corpora: wikisources-pl

text:
Chwal Syonie Zbawiciela

(Lauda Sion Salvatorem)

Lauda Sion Salvatorem

Proza o Najśw. Sakramencie.

Lauda ducem et pastorem,

In hymnis et canticis.

Quantum potes, tantum aude:

quia major omni laude,

Nec laudare sufficis.

Laudis thema specialis,

panis vivus et vitalis

hodie proponitur.

Quem in sacræ mensa cœnæ,

turbæ fratrum duodenæ

datum non ambigitur.

Sit laus plena, sit sonora,

sit jucunda, sit decora

mentis jubilatio.

Dies enim solemnis agitur,

in qua mensæ prima recolitur

hujus institutio.

In hac mensa novi Regis,

novum Pascha novæ legis

Phase vetus terminat.

Vetustatem novitas,

umbram fugat veritas,

noctem lux eliminat.

Quod in cœna Christus gessit,

faciendum hoc expressit,

in sui memoriam.

Docti sacris institutis,

panem, vinum in salutis

consecramus hostiam.

Dogma datur christianis,

quod in carnem transit panis,

et vinum in sanguinem.

Quod non capis, quod non vides,

animosa firmat fides

præter rerum ordinem.

Sub diversis speciebus,

signis tantum et non rebus,

latent res eximiæ.

Caro cibus, sanguis potus;

manet tamen Christus totus

sub utraque specie.

A sumente non concisus,

non confractus, non divisus,

integer accipitur.

Sumit unus, sumunt mille;

quanium isti, tantum ille:

nec sumptus consumitur.

Sumunt boni, sumunt mali;

sorte tam en inæquali,

vitæ vel interitus.

Mors est malis, vita bonis;

vide, paris sumptionis

tuam sit dispar exitus!

Fracto demum Sacramento,

ne vacilles; sed memento,

tantum esse sub fragmento,

quantum toto tegitur.

Nulla rei fit scissura:

signi tantum fit fractua,

qua nec status, nec statura

signati minuitur.

Ecce panis Angelorum!

factus cibus viatorum:

vere panis filiorum,

non mittendus canibus.

In figuris præsignatur,

cum Isaac immolatur,

Agnus Pascha deputatur,

datur Manna patribus.

Bone Pastor, panis vere,

Jesu nostri miserere:

tu nos pasce, nos tuere;

tu nos bona fac videre

in terra viventium.

Tu, qui cuncta scis et vales,

qui nos pascis hic mortales:

tuos ibi commensales,

cohæredcs et sodales

fac sanctorum civium.

Amen.

PIEŚŃ XIV.

Z łacińskiego: Lauda Sion.

— Melodyja jak wyżej.

Chwal Syonie Zbawiciela,

Pasterza Prowadziciela,

Rytmami i pieniami:

Ile zdołasz wielbij śmiały,

Nie wystarczysz chwałami.

Który przy świętej wieczerze,

Za pokarm dwunastu bierze

Uczniów, bez powątpienia.

Bo dzisiaj dzieli uroczysty,

Nowa Pascha, nowe prawa,

Przed nowością dawność znika,

Nam dla swojej pamięci.

Wiedząc święte usławienie,

Chleb i wino na zbawienie,

U Chrześcijan ta nauka,

Iż się w Ciało chleba sztuka,

Coć pojąć, widzieć z trudnością,

To stwierdzasz Wiary żywością,

Wbrew prawom przyrodzenia.

Pod róźnemi postaciami,

Znaki tylko nie rzeczami,

Od biorących nie skrajany,

Nie zdwojony, nie złamany,

W całości pożywany:

A rozchód nieprzebrany.

Śmiercią jest złym, dobrym życiem,

Uważ choć równem zażyciem,

Jak są różne skończenia.

Nie ma rzecz złamania szlaku,

Chleb Synom na pokarm dany,

W obrazach dawniej wytknięty,

Gdy Izaak miał być rżnięty,

Baranka jeść kazano,

Mannę Ojcom zsyłano.

Cny Pasterzu, Chlebie prawy,

JEZUSIE bądź nam łaskawy,

Ty nas paś, ty nas miej w pieczy,

Ty nas domieść w samej rzeczy,

Dóbr w królestwie żyjących.

Któryś jest wszystko mogący,


text:
303.

Że urok wspomnień wiecznie jest młodzieńczy,

Próżno się na to smutne serce żali.

Toż, wiosna, płynąc na słonecznej fali,

Zarówno do tych się wdzięczy:

Co wątek marzeń snują z barwnej tęczy,

Jak do tych, co już wątek ten stargali.


corpora: openbooks

text:
Juliusz Słowacki

Wielcyśmy byli i śmieszniśmy byli…

Wielcyśmy byli i śmieszniśmy byli,

Bośmy się duchem bożym tak popili,

Że nam pogórza, ojczyste grobowce

Przy dźwięku fletni skakały jak owce,

A górom onym skaczącym na głowie

Stali olbrzymy — miecza aniołowie.

Ustały dla nas bić godzin zegary,

Duch nie miał czasu, a czas nie miał miary;

Szedł błyskawicą do wieczności progu

Duch — a stał wieczność — kiedy stanął w Bogu.

Zaprawdę powiem, bracia moi mili,

Żeśmy się duchem przeświętym popili.

Teraz jesteśmy z ducha wytrzeźwieni,

Bracia rozumni — czciciele pieczeni…

W głowach się nie ćmi, jak pierwej, słonecznie,

Fletnie nie grają, mogiły spią wiecznie,

Czas nasz zgodzony z ziemi zegarami —

Stoim i spiemy… a świat spi pod nami.

-----