008 r. 2009 r. 2010 r. 2011 r. 2012 r.

33,54 64,24 122,36 196,33 215,32 180,51

Biorąc pod uwagę fakt, że producenci tytoniu

uprawnieni do płatności niezwiązanej nie byli zobo-

wiązani do utrzymania produkcji tytoniu, a w zamy-

śle jej twórców płatność ta miała m.in. ułatwiać zmia-

nę kierunku produkcji rolnej w odpowiedzi na zapo-

trzebowanie rynku, podjęcie próby prześledzenia

zmian w wielkości produkcji tytoniu w kolejnych

latach wśród ponad 13 tys. beneficjentów tej płatno-

ści wydaje się być mało zasadne i wyjątkowo praco-

chłonne.

Należy ponadto mieć na uwadze, że produkcja su-

rowca tytoniowego jest ściśle uzależniona od zamó-

wień krajowego przemysłu tytoniowego, którego

wielkość produkcji zależy głównie od wahań poziomu

konsumpcji wyrobów tytoniowych w Polsce i w Unii

Europejskiej.

Po 2010 r. nastąpiło zmniejszenie kon-

traktacji ze strony krajowego przemysłu, w związku

z czym obniżeniu uległ poziom produkcji surowca

oraz powierzchnia tej uprawy.

Nie można jednak

określić, czy rezygnacja z uprawy lub jej zmniejszenie

miały związek z otrzymywaniem dopłat niezwiąza-

nych z produkcją, skoro większość plantatorów otrzy-

mywało tę dopłatę (zarówno ci nadal prowadzący

uprawę, jak i z niej rezygnujący).

Trzeba również

wziąć pod uwagę, że uprawa tytoniu jest wyjątkowo

pracochłonna i spadek jej atrakcyjności związany

z całkowitym odłączeniem płatności od produkcji

mógł zniechęcić drobnych plantatorów uzyskujących

niewielkie plony z małych powierzchni.

Również

część rolników, którzy odziedziczyli prawo do płatno-

ści niezwiązanej wraz z gospodarstwem, mogła, ze

względu na jego pracochłonność, nie podjąć tego pro-

filu produkcji.

Natomiast spadek produkcji tytoniu

373

w samym 2010 r. był wynikiem wyjątkowo nieko-

rzystnych warunków pogodowych – powodzi, zalań,

podtopień i gradu.

Należy pamiętać, że uprawa tyto-

niu prowadzona jest przede wszystkim na Lubel-

szczyźnie, szczególnie dotkniętej katastrofą, a planta-

cje często znajdują się w sąsiedztwie cieków wodnych.

tkną skutki wejścia w życie nowych regulacji dyrek-

tywy tytoniowej, a nawet skutki ewentualnego upad-

ku produkcji tytoniu w Polsce, należy podkreślić, ze

ostateczny kształt dyrektywy nie został jeszcze prze-

sądzony.

W dniu 21 czerwca 2013 r. przyjęte zostało

stanowisko Rady Unii Europejskiej, zgodnie z któ-

rym wycofany został zakaz wprowadzania do obrotu

papierosów typu slim, zaś dla wprowadzania na ry-

nek papierosów mentolowych ustanowiony został

3-letni okres przejściowy.

Natomiast w Parlamencie

Europejskim raport przyjęty przez wiodącą w zakre-

sie projektu dyrektywy tytoniowej Komisję do Spraw

Ochrony Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpie-

czeństwa Żywności (ENVI) nie jest korzystny, bo-

wiem utrzymuje zaproponowany przez Komisję Eu-

ropejską zakaz wprowadzania na rynek papierosów

mentolowych oraz papierosów typu slim.

Jednakże

posłowie do PE zgłosili wiele poprawek do tego ra-

portu, przywracających obecność tych rodzajów pa-

pierosów na rynku na stałe lub w okresach przejścio-

wych.

Głosowanie na sesji plenarnej Parlamentu

Europejskiego nad raportem oraz zgłoszonymi do

niego poprawkami jest przewidziane na dzień 8 paź-

dziernika br., co umożliwia prowadzenie dalszych

rozmów, uzgodnień i zawieranie kompromisów.

Po

przyjęciu stanowiska przez Parlament Europejski

nastąpią prace nad kompromisem pomiędzy PE,

Radą UE i Komisją Europejską, czyli tzw. trilogi.

Do-

piero wynik tych rozmów i ostateczne głosowanie

w PE nad ustaleniami kompromisowymi w ramach

trilogów przesądzą o ostatecznym kształcie przepi-

sów dyrektywy tytoniowej.

Dopiero to pozwoli pań-

stwom członkowskim na oszacowanie rzeczywistego

wpływu przyjętych rozwiązań na rynek tytoniu i kon-

dycję branży oraz umożliwi podjęcie właściwych

działań.

Trzeba również pamiętać, że wytwórnie wyrobów

tytoniowych usytuowane na terenie kraju, które pra-

wie w całości zagospodarowują krajową produkcję

tytoniu, prowadzą produkcję nie tylko na rynek kra-

jowy, ale i na rynki wspólnotowe.

Zgodnie z aktual-

nymi szacunkami ok. 30% społeczeństwa polskiego

przyznaje się do konsumpcji wyrobów tytoniowych,

przede wszystkim do palenia papierosów.

Scenariusz

nagłego i masowego porzucenia palenia przez społe-

czeństwo polskie czy europejskie oraz wycofania tego

rodzaju produkcji z terenu Polski wydaje się raczej

mało realny.

na w UE podlega regulacjom i mechanizmom wspól-

nej polityki rolnej, które zostały wdrożone do prawo-

dawstwa krajowego lub obowiązują wprost państwa

członkowskie.

W świetle obowiązujących przepisów

pomoc państwa przeznaczona na łagodzenie skutków

załamania lub kryzysu jednej z branż produkcji rol-

nej mogłaby być uruchomiona wyłącznie w formule

de minimis, na podstawie rozporządzenia Komisji

pomoc w ww. formie mogła być udzielana, niezbędne

jest stworzenie odpowiednich przepisów w prawie

krajowym i zagwarantowanie na ten cel środków

w budżecie państwa, który jest planowany z ponad-

półrocznym wyprzedzeniem.

Należy jednak podkreślić, że niezależnie od osta-

tecznego kształtu dyrektywy oraz skali jej wpływu

na rynek surowca tytoniowego i wyrobów tytonio-

wych w Polsce i w UE polscy plantatorzy tytoniu

wciąż będą mogli korzystać z ogólnie dostępnego

tywy finansowej WPR na lata 2015–2020.

Przekazując powyższe wyjaśnienia, pragnę za-

względzie zapewnienie jak najbardziej korzystnych

warunków wsparcia i rozwoju polskiej branży tyto-

niowej i całego sektora rolnego w ramach dostępnych

mechanizmów WPR oraz będzie nadal zabiegać o naj-

korzystniejszy kształt przepisów w ramach prac pro-

wadzonych nad ostatecznym kształtem dyrektywy

tytoniowej.

Z poważaniem

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

firmy Christianapol w Łowyniu (20503)

lacją posła RP pana Romualda Ajchlera skierowaną

upadłości Fabryki Mebli Tapicerowanych Christia-

napol sp. z o.o. w Łowyniu oraz w związku z upoważ-

nieniem ministra pracy i polityki społecznej przez

prezesa Rady Ministrów do udzielenia w porozumie-

niu z ministrem sprawiedliwości odpowiedzi na in-

terpelacje niniejszym wyjaśniam, co następuje.

374

Fabryka Mebli Tapicerowanych Christianapol sp.

z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Łowyniu stała się

pracodawcą niewypłacalnym w rozumieniu art. 6

gi na fakt, iż 28 stycznia 2013 r.

Sąd Handlowy

w Meaux we Francji wydał orzeczenie o wszczęciu

wobec Christianapol postępowania redressement ju-

diciare, zgodnie z art. L.631-1 francuskiego Kodeksu

Handlowego, będącego postępowaniem upadłościo-

wym w rozumieniu art. 3. ust. 1 rozporządzenia

Jednocześnie stwierdzam, że brak jest danych sta-

tystycznych dotyczących liczby wszczętych w Polsce

wtórnych postępowań upadłościowych lub uznanych

zagranicznych postępowań upadłościowych.

Według

informacji uzyskanych z Ministerstwa Sprawiedliwo-

ści wynika, że w I półroczu 2013 r. wpłynęły do sądów

dwa wnioski o wszczęcie wtórnego postępowania

upadłościowego i jeden wniosek o uznanie zagranicz-

nego postępowania.

W 2012 r. do sądów wpłynął tyl-

ko jeden wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania

upadłościowego, przy braku wniosków o uznanie za-

granicznego postępowania.

W roku 2011 wpłynęły do

sądów cztery wnioski o wszczęcie wtórnego postępo-

wania upadłościowego i trzy o uznanie zagraniczne-

go postępowania, natomiast w roku 2010 wpłynęło

do sądów osiem wniosków o wszczęcie wtórnego po-

stępowania upadłościowego i jeden wniosek o uzna-

nie zagranicznego postępowania.

Na koniec I półro-

cza 2013 r. w sądach toczyło się łącznie pięć wtórnych

postępowań upadłościowych.

Na podstawie powyż-

szych informacji stwierdzić można zatem, że wpływ

tego typu spraw jest niewielki.

W odpowiedzi na pytania dotyczące wypłaty

świadczeń związanych z upadłością zakładu oraz czy

przyczyną niewypłacenia pracownikom odszkodo-

wań i odpraw mogą być decyzje sądów innych niż

polski wyjaśniam, iż podstawowym warunkiem wy-

płaty świadczeń ze środków Funduszu Gwarantowa-

nych Świadczeń Pracowniczych jest w każdym przy-

padku wystąpienie niewypłacalności pracodawcy.

Niewypłacalność pracodawcy nie może być rozu-

miana wyłącznie jako niewypłacenie zaległych rosz-

czeń pracownikowi przez pracodawcę.

Przypadki

wystąpienia niewypłacalności zostały wyszczególnio-

nie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

kuł 2 cytowanej ustawy stanowi, iż przepisy ustawy

stosuje się w przypadku niewypłacalności pracodaw-

cy będącego przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 4

z późn. zm.), położonym na terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej oddziałem banku zagranicznego w ro-

zumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierp-

nicznym pochodzącym z państw członkowskich Unii

który utworzył na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej oddział lub przedstawicielstwo, o którym mowa

W odniesieniu do przedsiębiorcy (podmiotu z sie-

dzibę na terytorium RP) przesłanki niewypłacalno-

ści pracodawcy aktualizują się w przepisach art. 3,

art. 6 oraz art. 8 i 8a ustawy.

Artykuł 6 ust. 1 pkt 1

ustawy stanowi, iż niewypłacalność pracodawcy,

czeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowa-

porządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie

zagranicznego postępowania upadłościowego, o któ-

oraz powoła zarządcę.

Podkreślenia wymaga ustawowa równorzędność

wszystkich przesłanek niewypłacalności pracodawcy.

Niezależnie zatem czy niewypłacalność pracodawcy

(przedsiębiorcy polskiego) wystąpi na podstawie po-

stanowienia wydanego przez sąd polski (art. 3 ust. 1

i ust. 2), czy też sąd zagraniczny (art. 6 ust. 1 pkt 1)

– pracownik zostaje objęty ochroną Funduszu Gwa-

rantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypadek

niewypłacalności pracodawcy w takim samym zakre-

sie.

Jeżeli więc sąd w innym kraju Unii Europejskiej

(z wyłączeniem Danii) wyda orzeczenie o wszczęciu

wobec przedsiębiorcy postępowania upadłościowego,

pracownikom tego niewypłacalnego pracodawcy na-

leżą się wszystkie świadczenia podlegające wypłacie

z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowni-

czych zgodnie z katalogiem wypłat określonym w art. 12

ustawy.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu Gwarantowa-

nych Świadczeń Pracowniczych, zgodnie z art. 12

podlegają należności główne z tytułu odprawy pie-

niężnej przysługującej na podstawie przepisów szcze-

gólnych zasadach rozwiązywania z: pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracow-

dowania, o których mowa w art. 36

1

§ 1 ustawy z dnia

pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesię-

cy poprzedzających datę niewypłacalności pracodaw-

pujące po tej dacie.

375

Wskazać również należy, że roszczenia pracowni-

zaspokojone ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych mają szansę zaspokojenia

w postępowaniu upadłościowym.

Zgodnie z art. 237

dalej PUiN) należności ze stosunku pracy nie wyma-

gają zgłoszenia sędziemu – komisarzowi, gdyż umiesz-

czane są na liście wierzytelności z urzędu.

Ponadto

czas przed ogłoszeniem upadłości, należności ze sto-

sunku pracy umieszczane są w uprzywilejowanej

drugiej kategorii zaspokojenia.

To, czy roszczenia

pracownicze zostaną zaspokojone w postępowaniu

upadłościowym i w jakim stopniu, uzależnione będzie

od wysokości środków uzyskanych w toku likwidacji

majątku upadłego.

W tym miejscu należy również przywołać art. 20

stanowi, iż spory powstałe w związku z odmową wy-

płaty świadczenia ze środków Funduszu Gwaranto-

wanych Świadczeń Pracowniczych rozstrzyga sąd

dłużnik jest informowany przy doręczeniu decyzji

w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia z Fun-

duszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

cia w przedmiocie wypłaty pracownikom należności

ze stosunku pracy przez Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych mogą zapaść w postępo-

waniu przed sądem pracy, natomiast w zakresie na-

leżności zgłoszonych w postępowaniu upadłościo-

wym – przed sądem prowadzącym postępowanie

upadłościowe.

Nie ulega wątpliwości, że przy podej-

mowaniu rozstrzygnięć sądy będą posiadały infor-

macje o wszczęciu w dniu 28 stycznia 2011 r. postę-

powania upadłościowego przez Trifeunal de Com-

merce de Meaux na podstawie przepisów kodeksu

handlowego obowiązującego na terenie Republiki

Francuskiej.

Jednakże ocena, czy orzeczenie sądu

francuskiego co do wszczęcia postępowania upadłoś-

ciowego będzie miało wpływ na zakres roszczeń pra-

cowników, pozostaje wyłącznie w kompetencji sądu.

Odpowiadając na pytanie „kto powinien stać na

straży praw pracowników w razie, gdyby okazało się,

że decyzja sądu obcego jest ważniejsza od polskiego

czenia?”, wyjaśniam, że w przypadku wydania przez

sąd postanowienia o wszczęciu postępowania upad-

łościowego wobec pracodawcy (niezależnie czy orze-

czenie wyda sąd polski, czy sąd innego kraju) praco-

dawca (w przypadku pozostawienia zarządu w rę-

kach przedsiębiorcy) lub inna osoba sprawująca za-

rząd nad majątkiem (np. syndyk) są odpowiedzialni

za podjęcie decyzji o dacie rozwiązania stosunków

pracy z pracownikami będącymi w zatrudnieniu na

dzień ogłoszenia upadłości.

Konstrukcja przepisów

prawa pracy w przypadku ogłoszenia upadłości

umożliwia pracodawcy wypowiedzenie wszystkim

pracownikom umów o pracę z miesięcznym okresem

wypowiedzenia, a więc warunek ustania stosunku

pracy w terminie 4 miesięcy od daty niewypłacalno-

ści gwarantujący pracownikom wypłatę świadczeń

ze środków funduszu z tytułu odpraw pieniężnych

i odszkodowań za skrócony okres wypowiedzenia jest

możliwy do spełnienia.

Jeżeli natomiast ogłoszenie upadłości przez sąd

polski lub zagraniczny następuje na wniosek tegoż

przedsiębiorcy, to oczywiste jest, iż to od decyzji bę-

dącego w upadłości przedsiębiorcy (bądź innej osoby

sprawującej zarząd jego majątkiem) zależy, kiedy

ustaną stosunki pracy, a więc czy należne jego pra-

cownikom odprawy i odszkodowania będą objęte

ochroną funduszu na wypadek niewypłacalności.

Należy również podnieść, co wskazano wyżej,

w przypadku odmowy wypłaty należności ze stosun-

ku pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych pracownicy spółki Chri-

stianapol mają prawo domagania się rozstrzygnięcia

sprawy przez sąd właściwy w sprawach z zakresu

prawa pracy.

Od orzeczenia zapadłego w I instancji

obu stronom będzie przysługiwała apelacja, a jeżeli

wartość przedmiotu zaskarżenia będzie wyższa niż

dziesięć tysięcy złotych, od wyroku sądu II instancji

może być wniesiona skarga kasacyjna (art. 367 § 1

i art. 398

2

§ 1 Kodeksu postępowania cywilnego).

W przypadku postępowania upadłościowego pracow-

nik, który uzna, że na liście wierzytelności nie

umieszczono jego należności lub umieszczono je w nie-

odpowiedniej wysokości, ma prawo zgodnie z art. 256

ust. 1 PUiN w terminie dwóch tygodni od dnia ob-

wieszczenia i ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Go-

spodarczym o przekazaniu listy wierzytelności sę-

dziemu – komisarzowi złożyć do sędziego – komisarza

sprzeciw.

Na rozstrzygające sprzeciw postanowienie

sędziego – komisarza służy zażalenie do sądu upad-

łościowego (art. 259 ust. 2 PUiN).

Mając na uwadze sytuację, której dotyczy inter-

pelacja, deklaruję, iż w najbliższym czasie w Mini-

stanie analiza wszystkich podobnych przypadków

w celu podjęcia działań, w wyniku których możliwa

będzie ewentualna zmiana przepisów ustawy o ochro-

pracodawcy w części dotyczącej przesłanki niewypła-

calności.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

376

Odpowiedź

ministra pracy i polityki społecznej

terpelację pani poseł Anny Fotygi w sprawie wniosku

Towarzystwa Mokotowskiego Uniwersytetu Trzecie-

go Wieku nr 888 zgłoszonego w II edycji otwartego

konkursu ofert w ramach „Rządowego programu na

rzecz aktywności społecznej osób starszych” przeka-

zaną wystąpieniem marszałka Sejmu RP z dnia

stawiam poniższe informacje.

„Rządowy program na rzecz aktywności społecz-

nej osób starszych na lata 2012–2013” stanowi odpo-

wiedź na sytuację i problemy grupy osób starszych

wynikające z procesów społecznych i demograficz-

nych zachodzących w naszym kraju.

Szczególnie

ważnym wyrazem nowego podejścia do problematyki

osób starszych jest podmiotowe ujęcie tej kwestii spo-

łecznej.

W konsekwencji dało to podstawy do przyję-

cia zintegrowanej, horyzontalnej formuły programu

odnoszącej się do różnorodnych potrzeb oraz intere-

sów istotnych dla tak wrażliwej społecznie fazy życia

człowieka.

Program jest przedsięwzięciem komplek-

sowym uwzględniającym obszary i kierunki wsparcia

Program zakłada praktyczne włączenie sektora or-

ganizacji pozarządowych do działań służących zaan-

gażowaniu seniorów.

Wyodrębnienie priorytetów obejmujących sferę

edukacji osób starszych, integrację wewnątrz- i mię-

dzypokoleniową, partycypację obywatelską osób

starszych oraz szeroko rozumiane usługi społeczne

z akcentem na aktywność daje podstawy do działań

o charakterze komplementarnym, będących podsta-

wą do działań systemowych.

Dzięki swojej formułę

program pozwala na współpracę organizacji integru-

jących instytucje reprezentujące interesy osób star-

szych i administrację publiczną.

W dniu 26 marca 2013 r.

Towarzystwo Mokotow-

skiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku zarejestrowa-

ło ofertę „Człowiek starszy wobec intelektualnych

wyzwań XXI wieku” w generatorze ofert II edycji

otwartego konkursu w ramach „Rządowego progra-

lata 2012–2013”.

Oferta wpłynęła do Ministerstwa

w wersji papierowej.

Oferta ta została pozytywnie

zweryfikowana na poziomie oceny formalnej.

Każda zweryfikowana formalnie oferta była oce-

niana przez dwóch niezależnych ekspertów.

W przy-

padku rozbieżności ocen równej lub przekraczającej

40 punktów projekt był poddawany ponownej ocenie

przez komisję konkursową.

Po zakończeniu oceny

merytorycznej lista została przedstawiona ministro-

wi pracy i polityki społecznej, który w oparciu o opi-

nie ekspertów zdecydował o przyznaniu dotacji po-

szczególnym projektom oraz o wysokości dofinanso-

wania.

Również oferta nr 888 została przekazana do

drugiego etapu oceny – oceny merytorycznej.

Na tym

etapie oferta uzyskała 89 punków na 200 możliwych.

Oznacza to, że oferta Towarzystwa Mokotowskiego

Uniwersytetu Trzeciego Wieku przeszła przez dwu-

etapową procedurę weryfikacji ofert (formalną i me-

rytoryczną).

Każda oferta, która pomyślnie przeszła

etap weryfikacji formalnej, ma szanse na uzyskanie

dotacji.

Należy podkreślić, iż Towarzystwo Mokotowskie-

go Uniwersytetu Trzeciego Wieku realizowało pro-

jekt w ramach I edycji otwartego konkursu w ramach

warzystwa otrzymał na etapie oceny merytorycznej

131 punktów.

Liczba punktów kwalifikująca projekt

do dofinansowania wynosiła 158.

Niemniej jednak

wówczas minister pracy i polityki społecznej po do-

konaniu oceny strategicznej zgłoszonych projektów

udzielił dofinansowania projektowi zgłoszonemu

przez towarzystwo.

W II edycji otwartego konkursu w ramach „Rzą-

dowego programu na rzecz aktywności społecznej

osób starszych” przyjęto do dofinansowania 280 ofert.

W oparciu o ranking ofert wynikiem kwalifikującym

do otrzymania dotacji na realizację zadania było 169

punktów.

Oferta ww. towarzystwa została odrzuco-

na ze względu na zbyt niską liczbę uzyskanych

punktów.

Wyjaśniam również, że jakkolwiek Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej uznaje działalność towa-

rzystwa za niezwykle cenną i znaczącą społecznie, to

jednak oferta Towarzystwa Mokotowskiego Uniwer-

sytetu Trzeciego Wieku w II edycji konkursu w ra-

mach „Rządowego programu na rzecz aktywności

względu na ocenę merytoryczną nie uzyskała dofi-

nansowania.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

377

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

zakładu w Suchej Beskidzkiej (20505)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 21 sierpnia 2013 r. (znak: SPS-023-

20505/13) przekazujące interpelację pana posła Ta-

deusza Arkita w sprawie wymogów rozporządzenia

wie składowisk odpadów w zakresie interpretacji

przekazuję stosowne wyjaśnienia.

W prawodawstwie Unii Europejskiej z zakresu

gospodarki odpadami sprawy dotyczące składowisk

odpadów regulowane są dyrektywą Rady 1999/31/

rozdz.

15, t.

4, str. 228).

Zgodnie z art. 1 tej dyrekty-

wy celem jej jest poprzez surowe wymagania eksplo-

atacyjne i techniczne dotyczące odpadów i składo-

wisk zapewnienie środków, procedur i zasad postę-

powania zmierzających do zapobiegania negatyw-

nym dla środowiska skutkom składowania odpadów

w trakcie całego cyklu istnienia składowiska, w szcze-

gólności zanieczyszczeniu wód powierzchniowych,

wód gruntowych, gleby i powietrza oraz skutków dla

środowiska globalnego, włącznie z efektem cieplar-

nianym, a także wszelkiego ryzyka dla zdrowia ludz-

kiego lub zmniejszenia w jak największym stopniu.

Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia

określa m.in. ogólne wymagania dla wszystkich ro-

dzajów składowisk odpadów.

W kwestii gazu składo-

wiskowego wymagania dla składowisk odpadów

Wynika z nich, że gaz składowiskowy ze wszystkich

składowisk przyjmujących odpady ulegające biode-

gradacji jest gromadzony oraz musi zostać poddany

obróbce i wykorzystany.

Jeżeli zebrany gaz nie może

być użyty do produkcji energii, musi on zostać spalo-

ny.

Zbieranie, obróbkę i wykorzystanie gazu składo-

wiskowego przeprowadza się w sposób minimalizu-

jący zniszczenie lub pogorszenie stanu środowiska

i ryzyko dla ludzkiego zdrowia.

Przepisy dyrektywy 1999/31/WE w sprawie skła-

dowania odpadów, odnoszące się m.in. do wymagań

technicznych dla składowisk odpadów, zostały trans-

ponowane i wdrożone do prawa polskiego już ustawą

nawczymi do niej – obecnie kwestie te regulowane są

poz. 21) oraz rozporządzeniem ministra środowiska

padów (Dz. U. poz. 523).

Wymóg wyposażenia składowiska odpadów w in-

stalację do odprowadzania gazu składowiskowego

wynika z § 8 tego rozporządzenia.

Wymóg ten doty-

czy składowisk odpadów, na których przewiduje się

składowanie odpadów ulegających biodegradacji, a więc

także tych, które przyjmują odpady komunalne.

Przepisy zarówno dyrektywy, jak i ww. rozporzą-

dzenia ministra środowiska w tym zakresie są jed-

noznaczne i nie przewidują odstępstw.

Jeżeli przewi-

duje się do składowania odpady ulegające biodegra-

dacji, wymagana jest instalacja do odprowadzania

gazu składowiskowego, a gaz składowiskowy w pierw-

szej kolejności musi być oczyszczany i wykorzystywa-

ny do celów energetycznych, a w przypadku braku

takiej możliwości – spalony w pochodni.

Należy zaznaczyć, że już nieobowiązująca ustawa

ślała m.in., co powinno zawierać pozwolenie na bu-

dowę składowiska odpadów, w którym określone po-

winny zostać rodzaje odpadów przewidziane do skła-

dowania na danym składowisku odpadów, oraz plan

dotyczący eksploatacji, zarządzania i monitorowania

składowiska odpadów, co oznacza, że kwestia plano-

wania kierowania do składowania odpadów ulegają-

cych biodegradacji rozstrzygana jest przed wybudo-

waniem składowiska odpadów.

W przywołanym w interpelacji pana posła zakła-

dzie odpady w pierwszej kolejności kierowane są na

linię do segregacji odpadów celem segregacji, po czym

odpady wysegregowane ze strumienia odpadów, któ-

re mogą być poddane recyklingowi, są kierowane na

rynek surowców wtórnych.

Pozostałe odpady, tzn.

balast oraz niesegregowane zmieszane odpady komu-

nalne, które nie mogą być odzyskane z przyczyn

technicznych, kierowane są do unieszkodliwienia na

składowisko odpadów komunalnych.

Powyższe oznacza, że na przedmiotowym składo-

wisku odpadów były i są składowane odpady komu-

nalne, w których jest udział frakcji ulegającej biode-

gradacji.

Przykładowo w przypadku niesegregowa-

nych zmieszanych odpadów komunalnych przyjmuje

się, że ok. 50% ich masy stanowi frakcja ulegająca

biodegradacji.

Tego rodzaju odpady uwzględnione zo-

stały również w pozwoleniu zintegrowanym.

Dlatego też zdaniem resortu środowiska wątpliwe

jest twierdzenie, że składowisko to nie przyjmowało

dotychczas i nie przyjmuje odpadów ulegających bio-

degradacji, co z kolei oznacza, że w złożu odpadów

zeskładowanych na obiekcie zachodzi proces unie-

szkodliwiania, w wyniku którego powstaje gaz skła-

dowiskowy.

Reasumując, należy stwierdzić, że biorąc

pod uwagę powyższe informacje oraz fakt ewentual-

nego braku w przyszłości przyjmowania odpadów

378

ulegających biodegradacji do unieszkodliwienia na

składowisku odpadów, w sytuacji gdy takie działania

już nastąpiły w przeciągu kilku lat, do zarządzające-

go składowiskiem odpadów nadal ma zastosowanie

ww. § 8 rozporządzenia ministra środowiska z dnia

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

w sprawie wiaduktu drogowego

przy al. Przyjaźni w Chełmie (20508)

przy którym przekazano interpelację pana posła Zbi-

gniewa Matuszczaka w sprawie wiaduktu drogowego

w ciągu al. Przyjaźni w Chełmie, uprzejmie informu-

ję, że resort transportu dysponuje środkami jedynie

na drogi krajowe zarządzane przez generalnego dy-

rektora dróg krajowych i autostrad.

poz. 260, z późn. zm.) w granicach miast na prawach

dent miasta.

Zatem w przedmiocie remontu wiaduk-

stracyjnych właściwy jest prezydent miasta Chełma.

Uprzejmie informuję, iż w odpowiedzi na wcześ-

niejszą interpelację pana posła Zbigniewa Matusz-

czaka (znak: SPS-023-20508/13, z dnia 12 grudnia

2012 r.) zostały przekazane informacje o możliwości

pozyskania dofinansowania dróg zarządzanych przez

prezydenta miasta Chełma jedynie ze środków rezer-

wy subwencji ogólnej utworzonej na mocy art. 26 ust. 1

cje na temat dofinansowania zadań z omawianej re-

zerwy w roku 2013, uprzejmie informuję, że prezy-

dent miasta Chełma złożył wniosek o dofinansowanie

zadania pn. „Remont DK nr 12 w Chełmie – ul. Re-

jowiecka w rejonie skrzyżowania z ulicą Szpitalną”.

Zadanie otrzymało dofinansowanie w wysokości

926,6 tys. zł.

Obecnie pragnę poinformować, że zakończyły się

prace nad ustaleniem dodatkowych kryteriów służą-

cych do oceny i weryfikacji wniosków nadsyłanych

przez jednostki samorządu terytorialnego o dofinan-

sowanie z powyższej rezerwy na rok 2014.

Wzorem

lat ubiegłych wszystkie jednostki samorządowe zo-

stały poinformowane o trybie i terminie składania

wniosków pismem nr TA-7ms/441/242/13 z dnia

21 sierpnia 2013 r. (termin złożenia wniosku do 7 lu-

tego 2014 r.).

Jak poprzednio środki z powyższej re-

zerwy w zakresie dróg krajowych w miastach na pra-

wach powiatu mogą być przeznaczone na dwa typy

zadań: zadania inwestycyjne lub zadania remontowe.

Biorąc powyższe pod uwagę, z przykrością infor-

muję, że w obowiązującym stanie prawnym resort

transportu nie dysponuje innymi możliwościami fi-

nansowania dróg zarządzanych przez samorządy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

w sprawie przejazdu kolejowego

na ul. Okszowskiej w Chełmie (20509)

ka skierowaną do ministra transportu, budownictwa

piśmie (nr SPS-023-20509/13) w sprawie przejazdu

wiam następującą informację.

Według informacji udzielonych przez PKP SA

przejazd kolejowy w ul. Okszowskiej w Chełmie znaj-

duje się na działce nr 134/2 i przyległej działce 66/6,

dla których stan prawny na dzień dzisiejszy został

uregulowany.

Decyzje uwłaszczeniowe nie są jeszcze

ujawnione w księgach wieczystych i aktualnie przygo-

towywane są wnioski o dokonanie stosownych zmian.

Po przeprowadzeniu przez przedstawicieli PKP

SA inwentaryzacji toru bocznicowego przebiegające-

go przez ww. działki rozpoczęto procedury likwida-

cyjne bocznicy.

We wrześniu 2013 r. zostanie ogłoszo-

ny przetarg na rozbiórkę toru na odcinkach poza

obszarem przejazdu.

Zakłada się, że wyłoniony w prze-

targu wykonawca dokona fizycznej rozbiórki w ciągu

miesiąca od podpisania umowy.

379

Działka nr 134/2 z uwagi na brak możliwości za-

gospodarowania komercyjnego planowana jest do

przekazania w całości na rzecz Gminy Chełm, nato-

miast dla działki 66/6 (o powierzchni 2,1051 ha) wy-

magane jest przeprowadzenie podziału w celu oddzie-

lenia części możliwej do zagospodarowania komer-

cyjnego.

PKP SA dokona wydzielenia fragmentu

działki 66/6 w części umożliwiającej przeprowadzenie

remontu lub przebudowy przejazdu w ciągu ulicy

Okszowskiej.

Stosowny wniosek podziałowy, wska-

zujący cel dokonania podziału działki, zostanie zło-

żony właściwym organom administracyjnym.

Przeprowadzenie podziału działki nr 66/6, która

nie jest terenem zamkniętym, wymaga m.in. uzyska-

nia postanowienia opiniującego wstępny projekt po-

działu, a następnie decyzji zatwierdzającej podział.

Po zakończonym podziale działki nr 66/6 zostanie

wdrożona procedura nieodpłatnego przekazania

przedmiotowych nieruchomości na rzecz jednostki

samorządu terytorialnego.

Z uwagi na fakt, że na

dzień dzisiejszy trudno określić termin przekazania

przedmiotowych nieruchomości na rzecz Gminy

Chełm, PKP SA deklaruje dołożenia wszelkich sta-

rań, aby zarówno działkę 134/2, jak i fragment dział-

ki 66/6 przekazać w możliwie najkrótszym terminie.

W ocenie PKP SA, jak i Ministerstwa Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej opisany powyżej

sposób postępowania wydaje się najbardziej optymal-

ny dla szybkiego umożliwienia przeprowadzenia

przebudowy przejazdu przez władze samorządowe.

informacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

w sprawie zamiaru podjęcia działań

zmierzających do ustalenia nowej

listy bezpłatnych świadczeń gwarantowanych

w aspekcie zmiany poziomu finansowania

sanatoryjnego dla dorosłych

oraz rehabilitacji w sanatorium (20513)

terpelację pani Moniki Wielichowskiej, poseł na Sejm

czyka, wicemarszałka Sejmu RP, z dnia 21 sierpnia

2013 r., znak: SPS-023-20513/13, w sprawie zamiaru

działań zmierzających do ustalenia nowej listy bez-

płatnych świadczeń gwarantowanych w aspekcie

rehabilitacji w sanatorium uprzejmie proszę Panią

Minister zdrowia aktualnie nie planuje żadnych

zmian w finansowaniu świadczeń z zakresu uzdro-

wiskowego leczenia sanatoryjnego dla dorosłych oraz

uzdrowiskowej rehabilitacji dla dorosłych w sanato-

rium mających na celu pokrycie w 100% kosztów wy-

żywienia i zakwaterowania przez pacjentów korzy-

stających ze świadczeń zdrowotnych w ww. zakresie.

Ponadto uprzejmie informuję Panią Marszałek, iż

jakiekolwiek zmiany w zakresie finansowania świad-

czeń wymagają rekomendacji prezesa Agencji Oceny

Technologii Medycznych.

Z poważaniem

Cezary Rzemek

w sprawie ustawy o dostępie

ma z dnia 21 sierpnia 2013 r. przekazującego inter-

pelację poseł na Sejm RP pani Moniki Wielichowskiej

(SPS-023-20514/13) uprzejmie informuję, że w inter-

pelacji poruszone zostały dwa zagadnienia związane

poz. 1198, z późn. zm.).

Pierwsze z nich dotyczy sa-

mego dostępu do informacji publicznej, drugie doty-

czy dostępu do informacji publicznej w celu ponow-

nego wykorzystywania.

Choć prawa te zostały ujęte

w jednym akcie normatywnym, to pierwsze stanowi

realizację publicznego prawa podmiotowego o cha-

rakterze politycznym, a drugie jest prawem o cha-

rakterze gospodarczym.

Konstytucja RP jako zasadę przewiduje jawność

informacji o działalności organów władzy publicznej

morządu gospodarczego i zawodowego i innych pod-

miotów wykonujących zadania tej władzy i gospoda-

rujących mieniem komunalnym lub majątkiem Skar-

bu Państwa (art. 61).

Jawność gwarantuje realizację

380

demokratycznych zasad funkcjonowania władzy

w państwie prawa oraz umożliwia kontrolę obywa-

telską działań organów władzy publicznej.

Konkretyzację konstytucyjnego prawa do infor-

macji stanowi ustawa o dostępie do informacji pub-

licznej.

Kładzie ona nacisk przede wszystkim na

stworzenie systemu gwarancji realizacji prawa do

informacji.

Definiuje informację publiczną jako każ-

dą informację o sprawach publicznych, bez względu

na sposób jej utrwalenia.

Zatem dotyczy to działal-

ności zarówno organów władzy publicznej, jak i or-

ganów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz

osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wyko-

nywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowa-

nia mieniem publicznym.

Orzecznictwo sądów admi-

nistracyjnych wyrosłe na gruncie tej ustawy przyj-

muje bardzo szeroką interpretację tego pojęcia.

In-

formacją publiczną jest każda wiadomość wytworzo-

na przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz

mioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują

stwa w zakresie swych kompetencji.

Taki charakter

będzie miała również wiadomość niewytworzona

przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych

podmiotów.

Stąd informacją publiczną jest każda

wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz

do innych podmiotów wykonujących funkcje publicz-

lub majątkiem Skarbu Państwa (wyrok Naczelnego

sygn. akt I OSK 1774/10, a także wyroki Naczelnego

2002 r., sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA

2036-2037/02, niepubl.).

Doktryna i orzecznictwo sądów administracyj-

nych podzieliły informację publiczną na prostą i prze-

tworzoną.

Za informację prostą uznano informację,

której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej

udostępnieniem i nie zmienia charakteru takiej in-

formacji np. zanonimizowanie, zliczenie wydanych

przez organ decyzji.

O informacji przetworzonej mo-

żemy mówić wówczas, gdy informacja jest jakościowo

nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyję-

tej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są

materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązane-

go (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn

Informacji Publicznej.

Informatyzacja administracji,

Wrocław 2005, s. 87).

Informacją przetworzoną bę-

dzie także informacja powstała w wyniku zebrania,

zestawienia lub zsumowania pojedynczych informa-

cji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowią-

zanego.

Generalnie powstanie informacji przetworzo-

nej wymaga istotnego wkładu intelektualnego lub

technicznego w proces modyfikacji.

Udostępnienie informacji przetworzonej wiąże się

z wykazaniem szczególnie istotnego interesu publicz-

nego.

W ocenie NSA określenie „szczególnie istotne

dla interesu publicznego” nie może być definiowane

w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od konkretnej

sytuacji (wyrok NSA z 5 grudnia 2002 r., II SA/Wr

1600/02, cyt. za D. Fleszer, op.

cit.).

W judykaturze

podnosi się, iż interes publiczny istnieje wówczas, gdy

czenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa

(wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r.,

II SA/Wa 1721/05).

Wnioskodawca powinien wykazać

nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu poten-

cjalnych odbiorców, ale również że jej uzyskanie

stwarza realną możliwość wykorzystania uzyska-

nych danych do poprawy funkcjonowania organów

administracji i lepszej ochrony interesu publicznego

(wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10).

Za

sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego

należy uznać taką, która – ze względu na rodzaj,

czas, miejsce, sposób i okoliczności rozstrzygania

i późniejszej realizacji – w istotnym zakresie wpływa

lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty

władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków.

Pod-

stawowym elementem pozwalającym na właściwe

uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest

wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów

realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie

wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu

adresatów.

Wnioskodawca musi wykazać, że infor-

macje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącz-

nie jego interesu, jak również nakreślić okoliczności

i fakty, które zostaną uznane za wystarczające dla

wa, o której chce zostać poinformowany, ma szcze-

gólne znaczenie (wyrok WSA w Warszawie II S.A./

Należy zwrócić szczególną uwagę na jeszcze jeden

istotny element dostępu do informacji publicznej.

faktycznego.

Przyjmując takie rozwiązanie, polski

ustawodawca uznał, podobnie jak w prawie między-

narodowym, że prawo do informacji to jedno z pod-

stawowych praw człowieka.

Podmioty publiczne wytwarzają, gromadzą lub

przechowują ogromną ilość informacji i treści, poczy-

nając od danych statystycznych, gospodarczych lub

środowiskowych, poprzez materiały archiwalne, po

zdigitalizowane księgozbiory lub kolekcje dzieł sztu-

ki, które są dzisiaj ważnym aktywem wpływającym

na stan i szanse rozwojowe społeczeństwa w różnych

jego wymiarach.

Zwraca się uwagę także, iż oprócz

napędzania innowacji i kreatywności, które stymu-

lują wzrost gospodarczy, możliwość ponownego wy-

korzystywania informacji wzmacnia również pozycję

obywateli, wspierając tym samym demokrację party-

cypacyjną oraz promując przejrzystą, odpowiedzial-

ną i wydajniejszą administrację.

Informacje są waż-

nym materiałem wyjściowym dla produktów i usług

381

związanych z zasobami cyfrowymi o dotychczas nie-

wykorzystanym potencjale.

Dzisiaj korzysta z niej

wiele serwisów internetowych i mobilnych.

Liczy się

także jakość tych informacji i sposób udostępniania,

zapewniający jej użyteczność, przeszukiwalność oraz

maszynowy odczyt.

Osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organi-

zacyjne nieposiadające osobowości prawnej, wykorzy-

stując informację publiczną lub każdą jej część, nie-

zależnie jaką postać ma ta informacja (papierowa,

elektroniczna, dźwiękowa, wizualna lub audiowizu-

alna), do celu komercyjnego lub niekomercyjnego in-

nego niż jej pierwotny publiczny cel wykorzystywa-

nia, dla którego została wytworzona, dokonują „po-

nownego wykorzystywania informacji publicznej”

i w związku z tym podlegają reżimowi prawnemu

uregulowanemu w ustawie o dostępie do informacji

publicznej.

W 2011 r. ustawodawca przesądził, że ww.

ustawa powinna zostać uzupełniona o zasady ponow-

nego wykorzystywania tej informacji (nowy rozdzia-

ła 2a), implementując tym samym dyrektywę 2003/98/

WE w sprawie ponownego wykorzystywania infor-

macji sektora publicznego.

Zgodnie z tą ustawą podmioty zobowiązane są do

udostępniania informacji publicznych do ponownego

wykorzystywania.

Jako podstawową przyjęto zasadę

bezpłatnego i bezwarunkowego udostępniania infor-

macji publicznej w celu ponownego wykorzystywa-

nia.

Ustawa przewiduje możliwość nakładania opłat

związanych z udostępnieniem informacji publicznej

żeli przygotowanie informacji wymaga poniesienia

dodatkowych kosztów.

Nakładając opłaty, uwzględ-

nia się koszty przygotowania i przekazania informa-

mie oraz inne czynniki, jakie będą brane pod uwagę

przy nietypowych wnioskach, które mogą mieć

wpływ w szczególności na koszt lub czas przygotowa-

nia i przekazania informacji.

Koszty udostępnienia

stanowią element oferty, jaką podmiot zobowiązany

przedstawia wnioskodawcy.

Zarówno w przypadku dostępu do informacji pub-

licznej, jak i dostępu w celu ponownego wykorzysty-

wania powszechność nie oznacza przy tym nieogra-

niczoności.

Konstytucja RP umożliwia ograniczenie

dostępności informacji z powołaniem się na dobra

określone w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.

Ze względu

na zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 61

dostępności informacji mogą następować jedynie w dro-

dze ustawy.

Ograniczenia w zakresie korzystania

nej przewiduje ograniczenie dostępu do informacji

inne tajemnice ustawowo chronione (ust. 1), oraz

ochronę prywatności osoby fizycznej i tajemnicę

przedsiębiorcy (ust. 2).

Przy czym ograniczenie ze

przedsiębiorcy nie dotyczy informacji o osobach peł-

niących funkcje publiczne mających związek z peł-

nieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierze-

nia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku gdy

sługującego im prawa (ust. 2 zdanie drugie).

Nie moż-

na natomiast, poza powyższymi przypadkami, ogra-

niczyć dostępu do informacji o sprawach rozstrzyga-

nych w postępowaniu przed organami państwa, w szcze-

gólności w postępowaniu administracyjnym, karnym

tych zadań lub funkcji (ust. 3).

Podsumowując, dostęp do informacji publicznej

(art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej)

a ponowne wykorzystywanie informacji publicznej

(art. 2a ustawy o dostępie do informacji publicznej)

to dwie różne instytucje prawne.

Podkreślił to wy-

raźnie ustawodawca w art. 2a ust. 2 ustawy o dostę-

pie do informacji publicznej, uznając, iż zasady po-

nownego wykorzystywania informacji publicznej nie

tymi instytucjami jest zdecydowanie więcej.

Dostęp

do informacji publicznej w celu ponownego wykorzy-

stywania jest sformalizowany, a zatem przewidziano

wzór wniosku (określony w rozporządzeniu ministra

administracji i cyfryzacji z dnia 17 stycznia 2012 r.,

Dz. U. poz. 94).

Ponadto warunki ponownego wyko-

rzystywania informacji publicznej, a także wysokość

licznej nałożonych w związku z wnioskiem wymaga-

jącym poniesienia dodatkowych kosztów stanowią

z późn. zm.).

Podmioty zobowiązane nie są obowią-

zane do opracowania, w szczególności przetworzenia,

wania oraz dostarczania z nich wyciągów, jeżeli spo-

woduje to konieczność podjęcia nieproporcjonalnych

wydania komunikatu w sprawie interpretacji niektó-

rych przepisów ustawy o dostępie do informacji pub-

licznej, uprzejmie wyjaśniam, iż w świetle obowią-

zujących przepisów minister administracji i cyfry-

zacji nie jest uprawniony do wydawania oficjalnych

komunikatów zawierających interpretację przepi-

sów tej ustawy czy formułowania wiążących opinii

prawnych.

Stąd tak istotne znaczenie w obszarze

dostępu do informacji publicznej ma orzecznictwo

382

sądów administracyjnych, które w wybranym za-

kresie pozwoliłem sobie przedstawić w niniejszym

piśmie.

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, iż w Ministerstwie

Administracji i Cyfryzacji prowadzone są prace ana-

lityczne dotyczące problematyki zasad dostępu do

informacji publicznej, których przewidywanym efek-

tem byłaby nowelizacja ustawy.

Dostęp do informacji

publicznej jest zagadnieniem niezwykle złożonym

i wieloaspektowym.

Ustawa o dostępie do informacji

publicznej jest podstawowym aktem rangi ustawo-

wej, który określa w sferze publicznej zasady dostępu

do informacji i jego ograniczenia.

Nie jest to jednak

jedyny akt normatywny w tym zakresie.

Tylko nor-

my odsyłające do ustawy o dostępie do informacji

publicznej znajdują się w ponad stu ustawach i roz-

porządzeniach.

Oprócz tego znacząca liczba aktów

normatywnych określa własne zasady i tryb udostęp-

niania informacji.

Niezwykle trudno jest więc prze-

widzieć termin zakończenia prac nad konkretnymi

rozwiązaniami prawnym w postaci projektu założeń

do ustawy nowelizującej zasady dostępu do informa-

cji publicznej.

Niewątpliwie jednym z zagadnień bra-

nych pod uwagę jest przyjęta 21 czerwca br. przez

Radę UE zmiana dyrektywy UE w sprawie ponow-

nego wykorzystywania informacji sektora publiczne-

go (2003/98/WE).

Najważniejszą zmianą jest rozsze-

rzenie zakresu dyrektywy na muzea, biblioteki oraz

archiwa.

Oznacza to, że zasoby tych instytucji – do-

tychczas wyłączone – będą mogły podlegać ponowne-

mu wykorzystywaniu.

Zdaniem unijnego ustawodaw-

cy te zbiory dziedzictwa kulturowego wraz z powią-

zanymi z nimi metadanymi stanowią potencjalną

podstawę treści cyfrowych w zakresie produktów

i usług oraz mają ogromny potencjał w dziedzinie

innowacyjnego ponownego wykorzystywania w ta-

kich sektorach jak edukacja i turystyka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

terpelację pana posła Jacka Sasina w sprawie plano-

wanego zakupu okrętów podwodnych dla Marynarki

Wojennej RP (SPS-023-20515/13) uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Planowane postępowanie na dostawę okrętów

podwodnych nowego typu nie będzie prowadzone

w celu zawarcia umowy leasingowej.

Przedmiotowe

okręty zostaną pozyskane zgodnie z ustawą z dnia

ny akt nie przewiduje trybu gabinetowego, o którym

mowa na portalu internetowym Defence24.

Odnosząc się do kwestii uczestnictwa polskiego

przemysłu, w tym krajowych stoczni, zarówno

w budowie, jak i w późniejszym serwisowaniu okrę-

tów podwodnych Marynarki Wojennej RP, wyjaś-

niam, że o udzielenie zamówienia będą mogli ubie-

gać się wykonawcy, którzy będą spełniali warunki

udziału w postępowaniu oraz nie będą podlegali

wykluczeniu.

Ponadto informuję, że okręty podwodne, które

mogą być zaoferowane stronie polskiej, będą musiały

odpowiadać kryteriom postawionym przez Sztab Ge-

neralny WP w wymaganiach operacyjnych.

Odpowiadając na pytanie dotyczące zgodności

okrętu podwodnego typu 212A z technicznymi wy-

maganiami sporządzonymi w Ministerstwie Obrony

Narodowej, informuję, że analiza dokonana w resor-

cie wykazała, iż wskazany okręt nie spełnia wszyst-

kich obligatoryjnych wymagań taktyczno-technicz-

nych opracowanych przez gestora sprzętu wojskowe-

dowego, uzbrojenia rakietowego oraz systemu ratow-

niczego.

W związku z powyższym minister obrony

wyraził zgodę na powołanie grupy specjalistycznej

do weryfikacji wymagania operacyjnego na okręt

podwodny 212A.

Zakłada się, że najpóźniej do dnia 8 listopada br.

zostanie zakończony proces weryfikacji przedmioto-

wego wymagania operacyjnego.

Po jego zatwierdze-

niu dokonana zostanie weryfikacja dokumentów fazy

analityczno-koncepcyjnej systemu pozyskiwania,

eksploatacji i wycofania sprzętu wojskowego, takich

jak: wstępne założenia taktyczno-techniczne i pełne

studium wykonalności na pozyskanie okrętu pod-

wodnego nowego typu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Waldemar Skrzypczak

Warszawa, dnia 9 września 2013 r.

383

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

(20517)

W odpowiedzi na interpelację panów Tomasza

Makowskiego oraz Wincentego Elsnera, posłów na

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

z dnia 2 sierpnia

2013 r. przekazaną przy piśmie marszałka Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 sierpnia 2013 r.,

sygn.

SPS-023-20517/13, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

W informacji ministra finansów z dnia 19 lutego

2013 r., sygn.

BAD9/065/01/RTO/13/RD-7839, będą-

cej odpowiedzią na interpelację z dnia 21 stycznia

2013 r., nr 13603/2013, zamiast nazwisk (danych oso-

bowych) osób, które towarzyszyły ministrowi finan-

sów w wyjazdach zagranicznych i jednocześnie któ-

rych udział wygenerował wskazane koszty, przeka-

zano dane dotyczące pełnionych funkcji i zajmowa-

nych stanowisk.

Uznano bowiem, że tego rodzaju

informacje są bardziej istotne dla oceny zasadności

delegowania.

Ministrowi Finansów w odbywającym się w Niko-

zji w dniach 14–15.09.2012 r. posiedzeniu Rady Unii

Europejskiej ds. Ekonomicznych i Finansowych, w któ-

rym brali udział przedstawiciele państw członkow-

skich UE w randze ministrów finansów i prezesów

banków centralnych, przedstawiciele Komisji Euro-

pejskiej, Parlamentu Europejskiego, Sekretariatu

Generalnego Rady i Europejskiego Banku Central-

nego, towarzyszyło pięć osób.

W przedmiotowej dele-

gacji uczestniczyli: pan Patryk Łoszewski – dyrektor

Departamentu Unii Europejskiej, pan Piotr Piłat

– dyrektor Departamentu Rozwoju Rynku Finanso-

wego, pan Ludwik Kotecki – radca generalny, główny

ekonomista Ministerstwa Finansów, pan Paweł Si-

wek – naczelnik w Departamencie Unii Europejskiej,

oraz na zaproszenie wystosowane przez prezydencję

cypryjską w charakterze osoby towarzyszącej – mał-

żonka pana ministra Rostowskiego.

W związku z realizacją wyjazdu do Nikozji w ter-

minie 13–15.09.2012 r.

Ministerstwo Finansów po-

niosło koszty określone w postanowieniach rozporzą-

ków ustalania należności przysługujących pracowni-

kowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządo-

wej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służ-

1991, z późn. zm.), które dotyczyły wyłącznie pracow-

ników urzędu, tj. diety pobytowe w wysokości 772,39

PLN oraz koszty noclegów (2 doby hotelowe 3 dele-

gowanych pracowników) w wysokości 1916,44 PLN.

Koszty zakwaterowania ministra finansów, jego mał-

żonki oraz radcy generalnego, tak jak w analogicz-

nych przypadkach dla innych państw członkowskich

UE, zostały sfinansowane przez prezydencję cypryj-

ską.

Należy zaznaczyć, iż Ministerstwo Finansów

z tytułu udziału małżonki pana ministra w przed-

miotowym spotkaniu nie poniosło żadnych kosztów.

Pozostałe spośród podanych kosztów stanowią

koszty podróży w wysokości 96 271,28 PLN.

Wyso-

kość tych kosztów wynika w szczególności z koniecz-

ności skorzystania z tzw. samolotu rządowego, co

było niezbędne dla zapewnienia osobom delegowa-

nym, w tym ministrowi finansów właściwemu do

udziału i prezentowania wiążącego stanowiska na

poziomie europejskim, możliwości uczestnictwa w spot-

kaniach i podejmowania zobowiązań przewidzianych

w Nikozji.

Było to podyktowane złożonym termina-

rzem spotkań oraz obowiązków służbowych pana

ministra, a także pozostałych pracowników Mini-

sterstwa Finansów delegowanych na posiedzenie

Rady Unii Europejskiej ds. Ekonomicznych i Finan-

sowych, zarówno przed i po delegacji, a także niedo-

godnym formatem połączeń rejsowych na trasie War-

szawa – Larnaka – Warszawa.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

w sprawie wynagrodzeń (pensji, nagród,

(20518)

oraz pana Tomasza Makowskiego w sprawie wyna-

grodzeń kierownictwa, dyrektorów i zastępców dy-

rektorów biur oraz departamentów Ministerstwa

2013 r., znak: SPS-023-20518/13, uprzejmie informu-

ję, co następuje.

W odpowiedzi z dnia 8 maja 2013 r., znak:

BDG7/0602/17/DLB/13/RD42549, na interpelację po-

selską przekazaną przy piśmie z dnia 16 kwietnia

384

2013 r., znak: SPS-023-16654/13, w zakresie wyna-

grodzeń dyrektorów i zastępców dyrektorów biur

to szczegółowe informacje dotyczące uregulowań

prawnych co do sposobu wynagradzania osób zajmu-

jących ww. stanowiska, tj. składników miesięcznego

wynagrodzenia (w tym: mnożników do ustalenia wy-

nagrodzenia zasadniczego, dodatków do wynagro-

dzenia) oraz możliwości przyznawania nagród z 3% fun-

duszu nagród.

W świetle powyższego, a także uwzględniając po-

nowną prośbę posłów na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej pana Wincentego Elsnera oraz pana Tomasza

Makowskiego, uprzejmie informuję, że wynagrodze-

nie dyrektora generalnego nie zostało zawarte w ta-

beli nr 1 Wykonanie wynagrodzeń ministra, sekre-

tarzy i podsekretarzy stanu, w tym szefa Służby Cel-

nej za lata 2008–2012, stanowiącej załącznik do od-

powiedzi na interpelację poselską z dnia 16 kwietnia

2013 r. sygn.

SPS-023-16654/13, z uwagi na odrębne

przepisy prawne regulujące sposób wynagradzania,

które zostały szczegółowo opisane w odpowiedzi na

ww. interpelację.

W związku z tym, iż stanowisko dyrektora gene-

ralnego urzędu należy do stanowisk w służbie cywil-

nej, zostało zawarte w zestawieniu dotyczącym planu

wynagrodzeń i stopnia wykonania wynagrodzeń pra-

cowników zatrudnionych w Ministerstwie Finansów,

w podziale na poszczególne grupy pracowników,

w latach 2008–2012, przedstawionym w odpowiedzi

na interpelację z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn.

SPS-

023-16654/13, w części dotyczącej członków korpusu

służby cywilnej.

Odnosząc się do kwestii sposobu pogrupowania

danych dotyczących wynagrodzeń członków korpusu

służby cywilnej, należy zauważyć, że dane te zostały

przedstawione w formie umożliwiającej ochronę da-

nych osobowych i dóbr osobistych pracowników.

W Ministerstwie Finansów w departamentach

i biurach jest tylko jedno stanowisko dyrektora de-

partamentu/biura, a w niektórych nie ma stanowiska

zastępcy dyrektora bądź zastępca jest tylko jeden.

Wyodrębnienie kwot na poszczególne stanowiska

w poszczególnych komórkach organizacyjnych było-

by jednoznaczne z ujawnieniem wynagrodzeń kon-

kretnych, zidentyfikowanych osób fizycznych, co nie

przepisy prawa, bowiem co do zasady informacje

o wynagrodzeniach pracownika nie są jawne.

Ponadto wynagrodzenia pracowników, jako nale-

żące do kategorii dóbr osobistych, są chronione prze-

poz. 926, ze zm.) m.in. cechy ekonomiczne (a więc np.

wysokość wynagrodzenia) charakteryzujące daną

osobę fizyczną, dzięki którym, bezpośrednio lub po-

średnio, możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby, sta-

nowią w rozumieniu wymienionej ustawy dane oso-

bowe i podlegają ochronie niezależnie od wspomnia-

nej ochrony przewidzianej w Kodeksie cywilnym.

Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że

dane o wynagrodzeniu pracownika należy zaliczyć

do tej grupy informacji, do których dostęp jest moż-

liwy wyłącznie za zgodą osoby, której one dotyczą,

lub wówczas, gdy szczególny przepis prawa wprost

upoważnia określone podmioty do ich uzyskania.

Wynagrodzenia pracowników, do których dostęp

jest możliwy, muszą wynikać wprost z obowiązują-

cych przepisów ustawowych.

Przepisy prawne, które

wprost przesądzają o jawności wynagrodzenia okre-

ślonych osób, to przykładowo:

gradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami

poz. 594, ze zm.);

poz. 595, ze zm.);

zm.).

Wymienione wyżej uregulowania prawne świad-

czą o tym, że ustawodawca co do zasady uznaje in-

formację o wysokości wynagrodzenia za dobro, które

należy szczególnie chronić, i ustanawia w tym celu

odpowiednie instytucje prawne.

Wobec tego należy

uznać, iż odstępstwa od powyższej zasady ochrony

informacji o wynagrodzeniu mogą występować wy-

jątkowo i tylko na podstawie wyraźnego przepisu

ustawy wyłączającego taką ochronę.

W przypadku członków korpusu służby cywilnej

ustawa o służbie cywilnej nie zawiera przepisów usta-

nawiających jawność wynagrodzenia.

Dodatkowo przekazuję w załączeniu tabelę stano-

wiącą zestawienie danych dotyczących wynagrodzeń

dyrektorów oraz zastępców dyrektorów departamen-

tów i biur Ministerstwa Finansów ogółem, obejmu-

jącą wynagrodzenia, które sfinansowane zostały

w ramach budżetu państwa, jak również budżetu

środków europejskich w latach 2008–2012 w podzia-

le na poszczególne składniki.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że wynagro-

dzenia kierownictwa Ministerstwa Finansów, tj. mi-

nistra, sekretarzy stanu, podsekretarzy stanu w la-

tach 2008–2012 nie były finansowane ze środków

Unii Europejskiej.

Odnosząc się do kryteriów, według których wyna-

grodzenia dyrektorów i zastępców dyrektorów depar-

tamentów/biur w Ministerstwie Finansów finansowa-

ne były ze środków Unii Europejskiej, uprzejmie in-

formuję, że w ramach projektów dofinansowanych ze

środków UE wynagrodzenia (w tym nagrody) wszyst-

kich członków korpusu służby cywilnej wypłacane są

zgodnie z wytycznymi w zakresie kwalifikowania wy-

datków w ramach programów operacyjnych.

385

Zasady i tryb przyznawania nagród pracownikom

realizującym zadania w ramach projektów są takie

same jak zasady i tryb przyznawania nagród pozo-

stałym pracownikom Ministerstwa Finansów.

Po-

nadto wysokość nagród przyznanych poszczególnym

pracownikom wynika z formy zaangażowania w re-

alizację projektu oraz z jakości realizacji powierzo-

nych zadań i jest powiązana z postępami w realizacji

harmonogramu rzeczowo-finansowego projektu.

Dodatkowo uprzejmie informuję, że ustawa o służ-

bie cywilnej oraz akty wykonawcze do tej ustawy nie

przewidują w aktualnym stanie prawnym możliwości

przyznawania premii członkom korpusu służby cy-

wilnej.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r., nr SPS-023-

20519/13, w sprawie asystentów prokuratorów

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Sygnalizowany w interpelacji problem dotyczący

niezasadnego różnicowania przesłanek ubiegania się

o stanowisko asystenta prokuratora i asystenta sę-

dziego jest w pełni zasadny.

W aktualnym stanie

zygnowano z warunku ukończenia przez osoby ubie-

gające się o to stanowisko aplikacji ogólnej, podczas

gdy stosowne zmiany nie zostały wprowadzone do

Tym samym w odniesieniu do asystentów prokura-

torów utrzymany został wymóg ukończenia przez

Powyższy stan rzeczy został spowodowany bezpo-

średnio przedłużającymi się pracami nad komplek-

sową reformą prokuratury objętą projektem ustawy

Prawo o prokuraturze.

Należy wskazać, że w projek-

cie tym zrezygnowano z wymogu, aby osoba ubiega-

jąca się o stanowisko asystenta prokuratorskiego le-

gitymowała się ukończoną aplikacją ogólną (projek-

towany art. 202 § 5).

Przedmiotowy projekt został

w dniu 21 sierpnia 2013 r. skierowany pod obrady

stałego Komitetu Rady Ministrów.

Powyższa zmiana

legislacyjna wynika bezpośrednio z dużego zapotrze-

bowania na asystentów prokuratorów i jednocześnie

Ta

b

e

l

a

y

n

a

g

r

o

a d

y

r

e

k

t

a g

e

n

e

r

a

e

g

, d

y

r

e

k

t

w i z

a

s

t

ę

p

w d

y

r

e

k

t

w d

e

p

a

r

t

ó

w

/

b

i

u

r z

a l

a

t

a 2

0

0

8

–

2

0

1

2

Wynagrodzenie

zasadnicze

Dodatek stażowy

Dodatek służby

cywilnej

Dodatek

funkcyjny

Dodatek

skarbowy

Dodatek

specjalny

Dodatek za

stopień służb.

Dodatek

zadaniowy

Wyrównanie

Wynagrodzenie

chorobowe

Nagroda 3%

Ekwiwalent

za urlop

wypoczynk.

Nagroda

jubileuszowa

Nagroda

roczna/DWR

Odprawa

emerytalno-

-rentowa

Ł

ą

c

z

n

i

e 2

0

0

8 r

.

1

2 3

7

2 3

9

4

,

7

0

1 9

3

1 0

1

7

,

1

0

0

,0

0

4

46

8

54

,

6

7

1

10

,

2

3

0

,0

0

0

,0

0

4 8

0

0

,

0

0

2

0 7

5

5

,

7

1

1

8

0 1

9

0

,

8

5

4 0

1

2 4

0

0

,

0

0

0

,0

0

9

6 2

9

0

,

2

1

1 0

3

4 5

5

0

,

8

9

0

,0

0

Ł

ą

c

z

n

i

9 r

.

1

3 0

5

9 2

1

1

,

2

5

2 0

5

1 5

3

2

,

41

0

,0

0

6

6

4 0

9

7

,

1

2

2

1

9 8

8

2

,

4

7

0

,0

0

0

,0

0

6

7 3

3

4

,

9

1

0

,0

0

2

2

6 3

5

8

,

4

7

2 5

0

1 7

6

4

,

0

1

1

6 0

5

1

,

1

0

1

9

4 5

2

3

,

4

3

1 1

1

1 2

3

7

,

9

0

0

,0

0

Ł

ą

c

1

0 r

.

1

3 2

1

4 5

8

9

,

7

3

2 0

9

7 8

2

2

,

6

5

9

7

7 6

3

8

,

9

9

0

,0

0

3

6

7 6

0

3

,

3

3

4

5

0

,0

0

1

6 0

2

4

,

8

9

5

3

6 2

4

9

,

4

4

0

,0

0

1

5

8 4

0

8

,

3

3

2 7

6

5 8

4

8

,

0

0

0

2

7

6 3

3

1

,

5

5

1 3

3

4 6

3

4

,

6

9

0

,0

0

Ł

ą

1 r

.

1

3 1

41 8

41

,

5

3

2 1

3

8 3

1

1

,

2

7

9

8

4 4

3

2

,

2

8

1

0

6 8

6

0

,

0

0

3

7

9 9

1

4

,

7

6

1

2 0

1

7

,

6

2

7

7

8

80

,

86

66

5

666

,

1

7

1 5

41

,

6

3

1

8

7 5

6

4

,

3

0

3 5

0

5 7

9

8

,

4

0

6 4

9

3

,

6

8

2

5

5 3

0

8

,

4

0

1 41

7 2

8

0

,

0

5

4

0

0 6

2

1

,

0

2

Ł

ą

c

z

n

i

2 r

.

1

2 5

1

5 2

7

4

,

7

5

2 0

8

6 1

3

5

,

9

2

1 0

1

3 3

7

6

,

8

5

1

0

5 8

5

9

,

3

0

3

7

3

0

04

,

46

1

6 9

0

0

,

0

0

7

9 2

5

5

,

6

0

8

7

3 0

7

6

,

8

3

2

10

,

9

5

20

9

6

20

,

7

2

3 5

41 0

2

0

,

0

0

0

,0

1

9

3 0

9

3

,

41

1 4

0

7 9

3

4

,

2

9

8

9 1

3

9

,

3

0

386

sukcesywnego zmniejszania się zatrudnienia na tych

stanowiskach.

Jak wynika z informacji przekazanych

przez prokuratora generalnego, na dzień 5 września

2013 r. w powszechnych jednostkach organizacyjnych

prokuratury pozostawało nieobsadzonych 66 etatów

asystentów prokuratora.

Procedurami konkursowy-

mi objętych jest aktualnie 31 etatów asystenckich,

jednakże jednostki planują ogłoszenie konkursów na

kolejne 28 etatów we wrześniu i październiku 2013 r.

po zakończeniu 1. rocznika aplikacji prokuratorskiej

oraz obecnie trwających egzaminów prokuratorskich

i sędziowskich.

Wydaje się, że projektowane zmiany

w zakresie wymagań formalnych dotyczących objęcia

stanowiska asystenta prokuratora pozwolą na spraw-

ne obsadzanie tych stanowisk, a tym samym zapew-

nią niezwykle potrzebne prokuratorom wsparcie w za-

kresie realizacji ich ustawowych obowiązków.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

pelację pana posła Jacka Żalka z dnia 19 sierpnia

słaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu z dnia 27 sierp-

poz. 296), dalej jako K.p.c., stanowi, że pełnomocni-

wach własności przemysłowej także rzecznik paten-

towy, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem

ną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot spra-

wy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik

w stosunku przysposobienia.

W przepisach art. 87

§ 2–6 K.p.c. wymieniono jeszcze inne podmioty, któ-

re mogą występować w roli pełnomocnika proceso-

wego (pracownicy oraz przedstawiciele organów lub

organizacji).

Uzupełnieniem tych regulacji są przepi-

sy szczególne dotyczące postępowań odrębnych, pro-

wadzonych w niektórych kategoriach spraw cywil-

pieczeń społecznych – art. 465 § 1 K.p.c.).

Z powyższego przytoczenia widać więc, że krąg

osób, które mogą brać udział w postępowaniu przed

sądem, jest ściśle ograniczony przez ustawę (zasada

numerus clausus).

Uzasadnieniem tego modelu jest

m.in. stworzenie gwarancji profesjonalnej pomocy

prawnej udzielanej przez pełnomocników posiadają-

cych kwalifikacje zawodowe (adwokat, radca prawny,

rzecznik patentowy) oraz zapewnienie pełnej i spraw-

nej koncentracji materiału procesowego, możliwej

dzięki wiedzy pełnomocnika o okolicznościach obję-

tych przedmiotem postępowania.

Taką wiedzę posia-

da zaś współuczestnik sporu, osoby bliskie (np. mał-

żonek mocodawcy) oraz osoby, które znają okoliczno-

ści sprawy ze względu na wykonywaną pracę lub

prowadzoną działalność (np. osoba sprawująca zarząd

interesami mocodawcy, pracownik strony, przedsta-

wiciel organizacji społecznej).

Obowiązujące w polskiej procedurze cywilnej roz-

wiązanie określające zamknięty katalog podmiotów,

które mogą być pełnomocnikami strony, zostało za-

aprobowane przez Trybunał Konstytucyjny w wyro-

ku z 16 listopada 2004 r.

(P 19/03).

W uzasadnieniu

tego orzeczenia trybunał w szczególności podkreślił,

że profesjonalni pełnomocnicy, których wymienia

art. 87 § 1 K.p.c., mają zapewnić właściwą, fachową

reprezentację interesów strony, a ponadto przyczynić

się do sprawnego przebiegu procesu.

Podobne rozwiązania dotyczące kręgu osób ma-

jących prawo do działania w charakterze pełnomoc-

nika strony występują w przepisach ustawy z 30 sierp-

ku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli prze-

widują to przepisy szczególne.

Należy zauważyć, iż od kilku lat w doktrynie pra-

wa cywilnego formalnego toczy się dyskusja m.in. na

temat potrzeby wypracowania najbardziej optymal-

nego i odpowiadającego współczesnym realiom mo-

delu zastępstwa procesowego strony w postępowaniu

cywilnym.

W dyskusji tej wypowiadane są w szcze-

gólności opinie, iż obecne rozwiązania są regulacjami

o charakterze reliktowym, które nie znajdują dosta-

tecznego aksjologicznego uzasadnienia.

Aktualne

założenia dla systemu prawnego, w tym mocno ak-

centowana zasada autonomii woli podmiotów prawa

cywilnego, zdają się przemawiać za przyznaniem mo-

codawcy swobodnego prawa wyboru osoby pełnomoc-

nika.

Wybór ten jest przejawem zaufania do tej osoby,

wynikającego z przekonania, że zagwarantuje ona

optymalną ochronę interesów mocodawcy.

Jeżeli mo-

codawca dojdzie do wniosku, że potrzebuje wsparcia

ze strony pełnomocnika posiadającego profesjonalną

wiedzę i umiejętności, to udzieli pełnomocnictwa oso-

387

bie wykonującej zawód prawniczy (adwokatowi lub

radcy prawnemu).

Takiego pełnomocnictwa (tzw. dal-

szego) może też udzielić pełnomocnik nieposiadający

kwalifikacji zawodowych.

Należy wskazać, że również działająca przy mini-

strze sprawiedliwości Komisja Kodyfikacyjna Prawa

Cywilnego pozytywnie odnosi się do propozycji usu-

nięcia przepisów K.p.c. ograniczających katalog osób,

które mogą występować w postępowaniu cywilnym

w roli pełnomocnika procesowego.

Komisja zwraca

jednak uwagę na konieczność jednoczesnego wpro-

wadzenia przymusu adwokacko-radcowskiego w spra-

wach rozpoznawanych przez sądy apelacyjne oraz

sądy okręgowe jako sądy pierwszej instancji.

W podsumowaniu należy stwierdzić, iż Minister-

stwo Sprawiedliwości z uwagą śledzi toczącą się

z udziałem przedstawicieli doktryny prawa dyskusję

na temat modelu zastępstwa procesowego strony

w postępowaniu cywilnym.

Wyniki tej dyskusji da-

dzą podstawę do rozważenia nie tylko potrzeby, ale

i kierunku ewentualnych zmian w omawianym ob-

szarze prawa formalnego.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację pana posła Jacka Żalka w sprawie pro-

jektu przywrócenia instytucji asesora sądowego,

nr SPS-023-20521/13, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Podjęcie prac związanych z opracowaniem projek-

tu regulacji przewidującej przywrócenie instytucji

asesora sądowego zostało zainicjowane przez Krajo-

wą Radę Sądownictwa, która w dniu 12 grudnia

2012 r. przyjęła opracowanie „Model asesury sądowej

według nowych zasad”.

W dniu 7 lutego 2013 r.

Kra-

jowa Rada Sądownictwa przyjęła kolejne założenia

ustawy przywracającej instytucję asesora sądowego,

które zostały przedstawione ekspertom z zakresu

prawa konstytucyjnego do zaopiniowania.

Kolejnym działaniem było powołanie zespołu do

spraw opracowania projektu ustawy przywracającej

instytucję asesora sądowego.

W skład zespołu poza

przedstawicielami Krajowej Rady Sądownictwa we-

szli również przedstawiciele Ministerstwa Sprawied-

liwości.

Rezultatem prac zespołu było opracowanie

wstępnego projektu ustawy nowelizującej ustawę

cej do systemu prawa instytucję asesora sądowego.

W projekcie przewidziano ukształtowanie tej insty-

tucji w sposób zapewniający standardy ustrojowe

i służący zapewnieniu lepszej realizacji prawa pod-

miotowego określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji

RP do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy

ny, bezstronny i niezawisły sąd.

Projektowane roz-

wiązania wprowadzają nową drogę do objęcia urzędu

sędziego, zapewniającą lepsze przygotowanie kandy-

data do pełnienia tego urzędu i sprawdzenie poten-

cjalnego kandydata pod kątem predyspozycji intelek-

tualnych, osobowościowych i moralnych, jak również

mają na celu doprowadzenie do szybszego obsadzania

wolnych stanowisk sędziowskich.

Projekt przewiduje

ustawowe gwarancje niezależności asesorów od or-

ganów władzy wykonawczej.

Asesorów sądowych

miałby powoływać prezydent Rzeczypospolitej Pol-

skiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, na

okres pięciu lat.

Przewidziano również możliwość

sądu rejonowego po co najmniej dwóch latach pracy

w charakterze asesora sądowego.

Zaproponowano

przyznanie asesorowi sądowemu immunitetu odpo-

wiadającego zakresem uprawnieniom przysługują-

cym sędziom.

W zakresie orzekania asesorzy byliby

niezawiśli i podlegaliby tylko konstytucji oraz usta-

wom.

Ponadto do asesorów sądowych miałyby mieć

zastosowanie przepisy dotyczące sędziów (z określo-

nymi wyłączeniami uzasadnionymi specyfiką tej

grupy zawodowej).

Przewiduje się wykonywanie

przez asesora czynności wyłącznie w sądzie rejono-

wym.

Nie będzie mógł orzekać w sprawach stosowa-

nia tymczasowego aresztowania w postępowaniu

powania upadłościowego.

W dniu 2 lipca 2013 r. odbyło się spotkanie prezy-

denta RP z Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa

i kierownictwem Ministerstwa Sprawiedliwości.

Do

Kancelarii Prezydenta RP został przekazany projekt

ustawy przywracającej instytucję asesora sądowego.

Przedstawiona inicjatywa spotkała się z zaintereso-

waniem i wstępną akceptacją pana prezydenta, który

zapowiedział kolejne robocze spotkania w tej spra-

wie.

W związku z przekazanym projektem w Kance-

larii Prezydenta RP odbyły się spotkania z przedsta-

wicielami klubów parlamentarnych na temat koncep-

cji przywrócenia instytucji asesora sądowego w pro-

cedurze dochodzenia do zawodu sędziego.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

388

Odpowiedź

ministra nauki i szkolnictwa wyższego

(20522)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Jacka Żalka (przekazaną pismem

nr SPS-023-20522/13), pragnę złożyć następujące

wyjaśnienia.

Obowiązujące przepisy dotyczące szkolnictwa

wyższego dopuszczają prowadzenie jednolitych stu-

diów magisterskich oraz dwustopniowych studiów na

kierunkach związanych z kształceniem w zakresie

prawa.

Wynika to z wprowadzenia w 2011 r., noweli-

zacją ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, krajo-

wych ram kwalifikacji dla szkolnictwa wyższego.

Zwiększono autonomię uczelni w zakresie konstruo-

wania programów kształcenia oraz wprowadzono

możliwość tworzenia zupełnie nowych kierunków

studiów.

Miało to na celu zapewnienie polskim stu-

dentom wyższej jakości kształcenia i lepszego przy-

gotowania do dynamicznie zmieniających się warun-

ków na rynku pracy, a także wyjść naprzeciw zróż-

nicowanym oczekiwaniom studentów.

Dostęp do aplikacji prawniczych czy też weryfika-

cja uprawnień do wykonywania zawodów prawni-

czych, w tym wymienionego przez pana posła doradz-

twa prawnego, nie podlegają właściwości ministra

nauki i szkolnictwa wyższego.

Inicjatywa legislacyj-

na w zakresie wprowadzenia ewentualnych zmian

w nabywaniu uprawnień absolwentów jednolitych

studiów magisterskich oraz studiów drugiego stopnia

na kierunku prawo np. do ubiegania się o aplikację

prawniczą należy do ministra sprawiedliwości.

W procesie dopuszczania do wykonywania zawo-

dów prawniczych istotną rolę odgrywają także auto-

nomiczne korporacje poszczególnych zawodów praw-

niczych, których przedstawiciele, na mocy regulacji

ustawowych, wchodzą w skład komisji egzaminacyj-

nych i zespołów przygotowujących zestawy pytań eg-

zaminacyjnych.

Samo przygotowanie do tych egza-

minów odbywa się w drodze aplikacji prowadzonych

przez samorządy zawodowe.

O tym, kto może zostać

aplikantem, decydują rozwiązania przewidziane w od-

rębnych ustawach.

W mojej opinii pomimo formalnej możliwości pro-

wadzenia studiów w zakresie prawa jako dwustopnio-

wych kwalifikacje wymagane od osoby posiadającej

wykształcenie wyższe prawnicze trudno jest uzyskać

wyłącznie w ramach studiów drugiego stopnia.

Zga-

dzam się ze stanowiskiem, że studia te powinny prze-

de wszystkim przybierać postać studiów specjalistycz-

nych, natomiast nie powinny uprawniać absolwentów

do ubiegania się o dostęp do zawodów prawniczych

w ramach aplikacji.

Możliwość ubiegania się o przyję-

cie na aplikacje powinni mieć absolwenci jednolitych

studiów magisterskich oraz absolwenci studiów pierw-

szego i drugiego stopnia na kierunku prawo.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że w przypadku

ewentualnej rezygnacji z dwustopniowości studiów

w zakresie prawa zmiana taka nie powinna negatyw-

nie wpłynąć na aktualnych studentów, a także na

absolwentów studiów drugiego stopnia kierunku pra-

wo.

W przypadku wprowadzenia zmian w przepisach

regulujących kształcenie w uczelniach zasadą jest

wprowadzenie zapisu, że osoby, które przed wejściem

w życie nowych przepisów rozpoczęły studia na okre-

ślonym kierunku i poziomie kształcenia, kontynuują

je według dotychczasowego programu kształcenia.

Ewentualne zmiany przepisów dotyczących szkolni-

ctwa wyższego w powyższym zakresie pozostawałyby

bez wpływu na rozwiązania przyjęte w ustawach re-

gulujących dostęp do aplikacji prawniczych.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

cji seksualnej dzieci (nr SPS-023-20523/13), uprzej-

mie wyjaśniam.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie planuje

szych uczniów przedszkoli i szkół podstawowych, nie

przewidujemy również zmian w zakresie treści na-

uczania i organizacji zajęć wychowania do życia w ro-

dzinie.

Polscy uczniowie mają możliwość uczestnicze-

Sposób nauczania przedmiotu wychowanie do ży-

389

Zgodnie z tym rozporządzeniem szczegółowe tre-

ści zajęć wychowania do życia w rodzinie są efektem

porozumienia między nauczycielem prowadzącym

klasy organizuje spotkanie informacyjne z rodzicami

mi, podczas którego przedstawia program nauczania,

daktyczne.

Uczestnictwo w zajęciach wychowania do

– rodzice lub pełnoletni uczeń mają prawo do rezyg-

nacji z udziału w zajęciach, składając pisemny wnio-

sek dyrektorowi szkoły.

Odnosząc się do pytań Pana Posła, uprzejmie wy-

jaśniam, że podczas konferencji eksperckiej nt.

„Stan-

dardów edukacji seksualnej w Europie.

Rekomenda-

cji WHO”, zorganizowanej przez Biuro Światowej

gramu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP)

w Polsce, która odbyła się 22 kwietnia 2013 r., zapre-

zentowana została publikacja Biura Regionalnego

nego Biura ds. Edukacji Zdrowotnej w Kolonii (BZgA)

pt. „Standardy edukacji seksualnej w Europie”.

Po prezentacji powyższej publikacji odbyła się deba-

ta z udziałem ekspertów oraz gości, w której pojawiły

się różne głosy, w tym głosy osób niepodzielających tezy

sformułowane przez WHO.

Uczestniczący w konferen-

cji przedstawiciele MEN poinformowali uczestników

o obowiązujących w polskim systemie oświaty rozwią-

zaniach w zakresie edukacji seksualnej, podkreślając,

ciach wychowania do życia w rodzinie, które obejmują

rolę rodziców w tej edukacji poprzez obowiązek przed-

stawienia rodzicom pełnej informacji o celach i treś-

ciach realizowanego programu nauczania, podręcz-

nikach szkolnych oraz środkach dydaktycznych, jak

Przedmiotowa publikacja pt. „Standardy edukacji

seksualnej w Europie”, w której znajdują się informa-

cje dotyczące wykorzystanych badań oraz metodolo-

gii zastosowanej w przeprowadzeniu tych badań, jest

dostępna na stronie internetowej Biura Projektowe-

go Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju

nosci/Prezentacja-publikacji-Standardy-edukacji-

-seksualnej-w-Europie.-Podstawowe-zalecenia-dla-

-decydentow-oraz-specjalistow-zajmujacych-sie-edu-

kacja-i-zdrowiem.

Informuję również, że z udziałem przedstawicieli

Ministerstwa Edukacji Narodowej w ww. konferencji

nie wiązały się żadne koszty.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

pu przez PKP InterCity SA pociągów Pendolino,

ję poniższe wyjaśnienia.

Pociągi zespołowe na polskich torach oznaczać

będą nową jakość i komfort dla pasażera.

Nowy tabor

pod względem funkcjonalności i bezpieczeństwa za-

chowywać będzie najwyższe, europejskie standardy,

stając się znakiem rozpoznawczym technologicznego

przełomu.

Zakup nowego taboru w powiązaniu z mo-

dernizacją infrastruktury kolejowej będzie skutko-

wał skróceniem czasów przejazdu oraz podniesie-

niem komfortu podróżowania, co wpłynie pozytyw-

nie na konkurencyjność kolei w korytarzach trans-

portowych i spowoduje wzrost liczby pasażerów w da-

lekobieżnych połączeniach kolejowych.

Jazda z prędkością 200 km/h na CMK pomiędzy

Warszawą a Krakowem lub Katowicami będzie moż-

liwa od rozkładu jazdy 2014/2015 na około 50% całej

trasy i przewidywane jest stopniowe zwiększanie do

230 km/h.

Jazda z prędkością powyżej 160 km/h, tj.

w zależności od lokalizacji od 170 do 200 km/h, na

trasie Warszawa – Gdynia będzie możliwa w drugiej

połowie 2015 r.

Mimo tego że pociągi Pendolino produkowane są

we Włoszech, to pozostała część zamówienia realizo-

wana jest w Polsce.

Chodzi tutaj o inwestycję na war-

szawskim Grochowie, jaką jest budowa hali do ser-

wisowania składów zespolonych.

Będzie ona stano-

wiła miejsce zatrudnienia dla ok. 150 osób.

Składy

będą serwisowane przez ok. 17 lat przez zarejestro-

waną w Chorzowie spółkę Alstom Konstal SA.

Koszt

serwisowania szacowany jest na 235 mln euro, za-

kładając wydatek rzędu 1,95 euro za pociągokilo-

metr.

W realizację projektu Pendolino zaangażowani

są także poddostawcy z Polski, m.in. Bombardier

z Katowic produkuje urządzenia sygnalizacji SHP,

Siecab z Żywca okablowanie, producentem sprzęgów

jest Dellner Gdynia, a skrzynek elementów trakcyj-

nych – Polmor.

PKP Cargo SA zapewni transport

pociągów do Polski, zaś Instytut Kolejnictwa próby

homologacyjne.

Odnosząc się do kwestii pokrywania z budżetu

państwa strat generowanych w związku z eksploata-

cją pociągów Pendolino, wyjaśniam, że przewozy pa-

sażerskie tymi pociągami wykonywane będą na za-

sadach komercyjnych.

Oznacza to, że nie będą objęte

390

umową o świadczenie usług publicznych, a spółka

PKP InterCity będzie musiała prowadzić taką poli-

tykę handlową i taryfową, aby koszty wykonywania

tych przewozów były pokrywane w całości wpływami

ze sprzedaży biletów.

Jedynym zobowiązaniem bu-

dżetu państwa w odniesieniu do tej inwestycji jest

udzielenie gwarancji Skarbu Państwa na kredyt, któ-

ry spółka zaciągnęła w celu uzyskania środków fi-

nansowych na zapewnienie wkładu własnego dla

projektu.

Zatem kalkulacja byłego prezesa PKP In-

terCity, o której mowa w interpelacji, jest bezcelowa.

PKP InterCity SA, będąc przewoźnikiem, który

uruchamia każdego dnia ok. 300 pociągów, eksploa-

tuje ponad 1500 wagonów, przewozi rocznie 35 mln

pasażerów, współpracuje z wieloma polskimi przed-

siębiorcami, takimi jak: Newag, FPS Cegielski,

PESA.

Spółka podpisała 14 sierpnia br. z bydgoskim

producentem kontrakt na modernizację taboru na

kwotę ponad 323 mln zł.

28 sierpnia br. został roz-

strzygnięty przetarg o wartości 1 mld 621 mln zł na

zakup 20 elektrycznych zespołów trakcyjnych przy-

stosowanych do prędkości 160 km/h.

Zamówienie

zostanie zrealizowane przez firmę Stadler z Siedlec

oraz Newag z Nowego Sącza.

Inwestycje taborowe realizowane przez spółkę

PKP InterCity sięgają ponad 5,5 mld zł, co wpływa

na obecny i przyszły wynik finansowy.

Szacuje się,

że tegoroczna strata wyniesie ok. 140 mln zł.

Wynik

za rok 2014 powinien być dodatni w granicach zbi-

lansowania przychodów i kosztów, zaś od 2015 r.

spółka zacznie być trwale rentowna.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

edukacji sześciolatków (20528)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

interpelację nr SPS-023-20528/13 złożoną przez

pana posła Wojciecha Piotra Szaramę w sprawie

cych edukacji sześciolatków, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

Na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej

Centrum Badania Opinii Społecznej przeprowadziło

badanie opinii rodziców dzieci urodzonych w latach

2004–2007 „Edukacja małych dzieci”.

Badanie CBOS

zostało przeprowadzone od 29 kwietnia do 12 maja

2011 r. (rok szkolny 2010/2011) i było wykonane na

reprezentatywnej losowo-warstwowej próbie dzieci,

losowanej z operatu PESEL.

Respondentami byli ro-

dzice dzieci urodzonych w roku 2004, 2005, 2006 i 2007.

Na podstawie danych szczegółowych z badania

CBOS prof. Krzysztof Konarzewski z Instytutu Ba-

dań Edukacyjnych sporządził analizę, wyodrębniając

m.in. z całej badanej grupy rodziców sześciolatków

urodzonych w 2004 r., które w roku szkolnym

2010/2011 edukowały się w przedszkolu, w klasie

pierwszej szkoły podstawowej oraz w oddziale przed-

szkolnym w szkole podstawowej.

Pełne wyniki analizy prof. Krzysztofa Konarzew-

skiego, przeprowadzonej na podstawie badania CBOS,

są powszechnie dostępne na stronie Instytutu Badań

Edukacyjnych: http://www.ibe.edu.pl/pl/szesciolatki/2-

-uncategorised/243-cbos-edukacja-malych-dzieci-da-

ne-z-2011-r.

Raport z badania CBOS jest dostępny na

stronie Ministerstwa Edukacji Narodowej: (http://

www.men.gov.pl/index.php?option=com_content&vie

w=article&id=5283%3Araport-z-bada-cbos-qeduka-

cja-maych-dzieciq&catid=236%3Aycie-szkoy-szeciola-

tek-w-szkole-default&Itemid=296).

Trudno zgodzić się z zarzutem, że Ministerstwo

Edukacji Narodowej ukrywa krytyczne opinie doty-

czące sześciolatków w szkołach.

Wyjaśniam, że od

2009 r. na temat obniżenia wieku szkolnego toczy się

szeroka debata publiczna.

Zarówno krytyczne, jak i przychylne opinie w tym

zakresie, w tym analiza prof. Krzysztofa Konarzew-

skiego oraz badanie CBOS, są powszechnie dostępne,

publikowane w środkach masowego przekazu oraz za-

mieszczane na stronach internetowych organizacji, któ-

re prezentują poglądy w tej sprawie.

Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej nigdy nie ingerowało w te publikacje.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(20529)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

391

działań spółki OK System Polska (SPS-023-20529/13),

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaś-

Na wstępie pragnę poinformować, że oferta OK

System Polska SA została wybrana jako najkorzyst-

niejsza w postępowaniu o udzielenie zamówienia

publicznego przeprowadzonego na podstawie ustawy

nych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907) w trybie przetargu

obiektów i zajęć sportowo-rekreacyjnych.

Umowa

z przedmiotową spółką została zawarta w dniu

2 września br. i zgodnie z jej postanowieniami użyt-

kownikami wskazanych usług będą jedynie pracow-

nicy cywilni urzędu ministra obrony narodowej.

Mając na uwadze postanowienia wyżej wymie-

nionej umowy, podstawową formą weryfikacji i do-

stępu użytkowników do obiektów sportowo-rekrea-

cyjnych jest imienna karta wydana przez OK Sy-

stem Polska SA.

Ponadto w celu weryfikacji i dostę-

pu użytkowników do obiektów sportowo-rekreacyj-

nych spółka ta zgodnie z oświadczeniem zawartym

w umowie zapewni sposób weryfikacji niewymaga-

jący korzystania przez użytkowników obiektów

sportowo-rekreacyjnych z terminali z czytnikami

danych biometrycznych.

Uprzejmie informuję, że przedmiotowej spółce zo-

stały przekazane dane użytkowników niezbędne do

identyfikacji – z zachowaniem zasad ustawy z dnia

i nazwiska pracowników cywilnych urzędu ministra

obrony narodowej, którzy zgłosili chęć korzystania

acyjnych.

Odnosząc się do pytania pana posła Wojciecha

Szaramy dotyczącego zabezpieczeń zbieranych i prze-

chowywanych przez OK System Polska SA danych

żołnierzy i pracowników Ministerstwa Obrony Naro-

dowej, informuję, że spółka ta ma prawo gromadzić

dane osobowe na podstawie rejestracji w ogólnokra-

jowym rejestrze zbiorów danych osobowych prowa-

dzonym przez generalnego inspektora danych osobo-

wych.

W tym rejestrze znajduje się zbiór danych oso-

bowych – baza danych klientów OK System, nr księ-

gi 111629 – zgłoszony przez administratora danych,

czyli OK System Polska SA.

Informacja ta została

ustalona i potwierdzona na etapie badania ofert

w postępowaniu o świadczenie usług dostępu do obiek-

tów i zajęć sportowo-rekreacyjnych, w wyniku prze-

prowadzenia którego zawarto wspomnianą umowę.

Jednocześnie pragnę dodać, że przekazane OK

System Polska SA dane, tj. imiona i nazwiska, doty-

czą jedynie pracowników cywilnych urzędu ministra

-rekreacyjnych, i nie obejmują żołnierzy zawodowych.

W odniesieniu do ostatniego pytania pana posła

pragnę zaznaczyć, że zakres danych przekazanych

OK System Polska SA, w opinii resortu obrony na-

rodowej, nie niesie zagrożenia dla obronności kraju.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

2013 r., znak: SPS-023-20531/13, w sprawie realizo-

wanego w spółce Telewizja Polska SA procesu wy-

dzielenia części zadań i funkcji: dziennikarskich,

montażowych, charakteryzacji i grafiki komputero-

wej, poza struktury, przedstawiam, co następuje.

W ramach sprawowanego nadzoru właścicielskie-

go minister skarbu państwa, jako Walne Zgromadze-

nie Spółki Telewizja Polska SA, wykonuje uprawnie-

nia wynikające z praw majątkowych w zakresie praw

Kompetencje ministra skarbu państwa obejmują

m.in. wykonywanie prawa głosu, zatwierdzanie spra-

wozdania finansowego za rok obrotowy, udzielanie

absolutorium członkom organów spółki z wykonania

obowiązków w roku obrotowym.

W świetle ww. przepisów prawa minister skarbu

państwa nie posiada uprawnień do ingerowania w bie-

żące sprawy spółki i wydawania wiążących poleceń

w sprawach należących do wyłącznych kompetencji

zarządu w zakresie decyzji, które dotyczą stosunków

zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych spółki.

Bezpośrednia ingerencja ministra skarbu państwa

w zagadnienia należące do statutowych obowiązków

i kompetencji Zarządu Spółki Telewizja Polska SA

stanowiłaby naruszenie obowiązujących przepisów

prawa.

Telewizja Polska SA od kilku lat kontynuuje dzia-

łania w celu ograniczania kosztów związanych z bie-

żącą działalnością oraz zwiększeniem przychodów.

392

Do ww. działań można zaliczyć m.in. realizację

inwestycji tylko na niezbędnym poziomie, ogranicze-

nie wydatków na usługi reklamowe, zmniejszenie

wydatków na zakupy materiałów (np. ograniczenie

nagród rzeczowych w konkursach), rezygnację z emi-

sji niektórych audycji (zmiany programowe), restruk-

turyzację w obszarze majątku trwałego i innych ak-

tywów, a także restrukturyzację obszarów oddziałów

terenowych.

Pomimo że zrealizowane już procesy restruktu-

ryzacyjne pozwoliły obniżyć koszty spółki o około

dywersyfikacji przychodów w 2013 r. w celu dostoso-

wania funkcjonowania spółki do realiów rynkowych,

niezbędne było podjęcie kolejnych, zdecydowanych

i systemowych działań restrukturyzacyjnych, w tym

tych, które bezpośrednio dotyczą organizacji proce-

sów wewnętrznych.

Zdaniem zarządu przyjęta forma redukcji zatrud-

nienia na obecnym etapie rozwoju spółki była niewy-

starczająca.

W celu zwiększenia efektywności i ela-

styczności funkcjonowania spółki oraz dostarczania

jak najlepszej jakości produkcji dla widzów i zwięk-

szenia konkurencyjności na rynku zarząd spółki

w maju 2013 r. podjął decyzję o przyjęciu systemo-

wych zmian i optymalizacji funkcji oraz wprowadze-

niu nowego modelu procesów realizacji zadań, zgod-

nie z którym poza strukturę spółki Telewizja Polska

SA zostaną wydzielone funkcje w zakresie następu-

jących zadań: dziennikarskich, montażu, grafiki kom-

puterowej oraz charakteryzacji.

Przeniesienie zasobów personalnych jest wyłącz-

nie konsekwencją wydzielenia na zewnątrz określo-

nych funkcji, procesów i zadań.

Pracownicy spółki

zostaną z mocy prawa pracownikami firmy zewnętrz-

nej, która zostanie wyłoniona w drodze postępowania

przetargowego.

Ponadto pracownicy spółki (zatrud-

nieni na podstawie umowy o pracę), którzy znajdą

zatrudnienie w firmie, z którą współpracować będzie

Telewizja Polska SA, otrzymają prawną gwarancję

pracy w okresie dwunastu miesięcy, a także przesta-

ną być objęci zakazem konkurencji, a więc będą mo-

gli realizować swobodnie zlecenia na rynku, bez oba-

wy o konsekwencje wynikające z faktu pracy dla

spółki Telewizja Polska SA.

Jednym z zadań firmy

zewnętrznej będzie zapewnienie wsparcia doradczego

pracownikom i współpracownikom, którzy w okresie

trwania umowy podejmą decyzję o założeniu własnej

działalności gospodarczej.

Zarząd spółki zaznacza, iż spółka w dalszym cią-

gu będzie tworzyć i rozpowszechniać ogólnokrajowe

i regionalne programy telewizyjne zgodne z pełnioną

misją publiczną.

Jak informuje zarząd spółki, przyjęty w spółce sy-

stem producencki od wielu lat pozwala w sprawdzony

sposób realizować publiczną misję mediów państwo-

wych, m.in. poprzez zamawianie na potrzeby spółki

audycji i programów tworzonych przez podmioty ze-

wnętrzne.

Za dokonaniem zmian organizacyjnych przema-

wia skala zlecanych współpracownikom prac i zadań

na podstawie umów cywilnoprawnych w zakresie

tożsamym z zdaniami realizowanymi przez docelowe

grupy wskazane do outsourcingu (np. w sierpniu

2012 r. spółka zrealizowała 1003 wypłaty na kwotę

ok. 2,45 mln zł, a w styczniu 2013 r.

– 1332 wypłaty

na kwotę 2,99 mln zł).

Powyższe rozwiązanie pozwa-

la w pełni wykorzystywać potencjał rynku w zakresie

bieżącego dostarczania widzom wielu ciekawych i war-

tościowych pozycji programowych, jednocześnie o naj-

wyższym poziomie tak merytorycznym, jak i techno-

logicznym.

Wydzielenie części zadań i funkcji: dzien-

nikarskich, montażowych, charakteryzacji i grafiki

komputerowej, poza struktury spółki jest modelem

zbliżonym do tego systemu.

Zarząd podkreśla, iż wszystkie działania realizo-

wane są ze szczególną dbałością o zabezpieczenie mi-

sji publicznej, którą na TVP SA nakłada ustawa o ra-

diofonii i telewizji, z równoczesnym zabezpieczeniem

niezależności dziennikarzy i dbałości o dobro pra-

cowników.

Jednocześnie informuję, iż Stowarzyszenie Dzien-

nikarzy Polskich nie kierowało do Ministerstwa

Skarbu Państwa korespondencji w sprawie spółki

Telewizja Polska SA.

tego 2003 r.

Prawo upadłościowe i naprawcze w sto-

sunku do spółek z branży media publiczne nie można

ogłosić upadłości.

Planowane do uzyskania przez za-

rząd spółki korzyści z wprowadzenia systemowych

zmian i optymalizacji funkcji w postaci m.in. zwięk-

szenia jakości realizowanej publicznej misji mediów

państwowych, a także szacowane efekty ekonomicz-

ne z realizowanych działań restrukturyzacyjnych nie

znajdują potwierdzenia w stanowisku przedstawia-

nym przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich.

Pragnę zaznaczyć, iż minister skarbu państwa,

realizując nadzór właścicielski, na bieżąco monitoru-

je sytuację ekonomiczno-finansową spółki Telewizja

Polska SA oraz realizację przyjętych przez spółkę

planów strategicznych i restrukturyzacyjnych, ze

szczególnym uwzględnieniem sytuacji społecznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

o świadczeniach rodzinnych (20532)

393

20532/13, dotyczące interpelacji posła Łukasza Zbo-

niach rodzinnych uprzejmie informuję.

lęgnacyjnego polegają na rozróżnieniu podmiotowym

ka, w związku z którą pobierane jest świadczenie

pielęgnacyjne.

magające opieki, których niepełnosprawność powsta-

ła w ww. przedziale wiekowym, są z reguły niesamo-

liwość rozpoczęcia aktywności zawodowej i wypraco-

wania własnych źródeł dochodu (emerytura, renta),

co może już pozwolić na sfinansowanie lub współfi-

nansowanie opieki bez konieczności dodatkowego

zależnego od kryterium dochodowego świadczenia

pielęgnacyjnego.

Jest to grupa opiekunów osób niepełnosprawnych

wymagających największego wsparcia i stąd taka

wiązujących od wielu lat kryteriach przyznawania

renty socjalnej uregulowanych w ustawie z dnia

Nr 135, poz. 1268, z późn. zm.).

niepełnosprawnej, które nie spełnią nowych warun-

runkiem jego otrzymania jest jednak wykazanie fak-

Dodatkowo wyjaśniam, że konieczność szczegól-

nej opieki nad osobami niepełnosprawnymi potwier-

dzają orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu

niepełnosprawności.

W przypadku dzieci do lat 16 mu-

szą się one legitymować orzeczeniem o niepełno-

sprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności

modzielnej egzystencji oraz konieczności stałego

sie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, natomiast

osoby powyżej 16. roku życia muszą się legitymować

orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Mając na uwadze ograniczone środki budżetowe,

aktualnym kierunkiem działań rządu jest przede

wszystkim zwiększenie wsparcia dla grupy osób

otrzymujących świadczenie pielęgnacyjne, czyli głów-

nie dla rodziców rezygnujących z pracy lub jej niepo-

dejmujących z powodu konieczności opieki nad nie-

pełnosprawnymi od dzieciństwa dziećmi.

Bardzo istotną formą wspierania osób niepełno-

sprawnych i ich opiekunów na podstawie przepisów

o pomocy społecznej są specjalistyczne usługi opie-

zm.).

Usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opie-

Ponadto wyjaśniam, że za opiekunów osób niepeł-

nosprawnych, którzy nie spełniają warunków do uzy-

skania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub

ją kryterium dochodowe 623 zł), a którzy zrezygnują

z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowa-

nia bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale

ośrodek pomocy społecznej może na podstawie art. 42

ustawy o pomocy społecznej opłacać składkę na ubez-

pieczenia emerytalne i rentowe.

Dodatkowo informuję, że w resorcie pracy i poli-

tyki społecznej prowadzone są obecnie prace nad

394

litacji Osób Niepełnosprawnych programu wsparcia

mi.

Ostateczny kształt programu i przewidziane for-

my wsparcia zostaną przedstawione po zakończeniu

ww. prac.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

pracowników niepełnosprawnych

(20533)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

14 sierpnia 2013 r. (znak: SPS-023-20533/13) w spra-

wie zróżnicowania maksymalnego dofinansowania

pomiędzy osobami zaliczonymi do poszczególnych

stopni niepełnosprawności, uprzejmie wyjaśniam, że

celem obowiązujących uregulowań jest zachęcenie do

zatrudniania osób zaliczonych do znacznego lub

mają o wiele większe trudności w znalezieniu i utrzy-

maniu zatrudnienia niż osoby o lekkim stopniu nie-

pełnosprawności lub osoby sprawne.

Aktualnie istniejące instrumenty wspierania za-

trudnienia osób niepełnosprawnych stworzone zo-

stały przede wszystkim po to, aby zachęcić praco-

dawców do zatrudniania osób niepełnosprawnych

sprawności oraz z tzw. schorzeniami specjalnymi,

gdyż właśnie te osoby najbardziej narażone są na

wykluczenie zawodowe.

Poziom wsparcia kierowa-

nego do pracodawców zatrudniających pracowników

ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełno-

sprawności odzwierciedla powszechnie akceptowa-

ne zasady solidarności i sprawiedliwości społecznej,

zawarte również w Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej.

Zgodzić się należy, że nagminne zatrudnianie

osób niepełnosprawnych w agencjach ochrony jest

nadużyciem i naruszeniem przepisów, lecz nie usta-

z późn. zm.), która nie reguluje kwestii zatrudniania

w zawodzie ochroniarza, ale ustawy z dnia 22 sierp-

ubiegająca się o licencję powinna posiadać zdolność

kresu ochrony.

Jeżeli osoba niepełnosprawna otrzy-

muje licencję, oznacza to, że przepisy ustawy o ochro-

nie osób i mienia nie są przestrzegane.

Inną kwestią

jest zatrudnianie do ochrony osób i mienia osób bez

licencji, w tym osób niepełnosprawnych, czym omija

się przepisy dotyczące wydawania licencji ochroniar-

skich.

Należy przy tym stwierdzić, że kontrahenci firm

ochroniarskich bardzo często mają świadomość, że

w tych przedsiębiorstwach zatrudniane są osoby nie-

pełnosprawne, i w pełni akceptują ten fakt.

Dla czę-

ści klientów agencji ochrony zachętą jest niski koszt

usług ochroniarskich, dla części motywacją są infor-

macje o kwocie obniżenia wpłat na Państwowy Fun-

dusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na pod-

mają prawo wystawiać firmy odznaczające się dużym

odsetkiem zatrudnionych osób niepełnosprawnych,

zwłaszcza zaliczonych do umiarkowanego lub znacz-

nego stopnia niepełnosprawności, w tym osób niewi-

domych, psychicznie chorych, upośledzonych umysło-

wo, osób z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi

lub epilepsją.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej dyspo-

nuje jedynie danymi Państwowego Funduszu Reha-

bilitacji Osób Niepełnosprawnych dotyczącymi ilości

pracowników zatrudnionych w ochronie, do których

wynagrodzenia pracodawcy pobierają dofinansowa-

nie.

Z danych PFRON wynika, że maju br. pracodaw-

cy prowadzący agencje ochrony na otwartym, chro-

nionym i mieszanym rynku pracy otrzymali łącznie

dofinansowanie do wynagrodzenia 74 204 pracowni-

ków niepełnosprawnych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że nie jest pro-

wadzona statystyka porównawcza dotycząca zatrud-

nienia osób niepełnosprawnych w agencjach ochrony

w innych krajach.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

395

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

Ministra Sportu i Turystyki

go przekazaną pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r.,

o sygn.

SPS-023-20534/13, w sprawie rozporządzenia

świadczone są usługi, uprzejmie informuję.

1.

Rozporządzenie ministra sportu i turystyki

nie w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiek-

tów, w których świadczone są usługi hotelarskie

(Dz. U. Nr 259, poz. 1533), wprowadziło w stosunku

do obiektów, których gestorzy zamierzają przystąpić

do systemu kategoryzacji w zakresie dotyczącym ro-

dzaju: hotel i motel kategorii **** (cztery gwiazdki),

wymóg wyposażenia części pobytowej obiektu (jed-

nostek mieszkalnych) w klimatyzację lub inne urzą-

dzenia i systemy zapewniające wymianę powietrza

i utrzymanie temperatury latem poniżej 24°C, a zimą

powyżej 20°C oraz wilgotność 45–60%.

Przepis ten

dotyczy wyłącznie hoteli i moteli kategorii **** (czte-

ry gwiazdki), co do których wniosek o zaszeregowa-

nie został złożony po wejściu w życie ww. rozporzą-

dzenia ministra sportu i turystyki.

Celem wprowa-

dzenia tego przepisu było podniesienie standardu

nowo powstających obiektów – hoteli i moteli katego-

rii **** (cztery gwiazdki) – i podniesienie komfortu

gości korzystających z usług świadczonych przez te

obiekty.

Należy pokreślić, iż w polskich warunkach

obiekty, takie jak hotele i motele kategorii **** (czte-

ry gwiazdki), są obiektami wysokiej klasy i oczeki-

wania potencjalnych klientów w stosunku do tych

obiektów są bardzo wysokie.

Wprowadzenie tej zmia-

ny było zaproponowane we wspólnym stanowisku

przedstawionym w ramach konsultacji społecznych

projektu ww. rozporządzenia przez wszystkie naj-

ważniejsze organizacje samorządu gospodarczego

zrzeszające przedsiębiorców, świadczące usługi hote-

larskie, tj.: Izbę Gospodarczą Hotelarstwa Polskiego,

Polską Izbę Hotelarstwa, Małopolską Izbę Hotelar-

stwa Gremium oraz Fundację Polish Prestige Hotels.

2.

Przedmiotowy przepis określony w lp.

10 za-

łącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, którego brzmie-

nie w odniesieniu do hoteli i moteli kategorii ****

(cztery gwiazdki) jest następujące: „W części pobyto-

wej klimatyzacja lub inne urządzenia i systemy za-

pewniające wymianę powietrza i utrzymanie tempe-

ratury latem poniżej 24°C, a zimą powyżej 20 °C oraz

wilgotność 45–60%.

Dotyczy hoteli/moteli kategorii

****

(cztery gwiazdki), co do których wniosek o zaszere-

gowanie został złożony po wejściu w życie rozporządze-

Przepis nie budzi żadnych wątpliwości wymaga-

jących dodatkowych interpretacji.

Z przepisu tego

jasno wynika, iż nie ma podstaw do wymagania kli-

matyzacji w jednostkach mieszkalnych hoteli ****

(cztery gwiazdki), w odniesieniu do których wniosek

o zaszeregowanie do tej kategorii został złożony

tj. przed dniem 15 grudnia 2011 r.

3.

Przedmiotowy przepis był przedmiotem kon-

sultacji społecznych w ramach procedowania projek-

tu ww. rozporządzenia, w których uczestniczyli wszy-

scy marszałkowie województw oraz organizacje sa-

morządu gospodarczego zrzeszające przedsiębiorców

świadczących usługi hotelarskie.

Zmiana ta była

dyskutowana w trakcie konferencji uzgodnieniowej

ww. projektu, w których uczestniczyli przedstawicie-

le partnerów społecznych i urzędów marszałkow-

skich.

Po wydaniu przedmiotowego rozporządzenia

jego tekst został udostępniony w Biuletynie Informa-

cji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki, a zmia-

ny przepisów wprowadzanych przez ww. rozporzą-

dzenie były omawiane w trakcie spotkań przedstawi-

cieli Ministerstwa Sportu i Turystyki z przedstawi-

cielami urzędów marszałkowskich.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

większej swobody decyzyjnej w zakresie

przekazywania prowadzenia szkół

podmiotom prywatnym (20537)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

20537/13) w sprawie zapewnienia władzom samorzą-

dowym większej swobody decyzyjnej w zakresie prze-

396

kazywania szkół do prowadzenia podmiotom prywat-

nym, uprzejmie wyjaśniam.

Aby ułatwić proces powstawania – na bazie ma-

łych szkół prowadzonych w większości przypadków

przez gminy – publicznych szkół prowadzonych przez

inne niż jednostki samorządu terytorialnego organy

prowadzące, w marcu 2009 r. znowelizowano art. 5

welizacja ta pozwoliła jednostkom samorządu tery-

torialnego na przekazanie szkoły lub placówki do

prowadzenia innemu podmiotowi z pominięciem pro-

cesu likwidacyjnego.

pozwala jednostce samorządu terytorialnego będącej

organem prowadzącym przekazać szkołę liczącą nie

więcej niż 70 uczniów, w drodze umowy, osobie praw-

organu sprawującego nadzór pedagogiczny.

O prze-

kazaniu prowadzenia szkoły rozstrzyga organ stano-

wiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze

uchwały.

Przekazanie szkoły publicznej prowadzonej przez

stowarzyszeniu obwarowane jest określonymi wa-

runkami, które dana szkoła musi spełnić.

Szkoła

taka powinna jednak liczyć nie więcej niż 70 uczniów.

Przekazanie szkoły liczącej więcej niż 70 uczniów nie

jest możliwe – byłoby to sprzeczne z obowiązującym

prawem.

Przekazana szkoła w dalszym ciągu pozo-

staje szkołą publiczną, ogólnodostępną i bezpłatną.

Intencją ustawodawcy była potrzeba ochrony ma-

łych szkół, szczególnie na terenach wiejskich, przed

likwidacją, stąd limit 70 uczniów.

W celu ochrony

małych szkół przed likwidacją lokalna społeczność

lub rodzice uczniów danej szkoły zakładają stowarzy-

szenia, które mają możliwość przejęcia takiej szkoły

Stowarzyszenia takie nie dysponują środkami finan-

sowymi pozwalającymi im przejąć duże szkoły ani

środkami umożliwiającymi funkcjonowanie takiej

szkoły.

Przekazanie szkoły zgodnie z wyżej cytowanym

przepisem ustawy odbywa się w oparciu o umowę

między samorządem a stowarzyszeniem bądź osobą

fizyczną.

Umowa, o której mowa w ust. 5g, określa w

szczególności wskazanie, czy szkole ustala się obwód

(w przypadku szkoły podstawowej i gimnazjum),

mowania uczniów do szkoły, tryb przejęcia szkoły lub

runki korzystania z mienia przejętej szkoły lub pla-

cówki, tryb kontroli przestrzegania warunków umo-

wy oraz warunki i tryb rozwiązania umowy za wy-

powiedzeniem.

Jednostka samorządu terytorialnego

posiada stałą kontrolę nad realizacją umowy przez

stronę przejmującą szkołę, czego wyrazem są ustępy:

5j i 5k.

Zgodnie z ust. 5j jednostka samorządu tery-

torialnego jest obowiązana przejąć prowadzenie

będącej j.s.t lub osobie fizycznej, jeżeli osoba prowa-

dząca szkołę lub placówkę nie wykonała polecenia,

wę lub warunki prowadzenia szkoły lub placówki

jęcia szkoły lub placówki przez jednostkę samorządu

terytorialnego.

Natomiast zgodnie z ust. 5k osoba

prawna niebędąca j.s.t lub osoba fizyczna, która prze-

jęła do prowadzenia szkołę lub placówkę publiczną

może zlikwidować tej szkoły lub placówki; na wnio-

sek tej osoby j.s.t, która przekazała szkołę lub pla-

cówkę, przejmuje jej prowadzenie, w trybie określo-

Jednostki samorządu mogą współpracować z in-

nymi podmiotami przy wykonywaniu swych zadań,

ale współpraca ta nie może prowadzić do wyzbycia

się przez nie odpowiedzialności za realizację obo-

wiązkowych zadań.

Zgodnie z art. 2a ustawy system

oświaty jest wspierany przez organizacje pozarządo-

oświaty i wychowania, natomiast organy administra-

cji publicznej prowadzące szkoły i placówki współ-

działają z tymi podmiotami.

Również na podstawie

art. 56 ustawy o systemie oświaty w szkole lub pla-

cówce mogą działać stowarzyszenia i organizacje

rych celem statutowym jest działalność wychowaw-

cza albo rozszerzenie i wzbogacenie działalności dy-

daktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły lub

placówki.

Uprzejmie wyjaśniam, że celem ustawodawcy

ty – nie było umożliwianie przekazywania szkół pub-

licznych podmiotom prywatnym.

Podmioty prywatne

mają bowiem możliwość zakładania szkół niepublicz-

nych.

Szkoły i placówki niepubliczne mogą być zakła-

o systemie oświaty przez osoby prawne lub fizyczne,

jednostkę samorządu terytorialnego.

Natomiast obo-

wiązek zapewnienia dostępu do oświaty publicznej

spoczywa bezpośrednio na jednostkach samorządu

terytorialnego.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie przewiduje

w najbliższym okresie nowelizacji ustawy w zakresie

wskazanym przez pana posła.

Z poważaniem

Przemysław Krzyżanowski

397

Odpowiedź

podsekretarza stanu

do Międzynarodowego Paktu Praw

(20538)

lacją poseł Wandy Nowickiej w sprawie protokołu fa-

kultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw

z 27 sierpnia 2013 r., SPS-023-20538/13) pozwalam

sobie przekazać, co następuje.

Polska nie planuje przystąpienia do protokołu fa-

waż ma zastrzeżenia do mechanizmu międzynarodo-

wej weryfikacji przestrzegania praw społecznych

przewidzianego przez protokół.

Ponowne rozważenie

możliwości przystąpienia przez Polskę do protokołu

będzie mogło zostać podjęte, kiedy będzie znana

praktyka jego stosowania, a zwłaszcza kierunki in-

terpretacji paktu przez Komitet Praw Gospodar-

czych, Społecznych i Kulturalnych związanej z roz-

patrywaniem skarg.

Stanowisko Polski ma następujące podstawy:

1.

Większość zapisów umów międzynarodowych

dotyczących społecznych praw człowieka (na przy-

kład Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kul-

turalnych, Europejskiej Karty Społecznej) została

tak zredagowana, że nakładają one na państwa obo-

wiązek podejmowania działań w celu stopniowego

zaspokojenia praw.

Pozwalają one jednostce oczeki-

wać od państwa podejmowania decyzji politycznych

tworzących warunki realizacji praw, nie pozwalają

zaś, stosując zwykłe i powszechnie przyjęte metody

interpretacji umów międzynarodowych, by wywodzić

z nich prawa podmiotowe.

Nie mogą być więc powo-

ływane jako podstawa skargi.

Tylko nieliczne z praw

społecznych mają konstrukcję podmiotową (prawo do

organizowania się, prawo do edukacji).

Są to jednak

prawa uznawane równolegle w innych umowach mię-

dzynarodowych za prawa obywatelskie i polityczne,

w związku z tym cieszą się ochroną sądową.

2.

Zasady te znalazły pełne odzwierciedlenie w po-

stanowieniach paktu.

Zaniechano w nim określenia

standardów realizacji przewidzianych w nim praw.

Na państwa nie zostały nałożone zobowiązania wy-

magające natychmiastowej realizacji – art. 2 ust. 1

paktu stanowi, że państwa podejmą odpowiednie

kroki, wykorzystując maksymalnie dostępne środki,

w nim uznanych.

Nie jest więc możliwe wywiedzenie

z konwencji uprawnień indywidualnych, w konse-

kwencji wyłączona jest możliwość stosowania proce-

dury skargowej.

Warunkiem dochodzenia realizacji praw przewi-

dzianych w pakcie, w procedurze przewidzianej w pro-

tokole, jest zatem zmiana postanowień paktu w dro-

dze daleko idącej interpretacji.

Należy spodziewać

się, że komitet, opierając się na przykład na koncep-

cji „minimum core standards”, będzie omijać to ogra-

niczenie, doszukując się w nawet tak sformułowa-

nych zapisach dotyczących praw społecznych elemen-

tów praw podmiotowych.

Koncepcja „minimum core

standards” głosi, że każde zobowiązanie z zakresu

praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych obej-

muje elementy obowiązku działania i obowiązku re-

zultatu, każde postanowienie zawiera w sobie zobo-

wiązanie do niezwłocznego zapewnienia realizacji

prawa na minimalnym poziomie.

Koncepcja ta jest

kwestionowana przez państwa.

Gdyby państwa ne-

gocjujące tekst umowy międzynarodowej zamierzały

nadać charakter podmiotowy prawom społecznym

(lub ich elementom) w niej przewidzianym i określić

minimalne standardy ich realizacji, doprowadziłyby

do odpowiedniego odzwierciedlenia tego zamiaru

w tekście umowy, odpowiednio formułując szczegó-

łowe jej postanowienia.

Tak jednak nie uczyniły.

Poddanie się procedurze skargowej w drodze

przystąpienia do protokołu oznaczałoby zatem zgodę

państwa na bardzo szeroką interpretację postano-

wień konwencji przez Komitet Praw Gospodarczych,

Społecznych i Kulturalnych.

Poza samą formalną

kwestią dopuszczalności zgody na tak dalekie odej-

ście od zamiaru państw negocjujących konwencję

należy mieć na uwadze, że oznaczałoby to przekaza-

nie komitetowi uprawnienia do określania faktycz-

nego zakresu zobowiązań ciążących na państwach.

W dłuższej perspektywie komitet, międzynarodowy

organ ekspercki nieponoszący odpowiedzialności

przed organami konstytucyjnymi danego państwa

ani przed opinią publiczną, uzyskałby istotny wpływ

na ustalanie priorytetów krajowej polityki społecz-

nej, wraz ze wszelkimi daleko idącymi konsekwen-

cjami politycznymi, społecznymi, finansowymi i go-

spodarczymi.

Nie jest natomiast dopuszczalne zakła-

danie, że państwo nie będzie realizować nieodpowia-

dających mu decyzji komitetu – oznaczałoby to zła-

manie zasady pacta sunt servanda.

3.

Odnosząc się do zawartego w interpelacji stwier-

dzenia, że przewidziana przez protokół „możliwość

zaskarżenia państwa strony powoduje bezpośrednią

odpowiedzialność tego państwa, czyniąc ją realną,

a nie jedynie deklaratywną, jak ma to miejsce na

poziomie zapisów paktu”, informuję, że Pakt Praw

Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych nie jest

deklaracją polityczną – jest wiążącą umową między-

narodową wyposażoną w mechanizm rozliczania

państw z jego realizacji.

Z paktu wynika dla państw

zobowiązanie do takiego ukształtowania ustawodaw-

stwa wewnętrznego, aby wszyscy mogli z tych praw

korzystać, oraz do tego, by państwo stopniowo, w ra-

mach maksimum dostępnych środków, dążyło do za-

398

spokojenia tych praw.

Wykonywanie postanowień

paktu poddane jest regularnej kontroli sprawowanej

przez Komitet Praw Gospodarczych, Społecznych

i Kulturalnych na podstawie sprawozdań krajowych.

Sprawozdanie Polski z wykonywania paktu w latach

1999–2006 zostało rozpatrzone przez komitet w 2009 r.,

przy udziale delegacji polskiej; do Polski skierowane

zostały uwagi zawarte w dokumencie E/C.12/POL/

CO/5.

Kolejne sprawozdanie Polska zobowiązana jest

przedłożyć w czerwcu 2014 r.

W Ministerstwie Pracy

4.

Przedstawiona w pkt 1 i 2 analiza charakteru

postanowień umowy międzynarodowej celem ustale-

nia sposobu zapewnienia jej wykonywania prowadzo-

na jest w ramach określonych w ustawie z 14 kwiet-

nia 2000 r. o umowach międzynarodowych obowiąz-

ków ministra kierującego działem administracji rzą-

dowej właściwego w sprawach, których dotyczy dana

umowa międzynarodowa (art. 20 ustawy – minister

właściwy jest odpowiedzialny za wykonywanie obo-

wiązków i korzystanie z praw wynikających dla Pol-

ski z tej umowy).

5.

Badania ewentualnej samowykonalności posta-

nowień umowy międzynarodowej dokonuje także sąd

w toku rozpatrywania sprawy, o ile umowa między-

narodowa została powołana jako podstawa skargi.

Podstawą zastosowania postanowień umowy mię-

dzynarodowej przez sąd w sprawie będzie stwierdze-

nie jej samowykonalności.

Wyrok SN w sprawie SN II UKN 374/99 z 8 lute-

go 2000 r. stanowi przykład badania możliwości bez-

pośredniego zastosowania w sprawie indywidualnej

postanowień Paktu Praw Gospodarczych, Społecz-

nych i Kulturalnych.

Wynik tego badania potwierdza

przedstawione wyżej stanowisko rządu w sprawie

możliwości dochodzenia przed sądem przez osobę in-

dywidualną wykonania postanowień paktu, w kon-

sekwencji także możliwości zastosowania procedury

skargowej przewidzianej w protokole fakultatywnym

do paktu.

Sąd Najwyższy wskazał, że przepis konstytucji

ustalający pierwszeństwo umów międzynarodowych

przed ustawami został powołany w sprawie w celu

wykazania, że niekorzystny dla wnioskodawcy i jego

zdaniem dyskryminujący go przepis art. 1 ust. 1 usta-

wy o ubezpieczeniu społecznym rolników nie powi-

nien być stosowany jako niezgodny z umową między-

narodową; w takim przypadku powinna być wskaza-

na regulująca odmiennie tę samą kwestię umowa

międzynarodowa.

Jako tego rodzaju umowę między-

narodową wnioskodawca przytoczył Międzynarodo-

ralnych z 19 grudnia 1966 r.

Sąd Najwyższy stwier-

dził jednak, że nie jest to umowa, której postanowie-

nia mogą być stosowane bezpośrednio.

Pakt określa

bowiem zespół norm w zakresie praw i wolności jed-

nostki, które państwa – jego sygnatariusze zobowią-

zują się stosować w wewnętrznym ustawodawstwie

i przy stosowaniu prawa wewnętrznego.

Jednym z ta-

kich praw jest określone w art. 9 prawo do zabezpie-

czenia społecznego.

Jednakże w pakcie nie ma żad-

nych wskazań do jednolitych uregulowań w tym za-

kresie w państwach zawierających pakt.

Zgodnie

z art. 2 ust. 1 państwa strony paktu zobowiązują się

podjąć zgodnie z własnym trybem konstytucyjnym

odpowiednie kroki w celu realizacji praw wskaza-

nych w pakcie.

Oznacza to, że regulacji prawnych

dokonuje się w ramach przyjętego w danym pań-

stwie systemu.

Jeżeli chodzi o przedmiot przedsta-

wionej Sądowi Najwyższemu sprawy, to postanowie-

nia paktu nie zobowiązują państw sygnatariuszy do

objęcia własnym systemem prawnym obywateli in-

nych państw.

Kwestie te mogą być regulowane na

zasadach wzajemności dwustronnymi umowami

międzynarodowymi.

Tylko umowa międzynarodo-

wa zawierająca szczegółowe uregulowania w zakre-

sie ubezpieczenia społecznego miałaby pierwszeń-

stwo przed ustawą.

6.

Poza kwestią podstaw dochodzenia realizacji

praw przewidzianych w konwencji Polska ma zasad-

nicze zastrzeżenia co do efektywności i skutków pro-

cedury skargowej.

Inaczej niż w przypadku praw

obywatelskich i politycznych, domniemane narusze-

nia praw społecznych rzadko są efektem wadliwych

szczegółowych rozwiązań prawnych (z wyjątkiem

przypadków dyskryminacji) bądź decyzji indywidu-

alnej będącej efektem złego zastosowania prawa lub

jego nadużycia.

Większość problemów ma charakter

strukturalny i jest głównie skutkiem braku wystar-

czających zasobów finansowych.

Decyzja w sprawie

indywidualnej nie doprowadzi więc do rozwiązania

problemu – będzie on istniał, dopóki państwo nie bę-

dzie dysponować większymi środkami finansowymi

bądź nie zmieni priorytetów polityki krajowej.

Ponie-

waż środki na zaspokojenie potrzeb społecznych są

w każdym państwie ograniczone, komitet mógłby

w ten sposób uzyskać wpływ na określanie podsta-

wowych priorytetów polityki społecznej państwa oraz

sposobów ich realizacji.

Są to prerogatywy zastrze-

żone dla rządu ponoszącego odpowiedzialność przed

parlamentem i wyborcami.

Choć orzeczenia między-

narodowych organów kontrolnych formalnie mają

charakter zaleceń, w praktyce państwa demokra-

tyczne nie mogą ich ignorować.

Informuję, że protokół wszedł w życie 5 maja

2013 r., wraz z 10. jego ratyfikacją.

Niska liczba państw,

które go podpisały (43) i ratyfikowały (10), w stosunku

do 160 państw stron paktu, jego późne wejście w ży-

cie – 4 lata od otwarcia do podpisu – wskazują, że

wiele innych państw podziela wątpliwości, jakie ma

Polska odnośnie do zaproponowanego w protokole

sposobu dochodzenia realizacji praw społecznych.

Proszę przyjąć wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Małgorzata Marcińska

399

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

lacją pana Krzysztofa Brejzy, posła na Sejm Rzeczy-

pospolitej Polskiej, przekazaną przy piśmie z dnia

wie profilaktyki przeciw HCV uprzejmie proszę o przy-

została powołana do realizacji zadań z zakresu zdro-

wia publicznego, w celu ochrony zdrowia ludzkiego

przed m.in. zapobieganiem powstawania chorób, w tym

chorób zakaźnych i zawodowych.

Zgodnie z art. 5 ww.

ustawy Państwowa Inspekcja Sanitarna dokonuje

analiz i ocen epidemiologicznych oraz opracowuje

programy i plany działalności zapobiegawczej i prze-

ciwepidemicznej.

W ramach prowadzonego Szwajcarsko-Polskiego

Programu Współpracy, którego celem jest zmniejsze-

nie różnic społeczno-gospodarczych w ramach roz-

szerzonej Unii Europejskiej, podpisana została umo-

wa na realizację projektu nr KIK/35 „Zapobieganie

zakażeniom HCV” pomiędzy Biurem do Spraw Za-

granicznych Programów Pomocy w Ochronie Zdro-

wia a Narodowym Instytutem Zdrowia Publicznego

– Państwowym Zakładem Higieny jako realizatorem

projektu.

Projekt obejmuje 5 następujących modułów sta-

nowiących wyodrębnione projekty:

1) „Usprawnianie diagnostyki HCV, oszacowanie

występowania HCV w populacji ogólnej oraz analiza

czynników związanych z występowaniem HCV”;

2) „Opracowanie i weryfikacja programu zapobie-

gania HCV wśród użytkowników narkotyków dożyl-

nych (IDU) i ocena potrzeb w zakresie profilaktyki

HCV w tej grupie”;

3) „Pilotażowy program badania kobiet w ciąży

w kierunku zakażeń HCV”;

4) „Jakościowa ocena ryzyka zakażenia HCV

w świetle stosowanych procedur medycznych w wy-

branych zakładach opieki zdrowotnej”;

5) „Edukacja pracowników wybranych zawodów

chodnych i ogółu społeczeństwa w zakresie prewencji

(HCV, HBV, HIV)”, którego głównym celem jest

stworzenie podstaw do zaplanowania długofalowej

strategii przeciwdziałania zakażeniom HCV i zwal-

czania WZW typu C w Polsce.

Program pn. „Zapobieganie zakażeniom HCV”

składa się z 5 powiązanych ze sobą projektów, w tym

projektu wykonywanego wspólnie przez Państwową

Inspekcję Sanitarną oraz Narodowy Instytut Zdro-

wia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny (NIZP

PZH) pn. „Edukacja pracowników wybranych zawo-

dów zwiększonego ryzyka transmisji zakażeń krwio-

pochodnych i ogółu społeczeństwa w zakresie pre-

wencji (HCV, HBV, HIV)”.

Celem projektu jest popra-

wa efektywności zapobiegania zakażeniom oraz prze-

ciwdziałanie szerzeniu się zakażeń w placówkach

systemu ochrony zdrowia poprzez doskonalenie wie-

dzy na temat epidemiologii i zakażeń oraz umiejęt-

ności prewencji zakażeń w zakresie wykonywanych

procedur medycznych.

Program „Zapobieganie zakażeniom HCV” obej-

muje projekt „Usprawnienie diagnostyki HCV, osza-

cowanie występowania HCV w populacji ogólnej oraz

HCV”.

Celem głównym projektu jest usprawnienie

strategii diagnostyki HCV w populacji ogólnej po-

przez badania wykonane na poziomie podstawowej

opieki medycznej z uwzględnieniem oceny indywidu-

alnego ryzyka.

Celami pośrednimi projektu będą:

— badanie przesiewowe w kierunku zakażenia

HCV wybranej grupy z populacji ogólnej (pacjenci

współpracujących placówek podstawowej opieki zdro-

wotnej),

— zapewnienie konsultacji oraz kierowanie do

dalszych badań osób, u których zdiagnozowano HCV,

— dostarczenie ukierunkowanych informacji na

temat występowania czynników ryzyka przeniesie-

nia zakażeń krwiopochodnych w populacji ogólnej,

— poszerzenie wiedzy o epidemiologii HCV w Pol -

sce, łącznie z obciążeniem chorobą oraz powiązanymi

czynnikami ryzyka.

W ramach projektu przeprowadzone zostaną

szkolenia dla pracowników sektora ochrony zdrowia

oraz dla pracowników działających w ramach zwięk-

szonego ryzyka transmisji poza sektorem ochrony

zdrowia.

Ponadto przeprowadzona zostanie kampa-

nia społeczna, której celem jest poprawa efektywno-

ści prewencji zakażeń szerzących się drogą krwiopo-

chodną oraz podniesienie poziomu wiedzy i przeciw-

działanie stygmatyzacji społecznej osób zakażonych.

Program edukacyjny dotyczący problemu zakażeń

HCV i zasad zapobiegania tym zakażeniom przygo-

towany zostanie w oparciu o materiały i wyniki wy-

pracowane w ramach pozostałych czterech projektów

programu „Zapobieganie zakażeniom HCV”, których

realizacja rozpoczęła się w kwietniu bieżącego roku.

Celem głównym programu „Zapobieganie zaka-

żeniom HCV”, obejmującego 5 projektów, jest stwo-

rzenie podstaw do zaplanowania długofalowej stra-

tegii przeciwdziałania zakażeniom HCV i zwalczania

WZW typu C w Polsce poprzez określenie sytuacji

epidemiologicznej, ocenę ryzyka zakażeń w placów-

kach medycznych i w sektorze usług o zwiększonym

ryzyku transmisji zakażeń krwiopochodnych, przy-

gotowanie założeń rutynowych badań diagnostycz-

nych, zwłaszcza wśród użytkowników substancji psy-

choaktywnych.

Wypracowane w ramach programu

„Zapobieganie zakażeniom HCV” rozwiązania, po-

400

służą do aktualizacji/stworzenia Narodowego Pro-

gramu Zwalczania Zakażeń HCV.

Pragnę podkreślić, że nieustannie są podejmowa-

ne działania mające na celu ograniczenie rozprze-

strzeniania się zakażeń wirusowego zapalenia wą-

troby typu C. Zdając sobie sprawę z powagi zagroże-

nia, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej podej-

mują działania w zakresie swoich kompetencji zarów-

no na szczeblu lokalnym, regionalnym, jak i krajo-

wym.

Działania te w istotny sposób przyczyniają się

do wzrostu wrażliwości społeczeństwa na problem

zakażenia HCV, podwyższenia poziomu wiedzy per-

sonelu medycznego w tym temacie oraz sposobów

uniknięcia ryzykownych zachowań.

Ponadto Państwowa Inspekcja Sanitarna w za-

kresie swoich kompetencji ustawowych od kilku lat

liczby zakażeń spowodowanych wirusem zapalenia

wątroby typu C w Polsce.

Są one podejmowane w kon-

tekście udzielania zarówno usług medycznych, jak

i innych czynności, w trakcie wykonywania których

mie lat 2005/2006 zrealizowane zostały pierwsze pi-

lotażowe szkolenia dla personelu medycznego z 5 wo-

jewództw kraju w ramach kampanii edukacyjnej pn.

„HCV można pokonać”, zainicjowanej przez Polską

Grupę Ekspertów HCV.

W ramach tej kampanii zo-

stały przeprowadzone szkolenia skierowane do pra-

cowników medycznych wybranych województw.

Głównymi celami programu było podniesienie pozio-

mu wiedzy środowiska medycznego i społeczeństwa

na temat wirusa HCV, edukowanie o drogach zaka-

żenia i czynnikach ryzyka, motywowanie osób poten-

diagnostyczne, uświadomienie, że WZW typu C moż-

na skutecznie leczyć.

W ramach działań programowych realizowanych

84 tys. pracowników medycznych zatrudnionych

w blisko 6800 placówkach opieki zdrowotnej, prze-

prowadzono 3500 szkoleń, wydano ponad 9500 zesta-

wów materiałów dydaktycznych, przetestowano wie-

dzę na temat zakażeń HCV prawie 6 tys. przeszkolo-

nych osób, a także zebrano opinie na temat zrealizo-

wanych szkoleń oraz propozycje tematów kolejnych

szkoleń od 3 tys. pracowników medycznych.

W efek-

cie przeprowadzonych działań na terenie 5 woje-

wództw zanotowany został prawie 40-procentowy

wzrost liczby zarejestrowanych przypadków zakażeń

W roku 2011 Państwowa Inspekcja Sanitarna zre-

alizowała na terenie kraju kolejny pilotażowy pro-

gram zapobiegania zakażeniom HCV pn. „STOP!

HCV”, który był dedykowany trzem grupom odbior-

ców, tj. uczniom szkół ponadgimnazjalnych, leka-

rzom podstawowej opieki zdrowotnej oraz kadrze

zarządzającej i personelowi medycznemu szpitali wie-

lospecjalistycznych.

Program wpisujący się w misję

oraz ustawowe działania Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej rekomendował profilaktykę pierwotną, tj.

unikanie narażenia na HCV i eliminację zagrożeń

związanych z opieką medyczną, jak również profilak-

tykę wtórną, czyli wczesne wykrywanie oraz sku-

teczne leczenie zakażonych.

Celem głównym pilota-

żowego programu profilaktyki zakażeń HCV „STOP!

HCV” było zmniejszenie obciążenia zdrowotnego

populacji Polski zagrożeniami związanymi z HCV.

Pilotażowy program profilaktyki zakażeń HCV

„STOP!

HCV” zrealizowano w okresie od listopada

2010 r. do listopada 2011 r., łącznie w 1009 szkołach

i placówkach opieki zdrowotnej, w których poddano

interwencji programowej 49 659 osób, w tym 867 re-

alizatorów programu (nauczycieli i koordynatorów),

9723 uczniów i 39 069 pracowników medycznych.

Przeprowadzono 2758 szkoleń, instruktaży oraz za-

jęć edukacyjnych.

Na potrzeby pilotażu przygotowa-

no 2827 pakietów materiałów szkoleniowych oraz

190 183 sztuk ulotek edukacyjno-informacyjnych.

Problem związany z występowaniem zachorowań

gany jako niezwykle ważny i każda propozycja ak-

tywności w zakresie działań zapobiegawczych jest

traktowana jako cenna i potrzebna w kontekście dba-

łości o zdrowie publiczne w Polsce.

Ministerstwo

Zdrowia i Główny Inspektorat Sanitarny wspierają

inicjatywy służące poprawie sytuacji epidemiologicz-

nej w zakresie chorób zakaźnych i współpracują na

bieżąco z ekspertami krajowymi w przedmiotowym

zakresie.

Odnosząc się do kwestii rozszerzenia panelu pra-

cowniczych badań profilaktycznych o badanie mają-

ce na celu stwierdzenie, czy pacjent miał kontakt

z wirusem, uprzejmie informuję, że obecnie nie są

planowane takie zmiany.

Jednocześnie pragnę za-

uważyć, że kwestia ta zostanie poddana konsultacji

i analizie w celu ewentualnego wprowadzenia takich

rozwiązań w przyszłości.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że profilak-

tyczne badania pracowników są jedną z form kontro-

li zdrowia w związku z wykonywaną pracą i ich pod-

stawowym celem jest wykrywanie i dokonywanie

oceny wczesnych zmian w stanie zdrowia spowodo-

wanych warunkami pracy.

Szczegółowe zasady prze-

prowadzania badań profilaktycznych pracowników

reguluje rozporządzenie ministra zdrowia i opieki

wadzania badań lekarskich pracowników, zakresu

ze zm.).

Podstawowym celem badania profilaktycz-

nego jest dokonanie oceny, czy cechy fizyczne i psy-

chiczne kandydata do pracy lub pracownika umożli-

wiają mu wykonywanie pracy w takich warunkach

środowiska pracy, jakie zostały na tym stanowisku

stwierdzone, bez ryzyka wystąpienia niekorzystnych

zmian w jego stanie zdrowia.

Należy wskazać, że każdy pracownik podlega

okresowym badaniom lekarskim, niezależnie od ro-

dzaju wykonywanej pracy.

Częstotliwość badań, jak

również ich zakres zależy od obecności czynników

401

szkodliwych lub uciążliwych, jakie oddziaływają na

pracownika w miejscu pracy oraz od ich rodzaju.

Po-

wyższe zostało szczegółowo określone w załączniku

łecznej w sprawie przeprowadzania badań lekarskich

wotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich

pracy.

W przypadku pracy, w której pracownik nara-

żony jest na czynniki biologiczne, w ramach badań

okresowych wykonywanych z częstotliwością co 2–4

lata zalecane jest wykonywanie badania ogólnego ze

zwróceniem uwagi na wątrobę, w badaniach pomocni-

czych zaś wskazane jest wykonanie badania poziomu

bilirubiny, oznaczenie poziomu ALAT w surowicy oraz

wykonanie innych badań w zależności od wskazań

Ponadto zdolność pracownika do wykonywania

pracy na dotychczasowym stanowisku oceniana jest

również w ramach kontrolnych badań lekarskich.

Sto-

padku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż

lenia zdolności do wykonywania pracy na dotychcza-

sowym stanowisku.

Obowiązki pracodawcy w przed-

miocie badań profilaktycznych pracowników obejmu-

ją zarówno obowiązek skierowania na badania, jak

i zastosowanie się do wniosków profilaktycznych (np.

odsunięcie od pracy, przeniesienie do innej pracy).

Reasumując, pragnę podkreślić, iż Ministerstwo

Zdrowia i organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

podejmują działania w zakresie swoich kompetencji

zarówno na szczeblu lokalnym, regionalnym, jak i kra-

jowym.

Działania te w istotny sposób przyczyniają

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

na terenach szkół (20545)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Krzysztofa Brejzy, posła na Sejm RP,

nach szkół (SPS-023-20545/13), uprzejmie informuję.

Ministerstwo Edukacji Narodowej kładzie duży

zdrowia w szkole, jak również zmianę nawyków ży-

wieniowych, co zostało uwzględnione w procesie edu-

kacyjnym dzieci i młodzieży w szkołach i placówkach.

Prowadzi również systemowe działania w zakresie

promocji zdrowia i profilaktyki zachowań problemo-

wych dzieci i młodzieży.

Przepisy wprowadzanej sukcesywnie nowej pod-

stawy programowej wychowania przedszkolnego

oraz kształcenia ogólnego określonej w rozporządze-

dają wysoką rangę wśród zadań szkoły edukacji zdro-

wotnej, jako ważnej składowej szkolnego programu

dydaktycznego, wychowawczego i profilaktyki.

W pod-

stawie programowej treści nauczania z zakresu edu-

kacji zdrowotnej uwzględnione zostały na wszystkich

etapach edukacyjnych.

W edukacji zdrowotnej nacisk

został położony na rozwijanie postaw u uczniów, któ-

re wzmacniają bezpieczeństwo i sprzyjają zdrowiu.

Szkoła ma obowiązek opracować:

— program wychowawczy szkoły obejmujący tre -

ści i działania o charakterze wychowawczym,

— program profilaktyki dostosowany do po -

trzeb rozwojowych uczniów oraz potrzeb danego

środowiska.

Programy powinny być stworzone w oparciu o prze-

prowadzoną diagnozę problemów i potrzeb oraz za-

wierać działania, które mają spowodować rozwiąza-

nie stwierdzonych problemów, w tym m.in. złych na-

wyków żywieniowych, zmianę asortymentu w skle-

pikach szkolnych, a także propozycje wprowadzenia

wspólnych drugich śniadań w szkole, zajęcia eduka-

cyjne dla nauczycieli i rodziców z zakresu norm ży-

wieniowych dla dzieci i młodzieży, wdrożenia w szko-

le programów z zakresu prawidłowego odżywiania

i aktywności fizycznej itp.

Należy zaznaczyć, że programy powinny również

uwzględniać ocenę skuteczności podejmowanych

działań, jak również możliwość wprowadzenia in-

nych bardziej efektywnych, w przypadku braku wy-

ników w już podjętych.

Rodzice mają wpływ na zawartość programu wy-

chowawczego oraz programu profilaktyki, gdyż rada

rodziców wraz z radą pedagogiczną je zatwierdza.

Ma

również prawo do opiniowania programu i harmono-

gramu poprawy efektywności kształcenia i wychowa-

nia szkoły lub placówki.

Zgodnie z art. 54 ustawy

do dyrektora szkoły i innych organów szkoły lub pla-

cówki, organu prowadzącego, organu sprawującego

wszystkich sprawach szkoły i placówki, w tym rów-

nież w kwestii asortymentu sklepików szkolnych,

drugich śniadań w szkole, diety wegetariańskiej, ży-

402

wienia dla dzieci z chorobami przewlekłymi czy ży-

wienia w stołówce szkolnej itp.

Dyrektor szkoły odpowiedzialny jest za przygoto-

wanie nauczycieli w zakresie wymaganych kompe-

tencji profilaktycznych, m.in. dotyczących kształto-

wania wśród młodzieży zdrowego stylu życia.

Dyrek-

torzy szkół i nauczyciele mają możliwość korzystania

z materiałów edukacyjnych, opracowanych przez

Ośrodek Rozwoju Edukacji (ORE).

Na stronie inter-

netowej www.ore.edu.pl utworzono Bank Dobrych

szkół w zakresie promocji zdrowia, publikacje i ma-

teriały upowszechniające różne strategie dotyczące

promowania zdrowego żywienia.

Bank Dobrych

odżywiania.

Na zlecenie Ministerstwa Edukacji Na-

rodowej Ośrodek Rozwoju Edukacji przygotował

spożywania posiłków, scala też społeczność klasową

Do długoterminowych działań ministra edukacji

narodowej należy wspieranie i upowszechnianie idei

szkół promujących zdrowie.

Szkoły promujące zdrowie tworzą warunki, które

we i wojewódzkie sieci.

Pracę szkół wspierają woje-

wódzcy koordynatorzy, z którymi współpracuje kra-

jowy koordynator.

Programy promocji zdrowia są przygotowywane

potrzeby społeczności szkolnej.

Obejmują prowadze-

nie działalności edukacyjnej, nie tylko poprzez prze-

kazywanie wiedzy i dbałość o otoczenie uczniów, czy

zmianę zachowań nauczycieli i rodziców.

Oprócz włą-

czania społeczności szkolnej w promowanie aktyw-

ności fizycznej z otoczenia szkoły eliminowana jest

niezdrowa żywność, w tym zmiana asortymentu

szkolnych sklepików oraz zmiana sposobu przyrzą-

dzania posiłków w stołówkach.

na w szkole” upowszechniany przez ministra eduka-

i zdrowie żywienie w szkole”.

Zgodnie z założeniami

ników szkoły.

Głównymi celami projektu HEPS jest:

1.

Tworzenie, realizacja i ewaluacja skutecznej

polityki krajowej oraz praktyki w zakresie zdrowego

żywienia i aktywności fizycznej w szkołach we

wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej.

2.

Wspieranie tworzenia i wdrażania w krajach

członkowskich programów zdrowego żywienia i ak-

tywności fizycznej, opracowanych na podstawie po-

twierdzonych faktów (dowodów), z wykorzystaniem

podejścia stosowanego w szkole promującej zdrowie.

Preferuje się formy współpracy szkół z dziećmi

i młodzieżą oraz rodzicami oparte na dialogu, służą-

ce rozwojowi szkolnej społeczności i budowaniu wza-

jemnego zaufania.

W dniu 23 listopada 2009 r. zostało zawarte po-

rozumienie o współpracy między ministrem edukacji

narodowej, ministrem zdrowia oraz ministrem spor-

tyki problemów dzieci i młodzieży.

wspieranie działań z zakresu edukacji zdrowotnej

oraz profilaktyki problemów dzieci i młodzieży w szko-

łach, placówkach i środowiskach lokalnych.

Efektem

porozumienia było powołanie 1 marca 2010 r Rady

„Kierunki działania w zakresie promocji zdrowia

w szkole i profilaktyki problemów dzieci młodzieży

w Polsce w latach 2010–2014”.

Działania rady pro-

gramowej planowane w latach 2012–2014 obejmują

wspieranie realizacji edukacji zdrowotnej w szkołach

wszystkich typów, wspieranie realizacji w szkołach

programów promocji zdrowia i profilaktyki, w tym

szczególnie:

profilaktyki otyłości u dzieci i młodzieży,

— wspieranie realizacji programów profilaktyki

zachowań ryzykownych u dzieci i młodzieży.

pn. Stanowisko ministra edukacji narodowej, mini-

niowych dzieci i młodzieży oraz w kształtowaniu

jów, sprzedawanych w sklepikach szkolnych, o naj-

wyższych walorach zdrowotnych (ze szczególnym

403

uwzględnieniem ograniczenia produktów i napojów

ciwa organizacja posiłków spożywanych w szkole.

Przedmiotowe stanowisko zostało zamieszczone na

stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodo-

wej w zakładce Rok bezpiecznej szkoły.

Minister edukacji narodowej promuje ponadto za-

towych programu „Owoce w szkole” oraz Agencji

Rynku Rolnego, oraz wspomniane już stanowisko,

w którym rekomendowane są działania edukacyjne

towarzyszące skutecznej realizacji programu „Owoce

w szkole”.

Ponadto Ministerstwo Edukacji Narodowej roz-

wija współpracę z organizacjami pozarządowymi zaj-

mującymi się propagowaniem zdrowego stylu życia

i zdrowego odżywiania.

Wspólnie z Fundacją Banku

ły dobrego żywienia”.

Przedsięwzięcie składa się z cy-

klu konferencji dla dyrektorów szkół oraz warszta-

tów kulinarnych dla osób zajmujących się prowadze-

niem żywienia w szkołach.

Celem tego działania jest

oraz kształtowanie umiejętności dzieci i młodzieży

w zakresie przygotowywania posiłków uwzględnia-

jących zalecane normy oraz przekonanie dyrektorów

szkół, o możliwościach wpływu na kształtowanie po-

staw prozdrowotnych i prawidłowych nawyków ży-

wieniowych wśród uczniów.

Minister edukacji narodowej patronuje również

cyklicznym kampaniom społecznym, m.in. pn. „Wiem,

co jem”, której celem jest edukacja prozdrowotna

dzieci i młodzieży oraz popularyzowanie organizacji

prawidłowego żywienia dzieci w placówkach oświa-

towych.

W ramach kampanii zaplanowano m.in. pod-

jęcie działań w zakresie edukacji żywieniowej dzieci

odpowiedzialnych za planowanie i przygotowanie po-

siłków.

Na stronie internetowej kampanii zamiesz-

czono wersję elektroniczną publikacji „Sklepik szkol-

ny”, która zawiera m.in. listę produktów spożyw-

czych polecanych do sklepiku szkolnego i tych, które

kresie organizacji żywienia oraz wzór umowy z ajen-

tem sklepiku, która określa warunki dotyczące asor-

tymentu.

Ministerstwo Edukacji Narodowej upowszechnia

poprzez stronę internetową ogólnopolski program

Państwową Inspekcję Sanitarną oraz Stowarzysze-

nie Polska Federacja Producentów Żywności, w ra-

mach partnerstwa publiczno-prywatnego.

Celem pro-

gramu jest edukacja w zakresie trwałego kształto-

wania prozdrowotnych nawyków wśród młodzieży

nostki.

Program skierowany jest do dzieci i młodzie-

Reasumując, Ministerstwo Edukacji Narodowej

tywności fizycznej, adresowane do dzieci i młodzieży,

dotyczącej zdrowego odżywiania się.

Potrzebna jest

również zmiana świadomości rodziców, którzy w pro-

cesie wychowania dzieci odgrywają najistotniejszą rolę.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że minister

edukacji narodowej nie ma podstaw prawnych do na-

kładania zakazu dostępu do określonych produktów

spożywczych w sklepikach szkolnych oraz wpisywa-

nia dań ze zdrową żywnością do posiłków serwowa-

nych w stołówkach szkolnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

w przypadku stwierdzenia jego bezczynności

(20547)

SPS-023-20547/13, interpelacją pana posła Krzysz-

404

stępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przy-

padku stwierdzeniu jego bezczynności uprzejmie wy-

jaśniam.

że sprawy wszczęte na skutek niewydania przez or-

gan rentowy decyzji we właściwym terminie.

W myśl

art. 477

9

§ 4 K.p.c. z bezczynnością organu rentowe-

go mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie wydał

wołanie w razie bezczynności organu rentowego skła-

da się na piśmie do organu rentowego, który miał

wydać decyzję, lub ustnie do protokołu sporządzone-

go przez ten organ (art. 477

9

§ 1 K.p.c.).

Niedopusz-

czalne jest natomiast wniesienie takiego żądania do

wy albo w sądzie właściwym dla miejsca zamieszka-

nia ubezpieczonego (art. 477

9

§ 5 K.p.c.).

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny (Antonów K.,

„Odwołanie w razie bezczynności organu rentowego,

monografia”, LEX 2011) celowe wydaje się stosowa-

nie odpowiedniej wykładni art. 477

9

§ 2 zd. drugie

i trzecie K.p.c. w zw. z art. 83 ust. 6–7 ustawy z dnia

zm.) uprawniającej organ rentowy, w razie uznania

odwołania za słuszne w całości lub w części, do wy-

dania decyzji w sprawie będącej przedmiotem odwo-

łania na bezczynność, od której to decyzji przysługi-

wałoby odwołanie na zasadach ogólnych.

Celem od-

wołania w razie bezczynności organu rentowego jest

jak najszybsze załatwienie wniosku i uzyskanie roz-

strzygnięcia (decyzji).

W ocenie Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych stanowisko doktryny w przedmiotowym

zakresie zasługuje na uwzględnienie.

Ponadto zgod-

nie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia

wołanie do sądu w związku z bezczynnością organu

rentowego podlega odrzuceniu, gdy organ rentowy

wydał i wykonał decyzję, a jedynie nie doręczył jej

zainteresowanemu.

Wskazać należy, że postępowanie organu rento-

wego polegające na wydaniu decyzji po otrzymaniu

odwołania (skargi na bezczynność) nie jest działa-

niem wbrew prawu, albowiem znajduje umocowanie

w obowiązujących przepisach prawa, ponadto pra-

widłowość niniejszego postępowania zaaprobowana

została przez piśmiennictwo oraz nie została zakwe-

stionowana przez sądy.

Podkreślenia wymaga fakt,

że przyjęty przez organy rentowe tryb załatwiania

tego rodzaju odwołań poprzez wydanie decyzji nie

oznacza wszakże braku kontroli sądowej, gdyż od de-

cyzji organu rentowego przysługuje prawo wniesienia

Zarzuty podnoszone w interpelacji pana posła,

dotyczące niewłaściwego działania Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych w przypadku wniesienia przez oso-

bę zainteresowaną odwołania w tym trybie, polega-

jącego na odmawianiu przez organ rentowy prawa do

sądu, nie wydają się uzasadnione, zważywszy, że

w wyniku takiego odwołania zgodnie z art. 477

14

§ 3

K.p.c. sąd rozpoznający odwołanie przy braku decyzji

organu rentowego może zobowiązać organ do jej wy-

dania, zakreślając stosowny termin, zawiadamiając

o tym organ nadrzędny, lub orzeka co do istoty sprawy.

Reasumując, wskazać należy, że w aktualnym

stanie prawnym przepisy Kodeksu postępowania cy-

wilnego oraz ustawy systemowej uprawniają Zakład

Ubezpieczeń Społecznych do wydania decyzji w spra-

wie będącej przedmiotem odwołania na bezczynność.

Podkreślić należy, że przedmiotowa decyzja podlega

kontroli sądowej, a tym samym organ rentowy nie

odmawia obywatelowi prawa do sądu.

Odnosząc się do pytań zamieszczonych w interpe-

lacji pana posła, pragnę wyjaśnić, ze prezes Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że ZUS nie

prowadzi statystyk w zakresie merytorycznego roz-

strzygania przez sądy spraw dotyczących odwołań

w związku z bezczynnością organu rentowego, nie

dysponuje również szczegółowymi danymi co do licz-

by umarzanych spraw na skutek cofnięcia odwołania.

Z informacji posiadanych przez zakład wynika, że

liczba spraw związanych z tego typu odwołaniami ma

charakter marginalny i sprowadza się jedynie do kil-

ku odwołań w danym oddziale w skali roku.

Podkre-

ślić należy, że w niektórych oddziałach nie odnoto-

wano w skali roku żadnego odwołania związanego

z bezczynnością organu rentowego.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nad-

mienia, że każda ze spraw dotyczących odwołań

lega szczegółowej ocenie.

Większość spraw z zakresu

ubezpieczeń społecznych to sprawy złożone, wyma-

gające pogłębionej analizy, jak również prowadzenia

postępowania wyjaśniającego, niejednokrotnie we

współpracy z innymi instytucjami.

Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych, przestrzegając terminowości wy-

dawanych decyzji, nie może pominąć kwestii wszech-

stronnego, merytorycznego wyjaśnienia sprawy, bo-

wiem mogłoby to skutkować wydaniem decyzji obar-

czonej błędami.

Ponadto, co podkreśla prezes Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych, do obowiązku wydania decyzji

postępowania cywilnego oraz ustawy systemowej,

mają zastosowanie także inne przepisy ubezpiecze-

niowe, które w sposób istotny modyfikują termin wy-

dania decyzji.

Przykładowo rozpoznanie sprawy

może przebiegać znacznie dłużej, gdyż w odniesieniu

do decyzji ustalającej prawo do świadczenia lub usta-

lenia jego wysokości po raz pierwszy termin ten wy-

nosi 30 dni od momentu wyjaśnienia ostatniej oko-

liczności niezbędnej do wydania decyzji – art. 118

wyjaśnienie ostatniej niezbędnej okoliczności należy

405

rozumieć rozstrzygniecie ostatniej kwestii koniecznej

do ustalenia uprawnień (braku uprawnień) wniosko-

dawcy.

Szczególnie długotrwałe jest wyjaśnianie

ostatniej niezbędnej okoliczności w przypadku ubez-

pieczonych posiadających zagraniczne okresy ubez-

pieczenia lub zamieszkania w państwach członkow-

skich Unii Europejskiej, państwach Europejskiego

pejskiej lub w państwach, z którymi Polskę łączy umo-

wa międzynarodowa o zabezpieczeniu społecznym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

ministra obrony narodowej

na interpelację posła Tomasza Kaczmarka

attaché wojskowego w USA (20550)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-20550/13), uprzejmie informuję, że decyzją

nr 1795 z dnia 24 lipca 2013 r. wyznaczyłem pana

gen. bryg. Jarosława Stróżyka na stanowisko attaché

obrony, wojskowego, morskiego i lotniczego w Ata-

szacie Obrony przy Przedstawicielstwie Dyploma-

tycznym Rzeczypospolitej Polskiej w Stanach Zjed-

noczonych Ameryki.

Z poważaniem

Minister

Tomasz Siemoniak

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

w sprawie nowego systemu odbioru

i zagospodarowania odpadów komunalnych

w związku z problemami zgłaszanymi przez

Związek Gmin Lubelszczyzny (20553)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

wie nowego systemu odbioru i zagospodarowania od-

padów komunalnych w związku z problemami zgła-

szanymi przez Związek Gmin Lubelszczyzny, prze-

kazuję stosowne wyjaśnienia.

konywania zadań publicznych gminy mogą tworzyć

związki międzygminne.

Tę ogólną regułę na gruncie

391, z późn. zm.) zawiera art. 3 ust. 2a tej ustawy.

Stosownie do tego przepisu w razie wykonywania

przez związek międzygminny zadań w zakresie czy-

stości i porządku (art. 3 ust. 2) określone w ustawie

i obowiązki organów gminy, w tym uchwalanie aktów

prawa miejscowego, wykonują właściwe organy tego

związku.

Istota związku międzygminnego polega więc na

tym, że zainteresowane gminy określają, jakie zada-

nia należące do zakresu ich działania będą wykony-

wane wspólnie, i w tym celu tworzą samodzielny byt

prawny w postaci związku, na który przenoszą wy-

konywanie tych zadań.

Prawa i obowiązki gmin

zadań przekazanych związkowi przechodzą na zwią-

zek.

Gminy, które zgodnie z obowiązującą procedurą

przystąpią do związku gmin, cedują, ex lege, zgodnie

z art. 64 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym

ki na związek w zakresie zadań przekazanych związ-

kowi z dniem ogłoszenia statutu związku.

Zadania

przekazane przez gminy stają się zadaniami własny-

mi związku, ze wszystkimi tego prawnymi implika-

cjami.

Zadania te obejmują zarówno sferę prawa pub-

licznego, jak i sferę prawa prywatnego (cywilnego).

Zakres zdolności prawnej związku w stosunku do

powierzonych mu zadań jest tożsamy z zakresem

zdolności prawnej gmin, które w nim uczestniczą.

Zgromadzenie związku międzygminnego utworzone-

akty prawa miejscowego wynikające z ustawy o utrzy-

ności w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami

komunalnymi.

Zarząd zaś związku międzygminnego

jest uprawniony do wydawania wszelkich decyzji ad-

ministracyjnych wydawanych na podstawie ustawy

kich samych zasadach jak organy gmin wchodzących

w skład związku.

zgodnie z którym w przypadku przejęcia przez zwią-

406

zek międzygminny zadań gminy, o których mowa

komunalnymi organem egzekucyjnym uprawnionym

jest zarząd związku międzygminnego.

W opinii resortu środowiska oznacza to, że jeśli

zarząd związku międzygminnego przejął zadania

gminy w zakresie gospodarowania odpadami komu-

nalnymi, wówczas ma uprawnienia organu podatko-

wego w zakresie egzekucji opłaty za gospodarowanie

odpadami komunalnymi.

Przepisy ustawy o utrzymaniu porządku i czysto-

ści w gminach nie przewidują kar za niezłożenie de-

klaracji lub niezłożenie jej w terminie.

Obowiązuje

wówczas art. 6o ustawy, zgodnie z którym w razie

lub prezydent określa w drodze decyzji wysokość

nią ilość odpadów komunalnych powstających na nie-

ruchomościach o podobnym charakterze.

Wydając decyzję, na podstawie art. 6o ww. usta-

wy, należy uwzględnić treść uchwały w sprawie wy-

boru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie

opłaty.

Oznacza to, że opłata za gospodarowanie od-

padami komunalnymi ustalona w ww. decyzji powin-

na brać pod uwagę typ nieruchomości (czy jest to

nieruchomość wielolokalowa, czy jednorodzinna) lub

charakter (zamieszkała przez określoną liczbę osób

lub niezamieszkała) i na tej podstawie, mając na uwa-

dze oszacowaną ilość wytwarzanych odpadów komu-

nalnych dla określonego typu lub charakteru nieru-

chomości, określić opłatę.

Wydana decyzja powinna określać wysokość mie-

sięcznej opłaty bez wskazania okresu, za jaki będzie

uiszczana.

Właściciel nieruchomości, który nie złożył

deklaracji, i została wydana decyzja, na podstawie

art. 6o ww. ustawy, może złożyć deklarację w przy-

padku zmiany danych będących podstawą ustalenia

dami komunalnymi (w odniesieniu do nieruchomości

zamieszkałej) lub określonej ilości odpadów komu-

nalnych powstających na danej nieruchomości (w od-

niesieniu do nieruchomości niezamieszkałej).

właścicieli nieruchomości rozumie się także współ-

właścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednost-

ki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości

władające nieruchomością.

Podkreślić należy, że w prze-

nach podmiotem obowiązanym do wypełniania obo-

wiązków związanych ze zbieraniem odpadów komu-

nalnych wytwarzanych na danej nieruchomości i ich

jest nie wytwórca odpadów, tylko właściciel nierucho-

no odrębną własność lokali – wówczas obowiązki

właściciela nieruchomości obciążają zarząd nierucho-

mością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy

li lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany.

Z kolei

własność niektórych lokali została wyodrębniona,

przepis ten ma zastosowanie, a osobą sprawującą za-

mieszkaniowych, spółdzielnia i to ona składa jedną

w gminach nie zostało zdefiniowane pojęcie nieru-

chomości, jednakże w przypadku zarządcy, jakim jest

spółdzielnia mieszkaniowa, należy uznać, że jest to

każdy odrębny budynek wielolokalowy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

mo, znak: SPS-023-20556/13, z dnia 30 sierpnia prze-

kazujące interpelację pana posła Mieczysława Łucza-

ka w sprawie niskich cen na rynku pszenicy, żyta

i rzepaku uprzejmie informuję, co następuje.

407

Krajowy rynek produktów rolnych, w tym zbóż

oraz światowym.

Niekorzystne warunki agrometeo-

nych eksporterów zbóż i roślin oleistych, przyczyniły

areału światowych upraw przewidzianych do zbiorów

wych upraw oraz wielkości prognozowanych zbiorów

na rynkach światowych wykazują tendencję spadko-

sce.

Początek tegorocznych żniw przyniósł znaczący

spadek cen w Polsce.

Należy jednak zauważyć, że był

on wolniejszy i mniejszy niż na silnie powiązanych

z polskim rynkiem zbóż rynkach węgierskim i sło-

wackim, które dysponują znacznymi nadwyżkami.

Różnica cenowa w pierwszych tygodniach lipca

pomiędzy ceną krajową a notowaną na rynku węgier-

skim dochodziła do 55 euro/t, co spowodowało spadek

cen w Polsce.

Obecnie notowane tendencje wzrostowe

cen zbóż na rynku krajowym są spowodowane w głów-

nej mierze wyższymi cenami na rynkach czołowych

producentów UE28, tj. Niemiec i Francji.

W dniach 2–5 września br. odnotowano dalszy

wzrost cen skupu wszystkich monitorowanych rodza-

jów zbóż.

Pszenicę konsumpcyjną w zależności od

województwa oraz jakości ziarna skupowano w cenie

od 631 zł/t w woj. opolskim do 710 zł/t w woj. kujaw-

sko-pomorskim.

Średnio w kraju za 1 t pszenicy kon-

sumpcyjnej w skupie płacono 670 zł.

Wzrost cen

w porównaniu z poprzednim notowaniem wystąpił

w 15 województwach (o 0,2–4,8%), natomiast spadek

(o 0,3%) odnotowano tylko w woj. mazowieckim.

Średnia krajowa cena skupu pszenicy konsumpcyjnej

była o 5,7% wyższa od ceny sprzed miesiąca.

Pszenicę paszową skupowano w cenie od 575 zł/t

w woj. opolskim do 670 zł/t w woj. warmińsko-ma-

zurskim i woj. łódzkim.

Średnia cena tego ziarna wy-

niosła 635 zł/t i była o 8,5% wyższa niż przed miesią-

cem.

Wzrost w odniesieniu do cen sprzed tygodnia

odnotowano w 11 województwach (o 0,9%–3,9%),

spadek – w woj. podlaskim (o 1,6%) i woj. lubelskim

(o 0,1%), a w woj. mazowieckim i warmińsko-mazur-

skim cena nie uległa zmianie.

Żyto konsumpcyjne było skupowane w cenie od

408 zł/t w woj. podlaskim do 465 zł/t w woj. śląskim.

Średnio w kraju za to ziarno płacono 430 zł/t.

Tygo-

dniowy wzrost cen odnotowano w 11 województwach

(o 0,6–8,1%), spadek – w woj. mazowieckim (o 0,7%)

i woj. lubuskim (o 0,2%), a w 3 województwach cena

utrzymała się na poziomie sprzed tygodnia.

Średnia

krajowa cena skupu żyta była o 9,7% wyższa od ceny

notowanej przed miesiącem.

Jęczmień paszowy skupowano w cenie od 570 zł/t

w woj. lubelskim do 700 zł/t w woj. śląskim.

Średnia

cena w kraju wyniosła 616 zł/t.

W stosunku do noto-

wania sprzed tygodnia średnia cena jęczmienia wzro-

sła w 8 województwach (o 0,3–8,8%), spadła w 3 wo-

jewództwach (o 1,2–2,3%), a w 5 województwach cena

nie uległa zmianie.

W bieżącym tygodniu średnia

cena jęczmienia była o 6,8% wyższa od ceny sprzed

miesiąca.

W dniu 31 lipca br. minister rolnictwa i rozwoju

działań.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumen-

tów w swojej odpowiedzi poinformował resort rolni-

ctwa o rozpoczęciu procedury sprawdzającej w przed-

miotowym zakresie.

Producenci rolni zajmujący się produkcją poszcze-

gólnych gatunków roślin uprawnych w Polsce, jak

jednolitym rynku regulowanym w ramach wspólnej

polityki rolnej.

Wszystkie wynikające ze wspólnej po-

lityki rolnej mechanizmy wsparcia rynku są urucha-

miane przez Komisję Europejską na mocy przepisów

dzania wsparcia na rynkach rolnych, w tym zbóż

i rzepaku.

Odnosząc się do kwestii opłacalności produkcji,

uprzejmie informuję, że w gospodarstwach współpra-

cujących z Instytutem Ekonomiki Rolnej i Gospodar-

ki Żywnościowej – PIB na potrzeby rachunkowości

rolnej w obu analizowanych latach produkcja po-

szczególnych rodzajów upraw była działalnością do-

chodową, jednak wyniki ekonomiczne znacząco róż-

niły się w porównywanych latach.

Jednym z głów-

nych czynników determinujących różnice w docho-

dowości były dużo wyższe ceny otrzymywane za po-

szczególne płody rolne w roku 2012 w porównaniu

z rokiem bieżącym, przy jednocześnie odnotowanych

wyższych kosztach produkcji w roku 2013.

Niemniej

jednak w dalszym ciągu ten rodzaj produkcji wykazał

rentowność.

Biorąc pod uwagę duże zróżnicowanie go-

spodarstw rolnych pod względem skali, ich wyposaże-

nia technicznego, jakości gleb oraz stosowanej techno-

logii uprawy, osiągane wyniki finansowe przez poszcze-

gólne gospodarstwa ulegają znacznym wahaniom.

Pragnę zapewnić, iż Ministerstwo Rolnictwa i Roz-

woju Wsi na bieżąco analizuje sytuację na krajowym

tencji konsekwentnie dąży do tego, aby w ramach

nych zjawisk na rynkach rolnych czy wcześniejsze

przeciwdziałanie tym zjawiskom.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

408

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie depenalizacji wykroczenia

stypizowanego w art. 133 ustawy

Kodeks wykroczeń (20557)

terpelacje pana posła Krzysztofa Brejzy:

1) przesłaną przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2013 r.,

nr SPS-023-20557/13, w sprawie depenalizacji wykro-

czenia stypizowanego w art. 133 Kodeksu wykroczeń,

nr SPS-023-20559/13, w sprawie depenalizacji wykro-

nr SPS-023-20558/13, w sprawie depenalizacji wykro-

– uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Nie ulega wątpliwości fakt, że wymienione przez

pana posła przepisy zostały wprowadzone do Kodek-

su wykroczeń w odpowiedzi na panujące w latach 70.

realia gospodarcze, a ich celem było zwalczanie

niepożądanych zjawisk społecznych występujących

w ustroju socjalistycznym, i z tego punktu widzenia

mogą być one uznane za relikt.

Jednakże analiza dzi-

siejszej rzeczywistości społeczno-gospodarczej pro-

wadzi do wniosku, że nie są to przepisy martwe.

Potwierdzają to dane statystyczne zawarte w spra-

wozdaniu Ministerstwa Sprawiedliwości z orzeczni-

ctwa w sprawach o wykroczenia za I półrocze 2013 r.,

z dnia 20 sierpnia br. Rubryka nr 34 przedmiotowego

sprawozdania zawiera zbiorczą statystykę prawomoc-

nych orzeczeń sądów rejonowych wydanych na pod-

stawie przepisów art. 133, 135, 137 oraz 138 Kodek-

su wykroczeń.

Dane w tej materii przedstawiają się

następująco: w sprawach z wymienionych artykułów

Kodeksu wykroczeń w I półroczu 2013 r. zapadło

łącznie 145 prawomocnych orzeczeń, w tym 124 wy-

roki skazujące na karę grzywny, 8 – na karę nagany

oraz 3 – na karę pozbawienia wolności.

Ponadto 7 po-

stępowań zakończyło się wyrokiem uniewinniają-

cym, 2 – odstąpieniem od wymierzenia kary, zaś

1 – umorzeniem.

Podkreślić należy również, że w wy-

mienionych 145 postępowaniach nie zapadł żaden

wyrok skazujący na karę aresztu.

Z powyższych danych wynika, ze zjawiska pena-

lizowane w przedmiotowych przepisach Kodeksu wy-

kroczeń, mimo niewielkiej liczby, nadal występują.

Statystyka obejmuje łącznie cztery wymienione prze-

pisy i brak jest szczegółowych danych odnośnie do

postępowań przeprowadzonych w oparciu o każdy

z nich, jednakże można przypuszczać, że największa

liczba orzeczeń zapadła w sprawach o wykroczenie

z art. 133, w którym stypizowano tzw. spekulację

biletami wstępu.

Ustawodawca w art. 133 Kodeksu wykroczeń wy-

różnił bilety na imprezy artystyczne, rozrywkowe

oraz sportowe, mając na względzie szczególnie wyso-

ki popyt na tego rodzaju imprezy z powodu szerokie-

go zainteresowania społecznego oraz często wielo-

krotnie wyższe ceny tychże biletów w porównaniu

z cenami biletów do muzeum czy na wyciąg narciar-

ski.

Niewątpliwie proceder ten mimo zmiany realiów

społeczno-gospodarczych nadal ma miejsce, choć

zmniejszyła się jego skala.

Za przykład mogą posłu-

żyć ostatnie doświadczenia z organizacji Mistrzostw

i na Ukrainie, kiedy to nagminne były przypadki

handlu biletami na mecze piłkarskie, zarówno w In-

ternecie, jak i pod stadionami czy też na dworcach

kolejowych, zaś ceny biletów u tzw. koników i mniej-

szych sprzedawców potrafiły osiągać kilka tysięcy

złotych w dniu danego meczu.

Spekulacja biletami

godzi w interesy zarówno konsumenta, który – chcąc

zobaczyć interesujące go wydarzenie – musi zapłacić

znacznie wyższą cenę, jeśli w oficjalnej sprzedaży

wszystkie bilety zostały wykupione, jak i państwa,

ponieważ sprawca czynu osiąga ze swojej działalności

(często niemały) realny zysk, który jest nieopodatko-

wany i trudny do wykazania.

W związku z powyż-

szym uznać należy, że społeczna szkodliwość przed-

miotowego wykroczenia jest bezsporna.

Uzasadnie-

niem zaś karalności form zjawiskowych podżegania

i pomocnictwa do popełnienia tegoż wykroczenia jest

zapobieganie rozszerzaniu się omawianych zjawisk

i powstawaniu zorganizowanych grup zajmujących

się tego rodzaju działalnością.

Analiza art. 138 Kodeksu wykroczeń wskazuje,

że również ten przepis wydaje się aktualny.

Przepis

ten ma na celu ochronę interesów konsumentów.

Czynność wykonawcza sprawcy polega na żądaniu

i pobieraniu za świadczenie zapłaty wyższej od obo-

wiązującej.

nowanie gospodarki wolnorynkowej, co do zasady,

wysokość ceny za świadczoną usługę ustalają strony,

z tym że czasami pojawia się cena urzędowa.

W myśl

(Dz. U. z 2013 r. poz. 385) w razie szczególnych za-

grożeń dla właściwego funkcjonowania gospodarki

państwa Rada Ministrów może, w drodze rozporzą-

dzenia, określić wykaz towarów lub usług, na które

ustala się ceny urzędowe i marże handlowe urzędo-

we.

Aktualnie nie ma takiego rozporządzenia, nato-

miast są ceny urzędowe na produkty lecznicze i wy-

roby medyczne.

Nadto rada gminy może ustalać ceny

wego oraz za przewozy taksówkami na terenie gmi-

ny.

Dodatkowo rada gminy określa strefy cen (staw-

ki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i ła-

dunków taksówkami (art. 8 ustawy o cenach).

Ceny

urzędowe i marże handlowe urzędowe ustalone w ten

ustawy o cenach).

W praktyce zjawisko spenalizowane w art. 138 K.w.

nadal występuje.

Jako przykład można wskazać nie-

409

uczciwych kierowców taksówek oraz podobnych usłu-

godawców, którzy mimo obowiązujących ich stawek

za usługę, określonych przez pracodawcę, a także

często przez akty prawa miejscowego, niejednokrot-

nie żądają wyższej zapłaty, np. od turystów z zagra-

nicy niepotrafiących czytać ani mówić w języku pol-

skim.

Szkodliwość społeczna takich zachowań jest

również niewątpliwa, ponieważ godzi w podstawy

gospodarki wolnorynkowej oraz zasady uczciwej kon-

kurencji.

Wolny rynek nie może oznaczać dowolności.

Można natomiast podzielić pogląd pana posła, że

ukrywanie towaru przed nabywcą jest obecnie zja-

wiskiem marginalnym (art. 135 K.w.).

Ministerstwo Sprawiedliwości nie przewiduje ak-

tualnie opracowania projektu nowelizacji prawa wy-

kroczeń zmierzającej w kierunku zakreślonym w in-

terpelacjach.

Jednocześnie informuję, że opracowa-

nie reformy prawa wykroczeń stanowi jedno z zamie-

rzeń działającej przy ministrze sprawiedliwości Ko-

misji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego.

W oparciu o wypracowane przez komisję kodyfi-

kacyjną założenia reformy prawa wykroczeń przygo-

towane zostaną konkretne zapisy normatywne, przy-

bierające postać bądź nowej kodyfikacji materialnego

prawa wykroczeń, zastępującej obecny, od ponad

40 lat obowiązujący kodeks, bądź kompleksowej no-

welizacji obecnej ustawy.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Kodeks wykroczeń (20558)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 20557, str. 408.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

Kodeks wykroczeń (20559)

sekretarza stanu

(20566)

SPS-023-20566/13, z dnia 30 sierpnia 2013 r. doty-

czące interpelacji posła na Sejm RP pana Ryszarda

mie informuję, co następuje.

Średnie zatrudnienie w przeliczeniu na pełne eta-

ty w Gabinecie Politycznym Ministra Rolnictwa i Roz-

woju Wsi w 2012 r. wyniosło 3,375 etatu, natomiast

w pierwszym półroczu 2013 r.

– 4,22 etatu.

Średnie zatrudnienie na stanowiskach sekretarza

stanu i podsekretarzy stanu w Ministerstwie Rolni-

ctwa i Rozwoju Wsi w 2012 r. wyniosło 3,10 etatu,

a w pierwszym półroczu 2013 r.

– 4 etaty.

Koszt zatrudnienia ww. osób w danych okresach

przedstawiał się następująco:

Lp.

Status

zatrudnienia

Koszt

zatrudnienia

w zł

(wynagrodzenia

wraz

z pochodnymi)

Udział procentowy

wynagrodzeń

w funduszu

wynagrodzeń

ogółem (bez

pochodnych)

Rok 2012

1.

Sekretarze/

podsekretarze

stanu

574 619,37 0,67

2.

Gabinet polityczny 503 192,17 0,59

I–VI 2013

1.

Sekretarze/

podsekretarze

stanu

345 431,82 0,77

2.

Gabinet polityczny 264 094,09 0,58

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

410

Odpowiedź

ministra edukacji narodowej

w Ministerstwie Edukacji Narodowej

(20568)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Ryszarda Zbrzyznego (SPS-

023-20568/13) w sprawie polityki kadrowej i zatrud-

nienia w Ministerstwie Edukacji Narodowej, uprzej-

mie informuję, że w Ministerstwie Edukacji Narodo-

wej utrzymywany jest niski poziom zatrudnienia

w gabinecie politycznym ministra, który waha się

nieznacznie w zależności od potrzeb i konieczności

zapewnienia sprawnej realizacji zadań nałożonych

na ministra.

W okresie objętym zapytaniem, tj. w 2012 r.

i w pierwszym półroczu 2013 r., poziom zatrudnienia

w gabinecie politycznym ministra nie przekroczył

nigdy trzech osób (3 etatów).

Koszt zatrudnienia tych

osób (wynagrodzenia + pochodne) w 2012 r. wyniósł

274,46 tys. zł (co stanowiło 0,97% funduszu płac), na-

tomiast w pierwszym półroczu 2013 r. 127,25 tys. zł

(co stanowiło 0,45% funduszu płac).

Odnosząc się do liczby osób zajmujących kierow-

nicze stanowiska państwowe w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej, uprzejmie informuję, że w 2012 r.

nie przekroczył: 1 osoby na stanowisku sekretarza

stanu oraz 3 osób na stanowisku podsekretarza sta-

nu.

Koszt zatrudnienia tych osób (wynagrodzenia

nowiło 2,12% funduszu płac), natomiast w pierwszym

półroczu 2013 r. 325,49 tys. zł (co stanowiło 1,14%

funduszu płac).

Z poważaniem

Minister

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (20575)

023-20575/13) z dnia 30 sierpnia br. w sprawie poli-

tyki kadrowej i zatrudnienia w Ministerstwie Spraw

Zagranicznych uprzejmie informuję.

Zarówno w 2012 r., jak i w pierwszym półroczu

2013 r. w gabinecie politycznym ministra zatrudnio-

nych jest trzech pracowników.

W 2012 r. koszty wy-

nagrodzeń wraz z pochodnymi wyniosły 391 tys. zł,

natomiast w pierwszej połowie br. – 206 tys. zł.

Wysokość wynagrodzeń pracowników GPM w roku

2012 stanowiły 0,24% budżetu wynagrodzeń według

ustawy budżetowej na 2012 r., zaś w pierwszym pół-

roczu br. – 0,12% ww. budżetu według ustawy budże-

towej na 2013 r.

Średnie zatrudnienie w ubiegłym roku oraz I po-

łowie br. na stanowiskach sekretarzy i podsekretarzy

stanu kształtowało się na poziomie 8 osób.

W ubie-

głym roku koszty wynagrodzeń wyżej wymienionych

osób wynosiły 1132 tys. zł, co stanowiło 0,8% budże-

tu wynagrodzeń według ustawy budżetowej na

2012 r., oraz w pierwszym półroczu br. – 530 tys. zł,

co stanowi 0,37% ww. budżetu według ustawy budże-

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

w Ministerstwie Środowiska (20576)

W odpowiedzi na pismo z 30 sierpnia 2013 r., znak

SPS-023-20576/13, w sprawie polityki kadrowej i za-

trudnienia w Ministerstwie Środowiska przekazuję

poniższe wyjaśnienia.

Ad 1.

Poniższa tabela przedstawia poziom zatrud-

nienia w Gabinecie Politycznym Ministra Środowiska:

Stan na: Osoby Etaty

30.12.2012 r. 5 5

30.06.2013 r. 5 5

Ad 2.

Wydatki na wynagrodzenia osobowe wraz

z pochodnymi pracowników Gabinetu Politycznego

Ministra Środowiska:

411

Okres

Wynagrodzenia

osobowe (w tys. zł)

Pochodne od

wynagrodzeń

(w tys. zł)

%*

)

1.01.2012 r.

–

31.12.2012 r.

407,1 75,6 1,2%

1.01.2013 r.

–

30.06.2013 r.

187,4 36,2 1,1%

*

)

Udział wydatków poniesionych na wynagrodzenia osobowe

Gabinetu Politycznego Ministra w wydatkach poniesionych na

wynagrodzenia osobowe wszystkich pracowników urzędu.

Ad 3.

Poniższa tabela przedstawia poziom zatrud-

nienia na kierowniczych stanowiskach państwowych

w Ministerstwie Środowiska:

Stan na: Osoby

31.12.2012 r. 6

30.06.2013 r. 6

Ad 4.

Wydatki na wynagrodzenia osobowe wraz

z pochodnymi osób zajmujących kierownicze stano-

wiska państwowe w Ministerstwie Środowiska:

Okres

Wynagrodzenia

osobowe

(w tys. zł)

907,6 141,1 2,7%

1.01.2013 r.

–

30.06.2013 r.

448,9 78,5 2,6%

*

)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w urzędzie

w wydatkach poniesionych na wynagrodzenia osobowe wszyst-

kich pracowników.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

(20579)

ma, SPS-023-20579/13, z dnia 30 sierpnia 2013 r. do-

tyczącego interpelacji pana posła Ryszarda Zbrzy-

znego w sprawie polityki kadrowej i zatrudnienia

formuję.

Ad 1.

Średnie zatrudnienie w Gabinecie Politycz-

nym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w 2012 r.

poziomie 4,66 etatu.

Liczba etatów określona w dru-

kach planistycznych zakłada zatrudnienie w Gabine-

cie Politycznym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyż-

szego na poziomie 6 etatów.

Ad 2.

Koszt zatrudnienia pracowników gabinetu

politycznego ministra w 2012 r. wyniósł 865 418,56 zł,

co stanowiło 2,36% funduszu przeznaczonego na wy-

nagrodzenia wraz z pochodnymi.

Natomiast w pierw-

szym półroczu 2013 r. koszt ten wyniósł 400 107,87 zł,

co stanowiło 2,22% połowy funduszu przeznaczonego

na wynagrodzenia wraz z pochodnymi.

Ad 3.

W Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyż-

stanowisku sekretarza stanu zatrudniona była 1 oso-

ba, zaś na stanowisku podsekretarza stanu – 3 osoby.

Ad 4.

Koszt zatrudnienia sekretarza stanu i pod-

sekretarzy stanu w 2012 r. wyniósł 702 939,54 zł, co

stanowiło 1,92% funduszu przeznaczonego na wyna-

grodzenia wraz z pochodnymi.

Natomiast w pierw-

co stanowiło 1,72% połowy funduszu przeznaczonego

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

w Ministerstwie Gospodarki (20580)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

pienia z dnia 30 sierpnia 2013 r., znak: SPS-023-

20580/13, przekazującego interpelację posła na Sejm

ki, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Pracownicy gabinetu politycznego ministra są za-

dów państwowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 269).

Zasady

wynagradzania ww. pracowników określone zostały

we (Dz. U. Nr 24, poz. 296, ze zm.).

W Ministerstwie Gospodarki w gabinecie politycz-

trudnionych było 7 osób na 6 etatach.

Koszt zatrud-

412

nienia w roku 2012 wraz z pochodnymi wyniósł

613 027,48 zł i stanowił – bez pochodnych – 0,96%

funduszu płac, a w I półroczu 2013 r. wyniósł

390 355,74 zł, co stanowi – bez pochodnych – 0,63%

funduszu płac.

Stosunek pracy osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe, tj. sekretarzy stanu i podse-

kretarzy stanu, nawiązany jest na podstawie powo-

łania.

Zasady wynagradzania określone zostały w usta-

niu prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

wiska państwowe (Dz. U. Nr 10, poz. 91, ze zm.).

W Ministerstwie Gospodarki w roku 2012 oraz

w I półroczu 2013 r. zatrudnionych było 2 sekretarzy

stanu i 6 podsekretarzy stanu.

Koszt zatrudnienia

nowi – bez pochodnych – 2,38% funduszu płac.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

Kultury i Dziedzictwa Narodowego (20582)

SPS-023-20582/13) składam na ręce Pani Marszałek

Ad 1–2.

Średnie zatrudnienie w gabinecie poli-

tycznym ministra w 2012 r. wynosiło 5,33 et.

Zatrud-

nienie w 2013 r. wynosi sześć etatów łącznie z szefem

GPM.

Koszt zatrudnienia członków gabinetu wraz

z pochodnymi w 2012 r. wyniósł ok. 500 tys. zł brut-

to, a za I półrocze 2013 r. ok. 280 tys. zł brutto, co sta-

nowi 0,91% ogólnego funduszu wynagrodzeń urzędu.

Ad 3–4.

W latach 2012–2013 liczba sekretarzy

i podsekretarzy stanu nie zmieniła się i wynosi trzy

osoby.

Koszt zatrudnienia podsekretarzy i sekretarza

stanu wraz z pochodnymi w 2012 r. wynosił mniej

niż 500 tys. zł brutto, a za I półrocze 2013 r. – ok.

250 tys. zł brutto, co stanowiło odpowiednio w roku

2012 1,57%, a w I półroczu 2013 r.

– 0,8% ogólnego

funduszu wynagrodzeń urzędu.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

przez władze gm. Świlcza (20583)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-20583/13) w sprawie możliwego przekro-

czenia uprawnień przez władze gminy Świlcza uprzej-

mie wyjaśniam.

Za kształt sieci szkolnej odpowiadają organy pro-

wadzące szkoły.

Rozstrzyganie o zakładaniu, prze-

kształcaniu i likwidowaniu szkół publicznych leży

w wyłącznych kompetencjach jednostek samorządu

zm.) wojewoda jest organem nadzoru nad działalnoś-

cią jednostek samorządu terytorialnego.

Jednocześnie informuję, że nowelizacja art. 5 usta-

jednostkom samorządu terytorialnego na przekaza-

nie szkoły lub placówki do prowadzenia innemu pod-

miotowi z pominięciem procesu likwidacyjnego.

Ce-

lem nowelizacji było ułatwienie procesu powstawania

– na bazie małych szkół prowadzonych w większości

dzonych przez inne niż jednostki samorządu teryto-

rialnego organy prowadzące.

cej organem prowadzącym, przekazać szkołę liczącą

nego lub osobie fizycznej, po uzyskaniu pozytywnej

O przekazaniu prowadzenia szkoły rozstrzyga organ

stanowiący jednostki samorządu terytorialnego,

w drodze uchwały.

Uchwała organu stanowiącego

413

dacji szkoły, w zakresie jej legalności, podlega kon-

troli wojewody.

Przekazanie szkoły publicznej prowadzonej przez

Przekazanie szkoły zgodnie z wyżej cytowanym

mowania uczniów do szkoły; tryb przejęcia szkoły lub

cówki; tryb kontroli przestrzegania warunków umo-

będącej j.s.t. lub osobie fizycznej, jeżeli osoba prowa-

prawna niebędąca j.s.t. lub osoba fizyczna, która

przejęła do prowadzenia szkołę lub placówkę publicz-

sek tej osoby j.s.t., która przekazała szkołę lub pla-

cówkę, przejmuje jej prowadzenie w trybie określo-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

świadczonych w ramach pomocy pro bono

(20586)

023-20586/13, przy którym przesłana została inter-

pelacja pani poseł Ewy Kołodziej z dnia 27 sierpnia

informuję, co następuje.

Nieodpłatne świadczenie usług na terytorium

kraju, w tym również usług pomocy prawnej, co do

zasady nie podlega opodatkowaniu podatkiem od to-

go opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna

terytorium kraju.

Z brzmienia tego przepisu należy

wnioskować a contrario, iż nieodpłatne świadczenie

usług nie stanowi czynności objętych zakresem po-

datku VAT.

Jednakże nieodpłatne świadczenie usług może

być na gruncie ustawy o VAT w pewnych przypad-

kach uznane za podlegające opodatkowaniu VAT.

za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nie-

odpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatni-

nowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia

oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do

celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Należy jednak podkreślić, że nieodpłatna pomoc

prawna nie jest objęta zakresem ustawy o VAT, o ile

jej świadczenie wpisuje się w cel działalności gospo-

darczej prowadzonej przez świadczącego ją podatni-

ka.

Świadczenie profesjonalnych usług w sposób do-

browolny i nieodpłatny, w interesie publicznym

gi nie stać, jest publicznie odbierane jako bezintere-

sowna działalność prospołeczna.

Kreuje to pozytyw-

ny wizerunek przedsiębiorcy wśród obecnych i poten-

cjalnych jego klientów.

Zatem należy uznać, iż dzia-

łalność taka wpisuje się co do zasady w zakres pro-

wadzonej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, nieodpłatne świad-

czenie określonych usług prawnych nie podlega opo-

datkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli

odbywa się ono jako działalność prospołeczna zakła-

414

dająca wzrost prestiżu oraz pozytywny wizerunek

podatnika wykonującego te usługi.

Jeżeli natomiast

podatnik udziela bezpłatnych porad prawnych, które

nie wpisują się w cel prowadzonej przez niego dzia-

łalności, czynności takie podlegają opodatkowaniu

żyć, że nie oznacza to obciążenia w każdym przypad-

ku tego rodzaju czynności podatkiem.

Aby podatek

został w takim przypadku naliczony, podatnik mu-

siałby ponieść koszty w związku ze świadczeniem

tych czynności.

W praktyce oznacza to, że prawnik,

który prowadzi działalność jednoosobowo, nie nali-

czy podatku od bezpłatnej usługi, gdyż nie ponosi

w związku z jej świadczeniem z reguły żadnych kosztów.

Przedstawiając powyższe, należy podkreślić, że

objęcie zakresem opodatkowania podatkiem VAT

określonych czynności możliwe jest wyłącznie w sy-

tuacji, gdy mamy do czynienia z podatnikiem działa-

jącym w takim charakterze.

Jeżeli nie jest możliwe

wskazanie, że podmiot wykonujący określone czyn-

ności działa w charakterze podatnika podatku od

towarów i usług, to nie występują przesłanki do

uznania czynności za działalność gospodarczą zdefi-

świadczenia podlegającego opodatkowaniu tym po-

datkiem.

Przykładowo nie podlegają opodatkowaniu

ne przez podmiot, który nie jest podatnikiem tego

podatku, nawet jeśli czynności te wykonywane są

przez zatrudnionych w tym podmiocie prawników.

podlega również na przykład nieodpłatna pomoc

prawna świadczona we własnym imieniu przez praw-

ników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę,

którzy poza tą nieodpłatną działalnością nie wyko-

nują innych czynności poza stosunkiem pracy.

Jednocześnie informuję, że w związku z sygnali-

zowaniem przez adwokatów i radców prawnych prob-

lemów z interpretacją przepisów ustawy o VAT w od-

niesieniu do omawianych czynności na stronie inter-

netowej Ministerstwa Finansów (www.mf.gov.pl)

zamieszczona została informacja ws. stosowania

w odniesieniu do nieodpłatnego świadczenia usług

pomocy prawnej.

Wyjaśnienia te, w mojej ocenie, po-

winny wyeliminować już w dniu 12 września 2012 r.

wątpliwości zgłaszane przez przedstawicieli zawodów

prawniczych w zakresie opodatkowania nieodpłat-

nych usług pomocy prawnej podatkiem od towarów

i usług.

Uprzejmie informuję, że nie jest planowane wyda-

nie interpretacji ogólnej w przedmiotowej sprawie.

Nie stwierdzono bowiem niejednolitości w stosowa-

niu ww. przepisów w organach mi podległych.

W przy-

padku jednak dalszych wątpliwości co do zakresu

stosowania przepisów podatkowych w indywidualnej

sprawie (w kontekście konkretnych działań podejmo-

wanych np. przez kancelarię) zainteresowany pod-

miot może złożyć pisemny wniosek do ministra właś-

ciwego do spraw finansów publicznych z prośbą o in-

terpretację przepisów prawa podatkowego (art. 14b–

–14p ustawy Ordynacja podatkowa – Dz. U. z 2005 r.

danie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do

stawienia własnego stanowiska w sprawie oceny

szłego (art. 14b § 3 ww. ustawy).

Dodatkowo uprzejmie informuję, że regulacje do-

tyczące między innymi wyłączenia z podatku VAT

usług bezpłatnej pomocy prawnej na rzecz osób nie-

zamożnych oraz zwolnienia otrzymującego pomoc

z podatku dochodowego zawiera przyjęty przez Radę

Ministrów projekt założeń projektu ustawy o uła-

twieniu warunków wykonywania działalności gospo-

darczej opracowany przez ministra gospodarki.

Zgod-

nie z załącznikiem do ww. projektu założeń wyłącze-

świadczonej na rzecz osób niezamożnych dotyczyłoby

osób objętych pomocą społeczną w sytuacji złożenia

przez usługobiorcę dokumentu poświadczającego ko-

rzystanie z tej pomocy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

w sprawie przebudowy dróg kategorii

20597/13, przy którym przekazano interpelację pana

dróg wojewódzkich na terenie powiatu wodzisław-

skiego w województwie śląskim, uprzejmie przeka-

zuję następujące wyjaśnienia.

415

jest prezydent miasta.

Do zarządcy drogi zgodnie

z art. 20 powołanej ustawy należy m.in. opracowywanie

projektów planów finansowania budowy, przebudowy,

finansowane są przez:

1) ministra właściwego do spraw transportu za

pośrednictwem generalnego dyrektora dróg krajo-

wych i autostrad w odniesieniu do dróg krajowych;

2) samorząd województwa w odniesieniu do dróg

wojewódzkich;

3) samorząd powiatowy w odniesieniu do dróg po-

wiatowych.

Zadania w zakresie finansowania budowy, prze-

budowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg gmin-

nych oraz zarządzania nimi finansowane są z budże-

tów gmin.

W granicach miast na prawach powiatu

dowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania

Zatem, jak wynika z powyższego, resort transportu

dzane przez generalnego dyrektora dróg krajowych

Jednym z dodatkowych źródeł dofinansowania

dla dróg samorządowych jest rezerwa subwencji ogól-

nister właściwy ds. finansów publicznych w porozu-

mieniu z ministrem właściwym ds. transportu po

zasięgnięciu opinii reprezentacji jednostek samorzą-

du terytorialnego.

W latach 2008–2013 preferowane były zadania

obiektów inżynierskich, którym nadane zostały jed-

nolite numery inwentarzowe (JNI), posiadające de-

cyzję o pozwoleniu na budowę.

Podobne zasady przy-

znania dofinansowania zostały ustalone również na

rok 2014.

Informacja w przedmiotowej sprawie za-

wierająca także wytyczne dotyczące trybu oraz ter-

minu składania wniosków (7 lutego 2014 r.) została

przekazana jednostkom samorządu terytorialnego.

W latach 2010–2013 Zarząd Województwa Ślą-

skiego otrzymał dofinansowanie z ww. rezerwy sub-

wencji ogólnej na następujące zadania inwestycyjne:

— 2010 r.

– „budowa przejścia drogi wojewódzkiej

nr 933 pod torami PKP w m.

Pszczyna” w wysokości

8470 tys. zł;

— 2011 r.

– „przebudowa obiektu mostowego

w m.

Boronów” w wysokości 2325 tys. zł;

— 2012 r.

– „budowa północnej obwodnicy miej -

scowości Pszczyna – rejon projektowanego węzła dro-

gowego DK1 z DW 935” w wysokości 12 301,5 tys. zł;

Jednocześnie zauważam, że poruszone w wystą-

pieniu zagadnienia dotyczą dróg wojewódzkich na

terenie województwa śląskiego, zatem organem właś-

ciwym w omawianej sprawie jest Zarząd Wojewódz-

twa Śląskiego.

Resort transportu, dysponując środ-

kami jedynie na drogi krajowe zarządzane przez ge-

neralnego dyrektora dróg krajowych i autostrad, nie

ma formalnych możliwości finansowania zadań na

drogach zarządzanych przez samorządy, a także nie

nadzoruje oraz nie pełni żadnych funkcji kontrolnych

wobec organów jednostek samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

przeprowadzających zarazem kursy

uzupełniające wiedzę, umiejętności

i kwalifikacje zawodowe (20598)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(nr SPS-023-20598/13) w sprawie formy zatrudnie-

nia nauczycieli uczących w centrach kształcenia

ustawicznego przeprowadzających kursy uzupełnia-

jące wiedzę, umiejętności i kwalifikacje zawodowe,

uprzejmie wyjaśniam.

oświaty jest zapewnienie możliwości uzupełniania

bywania lub zmiany kwalifikacji zawodowych i spe-

cjalistycznych.

W świetle przepisów art. 2 pkt 3a oraz

art. 3 pkt 11d ww. ustawy centrum kształcenia usta-

wicznego jest rodzajem placówki kształcenia usta-

wicznego, a więc jedną z jednostek organizacyjnych

systemu oświaty powołanych do realizacji tego zadania.

416

ustawodawca zobowiązał ministra właściwego do

dzajów i zadań publicznych placówek kształcenia

ustawicznego.

Dyspozycja ta została zrealizowana

które w § 24 ust. 1 stanowi, iż centrum kształcenia

ustawicznego może prowadzić kształcenie ustawicz-

pkt 1–3 i 5 rozporządzenia (tj. kwalifikacyjne kursy

zawodowe, kursy umiejętności zawodowych, kursy

kompetencji ogólnych oraz inne kursy umożliwiające

i kwalifikacji zawodowych), a także w szkołach dla do-

rosłych, jeżeli takie szkoły wchodzą w skład centrum.

Jak wynika z powyższego, prowadzenie kształce-

nia w formach pozaszkolnych jest zadaniem statuto-

wym centrum kształcenia ustawicznego.

W myśl

przepisów § 32 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia publicz-

ne centrum kształcenia ustawicznego ma obowiązek

sporządzić na każdy rok szkolny plan kształcenia

zawierający m.in.:

1) wykaz pozaszkolnych form kształcenia,

2) czas trwania kształcenia i wymiar godzin

kształcenia realizowanego w poszczególnych for-

mach pozaszkolnych,

3) planowaną liczbę słuchaczy kwalifikacyjnych

kursów zawodowych lub uczestników kształcenia

w innych formach pozaszkolnych.

Plan ten uwzględnia się w opracowanym przez

dyrektora centrum do dnia 30 kwietnia każdego roku

arkuszu organizacji centrum, który określa szczegó-

łową organizację zajęć w danym roku szkolnym oraz

zawiera m.in. liczbę godzin zajęć prowadzonych przez

poszczególnych nauczycieli (§ 6 ramowego statutu

publicznego centrum kształcenia ustawicznego sta-

nowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia ministra

ka dokształcania i doskonalenia zawodowego oraz

publicznego centrum kształcenia praktycznego – Dz. U.

Nr 132, poz. 1226).

W myśl art. 5b ustawy o systemie oświaty status

prawny nauczycieli szkół i placówek (a więc także

centrum kształcenia ustawicznego) określa ustawa

art. 7 ust. 1a, 1b i 1d ustawy o systemie oświaty

w uzasadnionych przypadkach w publicznej placów-

ce może być zatrudniona osoba niebędąca nauczycie-

lem, która posiada przygotowanie zawodowe uznane

przez dyrektora tej placówki za odpowiednie do pro-

wadzenia zajęć z zakresu kształcenia zawodowego.

Zatrudnienie tej osoby następuje za zgodą organu

prowadzącego na zasadach określonych w Kodeksie

pracy, z tym że stosuje się do niej odpowiednio prze-

pisy dotyczące tygodniowego obowiązkowego wymia-

ru godzin zajęć edukacyjnych nauczycieli oraz ustala

Mając na względzie przedstawione powyżej uwarun-

kowania prawne, w odniesieniu do szczegółowych py-

tań zadanych przez pana posła uprzejmie wyjaśniam.

1.

W przygotowywanym corocznie arkuszu orga-

nizacji centrum kształcenia ustawicznego należy

uwzględniać wszystkich pracowników, w tym na-

pozaszkolnej prowadzą zajęcia oraz jaki akt prawny

stanowi podstawę prawną ich zatrudnienia (Karta

Nauczyciela czy Kodeks pracy w związku z art. 7 ust. 1d

ustawy o systemie oświaty).

ciela do tygodniowego obowiązkowego wymiaru go-

dzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuń-

czych wlicza się wszystkie zajęcia prowadzone przez

nauczyciela bezpośrednio z uczniami (słuchaczami)

lub wychowankami albo na ich rzecz.

W przypadku

nauczyciela centrum kształcenia ustawicznego doty-

czy to wszystkich prowadzonych zajęć edukacyjnych,

bez względu na rodzaj formy pozaszkolnej (kursu).

3.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy Karta Nauczycie-

le (placówce, zespole szkół) na podstawie umowy o pra-

cę lub mianowania.

Ustawa ta nie zawiera regulacji

dopuszczających lub zakazujących zatrudniania na-

uczycieli na podstawie umów cywilnoprawnych, za-

tem należy posiłkować się w tym zakresie Kodeksem

pracy, stosownie do postanowień art. 91c ust. 1 usta-

wy Karta Nauczyciela, który stanowi, iż w zakresie

spraw wynikających ze stosunku pracy, nieuregulo-

wanych przepisami ustawy, mają zastosowanie prze-

pisy Kodeksu pracy.

2

Kodeksu pracy przez

nagrodzeniem.

Nie jest dopuszczalne zastąpienie

waniu warunków wykonywania pracy charaktery-

stycznych dla stosunku pracy.

Prowadzenie zajęć w ramach kursów bez wątpie-

nia posiada atrybuty właściwe dla stosunku pracy,

zatem także nauczycieli zatrudnionych wyłącznie

w celu przeprowadzenia pojedynczego kursu należy

zatrudniać na podstawie umowy o pracę, dostosowu-

jąc wymiar oraz okres zatrudnienia do liczby godzin

zajęć i czasu trwania kursu.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

417

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

poprzez zastosowanie instrumentu terytorialnego,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną pismem SPS-023-20599/13 z dnia 30 sierp-

nia br. interpelację posła Henryka Siedlaczka w spra-

wie wspierania rozwoju lokalnego poprzez zastoso-

wanie instrumentu terytorialnego, jakim jest Rozwój

kazuję poniższe informacje oraz wyjaśnienia.

Odnosząc się do zagadnienia finansowania wspól-

nej polityki rolnej (WPR), uprzejmie informuję, iż

strategia wykorzystania Europejskich Funduszy

Strukturalnych i Inwestycyjnych (EFSI) w latach

2014–2020, zgodnie z zapisami projektu umowy part-

nerstwa z dnia 12 lipca br., uwzględnia szczególne

szarach wiejskich.

Zostały one wskazane explicite

jako jeden z obszarów strategicznej interwencji pań-

stwa.

Oznacza to, że programy operacyjne, zarówno

krajowe, jak i regionalne, będą wskazywały, w jaki

sposób odnoszą się do wspierania obszarów wiejskich.

Interwencje na obszarach wiejskich będą zatem rea-

lizowane w ramach wszystkich polityk, w tym poli-

tyki spójności.

Zwiększony udział projektów ukierun-

kowanych na rozwój obszarów wiejskich w ramach

polityki spójności jest istotny ze względu na specy-

ficzne potrzeby tych obszarów, nie należy go jednak

traktować jako rekompensatę za zmniejszenie środ-

ków europejskich w ramach II filaru WPR.

Zakres i rodzaj interwencji podejmowanych na

obszarach wiejskich, a także zapewnienie komple-

mentarności interwencji w ramach wszystkich poli-

tyk i funduszy, są wypracowywane przez Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego, Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi oraz samorządy województw (więk-

szość działań dotyczących obszarów wiejskich kwa-

lifikuje się do wsparcia na poziomie regionalnym).

Należy przy tym pamiętać, że polityka spójności nie

może stać się głównym narzędziem finansowania

działań rozwojowych na tych obszarach.

W kontekście poruszonych w interpelacji zagad-

nień wdrażania RLKS uprzejmie informuję, iż zgod-

nie z przyjętymi przez Radę Ministrów w dniu

15 stycznia 2013 r. założeniami umowy partnerstwa

część środków europejskich z Europejskiego Fundu-

szu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Europejskiego

Funduszu Społecznego (EFS) będzie przeznaczona

na realizację programów zarządzanych na poziomie

regionalnym.

Ze względu na pozytywne doświadcze-

nia z wdrażania programów regionalnych w obecnej

perspektywie, w latach 2014–2020 następować bę-

dzie dalsza decentralizacja systemu zarządzania po-

lityką spójności.

Nastąpi wzrost wielkości funduszy

strukturalnych (EFRR i EFS łącznie) zarządzanych

regionalnie z 37,3% do ok. 60%.

Zwiększenie stopnia

decentralizacji zarządzania programami operacyjny-

mi oznacza zwiększenie odpowiedzialności samorzą-

dów województw za realizację polityki rozwoju.

Oznacza to, że samorządy województw będą decydo-

wały o kierunkach wykorzystania środków europej-

skich i koncentracji tych środków na poszczególnych

celach tematycznych i priorytetach inwestycyjnych

oraz o wykorzystaniu poszczególnych instrumentów

polityki spójności zgodnie z realizowaną polityką roz-

woju regionu.

Zgodnie z rozporządzeniami dotyczącymi fundu-

szy europejskich na nowy okres programowania

RLKS jest obowiązkowy tylko dla Europejskiego

skich (EFRROW), jednocześnie może być wspierany

także przez EFRR, EFS oraz EFMR.

W ramach po-

lityki spójności RLKS jest nowym instrumentem

i jego zastosowanie nie jest obligatoryjne.

W opinii

MRR instrument ten zasługuje jednak na szczególną

cypacyjny charakter przejawiający się zaangażowa-

niem lokalnych społeczności i lokalnych partnerów

– samorządu, biznesu i sektora pozarządowego

– w tworzenie i realizację lokalnych strategii rozwo-

ju (LSR).

Z tego względu przyjęto, w ramach projek-

tu umowy partnerstwa, rozwiązanie dopuszczające

realizację RLKS w ramach polityki spójności.

Ze względu na specyficzny charakter instrumen-

tu RLKS oraz zaproponowane do realizacji działania

optymalnym miejscem dla jego wykorzystania w opi-

nii MRR są programy operacyjne zarządzane na po-

ziomie regionalnym.

W warunkach polskich zapro-

gramowanie realizacji RLKS na poziomie regional-

nym, gdzie realizowane będą dwufunduszowe regio-

nalne programy operacyjne (RPO), tj. współfinanso-

wane z EFRR (wsparcie typowo inwestycyjne) i EFS

(inwestycje miękkie, np. szkolenia, środki na własną

firmę), daje możliwość zintegrowanego wsparcia lo-

kalnych strategii rozwoju z obu tych funduszy.

Od-

powiednio zaprojektowane i wdrażane LSR mają

szanse stać się ważnymi instrumentami osiągania

celów strategii rozwoju województw.

Wdrażanie RLKS na poziomie regionalnym jest

także podyktowane koniecznością zapewnienia, w przy-

padku umożliwienia stosowania RLKS w PS, koor-

dynacji między funduszami strukturalnymi a EFR-

ROW i EFMR.

Koordynacja taka jest możliwa na

poziomie regionalnym z uwagi na fakt, iż zarząd wo-

jewództwa pełni jednocześnie rolę instytucji zarzą-

dzającej RPO oraz instytucji pośredniczącej Progra-

mu Rozwoju Obszarów Wiejskich i Programu Rozwo-

ju Morza i Rybactwa.

W związku z powyższym zaproponowany przez

MRR projekt umowy partnerstwa z dnia 12 lipca br.

dopuszcza realizację RLKS z funduszy struktural-

418

nych tylko w ramach RPO, jednocześnie nie narzu-

cając obowiązkowej realizacji instrumentu RLKS

przez wszystkie województwa czy też obligatoryjnego

przeznaczenia na ten cel określonej alokacji.

Propo-

zycje dotyczące wykorzystania instrumentu RLKS

zawarte w projekcie umowy partnerstwa wskazują

natomiast na możliwość realizacji wielofunduszo-

wych lokalnych strategii rozwoju przy założeniu, że

maksymalne alokacje, jakie można przeznaczyć na

ten cel w ramach regionalnych programów operacyj-

nych, wynoszą odpowiednio w danym regionie 10%

alokacji komponentu regionalnego EFS oraz 5% alo-

kacji EFRR.

Kwoty te, biorąc pod uwagę wielkość

środków zarządzanych na poziomie regionalnym

oraz pilotażowy charakter realizacji RLKS w PS, są

w opinii MRR wystarczające.

MRR nie planuje przy-

pisania w skali kraju określonej alokacji na RLKS

ani nakładania na samorządy województw obowiąz-

ku wykorzystania RLKS w ramach polityki spójno-

ści, natomiast podejmie działania mające na celu za-

chęcenie samorządów województw do wdrażania tego

instrumentu jako ważnego narzędzia rozwoju lokal-

nego wzmacniającego kapitał społeczny i kształtują-

cego w lokalnych społecznościach odpowiedzialność

za terytorium i jego rozwój.

Podkreślić należy także,

że RLKS nie jest jedyną formą wsparcia rozwoju lo-

kalnego oraz że realizacja samego RPO, jak i progra-

mów krajowych przyczynia się do rozwoju lokalnego.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę na fakt, że

zintegrowanie funduszy strukturalnych EFS i EFRR

z EFRROW i EFMR pociąga za sobą określone trud-

ności wynikające z różnych zasad ich wdrażania,

a także różnych poziomów zarządzania tymi fundu-

szami (poziom regionalny dla funduszy struktural-

nych, poziom krajowy dla EFRROW i EFMR).

Obec-

nie w MRR oraz MRiRW trwają wspólne prace nad

stworzeniem optymalnej koncepcji wdrażania instru-

mentu RLKS.

Podstawą tych prac jest założenie, iż

realizacja lokalnych strategii rozwoju tworzonych

przez lokalne grupy powinna odbywać się z wykorzy-

staniem tych funduszy, które są niezbędne dla roz-

woju danego terytorium.

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

w sprawie zmiany projektu rozporządzenia

skiego, wicemarszałka Sejmu RP, z dnia 30 sierpnia

2013 r., znak: SPS-023-20602/13, w sprawie projektu

rozporządzenia z zakresu rehabilitacji leczniczej

uprzejmie proszę Panią Marszałek o przyjęcie poniż-

szych informacji.

Dnia 12 sierpnia br. zakończone zostały konsul-

tacje społeczne projektu rozporządzenia w sprawie

leczniczej.

W ramach konsultacji zgłoszono uwagi do-

tyczące m.in. zmiany warunków udzielania świad-

czeń polegających na zwiększeniu liczby personelu

w zakresie realizacji świadczeń dla dzieci z zaburze-

niami wieku rozwojowego do dwóch lekarzy: specja-

listy w dziedzinie neurologii dziecięcej i specjalisty

z zakresu rehabilitacji w wymiarze co najmniej po

1/2 etatu przeliczeniowego oraz proponowanego wy-

dłużenia czasu pracy poradni i ośrodków rehabilitacji.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że obecnie

trwa analiza zgłoszonych uwag, przy czym zaznaczyć

należy, iż z uwagi na brak akceptacji zaproponowa-

nych warunków rozważane jest odejście od zmian

i pozostawienie obecnie obowiązujących rozwiązań.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(20603)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-20603/13) w sprawie stworzenia mechani-

419

zmów zapobiegających nieuzasadnionym i „złodziej-

skim” wręcz podwyżkom cen podręczników szkol-

nych i innym patologiom związanym ze sprzedażą

szkolnych podręczników, uprzejmie informuję.

a zatem decyzja, czy korzystać z podręczników, a je-

żeli tak, to z jakich, należy do nauczyciela.

Należy

przy tym podkreślić, że wybór podręcznika jest pra-

wem, a nie obowiązkiem nauczyciela, który może

nych przez siebie.

Wyboru podręcznika nauczyciel

powinien dokonywać, kierując się wyłącznie prze-

słankami dydaktycznymi oraz potrzebami i możli-

wościami uczniów, którzy będą z niego korzystać.

Nauczyciele mają prawo wyboru tych samych pod-

ręczników na kolejne lata.

Korzystaniu przez nauczy-

2012 r. rozporządzenie ministra edukacji narodowej

nego i programów nauczania oraz dopuszczania do

752), które wprowadziło ograniczenie możliwości

składania wniosku o dopuszczenie do użytku szkol-

nego kolejnych wydań podręcznika, zmienionych

stotliwości zmiany wydań podręcznika ułatwia na-

uczycielom i rodzicom wykorzystanie i zakup pod-

ręczników używanych.

Wymiana podręczników związana z wdrażaną,

kształcenia ogólnego odbywa się sukcesywnie i doty-

ników dotyczy tylko uczniów klasy V szkoły podsta-

wowej i uczniów klas II szkół ponadgimnazjalnych.

mogą korzystać z używanych podręczników.

Ponadto

wą i uczniowie bez przeszkód mogliby z niej korzy-

stać, może poinformować uczniów o możliwości ko-

rzystania również z tej wersji.

Dyrektor szkoły jest

ustawowo zobowiązany podejmować działania orga-

nizacyjne umożliwiające obrót używanymi podręcz-

nikami na terenie szkoły.

Wyniki kontroli planowanej przeprowadzonej

w skali całego kraju w roku szkolnym 2011/2012 r.

w zakresie obrotu używanymi podręcznikami, prze-

prowadzonej w 10% publicznych szkół podstawowych

i 922 gimnazja), wykazały, że niemal 99% szkół pod-

stawowych i gimnazjów objętych kontrolą organizo-

wało obrót używanymi podręcznikami.

Najczęstsze

formy podejmowania tego typu działań to kiermasz

między uczniami.

Wyniki kontroli doraźnych w zakresie wyboru

podręczników przeprowadzone przez śląskiego kura-

tora oświaty w marcu/kwietniu 2013 r. również wy-

kazały, że zdecydowana większość uczniów (82%) ma

możliwość zakupu używanych podręczników.

Rów-

nież z badań CBOS

1)

: Wydatki rodziców na edukację

dzieci w roku szkolnym 2012/2013 r. wynika, że od-

setek rodzin, w których dzieci korzystają przynaj-

mniej częściowo z podręczników używanych, wynosi

szkolnym 2011/2012).

Znacznie rzadziej niż w 2011 r.

(27%, spadek o 24 pkt proc.) rodzice twierdzili (paź-

dziernik 2012 r.), że powodem zakupu nowych pod-

ręczników są decyzje nauczycieli, którzy zbyt często

zmieniają podręczniki i tym samym uniemożliwiają

ich ponowne wykorzystanie.

Wyniki tych badań w części dotyczącej struktury

wydatków szkolnych ponoszonych przez rodziców

w związku z rozpoczęciem roku szkolnego wskazują,

że – tak jak w latach 2011 i 2009 – największą pozy-

cję w budżecie stanowi zakup podręczników szkol-

nych (przeciętnie 369 zł w przeliczeniu na jedno dzie-

cko).

W komunikacie z badania podkreśla się, iż nie-

znaczny (o 1%) wzrost kosztów zakupu podręczników

w najmniejszy sposób odpowiada za stwierdzony

wcześniej ogólny 9-procentowy wzrost wydatków

związanych z nowym rokiem szkolnym.

W porówna-

niu z rokiem 2011 r., w 2012 r. najbardziej wzrosły

wydatki (o 16%) na szkolne przybory.

W nieco mniej-

szym stopniu (o 12%) zwiększyły się także wydatki

rodziców na szkolne ubrania

2)

.

W związku otrzymanymi sygnałami o przypad-

kach podejmowania przez dyrektorów szkół zobowią-

zań do korzystania z podręczników danego wydaw-

nictwa w zamian za przekazanie szkole różnego ro-

dzaju sprzętu dydaktycznego w kwietniu br. Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej zleciło kuratorom

oświaty przeprowadzenie w szkołach publicznych

kontroli doraźnych w zakresie prawidłowości wyboru

podręczników przez nauczycieli.

Wyniki przeprowadzanych kontroli doraźnych

wskazały, że na 935 skontrolowanych szkół:

— w 311 szkołach stwierdzono przypadki zawar -

cia z wydawcami podręczników szkolnych umów uży-

czenia, darowizny, porozumienia lub innych, których

ny, komputerowy, multimedialny – umowy nie zawie-

rały zobowiązań dotyczących wyboru bądź korzysta-

nia z określonych podręczników;

1)

2011/2012, BS/134/2011; wydatki rodziców na edukację dzieci

w roku szkolnym 2012/2013, BS/141/2012; www.cbos.pl.

2)

Tamże, str. 4–5.

420

— w 102 szkołach stwierdzono przypadki zawar -

cia umów z wydawcami podręczników szkolnych,

Zawieranie umów z wydawcami, w których szko-

nego podręcznika przez określony czas, może prowa-

dzić do naruszenia przepisów ustawy o systemie

wiązania w tym zakresie podejmowane przez szkołę

borze podręcznika, w szczególności w zamian za ofe-

rowany przez wydawców różnego rodzaju sprzęt elek-

troniczny, są sprzeczne z prawem.

W związku z wynikami tej kontroli Ministerstwo

Edukacji Narodowej zwróciło się do wszystkich ku-

ratorów oświaty o skorzystanie z uprawnienia wyni-

tj. wydanie, w drodze decyzji, polecenia usunięcia

uchybień.

Należy podkreślić, że również w przypadku

nych podręczników, Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej stoi na stanowisku, że zawieranie przez dyrekto-

ków przez nauczycieli.

Wybór podręcznika nie może

liwościami uczniów, którzy będą z tego podręcznika

spodarowania przez szkołę mieniem otrzymanym

lega kontroli organu prowadzącego szkołę (w przy-

padku szkoły samorządowej – wójta, burmistrza, pre-

zydenta miasta, starosty powiatu lub marszałka wo-

jewództwa), który sprawuje nadzór nad jej działal-

nością w zakresie spraw finansowych i administra-

cyjnych, Ministerstwo Edukacji Narodowej w sierp-

niu 2013 r. zwróciło się do organów prowadzących

publiczne szkoły z prośbą o zbadanie prawidłowości

nia stwierdzonych w tym zakresie nieprawidłowości.

Mając na względzie wagę regulacji dotyczących

wyboru podręczników przez nauczycieli i działań or-

ganizacyjnych dyrektora szkoły umożliwiających ob-

rót używanymi podręcznikami na terenie szkoły,

problematyka ta jest także jednym z tematów kon-

troli planowych, ujętym w ustalonych przez ministra

edukacji narodowej na rok szkolny 2013/2014 podsta-

wowych kierunkach realizacji polityki oświatowej

państwa.

W celu wyeliminowania praktyk nakłaniania

nych podręczników szkolnych i innych pomocy dy-

daktycznych nie wyłącznie w oparciu o ich walory

dydaktyczne, ale ze względu na dodatkowe korzyści

oferowane przez niektórych przedsiębiorców szkołom

i placówkom, w przekazanym w dniu 28 sierpnia br.

do konsultacji społecznych i uzgodnień międzyresor-

towych projekcie nowelizacji ustawy o systemie oświa-

ty zaproponowaliśmy wprowadzenie przepisu zaka-

zującego oferowania i przekazywania szkole korzyści

w związku z wyborem podręcznika.

Jednocześnie pragnę poinformować pana posła,

sekwentne działania, których celem jest wyrównanie

szans edukacyjnych uczniów, szczególnie pochodzą-

terialnej.

W roku szkolnym 2013/2014 w ramach pro-

gramu „Wyprawka szkolna” udzielana jest pomoc na

dofinansowanie kosztów zakupu podręczników

szkolnych dla uczniów pochodzących z rodzin o ni-

skich dochodach, którzy w roku szkolnym 2013/2014

podjęli naukę w klasach I–III szkoły podstawowej,

V klasie szkoły podstawowej oraz klasie II szkoły po-

nadgimnazjalnej.

Oznacza to, że programem objęci zostali ucznio-

klas, tj. I–III szkół podstawowych.

Dla uczniów speł-

niających stosowne kryteria dofinansowanie zakupu

nawet 770 zł (dla uczniów niepełnosprawnych).

Do-

datkowo do pomocy mogą być zgłaszani uczniowie,

u których ww. dochód przekracza ww. kwoty, jednak-

że nie więcej niż 5% uczniów w poszczególnej gminie

uprawnionych do objęcia programem.

Do udziału w programie uprawnieni są uczniowie:

— z klasy I szkoły podstawowej, o ile dochód w ro -

dzinie nie przekracza na jedną osobę kwoty 539 zł

netto, wyliczonej na podstawie ustawy o świadcze-

niach rodzinnych;

— z klas pozostałych, o ile dochód w rodzinie nie

przekracza na jedną osobę kwoty 456 zł netto, wyli-

czonej na podstawie ustawy o pomocy społecznej.

zowanego od 2012 r. projektu systemowego „E-pod-

ręczniki do kształcenia ogólnego”, współfinansowa-

nego, trwają prace nad przygotowaniem interaktyw-

nych i multimedialnych e-podręczników przeznaczo-

szczególnych etapach edukacyjnych, które będą nie-

odpłatnie udostępnione na przygotowanym do tego

Celem tego projektu jest przygotowanie 18 dar-

mowych e-podręczników i 2500 uzupełniających je

zasobów edukacyjnych.

E-podręczniki i inne e-zaso-

by będą udostępnione na tzw. otwartych licencjach,

421

co oznacza, że każdy będzie mógł je dowolnie kopio-

wać, wykorzystywać czy drukować.

Korzystanie z ta-

kich podręczników umożliwi każdemu uczniowi swo-

bodny i darmowy dostęp do treści edukacyjnych

w dowolnym miejscu i czasie.

Będą one stanowiły

uzupełnienie obecnych na rynku komercyjnych pod-

ręczników przygotowywanych przez wydawców edu-

kacyjnych.

Opracowane zostały już założenia funkcjonalne

i technologiczne platformy do tworzenia i upowszech-

niania e-podręczników, przygotowano również proto-

typ narzędzia edycyjnego dla autorów treści zawar-

tych w e-podręcznikach.

Partner technologiczny przy-

gotował narzędzia pracy dla autorów i redaktorów,

a partnerzy merytoryczni pracują już nad koncepcja-

mi i opracowaniem podręczników do poszczególnych

przedmiotów.

Do czerwca 2015 r. będą przygotowane

i udostępnione wszystkie planowane podręczniki.

Odnosząc się do kwestii szkół niepublicznych,

uprzejmie informuję, że nadzór pedagogiczny nad

właściwi kuratorzy oświaty.

Szkoły te działają na

podstawie statutu nadanego przez osobę prowadzą-

cą, który określa m.in.: organizację szkoły lub pla-

cówki, prawa i obowiązki pracowników oraz uczniów

oraz sposób uzyskiwania środków finansowych na

działalność szkoły lub placówki.

Ewentualna organi-

zacja zaopatrzenia uczniów tych szkół w podręczniki

i inne pomoce dydaktyczne należy do decyzji osoby

prowadzącej taką szkołę.

Organizując sprzedaż pod-

ręczników, osoby prowadzące szkoły niepubliczne,

a także nauczyciele zatrudnieni w tych szkołach mu-

szą natomiast przestrzegać wszelkich przepisów

związanych z prowadzeniem działalności gospodar-

czej, jaką jest sprzedaż podręczników i innych pomo-

cy dydaktycznych, w szczególności przepisów prawa

podatkowego oraz przepisów dotyczących ochrony

konsumentów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

w pielgrzymkach (20606)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(znak: SPS-023-20606/13), uprzejmie proszę o przy-

Podstawą udziału żołnierzy Sił Zbrojnych RP

w pielgrzymce w bieżącym roku była uzgodniona na

wniosek organizatora, biskupa polowego WP, decyzja

nr 84/MON ministra obrony narodowej z dnia 10 kwiet-

nia 2013 r. w sprawie XXII Pieszej Pielgrzymki żoł-

nierzy na Jasną Górę i wydany rozkaz nr 572/SG/BK

szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 4 czerwca

wojska i ich rodzin oraz wojskowych delegacji zagra-

nicznych w XXII Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę.

Odnosząc się do pytania pana posła Henryka

Kmiecika dotyczącego ilości żołnierzy, którzy brali

udział w pielgrzymce w bieżącym roku, informuję, że

uczestniczyło w niej 635 żołnierzy Sił Zbrojnych RP,

w tym 364 pielgrzymów i 271 żołnierzy grupy zabez-

pieczenia oraz 94 żołnierzy z armii państw NATO.

W odpowiedzi na pytanie o koszt udziału wojska

w tegorocznej pielgrzymce, pragnę wyjaśnić, że łącz-

ny koszt organizacji i przebiegu XXII Pieszej Piel-

grzymki na Jasną Górę wyniósł 1 121 555,43 zł,

w tym:

1) wydatki i koszty osobowe – 263 098,73 zł:

a) diety – 1754,00 zł;

b) wyżywienie – 237 075,45 zł;

c) zakwaterowanie – 16 923,71 zł;

d) inne – 7345,57 zł;

2) wydatki i koszty eksploatacji sprzętu

– 781 279,64 zł:

a) zabezpieczenie środków materiałowych

– 90 864,55 zł;

b) koszty przemieszczania (koszty paliwa)

– 573 573,74 zł;

c) inne – 116 841,35 zł;

3) inne wydatki i koszty – 77 177,06 zł.

Ponadto w celu zabezpieczenia medycznego piel-

grzymów wydano z zasobów własnych Wojskowego

Ośrodka Farmacji i Techniki Medycznej leki i wyro-

by medyczne o wartości 3899,22 zł.

W odniesieniu do pytania o zgodność udziału pol-

skich żołnierzy w pielgrzymce na Jasną Górę z linią

NATO pragnę zwrócić uwagę, że udział polskich żoł-

nierzy w pielgrzymce w ramach służby nie jest od-

osobnionym przypadkiem w NATO.

W pielgrzymce

na Jasną Górę w bieżącym roku wzięli udział w ra-

mach przedsięwzięć służbowych żołnierze z innych

armii państw NATO (Litwa, Łotwa, Niemcy, USA)

przy akceptacji ich ministerstw właściwych do spraw

obrony.

Tradycja pielgrzymowania jest standardem

w programie duszpasterskim poszczególnych ordy-

nariatów i duszpasterstw wojskowych funkcjonują-

cych w armiach państw NATO, m.in.:

— w Słowacji odbywa się pielgrzymka żołnierzy

i służb mundurowych do Lewoczy (m.in. z udziałem

żołnierzy z Niemiec i Austrii);

— we Francji ma miejsce Międzynarodowa Piel -

grzymka do Lourdes (w tegorocznej 55.

Międzynaro-

422

dowej Pielgrzymce Wojskowej wzięło udział ponad

11 tys. żołnierzy-pielgrzymów z kilkudziesięciu krajów);

— w Chorwacji żołnierze pielgrzymują do sank -

tuarium w Marija Bistrica (udział w niej biorą żoł-

nierze z kilku krajów);

— w Niemczech żołnierze mają możliwość uczest -

nictwa w czasie służbowym w rekolekcjach, piel-

grzymkach i szkoleniach etycznych organizowanych

przez niemieckie duszpasterstwo wojskowe.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wyjaśnienia

kwestii udziału żołnierzy w pielgrzymce na Jasną

Górę w ramach własnego urlopu wypoczynkowego,

pragnę poinformować, że uczestniczyli oni w piel-

grzymce na zasadzie dobrowolności, w ramach po-

dróży służbowej.

Należy mieć na uwadze, że piel-

grzymkę traktuje się jako czas kształtowania postaw

obywatelskich i etycznych, uczenia odpowiedzialno-

ści za dobro wspólne, jakim jest Ojczyzna.

Dla nie-

których żołnierzy jest jednym ze sposobów przezwy-

ciężenia traumy i stresu bojowego spowodowanych

udziałem w misjach wojskowych.

Należy także pod-

kreślić wymiar patriotyczny pielgrzymki.

Polscy żoł-

nierze nawiązują nowe relacje z pielgrzymami-żoł-

nierzami państw NATO, co służy umacnianiu więzi

sojuszniczych.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia pozostaję

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

(znak: SPS-023-20607/13) interpelację złożoną przez

pana posła Edwarda Siarkę w sprawie zmiany usta-

nianiu osób niepełnosprawnych, wyjaśniam, że nie

można zgodzić się ze stanowiskiem, zgodnie z którym

zatrudnianie osób niepełnosprawnych w firmach

ochroniarskich działających jako zakłady pracy chro-

nionej uznać należy za nadużycie.

Pragnę przypomnieć, że ograniczanie jakimkol-

wiek podmiotom możliwości zatrudniania osób nie-

pełnosprawnych miałoby nie tylko charakter dyskry-

minacji tych podmiotów, ale również ograniczałoby

możliwości znalezienia pracy przez osoby niepełno-

sprawne.

Proces zatrudniania, podczas którego wy-

konuje się m.in. badania lekarskie, pozwala ocenić

predyspozycje psychofizyczne danej osoby, w związku

z czym pracownik nie może objąć stanowiska, które

nie byłoby dla niego odpowiednie ze względu na stan

zdrowia.

Należy również zauważyć, iż zatrudnianie

osób niepełnosprawnych na jakichkolwiek stanowi-

skach odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepi-

sami, niezależnie od tego, jaki charakter ma dana

praca.

Kolejną kwestią jest wolność prowadzenia

działalności przez przedsiębiorcę – to od niego zależy,

kogo zatrudni, i nie można wpływać na tę decyzję,

oczywiście przy założeniu, że pracodawca działa

zgodnie z prawem.

Mając na względzie wskazane powyżej przesłanki,

wyjaśniam, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecz-

nej nie rozważa aktualnie możliwości wyłączenia

firm zajmujących się ochroną z kręgu podmiotów mo-

gących ubiegać się o status zakładu pracy chronionej.

Odnosząc się natomiast do drugiego pytania, in-

formuję, że pracodawcy prowadzący zakłady pracy

chronionej, w tym także firmy ochroniarskie posia-

dające taki status, zobowiązani są do utworzenia

i prowadzenia zakładowego funduszu rehabilitacji

osób niepełnosprawnych, w ramach którego bezpo-

średnio zatrudnionym w zakładzie osobom niepełno-

sprawnym udzielają tzw. pomocy indywidualnej.

Po-

moc ta może być przeznaczona m.in. na finansowanie

zakupu leków i innych niezbędnych środków medycz-

nych, zakup i naprawę indywidualnego sprzętu reha-

bilitacyjnego, wyrobów medycznych, w tym przed-

miotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych,

jących osobom niepełnosprawnym wykonywanie

czynności życiowych oraz adaptację i wyposażenie

ności.

Ze środków ZFRON korzystać mogą wszystkie

osoby niepełnosprawne zatrudnione w ZPCH, a więc

również niepełnosprawni emeryci i renciści.

Różni-

cowanie sytuacji tych dwu grup osób niepełnospraw-

nych zatrudnianych w zakładach pracy chronionej

w stosunku do innych osób niepełnosprawnych nie

wydaje się zasadne.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

423

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

zezwalających na sprzedaż niskoprocentowego

alkoholu w lokalach gastronomicznych

na dworcach kolejowych (20609)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pana posła Michała Jarosa (SPS-023-20609/13)

wadzenia przepisów zezwalających na sprzedaż alko-

holu w lokalach gastronomicznych na dworcach ko-

lejowych, uprzejmie informuję, co następuje.

Obecnie Ministerstwo Transportu, Budownictwa

których zmiana jest konieczna do dopuszczenia moż-

liwości sprzedaży i spożywania napojów alkoholo-

wych na dworcach kolejowych.

Stanowisko resortu

transportu jest, co do zasady, przychylne proponowa-

nym zmianom, jednakże ostateczny projekt zmian

w przepisach zostanie opracowany dopiero po doko-

naniu pogłębionych analiz przedmiotowego zagad-

nienia oraz rozważeniu wszystkich scenariuszy, któ-

re wiążą się z tymi zmianami.

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

posłanek Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej

i Urszuli Augustyn

w sprawie edukacji

dzieci upośledzonych umysłowo

w stopniu głębokim (20626)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Mrzygłocką i panią Urszulę Augustyn, posłanki na

Sejm RP, (znak: SPS-023-20626/13) w sprawie edu-

bokim, uprzejmie informuję.

Dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo

w stopniu głębokim organizuje się zajęcia rewalida-

zm.), w szczególności w przedszkolach, szkołach, pla-

cówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach re-

habilitacyjno-wychowawczych, w domach pomocy

społecznej i podmiotach leczniczych, a także w do-

mach rodzinnych.

poz. 2572, z późn. zm.) wskazano, że dzieci i młodzież

spełniają roczne obowiązkowe przygotowanie przed-

szkolne, obowiązek szkolny i obowiązek nauki przez

udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych.

Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze organizuje

życia na podstawie orzeczenia o potrzebie zajęć re-

walidacyjno-wychowawczych wydanego zgodnie z prze-

pisami rozporządzenia ministra edukacji narodowej

nii wydawanych przez zespoły orzekające działające

gicznych (Dz. U. Nr 173, poz. 1072).

Oceny poziomu

funkcjonowania dzieci i młodzieży z upośledzeniem

w poradni psychologiczno-pedagogicznej, określając

potencjał rozwojowy i możliwości dziecka, w tym

w szczególności poziom rozwoju intelektualnego, jego

potrzeby rozwojowe i edukacyjne, uwzględniając opi-

nie nauczycieli i specjalistów prowadzących zajęcia

z dzieckiem.

Orzeczenie o potrzebie zajęć rewalida-

cyjno-wychowawczych określa formę realizowanych

zajęć indywidualną lub zespołową, optymalną z uwa-

gi na indywidualne potrzeby rozwojowe i możliwości

psychofizyczne dziecka wynikające z diagnozy psy-

chologicznej, pedagogicznej i lekarskiej oraz wskazuje

elementy tych zajęć, na które należy położyć szczegól-

ny nacisk w pracy z dzieckiem, metody i sposoby rea-

lizacji zajęć oraz zalecane formy pomocy psychologicz-

no-pedagogicznej, w tym pomocy udzielanej rodzicom.

W dniu 8 maja 2013 r. weszło w życie rozporzą-

dzenie ministra edukacji narodowej z dnia 23 kwiet-

wania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzie-

ci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stop-

niu głębokim (Dz. U. poz. 529) uwzględniające zmia-

ny wprowadzone w systemie oświaty od 1997 r., a tak-

że postulaty zgłaszane przez środowisko oświatowe,

w tym przedstawicieli przedszkoli, szkół, poradni

psychologiczno-pedagogicznych, placówek, kurato-

riów oświaty, organów prowadzących szkoły i placów-

ki oraz organizacji pozarządowych działających na

W przepisach § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia okre-

ślono minimalny wymiar zajęć rewalidacyjno-wycho-

wawczych organizowanych dla dzieci i młodzieży

oraz wskazano na tygodniowe rozliczenie czasu ich

trwania.

W przypadku zespołowych zajęć rewalida-

cyjno-wychowawczych wskazano minimalny wymiar

20 godzin tygodniowo, nie więcej niż 6 godzin dzien-

424

nie, natomiast w przypadku indywidualnych zajęć

rewalidacyjno-wychowawczych – 10 godzin tygodnio-

wo, nie więcej niż 4 godziny dziennie.

W związku z powyższym dyrektor jednostki sy-

stemu oświaty może dostosować wymiar godzin zajęć

rewalidacyjno-wychowawczych do indywidualnych

potrzeb rozwojowych uczestników zajęć oraz ich moż-

liwości psychofizycznych.

Natomiast tygodniowe roz-

liczenie czasu trwania zajęć rewalidacyjno-wycho-

wawczych uelastycznia ich organizację, umożliwiając

tym samym dostosowanie dziennego czasu trwania

zajęć do rzeczywistych możliwości i potrzeb dziecka

przy zachowaniu niezbędnego minimalnego tygo-

dniowego wymiaru.

Powyższe przepisy umożliwiają

zatem dyrektorowi zwiększenie obowiązkowego wy-

miaru godzin zajęć rewalidacyjno-wychowawczych,

co nie było możliwe w poprzednim stanie prawnym.

Celem zajęć rewalidacyjno-wychowawczych jest

wspomaganie rozwoju dzieci i młodzieży z upośledze-

niem umysłowym w stopniu głębokim, rozwijanie

zainteresowania otoczeniem oraz rozwijanie samo-

dzielności w funkcjonowaniu w codziennym życiu,

stosownie do ich możliwości psychofizycznych oraz

indywidualnych potrzeb rozwojowych.

Zajęcia obej-

mują w szczególności:

— naukę nawiązywania kontaktów w sposób od -

powiedni do potrzeb i możliwości uczestnika zajęć;

— kształtowanie sposobu komunikowania się z oto -

czeniem na poziomie odpowiadającym indywidual-

nym możliwościom uczestnika zajęć;

— usprawnianie ruchowe i psychoruchowe w za-

kresie dużej i małej motoryki, wyrabianie orientacji

— wdrażanie do osiągania optymalnego poziomu

— rozwijanie zainteresowania otoczeniem, wielo-

zmysłowe poznawanie otoczenia, naukę rozumienia

zachodzących w nim zjawisk, kształtowanie umiejęt-

ności funkcjonowania w otoczeniu;

— kształtowanie umiejętności współżycia w gru -

pie;

— naukę celowego działania dostosowanego do

oraz przejawianej przez niego aktywności.

Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze prowadzą

nauczyciele legitymujący się kwalifikacjami określo-

nymi w przepisach rozporządzenia ministra edukacji

gółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli

cenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczy-

wanie w zakresie pedagogiki specjalnej umożliwia

nauczycielowi czy specjaliście prowadzącemu zajęcia

rewalidacyjno-wychowawcze opracowanie na podsta-

wie diagnozy i zaleceń zawartych w orzeczeniu o po-

trzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych progra-

mu zawierającego szczegółowe cele w pracy z dzie-

ckiem dostosowane do jego indywidualnych potrzeb

rozwojowych wynikające ze stadium rozwoju senso-

ryczno-motorycznego i stanu zdrowia, w tym pozio-

mu i dynamiki funkcjonowania umysłowego, sposobu

komunikowania się z otoczeniem oraz dobór najbar-

dziej skutecznych metod pracy i ocenę postępów dzie-

cka w bardzo indywidualnym wymiarze.

Natomiast kwestie związane z zapewnieniem pie-

lęgnacji wspierającej proces leczenia, rehabilitacji

fizycznej i usprawniania zaburzonych funkcji orga-

nizmu zgodnie z zaleceniami lekarskimi lub zalece-

niami specjalisty z zakresu rehabilitacji ruchowej lub

fizjoterapii nie należą do właściwości ministra właś-

stały uregulowane w rozporządzeniu ministra poli-

opiekuńcze.

Usługi te są dostosowane do szczegól-

nych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub

cjalistycznym przygotowaniem zawodowym, np. pie-

lęgniarki, rehabilitantów, psychologów i pedagogów.

W ww. rozporządzeniu zostały określone warunki

i tryb ustalania specjalistycznych usług opiekuń-

czych, a także kwalifikacje osób je świadczących.

zm.) jednym z zadań dyrektora szkoły lub placówki

jest decydowanie w sprawach zatrudniania i zwalnia-

nia nauczycieli oraz innych pracowników szkoły lub

placówki.

Zatem dyrektor szkoły w porozumieniu

z organem prowadzącym zgodnie z ustawą z dnia

w szkole pracownika niepedagogicznego i określić dla

niego zakres obowiązków.

Z zakresu tego może wy-

nikać wykonywanie określonych zadań i czynności

na rzecz dzieci i młodzieży niepełnosprawnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Sławomira Stanisława Kowalskiego,

425

posła na Sejm RP, przesłaną przy piśmie z dnia

10 września 2013 r., znak: SPS-023-20629/13, doty-

czącą składu komisji konkursowej na stanowisko dy-

rektora szkoły przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Proporcjonalne zwiększenie liczby przedstawicie-

li organu prowadzącego szkołę i organu sprawujące-

go nadzór pedagogiczny, o którym mowa w art. 36a

zm.), polega na równym zwiększeniu liczby przedsta-

wicieli tych organów w taki sposób, aby ich łączna

liczba nie była mniejsza niż łączna liczba przedsta-

wicieli rady pedagogicznej, rady rodziców i zakłado-

wych organizacji związkowych.

Z powyższego wyni-

ka, że łączna liczba przedstawicieli organu prowadzą-

cego i sprawującego nadzór może być równa lub więk-

sza niż łączna liczba przedstawicieli rady pedagogicz-

nej, rady rodziców i organizacji związkowych.

W opisanym przypadku łączna liczba przedstawi-

cieli organu prowadzącego szkołę i organu sprawują-

cego nadzór pedagogiczny (5) byłaby mniejsza niż

wych (6), zatem na podstawie art. 36a ust. 8 ustawy

o systemie oświaty liczba przedstawicieli organu pro-

wadzącego szkołę i przedstawicieli organu sprawują-

cego nadzór pedagogiczny powinna zostać zwiększo-

na o jednego przedstawiciela organu prowadzącego

i jednego przedstawiciela organu sprawującego nad-

zór pedagogiczny.

Przekazując Pani Marszałek powyższe wyjaśnie-

nia, uprzejmie proszę o ich przyjęcie.

Z poważaniem

Przemysław Krzyżanowski

czącą kondycji finansowej spółki Instytut Turystyki

prywatyzacji tej spółki przedkładam stanowisko od-

nośnie do poruszonych przez pana posła zagadnień.

prywatyzacji Instytutu Turystyki sp. z o.o. z siedzibą

ca 2010 r. odbyła się aukcja ustna ogłoszona publicz-

nie, której przedmiotem było 1700 udziałów należą-

cych do Skarbu Państwa, stanowiących 85% kapita-

łu zakładowego spółki Instytut Turystyki sp. z o.o.

sfinalizowany w dniu 17 czerwca 2010 r., kiedy to

nastąpiło podpisanie umowy sprzedaży 1700 udzia-

łów Instytutu Turystyki sp. z o.o. na rzecz Pańska

dniu Skarb Państwa utracił status większościowego

wspólnika.

Po zakończeniu nieodpłatnego udostępniania

udziałów w spółce osobom uprawnionym, w wykona-

niu zapisów umowy prywatyzacyjnej, w dniu 16 stycz-

nia 2013 r.

Skarb Państwa zbył na rzecz większoś-

ciowego udziałowca udziały pozostałe po zakończe-

niu procesu udostępniania.

Odpowiadając na pytanie związane z wynikiem

finansowym, uprzejmie informuję, że na koniec roku

2010 i 2011 spółka zanotowała stratę netto.

Na ko-

niec 2011 r. strata netto wyniosła 356 275,26 zł, zaś

na koniec 2010 r. spółka wykazała stratę netto w wy-

sokości 314 428,84 zł.

Z uwagi na fakt, iż w styczniu tego roku Skarb

Państwa przestał być wspólnikiem spółki, nie mogę

udzielić wnioskowanych przez pana posła informacji

odnoszących się do perspektywy rozwoju spółki oraz

jej wyników w roku 2012 i 2013, albowiem nie dys-

ponuję takimi danymi.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekonaniu,

że udzieliłem wyczerpujących wyjaśnień na wszystkie

zagadnienia zawarte w interpelacji pana posła.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

dla pracowników spółki Agpol SA (20704)

lowskiego dotyczącą nagród pieniężnych i rzeczo-

wych dla pracowników spółki Agpol SA z siedzibą

w Warszawie oraz kwoty funduszu reprezentacyjne-

go dla prezesa zarządu i dyrektorów spółki w 2012 r.

426

o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi pod-

zastosowanie jedynie do spółek, w których udział

wego.

W dniu 30 kwietnia 2012 r. została podpisana

umowa zbycia 425 000 akcji spółki Agpol SA należą-

cych do Skarbu Państwa na rzecz T.I.iD.

DEVE-

LOPMENT sp. z o.o. w Warszawie, stanowiących

41,78% kapitału zakładowego spółki.

W wyniku do-

konanej transakcji Skarb Państwa stał się akcjona-

riuszem spółki ze znikomym udziałem w kapitale

zakładowym.

Obecnie Skarb Państwa posiada 21 933

akcji stanowiących 2,15% kapitału zakładowego.

W zawiązku z powyższym Skarb Państwa nie po-

siada statusu większościowego akcjonariusza i przy-

wołanej na wstępie ustawy nie stosuje się do Agpol

SA z siedzibą w Warszawie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zdzisław Gawlik

w sprawie możliwości prowadzenia

dodatkowych zajęć w przedszkolach (20748)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pana Dariusza Piontkowskiego, posła na Sejm

RP, (SPS-023-20748/13) w sprawie organizacji zajęć

dodatkowych w przedszkolach, uprzejmie wyjaśniam.

W każdym przedszkolu realizowany jest obowiąz-

kowo program wychowania przedszkolnego, który

uwzględnia podstawę programową.

Obejmuje ona

bardzo wiele treści, które nakazują nauczycielowi

chowawczych dostosowanych do potrzeb i możliwości

dziecka i rozwijających jego osobowość.

Wszystkie

wych przedszkola.

Zagwarantowanie tej oferty należy

szkoli.

Dyrektor, organizując zajęcia dodatkowe w ra-

mach realizacji statutowych zadań przedszkola, może:

— powierzyć ich prowadzenie nauczycielom za -

trudnionym w przedszkolu;

— zatrudnić nowych nauczycieli posiadających

odpowiednie kompetencje do prowadzenia konkret-

nych zajęć;

— podpisać umowę z podmiotem zewnętrznym na

prowadzenie tych zajęć (nie zwalnia to dyrektora

pieczeństwa i opieki).

W obecnym stanie prawnym w pierwszej kolejności

powinno się wykorzystać kompetencje nauczycieli za-

trudnionych w danym przedszkolu lub nauczycieli po-

szukujących zatrudnienia, w tym nauczycieli języków

obcych.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa

Zajęcia dodatkowe w przedszkolu publicznym muszą

zać się z ponoszeniem dodatkowych opłat przez rodzi-

ców.

Wszelkie próby uzyskania finansowania tzw. zajęć

dodatkowych od rodziców są sprzeczne z obowiązują-

cymi od września przepisami.

Organizowanie zajęć

przez rodziców możliwe jest jedynie poza godzinami

pracy przedszkola.

Należy jednocześnie mieć na uwa-

dze, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa

rada rodziców nie posiada osobowości prawnej.

Dyrektor przedszkola może wynająć podmiotowi ze-

wnętrznemu salę/pomieszczenie na prowadzenie dzia-

łalności edukacyjnej.

W tym przypadku działalność ta

wania przedszkolnego oferowanych przez przedszkole.

Reasumując, głównym celem tzw. ustawy przed-

szkolnej jest zniesienie barier w upowszechnianiu

dostępu do zajęć bez względu na status materialny

rodziny.

Przedszkole nadal więc może i powinno rozsze-

jęcia dodatkowe.

Jej różnorodność zależy w głównej

pobierane od rodziców nie mogą być jednak z tego

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 20 września 2013 r.

viaTOLL (20750)

terpelację posła Dariusza Piontkowskiego przekaza-

427

023-20750/13, w sprawie wadliwości działania syste-

mu viaTOLL uprzejmie przedstawiam następujące

stanowisko.

Ad 1.

Na chwilę obecną opłatą elektroniczną ob-

żeniami przyjętymi podczas prac nad ustawą z dnia

poz. 1391) wdrażającą w naszym państwie elektro-

niczny system poboru opłat system obejmie wszyst-

kie autostrady i drogi ekspresowe zarządzane przez

a także drogi krajowe o niższym standardzie, jeśli

wymaga tego polityka przewozowa bądź wynika to

z konieczności zabezpieczenia tych dróg przed nad-

miernym ruchem pojazdów ciężkich.

System będzie

stopniowo rozszerzany wraz z oddawaniem do użyt-

ku nowobudowanych odcinków dróg.

Docelowo sy-

stem ma objąć ok. 7000 km dróg.

Ad 2.

Do dnia 30 czerwca br. koszty inwestycyjne

związane z systemem viaTOLL obejmujące koszty

budowy i uruchomienia systemu zarówno sieci pod-

stawowej, jak i wszystkich dotychczasowych rozsze-

rzeń wyniosły 1,36 mld zł.

Należy przy tym podkre-

ślić, że w latach 2011–2012 udział kosztów był rela-

tywnie najwyższy w porównaniu do pozostałego

okresu trwania umowy, gdyż w pierwszych dwóch

latach należne było wynagrodzenie dla operatora za

budowę i uruchomienie systemu viaTOLL.

Ad 3.

Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że

nie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych

innych ustaw, parlament RP przyjął, że osoba korzy-

stająca z drogi publicznej (art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy

jącym pojazdem, w związku z czym to na kierującego

nakładana być powinna kara administracyjna za na-

ruszenie przepisów ustawy.

Wynikać to może z faktu,

że w przeciwieństwie do systemu winietowego do

uiszczania opłaty elektronicznej nie są zobowiązani

wyłącznie przedsiębiorcy wykonujący transport dro-

gowy osób lub rzeczy, ale obowiązek ten ciąży na

wszystkich osobach korzystających z pojazdów samo-

chodowych i zespołów pojazdów o dopuszczalnej ma-

sie całkowitej powyżej 3,5 tony oraz autobusów nie-

zależnie od ich masy, jeśli pojazdy te poruszają się po

sieci dróg objętych elektronicznym systemem poboru

opłat.

Dodatkowo uiszczenie opłaty w systemie w isto-

cie jest oparte na rzeczywiście przejechanych kilome-

trach i jest uzależnione od prawidłowej obsługi urzą-

dzenia viaBOX, co może prowadzić do wniosku, że

nie tylko przedsiębiorca, ale również kierowca w pew-

nym zakresie odpowiada za prawidłowość uiszczenia

tej opłaty.

Niemniej w mojej ocenie kwestia zmiany podmio-

tu, wobec którego adresowana jest sankcja za naru-

szenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej,

jest jedną z kwestii wymagających najpilniejszej

zmiany w elektronicznym systemie poboru opłat.

Przyznać należy, że w przypadku opłaty elektronicz-

nej zazwyczaj to na przedsiębiorcy, czyli właścicielu

lub innym podmiocie, na rzecz którego przeniesiono

posiadanie pojazdu, a nie na kierującym pojazdem,

ciąży obowiązek związany z koniecznością zawarcia

umowy z pobierającym opłatę dotyczącej korzystania

z dróg objętych opłatą elektroniczną.

Wprawdzie zda-

rzają się sytuacje, że to kierujący pojazdem podpisu-

je ww. umowę, ale czyni to w imieniu swojego praco-

dawcy na podstawie stosownego pełnomocnictwa.

Samo uiszczanie opłaty elektronicznej spoczywa rów-

nież najczęściej na przedsiębiorcy.

To on doładowuje

rachunek użytkownika typu przedpłaconego, o któ-

infrastruktury w sprawie wnoszenia opłat elektro-

nicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat

czy też uiszcza należną opłatę na podstawie doku-

mentu wystawianego przez pobierającego opłatę

w przypadku płatności okresowej z zabezpieczeniem,

Nawet jeśli mamy do czynienia z płatnością w formie

gotówkowej, to o ile faktycznej wpłaty na rachunek

użytkownika dokonuje kierujący pojazdem, to czyni

on to przy pomocy środków pieniężnych udostępnia-

nych przez przedsiębiorcę.

Już z powyżej przywoła-

nych argumentów wynika, że przynajmniej w niektó-

rych przypadkach to przedsiębiorca, a więc właściciel

pojazdu czy też leasingobiorca, ponosi odpowiedzial-

ność za uiszczenie opłaty elektronicznej, a co za tym

idzie – to on powinien podlegać sankcji administra-

cyjnej w przypadku niedopełnienia tego obowiązku.

Opinię resortu podzielają w przedmiotowym zakresie

również sądy administracyjne (vide: zapytanie praw-

ne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War-

szawie do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące

te w postanowieniu z dnia 17 maja 2013 r., znak:

VI SA/Wa 201/13), a także rzecznik praw obywatel-

skich.

W związku z powyższym planowane jest wprowa-

dzenie takich zmian w przepisach ustawy o drogach

publicznych, które spowodują, że co do zasady odpo-

wiedzialność za naruszenie obowiązku uiszczenia

opłaty elektronicznej ponosić będzie właściciel pojaz-

du lub inny podmiot, na rzecz którego przeniesiono

posiadanie pojazdu (np. leasingobiorca).

Przewiduje

się przy tym, że za niektóre naruszenia, w szczegól-

ności dotyczące wyłącznie obsługi urządzenia via-

BOX, nadal odpowiadałby kierujący pojazdem.

Ad 4.

Elektroniczne systemy poboru opłat o zasię-

gu ogólnokrajowym funkcjonują w UE, również w Niem-

czech, Austrii i Czechach oraz na Słowacji i Wę-

grzech.

W Niemczech kara za brak uiszczenia opłaty

wynosi 200 lub 400 EUR zależnie od tego, na kogo

nakładana jest kara (kara wyższa nakładana jest na

428

właściciela, a niższa na kierowcę), przy czym niemie-

ckie prawo dopuszcza nakładanie kar w wysokości

nawet do 20 000 EUR.

W Austrii kara wynosi od

300 do 3000 EUR, z tym że przysługuje prawo wy-

kupu opłaty zastępczej wynoszącej od 110 do 220

EUR w terminie 4 tygodni.

Opłata ta zwalnia z obo-

wiązku uiszczenia kary.

W Czechach kara za brak

uiszczenia opłaty nakładana jest w wysokości do 203

EUR.

Na Słowacji kara ta wynosi 700 lub 1300 EUR

zależnie od rodzaju prowadzonego postępowania,

przy czym za niektóre delikty administracyjne prze-

widuje się karę w wysokości 16 595 EUR.

We wdra-

żanym obecnie we Francji elektronicznym systemie

opłat przewiduje się, że kary będą sięgać do 750 EUR.

Niezależnie od powyższego, analizując wysokości

kar stosowanych w Polsce na tle innych państw eu-

ropejskich, podkreślić należy, że obowiązujące w na-

szym państwie stawki opłat są najniższymi stawkami

spośród wszystkich elektronicznych systemów pobo-

ru opłat w UE.

Stawki te są prawie dwukrotnie niż-

sze od stawek obowiązujących w Czechach, Niem-

czech i na Słowacji oraz trzykrotnie niższe od stawek

austriackich.

Świadomie zastosowano więc stawki

znacznie niższe niż w pozostałych krajach, tak aby

wzmocnić ekonomiczne bodźce zachęcające przedsię-

biorstwa do wyboru bezpiecznej i szybkiej trasy prze-

jazdu z jak największym wykorzystaniem dróg szyb-

kiego ruchu.

Elektroniczny system poboru opłat obej-

muje przy tym niewielką część sieci dróg krajowych

w naszym państwie, co pozwala użytkownikom na

ku korzystania z dróg objętych opłatą elektroniczną.

W mojej opinii okoliczności powyższe w pełni uzasad-

niają stosowanie sankcji mających na celu zniechę-

cenie użytkowników, którzy potencjalnie mogliby

korzystać z dróg płatnych, naruszając przy tym obo-

wiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, zwłaszcza

że w systemie istnieje możliwość uiszczania opłaty

w trybie płatności okresowej z zabezpieczeniem, któ-

ra w praktyce wyklucza możliwość ukarania użyt-

kownika za brak wniesienia opłaty.

Ad 5.

Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że

użytkownicy samochodów osobowych korzystający

z dwóch autostrad płatnych zarządzanych przez ge-

Konin – Stryków, A4 Wrocław – Gliwice) są upraw-

nieni na zasadzie dobrowolności do korzystania

z elektronicznego systemu poboru opłat, wykorzystu-

jąc do tego celu urządzenia pokładowe viaAUTO.

Re-

sort transportu natomiast nie prowadzi ani nie prze-

widuje na chwilę obecną prowadzenia prac nad wdro-

żeniem obowiązkowego systemu elektronicznego

poboru opłat od kierowców samochodów osobowych.

Ad 6.

Odnosząc się do podniesionej przez pana

posła kwestii dopuszczalności utrwalania w formie

zapisów ewidencyjnych obrazów wszystkich pojaz-

dów poruszających się danym odcinkiem drogi, nale-

ży wskazać na następujące kwestie.

GDDKiA powie-

rzył budowę i eksploatację systemu elektronicznego

poboru opłat operatorowi – konsorcjum Kapsch.

W ra-

mach umowy zawartej z operatorem w dniu 2 listo-

pada 2010 r. na zaprojektowanie, dostawę oraz obsłu-

gę krajowego systemu poboru opłat elektronicznych

oraz manualnego systemu poboru opłat GDDKiA

powierzył operatorowi przetwarzanie danych osobo-

wych w celach związanych z zarządzaniem syste-

mem.

W szczególności operator został upoważniony

do przetwarzania danych osobowych koniecznych do

sporządzania zapisów ewidencyjnych, a także prze-

kazywania ich podmiotom kontrolującym.

Operator

został zobowiązany do przestrzegania przepisów

bowych oraz warunków technicznych i organizacyj-

nych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i syste-

my informatyczne służące do przetwarzania danych

W wykonaniu powyższego operator wdrożył proce-

dury przewidziane ww. regulacjami prawa, w szcze-

gólności w zakresie polityki ochrony danych osobo-

wych oraz dostępu do przetwarzania danych osobo-

wych wyłącznie dla osób posiadających stosowne

upoważnienia.

Osoby te zostały również zaznajomio-

ne przez operatora z przepisami prawa dotyczącymi

ochrony danych osobowych oraz odpowiedzialnością

za działania prowadzące do udostępnienia danych

osobom niepowołanym, nieuzasadnionej modyfikacji,

zniszczenia, nielegalnego ujawnienia lub pozyskania

takich danych osobowych.

Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest

specyfika rejestrowania przez urządzenia kontrolne

obrazu pojazdów w systemie opartym na technologii

komunikacji bezprzewodowej krótkiego zasięgu (tzw.

DSRC).

W chwili przejazdu pojazdu pod bramownicą,

na której zainstalowane są urządzenia kontrolne, na-

stępuje wykrycie pojazdu oraz wstępna klasyfikacja

na podstawie jego gabarytów w zakresie czy pojazd/

zespół pojazdów może potencjalnie podlegać opłacie

elektronicznej.

Następnie, jeżeli klasyfikacja potwier-

dziła, iż może to być taki pojazd/zespół pojazdów, wy-

chwytywane jest zdjęcie pojazdu/zespołu pojazdów,

a także dokonywana jest dalsza weryfikacja w zakre-

sie, czy nie nastąpiło naruszenie obowiązku uiszcze-

nia opłaty.

Jeżeli wynik automatycznej korelacji ww.

danych przesądza o wystąpieniu naruszenia, wów-

czas generowany jest zapis wykrycia naruszenia, któ-

ry jest następnie przekazywany do zaplecza opera-

proces nie jest zaangażowany czynnik ludzki, zatem

jeżeli pojazd/zespół pojazdów został sklasyfikowany

jako niepodlegający obowiązkowi uiszczania opłaty

elektronicznej, obraz jest automatycznie usuwany

przez system bez udziału osób fizycznych.

Jedynie

w przypadku, gdy po automatycznym przeanalizo-

waniu gabarytów pojazdu/zespołu pojazdów urządze-

nia kontrolne nie są w stanie określić, czy pojazd/

zespół pojazdów znajduje się w klasie wagowej powy-

żej czy poniżej 3,5 t, są przekazywane do zaplecza

operacyjnego zdjęcia pojazdów, które w konsekwencji

429

mogą okazać się nieobjęte obowiązkiem uiszczania

opłaty elektronicznej.

Obrazy ww. pojazdów/zespołu

pojazdów razem z pozostałymi danymi zapisu wykry-

cia naruszenia poddawane są procesowi ręcznej we-

ryfikacji zdarzeń przez pracowników operatora po-

siadających upoważnienia do przetwarzania danych

osobowych, o czym była już mowa powyżej.

Po zakoń-

czeniu procesu weryfikacji obrazy pojazdów, które

zostały sklasyfikowane jako niepodlegające opłacie

elektronicznej, zostają usuwane, natomiast w mo-

mencie potwierdzenia potencjalnego naruszenia za-

pis wykrycia naruszenia staje się zapisem ewidencyj-

nym i jest przekazywany do Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego, gdzie podlega dalszej proce-

durze.

Wobec powyższego, mając na względzie specyfi-

kację systemu viaTOLL, należy wskazać, iż cały wy-

żej opisany proces wykrywania pojazdów przez urzą-

dzenia kontrolne ma na celu wyłącznie kontrolę po-

boru opłaty elektronicznej.

Obrazy wszystkich pojaz-

dów są wychwytywane przez system urządzeń kon-

trolnych, a następnie automatycznie usuwane bez

zapisywania w bazie danych w przypadku stwierdze-

nia braku klasyfikacji pojazdu/zespołu pojazdów jako

podlegającego opłacie elektronicznej.

Przy stosowa-

nej technologii poboru opłat nie ma innej możliwości

zweryfikowania pojazdu/zespołu pojazdów, który jest

na pograniczu klasy wagowej 3,5 tony, aniżeli ręczna

weryfikacja przez pracowników operatora.

rozwiązania uniemożliwiają karanie kierowców za-

granicznych, którzy naruszają obowiązek uiszczenia

opłaty elektronicznej.

W pierwszej kolejności przepi-

sy ustawy o drogach publicznych przewidują, że na

kierowców zagranicznych nakładane są w tym za-

kresie kary, które podlegają natychmiastowemu wy-

konaniu.

Tak więc w przypadku przeprowadzenia

kontroli przez inspektorów transportu drogowego na

drodze i stwierdzenia braku uiszczenia opłaty przez

użytkownika niemającego miejsca zamieszkania w kra-

ju nakłada się na niego karę pieniężną, którą należy

uiścić natychmiast po zakończeniu kontroli.

W in-

nym przypadku pojazd jest kierowany na parking

strzeżony do czasu uiszczenia tej kary.

Oprócz tego należy stwierdzić, że w elektronicz-

nym systemie poboru opłat funkcjonują dwa rodzaje

kontroli: stacjonarna i mobilna.

Dane rejestrowane

przez stacjonarne urządzenia systemu przekazywane

są do patroli wykonywanych przez mobilne jednostki

kontrolne ITD, które następnie podejmują czynności

mające na celu zatrzymanie danego pojazdu i wymie-

rzenie kierowcy zagranicznemu kary, jeśli stwierdzo-

ne zostanie naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty

elektronicznej.

Bezpośrednim dowodem na skuteczność procedur

stosowanych w elektronicznym systemie poboru

opłat wobec kierowców zagranicznych jest fakt, że do

dnia 30 czerwca br. z tytułu opłaconych kar do Kra-

jowego Funduszu Drogowego wpłynęło ok. 23,5 mln zł,

z tego ponad 17 mln uiściły podmioty zagraniczne,

co stanowi ok. 72% wszystkich należności.

Ad 8.

Uprzejmie informuję, że do resortu trans-

portu wpłynął poselski projekt ustawy o zmianie

gowym przewidujący między innymi zmianę zasad

sankcjonowania naruszeń obowiązku uiszczenia

opłaty elektronicznej, w tym ujednolicenie i uprosz-

czenie aktualnie funkcjonujących w tym zakresie

zasad oraz ograniczenie represyjności obowiązują-

cych przepisów.

W chwili obecnej w trybie pilnym

przygotowywane jest stanowisko ministra transpor-

nego projektu, po przedstawieniu którego powinny

rozpocząć się prace parlamentarne mające na celu

uchwalenie projektu ustawy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

nauczycielowi przechodzącemu

na świadczenie kompensacyjne (20759)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Artura Roberta Górczyńskiego

w sprawie przyznawania nagrody jubileuszowej na-

uczycielowi przechodzącemu na świadczenie kom-

pensacyjne (znak: SPS-023-20759/13), uprzejmie in-

formuję, że podtrzymuję stanowisko wyrażone w od-

powiedzi na interpelację numer 12913

1)

oraz 12913p

2)

.

Jednocześnie informuję, że Ministerstwo Edukacji

Narodowej nie planuje podjęcia prac nad nowelizacją

rozporządzenia ministra edukacji narodowej i sportu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

1)

Patrz Aneks do Sprawozdania Stenograficznego z 33. po-

siedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, str. 802.

2)

Patrz Załącznik do Sprawozdania Stenograficznego z 39.

posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, str. 384.

430

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie funkcjonowania systemu viaTOLL

(20769)

023-20769/13, w sprawie funkcjonowania systemu

viaTOLL uprzejmie przedstawiam następujące wy-

jaśnienia.

Ad 1, 2 i 4.

Pragnę poinformować, że urządzenia

elektronicznego systemu poboru opłat viaTOLL nie

nione jako przyrządy pomiarowe podlegające kontro-

li metrologicznej w przepisach rozporządzenia mini-

Wynika to z faktu, że urządzenia systemu nie wyko-

nują pomiaru w rozumieniu ustawy Prawo o miarach

i definicji pomiaru zawartej w normie PKN-ISO/IEC

Guide 99.

W przedmiotowym zakresie resort trans-

portu dysponuje jednoznacznym stanowiskiem pre-

zesa Głównego Urzędu Miar (GUM).

Biorąc powyż-

sze pod uwagę, nie widzę żadnych podstaw, aby pobór

opłat za pomocą urządzeń systemu viaTOLL albo na-

kładanie kar na podstawie informacji rejestrowanych

przez te urządzenia mogły zostać uznane za bezpraw-

ne ze względu na brak uzyskania atestów GUM.

Dodam, że ze względu na ww. opinię prezesa

GUM nie widzę również uzasadnienia dla dokonania

jakichkolwiek zmian w przepisach mających na celu

wprowadzenie obowiązku przeprowadzania kontroli

metrologicznej urządzeń systemu viaTOLL.

Nie-

mniej ostateczna decyzja w przedmiotowym zakresie

pozostaje w gestii ministra gospodarki, który jest or-

ganem właściwym w zakresie ustawy Prawo o mia-

rach i wydawanych na jego podstawie aktów wyko-

nawczych.

Nadmienię, że w chwili obecnej resort transportu

nie przewiduje prowadzenia żadnych prac legislacyj-

nych, które zmierzałyby do zmiany obowiązującego za-

kresu pojazdów podlegających opłacie elektronicznej.

Ad 3.

Pragnę poinformować, że kampania infor-

macyjna w przedmiocie zasad funkcjonowania syste-

mu oraz zakresu jego obowiązywania była prowadzo-

na przez operatora systemu, konsorcjum Kapsch, od

rozpoczęcia obowiązywania umowy o wykonanie

elektronicznego systemu poboru opłat.

Kampania ta

opierała się na reklamach i materiałach edukacyj-

nych publikowanych w prasie, telewizji, radiu i inter-

necie, a także w punktach informacyjnych zlokalizo-

wanych przy autostradach i drogach ekspresowych,

parkingach i punktach postoju w Polsce i krajach

sąsiadujących.

Od dnia 26 stycznia 2011 r. rozpoczę-

ła funkcjonowanie strona systemu pod adresem

www.viatoll.pl, na której znajdują się między innymi

informacje o pojazdach, które podlegają opłacie elektro-

nicznej.

Strona posiada 9 wersji językowych.

Urucho-

miono również infolinię, która udziela informacji w ję-

zyku polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim.

Działania informacyjno-promocyjne uległy szcze-

gólnemu nasileniu od końca maja 2011 r., kiedy roz-

mieszczone zostały dodatkowe materiały informacyj-

ne na temat systemu viaTOLL (ponad 150 tys. ulotek

informacyjnych, 1 tys. plakatów i materiałów promo-

cyjnych) dostępne w miejscach najczęściej odwiedza-

nych przez kierowców (przydrożnych barach, miej-

scach wypoczynku itp.).

Zintensyfikowano również

kampanię prowadzoną w ogólnopolskich stacjach

telewizyjnych.

W listopadzie 2011 r. przeprowadzono kampanię

PR i marketing podtrzymującą świadomość wdroże-

nia elektronicznego systemu poboru opłat viaTOLL.

W ramach kampanii, która odbyła się w prasie, radiu

oraz na cyfrowych zewnętrznych ekranach reklamo-

wych, zrealizowano działania takie jak indywidualne

spotkania prasowe, dystrybucja informacji praso-

wych, ogłoszenia w 31 tytułach prasowych, obecność

reklamowa w 7 serwisach internetowych, 118 emisji

spotów informacyjnych na 2 antenach radiowych,

76 552 emisje spotów na 57 cyfrowych ekranach re-

klamowych.

W dniach 23–30 listopada 2011 r. prze-

prowadzono badania świadomości społeczeństwa na

temat funkcjonującego systemu poboru opłat via-

TOLL.

Obliczona na podstawie tego badania skutecz-

ność publicznej kampanii informacyjnej wyniosła 85%.

troniczny system poboru opłat funkcjonuje już ponad

2 lata, co wydaje się wystarczająco długim okresem

czasu na zapoznanie się przez wszystkich użytkowni-

ków dróg z nowym systemem opłat, nie przewiduje się

przeprowadzenia dodatkowych kampanii informują-

cych o obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej.

Niemniej chciałbym zauważyć, że operator syste-

mu podejmuje działania mające na celu zwiększenie

świadomości turystów odnośnie obowiązku uiszczania

opłaty elektronicznej.

Przykładem takiego działania

jest udział przedstawicieli operatora w 79.

Międzyna-

roku odbył się w sierpniu w miejscowości Sława (woj.

lubuskie).

Szacuje się, że w wydarzeniu wzięło udział

500 załóg z trzydziestu krajów, w tym m.in. Finlandii,

Norwegii, Wielkiej Brytanii, Francji, Turcji, Rosji,

Niemiec, Tajwanu i Korei Południowej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

431

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

terpelację poseł Bożenny Bukiewicz skierowaną do

piśmie, SPS-023-20779/13, z dnia 11 września br.

w sprawie przebiegu linii kolei dużych prędkości,

przedstawiam poniższe stanowisko.

strukturyzacji polskiej infrastruktury kolejowej pro-

wadzący do jej unowocześnienia i włączenia w euro-

pejski obszar kolejowy, którego standardy i jakość

kiwaniom społeczeństwa, a także gospodarki kraju.

Zgodnie z stanowiskiem MTBiGM finalizacja bu-

dowy linii dużych prędkości może nastąpić do roku

2030.

Resort, mając na uwadze obecną sytuację eko-

nomiczną kraju, jako priorytet obrał inwestycje po-

legające na modernizacji już istniejącej konwencjo-

nalnej sieci kolejowej.

Jednakże spółka PKP Polskie Linie Kolejowe pro-

wadzi pięć umów w ramach projektu PO IiŚ 7.1–26

„Analiza kierunków rozwoju sieci kolejowej w Polsce

z uwzględnieniem ograniczeń w węzłach kolejowych”.

W chwili obecnej toczą się również rozmowy dotyczą-

ce rozszerzenia projektu o kolejne zadania, m.in. wstęp-

ne studium wykonalności dla przedłużenia linii du-

do granicy z Niemcami w kierunku Berlina.

Przebieg

linii kolei dużych prędkości na odcinku Poznań – Ber-

lin zostanie określony na podstawie analiz technicz-

nych, środowiskowych, rynkowych i finansowo-eko-

nomicznych.

Przebieg trasy KDP w kierunku Nie-

miec będzie jednocześnie zależał od porozumienia

z tamtejszym ministerstwem właściwym do spraw

transportu kolejowego.

Biorąc pod uwagę wstępne

rozmowy ze stroną niemiecką, realna wydaje się mo-

dernizacja istniejącej trasy Poznań – Rzepin – Frank-

furt – Berlin do prędkości rzędu 200 km/h.

Należy jednak zaznaczyć, że już teraz trwają pra-

ce mające na celu poprawę połączeń kolejowych z Zie-

loną Górą, m.in. została zrealizowana rewitalizacja

linii kolejowej nr 358 Zbąszynek – Czerwieńsk wraz

z czynną od 9 czerwca br. łącznicą Pomorsko – Przy-

lep umożliwiającą ominięcie stacji Czerwieńsk.

Połą-

czenie Gorzów – Zielona Góra zostało zrewitalizowa-

ne w ramach projektu „Modernizacja linii kolejowej

nr 367 Zbąszynek – Gorzów Wlkp.” (regionalny pro-

gram operacyjny) do prędkości zasadniczej 100 km/h

dla autobusów szynowych.

Prowadzona jest również

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

(20802)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł na Sejm RP Elżbiety Małgorza-

ty Kruk (nr SPS-023-20802/13) dotyczącej zwolnień

7,7 tys. nauczycieli, uprzejmie proszę o przyjęcie po-

niższych wyjaśnień.

Według deklaracji dyrektorów szkół przekaza-

nych do systemu informacji oświatowej (SIO) na ko-

niec marca 2012 r. wypowiedzenia miało otrzymać

ponad 7 tys. nauczycieli zatrudnionych w szkołach

nego i organy administracji rządowej.

Według danych

SIO z września 2012 r. liczba nauczycieli w całym

systemie oświaty faktycznie zmalała – o 6,4 tys. na-

uczycieli.

W bieżącym roku przewiduje się zwolnienia na

podobnym poziomie stosownie do deklaracji dyrek-

torów szkół przekazanych do SIO w marcu 2013 r.

Jednocześnie wypowiedzenia nie oznaczają, że wszy-

scy zwolnieni nauczyciele zostaną bezrobotni.

Część

publicznych, jak i niepublicznych.

Nauczyciele mogą

również zostać ponownie zatrudnieni w tych samych

szkołach, w przypadku gdy po zakończonym naborze

do klas pierwszych powstanie więcej oddziałów, niż

pierwotnie zakładano, i tym samym zaistnieje po-

trzeba zatrudnienia dodatkowych nauczycieli.

tem wieloletniego procesu zmniejszania liczby ucz-

niów, któremu nie towarzyszył proporcjonalny spa-

dek liczby nauczycieli.

Spadek procentowy liczby ucz-

niów jest większy niż nauczycieli.

Przykładowo liczba

uczniów szkół podstawowych w roku szkolnym

2012/2013 spadła o 20,7% w stosunku do roku szkol-

nego 2004/2005, zaś liczba nauczycieli – o 9,1%.

Bar-

dziej widoczne różnice zaobserwować można w gim-

nazjach, gdzie liczba uczniów zmalała o 29,5%, a licz-

ba nauczycieli – o 10,3%

432

Tak poważny spadek liczby uczniów wynika prze-

de wszystkim z sytuacji demograficznej Polski, tj.

zmniejszającej się stale liczby dzieci i młodzieży w wie-

ku szkolnym.

Od roku szkolnego 2004/2005 do roku

szkolnego 2012/2013 liczba uczniów w szkołach dla dzie-

ci i młodzieży (bez policealnych) zmalała o 1,518 mln.

Ponadto uprzejmie informuję, że zasadnicze pla-

nowane zmiany w ustawie o systemie oświaty doty-

czą określenia maksymalnej liczby uczniów w oddzia-

łach w klasach I–III (25 uczniów) oraz pozostawienia

wyboru rodzicom dzieci urodzonych w drugiej poło-

Osiągnięcie założonych celów będzie możliwe

m.in. przez stworzenie w klasach I–III publicznej

szkoły podstawowej warunków edukacji podobnych

do tych, z którymi dziecko miało do czynienia, korzy-

stając z wychowania przedszkolnego.

Aby uniknąć

tworzenia w publicznych szkołach podstawowych od-

działów klas I–III o zbyt dużej liczbie uczniów, od

września 2014 r. sukcesywnie będzie wprowadzane,

obowiązujące już w wychowaniu przedszkolnym,

ograniczenie maksymalnej liczby uczniów w oddzia-

le.

Zgodnie z projektowanymi zmianami liczba ucz-

niów w oddziałach klas I–III publicznej szkoły pod-

stawowej docelowo, tj. od dnia 1 września 2016 r., nie

będzie większa niż 25.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

w sprawie problemu nauczania indywidualnego

(20818)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (znak: SPS-

023-20818/13), w sprawie nauczania dziecka posiada-

jącego orzeczenie o potrzebie indywidualnego na-

uczania, uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z art. 71b pkt 1a ustawy z dnia 7 wrześ-

wym rocznym przygotowaniem przedszkolnym lub

indywidualnym nauczaniem obejmuje się dzieci i mło-

dzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacz-

nie utrudnia uczęszczanie do przedszkola lub szkoły.

Trudności wychowawcze, sytuacja rodzinna, wa-

runki mieszkaniowe czy trudności w funkcjonowa-

niu w grupie rówieśniczej nie stanowią podstawy do

objęcia ucznia indywidualnym nauczaniem, są nato-

miast wskazaniem do objęcia go pomocą psycholo-

giczno-pedagogiczną zgodnie z przepisami rozporzą-

które podkreślają indywidualne podejście do dziecka

interesowań czy pokonywaniu trudności, udzielane-

go jak najbliżej miejsca edukacji – w jego przedszko-

lu, szkole lub placówce systemu oświaty.

Indywidu-

alne nauczanie nie powinno być sposobem na rozwią-

zywanie problemów edukacyjnych tych uczniów, gdyż

co do zasady przeznaczone jest dla uczniów chorych,

objętych leczeniem, którzy w pewnym okresie czasu

nie mogą uczęszczać do szkoły.

W przypadku gdy uczeń przewlekle chory wyma-

ga hospitalizacji, realizuje obowiązek szkolny lub

obowiązek nauki w szkole specjalnej zorganizowanej

w podmiocie leczniczym zgodnie z rozporządzeniem

-wychowawczych w szkołach specjalnych zorganizo-

wanych w zakładach opieki zdrowotnej i jednostkach

pomocy społecznej (Dz. U. poz. 380).

Indywidualne

nauczanie jest zatem organizowane wyłącznie w przy-

padkach, gdy stan zdrowia dziecka nie wymaga ho-

spitalizacji i jednocześnie uniemożliwia lub znacznie

utrudnia mu uczęszczanie do szkoły.

Indywidualne nauczanie dzieci i młodzieży orga-

nizuje się zgodnie z rozporządzeniem ministra edu-

wiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego

Nr 175, poz. 1086).

Prawodawca adresuje powyższe

zajęcia do ucznia, a nie do grupy uczniów.

Kiedy bo-

wiem stan zdrowia dziecka pozwala mu na realizację

zajęć w grupie uczniów, które odbywają się na terenie

szkoły, stan zdrowia ucznia nie powinien być okre-

ślony jako uniemożliwiający czy znacznie utrudnia-

jący mu uczęszczanie do szkoły.

Należy jednocześnie nadmienić, że dzieciom i mło-

dzieży objętym indywidualnym nauczaniem, których

stan zdrowia znacznie utrudnia uczęszczanie do

szkoły, w celu ich integracji ze środowiskiem i zapew-

nienia im pełnego osobowego rozwoju dyrektor w mia-

rę posiadanych możliwości, uwzględniając zalecenia

zawarte w orzeczeniu o potrzebie indywidualnego

nauczania oraz aktualny stan zdrowia ucznia, organi-

zuje różne formy uczestniczenia ucznia w życiu szkoły,

w szczególności umożliwia udział w zajęciach pozalek-

cyjnych, uroczystościach i imprezach szkolnych.

Orzeczenia o potrzebie indywidualnego naucza-

433

możliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do

szkoły, wydawane są przez zespoły orzekające dzia-

łające w publicznych poradniach psychologiczno-pe-

dagogicznych zgodnie z rozporządzeniem ministra

wie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orze-

kające działające w publicznych poradniach psycho-

logiczno-pedagogicznych (Dz. U. Nr 173, poz. 1072).

Zespoły powołuje dyrektor poradni, w skład których

wchodzi dyrektor poradni lub upoważniona przez

niego osoba jako przewodniczący zespołu, a także

psycholog, pedagog oraz lekarz.

W skład zespołu

mogą wchodzić inni specjaliści, jeżeli ich udział w pra-

cach zespołu jest niezbędny.

Zespoły wydają orzeczenia o potrzebie indywidu-

alnego nauczania na wniosek rodziców (prawnych

opiekunów) dziecka.

Wniosek o wydanie orzeczenia

zawiera odpowiednio:

dzenia oraz miejsce zamieszkania, a w przypadku

ucznia – również nazwę i adres szkoły oraz oznacze-

nie klasy, do której uczeń uczęszcza, a także nazwę

zawodu w przypadku ucznia szkoły prowadzącej

2) imiona i nazwiska rodziców (prawnych opieku-

nów) oraz miejsce ich zamieszkania;

3) określenie celu i przyczyny, dla której niezbęd-

ne jest uzyskanie orzeczenia;

4) podpis wnioskodawcy.

Wnioskodawca dołącza do wniosku dokumentację

i lekarskich.

Dołącza również zaświadczenie o stanie

1) okres – nie krótszy jednak niż 30 dni – w któ-

rym stan zdrowia dziecka uniemożliwia lub znacznie

2) rozpoznanie choroby lub innej przyczyny powo-

dującej, że stan zdrowia dziecka uniemożliwia lub

3) zakres, w jakim uczeń, któremu stan zdrowia

udział w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych or-

ganizowanych z oddziałem w szkole lub indywidual-

nie w odrębnym pomieszczeniu w szkole.

W przypadku ucznia szkoły prowadzącej kształ-

cenie w zawodzie wnioskodawca dołącza do wniosku

o wydanie orzeczenia o potrzebie indywidualnego

nauczania zaświadczenie określające możliwość dal-

szej realizacji praktycznej nauki zawodu, wydane

nie dołączył do wniosku ww. dokumentacji, przewod-

niczący zespołu wzywa wnioskodawcę do przedsta-

wienia tej dokumentacji w określonym terminie, nie

posiada ww. dokumentacji albo dołączona przez nie-

go do wniosku dokumentacja jest niewystarczająca

do wydania orzeczenia, badania niezbędne do wyda-

nia orzeczenia przeprowadzają specjaliści poradni

wskazani przez przewodniczącego zespołu, odpowied-

nio do posiadanej specjalności, z wyłączeniem badań

i wydania zaświadczenia o stanie zdrowia dziecka

wydanego przez lekarza.

Wniosek o wydanie orzeczenia wraz z dokumen-

tacją przewodniczący zespołu kieruje do członków

zespołu oraz ustala termin posiedzenia zespołu.

W celu uzyskania informacji o problemach dydak-

tycznych i wychowawczych ucznia zespół może za-

sięgnąć opinii nauczycieli szkoły, do której uczeń

Przewodniczący zespołu zawiadamia wniosko-

dawcę o terminie posiedzenia zespołu.

Wnioskodaw-

stawić swoje stanowisko.

Zespół wydaje orzeczenie

większością głosów.

W przypadku równej liczby gło-

sów rozstrzygający jest głos przewodniczącego zespo-

łu.

Z posiedzenia zespołu sporządza się protokół.

Pro-

tokół zawiera w szczególności informację o podjętym

rozstrzygnięciu wraz z uzasadnieniem oraz informa-

cję o zgłoszonym przez członka zespołu innym sta-

nowisku dotyczącym podjętego rozstrzygnięcia wraz

z uzasadnieniem.

Orzeczenie przygotowuje członek

zespołu wyznaczony przez przewodniczącego.

W przy-

padku uwzględnienia wniosku zespół wydaje orze-

czenie o potrzebie indywidualnego nauczania.

W orzeczeniu o potrzebie indywidualnego naucza-

nia określa się:

1) zalecane warunki realizacji potrzeb edukacyj-

nych, a także możliwości uczestniczenia ucznia w życiu

szkoły, formy stymulacji, rewalidacji, terapii, uspraw-

niania, rozwijania potencjalnych możliwości i moc-

nych stron ucznia i inne formy pomocy psychologicz-

no-pedagogicznej;

2) w przypadku ucznia, którego stan zdrowia

w jakim uczeń może brać udział w obowiązkowych

zajęciach edukacyjnych organizowanych z oddziałem

niu w szkole;

3) w przypadku ucznia szkoły prowadzącej kształ-

cenie w zawodzie – także możliwość dalszej realizacji

praktycznej nauki zawodu.

Orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania

wydaje się na czas określony wskazany w zaświad-

niż 30 dni.

Orzeczenie o potrzebie indywidualnego

nauczania ucznia szkoły prowadzącej kształcenie

w zawodzie wydaje się na czas określony wskazany

w zaświadczeniu o stanie zdrowia dziecka, nie krót-

W przypadku nasilania się lub łagodzenia obja-

wów choroby zespół na wniosek rodziców (prawnych

opiekunów) może wydać nowe orzeczenie o potrzebie

indywidualnego nauczania ze względu na zmiany

okoliczności stanowiących podstawę wydania po-

przedniego orzeczenia lub wydać orzeczenie o braku

434

potrzeby indywidualnego nauczania.

Nowe orzecze-

nie jednocześnie uchyla poprzednie orzeczenie.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że organizacja

indywidualnego nauczania na terenie szkoły powin-

na dotyczyć sytuacji, gdy prowadzenie zajęć w domu

ucznia jest z jakichś względów niemożliwe lub utrud-

nione, lub gdy z uzasadnionych przez lekarza wzglę-

dów terapeutycznych uczeń powinien mieć możliwość

kontaktu ze szkołą i rówieśnikami, a jego stan zdro-

wia nie jest przeszkodą do uczęszczania do szkoły.

Informacje o tym, czy zajęcia indywidualnego na-

uczania mogą być prowadzone na terenie szkoły w od-

dzielnym pomieszczeniu oraz wymiar zajęć, w jakim

uczeń może uczestniczyć wspólnie z oddziałem w szko-

le, tak jak wyżej wskazano – zawarte są w orzeczeniu.

przygotowaniem projektu zmian w rozporządzeniach

dywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowa-

nia przedszkolnego i indywidualnego nauczania dzie-

ci (Dz. U. Nr 175, poz. 1086) oraz w sprawie orzeczeń

dagogicznych (Dz. U. Nr 173, poz. 1072).

Będą one

polegały między innymi na dostosowaniu obecnych

regulacji do zmian w przepisach prawa, jakie zaszły

w latach 2008–2013, usprawnieniu procesu wydawa-

nia orzeczeń i opinii o potrzebie wczesnego wspoma-

gania rozwoju oraz podniesieniu jakości wydawanych

orzeczeń i opinii, jak również na doprecyzowaniu

przepisów związanych ze sposobem i trybem organi-

zowania indywidualnego obowiązkowego rocznego

uczania dzieci i młodzieży.

Zaproponowane rozwiązania w nowych rozporzą-

dzeniach będą odpowiedzią na rekomendacje, opinie

dowej przez środowiska reprezentujące nauczycieli,

Opracowane projekty rozporządzeń po zakończe-

niu prac wewnętrznych w Ministerstwie Edukacji

Narodowej zostaną skierowane do uzgodnień mię-

dzyresortowych i konsultacji społecznych.

Zostaną

również udostępnione na stronie internetowej www.

men.gov.pl, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz

Biuletynie Informacji Publicznej Rządowego Cen-

trum Legislacji.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

w sprawie rolników ubezpieczonych w KRUS

(20831)

20831/13, dotyczące interpelacji poseł Krystyny Sko-

wrońskiej w sprawie rolników ubezpieczonych w KRUS

i zatrudnionych na umowę zlecenia jako kierowcy

w ochotniczej straży pożarnej uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

Zgodnie z obowiązującym przepisem art. 16 ust. 3

emerytalno-rentowemu rolników wyłączona jest oso-

ba, która podlega innemu ubezpieczeniu społeczne-

społecznych.

Co do zasady każdy przypadek uzyska-

nia tytułu do ubezpieczenia społecznego przewidzia-

je wyłączeniem danej osoby z systemu ubezpieczenia

społecznego rolników.

Wyjątkiem od reguły supre-

macji systemu powszechnego nad rolniczym jest

możliwość podlegania ubezpieczeniu społecznemu

w KRUS przez rolników dodatkowo podejmujących

prowadzenie pozarolniczej działalności gospodar-

czej, po spełnieniu jednak szeregu warunków, okre-

ślonych w art. 5a ustawy o ubezpieczeniu społecz-

nym rolników.

Natomiast zatrudnienie w ramach stosunku

pracy czy też wykonywanie pracy na podstawie

ce zleceń, stanowi tytuł do ubezpieczenia społecz-

nego w systemie powszechnym, co skutkuje wyłą-

czeniem z systemu ubezpieczenia społecznego rol-

ników bez jakichkolwiek wyjątków.

Na posiedzeniu

Poselskiego Zespołu Strażaków w dniu 12 wrześ-

nia 2013 r. przedstawiona została propozycja roz-

wiązania systemowego powyższego problemu, po-

legająca na nowelizacji ustawy o ubezpieczeniu

społecznym rolników poprzez wprowadzenie rów-

noległego opłacania składek do systemu powszech-

nego i rolniczego.

Pozwoli to rolnikom pozostać w sy-

stemie rolniczego ubezpieczenia mimo aktywności

zawodowej skutkującej podleganiu obowiązkowym

ubezpieczeniom społecznym.

Powyższe spowoduje

również, iż rolnicy będą mieli prawo do świadczeń

435

z obu systemów.

Rozwiązanie to przyczyni się rów-

nież do aktywizacji rolników.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

w sprawie funkcjonowania systemu poboru

terpelację posła Marka Krząkały przekazaną przy

20839/13, w sprawie funkcjonowania systemu poboru

do przewozu towarów uprzejmie przedstawiam na-

stępujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Podkreślić należy, że przepisy unijne w żad-

nym zakresie nie wyłączają możliwości poboru opłat

w sposób elektroniczny od pojazdów niewykorzysty-

wanych do przewozu towarów.

Powołana przez pana

posła dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europej-

rektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za

pojazdy ciężarowe reguluje podstawowe zasady wpro-

wadzania i stosowania opłat drogowych dla samocho-

dów ciężarowych, natomiast explicite w art. 7 ust. 1

zd. drugie dyrektywa ta wskazuje, że nie narusza to

prawa państw członkowskich do stosowania zgodnie

z traktatem opłat za przejazd lub opłat za korzysta-

nie z infrastruktury „(…) w odniesieniu do innych

rodzajów pojazdów silnikowych nieobjętych definicją

pojazdu poruszających się po transeuropejskiej sieci

drogowej, pod warunkiem że wprowadzenie opłat za

przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na

takich drogach nie jest dyskryminujące dla ruchu

międzynarodowego i nie powoduje zakłóceń konku-

rencji między podmiotami gospodarczymi” (art. 7

ust. 1 dyrektywy).

Z możliwości takiej skorzystał pol-

ski ustawodawca, który przepisami ustawy z dnia

poz. 1391) objął opłatą elektroniczną nie tylko samo-

chody ciężarowe, lecz wszystkie pojazdy samochodo-

we i zespoły pojazdów o dopuszczalnej masie całko-

witej powyżej 3,5 t oraz autobusy niezależnie od ich

dopuszczalnej masy całkowitej.

Również w niektórych innych państwach UE

opłatom pobieranym w sposób elektroniczny podle-

gają pojazdy, do których przepisy dyrektywy 1999/62/

WE się nie odnoszą.

Należą do nich autobusy, które

są obowiązane do ponoszenia opłat w Austrii i Cze-

chach oraz na Słowacji.

W Czechach opłatom w sy-

stemie elektronicznym podlegają dodatkowo również

powiednią masę (powyżej 3,5 t).

W Austrii z kolei

opłatom takim podlegają również ciężkie samochody

kempingowe o dmc powyżej 3,5 t.

Pragnę jednocześnie podkreślić, że sądownictwo

administracyjne także stoi na stanowisku, że pobie-

ranie opłat w sposób elektroniczny od pojazdów nie-

będących samochodami ciężarowymi jest zgodne

z przepisami powołanej dyrektywy.

Przytoczyć nale-

ży w tym miejscu treść uzasadnień wyroków WSA

w Warszawie z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/

SA/Wa 1351/12, w których stwierdzono: odnosząc się

do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 13

ust. 1 pkt 3 u.d.p. w związku z treścią powołanych

przez stronę dyrektyw wspólnotowych – dyrektywy

nr 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

2006 r. – polegającego na rzekomo niewłaściwym za-

stosowaniu powołanych przepisów prawa i nałożeniu

na stronę kary pieniężnej pomimo braku podstaw

prawnych do jej wydania, sąd uznał, że zastrzeżenia

strony skarżącej w tym zakresie są całkowicie nie-

uzasadnione.

(…)

Błędne jest stanowisko skarżącego

dotyczące zastosowania przez organy obu instancji

cją ustawodawcy, wyrażoną m.in. w uzasadnieniu

projektu ustawy nowelizującej, a także niezgodnie

z treścią powołanych przez niego dyrektyw unijnych.

Zdaniem skarżącego z zapisów powołanych dyrektyw

wynika, że pojazd oznacza pojazd silnikowy lub ze-

spół pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej po-

wyżej 3,5 t, który jest wyłącznie przeznaczony lub

wyłącznie używany do przewozu drogowego towa-

rów.

Mając na uwadze powyższe, skarżący uznał

w konsekwencji, że cyt. dyrektywy unijne przewidu-

ją objęcie sporną opłatą elektroniczną jedynie pojaz-

dów wykonujących przewozy komercyjne.

W opinii

sądu z obu powołanych przez stronę skarżącą dyrek-

tyw unijnych dotyczących pobierania opłat za użyt-

kowanie niektórych typów infrastruktury przez po-

jazdy ciężarowe nie wynika zakaz objęcia opłatą za

przejazdy po drogach krajowych pojazdów samocho-

436

masy całkowitej.

W niniejszej sprawie skarżący po-

ruszał się zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie

całkowitej powyżej 3,5 t, na co wskazuje zebrany ma-

teriał dowodowy (k. 3 akt administracyjnych – po-

świadczone za zgodność z oryginałem kopie dowodów

rejestracyjnych ww. zespołu pojazdów), po odcinku

drogi wskazanym w rozporządzeniu jako płatny.

Dy-

rektywa nr 1999/62/WE oraz zmieniająca ją dyrek-

tywa nr 2006/38/WE przewidują możliwość objęcia

opłatą użytkowników niektórych typów infrastruk-

tury.

Artykuł 7 dyrektywy nr 1999/62/WE Parlamen-

wprost przewiduje, że państwa członkowskie mogą

utrzymywać lub wprowadzać opłaty za przejazd i/lub

opłaty za korzystanie z infrastruktury.

Jednoznacz-

nie należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżące-

go w treści obu wspomnianych dyrektyw unijnych

nie ma przepisu, w którym w sposób jednoznaczny

i bezpośredni nakazano by państwom członkowskim

ograniczenie zakresu obciążeń stosownymi opłatami

za użytkowanie infrastruktury drogowej (m.in. dróg

i autostrad) tylko i wyłącznie do wykonywania prze-

wozów komercyjnych.

Owszem należy zauważyć, że

w pkt 5 preambuły do cyt. dyrektywy 1999/62/WE

jest wprawdzie mowa o tym, że w obecnych okolicz-

nościach (a więc istniejących w 1999 r.) dostosowanie

krajowych systemów obciążeń powinno ograniczać

się do pojazdów komercyjnych posiadających z ładun-

kiem wagę brutto powyżej pewnej określonej warto-

ści, niemniej, zdaniem sądu, nie można z tego zapisu

preambuły w żaden sposób wywodzić jednoznacznej

normy prawnej, która expressis verbis nakładałaby

na polskiego ustawodawcę obowiązek ograniczenia

wymogu uiszczania stosownych opłat elektronicz-

nych tylko do przewozów niehandlowych (komercyj-

nych) prowadzonych wyłącznie przez przedsiębior-

ców transportowych.

Sąd wskazał również, że jeśli

chodzi o poprzedni system opłat (tj. obowiązujący

przed dniem 1 lipca 2011 r. system winiet – kart

opłat), to w tym przypadku, w świetle wówczas obo-

zek uiszczania stosownych opłat za przejazd pojazdu

również każdy podmiot wykonujący przewóz drogo-

wy w rozumieniu przepisów tej ustawy, a więc także

przewóz niekomercyjny wykonywany przez podmiot

niebędący przedsiębiorcą (zob. m.in. WSA w Warsza-

wie w wyroku z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt VI

SA/Wa 526/07; podobnie: R. Strachowska, „Ustawa

o transporcie drogowym.

Komentarz”, wyd.

II, ABC,

2011).

WSA w Warszawie zaprezentował stanowisko

zbieżne ze stanowiskiem resortu również w orzecze-

niach z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa

317/12 i z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/

Wa 1707/12.

Ad 2.

Zgodnie z decyzją parlamentu RP, podjętą

rych innych ustaw, obowiązkiem uiszczania opłaty

elektronicznej są objęte wszystkie pojazdy samocho-

dowe i zespoły pojazdów posiadające dopuszczalną

masę całkowitą powyżej 3,5 t oraz autobusy nieza-

leżnie od ich masy.

Czynnikiem decydującym o tym,

czy określony pojazd powinien uiszczać opłatę, jest

więc wyłącznie jego dopuszczalna masa całkowita,

a nie jego przeznaczenie czy rodzaj wykonywanej za

jego pomocą działalności.

Takie podejście jest uza-

sadnione zużyciem infrastruktury drogowej, ponie-

waż każdy pojazd i zespół pojazdów posiadający do-

puszczalną masę całkowitą powyżej 3,5 t powoduje

znaczne zużycie tej infrastruktury.

Jest to o tyle

istotne, że wysokość opłaty elektronicznej jest okre-

ślana na podstawie kosztów budowy i utrzymania

dróg, a decydujące znaczenia dla zużycia infrastruk-

tury drogowej ma właśnie masa pojazdu.

na przez operatora systemu – konsorcjum Kapsch

– od rozpoczęcia obowiązywania umowy o wykonanie

toll.pl, na której znajdują się m.in. informacje o po-

jazdach, które podlegają opłacie elektronicznej.

Stro-

na posiada 9 wersji językowych.

Uruchomiono rów-

nież infolinię, która udziela informacji w języku pol-

skim, angielskim, niemieckim i rosyjskim.

informacyjnych, 1000 plakatów i materiałów promo-

PR i marketing podtrzymujące świadomość wdroże-

wych, ogłoszeniach w 31 tytułach prasowych, obec-

ność reklamowa w 7 serwisach internetowych, 118

nach reklamowych.

W dniach 23–30 listopada 2011 r. przeprowadzono

badania świadomości społeczeństwa na temat funk-

cjonującego systemu poboru opłat viaTOLL.

Obliczo-

437

na na podstawie tego badania skuteczność publicznej

kampanii informacyjnej wyniosła 85%.

świadomości turystów odnośnie do obowiązku uisz-

czania opłaty elektronicznej.

Przykładem takiego

Międzynarodowym Zlocie Campingu i Caravaningu,

łudniowej.

Odnosząc się do kwestii zwiększenia punktów

dystrybucji urządzeń viaBOX, należy podkreślić, że

lokalizacje punktów dystrybucji (PD) ustalane są na

podstawie zapisów umowy na zaprojektowanie, do-

stawę oraz obsługę krajowego systemu poboru opłat

opłat, zgodnie z którymi:

a) punkty dystrybucji OBU zostaną rozmieszczo-

ne tak, aby potencjalni lub faktyczni użytkownicy

nie musieli pokonywać odcinka dłuższego niż 15 km,

licząc od dowolnego wjazdu na sieć dróg płatnych, do

najbliższego punktu dystrybucji OBU;

b) w przypadku autostrad i dróg ekspresowych,

które prowadzą do granicy państwa (jeżeli przejście

graniczne jest otwarte dla pojazdów podlegających

obowiązkowi uiszczenia opłaty elektronicznej) i któ-

re stanowią część sieci dróg płatnych, graniczny

punkt dystrybucji OBU powinien być zlokalizowany

na przejściu granicznym lub w odległości najwyżej

2 km od przejścia po polskiej stronie granicy; punkt

powinien być zlokalizowany w miejscu, którego od-

wiedzenie nie wymaga opuszczenia drogi przez kie-

rowcę (np. na stacji serwisowej), a jednocześnie po-

winien być zlokalizowany przed najbliższym zjazdem

z drogi płatnej;

c) w przypadku pozostałych kategorii dróg, które

niczne jest otwarte dla pojazdów podlegających obo-

wiązkowi uiszczenia opłaty elektronicznej) i które

od przejścia, po dowolnej stronie granicy;

d) w przypadku wszystkich klas dróg, które koń-

czą się w odległości do 15 km od przejścia graniczne-

go (jeżeli przejście graniczne jest otwarte dla pojaz-

dów podlegających obowiązkowi uiszczenia opłaty

nych, graniczny punkt dystrybucji OBU powinien

znajdować się na bezpośredniej trasie pomiędzy

przejściem granicznym a początkiem drogi płatnej.

Na podstawie przywołanych zapisów umownych,

według stanu na dzień 9 maja br., istnieje 216 miejsc

obsługi klienta (MOK), w tym: 17 punktów obsługi

klienta (POK), 190 punktów dystrybucji (PD) i 9 gra-

nicznych punktów dystrybucji (GPD).

Operator sy-

stemu na bieżąco monitoruje przy tym sytuację

w miejscach obsługi klienta, ilość transakcji przepro-

wadzanych w poszczególnych punktach i w razie ko-

nieczności podejmuje działania w celu odciążenia

najbardziej obleganych MOK.

GDDKiA poinformowała również, że nie otrzymu-

je sygnałów związanych z koniecznością rozszerze-

nia sieci PD.

Jedynymi wnioskami, jakie wpływa-

ją w kwestii sieci PD, są oferty punktów, które chcia-

łyby dołączyć do systemu.

Wszystkie oferty są prze-

kazywane do rozpatrzenia do operatora systemu i bra-

ne pod uwagę w sytuacji rozszerzania sieci dróg płat-

nych.

W związku z powyższym, w opinii GDDKiA, w chwi-

li obecnej nie ma potrzeby zmiany sieci dystrybucji,

która i tak jest powiększana wraz z każdym rozsze-

rzeniem sieci dróg płatnych objętych elektronicznym

systemem poboru opłat.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Zbigniew Rynasiewicz

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację (SPS-023-20865/13) pana Stanisława Pię-

ty, posła na Sejm RP, w sprawie projektu „Równoś-

ciowe przedszkole”, uprzejmie wyjaśniam.

Projekt „Równościowe przedszkole.

Jak uczynić

stwa Anny Dzierzgowskiej, Joanny Piotrowskiej,

Ewy Rutkowskiej nie był zatwierdzany przez Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej, nie jest także realizo-

wany jako efekt konkursów ogłaszanych przez Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej.

nia na podstawie art. 22a ust. 8 ustawy z dnia 7 wrześ-

438

dzenia m.in.: szczegółowe warunki i tryb dopuszcza-

nia do użytku w danej szkole programów wychowa-

Zgodnie z przepisami rozporządzenia ministra

ków (Dz. U. poz. 752) program wychowania przed-

szkolnego dopuszcza do użytku w danym przedszko-

lu dyrektor przedszkola na wniosek nauczyciela lub

nauczycieli.

Program wychowania przedszkolnego

może być dopuszczony do użytku w danym przed-

szkolu, jeżeli:

1) stanowi opis sposobu realizacji celów kształce-

nia i zadań ustalonych w podstawie programowej

wychowania przedszkolnego określonej w przepisach

w sprawie podstawy programowej wychowania

gólnych typach szkół lub zadań, które mogą być rea-

lizowane w ramach zajęć dodatkowych, określonych

nego przedszkola;

2) zawiera:

a) szczegółowe cele kształcenia i wychowania,

b) treści zgodne z treściami nauczania zawartymi

nego,

c) sposoby osiągania celów kształcenia i wycho-

wania z uwzględnieniem możliwości indywidualizacji

d) metody przeprowadzania analizy gotowości

szkolna);

3) jest poprawny pod względem merytorycznym

Przed dopuszczeniem programu wychowania

przedszkolnego do użytku w danym przedszkolu dy-

rektor przedszkola może zasięgnąć opinii nauczycie-

la mianowanego lub dyplomowanego, posiadającego

szkolu, konsultanta lub doradcy metodycznego.

Opi-

nia zawiera w szczególności ocenę zgodności progra-

mu z podstawą programową wychowania przedszkol-

nego i dostosowania programu do potrzeb i możliwo-

ści dzieci, dla których jest przeznaczony.

Zgodnie z powyższym za dopuszczenie do użytku

szkola lub szkoły.

Jednocześnie nauczyciele mają prawo do swobody

w wyborze metod i programów nauczania oraz ma-

teriałów dydaktycznych (podręczników), co wynika

że się z tym szczególna odpowiedzialność nauczycie-

li za dobór programów i podręczników, dopasowa-

nych do potrzeb i możliwości dzieci i młodzieży.

Je-

dynym obowiązującym ich dokumentem jest podsta-

wa programowa, która określa konkretne umiejętno-

ści, które uczeń powinien nabyć po zakończeniu da-

nego etapu edukacyjnego.

Prawo oświatowe zagwarantowało także wpływ

rodziców na politykę oświatową realizowaną w szko-

łach poprzez swoich reprezentantów w tworzonych

obligatoryjnie radach rodziców i nieobligatoryjnie

radach szkół/przedszkoli.

Natomiast nadzór pedago-

giczny nad przedszkolami, szkołami i placówkami

la, w tym programu nauczania i realizacji projektów,

Należy pamiętać, że zgodnie z preambułą ustawy

o systemie oświaty szkoła (w tym także przedszkole)

winna zapewnić każdemu uczniowi warunki nie-

zbędne do jego rozwoju, przygotować go do wypełnia-

nia obowiązków rodzinnych i obywatelskich w opar-

ciu o zasady solidarności, demokracji, tolerancji,

sprawiedliwości i wolności.

Ponadto system oświaty

zapewnia w szczególności m.in. realizację prawa każ-

dego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształ-

rozwoju, a także wspomaganie przez szkołę wycho-

wawczej roli rodziny.

Realizacja treści programowych zajęć powinna

stanowić spójną całość z pozostałymi działaniami

wychowawczymi i profilaktycznymi szkoły, a w szcze-

gólności:

1) wspierać wychowawczą rolę rodziny,

2) promować integralne ujęcie ludzkiej seksual-

ności,

3) kształtować postawy prorodzinne, prozdrowot-

ne i prospołeczne.

Reasumując, decyzja o udziale przedszkoli i szkół

w różnego rodzaju projektach edukacyjnych, w tym

współfinansowanych ze środków UE, należy wyłącz-

nie do dyrektora placówki, który kieruje jej działal-

nością i sprawuje nadzór pedagogiczny.

Jednocześnie

podkreślam, że w kompetencji rady rodziców leży

m.in. uchwalanie w porozumieniu z radą pedagogicz-

ną programu wychowawczego przedszkola/szkoły

obejmującego wszystkie treści i działania o charak-

terze wychowawczym skierowane do uczniów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

439

Odpowiedź

ministra edukacji narodowej

w sprawie nagród wypłaconych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-20873/13) w sprawie nagród wypłaconych w Mi-

nisterstwie Edukacji Narodowej, uprzejmie informu-

ję, że w latach 2010–2012 na nagrody oraz nagrody

jubileuszowe w Ministerstwie Edukacji Narodo-

wej wypłacono odpowiednio: 2 851 124,73 zł oraz

309 094,27 zł; 2 015 392,06 zł oraz 191 677,65 zł;

2 055 501,37 zł oraz 374 090,83 zł.

Średnia wysokość

płac w resorcie kierowanym przez ministra edukacji

narodowej w II kwartale 2013 r. wyniosła 6459,03 zł.

W latach 2010–2012 na wynagrodzenia brutto z do-

datkowym wynagrodzeniem rocznym w Minister-

stwie Edukacji Narodowej wydatkowano odpowied-

nio: 29 562 538 zł, 27 912 530 zł oraz 25 304 772 zł,

co oznacza spadek rok do roku począwszy od 2010 r.

(100%) o odpowiednio 5,58% oraz 9,34%.

Z poważaniem

Minister

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5205)

do ministra transportu,

w sprawie zdjęć z fotoradarów

Szanowny Panie Ministrze!

Kierowcy narzekają

na pisma wzywające do zapłacenia mandatu za wy-

kroczenia drogowe zarejestrowane przez fotoradary,

przesyłane bez zdjęcia pojazdu.

Jedni są świadomi

tego, że popełnili wykroczenie, ale chcą zobaczyć zdję-

cie w nadziei, że będzie na tyle nieczytelne, że pozwo-

li im uniknąć odpowiedzialności.

Inni z kolei są prze-

konani, że to nie oni złamali przepisy, i żądają foto-

grafii, by udowodnić swoją niewinność.

Okazuje się jednak, że niedołączanie zdjęcia do

wezwania do zapłacenia mandatu może mieć nieko-

rzystne skutki nawet wobec tych kierowców, którzy

ani nie kwestionują swojej winy, ani nie próbują unik-

nąć odpowiedzialności.

Prawnej”, gdzie przedstawiła, w jakiej sytuacji się zna-

lazła.

Otóż otrzymała pismo ze stołecznej straży miej-

skiej, informujące, że auto należące do niej przekro-

czyło prędkość, co zarejestrował radar.

Straż miejska

zaproponowała karę w postaci mandatu 200 zł i 6

punktów karnych.

W związku z tym, zgodnie ze stan-

dardową procedurą, właścicielka pojazdu miała do

wyboru wypełnienie jednego z trzech załączników:

— A – w którym oświadcza, że to ona prowadziła

pojazd, więc zgadza się na mandat i przyjęcie punk-

tów karnych,

— B – w którym wskazuje dane kierującego au -

tem, jeśli to nie właściciel pojazdu popełnił wykro-

czenie.

To wobec osoby wskazanej będzie dalej pro-

wadzone postępowanie,

— C – w którym nie przyznaje się do winy, ale nie

wskazuje też sprawcy wykroczenia.

To z kolei stano-

wi wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń i skut-

kuje nałożeniem mandatu na właściciela pojazdu, ale

Kobieta wypełniła oświadczenie, że zgadza się na

nałożenie mandatu i obciążenie jej konta punktami

karnymi.

Normalnie powinno to kończyć sprawę,

a właściciel w ciągu 180 dni od popełnienia wykro-

czenia powinien otrzymać mandat karny.

Jednak po

dwóch miesiącach ze straży miejskiej przyszło kolej-

ne pismo.

Tym razem już ze zdjęciem dokumentują-

cym wykroczenie, widocznie przedstawiającym męż-

czyznę siedzącego za kierownicą pojazdu.

W związku

z tym właścicielka auta została wezwana do stawie-

nia się w siedzibie straży podejrzewana o składanie

fałszywych zeznań.

A za takie przestępstwo, zgodnie

z art. 233 Kodeksu karnego, grozi do 3 lat pozbawie-

nia wolności.

Okazało się, że z samochodu korzysta też czasem

córka czytelniczki, a ta pożyczyła auto koledze.

Pech

chciał, że to on przekroczył prędkość przed fotorada-

rem.

Właścicielka pojazdu tłumaczy się, że gdyby wi-

działa zdjęcie od razu, to nie podpisywałaby oświad-

czenia, że to ona popełniła wykroczenie.

Niestety nie

dano jej tej szansy.

Zamiast tego straż miejska pisała,

że istnieje możliwość zakończenia sprawy bez ko-

nieczności stawiennictwa w jej siedzibie.

Wystarczy-

ło zgodzić się na mandat.

W związku z powyżej opisaną sytuacją proszę

1.

Jak informuje straż miejska, oświadczenia skła-

dane przez właścicieli pojazdów są wyrywkowo we-

ryfikowane, by ukrócić zjawisko handlu punktami.

Zwykle dotyczy to sytuacji, w których to właściciel

auta, chcąc uniknąć punktów karnych, płaci innemu

kierowcy, by wziął winę na siebie.

Wielu z tych prob-

lemów udałoby się uniknąć, gdyby służby kontrolne

wraz z wezwaniem do zapłacenia mandatu przesyła-

ły fotografie dokumentujące naruszenie przepisów.

Dlaczego straż miejska zaniechała tej praktyki?

2.

Czy ministerstwo dysponuje danymi z pierw-

szego półrocza br. o ilości przyjętych mandatów z ra-

darów z rozróżnieniem na poszczególne opcje A, B lub

C?

Jeśli tak, to proszę o przesłanie danych?

3.

Ile obecnie fotoradarów jest zamontowanych na

polskich drogach?

4.

Jakie kryteria decydują o umiejscowieniu foto-

radarów w danym miejscu?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Zapytanie

(nr 5206)

do ministra gospodarki

w sprawie braku przepisów prawnych

regulujących przebieg linii energetycznych

lub usytuowanie urządzeń

elektroenergetycznych na działkach

stanowiących własność prywatną

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz częściej na pry-

watnych działkach są stawiane słupy linii energe-

tycznych, układane rury do przesyłania gazu, ciepła,

odprowadzania ścieków itp.

Za zajęcie części działki

przez te urządzenia właściciel otrzymuje rekompen-

satę.

Zdarza się, że są to wysokie kwoty.

ZAPYTANIA

441

3 sierpnia 2008 r. w Kodeksie cywilnym pojawiło się

pojęcie służebności przesyłu.

O jej ustanowienie

mogą występować zarówno właściciele słupów, jak

i właściciele danego gruntu.

Wątpliwości wśród za-

interesowanych budzi jednak brak szczegółowych

regulacji dotyczących zasad ustalania wysokości od-

szkodowań za ustanowienie tej służebności oraz opo-

datkowanie.

Wielu z nich zwraca uwagę na różne

interpretacje w tym zakresie.

Dotyczą one nie tylko

wysokości rekompensat wypłacanych przez przedsię-

biorstwa przesyłowe osobom fizycznym, ale także

opodatkowania od wypłaconej należności.

Często

zdarza się, że organy podatkowe chcą te kwoty zali-

czać do innych źródeł i pobierać od tych wypłat po-

datek dochodowy.

Wiele osób otrzymujących rekom-

pensatę nie chce zgodzić się na zapłatę podatku.

Uwa-

żają, że wypłacane im pieniądze należy traktować jako

odszkodowanie za swoiste ograniczenie możliwości

korzystania z należących do nich nieruchomości.

Jak

twierdzą, odszkodowania takie, tj. dotyczące gruntów

wchodzących w skład gospodarstw rolnych, są zwol-

Jak wynika z informacji przekazywanych przez

środki masowego przekazu, trwają prace nad projek-

tem ustawy o korytarzach przesyłowych, który ure-

guluje zakres służebności przesyłu, aby nie było wąt-

pliwości, co może w korytarzu, a czego nie właściciel

znajdującej się tam infrastruktury.

projektem ustawy o korytarzach przesyłowych?

2.

Jakie zmiany planowane są w celu reformy do-

tychczasowych przepisów w świetle projektu ustawy

o korytarzach przesyłowych?

3.

Jakie rozwiązania zawarte w projekcie będą

działały na korzyść właściciela nieruchomości?

4.

Jak ministerstwo zamierza doprecyzować prze-

pisy w zakresie wysokości odszkodowania oraz opo-

datkowania rekompensat z tytułu obciążenia nierucho-

mości służebnością przesyłu?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 5207)

do ministra transportu,

w sprawie poprawy komunikacji na zjeździe

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas moich spot-

kań w terenie bardzo często jest poruszany zarówno

przez kierowców, jak i samorządowców temat ronda

znajdującego się na zjeździe do Łodzi ze skrzyżowa-

nia autostrad A1 i A2.

Przez to wąskie rondo w Sos-

nowcu koło Strykowa muszą przedostać się wszyscy,

którzy z Łodzi chcą jechać autostradą na północ, za-

chód lub w kierunku Warszawy.

Przez to samo rondo

również zwykle wracają.

Pojawiają się niestety słusz-

ne zarzuty, że autostradą można jechać ponad 100 km/h,

a potem trzeba czasami nawet 40 minut oczekiwać

na możliwość zjazdu z niej.

z pytaniem: Jakie rozwiązania Pan przewiduje, by

poprawić przepustowość na wjeździe i zjeździe ze

nie zostaną podjęte odpowiednie działania?

Jednocześnie chciałbym zaprosić w jak najbar-

dziej dogodnym terminie Pana Ministra do wspólne-

go z burmistrzem Strykowa odwiedzenia tego newral-

gicznego dla regionu miejsca.

Myślę, że wraz z wła-

dzami lokalnymi będzie możliwość stworzenia naj-

bardziej optymalnego rozwiązania problemu.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 9 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5208)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie pomocy finansowej dla Elbląskiej

Spółdzielni Niewidomych ELSIN w Elblągu

Zakładu Pracy Chronionej

Szanowny Panie Ministrze!

Elbląska Spółdzielnia

Niewidomych ELSIN przez wiele miesięcy przeżywa-

ła kryzys.

Ostatecznie, blisko dwa miesiące temu naj-

starszy i największy elbląski zakład pracy chronionej

postawiono w stan likwidacji.

Teraz firma się odbu-

dowuje pod rządami nowego prezesa, choć od chwili

reaktywacji minęły zaledwie trzy tygodnie.

W chwili obecnej spółdzielnia utrzymuje dotych-

czasową produkcję i usługi; w planach jest rozszerze-

nie działalności, która może przynieść nawet dodat-

kowe 10–15% przychodu.

Zakład ELSIN, choć prze-

442

trwał kryzys, nie wyszedł z niego całkiem bez szwan-

ku.

Jeszcze w ubiegłym roku w spółdzielni zatrud-

niano 120 osób, głównie całkowicie niewidomych oraz

niedowidzących.

Obecnie załoga zakładu to zaledwie

70 pracowników.

ELSIN stracił również część odbior-

ców.

Wiele z firm, do których trafiały szczotki i pędz-

le wyrabiane przez niewidomych i niedowidzących

elblążan, splajtowało.

Zmienił się również sposób finansowania zakładu.

Teraz nie korzysta z dofinansowania Państwowego

Kłopoty ELSIN-u zaczęły się w ubiegłym roku,

gdy PFRON wstrzymał dotacje co miesiąc wypłacane

zakładowi.

To właśnie te dotacje stanowiły znaczny

procent wynagrodzeń, więc ich brak bardzo szybko

stał się odczuwalny, a ostatecznie doprowadził do li-

kwidacji spółdzielni.

To brzemienne w skutkach do-

świadczenie spowodowało, że nowy zarząd zamierza

się obyć bez rządowych pieniędzy.

Jak na łamach

„Dziennika Elbląskiego” wypowiada się prezes spół-

dzielni: „(...)

Nie otrzymujemy dofinansowania i na-

wet się o nie nie staramy.

Już wcześniej posłaliśmy

do PFRON-u kilka ryz dokumentów.

Okazuje się, że

mimo iż zatrudniamy osoby niepełnosprawne, naj-

wyraźniej taka pomoc państwa nam się nie należy.

Ta przeznaczona jest dla najbogatszych firm, które

dobrze prosperują, i obecnych na giełdzie”.

Mając na uwadze powyższe, bardzo proszę Pana

go PFRON cofnął dotacje dla Elbląskiej Spółdzielni

Niewidomych ELSIN i czy istnieje możliwość, by zo-

stały one przywrócone?

Poseł Zbigniew Babalski

Ostróda, dnia 9 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5209)

do ministra transportu,

z autostrady A2 w Strykowie

Szanowny Panie Ministrze!

Bardzo dziękuję za

szybką odpowiedź na moje zapytanie w sprawie nie-

prawidłowego oznakowania zjazdu z autostrady A2

w Strykowie, jednak jest ona dla mnie zupełnie nie-

satysfakcjonująca i spotkała się z poważną dezapro-

batą samorządowców.

Podczas kolejnych spotkań

z przedstawicielami samorządu gminy i miasta Stry-

ków w tej sprawie otrzymałem dodatkowo wiele za-

rzutów dotyczących przekazanych mi od Pana Mini-

stra decyzji.

Przypomnę, że jadący wspomnianą drogą za-

równo od strony Warszawy w stronę Poznania, jak

i w przeciwną na zjeździe Stryków otrzymują in-

formację, że mają możliwość udać się w stronę War-

szawy, Łodzi, Zgierza i Brzezin, natomiast nie jest

nic wspomniane o najbliższym jak by nie było Stry-

kowie.

Zdaję sobie sprawę, że przedłużenie autostrady

w kierunku Konotopy spowodowało wyprowadzenie

ruchu ciężkiego ze Strykowa, o co walczyli mieszkań-

cy tejże miejscowości.

Chciałbym jednak zauważyć,

że jedyne jak dotąd w Polsce skrzyżowanie autostrad

leży na terenie gminy Stryków, co powoduje, że mia-

sto stało się bardzo poważnym ośrodkiem, chociażby

logistycznym.

Swoje zakłady i magazyny ulokowały

tutaj dziesiątki firm i, jak się dowiedziałem od samo-

rządowców, są kolejni zainteresowani.

Jak mi prze-

kazano podczas spotkania, problem z dotarciem do

Urzędu Miasta Strykowa miały niedawno delegacje

zagraniczne, w tym jedna z Japonii, która kierując

się na Stryków, dojechała praktycznie do Warszawy.

zmienić odpowiednich rozporządzeń, tak by Stryków

jako ważna miejscowość dla wielu inwestorów zo-

stał oznakowany na wspomnianym zjeździe z au-

tostrady A2?

Zwracam się z również z prośbą do Pana Mini-

stra o podjęcie działań, by odpowiednie oznaczenie

wskazujące, że jest to również zjazd do Strykowa,

pojawiło się jak najszybciej, sama nazwa węzła dla

zagranicznych gości jest nic niemówiącą informacją.

W sytuacji gdyby było to niemożliwe ze względu na

obowiązujące przepisy, proszę o ich zmianę, tak by

pojawiła się możliwość swobodnego dodawania waż-

nych informacji ułatwiających komunikację.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

(nr 5210)

do ministra środowiska

w sprawie masowej wycinki drzew iglastych

w Beskidach Śląskim, Żywieckim i Małym

Szanowny Panie Ministrze!

Turyści wypoczywa-

jący w rejonie Beskidów skarżą się na jakość prac

związanych z wycinką drzew, którą tłumaczy się wy-

stępowaniem szkodników i chorób.

Skargi dotyczą

dewastacji szlaków turystycznych i gruntu przez cięż-

ki sprzęt.

Zaniepokojeni są sytuacją wycinania zdro-

wo wyglądających drzew, a pozostawianiem nietknię-

tych drzew suchych (jak ma to miejsce np. w rejonie

rezerwatu baraniogórskiego).

W związku z powyższymi sygnałami proszę o in-

formację:

443

Czy ministerstwo kontroluje na bieżąco prace

przy wycince drzewostanu w Beskidach?

Jak ministerstwo planuje rekultywować beskidz-

ką przyrodę i przywrócić ją do stanu właściwego?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Zapytanie

(nr 5211)

do ministra środowiska

w sprawie szkód wyrządzanych

przez zwierzynę łowną na terenie gm. Rajcza

Szanowny Panie Ministrze!

Ciągłe zwiększanie

się pogłowia dzików i jeleniowatych staje się bardzo

uciążliwe dla mieszkańców gm. Rajcza (woj. śląskie).

Szkody wyrządzane przez zwierzęta stały się praw-

dziwą plagą.

Dziki niszczą pola uprawne, ale także

podchodzą pod zabudowania mieszkalne.

Zwierzęta

niszczą przydomowe ogródki oraz nasadzenia w la-

sach.

Są miejsca, gdzie szczególnie dziki podchodzą

pod zabudowania i tam wyrządzają szkody.

Miesz-

kańcy mają uzasadnione obawy o bezpieczeństwo

swoje i swoich dzieci.

ministerstwo rozważa możliwość:

— zwiększenia planów odstrzału dzików na tere -

nach, gdzie występują w nadmiernej ilości,

— zwiększenia dostępności informatorów mówią -

cych o tym, jak postępować przy wystąpieniu szkody,

— podjęcia działań idących w kierunku zamonto -

wania ogrodzeń na granicach rolno-leśnych w miej-

scach, gdzie są pola uprawne i gdzie występują szkody?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

(nr 5212)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie naruszenia przez kierownictwo

Szanowna Pani Minister!

Właściciele parceli są-

siadujących z Centralnym Ośrodkiem Sportu w Szczyr-

ku skarżą się, że postępowanie COS jest sprzeczne

z prawem i prowadzi do trwonienia pieniędzy pub-

licznych.

Przedmiot sporu dotyczy inwestycji budowy

boiska piłkarskiego z bieżnią przy ul. Plażowej w Szczyr-

ku i sytuacji zaistnienia w obrębie stadionu drogi

dojazdowej.

Projekt inwestycji nie uwzględniał usta-

nowionej służebności drogi do stadionu, którego

ogrodzenie całkowicie uniemożliwiło dojazd do po-

siadłości mieszkańcom.

W ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego

w prawomocnym wyroku z dnia 6.10.2011 (sygn. akt

II SA/GI/319/10) decyzja na budowę została wydana

z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

WSA

stwierdził, że decyzja zatwierdzająca projekt budow-

lany i udzielająca pozwolenia na budowę boiska COS

została wydana przez starostę bielskiego pomimo

braku ostateczności decyzji burmistrza Szczyrku

o warunkach zabudowy.

Po prawomocnym wyroku

sądu powszechnego na długości ok. 4 m usunięty zo-

stał odcinek ogrodzenia stadionu, przez co od 2009 r.

panuje swobodny dostęp z zewnątrz do całej infra-

struktury stadionowej.

Mieszkańcy twierdzą, że

obecny dyrektor ośrodka świadomie od lat unika roz-

wiązania spornej kwestii, mimo wielu interwencji.

Czy ministerstwo interesowało się sprawą budo-

wy boiska w Szczyrku?

Jakie kroki zamierza podjąć Pani Minister w celu

rozwiązania konfliktu z mieszkańcami Szczyrku oraz

dla rozwiązania kwestii drogi przebiegającej przez

stadion?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

(nr 5213)

do ministra zdrowia

w sprawie możliwości wydania rozporządzenia

dotyczącego szczególnego przypadku wypisania

przez lekarza rodzinnego recepty

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym poruszyć

pewną ważną kwestię dotyczącą pacjentów przeby-

wających w szpitalu, którzy od lat zażywają leki na

receptę.

Już wielokrotnie zgłaszano mi sytuacje, kie-

dy pacjent leżący w szpitalu musi przyjmować leki,

które lekarz rodzinny zapisał mu na stałe, a które

skończyły się mu w trakcie hospitalizacji.

Jeśli pa-

cjent leży np. na oddziale chirurgii, a zażywa leki na

nadciśnienie, to podczas pobytu w szpitalu musi sam

zaopatrzyć się w te lekarstwa.

Co natomiast trzeba

zrobić w sytuacji, gdy pobyt w szpitalu się wydłuża,

a leki się kończą?

444

Dla pacjenta oczywiste jest, że trzeba poprosić ko-

goś z rodziny, by zwrócił się do lekarza rodzinnego

po niezbędną mu receptę na zażywane od dawna leki.

I tu zaczynają się schody.

W sytuacji, gdy pacjent jest

hospitalizowany, lekarz rodzinny nie może mu wypi-

sać recepty na leki, gdyż jest to niezgodne z prawem,

ponieważ, jak Panu wiadomo, byłoby to podwójne

świadczenie z NFZ.

Co zatem zrobić w takiej szcze-

gólnej sytuacji?

Dla chorego jest sprawą priorytetową

zażywać leki, które przypisane ma na stałe.

W związku z powyższym bardzo proszę Pana Mi-

nistra o odpowiedź na pytanie: Czy w takich szcze-

gólnych sytuacjach możliwa jest zmiana obowiązują-

cego prawa poprzez wydanie odpowiedniego rozpo-

rządzenia, które pozwalałoby pacjentowi w trakcie

hospitalizacji uzyskać receptę na leki, które przyjmu-

je na stałe?

Poseł Zbigniew Babalski

Warszawa, dnia 10 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5214)

do ministra rozwoju regionalnego

dla woj. łódzkiego

Szanowna Pani Minister!

Biorąc pod uwagę tem-

po rozwoju regionu łódzkiego, jesteśmy jednym z le-

piej rozwijających się obszarów w Polsce pod wieloma

względami.

Jednak nadal otwarta pozostaje kwestia

podziału środków dla biedniejszych regionów pocho-

dzących z Unii Europejskiej.

Zważając na powyższe,

proszę o przekazanie mi informacji, które wojewódz-

twa według ministerstwa są najbiedniejsze oraz w ja-

kiej wysokości przekazywane są środki pieniężne na

wyrównywanie dysproporcji.

Proszę zwrócić szcze-

gólną uwagę przy zestawieniu na woj. łódzkie.

Łódź, dnia 10 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5215)

do ministra transportu,

w sprawie przedłużającej się budowy

na odcinku Bielsko-Biała – Żywiec

Szanowny Panie Ministrze!

W sierpniu 2010 r.

GDDKiA rozpoczęła inwestycję pn. budowa drogi

ekspresowej S69 Bielsko-Biała (węzeł Mikuszowice)

– Żywiec.

Pierwotnie ten 15-kilometrowy odcinek

miał zostać oddany do użytku do 18 listopada 2012 r.

Niestety, wskutek licznych perturbacji, m.in. ogło-

szenie upadłości jednego z wykonawców, termin ten

już kilkakrotnie ulegał przesunięciu.

Aktualnie prze-

widuje się, że zakończenie robót nastąpi 14 paździer-

nika 2013 r.

Mieszkańcy Podbeskidzia, a także samorządowcy

są zaniepokojeni wyznaczeniem kolejnego terminu

zakończenia tak ważnej dla tego regionu inwestycji,

zwłaszcza że, biorąc pod uwagę zaawansowanie prac,

nie jest pewne, czy tym razem termin zostanie do-

trzymany.

Pytanie: Na jakim etapie znajduje się realizacja

przedmiotowej inwestycji i czy termin 14 październi-

ka 2013 r. jest realny dla zakończenia budowy drogi

Pozostaję z wyrazami szacunku

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 10 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5216)

do ministra środowiska

W swojej pracy parlamentarnej często spotykam

osoby mające wątpliwości z interpretacją przepisów

nienie poniższych zagadnień.

1.

Art. 2 ust. 3 ustawy stanowi, że jeżeli nierucho-

mość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi,

wiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby

li, jeżeli zarząd nie został wybrany.

445

Pytanie: Co powinni zrobić członkowie zarządu

w przypadku nieuzyskania zgody właścicieli na pod-

pisanie deklaracji, poboru opłaty i pokrywania jej za

niedokonujących wpłat, gdyż zgodnie z ustawą o włas-

ności lokali wykonanie tego przepisu (podpisanie de-

klaracji) wykracza poza zakres zwykłego zarządu?

2.

Zgodnie z art. 6q ustawy o utrzymaniu czysto-

ści i porządku w gminach, w sprawach dotyczących

Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia orga-

nów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzo-

wi lub prezydentowi miasta.

Pytanie: Na podstawie jakiego przepisu zarząd

może pobierać opłaty za odbiór odpadów komunal-

nych i dokonywać egzekucji tychże, w przypadku

osób niedokonujących opłat, nie posiadając do tego

uprawnień w myśl ustawy Ordynacja podatkowa?

3.

W myśl art. 6r ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach, opłata za gospodarowanie od-

padami komunalnymi stanowi dochód gminy.

Z po-

branych opłat za gospodarowanie odpadami komunal-

nymi gmina pokrywa koszty funkcjonowania systemu

mują m.in. koszty obsługi administracyjnej tego syste-

mu.

W praktyce koszty te (prowadzenie konta, opłata

przelewów do gminy) ponoszą wspólnoty.

Pytanie: Dlaczego wspólnoty mieszkańców mają

ponosić wskazane koszty?

Pozostaję z wyrazami szacunku

(nr 5217)

do ministra sprawiedliwości

WSA w Warszawie wydał dwa wyroki (prawomoc-

ne) uchylające uchwały Zarządu Dzielnicy Praga-

-Południe dotyczące wyłączenia ze sprzedaży lokali

komunalnych dotychczasowym najemcom.

W wyroku WSA z dnia 04.04.2013 r. sygn. akt 1/

WSA2085/12 uchylono uchwałę zarządu dzielnicy

nr 2797/2012, w której odmówiono sprzedaży z boni-

fikatą 90% lokalu ze względu na pobieranie przez

mieszkańca dodatku mieszkaniowego.

Sąd stwier-

dził: „W działaniu organu administracji publicznej

nie znajduje zastosowania zasada, zgodnie z którą to,

co nie jest zakazane, jest dozwolone, lecz zasada, że

dozwolone jest to, co znajduje wyraźną podstawę

prawną.

W tej sytuacji podstawą prawną do zmiany

decyzji o przeznaczeniu lokali mieszkalnych do sprze-

daży, określającą jednocześnie tryb jej dokonywania,

są przepisy regulujące proces decydowania o prze-

znaczeniu do sprzedaży lokali z gminnego zasobu

mieszkaniowego.

W realiach rozpoznawanej sprawy

oznaczało to przede wszystkim konieczność zacho-

wania procedury określonej w art. 35 ust. 1 u.g.n

oraz uchwały m.st. Warszawy z dnia 02.12.2004”.

W wyżej opisanej sprawie zapadł także wyrok

Sądu Okręgowego (II C 307/12 z 20.03.2012), który

stwierdził, iż nawet fakt pobierania przez powoda

dodatku mieszkaniowego nie mógł stanowić podsta-

wy do naruszenia ustawowego prawa pierwszeństwa

w razie sprzedaży lokalu, skoro warunku tego na

próżno szukać w treści art. 34 ust. 1 ustawy.

Nie

można też uznać, że pozwany, składając powodowi

pisemną propozycję sprzedaży lokalu, nie zdawał so-

bie sprawy z pobierania przez powoda dodatku miesz-

kaniowego.

W tych warunkach pozwany winien zda-

wać sobie sprawę, że do umowy mimo podjętych czyn-

ności nie dojdzie (mieszkaniec w tej sprawie złożył

apelację sygn. akt I Aca 1072/13).

Zarząd dzielnicy, tak jak wszystkie jednostki sa-

morządu terytorialnego i ich organy, ma obowiązek

nych przepisami prawa, dlatego też bulwersujący jest

fakt, iż władze dzielnicy Praga-Południe nie stosują

się do wydanego wyroku sądu.

Z rażącym narusze-

niem art. 34 ustawy z dn. 21.08.1997 o gospodarce

nieruchomościami nie chcą uchylić szkodliwej dla

poszkodowanego uchwały.

Burmistrz Robert Kempa w wywiadzie dla Tele-

wizyjnego Kuriera Warszawskiego stwierdził, że nikt

go nie może zmusić do sprzedaży mieszkania.

Także

na sesji rady dzielnicy burmistrz potwierdził, że nie

zamierza sprzedawać mieszkań, czyli wykonywać

wyroków WSA, argumentując niezgodnie z prawdą:

„uchwała XXIX/615/1111 z dn. 15.12.2011 anulowała

wszystkie wykazy lokali przeznaczonych do sprzeda-

ży, a sąd w swojej mądrości i nieomylności twierdzi

inaczej” i jest to podważanie prawomocnych wyro-

ków sądów.

Opisana wyżej sytuacja pokazuje, że obywatele

Rzeczypospolitej mają problemy ze skutecznym eg-

zekwowaniem prawa od urzędników, którzy dodat-

kowo ignorują wydane przez sądy prawomocne wy-

roki.

W ten sposób urzędnicy wyrządzają obywate-

lom poważne szkody, doprowadzając jednocześnie do

spadku zaufania do organów władzy państwowej.

Co mogą uczynić pokrzywdzeni mieszkańcy, jeśli

urzędnicy miejscy nie wykonują wyroków sądów,

a obywatele nie posiadają skutecznej drogi egzekwo-

wania prawomocnych wyroków sądowych?

W jaki

sposób można wymusić na urzędnikach, by wykony-

wali wyroki sądów?

Jeśli urzędnicy uparcie nie wykonują wyroków

sądów, jakie są prawne instrumenty, aby wymusić na

nich konkretne działania?

Czy istnieje możliwość kar

446

w przypadku urzędników, którzy ignorują sądy i ich

wyroki?

Do jakich urzędów mogą występować petenci ze

skargami na urzędników, jeśli ich działanie, sprzecz-

ne z wyrokami sądów, jest ignorowane przez ich prze-

łożonych, w tym przez prezydenta m.st. Warszawy?

Jakie działania może podjąć Ministerstwo Spra-

wiedliwości, aby przywrócić w samorządzie poszano-

wanie rządów prawa?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5218)

do ministra edukacji narodowej

godzin wynikających z ustawy

Szanowna Pani Minister!

Uprzejmie proszę o od-

powiedź na pytanie: Czy nauczyciel może rozliczyć

godziny dodatkowe wynikające z ustawy Karta Na-

uczyciela podczas wycieczki szkolnej?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 5219)

do ministra edukacji narodowej

korekcyjno-kompensacyjnych w szkołach

pytaniami dyrektorów szkół proszę o udzielenie od-

sacyjne w szkołach mogą być realizowane z godzin

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

(nr 5220)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie dalszego funkcjonowania

Europejski Fundusz Rybacki służy wspieraniu

i rozwojowi rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów

rybackich.

Na terenie Polski południowej (dawne wo-

jewództwo bielskie) powstały bardzo prężnie działa-

jące lokalne grupy rybackie, które wykorzystując eu-

ropejskie środki pomocowe, wspierają rozwój rybo-

łówstwa na terenie Polski południowej.

Pojawiają się informacje, że w nowej perspektywie

program ma być ograniczony, czy wręcz nie dotyczyć

regionów Polski południowej.

Stąd kieruję pytania do Pana Ministra:

1.

Czy w nowej perspektywie finansowej na lata

2014–2020 są przewidziane programy wsparcia dla

rybołówstwa?

2.

Czy będą utrzymane dotychczasowe zasady po-

mocy i rozdziału środków na tereny Polski południo-

wej, w tym szczególnie terenów powiatu bielskiego

i cieszyńskiego?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Zapytanie

(nr 5221)

do ministra spraw zagranicznych

Obecnie środkami na Polonię i Polaków mieszka-

jących za granicą dysponuje Ministerstwo Spraw Za-

granicznych, które środki przekazało konsulom dzia-

łającym w różnych krajach.

W kraju działa Stowa-

rzyszenie „Wspólnota Polska” posiadające 23 oddzia-

ły w Polsce, to organizacja pozarządowa, której celem

jest umacnianie więzi z ojczyzną, inspirowanie, wspo-

maganie i prowadzenie wszechstronnej współpracy

dzinach: oświaty, nauki, kultury, religii, gospodarki,

„Wspólnota Polska” zapisała się przykładnie zor-

ganizowanymi spotkaniami Polaków z ojczyzną –

igrzyska Polonii, festiwale zespołów polonijnych, zjaz-

dy Polaków reprezentujących poszczególne grupy

zawodowe, pobyty dzieci i młodzieży w Polsce.

Działalność „Wspólnoty Polskiej” finansowana była

z funduszy, którymi dysponował Senat RP.

447

Biorąc pod uwagę rolę „Wspólnoty Polskiej” w umac-

nianiu więzi Polonii i Polaków z krajem, zwracam się

1.

Na jakich zasadach rozdzielane są środki fun-

duszu na Polonię i Polaków

mieszkających za granicą?

2.

Jak finansowana będzie działalność „Wspólno-

ty Polskiej” i jej oddziałów, w tym oddziału w Biel-

sku-Białej, organizatora zimowych igrzysk Polonii?

3.

Czy zachowana będzie obecna struktura orga-

nizacyjna Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 5222)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie wydawania wiz okresowych

Szanowny Panie Ministrze!

W zapytaniu posel-

skim w sprawie procedury wydawania wiz w polskich

konsulatach na Białorusi (nr zapytania 4706) poru-

szyłem istotny problem, jaki powstał po wprowadze-

niu zapisów za pomocą rejestracji elektronicznej na

stronach internetowych polskich konsulatów.

Ze względu na duże zainteresowanie uzyskaniem

polskiej wizy przez obywateli Białorusi oraz proble-

mów technicznych systemu informatycznego pol-

skich konsulatów przy jednoczesnym poziomie wy-

dawania decyzji odmownych na poziomie ok. 1–2%

wydaje się zasadnym przyznawanie większej ilości

wiz wieloletnich dla osób stale podróżujących między

Polską a Białorusią.

Obecnie polskie konsulaty wy-

dają przede wszystkim wizy krótkoterminowe lub

jednorazowe, przez co osoby stale podróżujące mię-

dzy krajami muszą wciąż ubiegać się o nową wizę, co

wpływa negatywnie nie tylko na życie obywateli, ale

także na pracę pracowników konsulatów i przeciąże-

nie systemu informatycznego.

Możliwość wydawania wiz wielokrotnych z okre-

sem ważności od 6 miesięcy do 5 lat dopuszcza art. 24

ust. 2 pkt a i b rozporządzenia Parlamentu Europej-

ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy, któ-

ry mówi o warunkach, jakie powinni spełnić obywa-

tele państw trzecich, aby ją otrzymać: ,,a) osoba ubie-

gająca się o wizę dowiedzie potrzeby lub uzasadni

zamiar częstego lub regularnego podróżowania z uwa-

gi na swoją sytuację zawodową lub rodzinną, co do-

tyczy np. przedsiębiorców, urzędników służby cywil-

nej mających regularne oficjalne kontakty z państwa-

mi członkowskimi i instytucjami unijnymi, przedsta-

wicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego po-

dróżujących w celu uczestniczenia w szkoleniach,

seminariach i konferencjach, członków rodziny oby-

watela Unii, członków rodziny obywatela państwa

trzeciego, który legalnie mieszka w państwie człon-

kowskim, a także marynarzy oraz b) osoba ubiegają-

ca się o wizę wykaże, że jest osobą uczciwą i wiary-

godną, a w szczególności, że prawidłowo korzystała

z wcześniejszych wiz jednolitych lub wiz o ograniczo-

nej ważności terytorialnej, wskaże, jaka jest jej sytu-

acja finansowa w państwie pochodzenia i czy rzeczy-

wiście zamierza opuścić terytorium państwa człon-

kowskiego, zanim wygaśnie ważność wizy, o którą

się ubiega”.

szego przyznawania wiz okresowych, wykorzystując

możliwości, jakie daje Wspólnotowy Kodeks Wizowy?

2.

Czy Pan Minister zamierza podjąć bardziej zde-

cydowane działania, aby rozwiązać problemy zwią-

zane z przyznawaniem polskich wiz obywatelom Bia-

łorusi?

Poseł Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 11 września 2013 r.

(nr 5239)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie interwencji konsula RP podjętej

grodzieńskiego dotyczącej cmentarza

wojskowego żołnierzy AK w miejscowości

Surkonty na Białorusi

Szanowny Panie Ministrze!

W miejscowości Sur-

konty na Białorusi znajduje się cmentarz wojskowy,

gdzie spoczywa 35 żołnierzy Armii Krajowej wraz

z dowódcą ppłk.

Maciejem Kalenkiewiczem ps. Ko-

twicz, którzy walczyli z Armią Czerwoną i NKWD

w latach 1944–1954.

Podpułkownik Maciej Kalenkie-

wicz poległ w walce i został pogrzebany przez miej-

scową ludność we wspólnej mogile ze swymi podko-

mendnymi niedaleko zbiorowej mogiły powstańców

styczniowych.

Po wojnie Sowieci urządzili na ich mo-

giłach kołchozowe pastwisko.

Dopiero w latach 90.

w Surkontach Polakom udało się zbudować cmentarz.

W dniu 8 maja br. polskie media obiegła informa-

cja, że miejscowy kołchoz buduje ośrodek hodowli

krów w odległości 30 m. od tego cmentarza.

Cytowa-

na przez „Gazetę Wyborczą” prezes Stowarzyszenia

Żołnierzy AK na Białorusi pani Weronika Sebastia-

nowicz słusznie zauważyła, że sąsiedztwo obory go-

dzi w pochowanych w Surkontach polskich żołnierzy,

ponieważ zachodzi obawa, iż cały brud kołchozu prze-

niesie się na mogiły Polaków.

448

niem: Jaki skutek odniosła interwencja konsula RP

u gubernatora grodzieńskiego Siemiona Szapiro pod-

jęta 15 maja br. oraz czy MSZ podjęło inne kroki

(a jeśli tak, to jakie) w celu zapewnienia zachowania

w nienaruszonym stanie polskiej nekropoli, w której

spoczywają żołnierze AK?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Duda

Warszawa, dnia 12 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5240)

do ministra pracy i polityki społecznej

renty mieszkańcowi Gniezna

Szanowny Panie Ministrze!

Zgłosił się do mnie

petent pan B. W., który przepracował ok. 40 lat, obec-

nie jest ciężko chory i przeszedł kilka operacji.

Przez

swój stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia pracy,

przez co brakuje mu pieniędzy na życie i leczenie.

Pan W. od 30 lat ma problemy z kręgosłupem (prob-

lem z chodzeniem i staniem).

Przeszedł również ope-

rację woreczka żółciowego, po której dostał przepu-

kliny.

Przepuklina została zoperowana, ale ponownie

powróciła.

Petent przeszedł również operację w mar-

cu 2012 r. guza płuc, kolejną guza jelita – w lutym

2013 r.

Neurochirurg zabronił petentowi jakiejkol-

wiek pracy fizycznej.

Dodatkowe choroby i dolegliwości, które zgłosił

petent: zapalenie wirusowe wątroby, guz na nadner-

czu (ok. 4 cm), guz jelit po operacji, guzy tarczycy,

żylaki kończyn, zwapnienie aorty, niedokrwienie

kończyn dolnych, kręgosłup – stenoza kanałowa każ-

dy kręg chory od L1–L5, skutkuje to obustronną rwą

kulszową, przepuklina, cukrzyca, wysokie ciśnienie,

słabe krążenie w nogach, żylaki.

Dnia 18 września 2012 r.

Powiatowy Zespół ds.

dził u p. W. znaczny stopień niepełnosprawności

i ustalił, że wymaga on stałej i długotrwałej opieki

samodzielnej egzystencji oraz niezdolności do pracy.

Pan W. przeszedł łącznie 4 operacje, a dolegliwo-

ści, z którymi na co dzień się zmaga, są przewlekłe

i niepodatne na leczenie zachowawcze.

Pomimo to

ZUS nie przyznał mu na stałe renty z tytułu niezdol-

ności do pracy, bowiem uważa, że osoba tak schoro-

wana może podjąć pracę bez przeszkód, zupełnie nie

zważając na charakter schorzeń.

Dlatego proszę o od-

1.

Dlaczego tak chorej osobie nie przyznano świad-

czenia, jakim jest renta?

2.

Czy petentowi przysługuje zasiłek stały z miej-

skiego ośrodka pomocy rodzinie?

Gdzie jeszcze może

ubiegać się o pomoc?

3.

Na jakiej podstawie i zasadach przydzielane jest

świadczenie rentowe i inne zasiłki dla osób długo-

trwale i ciężko chorych ze stopniem niepełnospraw-

ności?

4.

Proszę o zweryfikowanie sprawy pana B. W.

i interwencję w sprawie przyznania mu renty z tytu-

łu niezdolności do pracy.

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 5241)

do ministra transportu,

obwodnicy Koźmina Wielkopolskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Wzmożony ruch samo-

chodowy, zwłaszcza aut ciężarowych, ulicami Koźmi-

na Wielkopolskiego staje się coraz bardziej uciążliwy

dla mieszkańców.

Warto podkreślić, iż obecnie ruch

po drodze krajowej odbywa się ulicami jednokierun-

kowymi, gdzie trasa przebiega przez zabytkowy koź-

miński rynek.

Budowa obwodnicy Koźmina pozwoli

omijać centrum miasta i przyniesie szanse na dalszy

rozwój gospodarczy gminy.

w sprawie budowy obwodnicy miasta Koźmina Wiel-

kopolskiego w ciągu drogi krajowej nr 15 podsekre-

tarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury Radosław

Stępień poinformował, iż ww. inwestycja została uję-

ta w załączniku 1a „Programu budowy dróg krajo-

wych na lata 2011–2015”.

Inwestycja została określo-

na jako zadanie priorytetowe, którego realizacja

może zostać rozpoczęta do 2013 r.

Natomiast w konsultowanym obecnie załączniku nr

6 programu budowy dróg krajowych ujęte zostały bu-

dowa obwodnicy Jarocina i Ostrowa Wielkopolskiego.

budowie obwodnicy Koźmina Wielkopolskiego?

2.

Jak przedstawia się harmonogram prac na ww.

inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

449

Zapytanie

(nr 5242)

do ministra zdrowia

w sprawie produktu leczniczego

Podczas dyżuru poselskiego zostałem poinformo-

wany przez panią M. S. o sytuacji, jaka się pojawiła

w jej życiu.

Pani M. S. jest matką dziecka chorego na

chorobę Niemanna-Picka typ C. Jedynym prepara-

tem leczniczym w tej chorobie jest Zavesca (miglu-

stat), który jest lekiem bardzo drogim.

Miesięczna

kuracja w postaci 84 tabletek wynosi ok. 40 000 zł.

Niestety, państwo S., jak i inne rodziny, w których ta

choroba występuje, nie mają możliwości finanso-

wych, aby stosować tak drogie lekarstwa.

Syn pani

S. w latach 2010/2012 został poddany eksperymen-

talnemu leczeniu ww. lekiem w Niemczech.

Zostało

to wszystko przeprowadzone pod okiem pana prof.

Arndta Rolfsa.

Jego zespół badawczy dostrzegł znacz-

ną poprawę zdrowotną pana M. po zastosowaniu Za-

vesca.

Niemożliwość stosowania tego preparatu pro-

wadzi do pogorszenia stanu chorego, w rezultacie

kończy się to śmiercią.

Syn pani M. S. należy do stowarzyszenia „Żyć na-

dzieją”, które pomaga chorym na chorobę Niemanna-

-Picka i choroby pokrewne.

Ta organizacja po 4 la-

tach starań stworzyła projekt programu terapeutycz-

nego, który do dnia dzisiejszego czeka na akceptację

ministra zdrowia.

1.

Czy wyżej wymieniony problem znany jest

w ministerstwie?

2.

Czy lek Zavesca (miglustat) będzie refundowa-

ny w naszym kraju?

Jeśli tak, to kiedy?

3.

Czy istnieje możliwość leczenia choroby Nie-

manna-Picka poza granicami naszego kraju?

4.

Jaka instytucja państwowa byłaby w stanie

umożliwić ambulatoryjne leczenie preparatem Zave-

sca oraz okresowe wykonywanie badań diagnostycz-

nych poza granicami kraju?

5.

Czy projekt programu terapeutycznego zosta-

nie zaakceptowany?

Jeżeli tak, to kiedy?

6.

Czy widzi Pan Minister rozwiązanie dla osób

chorych na chorobę Niemanna-Picka?

7.

Czy zostaną podjęte odpowiednie działania, aby

pomóc państwu S. i innym rodzinom, w których ta

choroba występuje?

Poseł Grzegorz Matusiak

Jastrzębie-Zdrój, dnia12 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5243)

do ministra zdrowia

w sprawie zwiększenia liczby zespołów

ratownictwa medycznego w pow. pilskim

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 2 sierpnia

2013 r. w Pile doszło do kumulacji zdarzeń wymaga-

jących interwencji zespołów ratownictwa medyczne-

go.

W związku z innymi obowiązkami obu funkcjo-

nujących ZRM do ciężko rannego chłopca – ofiary

wypadku drogowego nieopodal centrum miasta – ka-

retka dojechała po 10 minutach od momentu przyję-

cia zgłoszenia (wynik ustaleń Wielkopolskiego Urzę-

du Wojewódzkiego).

Gdyby w miejscu stacjonowania

był dodatkowy ZRM, czas ten nie przekroczyłby 3–4

minut.

Formalnie czas oczekiwania na przyjazd ZRM

oraz ich liczba w Pile i pow. pilskim nie odbiegają od

obowiązujących regulacji.

Jednak przedstawiona sy-

tuacja i prawdopodobieństwo ponownego wystąpie-

nia podobnych kumulacji zdarzeń potwierdzają po-

trzebę zwiększenia liczby ZRM w pow. pilskim, w celu

zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańców.

Gdyby to

nastąpiło, środki na zakup dodatkowej karetki mo-

głyby przekazać m.in. lokalne samorządy.

świadczenie Pana Ministra w zakresie ratownictwa

medycznego, proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia, w porozumieniu

z wojewodą wielkopolskim, rozważy zwiększenie licz-

by zespołów ratownictwa medycznego w pow. pilskim?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia monitoruje działa-

nie systemu numeru alarmowego 112 oraz systemu

ratownictwa medycznego w Wielkopolsce?

Czy do mi-

nisterstwa docierają sygnały o problemach z działa-

niem systemu, m.in. oczekiwaniem na połączenie

z numerem alarmowym?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

Zapytanie

(nr 5244)

do ministra środowiska

w sprawie ujęcia w ewidencji urządzeń

melioracji wodnych podstawowych rurociągu

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy wsi Brod-

na (gm. Kaczory, pow. pilski) wystąpili do mnie z proś-

bą o wsparcie do Pana Ministra za ujęciem w ewiden-

cji urządzeń melioracji wodnych podstawowych ru-

rociągu R-1 Śmiłowo – Brodna.

450

Przedmiotowy rurociąg obecnie znajduje się w ewi-

dencji urządzeń melioracji wodnych szczegółowych.

Mieszkańcy podnoszą, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2

ustawy z dnia 18 lipca 201 r.

Prawo wodne (Dz. U.

cji wodnych szczegółowych zalicza się rurociągi o śred-

nicy poniżej 0,6 m.

Rurociąg R-1 ma średnicę powy-

żej 0,6 m i zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 4 ustawy Pra-

wo wodne kwalifikuje się jako urządzenie melioracji

wodnych podstawowych.

Zdaniem mieszkańców ww.

rurociąg, po jego wykonaniu w latach 80-tych na koszt

Skarbu Państwa, został błędnie zakwalifikowany do

urządzeni melioracji wodnych szczegółowych, cho-

ciaż spełniał parametry urządzeń melioracji wod-

nych podstawowych.

W chwili obecnej rurociąg jest w bardzo złym sta-

nie technicznym i powoduje podtopienie ok. 100 ha

użytków rolnych, co zagraża bezpieczeństwu ludzi

i mienia.

Na trasie jego przebiegu powstały liczne

zapadliska (leje), które mogą zagrażać bezpieczeń-

stwu użytkowników gruntów, jak i osób postronnych

oraz przechodzącej linii energetycznej wysokiego na-

pięcia.

Partycypacja w kosztach naprawy rurociągu

wykracza poza możliwości finansowe właścicieli

gruntów rolnych.

Zwracają się zatem z prośbą o uję-

cie w ewidencji urządzeń melioracji wodnych podsta-

wowych przedmiotowego rurociągu i jego naprawę.

Należy nadmienić, iż Urząd Marszałkowski Wo-

jewództwa Wielkopolskiego w piśmie z 20.03.13 r.

stwierdził: „(...) ze względu na niewystarczającą ilość

środków budżetowych w 2012 r. na realizację przed-

miotowego przedsięwzięcia uzgodniono, aby koszty

dokumentacji projektowej poniosło Starostwo Powia-

towe w Pile, natomiast roboty budowlane sfinanso-

wane były z dotacji budżetu państwa na inwestycje

melioracyjne.

Po odbudowie rurociąg R-1 Śmiłowo

– Brodna może być wprowadzony do ewidencji urzą-

dzeń melioracji wodnych podstawowych (...)”.

W związku z przedstawionymi informacjami

1.

Czy ww. rurociąg można przekwalifikować i wpi-

sać do ewidencji urządzeń melioracji wodnych pod-

stawowych?

2.

Czy Ministerstwo Środowiska, mając na uwadze

przedstawione problemy mieszkańców i właścicieli

gruntów, podejmie działania zmierzające do ewentu-

alnej zmiany regulacji prawnych w zakresie możliwo-

ści finansowania remontu urządzeń melioracji z bu-

dżetu państwa oraz przekształcania urządzeń?

3.

Kto zgodnie z ustawą Prawo wodne i innymi

regulacjami prawnymi jest właścicielem urządzeń

melioracji wodnych szczegółowych i powinien ponosić

odpowiedzialność za ewentualne szkody wynikające

z ich złego stanu technicznego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

(nr 5245)

do ministra transportu,

z ruchem okrężnym w miejscowości Budzyń

oraz ul. Wybudowanie w miejscowości Budzyń doszło

do wielu wypadków i kolizji drogowych.

Mimo ogra-

niczenia dozwolonej prędkości i częstych kontroli Po-

licji, sytuacja nie ulega poprawie.

Kilka lat temu w nie-

odległej miejscowości Ruda wybudowano rondo i sto-

sunkowo niewielkim kosztem znacznie poprawiono

bezpieczeństwo, zachowując płynność ruchu na dro-

dze krajowej nr 11.

W związku z przedstawioną informacją uprzejmie

niższe pytanie: Czy Ministerstwo Transportu, Bu-

ronda w ciągu drogi krajowej nr 11 w miejscowości

Budzyń?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

(nr 5246)

do ministra środowiska

w sprawie znajdującego się w Jaworznie

składowiska odpadów toksycznych,

które zagraża ekosystemowi

całej północnej Europy

Szanowny Panie Ministrze!

Dwa kilometry od cen-

trum Jaworzna znajduje się jedna z najgroźniejszych

w Europie bomb ekologicznych.

W ziemi znajduje się

prawie 200 tys. t odpadów poprodukcyjnych z daw-

nych państwowych Zakładów Chemicznych Organika-

-Azot, które zostały zmagazynowane w dolinie potoku

Wąwolnica.

Są wśród nich pestycydy, cyjanki, lotne

fenole oraz wiele innych, silnie toksycznych substancji,

które ze względu na szczególne zagrożenie dla środo-

wiska trafiły na przygotowaną przez konwencję sztok-

holmską specjalną listę.

Chemikalia te wydostają się

do wód gruntowych, zanieczyszczając w ten sposób nie

tylko środowisko Śląska, ale również całego kraju, a na-

wet części Europy.

Jaworznickie składowisko zostało

uznane przez Komisję Helsińską za poważny tzw. go-

rący punkt na mapie Europy, który zagraża ekosyste-

mowi Morza Bałtyckiego.

451

Odpady te znajdują się na terenach dawnego Cen-

tralnego Składowiska Odpadów Rudna Góra będące-

go we władaniu Zakładów Chemicznych Organika-

-Azot SA, na gruntach należących do gminy miasta

Jaworzna, Skarbu Państwa i Południowego Koncer-

nu Węglowego SA.

Nie jest do końca znana lokaliza-

cja starych składowisk odpadów, dlatego też możliwe

jest, że znajdują się one również na terenach należą-

cych do osób prywatnych.

Centralne Składowisko Odpadów Rudna Góra

oraz inne miejsca gromadzenia odpadów zawierają-

cych m.in. TZO nie posiadają zabezpieczeń chronią-

cych przed zanieczyszczeniem wód gruntowych zasi-

lających docelowo pradolinę rzeki Przemsza.

Zagrożenie, jakie niesie ze sobą to składowisko

odpadów, jest już zauważalne gołym okiem.

Woda

w pobliskim potoku ma kolor pomarańczowy, a drze-

wa i ziemia wokół nich – niebieski, a to przez uwal-

niane do środowiska chemikalia, z których część za-

barwia glebę na niebiesko.

Także ludzie mieszkający

w pobliżu są narażeni na negatywne skutki przeby-

wania w pobliżu toksyn.

Podczas pobierania próbek

chemikaliów dochodziło bowiem do omdleń.

Miasto Jaworzno otrzymało już dofinansowanie

spodarki Wodnej oraz wyłożyło ok. 300 tys. zł z bu-

dżetu gminy.

Środki te nie zostaną przeznaczone

jednak na zabezpieczenie toksyn, co kosztowałoby

wiele milionów złotych.

Kwota prawie 2 mln zł pój-

dzie za to na badania wielkości złóż toksyn oraz ana-

lizę, jakiego typu bariery powinny zostać zastosowa-

ne, aby odizolować trujące substancje od reszty tere-

nu i wód podziemnych.

Konieczne będzie również

przygotowanie projektu oraz opinia prawna.

które umożliwią ograniczenie oddziaływania na śro-

dowisko ww. odpadów oraz odpowiedź na następują-

ce pytania:

1.

Kto w ogóle powinien usunąć, a najpierw zabez-

pieczyć odpady toksyczne zgromadzone w Jaworznie?

Według prawa działania naprawcze powinny podjąć

Zakłady Chemiczne Organika-Azot SA, jednak spół-

ka ta nie ma takich możliwości finansowych.

2.

Czy ministerstwo w swoim budżecie przewidu-

je środki na zabezpieczenie tego terenu oraz przepro-

wadzenie dokładnej analizy w celu zlokalizowania

wszystkich składowisk?

3.

Czy planowana jest nowelizacja prawa, która uła-

twi podejmowanie działań rekultywacyjnych instytu-

cjom, które próbują rozwiązać problemy środowiskowe

związane z zanieczyszczeniami powstałymi przed

transformacją ustrojową?

Wszystkie państwa naszego

regionu należące do UE wprowadziły już całkowitą lub

częściową odpowiedzialność finansową państwa za eli-

minację zanieczyszczeń powstałych przed rokiem 1989.

Poseł Waldemar Andzel

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 5247)

do ministra spraw wewnętrznych

Ośrodka Informatyki oraz Centralnej

Ewidencji Pojazdów i Kierowców

maniem przez każdego z nas pisma od pana Stani-

sława Rakoczego, podsekretarza stanu w Minister-

stwie Spraw Wewnętrznych, informującego o prze-

dłużeniu terminu odpowiedzi na nasze interpelacje

bez wskazania terminu udzielenia takiej odpowiedzi

oraz jednoczesnego braku uzasadnienia takiego prze-

dłużenia, poniżej składamy wspólne zapytanie posel-

skie w tej samej sprawie.

Jednocześnie informujemy,

iż brak odpowiedzi na interpelację oraz brak uzasad-

nienia przedłużenia terminu na odpowiedź uważamy

za naruszający konstytucyjną zasadę kontroli parla-

mentu i jednocześnie żądamy albo natychmiastowe-

go udzielenia odpowiedzi na nasze interpelacje albo

udzielenia odpowiedzi na niniejsze zapytanie posel-

skie w nieprzekraczalnym terminie do 24 września

2013 r.

Niezależnie od powyższego wnosimy również

o przedstawienie uzasadnienia przedłużenia terminu

na odpowiedź na nasze interpelacje.

Na podstawie art. 195 uchwały Sejmu z dnia 30

skiej wnosimy o przedstawienie odpowiedzi na nastę-

pujące pytania:

1.

Czy podjęto już definitywną decyzję o przygo-

towaniu lub rozpoczęciu prac nad nowym systemem

CEPIK 2.0.?

Jeżeli tak, to kiedy dokładnie rozpoczę-

ły się prace i kiedy planuje się ich zakończenie?

2.

Czy istnieje analiza porównująca koszty rozwo-

ju i utrzymania CEPIK realizowanego przez ze-

wnętrznego dostawcę zamiast GOI?

Dotychczasowe

doświadczenia pokazują, iż powierzanie utrzymania

i rozwoju systemów dostawcom innym niż podmioty,

które je zbudowały, jest możliwe również w przypad-

ku administracji publicznej, a działanie takie prowa-

dzi do istotnego obniżenia kosztów usług oferowa-

nych przez dostawców.

Dodatkowo liczba podmiotów,

które dysponują potencjałem umożliwiającym złoże-

nie oferty na rozwój i utrzymanie systemu CEPIK,

gwarantuje konkurencyjność przetargu, co potwier-

dza w szczególności zainteresowanie unieważnionym

przez MSW przetargiem na rozwój.

W związku z tym,

jeżeli taka analiza istnieje, proszę o jej załączenie.

3.

Czy MSW ma szczegółową wiedzę nt. kosztów

ponoszonych przez COI związanych z obsług usług

w systemie CEPIK?

Jeżeli tak, proszę o szczegółowe

przedstawienie tych kosztów w odpowiedzi na niniej-

sze zapytanie.

4.

Dlaczego w ocenie MSW obecnie SI CEPIK jest

technologicznie przestarzały, a jego architektura

skomplikowana?

452

5.

Czy istnieje analiza kosztów i skutków budowy

systemu CEPIK 2.0 oraz analiza kosztów, jakie mu-

szą być poniesione przez podmioty aktualnie korzy-

stające z CEPIK, takie jak m.in.: sądy, Policja, straż

miejska, organy rejestrujące oraz aktualnie dostoso-

wywane systemy administracji centralnej np. w MPiPS

czy GITD?

6.

Proszę o wskazanie szacunkowych kosztów bu-

dowy i utrzymania CEPIK 2.0 w horyzoncie czaso-

wym do 4 stycznia 2016 r.

7.

Czy architektura systemu CEPIK 2.0 została

skonsultowana z GIODO?

Jeżeli tak, proszę o załą-

czenie opinii GIODO do odpowiedzi na zapytanie.

8.

W związku z koniecznością podjęcia działań

legislacyjnych proszę o informacje, jakie działania

zostały podjęte w zakresie dostosowania ustawy Pra-

wym do założeń CEPIK 2.0.

Jeżeli istnieją dokumen-

ty z tym związane w postaci projektu ustawy lub

projektu założeń do ustawy, proszę o ich dołączenie

do odpowiedzi.

9.

Czy w związku z przekreśleniem możliwość za-

stosowania wyjątku określonego w art. 4 pkt 13 usta-

nia udzielane COI przez organ założycielski realizo-

wane będą z pełnym zastosowaniem tej ustawy?

10.

Czy ministerstwo przygotowało analizę praw-

nych aspektów funkcjonowania COI oraz sposobu

udzielania zamówień przez organ założycielski z za-

stosowaniem ustawy o zamówieniach publicznych?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 5248)

do ministra środowiska

w sprawie budowy fermy norek amerykańskich

Szanowny Panie Ministrze!

Zwróciła się do mnie

mieszkanka gminy Przelewice (pow. pyrzycki) zanie-

pokojona budową w miejscowości Przelewice hodow-

li norek amerykańskich.

Z pozyskanych przeze mnie

informacji wynika, że inwestor od kilku tygodni po-

dejmuje nielegalne działania.

Pomimo braku koniecz-

nych zezwoleń, m.in. decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, przeprowadził próby wwie-

zienia na teren planowanej fermy pierwszego trans-

portu zwierząt.

Działania te udaremnili mieszkańcy,

broniąc dostępu do posesji i blokując ciężkim sprzę-

tem wjazd na nią.

Pod inwestycje przeznaczony zo-

stał grunt w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań

mieszkalnych oraz unikatowego ogrodu dendrolo-

gicznego będącego atrakcją turystyczną regionu.

In-

westor kupił teren po północno-zachodniej stronie

ogrodu, oddalony nie więcej niż 200 m od granicy

ogrodu.

Ferma ma liczyć do 10 tys. zwierząt i teore-

tycznie jako taka nie wymaga żadnych zezwoleń, po-

nieważ nie może być zakwalifikowana jako przedsię-

wzięcie mogące znacząco wpłynąć na środowisko

i nie podlega nawet obowiązkowi sporządzenia ra-

portu oddziaływania na środowisko.

Pragnę również

zwrócić uwagę, iż cała gmina Przelewice należy do

Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków PLB 320005

„Jezioro Miedwie i okolice” oraz obszaru chronione-

go przyrody Europejskiej Sieci Natura 2000.

Miesz-

kańcy obawiają się również o gniazdujące w ogrodzie

ptaki, których obecność gwarantuje utrzymanie po-

pulacji szkodliwych owadów w granicach niezagra-

żających roślinom.

Takie ulokowanie inwestycji po-

woduje więc negatywne skutki dla lokalnej społecz-

ności i środowiska.

Mieszkańcy Przelewic i okolic

czują się pokrzywdzeni takim obrotem spraw.

Wła-

dze gminy robią wszystko, aby zapobiec powstaniu

niechcianej inwestycji, m.in. przeprowadzając proce-

durę zmiany planu zagospodarowania przestrzenne-

go, która jest jednak procedurą długotrwałą.

W związku z przedstawioną przeze mnie sytuacją

zwracam się z następującymi pytaniami do Pana Mi-

nistra:

1.

W jaki sposób zamierza Pan wspomóc miesz-

kańców Przelewic w ich działaniach mających na

celu niedopuszczenie do powstania w ich gminie fer-

my norek amerykańskich?

2.

W jaki sposób ministerstwo kontroluje powsta-

wanie małych ferm norek amerykańskich do 40 du-

żych jednostek przeliczeniowych?

3.

W związku z publikacją „Informacji o wyni-

kach kontroli sprawowania nadzoru przez inspekcje

państwowe nad funkcjonowaniem ferm zwierząt fu-

terkowych w woj. wielkopolskim” z 2011 r., która

w sposób jednoznaczny określała nierzetelny nadzór

weterynaryjny i niedostateczny nadzór budowlany

nad fermami norek, proszę o odpowiedź: Jakie dzia-

łania w ciągu tych dwóch lat podjęło ministerstwo

Z poważaniem

Poseł Andrzej Lewandowski

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 5249)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie ochrony terytorium Polski przed

niebezpieczeństwem rozprzestrzeniania się

chorób wirusowych wśród zwierząt

Afrykański pomór świń to jedna z najgroźniej-

szych chorób wirusowych, która powoduje prawie

100-procentową śmiertelność wśród trzody chlewnej.

453

Ogniska tej choroby w ostatnim okresie zlokalizowa-

no na Białorusi, w okolicach Grodna i Witebska.

Niestety władze białoruskie nie są w stanie zapa-

nować nad rozprzestrzenianiem się tej groźnej cho-

roby.

Polska stała się zatem strefą buforową, która

ma chronić Europę przed epidemią.

Powinniśmy się

włączyć w walkę z tą chorobą w interesie Unii Euro-

pejskiej, ale także w trosce o samych siebie.

Prawdą

jest, że nasze służby weterynaryjne robią wszystko,

by zapobiec przedostaniu się wirusa na teren Polski.

Niestety przepisy dotychczas obowiązujące wykazały

wiele wad, między innymi wojewodowie, realizując

polecenia głównego lekarza weterynarii, uniemożli-

wili odstrzelanie dzików prawie w całej strefie bufo-

rowej.

Przyczyną tego stanu jest nakaz przechowy-

wania dzikich tusz i ich wnętrzności (narogów i pa-

trochów) w punktach skupu lub innych zakładach

objętych nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej.

Zdecy-

dowana większość firm prowadząca punkty skupu

z tej przyczyny ogłosiła wstrzymanie skupu dzików.

Firmy prowadzące punkty skupu tłumaczą, że prze-

chowywanie dzika w punkcie skupu w tych okolicz-

nościach mogłoby trwać nawet ponad 10 dni.

Poza

tym pozyskane dziki nie mogą być przechowywane

w tej samej chłodni z innymi pozyskanymi zwierzę-

tami.

Ten stan rzeczy powoduje, że rolnicy zamiesz-

kali na zagrożonych terenach będą narażeni na do-

datkowe szkody w uprawach czynione przez watahy

dzików, kołom łowieckim może grozić bankructwo

poprzez wypłacanie odszkodowań dla rolników, ale

przede wszystkim każda zaraźliwa choroba rozprze-

strzenia się szybciej, im liczniejsza jest populacja

wrażliwych na nią gatunków.

Autentyczny monito-

ring jest możliwy poprzez odstrzał i szybkie diagno-

zowanie pozyskanej zwierzyny.

Ministra: Jakie metody pracy służb weterynaryjnych

są przewidywane do wprowadzenia w najbliższym

czasie celem ochronienia Polski przed niebezpieczeń-

stwem rozprzestrzeniania się tej bardzo niebezpiecz-

nej choroby?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

(nr 5250)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 7 październi-

ka 2011 r. na stronie Ministerstwa Zdrowia ukazał

się projekt programu lekowego z zastosowaniem leku

Zavesca w chorobie Niemanna-Picka, który następ-

nie został skierowany do konsultacji społecznych do

52 podmiotów z terminem zakończenia na 14 paź-

dziernika 2011 r.

Producent leku, firma Actelion, zło-

żyła w ministerstwie wszystkie stosowne dokumenta-

cje.

Dwa dni przed zakończeniem konsultacji rzecznik

ministra zdrowia zapewniał, że program powstanie.

Projekt jednak nie wszedł w życie za sprawą

wchodzącej ustawy refundacyjnej, a całą procedurę

starania się o program lekowy z zastosowaniem leku

Zavesca w chorobie Niemanna-Picka trzeba zaczynać

od nowa.

Całość sprawy związanej z przebiegiem re-

alizacji drugiego wniosku wzbudziła w zainteresowa-

nych spore rozgoryczenie, a fakt, że program w dal-

szym ciągu nie powstał, sprawia, iż rodziny chorych

tracą nadzieję na polepszenie sytuacji swoich dzieci.

W związku z powyższym:

1.

Czy ministerstwo planuje wprowadzić w życie

program leczenia z zastosowaniem leku Zavesca

w chorobie Niemanna-Picka?

2.

Czy ministerstwo ma inne plany w razie nie-

wprowadzenia programu lekowego, aby pomóc cho-

rym na Niemanna-Picka?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 5251)

do ministra skarbu państwa

Silników Wysokoprężnych „Andoria” SA

Szanowny Panie Ministrze!

W 2003/2004 r. po-

przez prywatyzację Wytwórni Silników Wysokopręż-

nych „Andoria” SA powstała spółka córka o nazwie

WSW Andoria-Mot sp. z o.o. Pracownicy dekapitali-

zowali prywatnymi środkami spółkę w celach rato-

wania WSW „Andoria” SA.

Sprawa ta stawia przed

nami kilkanaście znaków zapytania.

Dlaczego tylko wybrani pracownicy mogli wykupić

udziały w spółce?

Nadmieniam tutaj, że wybór ich nie

zależał od długości przepracowanych lat w tej firmie.

Następnie na jakiej podstawie została przeprowa-

dzona prywatyzacja?

Kolejną najbardziej istotną kwestią jest to, że udzia-

ły w spółce zostały sprzedane za bezcen, natomiast

zwróciły się z ogromną nawiązką.

Sprawa ta trafiła już do sądu okręgowego, lecz nikt

nie był w stanie tego wyjaśnić, pisano odwołania, aż

w końcu sprawa trafiła do wadowickiego sądu rejono-

wego, w którym postępowanie zostało umorzone.

454

Reasumując, niewiele wiadomo o tajemniczych

inwestorach oraz procedurach przeprowadzenia tej

Z poważaniem

Poseł Joanna Bobowska

Warszawa, dnia 13 września 2013 r.

(nr 5252)

do ministra zdrowia

w sprawie funkcjonowania

wojewódzkich komisji ds. orzekania

pacjenci mogą dochodzić roszczeń majątkowych (od-

szkodowanie, zadośćuczynienie) od szpitala w przy-

padku zdarzeń medycznych, do których doszło po

1 stycznia 2012 r., w ramach postępowania przed

komisjami ds. orzekania o zdarzeniach medycznych.

Jednym z zasadniczych celów nowych regulacji

w dochodzeniu odszkodowań w sprawach medycz-

nych miało być odciążenie wymiaru sprawiedliwości,

bowiem tego typu sprawy trwają latami.

Ustawa mia-

ła umożliwić szybszą i prostszą ścieżkę dla pacjentów

w sprawach odszkodowawczych.

Tego celu nie udało

się osiągnąć, ale z pewnością przeprowadzenie postę-

powania przed komisją jest tańsze niż w sądzie.

Za

główne mankamenty nowej regulacji uznaje się limi-

ty zadośćuczynienia za zdarzenie medyczne oraz

brak gwarancji szybkiej wypłaty po orzeczeniu komi-

sji o zdarzeniu medycznym.

Z uwagi na funkcjonowanie komisji od ponad pół-

tora roku zwracam się do Pana Ministra z następu-

1.

Ile spraw wpłynęło do tej pory do komisji?

2.

Jak wyglądają statystyki w zakresie orzekania

komisji?

3.

W jakim czasie komisje rozpatrują sprawy?

4.

Czy komisje korzystają z opinii biegłych lekarzy?

Proszę także o udzielenie odpowiedzi na pytanie,

jak ministerstwo ocenia wprowadzenie nowej insty-

tucji orzeczniczej z perspektywy jej funkcjonowania,

a także czy dostrzega konieczność wprowadzenia

zmian w zakresie funkcjonowania komisji.

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 5253)

do ministra zdrowia

w sprawie zmian projektu rozporządzenia

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt rozporządze-

nia w sprawie świadczeń gwarantowanych wprowa-

dza m.in. konieczność zatrudnienia lekarza specjali-

sty w dziedzinie rehabilitacji oraz lekarza specjalisty

świadczeń w wymiarze co najmniej 1/2 etatu przeli-

czeniowego każdy.

Projektowany, cytowany zapis –

zdaniem Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób

które skierowało na mój adres prośbę o uwzględnie-

nie zgłaszanych przez stowarzyszenie uwag – zdaje

się pomijać warunki i tło świadczeń rehabilitacyj-

nych.

Zdaniem przedstawicieli stowarzyszenia reha-

wymaga przede wszystkim realizacji programów re-

habilitacji.

Obecne wymogi zobowiązują podmioty

realizujące świadczenia rehabilitacyjne do zatrudnia-

nia m.in. lekarza specjalisty z zakresu rehabilitacji

lub/i lekarza specjalisty w dziedzinie neurologii dzie-

cięcej.

Powyższe zatrudnienie w pełni zabezpiecza

interesy pacjentów, prawidłowy przebieg procesu re-

habilitacji oraz pozwala świadczeniodawcy na rzeczy-

wiste dostosowanie oferty do potrzeb pacjentów, a tak-

że do rozmiaru prowadzonej działalności.

Pacjenci

kierowani są do ośrodka wczesnej interwencji oraz

ośrodka rehabilitacyjno-wychowawczego, głównie

kowe zatrudnienie lekarza specjalisty z zakresu re-

habilitacji (uszczegółowienie zgodne z załącznikiem

nr 1 do rozporządzenia) w wymiarze 0,5 etatu prze-

liczeniowego, będzie zbędnym powielaniem zleco-

nych świadczeń medycznych, diagnozy i prowadzo-

nego leczenia.

Dodatkowe zatrudnienie lekarza spe-

cjalisty w obligatoryjnym wymiarze 1/2 etatu przeli-

czeniowego wiązać się będzie z dużymi nakładami

finansowymi.

Odbędzie się to kosztem redukcji wy-

datków niezbędnych do realizacji kompleksowych

programów rehabilitacji dzieci i młodzieży niepełno-

sprawnej i może znacząco wpłynąć na obniżenie stan-

dardów udzielanych świadczeń.

Odnosząc się do powyższego, zwracam się do Pana

zatrudnienia lekarza specjalisty w dziedzinie rehabili-

tacji oraz lekarza specjalisty w dziedzinie neurologii

dziecięcej w ośrodku lub w oddziale dziennym w wy-

miarze co najmniej 1/2 etatu została już definitywnie

przesądzona, czy też resort uwzględni wnioski składa-

455

ne w ramach konsultacji społecznych przez zaintereso-

wane podmioty?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 16 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5254)

do ministra finansów

w sprawie interpretacji przepisów

z zapytaniem jedna z mieszkanek województwa pod-

laskiego, obywatelka Polski, rezydentka Stanów Zjed-

noczonych Ameryki, była żona obywatela USA, która

na mocy obowiązujących w USA przepisów otrzymu-

je wypłacane do Polski od 2006 r. świadczenie mał-

żeńskie.

Zapytanie dotyczy opodatkowania otrzymy-

wanego przez nią z USA zasiłku małżeńskiego.

Po-

nieważ sprawa ta może być istotna dla pewnej części

obywateli polskich, a ma związek z rozwiązaniami

systemowymi przyjętymi w naszym państwie, zwra-

zapytanie.

W świetle przepisów Stanów Zjednoczonych Ame-

ryki zasiłek małżeński przysługuje byłym współmał-

żonkom w celu poprawienia ich statusu materialnego

po rozwodzie (po wspólnym pożyciu minimum 10 lat,

w tym 5 lat na terenie USA i po uzyskaniu wieku

emerytalnego).

Od amerykańskiego świadczenia

małżeńskiego wypłacanego przez Zarząd Ubezpie-

czeń Społecznych w Baltimore (Social Security Ad-

ministration) nie jest potrącany amerykański fede-

ralny podatek dochodowy z uwagi na zachowany sta-

tus stałego rezydenta, jak w tym przypadku, lub

obywatelstwo amerykańskie.

Takie zaświadczenie

podatniczka otrzymała z Ambasady USA.

W momen-

cie uzyskania wieku emerytalnego (od 24.06.2006 r.)

podatniczce przyznano świadczenie małżeńskie.

Po-

datniczka w okresie otrzymywania świadczenia prze-

bywała w Polsce, Polska jest dla niej krajem dla celów

podatkowych, cały czas odprowadzała podatek do-

chodowy od tych świadczeń.

Nowo przyjęta konwencja między Rzecząpospoli-

tą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w spra-

podatków od dochodu z 2013 r. w art. 18 ust. 2 sta-

nowi, że: „(...) emerytury i inne podobne świadczenia

powstające w Umawiającym się Państwie, które w mo-

mencie uzyskania byłyby zwolnione z opodatkowa-

nia, gdyby rzeczywisty beneficjent miał miejsce za-

mieszkania w tym Państwie, są zwolnione z opodat-

kowania w Umawiającym się Państwie, w którym

rzeczywisty beneficjent ma miejsce zamieszkania”.

zamieszkujący w Polsce ma obowiązek odprowadzania

podatku dochodowego od świadczenia, które jest zwol-

nione z opodatkowania w kraju, w którym zostało przy-

znane i z którego jest wypłacane do Polski?

2.

Na podstawie jakich przepisów obowiązujących

w Polsce podatniczka miała obowiązek odprowadza-

nia podatku dochodowego od 2006 r. od świadczenia

zagranicznego, którego w Polsce odpowiednikiem są

świadczenia nieopodatkowane?

3.

Czy w przypadku nienależnie wpłaconego po-

datku podatniczka będzie mogła dochodzić zwrotu

wpłaconej kwoty?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Tyszkiewicz

Białystok, dnia 16 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5255)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie właściwej formy zatrudnienia

Pani Minister!

Rozpoczął się właśnie kolejny rok

szkolny.

Do mojego biura poselskiego zgłoszono proś-

bę o rozwianie wątpliwości dyrekcji jednej ze szkół

w kwestii interpretacji obowiązujących przepisów.

Dylematem stało się zatrudnienie nauczyciela reali-

zującego zajęcia w ramach wczesnego wspomagania

rozwoju.

1.

Jaki jest właściwy sposób zatrudnienia dla na-

uczyciela realizującego zajęcia w ramach wczesnego

wspomagania rozwoju?

2.

Czy można tymi godzinami dopełnić etat na-

uczyciela?

3.

Czy muszą to być tylko godziny ponadwymia-

rowe?

4.

Czy można zatrudnić zupełnie nowego nauczy-

ciela tylko na zajęcia wczesnego wspomagania?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

456

Zapytanie

(nr 5256)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach prowadzo-

prośby mieszkańców oraz władz samorządowych

miasta Bełchatowa o wsparcie ich działań na rzecz

rozwiązania problemów komunikacyjnych w tym

mieście w kontekście kolejnych decyzji oddalających

w czasie budowę północnej obwodnicy miasta.

Z wielkim zaniepokojeniem i rozczarowaniem za-

interesowanych spotkała się informacja na temat

braku w załączniku nr 6 do projektu uchwały zmie-

niającego uchwałę Rady Ministrów w sprawie zmiany

lata 2011–2015” inwestycji polegającej na budowie

północnej obwodnicy Bełchatowa.

Wstrzymanie tego

zadania i stale wydłużających się terminów jego roz-

poczęcia odczytywane jest przez mieszkańców Beł-

chatowa jako przejaw braku zrozumienia i całkowi-

tego lekceważenia ich dotychczasowych oczekiwań

wobec zapewnień samego prezesa Rady Ministrów

Donalda Tuska oraz Ministerstwa Transportu, Bu-

downictwa i Gospodarki Morskiej.

Decyzje w tym

względzie są tym bardziej niezrozumiałe, iż przed-

miotowa inwestycja posiada wszelkie dokumenty nie-

zbędne do jej rozpoczęcia od ponad 20 lat – czeka

wyłącznie na decyzję rządu i na jej uruchomienie.

Jak

podkreślają zainteresowani, wstrzymanie tego przed-

sięwzięcia zakłóca sprawne funkcjonowanie samo-

rządów w zakresie wykorzystania i planowania prze-

strzennego terenów położonych w sąsiedztwie pro-

jektowanego przebiegu obwodnicy, a tym samym

wpływa na zahamowanie ich rozwoju gospodarczego.

Oznacza to także dla mieszkańców utrzymywanie

stanu zagrożeń w ruchu drogowym.

Brak perspektywicznych rozwiązań dotyczących

obwodnicy wiąże się także z remontem: drogi krajo-

wej nr 8 – al. Włókniarzy w Bełchatowie, a także jej

odcinka między Dobrzelowem a Mzurkami.

Założe-

nia projektowe remontu ww. dróg, tj. grubość nowej

nawierzchni niedostosowana do obciążenia po niej

przejeżdżających na al. Włókniarzy w Bełchatowie

oraz zwężenie jezdni z 11 do 7 metrów z jednoczes-

nym pozbyciem się poboczy bitumicznych na odcinku

między Dobrzelowem a Mzurkami, wskazują bowiem

na zastosowanie prowizorycznych rozwiązań – nie

tylko nieopłacalnych, lecz nade wszystko niegospo-

darnych.

Jakie jest stanowisko kierowanego przez Pana Mi-

nistra resortu w powyższej sprawie, która ma tak istot-

ne znaczenie dla bezpieczeństwa i warunków co-

dziennego życia mieszkańców Bełchatowa?

W jakiej perspektywie czasowej mieszkańcy Beł-

chatowa mogą oczekiwać rozwiązania problemów

komunikacyjnych w tym mieście, do czego niewątpli-

wie przyczyniłaby się budowa obwodnicy?

Jakie względy zdecydowały o przyjęciu przywoła-

nych powyżej parametrów technicznych remontu DK

nr 8?

Z poważaniem

Poseł Artur Ostrowski

Warszawa, dnia 16 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5257)

do ministra zdrowia

w sprawie likwidacji Powiatowej Stacji

Sanitarno-Epidemiologicznej w Nowym Sączu

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogromnym zanie-

pokojeniem przyjąłem informacje o planowanej likwi-

dacji Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w Nowym Sączu.

Planowana przez wojewodę mało-

polskiego pana Jerzego Millera reorganizacja struk-

tur inspekcji sanitarno-epidemiologicznej uderzy bez-

pośrednio w kilka powiatów małopolskich, ale w szcze-

gólności dotknie powiat nowosądecki, który jako

największy obszarowo powiat województwa małopol-

skiego pozbawiony zostanie służby sanitarno-epide-

miologicznej.

Powyższe może mieć niebagatelne znaczenie wo-

bec faktu, że Nowosądecczyzna jest regionem rozwi-

niętym turystycznie, co wiąże się z napływem tury-

Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w No-

wym Sączu skutkować będzie brakiem możliwości

szybkiej interwencji w razie wystąpienia czynników

epidemiologicznych, przy których czas od momentu

pobrania próbki do wykonania badania jest kluczo-

wy.

Żeby wskazać znaczenie dla Sądecczyzny prze-

znaczonej do likwidacji Stacji Sanitarno-Epidemiolo-

gicznej, przytoczyć należy, że w 2012 r. przebadano

3272 osób, wykonano 180 prób przechowalniczych

żywności i 911 próbek wody na zlecenie osób prywat-

nych.

W skali roku powyższe oznacza przeprowadza-

nie ponad 10 działań dziennie.

Mając na uwadze fakt,

że krakowska służba sanitarno-epidemiologiczna ma

otworzyć jedynie dwie filie: w Wadowicach i Tarno-

wie, likwidacja Powiatowej Stacji Sanitarno-Epide-

powiatach niewątpliwie będzie miała bezpośrednie

przełożenie na jakość i szybkość działania służb epi-

demiologicznych, co z kolei może mieć fatalne skutki

dla okolicznych mieszkańców.

457

Szczególne moje zaniepokojenie budzi fakt, że jest

to już kolejne działanie wojewody małopolskiego, któ-

re uderza bezpośrednio w Sądecczyznę.

W Nowym

Sączu zlikwidowana została powiatowa dyspozytor-

nia pogotowia ratunkowego.

W przedmiotowej spra-

wie, na skutek mojego zawiadomienia o uzasadnionej

możliwości popełnienia przestępstwa z art. 231 Ko-

deksu karnego, Prokuratura Okręgowa w Krakowie

prowadzi postępowanie przygotowawcze, w toku któ-

rego potwierdzonych zostało już kilkaset przypad-

ków opóźnień w dotarciu karetek do zgłoszeń.

Skut-

ki likwidacji Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemio-

logicznej w Nowym Sączu mogą mieć jeszcze dalej

idące dla mieszkańców powiatu nowosądeckiego skut-

ki.

W celu ich uniknięcia nie wykluczam także zło-

żenia zawiadomienia w sprawie przedmiotowej.

zostawienie w dotychczasowej postaci rozporządzenia

no-epidemiologicznych wykonujących badanie labora-

toryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru, dla których

dana stacja wykonuje badania laboratoryjne.

Likwida-

cja Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w Nowym Sączu, jak również innych okolicznych stacji

może zagrozić życiu lub zdrowiu mieszkańców Nowego

Sącza, Sądecczyzny i okolicznych powiatów.

Proszę równocześnie o udzielenie odpowiedzi w szcze-

gólności na następujące pytania:

zu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonują-

cych badanie laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem

laboratoryjne, które uwzględni likwidację Powiato-

wej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Nowym

Sączu i niektórych innych powiatach województwa

małopolskiego?

2.

Jakie są powody planowanej reorganizacji in-

spekcji sanitarno-epidemiologicznej?

3.

Kto jest inicjatorem planowanej reorganizacji?

4.

Jakie kryteria zostały obrane przy doborze sta-

cji sanitarno-epidemiologicznych podlegających li-

kwidacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Arkadiusz Mularczyk

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5258)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie interpretacji art. 6a ustawy

Karta Nauczyciela

Szanowna Pani Minister!

Ustawa Karta Nauczy-

ciela w art. 6a daje dyrektorowi trzy miesiące na do-

konanie oceny nauczyciela.

Termin ten liczy się od

dnia złożenia wniosku przez uprawniony podmiot,

jednakże gdy od poprzedniej oceny lub oceny dorobku

zawodowego upłynęło mniej niż rok, termin ten nie

obowiązuje.

Ustawa jest nieprecyzyjna.

Nie wskazano w niej,

czy wniosek złożony przed rocznym terminem pozo-

stawia się bez nadania biegu, czy też zawiesza się

wykonanie wniosku do czasu upływu pełnego roku.

Brak rozstrzygnięcia, jakie w podobnej sytuacji po-

winno być zachowanie dyrektora – czy powinien on

zawiadomić wnioskodawcę o przeszkodzie w postaci

niedawnej oceny, czy powinien zwrócić wniosek, czy

pozostawić go bez biegu.

Nie wszystkie podmioty

uprawnione do zwracania się z wnioskiem o przepro-

wadzenie oceny wiedzą, kiedy była przeprowadzona

poprzednia ocena.

1.

Czy w sytuacji, gdy od poprzedniej oceny lub

wniosek pozostawia się bez nadania biegu, czy nale-

ży zawiesić jego wykonanie do czasu upływu pełnego

roku?

2.

Jakie w tej sytuacji powinno być zachowanie

dyrektora szkoły?

3.

Czy podczas prac nad nowelizacją tej ustawy

pojawił się ten problem?

4.

Czy Pani Minister podejmie działania w celu

usunięcia luki prawnej związanej z art. 6a ustawy Kar-

ta Nauczyciela?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Zapytanie

(nr 5259)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie możliwości zastosowania procedury

Szanowny Panie Ministrze!

W odpowiedzi na unij-

ne dyrektywy 2009/72/WE oraz 2009/73/WE w dniu

21 października w Warszawie przy Izbie Energetyki

Przemysłowej powstał Sąd Arbitrażowy ds. Energe-

tyki jako „stały sąd polubowny, stanowiący samo-

dzielną jednostką organizacyjną, działającą przy Iz-

bie Energetyki Przemysłowej i Odbiorców Energii”.

Obejmuje on swoją właściwością przedmiotową roz-

strzyganie poddanych jego kompetencji sporów mię-

dzy podmiotami uczestniczącymi w rynku energe-

tycznym w oparciu o postanowienia regulaminu

działalności tego sądu.

458

W obu dyrektywach znajduje się wiele odniesień

do kwestii związanych z systematyką rozwiązywania

sporów.

Ogromne znaczenie mają art. 3 ust. 5 dyrekty-

wy 2009/72/WE oraz art. 3 ust. 9, które nakładają na

państwa członkowskie obowiązek utworzenia „nie-

zależnego mechanizmu, takiego jak rzecznik praw

w celu zapewnienia skutecznego rozstrzygania skarg i po-

zasądowego rozstrzygania sporów”.

Takie ukształto-

wanie przepisów może wskazywać na to, że nie tylko

przedsiębiorstwa związane z energetyką, ale również

konsumenci mogą być stroną postępowania arbitra-

żowego.

Statut Sądu Arbitrażowego ds. Energetyki przy

w § 1 ust. 2 posługuje się pojęciem „podmiotów

uczestniczących w rynku energetycznym”.

Jest ono

bardzo ogólne, a przez to budzi wątpliwości, czy swo-

im zakresem obejmuje tylko profesjonalne przedsię-

biorstwa energetyczne oraz organy lub instytucje

państwowe (jak też międzynarodowe), czy również

jedną ze stron postępowania mogą być odbiorcy fi-

nalni (konsumenci).

Ze względu na to, że arbitraż jest instytucją polu-

bownego rozwiązywania sporów, nie powinny w tej

materii mieć miejsca żadne ograniczenia o charakte-

rze dyskryminacyjnym.

Ponadto, wraz z postępem

technologicznym oraz coraz to nowszymi rozwiąza-

niami w sektorze energetycznym, nie można wyklu-

czyć możliwości większego udziału poszczególnych

osób fizycznych w arbitrażu energetycznym.

Inną istotną kwestią jest fakt, że także osoby fi-

zyczne mogą ponieść konsekwencje finansowe roz-

strzygnięcia arbitrażowego.

Na przykład w przypad-

ku, gdy potencjalnemu przedsiębiorstwu energetycz-

nemu udałoby się przed sądem arbitrażowym dojść

swoich praw w zakresie relatywnej obniżki ceny su-

rowca energetycznego od dostawcy, byłby to istotny

argument dla krajowego regulatora właściwego w za-

kresie taryf, odnośnie do obniżenia cen jednostko-

wych dla odbiorców finalnych, a w szczególności go-

spodarstw domowych osób fizycznych.

1.

Jakie istnieją możliwości zastosowania arbitra-

żu jako narzędzia rozwiązywania sporów z zakresu

sektora energetycznego?

2.

Czy podmiotami mogącymi przedłożyć swój

spór celem rozstrzygnięcia w arbitrażu mogą być

również konsumenci w zakresie roszczeń o charak-

terze majątkowym, dotyczących zagadnień związa-

nych z Prawem energetycznym?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 5260)

do ministra finansów

w sprawie niedofinansowania

gmin uzdrowiskowych

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat gminy

uzdrowiskowe są niedofinansowane, co wiąże się

z koniecznością poszukiwania nowych środków fi-

nansowych.

Jedną z propozycji popieranych przez Za-

rząd Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych w Pol-

legającej na dodaniu po słowach od osób przebywają-

cych w szpitalach słów „z wyjątkiem osób przebywa-

jących w szpitalach uzdrowiskowych”.

Zarząd SGU

RP podnosi następujące argumenty:

dza, że opłaty miejscowej oraz opłaty uzdrowiskowej

nie pobiera się: (...) od osób przebywających w szpita-

lach (...).

Linia orzecznicza sądów administracyjnych

jednoznacznie wskazuje, że w rozumieniu ustawy

przez podmiot prowadzący leczenie uzdrowiskowe

opłaty uzdrowiskowej i miejscowej (wyrok WSA we

Wrocławiu z dnia 24.11.2009 r.

ISA/Wr 1439/09; wy-

rok WSA w Szczecinie z dnia 14.03.2013 r.

ISA/Sz

921/12).

Po drugie, w porównaniu do przepisów ustawy

leczniczej, pojęcie szpitala na gruncie ustawy o po-

zaznacza Zarząd Stowarzyszenia Gmin Uzdrowisko-

wych w Polsce (SGU RP), szpital uzdrowiskowy w rze-

czywistości nigdy nie pełnił i nadal nie pełni funkcji,

jakie pełnią szpitale tzw. ogólne czy specjalistyczne.

Wskazuje na to zakres zadań przepisanych szpitalo-

wi uzdrowiskowemu określony w art. 8 ustawy z dnia

tyczny wymiar pobytu w takim szpitalu jednoznacz-

nie ukazuje, że jego rola i zakres działań jest prawie

taki sam jak sanatorium.

Po trzecie, jak podnosi Zarząd SGU RP, aktualnie

wiele szpitali uzdrowiskowych po uzyskaniu statusu

szpitala uzdrowiskowego prowadzi działalność przy-

pisaną im w art. 8 ustawy i lecznictwie uzdrowisko-

wym w bardzo ograniczonym zakresie.

Bardzo częste

stają się przypadki przyjmowania do takich obiektów

obiekt, mając status szpitala, nie pobiera opłaty uzdro-

wiskowej od osób w nim przebywających.

Coraz licz-

niejsze są także sytuacje przyjmowania do szpitala

uzdrowiskowego osób na pełnopłatny pobyt z ordy-

nacją zabiegów typowo sanatoryjnych, również w tym

459

przypadku nie pobiera się opłaty za pobyt w takim

szpitalu.

Sprawa ta ma szczególny wymiar społeczny, gdyż

dotyczy ludzi chorych, którzy korzystają z leczenia

sanatoryjnego.

Wiele osób ze względu na długi okres

oczekiwania na miejsce w szpitalu sanatoryjnym de-

cyduje się na pobyt pełnopłatny.

Z drugiej strony

zwraca uwagę fakt, że niedofinansowanym gminom

uzdrowiskowym zależy na jak najlepszych usługach

i możliwie jak najpełniejszym zabezpieczeniu finan-

sowym uzdrowisk.

Rozwiązaniem tego problemu by-

łoby dofinansowanie gmin uzdrowiskowych.

W ten

sposób gminy w poszukiwaniu dodatkowych środków

finansowych nie byłyby zmuszone oczekiwać opłat od

pacjentów szpitali sanatoryjnych, którzy i tak płacą

za swoje leczenie.

1.

Czy Panu Ministrowi ten problem jest znany?

2.

Czy Pan Minister zamierza się przychylić do

postulatów Zarządu Stowarzyszenia Gmin Uzdrowi-

skowych w Polsce?

3.

Czy Pan Minister zaproponuje inne rozwiąza-

nie tego problemu, które nie byłoby niekorzystne dla

pacjentów szpitali sanatoryjnych?

4.

Czy Pan Minister rozważy możliwość zmiany

finansowania gmin uzdrowiskowych?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

(nr 5261)

do ministra administracji i cyfryzacji

systemów operacyjnych samochodów

lament Europejski, na podstawie sprawozdania Ko-

misji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumen-

tów, przyjął raport w sprawie systemu eCall, sugeru-

jący Komisji Europejskiej konieczność otwarcia sy-

stemów operacyjnych samochodów.

Sprawozdanie

podkreśla istotę pełnej dostępności systemów tele-

matycznych dla wszystkich zainteresowanych stron,

czyli np. niezależnych dostawców urządzeń i usług,

warsztatów samochodowych zarówno autoryzowa-

nych, jak i tych niezależnych oraz innych powiąza-

nych z motoryzacją usługodawców.

Zgodnie z postulatami wszystkie nowe samochody

miałyby zostać wyposażone w system eCall od 2015 r.

Pakiet legislacyjny dotyczący eCall składa się z trzech

odrębnych dokumentów, które mają określić: specy-

fikację systemu eCall montowanego w pojeździe, zle-

cenia dla operatorów sieci telefonii komórkowych do-

tyczące przekazywania powiadomień o wypadkach

oraz odpowiednią infrastrukturę niezbędną do funk-

cjonowania punktów przyjmowania zgłoszeń o wy-

padkach.

Temat eCall obecny jest w pracach trzech

departamentów Komisji Europejskiej: Dyrekcji Ge-

neralnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, Dyrekcji

Generalnej ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Tech-

nologii oraz Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Trans-

portu.

Inicjatywa wprowadzenia systemu eCall w aspek-

cie natychmiastowego informowania o wypadkach

jest słusznym rozwiązaniem, jednakże telematyka to

także powiadamianie o konieczności wizyty w war-

sztacie, informowanie o wszelkiego rodzaju infrastruk-

turze, jak hotele, restauracje, stacje paliw.

Obecnie

aplikacje i usługi telematyczne mogą być oferowane

wyłącznie przez producentów pojazdów, bez spra-

wiedliwego dostępu lub konkurencji ze strony nieza-

leżnych operatorów.

Telematyka bez odpowiednich regulacji prawnych

może stać się zarówno rozwiązaniem wspomagają-

cym kierowców, jak również prowadzić do nadużyć.

Przykładem może być bCall (breakdown Call).

W przypadku wykrycia awarii lub prawdopodobień-

stwa jej wystąpienia system telematyczny będzie kie-

rować użytkownika do serwisu autoryzowanego, pod-

czas gdy w pobliżu będzie warsztat niezależny, z któ-

rego mógłby skorzystać.

System może jednak na to

nie pozwolić – tylko wybrany przez koncern serwis

będzie miał stosowną informację o rodzaju awarii.

Obecnie systemy te mają charakter zamknięty,

tj. dostęp do informacji ma tylko koncern samochodo-

wy.

Ogranicza to wolność wyboru konsumentów: nie

sza” kierowcę do korzystania z konkretnego serwisu.

Konieczne jest, by prace legislacyjne i tworzone prawo

zapewniły otwartość systemów operacyjnych samo-

chodów, do których dostęp będą mieli także operato-

rzy niezależnego rynku dysponujący urządzeniami

łączności bezprzewodowej i odpowiednim oprogramo-

waniem.

Utrzymanie zamkniętych systemów może do-

prowadzić do monopolu producentów pojazdów i ograni-

czenia zasad wolnej konkurencji w takich kwestiach,

jak wybór warsztatu lub innych usług.

Dzięki otwar-

tym systemom operacyjnym samochodów każdy kie-

rowca będzie mógł w przyszłości instalować wybrane

przez siebie aplikacje, nie ograniczając się do tych udo-

stępnianych przez koncern samochodowy.

ści otwarcia systemów operacyjnych samochodów?

2.

Czy w ministerstwie są prowadzone prace nad

projektem ustawy dotyczącej otwartej telematyki

w samochodach?

3.

Czy Pan Minister rozważy podjęcie działań legis-

lacyjnych w celu powstanie polskiego prawa o eCall?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

460

Zapytanie

(nr 5262)

do ministra transportu,

w sprawie stacji kontroli pojazdów

Szanowny Panie Ministrze!

Z inicjatywy Mini-

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej w grudniu 2012 r. powołana została grupa

robocza, której zadaniem było wskazanie obszarów

zmian w prawie dotyczącym systemu kontroli tech-

nicznej pojazdów.

Grupa sformułowała 22 tezy doty-

czące postulowanych zmian w przepisach o stacjach

kontroli pojazdów.

Obejmowały one m.in.:

— wprowadzenie ujednoliconych programów

funkcjonujących w stacjach kontroli pojazdów (re-

jestr badań technicznych wraz z rejestrem przebiegu

pojazdu podczas badania);

— określenie standardów systemów teleinforma -

tycznych do obsługi stacji kontroli pojazdów;

— stworzenie centralnego rejestru stacji kontroli

pojazdów oraz uprawnionych diagnostów;

— wprowadzenie obowiązkowych okresowych

szkoleń dla diagnostów;

— wprowadzenie w przepisach jednoznacznego

zapisu zobowiązującego diagnostę do tego, aby roz-

poczęcie badania technicznego pojazdu poprzedzone

było: identyfikacją i wykonaniem dokumentacji foto-

graficznej, wpisaniem numeru rejestracyjnego bada-

nego pojazdu do rejestru badań;

— stworzenie przepisu regulującego zasadę odli -

czania kosztu z tytułu użytkowania pojazdu przez

przedsiębiorcę, jedynie w przypadku gdy pojazd po-

siada ważne badanie techniczne;

— wprowadzenie zapisów w prawie nakładają -

cych na właściciela pojazdu sankcje z tytułu użytko-

wania pojazdu bez ważnych badań technicznych;

— zwiększenie możliwości kontrolnych starostów

nad stacjami kontroli pojazdów.

Podniesienie standardów kontroli oraz ich rzetel-

ności ma ogromne znaczenie nie tylko dla kierowców,

go.

Dlatego prace powołanej grupy roboczej stanowi-

ły ważny krok w kierunku koniecznych zmian prawa

w tym zakresie.

projektem zmian prawa dotyczącego stacji kontroli

pojazdów w oparciu o wypracowane przez grupę ro-

boczą tezy?

zostaną dokończone?

3.

Jeśli nie są prowadzone, dlaczego nie zostały

podjęte działania w tym celu?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 5263)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nieprecyzyjnych kryteriów

oceny pracy nauczyciela

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z § 2 ust. 7 roz-

wania oceny pracy nauczyciela, trybu postępowania

zespołu oceniającego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1538)

ustalony został zakaz brania pod uwagę przy ocenie

przekonań religijnych i poglądów politycznych na-

uczyciela.

Te kwestie standardowo należą do sfery

prywatnej każdego człowieka.

Ten katalog jest jed-

nak zbyt wąski, są również inne zagadnienia należą-

ce do sfery prywatnej każdego nauczyciela, które roz-

porządzenia pomija.

Rozwiązaniem byłoby przekształ-

cenie go w katalog enumeratywny poprzez dodanie

zwrotu „w szczególności”.

Nie dość precyzyjne jest wyłączenie zawarte w dru-

gim zdaniu tego ustępu.

Nie bierze się pod uwagę

odmowy wykonania polecenia służbowego, gdy ta od-

mowa była następstwem uzasadnionego przekonania

nauczyciela o sprzeczności polecenia z dobrem ucz-

nia, dobrem służby lub dobrem publicznym.

„Prze-

konanie nauczyciela” jednakże może być z jednej stro-

ny np. poglądem zobiektywizowanym wyrażanym

przez większą cześć grona pedagogicznego, ale także

może być poglądem o wątpliwej zasadności, który bę-

dzie karany zgodnie z zasadami Kodeksu pracy lub

w postępowaniu administracyjnym.

Nie ma podsta-

wy, aby taką odmowę wykonania polecenia wyklu-

czać z zakresu oceny.

1.

Czy rozważy Pani Minister rozszerzenie kata-

ocenie nauczyciela?

2.

Czy uważa Pani Minister, że odmowa wykona-

nia polecenia powinna być elementem oceny nauczy-

ciela, jeżeli jest sprzeczna z przepisami Kodeksu pra-

cy?

3.

Czy podejmie Pani Minister działania mające

na celu zmianę obowiązujących przepisów w kierun-

ku uszczegółowienia kryteriów dokonywania oceny

pracy nauczyciela?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

461

Zapytanie

(nr 5264)

do ministra edukacji narodowej

zawodowych dotyczących nauczyciela

Szanowna Pani Minister!

W § 2 ust. 8 pkt 5 roz-

zespołu oceniającego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1538) wśród

kryteriów mających wpływ na ocenę nauczyciela

znajduje się przestrzeganie porządku pracy (punktu-

alność, pełne wykorzystanie czasu lekcji, właściwe

prowadzenie dokumentacji).

Jest to element oceny

ściśle związany z prawem pracy.

W tej sytuacji przepisy rozporządzenia i Kodeksu

pracy niepotrzebnie dublują się.

W przypadku oce-

niania nauczycieli należałoby oddzielić odpowiedzial-

ność pracowniczą na podstawie Kodeksu pracy od

kwestii regulowanych pragmatyką zawodową.

Moż-

liwość stosowania kar porządkowych na podstawie

Kodeksu pracy w zupełności wystarcza do zapewnie-

nia właściwej dyscypliny pracy w szkole, tak jak w in-

nych zakładach pracy.

Ewentualna nieskuteczność

stosowania tych kar podważa albo przydatność kon-

kretnej osoby jako pracownika, albo skuteczność za-

rządzania szkołą przez dyrektora.

1.

Na jakiej podstawie były określane kryteria

oceny nauczyciela wyszczególnione w § 2 ust. 8 przy-

wołanego rozporządzenia?

2.

Czy rozważy Pani Minister możliwość zmiany

przepisów w celu rozdzielenia odpowiedzialności pra-

cowniczej na podstawie Kodeksu pracy i kwestii za-

wodowych dotyczących nauczyciela?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 5265)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie terminów związanych

Szanowna Pani Minister!

W § 3 ust. 2 rozporzą-

ławczego oraz składu i sposobu powoływania zespołu

wyłączenie okresów, za które oceny się nie przepro-

wadza.

Są to usprawiedliwione nieobecności trwają-

ce dłużej niż miesiąc i ferie wynikające z organizacji

roku szkolnego.

W szczególnych okolicznościach może się okazać,

że ocena pracy nauczyciela nie będzie mogła być do-

konana w tym samym roku szkolnym, w którym zło-

żono wniosek o jej dokonanie.

Rodzić to może obo-

wiązek powiadamiania nauczyciela na miesiąc

wcześniej o wszczęciu procedury ocennej z urzędu

przez dyrektora lub na wniosek uprawnionych orga-

nów.

Prawo nie rozstrzyga o konsekwencjach takiego

stanu.

Brak informacji, czy złożony w poprzednim

roku szkolnym wniosek podlega kontynuacji, czy dys-

kontynuacji, jak również kto będzie ponosił skutki

zaniechania lub niemożności wykonania oceny w da-

nym roku szkolnym.

O szczególnym wymiarze tego problemu decyduje

nie tylko to, że procedura oceny jest istotnym elemen-

tem awansu zawodowego nauczyciela, ale również

bardzo trudna sytuacja pracownicza w tym zawodzie

związana z likwidacją szkół i niżem demograficznym.

1.

Czy złożony w poprzednim roku szkolnym

wniosek o ocenę nauczyciela podlega kontynuacji czy

dyskontynuacji?

2.

Kto ponosi skutki zaniechania lub niemożności

wykonania oceny w danym roku szkolnym?

3.

Czy Pani Minister zdecyduje się wydać nowe

rozporządzenie w tej sprawie, które doprecyzuje

przywołane luki prawne?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 5266)

do ministra zdrowia

w sprawie zaliczenia do rehabilitacji

spowodowanymi zaburzeniami jego funkcji

Szanowny Panie Ministrze!

Do mojego biura zgło-

sił się ojciec 33-letniego mężczyzny, który w styczniu

2010 r. uległ rozległemu i ciężkiemu urazowi czasz-

kowo-mózgowemu.

Po leczeniu szpitalnym jest obec-

nie poddawany fizjoterapii domowej, jednakże zale-

cana i wskazana jest rehabilitacja neurologiczna cho-

462

rego w ośrodkach specjalistycznych, która znacznie

przyspieszyłaby poprawę jego stanu zdrowia.

Neurorehabilitacja należy obecnie do standardo-

wego postępowania u pacjentów z chorobami i uszko-

dzeniami układu nerwowego, które ograniczają ich

możliwości psychomotoryczne i intelektualne.

Powo-

dzenie tej formy leczenia zależy m.in. od czasu roz-

poczęcia rehabilitacji, od wieku chorego, jego indywi-

dualnych predyspozycji umysłowych, a także deter-

minacji i włożonego wysiłku.

Jednakże w opisanym wyżej indywidualnym przy-

padku ta pożądana z uwagi na wiek chorego i czynio-

ne przez niego postępy rehabilitacja neurologiczna

w ramach kontraktu z NFZ nie jest możliwa, ponie-

waż uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego

i związany z tym pobyt w szpitalu miały miejsce

przed wejściem w życie rozporządzenia ministra

zdrowia z dnia 6 października 2010 r.

(Dz. U. Nr 192,

poz. 1286) zmieniającego rozporządzenie ministra

czej (Dz. U. Nr 140, poz. 1145, ze zm.).

Zgodnie z za-

łącznikiem nr 3 do wspomnianego rozporządzenia

kwalifikacja do rehabilitacji neurologicznej zaburzeń

funkcji mózgu możliwa jest maksymalnie w ciągu

dzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Chorzy, któ-

rzy z różnych powodów się w tym terminie nie zmieś-

cili i nie byli poddani rehabilitacji neurologicznej

wczesnej (ponieważ takie pojęcie zostało wprowadzo-

ne dopiero wspomnianym wyżej rozporządzeniem

z 6 października 2010 r.), w ogóle nie są kwalifikowa-

ni do takiej rehabilitacji, a jedynie ewentualnie do

rehabilitacji ogólnoustrojowej.

Z tego też powodu

krajowe centra rehabilitacji co roku odsyłają z kwit-

kiem tysiące osób.

Większości tych chorych ani ich

rodzin nie stać na opłacenie sobie prywatnie rehabi-

litacji neurologicznej, a jedynie taka możliwość im

pozostaje.

1.

Czy istnieje możliwość zapewnienia osobom

w podobnej jak opisana wyżej sytuacji dostępu do

rehabilitacji neurologicznej w ramach świadczeń za-

kontraktowanych przez krajowe centra rehabilitacji

z NFZ?

2.

Jeśli nie, to jakie kroki należałoby podjąć w celu

zmiany obecnej sytuacji, aby zapewnić wszystkim

ubezpieczonym chorym dostęp do tak pożądanej i po-

trzebnej im rehabilitacji neurologicznej w specjali-

stycznych ośrodkach?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 5267)

do ministra środowiska

w sprawie wzmocnienia kadr wojewódzkich

inspektoratów ochrony środowiska

w związku z wdrażaniem nowego systemu

Stan faktyczny: Zmiana ustawy o utrzymaniu

w budowaniu nowoczesnego systemu gospodarki od-

padami.

Do teraz zostały uchwalone inne ustawy

„odpadowe”: ustawa o odpadach, ustawa o gospodar-

ce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, trwa-

ją prace nad kilkoma następnymi ustawami.

Budo-

wanie nowego systemu to nie tylko tworzenie dobre-

go prawa, to również potrzeba skutecznej kontroli,

szczególnie w pierwszej fazie wdrażania nowych roz-

wiązań.

Jednym z filarów systemu kontrolnego po-

winny być wojewódzkie inspektoraty ochrony środo-

wiska.

Tymczasem ich skuteczność jest niestety bar-

dzo mocno ograniczona przede wszystkim ze względu

na braki kadrowe.

Pytania:

1.

Ile etatów posiadały wszystkie WIOŚ w latach

2012–2013, a ile jest zaplanowane w projekcie budże-

tu na rok 2014?

2.

Jakie środki były przeznaczone na funkcjono-

wanie wszystkich WIOŚ w latach 2012 –2013, a jakie

są zaplanowane w projekcie budżetu na 2014 r.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

(nr 5268)

do ministra spraw wewnętrznych

Komisariatu Policji w Lesznie

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z planami

komendanta powiatowego Policji dla powiatu war-

szawskiego zachodniego z siedzibą w Starych Babi-

cach polegających na likwidacji Komisariatu Policji

w Lesznie oraz likwidacji Komisariatu Policji w Iza-

belinie pragnę nadmienić, iż zamiar likwidacji obu

komisariatów wpłynie w znacznym stopniu na po-

czucie bezpieczeństwa lokalnej społeczności, jak i na

463

sprawy związane z porządkiem publicznym.

Utwo-

rzenie komisariatu w Izabelinie było efektem wielo-

letnich zabiegów ze strony władz samorządowych

gminy i powiatu.

Do jego powstania przyczyniły się

wielostronne uzgodnienia i porozumienia pomiędzy

władzami Policji a przedstawicielami wspólnot samo-

rządowych.

W zamian za stworzenie i utrzymanie

przez Policję struktury organizacyjnej samorządy

zobowiązały się (i, jak dotychczas, wywiązują się

z tego zobowiązania) do znacznego dofinansowania

Policji, zarówno w sferze inwestycyjnej, jak i jej dzia-

łań bieżących.

Między innymi ze znacznym udziałem

finansowym społeczeństwa zbudowana została sie-

dziba komendy powiatowej, stale dofinansowywane

są zakupy radiowozów, finansowane są etaty niemun-

durowe pracowników Policji, a także przekazywane

znaczne środki na opłacanie dodatkowych godzin

służb patrolowych.

Te koszty ponoszone są przez spo-

łeczeństwo w poczuciu współodpowiedzialności za

bezpieczeństwo w najbliższym otoczeniu.

Powszech-

ne jest przekonanie, że względne bezpieczeństwo na

terenie gminy Izabelin jest związane przede wszyst-

kim z istnieniem komisariatu, a zatem zamiar jego

likwidacji spotyka się ze stanowczym sprzeciwem

mieszkańców.

Również likwidacja Komisariatu Policji w Lesznie

jest niezrozumiała dla wójta tej gminy, jak i wszyst-

kich jej mieszkańców.

Właśnie w poczuciu współod-

powiedzialności za bezpieczeństwo wspomagali ko-

mendę powiatową (budowa siedziby komendy, zakup

samochodów, motocykli, jak i innego sprzętu, środki

na służby ponadnormatywne), doceniając istnienie

komisariatu Policji i oddaną służbę pracujących tam

policjantów.

Ponadto gmina Leszno deklaruje chęć

podjęcia rozmów dotyczących ewentualnego dofinan-

sowania remontu budynku, w którym mieści się ko-

misariat i który jest własnością Skarbu Państwa

Jakie są przesłanki podjęcia takiej decyzji przez

komendanta powiatowego Policji dla powiatu war-

cach?

Czy brak komisariatów Policji w obu gminach nie

wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo mieszkań-

ców, jak i na relacje pomiędzy społecznością lokalną

a Policją?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5269)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie legalności, zasadności

i proporcjonalności użycia oddziału Policji

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej (M.P. z 2002 r.

selskie w sprawie legalności, zasadności i proporcjo-

nalności użycia oddziału Policji w rynsztunku bojo-

wym do podjęcia czynności w związku ze zgromadze-

niem publicznym przed siedzibą Starostwa Powiato-

wego w Policach.

Celem niniejszego zapytania jest wyjaśnienie pod-

staw prawnych, a nadto zasadności i proporcjonalno-

w Policach.

Niniejsze zapytanie nie ma natomiast na

celu i nie może być rozumiane jako zgłoszenie za-

strzeżenia do zachowania funkcjonariuszy Policji wo-

bec protestujących.

W dniu 28 sierpnia 2013 r. przed siedzibą Staro-

stwa Powiatowego w Policach miało miejsce legalnie

zwołane i pokojowo przeprowadzone zgromadzenie

publiczne.

Liczyło ono około 20 osób, w tym w więk-

szości składało się z kobiet oraz osób w podeszłym

wieku.

Celem zgromadzenia było zamanifestowanie

dezaprobaty lokalnej społeczności wobec działań or-

ganów powiatu związanych z niezatrudnieniem na

stanowisku dyrektora Zespołu Szkół im. Ignacego

W trakcie zgromadzenia jego uczestnicy w sposób le-

galny oraz niewykraczający poza normy prawne i spo-

łeczne akcentowali swoje stanowisko we wskazanej

sprawie.

Do podjęcia czynności w związku z wyżej opisa-

nym zgromadzeniem oddelegowano pododdział Poli-

cji, który składał się z sześciu funkcjonariuszy Policji

wyposażonych w białe kaski, tarcze oraz pałki, a za-

tem pełen rynsztunek bojowy, jaki jest używany do

tłumienia zamieszek.

Przebywający na miejscu funk-

cjonariusze Policji nie ingerowali, bo też nie mieli

żadnych podstaw, w przebieg zgromadzenia, przyglą-

dając się zgromadzonym z boku.

Protestujący nie zgło-

sili zastrzeżeń do zachowania policjantów.

Niniejsze

zapytanie nie kwestionuje zatem sposobu zachowa-

nia funkcjonariuszy, którzy przybyli na miejsce wy-

darzenia.

Wyjaśnienia jednak wymaga legalność,

zasadność oraz proporcjonalność obecności policjan-

464

tów wyposażonych w rynsztunek bojowy, a przede

wszystkim konieczne jest zbadanie – z uwzględnie-

niem tych kryteriów – procesu decyzyjnego, który

doprowadził do wysłania funkcjonariuszy Policji, tak

wyposażonych, na miejsce legalnego i pokojowego

zgromadzenia publicznego.

telnych, rzeczowych oraz precyzyjnych odpowiedzi:

1.

Jaki organ władzy publicznej, rządowej lub sa-

morządowej powiadomił Policję o odbywającym się

zgromadzeniu publicznym lub zamiarze jego organi-

zacji?

W odpowiedzi proszę podać imię i nazwisko

oraz stanowisko służbowe tej osoby.

2.

Czy którykolwiek z organów opisanych w pyta-

niu pierwszym sugerował, wnioskował lub uzgadniał

z Policją użycie funkcjonariuszy Policji wyposażo-

nych w rynsztunek bojowy?

3.

Kto, w ramach struktur Policji, wydał i kto

zatwierdzał lub aprobował rozkaz użycia Policji wy-

posażonej w rynsztunek bojowy, a więc białe kaski,

tarcze oraz pałki, do podjęcia czynności w związku

stwa Powiatowego w Policach?

W odpowiedzi proszę

osób.

4.

Czy Pan Minister uważa za legalny, zasadny

i proporcjonalny rozkaz użycia Policji wyposażonej

dzeniem publicznym przed siedzibą Starostwa Po-

wiatowego w Policach?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Joachim Brudziński

Zapytanie

(nr 5270)

do ministra transportu,

oraz zapewnienia należytego poziomu

finansowania budowy dróg powiatowych

na terenie woj. zachodniopomorskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

selskie w sprawie stanu technicznego, zarządzania

zachodniopomorskiego.

Drogi, które zakwalifikowane zostały do kategorii

dróg powiatowych, pełnią bardzo istotną rolę w funk-

cjonowaniu systemu transportowego województwa

zachodniopomorskiego.

Niestety kolejne plany obec-

nego rządu nie uwzględniają w wystraczającym za-

kresie konieczności budowy dróg szybkiego ruchu

oraz autostrad na terenie Pomorza Zachodniego, a do-

tychczas zrealizowane w tym zakresie inwestycje po-

zostają dalece nieadekwatne dla potrzeb regionu.

Konieczna jest zatem dalsza rozbudowa sieci drogo-

wej, również w postaci dróg powiatowych, a także

zapewnienie stałego systemu finansowania zarówno

działalności inwestycyjnej, jak również czynności

zmierzających do poprawy stanu nawierzchni już ist-

niejących ciągów drogowych.

Według danych Głów-

nego Urzędu Statystycznego obejmujących stan na

koniec roku 2011 poszczególne powiaty zarządzają

siecią 127 743 km dróg na terenie Polski, z czego na

województwo zachodniopomorskie przypada jedynie

7763 km dróg objętych wskazaną kategorią.

Szacuje

niczny dróg powiatowych w skali Polski do roku 2030

konieczne będą inwestycje opiewające nas kwotę 86

mld zł, co związane jest z bieżącą konserwacją na-

wierzchni, remontami i przebudową istniejących cią-

gów jezdni, a nadto około 38 mld zł na budowę kolej-

nych, niezbędnych dla zachowania chociażby mini-

malnej przepustowości drogowej.

Znacząca część

środków z przywołanych wyżej kwot powinna zostać

alokowana na terenie województwa zachodniopomor-

skiego, albowiem zlokalizowane na jego terenie dro-

gi są w bardzo lub skrajnie złym stanie, a istniejąca

siatka – co było już wspominane – dalece niewystra-

czająca dla potrzeb regionu i jego mieszkańców.

Moż-

liwości modernizacji sieci dróg powiatowych należy

upatrywać w racjonalnej gospodarce polskim budże-

tem oraz możliwości skorzystania ze środków pocho-

dzących z budżetu Unii Europejskiej w części prze-

znaczonej na inwestycje drogowe w okresie progra-

mowania obejmującym lata 2014–2020.

telnych i rzeczowych odpowiedzi:

1.

Czy Pan Minister, konsultując programy ope-

racyjne obejmujące nową perspektywę budżetową

UE 2014–2020, zagwarantuje powstanie wyspecjali-

zowanego programu operacyjnego dedykowanego

utrzymaniu oraz rozbudowie sieci dróg powiatowych

w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb

województwa zachodniopomorskiego, względnie czy

możliwość taka zostanie przewidziana w ramach re-

gionalnych programów operacyjnych?

2.

Czy Pan Minister zagwarantuje w najbliższym

czasie zwiększenie nakładów środków pochodzących

o instrument „Narodowego programu przebudowy

dróg lokalnych”?

465

3.

Czy pula środków alokowanych w ramach „Na-

rodowego programu przebudowy dróg lokalnych”

z przeznaczeniem dla województwa zachodniopomor-

skiego uwzględniać będzie szczególne potrzeby regio-

nu wynikające z istotnych zaniechań inwestycyjnych

oraz konieczności przeprowadzenia szerokich dzia-

łań remontowych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Joachim Brudziński

(nr 5271)

do ministra zdrowia

w sprawie uregulowania przepisów prawnych

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie na podstawie

waniu zmarłych oraz rozporządzenia ministra zdro-

19 sierpnia 1961 r.) zgon i jego przyczyna powinny

niej chorobie.

W przypadku gdy żaden lekarz nie udzie-

lał zmarłemu świadczeń zdrowotnych w okresie

są zwłoki, albo z innych uzasadnionych przyczyn nie

Stwierdzenie zgonu, zgodnie z ustawą z dnia 8 wrześ-

nia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycz-

nym, możliwe jest też przez lekarza wchodzącego

w skład zespołu ratunkowego.

Andrzej Kopta ze Społecznego Komitetu Ratow-

ników Medycznych twierdzi, że obecnie obowiązują-

ce przepisy nie określają, kiedy i na jakich zasadach

ratownicy mogą odstąpić od medycznych czynności

ratunkowych.

W karetkach z zespołem podstawo-

wym nie jeździ lekarz, a tylko on może wystawić kar-

tę zgonu.

Dlatego szpitale i zakłady medycyny sądo-

wej nie chcą przyjmować zwłok od ratowników, bo ci

zostawiają je tam bez dokumentów.

Naczelna Izba Lekarska także jest zdania, że nie

ma jednoznacznych przepisów ustalających zasady,

sposób i tryb finansowania wystawienia karty zgonu.

Niewątpliwie akty wykonawcze regulujące tematykę

stwierdzania zgonu i procedurę wydawania karty

zgonu wymagają nowych uregulowań prawnych od-

powiadających obecnej rzeczywistości społecznej, go-

spodarczej i administracyjnej.

Co jakiś czas media donoszą o problemach rodzin

związanych z wystawieniem kart zgonu ich bliskich,

czego powodem ma być niedostateczna ilość lekarzy

chcących dokonywać oględzin zwłok.

Z kolei lekarze

rodzinni są zdania, że obowiązujące przepisy mają nie-

wiele wspólnego z rzeczywistością.

Uważają, że ich

czas pracy reguluje harmonogram godzin otwarcia

przychodni, w związku z czym nie mają możliwości

natychmiastowego wyjścia z pracy i dokonania oglę-

dzin zwłok w miejscu zamieszkania osoby zmarłej.

Jak wynika z informacji dostarczanych za pomo-

cą środków masowego przekazu, Ministerstwo Zdro-

wia pracuje nad projektem nowej ustawy o cmenta-

rzach i chowaniu zmarłych.

do uregulowania problematyki stwierdzania zgonu

i procedury wydawania karty zgonu?

Kiedy planuje

się wprowadzenie w życie nowych przepisów?

2.

Czy w świetle obowiązujących przepisów praw-

nych zasadne jest dowiezienie pacjenta do podmiotu

medycznego, w sytuacji gdy zgon nastąpi w karetce?

3.

W krajach anglosaskich do wystawiania kart

zgonu zmarłym poza szpitalem lub miejscem za-

mieszkania została powołana grupa specjalnie prze-

szkolonych lekarzy medycyny sądowej (koroner).

Czy

możliwe jest wprowadzenie takiego rozwiązania tak-

że w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 18 września 2013 r.

Zapytanie

(nr 5272)

do ministra transportu,

oraz budowy północnej obwodnicy Bełchatowa

oraz planowana północna obwodnica Bełchatowa to

arterie przebiegające przez większość gmin powiatu

bełchatowskiego.

Rada Powiatu w Bełchatowie z wiel-

kim zaniepokojeniem przyjęła informacje na temat

Wstrzymanie tego przedsięwzięcia zakłóca sprawne

funkcjonowanie samorządów w zakresie wykorzysta-

nia i planowania przestrzennego terenów położonych

w sąsiedztwie projektowanego przebiegu obwodnicy.

Wpłynie niekorzystnie na rozwój gospodarczy oraz

466

na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Jednocześ-

nie niepokój budzą informacje o zakresie prac remon-

towych w bieżącym roku w ciągu drogi krajowej

nr 8 na terenie powiatu bełchatowskiego, szczególnie

proponowane zawężenie remontowanych odcinków

z 11 m do 7 m, co może przyczynić się do obniżenia

poziomu bezpieczeństwa i do wzrostu liczby wypad-

ków na tym terenie.

1.

Dlaczego nie uwzględniono budowy obwodnicy

2.

Dlaczego planuje się zawężenie remontowanych

odcinków drogi z 11 m do 7 m szerokości?

3.

Dlaczego nie uwzględniono remontu odcinka

drogi krajowej nr 8 Bełchatów – Kluki, który jest

najbardziej zniszczonym odcinkiem tej drogi?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 5273)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie prowadzonej przez ministra

spraw zagranicznych dyplomacji

za pośrednictwem mediów społecznościowych

Szanowny Panie Ministrze!

Na początku wrześ-

nia na łamach dziennika „Die Welt” opublikował Pan

artykuł „W przyszłości wojny będą toczyły się na

Twitterze” na temat roli mediów społecznościowych

w dyplomacji.

W tekście tym przekonuje Pan, że dzię-

ki Twitterowi dyplomacja staje się bardziej demokra-

tyczna i przejrzysta.

Zachwala Pan Twitter, ponie-

waż „umożliwia on szybką i konkretną reakcję, każ-

dy może też tam zadać pytanie ministrowi”.

Zachwa-

la Pan „ćwierkanie” jako dodatkowy kanał informa-

cyjny w razie sytuacji kryzysowych.

Tyle – bardzo piękna teoria.

Niestety, praktyka

jak zawsze pozostawia wiele do życzenia.

Z Pańskich wypowiedzi wynika, że traktuje Pan

Twitter jako oficjalny kanał informacyjny urzędu

państwowego.

A zatem w domyśle korespondencja

odbywająca się za jego pomocą winna spełniać urzę-

dowe rygory i reguły.

A przynajmniej dużą ich część.

Przykładowo gdy obywatel zwraca się z oficjalnym

zapytaniem do urzędu, to ten zgodnie z dobrym oby-

czajem i prawem (K.p.a., Prawo prasowe itp.) ma obo-

wiązek nań odpowiedzieć.

Tymczasem bardzo często

zdarza się, że Pański korespondent nie otrzymuje od

Pana odpowiedzi na swoje „ćwierknięcie”.

To nieste-

ty obniża powagę urzędu.

Szanowny Panie Ministrze, muszę z przykrością

przyznać, że sam mam nie najlepsze doświadczenia

z korespondowaniem z Panem via Twitter.

W ostat-

nich tygodniach kilkakrotnie zadałem Panu pytania,

na które ku mojemu ubolewaniu nie zareagował Pan.

Pytałem o zatrzymanie księdza przez białoruskie

KGB.

Wiadomość o zatrzymaniu księdza oskarżone-

go o szpiegostwo na rzecz państw obcych pojawiła się

27 lipca – dzień po ogłoszeniu przez prezydenta Alek-

sandra Łukaszenkę, iż na Białorusi zatrzymano

szpiega związanego z Kościołem katolickim.

Związek

na rzecz Demokracji na Białorusi wysłał w obronie

księdza setki listów, w których domagano się uwol-

nienia represjonowanego kapłana polskiego pocho-

dzenia.

W akcję włączyła się również białoruska spo-

łeczność mieszkająca na terenie Polski, zaś całą akcję

wspierała działająca w Warszawie Telewizja Biełsat.

Kolejnym tematem, który poruszyłem w pyta-

niach do Pana Ministra, była ostra reakcja duńskiej

minister pracy Mette Frederiksen odnośnie do dzia-

łań Polskiej Ambasady w Kopenhadze.

W duńskich

mediach przetoczyła się fala krytyki wobec polskiej

placówki dyplomatycznej w Danii.

Jej przyczyną była

broszura informacyjna, w której nasza ambasada ra-

dziła, jak polskie firmy mogą uniknąć płacenia swo-

im pracownikom tyle, ile wymaga tzw. układ zbioro-

wy, oraz oskarżała duńskie związki zawodowe o „nie-

legalne działania”.

W reakcji duńska minister pracy

domagała się wyjaśnień od polskiej placówki dyplo-

matycznej.

Takie działania polskich dyplomatów nie

służą dobrze wizerunkowi Polski za granicą i nara-

żają na szwank stosunki dwustronne z Danią.

1.

Czy ministerstwo stworzyło procedury dotyczą-

ce kontaktowania się urzędników MSZ za pomocą

mediów społecznościowych ze światem zewnętrz-

nym?

Jeśli tak, to prosiłbym o ich ujawnienie.

Jeśli

zaś nie, to prosiłbym o informację, kiedy kwestia ta

zostanie formalnie uregulowana.

2.

Czy zgodziłby się Pan na traktowanie „ćwierk-

nięć”, w których poseł stawia pytanie ministrowi lub

jego urzędnikowi, na tej samej zasadzie co zapytań

poselskich?

3.

Dlaczego Pan Minister lub podlegli Panu urzęd-

nicy MSZ nie odpowiadają na pytania zadane przez

Twitter przez posłów opozycji dotyczące polskiej po-

lityki zagranicznej?

4.

Ile osób obsługuje obecnie konta Pana Ministra

oraz podległego Panu resortu w serwisie Twitter.

com?

Kto decyduje o udzieleniu odpowiedzi na pyta-

nia dotyczące polskiej polityki zagranicznej?

5.

Jakie działania zamierza podjąć MSZ celem

udzielenia pomocy uwięzionemu na Białorusi księdzu?

szurze informacyjnej wydanej przez Ambasadę Pol-

ską w Kopenhadze?

Dlaczego MSZ przyzwala na ta-

kie działania, które prowadzą do pogorszenia stosun-

467

ków dyplomatycznych między Polską a Danią?

Dlacze-

go Polska Ambasada w Kopenhadze promuje wyzysk

pracowników za pieniądze polskich podatników?

Z wyrazami szacunku

Poseł Arkadiusz Mularczyk

Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

(nr 5274)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie perspektyw młodych ludzi

na rynku pracy

W obecnym czasie młodzi ludzie bardzo chętnie

podejmują trud kształcenia się i rozwijania swoich

umiejętności.

W powszechnym przekonaniu ukończe-

nie studiów jest dla nich gwarancją na uzyskanie

lepszej pracy.

Niestety w ostatnim czasie można za-

obserwować niepokojące i jeszcze bardziej pogłębia-

jące się tendencje braku pracy dla młodych ludzi,

którzy dopiero co zakończyli naukę i potrzebują swo-

ją wiedzę zastosować i wykorzystać w praktyce.

Pra-

codawcy niechętnie przyjmują do pracy osoby z wy-

kształceniem wyższym, które nie posiadają jeszcze

żadnego doświadczenia zawodowego.

W wyniku zaistnienia takich okoliczności duża

liczba wykształconych młodych ludzi wyjeżdża za

granicę w poszukiwaniu pracy odpowiadającej pozio-

mowi ich wykształcenia bądź zwiększają odsetek

osób bezrobotnych w naszym kraju.

rencje dla młodych ludzi po studiach na polskim ryn-

ku pracy?

2.

Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby

zwiększać perspektywy młodych ludzi na zdobycie

pierwszej pracy, w której mogliby się realizować i wy-

korzystywać wiedzę zdobytą na uczelniach?

3.

W jaki sposób ułatwia się zdobywanie doświad-

czenia zawodowego młodym obywatelom po zakoń-

czeniu nauki?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

Zapytanie

(nr 5275)

do ministra środowiska

w sprawie pomiaru emisji hałasu

stacji benzynowej usytuowanej

w terenie zabudowanym

Panie Ministrze!

W związku z podjętą w moim

biurze poselskim interwencją zwracam się do Pana

poselskiego w odniesieniu do przedstawionego poni-

żej problemu pomiarowania emisji hałasu pochodzą-

cego z działek sąsiednich w terenie zurbanizowanym.

Bezpośrednim źródłem hałasu w przedmiotowym

stanie faktycznym jest instalacja techniczna wraz

urządzeniami rozbudowanej w ostatnich latach stacji

benzynowej umiejscowionej w centrum miasta po-

śród zwartej zabudowy mieszkalnej.

1.

Eksploatacja instalacji nie powinna powodować

2.

Eksploatacja instalacji powodująca wprowadza-

na, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia

rego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 148 wspo-

mnianej ustawy minister środowiska w drodze roz-

porządzenia określa wymagania w zakresie prowa-

dzenia pomiarów wielkości emisji.

Budynki mieszkalne od instalacji będącej źródłem

hałasu oddzielają niezabudowane działki stanowiące

tzw. pas zieleni i będące własnością innych podmiotów.

Dotychczasowe pomiary emisji hałasu prowadzo-

no w granicach działki zabudowanej budynkiem

mieszkalnym, nie zaś bezpośrednio przy granicy

działki, na której znajdują się instalacje i urządzenia

stacji benzynowej.

Przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu oparto

na przepisach rozporządzenia ministra środowiska

kresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz

tanie: Czy w opisanym przypadku, w związku z treś-

cią art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska, właś-

ciwe jest prowadzenie pomiarów emisji hałasu w gra-

nicach działki zabudowanej budynkiem mieszkal-

nym z pominięciem niezabudowanej działki znajdu-

jącej się pomiędzy budynkiem a instalacją?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 19 września 2013 r.

468

Zapytanie

(nr 5276)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie jednoznacznej interpretacji prawnej

dotyczącej mienia komunalnego jako

w spółce prawa handlowego, na przykładzie

Szanowny Panie Ministrze!

Uzasadnienie: Regio-

nalna prasa doniosła w dniu 16 sierpnia 2013 r. gk24.

pl. w artykule pt. „Opozycja chce odwołać burmistrza

Szczecinka”, iż w dniu 21 sierpnia 2013 r. odbędzie

się nadzwyczajna sesja Rady Miasta Szczecinka

w kwestii wygaszenia mandatu burmistrza Szczecin-

ka, albowiem zdaniem opozycji „(...) burmistrz łamie

ustawowy zakaz prowadzenia działalności gospodar-

czej, pracując w szpitalu, który jest w jednej czwartej

własnością ratusza”.

W odpowiedzi burmistrz Szcze-

cinka oświadczył: „(...) że zanim podjął pracę w szpi-

talu, otrzymał ekspertyzę prawną, z której wynika,

że nie dochodzi do sytuacji konfliktu interesów, gdy

miasto nie ma większościowego udziału w spółce”.

Ponadto wojewoda zachodniopomorski także „(...) nie

dopatrzył się łamania prawa”.

W dniu 21 sierpnia 2013 r. odbyła się nadzwyczaj-

na sesja Rady Miasta Szczecinka.

Burmistrza Szcze-

cinka nie odwołano.

Co więcej, jak doniósł „Temat

Szczecinecki” z dnia 21 sierpnia 2013 r., „Niezwykle

ważną okolicznością, wydarzeniem obrad była dekla-

racja burmistrza, że w 2014 r. stanie w szranki wy-

borcze i będzie walczył o czwartą kadencję i stanowi-

sko burmistrza Szczecinka”.

Szanowny Panie Ministrze!

Gmina miejska Szcze-

cinek (miasto Szczecinek) posiada 27% udziałów

w spółce prawa handlowego Szpital w Szczecinku

sp. z o.o. Nie jest to więc spółka komunalna.

Spółka

ta nie jest także gminną osobą prawną.

Wartość jed-

nak ww. 27-procentowego udziału gminy miejskiej

w tej spółce wynosi prawie 4 mln zł.

Zgodnie z art. 44 Kodeksu cywilnego oraz w myśl

w art. 43 ustawy o samorządzie gminnym „mieniem

jest własność i prawa majątkowe”.

Udział procentowy w spółce z ograniczoną odpo-

wiedzialnością o wartości ok. 4 mln zł w myśl ww.

przepisów prawa wydaje się więc być własnością ww.

gminy miejskiej.

Ww.

skonkretyzowana wartość ma-

terialna, w myśl przytoczonych przepisów prawa,

z pewnością jest „mieniem”.

Wojewoda zachodniopomorski argumentuje –

z czym należy się zgodzić – że skoro udział gminy

w ww. spółce wynosi „tylko” 27%, czyli nie przekra-

cza 50%, to nie jest to spółka komunalna ani gminna

osoba prawna.

Wojewoda twierdzi jednak dalej, że ze

nie jest to gminna osoba prawna, udziały w tej spół-

ce należące do gminy nie stanowią „mienia komunal-

nego”.

Inaczej mówiąc, wojewoda sugeruje, że mają-

tek gminy miejskiej w Szczecinku w postaci ww.

udziałów w spółce Szpital w Szczecinku nie stanowi

mienia komunalnego miasta Szczecinek.

Stąd rodzą się bardzo ważne i zasadnicze kwestie,

albowiem mając na uwadze pojęcie mienia zdefinio-

wane w art. 44 Kodeksu cywilnego i pojęcie mienia

komunalnego określone w art. 43 ustawy o samorzą-

dzie gminnym, jednoznacznie wskazujące, że mie-

niem jest własność i prawa majątkowe, pilnych wy-

jaśnień wymaga prawna interpretacja, jakiej wielko-

ści udział procentowy posiadany w spółce prawa han-

dlowego przez gminę miejską traktowany jest już

jako składnik mienia komunalnego.

Pytania:

1.

Jakiej wielkości udział procentowy posiadany

w spółce prawa handlowego przez gminę miejską trak-

towany jest już jako składnik mienia komunalnego?

Czy np. wartość 1-procentowego udziału danej gminy

w spółce prawa handlowego już jest zaliczana do skład-

ników jej mienia komunalnego, czy też tak niewielki

udział składnikiem mienia komunalnego nie jest?

2.

Jeśli wartości 1-procentowego udziału gminy

w spółce prawa handlowego nie zalicza się do skład-

ników mienia komunalnego, to w takim razie czyim

jest mieniem i kto za takie mienie ponosi odpowie-

dzialność?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

(nr 5277)

do ministra transportu,

w sprawie wypłat na rzecz podwykonawców

drogi S5 i drogi krajowej nr 36

na odcinku Kaczkowo – Korzeńsko

Ministra w związku z upadłością firmy Alpine Bau

– głównego wykonawcy inwestycji budowy drogi eks-

kowo – Korzeńsko.

Do poznańskiego oddziału Gene-

ralnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zostały

złożone 154 wnioski na ponad 60 mln zł przez przed-

siębiorców, którzy pracowali przy budowie przedmio-

towej inwestycji.

Wnioskodawcy domagają się zapła-

ty za zrealizowane i odebrane prace na podstawie

kających z realizacji udzielonych zamówień publicz-

nych (Dz. U. Nr 0, poz. 891).

Niestety, mimo iż wnio-

ski złożone zostały w lipcu br., poszkodowani przed-

siębiorcy nadal oczekują na zwrot należności.

Na

469

podstawie zasięgniętych przeze mnie informacji Od-

dział GDDKiA w Poznaniu do dnia dzisiejszego doko-

nał płatności na rzecz jedynie 3 przedsiębiorców, co

oznacza, że 150 podwykonawców nadal zmuszonych

jest na oczekiwanie, co generuje szereg problemów

związanych z brakiem płynności finansowej ich firm.

Przedsiębiorcy ci są informowani, iż przyczyną zwłoki

w wypłatach są kłopoty związane z rozbieżnością pol-

skich i austriackich przepisów – proces upadłościowy

firmy Alpine Bau toczy się przed sądem w Austrii.

Bezpośrednią przeszkodą jest najprawdopodobniej brak

w prawie austriackim dokumentu zwanego listą wie-

rzytelności, m.in. na podstawie którego wypłacana

jest przedsiębiorcom kwota należności w myśl art. 7

lizacji udzielonych zamówień publicznych.

Kończąc, chciałbym prosić Pana Ministra o przyj-

rzenie się opisanej przeze mnie sprawie, a w konse-

kwencji podjęcie działań mających na celu rozwiąza-

nie problemu poszkodowanych przedsiębiorców.

W związku z przedmiotową sprawą proszę o od-

o opisanej przeze mnie sprawie?

2.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania

mające na celu przyspieszenie wypłat dla poszkodo-

wanych podwykonawców firmy Alpine Bau?

3.

Kiedy przedsiębiorcy, którzy złożyli wnioski,

mogą spodziewać się ich rozpatrzenia oraz wypłaty

należnych im kwot?

4.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

by zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości, a tym

samym umożliwić realizację postanowień ustawy z dnia

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Zapytanie

(nr 5278)

do ministra zdrowia

w sprawie reorganizacji bazy laboratoryjnej

Państwowej Inspekcji Sanitarnej

w woj. małopolskim skutkującej likwidacją

w Nowym Sączu

W najbliższym czasie decyzją wojewody na terenie

woj. małopolskiego planowana jest reorganizacja

bazy laboratoryjnej Państwowej Inspekcji Sanitar-

nej.

Podstawową bazę laboratoryjną ma stanowić la-

boratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epide-

miologicznej w Krakowie z dwoma filiami: w Wado-

wicach i Tarnowie.

W wyniku tych działań laborato-

ria Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w Nowym Sączu mają ulec całkowitej likwidacji.

Zlikwidowanie sądeckiej bazy laboratoryjnej ozna-

czać będzie poważne ograniczenie dla wysokich stan-

dardów obowiązujących w zakresie bezpieczeństwa

zdrowotnego dla całego subregionu nowosądeckiego

(powiaty: limanowski, gorlicki i nowosądecki).

W mieście i powiecie mieszka 290 tys. ludzi.

Co-

rocznie region odwiedza około 1,5 mln turystów.

Wszyscy chcą mieć komfort i czuć się bezpiecznie.

Je-

śli dojdzie do likwidacji sądeckich laboratoriów, trud-

no sobie wyobrazić, jak to bezpieczeństwo ma zostać

zachowane.

Wówczas, aby zbadać określony materiał,

ktoś będzie zmuszony przyjechać np. z Tarnowa, po-

brać go i z powrotem zawieźć do Tarnowa, podczas

gdy niektóre z analiz trzeba wykonać w ciągu kilku

godzin od pobrania materiału.

W tej sytuacji sprawo-

wanie efektywnego nadzoru higienicznego i epide-

miologicznego nabiera szczególnego znaczenia, a do-

świadczone i sprawnie działające w centrum regionu

laboratorium, które pomaga w realizacji tych zadań,

jest nie do przecenienia.

Ewentualna likwidacja sądeckiego laboratorium

spowoduje powiększenie grona ludzi bezrobotnych,

niemających najmniejszych szans na znalezienie pra-

cy.

Nie przyniesie to także żadnych wielkich oszczęd-

ności.

Niektóre koszty nawet znacząco wzrosną

(np. koszty transportu), w Tarnowie trzeba będzie

zatrudnić dodatkowych ludzi.

Likwidacja stanie się

kolejnym krokiem w kierunku systematycznej degra-

dacji miasta i regionu.

1.

Jakie względy przemawiają za likwidacją Od-

skie)?

Czy plany te wpisane są w reorganizację tych

placówek w skali całego kraju, czy mamy tu jednost-

kową inicjatywę władz wojewódzkich – kolejny eks-

peryment sądecki?

2.

Czy ministerstwo może zatrzymać te działania

restrukturyzacyjne, biorąc pod uwagę fakt następstw

wynikających z likwidacji sądeckiego sanepidu (ne-

gatywne skutki społeczne, utrata pracy przez pra-

cowników laboratoriów i wiele innych)?

3.

Czy resort zdrowia akceptuje plany wojewody

małopolskiego dotyczące reorganizacji bazy labora-

toryjnej Państwowej Inspekcji Sanitarnej w Nowym

Sączu w związku z faktem, iż na likwidacji jednostki

ucierpią także petenci?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

Limanowa, dnia 20 września 2013 r.

470

Zapytanie

(nr 5279)

do ministra obrony narodowej

w sprawie przeprowadzania obowiązkowej

powszechnego obowiązku obrony RP

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

musi odbyć obowiązkowe badania, które kwalifikują

go do odpowiedniej kategorii.

Z danych zebranych

przeze mnie na całym świecie nie istniej coś takiego

jak kwalifikacja wojskowa.

Dlaczego w Polsce nadal

istnieje ten relikt PRL-u?

Ile obecnie kosztuje ta

kwalifikacja polskich obywateli?

Czy nie zasadne

przy kryzysie poszukać oszczędności i środki te prze-

znaczyć na inne cele?

Czy są planowane zmiany?

Na

czym będą polegać?

Czy są pomysły, aby kwalifikacja

taka odbyła się poprzez np. podanie swych danych

przez Internet?

Jak wygląda kwalifikacja w innych

krajach, np. w Niemczech, Francji, Rosji?

Odpowiedź

ministra gospodarki

na zapytanie posła Adama Szejnfelda

polskiego prawa oraz stosowanych

w podległych strukturach administracji procedur

(4794)

mo z dnia 11 lipca 2013 r., znak: SPS-024-4794/13,

przy którym przekazano zapytanie poselskie posła

Adama Szejnfelda skierowane do ministra gospodar-

roku 2008 do czasu obecnego oraz planowanych co

najmniej do końca roku 2015 wg prawem przypisa-

nych właściwości działaniach mających na celu od-

biurokratyzowanie polskiego prawa oraz stosowa-

nych w podległych strukturach administracji proce-

dur, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Dostrzegając potrzebę ciągłego doskonalenia wa-

runków wykonywania działalności gospodarczej mi-

nister gospodarki sukcesywnie podejmuje działania

mające na celu doskonalenie otoczenia regulacyjnego

i poprawę instytucjonalnego otoczenia biznesu, tak

aby zapewnić stabilne i sprzyjające rozwojowi warun-

ki funkcjonowania przedsiębiorców.

Podejmowane

działania mają charakter kompleksowy, tzn. obejmu-

ją zarówno przygotowywanie dokumentów strate-

gicznych i wdrażających je programów, jak również

działania legislacyjne (w tym o charakterze deregu-

lacyjnym) wprowadzające konkretne ułatwienia i uprosz-

czenia w aktach prawnych regulujących wykonywa-

nie działalności gospodarczej.

Poniżej przekazuję

zestawienie przedmiotowych działań ministerstwa

gospodarki w podziale na:

— działania zrealizowane w okresie 1 stycznia

2008 r.

– 1 września 2013 r.,

— działania będące obecnie w trakcie realizacji,

— działania planowane do podjęcia.

Chciałbym jednocześnie zaznaczyć, iż w zależno-

ści od przebiegu prac oraz analiz poszczególnych ob-

szarów w Ministerstwie Gospodarki mogą być podej-

mowane dodatkowe inicjatywy inne niż wymienione

w poniższym dokumencie.

I. Działania zrealizowane w okresie od 1 stycznia

1.

Pierwsze inicjatywy Ministerstwa Gospodarki

w tym okresie w zakresie uproszczenia procedur i znie-

sienia obciążeń administracyjnych dotyczyły zmian

w ustawach kluczowych dla rozwoju przedsiębiorczo-

ści zarówno tych będących w kompetencji resortu

gospodarki, jak i tych we właściwości innych resor-

tów (w celu dokonania konkretnych zmian resort go-

spodarki współpracował z właściwym resortem od-

powiedzialnym za proces legislacyjny).

Zmiany ustaw będących we właściwości Minister-

stwa Gospodarki:

niektórych innych ustaw (przepisy weszły w życie 20

września 2008 r.):

— wprowadzenie możliwości zawieszenia wyko -

nywania działalności gospodarczej na okres do 2 lat;

— rozszerzenie przepisów dotyczących wiążącej

interpretacji prawa (umożliwienie przedsiębiorcom

występowania do wielu organów administracji pub-

licznej np. ZUS, NFZ o wiążące interpretacje przepi-

sów – wcześniej takie uprawnienie istniało tylko

w odniesieniu do przepisów podatkowych);

— obniżenie opłaty za wydanie interpretacji z za -

kresu prawa podatkowego z 75 zł do 40 zł;

— zwiększenie uprawnień przedsiębiorców wobec

administracji publicznej np. poprzez nakaz przyjmo-

wania przez urzędy wniosków niekompletnych oraz

zakaz żądania dokumentów nieprzewidzianych pra-

wem;

o zmianie innych ustaw (przepisy weszły w życie 7 mar-

ca 2009 r.):

— uproszczenie zasad i ograniczenie czasu kon-

troli działalności gospodarczej przedsiębiorców przez

organy administracji publicznej;

publiczno-prywatnym (przepisy weszły w życie 27 lu-

tego 2009 r.):

— ograniczenie obowiązków oraz uproszczenie

procedur związanych z realizacją inwestycji ppp,

zwiększenie swobody podmiotu publicznego i partne-

ra prywatnego w zakresie kształtowania warunków

współpracy;

— umożliwienie realizacji inwestycji w formie

spółki celowej;

kowanych (przepisy weszły w życie 30 czerwca 2009 r.):

— zniesienie niektórych obowiązków przedsię -

biorców paczkujących lub wprowadzających do obro-

tu towary paczkowane (zniesienie obowiązków, które

zostały już dopełnione przez importera w kraju pacz-

kowania towaru);

— wyłączenie z nadzoru administracji miar towa -

rów oznakowanych znakiem „e” na terytorium UE;

— zwolnienie producentów aerozoli z konieczno -

ści przestrzegania ściśle określonych pojemności opa-

kowań;

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

472

— wprowadzenie możliwości przechowywania do -

kumentacji przeprowadzanych kontroli wewnętrz-

nych ilości towaru paczkowanego w postaci elektro-

nicznej;

niu informacji gospodarczych i wymianie danych go-

spodarczych (przepisy weszły w życie 14 czerwca

2010 r.):

— otwarcie dostępu do biur informacji gospodar -

czej wszystkim wierzycielom w zakresie zobowiązań

cywilnoprawnych;

— umożliwienie przekazania do biura informacji

gospodarczej każdej wierzytelności w zakresie zobo-

wiązań cywilnoprawnych;

— umożliwienie faktycznej współpracy pomiędzy

biurami informacji gospodarczej, a biurem informacji

kredytowej;

pisy weszły w życie 10 kwietnia 2010 r.):

— zniesienie niektórych wymogów dot. podejmo -

wania i wykonywania działalności gospodarczej

w Polsce;

— wprowadzenie instytucji domniemania zgody

administracji publicznej;

— wprowadzenie pojedynczych punktów kontak -

towych, w których przedsiębiorca – polski i zagra-

niczny – może załatwiać wszystkie sprawy rejestra-

cyjne, jak i informacyjne;

g) ustawa z dnia 1 kwietnia 2011 r.

Prawo probier-

cze (przepisy weszły w życie 7 listopada 2011 r.):

— umożliwienie tworzenia punktów probierczych

u przedsiębiorców, co przyspiesza proces badania

i cechowania wyrobów (brak konieczności przewoże-

nia często dużych partii wyrobów oraz oddawania ich

do urzędów probierczych);

— wyłączenie z obowiązku cechowania półfabry -

katów z metali szlachetnych przeznaczonych dla ce-

lów dentystycznych.

Zmiany dokonane zgodnie z właściwością przez Mi-

nisterstwo Finansów oraz Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści we współpracy z Ministerstwem Gospodarki:

o rachunkowości (przepisy weszły w życie 22 sierpnia

2008 r.):

— podniesienie maksymalnego rocznego progu

przychodów uprawniającego do skorzystania z uprosz-

czonej formy księgowości (księga przychodów i roz-

chodów zamiast pełnej księgowości) – z 800 tys. euro

rych innych ustaw (przepisy weszły w życie 1 stycz-

nia 2009 r.):

— wprowadzenie instytucji wstrzymania wyko-

nania decyzji nieostatecznych;

— wprowadzenie instrumentu wcześniejszego za -

wiadamiania podatnika o planowanej u niego kontroli;

wizowe (zmiany weszły w życie 24 stycznia 2009 r.):

— wprowadzenie możliwości rozliczania się przed -

siębiorców w walutach wymienialnych innych niż pol-

ski złoty bez obowiązku uzyskania zezwolenia pre-

zesa NBP;

nie ustawy Kodeks spółek handlowych (zmiany we-

szły w życie 8 stycznia 2009 r.):

— wyeliminowanie nakazu przekształcania spół -

ki cywilnej w spółkę jawną;

— obniżenie poziomu obowiązkowego kapitału

nością z 50 000 zł do 5000 zł, w spółce akcyjnej

z 500 000 zł do 100 000 zł.

2.

W ramach inicjatyw legislacyjnych o charakte-

rze uproszczeniowym wprowadzono także w życie

trzy tzw. ustawy deregulacyjne m.in. w zakresie uprosz-

czenia procedur podatkowych, redukcji obciążeń ad-

ministracyjnych oraz innych ułatwień dla przedsię-

biorców.

Rozwiązania zostały wypracowane we współ-

pracy z partnerami społecznymi oraz innymi resor-

tami.

biorców – tzw. I ustawa deregulacyjna (przepisy we-

szły w życie 1 lipca 2011 r.):

— wprowadzenie możliwości składania oświad -

czeń w miejsce zaświadczeń (217 zaświadczeń wyma-

ganych w procedurach administracyjnych uregulo-

wanych w 77 ustawach zastąpiono oświadczeniami,

m.in. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalno-

ści gospodarczej, zaświadczenie o wpisie do rejestru

przedsiębiorców w KRS, zaświadczenie o nadaniu

numeru NIP i REGON, zaświadczenie o dochodach,

kowych oraz ZUS);

— umożliwienie załączania zwykłych kopii za -

miast przedkładania oryginałów dokumentów lub ich

poświadczonych kopii w niektórych procedurach ad-

ministracyjnych;

— wprowadzenie możliwości zawierania umów

leasingu z osobami fizycznymi nieprowadzącymi

działalności gospodarczej (leasing konsumencki) po-

przez zniesienie dotychczasowych barier w prawie

podatkowym;

— obniżenie kosztów sądowych wpisu do rejestru

przedsiębiorców (koszty sądowe wpisu spółki do re-

– tzw. II ustawa deregulacyjna (przepisy weszły w ży-

cie 1 stycznia 2012 r., 1 stycznia 2013 r.) – wybrane

rozwiązania:

— redukcja kosztów związanych z publikacją

sprawozdań finansowych (likwidacja Monitora Pol-

skiego B – w konsekwencji przedsiębiorcy zostali zwol-

473

nieni z kosztownego obowiązku publikacji sprawo-

zdania finansowego w tym dzienniku – dotychczaso-

wy koszt – prawie 800 zł za stronę),

— zobowiązanie MF do wydania ogólnej interpre -

tacji podatkowej na wniosek podatnika w sytuacji,

gdy organy podatkowe oraz organy kontroli skarbo-

wej niejednolicie stosują prawo;

przekłada się na wzmocnienie pewności przedsiębior-

ców co do stanu zobowiązań wobec ZUS oraz zmniej-

szenie kosztów związanych z przechowywaniem do-

kumentów;

— zmniejszenie częstotliwości przekazywania

ubezpieczonemu przez płatnika informacji o zapłaco-

nych składkach do ZUS i NFZ, tym samym zmniej-

szenie kosztów związanych z przygotowywaniem

i drukowaniem dokumentów ubezpieczeniowych;

— wydłużenie o 6 miesięcy terminu na wykorzy -

stanie zaległego urlopu (zwiększenie elastyczności

kształtowania organizacji pracy poprzez wydłużenie

okresu rozliczenia zaległego urlopu do 30 września

następnego roku);

— zniesienie obligatoryjności uzyskiwania opinii

uprawnionych rzeczoznawców ds. bhp w zakresie

projektów budowy lub projektów przebudowy;

— umożliwienie stosowania procedur uproszczo -

wych, np. objęcie wyrobów akcyzowych procedurą

dopuszczenia do obrotu i procedurą wywozu w tzw.

miejscu uznanym (np. siedziba podmiotu) przy ogra-

niczonym udziale organu celnego, co przekłada się

na usprawnienie i przyspieszenie odprawy celnej;

— wydłużenie terminu na składanie deklaracji

z 15 stycznia do 31 stycznia danego roku;

ce, tzw. III ustawa deregulacyjna (przepisy weszły

— ułatwienia w metodzie kasowej rozliczania po -

datku VAT dla małych podatników (zniesiono obo-

wiązek zapłaty podatku VAT przez małego podatnika

w rozliczeniach kasowych, gdy kontrahent będący

czony towar lub wykonaną usługę);

— ułatwienia w skorzystaniu z tzw. ulgi na złe dłu -

gi w VAT (odformalizowanie procedur – zmniejszenie

obowiązków informacyjnych związanych ze skorzysta-

niem z ulgi i wprowadzenie automatyzmu w jej stoso-

waniu, skrócenie terminu na skorzystanie z uprawnie-

nia do dokonania korekty podatku należnego VAT

w przypadku braku zapłaty od kontrahenta);

— ułatwienia w korzystaniu z leasingu (skrócenie

minimalnego wymaganego okresu trwania leasingu

nieruchomości z 10 do 5 lat, umożliwienie objęcia

gruntów, umożliwienie zmiany stron umowy leasin-

gu w trakcie podstawowego okresu umowy leasingu,

umożliwienie ustalenia wartości przedmiotu ponow-

nego leasingu wg jego wartości rynkowej, a nie tylko

historycznej, jak było do tej pory),

— ułatwienia w zakresie podatku akcyzowego

(zmniejszenie obowiązków informacyjnych i wprowa-

dzenie ułatwień w procedurach akcyzowych, np.: umoż-

liwienie przekazywania znaków akcyzy następcy

prawnemu);

— usprawnienia kontaktu administracji z przed-

siębiorcami (wprowadzenie publikacji interpretacji

przez ZUS, NFZ, KRUS, zniesienie uznaniowości

administracyjnej w zakresie określenia prawa niż-

szych zaliczek na podatek dochodowy);

— ograniczenie obowiązku przekazywania infor -

macji przez podmioty korzystające ze środowiska

(zmniejszenie liczby organów, do których przedsię-

biorcy zobowiązani są przekazywać informacje z 3 or-

ganów do 1, tj. marszałka województwa);

— umożliwienie tzw. kredytu pod zwrot VAT

(zgodnie z nowymi przepisami bank lub spółdzielcza

kasa oszczędnościowo-kredytowa może udzielić po-

datnikowi kredytu, którego zabezpieczeniem będą

środki pieniężne z tytułu przysługującego zwrotu

podatku VAT.

Rozwiązanie to może być wykorzysty-

wane przez podatników borykających się z proble-

mem zatorów płatniczych).

W ramach trzech ww. ustaw deregulacyjnych do-

konano łącznie 284 zmian w 109 ustawach, korzyści

finansowe dla gospodarki z wprowadzonych rozwią-

zań mogą sięgać kwoty nawet 8 mld zł rocznie, głów-

nie w postaci zaoszczędzonych środków wynikają-

cych z redukcji obciążeń biurokratycznych.

3.

Centralna Ewidencja i Informacja o Działalno-

ści Gospodarczej (CEIDG).

We wrześniu 2009 r. rozpoczęła się realizacja pro-

jektu Centralna Ewidencja i Informacja o Działalno-

1)

, a 1 lipca 2011 r.

Ministerstwo Go-

spodarki uruchomiło system CEIDG (www.firma.

gov.pl), dzięki któremu przedsiębiorcy (osoby fizycz-

ne) mogą rejestrować swoją działalność i zmieniać

dane oraz sprawdzać informacje o innych osobach

prowadzących działalność gospodarczą w Polsce.

Projekt CEIDG ułatwia prowadzenie działalności go-

spodarczej, upraszcza stosowanie związanego z nią

prawa, a także usprawnia funkcjonowanie admini-

stracji.

CEIDG służy także zwiększaniu bezpieczeń-

stwa obrotu gospodarczego poprzez centralne udo-

stępnianie informacji m.in. o koncesjach, licencjach,

zezwoleniach i wpisach do rejestru działalności re-

gulowanej.

Głównymi celami projektu są:

a) umożliwienie ewidencjonowania oraz dokona-

nia czynności związanych z prowadzeniem działal-

ności gospodarczej drogą elektroniczną – oprócz uru-

chomienia możliwości prowadzenia pełnej ewidencji

w formie elektronicznej zostały uruchomione dwa

tryby elektroniczne dla przedsiębiorców składających

1)

Projekt pn. Centralna Ewidencja i Informacja o Działalno-

ści Gospodarczej finansowany jest w ramach Programu Opera-

cyjnego „Innowacyjna gospodarka” na lata 2007–2013.

474

wnioski (o założenie/wznowienie/zawieszenie/zmia-

nę/zaprzestanie działalności gospodarczej):

— pełna ścieżka elektroniczna dla przedsiębior -

ców korzystających z podpisu elektronicznego lub

profilu zaufanego, tj. przygotowanie i złożenie wnio-

sku na stronie CEIDG;

— pośrednia ścieżka elektroniczna, tj. przygoto -

wanie wniosku elektronicznie na stronie CEIDG oraz

udanie się do dowolnego urzędu gminy lub miasta

w celu jego podpisania;

b) elektroniczna wymiana danych pomiędzy orga-

nami zaangażowanymi w proces rejestracji działal-

ności gospodarczej – CEIDG jest bezpośrednio połą-

czona z 10 rożnymi instytucjami uczestniczącymi

w procesie rejestracji działalności gospodarczej;

c) skrócenie czasu rejestracji działalności gospo-

darczej – rejestracja działalności gospodarczej dzięki

zintegrowanemu formularzowi CEIDG-1, na którym

zawarto wszystkie informacje niezbędne dla instytu-

cji zaangażowanych w proces związany z podejmo-

waniem działalności gospodarczej, skróciła się do

kilku minut.

Elektroniczny obieg danych z wniosków

oraz możliwość wyboru dowolnego urzędu gminy,

w którym można złożyć wniosek, skraca czas i mini-

malizuje koszty rejestracji – sama rejestracja w CE-

IDG jest wolna od opłat;

d) zwiększenie bezpieczeństwa obrotu gospodar-

czego – wpisy publikowane w CEIDG są weryfikowa-

ne przez kilka urzędów i obrazują aktualny stan,

w tym weryfikowana jest tożsamość składającego

wniosek oraz ewentualne zakazy prowadzenia dzia-

łalności gospodarczej;

e) ujednolicenie zasad obsługi przedsiębiorców –

zintegrowany formularz rejestracyjny CEIDG-1 po-

zwala na dokonanie niemalże wszelkich czynności

związanych z procesem obsługi wniosku o wpis do

CEIDG przy pomocy jednego formularza na jasnych

zasadach, a aktualizowana instrukcja wraz ze wspar-

ciem, które CEIDG oferuje przedsiębiorcom i urzęd-

nikom, sprawiają, że proces rejestracji firmy stał się

możliwie transparentny.

Od 1 stycznia 2012 r.

CEIDG rozszerzono o rejestr

pełnomocnictw.

Z dniem 1 lipca 2012 r. w CEIDG

zostały udostępnione także informacje o wszystkich

rejestrach działalności reglamentowanej (licencje,

koncesje, zezwolenia wpisy do rejestrów działalności

regulowanej) dotyczące przedsiębiorców wpisanych

w CEIDG oraz KRS.

4.

Elektroniczny Pojedynczy Punkt Kontaktowy

(ePK).

28 grudnia 2009 r.

Ministerstwo Gospodarki

utworzyło Elektroniczny Pojedynczy Punkt Kontak-

towy

2)

.

Powstał on przede wszystkim dla osób prowa-

dzących lub planujących rozpocząć działalność go-

spodarczą, a zatem dla obecnych oraz przyszłych

towej Elektronicznego Pojedynczego Punktu Kon-

taktowego (www.biznes.gov.pl) przedsiębiorca może

ciwe przepisy prawa, kontakty do organów realizują-

cych procedurę oraz szczegółowe instrukcje dalszego

postępowania.

EPK oferuje pomoc przedsiębiorcom

poprzez help desk.

Centrum pomocy udziela informa-

cji m.in. na temat interpretacji obowiązujących prze-

pisów prawa.

Na pytania przedsiębiorców odpowia-

dają konsultanci oraz eksperci z właściwych urzędów

Portal ePK przeznaczony jest również dla przed-

siębiorców zagranicznych.

Za pomocą narzędzia tłu-

maczącego dostępnego na stronie możliwe jest prze-

tłumaczenie tekstu na 52 języki.

Tłumaczenie po-

zwala na uzyskanie podstawowych informacji oraz

niczny Pojedynczy Punkt Kontaktowy (ePK) udo-

stępnia informacje dotyczące m.in.:

— procedur i formalności związanych z prowa -

dzeniem działalności gospodarczej w Polsce;

— danych kontaktowych i kompetencji instytucji

— sposobów i warunków dostępu do rejestrów

— środków prawnych przysługujących w przy -

padku sporu między właściwym organem a przedsię-

biorcą lub konsumentem, między przedsiębiorcą a kon-

sumentem oraz między przedsiębiorcami;

— wydanych lub opracowanych przez właściwe

ności gospodarczej;

— danych kontaktowych stowarzyszeń i organi -

zacji, które mogą udzielić praktycznej pomocy przed-

siębiorcom lub konsumentom;

— praw i obowiązków pracowników i pracodawców.

Zgodnie z zapisami dyrektywy usługowej zada-

niem ePK oprócz udostępniania niezbędnych infor-

macji jest umożliwienie realizacji procedur admini-

stracyjnych drogą elektroniczną.

W celu realizacji

tego zadania portal ePK zintegrowany jest z Elektro-

niczną Platformą Usług Administracji Publicznej

nego jej opisu oraz śledzenie przebiegu całego proce-

su krok po kroku odbywa się za pośrednictwem ePK.

Natomiast wykonanie danej procedury elektronicz-

nie poprzez wypełnienie i przesłanie wniosku oraz

otrzymywanie stosownej odpowiedzi w pełni realizo-

wane jest za pomocą skrzynki podawczej na platfor-

mie ePUAP.

Dzięki funkcjonalności single sign-on

mi bez konieczności podwójnego logowania.

Prace

rzane.

2)

ści gospodarczej.

475

W celu umożliwienia realizacji elektronicznych

procedur administracyjnych w Polsce ustawodawca

nałożył na organy właściwe obowiązek przyjmowa-

nia wszelkich dokumentów elektronicznych poprzez

skrzynkę podawczą.

Pojedynczy Punkt Kontaktowy

działa zatem również w ścisłej współpracy z organa-

mi realizującymi procedury, które są zobligowane

nienia kompletności i aktualności informacji na ePK.

5.

Punkt kontaktowy ds. produktów (PCP – Pro-

duct Contact Point).

Od 13 maja 2009 r. w Ministerstwie Gospodarki

funkcjonuje punkt kontaktowy ds. produktów

3)

.

Za-

daniem PCP jest pomoc osobom fizycznym prowadzą-

cym działalność gospodarczą oraz spółkom, a także

instytucjom polskim lub zagranicznym w uzyskaniu

informacji głównie nt. uwarunkowań prawnych do-

tyczących wprowadzania produktów na rynek polski

oraz stosowania zasady wzajemnego uznawania.

W celu realizacji swych zadań i udzielenia odpo-

wiedzi na zgłaszane pytania oraz pozyskania infor-

macji o jakie proszą zgłaszający się przedsiębiorcy

przy przygotowaniu odpowiedzi PCP współpracuje

ściśle z ekspertami merytorycznymi z innych resor-

tów.

Punkt kontaktowy ds. produktów przyjmu-

je i odpowiada na wnioski/zapytania nieodpłatnie

drogą elektroniczną w terminie 15 dni roboczych od

daty otrzymania kompletnego i właściwego przedmio-

towo wniosku/formularza.

Wszelkie informacje oraz

możliwość wysłania zapytania dostępne są dla przed-

siębiorców na stronie Ministerstwa Gospodarki

4)

.

6.

Procedury dot. wydatkowania środków unij-

nych z perspektywy finansowej na lata 2007–2013.

W ramach realizacji perspektywy finansowej

2007–2013 wdrożono uproszczenia procedur związa-

nych z wydatkowaniem środków unijnych nakiero-

wanych na wsparcie przedsiębiorczości zarówno w za-

kresie działań Polskiej Agencji Rozwoju Przedsię-

biorczości (PARP

5)

), jak i programów realizowanych

przez Ministerstwo Gospodarki.

6.1.

Uproszczenia w zakresie procedur PARP:

a) etap ubiegania się o środki przez wnioskodawców:

— ograniczono zakres informacji przedstawia-

nych przez wnioskodawców we wniosku o dofinanso-

wanie oraz odstąpiono od konieczności załączania

znacznej części dokumentacji.

Na etapie aplikowania

o środki wnioskodawcy na ogół zobowiązani są do

złożenia wniosku aplikacyjnego, biznes planu (w za-

leżności od działania PO IG

6)

) oraz jedynie niezbęd-

nych oświadczeń umożliwiających prawidłową ocenę

projektu;

— wprowadzono elektroniczny nabór wniosków

(od 2010 r.), który znacznie usprawnił proces składa-

nia wniosków przez przedsiębiorców;

— zrezygnowano z etapu oceny formalnej w od-

niesieniu do konkursów niektórych działań (kwestie

formalne dotyczące m.in. prawidłowości sporządze-

nia wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania były

sprawdzane przez generator wniosków na etapie jego

walidacji i rejestracji w systemie).

Eliminacja etapu

oceny formalnej pozwoliła na ograniczenie formalno-

ści związanych m.in. z rozpatrywaniem protestów od

oceny formalnej, a tym samym przyczynia się do

szybszego zakończenia całej oceny projektów złożo-

nych w ramach konkursu (działanie 4.4 i 4.6 PO IG);

— odstąpiono od dwuetapowego systemu realiza -

cji projektów poprzez umożliwienie aplikowania w ra-

mach jednego wniosku o dofinansowanie realizacji

projektu polegającego na wdrożeniu planu rozwoju

eksportu z równoczesną możliwością refundacji kosz-

tów poniesionych w związku z zakupem usługi do-

radczej w zakresie przygotowania planu rozwoju eks-

portu (działanie 6.1 PO IG);

— modyfikowano katalog kosztów kwalifikowa -

nych w ramach działań oraz zmieniano intensyw-

ność wsparcia, mając na uwadze postulaty wniosko-

dawców;

b) etap wdrażania projektów przez beneficjentów:

— w latach 2007–2009 sukcesywnie podwyższano

kwotę przyznanego dofinansowania, której przekro-

czenie wiązało się z ustanowieniem tzw. twardego

zabezpieczenia należytego wykonania zobowiązań

wynikających z umowy o dofinansowanie (np. w for-

mie gwarancji bankowej, zastawu rejestrowego czy

hipoteki) będącego warunkiem wypłaty zaliczki.

Po-

czątkowo obowiązek ten powstawał w przypadku

przekroczenia 1 mln zł wartości dofinansowania,

później – 4 mln zł.

Od 2009 r. warunkiem wypłaty

zaliczki jest ustanowienie ww. zabezpieczenia w wy-

sokości co najmniej równowartości najwyższej tran-

szy zaliczki wynikającej z umowy o dofinansowanie,

jeżeli wartość dofinansowania w formie zaliczki prze-

kracza 10 mln zł;

— w 2012 r. w ramach niektórych działań przy

zawieraniu nowych umów wprowadzono możliwości

wypłaty pierwszej transzy zaliczki w wysokości do

50% przyznanego dofinansowania, podczas gdy uprzed-

nio obowiązujące zasady dopuszczały możliwość wy-

płaty pierwszej transzy zaliczki w wysokości 30%;

3)

Punkty kontaktowe ds. produktów zostały utworzone w

państwach członkowskich UE na mocy rozporządzenia Parla-

rych krajowych przepisów technicznych do produktów wprowa-

13 sierpnia 2008 r.).

4)

Strona Punktu Kontaktowego ds. Produktów w Ministerstwie

Gospodarki: http://www.mg.gov.pl/Wspieranie+przedsiebiorczosci/

Instrumenty+rynku+wewnetrznego/Punkt+Kontaktowy+do+spra

w+Produktow.

5)

PARP uczestniczy w trzynastu działaniach Programu

Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” (PO IG) w ramach osi

priorytetowych: 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii;

3: Kapitał dla innowacji; 4: Inwestycja w innowacyjne przedsię-

wzięcia; 5: Dyfuzja innowacji; 6: Polska gospodarka na rynku

międzynarodowym; 8: Społeczeństwo informacyjne – zwiększe-

nie innowacyjności gospodarki.

6)

Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka”.

476

— wprowadzono do wzorów umów o dofinansowa -

nie postanowienia umożliwiające przesuwanie środ-

ków pomiędzy płatnościami, w celu zmniejszenia

liczby zawieranych aneksów do umów (działanie 4.5

PO IG);

c) etap rozliczania projektu:

— od 2010 r. umożliwiono beneficjentom rozlicza -

nie wniosków o płatność na podstawie częściowego

zestawienia dokumentów księgowych.

W 2011 r.

umożliwiono wdrożenie systemu rozliczania wnio-

sków o płatność na podstawie pełnego zestawienia

dokumentów księgowych oraz uproszczonego harmo-

nogramu rzeczowo-finansowego;

— odstąpiono od podziału projektu na poszczegól -

ne zadania, zrezygnowano z przypisywania kwot do

poszczególnych wydatków oraz zrezygnowano ze

wskazywania daty złożenia wniosków o płatność.

Okre-

ślono jedynie ich liczbę oraz dano prawo beneficjen-

towi do występowania częściej z wnioskiem o płat-

ność w zależności od zidentyfikowanych potrzeb fi-

nansowych.

Wprowadzono możliwości rozliczania wnio-

sków o płatność wyłącznie na podstawie zestawienia

dokumentów księgowych w przypadku kolejnych

wniosków bez dołączenia pełnej dokumentacji księ-

gowej oraz innych dokumentów wskazanych w umo-

wie o dofinansowanie.

6.2.

Uproszczenia w zakresie procedur MG.

— uproszczono rozliczanie wniosków o płatność

poprzez wprowadzenie możliwości przedstawiania

przez przedsiębiorców wyłącznie zestawień doku-

mentów księgowych potwierdzających poniesione

wydatki bez konieczności załączania do wniosków

o płatność obszernej dokumentacji projektowej (dzia-

łanie 4.5 PO IG i poddziałanie 6.5.2 PO IG);

ków pomiędzy płatnościami w celu zmniejszenia licz-

by zawieranych aneksów do umów (działanie 4.5);

nie zapisy umożliwiające przekazywanie pism z uwa-

gami do wniosków o płatność w formie elektronicz-

nej.

Równolegle wprowadzono jako dobrą praktykę

wstępną weryfikację elektronicznej wersji wniosku

o płatność w celu przyspieszenia otrzymania środ-

ków przez przedsiębiorców;

nie możliwość doręczania wszelkiej korespondencji

również za pośrednictwem poczty elektronicznej;

— uproszczono procedury aplikowania o środki

unijne poprzez zniesienie obowiązku przedkładania

przez przedsiębiorców aktualnych odpisów z rejestru

sądowego/zaświadczenia o wpisie do ewidencji dzia-

łalności gospodarczej i wprowadzenie odpowiednio

oświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców

sie do ewidencji działalności gospodarczej/Centralnej

Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

(poprzez zmianę instrukcji wypełniania wniosku

o dofinansowanie w ramach działania 4.3 PO IG);

— usprawniono i przyspieszono proces weryfika -

cji wniosków o dofinansowanie oraz wniosków o płat-

ność przedkładanych przez beneficjentów poprzez

wprowadzenie trybu doręczania korespondencji

(w formacie PDF) za pośrednictwem kanału szybkiej

komunikacji – poczty elektronicznej wskazanego pra-

cownika banku kredytującego oraz wnioskodawcy

(poprzez zmianę regulaminu przeprowadzania kon-

kursu w ramach działania 4.3 PO IG.

a) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 15

mach poddziałania 6.5.2 Programu Operacyjnego

„Innowacyjna gospodarka” na lata 2007–2013 (prze-

pisy weszły w życie 6 sierpnia 2010 r.):

— zmniejszono do 50% wymóg uczestniczenia

przedsiębiorcy biorącego udział w branżowych pro-

gramach promocji w liczbie działań określonych w da-

nym programie promocji.

Powyższe miało na celu

umożliwienie większej liczbie przedsiębiorców udzia-

łu w branżowych programach promocji.

Poprzedni

wymóg uczestniczenia przedsiębiorcy w 60% imprez

w ramach branżowego programu promocji był zbyt

dużym obciążeniem dla przedsiębiorców, biorąc pod

uwagę konieczność zaangażowania zarówno środków

finansowych, jak i kadrowych, które musiałyby być

przeznaczone lub oddelegowane przez przedsiębiorcę

do prac związanych z realizowanym projektem;

— wydłużono terminy, w jakich przedsiębiorcy

mogą składać wnioski o dofinansowanie udziału

w programach promocji o charakterze ogólnym z 60

dni na 30 dni przed planowanym wydarzeniem pro-

mocyjnym, co wyeliminowało trudności w dochowa-

niu pierwotnego terminu sygnalizowane przez przed-

siębiorców;

— zwiększono poziom dofinansowania do 75% kwo -

ty wydatków kwalifikowanych, o jaki mogą ubiegać się

przedsiębiorcy, związanego z pomocą de minimis;

— rozszerzono katalog wydatków kwalifikowa -

nych, jakie mogły podlegać refundacji.

Przedmiotowa

zmiana miała na celu uatrakcyjnienie branżowych

programów promocji oraz programów promocji o cha-

rakterze ogólnym dla przedsiębiorców biorących

w nich udział.

Wprowadzenie możliwości dofinanso-

wania takich form promocji, jak np.: udział w konfe-

rencjach, seminariach, wyjazdach studyjnych, przy-

gotowanie i publikacja reklam i informacji praso-

wych, pozwoliło nadać przedsięwzięciom wspieranym

w ramach poddziałania 6.5.2 PO IG walor komplek-

sowego programu promocji;

wacyjnej (przepisy weszły w życie 23 maja 2011 r.)

–

zmianie uległy zasady przyznawania i wypłacania

premii technologicznej (działanie 4.3: Kredyt tech-

nologiczny PO IG) w celu ułatwienia pozyskiwania

środków unijnych przez mikro, małych i średnich

przedsiębiorców:

477

— poszerzono katalog postaci nowych technologii

objętych wsparciem o technologię w postaci nieopa-

tentowanej wiedzy technicznej;

— zwiększono podstawę wyliczania premii techno -

logicznej.

Przed nowelizacją premie wyliczano od wy-

sokości kredytu technologicznego (stanowiącego maks.

75% wartości kosztów kwalifikowanych), po nowelizacji

premia technologiczna wyliczana jest od całości wydat-

ków kwalifikowanych (włączając 25% wkładu własnego

beneficjenta), co zwiększyło intensywność wsparcia oraz

wartość premii technologicznej;

— ułatwiono przedsiębiorcom rozliczenie ponie -

sionych wydatków i przyspieszono proces wypłaty

premii poprzez zniesienie konieczności dokumento-

wania sprzedaży towarów i usług wyprodukowanych

z udziałem nowej technologii;

— ułatwiono przedsiębiorcom realizację projek -

tów poprzez zmianę terminu rozpoczęcia projektu,

tzn. wnioskodawca może rozpoczynać inwestycję

technologiczną już po złożeniu wniosku o dofinanso-

wanie do BGK, a nie jak przed nowelizacją po uzy-

skaniu promesy premii technologicznej;

— poszerzono katalog wydatków kwalifikowanych

o zakup gruntu (do 10% całkowitej wartości kosztów

kwalifikowanych), budowę budynków i budowli oraz

koszty usług doradczych – dzięki temu umożliwiono

udzielanie wsparcia także w odniesieniu do tych pro-

jektów, w przypadku których nowa technologia wyma-

gała lokalizacji w nowych obiektach.

7.

Procedury dotyczące wyrobów zawierających

azbest.

a) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 5

wie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania

weszły w życie 18 września 2010 r.):

— zmiana wzoru „oceny stanu i możliwości bez -

piecznego użytkowania wyrobów zawierających az-

best” umożliwiająca bezproblemowe wypełnienie

przez samego właściciela wyrobów azbestowych;

— zmniejszenie liczby egzemplarzy „oceny stanu

(…)” wypełnianej przez właściciela wyrobów azbe -

stowych (ograniczenie do jednego egzemplarza);

— zniesienie konieczności przekazywania przez

właściciela wyrobów azbestowych „oceny stanu (…)”

do organu nadzoru budowlanego, zezwalając na prze-

chowywanie łącznie z dokumentacją obiektu;

b) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 13

korzystywania wyrobów zawierających azbest oraz

zawierające azbest (przepisy weszły w życie 26 stycz-

nia 2011 r.):

— ujednolicenie i wprowadzenie jednego egzempla-

rza wzoru „informacji o wyrobach zawierających az-

best” zamiast dotychczasowych dwóch egzemplarzy.

Od 2012 r. funkcjonuje zmodernizowana baza az-

bestowa – Elektroniczny System Informacji Prze-

strzennej

7)

– ułatwiająca raportowanie gminom do urzę-

dów marszałkowskich nt. prac związanych z usuwa-

niem odpadów zawierających azbest.

Ponadto nowa

strona bazy umożliwia zainteresowanym firmom

samodzielną rejestrację poprzez dokonywanie bezpo-

średnich wpisów.

8.

Energetyka, sektor naftowy, gaz ziemny, gór-

nictwo.

ustawy o efektywności energetycznej (przepisy we-

szły w życie 27 grudnia 2012 r.):

— ułatwienie dostępu do audytu efektywności

energetycznej poprzez zniesienie wymogów dotyczą-

cych uzyskiwania uprawnień audytora efektywności

energetycznej (zniknęły bariery w dostępie do tej pro-

fesji np. dla osób, które nie posiadają wyższego wy-

kształcenia w zakresie technicznym, a posiadają wie-

dzę wynikającą z wieloletniego doświadczenia zwią-

zanego w wykonywaniem opracowań technicznych

dotyczących efektywności energetycznej urządzeń

technicznych, instalacji lub budynków), a w konse-

kwencji obniżenie cen i większa dostępność usług;

– w ramach tzw. małego trójpaku energetycznego

(przepisy weszły w życie 10 września 2013 r.) – roz-

wiązania wprowadzone inicjatywą projektu posel-

skiego przy pozytywnym zaopiniowaniu i wsparciu

merytorycznym Ministerstwa Gospodarki:

— stworzenie systemu certyfikacji instalatorów

mikroinstalacji i małych instalacji;

— zwolnienie z obowiązku prowadzenia działalno -

ści gospodarczej w przypadku sprzedaży nadwyżek

energii elektrycznej wytwarzanej w mikroinstalacji;

— zwolnienie mikroinstalacji z obowiązku wno -

szenia opłat za przyłączenie do sieci (mikroinstalacje

będą przyłączane do sieci na podstawie zgłoszenia);

— brak wymagania pozwolenia na roboty budowla -

ne w przypadku montażu pomp ciepła, urządzeń foto-

woltaicznych o zainstalowanej mocy elektrycznej do

40kW oraz wolno stojących kolektorów słonecznych;

c) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 20

sierpnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w spra-

wie szczegółowych warunków funkcjonowania syste-

mu gazowego (przepisy weszły w życie 5 września

2013 r.):

— wprowadzenie tzw. punktu wirtualnego, czyli

możliwości handlu gazem w oderwaniu od fizycznej

lokalizacji sieci – był to warunek uruchomienia ob-

rotu gazem ziemnym na towarowej giełdzie energii,

co nastąpiło w grudniu 2012 r.

Prezes URE zwolnił

tym samym przedsiębiorstwa energetyczne z obo-

wiązku przedkładania taryf w zakresie obrotu gazem

ziemnym: na giełdzie towarowej, na rynku hurto-

wym oraz w postaci skroplonej;

d) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 26

7)

www.bazaazbestowa.gov.pl.

478

jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytu-

— zmniejszenie uciążliwości dla właścicieli

nieruchomości, na których istnieją lub są plano-

wane gazociągi (określenie stref kontrolowanych

dla wszystkich gazociągów, doprecyzowanie pa-

rametrów technicznych związanych z bezpie-

czeństwem pracy gazociągów, określenie odległo-

ści instalacji gazociągów od innych obiektów bu-

dowlanych);

e) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 20

sierpnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie w spra-

wiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi prze-

syłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naf-

towej i produktów naftowych ich usytuowanie (prze-

pisy wchodzą w życie 18 września 2013 r.):

— wprowadzenie możliwości samoobsługi tanko -

wania gazu płynnego do pojazdów samochodowych

na stacjach paliw;

f) rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 8 kwiet-

nia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań doty-

czących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu

górniczego (przepisy wchodzą w życie 16 września

2013 r.):

— rezygnacja z posiadania map górniczych przez

wszystkie osoby kierownictwa i dozoru ruchu specjal-

ności górniczej z równoczesnym zapewnieniem do-

stępu do nich w zakładzie górniczym;

— dopuszczenie do lokalizacji zwałowisk tymcza -

sowych w granicach przemysłowych zasobów złoża;

— umożliwienie zwałowania mas ziemnych lub

skalnych powstałych w związku z prowadzeniem eks-

ploatacji kopalin (nadkładu i skał płonnych) bez ich

zaliczania do odpadów;

— rezygnacja z prowadzenia okresowych analiz

gospodarki złożem;

— rezygnacja z powoływania zespołów do rozpo -

znawania i zapobiegania zagrożeniom naturalnym

i powoływanie ich tylko w przypadku występowania

takich zagrożeń;

9.

Bezpieczeństwo gospodarcze – ograniczanie

tzw. zatorów płatniczych:

płaty w transakcjach handlowych (przepisy weszły

w życie 28 kwietnia 2013 r.):

— możliwość naliczania odsetek ustawowych po

ręczenia faktury dłużnikowi;

— 60-dniowy co do zasady termin zapłaty w trans -

akcjach między przedsiębiorcami;

— 30-dniowy termin zapłaty przez podmioty pub -

liczne na rzecz przedsiębiorców;

— maksymalny 30-dniowy termin na tzw. proce -

durę badania towaru lub usługi;

— wprowadzenie ryczałtu 40 euro jako rekom -

pensaty za koszty dochodzenia roszczeń przez wie-

rzyciela;

II.

Działania będące obecnie w trakcie realizacji.

1.

Strategia Innowacyjności i Efektywności Go-

spodarki – „Dynamiczna Polska 2020” (Rada Mini-

strów przyjęła dokument 15 stycznia 2013 r.).

Koordynatorem strategii przygotowanej we współ-

pracy z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego

jest minister gospodarki

8)

.

Określa ona kierunki dzia-

łań, jakie powinny zostać podjęte do 2020 r., aby polska

gospodarka stała się innowacyjna i efektywna zasobo-

wo.

Strategia kładzie nacisk na dalszą eliminację zbęd-

nych obciążeń i barier dla przedsiębiorczości.

W strate-

gii wyróżniono następujące cele:

— dostosowanie otoczenia regulacyjnego i finan -

sowego do potrzeb innowacyjnej i efektywnej gospo-

darki;

— stymulowanie innowacyjności poprzez wzrost

efektywności wiedzy i pracy;

— wzrost efektywności wykorzystania zasobów

naturalnych i surowców;

— wzrost umiędzynarodowienia polskiej gospo -

darki.

Głównym dokumentem wdrażającym strategię

będzie Program Rozwoju Przedsiębiorstw.

Strategia

jest również wdrażana poprzez program „Lepsze re-

gulacje 2015”.

2.

Program „Lepsze regulacje 2015” (Rada Mini-

strów przyjęła dokument 22 stycznia 2013 r.).

Ministerstwo Gospodarki we współpracy z Rzą-

dowym Centrum Legislacji oraz Kancelarią Prezesa

Rady Ministrów opracowało rządowy program pod-

noszący jakość systemu stanowienia prawa „Lepsze

regulacje 2015” zawierający 35 działań, które rząd

zamierza podjąć do 2015 r. w celu zapewnienia wyso-

kiej jakości regulacji podczas całego cyklu kształto-

wania polityk – począwszy od analizy problemu i pro-

jektu założeń aktu prawnego, aż po jego ocenę i mo-

nitoring.

Głównym celem programu jest zapewnienie

rozwiązań systemowych i organizacyjnych niezbęd-

nych dla tworzenia i oceny prawa w oparciu o dowo-

dy analityczne nakierowanego na rozwiązywanie

problemów społeczno-gospodarczych, w tym zmniej-

szenie kosztów wykonywania działalności gospodar-

czej oraz podniesienie konkurencyjności polskiej go-

spodarki.

Cel główny zostanie osiągnięty poprzez

realizację trzech celów szczegółowych:

— przejrzyste tworzenie prawa skutecznie roz-

wiązującego problemy;

— ciągłe doskonalenie istniejącego otoczenia

prawnego;

— poprawa komunikacji z interesariuszami.

8)

Zgodnie z zasadami prowadzenia polityki rozwoju Strate-

gia Innowacyjności i Efektywności Gospodarki jest jedną z dzie-

więciu strategii zintegrowanych realizujących zapisy średnio-

okresowej Strategii Rozwoju Kraju 2020.

Pod względem celów

jest ona również spójna z założeniami unijnej strategii rozwoju

„Europa 2020”, wpisując się w realizację jej priorytetu, jakim

jest inteligentny zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu

społecznemu.

Poszczególne działania zawarte w SIiEG również

przyczynią się do realizacji celów strategii „Europa 2020”.

479

Wybrane działania zawarte w programie:

2.1.

Rozwój systemu oceny wpływu

9)

.

Ideą jest dążenie do tego, aby w procesie decyzyj-

nym zostały zebrane i przeanalizowane wszystkie po-

tencjalnie dostępne informacje, celem nadrzędnym

natomiast jest tworzenie regulacji przyjaznych dla

przedsiębiorców.

Rozwój systemu oceny wpływu w pro-

gramie obejmuje m.in. następujące działania:

a) opracowanie wytycznych do przeprowadzania

oceny wpływu:

wytyczne będą prezentowały, jak przeprowadzać

ocenę wpływu i przygotować analityczne zestawienie

prognozowanych skutków podejmowanych działań

oraz zasady przeprowadzania konsultacji (czyli jak

i kiedy przeprowadzać konsultacje społeczne w pro-

cesie tworzenia dokumentów rządowych, aby maksy-

malnie wykorzystać ich potencjał).

Załącznikiem do

wytycznych będą ustandaryzowane wzory dokumen-

tów analitycznych: 1) formularz testu regulacyjnego,

2) formularz oceny skutków regulacji ex-ante, 3) for-

mularz oceny skutków regulacji ex-post

10)

.

Wytyczne

zostaną dostosowane do obowiązujących uregulowań

prawnych w zakresie oceny skutków regulacji i kon-

sultacji społecznych oraz upowszechnione w całej ad-

ministracji rządowej.

Stosowanie ustandaryzowa-

nych wzorów dokumentów zapewni jednolitość i po-

równywalność ocen skutków regulacji, a w konse-

kwencji ciągłe podnoszenie ich jakości.

Powyższe

działania umożliwią rozwój kompetencji pracowni-

ków odpowiedzialnych za opracowywanie regulacji,

co stanowi warunek konieczny dla poprawy jakości

prawa w Polsce;

b) test MŚP – badanie wpływu regulacji na małe

i średnie przedsiębiorstwa:

jednym z istotnych elementów oceny skutków re-

gulacji będzie test małych i średnich przedsiębiorstw

(test MŚP), który polega na dokonaniu pogłębionej

analizy wpływu proponowanych rozwiązań na sektor

małych i średnich przedsiębiorstw, tak aby jak naj-

wcześniej identyfikować i eliminować propozycje po-

tencjalnie zwiększające obciążenia dla MŚP.

Docelo-

wo przeprowadzanie testu MŚP powinno być obliga-

toryjne dla projektów kluczowych, tj. takich, których

potencjalne skutki dla przedsiębiorstw będą przekra-

czały 100 mln zł oraz gdy inne dane dotyczące pro-

jektu będą wskazywały na jego znaczący wpływ.

Mi-

nisterstwo Gospodarki we współpracy z Polską Agen-

cją Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) przeprowa-

dziło pilotażowy projekt wdrożenia testu MŚP dla

projektu ustawy o ułatwieniu wykonywania działal-

ności gospodarczej (tzw. czwarta ustawa deregulacyj-

na).

Na podstawie pilotażu zostaną wypracowane

dalsze działania we wdrożeniu testu MŚP przez ad-

ministrację rządową.

2.2.

Redukcja kosztów regulacyjnych

11)

.

Podejmowane są działania o charakterze uprosz-

czeniowym m.in. poprzez wprowadzanie przez mini-

sterstwa zmian w prawie w zakresie:

— uchylania obowiązków informacyjnych;

— zmniejszania częstotliwości wykonywania obo -

wiązków informacyjnych;

— zmniejszania wymaganego zakresu informacji;

— zastąpienie trybu papierowego trybem elektro -

nicznym;

— uproszczenia formularza lub zamieszczania go

na stronie internetowej;

— skorzystania z danych znajdujących się w po -

siadaniu ministerstwa lub innych podmiotów.

2.3.

Doskonalenie systemu konsultacji społecz-

nych.

Jednym z celów programu warunkujących jego

właściwą realizację jest poprawa komunikacji z inte-

resariuszami, dlatego przewidziano działania, które

mają ułatwić tworzenie prawa uwzględniającego opi-

nie i propozycje obywateli, w tym przedsiębiorców,

tak aby w jak największym stopniu uprościć polskie

prawo i stosowane procedury administracyjne.

W Ministerstwie Gospodarki wdrażany jest system

konsultacji on-line (tj. konsultacje projektów legislacyj-

nych i innych dokumentów rządowych ze stroną spo-

łeczną z wykorzystaniem Internetu), który ma zwięk-

szyć przejrzystość procesu konsultacji oraz przyczynić

się do większego zaangażowania strony społecznej

w proces tworzenia aktów prawnych.

Tworzony system

jako platforma wymiany opinii doświadczeń, analiz,

propozycji i rekomendacji przy przygotowywaniu regu-

lacji ma za zadanie ułatwić opracowywanie rozwiązań

legislacyjnych przyjaznych dla przedsiębiorców, w tym

redukujących obciążenia administracyjne.

Prace nad

systemem były prowadzone we współpracy z partnera-

mi społecznymi.

System konsultacji on-line składa się

z dwóch modułów:

— aplikacji Legislator, czyli edytora ułatwiające -

go legislatorowi tworzenie dokumentów i zarządza-

nie nimi w procesie konsultacji wewnętrznych (resor-

towych i wewnątrzadministracyjnych) oraz konsul-

tacji społecznych;

— portalu, czyli platformy komunikacji ze stroną

społeczną.

System został wdrożony w Ministerstwie Gospo-

darki – są w nim umieszczane w ramach konsultacji

społecznych dokumenty rządowe przygotowywane

w resorcie.

9)

Ocena wpływu – proces polegający na identyfikacji i ana-

lizie problemu (w tym identyfikacji interesariuszy), określeniu

celów interwencji publicznej, określeniu możliwych opcji reali-

zacji celów, analizie kosztów i korzyści tych opcji oraz analizie

ewaluacyjnej obowiązującego prawa.

Ocena wpływu jest doko-

nywana przy współudziale interesariuszy trwającym aż do mo-

mentu przyjęcia aktu prawnego.

W ramach procesu stanowienia

prawa w zakresie oceny wpływu opracowywane są trzy doku-

menty: test regulacyjny na etapie projektu założeń projektu ak-

tu prawnego, ocena skutków regulacji ex ante na etapie projektu

aktu prawnego oraz ocena skutków regulacji ex post na etapie

obowiązywania aktu prawnego.

10)

Formularze zostały zaakceptowane przez stały Komitet

Rady Ministrów w dniu 12 września 2013 r.

11)

Koszty regulacyjne – koszty ponoszone przez adresatów re-

gulacji w związku z koniecznością wykonywania tych regulacji.

480

Efektem dotychczasowych działań realizowanych

wspólnie z KPRM i RCL w ramach agendy: Lepsze

regulacje 2015 jest m.in. zapobieżenie inflacji prawa.

Do połowy 2013 r.

Sejm VII kadencji uchwalił mniej

ustaw niż w pierwszych 18 miesiącach VI, V, i IV

kadencji.

Również w drugim roku kadencji Sejm

uchwali najprawdopodobniej mniej ustaw niż w po-

przednich kadencjach.

W porównaniu z latami 2008–

2011 spadła także liczba projektów rządowych.

Dzia-

łania zostały docenione przez OECD w raporcie

„Przegląd polityk publicznych w Polsce”.

Mniej regu-

lacji, ale za to lepiej trafiających w rzeczywiste po-

trzeby gospodarki.

3.

Program Rozwoju Przedsiębiorstw 2020.

W Ministerstwie Gospodarki opracowano projekt

Programu Rozwoju Przedsiębiorstw do 2020 r.

(PRP),

który zawiera kompleksowy katalog instrumentów

wsparcia rozwoju innowacyjności i przedsiębiorczości

w Polsce.

Planuje się, że PRP zostanie przedłożony

Radzie Ministrów w II połowie 2013 r.

PRP jest pro-

pozycją systemu wsparcia przedsiębiorstw w Polsce,

szczególnie w zakresie innowacyjności.

Duży nacisk

w programie położony zostanie na wsparcie dla ma-

łych i średnich przedsiębiorstw.

Wskazane w progra-

mie instrumenty koncentrują się na tworzeniu bar-

dziej przyjaznego otoczenia dla przedsiębiorczości,

wzmacnianiu różnorodnych form finansowania dzia-

łalności badawczo-rozwojowej (B+R) i innowacji, pod-

noszeniu jakości kapitału ludzkiego, wzmacnianiu

współpracy przedsiębiorców ze światem nauki oraz

samych przedsiębiorców, e-gospodarce, a także zrów-

noważonym rozwoju.

Ze względu na swój szeroki cha-

rakter program wykracza poza ramy nowych progra-

mów operacyjnych na lata 2014–2020 i będzie finan-

sowany zarówno ze źródeł budżetu państwa, jak

i środków funduszy europejskich.

4.

Ustawa o ułatwieniu wykonywania działalności

gospodarczej (tzw. IV ustawa deregulacyjna).

Trwają końcowe prace nad opracowaniem projek-

tu ustawy o ułatwieniu wykonywania działalności

gospodarczej na bazie założeń przyjętych przez Radę

nowane jest przekazanie projektu ustawy do uzgod-

Projekt będzie zawierał prawie 50 zmian w ponad 30

ustawach przygotowanych przez MG, m.in. we współ-

pracy z organizacjami zajmującymi się sprawami go-

spodarczymi, uwzględnia także propozycje innych

resortów.

Będzie zawierał zmiany m.in. w zakresie

procedur kontrolnych w polskich portach morskich,

prawa celnego, prawa podatkowego i ubezpieczeń

społecznych.

Wybrane propozycje zawarte w projek-

cie ustawy:

— pakiet portowy: skrócenie terminu czasu trwa -

nia kontroli granicznych w portach morskich do 24

godzin oraz wydłużenie terminu na rozliczenie VAT

w imporcie przez upoważnionych przedsiębiorców

(AEO);

— wyłączenie z VAT usług bezpłatnej pomocy praw -

nej udzielanej osobom niezamożnym, co powinno prze-

łożyć się na zwiększenie dostępności bezpłatnych

porad prawnych dla osób niezamożnych;

— umożliwienie zachowania ważności orzeczenia

lekarskiego przy zmianie pracodawcy (co do zasady

zniesienie dokonywania obowiązkowych badań pra-

cownika przy zmianie pracodawcy);

— zniesienie obowiązku uzyskiwania potwierdze -

nia zgłoszenia rejestracyjnego dla celów VAT, co prze-

łoży się na zmniejszenie kosztów rozpoczynania dzia-

łalności gospodarczej (obecny koszt to 170 zł);

— rozszerzenie możliwości udzielania poręczeń

dla przedsiębiorców przez Narodowy Fundusz Ochro-

oraz wojewódzkie FOŚiGW (ułatwienie dostępu przed-

siębiorców do finansowania inwestycji m.in. poprzez

rozszerzenie instrumentów dotacyjnych o dopłaty do

rat leasingowych);

— zwolnienie z podatku dochodowego wartości

świadczenia dowozu pracownika do zakładu pracy

codawcę, co zmniejszy obowiązki ewidencyjne i uła-

twi rozliczenia podatkowe);

— ograniczenie obowiązków statystycznych dla

mikroprzedsiębiorców (zwolnienie z przekazywania

danych w roku rozpoczęcia działalności);

— zniesienie obowiązku dokonania przez płatni -

ka sprawdzenia do 30 kwietnia następnego roku pra-

widłowości danych przekazanych do ZUS w imien-

nych raportach miesięcznych dotyczących danego

roku kalendarzowego;

— umożliwienie wydawania niepreferencyjnych

świadectw pochodzenia przez inne niż organy celne

podmioty, tj. KIG, co zapewni możliwość wyboru przez

eksportera miejsca uzyskania świadectwa i ułatwi

dostęp do tej usługi;

— kontynuacja prac nad tzw. kulturą oświadczeń

(zmiany w zakresie kolejnych ustaw umożliwiające

składanie oświadczeń w miejsce dotychczas wyma-

ganych zaświadczeń);

— uproszczenie rozliczeń podatkowych, w przy -

padku gdy przyjmowanie zaliczek rejestrowane jest

terminu powstania obowiązku podatkowego w zakre-

sie podatku dochodowego z podatkiem od towarów

i usług);

— zwiększenie dostępu do orzeczeń sądowych

(zmiany mające na celu upowszechnienie publikowa-

nia orzeczeń sądowych na stronach BIP);

— ułatwienia w zakresie podatku akcyzowego

(m.in. wprowadzenie na gruncie podatku akcyzowe-

go „wiążącej informacji akcyzowej” umożliwiającej

uzyskanie wiążącej organy podatkowe informacji

w zakresie klasyfikacji taryfowej oraz rodzaju wyro-

bu akcyzowego).

5.

Zasada dwóch terminów.

Ministerstwo Gospodarki zaproponowało wpro-

wadzenie zasady dwóch terminów, zgodnie z którą

przepisy adresowane do przedsiębiorców mogłyby

wym (tj. 1 stycznia i 1 czerwca).

Takie rozwiązanie

481

pozwoliłoby przedsiębiorcom na skrócenie czasu po-

święconego na analizę i dostosowanie się do nowych

przepisów, przez co niższe byłyby koszty prowadze-

nia działalności gospodarczej.

Byłby to również wy-

raz zwiększonego zaufania obywateli, w tym przed-

siębiorców, do państwa.

Wyjątki od tej reguły doty-

czyłyby bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, klęsk

żywiołowych, eliminacji ewidentnych luk prawnych,

wykonywania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego

oraz wejścia w życie przepisów przyjętych w celu do-

chowania terminu wdrożenia dyrektyw Unii Euro-

pejskiej lub realizacji innych zobowiązań międzyna-

rodowych.

Aktualnie trwają konsultacje związane

z możliwością i celowością wprowadzenia powyższej

zasady w Polsce.

6.

Elektronizacja i standaryzacja procedur zwią-

zanych z podejmowaniem i prowadzeniem działalno-

ści gospodarczej.

6.1.

Uproszczenie procedur poprzez ich elektroniza-

cję i wdrożenie idei jednego okienka (projekt UEPA

12)

).

13)

realizo-

wany jest – w ramach partnerstwa pomiędzy Mini-

sterstwem Gospodarki a Krajową Izbą Gospodarczą

i Instytutem Logistyki i Magazynowania – projekt

UEPA.

Istotnym rezultatem projektu UEPA jest

stworzenie katalogu urzędów administracji publicz-

nej (ponad 6000 urzędów) oraz katalogu procedur

administracyjnych realizowanych przez te urzędy

(1000 procedur).

Stworzona została również koncep-

cja centralnego elektronicznego katalogu administracji

(CEKA) zakładająca powiązanie katalogów podmio-

tów publicznych, wzorów dokumentów, procedur ad-

ministracyjnych i rejestrów publicznych.

Działania

w ramach projektu związane z odbiurokratyzowa-

niem polskiego prawa koncentrują się na:

— tworzeniu propozycji zmian w przepisach praw-

nych dotyczących rozpoczynania, wykonywania i za-

kończenia działalności gospodarczej zmierzających

do zwiększenia spójności szczegółowych przepisów,

wyeliminowania ww. przeszkód, a także sprzeczności

i niejednoznaczności skutkujących nadinterpretacją

ze strony urzędników i brakiem jednolitości w pro-

cesie stosowania prawa;

— podnoszeniu świadomości urzędników w zakre -

sie możliwości udostępniania elektronicznych form

komunikacji z klientami i wdrażaniu elektronicznych

usług, informowaniu o istniejących możliwościach

rozwiązywania problemów powstających w trakcie

obsługi tzw. e-usług;

— przygotowywaniu elektronicznej postaci wzo-

rów dokumentów oraz aplikacji wykonywanych na

platformie ePUAP obsługujących e-usługi zgodnie

z wymaganiami poszczególnych urzędów;

— tworzeniu propozycji zmian w przepisach zmie-

rzających do: ograniczenia liczby etapów realizacji

procedury, ograniczenia liczby uczestników tych pro-

cedur, wykorzystywania wydanych przez urzędy do-

kumentów w ramach procedur realizowanych przez

inne urzędy.

W toku realizacji projektu UEPA przygotowano

propozycje o charakterze horyzontalnym, które w za-

łożeniu będą bezpośrednio oddziaływać na procedu-

ry wynikające ze szczególnych uregulowań prawnych.

Należy do nich w szczególności zaliczyć: propozycje

dotyczące komunikacji elektronicznej wprowadzonej

przepisami kodeksu postępowania administracyjne-

go (wprowadzenie domniemania zgody na otrzymy-

wanie korespondencji drogą elektroniczną); wprowa-

dzenie, pod określonymi warunkami, możliwości uzna-

wania skanów dokumentów papierowych oraz stwier-

dzenia ich autentyczności i niezaprzeczalności przez

właściwe organy realizujące daną procedurę admini-

stracyjną; rezygnacja z załączania dyplomu w wersji

papierowej na rzecz elektronicznego dostępu urzędu

do danych dotyczących dyplomu zapisanych w cen-

tralnym rejestrze uczelni i szkół.

W ramach projektu UEPA przygotowane zostały

propozycje standaryzacji dokumentów, którymi po-

sługują się przedsiębiorcy w kontaktach z urzędami

administracji publicznej.

Propozycje te znalazły wy-

raz w opracowaniu elektronicznych formularzy moż-

liwych do wykorzystania na Elektronicznej Platfor-

mie Usług Administracji Publicznej (ePUAP).

Stan-

daryzacja otwiera drogę do elektronizacji procedur

na szeroką skalę, zmniejszenia obciążeń związanych

z korespondencją przedsiębiorcy z organami admini-

stracji publicznej (skrócenie czasu realizacji proce-

dur, zmniejszenie kosztów korespondencji), upowszech-

nienia wydawania przez urzędy dokumentów w po-

staci elektronicznej, które będą mogły być użyte do

realizacji kolejnych procedur.

Do końca maja 2013 r.

przygotowano formularze elektroniczne dla 398 pro-

cedur (dla każdej procedury co najmniej jeden formu-

larz umożliwiający jej zainicjowanie).

Formularze są

udostępniane nieodpłatnie.

6.2.

Uproszczenie procedur administracyjnych

poprzez ich standaryzację.

Obecnie trwają prace rządowe nad projektem usta-

wy o standaryzacji niektórych wzorów pism w proce-

durach administracyjnych.

Rada Ministrów 12 mar-

ca 2013 r. przyjęła opracowane w Ministerstwie Go-

spodarki założenia projektu ustawy.

Planuje się, że

72 wzory pism w procedurach określonych w 23 usta-

wach znajdą się na Elektronicznej Platformie Usług

Administracji Publicznej (ePUAP).

Nowe przepisy

umożliwią złożenie wniosku on-line w konkretnych

procedurach administracyjnych.

Taka forma kontak-

12)

Projekt UEPA (skrót: upraszczanie i elektronizacja pro-

cedur administracyjnych) – projekt pt. „Uproszczenie procedur

okienka”.

Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Euro-

pejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.

War-

tość całkowita projektu wynosi 43 698 548 PLN, w tym wysokość

dofinansowania – 37 143 765,80 PLN i wkład własny –

6 554 782,20 PLN.

13)

Instytucja zarządzająca Programem Operacyjnym „Ka-

pitał Ludzki” – Ministerstwo Rozwoju Regionalnego – wyraziła

wstępnie zgodę na kontynuację projektu UEPA do końca 2014 r.

482

tu z urzędem pomoże zaoszczędzić czas obywatelom

i przedsiębiorcom.

Udostępnione zostaną głównie wnio-

ski (zawierające wykaz załączników) o wpis do właś-

ciwego rejestru lub udzielenie zezwolenia, np.: wzory

wniosków o wydanie zezwolenia na nabycie nieru-

chomości przez cudzoziemca, wzór zgłoszenia roz-

biórki obiektu budowlanego, wzór wniosku o wydanie

lowych oraz wzór wniosku o nadawanie uprawnień

w zakresie wytwarzania, montażu, napraw i moderni-

zacji urządzeń technicznych.

W niektórych procedu-

rach zaproponowano likwidację załączników.

Uprości

to załatwienie sprawy i zredukuje leżące po stronie

przedsiębiorcy obowiązki.

Od wnioskodawcy zależeć

będzie, czy skorzysta z formy pisemnej, czy elektro-

nicznej.

Elektroniczne wzory pism zostaną zamieszczone

kumentów elektronicznych (CRWD) umieszczonym na

platformie ePUAP.

Wzory pism będą udostępnione tak-

że w Biuletynie Informacji Publicznej organu admini-

stracji publicznej, do którego kompetencji należy właś-

ciwa procedura, oraz na stronie internetowej punktu

kontaktowego – ePK (http://eu-go.gov.pl).

Jednocześnie

pozostawiona będzie możliwość pisemnego złożenia

wniosku.

Proponowane rozwiązania wpłyną na szyb-

kość postępowań i efektywność procedur administra-

cyjnych oraz zmniejszą obciążenia administracyjne

obywateli i przedsiębiorców.

7.

Prawo upadłościowe, prawo restrukturyzacyjne

Obecnie trwają prace rządowe w zakresie zapo-

biegania ryzyku przedwczesnej upadłości, wsparcia

ponownego podejmowania działalności gospodarczej

oraz utrzymania przedsiębiorstw, które przechodzą

trudności (prymat restrukturyzacji nad upadłością).

W resorcie gospodarki opracowano projekt polityki

drugiej szansy, która ma na celu stworzenie komplek-

sowego systemu wsparcia przedsiębiorców pozosta-

jących w trudnej sytuacji finansowej oraz tych, któ-

rzy zamierzają ponownie rozpocząć działalność go-

spodarczą.

Ministerstwo Gospodarki uczestniczy też

w pracach Ministerstwa Sprawiedliwości nad projek-

tem założeń projektu ustawy prawo restrukturyza-

cyjne, które zawiera rozwiązania sprzyjające utrzy-

maniu przedsiębiorstw przechodzących trudności.

Intencją nowej regulacji jest rozszerzenie tych postę-

powań, które nie zmierzają do likwidacji przedsię-

biorcy, ale umożliwiają skorzystanie z prostych, szyb-

kich i elastycznych procedur, których głównym celem

jest zachowanie ciągłości działania przedsiębiorcy.

Przewiduje się m.in. uproszczenia proceduralne oraz

rozdział pomiędzy postępowaniami restrukturyza-

cyjnymi a postępowaniem upadłościowym.

Przewi-

dziane w projekcie nowe procedury restrukturyza-

cyjne (trzy postępowania układowe i jedno napraw-

cze) będą bardziej od obecnych dostosowane do sytu-

acji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstw.

8.

Prowadzenie Wielostronnego Forum Fakturo-

wania Elektronicznego.

Krajowe forum powołane pod patronatem Mini-

sterstwa Gospodarki i Ministerstwa Finansów jest

częścią europejskiego Wielostronnego Forum Elek-

tronicznego Fakturowania, które do końca 2013 r.

ma zbadać i ocenić wszystkie aspekty funkcjonowa-

nia e-faktur w krajach Unii Europejskiej.

Oczekiwa-

nymi wynikami prowadzonych prac ma być wypra-

cowanie rekomendacji oraz określenie działań nie-

zbędnych do wdrożenia Europejskiej Agendy Cyfro-

wej, która zakłada, że w 2020 r. e-faktury mają być

dominującą metodą fakturowania w UE.

Celem forum jest stworzenie ram prawnych prowa-

dzących do podziału zadań w ramach rządu oraz usta-

nowienie przepisów regulujących wdrażanie e-fakturo-

wania w administracji publicznej.

Planowane jest wpro-

wadzenie obowiązku odbioru przez administrację pub-

liczną faktur wyłącznie w postaci elektronicznej.

Wdra-

żanie e-fakturowania będzie oparte o zasady, metody

i wzory dokumentów elektronicznych zgodne ze stan-

dardami przyjmowanymi w UE.

Zakłada się, że wyko-

rzystane będą doświadczenia, dobre praktyki oraz roz-

wiązania stosowane w biznesie.

Strategia wprowadza-

nia faktur elektronicznych przewiduje m.in. realizację

następujących zadań:

— opracowanie i przyjęcie do stosowania wzoru e -

-faktury w administracji i gospodarce (lata 2013–2014);

— opracowanie i utworzenie platformy integrują -

cej funkcje odbioru faktur elektronicznych od do-

stawców w zamówieniach publicznych z systemami

administracji publicznej (do końca 2014 r.);

— przeprowadzenie działań edukacyjnych w za -

kresie interpretacji przepisów dotyczących e-faktu-

rowania w aparacie kontroli skarbowej z programem

jednoznacznej i przyjaznej dla przedsiębiorców inter-

pretacji tych przepisów (do końca 2014 r.);

— przeprowadzenie szerokiej akcji promocyjnej

i informacyjnej wśród przedsiębiorców o istocie zmian

w podejściu do e-fakturowania oraz o jednolitych za-

sadach e-fakturowania oraz ich interpretacji przez

organy kontroli skarbowej (do końca 2014 r.);

— opracowanie ujednoliconych rozwiązań e-fak -

turowania dla sektorów B2G oraz B2B

14)

(do końca

2016 r.);

— opracowanie wytycznych dla rozwiązań dedy -

kowanych MSP oraz ich promocja (do końca 2016 r.).

9.

Energetyka, sektor naftowy, gaz ziemny, gór-

Obecnie prowadzone są prace w zakresie kilku ini-

cjatyw legislacyjnych dotyczących obszaru energetyki,

paliw oraz górnictwa, które mają na celu uproszczenie

procedur i ograniczenie obowiązków nakładanych na

adresatów regulacji w tych obszarach:

9.1.

Ustawa o korytarzach przesyłowych:

a) projekt ustawy o korytarzach przesyłowych (na

etapie prac rządowych) zawiera propozycje mające na

celu ułatwienie prowadzenia inwestycji w rozbudowę

14)

B2G (Business to Government) – nazwa relacji pomiędzy

firmami a administracją publiczną, B2B (Business to Business)

– nazwa relacji pomiędzy firmami.

483

i modernizację sieci energetycznych, w szczególności

poprzez:

— uproszczenie procedury sporządzania planów

gminnych dla urządzeń infrastrukturalnych;

— uproszczenie procedury pozyskiwania prawa

do nieruchomości pod nowe inwestycje;

— uproszczenie pozyskiwania prawa do nieruchomo-

ści pod istniejącymi już urządzeniami przesyłowymi;

— usprawnienie procesu określania wysokości

odszkodowania za pozyskiwanie prawa do nierucho-

mości;

— ograniczenie liczby pozwoleń i decyzji admini -

stracyjnych wymaganych w procesie inwestycyjnym;

— skrócenie czasu na uzyskanie pozwoleń i decy -

zji administracyjnych w procesie inwestycyjnym.

9.2.

Ustawa Prawo energetyczne.

a) projekt ustawy Prawo energetyczne (na etapie

prac rządowych) zawiera działania mające na celu

ułatwienie prowadzenia działalności gospodarczej

w energetyce poprzez:

— zniesienie terminowości koncesji;

— stworzenie systemu preferencji dla tzw. odbior -

ców przemysłowych w postaci zmniejszenia obowiąz-

dectw pochodzenia z kogeneracji oraz z OZE;

— zniesienie obowiązku przedkładania przez

przedsiębiorstwa energetyczne planów rozwoju sieci

do zatwierdzenia przez prezesa URE na rzecz ich

uzgadniania;

— zamknięte systemy dystrybucyjne – na wnio -

sek przedsiębiorstwa energetycznego prezes URE

może uznać system dystrybucyjny jako zamknięty,

jeżeli spełnia ustawowe warunki; system taki jest

zwolniony m.in. z przedkładania taryfy do zatwier-

dzenia, opracowywania planu rozwoju sieci oraz in-

strukcji ruchu i eksploatacji sieci, przyłączania no-

wych odbiorców.

9.3.

Zmiany w zakresie zapasów ropy naftowej,

go oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagro-

żenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń

na rynku naftowym oraz o zmianie niektórych in-

nych ustaw (na etapie prac rządowych) – przewidzia-

nie wchodzenia na polski rynek gazu ziemnego no-

wych podmiotów oraz funkcjonowania już działają-

cych na rynku przedsiębiorstw prowadzących dzia-

łalność na niewielką skalę.

Wśród proponowanych

rozwiązań należy wymienić:

— ograniczenie obowiązku utrzymywania zapa -

sów gazu ziemnego wyłączenie do przedsiębiorstw

daży odbiorcom na terenie Rzeczypospolitej Polskiej

i zrezygnowanie z obejmowania przedmiotowym obo-

wiązkiem podmiotów dokonujących przywozu gazu

ziemnego wyłącznie na własny użytek;

— dopuszczenie możliwości utrzymywania zapa -

sów obowiązkowych gazu ziemnego przez zobligowa-

ne podmioty w instalacjach magazynowych nie tylko

granicami kraju – na terenie państw członkowskich

Unii Europejskiej;

— zwiększenie do 100 mln m

3

rocznie wysokości

limitu przywozu gazu ziemnego uprawniającego do

ubiegania się o uzyskanie zwolnienia z obowiązku

utrzymywania zapasów gazu ziemnego;

— umożliwienie ubiegania się o zwolnienie z obo -

wiązku utrzymywania zapasów gazu ziemnego także

podmiotom, które dopiero planują rozpoczęcie dzia-

łalności na rynku polskim;

— zmniejszenie obciążeń finansowych nakłada -

nych na przedsiębiorstwa sektora naftowego poprzez

zniesienie częściowego obowiązku fizycznego utrzy-

mywania zapasów przez ww. przedsiębiorstwa w za-

mian za opłatę celową przeznaczoną na utrzymywa-

nie zapasów przez podmiot prawa publicznego.

9.4.

Zmiany w zakresie przepisów dot. działalno-

ści górniczej.

W celu uproszczenia procedur związanych z wy-

konywaniem działalności górniczej prowadzone są

prace nad kilkoma rozporządzeniami wynikającymi

a) projekt rozporządzenia ministra gospodarki

w sprawie prowadzenia ruchu podziemnych zakła-

dów górniczych (na etapie prac rządowych):

— uproszczenie przepisów dla zakładów prowa -

dzących m.in. działalność określoną w art. 2 ust. 1

nicze w zakresie prowadzenia prac w zlikwidowanych

zakładach górniczych;

— umożliwienie zgłaszania wypadków przy uży -

ciu innych dostępnych środków łączności, w szcze-

gólności za pomocą Internetu (obecnie funkcjonuje

zgłaszanie telefoniczne);

— zniesienie obowiązku powiadamiania właści -

wego organu nadzoru górniczego o zamiarze zasto-

sowania po raz pierwszy w zakładzie górniczym no-

wych typów maszyn, urządzeń, materiałów oraz wy-

robów z tworzyw sztucznych;

— rezygnacja z przepisów sztywno określających

zawartość kompleksowego projektu eksploatacji;

— uproszczenie przepisów regulujących działal -

ność kopalń rud miedzi w zakresie prowadzenia ro-

bót wydobywczych oraz wentylacji;

— uproszczenie przepisów w zakresie pobierania

próbek pyłu;

b) projekt rozporządzenia ministra gospodarki

w sprawie ratownictwa górniczego (na etapie prac

rządowych):

— rezygnacja ze wskazywania w rozporządzeniu

podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem

górniczym (w obowiązujących przepisach wskazana

jest centralna Stacja Ratownictwa Górniczego SA

w Bytomiu);

484

— rezygnacja z regulacji będących podręczniko -

wymi zasadami sztuki górniczej, a nie przepisami

prawa (dotyczącymi wykonywania pomiarów);

— umożliwienie w górnictwie otworowym prowa -

dzenia badań kandydatów na ratowników górniczych

oraz ratowników górniczych przez jednostkę medycz-

ną, która zapewni wykonanie wszystkich niezbęd-

nych badań, a nie obowiązkowo w specjalistycznym

ośrodku badań lekarskich ratowników górniczych;

— ograniczenie wymagań dla zabezpieczenia po -

sterunku ochraniającego dojścia do strefy zagrożenia

(przede wszystkim rezygnacja z wymogu budowy

tam przeciwwybuchowych);

c) projekt rozporządzenia ministra gospodarki

w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prze-

chowywania i używania środków strzałowych i sprzętu

strzałowego w ruchu zakładu górniczego (na etapie

prac rządowych):

— dopuszczenie możliwości przechowywania

środków strzałowych w podręcznych i ruchomych

składach MW przez okres powyżej 24 godzin na wa-

runkach ustalonych przez kierownika ruchu zakładu

górniczego;

— dopuszczenie możliwości lokalizacji naziem -

nych, ruchomych lub wgłębnych składów materiałów

wybuchowych w odległościach mniejszych niż okre-

ślone w dotychczas obowiązujących przepisach przy

zastosowaniu dodatkowych środków zabezpieczenia

określonych przez rzeczoznawcę ds. ruchu zakładu

górniczego i zatwierdzonych przez kierownika ruchu

zakładu górniczego;

strzałowych kolejkami razem z jazdą ludzi, gdy środ-

ki strzałowe przewozi się w pojemnikach dopuszczo-

nych do stosowania do tego celu w zakładach górni-

czych i stosuje się dodatkowe środki bezpieczeństwa,

określone przez rzeczoznawcę do spraw ruchu zakła-

du górniczego i zatwierdzone przez kierownika ruchu

zakładu górniczego;

— umożliwienie kierownikowi ruchu zakładu gór -

niczego dokonania zmian we wzorach dokumentów,

na podstawie których ewidencjonowane są środki

strzałowe, z uwzględnieniem specyfiki wykonywa-

nych robót strzałowych lub asortymen
[cell cut: 2240614 characters, first 2000000 kept]