text:
,?"ffi5gffi

Dzionnik Ustrw Nr l0+ - 5172 - Poz, 708

,?"ffi5gffi

Uwagal

1. osoba sldadailca o$''viaag91l9 o rtrdie maiqd(onrym obowiQzana jest do zgodnego z prawdo ltrnnnego

i zupefnago wypetnlenia keidcJ z rubryk

2.

Joieli posaczsg6lne rubryki nic maidujl w konkotnym prrypldku zastolowania, nalciy wpisad .nic doqmr''.

3.

Oiwiadcaonle o stanie maJqtkowym ddtycnt/ malltku w kraJu iza granicq,

4.

O3wiadc2snie o stsnic mrjqtkowym obejmujc r6wnioi wier.ytclno$cl plcnlglne.

Ja, niiej podpissny(a),

uroozonytat ./1.

pc zapoznaniu sig z przepkami ssewy z dnia 30 lipce 2004 r. o upoBrienlu po8l6w do P.rlamontu Europorrkle.

go wyhanych w Rzecrypospolitej Polgkicj lD:.

U.

Nr 187, poz. 1925 o.rz z z(N)O r.

N.''lo4 poz..7@1, zgodnie

z 8rt.3a teJ qstswy o*r,viadczam, ia posiadam wchodzeco w rklad mstlsrl:kto.l wsp6lno*:i malqtkowci lub''

stanowlace m6j majqtek odrybny;

I

Ws{

- irodki pienieine zgromadzone w walucie polskiej:

- Srodki pianlgine zgrom8dzono w rvllucle obcoj:

ns kwotg:

1.

Dom o powieachni: 0(.2fu.''..^,,"ar""t

o warto6ci:

tytul prswn$

2.

Migszkanie o powienchni: m2, adrer:

Oziennik Ustaw Nr 104 - 5173 - Poz.

708

il1.

3.

Gospodarstwo roln6:

rodzaj gospodarstwa: powierzchnia:

rodzai zabudowy:

Mul prawny:

Z tago lnulu osilgnllem(elam) w roku ubiagtym prrych6d i doch6d w wysoko3ci:

4. lnne nieruch

powierrchnia: ......,....

Mul prawn)4

Uczestnic2e w rp6lce ryrvllnej lub w osobowoj sp6lce handtowel gawnej, p..tn€rskisj, komandytowej.

komandytowo-akryjn€i) - nrl€iy podac wysokoid wniesionych wHsd6w ......,.-......--...

lv.

pzadsigbiorc6w, w h6rych uczestnicz{ takie o8oby - nalaiy podad liczb9 i Bmitenta udzial6w:

2.

Posiadam udziaiy w innych spdkach handlowych - naleiy podad liczb?

i emitenta udzial6w:

Z tsgo qnufu osi?gnqtsm(gl8m) w roku ubieglyrn doch6d w wysokoSci:

1.

Posiadam akcje w sp6fkach handlowych z udzial€m paistwowych lub komunalnych os6b piawnych lub

pzedsigbiorc6w, w kt6rych uszBstnicz{ takis osoby - nalaiy podad liczbg I emitenla akcji: ,,.

Z tego t6ulu osiqgnqlem(glam; w roku ubiegtym doch6d w wysoko6ci:

2.

Posiadam akcje w innych sp6lkach handloqych - nalsiy podad tiebe i emitenta akcji:

Z tego t) ulu osiqgnqlam(qtam) w roku ubiagiym dochdd w wysokogci:

Nabyfem{am) (nabyf m6j mationek) od Skarbu Pa6Etwa, innej paAstwowej osoby prawnel, iednos,tak

samoz1du teMorialnogo, ich aliezk6w lub komunalnel osoby prawnej nast?pujeco mienie, kt6re

podlegalo zbyciu w drodze pzetargu - naleiy podaC opis mienia I datg nabycia.

od kogo: ,....,.,.....,,....,....

v .

v t.

1, Prowadzg dzialalno6d gospodarczl (nala2y podad formg prawnt i pzedmist dzialal

- osobiscie

- wspdlnie z innymi osobami

Z tego hdulu osiqgnqlem(qlaml w roku ubiegfym prrych6d i doch6d w wysok''o$bi:

2.

Zarzq|dzam dziatalnosciq gospodarczQ lub iestem przedstawicielem, pelnorhobnikiem takiej dzialalnoSci

(naleiy poda6 forme prawne I przedmiot dzialalno6cl):

- osobi6cie

- wsp6lnie z innymi osobaml

Z tego Mutu oslegnefam(glam) w roku ubieglym doch6d w wysoko6ci:

1.

W sp6lce handlowe, (nazwa, siedziba sp6lki):

- iestom czlonkiem zazqdu (od kiody):

- jestem oztonkiam rady nadzorczej (od kisdy):

- jestem cztonklem komisji rewiryinsj (od ki€dy):

Z tego qdulu osiqgnqlem(glam) w roku ubiegrtyrn doch6d w wysokosci:

Dzionnlk Ustaw Nr 10/+ - 5175 - Poz 708

IX

2.

W fundacjach I stowaz)rsz.niach prowtdzlcych dzhfalnosd golFdarcz4:

- jestem czfonklsm zazqdu (od kisdyl:

- jestem cztonkiom rady nadzorczej (od kledy):

- j$tem czlonklem komisji rswlryjnej (od kiedy):

Z t€go Mulu osiqgnqtgm(gfam) w roku ubleginn doch6d w wysoko#:

Inne dochody osiqgane z tytulu zstrudnienla lub innej dzialclno6ci zarobkowoi lub zaieC, z podaniemkwot uzyskiwanych

z kaidego t6ufu: ...,...,,...............,...

SHadniH mianir ruchomcgo o wsrtolhi porvylej 10 Cl00.zfotvth (w przypadku polazd6w machanicznychnalsiy podad ma*g,

model I rok produkdll:

Zobowlqzania pienlgins o wErto$cl powytcj t0 000 elqtych, w tym zsci$ni?ta kradyty I poiyczki or.z wa-

runki, na jakich zostaty udzlelon. (wobcc kogo, w zwiezku z laklm zdarzanicm, w laklei wysokoSci):

Powyi:szg oiwiadczenie sHadam 6wladomy(a), ii n. podstawis 8rt 2:B t 1 Kodeksu karnego za podanie

nleprawdy lub zatljcnie prawdy grozi ksre pozb.wlBnia wolnogci.

t!

?!,M,...rnr

X

X.

EK!!

T,r.

PlAl-

1.1.iR)Z il li 1.

:i:_r\tt:p.p

w i--N- Yl.i qL()

(]n|.i*owoa4 d.t


corpora: wikisources-pl

text:
brona, bronować, broniaki, 'konie do brony', branowłok; prasłowo; z *borna, załab.

barna, rusk. borona, boronit', południowe i czesk. brana, od pnia bher-, o 'ostrości', greck. faros, 'brózda', faraō i faroō, 'orzę', łac. forare, niem. bohren (nasze przeborować, przeberować, 'przewiercać', w 16. wieku).


corpora: CEN

text:
Ubezpieczyciel Allianz - jako pierwszy z największych europejskich koncernów - przekształcił się w spółkę europejską (SE).

Trwające ponad rok wysiłki w sprawie zmiany formy prawnej zwieńczyło 13 października wpisanie nowego przedsiębiorstwa, które powstało w wyniku fuzji niemieckiego koncernu i włoskiego holdingu RAS, do rejestru handlowego w Monachium.

Przekształcenie w SE ma pomóc byłej spółce akcyjnej prawa niemieckiego w stawieniu czoła coraz ostrzejszej konkurencji na rynku.


text:
Bernika, v.

Bernice v.

Berenice (Βερίνκη), córka Heroda Agryppy I i jego żony Cypros, wnuczki Heroda W. Herodjada była jej ciotką (siostrą jej ojca; Joseph.

Flav.

Antiq.

Jud.

l. XVIII c.

7, 8, 9).

Bernika zaręczoną była najprzód Markowi, synowi Aleksandra Lizymacha, najzamożniejszego żyda w Aleksandrji (ib.

l. 19 c.

4 et l. 20 c.

3); lecz gdy Marek umarł, wydał ją ojciec za swego rodzonego brata Heroda, któremu wyjednał u cesarza Klaudjusza (41—54 r.) królestwo Chalcis (ib, l. 19 c.

4).

Gdy mąż jej umarł, żyła przez jakiś czas ze swym rodzonym bratem, królem Agryppą II; dopiero dla usunięcia podejrzeń i zapobieżenia pogłoskom, jakie kursowały o ich wzajemnym stosunku, wyszła za Polemona, króla Cylicji.

Polemon, spodziewając się wielkich za nią bogactw, poddał się obrzezaniu przed małżeństwem; wkrótce jednak opuszczony przez Bernikę, porzucił religję żydowską (ib.

l. 20, 5).

Bernika wróciła, zdaje się, do brata swego króla Agryppy, i wtedy to (ok. r. 60) wypada podróż ich obojga do Cezarei, dla odwiedzenia Festusa, prokuratora rzymskiego, podczas której stawiony był przed nimi św. Paweł.

Act.

25, 13.

23.

26, 30.

Bernika później przemieszkiwała czas jakiś w Jerozolimie, trzymając przy sobie dwór królewski.

Joseph.

Flav.

De Bel.

Jud.

l. II c.

26, 28 (lat 15—16).

Chodziły wieści, że Tytus był w niej bardzo zakochany (ok. r. 68.

Tacit.

Histor.

2, 2.

Sueton.

Vitae Ceasar.

Tit.

c.

7); a i u Wespazjana miała łaski, tak dla wdzięków swoich, jak i bogatych darów (Tacit.

Histor.

2, 81).

X. W. K.


text:
brat; jak łac. frater, greck. fratēr (należący do tej samej »fratrji«, organizacji pierwotnej), niem. Bruder, ind. bhrātar dowodzą, odmieniał się niegdyś: brat, bratra (mianownik brat wedle wszelkich innych mianowników męskich z jakiegoś *brati), bo końcowe -r odpadało.

Wedle dalszych przypadków wciskało się r i do mianownika: bratr, obok albo zamiast brat w cerk., czesk., łużyc; stąd i u nas braterski, braterstwo obok bractwo (w innem znaczeniu).

Zamiast liczby mnogiej używają wszyscy Słowianie zbiorowego rzeczownika bracia (z tego mylne brać), jak księża, kacia, święcia, swacia.

Dalsze urobienia: bratanek i brataniec; zgrubiałe brach (u Reja i i., szczególniej w wołaczu brachu!).

Zdrobniałe: bratki, ('kwiat', »brat z siostrą, fijołek, siostra z bratem«, r. 1472; »Iwan da Marja« na Rusi), braciszek (klasztorny).

Urobienia: bratowa; bratać się; bratni; »za pani brat z kim« i do Moskwy dostało się od nas.

Na Litwie: prusk. brati i bratrikai (niby 'bratrzyki'), litew.

broterelis, zdrobniałe, ściągnięte w brolis, 'brat' (jak serb. brale!); grec.

fratria odpowiada naszemu bratria, bracia, zupełnie.

Pomijamy zdrobnienia i złożenia, bratobójczy i i.


text:
76.

Z przeszłością zerwawszy starą,

Ku wiecznej rzeczy pamięci,

Samemu sobie cześć święci...

Deo ignaro.

Już nad te wasze kłaniania,

Lepszy podobno ten oto,

Który się, z serca tęsknotą,

Na wszelki wypadek, kłania

Jutru — znakowi pytania...

Deo ignoto.


corpora: openbooks

text:
Fryderyk Schiller

Rękojmia

tłum.

Jan Nepomucen Kamiński

Gdzie mieszkał tyran Dionizy srogi,

Meros wniósł z sobą sztylet przechowany,

Straże go jęły, okuły w kajdany.

„Po co z sztyletem wszedłeś w moje progi?”

Rzecze mu tyran, ochłonąwszy z trwogi.

„Chciałem ojczyznę oczyścić z poczwary!”

„Srogiej na krzyżu nie ujdziesz mi kary”.

„Umrzeć odważnie — będzie dla mnie chlubą,

O życie swoje nie proszę cię wcale,

Chcesz jednak ze mną obejść się wspaniale?

Daj trzy dni czasu, bym przed swoją zgubą

Mógł jeszcze wydać za mąż siostrę lubą;

Przyjaciel chętnie stanie ci w porękę,

On, gdy nie wrócę, zniesie każdą mękę”.

Król się uśmiechnął i z obłudną miną

Po krótkiej chwili tak do niego rzecze:

„Niech się twa kara na trzy dni odwlecze.

Ale gdy chwile tej zwłoki przeminą,

A ty nie staniesz, spóźnisz się godziną,

On w srogich mękach na twym miejscu skona,

Tobie zaś kara będzie odpuszczona”.

Meros do swego idzie przyjaciela:

„Król chce, ażebym swój zamach ukryty

Opłacił życiem na krzyżu przybity;

Jednakże trzy dni zwłoki mi udziela,

Póki nie sprawię swej siostrze wesela;

Chciej być poręką za mnie w tej potrzebie,

Aż ja powrócę i uwolnię ciebie”.

Przyjaciel, milcząc, żegna go ściśnieniem,

A sam się stawia pod straż tyranowi,

Tamten się puszcza ku siostry domowi.

Nim trzecia zorza błysnęła promieniem,

Już się ułatwił z siostry zaślubieniem

I już z obawą jak najśpieszniej leci,

By przeznaczony nie minął dzień trzeci.

Tu deszczem lunie chmura natarczywa,

Lecą z gór nagle zapienione ścieki,

Wznoszą się stawy, nadymają rzeki.

On z kijem w ręku do brzegu przybywa,

Bystry prąd wody pokład mostu zrywa,

A bałwan z grzmotem uderzając w łuki,

Wraz ze sklepieniem trzaska je na sztuki.

A on po brzegu w obłąkaniu chodzi,

Patrzy, zagląda, jak daleko zdoła,

Głos wzywający posyła dokoła,

Ale pomocnej nikt mu nie śle łodzi,

Nikt się nie waży płynąć śród powodzi,

Zhukanych nurtów żaden flis nie porze,

Tymczasem rzeka zamienia się w morze.

On wzdycha, płacze i klęka na brzegu,

Podnosi ręce do pana nad pany:

„Jowiszu, poskrom szalone bałwany!

Czas spieszy, słońce w południowym biegu,

A jak się spuści w morze do noclegu

I miasta moje nie osiągną kroki,

Zginie kochany przyjaciel bez zwłoki”.

Lecz strumień rośnie coraz bardziej wzdęty,

Tłuką się fale, jedna drugą rodzi,

A tak godzina po godzinie schodzi;

On na ten widok, rozpaczą przejęty,

Rzuca się dziko w bezdenne odmęty,

Silnym ramieniem porze wartkie wody,

A bóg łaskawy wiedzie go bez szkody.

Dopływa brzegu i bez straty czasu

Bogu dziękując, krok żywo podwaja;

A wtem do niego skryta zbójców zgraja

Z ciemnego nagle wyskakuje lasu

I łaknąc łupu wznosi, śród hałasu,

Okropny topór i maczugę srogą,

Broniąc mu zewsząd dalszą bieżeć drogą.

„Puśćcie mnie! — krzyknie i bez duszy stanie.

—

Na cóż to życie wam się przydać może,

Które sam dzisiaj u nóg króla złożę?

Nad przyjacielem miejcie zmiłowanie!”

Wtem rwie maczugę zbójcy niespodzianie

I uderzając potężnym zamachem,

Trzech kładzie, reszta ucieka ze strachem.

Lecz skwarne słońce straszną sieje spiekę,

Wątli mu siły nuża niesłychana,

Chwiejące pod nim łamią się kolana:

„O ty, coś pomógł bystrą przebyć rzekę,

Coś mnie od zbójców w swoją wziął opiekę,

Chceszże, bym tutaj me oczy zawierał,

A mój przyjaciel na krzyżu umierał?”

Aż tu coś szemrze, niby srebrem łyska,

Właśnie jak strumień, kiedy mknie poskokiem.

On wstaje, słucha, chciwym rzuca okiem,

Widzi, jak szybko i tuż przy nim z bliska

Świegotnie gwarząc żywe źródło tryska;

Nie znając miary w zachwyceniu swojem,

Przylega chyżo, krzepi siły zdrojem.

Słońce ciekawie strzela w liść zielony

I na złotawe trawnika dywany

Ciska cieniowe drzew szczytnych bałwany,

Aż dwaj podróżni w te się jawią strony.

On chce ich minąć z wiatrem na przegony.

Słyszy, jak mówią, będąc już w pobliżu:

„Teraz go właśnie wieszają na krzyżu”.

A on w skok bieży tą wieścią przeszyty,

Pędzi go trwoga, zgryzota bez końca;

Wtem od promieni zachodniego słońca

Błyszczą się z dala Syrakuzy szczyty,

A tu Filostrat, sługa pracowity,

Wierny stróż domu, w drodze go spotyka,

Poznaje pana i z trwogą wykrzyka:

„Uchodź, nieszczęsny, ratuj własne życie,

Dla przyjaciela późna twa obrona!

Oto w tej chwili na krzyżu już kona.

Aż do ostatka wytrwał należycie,

Z każdą godziną wierzył w twe przybycie,

Nie dał się strwożyć szyderstwem tyrana,

Niczym nie była wiara w nim zachwiana”.

„Jeśli nie zdołam tego mieć wesela,

Abym w czas przybiegł na jego obronę,

Niechże z nim razem życie me wyzionę!

Niech się tym chełpić tyran nie ośmiela,

Że mógł przyjaciel zdradzić przyjaciela,

Niech we dwie razem ofiary uderzy,

A w przyjaźń wierną niechaj odtąd wierzy”.

I o zachodzie przybiega pod mury.

Ze zgrozą widzi krzyż już wystawiony.

Ciekawą tłuszczą wkoło otoczony:

Wtem przyjaciela kat ciągnie do góry,

On przez gawiedzi przebija się chmury

I krzyczy: „Stójcie!

Oto jestem, stójcie!

Jam to przewinił, mnie więc zamordujcie!”

Zdziwia lud wszystek taka nagła zmiana.

Oni serdecznie ściskają się oba,

Łzy im wyciska radość i żałoba;

Rozrzewnia widzów wierność dochowana,

A ta wieść dziwna dochodzi tyrana.

Ludzkość porusza w nim serce z opoki,

Każe ich stawić przed tronem bez zwłoki.

I długo na nich patrzy z zadziwieniem.

A potem rzecze: „Sam to wyznać muszę,

Udało wam się zmiękczyć moją duszę:

Wierność, jak widzę, nie jest urojeniem.

Żyć zawsze z wami jest moim życzeniem;

Tak rzadkiej pary nigdy nie rozdzielę,

Wszyscy trzej odtąd bądźmy przyjaciele”.

-----


text:
Ciepła wdówka

Michał Bałucki

Księgarnia Polska B. Połonieckiego, Lwów — Warszawa — New York, 1921

OSOB


text:
czair w 17. w., czahar, czahor, ‘zarośla’, ‘wiklina’, przez małorus.

czahar z tur.

czajer, ‘łąka’, z pers.


text:
Boye Emmanuel de, jezuita, ur. w Pradze czeskiej 12 Października 1654 roku, wykładał humaniora, filozofię, teologię i Pismo św.; był rektorem w kilku kolegjach i prowincjałem czeskiej prowincji.

† w Neiss 24 Grudnia 1700 r.

Pisał żywoty: Vita et obitus ven.

patris Henrici Wenceslai Richter Soc.

J. ex provincia Bohemiae in Americam missi, a canibus sacrae fidei rebellibus barbare trucidati (Pragae 1702); Vita et.

obitus V. P. Augustini Strobach e Soc.

J., ex provincia Bohemiae pro insulis Marianis electi missionarii, et a rebellibus s. fidei in iisdem insulis barbare trucidati an.

1684 mense Augusto (Olomucii 1691 r., ibid.

1703); i Theologia universa S. P. Augustini in compendium redacta (Pragae 1675).

De Backer, op.

c. X. W. K.


text:
Anglez, pierwotny kontredans, taniec angielskiego pochodzenia o melodyi wesołej, rytmie żywym w 2/4 lub 6/8, po francusku zwany anglaise, po angielsku country-dance, po polsku pierwej zwany ancyzem.

W wieku XVIII pył popularnym tańcem w całej Europie, więc i w Polsce, lubo u nas.

jako modna naleciałość, tańczony był tylko po salonach, ale do dworków i zaścianków nie przeszedł.

W anglezach tanecznica — pisze Łuk.

Gołębiowski — unikając jak młoda łania goniącego ją tanecznika, wraca, oddala się, znika i znowu powraca.

Mawiano, że do angleza tak wartkim być potrzeba, żeby się na ostrzu śpilki wykręcić.


text:
←Osoby Makbet

Akt I

William Shakespeare Akt II→

Pusta okolica

Grzmoty i błyskawice.

Wchodzą trzy czarownice.

PIERWSZA CZAROWNICA

Rychłoż się zejdziem znów przy blasku

Błyskawic i piorunów trzasku?

DRUGA CZAROWNICA

Gdy bitwa owdzie wrząca

Dociągnie się do końca.

TRZECIA CZAROWNICA

Więc przed zachodem słońca.

PIERWSZA CZAROWNICA

Gdzież schadzka?

DRUGA CZAROWNICA

Jak ten chrust

Na wrzosach.

TRZECIA CZAROWNICA

Tam Makbet z naszych ust

Dowie się o swych losach.

PIERWSZA CZAROWNICA

Słyszę głos arcywiedźmy.

WSZYSTKIE TRZY

Ropucha skrzeczy.

Jedźmy!

Szpetność upięknia, piękność szpeci;

Nuże przez mgły i par zamieci!

Znikają.

góra strony

Obóz pod Forres.

DUNKAN

Wnosząc z jego ran,

będzie on mógł nam udzielić

najświeższą wieść o bitwie.

MALKOLM

Jest to mężny

Wojownik, panie, którego odwadze

Winienem wolność.

Witaj, przyjacielu!

Powiedz królowi, jaki był los bitwy,

Kiedyś jej pole opuszczał.

ŻOŁNIERZ

Wątpliwy,

Jak los dwóch burzą miotanych pływaków.

Którzy o siebie zwarci wysilają

Całą swą sztukę.

Okrutny Makdonwald

(Godzien haniebnej nazwy buntownika,

Bo go natura mnóstwem wszelkich złości

Uposażyła), wsparty posiłkami

Kemów z zachodnich wysp i galloglasów.

Jak nierządnica, zdała się uśmiechać

Przeklętej jego sprawie: gdy wtem Makbet,

Dzielny nasz Makbet, gardząc szalą szczęścia,

Mieczem, dymiącym się krwią jak kadzidłem,

Torując sobie drogę wśród zastępów,

Nieubłagane zadawał mu cięcia,

DUNKAN

O zacny mężu, waleczny Makbecie!

ŻOŁNIERZ

Jak gdy ze wschodu, skąd słońce zabłysło,

Wypada burza brzemienna gromami,

Tak z radosnego nam przed chwilą źródła

Wynikła nagle bieda.

Uważ, królu:

Zaledwie słuszność, uzbrojona męstwem,

Zmusiła nędznych kemów do ucieczki.

Aliści szczęścia próbując na nowo,

Wzmocniony świeżym ludem i rynsztunkiem,

Natarł norweski władca.

DUNKAN

Nie strwożyłoż

To naszych wodzów, Makbeta i Banka?

ŻOŁNIERZ

Podwójnie ostrym ładunkiem nabite.

Z tak podwojoną uderzyli siłą

Na nieprzyjaciół.

Czy chcieli się skąpać

W gorących ranach, czy też upamiętnić

Drugą Golgotę, tego już nie umiem

Powiedzieć.

Siły już mnie opuszczają

I rany moje wzywają pomocy.

DUNKAN

Które przyniosłeś: jak jedne, tak drugie

Tchną chwałą.

Niech go opatrzą lekarze.

Wchodzi Rosse.

Któż się to zbliża?

MALKOLM

Szlachetny tan Rosse.

LENNOX

Kto tak wygląda, ten bywa zwiastunem

Niezwykłych rzeczy.

ROSSE

DUNKAN

ROSSE

Sztandar przed naszym pochylony wieje

I chłodzi nasze wojska.

Dumny Norweg,

Wsparty przez tego nikczemnego zdrajcę

Tana Kawdoru, srogi bój rozpoczął —

Gdy wtem Bellony szczęsny oblubieniec,

Makbet, okryty zbroją, jako skała

Stanął przeciwko niemu i samowtór

Ukrócił hardy jego umysł: słowem,

Zwycięstwo przy nas.

DUNKAN

Szczęsny dniu!

ROSSE

Król Sweno

Pogrzebać ludzi poległych w tej bitwie,

Dziesięć tysięcy dolarów wypłaci.

DUNKAN

Już zdradom jego naznaczona meta.

Powitaj jego mianem.

ROSSE

Śpieszę panie.

DUNKAN

Wychodzą wszyscy.

góra strony

Dzika okolica.

Grzmi.

Wchodzą Trzy czarownice.

DRUGA CZAROWNICA

Wieprzem rżnęła.

TRZECIA CZAROWNICA

PIERWSZA CZAROWNICA

Kasztanów miała rańtuch pełny

I złote łuszczyła z nich jądro.

Ze wzgardą na mnie fukła:

„Precz, stary czopie, precz, ty flądro!”

Poczekaj no, pomyślałam, ptaszku,

Pokażę ja ci, czym ja czop!

Mąż jej popłynął do Damaszku,

I w spodzie okrętu skurczona

Przycupnę jak szczur bez ogona;

Za babę odpowie mi chłop.

DRUGA CZAROWNICA

TRZECIA CZAROWNICA

PIERWSZA CZAROWNICA

Dziękuję wam.

W mocy mej wszystkie inne mam;

Wszystkie porty, gdzie szaleją,

I przeciągi, kędy wieją

Zmienną róży swej koleją;

Kłuć go będę, szczypać, dręczyć,

Cherlać musi i kawęczyć;

Przez dni siedm, siedm razy siedm

Pastwą będzie wrażych wiedm;

A jeżeli z burz nawały

Okręt jego ma wyjść cały,

Trzeba, by go wichrów szały

Tęgo pierwej skołatały.

Patrzcie, co to ja mam.

DRUGA CZAROWNICA

Pokaż nam.

Jakiś skóry kawalec.

PIERWSZA CZAROWNICA

Którego orkan mój pomacał,

Kiedy do domu wracał.

TRZECIA CZAROWNICA

Trąba brzmi, puzon dmie:

Makbet, Makbet zbliża się.

WSZYSTKIE TRZY

Dalej, dalej, siostry wiedźmy,

Czarodziejski krąg zawiedźmy

Ot tak, ot tak, ot tak;

Trzykroć tak i trzykroć wspak,

Trzykroć jeszcze do dziewięciu:

Pst! — już po zaklęciu.

Wchodzą Makbet z Banko.

MAKBET

Jak żyję, nigdy jeszcze nie widziałem.

BANKO

Te tam postacie wywiędłe i szpetne?

Zdolne na ludzką mowę odpowiedzieć?

Zdawałoby się, że mnie rozumiecie,

Bo wszystkie razem chude swoje palce

Do ust zapadłych przykładacie.

Pozór

Niewieści macie, ale wasze brody

MAKBET

PIERWSZA CZAROWNICA

DRUGA CZAROWNICA

TRZECIA CZAROWNICA

BANKO

Zdajesz się jakby przerażony wróżbą

Czyście wy tylko łudzącymi mary,

Czy rzeczywiście tym, czym się rzekomo

Jawicie oku?

Szlachetnego mego

Współtowarzysza broni pozdrawiacie

Rzędem tytułów, przechodzących wszelkie

Jego nadzieje, mnie nic nie mówicie.

Jeśli, świadome siejby czasu, wiecie,

Zmarnieć, żadnego nie wydawszy plonu,

Przemówcie do mnie, który ani stoję

O wasze względy, ani się niełaski

Waszej obawiam.

CZAROWNICE

PIERWSZA CZAROWNICA

DRUGA CZAROWNICA

TRZECIA CZAROWNICA

PIERWSZA CZAROWNICA

DRUGA CZAROWNICA

Cześć wam!

TRZECIA CZAROWNICA

Cześć wam!

MAKBET

Przez śmierć Sinela jestem tanem Glamis,

Prawdopodobieństw niż być tanem Kawdor,

Mówcie, skąd macie tę dziwną wiadomość?

Zatrzymujecie tak dziwnym proroctwem?

Odpowiadajcie, rozkazuję wam.

Czarownice znikają.

BANKO

Mieliśmy próbę ich.

Gdzież one prysły?

MAKBET

Gdyby się były jedną chwilę dłużej

Wstrzymały!

BANKO

Owej niezdrowej rośliny, od której

Zmysły durzeją?

MAKBET

BANKO

MAKBET

I tanem Kawdoru.

Nie także brzmiało to, cośmy słyszeli?

BANKO

Wchodzą Rosse i Angus.

ROSSE

O tym podwójnym zwycięstwie, Makbecie.

Kiedy mu twoje osobiste starcie

Z wodzem powstańczych wojsk opisywano,

I usta jego sypały pochwały;

Nieustraszony, bo nawet widokiem

Własnego dzieła, na pobojowisku

Rozbił norweskie hufce.

Lotem ptaka

Podnosił twoje zasługi w obronie

Praw majestatu i dodawał wątku

Do chwały twego imienia.

ANGUS

Jesteśmy

Przysłani, wodzu, żeby ci oznajmić

Królewskie dzięki, żeby cię przed króla

Powieść oblicze, nie żeby wypłacić

Dług waleczności twojej przynależny.

ROSSE

Jakieć czekają, kazał mi król ciebie

Powitać tanem Kawdoru.

BANKO

do siebie

Przebóg!

Więc szatan mówi prawdę?

MAKBET

Kawdor żyje,

Dlaczegoż w cudze szaty mnie stroicie?

ROSSE

Ale na życiu, którego niegodzien,

Był z Norweżczykiem, czy skrytą pomocą

Wspierał przywódcę buntu, czy nareszcie

Stanu, wyznana i udowodniona,

Upadku jego stała się przyczyną.

MAKBET

do siebie

Brakuje rzeczy.

głośno

Dzięki wam, panowie;

na stronie do Banka

Wątpiszże widzieć twe dzieci królami,

Które nazwały mnie tanem Kawdoru?

BANKO

podobnież do niego

Wieszczba ta, jeśli wiarę w niej położysz,

Może zapalić w tobie niebezpieczną

Żądzę korony.

Często, przyjacielu,

Narzędzia piekła prawdę nam podają,

Aby nas w zgubne potem sieci wplątać;

Łudzą nam duszę uczciwym pozorem,

Aby nas znęcić w przepaść następstw;

głośno

Słówko,

Mości panowie.

MAKBET

Dwie wróżby, będące

Niby prologiem świetniejszej przyszłości,

Już się sprawdziły.

głośno

Za trud wasz, panowie,

Wdzięczny wam jestem.

znowu do siebie

Także być dobrym.

Jestli złym, dlaczegóż

Zapowiedziało mi wiernie godziwy

Początek mego powodzenia?

jestli,

Przeciwnie, dobrym, dlaczegóż mi skrycie

Nasuwa myśli, od których strasznego

Moje hartowne w kontr naturze bije?

Obecna zgroza nie tyle jest straszna,

Ile okropne twory wyobraźni,

Mordercze widma, bytujące dotąd

Tylko w fantazji mojej, tak dalece

Wstrząsają moje jestestwo, że wszystkie

BANKO

na stronie

Czy uważacie, jak się nasz przyjaciel

Zadumał?

MAKBET

wciąż do siebie

Chceli los, abym był królem,

Niech mię bez przyczynienia się mojego

Ukoronuje.

BANKO

jak wyżej

Nowe dostojeństwa

Są snadź dla niego jako nowa suknia,

Która czas jakiś noszona dopiero

Dobrze przystaje.

MAKBET

jak wyżej

Niech będzie, co będzie;

Czas wszystko równo w swym unosi pędzie.

BANKO

Szlachetny tanie, czekamy na ciebie.

MAKBET

Wybaczcie, umysł mój był zaprzątniony

Odgrzebywaniem zapomnianych rzeczy.

Trud wasz, panowie moi, zapisałem

Do księgi, którą co dzień odczytuję.

Idźmy do króla.

do Banka

Nie zapomnij o tym,

I bieg wypadków pokaże, o ile

Można do tego wagę przywiązywać,

Poufnie o tym pomówimy znowu.

BANKO

Najchętniej.

MAKBET

Wychodzą.

Sąli z powrotem już?

MALKOLM

Przy jego śmierci; bez ogródki wyznał

On swoją zdradę, błagał przebaczenia

Waszej królewskiej mości i okazał

Nie odznaczyło go tak szlachetnością

Jak rozstawanie się z życiem.

Umierał,

Nikczemną fraszkę odrzucił od siebie

To, co mu było najdroższe.

DUNKAN

Nie sposób

Z oblicza dociec usposobień duszy.

Ja w tym człowieku pokładałem ufność

Najzupełniejszą, nieograniczoną.

—

Witaj, przezacny kuzynie.

Wchodzą Makbet, Banko, Rosse i Angus.

Niewdzięczność

Kamieniem właśnie tłoczyła mi serce.

Takeś daleko naprzód się posunął,

Ze najskwapliwszy pochop zawdzięczenia

Nie zdołałby cię doścignąć.

Wolałbym,

Żebyś był zasług nie tyle położył,

Bobym mógł prędzej znaleźć odpowiedni

Stosunek podzięk i nagród.

Przyjm chociaż

W ich niedostatku to szczere wyznanie,

MAKBET

W wykonywaniu swoich obowiązków

Hojną znajdują już nagrodę.

Waszej,

Królewskiej mości pozostaje tylko

Przyjmować owoc naszych usiłowań;

Boć siły nasze są dziećmi, sługami

Tronu i państwa i pełnią jedynie

Swoją powinność, ściśle wypełniając

I dobro kraju nakazuje.

DUNKAN

Bądź mi

Pozdrowion na tym miejscu; jesteś drzewem

Mego szczepienia, które pielęgnować

Będę, ażeby bujnie się rozrosło.

Szlachetny Banko, tyś nie mniej położył

Do mego serca.

BANKO

Będęli na takim

Rósł gruncie, żniwo twoim będzie, królu.

DUNKAN

Nie zapomina o troskach.

Synowie,

Krewni, tanowie i wy zgoła wszyscy,

Którzy najbliżej nas stoicie, wiedzcie,

Żeśmy koronę naszą zamierzyli

Zdać najstarszemu z synów, Malkolmowi,

Który się odtąd księciem Kumberlandu

Nazywać będzie.

Nie on jednak tylko

Sam jeden nową ma otrzymać godność;

Znaki szlachectwa jako gwiazdy błyszczeć

Będą na wszystkich, którzy tego warci.

Terazże dalej do Inverness!

Sprawcie,

Bym wam i nadal był obowiązany.

MAKBET

Ucieszyć ucho mojej żony wieścią

O bliskim władcy naszego przybyciu.

Wybaczy wasza królewska mość przeto,

Ze się oddalę.

DUNKAN

Kochany Kawdorze!

MAKBET

Musiał w pochodzie.

Gwiazdy, skryjcie światło,

Mych czarnych myśli; nie pozwólcie oku

Napotkać dłoni ukrytej w pomroku,

Aby się mogło przy spełnieniu zatrzeć

Wychodzi.

DUNKAN

Nie mogę się dość jego zaletami

I oddawaniem mu pochwał nasycić:

Tam, gdzie nas jego troskliwość uprzedza.

Nieporównany to skarb taki krewny.

Odgłos trąb.

Wychodzą.

Inverness.

Pokój w zamku Makbeta.

Wchodzi Lady Makbet czytając list.

LADY MAKBET

powitali mię tanem Kawdoru,

droga wielkości mojej uczestniczko, abyś przez nieświadomość,

jaka ci przyszłość jest zapowiedziana,

Glamisu tanem jesteś i Kawdoru,

Boję się tylko, czy twoja natura,

Zaprawna mlekiem dobroci, obierze

Najkrótszą drogę ku temu.

Znam ciebie,

Ale uczciwie chciałbyś cel jej posiąść;

Wyniosłość chciałbyś zgodzić ze świętością;

Pragnąłbyś krzywo wygrać.

O Glamisie!

Chciałbyś pozyskać to, coc głośno woła:

A czego lękasz się dokonać bardziej,

Niż pragniesz, aby nie było spełnionym.

Oddala krąg ów złoty, którym, widno,

Sam los i wpływy tajemniczych potęg

Postanowiły cię uwieńczyć.

Cóż tam?

Wchodzi Sługa.

SŁUGA

LADY MAKBET

Szalony jesteś.

Byłby mię o tym uwiadomił.

SŁUGA

Wybacz,

Dostojna lady, szczerą mówię prawdę —

Nasz tan przybędzie lada chwila: jeden

Nadworny luzak przyniósł tę wiadomość,

Tak zadyszany, że mu tchu nie stało

Do wymówienia jej.

LADY MAKBET

Niechaj mu dadzą

Wszelkie wygody.

Wielką wieść zwiastuje:

Nie dziw, że stracił dech.

Wychodzi Sługa.

Ochrypł kruk nawet,

Który fatalne przybycie Dunkana

Do mych bram, kracząc, obwieszcza.

Przybądźcie,

Przybądźcie, o wy duchy, karmiciele

Nieubłaganym okrucieństwem!

Zgęśćcie

Krew w moich żyłach: zatamujcie wszelki

W mym łonie przystęp wyrzutom sumienia,

By żaden poszept natury nie zdołał

Wielkiego mego przedsięwzięcia zachwiać

Zbliżcie się do mych piersi, przeistoczcie

Potęgi, które niewidzialnie krążąc

Na szkodę świata czatujecie!

Spuść się,

Ponura nocy, oblecz się w najgęstszy

Rany przez siebie zadanej i niebo,

Nie zawołało: „Stój!”

Wchodzi Makbet.

Dzielny Glamisie!

Wielki Kawdorze!

Stokroć jeszcze większy

Oczekującą cię przyszłością!

List twój

Daleko przeniósł mię nad zakres marnej

Teraźniejszości i w obecnej chwili

Czuję następne.

MAKBET

Luba żono, Dunkan

Zjeżdża tu na noc.

I odjeżdża?

MAKBET

Jutro.

Taki przynajmniej jego zamiar.

LADY MAKBET

Nigdy

Nie ujrzy słońce tego jutra!

Twoje

Oblicze, mężu, jest istną tablicą,

Na której skryte rzeczy można czytać.

Wyglądaj jako kwiat niewinny, ale

Dołóżmy wszelkich starań, żeby tego,

Pozostaw wielkie zadanie tej nocy,

Które, jeśli się działać nie ustraszym,

MAKBET

LADY MAKBET

Rozjaśń czoło:

Resztę zdaj na mnie.

Wychodzą.

Tamże.

Przed zamkiem.

Odgłos obojów.

Słudzy Makbeta rozstawieni.

Wchodzą Dunkan, Malkolm, Donalbein, Banko, Lennox, Makduf, Rosse i Angus.

Za nimi orszak królewski.

DUNKAN

Powietrze jego przyjemnie napawa

I rzeźwi moje zmysły.

BANKO

Gość wiosenny,

Jaskółka, owdzie u blank się gnieżdżąca,

Wskazuje swoim pobytem, że niebo

Dla swoich piskląt wiszącej kołyski.

Zauważyłem, że gdzie te ptaszyny

Najchętniej goszczą, tam powietrze bywa

Najczystsze.

Wchodzi Lady Makbet.

DUNKAN

Życzliwość, której odbieramy dowód,

Często nas trudów nabawia, jednakże

Powiedz nam przeto, milady: „Bóg zapłać”,

LADY MAKBET

Pod każdym względem, następnie w dwójnasób

Byłyby jeszcze za błahe, za liche

Do wyrównania temu wysokiemu,

Drogocennemu zaszczytowi, którym

Wasza królewska mość nasz dom obdarzasz.

Pomni łask dawnych i świeżo doznanych,

Będziem się, panie, za pomyślność twoją

Szczerze modlili.

DUNKAN

Gdzież jest nasz tan Kawdor?

Biegliśmy za nim w trop; chcieliśmy nawet

Nocleg dla niego przygotować, ależ

Jemu niełatwo sprostać w konnej jeździe

I miłość jego, szybsza od rumaka,

Dawno musiała nas uprzedzić.

Tak więc,

Piękna, kochana gosposiu, jesteśmy

Na tę noc gościem waszym.

LADY MAKBET

Słudzy waszej

Królewskiej mości zawsze są gotowi

Królewskiej mości powrócić jej własność.

DUNKAN

Zaprowadź mię do gospodarza domu:

Wielce kochamy go i nie przestaniem

Nadal go o tym przekonywać.

Pozwól.

Wychodzą.

MAKBET

Niechby przynajmniej stało się niezwłocznie.

Tylko tu, na tej doczesnej mieliźnie,

Krwawa nauka, którą dajem, spada

Na własną naszą głowę, Sprawiedliwość

Zwraca podaną przez nas czarę jadu

Należy mu się u mnie bezpieczeństwo:

Jestem i krewnym jego, i wasalem.

To samo zbyt już przeważnie potępia

I gospodarzem jego, który winien

Drzwi zamknąć jego zabójcy, nie, owszem,

Swą godność, tak był nieskalanie czystym

W pełnieniu swego wielkiego urzędu,

Że cnoty jego, jak anioły nieba,

Piorunującym głosem świadczyć będą

Przeciw wyrodnym sprawcom jego śmierci,

I litość, jako nowo narodzone,

Nagie niemowlę lub cherub siedzący

Na niewidzialnych, powietrznych rumakach,

Wiać będzie w oczy każdemu okropny

Jeden, wyłącznie jeden tylko bodziec

Ambicja, która przeskakując siebie

Spada po drugiej stronie.

Wchodzi Lady Makbet.

Cóż tam?

LADY MAKBET

Właśnie

MAKBET

LADY MAKBET

MAKBET

Dopiero co mnie obdarzył godnością

I sam dopiero co sobie kupiłem

Złotą u ludzi sławę, sławę, którą

Godziłoby się jak najdłużej w świeżym

Utrzymać blasku, nie zaś tak skwapliwie

Odrzucać.

LADY MAKBET

Co cię niedawno jeszcze kołysała?

Zasnęłaż potem i budziż się teraz,

Żeby ospale, trwożnie patrzeć na to,

Na co tak raźnie wtedy poglądała?

Nie lepsze dajesz mi wyobrażenie

I o miłości twojej.

Maszli skrupuł

Chciałbyś posiadać to, co sam uznajesz

Ozdobą życia, i chcesz żyć zarazem

„Nie śmiem” przeważa „chciałbym”.

MAKBET

Przestań, proszę.

Kto więcej waży, nie jest nim.

LADY MAKBET

I jakiż

Kiedyś ją powziął, wtedy byłeś mężem:

Wtedy po temu pora ani miejsce,

Jedno i drugie stworzyć byłbyś gotów;

Teraz się jedno i drugie nastręcza,

A ty się cofasz?

Byłam karmicielką

Które się karmi; byłabym mu jednak

Wyrwała była pierś z ust nadstawionych,

Które się do mnie tkliwie uśmiechały,

I roztrzaskała czaszkę, gdybym była

Zobowiązała się do tego czynu,

Jak ty do tego.

MAKBET

Gdybyśmy chybili?

LADY MAKBET

A nie chybimy.

Skoro Dunkan zaśnie

(Co naturalnie po trudach dnia prędko

Pewnie nastąpi), przyrządzonym winem

Dwóch pokojowców jego tak uraczę,

A władz siedlisko zamieni w alembik.

Gdy snem zwierzęcym ujęci jak trupy

Spoczywać będą, czegóż nie zdołamy

Dokazać wtedy ze śpiącym Dunkanem?

Czego nie złożyć na jego pijaną

Służbę, na którą spadnie cała wina

Naszego mordu?

MAKBET

Bo męstwa twego nieugięty kruszec

Skoro tych śpiących ludzi krwią pomażem

I użyjemy ich własnych sztyletów,

Ich dziełem?

LADY MAKBET

Jeżeli zwłaszcza jękiem i lamentem

Nad jego śmiercią napełnimy zamek.

MAKBET

Nagnę do tego okropnego czynu.

Wychodzą.

Akt


text:
Jan Kasprowicz

Odi profanum volgus

Czemu uciekam od natłoku ludzi?

Tak mnie niejeden pyta się, zdumiony…

Czyż grzech, co z czoła zrzuca im korony

Bożego piętna, we mnie wzgardę budzi?

Czym jest z tych karłów, co w dumie niezdrowej

Wzniósłszy nad miarę serca i rozumu

Kościół dla siebie, drżą, by dotyk tłumu

Tej ich karcianej nie zniszczył budowy?

Nie!

nie!

Ja w ciemnej swego wnętrza kaźni,

Jak ów pustelnik wyklęty ze świata,

Z tej się zamykam bolesnej przyczyny —

Aby nie czytać w oczach człeka-brata,

W których swój obraz widzę najwyraźniej,

Własnej słabości, ach!

i własnej winy!…

-----


text:
Józef Czechowicz

samobójstwo

ostatnim towarzyszem świt na hafcie firanek

uderzony wystrzałem z bliska

w ognistym huku i złocie

rozszerzył się nagle w czarnych wód ścianę

wody spadły w cień bez nazwiska

cień w olbrzymie paprocie

z dołu posrebrzane

spadał o sny o sny

bardzo głęboko siwy tuman zmurszały

twarze krążą bezwładnie oślepłe

zalane strużącą się krwią

każdej dłoni kwiat biały

ciepły

w atmosferze stojącej pływa drżąc

poprzez gęstwę przepastną

w milczeniu jak rzeka długim

świecąc w ciemnościach niejasno

sennego lotu łukiem

powoli spadł

we mgłą szarawą migocący

nieistniejący

świat

głębiej

tuman zatrzepotał jastrzębiem

nad wieczną nocą

w zawiei form

jak kamień

oszalały wszechmocą

runął mu na spotkanie

sztorm

grzmot grzmot grzmot

nicość

przepaści głodna

żelazna błyskawico

w lot

w odmęt

pęd pęd

ciężkimi tabunami gwiazdy

tratować na szczęt

miażdżyć

wichrem w ryczącej burzy

urastał jego gniew

miotał się palił w ryk zamieniał

nie mogły śpiewać dłużej

sprawy człowiecze wspomnienia

poranek wystrzał ziemia

nawet krew

stopionym lały się brązem żywioły w gromie

on poznał i wrzawą w górę

wzbijał się niby płomień

otchłań krzykiem napełniał wojennym

w miliona głosów zawierusze

z wszechrzeczy chórem

i złudzeń

jesteśmy zjawiska czasy ludzie

śmierci geniuszem jednym

śmierci geniuszem

pani halinie powiadowskiej

-----


text:
Asarhaddon (według I Esd.

4, 2 Asor Haddon), inni czytają Esarhaddon, syn i następca Sennacheryba, króla assyryj.

(IV Reg.

19, 37.

Isai.

37, 38.

Tob.

l, 21—24).

Oprócz Pisma św., wspomina o nim Berosus (Euseb.

Chron.

Arm. t.

I p.

41) i Abydenus (l. c. p.

53).

Pomniki assyryjskie zowią go Asur-ah-iddin i, oprócz tego, że był synem Sennacheryba, a wnukiem Sargona, opowiadają o nim jeszcze, że zdobył Egipt (i wówczas ta zapewne stolica wyższego Egiptu No-Amon, czyli Teby, uległa owemu straszliwemu losowi, jaki opisuje prorok Nahum 3, 8—10), pobił Tar-ku-u (hebr.

Tirhaka, Vulg.

Tharaca), króla Etjopji; Manassesa, króla judzkiego, uczynił swym hołdownikiem (cf.

II Paral.

33, 11); że poddanych króla Sydonu Abdimilkuta przesiedlił do Assyrji, że wybudował pałac (dla swego syna Asur-bani-habala (Sardanapala) i ustąpił mu swego tronu d.

12 mca Iyyar (Kwietnia v.

Maja) r. 668.

Panował od r. 681 przed Chr.

Według zaś chronologji biblijnej, panowanie A. wypadałoby na rok 713—700.

Ob. Schrader, Die Keilinschriften u. d. A. T., Giessen 1872, p.

207, 229, 244.


text:
Medialny magnat, Rupert Murdoch, dyrektor zarządzający i większościowy udziałowiec spółki News Corporation, przyznał, że brytyjski premier, Tony Blair, przekazał mu w trakcie prywatnej rozmowy swoją negatywną opinię na temat BBC.

Według Murdocha, Blair uważa, iż stacja informacyjna BBC World ukazuje Amerykę w złym świetle.

Jego zdaniem widać to było w szczególności podczas relacji dotyczących skutków huraganu Katrina.

Murdoch, zagorzały krytyk polityki programowej BBC, przytoczył fragmenty rozmowy z premierem podczas sesji w Clinton Global Initiative w Nowym Jorku.

Należąca do magnata spółka News Corporation zarządza stacjami informacyjnymi Fox News (w USA) i Sky News (w Wielkiej Brytanii).

Wielu obserwatorów rynku medialnego wskazuje na to, iż obie telewizje mają charakter patriotyczny, miejscami nawet narodowy, podczas gdy BBC od lat znane jest jako przykład dziennikarskiego profesjonalizmu i bezstronności.

Przez wiele lat publiczna brytyjska sieć radiowo-telewizyjna narażała się przez to kolejnym władzom kraju.

Podczas wojny o Falklandy-Malwiny między ówczesną premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher, a BBC doszło do poważnego konfliktu – dziennikarze tej stacji odmówili określania brytyjskich żołnierzy mianem „naszych”.

W ten sposób postępowali zgodnie z zasadami etyki dziennikarskiej, ale występowali przeciwko patriotyzmowi.


text:
←Środa Pamiętnik pani Hanki

Mój pamiętnik

Czwartek

Nie byłam na balu.

Dostałam tak silnej migreny, że nie pomogły żadne proszki.

Dziś mam oczy podkrążone i wyglądam staro.

Jak zwykle po proszkach źle spałam.

W tym zmęczeniu jest jednak i dobra strona.

Mianowicie wszystkie zdarzenia, wszystkie grożące niebezpieczeństwa, cały świat zewnętrzny, wszystko to wydaje mi się mniej ważne, znacznie obojętniejsze.

Postanowiłam cały dzień spędzić w domu, w szlafroku.

Na piątą zaprosiłam kilka osób i Tota.

Siedzieli do siódmej.

Wydali mi się nudni, a ich rozmowy były tak pełne banałów i codzienności, że po ich wyjściu odczułam prawdziwą ulgę.

Właściwie mówiąc nie wiem, co mnie trzyma przy Tocie.

To dziwne, że jeszcze utrzymuję z nim stosunki.

Chyba robię to dlatego, by ta gęś, Muszka Zdrojewska, nie wyobrażała sobie, że Toto porzucił mnie dla niej.

Naprawdę byłoby to dla mnie zupełnie obojętne.

Jacek wrócił na kolację.

Był jakiś weselszy i dał mi do zrozumienia, że jego sprawy osobiste mogą przybrać pomyślniejszy obrót.

Dla mnie był wyjątkowo czuły.

On jest naprawdę jedynym człowiekiem, którego mogę kochać.

Nawet mu to powiedziałam.

Był tym tak wzruszony, jak wtedy gdy zgodziłam się zostać jego żoną.