corpora: wikisources-pl

text:
Bourdier-Delpuits (v.

Delpuits) Jan Chrzciciel, ur. w Auvergne ok. r. 1736. wstąpił do jezuitów w Paryżu, a gdy dom paryzki zniesiono, B.-Delpuits otrzymał od ks. de Beaumont, arcyb.

paryzk, kanonję przy kolegjacie grobu św. Za rewolucji franc. odebrano mu to beneficjum, skazano na więzienie, a wreszcie i wygnanie.

Gdy nastał spokój, ks. B.-Delpuits wrócił z wygnania i założył stowarzyszenie religijne, z młodzieży się składające.

Rząd francuzki podejrzywając, że stowarzyszenie to ułatwia i rozszerza korrespondencję ze Stolicą Apostolską, rozwiązał je r. 1809.

X. B.-Delpuits † 15 Grudnia 1811 r.

Rozpoczęty przez ks. Godescard zbiór żywotów śś. i doprowadzony przez niego do 18 Lipca, dokończył ks. B.-Delpuits (Abrégé des vies des Pères et des Martyrs, traduit de l’angl. par.

Godescard, Paris 1825, 4 v.) jak widać z wydania tegoż Abrégé, Paris 1825.

Wydał także kilkakrotnie przedrukowywaną książkę: La journée du chrétien sanctifiée par la prière et la medit., Paris.

De Backer, Bibl. des écriv.

d. l. comp. de Jes.

2.e ed.

X. W. K.


corpora: openbooks

text:
Charles Baudelaire

Sed non satiata

tłum.

Antoni Lange

Dziwne bóstwo, brązowe niby cień północy

O zapachu mieszanym piżma i hawany,

Córo jakiegoś bonza, Manfreda sawany,

O wiedźmo hebanowa, dziecię czarnych nocy!

Wolę eliksir warg twych nad haszyszu cuda,

Bo u twych ust się goi miłości mej rana,

I gdy ku tobie kroczy żądz mych karawana,

Wzrok twój — cysterną, gdzie się upaja ma nuda.

Przez te czarne źrenice, duszy twej otchłanie,

Mniej ognia rzucaj we mnie, złośliwy szatanie!

Jam nie Styks, bym cię kąpać mógł dziewięciokrotnie,

I nie mogę, potworo niesyta sromotnie

By ucieszyć twe żądze, co nigdy nie zginą,

W piekle twojego łoża stać się Prozerpiną.

-----


text:
Apostolicy.

W dziele swojém przeciw heretykom, św. Epifanjusz († 402) mówi (Haeres.

61) o sekcie Apostolików, którzy, zdaje się, sami tak się nazwali, ponieważ twierdzili, że, na wzór Apostołów, wyrzekają się wszelkiej własności ziemskiej.

Surowość ta wynikała u nich z wyobrażeń gnostycznych o bezwarunkowej skazitelności materji, i dla tego wyrzekali się też małżeństwa, jako rzeczy niegodziwej.

Św. Epifanjusz już przypuszczał, że ci apostolicy byli gałęzią gnostyków, mianowicie enkratyków, czyli tacjanów.

Znajdowali się oni jeszcze, za czasów Epifanjusza, w niewielkiej liczbie we Frygji, w Cylicji, Pamfilji.

— Inna sekta tegoż nazwiska powstała w XII w. nad Renem, w okolicach Kolonji, tudzież w Periguenx, we Francji.

Była to epoka średniowiecznego manicheizmu.

Wyobrażenia gnostyczne i manichejskie, połączone ze szczerą żądzą ubóstwa i prostoty apostolskiej, zrodziły mnóstwo sekt dziwacznych, w gruncie jednak do siebie podobnych.

Szczegóły o apostolikach kolońskich spisał Everwin, proboszcz ze Steinfelden, r. 1146.

Jeden list jego znajduje się w Analektach Mabillona (t. III p.

452).

Mamy również dwa kazania św. Bernarda, przeciw tym hererykom[1] (Sermo 65 et 66, super Cantic.).

— Nauka tych apostolików (w większej części robotników, a szczególniej tkaczy) była wszakże mniej gnostyczną, niż nauka innych sekt współczesnych, mianowicie katarów.

Utrzymywali oni, że Kościół, duchem światowym przejęty, nie miał już prawa administrowania innych sakramentów, prócz Chrztu; odrzucali czyściec, chrzest dzieci, cześć świętych, post i uczynki zadosyćuczynienia, w ogóle wszystko to, co podtug nich nie było wprost ustanowione od Chrystusa lub Apostołów, i ztąd właśnie pochodzi ich nazwa.

Niektórzy z nich wchodzili w związki małżeńskie, ale powtórnych ślubów brać nie było wolno; w ogóle żyli w stanie bezżennym, choć utrzymywali w domu kobiety, niby dawne subintroductae.

Oburzenie publiczne przeciwko tym sekciarzom było tak wielkie, że kilkunastu z nich lud w Kolonji powrzucał w ogień (Neander, der h.

Bernhard).

Innym rodzajem apostolików byli apostolscy bracia (ob.

a.)

(Hefele).

X. M. G.


text:
Alanus, opat teukesburjeński, zak. św. Benedykta, rodem z Anglji; żył w XII w., w klasztorze kantuaryjskim, zkąd wyniesiony został na opata w Tewkesbury (Theoches), † 1201 r.

Oprócz Mów i listów zostawił żywot św. Tomasza Kantuar., De vita et exilio Thomae Cantuariensis archiep., które, wraz z innemi żywotami tegoż św. męczennika, było kilkakrotnie wydane, a ostatecznie u Migne, Patrol, lat.

curs. t.

190.

X. W. K.


text:
Albert v.

Olbracht, apostoł Inflant.

Przydomek apostoła Inflant otrzymał Albert za to, że słaby zasiew nauki Chrystusowej, rzucony uprzednio przez innych głosicieli słowa Bożego, licznemi instytucjami umocnił.

Już za Adrjana IV (zm. 1181) handlowe cele sprowadziły kupców z Bremy i innych miast saksońskich na wybrzeża Bałtyku, do Inflant, zamieszkałych przez pogan.

Kupcy ci, torując sobie drogę siłą, lub podarkami, założyli w Inflantach kilka osad, które stały się wkrótce ważnemi punktami handlowemi.

Do kupców owych, z miast saksońskich przybyłych, przyłączył się r. 1186 Augustjanin Meinhard, który, udawszy się między pogan inflanckich, duchem apostolstwa przejęty, głosił im naukę Chrystusa i jednocześnie uczył rzemiosł i kunsztów różnych.

W Ykeskolu nad Dźwiną zbudował Meinhard pierwszy kościół, i, aby nową chrześcjańską kolonję, z powagą władzy kościelnej, mógł pielęgnować i rozwijać, został z rozkazu Papieża wyświęcony na biskupa Inflant, w Bremie r. 1191, przez tamecznego arcybiskupa Hartwiga.

Lecz nie doczekał się gorliwy Meinhard utwierdzenia chrześcjaństwa między mieszkańcami Inflant, którym trudno było rozstać się z dawnemi obyczajami.

Tu i owdzie wracano do pogaństwa, a otrzymany chrzest św. zmywano w wodach Dzwiny.

Podobnież i następca Meinharda, opat cysterskiego klasztoru w Lockum, Bertold, niewiele dokazawszy nauczaniem, łagodnością, rozdawaniem podarków w jadle i napojach, uciekł się do oręża, aby opór nadbałtyckich pogan złamać.

Siły wszakże Bertolda nie wystarczały na poskromienie niewiernych i sam zmuszony był ratować się ucieczką.

W 1198 Bertold wrócił do Inflant na czele wojska, złożonego z krzyżowców, którzy się zebrali na wojnę przeciwko niewiernym, wskutek wezwania Papieża do krucjaty.

Zwyciężeni Inflantczycy przyjęli chrzest, lecz Bertold zginął, ścigając uciekających nieprzyjaciół.

Dla utwierdzenia chrześcjaństwa i obrony niezliczonych kolonistów, należało użyć większej siły.

Bp Albert z Apeldern, mąż dzielny, stanął na czele nowej wyprawy, przeciwko poganom inflanckim.

Liczny zastęp krzyżowców na 23 okrętach przybił do wybrzeży inflanckich (1200): krajowcy, po słabych próbach oporu, poddali się przemagającej sile i przyjęli chrześcjaństwo.

Zaraz potém założono Rygę i kilka klasztorów, a celem skutecznej obrony zdobytego kraju i utrzymania go w posłuszeństwie, ustanowinno w 1202 zakon kawalerów mieczowych (fratres militiae Christi, Schwertorden), tak nazwany od czerwonego miecza, wyszytego na płaszczach rycerzy zakonników.

Albert, nadawszy zakonowi prawo pobierania trzeciej części dochodów kościelnych, ściągnął doń nowych przybyszów z Niemiec.

Za jego staraniem, zatwierdził ustawę zakonu Papież Innocenty III, który nawet kazał ogłosić w całém arcybiskupstwie bremeńskiém, iż ci z duchownych, którzy pielgrzymkę do ziemi św. ślubowali, mogą celem głoszenia słowa Bożego iść do Inflant; świeckim zaś, którzyby w skutek ubóstwa lub słabości zdrowia nie mogli ruszyć na daleki wschód, w zamian za to pozwalał udać się na wyprawę do Inflant, dla walczenia przeciwko tamtejszym poganom.

Tym sposobem wzmogła się wielce potęga zakonu; w zdobytych ziemiach zaczął się tworzyć nowy porządek rzeczy, a chrześcjaństwo rozszerzać się mogło między sąsiedniemi poganami.

Usiłowania krajowców, czynione przy pomocy Estów, Kurlandczyków i Żmudzi, rozbijały się odtąd o żelazną wytrwałość kawalerów mieczowych.

Zakon stopniowo, ciągle rozszerzał swoje posiadłości, w skutek czego później wynikły nieporozumienia między duchowieństwem i świeckimi, między kawalerami mieczowymi i biskupem Rygi.

(Fritz z Tybingi).

J. N.


corpora: sejm

text:
Druk nr 1994

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

VII kadencja

SPRAWOZDANIE

KOMISJI POLITYKI SPOŁECZNEJ I RODZINY

Sejm na 51. posiedzeniu w dniu 11 października 2013 r. – zgodnie z art. 39 ust. 2 Regulaminu Sejmu skierował powyższy projekt ustawy do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny w celu rozpatrzenia.

Komisja Polityki Społecznej i Rodziny po rozpatrzeniu tego projektu ustawy na posiedzeniach w dniach 7 listopada , 5 oraz 11 grudnia 2013 r.

wnosi:

Wysoki Sejm uchwalić raczy załączony projekt ustawy.

Warszawa, dnia 11 grudnia 2013 r.

Sprawozdawca

/-/ Tadeusz Tomaszewski

Przewodniczący Komisji

/-/ Sławomir Piecho


text:
Północ już była…

Północ już była, gdy się zjawiła

Nad bliską doliną jasna łuna;

Którą zoczywszy i zobaczywszy,

Krzyknął mocno Wojtek na Szymona:

Szymonie kochany, znak to niewidziany,

Że całe niebo czerwone.

Na braci zawołaj, niechaj wstawają;

Kuba i Mikołaj niech wypędzają

Barany i capy, owce, kozły, skopy

Zamknione.

Na te wołania z smacznego spania

Porwał się Stach z Grześkiem i spadł z broga;

Maciek truchleje, od strachu mdleje,

Woła: uciekajcie, ach dla Boga!

Grześko nogę złamał, Stach na nogę chromał,

Bo ją w kolanie wywinął.

Oj oj oj, dla Boga!

Pawełek woła:

Uciekajcie prędko, gore stodoła;

Pogorzały szopy i pszeniczne snopy,

Jam zginął.

Leżąc w stodole, patrząc na pole,

Ujrzał Bartos stary anioły,

Którzy wdzięcznymi głosami swymi,

Okrzyknęli ziemskie padoły:

Na niebie niech chwała Bogu będzie trwała,

A ludziom pokój na ziemi.

Pasterze wstawajcie, witajcie Pana;

Pokłon Mu oddajcie, wziąwszy barana;

Skoczno Mu zagrajcie, głosy zaśpiewajcie

Zgodnymi.

Więc ich tamuje i perswaduje

Bartos jako stary w te słowa:

Czego krzyczycie, gwałty czynicie?

Nie gore, lecz to rzecz nowa:

Bóg się na świat rodzi, witać się Go godzi,

Pójdźmyż do Niego z darami.

Weź Kuba jędyka, ty Wojtku cielę;

Ja Mu poduszeczkę z puchu uścielę;

Grześko zagra w dudki, by skakał malutki

Wraz z nami.

Biegną więc w skoki, nabrawszy w troki

Jabłek, obwarzanków i gruszek:

Miodu praśnego, masła młodego,

Mleka i śmietany dzbanuszek:

Kurcząt młodych czworo,

kur starych ośmioro,

Przy tym jaj świeżych dwie kopy.

Dwie kozy dla mleka i jagniąteczko,

Jędyka, kapłona i cieląteczko;

Idąc wygrywają, szczęśliwie stawają

U szopy.

Stojąc pod ścianą, powyjmowano,

Co z sobą przynieśli dla Pana:

Dał Wojtek cielę, Stach jaj kobielę,

Mikołaj i Szymon barana;

Grześko obwarzanki, Kuba dzban śmietanki,

Przytem jaj świeżych dwie kopy.

Klęknąwszy, z darami serca oddali;

Stanąwszy parami, na dudkach grali;

Potem się skłonili, do domu wrócili

Wesoło.

-----


corpora: CEN

text:
Protestujący związkowcy z firmy Schavemaker Poland w piątek (3.IV) po południu przerwali okupację biurowca firmy w Kątach Wrocławskich i zawiesili strajk do wtorku (31.III).

Tego dnia przedstawiciele związkowców i pracodawcy spotkają się na negocjacjach w urzędzie wojewódzkim.

- Chcieli nas wziąć głodem i chłodem - opowiada Zbigniew Rudnik, szef związku zawodowego.

- W nocy ochroniarze otworzyli na oścież okna i drzwi, żeby strajkujący zmarzli.

Nie pozwolili nam dostarczyć im jedzenia.

Jak tak można traktować ludzi?!

W piątek w południe jeden z protestujących zasłabł.

Karetka zabrała go do szpitala.

Strajkujący domagali się przywrócenia do pracy 15 zwolnionych kolegów, którzy zostali wyrzuceni dyscyplinarnie za przynależność do związku.

Żądali też wyższych pensji i wyższych diet oraz stałych umów o pracę dla wszystkich tych, którzy pracują w firmie ponad sześć miesięcy.


text:
257.

Dobrze to bywa, gdy, w połowie drogi,

Człek, swoje górne pragnienia,

Możności miarą ocenia —

Bowiem, z najwyższych szczebli, traf złowrogi,

Zwykł tworzyć progi

W przedsionek niepowodzenia.