corpora: wikisources-pl

text:
28.

Bigos z pozostałej pieczeni lub mięsa z jabłkami

Ile jest pieczeni lub mięsa, pokrajać zgrabnie w kostkę.

Zrumienić łyżkę mąki z łyżką masła, rozprowadzić bulionem lub smakiem z grzybów z octem; włożyć kilka kwaśnych jabłek pokrajanych w ćwiartki drobne, zagotować razem, późniéj włożyć pokrajane mięso, kawałek cukru, zagotować raz jeszcze i wydać.

Ten sam bigos można robić bez jabłek, a zamiast nich, włozyć pokrejane w kostkę ogórki kwaszone lub kapary.

Włożyć cébuli tartéj a na wydaniu kartofli ugotowanych i także w kostkę pokrajanych.


corpora: openbooks

text:
Jan Kochanowski

Epitafium Hannie Kochanowskiej

I tyś, Hanno, za siostrą prędko pospieszyła

I przed czasem podziemne kraje nawiedziła,

Aby ociec nieszczęsny za raz odżałował

Wszytkiego, a na trwalsze rozkoszy się chował.

-----

Tekst opracowany na podstawie: Jan Kochanowski, Dzieła polskie, tom 2, Państwowy Instytut Wydawniczy, wyd.

8, Warszawa, 1976

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Dariusz Gałecki, Julian Krzyżanowski, Barbara Otwinowska, Aleksandra Sekuła


text:
ciucia, ciućka, ‘pies’, węg.

kutia, przez małorus.

cucyk; »wołam ciu ciu, ale pies itd.«, »hajwo ciu ciu«, Potocki.

Ciuciubab(k)a, ‘gra’, co innego, por. czes. cuka baba, ‘ślepa baba’.


text:
113.

O ty grobowej chwały świetne znamię!

Kogóż twój blask nie zdziwi?

Toćże tu, jak najtkliwiej,

Na tym marmurze, w tej złoconej ramie,

Czy to umarły tak po śmierci kłamie?

Czy też za niego żywi?


text:
Andronik, rządził Antjochją wtedy, gdy Antjoch Epifanes był w Cylicji, celem uśmierzenia buntu w Tarsie i w Mallus.

Menelaus arcykapłan, złupiwszy świątynię, skłonił bogatemi podarkami Andronika, do zabicia wielkiego kapłana Onjasza III, który, po swém zdegradowaniu, mieszkał na wygnaniu w Antjochji.

Za to, po powrocie Antjocha z Azji Mniejszej, Andronik skazany został na śmierć haniebną (II Mach.

4, 30. sq.).

Józef, pisząc o Onjaszu i Menelausie, nic nie wspomina o tym fakcie (De Bello Jud., XII, 5, 1).


text:
Ar, od hebr. ir — miasto, stolica Moabitów (Num.

21, 15.

Deut 2, 9), właściwie Ar-Moab (miasto Moabitów), także Rabbath-Moab (wielkie miasto Moabitów).

Z tej nazwy powstało Ραβαθμωμα u Stefana Byzant.

Bardzo starożytne, gdyż stawiało opór przechodowi Izraelitów, idących z Egiptu (Num.

21, 28.

Is.

15, 1).

Grecy później nazywali je Areopolis.

Leżało na południe od Arnon.

Za czasów św. Hieronima, w jednej nocy zburzone zostało trzęsieniem ziemi (Hier., in Isaj.

15).

Dziś znaczne tego miasta ruiny zwane Rabba.


text:
←Tom I Rozdział dziesiąty Faraon

Tom I

Rozdział jedenasty

Bolesław Prus Tom I Rozdział dwunasty→

Po czym zwróciwszy się do gromadki rzekł:

- Bądźcie jeszcze chwilkę cierpliwi, kochani ludzie, zaraz dostaniecie ciało.

- Chcę zobaczyć oskarżonych o napad na mój dom - rzekł głęboko wzruszony następca.

- Jest ich z górą trzystu - odparł nadzorca.

- Wybierzcie, zdaniem waszym, najwinniejszych i wypytajcie ich w mojej obecności.

Nie chcę jednak, ażeby mnie poznali.

Otworzono następcy tronu izbę, w której prowadził czynności urzędnik śledczy.

Książę kazał mu zająć zwykłe miejsce, a sam usiadł za słupem.

Niebawem zaczęli ukazywać się pojedynczo oskarżeni.

Wszyscy byli chudzi; porosły im duże włosy i brody, a oczy miały wyraz spokojnego obłąkania.

- Dutmoze - rzekł urzędnik - opowiedz, jak to napadliście na dom najdostojniejszego erpatre.

- A kamienie rzucałeś, Anupa?

- Gdzieżbym śmiał rzucać kamienie w ogród następcy tronu?...

Przecie ja prosty chłop i ręka uschłaby mi po łokieć za takie świętokradztwo.

Urzędnik złożył ręce na krzyż i schylił głowę.

- On, równy bogom, wszystko, co chce, uczynić może: uwolnić oskarżonych, nawet skazanych, a nawet zniszczyć akta sprawy, co spełnione przez zwykłego człowieka byłoby świętokradztwem.

- Widzę - przerwał następca - że wasza dostojność nie poprzesz mojej prośby u jego świątobliwości.

- Mądrość płynie z ust twoich, erpatre - odpowiedział dygnitarz.

- Nigdy nie potrafię udzielać panu memu rady, która powagę władzy naraziłaby na szwank...

Wtem spomiędzy drzew, których konary dotykały tarasu, odezwał się głos:

- Znam twoją troskę i błogosławię cię.

Sąd nie uwolni oskarżonych chłopów.

Ale sprawa ich może upaść i wrócą w pokoju do swych domów, jeżeli dozorca twego folwarku nie będzie popierał skargi o napad.

- Więc to mój dozorca podał skargę?... - spytał ździwiony książę.

- Prawdę rzekłeś.

On podał ją w twoim imieniu.

Ale jeżeli nie przyjdzie na sąd, nie będzie pokrzywdzonego; a gdzie nie ma pokrzywdzonego, nie ma przestępstwa.

Krzaki zaszeleściły.

- Stójże! - zawołał Ramzes.

- Kto jesteś?...

Nikt nie odpowiedział.

Tylko zdawało się księciu, że w smudze światła pochodni, palącej się na pierwszym piętrze, mignęła naga głowa i skóra pantery.

- Kapłan?... - szepnął następca.

- Dlaczego on kryje się?...

Lecz w tej chwili przyszło mu na myśl, że ów kapłan mógłby ciężko odpowiadać za udzielanie rad tamujących wymiar sprawiedliwości.

góra strony


text:
cham, chamski, ‘z innej rasy’, bo od Chama (syna Noego, wyklętego za sprośność), nie od Jafeta.

W 17. w. stale i chana tatarskiego chamem przezywano (umyślnie ?); n tu pierwotne, chan i chagan, ‘wódz’.


text:
Tam na błoniu błyszczy kwiecie

A dziewczyna jak malina

Niesie koszyk róż.

Stój, poczekaj, moja duszko!

Jam z tej chatki rwała kwiatki

I powracam już.

Próżne twoje są wymówki,

Ach ja biedna — sama jedna,

Matka czeka mnie.

Stąd są wrogi o pół mili,

Pewnie ciebie namówili.

Ja uboga — nie znam wroga,

Nie widziałam, nie.

Może kryjesz wrogów tłuszcze.

Daj buziaka, to cię puszczę.

Jam nie taka — dam buziaka,

Tylko z konia zsiądź.

Z konia zsiądę, prawo złamię,

Bo się zgubisz sam.

Gdy szczęśliwie wrócę z boju,

Gdzież cię mam szukać w pokoju?

Tu w tej chatce — przy mej matce,

Nad tą rzeczką wwyż,

A jak zginę, co tak snadnie,

Wierna tobie — na twym grobie,

Pocałuję krzyż.

-----