corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

część 2

Warszawa

2013

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

684

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

687

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.691

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

.699

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.702

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.740

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Igor Radziewicz-Winnicki .

.

.

.

767

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.793

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

.796

TREŚĆ

część 2

str. str.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

.811

Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz.

.

.

.

824

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

.828

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.837

Podsekretarz stanu Anna Wypych-Namiotko .

.

837

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak .

.

.861

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

885

Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz .

.

.890

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.926

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Prezes Urzędu Ochrony

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

.1003

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1032

Podsekretarz stanu

Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

1047

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1064

Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz.

.

.

1064

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.1066

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1070

Podsekretarz stanu

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.1084

str. str.

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1085

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

1102

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1108

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.1111

Podsekretarz stanu Krzysztof Chlebus.

.

.

.1113

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1119

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.1128

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

.1146

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1147

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

1149

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

.1159

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1160

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1175

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

.1182

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

1185

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1189

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1194

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

1208

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.1217

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1219

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1219

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

1226

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

1233

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

1236

str. str.

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(13946)

terpelację z dnia 15 stycznia 2013 r. posłów: pana

Piotra Chmielowskiego, pana Artura Górczyńskiego,

pana Marka Stolarskiego, w sprawie rozbudowy sie-

dziby NFZ w Katowicach, przekazaną przy piśmie

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących infor-

Zasady funkcjonowania, organizację i zadania Na-

rodowego Funduszu Zdrowia określa ustawa z dnia 27

Zgodnie z art. 96 ust. 8 ustawy prezes Rady Mi-

nistrów, w drodze rozporządzenia z dnia 29 września

2004 r. w sprawie nadania statutu Narodowemu Fun-

duszowi Zdrowia (Dz. U. Nr 231, poz. 2161), nadał

Narodowemu Funduszowi Zdrowia statut, określając

strukturę organizacyjną funduszu, w tym centrali

i oddziałów wojewódzkich oraz siedziby tych oddzia-

łów, mając na względzie sprawne wykonywanie za-

dań przez fundusz.

Zgodnie z § 7 załącznika do ww. rozporządzenia

oddziałem wojewódzkim funduszu kieruje dyrektor

oddziału wojewódzkiego przy pomocy nie więcej niż

trzech zastępców.

Jednakże należy również pamiętać, iż zgodnie

z art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy do zadań rady funduszu

należy podejmowanie uchwał w sprawach dotyczą-

cych majątku funduszu i inwestycji przekraczających

oraz nabywania, zbywania i obciążania nieruchomo-

ści stanowiących własność funduszu.

Mając na uwadze treść przedmiotowej interpela-

cji, Ministerstwo Zdrowia wystąpiło do Śląskiego Od-

działu Wojewódzkiego NFZ o odniesienie się do pytań

Z informacji przekazanych przez dyrektora od-

działu wynika, iż Śląski Oddział Wojewódzki Naro-

dowego Funduszu Zdrowia od roku 2000 r. w Kato-

wicach funkcjonuje w dwóch obiektach stanowiących

własność NFZ, tj. w głównej siedzibie przy ul. Kos-

sutha 13 oraz w obiekcie przy ul. Jankego 15a (odle-

głość ok. 9 km od ul. Kossutha), gdzie mieszczą się

pomieszczenia przystosowane do prowadzenia kon-

kursów ofert, w trakcie których kilkadziesiąt osób

z Kossutha przemieszcza się wielokrotnie do obiektu

przy ul. Jankego.

Taki podział skutkuje istotnymi

problemami związanymi z zarządzaniem komórkami

organizacyjnymi oraz administrowaniem nierucho-

mością.

Ma to bezpośrednie przełożenie na skutecz-

ność i wydajność pracy, a przede wszystkim generuje

dodatkowe koszty związane np. z eksploatacją wszyst-

kich instalacji (własna kotłownia), ochroną obiektu,

transportem, transmisją danych, podatkami itp. ele-

mentami kosztów, których można byłoby uniknąć

lub je w istotny sposób ograniczyć.

Jednocześnie Śląski Oddział Wojewódzki NFZ po-

informował, iż w 2009 r. rada funduszu zaakceptowa-

ła środki na wykonanie koncepcji rozbudowy obiektu

mieszczącego się przy ul. Kossutha w Katowicach.

Odpowiadając zatem na pierwsze z pytań zawar-

tych w tejże interpelacji, uprzejmie wyjaśniam, iż

podstawowym założeniem dokonywanych w Śląskim

OW NFZ inwestycji było scalenie w rozbudowywa-

nym obiekcie wszystkich dotychczasowych stanowisk

pracy, umożliwiając prowadzenie całej działalności

w jednym miejscu w pomieszczeniach dedykowanych

dla konkretnych funkcji (stanowisk obsługi ubezpie-

czonych, centrum negocjacji, pomieszczeń biurowych

przystosowanych do prowadzenia postępowań kon-

kursowych, mobilna sala konferencyjna przeznaczo-

na na spotkania szkoleniowe ze świadczeniodawca-

mi).

Roboty budowlane rozpoczęto w IV kwartale

2011 r., a ich zakończenie przewidziane jest na luty

2014 r.

Odnosząc się do drugiego z pytań, uprzejmie in-

formuję, iż w chwili obecnej trwają w Ministerstwie

Zdrowia prace nad projektem założeń do projektu

wotnego, którego celem jest podniesienie jakości

nia zdrowotnego poprzez dokonanie głębokich prze-

obrażeń w zakresie modelu organizacyjnego płatni-

ka, jak również w zakresie nadzoru nad działalnością

płatnika i świadczeniodawców.

W projektowanych uregulowaniach prawnych

przewiduje się zwiększenie roli samorządów w zarzą-

dzaniu systemem ubezpieczenia zdrowotnego i od-

dzielenie funkcji płatnika od funkcji regulacyjno-

-nadzorczych.

Projektowana nowelizacja przewiduje zastąpienie

obecnej scentralizowanej struktury płatnika, w po-

staci Narodowego Funduszu Zdrowia kierowanego

przez centralę na czele z prezesem NFZ, zdecentra-

lizowanym, regionalnym modelem organizacji płat-

nika.

Proponuje się w miejsce oddziałów wojewódz-

kich powołanie regionalnych funduszy zdrowia obej-

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE cd.

678

mujących zakresem swego działania terytorium co

najmniej jednego województwa.

Rozwiązanie to znajduje uzasadnienie w jednym

z fundamentalnych założeń reformy, iż zwiększenie

roli samorządów w zarządzaniu systemem ubezpie-

czenia zdrowotnego zawiera w sobie istotny potencjał

podniesienia efektywności funkcjonowania tego sy-

stemu, a jednocześnie przemawiają za nim względy

pragmatyczne – tj. możliwość wykorzystania istnie-

jących już struktur organizacyjnych wraz z ich po-

tencjałem kadrowym i infrastrukturą, co ograniczy

koszty reformy.

Odpowiadając na trzecie z kolei pytanie, uprzej-

skiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ przy ul. Kos-

sutha 13 aktualnie pracuje 411 osób.

Zagospodaro-

wanie powierzchni w ok. 20% pokoi znajduje się na

granicy normy.

Odnosząc się natomiast do czwartego z pytań,

uprzejmie informuję, iż po zakończeniu ww. inwesty-

cji w całym obiekcie przy ul. Kossutha pracować bę-

dzie 514 osób.

Należy również dodać, iż po zakończeniu inwesty-

cji i przeniesieniu wszystkich pracowników do głów-

nej siedziby możliwe będzie zbycie nieruchomości

mieszczącej się przy ul. Jankego 15a, co winno w istot-

nym stopniu „skompensować” nakłady poniesione na

rozbudowę wskazywanej siedziby.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie „Narodowego programu leczenia

chorych na hemofilię” (13954)

zaną przez wicemarszałka Sejmu pana Marka Kuch-

cińskiego przy piśmie SPS-023-13954/13 z dnia 5 lu-

tego 2013 r., w sprawie „Narodowego programu le-

czenia chorych na hemofilię i pokrewne skazy krwo-

toczne na lata 2012–2018”, uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

lem działania resortu zdrowia jest ochrona zdrowia

i życia pacjentów, zatem nowy system informatyczny

nie jest i nie będzie wdrażany w sposób prowadzący

do ograniczenia dostępu pacjentów do koncentratów

czynników krzepnięcia i desmopresyny.

W każdym

przypadku zagrożenia życia lub zdrowia pacjentów

najważniejsze jest zapewnienie dostępu do przedmio-

towych produktów leczniczych i jakiekolwiek utrud-

nienia, w tym utrudnienia natury technicznej, nie

będą decydowały o dostępności do tych leków.

Pod-

kreślam również, że wszelkie wątpliwości rozstrzy-

gane są ze szczególnym zwróceniem uwagi na dobro

i bezpieczeństwo pacjenta.

W celu przybliżenia zagadnienia informuję, że

chorzy na hemofilię i pokrewne skazy krwotoczne

zaopatrywani są w koncentraty czynników krzepnię-

cia w ramach dwóch programów zdrowotnych: finan-

sowanego z budżetu państwa programu zdrowotnego

na lata 2012–2018”, oraz finansowanego przez Naro-

dowy Fundusz Zdrowia programu lekowego „Zapo-

W finansowanym przez NFZ programie „Zapobie-

kilku lat z powodzeniem wykorzystywana jest apli-

kacja pn. „System monitorowania programów tera-

peutycznych – hemofilia”.

Zlecenia na koncentraty

czynników krzepnięcia w programie NFZ wystawia-

ne są wyłącznie za pośrednictwem aplikacji, przez

wskazanych lekarzy, których liczba nie przekracza

kilkudziesięciu.

Natomiast w „Narodowym programie leczenia

zapotrzebowanie na koncentraty czynników krzep-

nięcia ma prawo wystawić każdy lekarz, niezależnie

od specjalności.

W takiej sytuacji pacjent niejedno-

krotnie sam decyduje o rodzaju czynnika, wysokości

samego pacjenta.

W związku z gotowością NFZ do rozszerzenia apli-

kacji stosowanej w programie „Zapobieganie krwa-

rodowego programu leczenia hemofilii” (później „Na-

rodowego programu leczenia chorych na hemofilię

i pokrewne skazy krwotoczne”) rozpoczęto w 2009 r.

rozmowy na ten temat.

Podczas prac nad „Narodowym programem lecze-

nia chorych na hemofilię i pokrewne skazy krwotocz-

ne na lata 2012–2018”, które miały miejsce w roku

2011, wszyscy ich uczestnicy zgodzili się, że istnieje

konieczność wprowadzenia ewidencji chorych na he-

mofilię i pokrewne skazy krwotoczne.

W związku z po-

wyższym w nowym programie zamieszczono jeden

z celów o treści: „prowadzenie ewidencji chorych na

kacji komputerowej, która będzie gromadziła i udo-

stępniała dane upoważnionym osobom i podmiotom,

w czasie rzeczywistym za pośrednictwem portalu in-

ternetowego, w oparciu o i w powiązaniu z bazą da-

nych prowadzoną w ramach realizacji terapeutyczne-

go programu zdrowotnego NFZ pn.”

Zapobieganie

nia wymaga fakt, że w opracowywaniu treści progra-

679

mu zdrowotnego brali udział również lekarze i przed-

stawiciele stowarzyszeń pacjentów.

W roku 2011 NFZ udzielił dostępu do aplikacji

szesnastu regionalnym centrom krwiodawstwa i krwio-

lecznictwa, wdrażając nową funkcjonalność systemu,

tj. zlecenie wydania koncentratu czynnika krzepnię-

cia (do leczenia wylewu) z programu zdrowotnego

ministra zdrowia dla dzieci leczonych jednocześnie

również w programie NFZ.

Równocześnie prowadzo-

no korespondencję dotyczącą pożądanej dla „Naro-

dowego programu leczenia chorych na hemofilię i po-

cjonalności rozbudowanego systemu.

Pierwotnie planowano uruchomienie systemu wy-

magającego loginu i hasła oraz przeszkolenie wszyst-

kich lekarzy ordynujących koncentraty czynników

krzepnięcia w ramach programu zdrowotnego mini-

stra zdrowia.

Niemniej jednak podczas prac projek-

towych okazało się, że dla nieprzekraczającej 2500

grupy chorych uczestniczących w programie przed-

miotowe produkty lecznicze przepisuje ok. 1500 le-

karzy.

W związku z tym, aby nie doprowadzić do

ograniczenia dostępu do koncentratów czynników

krzepnięcia, system wdrażania musiał przyjąć cha-

rakter otwarty, tj. dostępny dla każdego lekarza.

Intensyfikacja prac nad aplikacją miała miejsce

w czerwcu 2012 r., natomiast w listopadzie zostało

zorganizowane szkolenie dla dyrektorów regional-

nych centrów krwiodawstwa i krwiolecznictwa, pod-

czas którego uczestnicy zostali zapoznani ze schema-

tem obsługi systemu.

Uczestnicy tego szkolenia zo-

stali zobowiązani do przekazania wiedzy i powiado-

mienia lekarzy o nowym systemie.

Obecnie organi-

zowane są kolejne etapy szkolenia dla personelu jed-

nostek organizacyjnych publicznej służby krwi, któ-

rzy mają za zadanie udzielać wsparcia lekarzom

w obsłudze systemu.

Na podstawie wzoru zapotrzebowania na koncen-

trat czynnika krzepnięcia lub desmopresynę, stano-

wiącego załącznik do „Narodowego programu lecze-

ne na lata 2012–2018”, oraz katalogu wskazań do

leczenia tymi preparatami, określonego w celach

szczegółowych programu, opracowano elektroniczny

system realizacji zleceń na koncentraty czynników

krzepnięcia i desmopresynę.

W dalszym etapie sy-

stem będzie rozbudowywany, a docelową jego funk-

cjonalność określają zapisy przedmiotowego progra-

mu zdrowotnego.

Odnośnie do poinformowania i przeszkolenia le-

karzy na temat nowego sposobu składania zapotrze-

bowań na koncentraty czynników krzepnięcia i des-

mopresynę pragnę nadmienić, że lekarze byli infor-

mowani przez regionalne centra krwiodawstwa i krwio-

lecznictwa.

Odpowiedni komunikat dla lekarzy, za-

wierający link do instrukcji systemu, jest dostępny

na stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia, Na-

rodowego Centrum Krwi, Instytutu Hematologii

i Transfuzjologii w Warszawie, wszystkich regional-

nych centrów krwiodawstwa i krwiolecznictwa.

Ko-

munikat ten został również przekazany stowarzysze-

niom pacjentów chorych na hemofilię i pokrewne

skazy krwotoczne.

Załączona do komunikatu in-

strukcja w zwięzły, przystępny sposób, krok po kroku

prezentuje kolejne czynności.

W przypadku jakich-

kolwiek trudności w obsłudze systemu każdy lekarz

ma możliwość przesłania zapytania lub informacji na

ten temat na adres e-mail: zapotrzebowania@nck.

gov.pl.

Odnosząc się do wspomnianej w interpelacji „blo-

kady”, wyjaśniam, że w systemie istnieje mechanizm,

który blokuje jedynie wystawienie zapotrzebowania

na ten sam rodzaj produktu leczniczego, w tym sa-

mym wskazaniu, przed wydaniem preparatu na pod-

stawie wcześniej wystawionego zapotrzebowania.

Celem tego rozwiązania jest uporządkowanie obiegu

koncentratów czynników krzepnięcia i mobilizowa-

nie uczestników procesu do szybkiej realizacji zleceń.

Przykładowo jeśli chory nie zrealizował zlecenia na

leczenie domowe, ale musi być poddany pilnej opera-

cji, to oczywiście system nie zablokuje wprowadzenia

i realizacji takiego zlecenia (niezależnie od statusu

pierwszego).

Nie zablokuje również wydania dwóch

różnych leków nawet w tym samym wskazaniu w tym

samym okresie.

Nie ma więc żadnego logicznego ani

medycznego uzasadnienia dla rezygnacji z tego me-

chanizmu.

W odpowiedzi na pytania pana posła uprzejmie

przedstawiam, co następuje:

1.

Resort zdrowia zna optymalne rozwiązania sto-

sowane na świecie i w miarę możliwości są one sto-

sowane również w Polsce.

Pragnę zapewnić, że sy-

stem dystrybucji koncentratów czynników krzepnię-

cia w Polsce nastawiony jest na dobro pacjenta.

Pa-

cjenci zaopatrywani są w przedmiotowe preparaty do

leczenia w warunkach domowych i przechowują je

również w domowych chłodziarkach.

Każde z regio-

nalnych centrów krwiodawstwa i krwiolecznictwa na

terenie swojego działania wypracowało możliwie naj-

bardziej dogodny dla pacjenta system ordynowania

i dystrybucji tychże preparatów.

Każde regionalne

centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa pracuje

i jej składniki oraz produkty krwiopochodne.

Rów-

placówki te prowadzą informację telefoniczną, w tym

udzielają wsparcia telefonicznego dotyczącego skła-

dania zapotrzebowań na koncentraty czynników

krzepnięcia i desmopresynę.

W niektórych regionach preparaty te są wydawa-

ne pacjentom w rozbudowanej sieci oddziałów tere-

nowych regionalnego centrum krwiodawstwa i krwio-

lecznictwa.

Powszechne jest dowożenie przedmioto-

wych preparatów celem leczenia szpitalnego do pod-

miotów leczniczych transportem tych jednostek, a w nie-

których miejscach praktykuje się również transport

bezpośrednio do domów pacjentów lub najbliższych

ich miejscu zamieszkania przychodni.

Istotne jest

również, że regionalne centra krwiodawstwa i krwio-

lecznictwa, w przypadku konieczności zabezpiecze-

680

nia dużych ilości koncentratów czynników krzepnię-

cia w swoich regionach, sprowadzają przedmiotowe

preparaty z innych regionów.

Ponadto w programie lekowym NFZ „Zapobiega-

otrzymują koncentraty czynników krzepnięcia do

domu bezpośrednio od wybranego w przetargu do-

stawcy.

Mechanizm ten jest w dużej mierze możliwy

dzięki funkcjonowaniu systemu informatycznego,

który jest obecnie rozbudowywany na potrzeby „Na-

2.

Wprowadzenie nowego systemu było konsulto-

wane podczas prac nad „Narodowym programem le-

2011.

Wówczas wszyscy uczestnicy tych prac zgodzi-

li się, że istnieje konieczność wprowadzenia ewiden-

ne i cel ten został zapisany w programie.

W pracach

tych brali udział również przedstawiciele stowarzy-

szeń pacjentów.

3.

Resort zdrowia zapewnia, że wprowadzany sy-

stem nie jest skierowany przeciwko pacjentom, lecz

dla ich dobra.

System ten umożliwi właściwe moni-

torowanie i ewaluację podejmowanych przez resort

zdrowia działań na rzecz chorych na hemofilię i po-

krewne skazy krwotoczne.

Warto podkreślić, że le-

czenie hemofilii i pokrewnych skaz krwotocznych jest

ważnym zadaniem publicznym, o czym świadczy

fakt, że zarówno minister zdrowia, jak i Narodowy

Fundusz Zdrowia wydatkują corocznie duże kwoty

środków publicznych na zakup koncentratów czyn-

ników krzepnięcia.

W roku 2012 w budżecie państwa

wydatkowano na „Narodowy program leczenia cho-

lata 2012–2018” 288 623 495 zł, a po stronie NFZ na

program „Zapobieganie krwawieniom u dzieci z he-

mofilią A i B” wydatkowano 46 330 834,35 zł.

4.

Rolą pacjenta nie jest ordynowanie leku dla sa-

mego siebie.

Tak jak w przypadku recepty lekarskiej,

również zapotrzebowanie na koncentrat czynnika

krzepnięcia lub desmopresynę powinno być wypeł-

nione przez lekarza.

W obsłudze systemu informa-

tycznego może z lekarzem współpracować inny pra-

cownik podmiotu leczniczego, np. sekretarka me-

dyczna, ale po stronie lekarza musi bezwzględnie

pozostać wybór właściwego leku i określenie jego

ilości.

5.

Do rozliczenia świadczeń opieki zdrowotnej

z NFZ niezbędne jest posiadanie przez każdą placów-

kę komputera z odpowiednim oprogramowaniem i łą-

czem internetowym.

Dodatkowo obecnie wdrażany

jest system elektronicznej weryfikacji uprawnień

świadczeniobiorców eWUŚ, co powoduje konieczność

posiadania komputera z łączem internetowym nie

tylko przez każdego świadczeniodawcę, ale również

przez każdą filię świadczeniodawcy, w której przyj-

mowani są pacjenci.

W związku z tym nie powinno

netowego.

Niemniej jednak stopień wykorzystania

aplikacji komputerowej jest na bieżąco monitorowany

i w przypadku powszechnie występujących proble-

mów podejmowane będą stosowne decyzje.

W chwili

obecnej do końca marca 2013 r. istnieje możliwość

składania zapotrzebowań w dotychczasowej papiero-

wej formie.

Powyższy termin w najbliższych dniach

zostanie przedłużony.

Pragnę jednocześnie zapew-

nić, że niezależnie od jakichkolwiek przepisów i wy-

tycznych w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia

nadrzędnym celem jest zapewnienie dostępu do przed-

miotowych produktów leczniczych i jakiekolwiek

utrudnienia natury technicznej nie będą decydowały

6.

Leczeniem chorych na hemofilię i pokrewne

skazy krwotoczne powinni zajmować się hematolo-

dzy.

Wprowadzenie systemu nie spowodowało jednak

ograniczenia w możliwości generowania zapotrzebo-

wań przez lekarzy innych specjalności, gdyż przed-

miotowy system został umieszczony na otwartym dla

każdego lekarza portalu internetowym.

Ogranicze-

nie możliwości ordynowania koncentratów czynni-

ków krzepnięcia wyłącznie do hematologów spowo-

dowałoby ograniczenie dostępu do tych produktów

leczniczych, dlatego też resort zdrowia nie prowadzi

i nie planuje takich działań.

7.

Mam świadomość niepożądanych skutków

opóźnienia w podawaniu koncentratu czynnika

krzepnięcia, dlatego też przedmiotowe preparaty są

wydawane niezwłocznie i prowadzony jest nieustan-

ny monitoring ich stanów w całym kraju.

Nadmie-

niam, że cotygodniowo na stronie internetowej Na-

rodowego Centrum Krwi w zakładce „Hemofilia”

publikowane są stany koncentratów czynników

krzepnięcia i desmopresyny.

Dodatkowo chorzy za-

opatrywani są w koncentraty czynników krzepnięcia

chowują przedmiotowe produkty lecznicze w domo-

wych chłodziarkach.

Wprowadzenie systemu nie spo-

wodowało opóźnienia w podaniu koncentratów czyn-

ników krzepnięcia.

8.

Moduł dotyczący „Narodowego programu lecze-

ne na lata 2012–2018” został rozbudowany w oparciu

o dobrze funkcjonujący system informatyczny w pro-

gramie lekowym NFZ „Zapobieganie krwawieniom

z hematologami na co dzień leczącymi chorych na

9.

Resort zdrowia monitoruje nieustannie stopień

wykorzystania omawianej aplikacji komputerowej,

a wnioski dotyczące ewentualnych poprawek rozpa-

trywane są na bieżąco i w przypadku zasadności po-

prawki te są nanoszone niezwłocznie.

Nieustannie

prowadzone są też działania zmierzające do tego, aby

wdrożenie systemu powodowało możliwie najmniej

utrudnień i aby koszty społeczne z tym związane

były jak najmniejsze.

10.

Utrudnienia w dostępie do systemu w dniu 22

stycznia 2013 r. nie ograniczyły dostępu do koncen-

681

tratów czynników krzepnięcia.

Jeszcze raz pragnę

zapewnić, że nadrzędnym celem jest ochrona zdrowia

i życia pacjentów, a jakiekolwiek utrudnienia natury

technicznej nigdy nie będą decydowały o dostępności

do tych produktów leczniczych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

podsekretarza stanu

uprzejmie informuję, że stosownie do postanowień

gółowy zakres działania ministra ustala prezes Rady

Ministrów, określając szczegółowy zakres działania

ministra, w przypadku ministra kierującego określo-

nym działem administracji rządowej wskazuje,

z uwzględnieniem przepisów o działach administra-

cji rządowej, dział lub działy, którymi kieruje mini-

ster (art. 33 ust. 1a ww. ustawy).

Istotny przy usta-

oraz jej zakwalifikowanie zgodnie z właściwymi prze-

pisami prawa materialnego.

Należy więc zauważyć,

iż przedmiotem interpelacji są zagadnienia związane

z finansami publicznymi.

Szczegółowy zakres działania MAiC określa roz-

z § 1 ust. 1 ww. regulacji minister kieruje następują-

cymi działami administracji rządowej:

1) administracja publiczna;

2) informatyzacja;

3) łączność;

4) wyznania religijne oraz mniejszości narodowe

stracja publiczna obejmuje sprawy:

1) administracji, w tym organizacji urzędów ad-

ministracji publicznej oraz procedur administracyj-

nych;

2) reform i organizacji struktur administracji pub-

licznej;

3) zespolonej administracji rządowej w wojewódz-

twie;

4) podziału administracyjnego państwa oraz nazw

5) geodezji i kartografii;

6) przeciwdziałania skutkom klęsk żywiołowych

czeństwu powszechnemu;

7) usuwania skutków klęsk żywiołowych i innych

8) zbiórek publicznych;

9) prowadzenia rejestru podmiotów wykonujących

wień nie przyznają MAiC kompetencji do działania

w zakresie spraw objętych przedmiotem interpelacji.

A zatem MAiC nie jest organem właściwym do zaję-

cia stanowiska w ww. sprawie.

Z uwagi jednak na fakt, iż stosownie do art. 8 ust.

437, z późn. zm.) rachunkowość i rewizja finansowa

pozostają w zakresie kompetencji ministra właściwe-

go do spraw finansów publicznych, wydaje się, że ini-

cjatywa – przygotowanie oraz wdrożenie rozwiązań

dotyczących e-faktur – pozostaje w zakresie kompe-

tencji Ministerstwa Finansów.

Jednocześnie pragnę nadmienić, że w celu zbada-

nia oraz oceny zasadności wprowadzenia elektronicz-

nych faktur w Polsce w drodze decyzji Komisji Euro-

pejskiej K (2010) 8467 z dnia 2 grudnia 2010 r. powo-

łane zostało pod patronatem Ministerstwa Gospo-

darki i Ministerstwa Finansów Krajowe Wielostron-

ne Forum Elektronicznego Fakturowania.

Jest ono

częścią Europejskiego Wielostronnego Forum Elek-

nia e-faktur w poszczególnych krajach Unii Europej-

skiej.

W celu uzyskania szczegółowych informacji nt.

harmonogramu prac prowadzonych w ramach krajo-

wego forum należy zwrócić się do Ministerstwa Go-

spodarki lub Ministerstwa Finansów.

W nawiązaniu do kwestii działań resortu w celu

upowszechnienia e-fakturowania wskazać należy, iż

MAiC zapewnia funkcjonowanie elektronicznej plat-

formy usług administracji publicznej, zwanej dalej

682

zm.).

Zakres i warunki korzystania z elektronicznej

porządzenie ministra spraw wewnętrznych i admini-

Jak wynika z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, ePUAP

udostępnia katalog usług zawierający informacje o usłu-

gach, w szczególności:

1) podstawę prawną usługi;

2) nazwę usługi;

3) nazwę usługodawcy;

4) cel usługi;

5) odbiorców usługi;

6) kategorię usługi;

7) umiejscowienie usługodawcy według podziału

administracyjnego kraju.

Podmioty publiczne do świadczenia usług w po-

staci elektronicznej mogą wykorzystywać w szczegól-

ności następujące funkcje ePUAP:

1) tworzenie i obsługę dokumentów elektronicz-

nych przez osoby fizyczne i podmioty;

2) przesyłanie dokumentów elektronicznych;

3) wymianę danych między ePUAP a innymi sy-

stemami teleinformatycznymi;

4) identyfikację użytkowników i rozliczalność ich

działań;

5) weryfikację podpisu elektronicznego;

6) tworzenie usług podmiotu publicznego lub kil-

ku podmiotów publicznych współdziałających ze

sobą, zbudowanych w oparciu o dwie lub więcej usług;

7) obsługę płatności elektronicznych;

8) potwierdzanie profilu zaufanego ePUAP (§ 8

ww. rozporządzenia).

Wskazać również należy, iż obecnie prowadzone

do zwiększenia liczby usług świadczonych drogą elek-

troniczną i wykorzystania stworzonej w tym celu

platformy.

Udostępnienie nowych usług na ePUAP

przyczyni się do realizacji procesów zmierzających do

usprawnienia e-administracji oraz poszerzenia za-

kresu działań możliwych do realizacji drogą elektro-

niczną.

Odnosząc się natomiast do działania w celu do-

prowadzenia do ustanowienia e-faktur powszechną

formą rozliczeń pomiędzy podmiotami sektora finan-

sów publicznych, zauważyć należy, iż zgodnie z § 3

mie elektronicznej, zasad ich przechowywania oraz

faktury mogą być przesyłane, w tym udostępniane,

tronicznym, pod warunkiem uprzedniej akceptacji

tury.

Regulacja powyższa przewiduje zatem możli-

wość przesyłania faktur w formie elektronicznej przy

jednoczesnym braku określenia techniki fakturowa-

nia elektronicznego.

Dodać również należy, że MAiC popiera wszelkie

inicjatywy, których celem jest usprawnienie procedur

administracyjnych oraz skrócenie czasu realizacji

spraw urzędowych przy wykorzystaniu dostępnych

technologii informacyjno-komunikacyjnych.

W oce-

nie MAiC upowszechnienie wprowadzania e-faktu-

rowania w sektorze publicznym wpłynęłoby na uła-

twienia dla przedsiębiorców m.in. dzięki automaty-

zacji procesu wystawiania e-faktur, a także z uwagi

na pewność ich otrzymania i wygodną archiwizację.

sowa pozostają w zakresie kompetencji ministra

towanie i wdrożenie przedmiotowych rozwiązań wy-

maga współdziałania Ministerstwa Finansów i Mi-

nisterstwa Administracji i Cyfryzacji.

W tym zakre-

sie podjęte zostaną działania w celu ustalenia zasad-

ności i możliwości realizacji wskazanych rozwiązań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

sekretarza stanu

(13960)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-13960/13, przekazujące interpelację

wie organizacji transportu zbiorowego, przedsta-

z późn. zm.) porządkuje zasady wykonywania prze-

wozów, wprowadzając przede wszystkim nowe na grun-

cie prawa polskiego określenie organizatora przewo-

wiązania prawne musiały odnosić się do ustaw o sa-

morządzie terytorialnym, w szczególności uwzględ-

683

transport zbiorowy stanowi zadanie własne gminy.

Z tego względu w myśl ustawy o publicznym trans-

porcie zbiorowym gmina jest organizatorem przewo-

zu na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej

w gminnych przewozach pasażerskich.

Dotyczy to

wyłącznie przewozów organizowanych w granicach

danej gminy.

Inny możliwy przypadek zawarty w art. 7 ust. 1

wym dotyczy wykonywania przez gminę transportu

zbiorowego na obszarze innych gmin, jednakże na

podstawie porozumienia zawartego pomiędzy tymi

gminami.

Podstawową przesłanką ustanowienia wy-

mogu zawarcia porozumienia między gminami było

niedopuszczenie do sytuacji, aby na terytorium okre-

ślonej gminy był realizowany bez jej zgody transport

publiczny przez zewnętrznego operatora.

Zniesienie

obowiązku zawarcia porozumień między gminami

w zakresie transportu zbiorowego mogłoby mieć zna-

miona ingerencji ustawodawcy w prawo samorządu

gminnego do określania na swoim terytorium zasad

funkcjonowania transportu zbiorowego i przebiegu

linii komunikacyjnych.

Specyficzna sytuacja ma miejsce w przypadku

gmin położonych w sąsiedztwie aglomeracji, o czym

wspomniał w interpelacji pan poseł Tomasz Górski.

Jednakże należy mieć na uwadze, że przepisy praw-

ne nie powinny stawiać samorządu terytorialnego

przed faktem dokonanym, pozbawiając możliwości

wpływu na działanie określone wprost jako zadanie

własne samorządu gminnego, które zaspokaja zbio-

rowe potrzeby wspólnoty gminnej, nawet jeżeli trans-

port zbiorowy prowadzony przez inną gminę nie bę-

dzie ingerował zbytnio w sieć komunikacyjną sąsied-

niej metropolii, a jedynie dotyczył będzie dowozu

pasażerów do najbliższego węzła komunikacyjnego.

nym transporcie zbiorowym w pełnym zakresie wej-

dzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

W związku

z powyższym trudno obecnie dokonać pogłębionej

oceny funkcjonowania transportu zbiorowego w opar-

ciu o przepisy ww. ustawy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie niejasności i rozbieżnych opinii

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

SPS-023-13967/13) dotyczące interpelacji pana posła

nych opinii dotyczących sytuacji prawnej pracowni-

ków zatrudnionych w przejmowanych zakładach pra-

bezpłatnego węgla i sformułowanych pytań, wyjaś-

niam, co poniżej, zgodnie z zadanymi pytaniami.

Jaka jest opinia ministerstwa w przedmiotowej

W interpelacji pan poseł podnosi kwestię wyda-

wania przez podmioty górnicze oraz poszczególne

oddziały ZUS decyzji odmownych w sprawie przyzna-

nia uprawnień do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu

niem się ubezpieczonych do sądów, zaskarżając wy-

dane decyzje.

Ten problem, jak wynika z pisma pana

posła, dotyczy osób uprawnionych z przedsiębiorstw

robót górniczych.

Pierwotnym źródłem prawa do bezpłatnego węgla

dla pracowników górnictwa był układ zbiorowy pra-

grudnia 1991 r.

Prawo do deputatu stanowiło świad-

czenie związane ze stosunkiem pracy, a obowiązek

cjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz

szczegółowych uprawnieniach i zadaniach gmin gór-

płatnego węgla w kopalniach likwidowanych został

wej przez Skarb Państwa.

Jak ustalił Trybunał Konstytucyjny w wyroku

684

Nr 145, poz.1802), pozbawiając część osób prawa do

niczych (Dz. U. Nr 147, poz. 1031) jest zatem zreali-

zowanie dyrektyw płynących z ww. wyroku TK i przy-

wrócenie dotychczasowych uprawnień osobom ich

pozbawionym.

Zakresem zastosowania ustawy obję-

ta jest realizacja uprawnienia do ekwiwalentu pie-

czych, które wskutek niekonstytucyjnej zmiany prze-

pisów przestały pobierać ten ekwiwalent.

Zmieniające się przepisy w zakresie prawa pracy

oraz przekształcenia dokonujące się w samych przed-

siębiorstwach robót górniczych od momentu wejścia

łowych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

spowodowały, że przesądzenie o nabyciu lub braku

uprawnień do świadczenia stwarzało duże problemy.

Minister gospodarki ani ZUS nie są w posiadaniu

dokumentów pozwalających na określenie statusu

przedsiębiorstwa robot górniczych oraz wykazu osób

uprawnionych do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu

Nr 147, poz. 1031) szczegółowo określa, jakie doku-

menty muszą być dostarczone do ZUS, aby mogłaby

ona być uznana za osobę uprawnioną do świadczenia

finansowanego ze środków budżetowych.

Sytuacje, w których byli pracownicy z tego same-

go przedsiębiorstwa mają różne uprawnienia, uzależ-

nione są kwestią obowiązywania w momencie odcho-

dzenia pracownika na rentę lub emeryturę odpo-

wiednich zapisów w układzie zbiorowym pracy, a od

nie sąd ma możliwość przeprowadzenia postępowa-

nia dowodowego i ostatecznego rozstrzygnięcia spra-

wy.

W przypadku niewniesienia odwołania od decyzji

postępowania kończy się ono na etapie postępowania

na i prawomocna.

Minister gospodarki, działając

w ramach obowiązującego prawa, nie jest w mocy

kwestionować decyzji potwierdzonej prawomocnym

wyrokiem sądu.

Czy ubezpieczeni borykający się z problemem od-

mów przyznania prawa do wypłaty ekwiwalentu pie-

niężnego nie powinni być objęci specjalnym progra-

mem pomocowo-informacyjnym w celu wyjaśnienia

o które zabiegają?

Czy ministerstwo ma zamiar

W ocenie Ministerstwa Gospodarki obowiązujące

akty prawne dotyczące ekwiwalentu z tytułu prawa

siębiorstw górniczych, jak również z kopalń posta-

wionych w stan likwidacji przed 1 stycznia 2007 r.

w sposób przejrzysty określają zasady ich przyzna-

wania.

W opinii Ministerstwa Gospodarki wieloletnie

doświadczenie w realizacji przedmiotowych świad-

czeń oraz ugruntowane orzecznictwo sądowe w tym

zakresie są wystarczające i nie widzimy celowości

tworzenia w tej sprawie specjalnego programu pomo-

cowo-informacyjnego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

podsekretarza stanu

w sprawie równoczesnego udziału w wyborach

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

piśmie z dnia 12 lutego 2013 r. (sygn.

DSPA-4810-

1092-(1)/13) interpelację posła na Sejm RP pana

Krzysztofa Jurgiela w sprawie równoczesnego udzia-

wództwa) i do pełnienia funkcji wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) uprzejmie informuję, że sprawy

Administracja publiczna.

Przedmiotowa problematy-

ka pozostaje w gestii parlamentu i Państwowej Ko-

misji Wyborczej.

Odnosząc się zaś do propozycji w zakresie zmiany

procedury wyborczej, należy podkreślić, iż porusza-

na problematyka wiąże się z unormowanym przepi-

prawem wyborczym.

Trudno wnioskować, aby okre-

ślone przepisami prawa rozwiązania miały zaprze-

685

czać zasadzie bezpośredniości wyborów (wyborcy bez

żadnego pośrednictwa decydują o kształcie wybiera-

nych organów) – art. 11 Kodeksu wyborczego wska-

zuje, kto posiada prawo wybieralności w poszczegól-

nych wyborach (te wymogi są określone równorzęd-

nymi kryteriami).

Przepis ten wskazuje jednocześnie

na okoliczności (przede wszystkim skazanie prawo-

mocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności za

womocne orzeczenie sądowe o utracie prawa wybie-

ralności), które skutkują utratą prawa wybieralności.

Uregulowania te nie wprowadzają ograniczenia bier-

nego prawa wyborczego w konkretnych wyborach

z tytułu uczestnictwa w innych.

Jedynie ogranicze-

nie w kandydowaniu odnosi się do posłów i senatorów

i wynika wprost z postanowień Konstytucji Rzeczy-

pospolitej.

Zgłoszony przez pana posła problem nie był syg-

nalizowany przez obywateli w ramach kierowanej do

MAiC korespondencji.

Wprowadzenie proponowa-

nych rozwiązań do Kodeksu wyborczego mogłoby

budzić wątpliwości z uwagi na ograniczenie przysłu-

gującym obywatelom praw wyborczych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie wsparcia dla programu

prof. Andrzeja Mackiewicza dla chorych na czerniaka,

Przedstawiony przez pana posła problem dotyczy

kwestii sfinansowania i przeprowadzenia badania

klinicznego mającego na celu wykazanie skuteczno-

ści ww. szczepionki, co pozwoliłoby na jej zarejestro-

wanie.

Pragnę po raz kolejny zauważyć, iż przedmiotowa

szczepionka jest produktem leczniczym w fazie ba-

dań klinicznych, a jej skuteczność nie została jeszcze

potwierdzona.

Podawanie przedmiotowej szczepionki

ma charakter „eksperymentu medycznego”, który

jako „eksperyment leczniczy” polega na wprowadze-

niu przez lekarza nowych lub tylko częściowo wypró-

bowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub

korzyści dla zdrowia osoby leczonej i może być prze-

prowadzony, jeżeli dotychczas stosowane metody me-

jest wystarczająca, lub jako „eksperyment badawczy”

nie eksperymentu badawczego jest dopuszczalne

staje w dysproporcji do możliwych pozytywnych re-

zultatów takiego eksperymentu.

Podawanie przedmiotowej szczepionki nie ma

charakteru terapii leczniczej, której jedynym, w do-

datku sprawdzonym i potwierdzonym badaniami kli-

nicznymi celem jest osiągnięcie bezpośredniej korzy-

ści dla zdrowia osoby leczonej, lecz właśnie charakter

„eksperymentu medycznego”.

Minister zdrowia ma

dbać w pierwszej kolejności o bezpieczeństwo pacjen-

tów i nie może sponsorować niesprawdzonej proce-

dury medycznej, której efekty nie zostały jeszcze na-

leżycie zbadane i udokumentowane.

O eksperymen-

talnym charakterze przedmiotowej szczepionki świad-

czą również opinie innych naukowców, m.in. prof. dr.

hab. n. med. Macieja Krzakowskiego, konsultanta

prof. dr. hab. n. med. Piotra Rutkowskiego, kierow-

nika Kliniki Nowotworów Tkanek Miękkich, Kości

Marii Skłodowskiej-Curie.

Przywołani powyżej pro-

fesorowie w dwóch odrębnych opiniach zgodnie

stwierdzają, iż stosowanie przedmiotowej szczepion-

ki na czerniaka ma charakter eksperymentalny, jej

skuteczność nie została porównana z grupą kontrol-

ną, nie zostały dotychczas opublikowane dostatecz-

nie przekonujące wyniki badań i nie wykazano rów-

nież korzystnego wpływu przedmiotowej szczepionki

na czas przeżycia chorych.

Zgodnie z art. 2 pkt 37a ustawy z dnia 6 września

ka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej

odpowiedzialna za podjęcie, prowadzenie i finanso-

wanie badania klinicznego, która ma siedzibę na te-

rytorium jednego z państw członkowskich Unii Eu-

ropejskiej lub państw członkowskich Europejskiego

W myśl przytoczonego powyżej przepisu minister

zdrowia jako centralny organ administracji publicz-

nej nie może być sponsorem badania klinicznego.

Należy podkreślić, że obecnie nie ma jednej sku-

tecznej terapii leczenia zaawansowanego czerniaka.

686

ne są schematy leczenia z dakarbazyną i paklitakse-

lem.

Stosowane obecnie w Polsce schematy chemio-

terapii w II linii leczenia czerniaka zaawansowanego

+ dakarbazyną (DTIC),

— DCCT: dakarbazyną (DTIC) + cisplatyna

Pragnę poinformować, że w efekcie pomyślnie

duktu leczniczego zelboraf (wemurafenib) w ramach

programu lekowego „Leczenie czerniaka złośliwego

skóry (ICD-10 C43)”.

Zgodnie z obwieszczeniem mi-

nistra zdrowia w sprawie leków refundowanych na

będzie bezpłatnie dla pacjentów spełniających kryte-

ria włączenia do przedmiotowego programu lekowe-

go.

Kryteria włączenia do programu obejmują m.in.:

4) wiek 18 lat;

da-WHO lub ECOG.

Dodatkowo informuję, że w chwili obecnej pro-

dukt ipilimumab podlega finansowaniu ze środków

publicznych w ramach chemioterapii niestandardo-

wej w leczeniu zaawansowanego czerniaka (nieope-

nr 16/2012 prezesa Agencji Oceny Technologii Me-

wa wydaje każdorazowo dyrektor oddziału Narodo-

wego Funduszu Zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

sekretarza stanu

w sprawie instalacji fotoradarów

przekazujące interpelację posła Przemysława Wiple-

ra w sprawie instalacji fotoradarów w ramach „Na-

rodowego programu bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go 2013–2020” informuję.

Aktualny podział kompetencji w zakresie wyko-

rzystywania urządzeń rejestrujących umożliwiający

Inspekcji Transportu Drogowego prowadzenie kon-

troli ruchu drogowego przy pomocy tychże urządzeń

został określony ustawą z dnia 29 października 2010

dencji w trzecim czytaniu przy aprobacie zdecydowa-

nej większości (408 posłów głosowało za jej przyję-

ciem, 1 przeciw, 1 się wstrzymał).

Należy zwrócić

projektem zgłoszonym przez Komisję Infrastruktury,

a jej projekt był prowadzony przez pana posła Krzysz-

tofa Tchórzewskiego.

Podkreślić trzeba, że Inspekcja Transportu Dro-

gowego w 2011 r. przejęła maszty (obudowy na sta-

cjonarne urządzenia rejestrujące), które zostały po-

sadowione przez Policję oraz Generalną Dyrekcję

lizę pn. „Lokalizacja fotoradarów na sieci dróg kra-

jowych w celu uzyskania maksymalnej redukcji licz-

by ofiar śmiertelnych” przeprowadzoną przez Poli-

technikę Krakowską i Politechnikę Gdańską (2007 r.).

Analiza ta uwzględniała miejsca, gdzie występowało

szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego.

W oparciu o przejętą przez inspekcję infra-

strukturę w 2012 r. w ciągach dróg krajowych zain-

stalowanych zostało 240 urządzeń (ich montaż roz-

zamontowanych zostanie kolejnych 60 fotoradarów.

Przy pomocy wspomnianych 60 fotoradarów prowa-

dzony będzie pomiar prędkości w całkowicie nowych

lokalizacjach, gdzie do tej pory nie stosowano auto-

matycznej kontroli prędkości.

W dalszej kolejności

planowana jest także instalacja 100 kolejnych urzą-

dzeń.

Inspekcja Transportu Drogowego, typując lokali-

zacje dla nowych urządzeń zakupionych w ramach

687

poza stanem bezpieczeństwa, determinowany był rów-

nież przez dodatkowe zmienne, do których należały:

— spełnianie wymogów lokalizacyjnych (np. odle-

głość od krawędzi jezdni) określonych przepisami

wykonawczymi,

silania napięciem AC-230 V,

— elementy infrastruktury w otoczeniu urządze-

nia, takie jak przejście dla pieszych, szkoła itp.

Na podstawie zdjęć wykonanych przez stacjonar-

ne urządzenia rejestrujące będące w dyspozycji

Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego od

początku funkcjonowania Centrum Automatycznego

Nadzoru nad Ruchem Drogowym, tj. w okresie od

stawiła łącznie 107 652 mandaty.

W ww. okresie od-

notowano wpłaty z tytułu wystawionych mandatów

na kwotę 21 500 100 zł.

Zakup nowych urządzeń rejestrujących przezna-

czonych do kontroli ruchu drogowego prowadzonej

przez Inspekcję Transportu Drogowego dokonywany

jest w ramach projektu pn. „Budowa centralnego sy-

wym”, współfinansowanego przez Unię Europejską

nalnego w ramach programu „Infrastruktura i śro-

dowisko”.

Koszt całkowity tego projektu to 188,9 mln

zł, z czego w 2013 r. zaplanowano wydatki na kwotę

64,5 mln zł, w 2014 r. – na 24,4 mln zł, natomiast

w 2015 r. – na 27,1 mln zł (projekt przewidziany jest

na lata 2011–2015).

Należy podkreślić, iż środki eu-

ropejskie pokrywają 69% wspomnianych kosztów.

W ramach rozbudowy systemu automatycznego

nadzoru nad ruchem drogowym koszt zakupu i in-

stalacji jednego stacjonarnego urządzenia rejestru-

jącego to średnio ok. 147,5 tys. zł brutto, koszt zaku-

pu i instalacji jednego urządzenia rejestrującego

wjazd na czerwonym świetle kształtuje się na pozio-

mie ok. 372,5 tys. zł brutto, natomiast cena jednego

zestawu do odcinkowej kontroli prędkości wraz z jego

instalacją wynosi ok. 227,5 tys. zł brutto.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przez pana Bartłomieja Sienkiewicza, mi-

nistra spraw wewnętrznych, przy piśmie z dnia 12

skiego w sprawie danych osobowych (sygn.

SPS-023-

13974/13) uprzejmie przedstawiam, co następuje.

ności organów gminy jest odzwierciedlona w prawie

obywateli do uzyskiwania informacji.

Zgodnie z art.

61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania in-

formacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp

nej pochodzących z powszechnych wyborów, z możli-

wością rejestracji dźwięku lub obrazu.

W odniesieniu do gminy zasada jawności jest re-

alizowana w prawie wstępu na sesje rady gminy i po-

siedzenia komisji rady gminy zarówno na posiedze-

nia komisji stałych, jak i doraźnych, a także dostępu

mentów i korzystania z nich określa statut (vide

W tym miejscu warto wskazać na postanowienia

danych osobowych, gdy jest to niezbędne dla wyko-

nania określonych prawem zadań realizowanych dla

Podkreślenia wymaga, że kwestie poruszone

przez pana posła pozostają na styku dwóch wymie-

nionych powyżej ustaw.

Z jednej strony każdy oby-

watel ma prawo do informacji publicznej, z drugiej

zaś – jak realizować ww. obowiązek, aby został nie-

naruszony ustawowy obowiązek ochrony danych

osobowych.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji pragnie

zwrócić uwagę, że właściwy do odniesienia się do opi-

sywanego zagadnienia jest generalny inspektor

ochrony danych osobowych.

Z poważaniem

Magdalena Młochowska

688

Odpowiedź

podsekretarza stanu

przekazujące interpelację pana Pawła Szałamachy,

zastąpienia samolotem B 777 samolotów B 787 we flo-

cie PLL LOT po uzyskaniu stosownych informacji od

zarządu spółki uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Właściwe jednostki organizacyjne w PLL LOT SA

odpowiedzialne za planowanie floty systematycznie

analizują możliwości wykorzystania innych modeli

samolotów niż obecnie eksploatowane.

Wprowadze-

nie modelu Boeing 777 nie jest zagadnieniem nowym

dla PLL LOT SA.

W przeszłości przeprowadzono kil-

ka projektów, które służyły określeniu stopnia dopa-

sowania tego typu samolotu do zapotrzebowania ryn-

kowego (w Polsce i Europie) oraz realnych możliwości

rozkładowych i handlowych PLL LOT SA.

Dotych-

czasowe analizy pokazują, że dla PLL LOT SA na-

jodpowiedniejszym modelem samolotu jest samolot

wielkości do 300 miejsc (obecnie eksploatowane sa-

moloty Boeing 767 posiadają ok. 240 miejsc, model

Boeing 777-300 ma średnio 380 miejsc).

Koszt wyko-

nania rejsu samolotem Boeing 777 jest prawie o 50%

wyższy, a koszty jednostkowe są jedynie o 7% niższe

od obecnie użytkowanego w PLL LOT SA modelu

Boeing 767-300.

PLL LOT SA jest w obecnej chwili jednym z naj-

mniejszych przewoźników wykonywujących rozkład

połączeń w formule hub and spoke (klaster koncen-

tryczny).

Wykorzystanie dużo większego samolotu

niesie poważne ryzyko handlowe uzyskania niewy-

starczającego poziomu przychodów, gdyż wielkość

rynku pasażerów tzw. wysokopłatnych dla PLL LOT

SA jest ograniczona.

Spółka nie jest w stanie dorów-

nać skali poczynionych inwestycji i działalności, a tak-

że rozbudowanym rozkładom połączeń największych

przewoźników europejskich, amerykańskich lub

azjatyckich, w wyniku czego nie jest przewoźnikiem

pierwszego wyboru dla pasażerów spoza Polski.

Ry-

nek polski, chociaż dynamicznie rozwijający się, ra-

czej nie zapewni dostatecznego poziomu wypełnienia

miejsc i akceptowalnego poziomu przychodów.

Warto

również pamiętać, że wdrożenie samolotu Boeing 777

wymaga poważnych inwestycji finansowych w przy-

gotowanie obsługi technicznej.

Niewątpliwą zaletą samolotu Boeing 777 jest na-

tomiast możliwość relatywnie szybkiego przekwali-

fikowania pilotów z obecnej floty Boeing 767 i 787.

Dodatkowo jakość produktu samolotu Boeing 777

jako samolotu nowszej generacji jest wyższa od pro-

duktu samolotu Boeing 767.

W obecnych, wyjątkowych okolicznościach uzie-

mienia całej światowej floty Boeing 787 scenariusz

wyboru samolotu Boeing 777 dla PLL LOT SA jest

brany pod uwagę.

Istnieją również inne scenariusze,

nad którymi są prowadzone prace, a które nie niosą

tak wysokiego ryzyka biznesowego.

Szczegóły negocjacji PLL LOT SA z firmą Boeing

objęte są tajemnicą handlową.

Analizowane są różne

scenariusze zastąpienia floty Boeing 787 innymi ty-

pami samolotów, w tym również samolotami Boeing

777 – nowymi lub używanymi.

Szybka dostawa lub przesunięcie odbioru samolo-

tu w wyniku negocjacji z inną linią lotniczą, głównie

ze względu na sposób finansowania transakcji, są

raczej bardzo mało prawdopodobne.

Ostateczne decyzje odnośnie do ewentualnego za-

stąpienia samolotu Boeing 787 innym typem samo-

lotu zostaną niezwłocznie przedstawione do wiado-

mości publicznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

W związku z interpelacją poselską pani Elżbiety

13985/13, w sprawie likwidacji posterunków energe-

tycznych w województwie lubuskim, uprzejmie infor-

muję, że ENEA Operator jest podmiotem pełniącym

funkcję operatora systemu dystrybucyjnego zgodnie

i realizuje działalność biznesową poprzez optymali-

zację kosztów przy jednoczesnej dbałości o bezpie-

kreślić należy, że działania te są prowadzone z po-

szanowaniem prawa oraz interesu wszystkich inte-

resariuszy spółki.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ENEA SA

689

wyróżnia ją spośród innych podmiotów z większoś-

jącymi przepisami prawa wynikającymi z Kodeksu

procesu łączenia posterunków i ewentualnego har-

monogramu tego procesu, uprzejmie informuję, na

podstawie informacji przekazanych przez Zarząd

ENEA Operator, że w wyniku realizacji projektu na

poziomie Grupy ENEA pn. „Optymalizacja kosztów

Grupy ENEA” Zarząd ENEA Operator podjął uchwa-

łę nr 213/2011 z dnia 2.06.2011 r. o uruchomieniu

projektu „Optymalizacja zakresu działania poste-

runków energetycznych”.

Powołany zespół projekto-

wy wykonał analizy organizacyjno-techniczne stanu

wyjściowego w zakresie posterunków energetycz-

nych, a także opracował zakres działań restruktury-

zacyjnych dla zwiększenia efektywności ich działal-

ności operacyjnej wraz z harmonogramami wdroże-

nia zmian.

Uchwałą Zarządu ENEA Operator nr 178/2012

z dnia 27.04.2012 r. dyrektorzy oddziałów dystrybu-

cji zostali zobowiązani przez zarząd do przeprowa-

dzenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami praw-

nymi oraz regulaminami obowiązującymi w spółce,

działań w przewidzianych do restrukturyzacji i pod-

ległych im odpowiednio posterunkach energetycz-

nych.

Jednocześnie dyrektorzy oddziałów dystrybucji

zostali zobowiązani do uprzedniego uzyskania opinii

organizacji związkowych odnośnie do skutków spo-

łecznych restrukturyzacji posterunków energetycz-

nych w poszczególnych jednostkach organizacyjnych.

Dla każdego przewidzianego do restrukturyzacji

bądź likwidacji posterunku energetycznego stworzo-

ny został oddzielny harmonogram wdrożenia zmian

uzależniony od lokalnych warunków danego poste-

runku energetycznego.

Wszystkie harmonogramy

przewidywały rozpoczęcie wdrożenia restrukturyza-

cji począwszy od kwietnia 2012 r. oraz ich zakończe-

nie do końca 2013 r., z wyłączeniem z tych terminów

możliwych utrudnień w sprzedaży nieruchomości

likwidowanych posterunków energetycznych.

Zgodnie z ww. harmonogramami w ramach pro-

jektu wykonano dotychczas wszystkie prace anali-

tyczne oraz niezbędne czynności przygotowawcze dla

przeprowadzenia restrukturyzacji posterunków

energetycznych.

W związku z podpisanym przez Za-

rząd ENEA Operator oraz stronę związkową oświad-

czeniem z dnia 25.06.2012 r. działania wykonawcze

związane z realizacją programu restrukturyzacji po-

sterunków energetycznych zostały zawieszone.

Zo-

staną one ponownie uruchomione po zatwierdzeniu

przez zarząd dokumentu „Strategia rozwoju spółki

na lata 2012–2020”.

Projekt „Optymalizacji zakresu działania poste-

runków energetycznych” koncentruje się na zwięk-

szeniu efektywności działalności spółki.

Uwzględnia

on również wymogi przepisów prawnych (zwłaszcza

ne wraz z odpowiednimi przepisami wykonawczymi)

obowiązujących przedsiębiorstwa zajmujące się dys-

trybucją energii elektrycznej, a także oczekiwania

klientów odnośnie do poziomu świadczonych w za-

kresie dystrybucji energii elektrycznej usług.

Istotny zakres realizacji projektu stanowi obecny

stan sieci elektroenergetycznej, w tym nasycenie

urządzeniami infrastruktury technicznej (np. auto-

matyka wewnątrzsieciowa, telemechanika, środki

transportu, środki łączności itd.), rzutujący na brak

uzasadnienia dla dalszego utrzymywania dotychcza-

sowej struktury organizacyjnej i terytorialnej po-

szczególnych posterunków energetycznych (obecna

struktura organizacyjna oraz podziały kompetencji

terytorialnych mają charakter historyczny i na prze-

strzeni lat nie wprowadzono w nich żadnych istot-

nych zmian).

Programem restrukturyzacji objęte zostały zwłasz-

cza te posterunki energetyczne, których obszar dzia-

łalności operacyjnej pokrywa się bezpośrednio z ob-

szarem działania komórek organizacyjnych wspoma-

gania dystrybucji będących w strukturze odpowied-

nich terytorialnie rejonów dystrybucji.

W części ob-

jęte zostały nim również te posterunki energetyczne,

których obszary działalności operacyjnej są zbyt

małe, aby zapewnić optymalną efektywność w zakre-

sie utrzymania wysokiej jakości świadczonych usług

dystrybucyjnych.

W odpowiedzi na pytania dotyczące Posterunku

Energetycznego w Trzcielu, wskazać należy, że został

on uwzględniony do restrukturyzacji w projekcie

„Optymalizacji zakresu działania posterunków ener-

getycznych”.

Nieruchomość, na której zlokalizowany

jest Posterunek Energetyczny Trzciel, jest własnoś-

cią ENEA Operator.

Na terenie nieruchomości zajmowanej przez ww.

posterunek energetyczny brak jest infrastruktury

elektroenergetycznej (np. stacji SN/nn), a na samym

posterunku znajdują się dwa zamieszkałe zakładowe

lokale mieszkalne, dla których urzędowo ustanowio-

na została samodzielność.

Projekt zakłada likwidację komórki organizacyj-

nej pn. Posterunek Energetyczny Trzciel poprzez or-

ganizacyjne i terytorialne połączenie Posterunku

Energetycznego Trzciel z Posterunkiem Energetycz-

nym Międzyrzecz z siedzibą w Międzyrzeczu.

Nad-

mienić należy, iż odległość pomiędzy Posterunkiem

Energetycznym Trzciel a Posterunkiem Energetycz-

nym Międzyrzecz wynosi tylko 26 km.

Powyższe nie oznacza jednocześnie, iż pracownicy

zatrudnieni na terenie Posterunku Energetycznego

Trzciel zostaną w sposób obligatoryjny przeniesieni

690

do siedziby Posterunku Energetycznego Między-

rzecz.

Na tym etapie przewiduje się, iż pozostaną oni

w obecnej lokalizacji, stanowiąc placówkę terenową

podporządkowaną kierownikowi Posterunku Ener-

getycznego Międzyrzecz.

Przeprowadzona analiza efektywności stanu

obecnego, jak i projektowanego wskazuje jednoznacz-

nie nie tylko na obniżenie w przyszłości kosztów

działalności, ale również na znaczącą poprawę orga-

nizacji i koordynacji pracy, jak też mobilności oraz

elastyczności w realizacji zadań dystrybucyjnych

przez zespoły pracowników.

Docelowo prognozuje się sprzedaż nieruchomości

Posterunku Energetycznego Trzciel.

Powyższe uwa-

runkowane jest jednakże opłacalnością sprzedaży

(w zależności od sytuacji na rynku nieruchomości),

jak również rozwiązaniem kwestii związanej z oso-

bami zamieszkującymi obecnie na terenie posterun-

ku energetycznego.

W ramach planowanej restrukturyzacji posterun-

innych działań, np. programów dobrowolnych odejść.

Minister

Mikołaj Budzanowski

(13988)

terpelację poselską pana Jacka Żalka z dnia 5 lutego

2013 r., znak: SPS-023-13988/13, w sprawie rozbudo-

wy Elektrowni Kozienice, chciałbym poinformować

tu oraz spółkach publicznych, której akcje są noto-

bu Państwa.

W przypadku podmiotów, w których

nariusz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa

tów spółek.

Przepisy te nie dają uprawnień ministro-

wi jako akcjonariuszowi do wkraczania w zakres

Skarb Państwa działa jako jeden z akcjonariuszy

spółki.

To zarząd ponosi pełną odpowiedzialność za

niu przez Polimex – Mostostal SA wykonania chłod-

inwestycji o podobnych parametrach.

Podkreślić należy, że zawarcie umowy przez Po-

limex – Mostostal SA z podwykonawcą, tj. Chladicí

Věže Praha a.s., w sposób niezgodny z postanowie-

skiem o zgodę na zawarcie umowy z podwykonawcą

po jej zawarciu czy też zawarcie tej umowy po wyra-

żeniu sprzeciwu przez zamawiającego, stanowi na-

ruszenie warunków kontraktu, co powoduje szereg

konsekwencji określonych w kontrakcie oraz przepi-

sach powszechnie obowiązujących.

Reasumując, podkreślić należy, że sprzeciw spółki

warcia czy też zawarcia umowy dotyczącej wykonania

chłodni kominowej z firmą Chladicí Věže Praha a.s.

wych doświadczeń potencjalnego podwykonawcy, z dru-

giej zaś strony na dokładnej analizie odpowiednich

postanowień kontraktu, a zatem na okolicznościach

i przejrzystości.

Minister skarbu państwa w pełni

zgadza się ze stanowiskiem Grupy Kapitałowej ENEA,

że właściwe i gospodarne dysponowanie środkami

publicznymi wymaga, aby spółka finansowała jedy-

nie efektywne i należycie przygotowane inwestycje.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

691

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(kaliningradzkim) (13993)

lewieckim (kaliningradzkim) (SPS-023-13993/13)

przedstawiam, co następuje.

pejskiej.

Dzięki inicjatywie Komisji Europejskiej oraz

dencję w Radzie UE w 2011 r., stawki roamingu we-

wnątrz UE zostały uregulowane w rozporządzeniu

licznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii

nak kwestia kosztów roamingu pozaunijnego, w tym

w roamingu pozaunijnym mają operatorzy sieci mo-

bilnych, którzy określają je poprzez wzajemne nego-

cjacje i porozumienia handlowe z partnerami z in-

nych krajów.

Oznacza to, że w Polsce i w innych kra-

jach UE resorty odpowiedzialne za kwestie łączności

i regulatorzy rynków telekomunikacyjnych nie dys-

ponują mechanizmem prawnym pozwalającym regu-

lować wysokość stawek w roamingu poza UE.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że z uwagi na

ograniczoną rolę i możliwości administracji w zakre-

sie działań na rzecz obniżenia cen roamingu poza-

unijnego memorandum tego rodzaju jest regulacją

miękką.

Z zasady nie może zawierać żadnego katalo-

gu sankcji dla operatorów, którzy z różnych wzglę-

dów nie wynegocjują na jego podstawie bardziej

atrakcyjnych cen hurtowych z operatorami z innych

krajów.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż organem

MN), zwróciło się do Urzędu Ochrony Konkurencji

dotyczących sygnalizowanych przez pana posła za-

gadnień.

UOKiK przekazał poniższe wyjaśnienia.

celu przeciwdziałanie praktykom ograniczającym

konkurencję oraz ochronę konsumentów.

(dla przykładu: PTC – Cennik usług dla taryf rodzin-

nych, P4 – Cennik oferty Formuła, PTK Centertel –

Cennik usług w ofertach Smart).

W świetle powyższego, z punktu widzenia kom-

petencji prezesa UOKiK w zakresie ochrony zbioro-

wych interesów konsumentów, w przedstawionej spra-

wie brak podstaw do wszczęcia postępowania w spra-

wie stosowania praktyk naruszających zbiorowe in-

teresy konsumentów.

pozycji dominującej.

Należy zatem wskazać na prze-

pisy ustawy odnoszące się do porozumień ogranicza-

jących konkurencję.

1)

.

1)

Ibid.

692

Prezes UOKiK poinformował, że analiza cenni-

ków czterech największych w Polsce operatorów te-

lefonii ruchomej, tj. Polkomtel (Plus), PTC (T-Mobi-

kazała zróżnicowania cen za międzynarodowe połą-

2)

z przykładowych cenników wskazanych

3)

.

1.

Cenniki Polkomtel (Plus)

a) Taryfa Rozmowna (abonament) – 1,85 zł za po-

mach ww. taryfy usługę Wybrany Kierunek Między-

narodowy, w ramach której abonent może wybrać

stępnych w usłudze, tj. z pierwszej strefy taryfowej

połączeń międzynarodowych, która obejmuje wska-

b) Taryfa Mix6 dla Abonentów Plus Mix (mix) –

a) Taryfy rodzinne (abonament) – 1,96 zł za połą-

b) Taryfy Hot w systemie Tak Tak (na kartę) –

py i azjatyckiej części Rosji (obejmuje zarówno kraje

b) Taryfy Smart Plan na Rozmowy, Smart Plan,

Smart Plan Mix (abonament i mix) – 1,71 zł + 0,59

a) Taryfa Formuła (abonament) – 2,00 zł za połą-

b) Taryfa Play na Kartę (na kartę) – 2,00 zł za

opłat za te połączenia.

Mianowicie, może to być na-

liczanie za każde rozpoczęte 30 sekund – Polkomtel,

w ofertach PTC.

Operatorzy oferują również dodat-

kowe usługi obniżające koszty połączenia międzyna-

rodowego, jak np. Polkomtel w opisanej powyżej usłu-

dze Wybrany Kierunek Międzynarodowy.

W świetle powyższego prezes UOKiK wskazał,

ratorów telefonii komórkowej w zakresie kształtowa-

nia stawek na połączenia międzynarodowe, w tym

w ustawie.

W nawiązaniu do pytania dotyczącego szans ne-

gocjacji między państwem polskim a Obwodem Kró-

2)

3)

693

lewieckim, Białorusią i Ukrainą informuję, że w maju

zakresie podpisano z właściwymi ministrami Fede-

stawie operatorzy sieci mobilnych negocjują nowe,

misji danych między Polską a danym krajem.

dzyoperatorskich między Rzeczpospolitą Polską a Fe-

deracją Rosyjską było pierwszym porozumieniem

tego typu zawartym przez polską administrację.

Do

Telefonia Cyfrowa SA (zwana dalej PTC), P4 sp. z o.o.

(zwana dalej P4), Polkomtel SA (zwana dalej Polkom-

tel)

4)

(zwana dalej PTK Centertel), oraz firmy: MTS

5)

,

skiej.

Dla większości operatorów porozumienie nie

przyniosło jednak spodziewanych rezultatów.

Obecnie resort podejmuje rozmowy z ministrami

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

sekretarza stanu

terpelację pani Krystyny Pawłowicz, posła na Sejm

tuacji służby zdrowia na Mazowszu, przekazaną przy

znak: SPS-023-13997/13, uprzejmie proszę o przyję-

Środki, którymi dysponują poszczególne oddziały

wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia i po-

chodzące ze składek na powszechne ubezpieczenie

zdrowotne, co do zasady są przydzielane na podsta-

wie kryteriów określonych w przepisach prawa po-

wszechnie obowiązującego.

Obecnie obowiązujące zasady podziału środków

finansowania świadczeń w poszczególnych wojewódz-

twach, w związku z czym środki finansowe w żad-

równując pierwotne plany finansowe) nie mogą spa-

4)

5)

Mobilnyje TeleSistemy.

694

Poza ww. zasadami podziału środków Mazowiecki

OW NFZ otrzymał dodatkowo na rok 2013 środki

pochodzące z funduszu zapasowego NFZ, w kwocie

256 134 tys. zł, na zwiększenie kosztów świadczeń

opieki zdrowotnej.

Ww.

wartość środków pochodzących z funduszu

zapasowego dla Mazowieckiego Oddziału Wojewódz-

kiego NFZ uwzględnia kwoty wynikające z:

za 2009 r. udzielonych w ramach migracji ubezpie-

2012 r., w wysokości 127 943 tys. zł,

NFZ na 2013 r., w wysokości 13 217 tys. zł.

kontraktów na 2013 r. do poziomu faktycznie wyko-

nanych w roku 2012, uprzejmie informuję, że z da-

nych zawartych we wstępnym sprawozdaniu z wyko-

nania planu finansowego Mazowieckiego OW NFZ

za rok 2012 wynika, że koszty świadczeń opieki zdro-

wotnej zostały wykonane na poziomie niższym od pla-

nu oddziału w tym zakresie o 3,8% (poniżej o kwotę

348, 6 mln zł).

Natomiast porównując koszty świad-

w obecnym planie finansowym oddziału na rok 2013

do wstępnego wykonania planu finansowego oddzia-

łu za rok 2012, wynika, że koszty świadczeń opieki zdro-

wotnej oddziału są wyższe o 3,7% (o kwotę 319,3 mln zł).

Jak wynika z powyższego, obecny plan finansowy

Mazowieckiego OW NFZ na rok 2013 spełnia wnio-

sek pani poseł dotyczący zwiększenia finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej w roku 2013 na pozio-

mie wykonania za rok 2012.

Ponadto z porównania środków przypadających

na 1 ubezpieczonego zarejestrowanego w danym OW

NFZ wynika, że poziom środków przypadających na

nym z najwyższych w Polsce.

Biorąc powyższe pod uwagę, wielkość środków fi-

nansowych, którymi dysponuje Mazowiecki OW NFZ,

pozwoli na zabezpieczenie świadczeń zdrowotnych dla

ubezpieczonych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

terpelację pana Mirosława Pluty – posła na Sejm RP,

z dnia 5 lutego 2013 r., przekazaną przy piśmie pana

mózgu”, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

określił m.in. wykaz oraz warunki realizacji świad-

czej.

Świadczenia zdrowotne z zakresu rehabilitacji

leczniczej wymienione w powyższym rozporządzeniu

dostępne są na zasadach równości wszystkich upraw-

nionych do korzystania ze świadczeń opieki zdrowot-

również dla pacjentów po przebytym udarze mózgu.

W zależności od stanu zdrowia świadczenia zdrowot-

ne z zakresu rehabilitacji leczniczej realizowane są

w warunkach domowych, ambulatoryjnych, ośrod-

kach/oddziałach dziennych bądź stacjonarnych, zgod-

nie ze wskazaniami współczesnej wiedzy medycznej

oraz z wykorzystaniem metod diagnostyczno-tera-

peutycznych innych niż stosowane w medycynie nie-

konwencjonalnej, ludowej lub orientalnej.

Wczesna rehabilitacja osób po przebytym udarze

mózgu wymagających dalszego leczenia odbywa się

w ramach zakresu rehabilitacji neurologicznej sta-

cjonarnej i musi być rozpoczęta w ciągu maksymal-

nie 30 dni od wypisu z ośrodka leczącego ostrą fazę

choroby.

Obejmuje ona świadczenia kompleksowej

wysokospecjalistycznej rehabilitacji neurologicznej

dla osób z zaburzeniami funkcji mózgu, które reali-

zowane są przez lekarzy, fizjoterapeutów, logopedów

psychologów, logopedów, psychologów czy terapeutów

zajęciowych.

Natomiast rehabilitacja przewlekła może

być realizowana, jak wskazano powyżej, w pozosta-

łych zakresach świadczeń zgodnie z ogólnymi warun-

kami określonymi w przedmiotowym rozporządze-

niu.

Jednocześnie należy wskazać, iż każdy zakres

695

rehabilitacji leczniczej dostępny jest świadczeniobior-

com na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego, który dokonuje kwalifikacji w oparciu

o ocenę stanu zdrowia pacjenta oraz wskazania ak-

tualnej wiedzy medycznej.

Wartość świadczeń w rodzaju rehabilitacja leczni-

cza dla rozpoznania I 69.4 – następstwa udaru nie

określone, czy krwotoczny, czy zawałowy za okres sty-

czeń – listopad 2012 r. przedstawia załącznik nr 1.

Wartość świadczeń w rodzaju rehabilitacja lecz-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

14024/13) przekazującego interpelację posłów na

uprzejmie informuję, co następuje.

W roku 2012 z funduszu nagród w wysokości 3%

kretarze i podsekretarze stanu w Ministerstwie Go-

spodarki nie otrzymali nagród pieniężnych.

Dyrek-

torowi generalnemu przyznano nagrodę w wysokości

5800,00 zł, natomiast członkowie gabinetu politycz-

nego – 7 osób – otrzymali nagrody w łącznej wysoko-

ści 12 150,00 zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

w sprawie przedłużenia obowiązywania

programu „Rodzina na swoim” (14028)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-14028/13) w sprawie programu preferencyjnych

wyjaśnienia.

nego mieszkania oraz niektórych innych ustaw wpro-

wadziła do ww. ustawy zapis, zgodnie z którym kre-

dyty preferencyjne w ramach rządowego programu

preferencyjnych kredytów mieszkaniowych „Rodzi-

Załącznik nr 1

2012 (11 miesięcy)

Kod zakresu świadczeń Nazwa zakresu świadczeń

Wartość rozliczonych

jednostek rozliczeniowych

Wartość zrealizowanych

jednostek rozliczeniowych

05.1300.207.02 lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna 6542 7131

05.1300.208.02 fizjoterapia ambulatoryjna 424 058 440 734

05.1310.209.02 fizjoterapia domowa 9758 12 030

05.2300.021.02

rehabilitacja dzieci z zaburzeniami wieku

3220 3220

05.2300.022.02

rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku/oddziale

dziennym

54 903 58 970

05.4300.300.02

rehabilitacja ogólnoustrojowa w warunkach

stacjonarnych

1 214 946 1 248 256

05.4300.309.02

rehabilitacja pulmonologiczna w warunkach

stacjonarnych

7655 7655

05.4306.300.02 rehabilitacja neurologiczna 582 924 614 764

Suma końcowa 2 304 006 2 392 759

696

na na swoim” będą udzielane na podstawie wniosków

złożonych przez zainteresowanych do dnia 31 grud-

nia 2012 r.

Decyzja ta była odzwierciedleniem woli

wyrażonej w dokumencie pt. „Główne problemy, cele

ctwa mieszkaniowego do 2020 r.” przyjętym przez

stępnie przez Sejm RP w dniu 6 marca 2011 r.

Pomimo zaprzestania przyjmowania nowych wnio-

sków ze względu na formułę wsparcia zakładającą oś-

mioletni okres stosowania dopłat do oprocentowania

kredytów preferencyjnych budżet państwa będzie wy-

płacał środki na obsługę programu nawet do 2021 r.

(kredyty na podstawie złożonych wniosków będą

udzielane do końca pierwszego półrocza 2013 r.).

Odpowiadając zatem na pytanie o ewentualne prze-

dłużenie obowiązywania programu „Rodzina na swo-

im”, uprzejmie wyjaśniam, że Ministerstwo Trans-

nuje inicjatywy legislacyjnej w tym zakresie.

Chciał-

bym przy tym zwrócić uwagę, że ewentualne prze-

dłużenie funkcjonowania programu musiałoby doty-

czyć obszaru wszystkich województw.

Inicjatywa le-

gislacyjna odnosząca się wyłącznie do województwa

opolskiego mogłaby być uznana za niekonstytucyjną.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

rych innych ustaw Rada Ministrów została zobowią-

zana do przedłożenia Sejmowi i Senatowi do dnia 31

gramu preferencyjnych kredytów mieszkaniowych

rania rodzin w zaspokajaniu potrzeb mieszkanio-

wych.

Należy podkreślić, że już obecnie na zaawanso-

przez ludzi młodych (tzw. program „Mieszkanie dla

młodych”).

Aktualnie odbywają się uzgodnienia mię-

dzyresortowe projektu ustawy, w ramach których

podstawowa dyskusja dotyczy skali wsparcia nowych

instrumentów wsparcia ze środków budżetu pań-

stwa, szczególnie w obliczu spowolnienia gospodar-

czego i obowiązujących Polskę procedur walki z nad-

miernym deficytem finansów publicznych.

Zgodnie z proponowaną koncepcją nowy rządowy

program finansowego wsparcia w segmencie miesz-

kaniowym jest skierowany do podobnej grupy bene-

ficjentów jak program „Rodzina na swoim”.

Jego be-

neficjentami będą ludzie młodzi: małżeństwa, osoby

samotnie wychowujące dzieci i osoby samotne (tzw.

single) w wieku do 35 lat.

Osoby te znajdują się na

gram ma im umożliwić pomoc w sfinansowaniu za-

kupu pierwszego własnego mieszkania.

Podstawowym instrumentem wsparcia będzie do-

kredytu hipotecznego w równowartości 10% wartości

odtworzeniowej mieszkania zakupionego na rynku

pierwotnym.

Taki model wsparcia wpłynie na zwięk-

szenie zdolności kredytowej przyszłych beneficjen-

tów.

Proponowany mechanizm sprawi, że potencjal-

deklarować datę, od której program będzie funkcjo-

wa o pomocy państwa w nabyciu pierwszego miesz-

kania przez ludzi młodych weszła w życie w II poło-

wie 2013 r.

Termin ten umożliwi podmiotom, których

nowe rozwiązania będą dotyczyć (potencjalni benefi-

cjenci, banki komercyjne, deweloperzy, Bank Gospo-

darstwa Krajowego), przystosowanie się do reguł

się, że pierwsze dofinansowania wkładu własnego

z terminem wygaszania systemu zwrotu osobom fi-

zycznym części wydatków związanych z budowni-

ctwem mieszkaniowym, będącym źródłem finanso-

wania nowego programu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

terpelację pani Józefy Hrynkiewicz, poseł na Sejm

697

(SPS-023-14033/13), uprzejmie proszę o przyjęcie po-

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B

pragnie zaznaczyć, iż leczenie produktem leczniczym

lamiwudyna zostało objęte świadczeniem gwaranto-

nego programu zdrowotnego/lekowego zostały okre-

ślone przez pana dr n. med. Andrzeja Horbana, kon-

sultanta krajowego w dziedzinie chorób zakaźnych,

który uznawał powyższy schemat za najbardziej za-

sadny do finansowania ze środków publicznych.

Co

więcej, leczenie produktem lamiwudyna uzyskało

Technologii Medycznych.

Dodatkowo w ramach pro-

wadzenia procesu legislacyjnego projekt rozporzą-

został poddany licznym konsultacjom społecznym.

Tym samym minister zdrowia dołożył wszelkich sta-

rań celem zapewnienia skuteczności i efektywności

typu B. Należy zaznaczyć, że obowiązujący schemat

leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B został

zakaźnych.

Sekwencyjność leczenia, w ramach któ-

rego możliwe jest zastosowanie analogu nukleozydo-

wego/nukleotydowego po wcześniejszej terapii lami-

wudyną, zgodna jest ze standardami leczenia chorób

zakaźnych.

Pragnę nadmienić, że zgodnie z obwiesz-

2013 r. lekiem pierwszego rzutu w terapii pacjentów

B dotychczas nieleczonych są interferony stosowane

podania.

Preferowanym interferonem ze względu na

w szczególnych sytuacjach podanych w odpowiednich

charakterystykach produktów leczniczych.

W przy-

padkach niemożności zastosowania interferonów lub

ich nieskuteczności należy rozważyć stosowanie ana-

logów nukleozydowych lub nukleotydowych.

U pa-

cjentów HBeAg (-) leczenie należy rozpocząć od la-

począć od innego analogu nukleozydowego lub nu-

kleotydowego stosowanego w monoterapii.

W ramach

programu stosuje się następujące analogi nukleozy-

dowe lub nukleotydowe:

ności i sprawdzeniu adherencji pacjenta do leczenia.

nie zostały złożone do resortu wnioski przez podmio-

zm.), o zmianę warunków prowadzenia leczenia w pro-

gramie lekowym „Leczenie wirusowego zapalenia

wątroby typu B”.

Uprzejmie informuję, że w Polsce szczepienia prze-

ciwko WZW B są obowiązkowe (finansowane z bu-

dżetu ministra zdrowia).

Wykonuje się je szczepionką

podawaną domięśniowo w 3-dawkowym schemacie

szczepienia podstawowego: I dawka w ciągu 24 go-

dzin po urodzeniu, jeśli to możliwe podawana jedno-

cześnie ze szczepieniem przeciwko gruźlicy; II dawka

w 2. miesiącu życia (7.–8. tydzień), jeśli to możliwe

podawana jednocześnie z pierwszą dawką szczepion-

ki DTP; III dawka na przełomie 6. i 7. miesiąca życia.

U dzieci z masą urodzeniową mniejszą niż 2000 g

stosuje się 4-dawkowy cykl szczepienia 0–1–2–6 mie-

sięcy.

Dla osób niezaszczepionych w pierwszym roku

życia należy realizować szczepienie w możliwie naj-

wcześniejszym terminie, nie później niż do ukończe-

nia 19 lat, w schemacie 0–1–6 miesięcy.

Szczepienie przeciwko WZW B wykonuje się także

obowiązkowo w grupach ryzyka u osób, które nie były

uprzednio zaszczepione.

Do grupy ryzyka należą:

— uczniowie uczelni medycznych lub innych

— studenci uczelni medycznych lub innych uczel -

ni, w których prowadzone jest kształcenie na kierun-

kach medycznych,

— osoby szczególnie narażone na zakażenie w wy -

niku styczności z osobą zakażoną wirusem zapalenia

698

— osoby zakażone wirusem zapalenia wątroby

— osoby wykonujące zawód medyczny narażone

na zakażenie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie żądania zwrotu bonifikat

udzielonych przy sprzedaży przez właściwy

organ spółdzielniom mieszkaniowym

nieruchomości gruntowych będących

w użytkowaniu wieczystym (14041)

(SPS-023-14041/13) w sprawie żądania zwrotu boni-

fikat udzielonych przy sprzedaży przez właściwy or-

gan spółdzielniom mieszkaniowym nieruchomości

uprzejmie udzielam odpowiedzi w zakresie poruszo-

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 68 ust. 1 pkt 9

wiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub

dzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowie-

niem odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem

Należy zauważyć, że przywołane powyżej brzmie-

nieruchomościami obowiązuje od 22 października

2007 r. i zostało nadane ustawą z dnia 24 sierpnia

Nr 173, poz. 1218) w związku ze zmianami, jakie

wprowadziła ustawa z dnia 22 lipca 2005 r. o zmianie

wą tą został znowelizowany art. 1714 ustawy o spół-

dzielniach mieszkaniowych w ten sposób, że rozsze-

rzono katalog osób uprawnionych do żądania prze-

niesienia prawa własności do lokalu.

Zgodnie bowiem

z treścią przepisu art. 1714 ustawy o spółdzielniach

by niebędącej członkiem spółdzielni, którym przysłu-

guje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, spół-

dzielnia mieszkaniowa jest obowiązana zawrzeć

przez niego czynności określonych w tym przepisie.

Przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych

przyznają zatem roszczenie o przeniesienie własności

lokalu nie tylko członkom spółdzielni, ale również

osobom niebędącym członkami spółdzielni, którym

kalu.

W związku z powyższym ustawodawca umoż-

ruchomościami udzielenie bonifikaty na rzecz spół-

dzielni mieszkaniowej w odniesieniu do nieruchomo-

ści zabudowanych, w stosunku do których ustawa o spół-

dzielniach mieszkaniowych przyznaje członkom spół-

dzielni i osobom niebędącym członkami spółdzielni

roszczenie o przeniesienie własności lokalu lub domu

jednorodzinnego.

Powyższy przepis ma jednak cha-

rakter fakultatywny.

Ocena możliwości i zakresu

jego stosowania w indywidualnych przypadkach na-

leży zatem do uznania właściwych organów.

W myśl

bonifikata udzielana jest w odniesieniu do nierucho-

mości stanowiących własność gminy przez wójta,

burmistrza, prezydenta miasta, na podstawie uchwa-

ły rady gminy.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 pkt 9

zm.) do wyłącznej właściwości rady gminy należy po-

dejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy,

cych zasad zbywania nieruchomości.

Natomiast

zgodnie z art. 86 ustawy o samorządzie gminnym

organem nadzoru nad działalnością gminną jest

m.in. wojewoda.

Na mocy art. 90 powołanej ustawy

wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie

uchwał rady gminy w ciągu siedmiu dni od dnia ich

podjęcia.

Reasumując, należy zatem podkreślić, że minister

posiada zatem kompetencji do oceny uchwały Rady

Miasta, o której wspomina pani poseł w swoim wy-

stąpieniu.

Natomiast kwestia zwrotu bonifikaty udzie-

lonej od ceny sprzedaży nieruchomości publicznych

ma charakter cywilnoprawny.

Zatem wszelkie spory

powszechnym.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

brieli Masłowskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

699

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

023-14043/13, interpelacją pana posła Wojciecha Sza-

ramy w sprawie zastrzeżeń samorządowców wobec

proponowanych przez Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej rozwiązań dotyczących finansowania opieki

przedszkolnej proszę Panią Marszałek o przyjęcie

Projektowane rozwiązania dotyczące formy finan-

sowego wsparcia gmin w realizacji ich zadań własnych

z zakresu edukacji przedszkolnej – zarówno na etapie

stemie oświaty, jak i na podstawie przygotowanego

przez ministra edukacji narodowej projektu ustawy

innych ustaw kierowanego do uzgodnień międzyre-

sortowych i do konsultacji z partnerami społecznymi

– przewidują ustalenie dotacji celowej z budżetu pań-

stwa przekazywanej dla gmin na dofinansowanie za-

dań w zakresie wychowania przedszkolnego.

Stanowisko ministra finansów w tej kwestii jest

jednoznaczne od początku prac nad przedmiotowym

projektem.

Zadania z zakresu wychowania przed-

szkolnego są zadaniami własnymi gmin, a zatem

być przekazywane, co do zasady, jako dotacje celo-

we.

W drodze dotacji przekazywane będą środki wy-

łącznie na dofinansowanie wydatków bieżących

jektowanej ustawie.

Pragnę poinformować, iż kwestia oceny skutków

finansowych proponowanych w projekcie ustawy roz-

wiązań i przyjętych przez Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej założeń symulacyjnych była przedstawiana

stronie samorządowej w ramach posiedzeń zespołu

roboczego (rządowo-samorządowego) do oceny kosz-

długości prac wymienionego zespołu pozostaje w ge-

stii ministra edukacji narodowej.

Z poważaniem

Hanna Majszczyk

w sprawie negatywnych konsekwencji

przyjęcia przez Polskę porozumienia

o Jednolitym Sądzie Patentowym (JSP) (14044)

023-14044/13, interpelacją pana posła Wojciecha Sza-

ramy w sprawie negatywnych konsekwencji przyjęcia

tentowym (JSP) uprzejmie przekazuję wyjaśnienia

Odnosząc się do wątpliwości zgłaszanych przez or-

ganizacje biznesowe, pragnę poinformować, że Polska

podczas posiedzenia Rady ds. Konkurencyjności Unii

dyne państwo członkowskie UE przekazała informa-

formował m.in., że pakiet patentowy jest od pewnego

nizacji przedsiębiorców, środowiska akademickiego,

szłego przebiegu i wyników nie można przesądzić.

gólności chodzi tutaj o ustalenie prawnych ram proce-

duralnych JSP (regulaminu JSP, zasad prowadzenia

kwestii finansowych (np. opłat sądowych) czy podjęcie

nalnych sądu pierwszej instancji JSP.

JSP będzie się składał z sądu pierwszej instancji

700

JSP mającego siedzibę w Polsce w przypadku zwią-

zania tą umową zostały zamieszczone w podpisanej

nej dla delegacji polskiej do przeprowadzenia nego-

cjacji w sprawie zawarcia umowy o JSP.

szarze właściwości oddziału JSP mającego siedzibę

W kwestii pytania w sprawie wycofania się ze

wzmocnionej współpracy pragnę wyjaśnić, że dwa

rozporządzenia patentowe, które są procedowane

w tym mechanizmie, tj. rozporządzenie Parlamentu

wadzające wzmocnioną współpracę w dziedzinie two-

dzające wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworze-

nia jednolitego systemu ochrony patentowej w odnie-

sieniu do odpowiednich ustaleń dotyczących tłuma-

czeń, zostały już przyjęte przez właściwe instytucje

UE i opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE L

Do dnia dzisiejszego do wzmocnionej współpracy

przystąpiło 25 państw – poza pozostają Hiszpania

i Włochy, które wniosły do Trybunału Sprawiedliwo-

ści UE skargę na decyzję Rady UE z dnia 10 marca

2011 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmoc-

nionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego

W dniu 11 grudnia 2012 r. rzecznik generalny wy-

dał opinię, w której zaproponował oddalenie wnio-

sków Włoch i Hiszpanii.

Rzecznik generalny nie

stwierdził uchybień formalnoprawnych po stronie

Rady UE przy podejmowaniu decyzji o uruchomieniu

mechanizmu wzmocnionej współpracy.

Opinie rzeczników generalnych nie są wiążące dla

sędziów trybunału, niemniej bardzo często treść póź-

niejszego wyroku pokrywa się z treścią ich opinii.

Po wydaniu przedmiotowej opinii Parlament Eu-

ropejski i Rada UE zatwierdziły projektowany pakiet

patentowy, tj. formalnie przyjęły dwa rozporządzenia

patentowe oraz zaakceptowały projekt umowy o JSP.

Powyższe nie oznacza jednak, że przepisy doty-

czące patentu europejskiego o jednolitym skutku au-

tomatycznie wejdą w życie w Polsce.

Oba rozporzą-

dzenia w sprawie patentu europejskiego o jednolitym

umowy o JSP.

System jednolitej ochrony patentowej

re ratyfikowały umowę o JSP.

Zgodnie z postanowieniami Konstytucji RP zwią-

zanie się przez Polskę umową międzynarodową do-

tyczącą JSP będzie wymagało ratyfikacji tej umowy.

zja Rady Ministrów, a ratyfikacja będzie wymagała

zgody parlamentu RP na ratyfikację umowy między-

narodowej przez prezydenta RP.

Zgoda musi być wy-

rażona w ustawie.

Podpisanie przez zainteresowane państwa UE

wzmocnionej współpracy, w którym to mechanizmie

zostały przyjęte rozporządzenia patentowe, podpisa-

ła umowę o JSP.

Następnie uruchomione będą kra-

jowe procedury ratyfikacyjne.

Warto zwrócić uwagę,

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

terpelacji pana posła Krzysztofa Brejzy, przesłanej

przy piśmie, znak: SPS-023-14047/13, z dnia 7 lutego

2013 r., w sprawie kart informacyjnych z leczenia

szpitalnego, uprzejmie przedstawiam następujące

wyjaśnienia.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia

701

kresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej prze-

lekarz wypisujący pacjenta wystawia na podstawie

historii choroby kartę informacyjną z leczenia szpi-

talnego.

Przepisy rozporządzenia nie określają, w ja-

kim czasie karta informacyjna powinna być sporzą-

dzona i wydana pacjentowi.

Jednakże ze względu na

treść oraz przeznaczenie tego dokumentu należy

przyjąć, że powinno to nastąpić niezwłocznie, najle-

piej w dniu wypisania ze szpitala.

Dokument ten za-

wiera bowiem nie tylko informacje dotyczące stanu

zdrowia oraz świadczeń zdrowotnych udzielonych

pacjentowi w szpitalu, ale również wskazania co do

dalszego sposobu leczenia, żywienia, pielęgnowania

lub trybu życia, terminy planowanych konsultacji

itp.

W związku z powyższym opóźnienie w wydaniu

karty informacyjnej z leczenia szpitalnego pozbawia

pacjenta istotnych informacji niezbędnych do prawid-

łowego kontynuowania leczenia.

Pacjent, którego

mentacji medycznej zostały takim działaniem leka-

rza naruszone, może złożyć skargę do ordynatora

oddziału lub kierownika podmiotu leczniczego, może

także wystąpić z wnioskiem do rzecznika praw pa-

cjenta.

W przypadku zawinionego naruszenia prawa

do informacji o stanie zdrowia, zgodnie z art. 4 ust.

159, z późn. zm.), sąd może przyznać poszkodowane-

mu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pie-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie zmiany zapisu w rozporządzeniu

ministra transportu, budownictwa

(14048)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przekazujące interpelację posła Andrzeja Dery w spra-

wie zmiany zapisu w rozporządzeniu ministra trans-

wadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów

stawiam następujące stanowisko.

oraz rozporządzenia ministra transportu, budowni-

poz. 996), właściciel pojazdu nie ma obowiązku w każ-

dym przypadku przed rejestracją pojazdu sprowadzo-

nego z zagranicy wystąpić z wnioskiem o czasową

rejestrację pojazdu w celu dokonania badania tech-

nicznego pojazdu.

Przepisy ww. ustawy określają w art. 81 ust. 4

przypadki, w których zwalnia się właściciela pojazdu

z obowiązku przeprowadzenia badania technicznego

pojazdu i przedłożenia do wniosku o rejestrację po-

jazdu zaświadczenia o pozytywnym wyniku tego ba-

dania.

Jeżeli takie zwolnienie ustawowe ma miejsce

i właściciel pojazdu składa wraz z wymaganymi do-

kumentami wniosek o rejestrację pojazdu, to wniosek

ten powinien być rozpatrzony przez organ rejestru-

jący, nawet gdy brak jest tablic rejestracyjnych, a jed-

nocześnie właściciel pojazdu składa oświadczenie, o któ-

dzenie, iż w konsekwencji wejścia w życie przepisów

ww. rozporządzenia ministra transportu, budowni-

ctwa i gospodarki morskiej w sprawie zakresu i spo-

sobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów

badaniach przerejestrowanie pojazdu sprowadzonego

z zagranicy wiąże się z koniecznością przeprowadze-

nia badań technicznych i tym samym obowiązkiem

czasowego zarejestrowania pojazdu celem przepro-

wadzenia takich badań.

Jedynie w szczególnych sy-

tuacjach, kiedy pojazd nie posiada ważnego badania

technicznego i nie posiada tablic rejestracyjnych, po-

wstaje potrzeba dla właściciela pojazdu wystąpienia

lit. c ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Uzyska-

ne wtedy pozwolenie czasowe umożliwia poruszanie

się po drogach pojazdu celem przejazdu związanego

z koniecznością dokonania jego badania techniczne-

go lub naprawy.

Nie ma przy tym przesłanek, aby sądzić, iż kupo-

wane za granicą i sprowadzane pojazdy w większości

nie posiadają tablic rejestracyjnych.

Na przykładzie

państw UE powszechnie stosuje się w nich zasadę

czasowej rejestracji w celach wywozu pojazdu z kra-

ju.

Nabywcy pojazdów mogą uzyskać tym samym

702

tablice rejestracyjne i czasowy dowód rejestracyjny,

które umożliwiają czasowe poruszanie się pojazdem,

jak również późniejsze przedłożenie ich do rejestracji

pojazdu w innym państwie członkowskim.

Jednocześnie informuję, iż zmiany w przepisach

dotyczących zakresu i sposobu przeprowadzania ba-

dań technicznych, wprowadzone powyżej przywoła-

nym rozporządzeniem z dnia 26 czerwca 2012 r., zo-

stały wprowadzone celem implementacji do prawa

krajowego przepisów wynikających z dyrektywy Ko-

cej do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu

Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie upamiętnienia 150. rocznicy

powstania styczniowego

stawiam, co następuje.

Zgodnie z obowiązującymi w 2012 r. przepisami

nister właściwy ds. łączności określał w drodze de-

podstawie art. 32 ww. ustawy osoby fizyczne i osoby

prawne miały prawo zgłaszania Poczcie Polskiej SA

danego planu emisji.

Za rozpatrywanie tematów

zgłaszanych do planu emisji odpowiedzialna była Po-

czta Polska SA, która wybierała spośród nich te, któ-

re następnie rekomendowano ministrowi właściwe-

Zgodnie z obowiązującym trybem plan emisji na

rok 2013 został określony decyzją nr 7 ministra ad-

wie określenia rocznego planu emisji znaczków pocz-

towych na 2013 r.

(Dz. Urz. poz. 16).

W planie emisji

nie został ujęty temat nawiązujący do 150. rocznicy

wybuchu powstania styczniowego, jako że Poczta Pol-

ska zarekomendowała uhonorowanie tej rocznicy po-

przez wydanie kartki pocztowej z nadrukowanym

znakiem opłaty pocztowej.

W tym miejscu podkreśle-

nia wymaga, że kartki pocztowe mają ogromne wa-

lory poznawcze, gdyż w przeciwieństwie do znaczka

pocztowego posiadają miejsce na korespondencję, za-

mieszczenie fotografii, rysunku czy reprodukcji, dają

zatem większe możliwości zaprezentowania danego

tematu oraz pozwalają dotrzeć do dużej grupy społe-

czeństwa.

Zgodnie z planem emisji kartek poczto-

wych 22 stycznia 2013 r. została wprowadzona do

obiegu kartka pocztowa „150. rocznica powstania

styczniowego”, na której przedstawiono: rycinę z pod-

pisem Événements de Pologne – Les compagnies de

Faucheurs na znaku opłaty, a ponadto rycinę po-

wstańca z autografem autora: L. Piccard 1889 oraz

symbolizującą żałobę narodową biżuterię powstań-

czą.

W placówce pocztowej Warszawa 1 stosowany

był również datownik okolicznościowy zaprojektowa-

ny na tę okoliczność.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

w sprawie zwiększenia uprawnień

w zawodzie optometrysty (14052)

terpelację pana Grzegorza Sztolcmana, posła na

Sejm RP, w sprawie zwiększenia uprawnień w zawo-

dzie optometrysty, przekazaną przy piśmie wicemar-

SPS-023-14052/13, uprzejmie proszę o przyjęcie sta-

703

czenia.

go lub optometrysty – z co najmniej rocznym stażem

poz. 653), ani w zarządzeniu prezesa NFZ nr 71/2012/

okulistycznych, w wymaganiach dotyczących perso-

nelu, nie występuje optometrysta.

W przedmiocie wystawiania recept uprzejmie in-

formuję, iż optometryści nie zostali ujęci w katalogu

podmiotów, które mogą wystawiać recepty.

Rozpo-

stawiającą receptę jest: lekarz, lekarz dentysta, fel-

czer, starszy felczer, uprawnieni do wystawiania re-

udzielanego świadczenia zdrowotnego, oznacza to, że

optometryści nie mogą stosować leków diagnostycz-

nych.

W przedmiocie wystawiania zleceń na zaopatrze-

jącego rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29

kiem realizacji świadczeń gwarantowanych, o któ-

czeniobiorcę zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowot-

nego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego wraz

towanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Dodatkowo należy wskazać, że optometryści nie

są wymienieni w rozporządzeniu ministra zdrowia

ganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

cych przedsiębiorcami, tj. zatrudnionych w publicz-

nych zakładach opieki zdrowotnej.

Zawód ten został

wpisany do rozporządzenia ministra pracy i polityki

syfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku

poz. 537), niemniej jednak nie znajduje się pod ko-

dem, który określa specjalistów ochrony zdrowia,

Mając na uwadze powyższe regulacje, należy wska-

zać, że aby móc rozważać rozszerzenie uprawnień

optometrystów, należałoby najpierw uregulować pro-

704

gram ich kształcenia i ich status prawny, co wymaga

dużych zmian systemowych.

Z poważaniem

w sprawie złego stanu przygotowań

ma z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-023-14054/13)

ka Matuszewskiego w sprawie złego stanu przygoto-

wań do realizacji zadań własnych przez obronę cy-

wilną w Polsce uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

Przede wszystkim należ wskazać, że obrona cy-

wilna w Polsce funkcjonuje na podstawie przepisów

z 2012 r. poz. 461, z późn. zm.).

Stosownie do art. 137

ww. ustawy obrona cywilna ma na celu ochronę lud-

ności, zakładów pracy i urządzeń użyteczności pub-

licznej, dóbr kultury, ratowanie i udzielanie pomocy

ska oraz usuwaniu ich skutków.

Zgodnie natomiast z protokołem dodatkowym do

tyczącym ofiar międzynarodowych konfliktów zbroj-

nych (protokołem I), sporządzonym w Genewie 8 czerw-

cywilna oznacza wypełnianie wszystkich lub niektó-

rych zadań humanitarnych wymienionych w art. 61a

protokołu mających na celu ochronę ludności cywil-

nej przed niebezpieczeństwami wynikającymi z dzia-

łań zbrojnych lub klęsk żywiołowych i przezwycięża-

nie ich bezpośrednich następstw, jak też zapewnienie

zadania są uwzględniane w dokumentach planistycz-

nych opracowywanych przez terenowe organy obrony

cywilnej w Polsce.

W odniesieniu do kwestii działań centralnych

struktur obrony cywilnej należy podkreślić, że szef

Obrony Cywilnej Kraju, korzystając z dostępnych na-

rzędzi prawnych, przygotował i wydał szereg doku-

mentów regulujących sferę planowania działań w ob-

szarze obrony cywilnej oraz organizacji szkoleń w tym

zakresie, a zwłaszcza:

wego Systemu Wykrywania Skażeń i Alarmowania);

Odnosząc się z kolei do kwestii poprawy wyposa-

żenia magazynów obrony cywilnej w nowy sprzęt,

należy podkreślić, że zgodnie z rozporządzeniem

ny samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 152, poz. 1599,

z późn. zm.) zadanie to jest realizowane w ramach

tworzenia programów pozamilitarnych przygotowań

obronnych co 4 lata, na dziesięcioletni okres plani-

styczny.

Środki finansowe na utrzymanie i wyposa-

żenie wojewódzkich, powiatowych i gminnych maga-

zynów OC są planowane w budżecie wojewody jako

wojewódzkiego szefa obrony cywilnej.

Utrzymanie i wy-

posażenie zakładowych magazynów OC należy nato-

miast do zadań zarządów tych zakładów.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące organizacji

szkoleń uprzejmie informuję, że w ramach powszech-

nej samoobrony ludności prowadzone są konkursy,

akcje informacyjne i propagandowe mające na celu

zapoznanie ludności i pracowników zakładów pracy

z zagrożeniami lokalnymi i zasadami przeciwdziała-

nia tym zagrożeniom.

Istotną grupę szkoleniową,

realizującą zadania w zakresie obrony cywilnej, sta-

nowią wójtowie, burmistrzowie oraz prezydenci miast.

705

Liczba osób przeszkolonych w tej grupie w latach:

2009, 2010 i 2011 wynosiła odpowiednio: 1852, 1045

i 1079 osób.

Ponadto w zakresie upowszechniania wiedzy do-

Obrony Cywilnej Kraju organizował w okresie od po-

nistracji rządowej i samorządowej z zakresu obrony

cywilnej i ochrony ludności, kursy z zakresu upo-

wszechniania międzynarodowego prawa humanitar-

nego, szkolenie doskonalące teoretyczno-praktyczne

dla operatorów radiostacji lotniczych oraz komen-

dantów lotniczych formacji obrony cywilnej, szkole-

nia dla instruktorów ochrony ludności i obrony cy-

wilnej, jak również szkolenia dla nowozatrudnionych

pracowników w urzędach wojewódzkich, powiato-

wych i gminnych z zakresu ochrony ludności i obro-

ny cywilnej.

Jednocześnie pragnę wskazać, że mając na uwa-

dze potrzebę usprawnienia funkcjonowania struktur

obrony cywilnej, minister spraw wewnętrznych, dzia-

łając w porozumieniu z szefem OCK, zastosował na-

stępujące mechanizmy naprawcze:

— uczestnictwo w uzgadnianiu (opiniowaniu) pro-

Wewnętrznych i realizującym zadania w imieniu sze-

fa Obrony Cywilnej Kraju Biurem do spraw Ochrony

stwowej Straży Pożarnej,

— ustalenie zasad współpracy między ministrem

Ponadto chciałbym poinformować, że w kwietniu

2012 r. w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych zosta-

ły wznowione prace nad stworzeniem kompleksowej

regulacji zawierającej rozwiązania systemowe i legis-

lacyjne odnoszące się do problematyki ochrony lud-

ności i obrony cywilnej.

Prace te są prowadzone

w oparciu o zespół ekspercki składający się z przed-

stawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, szefa

dowej, Rządowego Centrum Bezpieczeństwa i Szkoły

dla zapewnienia warunków niezbędnych dla ochrony

współpracy i współdziałania systemów, organów, służb

ochrony ludności, usprawnienie koordynowania

przyjmowania i udzielania pomocy humanitarnej

oraz zapewnienie odpowiednich zasobów, a ponadto

sposoby finansowania przygotowań sytemu ochrony

Pragnę również nadmienić, że w grudniu 2012 r.

minister spraw wewnętrznych jako organ nadzoru-

jący zwrócił się do szefa Obrony Cywilnej Kraju z proś-

bą o zainicjowanie zmian w zakresie przepisów doty-

czących obrony cywilnej.

Propozycje stosownych

zmian wskazują na potrzebę wykorzystania funkcjo-

nującego od kilkunastu lat, wielokrotnie weryfiko-

wanego podczas różnorodnych zdarzeń (w tym kata-

strof i klęsk żywiołowych) krajowego systemu ratow-

niczo-gaśniczego, zorganizowanego na wszystkich

szczeblach podziału administracyjnego kraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

środków unijnych (14055)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

Marka Matuszewskiego w sprawie wsparcia między-

narodowych koncernów w ramach Europejskiego

Funduszu Społecznego, przedstawiam poniżej nastę-

pujące wyjaśnienia.

Większość projektów w zakresie szkoleń lub do-

radztwa dla przedsiębiorstw realizowanych przez

firmy jest lub było wdrażanych w Programie Opera-

cyjnym „Kapitał ludzki” (PO KL) w priorytecie II:

706

pracujących oraz priorytecie VIII: Regionalne kadry

gospodarki.

W priorytecie II podpisano dotychczas

778 umów na łączną kwotę blisko 2,6 mld PLN, co

stanowi ok. 80% alokacji tego priorytetu.

Zgodnie

z danymi zawartymi w systemie informatycznym

szacuje się, że firmy międzynarodowe (przede wszyst-

kim oddziały tych firm w Polsce) są beneficjentami

ok. 50 projektów na łączną kwotę blisko 201 mln

PLN, co stanowi tylko ok. 6% alokacji na priorytet

II.

W priorytecie VIII podpisano natomiast 6629

umów na kwotę ponad 5,7 mld PLN, w przeważającej

większości z MŚP, co stanowi ok. 85% alokacji na lata

2007–2013 tego priorytetu.

Na podstawie danych sy-

stemu informatycznego oszacowano, że duże przed-

siębiorstwa międzynarodowe realizują ok. 70 projek-

tów na kwotę blisko 100 mln PLN, co stanowi zale-

dwie 1,5% alokacji na priorytet VIII.

Biorąc pod uwa-

gę powyższe informacje, nie jest prawdziwe stwier-

dzenie, że udzielono z Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego w Polsce wsparcia międzynarodowym kor-

poracjom m.in. na opłacanie staży w tych firmach

w wysokości 300 mln EUR.

Według stanu na 25 lutego br. w Programie Ope-

racyjnym „Kapitał ludzki” podpisano łącznie blisko

39 tys. umów o wartości ok. 41,3 mld PLN.

Analizu-

jąc strukturę beneficjentów programu, duże przed-

siębiorstwa realizowały 1161 projektów, których war-

tość stanowi zaledwie 5% wartości umów zawartych

w ramach PO KL.

Mikro-, małe i średnie przedsię-

biorstwa są beneficjentami łącznie 9024 projektów.

Nie jest natomiast możliwe wskazanie, ile środków

zostanie przekazanych na małe i średnie przedsię-

biorstwa w 2013 r.

Wysokość udzielonego wsparcia

będzie zależała w szczególności od aktywności firm

w procesie aplikowania o środki Europejskiego Fun-

duszu Społecznego.

Biorąc pod uwagę dotychczasowe

zakontraktowanie środków, do końca okresu progra-

mowania na wsparcie MŚP pozostało jeszcze około

66 mln PLN dostępnych środków w działaniach prio-

rytetów II i VIII PO KL skierowanych do przedsię-

biorców.

Należy podkreślić, że obecnie duże przedsiębior-

stwa nie mogą otrzymywać wsparcia z PO „Kapitał

ludzki”.

W ramach przeglądu śródokresowego PO

KL, który został przeprowadzony w 2011 r., wspólną

decyzją KE i MRR nastąpiła koncentracja wsparcia

na mikro-, małych i średnich przedsiębiorstwach.

Duże przedsiębiorstwa zostały wyłączone z możliwo-

ści ubiegania się o środki EFS począwszy od 1 stycz-

nia 2012 r.

Przed tą datą, zgodnie z logiką przyjętą

w ramach PO KL w latach 2007–2011, wsparcie szko-

leniowe realizowane w priorytecie II PO KL udziela-

ne było w postaci ponadregionalnych i ogólnopol-

skich projektów szkoleń i doradztwa dla pracowni-

ków i przedsiębiorców.

Projekty te były przewidziane

się w wielu regionach kraju, więc w dużej mierze mo-

gły z tego typu wsparcia korzystać duże przedsiębior-

stwa.

Z kolei w priorytecie VIII PO KL ze wsparcia

szkoleniowego mogły korzystać przedsiębiorstwa, i ich

pracownicy, których zasięg działania miał wymiar

regionalny, co w znacznej mierze oznaczało wspiera-

nie MMŚP.

Warto zaznaczyć, iż przepisy rozporządzeń wspól-

notowych regulujących zasady funkcjonowania poli-

cia szkoleniowego czy doradczego także w innych

krajach UE.

W tym kontekście podkreślenia wyma-

ga, iż wszystkie działania prowadzone przez Polskę

wiązującym prawodawstwem unijnym, jak również

racyjnego „Kapitał ludzki”.

Zarówno w fazie przygo-

towania, jak i każdej zmiany w PO KL propozycje

polskie są przedmiotem pogłębionych negocjacji

dzenie w jej formalnej decyzji.

Wprowadzenie zmian w ramach przeglądu śród-

okresowego było uzasadnione wynikami badań ewa-

luacyjnych przeprowadzonych przez MRR, które po-

kazały, że MMŚP w nieoptymalny sposób wykorzy-

stują możliwości szkoleniowe ze względu na ograni-

czony potencjał organizacyjno-finansowy oraz napo-

tykają największe bariery związane z inwestowaniem

w rozwój kwalifikacji pracowników.

Przedsiębiorstwa

sektora MMŚP w przeciwieństwie do dużych przed-

siębiorstw nie posiadają z reguły strategii rozwoju

firmy w obszarze zasobów ludzkich, a także rozbudo-

wanych działów HR odpowiedzialnych za realizację

spójnej polityki szkoleniowej.

Znacznie utrudnia to

realizację działań doradczo-szkoleniowych (badanie

OECD: Udział MŚP w formalnym kształceniu i szko-

leniu zawodowym, 2010 r.).

Tym samym w celu prze-

zwyciężenia powyższych barier wsparcie EFS kon-

centruje się obecnie wyłącznie na sektorze mikro-,

małych i średnich przedsiębiorstw.

Należy ponadto zauważyć, iż zarówno w przypad-

ku przedsiębiorstw sektora MMŚP, jak i dużych

przedsiębiorstw udział w szkoleniach EFS jest za-

wsze częściowo odpłatny i różni się w zależności od

wielkości przedsiębiorstwa.

Wkład finansowy pono-

szony przez duże przedsiębiorstwa jest znacznie wyż-

szy od tego, który muszą wnieść MMŚP.

W przypad-

ku dużych przedsiębiorstw wkład własny mieści się

w przedziale od 40 do 75% w zależności od charakte-

ru szkoleń i delegowanych pracowników, podczas gdy

w przypadku mikro-, małych i średnich przedsię-

biorstw wymagany wkład własny jest niższy i wyno-

si od 20 do 65%.

Jednocześnie w wielu sytuacjach wsparcie dla du-

żych firm udzielane w PO KL ma charakter restruk-

turyzacyjny i de facto kierowane jest do pracowników

tych przedsiębiorstw, którzy zagrożeni są zwolnie-

niem. W ramach PO KL wspierane były procesy zwol-

nień pracowniczych, które przybierały charakter

707

masowy właśnie w dużych przedsiębiorstwach.

Przy-

kładem tego typu działań było zaangażowanie środ-

ków EFS w pomoc pracownikom tracącym pracę

w stoczniach gdyńskiej i szczecińskiej, Poczcie Pol-

skiej SA czy dużych firmach z branży meblarskiej.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

terpelację pana Johna Abrahama Godsona przesłaną

przy piśmie znak: SPS-023-14056/13, w sprawie upo-

wszechniania wiedzy o udzielaniu pierwszej pomocy

przedmedycznej, proszę o przyjęcie poniższych infor-

macji.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż na mocy art. 4

go zagrożenia zdrowotnego lub jest świadkiem zda-

rzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych

nego podjęcia działań zmierzających do skutecznego

Jednocześnie, zgodnie z art. 162 Kodeksu karnego:

niu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem

gowi lekarskiemu, albo w warunkach, w których

Z powyższych przepisów wynika więc, że do udzie-

lania pierwszej pomocy zobligowana jest każda osoba

będąca świadkiem wypadku lub nagłego zachorowania.

Pod pojęciem pierwszej pomocy – zgodnie z defi-

nicją zawartą w art. 3 pkt 7 ustawy o PRM – należy

rozumieć „zespół czynności podejmowanych w celu

wotnego wykonywanych przez osobę znajdującą się

niem wyrobów medycznych i wyposażenia wyrobów

robach medycznych oraz produktów leczniczych wy-

dawanych bez przepisu lekarza dopuszczonych do

obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Trzeba również zwrócić uwagę na zapis znajdujący

zm.), tj. podstawa programowa wychowania przed-

szkolnego oraz podstawa programowa kształcenia

Tematyka udzielania pierwszej pomocy została

również zawarta w rozporządzeniu ministra edukacji

wy programowej kształcenia w zawodach (Dz. U.

z 2012 r. poz. 184), które określa podstawę progra-

mową kształcenia w zawodach, uwzględniając w szcze-

gólności ogólne cele i zadania kształcenia zawodowe-

go, efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wy-

odrębnionych w zawodach, efekty kształcenia wspól-

ne dla wszystkich zawodów, efekty kształcenia wspól-

ne dla zawodów w ramach danego obszaru kształce-

nia oraz możliwość uzyskania dodatkowych kwalifi-

kacji w ramach obszaru kształcenia.

Efekty kształ-

cenia wspólne dla wszystkich zawodów w zakresie

bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) przewidują, iż

uczeń kończący edukację będzie potrafił udzielać

pierwszej pomocy poszkodowanym w wypadkach

cia.

Kształcenie zawodowe jest realizowane w szko-

łach ponadgimnazjalnych: zasadniczej szkole zawo-

dowej, technikum oraz szkole policealnej.

Kształce-

nie zawodowe jest także realizowane na kwalifika-

cyjnych kursach zawodowych prowadzonych przez

o systemie oświaty, oraz na kursach umiejętności za-

Powyższe przepisy mają na celu zapewnienie roz-

poczęcia nauczania zasad udzielania pierwszej pomo-

cy począwszy od najwcześniejszego etapu kształcenia

i rozwijanie tych umiejętności na późniejszych eta-

pach.

Zgodnie z art. 8 ustawy o PRM zajęcia edukacyj-

ne w zakresie udzielania pierwszej pomocy powinny

być realizowane z udziałem: lekarzy systemu, pielęg-

niarek systemu oraz ratowników medycznych.

Jed-

nocześnie przedmiotowa ustawa stanowi, że zajęcia

w szkole mogą być realizowane także przez nauczy-

cieli posiadających odpowiednie przygotowanie.

Na-

leży jednocześnie zaznaczyć, iż zakres wiedzy i umie-

jętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyj-

708

nych w zakresie udzielania pierwszej pomocy, tryb

ich nabywania oraz wzór zaświadczenia potwierdza-

jącego posiadanie przygotowania do prowadzenia

przedmiotowych zajęć zostały określone w rozporzą-

zająć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej

rozporządzenie określa, że wiedza i umiejętności nie-

zbędne do prowadzenia przedmiotowych zajęć naby-

wane będą w ramach szkolenia organizowanego

przez podmioty wymienione w przepisach wydanych

ty, tj. w rozporządzeniu ministra edukacji narodowej

z późn. zm.).

Przepisy te określają, że szkolenie mogą

prowadzić placówki doskonalenia nauczycieli, zakła-

dy kształcenia nauczycieli, szkoły wyższe oraz inne

z doskonaleniem zawodowym nauczycieli.

Przedmio-

towe szkolenie może być realizowane wyłącznie w opar-

ciu o program szkolenia, który został opracowany

zdrowia i zatwierdzony przez ministra zdrowia.

Pro-

gram szkolenia określa cele kształcenia, ramowy

plan szkolenia, warunki jego realizacji (dotyczące

m.in. kadry dydaktycznej, bazy dydaktycznej), jak

również metody oceny wiedzy i umiejętności prak-

tycznych.

Ponadto, zgodnie z ww. rozporządzeniem, szkole-

nie przygotowujące nauczycieli do nauczania pierw-

szej pomocy kończy się egzaminem z zakresu wiedzy

bie, która zdała egzamin, podmiot organizujący szko-

lenie wydaje zaświadczenie, które jest ważne przez

okres 5 lat od dnia wydania.

Wzór zaświadczenia jest

miotowego szkolenia dany podmiot powinien spełnić

wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie

kacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy

oraz w programie szkolenia.

Należy również zaznaczyć, iż regulacje prawne

dotyczące kwalifikacji osób prowadzących szkolenia

w zakresie udzielania pierwszej pomocy dla osób

dem silnikowym albo tramwajem zawarte są w usta-

Zgodnie z przedmiotowymi regulacjami szkolenia te

może prowadzić osoba posiadająca kwalifikacje do

wykonywania zawodu lekarza, pielęgniarki lub ra-

townika medycznego.

Jednocześnie informujemy, iż obecnie szkolenia

z pierwszej pomocy, m.in. dla osób, które chcą nabyć

wiedzę i umiejętności do udzielania pierwszej pomo-

cy w celu udzielenia pomocy, w miarę posiadanych

możliwości i umiejętności, osobie w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego, realizują także inne pod-

mioty w ramach prowadzonej działalności gospodar-

czej.

Podmioty te w celu realizacji szkoleń powinny

spełnić nałożone przepisami wymagania niezbędne

do prowadzenia danej działalności, określone m.in.

jak również w przepisach wynikających z ustawy

mach działań promocyjnych i edukacyjnych prowa-

dzonych przez resort zdrowia od 2009 r. przyznawa-

na jest Nagroda Ministra Zdrowia im. bł. Gerarda za

wybitne osiągnięcia w ratownictwie medycznym lub

działania na jego rzecz.

Wyróżnienie można otrzy-

mać w trzech kategoriach: osoby i instytucje wspie-

rające; zarządzanie ratownictwem medycznym; le-

karz systemu, pielęgniarka systemu, ratownik me-

dyczny.

Przyznanie nagrody ministra zdrowia ma na

celu uznanie szczególnych zasług dla ratowania ludz-

kiego zdrowia i życia.

Wyróżnienie jest wręczane 13

października w Międzynarodowym Dniu Ratowni-

ctwa Medycznego.

W 2010 r. Stacja Pogotowia Ratunkowego w Ol-

sztynie, samorząd województwa warmińsko-mazur-

skiego oraz Ministerstwo Zdrowia zorganizowały I

Mistrzostwa Europy w Ratownictwie Medycznym –

Olsztyn 2010.

W 2010 r. minister zdrowia przeprowadził we współ-

pracy z Lotniczym Pogotowiem Ratunkowym i Gór-

skim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym akcję

pn. „Bezpieczeństwo na stoku”.

Przedsięwzięcie zo-

stało poświęcone edukacji społeczeństwa w zakresie

bezpieczeństwa na stoku narciarskim.

Podczas rela-

cji na żywo na antenie TVP Info oraz w blokach in-

formacyjnych przedstawiono m.in. zasady udzielania

pierwszej pomocy.

W 2011 r. Ministerstwo Zdrowia przeprowadziło

kampanię pn. „Zdrowe wakacje”.

W ramach projektu

zorganizowano szereg akcji informacyjno-edukacyj-

nych podejmujących m.in. temat nauki udzielania

pierwszej pomocy zarówno dla dzieci, jak i dla doro-

słych.

Podczas obchodów Dnia Dziecka w ogrodzie

pałacu Paca – Radziwiłła, które były na żywo rela-

cjonowane na antenie Polskiego Radia Program 1,

przygotowano szereg atrakcji dla ok. 200 najmłod-

szych, m.in. „szpital polowy dla lali i misia”, w któ-

rym dzieci w atrakcyjny sposób były uczone zasad

udzielania pierwszej pomocy przez ratowników me-

dycznych.

Dodatkowo Ministerstwo Zdrowia wzięło

udział w 9 imprezach Lata z Radiem, podczas któ-

rych najmłodsi uczestnicy akcji plenerowych zapo-

znawali się z zasadami pierwszej pomocy.

W ramach kampanii „Zdrowe wakacje” Minister-

stwo Zdrowia, Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, Po-

morski Urząd Wojewódzki oraz Związek Pracodaw-

ców Ratownictwa Medycznego zorganizowały ogól-

709

nopolską akcję informacyjno-edukacyjną poświęconą

bezpieczeństwu podczas wakacji z głównymi działa-

niami w Gdańsku i w Sopocie.

Przeprowadzona zo-

stała symulacja akcji ratunkowej z udziałem śmi-

głowca LPR.

Akcja była emitowana na żywo na an-

tenie TVP Info oraz w programie Polskiego Radia pt.

„Cztery pory roku”, jak również pojawiły się repor-

taże w wielu serwisach informacyjnych.

W ramach kampanii „Zdrowe wakacje” Minister-

stwo Zdrowia wraz z Komendą Policji w Radomiu

przeprowadziły również akcję informacyjno-promo-

cyjną, podczas której uczono zasad udzielania pierw-

szej pomocy kierowców zatrzymywanych przez poli-

cję.

Policjanci otrzymali apteczki z materiałami nie-

zbędnymi do udzielania pierwszej pomocy.

Dodatko-

wo w prasie regionalnej zamieszczono ulotkę z zasa-

dami udzielania pierwszej pomocy.

W odniesieniu do pytania pana posła dotyczące-

go przewidywanej realizacji oraz emisji spotów/fil-

mów reklamowych dotyczących zasad udzielania

pierwszej pomocy oraz utworzenia bezpłatnych kur-

sów pierwszej pomocy uprzejmie informuję, iż aktu-

alnie nie przewidziano w budżecie ministerstwa

środków na te cele.

Pragnę jednak zwrócić uwagę,

iż w latach 2007–2010 minister zdrowia przekazy-

wał organizacjom pozarządowym dotacje na reali-

zację programu edukacyjnego „Udzielanie pierwszej

pomocy – program edukacyjny dla młodzieży i do-

rosłych” (na realizację programu w poszczególnych

latach zaplanowano kwoty: 2010 r.

– 100 000 zł;

2009 r.

– 100 000 zł; 2008 r.

– 250 000 zł; 2007 r.

–

700 000 zł).

Jednocześnie, jak wynika z ujętych po-

wyżej informacji, Ministerstwo Zdrowia podjęło sze-

reg działań w celu propagowania zasad udzielania

pierwszej pomocy, między innymi poprzez wprowa-

dzenie obowiązku edukacji w zakresie udzielania

pierwszej pomocy na bardzo wczesnym etapie kształ-

cenia, co poza upowszechnianiem wiedzy na temat

zadanie kształtować postawy przejawiające się go-

towością do niesienia pomocy w miarę umiejętności

i potrzeb oraz przeciwdziałania sytuacjom nieudzie-

lania pomocy poszkodowanym przez osoby znajdu-

jące się w miejscu zdarzenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

w sprawie projektu ustawy o udziale

zagranicznych funkcjonariuszy

na terytorium Polski (14059)

drzeja Jaworskiego w sprawie ustawy o udziale za-

granicznych funkcjonariuszy lub pracowników we

skiej, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów,

uprzejmie informuję, że projektowana ustawa zmie-

rza do dostosowania polskiego porządku prawnego

do następujących aktów prawnych Unii Europej-

skich:

1) decyzji Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerw-

ca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy trans-

granicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu

i przestępczości transgranicznej (Dz.Urz.

UE.

L.

z 2008 r.

Nr 210, str. 1);

2) decyzji Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerw-

WSiSWw sprawie intensyfikacji współpracy trans-

3) decyzji Rady 2008/617/WSiSW w sprawie

usprawnienia współpracy pomiędzy specjalnymi jed-

nostkami interwencyjnymi państw członkowskich

UE w sytuacjach kryzysowych (Dz.Urz.

UE.

L.

Niezależnie jednak od powyższego informuję, że

z uwagi na charakter proponowanych regulacji oraz

pojawiające się wokół nich wątpliwości rząd zapropo-

nuje doprecyzowanie projektowanych przepisów pra-

wa tak, aby przyjęte rozwiązania nie budziły wątpli-

wości związanych z bezpieczeństwem kraju, a jedno-

cześnie pozwoliły na wdrożenie przepisów Unii Eu-

ropejskiej w niezbędnym zakresie.

Jednocześnie chciałbym podkreślić, że celem pro-

jektowanej ustawy nie jest stworzenie podstaw do nie-

kontrolowanych działań podejmowanych przez funk-

cjonariuszy państw obcych na terytorium RP.

Pro-

ponowane rozwiązania mają jedynie na celu zapew-

nienie ograniczonej i niezbędnej pomocy w działa-

niach ratowniczych oraz zwalczania przestępczości

transgranicznej.

710

Pragnę również zapewnić, że wszelkie zgłoszone

uwagi i opinie zostaną przeanalizowane.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

w sprawie premii kompensacyjnych

z Funduszu Termomodernizacji

i Remontów wypłacanych przez Bank

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Jerzego Borkowskiego (znak: SPS-

023-14060/13) w sprawie premii z Funduszu Termo-

modernizacji i Remontów wypłacanych przez Bank

Gospodarstwa Krajowego przesłaną przy piśmie z dnia

8 lutego br. zaadresowanym do ministra finansów,

uprzejmie informuję, co następuje.

zania wynikające z przyznawanych premii jedynie do

wysokości wolnych środków pozostających na ra-

chunku funduszu, w ramach limitów określonych od-

nośnie do poszczególnych rodzajów premii w rocznym

planie finansowym.

Oznacza to, że wnioski o przy-

znanie premii są przyjmowane w sposób ciągły, a wy-

łącznym powodem odmowy przyznania premii może

być albo niedopełnienie przez osobę zainteresowaną

wszystkich warunków ustawowych, od których speł-

nienia jest uzależnione pozytywne rozpatrzenie

wniosku o jej przyznanie, albo wyczerpanie limitu

środków na dany rodzaj premii.

Zgodnie z art. 16 ustawy w przypadku okresowe-

go braku wolnych środków funduszu:

1. BGK ogłasza informację o braku wolnych środ-

mowanie wniosków, począwszy od następnego dnia

sków po ustaniu okresowego braku wolnych środków

2. BGK bezzwłocznie zawiadamia inwestora i bank

kolejności, po uzyskaniu wolnych środków funduszu.

Najpewniejszym źródłem informacji o stanie wol-

nych środków funduszu są więc strony internetowe

Banku Gospodarstwa Krajowego.

Fundusz przynosi obywatelom wymierne korzyści

finansowe zarówno bezpośrednio, umożliwiając ob-

niżenie wysokości nakładów ponoszonych przez oso-

by realizujące przedsięwzięcia termomodernizacyjne

i przedsięwzięcia remontowe ze wsparciem udziela-

nym ze środków publicznych w postaci premii, jak

również pełniąc ważną funkcję edukacyjną poprzez

promowanie realizacji przedsięwzięć przynoszących

oszczędności energii w wysokości umożliwiającej sfi-

nansowanie z nich w całości kosztów modernizacji

budynków mieszkalnych realizowanych z wykorzy-

staniem kredytu bankowego.

O dużym zaintereso-

waniu programem termomodernizacji i remontów

finansowanym ze środków Funduszu Termomoder-

nizacji i Remontów świadczy liczba składanych wnio-

sków i przyznawanych premii, która w ostatnich

trzech latach kształtowała się w granicach od 3800

do 4200 rocznie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

uregulowania zasad lokalizacji

instalacji wiatrowych (14062)

wie apelu burmistrza gminy i miasta Wyszogrodu

wiatrowych, przekazaną pismem z dnia 18 lutego

2013 r. (znak: SPS-023-14062/13), uprzejmie infor-

muję, co następuje.

planowania i zagospodarowania przestrzennego na

poziomie regionalnym i krajowym zostały przekaza-

ne do właściwości ministra rozwoju regionalnego.

711

W wyniku przedmiotowej nowelizacji minister roz-

woju regionalnego stał się również organem odpowie-

dzialnym za dokonywanie, w zakresie kształtowania

ładu przestrzennego, przeglądu i analizy zasad, spo-

sobu, a także warunków funkcjonowania instytucji,

procedur i instrumentów oraz przedkładanie Radzie

Ministrów propozycji zmian, uwzględniając w szcze-

gólności koncepcję przestrzennego zagospodarowania

kraju, zgodnie z przepisem art. 47a ustawy z dnia 27

Zgodnie z „Koncepcją przestrzennego zagospoda-

rowania kraju 2030” przyjętą przez Radę Ministrów

stref dla rozwoju energetyki wiatrowej (na poziomie

krajowym i wojewódzkim) i innych źródeł odnawial-

nych, wskazanie warunków wykorzystania istnieją-

cych i planowanych budowli hydrotechnicznych do

produkcji energii wodnej, określenie obszarów wyko-

rzystania energii geotermalnej oraz lokalizacji wie-

loletnich plantacji roślin energetycznych, przy jedno-

czesnym ograniczeniu jej niekontrolowanej ekspansji

na innych obszarach, zwłaszcza na terenach cennych

przyrodniczo.

W chwili obecnej w Ministerstwie Roz-

woju Regionalnego prowadzone są prace nad planem

działań mających na celu wdrożenie postanowień

przedmiotowej koncepcji.

Rozwiązania te mogą od-

powiadać postulatowi zawartemu w apelu burmi-

strza gminy i miasta Wyszogród o opracowanie regu-

lacji na poziomie rządowym dotyczących energetyki

wiatrowej.

W zakresie kompetencji ministra transportu, bu-

gadnienia z zakresu lokalnego planowania i zagospo-

darowania przestrzennego.

W związku z tym przed-

stawiam następujące wyjaśnienia.

licznego oraz określenie sposobów zagospodarowania

wym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przy-

stępuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy

mieniu ustawy lokalizacja elektrowni wiatrowych nie

stanowi realizacji inwestycji celu publicznego (w tym

zakresie warto należy wskazać m.in. na wyrok NSA

w sprawie II OSK 1412/09 z dnia 3 listopada 2010 r.),

wego właściwym trybem jest uzyskanie decyzji o wa-

runkach zabudowy.

Uchwalanie miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego ma charakter fa-

kultatywny – oznacza to, że gminy samodzielnie de-

cydują, czy status prawno-planistyczny danego tere-

nu będzie określony przez nią samą (w miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego), czy też do

jego określenia zastosowanie znajdą przepisy rangi

nego z jednym z wyżej opisanych aktów umożliwia

cję zamierzenia budowlanego na gruncie przepisów

Podstawowym dokumentem określającym polity-

sem art. 10 ust. 2a ustawy, jeżeli na obszarze gminy

zanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospo-

darowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala

się ich rozmieszczenie.

Ustalenia te muszą zostać

uwzględnione w uchwalanych planach miejscowych

– oznacza to zakaz wyznaczania w planach ww. ob-

szarów poza zakresem określonym w studium.

Pro-

strategicznej oceny oddziaływania na środowisko,

w ramach której sporządzana jest prognoza oddzia-

ływania na środowisko (art. 51 ustawy o.o.ś.) obejmu-

jąca m.in. analizę i ocenę dotyczącą:

nowych i długoterminowych, stałych i chwilowych

oraz pozytywnych i negatywnych, na cele i przedmiot

różnorodność biologiczną, ludzi, zwierzęta, rośliny,

wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, krajobraz, kli-

mat, zasoby naturalne.

pkt ustawy).

Wymogi te wynikają z przepisów szcze-

712

dobra wysoko cenionego (w tym przypadku stanu

środowiska).

jak również (fakultatywnie, jeśli wystąpi taka po-

rych mowa w art. 10 ust. 2a ustawy, oraz granice ich

urządzeń na środowisko.

Projekt miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego również podlega

dowisko, w toku której powinny zostać określone

wszelkie wymagania związane z dopuszczeniem na

danym obszarze elektrowni wiatrowych.

Lokalizacja elektrowni wiatrowej w oparciu o po-

stanowienia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego nie zwalnia z obowiązku uzyskania

Procedura ta poprzedzona jest postępowaniem w spra-

wie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsię-

wzięcia na środowisko, o ile planowana inwestycja

lub przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco

prowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia

ust. 1 ustawy o.o.ś.

Zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1

213, poz. 1397) przedsięwzięciem mogącym zawsze

znacząco oddziaływać na środowisko jest instalacja

wykorzystująca do wytwarzania energii elektrycznej

szarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei

do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco

stujące do wytwarzania energii elektrycznej energię

ww. rozporządzenia, które lokalizowane są na obsza-

rach objętych formami ochrony przyrody, o których

sięwzięcia na środowisko, zdrowie, warunki życia

ludzi, dobra materialne.

Analizie podlega także moż-

liwość oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania ne-

gatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środo-

Analiza ta obejmuje zatem ocenę intensywności zja-

wisk, które powszechnie łączy się z funkcjonowaniem

elektrowni wiatrowych, takich jak zmiany tras prze-

lotu ptaków, hałas mechaniczny, szum aerodynamicz-

ny, infradźwięki, pole elektromagnetyczne czy efekt

migotania cienia.

Efektem tych analiz powinno być

określenie, czy wnioskowana inwestycja jest możliwa

do zlokalizowana na proponowanym terenie.

Należy także zauważyć, że gmina, uchwalając

obowiązującego.

W tych granicach może przyjmować

ności, które gwarantować mają szeroki udział miesz-

kańców w procedurze planistycznej.

Mieszkańcy

gminy tworzą bowiem z mocy prawa wspólnotę samo-

morządzie gminnym), a zatem organy gminy mają

sząc w tym zakresie odpowiedzialność prawną i po-

lityczną.

W przypadku braku miejscowego planu zagospo-

legającej na budowie elektrowni wiatrowej wymaga

ta wydawana jest w przypadku spełnienia warunków

nym z warunków wydania decyzji o warunkach za-

budowy jest jej zgodność z przepisami szczególnymi,

w tym przepisami ustawy Prawo ochrony środowi-

ska.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy może

dowiskowych uwarunkowaniach w przypadku, gdy

inwestycja znajduje się liście zawartej w rozporządze-

na środowisko.

Należy podkreślić, że zarówno przepisy ustawy

wisko przewidują szereg mechanizmów partycypa-

cyjnych zapewniających udział społeczeństwa (miesz-

kańców gminy) w procedurach środowiskowych oraz

procedurze planistycznej.

Zarówno działalność prawotwórcza gminy w dzie-

713

(wydawanie decyzji o warunkach zabudowy) powinno

następować w zgodzie z przepisami szczególnymi.

nie szereg instytucji mających na celu uwzględnienie

kresu ochrony dóbr wysoko cenionych są ustawy

jące w gestii ministra środowiska zawierają normy

Przedstawione powyżej regulacje z zakresu pla-

nowania i zagospodarowania przestrzennego tworzą

ramy prawne dla postępowania związanego z lokali-

zacją określonego rodzaju inwestycji, w tym również

w dziedzinie energetyki wiatrowej.

Przepisy te zobo-

wiązują do uwzględnienia norm środowiskowych i zdro-

wotnych obowiązujących na podstawie przepisów

odrębnych, leżących poza właściwością ministra trans-

ganizowany system prawny pozwala na zachowanie

spodarowaniu przestrzennym (mającej dla systemu

znaczenie podstawowe) przy jednoczesnej możliwości

tują właściwi ministrowie, w tym m.in. minister

zdrowia oraz minister środowiska.

Ponadto uprzejmie informuję, że obecnie nie jest

planowana inicjatywa legislacyjna mająca na celu

odmienne uregulowanie kwestii lokalizacji elektro-

wni wiatrowych na poziomie lokalnym w ustawie o pla-

natomiast Komisja Kodyfikacyjna Prawa Budowla-

nego powołana rozporządzeniem Rady Ministrów

komisji zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia jest opra-

cowanie przepisów rangi ustawowej regulujących

lany.

Według obecnych ustaleń w skład projektowa-

nego aktu prawnego wejdą także zagadnienia z za-

kresu lokalnego planowania i zagospodarowania prze-

strzennego określające zasady lokalizacji inwestycji

z poszanowaniem wartości wysoko cenionych.

Pla-

nowany termin przedstawienia ministrowi transpor-

deksu budowlanego to 30 listopada 2014 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

mo z dnia 18 lutego br., znak: SPS-023-14062/13,

przy którym została przekazana interpelacja pani

sta Wyszogrodu dotyczącego uregulowania zasad lo-

kalizacji instalacji wiatrowych, przedstawiam sto-

sowne wyjaśnienia.

Poniżej przedstawiam wyjaśnienia, w zakresie

wątpliwości poruszanych w apelu pana burmistrza

oraz aktualny stan prawny regulujący przedmiotową

sprawę w zakresie przeprowadzania ocen oddziały-

wania na środowisko.

Nr 213, poz. 1397), konieczne jest uzyskanie decyzji

714

magany zakres monitoringu, który w przypadku

zgodnie z ar.

59 ust. 1 ustawy o.o.ś. ocena oddziały-

sięwzięć, które obligatoryjnie bądź fakultatywnie

podlegają ocenie oddziaływania na środowisko, za-

nikają z tej ochrony.

Będą one wymagały przeprowa-

dzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania

dzi taki obowiązek.

Wyjaśniając właściwość rzeczową organów w pro-

cedurze oceny oddziaływania na środowisko (art. 75

wymi do wydania decyzji o środowiskowych uwarun-

kowaniach dla farm wiatrowych są wójt, burmistrz,

zowanych na obszarach morskich oraz na terenach

wiska.

O konieczności przeprowadzenia oceny oddziały-

Budowa farm wiatrowych może wymagać obliga-

toryjnej oceny oddziaływania na środowisko na pod-

rozporządzenia.

Przedsięwzięcia wykorzystujące

energię wiatru do produkcji energii elektrycznej uzna-

wane są za mogące zawsze znacząco oddziaływać na

środowisko, czyli wymagające obligatoryjnej proce-

dury oceny oddziaływania na środowisko, w dwóch

przypadkach:

— jeżeli instalację planuje się wznieść na obsza -

rach morskich Rzeczypospolitej Polskiej (niezależnie

od łącznej mocy nominalnej tej przyszłej instalacji);

— jeżeli instalację planuje się wznieść w innej niż

ww. lokalizacji, a jej łączna moc nominalna (czyli

suma mocy nominalnych urządzeń wchodzących

w skład instalacji) będzie wynosiła co najmniej 100

MW.

rządzenia w przypadku instalacji wykorzystujących

kości nie niższej niż 30 m, których łączna moc jest

nych na obszarach objętych niektórymi formami

ochrony przyrody (parki narodowe, rezerwaty przy-

rody, parki krajobrazowe, obszary chronionego kra-

jobrazu, obszary Natura 2000, użytki ekologiczne

i zespoły przyrodniczo-krajobrazowe) na mocy usta-

zostać nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny

oddziaływania na środowisko.

dokonywana jest weryfikacja raportu o oddziaływa-

niu przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto organ

administracji właściwy do wydania decyzji o środo-

wiskowych uwarunkowaniach uzyskuje wymagane

jest raport o oddziaływaniu na środowisko, którego

port jest integralną częścią procedury oceny oddzia-

ływania na środowisko, ponieważ zawiera ustalenia

o potencjalnych zagrożeniach związanych z realiza-

cją planowanej inwestycji.

Celem raportu jest przed-

stawienie nie tylko wpływu danego przedsięwzięcia

na środowisko, ale również przedstawienie warian-

tów alternatywnych jego realizacji i wybór rozwiąza-

nia powodującego najmniej uciążliwości dla środowi-

ska.

Analiza wariantowa służy optymalizacji i racjo-

nalizacji umiejscowienia, skali i rozwiązań technicz-

nych i technologicznych przedsięwzięcia.

Ustalenia

zawarte w raporcie, o których mowa powyżej, stano-

wią podstawę do określenia środowiskowych uwa-

runkowań dla realizacji przedsięwzięcia.

Ocena ja-

kości merytorycznej informacji zawartych w raporcie

właściwego w sprawie wydania decyzji o środowisko-

wych uwarunkowaniach, co wynika wprost z właś-

ciwości rzeczowej przyznanej temu organowi w usta-

wie o.o.ś. (art. 82 ust. 1).

Należy zwrócić uwagę, że

nie istnieją sztywno określone standardy w zakresie

lokalizacji różnych kategorii przedsięwzięć.

Powyż-

mogąca znacząco oddziaływać na środowisko wyma-

ga indywidualnej oceny jej wpływu na środowisko,

715

a w kompetencji organu właściwego do wydania ww.

świadczenia, ocenić ustalenia zawarte w raporcie o od-

działywaniu na środowisko.

Kolejnym nieodzownym elementem procedury

rektorem ochrony środowiska i w przypadku gdy

nu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach, kontrola merytoryczna zawarto-

ści dokumentacji służąca wyrażeniu ewentualnej

ciu ustala m.in. sposoby ograniczania oddziaływań

nia wodno-ściekowe, techniczne i technologiczne, któ-

Kolejnym elementem postępowania w sprawie

możliwości 21-dniowego udziału społeczeństwa w tej

ocenie.

Odpowiedzialny za to jest organ prowadzący

skowych uwarunkowaniach.

Organem tym może być:

regionalny dyrektor ochrony środowiska, wójt, bur-

mistrz lub prezydent miasta, który stosownym ob-

wieszczeniem informuje społeczeństwo o miejscu i ter-

minie składania uwag i wniosków.

Przedmiotem udziału społeczeństwa jest m.in.

rego istnieje możliwość składania uwag i wniosków.

niach jest zobligowany do przedstawienia w treści jej

gi i wnioski złożone przez społeczeństwo zostały

Osobom posiadającym status strony w myśl art. 28

ustawy Kodeks postępowania administracyjnego

K.p.a., w prowadzonym postępowaniu przysługują

organ prowadzący przedmiotowe postępowanie jest

zobowiązany zapewnić im czynny udział w każdym

stadium procedury, a przed wydaniem decyzji o śro-

dowiskowych uwarunkowaniach umożliwić wypo-

oraz zgłoszonych żądań.

Strony są powiadamiane

o poszczególnych stadiach procedury poprzez prze-

słanie stosownych dokumentów pocztą lub za pomo-

o.o.ś. jest ich więcej niż 20).

wania bezsprzecznie mogą być oprócz wnioskodawcy

właściciele i wieczyści użytkownicy nieruchomości

nego przedsięwzięcia, zgodnie z art. 28 K.p.a.

Minimalizacja generowanych przez farmy wiatro-

ności oraz zabezpieczenie środowiska przed ich ewen-

nym wykorzystaniu najlepszych dostępnych rozwią-

nego powinny zostać zidentyfikowane w raporcie o od-

działywaniu na środowisko i zweryfikowane podczas

nia oraz materiału dowodowego zawiera w treści de-

cyzji warunki, przy których realizacja przedsięwzię-

cia nie spowoduje znaczącego oddziaływania na śro-

dowisko.

Należy zaznaczyć, iż organ – jeśli uzna to

za uzasadnione – może nałożyć na inwestora obowią-

zek wykonania analizy porealizacyjnej, określić jej

716

wania, jeśli nie spełnia określonych tym przepisem

obecnie regulacje prawno-administracyjne dotyczące

wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

lokalnych społeczności, a także obszarów wrażliwych

sięwzięcia.

Nawiązując do zagadnienia dotyczącego uregulo-

wania kwestii odległości farm wiatrowych od zabu-

dowań mieszkaniowych i terenów o szczególnych wa-

lorach krajobrazowych, podkreślenia wymaga skala

określenie odległości od obiektów mieszkalnych,

w jakiej można umiejscawiać farmy wiatrowe, zależy

przede wszystkim od indywidualnych parametrów

technicznych planowanych turbin wiatrowych i ogra-

niczeń lokalnych.

Wielkość i natężenie wpływu elek-

trowni wiatrowych wynika z wielu czynników.

Roz-

patrując przykładowo kwestie poziomu hałasu emi-

towanego przez siłownie wiatrowe, pod uwagę należy

bardzo dużej ilości zmiennych nie jest możliwe poda-

nie bezwzględnej odległości od zabudowań, w jakiej

bliżonych wartości parametru oddalenia od miejsca

od zabudowań mieszkalnych, obiektów zabytkowych

zlokalizować siłownie wiatrowe, jest określana pod-

czas procedury oceny oddziaływania na środowisko.

inwestycyjnego, wykonane są lub będą odpowiednie

dzie określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia

mnianych obszarów.

Należy podkreślić, że w przy-

padku braku możliwości wyeliminowania negatyw-

puje odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zagadnienia wyboru lokalizacji

farm wiatrowych, dodatkowo wyjaśniam, iż poten-

cjalne negatywne skutki planowanych działań i przed-

sięwzięć podlegają identyfikacji przed przystąpie-

niem do ich realizacji, już na etapie opracowywania

dokumentów z zakresu planowania przestrzennego.

Już na etapie planistycznym, związanym z zatwier-

dzaniem m.in. studium uwarunkowań i kierunków

wych planów zagospodarowania przestrzennego, ko-

nieczne jest przeprowadzenie strategicznej oceny od-

działywania na środowisko, zgodnie z zapisami usta-

udział społeczeństwa, w ramach którego każdy zain-

przed przyjęciem dokumentu.

Gwarantuje to uwzględ-

nienie na wczesnym etapie planistycznym ochrony

interesów lokalnych społeczności oraz środowiska

przed negatywnym oddziaływaniem elektrowni wia-

W związku z powyższym, wbrew pojawiającym się

twierdzeniom, należy wskazać, że władze samorzą-

dowe mają niezbędne narzędzia umożliwiające roz-

wój podległych sobie obszarów zarówno poprzez pro-

mocję energetyki wiatrowej, jak również zakaz jej

lokalizowania w wyznaczonych przez siebie miej-

scach.

Służą temu dokumenty związane z planowa-

niem i zagospodarowaniem przestrzennym, w szcze-

gólności zaś miejscowe plany zagospodarowania

przestrzennego.

W ramach prowadzonej przez wła-

dze samorządowe polityki planowania przestrzenne-

go można dążyć do wyeliminowania protestów lokal-

nych społeczności, chaosu inwestycyjnego i niepew-

ności związanej z przedsięwzięciami z zakresu ener-

getyki wiatrowej.

Organy samorządowe odpowie-

dzialne za politykę przestrzenną mają możliwość

zagwarantowania i uwzględnienia interesów lokal-

nych społeczności i ochrony środowiska przed nega-

tywnym oddziaływaniem elektrowni wiatrowych na

etapie przyjmowania dokumentów planistycznych.

Informuję również, iż Generalna Dyrekcja Ochro-

m.in. badań wpływu elektrowni wiatrowych na zdro-

wie ludzi oraz na środowisko.

Przedstawia oddziały-

wanie energetyki wiatrowej na środowisko akustycz-

ne, mówi o wpływie infradźwięków, pola elektromag-

netycznego itp.

Zadaniem wytycznych jest poprawie-

nie jakości dokumentacji środowiskowej oraz wska-

wni wiatrowych na poszczególne komponenty środo-

wiska oraz na mieszkające w sąsiedztwie osoby.

Ponadto informuję, że ustalenia zawarte w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach mają charak-

ter wiążący względem decyzji wymienionych w art. 72

717

W celu zminimalizowania potencjalnego, nega-

mującego kontrolę poprawnego wykonania oceny od-

Podsumowując, należy wskazać, że instrumentem

planistycznym (strategicznym), jak i inwestycyjnym,

jest ocena oddziaływania na środowisko.

Generalna

Dyrekcja Ochrony Środowiska oraz regionalne dy-

rekcje ochrony środowiska dokładają wszelkich sta-

rań, aby proces powstawania elektrowni wiatrowych

przebiegał zgodnie z przyjętymi zasadami ochrony

środowiska.

W tym w szczególności zdrowia i warun-

ków życia ludzkiego, tak aby możliwe było zagwaran-

towanie odpowiedniego poziomu zachowania środo-

wiska przyrodniczego oraz standardu życia społe-

czeństwa przy jednoczesnym rozwoju tej proekolo-

gicznej gałęzi energetyki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

dotyczącego interpelacji pani poseł Julii Pitery w spra-

wiatrowych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Ministerstwo Gospodarki poprzez tworzone prze-

pisy prawne zachęca potencjalnych inwestorów do

stania energii ze źródeł odnawialnych.

Podstawą po-

wyższych działań jest zapewnienie inwestorom ko-

rzystnych warunków prowadzenia działalności go-

spodarczej w zakresie wytwarzania zielonej energii.

Niezbędne mechanizmy wsparcia zawarte są już od

konawczych.

Efektami powyższych działań jest zrównoważony

rozwój odnawialnych źródeł energii, w tym energe-

tyki wiatrowej, która według oficjalnych danych PSE

SA osiągnęła poziom ponad 2350 MW mocy zainsta-

lowanej wg stanu na koniec 2012 r.

Rozwój energetyki odnawialnej wpisuje się w peł-

ni w strategię rozwoju energetyki krajowej, zawartej

w dokumencie rządowym „Polityka energetyczna

Polski do 2030 r.”.

Szczegółowe ujęcie ścieżki wzrostu

energetyki wiatrowej w Polsce wyznaczać będzie

w perspektywie najbliższych 10 lat „Krajowy plan

(KPD).

Zgodnie z KPD moc farm wiatrowych w 2020 r.

go 550 MW stanowić będą małe instalacje wiatrowe

zlokalizowane w gospodarstwach rolnych oraz miej-

scach, w których nie będą one oddziaływać negatyw-

nie na zdrowie ludzi i zwierząt.

Ponadto wyrazem zaangażowania resortu gospo-

darki w koordynację prac związanych z ostatecznym

rozstrzygnięciem kontrowersji wokół zasad i trybu

lokalizacji energetyki wiatrowej w Polsce jest m.in.

przygotowana we współpracy z ministrami: rolni-

ctwa i rozwoju wsi, środowiska, zdrowia oraz trans-

dotycząca postulatów zawartych w dezyderacie nr 13

nia instalacji elektrowni wiatrowych.

Z kolei podjęcie decyzji o potrzebie wprowadzenia

regulacji w zakresie minimalnej odległości elektro-

wni wiatrowych od zabudowań mieszkalnych w oce-

nie resortu gospodarki powinno wynikać z przepro-

wadzonych w tym zakresie badań, które pozwolą

przyjąć optymalne rozwiązanie z punktu widzenia

oddziaływania inwestycji na środowisko, ładu prze-

strzennego, a także konieczności zapewnienia wspar-

cia dla inwestycji z zakresu energetyki odnawialnej,

co wynika z przyjętych przez Polskę zobowiązań mię-

dzynarodowych.

Ewentualna zmiana uregulowań

prawnych powinna dotyczyć wymagań stawianych

przed wszystkimi obiektami mogącymi potencjalnie

znacząco wpływać na środowisko (np. inwestycji in-

frastruktury kolejowej i drogowej, obiektów teleko-

munikacyjnych).

Wszelkie prace związane z modyfi-

kacją przepisów normujących powyższą materię po-

winny być poprzedzone wykonaniem analiz oraz

opracowań naukowych, a także weryfikacją unormo-

wań prawnych, które wynikają z doświadczeń innych

państw UE, w których wpływ energetyki odnawial-

nej na środowisko jest lepiej rozpoznany.

Wprowadzanie zmian w obowiązującym stanie

prawnym mających stwarzać dodatkowe regulacje

związane z lokalizacją elektrowni wiatrowych powin-

no zostać poprzedzone starannym przygotowaniem

założeń do tych zmian w przypadku uznania koniecz-

ności uzależnienia lokalizacji elektrowni wiatrowych

od odległości minimalnych, konieczne byłoby rozwa-

żenie, jakie elementy powinny determinować tę od-

ległość (np. zabudowania mieszkalne czy również

718

miejsca szczególnie cenne środowiskowo, jak np. ob-

szar Natura 2000).

Konieczne jest ponadto dokonanie

analizy skutków przyjęcia takich rozwiązań, w szcze-

gólności opracowanie symulacji, w jaki sposób zmie-

ni się obszar potencjalnie dostępny dla lokalizacji

elektrowni wiatrowych.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

nienia na ww. interpelację w zakresie kompetencji

ministra gospodarki.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie inwestycji ekologicznych

Szanowny Panie Ministrze!

W odpowiedzi na

pismo z dnia 26 lutego 2013 r. znak: BMzk-070-

215/7909/13/MK, w załączeniu którego przesłano

interpelację poselską pana posła Jana Szyszko z dnia

Unii Europejskiej minister finansów zauważa, iż prob-

lematyka inwestycji ekologicznych znajduje się w za-

kresie właściwości ministra właściwego do spraw

środowiska i ministra właściwego do spraw gospodar-

ki wodnej.

Jednocześnie minister finansów pragnie zauwa-

znak: DSPA-4810-1326-(1)13, do udzielenia odpowie-

dzi na powyższą interpelację prezes Rady Ministrów

upoważnił pana ministra w porozumieniu z zaintere-

sowanymi członkami Rady Ministrów.

W związku z powyższym zwracam według właści-

wości interpelację pana posła Jana Szyszko do załatwie-

nia.

Jednocześnie, odnosząc się do sformułowanych

w poselskiej interpelacji zapytań, minister finansów

wyjaśnia, iż nie dysponuje materiałami umożliwiającymi

wyodrębnienie danych dotyczących finansowania środ-

kami budżetu państwa w ramach wydatków majątko-

wych zadań inwestycyjnych o charakterze ekologicznym.

Natomiast stosując jako narzędzie identyfikacji wydat-

ków na tego typu przedsięwzięcia obowiązującą klasy-

fikację budżetową wydatków (m.in. rozdziały 90001:

Gospodarka ściekowa i ochrona wód, 90002: Gospo-

darka odpadami, 90005: Ochrona powietrza atmosfe-

rycznego i klimatu), informuje się, iż dokonana analiza

danych ujętych w sprawozdaniach za rok 2010 oraz 11

miesięcy roku 2012 wykazuje, iż w rozdziałach tych

nie były realizowane wydatki majątkowe.

Ponadto odnosząc się do zapytań dotyczących za-

dłużenia i sprawności inwestycyjnej samorządów tery-

torialnych informuje się, iż na podstawie danych pocho-

dzących ze sprawozdań jednostek samorządu teryto-

rialnego zadłużenie, dochody i wydatki wynosiły: (patrz

tabela)

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

Dochody ogółem

Zadłużenie bez

udziału środków

z UE

Wskaźnik

zadłużenia

Wydatki

ogółem

Wydatki

inwestycyjne

Relacja wydatków

inwestycyjnych do

wydatków ogółem

w min zł % w min zł %

2009 154842 37872 24,5 167 828 41 601 24,8

2010 162 797 50143 30,8 177766 43282 24,3

2011 171 309 58799 34,3 181 595 41 188 22,7

2012 177200** 58 497* 31,7 179 931 33946** 18,9

* dane za 3 kwartały 2012 r.; wskaźnik zadłużenia obliczany do planowanych dochodów po 3 kwartałach

2012 r.

** wstępne wykonanie za grudzień 2012 r.

719

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

w sprawie naliczania podatku akcyzowego

za sprowadzone do Polski samochody (14066)

(nr SPS-023-14066/13) z dnia 18 lutego 2013 r., przy

wyjaśniam, co następuje.

bowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest im-

port, nabycie wewnątrzwspólnotowe oraz pierwsza

zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomen-

tacji Nomenklatury Scalonej klasyfikacji towarów

należy dokonywać zgodnie z brzmieniem pozycji

niem pozycji 8703 obejmuje ona „pojazdy silnikowe i po-

zostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadni-

mi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi”

Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych

syfikacji pojazdów mechanicznych, których masa

brutto nie przekracza 5 t, które posiadają pojedynczą

wierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można

czone są pojazdy powszechnie znane jako wielozada-

niowe, np. pojazdy typu van, SUV (Sports Utility

klasyfikacji przedmiotowego samochodu do odpo-

wiedniego kodu Nomenklatury Scalonej, w tym w szcze-

du.

Klasyfikacji pojazdów silnikowych dokonuje się

samym nadwoziu, co może skutkować odmienną kla-

syfikacja taryfową.

Wyjaśnić należy ponadto, że wpis „samochód cię-

żarowy” w dowodzie rejestracyjnym lub innym do-

kumencie (np. ze stacji diagnostycznej) nie świadczy,

iż dany samochód nie podlega podatkowi akcyzowe-

mu.

Do opodatkowania akcyzą zastosowanie ma je-

dynie Nomenklatura Scalona, do której odnosi się

ustawa o podatku akcyzowym.

Nie znajdują nato-

drogowym, innego polskiego lub zagranicznego aktu

prawnego bądź urzędowego dokumentu.

Tym nie mniej organy podatkowe, prowadząc po-

stępowania, mogą posiłkować się przy ustalaniu pod-

legania danego pojazdu obowiązkowi podatkowemu

w akcyzie m.in. dokumentami rejestracyjnymi pojaz-

720

du wydanymi w innych państwach członkowskich

lub dokumentami homologacyjnymi, takimi jak przy-

kładowo świadectwa homologacji, które mogą okre-

ślać dany pojazd jako samochód ciężarowy.

Doku-

wód w sprawie.

Zważywszy jednak, że takie określe-

nie rodzaju pojazdu na gruncie jego homologacji oraz

gólności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfi-

kacja taryfowa, owe zapisy nie mogą automatycznie

skutkować przyjęciem, że przedmiotowy samochód

stracyjny w wyrokach, o sygn. akt III SA 1233/91

oraz V SA 3437/01, „dla potrzeb klasyfikacji taryfo-

wej wiążące są postanowienia dotyczące nomenkla-

du jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagra-

nicznych dowodach rejestracyjnych bądź nawet reje-

stracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako

Ad 1.

Na chwilę obecną nie są prowadzone prace

mające na celu unifikację definicji samochodu osobo-

wego zawartej w ustawie o podatku akcyzowym

z normami ustawy Prawa o ruchu drogowym.

Ponad-

to specyfika każdego z rodzajów podatków lub opłat

kowania o różne kryteria.

Przykładowo opodatkowa-

nosi się do przepisów Prawa o ruchu drogowym, zaś

syfikację do odpowiedniego kodu Nomenklatury Sca-

lonej (CN), co wynika bezpośrednio z zapisów usta-

wy.

Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie

wskazuje, że opodatkowaniu akcyzą podlegają pojaz-

dy samochodowe oraz pozostałe pojazdy mechaniczne

objęte pozycją 8703, zaś Nomenklatura Scalona za-

wiera wyjaśnienia w zakresie towarów klasyfikowa-

nych do ww. kodu.

Poinformować należy ponadto, iż

kody Nomenklatury Scalonej stosowane są w obrocie

kich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Ad 2.

Wskazać należy, iż w latach 2005–2006 r.

prowadzone były próby wprowadzenia nowego rodza-

ju podatku, który byłby uzależniony od czynników

środowiskowych, lecz dwukrotnie zaprezentowane

batą sejmową.

Następnie w latach 2008–2009 prowadzono prace

koncepcyjne mające na celu ewentualne zastąpienie

akcyzy nowym rodzajem podatku, lecz z uwagi na

negatywny odbiór społeczny prowadzonych prac za-

niechano w 2009 r. przygotowywania zmian legisla-

cyjnych w tym obszarze.

Również na chwilę obecną

Ad 3.

Odnosząc się do kwestii objęcia podatkiem

samochodów używanych importowanych i nabywa-

nych wewnątrzwspólnotowo, wskazać należy, iż za-

równo przepisy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Eu-

ropejskiej (TFUE), jak i orzecznictwo Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) zakazują

jakiejkolwiek dyskryminacji podatkowej w stosunku

do towarów przywożonych z terytorium innych

państw członkowskich.

Zgodnie z art. 30 ww. trak-

rakterze fiskalnym.

Natomiast zgodnie z art. 110 przedmiotowego

traktatu żadne państwo członkowskie nie nakłada

kiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakła-

da bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty

krajowe.

Kwestia uzależnienia kwoty podatku od wieku

pojazdu była przedmiotem obrad Trybunału Spra-

wiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do nie-

obowiązującej już ustawy o podatku akcyzowym

kiedy to stawki akcyzy wzrastały wraz z wiekiem

pojazdu.

C-313/05 Europejski Trybunał Sprawiedliwości

(obecnie TSUE) orzekł, iż art. 90 akapit pierwszy

TWE (obecnie artykuł 110 TFUE) należy interpre-

kładana na pojazdy używane, starsze niż dwa lata,

datku zawartą w wartości rynkowej podobnych uży-

wanych samochodów zarejestrowanych w kraju.

Mając na uwadze powyższe, tj. głównie negatyw-

ny odbiór społeczny przygotowywanych zmian kon-

cepcyjnych odnośnie do zastąpienia akcyzy innym

rodzajem podatku w stosunku do samochodów zare-

jestrowanych na terenie kraju, brak jest możliwości

wprowadzenia nowego podatku.

Ponadto regulacje

TFUE i orzecznictwo TSUE w zakresie samochodów

importowanych i nabywanych wewnątrzwspólnoto-

wo zakazują objęcia tego typu daniną jedynie samo-

chodów sprowadzanych z zagranicy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

721

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(14067)

Kaczmarka (pismo nr SPS-023-14067/13 z dnia 18

lutego br.) w sprawie podjęcia działań polskiego rzą-

du w sprawie wyegzekwowania od Federacji Rosyj-

skiej wykonania wniosków o pomoc prawną w śledz-

twie smoleńskim, uprzejmie informuję.

Odpowiedź na obydwa pytania zawarte w ww. in-

terpelacji leży w wyłącznej kompetencji Prokuratury

Generalnej.

Resort spraw zagranicznych nie zajmo-

wał się procedurą ekstradycji Aleksandra Ignatienki

do Federacji Rosyjskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

go na terenie Federacji Rosyjskiej lub wspólnych

nych lub wojskowych, znak: SPS-023-14068/13,

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaś-

Wszelkie przedsięwzięcia Służby Kontrwywiadu

Wojskowego w ramach współpracy międzynarodowej

ze zm.).

Możliwość nawiązywania przez Służbę Kontr-

wywiadu Wojskowego współpracy z podmiotami za-

granicznymi, w tym ze służbami specjalnymi innych

państw, wynika z art. 9 ust. 1, w związku z ust. 2,

wymienionej ustawy, który stanowi, iż szef SKW,

podległej sobie służby, może podejmować współpra-

Podjęcie takiej współpracy następuje po uzyskaniu

żeniem zgody zasięga opinii ministra obrony naro-

dowej.

Informacja o zawarciu przez Służby Kontrwywia-

du Wojskowego jakichkolwiek porozumień z zagra-

nicznymi instytucjami, zwłaszcza służbami specjal-

nymi państw obcych, a tym bardziej informacja o prze-

biegu negocjacji i o ewentualnych ustaleniach, sta-

nowi informację niejawną o klauzuli „tajne”, zgodnie

Wyjaśniam również, że kierunki i zakres współ-

pracy międzynarodowej Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego ujmowane są w planach działania tej służby,

sporządzanych na podstawie wytycznych prezesa

rocznym sprawozdaniu Szefa Służby Kontrwywiadu

są szczegółowo dokumentowane, zgodnie z obowią-

zującymi przepisami prawa, a dane na temat ponie-

sionych kosztów są zawarte we wspomnianym spra-

wozdaniu, które jest przedstawiane prezesowi Rady

strowi obrony narodowej, a także innym uprawnio-

nym podmiotom, w tym Komisji do Spraw Służb Spe-

cjalnych, na forum której jest rozpatrywane.

Człon-

kowie tych gremiów mają prawo uzyskiwania dodat-

kowych informacji w danym zakresie.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do wy-

rażonego w interpelacji podejrzenia popełnienia prze-

stępstwa niegospodarności i przekroczenia upraw-

nień przez kierownictwo SKW, uprzejmie informuję,

że minister obrony narodowej zlecił stosowne czyn-

ności kontrolne w tej sprawie.

Z poważaniem

Czesław Mroczek

722

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

SPS-023-14069/13) przesłaną przez Kancelarię Pre-

r. (znak DSPA-4810-1327-(1)/13), w sprawie działań

niu kolejnej afery w jego rządzie, w zakresie właściwo-

ści resortu transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej przekazuję następujące informacje.

W przypadku inwestycji drogowych działa inwe-

stor (w imieniu Skarbu Państwa generalny dyrektor

lanych, wybranych zgodnie z przepisami Prawa za-

mówień publicznych (P.z.p.).

Komisja Europejska nie

zarzuca polskiej administracji żadnych nieprawidło-

wości.

Zareagowała na doniesienia medialne w związ-

ku z podejrzeniem o zmowę cenową, co nastąpiło w grud-

niu 2012 r.

Od 2010 r. do grudnia 2012 r. trwało śledztwo

w tej sprawie.

Prokuratura poinformowała o nim

MRR i ówczesne Ministerstwo Infrastruktury (obec-

Komisja Europejska była oficjalnie informowana

o toczącym się postępowaniu w sprawie podejrzenia

zaistnienia zmów przetargowych pomiędzy firmami

budowlanymi (informację przekazano również misji

audytowej KE realizowanej w listopadzie 2010 r.).

Prawidłowość działania polskiego systemu wdra-

żania funduszy europejskich potwierdzają audyty

Komisji Europejskiej i Europejskiego Trybunału Ob-

rachunkowego.

Mówił także o tym komisarz ds. po-

lityki regionalnej Johanes Hahn podczas spotkania

z ministrami: rozwoju regionalnego Elżbietą Bień-

kowską i transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej Sławomirem Nowakiem.

Wyniki dotychczaso-

wych kontroli potwierdzają prawidłowość działania

wych.

Umowę na rozbudowę drogi krajowej nr 8 do pa-

rametrów dwujezdniowej drogi ekspresowej na od-

cinku Jeżewo – Białystok zawarto w dniu 12 sierpnia

2009 r.

Zamawiający nie miał podstaw prawnych do

unieważnienia ww. postępowania przetargowego.

Stan prac na pozostałych zadaniach, które poja-

wiały się w doniesieniach prasowych, przedstawia się

następująco:

— S8 Rawa Mazowiecka – Radziejowice:

– odc.

Rawa Maz. – gr. województwa – zadanie

zakończone, droga oddana do ruchu,

– odc. gr. województwa – Radziejowice – zadanie

w budowie, zaawansowanie rzeczowe na poziomie

87%, zaawansowanie finansowe 80,7%, przewidywa-

ny termin zakończenia: maj 2013 r.;

— A4 Radymno – Korczowa – zadanie w budowie,

zaawansowanie rzeczowe 63,8%, zaawansowanie fi-

nansowe 70,5%, przewidywany termin zakończenia

i oddania do ruchu: listopad 2013.

Należy przy tym wskazać, iż w GDDKiA zostały

podjęte decyzje personalne w kontekście zaistniałej

sytuacji.

Pozostaję z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych

Rolnictwa o przeanalizowanie mechanizmów

kontroli polskich produktów rolniczych

i spożywczych dostarczanych na unijny rynek

(14070)

terpelację posłów K. Munyamy, M. Janyski i E.

Ko-

łodziej z dnia 19 lutego br. (SPS-023-14070/13) doty-

czącą wniosku słowackiego ministerstwa rolnictwa

i rozwoju wsi do Komisji Europejskiej o przeanalizo-

wanie mechanizmów kontroli polskich produktów

rolniczych i spożywczych trafiających na rynek unij-

ny uprzejmie informuję, że Ministerstwo Spraw Za-

granicznych z uwagą, ale też z niepokojem obserwu-

je działania słowackich mediów i władz wymierzone

w polską żywność importowaną na tamtejszy rynek.

W te działania wpisuje się list słowackiego mini-

stra rolnictwa i rozwoju wsi L. Jahnatka do Dyrekcji

Generalnej Zdrowia i Konsumentów Komisji Euro-

pejskiej z prośbą o dokonanie audytu polskiego syste-

mu kontroli produkcji rolno-spożywczej, wysłany

w reakcji na informacje o zanieczyszczeniu mleka

w proszku, użytego do produkcji słodyczy, rodenty-

cydem.

Korespondencję z Komisją Europejską w tej

sprawie prowadzi bezpośrednio Ministerstwo Rolni-

ctwa i Rozwoju Wsi.

Jest ono również w stałym kon-

723

takcie ze słowackimi służbami i instytucjami odpo-

wiedzialnymi za kontrolę jakości produktów spożyw-

czych.

Wyjaśnieniu wątpliwości strony słowackiej

służyło m.in. zorganizowane w dniu 12 lutego br.

w Warszawie spotkanie z przedstawicielami służb

weterynaryjnych i sanitarnych obu krajów.

Strona

słowacka została poinformowana o przebiegu i stanie

sprawy skażenia mleka w proszku oraz o działaniach

podjętych przez służby polskie.

Negatywna kampania dotycząca złej jakości pol-

skich produktów rolno-spożywczych na Słowacji,

a także w Czechach trwa już przeszło rok.

Warto

zaznaczyć, że oskarżenia pod adresem polskich pro-

duktów padają przede wszystkim ze środowiska cze-

skich producentów rolno-spożywczych, zaniepokojo-

nych rosnącą konkurencją ze strony polskich towa-

rów.

Podobna sytuacja ma miejsce na Słowacji, gdzie

obecne są także czeskie firmy, a dodatkowo w ostat-

nich miesiącach rząd intensywnie zabiega o podnie-

sienie udziału słowackich produktów rolno-spożyw-

czych w rynku, tłumacząc te działania koniecznością

poprawy bezpieczeństwa żywnościowego kraju.

Wielokrotnie podczas spotkań dwustronnych zwra-

caliśmy uwagę na problem dyskredytowania polskiej

żywności naszym partnerom zarówno słowackim, jak

i czeskim.

Ambasady RP w Bratysławie i w Pradze

podejmowały w tej sprawie interwencje w kompeten-

tnych władzach krajowych.

Prowadzą też systema-

tyczne działania informacyjne mające na celu ogra-

niczenie krytyki jakości polskich produktów rolno-

-spożywczych ze strony przedstawicieli władz, służb

oraz mediów.

M.in. Ambasada RP w Bratysławie

zorganizowała latem ub.r. wizytę studyjną dzienni-

karzy słowackich w Polsce, w czasie której zapozna-

li się oni z polskim przemysłem rolno-spożywczym

oraz procesami produkcji w wybranych przedsiębior-

stwach spożywczych.

W rezultacie na Słowacji po-

wstało szereg pozytywnych materiałów prasowych

na ten temat.

Ambasada w Pradze do współpracy

włączyła organizacje biznesowe działające w Repub-

lice Czeskiej – Klub Polskiego Biznesu oraz Czesko-

-Polską Izbę Handlową.

Przedstawiciele tych insty-

tucji wielokrotnie wypowiadali się w czeskich me-

diach, przekazując rzetelne informacje nt. polskich

produktów i broniąc ich dobrego imienia przed oskar-

żeniami.

W wyniku zorganizowanej przez placówkę

wizyty studyjnej czeskich dziennikarzy w Polsce

opublikowano szereg artykułów poświęconych pol-

skiej produkcji rolnej w dzienniku „Hospodářské No-

viny”, a TV Prima wyemitowała reportaż na ten te-

mat.

Powyższe działania promocyjne polskich placó-

wek w Czechach i na Słowacji będą z pewnością kon-

tynuowane w roku 2013.

Nie wykluczamy także or-

ganizacji w mediach słowackich i czeskich większej

kampanii informacyjno-promocyjnej dotyczącej pol-

skiej żywności.

Ze względu na skalę i koszty taka

kampania wymaga jednak inicjatywy i zaangażowa-

nia także ze strony Ministerstwa Rolnictwa i Rozwo-

ju Wsi.

Obecnie trwają analizy w tej sprawie.

Będzie-

my też z pewnością wspierać udział polskich produ-

centów na targach rolniczych u naszych południo-

wych sąsiadów.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

wyjazdów Służby Kontrwywiadu Wojskowego

finansowanych z budżetu państwa (14073)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tu państwa, znak: SPS-023-14073/13, uprzejmie pro-

Wszelkie krajowe i zagraniczne podróże służbowe

żołnierzy, funkcjonariuszy i pracowników Służby

Kontrwywiadu Wojskowego wynikają z realizacji za-

ze zm.).

Zagraniczne podróże służbowe realizowane

są w ramach współpracy międzynarodowej SKW,

prowadzonej na podstawie art. 9 wymienionej usta-

w planach działania Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego, sporządzanych na podstawie wytycznych pre-

zesa Rady Ministrów i zatwierdzanych corocznie

Składy delegacji Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego uczestniczących w zagranicznych podróżach

służbowych, w tym w spotkaniach dwustronnych

i wielostronnych, konferencjach, szkoleniach, ćwicze-

niach, każdorazowo są ustalane z uwzględnieniem

m.in. takich uwarunkowań, jak ranga, cel czy tema-

tyka przedsięwzięcia.

Najważniejszym czynnikiem

wpływającym na dobór personelu biorącego udział

w danym przedsięwzięciu zagranicznym jest zapew-

nienie jak najwyższego poziomu merytorycznego de-

legacji.

W składach zagranicznych delegacji służby

cza rodziny żołnierzy lub funkcjonariuszy SKW.

Wszelkie wydatki poniesione na pokrycie kosztów

podróży zagranicznych Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego są szczegółowo dokumentowane, zgodnie

724

z obowiązującymi przepisami prawa.

Dostęp do in-

formacji na temat kosztów współpracy międzynaro-

dowej tej służby ma również, w zakresie swoich

uprawnień, Najwyższa Izba Kontroli (w trakcie pro-

wadzenia kontroli wydatków budżetowych), która

nigdy nie zakwestionowała tych wydatków.

Ponadto

szczegółowe informacje na temat współpracy między-

narodowej SKW, jej efektów i kosztów są umieszcza-

ne w corocznym sprawozdaniu Szefa Służby Kontr-

skowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego sprawo-

zdanie to corocznie jest przedstawiane prezesowi

nionym podmiotom, w tym sejmowej Komisji do

Spraw Służb Specjalnych, na forum której jest roz-

patrywane.

W trakcie posiedzeń tej komisji członko-

wie mają prawo do uzyskiwania dodatkowych infor-

macji w danym zakresie.

-szkoleniowego w Sopocie (14074)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ośrodka wczasowo-konferencyjno-szkoleniowego w So-

pocie, znak: SPS-023-14074/13, uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Ośrodek w Sopocie znajdował się z zasobach Woj-

skowych Służb Informacyjnych.

Po likwidacji tej in-

stytucji wymieniony obiekt przejęła w trwały zarząd

Służba Kontrwywiadu Wojskowego.

W pierwszych

latach funkcjonowania SKW nieruchomość ta nie

była wykorzystywana.

Status ośrodka w Sopocie został uregulowany za-

rządzeniem Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowe-

ślenia sposobu wykorzystania obiektu SKW w Sopo-

cie (zmienionym wymienionym w interpelacji zarzą-

dzeniem nr 58/11 z dnia 27 grudnia 2011 r.).

Przed-

miotowa nieruchomość przeznaczona jest przede

wszystkim na cele szkoleniowe oraz prowadzenie na-

rad i odpraw.

Konferencje, szkolenia, narady i odprawy

odbywają się w nim zgodnie z zapotrzebowaniami

składanymi przez jednostki organizacyjne SKW.

W 2010 r. tego typu przedsięwzięcia były prowadzone

łącznie przez 84 dni (razem udział wzięło 98 osób),

w 2011 r. przez 62 dni (udział wzięły 82 osoby),

w 2012 r. przez 71 dni (udział wzięło 206 osób).

Ponadto omawiana nieruchomość w Sopocie wy-

korzystywana jest jako baza noclegowa dla żołnierzy,

funkcjonariuszy i pracowników cywilnych przebywa-

jących w podróży służbowej w tym regionie, jak rów-

nież służy do zabezpieczenia bieżących przedsięwzięć

służbowych prowadzonych przez jednostki organiza-

cyjne SKW.

Osoby korzystające z tymczasowego za-

kwaterowania w ośrodku, zgodnie ze wspomnianym

wyżej zarządzeniem nr 58/11, zwracają wydatki po-

niesione na ich utrzymanie.

Odnosząc się do kosztów utrzymania omawianego

obiektu, uprzejmie informuję, że w 2012 r. wyniosły

one 107 356,20 zł.

Natomiast wpływy z tytułu zwro-

tu kosztów za zakwaterowanie tymczasowe, o któ-

rym mowa wyżej, wyniosły 23 703,52 zł.

Niezależnie od powyższego, nawiązując do wyra-

żonego w interpelacji podejrzenia popełnienia prze-

przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego

(14075)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skowego, znak: SPS-023-14075/13, uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Służba Kontrwywiadu Wojskowego na bieżąco re-

alizowała i realizuje swoje zadania określone w art. 5

725

w zakresie ochrony ekonomicznych interesów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach której

wykonuje zadania wynikające z rządowego programu

tarczy antykorupcyjnej.

Na bieżąco realizuje również

zadania pozostające w jej właściwości w myśl ustawy

Odnosząc się bezpośrednio do wspomnianej w in-

terpelacji firmy MAW Telecom, pragnę wskazać, że

Służba Kontrwywiadu Wojskowego nie jest stroną

umowy z tym podmiotem na system łączności sate-

litarnej do stosowania w polskim kontyngencie woj-

skowym w Afganistanie.

Informuję również, że SKW

nie traktowała i nie traktuje żadnej firmy przystępu-

jącej do przetargów w sposób uprzywilejowany.

Jeżeli chodzi o osoby z kierownictwa Służby Kontr-

wywiadu Wojskowego, pragnę podkreślić, że nie są

one powiązane relacjami towarzyskimi ani zawodo-

wymi z osobami z kierownictwa MAW Telecom.

Jed-

fa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby

Wywiadu Wojskowego podlega kontroli Sejmu RP,

uprzejmie informuję, iż w myśl załącznika do uchwa-

(M.P. z 2012, poz. 32) forum właściwym do zapozna-

wania się posłów z informacjami służb specjalnych

ności, a więc również w zakresie spraw poruszonych

w interpelacji, jest sejmowa Komisja do Spraw Służb

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ność satelitarną dla Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego (SPS-023-14076/13), uprzejmie informuję, że

Służba Kontrwywiadu Wojskowego na bieżąco wyko-

poz. 709, ze zm.), a także pozostające w jej właściwo-

ści zadania wynikające z ustawy z dnia 5 sierpnia

w interpelacji przetargu, uprzejmie informuję, że

umowy z firmą MAW Telecom na łączność satelitar-

ną.

Nawiązując do pozostałych kwestii, pragnę wska-

zać, że – zgodnie z art. 39 ustawy o Służbie Kontr-

wego – SKW jest zobligowana do ochrony m.in. form

i metod realizacji zadań oraz własnych obiektów,

a zatem nie jest możliwe w trybie udzielenia odpo-

wiedzi na interpelację poselską przekazanie szer-

szych informacji w powyższym zakresie.

Jednocześnie, mając na uwadze fakt, że zgodnie

ność szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i szefa

Służby Wywiadu Wojskowego podlega kontroli Sejmu

skiej (M.P. z 2012 poz. 32) forum właściwym do za-

poznawania się posłów z informacjami służb specjal-

nych o szczególnie istotnych wydarzeniach z ich dzia-

łalności, a więc również w zakresie spraw poruszo-

w sprawie nabywania gruntów rolnych

przez cudzoziemców po wstąpieniu Polski

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

726

wie nabywania gruntów rolnych przez cudzoziemców

informuję, co następuje.

W celu przeciwdziałania występowaniu przypad-

np. na rzecz cudzoziemców, przedstawiciele Agencji

Nieruchomości Rolnych i Ministerstwa Rolnictwa

województwa zachodniopomorskiego wypracowali

następujące zasady sprzedaży nieruchomości Zasobu

ruchomości zasobu wchodzić będą przewodniczący

oraz dwóch członków wskazanych przez agencję,

opinii rolniczych związków zawodowych, skład ko-

misji rozszerzony zostanie o osoby wskazane przez

misji,

2) agencja odstępować będzie od przeprowadzenia

dzierżawę krótkoterminową,

3) na uzasadniony względami gospodarczymi

żonego zobowiązania np. do osobistego prowadzenia

ruchomości Rolnych zarządzeniach nr 10/13 w sprawie

stwa oraz nr 07/13 w sprawie zmiany zarządzenia

nia należności Agencji Nieruchomości Rolnych z tytu-

łu umów dzierżawy lub sprzedaży nieruchomości Za-

sobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Jeżeli natomiast chodzi o zawyżanie cen ziemi

w przetargach, uprzejmie informuję, że zarzut ten

nie znajduje potwierdzenia.

Należy bowiem zauwa-

żyć, że średnia cena sprzedaży nieruchomości Zasobu

zachodniopomorskim, gdzie wydaje się, że było naj-

więcej przypadków nabywania nieruchomości przez

„osoby podstawione”, w 2012 r. wyniosła 16 831 zł

i była znacznie niższa od średniej krajowej, która wy-

nosiła 19 288 zł.

Ustosunkowując się zaś do kwestii niekontrolo-

wanego wykupu polskiej ziemi rolnej przez cudzo-

ziemców po 1 maja 2016 r., należy podnieść, że po tej

dacie grunty Zasobu Własności Rolnej Skarbu Pań-

stwa tak jak obecnie zbywane będą głównie w prze-

targach ograniczonych na rzecz rolników indywidu-

alnych zamierzających powiększyć gospodarstwo

rodzinne, które zgodnie z Konstytucją RP są podsta-

Agencja Nieruchomości Rolnych może zastrzec, że

waniu ustroju rolnego za rolnika indywidualnego

cych w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą

727

waniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa

dzono wymóg zamieszkiwania przez okres 5 lat

darstwa rolnego.

Regulacja ta ma na celu przeciw-

działać nabywaniu nieruchomości przez osoby, które

Przed niekontrolowanym wykupem nieruchomości

przede wszystkim chronić będą przepisy art. 3 i 4 usta-

Ponadto obecnie w Ministerstwie Rolnictwa i Roz-

mi ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rol-

nymi Skarbu Państwa mającymi na celu zapewnie-

nie, że nieruchomości zasobu sprzedawane na po-

większenie gospodarstw rodzinnych będą w ten spo-

sób wykorzystywane.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

w sprawie procederu wykupu polskiej

ziemi rolnej przez obcokrajowców (14078)

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

ru wykupu polskiej ziemi rolnej przez obcokrajowców

(SPS-023-14078/13), uprzejmie informuję, co nastę-

puje.

W celu przeciwdziałania przypadkom nabywania

ziemców, przedstawiciele Agencji Nieruchomości Rol-

nych i Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wspól-

nie z przedstawicielami rolników województwa za-

chodniopomorskiego wypracowali następujące zasa-

dy sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rol-

nej Skarbu Państwa:

niczony przetarg ofert pisemnych na sprzedaż nieru-

chomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa

w celu utworzenia albo powiększenia gospodarstwa

rodzinnego; kryteriami wyboru oferty poza oferowa-

ną ceną będą powierzchnia gospodarstwa kandydata

łożenia sprzedawanej nieruchomości zasobu,

5) w umowie sprzedaży nieruchomości Zasobu

nych z tytułu umów dzierżawy lub sprzedaży nieru-

Odnośnie do pytania dotyczącego wykupu polskiej

ziemi rolnej przez cudzoziemców po 1 maja 2016 r.

728

ności Rolnej Skarbu Państwa tak jak obecnie zbywa-

ne będą głównie w przetargach ograniczonych na

większyć gospodarstwo rodzinne, które zgodnie z Kon-

ści rolnych przez cudzoziemców na rynku prywat-

stania z prawa pierwokupu i tzw. wykupu nierucho-

mości.

pisów dotyczących nabywania ziemi przez obcokra-

jowców, należy wskazać, że sprzedaż nieruchomości

na rzecz cudzoziemców reguluje ustawa z dnia 24

stąpieniu do Unii Europejskiej uchwalona została

Nowelizacją tą zmienione zostały przepisy ustawy

teli i przedsiębiorców Europejskiego Obszaru Gospo-

darczego (kraje Unii Europejskiej, a także Islandia,

carskiej z wymogu uzyskania zezwolenia na nabycie

sie przejściowym nadal będzie wymagane zezwole-

bywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nabycie

dze decyzji administracyjnej, przez ministra właści-

skanie zezwolenia przez cudzoziemców będących

wy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo

deracji Szwajcarskiej.

W związku z powyższym ewen-

tualne ograniczenie nabywania nieruchomości przez

cudzoziemców byłoby sprzeczne z postanowieniami

traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, a zmia-

na przepisów dotyczących nabywania nieruchomości

rolnych może dotyczyć jedynie wszystkich podmio-

tów (zarówno krajowych, jak i zagranicznych).

Ponadto uprzejmie informuję, że obecnie w Mini-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

729

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

do korzystania z programu „Rodzina na swoim”

(14079)

lacją poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie progra-

mu „Rodzina na swoim”, przekazaną pismem z dnia

19 lutego br. (Nr: SPS-023-14079/13), uprzejmie prze-

kazuję poniższe informacje.

Podstawowe zasady udzielania kredytów prefe-

rencyjnych w ramach programu „Rodzina na swoim”

dyty mogą być udzielane wyłącznie przez instytucje

upoważnione ustawowo, które zawarły w tej sprawie

(art. 10 ust. 2 ustawy).

Ogólne warunki tych umów

zostały określone w rozporządzeniu ministra budow-

wania kredytów preferencyjnych oraz zakresu okre-

sowych informacji o udzielonych dopłatach (Dz. U.

Nr 221, poz. 1618, z późn. zm.).

Poszczególne umowy

zawierane pomiędzy BGK i instytucjami kredytują-

cymi zawierały zastrzeżenie, że instytucje te będą

udzielać kredytów preferencyjnych z własnych środ-

ków, na podstawie własnych procedur oraz ponosić

będą odpowiedzialność za nieuprawnione i niezgodne

z przepisami ustawy i postanowieniami zawartej

umowy korzystanie z dopłat.

Ponadto banki kredy-

tujące zobowiązały się do informowania BGK o wy-

nikach okresowej kontroli następnej dokonanej

przez własne organy kontrolne w zakresie zgodności

udzielonych kredytów z wymogami ustawy oraz

przepisami umowy.

Również BGK ma prawo do do-

konywania w bankach kredytujących kontroli w za-

kresie zastosowania dopłat.

Wyniki tych kontroli

były cyklicznie przekazywane przez BGK do mini-

sterstwa odpowiedzialnego za sprawy mieszkaniowe

i z raportów tych nie wynikało, żeby określone

przez banki naruszane.

Uwzględniając powyższe zastrzeżenia, w odnie-

sieniu do zagadnień poruszonych w interpretacji

uprzejmie informuję, że ustawa określa między inny-

mi warunki weryfikacji przedmiotu transakcji finan-

sowanej w ramach programu „Rodzina na swoim”.

wą oraz cenę lokalu przyjmuje się na podstawie umo-

wy o ustanowieniu lub przeniesieniu własności lub

wniosku o kredyt preferencyjny – na podstawie od-

powiedniej umowy zobowiązującej.

Zasada ustawowa, określająca dokumenty stano-

wiące podstawę weryfikacji parametrów nabywanej

nieruchomości przez bank udzielający kredytu, zo-

stała opisana w uzasadnieniu do projektu ustawy,

skierowanym wraz z projektem ustawy do Sejmu RP

w dniu 6 marca 2006 r. (druk nr 393).

W uzupełnie-

niu niebudzących na etapie prac nad projektem usta-

wy przepisów art. 5 ust. 3 projektu uzasadnienie pod-

kreślało, że parametry cenowe i powierzchniowe nie-

ruchomości finansowanych w ramach programu po-

winny być ustalane na podstawie umowy zawartej do

chwili złożenia wniosku kredytowego, wymieniając

rodzaje umów (w tym umów zawieranych bez warun-

ku formy notarialnej), które – w zależności od rodza-

ju inwestycji – mogły być podstawą weryfikacji para-

metrów cenowych i powierzchniowych.

Uproszczenie

brzmienia art. 5 ust. 3 projektu ustawy w drodze

zmian wprowadzonych do projektu rządowego w toku

prac parlamentarnych miało charakter legislacyjny,

nie powodując konsekwencji merytorycznych negu-

jących treść wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu do

ustawy.

Powyższe wyjaśnienia wskazują, że opisany po-

wyżej stan prawny był przewidywany od samego po-

czątku funkcjonowania programu „Rodzina na swo-

im”.

Na nieliczne w kilkuletnim okresie funkcjono-

wania programu pytania osób fizycznych i podmio-

tów gospodarczych, dotyczące momentu weryfikacji

kryteriów powierzchniowych i cenowych nierucho-

mości kwalifikowanych do finansowania w ramach

programu, a także rodzaju umów potwierdzających

spełnienie ww. kryteriów, ministerstwo od początku

funkcjonowania programu prezentowało również

jednolitą opinię dotyczącą interpretacji omawianych

przepisów.

W świetle powyższych wyjaśnień nie jest zasadne

twierdzenie, że wątpliwości, jakie pojawiły się po

przekazaniu w styczniu br. pisma Ministerstwa

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej,

kierowanego do Banku Gospodarstwa Krajowego

w trosce o dbałość wydatkowania środków publicz-

nych, były związane z nową interpretacją przepisów

ustawowych.

Wynikały one natomiast ze szczegól-

nych zasad rozpatrywania wniosków o kredyt prefe-

rencyjny udzielany na etapie realizacji przedsięwzię-

cia deweloperskiego, jakie ukonstytuowały się na

rynku po wejściu w życie, w okresie realizacji progra-

mu „Rodzina na swoim”, przepisów ustawy z dnia 16

wprowadziły obowiązek zawierania umów dewelo-

perskich w formie aktu notarialnego, jak również

obowiązek stosowania odpowiednio przepisów doty-

czących umów deweloperskich do umów przedwstęp-

nych zawieranych przez kupującego z deweloperem.

730

Zgodnie z procedurami przyjętymi w procesie udzie-

lania kredytów mieszkaniowych, nie tylko w zakresie

realizacji programu „Rodzina na swoim”, ubiegający

się o kredyt, nie ponosząc ryzyka dodatkowych kosz-

tów związanych z zawarciem umowy notarialnej

przed uzyskaniem pozytywnej oceny zdolności do ob-

sługi zadłużenia kredytowego, mógł złożyć wniosek

o kredyt, przedkładając wraz z nim umowę określa-

jącą zobowiązania stron w zakresie niewyczerpują-

cym postanowień umowy deweloperskiej lub osta-

tecznej.

Praktyka zawierania takich umów, niewy-

magających formy aktu notarialnego i często mają-

cych postać nienazwanej „umowy rezerwacyjnej”,

stała się powszechną formą umowy zawieranej mię-

dzy stronami (deweloper i nabywca) do czasu uzyska-

nia pewności o pozytywnej ocenie zdolności kredyto-

wej umożliwiającej zaciągnięcie kredytu mieszkanio-

wego i w konsekwencji zakup mieszkania.

Potwierdzając powyższe, w piśmie skierowanym

do MTBiGM z dnia 29 stycznia 2013 r.

Związek Ban-

ków Polskich (ZBP) powiadomił, że w rekomendacji

nr 13 Związku Banków Polskich z dnia 14 lutego

zalecono, aby „Na etapie podejmowania przez bank

decyzji co do udzielenia kredytu nabywcy nierucho-

mości dopuszczalne jest rozpatrzenie wniosku na

podstawie dostarczonego przez nabywcę jednostron-

nego zobowiązania dewelopera do zawarcia umowy

deweloperskiej przed upływem konkretnego terminu,

na określonych warunkach lub na podstawie pro-

spektu informacyjnego, z wypełnioną częścią indy-

widualną.

Należy jednak wskazać, iż zawarty w zobowiąza-

niu dewelopera lub dostarczonym prospekcie infor-

macyjnym opis nieruchomości musi być zgodny

z opisem przedstawionym następnie w dokumentacji

przedkładanej przez nabywcę bankowi przed podpi-

saniem umowy kredytu.

W przeciwnym wypadku

bank może odmówić podpisania umowy kredytowej

lub uzależnić jej podpisanie od ponownego nadania

zdolności kredytowej nabywcy oraz wartości nieru-

chomości.”

Związek Banków Polskich wyjaśnił ponadto, że

na podstawie informacji uzyskanych z sektora ban-

go lub domu jednorodzinnego, przyjęto w bankach

następujące zasady postępowania w przypadku udzie-

lania kredytów mieszkaniowych dotyczących trans-

akcji zawieranych na rynku pierwotnym:

— powszechną praktyką stało się zawieranie umów,

ogólnie zwanych jako rezerwacyjne (przez umowę re-

zerwacyjną rozumiemy umowę, w której deweloper

zobowiązuje się do wyłączenia danego lokalu z oferty

przez określony czas), mających stanowić swoistą

ochronę zarówno klientów, jak i deweloperów przed

skutkami zawierania umów deweloperskich w sytu-

acji, gdy klient nie potrafi prawidłowo określić swojej

zdolności kredytowej;

— w celu upewnienia się, że osiągana wysokość

dochodów pozwala na zaciągnięcie kredytu we wnio-

skowanej wysokości i tym samym sfinalizowanie za-

kupu konkretnej nieruchomości, klient składa w ban-

ku wniosek o udzielenie kredytu wraz z, między in-

nymi, umową rezerwacyjną, która musi zawierać

dane dotyczące rodzaju i charakteru nieruchomości,

jej powierzchni użytkowej oraz ceny zakupu/kosztu

wybudowania;

— na podstawie przedłożonych przez klienta do -

kumentów bank dokonuje analizy kredytowej – jeże-

li weryfikacja dokumentacji ma wynik pozytywny,

bank wydaje klientowi promesę kredytu, warunkując

zawarcie umowy kredytu (w tym również kredytu

preferencyjnego) od przedstawienia w banku umowy

deweloperskiej;

— przygotowanie przez bank i podpisanie umowy

musi zostać poprzedzone weryfikacją postanowień

umowy deweloperskiej – sprawdzeniem zgodności da-

nych zawartych w dokumentacji przedłożonej do ana-

lizy wniosku (w tym w umowie rezerwacyjnej) z in-

formacjami określonymi w umowie deweloperskiej;

w przypadku braku zgodności bank odmawia zawar-

cia umowy kredytu; umowa deweloperska winna być

dostarczana obowiązkowo przed zawarciem umowy

o kredyt, wystawiony nie później niż dzień złożenia

wniosku kredytowego.

W odpowiedzi na wystąpienie ZBP minister trans-

portu, budownictwa i gospodarki morskiej, w kontek-

ście obsługi wniosków o kredyt preferencyjny w ra-

mach programu „Rodzina na swoim”, przekazał wy-

jaśnienia dotyczące stosowania wskazanych proce-

dur pod kątem obsługi tych szczególnych wniosków

kredytowych.

Biorąc pod uwagę fakt określenia re-

komendowanych zasad postępowania banków w ta-

kim przypadku, sformułowanych w rekomendacji 13

w tym podkreślony w tej rekomendacji warunek

zgodności opisu kredytowanej nieruchomości z doku-

mentami przedkładanymi „przez nabywcę bankowi,

przed podpisaniem umowy kredytu”, po uzyskanych

wyjaśnieniach praktykę taką uznano za racjonalne

postępowanie zabezpieczające zamierzającego nabyć

lokal mieszkalny przed ponoszeniem nieuzasadnio-

nych kosztów.

Stwierdzono, że jest ona zgodna z du-

rodzinnego, chroniąc nabywcę przed zbyt wysokimi

kosztami zawierania umów deweloperskich w formie

aktu notarialnego przed uzyskaniem decyzji o przy-

znaniu kredytu.

W tym kontekście Ministerstwo

przyjęło również wyjaśnienia Związku Banków Pol-

skich dotyczące zasad rozpatrywania wniosków kre-

dytowych po wejściu w życie ustawy z o ochronie

rodzinnego jako niepozostające w sprzeczności z ce-

lem ustawy z dnia 6 września 2006 r. o finansowym

731

go mieszkania, określającej zasady wsparcia dyspo-

nujących ograniczonymi dochodami gospodarstw

domowych w nabywaniu własnego mieszkania.

Jednocześnie Ministerstwo Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej zwróciło uwagę, że re-

komendacja nr 13 wydana przez Związek Banków

Polskich w niedostatecznym stopniu odnosiła się do

zasad udzielania preferencyjnych kredytów mieszka-

niowych w ramach rządowego programu „Rodzina

na swoim”.

Ustawa o finansowym wsparciu rodzin

w opinii ministerstwa formułuje, zgodnie z art. 5

ust. 3, warunek złożenia wniosku o kredyt preferen-

cyjny wraz z odpowiednią umową zobowiązującą.

Uwzględniając zasadność przekazanych przez ZBP

wyjaśnień w kontekście celu ww. ustawy, jak również

zawarty w umowach z Bankiem Gospodarstwa Kra-

jowego zapis wskazujący na udzielanie kredytów pre-

ferencyjnych przy uwzględnieniu własnych procedur

kredytowych banku, w ocenie Ministerstwa Trans-

portu Budownictwa i Gospodarki Morskiej procedo-

wanie wniosków o kredyt preferencyjny złożonych do

została dołączona umowa zobowiązująca wyczerpu-

jąca w swym zakresie odpowiednie postanowienia

umowy ostatecznej, powinno spełniać poniższe wa-

runki:

— w kontekście przepisów obowiązujących w pro -

gramie „Rodzina na swoim” ważne jest, aby dołączo-

ne wraz z wnioskiem o kredyt dokumenty (umowa

lub umowa wraz z prospektem informacyjnym) wy-

pełniała treść art. 5 ust. 3 ustawy; o wypełnieniu lub

nie powyższej treści nie decyduje przy tym tytuł

umowy, lecz jej konkretne ustalenia normatywne,

które powinny być tym samym przedmiotem weryfi-

kacji przez banki kredytujące;

— umowa winna określać wyszczególnione para -

metry umożliwiające zaciągnięcie kredytu preferen-

cyjnego, a więc powierzchnię lokalu oraz cenę lokalu

– bezpośrednio lub w drodze odesłania do odpowied-

niego prospektu informacyjnego, wydanego zgodnie

z ustawą o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkal-

nego lub domu jednorodzinnego i dołączonego do

wniosku;

— w związku z art. 12a ustawy o finansowym

go mieszkania, instytucje ustawowo upoważnione do

udzielania kredytów udzielają kredytów preferencyj-

nych na podstawie wniosków o kredyt preferencyjny

upływ okresu przyjmowania wniosków o kredyt pre-

ferencyjny parametry przesądzające o spełnianiu

przez dany lokal mieszkalny warunków cenowych

i powierzchniowych określonych w ustawie o finan-

własnego mieszkania powinny odpowiadać parame-

trom zawartym w umowie deweloperskiej, przekaza-

nej do banku przed zawarciem umowy o kredyt.

Powyższe stanowisko ministerstwa zostało przez

Związek Banków Polskich przekazane do poszczegól-

nych banków komercyjnych, które wznowiły proces

obsługi wniosków kredytowych złożonych w ramach

przekazanymi przez banki komercyjne do końca 2012 r.

złożono w ramach programu ok. 26 tys. wniosków.

Aktualnie ministerstwo nie dysponuje wiarygodnymi

statystykami obejmującymi dane dotyczące osób,

które miały problemy z uzyskaniem kredytu prefe-

rencyjnego.

Zgodnie z wypowiedziami przedstawicie-

li sektora deweloperskiego i bankowego sytuacja ta

mogła dotyczyć ok. 7 tys. kredytobiorców.

Ostateczne

dane dotyczące liczby kredytów preferencyjnych

udzielonych w 2013 r. powinny być znane – biorąc pod

uwagę proces obsługi wniosków kredytowych – do

końca I półrocza br.

Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie problemu

w sposób korzystny dla potencjalnych kredytobior-

ców nie oznacza, że wszyscy zainteresowani uzyska-

ją kredyt preferencyjny.

W każdym procesie obsługi

wniosków kredytowych występują sytuacje, które

powodują, że potencjalny kredytobiorca lub bank wy-

cofuje się z przeprowadzenia transakcji.

Może to być

wynikiem m.in. negatywnej oceny zdolności kredy-

towej potencjalnego kredytobiorcy, jego historii kre-

dytowej lub cech kredytowanej nieruchomości.

Moż-

liwość występowania takich zdarzeń jest zresztą

związana z praktyką udzielania kredytów mieszka-

niowych, nie ograniczając się bynajmniej wyłącznie

do programu preferencyjnych kredytów mieszkanio-

wych udzielanych w ramach programu „Rodzina na

swoim”.

Z poważaniem

w sprawie kosztownej biurokracji

w powiatowych urzędach pracy (14080)

przekazujące interpelację pani poseł Jadwigi Wiśniew-

urzędach pracy uprzejmie wyjaśniam.

732

kosztownego obowiązku.

Natomiast obowiązek ten

w jego pierwotnym brzmieniu do ustawy o systemie

wiem, że powiatowe urzędy pracy zamiast 12 rapor-

tów miesięcznych przekazywanych każdemu bezro-

botnemu są zobowiązane do wystawienia w terminie

do 28 lutego tylko jednego imiennego raportu za rok

ubiegły.

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

terpelację pana posła Jana Dziedziczaka (pismo nr SPS-

okien życia uprzejmie informuję.

nie.

Zdaniem M. Herczog, państwa powinny walczyć

wskazywać na kierunek dyskusji w ramach Komitetu

Praw Dziecka.

Maria Herczog jest jednym z 18 nieza-

leżnych ekspertów wchodzących w skład komitetu.

stanowień konwencji, mającą pomóc państwom w ich

wdrażaniu, stąd nie należy spodziewać się prób narzu-

cenia likwidacji okien życia w Polsce.

Na obecnym etapie MSZ nie widzi konieczności

ustosunkowywania się do opinii wyrażonych przez

członkinię komitetu.

Ochrona praw dziecka, w tym

prawa do życia, stanowi jeden z priorytetów działań

rządu RP w dziedzinie praw człowieka.

Należy przy-

pomnieć, że Polska była inicjatorem prac nad Kon-

wencją o prawach dziecka, na podstawie której powo-

łano do życia Komitet Praw Dziecka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

733

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie nieracjonalnej, wysoce szkodliwej

Zespołu Placówek Specjalnych w Bobolicach

(14083)

pelację (nr SPS-023-14083/13) pana Czesława Hoca,

zapewnienia warunki legislacyjno-organizacyjne funk-

cjonowania placówek oświatowych oraz ustala podsta-

wowe kierunki polityki oświatowej państwa, które rea-

lizowane są przez kuratorów oświaty, w szczególności

poprzez zadania z zakresu nadzoru pedagogicznego.

istniejących, tak aby umożliwić dzieciom i młodzieży

dejmuje w formie uchwały organ stanowiący tej jed-

nostki, czyli rada gminy, rada powiatu lub sejmik

rych innych ustaw z dnia 19 marca 2009 r.

(Dz. U.

zór pedagogiczny.

Rozstrzyganie o zakładaniu, prze-

wiącego jednostki samorządu terytorialnego w spra-

wie likwidacji szkoły lub placówki w zakresie jej le-

łości lub w części) organ nadzoru orzeka w terminie

kwidacji szkół i placówek.

Jednocześnie Ministerstwo Edukacji Narodowej

uwzględniającej m.in. zgodność działań organu pro-

ny powiadomienia o planowanych zmianach w sieci

gan prowadzący placówkę po zapewnieniu przez ten

organ wychowankom możliwości kontynuowania na-

samego typu.

Organ prowadzący jest obowiązany, co

wiadomić o zamiarze likwidacji placówki rodziców

liczna prowadzona przez jednostkę samorządu teryto-

rialnego może zostać zlikwidowana po zasięgnięciu

nych, kwalifikacje kadry pedagogicznej oraz organi-

zację dowożenia uczniów do placówki.

Młodzieżowe ośrodki socjoterapii (MOS) prowa-

w funkcjonowaniu społecznym są zagrożone niedo-

stosowaniem społecznym oraz wymagają stosowania

nia oraz specjalistycznej pomocy m.in. psychologów,

socjoterapii jest motywacja do podjęcia takiego dzia-

łania przez samego uczestnika terapii.

Zgodnie z usta-

zmieniającą ustawę o postępowaniu w sprawach nie-

letnich środek wychowawczy w postaci umieszczenia

w MOS był stosowany przez sądy rodzinne do 31

grudnia 2011 r.

Od dnia 1 stycznia 2012 r. umiesz-

czenie wychowanka w młodzieżowym ośrodku socjo-

terapii jest możliwe wyłącznie na wniosek rodziców

(opiekunów prawnych), na podstawie orzeczenia o po-

zespół orzekający publicznej poradni psychologiczno-

-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej.

734

Odpowiadając na pytanie pana posła, uprzejmie

informuję, że nadzór pedagogiczny nad Specjalnym

Ośrodkiem Szkolno-Wychowawczym Bobolicach spra-

wuje zachodniopomorski kurator oświaty.

Z informa-

cji przekazanych przez Kuratorium Oświaty w Szcze-

pomorski kurator oświaty pozytywnie zaopiniował

zamiar rozpoczęcia likwidacji uzupełniającego lice-

um ogólnokształcącego specjalnego wchodzącego

w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowaw-

czego w Bobolicach z dniem 1 września 2012 r.

Jed-

nocześnie w dniu 8 marca 2012 r. zachodniopomorski

kurator oświaty negatywnie zaopiniował zamiar li-

kwidacji z dniem 31 sierpnia 2012 r. młodzieżowego

ośrodka socjoterapii wchodzącego w skład Zespołu

Placówek Specjalnych w Bobolicach.

W dniu 30 stycznia 2013 r. starosta koszaliński

zwrócił się z prośbą o zaopiniowanie zamiaru likwi-

dacji z dniem 31 sierpnia 2013 r.

Specjalnego Ośrod-

ka Szkolno-Wychowawczego w Bobolicach.

Po doko-

naniu analizy przesłanek formalnych i prawnych

w tej sprawie zachodniopomorski kurator oświaty

wydał w dniu 7 lutego 2013 r. negatywną opinię do-

tyczącą zamiaru likwidacji Specjalnego Ośrodka

Szkolno-Wychowawczego w Bobolicach z uwagi na

brak stworzenia przez starostę koszalińskiego wa-

runków organizacyjnych przyjęcia uczniów likwido-

wanej placówki do innej, a w przypadku uczniów

organ prowadzący powinien zapewnić możliwość

kontynuowania nauki w określonym typie i rodzaju

szkoły.

W ocenie zachodniopomorskiego kuratora

oświaty podjęte przez starostę koszalińskiego dzia-

łania w tym zakresie były niewystarczające.

Jak wykazano powyżej, minister edukacji naro-

dowej nie jest właściwy do kontrolowania działań

jednostek samorządu terytorialnego, również w za-

kresie rozwiązywania problemów społecznych na ich

terenie.

Legalność działania jednostek samorządu

terytorialnego podlega kontroli wojewody, natomiast

kwestie polityki kadrowej w szkole, w myśl art. 39

tora szkoły, który kieruje szkołą, reprezentuje ją na

kich pracowników.

Jednak w myśl art. 112–113 ustawy Kodeks pracy,

la, pracownicy mają równe prawa z tytułu jednako-

wego wypełniania takich samych obowiązków, doty-

czy to w szczególności równego traktowania męż-

minacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia,

sprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania po-

lityczne, przynależność związkową, pochodzenie et-

niczne, wyznanie, orientację seksualną, a także ze

czasu pracy, jest niedopuszczalna.

dzi w rachubę wtedy, gdy pracownicy jednakowo peł-

nią takie same obowiązki.

Nie jest dyskryminacją

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z art. 91c

związane ze stosunkiem pracy rozpatrywane są przez

sądy pracy.

Zgodnie z art. 184 § 1 Kodeksu pracy

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Jana Krzysztofa Ardanowskiego

w sprawie ilości bioetanolu produkowanego

niżej przedstawiam stanowisko do kwestii podnie-

sionych w przekazanej przez pana posła Jana

Krzysztofa Ardanowskiego interpelacji dotyczącej

danych na temat wytwarzania bioetanolu.

Ad 1.

W zaprezentowanej poniżej tabeli przedsta-

wiono szczegółowe informacje dotyczące krajowej

produkcji bioetanolu oraz jej udziału w wykorzy-

staniu bioetanolu w paliwach transportowych w la-

tach 2008–2012.

Okres

Bioetanol

wprowadzony do

obrotu w paliwach

przez producentów

[tys. ton]

Bioetanol

wytworzony

przez krajowych

wytwórców

[tys. ton]

% udział

produkcji

krajowej do

zużycia

ogółem

2008 r.

I kw.

38,66 22,59 58%

II kw.

49,63 21,05 42%

735

III kw.

47,23 18,92 40%

IV kw.

50,10 24,15 48%

cały rok 185,62 86,70 47%

2009 r.

I kw.

47,64 25,46 53%

II kw.

59,73 22,73 38%

III kw.

64,74 40,45 62%

IV kw.

60,06 42,07 70%

cały rok 232,17 130,72 56%

2010 r.

I kw.

52,67 49,39 94%

II kw.

62,19 43,75 70%

III kw.

64,50 34,30 53%

IV kw.

58,68 34,22 58%

cały rok 238,05 161,66 68%

2011 r.

I kw.

52,93 34,39 65%

II kw.

60,56 31,17 51%

III kw.

64,51 31,85 49%

IV kw.

60,34 34,49 57%

cały rok 238,35 131,90 55%

2012 r.

I kw.

58,74 35,55 60%

II kw.

63,14 43,49 69%

III kw.

60,25 42,42 70%

III

pierwsze

kwartały

182,1 121,46 67%

Źródło: kwartalne raporty prezesa Urzędu Regu-

lacji Energetyki.

Ad 2 i 3.

W poniższej tabeli przedstawiono infor-

macje na temat ilości bioetanolu wytworzonego z po-

szczególnych surowców w Polsce na przestrzeni

dwóch ostatnich lat (w tym trzech kwartałów roku

2012).

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę, iż w ra-

mach obecnego systemu gromadzenia danych doty-

czących rodzajów surowca stosowanego przez wy-

twórców do wytwarzania biokomponentów (m.in. na

szczegółowych informacji dotyczących źródła (kraju)

pochodzenia surowca, a jedynie rodzaju umów, jakie

zostały zawarte (umowy dostawy, kontraktacji lub

samozaopatrzenie się wytwórców). (tabela poniżej)

Na obecnym etapie trudno jest w sposób wiary-

godny dokonać oszacowania wpływu dotyczącego

wprowadzenia przepisów art. 23 ust. 4 ustawy o bio-

komponentach i biopaliwach ciekłych na rynek bio-

komponentów, w szczególności biorąc pod uwagę

fakt, iż kompletne dane za 2012 r. będą znane dopie-

ro w połowie kwietnia br. Jednocześnie z przedsta-

wionych powyżej wstępnych danych wynika, iż w roku

2012 wykorzystanie destylatu rolniczego do wytwa-

rzania bioetanolu wzrosło niemal dwukrotnie.

Dyna-

mika tego wzrostu jest zatem znacznie wyższa niż

dynamika wykorzystania pozostałych surowców do

produkcji bioetanolu, takich jak, również ujęte w ta-

beli, nasiona zbóż i inne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

przy sprzedaży polis z ubezpieczeniowym

terpelację pani poseł Brygidy Kolendy-Łabuś z dnia

nieuczciwych praktyk rynkowych stosowanych przy

zawieraniu umów ubezpieczenia na życie z ubezpie-

Ilość wytworzonego

bioetanolu [t]

I kw.

2011 r.

II kw.

2011 r.

III kw.

2011 r.

IV kw.

2011 r.

I kw.

2012 r.

II kw.

2012 r.

III kw.

2012 r.

Destylaty 6794 6944 7327 7491 10 723 17 707 15 596

Nasiona zbóż 89 463 75 396 72 799 110 028 99 097 90 090 93 214

Inne 4571 3239 1391 3463 3246 1976 1749

Źródło: kwartalne raporty prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

736

czeniowym funduszem kapitałowym (UFK) przez

niektóre zakłady ubezpieczeń proszę o przyjęcie na-

stępujących wyjaśnień.

I. Odpowiadając na pytanie dotyczące skali umów

ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym fundu-

szem kapitałowym oraz liczby skarg klientów doty-

czących nieprawidłowości przy zawieraniu tego ro-

dzaju umów, uprzejmie informuję, że Ministerstwo

Finansów nie prowadzi tego typu statystyk.

Właści-

wym organem w tym zakresie jest rzecznik ubezpie-

czonych oraz Komisja Nadzoru Finansowego.

Z da-

nych opublikowanych w raporcie rzecznika ubezpie-

czonych: Ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym wynika, że w 2011 r. do

rzecznika ubezpieczonych wpłynęło 146 skarg doty-

czących umów ubezpieczenia na życie z ubezpiecze-

niowym funduszem kapitałowym.

Po trzech pierw-

szych kwartałach 2012 r. było ich 262.

Rzecznik

ubezpieczonych wskazała, że najczęstszymi zarzuta-

mi wobec zawieranych umów ubezpieczenia na życie

m.in.: oferowanie umowy ubezpieczenia jako bez-

piecznej lokaty z wysokim zyskiem, utratę znacznej

części wpłaconych środków w przypadku rozwiąza-

nia umowy przed upływem okresu wskazanego w dniu

jej zawarcia czy wysokie opłaty administracyjne i inne,

pobierane w trakcie trwania umowy, o których nie

informowano w momencie jej zawierania.

II.

Odnosząc się do pytania dotyczącego zgodności

z prawem działań zakładów ubezpieczeń mających

na celu wykorzystanie korzystniejszych przepisów

podatkowych dla umów ubezpieczeniowych przy jed-

noczesnym działaniu wbrew interesom ubezpieczo-

nego, uprzejmie wskazuję, że ubezpieczyciel nie może

działać na niekorzyść ubezpieczonego.

Ogólne wa-

runki ubezpieczenia muszą jasno określać, jakie pra-

wa i obowiązki przysługują każdej ze stron ubezpie-

czenia.

Tym samym ubezpieczyciel obowiązany jest

działać w określonych granicach i nie jest on upraw-

niony do swobodnego podejmowania czynności, które

naruszają interes osoby ubezpieczonej.

Uprzejmie

zauważam, że ubezpieczyciel nie może również wpro-

wadzać klienta w błąd, co do charakteru produktu,

który oferuje.

Ustawodawca wyraźnie wskazał ele-

menty, które charakteryzują umowę ubezpieczenia.

wę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w za-

kresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić

go w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązu-

je się zapłacić składkę.

Zakłady ubezpieczeń zobowiązane są do wypeł-

niania określonych obowiązków informacyjnych

związanych z zawieraniem umów ubezpieczenia.

Obowiązki informacyjne, a także niezbędne elemen-

ty umowy ubezpieczenia zostały wskazane w przepi-

zm.).

Przepis art. 12a ustawy o działalności ubezpie-

czeniowej wskazuje obligatoryjne elementy ogólnych

warunków ubezpieczenia, natomiast art. 13 ust. 1

powyższej ustawy określa niezbędne elementy umo-

wy ubezpieczenia.

Dodatkowo w przypadku umowy

szem kapitałowym ustawodawca wprowadził szcze-

gólne wymogi dotyczące tego typu umowy ubezpie-

czenia (art. 13 ust. 4 ww. ustawy).

Zakład ubezpie-

czeń jest obowiązany do określenia lub zawarcia

w umowie ubezpieczenia m.in. zasad ustalania war-

tości świadczeń oraz wartości wykupu ubezpiecze-

nia, zasad terminów wyceny jednostek ubezpiecze-

niowego funduszu kapitałowego.

Warto dodać, że po-

stanowienia sformułowane niejednoznacznie inter-

pretuje się na korzyść ubezpieczonego zgodnie z art. 12

wodawca wprowadził tego typu obowiązki, aby uświa-

domić klienta, jakiego typu umowę zawiera, oraz w przy-

padku umów ubezpieczenia na życie z UFK zwrócić

jego uwagę na element inwestycyjny.

Umowa ubezpieczenia w przeciwieństwie do umo-

wy rachunku bankowego może nie gwarantować wy-

płaty określonej kwoty.

Odnosząc się do umowy ubez-

pieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, uprzejmie zauważam, że ryzyko lokaty

ponosi z reguły ubezpieczający.

W związku z powyż-

szym zawarcie tego typu ubezpieczenia nie daje gwa-

rancji wypłaty w momencie zajścia wypadku ubez-

pieczeniowego kwoty wpłaconej z tytułu składki re-

gularnej.

Działania zakładów ubezpieczeń polegające

na przedstawianiu ubezpieczeń na życie z UFK jako

produktów finansowych, które zapewniają wysoki

i stabilny zysk oraz nie wiążą się z żadnym ryzykiem

finansowym, są wprowadzaniem klienta w błąd.

Odnosząc się do kwestii przepisów podatkowych,

datku dochodowego od osób fizycznych wolne są kwo-

i osobowych, z wyjątkiem m.in. dochodu z tytułu in-

westowania składki ubezpieczeniowej w ubezpiecze-

niach na życie związanych z ubezpieczeniowym fun-

duszem kapitałowym.

W myśl art. 24 pkt 15 powyż-

szej ustawy dochodem z tytułu inwestowania skład-

ki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpiecze-

nia zawartą na podstawie przepisów o działalności

nych z funduszami kapitałowymi, jest różnica mię-

dzy wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek

30a ust. 1 pkt 5 przedmiotowej ustawy pobiera się

19-procentowy zryczałtowany podatek dochodowy od

wych.

Podsumowując, podatek od dochodów kapita-

łowych zostanie pobrany od zysku, który zostanie

wypracowany w ramach ubezpieczeniowego fundu-

szu kapitałowego.

Jeżeli zaś, nie zostanie wykazany

zysk albo zostanie wykazana strata, podatek nie zo-

stanie pobrany.

Odnosząc tę konstrukcję do umowy

737

rachunku bankowego, uprzejmie zauważam, że w przy-

padku rachunku bankowego, dla którego zostało

ustalone określone oprocentowanie środków pienięż-

nych, klientowi gwarantuje się określony zysk.

Od

tego zysku pobierany jest podatek od dochodów ka-

pitałowych.

Różnica między powyższymi umowami

polega na tym, że w przypadku rachunków banko-

wych podatek zostanie pobrany praktycznie zawsze

(ze względu na gwarantowany zysk, którego wyso-

kość uzależniona jest od oprocentowania środków

pieniężnych), natomiast w przypadku ubezpieczeń na

życie z UFK podatek może nie zostać pobrany (z uwa-

gi na fakt, że zysk nie jest gwarantowany).

III.

Odnosząc się do pytania dotyczącego mecha-

nizmu umarzania udziałów w funduszu jako skutku

naliczania i pobierania opłat transakcyjnych, pragnę

zwrócić uwagę, że wielość opłat towarzyszących

ubezpieczeniu na życie związanemu z ubezpieczenio-

wym funduszem kapitałowym wynika częściowo z kon-

strukcji produktu ubezpieczeniowego.

Pobierane

opłaty obejmują m.in.:

— opłaty akwizycyjne;

— opłaty administracyjne;

— opłaty za ryzyko;

— opłaty za zmianę funduszy;

— opłaty likwidacyjne związane z dokonaniem

wykupu.

Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia

opłaty mogą być pokrywane poprzez umorzenie jed-

nostek funduszu.

Przepis art. 13 ustawy o działalności ubezpiecze-

niowej, w szczególności ust. 4 pkt 5, zobowiązuje za-

kłady ubezpieczeń do określenia lub zawarcia w umo-

wie ubezpieczenia zasad ustalania wysokości kosz-

tów oraz wszelkich innych obciążeń potrącanych ze

funduszu kapitałowego.

Praktyka w zakresie prze-

kazywania informacji klientowi o opłatach towarzy-

szących ubezpieczeniu budzi wątpliwości.

IV.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wysokości

sumy ubezpieczenia, pragnę zwrócić uwagę, że ubez-

pieczenie na życie z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym ma charakter inwestycyjno-ochronny.

W przypadku zgonu ubezpieczonego wypłacane

jest świadczenie, które w zależności od warunków

umowy ubezpieczenia może być równe:

1) większej z dwóch kwot (suma ubezpieczenia

i wartość polisy), lub

2) sumie kwot, o których mowa w punkcie 1, lub

3) większej z dwóch kwot (suma składek opłaco-

nych oraz wartość polisy powiększona o ustalony

w umowie ubezpieczenia procent), lub

4) wartości polisy powiększonej o ustalony w umo-

wie ubezpieczenia procent.

W przypadku dożycia przez ubezpieczonego okre-

ślonego w umowie wieku lub okresu zakład ubezpie-

czeń wypłaca wartość polisy.

Ubezpieczenie powinno być dostosowane do po-

trzeb ubezpieczonego.

Jeżeli ubezpieczenie ma na

celu zagwarantowanie wysokiego świadczenia w ra-

zie zgonu ubezpieczonego, ubezpieczający powinien

zakupić ubezpieczenie z wysoką sumą ubezpieczenia,

o którym mowa w pkt 1–2.

Jeżeli ubezpieczenie ma

w razie dożycia określonego w umowie wieku lub

okresu, ubezpieczający powinien zakupić ubezpiecze-

nie, o którym mowa w punkcie 3 i 4, albo ubezpiecze-

sumą ubezpieczenia.

Niska suma ubezpieczenia w umowie ubezpiecze-

nia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym nie

oznacza, że ubezpieczenie ma charakter pozorny.

V. Odnosząc się do pytania dotyczącego podjęcia

kroków mających na celu przeciwdziałanie negatyw-

nym praktykom ubezpieczeniowym oraz zapewnie-

nie ochrony klientów, uprzejmie zauważam, że w za-

kresie umów ubezpieczenia na życie z ubezpieczenio-

wym funduszem kapitałowym obowiązują określone

przepisy zawarte m.in. w ustawie o działalności ubez-

pieczeniowej (m.in. art. 13 ust. 4 ustawy).

Dodatkowo

istnieje szereg rozwiązań prawnych mających na celu

zapobieganie negatywnym praktykom zakładów

ubezpieczeń (np. przepisy Kodeksu cywilnego w za-

kresie zasad ogólnych, klauzule abuzywne, prawo

konsumenckie itp.).

W opinii Ministerstwa Finansów

obowiązywanie określonych regulacji prawnych nie

jest wystarczające, aby wyeliminować negatywne zja-

wiska pojawiające się w zakresie ubezpieczeń na ży-

cie z UFK.

Wymaga to działań wielotorowych, pole-

gających nie tylko na nowelizacji przepisów praw-

nych, ale również podniesieniu standardów postępo-

wania w zakresie zawierania umów ubezpieczenia,

a także działań nadzorczych, działań instytucji właś-

ciwych w sprawach konsumentów.

Odnosząc się do działań legislacyjnych w zakresie

ubezpieczeń, uprzejmie zauważam, że obecnie na

szczeblu Unii Europejskiej przygotowywane są pro-

jekty aktów prawnych, które mają na celu zwiększe-

nie ochrony konsumenta usług finansowych.

W tym

zakresie Komisja Europejska przedstawiła projekty

aktów prawnych UE, które będą musiały być imple-

mentowane do krajowego porządku prawnego: dyrek-

tywa w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego

(IMD2), rozporządzenie w sprawie pakietu sprzedaży

detalicznych produktów inwestycyjnych (PRiPS)

oraz dyrektywa w sprawie rynków instrumentów fi-

nansowych (MiFID).

Należy zauważyć, iż ww. pro-

jekty aktów prawnych UE zawierają przepisy doty-

czące oceny indywidualnych potrzeb klienta, a także

szereg rozwiązań prokonsumenckich.

Przepis art. 18

projektu IMD2 jasno wskazuje, że przed zawarciem

każdej szczególnej umowy pośrednik ubezpieczenio-

wy, w tym zależny pośrednik ubezpieczeniowy, lub

zakład ubezpieczeń określa na podstawie informacji

dostarczonych przez klienta: wymagania i potrzeby

klienta; jeżeli udzielono porady – przesłanki porady

udzielonej klientowi w sprawie określonego produktu

ubezpieczeniowego, o których informuje klienta.

Po-

nadto rozdział VII projektu dyrektywy IMD2 określa

dodatkowe wymogi w zakresie ochrony klientów

738

w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów in-

westycyjnych.

Należy również wskazać, iż zgodnie

z przepisem art. 8 ust. 2 projektu PRiPS osoby ofe-

rujące ubezpieczenia związane z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym zobowiązane są do udziela-

nia informacji w formie przekazania tzw. dokumentu

o kluczowych informacjach (Key information docu-

ment).

Prace legislacyjne nad projektami ww. aktów

prawnych UE są na zaawansowanym etapie.

Można

oczekiwać, że projekt dyrektywy IMD2 i projekt roz-

porządzenia PRiPS zostaną przyjęte w tym roku.

Rozporządzenie PRiPS będzie obowiązywało bezpo-

średnio, tj. bez konieczności jego implementacji.

Na-

tomiast dyrektywa IMD2 będzie wymagała imple-

mentacji krajowego ustawodawcy, przy czym dyrek-

tywa ta posiadać będzie cechy instrumentu prawne-

go przewidującego „minimalną harmonizację”, co

oznacza, że państwa członkowskie będą mogły posta-

nowić o podjęciu dalej idących środków w celu ochro-

ny konsumentów.

Odnosząc się do kwestii podjęcia działań dotyczą-

cych klientów, którzy zawarli niekorzystne dla siebie

umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym, uprzejmie wskazuję, że dzia-

łania legislacyjne w tym zakresie mogą dotyczyć jedy-

nie przyszłych umów tego rodzaju ubezpieczenia.

Wskazane jest natomiast informowanie o tego typu

negatywnych praktykach organ nadzoru – Komisję

Nadzoru Finansowego – który jest uprawniony do po-

dejmowania działań służących prawidłowemu funk-

cjonowaniu rynku finansowego, w tym rynku ubez-

pieczeniowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

w sprawie dobrowolnego opuszczenia

mieszkania zamieszkiwanego

Moniki Wielichowskiej w sprawie dobrowolnego

bę trzecią uprzejmie przedstawiam następujące in-

formacje.

W obowiązującym stanie prawnym instytucja za-

meldowania służy wyłącznie zarejestrowaniu faktu

pobytu osoby pod oznaczonym adresem.

Jedyną prze-

słanką do zameldowania osoby jest jej faktyczne za-

mieszkiwanie pod oznaczonym adresem.

Zatem w przypadku, gdy organ meldunkowy do-

konał zameldowania osoby faktycznie zamieszkują-

cej w danym lokalu, brak jest podstaw do zakwestio-

nowania prawidłowości takiej czynności.

Podstawą

do ewentualnego uchylenia zameldowania byłby fakt,

że osoba wbrew złożonej deklaracji o zamieszkiwaniu

pod oznaczonym adresem przebywałaby w innym

miejscu.

Jednocześnie należy podkreślić, że z zameldowa-

niem nie wiążą się żadne uprawnienia do lokalu, w któ-

rym osoba przebywa.

Oznacza to, że potwierdzenie

faktu pobytu osoby w lokalu, o którym mowa w art. 9

przez jednego współwłaściciela.

Czynność zameldo-

wania ma bowiem charakter administracyjnopraw-

ny, zaś potwierdzenie faktu pobytu dokonane przez

jednego współwłaściciela stanowi wystarczającą in-

formację dla organu meldunkowego, że dana osoba

fizycznie przebywa w lokalu, w którym ma zostać

zameldowana.

Warto także zaznaczyć, że organy

meldunkowe nie posiadają kompetencji do badania

uprawnień lub tytułu prawnego do lokalu meldowa-

nej osoby.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że właś-

ciciel (współwłaściciel) nieruchomości nie jest pozba-

wiony możliwości usunięcia niepożądanej osoby, któ-

ra bezprawnie zajmuje lokal.

Przepisy prawa cywil-

nego przewidują dla właściciela lub osoby posiadają-

cej tytuł prawny do lokalu uprawnienia eksmisyjne

wobec osób niepożądanych.

Ponadto pewne upraw-

nienia związane z naruszeniem prawa własności zo-

stały również uregulowane w prawie karnym mate-

rialnym.

Wybór odpowiedniego środka prawnego

pozostawiony jest osobie zainteresowanej, w zależno-

ści od okoliczności sprawy.

Przedstawiając powyższe, pragnę jednocześnie

poz. 1427, z późn. zm.), która wejdzie w życie w dniu

1 stycznia 2015 r., obowiązek meldunkowy zostanie

zniesiony z dniem 1 stycznia 2016 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

739

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

kazaną interpelację pani Moniki Wielichowskiej, po-

nr SPS-023-14088/13 z dnia 18 lutego 2013 r.), poni-

żej przedstawiam następujące stanowisko w przed-

miotowej kwestii.

Zasady korzystania z infrastruktury kolejowej,

zarządzania infrastrukturą kolejową oraz jej utrzy-

zm.), zwanej dalej „ustawą”.

Zgodnie z art. 9 ust. 4

tejże ustawy zgodę na likwidację linii kolejowej lub

odcinka linii kolejowej wydaje:

— Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia,

w przypadku linii kolejowych ujętych w rozporządze-

wie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwo-

wym (Dz. U. Nr 164, poz. 1110), biorąc pod uwagę

ne lub

— minister właściwy do spraw transportu, w dro -

dze decyzji, dla pozostałych linii kolejowych.

Linia kolejowa nr 322 Kłodzko – Stronie Śląskie

jest linią znaczenia państwowego (poz. 126 zgodnie

z załącznikiem do ww. rozporządzenia), zatem zgodę

na jej likwidację wydaje Rada Ministrów.

W tym

przypadku konieczna byłaby zmiana istniejącego

w obrocie prawnym aktu wykonawczego, co wiąże

się z przeprowadzeniem całej procedury legislacyjnej

(uzgodnienia wewnątrzresortowe, konsultacje spo-

łeczne, uzgodnienia międzyresortowe, uzyskanie

opinii komisji wspólnej rządu i samorządu, akcepta-

cja RM).

Likwidacji dokonuje zarządca infrastruktury ko-

lejowej po spełnieniu ściśle określonych w ustawie

warunków.

Sam brak prowadzenia ruchu kolejowego,

wej nie przesądza o podjęciu działań zmierzających

padku linii kolejowych o znaczeniu państwowym ze

w porozumieniu z ministrem obrony narodowej.

Ustawa zakłada możliwość wstrzymania postępo-

wania likwidacyjnego, jeżeli właściwy miejscowo or-

gan samorządu terytorialnego lub wskazany przez

pasażerskich, która przejmie w celu dalszej eksploa-

tacji przewidzianą do likwidacji linię kolejową lub

Wobec tego istnieje kilka rozwiązań wstrzymują-

cych proces likwidacji.

Dopiero po wnikliwym zapo-

znaniu się z przesłaną przy wniosku dokumentacją

(m.in. dokumenty potwierdzające, że o planowanej

likwidacji zostali poinformowani zainteresowani prze-

woźnicy kolejowi i jednostki samorządu terytorialne-

go, stanowiska tych podmiotów odnośnie do akcepta-

cji fizycznej likwidacji danej linii kolejowej bądź odcin-

ka) oraz gdy nie została wstrzymana procedura likwi-

dacyjna Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia lub

decyzji mogą wyrazić zgodę na likwidację odcinka lub

całej linii kolejowej.

Przy tym należy zaznaczyć, iż

nie rozpatrywane.

Każdorazowo brana jest pod uwagę

Jak przedstawiono powyżej, przepisy ustawy o trans-

porcie kolejowym jasno i precyzyjnie określają wa-

runki dotyczące procedury likwidacyjnej linii kolejo-

wych.

Wszystkie wymogi określone w ustawie muszą

być spełnione.

Każda decyzja jest wydana zgodnie

z literą prawa.

Na podstawie informacji otrzymanych od PKP

Polskie Linie Kolejowe SA wiadomo, iż w dniu 12

grudnia 2012 r.

Zakład Linii Kolejowych w Wałbrzy-

chu, zgodnie z postanowieniami ustawy o transporcie

kolejowym, powiadomił przewoźników oraz jednost-

ki samorządu terytorialnego o zamiarze likwidacji

ww. linii kolejowej.

Z dotychczas uzyskanych odpo-

wiedzi wynika, że część adresatów tych powiadomień

odnosi się negatywnie do zamiaru jej likwidacji.

Zgła-

szają oni potrzebę poprawy stanu technicznego ww.

linii kolejowej.

Obecnie spółka analizuje zebrane in-

postępowania w tej sprawie.

Przy tym należy zaznaczyć, że „Wieloletni pro-

740

do 2015 r.”, czyli program określający rzeczowy i fi-

nansowy zakres planowanych inwestycji kolejowych

realizowanych z wykorzystaniem środków finanso-

ds. transportu, nie przewiduje prac modernizacyj-

nych na linii kolejowej 322 Kłodzko – Stronie Śląskie.

Jednak przy współpracy i zaangażowaniu władz sa-

morządowych istnieje możliwość ustalenia warun-

ków pozwalających na wstrzymanie postępowania

likwidacyjnego oraz poprawy parametrów linii kole-

jowej nr 322 np. w ramach Regionalnego Programu

Przedmiotowa linia kolejowa nie jest ujęta w wy-

kazie linii planowanych do wyłączenia z eksploatacji.

Reaktywacja przewozów kolejowych na wskazanej

linii kolejowej jest przedsięwzięciem kompleksowym

i wymaga uwzględnienia wszystkich kategorii two-

rzących ofertę przewozową, czyli infrastruktury ko-

lejowej, taboru i organizacji przewozów.

Koniecznoś-

cią więc jest przeprowadzenie odpowiednich analiz

uwzględniających zarówno aspekty ekonomiczne,

społeczne, jak i środowiskowe.

Ponadto informuję, iż do dnia dzisiejszego do re-

sortu nie wpłynął wniosek o wyrażenie zgody na li-

kwidację przedmiotowej linii kolejowej nr 322, czyli

procedura likwidacyjna de facto nie została rozpo-

częta.

Mając na uwadze powyżej przedstawione wyjaś-

nienia, proszę o przyjęcie niniejszego stanowiska

w rzeczonej kwestii.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

terpelację posła Marka Balta w sprawie rozporządze-

nia ministra gospodarki, o którym mowa w art. 18a

18 lutego 2013 r., znak sprawy: SPS-023-14089/13,

przedstawiam następujące informacje.

Redakcja nowego art. 18a ustawy o partnerstwie

publiczno-prywatnym, wprowadzonego art. 16 usta-

z 2012 r.

Nr 1342), miała na celu zwiększenie pew-

ności prawnej projektów realizowanych w formule

partnerstwa publiczno-prywatnego poprzez uregulo-

wanie na poziomie ustawowym kwestii klasyfikacji

zobowiązań wynikających z umów partnerstwa pub-

liczno-prywatnego do państwowego długu publiczne-

go i deficytu sektora finansów publicznych.

Jedno-

cześnie miała pozwolić na usunięcie wątpliwości pod-

noszonych przez jednostki samorządu terytorialne-

go, wynikających z niejasnych przesłanek determi-

nujących zaliczanie bądź niezaliczanie zobowiąza-

nych z tytułu umów partnerstwa publiczno-prywat-

nego do bilansu podmiotu publicznego.

Zaproponowanie w przedmiotowym artykule fa-

kultatywności, a nie obligatoryjności, rozporządzenia

ma z kolei na celu umożliwienie świadomego i staran-

nego doregulowania powyższej kwestii, w przypadku

gdyby przepis ogólny wynikający z art. 18a ust. 1

ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym nie za-

pewniał wystarczającej pewności prawnej zagadnień

związanych z zaliczaniem zobowiązań wynikających

z umów partnerstwa publiczno-prywatnego do pań-

stwowego długu publicznego i deficytu sektora finan-

sów publicznych i tym samym potrzebne byłoby ure-

gulowanie tego zagadnienia w sposób bardziej szcze-

gółowy.

W opinii Ministerstwa Gospodarki z uwagi na zło-

żoność zagadnienia ryzyk przy inwestycjach realizo-

wanych w formule partnerstwa publiczno-prywatne-

go (p.p.p.) przedmiotowa materia wymaga dodatko-

wych konsultacji i analiz, aby ostateczne przepisy

uwzględnione w rozporządzeniu były jasne i komplet-

ne, jednocześnie zapewniając pewność prawną co do

klasyfikacji aktywów będących przedmiotem umów

partnerstwa publiczno-prywatnego.

Ewentualna re-

nerstwie publiczno-prywatnym będzie zatem wyni-

kać z rzeczywistej potrzeby doregulowania kwestii

publiczno-prywatnym.

Podkreślamy, że Ministerstwo Gospodarki nie

otrzymało jeszcze jakichkolwiek informacji od uczest-

ników rynku p.p.p. co do praktycznego funkcjonowa-

publiczno-prywatnym, obowiązującego dopiero od 3

miesięcy (tj. od 1 stycznia 2013 r.), i potrzeby wydania

przedmiotowego rozporządzenia.

Niezależnie od powyższego w odpowiedzi na py-

tanie dotyczące planowanego terminu wydania roz-

o partnerstwie publiczno-prywatnym, pragniemy po-

informować, że wstępne prace dotyczące opracowa-

741

nia ww. aktu zostały już podjęte.

Kolejne informacje

będą ogłaszane w miarę postępu prac.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

zyskiwania środków na wspieranie aktywności spor-

towej osób niepełnosprawnych, uprzejmie wyjaś-

niam, że poruszone w przesłanej interpelacji kwestie

należą do kompetencji ministra sportu.

Pragnę jednocześnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 35a

z późn. zm.) jednym z zadań, które mogą zostać dofi-

nansowane ze środków Państwowego Funduszu Re-

habilitacji Osób Niepełnosprawnych, jest sport, kultu-

ra, rekreacja i turystyka osób niepełnosprawnych.

1) prowadzą działalność na rzecz osób niepełno-

2) udokumentują zapewnienie odpowiednich do

nicznych i lokalowych do realizacji zadania,

3) udokumentują posiadanie środków własnych

niem ze środków funduszu.

Dofinansowanie następuje na pisemny wniosek,

który w przypadku organizacji sportu, kultury, re-

kreacji i turystyki osób niepełnosprawnych należy

sprawnych objętych wnioskiem o dofinansowanie.

Wysokość dofinansowania wynosi do 60% kosztów

przedsięwzięcia.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-14091/13, przekazujące interpelację

praktycznych na prawo jazdy kategorii C i C+E,

przedstawiam następujące stanowisko.

m.in. szkolenia i egzaminowania kierowców mają za-

stosowanie przepisy określone w ustawie z dnia 5 stycz-

ślonych w ww. ustawie wynika bezpośrednio z wdro-

żenia przepisów dyrektywy 2006/126/WE Parlamen-

wie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Komisji

ła transponowana do polskiego porządku prawnego

Jedną ze zmian wprowadzonych ww. ustawą wy-

nikającą bezpośrednio z postanowień dyrektywy

2006/126/WE jest zmiana wieku minimalnego wy-

malny określono na 21 lat.

osób, które uzyskały kwalifikację wstępną określoną

742

W związku z powyższym osoby, które zdały przed

kresie prawa jazdy kategorii C albo C+E, ale nie

otrzymały jeszcze dokumentu prawa jazdy i nie speł-

niają obecnie wymogu wieku minimalnego dla przed-

miotowych kategorii prawa jazdy, mogą otrzymać

prawo jazdy kategorii C albo C+E po uzyskaniu kwa-

lifikacji wstępnej.

C+E).

w sprawie nauczania języka polskiego

dzieci polskich emigrantów oraz adaptacji

do polskiego systemu edukacyjnego

dzieci reemigrantów (14092)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na py-

Okrągły, poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

z 6 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-023-14092/13) w spra-

wie nauki języka polskiego dzieci polskich emigran-

tów oraz adaptacji do polskiego systemu edukacyjne-

go dzieci reemigrantów, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

System oświaty polskiej za granicą tworzą szkoły

przy placówkach dyplomatycznych RP oraz szkoły

społeczne przy organizacjach Polaków.

Możliwe jest

także nauczanie języka polskiego w systemie lokal-

nym oraz w formie nauczania na odległość prowadzo-

nym przez Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za

Granicą – jednostkę podległą MEN.

Wszystkie wymienione powyżej formy nauczania

stanowią integralny element systemu oświaty pol-

skiej za granicą.

Należy jednakże podkreślić, że w kon-

kretnych miejscach powinny funkcjonować te formy,

które umożliwią nauczanie języka ojczystego wszyst-

kim zainteresowanym.

Ministerstwo Edukacji Narodowej dysponuje da-

nymi o liczbie uczniów w szkołach i szkolnych punk-

tach konsultacyjnych przy placówkach dyplomatycz-

nych RP, dla których jest organem prowadzącym.

Posiada także informacje o liczbie dzieci i młodzieży

objętych nauczaniem przez nauczycieli skierowanych

do pracy dydaktycznej za granicą w ramach zadania

związanego ze wspomaganiem nauczania języka pol-

skiego wśród Polonii i Polaków za granicą, szczegól-

nie na Wschodzie.

I tak, nauczaniem w roku szkol-

nym 2012/2013 w szkołach prowadzonych przez mi-

nistra objętych jest 15 201 uczniów, zaś na Wschodzie

języka polskiego uczy się 8918 uczniów.

Informacje na temat liczby uczniów szkół polonij-

nych zawiera baza danych znajdująca się na portalu

internetowym www.polska-szkola.pl. Obecnie zare-

jestrowane są 402 szkoły, które zadeklarowały pro-

wadzenie nauczania dla 31 tys. uczniów.

Dane o licz-

bie uczniów pozyskiwane są również za pośredni-

ctwem polskich placówek dyplomatycznych oraz or-

ganizacji polonijnych.

Z informacji przekazywanych przez organizacje

polonijne wynika, że część młodych Polaków nadal

nie ma możliwości nauki języka polskiego.

W tej sy-

tuacji państwo polskie proponuje polskim środowi-

skom oświatowym za granicą takie rozwiązania, któ-

re w ramach posiadanych środków budżetowych za-

pewnią jak największą powszechność i jakość na-

uczania.

Należy podkreślić, że zarówno szkoły polonijne,

jak i szkolne punkty konsultacyjne prowadzą naucza-

nie uzupełniające w zakresie języka polskiego i wie-

dzy o Polsce.

Uczeń polski za granicą uczęszcza do

szkoły lokalnej i tam spełnia obowiązek szkolny i na-

uki, zaś w szkole polskiej (najczęściej w weekendy)

uzupełnia wiedzę o przedmioty ojczyste.

Nauka w szko-

łach polskich za granicą (uzupełniających) nie jest speł-

nianiem obowiązku szkolnego/nauki i nie jest obliga-

toryjna.

Uczęszczanie dziecka do tej placówki świad-

czy o zaangażowaniu rodziców i ich trosce w budo-

wanie tożsamości narodowej dziecka.

Ministerstwo Edukacji Narodowej, podejmując

działania umożliwiające adaptację i readaptację ucz-

niów powracających z zagranicy, stworzyło następu-

jące narzędzia ułatwiające powrót do Polski:

1.

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej

nych przedszkoli, szkół, zakładów kształcenia na-

uczycieli i placówek oraz organizacji dodatkowej na-

uki języka polskiego, dodatkowych zajęć wyrównaw-

Zgodnie z ww. rozporządzeniem uczniowie podle-

gający obowiązkowi szkolnemu, którzy nie znają ję-

zyka polskiego albo znają go w stopniu niewystarcza-

743

kowej, bezpłatnej nauki języka polskiego oraz do bez-

płatnych dodatkowych zajęć wyrównawczych w za-

kresie przedmiotów nauczania.

Wyżej wymienione

zajęcia są organizowane przez organ prowadzący

szkołę.

2.

Podstawa programowa dla uczniów polskich

Jest to pierwszy tego typu dokument powstały na

gruncie polskiej edukacji.

Został on przygotowany

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej przy współ-

udziale ekspertów w ramach projektu współfinanso-

wanego przez Unię Europejską.

W pracach nad stwo-

rzeniem ww. dokumentu brali udział nauczyciele

pracujący w szkołach polskich za granicą (szkoły po-

lonijne, szkolne punkty konsultacyjne, szkoły w lo-

kalnym systemie), pracownicy naukowi polskich uni-

wersytetów oraz eksperci pracujący nad doskonale-

niem podstawy programowej kształcenia ogólnego

Podstawa programowa skierowana jest do na-

uczycieli z polskich szkół i polskich ośrodków eduka-

cyjnych działających za granicą i stanowi podstawę

do tworzenia lokalnych programów nauczania z ję-

zyka polskiego, historii, kultury i geografii Polski

oraz wiedzy o współczesnej Polsce, a także do two-

rzenia materiałów dydaktycznych do kształcenia

w powyższym zakresie.

Jednym z założeń stworzenia tego dokumentu

było ułatwienie uczniom powracającym z zagranicy

nauki w Polsce poprzez zamieszczenie odpowiednich

treści kształcenia językowego i kulturowego (język

polski i wiedza o Polsce) zgodnych z polską podstawą

kształcenia ogólnego.

Centrum działa na platformie internetowej

Ośrodka Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą.

Zo-

stało stworzone w ramach realizowanego przez OR-

PEG projektu systemowego współfinansowanego

przez UE „Otwarta szkoła – system wsparcia ucz-

niów migrujących”.

Zadaniem centrum są działania

umożliwiające objęcie całościową, kompleksową opie-

ką edukacyjną ucznia migrującego – zarówno, gdy

Wszystkie wymienione powyżej narzędzia mają

za zadanie ułatwienie uczniom powracającym z za-

granicy nauki w Polsce.

Będą one w przyszłości roz-

wijane w zależności od potrzeb i oczekiwań uczniów

i rodziców.

Narzędziem służącym promocji nauczania języka

polskiego za granicą oraz działań wspomagających

to nauczanie jest społecznościowy portal polska-szko-

la.pl współtworzony zarówno przez partnerów por-

talu (MEN, ORPEG), jak i wszystkich użytkowni-

ków.

Ponadto dzięki systemowi interaktywnych baz

danych, forów dyskusyjnych m.in. dla rodziców, na-

uczycieli, dyrektorów, serwisów nowości, interaktyw-

nych poradników użytkownicy mogą zamieszczać

pracy, rekomendować stworzone przez siebie lub zna-

lezione w Internecie materiały dydaktyczne, a także

przez innych.

Zaznaczam, że Ministerstwo Edukacji Narodowej

w swoich działaniach na rzecz oświaty polskiej za gra-

nicą zawsze kieruje się dobrem ucznia.

Dba o zapew-

nienie jak największej liczbie młodych Polaków dostę-

przy jednoczesnym wzmacnianiu jakości nauczania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

w sprawie finansowania warsztatów

terapii zajęciowej (14093)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

21 lutego 2013 r., znak: SPS-023-14093/13, interpe-

lację pani poseł Danuty Pietraszewskiej w sprawie

744

ków funduszu przekazywanych algorytmem na dofi-

że obecna sytuacja finansowa PFRON nie daje moż-

Należy również zaznaczyć, że dofinansowanie re-

Uczestnictwo w warsztatach terapii zajęciowej

osób niepełnosprawnych – art. 10 ustawy o rehabili-

tacji (...).

Zgodnie z definicją określoną w art. 10a ust. 1

ustawy o rehabilitacji (…) warsztat jest placówką

stwarzającą osobom niepełnosprawnym niezdolnym

wymagające daleko idącego wsparcia.

Należy zauwa-

żyć, że przy ocenie konieczności korzystania przez

ciowej, przez co rozumie się rehabilitację w warszta-

wia podjęcie zatrudnienia, z tym że w przypadku

ści.

Ponadto zasady naboru uczestników WTZ powin-

ny zapewnić równy dostęp do terapii.

nych w zatrudnieniu na chronionym lub otwartym

niepełnosprawnych.

Przyczyny występowania sytuacji odbiegających

terapii zajęciowej decyduje możliwość realizacji przez

kie zostały przed warsztatem postawione.

Ocenie

możliwości realizacji celów zarówno przez warsztat,

jak też uczestnika, służy instrument w postaci oceny

745

(okresowej oraz kompleksowej) realizacji indywidu-

alnego programu – podejmowanej przez radę progra-

mową.

Ponadto należy wyraźnie podkreślić, że decyzja

Rada programowa podejmuje decyzje o gotowości

uczestnika warsztatu do podjęcia zatrudnienia bądź

skierowaniu go do ośrodka wsparcia.

Rozstrzygnięcie

to powinno skutkować skreśleniem osoby niepełno-

sprawnej z listy uczestników.

Odnosząc się do kwestii prowadzenia przez war-

sztat rehabilitacji zawodowej, uprzejmie informuję,

że obowiązujące przepisy nie nakładają na warsztat

obowiązku poszukiwania pracy uczestnikom war-

sztatu.

Jednostką do tego powołaną jest powiatowy

urząd pracy.

Organizatorem terapii osób niepełno-

sprawnych przebywających w WTZ jest sam war-

sztat.

Oznacza to, że warsztat decyduje, jakie formy

dodatkowego wsparcia (poza terapią realizowaną

w jednostce) będzie realizował.

Natomiast istnieje

możliwość korzystania przez WTZ z instrumentów,

które mają charakter uzupełniający i poszerzający

wsparcie uczestników WTZ w sferze zawodowej, tj.:

— zorganizowanie w warsztacie pracowni bądź

stanowiska pracy, które symulują rzeczywiste wa-

runki pracy;

— korzystanie z praktyk zawodowych jako formy

zapoznania uczestnika WTZ z pracą w konkretnym

zakładzie pracy.

Odnosząc się do kwestii zaliczenia pracowników

sieniu do kwalifikacji zatrudnianych w WTZ osób nie

jest możliwe kwalifikowanie ich do grupy pracowni-

ków wykonujących pracę w szczególnych warunkach.

które mogą ulec zniekształceniu w przypadku narzu-

cenia warsztatom zbyt dużych wymagań formalnych.

Natomiast odnosząc się do kwestii zatrudniania

osób niepełnosprawnych, uprzejmie informuję, że

w ciągu ostatnich lat obserwuje się wzrost liczby pra-

codawców zatrudniających osoby niepełnosprawne

na otwartym rynku pracy i spadek liczby pracodaw-

ców zatrudniających osoby niepełnosprawne na chro-

nionym rynku pracy.

Widoczny wzrost zainteresowa-

nia pracodawców zatrudnianiem pracowników nie-

pełnosprawnych na otwartym rynku pracy wynikał

niepełnosprawnych.

Tendencja ta zdaje się wyraźnie

wskazywać na fakt, że mechanizm ustawowy promu-

jący osoby niepełnosprawne na otwartym rynku pra-

cy w praktyce funkcjonuje.

Od 2007 r. odnotowuje się znaczny wzrost współ-

czynnika aktywności zawodowej i wskaźnika zatrud-

nienia osób niepełnosprawnych.

Współczynnik ak-

tywności zawodowej osób niepełnosprawnych w wie-

ku produkcyjnym w 2011 r. wynosił 26,4%, zaś

wskaźnik zatrudnienia tych osób osiągnął poziom

22,3%.

W IV kwartale 2012 r. współczynnik aktyw-

produkcyjnym wzrósł do 28,0%, a wskaźnik zatrud-

nienia – do 23,2%.

Odnosząc się do kwestii przyszłości PFRON,

uprzejmie informuję, że stosownie do przepisów usta-

litacji Osób Niepełnosprawnych z dniem 1 stycznia

z późn. zm.).

Zadania realizowane przez oddziały fun-

duszu staną się zadaniami marszałków województw.

Równocześnie informuję, że Biuro Pełnomocnika

i finansowania warsztatów terapii zajęciowej powin-

ny zostać poprzedzone głęboką analizą funkcjonowa-

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

746

Odpowiedź

podsekretarza stanu

o utworzeniu wojewódzkich centrów

14096/13, przy którym została przekazana interpe-

nych, uprzejmie informuję, co następuje.

Przedmiotowy projekt został przekazany mini-

strowi rolnictwa i rozwoju wsi w ramach uzgodnień

przez ministra administracji i cyfryzacji przy piśmie

KJ.

Zakłada on, przede wszystkim, utworzenie w struk-

turze urzędów wojewódzkich centrów usług wspól-

nych, a także włączenie aparatów pomocniczych wy-

branych organów administracji rządowej zespolonej

w województwie, w tym wojewódzkich inspektoratów

weterynarii, w struktury urzędu wojewódzkiego.

Minister rolnictwa i rozwoju wsi przekazał mini-

strowi administracji i cyfryzacji uwagi do ww. projek-

tu założeń projektu ustawy o utworzeniu wojewódz-

Należy podkreślić, że analiza rozwiązań alterna-

tywnych do zawartych w ww. projekcie założeń,

przedstawiona przez projektodawcę w pkt IC, nie

uwzględnia zaproponowanej przez ministra rolni-

ctwa i rozwoju wsi propozycji reformy systemu nad-

zoru nad bezpieczeństwem żywności, polegającej na

konsolidacji Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów

oraz części Państwowej Inspekcji Sanitarnej odpo-

wiedzialnej za żywność, gwarantującej skoncentro-

wanie pełnego nadzoru nad łańcuchem żywnościo-

wym „od pola do stołu” w jednej jednostce organiza-

cyjnej podległej ministrowi rolnictwa i rozwoju wsi.

Zgodnie z decyzją Zespołu ds. Programowania Prac

Rządu z dnia 13 listopada 2012 r. projekt założeń do

prac legislacyjnych i pozalegislacyjnych Rady Mini-

strów, w którym znajduje się pod numerem ZD57.

Niezależnie od powyższego w przekazanym mini-

strowi administracji i cyfryzacji stanowisku resortu

rolnictwa podkreślono, że, podobnie jak w przypadku

zadań wykonywanych przez komendy wojewódzkie

Policji, komendy wojewódzkie Państwowej Straży Po-

żarnej oraz wojewódzkie stacje sanitarno-epidemio-

logiczne, zadania wykonywane przez organy admini-

stracji weterynaryjnej, a także sanitarnej i fitosani-

tarnej w zakresie zapobiegania i zwalczania chorób

zakaźnych zwierząt oraz organizmów kwarantanno-

wych roślin, kontroli i dopuszczania do obrotu żyw-

ności, w tym produktów pochodzenia zwierzęcego,

a także prowadzenia monitoringu pozostałości che-

micznych, biologicznych, leków i skażeń promienio-

twórczych w tkankach zwierząt, środkach spożyw-

czych oraz paszach są zadaniami o charakterze ogól-

nopaństwowym, przekraczającym obszar jednego

województwa.

Mają one na celu zapewnienie bezpie-

czeństwa publicznego w kraju, a także posiadają cha-

rakter europejski, ponieważ wschodnie granice Pol-

ski są jednocześnie granicami zewnętrznymi Unii

Europejskiej.

Jednocześnie resort rolnictwa zwrócił uwagę na

fakt, że organy Inspekcji Weterynaryjnej kompeten-

cyjnie są ściśle podporządkowane centralnemu orga-

nowi, jakim jest główny lekarz weterynarii, co zgod-

nie z treścią ww. projektu założeń powinno stanowić

przesłankę do wyłączenia organów Inspekcji Wete-

rynaryjnej z proponowanej reformy organizacji ad-

ministracji rządowej, mając na uwadze, że takie wy-

łączenie przyjęto w projekcie założeń w odniesieniu

do komendy wojewódzkiej Policji i komendy woje-

wódzkiej Państwowej Straży Pożarnej.

W opinii resortu rolnictwa rozwiązania dotyczące

zlikwidowania struktur wojewódzkich inspektora-

tów weterynarii i włączenie organów Inspekcji We-

terynaryjnej do struktur urzędów wojewódzkich oraz

pozbawienie wojewódzkiego lekarza weterynarii

kompetencji dysponowania budżetem przeznaczo-

nym na zabezpieczenie zadań własnych stoją w sprzecz-

ności ze specyfiką działania tej służby, polegającą na

konieczności szybkiego reagowania na kryzysy (bez-

pieczeństwo żywności i zagrożenia epizootyczne)

oraz niezależności w podejmowaniu działań i goto-

wości przyjęcia za nie odpowiedzialności merytorycz-

nej oraz finansowej.

Podsumowując, pragnę podkreślić, że tylko nad-

zór prowadzony przez niezależną finansowo i orga-

nizacyjnie Inspekcję Weterynaryjną, w tym jej struk-

tury na poziomie województw, może zapewnić właś-

ciwy poziom bezpieczeństwa żywności i bezpieczeń-

stwa epizootycznego zarówno w Polsce, jak i całej

Unii Europejskiej.

Resort rolnictwa będzie dokładał

starań, by zachować właściwe, umożliwiające pra-

widłowe wykonywanie zadań Inspekcji Weterynaryj-

nej, warunki działania tej służby.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

747

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie braku konsultacji przy wydawaniu

rozporządzeń w Ministerstwie Transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przy którym przekazano interpelację posła Bogdana

porządzenia w sprawie uzyskiwania uprawnień przez

dzenia w sprawie kontroli ośrodków szkolenia kie-

rowców i rozporządzenia w sprawie sposobu tworze-

nia i nadawania numeru ewidencyjnego ośrodka

stru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkole-

nia kierowców i opłaty za wydanie poświadczenia

potwierdzającego spełnienie dodatkowych wymagań

przez ośrodek szkolenia kierowców, przedstawiam

następującą informację.

1.

Projekt rozporządzenia w sprawie uzyskiwania

wach został przekazany do zaopiniowania przez

KWRiST w dniu 3 grudnia 2012 r.

2.

Projekt rozporządzenia w sprawie kontroli ośrod-

ków szkolenia kierowców został przekazany do zaopi-

3.

Projekt rozporządzenia w sprawie sposobu two-

rzenia i nadawania numeru ewidencyjnego ośrodka

przez ośrodek szkolenia kierowców został przekaza-

ny do zaopiniowania przez KWRiST w dniu 30 listo-

Przedmiotowe rozporządzenia zostały przekaza-

ne do Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Teryto-

rialnego na podstawie i z zachowaniem zasad wyni-

wych aktów prawnych (potwierdzenie otrzymania

przez KWRiST z dnia 7 grudnia 2012 r.), w mojej

ocenie, pozwalał na rozpatrzenie ich najpierw przez

tyki Regionalnej i Środowiska na posiedzeniu w dniu

10 grudnia 2012 r., a następnie na posiedzeniu ple-

narnym Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Tery-

torialnego w dniu 19 grudnia 2012 r.

W przekaza-

nych projektach aktów prawnych jednoznacznie

wskazano na konieczność ich wejścia w życie w dniu

19 stycznia 2013 r., czyli razem z przepisami ustawy

o kierujących pojazdami.

Ponieważ przedmiotowe

akty prawne nie zostały rozpatrzone przez KWRiST

na posiedzeniu w grudniu 2012 r. podjąłem decyzję

w porozumieniu z Rządowym Centrum Legislacji

du Terytorialnego oraz o przedstawicielach Rzeczy-

pospolitej Polskiej w Komitecie Regionów Unii Euro-

pejskiej, w którym ustawodawca jednoznacznie

wskazał, że jeżeli KWRiST nie wyrazi opinii na te-

mat przedłożonych projektów aktów wykonawczych

że zrezygnowała z prawa do wyrażenia opinii.

Po

upływie przedmiotowego terminu ww. rozporządze-

nia zostały podpisane i przekazane do publikacji.

Biorąc pod uwagę powyższe, w mojej ocenie, po-

stępowanie ministra transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej odpowiadało bezpośrednio przepi-

wicielach Rzeczypospolitej Polskiej w Komitecie Re-

gionów Unii Europejskiej, dlatego też twierdzenie, że

rozporządzenia te zostały wydane bez konsultacji

z KWRiST jest bezpodstawne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

funduszy UE na lata 2014 –2020 przez niektóre

samorządy wskutek ustalenia przez rząd

nowego limitu zadłużenia (14098)

14098/13 dotyczącym interpelacji pana posła Bogda-

na Rzońcy w sprawie braku możliwości pozyskiwania

środków z funduszy UE na lata 2014–2020 przez nie-

748

które samorządy wskutek ustalenia nowego limitu

zadłużenia przez rząd uprzejmie informuję.

jektu ustawy o finansach publicznych oraz projektu

publicznych wyraziła zadowolenie, iż projekt nowej

nych rozwiązaniach wychodzi naprzeciw postulatom

samorządów.

pieczyć jednostki samorządu terytorialnego przed

dłużenia w stosunku do ich zdolności ekonomicznych.

wej w dużym stopniu uzależniona będzie zdolność

Wskaźnik obsługi zadłużenia, obliczony zgodnie

z art. 243 ustawy o finansach publicznych, przewi-

duje wyłączenie z podstawy wyliczania:

morządu terytorialnego umożliwiające policzenie

wskaźnika spłaty zadłużenia tych jednostek będą

głych będących w dyspozycji Ministerstwa Finansów

wynika, że sytuacja jest całkowicie odmienna od

wskazanej przez pana posła w piśmie.

Zdecydowana

większość jednostek samorządu terytorialnego speł-

publicznych, a nie odwrotnie.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że nie przewi-

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

przez Komisję Europejską na budowę

przekazuję odpowiedź na poszczególne pytania.

1.

W odniesieniu do zapytania dotyczącego przy-

czyny wstrzymania przez KE refundacji środków na

wyjaśnić, iż bezpośrednim powodem decyzji Komisji

Europejskiej (tzw. interruption letter), sygn.

IK/regio.

dga2.h.2(2012)1770091, informującej o zawieszeniu

płatności dla działań drogowych, tj. 6.1, 6.2, 8.1, 8.2

Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowi-

sko” oraz działania 4.1 PO „Rozwój Polski Wschod-

niej” były publikacje prasowe, które pojawiły się na

początku grudnia 2012 r. w związku z podejrzeniem

próby zmowy cenowej na trzech kontraktach realizo-

wanych przez generalną dyrekcję dróg krajowych

w ramach projektów współfinansowanych z Progra-

mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko:

— POIS.06.02.00-00-002/11 Rozbudowa drogi

trakt nr 21/D/2009 z 12.08.2009 r.)

749

— POIS.06.01.00-00-040/11 Rozbudowa DK8 do

rków Trybunalski – Rawa Mazowiecka (kontrakt

nr 1/09/R/2009 z 03.09.2009 r.) oraz

— POIS.06.01.00-00-037/11 Budowa autostrady

A4 Rzeszów – Korczowa (kontrakt nr 2811/15/2009

z 04.11.2009 r.).

W otrzymanym przez stronę polską piśmie KE

uzależniła cofnięcie wskazanej powyżej decyzji od

podjęcia odpowiednich działań polegających m.in. na

przeprowadzeniu kontroli w ramach projektów GDD-

KiA w celu określenia rozmiarów nieprawidłowości

i oceny ryzyka wystąpienia tego typu naruszeń w in-

nych projektach GDDKiA, a także na wdrożeniu od-

powiednich rozwiązań systemowych, które zminima-

lizują ryzyko wystąpienia w przyszłości takich naru-

szeń prawa.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że kwe-

stia podejrzenia wystąpienia zmów cenowych jest

nej, oraz KE od 2010 r.

2.

W odniesieniu do pytania związanego z podję-

ciem działań dotyczących wyjaśnienia sprawy tzw.

zmowy cenowej w postępowaniu przetargowym ws.

kontraktu: Realizacja budowy odcinka autostrady A4

Radymno – Korczowa pragnę nadmienić, że w 2009 r.

prezes Urzędu Zamówień Publicznych przeprowadził

kontrolę uprzednią analizowanego postępowania.

W dniu 16 października 2009 r. opublikowana zosta-

ła informacja o wyniku kontroli uprzedniej, wskazu-

jąca na brak naruszeń.

Przeprowadzona została rów-

nież kontrola urzędu kontroli skarbowej.

W ramach

audytu nr 2012_2 skontrolowano m.in. postępowa-

nie: Zaprojektowanie i wykonanie autostrady A4 Rze-

szów – Korczowa na odcinku Radymno (bez węzła)

– Korczowa długości ok. 22 km.

Wyniki przeprowa-

dzonej kontroli potwierdziły prawidłowe stosowanie

zasad zamówień publicznych.

Ponadto w wystąpieniu

pokontrolnym stwierdzono duże zainteresowanie

udziałem w postępowaniu przetargowym, ponieważ

złożono wiele wniosków oraz ofert.

Wszyscy wyko-

nawcy mieli możliwość korzystania z przysługują-

cych im środków ochrony prawnej, a zamawiający

rzetelnie wywiązywał się z wynikającego z tego fak-

tu obowiązku (m.in. uwzględniając niektóre z prote-

stów).

Wnioski pokontrolne wskazują również, że spe-

cyfikacja istotnych warunków zamówienia sformuło-

wana była w sposób proporcjonalny i odpowiedni do

przedmiotu zamówienia, przez co można stwierdzić,

iż zamawiający nie preferował żadnego z wykonaw-

ców, pozwalając na udział w postępowaniu wielu pod-

miotom.

Warunki były również sformułowane w spo-

sób typowy dla danego rodzaju zamówień udziela-

nych przez GDDKiA, czyli w sposób nieodbiegający

od ogólne przyjętych standardów.

Dlatego też trudno

mówić o szczególnych uwarunkowaniach (np. prefe-

rujących konkretnych wykonawców) dla ww. postę-

powania.

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamó-

wień publicznych ogłoszenia o zamówieniu były pub-

likowane w prasie o zasięgu ogólnopolskim, co po-

zwalało zapewnić możliwość udziału w przetargu

wielu podmiotom.

Reasumując, na podstawie wery-

fikowanej dokumentacji w toczącym się postępowa-

niu nie było oznak działań, czy to ze strony wyko-

nawców, czy też zamawiającego, wskazujących na

jakiekolwiek nieprawidłowości przy wyborze wyko-

nawców w ww. postępowaniu.

W odniesieniu do bieżącej sytuacji pragnę wyjaś-

nić, że w grudniu 2012 r., przed otrzymaniem decyzji

KE, strona polska podjęła stosowne kroki, których

kazanych wyjaśnieniach do KE przedstawiono szcze-

gółowe informacje nt. funkcjonującego systemu za-

cjonowania właściwych organów państwa, które wy-

kryły te naruszenia (m.in. monitorowanie przetar-

gów przez służby specjalne – Tarcza Antykorupcyj-

na).

Dodatkowo po otrzymaniu ww. decyzji prowa-

i Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z KE ws. wstrzy-

mania powyższych płatności.

Ponadto dnia 1 lutego

nie ministra transportu, budownictwa i gospodarki

sarzem ds. polityki regionalnej Johannesem Hah-

nem, dotyczące głównie kolei, na którym jednocześ-

nie poruszono sprawę wstrzymania płatności i po-

twierdzono wcześniej ustalone działania.

Regionalnego w dniu 15 lutego 2013 r. przesłało do

Komisji Europejskiej odpowiedź na pismo dotyczące

wstrzymania płatności na projekty drogowe realizo-

wane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad.

Zawiera ona m.in. wyniki zalecanego

przez KE przeglądu kontraktów budowlanych reali-

zowanych przez GDDKiA pod kątem występowania

Strona polska wykonała przegląd w szerszym zakre-

sie, niż oczekiwała tego KE.

KE zaleciła dokonanie

przeglądu na próbie kontraktów, natomiast strona

polska przeprowadziła weryfikację wszystkich prze-

targów budowlanych zawartych przez GDDKiA do

„Infrastruktura i środowisko” (PO IiŚ) oraz „Rozwój

Polski Wschodniej” (PO RPW).

Wyniki przeprowa-

dzonego przeglądu nie wykazały występowania symp-

tomów zmowy przetargowej w innych projektach.

W odpowiedzi do Komisji Europejskiej przekazano

również dokument opisujący system wykrywania

cenia instytucji zarządzających PO IiŚ oraz PO

RPW), który oprócz istniejących instrumentów praw-

nych zawiera dodatkowe wskazówki dla instytucji

odpowiedzialnych za środki europejskie, a także be-

neficjentów funduszy UE odnośnie do działań w za-

kresie zapobiegania, identyfikowania i reagowania

w przypadku powzięcia podejrzeń popełnienia oszustw.

750

Mając na uwadze zaprezentowane powyżej infor-

macje oraz podjęte dotychczas działania, informuję,

że budowa autostrady A4 Radymno – Korczowa nie

jest zagrożona, a intencją strony polskiej jest podjęcie

wszelkich kroków, które pozwolą na jak najszybsze

rozwiązanie problemu i odblokowanie płatności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-14100/13, z dnia 19 lutego 2013 r.,

sła Bogdana Rzońcy dotycząca planów likwidacji Od-

działu Celnego w Sanoku, uprzejmie informuję, że

obszernych wyjaśnień w tej sprawie udzieliłem w od-

powiedzi na oświadczenie pana posła wygłoszone na

odpowiedzi (pismo nr SC5/0602/4/SJQ/2013/RWPD

6528 z dnia 25 lutego 2013 r.) skierowanej bezpośred-

nio do pana posła Bogdana Rzońcy w ww. sprawie

pozwalam sobie załączyć do niniejszego pisma.

W uzupełnieniu tej odpowiedzi oraz w związku

z zawartym w interpelacji zapytaniem na temat

oszczędności z tytułu likwidacji przedmiotowego od-

działu dla budżetu państwa uprzejmie wyjaśniam, że

Oddział Celny w Sanoku użytkuje pomieszczenia

użyczone przez burmistrza miasta Sanoka oraz place

wynajmowane od firmy Veolia Transport sp. z o.o.

W obydwu przypadkach są to umowy na czas okre-

ślony.

Roczny koszt utrzymania obiektu wynosi

67 740 zł.

Odejmując roczny średni koszt przeniesie-

nia funkcjonariuszy celnych do oddalonego od Sano-

ka o ok. 40 km Krościenka, w wysokości 25 200 zł,

uzyskuje się roczne oszczędności w budżecie w wyso-

kości 42 540 zł.

Wyżej wymienione potencjalne kosz-

ty związane z przesunięciami kadrowymi możliwe są

do obniżenia lub wyeliminowania poprzez przesunię-

cia etatów pomiędzy komórkami organizacyjnymi

podległymi Izbie Celnej w Przemyślu.

Jak już informowałem pana posła, etaty uwolnio-

ne w wyniku likwidacji Oddziału Celnego w Sanoku

zostaną przesunięte do granicznych oddziałów cel-

nych, co przy jednoczesnym zysku ekonomicznym

związanym z obecnie ponoszonymi kosztami funk-

cjonowania Oddziału Celnego w Sanoku przyniesie

wymierne korzyści, do których zaliczyć należy rów-

nież usprawnienie odpraw w ruchu granicznym.

Uprzejmie informuję, że zmiany funkcjonowania

jednostek organizacyjnych, w tym też ich likwidacja,

wynikają z potrzeby racjonalnego gospodarowania

możliwości budżetu państwa.

Załącznik

W związku z oświadczeniem pana posła wygło-

2013 r. na temat likwidacji Oddziału Celnego w Sa-

noku uprzejmie informuję, co następuje.

oraz analizy funkcjonowania jednostek organizacyj-

pracą i optymalizację wykorzystania środków pub-

licznych.

Na bieżąco dokonywana jest również ana-

liza otoczenia organizacji.

Na tej podstawie podejmo-

wane są decyzje co do zmian organizacyjnych.

Analiza statystyczna zgłoszeń celnych za okres od

2009 do 2012 r. wykazała sukcesywny spadek obcią-

żenia pracą w Oddziale Celnym w Sanoku.

W 2011 r.

średnia liczba przyjmowanych zgłoszeń celnych na

dzień, na 1 funkcjonariusza celnego, z wyłączeniem

kierownika oddziału, wynosiła 5 zgłoszeń, podczas

okresie przypadało ponad 12 zgłoszeń na osobę.

Dodatkowo należy zauważyć, iż podstawowym

narzędziem prawnym służącym ułatwieniu prowa-

dzenia działalności gospodarczej jest możliwość sto-

sowania procedury uproszczonej.

Stosowanie proce-

dury uproszczonej przez podmioty gospodarcze po-

zwala nie tylko na odformalizowanie czynności zwią-

zanych z dokonywaniem zgłoszeń celnych, ale rów-

nej przez funkcjonariusza celnego, zmniejszenia kosz-

tów dostarczenia towarów do urzędu celnego, posto-

ju samochodów, obsługi administracyjno-biurowej

(towar dostarczany jest do miejsca przeznaczenia

niony jest szybki dostęp do towaru importowanego).

skiej, co powoduje, że firmy posiadające status zaufa-

751

nego importera/eksportera stają się konkurencyjne

w międzynarodowej wymianie towarowej.

W Oddzia-

le Celnym w Sanoku trzy podmioty korzystają z pro-

mioty gospodarcze.

Liczba przyjętych zgłoszeń w pro-

cedurze uproszczonej w stosunku do zgłoszeń celnych

Ponadto likwidacja Oddziału Celnego w Sanoku

podyktowana jest zaleceniami Najwyższej Izby Kon-

Uprzejmie informuję, że planowana likwidacja

Oddziału Celnego w Sanoku nie powinna wpłynąć

negatywnie na działalność lokalnych przedsiębior-

ców.

Z uwagi na fakt, iż Oddziały Celne w Sanoku

i Krośnie dzieli odległość ok. 40 km, nie powinno

nastąpić znaczące wydłużenie czasu załatwienia nie-

zbędnych formalności.

Warto jednocześnie podkreślić, iż wszystkie po-

dróżujących i przedsiębiorców przekraczających przej-

ścia graniczne.

Przykładów takich działań w ramach

Analiza obciążenia pracą oraz aktywne reagowa-

nie na potrzeby zgłaszane przez klientów powodują

bieżącą alokację zasobów kadrowych.

Niewątpliwie

o właściwym gospodarowaniu zasobami kadrowymi

może świadczyć fakt, że etaty uwalniane w wyniku

zmian organizacyjnych przesuwane są do komórek

granicznych (np. przejście graniczne Krościenko), nie

usprawnienia odpraw w ruchu granicznym i skróce-

nia czasu przebywania w obrębie przejścia granicz-

nego.

Wyjaśniając powyższe, wyrażam nadzieję, iż

przedstawione argumenty spotkają się ze zrozumie-

niem pana posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Działając na podstawie

art. 115 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

z późn. zm.), składam na ręce marszałka Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej odpowiedź na interpelację po-

selską złożoną przez pana posła Bogdana Rzońcę.

Na wstępie należy zauważyć, że zasadniczym prob-

lemem poruszonym w interpelacji poselskiej pana po-

sła Bogdana Rzońcy jest problem korupcji przy udzie-

laniu zamówień publicznych, w budownictwie, w za-

gospodarowaniu przestrzennym i w samorządzie te-

rytorialnym.

Pan poseł powołał się na badania Banku

Światowego oraz wyniki działalności Najwyższej Izby

Kontroli, z których w ocenie pana posła wynika, iż

w Polsce najbardziej rozpowszechniona jest korupcja

na różnych szczeblach samorządu terytorialnego, któ-

ry nie podlega kontroli umożliwiającej przeciwdziała-

nie temu zjawisku.

Z drugiej strony interpelant wska-

zuje, iż to urzędnicy państwowi nie spełniają swojej

funkcji społecznej w tym zakresie.

W odniesieniu do tak postawionego problemu mi-

skiej może udzielić odpowiedzi na interpelację posel-

ską pana posła Bogdana Rzońcy tylko w odniesieniu

do działań podjętych wobec urzędników państwo-

wych.

Minister transportu, budownictwa i gospodar-

ki morskiej nie ma bowiem żadnych uprawnień nad-

zorczych wobec jednostek samorządu terytorialnego,

wobec czego nie może też podejmować wobec nich

żadnych działań przeciwdziałających korupcji.

Pracownicy Ministerstwa Transportu, Budowni-

w szkoleniach ze stosowania przepisów ustawy z dnia

752

mówienia publiczne, w których zamawiającym jest

ministerstwo, zostały objęte obowiązkiem stosowania

zarządzenia nr 18 dyrektora generalnego Minister-

instrukcji udzielania zamówień publicznych w Mini-

Morskiej.

Dokument ten reguluje szczegółowo plano-

wanie i przygotowanie postępowania o udzielenie za-

mówienia publicznego, obieg wniosków o wszczęcie

postępowania, zasady powoływania komisji przetar-

gowej, jej skład, organizację pracy, obowiązki prze-

wodniczącego, sekretarza i członków komisji przetar-

gowej, decyzje kierownika zamawiającego, zasady

tworzenia protokołu postępowania i zawierania umo-

wy w wyniku przeprowadzonego postępowania, wresz-

cie kwestie związane z egzekwowaniem zapisów umow-

nych od wykonawców.

Załącznikiem do wymienionej

instrukcji jest opracowany przez Centralne Biuro

Anty korupcyjne dokument pt. „Rekomendacje postę-

powań antykorupcyjnych przy stosowaniu procedury

zamówień publicznych”.

Ponadto w ministerstwie stale propagowane jest

stosowanie zasad służby cywilnej i zasad etyki kor-

pusu służby cywilnej wynikających z zarządzenia nr

W tym celu są organizowane cyklicznie szkolenia pn.

„Etyka – cel, zasady i funkcja w realizacji codzien-

nych obowiązków służbowych i budowaniu relacji

międzyludzkich w urzędzie administracji publicznej”.

W Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej został ustanowiony także doradca

etyczny.

Stale dostępne w siedzibie ministerstwa są

materiały promujące zachowania etyczne, jak np. „Po-

radnik antykorupcyjny dla urzędnika” opracowany

przez Centralne Biuro Antykorupcyjne.

Dnia 9 maja 2011 r. w Ministerstwie Transportu,

ro Antykorupcyjne zorganizowało spotkanie dla pra-

cowników ministerstwa i podległych ministrowi or-

ganów i jednostek, na którym omówiono problema-

tykę antykorupcyjną, w tym charakterystykę prze-

stępstw i konsekwencji ich popełnienia.

Poszczególne komórki organizacyjne Minister-

skiej, do których zadań należy wykonywanie kontro-

li nad działalnością jednostek podległych i organów

nadzorowanych przez ministra transportu, budow-

uregulowane w zarządzeniu nr l ministra transpor-

ganizacyjnego Ministerstwa Transportu, Budowni-

poz. 5), odpowiedzialne są za przenoszenie standar-

dów w zakresie etyki i działań antykorupcyjnych na

jednostki i organy im podległe.

Przykładem tego jest

objęcie osłoną na podstawie tzw. tarczy antykorup-

cyjnej postępowań o udzielenie zamówienia publicz-

nego prowadzonych przez Polską Agencję Żeglugi

Powietrznej na ubezpieczenie działalności agencji, na

dostawę samolotów pomiarowych, na usługi w zakre-

sie świadczenia opieki technicznej specjalistycznego

oprogramowania wykorzystywanego przez agencję.

Analogiczną osłoną w ramach tarczy antykorupcyj-

nej został objęty także Główny Inspektorat Trans-

portu Drogowego (GITD).

Niezależnie od powyższego

w GITD obowiązuje zarządzenie nr 49/2012 z dnia

zamówień publicznych, które w sposób kompleksowy

reguluje procedurę udzielania zamówień publicz-

nych, w tym obowiązki pracowników.

Zgodnie z prze-

pisami ww. regulaminu członkowie komisji przetar-

gowej, powołani biegli, kierownik zamawiającego

oraz inne osoby wykonujące w postępowaniu jakie-

kolwiek czynności składają oświadczenie, o którym

Prawo zamówień publicznych.

Oświadczenie to jest

fałszywe zeznania, a jego złożenie ma zapewnić bez-

stronność osób biorących udział w postępowaniu

przetargowym.

Ponadto w GITD wprowadzono, na

mocy zarządzenia nr 29/2010 głównego inspektora

transportu drogowego, zintegrowany system zarzą-

dzania.

Na system ten składają się: system zarządza-

nia jakością zgodny z wymaganiami normy PN-EN

niom korupcyjnym, których to przestrzeganie jest

obowiązkiem wszystkich pracowników GITD.

Odrębnego przedstawienia wymagają działania

podjęte w zakresie stworzenia jednolitych kryteriów

postępowania przy planowaniu, zlecaniu i realizacji

zadań przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad z zakresu infrastruktury drogowej.

Na przestrzeni ostatnich lat Generalna Dyrekcja

nich warunków do projektowania, budowania, odbio-

ru i utrzymania dróg krajowych, które swoją jakością

odpowiadałyby najwyższym standardom technolo-

gicznym i jakościowym.

Od czerwca 2008 r. w GDDKiA

wprowadzano nowe zasady zarządzania organizacją,

które realizowano w związku z wynikami przepro-

wadzonej na zlecenie nowego kierownictwa GDDKiA

analizy oraz raportem NIK z kontroli zdolności in-

stytucjonalnej GDDKiA.

Zapewniona została struk-

tura instytucjonalna GDDKiA gwarantująca pełne

wykonanie zadań ustawowych nałożonych na gene-

16 czerwca 2008 r. zarządzeniem nr 16 wprowadzony

został nowy regulamin organizacyjny GDDKiA.

GDDKiA, dążąc do optymalnej realizacji swoich za-

dań oraz mając świadomość roli w zapewnieniu naj-

lepszego możliwego poziomu funkcjonowania dróg

krajowych, zdecydowała się na wdrożenie systemu

753

my ISO 9001:2000.

Systemem objęto centralę oraz

oddziały GDDKiA.

Odzwierciedleniem nowych zasad zarządzania

w GDDKiA stał się proces decentralizacji wprowa-

dzony zarządzeniem generalnego dyrektora dróg kra-

jowych i autostrad nr 54 z dnia 10 października 2008 r.

w sprawie podziału zadań w zakresie przygotowania

towym zarządzeniem wprowadzono uproszczenie

i skrócenie procesu inwestycyjnego oraz ujednolice-

nie zasad prowadzenia tego procesu.

Zakres zmian

dotyczył: przygotowania inwestycji, opracowania do-

kumentacji do decyzji środowiskowych i o zezwoleniu

na realizację, badań archeologicznych, nabywania

nieruchomości, prowadzenia postępowań o udziele-

nie zamówienia publicznego oraz procesu realizacji

inwestycji.

Wprowadzony zarządzeniem podział zadań uspraw-

nił ustawową działalność GDDKiA poprzez szczegó-

łowe określenie merytorycznych zadań oraz zakresu

odpowiedzialności wszystkich komórek organizacyj-

nych GDDKiA (w tym oddziałów).

W ramach dosto-

sowywania struktury organizacyjnej do wymogów

ustawowych i rosnącej liczby zadań przeprowadzono

analizę działań i procesów prowadzonych przez

GDDKiA, która pozwoliła na określenie słabych og-

niw w organizacji.

W procesie przygotowania wyraź-

nego wzmocnienia wymagały sprawy związane z ochro-

ną środowiska, dlatego wyodrębniono Departament

Środowiska jako odpowiedzialny za zwiększenie nad-

zoru nad wykonywaniem raportów środowiskowych

i zapewnienia im należytej jakości.

Ponadto wyod-

rębniony został wydział monitorowania realizowa-

nych projektów, który zapewnia odpowiedni nadzór

nad działaniami prowadzonymi przez GDDKiA

w całej Polsce.

GDDKiA zracjonalizowała również wymagania

zawarte w specyfikacjach istotnych warunków zamó-

wienia (SIWZ) wobec firm startujących w przetar-

gach drogowych, np. w obszarze wymagań dotyczą-

cych potencjału finansowego, kadrowego, doświad-

czenia zawodowego.

Zniesiono wymaganie posiada-

nia przez wykonawcę własnego laboratorium drogo-

wego.

Spowodowało to znaczne udrożnienie mniej-

szych wykonawców i wyraźnie większe zaintereso-

wanie ogłaszanymi przez GDDKiA przetargami, co

przekłada się na wzrost konkurencyjności.

W struk-

turze GDDKiA wyodrębniono także Departament

Projektów Unijnych w celu pełnego wykorzystania

środków unijnych.

Ponadto wprowadzono zmiany usprawniające

prowadzenie dużych inwestycji infrastrukturalnych,

które w szczególności dotyczyły:

— opracowywania, na poziomie oddziałów, kon -

cepcji programowej oraz zatwierdzania projektów

organizacji ruchu.

Oddział rozpatruje i zatwierdza

wniosek w 30 dni od momentu wpłynięcia, a w ciągu

7 dni od posiedzenia rozpatrującego wniosek wydaje

pisemną opinię dla obserwatorów centrali;

— określenia sztywnych terminów dla badań ar -

cheologicznych: 60 dni na badania powierzchniowo-

-sondażowe, 180 dni na badania wykopaliskowe;

— dokonania rezygnacji z obligatoryjnego KOPI

przy generalnym dyrektorze na etapie koncepcji pro-

gramowej;

— opracowania jednolitych zasad postępowania

dla zadań UE w przypadku zamówień dodatkowych;

— opracowania i uzgodnienia z MRR i MTBiGM

wzorcowej dokumentacji przetargowej w zakresie in-

strukcji dla wykonawców i umowy (tomy I i II SIWZ)

do stosowania przez wszystkie oddziały dla zadań

współfinansowanych z UE.

W dotychczasowej prak-

tyce kontroli podlegały projekt SIWZ i projekt umo-

wy z wybranym wykonawcą, co przedłużało proce-

durę średnio o cztery tygodnie;

— określenia jednolitych zasad postępowań dla

zadań współfinansowanych z UE w przypadku wy-

stąpienia różnic obmiarowych, zmian technologicz-

nych materiałowych i okoliczności prowadzących do

udzielenia zamówień dodatkowych.

Dotychczas brak

było takich wytycznych.

Stosowanie wytycznych

usprawnia proces realizacji i procedurę udzielania

zamówień dodatkowych;

— dla zamówień o wartości powyżej 20 mln euro

dotyczących zadań współfinansowanych z UE kon-

trola postępowania o udzielenie zamówienia publicz-

nego będzie przeprowadzana tylko przez prezesa

UZP.

Zmiana przyspieszyła termin podpisania umo-

wy z wykonawcą;

— ustalenia, iż podpisywanie umów następuje

w oddziałach.

Zmiana przyspieszyła termin podpisa-

nia umowy z wykonawcą;

— wprowadzenia zmiany sposobu wyznaczania

kierownika projektu – KP wyznacza dyrektor oddzia-

łu, co miało na celu przyspieszenie tej procedury

i umożliwienie uczestnictwa KP we wczesnej fazie

procesu inwestycyjnego;

— określenia warunków zmiany sposobu akcep -

tacji podwykonawców, harmonogramów, zmian rze-

czowo-finansowych (w ramach 115%).

Przed decen-

tralizacją akceptacja podwykonawców należała do

centrali, co niejednokrotnie uniemożliwiało szybkie

podjęcie przez nich pracy na budowie.

Ponadto zmia-

ny rzeczowo-finansowe przeprowadzane były w ra-

mach 110% rezerwy.

W chwili obecnej akceptacja pod-

wykonawców leży w kompetencjach dyrektora od-

działu, co przyspiesza proces realizacji inwestycji;

— wprowadzenia zmiany sposobu:

– akceptacji faktur – kierownik projektu dokonu-

je merytorycznej weryfikacji faktury i przekazuje ją

do akceptacji dyrektora oddziału.

Faktury finanso-

wane ze środków Unii Europejskiej ostatecznie są

płacone przez centralę,

– przy podpisywaniu aneksów – na wniosek dy-

rektora oddziału za pośrednictwem generalnego dy-

dane są do akceptacji ministra transportu, budowni-

754

– powoływania komisji odbiorowej – dyrektor od-

działu powołuje komisję odbioru z wyznaczonym

wcześniej koordynatorem projektu i informuje cen-

tralę GDDKiA o dokonanym odbiorze,

– rozliczania inwestycji – dyrektor oddziału doko-

nuje rozliczenia i przesyła za pośrednictwem KP do

centrali.

Dyrektor oddziału dokonuje analizy porea-

lizacyjnej.

Ponadto generalny dyrektor prowadzi monitoring

poszczególnych zadań poprzez analizę sprawozdań

miesięcznych stanowiących załącznik do faktur, in-

formacje i dane pozyskiwane są od dyrektorów od-

działów GDDKiA oraz od koordynatorów projektów.

Zgodnie z wprowadzonymi w czerwcu 2008 r. zmia-

nami proceduralnymi Departament Technologii zo-

stał zobowiązany do dbałości o właściwe zapisy w spe-

cyfikacjach przetargowych, tak by na każdym etapie

realizacji prowadzić skuteczną kontrolę jakości.

W GDDKiA bezpośrednia kontrola dróg i drogo-

wych obiektów mostowych realizowana jest przez

pracowników zatrudnionych w laboratoriach oddzia-

łów GDDKiA.

Kontrola stanu nawierzchni dróg

(m.in. szorstkości, równości, kolein) realizowana jest

automatycznie przy użyciu sprzętu kontrolnego ob-

sługiwanego przez przeszkolonych pracowników.

Po-

nadto prowadzona jest kontrola wizualna stanu na-

wierzchni (przełomy, spękania, inne uszkodzenia).

Kontrole te realizowane są w systemie ciągłym, od

kwietnia do października, zgodnie z ustalanym co-

rocznie grafikiem.

Wyniki przeprowadzanych kon-

troli ewidencjonowane są, gromadzone i przetwarza-

ne w systemach elektronicznych.

Dane zgromadzone

w tych systemach przekładają się bezpośrednio na

oparty o obiektywne wskaźniki system oceny stanu

technicznego dróg i drogowych obiektów mostowych.

Powyżej wymienione działania pozwalają na za-

bezpieczenie prawidłowej jakości wykonywanych

robót.

Podsumowując, w GDDKiA od 2008 r. następuje

systematyczna zmiana reguł i zasad zmierzająca do

ustalenia jednolitych kryteriów postępowania przy

z zakresu infrastruktury drogowej.

W 2008 r. zdecy-

dowano o:

— stworzeniu laboratoryjnego systemu kontroli

jakości,

— wydłużeniu gwarancji na inwestycje drogowe

z roku do co najmniej 5 lat,

— podpisywaniu ewentualnych aneksów do umów

jedynie wówczas, gdy mają uzasadnienie techniczne,

a nie gdy mogą stanowić proste zwiększenie wyna-

grodzenia wykonawcy bądź wydłużenie czasu budo-

wy, kiedy wykonawca nie dotrzymuje harmonogra-

mu, ale nie chce płacić kar,

— zmianie wymagań w przetargach, tak by zde -

cydowanie większa liczba wykonawców mogła uczest-

niczyć w tych postępowaniach, a nie tylko wąska

grupa wykonawców.

Wprowadzenie ww. zmian doprowadziło do:

— otwarcia rynku dla większej grupy przedsię -

biorców, których liczba wzrosła z 28 do 133, z który-

mi GDDKiA ma podpisane umowy,

— zbudowania w latach 2009–2012 sprawnego sy -

stemu kontroli i monitoringu realizowanych zadań,

— stosowania jednolitych reguł realizacji zamó -

wień, wprowadzenia narzędzi do egzekwowania za-

pisów umowy, wyeliminowania podpisywania anek-

sów do zawartych umów zwiększających wartość

zleceń bądź wydłużających w nieuprawniony sposób

czas budowy,

— zrównania cen budowy dróg ze średnią euro -

pejską.

Zmiany te umożliwiły wybudowanie ponad

1000 km nowych tras i wydatkowanie kilkudziesięciu

miliardów złotych, w tym zrefundowanie przez UE

75% przyznanych funduszy.

Niezależnie od powyższych działań systemowych,

na mocy zarządzenia nr 9 generalnego dyrektora

dróg krajowych z dnia 6 marca 2012 r. wprowadzono

politykę antykorupcyjną w GDDKiA celem zapewnie-

nia działań sprzyjających podnoszeniu zaufania do

służby cywilnej w GDDKiA, zapobiegania konfliktom

interesów i przeciwdziałania możliwości wystąpienia

zjawisk korupcyjnych.

Wszelkie zamówienia publiczne prowadzone przez

bywają się według zasad określonych w zarządzeniu

nr 8 generalnego dyrektora dróg krajowych i auto-

nie z postanowieniami tego regulaminu dokonuje się

szacowania wartości przedmiotu zamówienia, przy-

gotowania i przeprowadzenia postępowania, zasad

funkcjonowania procedur odwoławczych, zakończe-

nia postępowania oraz ewidencjonowania zamówień

i umów.

Udzielanie przez Generalną Dyrekcję Dróg

Krajowych i Autostrad zamówień publicznych wyłą-

czonych spod stosowania przepisów Prawa zamówień

publicznych odbywa się według postanowień zarzą-

dzenia nr 50 generalnego dyrektora dróg krajowych

i autostrad z dnia 30 sierpnia 2011 r. zmieniającego

zarządzenie w sprawie realizacji zamówień publicz-

nych wyłączonych spod stosowania Prawa zamówień

publicznych.

Istotnym elementem szeroko rozumianych dzia-

łań w zakresie prawidłowości realizacji zamówień

publicznych są działania Centrum Unijnych Projek-

tów Transportowych powołanego w celu racjonalne-

go i efektywnego wykorzystywania środków unijnych

przeznaczonych na realizację projektów transporto-

wych oraz wsparcia beneficjentów w procesie przy-

gotowania inwestycji i ich realizacji.

Centrum Unij-

nych Projektów Transportowych wdrożyło Kodeks

etyki pracowników Centrum Unijnych Projektów

Transportowych oraz Kodeks etyki kontrolera.

W do-

kumentach tych opisano obowiązki pracownika Cen-

trum Unijnych Projektów Transportowych lub kon-

trolera w przypadku otrzymania propozycji korup-

cyjnej.

Opisano postawy, jakimi powinni kierować się

755

kontrolerzy, obowiązek ujawniania przełożonemu

wszelkich powiązań, jakie mogą wystąpić między

kontrolerem a jednostką kontrolowaną.

Każdorazo-

wo przed przystąpieniem do czynności kontrolnych

kontroler ma obowiązek podpisania oświadczenia

o bezstronności członka zespołu kontrolującego.

Na zakończenie pragnę poinformować Pana Posła,

iż Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

nalnego i Centrum Unijnych Projektów Transporto-

wych przeprowadziło analizę postępowań przetargo-

wych pod kątem występowania ewentualnych sygna-

łów mogących sugerować zmowę cenową w przetar-

gach na roboty budowlane.

Wyniki tej analizy przeka-

zano Komisji Europejskiej dnia 15 lutego 2013 r.

Przy wdrażaniu projektów PO IiŚ od dnia 6 lute-

go 2013 r. przez organy nadzorowane i jednostki pod-

ległe ministrowi transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej stosowane są „Zalecenia IZ PO iŚ

nr 18/2013 dotyczące zapobiegania, identyfikowania

wdrażaniu projektów POIiŚ” opracowane przez Mi-

nisterstwo Rozwoju Regionalnego.

Z powyższego wynika, że w odniesieniu do pra-

cowników Ministerstwa Transportu, Budownictwa

skiej podjęto szereg działań zapobiegających korupcji

przy udzielaniu zamówień publicznych, zwłaszcza na

roboty budowlane.

Jednocześnie należy zauważyć, że

jest to proces trwający stale i podlegający zmianom

dostosowywanym do zmieniających się okoliczności

faktycznych oraz przepisów prawa.

Jednocześnie minister transportu, budownictwa

oraz jednostki, stosując wyżej wymienione standardy

postępowania w celu przeciwdziałania sytuacjom ko-

rupcjogennym, w szczególności przy prowadzeniu po-

stępowań w sprawie udzielania zamówień publicz-

nych, na bieżąco monitorują przebieg poszczególnych

postępowań w aspekcie zgodności z przepisami prawa.

Pozostaję z szacunkiem

Podsekretarz stanu

świadectw energetycznych (14102)

przy piśmie wicemarszałka Sejmu Marka Kuchciń-

14102/13, w sprawie gospodarowania energią w za-

kresie sporządzania świadectw charakterystyki

energetycznej uprzejmie informuję Panią Marszałek,

odnosząc się kolejno do przedstawionych pytań.

W odniesieniu do pytania nr 1 informuję, że za-

sadniczym celem wprowadzenia systemu sporządza-

nia i przekazywania świadectw charakterystyki

energetycznej w określonych sytuacjach prawnych

jest zapewnienie źródła informacji, dzięki któremu

orientacyjne roczne zapotrzebowanie na energię bu-

standardowym użytkowaniem, i tym samym mogą

oszacować koszty związane z użytkowaniem budyn-

Efektem wykonania świadectwa jest określenie,

jak energochłonny jest budynek, oraz propozycja

działań zmierzających do poprawienia jego charak-

terystyki energetycznej.

Wprowadzenie obowiązku sporządzania świa-

dectw charakterystyki energetycznej w określonych

sytuacjach prawnych opiera się na przesłance, że oce-

na energetyczna budynku lub jego części wpływa na

świadomość dotyczącą poziomu efektywności energe-

tycznej danego budynku lub jego części i stymuluje

do podjęcia jego poprawy oraz promuje rozwiązania

energooszczędne.

Sam fakt sporządzania i przekazywania świa-

dectw charakterystyki energetycznej nie przyczyni

się do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego

oraz wzrostu efektywności energetycznej, bo nie taki

jest jego cel, o czym mowa powyżej.

Na wzrost efek-

tywności energetycznej budynków mają wpływ prze-

de wszystkim aktualne wymagania dotyczące ener-

gooszczędności dla nowych, przebudowywanych oraz

rozbudowywanych budynków, co ma bezpośrednie

przełożenie na standardy projektowania, wykonaw-

stwa oraz eksploatacji.

W ramach prac mających na celu wykorzystanie

energii w budynkach oraz wdrożenie postanowień

dyrektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki

energetycznej budynków przygotowana została no-

756

welizacja rozporządzeń w sprawie warunków tech-

W ww. rozporządzeniach szczegółowo zostaną

określone wymagania minimalne w zakresie para-

metrów cieplnych poszczególnych przegród w budyn-

ku, ogólny poziom standardu energetycznego budyn-

ków w postaci maksymalnego dopuszczalnego zapo-

trzebowania na energię oraz analizy możliwości wy-

korzystania alternatywnych dostaw energii do bu-

dynków.

W przypadku nowelizacji rozporządzenia w spra-

polegała na:

— zaostrzeniu wymagań dotyczących izolacyjno -

ści cieplnej przegród, czyli m.in. na zmniejszeniu

pła przegród,

— zaostrzeniu wymagań dotyczących instalacji,

— zmniejszeniu maksymalnej dopuszczalnej war-

tości wskaźnika zapotrzebowania na nieodnawialną

energię pierwotną.

Ponadto w projekcie rozporządzenia określono har-

monogram zmian wymagań techniczno-budowlanych

dotyczących energooszczędności budynków.

Jednost-

kowe wartości poszczególnych wskaźników będą za-

ostrzone stopniowo i przedstawione w formie tzw.

2020 (2017–2018 dla budynków zajmowanych przez

W przypadku nowelizacji rozporządzenia w spra-

wie szczegółowego zakresu i formy projektu budow-

lanego zmiana będzie polegała na rozszerzeniu wy-

magania rozpatrywania alternatywnych źródeł ener-

gii na etapie projektu budynku dla wszystkich bu-

wierzchni użytkowej powyżej 1000 m

2

.

Celem tego

rozwiązania jest zwiększenie wykorzystania odna-

wialnych źródeł energii w uzasadnionych ekonomicz-

nie przypadkach, a przez to rozwój energetyki roz-

proszonej i prosumenckiej.

Powyższe wymogi będą funkcjonować w powiąza-

niu z przepisami dotyczącymi świadectw charakte-

rystyki energetycznej budynków oraz obowiązko-

wych kontroli systemów ogrzewania i klimatyzacji

i powinny się przyczynić do stopniowej poprawy efek-

tywności energetycznej budynków.

Z kolei na zapewnienie bezpieczeństwa energe-

tycznego rozumianego jako osiągnięcie stanu gospo-

darki umożliwiającego pokrycie bieżącego i perspek-

tywicznego zapotrzebowania odbiorców na paliwa

sadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środo-

wiska, przede wszystkim mają wpływ takie działania

jak dywersyfikacja dostaw surowców energetycz-

nych, zwiększenie udziału energii pozyskiwanej ze

źródeł odnawialnych oraz racjonalne i efektywne go-

spodarowanie istniejącymi zasobami.

System świa-

dectw charakterystyki energetycznej budynków i zwią-

zana z nim promocja stosowania odnawialnych źró-

deł energii oraz poprawy charakterystyki energetycz-

nej wpisuje się w powyższe działania, jest jednak

jednym z wielu elementów, a jego wpływu nie należy

przeceniać.

Odpowiadając na drugie pytanie, pragnę zauwa-

poz. 1643, z późn. zm.) w dniu 1 stycznia 2009 r. zo-

stał wprowadzony obowiązek sporządzania i przeka-

zywania świadectw charakterystyki energetycznej

w przypadkach sprzedaży lub najmu budynku, loka-

lu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej sa-

modzielną całość techniczno-użytkową.

Wprowadzenie świadectw charakterystyki ener-

getycznej, których celem jest dostarczenie informacji

oraz promocja budynków energooszczędnych, przy

cjami, rodziłoby ryzyko, że nie spełnią one swojej roli

i są dodatkowym zbędnym dokumentem.

Dlatego też

rystyce energetycznej budynków, mając na uwadze

postanowienia art. 12 ust. 1 i art. 27 dyrektywy

2010/31/UE, zaproponowano rozwiązanie polegające

na obowiązku załączenia świadectwa charakterysty-

ki energetycznej w przypadku umów, na podstawie

których będzie następować przeniesienie własności

budynku lub jego części, oraz w przypadku powsta-

nia stosunku najmu budynku lub jego części oraz

wskazano na konsekwencje w przypadku jego nie-

przekazania.

W odpowiedzi na trzecie pytanie wyjaśniam, że

obecnie wszystkie świadectwa charakterystyki ener-

getycznej sporządzane są w oparciu o jednolitą pro-

cedurę obliczeniową określoną w rozporządzeniu mi-

nistra infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r.

niczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzo-

rów świadectw ich charakterystyki energetycznej

(Dz. U. Nr 201, poz. 1240, z późn. zm.), i w związku

ków, jak i lokali, np.: charakterystyki energetycznej,

w tym wskaźników zapotrzebowania na energię pier-

wotną i końcową, wartości sprawności systemów

technicznych oraz parametrów dotyczących izolacyj-

ności cieplnej.

W myśl postanowień art. 18 dyrektywy 2010/31/

UE państwa członkowskie są obowiązane do zapew-

nienia systemów kontroli świadectw charakterystyki

energetycznej.

W związku z tym w projekcie założeń

projektu ustawy o charakterystyce energetycznej bu-

dynków zaproponowano rozwiązanie, którego celem

jest zapewnienie wydawania świadectw charaktery-

styki energetycznej odpowiedniej jakości poprzez wy-

757

rywkowe kontrole pod kątem prawidłowości i rzetel-

ności sporządzania świadectwa.

Odnosząc się do pytania nr 4, trudno jest się zgo-

dzić ze stwierdzeniem, że rozporządzenie w sprawie

metodologii obliczania charakterystyki energetycz-

nej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budyn-

Do obliczeń zapotrzebowania na energię końcową dla

potrzeb ogrzewania i chłodzenia wykorzystuje się

metodę bilansów miesięcznych, która jest również

podana w polskiej normie PN-EN ISO 13790:2009

Energetyczne właściwości użytkowe budynków – ob-

liczanie zużycia energii na potrzeby ogrzewania i chło-

dzenia, natomiast wzory świadectw charakterystyki

energetycznej odpowiadają wzorom określonym

w polskiej normie PN-EN 15217:2008 Charaktery-

styka energetyczna budynków.

Metody wyrażania

charakterystyki energetycznej i certyfikacji energe-

tycznej budynków.

Powyższe normy są tłumaczenia-

mi norm europejskich i stanowią powszechnie uzna-

ne reguły techniczne w zakresie charakterystyki

energetycznej budynków.

W odpowiedzi na pytanie nr 5 informuję, że zgod-

nie z § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia ministra

jektant jest obowiązany do zawarcia w opisie tech-

nicznym charakterystyki energetycznej projektowa-

nego budynku, czyli zestawienia parametrów świad-

czących o energochłonności budynku, a także po-

twierdzenia spełnienia wymagań techniczno-budow-

lanych w tym zakresie.

Po zakończeniu realizacji inwestycji spełnienie

założeń projektowych weryfikowane jest w postaci

świadectwa charakterystyki energetycznej nowo wy-

budowanego budynku, które zgodnie z art. 57 ust. 1

pkt 7 ustawy Prawo budowlane jest załączane do za-

wiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budow-

lanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użyt-

kowanie przez inwestora.

Powyższy obowiązek funk-

dzony w związku z wdrożeniem postanowień dyrek-

tywy 2002/91/WE w sprawie charakterystyki ener-

getycznej budynków.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Z poważaniem

kiwań gazu ziemnego i ropy naftowej w wojewódz-

twie podkarpackim, sygnatura pisma SPS-023-

macje przekazane przez Polskie Górnictwo Naftowe

Segment poszukiwania i wydobycia w GK PGNiG

obejmuje cały proces poszukiwania oraz wydobycia

gazu ziemnego i ropy naftowej ze złóż, poczynając od

przeprowadzenia analiz geologicznych, badań geofi-

zycznych i wierceń, po zagospodarowanie i eksploa-

tację złóż.

W latach 2011 i 2012 na obszarach koncesyjnych

GK PGNiG prowadzono prace poszukiwawczo-rozpo-

znawcze, również na terenie Karpat i Przedgórza

współpracy z partnerami.

Na obszarze Bieszczady

zakończono wiercenie otworu Niebieszczany-1 o głę-

bokości 4219 m i przystąpiono do prób złożowych

w tym otworze.

Wykonano również prace polowe 2D

w rejonie Paszowa – Brzegi Dolne oraz dokonano in-

terpretacji geologicznej uzyskanych danych.

Ponadto

prowadzono sejsmiczne prace polowe 2D w rejonie

Jaśliska – Baligród oraz polowe prace grawimetrycz-

ne w rejonie Hoczew – Lutowiska.

Na obszarze Kar-

paty Wschodnie zakończono prace sejsmiczne 2D

w rejonie Mszana oraz wykonano nowe zdjęcie sej-

smiczne 2D w rejonie Jordanów.

W zakresie eksploatacji złóż gazu ziemnego i ropy

naftowej oddział PGNiG SA w Sanoku pozyskuje gaz

ziemny wysokometanowy i zaazotowany oraz ropę

naftową w 46 kopalniach (26 gazowych oraz 20 rop-

no-gazowych i ropnych).

Na obszarze jego działania

włączono do eksploatacji złoża: Jeżowe, Nowosielec

i Łękawica oraz podłączono 15 odwiertów na złożach

będących już w eksploatacji (Zalesie, Jaśniny, Dzi-

ków, Rudka).

Łączny przyrost zdolności wydobyw-

czych szacuje się na ok. 46 tys. m

3

/h gazu (w przeli-

czeniu na gaz wysokometanowy).

Ponadto w ramach

współpracy ze spółką FX Energy Poland sp. z o.o.

włączono do eksploatacji złoża Kromolice o łącznej

zdolności wydobywczej ok. 8 tys. m

3

/h gazu (w prze-

liczeniu na gaz wysokometanowy).

W latach 2011–12 na terenie województwa pod-

karpackiego prowadzone były intensywne prace po-

szukiwawcze, sejsmiczne i wiertnicze, których celem

jest odkrycie nowych złóż ropy naftowej i gazu ziem-

nego.

W rejonie Sanoka, Krosna i Jasła oraz Rzeszowa

zostało wykonanych pięć zdjęć sejsmicznych 2D i 3D,

na podstawie których projektuje się wiercenia.

Pla-

758

nuje się także wykonanie dalszych badań sejsmicz-

nych w latach 2013–14 w rejonie Dukli, Rzeszowa

i Lutowisk.

W województwie podkarpackim zostało wykona-

nych siedemnaście otworów wiertniczych, w wyniku

czego zostały odkryte nowe złoża gazu ziemnego w re-

jonie Siedleczki, Przeworska, Kramarzówki.

W dwóch

głębokich otworach wierconych koło Sanoka i Dukli

odkryto nowe, perspektywiczne poziomy z dużymi

szansami na komercyjny przypływ ropy naftowej i gazu

ziemnego.

W rejonach tych będą dalej prowadzone

prace wiertnicze.

W latach 2013–14 przewiduje się

wykonanie otworów wiertniczych celem rozpoznania

już odkrytych złóż (złoże Kramarzówka), jak i poszu-

kiwanie nowych złóż.

W ocenie GK PGNiG obszar województwa pod-

karpackiego jest ciągle jednym z najbardziej perspek-

tywicznych obszarów dla poszukiwania ropy nafto-

wej i gazu ziemnego.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie warunków stawianych

występującym o kredyt w ramach programu

„Rodzina na swoim” przekazaną pismem z dnia 19

lutego br. (nr SPS-023-14105/13) uprzejmie przeka-

zuję poniższe informacje.

własnego mieszkania (Dz. U z 2012 r.

Nr 90).

Kredy-

ty mogą być udzielane wyłącznie przez instytucje

– art. 10 ust. 2 ustawy.

Ogólne warunki tych umów

lonych kredytów z wymogami ustawy oraz przepisami

w bankach kredytujących kontroli w zakresie zasto-

sowania dopłat.

Wyniki tych kontroli były cyklicznie

ki weryfikacji przedmiotu transakcji finansowanej

nowieniu lub przeniesieniu własności lub spółdziel-

czego własnościowego prawa do lokalu, a jeżeli umo-

sku o kredyt preferencyjny – na podstawie odpowied-

niej umowy zobowiązującej.

ku formy notarialnej), które w zależności od rodzaju

inwestycji mogły być podstawą weryfikacji parame-

trów cenowych i powierzchniowych.

Uproszczenie

759

mości kwalifikowanych do finansowania w ramach

rowanego do Banku Gospodarstwa Krajowego w tro-

sce o dbałość wydatkowania środków publicznych,

były związane z nową interpretacją przepisów usta-

wowych.

Wynikały one natomiast ze szczególnych

zasad rozpatrywania wniosków o kredyt preferencyj-

ny udzielany na etapie realizacji przedsięwzięcia de-

weloperskiego, jakie ukonstytuowały się na rynku po

wejściu w życie w okresie realizacji programu „Ro-

dzina na swoim” przepisów ustawy z dnia 16 wrześ-

ły obowiązek zawierania umów deweloperskich w for-

mie aktu notarialnego, jak również obowiązek stoso-

wania odpowiednio przepisów dotyczących umów

deweloperskich do umów przedwstępnych zawiera-

nych przez kupującego z deweloperem.

Zgodnie z pro-

cedurami przyjętymi w procesie udzielania kredytów

nych z zawarciem umowy notarialnej przed uzyska-

niem pozytywnej oceny zdolności do obsługi zadłu-

żenia kredytowego, mógł złożyć wniosek o kredyt,

wiązania stron w zakresie niewyczerpującym posta-

nowień umowy deweloperskiej lub ostatecznej.

Prak-

tyka zawierania takich umów, niewymagających for-

my aktu notarialnego i często mających postać nie-

nazwanej umowy rezerwacyjnej, stała się powszech-

ną formą umowy zawieranej między stronami (dewe-

loperem i nabywcą) do czasu uzyskania pewności

o pozytywnej ocenie zdolności kredytowej umożliwia-

jącej zaciągnięcie kredytu mieszkaniowego i w kon-

sekwencji zakup mieszkania.

zalecono, aby na etapie podejmowania przez bank

mości dopuszczalne było rozpatrzenie wniosku na

spektu informacyjnego z wypełnioną częścią indywi-

dualną.

przedkładanej przez nabywcę bankowi, przed podpi-

chomości.

go lub domu jednorodzinnego przyjęto w bankach

udzielania kredytów mieszkaniowych dotyczących

transakcji zawieranych na rynku pierwotnym:

umów ogólnie zwanych jako rezerwacyjne (przez

umowę rezerwacyjną rozumiemy umowę, w której

kalu z oferty przez określony czas) mających stano-

wić swoistą ochronę zarówno klientów, jak i dewelo-

perów przed skutkami zawierania umów deweloper-

skich w sytuacji, gdy klient nie potrafi prawidłowo

kupu konkretnej nieruchomości klient składa w ban-

w przypadku braku zgodności, bank odmawia zawar-

o kredyt wystawiona nie później niż dzień złożenia

760

jaśnienia dotyczące stosowania wskazanych proce-

runek zgodności opisu kredytowanej nieruchomości

z dokumentami przedkładanymi przez nabywcę ban-

kowi przed podpisaniem umowy kredytu, po uzyska-

nych wyjaśnieniach praktykę taką uznano za racjo-

nalne postępowanie zabezpieczające zamierzającego

sadnionych kosztów.

Stwierdzono, że jest ona zgodna

norodzinnego, chroniąc nabywcę przed zbyt wysoki-

mi kosztami zawierania umów deweloperskich w for-

mie aktu notarialnego przed uzyskaniem decyzji

o przyznaniu kredytu.

W tym kontekście minister-

stwo przyjęło również wyjaśnienia Związku Banków

Polskich dotyczące zasad rozpatrywania wniosków

wraz z odpowiednią umową zobowiązującą.

Uwzględ-

niając zasadność przekazanych przez ZBP wyjaśnień

pis wskazujący na udzielanie kredytów preferencyj-

nych przy uwzględnieniu własnych procedur kredy-

towych banku, w ocenie Ministerstwa Transportu

Budownictwa i Gospodarki Morskiej procedowanie

dołączona umowa zobowiązująca wyczerpująca w swym

zakresie odpowiednie postanowienia umowy osta-

tecznej, powinno spełniać poniższe warunki:

niego prospektu informacyjnego wydanego zgodnie

go mieszkania instytucje ustawowo upoważnione do

wierzchniowych określonych w ustawie o finansowym

go mieszkania powinny odpowiadać parametrom za-

wartym w umowie deweloperskiej przekazanej do

tualnie ministerstwo nie dysponuje wiarygodnymi sta-

tystykami obejmującymi dane dotyczące osób, które

Zgodnie z wypowiedziami przedstawicieli sektora de-

weloperskiego i bankowego sytuacja ta mogła dotyczyć

powinny być znane, biorąc pod uwagę proces obsługi

wniosków kredytowych, do końca I półrocza br.

nie oznacza, że wszyscy zainteresowani uzyskają kre-

dyt preferencyjny.

W każdym procesie obsługi wnio-

sków kredytowych występują sytuacje, które powodują,

nego kredytobiorcy, jego historii kredytowej lub cech

kredytowanej nieruchomości.

Możliwość występowania

lania kredytów mieszkaniowych, nie ograniczając się

kredytów mieszkaniowych udzielanych w ramach pro-

gramu „Rodzina na swoim”.

Z poważaniem

761

Odpowiedź

podsekretarza stanu

opiekuńczo-wychowawczej (14106)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-14106/13, dotyczące interpelacji posel-

opiekuńczo-wychowawczej, uprzejmie wyjaśniam.

instytucjonalnej pieczy zastępczej.

Zgodnie z art. 95

ust. 3 ustawy w placówce opiekuńczo-wychowawczej

typu socjalizacyjnego, interwencyjnego lub specjali-

styczno-terapeutycznego można umieścić w tym sa-

mym czasie łącznie nie więcej niż 14 dzieci oraz osób,

które osiągnęły pełnoletność, przebywając w pieczy

zastępczej.

Szczegółowe uregulowania w zakresie standar-

dów w placówkach opiekuńczo-wychowawczych zna-

lazły się w rozporządzeniu ministra pracy i polityki

tucjonalnej pieczy zastępczej (Dz. U. Nr 292, poz. 1720).

W § 10 ust. 1 tego rozporządzenia jest mowa o tym,

że liczba dzieci pozostających pod opieką 1 osoby pra-

cującej z dziećmi w placówce opiekuńczo-wychowaw-

czej, w regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycz-

nej albo w interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym

odpowiada potrzebom dzieci oraz rodzajowi prowa-

dzonych zajęć.

Natomiast w ust. 2 tego przepisu okre-

ślono, że w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

z wyłączeniem placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego, oraz w regionalnej placówce opie-

kuńczo-terapeutycznej w czasie zajęć opiekuńczych

i wychowawczych pod opieką jednego wychowawcy

może przebywać nie więcej niż 14 dzieci.

Należy przy

tym podkreślić, że przepisy określają tylko maksy-

malną liczbę dzieci, a rzeczywista liczba dzieci pod

opieką jednego wychowawcy musi być dostosowana

do potrzeb i możliwości tych dzieci oraz charakteru

zajęć.

Przepisy przejściowe zawarte w ustawie o wspie-

dla placówek opiekuńczo-wychowawczych powsta-

ją dzień 1 stycznia 2021 r. jako ostateczną datę do-

stosowania się do ww. standardu 14 dzieci przebywa-

jących w placówce.

Przepisy ustanowione na podsta-

zastępczej w zakresie standardu określającego liczbę

nie odbiegają od tych, które obowiązywały poprzed-

nio na podstawie rozporządzenia ministra pracy

Nr 201, poz. 1455).

Regulował te kwestie § 25 tego

rozporządzenia.

Znalazł się tam, w ust. 1, analogicz-

ny do obecnego przepis wskazujący, że liczba dzieci

pozostających pod opieką jednego wychowawcy w pla-

cówce musi być odpowiednia do potrzeb dzieci oraz

rodzaju prowadzonych zajęć.

Natomiast w ust. 3 tego

przepisu wskazano, że w placówce, w której liczba

dzieci nie przekracza 14, w czasie zajęć opiekuńczych

i wychowawczych odbywających się na jej terenie

opiekę może sprawować jeden wychowawca.

Nowe przepisy nie przewidują placówek więk-

szych niż 14-osobowe.

W związku z tym obecny stan

prawny w zakresie liczby dzieci pozostających pod

nadto dzieci pod opieką jednego wychowawcy nie

może być więcej niż 14.

Oznacza to, że może ich być

mniej, w zależności od potrzeb i rodzaju zajęć.

Nie

ma więc powodu dokonania zmian w przepisach do-

tyczących wspierania rodziny i systemu pieczy za-

stępczej, gdyż obecne przepisy umożliwiają zmniej-

szenie liczby dzieci pozostających pod opieką jednego

wychowawcy.

Do Ministerstwa Pracy i Polityki Spo-

łecznej nie wpłynęły dotychczas informacje o zwięk-

szaniu grup powyżej 14 dzieci na jednego wychowaw-

cę ze względu na ograniczanie kosztów przez samo-

rządy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

podstawę egzekucji (14107)

stawę egzekucji, przesłaną przy piśmie wicemarszał-

poz. 296), dalej K.p.c., wynika, że pierwsze pismo pro-

762

cesowe w sprawie powinno zawierać oznaczenie miej-

sca zamieszkania i siedziby stron, ich przedstawicie-

li ustawowych i pełnomocników.

Powszechnie przyj-

muje się, że miejsce zamieszkania to miejscowość,

w której osoba mieszka z zamiarem stałego pobytu.

Nie budzi wątpliwości, że oznaczenie w pozwie lub

wniosku miejscowości, w której zamieszkuje pozwa-

ny (dłużnik), nie pozwala na jego identyfikację i unie-

możliwia nadanie sprawie dalszego biegu (brak moż-

liwości dokonywania doręczeń).

Dlatego przyjmuje

się, że cytowany przepis wymaga oznaczenia adresu

zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli

ustawowych i pełnomocników.

Należy jednak podzie-

lić stanowisko, że oznaczenie adresu zamieszkania

nie zawsze pozwala na identyfikację osoby uczestni-

czącej w postępowaniu.

Zachodzi zatem potrzeba wprowadzenia regulacji,

które nakazywałyby wskazywanie w tytule wyko-

nawczym (ściślej, w klauzuli wykonalności) danych

pozwalających jednoznacznie zidentyfikować pozwa-

nego (dłużnika).

W przypadku osoby fizycznej byłby

to numer PESEL (o ile dłużnik go posiada), a w od-

niesieniu do osób prawnych byłby to numer w Krajo-

wym Rejestrze Sądowym albo numer w innym reje-

strze lub ewidencji, w której jest wpisana ta osoba.

Zagadnienie to jest aktualnie przedmiotem prac

koncepcyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości,

które toczą się także z udziałem Komisji Kodyfika-

cyjnej Prawa Cywilnego.

Rozważa się wprowadzenie

do art. 126 K.p.c. regulacji nakładającej na powoda

obowiązek podania powyższych oznaczeń w pozwie.

Przepis ten miałby odpowiednie zastosowanie do wnio-

sków inicjujących inne rodzaje postępowań (w tym,

postępowania zabezpieczające, klauzulowe i egzeku-

cyjne).

Sąd dokonywałby weryfikacji tych numerów

(sprawdzenia, czy są one zgodne z danymi zawartymi

w odpowiednich bazach danych).

Dane te byłyby na-

stępnie zamieszczane w tytule wykonawczym (w tre-

ści klauzuli wykonalności).

Komornik sądowy przed

wszczęciem egzekucji również byłby obowiązany zwe-

ryfikować zgodność numeru identyfikującego dłużni-

ka, podanego we wniosku o wszczęcie egzekucji z da-

nymi zawartymi w klauzuli wykonalności oraz w razie

konieczności z numerem ujawnionym w odpowiedniej

bazie danych.

Wydaje się, że opisany wyżej mechanizm

gwarantowałby jednoznaczną identyfikację dłużnika.

Na marginesie należy dodać, że analizowana tu

problematyka jest aktualnie przedmiotem prac par-

lamentarnych.

Podkomisja stała do nowelizacji pra-

wa cywilnego Sejmu RP rozważa bowiem wprowa-

dzenie powyższych rozwiązań do poselskiego projek-

cywilnego (druk nr 988).

W pracach tych aktywny

udział biorą również przedstawiciele Ministerstwa

Sprawiedliwości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

opiekuńczo-wychowawczych zatrudnionych

na podstawie ustawy Karta Nauczyciela (14108)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

dotyczące interpelacji posła Stanisława Szweda w spra-

cowników placówek opiekuńczo-wychowawczych za-

trudnionych na podstawie ustawy Karta Nauczycie-

la, uprzejmie informuję.

sunku do nauczycieli zatrudnionych przed dniem

w publicznych placówkach opiekuńczo-wychowaw-

stosuje się do dnia 1 stycznia 2014 r.

Po tym terminie

ww. osoby stają się pracownikami samorządowymi

Powyższe oznacza, że podstawą stosowania Kar-

2014 r. w stosunku do osób zatrudnionych w placów-

kach opiekuńczo-wychowawczych będzie art. 237 ust.

wiązań dotyczących zmiany sposobu i warunków za-

trudnienia ww. pracowników.

Oznacza to, że zasto-

sowanie w tym zakresie znajdą odpowiednie przepisy

Kodeksu pracy (zarówno ustawa o pracownikach sa-

morządowych, jak i Karta Nauczyciela nie zawierają

w omawianym zakresie stosownych regulacji).

W związ-

ku z tym należy stwierdzić, co następuje.

ny i systemie pieczy zastępczej zmienia się pragma-

tyka pracownicza, której postanowienia będą stoso-

wane do wychowawców.

Nie dochodzi natomiast do

Jeżeli stosunek pracy jest kontynuowany, mimo

nie ma podstawy do wypłacenia odpraw związanych

z ustaniem zatrudnienia [np. odprawy na podstawie

763

dach rozwiązywania z pracownikami stosunków pra-

Stosunek pracy wychowawców przekształci się ze

stosunku nauczyciela mianowanego w stosunek pra-

cy pracownika samorządowego – z mocy ustawy.

W związku z brakiem szczegółowych regulacji doty-

czących przekształcenia dotychczasowych stosunków

pracy osób zatrudnionych w placówkach opiekuńczo-

-wychowawczych na podstawie ustawy Karta Na-

uczyciela, mając na uwadze brzmienie art. 16 ust. 1

przyjąć, że pracownicy zatrudnieni dotychczas na

dniu 1 stycznia 2014 r. nadal będą wykonywać pracę

z osobami zatrudnianymi po dniu 1 stycznia 2014 r.

Dostosowanie treści umowy o pracę do nowego

magającą wypowiedzenia zmieniającego ani porozu-

mienia stron.

Zgodnie z art. 29 § 3

2

Kodeksu pracy,

do pracowników samorządowych, pracodawca infor-

muje pracownika na piśmie o zmianie jego poza-

umownych warunków zatrudnienia niezwłocznie,

wiązanie umowy o pracę miałoby nastąpić przed

wiązania umowy.

Fakt, że wychowawcy staną się pracownikami sa-

morządowymi spowoduje także zmianę przepisów

o wynagradzaniu, jakie będą miały do nich zastoso-

wanie.

Zatem wychowawcom, gdy staną się już pra-

cownikami samorządowymi, powinny przysługiwać

takie składniki wynagrodzenia, jakie przysługują tej

grupie zawodowej.

pieczy zastępczej nie wprowadzają okresu ochronne-

go dla wychowawców, którzy staną się pracownikami

samorządowymi.

Wobec powyższego decyzja o ewen-

tualnej redukcji zatrudnienia będzie podejmowana

indywidualnie przez pracodawców zatrudniających

wychowawców w placówkach opiekuńczo-wychowaw-

czych.

Ponadto zgodnie z przepisami ustawy o wspiera-

stycznia 2014 r. ww. pracownicy z mocy prawa stają

się pracownikami samorządowymi, w związku z czym

w zakresie warunków pracy i płacy będą podlegali

przepisom ustawy o pracownikach samorządowych

oraz przepisom ogólnym, tak jak pracownicy placó-

wek opiekuńczo-wychowawczych zatrudnieni po dniu

rych innych ustaw.

Ustawodawca w stosunku do tych

pracowników nie pozostawił jakichkolwiek upraw-

nień wynikających z ustawy Karta Nauczyciela, w tym

również w zakresie ochrony przewidzianej dla funk-

cjonariuszy publicznych.

Do tych pracowników nie

znajdą również zastosowania dotychczasowe przepi-

sy dotyczące awansu zawodowego nauczycieli.

W usta-

wie o pracownikach samorządowych brak podobnych

regulacji.

Jednocześnie informuję, że obecnie w Minister-

prace w przedmiocie zmiany statusu pracowników

placówek opiekuńczo-wychowawczych, w tym rów-

nież pracowników zatrudnionych przed dniem wej-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

prowadziły działalność gospodarczą (14109)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

14109/13, wyjaśniam uprzejmie, co następuje.

wości zaliczania okresu prowadzenia działalności

gospodarczej przez kobiety w wieku co najmniej 55

uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku dla

bezrobotnych przewidziana została w założeniach do

stytucjach rynku pracy.

Aktualnie założenia do usta-

tucjach rynku pracy znajdują się na etapie uzgodnień

międzyresortowych.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

764

Odpowiedź

podsekretarza stanu

o umorzeniu należności powstałych

przez osoby, które muszą zgodnie z zapisami

znak: SPS-023-14110/13, dotyczące interpelacji posła

zarolniczą działalność w odniesieniu do składanych

wy czekać na notyfikację Komisji Europejskiej, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

W związku z zawartymi w piśmie pana posła Sta-

nisława Szweda wątpliwościami dotyczącymi zasad-

ności żądania przez pracowników ZUS od osób wy-

stępujących z wnioskami o zawieszenie postępowa-

nia egzekucyjnego dokumentów dotyczących pomocy

publicznej w sytuacji, gdy są to osoby oczekujące na

decyzję Komisji Europejskiej (przy czym w grupie tej

wyróżniono osoby, które zlikwidowały działalność

gospodarczą po l września 2012 r., zawiesiły prowa-

dzenie działalności oraz osoby, które rozliczają się

wszystkim należy wyjaśnić, że przepisy ustawy ab-

olicyjnej dzielą osoby, które mogą ubiegać się o umo-

rzenie należności na dwie grupy, tj.:

cej warunki umorzenia,

— osoby inne niż wymienione powyżej.

Podział ten ustawodawca wprowadził z uwagi na

o wydanie decyzji stwierdzającej, że umorzenie na

podstawie ustawy abolicyjnej nie stanowi pomocy

2010 r.), lub stwierdzającej, że umorzenie to stanowi

Konsekwencją rozwiązań przyjętych w ustawie

mentacji wymaganej od zainteresowanych.

nie prowadzą pozarolniczej działalności, oraz osób,

które na dzień 1 września 2012 r. prowadziły poza-

rolniczą działalność, jednak na dzień złożenia wnio-

sku o umorzenie należności jej nie prowadzą, wyma-

gane jest jedynie złożenie poprawnie wypełnionego

ły pozarolniczą działalność i prowadzą ją nadal lub

ły pozarolniczej działalności, jednak prowadzą ją na

dzień złożenia wniosku o umorzenie należności, wo-

bec których prowadzone jest postępowanie egzeku-

cyjne, oprócz wniosku o umorzenie należności ko-

nieczne jest złożenie dokumentów z zakresu pomocy

publicznej, ponieważ osoby te posiadają status przed-

siębiorcy.

Dodatkowo informuję, że osoby występujące z wnio-

skiem o umorzenie należności na podstawie ustawy

Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z postanowieniami

ustawy abolicyjnej zawiesza postępowanie egzeku-

cyjne po otrzymaniu wniosku o umorzenie należno-

ści osoby uprawnionej, a w przypadku gdy wniosek

wieszone postępowanie egzekucyjne jest badane pod

nych ulgi, którą jest niewątpliwie zawieszenie postę-

powania egzekucyjnego, podlega bowiem przepisom

dotyczącym pomocy publicznej, zarówno krajowym,

jak i wspólnotowym.

Powyższe znalazło odzwierciedlenie w zapisie art. 5

ust. 2 ustawy abolicyjnej, w myśl którego w przypad-

ku złożenia przez osobę, która posiada status przed-

siębiorcy, wniosku o umorzenie przed dniem wydania

powania egzekucyjnego stosuje się przepisy o po-

mocy publicznej.

Oznacza to, że Zakład Ubezpieczeń

nia egzekucyjnego wobec przedsiębiorcy pod kątem

wystąpienia przesłanek określonych w art. 107 ust.

również możliwości udzielenia pomocy (zawieszenia

postępowania egzekucyjnego) w ramach pomocy de

stawienia przez przedsiębiorcę konkretnych doku-

mentów dotyczących pomocy publicznej.

Kwestie te

ze zm.) określające m.in. katalog dokumentów, do

Należy przy tym przypomnieć, że zagadnienie po-

mocy publicznej dotyczy wyłącznie przedsiębiorców,

765

notowym rozumiane jest bardzo szeroko.

Za przed-

siębiorcę należy uznać każdy podmiot prowadzący

robkowym, bez względu na jego formę organizacyjno-

-prawną oraz sposób finansowania, niezależnie od

malny status przedsiębiorcy.

Tak więc podstawowym

kryterium pozwalającym na określenie, czy dany

podmiot jest przedsiębiorcą, jest prowadzenie dzia-

łalności gospodarczej.

Przepisy ustawy abolicyjnej nie zawierają posta-

nowień pozwalających na odstąpienie od badania za-

wieszenia postępowania egzekucyjnego pod kątem

mym Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako organ

udzielający pomocy ma obowiązek przeprowadzania

czy wielkości przedsiębiorcy występującego o udzie-

lenie pomocy.

Nie można się więc zgodzić z tezą zawartą w wy-

stąpieniu pana posła Stanisława Szweda, iż przed-

siębiorcy, którzy są opodatkowani w formie ryczałtu

lub karty podatkowej, nie podlegają w ogóle pomocy

publicznej.

Nie można natomiast wykluczyć, że w kon-

kretnych, indywidualnych przypadkach zawieszenie

nowiące pomocy publicznej z uwagi na niewystąpie-

nie przesłanki zakłócenia lub groźby zakłócenia kon-

kurencji oraz negatywnego wpływu na wymianę

kumentację, w tym dostarczoną przez przedsiębiorcę

Odrębną kwestią jest zasadność żądania doku-

mentów z zakresu pomocy publicznej od osób ubie-

gających się o umorzenie należności (a więc i o zawie-

szenie postępowania egzekucyjnego, w przypadku

gdy jest ono prowadzone) na podstawie przepisów

zlikwidowały prowadzoną pozarolniczą działalność

i nie prowadzą jej na dzień złożenia wniosku o umo-

rzenie należności.

W sytuacji gdy ubiegający się o umo-

rzenie nie posiada statusu przedsiębiorcy, zawiesze-

nie postępowania egzekucyjnego nie podlega badaniu

pod kątem przepisów dotyczących pomocy publicznej,

a tym samym żądanie przedłożenia dokumentów

z tego zakresu jest nieuzasadnione.

Dodatkowo należy nadmienić, że podstawowe in-

formacje dotyczące ustawy abolicyjnej, w tym rów-

nież zakresu dokumentacji wymaganej od jej adresa-

tów, zostały zawarte w przygotowanych przez Zakład

Ubezpieczeń Społecznych ulotkach dostępnych w sa-

lach obsługi klienta oraz w formie elektronicznej na

stronie internetowej www.zus.pl w dwóch wersjach:

1.

Abolicja dla płatników składek – informacja dla

działalność pozarolniczą.

ły działalności pozarolniczej.

Równocześnie informuję, że z informacji przeka-

zanej przez członka Zarządu ZUS wynika, iż pracow-

nicy terenowych jednostek organizacyjnych ZUS

otrzymali szczegółowe wyjaśnienia dotyczące reali-

zacji przepisów ustawy abolicyjnej, w tym m.in. ro-

dzaju dokumentacji, jaka powinna być przedkładana

przez poszczególne grupy osób składających wnioski

o umorzenie należności.

pieczeń Społecznych jako organ realizujący przepisy

przeprowadzeniem postępowań wynikających z wnio-

sków składanych przez zainteresowanych.

Dlatego

w przypadku wystąpienia konkretnych sytuacji żą-

dania przez pracowników ZUS dokumentacji z zakre-

su pomocy publicznej od osób, które nie posiadają

statusu przedsiębiorcy, według wymienionych powy-

żej kryteriów, istnieje możliwość zgłaszania ich na

adres centrali ZUS do Departamentu Realizacji Do-

chodów, gdzie będą podlegały weryfikacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

przekazujące interpelację posła Stanisława Szweda

niam.

Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 41

766

świadczeń emerytalnych (14112)

posła Stanisława Szweda w sprawie wypłaty świad-

czeń emerytalnych w związku z wyrokiem Trybuna-

Istotnie, poczynając od 1 października 2011 r., re-

guła zawieszająca prawo do emerytury w przypadku

kontynuowania zatrudnienia u dotychczasowego pra-

codawcy, zaczęła być stosowana do emerytur przyzna-

nych przed 1 stycznia 2011 r.

W związku z tym Zakład

Ubezpieczeń Społecznych poinformował osoby pobie-

rające emerytury o zmianie stanu prawnego, w tym

o konieczności rozwiązania stosunku pracy z dotych-

czasowym pracodawcą, aby nadal, tj. od 1 październi-

ka 2011 r., mogły pobierać emeryturę.

W wyniku wej-

ścia w życie nowej regulacji zainteresowane osoby,

którym przysługiwało prawo do emerytury, zobowią-

zane zostały do dokonania wyboru między rozwiąza-

niem stosunku pracy w celu pobierania emerytury

albo kontynuowaniem zatrudnienia u dotychczasowe-

go pracodawcy i zawieszeniem emerytury.

K2/12, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 103a

pieczeń Społecznych za niezgodny z art. 2 konstytu-

cji w zakresie jego stosowania do osób, które nabyły

TK został ogłoszony w dniu 22 listopada 2012 r.

Od

tej daty Zakład Ubezpieczeń Społecznych podjął wy-

płatę zawieszonych emerytur.

Zgodnie z art. 190 ust. 3 konstytucji orzeczenie

normatywnego.

Ponieważ w tym przypadku Trybu-

nał Konstytucyjny nie określił innego terminu utra-

ty mocy obowiązującego aktu normatywnego, należy

uznać, iż przepis, na podstawie którego zostało za-

wieszone prawo do emerytury, obowiązywał do dnia

22 listopada 2012 r.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jako z re-

guły kształtujące na nowo stan prawny w zakresie

stwierdzonej niezgodności z konstytucją wywiera

Oznacza to, że orzeczenie TK zasadniczo nie ma

mocy wstecznej, czyli nie odnosi się do kwestii obo-

wiązywania tego przepisu w okresie od dnia wejścia

767

w życie do dnia ogłoszenia wyroku TK.

Pogląd ten

został potwierdzony przez Rządowe Centrum Legis-

lacji w opinii z dnia 27 lutego 2013 r.

W konsekwencji ewentualne roszczenia o wypłatę

za okres wsteczny emerytur zawieszonych na podsta-

wie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytu-

cyjny za niekonstytucyjne mogą być dochodzone

w oparciu o przepisy art. 145a K.p.a. oraz art. 401¹

K.p.c.

Ponadto zgodnie z treścią art. 417¹ §1 K.c.,

w którym uregulowana została kwestia odpowie-

dzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za szko-

dy wyrządzone przez wydanie aktu normatywnego

niezgodnego z konstytucją, zainteresowani mają pra-

wo wystąpić na drogę sądową z roszczeniem przeciw-

ko Skarbowi Państwa.

W toku postępowania przed

sądem istotne będzie stwierdzenie powstania szkody

oraz istnienie adekwatnego związku przyczynowego

między wydaniem aktu normatywnego a powsta-

niem szkody.

Zasady ustalania ewentualnych odsetek od należ-

ności z tytułu zawieszonych świadczeń emerytalnych

nie zostały odrębnie uregulowane w ustawie o eme-

ny.

Przypisywanie zawieszonym świadczeniom eme-

rytalnym cech opóźnionego świadczenia bez uprzed-

niego wzruszenia ostatecznych rozstrzygnięć doty-

czących zawieszenia prawa do emerytury jest wątpli-

we.

Dlatego też kwestia ewentualnych odsetek od

należności z tytułu zawieszonych świadczeń emery-

talnych i okresu, za który przysługują, powinna być

rozstrzygana przez sąd.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować

Panią Marszałek, iż podjąłem działania w celu uzu-

pełnienia wykazu prac legislacyjnych prezesa Rady

Ministrów o projekt ustawy regulujący kwestię wy-

płat za okres wsteczny emerytur zawieszonych na

podstawie przepisów uznanych za niekonstytucyjne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

dotyczących zaawansowanego czerniaka (14113)

19 lutego 2013 r.

(SPS-023-14113/13) w sprawie re-

niaka uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych infor-

zują, iż najczęściej stosowane są schematy leczenia

z dakarbazyną i paklitakselem.

Stosowane obecnie

Wyżej wymienione produkty lecznicze finansowa-

ne są ze środków publicznych w ramach katalogu

chemioterapii.

produktów leczniczych ipilimumab i wemurafenib

w ramach programu lekowego „Leczenie czerniaka

skóry”.

zarekomendował objęcie refundacją produktu Yervoy

cześnie prezes agencji podkreślił potrzebę zmniejsze-

nia kosztów terapii ipilimumabem do poziomu opła-

calności kosztowej, zgodnie z proponowanym w zapi-

dacją produktu Zelboraf (wemurafenib) w ramach

kosztowej przedmiotowych terapii.

Należy zazna-

czyć, że prezes Agencji Oceny Technologii Medycz-

nych wyznaczył precyzyjną wysokość poziomu finan-

sowania przedmiotowych produktów leczniczych

celem zapewnienia efektywności leczenia ze środków

publicznych.

768

Zubroda-WHO lub ECOG.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

sekretarza stanu

w sprawie ochrony przez BOR obiektów

(14114)

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem

muje decyzję o rozpoczęciu, zakończeniu i zakresie

działań ochronnych.

Biuro Ochrony Rządu zakończyło działania

ochronne w obiekcie Kancelarii Prezydenta RP przy

ministra spraw wewnętrznych nr PF-114 z dnia 27

grudnia 2012 r.

Mając na uwadze charakter niejawny ww. dokumen-

tu, pragnę poinformować, że udzielenie odpowiedzi na

pytania zawarte w wystąpieniu nie jest możliwe.

Z poważaniem

Piotr Stachańczyk

nych izb dziecka uprzejmie przedstawiam następują-

ce informacje.

W resorcie spraw wewnętrznych została opracowa-

na koncepcja rozwiązań organizacyjno-struktural-

nych zmierzających do podniesienia efektywności wy-

korzystania policyjnych izb dziecka (PID), zwana dalej

placówek.

W ramach prac związanych z opracowa-

niem i wdrożeniem planu reorganizacji policyjnych izb

z uwagi m.in. na konieczność dokonania kosztownych

nie w skali roku należałoby zlikwidować.

769

wyższe rozwiązanie w znacznym stopniu ułatwia od-

wiedziny nieletniego przez rodziców lub opiekunów.

nień nieletniego w przedmiotowym obszarze nie wy-

dają się być w pełni uzasadnione.

sowych pomieszczeń przejściowych i policyjnych izb

to umożliwia umieszczenie nieletnich w pokoju przej-

zowanie jego konwoju lub doprowadzenia do właści-

wej placówki lub miejsca wskazanego przez sąd.

wie nieletniego.

Wdrożenie rozwiązań proponowanych

nami resortu sprawiedliwości oraz bardziej ekono-

miczne wykorzystanie policyjnych sił i środków.

leżności od potrzeb.

w sprawie wydłużenia obowiązywania art. 9

ust. 2a

cjach rynku pracy przekazaną przez wicemarszałka

informuję zgodnie z poniższym.

Instytucja przekazywania przez ministra właści-

wego do spraw pracy samorządom powiatowym 7%

cia i aktywizacji zawodowej, z wyłączeniem kwot

przepisem art. 9 ust. 2a

1

770

zgodnie z powołanym przepisem funkcjonuje do dnia

31 grudnia 2013 r.

Instytucja ta, w jej obecnym kształcie, nie jest po-

wiązana z efektywnością działań aktywizacyjnych

podejmowanych przez powiatowe urzędy pracy.

Aktualnie w celu zmiany istniejącego w tym za-

kresie stanu rzeczy, w tym obowiązującego stanu

prawnego, w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecz-

nej prowadzone są prace nad przygotowaniem roz-

wiązań umożliwiających powiązanie wysokości środ-

ków Funduszu Pracy przekazywanych samorządom

powiatowym na finansowanie kosztów wynagrodze-

nia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowni-

ków powiatowych urzędów pracy z efektywnością

zatrudnieniową uzyskiwaną przez powiatowe urzędy

pracy.

W przygotowanym przez Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej projekcie założeń do projektu

stytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw

proponowane jest uzależnienie wysokości środków

Funduszu Pracy przekazywanych samorządom po-

wiatowym na wynagrodzenia pracowników powiato-

wych urzędów pracy od efektywności działań na

Proponuje się, aby przez okres czterech lat (w la-

tach 2014–2017) samorządy powiatowe otrzymywały

środki Funduszu Pracy na wsparcie finansowania

wynagrodzeń doradców klienta (doradcy klienta to

pracownicy dotychczas zatrudnieni na stanowiskach,

nicy pracy, doradcy zawodowi, specjaliści do spraw

mów, liderzy klubów pracy, doradcy EURES i asy-

stenci EURES) i kadry kierowniczej powiatowych

urzędów pracy.

Pozwoli to na dokonanie oceny efektywności tego

rozwiązania.

W przypadku osiągnięcia pozytywnych

rezultatów okres obowiązywania proponowanego

rozwiązania zostanie przedłużony.

Z dotychczasowych 7% kwoty środków (limitu)

lizację programów na rzecz promocji zatrudnienia,

dowej, z wyłączeniem kwot przyznanych z rezerwy

dysponenta Funduszu Pracy, 5% wymienionej kwoty

środków przeznaczane będzie na dofinansowanie wy-

nagrodzeń doradców klienta, zaś 2% wymienionej

kwoty środków przeznaczane będą na nagrody dla

urzędów pracy.

Środki niewykorzystane przez powiatowe urzędy

pracy niespełniające warunków do otrzymania 2%

kwoty środków, o których mowa wyżej, pozostałyby

z przeznaczeniem na finansowanie zadań ustawo-

wych, w tym na finansowanie nagród specjalnych dla

pracowników publicznych służb zatrudnienia za szcze-

gólne osiągnięcia w zakresie efektywności działań

aktywizacyjnych.

Ostateczną decyzję co do kształtu

proponowanych zmian podejmie parlament.

cownicy powiatowych urzędów pracy są pracownika-

mi administracji samorządowej i nie podlegają mini-

nienia i wynagradzania pracowników powiatowych

urzędów pracy normuje ustawa z dnia 21 listopada

Decyzje dotyczące wysokości wynagrodzenia pracow-

ników samorządowych, w tym pracowników powia-

towych urzędów pracy, należą do starosty.

Instytucja przekazywania przez ministra właści-

w przepisie art. 9 ust. 2a

pełniać samorządowy fundusz płac, nie zaś go zastę-

pować.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie interpretacji przepisów

dotyczących wniosków złożonych

w ramach programu „Rodzina na swoim”

(14117)

lacją posła Jana Warzechy w sprawie programu „Ro-

go br. (nr SPS-023-14117/13) uprzejmie przekazuję

poniższe informacje.

771

kach okresowej kontroli następnej dokonanej przez

Zasada ustawowa określająca dokumenty stano-

ła opisana w uzasadnieniu do projektu ustawy skie-

tów gospodarczych dotyczące momentu weryfikacji

spełnienie ww. kryteriów ministerstwo od początku

nego do Banku Gospodarstwa Krajowego w trosce

wych.

Wynikały one natomiast ze szczególnych zasad

udzielany na etapie realizacji przedsięwzięcia dewe-

loperskiego, jakie ukonstytuowały się na rynku po

loper i nabywca) do czasu uzyskania pewności o po-

zytywnej ocenie zdolności kredytowej umożliwiającej

zaciągnięcie kredytu mieszkaniowego i – w konse-

kwencji – zakup mieszkania.

772

sem przedstawionym następnie w dokumentacji przed-

kładanej przez nabywcę bankowi przed podpisaniem

nić jej podpisanie od ponownego nadania zdolności

Związek Banków Polskich wyjaśnił ponadto, że

zakupu konkretnej nieruchomości, klient składa

tyczące rodzaju i charakteru nieruchomości, jej po-

wierzchni użytkowej oraz ceny zakupu/kosztu wybu-

dowania;

muszą zostać poprzedzone weryfikacją postanowień

cia umowy kredytu.

Umowa deweloperska winna być

o kredyt, wystawionym nie później niż dzień złożenia

transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

w kontekście obsługi wniosków o kredyt preferencyj-

ny w ramach programu „Rodzina na swoim” przeka-

zał wyjaśnienia dotyczące stosowania wskazanych

procedur pod kątem obsługi tych szczególnych wnio-

sków kredytowych.

Biorąc pod uwagę fakt określenia

rekomendowanych zasad postępowania banków w ta-

kim przypadku sformułowanych w rekomendacji

nych osób w nabywaniu własnego mieszkania w opi-

nii ministerstwa formułuje zgodnie z art. 5 ust. 3 wa-

runek złożenia wniosku o kredyt preferencyjny wraz

wach z Bankiem Gospodarstwa Krajowego zapis

wskazujący na udzielanie kredytów preferencyjnych

przy uwzględnieniu własnych procedur kredytowych

ctwa i Gospodarki Morskiej procedowanie wniosków

773

sie odpowiednie postanowienia umowy ostatecznej,

19.02.2013 r., znak: SPS-023-14118/13, w sprawie opie-

ki geriatrycznej w Polsce uprzejmie proszę o przyjęcie

mu opieki geriatrycznej w Polsce, należy wskazać, iż

na sytuację w systemie ochrony zdrowia wpływa sze-

reg czynników o charakterze zewnętrznym i we-

wnętrznym, w tym te związane z organizacją i funk-

cjonowaniem podmiotów wykonujących działalność

leczniczą.

Sukcesywnie prowadzone są działania

zmierzające do poprawy funkcjonowania podmiotów

leczniczych, zwłaszcza szpitali.

Ustawa z dnia 15 kwiet-

cji systemu ochrony zdrowia, jak i funkcjonowania

podmiotów prowadzących działalność leczniczą w celu

kompleksowego unormowania zasad prowadzenia

działalności leczniczej.

Podjęto także działania na rzecz zwiększenia do-

stępu i poprawienia jakości opieki geriatrycznej w Pol-

sce.

W tym celu przygotowywany jest projekt stan-

dardu opieki geriatrycznej, który obecnie weryfiko-

wany jest pod kątem merytorycznym oraz formalno-

prawnym.

Przygotowywane są także projekty reko-

mendacji zmian w opiece geriatrycznej.

Jednym z efek-

ściowa ocena geriatryczna (COG).

Procedura ta wy-

ceniona została przez Narodowy Fundusz Zdrowia

774

jące do wdrożenia procedury COG w ambulatoryjnej

opiece specjalistycznej.

Ministerstwo Zdrowia podejmuje także działania

jąc na celu zwiększenie liczby jednostek uprawnio-

nych do szkolenia specjalizacyjnego.

Według stanu

na dzień 07.02.2012 r. we wszystkich dziedzinach

wych w 5139 jednostkach szkolących.

Dla porówna-

nia w dniu 01.02.2008 r.

– 4376 jednostek dyspono-

wało 31 336 miejscami szkoleniowymi.

W dziedzinie

(stan na 22.08.2012 r.).

Należy zaznaczyć, że niemal

cjalizacji.

Dla porównania: według stanu na dzień

29.08.2008 r. w dziedzinie geriatrii dostępnych było

opracowanych na podstawie Centralnego Rejestru

Lekarzy i Lekarzy Dentystów liczba lekarzy geria-

trów ulega systematycznemu zwiększeniu i obecnie

nu na dzień 03.10.2012 r.), podczas gdy w dniu

)

.

Z przedstawionych

31.12.2011 r. – naukę w dziedzinie geriatrii w ramach

stia specjalizacji lekarskich uregulowana jest przepi-

skich.

Obecnie warunkiem rozpoczęcia specjalizacji

nej lub neurologii.

Planowane zmiany spowodują, że

ki geriatrycznej”, współfinansowanego z Europej-

Operacyjnego „Kapitał ludzki”.

Projekt jest realizo-

sce poprzez podniesienie kompetencji (szkolenie) kadr

nikami projektu są lekarze, fizjoterapeuci, pielęgniar-

ki, opiekunowie medyczni i terapeuci środowiskowi.

W ciągu ostatnich 7 lat wzrosło także finanso-

wanie świadczeń geriatrycznych.

Aby zobrazować

traktowania świadczeń w zakresie geriatrii, w tym

świadczenia ambulatoryjne i świadczenia w ramach

leczenia szpitalnego, które pokazują progresję w za-

bezpieczaniu świadczeń opieki geriatrycznej oraz

w 2012 r.); progresja odnosi się w głównej mierze do

dla opiekunów rodzin zastępczych (14121)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

*

)

znak: SPS-023-14121/13, dotyczące interpelacji po-

uprzejmie wyjaśniam.

wana, aby wspierać rodzinę zastępczą od momentu

zgłoszenia się kandydatów do pełnienia funkcji ro-

dziny zastępczej poprzez ich szkolenie i kwalifikację,

kompleksową pomoc rodzinie zastępczej w pierw-

szych latach jej działalności, umożliwienie poszerze-

nia wiedzy opiekunów zgodnie z potrzebami przyję-

tego dziecka oraz udzielanie pomocy psychologicznej,

pedagogicznej, prawnej itp. rodzinie zastępczej na

każdym etapie jej działalności.

Szkolenie rodzin za-

stępczych stanowi tylko jeden z elementów tego sy-

stemu.

Rozporządzenie ministra pracy i polityki społecz-

gramowe dla osób zainteresowanych tworzeniem

domu dla osamotnionych dzieci.

Zakłada się, że oso-

by te charakteryzują się dużą empatią, są pozytyw-

nie zmotywowane do przyjęcia dziecka lub też miały

już doświadczenia w kontaktach z dziećmi (własny-

mi, młodszym rodzeństwem, innymi dziećmi w ro-

dzinie, w pracy wolontariatu itp.).

Wynika to ze wska-

zania art. 42 ust 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że

pełnienie funkcji rodziny zastępczej oraz prowadze-

nie rodzinnego domu dziecka może być powierzone

osobom, które dają rękojmię należytego sprawowania

pieczy zastępczej.

Szkolenie dla kandydatów do sprawowania pieczy

zastępczej nie stanowi przygotowania zawodowego,

opiekuna w żłobku lub opiekuna dziennego.

Rodzi-

cielstwo zastępcze to raczej misja, którą może wypeł-

niać nauczyciel, pielęgniarka, ale z równym powo-

dzeniem może to być krawcowa czy ślusarz.

Szkolenie

takie powinno odbywać się w oparciu o metody akty-

wizujące uczestników, a podstawa teoretyczna musi

mieć oparcie w doświadczaniu danej sytuacji.

Jest to

szkolenie dla osób o różnym poziomie wykształcenia

i powinno jedynie wskazywać drogę do zdobywania

dalszej wiedzy dopasowanej do potrzeb wychowywa-

nego dziecka.

Zgodnie z art. 51 ustawy rodzina za-

stępcza zawodowa oraz prowadzący rodzinny dom

dziecka są zobowiązani do systematycznego podno-

szenia swoich kwalifikacji, szczególnie przez udział

w szkoleniach.

Zakłada się w ustawie, że rodziny za-

stępcze będą podlegać procesowi ustawicznego szko-

lenia.

Kursy i szkolenia powinny podnosić wiedzę

z dziedzin niezbędnych przy wychowaniu dziecka

z określonymi problemami.

Może to być np. kurs go-

towania w diecie bezglutenowej lub szkolenie wyjaś-

niające objawy i sposób postępowania z dziećmi,

u których występuje zespół Münchhausena.

Ponadto zgodnie z art. 47 ustawy organizator ro-

dzinnej pieczy zastępczej został zobowiązany do udzie-

lania rodzinie zastępczej wszelkich niezbędnych in-

formacji o dziecku oraz do pomocy w rozwiązywaniu

trudności poprzez skierowanie do odpowiedniej po-

radni, proponowanie odpowiednich szkoleń, stałą

współpracę z koordynatorem rodzinnej pieczy zastęp-

czej zatrudnionym w tej instytucji, regularne doko-

nywanie oceny sytuacji dziecka umieszczonego w pie-

czy zastępczej oraz oceny rodzin zastępczych i ro-

dzinnych domów dziecka.

Ważnym elementem systemu wspierania rodzin

zastępczych jest koordynator rodzinnej pieczy za-

stępczej zatrudniony przez organizatora rodzinnej

pieczy zastępczej.

W art. 77 ustawy o wspieraniu ro-

ne dla koordynatora następujące zadania:

2) przygotowanie we współpracy z asystentem ro-

dziny i odpowiednio rodziną zastępczą lub prowadzą-

cym rodzinny dom dziecka planu pomocy dziecku;

3) pomoc rodzinom zastępczym oraz prowadzą-

czej.

Opieka koordynatora powinna zapewnić rodzinie

zastępczej poczucie bezpieczeństwa oraz wskazówki

i pomoc w rozwiązywaniu trudnych spraw.

Wszystkie wymienione wyżej elementy stanowią

system wspierania rodzin zastępczych i rodzinnych

domów dziecka oraz ustawicznego podnoszenia ich

kwalifikacji.

Należy ponadto, w kontekście postulatu zwięk-

szenia liczby godzin przygotowujących do pełnienia

funkcji rodziny zastępczej, zauważyć, że ze względu

na występujące w powiatach trudności w pozyskiwa-

niu kandydatów do tworzenia nowych rodzin zastęp-

czych lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka

przepisy ustawy zostały ukształtowane w taki spo-

sób, by nie stanowiły bariery przy naborze nowych

kandydatów, nie zniechęcały ich zbyt wygórowanymi

wymaganiami.

Szkolenia z zakresu rodzinnej pieczy zastępczej

przygotowują do nabycia umiejętności praktycznych

w wychowaniu dzieci powierzonych, stąd brak w prze-

pisach uregulowań dotyczących egzaminów czy wy-

magań kwalifikacyjnych dla osób prowadzących kur-

776

zastępczej nie daje podstaw do określenia składu ko-

misji egzaminacyjnej, kryteriów oceny kandydata czy

kwalifikacji osób szkolących.

Rekrutacja i dobór kandydatów do pełnienia funk-

cji rodziny zastępczej dokonuje się w oparciu o pro-

cedury określone w ustawie o wspieraniu rodziny

gółowo określa wymagania, które musi spełniać oso-

ba, która chciałaby pełnić funkcję rodziny zastępczej.

Jest to zadanie własne powiatu.

Instytucja powiato-

wa zwana organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej

wśród swoich zadań ma kwalifikowanie osób kandy-

dujących do pełnienia funkcji rodziny zastępczej za-

wodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub pro-

wadzenia rodzinnego domu dziecka oraz wydawanie

zaświadczeń kwalifikacyjnych zawierających potwier-

dzenie ukończenia szkolenia, opinię o spełnianiu wa-

runków i ocenę predyspozycji do sprawowania pieczy

zastępczej.

Zadanie to realizują zatrudnieni tam spe-

cjaliści m.in. z zakresu psychologii i pedagogiki oraz

pracy socjalnej.

Psychologowie mają do dyspozycji

różne narzędzia, w tym opracowane i wystandaryzo-

wane przez profesjonalne pracownie psychologiczne

testy, które badają m.in. poziom intelektualny czy

cechy osobowościowe.

Należy podkreślić, że wyniki

tych testów, tak jak innych testów psychologicznych,

mogą służyć jedynie jako wskazówka przy ocenie ta-

kich osób.

Mogą one, ale nie muszą, być wykorzysty-

wane przez psychologa do wydania opinii o kandyda-

tach.

Ponadto należy zauważyć, że projekt ustawy o wspie-

dany szerokim konsultacjom społecznym, w wyniku

których wprowadzono do ustawy szereg rozwiązań

proponowanych zarówno przez samorządy terytorial-

ne, jak i przez organizacje pozarządowe, środowisko

rodzin zastępczych oraz środowisko akademickie.

Wydaje się, że problem powoływania odpowiednio

przygotowanych i sprawdzonych rodzin zastępczych

oraz rodzinnych domów dziecka tkwi w rzetelnym

realizowaniu wszystkich zadań dotyczących rodzin-

nej pieczy zastępczej oraz we właściwym rozumieniu

idei partnerstwa w relacjach pomiędzy instytucjami

a rodzinami zastępczymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

nr SPS-023-14122/13, w sprawie nowelizacji ustawy

wiam, co następuje.

W pierwszej kolejności pragnę poinformować, że

wspomniana w interpelacji propozycja zmiany Ko-

deksu postępowania cywilnego przez wprowadzenie

możliwości nałożenia na powoda grzywny za ozna-

czenie w pozwie nieprawidłowego adresu pozwanego

jest zawarta nie w projekcie przygotowanym w Mini-

sterstwie Sprawiedliwości, lecz w poselskim projekcie

wilnego, który aktualnie jest procedowany w Sejmie

(druk sejmowy nr 988).

Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści przygotowało projekt stanowiska rządu do posel-

skiego projektu ustawy, w którym pozytywnie oce-

niono proponowane zmiany w Kodeksie postępowa-

nia cywilnego.

Projekt stanowiska rządu został przy-

jęty przez stały komitet Rady Ministrów i w najbliż-

szym czasie zostanie przedstawiony pod obrady Rady

Ministrów.

Wobec powyższego w odpowiedzi na zawarte

w interpelacji pytanie należy jedynie wyjaśnić, jakie

okoliczności zadecydowały o pozytywnej ocenie po-

selskiego projektu ustawy.

Minister sprawiedliwości

nie może bowiem wypowiadać się o podtrzymywaniu

lub nie propozycji zmian Kodeksu postępowania cy-

wilnego, których nie jest autorem.

Odnosząc się zatem do proponowanej w projekcie

zmiany Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie

wprowadzenia sankcji za podanie przez powoda nie-

prawidłowego adresu strony, przedstawiciela ustawo-

wego lub pełnomocnika, należy wskazać, iż obecnie

inicjator postępowania sądowego ma obowiązek ozna-

czyć w pozwie adres pozwanego.

Oczywiście chodzi

o adres aktualny na datę składania pozwu.

Ponieważ

wykonanie tego obowiązku nie jest obwarowane żad-

ną sankcją, nieraz zdarza się, że powód wskazuje ja-

kikolwiek znany mu adres swojego przeciwnika pro-

cesowego (niekiedy pochodzący z dokumentacji spo-

rządzonej nawet wiele lat temu), co prowadzi do tego,

iż adres ten nie jest już aktualny w dacie składania

do sądu pisma procesowego.

Efektem tego zaniedba-

nia powoda jest następnie wydanie przeciwko pozwa-

nemu nakazu zapłaty lub wyroku zaocznego, które

to orzeczenia stają się prawomocne i stanowią pod-

stawę do wszczęcia egzekucji.

Dopiero wówczas, tj.

777

już na etapie postępowania egzekucyjnego, pozwany

dowiaduje się o toczącej się przeciwko niemu sprawie,

co oznacza, że w postępowaniu przed sądem był po-

zbawiony prawa do obrony.

Dodatkowo jeszcze, mimo

że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego prze-

widują możliwość unicestwienia egzekucji prowadzo-

nej na podstawie tytułu wykonawczego opartego na

wadliwie wydanym orzeczeniu, w praktyce korzysta-

nie z tych instytucji niejednokrotnie nie pozwala na

wstrzymanie egzekucji przed rozdysponowaniem przez

komornika wyegzekwowanych środków.

W konse-

kwencji dochodzi do nieodwracalnego nieraz pozba-

wienia danej osoby (mającej status dłużnika egze-

kwowanego) majątku bez właściwej podstawy, którą

powinien być prawidłowo wydany tytuł egzekucyjny

zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Zmierzając do wyeliminowania opisanej wyżej

nieprawidłowości, poselski projekt zakłada, że powód

(wierzyciel) będzie podlegał grzywnie, jeśli w złej wie-

rze lub przez niedołożenie należytej staranności

wskazał nieprawidłowy adres pozwanego (dłużnika).

Tak więc sankcja ta będzie mogła być stosowana nie

w każdym przypadku, lecz jedynie wówczas, gdy czy

to świadomie, czy przez niedbalstwo, a więc z powo-

dów zawinionych, podmiot inicjujący postępowanie

nie uczynił zadość spoczywającemu na nim ustawo-

wemu obowiązkowi wskazania prawidłowego adresu

pozwanego.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie opłaty za kurs kwalifikacji wstępnej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

którym przekazano interpelację posła Jana Warze-

z późn. zm.) kierowca obowiązany jest uzyskać kwa-

lifikację odpowiednio do pojazdu samochodowego,

kresie bloków programowych określonych odpowied-

kierowcy.

Jest to podstawowa funkcja kwalifikacji

wstępnej.

Jednocześnie należy zauważyć, że na podstawie

dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną okre-

nio 18 i 21 lat.

Oznacza to, że kwalifikacji wstępnej

przypisano dodatkową funkcję w postaci obniżenia

minimalnego wieku do uzyskania prawa jazdy kate-

gorii C i D. Ukończenie kwalifikacji wstępnej przy

ubieganiu się o prawo jazdy nie jest jednak obligato-

ryjne, lecz stanowi prawną możliwość, z której moż-

na skorzystać w przypadku zamiaru uzyskania pra-

wiednio 21 i 24 lat.

Uprzejmie informuję, że kwalifikacja wstępna jest

tycznego i czasu trwania boków programowych kwa-

lifikacji wstępnej określonego w rozporządzeniu mi-

drogowy

kwalifikacji wstępnej został określony zgodnie z prze-

pisami dyrektywy 2003/59 WE Parlamentu Europej-

lającej dyrektywę Rady 76/914/EWG, i nie może zo-

stać zmniejszony.

Przedmiotowe rozporządzenie oprócz wymiaru go-

dzinowego kwalifikacji wstępnej określa m.in. wyso-

kość stawki komisji egzaminacyjnej, który należy zło-

żyć w celu uzyskania świadectwa kwalifikacji zawo-

dowej.

Wyżej wymienione rozporządzenie nie ustala

jednak wysokości opłaty za uzyskanie kwalifikacji

wstępnej.

Wysokość opłaty za uzyskanie kwalifikacji

Z poważeniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

778

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

(14124)

terpelację z dnia 6 lutego 2013 r. posła na Sejm Rze-

praktyk firm odszkodowawczych, przekazaną przez

2013 r., nr SPS-023-14124/13, uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

Na wstępie pragnę zauważyć, że działalność firm

świadczących usługi w zakresie dochodzenia rosz-

czeń odszkodowawczych związana jest z funkcjono-

waniem rynku finansowego, a regulowanie tego ob-

szaru pozostaje poza właściwością ministra spra-

wiedliwości.

Ustosunkowując się do interpelacji pana posła do-

tyczącej firm odszkodowawczych, uprzejmie przed-

stawiam, iż opisana problematyka może pozostawać

w zainteresowaniu ministra sprawiedliwości dopiero

od chwili ewentualnego przyjęcia przez adwokata lub

radcę prawnego oferty współpracy, wbrew przepisom

zakazującym korzystania z płatnego pośrednictwa

w pozyskiwaniu klientów i przyjmowania honora-

rium za prowadzenie sprawy uzależnione wyłącznie

od ostatecznego wyniku sprawy.

zm.) minister sprawiedliwości sprawuje nadzór nad

działalnością samorządu adwokackiego oraz radcow-

cach prawnych.

Nie ulega wątpliwości, iż zachowanie adwokatów

oraz radców prawnych, którzy naruszają przepisy za-

kazujące korzystania z płatnego pośrednictwa w po-

zyskiwaniu klientów oraz pobierają wynagrodzenie

wyłącznie prowizyjne, sprzeczne jest z zapisami okre-

ślonymi w treści przepisów Kodeksu Etyki Radcy

Prawnego (uchwała nr 8/VIII/2010 Prezydium Kra-

oraz Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Za-

wodu (uchwała nr 52/2011 Naczelnej Rady Adwoka-

ckiej z dnia 19 listopada 2011 r.).

I tak zgodnie z przepisem art. 26 ust. 2 Kodeksu

Etyki Radcy Prawnego radca prawny niezależnie od

formy wykonywania zawodu może pozyskiwać klien-

tów w sposób zgodny z prawem, dobrymi obyczajami

i godnością zawodową, w szczególności nie narusza-

jąc zasad wskazanych w art. 25 kodeksu etyki ani też

nie korzystając z odpłatnego pośrednictwa.

Nato-

miast treść przepisu art. 29 ust. 3 cytowanego wyżej

kodeksu stanowi, że radcy prawnemu nie wolno za-

bowiązuje się zapłacić honorarium za jej prowadzenie

norarium za pomyślny wynik sprawy.

Podobne regulacje znajdują swoje odzwierciedle-

nie w treści przepisów Kodeksu Etyki Adwokackiej,

a mianowicie zgodnie z treścią przepisu § 9 ust. 3

przy zawieraniu przez adwokata umowy w zakresie

adwokackiej i godności zawodu.

§ 23 cyt. wyżej ko-

deksu stanowi z kolei, że adwokata obowiązuje zakaz

wania klientów w sposób sprzeczny z godnością za-

wodu oraz współpracy z podmiotami pozyskującymi

społecznego.

§ 50 ust. 3 Kodeksu Etyki Adwokackiej

stanowi natomiast, iż niedopuszczalne jest zawiera-

nie przez adwokata umowy z klientem, która przewi-

dywałaby obowiązek zapłaty honorarium za prowa-

dzenie sprawy uzależniony wyłącznie od ostateczne-

go wyniku sprawy.

Adwokat może zastrzec w umowie

Z treści powyższych przepisów samorządu adwo-

katów i radców prawnych wynika, iż obie grupy za-

wodów zaufania publicznego powinny wykonywać

swój zawód z poszanowaniem obowiązujących zasad

etyki zawodowej.

Zgodnie natomiast z art. 80 Prawa o adwokaturze

adwokaci oraz radcowie prawni podlegają odpowie-

dzialności dyscyplinarnej za postępowania sprzeczne

z prawem i zasadami etyki lub godności zawodu.

Należy przy tym podkreślić, iż na podstawie art. 41

pkt 5, art. 54 i art. 62 ustawy o radcach prawnych

oraz art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 89 i art. 91 Prawa o ad-

wokaturze sprawy dotyczące postępowań dyscypli-

narnych oraz niewłaściwej działalności radców praw-

nych i adwokatów należą do kompetencji organów

samorządu radcowskiego i adwokackiego, w tym

okręgowych sądów dyscyplinarnych oraz Wyższego

Sądu Dyscyplinarnego.

W ramach nadzoru nad postępowaniami dyscy-

plinarnymi poddawane są ocenie przesyłane do Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości postanowienia i orzecze-

nia rzeczników dyscyplinarnych oraz sądów dyscy-

plinarnych.

Zgodnie z art. 88a i art. 91a ust. 1 Prawa

4

i art. 62

2

ust. 1 ustawy

o radcach prawnych minister sprawiedliwości upraw-

niony jest w określonych sytuacjach do wnoszenia

środków odwoławczych od powyższych orzeczeń,

łącznie z możliwością wywiedzenia skargi kasacyjnej

do Sądu Najwyższego.

Ponadto zgodnie z art. 68¹ ust. 1a

ustawy o radcach prawnych oraz art. 90 ust. 2 Prawa

779

o adwokaturze ministrowi sprawiedliwości przysłu-

guje uprawnienie do wydawania poleceń wszczęcia

przez rzeczników dyscyplinarnych dochodzeń prze-

ciwko radcom prawnym oraz adwokatom.

Należy

podnieść, że minister sprawiedliwości korzysta z tego

uprawnienia przede wszystkim w sytuacjach mają-

cych znaczenie dla kształtowania orzecznictwa dy-

scyplinarnego.

Niezależnie od powyższego uprzejmie pragnę po-

informować, że Ministerstwo Sprawiedliwości, wyko-

nując bieżące czynności nadzorcze, będzie miało na

uwadze kwestie poruszone w interpelacji pana posła.

Wojciech Węgrzyn

formy struktury organizacyjnej sądów, przekazaną

14126/13, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Przedstawiona interpelacja powołuje się na bliżej

niesprecyzowane opinie prawne kwestionujące zgod-

ność z konstytucją podejmowanych przez ministra

sprawiedliwości działań w zakresie regulacji struk-

tury organizacyjnej sądów.

Podstawę prawną uprawnienia ministra sprawied-

liwości do tworzenia i znoszenia sądów oraz ustala-

porządzenia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Zatem przedmiotem interpelacji – jak się wydaje

– jest kwestia zgodności z konstytucją powołanego

wyżej przepisu art. 20 pkt 1.

Należy mieć na uwadze, że przed Trybunałem Kon-

stytucyjnym toczy się postępowanie w sprawie o sygn.

K 27/12 z wniosku Krajowej Rady Sądownictwa oraz

wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności z kon-

W załączeniu uprzejmie przedstawiam opinię mi-

nistra sprawiedliwości wydaną w związku z tym po-

stępowaniem, zawierającą stanowisko wobec zarzu-

tów sformułowanych w wyżej wymienionych wnio-

skach.

Załącznik

W związku z toczącym się przed Trybunałem

Konstytucyjnym postępowaniem w sprawie:

1) z wniosku Krajowej Rady Sądownictwa o zba-

stytucji, a także z art. 6 Konwencji o ochronie praw

poz. 1676, ze zm.) z art. 92 ust. 1 i z art. 176 ust. 2

art.180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji, a także z art. 6 Kon-

wencji,

2) z wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności:

obowiązującego od 28 marca 2012 r. w zakresie upo-

ważnienia Ministra Sprawiedliwości do tworzenia

rów właściwości w drodze rozporządzenia, wydanego

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa,

z art. 176 ust. 2 Konstytucji oraz art. 180 ust. 5

w związku z art. 15 ust. 2 Konstytucji,

– w nawiązaniu do pisma Przewodniczącego skła-

du orzekającego Trybunału Konstytucyjnego z dnia

20 listopada 2012 r., skierowanego w trybie art. 19

przedstawiam następującą opinię w sprawie.

Przedmiotem wniosków skierowanych do Trybu-

nału Konstytucyjnego są zarzuty niezgodności art. 20

780

stawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4

w drodze rozporządzeń, tworzy i znosi sądy oraz

potrzebą zapewnienia racjonalnej organizacji sądow-

nictwa przez dostosowanie liczby sądów, ich wielko-

ści i obszarów właściwości do zakresu obciążenia

wpływem spraw, a także uwzględniając ekonomię

postępowania sądowego, w celu zagwarantowania

wy w rozsądnym terminie.

wojskowych Minister Obrony Narodowej w porozu-

mieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu

w drodze rozporządzenia, sądy wojskowe oraz okre-

śla ich siedziby i obszary właściwości.

W opinii wnioskodawców upoważnienie Ministra

Sprawiedliwości (Ministra Obrony Narodowej w po-

rozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości) jako orga-

nu władzy wykonawczej do tworzenia lub znoszenia,

w drodze wydawanych przez siebie rozporządzeń,

wości stanowi de facto ingerencję w sferę władztwa

zastrzeżonego dla władzy ustawodawczej.

Teza po-

wyższa wywodzona jest z faktu, iż kompetencja do

tworzenia i znoszenia sądów to przejaw władztwa

organizacyjnego nad działalnością sądów, która win-

na być wykonywana jedynie przez władzę ustawo-

dawczą w formie ustawy.

Jednym z aspektów władztwa organizacyjnego

nad działalnością sądów jest ustawowe określenie ich

właściwości, zarówno rzeczowej, instancyjnej, jak i miej-

scowej.

Działając w granicach upoważnienia ustawo-

wego, Minister Sprawiedliwości uzyskał prawo do

określania obszaru właściwości miejscowej tworzo-

nych przez siebie sądów.

W ocenie wnioskodawców,

upoważnienie Ministra Sprawiedliwości do określa-

nia obszarów właściwości i siedzib sądów, a także ich

tworzenia i znoszenia w drodze rozporządzenia wpro-

wadza wyłom w zasadzie nieusuwalności sędziów.

Jednocześnie akcentuje się, iż wszelkie wyjątki od tej

zasady winny być uregulowane w akcie normatyw-

nym rzędu ustawowego.

Zdaniem wnioskodawców wyznaczony Ministrowi

Sprawiedliwości kierunek regulacji w drodze rozpo-

rządzeń nie został wskazany w sposób pozwalający

na ustalenie wyraźnego zamiaru ustawodawcy oraz

w sposób wykluczający dowolność regulacji w tym

zakresie.

Stanowienie prawa przez organy władzy

wykonawczej może nastąpić jedynie na podstawie

szczegółowego upoważnienia ustawowego zawierają-

cego określoną, merytoryczną treść dyrektywalną –

wytyczne określające kierunek lub cel, który miałby

zostać osiągnięty w rozporządzeniu.

Niedopuszczal-

ne jest, w ocenie wnioskodawców, przenoszenie – na

mocy delegacji ustawowej – uprawnień ustawodawcy

do kształtowania systemu sądownictwa do właściwo-

ści władzy wykonawczej.

Wnioskodawcy, powołując się na orzecznictwo

Trybunału Konstytucyjnego, podnieśli, iż tworzenie

i znoszenie sądów, jak również wyznaczanie ich sie-

dzib i określanie właściwości sądów to kwestie o istot-

nym znaczeniu z punktu widzenia realizacji konsty-

tucyjnych wolności oraz praw człowieka i obywatela,

które muszą być regulowane bezpośrednio w ustawie

dze rozporządzeń.

Z kolei przekazanie Ministrowi

Sprawiedliwości uprawnienia do decydowania, który

z sądów będzie właściwy w danej sprawie, budzi wąt-

pliwości co do zgodności z zagwarantowanym w Kon-

stytucji prawem każdego do sprawiedliwego i jawne-

go rozpatrzenia sprawy bez uzasadnionej zwłoki

1.

Odnośnie do zarzutu niezgodności art. 20 pkt

Zgodnie z art. 176 ust. 2 Konstytucji ustrój i właś-

ciwość sądów oraz postępowanie przed sądami okre-

ślają ustawy.

Z regulacji tej wynika generalnie, że

w demokratycznym państwie prawnym postępowa-

nie sądowe musi zostać uregulowane w ustawie i speł-

niać pewne minimalne wymogi określoności, zrozu-

miałości i precyzji językowej.

Z art. 176 ust. 2 Kon-

stytucji wynika natomiast dyrektywa, aby instytucje

odnoszące się do „postępowania sądowego” oraz ma-

terii objętej gwarancjami prawa do sądu uregulowa-

ne zostały w akcie rangi ustawowej tak zredagowa-

nym, by jednostka mogła przewidzieć konsekwencje

swoich postępowań, a także decyzje organów pań-

stwowych (zob. wyrok z 19 lutego 2003 r. sygn.

P

11/02, OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 12).

W ocenie wnioskodawców użyte w art. 176 ust. 2

Konstytucji pojęcie „ustroju” ma szerokie znaczenie,

obejmujące zarówno ustalanie obszarów sądów, jak

też ich tworzenie i znoszenie, a zatem powinno być

regulowane materią ustawową, zgodnie z art. 15 ust.

2 Konstytucji.

Z poglądem tym nie można się zgodzić.

Należy mieć na uwadze, że art. 15 ust. 2 Konstytucji

wprowadza wyraźne rozróżnienie zagadnień w zakre-

sie podziału terytorialnego kraju, które muszą być

dokonane ustawą.

Jest nim zasadniczy podział pań-

stwa, do którego nie można zaliczyć podziału kraju

na obszary właściwości sądów, który jest podziałem

specjalnym.

Wyrazem podziału zasadniczego kraju

jest podział wprowadzony ustawą z dnia 24 lipca

781

1998 r. o wprowadzeniu zasadniczego trójstopniowe-

poz. 603, ze zm.).

Art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13

poz. 872, z późn. zm.) przewidywał, iż do dnia 31

dów centralnych, każdy w zakresie swojego działa-

nia, dostosują istniejące systemy organizacyjne, ewi-

dencyjne i informacyjne do nowej organizacji teryto-

rialnej administracji publicznej.

Z powyższego wy-

mogu z mocy art. 95 ust. 2 ustawy został zwolniony

Minister Sprawiedliwości w zakresie obowiązku do-

stosowania struktury sądownictwa powszechnego

i powszechnych jednostek prokuratury do nowego

podziału terytorialnego państwa.

W odróżnieniu od

zasadniczego podziału terytorialnego w ustawie Pra-

ny bowiem podział specjalny – podział terytorium

państwa na obszary właściwości sądów nawiązujący

jedynie do podziału zasadniczego przez przyjęcie

wszechnych zasady, że sąd rejonowy tworzy się dla

jednej lub większej liczby gmin.

W § 2 i 3 tego prze-

pisu przyjęto, że sąd okręgowy tworzy się dla obsza-

ru właściwości co najmniej dwóch sądów rejonowych,

zwanego dalej „okręgiem sądowym”, a sąd apelacyjny

cji”.

Struktura sądownictwa powszechnego pozostaje

zatem, wbrew uzasadnieniu wniosku grupy posłów,

zawsze związana z podziałem administracyjnym kra-

ju będącym określonym w ustawie podziałem zasad-

Co więcej, nie można zaprzeczyć, że ustrój sądów po-

wszechnych w aspekcie terytorialnym w swoich pod-

stawach jest unormowany w ustawie.

W art. 176 ust. 2 Konstytucji RP określono kwe-

stie związane z organizacją sądów, wymagające unor-

mowania na poziomie ustawowym, zaliczając do nich

ustrój sądów, ich właściwość oraz postępowanie

ustrój sądów obejmuje również określanie ich obsza-

rów.

Należy w tej kwestii mieć na względzie następu-

jące argumenty.

W literaturze przyjmuje się, że pod

pojęciem ustroju sądów należy rozumieć strukturę

sądów danego rodzaju, ich organizację wewnętrzną,

sposób obsady stanowisk sędziowskich (P. Winczo-

rek, „Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej

s. 345).

Ponadto treść art. 180 ust. 5 Konstytucji na-

suwa wniosek, że ustawodawca konstytucyjny w świa-

domy sposób dokonał rozróżnienia zagadnień doty-

czących ustrojów sądów i okręgów sądowych, przez

co nie można ich utożsamiać.

Taka wykładnia znaj-

duje uzasadnienie w poglądach doktryny, zgodnie

z którymi przez „zmianę ustroju sądów” wyrażoną

w art. 180 ust 5 Konstytucji należy rozumieć usta-

wową zmianę w systemie organizacji sądownictwa

(np. likwidację sądów danego szczebla), natomiast

przez „zmianę granic okręgów sądowych” – zarówno

apelacji, których dokonuje Minister Sprawiedliwości

w drodze rozporządzenia na podstawie art. 20 usta-

ski, J. Gudowski, J. Iwulski, „Prawo o ustroju sądów

powszechnych.

Komentarz”, Warszawa 2009 r., str.

247).

Wreszcie należy mieć na uwadze poglądy wyra-

żone w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego,

dotyczące art. 176 ust. 2 Konstytucji – wyrok z dnia

30 czerwca 2003 r., sygn.

P 1/03 (OTK-A-2003 r.,

z.

6, poz. 56).

Trybunał Konstytucyjny dokonał roz-

różnienia generalnych zasad ustalania właściwości

miejscowej, które wynikają z regulującej dany rodzaj

postępowania ustawy procesowej, od tworzenia kon-

kretnych sądów i określania obszarów ich właściwo-

ści miejscowej.

Stwierdził, iż nie można mylić pojęcia

właściwości sądów, o jakiej mowa w art. 176 ust. 2

Konstytucji, z regulacjami prawnymi o charakterze

administracyjnym, których zadaniem jest tworzenie

ładu organizacyjnego w zakresie funkcjonowania jed-

nostek wymiaru sprawiedliwości.

Czym innym jest

bowiem ustawowe, procesowe określanie właściwości

sądów, czym innym zaś administracyjne ustalenie

obszarów funkcjonowania sądów.

Ustawowe upoważ-

nienie ma wyłącznie charakter organizacyjny i nie

narusza istoty właściwości rzeczowej ani zasad okre-

ślających kategorię sądów, które ze względu na cha-

rakter sprawy są właściwe do rozpoznawania spraw

różnego typu.

Nie można utożsamiać go zatem z upo-

ważnieniem Ministra Sprawiedliwości do określenia

właściwości sądów, w sytuacji gdy chodzi jedynie o za-

kreślenie – zgodnie z regułami wskazanymi w usta-

wie – obszarów ich funkcjonowania.

Trybunał stwier-

dził, że jest to akt stanowiący organizacyjne roz-

strzygnięcie organu władzy wykonawczej, wydane

w formie aktu wykonawczego do ustawy ustrojowej,

mające na celu optymalizację struktury terytorialnej

sądów celem usprawnienia funkcjonowania jedno-

stek wymiaru sprawiedliwości bądź dostosowania tej

struktury do podziału administracyjnego kraju.

Przyjmując odmienność tych kwestii, Trybunał Kon-

stytucyjny wskazał, że w konsekwencji owego zróż-

nicowania przepisy, na mocy których następuje utwo-

rzenie konkretnych sądów, należy uznać za unormo-

wanie typu administracyjnego, w związku z czym

ustawowe przekazanie kompetencji w tym zakresie

Ministrowi Sprawiedliwości nie narusza art. 176 ust.

2 Konstytucji.

Wskazanie rangi aktu normatywnego regulujące-

go właściwość sądów określone jest w art. 176 ust. 2

Konstytucji wprost i dotyczy właściwości ogólnej są-

dów.

W zależności od przyjętego kryterium można

wyróżnić w tym zakresie właściwość rzeczową (przed-

miotową), miejscową (terytorialną) i funkcjonalną

(czynnościową).

Można też mówić o szczególnych

właściwościach sądu: z łączności spraw oraz z tzw.

delegacji.

Właściwość rzeczowa oznacza kompetencję,

jaką prawo przekazało sądom różnego szczebla ze

względu na rodzaj rozpoznawanej sprawy.

Właści-

782

wość miejscowa to kompetencja wskazująca, który

sąd spośród sądów tego samego rzędu jest powołany

do orzekania w danej sprawie.

Właściwość funkcjo-

nalna wskazuje zaś, który z sądów danego rodzaju

i szczebla posiada uprawnienie do wykonania kon-

kretnej czynności, a nie, jak w przypadku właściwo-

ści rzeczowej – całościowego rozpoznania powierzo-

nej mu ustawą procesową sprawy.

Niemniej jednak ustawami o znaczeniu podstawo-

wym dla ustalenia właściwości sądu do rozpoznania

konkretnej sprawy są ustawy procesowe, jak Kodeks

postępowania karnego, Kodeks postępowania cywil-

nego.

Akt normatywny określający obszary właściwości

sądów nie ma charakteru procesowego.

Ogólne zasady

tworzenia sądów powszechnych, wraz ze sposobem

oznaczenia ich właściwości miejscowej, określają prze-

pisy o organizacji sądów zawarte w ustawie Prawo

o ustroju sądów powszechnych.

W ten sposób w prze-

pisach ustawy ustalono podstawowe reguły dotyczące

określenia właściwości miejscowej sądów, wiążąc je

z podziałem terytorialnym kraju.

Rozwiązanie takie

z całą pewnością nie narusza zakresu swobody usta-

wodawcy mieszczącego się w granicach wymogu prze-

widzianego w art. 176 ust. 2 Konstytucji.

ustawą o charakterze procesowym.

Tym bardziej

procesowego charakteru nie mogą mieć akty prawne

niższej rangi wydawane w trybie zakwestionowanej

delegacji ustawowej.

Upoważnienie do wydania roz-

porządzenia wykonawczego nie może być interpreto-

wane jako przepis wywołujący skutki procesowe, sko-

ro charakteru procesowego nie ma sama ustawa upo-

ważniająca.

Zatem z natury rzeczy organizacyjne

rozstrzygnięcie organu władzy wykonawczej, wydane

sądów w celu usprawnienia funkcjonowania jedno-

może wywoływać skutków procesowych w sferze

właściwości miejscowej sądów w toczących się już po-

stępowaniach karnych lub cywilnych.

Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że

poza sądami powszechnymi funkcjonują wojewódzkie

sądy administracyjne, których ustrój określa ustawa

Zgodnie z art. 16 § 2 wyżej wymienionej ustawy wo-

jewódzkie sądy administracyjne tworzy i znosi oraz

tworzyć i znosić wydziały zamiejscowe tych sądów

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Pre-

zesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Autorzy

wniosków abstrahują od istnienia tego aktu ustawo-

wego, zgodnie z którym tworzenie sądów administra-

cyjnych nie dokonuje się w drodze ustawy, a aktu

prawnego niższej rangi, jakim jest rozporządzenie

Prezydenta R P.

Zgodnie z normą konstytucyjną wyrażoną w art. 10

ust. 1 Konstytucji ustrój Rzeczypospolitej Polskiej

opiera się na klasycznej monteskiuszowskiej zasadzie

podziału i równowagi władzy ustawodawczej, wyko-

nawczej i sądowniczej.

Z podziałem władz wiąże się

zasada pozostawania ich we wzajemnej równowadze,

a ponadto wzajemnego oddziaływania poszczegól-

nych władz na siebie, ale tylko do tego stopnia, aby

nie naruszyć istoty kompetencji drugiej władzy.

Na-

leży przy tym zaznaczyć, iż szczególną rolę przyzna-

je się władzy sądowniczej, która jako jedyna ma pra-

wo formułowania wiążącej oceny nazwanej „wymia-

rem sprawiedliwości”.

Sądy i trybunały traktowane

są przez ustawę zasadniczą jako władza odrębna

i niezależna od innych władz (art. 173 Konstytucji).

Wykonywanie wymiaru sprawiedliwości mają z kolei

gwarantować postanowienia Konstytucji odnoszące

się do pozycji sędziego, w szczególności zasada nieza-

wisłości i nieusuwalności.

W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału

Konstytucyjnego zostały sformułowane wymagania

dotyczące wzajemnych relacji pomiędzy władzami.

Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż wymóg roz-

dzielenia władz oznacza m.in., iż każdej z trzech

odpowiadające ich istocie, a co więcej – każda z trzech

władz powinna zachować pewne minimum wyłącz-

ności kompetencyjnej stanowiącej o zachowaniu tej

istoty.

Do istoty wymiaru sprawiedliwości należy, by

sprawowany był wyłącznie przez sądy, a pozostałe

uczestniczyć.

W odniesieniu do parlamentu mini-

mum tym jest wyłączność stanowienia ustaw o nie-

ograniczonym, w zasadzie, zakresie przedmiotowym

(orzeczenie z 21 listopada 1994 r., K 6/94, OTK 1994,

Nr 2, poz. 39, s. 91).

Wskazuje się jednocześnie, że odczytywanie art. 173

Konstytucji w związku z art. 10 Konstytucji akcen-

tuje niezależność i odrębność władzy sądowniczej

(zob. E. Łętowska, J. Łętowski, „Co wynika dla są-

dów z konstytucyjnej zasady trójpodziału władz” [w:]

„Konstytucja i gwarancje jej przestrzegania”, War-

szawa 1996).

Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podnosił,

że wyrażona w art. 10 ust. 1 Konstytucji zasada trój-

podziału i równowagi władz nie oznacza ich zupełnej

separacji i braku wzajemnych zależności (np. wyrok

z 4 października 2000 r., sygn.

P 8/00, OTK ZU Nr 6/2000,

poz. 189).

Rozdzielenie władzy ustawodawczej i wy-

konawczej nie wyklucza wzajemnych oddziaływań

i dopełniania się, przy czym niewątpliwie najsilniej

ukształtowała się odrębność władzy sądowniczej.

Do

istoty władzy sądowniczej należy bowiem konstytu-

cyjnie gwarantowana niezależność sądownictwa od

pozostałych władz, ponieważ tylko sądy mogą wy-

mierzać sprawiedliwość (por. L. Garlicki, „Polskie

prawo konstytucyjne.

Zarys wykładu”, wyd.

5, War-

szawa 2001, s. 70–81).

Należy przy tym podkreślić, że gwarancje wyni-

kające z treści art. 173 Konstytucji dotyczą wyłącznie

783

istoty władzy sądowniczej – sprawowania wymiaru

sprawiedliwości.

W tym zakresie rozwiązania usta-

wowe powinny być tak skonstruowane, aby w istocie

wykluczać ryzyko różnego rodzaju nadużyć (politycz-

nych, praktycznych), które w konsekwencji mogłyby

zagrażać prawom obywateli.

„Ingerencja” organów

innych władz dopuszczalna jest jedynie w pozao-

rzeczniczą sferę działalności sądów: „(...) niezależ-

ność sądów, z natury rzeczy, musi podlegać ograni-

czeniom wynikającym z konieczności ich funkcjono-

wania w ramach całego aparatu państwowego (nigdy

nie mogą one jednak prowadzić do przyznania pozo-

stałym władzom środków wpływu czy kontroli nad

orzecznictwem w konkretnych sprawach)! – por. L.

Garlicki, „Komentarz do art. 178 Konstytucji RP” [w:]

„Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz”

pod red. L. Garlickiego, t. IV, Warszawa 2005, s. 6.

Jak już wskazano, zasada podziału i równowagi

nymi władzami.

Typowe jest nakładanie się kompe-

tencji władz lub wręcz ich przecinanie się, w odnie-

sieniu do władzy ustawodawczej lub wykonawczej

sięgające niekiedy aż do ich istoty.

Inaczej jest w wy-

padku władzy sądowniczej.

Trybunał Konstytucyjny

wielokrotnie podkreślał, że jej rozdzielenie oznacza

separację tej władzy od pozostałych.

Skoro władza

z 19 lipca 2005 r., sygn.

K 28/04, OTK ZU Nr 7/A/2005,

poz. 81; P. Sarnecki, „Komentarz do art. 10 Konsty-

tucji RP” [w:] „Konstytucja Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Komentarz” pod red. L. Garlickiego, t. V, War-

szawa 2007, s. 13; por. J. Oniszczuk, „Konstytucja

RP w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego”,

Warszawa 2000, s. 190).

W wypadku władzy sądow-

kompetencyjne), które są dopuszczalne w relacjach

między pozostałymi władzami.

Żadna władza nie

łania władzy sądowniczej, chyba że wyjątki dotyczą

wypadków określonych w Konstytucji.

Przy czym

w wypadku władzy sądowniczej jądro kompetencyjne

polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości

w celu realizacji przysługującego każdemu prawa do

sądu.

Gwarancją realizacji takiej pozycji władzy są-

downiczej jest zasada niezależności sądów i monopol

kompetencyjny sądownictwa na ostateczne rozstrzy-

ganie o prawach i obowiązkach jednostki lub osób

28/04).

Jednak wyodrębnienie władzy sądowniczej, prze-

jawiające się w jej szczególnych kompetencjach oraz

w usytuowaniu jej organów, nie oznacza jeszcze sta-

nu, w którym podział władzy prowadzi do całkowitej

izolacji sądownictwa od innych organów państwa.

Art. 173 Konstytucji, w którym ustrojodawca wska-

zuje na sądy jako organy władzy odrębnej i niezależ-

nej od innych władz, nie znosi podstawowej zasady

ustrojowej, jaką jest zasada współdziałania władzy

ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, ani też

w żadnym stopniu jej nie modyfikuje.

W istocie sta-

nowią one jedną konstrukcję ustrojową.

W jej ramach

władze zobowiązane są do współdziałania w celu za-

pewnienia rzetelności i sprawności instytucji publicz-

nych.

Odrębność i niezależność sądów nie może pro-

wadzić do zniesienia mechanizmu koniecznej równo-

wagi pomiędzy władzami, gdyż wymóg taki wynika

bezpośrednio z art. 10 Konstytucji (por. wyroki TK:

z 14 kwietnia 1999 r., sygn.

K 8/99, OTK ZU Nr 3/1999,

poz. 41 oraz z 18 lutego 2004 r., sygn.

K 12/03, OTK

ZU Nr 2/A/2004, poz. 8) oraz przynajmniej pośrednio

z wymogu współdziałania władz, o czym stanowi pre-

ambuła do Konstytucji.

Zatem władza sądownicza,

mimo swojego odizolowania w zakresie orzekania od

pozostałych władz, nie jest całkowicie odseparowana

od nich, jeśli chodzi o powiązania o charakterze

funkcjonalnym.

Jednocześnie jakakolwiek zewnętrz-

na ingerencja w proces sędziowskiego orzekania jest

konstytucyjnie wykluczona.

Minister Sprawiedliwości, realizując treść upo-

ważnienia ustawowego wynikającego z art. 20 pkt 1

sza się w ramach określonych ustawą, a tym samym

działa z upoważnienia władzy ustawodawczej.

Dzia-

łanie to odbywa się więc bez naruszenia zasad doty-

czących podziału kompetencji pomiędzy poszczegól-

ne człony władzy publicznej.

Wobec powyższego brak podstaw do stwierdzenia

sądów powszechnych, jak również art. 3 § 3 ustawy

Wyrażona w art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji norma

ustanawia zasadę nieusuwalności sędziów z urzędu

i ich nieprzenoszalności, co oznacza, że złożenie sę-

dziego z urzędu, zawieszenie w urzędowaniu, prze-

dzianych w ustawie oraz w trybie ustawą określo-

nym.

Nieusuwalność i nieprzenoszalność sędziów

stanowi jedną z gwarancji zasady niezawisłości sę-

dziowskiej i związanej z nią bezstronności sądu.

W art. 180 ust. 5 Konstytucji wskazano wyjątki od

zasady nieprzenoszalności i nieusuwalności.

W razie

sądowych istnieje możliwość przeniesienia sędziego

dy.

Powyższe unormowanie zapewnia, że utworzenie

lub zniesienie sądu, czy też zmiana siedziby bądź ob-

szaru właściwości sądu nie będą mogły stać się środ-

kiem do wpływania na zachowania sędziów w postę-

powaniach sądowych.

Jest to z jednej strony gwaran-

cja dla sędziego, że zmiany organizacyjne nie będą

784

miały wpływu na jego pozycję zawodową, w szczegól-

ności pod względem finansowym, a z drugiej wska-

zanie dla wprowadzającego zmiany, że nie będzie

w ten sposób mógł wpłynąć na motywacje sędziów

w zakresie orzekania.

Mniejsze znaczenie ma tym

samym, czy zmiany będą dokonywane aktem rangi

ustawowej przez władzę ustawodawczą, czy też ak-

tem niższego rzędu wydanym przez władzę wyko-

nawczą, ponieważ jest dodatkowy mechanizm, który

chroni wymiar sprawiedliwości przed wpływami po-

przez zmiany w strukturze sądów.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku

45/07 (OTK-A-2009 r.

Nr 1, poz. 3) wskazał, że zasa-

cje wynikające z art. 180 Konstytucji dotyczą bowiem

niu na stanowisko sędziego będą sprawować powie-

rzoną im władzę sądowniczą bez przeszkód w danym

nież, że w tym wyraża się założenie stabilizacji urzę-

du sędziego, realizowane przez zakaz pozbawienia

sędziego sprawowanego urzędu, zakaz zawieszenia

sędziego w sprawowaniu urzędu, zakaz przeniesienia

jątki, w których może dojść do naruszenia stabilizacji

powszechnych nawiązuje do regulacji określonej

przez przepis art. 180 ust. 5 Konstytucji i przewidu-

je możliwość przeniesienia sędziego w stan spoczyn-

ku, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w razie

sądu.

Z kolei art. 75 § 2 ust. 1 ustawy przewiduje, że

bowe nie jest wymagana w przypadku zniesienia sta-

nowiska wywołanego zmianą w organizacji sądowni-

ctwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiej-

scowego albo przeniesienia siedziby sądu.

Z samej

treści art. 185 ust. 5 Konstytucji nie wynika, ażeby

zdarzenie w postaci „zmiany granic okręgów sądo-

wych” podlegało materii ustawowej, natomiast z wcześ-

niejszych rozważań co do treści art. 176 ust. 2 Kon-

stytucji wynika, że do regulacji ustawowej należy

zdarzenie w postaci „zmiany ustroju sądów”.

Z uwa-

gi na fakt, że ani przepis art. 185 ust. 5, ani art. 176

ust. 2 Konstytucji nie zastrzega drogi ustawowej do

dokonywania „zmiany granic okręgów sądowych”,

uprawnienie wynikające z art. 20 pkt 1 ustawy Pra-

ne za sprzeczne z art. 180 ust. 2 Konstytucji.

Nieza-

leżnie od powyższego należy wyrazić pogląd, że przez

regulację zawartą w art. 75 ustawy Prawo o ustroju

sądów powszechnych zostały stworzone niezbędne

gwarancje proceduralne stabilizacji urzędu sędziego

pozwalające na weryfikację zasadności przeniesienia

padkach przeniesienia sędziego na inne miejsce służ-

bowe na skutek zmian organizacyjnych sędziemu

Instytucja przeniesienia na inne miejsce służbowe

nie została wprowadzona do porządku prawnego

na potrzebę zagwarantowania prawidłowego funk-

cjonowania systemu wymiaru sprawiedliwości, stwo-

rzenia w sądownictwie ładu organizacyjnego oraz

zapewnienia Ministrowi Sprawiedliwości możliwości

reakcji na potrzeby kadrowe poszczególnych jedno-

stek, przy poszanowaniu konstytucyjnych zasad nie-

usuwalności i nieprzenoszalności sędziów.

Potwier-

dzają to unormowania zawarte w art. 56 ustawy Pra-

Ministrowi Sprawiedliwości kompetencje związane

z przydzielaniem nowych stanowisk sędziowskich

sądom w oparciu o kryteria takie, jak: racjonalne

wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz

szczególnych sądów.

Natomiast należy wskazać, że w razie zmiany

granic okręgów lub zniesienia sądów wskutek wyda-

następuje na podstawie tego aktu prawnego.

Podsta-

wą normatywną do zmiany jego statusu są bowiem

przepisy art. 71 § 3 lub art. 75 § 2 ustawy, które nie

zostały objęte procedurą badania zgodności z konsty-

tucją.

Nie zachodzi zatem bezpośredni związek po-

między określonym w art. 20 pkt 1 ustawy Prawo

dów i zakresem wyłącznej regulacji ustawowej a gwa-

rancjami niezawisłości sędziowskiej, o których mowa

w art. 180 ust. 1 Konstytucji (nieusuwalność) oraz

art. 180 ust. 2 Konstytucji (przesłanki złożenia sę-

dziego z urzędu, zawieszenia oraz przeniesienia do

innych niż zmiana granic okręgów sądowych).

785

Wobec powyższego brak podstaw do stwierdzenia

stytucji.

Art. 45 ust. 1 Konstytucji gwarantuje prawo do

sądu, stanowiąc, iż każdy ma prawo do sprawiedli-

wego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasad-

W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału

Konstytucyjnego w licznych orzeczeniach na temat

prawa do sądu prawo to zostało ujęte następująco.

Jednym z fundamentalnych założeń demokratyczne-

go państwa prawnego jest zasada dostępu obywateli

nie obowiązującym w państwie prawem, a na prawo

do sądu składają się w szczególności: prawo dostępu

do sądu (prawo uruchomienia procedury), prawo do

odpowiedniego ukształtowania procedury (zgodnie

z wymogami sprawiedliwości i jawności) oraz prawo

rozstrzygnięcia) – wyrok z 12 marca 2002 r., P 9/01,

OTK-A 2002, nr 2, poz. 14.

Prawo do sądu istnieje

nawet wówczas, gdy jakaś ustawa regulująca prawa

i obowiązki jednostki nie przewiduje możliwości wy-

stąpienia na drogę sądową (por. wyrok SN z 7 kwiet-

nia 1999 r., IPKN 648/98, OSNP 2000, Nr 11, poz.

423; uchwała SN z 18 stycznia 2001 r.

III ZP 28/00,

OSNP 2001, Nr 7, poz. 210).

W 2007 r. Trybunał Kon-

stytucyjny uzupełnił te elementy prawa do sądu o pra-

wo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozy-

cji organów rozpoznających sprawy (wyrok z 24 paź-

dziernika 2007 r., SK 7/06, OTK-A 2007, Nr 9, poz. 108).

Ponadto Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na

znaczenie prawa do wysłuchania, stwierdzając, że

naruszenie prawa do sądu przejawia się w pozbawie-

niu tzw. prawa do wysłuchania, które wprawdzie nie

zostało wyrażone w Konstytucji, jednak jest po-

wszechnie uznane za składową prawa do sądu (wyrok

W powołanym wyroku z 24 października 2007 r.

(w sprawie sygn.

SK 7/06) Trybunał wskazał na wy-

mogi, jakie muszą spełniać sądy, aby odpowiadały

przesłance z art. 45 ust. 1.

Według Trybunału wszel-

kie „sprawy w rozumieniu art. 45 Konstytucji powin-

ny być rozpatrywane przez sądy wymienione w Kon-

stytucji, a jednocześnie sądy te muszą spełniać wy-

mogi: 1) właściwości, 2) niezależności, 3) bezstronno-

ści i 4) niezawisłości”.

Również wskazał, że „art. 45

ust. 1 Konstytucji musi być interpretowany w kon-

tekście regulacji zawartej w rozdziale VIII Konsty-

tucji.

(...)

Wykładnia systemowa Konstytucji nakazu-

je przyjąć, iż założone przez ustrojodawcę w art. 45

ust. 1 Konstytucji cechy sądu i postępowania przed

sądem winny być interpretowane przez pryzmat od-

powiednich uregulowań zawartych w art. 173 i nast.

Konstytucji.

Jeżeli zatem art. 45 ust. 1 Konstytucji

wymaga sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez

pojęcia określające wymagane cechy należy rozumieć

tak, jak to wynika z przepisów rozdziału VIII Kon-

stytucji”.

Odnosząc się do tych wypowiedzi Trybuna-

łu, należy zauważyć, że zniesienie konkretnego sądu

lub zmiana jego obszaru w drodze rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości (czy też Ministra Obrony

Narodowej) nie oznacza, że sąd, który w wyniku tych

zmian będzie rozpoznawał sprawę, nie będzie właś-

ciwy w rozumieniu konstytucyjnym.

Należy w tej

mierze odwołać się do wykładni art. 176 ust. 2 Kon-

stytucji RP zaprezentowanej w już przywoływanym

-A-2003 r., z.

6, poz. 56).

W powołanym wyroku Try-

bunał Konstytucyjny dokonał rozróżnienia general-

nych zasad ustalania właściwości miejscowej, które

i określania obszarów ich właściwości miejscowej.

W kontekście tego wyroku i dokonanej w nim inter-

pretacji art. 176 ust. 2 Konstytucji sądem właściwym

rego właściwość funkcjonalna, miejscowa i rzeczowa

została ukształtowana w drodze ustaw, natomiast

nie chodzi tu o właściwość wynikającą z obszaru jego

działania, który jest determinowany jego siedzibą lub

granicami obszaru działania.

Przewidziany w za-

skarżonych przepisach tryb tworzenia sądów i okre-

ślania obszaru ich właściwości terytorialnej nie ma

wania postępowania sądowego, gwarancji procedu-

ralnych w jego przeprowadzeniu i wydania wyroku.

Również w jakikolwiek sposób nie ingeruje w zagwa-

rantowaną przepisami ustawowymi sferę bezstron-

Obowiązkiem prawodawcy jest zapewnienie każ-

demu rozpoznania jego sprawy przez sąd wykazujący

kwalifikacje określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Prawodawca, poprzez odpowiednie ukształtowanie

struktury sądów, określenie właściwości i trybu po-

stępowania przed nimi (art. 176 ust. 2 Konstytucji),

jak również poprzez adekwatne do tych wymogów

wskazanie przesłanek o charakterze personalnym,

legitymujących sędziów do rozpoznawania spraw

(art. 178, art. 180 i art. 181 Konstytucji), winien gwa-

rantować, od strony organizacyjno-proceduralnej,

spełnienie przymiotów, o jakich stanowi art. 45 ust.

1 Konstytucji (zob. wyrok TK z 11 grudnia 2002 r.,

sygn.

SK 27/01).

Wobec powyższego brak podstaw do stwierdzenia

786

ust. 1 Konstytucji

W myśl art. 92 Konstytucji rozporządzenia wyda-

wane są przez organy wskazane w Konstytucji na

podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego

winno określać organ właściwy do wydania rozpo-

rządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulo-

wania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wy-

nika, iż warunek, aby upoważnienie ustawowe do

czące treści aktu, oznacza, że ustawodawca musi za-

mieścić w ustawie wskazówki co do kierunku mery-

torycznych rozwiązań, które mają znaleźć wyraz

w rozporządzeniu.

Trybunał podziela też pogląd dok-

tryny, że w ustawie należy zawrzeć jakąś treść dy-

rektywną, której wykonaniu przepisy rozporządze-

nia mają służyć, a upoważnienie powinno być na tyle

szczegółowe, aby czytelny był zamiar ustawodawcy

ZU nr 2/A/2006, poz. 16).

Cel ustawy musi być okre-

wiązań.

Nie może więc być rekonstruowany samoist-

zawierającego upoważnienie.

Niemożność ustalenia

tak rozumianego celu prowadzi per se do podważenia

poprawności upoważnienia do wydania aktu norma-

tywnego (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7

kwietnia 2009 r., P 53/08).

Należy przy tym zauważyć, że wytyczne dotyczą-

ce treści aktu normatywnego powinny mieć charak-

ter kierunkowy, pozwalający na odczytanie zamiaru

ustawodawcy.

Nie oznacza to jednak, że każda kwe-

stia, która ma zostać unormowana w rozporządzeniu,

powinna zostać w sposób drobiazgowy określona

w wytycznych.

Trzeba bowiem zauważyć, co podkre-

śla Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie,

że „sposób ujęcia wytycznych, zakres ich szczegóło-

wości i – oczywiście – zawarte w nich treści są w za-

sadzie sprawą uznania ustawodawcy”.

Zatem stopień szczegółowości wytycznych w prze-

pisach delegujących zależy od zakresu uregulowania

danej kwestii w ustawie.

Upoważnienie do wydania

rozporządzenia musi wskazywać organ właściwy do

jego wydania, zakres spraw przekazanych do uregu-

lowania w tym akcie, poza który nie można wykra-

czać.

Trybunał Konstytucyjny, badając zgodność ak-

tów wykonawczych z ustawą, kontroluje także, czy

podmiot, wydając go, miał do tego uprawnienie i czy

działał w zakreślonych granicach.

Ustawa powinna

również ustalać wytyczne dotyczące treści przyszłe-

go aktu wykonawczego, przy czym należy uwzględ-

niać całość regulacji ustawowej, a nie tylko ściśle

przepis upoważniający.

Trybunał Konstytucyjny

w swoich orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że

przepisy aktu wykonawczego muszą pozostawać

wiązaniami ustawowymi (np. wyrok z 15 lutego 2010 r.,

K 15/09, wyrok z 23 lutego 2010 r., K 1/08).

Rozporządzenie, będące aktem prawnym zalicza-

nym do źródeł powszechnie obowiązującego prawa,

jest funkcjonalnym uzupełnieniem ustawy.

Ustawa

powinna jednak pozostawić organowi upoważnione-

mu pewną samodzielność w unormowaniu materii,

której rozporządzenie dotyczy.

Istotne jest, aby pod-

miot wydający rozporządzenie mógł prawidłowo od-

czytać intencje ustawodawcy na podstawie wytycz-

nych zawartych w upoważnieniu (wyrok TK z 26

maja 2009 r., P 58/07).

Wykonawczy charakter rozporządzenia determi-

nuje treść upoważnienia do jego wydania.

Winno być

ono sformułowane w taki sposób, aby odsyłało do

unormowania takich spraw, które są przedmiotem

ustawy i które służą realizacji tych samych celów,

jakie znajdują wyraz w przepisach ustawy.

Dlatego

przepisy ustawy upoważniającej, a w tym w szczegól-

ności przepis upoważniający, powinny wyznaczać co

najmniej w sposób ogólny kierunek unormowań, któ-

re mają nastąpić w drodze rozporządzenia (wyrok

z 7 listopada 2000 r., K 16/00).

Przyjmując za zgodne z Konstytucją uprawnienie

Ministra Sprawiedliwości do tworzenia i znoszenia

wości w drodze rozporządzenia, należy uznać, że spo-

sób sformułowania upoważnienia w art. 20 pkt 1

legacja ustawowa szczegółowo określa przesłanki,

którymi winien się kierować wydający rozporządze-

nie, wskazując, że kształtowanie struktury sądów

winno być warunkowane wysokością wpływu spraw

ocenianą pod kątem ekonomii postępowania i reali-

zacji prawa obywatela do rozpoznania sprawy w roz-

sądnym terminie Musi to nastąpić w zgodzie z przy-

toczonym wcześniej przepisem art. 10 ustawy Prawo

o ustroju sądów powszechnych.

Wobec tego nie jest

zasadne twierdzenie wnioskodawców o blankieto-

wym charakterze tego upoważnienia.

Nie są również trafne zarzuty, że upoważnienie

wszechnych odnosi się do spraw o tak istotnym zna-

czeniu z punktu widzenia realizacji konstytucyjnych

być one uregulowane w ustawie, a nie rozporządze-

niu.

Należy podkreślić, że redakcyjne ujęcie art. 176

ust. 2 Konstytucji nie daje podstaw do wyprowadza-

nia z niego zasady absolutnej wyłączności regulacji

ustawowej (zob. ogólnie L. Garlicki, „Polskie prawo

Konstytucyjne”, Warszawa 2003, s. 139).

Nakaz re-

gulacji ustawowej oznacza, że na tym poziomie mu-

szą być określone wszystkie podstawowe elementy

ustroju, właściwości i procedury sądowej, nie wyklu-

cza natomiast odsyłania przez ustawodawcę spraw

(zob. wyrok TK z 30 czerwca 2003 r., P 1/03, OTK

ZU 2003, Nr 6, poz. 56, s. 725 n.).

Tworzenie i zno-

szenie konkretnych sądów, wyznaczanie ich siedzib

787

i obszaru właściwości należy do kompetencji organów

władzy wykonawczej, ponieważ w istocie chodzi tu

o akty indywidualne – konkretne, będące wykonaniem

ustawy.

To – na mocy zasady podziału władzy – należy

„z natury rzeczy” do właściwości egzekutywy.

Jak już wyżej wskazano, sama organizacja struk-

tury sądownictwa, kształtowana w oparciu o mini-

malne standardy określone w ustawie, w żadnej mie-

rze nie wpływa negatywnie na dostęp obywatela do

sądu.

Co więcej, budowanie struktury sądownictwa

w drodze aktów wykonawczych wydawanych w gra-

nicach wyraźnych wytycznych wynikających z upo-

ważnienia ustawowego stanowi gwarancję elastycz-

ności organizacji wymiaru sprawiedliwości.

Regulo-

wanie powyższych kwestii w drodze rozporządzeń

wpływa pozytywnie na równomierne obciążenie są-

dów, co z kolei sprzyja rozpoznawaniu spraw w roz-

sądnym terminie.

Dodatkowo warto podkreślić, iż twórcy Konsty-

tucji wzięli pod uwagę konieczność zachowania ela-

styczności organizacji wymiaru sprawiedliwości,

przewidując konieczność zniesienia określonego typu

(szczebla) sądów lub zmniejszenia liczby sądów dane-

go szczebla.

Wniosek taki wynika z art. 180 ust. 5

Konstytucji, gwarantującego sędziemu przeniesione-

nego uposażenia.

Należy zauważyć, iż przepis nie

przewiduje wymogu posługiwania się formą ustawy.

Wynika z tego, że, o ile „zmiany ustroju sądów” z mocy

art. 176 ust. 2 zawsze muszą być przeprowadzane

w drodze ustawy, to „zmiana granic okręgów sądo-

wych” nie wymaga takiej formy, a więc może być do-

konywana w drodze aktów niższego rządu (zob. L.

Garlicki, „Komentarz do art. 180 Konstytucji RP”

[w:] „Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.

Komen-

tarz” pod red. L. Garlickiego, t. III, Warszawa 2003,

s. 9).

Analiza upoważnienia ustawowego zawartego

wszechnych nie nasuwa żadnych wątpliwości co do

Niezależnie od argumentów natury konstytucyj-

nej należy wskazać również na pewną niekonsekwen-

cję wnioskodawców, którzy upatrują niekonstytucyj-

ności jedynie w przepisie art. 20 pkt 1 ustawy Prawo

jedynym przepisem upoważniającym Ministra Spra-

wiedliwości do kształtowania struktury organizacyj-

nej sądów.

Na podstawie art. 20 pkt 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8

niu nadanym jej przez wymienioną ustawę z dnia 18

sierpnia 2011 r.

Minister Sprawiedliwości, po zasięg-

nięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w drodze

rozporządzeń może przekazać jednemu sądowi okrę-

gowemu (bądź rejonowemu) rozpoznanie spraw da-

nego rodzaju (np. z zakresu prawa pracy lub ubezpie-

czeń społecznych, spraw gospodarczych, wieczystok-

sięgowych) z obszaru właściwości innych sądów okrę-

gowych (bądź rejonowych).

Zdaniem wnioskodawców całość zagadnień zwią-

zanych z ustrojem, właściwością oraz postępowaniem

przed sądami winny regulować ustawy, podczas gdy

przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie art. 20 pkt 1

sekwencją ewentualnego wyeliminowania z porząd-

ku prawnego art. 20 pkt 1 ustawy i przekazania tego

uprawnienia władzy ustawodawczej, przy jednoczes-

nym pozostawieniu w zakresie kompetencji Ministra

Sprawiedliwości uprawnień wynikających z art. 20

tencyjny w zakresie możliwości kształtowania struk-

tury organizacyjnej sądownictwa powszechnego.

Ta-

kie podzielenie kompetencji pomiędzy dwie władze

mogłoby prowadzić do niespójnych rozwiązań struk-

tury organizacyjnej sądownictwa, co nie służyłoby

realizacji prawa do sądu wyrażonego w art. 45 Kon-

stytucji w jego aspekcie zapewnienia rozpoznania

sprawy w rozsądnym terminie.

stawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4

listopada 1950 r., zmienionej odpowiednimi Protoko-

licznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym ter-

ustawą (...)”.

Z powyższego nie wynika, iż uregulowanie pew-

nych elementów struktury organizacyjnej sądowni-

ctwa aktem prawnym innym niż ustawa jest sprzecz-

ne ze standardami wyznaczonymi przez Konwencję.

Potwierdza to Raport Europejskiej Komisji Praw

Człowieka (jednego z organów kontrolnych ówczes-

nego systemu konwencyjnego) z dnia 12 października

1978 r. w sprawie 7360/76 Zand przeciwko Austrii,

która dotyczyła również przekazanej przez akt usta-

wowy ministrowi sprawiedliwości kompetencji w za-

kresie tworzenia sądów, z tym że upoważnienie usta-

wowe odnosiło się do tworzenia sądów pracy, a wy-

tyczną do realizacji tego upoważnienia było tworze-

nie sądów „stosownie do potrzeb” (ang. according to

need, niem. nach Beclarf).

Komisja uznała wówczas,

że takie uregulowanie nie wykracza poza dopuszczal-

ne ramy wyznaczone przez art. 6 ust. 1 Konwencji,

gdyż uprawnienie ministra zostało ograniczone, choć

w niewielkim stopniu, przez przepis ustawy.

Komisja

stwierdziła bowiem, że chociaż Konwencja wymaga,

by organizacja sądownictwa była określona przez

prawo ustanowione przez Parlament, a nie opierała

się na dyskrecjonalnej kompetencji władzy wykonaw-

czej, to taki wymóg nie oznacza, iż kwestie te nie

mogą być regulowane w aktach niższego rzędu wy-

danych na podstawie delegacji zawartej w ustawie,

jeśli przepisy ustawowe określają przynajmniej ramy

organizacyjne sądownictwa.

Komentując wskazany

788

przepis Konwencji zauważono, że ustawa nie musi

regulować szczegółowo każdej kwestii, wystarczy,

aby ustawodawca określił strukturę sądownictwa

(por. orzeczenie Jorgic v.

Niemcy z dnia 12 lipca 2007 r.,

Izba (Sekcja V), skarga nr 74613/01, § 65).

Szczegó-

łowe problemy można natomiast pozostawić do roz-

strzygnięcia władzy wykonawczej (por. orzeczenie

Piersack v.

Belgia z dnia 1 października 1982 r., A.53,

§ 33) – M. A. Nowicki, „Komentarz do art. 6 Konwen-

ści”, LEX 2010).

Z powyższego wynika brak podstaw do stwierdze-

6.

Wnioski końcowe

Powyższe rozważania oraz analiza orzecznictwa

Trybunału Konstytucyjnego wskazują na brak ogra-

niczeń natury konstytucyjnej dla scedowania upraw-

nień w zakresie tworzenia poszczególnych sądów i okre-

dzenia.

Z faktu przekazania Ministrowi Sprawiedli-

wości i Ministrowi Obrony Narodowej przewidzia-

nych w ustawach ustrojowych kompetencji o charak-

terze administracyjnym w zakresie kształtowania

struktury organizacyjnej sądów nie można zasadnie

wyprowadzać wniosku o naruszeniu istotnych kom-

petencji władzy sądowniczej, którą jest sprawowanie

wymiaru sprawiedliwości.

Możliwość kształtowania

terytorialnej organizacji sądownictwa w drodze roz-

porządzenia Ministra Sprawiedliwości nie wpływa na

niezawisłość sędziów w sprawowaniu czynności ju-

rysdykcyjnych i nie przekracza granic niezależności

sądów.

Poza władztwem organów władzy wykonaw-

czej pozostają bowiem zagadnienia ustrojowe zwią-

zane z wieloszczeblowością struktury sądów, ich or-

ganizacją wewnętrzną, gwarancjami dotyczącymi

niezawisłości i niezależności sądów, instancyjnością,

jak też z właściwością rzeczową, miejscową i funk-

cjonalną sądów (te ostatnie są określane przez usta-

wy proceduralne), które stanowią istotne elementy

kształtujące realizację funkcji jurysdykcyjnych.

Należy także podkreślić, że Minister Sprawiedli-

wości, jako organ władzy publicznej, jest odpowie-

dzialny za funkcjonowanie systemu wymiaru spra-

wiedliwości jako całości, w tym za stworzenie warun-

ków organizacyjnych gwarantujących maksymalną

efektywność sądownictwa oraz realizację zasady pra-

wa obywatela do sądu.

Powierzenie mu zatem okre-

wszechnych uprawnienia jest tymi zadaniami uza-

sadnione i w żadnej mierze nie narusza zasady nie-

zawiłości sędziów ani niezależności sądów.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

(14127)

uprzejmie informuję, że okoliczności podjęcia zama-

chu samobójczego przez funkcjonariusza lub pracow-

nika Policji są każdorazowo analizowane przez psy-

chologów policyjnych.

Psychologowie ci realizują zadania w trzech spe-

cjalizacjach: opieki psychologicznej i psychoedukacji,

psychologii zarządzania zasobami ludzkimi oraz psy-

chologii policyjnej stosowanej.

Psychologowie policyjni pełniący służbę (pracują-

cy) w obszarze opieki psychologicznej i psychoeduka-

cji mają na celu utrzymanie zdrowia oraz optymal-

nego poziomu funkcjonowania psychicznego funkcjo-

nariuszy i pracowników Policji, w związku z czym od

wielu lat podejmują także szereg działań profilak-

tycznych na rzecz ograniczania liczby samobójstw

w środowisku policyjnym.

Jednym z głównych kie-

runków tych działań jest świadczenie pomocy psy-

chologicznej poprzez:

— podejmowanie interwencji kryzysowej w sytu-

acji występowania zachowań charakterystycznych

dla syndromu presuicydalnego (np. groźby, zamiary

samobójcze);

— podejmowanie interwencji kryzysowej w związ -

ku z doświadczeniem przez funkcjonariusza lub pra-

cownika Policji sytuacji, która mogłaby spowodować

rozwój kryzysu psychologicznego;

— prowadzenie poradnictwa, psychoterapii i kon-

sultacji w celu rozwijania umiejętności interperso-

nalnych, kształtowania umiejętności radzenia sobie

ze stresem i postaw prozdrowotnych, co stanowi

czynnik chroniący przed rozwojem kryzysu osobiste-

go lub pozwala na podjęcie konstruktywnych działań

w sytuacji doświadczania problemów.

Ponadto psychologowie policyjni prowadzą psy-

choedukację skierowaną na rozwój umiejętności in-

terpersonalnych, kształtowanie umiejętności radze-

nia sobie ze stresem oraz postaw/zachowań prozdro-

wotnych.

W obszarze psychoedukacji ważnym obszarem

działalności z punktu widzenia profilaktyki suicydal-

nej jest prowadzenie zajęć dotyczących zachowań sa-

mobójczych i kryzysu psychologicznego.

Celem tego

rodzaju szkoleń jest poszerzenie wiedzy na temat za-

chowań samobójczych w Policji oraz rozwijanie umie-

jętności reagowania i udzielania adekwatnej pomocy

osobom, u których zaobserwowano tendencje samo-

789

bójcze.

Zajęcia tego rodzaju są od wielu lat kierowane

zarówno do policjantów i pracowników na stanowi-

skach wykonawczych, jak i pełniących funkcje kie-

rownicze.

Ta forma działalności profilaktycznej słu-

ży realizacji dwóch celów.

Po pierwsze, daje możli-

wość przeciwdziałania rozpowszechnianiu się fałszy-

wych przekonań dotyczących zachowań samobój-

czych, które niejednokrotnie utrudniają możliwość

dokonania właściwej oceny ryzyka wystąpienia ta-

kiego zachowania i powstrzymują przed podjęciem

właściwych kroków w celu zminimalizowania go.

Po drugie, pozwala budować sieć wsparcia dla osób

doświadczających kryzysu psychologicznego.

Podstawowym warunkiem prowadzenia skutecz-

nej działalności profilaktycznej jest zapewnienie

powszechnego i łatwego dostępu do specjalistycznej

pomocy psychologicznej.

W Policji ten kierunek

działań jest realizowany poprzez zapewnianie moż-

liwości szybkiego i swobodnego kontaktu z psycho-

logiem nie tylko w jednostkach wyższego szczebla

(KWP/KSP/KGP), ale również w takich jednostkach

jak komendy powiatowe/miejskie/rejonowe oraz ko-

misariaty Policji.

Kontakt ten jest możliwy dzięki

stałemu pełnieniu służby/pracy przez psychologów

policyjnych w części komend miejskich lub powiato-

wych oraz pełnienie regularnych dyżurów w pozo-

stałych jednostkach.

Powyższe zadania są realizowane na rzecz wszyst-

kich funkcjonariuszy i pracowników Policji, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem policjantów pionów: prewen-

cji i kryminalnego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

za budowę Stadionu Narodowego (14128)

SPS-023-14128/13, w sprawie wypłaty zaległych roz-

liczeń za budowę Stadionu Narodowego, uprzejmie

informuję.

Spółka Narodowe Centrum Sportu Sp. z o.o., któ-

ra pełni funkcję inwestora zastępczego w przypadku

budowy Stadionu Narodowego w Warszawie, prowa-

dzi procedurę wypłat zaległych należności dla pod-

wykonawców, z którymi generalny wykonawca za-

warł umowy o roboty budowlane.

Wypłaty na rzecz

podwykonawców są możliwe jedynie w sytuacji, gdy

występuje przypadek odpowiedzialności solidarnej

Skarbu Państwa, który jest inwestorem inwestycji

polegającej na budowie Stadionu Narodowego.

Odpowiedzialność solidarna Skarbu Państwa

jako inwestora ma charakter wyjątkowy i zachodzi

tylko w sytuacji określonej w art. 647

1

§ 5 ustawy

rający umowę z podwykonawcą oraz inwestor i wy-

konawca ponoszą solidarną odpowiedzialność za za-

płatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane

przez podwykonawcę.

Oznacza to, że warunkiem

odpowiedzialności Skarbu Państwa jest, by podmiot,

który zawarł umowę z generalnym wykonawcą, miał

status podwykonawcy.

Podwykonawcą jest podmiot, który wykonuje

część robót budowlanych za generalnego wykonawcę,

określonych w pisemnej umowie o roboty budowlane

zawartej z generalnym wykonawcą.

Podwykonawca-

mi nie są więc podmioty, które nie wykonują robót

budowlanych, mimo iż zawarły innego rodzaju umo-

wy z generalnym wykonawcą (np. umowy o świad-

czenie usług).

Tym samym podmioty te nie są objęte

zakresem przepisu art. 647

1

§ 5 Kodeksu cywilnego,

co oznacza, że nie przysługuje im roszczenie w sto-

sunku do inwestora.

Skarb Państwa może więc – wy-

konując swoje obowiązki jako dłużnik solidarny –

spełnić świadczenie tylko na rzecz podwykonawców.

Skarb Państwa nie może pokrywać zobowiązań

wszystkich wierzycieli generalnego wykonawcy, gdyż

w takiej sytuacji doszłoby do naruszenia przepisów

o dyscyplinie finansów publicznych.

Z podmiotami, które posiadają status podwyko-

prowadzi rozmowy mające na celu zweryfikowanie

żądań wypłaty środków kierowanych przez podwy-

konawców pod adresem Skarbu Państwa.

W tym celu

podwykonawcy zobowiązani są przedstawić stosowne

dokumenty, potwierdzające przysługujące im rosz-

czenia oraz ich wysokość.

Celem weryfikacji żądań

jest wykluczenie sytuacji, w których Skarb Państwa

dokona zapłaty bez podstawy prawnej lub nienależ-

nie z uwagi na to, że zobowiązanie wygasło, zostało

zaspokojone itp.

Po zweryfikowaniu żądań podwykonawców spół-

ka Narodowe Centrum Sportu sp. z o.o. zawiera z pod-

wykonawcami porozumienie określające wzajemne

zobowiązania.

Następnie zawierana jest ugoda okre-

ślająca termin wypłaty środków na rzecz podwyko-

nawcy.

Termin otrzymania wynagrodzenia przez podwy-

konawcę uzależniony jest od tego, w jakim terminie

dany podwykonawca jest w stanie wykazać przysłu-

gujące mu wobec generalnego wykonawcy roszczenie

oraz jego wysokość (przedstawić dokumenty).

Przed-

stawienie przez podwykonawcę niebudzących wątpli-

wości dokumentów uzasadniających roszczenie uru-

chamia procedurę, w następstwie której dochodzi do

790

podpisania porozumienia i następnie wypłaty należ-

nego wynagrodzenia.

Spółka Narodowe Centrum Sportu sp. z o.o. po-

dejmuje działania mające na celu dokonanie wypłat

na rzecz możliwie najszerszego katalogu podmiotów,

stosując korzystną wykładnię przepisów prawa oraz

zawartych przez te podmioty umów z podwykonaw-

cami.

Niestety nie w każdym przypadku – z uwagi

na okoliczności, o których mowa powyżej – możliwe

jest uznanie roszczenia podwykonawcy.

Skarb Pań-

stwa, za który działa spółka Narodowe Centrum

Sportu sp. z o.o., może jedynie działać w granicach

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

polskich wód azotanami (14130)

Przekazuję odpowiedź na interpelację pana posła

Jana Warzechy, przekazaną przez pana Marka Kuch-

91/676/EWG dotyczącej ochrony wód przed zanie-

czyszczeniami powodowanymi przez azotany pocho-

dzenia rolniczego.

Odpowiadając na interpelację w sprawie imple-

mentacji dyrektywy 91/676/EWG dotyczącej ochrony

niam, co następuje.

Za niezwykle istotną uważam

kwestię poprawnej transpozycji tej dyrektywy do pol-

skiego porządku prawnego.

W związku z powyższym

podjęte zostały działania faktyczne, polegające na

wyznaczaniu dodatkowych obszarów na zanieczysz-

czenia azotanami pochodzenia rolniczego (OSN) oraz

legislacyjne, zmierzające do objęcia jednym progra-

mem działań całego terytorium kraju.

Uprzejmie wyjaśniam, że w okresie 2012–2016

w oparciu o wyniki monitoringu środowiska i dwie

ekspertyzy naukowe wyznaczono 48 OSN na obsza-

rze 4,46% powierzchni całkowitej kraju, co stanowi

OSN obejmowały tylko 1,49% powierzchni kraju.

Trwają prace nad wyznaczeniem kolejnych OSN – do

2016 r. powinny obejmować 8,24% powierzchni kraju.

Wyznaczenie OSN nastąpiło na podstawie eksperty-

zy „Ocena presji rolniczej na stan wód powierzchnio-

wych i podziemnych oraz wskazanie obszarów szcze-

gólnie narażonych na zanieczyszczenia azotanami

pochodzenia rolniczego”, opracowanej przez Instytut

Instytut Badawczy (IUNG-PIB) w Puławach, z uwzględ-

nieniem opracowania wykonanego przez Uniwersy-

tet Warszawski: „Wyznaczenie obszarów znajdują-

cych się pod rzeczywistą presją działalności rolniczej

ze względu zanieczyszczenia wód związkami azotu”

oraz bieżących wyników monitoringu środowiska.

W tym celu przeprowadzono również wiele spotkań

i konsultacji społecznych z rolnikami.

Na terenach wyznaczonych jako OSN został

wprowadzony program działań mający na celu ogra-

niczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych.

Pragnę

również zauważyć, że zgodnie z obowiązującymi

przepisami wszystkie rozporządzenia dyrektorów re-

gionalnych zarządów gospodarki wodnej wyznacza-

jące obszary szczególnie narażone na zanieczyszcze-

nia azotanami pochodzenia rolniczego podlegają obo-

wiązkowi ogłoszenia w wojewódzkich dziennikach

urzędowych.

Aktualnie trwa ogłaszanie rozporzą-

dzeń dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki

wodnej, w których określono na wyznaczonych OSN

program działań mający na celu ograniczenie odpły-

wu azotu ze źródeł rolniczych – zgodny z wzorcowym

programem działań.

Celem usunięcia naruszenia prawa UE podjęto

również działania legislacyjne.

Propozycja nowych

regulacji prawnych dotyczących ustanawiania obsza-

rów szczególnego narażenia na azotany pochodzenia

rolniczego została zawarta w projekcie ustawy o zmia-

nie ustawy Prawo wodne, ustawy o ochronie przyro-

dy oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środo-

środowisko.

Projekt ten jest aktualnie przedmiotem

uzgodnień międzyresortowych.

Projektowane zmiany zakładają wprowadzenie na

obszarze całego kraju jednego programu działań ma-

rolniczych.

Propozycja ta została poparta doświad-

czeniami innych państw, w tym Niemiec i Austrii.

Wdrożenie dyrektywy azotanowej będzie realizowa-

ne w oparciu o postanowienia art. 3 ust. 5 dyrektywy,

zgodnie z którymi państwa członkowskie są zwolnio-

ne z obowiązku określania szczególnych stref zagro-

żenia, jeśli ustanawiają i stosują programy działania

określone w art. 5 zgodnie z dyrektywą azotanową,

na całym terytorium kraju.

Ustanowienie jednego programu działań pozwoli

na ograniczenie ilości azotu pochodzenia rolniczego

odprowadzanego do wszystkich wód na terenie całe-

go kraju.

Jeden program działań pozwoli na lepsza

kontrolę ilości odprowadzanego azotu pochodzenia

rolniczego niż wyznaczanie pojedynczych stref zagro-

żenia i opracowanie odrębnego programu działań dla

każdej z nich.

Planowany termin wprowadzenia ww.

zmian to 1 stycznia 2014 r.

791

Projektowane zmiany przepisów zakładają ustano-

wienie programu działań w drodze rozporządzenia.

Pogram działań będzie określać zakazy i nakazy

w zakresie praktyki rolniczej związanej z procesami

nawożenia, gospodarki nawozami i gospodarki grun-

tami w gospodarstwach rolnych.

Podstawą kontroli

i dokumentowania stosowania zakazów i nakazów

przez rolników będzie sporządzany przez nich bilans

azotu na powierzchni pola wykonany metodą na po-

wierzchni pola.

W ustawie określony będzie otwarty

katalog zakazów i nakazów, na podstawie których bę-

dzie sporządzany program działań mających na celu

Pragnę również wskazać, że skarga Komisji Eu-

ropejskiej do Trybunału Sprawiedliwości UE nie

została jeszcze przekazana rządowi RP, więc nie

mogę ustosunkować się do jej treści.

Niemniej, ma-

jąc świadomość zarzutów przedstawianych przez

Komisję Europejską w uzasadnionej opinii, uwa-

żam, że wejście w życie projektowanych przepisów

skonsumuje zarzucane braki transpozycyjne w za-

kresie dyrektywy dotyczącej ochrony wód przed za-

nieczyszczeniami powodowanymi przez azotany po-

chodzenia rolniczego.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

dotyczącym interpelacji pana posła Zbigniewa Włod-

kowskiego i pana posła Marka Gosa z dnia 19 lutego

kazuję następujące wyjaśnienia.

w roku 2012, i jest wynikiem limitu wydatków bu-

dżetowych dla części 46: Zdrowie na 2013 r., oraz

łożeniach stanowiących podstawę do prac nad pro-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

i Henryka Smolarza (SPS-023-14132/13) w sprawie

podręczników szkolnych, uprzejmie informuję.

trzech lat od dnia dopuszczenia podręcznika do użyt-

792

Łączenie podręcznika z ćwiczeniami dotyczy tyl-

oświaty, powinien podejmować działania organiza-

ny podręczników dotyczyła tylko uczniów klasy IV

szkoły podstawowej i uczniów klasy I szkół ponad-

gimnazjalnych.

Uczniowie pozostałych klas wszystkich typów

szkół mogli korzystać z używanych podręczników.

nazjach m.in. w zakresie wyboru podręczników

typu organizowano obrót używanymi podręcznika-

używanych podręczników do biblioteki szkolnej i wy-

pożyczanie ich uczniom.

Jednocześnie uprzejmie informuję panów posłów,

793

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie Narodowego Programu

Przedsiębiorczości realizowanego przez PARP

(14134)

dowego programu przedsiębiorczości” PARP przesła-

14134/13, przekazuję następujące informacje.

Interpelacja dotyczy jednego z działań realizowa-

nych przez – podległą ministrowi ds. gospodarki

– Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości.

rzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości

agencja realizuje zadania z zakresu administracji rzą-

rozwoju gospodarki dotyczących m.in. wspierania roz-

woju przedsiębiorczości, innowacyjności, eksportu,

rozwoju regionalnego i adaptacyjności kadr.

PARP uczestniczy również w realizacji progra-

mów operacyjnych i w tym zakresie współpracuje z re-

sortami odpowiadającymi i nadzorującymi poszcze-

gólne działania.

Pragnę więc poinformować, że PARP

jest agencją wykonawczą, która powierzone jej zada-

nia realizuje zgodnie z dokumentacją programową

przygotowaną przez jednostki nadrzędne (instytucje

pośredniczące, zarządzające).

W dokumentacji tej

określone zostały: zakres prac, warunki, procedury,

tryb udzielania wsparcia itp.

Właściwe w kwestiach dotyczących „Narodowego

programu przedsiębiorczości”, będącego przedmio-

tem interpelacji, jest Ministerstwo Pracy i Polityki

Społecznej, do którego zostały przesłane pytania po-

sła Stanisława Ożoga.

W odpowiedzi otrzymaliśmy

wyjaśnienia, które przedstawiam poniżej.

„Narodowy program przedsiębiorczości” realizowa-

ny jest w projekcie systemowym pt. „Poprawa wizerun-

ku przedsiębiorców i promocja postaw przedsiębior-

czych”, wdrażanym w poddziałaniu 2.1.3 priorytetu

II Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”.

Jest to

projekt o wartości 12 000 000 PLN i okresie realizacji

01.02.2011 r.

– 31.03.2014 r., którego celem jest rozwój

postaw przedsiębiorczych wśród grup docelowych.

W odniesieniu do pierwszego pytania, dotyczące-

go „Narodowego programu przedsiębiorczości”, na-

leży stwierdzić, iż celem ww. kampanii świadomoś-

ciowej jest budowanie pozytywnego wizerunku

przedsiębiorcy oraz edukacja w zakresie zakładania

własnej działalności gospodarczej.

Zadaniem ww. ak-

cji jest skuteczne i efektywne dotarcie do dwóch od-

miennych grup odbiorców.

Pierwsza z nich to osoby

w wieku 18–29 lat (kobiety, mężczyźni, studenci oraz

absolwenci).

Drugą grupę stanowią osoby w wieku

30–49 lat (kobiety i mężczyźni, posiadający pracę,

nieposiadający własnej działalności gospodarczej,

niebędący menadżerami wyższego szczebla i miesz-

kający w miejscowościach do 50 tys. mieszkańców).

Z uwagi na zróżnicowanie ww. odbiorców kampanii

zaplanowano różnorodne działania oraz różne formy

dotarcia do zaplanowanych grup docelowych.

Część „Narodowego programu przedsiębiorczo-

ści” skierowana do pierwszej grupy docelowej zakła-

dała realizację konkursu przedsiębiorczości.

Działa-

nie to zostało oparte na platformie internetowej, na

której uczestnicy konkursu uzupełniali test z przed-

siębiorczości, którego poprawne wypełnienie dawało

możliwość zakwalifikowania się do dalszego etapu

konkursu, polegającego na przygotowaniu biznespla-

nu.

Najlepszy biznesplan został nagrodzony kwotą

60 000 PLN na jego realizację.

Niemniej, jak wska-

zują badania oraz rekomendacje ekspertów, nie tylko

czynnikiem w zakładaniu, prowadzeniu i rozwijaniu

własnej działalności gospodarczej, dlatego też istotna

jest funkcja edukacyjna, jaką pełni program.

Dla drugiej grupy docelowej przygotowano dzia-

łania składające się z dwóch elementów: konkursu

dla władz lokalnych – burmistrzów, którzy wraz

z mieszkańcami walczyć będą o tytuł „Miasta ludzi

przedsiębiorczych”, oraz konkursu dla osób w wieku

30–49 lat, który obejmował będzie zgłaszanie pomy-

słów na biznes, ich dopracowywanie przy udziale eks-

pertów oraz wybór najlepszego, który zostanie na-

Zaangażowanie mediów, w tym telewizji, zagwa-

rantowało efektywne i szerokie dotarcie komunika-

tów do odbiorców kampanii.

Niemniej telewizja nie

jest jedynym medium wykorzystywanym w celu re-

alizacji założeń ww. programu.

Funkcję edukacyjną

spełniają wykorzystywane narzędzia internetowe,

w tym serwis internetowy oraz portale społecznoś-

ciowe.

Za pomocą strony internetowej uczestnicy nie

tylko mogli wziąć udział w konkursie, ale także po-

szerzyć wiedzę z zakresu przedsiębiorczości.

Należy

mieć na uwadze, iż każda z osób, które zgłosiły się do

konkursu, biorąca udział w teście przedsiębiorczości

oraz pisząca biznesplan na bazie pomysłów na włas-

ną firmę, poszerzyła swoją świadomość oraz wiedzę

nt. przedsiębiorczości.

W odniesieniu do środków finansowych, jakie zo-

stały przeznaczone na reklamę „Narodowego progra-

mu przedsiębiorczości” w mediach telewizyjnych,

MPiPS poinformowało, iż wydatki te stanowią 27,8%

całego budżetu kampanii.

Całkowity budżet przezna-

czony na realizację kampanii pn. „Narodowy pro-

gram przedsiębiorczości” wynosi 10 995 000 PLN.

Dzięki zaistnieniu komunikatu w mediach możliwe

jest dotarcie do szerokiej grupy odbiorców w okresie

realizacji kampanii, tj. od października 2012 r. do

W odpowiedzi na pytanie dotyczące dostępnych

programów oferujących dotacje na rozpoczęcie dzia-

łalności gospodarczej przekazano informacje w za-

794

kresie działań nadzorowanych przez Departament

Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego,

pełniący funkcję instytucji pośredniczącej w ramach

PO KL.

W ramach projektu pt. „Akademia PARP”, reali-

zowanego w poddziałaniu 2.1.3 priorytetu II PO KL

osoby planujące rozpoczęcie własnej działalności go-

spodarczej mogą skorzystać z bezpłatnych szkoleń

e-learningowych, które dostępne są na stronie inter-

netowej www.akademiaparp.gov.pl. Dodatkowo ww.

osoby mogą skorzystać z oferty usług punktów kon-

sultacyjnych Krajowego Systemu Usług (KSU), któ-

re świadczą zarówno usługi informacyjne, jak i usłu-

gi doradcze.

Asysta w rozpoczynaniu działalności

gospodarczej, przy udziale wykwalifikowanych kon-

sultantów, stanowi idealną pomoc dla przyszłych

przedsiębiorców we wszystkich aspektach zakłada-

nia działalności gospodarczej.

Usługa ta kończy się

czej.

Doradztwo w postaci asysty w rozpoczynaniu

działalności gospodarczej jest dofinansowane do

90%, zatem koszt dla klienta wynosi ok. 160 PLN.

(Lista punktów konsultacyjnych KSU dostępna jest

na stronie internetowej: www.ksu.parp.gov.pl.).

Ponadto PARP nadzoruje działalność funduszy

pożyczkowych, w ramach których osoby zamierzają-

ce rozpocząć działalność gospodarczą, a także mali

i mikroprzedsiębiorcy mogą starać się o otrzymanie

pożyczki.

Szczegółowych informacji udziela odpo-

wiednia dla danego województwa jednostka przyzna-

jąca pożyczki.

(Wykaz ww. instytucji znajduje się na

stronie internetowej PARP pod adresem: www.parp.

gov.pl/index/index/363).

Ponadto Polska Agencja Rozwoju Przedsiębior-

czości w ramach konkursów realizowanych w ra-

mach działania 3.1 Programu Operacyjnego „Inno-

wacyjna gospodarka” wyłania podmioty, które świad-

czą usługi dwuetapowego wsparcia dla przedsiębior-

ców oraz osób zamierzających rozpocząć działalność

gospodarczą.

Podmioty te (głównie inkubatory przed-

siębiorczości, parki technologiczne) dokonują selekcji

najlepszych projektów składanych przez potencjal-

nych przedsiębiorców, mających innowacyjne pomy-

sły na biznes.

(Lista podmiotów wspierających po-

wstawanie innowacyjnych przedsiębiorstw znajduje

się na stronie internetowej PARP).

wsparcia w zakresie rozpoczynania działalności go-

spodarczej należy kontaktować się z właściwymi re-

gionalnymi instytucjami pośredniczącymi lub też

instytucją zarządzającą Programem Operacyjnym

„Kapitał ludzki”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

na inwestycje drogowe (14135)

we, przekazuję odpowiedzi na poszczególne pytania:

1.

W odpowiedzi na pytanie, czy zwłoka w roz-

strzygnięciu przetargu ma związek z opisywanym

przez media problemem ze środkami z Unii Europej-

skiej, uprzejmie informuję, że postępowanie o udzie-

lenie zamówienia publicznego w trybie przetargu

nieograniczonego na kontynuację budowy autostrady

A4 Tarnów–Rzeszów na odcinku od węzła Krzyż do

węzła Dębica Pustynia km 502+796,97 do około

573+550 zostało wszczęte przez Oddział Generalnej

w Rzeszowie w dniu 30 listopada 2012 r.

Zamawiają-

759, z późn. zm.) wyznaczył pierwotny termin skła-

dania ofert na dzień 10 stycznia 2013 r. oraz, zgodnie

z dyspozycją art. 38 ust.6 ustawy Prawo zamówień

istotnych warunków zamówienia przesunął termin

składania ofert na dzień 15 lutego 2013 r.

Podkreślenia wymaga fakt, iż łącznie od wykonaw-

ców wpłynęła rekordowa liczba 929 zapytań o wyjaś-

nienie treści specyfikacji istotnych warunków zamó-

wienia.

Jednocześnie informuję, iż w dniu 30 czerwca

2010 r. została zawarta pomiędzy Centrum Unijnych

Projektów Transportowych a GDDKiA umowa o do-

finansowanie projektu nr POIiŚ.06.01.00-00-028/09

Budowa autostrady A4 Tarnów–Rzeszów, odcinek wę-

zła Krzyż.

twierdzenia, że w przedmiotowym postępowaniu

o udzielenie zamówienia pojawiają się problemy

przedstawiane w mediach, w związku ze współfinan-

sowaniem inwestycji ze środków Unii Europejskiej.

2.

W nawiązaniu do pytania, czy w związku z tym

ministerstwo podejmuje działania mające na celu

rozwiązanie problemu, informuję że Ministerstwo

Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej

(MTBiGM), nie ma podstaw do podejmowania jakich-

kolwiek działań naprawczych ws. postępowania

targu nieograniczonego na kontynuację budowy au-

tostrady A4 Tarnów–Rzeszów na odcinku od węzła

795

około 573+550.

Postępowanie w sprawie udzielenia

ww. kontraktu jest bowiem prowadzone zgodnie z prze-

759, z późn. zm.), a zaistniałe sytuacje wpływające

na wydłużenie terminu realizacji inwestycji, m.in.

zmiana treści specyfikacji istotnych warunków za-

mówienia, konieczność wyjaśnienia 929 zapytań dot.

treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia,

są niezależne od beneficjenta (GDDKiA) oraz insty-

tucji pośredniczącej (MTBiGM) i nie implikują zmian

w zakresie rzeczowym inwestycji.

3.

Odnosząc się do pytania, jak GDDKiA zamierza

zmieścić się w terminie realizacji inwestycji skoro

zwleka z rozstrzygnięciem przetargu, uprzejmie wy-

jaśniam, że GDDKiA nie zwleka z rozstrzygnięciem

przetargu.

Zgodnie z warunkami kontraktu na pod-

stawie rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie za-

mówienia publicznego, wykonawca zobowiązuje się

do zakończenia przedmiotu umowy w terminie 18

rantowania terminowej realizacji zamówienia zama-

wiający zastrzegł w treści warunków kontraktu kary

umowne, stanowiące narzędzie zapobiegające nieter-

minowej realizacji umowy przez przyszłego wyko-

nawcę.

Jednocześnie informuję, że przewidywany termin

wyboru najkorzystniejszej oferty to 3 kwietnia 2013 r.,

a podpisania umowy to 4 maja 2013 r.

Podkreślić

jednocześnie należy, że wskazane powyżej terminy

ulegną wydłużeniu w sytuacji, gdy wykonawcy będą

korzystali ze środków ochrony prawnej (odwołania)

lub w przypadku negatywnego wyniku kontroli pre-

zesa Urzędu Zamówień Publicznych.

4.

W odpowiedzi na pytanie, na ile zagrożony ban-

kructwem jest Krajowy Fundusz Drogowy, informu-

ję, że zgodnie z założonym harmonogramem, 15 lu-

tego 2013 r.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

(MRR) przekazało Komisji Europejskiej (KE) odpo-

wiedź na pismo dotyczące wstrzymania płatności na

projekty drogowe realizowane przez GDDKiA.

Odpo-

wiedź ta zawiera m.in. wyniki zaleconego przez KE

przeglądu kontraktów budowlanych realizowanych

nych symptomów zmów przetargowych.

W związku

z powyższym resort transportu jest przekonany, że

po przekazaniu KE wszystkich niezbędnych infor-

macji w zakresie kontraktów, na których mogło dojść

woduje odblokowanie wstrzymanych przez KE płat-

ności.

Niemniej jednak należy zaznaczyć, że MTBiGM,

wspólnie z Bankiem Gospodarstwa Krajowego

(BGK), na bieżąco dokonuje analizy projekcji finan-

sowych Krajowego Funduszu Drogowego (KFD) po-

przez aktualizowanie prognozowania wydatków, jak

również wpływów funduszu.

W sytuacji, gdy pojawi

wyprzedzająco podejmie działania mające na celu po-

zyskanie odpowiednich środków.

Zgodnie z art. 39b

oraz art. 39d ustawy z dn. 27 października 1994 o au-

Drogowym (Dz. U. 1994 nr 127, poz. 627), środki fun-

duszu mogą pochodzić w szczególności z:

— kredytów lub pożyczek zaciąganych na rzecz

funduszu przez BGK,

— wpływów z obligacji emitowanych na rzecz fun -

duszu przez BGK,

— tzw. finansowania przejściowego, czyli środków

własnych udostępnionych po uzgodnieniu z ministra-

mi: właściwym ds. finansów i transportu.

Dodatkowo informuję, że mając na uwadze długo-

cowało projekt ustawy o zmianie ustawy o autostra-

kłada restrukturyzację długu funduszu w postaci

tych zobowiązań.

Projekt ustawy zapewnia BGK pra-

wo do zaciągania kredytów, pożyczek lub emisji pa-

pierów dłużnych na spłatę wcześniej zaciągniętych

zobowiązań dłużnych przy jednoczesnej możliwości

niony projekt został przyjęty przez Radę Ministrów

12 marca 2013 r.

5.

Odnosząc się do pytania, czy zagrożone są in-

westycje drogowe i mostowe zapisane w Programie

Operacyjnym „Rozwój Polski Wschodniej”, informu-

zmów cenowych wykonawców kontraktów drogo-

wych w przypadku trzech projektów nie dotyczy re-

alizowanych kontraktów w ramach Programu Ope-

decyzja Komisji Europejskiej o zawieszeniu płatności

w działaniu 4.1 PO RWP jest niezrozumiała.

MTBiGM

nie widzi zagrożeń w realizacji projektów w PO RWP

i czeka na odblokowanie płatności przez Komisję Eu-

ropejską.

6.

W odpowiedzi na pytanie, czy ministerstwo

gwarantuje ciągłość prac na budowach autostrady A4

i płynność finansową dla wykonawców, informuję, że

Ministerstwo Transportu Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej oraz Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

wych i Autostrad podejmują wszystkie niezbędne

działania, aby doprowadzić do sprawnego zakończe-

nia tej inwestycji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

796

Odpowiedź

podsekretarza stanu

terpelacji pana posła Stanisława Ożoga z dnia 5 lu-

tego 2013 r., nr SPS-023-14137/13, w sprawie przy-

bą w Horyńcu-Zdroju poniżej przedstawiam odpowie-

dzi na zawarte w interpelacji pytania.

1.

Skąd wynika niska cena, jaką ministerstwo

żąda za uzdrowisko?

Cena zakupu pakietu 89,26% udziałów spółki sta-

nowi przedmiot uzgodnień negocjacyjnych pomiędzy

potencjalnymi inwestorami a zespołem ds. negocjacji

MSP i zgodnie z art. 2c ustawy z dnia 30 sierpnia

Nr 171, poz. 1397, ze zm.) ma charakter poufny.

Cena

nabycia udziałów spółki zostanie upowszechniona po

zakończeniu negocjacji, akceptacji ustaleń przez mi-

nistra skarbu państwa i podpisaniu umowy sprzeda-

ży udziałów spółki.

2.

Jakie nakłady ministerstwo poniosło na rzecz

uzdrowiska w roku 2012 oraz jakie są wyniki finan-

sowe placówki?

Ministerstwo Skarbu Państwa nie ponosiło na-

kładów na rzecz uzdrowiska w 2012 r. i spółce nie

była udzielana pomoc publiczna w 2012 r.

ści 7 tys. zł.

3.

Czy możliwe jest wybranie drogi komunalizacji,

czyli przejęcia Horyńca przez samorząd województwa

podkarpackiego?

strów „Plan prywatyzacji na lata 2012–2013” zakłada

Przeprowadzenie analizy możliwości komunali-

zacji uzdrowiska jako alternatywy dla jego prywaty-

cych warunków sprzedaży udziałów spółki i za-

mknięcia prowadzonego procesu prywatyzacji spółki

bez rozstrzygnięcia.

ryńcu-Zdroju i Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługo-

Wobec powyższego Ministerstwo Skarbu Państwa

szenia negocjacje przy prywatyzacji spółki zmierza-

jące do wynegocjowania z jednym z potencjalnych

inwestorów satysfakcjonujących warunków sprzeda-

ży udziałów spółki.

W przypadku niewynegocjowania

akceptowalnych warunków sprzedaży udziałów spół-

ki i zamknięcia prowadzonego procesu prywatyzacji

spółki bez rozstrzygnięcia Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa przeprowadzi analizę możliwości komunalizacji

uzdrowiska.

4.

Czy samorząd województwa podkarpackiego

zwrócił się z wnioskiem o komunalizację uzdrowiska?

Dotychczas do Ministerstwa Skarbu Państwa nie

wpłynął wiosek w sprawie nieodpłatnego przekaza-

nia udziałów Uzdrowiska Horyniec sp. z o.o. na rzecz

Dziękując za zainteresowanie tematem przyszło-

ści polskich uzdrowisk, mam nadzieję, że przedłożo-

ne odpowiedzi w sposób wyczerpujący wyjaśniają

Urszula Pasławska

refundowanego szczepienia

przeciw krztuścowi dla nastolatków (14140)

wprowadzenia obowiązkowego szczepienia przeciwko

krztuścowi dla nastolatków, z dnia 6 lutego 2013 r.,

znak: SPS-023-14140/13, uprzejmie proszę Panią

wzrostu zachorowań na krztusiec uprzejmie infor-

muję Panią Marszałek, iż w roku 2012 w porównaniu

z 2011 r. sytuacja epidemiologiczna krztuśca uległa

zmianie, nastąpił znaczący wzrost liczby zachorowań

z 1669 w 2011 r. do 4683 w roku 2012.

Największy

wzrost zachorowań w I półroczu 2012 r. w stosunku

797

4-krotny) w stosunku do 2-krotnego wzrostu zacho-

Dystrybucja zachorowań jest różna zarówno na

obszarze kraju, jak i na obszarach poszczególnych

województw.

Na terenie wszystkich województw ob-

serwowano wzrost liczby zachorowań w porównaniu

z latami ubiegłymi, jednak był on bardzo nierówno-

mierny.

Najwięcej przypadków zarejestrowano w na-

stępujących województwach: mazowieckim, łódzkim,

wielkopolskim, kujawsko-pomorskim, śląskim, dol-

nośląskim, małopolskim oraz podlaskim.

Natomiast

największy wzrost zachorowań zaobserwowano

w województwie wielkopolskim.

Do właściwego rozpoznania krztuśca konieczne

jest wykonanie oznaczeń poziomu przeciwciał w tej

samej klasie w dwóch próbkach surowic pobranych

od tej samej osoby w odstępie przynajmniej 4 tygodni.

W roku 2011 w ten sposób potwierdzono krztusiec

jedynie u 13 osób.

Ponadto problemem diagnostycz-

nym w Polsce jest wykonywanie badań laboratoryj-

nych z wykorzystaniem bardzo różnych testów ko-

mercyjnych, zawierających mieszaninę kilku antyge-

nów krztuścowych, przystosowanych do stosowania

w krajach, gdzie zapadalność krztuśca jest na niskim

poziomie.

Częstym błędem przy interpretacji wyni-

ków badań serologicznych jest nieuwzględnianie in-

formacji o stanie zaszczepienia pacjenta oraz okresie,

jaki upłynął od ostatniego szczepienia, co przyczynia

się do nadczułości rozpoznań.

Podkreślam, że zarówno przechorowanie, jak i szcze-

pienie ochronne daje odporność, która jednak nie

przekracza 10 lat.

Zapadalność na krztusiec jest więc

uzależniona od odsetka osób wrażliwych w populacji.

Schematy oraz kwestie obowiązkowości szczepień

przeciw krztuścowi są uregulowane w krajach UE

w sposób zróżnicowany, ponadto stosowanie w in-

nych krajach UE szczepionki z komponentą acelular-

ną krztuśca ma wpływ na długość okresu uodpornie-

nia po ich podaniu.

Zapadalność na krztusiec pomię-

dzy różnymi krajami UE jest więc trudna do porów-

nywania.

Pomimo prowadzenia szczepień podstawowych we

wszystkich krajach UE krztusiec jest w opinii Euro-

pean Centre for Disease Prevention and Control nadal

dość powszechną i niedodiagnozowaną chorobą, co do

której liczba zgłoszonych przypadków jest stabilna

albo nawet rośnie.

Coraz więcej przypadków obserwu-

je się u starszych dzieci, młodzieży i dorosłych.

Osoby

te stanowią znaczący rezerwuar pałeczek krztuśca

i potencjalne źródło infekcji dla wrażliwych dzieci

w młodszym wieku.

Wśród osób dorosłych oraz senio-

rów zaleca się wybiórcze podawanie dawek przypomi-

nających, jako realizację „strategii kokonu”, rodzicom,

opiekunom, dziadkom, pracownikom ochrony zdro-

wia, którzy mają kontakt z noworodkami lub nie

w pełni zaszczepionymi niemowlętami.

W wyniku analizy sytuacji epidemiologicznej

krztuśca dotyczącej I półrocza 2012 r. przeprowadzo-

nej przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego

–Państwowy Zakład Higieny (NIZP – PZH), a wska-

zującej na wzrost zachorowań u osób młodych, w wie-

ku 10–20 lat, w większości posiadających udokumen-

towane szczepienia zgodnie z obowiązującym kalen-

darzem, Główny Inspektorat Sanitarny wzmógł dzia-

łania sprawozdawcze w województwach o największej

zapadalności oraz wydał zalecenia rekomendowane

przez NIZP –PZH zmierzające do ograniczenia za-

chorowań na terenie powiatów województwa wielko-

polskiego.

Podkreślam, że jednym z najistotniejszych czyn-

ników sprzyjających szerzeniu się w populacji krztuś-

ca jest fakt zanikania odporności zarówno w przy-

padku osób, które nabyły ją w wyniku szczepienia,

jak i w wyniku przechorowania.

Odporność po poda-

niu szczepionek komórkowych utrzymuje się ok. 3–10

lat (najczęściej 5–7 lat).

Szczepienia preparatami ace-

lularnymi zapewniają odporność po cyklu pierwot-

nym co najmniej 5-letnią, a odporność naturalna po

wań na krztusiec, podobnie jak w przypadku pozo-

stałych chorób zakaźnych, w odniesieniu do których

występuje zjawisko odporności zbiorowiskowej, ma

charakter cykliczny.

Początkowy wzrost zachorowań

jest następnie wyhamowywany poprzez zwiększenie

w populacji odsetka osób odpornych w wyniku prze-

chorowania lub zaszczepienia.

Należy podkreślić, że krztusiec należy do chorób,

którym można zapobiegać drogą szczepień i w związ-

ku z powyższym każdy wzrost zapadalności powinien

tem wygasania odporności poszczepiennej wobec

mia eksperckie, w tym Pediatryczny Zespół Eksper-

tów ds. Programu Szczepień Ochronnych przy Mini-

strze Zdrowia, jak i Rada Sanitarno-Epidemiologicz-

na przy Głównym Inspektorze Sanitarnym, zalecają

błonicy i krztuśca acelularnego – DTaP) w miejsce

szczepionką tężcowo-błoniczą (Td).

Decyzja o wpro-

wadzeniu do kalendarza szczepień przypominającej

gramem szczepień ochronnych na rok 2014”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

798

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-14141/13, z dnia 19 lutego 2013 r.) w spra-

poz. 260) w zakresie przepisów dotyczących opłat za

parkowanie w strefie płatnego parkowania, uprzej-

mie wyjaśniam, iż w ramach prac nad pakietem zmian

dotyczących poprawy warunków świadczenia usług

przez samorządy na rzecz mieszkańców pn. „Spraw-

ne państwo – sprawny samorząd terytorialny” mini-

ster administracji i cyfryzacji przygotował projekt

założeń do ustawy o poprawie warunków świadcze-

W ww. projekcie założeń przekazanym do uzgodnień

międzyresortowych w dniu 17 stycznia 2013 r. zna-

lazło się także odniesienie do kwestii opłat pobiera-

nych za parkowanie pojazdów samochodowych

w strefie płatnego parkowania.

Należy jednak pa-

miętać, iż ustalanie konkretnych opłat za parkowa-

nie ma służyć osiągnięciu celu, w jakim strefa płat-

nego parkowania jest ustalana.

Zgodnie bowiem

strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach

zacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących

lityki transportowej, w szczególności w celu ograni-

czenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samo-

chodowych lub wprowadzenia preferencji dla komu-

nikacji zbiorowej.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż w związku

z faktem, że autorem ww. projektu założeń do ustawy

jest minister administracji i cyfryzacji, wszelkie py-

tania dotyczące prac nad tą regulacją należy zgłaszać

bezpośrednio do autora propozycji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

niektórych policyjnych izb dziecka (14142)

których policyjnych izb dziecka uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

799

odwiedziny nieletniego przez rodziców lub opieku-

o uwzględnienie następujących warunków związa-

nych z reorganizacją policyjnych izb dziecka:

przekazujące interpelację posła Kazimierza Moskala

ZUS RMUA za 2012 r. bezrobotnym bez prawa do za-

siłku uprzejmie informuję, że ministrowi pracy i poli-

tyki społecznej znany jest przedstawiony przez pana

posła problem, dlatego też uprzejmie wyjaśniam.

800

w sprawie dramatycznej sytuacji

gminnych zakładów komunalnych w związku

(14145)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dramatycznej sytuacji gminnych zakładów komunal-

cicieli nieruchomości objętych systemem gminnym

konawcy tej usługi.

Tryb zamówienia z wolnej ręki

Celem obowiązujących przepisów jest zapewnie-

801

pisy te chronią interesy przedsiębiorców obecnie

Powyższe rozwiązania zostały zaakceptowane za-

gmin wynikających z ustawy, które mogłyby uchro-

nić te jednostki przed likwidacją.

Mogą one zajmować

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie prawidłowości postępowania

zamawiającego w przypadku braku

pana Zbigniewa Włodkowskiego oraz pana Piotra

Zgorzelskiego przekazaną pismem z dnia 19 lutego

2013 r. (znak: SPS-023-14147/13) w sprawie prawid-

łowości postępowania zamawiającego w przypadku

wodu braku kosztorysu ofertowego, przy przyjętym

wynagrodzeniu ryczałtowym, proszę o przyjęcie na-

stępujących wyjaśnień.

regulują zagadnienia sposobu określania wynagro-

dzenia należnego wykonawcy, w tym nie określają obo-

wiązkowych zasad dotyczących dokonywania przez

lanych, których dotyczy przedstawiona problematy-

realizacji robót budowlanych: wynagrodzenie ryczał-

towe bądź wynagrodzenie kosztorysowe.

wej, a co za tym idzie, nie znajduje co do zasady uza-

sadnienia przedstawianie przez wykonawców kosz-

torysów ofertowych.

W odróżnieniu od wynagrodzenia ryczałtowego

wynagrodzenie kosztorysowe oblicza się na podsta-

wie zestawienia planowanych prac i przewidywanych

802

kosztów prac niezbędnych do realizacji opisanego

wienia publicznego następuje w formie kosztorysu

ofertowego, który jest w tych okolicznościach elemen-

tem oferty wykonawcy.

Brak kosztorysu ofertowego

cji istotnych warunków zamówienia powoduje, z za-

odrzucenie przez zamawiającego oferty w trybie art.

III.

Odnosząc się do rangi uchwały Krajowej Izby

Odwoławczej oraz rangi informacji o wyniku kontro-

li prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, wskazać

należy, iż Krajowa Izba Odwoławcza jako niezależny

od prezesa Urzędu Zamówień Publicznych organ nie

jest odrębnym organem administracji publicznej.

W zakresie kontroli postępowań o udzielenie zamó-

wienia posiada jedynie kompetencje do wyrażania

opinii w sprawie zgłoszonych zastrzeżeń do wyniku

kontroli przeprowadzonej przez prezesa Urzędu Za-

mówień Publicznych, który jako centralny organ ad-

ministracji rządowej czuwa nad przestrzeganiem za-

sad systemu zamówień publicznych, w szczególności

dokonując kontroli procesu udzielania zamówień.

prezesa urzędu w danej sprawie (art. 167 ust. 4 usta-

wy P.z.p.), a w konsekwencji jest również wiążąca dla

zamawiającego.

IV.

Udzielając dalszych wyjaśnień związanych

z przedstawionym przez panów posłów pierwszym

pytaniem, należy zgodzić się ze stwierdzeniem za-

wartym w uchwale Krajowej Izby Odwoławczej z dnia

kosztorys ofertowy stanowi rdzeń oferty, lecz tylko

w przypadku wynagrodzenia kosztorysowego, a taką

formę rozliczenia przyjął zamawiający – Miejskie

w Busku-Zdroju – w postępowaniu o udzielenie za-

mówienia publicznego na roboty budowlane, które

stanowiło przedmiot kontroli uprzedniej prowadzo-

nej w Urzędzie Zamówień Publicznych w 2010 r.

Wspomniana uchwała Krajowej Izby Odwoławczej

nie jest sprzeczna z wnioskami pokontrolnymi pre-

zesa Urzędu Zamówień Publicznych w zakresie od-

noszącym się do naruszenia przez zamawiającego

zasadnym odrzuceniu oferty wykonawcy Skanska SA

w sytuacji, gdy istniały podstawy do zastosowania

art. 87 ust. 2 ustawy P.z.p. i poprawienia przez zama-

wiającego w ofercie innych omyłek polegających na

ków zamówienia.

V.

W przypadku kiedy zamawiający wybiera wy-

nagrodzenie ryczałtowe, brak jest generalnie pod-

niespełniającej zawartego w SIWZ wymogu dołącze-

nia do niej kosztorysu ofertowego w sytuacji przyję-

cia wynagrodzenia ryczałtowego stanowi naruszenie

pisów dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europej-

VI.

Udzielając odpowiedzi na ostatnie pytanie pa-

nów posłów, wskazać należy, iż przewidziane w SIWZ

rozliczenie wynagrodzenia w formie ryczałtu zwal-

nia wykonawcę z przedłożenia wymaganego koszto-

rysu ofertowego.

Dokument w postaci kosztorysu

ofertowego przy wynagrodzeniu ryczałtowym może

być przedmiotem zainteresowania zamawiającego

ską cenę w stosunku do przedmiotu zamówienia.

Żą-

danie przedłożenia dokumentu w postaci kosztorysu

wie zamówienia publicznego z wybranym wykonaw-

cą.

Brak jest jednak co do zasady podstaw do żądania

takiego dokumentu na etapie postępowania o udzie-

ryczałtowej pod rygorem odrzucenia oferty.

Zama-

wiający w toku całego postępowania o udzielenie za-

mówienia publicznego bez względu na rodzaj wyna-

grodzenia przewidziany w dokumentacji postępowa-

nia na realizację zamówienia zobowiązany jest do

stosowania zasady równego traktowania wykonaw-

ców, jak również zasady zachowania uczciwej konku-

rencji.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

instalacji regionalnej lub zmiany art. 3 ust. 3

pkt 15c lit. c w ustawie o odpadach (14148)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Edwarda Siarki, przekazaną przez

2013 r., znak: SPS-023-14148/13, w sprawie koniecz-

ności zmiany definicji instalacji regionalnej lub zmia-

803

znak: SPS-023-14148/13, przekazujące interpelację

formuję.

li nieruchomości jest obowiązany do przekazywania

zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielo-

nych odbieranych od właścicieli nieruchomości do re-

nalnych.

Natomiast w przypadku gdy regionalna insta-

dzianej do zastępczej obsługi na terenie regionu.

zamieszczany wykaz instalacji przewidzianych do

komunalnymi:

— do czasu uruchomienia regionalnych instalacji

gospodarowania odpadów, ze źródeł innych niż ko-

munalne, pod warunkiem że składowisko spełnia

wymagania dla ich przyjęcia.

Lubień – Rabka-Zdrój (14149)

-Zdrój przedstawiam następujące informacje i wyjaś-

nienia.

Przebudowa drogi ekspresowej S7 na odcinku Lu-

bień – Rabka ujęta została w ramach załącznika nr 2

25 stycznia 2011 r., tj. na liście zadań, których reali-

stycji w załączniku nr 2 daje możliwość do kontynu-

owania prac przygotowawczych.

W ramach podjętych przez Generalną Dyrekcję

Dróg Krajowych i Autostrad działań w dniu 12 sierp-

804

uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji.

Decyzja stała się ostateczna w dniu 1 października

2010 r.

Aktualnie są przygotowywane materiały do

ponownej oceny oddziaływania na środowisko, zwią-

zane ze zmianą norm akustycznych.

Ostateczny przebieg drogi S7 ustalony został

w ww. decyzji.

Droga na odcinku Lubień – Rabka-

-Zdrój jest projektowana i będzie budowana całkowi-

cie po nowym śladzie (nie pokrywa się z istniejącą

DK nr 7).

W kwestii budowy bądź przebudowy drogi krajo-

muję, iż inwestycja ta nie została ujęta w „Programie

rządca drogi krajowej nr 47 wykonała następujące

działania na rzecz przebudowy przedmiotowej trasy:

— badania geologiczne i dokładne mapy geodezyjne,

— koncepcję oraz studium techniczno-środowi -

rozwiązań),

— projekt podziału gruntów z propozycją wyku -

pów gruntów prywatnych,

— konsultacje społeczne (m.in. spotkania z miesz -

kańcami, konsultacje z radami gmin).

Wskazać należy, iż przebudowa drogi krajowej

nr 47 wymaga niezbędnych wywłaszczeń oraz wybu-

rzeń budynków.

Brak akceptacji zaproponowanych

najca, Poronina i Zakopanego spowodował, iż GDDKiA

Odpowiadając na pytanie dotyczące ewentualnej

przebudowy skrzyżowania na drodze krajowej nr 7

w miejscowości Rabka, informuję, iż na etapie kon-

cepcji przebiegu trasy w ramach: Przebudowy drogi

ekspresowej S7 na odcinku Lubień – Rabka rozpatry-

wany był wariant budowy ronda w tym miejscu.

Ze

względu na konieczność zajęcia terenu i niezbędne

wyburzenia istniejących zabudowań zrezygnowano

jednak z tej koncepcji.

W przyjętym wariancie przebiegu S7 przewidziano

węzeł Zabornia, który będzie się znajdował ok. 400

metrów dalej od istniejącego skrzyżowania, w kierun-

ku na Chyżne.

Od węzła Zabornia do wiaduktu w Cha-

bówce powstanie nowy odcinek drogi krajowej nr 47,

natomiast dotychczasowa droga krajowa nr 47 na tym

odcinku będzie drogą lokalną.

Należy zaznaczyć, iż

Rabka-Zdrój oraz budowa nowego odcinka drogi kra-

niona jest od zapewnienia finansowania.

Ponadto informuję, iż w IV kwartale ub.r. dla po-

prawy bezpieczeństwa pieszych zostały w tym rejonie

wyznaczone ciągi piesze i przejścia na DK nr 7 i 47.

Jednocześnie informuję, iż ze względu na koszt bu-

dowy takiego ronda szacowany na 4–5 mln zł, po-

większony o koszty prac projektowych, odszkodowań

za przejęte grunty, wyburzenia budynków i likwida-

cji stacji paliw, aktualnie inwestycja nie jest plano-

wana.

Jednocześnie informuję, iż obecnie w resorcie

spektywie finansowej.

Dla MTBiGM priorytetem są

że dokładne plany inwestycyjne na lata 2014–2020

finansowania, jakie Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

Domiceli Kopaczewskiej i Iwony Kozłowskiej

kolostomią i urostomią (14150)

terpelację złożoną przez panie Domicelę Kopaczew-

ską i Iwonę Kozłowską, posłanki na Sejm Rzeczypo-

nego asortymentu dla pacjentów z ileostomią, kolo-

stomią i urostomią, która została przekazana przy

skiego, znak: SPS-023-14150/13, uprzejmie proszę

Zgodnie z przepisami rozporządzenia ministra

z późn. zm.) świadczeniobiorcom przysługuje refun-

dacja worków samoprzylepnych jednorazowego uży-

cia w ilości do 90 sztuk lub w równowartości ich kosz-

tu, inny sprzęt stomijny (np. zestawy irygacyjne,

bezpłatnie, raz na miesiąc, na zlecenie: chirurga,

lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, felczera,

805

dowego Funduszu Zdrowia mogą zrealizować zlece-

nie u wybranego świadczeniodawcy, który ma podpi-

saną umowę z NFZ na udzielanie świadczeń opieki

dyczne.

Należy zaznaczyć, iż refundacja kosztów sprzętu

worków stomijnych i innego sprzętu stomijnego

datków płatnika na zaopatrzenie w przedmioty orto-

pedyczne i środki pomocnicze.

Ponadto pragnę zwró-

cić uwagę, iż refundacja świadczeń w zakresie zaopa-

trzenia w sprzęt stomijny w poszczególnych oddzia-

łach NFZ jest realizowana bez udziału własnego

Ponadto należy wskazać, iż działania podjęte

przez Narodowy Fundusz Zdrowia w ostatnim czasie

podyktowane były koniecznością wynikającą z faktu,

iż świadczeniodawcy coraz więcej produktów spełnia-

jących funkcje kosmetyczne zgłaszali jako wyroby

chusteczki, aerozole powietrza, pianki, kremy, lotio-

ny, krople, nożyczki itp.) kosztem niezbędnego zaopa-

trzenia w tym rodzaju, tj. worków i płytek.

W związ-

ku z tym obecnie refundowane zamienniki to: zesta-

wy irygacyjne, pasty uszczelniająco-gojące oraz pier-

ścienie uszczelniające.

Powyższe pozwoli na otrzymy-

wanie przez pacjenta większej ilości worków i płytek

Jakkolwiek do ministerstwa napływają sygnały

od pacjentów dotyczące enumeratywnego wyliczenia

innego sprzętu stomijnego, to pragnę zaznaczyć, iż

takie doprecyzowanie zapisu w rozporządzeniu przy-

czyniło się do otrzymywania przez pacjentów więk-

szej ilości płytek i worków stomijnych.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż w resorcie

przygotowano projekt rozporządzenia w sprawie wy-

jektowany akt prawny zawiera katalog wyrobów me-

dycznych wydawanych na zlecenie wraz z określe-

niem limitów ich finansowania ze środków publicz-

nych i wysokości udziału własnego świadczeniobior-

tegię w zakresie refundacji wyrobów medycznych.

Rozwiązania zawarte w projektowanym rozporzą-

dzeniu dotyczące zaopatrzenia pacjentów z wyłonio-

zabezpieczenie ich potrzeb.

Zgodnie z przepisami

rządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych

w sprawie chodników w ciągu drogi krajowej

14151/13, w sprawie budowy chodników dla pieszych

w Raciborzu w ciągu drogi krajowej nr 45 przedsta-

wiam następujące informacje i wyjaśnienia.

wzdłuż dróg krajowych, opracowała „Program budo-

wy chodników”.

Aktualnie program zawiera 581 zadań.

Zadania

nej kolejności, według matematycznego algorytmu,

pod uwagę bezpieczeństwo pieszych, w tym wskaź-

niki liczby zabitych i rannych.

Przyjęte kryteria po-

zwalają na efektywne wykorzystanie ograniczonych

806

stwarzających największe zagrożenie dla bezpieczeń-

stwa pieszych.

W aktualnie opracowanym „Programie budowy

chodników” zadanie polegające na budowie chodnika

wzdłuż drogi krajowej nr 45 w Raciborzu od km

24+783 do km 26+134 uwzględnione zostało na 560.

miejscu.

większe od środków finansowych otrzymanych na

w kolejności przyjętej w programie i w danym roku

znane środki.

W związku z powyższym zadanie po-

legające na budowie chodnika w Raciborzu będzie

zrealizowane pod warunkiem zapewnienia finanso-

wania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie opodatkowania dochodów osób fizycznych

z tytułu cashbacku uprzejmie informuję.

na od podatku dochodowego jest wartość wygranych

nych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu

że nagród związanych ze sprzedażą premiową – jeże-

Stosownie do postanowień art. 535 ustawy z dnia

zm.) przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązu-

brać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Umowa rachunku bankowego jest uregulowana

w odrębnym przepisie, tj. w art. 725 Kodeksu cywil-

nego, który stanowi, iż przez umowę rachunku ban-

kowego bank zobowiązuje się względem posiadacza

zlecenie rozliczeń pieniężnych.

W konsekwencji ten

stosunek prawny nosi znamiona umowy zlecenia.

A zatem z nagrodą związaną ze sprzedażą premio-

wą mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do za-

warcia umowy sprzedaży, czyli przeniesienia własno-

ści rzeczy.

Natomiast cashback, czyli kwoty zwracane

płatniczych do płacenia za zakupy, związane są z umo-

wą rachunku bankowego.

Mając powyższe na uwadze,

przepis art. 21 ust. 1 pkt 68 nie będzie miał zastoso-

wania do sytuacji, o której mowa w interpelacji, gdyż

umowy obejmującej realizację usług rachunku banko-

wego nie można uznać za umowę sprzedaży.

Dokonanie przez bank takiego zwrotu powoduje

powstanie przychodu po stronie osób, które go otrzy-

mały, kwalifikowanego do innych źródeł, o którym

ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem do-

chodowym na ogólnych zasadach przy zastosowaniu

Na banku natomiast ciąży obowiązek określony

w art. 42a ustawy przekazania podatnikowi oraz

właściwemu dla podatnika urzędowi skarbowemu

roku podatkowym informacji podatkowej PIT-8C

o wysokości uzyskanego od banku przychodu z in-

nych źródeł.

Zatem dla przychodów uzyskanych w 2012 r.

termin na przekazanie przez banki ww. informacji

upłynął z dniem 28 lutego 2013 r.

Jednakże niewywiązanie się banku z powyższego

obowiązku nie zwalnia podatnika z obowiązku opo-

datkowania przychodu z tego tytułu w zeznaniu po-

datkowym składanym za rok, w którym go uzyskał.

Stosownie bowiem do postanowień art. 26 ustawy

zań podatkowych podatki.

Wysokość przychodu otrzymanego z omawianego

tytułu podatnik może ustalić, korzystając z danych

zawartych w wyciągu konta bankowego.

Należy podzielić stanowisko pana posła, iż podat-

nicy chcący upewnić się, czy zwrot gotówki oferowa-

od osób fizycznych, mogą wystąpić o wydanie inter-

pretacji w ich indywidualnej sprawie.

Interpretacje przepisów prawa podatkowego do-

tyczące indywidualnych spraw podatników wydawa-

807

Ponadto uprzejmie informuję, iż dokonana zosta-

ła analiza interpretacji indywidualnych.

W omawia-

nej sprawie wydanych zostało 20 interpretacji.

W 17

przypadkach wskazano, że świadczenia otrzymane

przez klientów banku w ramach programu promo-

cyjnego cashback nie stanowią nagrody uzyskanej

z tytułu sprzedaży premiowej w rozumieniu ustawy

przypadkach zajęte zostało odmienne stanowisko

(w tym przypadku wszystkie interpretacje wydane

zostały przez ten sam organ upoważniony, tj. przez

dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie).

Akta po-

wyższych interpretacji zostały przekazane do Mini-

sterstwa Finansów celem ich weryfikacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

ryka Siedlaczka w sprawie możliwości awansowania

cistów na wyższe stopnie służbowe bez konsekwencji

finansowych uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

z późn. zm.) na stopnie policyjne mianuje się wyłącz-

nie policjantów.

zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależ-

ności od opinii służbowej.

Ponadto do mianowania na niektóre stopnie poli-

cyjne odnoszą się regulacje szczególne określające

dodatkowe, samoistne przesłanki, których spełnienie

jest niezbędne, by mianowanie mogło nastąpić.

Po-

wyższe dotyczy m.in. określonego w art. 49 ww. usta-

wy mianowania na pierwsze stopnie policyjne w kor-

pusach podoficerów i aspirantów, a także mianowa-

nia na pierwszy stopień w korpusie oficerów Policji,

o którym mowa w art. 50 ustawy.

Z uwagi na fakt, że sformułowane przesłanki są

ściśle związane ze służbą w Policji, nie są one możli-

we do spełnienia przez byłych funkcjonariuszy Poli-

cji korzystających z zaopatrzenia emerytalnego.

Jednocześnie należy wskazać, że ustawowe zada-

nia Policji, do których należą m.in. ochrona życia i zdro-

wia ludzi oraz bezpieczeństwa i porządku publiczne-

go, mogą być realizowane przez funkcjonariuszy bę-

dących w służbie.

Przepisy ustawy o Policji nie prze-

widują wprost obowiązku realizowania ww. zadań

przez osoby niebędące funkcjonariuszami Policji,

w tym m.in. przez byłych funkcjonariuszy korzysta-

jących z zaopatrzenia emerytalnego.

Między innymi z tego powodu kryteria uprawnia-

jące właściwych przełożonych do realizacji ścieżki

awansu w stopniu w obecnym stanie prawnym nie

przewidują mianowania na wyższe stopnie policyjne

byłych funkcjonariuszy Policji korzystających z za-

opatrzenia emerytalnego.

Powyższe dotyczy zwłasz-

cza kryterium stanowiska służbowego, dla którego

przewidziany jest odpowiedni stopień etatowy oraz

konieczność posiadania pozytywnej opinii służbowej.

Warto natomiast nadmienić, że osoba niebędąca

funkcjonariuszem Policji może zostać wyróżniona za

zadań Policji, jak również za współpracę polskiej Po-

licji z policjami innych państw, stosownie do przepi-

Medalu za Zasługi dla Policji (Dz. U. Nr 70, poz. 726).

Zgodnie bowiem z art. 2 ww. ustawy Medal za

Zasługi dla Policji może być nadany m.in. obywate-

lowi polskiemu zamieszkałemu w kraju, w tym poli-

cjantowi i pracownikowi Policji, który inicjował lub

skom kryminogennym, a także współdziałał w tym

torialnego lub organizacjami społecznymi lub swoim

postępowaniem, nienaganną pracą lub służbą pod-

nosił sprawność działań Policji lub swoją działalnoś-

licjami innych państw.

Ponadto możliwe jest wyróżnianie osób niebędą-

cych funkcjonariuszami Policji orderami i odznacze-

ne rozwiązania zapewniają w sposób wystarczający moż-

liwość wyróżniania osób zasłużonych dla Policji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

808

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie uwzględnienia w planach

inwestycyjnych GDDKiA budowy

14154/13, w sprawie budowy obwodnicy Raciborza

w ciągu drogi krajowej nr 45 przedstawiam następu-

jące informacje i wyjaśnienia.

dostosowany do możliwości finansowych państwa

te w przedmiotowym programie.

Wspomniana ob-

wodnica nie została w nim uwzględniona, w związku

nych i nie przewiduje się jej realizacji.

dowę zadań zawartych w załącznikach nr 1, 1a oraz

będą realizowane ze środków pochodzących z nowej

ograniczone fundusze resort transportu nie przewi-

duje dopisywania do istniejących zadań żadnych do-

datkowych.

W związku z planowanymi ograniczeniami środ-

ków UE na zadania na sieciach regionalnych plano-

wane jest w celu wykorzystania środków z progra-

mów regionalnych stworzenie możliwości budowy

obwodnic miast przez odpowiedni szczebel samorzą-

dowy, który po podpisaniu porozumienia z general-

nym dyrektorem dróg krajowych i autostrad stałby

inwestycji mogłoby stanowić połączenie wykorzysta-

nia dofinansowania unijnego, środków z budżetów

odpowiednich jednostek samorządowych oraz wspar-

cia z Krajowego Funduszu Drogowego.

znanie priorytetów władz samorządowych.

Z inicja-

lem omówienia aspektów ściśle związanych z budo-

wą obwodnic, w tym wyjaśnienie kwestii finanso-

wych, jak również prośba o przekazanie listy inwe-

stycji, które według poszczególnych regionów są

tymi najważniejszymi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

(14155)

tego 2013 r. (nr SPS-023-14155/13) interpelacją pana

Michała Pacholskiego, posła na Sejm RP, z dnia

datów uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

uzyskania przez Inspekcję Transportu Drogowego

m.in. kompetencji do ujawniania za pomocą stacjo-

narnych urządzeń rejestrujących naruszeń przepi-

Był to projekt komisyjny i nie miał on w żadnym

razie charakteru fiskalnego.

Dochody z tytułu grzy-

wien nakładanych w drodze mandatów karnych są

zatem jedynie skutkiem pośrednim wejścia w życie

przepisów ww. ustawy i nigdy nie stanowiły preteks-

tu do jej uchwalenia.

Celem wejścia w życie przepisów ustawy fotora-

darowej było przede wszystkim przeciwdziałanie zja-

wisku jazdy z nadmierną prędkością i odpowiedź na

społeczną potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa na

drogach, dająca organom publicznym skuteczne na-

W ustawie budżetowej na rok 2013 zaplanowane

zostały dochody budżetu państwa z ww. tytułu na

podstawie danych przedstawionych przez głównego

inspektora transportu drogowego i ministra trans-

zowały w głównej mierze na wykorzystaniu pełnej

funkcjonalności systemu automatycznego nadzoru

809

nad ruchem drogowym, w tym nowoczesnego sprzę-

tu, który umożliwia lepszą rejestrację popełnianych

naruszeń przepisów ruchu drogowego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zadania

związane z ujawnianiem naruszeń w ruchu drogowym

za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących na-

leżą do głównego inspektora transportu drogowego,

a nie Policji (Centrum Automatycznego Nadzoru nad

Ruchem Drogowym znajduje się w strukturach Głów-

nego Inspektoratu Transportu Drogowego).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

wie nowelizacji ustawy Prawo zamówień publicznych

przekazaną przy piśmie marszałka Sejmu Rzeczypo-

023-14156/13, uprzejmie przedstawiam następujące

wyjaśnienia.

Ad 1.

Postulowane przez Małopolską Radę ds.

Bezpieczeństwa Pracy w Budownictwie przy Okrę-

gowym Inspektorze Pracy w Krakowie zmiany w usta-

wie Prawo zamówień publicznych były przedmiotem

obrad działającego przy Ministerstwie Transportu

Budownictwa i Gospodarki Morskiej Zespołu Trój-

stronnego do Spraw Budownictwa i Gospodarki Ko-

munalnej na posiedzeniu w dniu 20 grudnia 2012 r.

W trakcie merytorycznej dyskusji członkowie ze-

społu oraz przedstawiciele innych organizacji budow-

nictwa i instytucji naukowych zaproszeni do wzięcia

udziału w posiedzeniu prezentowali stanowiska nt.

funkcjonowania systemu zamówień publicznych w Pol-

sce.

Współprzewodniczący ze strony pracobiorców

zaproponował powołanie grupy roboczej, która przy-

gotuje zbiorczy materiał podsumowujący przedsta-

wione uwagi i postulaty zmian w ustawie Prawo za-

mówień publicznych.

Uzgodniony dokument zostanie

przekazany do prezesa Urzędu Zamówień Publicz-

nych – organu właściwego w sprawach zamówień

publicznych, do właściwości którego należy opraco-

wanie projektu ustawy mającego na celu wprowadze-

nie zmian w ustawie Prawo zamówień publicznych.

Ad 2.

Obecnie działania podejmowane w zakresie

polityki mieszkaniowej przez rząd opierają się na za-

pisach dokumentu pt. „Główne problemy, cele i kie-

ry w kompleksowy sposób odnosi się do spraw miesz-

kaniowych.

Opisano w nim zasady wsparcia rozwoju

jętymi w tym dokumencie założeniami następuje

modyfikacja polityki mieszkaniowej państwa polega-

jąca m.in. na położeniu większego nacisku na zaspo-

kojenie potrzeb mieszkaniowych osób najuboższych

pisy ustawy dają możliwość ubiegania się o finansowe

rych ustawowych lub statutowych zadań należy za-

pewnienie schronienia lub mieszkania potrzebują-

cym, a zatem gminy, powiaty, związki międzygminne

nia, przy pomocy finansowej z budżetu państwa,

pisanie z wybranymi inwestorami stosownych umów,

810

było się 12 edycji składania wniosków.

W ciągu 6 lat

funkcjonowania programu dofinansowano powstanie

ogółem 8617 lokali socjalnych, 99 mieszkań chronio-

gać się także o finansowe wsparcie na tworzenie

mieszkań komunalnych niestanowiących lokali so-

cjalnych.

Od tego czasu odbyło się 7 edycji programu

– dofinansowano powstanie ogółem 2276 mieszkań

komunalnych (w tym 88 mieszkań dla powodzian).

Istotnym z punktu widzenia realizacji założeń

żeli chodzi o wspieranie młodych osób w nabyciu

własnego mieszkania, mimo wygaszenia programu

„Rodzina na swoim” realizowanego w latach 2007–

90), rząd nie zamierza zaniechać działań zmierzają-

Program „Mieszkanie dla młodych”, którego za-

młodych, ma umożliwić młodym osobom nieposiada-

jącym środków na zakup mieszkania zaciągnięcie

we wsparcie w formie spłaty części kredytu.

Obecnie ustawa wprowadzająca program „Miesz-

kanie dla młodych” znajduje się w trakcie uzgodnień

międzyresortowych.

Intencją rządu jest, aby ustawa

wiązania będą dotyczyć (potencjalni beneficjenci,

banki komercyjne, deweloperzy, Bank Gospodarstwa

nych w ustawie.

Natomiast przewiduje się, że pierw-

że założenia programu, wychodząc naprzeciw ocze-

kiwaniom społecznym, muszą uwzględniać również

zaproponowane rozwiązania mają z jednej strony być

kłada się zatem, że w obecnej sytuacji spowolnienia

ekonomicznego objęcie wsparciem mieszkań tylko z

rynku pierwotnego przyczyni się do rozwoju gospo-

darczego i wzrostu zatrudnienia, poprzez m.in.

-budowlanych, zwiększenie produkcji materiałów bu-

dowlanych oraz zwiększenie produkcji w sektorach

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

o odpowiedzialności solidarnej z ustawy

o działalności leczniczej (14157)

811

w sprawie wykreślenia przepisów o odpowiedzialno-

ści solidarnej z ustawy o działalności leczniczej

Przepis art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 15 kwietnia

poz. 89, z późn. zm.), która utraciła moc na podstawie

art. 220 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej.

Roz-

wiązanie takie jest zgodne z ideą zamówienia na

wotnych.

Przyjmujący zamówienie udziela świadczeń

niejako w imieniu udzielającego zamówienia, zatem

konieczne jest utrzymanie takiego rozwiązania dla

ochrony interesów obu stron oraz ewentualnych po-

szkodowanych.

Podobnie sytuacja kształtuje się na gruncie art.

33 ustawy o działalności leczniczej, czyli wykonywa-

nia działalności w formie indywidualnej praktyki le-

karskiej wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu

albo indywidualnej specjalistycznej praktyki lekar-

skiej wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu lecz-

wykonywania działalności leczniczej przez pielęg-

niarkę jako indywidualnej praktyki pielęgniarki wy-

alnej specjalistycznej praktyki pielęgniarki wyłącz-

nie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na pod-

stawie umowy z tym podmiotem.

Jest to nowa forma

wykonywania zawodu lekarza/pielęgniarki, stano-

wiąca wyjątek od zasady wykonywania działalności

za pomocą własnego przedsiębiorstwa.

Zatem wpro-

wadzenie odpowiedzialności solidarnej jest uzasad-

nione z punktu widzenia ochrony pacjenta.

Kwestia roszczeń regresowych wykracza poza

materię ustawy o działalności leczniczej.

Warto jed-

nak podkreślić, iż warunkiem wykonywania działal-

ności leczniczej jest zawarcie umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, która obejmuje szkody

będące następstwem udzielania świadczeń zdrowot-

nych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzie-

lania świadczeń zdrowotnych., a odszkodowania są

wypłacane w pierwszej kolejności przez ubezpieczy-

ciela.

W związku z powyższym Ministerstwo Zdrowia

nie podziela propozycji dokonania zmian w tym za-

kresie w ustawie o działalności leczniczej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

za udział w sesji rady gminy (14158)

wie obowiązku wypłacania diet sołtysom za udział

w sesji rady gminy, znak: SPS-023-14158/13, przed-

stawiam, co następuje.

jako odrębnym podmiotom publicznym przymiot sa-

jących przepisów jednostka samorządu terytorialne-

go jest samodzielna, a swoją samodzielność realizuje

Art. 37a tejże ustawy precyzuje, że przewodniczą-

cy organu wykonawczego jednostki pomocniczej

nia, na takich samych zasadach jak radnych, prze-

wodniczącego organu wykonawczego jednostki po-

mocniczej o sesji rady gminy.

Natomiast w art. 37b ust. 2 ustawy o samorządzie

gminnym określono, że rada gminy może ustanowić

812

lub zwrot kosztów podróży służbowej.

Dieta o której

mowa w ww. artykule ma charakter rekompensaty

sione wydatki (koszty) w związku z wykonywaniem

powierzonej funkcji społecznej.

Decydentem odnoś-

nie kształtowania zasad, na jakich przewodniczącym

oraz członkom organów wykonawczych jednostek po-

mocniczych będzie przysługiwała dieta (a więc m.in.

kwestii ewentualnych potrąceń części diet) jest organ

stanowiący gminy.

Natomiast ocena uchwał w tych

Uwzględniając przedstawione powyżej wyjaśnie-

nia, wystąpiono do Świętokrzyskiego Urzędu Woje-

wódzkiego z prośbą o ustosunkowanie się do szcze-

gółowych kwestii przedstawionych przez pana posła

w ww. interpelacji.

Z informacji przedstawionych

przez wojewodę świętokrzyskiego wynika, że do koń-

ca 2012 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej

w Kunowie Nr XXXVII/197/09 z dnia 30 stycznia

2009 r., która ustalała diety dla sołtysów.

Uchwała

ta określała zasady wypłaty diety sołtysom za udział

w sesji Rady Miejskiej w Kunowie.

Dieta wypłacana

była na podstawie listy obecności w terminie do 10-go

następnego miesiąca.

Sołtys nieobecny na sesji Rady

Miejskiej diety nie otrzymywał.

Od 1 stycznia 2013 r. obowiązuje nowa uchwała

Nr XXXIII/241/12 z dnia 28 grudnia 2012 r., która

określa, że dieta dla sołtysa ustalona jest w formie

ryczałtu miesięcznego i wypłacana jest m.in. za

udział w sesji na pokrycie ogólnych kosztów związa-

nych z pełnieniem funkcji sołtysa np. na dojazdy, za

udział w posiedzeniach komisji rady miejskiej, na po-

krycie innych kosztów poniesionych w związku z peł-

nieniem ww. funkcji.

Dieta wypłaca jest bez względu

na to, czy sołtys uczestniczył w sesji rady miejskiej,

czy też nie.

W swoich wyjaśnieniach wojewoda świętokrzyski

pokreślił także, że po przeprowadzonej analizie for-

malnoprawnej uchwały Nr XXXIII/241/12 Rady Miej-

skiej w Kunowie nie stwierdzono niezgodności z pra-

wem ww. uchwały.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

w sprawie wypłaconych nagród

lacją posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie wypła-

conych nagród w administracji centralnej, działając

znawania nagród w urzędzie, uwzględniające w szcze-

gólności zawarte w ww. zarządzeniu wytyczne dot.

nagradzania (rozdz.

IV: Motywowanie, pkt 6).

dach zatrudniających członków korpusu służby cy-

W załączeniu przekazuję zestawienie wydatków

nisterstwach w latach 2005–2012.

Jednocześnie

uprzejmie informuję, że nie posiadam danych doty-

czących liczebności nagrodzonych członków korpusu

służby cywilnej zatrudnionych w ministerstwach.

kwestii kosztów utrzymania urzędów centralnych,

pragnę zauważyć, że z raportu OECD pt. „Govern-

)

wynika, że koszty utrzyma-

Dodatkowo Polska, jako jeden z 5 krajów OECD, w la-

sokość przeciętnych wynagrodzeń w ministerstwach

w załączeniu przekazuję stosowne dane.

Dodatkowo

lizami i danymi dotyczącymi służby cywilnej (zawar-

tymi m.in. w sprawozdaniach szefa służby cywilnej

Z uwagi na trwający proces przetworzenia i weryfi-

kacji niektórych danych informacje dotyczące roku

2012 będą dostępne w terminie późniejszym.

*

)

OECD (2011), ”Government at a Glance 2011”, OECD Pub-

lishing, http://dx.doi.org/10.1787/gov_glance-2011-en, s. 72–73.

813

Załącznik 1

nionych w ministerstwach w latach 2005–2012 (w tys. zł)

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów 3391 2698 2460 4653 3331 2574 3944 2955

Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji

x x x x x x 3326 3331

Ministerstwo Budownictwa x 2408 x x x x x x

Ministerstwo Edukacji Narodowej x 997 1454 2312 3564 2398 1877 2009

Ministerstwo Finansów 20 062 18 793 2 2158 24 453 16 510 16 738 17 193 19 908

Ministerstwo Gospodarki 5524 13113 7885 5086 4639 6620 5411 8911

Ministerstwo Gospodarki Morskiej x 438 x x x x x x

Ministerstwo Infrastruktury x x 11 352 12 108 8110 9413 x x

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa

Narodowego

182 1639 789 1987 1290 1071 1500 1109

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa

Wyższego

x 1038 515 1993 3991 3647 2904 1689

Ministerstwo Obrony Narodowej 1241 1523 3958 5783 1915 6761 8773 7633

Ministerstwo Pracy i Polityki

Społecznej

6730 7983 7562 6113 10 625 9727 8543 8545

Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi

307 2423 2887 5178 3570 5051 3969 5248

Ministerstwo Rozwoju

Regionalnego

2613 8940 13 096 15 668 13 293 13 699 12 651 13 567

Ministerstwo Skarbu Państwa 647 3013 3175 2524 2834 3589 4914 6131

Ministerstwo Sportu 205 399 x x x x x x

Ministerstwo Sportu i Turystyki x x 707 2101 2734 2220 2326 1662

Ministerstwo Sprawiedliwości 2363 2955 2801 4125 3303 3889 2872 3087

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych x x x x x x 7953 7870

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

i Administracji

1683 3857 4702 5392 4600 3868 x x

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 4508 2666 2350 3334 4567 11 203 8843 8985

Ministerstwo Środowiska 2972 3652 3796 3069 3440 1670 2780 4299

Ministerstwo Transportu x 4212 x x x x x x

Ministerstwo Transportu

i Budownictwa

Ministerstwo Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej

x x x x x x 7225 5666

Ministerstwo Zdrowia 938 449 1057 949 2713 1474 1687 2675

Ogółem 57 990 83 195 92 704 106 828 95 027 105 612 108 691 115 281

x – urząd nie istniał

Dane dla członków korpusu służby cywilnej w zakresie lat 2006–2009 podano łącznie z wysokimi stanowi-

814

Z poważaniem

Szef Służby Cywilnej

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

w sprawie nowelizacji ustawy o podatku

zasadach podatkowych (14161)

przy którym przekazano interpelację poseł na Sejm

RP pani Joanny Bobowskiej w sprawie nowelizacji

poszerzenie katalogu podmiotów w celu umożliwienia

każdemu darczyńcy udzielenie pomocy żywnościowej

potrzebującym na tych samych warunkach, pragnę

uprzejmie przedstawić następujące stanowisko.

Odnosząc się do postulatu pani poseł rozszerzenia

katalogu podmiotów, które mogłyby korzystać ze zwol-

dostaw środków spożywczych na rzecz organizacji

pożytku publicznego, na wstępie pragnę wyjaśnić, że

płatnie przez podatnika towarów należących do jego

Załącznik 2

Tabela 2.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenia członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w mini-

sterstwach w latach 2009–2011

Urząd 2009 r. 2010 r. 2011 r.

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów 7167 7084 7500

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji n.d. n.d.

6379

Ministerstwo Edukacji Narodowej 6612 6753 7077

Ministerstwo Finansów 7253 7223 7451

Ministerstwo Infrastruktury 5801 6128 n.d.

Ministerstwo Gospodarki 6131 6379 6406

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego 6797 6841 7046

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 5966 6114 6456

Ministerstwo Obrony Narodowej 5200 5996 6081

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 6561 6466 6462

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 7574 7647 7537

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego 7338 7545 7607

Ministerstwo Skarbu Państwa 4445 4721 5235

Ministerstwo Sportu i Turystyki 6890 6558 6927

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych n.d. n.d.

6428

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji 5466 5628 n.d.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 7296 7677 7919

Ministerstwo Sprawiedliwości 5542 5659 5709

Ministerstwo Środowiska 6221 5904 6476

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej

n.d. n.d.

6266

Ministerstwo Zdrowia 5457 5280 5511

Ogółem 6373 6557 6803

815

przedsiębiorstwa, w szczególności darowizny, ale tyl-

ko wówczas, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w ca-

W tym kontekście należy także wskazać, iż funk-

cjonowanie systemu podatku od wartości dodanej

ne z przepisami unijnymi, w szczególności z przepi-

sami dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listo-

liwia państwom członkowskim UE dowolne kształ-

je zwolnienia od VAT dla darowizn żywności doko-

nywanych przez sklepy, sieci handlowe czy dystry-

butorów.

jącej na celu wprowadzenie w polskich przepisach

mioty darowizn produktów żywnościowych, w sto-

sunku do których podatnikowi przysługiwało prawo

datku naliczonego przy nabyciu tych towarów.

Jed-

nocześnie należy podkreślić, że barierą uniemożli-

wiającą wprowadzenie stosownych zmiany jest brak

umocowania w przepisach unijnych (w tym w dyrek-

tywie 2006/112WE) do wprowadzania przez państwa

członkowskie UE zwolnień w tym zakresie.

Odnosząc się do sformułowanego przez panią po-

seł zarzutu, że przekazywanie żywności na cele cha-

rytatywne nie jest opłacalne dla wielkich sieci han-

dlowych, należy podkreślić, że zarówno w świetle

towanej ustawy przy darowiznach towarów, w sto-

ślenie podstawy opodatkowania następuje na szcze-

gólnych zasadach.

Zgodnie z art. 29 ust. 10 ustawy

rów.

W przypadku handlowców dokonujących daro-

wizn żywności, określając podstawę opodatkowania

cza, że nawet przy towarach pełnowartościowych

wający wkrótce termin przydatności do spożycia.

bariery ograniczającej przekazywanie przez te pod-

mioty żywności na rzecz potrzebujących, zwłaszcza

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie kontroli działalności biur podróży

(14162)

znak: SPS-023-14162/13, w sprawie kontroli działal-

ności biur podróży uprzejmie informuję.

Ad 1.

Zdecydowana większość kontroli jest prowa-

dzona przez urzędy marszałkowskie zgodnie z pla-

nami kontroli sporządzanymi na podstawie dostęp-

nych zasobów kadrowych i finansowych.

Minister-

stwo Sportu i Turystyki monitoruje proces przepro-

wadzania kontroli przez urzędy marszałkowskie oraz

wyniki tych kontroli.

Jednocześnie uprzejmie infor-

muję, iż w planie kontroli Ministerstwa Sportu i Tu-

rystyki na 2013 r. znajdują się kontrole 3 organizato-

rów turystyki lub pośredników turystycznych.

Nale-

ży mieć na uwadze, iż poza kontrolami przewidzia-

nymi w planie urzędy marszałkowskie oraz Minister-

stwo Sportu i Turystyki mogą przeprowadzać także

kontrole interwencyjne w przypadku niepokojących

sygnałów dotyczących działalności organizatora tu-

rystyki lub pośrednika turystycznego.

Sygnały takie

mogą pochodzić m.in. od ubezpieczycieli, klientów

lub kontrahentów danego przedsiębiorcy.

Istotną formą weryfikacji prawidłowości prowa-

dzenia działalności organizatorów turystyki lub po-

średników turystycznych przez urzędy marszałkow-

skie jest stałe monitorowanie dokumentów koniecz-

nych do uzyskania wpisu do rejestru organizatorów

turystyki i pośredników turystyki, czyli oryginałów

dokumentów potwierdzających posiadanie aktual-

nych zabezpieczeń finansowych.

W wyniku monito-

rowania także podejmowane są decyzje o zastosowa-

niu wobec przedsiębiorców sankcji, takich jak: wszczę-

cie postępowania w sprawie wykreślenia przedsię-

biorcy z rejestru z urzędu bądź wykreślenie z rejestru

oraz zakaz prowadzenia działalności organizatora

Należy mieć także na uwadze, iż organy admini-

stracji państwowej i samorządowej posiadają wiedzę

dotyczącą kondycji przedsiębiorstw i ich funkcjono-

816

wania na rynku turystycznym nie tylko z wyników

przeprowadzonych kontroli, lecz także z opracowań,

raportów, analiz, rejestrów itd.

Na podstawie tych

danych organy mogą podejmować działania na rzecz

poprawy sytuacji na rynku turystycznym oraz zapo-

biegania negatywnym skutkom naruszania przepi-

sów prawa przez przedsiębiorców.

Ad 2.

W wyniku przeprowadzonych kontroli,

a także bieżącego monitorowania dokumentów sta-

nowiących podstawę dokonania wpisu do rejestru

nych zastosowano wobec przedsiębiorców prowadzą-

cych działalność organizatorów turystyki lub pośred-

ników turystycznych niezgodnie z obowiązującymi

przepisami sankcje wynikające z ustawy o usługach

turystycznych, m.in. w postaci:

a) wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia

z rejestru – sankcja ta została nałożona na 23 przed-

siębiorców w 2011 r. oraz na 75 w 2012 r.,

b) wykreślenia przedsiębiorcy z urzędu z rejestru

i wydania zakazu prowadzenia działalności organi-

zatora turystyki lub pośrednika turystycznego na 3 lata

– sankcja ta dotknęła 164 przedsiębiorców w 2011 r.

oraz 214 w 2012 r.

Poza sankcjami wynikającymi z ustawy o usługach

turystycznych przedsiębiorcom działającym z naru-

szeniem obowiązujących przepisów grożą sankcje

zm.).

Zgodnie z art. 60

1

ww. ustawy karze ogranicze-

nia wolności albo grzywny podlega ten, kto: wykonu-

je działalność gospodarczą bez wymaganego wpisu

darczej zmian danych objętych wpisem lub nie zawia-

damia organu prowadzącego rejestr działalności re-

turystycznych o zawieszeniu wykonywania działal-

z późn. zm.) przewiduje katalog uchybień w sposobie

wykonywania działalności gospodarczej, które mogą

skutkować wykreśleniem przedsiębiorcy przez mar-

szałka województwa z urzędu z rejestru organizato-

rów turystyki i pośredników turystycznych.

Zgodnie

cy z rejestru oraz o zakazie wykonywania działalno-

stępujących wypadkach, określonych w art. 71 ust. 1

1) złożenia przez przedsiębiorcę oświadczenia

nia działalności regulowanej niezgodnego ze stanem

faktycznym;

2) nieusunięcia przez przedsiębiorcę naruszeń wa-

runków wymaganych do wykonywania działalności

regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie;

3) stwierdzenia rażącego naruszenia warunków

wanej przez przedsiębiorcę.

Marszałek województwa wydaje także na podsta-

wie art. 9 ust. 3 pkt 3 ustawy z urzędu decyzje o stwier-

dzeniu wykonywania działalności organizatora tury-

styki lub pośrednika turystycznego bez wymaganego

stycznego przez okres 3 lat.

Zgodnie z art. 10a ustawy

o usługach turystycznych rażącym naruszeniem wa-

runków wykonywania działalności jest:

1) proponowanie klientowi zawarcia lub zawarcie

z klientem umowy o imprezę turystyczną bez posia-

dania zabezpieczenia finansowego, o którym mowa

2) nieprzedłożenie, mimo wezwania, marszałkowi

kumentu, potwierdzającego posiadanie zabezpiecze-

nia finansowego;

3) wykonywanie działalności poza zakresem tery-

torialnym określonym we wniosku;

4) przyjmowanie od klientów wpłat z pominięciem

rachunku powierniczego mimo złożenia oświadcze-

nia o przyjmowaniu wpłat na rachunek powierniczy.

Ponadto, na podstawie art. 10b ustawy, przedsię-

biorcę wpisanego do rejestru występującego wobec

następujących uchybień:

zuje jednoznacznie właściwego organizatora turysty-

ki, którego reprezentuje, lub

2) zawiera umowy o organizowanie imprez tury-

stycznych na rzecz przedsiębiorcy, który nie uzyskał

wpisu do rejestru, lub

kracza jej zakres

– marszałek województwa wykreśla, w drodze de-

cyzji, z rejestru.

Przedsiębiorca ten nie może uzyskać

ponownego wpisu do rejestru przed upływem 3 lat od

kazie wykonywania działalności objętej wpisem do

rejestru stała się ostateczna.

Podobnie przedsiębior-

cę, który nie jest wpisany do rejestru, a występując

wobec klientów jako agent turystyczny, dopuszcza się

powyższych uchybień, uznaje się za organizatora tu-

rystyki wykonującego działalność bez wymaganego

wpisu do rejestru, a co za tym idzie, stosuje się wobec

niego sankcję zakazu wykonywania działalności or-

ganizatora turystyki lub pośrednika turystycznego

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

817

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie udzielania pożyczek

przez organizacje pożytku publicznego (14163)

stycznia 2013 r. (znak: SPS-023-14163/13) w sprawie

udzielania pożyczek przez organizacje pozarządowe

informuję, co następuje.

gólnych regulacji dotyczących zabezpieczania poży-

czek udzielanych przez organizacje pozarządowe.

Kwestie udzielania pożyczek zostały częściowo

uregulowane jedynie w odniesieniu do organizacji

pożytku publicznego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 6

lit. a statut lub inne akty wewnętrzne organizacji

pożytku publicznego muszą zabraniać udzielania po-

życzek lub zabezpieczania zobowiązań majątkiem

ganów lub pracowników oraz osób, z którymi człon-

kowie, członkowie organów oraz pracownicy organi-

zacji pozostają w związku małżeńskim, we wspólnym

wactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powino-

teli.

Naruszenie obowiązku, o którym mowa w powo-

łanym przepisie, polegające na braku odpowiednich

postanowień statutowych może skutkować odebra-

niem organizacji statusu organizacji pożytku pub-

licznego przez sąd rejestrowy na wniosek organu

nadzoru, tj. ministra właściwego do spraw zabezpie-

czenia społecznego.

Jeśli natomiast organizacja po-

siada odpowiednie uregulowania statutowe, lecz oso-

by uprawnione do reprezentacji udzielają pożyczki

z naruszeniem tych przepisów, organizacja może do-

chodzić naprawienia wynikłej stąd szkody na zasa-

dach określonych w Kodeksie cywilnym.

W przypadku organizacji pozarządowych niepo-

siadających statusu organizacji pożytku publicznego

nie istnieją szczególne mechanizmy dochodzenia

szkody wyrządzonej przez osoby działające w imieniu

nych osób prawnych.

Zastosowanie znajdą więc re-

gulacje ogólne – przede wszystkim określone w prze-

pisach prawa cywilnego oraz prawa karnego (w szcze-

gólności określone w rozdziale XXXVI Kodeksu kar-

nego pt. „Przestępstwa przeciwko obrotowi gospo-

darczemu”).

Ponadto, zgodnie z art. 116a w zw. z art.

datkowa (Dz. U. z 2012 r.

Nr 749, z późn. zm.), jeżeli

egzekucja należności publicznoprawnych z majątku

organizacji pozarządowej okaże się w całości lub czę-

ści bezskuteczna, wówczas każdy członek zarządu

dzialność za zaległości podatkowe kierowanej przez

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ry Niemczyk w sprawie programów terapeutycznych

ci i młodzieży (SPS-023-14165/13), uprzejmie infor-

chowania nie realizuje zadania związanego z prowa-

dzeniem konkretnych programów terapeutycznych

i młodzieży.

Pragnę jednak podkreślić, że zapobieganie po-

wstawaniu wad postawy jest jednak ważnym obsza-

rem działalności resortu edukacji i obejmuje przeciw-

działanie nadwadze i otyłości, jak również promowa-

nie zdrowego stylu życia, w tym zwiększenia aktyw-

ności fizycznej oraz zapewnienia uczniom możliwości

uczestniczenia w zajęciach sprawnościowo-zdrowot-

nych.

Zagadnienia związane z kształtowaniem postaw

prozdrowotnych uwzględniono w podstawie progra-

mowej wychowania przedszkolnego i kształcenia ogól-

nego.

Mają również odzwierciedlanie w programach

profilaktycznych i programach wychowawczych rea-

lizowanych przez szkoły.

Ponadto minister edukacji

narodowej prowadzi wiele działań wspierających spo-

łeczność szkolną w propagowaniu postaw prozdrowot-

nych, co również przekłada się na zwiększenie możli-

wości zapobiegania wadom postawy u uczniów.

Przepisy wprowadzanej sukcesywnie nowej pod-

oraz kształcenia ogólnego, określonej w rozporządze-

818

nej jako ważnej składowej szkolnego programu dy-

daktycznego, wychowawczego i profilaktyki.

W pod-

etapach edukacyjnych.

Wiodącą rolę w realizacji edu-

kacji zdrowotnej w szkole pełni przedmiot wychowa-

nie fizyczne.

niów, uwzględnia potrzeby zdrowotne uczniów, w tym

W takich przypadkach w szkołach wprowadzane są

zajęcia z gimnastyki korekcyjnej.

Działalność edukacyjna szkoły jest określona

przez:

3) program profilaktyki dostosowany do potrzeb

ska obejmujący wszystkie treści i działania o charak-

terze profilaktycznym.

Warto podkreślić, że szkolny zestaw programów

gram profilaktyki tworzą spójną całość i muszą uwzględ-

niać wszystkie wymagania opisane w podstawie pro-

gramowej.

We wszystkich szkołach podstawa progra-

mowa jest więc elementem wspólnym działań obej-

mowanych programem wychowawczym i programem

profilaktyki.

Należy zauważyć, iż szkoła ma obowiązek okre-

sowego diagnozowania problemów rozwojowych dzie-

ci i młodzieży oraz podejmowania adekwatnych do

rozpoznanych potrzeb działań profilaktycznych.

Działania te umożliwiają realną ocenę potrzeb

ryzyka wyzwalających negatywne zjawiska zdrowot-

ne wśród dzieci i młodzieży, zarówno w środowisku

Ponadto resort edukacji prowadzi działania wspie-

rające dyrektorów szkół i nauczycieli, rodziców i dzie-

ci poprzez działania aktywizujące społeczność szkol-

ną na rzecz promowania postaw sprzyjających pra-

widłowemu rozwojowi fizycznemu i psychicznemu

dzieci oraz młodzieży.

Jedną z form działania resor-

tu edukacji w tym zakresie jest upowszechnianie

i wspieranie idei tworzenia szkół promujących zdro-

wie.

W Polsce idea szkoły promującej zdrowie jest

upowszechniana we wszystkich województwach.

Obec-

nie do sieci szkół promujących zdrowie należy ponad

2000 szkół.

Są one zorganizowane w rejonowe i wo-

jewódzkie sieci.

Pracę szkół wspierają wojewódzcy

koordynatorzy szkoły promującej zdrowie, z którymi

współpracuje koordynator krajowy.

przez szkoły należące do sieci szkół promujących

zdrowie, dzięki czemu odpowiadają one na konkretne

potrzeby społeczności szkolnej.

Należy podkreślić, że

ww. szkoły przywiązują dużą wagę do zagadnień

aspektem działania jest podejmowanie współpracy

systemowej z rodzicami i przedstawicielami środo-

wisk lokalnych.

Pragnę podkreślić, że Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej, przy współpracy z Ośrodkiem Rozwoju Edu-

kacji, jednostki organizacyjnej podlegającej ministro-

wi właściwemu do spraw oświaty, upowszechnia

standardy szkół promujących zdrowie.

Przy wykorzy-

staniu wskaźników i narzędzi, dostępnych na stronie

internetowej Ośrodka Rozwoju Edukacji, szkoły

mogą oceniać swoje warunki organizacyjne, m.in.

dopasowanie mebli dla uczniów i nauczycieli, mikro-

klimat, oświetlenie, stopień ochrony przed hałasem.

Standardy te zalecane są do stosowania we wszyst-

kich szkołach.

Ministerstwo Edukacji Narodowej we współpracy

z Ośrodkiem Rozwoju Edukacji upowszechnia rów-

nież w szkołach europejski program HEPS – Healthy

Eating and Physical Activity in Schools (HEPS).

Główne cele projektu HEPS to:

twierdzonych faktów – dowodów, z wykorzystaniem

Podstawy koncepcji projektu HEPS wynikają

z przyjęcia podstawowych założeń szkoły promującej

zdrowie, w tym zwłaszcza koncepcji całościowego po-

dejścia do zdrowia w szkole.

Uznano też, że spójna

polityka szkoły w zakresie zdrowego żywienia i ak-

tywności fizycznej może sprzyjać lepszym wynikom

w nauce, podobnie jak działania z zakresu promocji

zdrowia.

819

Chciałbym jednocześnie nadmienić, że ogólne dzia-

łania związane z realizacją programów w zakresie

ży oraz osób dorosłych należą do właściwości resortu

zdrowia.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

dla bezrobotnych (14166)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przekazujące interpelację poseł Małgorzaty Niem-

czyk w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego dla bez-

robotnych, uprzejmie informuję.

Pani poseł w swojej interpelacji wspomina o in-

formacjach medialnych na temat prac Ministerstwa

ubezpieczenia zdrowotnego od rejestracji osób bezro-

botnych.

Jednocześnie prosi o szczegółowe informa-

cje na ten temat oraz odpowiedź na pytanie, kiedy

jest planowane przedłożenie Radzie Ministrów zało-

żeń do projektu ustawy w tej sprawie.

W związku z tym informuję, że problemy wynikają-

ce z obowiązku opłacania przez powiatowe urzędy pra-

cy obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego za osoby

ne.

Należy jednak podkreślić, że kwestie związane

są we właściwości Ministerstwa Zdrowia.

wał Międzyresortowy Zespół do przygotowania zmia-

oraz zasad finansowania świadczeń opieki zdrowot-

stanowiska rozwiązującego ten problem.

Obecnie

nak na tym etapie niemożliwe jest przedstawienie

lacjach, a tym bardziej o jakichkolwiek terminach.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

nadzieję, że pani poseł uzna je za wystarczające.

Łączę wyrazy szacunku

dotyczących pośredników

i zarządców nieruchomości (14169)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie przewlekłości postępowań w Komisji Odpowie-

dzialności Zawodowej, sekcja pośredników i zarząd-

ców nieruchomości, przekazaną przy piśmie pana

2013 r., znak: SPS-023-14169/13, uprzejmie przedsta-

wiam informację w tej sprawie.

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że zasady i tryb

prowadzenia postępowań przez Komisję Odpowie-

dzialności Zawodowej zostały określone w przepisach

ców majątkowych, pośredników w obrocie nierucho-

mościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U.

Nr 11, poz. 66 z późn. zm.), a także przepisach Ko-

deksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do przepisów ustawy o gospodarce nie-

ruchomościami minister właściwy do spraw budow-

przestrzennego oraz mieszkalnictwa wszczyna z urzę-

du postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodo-

wej.

Najczęściej podstawą wszczęcia postępowania

jest skarga osoby, która negatywnie oceniła pracę

pośrednika w obrocie nieruchomościami lub zarząd-

cy nieruchomości.

Po zapoznaniu się z treścią skargi

oraz stanem prawnym odnoszącym się do okoliczno-

ści opisanych w skardze, pośrednik w obrocie nieru-

chomościami lub zarządca nieruchomości jest naj-

częściej proszony o ustosunkowanie się do zarzutów

zawartych w skardze oraz o przesłanie dowodów na

820

poparcie swego stanowiska.

Następnie zebrana do-

kumentacja jest przedmiotem analizy i w zależności

od zebranego materiału dowodowego skarżący jest

informowany o braku podstaw do wszczęcia postępo-

wania z tytułu odpowiedzialności zawodowej albo

wszczynane jest postępowanie i jednocześnie sprawa

jest przekazywana do Komisji Odpowiedzialności Za-

wodowej.

Komisja przeprowadza postępowanie wy-

jaśniające, mające na celu ustalenie, czy pośrednik

w obrocie nieruchomościami lub zarządca nierucho-

mości, wykonując czynności zawodowe, wypełnił obo-

wiązki określone odpowiednio w art. 181 i art. 186

ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Jednocześnie chciałbym podkreślić, że w niektó-

rych przypadkach postępowanie z tytułu odpowie-

dzialności zawodowej jest wszczynane bez uprzednie-

go ustosunkowania się pośrednika w obrocie nieru-

chomościami lub zarządcy nieruchomości do treści

złożonej skargi.

Wszystko zależy od konkretnej spra-

wy, w tym m. in. od udokumentowania postawionych

zarzutów przez osobę skarżącą.

Dotyczy to w szcze-

zaistnienia okoliczności, będących podstawą wszczę-

cia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawo-

dowej, co potwierdza załączona dokumentacja.

Na szybkość prowadzenia postępowania wyjaś-

niającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodo-

wej mają wpływ przede wszystkim terminy wynika-

jące z procedury dotyczącej przeprowadzenia postę-

powań wyjaśniających oraz postawa osoby, wobec

której wszczęto postepowanie.

Podkreślenia wymaga

dzenia ministra infrastruktury z dnia 11 stycznia

2008 r. termin posiedzenia zespołu nie może zostać

wyznaczony przed upływem 30 dni od dnia zawiado-

mienia strony o wszczęciu postępowania.

Poza tym

strona i ustanowiony przez nią obrońca mają prawo

do uczestniczenia w posiedzeniu, a usprawiedliwione

niestawiennictwo (np. zwolnienie lekarskie) powodu-

je konieczność wyznaczenia kolejnego terminu.

Jeże-

li strona postępowania współpracuje z komisją w celu

wyjaśnienia sprawy, w tym uczestniczy w posiedze-

niach zespołu komisji, to postępowanie kończy się

w terminach wskazanych w przepisach prawa.

W prze-

ciwnym przypadku postępowanie z tytułu odpowie-

dzialności zawodowej wydłuża się, gdyż np. strona

nie odbiera kierowanej do niej korespondencji, nie

stawia się na wyznaczone posiedzenie zespołu Komi-

sji Odpowiedzialności Zawodowej, a po odebraniu za-

wiadomienia o terminie posiedzenia, przesyła zwol-

nienia lekarskie itp.

W tym miejscu należy podkre-

ślić, że obowiązkiem organu jest zawiadomienie stro-

ny o wszczęciu wobec niej postępowania z tytułu

odpowiedzialności zawodowej.

Niewypełnienie tego

obowiązku stanowi wadę postępowania i skutkuje

uchyleniem decyzji administracyjnej.

Należy podkre-

ślić, że przy zbieraniu materiału dowodowego komi-

sja nie ogranicza się tylko do dokumentów przedsta-

wionych przez stronę, ale występuje także do innych

osób, podmiotów i organów (w tym m. in. sądów i pro-

kuratury).

Zebrany w ten sposób materiał dowodowy

jest następnie podstawą do sporządzenia protokołu

końcowego, w którym komisja wnioskuje o zastoso-

wanie kary dyscyplinarnej lub umorzenie postepo-

wania.

Po zebraniu podpisów członków komisji orze-

kających w sprawie, całość akt sprawy jest zwracana

organowi za pośrednictwem wiceprzewodniczącego

komisji kierującego odpowiednią sekcją.

Na podsta-

wie wyników postępowania wyjaśniającego wydawa-

na jest decyzja o zastosowaniu kary dyscyplinarnej

lub o umorzeniu postępowania z tytułu odpowie-

dzialności zawodowej.

Warto również dodać, że przed

wydaniem decyzji organ umożliwia stronie zapozna-

nie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do

stawie przepisu art. 10 K.p.a., a stanowisko strony

uwzględnia w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu.

Reasumując powyższe, należy podkreślić, że po-

stępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej

jest postępowaniem złożonym i skomplikowanym,

z uwagi na konieczność uwzględnienia dużej ilości

przepisów prawa przy ustalaniu odpowiedzialności

zawodowej (np. zarządca nieruchomości w swej pracy

stosuje co najmniej kilkadziesiąt różnych aktów

prawnych).

Poza tym charakter dyscyplinarny pro-

wadzonych postępowań powoduje, że rozstrzygnięcie

w danej sprawie powinno uwzględniać wiele okolicz-

ności, zarówno tych wpływających na wymiar kary,

jak i tych odnoszących się do postawy i zachowania

osób, wobec których wszczęto postępowanie z tytułu

odpowiedzialności zawodowej.

Odnosząc się do pytań o średni czas prowadzenia

postępowań z tytułu odpowiedzialności zawodowej

pośredników w obrocie nieruchomościami oraz za-

rządców nieruchomości z podziałem na kolejne etapy

tego postępowania, należy stwierdzić, że resort nie

prowadzi tak szczegółowych statystyk.

Biorąc pod

uwagę liczbę prowadzonych postępowań (w 2012 r.

wpłynęło 3166 pism, a rocznie rozpatrywanych jest

ok. 300 spraw), uprzejmie informuję, że nie jest moż-

liwe przygotowanie zestawienia, o które wnosi w in-

terpelacji pan poseł Przemysław Wipler.

Odpowiadając na pytanie dotyczące liczby uchy-

lonych decyzji w sprawach odpowiedzialności zawo-

dowej pośredników w obrocie nieruchomościami oraz

zarządców nieruchomości w okresie 2007–2012, uprzej-

mie informuję, że w powyższym okresie Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje

w 7 sprawach na 69 rozpatrywanych skarg.

Przedstawiając Pani Marszałek powyższe infor-

posła Przemysława Wiplera.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

821

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

w sprawie możliwości popularyzacji e-faktur

oraz usunięcia barier w kwestii

023-14170/13, przy którym przesłana została inter-

pelacja panów posłów Dawida Jackiewicza i Przemy-

możliwości popularyzacji oraz usunięcia barier

w kwestii upowszechniania w Polsce e-faktur, uprzej-

mie informuję.

Odpowiadając na pierwsze z pytań panów posłów,

wyjaśniam, iż w związku ze zmianami wprowadzo-

nymi dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca

nia (Dz. Urz.

UE L 189 z dnia 22.07.2010, str. 1),

zwaną dalej dyrektywą 2010/45/UE, która ma na celu

obecnych standardów przesyłania i przechowywania

sposób, minister finansów wydał rozporządzenie

tur w formie elektronicznej, zasad ich przechowywa-

nia oraz trybu udostępniania organowi podatkowe-

nia autentyczności pochodzenia i integralności treści

faktury.

Podkreślenia przy tym wymaga, że ww. roz-

porządzenie ministra finansów z dnia 17 grudnia

2010 r. nie przewidywało wymogu stosowania obli-

gatoryjnie bezpiecznego podpisu elektronicznego we-

ryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego

certyfikatu lub elektronicznej wymiany danych

(EDI).

Powyższe metody zapewnienia integralności

treści i autentyczności pochodzenia faktury zostały

wymienione w rozporządzeniu tylko przykładowo, co

oznacza, że podatnik mógł stosować inne, dowolne

mógł skorzystać.

Tym samym zlikwidowana została

największa przeszkoda dotycząca upowszechniania

w obrocie gospodarczym e-faktur – konieczność po-

noszenia przez przedsiębiorców nakładów finanso-

wych związanych np. z zakupami zestawów do skła-

dania podpisu elektronicznego lub odpowiednich cer-

tyfikatów.

Wprowadzone ww. rozporządzeniem ministra fi-

nansów możliwości stosowania innych niż e-podpis

lub system EDI metod przesyłania e-faktur spowo-

dowały, że od tego czasu można zaobserwować pierw-

sze objawy wzrostu wymiany faktur przesyłanych

elektronicznie.

Wskazane wyżej przepisy umożliwia-

ły przesyłanie faktur drogą elektroniczną, przy czym

należy podnieść, iż przepisy te ocenione zostały jako

jętych w innych państwach członkowskich Unii Eu-

ropejskiej.

W związku z koniecznością implementowania po-

zostałych zmian wprowadzonych dyrektywą 2010/45/

UE minister finansów wydał następujące rozporzą-

dzenia:

dzenie w sprawie zwrotu podatku niektórym podat-

nikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowy-

wania oraz trybu udostępniania organowi podatko-

wemu lub organowi kontroli skarbowej (Dz. U. poz.

1528), które zastąpiło ww. rozporządzenie ministra

W rozporządzeniu ministra finansów z dnia 20

ganowi kontroli skarbowej, które weszło w życie od

dnia 1 stycznia 2013 r., wprowadzono rozwiązania

mające na celu dalszą liberalizację standardów prze-

syłania i przechowywania faktur w formie elektro-

nicznej, tak aby faktury papierowe oraz faktury prze-

syłane i przechowywane w formie elektronicznej były

traktowane w ten sam sposób.

W ww. rozporządzeniu

złagodzono obowiązujące do 31 grudnia 2012 r. wy-

mogi w zakresie sposobu dokonania przez odbiorcę

faktury akceptacji przesyłania faktur w formie elek-

tronicznej, które zostaną otrzymane przez niego wy-

łącznie w formie elektronicznej.

Zrezygnowano z obo-

wiązku wyrażania formalnej zgody na ten rodzaj

przesyłu, pozostawiając te kwestie całkowicie w ge-

stii umownej stron (przykładowo za wystarczającą

można uznać zgodę przyszłego odbiorcy faktur wy-

rażoną np. ustnie).

Należy przy tym mieć na wzglę-

dzie, że wyraźna wzmianka, iż przesyłanie faktur

w formie elektronicznej, w tym udostępnianie, które

to faktury zostaną otrzymane przez odbiorcę wyłącz-

nie w formie elektronicznej, powinno podlegać akcep-

tacji ze strony odbiorcy, znajduje swoje uzasadnienie

głównie w technicznych wymogach koniecznych dla

odbioru faktury przesłanej w formie elektronicznej

lub w możliwościach odbiorcy w kontekście zapew-

nienia autentyczności, integralności oraz czytelności

treści faktury, które winny być ustalone, aby otrzy-

822

mywać faktury w formie elektronicznej i które nie

funkcjonują w zakresie faktur w formie papierowej.

Ponadto określone w przepisach obowiązujących

do 31 grudnia 2012 r. warunki przesyłania faktur

w formie elektronicznej, tj. zapewnienie autentycz-

ności pochodzenia, integralności treści faktury, uzu-

pełniono o warunek zapewnienia czytelności faktury.

Nowością obowiązującą od 1 stycznia 2013 r. jest do-

precyzowanie możliwych sposobów zapewnienia au-

tentyczności pochodzenia, integralności treści fak-

tury oraz jej czytelności poprzez wskazanie dowol-

nych kontroli biznesowych, które ustalają wiarygod-

ną ścieżkę audytu między fakturą a dostawą towa-

rów lub świadczeniem usług, jako jednej z metod

mogących służyć osiągnięciu tego celu.

Poza wyko-

rzystaniem kontroli biznesowych autentyczność po-

chodzenia i integralność treści faktury są zachowane

w szczególności w przypadku wykorzystania bez-

piecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego

elektronicznej wymiany danych (EDI) – regulacje te

są analogiczne do unormowań w tym zakresie obo-

wiązujących do dnia 31 grudnia 2012 r.

W ww. rozporządzeniu ministra finansów z dnia

20 grudnia 2012 r. uregulowane są również zasady

przechowywania faktur przesłanych drogą elektro-

niczną.

Od dnia 1 stycznia 2013 r. wprowadzono re-

gułę ogólną, zgodnie z którą podatnicy posiadający

siedzibę działalności gospodarczej na terytorium

przesłanych drogą elektroniczną na terytorium kra-

ju.

Podatnicy mogą przechowywać te faktury poza

terytorium kraju, analogicznie do zasad obowiązują-

cych uprzednio, jeżeli faktury będą przechowywane

poza terytorium kraju w formie elektronicznej w spo-

sób umożliwiający organowi podatkowemu lub orga-

nowi kontroli skarbowej, za pomocą środków elektro-

nicznych, dostęp on-line do tych faktur.

Jednocześnie wyjaśniam, że w związku z noweli-

z późn. zm.) większość przepisów ww. rozporządzeń

zostanie przeniesiona do ustawy, która będzie regu-

lować kompleksowo zasady fakturowania (dodane

zostaną art. 106a–106q).

Zmiany w tym zakresie wej-

Ustosunkowując się natomiast do pytania nr 2,

za zasadne uznaję wskazanie, iż raport „E-faktura

w Polsce” zawierający dane, na które panowie posło-

wie się powołali w swojej interpelacji, został przygo-

towany przed rokiem (datowany na marzec 2012 r.)

i nie prezentuje najnowszych informacji w przedmio-

towym zakresie.

Wobec powyższego za nieuzasadnio-

ną należy uznać ocenę wysnutą na podstawie wyniku

ww. raportu, iż wprowadzone dotychczas środki oka-

zały się niewystarczające do popularyzacji e-faktu-

rowania w Polsce.

W odniesieniu do pytania nr 3 dotyczącego pla-

nów i projektów w zakresie popularyzacji e-fakturo-

wania w Polsce należy wskazać, że system podatku

oznacza, iż wszystkie państwa członkowskie zobo-

wiązane są do przestrzegania zgodności krajowych

wynikającymi z prawa unijnego.

W związku z tym

regulacje przyjęte w przepisach polskiej ustawy

o VAT i przepisach wykonawczych do tej ustawy mu-

szą być zgodne w szczególności z przepisami dyrek-

zm.).

Polska wywiązała się z obowiązków implemen-

tacyjnych w zakresie fakturowania elektronicznego

wynikających z obecnie obowiązujących przepisów

unijnych, a kolejne prace legislacyjne w tym przed-

miocie zostaną podjęte w odpowiedzi na ewentualne

zmiany w prawodawstwie unijnym.

Ponadto należy

wskazać, iż Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

zapewnia funkcjonowanie Elektronicznej Platformy

Usług Administracji Publicznej, zwanej dalej ePUAP

zm.).

Zakres i warunki korzystania z Elektronicznej

Platformy Usług Administracji Publicznej określa

rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i ad-

kresu i warunków korzystania z Elektronicznej Plat-

formy Usług Administracji Publicznej (Dz. U. Nr 93,

nia, ePUAP udostępnia katalog usług zawierający

informacje o usługach, w szczególności:

1) podstawę prawną usługi;

823

Wskazać również należy, iż obecnie prowadzone

Co do pytania nr 4 zauważam, iż zgodnie z art. 14e

może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną

Z uprawnienia wymienionego w ww. art. 14e mi-

nister finansów może korzystać wyłącznie z urzędu.

Ustawa Ordynacja podatkowa nie przewiduje nato-

miast możliwości składania wniosków lub wezwań

do zmiany interpretacji indywidualnej.

Podkreślić

jednak należy, że istnieje możliwość sygnalizowania

ministrowi finansów potrzeby podjęcia tego rodzaju

inicjatywy.

Sygnały takie mogą płynąć z różnych źró-

deł, np. od wnioskodawców lub ich organizacji, od

organów podatkowych i organów kontroli skarbowej,

od innych organów uprawnionych do wydawania in-

terpretacji indywidualnych, od mediów itd.

Przyjęte rozwiązanie ma na celu zapewnienie jed-

nolitości wydawanych interpretacji indywidualnych,

przy czym uprawnia ministra finansów do samodziel-

nej oceny istnienia podstaw do dokonania zmiany

interpretacji indywidualnej.

Należy przy tym wskazać, iż w przedmiotowej in-

terpelacji nie zostały wskazane przez panów posłów

konkretne przykłady braku jednolitości interpretacji

aktów prawnych dotyczących faktur elektronicznych,

dokonanych przez organy podatkowe lub kontroli

skarbowej, dlatego trudno odnieść się do kwestii nie-

jednolitości interpretowania przepisów przez organy

podatkowe lub kontroli skarbowej w zakresie faktur

elektronicznych.

Dodatkowo zaznaczam, że szczegółowe omówie-

2013 r. w zakresie fakturowania, zawarte zostało

w broszurze informacyjnej pt. „Zmiany w zakresie

fakturowania”, opublikowanej na stronie interneto-

wej www.finanse.mf.gov.pl. Dokument ten zawiera

praktyczne i nieformalne wskazówki oraz stanowi

źródło informacji dla podatników i organów admini-

stracji publicznej, w jaki sposób prawo winno być sto-

sowane z punktu widzenia Ministerstwa Finansów,

jak również ma na celu zapewnienie lepszego rozu-

mienia przepisów prawnych i uniknięcie wątpliwości

interpretacyjnych.

Mając na uwadze, iż ww. rozporządzenia ministra

finansów wdrażają wskazane wyżej przepisy prawa

unijnego, w prawidłowym odczytaniu ich ratio legis

pomocne mogą okazać się opracowane przez Dyrekcję

ropejskiej (TAXUD) „Uwagi wyjaśniające przepisy

Rady 2010/45/UE”*

)

.

Uwagi wyjaśniające można

traktować jako praktyczne narzędzie służące wyjaś-

nieniu stosowania przepisów dyrektywy Rady

tyczących fakturowania VAT dodanych bądź zmie-

nionych dyrektywą 2010/45/UE.

W kwestii pytania nr 5 dotyczącego działań po-

dejmowanych przez ministra finansów na rzecz po-

pularyzacji stosowania e-faktur wyjaśniam, iż rząd

RP, w tym minister finansów, wspiera działania i me-

chanizmy związane z e-fakturowaniem.

Obecny roz-

wój technologii informatycznych w tworzeniu i prze-

syłaniu e-faktur to nie tylko możliwość oszczędności

papieru, a co za tym idzie – środowiska naturalnego.

Świat, Europa i Polska dostrzegają obecnie możliwo-

ści znacznie większych niż tylko oszczędność papieru

korzyści ze stosowania fakturowania elektroniczne-

go.

Korzyści środowiskowe i kosztowe wynikające

z eliminacji papieru w obiegu faktur pozostają oczy-

wiście utrzymane jako jeden z celów strategicznych,

lecz nie są to już jedyne cele stosowania e-faktur.

Elektroniczna obsługa biznesu, a także administracji

prowadzi do obniżenia kosztów działalności w stop-

niu wpływającym na wyniki gospodarcze podmiotów

i całych sektorów gospodarczych, co przekłada się na

poprawę rentowności firm oraz efektywności i kosz-

tów administracji, a w efekcie końcowym przekłada

się to na wyższy wzrost gospodarczy.

Dlatego też pa-

tronat państwa nad funkcjonowaniem e-podpisu,

działania propagujące elektroniczną gospodarkę,

także w kontekście europejskim (w tym projekt

UEPA), prace nad udoskonalaniem prawa w zakresie

e-faktur to stałe elementy pracy rządu.

Ponadto należy wskazać, iż Ministerstwo Gospo-

darki wraz z Ministerstwem Finansów (przy wspar-

ciu organizacyjnym i merytorycznym Instytutu Lo-

gistyki i Magazynowania) objęło przewodnictwo w or-

ganizacji i prowadzeniu nowego środowiska wspiera-

jącego e-fakturowanie, jakim jest powołane w 2011 r.

Krajowe Forum Elektronicznego Fakturowania.

Jednocześnie ministerstwa w porozumieniu wy-

delegowały przedstawicieli Polski do Europejskiego

Wielostronnego Forum Elektronicznego Fakturowa-

nia –powstało w wyniku realizacji decyzji Komisji

*

)

„Uwagi wyjaśniające przepisy dotyczące fakturowania

uwagami wyjaśniającymi, opublikowane na następujących stro-

nach: http://ec.europa.eu/taxation_customs/taxation/vat/tra-

ders/invoicing_rules/index_en.htm; http://ec.europa.eu/taxa-

tion_customs/resources/documents/taxation/vat/traders/invoi-

cing_rules/explanatory_notes_pl.pdf („Uwagi wyjaśniające”

w języku polskim).

824

Europejskiej K (2010) 8467 z 2 grudnia 2010 r. – któ-

re pod patronatem i z powołania Komisji Europej-

skiej w latach 2012–2013 opracuje rekomendacje

wdrożenia wspólnego, europejskiego wzoru faktury

elektronicznej.

Umożliwi to przesyłanie faktur w po-

staci elektronicznej między podmiotami na obszarze

całej Unii Europejskiej, ujednolici sposoby ich wysta-

wiania i przesyłania we wszystkich krajach, co przy-

czyni się do dalszego obniżania kosztów działalności,

zwiększenia konkurencyjności ponad granicami oraz

stworzy warunki do upowszechnienia e-faktur.

Wskaże także inne, nieobciążające przedsiębiorstwa

kosztowo metody zabezpieczenia e-faktur, zgodne

z obowiązującym prawem, tzw. metody kontroli bi-

znesowej.

Dzięki pełniejszej niż tylko e-fakturowanie

elektronizacji obiegu dokumentów, w tym elektro-

nicznych zamówień oraz potwierdzeń realizacji trans-

akcji, możliwe będzie dokumentowanie zgodności e-

-faktury z rzeczywistą dostawą, co nie wymaga sto-

sowania dodatkowych zabezpieczeń technologicz-

nych.

Będzie to realizacją jednego z celów Europej-

skiej Agendy Cyfrowej, zgodnie z którym e-fakturo-

wanie do 2020 r. ma stać się dominującą metodą fak-

turowania.

Należy również zauważyć, iż wspomniane wcześ-

niej Krajowe Forum Elektronicznego Fakturowania

od momentu powołania do chwili obecnej skupiło licz-

ne podmioty większości środowiska związanego

z elektronicznym fakturowaniem w Polsce.

Forum

liczy 113 członków będących przedstawicielami:

w 10% firm doradczych, 7% banków, 5% organizacji

pracodawców, 2% organizacji przedsiębiorców i izb

gospodarczych, 5% prasy fachowej i mediów, 10% pro-

ducentów, 2% instytutów naukowych, 9% dużych

firm sektora handlu detalicznego i 38% branży ICT.

Forum posiada swoją stronę internetową, dostęp-

ną pod adresem www.e-faktury.mg.gov.pl.

W zakresie pytania nr 6 dotyczącego zagadnienia

podejmowania współpracy z innymi właściwymi mi-

nistrami, w tym z ministrem gospodarki, w celu zmi-

nimalizowania ewentualnego i możliwego ryzyka nie-

korzystnego wpływu e-faktur na rynek pracy w Polsce

przede wszystkim zwracam uwagę, iż działania zwią-

zane z elektronicznym fakturowaniem są ściśle powią-

zane z procesami i działaniami na obszarze jednolite-

go rynku Unii Europejskiej.

Do najważniejszych fak-

tów, które należy wziąć pod uwagę, należą:

— cel zawarty w KOM(2010) 712 – komunikat Ko-

misji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europej-

skiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komi-

tetu Regionów: Czerpanie korzyści z fakturowania

elektronicznego w Europie, aby do 2020 r. e-fakturo-

wanie stało się główną metodą fakturowania w Eu-

ropie,

— wskazanie zawarte w KOM(2012) 573 – komu-

nikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady,

i Komitetu Regionów, by wprowadzić fakturowanie

elektroniczne jako standardowy tryb fakturowania

przy zamówieniach publicznych.

Mając powyższe na względzie, zauważam, iż ewen-

tualny wpływ wprowadzania i upowszechniania e-

-faktur na zmiany na rynku pracy prowadzić będzie

do zwiększania ilości stanowisk pracy w sektorze

technologii teleinformatycznych, co w efekcie przy-

czyni się do wzmocnienia innowacyjności i konku-

rencyjności polskiej gospodarki.

Odnosząc się do pytania nr 7, podkreślam, iż cel

zawarty w KOM(2012) 573 – komunikat Komisji do

Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Ko-

nów, by wprowadzić fakturowanie elektroniczne jako

publicznych, będzie realizowany przy szczególnym

uwzględnieniu specyfiki małych i średnich przedsię-

biorstw, tak aby zostały im udostępnione narzędzia

pozwalające na jak najbardziej dogodny sposób wy-

stawiania elektronicznych faktur dla podmiotów sfe-

ry finansów publicznych.

W ramach planów związanych z realizacją pro-

gramów operacyjnych następnej perspektywy finan-

sowej, 2014–2020, przewidywane obecnie są działa-

nia związane z wdrożeniem faktury elektronicznej

jako podstawowej formy fakturowania dla admini-

stracji publicznej.

Natomiast obecnie nie są mi znane jakiekolwiek

plany w zakresie nałożenia w przepisach unijnych

dotyczących podatku VAT obowiązku rozliczania za

pomocą e-faktur.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w przeszłości w służbach specjalnych (14171)

pana Przemysława Wiplera, przekazaną przy piśmie

w sprawie dyrektorów izb skarbowych oraz dyrekto-

rów urzędów kontroli skarbowej pracujących w prze-

szłości w służbach specjalnych, uprzejmie informuję.

Zgodnie z informacjami znajdującymi się w ak-

tach osobowych prowadzonych przez Ministerstwo

Finansów żadna z osób zajmujących obecnie stano-

825

wisko dyrektora izby skarbowej, dyrektora urzędu

kontroli skarbowej, jak również pełniąca obowiązki

na wyżej wymienionym stanowisku nie pracowała

w przeszłości w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Wywia-

du, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie

Wywiadu Wojskowego, Wojskowych Służbach Infor-

macyjnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Parafianowicz

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

(14174)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

pana posła Jerzego Wenderlicha z dnia 18 lutego 2013 r.,

znak: SPS-023-14174/13, dotyczącą zaniepokojenia

związków zawodowych udzieleniem wyłączności ne-

gocjacyjnej Dolnośląskiej Fabryce Maszyn Elektrycz-

w procesie prywatyzacji Dolnośląskich Zakładów

bą we Wrocławiu (dalej Dozamel lub spółka), poniżej

przedstawiam odpowiedzi na poszczególne pytania.

Ad 1. i 2.

Czy mają rację związki zawodowe, utrzy-

mując, iż DFME jest firmą o niskim kapitale podsta-

wowym i posiadającą olbrzymie zobowiązania prze-

terminowane?

Jeśli tak, to dlaczego MSP dopuściło

do negocjacji w sprawie zakupu 85% udziałów spółki

Dozamel (dysponującej aktywami, jak utrzymują

związkowcy, rzędu ponad 161 mln zł) podmiot gospo-

darczy o tak niskiej kondycji?

Zgodnie z ogólnodostępną informacją kapitał za-

spodarcza wskazuje, że wysokość kapitału zakłado-

wego nie decyduje o możliwości rozwoju przedsiębior-

stwa czy generowania przez nie zysków.

Przeprowa-

dzona analiza finansowa pokazuje, że zarówno w spół-

ce Dozamel, jak i DFME wskaźnik zyskowności

kapitałów własnych kształtuje się na podobnym po-

ziomie.

Wysokość kapitału zakładowego nie determinuje

również zdolności do wygenerowania środków włas-

nych czy też pozyskania środków zewnętrznych na

sfinansowanie zakupu udziałów spółki.

Jednocześnie sugerowane ograniczenie konku-

rencji między potencjalnymi inwestorami poprzez

uniemożliwienie dostępu do procesu prywatyzacji na

skutek określenia kryteriów dla zainteresowanych

inwestorów (np. wysokość kapitałów, poziom przy-

chodów czy zysku) byłoby wysoce niekorzystne z punk-

tu widzenia prowadzonego procesu oraz niezgodne

z przepisami prawa.

Pragnę zapewnić, iż MSP za pośrednictwem do-

radcy prywatyzacyjnego analizuje wyniki finansowe

DFME w kontekście jej zdolności nabywczych oraz

możliwości pokrycia zobowiązań wynikających z umo-

wy prywatyzacyjnej.

Minister skarbu państwa nie

będzie jednak odnosił się bądź ingerował w kwestie

wzajemnych rozliczeń pomiędzy DFME a jego pozo-

stałymi kontrahentami.

Ad 3. i 4.

Czy jest prawdą, że duża część nierucho-

mości Dozamelu ma być sprzedana spółce Alstom

Power i czy spowoduje to spadek wartości samej spół-

ki Dozamel przez obniżenie jej przychodów o ponad

40% skutkujący ograniczeniem działalności, zwolnie-

niami pracowników, zatrzymaniem rozwoju spółki?

Co w takiej sytuacji zamierza zrobić Ministerstwo

Skarbu Państwa, by ochronić przed załamaniem do-

brze funkcjonujący zakład, utrzymać miejsca pracy

i perspektywę jego rozwoju?

Umowa dzierżawy z Alstom Power sp. z o.o. (jed-

nym z kluczowych dzierżawców Dozamelu), której

szczegółowe zapisy stanowią tajemnicę handlową

przedsiębiorstwa, zawiera opcję odkupu dzierżawio-

nych przez nią nieruchomości.

Strony umowy: spółka

(wydzierżawiający) oraz Alstom (dzierżawca) zobo-

wiązane są zatem do przestrzegania jej zapisów nie-

zależnie od prowadzonego procesu prywatyzacji oraz

jego wyników.

Zgodnie z informacją posiadaną przez MSP przy-

chody uzyskiwane przez Dozamel od firmy Alstom

(na które składają się m.in. przychody z tytułu sprze-

daży dzierżawionej powierzchni, sprzedaży energii

elektrycznej, ciepła, pozostałych mediów oraz usług

kolejowych) stanowiły w dwóch ostatnich latach ob-

rotowych ok. 35–40% ogólnych przychodów Dozame-

lu.

Ewentualna sprzedaż na rzecz Alstomu dzierża-

wionych przez nią nieruchomości może spowodować

utratę przez Dozamel jedynie przychodów z tytułu

sprzedaży dzierżawionej powierzchni.

Obawy pra-

cowników spółki, iż transakcja ta wpłynie na spadek

wartości samej spółki Dozamel przez obniżenie jej

przychodów o ponad 40%, nie znajduje uzasadnienia.

W opinii MSP ewentualny zakup przez Alstom dzier-

żawionych nieruchomości przede wszystkim będzie

stanowił przysporzenie na rzecz spółki ceny ewentu-

alnej sprzedaży, jak również winien mocniej związać

nabywcę nieruchomości z Wrocławiem oraz jego oto-

czeniem.

Przedstawiając powyższe, pragnę zapewnić, iż

proces prywatyzacji Dozamelu jest prowadzony z na-

leżytą starannością, zgodnie z obowiązującymi prze-

pisami prawa, a ewentualna finalizacja transakcji

826

będzie uwarunkowana spełnieniem przez wyłonione-

go w toku negocjacji nabywcy, określonych przez

MSP wymagań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

14177/13) poniżej przedstawiam odpowiedzi na sfor-

mułowane w interpelacji pytania.

Wysoki poziom bezrobocia w Polsce, obok niskiej

aktywności zawodowej ludności, to wciąż najważniej-

wszystkich krajach Unii Europejskiej, wzrost bezro-

nie słabsza.

Niewątpliwie wynikało to z faktu wpraw-

dzie osłabionego, ale jednak notowanego wzrostu go-

acja w Polsce, mimo wielu niekorzystnych prognoz,

była najlepsza w zestawieniu z pozostałymi krajami

ki, by zapobiec wzrostowi poziomu bezrobocia.

Polska na tle UE prezentuje się umiarkowanie

dobrze.

Utrzymuje się dodatnie tempo wzrostu go-

spodarczego – według wstępnego szacunku GUS pro-

o 2% w skali roku (wobec wzrostu o 4,3% w 2011 r.),

a popyt krajowy był nieco wyższy niż przed rokiem

(o 0,1%).

Przeciętne zatrudnienie w 2012 r. w sektorze

przedsiębiorstw nieznacznie zwiększyło się w porów-

naniu z odnotowanym w poprzednim roku do 5549

tys. osób (tj. o 0,1%).

Równocześnie, choć liczba zarejestrowanych bez-

robotnych zwiększa się, to dynamika wzrostu bezro-

bocia w styczniu br. była zdecydowanie niższa niż

w styczniu 2009, 2010 czy 2011 r.

W końcu stycznia

2013 r. w urzędach pracy zarejestrowanych było

2295,7 tys. osób, czyli o 158,9 tys. bezrobotnych wię-

cej niż miesiąc wcześniej (wzrost o 7,4%), a stopa bez-

robocia wyniosła 14,2% i wzrosła o 0,8 pkt proc.

Powyższe dane, choć świadczą o pogorszeniu sy-

tuacji na rynku pracy w br., to jednak wskazują, że

wzrost nie jest drastyczny, a sytuacja relatywnie sta-

bilna, zważywszy że wzrost bezrobocia w miesiącach

wości zjawisk zachodzących na rynku pracy.

Do

wzrostu bezrobocia w styczniu przyczyniają się m.in.

mach aktywnych, które zakończyły się z końcem

grudnia, jak również rejestracje osób, które dotych-

czas nie pracowały.

Liczna grupa osób wraca również

zawieranych najczęściej do końca roku.

Z prowadzonego monitoringu zwolnień grupo-

wych wynika, że w styczniu 2013 r. zgłoszeń zwol-

nień grupowych dokonało 151 zakładów pracy, które

zapowiedziały zwolnienia 7,6 tys. osób (w analogicz-

nym okresie 2012 r. zgłoszeń zwolnień 4,5 tys. osób

dokonało 101 zakładów).

Także poziom dokonanych

rokiem – 6,6 tys. osób wobec 2,1 tys. w styczniu 2012 r.

Trudności dotykają różnych sekcji gospodarczych,

jak i zwolnienia grupowe są najwyższe w przetwór-

stwie przemysłowym, działalności finansowej i ubez-

pieczeniowej, handlu hurtowym i detalicznym oraz

budownictwie.

zowano 13,6 tys. osób, tj. o 4,5 tys. osób więcej niż

w analogicznym okresie 2012 r. (wzrost o 50%), a dzię-

ki dotacjom oraz doposażeniu lub wyposażeniu sta-

nowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego utwo-

rzonych zostało 1,5 tys. miejsc pracy.

Warto zauważyć, że w styczniu 2013 r. z ewidencji

bezrobotnych skreślono 159 tys. osób, tj. o 6,7% wię-

cej niż przed rokiem, natomiast liczba podjęć pracy

wzrosła o 9,8% do poziomu 78,3 tys. osób.

Należy

pracy obserwowany był wyraźny wzrost podjęć pracy

subsydiowanej (o 37,5%).

Podjęcia pracy sezonowej

wzrosły o 10%, a pracy niesubsydiowanej o 8,6%.

Godny podkreślenia jest fakt, że w styczniu 2013 r.

li 64 tys. ofert pracy, tj. o 15 tys. ofert więcej niż przed

rokiem (wzrost o 30,6%) i o 28,3 tys. ofert więcej niż

w grudniu 2012 r.

Oferty pracy subsydiowanej sta-

nowiły 41,7% wszystkich zgłoszonych w tym okresie

z przyjętą w ministerstwie i stosowaną od lat meto-

dologią na 1 ofertę pracy w styczniu 2013 r. przypa-

dało 25 bezrobotnych wobec 29 osób przed rokiem.

Pomimo wzrostu liczby ofert pracy kierowanych

do urzędów pracy jest ich zdecydowanie za mało

827

że pracodawcy nie mają obowiązku informowania

część ofert pracy nie trafia do urzędów pracy, tylko

jest ogłaszana w innych miejscach (prasa, Internet,

targi pracy, networking etc.).

Stąd niezmiernie waż-

na jest aktywna polityka powiatowych urzędów pra-

cy w zakresie usług pośrednictwa pracy.

Urzędy pra-

cy powinny nawiązywać i utrzymywać stałe kontak-

ty z pracodawcami działającymi na ich terenie, nie

tylko w celu pozyskiwania ofert pracy, ale także in-

formacji co do obecnych lub przyszłych oczekiwań

w zakresie umiejętności i kwalifikacji pożądanych

u pracowników.

Zgodnie z wynikami Badania Ankietowego Ryn-

ku Pracy 2012 (NBP) pracodawcy zmienili strategię

dziewając się intensywnego, lecz krótkotrwałego kry-

niku zastosowania szeregu dostępnych instrumen-

tów optymalizacyjnych – elastycznych form zatrud-

nienia, prowizyjnych form wynagradzania (przy ob-

niżeniu podstawy), a także zwiększonej rotacji pra-

Perspektywy rozwoju sytuacji gospodarczej nie są

je obecnie nierównowaga fiskalna w wielu krajach.

Również dla Polski rok 2013 może być trudny.

Jed-

nak w chwili obecnej nic nie wskazuje na możliwość

na przełomie roku liczba zarejestrowanych bezrobot-

nych wzrosła.

W ustawie budżetowej na rok 2013 założono wskaź-

nik bezrobocia w końcu 2013 r. na poziomie 13%.

Jed-

nocześnie w ww. ustawie na rok 2013 przewidziano

środki w kwocie 4655,1 mln zł na aktywne formy

przeciwdziałania bezrobociu, powiatowe urzędy pra-

cy otrzymają 3263,1 mln zł, z czego 2954,8 mln zł

naliczone algorytmem (w tym 1400 mln zł na współ-

finansowanie projektów EFS) i 308,3 mln zł w ra-

mach rezerwy ministra.

Z rezerwy w styczniu 2013 r.

przeznaczono 10,3 mln zł dla urzędów pracy z oto-

czenia tyskiej fabryki Fiata na aktywizację 777 osób

(które objęły zwolnienia grupowe) oraz 11,7 mln zł

na program pilotażowy „Twoja kariera – twój wybór”.

Środki z rezerwy przeznaczone zostały również

na finansowanie programów aktywizacji zawodowej

kierowanych do osób do 30. r.ż. i powyżej 50. r.ż., po-

zostających w rejestrze bezrobotnych powyżej 6 mie-

sięcy.

W wyniku pierwszego naboru wniosków łącz-

nie rozdysponowano kwotę 84 mln zł, w tym na pro-

gramy „30 minus” 49,2 mln zł (58,6%) oraz na „50

plus” 34,8 mln zł (41,4%).

Kolejna tura wniosków

składana będzie do końca marca br. Dostęp do niej

będą miały urzędy pracy wykazujące znaczący udział

beneficjentów obejmowanych wsparciem oraz odno-

towujących znaczne pogorszenie sytuacji na lokal-

nym rynku pracy (wzrost stopy bezrobocia w grudniu

2012 r. i styczniu br. średnio powyżej 2%).

Minister pracy i polityki społecznej pozostanie ak-

tywny w monitorowaniu sytuacji na rynku pracy

oraz jej rozwoju wynikającego z poziomu i stopy bez-

robocia w poszczególnych województwach oraz rea-

gowaniu w przypadku niekorzystnego rozwoju sytu-

acji poprzez uruchamianie środków Funduszu Pracy

z rezerwy ministra, a także wnioskowaniu w sprawie

zmiany planu finansowego Funduszu Pracy.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie wykrytych nieprawidłowości

(14178)

Szanowna Pani Marszałek!

Ustosunkowując się

do interpelacji pani Anny Elżbiety Sobeckiej (SPS-

Kolei Linowych SA, uprzejmie informuję, iż spółka

Polskie Koleje Linowe (PKL SA) nie występowała do

dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporzą-

dzenia składnikami aktywów trwałych.

Zarząd spółki PKL SA zobowiązany jest o taką zgodę

wystąpić, jeżeli wartość rynkowa przedmiotu rozpo-

rządzenia przekracza równowartość w złotych kwoty

50 000 euro, obliczoną na podstawie średniego kursu

Uprzejmie informuję, iż do resortu transportu nie

docierały sygnały odnośnie do nieprawidłowości w dzia-

łalności spółki PKL SA w zakresie gospodarowania

majątkiem.

Informacje o przedmiotowych nieprawid-

łowościach zostały powzięte po przeprowadzeniu

przez PKP SA kontroli w spółce PKL SA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

828

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

wzrostu gospodarczego w Polsce w 2012 r.

(14179)

Szanowna Pani Marszałek!

W reakcji na pismo

dotyczące interpelacji poseł Anny Sobeckiej w spra-

wie spowolnienia wzrostu gospodarczego w Polsce

w 2012 r., znak: SPS-023-14179/13, przekazuję poni-

żej odpowiedź na postawione tam pytania przygoto-

waną przez ministra gospodarki we współpracy z Mi-

nisterstwem Transportu Budownictwa i Gospodarki

Morskiej.

1.

Co wpłynęło na tak znaczne wyhamowanie go-

spodarki?

Po bardzo burzliwym dla globalnej gospodarki kry-

zysowym okresie lat 2008–2009 oraz krótkookresowej

odbudowie jej potencjału rok 2012 przyniósł ze sobą

nowe wyzwania.

W dużej mierze determinowane były

one charakterem polityki gospodarczej z lat 2010–

2011 nastawionej na pobudzenie wzrostu gospodar-

czego poprzez impuls wydatkowy, niosący za sobą ry-

zyko zaburzenia równowagi finansów publicznych.

W efekcie tego jednym z głównych czynników kształ-

tujących poziom aktywności gospodarczej w skali glo-

balnej w 2012 r. było ryzyko pogłębienia się problemów

fiskalnych w strefie euro.

Jego zmaterializowanie się

mogło przynieść za sobą trudne do przewidzenia, acz-

kolwiek bardzo bolesne z ekonomicznego punktu wi-

dzenia skutki dla całej światowej gospodarki.

W tym kontekście wyhamowanie tempa wzrostu

polskiej gospodarki, aczkolwiek znaczące, nie odbie-

gało istotnie od notowanego w całej UE.

To zaś po-

twierdza, że skoordynowana konsolidacja fiskalna,

jaką obserwujemy w całej UE, ma niekorzystne prze-

łożenie zarówno na popyt wewnętrzny w poszczegól-

nych krajach, jak i poprzez skoordynowanie działań

polityki fiskalnej na zewnętrzne uwarunkowania go-

spodarek.

Biorąc pod uwagę skalę zacieśnienia fiskal-

nego w Polsce (spadek deficytu sektora publicznego

z -5% PKB w 2011 roku do -3,5% PKB w 2012 r.)

spowolnienie dynamiki PKB na tle pozostałych kra-

jów należy uznać za przeciętne.

W całej UE deficyt

sektora publicznego spadł z -4,4% w 2011 r. do -3,8%

w 2012 r., podczas gdy odpowiednio dynamika PKB

w 2011 r. wyniosła 1,5%, zaś w 2012 r. odnotowaliśmy

spadek PKB w UE o 0,5%.

W rozwiniętych gospodar-

kach UE, obok zacieśnienia fiskalnego, dodatkowym

czynnikiem powodującym dalsze ograniczenie ak-

tywności gospodarczej jest konieczność zmniejszenia

zadłużenia sektora prywatnego.

Te dwa procesy wza-

jemnie się pogłębiają, co dodatkowo wpływa na ze-

wnętrzne uwarunkowania takich gospodarek jak

polska.

Powyższe procesy mają także znaczenie dla go-

spodarek w krótszym okresie.

Pozytywne skutki za-

cieśnienia powinniśmy zacząć odczuwać już w najbliż-

szej perspektywie, co w powiązaniu z analogicznymi

korzyściami w krajach UE powinno przyczynić się do

przyspieszenia aktywności gospodarczej w krajach

naszego regionu.

W krajach rozwiniętych na wzrost

gospodarczy negatywnie oddziaływać będzie trwają-

cy proces ograniczania skali zadłużenia sektora pry-

watnego.

Wg wstępnego szacunku GUS w 2012 r.

wzrost PKB polskiej gospodarki wyniósł 2,0% (r/r).

O ile w pierwszych dwóch kwartałach 2012 r. konty-

nuowany był mierzony w skali roku proces odbudowy

potencjału inwestycyjnego, to w II połowie roku war-

tość nakładów brutto na środki trwałe realnie spad-

ła.

Wynikało to z jednej strony z efektu wysokiej bazy

statystycznej z roku poprzedniego (w III i IV kw.

2011

wzrost odpowiednio o 9,0% i 10,4% r/r), z drugiej na-

tomiast wiązało się to z utrzymującą się w sektorze

przedsiębiorstw tendencją do wstrzymywania decyzji

inwestycyjnych, w związku z oczekiwanym spowol-

nieniem gospodarczym.

Pomimo tego w całym roku

wskaźnik ten osiągnął przyrost na poziomie 0,6% r/r,

dodatnio oddziałując na tempo wzrostu PKB w ana-

lizowanym okresie.

Niższa niż przed rokiem była

w 2012 r. dynamika spożycia indywidualnego.

Na

wynik ten złożyły się wzrost cen żywności, utrzyma-

nia mieszkania oraz paliw, a także spadek realnych

wynagrodzeń.

W efekcie tego rolę stymulatora wzro-

stu gospodarczego Polski pełnił popyt zagraniczny.

Analizując podażową stronę tworzenia PKB

w Polsce należy wskazać, że budownictwo było jedy-

nym sektorem, który odnotował spadek wartości do-

danej w 2012 r. (o 0,5%).

W tym też roku sektor ten

wytwarzał około 8% wartości dodanej w polskiej go-

spodarce.

Jego udział wzrósł z 5,8% w 2004 r. i obec-

nie znajduje się na poziomie zbliżonym do notowane-

go w 2000 r.

Jego wkład we wzrost wartości dodanej

wynosił przeciętnie 0,6 p.p. w latach 2004-2011.

Dla

porównania sektor przetwórstwa przemysłowego,

który ma ponad dwukrotnie wyższy udział w warto-

ści dodanej, podnosił dynamikę wartości dodanej o oko-

ło 1,6 p.p. w tym okresie.

Należy także podkreślić, że sektor budownictwa

charakteryzuje się wolno rosnącą produktywnością.

W okresie od 2005 r. produktywność na jednego za-

trudnionego spadła o blisko 1%, podczas gdy w całej

gospodarce wzrosła o ponad 11% (dane dla 2010 r.).

Potencjał rozwoju tego sektora jest zatem znacząco

ograniczony, co więcej, kraje, w których jego znacze-

nie wzrosło w ostatnich latach, obecnie przeżywają

drastyczne trudności związane z procesem dostoso-

wań po wystąpieniu baniek spekulacyjnych na rynku

nieruchomości.

Stabilny i zrównoważony rozwój pol-

skiej gospodarki jest także wynikiem uniknięcia tego

problemu.

Wzrost wartości dodanej w Polsce w tym

sektorze był bowiem związany głównie z inwestycja-

mi publicznymi w obszarze infrastruktury.

Te zaś

powinny stanowić pozytywny czynnik zwiększający

829

potencjał rozwojowy polskiej gospodarki w najbliż-

szej perspektywie.

2.

Dlaczego rząd w obliczu spowolnienia gospo-

darczego zlikwidował program preferencyjnego fi-

nansowania budownictwa mieszkaniowego „Rodzina

na swoim” oraz zaostrzył kryteria przyznawania kre-

dytów mieszkaniowych zarówno w walutach obcych,

jak i naszej krajowej?

Wygaszenie programu preferencyjnych kredytów

wym dokumencie „Główne problemy, cele i kierunki

kaniowego do 2020 r.” przyjętym przez Radę Mini-

cjonujących w polskim mieszkalnictwie oraz wyzna-

czenia podstawowych celów, kierunków i instrumen-

tów polityki mieszkaniowej w perspektywie następ-

nego dziesięciolecia.

Zgodnie z przyjętymi w tym

lityki mieszkaniowej państwa polegająca, między in-

nymi, na położeniu większego nacisku na zaspokoje-

nie potrzeb mieszkaniowych osób najuboższych oraz

cych założyć rodzinę.

„Rodzina na swoim” rząd nie zamierza zaniechać

działać zmierzających do wspierania tej grupy osób,

potencjalnych beneficjentów finansowego wsparcia

udzielanego w ramach programu „Rodzina na swo-

im”, co oznacza, że same kredyty preferencyjne udzie-

lane w wyniku pozytywnej weryfikacji złożonych

2013, a ich liczba, według szacunków Banku Gospo-

darstwa Krajowego, może wynieść nawet ok. 20 tys.

Zważywszy zaś na formułę udzielanego wsparcia,

tów preferencyjnych, skutki finansowe związane

jeszcze przynajmniej do 2021 r.

Poniżej przekazuję dane dotyczące wysokości do-

płat do oprocentowania kredytów preferencyjnych

przekazanych bankom kredytującym w latach 2007–

2012.

Dopłaty do oprocentowania kredytów preferen-

cyjnych udzielanych w ramach programu „Rodzina

na swoim” przekazane bankom kredytującym w la-

tach 2007–2012.

2007 2008 2009 2010 2011 2012

Razem

2007–

2012

Kwota

(w mln zł)

2,6 18,4 75,9 212,0 440,7 714,3 1463,9

Źródło: Informacje o realizacji planu finansowego

Funduszu Dopłat sporządzane przez BGK dla każ-

dego roku.

Opracowanie: Departament Mieszkalni-

ctwa, MTBiGM.

Przygotowując szacunek dopłat dla roku 2013,

Bank Gospodarstwa Krajowego przyjął faktyczne

wykonanie sprzedaży banków kredytujących do 31

stycznia 2013 r. oraz szacowaną liczbę i wartość nowo

przyjętych wniosków kredytowych.

Przyjął także

prognozę kształtowania się stopy referencyjnej, we-

dług której naliczane są dopłaty, zakładającą, że

w I półroczu 2013 r. wyniesie ona 6,58%, w III kwar-

tale spadnie do wysokości 6,54%, a w IV do 6,34%.

Przy tak przyjętych założeniach, kwota dopłat na

2013 r. została oszacowana na 939,6 mln zł.

Ostateczne koszty programu „Rodzina na swoim”

mogą przyjąć różne wartości, w zależności od kształ-

towania się stopy WIBOR 3M.

Według różnych wa-

riantów opracowanych przez Bank Gospodarstwa

Krajowego ostateczne koszty programu w latach

2007–2021 będą się mieścić w przedziale ok. 6083–

7823 mln zł.

Jednocześnie ustawa wygaszająca program „Ro-

dzina na swoim” nałożyła na Radę Ministrów zobo-

wiązanie do przedłożenia Sejmowi i Senatowi do 31

marca 2013 r., informacji o realizacji rządowego pro-

wadzenia po 31 grudnia 2013 r. systemów wspierania

łożenia nowego programu zostały sformułowane w pro-

jest w uzgodnieniach międzyresortowych.

Nowy in-

strument będzie wspierał obywateli zmierzających

poprzez zakup mieszkania na rynku z udziałem kre-

dytu hipotecznego.

Jego celem ma być umożliwienie

830

cyzji o założeniu lub powiększeniu rodziny.

Program

skierowany jest do młodych osób: małżeństw i osób

wej, mając wesprzeć ich w zakupie pierwszego włas-

nego mieszkania.

Pomoc ma polegać na otrzymaniu

nego na rynku pierwotnym, na pokrycie wkładu

szłych beneficjentów.

Ten mechanizm sprawi, że po-

tencjalnie większa liczba młodych osób będzie mogła

wsparcie będzie wynosiło 15% wartości odtworzeniowej

dodatkowe wsparcie w formie spłaty części kredytu

w wysokości 5% wartości odtworzeniowej.

W odniesieniu do zaostrzenia kryteriów przyzna-

wania kredytów mieszkaniowych zarówno w walu-

tach obcych, jak i w PLN wypowiadał się już nadzorca

rynku finansowego (tj. UKNF) wraz z Ministerstwem

Finansów przy okazji wcześniejszej interpelacji pani

poseł w sprawie likwidacji kredytów mieszkaniowych

bez wkładu własnego (pismo nr SPS-023-13846/13).

Ministerstwo Gospodarki podziela przedstawione tam

stanowisko.

Ponadto w kontekście całej gospodarki,

biorąc pod uwagę istotny wzrost udziału kredytów hi-

potecznych w bilansach banków w ostatnich latach,

a także wysoki wskaźnik LtV i pogarszającą się jakość

tych kredytów, zaostrzenie przez regulatora warun-

ków dla starających się o kredyt było konieczne dla

ograniczenia niebezpieczeństwa zarówno pogorszenia

się sytuacji gospodarstw domowych, np. poprzez

wzrost ceny pieniądza bądź zmianę sytuacji dochodo-

wej, jak i zredukowania problemów instytucji finan-

sowych narażonych na straty w wyniku niespłaconych

kredytów.

Jako takie stanowiło ono istotny element

ładu gospodarczego i stabilności całej gospodarki.

Na-

leży przypomnieć, że obecnie nadzorca rynku finan-

sowego dostosowuje swoją politykę ostrożnościową do

obecnej sytuacji gospodarczej, uelastyczniając wybra-

ne rekomendacje dla banków.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

W związku z wystąpieniem pana wicemarszałka

2013 r., znak: SPS-023-14180/13, dotyczącym inter-

wie braku skutecznych działań wobec kolejnego

odnotowania w tym roku kolejnego wzrostu bezrobo-

cia pomimo podejmowanych przez Ministerstwo Pra-

że wzrost bezrobocia w początkowych miesiącach

roku nie jest czymś zaskakującym i wynika z sezo-

nowego charakteru polskiego rynku pracy.

W miesiącach zimowych bezrobocie rośnie, gdyż

ograniczone są prace w budownictwie czy rolnictwie,

z kolei w miesiącach wiosennych i letnich poziom bez-

robocia maleje, czemu sprzyja pełnia sezonu tury-

stycznego.

W końcu stycznia br. w urzędach pracy

bezrobocia było wprawdzie nieco silniejsze niż w ana-

logicznym okresie 2012 r., kiedy w styczniu liczba bez-

robotnych wzrosła o 7% w porównaniu do grudnia

2011 r., ale słabsze niż w latach wcześniejszych.

W stycz-

niu 2011 r. liczba bezrobotnych wzrosła w porównaniu

do miesiąca poprzedniego o 7,7%, a w styczniu 2010 r.

o 8,4%, natomiast w styczniu 2009 r. o 10,9%.

Ponadto decydujący wpływ na kształtowanie się

bezrobocia ma stan gospodarki.

Okres spowolnienia

nych uwarunkowaniach zewnętrznych przekłada się

również na nastroje pracodawców oraz podejmowane

cji zatrudnienia.

Z prowadzonego przez GUS badania

popytu na pracę wynika, że na przestrzeni trzech lat

(2009–2011) liczba zlikwidowanych miejsc pracy z roku

na rok malała i była niższa od liczby nowo utworzo-

nych miejsc pracy w tym samym czasie.

Przewaga

nowo utworzonych miejsc pracy nad zlikwidowanymi

150 tys. Nie dysponujemy jeszcze informacją o roku

2012, gdyż dane za 2012 r. będą opublikowane przez

GUS w połowie br. Mimo to można pokusić się o stwier-

dzenie, że w obliczu pogarszającej się sytuacji gospo-

darczej pracodawcy ostrożniej podejmują decyzje od-

nośnie do nie tylko tworzenia nowych miejsc pracy,

ale też likwidacji już istniejących.

To z kolei wpływa

na wielkość bezrobocia.

Z prowadzonego przez Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej monitoringu zwolnień grupowych

wynika, że w styczniu br. zgłoszeń zwolnień dokona-

831

ło 151 zakładów i dotyczyły one 7,6 tys. osób.

W stycz-

niu 2012 r. zapowiedzi zwolnień objęły 4,5 tys. osób.

Natomiast w styczniu br. zwolnień dokonały 192 za-

kłady i objęły 6,6 tys. osób, czyli 3-krotnie więcej niż

w styczniu 2012 r.

(2,1 tys. osób).

Należy także zaznaczyć, że tylko w styczniu br.

udział w aktywnych formach przeciwdziałania bez-

robociu rozpoczęło 13,6 tys. osób bezrobotnych.

Przy

czym dla porównania warto dodać, że w styczniu

2012 r. udział w aktywnych programach rozpoczęło

tylko 9,1 tys. bezrobotnych, a zatem w roku bieżącym

było to o 4,5 tys. osób, tj. o 50%, więcej niż przed ro-

kiem.

Odpowiadając na pytanie pani poseł, w jaki spo-

sób rząd zamierza skuteczniej niż dotychczas walczyć

z bezrobociem, uprzejmie informuję, że w kompeten-

działania resortu, zgodnie z zapisami ustawy, kon-

centrują się na podejmowaniu działań osłonowych

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż tylko w stycz-

niu br. udział w działaniach aktywnych rozpoczęło

13,6 tys. osób bezrobotnych.

Warto dodać, że w stycz-

niu 2012 r. udział w aktywnych programach rozpo-

przed rokiem.

Przekazując powyższe, uprzejmie informuję, że

obok zapewnienia bezpieczeństwa rodziny i dzieci

jest niedopuszczenie do spadku gospodarczego.

Ini-

m.in. rozliczane będą z efektywności doprowadzenia

osób bezrobotnych do zatrudnienia.

Pragnę również poinformować, iż, dostrzegając

potrzebę zmian na rynku pracy, m.in. w związku ze

negatywnymi skutkami spowolnienia gospodarczego,

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej prowadzi

Projektowane zmiany koncentrują się przede wszyst-

kim na:

W nawiązaniu do powyższego uprzejmie informu-

w sprawie niewystąpienia przez rząd PO–PSL

dla zwalnianych pracowników przedsiębiorstwa

Fiat Auto Poland SA w Tychach (14181)

W związku z pismem, SPS-023-14181/13, kierują-

cym do ministra gospodarki interpelację poseł Anny

nianych pracowników przedsiębiorstwa Fiat Auto

działania w celu wsparcia zwalnianych pracowników

tyskiej fabryki zgodnie z możliwościami określonymi

adresowane są także do szerokiego kręgu kooperan-

tów działających w otoczeniu fabryki.

Z myślą o nich

dla urzędów pracy obsługujących osoby zwolnione

udostępnione zostały dodatkowe środki Funduszy

Pracy z rezerwy ministra, które przeznaczono na

realizację programów na rzecz promocji zatrudnie-

wodowej w roku 2013.

832

Do dnia 31 stycznia br. powiatowe urzędy pracy

złożyły wnioski o 10 mln zł na aktywizację 777 osób.

Przyznane środki dla PUP w Tychach, Jaworznie,

Częstochowie, Pszczynie, Sosnowcu, Mysłowicach,

Bielsku-Białej i Mikołowie przeznaczone są na dofi-

nansowanie podjęcia działalności gospodarczej, re-

fundacje kosztów wyposażenia i doposażenia stano-

wiska pracy, szkolenia, prace interwencyjne, staże

u pracodawców oraz zwrot kosztów dojazdu do pracy.

Środki zostały przyznane z rezerwy ministra na rok

2013 w wysokości wnioskowanej.

Z pierwszej informacji o realizacji programów ak-

tywizacji zwalnianych osób wynika, że w styczniu

w rejestrach ośmiu urzędów pracy zarejestrowało się

447 osób zwolnionych z tyskiego fiata oraz firm ko-

operujących.

Z tej liczby 369 osób zostało objętych

działaniami poradnictwa zawodowego i pośredni-

ctwa pracy, 45 osobom przysługują świadczenia

przedemerytalne, 2 osoby podjęły zatrudnienie we

własnym zakresie.

Rozpoczęcie właściwych działań aktywizacyjnych

w powiatach wg poszczególnych form planowane jest

w miesiącach lutym i marcu.

Należy wskazać, że fakt zwolnienia ponad 500

pracowników w tak krótkim czasie daje podstawę do

wszczęcia procedury przygotowania wniosku o wkład

finansowy Europejskiego Funduszu Dostosowania

do Globalizacji (EFG).

Zgodnie z procedurą dotyczą-

cą wniosku aplikacyjnego Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej uznaje wniosek za zasadny i tym sa-

mym zapewnia środki krajowe (z Funduszu Pracy

w ramach tzw. algorytmu lub rezerwy ministra).

Wnioskodawcą zgodnie z procedurą zatwierdzoną

przez Komitet Europejski Rady Ministrów może być

wojewódzki lub powiatowy urząd pracy.

WUP w Ka-

towicach podjął takie działania wespół z PUP w Ty-

chach.

Obecnie przygotowywana jest pierwsza (ana-

lityczna) część wniosku.

Najświeższym działaniem WUP Katowice jest

ogłoszenie konkursu otwartego na składanie wnio-

sków o dofinansowanie projektów outplacemento-

wych ze środków Europejskiego Funduszu Społecz-

nego w ramach priorytetu VIII: Regionalne kadry

gospodarki, działanie 8.1: Rozwój pracowników i przed-

siębiorstw w regionie, poddziałanie 8.1.2: Wsparcie

nie PO KL.

Na realizację projektów w ramach kon-

kursu przewidziano kwotę 17 mln zł.

W konkursie

określono szczegółowe kryterium strategiczne pre-

miujące projekty, w których grupę docelową stanowią

w 100% przedsiębiorstwa działające w przemyśle mo-

toryzacyjnym oraz firmy kooperujące z przemysłem

motoryzacyjnym przechodzące zmiany adaptacyjne

lub restrukturyzacyjne lub osoby zwolnione z powyż-

szych przedsiębiorstw przewidziane do zwolnienia

czących zakładu pracy.

Ponadto przygotowywany jest również projekt sy-

stemowy w ramach poddziałania 8.1.2: Wsparcie pro-

cesów adaptacyjnych i modernizacyjnych w regionie

PO KL, którego beneficjentem będzie Wojewódzki

towym Urzędem Pracy w Tychach.

Projekt o warto-

ści 7,1 mln zł realizowany będzie w okresie kwiecień

2013 – marzec 2015.

Celem zakładanego projektu jest

aktywizacja zawodowa 230 osób, u których doszło do

cy, poprzez umożliwienie im szybkiego powrotu na

rynek pracy.

W projekcie zakłada się wsparcie w po-

staci m.in.: szkoleń, poradnictwa zawodowego, za-

trudnienia subsydiowanego, doradztwa zawodowego,

wypłaty jednorazowych dodatków relokacyjnych,

wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości,

wypłaty stypendiów szkoleniowych, podstawowego

wsparcia pomostowego.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

na realizację inwestycji drogowych w 2009 r.

(14184)

akt SPS-023-14184/13) przesłaną przez Kancelarię

2013 r. (znak: DSPA-4810-1327-(1)/13), w sprawie ko-

rupcji przy zawieraniu umów na realizację inwestycji

drogowych w 2009 r., uprzejmie przekazuję następu-

jące informacje.

mówień publicznych (P.z.p.).

Ustawa ta nakłada na

szej na podstawie kryteriów określonych w specyfi-

kacji istotnych warunków zamówienia.

Zamawiający

musi sprawdzić i zweryfikować zdolność danego wy-

konawcy do realizacji danego zamówienia.

Weryfika-

cji każdorazowo podlega potencjał techniczny i finan-

sowy wykonawcy oraz jego doświadczenie w dotych-

czasowych realizacjach.

Dopiero wówczas, gdy wa-

runki zostaną spełnione, wykonawca może podlegać

ocenie w oparciu o najniższą cenę.

833

2009 r.

Wówczas jeszcze nie było pewności w kwestii

zmowy oferentów i zamawiający nie miał podstaw

targowego.

W pozostałych dwóch przypadkach wy-

grały oferty innych firm budowlanych niż te, których

reprezentanci próbowali się zmówić.

w sprawie.

Prokuratura poinformowała o nim MRR

misja Europejska była oficjalnie informowana o to-

czącym się postępowaniu w sprawie podejrzenia za-

istnienia zmów przetargowych pomiędzy firmami

Należy jednoznacznie wskazać, iż Polska jest

w tej sprawie stroną poszkodowaną, a wstrzymanie

płatności przez Komisję Europejską jest w takich

przypadkach działaniem rutynowym.

odpowiedź na interruption letter.

W odpowiedzi do

Komisji przekazano również dokument opisujący sy-

stem wykrywania oszustw na szkodę interesów fi-

nansowych Unii Europejskiej, który oprócz istnieją-

cych instrumentów prawnych zawiera dodatkowe

europejskie, a także beneficjentów funduszy UE od-

nośnie do działań w zakresie zapobiegania, identyfi-

kowania i reagowania w przypadku powzięcia podej-

rzeń popełnienia oszustw.

Resort transportu jest przekonany, iż po przeka-

zaniu Komisji wszystkich niezbędnych informacji

tecznie zakończona w krótkim okresie czasowym, co

spowoduje odblokowanie wstrzymanych przez KE

płatności.

Pozostaję z szacunkiem

Podsekretarz stanu

na interpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

w sprawie rozbieżności w informacjach

dotyczących kwoty wstrzymanych

przez Komisję Europejską funduszy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

naturze: SPS-023-14185/13, w sprawie rozbieżności

gowe, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

1.

Jaka jest faktyczna kwota wstrzymanych przez

Faktycznie wstrzymana przez Komisję Europejską

refundacja płatności opiewa na kwotę ok. 3,5 mld zł.

2.

Z czego wynikają rozbieżności w informacjach

dotyczących kwot wstrzymanych funduszy?

Rozbieżności dotyczące kwot wstrzymanych fun-

duszy były wynikiem błędnej informacji podanej przez

rzecznika prasowego Komisji Europejskiej, która to

informacja została sprostowana przez służby KE.

3.

Czy aktualnie toczą się jeszcze inne postępowa-

nia KE, mogące zakwestionować kolejne inwestycje

drogowe?

Strona polska nie otrzymała od organów UE żad-

nej informacji wskazującej na ryzyko wstrzymania

płatności w kolejnych projektach drogowych.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

ograniczających przywileje górnicze (14186)

w sprawie projektu zmian ograniczających przywileje

górnicze, uprzejmie informuję, co następuje.

Prace w ramach rządu nad projektem zmian w sy-

stemie emerytur górniczych wciąż trwają.

Ministrem

834

właściwym do zmian w ustawie o emeryturach i ren-

znajdują się zapisy dotyczące emerytur górniczych,

jest Minister Pracy i Polityki Społecznej.

Pan premier Donald Tusk, przedstawiając w Sej-

mie w listopadzie 2011 r. program działań Rady Mi-

nistrów, ogłosił zamiar podjęcia przez rząd zmian

przepisów dotyczących emerytur górniczych.

Zgło-

szona propozycja odnosiła się do utrzymania uprzy-

wilejowanych warunków przechodzenia na emerytu-

rę w górnictwie w przyszłości, wyłącznie dla tych

osób, które pracują bezpośrednio przy wydobyciu.

Z tak przyjętego założenia wynikało, że niektóre oso-

by korzystające dotychczas ze szczególnych uprawnień

do emerytur górniczych i niepracujące bezpośrednio

przy wydobyciu straciłyby takie uprawnienia.

Mając na uwadze powyższe, minister gospodarki

podczas spotkania z przedstawicielami przedsię-

biorstw i strony społecznej wyraził pogląd, iż zmiany

przepisów w tym względzie powinny zostać wypra-

cowane wspólnie przez wszystkie zainteresowane

strony.

Dlatego zwrócił się do przedsiębiorstw górni-

czych oraz związków zawodowych działających w gór-

nictwie o przygotowanie propozycji stanowisk, które

ich zdaniem powinny być uznane za pracę górniczą

pod ziemią.

Powyższe miało stanowić rozpoznanie tematu i być

rozpoczęciem dyskusji co do ewentualnych zmian

w przepisach dotyczących emerytur górniczych, jed-

nakże na dzień dzisiejszy brak jest projektu zmiany

ustawy, który byłby podstawą do rozpoczęcia konsul-

tacji i uzgodnień.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

niewypłacalnych przedsiębiorstw (14187)

pieniem poselskim pani poseł Anny Elżbiety Sobe-

znak: SPS-023-145187/13, w sprawie wzrostu liczby

niewypłacalnych przedsiębiorstw przedstawiam po-

niżej informację dotyczącą poruszonych w treści wy-

stąpienia kwestii z zakresu prawa pracy oraz ochro-

ny roszczeń pracowniczych.

Stosownie do art. 94 pkt 5 Kodeksu pracy termi-

nowe wypłacanie pracownikom wynagrodzeń jest

podstawowym obowiązkiem pracodawcy.

Realizacji

tego obowiązku służy szereg regulacji prawnych.

I tak, przepis art. 282 § 1 K.p. kwalifikuje niewypła-

canie w ustalonym terminie wynagrodzenia za pracę

nia ze stosunku pracy jako wykroczenie przeciwko

1000 do 30 000 zł.

Jeżeli takie naruszenie prawa ma

charakter ciągły i powtarzający się, to może być pod-

dane ocenie, czy nie spełnia znamion przestępstwa

przeciwko prawom pracownika, określonych w art. 218

§ 1 Kodeksu karnego.

Z przepisu tego wynika, że kto,

czywie narusza prawa pracownika wynikające ze

wania w takiej sprawie należy do organów prokura-

tury.

Ponadto właściwe organy Państwowej Inspekcji

Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy wy-

płaty należnego wynagrodzenia, a także innych

świadczeń ze stosunku pracy.

Taki nakaz zapłaty pod-

lega natychmiastowemu wykonaniu (art. 11 pkt 7

spekcji Pracy, Dz. U. z 2012 r. poz. 404).

Oprócz przepisów nakładających na dany pod-

miot konkretne obowiązki i przewidujących surowe

kary za ich naruszanie szczególnie istotną kwestią

jest egzekwowanie przestrzegania prawa.

W obec-

nym stanie prawnym organem ustawowo powołanym

prawa pracy (w tym przepisów dotyczących termino-

wego wypłacania wynagrodzenia za pracę) jest Pań-

stwowa Inspekcja Pracy, która podlega Sejmowi,

wuje Rada Ochrony Pracy.

Niezależnie od powyższego pracownicy mogą do-

chodzić swoich roszczeń ze stosunku pracy (wypłaty

wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń) przed

sądem – przy czym należy pamiętać, iż roszczenia ze

§ 1 K.p.).

posiada odpowiednich kompetencji ustawowych ani

nie dysponuje instrumentami prawnymi zapewnia-

jącymi prawidłowe stosowanie przez pracodawców

przepisów prawa pracy.

zm.), dalej ustawa, Fundusz Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych, dalej fundusz, może dokonać

wypłaty świadczeń z tytułu niezaspokojonych rosz-

czeń pracowniczych w przypadku wystąpienia nie-

wypłacalności pracodawcy, o której mowa w art. 3–8a

ustawy.

W przypadku wystąpienia niewypłacalności pra-

codawcy pracodawca, syndyk, likwidator lub inna

835

rządza i składa do funduszu zbiorczy wykaz lub wy-

kaz uzupełniający niezaspokojonych roszczeń pra-

cowniczych.

Ponadto zgodnie z art. 16 ustawy wypła-

ta świadczeń pracowniczych może nastąpić także na

podstawie indywidualnego wniosku złożonego przez

uprawnioną osobę do marszałka województwa właś-

ciwego ze względu na siedzibę niewypłacalnego pra-

codawcy.

W przypadku niezaspokojenia roszczeń pracow-

niczych z powodu braku środków finansowych w przy-

padku faktycznego zaprzestania działalności przez

cownicy mogą składać wnioski do marszałków woje-

wództw o wypłacenie zaliczki na poczet należnych

świadczeń Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

wie ogłoszenia upadłości pracodawca może złożyć do

marszałka województwa wniosek o wypłatę zaliczek

przeznaczonych na zaspokojenie niezaspokojonych

świadczeń pracowniczych, w kwocie niezaspokojo-

nych świadczeń należnych uprawnionemu pracowni-

pracodawcy).

Zgodnie z art. 12 ustawy ze środków funduszu

w razie niewypłacalności pracodawcy podlegają za-

spokojeniu należności główne z tytułu niezaspokojo-

nych roszczeń pracowniczych:

1.

Za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedza-

jące datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

jące ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku

2) wynagrodzenia za czas niezawinionego przez

wionej nieobecności w pracy;

3) wynagrodzenia za czas niezdolności pracowni-

4) wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynko-

wego;

5) dodatku wyrównawczego, o którym mowa

6) składek na ubezpieczenia społeczne należnych

2.

Jeżeli ustanie stosunku pracy nastąpiło w okre-

1) ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczyn-

należnego za rok kalendarzowy, w którym ustał sto-

sunek pracy.

1) odprawy pieniężnej przysługującej na podsta-

dotyczących pracowników;

Kodeksu pracy.

Ponadto w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecz-

ny miejsc pracy związanych z łagodzeniem skutków

jest wspieranie zatrudnienia bezpośrednią pomocą

finansową przeznaczoną na dopłaty do wynagrodzeń

siębiorców, którzy w związku ze spowolnieniem go-

spodarczym lub kryzysem ekonomicznym odnotowa-

li spadek obrotów gospodarczych o 15% na wzór spraw-

dzonych rozwiązań wynikających z ustawy z dnia 1

micznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz. U.

Nr 125 poz. 1035).

Wypłata świadczeń będzie mogła

nastąpić na wniosek pracodawcy po spełnieniu prze-

słanek zawartych w ustawie.

Na obecnym etapie pro-

jekt rozwiązań systemowych został przekazany do

uzgodnień międzyresortowych.

Podsumowując stosowane w kraju rozwiązania

z zakresu ochrony roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy, uprzejmie wyjaśniam,

ponuje instrumentami prawnymi umożliwiającymi

bezpośrednie oddziaływanie na stosowanie prawa

pracy przez pracodawców.

W razie niewypłacalności

Pracowniczych jest instytucją gwarancyjną utworzo-

ną do wypłaty roszczeń pracowniczych.

W przypadku

wypłacalności fundusz na podstawie złożonych wnio-

sków lub wykazów może uruchomić przedstawione

powyżej rozwiązania z zakresu ochrony roszczeń

pracowniczych.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

836

Odpowiedź

sekretarza stanu

technik chłodnictwa i klimatyzacji

do klasyfikacji zawodów szkolnictwa

zawodowego (14189)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-14189/13, w sprawie wpisania nowego zawodu

technika chłodnictwa i klimatyzacji do klasyfikacji

zawodów szkolnictwa zawodowego, uprzejmie wyjaś-

niam.

Kształcenie zawodowe w systemie oświaty jest

dów szkolnictwa zawodowego, określonej rozporzą-

na wnioski ministrów właściwych w zakresie zawo-

ministra.

Wniosek ten, zgodnie z art. 24 ustawy o sy-

stemie oświaty, powinien zawierać m.in. nazwę i miej-

sce zawodu w określonej grupie klasyfikacji zawodów

załącznik do rozporządzenia ministra pracy i polity-

tej nie występuje obecnie zawód technik chłodnictwa

i klimatyzacji.

Należy także zauważyć, że w obowiązującej kla-

syfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, ustalo-

nej rozporządzeniem ministra edukacji narodowej

ujęty jest zawód technik urządzeń sanitarnych (na-

uczany na poziomie czteroletniego technikum), w któ-

rym kształcenie przygotowuje m. in. do podejmowa-

nia zatrudnienia w branży chłodniczej i klimatyza-

cyjnej.

W zawodzie tym wyodrębnione zostały trzy

kwalifikacje: B.8, B.9 i B.27.

Kwalifikacja B.9: wyko-

nywanie robót związanych z montażem i remontem

instalacji sanitarnych obejmuje zadania zawodowe

z zakresu montażu i remontu instalacji wentylacyj-

nych i instalacji klimatyzacyjnych.

Należy podkre-

ślić, że tę kwalifikację może uzyskać nie tylko uczeń

w trakcie nauki zawodu w szkole, ale także osoba

dorosła uczestnicząca w kwalifikacyjnym kursie za-

wodowym, która po jego zakończeniu zda egzamin

w okręgowej komisji egzaminacyjnej i otrzyma świa-

dectwo potwierdzające tę kwalifikację.

Wprowadzona

od dnia 1 września 2012 r. forma kształcenia kurso-

wego stwarza możliwość wyboru ścieżki edukacji od-

powiedniej dla potrzeb absolwenta oraz pracodawcy.

W roku szkolnym 2012/2013 (dane systemu informa-

w zawodzie technik urządzeń sanitarnych kształci

się 2004 uczniów i słuchaczy szkół.

Informuję ponadto, że w dniu 23 października

2012 r. w Ministerstwie Edukacji Narodowej odbyło

się spotkanie z przedstawicielami Krajowego Forum

Chłodnictwa, poświęcone kwestii przygotowania

kadr do pracy w branży chłodniczej, klimatyzacyjnej

oraz wentylacyjnej.

W trakcie spotkania omówiono

perspektywy stwarzane przez system kształcenia za-

wodowego, zwłaszcza możliwości współpracy z przed-

siębiorstwami w zakresie kształcenia praktycznego

oraz w zakresie egzaminowania, tworzenia przez

pracodawców ośrodków egzaminacyjnych.

Przedsta-

wiono również możliwości udziału pracodawców

w opracowywaniu programów nauczania dla zawo-

dów oraz adaptacji i dostosowywania istniejących

programów do potrzeb przedsiębiorstw.

Poinformo-

wano ponadto o działalności jednostki podległej

MEN, Krajowego Ośrodka Wspierania Edukacji Za-

wodowej i Ustawicznej w zakresie tworzenia obudo-

wy programowej i dydaktycznej do kształcenia zawo-

dowego.

Przedstawiciele Krajowego Forum Chłodni-

ctwa podjęli się przeanalizowania treści i celów

kształcenia w zawodach szkolnictwa zawodowego,

które mogłyby znaleźć zastosowanie w kształceniu

kadr do obsługi urządzeń chłodniczych, klimatyza-

cyjnych i wentylacyjnych oraz przekazania do Mini-

sterstwa Edukacji Narodowej konstruktywnych pro-

pozycji i postulatów.

Uwzględniając powyższe, w mojej opinii obecne

rozwiązania programowe w szkolnictwie zawodo-

wym umożliwiają przygotowanie kadr dla potrzeb

chłodnictwa i klimatyzacji.

Jednakże, gdyby minister

gospodarki, będący ministrem właściwym dla bran-

ży chłodniczej, uznał po analizie, że zakres treści

kształcenia w nauczanym już w systemie szkolnictwa

zawodowego zawodzie technik urządzeń sanitarnych

jest niewystarczający dla potrzeb tej branży, jestem

otwarty na wszelkie działania mające na celu dosto-

sowanie tych treści do oczekiwań pracodawców.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

837

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

wpisania nowego zawodu technik chłodnictwa i kli-

matyzacji do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawo-

2013 r., znak: SPS-023-14189/13, przedstawiam na-

stępujące informacje.

Ministerstwo Gospodarki pozytywnie zaopinio-

wało wniosek przedsiębiorców zrzeszonych w Bydgo-

skim Klastrze Przemysłowym dotyczący ustanowie-

nia nowego zawodu szkolnego technik chłodnictwa

i klimatyzacji.

W związku z wymogami przepisu art. 24 ustawy

o systemie oświaty zwróciliśmy się do organizacji

pracodawców reprezentatywnych (w rozumieniu

-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu

społecznego), a także wiodących instytucji, organiza-

cji i stowarzyszeń branży klimatyzacji, chłodnictwa

i wentylacji (lista w załączeniu) z prośbą o przedsta-

wienie stanowiska w sprawie proponowanego kształ-

cenia oraz o ocenę potencjalnych możliwości zatrud-

nienia absolwentów techników posiadających wiedzę

i umiejętności w omawianym zawodzie w skali całego

kraju.

Kolejnym krokiem Ministerstwa Gospodarki bę-

dzie opracowanie wymaganego przepisami opisu za-

wodu technik chłodnictwa i klimatyzacji oraz kwali-

fikacji wyodrębnionych w jego ramach wraz ze zbio-

rem umiejętności zawodowych dla każdej kwalifika-

cji.

Spodziewamy się, że ujęcie nowego zawodu w kla-

syfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego nastąpi

przy okazji najbliższej nowelizacji rozporządzenia

w sprawie tejże klasyfikacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

„Polskie Wrota – Polskie Porty” (14190)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

SPS-023-14190/13), do którego dołączono interpela-

dotyczącą porozumienia „Polskie Wrota – Polskie

Porty”, uprzejmie przekazuję wyjaśnienia na zadane

przez pana posła pytania.

1.

Czy Pan Minister widzi i planuje możliwość zin-

tensyfikowania działań polskiego rządu na rzecz

uczynienia warunków funkcjonowania firm branży

portowej i spedycyjnej w polskich portach tożsamymi

z warunkami prowadzenia takiej działalności w por-

tach niemieckich?

Resort transportu jako właściwy w zakresie dzia-

łu administracji rządowej: Gospodarka morska po-

dejmował szereg inicjatyw zmierzających do polep-

szenia warunków funkcjonowania firm branży por-

towej i spedycyjnej w polskich portach.

Między inny-

mi udało się utrzymać zerową stawkę VAT na usługi

portowe, co jest zgodne z unijną dyrektywą 2006/112/

WE.

Błędne tłumaczenie ww. dyrektywy użyte w no-

welizowanej przez Ministerstwo Finansów ustawie

skutkowało narzuceniem wysokiej 22-procentowej

stawki VAT na firmy z branży portowej.

Informuję, że w 2012 r.

Ministerstwo Gospodarki

opracowało projekt założeń do ustawy o ułatwieniu

który zawiera propozycje zmian mających na celu

zniesienie lub ograniczenie niektórych uciążliwych

lub zbędnych obciążeń administracyjnych oraz

uproszczenie procedur.

Jednym z głównych celów re-

gulacji jest zwiększenie konkurencyjności polskich

portów i terminali przesyłowych, takich jak Gdynia,

Gdańsk, Szczecin – Świnoujście względem ośrodków

zagranicznych.

Cel ten ma być osiągnięty poprzez

ograniczenie barier dla przewozu towarów w postaci

skrócenia czasu kontroli towarów, zbliżenia formy

rozliczenia podatku granicznego VAT do modelu nie-

mieckiego i holenderskiego i uproszczenia procedur

związanych z odprawami towarów.

Projekt zakłada

m.in. odejście od restrykcyjnego terminu płatności

ści należności podatkowych na rzecz rozliczenia wraz

ze składaniem deklaracji podatkowej VAT dla przed-

siębiorców posiadających status upoważnionego przed-

siębiorcy AEO.

Wprowadzenie postulowanej zmiany

poprawi konkurencyjność polskiej gospodarki, ponie-

waż powinna się ona przyczynić do zwiększenia ilości

838

odpraw towarów dokonywanych w RP, w tym rów-

nież ładunków przechodzących przez polskie porty

morskie.

Zmiany mają też na celu zmniejszenie uciążliwo-

ści importowych procedur kontrolnych towarów

w polskich portach morskich poprzez wprowadzenie

zasady przeprowadzania czynności urzędowych nie-

zbędnych do dopuszczenia towaru do obrotu w ciągu

24 godzin od momentu przedstawienia towaru do

kontroli granicznej (innych niż rewizja, konieczne

badania laboratoryjne czy wymagana kwarantanna).

Ponadto projekt zakłada ustawowe zobowiązanie, że

każda inspekcja będzie informowała dyrektora urzę-

du celnego o terminie i godzinie planowanej kontroli,

a dyrektor będzie zobowiązany do niezwłocznego

przekazania tej informacji do wszystkich służb w celu

właściwego zaplanowania harmonogramu wszyst-

kich czynności kontrolnych.

W szczególnie uzasad-

nionych przypadkach termin mógłby zostać przedłu-

żony do 48 godzin.

Założenia do ustawy zostały skie-

rowane pod obrady komitetu Rady Ministrów.

Innym działaniem na rzecz wspierania sektora

portowego jest aktywne uczestnictwo w pracach nad

modyfikacją transeuropejskiej sieci transportowej

TEN-T, w której już znajdują się główne polskie por-

ty morskie jako punkty węzłowe krajowej i europej-

skiej infrastruktury transportowej.

Rząd uczestniczy

także w pracach nad projektami autostrad morskich

między portami polskimi i europejskimi.

Obecność

portów w sieci TEN-T, jak również przystąpienie do

projektów autostrad morskich daje możliwość uzy-

skania dofinansowania m.in. na inwestycje infra-

strukturalne w portach oraz dofinansowanie w ra-

mach projektów TEN-T dla terminali na rozbudowę

lub prace studyjne.

Obecnie najnowszym wymiarem funkcji handlo-

wej portów morskich jest rozwój funkcji dystrybucyj-

no-logistycznej.

Objawia się ona zarówno w realizacji

na terenach portowych lub przyportowych centrów

dystrybucyjno-logistycznych, jak również terminali

przeznaczonych, jako swoistych przyczółków dystry-

bucyjnych, dla ładunków zakładów przemysłowych

zlokalizowanych w głębi lądu lub transportowanych

z przedpola portów.

Polskie porty są również w coraz

większym stopniu uczestnikami zintegrowanych lą-

dowo-morskich łańcuchów transportowych oraz lo-

gistycznych łańcuchów dostaw.

2.

W szczególności, czy przewiduje Pan inicjatywy

jakim etapie prac są one w tej chwili?

Obecnie w resorcie trwają prace nad przyjęciem

„Programu rozwoju polskich portów morskich do

miał charakter operacyjno-wdrożeniowy i będzie re-

alizował cele zawarte w Średniookresowej Strategii

Rozwoju Kraju oraz Strategii Rozwoju Transportu

do problematyki rozwoju portów morskich.

Przede

wszystkim jednak program ma stanowić podstawę

dla finansowania inwestycji infrastrukturalnych

w polskich portach morskich oraz w zakresie dostępu

do portów morskich od strony morza i lądu w nowej

Realizacja programu wymaga podjęcia w perspek-

tywie czasowej jego obowiązywania również zadań

pozainwestycyjnych – zadań o charakterze organiza-

cyjno-legislacyjnym.

Obecnie trwają prace mające na

celu wprowadzenie ułatwień administracyjnych i cel-

nych poprzez wdrożenie koncepcji one-stop shop i sin-

gle window, które przyczynią się do poprawy dostępu

do informacji dla wszystkich uczestników obrotu

portowo-morskiego oraz zapewnią ich właściwe wy-

korzystanie, przyspieszą i uproszczą proces przepły-

wu informacji pomiędzy przedsiębiorcami i urzęda-

mi.

Realizacja ww. koncepcji pozwoli na zredukowa-

nie kosztów, tak po stronie administracji państwo-

wej, jak i po stronie przedsiębiorców poprzez lepsze

wykorzystanie zasobów i wyeliminowanie dodatko-

wych formalności.

Mając na uwadze poprawę funkcjonowania warun-

ków funkcjonowania firm branży portowej przede

wszystkim poprzez sprawniejsze i mniej czasochłonne

kontrole towarów przeprowadzane przez odpowiednie

służby w portach, Ministerstwo Transportu, Budow-

przedmiotowa kwestia była dyskutowana podczas se-

rii spotkań zorganizowanych przez resort z udziałem

wszystkich służb dokonujących kontroli towarów na

morskich przejściach granicznych.

W 2012 r. w MTBiGM odbyły się trzy spotkania

robocze w sprawie kontroli w polskich portach mor-

skich.

Brali w nich udział przedstawiciele resortu

transportu oraz przedstawiciele służb i inspekcji do-

konujących kontroli towarów w portach morskich, tj.

przedstawiciele Ministerstwa Finansów, Głównego

Inspektoratu Sanitarnego, Głównego Inspektoratu

Weterynarii, Głównego Inspektoratu Ochrony Ro-

ślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej Ar-

tykułów Rolno-Spożywczych, jak również przedsta-

wiciele zarządów portów morskich oraz przedstawi-

ciele urzędów wojewódzkich.

Tematyką spotkań oraz

ich głównym celem była analiza obecnego stanu fak-

tycznego w zakresie kontroli wykonywanych przez

poszczególne służby w polskich portach morskich

oraz możliwość ich usprawnienia w celu wyelimino-

wania najbardziej dokuczliwych procedur i wymogów

z punktu widzenia przedsiębiorców działających

w sektorach morskich.

Podstawą do dyskusji były procedury kontrolne

stosowane przez poszczególne instytucje oraz przepisy

prawne w tym zakresie.

Omawiano też, jak w prakty-

ce wygląda odprawa towarów w polskich portach mor-

skich z punktu widzenia poszczególnych służb.

W odniesieniu do powyższego należy jednak pod-

kreślić, że kontrole przeładunków są koniecznością

wynikającą z przepisów UE, a polskie służby kontrol-

ne działają zgodnie z przepisami prawa.

Należy

wskazać, iż służby podległe ministrowi rolnictwa

i rozwoju wsi mogą przystąpić do działania dopiero

839

po przeprowadzeniu kontroli przez straż graniczną

i służbę celną.

Na dzień dzisiejszy jednym z istotniejszych prob-

lemów w funkcjonowaniu przejść granicznych jest to,

że produkty roślinne oraz przedmioty pochodzenia

roślinnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

bezpośrednio z państw trzecich można wprowadzać

wyłącznie przez punkty wwozu określone w rozpo-

ślinne itp.

Jest to konieczne również w przypadku,

gdy powyższe produkty nie znajdują się na liście to-

warów wymagających przeprowadzenia kontroli fito-

sanitarnej, co ogranicza możliwości importu tych

produktów na terytorium RP.

W celu rozwiązania tego problemu niezbędne jest

dokonanie zmian legislacyjnych polegających na doo-

kreśleniu, iż tylko produkty znajdujące się na liście

towarów wymagających kontroli fitosanitarnej mają

być wwożone na terytorium RP przez określone punk-

ty wwozu.

Taka inicjatywa została zgłoszona przez

deregulacyjnego, który ma być wprowadzony przez

Ministerstwo Gospodarki.

Powyższe działania powin-

ny przynieść korzyści także dla polskich portów.

3.

Czy przewiduje Pan dalsze działania koordynu-

jące, pozalegislacyjne, usprawniające działanie agend

państwa w przedmiotowym zakresie?

Jako resort, który wspiera wszelkie działania ma-

jące na celu wzmocnienie pozycji konkurencyjnej pol-

skich portów morskich na rynku, inicjujemy cyklicz-

ne spotkania przedstawicieli administracji morskiej,

podmiotów zarządzających portami, jednostek samo-

rządu terytorialnego, wojewódzkiej administracji

rządowej, rad interesantów portów oraz ekspertów

branżowych.

Bezpośrednie spotkania oraz dyskusja

nad kluczowymi problemami związanymi z funkcjo-

nowaniem polskiego systemu portów morskich po-

zwalają na lepsze poznanie problematyki i próby roz-

wiązania najbardziej palących problemów.

W dniu 21 lutego 2012 r. odbyło się posiedzenie

Międzyresortowego Zespołu ds. Polityki Morskiej RP

w całości poświęcone problemowi poprawy warunków

redukcji barier istotnie hamujących rozwój gospodar-

czy sektorów morskich, w tym portów morskich.

Na forum zespołu przedstawiciele resortów, przed-

stawiciele zarządów polskich portów morskich oraz

przedstawiciele reprezentującej środowisko branży

transportowej i spedycji morskiej Polskiej Izby Spedy-

cji i Logistyki (PISiL) dyskutowali na temat istnieją-

cych barier w przedsiębiorczości morskiej oraz możli-

wych działań prorozwojowych w tym zakresie.

W pierw-

szej kolejności postulowano wprowadzenie m.in. zmian

w systemie podatkowym oraz uproszczenie i skrócenie

procedur odpraw towarów w polskich portach mor-

skich w celu zwiększenia ich konkurencyjności wzglę-

dem innych portów europejskich.

Zespół powołany w 2008 r. z inicjatywy ówczesne-

go ministra infrastruktury – ministra właściwego ds.

gospodarki morskiej – stanowi międzyresortowe fo-

rum współpracy nad ogółem spraw związanych z sek-

torem polskiej gospodarki morskiej.

Podejmuje naj-

ważniejsze bieżące problemy sektora, koordynuje

i wypracowuje inicjatywy w formule współpracy po-

nadresortowej, prowadzi też wszystkie sprawy pol-

skiej polityki morskiej w zakresie udziału Polski

w kształtowaniu i realizacji zintegrowanej polityki

morskiej UE.

Ponadto do jego zadań należy monito-

rowanie realizacji polskiej polityki morskiej, przygo-

towywanie i opiniowanie projektów stanowisk Rady

Ministrów, opracowywanie rocznych raportów oraz

innych dokumentów na potrzeby Rady Ministrów,

a także instytucji UE.

Zespół odbył 20 posiedzeń, których tematyka

obejmowała obok zagadnień związanych z europejską

polityką morską również najważniejsze problemy pol-

skiego sektora morskiego oraz przedsiębiorców dzia-

łających w branży morskiej.

Podczas XIX posiedzenia

dyskutowano m.in. na temat rządowych prac nad

tzw. III i IV pakietem deregulacyjnym.

Omówiono

korzystne zmiany przepisów dla sektora morskiego,

w tym propozycję wydłużenia terminu na rozliczenie

VAT w imporcie oraz wdrażanie koncepcji single win-

dow w Polsce.

Odbyło się też posiedzenie zespołu

w sprawie barier ograniczających rozwój nauki i ba-

dań morskich z udziałem przedstawicieli najważniej-

szych uczelni i instytutów naukowych realizujących

badania morskie.

4.

Czy w pracach inicjatywy porozumienia „Pol-

skie Wrota – Polskie Porty” bierze udział przedsta-

wiciel podległego Panu resortu lub inni przedstawi-

ciele rządu?

Przedstawiciel Ministerstwa Transportu, Budow-

w pracach inicjatywy porozumienia „Polskie Wrota

– Polskie Porty”, natomiast jest zaangażowany w ini-

cjatywę „Koalicja Morska”, którą powołali m.in. DCT

Gdańsk SA i przedstawiciele zarządów polskich por-

tów morskich.

Inicjatywa ta stanowi forum współ-

pracy przedsiębiorców branży portowej na rzecz

wspierania podejmowanych przez rząd RP niezbęd-

nych reform zwiększających konkurencyjność pol-

skich portów oraz polskiej gospodarki.

Jest to ważna inicjatywa, ponieważ polska gospo-

darka morska potrzebuje wspólnej wizji rozwoju oraz

współpracy całego sektora z przedstawicielami władz

centralnych.

W tym świetle należy ocenić inicjatywę

DCT jako bardzo cenną.

Inicjatywa „Koalicja Morska” zyskała wsparcie

Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej oraz Ministerstwa Gospodarki.

Informa-

cja dotycząca tej inicjatywy została również przed-

stawiona członkom Międzyresortowego Zespołu do

spraw Polityki Morskiej RP podczas XIX posiedzenia

zespołu przez pana A. Ż. z DCT Gdańsk SA.

Dysku-

towano na temat wyzwań, przed jakimi stoi Polska

840

dzisiaj na silnie konkurencyjnym rynku kontenero-

wym, oraz strategii na rzecz budowania pozycji Pol-

ski jako bramy do Europy Środkowo-Wschodniej.

pierwsze spotkanie portowej branży kontenerowej,

w którym obok przedstawicieli zarządów polskich

portów, operatorów terminali kontenerowych wzięli

udział przedstawiciele Ministerstwa Transportu, Bu-

Gospodarki.

Spotkanie stanowiło pierwszy krok do

utworzenia silnej reprezentacji sektora zdolnej do

efektywnej współpracy z rządem na rzecz przygoto-

wania niezbędnych reform zwiększających konku-

rencyjność polskich portów oraz polskiej gospodarki

morskiej.

Wszyscy uczestnicy spotkania zgodnie

uznali, że dobra współpraca jest niezbędna, by odbu-

dować historyczną pozycję Polski jako centrum han-

dlu w regionie, oraz wyrazili swoje opinie na temat

konieczności zmiany przepisów hamujących rozwój

polskich terminali kontenerowych.

5.

Czy nie wydaje się Panu racjonalnym i najwłaś-

ciwszym z punktu widzenia organów państwa, aby

nie poprzestawać na oczekiwaniu na wypracowaniu

przez inicjatywę polskie wrota odpowiedniego pro-

jektu nowelizacji, a przyjąć inicjatywę w tym zakre-

sie, korzystając z uczestników porozumienia „Polskie

Wrota – Polskie Porty” jako cennych koreferentów?

MTBiGM uważa, że każda inicjatywa wspierająca

funkcjonowanie i rozwój polskich portów zasługuje

na najwyższe uznanie.

Istnieje bowiem szansa, że

działania podjęte w jej ramach przyniosą korzyści

zarówno polskiej gospodarce morskiej i innym gałę-

ziom gospodarki narodowej.

Według informacji uzyskanych od Zarządu DCT

Gdańsk porozumienie „Polskie Wrota – Polskie Por-

ty” zostało utworzone na czas zmiany regulacji po-

datku VAT na usługi przeładunkowe w portach mor-

skich.

Natomiast dziś zostało zastąpione nową inicja-

tywą pn. „Koalicja Morska”.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

Posterunku Energetycznego w Zduńskiej Woli

(14194)

W związku z interpelacją posła Mieczysława Łu-

w sprawie likwidacji posterunku energetycznego dzia-

łającego w Zduńskiej Woli poniżej przedstawiam sto-

sowne wyjaśnienia.

właścicielskiego nad tym podmiotem.

W szczególności

Kodeksu spółek handlowych akcjonariusz nie może

ster skarbu państwa nie może ingerować w działal-

ność spółki w sposób niezgodny z regułami prawnymi

regulującymi funkcjonowanie spółek kapitałowych

statutami.

Zarząd ponosi pełną odpowiedzialność za

formuję, iż jednym z celów zakończonego już progra-

mu konsolidacji rejonów energetycznych (RE) i po-

sterunków energetycznych (PE) było dostosowanie

kosztów operacyjnych do modelu taryfowego przy

zapewnieniu wysokiej jakości dostaw odbiorcom.

Program zakładał zmniejszenie ilości RE i PE w po-

szczególnych oddziałach spółki poprzez konsolidację

niewielkich jednostek terytorialnych w większe

struktury, które działają bardziej efektywnie oraz

wykazują większą elastyczność operacyjną.

W lutym

br. program ten został zakończony.

W efekcie reali-

zacji procesu reorganizacji struktur terenowych z 66

rejonów i 218 posterunków pozostało 40 rejonów i 140

posterunków energetycznych.

wstała jedna jednostka terytorialna, którą jest, z uwa-

gi na najlepszą lokalizację geograficzną dla wskaza-

nego obszaru, PE w Łasku.

O wyborze Łasku zdecy-

dowało przede wszystkim jego centralne położenie

w stosunku do obsługiwanych miejscowości oraz do-

bre zaplecze socjalne i techniczne niedawno oddanego

do użytku obiektu.

Według zapewnień Zarządu PGE Dystrybucja SA

w rezultacie przeprowadzonego programu konsolida-

cji jakość i bezpieczeństwo dostaw energii elektrycz-

nej odbiorcom obsługiwanym przez PGE Dystrybucja

dził, iż odbiorcy, zarówno przemysłowi, jak i indywi-

dualni, z terenu powiatu zduńskowolskiego, jak i te-

renu działania PGE Dystrybucja SA nie odczują

skutków wewnątrzorganizacyjnej zmiany.

Zarząd PGE Dystrybucja SA zapewnia, iż powiat

tj. Rejon Energetyczny w Sieradzu oraz Posterunek

Energetyczny w Łasku.

Minister

Mikołaj Budzanowski

841

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w sprawie prywatyzacji Grupy Lotos SA (14195)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

interpelacji poseł Elżbiety Sobeckiej w sprawie pry-

watyzacji Grupy Lotos SA, znak: SPS-023-14195/13,

uprzejmie informuję, że w roku 2012 proces prywa-

tyzacji tej spółki nie był prowadzony w związku

z zapisami „Polityki rządu RP dla przemysłu nafto-

wego w Polsce”, „Polityki energetycznej Polski do

2030 r.” oraz „Planu prywatyzacji na lata 2012–2013”.

Zapisy wymienione powyżej dokumentów strategicz-

nych przewidują m.in. że Skarb Państwa pozostanie

większościowym akcjonariuszem Spółki Grupa Lotos

SA Wszczęty w 2010 r. proces prywatyzacji Grupy

Lotos SA został zakończony w dniu 20 grudnia 2011 r.

bez rozstrzygnięcia i kontynuacja tego procesu nie

była i nie jest przewidywana.

W „Planie prywatyzacji

na lata 2012–2013” przyjęto, że przekształcenia

własnościowe spółek sektora naftowego pozostają-

cych w nadzorze Skarbu Państwa, w tym Grupy Lo-

tos SA, realizowane będą zgodnie z programami rzą-

dowymi.

Założenia, o których wyżej mowa, mają na celu

zachowanie kontroli Skarbu Państwa nad spółkami

mającymi podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa

energetycznego kraju i są wiążące dla ministra Skar-

bu Państwa.

Dodam, że dokumenty, o których wyżej

mowa, zostały opublikowane i są powszechnie do-

stępne na stronach internetowych właściwych orga-

nów administracji centralnej.

W odniesieniu natomiast do zawartego w przed-

miotowej interpelacji stwierdzenia pani poseł, że me-

dia podają, że obywatelski projekt ustawy o zachowa-

ni przez państwo większościowego pakietu akcji Gru-

py Lotos SA trafił do kosza, uważam za niezbędne

podkreślić, że projekt ten był przedmiotem drugiego

czytania w pkt. 13 porządku obrad 32 posiedzenia

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 23 stycznia

2013 r.

W wyniku przeprowadzonego w dniu 25 stycz-

nia 2013 roku głosowania Sejm przyjął wniosek Ko-

misji Skarbu Państwa o odrzucenie obywatelskiego

projekt ustawy.

Tym samym na etapie drugiego czy-

tania zostały zakończone prace nad obywatelskim

skie większościowego pakietu akcji Grupy Lotos SA.

Działania rządu w stosunku do spółki Grupa Lo-

tos SA w sposób właściwy scharakteryzował poseł

sprawozdawca na ww. posiedzeniu Sejmu, który

stwierdził, że rząd jest dla Lotosu roztropnym gospo-

darzem, myśli o Lotosie perspektywicznie, planuje

Przykładem takich działań, jest akceptacja kierun-

ków rozwoju spółki określonych w strategii Grupy

Kapitałowej Lotos na lata 2011–2015 oraz kierun-

kach rozwoju do 2020 r.

Dotyczą one również podpi-

sanego przez Grupę Lotos SA w dniu 23 listopada

2012 r. porozumienia z Zakładami Azotowymi w Tar-

nowie-Mościcach (Azoty Tarnów), którego przedmio-

tem jest wykonanie wstępnego studium wykonalno-

ści dla dwóch potencjalnych projektów inwestycyj-

nych: instalacji krakingu parowego i produkcji poli-

etylenu oraz kompleksu instalacji aromatów.

Pozy-

tywne wyniki studium wykonalności pozwolą na

rozpoczęcie prac projektowych nad wybranym wa-

riantem, a tym samym Grupa Lotos oraz Azoty Tar-

nów mogą stać się beneficjentami nowo powołanego

programu „Inwestycje Polskie”.

Dodam ponownie, że

powołany wyżej dokument strategii spółki oraz in-

formacja o porozumieniu z Zakładami Azotowymi

w Tarnowie-Mościcach zostały opublikowane i są do-

stępne na stronie internetowej Grupy Lotos SA.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tego 2013 r. w sprawie ubóstwa polskich dzieci,

Do roku 2008 włącznie występował systematycz-

ny wzrost PKB, liczby pracujących, przeciętnego wy-

nagrodzenia i spożycia, co skutkowało ogranicze-

niem zasięgu ubóstwa.

Po załamaniu w 2009 r. od

i wzrostu zasięgu skrajnego ubóstwa, co ograniczało

Rosnące bezrobocie utrudniało znalezienie pracy

oraz osłabiało pozycję pracowników w negocjacjach

płacowych, co skutkowało zahamowaniem tempa

wzrostu płac i w konsekwencji – spożycia (wydatków)

rodzin.

Ubóstwo i deprywacja społeczna ma różne

oblicza.

Jest to zarówno brak środków materialnych,

że brak pracy.

Najtrudniejsza sytuacja występuje

wówczas, gdy mamy do czynienia ze wszystkimi trze-

ma formami wykluczenia.

Ogólny wskaźnik w postaci

842

odsetka osób żyjących poniżej minimum egzystencji

i Polityki Społecznej nie dysponuje jeszcze danymi za

nął poziom 6,7%.

Innymi słowy zubożenie osób i ro-

dzin zawsze jest następstwem spełniania się ryzyk

socjalnych, o których wyżej mowa.

Pani poseł Sobe-

cka była już o tym informowana w odpowiedzi na

interpelację w sprawie wzrostu liczby rodzin żyją-

cych w bardzo trudnych warunkach materialnych

(odpowiedź z dnia 20 lipca 2012 r., znak interpelacji:

SPS-023-6107/12).

Dokonane w Ministerstwie Pracy i Polityki Spo-

łecznej analizy kondycji socjalnej osób i rodzin spowo-

dowały podjęcie działań zaradczych w celu zwiększe-

nia skuteczności przeciwdziałania ubóstwu w kraju.

W 2012 r. została przeprowadzona weryfikacja

kwot świadczeń rodzinnych oraz kwot kryterium do-

chodowego uprawniającego do tych świadczeń, w wy-

niku której od 1 listopada 2012 r. – pierwszy raz od

8 lat – podwyższono wysokości kryteriów dochodo-

wych uprawniających do świadczeń rodzinnych do

przednio było to odpowiednio 504 zł lub 583 zł netto

na osobę w rodzinie).

Jednocześnie zadecydowano, że

od 1 listopada 2014 r. (tj. rok wcześniej niż termin

najbliższej weryfikacji) nastąpi drugi etap wzrostu

wysokości kryterium dochodowego do odpowiednio

574 i 664 zł na osobę w rodzinie.

Od 1 listopada

2012 r. wrosły także kwoty zasiłków rodzinnych do

98 zł).

Do zasiłku rodzinnego przysługują określone

dodatki związane z występowaniem w rodzinie okre-

rozpoczęcia roku szkolnego, opieki nad dzieckiem

trzy rodzaje odrębnych świadczeń pieniężnych przy-

znawanych z tytułu urodzenia dziecka.

Obok jedno-

razowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, która

stania z zasiłku rodzinnego przysługuje dodatek

czeniach rodzinnych).

Dodatkowo jednorazową zapo-

Tym samym wszystkie rodziny, w których dochód nie

czenia w kwocie 100 zł miesięcznie.

Wydatki budżetu

państwa na ten cel w ubiegłym roku wyniosły ponad

105,6 mln zł.

Wsparcie tych rodzin świadczeniem

co jest konsekwencją nowelizacji przepisów o świad-

to od stycznia 2013 r. wprowadzono nowe świadcze-

nie dla opiekunów (w tym małżonków) osób niepeł-

nosprawnych – specjalny zasiłek opiekuńczy w kwo-

Instrumentem pomocy państwa rodzinom z dzieć-

czeniowy nie przekracza 725 zł netto.

wsparciem dla rodzin są również usługi społeczne,

był resortowy program rozwoju instytucji opieki nad

wał dofinansowanie ze środków budżetu państwa

tyczących tworzenia przez gminy instytucji opieki

nia dziennych opiekunów.

Na realizację programu

„Maluch” uruchomiono z budżetu państwa środki

zadań własnych gmin, dotyczących dofinansowania

ponoszonych bieżących kosztów utrzymania miejsc

z budżetu państwa na dofinansowanie zadań włas-

nych jednostek samorządu terytorialnego z obszaru

843

„Maluch 2013 – edycja 1”, na który przeznaczono 40

W budżecie państwa na 2013 r. kwota środków

zaplanowanych na realizację świadczeń rodzinnych

ogółem ponad 10,4 mld zł.

Jest ona o 777,5 mln zł

wyższa niż przewidywane wykonanie wydatków na

ten cel w 2012 r. (ponad 9,6 mld zł).

Zwiększona kwo-

ta środków przeznaczona jest na podwyższone od

1 listopada 2012 r. kwoty zasiłków rodzinnych, zwięk-

szenie świadczenia dla opiekunów niepełnospraw-

nych dzieci, korzystających ze świadczenia pielęgna-

cyjnego, podwyższenie kryteriów dochodowych wy-

maganych do świadczeń rodzinnych.

społecznej ustalono zwiększone kryteria dochodowe:

Generalnie podejmowane są działania dla zabez-

pieczenia obywateli przed ryzykiem życia poniżej mi-

nimum egzystencji.

Przykładowo w roku 2011 na

wozdania Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

za rok 2011 liczba osób, którym przyznano decyzją

oraz źródło finansowania, wyniosła ponad 2 mln.

Do-

tyczyło to ok. 1 mln 300 tys. rodzin, w tym były ro-

dziny wielodzietne – 190 tys., niepełne – blisko 200

tys., które łącznie składały się z 3,5 mln osób.

Jeżeli

chodzi o pomoc rodzinom na wsi, to stanowiły one

odpowiednio następujący odsetek w ogólnej liczbie

rodzin, którym w tym czasie udzielono pomocy: 45%

w roku 2008, 44% w latach 2009, 2010, i 2011.

O powyższych działaniach, zwłaszcza podejmo-

wanych na rzecz rodzin, pani poseł Anna Elżbieta

Sobecka jest szczegółowo informowana w kolejnych

odpowiedziach na interpelacje dotyczące kondycji so-

cjalnej rodzin (np. w odpowiedzi na interpelację z 10

lutego 2012 r., znak: SPS-023-990/12).

Zapewniam

panią poseł, że osoby i rodziny będące w najcięższej

sytuacji socjalnej zawsze pozostają w ostrym polu

uwagi pracowników Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej.

Jak przedstawiono powyżej, w Polsce pro-

podejmuje się na ogromną skalę wysiłki mające na

ze szczególnym uwzględnieniem rodzin.

Pomimo wie-

lu trudności osoby i rodziny będące w najtrudniej-

szym położeniu socjalnym obejmowane są pomocą po

nym społecznym problemem wraz ze wszystkimi tego

negatywnymi skutkami.

Jednakże konieczne jest

odgrywają inne podmioty lokalnej polityki społecz-

nej, jak lokalne samorządy, organizacje społeczne

ki wyznaniowe oraz osoby fizyczne i prawne.

Podmio-

ty te, mając najbliższy kontakt ze społecznością lo-

kalną, mogą efektywnie udzielać pomocy przyczynia-

jącej się do zaspokajania niezbędnych potrzeb osób

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

844

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

(14198)

terpelację posła Kazimierza Ziobry, przekazaną przy

14198/13, w sprawie sytuacji wierzycieli w przypadku

upadłości przedsiębiorstwa, uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

1.

Odnosząc się do pytania 1 i 3 należy zauważyć,

poz. 112), zwanej dalej „PUiN”, głównym celem po-

stępowania upadłościowego jest zaspokojenie wierzy-

cieli w jak najwyższym stopniu.

Osiągnięcie tego celu

jest w dużej mierze zależne m.in. od terminowego

wniesienia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zgodnie

z art. 21 PUiN dłużnik jest obowiązany zgłosić wnio-

sek o ogłoszenie upadłości najpóźniej w terminie 2

Tymczasem z praktyki wynika, że znaczny odsetek

wniosków o ogłoszenie upadłości składanych jest

zbyt późno, tj. wtedy, gdy wartość majątku dłużnika

nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów postępo-

wania albo jego wartość pozwala jedynie na zaspoko-

jenie wierzycieli uprzywilejowanych, wymienionych

w art. 342 ust. 1 pkt 1–3 PUiN.

Skutkiem tego wie-

rzyciele dochodzący należności z tytułu wykonanych

umów na rzecz upadłego dłużnika, należących do

dalszej, nieuprzywilejowanej kategorii zaspokojenia,

otrzymują niewielką część swojej należności albo nie

otrzymują jej wcale.

Podzielam pogląd, że na stopień zaspokojenia wie-

rzycieli ma również wpływ sprawne i szybkie prze-

prowadzenie procesu upadłościowego.

Warto jednak

łość postępowań jest niezależna od sądu upadłościo-

wego, sędziego–komisarza czy syndyka, lecz wynika

z przyczyn obiektywnych, takich jak: nieuregulowa-

ny stan prawny majątku upadłego, co wymaga często

długotrwałych postępowań sądowych lub admini-

stracyjnych, toczące się spory sądowe o wyłączenie

mienia z masy upadłości czy też trudności ze zbyciem

majątku upadłego z powodu braku chętnych do jego

zakupu po cenie oszacowania.

Niemniej jednak do-

strzegam potrzebę wprowadzenia zmian usprawnia-

jących postępowanie od strony technicznej.

W tym

kontekście informuję, że działający od maja 2012 r.

w Ministerstwie Sprawiedliwości Zespół ds. noweli-

zacji Prawa upadłościowego i naprawczego dokonał

przeglądu obowiązujących przepisów Prawa upadłoś-

ciowego i naprawczego oraz przygotował obszerne

rekomendacje zmian ustawy, obejmujące również

propozycje w zakresie usprawnienia postępowania.

Proponuje się tam m.in. wprowadzenie zasady doko-

nywania obwieszczeń w toku postępowania na mają-

cej być utworzonej w przyszłości centralnej platfor-

mie internetowej pn. Centralny Rejestr Upadłości.

Rejestr ten byłby wykorzystany również dla doręczeń

w postępowaniu upadłościowym.

Usprawnieniu i przy-

spieszeniu postępowania służyłoby także wprowa-

dzenie instytucji zastępcy sędziego (komisarza).

Na-

tomiast proponowane zniesienie uprzywilejowania

należności publicznoprawnych powinno spowodować,

że wierzyciele prywatni będą odzyskiwać znaczną

cześć należności.

Na bazie tych rekomendacji w Ministerstwie

Sprawiedliwości prowadzone są obecnie prace nad

przygotowaniem projektu założeń nowelizacji Prawa

upadłościowego i naprawczego.

Nadmieniam, że wy-

mienione rekomendacje zostały udostępnione na

stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości

w zakładce Prawo upadłościowe i naprawcze.

2.

W przedmiocie pytania nr 2 należy przywołać

przygotowaną z inicjatywy rządu ustawę z dnia 28

poz. 891).

Wprowadziła ona dla przedsiębiorców, któ-

rzy pracowali przy budowie autostrad jako wykonaw-

cy i podwykonawcy, a nie otrzymali zapłaty, możli-

wość wystąpienia o wypłatę zaległych należności

bezpośrednio do generalnego dyrektora dróg krajo-

wych i autostrad.

Wypłaty są realizowane z Krajowe-

go Funduszu Drogowego.

Dążąc do większej jeszcze ochrony podwykonaw-

ców, rząd przygotował również projekt ustawy o zmia-

nie ustawy Prawo zamówień publicznych, w którym

przewidziano instytucję tzw. zapłaty bezpośredniej

podwykonawcy.

Polega ona na nałożeniu na zama-

wiającego obowiązku bezpośredniej zapłaty podwy-

konawcy należnego mu wynagrodzenia w przypad-

ku, gdy zamawiający uprzednio zaakceptował umo-

wy o podwykonawstwo, których przedmiotem są ro-

boty budowlane, dostawy lub usługi, a wykonawca

uchylił się od obowiązku zapłaty.

Jednocześnie informuję, że aktualnie nie przewi-

duje się nowelizacji przepisów Kodeksu cywilnego

dotyczących umowy o roboty budowlane, zarówno

w zakresie solidarnej odpowiedzialności inwestora

wynagrodzenia wykonawcom i dalszym podwyko-

nawcom, jak i w zakresie gwarancji zapłaty wyna-

grodzenia za roboty budowlane.

Przepis art. 649

1

§ 3 K.c. wprowadza zasadę rów-

nego ponoszenia kosztów zabezpieczenia przez inwe-

stora i żądającego gwarancji.

Ponoszenie całych kosz-

tów związanych z udzieleniem gwarancji przez inwe-

stora wydaje się nieuzasadnione, w szczególności, że

obecna regulacja czyni zadość wytycznym Trybuna-

łu Konstytucyjnego, który w jednym ze swoich orze-

czeń wskazał, iż „skoro celem ustawowej regulacji

845

jest zagwarantowanie realizacji określonej wartości,

jaką jest terminowa zapłata za wykonanie robót bu-

dowlanych, to koszt takiej gwarancji powinien być

rozłożony równo na strony umowy” (wyrok TK z dnia

27 listopada 2006 r., K 47/04, OTK-A 2006, nr 10,

poz. 153).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

przewidzianych w prawie karnym

zadań postępowania karnego nie tylko

społecznego, na przykładzie funkcjonowania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie karnym oraz ujawniania okoliczności sprzyjają-

cych popełnieniu przestępstwa w celu osiągnięcia

Rejonowego w Rzeszowie, przekazaną wraz z pismem

pana wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

następuje.

informuję, iż w roku 2012 do sądów powszechnych

wpłynęło 14 040 tys. spraw (o 456 tys. spraw więcej

niż w roku 2011).

Należy przy tym podkreślić, że jest

to tendencja dostrzegana już w latach poprzednich.

Sądy miały do załatwienia łącznie ze sprawami po-

zostałymi z poprzedniego roku 15 940 tys. spraw, co

stanowi o 4,3% spraw więcej w stosunku do roku po-

przedniego.

Dynamika załatwień była wyższa niż

dynamika wpływu, co w skutkach przejawia się

zmniejszeniem liczby spraw niezałatwionych.

Wskaź-

nik załatwialności, czyli odniesienie liczby spraw za-

łatwionych do liczby spraw do załatwienia będących

sumą wpływu i spraw niezałatwionych pozostających

z poprzedniego okresu sprawozdawczego, wyniósł

88,5% i jest korzystniejszy w porównaniu z rokiem

poprzednim (w roku 2011 wynosił 87,6%).

Przy oce-

nie sprawności postępowań sądowych wykorzystuje

się analizę mierników, jakimi są wskaźniki staty-

styczne.

Podstawowym jest wskaźnik opanowania

wpływu będący odniesieniem liczby spraw załatwio-

nych w danym okresie sprawozdawczym lub okresie

działania jednostki organizacyjnej do liczby spraw

wpływających.

W roku 2012 wskaźnik ten uległ po-

prawie w stosunku do roku 2011 i wyniósł 100,5, co

oznacza, że załatwiano średnio więcej spraw, niż

wpłynęło do sądu.

Należy przy tym podkreślić, iż

wskaźnik ten przekroczył wartość, jaką planowano

osiągnąć na koniec 2012 r.

(99,2).

Ponadto odsetek

spraw rozpatrywanych przez sądy pierwszej instan-

cji, w których czas trwania postępowania przekracza

12 miesięcy od dnia pierwszej rejestracji w sądzie

pierwszej instancji do uprawomocnienia się orzecze-

nia w pierwszej instancji, wskazuje, że w roku 2012

spraw pierwszoinstancyjnych ponaddwunastomie-

sięcznych było 4,0%, czyli w stosunku do analogicz-

nego poprzedniego okresu sprawozdawczego wskaź-

nik ten jest korzystniejszy o 0,2 punktu procentowe-

go (w roku 2011 – 4,2%).

Natomiast analizując wskaź-

nik pozostałości tzw. trwania postępowania (w mie-

siącach) spraw ogółem – odniesienie liczby wszyst-

kich spraw pozostających do załatwienia w sądach

powszechnych na rok następny do przeciętnego mie-

sięcznego wpływu wszystkich spraw w danym okre-

sie sprawozdawczym – w roku 2012 wyniósł 1,6 mie-

siąca (48 dni).

W roku 2011 wskaźnik ten był nie-

znacznie wyższy i wynosił 1,7 miesiąca.

Odsetek

spraw, w których uwzględniono skargę na naruszenie

uwzględnionych w odniesieniu do liczby spraw roz-

poznanych przez sąd), w roku 2012 wyniósł 0,023

i był nieznacznie wyższy niż w roku ubiegłym (2011 r.

– 0,020).

Nie zdołano osiągnąć planowanej na rok

2012 wartości tego wskaźnika, który został określo-

ny na poziomie 0,018.

Powyższa analiza przedstawiająca podstawowe

wskaźniki statystyczne wyników pracy sądów po-

wszechnych wskazuje na sukcesywny wzrost liczby

spraw wpływających i załatwianych, a także na po-

prawę załawialności spraw w sądach mimo ciągłego

wzrostu liczby spraw.

Zauważyć należy polepszenie

wyniku wskaźnika opanowania wpływu i zmniejsze-

nie liczby pozostałości na okres następny.

Pozytyw-

nym zjawiskiem jest również zmniejszenie odsetka

spraw rozpoznanych przez sądy, w których czas trwa-

nia postępowania przekracza 12 miesięcy.

Zaprezentowana powyżej pozytywna tendencja

w sposobie załatwiania spraw dotyczy także sądów

z okręgu rzeszowskiego.

O ile w 2011 r. wskaźnik

opanowania wpływu spraw w tych sądach wyniósł

99,61, to w roku ubiegłym uległ on znaczącej popra-

wie, albowiem wyniósł on 100,92.

Znaczącej poprawie

846

uległ także wskaźnik pozostałości tzw. trwania po-

stępowania (w miesiącach).

W 2011 r. wyniósł on

2,80, natomiast w 2012 r.

– 1,38.

W przypadku Sądu

Rejonowego w Rzeszowie odnotowano jednak pogor-

szenie ww. wskaźników w stosunku do roku ubiegłe-

go.

Ze zgromadzonych danych wynika, iż w roku

2012 sąd ten osiągnął wskaźnik opanowania spraw

na poziomie 98,23, co było wynikiem gorszym niż

w roku 2011 – 101,58.

Podobną tendencję odnotowa-

no w odniesieniu do wskaźnika pozostałości tzw.

trwania postępowania, albowiem wyniósł on w 2012 r.

– 1,49, natomiast w 2011 r.

– 1,23.

Powyższe jednost-

kowe wyniki nie rzutowały jednak w sposób znaczą-

cy na wskaźniki osiągnięte w roku ubiegłym przez

pozostałe sądy okręgu rzeszowskiego.

Odpowiadając na pytania zawarte w pkt 2, uprzej-

mie informuję, iż zgodnie z art. 9a § 2 ustawy z dnia

liwości sprawuje zewnętrzny nadzór administracyjny

nad działalnością administracyjną sądów, polegającą

na zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzę-

waniem przez sąd zadań z zakresu sprawowania wy-

miaru sprawiedliwości i ochrony prawnej.

Nadzór ten

Prawo o ustroju sądów powszechnych).

W zakresie

nadzoru zewnętrznego minister sprawiedliwości ma

prawo, wynikające z art. 37g § 1 cyt. ustawy, do za-

rządzenia, w przypadku stwierdzenia istotnych uchy-

bień w działalności administracyjnej sądu lub niewy-

konania przez prezesa sądu apelacyjnego zarządzeń

nadzorczych, przeprowadzenia lustracji sądu lub wy-

działu sądu albo zarządzenia przeprowadzenia lu-

stracji działalności nadzorczej prezesa sądu.

Odnośnie do zagadnień podniesionych w pkt 3

uprzejmie informuję, iż nadzór nad działalnością są-

dów w zakresie orzekania, zgodnie z art. 7 ustawy

wszechnych, sprawuje Sąd Najwyższy.

W przypadku

pojawienia się w praktyce orzeczniczej istotnych wąt-

pliwości w zakresie wykładni obowiązującego prawa

strzygnięcie tych wątpliwości w trybie określonym

w art. 441 K.p.k. Przegląd orzecznictwa Sądu Naj-

wyższego pozwala na stwierdzenie, iż przepisy z art. 270

Kodeksu karnego w praktycznym stosowaniu przez

sądy budziły wątpliwości interpretacyjne i niektóre

z nich były rozstrzygane we wspomnianym wyżej try-

bie, czego przykładem jest uchwała Sądu Najwyższe-

go z dnia 17 marca 2005 r. (sygn. akt I KZP 2/05).

Odpowiadając na kolejne zamieszczone w tym punk-

cie pytanie, informuję, iż Ministerstwo Sprawiedli-

wości nie posiada danych statystycznych dotyczących

„współczynnika osób niesłusznie skazanych na pod-

stawie art. 270 K.k. oraz wysokości wypłaconych

z tego tytułu odszkodowań”.

W zakresie pkt 4 interpelacji pragnę zwrócić uwa-

gę, iż ocena rozstrzygnięć sądów, w tym decyzji pro-

cesowych podejmowanych przez sąd w toku toczące-

go się postępowania sądowego, pozostaje poza zakre-

sem kompetencji ministra sprawiedliwości.

Czynno-

ści z zakresu nadzoru administracyjnego, zgodnie

jów sądów powszechnych, nie mogą wkraczać w dzie-

wątpliwości, że poruszona w interpelacji problema-

tyka dopuszczania dowodu z opinii biegłych, należy

do sfery związanej z działalnością orzeczniczą sądów

i nie stanowi przedmiotu analiz i działań nadzor-

czych ze strony ministra sprawiedliwości.

Odnośnie do pytań zawartych w pkt 5 informuję,

iż zasady sporządzania protokołów posiedzeń sądu

w sprawach karnych regulują przepisy rozdziału 16

Kodeksu postępowania karnego oraz rozporządzenia

ministra sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r.

Re-

gulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U.

Nr 38, poz. 249, ze zm.).

Natomiast tryb i sposób pro-

wadzenia biurowości został określony w zarządzeniu

rozprawy, pomimo sporządzenia go przy użyciu urzą-

dzeń informatycznych, wymaga wydrukowania, pod-

pisania przez przewodniczącego oraz protokolanta,

i dołączenia do akt sprawy.

Wersja elektroniczna

może być przechowywana w sądowych systemach in-

formatycznych prowadzonych oddzielnie dla każdego

sądu.

Przepis § 82 ust. 1 i 3 cyt. zarządzenia upoważ-

nia prezesów sądów do uregulowania zarządzeniem

możliwości prowadzenia urządzeń ewidencyjnych

w formie informatycznej.

W takim przypadku doku-

ment ten określić powinien m.in. zakres danych

wprowadzanych do systemu, zasady ich modyfikowa-

nia i usuwania.

Elektroniczne wersje pism, orzeczeń,

zarządzeń i np. treść protokołów mogą być umiesz-

czane w takich systemach, choć w tym zakresie roz-

strzygające jest zarządzenie prezesa danego sądu.

Obecnie w Ministerstwie Sprawiedliwości trwają

prace nad opracowaniem i wdrożeniem centralnej

aplikacji informatycznej wspomagającej procesy me-

rytoryczne sądów, która zastąpi używany obecnie

przez każdy sąd własny system baz danych informa-

tycznych.

Ponadto wskazać należy, iż obecnie realizowany

projekt „Wdrożenie protokołu elektronicznego w po-

staci zapisu audio-video przebiegu rozprawy sądo-

wej” ma zapewnić techniczną możliwość realizacji

wę Kodeks postępowania cywilnego.

Odpowiadając na ostatnie z pytań, uprzejmie in-

formuję, iż w przypadku gdy strona postępowania

kieruje do prezesa sądu pisma dotyczące nieprawid-

łowości toczącego się w jej sprawie postępowania, to

należy je traktować jako skargi w rozumieniu prze-

847

Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Zgodnie

z art. 41a § 1 skargi i wnioski rozpatruje się bez zbęd-

ca od daty ich wpływu.

Należy przy tym zaznaczyć,

że skargi, w zakresie dotyczącym działalności sądów,

podlegają rozpatrzeniu.

W takim przypadku zawia-

damia się jednak skarżącego o przyczynach odmowy

rozpatrzenia skargi.

Natomiast jeżeli skarga dotyczy

stancji, organ sądu jest obowiązany niezwłocznie

czy, również zawiadamiając o tym skarżącego (art. 41a

§ 2).

Ponadto zgodnie z § 4 art. 41a skargi lub wnio-

ski zawierające treści znieważające lub słowa po-

wszechnie uznawane za obelżywe pozostawia się bez

tryb i organizacja przyjmowania oraz rozpatrywania

wszechnych zostały określone w rozporządzeniu mi-

wie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów

powszechnych (Dz. U. 2012 r. poz. 524).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

na 32. posiedzeniu Sejmu RP dotyczącej

domniemanej niekonstytucyjności

projektów ustaw o związkach partnerskich

(14200)

stycznia 2013 r. przekazaną przy piśmie Pana Mar-

niu Sejmu RP dotyczącej oceny projektów ustaw o związ-

kach partnerskich jako niezgodnych z Konstytucją

RP uprzejmie informuję, co następuje.

Przedmiotem interpelacji jest zobowiązanie mi-

nistra sprawiedliwości do wskazania materiałów

źródłowych, które legły u podstaw wypowiedzi mini-

stra na ww. posiedzeniu Sejmu w dniu 25 stycznia

2013 r.

posłowi przysługuje prawo do złożenia interpelacji

cych się do problemów związanych z polityką pań-

stwa.

Wydaje się, że poruszona w interpelacji proble-

matyka wykorzystywania przez ministra sprawied-

liwości materiałów źródłowych do swoich wystąpień

nie mieści się w obszarze spraw o zasadniczym cha-

rakterze i odnoszących się do problemów związanych

Niezależnie od powyższego pragnę ogólnie poin-

formować, że w pracach nad przygotowaniem stano-

wiska wobec wymienionych w interpelacji projektów

ustaw zostały wykorzystane materiały stanowiące

dokumentację dołączoną do druków sejmowych nr:

552, 553, 554, 555 oraz nr 825, jak również materia-

ły i opinie przygotowane przez członków Komisji Ko-

dyfikacyjnej Prawa Cywilnego i w Ministerstwie

Sprawiedliwości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

wie wspieranych przez państwo form rehabilitacji

848

wyższym wymagające daleko idącego wsparcia.

Na-

leży zauważyć, że przy ocenie konieczności korzysta-

nia przez osobę zainteresowaną z uczestnictwa w te-

rapii zajęciowej – przez co rozumie się rehabilitację

w warsztacie terapii zajęciowej zgodnie z § 5 ust. 1

pełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U.

gę, czy upośledzenie organizmu uniemożliwia podję-

dzonych umysłowo i psychicznie, chorych przyjmuje

umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Ponad-

to zasady naboru uczestników WTZ powinny zapew-

nić równy dostęp do terapii.

w warsztacie (§ 2 rozporządzenia ministra gospodar-

w sprawie warsztatów terapii zajęciowej, Dz. U. Nr 63,

pełnosprawną uczestnictwa w warsztacie.

Zgodnie

bytu osoby niepełnosprawnej w warsztacie terapii

nika oraz warsztat terapii zajęciowej celów, jakie zo-

stały przed warsztatem postawione.

Ocenie możliwo-

sowej oraz kompleksowej) realizacji indywidualnego

programu, podejmowanej przez radę programową.

ków m.in. przez nawiązywanie i rozwijanie kontak-

tów społecznych, realizację i rozwijanie zaintereso-

dzianych programem turnusu.

849

Ponadto należy podkreślić, że przepisy rozporzą-

Społecznego w otrzymaniu dofinansowania ze środ-

godzin dziennie,

nosprawności lub rodzaj dysfunkcji albo schorzenia

ników turnusu, określonych programem tego turnusu.

czących systemu wsparcia osób niepełnosprawnych,

uprzejmie informuję, że wszelkie zmiany dotyczące

wej oraz turnusów rehabilitacyjnych powinny zostać

lityczne nad całym systemem rehabilitacji społecznej.

troli dotyczących działalności i finansowania warszta-

tów terapii zajęciowej w województwie wielkopolskim

oraz organizacji i finansowania turnusów rehabilita-

cyjnych w województwie kujawsko-pomorskim będą

żenia ewentualnych zmian legislacyjnych dotyczących

Jarosława Tomasza Jagiełły

w sprawie przeznaczania środków

(14203)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

przekazującego interpelację pana posła Tomasza Ja-

giełły w sprawie przeznaczania środków przez uczel-

nie na projekty badawcze, przedstawiam poniżej od-

powiedzi na pytania postawione w ww. interpelacji.

Ad 1.

Czy Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyż-

szego uruchomiło programy mające na celu wykorzy-

stanie badań w gospodarce?

Zgodnie z ustawą o zasadach finansowania nauki

zm.) oraz ustawą o Narodowym Centrum Badań

z późn. zm.) realizacja programów wsparcia badań

stosowanych i prac rozwojowych należy do ustawo-

wych zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju

(NCBiR), które jest agencją wykonawczą podległą

Ministerstwu Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW).

Od czasu wejścia w życie ww. ustaw NCBiR urucho-

miło wiele programów ukierunkowanych na wspar-

cie badań naukowych, które będą prowadziły do za-

stosowania ich wyników w gospodarce.

Przykładem

są m.in.:

1.

„Program badań stosowanych”, który ma na

celu wsparcie projektów badawczych o charakterze

aplikacyjnym, tj. prac badawczych podejmowanych

stosowania praktyczne.

Szacowany budżet programu

na lata 2012–2017 wynosi 1,2 mld zł.

Główne cele programu to:

— zwiększenie innowacyjności polskiej gospodarki

— wzmocnienie współpracy pomiędzy jednostka -

mi badawczymi i przedsiębiorcami bezpośrednio za-

interesowanymi zastosowaniem wyników badań w pro-

wadzonej działalności gospodarczej.

Pierwszy konkurs został ogłoszony 26 stycznia

2012 r., zaś nabór wniosków był prowadzony w okre-

sie od 1 lutego 2012 r. do 16 marca 2012 r.

W ramach

pierwszego konkursu wpłynęło 1140 wniosków, zaś

227 projektów uzyskało dofinansowanie na łączną

kwotę ok. 690 mln zł.

W dniu 1 lutego 2013 r. upłynął

termin składania wniosków w drugim konkursie w ra-

mach ww. programu.

Złożono w nim 1483 wnioski na

kwotę ponad 3,97 mld zł.

2.

„Innotech”, którego celem jest wzmocnienie

współpracy przedsiębiorstw z uczelniami i jednost-

kami badawczymi sektora publicznego, a także przy-

czynienie się do zwiększania przez krajowe przedsię-

biorstwa oferty w zakresie produktów wysokiej tech-

850

nologii.

Program skierowany jest do podmiotów po-

dejmujących działania badawcze i prace przygoto-

wawcze do wdrożenia ukierunkowane na opracowa-

nie i wdrożenie innowacyjnych technologii, produk-

tów lub usług, służących podniesieniu konkurencyj-

ności polskiej gospodarki.

Program podzielony jest

mowa In-Tech skierowana jest do konsorcjów i cen-

trów naukowo-przemysłowych oraz przedsiębiorców.

W ramach ścieżki Hi-Tech aplikować mogą innowa-

cyjne przedsiębiorstwa z sektora MŚP działające

w obszarze wysokich technologii.

Przeprowadzone

zostały już dwa konkursy w ramach ww. programu.

W dniu 19 marca 2012 r. został ogłoszony drugi kon-

kurs w ramach programu „Innotech”, w ramach któ-

rego wpłynęło 414 wniosków, z których 406 zostało

skierowanych do oceny merytorycznej.

Ocenę pozy-

tywną uzyskało 235 wniosków (ścieżka In-Tech – 212,

ścieżka Hi-Tech – 23).

3.

Program sektorowy „InnoLot” jest rezultatem

porozumienia zawartego pomiędzy NCBiR a grupą

stowarzyszeń firm lotniczych reprezentujących Pol-

ską Platformę Technologiczną Lotnictwa.

Program

przemysłu lotniczego.

Budżet programu na lata

stanowił będzie wkład własny przedsiębiorstw zaan-

gażowanych w realizację programu.

Ogłoszenie

pierwszego konkursu przewidywane jest na 20 mar-

ca 2013 r.

4.

Program sektorowy „Innomed” ma na celu fi-

nansowanie badań naukowych oraz prac rozwojo-

wych nad innowacyjnymi rozwiązaniami w zakresie

nej Innowacyjnej Medycyny.

Szacowany budżet pro-

gramu wynosi 300 mln zł, przy czym udział przed-

siębiorstw stanowi 35%.

5.

Program CuBR jest wynikiem porozumienia

NCBiR z KGHM Polska Miedź SA o współpracy ba-

dawczo-rozwojowej dla polskiej branży metali nieże-

laznych.

NCBiR oraz KGHM Polska Miedź SA zobo-

wiązały się do zainwestowania po 100 mln zł w ba-

dania naukowe, prace rozwojowe i działania wspie-

rające transfer ich wyników do przemysłu metali

nieżelaznych.

Wspólnym przedsięwzięciem objęte

zostaną badania i prace rozwojowe związane z nowy-

mi technologiami wydobycia, procesami metalurgicz-

nymi, przetwórczymi, nowymi wyrobami i ich recy-

klingiem.

Czas realizacji programu wyniesie 10 lat

(w tym około czteroletni okres prowadzenia prac

badawczo-rozwojowych oraz sześcioletni okres moni-

torowania ich wyników) przy czynnym udziale jed-

nostek naukowych, uczelni oraz przyzakładowych

jednostek badawczych.

Wykonane prace spowodują

wzrost poziomu technologicznego i technicznego pol-

skiego przemysłu metali nieżelaznych oraz zwiększe-

nie udziału polskiej nauki w zakresie teoretycznych

podstaw procesów przeróbki, metalurgii, przetwór-

stwa i nowych materiałów w skali światowej.

6.

Program „Blue gas – polski gaz łupkowy”, któ-

ry jest wspólnym przedsięwzięciem NCBiR oraz

Agencji Rozwoju Przemysłu SA (ARP).

Głównym ce-

lem programu jest rozwój technologii w obszarze

cych w Polsce przedsiębiorstw.

Program „Blue gas”

zakłada również pobudzenie inwestowania przez

wany na wsparcie dużych zintegrowanych przedsię-

wzięć badawczo-rozwojowych obejmujących przete-

stowanie opracowanego rozwiązania w skali pilota-

żowej, prowadzących do opracowania i komercjaliza-

cji innowacyjnych technologii w obszarze związanym

lata 2012–2022 wynosi ok. 1 mld zł.

Nabór wniosków

w ramach I konkursu był prowadzony w okresie 24

września – 22 listopada 2012 r.

Pozytywną ocenę for-

malną otrzymało 19 wniosków, które zostały przeka-

zane do oceny merytorycznej.

7.

Program „Gekon – generator koncepcji ekolo-

gicznych”, który powstał dzięki porozumieniu NCBiR

z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Go-

spodarki Wodnej.

Program ten ma na celu zwiększe-

nie innowacyjności polskiej gospodarki poprzez roz-

wój technologii proekologicznych w następujących

obszarach:

— środowiskowe aspekty pozyskiwania gazu nie -

konwencjonalnego,

— efektywność energetyczna i magazynowanie

energii,

— ochrona i racjonalizacja wykorzystania wód,

— pozyskiwanie energii z czystych źródeł,

— nowatorskie metody otrzymywania paliw,

padów.

W dniu 24 stycznia 2013 r. został ogłoszony I kon-

kurs w ramach programu.

Indykatywny budżet prze-

znaczony na dofinansowanie projektów wyłonionych

w pierwszym konkursie programu „Gekon” wynosi

280 mln zł, w tym:

— na fazę badawczo-rozwojową – 120 mln zł,

— na fazę wdrożeniową – 160 mln zł (ta część

alokacji przeznaczona jest dla wszystkich konkursów

8.

Przedsięwzięcie pilotażowe „BRIdge: badanie

– rozwój – innowacje” (dawniej komercjalizacja wy-

wanie nowych mechanizmów wsparcia), które ma na

celu wsparcie komercjalizacji wyników prac badaw-

czo-rozwojowych poprzez rozwijanie, testowanie i wdra-

żanie w praktyce nowych instrumentów interwencyj-

nych.

W ramach przedsięwzięcia pilotażowego „BRId-

ge” identyfikowane będą specyficzne potrzeby mło-

dych przedsiębiorców, zwłaszcza małych i średnich,

w zakresie komercjalizacji prac B+R.

Szczególny

nacisk położony zostanie na identyfikację tych po-

851

trzeb, które nie wpisują się w aktualnie istniejące

programy i schematy wsparcia.

Przedsięwzięcie pilo-

tażowe „BRIdge” pozwoli również na przetestowanie

w praktyce nowych, niestosowanych dotychczas in-

strumentów i sposobów wspierania komercjalizacji

wyników prac B+R W efekcie funkcjonowania przed-

sięwzięcia pilotażowego „BRIdge” rozpoznane zosta-

ną niedoskonałości rynku (tzw. market failures) oraz

zmapowane zostaną luki lub niedoskonałości w ofer-

cie instytucji publicznych w zakresie wsparcia ko-

mercjalizacji wyników prac B+R.

Pozyskanie tych

informacji pozwoli z kolei na stworzenie podstawy,

w postaci wiedzy opartej na faktach, do podjęcia de-

cyzji o ewentualnym ustanowieniu nowego programu

lub programów w zakresie wsparcia komercjalizacji

wyników B+R.

9.

Program strategiczny „Profilaktyka i leczenie

chorób cywilizacyjnych – Strategmed”, który jest od-

powiedzią na potrzeby starzejącego się społeczeń-

stwa, wzrost zachorowalności na choroby przewlekłe

oraz rosnące koszty opieki medycznej.

Celem głów-

nym jest uzyskanie zasadniczego postępu w zakresie

rach:

— kardiologii i kardiochirurgii,

— onkologii,

— neurologii i zmysłów,

— medycyny regeneracyjnej.

Program ma za zadanie stymulować wzrost inno-

wacyjności i konkurencyjności polskiej gospodarki

w takich obszarach, jak np. biotechnologia, inżynie-

ria biomedyczna.

Wynikiem realizowanych projek-

tów będzie opracowanie i wdrożenie nowych metod

rehabilitacyjnych.

Ponadto program powinien przy-

czynić się do znaczącego wzrostu pozycji międzyna-

rodowej Polski w zakresie badań naukowych i prac

rozwojowych, wykreowania dynamicznych, młodych

zespołów badawczych, w międzynarodowym składzie

oraz transferu know-how i nowych technologii z pol-

skich instytucji naukowych (publicznych organizacji

badawczych) do gospodarki.

Budżet NCBiR przezna-

czony na dofinansowanie projektów wyłonionych

w ramach programu wynosi 800 mln zł, zaś w pierw-

szym konkursie 360 mln zł.

Pierwszy konkurs w ra-

mach programu „Strategmed” został ogłoszony

w dniu 21 stycznia 2013 r., zaś nabór wniosków za-

kursu wpłynęło 148 wniosków na łączną kwotę dofi-

nansowania ok. 2,7 mld zł.

Aktualnie prowadzona

jest ocena formalna wniosków.

10.

Program „Graf-Tech” obejmujący wsparciem

na wykorzystaniu unikalnych właściwości grafenu.

Program „Graf-Tech” zakłada wzmocnienie współ-

pracy pomiędzy jednostkami badawczymi i przedsię-

biorcami zainteresowanymi zastosowaniem wyni-

ków badań naukowych w praktyce, a także wzmoc-

nienie konkurencyjności polskiej nauki w zaawanso-

wanych technologiach poprzez pobudzenie współpra-

cy i zintegrowanie podmiotów prowadzących badania

w obszarze zastosowań grafenu.

Środki finansowe

przeznaczone przez NCBiR na dofinansowanie pro-

jektów w ramach programu wyniosą 60 mln zł.

W dniu 30 marca 2012 r. został ogłoszony I konkurs

w ramach programu „Graf-Tech”.

W konkursie zło-

żono 33 wnioski, z których 24 zostało skierowanych

do oceny merytorycznej, a 15 uzyskało dofinansowa-

nie.

W chwili obecnej zawarto 11 umów o dofinanso-

wanie na łączną kwotę ok. 48 mln zł.

11.

Przedsięwzięcie „Wsparcie badań naukowych

go celem będzie wzmocnienie transferu wyników ba-

stracyjnej, w szczególności opracowanie nowej tech-

nologii lub produktu oraz przetestowanie opracowa-

nego rozwiązania w skali demonstracyjnej.

Planowa-

ny budżet przedsięwzięcia wynosił będzie ok. 830

mln zł, z czego 330 mln stanowiły będą środki pry-

watne.

Przeprowadzenie naboru i rozstrzygnięcie

konkursu w ramach przedsięwzięcia planowane jest

na I połowę 2013 r.

12.

Projekty rozwojowe w ramach Programu Ope-

1.3.1: Wsparcie projektów B+R na rzecz przedsiębior-

ców realizowanych przez jednostki naukowe.

Dofi-

nansowanie udzielane jest na realizację projektów

znesowego do wdrożenia wyników projektu do dzia-

łalności gospodarczej.

W dniu 5 września 2012 r.

ogłoszony został konkurs na dofinansowanie projek-

tów w ramach ww. działania (alokacja na konkurs

wynosiła 60 mln euro), a w dniu 7 lutego 2013 r. zo-

stała zakończona ocena formalna wniosków.

Pozy-

tywna ocena formalna dotyczy 112 wniosków o dofi-

nansowanie na łączną kwotę 424,4 mln zł.

13.

Projekty celowe w ramach Programu Opera-

Wsparcie projektów celowych.

W dniu 2 kwietnia 2012 r.

został ogłoszony konkurs na dofinansowanie projek-

tów w ramach ww. działania, w którym wpłynęło 227

wniosków na dofinansowanie na łączną kwotę 1,4 mld

zł.

W wyniku przeprowadzonej oceny formalnej pozy-

tywną ocenę otrzymało 116 wniosków o dofinansowa-

nie na łączną kwotę 585,7 mln zł, w tym:

— przedsiębiorcy posiadający status mikro-, mały

lub średni przedsiębiorca (MMSP) – 76 wniosków,

łączna wartość dofinansowania 403,9 mln zł,

— przedsiębiorcy inni niż mikro-, mały lub śred -

ni przedsiębiorca – 40 wniosków, łączna wartość do-

finansowania 181,8 mln zł.

Wykorzystaniu wyników badań w gospodarce słu-

żą także programy realizowane przez Ministerstwo

Nauki i Szkolnictwa Wyższego, których celem jest

upowszechnianie wiedzy na temat komercjalizacji wy-

852

ników badań naukowych i prac rozwojowych, np. „TOP

500 Innovators”, a także programy, których urucho-

mienie planowane jest w I kwartale 2013 r., tj. „Bro-

ker innowacji” oraz akademickie inkubatory innowa-

cyjności.

Ponadto realizowane są działania, których

celem jest wzrost wiedzy i popularyzacja dobrych

praktyk w zakresie wykorzystywania wyników ba-

dań naukowych i prac rozwojowych, m.in. podręcz-

nik „Komercjalizacja B+R dla praktyków”.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować,

że działania na rzecz bardziej efektywnego stymulo-

wania nakładów prywatnych na badania i rozwój

oraz wykorzystania wyników badań w praktyce były

przedmiotem dyskusji w ramach Okrągłego Stołu

wiony został wówczas pakiet dla innowacji wypraco-

wany w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

go.

Znalazł się w nim projekt zmian podatkowych

umożliwiający przekazywanie 1% CIT dla jednostek

naukowych.

Zgodnie z powyższym przedsiębiorcy

będą mogli dokonywać ww. odpisów od 2014 r.

Ponad-

to prowadzone są w Ministerstwie Nauki i Szkolni-

ctwa Wyższego prace nad zmianami ustawowymi

umożliwiającymi zamrożenie płacenia podatku od

wartości dodanej do czasu osiągnięcia zysków ze sko-

mercjalizowanej technologii.

Zaproponowano też tzw.

uwłaszczenie naukowców, czyli wprowadzeniem

zmian w zakresie zasad nabywania praw własności

intelektualnej przez naukowców.

Zgodnie z powyż-

szym prawa własności intelektualnej będą nabywane

przez pracownika naukowego, a nie uczelnię, przy

czym pracownik naukowy będzie zobowiązany do po-

działu z uczelnią uzyskanego z tego tytułu dochodu.

Pracownik naukowy samodzielnie podejmowałby de-

cyzję o komercjalizacji własności intelektualnej, przy

czym w przypadku sprzedaży tych praw uczelni przy-

sługiwałoby prawo pierwokupu lub pierwszeństwa.

Poza tym uczelnie zobowiązane będą do opracowania

regulaminów korzystania z infrastruktury badaw-

czej.

Powyższe zmiany powinny prowadzić do lepsze-

go wykorzystania potencjału naukowego polskich

naukowców, a także zwiększenia stopnia komercja-

lizacji wyników badań naukowych i prac rozwojo-

Ad 2.

Czy i w jaki sposób MNiSW kontroluje uczel-

nie pod kątem przeznaczania i wydawania środków

na badania naukowe?

Pierwszym krokiem kontroli wydatkowania środ-

ków na naukę w przypadku ww. programów jest oce-

na konkursowa zgłoszonych wniosków.

Na jej podsta-

wie do finansowania są wybierane najwartościowsze

projekty.

Realizacja ww. programów odbywa się na

podstawie umów zawartych pomiędzy ministrem na-

uki i szkolnictwa wyższego a jednostką naukową.

Umowy określają warunki, na jakich odbywa się re-

alizacja projektów.

Jednostki są zobowiązane do skła-

dania raportów rocznych i końcowych.

W przypadku

programów: „Iuventus Plus”, „Diamentowy grant”,

„Ideas Plus”, raporty roczne podlegają ocenie przez

zespoły interdyscyplinarne lub specjalistyczne powo-

łane przez ministra.

Raporty końcowe z pięciu wyżej

przedstawionych programów są recenzowane przez

wyznaczonych recenzentów, a wydatkowanie środ-

ków na ich realizację podlega sprawdzeniu przez od-

powiedni departament ministerstwa.

Kolejnym eta-

pem kontroli jest ocena merytoryczna i finansowa

wykonania projektu przez odpowiedni zespół inter-

dyscyplinarny lub specjalistyczny.

Ostateczne za-

twierdzenie rozliczenia lub nierozliczenia projektu

pod względem merytorycznym i finansowym leży

w gestii ministra nauki i szkolnictwa wyższego.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego co-

rocznie kontroluje uczelnie publiczne i niepubliczne,

m.in. w zakresie prawidłowości wydatkowania środ-

ków finansowych przeznaczonych na badania nauko-

we, na podstawie zatwierdzanego przez ministra na-

uki i szkolnictwa wyższego rocznego planu kontroli.

Kontrole przeprowadzane są na podstawie ustawy

dowej (Dz. U. Nr 185, poz. 1092), ustawy z dnia 30 kwiet-

ne są w siedzibach uczelni.

Przy ich prowadzeniu sto-

suje się standardy kontroli określone przez prezesa

Rady Ministrów.

Zakres kontroli obejmuje m.in. kon-

trolę prawidłowości wykorzystania środków finanso-

wych przeznaczonych na badania naukowe i prace

rozwojowe, zakup aparatury naukowo-badawczej, ba-

dania naukowe służące rozwojowi młodych naukow-

ców.

Ponadto zgodnie z reformą nauki zasadnicza część

środków finansowych na badania naukowe w Polsce

jest przekazywana natomiast przez agencje wyko-

nawcze podległe ministrowi: Narodowe Centrum Na-

uki (NCN) oraz Narodowe Centrum Badań i Rozwo-

ju (NCBiR).

Agencje te dystrybuują większość środ-

ków przeznaczonych z budżetu na prowadzenie ba-

NCN i NCBiR przekazują środki na badania na-

ukowe i/lub prace rozwojowe w drodze konkursowej.

Zgodnie z przepisami art. 34 ust. 3 ww. ustawy

o NCN oraz art. 42 ustawy o NCBiR nadzór nad re-

alizacją projektów obejmuje ocenę raportów okreso-

wych z realizacji projektów oraz kontrolę w siedzibie

tora agencji zespół kontrolujący.

W ramach nadzoru dyrektor NCN oraz dyrektor

NCBiR mają uprawnienia do wstrzymania finanso-

wania projektu.

Dotyczy to przypadku wydatkowa-

nia przez wykonawcę środków finansowych niezgod-

nie z umową lub nieosiągnięcia wyników zaplanowa-

nych na danym etapie realizacji projektu – do czasu

wyjaśnienia nieprawidłowości, a także do przerwania

finansowania projektu – w przypadku wydatkowania

środków wykonywania umowy niezgodnie z umową

lub nieterminowego, lub nienależytego wykonywania

853

umowy, w tym w szczególności stwierdzenia, odpo-

wiednio na podstawie opinii Rady NCN lub właściwej

komisji Rady NCBiR albo Komitetu Sterującego do

szarze bezpieczeństwa i obronności państwa, zmniej-

szenia zakresu rzeczowego realizowanego projektu.

Ponadto Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyż-

szego oraz podległe mu agencje wykonawcze prowa-

dzą ewaluacje programów wsparcia, m.in. pod kątem

skuteczności i efektywności wsparcia publicznego.

Ewaluacje te opracowywane są przez ekspertów ww.

instytucji lub ekspertów zewnętrznych, zaś przy ich

wykonywaniu wykorzystywane są nowoczesne meto-

dy i techniki badawcze stosowane w państwach ta-

kich jak Niemcy czy Wielka Brytania.

Raporty z prze-

prowadzonych już badań ewaluacyjnych są dostępne

na stronach internetowych instytucji.

Ministerstwo

Nauki i Szkolnictwa Wyższego organizowało w ostat-

nich latach wiele konferencji oraz wydało wiele pub-

likacji na temat roli i sposobów prowadzenia ewalu-

acji programów dotyczących badań i innowacji.

Mi-

nisterstwo planuje również w 2013 i 2014 r. działania

na rzecz przeprowadzenia ewaluacji systemu polityki

naukowej, w tym komplementarności i spójności róż-

nych programów i instrumentów wsparcia.

Informacje na temat przeznaczenia i wydatkowa-

nia środków na naukę w Polsce, w tym wydatków

uczelni, są także zawarte w raporcie „Nauka w Pol-

sce 2013.

Edycja 1”, który został opublikowany w mar-

cu 2013 r.

Raport ten prezentuje informacje na temat

struktury wydatków na naukę w Polsce, inwestycji

w obszarze nauki i szkolnictwa wyższego, a także

finansowania projektów badawczych.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie programu „Mieszkanie dla młodych”

(14204)

lacją posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

mem z dnia 19 lutego br. (nr SPS-023-14204/13)

uprzejmie przekazuję poniższą odpowiedź.

1.

Kiedy wejdzie w życie program „Mieszkanie dla

młodych”?

Czy jest szansa, że będzie to jeszcze

w 2013 r.?

po zakończeniu uzgodnień międzyresortowych został

skierowany na stały komitet Rady Ministrów.

Inten-

liwi podmiotom, których nowe rozwiązania będą do-

tyczyć (potencjalni beneficjenci, banki komercyjne,

stosowanie się do reguł sformułowanych w ustawie.

minem wygaszania systemu zwrotu osobom fizycz-

mieszkaniowym, będącym źródłem finansowania

nowego programu.

2.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

sowywania z programu „Mieszkanie dla młodych”

nieruchomości z rynku wtórnego?

Założenia programu sformułowane w projekcie

z koniecznością wpisania parametrów proponowa-

nych działań w szerszy kontekst ekonomiczny.

Dla-

tego zaproponowane rozwiązania mają z jednej stro-

zaś poprzez realizację założonych celów społecznych

kę.

Zakłada się zatem, że w obecnej sytuacji spowol-

nienia ekonomicznego objęcie wsparciem mieszkań

cji zawieranych na rynku wtórnym.

ny w ramach istniejących ograniczeń budżetowych

musiałoby spowodować zmianę innych parametrów

programu, np. katalogu beneficjentów, wysokości fi-

nansowego wsparcia, parametrów cenowych i po-

Ponadto lokale używane w większości znajdują się

nia i wspierania energooszczędnego budownictwa

mieszkaniowego.

Nowo wznoszone budynki muszą

parametrów konstrukcyjnych czy używanych mate-

854

riałów budowlanych, co niesie korzyści również dla

ci niższych kosztów eksploatacji.

Mając powyższe na uwadze, nie przewiduje się

rozszerzenia projektowanego programu o dofinanso-

wanie transakcji zawieranych na rynku wtórnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie działalności spółki PKS Wschód

(14206)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo (nr SPS-023-14206/13) z dnia 19 lutego 2013 r.,

posła na Sejm RP Michała Kabacińskiego w sprawie

działalności spółki PKS Wschód, przedstawiam po-

nych w tej interpelacji.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej nie jest upoważnione do przekazywa-

nia środków budżetowych przeznaczonych na popra-

wę sytuacji finansowej PKS.

Zadania w zakresie nad-

zoru nad działalnością PKS realizują zgodnie z właś-

ciwością minister skarbu państwa, wojewodowie,

akcjonariusze i udziałowcy, w zakresie wynikającym

z odpowiednich ustaw.

Zgodnie z informacją z dnia 4 marca 2013 r. otrzy-

maną od pana Rafała Baniaka, podsekretarza stanu

w Ministerstwie Skarbu Państwa, w dniu 26 kwiet-

nia 2010 r. minister skarbu państwa podpisał z Za-

rządem Województwa Lubelskiego umowę, na mocy

której minister skarbu państwa przekazał nieodpłat-

nie na rzecz województwa lubelskiego 720 000 akcji

spółki Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej

Wschód SA z siedzibą w Lublinie.

W ten sposób województwo lubelskie reprezento-

wane przez Zarząd Województwa stało się właścicie-

lem 100% akcji spółki, o której mowa w interpelacji

pana posła (w załączeniu kopia pisma z dnia 4 marca

2013 r. nr MSP/DNW/1385/13/RA*

)

).

W tej sytuacji w sprawach dotyczących zarówno

pomocy finansowej dla spółki PKS Wschód, jak i ewen-

tualnych planów jej prywatyzacji właściwym do za-

jęcia stanowiska jest Zarząd Województwa Lubel-

skiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie prowadzenia lekcji

doradztwa zawodowego w szkołach

gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych (14207)

SPS-023-14207/13) w sprawie prowadzenia lekcji do-

radztwa zawodowego szkołach gimnazjalnych i po-

nadgimnazjalnych uprzejmie wyjaśniam.

Poradnictwo zawodowe dla resortu edukacji jest

ważnym instrumentem wspierającym rozwój zawo-

dowy ucznia oraz nabywanie nowych kompetencji

ku pracy.

W rozwiązaniach proponowanych przez

jest zgodne z rezolucją Rady Unii Europejskiej doty-

czącą rozwoju całożyciowego poradnictwa zawodowe-

go w Europie.

stwo zamierza podjąć temat doradztwa zawodowego

w szkołach gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych,

uprzejmie informuję, że ustawa o systemie oświaty i prze-

pisy wykonawcze do ustawy regulują sposób świad-

czenia usług doradczych w szkołach i placówkach

oświatowych.

Ustawa ta stanowi, iż system oświaty

zapewnia m.in. przygotowanie uczniów do wyboru

zawodu i kierunku kształcenia (art. 1 pkt 14 ustawy

W rozporządzeniu ministra edukacji narodowej

ślono zadania doradcy zawodowego, do których należą:

nia poszczególnych uczniów na informacje edukacyj-

*

)

855

— prowadzenie zajęć przygotowujących uczniów

wodowej,

— koordynowanie działalności informacyjno-do -

radztwa edukacyjno-zawodowego.

W przypadku braku doradcy zawodowego dyrek-

tor szkoły wyznacza nauczyciela, który planuje i re-

alizuje zadania z zakresu doradztwa edukacyjno-

-zawodowego.

Tym samym niezależnie od obecności

gwarantuje wsparcie dla uczniów z zakresu wyboru

nazjach i szkołach ponadgimnazjalnych.

Działaniami

z zakresu doradztwa edukacyjno-zawodowego objęci

są wszyscy uczniowie gimnazjów i szkół ponadgim-

nazjalnych.

Zgodnie ze zmienionym w 2010 r. rozporządzeniem

lach, szkołach i placówkach taka osoba powinna być

dostępna od roku szkolnego 2011/2012 w gimnazjach

i od roku szkolnego 2012/2013 w szkołach podstawo-

wych i ponadgimnazjalnych.

Pracę doradców zawodowych wspierają nauczy-

ciele oraz pedagodzy szkolni, którzy w trakcie pro-

wadzonych przez siebie zajęć wprowadzają do po-

szczególnych przedmiotów treści z zakresu poradni-

ctwa zawodowego.

Uczniowie oraz ich rodzice mogą

również uzyskać wsparcie w zakresie opracowania

ścieżki edukacyjno-zawodowej w poradniach psycho-

logiczno-pedagogicznych.

Należy również zauważyć, że zgodnie z przepisem

działania publicznych poradni psychologiczno-peda-

gogicznych, w tym poradni specjalistycznych (Dz. U.

Nr 228, poz. 1488), jednym z zadań publicznych po-

radni psychologiczno-pedagogicznych, w tym pub-

licznych poradni specjalistycznych, jest pomoc dzie-

ciom i młodzieży w wyborze kierunku kształcenia

wodowej oraz wspieranie nauczycieli przedszkoli, szkół

doradztwa edukacyjno-zawodowego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że 16 marca

2013 r. wchodzi w życie nowe rozporządzenie mini-

wie zasad działania publicznych poradni psycholo-

wiązuje poradnie do udzielania wsparcia dzieciom

i młodzieży wymagającym pomocy w wyborze kie-

runku kształcenia i zawodu oraz planowaniu kształ-

cenia i kariery zawodowej.

Należy podkreślić, że poradnie realizują swoje za-

dania przy pomocy specjalistów, w tym doradców za-

wodowych.

Ministerstwo Edukacji Narodowej przy wykorzy-

staniu funduszy strukturalnych ogłosiło we wrześ-

niu 2008 r. konkurs na opracowanie narzędzi diag-

resowań zawodowych uczniów.

Celem konkursu było

do wykorzystania w procesie planowania ścieżki edu-

kacyjnej i kariery zawodowej ucznia przez instytucje

zajmujące się doradztwem edukacyjnym i zawodo-

wym oraz przez rodziców, uczniów i nauczycieli.

W ramach zrealizowanych projektów konkurso-

wych powstały narzędzia do samobadania uczniów

oraz narzędzia dla osób realizujących zadania z za-

kresu doradztwa zawodowego w formie przewodni-

ków, poradników, podręczników, filmów, scenariuszy

zajęć, umożliwiające diagnozowanie uczniów ze wszyst-

kich grup wiekowych.

Dotychczas zostały opracowane następujące na-

rzędzia:

— „Vademecum talentu” – zintegrowana ocena

— „Poznaj swoje zainteresowania i świat szkolni-

ctwa zawodowego” – zestaw wystandaryzowanych

wodowych uczniów, przeznaczonych dla różnych

grup wiekowych,

— „DIAPREZAMUS” – pakiet diagnostyczno-

-metodyczny wspierający proces orientacji zawodowej

dzieci i młodzieży,

— „Wsparcie metodyczne procesu rozpoznawania

dowej”,

— „Rozpoznawanie predyspozycji i zainteresowań

kacji Narodowej w zakładce: Życie szkoły / Poradni-

ctwo edukacyjno-zawodowe.

Istotnym wsparciem dla osób realizujących zada-

856

w ostatnich latach w ramach projektu „Eurodoradz-

two Polska” opracował i wydał następujące publikacje.

— „Podstawy poradnictwa kariery.

Poradnik dla

nauczycieli” – adresowany do nauczycieli, którzy

ich uczniów.

Poradnik nakreśla teoretyczne podsta-

wy poradnictwa kariery, omawia zagadnienia zwią-

zane z poradnictwem kariery dla młodzieży w resor-

cie edukacji oraz przedstawia metody działania na-

uczyciela jako doradcy kariery zarówno w indywidu-

alnym, jak i grupowym poradnictwie.

Poradnik zo-

stał napisany przystępnym językiem i stanowi pod-

stawę do zdobycia najważniejszych informacji dla

ctwem zawodowym.

— „Przewodnik po zawodach” – zawierający krót -

pozwalają je zdobyć.

Przewodnik został opracowany

uczyć się w rzemiośle lub na kwalifikacyjnych kur-

sach zawodowych, informacja, czy w danym zawodzie

informacje o warunkach pracy, potrzebnych kompe-

tencjach, karierze edukacyjnej i zawodowej.

— „Metody, techniki i narzędzia diagnostyczne

dowych uczniów.

nie młodzieży w konstruowaniu karier” – skierowana

publikacja zawierająca konkretne wskazówki i porady

Dodatkowo w sposób ciągły organizowane są

dejmowaniu decyzji odnośnie do wyboru zawodu lub

Ministerstwo Edukacji Narodowej, by zapewnić

wsparcie nauczycielom realizującym zadania z za-

kresu doradztwa zawodowego, od początku 2013 r.

w KOWEZiU rozpoczęło realizację projektu, który

przygotuje nauczycieli do realizacji zadań nałożonych

na nich rozporządzeniem w sprawie zasad udzielania

W ramach projektu, który realizowany będzie do

czerwca 2015 r., zaplanowano m.in.:

nt.

budowania ścieżki edukacyjnej i zawodowej

(np. scenariusze, karty pracy),

— opracowanie i publikację materiałów dla rodzi-

ców nt. wspierania młodzieży w wyborze ścieżki edu-

kacyjnej i zawodowej (broszury, ulotki),

— opracowanie i publikację „Informatora o zawo -

dach” w formie segregatora (dla gimnazjów, zasad-

niczych szkół zawodowych, OHP, poradni psycholo-

giczno-pedagogicznych, centrów kształcenia usta-

wicznego, centrów kształcenia zawodowego i usta-

wicznego),

— przygotowanie trenerów do szkoleń,

— szkolenia dyrektorów, doradców zawodowych

— szkolenia dla osób, które realizują zadania

z zakresu doradztwa edukacyjno-zawodowego za-

trudnionych w CKU, CKP, a w szczególności w CKZiU.

W kolejnej perspektywie finansowej UE 2014–

2020 planuje się kontynuację szkoleń dla osób reali-

zujących poradnictwo zawodowe w szkołach ponad-

gimnazjalnych oraz realizację projektów o charakte-

rze systemowym, które będą obejmowały zapoznanie

uczniów wszystkich typów szkół ze światem zawodów

oraz opracowanie materiałów dla wychowawców klas

wszystkich typów szkół.

duże środki są obecnie przekazywane na cel doradz-

twa zawodowego, uprzejmie informuję, iż Minister-

systemu oświaty poprzez subwencję ogólną przezna-

czoną dla gmin, powiatów i województw.

Subwencja

naliczana jest na podstawie rozporządzenia ministra

ści oświatowej subwencji ogólnej, wydawanym co

roku w grudniu na rok następny.

Zgodnie z art. 28 ust. 6 ustawy o dochodach jed-

Nr 80, poz. 526) minister właściwy do spraw oświaty

tacji jednostek samorządu terytorialnego, określa

w drodze rozporządzenia sposób podziału części

oświatowej subwencji ogólnej między poszczególne jed-

nostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem

w szczególności typów i rodzajów szkół i placówek

prowadzonych przez te jednostki, stopni awansu za-

wodowego nauczycieli oraz liczby uczniów w tych

szkołach i placówkach.

o przeznaczeniu środków otrzymanych z tytułu sub-

wencji ogólnej decyduje organ stanowiący jednostki

Ponadto w rozporządzeniu ministra finansów

857

oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych

dy oraz wydatki publiczne sklasyfikowano według

działów i rozdziałów – określających rodzaj działal-

ności oraz paragrafów – określających rodzaj docho-

du, przychodu lub wydatku.

Podmioty, które tworzą

sektor finansów publicznych, wykorzystują tę klasy-

fikację w planowaniu, rachunkowości i sprawozdaw-

czości.

Biorąc pod uwagę fakt, iż w ww. klasyfikacji

nie wyodrębniono osobnego rozdziału ani paragrafu

dotyczącego wydatków poniesionych na doradztwo

zawodowe, jednostki samorządu terytorialnego nie

mają obowiązku prowadzenia ani przekazywania

sprawozdań uwzględniających poniesione w tym ob-

szarze wydatki.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie informuję,

iż Ministerstwo Edukacji Narodowej nie dysponuje

informacją dotyczącą ilości środków finansowych

przeznaczonych na konkretne działania z zakresu

doradztwa zawodowego w poszczególnych jednost-

kach samorządu terytorialnego, zwłaszcza że działa-

nia w tym zakresie mogą być finansowane z innych

źródeł niż część oświatowa subwencji ogólnej.

Natomiast Ministerstwo Edukacji Narodowej

przeznaczyło następujące środki na realizację pro-

jektów wspierających poradnictwo edukacyjno-zawo-

dowe:

a) w ramach projektu „Eurodoradztwo Polska”

(„Euroguidance Poland”):

— w 2012 r.

– 75 384 zł,

— w 2011 r.

– 40 000 zł,

— w 2010 r.

– 70 000 zł,

b) w ramach projektu konkursowego „Opracowa-

nie narzędzi diagnostycznych i materiałów meto-

dycznych wspomagających proces rozpoznawania

– 12 111 289,27 zł,

c) w ramach projektu systemowego „Opracowanie

modelu poradnictwa zawodowego oraz internetowego

6 675 750,00 zł.

W świetle powyższego, odnosząc się do kolejnego

pytania pana posła, czy ministerstwo planuje wpro-

wadzenie przedmiotu doradztwa zawodowego do ra-

mowego programu nauczania, uprzejmie informuję,

podejmuje wiele działań mających na celu zapewnie-

nie uczniom możliwości skorzystania ze wsparcia

w obszarze doradztwa zawodowego, zatem nie planu-

je się w chwili obecnej wprowadzenia dodatkowego

przedmiotu – doradztwa zawodowego w szkołach.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie wykorzystywania nowoczesnych

środków technicznych na lekcjach (14208)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-14208/13) w sprawie wykorzystywania nowo-

czesnych środków technicznych na lekcjach, uprzej-

mie informuję.

Powszechna dostępność mobilnych urządzeń tech-

nologicznych posiadających funkcje komputera oraz

ich funkcjonalność i przydatność dla celów edukacyj-

nych sprawia, że zagadnienia wykorzystywania pry-

watnych urządzeń uczniowskich w szkole wymagają

unormowania.

Zasady wykorzystywania takich urzą-

dzeń przez uczniów powinny być opracowane w szko-

le i znaleźć swoje miejsce w statucie szkoły.

Zgodnie

z przepisami rozporządzenia ministra edukacji naro-

ły powinien określać m.in. prawa i obowiązki uczniów,

do których to obowiązków należy przestrzeganie wa-

runków korzystania z telefonów komórkowych i in-

nych urządzeń elektronicznych na terenie szkoły.

Jak wynika z powyższego, przepisy prawa pozo-

stawiły szkołom swobodę w określeniu warunków

dzeń elektronicznych podczas pobytu uczniów w szko-

le.

Jasno określone zasady użytkowania telefonu ko-

mórkowego oraz innych urządzeń elektronicznych na

terenie szkoły i konsekwentne ich przestrzeganie

zarówno przez uczniów, rodziców, jak też nauczycie-

li są nie tylko kwestią porządkowa i organizacyjną,

ale przede wszystkim elementem procesu wychowaw-

czego realizowanego przez szkołę względem uczniów.

Odnosząc się do kwestii popierania przez Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej możliwości używania

przez uczniów telefonów komórkowych bądź innych

urządzeń mobilnych mających możliwość dostępu do

Internetu do celów dydaktycznych, uprzejmie infor-

muję, że już obecnie Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej dopuszcza do użytku szkolnego podręczniki w for-

mie elektronicznej.

Korzystanie z takich podręczni-

ków wymaga używania elektronicznych urządzeń

posiadających funkcje komputera.

W warunkach

szkolnych takie urządzenia mogą być bądź zapewnio-

ne przez szkołę, bądź przyniesione przez ucznia, je-

żeli szkoła dopuszcza takie rozwiązanie.

O merytorycznym wyborze podręcznika decyduje

nauczyciel, ale już o tym, czy dziecko ma korzystać

z wersji papierowej, czy elektronicznej, decydują jego

rodzice, biorąc pod uwagę kryteria, które w ich prze-

konaniu wpływają na dobro dziecka.

Szkoła w przy-

858

padku uznania argumentów rodziców powinna umoż-

liwić dzieciom korzystanie z dobrodziejstw cywiliza-

cji, pod warunkiem nieograniczania praw innych

dzieci w dostępie do edukacji.

Jednocześnie, jak już wspomniano powyżej, nale-

ży zaznaczyć, że kwestie regulujące zasady używania

urządzeń elektronicznych na terenie szkoły powinny

być rozstrzygane przez daną społeczność szkolną

w postaci wprowadzenia w statucie szkoły konkret-

nych rozwiązań dostosowanych do typu szkoły czy

wieku uczniów.

Brak jest, w mojej ocenie, uzasadnie-

nia merytorycznego do wprowadzania takich regu-

lacji na poziomie aktu normatywnego.

Ponadto należy także podkreślić, że pozbawiony

kontroli dostęp uczniów do urządzeń elektronicznych

na terenie szkoły niesie ze sobą także pewne zagro-

żenia, takie jak np. robienie zdjęć lub nagrywanie za

pomocą telefonu komórkowego innych uczniów i na-

uczycieli bez ich zgody.

Takie nagrania mogą być

umieszczane w Internecie lub rozsyłane za pomocą

poczty elektronicznej w celu ośmieszenia i poniżenia

danej osoby.

Dlatego też ze względów organizacyj-

nych, porządkowych oraz dla zapewnienia bezpie-

czeństwa nauczycielom i uczniom niejednokrotnie

szkoły decydują się na wprowadzenie ograniczeń do-

tyczących używania telefonu komórkowego na tere-

nie szkoły.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgłaszane

przez pana posła wątpliwości dotyczące możliwości

udostępniania uczniom nowoczesnych środków tech-

nicznych w szkole będą przedmiotem rozważań me-

rytorycznych podczas planowanych w bieżącym roku

prac nad zmianą rozporządzenia w sprawie ramo-

nych szkół.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

14209/13), dotyczącą modernizacji drogi krajowej

drogi ekspresowej, poniżej przedstawiam stanowisko

w sprawie.

skalę nie mającą precedensu.

Obecnie realizowany

tostrady i drogi krajowe/”Program budowy dróg kra-

Zadanie pn. Budowa obwodnicy Olsztyna w ciągu

do programu, natomiast inwestycja, która ma za za-

danie skomunikować Olsztyn z drogą ekspresową S7,

tj. budowa drogi S51 Olsztyn – Olsztynek (S7), zosta-

ła ujęta w załączniku nr 2 do programu.

Obecnie

z uwagi zarówno na stopień przygotowań zadań do

realizacji, jak i wyczerpania przyznanego limitu

w kwocie 82,8 mld zł nie jest możliwa realizacja za-

dań w obecnej perspektywie finansowej.

Dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy

dowiskowych uwarunkowaniach została wydana 10

marca 2009 r., natomiast w chwili obecnej inwestycja

nie posiada zezwolenia na realizację inwestycji bu-

dowlanej (ZRID), które planowane jest na III kwartał

2013 r.

Szacunkowy koszt tej inwestycji jest na po-

ziomie 935 mln. zł.

Natomiast dla inwestycja polegającej na budowie

drogi S51 Olsztyn – Olsztynek (S7) decyzja o środo-

wiskowych uwarunkowaniach została wydana 10

sierpnia 2009 r., natomiast zezwolenie na realizację

cunkowa wartość inwestycji jest na poziomie około

599 mln. zł.

Niemniej jednak w chwili obecnej w resorcie trans-

portu trwają prace mające na celu ustalenie kierun-

ków wykorzystania interwencji finansowej UE w la-

tach 2014–2020 na poziomie krajowym i regional-

nym.

Nie zostały jednak dotychczas wskazane kon-

kretne projekty o znaczeniu ogólnokrajowym, któ-

rym planuje się przyznanie dofinansowania z budże-

tu UE na lata 2014–2020.

Zatem na obecnym etapie

prac nie jest jeszcze możliwe jednoznaczne potwier-

859

dzenie, czy interesujące pana posła inwestycje otrzy-

mają dofinansowanie.

W tej chwili prace skupiają się

Rozwoju Transportu do 2020 (DI), w którym znajdą

kryteriów listy projektów do realizacji przy wsparciu

wiskiem resortu, zadaniami, które planowane są do

Odnosząc się do kwestii budowy obwodnic, w tym

również budowy obwodnicy Olsztyna, należy zazna-

czyć, iż resort transportu pracuje nad stworzeniem

w ramach przyszłej perspektywy finansowej UE

2014–2020 nowego mechanizmu realizacji inwestycji

przez odpowiedni szczebel samorządowy.

Realizacja

tych zadań, zgodnie z przedstawionymi w piśmie mi-

nistra transportu do marszałków województw ogól-

nymi założeniami, odbywałaby się na podstawie za-

wartego porozumienia pomiędzy zarządcami na pod-

stawie art. 19 ustawy o drogach publicznych, tj. Ge-

powiednim szczeblem samorządowym.

Z uwagi na

fakt, że znaczną część środków finansujących te za-

dania będą stanowić środki pochodzące z regional-

nych programów operacyjnych inwestorami będą

władze samorządowe.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

procesu prywatyzacji pracowniczej w oparciu

W związku z interpelacją poselską pana posła Je-

SPS-023-14210/13) przedkładam Pani Marszałek od-

wie podjęcia decyzji wdrożenia procesu prywatyzacji

w Olsztynie.

Pytanie 1: Czy Ministerstwo Skarbu Państwa

przychyla się do prywatyzacji pracowniczo-menedżer-

skiej spółki Hotele Olsztyn sp. z o.o. zgodnie z przyję-

tym już modelem prawnym dla koncernu Krajowa

Spółka Cukrownicza SA?

Proces prywatyzacji Hoteli Olsztyn sp. z o.o. (da-

go dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z przepisami usta-

wy procesy prywatyzacji, co do zasady, prowadzone

są w trybie publicznym, z poszanowaniem zasady

równego traktowania wszystkich podmiotów zainte-

resowanych zakupem należących do Skarbu Państwa

akcji i mają na celu wyłonienie dla prywatyzowanych

spółek inwestorów, którzy zaoferują najkorzystniej-

sze warunki ich nabycia.

Charakter i tryb prywaty-

runiu został natomiast uregulowany przepisami

Nr 98, poz. 473, ze zm.) oraz rozporządzenia Rady

gramu prywatyzacji Krajowej Spółki Cukrowej oraz

trybu zbywania akcji tej spółki plantatorom buraków

cukrowych oraz pracownikom (Dz. U. Nr 264,

poz. 2628, ze zm.), które nie mają zastosowania do

innych spółek.

Tym samym nie istnieją podstawy for-

malne, ale również i merytoryczne, aby Hotele Ol-

sztyn sp. z o.o. zostały objęte tym szczególnym try-

bem prywatyzacji.

W związku z powyższym wyklu-

czam przekazywanie przez pracowników Minister-

stwa Skarbu Państwa pełnomocnikowi oraz prze-

wodniczącej Komisji Zakładowej Organizacji Zakła-

dowej NSZZ „Solidarność” w Hotele Olsztyn sp. z o.o.

jakichkolwiek sugestii odnośnie do możliwości pry-

watyzacji Hoteli Olsztyn sp. z o.o. na zasadach usta-

lonych dla Krajowej Spółki Cukrowej SA.

Podkreślić

również należy, że wniosek o wdrożenie procesu pry-

860

watyzacji pracowniczej w oparciu i przy udziale pra-

nie odnosił się w żaden sposób do trybu prywatyzacji

Krajowej Spółki Cukrowej SA.

Pytanie 2 i 3: Kiedy ministerstwo zamierza po-

wiadomić Organizację Zakładową NSZZ „Solidar-

ność” o podjętej decyzji w niniejszej sprawie?

Kiedy zostanie wskazany termin rozpoczęcia ne-

gocjacji, w przypadku pozytywnej dla prywatyzacji

pracowniczej decyzji?

Stanowisko dotyczące wniosku o wdrożenie pro-

cesu prywatyzacji pracowniczej w oparciu i przy

sztyn sp. z o.o., złożonego przez pana E. G., zostało

przedstawione w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r.,

znak: DPR-AW-426-97/12 (MSP/DPR/1159/13)MM,

skierowanym także do wiadomości przewodniczącej

Komisji Zakładowej Organizacji Zakładowej NSZZ

sporządzonej na zlecenie Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa przez zewnętrzną firmę doradczą wyceny spół-

ki zaprezentowana we wniosku symulacja wartości

Hoteli Olsztyn sp. z o.o. nie odzwierciedla w jakikol-

wiek sposób faktycznej wartości spółki.

Przedstawio-

ny wniosek nie jest możliwy do zaakceptowania rów-

nież ze względu na małą wiarygodność finansową

potencjalnego inwestora oraz brak pełnego zabezpie-

czenia transakcji.

Pragnę zwrócić uwagę, iż w ostat-

nim zaproszeniu do przetargu, opublikowanym w dniu

31 sierpnia 2012 r., cena wywoławcza 100% udziałów

spółki wynosiła 29 403 880,00 zł.

Tymczasem łączna

cena proponowana przez wnioskujących za 100%

udziałów spółki mieści się w przedziale od 14,38 mln

zł do 20 mln zł.

W najbliższym czasie nie jest planowane ponowne

uruchomienie procesu prywatyzacji spółki.

Obecnie

– z uwagi na pogarszającą się sytuację ekonomiczno-

-finansową Hoteli Olsztyn sp. z o.o. – Ministerstwo

Skarbu Państwa, przy udziale zarządu, weryfikuje

warianty możliwych do wdrożenia działań właściciel-

skich.

Pytanie 4: Czy Pan Minister może wskazać osoby

odpowiedzialne za lekceważenie Kodeksu postępo-

wania administracyjnego w urzędzie państwowym

i czy zostaną wobec nich wyciągnięte konsekwencje

pracownicze?

Uprzejmie informuję, że akcje/udziały Skarbu

Państwa zbywane są w trybie komercyjnym na pod-

stawie wymienionej wcześniej ustawy, a nie w trybie

administracyjnym.

Wniosek o wdrożenie procesu pry-

został potraktowany jako wniosek biznesowy, który

dotyczy majątku Skarbu Państwa, i musiał być szcze-

gółowo przeanalizowany pod względem ekonomicz-

nym i prawnym, z uwzględnieniem interesu Skarbu

Państwa oraz prywatyzowanego podmiotu.

Pytanie 5: Jaka jest przyczyna braku odpowiedzi

na pisma związków zawodowych składanych do za-

rządu i rady nadzorczej spółki, tj. wniosków w spra-

wie prywatyzacji pracowniczo-menedżerskiej?

Ministerstwo Skarbu Państwa nie posiada w swo-

jej dokumentacji wniosków związków zawodowych

kierowanych do Rady Nadzorczej spółki Hotele Ol-

sztyn sp. z o.o. w sprawie prywatyzacji pracowniczo-

-menedżerskiej.

Posiada jedynie wnioski kierowane

w tej sprawie do zarządu spółki, przekazane Mini-

sterstwu Skarbu Państwa do wiadomości.

Minister-

stwo Skarbu Państwa nie posiada również informa-

cji, iż ww. pisma nie zostały rozpatrzone, w związku

z czym oba organy spółki zostały poproszone o nie-

zwłoczne przedstawienie wyjaśnień w tej sprawie.

Ponadto, na wniosek Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa, Rada Nadzorcza Hoteli Olsztyn sp. z o.o., co

pozostaje również przedmiotem jej cyklicznych posie-

dzeń, na bieżąco monitoruje sytuację społeczną

w spółce.

Pytanie 6: Czy znana jest Panu Ministrowi ana-

liza skutków finansowych przyjętej strategii asset

light dla Hotele Olsztyn sp. z o.o.?

Czy prawdą jest,

że strategia ta jest równoznaczna ze zbywaniem

przez spółkę majątku?

Zarząd spółki Hotele Olsztyn sp. z o.o. w 2012 r.

opracował strategię rozwoju spółki Hotele Olsztyn

sp. z o.o. na lata 2012–2014, która została pozytywnie

zaopiniowana przez Radę Nadzorczą.

W powyższej

strategii zarząd przedstawił informacje dotyczące

rynku hotelowego na Warmii i Mazurach, wskazując,

iż firmy hotelarskie na ww. rynku biznesowo skon-

centrują działalność w stronę asset light, czyli skupią

się na działalności podstawowej i pozbywaniu się nie-

rentownych dziedzin działalności.

Zarząd spółki

na lata 2012–2014 uwzględnił m.in. restrukturyzację

majątkową oraz przedstawił korzyści z realizacji

działań restrukturyzacyjnych, które mają doprowa-

dzić do odzyskania przez spółkę rentowności.

Pytanie 7, 8 i 10: Czy Pan Minister ma świado-

mość skutków, jakie wynikły w wyniku braku pod-

jęcia decyzji przez ministerstwo w sprawie prywaty-

zacji pracowniczej przez prawie pół roku?

Czy uważa Pan Minister, że zasadne byłoby prze-

prowadzenie kontroli właścicielskiej w spółce oraz ana-

lizy, w celu sprawdzenia, czy spółka spełnia nadal za-

łożenia brzegowe prywatyzacji pracowniczej, bądź

umożliwienie (udzielenie przez MSP pełnomocni-

ctwa) przeprowadzenia takiej kontroli przez wyzna-

czonych przez NSZZ „Solidarność” ekspertów?

Dlaczego Ministerstwo Skarbu Państwa jest

skłonne sprzedawać majątek Skarbu Państwa oso-

bom z rynku zewnętrznego, a nie podjęto żadnych

negocjacji czy decyzji po złożeniu wniosku prywaty-

zacyjnego przez przedstawicieli załogi przedsiębior-

stwa?

Proces prywatyzacji spółki nie jest kontynuowany

ze względu na brak zainteresowania potencjalnych

inwestorów, gotowych zaoferować cenę na poziomie

faktycznej wartości rynkowej spółki, wynikającej

z posiadanego przez Ministerstwo Skarbu Państwa

861

oszacowania.

Od września 2012 r. – z uwagi na po-

garszające się wyniki ekonomiczno-finansowe Hote-

li Olsztyn sp. z o.o. – zarząd w porozumieniu z radą

nadzorczą oraz Ministerstwem Skarbu Państwa

opracował optymalną strategię funkcjonowania fir-

my z punktu widzenia spółki i jej właściciela.

W trak-

cie analiz uwzględniono także wniosek o wdrożenie

sztyn sp. z o.o. Zaproponowana we wniosku wartość

spółki, w jej maksymalnym pułapie, była wartością

rażąco odbiegającą od wartości z posiadanego przez

ministerstwo oszacowania wartości Hoteli Olsztyn

sp. z o.o.

Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie 1, proces

prywatyzacji Hoteli Olsztyn sp. z o.o. prowadzony

ust. 1 ustawy sprzedaż należących do Skarbu Pań-

stwa udziałów spółki mogłaby nastąpić w trybie prze-

targu publicznego, negocjacji podjętych na podstawie

publicznego zaproszenia lub aukcji publicznej.

Usta-

wa nie określa założeń brzegowych prywatyzacji pra-

cowniczej spółek, których akcje/udziały należą do

Skarbu Państwa.

Wymogi stawiane potencjalnym

inwestorom zainteresowanym nabyciem akcji Skar-

bu Państwa wskazane są w publikowanych ogłosze-

niach.

Podmiot utworzony przez pracowników pry-

watyzowanej spółki w celu nabycia jej akcji/udziałów

musi spełnić takie same warunki jak każdy inny po-

tencjalny inwestor biorący udział w procesie prywa-

tyzacji.

Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują

preferencyjnego traktowania pracowników spółki

w zakresie warunków w procesie prywatyzacji po-

średniej.

Pragnę zauważyć, iż w ostatnich dwóch latach

podejmowane były trzykrotne próby sprzedaży udzia-

łów spółki w trybie przetargu publicznego.

W żad-

nym z nich nie brali udziału pracownicy Hoteli Ol-

sztyn sp. z o.o. bezpośrednio bądź za pośrednictwem

stworzonego podmiotu.

Pragnę ponadto poinformować, że decydującym

kryterium wyboru inwestora, zgodnie z obowiązują-

cym prawem, jest cena za akcje spółki.

Odstąpienie

od ceny jako kryterium decydującego w tym zakresie

może skutkować przesłanką udzielenia niedozwolo-

nej pomocy publicznej i w konsekwencji – narusze-

niem obowiązujących przepisów prawa wspólnotowe-

go.

Zapewniam, że każdy proces prywatyzacyjny

prowadzony jest w sposób transparentny, zapewnia-

jący wszystkim jego uczestnikom równe prawa oraz

zabezpieczający interesy Skarbu Państwa.

Pytanie 9 i 11: Czy Ministerstwo Skarbu Państwa

rozważa koncepcję likwidacji spółki z jednoczesną

likwidacją istniejących w spółce miejsc pracy?

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa posiada dłu-

goterminową i krótkoterminową strategię dla Hote-

le Olsztyn sp. z o.o. zapewniającą utrzymanie miejsc

pracy?

Zarząd spółki opracował plan naprawczy spółki

Hotele Olsztyn sp. z o.o., który został pozytywnie za-

opiniowany przez radę nadzorczą i który jest obecnie

realizowany.

Działania właścicielskie wobec spółki

będą uzależnione od postępu i efektów działań na-

prawczych oraz wyników ekonomiczno-finansowych

spółki.

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie Stoczni Marynarki Wojennej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

14211/13), uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

Resort obrony narodowej mimo ograniczonych

możliwości oddziaływania na aktualną sytuację

Stoczni Marynarki Wojennej SA (SMW SA) jest za-

interesowany zachowaniem jej zdolności techniczno-

-produkcyjnych, szczególnie w części dotyczącej uzbro-

jenia i wyposażenia specjalnego oraz zatrudnionych

specjalistów.

W tym celu podejmowane są wysiłki

zmierzające do zabezpieczenia potencjału wymienio-

nej spółki dla zapewnienia realizacji zadań i umów

na potrzeby Marynarki Wojennej RP, a także dąży

się do lokowania zamówień w polskich stoczniach

z wykorzystaniem m.in. kooperacji ze Stocznią Ma-

rynarki Wojennej SA.

Opinia resortu obrony narodo-

wej w tym zakresie była brana pod uwagę przez sę-

dziego komisarza podczas wydania postanowienia

16 maja 2011 r. o zgodzie na dalsze, bezterminowe

wykonywanie działalności gospodarczej przez Stocz-

nię Marynarki Wojennej SA.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że od momentu

uprawomocnienia się w dniu 7 kwietnia 2011 r. po-

stanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdań-

sku Wydział VI Gospodarczy, zmieniającego tryb

upadłości Stoczni Marynarki Wojennej SA z upadło-

ści z możliwością zawarcia układu na upadłość obej-

mującą likwidację majątku upadłego, oraz w związku

z wydanym w dniu 25 stycznia 2012 r. postanowie-

niem ww. sądu dotyczącym ustanowienia rady wie-

rzycieli w składzie pięciu członków oraz dwóch za-

stępców wszystkie działania dotyczące funkcjonowa-

862

nia omawianej stoczni, w tym dalszego prowadzenia

procesu produkcyjnego i ewentualnej restrukturyza-

cji, należą obecnie do wyłącznych kompetencji wspo-

mnianej rady wierzycieli, syndyka oraz sędziego ko-

misarza.

W opinii resortu obrony podjęte dotychczas przez

syndyka stoczni działania przyczyniają się do opty-

malizacji kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa

oraz stwarzają warunki do ewentualnej ponownej

zmiany strategii i doprowadzenia do zawarcia układu

z wierzycielami.

Z uzyskanych informacji wynika, że

syndyk w dalszym ciągu zamierza podtrzymywać

działalność firmy i pozyskiwać środki na jej funkcjo-

nowanie poprzez zdobywanie nowych kontraktów

przy prowadzonej jednocześnie restrukturyzacji po-

szczególnych obszarów działania podmiotu w celu

m.in. obniżenia kosztów stałych i spłaty przetermi-

nowanych zobowiązań wobec pracowników, Skarbu

Państwa i dostawców, a także utrzymania potencja-

łu technologiczno-produkcyjnego niezbędnego do re-

alizacji zadań spełniających standardy związane

z budową okrętów dla Marynarki Wojennej RP.

Pod względem technicznym i technologicznym

SMW SA w obecnym stanie ma możliwość realizowa-

nia wszystkich zadań ujętych w „Programie rozwoju

nie ograniczenia udziału stoczni w uzyskiwaniu za-

mówień, wynikające z formalnoprawnego statusu

tego podmiotu będącego w upadłości likwidacyjnej.

Pragnę w tym miejscu wskazać, że zadania ujęte

w tym programie obecnie znajdują się w fazie anali-

tyczno-koncepcyjnej.

Jej wynikiem będzie studium

wykonalności określające sposób pozyskania dla re-

sortu obrony narodowej okrętów ujętych w progra-

mie.

Może to zostać zrealizowane bądź poprzez pracę

rozwojową, bądź zakup okrętów istniejących na świa-

towym rynku.

Prace rozwojowe (droższy wariant po-

zyskania) w każdym przypadku mogą być realizowa-

ne w polskich stoczniach.

W przypadku zakupu go-

towych jednostek za granicą (tańszy wariant pozy-

skania) możliwe jest ich nabycie w dwóch opcjach,

tj. zakup gotowej serii w stoczni zagranicznej bądź

budowa pierwszej jednostki w takiej stoczni, a kolej-

nych w stoczni krajowej, w zależności od wynegocjo-

wanych z oferentem warunków.

Udział SMW SA

w realizacji zadań ujętych w omawianym programie

możliwy będzie po spełnieniu warunków udziału

w postępowaniu, jakie zostaną określone w procedu-

rze o udzielenie zamówienia na budowę okrętów.

Uwzględniając fakt, że Stocznia Marynarki Wo-

jennej SA posiada zdolności do kompleksowej reali-

zacji usług remontowo-produkcyjnych na rzecz Ma-

rynarki Wojennej RP oraz wymagane prawem odpo-

wiednie świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego,

certyfikaty i koncesje, należy sądzić, że w aktualnej

sytuacji prawnej będzie ona ubiegać się (m.in. po-

przez zawierane konsorcja oraz podjęte działania ko-

operacyjne) o zamówienia na realizację zadań wyni-

kających z „Programu rozwoju Sił Zbrojnych RP

Aktywna działalność Stoczni Marynarki Wojen-

nej SA na krajowym rynku stoczniowym, wyrażona

m.in. przez zawarte w dniu 8 stycznia br. ze Stocznią

Remontową Shipbuilding SA w Gdańsku konsorcjum

na budowę niszczycieli min typu Kormoran II, sta-

nowi zapewne jeden z elementów poprawy konkuren-

cyjności oferty samej stoczni oraz zwiększenia poten-

cjału polskich stoczni w celu przyszłej implementacji

zadań ze wspomnianego „Programu rozwoju Sił Zbroj-

nych RP w latach 2013–2022” polegających m.in. na

pozyskiwaniu nowych możliwości oraz nowoczesnych

technologii i licencji, także od partnerów zagranicz-

nych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego ewentualnej

możliwości konsolidacji Stoczni Marynarki Wojennej

SA ze Stocznią Remontową Nauta SA, uprzejmie wy-

jaśniam, że w 2012 r.

Ministerstwo Skarbu Państwa

wysunęło propozycję konsolidacji obejmującą dzier-

żawę części majątku SMW SA wraz z prawem pier-

wokupu jej majątku przez Stocznię Remontową Nau-

ta SA.

Niemniej jednak sędzia komisarz prowadzący

przebieg procesu upadłościowego Stoczni Marynarki

Wojennej SA w dniu 7 listopada 2012 r. negatywnie

odniósł się do propozycji stoczni Nauta wydzierża-

wienia majątku produkcyjnego SMW SA.

Pragnę nadmienić, że dotychczasowa realizacja

przedsięwzięć przez wymienione wyżej stocznie (w ra-

mach zawartych konsorcjów) na rzecz resortu obrony

narodowej wskazuje, iż ich współpraca skutkuje

sprawnym oraz efektywnym wykonywaniem zadań

na rzecz Marynarki Wojennej RP.

Niemniej jednak

w świetle obecnej sytuacji prawnej Stoczni Marynar-

ki Wojennej SA zajęcie stanowiska dotyczącego kon-

solidacji tego podmiotu ze Stocznią Remontową Nau-

ta SA nie leży w kompetencjach resortu obrony na-

rodowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Waldemar Skrzypczak

w sprawie planów restrukturyzacji

863

o znaku: SPS-023-14212/13, w sprawie planów re-

strukturyzacji i perspektyw rozwoju Stoczni Mary-

narki Wojennej SA w upadłości likwidacyjnej z sie-

dzibą w Gdyni uprzejmie informuję, co następuje.

Stocznia Marynarki Wojennej SA została w dniu

7 kwietnia 2011 r. postawiona w stan upadłości likwi-

dacyjnej zgodnie z postanowieniem sądu gospodar-

rząd masą upadłości sprawuje syndyk masy upadło-

ści pod nadzorem sędziego komisarza.

Wykonywane

przez syndyka działania prowadzone są pod reżimem

Prawa upadłościowego i naprawczego.

Obecnie stocznia kontynuuje swoją działalność.

Syndyk uzyskał pozwolenie sądu na prowadzenie

działalności gospodarczej w niezbędnym zakresie

oraz koncesje MSWiA umożliwiające realizację kon-

traktów z Ministerstwem Obrony Narodowej.

Syn-

dyk przeprowadził również działania restrukturyza-

cyjne.

Zarząd Stoczni Remontowej Nauta SA, biorąc pod

uwagę dotychczasową współpracę ze Stocznią Mary-

narki Wojennej SA w upadłości likwidacyjnej, zwrócił

się do syndyka z propozycją zakupu, a na okres przej-

ściowy wydzierżawienia zorganizowanej części

przedsiębiorstwa stoczni.

Omawiana czynność praw-

na wiązałaby się również z przejęciem pracowników

Stoczni Marynarki Wojennej SA (pracownicy bezpo-

średniej i pośredniej produkcji oraz nadzoru w zakre-

sie niezbędnym do prowadzenia działalności produk-

cyjnej w ramach zorganizowanej części przedsiębior-

stwa).

W konsekwencji zachowane zostałyby miejsca

pracy, a także potencjał produkcyjny Stoczni Mary-

narki Wojennej SA w zakresie możliwości realizacji

kontraktów wojskowych.

Składając przedmiotową ofertę, Zarząd Stoczni

Remontowej Nauta SA kierował się głównie koniecz-

nością zwiększenia potencjału produkcyjnego spółki,

który umożliwiłby zaspokojenie potrzeb Marynarki

Wojennej RP w obliczu planowanej realizacji progra-

mu modernizacji Marynarki Wojennej RP oraz zwią-

zanego z tym zwiększenia wolumenu zamówień kie-

rowanych do stoczni remontowych.

Omówiona powyżej oferta Stoczni Remontowej

Nauta SA spotkała się z negatywnym stanowiskiem

syndyka.

Reasumując, należy zauważyć, iż w obecnej sytu-

acji prawnej spółki wszelkie podejmowane wobec niej

działania muszą być zgodne z przepisami Prawa

upadłościowego i naprawczego, którego podstawo-

wym zadaniem jest zabezpieczenie interesów wierzy-

cieli spółki.

Jak wskazywano powyżej, zarząd masą

upadłości sprawuje syndyk pod nadzorem sędziego

komisarza.

Odpowiadając na pytania pani poseł, należy za-

uważyć jednocześnie, iż w obecnej sytuacji prawnej

bez zgody sędziego komisarza i syndyka znacznie

ograniczona jest możliwość podjęcia działań konsoli-

dacyjnych pomiędzy Stocznią Marynarki Wojennej SA

w upadłości likwidacyjnej, a Stocznią Remontową

Nauta SA (oferta Zarządu Stoczni Remontowej Nauta

Odnosząc się do pytania pani poseł w zakresie

potrzeby zlecenia przez Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa analizy efektywności połączenia omawianych

podmiotów, należy wskazać, iż analiza w tym zakre-

sie została przeprowadzona przez Zarząd Stoczni Re-

montowej Nauta SA, czego efektem była złożona ofer-

ta.

Odpowiadając na pytanie pani poseł w zakresie po-

trzeby podjęcia działań restrukturyzacyjnych w Stocz-

ni Marynarki Wojennej SA w upadłości likwidacyj-

nej, należy wskazać, iż decyzja w tym zakresie znaj-

duje się obecnie w kompetencji syndyka, który powi-

nien ocenić możliwość spełnienia przez stocznię stan-

dardów technologiczno-produkcyjnych związanych

z budową nowoczesnych okrętów wojennych oraz

związaną z tym możliwość realizacji przez podmiot

kontraktów.

Jednocześnie wskazać należy, iż Agencja

Rozwoju Przemysłu SA (większościowy akcjonariusz

stoczni) utraciła możliwość wpływu na zarządzanie

spółką.

Przedstawiając przedmiotowe wyjaśnienia, wyra-

Urszula Pasławska

w sprawie umiejscowienia „klubów malucha”

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-14213/13, dotyczące interpelacji po-

słanki Marii Małgorzaty Janyskiej oraz grupy posłów

nowanej polityce rządu dotyczącej finansowania opie-

ki nad dziećmi, uprzejmie informuję.

własnych.

Aby wesprzeć gminy w działaniach związanych

z realizacją jej ustawowych zadań własnych z zakre-

su wspierania rodziny i polityki prorodzinnej, szcze-

gólnie w organizowaniu miejsc w instytucjach opieki

864

tyki społecznej w 2011 r. i 2012 r. realizował progra-

lat 3 „Maluch” i wspierał je finansowo.

Także w roku bieżącym kontynuowany jest resor-

w wysokości 90 mln zł.

20 lutego br. została ogłoszo-

na I edycja konkursu.

W chwili obecnej z programu „Maluch” mogą ko-

rzystać gminy oraz te podmioty, z którymi gminy

podjęły współpracę w celu organizacji miejsc opieki

sejmowy nr 1075).

Zawarta w projekcie zmiana po-

zwalająca uczestniczyć przez osoby fizyczne, osoby

prawnej w resortowych i rządowych programach, ta-

kich jak obecnie program „Maluch”, jest niezwykle

ważna ze względu na to, że wszystkie ww. podmioty

będą mogły korzystać ze środków finansowych w ra-

mach programów bez pośrednictwa gminy.

Niewąt-

pliwie zmiana ta będzie miała wpływ na szybszy roz-

mym zwiększy się liczba miejsc dla dzieci w wieku

żłobkowym.

Wszystkie podmioty, które w chwili

obecnej prowadzą instytucje opieki nad małymi

dziećmi jako działalność gospodarczą, będą mogły

otrzymać środki finansowe na przystosowanie wa-

runków do standardów ustawowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

fiskalnego – podatku od posiadania psa –

ze świadomą polityką rejestracyjną

zapobiegającą bezdomności psów i związanym

kowskiego oraz pana Killiona Munyamy, posłów na

ści powiązania instrumentu fiskalnego – podatku od

problemom społecznym, nadesłaną przy piśmie Mar-

14214/13, uprzejmie informuję.

z dniem 1 stycznia 2008 r. podatek od posiadania

psów został zastąpiony fakultatywną opłatą od po-

siadania psów.

W myśl obowiązujących przepisów rada gminy

może wprowadzić opłatę od posiadania psów – art. 18a

zm.).

Opłatę, o której mowa powyżej, pobiera się od

Wysokość opłaty, zasady jej ustalania i poboru

stosownie do art. 19 pkt 1 lit. f ww. ustawy określa

rada gminy w drodze uchwały.

miotów enumeratywnie wymienionych w art. 18a

Należy jednak zauważyć, iż zgodnie z art. 19 ust. 3

ślone w ustawie.

Z informacji zamieszczonych na stronach interne-

towych poszczególnych gmin wynika, iż rady gmin ko-

rzystają z powyższych upoważnień, uchwalając opłatę

z tytułu posiadania psów oraz wprowadzając dodatko-

we zwolnienia z tej opłaty dla posiadaczy psów.

Potwierdza to m.in. uchwała nr L/663/12 Rady

opłaty od posiadania psów, która zwalnia z tej opłaty

posiadanie psów wziętych z krakowskiego schroniska

dla bezdomnych zwierząt oraz posiadanie psów trwa-

le oznakowanych czipem/mikroprocesorem bądź ta-

tuażem, pod warunkiem zgłoszenia i udokumento-

wania tego faktu inkasentowi opłaty.

Analogiczne do powyższego rozwiązania są wpro-

wadzane w innych gminach, w tym m.in. w gminie

miejskiej Mielec – uchwała nr XXVII/226/2012 Rady

wie wprowadzenia opłaty od posiadania psów, wyso-

kości stawki na rok 2013, zasad ustalania i poboru,

terminu płatności tej opłaty oraz wprowadzenia przed-

miotowych zwolnień.

Konkludując, stwierdzić należy, iż obowiązujące

regulacje ustawowe umożliwiają gminom wprowa-

dzanie opłaty od posiadania psów oraz jej dostosowy-

wanie do istniejących w danej gminie potrzeb, w tym

m.in. wprowadzenie przedmiotowych zwolnień z opła-

ty, uzależniając je np. od posiadania przez psa stałe-

go oznakowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

865

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie pomocy dla Nadzwyczajnej Izby

Demokratycznej Kampuczy (14215)

terpelację pana posła Łukasza Krupy (pismo nr SPS-

nia Zbrodni Popełnionych w Czasach Demokratycz-

nej Kampuczy uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych (zarówno

centrala, jak i Ambasada RP w Bangkoku akredyto-

wana na Phnom Penh) nie zostało poproszone przez

władze Kambodży o wsparcie finansowe ECCC.

MSZ

nie prowadziło także rozmów w powyższej kwestii

z podmiotami trzecimi (Unia Europejska, Narody

Zjednoczone).

MSZ uznaje zasadność funkcjonowania organu do

spraw osądzenia zbrodni czerwonych Khmerów i za-

dośćuczynienia krzywdom wyrządzonym narodowi

khmerskiemu podczas rządów reżimu Pol Pota.

Na

obecnym etapie nie planujemy jednak wsparcia fi-

nansowego dla ECCC, w szczególności w obliczu

obecnej sytuacji politycznej i stanu praw człowieka

w Kambodży, o czym poniżej.

Jednocześnie pragniemy zwrócić uwagę, że prob-

lemy finansowe, z jakimi boryka się trybunał, są nie

tylko konsekwencją światowego kryzysu finansowe-

go i wynikającej stąd redukcji wydatków przez rządy

wielu państw, ale także przejawem braku zaufania

międzynarodowych donatorów co do skuteczności

prac tej instytucji.

Od chwili powołania ECCC w 2006 r.

udało się wydać tylko jeden wyrok skazujący, przy

bardzo dużych wydatkach na jego funkcjonowanie

(179 mln USD).

Zastrzeżenia budziła także przejrzy-

stość działania trybunału.

Jego sędziów oskarżano

niejednokrotnie o korupcję, stronniczość oraz ulega-

nie naciskom rządu Hun Sena.

Brak wsparcia ze strony międzynarodowych do-

natorów jest wyrazem sprzeciwu wobec polityki we-

wnętrznej premiera Hun Sena (prześladowania poli-

tycznych przeciwników i krytyków rządu oraz akty-

wistów społecznych).

Według lokalnych i międzyna-

rodowych organizacji na rzecz praw człowieka rok

2012 był najgorszy w ostatniej dekadzie pod wzglę-

dem przypadków łamania praw człowieka w Kambo-

dży.

Przytoczone powyżej uwarunkowania sprawiają,

iż rząd RP będzie się z uwagą przyglądał rozwojowi

sytuacji w Kambodży, zwłaszcza w kontekście zapla-

nowanych na lipiec br. wyborów parlamentarnych.

Ich przebieg i demokratyczny charakter będą podsta-

wą do dokonania decyzji o ewentualnym wsparciu

rządu kambodżańskiego w zakresie finansowania

prac ECCC.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-14216/13, z dnia 18 lutego 2013 r.

przekazujące interpelację posła Łukasza Krupy z dnia

pującą informację.

Zagadnienia poruszone w treści interpelacji od-

noszą się zarówno do aktualnie obowiązujących ure-

gulowań prawnych w zakresie dokonywania pomia-

rów prędkości, jak i odpowiednich zapisów w instruk-

cjach obsługi urządzeń kontrolno-pomiarowych oraz

praktyki funkcjonariuszy organów kontroli ruchu

drogowego użytkujących te urządzenia.

Ręczne urządzenia pomiarowe, do użytkowania

których odnoszą się wątpliwości pana posła Łukasza

Krupy, są obecnie wykorzystywane przez Policję.

Na-

leży zaznaczyć, iż Inspekcja Transportu Drogowego

– w ramach Centrum Automatycznego Nadzoru nad

Ruchem Drogowym – użytkuje jedynie stacjonarne

oraz zainstalowane w pojazdach urządzenia rejestru-

jące.

Natomiast straże gminne (miejskie) mogą na

podstawie obowiązujących przepisów używać urzą-

dzeń rejestrujących stacjonarnych oraz przenośnych,

a także zainstalowanych w pojeździe (o ile pojazd nie

znajduje się w ruchu).

Nawiązując do pytań pierwszego oraz drugiego

zawartych w interpelacji, uprzejmie informuję, że

zgodnie z art. 129 ust. 1 i 2 pkt 9 i 9a ustawy z dnia

z 2012 r. poz. 1137) oraz § 2 zarządzenia nr 609 ko-

mendanta głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r.

policjantów (zwanego dalej zarządzeniem KGP), spe-

cjalistycznie przeszkoleni policjanci ruchu drogowego

są uprawnieni do kontrolowania ruchu na drogach,

a w szczególności używania przyrządów kontrolno-

866

-pomiarowych do badania prędkości pojazdów.

Sto-

sowane w Policji w celu ochrony bezpieczeństwa i po-

rządku publicznego przyrządy kontrolno-pomiarowe

spełniają wymogi art. 8a ustawy z dnia 11 maja

poz. 2441, z późn. zm.) w zakresie tzw. prawnej kon-

troli meteorologicznej.

Oznacza to, że wszystkie użyt-

kowane przez Policję przyrządy do pomiaru prędko-

ści pojazdów w ruchu drogowym posiadają decyzję

prezesa Głównego Urzędu Miar zatwierdzającą typ

przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów lub de-

cyzję, która uznaje odpowiednie dokumenty potwier-

dzające dokonanie prawnej kontroli metrologicznej

przez właściwe zagraniczne instytucje metrologicz-

ne, jak również świadectwo legalizacji pierwotnej.

W trakcie eksploatacji dokonywana jest jedynie lega-

lizacja ponowna tych przyrządów.

Dopełnienie przez Policję formalności prawnych

w zakresie dopuszczenia do użytku ręcznych (rada-

rowych i laserowych) przyrządów pomiarowych sta-

nowi gwarancję legalności ich użytkowania.

Należy

zwrócić uwagę, iż funkcjonariusz Policji dokonujący

kontroli prędkości na drodze ma obowiązek posiada-

nia przy sobie potwierdzonej kopii świadectwa lega-

lizacji radarowego lub laserowego miernika prędko-

ści i okazywania jej na prośbę osoby kontrolowanej.

Osoba ta ma również możliwość zapoznania się z wy-

nikiem pomiaru.

Ogólne i szczegółowe warunki techniczne dla

użytkowanych przez Policję urządzeń kontrolno-po-

miarowych zawarte są w rozporządzeniu ministra

magań, którym powinny odpowiadać przyrządy do

konywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej

1663).

Zgodnie z tym aktem prawnym wszystkie do-

puszczone do użytku urządzenia radarowe i laserowe

do pomiaru prędkości powinny posiadać urządzenie

celownicze oraz umożliwiać m.in. identyfikację po-

jazdu, którego prędkość jest kontrolowana.

Należy

rowe powinny posiadać również wskaźnik upływają-

cego czasu (w wielkościach nie większych niż 1 s) od

momentu uzyskania wyniku pomiaru prędkości.

Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia faktu prze-

kroczenia prędkości oprócz wyniku pomiaru poli-

cjant może okazać kierowcy również tzw. wskaźnik

z czasem pomiaru albo w przypadku urządzeń lase-

rowych – odległość pomiaru.

Odrębną kwestię stanowi obsługa ręcznych urzą-

dzeń kontrolno-pomiarowych, która uzależniona jest

od typu urządzenia.

Przed użyciem konkretnego mo-

delu radarowego lub laserowego miernika prędkości

pojazdów policjant jest zobowiązany zapoznać się

z instrukcją obsługi, w której zawarte są m.in. infor-

macje dotyczące szczegółowego sposobu i warunków

dokonywania pomiarów.

W praktyce ze względów bez-

pieczeństwa pomiary prędkości dokonywane są z po-

bocza drogi, co siłą rzeczy powoduje powstawanie

kąta pomiędzy linią pomiaru (wiązka radarowa lub

laserowa), a linią ruchu pojazdu.

Jest to tzw. efekt

kosinusowy.

Jeżeli powstały w ten sposób kąt ma

dużą wartość, wówczas prędkość zmierzona jest niż-

sza od rzeczywistej prędkość pojazdu.

Oznacza to, że

im większe odstępstwo od idealnej pozycji przyrządu

na wprost pojazdu (zerowy kąt), tym większy jest

błąd pomiaru, który działa na korzyść kierowcy.

Dla-

tego też podczas pomiarów prędkości policjanci dążą

w miarę możliwości do zmniejszania efektu kosinu-

sowego poprzez ustawianie się możliwie blisko pasa

ruchu, którym porusza się kierowca.

Należy dodat-

kowo wskazać, że niektóre laserowe mierniki pręd-

kości posiadają optyczne przyrządy celownicze, które

umożliwiają precyzyjne namierzenie poruszającego

się pojazdu nawet z odległości ok. 1 kilometra.

W sy-

tuacji gdy punkt celowniczy zsunie się z celu, wów-

czas przyrząd nie wykona pomiaru prędkości i zosta-

nie wyświetlony komunikat o błędzie.

Jeśli pomiar

zakończy się sukcesem, operator usłyszy specjalny

dźwięk, a wynik pomiaru pojawi się w wizjerze poni-

żej czerwonej kropki celowniczej.

Policjant ma pew-

ność, że zmierzona i wskazana prędkość została przy-

pisana właściwemu pojazdowi, a zatem jest zobowią-

zany do reakcji na ujawnione wykroczenie.

Kierujący pojazdem zatrzymany do kontroli dro-

gowej za przekroczenie dopuszczalnej prędkości

może zgłosić policjantowi żądanie zapoznania się

z wynikiem pomiaru prędkości (§ 15 ust. 1 pkt 5 za-

rządzenia KGP).

Należy ponadto pamiętać, że kon-

trolowany kierujący ma prawo odmówić przyjęcia

grzywny (mandatu karnego) nałożonej za wykrocze-

nie bez podania jakichkolwiek powodów.

W tym przy-

padku sporządzany jest wniosek o ukaranie do sądu

właściwego względem miejsca zdarzenia, a policjant

ujawniający naruszenie, co do zasady, występuje

w charakterze świadka w tej sprawie.

powinien być traktowany jako osoba zaufania pub-

licznego, z którą należy łączyć nienaganną postawę

moralną oraz przestrzeganie kodeksu etyki zawodo-

wej.

Dodatkowo proces specjalistycznego szkolenia

zawodowego policjantów ma na celu zapewnienie pro-

fesjonalizmu w realizacji zadań ustawowych.

W mo-

jej ocenie należy przyjąć, iż policjanci ruchu drogo-

wego (przygotowani teoretycznie i praktycznie) po-

siadają dostateczne kompetencje do obsługi urządzeń

(radarowych i laserowych) służących do pomiaru

prędkości pojazdów.

Warto również podkreślić, iż pod koniec ubiegłe-

go roku dyrektor Biura Ruchu Drogowego Komendy

Głównej Policji skierował pismo do wszystkich na-

czelników wydziałów ruchu drogowego komend wo-

jewódzkich Policji w zakresie przestrzegania zapisów

instrukcji obsługi przez policjantów wykorzystują-

cych urządzenia kontrolno-pomiarowe.

W zakresie pytania trzeciego uprzejmie wskazuję,

że zgodnie z informacjami posiadanymi przez resort

kontrola prędkości za pomocą urządzeń rejestrują-

867

cych tzw. metodą kaskadową prowadzona jest jedynie

przez straże (gminne) miejskie.

W odniesieniu do

kontroli tego typu istotny jest fakt, iż w procedurze

badawczej w zakresie zatwierdzenia typu urządzeń

rejestrujących badana jest również ich odporność na

zakłócenia.

Wykonując pomiary (urządzeniem posiadającym

ważne świadectwo legalizacji), należy przestrzegać

warunków użytkowania określonych w decyzji za-

twierdzenia typu dla danego przyrządu oraz w jego

instrukcji obsługi.

Spełnienie tych warunków zapew-

nia poprawność pracy urządzeń rejestrujących.

Należy zwrócić uwagę, iż dla każdego przyrządu

pomiarowego producent w instrukcji obsługi wska-

zuje warunki szczególne, w których nie wolno użyt-

kować przyrządu pomiarowego.

Przyrządy pomiaro-

we wykorzystujące do wykonania pomiaru prędkości

głowice dopplerowskie posiadają w instrukcjach ob-

sługi zapisy, z których wynika, że nie można używać

przyrządów pomiarowych w sytuacji, w której bez-

pośrednio w obszarze wiązki radarowej znajdują się

przedmioty, które mogą negatywnie wpływać na po-

miar prędkości lub mogą występować przeszkody

mogące powodować zjawisko odbicia wiązki radaro-

wej.

Zatem podczas ustawiania kilku przyrządów

pomiarowych w bliskim sąsiedztwie (pomiar tzw.

kaskadowy) użytkownik musi przestrzegać wszyst-

kich zapisów wynikających z instrukcji obsługi urzą-

dzenia i wykazać maksimum staranności w doborze

miejsca ustawienia tych przyrządów, aby ich praca

nie powodowała wzajemnych zakłóceń.

Ponadto z informacji producenta urządzeń reje-

strujących wynika, iż w sytuacji gdy urządzenia te

oddalone są od siebie w pewnej odległości (ponad 300

m), nie ma możliwości występowania zakłóceń mię-

dzy nimi, które wpływałyby na wynik pomiaru.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie wydatkowania środków

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

o sygnaturze SPS-023-114218/13, w sprawie wydat-

kowania środków z budżetu Unii Europejskiej, po-

niżej przedstawiam następujące wyjaśnienia w tej

kwestii.

1.

Jakie kroki i w jakich terminach podejmie mi-

nisterstwo w celu przedstawienia stanowiska do Ko-

misji Europejskiej?

Zgodnie z założonym harmonogramem, 15 lutego

zało Komisji Europejskiej odpowiedź na pismo doty-

czące wstrzymania płatności na projekty drogowe re-

alizowane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad (GDDKiA).

Odpowiedź odnosi się do

wszystkich kwestii wskazanych w piśmie Komisji Eu-

ropejskiej z 21 grudnia 2012 r. wraz z odpowiednio

udokumentowaną argumentacją i wnioskuje o jak naj-

szybsze uchylenie decyzji o wstrzymaniu płatności.

Obecnie MRR oczekuje na odpowiedź Komisji Eu-

ropejskiej.

2.

Których odcinków budowanych dróg dotyczy

potencjalna groźba cofnięcia środków?

Zdaniem Instytucji Zarządzającej POIiŚ, każdy

z projektów spełnia przesłanki kwalifikowalności.

3.

Czy kwota ewentualnego cofnięcia dotacji do-

tyczy tylko inwestycji drogowych czy pośrednio in-

nych inwestycji (np. nowy most drogowy w Toruniu

wraz z drogami dojazdowymi)?

Zarzut zmowy cenowej dotyczy konkretnych przy-

padków, co oznacza, że zastrzeżenia KE nie mają

wpływu na realizację innych inwestycji drogowych,

w tym mostu drogowego w Toruniu.

4.

Czy MRR wspólnie z MTBiGM ma scenariusz

ukończenia rozpoczętych inwestycji w przypadku

faktycznego cofnięcia środków?

Z jakich źródeł inwe-

stycje zostaną dokończone?

Inwestycje drogowe są w pierwszej kolejności fi-

nansowane ze środków Krajowego Funduszu Drogo-

wego (KFD).

Dopiero w dalszej kolejności dla projek-

tów UE przedkładane są wnioski o refundacje z KE.

Wiodącą rolę w planowaniu zabezpieczania środków

z KFD pełni Ministerstwo Transportu, Budownictwa

wego.

Obecna sytuacja nie rzutuje na rozliczenia

środków wobec beneficjentów/wykonawców.

GDD-

KiA na bieżąco rozlicza się z wykonawcami.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

w sprawie umów zawieranych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

868

28 stycznia 2013 r., nr SPS-023-14219/13, dotyczącą

umów zawieranych pomiędzy uczelnią a studentami,

w kontekście zmian zaproponowanych w tym zakre-

rych innych ustaw, pragnę przedstawić następujące

wyjaśnienia.

Zmiany dotyczące umów o warunkach odpłatno-

ści za studia zaplanowano, uwzględniając postulaty

środowiska studenckiego.

Proponuje się m.in. wpro-

wadzenie terminu na podpisywanie tych umów.

Do-

precyzowanie art. 160 ust. 3 ustawy w tym zakresie

ma na celu wyeliminowanie wątpliwości powstają-

cych przy stosowaniu tego przepisu.

Od 1 października 2011 r. wszystkie uczelnie mia-

ły obowiązek podpisywać umowy ze studentami bez

zbędnej zwłoki, także ze studentami studiów stacjo-

narnych uczelni publicznych.

W pierwszym roku obo-

wiązywania nowej regulacji zdarzały się przypadki

opóźniania terminów i niezawierania umów.

Mini-

sterstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, analizując

w lutym 2012 r. wdrażanie reformy szkolnictwa wyż-

szego, badało m.in. stan podpisania umów między

uczelnią a studentami zgodnie z nowymi zasadami

pobierania opłat.

Z zebranych informacji wynikało,

że zdecydowana większość uczelni podpisała umowy

ze studentami (52% publicznych i 70% niepublicz-

nych) albo była wówczas w trakcie ich przygotowy-

wania i rozmów ze studentami (47% publicznych

i 27% niepublicznych).

Odnosząc się do kolejnych pytań, pragnę uprzej-

mie wyjaśnić, że w zaktualizowanym po uzgodnie-

niach międzyresortowych i konsultacjach społecz-

nych projekcie założeń zakłada się, że uczelnia będzie

zobowiązana do dopełnienia terminu na podpisywa-

nie ze studentami umów o odpłatności za studia nie

czesnym zobowiązaniu uczelni, że opłaty, w tym za

studia, będą mogły być pobierane dopiero po podpi-

saniu umowy.

Uprzejmie wyjaśniam, że zakres przedmiotowy

umowy zawieranej pomiędzy uczelnią a studentem

określa ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym.

Umo-

wa dotyczy warunków odpłatności za studia lub za

usługi edukacyjne wymienione w art. 99 ust. 1 usta-

wy, np. za kształcenie studentów na studiach niesta-

cjonarnych, powtarzanie określonych zajęć na stu-

diach stacjonarnych, prowadzenie zajęć nieobjętych

planem studiów.

Nie reguluje praw i obowiązków stron

wychodzących poza ten zakres.

Natomiast nowym

elementem umowy, zawieranej w terminie określo-

nym w ustawie, będzie także określenie wszystkich

opłat przewidywanych w trakcie studiów.

Celem pro-

ponowanej zmiany jest uniemożliwienie zaskakiwa-

nia studentów wprowadzaniem nowych opłat w trak-

cie studiów.

Nie ma natomiast przesłanek do określenia w prze-

pisach ogólnego wzorca umowy o warunkach odpłat-

ności za studia.

Sprawa umów znalazła pozytywne

rozwiązanie w ramach porozumienia Konferencji

tem Studentów RP z dnia 27 października 2011 r.,

przy poszanowaniu zasad podmiotowości studentów

i autonomii uczelni.

Ponadto umowy te podlegają za-

sadom Kodeksu cywilnego.

Zarówno uczelnie, jak

i przedstawiciele studentów wypracowują własne

wzorce, które mogą być negocjowane, a także rozpo-

wszechniane.

Podkreślam, że umowy o warunkach

odpłatności za studia podlegają sprawdzaniu przez

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pod ką-

tem stosowania w nich klauzul niedozwolonych, a tak-

że kontroli na drodze sądowej.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

przedkładam informację według kolejności zadawa-

nych pytań.

1.

Dlaczego remont ww. linii kolejowej został za-

planowany na aż tak długi okres czasu?

Zadanie inwestycyjne pn.: Modernizacja linii kole-

jowej E30/C-E30 odcinek Kraków – Rzeszów, etap III,

realizowane w ramach Programu Operacyjnego „In-

nowane do zrealizowania w latach 2010–2015.

Projekt

realizowany jest w systemie: projektuj i buduj, w ra-

mach 6 odrębnych kontraktów na terenie wojewódz-

twa małopolskiego i podkarpackiego.

Przyjęty przez

inwestora PKP Polskie Linie Kolejowe SA system:

projektuj i buduj zobowiązuje wykonawców kontrak-

tów do opracowania całości dokumentów koniecznych

do uzyskania pozwoleń na budowę: koncepcji, projek-

tów budowlanych, decyzji lokalizacyjnej, pozwolenia

wodno-prawnego, raportu środowiskowego dla po-

wtórnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na śro-

dowisko, pozwolenia na budowę oraz projektów wyko-

nawczych niezbędnych do realizacji robót.

Zadanie to zostało podzielone na 6 zadań:

869

Kontrakt 1.1

Odcinek Podłęże – Bochnia realizowany przez

konsorcjum firm Trakcja Tiltra SA w Warszawie i Przed-

siębiorstwo Napraw i Utrzymania Infrastruktury

Na tym odcinku poddane do modernizacji zosta-

nie 22,8 km linii kolejowej, 25 obiektów inżynieryj-

nych, 48 przepustów.

Zmodernizowane zostaną 2 prze-

jazdy kolejowe oraz 17 krawędzi peronowych.

Według

podpisanej umowy realizacja zadania powinna za-

kończyć się w styczniu 2014 r.

Kontrakt 1.2

Odcinek Bochnia – Biadoliny realizowany przez

konsorcjum firm PKP Energetyka sp. z o.o. – War-

szawa, Przedsiębiorstwo Napraw Infrastruktury

sp. z o.o. oraz Pomorskie Przedsiębiorstwo Mecha-

niczno-Torowe sp. z o.o.

22,3 km linii kolejowej, 19 obiektów inżynieryjnych,

19 przepustów.

Zmodernizowanych zostanie 7 prze-

jazdów kolejowych oraz 12 krawędzi peronowych.

na zakończyć się w grudniu 2014 r.

Kontrakt 1.3

Odcinek Biadoliny – Tarnów realizowany przez

konsorcjum firm OHL ŻS a.s., PRK SA w Krakowie,

Swietelsky Baugesselschaft m.b.H. oraz ZUE SA

w Krakowie.

Na tym odcinku poddane modernizacji zostanie

18,9 km linii kolejowej, 22 obiekty inżynieryjne, 14

przepustów.

Zmodernizowany zostanie 1 przejazd ko-

lejowy oraz 10 krawędzi peronowych.

Według podpi-

sanej umowy realizacja zadania powinna zakończyć

się w grudniu 2014 r.

Kontrakt 2.1

Odcinek Tarnów – Dębica realizowany przez kon-

sorcjum firm Feroco SA w Poznaniu, Torpol sp. z o.o.

w Poznaniu, Zakład Robót Komunikacyjnych Dom

w Poznaniu sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwo Usług

Na tym odcinku poddane modernizacji zostanie

31,3 km linii kolejowej, 35 obiektów inżynieryjnych,

53 przepusty.

Zmodernizowane zostaną 3 przejazdy

kolejowe oraz 12 krawędzi peronowych.

Według pod-

pisanej umowy realizacja zadania powinna zakoń-

czyć się we wrześniu 2014 r.

Kontrakt 2.2

Odcinek Dębica – Sędziszów Małopolski realizo-

wany przez konsorcjum firm PRKiI SA we Wrocła-

wiu oraz Przedsiębiorstwo Napraw i Utrzymania

Infrastruktury Kolejowej sp. z o.o. w Krakowie.

22,1 km linii kolejowej, 42 obiekty inżynieryjne, 42

przepusty.

Zmodernizowany zostanie 1 przejazd ko-

lejowy oraz 14 krawędzi peronowych.

Według podpi-

się we wrześniu 2014 r.

Kontrakt 2.3

Odcinek Sędziszów Małopolski – Rzeszów Za-

chodni realizowany przez firmę PRKiI SA we Wroc-

ławiu.

Na tym odcinku poddane modernizacji zostanie

21,3 km linii kolejowej, 28 obiektów inżynieryjnych,

30 przepustów.

Zmodernizowane zostaną 2 przejazdy

kolejowe oraz 8 krawędzi peronowych.

Według pod-

Jak widać według powyższego zestawienia, reali-

zowany projekt PO IiŚ 7.1–30 jest przedsięwzięciem

bardzo złożonym i wymagającym pogodzenia ze sobą

wielu uwarunkowań.

Prace modernizacyjne prowa-

dzone są w sposób umożliwiający przejazd pociągów

na całej długości modernizowanego odcinka linii ko-

lejowej, dotyczy to zarówno możliwości prowadzenia

nie tylko ruchu pasażerskiego (aglomeracyjnego i da-

lekobieżnego), ale także przewozu ładunków towaro-

wych na kierunku wschód – zachód pomiędzy Ukra-

iną a Unią Europejską, oczywiście z zachowaniem

wszelkich wymogów bezpieczeństwa ruchu kolejowe-

go.

Także większość materiałów budowlanych wyko-

rzystywanych przy realizacji tej inwestycji dostarcza-

nych jest drogą kolejową.

Dodatkowo na stacjach

zlokalizowanych jest łącznie 8 dużych bocznic, dla

których w czasie prowadzonych robót budowlanych

musi być zapewniony dostęp do linii kolejowej.

W związku z powyższym fazowanie robót przy

przebudowywaniu tych stacji musi być ściśle powią-

zane z możliwościami produkcyjnymi zakładów wy-

korzystujących transport kolejowy.

Odejście od takie-

go założenia spowodowałoby bardzo poważne utrud-

nienia w działaniu m.in. takich zakładów jak: Stalpro-

dukt w Bochni, wytwórnia podkładów kolejowych

w Bogumiłowicach, Zakłady Azotowe w Tarnowie,

baza paliw płynnych w Woli Rzędzińskiej, zakłady

oponiarskie w Dębicy, cukrownia w Ropczycach.

Powyższe uwarunkowania wpływają na przyjętą

organizację robót i czas niezbędny dla zrealizowania

całego zakresu projektu.

Z dotychczasowych doświadczeń na innych reali-

zowanych dużych zadaniach inwestycyjnych przyjęty

przez inwestora okres realizacji jest uzasadniony.

2.

Kiedy dokładnie zakończy się modernizacja tra-

sy Kraków – Rzeszów?

Zakończenie realizacji projektu PO IiŚ 7.1–30

zgodnie z umową o dofinansowanie planowane jest

na dzień 31 grudnia 2015 r., tj. w okresie kwalifiko-

walności wydatków.

3.

Czy zaplanowana inwestycja zostanie zrealizo-

wana w całości?

Całościowo przedmiotowy projekt pn.: Moderni-

zacja linii kolejowej E30/C-E30, odcinek Kraków –

Rzeszów, etap III obejmuje przebudowę linii kolejowej

nr 91 na odcinku Kraków – Rzeszów od km 16,200

do km 154,900.

Łączna długość modernizowanego

kompleksowo odcinka od Krakowa (Podłęża) do Rze-

szowa Zachodniego wynosi 138,7 km.

Zakres modernizacji łącznie obejmuje m.in.:

1) modernizację układu torowego na długości

138,7 km linii kolejowej,

2) przebudowę układów torowych na 16 stacjach,

870

3) przebudowę/budowę 14 przystanków osobo-

wych,

4) przebudowę/budowę ok. 408 obiektów inżynie-

ryjnych, w tym:

a) mosty – ok. 42 szt.,

b) wiadukty kolejowe, drogowe i estakady – ok. 96 szt.,

5) likwidację maksymalnie 49 przejazdów kolejo-

wych w poziomie szyn, modernizację 15 przejazdów

kolejowych, budowę 1 przejazdu kolejowego kat. B,

6) modernizację urządzeń sterowania ruchem ko-

lejowym i telekomunikacji,

7) całkowitą wymianę istniejącej sieci trakcyjnej

w torach stacyjnych i szlakowych,

8) budowę przejść dla zwierząt, dostosowanie mo-

stów, wiaduktów i przepustów do warunków ujętych

w decyzjach środowiskowych – ok. 44 szt.,

9) budowę ekranów akustycznych.

W kontekście udzielonych wyjaśnień powyższy

zakres robót planuje się zakończyć w 2015 r.

4.

Czy obecnie Pański resort posiada informacje

na temat ewentualnych opóźnień w remoncie?

Inwestor PKP Polskie Linie Kolejowe SA, nadzo-

rując poprzez inżynierów kontraktów poszczególne

zadania, identyfikuje i rozwiązuje na bieżąco proble-

my i powstające ryzyka mające bezpośredni wpływ

na terminowe ukończenie inwestycji.

W przypadku realizacji powyżej opisanych kon-

traktów wykonawcy borykają się z następującymi

problemami administracyjnymi związanymi m.in.

z przedłużonym procesem uzgadniania koncepcji

rozwiązań projektowych przez lokalne samorządy

oraz w konsekwencji wydłużony okres uzyskania de-

cyzji o pozwoleniu na budowę, wydłużone postępo-

wanie związane z pozwoleniem na budowę połączone

z ponowną oceną oddziaływania przedsięwzięcia na

środowisko oraz problemy z pozyskiwaniem decyzji

lokalizacyjnych.

Osobną kwestią są problemy techniczne wynika-

jące z konieczności koordynacji inwestycji kolejowej

z inwestycjami realizowanymi przez Generalną Dy-

ty samorządowe, koordynacji robót na styku kontrak-

tów, usuwania kolizji z obcą, niezewidencjonowaną

infrastrukturą, zmiany technologii robót na ujaw-

nionych gruntach słabonośnych.

Niestety proces inwestycyjny od samego początku

narażony jest na szereg czynników zewnętrznych i we-

wnętrznych znacząco wpływających na sposób, ter-

minowość i sprawność realizacji inwestycji.

Nie bez

turalne charakteryzujące się co do zasady dużą zło-

żonością w trakcie realizacji są najbardziej wrażliwe

na wszelkie zmiany techniczne i prawne.

Proszę o przyjęcie niniejszego stanowiska.

Z poważaniem

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie czołgu średniego T-55 wystawionego na sprzedaż

(znak: SPS-023-14222/13), uprzejmie proszę o przy-

były wprowadzone na wyposażenie Sił Zbrojnych

i były eksploatowane w wojsku do 2001 r.

Zgodnie

z rozkazem szefa Sztabu Generalnego Wojska Pol-

cofania z Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

czołgów T-55 wycofano wszystkie wersje czołgów

T-55, które nie spełniały wymogów operacyjnych

oraz były zbędne.

Uzbrojenie i sprzęt wojskowy, któ-

re są zbędne oraz nie odpowiadają wymaganiom woj-

ska, są przekazywane, na podstawie ustawy z dnia

ze zm.), do zagospodarowania Agencji Mienia Woj-

skowego, w tym sprzedaży.

Odnosząc się do pytania pana posła Jacka Kwiat-

kowskiego dotyczącego sprzedaży czołgu T-55, in-

formuję, że PA-KO Przedsiębiorstwo Wielobranżowe

Krzysztof Jóźwik jest klientem Agencji Mienia Woj-

skowego od 2008 r.

Z posiadanych dokumentów han-

dlowych wynika, że w okresie współpracy z agencją

firma ta nie nabyła żadnego czołgu T-55.

Ewentu-

alne potwierdzenie przez Agencję Mienia Wojskowe-

go, że przedmiotowy czołg był kiedykolwiek przed-

miotem jej oferty sprzedaży, jak również stanu tego

czołgu (kategorii użytkowej) byłoby możliwe dopie-

ro po otrzymaniu danych identyfikujących wskaza-

ny sprzęt (numery: fabryczny, kadłuba, silnika itp.)

Należy mieć na uwadze, że bez szczegółowej identy-

fikacji przedmiotowego czołgu nie jest możliwe udzie-

lenie odpowiedzi na pozostałe pytania pana posła

Jacka Kwiatkowskiego dotyczące innych sprzeda-

nych czołgów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Beata Oczkowicz

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

871

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

w sprawie imprez organizowanych

(14223)

023-14223/13, przy którym przekazana została inter-

pelacja pana posła Jacka Kwiatkowskiego, w sprawie

cy na przykładzie Powiatowego Urzędu Pracy

w Gnieźnie, uprzejmie informuję.

Powiatowy urząd pracy na podstawie art. 33a ust 3

zm.) jest powiatową jednostką budżetową.

Powiato-

wy urząd pracy jako jednostka sektora finansów pub-

licznych powinien dokonywać wydatków w sposób

najlepszych efektów z danych nakładów i optymal-

założonych celów.

Za prawidłowe wykonanie budżetu

Wyjaśnienie okoliczności sprawy przedstawionej

w interpelacji może nastąpić w wyniku kontroli prze-

prowadzonych przez powołane do tego instytucje

państwowe.

Instytucją odpowiedzialną za kontrolę

gospodarki finansowej i zamówień publicznych po-

wiatów są regionalne izby obrachunkowe.

Minister

finansów nie jest uprawniony do kontroli gospodarki

finansowej jednostek samorządu terytorialnego.

Mając powyższe na uwadze, minister finansów

poinformuje ministra administracji i cyfryzacji, któ-

bach obrachunkowych sprawuje nadzór nad działal-

nością izb, o zdarzeniach przedstawionych w inter-

pelacji celem podjęcia stosowych działań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

nieruchomości ZPO Konwart

023-14224/13, w sprawie szczegółowego opisu sprze-

daży nieruchomości spółki Zakłady Przemysłu

Odzieżowego Konwart w Koninie sp. z o.o. udzielam

następujących wyjaśnień.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2005 r.

Sąd

Rejonowy w Koninie Wydział V Gospodarczy ogłosił

upadłość z możliwością zawarcia układu spółki Za-

kłady Przemysłu Odzieżowego Konwart w Koninie

sp. z o.o. Następnie postanowieniem z dnia 27 stycz-

nia 2009 r. sąd uchylił pierwotnie zatwierdzony

układ, ogłosił upadłość spółki obejmującą likwida-

cję majątku dłużnika i wyznaczył sędziego komi-

sarza oraz syndyka masy upadłości.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami w stosunku

do spółki, której ogłoszono upadłość, wszelkie czyn-

ności obejmujące zarządzanie jednostką przejmuje

od dotychczasowych organów jednostki syndyk.

Nadzór nad prawidłowym wykonywaniem zarządu

dzia komisarz.

Tym samym prawo do podejmowania

chwili ogłoszenia upadłości przysługuje syndykowi

i sędziemu komisarzowi.

Z posiadanych przez Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa dokumentów wynika, że syndyk masy upadło-

ści w sprawozdaniu o stanie masy upadłości z dnia

26 lutego 2009 r. stwierdził m.in., że na dzień jego

sporządzenia w skład masy wchodziła nieruchomość

położona przy ulicy Przemysłowej 54–78 w Koninie,

dla której Sąd Rejonowy w Koninie VI Wydział Ksiąg

Wieczystych prowadzi księgi wieczyste nr KN

l N/00017150/2, KN l N/000700454/2 i KN l N/00003

942/0.

Nieruchomość ta obejmowała powierzchnię

25 691 m

2

, przy czym w użytkowaniu wieczystym

spółki na dzień sporządzenia sprawozdania, po od-

jęciu udziałów w gruncie przypisanym sprzeda-

nym lokalom, znajdowało się 22 718 m

2

.

Nieru-

chomość powyższa obejmowała także budynek o po-

wierzchni użytkowej 11 748 m

2

, z czego na dzień

sporządzenia sprawozdania 8975 m

2

stanowiło

własność spółki.

Nieruchomość ta była obciążona

hipotekami na rzecz ZUS, Urzędu Skarbowego i Urzę-

du Miasta w Koninie, których należności od spółki

wynosiły ok. 6,5 mln zł.

W toku postępowania upad-

łościowego syndyk zbył przedsiębiorstwo upadłe-

Prawo upadłościowe i naprawcze.

W dniu 14 czerwca

872

darczy wydał postanowienie o ukończeniu upadłości

spółki.

W uzasadnieniu stwierdzono, że w trakcie

trwania postępowania syndyk masy upadłości wy-

konał wszystkie czynności przewidziane przepisami

prawa, w tym zlikwidował majątek upadłego i doko-

nał jego podziału.

W odniesieniu do kwestii dotyczącej udzielonej

spółce pomocy oraz ewentualnych inwestycji i remon-

tów przeprowadzonych w spółce w przeciągu ostat-

nich pięciu lat należy wskazać, że dnia 30 paździer-

nika 2003 r. spółka otrzymała pomoc publiczną

w formie dekapitalizowania w wysokości 5 000 000 zł.

Środki z pomocy publicznej przeznaczone były na re-

alizację planu restrukturyzacji, którego głównym

celem było przywrócenie spółce zdolności do trwałe-

go konkurowania na rynku.

W ramach ww. planu

w spółce w latach 2003–2007 przeprowadzono re-

strukturyzację finansową, restrukturyzację zatrud-

nienia oraz wykonano zadania inwestycyjne na kwo-

tę ok. 2,5 mln zł.

Dodatkowo spółka, realizując plan,

doprowadziła do zawarcia układu z wierzycielami

w ramach procedury upadłości z możliwością zawar-

cia układu.

Jednak pomimo ww. działań warunki

rynkowe uniemożliwiły osiągnięcie celu, jakim było

odbudowanie trwałej zdolności do generowania zy-

sków.

W związku z powyższym zarząd spółki zmu-

szony był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

ną interpelacją poseł Małgorzaty Gosiewskiej z dnia

ptaków z listy zwierząt łownych, przedkładam sta-

nowisko zajęte w tej sprawie.

Kampania społeczna „Niech żyją”, której celem

jest wykreślenie 13 gatunków dzikich ptaków z listy

zwierząt łownych (czyli wszystkich gatunków pta-

ków, jakie na niej figurują), wzbudziła spore zainte-

resowanie na portalach społecznościowych.

Przeło-

żyło się to na przesyłanie do ministra środowiska

drogą elektroniczną przygotowanego apelu zamiesz-

czonego w Internecie.

Obecnie w odpowiedzi na ten

apel jest przesyłane stanowisko Departamentu Leś-

nictwa i Ochrony Przyrody, które wyjaśnia kwestie

poruszone przez sygnatariuszy prowadzonej kampa-

nii.

Na apel udzielono już prawie 500 odpowiedzi.

Niektórzy z internautów podejmują dalszą polemikę,

w której nie uwzględniają przytoczonych argumen-

tów.

Do niniejszej odpowiedzi pozwalamy sobie dołą-

czyć tekst ww. stanowiska.

Argumentacja przedstawiona w interpelacji, jed-

nostronnie wskazująca jako przyczynę pomniejsza-

nia się stanu populacji ptaków łownych i chronionych

wykonywanie polowania, jest nieuprawniona.

Na

stan populacji wielu dzikich zwierząt mają istotny

wpływ zmiany klimatyczne, zatrucie środowiska,

szybko postępująca urbanizacja, a przede wszystkim

działalność człowieka powodująca ograniczenie tere-

nów lęgowych i żerowisk.

W całym kompleksie nega-

tywnych ciągłych oddziaływań polowanie jako gospo-

darcze wykorzystanie stanowi niewielki fragment

całości, dodatkowo ograniczony wieloma przepisami

prawa.

Podniesiona w interpelacji możliwość popeł-

niania omyłek w rozróżnianiu celu jest naszym zda-

niem mocno przesadzona.

Dopuszczalny dystans

strzału z broni śrutowej wynosi 40 mb i na tę odle-

głość każdy przeszkolony myśliwy nie może popełnić

omyłki.

Ponadto obowiązujące przepisy zakazują

strzału do nierozpoznanego celu, a rzadkie przypad-

ki, jak zapewnia Polski Związek Łowiecki, są trakto-

wane z całą surowością wynikającą z obowiązujących

przepisów.

Spotykają się też z negatywną oceną ko-

legów myśliwych.

Prowadzenie gospodarki łowieckiej oraz wykony-

wanie polowania jest zgodne z prawem UE.

Dyrek-

tywa ptasia, czyli dyrektywa Parlamentu Europej-

skiego i Rady 2009/l47/WE z 30 listopada 2009

w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zawiera 3 za-

łączniki, które dotyczą łowiectwa:

— II/A – ptaki, na które wolno polować w całej UE

(zawiera 11 gatunków z polskiej listy ptaków łownych

– na 24 łącznie);

— II/B – na które wolno polować tylko w tych

krajach członkowskich, w których stwierdzono ich

występowanie (zawiera 2 gatunki z polskiej listy pta-

ków łownych – na 58 łącznie)

— IV.

Metody, narzędzia i środki transportu, któ -

ptaków (odniesienie w art. 8 dyrektywy).

Dyrektywa siedliskowa, czyli dyrektywa Rady

wiera 2 załączniki, które dotyczą łowiectwa:

— V. Gatunki zwierząt i roślin ważnych dla wspól -

noty, których pozyskiwanie ze stanu dzikiego i eks-

ploatacja może podlegać działaniom w zakresie za-

rządzania (2 gatunki łowne w Polsce):

— VI.

Zabronione metody i środki chwytania i za -

bijania oraz środki transportu.

873

Powyższe przepisy zostały przetransponowane do

naszego prawa krajowego i są ściśle przestrzegane.

Twierdzenie o nieselektywnym wykonywaniu polo-

wania na ptactwo łowne jest wysoce krzywdzącym

stereotypem, który dawno stracił swoją aktualność.

W postawach myśliwych i ich sposobie prowadzenia

gospodarki łowieckiej zdecydowanie występują po-

stawy i działania proochroniarskie i zgodne z zasa-

dami ochrony przyrody.

W ostatnich 5 latach na te-

renie kraju rzecznicy dyscyplinami PZŁ prowadzili

5 spraw dotyczących zabicia chronionego gatunku

ptaka przy ogólnej liczbie 114 tys. członków PZŁ.

Szkolenie dla nowo wstępujących do Polskiego Związ-

ku Łowieckiego, a także wszystkie inne szkolenia dla

myśliwych były oceniane przez Parlamentarny Ze-

spół ds. Kultury i Tradycji Łowiectwa na jednym

z posiedzeń.

Wynikiem oceny było określenie modelu

szkolenia, a także jego zakresu jako wzorcowego.

Monitoring ptaków jest wykonywany przez Głów-

ny Inspektorat Ochrony Środowiska w ramach Pań-

stwowego Monitoringu Środowiska, który zlecił go

Ogólnopolskiemu Towarzystwu Ochrony Ptaków.

OTOP koordynuje w tym zakresie działania: PTOP

„Salamandra”, Komitetu Ochrony Orłów, Stowarzy-

szenia Ochrony Sów oraz Muzeum i Instytutu Zoologii

PAN.

Stacja Badawcza Polskiego Związku Łowieckie-

go w Czempiniu k. Poznania prowadzi monitoring

zwierząt łownych od 1958 r. na potrzeby gospodarki

łowieckiej, a od 1981 wydaje regularnie prace poświę-

cone tematyce zmian liczebność gatunków łownych.

Wyniki ww. monitoringów są ogólnie dostępne i nie

dają powodu w stosunku do większości gatunków pta-

ków łownych podjęcia tak zdecydowanych działań, jak

spowodowanie zmiany przepisów w celu zaniechania

polowań na wszystkie ptaki łowne.

Natomiast w odniesieniu do kwestii zwiększenia

liczebności dzikich ptaków w Polsce Generalna Dy-

rekcja Ochrony Środowiska planuje przygotowanie

programów ochrony gatunków zagrożonych, takich

jak głuszec czy cietrzew, w których znajdą się zapisy

dotyczące sposobów zwiększania liczebności tych ga-

tunków poprzez działania restytucyjne.

Tego typu

działania mają miejsce już w chwili obecnej.

Hodow-

le głuszca i cietrzewia zlokalizowane m.in. w Nadleś-

nictwie Wisła i Parku Dzikich Zwierząt Kadzidłowo

zajmują się odchowem młodych osobników i później-

szym ich przemieszczaniem do środowiska przyrod-

niczego w odpowiednio przygotowane do tego miej-

sca.

W chwili obecnej jedynym ratunkiem dla głusz-

ca i cietrzewia jest ochrona czynna polegająca na

zasilaniu populacji osobnikami wyhodowanymi

w niewoli oraz na zabezpieczaniu i dostosowywaniu

siedlisk do potrzeb gatunków, w tym na ograniczaniu

presji człowieka i drapieżników.

W stosunku do populacji kuropatwy czynione są

zabiegi hodowlane poprzez zasiedlenia okazami po-

chodzącymi z hodowli zamkniętych przy równoczes-

nym ograniczaniu szkodników łowieckich.

Objęcie no-

wymi ochronnymi rygorami zdziczałych psów i ko-

tów, wynikającymi z nowelizacji ustawy o ochronie

zwierząt, dodatkowo zwiększyło zagrożenie liczebno-

ści populacji ptaków łownych i chronionych, zwłasz-

cza tych gatunków, które gniazdują na ziemi.

Korzystając z uprawnień, jakie daje ministrowi

środowiska art. 16 ust. 2 ustawy Prawo łowieckie

w zakresie wydawania zgód na chów i hodowlę zwie-

rząt łownych, zdecydowanie popierana jest hodowla

zwierzyny drobnej, jak zając i kuropatwa, przezna-

czonych do zasiedleń w obwodach łowieckich.

Zaku-

pów zajęcy i kuropatw do celów zasiedleń od hodow-

ców, którzy taką zgodę otrzymali, dokonują zarządcy

i dzierżawcy obwodów łowieckich (także niektórzy

marszałkowie), poprawiając w ten sposób liczebność

i kondycję populacji obu gatunków w łowiskach.

W załączonym stanowisku przytoczono różne

uwarunkowania, które przemawiają za utrzymaniem

polowań na ptaki łowne.

Podkreślić należy także

rolę, jaką spełniają myśliwi w zapobieganiu kłusow-

nictwu przez swoją obecność w obwodzie łowieckim

podczas prac hodowlanych oraz wykonywanie polo-

wania.

Pozbawienie ich możliwości polowań na ptaki

łowne byłoby równoznaczne z pozbawieniem ochrony

większości łowisk przez znaczną część roku.

Reasumując, korzystniejsze jest dla ochrony śro-

dowiska przyrodniczego pozostawienie myśliwym

możliwości wykonywania polowania na ptaki łowne,

zwłaszcza, że jest to zgodne z prawem krajowym i unij-

nym, tradycją oraz zapewnia opiekę nad fauną na

ponad 80% powierzchni kraju.

Załącznik

W odpowiedzi na przesłany wniosek dotyczący

zaniechania polowań na ptaki łowne Departament

Leśnictwa i Ochrony Przyrody prezentuje następu-

jące stanowisko.

Podstawowym aktem prawnym decydującym o pol-

skim łowiectwie jest ustawa z dnia 13 października

poz. 1066, z późn.zm.), a jej art. 1 brzmi: „Łowiectwo,

jako element ochrony środowiska przyrodniczego,

nych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami

nalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej”.

Zgodnie

z powyższą definicją w Polsce realizowany jest model

łowiectwa, w którym na pierwszym miejscu stawia

się ochronę i hodowlę zwierzyny, a dopiero w dalszej

kolejności jej pozyskanie.

Kategoryczne postawienie

tezy, że wykonywanie polowania na ptactwo łowne

winno zostać zakazane, nie ma oparcia w istniejącym

prawie i jest sprzeczne z tradycją narodową, europej-

ską czy nawet światową.

Odnosząc się do podniesio-

nych w apelu kwestii, pragniemy wyjaśnić, że polo-

wania na ptactwo nie kolidują z przepisami art. 7 ust.

krajach Unii Europejskiej, w których polowanie na

ptactwo dopuszczalne jest nawet od l sierpnia (polo-

wanie na kaczki na Łotwie).

Wykonywanie polowania

na łowne ssaki drapieżne, takie jak: norka amery-

kańska, jenot, szop pracz oraz w ostojach głuszca i cie-

874

trzewia na tchórza, kuny i lisa przez cały rok, ma na

celu przede wszystkim ochronę ptaków i innych drob-

nych zwierząt w okresie rozmnażania się i wychowy-

wania młodych, jest działaniem o charakterze pre-

wencyjnym.

Są to działania konieczne i aprobowane

przez przyrodników, którzy mają na uwadze dobro-

stan wszystkich zwierząt dzikich.

W większości krajów europejskich wykonuje się

polowania na ptactwo łowne, a ich początek zbliżony

jest do początku okresu polowań obowiązującego

w Polsce, i tak dla przykładu:

Lp. Kraj Gatunek

Początek okresu

polowań

1.

Niemcy Gęsi 1 VIII

2.

Portugalia Krzyżówka 15 VIII

3.

Czechy Krzyżówka 1 IX

4.

Litwa Krzyżówka 1 IX

5.

Łotwa Krzyżówka 1 VIII

6.

Estonia Krzyżówka 20 VIII

7.

Francja Krzyżówka 15 VIII

Nie możemy także zgodzić się w całości z danymi

mówiącymi o liczbie ptaków, która ginie na skutek

postrzałów, płoszenia i zatrucia ołowiem, przede

wszystkim z uwagi na coraz mniejszą intensywność

wykonywania polowania na nie.

Według posiadanych

przez Polski Związek Łowiecki danych pozyskanie

ptaków w sezonie łowieckim 2011/2012 miało nastę-

pujący wymiar:

Gatunki

Plan pozyskania

2011/2012

Wykonanie w sezonie

2011/2012 odstrzału

Bażanty 173 232 70 651

Kuropatwy 13 599 1168

Jarząbki 2135 85

Dzikie gęsi 68 681 11 574

Dzikie kaczki 250 761 96 498

Łyski 31 672 5300

Słonki 18 240 442

Grzywacze 71 655 10 511

Podkreślić należy, że polowania na ptaki łowne

nie odbywają się w sposób ciągły, np. codziennie, a miej-

sca ich wykonywania ulegają ciągłej rotacji, co znacz-

nie zmniejsza ich uciążliwość dla populacji.

Obecne

przepisy nakazują myśliwym polującym na ptactwo

posiadanie specjalnie w tym celu ułożonego psa, któ-

ry przypada na nie więcej niż trzech myśliwych pod-

czas wykonywania polowania.

Stąd też skuteczność

polowania w przypadku podniesienia ptaków po-

strzelonych zdecydowanie wzrasta i eliminuje po-

strzałki ze środowiska przyrodniczego, gdzie mogły-

by się stać pożywieniem dla innych zwierząt, nara-

żając je na zatrucie ołowiem.

Należy także podnieść

fakt płoszenia ptaków na skutek działania innych

czynników, jak choćby wędkowania, połowów ryb,

stosowania urządzeń odstraszających w sadach, ru-

chu pojazdów na drogach czy innych niepokojących

dźwięków wydawanych w konsekwencji ciągłej presji

człowieka na środowisko przyrodnicze.

Terytorium

naszego kraju w ok. 80% podzielone jest na obwody

łowieckie, które graniczą nieraz z obszarami chro-

nionymi.

Skutki takiego sąsiedztwa są rozpatrywane

w momencie opracowywania projektów rocznych pla-

nów łowieckich i minimalizowane do akceptowalnego

poziomu.

W zakresie zapobiegania odkładania się ołowiu

w środowisku Polski Związek Łowiecki przygotował

i wprowadza w życie program mający na celu ogra-

niczenie tego procesu poprzez stopniową eliminację

amunicji ze śrutem ołowianym.

Został on zaplanowa-

ny etapowo, i tak:

— do 2015 r. wprowadzenie zakazu używania śru -

tu ołowianego w polowaniach na terenach podmo-

kłych,

— do 2020 r. wprowadzenie zakazu stosowania

śrutu ołowianego we wszystkich polowaniach na pta-

ctwo,

— do 2025 r. wprowadzenie całkowitego zakazu

stosowania ołowiu w amunicji myśliwskiej.

Szkodliwa działalność ołowiu jest znana, a szcze-

gólnie jego karcynogenność, stąd też wynikają nasze

działania w zakresie eliminacji śrutu ołowianego

z wykonywania polowania, zaplanowane na dłuższy

okres, który pozwoli na stopniową wymianę broni

myśliwskiej przystosowanej do używania twardszego

śrutu (np. stalowego) oraz przygotuje do zmiany pro-

filu produkcji niektóre zakłady produkcyjne.

Departament Leśnictwa i Ochrony Przyrody nie

posiada informacji odnoszących się do wielkości sprze-

daży i produkcji amunicji zawierającej śrut ołowiany.

Zgody na import-eksport oraz obrót bronią i amunicją,

także śrutową, wydawane są na podstawie ustawy

stającej w gestii ministra spraw wewnętrznych.

Z naszej wiedzy jednoznacznie wynika, że niektó-

re gatunki ptaków wywołują szkody w gospodarce

rolnej i za te szkody nie są wypłacane odszkodowania

przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich,

ponieważ takiej możliwości nie przewiduje ustawa Pra-

wo łowieckie.

W okresie jesiennych migracji znaczne

szkody, szczególnie w zasiewach ozimin, mogą wy-

rządzać gołębie grzywacze, dzikie gęsi.

O szkodach przez

nie uczynionych informują źródła niemieckie.

Ten

sam problem występuje w okolicach Parku Narodo-

wego „Ujście Warty”, o czym donoszą organizacje rol-

nicze i urzędy marszałkowskie oraz gminne w swoich

wystąpieniach do ministra środowiska.

W naszych

warunkach znaczne szkody wyrządzają szczególnie

dzikie gęsi w okresach bezśnieżnych zim.

Szkody

w gospodarce rolnej i rybackiej wyrządzają także

875

inne gatunki ptaków niebędące łownymi, takie jak

czaple, żurawie czy kormorany.

Mięso z dzikiego ptactwa nie posiada większego

znaczenia ekonomicznego, ale posiada bardzo wiele

walorów smakowych i gastronomicznych i jest trak-

towane jako rarytas dostępny w naszej rodzimej

kuchni.

W polskiej tradycji polowało się na ptactwo

łowne zawsze.

Dają temu dowód ogólnie dostępna li-

teratura i przekazy historyczne.

W Polsce myśliwi

polują na ptactwo z uwagi na jego wyjątkowe walory

smakowe, a jakość mięsa i jego antyalergiczny cha-

rakter sprawiają, że nadaje się ono doskonale dla

dzieci i alergików.

Odnosząc się do stwierdzenia często przytaczane-

go w dyskusjach „słabej znajomości gatunków pta-

ków wśród myśliwych”, musimy stwierdzić, że każdy

myśliwy, zdając egzamin wstępny do PZŁ (w skład

komisji wchodzą przedstawiciele Policji, administra-

cji Lasów Państwowych oraz urzędów marszałkow-

skiego), ma obowiązek znać i rozpoznawać gatunki

łowne, i tylko na nie może polować, a każdorazowe

zabicie gatunku chronionego stanowi naruszenie

przepisów prawa i powinno być zgłaszane do odpo-

wiednich służb (Policji, Państwowej Straży Łowie-

ckiej lub prokuratury).

Wiedza, jaka jest wymagana

w rozporządzeniu ministra środowiska z dnia 28

nia polowania w zakresie niezbędnym do uzyskania

uprawnień podstawowych, jest przekazywana na

kursach organizowanych przez PZŁ oraz egzekwo-

wana bezwzględnie na egzaminach.

W skali ponad

113 000 członków Polskiego Związku Łowieckiego

zawsze mogą znaleźć się pojedyncze przypadki osób

łamiących prawo, mają one jednak charakter incy-

dentalny i bardzo często nieumyślny.

Każdy taki

przypadek podlega analizie i w uzasadnionych sytu-

acjach podlega odpowiedzialności karnej i wewnątrz-

organizacyjnej.

Jako informację dodatkową podaje-

my, że dopuszczalny dystans dla strzału z broni śru-

towej wynosi 40 mb, a samo oddanie strzału może

mieć miejsce tylko w przypadku dokładnego rozpo-

znaniu celu, co jest zdecydowanie możliwe na taką

odległość.

Gospodarka łowiecka naszego kraju jest nasta-

wiona na ochronę rodzimej przyrody i wszystkie za-

biegi, jakie podejmują myśliwi w środowisku przy-

rodniczym, mają na celu m.in:

— ochronę, zachowanie różnorodności i gospoda -

rowanie populacjami zwierząt łownych;

— ochronę i kształtowanie środowiska przyrod -

niczego na rzecz poprawy warunków bytowania

zwierzyny;

— spełnianie potrzeb społecznych w zakresie

Monitoring liczebności populacji ptaków przelot-

nych jest wykonywany przez Główny Inspektorat

Ochrony Środowiska oraz inne niezależne ośrodki

naukowe, a uzyskane dane są ogólnie dostępne i nie

wskazują na tendencję zniżkową.

Przykładowo Park

Narodowy „Ujście Warty” dysponuje danymi uzyska-

nymi z liczenia ptaków przelotnych od roku 1991.

Nie

zaobserwowano załamania ani istotnego pomniejsze-

nia stanu populacji tych ptaków.

W roku 2005 zosta-

ła utworzona w otulinie parku narodowego strefa

ochronna zwierząt łownych (Dz. U. z 2005 r.

Nr 139,

poz. 1171), gdzie decyzje o redukcji drapieżnych ssa-

ków oraz dzików podejmuje dyrektor parku.

Reduk-

cje są wykonywane w terminach i wielkości ustalanej

w zadaniach ochronnych i mają wyłącznie na celu

ochronę ptaków gatunków rodzimych i przelotnych.

Strefa ochronna zwierząt łownych została utworzona

w części otuliny parku najbardziej narażonej na pe-

netrację i uznanej za obszar, na którym wsparcia po-

trzebują właśnie ptaki, dla których ochrony został

utworzony ten park.

Przy ustalaniu rocznego planu

łowieckiego dla obwodów sąsiadujących z parkiem

narodowym swoją opinię wyraża dyrektor parku na-

rodowego i może zasugerować określone działania

korzystne dla ochrony ptaków.

Nie należy także za-

pominać, że gminne samorządy, na których terenach

działania znajduje się ten park narodowy, zgłaszają

szkody od dzikich gęsi i są żywotnie zainteresowane

możliwością ich płoszenia w bezśnieżne zimy.

Na podstawie przytoczonych powyżej argumen-

tów, które prosimy przyjąć do akceptującej wiadomo-

ści, nie widzimy potrzeby dokonywania nagłych

zmian w proponowanym zakresie w rozporządzeniu

ministra środowiska w sprawie określenia okresów

MŚ w sprawie ustalenia listy gatunków łownych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

LOT-u uprzejmie informuję.

Z uwagi na problemy techniczne samolotów B787

amerykańskie władze lotnicze FAA (Federal Aviation

Administration) w dniu 16 stycznia br. wydały dy-

rektywę o wstrzymaniu lotów do czasu wyjaśnienia

876

przyczyn usterek, która została bezzwłocznie zaad-

optowana przez EASA (European Aviation Safety

Agency).

Według zapewnień rozwiązanie problemów

technicznych B787 jest najwyższym priorytetem dla

producenta, natomiast decyzje o wznowieniu operacji

lotniczych zależą od stanowiska FAA oraz National

Transportation Safety Board (NTSB).

W tej sprawie

MSZ udziela polskiemu przewoźnikowi, jak i Mini-

sterstwu Skarbu Państwa wszechstronnej pomocy,

mając świadomość, że fakt wykluczenia z regular-

nych operacji samolotów B787 jest kwestią kluczową

w świetle prowadzonego procesu restrukturyzacji

firmy.

W obecnej sytuacji PLL LOT w oparciu o dostęp-

ne możliwości techniczne pracuje nad nową koncep-

cją funkcjonowania oraz siatką połączeń, które będą

musiały uzyskać akceptację właściciela spółki, czyli

Skarbu Państwa.

Równoległym celem pozostaje uzyskanie zgód

władz lotniczych Federacji Rosyjskiej na przeloty ma-

szyn LOT-u nad rosyjskim terytorium na potrzeby

planowanych destynacji.

Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych wraz z właściwymi jednostkami (Minister-

stwem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mor-

skiej oraz Urzędem Lotnictwa Cywilnego) konse-

kwentnie wspiera władze spółki w tych dążeniach.

W ubiegłym roku oczekiwania PLL LOT były przed-

miotem rozmów zarówno podczas V posiedzenia Pol-

sko-Rosyjskiej Komisji Międzyrządowej ds. Współ-

pracy Gospodarczej (którego przewodniczącym po

stronie polskiej był minister transportu, budowni-

ctwa i gospodarki morskiej), jak i ostatniego posie-

dzenia Komitetu Strategii Współpracy Polsko-Rosyj-

skiej (któremu przewodniczyli ministrowie spraw

zagranicznych Polski i Rosji).

Dowodem skuteczności

podejmowanych działań było uzyskanie zgody

na wznowienie w ubiegłym sezonie stałego połącze-

nia PLL LOT do Pekinu.

W ostatnich latach polska dyplomacja podejmo-

wała szereg działań mających na celu wsparcie funk-

cjonowania polskich linii lotniczych, m.in. poprzez

działania na rzecz rozwoju sieci połączeń lotniczych.

Polskie placówki zagraniczne wykorzystywały pełen

wachlarz instrumentów w celu promocji interesów

PLL LOT za granicą, takich jak ułatwianie kontak-

tów z miejscową administracją czy prowadzenie kam-

panii informacyjnych nt. uruchamianych rejsów.

Wszystkie działania podejmowane były w ścisłej

współpracy z władzami spółki oraz właściwymi re-

sortami.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych podziela opi-

nię odnośnie do wagi bezpośrednich połączeń z pań-

stwami Wspólnoty Niepodległych Państw.

Rynki Eu-

ropy Wschodniej pozostają kluczowymi kierunkami

ekspansji polskiego biznesu, czego dowodzą dane

statystyczne na temat dynamiki wymiany handlowej

za 2012 r.

Intensyfikacja kontaktów na tym kierunku

współgra z głównymi wektorami polskiej polityki za-

granicznej.

Równocześnie jednak proces kształtowa-

nia siatki lotów PLL LOT przebiegać powinien

w oparciu o rzetelne i adekwatne kalkulacje ekono-

miczne.

Źródłem szczegółowych informacji w tym

zakresie, jak również w kwestii odpowiedzi na szcze-

gółowe pytania zawarte w interpelacji, pozostaje Mi-

nisterstwo Skarbu Państwa oraz spółka PLL LOT.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

(14228)

kacji przedszkolnej trzylatków (SPS-023-14228/13)

uprzejmie wyjaśniam.

Ze wstępnych danych systemu informacji oświa-

towej (według stanu na 30 września 2012 r.) wynika,

licznych punktów przedszkolnych oraz zespołów wy-

chowania przedszkolnego (w tym na wsi 1085).

(w 2009 r. odpowiednio – 8441 i 2832).

W liczbach bezwzględnych dynamika wzrostu

877

W bieżącym roku szkolnym (2012/2013) liczba ta

wzrosła do 1215,4 tys. dzieci (wzrost w porównaniu

w rokiem ubiegłym o kolejne blisko 55 tys. dzieci).

O pozytywnych zmianach w zakresie wychowania

przedszkolnego świadczą również dane dotyczące

udziału dzieci trzyletnich w edukacji przedszkolnej

– w 2007 r. jedynie 36,1% dzieci w tym wieku korzy-

stało z wychowania przedszkolnego, w 2008 r.

–

41,1%, zaś w 2012 – już 54,2%.

Przygotowany w Ministerstwie Edukacji Narodo-

cie udzielane samorządom terytorialnym zapewnia-

ło zmniejszenie obciążeń finansowych dla rodziców

wania przedszkolnego.

niezależnie od czasu przebywania dziecka w przed-

publicznej, czy niepublicznej.

na terenie gminy wraz z jednoczesnym ogranicze-

niem opłat ponoszonych przez rodziców do wysokości

Zmiany będą wprowadzane stopniowo – od dnia

Przeprowadzone analizy i symulacje pozwalają na

Jednocześnie należy podkreślić, że oczekiwana do

2020 r. wartość wskaźnika upowszechnienia wycho-

ku obowiązkowego kształcenia, określona w doku-

mencie „Perspektywa uczenia się przez całe życie”,

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

878

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wypłaty dopłat bezpośrednich

dla rolników za 2012 r.

(14230)

mo (znak: SPS-023-14230/13) z dnia 18 lutego 2013 r.,

posłów Roberta Telusa, Piotra Polaka i Krzysztofa

Jurgiela w sprawie wypłaty dopłat bezpośrednich dla

rolników za rok 2012, uprzejmie przekazuję Pani

Marszałek poniższe wyjaśnienia.

z późn. zm.) płatności w ramach systemów wsparcia

bezpośredniego są przekazywane w nie więcej niż

ści takich jak: kontrole administracyjne i krzyżowe

Zgodnie z posiadanymi informacjami płatności te

po udostępnieniu środków przeznaczonych na ten cel.

Od początku trwania wypłat rolnicy otrzymali

w ramach płatności bezpośrednich za rok 2012 ponad

9,4 mld zł.

Poniżej przekazuję Pani Marszałek szcze-

gółowe informacje dotyczące realizacji płatności bez-

pośrednich za 2012 r., według stanu na dzień 6 mar-

ca 2013 r.

dzień 6 marca 2013 r.

Województwo

Liczba

obsługiwanych

wniosków

Liczba rolników, dla których

zrealizowano płatność

do dnia 6 marca 2013 r.

% rolników, dla których

wypłacono płatności

do 6 marca 2013 r.

Kwoty zrealizowanych

płatności (w zł)

do dnia 6 marca 2013 r.

dolnośląskie 56 448 44 681 79,15% 534 072 875

kujawsko-pomorskie 65 690 50 127 76,31% 687 825 786

lubelskie 177 319 131 196 73,99% 903 845 254

lubuskie 19 854 16 834 84,79% 249 710 427

łódzkie 122 930 103 751 84,40% 698 967 222

małopolskie 121 253 101 436 83,66% 368 592 920

mazowieckie 206 639 170 334 82,43% 1 361 825 791

opolskie 27 736 23 688 85,41% 340 078 576

podkarpackie 116 585 96 589 82,85% 361 748 756

podlaskie 81 005 66 209 81,73% 735 682 458

pomorskie 38 399 30 412 79,20% 449 503 511

śląskie 47 480 39 166 82,49% 218 179 107

świętokrzyskie 85 271 62 294 73,05% 315 460 763

warmińsko-mazurskie 43 126 35 148 81,50% 628 565 328

wielkopolskie 121 115 94 924 78,38% 1 086 292 239

zachodniopomorskie 28 370 22 569 79,55% 503 620 661

Polska 1 359 220 1 089 358 80,15% 9 443 971 675

% zrealizowanych płatności – – 68,21%

879

Realizacja płatności, co do zasady, odbywa się we-

dług kolejności/daty wpływu list zleceń płatności do

centrali ARiMR.

Niemniej jednak, na prośbę mini-

stra rolnictwa i rozwoju wsi, w odniesieniu do kam-

panii roku 2012 agencja w pierwszej kolejności rea-

lizuje płatności dla rolników, w których gospodar-

stwach wystąpiły szkody spowodowane przez ujemne

skutki przezimowania.

Jednocześnie agencja została

zobowiązana do równomiernej wypłaty płatności bez-

pośrednich w skali kraju.

Należy w tym miejscu zauważyć, że również w la-

tach wcześniejszych płatności w pierwszej kolejności

były dokonywane na rzecz tych rolników, których go-

spodarstwa znajdowały się na terenach objętych klęską

żywiołową (np. powódź, susza).

Celem takiego działania

było złagodzenie skutków wystąpienia tych klęsk.

wielkość gospodarstwa nie jest kryterium stosowa-

nym przy ustalaniu kolejności wypłat płatności.

Dla-

tego też nie można zgodzić się z zarzutem, iż w celu

wykazania, że płatności zostały zrealizowane dla

znacznej liczby beneficjentów, w pierwszej kolejności

realizowane są płatności dla małych gospodarstw.

lacji kwestii braku obowiązku przekazywania rolni-

kom decyzji o przyznaniu płatności, należy wyjaśnić,

że zgodnie z art. 19 ust. 9 ustawy o płatnościach w ra-

poz. 1164 i 1529), w przypadku gdy decyzja uwzględ-

odliczeniu, taka decyzja jest doręczana jedynie na

żądanie strony.

Jednakże w każdym innym przypad-

ku decyzje są doręczane rolnikom.

Rolnik może zażądać doręczenia decyzji, składa-

jąc żądanie do kierownika biura powiatowego agencji

nie z przyjętymi w Agencji Restrukturyzacji i Moder-

nizacji Rolnictwa wytycznymi, w przypadku gdy rol-

nik wystąpi z żądaniem doręczenia decyzji przed jej

wydaniem, decyzja uwzględniająca w całości żądanie

rolnika zostanie przez kierownika biura powiatowe-

go agencji rolnikowi doręczona.

Natomiast jeżeli żą-

danie doręczenia decyzji zostanie złożone po upływie

ku bankowym rolnika, wtedy żądanie takie będzie

traktowane jako prośba o udostępnienie decyzji.

Wów-

czas kierownik biura powiatowego agencji przesyła

rolnikowi decyzję w sprawie przyznania płatności.

cję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i jest

Wówczas kierownik biura powiatowego agencji udo-

Na zakończenie pragnę zapewnić Panią Marsza-

larnie monitoruje stan wypłat poszczególnych płat-

ności.

Dostrzegając trudną sytuację krajowych pro-

ducentów rolnych, resort aktywnie zabiega nie tylko

minie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

dotyczących zasad stawiania i działania

farm wiatrowych (14232)

dotyczącego interpelacji pana posła Szymona Giżyń-

skiego w sprawie ustalenia jednolitych wytycznych

dotyczących zasad lokalizacji instalacji wiatrowych,

gii.

Niezbędne mechanizmy wsparcia zawarte są już

Efektem powyższych działań jest zrównoważony

880

SA osiągnęła aktualnie poziom ponad 2500 MW

mocy zainstalowanej.

w dokumencie rządowym „Polityka energetyczna

spektywie najbliższych 10 lat „Krajowy plan działa-

kalizowane w gospodarstwach rolnych oraz miej-

prawnym, mających stwarzać dodatkowe regulacje

winno zostać poprzedzone starannym przygotowa-

konieczności uzależnienia lokalizacji elektrowni wia-

trowych od odległości minimalnych.

Konieczne było-

by przy tym rozważenie, jakie elementy powinny de-

terminować tę odległość (np. zabudowania mieszkal-

ne czy również miejsca szczególnie cenne środowi-

skowo, jak np. obszar Natura 2000).

Konieczne jest

rozwiązań, w szczególności opracowanie symulacji,

w jaki sposób zmieni się obszar potencjalnie dostęp-

ny dla lokalizacji elektrowni wiatrowych.

emitowanego na antenie

National Geographic Channel,

formuję.

W odniesieniu do ustalania przyczyn katastrofy

smoleńskiej MSZ oczekuje na wyniki śledztwa ze

strony polskiej prokuratury, które będą stanowić

miarodajny punkt odniesienia.

Film „Śmierć prezydenta” to dokument fabulary-

zowany, poświęcony katastrofie, jaka w dniu 10 kwiet-

nia 2010 r. wydarzyła się pod Smoleńskiem.

Każdy

odcinek serii „Katastrofa w przestworzach” poprze-

dzony jest informacją o tym, że opiera się on głównie

na materiałach z oficjalnych dochodzeń, w tym kon-

kretnym wypadku film prezentuje wydarzenia w opar-

ciu o dwa raporty: rosyjski raport MAK i polski ra-

port komisji rządowej, kierowanej przez ówczesnego

ministra spraw wewnętrznych J. Millera.

W filmie zastosowano szereg uproszczeń, które

mogą budzić wątpliwości i zastrzeżenia, jednak MSZ

musi uznać, że zagraniczne kanały filmowe mogą

tworzyć filmy, które nie odzwierciedlają polskiego

punktu widzenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

881

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie umorzenia zaległości w zapłacie

(14236)

znak: SPS-023-14236/13, dotyczące interpelacji posła

ległości w zapłacie składek Zakładu Ubezpieczeń Spo-

łecznych uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

(Dz. U. poz. 1551) została zaprojektowana przez po-

cych pozarolniczą działalność, które w okresie od

legały obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

nia pozarolniczej działalności i nie opłaciły należ-

nych z tego tytułu składek.

Umorzenie nastąpi pod warunkiem nieposiadania

niepodlegających umorzeniu zaległości w składkach

na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne,

czeń Pracowniczych oraz na Fundusz Emerytur Po-

mostowych.

Przepisy ustawy o umorzeniu należności powsta-

wadzące pozarolniczą działalność dzielą osoby, które

mogą ubiegać się o umorzenie należności, na dwie

grupy, tj.:

cjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowa-

wieszenie postępowania egzekucyjnego.

Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych zgodnie z postanowieniami usta-

wy abolicyjnej zawiesza postępowanie egzekucyjne

po otrzymaniu wniosku o umorzenie należności oso-

biorcy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych ulgi,

którą jest niewątpliwie zawieszenie postępowania

egzekucyjnego, podlega bowiem przepisom dotyczą-

cym pomocy publicznej – zarówno krajowym, jak

i wspólnotowym.

ust. 2 ww. ustawy, w myśl którego w przypadku zło-

żenia przez osobę, która posiada status przedsiębior-

cy, wniosku o umorzenie przed dniem wydania decy-

zji Komisji Europejskiej do zawieszenia postępowa-

nia egzekucyjnego stosuje się przepisy o pomocy pub-

licznej.

Oznacza to, że Zakład Ubezpieczeń Społecz-

nych jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy

kucyjnego wobec przedsiębiorcy pod kątem wystąpie-

882

wania egzekucyjnego) w ramach pomocy de minimis,

czących pomocy publicznej.

Kwestie te jednoznacznie

wienia których jest zobowiązany podmiot ubiegający

Przepisy ustawy o umorzeniu należności powsta-

wadzące pozarolniczą działalność nie zawierają po-

stanowień pozwalających na odstąpienie od badania

Odrębną kwestią jest zasadność żądania doku-

przedmiotowej ustawy, które na dzień l września

o umorzenie należności.

W sytuacji gdy ubiegający

się o umorzenie nie posiada statusu przedsiębiorcy,

zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie podlega

mentów z tego zakresu jest nieuzasadnione.

formacje dotyczące ustawy o umorzeniu należności

również zakresu dokumentacji wymaganej od jej

adresatów, zostały zawarte w przygotowanych przez

nych w salach obsługi klienta oraz w formie elektro-

nicznej na stronie internetowej www.zus.pl, w dwóch

wersjach:

1) „Abolicja dla płatników składek – informacja

ły działalność pozarolniczą”,

2) „Abolicja dla płatników składek – informacja

wadziły działalności pozarolniczej”.

Równocześnie informuję, że z informacji przeka-

zacji przepisów ustawy, w tym m.in. rodzaju doku-

mentacji, jaka powinna być przedkładana przez po-

szczególne grupy osób składających wnioski o umo-

rzenie należności.

Członek Zarządu ZUS zapewnia,

że Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jako organ rea-

lizujący przepisy ustawy abolicyjnej, jest zaintereso-

wany sprawnym przeprowadzeniem postępowań wy-

nikających z wniosków składanych przez zaintereso-

wanych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

mo, nr SPS-023-14237/13, w sprawie interpelacji po-

sła Andrzeja Kani, wnioskującego za zniesieniem

nego w standardowym zbiorniku samochodu cięża-

rowego oraz przedstawiającego na poparcie postula-

tu wnioski zawarte w opracowaniu Instytutu Logi-

styki i Magazynowania pt. „Analiza ograniczenia

600 litrów – możliwości przewozu paliwa w zbiorni-

kach pojazdów profesjonalnych przekraczających pol-

ską granicę” oraz w ocenie Komitetu Transportu

Polskiej Akademii Nauk, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

Polski w standardowym zbiorniku (baku) handlowe-

go pojazdu samochodowego (innego niż handlowy

883

pojazd samochodowy do przewozu więcej niż dziewię-

ciu osób włącznie z kierowcą) został wprowadzony

w związku z implementacją dyrektywy Rady 2007/74/

członkowskie zwalniają z VAT i akcyzy, w przypadku

dowolnego pojazdu silnikowego, paliwo znajdujące się

zanie przewiduje również art. 112 rozporządzenia

rym paliwa przewożone w zwykłych zbiornikach po-

jazdów silnikowych, użytkowych pojazdów silniko-

wych i pojazdów jednośladowych oraz pojemników

wych należności celnych.

Ustalając limit zwolnienia od akcyzy na poziomie

budżetu państwa, uwzględniając również przeciw-

niem limitu bądź całkowitym zniesieniem ograni-

czeń w przywozie paliw z krajów nienależących do

Unii Europejskiej opowiadali się przedstawiciele pol-

skich przewoźników.

W ich opinii wspomniane ogra-

niczenia powodują niekonkurencyjność polskich firm

transportowych w handlu międzynarodowym.

Z ko-

lei przedstawiciele polskich właścicieli stacji paliw

(dystrybutorów) żądali maksymalnego zmniejszenia

limitu.

Powyższe przeciwstawne stanowiska podmio-

tów kupujących i sprzedających paliwo, razem ze

wspomnianymi wcześniej przesłankami budżetowy-

mi, doprowadziły do odstąpienia od zupełnego znie-

sienia limitu w przywozie paliwa w bakach, co umoż-

liwia dyrektywa 2007/74/WE.

Ponadto należy zauważyć, iż dyrektywa Rady

2009/132/WE z dnia 19 października 2009 r. określa-

jąca zakres stosowania art. 143 lit. b i c dyrektywy

2006/112/WE w odniesieniu do zwolnienia z podatku

od wartości dodanej przy ostatecznym imporcie nie-

których towarów w art. 85 lit. a daje państwom człon-

kowskim możliwość ograniczenia stosowania zwol-

nienia w zakresie paliwa znajdującego się w standar-

dowych zbiornikach handlowych pojazdów mecha-

nicznych i kontenerów specjalnych, gdy pojazdy przy-

bywają z państwa lub terytorium trzeciego, do 200

l na każdy pojazd i każdą podróż.

Z uwagi na powyższe w zakresie podatku VAT oraz

podatku akcyzowego postanowiono utrzymać limit

zwolnienia, zwiększając jednocześnie trzykrotnie jego

wielkość.

Za takim rozwiązaniem przemawiała ko-

nieczność ochrony interesów państwa i zapobieżenia

nadmiernemu przywozowi paliwa z państw trzecich.

Obowiązujący obecnie limit zwolnienia przedmio-

towego paliwa ustalono zatem na optymalnym pozio-

mie, odpowiednim do założeń budżetowych.

Szacując

w roku 2008 zwiększenie limitu zwolnionego paliwa

czących liczby pojazdów wjeżdżających do kraju

Powyższe szacunki określiły przybliżone zmniej-

szenie wpływów budżetowych.

Niemniej na faktycz-

ny obrót importowanym paliwem mają wpływ trudne

do zmierzenia czynniki, od których zależy wielkość

transportu międzypaństwowego, takie jak: zmiany

koniunktury gospodarczej czy ilość paliwa wywożo-

nego przez przedmiotowe pojazdy z kraju, która

wpływa zdecydowanie na zwiększenie dochodów.

Na

wielkość dochodów z tytułu importu paliwa istotny

wpływ ma również fakt, iż przewoźnicy wybierają

trasy najbardziej dla nich opłacalne.

Z prezentowanej przez posła Andrzeja Kanię ww.

analizy Instytutu Logistyki i Magazynowania wyni-

ka, że za zniesieniem obowiązującego limitu 600 l

przemawia fakt, iż przepis ustanawiający przedmio-

towy limit „nie pełni funkcji ochronnej dla polskich

dystrybutorów paliw ani też nie powoduje, że do bu-

dżetu państwa wpływają dodatkowe środki pieniężne

uzyskane z akcyzy za paliwo zakupione na terenie

Polski”.

Opiniodawca dowodzi bowiem, że „przy ak-

nieczności tankowania”.

Zniesienie zatem limitu

w ocenie opiniodawcy nie spowoduje strat w budżecie

państwa, a dodatkowo przyniesie korzyści m.in.

nych trasach jak i na określonych przejściach gra-

nicznych), zwiększenia przepustowości na granicach

środowiska dwutlenkiem węgla – CO

2

, zmniejszenia

kosztów utrzymania urzędników celnych odpowie-

dzialnych za mierzenie poziomu paliwa w zbiorni-

kach pojazdów.

Odnosząc się do zaprezentowanej argumentacji

wynikającej z opracowania Instytutu Logistyki i Ma-

gazynowania, Ministerstwo Finansów uprzejmie in-

formuje, iż otrzymało przedmiotowe opracowanie

w marcu 2012 r.

Przesłany materiał został poddany

gruntownej analizie, w wyniku której stwierdzono,

iż zawiera ona szereg błędnych wniosków i błędów

merytorycznych, takich jak np.:

— na str. 15 analizy co prawda słusznie napisano,

iż kontrola ilości paliwa w bakach powoduje wydłu-

żenie czasu postoju pojazdu na granicy, ale pominię-

to fakt, że po zniesieniu ww. limitu liczba samocho-

dów ciężarowych na granicy Polski z Białorusią

znacznie się zwiększy, co spowoduje raczej wydłuże-

nie czasu oczekiwania na odprawę niż jego skrócenie;

— za błędny należy uznać wniosek zawarty na

stronach 15 i 22 raportu, iż obowiązujący limit przy-

884

wozu 600 l paliwa w zbiornikach samochodów cięża-

rowych nie pełni funkcji ochronnej dla polskich dys-

trybutorów paliw ani też nie powoduje dodatkowych

dochodów dla budżetu państwa z tytułu akcyzy za

paliwo zakupione na terenie Polski (tuż przed za-

chodnią granicą Polski samochody ciężarowe uzupeł-

niają paliwo w bakach, aby w powrotnej drodze unik-

nąć tankowania droższego paliwa np. w Niemczech

czy we Francji);

— za niesłuszne należy uznać twierdzenie przed -

stawione na stronie 21 raportu, zgodnie z którym

zachowanie obecnie obowiązującego ww. limitu po-

woduje nierównomierne obciążenie wschodnich

przejść granicznych; z danych z izb celnych wynika

bowiem, że zniesienie limitu spowoduje zmniejszenie

ruchu tranzytowego przez Litwę o ok. 200 000 TIR-

ów rocznie, co z kolei spowoduje wzmożony ruch sa-

mochodów ciężarowych na granicy z Białorusią i wy-

dłuży czas odprawy tych pojazdów czekających na

wjazd do Polski; należy zauważyć, że kontrola celna

na granicy zewnętrznej Unii Europejskiej nie ogra-

nicza się tylko do pomiaru ilości paliwa w zbiorni-

kach pojazdów ciężarowych, ale polega głównie na

kontroli wwożonych towarów.

Konkludując, należy wskazać, iż przedstawiony

w piśmie obowiązujący stan prawny oraz gospodar-

czy kraju przemawia za utrzymaniem w imporcie pa-

liwa limitu 600 1.

Na dzień dzisiejszy Ministerstwo

Finansów nie prowadzi prac nad zmianą przepisów

akcyzowych w powyższym zakresie.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w sprawie podjęcia działań mających

na celu uregulowanie statusu tzw. koordynatorów

prawnych zastępujących

w sądach powszechnych asystentów sędziów

(14238)

terpelację poselską pana posła Andrzeja Kani w spra-

mie przedstawiam, co następuje.

Odnosząc się do problematyki objętej interpelacją

poselską, należy w pierwszej kolejności wskazać, że

problem związany z niedoborem kadry asystenckiej

w niektórych sądach zaistniał wskutek niedostatecz-

nej ilości kandydatów na stanowiska asystentów sę-

dziów w związku z koniecznością spełniania przez

osoby zatrudnione na tych stanowiskach wymogu

duje, że na stanowisku asystenta sędziego może zo-

stać zatrudniona osoba, która – niezależnie od speł-

niania innych wymagań ustawowych – ukończyła

dziowski, prokuratorski, notarialny, adwokacki lub

radcowski.

Obecnie przedmiotem prac sejmowych jest posel-

ju sądów powszechnych (druk nr 880), który przewi-

duje likwidację wymogu określonego w art. 155 § 2

pkt 5 powołanej powyżej ustawy.

Po wejściu w życie

wspomnianej nowelizacji na stanowiskach asysten-

tów sędziów będą mogły być zatrudniane osoby, któ-

re są obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej i korzy-

skazitelnego charakteru, ukończyły 24 lata oraz

skały tytuł magistra lub zagraniczne studia uznane

w Polsce.

Wydaje się, że wejście w życie powołanych powyżej

unormowań rozszerzy dostęp do zawodu asystenta

sędziego i tym samym stworzy warunki do zapew-

nienia pełnej obsady stanowisk asystenckich w są-

downictwie powszechnym.

W tej sytuacji wprowadzanie dodatkowych regula-

cji prawnych odnoszących się do osób zatrudnionych

w sądach w charakterze „koordynatorów prawnych”

nie wydaje się celowe.

Trzeba też wskazać, że prakty-

ka zlecania przez sądy osobom pozostającym poza

strukturą sądownictwa zadań polegających na wyko-

nywaniu czynności asystenckich była przedmiotem

analizy prowadzonej przez Ministerstwo Sprawiedli-

wości i problem taki dotyczył działalności jedynie kil-

ku sądów w Polsce.

Jednocześnie prezesi sądów przy

zawieraniu umów podejmowali stosowne środki w celu

zapewnienia właściwej ochrony danych osobowych za-

wartych w aktach sądowych.

W umowach zawierane

były klauzule zobowiązujące wykonawców do zacho-

wania tajemnicy służbowej oraz odpowiednie poucze-

nia wynikające z obowiązków administratorów da-

nych osobowych, jakimi są prezesi sądów.

Jednocześnie zobowiązano prezesów i dyrektorów

sądów apelacyjnych do wnikliwej kontroli praktyki

zawierania umów cywilnoprawnych (w szczególności

umów zlecenia) w podległych sądach, wskazując na

możliwość zawierania tych umów w wyjątkowych,

szczególnie uzasadnionych dla sprawowania wymia-

ru sprawiedliwości przypadkach.

885

W tej sytuacji należy uznać, że nie zachodzi po-

trzeba „uregulowania statusu” osób zatrudnianych

w sądach powszechnych na stanowiskach koordyna-

torów prawnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

w sprawie problemów z brakiem kandydatów

problemu braku kandydatów na stanowiska asysten-

tów sędziów w sądach powszechnych, w tym obniże-

nie wymagań kwalifikacyjnych określonych dla kan-

dydatów na to stanowisko, uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

poselską, należy wskazać, że na dzień 31 grudnia

2012 r. nieobsadzonych pozostawało 316 etatów asy-

stentów sędziego.

Problem związany z niedoborem

wskutek niedostatecznej ilości kandydatów na sta-

nowiska asystentów sędziów w związku z koniecz-

nością spełniania przez osoby zatrudniane na tych

zm.).

Przepis ten przewiduje, że na stanowisku asy-

stenta sędziego może zostać zatrudniona osoba, któ-

ra niezależnie od spełniania innych wskazanych tam

wymagań ustawowych ukończyła aplikację ogólną

kuratury lub zdała egzamin sędziowski, prokurator-

ski, notarialny, adwokacki lub radcowski.

Obecnie w toku prac sejmowych jest poselski pro-

powszechnych (druk nr 880), który przewiduje likwi-

wołanej powyżej ustawy.

Po wejściu w życie wspo-

mnianej nowelizacji na stanowiskach asystentów

sędziów będą mogły być zatrudniane osoby, które są

obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej i korzystają

telnego charakteru, ukończyły 24 lata oraz ukończy-

Projektowane zmiany w omawianym zakresie zyska-

ły aprobatę ministra sprawiedliwości.

Wejście w życie powołanych powyżej unormowań

sady stanowisk asystenckich w sądownictwie po-

wszechnym.

Mając na względzie, że zmiany planowane we wska-

zanym powyżej poselskim projekcie ustawy o zmianie

kresie regulacji dotyczących wymagań kwalifikacyj-

nych stawianym kandydatom na stanowiska asysten-

tów sędziego pozytywnie wpłyną na obsadę wakują-

cych etatów asystentów sędziego, uznano, iż nie za-

chodzi obecnie potrzeba inicjowania w tym obszarze

nowych prac legislacyjnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(14242)

lację posłów na Sejm RP panów Henryka Smolarza

dacji gm. Markuszów (SPS-023-14242/13) uprzejmie

informuję, że w Ministerstwie Administracji i Cyfry-

zacji nie prowadzi się obecnie działań dotyczących

generalnych zmian w zasadniczym podziale teryto-

Jednocześnie informuję, że projekt założeń usta-

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji, znajduje

rząd terytorialny oraz zwiększenie efektywności i ela-

styczności jego funkcjonowania.

886

Wspomniany projekt założeń odnosi się również

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

towarzyszących prowadzeniu

działalności handlowej w Wólce Kosowskiej

(14244)

tosza Kownackiego w sprawie wyjaśnienia okolicz-

ności towarzyszących prowadzeniu działalności han-

dlowej w Wólce Kosowskiej uprzejmie przedstawiam

informacje w zakresie właściwości ministra spraw

wewnętrznych.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Ko-

handlowe, w którym w dniu 22 sierpnia 2009 r. do-

szło do pożaru, zostało wybudowane w oparciu o de-

cyzję wójta gminy Lesznowola z dnia 12 grudnia

2002 r. o pozwoleniu na budowę.

Hala nr 2 ww. cen-

trum handlowego była przedmiotem czynności kon-

trolno-rozpoznawczych związanych z przekazywaniem

jej do użytkowania prowadzonych w dniu 8 września

2003 r. przez Państwową Straż Pożarną.

W wyniku

tych czynności zostało wydane postanowienie ko-

mendanta powiatowego PSP w Piasecznie, niewno-

szące zastrzeżeń odnośnie do przystąpienia do użyt-

kowania obiektu.

Jednocześnie należy wskazać, że Państwowa Straż

Pożarna w ramach realizacji nadzoru nad przestrze-

ganiem przepisów przeciwpożarowych przeprowadzi-

ła w ww. obiekcie czynności kontrolno-rozpoznawcze

w następujących terminach:

— 21 grudnia 2003 r.

– W wyniku kontroli nało -

żono mandat karny na właściciela jednego z boksów

handlowych za palenie tytoniu wewnątrz pomiesz-

czenia, gdzie obowiązywał zakaz palenia.

Ponadto

udzielono dwóch pouczeń za palenie tytoniu na kory-

tarzach w miejscach do tego nieprzeznaczonych.

— 28 grudnia 2004 r.

– Stwierdzono blokowanie

drzwi pożarowych dzielących halę nr 2 na odrębne

strefy pożarowe przez składowany towar.

Nieprawid-

łowość usunięto w trakcie trwania kontroli.

— 25 maja 2005 r.

– Stwierdzono składowanie ma -

teriałów palnych na drogach komunikacji ogólnej

służących ewakuacji i umieszczanie przedmiotów na

poniżej wymaganych wartości.

W toku czynności

kontrolno-rozpoznawczych wydana została decyzja

administracyjna z dnia 3 czerwca 2005 r. nakazująca

usunięcie stwierdzonych podczas kontroli nieprawid-

łowości.

— 8 czerwca 2005 r.

– Odbyło się spotkanie ko -

mendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej

w Piasecznie z prezesami i zarządcami obiektów ma-

gazynowych i handlowo-wystawienniczych w Wólce

Kosowskiej dotyczące strategii działań zmierzają-

cych do poprawy bezpieczeństwa w przedmiotowych

obiektach.

Podczas spotkania ustalono m.in., że za-

rządcy obiektów sporządzą aneksy do umów najmu,

na podstawie których najemcy będą zobowiązani do

przestrzegania przepisów z zakresu ochrony przeciw-

pożarowej.

Za nieprzestrzeganie warunków umów

ustalono kary umowne, łącznie z możliwością wypo-

wiedzenia umowy.

Zarządcy obiektów zobowiązali się

do współpracy w zakresie wymiany informacji na

temat niezdyscyplinowanych najemców w celu wy-

kluczenia ich jako przyszłych użytkowników po-

wierzchni usługowych.

Komendant powiatowy PSP

w Piasecznie zapowiedział kontrole sprawdzające

skuteczność podjętych przez zarządców działań.

— 8 lipca 2005 r.

– Przeprowadzono kontrolę

sprawdzającą pod kątem realizacji ustaleń, które za-

padły na ww. spotkaniu.

Z kontroli sporządzono no-

tatkę służbową i udzielono pouczeń dla niestosują-

cych się do zakazu składowania materiałów na dro-

gach ewakuacyjnych oraz zapowiedziano kolejną

kontrolę.

Do zarządcy omawianego obiektu skiero-

wano w dniu 8 lipca 2005 r. wystąpienie wskazujące

na nieznaczną poprawę stanu dróg ewakuacyjnych

w obiekcie.

Poinformowano, że w przypadku dalszego

występowania nieprawidłowości w zakresie składo-

wania materiałów na korytarzach ewakuacyjnych

egzekwowana będzie ww. decyzja administracyjna

— 2 września 2005 r.

– W wyniku kontroli spraw -

dzającej stwierdzono składowanie materiałów pal-

nych na drogach komunikacji ogólnej służących

gach w sposób zmniejszający ich szerokość poniżej

wymaganych wartości, m.in. w hali numer 2.

W toku

czynności kontrolno-rozpoznawczych zostało wyda-

ne upomnienie z dnia 5 września 2005 r. wzywające

do wykonania w terminie 14 dni obowiązków uję-

tych w ww. decyzji administracyjnej z dnia 3 czerw-

ca 2005 r.

887

— 26 i 28 września 2005 r. oraz 7 listopada 2005 r.

– Przeprowadzono kontrole sprawdzające pod kątem

realizacji ustaleń ze spotkania komendanta powiato-

wego PSP w Piasecznie z zarządcami obiektów w Wól-

ce Kosowskiej.

Najemcom niestosującym się do zaka-

zu składowania materiałów na drogach komunikacji

ogólnej udzielano pouczenia ustnego, a nieprawidło-

wości były usuwane w trakcie kontroli.

— 20 grudnia 2007 r.

– Stwierdzono uszkodzenie

przesuwnej bramy pożarowej na korytarzu D w hali

nr 2 (niesprawność elektrotrzymacza), jednostkowe

składowanie materiałów palnych na drogach komu-

nikacji ogólnej służących ewakuacji oraz umieszcza-

nie przedmiotów na tych drogach w sposób zmniej-

szający ich szerokość poniżej wymaganych wartości.

Stwierdzone nieprawidłowości usunięto po udziele-

niu pouczenia ustnego.

W toku czynności kontrolno-

-rozpoznawczych wydana została decyzja admini-

stracyjna z dnia 4 stycznia 2008 r. nakazująca usu-

nięcie usterki bramy.

Ponadto w dniach 18 i 23 grudnia 2008 r. prowa-

dzono czynności kontrolno-rozpoznawcze w obiekcie

związane z przekazywaniem do użytkowania dobu-

dowanej do budynku hali oznaczonej nr 4, w wyniku

których wydane zostało postanowienie komendanta

powiatowego PSP w Piasecznie stwierdzające wyko-

nanie obiektu ze zmianami aranżacji w stosunku do

projektu budowlanego, polegającymi na wykonaniu

dodatkowych ścian dzielących boksy handlowe.

Należy również wskazać, że w dniu 11 sierpnia

2010 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpo-

znawcze związane z odbiorem technicznym odbudo-

wanej po pożarze części obiektu zrealizowanej w opar-

ciu o decyzję o pozwoleniu na budowę starosty piase-

czyńskiego z dnia 23 marca 2010 r.

W wyniku prze-

prowadzonych czynności zostało wydane postanowie-

nie komendanta powiatowego PSP w Piasecznie z dnia

12 sierpnia 2010 r. stwierdzające wykonanie przed-

miotowego obiektu zgodnie z projektem budowlanym.

Jednocześnie wskazano, że przed przystąpieniem do

użytkowania obiektu należy wykonać zgodnie z § 6

ust. 7 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych

aktualizację instrukcji bezpieczeństwa pożarowego

oraz zgodnie z § 32 ust. 3 ww. rozporządzenia uzu-

pełnić brakującą liczbę gaśnic.

Ponadto wskazano,

w instrukcji bezpieczeństwa pożarowego warunki

ochrony przeciwpożarowej oraz plany obiektów na-

leży przekazać do właściwego miejscowo komendan-

ta powiatowego PSP w Piasecznie w celu ich wyko-

rzystania na potrzeby planowania, organizacji i pro-

wadzenia działań ratowniczych.

Wydano także decy-

zję administracyjną z dnia 12 sierpnia 2010 r. naka-

zującą dostosowanie liczby przewodów ssawnych i sta-

nowisk czerpania wody z przeciwpożarowego zbior-

nika wodnego do wymagań polskiej normy w tym

zakresie.

w dniu 10 maja 2011 r. doszło do pożaru, należy

wskazać, że jego część magazynowa była przedmio-

tem czynności kontrolno-rozpoznawczych związa-

nych z przekazywaniem jej do użytkowania prowa-

dzonych w dniu 9 sierpnia 2006 r. przez Państwową

zostało stanowisko komendanta powiatowego PSP

w Piasecznie niewnoszące sprzeciwu odnośnie do

przystąpienia do użytkowania tej części obiektu.

Przekazywana w drugim etapie do użytkowania

część biurowa ww. budynku była przedmiotem czyn-

ności kontrolno-rozpoznawczych prowadzonych

przez PSP w dniu 14 lutego 2007 r.

W wyniku tych

czynności zostało wydane stanowisko komendanta

ciwu odnośnie do przystąpienia do użytkowania tej

części obiektu, z zastrzeżeniem wykonania zwolnie-

nia blokady kontroli dostępu drzwi na drogach ewa-

kuacyjnych przy alarmie pożarowym poprzez cen-

tralkę sygnalizacji pożaru.

Odnosząc się zaś do obiektu, w którym w dniu 26

sierpnia 2012 r. doszło do pożaru, uprzejmie informu-

ję, że ta część budynku przeznaczona pierwotnie na

magazyn została wybudowana w oparciu o decyzję

o pozwoleniu na budowę z dnia 11 października 2002 r.

i była przedmiotem czynności kontrolno-rozpoznaw-

czych związanych z odbiorem technicznym budynku

prowadzonych w dniu 31 października 2003 r.

W wy-

niku tych czynności zostało wydane postanowienie

3 listopada 2003 r., w którym nie wniesiono zastrze-

żeń w zakresie przystąpienia do eksploatacji obiektu.

dowę z dnia 19 grudnia 2003 r. dokonano przebudowy

ww. obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania

wskazanej części budynku z magazynu artykułów

przemysłowych na budynek magazynowo-wystawien-

niczy z częścią handlową.

W wyniku przeprowadzo-

nych w dniu 17 marca 2004 r. czynności kontrolno-

-rozpoznawczych zostało wydane postanowienie ko-

mendanta powiatowego PSP w Piasecznie z dnia 18

marca 2004 r., w którym nie wniesiono sprzeciwu

odnośnie do przystąpienia do eksploatacji ww. obiektu.

Ponadto w odniesieniu do przedmiotowego obiek-

tu zostały przeprowadzone czynności kontrolno-roz-

poznawcze z zakresu ochrony przeciwpożarowej

w następujących terminach:

— 20 grudnia 2003 r.

– Nie prowadzono postępo -

wania pokontrolnego.

— 25 maja 2004 r.

– Wydano decyzję administra -

cyjną nakazującą usunięcie stwierdzonych niepra-

widłowości dotyczących zapoznania pracowników

z przepisami przeciwpożarowymi, instalacji wodocią-

gowej przeciwpożarowej z hydrantami wewnętrzny-

mi oraz prowizorycznych połączeń urządzeń elek-

trycznych.

— 21 grudnia 2004 r.

– Wydano decyzję admini -

stracyjną nakazującą usunięcie stwierdzonych nie-

prawidłowości oraz upomnienie.

Nieprawidłowości

888

dotyczyły prowizorycznych połączeń urządzeń elek-

trycznych oraz przeglądu gaśnic, natomiast upomnie-

nie – zapoznania pracowników z przepisami przeciw-

pożarowymi oraz nieprawidłowości w zakresie insta-

lacji wodociągowej przeciwpożarowej z hydrantami

wewnętrznymi.

— 26 kwietnia 2005 r.

– Nie prowadzono postępo -

— 25 maja 2005 r.

– Wydano decyzję administra -

widłowości dotyczących przestrzegania zakazu skła-

dowania materiałów palnych na drogach ewakuacyj-

nych, które zawężały szerokość dróg ewakuacyjnych

poniżej wymaganych wartości.

— 5 sierpnia 2005 r.

– Wydano upomnienie doty-

czące przestrzegania zakazu składowania materia-

łów palnych na drogach ewakuacyjnych, które zawę-

żały szerokość dróg ewakuacyjnych poniżej wymaga-

nych wartości.

— 2 września 2005 r.

– Wydano postanowienie

wykonawczy z uwagi na nieprzestrzeganie zakazu

składowania materiałów palnych na drogach ewaku-

acyjnych, które zawężały szerokość dróg ewakuacyj-

nych poniżej wymaganych wartości.

— 27 października 2005 r.

– Przeprowadzono

czynności kontrolno-rozpoznawcze związane z odbio-

rem technicznym rozbudowy obiektu, w wyniku cze-

go wydane zostało stanowisko z dnia 4 listopada

2005 r. o niewniesieniu sprzeciwu w sprawie przystą-

pienia do użytkowania obiektu.

– Nie prowadzono postępowania pokontrolnego.

— 20 grudnia 2007 r.

– Wydano decyzję admini -

widłowości, które dotyczyły aktualizacji instrukcji

bezpieczeństwa pożarowego oraz oznakowania hy-

drantów zewnętrznych i stanowiska czerpania wody.

— 30 grudnia 2008 r.

– Wydano decyzję admini -

prawidłowości polegających na braku instrukcji prze-

chowywania wyrobów pirotechnicznych obejmującej

zasady ich utylizacji.

Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować,

że z uwagi na fakt wystąpienia w latach 2009–2012

bardzo dużych pożarów obiektów magazynowo-wy-

stawienniczo-handlowych w rejonie Wólki Kosow-

skiej tego typu obiekty ujmowane są w rocznych pla-

nach czynności kontrolno-rozpoznawczych i sukce-

sywnie obejmowane kontrolą przestrzegania przepi-

sów przeciwpożarowych.

Wynikiem dokonanych do-

tychczas czynności kontrolno-rozpoznawczych jest

prowadzone postępowanie administracyjne mające

na celu usunięcie stwierdzonych podczas kontroli

nieprawidłowości.

Ponadto w wyniku ww. czynności i wystąpień wy-

stosowanych do organów administracji architekto-

równolegle prowadzą postępowania w zakresie swo-

ich kompetencji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że po przeana-

lizowaniu zaistniałych zdarzeń mazowiecki komen-

dant wojewódzki PSP podjął działania mające na celu

podniesienie bezpieczeństwa w tego typu grupie

obiektów.

Komendy powiatowe lub miejskie PSP wo-

jewództwa mazowieckiego przeprowadziły łącznie

154 czynności kontrolno-rozpoznawcze w 146 obiek-

tach magazynów wielkopowierzchniowych, w wyni-

ku których ogółem stwierdzono 396 nieprawidłowo-

ści, zaś w wyniku działań pokontrolnych wydano 88

decyzji.

Odnosząc się natomiast do działań podejmowa-

nych przez Straż Graniczną, należy wskazać, że

w 2012 r. na terenie kompleksu handlowego w Wólce

Kosowskiej funkcjonariusze Straży Granicznej prze-

prowadzili 2 kontrole legalności pobytu oraz 1 kontro-

lę legalności zatrudnienia, w wyniku których wylegi-

tymowano 61 osób i zatrzymano 6 cudzoziemców.

Ponadto w ramach prowadzonych działań mają-

cych na celu ochronę szlaków komunikacyjnych na

drogach dojazdowych do centrum handlowego w Wól-

ce Kosowskiej funkcjonariusze Straży Granicznej:

wylegitymowali 1046 osób, skontrolowali 486 pojaz-

dów, zatrzymali 15 cudzoziemców w związku z naru-

szeniem przez nich przepisów ustawy z dnia 13 czerw-

Jednocześnie, stosownie do danych przekazanych

przez Komendę Główną Straży Granicznej, w 2012 r.

wydalono z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1657

nielegalnie przebywających cudzoziemców, a w sto-

sunku do 5730 cudzoziemców zostały wydane decyzje

o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

odniesienie się do pozostałych kwestii poruszonych

w wystąpieniu znajduje się poza zakresem właściwo-

ści ministra spraw wewnętrznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

889

wie przestrzegania i stosowania prawa karnego na

przekazaną wraz z pismem wicemarszałka Sejmu

Dane statystyczne o działalności sądów powszech-

nych i wojskowych są gromadzone przez Minister-

stwo Sprawiedliwości według dziedzin prawa, instan-

cji orzecznictwa, struktury resortu oraz podziału

administracyjnego kraju.

Informacje te pozyskiwane

zm.).

Ministerstwo Sprawiedliwości nie gromadzi da-

nych o ilości pracodawców zatrudniających nielegal-

nych emigrantów, wobec których wszczęto postępo-

wanie karne, i jak również liczbie prowadzonych po-

stępowań przygotowawczych w związku ze sprzeda-

żą podrabianych towarów w Wólce Kosowskiej i re-

zultatów tych postępowań.

Niemniej jednak celem uzyskania danych umoż-

liwiających udzielenie odpowiedzi na pytania posta-

wione w interpelacji zwrócono się do prezesa Sądu

Okręgowego w Warszawie o nadesłanie informacji

o postępowaniach sądowych w określonych spra-

wach, zawisłych przed Sądem Rejonowym w Piasecz-

nie jako właściwym miejscowo do rozpoznania czy-

nów popełnionych na terenie Wólki Kosowskiej.

Czyny zabronione związane z nielegalnym wyko-

nywaniem pracy przez cudzoziemców zostały stypi-

zowane jako wykroczenia w art. 120 ustawy z dnia

ze zm.).

Zgodnie z art. 120 ust. 1 tej ustawy: Kto powierza

cudzoziemcowi nielegalne wykonywanie pracy, podle-

miec, który nielegalnie wykonuje pracę, podlega karze

Jak wynika z informacji przekazanej przez preze-

sa Sądu Okręgowego w Warszawie, do Sądu Rejono-

wego w Piasecznie w roku 2010 wpłynęły 3 sprawy

o czyn z art. 120 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia

20 kwietnia 2004 r.

W roku 2011 wpłynęły 4 takie

sprawy, a osądzono 6 osób, w 5 przypadkach orzeka-

jąc wobec nich karę 3000 zł grzywny, w jednej (za

czyn z art. 120 ust. 2) karę 1000 zł grzywny.

W roku 2012 r. wpłynęły 2 sprawy, wydano wyro-

ki wobec 2 osób, wymierzając karę 3000 zł grzywny

oraz 3500 zł grzywny.

Dodać należy, że z dniem 21 lipca 2012 r. weszły

poz. 769).

Uchwalona ustawa stanowi implementację

tzw. dyrektywy Frattiniego, która ma na celu ujed-

nolicenie zasad karania przedsiębiorców zatrudnia-

jących imigrantów nielegalnie przebywających na

terenie Unii Europejskiej i wprowadza surowe sank-

cje.

W myśl nowej ustawy pracodawcy zatrudniający

cudzoziemców powinni sprawdzić ich dokumenty po-

bytowe i przechowywać kopie przez cały okres wyko-

nywania przez nich pracy.

Gdy na podstawie kontro-

li Państwowa Inspekcja Pracy stwierdzi ich brak,

pracodawca może nawet zostać pozbawiony wolności

do 3 lat.

Kary są przewidziane także za takie czyny,

jak przyjęcie do pracy osoby małoletniej bądź wielu

cudzoziemców jednocześnie oraz nagminne łamanie

przepisów ustawy.

Do chwili obecnej do Sądu Rejonowego w Piasecznie

nie wpłynęła żadna sprawa o czyn przewidziany we

wskazanej wyżej ustawie z dnia 15 czerwca 2012 r.

wadzenia do obrotu oznacza towary podrobionym

warowym, którego nie ma prawa używać, lub doko-

nuje obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami,

wagi sprawca przestępstwa określonego w ust. 1 pod-

lega grzywnie (ust. 2).

Jeżeli sprawca uczynił sobie

łe źródło dochodu albo dopuszcza się tego przestęp-

5 (ust. 3).

W roku 2010 do Sądu Rejonowego w Piasecznie

wpłynęło 39 spraw o czyny z art. 305 powołanej wy-

osób, wobec których orzeczono kary grzywny w wy-

sokości od 50 do 200 stawek grzywny, określając wy-

sokość jednej stawki dziennej na kwotę od 10 do 30

zł.

Wobec jednej osoby orzeczono ponadto karę 4 mie-

sięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawiesze-

niem wykonania tej kary na okres 3 lat próby.

W roku 2011 do tego sądu wpłynęło 76 spraw, osą-

dzono 64 osoby, z czego 3 skazano za czyn z art. 305

ust. 3, jedną osobę na karę 6 miesięcy pozbawienia

tej kary na okres 2 lat próby, drugą na karę 5 lat

pozbawienia z warunkowym zawieszeniem wykona-

nia tej kary na okres 8 lat próby, a trzecią na karę

6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny

w wymiarze 500 stawek, przy określeniu wysokości

jednej stawki na kwotę 40.

Za czyny z art. 305 ust. 1

wobec jednej osoby warunkowo umorzono postępo-

wanie karne na okres 1 roku próby, wobec 2 wymie-

rzono karę ograniczenia wolności z obowiązkiem wy-

konywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele

sięcznym – w wymiarze 10 miesięcy oraz 4 miesięcy.

Wobec 2 osób orzeczono karę pozbawienia wolności

2 lat próby, w wymiarze 3 miesięcy wobec jednej oso-

by i w wymiarze 1 roku i 100 stawek grzywny po 10

zł wobec drugiej.

W pozostałych przypadkach orze-

890

grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej

W roku 2012 do Sądu Rejonowego w Piasecznie

na kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych

przy określeniu wysokości stawki dziennej na kwotę

100 zł i w wymiarze 60 stawek dziennych przy okre-

śleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 40 zł,

3 na karę na ograniczenia wolności:

– w wymiarze 2 lat z obowiązkiem wykonywania

– w wymiarze 6 miesięcy z obowiązkiem wykony-

wania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele spo-

łeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcz-

nym.

Jedną z tych osób skazano na karę 6 miesięcy

Spośród osób osądzonych za czyny z art. 305 ust. 1

jedną uniewinniono, wobec jednej warunkowo umo-

rzono postępowanie na okres 2 lat próby, wobec 13

orzeczono karę pozbawienia wolności w wymiarze od

2 miesięcy do 1 roku i 6 miesięcy z warunkowym

2 do 5 lat oraz grzywny w wymiarze od 30 do 200

stawek dziennych, przy określeniu wysokości stawki

Wobec 4 osób orzeczono kary ograniczenia wolno-

ści w wymiarze 6 miesięcy (2 osoby) z obowiązkiem

miesięcznym i 12 miesięcy (dwie osoby) z obowiąz-

kiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pra-

ku miesięcznym.

Wobec pozostałych osób orzeczono kary grzywny

w wysokości od 20 do 400 stawek grzywny, określając

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

działalności gospodarczej prowadzonej

w Wólce Kosowskiej (14247)

złożoną przez posła na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej pana Bartosza Kownackiego w sprawie kwestii

bowej, dotyczących działalności gospodarczej prowa-

dzonej w Wólce Kosowskiej, uprzejmie przedstawiam

następujące wyjaśnienia.

niekorzystne aspekty związane z funkcjonowaniem

szarej strefy, takie jak szkodliwość ekonomiczna, po-

legająca na uszczuplaniu należności budżetowych czy

też szkodliwość społeczna sprowadzająca się do po-

wstania przeświadczenia o możliwości bezkarnego

unikania odprowadzania należnych podatków oraz

prowadzenia nieuczciwej konkurencji w stosunku do

firm działających legalnie, na bieżąco są prowadzone

przez służby podległe Ministerstwu Finansów dzia-

łania wobec podmiotów uchylających się od opodat-

kowania.

Celem tych działań jest zwiększenie dyscy-

pliny podatników w wypełnianiu obowiązków podat-

kowych, ujawnianie uszczupleń podatkowych i zapo-

bieganie nieprawidłowościom występującym w rozli-

czeniach z budżetem państwa.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że podmioty

zarejestrowane na terenie Wólki Kosowskiej odpro-

wadziły w 2010 r. 1 350 463,00 zł podatku od osób

prawnych.

W 2011 r. kwota ta wyniosła 1 064 873,00

odprowadzonego z obiektów handlowych w Wólce Ko-

sowskiej w 2010 r. wpłynęło 2 628 679,00 zł, nato-

miast w 2011 r. 3 414 396,80 zł.

Pragnę również przekazać, że w latach 2008–

2012 urzędy kontroli skarbowej przeprowadziły łącz-

nie 24 postępowania kontrolne wobec spółek z siedzi-

bą w Wólce Kosowskiej, w toku których stwierdzono

uszczuplenia podatkowe w łącznej kwocie 162 236 720 zł

podatku dochodowym od osób prawnych 71 989 440 zł,

podatku dochodowym od osób fizycznych 16 892 697 zł).

Obecnie urzędy kontroli skarbowej prowadzą wo-

bec ww. podmiotów 42 postępowania kontrolne oraz

3 postępowania karne skarbowe będące efektem już

zakończonych postępowań kontrolnych.

Ponadto

właściwe miejscowo urzędy skarbowe w latach 2010–

2011 wszczęły 158 postępowań karnych skarbowych

(w 2010 r.

– 99, w 2011 r.

– 59) wobec podatników dzia-

łających na terenie Wólki Kosowskiej, które w czte-

rech przypadkach zakończyły się aktem oskarżenia,

891

w 92 mandatem karnym skarbowym, oraz w jednym

dobrowolnym poddaniu się odpowiedzialności.

W pierw-

szym przypadku postępowanie zawieszono.

Pragnę także poinformować, iż w latach 2011–

2012 funkcjonariusze celni przeprowadzili w podmio-

tach prowadzących działalność w Wólce Kosowskiej

25 kontroli.

W toku tych kontroli w dwóch przypad-

kach stwierdzono nieprawidłowości polegające na

wprowadzaniu do obrotu wyrobów akcyzowych (pa-

pierosów) oznaczonych nieważnymi znakami akcyzy,

w wyniku czego wymierzono kary grzywny za wy-

kroczenie skarbowe w drodze mandatu karnego.

Po-

nadto w jednym przypadku powiadomiono o stwier-

dzonych w dokumentacji księgowej nieprawidłowoś-

ciach właściwy urząd skarbowy.

W latach 2011–2012 Służba Celna wszczęła 122

postępowania przygotowawcze w trybie art. 308 usta-

zm.) w stosunku do podmiotów prowadzących dzia-

łalność w Wólce Kosowskiej, w tym:

— 109 dochodzeń w sprawie przestępstw określo -

— 7 dochodzeń w sprawie przestępstw skarbo -

wych określonych w art. 107 ustawy z dnia 10 wrześ-

poz. 186), zwany dalej K.k.s. (nielegalne urządzanie

lub prowadzenie gier hazardowych),

— 6 dochodzeń w sprawie przestępstw skarbo -

wych i wykroczeń skarbowych określonych w art. 65

K.k.s. (paserstwo wyrobami akcyzowymi) i art. 91

K.k.s. (paserstwo celne).

W wyniku ww. postępowań przygotowawczych

w 77 przypadkach skierowano akty oskarżenia do

Sądu Rejonowego w Piasecznie, w 26 przypadkach

dochodzenia umorzono, natomiast w 19 przypadkach

postępowania są w toku.

Należy podkreślić, że w efek-

cie przeprowadzonych działań zatrzymano ponad

289 tys. sztuk/par towarów oznaczonych zastrzeżo-

nymi znakami towarowymi, 30 160 sztuk papiero-

sów, 2,5 kilogramów tytoniu, 22 litrów wyrobów spi-

rytusowych, ponad 2051 litrów wyrobów winiar-

skich, 24 nielegalne automaty do gier, a w jednym

przypadku udaremniono urządzanie nielegalnych

zakładów wzajemnych.

Pragnę jednocześnie zapewnić, że służby podległe

ministrowi finansów będą w ramach swoich upraw-

nień kontynuować działania zmierzające do ograni-

czenia zjawisk negatywnie wpływających na budżet

państwa i podatników prawidłowo wykonujących

swoje obowiązki wobec państwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Parafianowicz

przy którym została przekazana interpelacja posła

Łukasza Zbonikowskiego w sprawie obniżenia staw-

ki składek na ubezpieczenie społeczne dla tzw. drob-

nych przedsiębiorców, przekazuję na ręce Pani Mar-

szałek następujące wyjaśnienia.

System ubezpieczeń społecznych funkcjonujący

Aby wyżej wymienione konstytucyjne prawa oby-

wateli do zabezpieczenia społecznego mogły być rea-

lizowane, przepisy ustawy z dnia 13 października

że obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym podle-

mie ubezpieczeń społecznych osoby prowadzące po-

generalnie zadeklarowana kwota, która nie może być

niższa niż 60% przeciętnego wynagrodzenia przyj-

mowanego corocznie do ustalenia rocznego ograni-

czenia kwoty podstawy wymiaru składek.

Należy podkreślić, że podstawa wymiaru składek

892

rantować możliwość otrzymania odpowiedniej wyso-

kości przyszłych świadczeń – nie niższych niż najniż-

sze dofinansowywane przez budżet państwa.

skich, świadczeń rehabilitacyjnych oraz rent rodzin-

nych.

wiązań, istnieje także możliwość preferencyjnego

Od 5 lat funkcjonują także inne rozwiązania usta-

wowe pomagające prowadzić działalność gospodarczą.

ści gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych

24 miesięcy przez przedsiębiorców niezatrudniających

także m.in. zawieszone płatności składek na ubezpie-

czenia społeczne, ustawa ta może stanowić zatem

jących działalność wiążącą się z sezonowością lub

nieregularnością dochodów.

Należy także podkreślić, że system ubezpieczeń

oznacza to, że bieżące składki finansują bieżące wy-

płaty dla aktualnych świadczeniobiorców.

licznych.

Zjawisko ewentualnego podejmowania przez pol-

skich przedsiębiorców pracy najemnej czy działalno-

ści gospodarczej na terenie innych państw Unii Eu-

ropejskiej i opłacania przez nich składek z tego tytu-

łu do systemów ww. państw, o ile odbywa się to legal-

nie w ramach realizacji przepisów Unii Europejskiej

dotyczących zabezpieczenia społecznego, nie rodzi

samo z siebie negatywnych skutków czy dodatko-

wych obciążeń dla polskiego systemu ubezpieczeń.

Z uwagi na fakt nieopłacania przez te osoby skła-

dek na polskie ubezpieczenia społeczne i zdrowotne

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest wówczas

zobowiązany do przyznawania im świadczeń pienięż-

nych, natomiast świadczenia zdrowotne są im w Pol-

sce udzielane, ale wyłącznie na koszt instytucji właś-

ciwej danego państwa Unii.

Należy jednocześnie wskazać, że w Polsce w roku

2013 składki na obowiązkowe ubezpieczenia emery-

talne, rentowe i chorobowe liczone od minimalnej

podstawy wymiaru składek przewidzianej ustawowo

dla osób prowadzących działalność gospodarczą wy-

noszą 659,09 zł

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

w sprawie projektu ustawy o udziale

ników we wspólnych operacjach lub wspólnych dzia-

łaniach ratowniczych na terytorium Rzeczypospoli-

tej Polskiej uprzejmie informuję, że projektowana

ustawa zmierza do dostosowania polskiego porządku

Europejskich:

stępczości transgranicznej (Dz. Urz.

UE.

L. z 2008 r.

WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy trans-

nienia współpracy pomiędzy specjalnymi jednostka-

mi interwencyjnymi państw członkowskich UE

893

wa, tak aby przyjęte rozwiązania nie budziły wątpli-

niekontrolowanych działań podejmowanych przez

funkcjonariuszy państw obcych na terytorium RP.

Proponowane rozwiązania mają jedynie na celu za-

pewnienie ograniczonej i niezbędnej pomocy w dzia-

łaniach ratowniczych oraz zwalczania przestępczości

transgranicznej.

Pragnę również zapewnić, że wszelkie zgłoszone

uprawnień doświadczonych pracowników

zarejestrowanych w urzędach pracy (14254)

Szanowny Panie Marszałku!

Nawiązując do wy-

14254/13) przekazującego interpelację posła na Sejm

nień doświadczonych pracowników urzędów pracy,

uprzejmie przedstawiam odpowiedź na następujące

zadane pytania.

1.

Jakie działania planuje ministerstwo, aby za-

pobiegać zwiększeniu bezrobocia wśród osób po 50.

2.

Jakimi narzędziami pozwalającymi wpływać

na rynek zatrudnienia osób 50+ dysponuje minister-

stwo?

Biorąc pod uwagę sytuację osób po 50. roku życia

na rynku pracy, już w 2008 r. w Ministerstwie Pracy

ność Pokoleń.

Działania dla zwiększenia aktywności

gię wspierającą te osoby.

W uzupełnieniu do progra-

mu sporządzony został dokument implementacyjny

łowy zestaw działań realizujących założenia progra-

mu.

DI został zamieszczony na stronach BIP MPiPS.

i wojewódzkie urzędy pracy).

Przeważająca część

Działania te realizowane są w 7 obszarach, a miano-

wicie:

— promocja zatrudnienia pracowników po 50.

Podstawowym celem programu 50+ jest osiągnię-

cie wskaźnika zatrudnienia dla osób w wieku 55–64

lat na poziomie 50 proc. do 2020 r.

Działania w ramach programu 50+ realizuje

cie czasowym.

Działania zrealizowane przez MPiPS

obejmowały do tej pory m.in. zmiany w ustawie o pro-

kresie wprowadzenia szerszego dostępu do aktyw-

nych polityk rynku pracy osobom w tej grupie wieku,

zadbanie o wysoki poziom usług ze strony urzędów

i innych instytucji rynku pracy, zindywidualizowanie

oferty poprzez opracowywanie indywidualnych pla-

nów działań, a także stworzenie podstaw prawnych

dla funkcjonowania spółdzielczości socjalnej oraz

usług reintegracji społecznej i zawodowej, wzmacnia-

nie sektora ekonomii społecznej, likwidację barier

prawnych utrudniających wejście na rynek pracy oso-

bom niepełnosprawnym.

Działania bezpośrednio

skierowane do osób indywidualnych prowadzone są

na poziomie regionalnym przez instytucje wdrażają-

ce Program Operacyjny „Kapitał ludzki” w poszcze-

gólnych województwach, tj. wojewódzkie urzędy pra-

cy i urzędy marszałkowskie.

W chwili obecnej działania MPiPS w ramach pro-

gramu 50+ obejmują:

— działania promocyjne i informacyjne w zakre -

sie zatrudniania osób po 50. roku życia (w tym ze

szczególnym uwzględnieniem kobiet),

894

— profesjonalizację usług rynku pracy z uwzględ -

nieniem specyfiki potrzeb klientów w wieku 45 lat

i więcej,

— wspieranie spółdzielczości socjalnej na rzecz

aktywizacji osób po 50. roku życia,

— wspieranie inicjatyw obywatelskich na rzecz

integracji międzypokoleniowej w ramach Programu

— dofinansowanie programów specjalnych dedyko -

wanych osobom bezrobotnym w wieku 50 lat i więcej,

— wsparcie na rynku pracy osób niepełnospraw -

nych,

— wspieranie rozwiązań na rzecz godzenia życia

zawodowego i rodzinnego, w tym tworzenie instytu-

rozwijanie alternatywnych form opieki nad dzieckiem.

I tak w ramach działań skierowanych do osób bez-

robotnych lub zagrożonych bezrobociem w wieku po-

wyżej 50. roku życia realizowane są działania inicjo-

wane przez MPiPS, a podejmowane m.in. przez pub-

liczne służby zatrudnienia w wielu obszarach, zarów-

welizowanej ustawy o promocji zatrudnienia i insty-

tucjach rynku pracy, które weszły w życie od lutego

2009 r.

Pozwalają one na świadczenie wyspecjalizo-

wanych i zindywidualizowanych usług, których be-

neficjentami są osoby starsze.

Istotą inicjatyw jest

możliwie wysoka koncentracja zadań służb zatrud-

nienia na aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych

w wieku powyżej 45. roku życia.

Rozwiązania na rzecz zatrudniania osób star-

szych to:

— zmniejszenie kosztów pracy wynikających z za -

trudniania starszych pracowników,

— pomoc urzędów pracy dla pracodawców i pra -

cowników w zakresie informacji zawodowej i porad-

nictwa zawodowego oraz pośrednictwa pracy,

— wsparcie dla pracodawców inwestujących w roz -

wój zawodowy starszych pracowników,

— wsparcie dla starszych pracowników pragną -

cych aktualizować lub zmieniać swoje kwalifikacje

zawodowe,

— zwiększenie atrakcyjności uczestnictwa star -

szych osób bezrobotnych w programach aktywizacji

rynku pracy ze stażu u pracodawcy.

Program stażu

dium.

— Szczególnie dla grupy starszych bezrobotnych

mie aktywizacji pn. przygotowanie zawodowe doro-

egzaminem, natomiast w formie dłuższej – jako prak-

mach specjalnych inicjowanych i realizowanych przez

cyjność programów specjalnych polega na możliwości

mi do indywidualnych potrzeb uczestników progra-

mu, a także możliwości objęcia każdego uczestnika

„specyficznymi elementami wspierającymi zatrud-

nienie”, w sytuacji gdy proces aktywizacji i doprowa-

dzenia do zatrudnienia wymaga niestandardowych

rozwiązań.

nistra Pracy i Polityki Społecznej na realizację pro-

– w wysokości 42,4 mln zł – otrzymało 109 powiato-

wych urzędów pracy.

Swój udział w realizacji programu 50+ mają tak-

że niektóre inne jednostki centralne, a mianowicie

895

Ministerstwo Zdrowia (w zakresie programów zdro-

wotnych), Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

(w zakresie modernizacji gospodarstw rolnych, co ma

wpłynąć na poprawę warunków pracy także star-

szych rolników), Ministerstwo Edukacji Narodowej

(w zakresie upowszechniania i wspierania idei kształ-

cenia ustawicznego i uczenia się przez całe życie),

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (w zakre-

sie projektów szkoleniowo-doradczych dla pracowni-

ków 50+ oraz ich potencjalnych pracodawców), Cen-

tralny Instytut Ochrony Pracy (w zakresie poprawy

warunków pracy osób starszych).

Przeważająca część zadań zapisanych w aktual-

nym dokumencie implementacyjnym jest nadal w trak-

cie realizacji.

Ich zakończenie planowane jest na 2013 r.,

a w niektórych przypadkach na rok 2015.

Od rozpoczęcia realizacji programu można zaob-

serwować pozytywne zmiany w zakresie sytuacji

osób starszych na rynku pracy.

W 2011 r. wskaźnik

wyniósł 36,9% i w porównaniu z rokiem 2008 (począ-

tek realizacji programu 50+) wzrósł o 5,3 pkt proc.,

zaś w odniesieniu do roku 2004, w którym odnoto-

wano najniższą wartość tego wskaźnika, wzrósł aż

o 10,7 pkt proc.

Tempo wzrostu wskaźnika zatrud-

nienia było znacznie szybsze wśród kobiet niż męż-

czyzn, tj. 6,6 pkt proc. w 2011 r. w porównaniu z 2008 r.

dla kobiet, wobec 3,7 pkt proc. w analogicznym okre-

sie dla mężczyzn.

Wśród uzyskanych efektów jakościowych podję-

tych działań należy wymienić zwiększenie motywacji

do działania u osób objętych działaniami programu

50+, wzrost ich wiedzy i kompetencji, zadowolenia

i pewności siebie, zwiększenie umiejętności interper-

sonalnych oraz wzbudzenie poczucia potrzeby pracy.

Biorąc pod uwagę ciągle jeszcze niedoskonałe od-

działywanie programu solidarność pokoleń, a także

nową perspektywę finansową 2014–2020, prioryte-

towym zadaniem dla MPiPS w chwili obecnej jest

zrewidowanie i zaktualizowanie programu pod ką-

tem lepszego dostosowania działań do potrzeb osób

bezrobotnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

indywidualnych kont zabezpieczenia

emerytalnego (14255)

SPS-023-14255/13, interpelację pana posła Macieja

Orzechowskiego dotyczącą zmian w funkcjonowaniu

(dalej IKZE) uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

wyjaśnień.

Odnosząc się do poruszanych kwestii w zakresie

funkcjonowania indywidualnych kont zabezpieczenia

emerytalnego, należy wskazać, iż minister finansów

nie prowadzi obecnie prac dotyczących zmian w usta-

tach emerytalnych oraz indywidualnych kontach za-

z późn. zm.).

Ponadto zgodnie z ustawą z dnia 4 wrześ-

zabezpieczenia społecznego odpowiada minister

nister pracy i polityki społecznej).

Odpowiadając na pytanie dotyczące wpływu

IKZE na gospodarkę kraju, pragnę poinformować, iż

na dzień dzisiejszy nie są dostępne dane dotyczące

zmniejszenia wpływów budżetowych z tytułu ulgi

podatkowej w związku z uczestnictwem w IKZE.

Jed-

nocześnie należy wskazać, iż określenie wielkości

zmniejszenia wpływów budżetowych z tytułu ulgi

jest pierwszym rokiem funkcjonowania IKZE.

Sto-

IKZE dokonuje się w zeznaniu za dany rok podatko-

wy.

Odliczenia za 2012 r. wykazane będą przez po-

datników w zeznaniach składanych do 30 kwietnia

2013 r. i po tym terminie będzie możliwe zebranie

danych pozwalających na określenie kosztów budże-

towych tej ulgi.

W związku z powyższym dokonanie

pełnej analizy wpływu IKZE na gospodarkę kraju

będzie możliwe po opublikowaniu niezbędnych da-

nych liczbowych.

Rada Ministrów jest zobowiązana w 2013 r. do doko-

nania przeglądu funkcjonowania systemu emerytal-

nego oraz przedstawienia Sejmowi informacji o skut-

896

kach obowiązywania ww. ustawy, która m.in. wpro-

wadziła IKZE jako nową formę oszczędzania na eme-

ryturę.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

w sprawie stanu przygotowania organów

prowadzących do objęcia obowiązkiem szkolnym

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Orzechowskiego (SPS-023-14257/13) w sprawie stanu

mie informuję.

Od marca 2009 r., a więc od momentu uchwalenia

przez Sejm obowiązku szkolnego dla dzieci sześcio-

letnich, samorządy terytorialne przygotowują szkoły

do obniżenia wieku szkolnego.

W większości samo-

rządów nie występuje problem związany z brakiem

sal lekcyjnych dla dodatkowego rocznika w szkołach

podstawowych, ponieważ istniejąca infrastruktura

szkolna przystosowana była do większej liczby ucz-

niów.

W pierwszej kolejności samorządy decydowały się

na zmniejszenie liczby uczniów w klasie, co potwier-

dzają dane o liczebności oddziałów w szkołach pod-

stawowych.

Zwiększeniu uległy liczby godzin dodat-

kowych zajęć realizowanych przez szkoły.

W zakresie wsparcia samorządów w przygotowa-

niu szkół na przyjęcie sześciolatków w latach 2009–

2012 w ramach:

— części oświatowej subwencji ogólnej w latach

2009–2012, w związku ze szkolną edukacją dzieci

sześcioletnich, organy prowadzące szkoły otrzymały

— rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej

w latach 2009–2011 na doposażenie nowych sal lek-

cyjnych i gimnastycznych w szkołach podstawowych

przekazano gminom 49 mln zł; na remonty bieżące

obiektów szkół podstawowych przekazano ponad

157 mln zł;

— rządowego programu wspierania w latach 2009–

2014 organów prowadzących w zapewnieniu bezpiecz-

nych warunków nauki, wychowania i opieki w kla-

sach I–III szkół podstawowych i ogólnokształcących

tach 2009–2012 wydatkowano ponad 293 mln zł; po-

miejsca służące do rekreacji i prowadzonej aktywny-

mi metodami edukacji uczniów klas I–III; powstało

również ponad 2600 zewnętrznych placów zabaw;

— projektu systemowego „Indywidualizacja pro -

podstawowych” przeznaczono 150 milionów euro

(ok. 624 mln zł); z tego projektu zakontraktowano

już ponad 400 mln zł; jego celem jest wsparcie wszyst-

— projektu systemowego „Podniesienie efektyw -

ności kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami

ściem do potrzeb ucznia oraz zorganizowaniem dla

dzieci sześcioletnich, wydano prawie 7,5 mln zł.

Podsumowując, w związku z edukacją dzieci sześ-

kazano 1898 mln zł.

Ponadto na wsparcie szkół ze

Ponadto uprzejmie informuję, że wstępna analiza

dotycząca realizacji rządowego programu „Radosna

szkoła” w roku 2012 wskazuje, że kolejnych 386 szkół

utworzyło szkolne miejsca zabaw przeznaczone do

Oznacza to, że w ponad 12 100 szkołach utworzone

zostały kąciki zabaw, co stanowi 94% uprawnionych

szkół.

Ponadto w kolejnych 625 szkołach zostały

utworzone szkolne place zabaw, a zatem ich liczba

wzrosła do ponad 2600.

Poprawa infrastruktury szkolnej to ważny ele-

ment przystosowania szkół do przyjęcia najmłod-

szych uczniów.

Należy stwierdzić, że kontrole sanitarne potwier-

dzają przygotowanie szkół do pracy z młodszym dzie-

ckiem.

W kontrolach przeprowadzonych w pierw-

szym półroczu 2012 r. przez Państwową Inspekcję

Sanitarną bardzo dobrą lub dobrą ocenę stanu przy-

gotowania szkoły podstawowej do obniżenia wieku

Bardzo ważne jest przygotowanie nauczycieli do

uczyciele pracujący w szkołach bez wątpienia posia-

dają kwalifikacje do pracy z dzieckiem młodszym.

gramie realizowanym w ramach projektu systemo-

wego finansowanego ze środków unijnych „Indywi-

dualizacja procesu nauczania w klasach I–III”, w ra-

mach którego nauczyciele najmłodszych klas dosko-

projektu szkoły wyposażane są w pomoce dydaktycz-

897

ne pozwalające lepiej dostosować nauczanie do indy-

widualnych potrzeb oraz prowadzone są dodatkowe

nad 512 tys. uczniów.

Zwiększa się liczba nauczycieli opiekujących się

podstawowych.

Młodsze dzieci korzystają zatem z le-

Coraz więcej dzieci uczących się w szkołach pod-

stawowych ma możliwość korzystania z posiłków

wych skorzystało 40% uczniów.

Polskie szkoły mają

możliwość uczestniczenia w programach ustanowio-

nych przez Komisję Europejską w ramach wspólnej

polityki rolnej, realizowanych przez Agencję Rynku

cuje się, że dzieciom uczestniczącym w programie

„Owoce w szkole” od jego uruchomienia w roku

2011/2012 wydano łącznie około 100 mln porcji owo-

cowo-warzywnych.

wej w szkołach, nauczyciele coraz chętniej stosują ak-

tywne metody nauczania, np. tworzenie sytuacji za-

daniowych, ćwiczenia manipulacyjne, zabawy dydak-

tyczne czy wycieczki w teren.

Ważnym elementem

wdrożenia dziecka do edukacji szkolnej jest zapewnie-

nie mu okresu adaptacyjnego.

W większości badanych

indywidualne podejście do każdego dziecka i dostoso-

wanie metod pracy do tempa jego rozwoju.

nież naukę języka obcego i zajęcia komputerowe.

W pra-

wie 90% badanych szkół młodsi uczniowie przynaj-

mniej raz w tygodniu korzystają z pracowni informa-

tycznych wyposażonych w odpowiednie oprogramo-

Od 1 września 2014 r. w szkołach podstawowych

edukację rozpocznie cały rocznik dzieci sześciolet-

nich i ponad 270 tys. dzieci w wieku siedmiu lat (przy

założeniu, że w roku szkolnym 2013/2014 30% rocz-

nika dzieci sześcioletnich będzie uczniami klas I).

W roku szkolnym 2014/2015 w klasie I będzie ponad

270 tys. uczniów więcej niż w roku szkolnym

2013/2014.

Dla tej liczby dzieci potrzebnych będzie

około 15 tys. oddziałów, przy założeniu że średnia

liczba uczniów w klasie I będzie równa 18 (czyli bę-

dzie taka jak obecnie).

Do zapewnienia edukacji dla tych dodatkowych

270 tys. uczniów potrzeba około 20 tys. etatów na-

uczycieli.

W roku szkolnym 2012/2013 w klasach I–III szkół

podstawowych 124 tys. nauczycieli wykonuje swoje

obowiązki w wymiarze 87,2 tys. etatów.

Wśród nich

są osoby ze specjalnością edukacja wczesnoszkolna

(kształcenie zintegrowane, nauczanie początkowe),

wychowanie przedszkolne, jak również specjaliści od

nauczania języków obcych, wychowania fizycznego,

wychowania muzycznego i plastycznego, nauczyciele

religii, specjaliści od kształcenia specjalnego.

23 tys.

z tych nauczycieli to osoby zatrudnione w niepełnym

wymiarze czasu pracy, należy przyjąć, że część z nich

będzie gotowa zwiększyć swój wymiar zatrudnienia.

Należy również zwrócić uwagę, że wielu nauczy-

cieli posiada kwalifikacje do prowadzania więcej niż

jednego przedmiotu lub rodzaju zajęć.

W roku szkolnym 2012/2013 w szkołach podsta-

wowych nauczyciele z kwalifikacjami do edukacji

wczesnoszkolnej wykonują obowiązki poza I etapem

edukacyjnym w wymiarze 20,8 tys. etatu.

Nauczycie-

le ci mogą w przyszłości uczyć w klasach I–III szkoły

podstawowej.

W 14,2 tys. oddziałów zerowych w szkołach pod-

stawowych w roku szkolnym 2012/2013 nauczyciele

wykonują obowiązki w wymiarze 14,8 tys. etatów.

Przewiduje się, że podobna liczba oddziałów zero-

wych i nauczycieli będzie w roku szkolnym 2013/2014.

W roku szkolnym 2014/2015 znaczna liczba nauczy-

cieli oddziałów zerowych wraz ze swymi uczniami

przejdzie do klas I szkół podstawowych (około 10 tys.

nauczycieli).

Każdego roku kolegia nauczycielskie i szkoły wyż-

sze przygotowują do zawodu nauczyciela absolwen-

tów kierunków pedagogicznych, którzy nie zawsze

znajdują zatrudnienie.

W roku szkolnym 2011/2012 kolegia nauczyciel-

skie ukończyło 775 absolwentów kierunków wycho-

wanie przedszkolne i edukacja wczesnoszkolna.

W tym

samym roku nauczycielskie kolegia języków obcych

ukończyło 1985 absolwentów przygotowanych m.in.

do pracy z dziećmi w klasach I–III szkoły podstawo-

wej.

W roku szkolnym 2010/2011 uniwersytety i uczel-

nie pedagogiczne ukończyło 38 580 absolwentów kie-

runków pedagogicznych, wśród nich wielu o specjal-

ności wychowanie przedszkolne i edukacja wczesno-

szkolna (statystyki nie wyodrębniają tej grupy).

Kie-

runek pedagogiczny w akademiach wychowania fi-

zycznego ukończyło 3995 absolwentów.

Należy również zwrócić uwagę, że wychowanie

przedszkolne i edukacja wczesnoszkolna to jedyne

obszary systemu oświaty, gdzie z powodów demogra-

ficznych i objęcia dzieci sześcioletnich obowiązkiem

szkolnym wzrasta zapotrzebowanie na nauczycieli.

Z tego powodu nauczyciele z kwalifikacjami np. do

nauczania języków obcych czy wychowania fizyczne-

go chętnie będą podejmować zatrudnienie w klasach

I–III w szkołach podstawowych.

898

Podsumowując, należy stwierdzić, że nie istnieje

zagrożenie, że w roku szkolnym 2014/2015 zabraknie

nauczycieli z kwalifikacjami do nauczania w klasach

I–III szkół podstawowych.

Z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

i przetwarzanie odpadów (14258)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tego 2013 r., znak: SPS-023-14258/13, w sprawie obo-

wiązkowej opłaty za odbiór i zagospodarowanie od-

padów, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

ciele nieruchomości, na których zamieszkują miesz-

miotem posiadającym odpowiednie zezwolenie (taki

ści przed nowelizacją ustawy).

Ustawa nie rozwią-

zuje ani nie wygasza dotychczas zawartych umów,

ry ustawodawca nie powinien nadmiernie ingero-

nie odpadów komunalnych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

w sprawie zmiany ustawy

(14259)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

tego 2013 r., znak: SPS-023-14259/13, w sprawie zmia-

Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawa z dnia 1

lipca 2012 r. podpisana przez prezydenta RP i do dnia

dzisiejszego Trybunał Konstytucyjny nie orzekł jej

niezgodności z Konstytucją RP.

Ponadto w trakcie

prac nad projektem ustawy zwracano się o opinie

w zakresie zgodności ustawy z Konstytucją RP (prze-

de wszystkim w zakresie opłaty za gospodarowanie

odpadami komunalnymi) i w opiniach tych nie zosta-

ły sformułowane uwagi, które przedstawia pan poseł.

Odnosząc się do zagadnienia ustalania opłaty za

gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustawa

z późn. zm.) w art. 6j określa metody i sposób obli-

czania tejże opłaty.

Ponadto art. 6k ust. 2 precyzuje,

jakie czynniki rada gminy powinna uwzględnić przy

ustalaniu stawek opłat za gospodarowanie odpadami

komunalnymi.

Są to:

a) obsługi, transportu, zbierania, odzysku i unie-

899

b) tworzenia i utrzymania punktów selektywnego

c) obsługi administracyjnej systemu,

ści wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególno-

ści to, że na niektórych nieruchomościach odpady

Wskazane elementy stanowią wspomniany w kon-

stytucji zakres określania daniny publicznej.

Ustawa

zasadnicza nie precyzuje, że powinien być to zakres

określający minimalną i maksymalną stawkę opłaty.

Określenie takich granic na poziomie kraju jest bar-

dzo trudne, ze względu na zróżnicowanie polskich

gmin.

Ponadto ideą opłaty za gospodarowanie odpa-

dami komunalnymi jest to, że ma być ona faktycznym

odzwierciedleniem kosztu usługi odebrania i zago-

spodarowania odpadów komunalnych, a także utwo-

rzenia i utrzymania punktu selektywnego zbierania

odpadów komunalnych, dlatego też ustawodawca

precyzyjnie określił, jakie koszty mogą być pokrywa-

Natomiast opłaty za dodatkowe usługi, dopusz-

czone w art. 6r ust. 2, nie są daniną publiczną, do

której ponoszenia są zobowiązani wszyscy mieszkań-

cy.

Usługi dodatkowe są to ewentualne usługi, któ-

rych świadczenie będzie zapewniać gmina (za po-

średnictwem własnej jednostki budżetowej bądź pod-

miotu wyłonionego w drodze przetargu) i których nie

obejmuje opłata za gospodarowanie odpadami komu-

nalnymi.

Taką usługą może być np. odebranie dodat-

kowej ilości odpadów wielkogabarytowych czy re-

montowych poza harmonogramem ustalonym przez

gminę.

Usługi te mieszkaniec będzie zamawiał do-

browolnie, dlatego też opłata za dodatkowe usługi nie

nosi znamion daniny publicznej.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności z art. 92

ust. 1 konstytucji upoważnienia do wydania aktu wy-

konawczego, określającego wymagania techniczne,

jakie muszą spełniać przedsiębiorcy prowadzący

muję, ze upoważnienie zawarte w art. 9d ust. 2 usta-

wy spełnia warunki określone w konstytucji.

Okre-

ślono w nim organ właściwy do wydania rozporzą-

dzenia (minister właściwy do spraw środowiska w po-

darki), zakres spraw przekazanych do uregulowania

(szczegółowe wymagania wskazane w art. 9d ust. 1),

a także wytyczne dotyczące treści aktu (konieczność

ujednolicenia wymagań dotyczących odbierania od-

padów komunalnych od właścicieli nieruchomości

Nawiązując do kwestii wprowadzenia w drodze

ustawy administracyjnych kar pieniężnych, należy

stwierdzić, że kary te mają zapewnić poszanowanie

prawa, co jest szczególnie istotne w wykroczeniach

naruszających stan środowiska naturalnego.

Niepra-

widłowe postępowanie z odpadami może stanowić

żenie bezpieczeństwa sanitarnego, dlatego przewi-

dziane prawem kary powinny mieć charakter pre-

wencyjny.

Wobec powyższego administracyjne kary

pieniężne są uzasadnioną sankcją za nieprzestrzega-

nie przepisów dotyczących ochrony środowiska, cze-

go przykładem jest chociażby ustawa z dnia 27 kwiet-

dopuszcza stosowanie kar pieniężnych nakładanych

przez organy administracji publicznej.

Odnosząc się do kwestii przetargu na odbieranie

odpadów komunalnych, w tym również do ochrony

małych i średnich przedsiębiorstw, uprzejmie infor-

muję, że założeniem ustawodawcy jest stworzenie

równego dostępu dla wszystkich podmiotów (małych,

dużych oraz gminnych) do rynku odbierania odpa-

dów komunalnych od właścicieli nieruchomości, dla-

tego też wszystkie podmioty na tych samych warun-

kach mogą przystąpić do przetargu na odbieranie

odpadów komunalnych.

Z doświadczeń gmin, w któ-

rych przetargi zostały dotychczas rozstrzygnięte,

wynika, że w większości z nich zostały wyłonione

przedsiębiorstwa lokalne, a nie duże, ogólnopolskie

podmioty.

Celem obowiązujących przepisów jest za-

pewnienie, że podmioty prywatne działające na ryn-

ku odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nie-

dów komunalnych od właścicieli nieruchomości na

konkurencyjnym rynku, który zapewnią organizo-

wane przez gminy przetargi.

Należy również przypomnieć, że o rozwiązania za-

warte w ustawie wielokrotnie zabiegała strona samo-

rządowa na posiedzeniach Komisji Wspólnej Rządu

komunalnymi powinien być przetarg na odbieranie

stalacjach.

Ustawa była również konsultowana z or-

ganizacjami zrzeszającymi przedsiębiorców.

Ponadto należy zauważyć, że obowiązująca usta-

jednostkom budżetowym gminy realizacji innych za-

900

odbieranie odpadów komunalnych i w specyfikacji

Reasumując, obecnie nie jest planowana zmiana

ustawy w zakresie powyższych kwestii.

Jeżeli jednak

Trybunał Konstytucyjny orzeknie o konieczności

zmian, wówczas resort niezwłocznie przystąpi do

prac legislacyjnych.

Z wyrazami szacunku

w sprawie szkód łowieckich

wyrządzonych przez muflony (14260)

interpelacją posła Andrzeja Dąbrowskiego z dnia 1

muflony przedkładam stanowisko zajęte w tej sprawie.

Ustawa Prawo łowieckie przewiduje wypłatę od-

sarny i dziki.

Również ustawa o ochronie przyrody

przewiduje taką możliwość w stosunku do szkód czy-

nionych przez żubry, niedźwiedzie, rysie, wilki i bo-

bry.

Wszystkie te odszkodowania wypłacane są przez

jęcia takich rozwiązań prawnych była liczebność po-

pulacji, częstotliwość występowania szkód, ich do-

kuczliwość, rozmiar powierzchniowy oraz wartość

wa Prawo łowieckie przewiduje w art. 47 współdzia-

łanie pomiędzy dzierżawcami i zarządcami obwodów

czeniem przez zwierzynę.

Może to mieć różny cha-

rakter, np. budowa ogrodzeń, lokalizacja urządzeń

zwierzyny, stosowanie zabezpieczeń mechanicznych

wych, paśników i dokarmianie w określonych sytu-

acjach.

stępowania.

Oczywiście punktowo mogą być one bar-

dziej dotkliwe, ale wtedy powinny być stosowane ww.

sposoby zapobiegania.

Populacja muflona liczy zale-

dwie 2770 sztuk w większości rozrzuconych na tere-

nie górzystych obwodów łowieckich na południowo-

-zachodnim krańcu kraju.

Problem powinien być

rozwiązany we współpracy z właściwym kołem łowie-

ckim oraz zarządem okręgowym Polskiego Związku

Łowieckiego i mieć początek na etapie planowania

wanych m.in. przez wójta.

Wójt powinien zgłosić

problem podczas opiniowania projektu rocznego pla-

nu łowieckiego na rok gospodarczy 2013/14 i w poro-

zumieniu z właściwym nadleśniczym oraz kołem ło-

wieckim ustalić właściwy tok postępowania zapobie-

gawczego.

Skarbu Państwa.

Własność jest prawem rzeczowym

i została uregulowana w Kodeksie cywilnym.

Arty-

kuł 140 K.c. stanowi, że w granicach określonych

ciciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać

znaczeniem swego prawa, w szczególności może po-

bierać pożytki i inne dochody z rzeczy.

Przymiotu

takiego nie posiada zwierzyna w stanie wolnym.

Nie

podlega ona bowiem władztwu człowieka, a co za tym

idzie człowiek nie może nią swobodnie rozporządzać.

Uzyskanie tego władztwa następuje dopiero z chwilą

pozyskania albo schwytania zwierzyny.

Tym samym

nie można mówić o własności Skarbu Państwa wolno

żyjącej zwierzyny jako o własności z wszystkimi przy-

miotami tego prawa wynikającymi z art. 140 K.c.

Należy przy tym zauważyć, że nieuregulowanie kwe-

stii własności zwierzyny prowadziłoby natomiast do

wątpliwości, czyją własnością są zwierzęta łowne

(właściciela gruntu, na którym przebywają, czy pań-

stwa) oraz kto może nimi dysponować.

Problemy te

mogłyby z kolei skutkować brakiem ochrony zwierzy-

ny przed nadmiernym pozyskaniem.

Z tego względu

przepis o własności zwierząt łownych można trakto-

901

wać przede wszystkim jako przepis, który uprawnia

państwo do gospodarowania zwierzyną jako dobrem

ogólnonarodowym w sposób określony w przepisach

Prawa łowieckiego.

Z przywołanego przepisu nie wy-

nikają zatem uprawnienia i obowiązki Skarbu Pań-

stwa związane z tą własnością.

Ich konkretyzacja

następuje w przepisach szczegółowych tej ustawy,

czyli ustalenia m.in. liczby gatunków zwierzyny wy-

rządzających szkody łowieckie, ograniczenia odszko-

dowań łowieckich do szkód w uprawach i płodach

Przywołany w interpelacji art. 50 ustawy Prawo

łowieckie wskazuje, że Skarb Państwa odpowiada

oprócz szkód czynionych przez łosie (jedyny gatunek

łowny objęty całoroczną ochroną, czyli niemający wy-

znaczonego okresu polowań) także za szkody czynio-

ne przez ww. pięć gatunków zwierzyny poza obwoda-

mi łowieckimi.

W stosunku do innych gatunków zarówno chro-

nionych na mocy ustawy o ochronie przyrody czy po-

zostałych gatunków zwierząt łownych nie ma pod-

stawy prawnej umożliwiającej oszacowanie szkody

i wypłatę odszkodowania.

Kończąc, chciałbym poinformować, że nie widzę

kowego gatunku zwierzyny, za który wypłacane są

odszkodowania łowieckie, ponieważ istnieją ogólno-

dostępne sposoby zapobiegania i ograniczania roz-

miaru szkód.

Opisaną sytuację można bowiem od-

nieść do wszystkich gatunków dzikich zwierząt,

Obecny stan prawny w zakresie odszkodowań

czynionych przez dzikie zwierzęta może ulec zmianie

jedynie przez nowelizację zapisów ustawowych.

Taka

możliwość istnieje przez wniesienie stosownej inicja-

tywy poselskiej z chwilą rozpoczęcia procedowania

Z poważaniem

narodowego, program „Kolekcje”, priorytet:

Zamówienia kompozytorskie,

pn. „Zamówienie i prawykonanie oratorium

fabularyzowanego »Bitwy Szambali«

Macieja Pawłowskiego” (14262)

sprawy: SPS-023-14262/13) w sprawie wniosku o do-

finansowanie zadania pn.: „Zamówienie i prawyko-

nanie oratorium fabularyzowanego »Bitwa Szamba-

li« Macieja Pawłowskiego” w ramach programu „Ko-

lekcje”, priorytet: Zamówienia kompozytorskie uprzej-

mie proszę o przyjęcie odpowiedzi.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

wego.

Tryb przyznawania dotacji jest jasno określony

wnioski po zarejestrowaniu i weryfikacji formalnej

gramu.

W następnej kolejności przedstawiane są do

obiektywnej i wnikliwej oceny merytorycznej właści-

wym ekspertom zewnętrznym.

Decyzja w kwestii

dofinansowania zadania podejmowana jest po jego

kompleksowej ocenie.

Zgodnie z obowiązującymi procedurami wnioski

złożone do priorytetu: Zamówienia kompozytorskie

zostaną rozpatrzone w terminie 2 miesięcy od daty

zakończenia naboru, tj. do końca marca br. Wyniki

postępowania konkursowego zostaną niezwłocznie

ogłoszone na stronie internetowej Ministerstwa Kul-

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

902

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie kary za jazdę rowerem

go z dnia 6 lutego 2013 r. przesłaną dwukrotnie przy

pismach z dnia 19 lutego 2013 r. oraz z dnia 5 marca

wem alkoholu uprzejmie przedstawiam, co następuje.

rych innych ustaw, przygotowanym przez Komisję

Kodyfikacyjną Prawa Karnego, działającą przy mi-

nistrze sprawiedliwości, skierowanym do Sejmu w dniu

8 listopada 2012 r. przewiduje się kontrawencjonali-

na wszystkie postaci wykroczeń, polegających na kie-

w proponowanej wersji).

Nadmienić należy, że pro-

jekt ten po pierwszym czytaniu na posiedzeniu Sej-

mu został skierowany do dalszych prac w komisji.

Jak wynika z uzasadnienia projektu, zasadniczą

nie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurza-

jącego pojazdu niemechanicznego jest nie tyle roz-

tego typu zachowań, ile świadomość nikłego oddzia-

dobny skutek w tym zakresie można osiągnąć, trak-

tując taki czyn jako wykroczenie z wyłączeniem styg-

matyzacji sprawców, która łączy się z przypisaniem

ku z zatrudnieniem).

Przyjęty kierunek zmian pro-

jektodawcy poprzedzili analizą danych dotyczących

dotychczasowych efektów działań zarówno legisla-

Z powyższego można wnioskować, że podstawowe

zamierzenie przyświecające autorom projektu zbież-

ne jest z ideą preferowania kar wolnościowych wyra-

żoną w interpelacji.

Zatem zasadniczym środkiem

reakcji karnej w stosunku do osób prowadzących w sta-

jącego pojazdy niemechaniczne ma być w założeniu

– obok zakazu prowadzenia pojazdów – kara o cha-

rakterze majątkowym.

Nie może to jednak oznaczać,

że kara tego rodzaju w każdym wypadku może z po-

wodzeniem spełnić swe cele w zakresie oddziaływa-

nia szczególno- i ogólnoprewencyjnego, jak też być

adekwatna w odniesieniu do stopnia społecznej szkod-

liwości i zawinienia sprawcy.

Ustawodawca powinien

bowiem przewidzieć możliwość surowszego karania

w sytuacjach nietypowych, zwłaszcza wobec spraw-

ców działających w warunkach powrotności do po-

pełnienia czynu zabronionego.

Trzeba bowiem mieć na względzie, że prowadzenie

chanicznych, w stanie nietrzeźwości lub po użyciu al-

koholu jest w Polsce zjawiskiem nagminnym, w znacz-

nym stopniu zmniejszającym poziom bezpieczeństwa

wszystkich uczestników ruchu.

W dalszym ciągu

Z tego względu, afirmując argumentację przemawia-

jącą za kontrawencjonalizacją zachowania określone-

utrzymanie zagrożenia tego typu czynu zabronionego

krótkoterminową karą izolacyjną aresztu do 30 dni.

Konsekwencją proponowanej w projekcie w odnie-

sieniu do kar izolacyjnych za prowadzenie pojazdów

niemechanicznych w ruchu drogowym w stanie nie-

trzeźwości lub po użyciu alkoholu zmiany zagrożeń

na sankcje krótkoterminowe będzie nieuchronnie

ograniczenie bezpośredniej możliwości oddziaływa-

nia na skazanego poprzez zobowiązanie go do podję-

cia leczenia odwykowego.

Pozostaje jednak otwarta

ewentualność zastosowania wobec takiego sprawcy

przez sąd dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia

wykonania kary aresztu (art. 42 K.w.), zwłaszcza gdy

podejmie on leczenie odwykowe i w związku z tym

uzasadni to przypuszczenie, że pomimo niewykona-

nia kary nie popełni podobnego przestępstwa lub wy-

kroczenia.

W razie nietrafności takiej prognozy sąd,

który orzekł karę aresztu, zarządza wykonanie tej

kary (art. 44 § 1 K.w.).

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

903

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

w sprawie wpływów do budżetu państwa

(14264)

terpelację (znak: SPS-023-14264/13) pana posła To-

wysokości wpływów do budżetu państwa z tytułu

kopowierzchniowych poniżej przedstawiam wyjaś-

nienia w tej kwestii.

Nr 74, poz. 397, ze zm.) dalej u.p.d.o.p., oraz innych

aktów prawnych regulujących kwestie opodatkowa-

nia tym podatkiem nie przewidują żadnych szczegól-

nych zasad podatkowych dotyczących podmiotów

prowadzących działalność handlową, w tym podmio-

tów zagranicznych i podmiotów z udziałem zagra-

nicznym.

Podmioty te podlegają zatem takim samym

regulacjom, jak pozostali podatnicy tego podatku,

i nie korzystają z żadnych ulg z wyjątkiem tych ulg

i odliczeń, które przysługują wszystkim podatnikom

podatku dochodowego.

Niezależnie od tego, czy podmioty takie zareje-

strowane są za granicą (posiadają siedzibę za grani-

cą) i w Polsce traktowane są jako nierezydenci, czy

też zarejestrowane są w Polsce (posiadają siedzibę

w Polsce), podmioty te od dochodów uzyskiwanych

z działalności handlowej prowadzonej poprzez pla-

cówki handlowe położone na terytorium Polski pod-

legają opodatkowaniu w Polsce.

Podstawą ich opodat-

kowania jest art. 3 u.p.d.o.p. Wskazać przy tym na-

leży, iż prawo Polski do opodatkowania nierezydenta

uzyskującego w Polsce dochody z działalności prowa-

dzonej na terytorium RP poprzez stałą placówkę nie

jest wyłączone również treścią umów o unikaniu po-

dwójnego opodatkowania.

W umowach tych przyjęta

jest bowiem zasada, zgodnie z którą jeżeli rezydent

podatkowy jednego państwa uzyskuje dochody w dru-

gim państwie z działalności prowadzonej poprzez

tzw. stałą placówkę położoną w drugim państwie, to

dochód tego podmiotu z tej działalności może zostać

opodatkowany w tym drugim państwie zgodnie z za-

sadami, jakie stosuje to drugie państwo w stosunku

do własnych rezydentów prowadzących analogiczną

działalność.

Problemu uchylania się przez podatników od pła-

cenia podatków nie należy utożsamiać tylko z firma-

mi zajmującymi się sprzedażą prowadzoną za pośred-

nictwem wielkopowierzchniowych obiektów handlo-

wych.

Problem ten bowiem w jednakowym stopniu

dotyczy wszystkich podatników zarówno w Polsce,

zujące polskie przepisy podatkowe służące zapobie-

ganiu temu zjawisku odpowiadają standardom mię-

dzynarodowym w zakresie ochrony interesu Skarbu

Państwa.

Obejmują one przede wszystkim:

— prawo odmowy uznania przez organy podatko-

we wydatku za koszt uzyskania przychodów w przy-

padku stwierdzenia braku dowodów potwierdzają-

cych, że wydatek ten poniesiony był w celu osiągnię-

cia przychodów – art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.,

— prawo zwiększenia podatnikowi w drodze osza -

cowania jego dochodów lub zmniejszenia strat, jeżeli

w następstwie występujących powiązań między po-

datnikiem a innymi podmiotami, w tym zagranicz-

nymi, podatnik dochodów nie wykazuje lub wykazu-

je w zaniżonej wysokości – art. 11 u.p.d.o.p.,

— obowiązek szczegółowego udokumentowania

zawieranych przez podatników transakcji z podmio-

tami powiązanymi – w dokumentacji tej podatnik

obowiązany jest określić m.in.: funkcje pełnione

w danej transakcji i podejmowane ryzyka, określenie

przewidywanych kosztów, formę i termin zapłaty, me-

todę i sposób kalkulacji ceny przedmiotu transakcji,

usług) o charakterze niematerialnym również okre-

ślenie oczekiwanych korzyści ekonomicznych zwią-

zanych z uzyskaniem tego rodzaju świadczeń – art. 9a

u.p.d.o.p.

Wskazać też należy, iż zdaniem ministra finan-

sów brak jest podstaw do przyjęcia tezy, aby główną

lub jedną z głównych przesłanek dokonywanych po-

między sieciami handlowymi transakcji sprzedaży

cia płacenia podatków bądź skorzystania z ulg podat-

kowych.

Wskazać bowiem należy, iż z zakupem oraz

sprzedażą takich sklepów ustawa o podatku docho-

dowym nie wiąże żadnych ulg i zwolnień w tym po-

datku.

Ministerstwo Finansów nie prowadzi statystyki

ilości i efektywności kontroli skarbowych w podziale

na deklarowany przez podatników przedmiot ich

działalności gospodarczej.

W związku z powyższym

nośnie do firm, których głównym przedmiotem dzia-

łalności jest działalność w zakresie handlu detalicz-

nego.

Tym niemniej wskazać należy, iż w zakresie

kontroli cen transferowych:

— w 2008 r. urzędy kontroli skarbowej przepro -

wadziły 338 takich postępowań kontrolnych, w tym

w 41 przypadkach dochody zostały określone z zasto-

sowaniem przepisów dotyczących opodatkowania do-

chodów podmiotów powiązanych; łączna kwota do-

szacowanego dochodu przez urzędy kontroli skarbo-

wej wyniosła 24 199 tys. zł; w wyniku kontroli zmniej-

szono wysokość deklarowanych strat o kwotę 5138 tys.

zł oraz zwiększono deklarowaną wysokość podatku

dochodowego o kwotę 4764 tys. zł;

— w 2009 r. urzędy kontroli skarbowej przepro-

wadziły 278 takich postępowań kontrolnych, w tym

w 26 przypadkach dochody zostały określone z zasto-

904

sowaniem przepisów dotyczących w zakresie opodat-

kowania dochodów podmiotów powiązanych; łączna

kwota doszacowanego dochodu przez urzędy kontro-

li skarbowej wyniosła 323 385 tys. zł; w wyniku kon-

troli zmniejszono wysokość deklarowanych strat o kwo-

tę 6713 tys. zł oraz zwiększono deklarowaną wyso-

kość podatku dochodowego o kwotę 63 625 tys. zł;

— w 2010 r. urzędy kontroli skarbowej przepro -

wadziły 263 takie postępowania kontrolne, w tym

w 24 przypadkach dochody zostały określone z za-

stosowaniem przepisów dotyczących opodatkowania

dochodów podmiotów powiązanych; łączna kwota

bowej wyniosła 158 219 tys. zł; w wyniku kontroli

9067 tys. zł oraz zwiększono deklarowaną wysokość

podatku dochodowego o kwotę 38 277 tys. zł;

— w 2011 r. urzędy kontroli skarbowej przepro -

wadziły 197 takich postępowań kontrolnych, w tym

wej wyniosła 190 471 tys. zł; w wyniku kontroli

63 205 tys. zł oraz zwiększono deklarowaną wyso-

W zakresie kontroli cen transferowych dokona-

nych w 2012 r.

Ministerstwo Finansów nie posiada

jeszcze danych.

Na zakończenie wskazać należy, iż w zakresie py-

tań dotyczących zasad opodatkowania sklepów wiel-

kopowierzchniowych oraz uzyskiwanych przez nie

dochodów i płaconego podatku Ministerstwo Finan-

sów zawsze starało się przedstawiać maksymalnie

rzetelne dane, z uwzględnieniem jednak konieczności

ochrony informacji stanowiących tajemnicę skarbową.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie pokrywania ze środków własnych

zakładu aktywności zawodowej (14265)

tego br. (znak: SPS-023-14265/13) w sprawie pokry-

wania ze środków własnych kosztów związanych z pro-

wadzoną działalnością zakładu aktywności zawodo-

wej proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Organizator, jako prowadzący zakładu aktywno-

ści zawodowej, jest w stosunku do tego zakładu zwol-

niony m.in. z podatku od nieruchomości, rolnego i leś-

bowiązany do przekazywania na rachunek zakłado-

wego funduszu aktywności kwoty stanowiącej rów-

nowartość powyższego zwolnienia, pochodzącej ze

środków własnych organizatora lub z innych źródeł.

Organizator nie może wykorzystywać w tym przy-

padku środków pochodzących ze sprzedaży towarów

i usług świadczonych przez zakład aktywności zawo-

dowej.

Katalog kosztów, które mogą być finansowane

z tych środków, nie przewiduje takiej możliwości.

Nie

jest również możliwe wydatkowanie w tym celu środ-

pełnosprawnych.

Korzystanie w tym zakresie ze środków PFRON

przekazanych za pośrednictwem samorządu woje-

wództwa doprowadziłoby do podwójnego obciążenia

funduszu tymi samymi kosztami, ponieważ jednym

z wielu zadań funduszu jest również, zgodnie z art.

47 ust. 2 ww. ustawy, przeznaczanie środków na zre-

kompensowanie gminom dochodów utraconych na

jących z ww. art. 31 w wysokości utraconych docho-

dów.

W związku z tym zaistniałaby sytuacja, w której

zakład aktywności zawodowej część środków PFRON

przeznaczonych na jego działanie przeznaczałby na

pokrycie kwoty stanowiącej równowartość zwolnie-

nia np. z podatku od nieruchomości na rachunek za-

kładowego funduszu aktywności, a fundusz przeka-

zywałby rekompensatę utraconych środków gminom.

Powyższe koszty są jedynym stałym obciążeniem

leżącym po stronie organizatora w stosunku do pro-

wadzonego zakładu aktywności zawodowej.

Oczywi-

ście nie ma przeciwwskazań, aby organizator wspo-

magał finansowo prowadzoną przez siebie jednostkę,

niezależnie od tego, czy posiada wobec niej jakiekol-

wiek nałożone ustawowo zobowiązania, czy też nie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

905

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie funduszu odszkodowawczego szpitali

(14267)

terpelację z dnia 5 lutego 2013 r. pana Krzysztofa

Gadowskiego i pana Tomasza Piotra Nowaka, posłów

2013 r., znak: SPS-023-14267/13, w sprawie funduszu

odszkodowawczego szpitali, uprzejmie proszę o przy-

Przepisy art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 2012 r.

bezwzględne wykonanie obowiązku zawarcia umowy

i rzeczniku praw pacjenta, mając na względzie obiek-

tywne problemy, z jakimi borykały się podmioty lecz-

nicze prowadzące szpitale, usiłujące sprostać temu obo-

wiązkowi, wynikające przede wszystkim z niedostatecz-

nej oferty rynku usług ubezpieczeniowych.

Z informacji

posiadanych przez Ministerstwo Zdrowia wynika, iż

przełamany zostanie monopol PZU SA, co wpłynąć po-

winno na wysokość stawek.

Ponadto niektóre szpitale

rozważały możliwość utworzenia towarzystwa ubezpie-

czeń wzajemnych.

Ministerstwo Zdrowia nie podziela

stanowiska w zakresie utworzenia funduszu odszkodo-

wawczego w ramach środków Narodowego Funduszu

Zdrowia.

Idea taka jest niezgodna z przeznaczeniem

środków, którymi dysponuje Narodowy Fundusz Zdro-

wia.

Podkreślenia wymaga fakt, iż obowiązek ubezpie-

czenia będzie dotyczył wszystkich podmiotów leczni-

czych prowadzących szpital, a nie tylko tych udzielają-

cych świadczeń finansowanych ze środków publicz-

nych.

Ponadto działalność konkretnego szpitala może

być tylko częściowo finansowana ze środków publicz-

nych, zaś odpowiedzialność z tytułu zdarzeń medycz-

nych dotyczy jej w całości.

Jeżeli chodzi o obniżki cen u ubezpieczycieli, to nale-

z 2013 r. poz. 217) jeżeli podmiot leczniczy posiada cer-

ctwa szpitalnego, suma ubezpieczenia w odniesieniu do

jednego łóżka szpitalnego jest pomniejszana o 10%.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(14268)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

oraz Tomasza Nowaka (SPS-023-14268/13) w spra-

w oddziałach przedszkolnych, uprzejmie wyjaśniam.

Podstawową jednostką organizacyjną przedszko-

la jest oddział obejmujący dzieci w zbliżonym wieku,

nień, rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

Przepis

określający górną granicę ilości dzieci w grupie, tj.

25 dzieci (jeśli nie jest to oddział integracyjny lub

specjalny lub nie ma w nim dzieci niepełnospraw-

poz. 624, ze zm.) uwzględnia właściwe warunki bez-

pieczeństwa i higieny dzieci przebywających pod opie-

ką nauczyciela.

Ograniczenie liczby dzieci pozwala

na stworzenie optymalnych warunków niezbędnych

do ich wszechstronnego rozwoju.

Informuję również, że do Ministerstwa Edukacji

Narodowej napływają pisma wnioskujące o zmianę

przedmiotowego przepisu zmierzającego do zmniej-

szenia liczby dzieci w oddziale przedszkolnym.

Mając na uwadze powyższe, nie wydaje się zasad-

ne wprowadzenie przepisu wskazującego, aby mak-

symalna liczba dzieci w oddziale przedszkolnym do-

tyczyła liczby dzieci rzeczywiście obecnych podczas

zajęć prowadzonych w oddziale, a nie liczby dzieci

zapisanych.

Taki przepis mógłby przyczynić się do

powstawania zbyt dużych liczebnie grup dzieci, za-

grażających ich bezpieczeństwu.

Sprzyjałby on rów-

nież pojawieniu się nieporozumień dotyczących licz-

by dzieci, nad którymi nauczyciel ma sprawować

opiekę.

Nie jest również wiadome, kto i na jakiej pod-

stawie ustalałby liczbę dzieci zapisanych oraz jak

przebiegałoby uczestnictwo w zajęciach, gdyby wszyst-

kie dzieci zapisane były równocześnie faktycznie

obecne podczas zajęć.

Dodatkowo uprzejmie informuję, że jednym z głów-

nych celów zmian systemowych w zakresie wycho-

wania przedszkolnego realizowanych w obecnie pro-

cedowanym projekcie ustawy o zmianie ustawy o sy-

zmniejszenia ponoszonych przez rodziców opłat, jest

zapewnienie miejsc w wychowaniu przedszkolnym

wszystkim chętnym dzieciom.

W gminach, gdzie bę-

906

dzie taka potrzeba, miejsca dla czterolatków i trzy-

latków będą mogły być zapewnione również w przed-

szkolach publicznych prowadzonych przez inne pod-

mioty niż jednostki samorządu terytorialnego oraz

niepublicznych otrzymujących dotację w wysokości

100% wydatków bieżących przewidzianych na jedne-

go wychowanka w przedszkolu gminnym oraz pobie-

rających opłaty w takiej samej wysokości jak przed-

szkola publiczne prowadzone przez gminę.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

na interpelację posłanek Barbary Bubuli

w sprawie zagrożenia dalszego istnienia

niezależnych gazet i czasopism lokalnych

spowodowanego brakiem ochrony

lacją pani Barbary Bubuli, poseł na Sejm Rzeczypo-

spolitej Polskiej, oraz pani Marzeny Machałek, poseł

na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (sygn.

SPS-023-

14269/13), w sprawie zagrożenia dalszego istnienia

wanego brakiem ochrony przez państwo sieci kolpor-

tażu prasy proszę o przyjęcie następujących wyjaś-

nień w odpowiedzi na pytania pań poseł.

1.

Czy MKiDN monitoruje sytuację niezależnej

prasy lokalnej i czy prowadzone są przygotowania do

takiej zmiany przepisów prawa prasowego lub innych

ustaw, która zapewniałaby obecność tej prasy w kol-

portażu w każdej miejscowości w Polsce?

Jeśli tak,

to kiedy można oczekiwać pożądanej korekty przepi-

sów polskiego prawa?

Jako minister KiDN monitoruję sytuację nieza-

leżnej prasy lokalnej i jestem świadomy ważnej roli,

jaką odgrywa w lokalnych społecznościach.

W chwi-

li obecnej MKiDN nie przygotowuje nowelizacji pra-

wa prasowego ze względu na fakt, że kompleksowa

propozycja zmian zawarta została w poselskim pro-

jekcie nowelizacji prawa prasowego (druk sejmowy

nr 459), który oczekuje na rozpatrzenie w sejmowej

poselskim zawarta jest kluczowa z punktu widzenia

pytania pań poseł propozycja nowelizacji art. 3 prawa

prasowego: Art. 3.

Nie można ograniczać ani w jaki-

kolwiek inny sposób utrudniać rozpowszechniania,

drukowania lub nabywania przyjętych do druku

dzienników, czasopism lub innych publikacji praso-

wych, w tym w formie elektronicznej, z powodu ich

linii programowej albo treści, chyba że są one nie-

zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami

prawa.

2.

Czy MKiDN zna rozwiązania funkcjonujące

w innych krajach europejskich zapewniające obo-

wiązki kolportażu ze strony dominujących sieci kol-

porterskich bez nadmiernej marzy?

Wiadomo dosko-

nale, że gwarancje dostępu trzeciej strony dotyczą

w prawie polskich takich usług jak dystrybucja ener-

gii elektrycznej, gazu czy sieci telekomunikacyjnych.

Czy zatem dostęp do sieci dystrybucji informacji dru-

kowanej nie powinien być traktowany podobnie?

Regulacje z zakresu prawa prasowego nie są ob-

jęte harmonizacją prawa Unii Europejskiej.

W szcze-

gólności nie ma dyrektywy europejskiej, która gwa-

rantowałaby dostęp do sieci dystrybucji prasy dla nie-

zależnej prasy lokalnej w sposób podobny, jak czyni

to np. dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady

i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE, gwarantująca

dostęp do energii elektrycznej.

W związku z tym państwa członkowskie podejmu-

ją różne działania w celu wspierania i ochrony wy-

dawców prasy.

Pomimo braku harmonizacji europej-

skiej w zakresie prawa prasowego podmioty prowa-

dzące działalność wydawniczą i kolporterską mogą

zawsze powoływać się na prawo ochrony konkurencji

i konsumentów, które objęte jest szczegółową harmo-

nizacją europejską i zostało implementowane do pra-

wa polskiego m.in. w ustawie o ochronie konkurencji

3.

Czy obecna sytuacja, w której państwo dopro-

wadziło do komercjalizacji wszystkich kanałów dys-

trybucji prasy, a nie zapewniło po stronie prywatnych

spółek obowiązku umożliwienia dostępu do sieci dys-

trybucji trzeciej strony, czyli niezależnego wydawcy

prasy, jest zgodna z prawem europejskim, a przede

wszystkim z konstytucją?

Należy pamiętać, że realizacja funkcji i zadań pra-

sy polega na działalności wydawniczej.

Jest to rodzaj

działalności gospodarczej, a wydawcy są przedsiębior-

cami, uczestnikami rynku i obrotu gospodarczego

w warunkach gospodarki rynkowej gwarantowanej

przez konstytucję.

Prasa, w szczególności drukowana,

jest towarem, którego obrót podlega prawom rynku.

Zgodnie z art. 20 konstytucji podstawą ustroju gospo-

darczego Rzeczypospolitej Polskiej jest społeczna go-

spodarka rynkowa oparta na wolności działalności

4.

Czy Pan Minister planuje podjęcie innych dzia-

łań umożliwiających przetrwanie i rozwój niezależnej

prasy lokalnej, tak ważnej dla kultury narodowej?

Niezależne media lokalne i regionalne, w tym me-

dia trzeciego sektora (media społeczne), odgrywają

ważną rolę w Polsce.

Treści publikowane w tych me-

diach, a także różnego rodzaju akcje medialne zarów-

907

no przygotowywane przez profesjonalnych redakto-

rów i dziennikarzy, jak i amatorów są ważnym czyn-

nikiem wzmacniania tożsamości lokalnej i regional-

nej.

Dla wzmocnienia roli czasopism kulturalnych

i prasy niezależnej z roku na rok zwiększam budżet

i liczbę projektów dofinansowywanych w programie

rytet 3: Czasopisma.

Wsparcie dla mediów lokalnych i regionalnych

stało się też jednym z priorytetów zawartych w opra-

cowanej przez MKIDN strategii rozwoju kapitału

społecznego 2020.

Strategia rozwoju kapitału spo-

łecznego 2020 została opracowana w odpowiedzi

na wyzwania, jakie identyfikuje długookresowa stra-

tegia rozwoju kraju.

Wskazuje ona, iż polityka roz-

woju powinna wspierać procesy i inicjatywy, które

wzmacniają wolę działania obywateli na rzecz dobra

wspólnego i przyczyniają się do wzmocnienia zaufa-

nia jako jednego z podstawowych komponentów życia

społecznego, gospodarczego i kulturalnego.

Dziękuję bardzo za zainteresowanie problemami

polskiej prasy lokalnej i jej dystrybucji.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyjaś-

Bubulę i panią poseł Marzenę Machałek za wystar-

czające.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

wania z budżetu państwa uprzejmie informuję.

Pragnę podkreślić, że łączna wartość projektów

zgłoszonych do konkursu „Współpraca z Polonią i Po-

lakami za granicą” opiewała na kwotę blisko 260 mln

zł, a oczekiwana przez wnioskujących kwota dotacji

z MSZ przekraczała 224 mln zł.

Natomiast MSZ dys-

ponuje w 2013 r. kwotą 52 204 926,00 zł przeznaczo-

ną na dofinansowanie projektów polonijnych wyło-

nionych w ramach konkursu.

Niemożliwe jest zatem

zaspokojenie potrzeb wszystkich wnioskodawców i za-

wsze część z nich będzie mogła czuć się pokrzywdzo-

na.

W sytuacji dużej dysproporcji pomiędzy potrze-

bami i możliwościami dofinansowaniu – w sferze

mediów – mogą podlegać jedynie projekty najlepiej

rokujące na przyszłość, a zatem te, które charakte-

ryzują się długoletnią działalnością, szerokim gro-

nem odbiorców i jednocześnie wprowadzają zmiany

wynikające z ewolucji technologicznej i potrzeby pod-

wyższenia jakości przekazu.

nansowych przeznaczonych na realizację zadania

MSZ popiera proces unowocześnienia mediów polo-

nijnych poprzez przenoszenie treści do Internetu,

łączenie się niskonakładowych tytułów prasowych,

dywersyfikację źródeł finansowania (wpływy z re-

klam, opłaty czytelników itp.).

Zgodnie z polityką

MSZ w tym zakresie preferowane jest dofinansowa-

nie organizacji, które prowadzą aktywną działalność

informacyjną.

Z powyższych względów, w ramach konkursu „Współ-

prowadzonej procedury rozpatrywania wniosków

dotyczących wsparcia mediów polonijnych działają-

cych na Zachodzie, pomoc finansową otrzymają m.in.:

nia Węgierska” i „Głos Polonii” na Węgrzech, „Sue-

cia Polonia” w Szwecji, telewizja internetowa „Polo-

wizja.dk” w Danii oraz rozgłośnia „RadioDeon.com”

w USA.

Komisja konkursowa, dokonując oceny projektów

złożonych na realizację zadania „Wsparcie mediów

polonijnych” w ramach obszaru tematycznego „Mo-

bilizacja do aktywności we wszelkich dziedzinach

życia w państwach zamieszkania dla promocji Polski

i polskości”, opierała swoje decyzje na informacjach

i rekomendacjach ambasad i konsulatów RP oraz na

zewnętrznej analizie rynku medialnego w krajach

Europy Zachodniej.

Analiza została wykonana na

podstawie próbek prasy, linków do portali i oficjal-

nych stron mediów polonijnych, a także informacji

o nakładzie, zasięgu, grupie docelowej, statusie praw-

nym i finansowym mediów.

Badanie obejmowało kil-

ka etapów.

W pierwszym etapie przeprowadzono ana-

lizę mediów pod kątem treści w podziale na tematy,

wykaz tematów, liczbę materiałów w podziale na au-

tora, wydźwięk artykułów oraz wartość ekwiwalentu

reklamowego.

W drugim etapie poddano analizie

dane dotyczące nakładu, zasięgu, grupy docelowej,

statusu prawnego i finansowego mediów.

W trzecim

zaś przeprowadzono badanie wśród odbiorców me-

diów, by zweryfikować dane zebrane od wydawców.

Szczególnie było to rekomendowane w miastach,

w których wydawanych jest kilka tytułów.

908

Oprócz postępowania dotacyjnego istnieje możli-

wość ubiegania się o wsparcie finansowe działalności

medialnej za pośrednictwem placówek dyplomatycz-

no-konsularnych.

Zasady i terminy składania wnio-

sków o dofinansowanie określa odrębnie każda pla-

cówka dyplomatyczno-konsularna w danym kraju.

Procedura konkursowa jest przeprowadzana na

podstawie obowiązujących przepisów prawnych i we-

wnętrznych zarządzeń Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

18 lutego br. w sprawie możliwości przekroczenia li-

mitu produkcji mleka uprzejmie informuję Panią

Marszałek, co następuje.

Zgodnie z danymi Agencji Rynku Rolnego doty-

czącymi ilości mleka dostarczonego przez dostawców

2013 r. dostawy mleka wyniosły 793,2 mln kg, czyli

o 1,6% więcej niż w grudniu 2012 r. i jednocześnie

o 0,05% mniej niż w styczniu 2012 r.

W okresie

od kwietnia 2012 r. do stycznia 2013 r. wielkość sku-

pu mleka wyniosła ok. 8,26 mld kg, co oznacza, że

jest o ok. 4,04% wyższa niż w analogicznym okresie

nej dla dostawców hurtowych w wysokości 9 808 184 895

kg po dziesięciu miesiącach roku kwotowego 2012/2013

wyniósł 84,18%.

Jeżeli dotychczasowa dynamika sku-

prognozuje się, że przekroczenie kwoty krajowej do-

staw w roku kwotowym 2012/2013 może wynieść ok.

1%.

W konsekwencji dostawcy, którzy przekraczają

indywidualne kwoty mleczne, powinni brać pod uwa-

gę ewentualną konieczność uiszczenia opłaty karnej

bowiem z obowiązującymi przepisami rozporządze-

rych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej

wprowadzone do obrotu w ilości przewyższającej kra-

jową kwotą mleczną określoną dla każdego państwa

członkowskiego, ilość mleka ponad kwotę krajową

podlega opłacie karnej.

Jedynie w przypadku gdy

kwota krajowa nie zostanie przekroczona, dostawcy,

którzy przekroczyli kwoty indywidualne, nie ponoszą

zostaje w całości rozdzielona pomiędzy producentów,

bowiązany uiścić dostawca za każdy kilogram prze-

kroczenia jego kwoty indywidualnej, będzie ustalona

po zakończeniu roku kwotowego 2012/2013, tj. rozli-

czeniu wykorzystania kwot przez wszystkich dostaw-

ców w kraju, z uwzględnieniem krajowego współ-

czynnika realokacji – czyli zbilansowaniu sumy kwot

niewykorzystanych i kwot pozostających w krajowej

będzie również zależna od wysokości kursu wymiany

rządzeniu Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 mar-

ca 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady sto-

znaczony przez Europejski Bank Centralny przed

Krajowego Związku Spółdzielni Mleczarskich w spra-

wie podjęcia działań na forum organów UE ukierun-

kowanych na zmianę systemu kwotowania produkcji

mleka umożliwiającą rozliczanie wykorzystania kwot

krajowych łącznie dla całej Unii Europejskiej, uprzej-

Wsi przekazało do KZSM następujące stanowisko

w tej sprawie.

Od wprowadzenia w UE systemu kwotowania

produkcji mleka w 1984 r. podstawową zasadą tego

mechanizmu jest rozliczanie wykorzystania krajowej

kwoty mlecznej na poziomie danego państwa człon-

kowskiego.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 rozporządzenia

909

nadwyżek wynikającą z przekroczenia kwoty krajo-

wej, co stwierdzono na szczeblu krajowym, oddzielnie

dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej, państwa

członkowskie odpowiadają przed Wspólnotą i w okre-

sie między dniem 16 października a dniem 30 listo-

pada, po upływie danego dwunastomiesięcznego

okresu, wpłacają ją w 99% należnej sumy do Euro-

pejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG).

z późn. zm.) wykorzystanie krajowej kwoty dostaw

w danym roku kwotowym jest dokonywane po zbi-

lansowaniu na szczeblu krajowym sumy niewykorzy-

stanych kwot mlecznych oraz sumy przekroczeń.

Podkreślić należy, że przepisy wspólnotowe umożli-

wiają państwu członkowskiemu podjęcie decyzji

o kalkulowaniu wysokości przekroczenia bez doko-

nywania ww. bilansowania na szczeblu krajowym.

Zgodnie z art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007

wkład każdego producenta w opłatę z tytułu nadwy-

żek zostaje ustalony, w drodze decyzji danego pań-

stwa członkowskiego, po tym, jak wszelkie niewyko-

rzystane części kwoty krajowej przydzielonej na do-

stawy zostaną lub nie zostaną ponownie przydzielone

– proporcjonalnie do kwot indywidualnych każdego

producenta lub zgodnie z obiektywnymi kryteriami

uzgodnionymi przez państwa członkowskie: na szczeb-

lu krajowym na podstawie sumy, o którą została

przekroczona kwota producenta, lub najpierw na po-

ziomie podmiotu skupującego, a później, w odpowied-

nich przypadkach, na szczeblu krajowym.

Ponadto podkreślić należy, że na poziomie UE

kwota jest znacząco niewykorzystywana – według

danych Komisji Europejskiej szacuje się, że na ko-

niec roku kwotowego 2011/2012 wielkość dostaw

mleka w UE wyniosła ok. 4,7% poniżej kwoty,

a w roku kwotowym 2010/2011 – na poziomie 5,5%

poniżej kwoty.

Wprowadzenie bilansowania wyko-

rzystania kwot mlecznych na poziomie UE oznacza-

łoby w praktyce likwidację systemu kwotowania

produkcji mleka z chwilą podjęcia takiej decyzji,

w związku z tym, że skutkowałaby niepłaceniem

opłaty przez żadne z przekraczających kwoty krajo-

we państw członkowskich.

ropejska w sprawozdaniu dla Parlamentu Europej-

skiego i Rady z dnia 10 grudnia 2012 r. pt. „Rozwój

sytuacji na rynku i wynikające z niej warunki spraw-

nego wycofywania systemu kwot mlecznych – drugie

sprawozdanie dotyczące”miękkiego lądowania«”,

KOM(2012) 741, pomimo przekroczenia w roku kwo-

towym 2011/2012 kwot krajowych przez sześć państw

członkowskich nie dostrzega potrzeby wprowadzenia

jakichkolwiek dodatkowych środków „miękkiego lą-

dowania”.

W sprawozdaniu tym Komisja stwierdza,

że: „Zarówno zmiany produkcji mleka w kontekście

kwot mlecznych, jak i spadkowy trend cen kwot po-

kazują, że”miękkie lądowanie”przebiega zgodnie

z planem.

W zdecydowanej większości państw człon-

kowskich kwoty nie mają już istotnego wpływu na

ograniczanie produkcji, a cena kwoty osiągnęła już

wartość zerową lub zbliża się do tego poziomu.

W kon-

tekście tej analizy Komisja uważa, że nie ma koniecz-

ności wprowadzania zmian w istniejącym systemie,

który od 2008 r. oferuje producentom mleka pewność

działania i udowadnia swoją efektywność w zapew-

nianiu sprawnego wycofywania kwot i przechodzenia

do środowiska bezkwotowego”.

Ponadto niezależnie od powyższego Ministerstwo

rozporządzenia Rady nr 1234/2007 w następstwie

wejścia w życie traktatu z Lizbony, który umocował

Parlament Europejski do przyjmowania aktów usta-

wodawczych wspólnie z Radą Unii Europejskiej w ra-

mach tzw. zwykłej procedury prawodawczej, jest pro-

cesem długotrwałym, a przewidywany czas niezbęd-

ny do uchwalenia zmian to okres ok. dwóch lat.

Odnosząc się do zróżnicowania cen skupu mleka

w skali kraju, należy mieć na uwadze, że wysokość

tury bazy surowcowej wpływającej na koszty skupu

i przetwórstwa mleka, kondycji finansowej poszcze-

gólnych podmiotów skupujących, atrakcyjności ich

oferty handlowej i skali sprzedaży na rynku krajo-

wym i zagranicznym.

Wysokość ceny skupu mleka

w poszczególnych zakładach mleczarskich, nawet w ob-

rębie jednego regionu, jest zatem zróżnicowana.

Na

terenie województwa mazowieckiego czy podlaskiego

działalność prowadzą zakłady mleczarskie, które są

liderami w wielkości skupu i przetwórstwa mleka w kra-

ju, co również wpływa na dużą konkurencję w pozy-

skiwaniu surowca mlecznego i – w konsekwencji – na

oferowane ceny.

Jednocześnie należy podkreślić, że minister rol-

wych do ustalania wysokości cen skupu mleka ofe-

rowanych producentom mleka w podmiotach sku-

pujących.

Zakres interwencji rynkowej oraz inne

przepisy Unii Europejskiej, które nie przewidują

możliwości wpływania bezpośrednio na wysokość

cen mleka obowiązujących w poszczególnych zakła-

dach mleczarskich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

910

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(14272)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-14272/13, z dnia 18 lutego 2013 r.

niam, że zasady funkcjonowania usług przewozo-

wych w publicznym transporcie zbiorowym w Polsce

są uregulowane przepisami ustawy z dnia 16 grudnia

Samorządy województw, uwzględniając stan tech-

wozów wykonywanych na obszarze województwa

Z uwagi na to, że wymienione w interpelacji po-

łączenia kolejowe są zlokalizowane na obszarze wo-

jewództwa małopolskiego, wnioskowane zmiany w roz-

kładzie jazdy pociągów mogą być dokonane jedynie

przez samorząd województwa małopolskiego.

Z wyjaśnień otrzymanych z Urzędu Marszałkow-

go została ograniczona ze względu na potrzebę racjo-

nalizacji kosztów pasażerskiego transportu zbioro-

wego.

W okresie obowiązywania rozkładu jazdy po-

ciągów 2012/2013 wprowadzono ograniczenia termi-

nów kursowania pociągów, uruchomiono część pocią-

gów w skróconych relacjach oraz wycofano wybrane

połączenia.

Powyższa sytuacja dotyczy również po-

łączenia kolejowego Tarnów – Krynica, na którym

przewozy zostały ograniczone ze względu na niską

frekwencję pasażerów.

W poprzednim rozkładzie jaz-

dy na trasie Krynica – Nowy Sącz w godzinach po-

rannych kursowały dwa pociągi, z których pierwszy

wyjeżdżał z Krynicy o godz. 5.11, a drugi o 6.02.

Śred-

nie napełnienie pociągu nie przekraczało 40 osób, co

powodowało deficyt przewozów na tym odcinku i po-

trzebę znacznego ich dofinansowania przez samorząd

województwa małopolskiego.

Ze względu na ograni-

czoną wielkość środków finansowych zaplanowanych

w budżecie województwa małopolskiego na dotowa-

nie kolejowych przewozów pasażerskich w ramach

rozkładu jazdy 2012/2013 zdecydowano o pozostawie-

niu tylko jednego z ww. pociągów.

Aktualnie pociąg

przyjeżdża do Nowego Sącza o godz. 7.34, co umożli-

wia pasażerom dotarcie na godz. 8.00 do szkół i za-

kładów pracy.

Ponadto Urząd Marszałkowski Województwa Ma-

łopolskiego wyjaśnił, że wraz z rozpoczęciem prac

dy pociągów 2013/2014 samorząd województwa ma-

łopolskiego ogłosił konsultacje społeczne w tej spra-

wie.

Mieszkańcy Małopolski mogą zgłaszać propozy-

cje, postulaty i uwagi do nowego rozkładu jazdy.

In-

formacje na temat tych konsultacji zostały podane

samorządu województwa małopolskiego.

Otrzymane

zgłoszenia zostaną szczegółowo przeanalizowane pod

podziałem administracyjnym a właściwością

sądów, prokuratury i Policji w gminach

Czechowice-Dziedzice oraz Bestwina (14273)

nach Czechowice-Dziedzice oraz Bestwina, przesłaną

911

Na wstępie wskazuję, że jakkolwiek przepis art. 95

nił ministra sprawiedliwości z obowiązku dostosowa-

nia struktury sądownictwa powszechnego do nowego

podziału terytorialnego państwa, to jednak w uza-

sadnionych przypadkach podejmowane są działania

sądów rejonowych do administracyjnych granic po-

wiatów.

Zmiany te są dokonywane wówczas, gdy po-

zwalają na to warunki lokalowe i kadrowe konkret-

nych sądów, a także, jeśli nie prowadzą do rażącego

Istotne znaczenie ma fakt, że obecnie ujednolice-

nie obszarów działania sądów rejonowych z granica-

do powiatu bielskiego a pozostających we właściwości

teru wyjątkowego.

Odnosząc się bezpośrednio do sytuacji Sądu Re-

jonowego w Bielsku-Białej, wskazać należy, że w obec-

nym ukształtowaniu obszarów właściwości jednost-

ka ta odnotowuje większy wpływ spraw i osiąga gor-

sze wyniki w zakresie sprawności postępowania niż

szaru gmin Bestwina i Czechowice-Dziedzice stano-

wią istotną część wpływu.

Dlatego też dla Sądu Re-

jonowego w Bielsku-Białej rozstrzyganie spraw z te-

renu wskazanych dwóch gmin stanowiłoby jeszcze

dodatkowe obciążenie.

Rozszerzanie obszaru działa-

nia Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej byłoby zatem

działaniem nieracjonalnym.

Ponadto odległość do Bielska-Białej i Pszczyny

chowice-Dziedzice jest zbliżona, a połączenia komu-

nikacyjne na terenie powiatów pszczyńskiego i biel-

skiego są dogodne.

Odległość do siedziby Sądu Rejo-

nowego w Pszczynie wynosi ok. 10 km z Bestwiny

i ok. 15 km z Czechowic-Dziedzic.

Budynki Sądu Re-

jonowego w Pszczynie usytuowane są w ścisłym cen-

trum miasta, w pobliżu dworców PKP i PKS.

Przy-

należność wskazanych gmin do Sądu Rejonowego

w Pszczynie nie powoduje zatem utrudnień w dostę-

pie do sądu.

Mając powyższe na względzie oraz uwzględniając

fakt, że do Ministerstwa Sprawiedliwości nie były do

tej pory zgłaszane problemy organizacyjne we wza-

jemnej współpracy Sądów Rejonowych w Bielsku-

-Białej i Pszczynie z Policją i organami administracji

publicznej, Ministerstwo Sprawiedliwości nie widzi

obecnie potrzeby przeniesienia gmin Bestwina i Cze-

chowice-Dziedzice z obszaru Sądu Rejonowego w Pszczy-

nie do właściwości miejscowej Sądu Rejonowego

w Bielsku-Białej.

W kwestii zmiany właściwości miejscowej po-

wości po zasięgnięciu opinii prokuratora generalne-

go, w drodze rozporządzenia tworzy i znosi prokura-

zapewnienie właściwego funkcjonowania tych jedno-

stek.

Zmiana obszarów działania jednostek prokura-

tury dokonywana jest zatem na podstawie przepisów

rozporządzenia ministra sprawiedliwości, ale inicja-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

przez ministra rozwoju regionalnego

działań marszałka województwa śląskiego

europejskiej na lata 2014–2020, na przykładzie

jawnie dyskryminujących, negatywnych decyzji

wobec wszystkich projektów zgłoszonych

przez samorząd m.

Gliwice (14275)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Jerzego Polaczka przekazaną pis-

14275/13) w sprawie wyjaśnienia przez Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego działań marszałka wojewódz-

twa śląskiego wobec wszystkich projektów zgłoszo-

nych przez samorząd miasta Gliwice, uprzejmie in-

formuję, co następuje.

Pierwszym etapem prac nad programowaniem

perspektywy finansowej 2014–2020 było przygotowa-

nie dokumentu zatytułowanego „Założenia umowy

partnerstwa” (zatwierdzonego przez Radę Ministrów

nowi podstawę do dyskusji na temat zakresu wspar-

cia działań rozwojowych, m.in. zaproponowano w nim

układ programów operacyjnych oraz wstępny podział

środków na poszczególne programy.

Dokument ten

przewiduje, że ok. 60% środków EFRR i 75% środków

EFS zostanie przekazanych na regionalne programy

operacyjne, co oznacza znaczne zwiększenie stopnia

decentralizacji, ale i odpowiedzialności samorządów

za realizację polityki rozwoju.

Trwające prace nad programami operacyjnymi są

w fazie początkowej, nieustannie podlegają konsul-

tacjom i uzgodnieniom.

Jak dotąd żaden z progra-

mów operacyjnych (w tym regionalny program ope-

912

racyjny województwa śląskiego) nie został ukończony

i nie zapadły ostateczne przesądzenia odnośnie do

jego kształtu.

Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego

uruchomił w grudniu 2011 r. bazę Partner 3 jako elek-

troniczne narzędzie pomocne w diagnozie potrzeb roz-

wojowych województwa śląskiego oraz identyfikacji

przedsięwzięć o strategicznym znaczeniu dla rozwoju

regionu.

Baza służyła jednostkom samorządu teryto-

rialnego, ale również innym podmiotom (m.in. uczel-

niom wyższym) do zgłaszania propozycji projektów,

w tym przede wszystkim przedsięwzięć proponowa-

nych jako kluczowe.

Następnie zgłoszone projekty były

poddane ocenie pod kątem strategicznych kryteriów

wyboru projektów kluczowych (przyjętych przez za-

rząd województwa razem ze wstępnym projektem

RPO WSL 2014–2020 w dniu 21 grudnia 2012 r.).

Li-

sta projektów wyłoniona w drodze tej oceny stanowiła

propozycję zarządu województwa, która została pod-

dana szerokim konsultacjom społecznym w regionie,

w ramach których wpłynęło prawie 700 uwag i obecnie

trwa proces ich rozpatrywania.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego jako insty-

tucja koordynująca regionalne programy operacyjne

uczestniczy w procesie przygotowania regionalnych

programów operacyjnych na lata 2014–2020 i uwzględ-

niając postęp prac we wszystkich 16 województwach,

odnotowuje, że województwo śląskie jest jednym z naj-

bardziej zaawansowanych regionów w pracach nad

przyszłym RPO.

Na obecnym etapie prac minister

rozwoju regionalnego nie ma zatem podstaw do kon-

troli w zakresie działań przygotowawczych RPO

WSL na lata 2014–2020.

Z poważaniem

Minister

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie wysokości finansowania

szkolnictwa podstawowego i zawodowego,

ze szczególnym uwzględnieniem infrastruktu-

ry tego szkolnictwa, przez budżet państwa

w Polsce (14277)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie wysokości finansowania szkolnictwa pod-

stawowego i zawodowego, uprzejmie informuję, co

następuje.

Zadania oświatowe związane z prowadzeniem

(dotowaniem) szkół i placówek oświatowych finanso-

wane są z dochodów jednostek samorządu terytorial-

nego.

Dochodami samorządów terytorialnych, w myśl

— dochody własne,

— subwencje ogólne (w tym część oświatowa),

— dotacje celowe z budżetu państwa.

Jednym z dochodów samorządów terytorialnych

dzony ustawą, a kwota subwencji określana jest co-

rocznie w ustawie budżetowej.

Podziału subwencji

niów przeliczeniowych otrzymanej przez zastosowa-

nie zróżnicowanych wag dla wybranych kategorii

jącego stopnie awansu zawodowego nauczycieli.

Algorytm, stanowiący załącznik do ww. rozporzą-

dzenia, określa sposób podziału części oświatowej sub-

wencji ogólnej pomiędzy jednostki samorządu teryto-

rialnego.

Nie dzieli on natomiast subwencji bezpośred-

nio pomiędzy poszczególne szkoły, placówki oświatowe

czy uczniów.

Organ stanowiący jednostki samorządu

mik wojewódzki) decyduje – zgodnie z art. 7 ust. 3

rialnego – o przeznaczeniu środków otrzymanych z ty-

tułu subwencji ogólnej (w tym części oświatowej).

Kwoty subwencji oświatowej w przeliczeniu na jed-

nego ucznia przyjmują różne wartości dla poszcze-

gólnych jednostek samorządu terytorialnego ze wzglę-

du na oddziaływanie wskaźnika korygującego Di.

Wartość tego wskaźnika zależy od struktury zatrud-

nienia nauczycieli w podziale na stopnie awansu za-

wodowego w danej jednostce samorządu terytorial-

nego w porównaniu do struktury ogólnokrajowej.

Kwo-

ta finansowego standardu A, czyli kwota subwencji

czeniowego, jest swoistym, kalkulacyjnym bonem

oświatowym na ucznia, jednolitym dla wszystkich jed-

nostek samorządu terytorialnego, ustalanym co roku.

nym, podczas gdy rzeczywiste zróżnicowanie jednost-

kowych kosztów pomiędzy szkołami, nawet szkołami

913

miastach w algorytmie podziału subwencji uwzględ-

kańców poprzez zastosowanie następujących para-

metrów:

— wagi P

1

kańców,

— dodatkowej wagi R = 0,12 – w ramach wskaź-

nika korygującego Di – dla uczniów szkół zlokalizo-

Ponadto uczniowie szkół ponadgimnazjalnych

przeliczani są dodatkowo wagami:

— P

7

nych oraz szkół artystycznych (z wyłączeniem ogól-

nokształcących szkół muzycznych I stopnia oraz

szkół muzycznych I stopnia),

— P

8

praktyczną naukę zawodu.

Poniższa tabela przedstawia kwoty subwencji

oświatowej (w zł) na 1 ucznia szkół dla dzieci i mło-

dzieży przy założeniu, że wartość wskaźnika kory-

gującego Di dla danej j.s.t. wynosi 1.

Rok

Szkoła

podstawowa

1)

Gimnazjum

1)

Liceum

ogólno-

kształcące

Szkoły

zawodowe

(zasadnicze

szkoły

zawodowe

i technika)

2)

2010 4364,39 4538,97 4722,27 5551,51

2011 4717,01 4905,69 5103,80 6000,04

2012 4942,42 5140,12 5347,70 6567,44

Odnosząc się do kwestii programów wsparcia fi-

nansowania budowy, rozbudowy i modernizacji bu-

dynków szkół i placówek oświatowych z budżetu pań-

cymi przepisami minister edukacji narodowej nie

dysponuje środkami na dofinansowanie inwestycji

samorządu terytorialnego.

Sposób finansowania in-

westycji oświatowych uległ zmianie w 2002 r.

Dofi-

nansowywanie poszczególnych inwestycji regional-

nych dla jednostek samorządu terytorialnego finan-

sowane jest w ramach regionalnych programów ope-

racyjnych.

ty) realizowane przez jednostki samorządu teryto-

rialnego (w tym inwestycje oświatowe) mogą być do-

finansowane w ramach tzw. kontraktów wojewódz-

kich.

Kontrakty wojewódzkie – będące porozumie-

niem o dofinansowaniu programu operacyjnego środ-

kami pochodzącymi z budżetu państwa, państwo-

wych funduszy celowych lub ze źródeł zagranicznych

jekt regionalnego programu operacyjnego przewidu-

jącego dofinansowanie pochodzące z budżetu pań-

stwa lub ze źródeł zagranicznych uzyskanych za po-

średnictwem rządu przygotowuje zarząd województwa

woju regionalnego.

Za prawidłową realizację progra-

mu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca.

Instytucją zarządzającą w przypadku regionalnego

jektów, które będą dofinansowywane w ramach pro-

gramu operacyjnego, określenie poziomu dofinanso-

wania projektu, dokonywanie płatności ze środków

Danymi w zakresie wysokości nakładów na roz-

wój infrastruktury oświaty dysponuje Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

rolnych z pow. kazimierskiego, którzy uzyskali

strat poniesionych po pojawieniu się informacji

1)

Zlokalizowane w miastach powyżej 5000 mieszkańców.

2)

Z wyłączeniem szkół medycznych oraz kształcących w za-

914

mie, znak: SPS-023-14278/13, z dnia 18 lutego 2013 r.

tych właścicieli gospodarstw rolnych z pow. kazi-

mierskiego, którzy uzyskali w 2012 r. odszkodowania

ogórków bakterią E. coli, niniejszym przekazuję Pani

Marszałek odpowiedź na zadane w ww. interpelacji

pytania.

warzywa będącym konsekwencją informacji na temat

licznych przypadków zatruć pokarmowych w Niem-

chem epidemii bakterii E. coli Komisja Europejska

160 z 18.06.2011 r., str. 71).

które z powodu kryzysu nie mogły zostać wprowa-

wadzenie określonych w przepisach unijnych działań,

tj. wycofania warzyw z rynku, tzw. zielonych zbiorów

dziane w prawodawstwie unijnym jako środki zarzą-

dzania sytuacją kryzysową, ale są dostępne wyłącz-

nie dla organizacji producentów.

Ze względu na nie-

oczekiwany przebieg kryzysu w 2011 r. w przepisach

rozporządzenia Komisji nr 585/2011 przewidziano

rozwiązanie, które uelastyczniło zasady stosowanego

przez organizacje producentów systemu zarządzania

kryzysami oraz umożliwiło im uzyskanie dodatko-

nuje stosunkowo niewiele organizacji producentów

rych mogłyby korzystać ze środków zarządzania kry-

zysowego, przedstawiciele MRiRW aktywnie uczest-

niczyli w dyskusji na temat ostatecznego kształtu

przepisów rozporządzenia nr 585/2011 i wnioskowa-

li, aby rekompensatami byli również objęci indywi-

dualni producenci warzyw.

Budżet pomocy dla

wszystkich państw członkowskich określono na po-

ziomie 227 mln EUR.

W przepisach rozporządzenia

cofanie z rynku, natomiast w przypadku operacji

liczeniu na hektar na poziomie odpowiadającym

maksymalnie 90% kwot określonych w odniesieniu

do wycofań z rynku.

producentów oraz bezpośrednio producenci indywi-

pisach krajowych określono maksymalne kwoty wspar-

cia.

Zgodnie z przepisami krajowymi dyrektorzy od-

działów terenowych Agencji Rynku Rolnego, wydając

sposobu produkcji i rodzaju dokonanych działań (nie-

zbieranie, zielone zbiory).

Polska zgodnie ze złożonymi i zweryfikowanymi

wnioskami przekazała Komisji Europejskiej informa-

cje o łącznych ilościach wycofanych z rynku, łącznej

powierzchni, której dotyczyło niezbieranie lub zielo-

pisami Komisji została wypłacona do 15 październi-

ka 2011 r.

Z powodu skarg napływających ze strony produ-

centów warzyw, którzy czuli się poszkodowani, po-

nieważ nie otrzymali rekompensaty, Ministerstwo

właściwe informacje.

W szczególności zakres kontro-

li w oddziale terenowym w Kielcach obejmował formy

i zakres informacji, zapewnienie bezpośredniego do-

tarcia z informacjami do rolników i częstotliwość in-

formowania.

runki uczestnictwa w mechanizmie: Wsparcie w sek-

nego szczepem bakterii EHEC, w tym wzór wniosku

bieżąco informowała potencjalnych beneficjentów po-

przez dostępne kanały informacyjne, tj. prasę, radio,

Internet i telewizję, o możliwościach i warunkach

koniecznych do spełnienia w celu otrzymania wspar-

cia.

Informacje na ten temat były także przekazane

dów gmin, urzędów miast i gmin, starostw powiato-

wych, ARiMR, izb rolniczych, ośrodków doradztwa

rolniczego.

W sumie informacje zostały rozesłane do

ponad 300 różnych instytucji.

915

porządzenia Komisji do 30 czerwca 2011 r., kiedy

upływał termin przeprowadzania działań podlegają-

cych rekompensatom i został wykorzystany w najlep-

szy możliwy sposób.

W okresie od l maja do 11 lipca

skich pojawiła się informacja o skażeniu warzyw bak-

centów wniosków o rekompensaty w polskich me-

diach publicznych ukazał się szereg informacji, w tym:

7 komunikatów do PAP, 92 artykuły prasowe, 148

informacji w Internecie, 73 emisje telewizyjne, 147

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Komisja

Europejska otrzymała wiele skarg ze strony polskich

rolników dotyczących przypadków domniemanych

naruszeń przez Agencję Rynku Rolnego rozporządze-

nia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011.

Skar-

żący twierdzili, że oddział terenowy ARR w Kielcach

błędnie informował beneficjentów, że wsparcie może

być przyznane wyłącznie rolnikom uprawiającym

ogórki w tunelach foliowych i szklarniach.

W związ-

ku z tym Komisja Europejska otworzyła postępowa-

nie wyjaśniające i zwróciła się do władz polskich

o przekazanie swoich szczegółowych uwag i wyjaśnień

w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi Polska prze-

kazała stosowne wyjaśnienia, które Komisja przyjęła

i nie stwierdziwszy uchybień zamknęła sprawę.

Odnosząc się do kwestii odmowy przez Agencję

Rynku Rolnego udostępnienia danych osobowych

producentów warzyw z powiatu kazimierskiego, któ-

rzy ponieśli straty w wyniku wybuchu epidemii bak-

terii E. coli, przedstawiam poniższe informacje.

Przetwarzanie, w tym również udostępnianie (zgod-

nie z definicją przedstawioną w przepisie art. 7 pkt 2

dalej cytowanej ustawy) danych osobowych regulują

twarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze

określonym ustawą.

W art. 23 tej ustawy określono

zasady przetwarzania danych osobowych, w tym

również ich udostępniania.

Zgodnie z ust. 1 ww. ar-

tykułu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko

prawa;

4) jest niezbędne do wykonania określonych pra-

wem zadań realizowanych dla dobra publicznego;

ministratorów danych, a przetwarzanie nie narusza

Jednocześnie zgodnie z art. 5 przedmiotowej usta-

wy, jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą

ich ochronę, niż to wynika z niniejszej ustawy, sto-

suje się przepisy tych ustaw.

Należy zauważyć, że Agencja Rynku Rolnego, któ-

ra jest administratorem danych beneficjentów uczest-

niczących w mechanizmach dotyczących wspólnej

polityki rolnej, w tym także beneficjentów zakończo-

nego już tymczasowego mechanizmu wsparcia dla

sektora owoców i warzyw ustanowionego w związku

z wybuchem epidemii bakterii E. coli, działa również

nizmach administrowanych przez ARR, w tym doty-

czących WPR, w ramach których agencja realizuje

swoje zadania, mogą uczestniczyć przedsiębiorcy

wpisani do centralnego rejestru przedsiębiorców.

Re-

jestr ten nie jest publikowany.

Jednocześnie w myśl

ust. 8 przedmiotowego artykułu dane indywidualne

nie organom sprawującym nadzór nad agencją oraz

organom statystyki publicznej, natomiast dane zbior-

cze mogą być udostępniane innym organom admini-

stracji publicznej prowadzącym systemy informacyj-

ne.

Z wyżej cytowanego przepisu wynika, że ARR nie

jest upoważniona do przekazywania jakichkolwiek

danych indywidualnych przedsiębiorców uczestni-

czących w mechanizmach administrowanych przez

agencję organom lub osobom niewymienionym w tym

przepisie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

zarejestrowanym w 2012 r. w powiatowych

urzędach pracy informacji o wysokości

składek odprowadzonych do ZUS (14280)

916

przekazujące interpelację posła Wojciecha Szaramy

uprzejmie wyjaśniam.

wiązek comiesięcznego przekazywania imiennego ra-

portu rocznego w podziale na poszczególne miesiące.

w sprawie projektu nowelizacji ustawy

pana Maksa Kraczkowskiego w sprawie projektu no-

welizacji ustawy o urzędach i izbach skarbowych,

023-14281/13, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

niezależnie od wielkości jednostki angażowania po-

siadanych zasobów i tworzenia odpowiednich struk-

resort finansów opracował projekt zmiany funkcjo-

nowania administracji podatkowej.

Zmiany przedsta-

wione w projekcie stanowią uzupełnienie realizowa-

nego w Ministerstwie Finansów programu e-Podatki.

Zarys planowanych zmian został przedstawiony w pro-

centralizacja na poziomie województwa procesów po-

mocniczych realizowanych w izbach i urzędach skar-

bowych.

Zgodnie z projektem realizacja tego założenia

stanowiącą urząd w rozumieniu ustawy z dnia 21 li-

ra generalnego oraz kierownika jednostki budżeto-

wej wykonywać będzie dyrektor izby skarbowej, zaś

Należy mieć na uwadze, że projektowana centra-

lizacja procesów obsługowych nie zakłada likwidacji

urzędów skarbowych.

Projekt założeń ustawy o zmia-

widuje zmian w aktualnej sieci organów podatko-

wych I i II instancji.

Naczelnicy urzędów skarbowych

917

w dalszym ciągu wykonywać będą swoje zadania

przy pomocy komórek merytorycznych urzędu skar-

bowego, co powoduje, że wejście w życie projektowa-

nych zmian nie będzie miało wpływu na obsługę po-

datników i nie spowoduje w tym zakresie komplikacji.

stii zagrożeń dla zachowania konstytucyjnej zasady

dwuinstancyjności postępowania, uprzejmie infor-

prezentowano jedynie zarys modelu funkcjonowania

jednostek administracji podatkowej w nowym ukła-

dzie.

Pragnę zapewnić Panią Marszałek, że w dal-

szych pracach nad opracowaniem modelu docelowego

funkcjonowania izb i urzędów skarbowych kwestia

zachowania zasady dwuinstancyjności będzie stano-

wić przedmiot dogłębnych analiz i zostanie rozwią-

zana zgodnie z obowiązującym prawem.

Projekt centralizacji procesów pomocniczych re-

alizowanych w izbach i urzędach skarbowych nie za-

kłada inicjowania zmian systemowych w aktualnie

obowiązujących zasadach zarządzania zasobami

ludzkimi w administracji publicznej wynikających

z przepisów ustawy o służbie cywilnej i ustawy Ko-

deks pracy.

Oznacza to, że nie przewiduje się wpro-

wadzenia uznaniowości odnośnie do procedur regu-

lujących sprawy kadrowe.

Ponadto należy również

dodać, że ustawa o służbie cywilnej zabrania człon-

kom korpusu służby cywilnej, do których zalicza się

osoby zatrudnione w urzędach i izbach skarbowych,

tworzenia i uczestniczenia w partiach politycznych,

a zatem stanowi gwarancję uniemożliwiającą upar-

tyjnienie tych podmiotów.

Centralizacja procesów pomocniczych wpłynie ko-

rzystnie na wydajność, przejrzystość i szybkość dzia-

łania administracji podatkowej.

Uwolnienie oraz alo-

kacja części zasobów posiadanych przez urzędy skar-

bowe umożliwi wsparcie obszarów, które odgrywają

istotną rolę w realizacji misji administracji podatko-

efektywności działania organów podatkowych, co nie-

wątpliwie przyczyni się zarówno do wzrostu ściągal-

ności należności budżetowych, jak i do podniesienia

poziomu obsługi klientów administracji podatkowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Parafianowicz

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-14282/13), uprzejmie informuję.

stępstw na terenie szkół podstawowych, gimnazjów,

jak internat, bursa szkolna, w tym 17-procentowy

spadek przestępstw stwierdzonych w szkołach i pla-

cówkach z udziałem nieletnich, jedynie w obszarze

przestępstw narkotykowych ich liczba wzrasta.

Należy jednak zauważyć, że statystyki policyjne

kacji Narodowej i Komendy Głównej Policji jest zgo-

nych na terenie szkoły.

zwanych dopalaczami.

Sytuacja ta wywołała reakcję

918

Propozycje zostały przygotowane przez Główny

Inspektorat Sanitarny, Komendę Główną Policji,

oraz Ośrodek Rozwoju Edukacji.

Materiał stanowił

pomoc dyrektorom szkół i placówek w podejmowaniu

działań z zakresu profilaktyki narkomanii w ramach

W dalszych działaniach minister edukacji naro-

wadzonych przez Policję i służby sanitarno-epidemio-

narkomanii wskazał na 99-procentowe włączenie tre-

ści z zakresu profilaktyki narkomanii do szkolnych

programów profilaktyki i realizowanie tych działań

przez dyrektorów szkół i placówek oświatowych.

W związku z tym, że system statystyk policyjnych

„Temida” zbudowany został dla potrzeb Policji, a jego

celem jest ocena wykrywalności przestępstw, a nie

identyfikacja przestępstw popełnionych przez nielet-

nich na terenie szkół i placówek oświatowych, przed-

stawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej podjęli

rozmowy z Komendą Główną Policji w zakresie moż-

liwości dostosowania istniejącego systemu statystyk

do potrzeb resortu edukacji.

Podczas roboczych spot-

kań Ministerstwo Edukacji Narodowej wystąpiło

z propozycją uszczegółowienia danych w zakresie

przestępstw narkotykowych.

Dotyczyła ona identyfi-

kacji danych, w oparciu o katalog przestępstw uję-

łaniu narkomanii (Dz. U z 2012 r.

Nr 124, z późn.

zm.) popełnionych przez nieletnich.

Minister edukacji narodowej podejmuje systema-

tyczne i długofalowe działania w zakresie profilakty-

ki narkomanii.

Zasadniczym elementem tych działań jest wpro-

wadzenie treści z zakresu przeciwdziałania narko-

manii do podstawy programowej wychowania przed-

zgodnie z obowiązującą, począwszy od 1 września

2009 r., podstawą programową określoną w rozpo-

ści tworzenia środowiska sprzyjającego zdrowiu.

Kształcenie ogólne w szkole podstawowej ma na

celu zbudowanie fundamentu wykształcenia.

Zada-

niem szkoły jest łagodne wprowadzenie uczniów w świat

wiedzy z uwzględnieniem ich rozwoju intelektualne-

go, etycznego, emocjonalnego, społecznego.

Uczeń po-

winien zatem przyswoić podstawowy zasób wiadomo-

cych przede wszystkim tematów i zjawisk bliskich

jego doświadczeniom.

W procesie kształcenia ogólne-

go szkoła podstawowa kształtuje u uczniów postawy

le oraz w domu, i będzie potrafił zaproponować spo-

ny wpływ alkoholu, nikotyny i substancji psychoak-

tywnych na zdrowie człowieka, a ponadto podać pro-

919

pozycje asertywnych zachowań w przypadku presji

otoczenia oraz wymienić zasady zdrowego stylu życia.

rych substancji psycho-aktywnych (tytoń, alkohol),

Każda szkoła posiada własny program wycho-

systemowe pozwala na dostosowanie działań podej-

mowanych przez całą społeczność szkolną do potrzeb

sowego diagnozowania problemów, podejmowania

nych do występujących na jej terenie sytuacji trud-

nych, w tym związanych z problemem narkomanii.

nowią szansę na zredukowanie wielu czynników ry-

zyka, wyzwalających negatywne zachowania ucz-

niów zarówno w środowisku szkolnym, jak i poza-

szkolnym.

Należy podkreślić, że Ministerstwo Edukacji Na-

mie przeciwdziałania narkomanii na lata 2011–

2016”.

Ministerstwo Edukacji Narodowej corocznie przy-

nych w ramach nadzoru pedagogicznego, rozwijania

resortowej dotyczącej profilaktyki uzależnień oraz

Ministerstwo Edukacji Narodowej we współpracy

morządu lokalnego w realizacji zadań profilaktycz-

nych poprzez udostępnianie informacji o programach

spełniających kryteria dobrej jakości, zamieszczone

w banku programów profilaktycznych.

Bank zawiera

opis poszczególnych programów oraz dane do kon-

taktu z autorem lub instruktorem danego programu.

Rejestr programów jest corocznie aktualizowany

przez Ośrodek Rozwoju Edukacji.

W banku znajduje

się m.in. program „Szkolna interwencja profilaktycz-

na”, przygotowujący nauczycieli do podejmowania

efektywnej interwencji wobec uczniów sięgających po

substancje psychoaktywne.

W 2012 r. Ośrodek Rozwoju Edukacji przeprowa-

dził monitoring upowszechniania tego programu

w Polsce oraz aktywności rekomendowanych in-

struktorów.

Aktualnie uprawnienia do prowadzenia

szkoleń dla nauczycieli posiada 78 osób z terenu 16

województw.

Z informacji uzyskanych od instrukto-

rów, którzy udzielili odpowiedzi na pytania ankieto-

we, wynika, iż w latach 2010–2011 w ramach progra-

920

mu przeszkolonych zostało 3273 członków rad peda-

gogicznych szkół różnego typu.

Ponadto na stronie internetowej Ośrodka Rozwo-

ju Edukacji www.ore.edu.pl udostępniona została

szeroka oferta szkoleń dla nauczycieli i rodziców

m.in. programy:

relacji.

3.

„Golden five” – program przygotowuje nauczy-

Ponadto Ośrodek Rozwoju Edukacji w 2012 r.

liczne materiały, poradniki, scenariusze zajęć, mają-

mem używania substancji psychoaktywnych przez

młodzież, takie jak:

profilaktyczna” w latach 2010–2011”.

podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjal-

nych”.

nalnej psychoprofilaktyki.

Poradnik.”; J. Szymańska.

przestępczością”, publikacja internetowa.

oświatowej”, publikacja internetowa.

kacja internetowa.

publikacja internetowa.

wanie”, publikacja internetowa.

nie szkoły/placówki oświatowej”, publikacja interne-

towa.

publikacja internetowa.

wa.

14.

„Zdrowie i zachowania zdrowotne młodzieży

internetowa.

nowej profilaktyki?”, publikacja internetowa.

laktyki aktualnym zadaniem szkoły”, publikacja in-

ternetowa.

Jednocześnie informuję, że w roku szkolnym

pieczeństwo i wychowanie jest rozumiana szeroko,

W bieżącym roku szkolnym – ogłoszonym przez

Szkoły – utworzono Koalicję na rzecz bezpiecznej

niów wspierają także inne resorty m.in.: Minister-

stwo Zdrowia, Ministerstwo Sprawiedliwości, Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwo

rowanych do szkół.

sterstwo Edukacji Narodowej pojęło następujące

działania z zakresu profilaktyki narkomanii:

— ogłoszono otwarty konkurs ofert na realizację

zadania publicznego pn. „ŻyjMy z Pasją!”,

— zrealizowano interaktywne działania z zakre -

su przeciwdziałania narkomanii w oparciu o metodę

profilaktyki rówieśniczej pn. „Profilaktyka a ty/edu-

921

kacja”, „Warszawska noc profilaktyki”, działanie prze-

prowadzono we współpracy z Ministerstwem Spraw

Wewnętrznych i Komendą Główną Policji.

W ramach

programu „PaT/E” zostali przeszkoleni animatorzy,

wśród których znaleźli się pedagodzy szkolni, na-

uczyciele przedmiotu, psychologowie, katecheci, po-

licjanci, instruktorzy placówek kultury, a także pla-

cówek wychowania pozaszkolnego.

Ich zadaniem jest

budowanie grup rówieśniczych w środowisku lokal-

nym aktywizujących twórczo młodzież na rzecz włas-

nego rozwoju i pomocy rówieśnikom.

Ponadto minister edukacji narodowej wspiera

rozwój sieci szkół promujących zdrowie.

Upowszech-

nianie idei oraz strategii tworzenia szkoły promującej

zdrowie jest przykładem działań koncentrujących się

na promowaniu zdrowego stylu życia jako alternaty-

wy dla zachowań ryzykownych dzieci i młodzieży,

w tym zażywania substancji psychoaktywnych.

W Pol-

sce idea szkoły promującej zdrowie jest upowszech-

niana we wszystkich województwach.

Obecnie do sie-

Są to placówki, które same diagnozują i rozwiązują

swoje problemy zdrowotne.

Przygotowują uczniów

nie tylko do kolejnego etapu edukacyjnego, ale prze-

de wszystkim do radzenia sobie w życiu, w tym do

dokonywaniu zdrowych i odpowiedzialnych wyborów.

Znaczącym wydarzeniem w zakresie przeciwdzia-

łania narkomanii było zawarcie 13 lutego 2013 r. po-

rozumienia o realizacji i promowaniu programu edu-

wej, ministrem sprawiedliwości; prezesem Sądu Ape-

lacyjnego w Poznaniu; prezesem Krajowej Rady Rad-

ców Prawnych; prezesem Krajowej Rady Notarialnej

taktach partnerów ze szkołami oraz przygotowanie

przez udział ekspertów-praktyków stosujących pra-

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

(14283)

przy którym przekazana została interpelacja pana

Jana Warzechy, posła na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej, w sprawie wzrostu zachorowań na krztusiec,

uprzejmie informuję, co następuje.

uprzejmie informuję, że liczba zachorowań na choro-

by zakaźne w populacji jest zależna od dwu podsta-

wowych i wzajemnie zależnych zjawisk: odporności

indywidualnej oraz odporności zbiorowiskowej.

Wpływ

każdego z tych czynników na liczbę zachorowań jest

zależny od charakterystyki immunologicznej i epide-

miologicznej danej choroby zakaźnej.

W przypadku

krztuśca niezwykle istotnym zjawiskiem jest ponad-

to stopniowa utrata odporności indywidualnej u osób,

które wcześniej ją już nabyły.

Jest to zjawisko nieza-

leżne od sposobu uzyskania odporności i dotyczy za-

równo osób, które nabyły odporność w sposób natu-

ralny (przez przechorowanie) jak i sztuczny (szcze-

pienie).

Odporność naturalna po przechorowaniu

ność po podaniu szczepionek utrzymuje się ok. 3–10

Zjawisko odporności zbiorowiskowej polega nato-

miast na przerwaniu krążenia czynnika zakaźnego

w sytuacji odpowiednio dużego odsetka osób odpor-

nych w populacji.

Odporność populacyjna jest uzy-

skiwana zarówno w wyniku szczepień, jak i zachoro-

wań.

W takiej sytuacji, w związku z nielicznymi cho-

rymi, którzy mogą stanowić źródło zakażenia, ryzy-

ko zakażenia i zachorowania jest małe, również

u osób, które nie mają odporności indywidualnej.

Niestety uzyskanie maksymalnego efektu odporno-

ści zbiorowiskowej, pozwalającego na eliminację cho-

roby z użyciem dostępnych obecnie szczepionek prze-

ciw krztuścowi, jest niezwykle trudne ze względu na

opisany wyżej spadek odporności poszczepiennej po

5–7 latach od szczepienia i w związku z tym wymaga

okresowego ponawiania szczepień.

Możliwym czynnikiem sprzyjającym szerzeniu się

krztuśca mogą być również zmiany genetyczne wśród

szczepów Bordetella pertussis.

Doniesienia z niektó-

rych krajów wskazują, że nowe warianty szczepów

bakterii mogą posiadać zwiększony potencjał zjadli-

wości ze względu na wydzielanie zwiększonych ilości

toksyny krztuścowej.

Brak jest jednak obecnie da-

nych, które potwierdzałyby wystąpienie tego zjawi-

ska również w Polsce.

mie informuję, iż jednym z możliwych działań, które

922

może być podjęte w związku z obecną sytuacją epi-

demiologiczną krztuśca, jest uzupełnienie programu

szczepień ochronnych o szczepienia przeciw krztuś-

cowi u młodzieży w 14. lub 19. roku życia szczepion-

ką skojarzoną rozszerzoną o bezkomórkową kompo-

nentę krztuśca (błonica, tężec i krztusiec – DTaP)

wprowadzenia tego rozwiązania, z uwzględnieniem

opinii gremiów eksperckich – Pediatrycznego Zespołu

Ekspertów ds. Programu Szczenień Ochronnych przy

Ministrze Zdrowa oraz Rady Sanitarno-Epidemiolo-

gicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym, jest

obecnie przedmiotem analiz w resorcie zdrowia.

Po-

nadto w odniesieniu do osób dorosłych szczepienia

przypominające powinny być realizowane w postaci

„strategii kokonu”.

Polega ona na szczepieniu rodzi-

ców, opiekunów, dziadków, pracowników ochrony

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie powoływania nowych zespołów koor-

dynacyjnych dla programów lekowych (14285)

wie powoływania nowych zespołów koordynacyjnych

dla programów lekowych uprzejmie informuję, co na-

Obecnie finansowanie ze środków publicznych te-

rapii innowacyjnych oraz generujących wysokie kosz-

ty dla płatnika publicznego regulowane jest w więk-

szości przypadków treścią programu lekowego okre-

ślonego w załączniku do obwieszczenia ministra

z zapisami programu lekowego w jego treści przewi-

dziane jest funkcjonowanie zespołu koordynacyjnego

do spraw leczenia konkretnej jednostki chorobowej.

W skład zespołu wchodzą najwybitniejsi polscy spe-

cjaliści w danej dziedzinie medycyny z terenu całego

kraju, którzy są powoływani przez prezesa Narodo-

wego Funduszu Zdrowia, a ostateczny skład zespołu

przedstawiany jest do publicznej wiadomości za po-

średnictwem komunikatu w sprawie jego składu.

W ramach przewidzianego zakresu obowiązków ze-

spół koordynacyjny podejmuje uchwały, w szczegól-

ności dotyczące rozpoczęcia leczenia, kontynuowania

o właściwie opracowany wniosek o zakwalifikowanie

pacjenta do leczenia w programie (...), sporządzony

i przekazany do członków zespołu, którego wniosko-

dawcą jest lekarz prowadzący u pacjenta terapię

schorzenia.

Zgodnie z powyższym zespół koordynacyjny w opar-

ciu o zasady określone przez prezesa Narodowego

Funduszu Zdrowia kwalifikuje i weryfikuje skutecz-

ność leczenia pacjentów w ramach programów zdro-

wotnych.

Szczególne znaczenie ma to w przypadkach,

w których utrudnione jest zapisanie kryteriów kwa-

lifikacji w sposób jednoznaczny, niepozostawiający

wątpliwości.

W chwili obecnej zespoły koordynacyjne

funkcjonują w odniesieniu do: leczenia inhibitorami

stacią zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłu-

pa (ZZSK), leczenia reumatoidalnego zapalenia sta-

wów (RZS) i młodzieńczego idiopatycznego zapalenia

stawów (MIZS) o przebiegu agresywnym, leczenia

łuszczycowego zapalenia stawów o przebiegu agre-

sywnym (ŁZS), stosowania hormonu wzrostu i lecze-

nia chorób ultrarzadkich.

W ostatnim czasie prezes

Narodowego Funduszu Zdrowia powołał na opisa-

nych powyżej zasadach dwa nowe zespoły koordyna-

cyjne: do spraw leczenia biologicznego w ciężkiej ast-

mie alergicznej, do spraw leczenia biologicznego w łusz-

czycy plackowatej.

Należy podkreślić, że zespół koordynacyjny, po-

twierdzając właściwą kwalifikację pacjenta dokonaną

przez lekarza prowadzącego lub zaprzeczając jej, nie

utrudnia pacjentom dostępu do skutecznego leczenia

chorób innowacyjnymi i skutecznymi lekami.

Przy-

kładowo spośród wszystkich złożonych dotychczas

wniosków do Zespołu Koordynacyjnego ds. Leczenia

dzień 16 października 2012 r.) odmowy kwalifikacji

do programów udzielono w 2,87% przypadków.

Nato-

miast odmowy dotyczące zmiany leku w terapii cho-

rób reumatycznych stanowiły 0,22% wszystkich zło-

żonych wniosków.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwa-

gę, iż odmowy udzielane są z różnych przyczyn, mię-

dzy innymi w przypadkach kiedy wnioskowana tera-

pia jest niezgodna z treścią programów lekowych,

kiedy leczenie nie jest u pacjenta skuteczne i bez-

pieczne itp.

Powołany zespół ekspertów potwierdza za-

sadność finansowania ze środków publicznych okre-

ślonych terapii w ramach określonych ram programu

lub jej zaprzecza.

Zespół nie decyduje o konieczności

zastosowania określonego rodzaju terapii w określo-

nym stanie chorobowym pacjenta.

zespołów.

Dodatkowo pragnę nadmienić, iż zgodnie

z regulaminem zespołów koordynacyjnych w posie-

923

dzeniach zespołów mają prawo uczestniczyć z pra-

wem głosu przedstawiciele Narodowego Funduszu

Zdrowia, Ministerstwa Zdrowia, a także w roli ob-

serwatorów bez prawa głosu – przedstawiciele jed-

nostki koordynującej oraz na zaproszenie przewod-

niczącego – przedstawiciele stowarzyszeń chorych.

Na stronie internetowej Narodowego Funduszu Zdro-

wia do publicznej wiadomości podawane są informa-

dzeń.

Dostęp do tych informacji mają wszyscy, w tym

organizacje pacjenckie.

Pragnę poinformować również, iż przepis art. 6

oraz wyrobów medycznych określa jako odrębną ka-

tegorię refundacyjną lek, środek spożywczy specjal-

nego przeznaczenia żywieniowego stosowany w ra-

mach programu lekowego.

Zgodnie z przepisem art. 11

ww. ustawy decyzja o objęciu refundacją zawiera

m.in. kategorię dostępności refundacyjnej, a w przy-

padku leku, środka spożywczego specjalnego prze-

znaczenia żywieniowego stosowanego w ramach pro-

gramu lekowego – opis programu lekowego stanowią-

cy załącznik do decyzji.

W związku z powyższym funk-

cjonowanie zespołu koordynacyjnego jest integral-

nym elementem decyzji administracyjnej konstytuu-

jącej dany program lekowy.

Działanie powyższych

zespołów pozwala ministrowi zdrowia wypełnić dys-

pozycję prawną normy zawartej w art. 12 ustawy

dycznych, która stanowi, iż minister zdrowia ma po-

dejmować decyzje o objęciu refundacją i ustaleniu

urzędowej ceny zbytu, mając na uwadze uzyskanie

skuteczności klinicznej i praktycznej leku, bezpie-

czeństwa jego stosowania oraz relacji korzyści zdro-

wotnych do ryzyka stosowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

(14286)

w sprawie kwot zwracanych klientom przez banki,

tzw. cash back, uprzejmie informuję.

Stosownie do postanowień art. 11 ust. 1 ustawy

zm.), zwanej dalej ustawą, przychodami (…) są otrzy -

podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodza-

ju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych

no poboru podatku.

Katalog zwolnień przedmiotowych określony

w art. 21 ust. 1 ustawy w pkt 68 przewiduje, iż wolna

od podatku jest wartość wygranych w konkursach

wizja) oraz konkursach z dziedziny nauki, kultury,

zowa wartość tych wygranych lub nagród nie prze-

kracza kwoty 760 zł.

Zwolnienie od podatku nagród

gród otrzymanych przez podatnika w związku z pro-

wadzoną przez niego pozarolniczą działalnością go-

spodarczą, stanowiących przychód z tej działalności.

Pojęcie „sprzedaży premiowej” nie występuje

w żadnym akcie normatywnym.

Tym niemniej umo-

wa sprzedaży została uregulowana w przepisach

dawca zobowiązuje się przenieść na kupującego włas-

Z kolei umowa rachunku bankowego jest uregu-

lowana w odrębnym przepisie Kodeksu cywilnego,

tj. w art. 725 tej ustawy, który stanowi, iż przez umo-

wę rachunku bankowego bank zobowiązuje się wzglę-

dem posiadacza rachunku, na czas oznaczony lub

niężnych oraz, jeżeli umowa tak stanowi, do przepro-

wadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych.

W kon-

sekwencji ten stosunek prawny nosi znamiona umo-

wy zlecenia.

zawarcia umowy sprzedaży, czyli przeniesienia włas-

ności rzeczy.

Natomiast cash back, czyli kwoty zwra-

z umową rachunku bankowego.

Mając powyższe na

zastosowania do sytuacji, o której mowa w interpe-

lacji, gdyż umowy obejmującej realizację usług ra-

924

chunku bankowego nie można uznać za umowę sprze-

daży.

Dokonanie przez bank takiego zwrotu powoduje

dochodowym na ogólnych zasadach przy zastosowa-

niu skali podatkowej.

w art. 42a ustawy – przekazania podatnikowi oraz

powiada całym swoim majątkiem za wynikające ze

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie zakazu stosowania weksli

jako zabezpieczenia pracodawcy (14287)

14287/13, w sprawie zakazu stosowania weksli jako

zabezpieczenia pracodawcy, pragnę uprzejmie poin-

formować, co następuje.

Problematyka stosowania zabezpieczeń wekslo-

wych w stosunkach pracy od zeszłego roku była przed-

miotem zainteresowania niektórych posłów i posła-

nek Sejmu RP, którzy zgłaszali postulaty dotyczące

wprowadzenia ustawowego zakazu posługiwania się

wekslami w celu zabezpieczania roszczeń pracodaw-

cy ze stosunku pracy.

Z podobnym postulatem wy-

stąpił w ubiegłym roku również główny inspektor

pracy.

W związku z powyższym pragnę poinformować,

że nadal prezentuję pogląd o braku konieczności

wprowadzania zmian w obowiązujących przepisach,

zwłaszcza ze względu na regulację zawartą w art. 300

Kodeksu pracy.

Upoważnia mnie do tego nie tylko

dokonana analiza stanu prawnego, ale także wnioski

płynące z opinii ministra sprawiedliwości z dnia 26

czerwca 2012 r., znak: DPrC – I - 023-55/12 (przeka-

zanej Pani Marszałek Sejmu RP w ślad za odpowie-

dzią na interpelację pani poseł Julii Pitery przy piś-

JS/MF/2012).

Zgodnie z przepisem art. 300 Kodeksu pracy nie

jest możliwe stosowanie w stosunkach pracy szeroko

rozumianego prawa cywilnego, do którego zalicza się

ten stanowi o możliwości odpowiedniego stosowania

w stosunkach pracy jedynie przepisów Kodeksu cy-

sadami prawa pracy.

Taki pogląd znajduje uzasad-

nienie również w orzecznictwie Sądu Najwyższego

(wyrok z dnia 26 stycznia 2011 r., sygnatura akt: II

PK 159/10, M.P. Pr 2011/6/313 - 317, Lex nr 786374).

Jednocześnie pragnę poinformować, że ze wzglę-

du na kolejne wystąpienie głównego inspektora pra-

cy, skierowane w bieżącym roku do ministra pracy

i polityki społecznej, podtrzymujące stanowisko

w zakresie konieczności podjęcia działań dotyczą-

cych nowelizacji przepisów Kodeksu pracy uznałem

za właściwe, aby jeszcze raz dokonać analizy tej pro-

pozycji, rozpatrując jej aspekt faktyczny i prawny.

W tym celu wystąpiłem z prośbą do głównego inspek-

tora pracy o przekazanie szczegółowych informacji

o skali stosowania w praktyce zabezpieczeń wekslo-

wych w stosunkach pracy.

Wystąpiłem również do

ministra sprawiedliwości z prośbą o rozważenie moż-

liwości wprowadzenia do ustawy Prawo wekslowe

zakazu stosowania takiego zabezpieczenia.

Uzyskane stanowiska będą pomocne przy podej-

mowaniu decyzji co do sposobu odniesienia się do po-

stulatu głównego inspektora pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

925

Odpowiedź

podsekretarza stanu

znak SPS-023-14291/13, dotyczące interpelacji posła

aparatu PZPR, po uzyskaniu stosownych informacji

od prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uprzej-

Na podstawie art. 56–59 ustawy z dnia 14 grud-

przyznawane były emerytury i renty osobom, które

zajmowały kierownicze stanowiska, m.in. w:

— naczelnych i wojewódzkich statutowych orga -

nach PZPR, ZSL i SD oraz w naczelnych wykonaw-

czych organach tych partii,

— centralnych organach organizacji spółdziel -

czych.

Jednocześnie zgodnie z przepisami ustawy z dnia

rytalnym (Dz. U. Nr 66, poz. 390) osobom, które mia-

ły ustalone prawo do emerytury lub renty inwalidz-

kiej na podstawie art. 59 lub art. 56-58 ustawy

o z.e.p., od dnia 1 października 1990 r. zamiast tych

świadczeń przyznane zostały:

— odpowiednie świadczenia na zasadach ogól -

nych,

— odpowiednie świadczenia w kwocie najniższej,

jeżeli osoby te nie spełniały warunków do przyznania

świadczenia na zasadach ogólnych.

Podane zasady weryfikacji miały również zasto-

sowanie do osób, którym przyznano emerytury lub

renty inwalidzkie na podstawie art. 64 ustawy

o z.e.p. przez prezesa Rady Ministrów i które zajmo-

wały kierownicze stanowiska w:

— statutowych i wykonawczych organach PZPR,

ZSL i SD,

— naczelnych organach organizacji spółdziel -

czych.

Takie zasady weryfikacji dotyczyły również rent

rodzinnych przyznawanych po osobach, o których

mowa powyżej.

Świadczenia, które – w ramach weryfikacji – zo-

stały ustalone na zasadach ogólnych, otrzymały

oznaczenia symboli takie same, jak inne świadczenia

emerytalno-rentowe.

Wyróżnione odrębnym symbolem zostały jedynie

emerytury i renty rodzinne, które – w ramach wery-

fikacji – zostały ustalone w kwotach najniższych.

W marcu 2012 r. emerytur takich wypłacono 915, zaś

rent rodzinnych – 35.

Należy jednak pamiętać, że sym-

bole takie otrzymały zweryfikowane świadczenia dla

osób (lub dla członków rodzin tych osób), które zajmo-

wały kierownicze stanowiska nie tylko w PZPR.

Nie ma zatem możliwości precyzyjnego ustalenia,

jaka liczba świadczeń została przyznana byłym pra-

cownikom aparatu partyjnego lub członkom rodzin

pozostałym po tych osobach.

Należy też dodać, że osoby, które miały zweryfi-

kowane świadczenia i przyznane w kwotach najniż-

szych – po spełnieniu warunków do świadczeń na

zasadach ogólnych – mogły zgłosić wniosek o przy-

znanie takich świadczeń.

Wówczas takie świadczenia

otrzymywały oznaczenia symboli identyczne, jak

inne świadczenia ustalane na zasadach ogólnych.

Z poważaniem

Marek Bucior

(14292)

wła Szałamachy w sprawie emerytur i rent funkcjo-

nariuszy SB uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

obniżono 15 855 osobom.

Przeciętna wysokość eme-

rytury przed obniżeniem wynosiła 3298,44 zł, a po

obniżeniu 2542,20 zł.

Należy wskazać, że ww. ustawa weszła w życie

z dniem 16 marca 2009 r., zatem w ustawie budżeto-

wej na 2010 r. kwota wydatków na świadczenia eme-

rytalno-rentowe została ustalona w wysokości po

uwzględnieniu skutków finansowych wejścia w życie

926

przedmiotowej ustawy.

W związku z powyższym

w budżecie ówczesnego ministerstwa spraw we-

wnętrznych i administracji nie nastąpiły z tego ty-

tułu oszczędności.

Natomiast szacuje się, że kwota obniżenia emery-

tur policyjnych osób, w stosunku do których z infor-

macji uzyskanej z Instytutu Pamięci Narodowej –

skiemu wynikało, iż pełniły służbę w latach 1944–

niu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…) otrzy -

mywały świadczenia przyznane na podstawie ustawy

około 147 543 000 zł, w 2011 r. – około 147 740 000 zł,

a w 2012 r. – około 149 091 000 zł.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że według da-

nych na dzień 14 lutego 2013 r. liczba osób, którym

w wyniku zmiany statusu emeryta policyjnego na

rencistę policyjnego nie obniżono świadczenia na

podstawie przepisów ww. ustawy o zmianie ustawy

talnym funkcjonariuszy Policji (…), wynosiła 1702.

Pragnę również poinformować, że obecnie w Mi-

nisterstwie Spraw Wewnętrznych nie planuje się

zmiany przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytal-

nym funkcjonariuszy Policji (…), której celem byłoby

obniżenie policyjnych rent inwalidzkich pobieranych

przez osoby, które pełniły służbę w organach bezpie-

czeństwa państwa.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

naziemnej telewizji cyfrowej

w regionach górskich (14293)

ziemnej telewizji cyfrowej w regionach górskich

(sygn.

SPS-023-14293/13) uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

Telewizja Polska SA przygotowała koncepcję za-

pewnienia dostępności programu TVP1 oraz TVP2

ww. działań na wniosek Ministerstwa Administracji

W wyniku planowanych działań bezpośrednio po

wyłączeniu sygnału analogowego na obszarach obję-

tych poszczególnymi etapami wyłączeń uruchamiane

głównych oraz z lokalizacji, w których obecnie emi-

towane są programy TVP z przemienników analogo-

wych.

Wobec powyższego we wszystkich miejscowoś-

wizji publicznej, w tym na obszarze powiatu nowo-

tarskiego, warunki odbioru naziemnej telewizji cy-

frowej (MUX 3) ulegną zdecydowanej poprawie.

927

Jednocześnie pragnę poinformować, że emisja cy-

frowa programów telewizyjnych na docelowych pa-

rametrach będzie możliwa po wyłączeniu emisji ana-

logowych ze względu na brak dostępnych zasobów

częstotliwości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

i Wojciecha Zubowskiego

w sprawie obowiązkowej rezerwacji miejsc

terpelację panów posłów Macieja Małeckiego i Woj-

ciecha Zubowskiego, zn. SPS–023–14294/13, z dnia

macje stanowiące wyjaśnienia na zapytania zawarte

w treści interpelacji.

spółki PKP InterCity.

Z informacji uzyskanych od

spółki wynika, że konferencja prasowa dotycząca no-

wego rozwiązania „Po prostu bilet” odbyła się 20 lu-

tego 2013 r.

W spotkaniu z dziennikarzami wzięli

udział prezes PKP SA oraz członek Zarządu ds. Han-

dlowych PKP InterCity SA.

Po wydarzeniu ukazało

się ponad 200 materiałów we wszystkich rodzajach

mediów (prasa, radio, tv, Internet).

W załączeniu wy-

kaz materiałów (zał. 1)*

)

z datami oraz szacowanym

przez Instytut Monitorowania Mediów dotarciem.

Konferencja od początku planowana była na 20 lute-

go br., ponieważ termin wdrożenia udogodnień usta-

lono na 19 marca br.

Dodatkowo wdrożenie zostanie poprzedzone ko-

lejnymi działaniami PR, akcją informacyjną w dzien-

nikach, a na dworcach pojawią się ulotki, plakaty,

mobilni informatorzy oraz pojawi się film na monito-

rach przy kasach.

Do dyspozycji zainteresowanych

pozostają biuro prasowe oraz infolinia spółki.

Spółka informuje, że przejazdy jednorazowe uru-

chamianymi przez nią pociągami będą odbywały się

m.in. na podstawie biletów ze wskazaniem miejsca

do siedzenia.

Na biletach tych będą wskazane w szcze-

gólności: numer pociągu, wagonu i miejsca do siedze-

nia.

W przypadku braku wolnych miejsc do siedzenia

w danym pociągu klient zostanie o tym poinformo-

wany na etapie zakupu biletu i sam zdecyduje, czy

do siedzenia, czy też wybierze inny pociąg.

W ramach kolejnych wyjaśnień informuję, że wdro-

żenie powyższego rozwiązania nie wpłynie na zmia-

nę opłat za przejazd.

W przypadku pociągów EC,

EIC, Ex i 1 klasy TLK, gdzie obecnie obowiązuje re-

zerwacja miejsc do siedzenia, cena biletu jednorazo-

wego na przejazd będzie taka sama jak obecnie suma

opłaty za bilet na przejazd i miejscówkę.

Natomiast

cena biletu na przejazd w klasie 2 pociągów TLK nie

ulega zmianie, przy czym podróżny wraz z biletem

na przejazd – w miarę wolnych miejsc – otrzyma nie-

odpłatnie wskazanie miejsca do siedzenia.

Ponadto

podróżny, który posiada indywidualne uprawnienia

do ulgowych przejazdów, będzie korzystał ze zniżki

udzielonej od opłaty za przejazd, a nie jak dotychczas

wyłącznie od opłaty za bilet na przejazd z wyłącze-

niem należności za miejscówkę, które są pobierane

w pełnej wysokości.

Odnosząc się do kolejnych wątpliwości, informuję,

że system nie dopuszcza sytuacji, w której pasażer

z biletem okresowym i pasażer z miejscówką mają

zarezerwowane to samo miejsce.

Zgodnie z wyjaśnieniami spółki prace nad syste-

mem rezerwacji przebiegają zgodnie z harmonogra-

mem i są realizowane przez dedykowany do tego,

kompetentny zespół składający się z członków po-

szczególnych jednostek merytorycznych.

W wyniku wprowadzenia opisanych wyżej zmian

przewoźnik będzie w stanie monitorować frekwencję

we wszystkich swoich pociągach, co zasadniczo uła-

twi zapewnienie odpowiedniej liczby wagonów na

poszczególnych relacjach pociągów do realnego zapo-

trzebowania pasażerów na miejsca siedzące.

Podkre-

ślenia wymaga, że ani intencją organizatora, ani

przewoźnika nie było wprowadzenie jakichkolwiek

ograniczeń swobodnego przejazdu pociągiem, ale do-

prowadzenie do poprawy warunków podróży i za-

gwarantowanie miejsca siedzącego, czyli po prostu

zapewnienie większego komfortu pasażerom.

Podsumowując, jeszcze raz informuję, że inicjatywa

„Po prostu bilet” wchodzi w życie 19 marca 2013 r.

Natomiast w odniesieniu do podejmowanych przez

portal Łódź-Wawa.pl – Lobbing pasażerów na rzecz

cywilizowanego połączenia kolejowego między Ło-

dzią a Warszawą kwestii komercyjnego połączenia

kolejowego Łódź – Warszawa – Łódź wyjaśniam, że

w efekcie wystosowanej za jego pośrednictwem w dniu

20 listopada 2012 r. skargi na działalność spółek ko-

lejowych PKP InterCity SA i PKP PLK SA z powodu

zmian w ww. relacji wprowadzonych do rozkładu jaz-

dy pociągów 2012/2013 oraz apelu z dnia 30 paździer-

nika 2012 r. dotyczącego zwiększenia składu pociągu

TLK „Łodzianin” do ministerstwa wpłynęło łącznie *

)

928

6 e-maili od pasażerów podróżujących tym pociągiem

(w tym również od samej redakcji).

Za pomocą niniej-

szych e-maili przesłano treść przygotowanej przez

redakcję skargi lub apelu, do których ministerstwo

odniosło się i wysłało odpowiedzi do zainteresowa-

nych pasażerów.

Ponadto informuję, że w pociągach

relacji Łódź – Warszawa – Łódź nie będzie obowiąz-

kowej rezerwacji miejsc.

o niepełnosprawności (14295)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

ności, uprzejmie informuję.

o niepełnosprawności oraz kryteria kwalifikowania

do niepełnosprawności regulują przepisy ustawy z dnia

System orzecznictwa funkcjonujący na podstawie

nosprawnych przewiduje, że w stosunku do osób

w wieku do ukończenia 16. roku życia orzeka się nie-

pełnosprawność (dokumentem potwierdzającym jest

orzeczenie o niepełnosprawności), natomiast w sto-

sunku do osób w wieku powyżej 16. roku życia orze-

ka się stopień niepełnosprawności – lekki, umiarko-

wany bądź znaczny (dokumentem potwierdzają-

cym jest orzeczenie o odpowiednim stopniu niepeł-

nosprawności).

Orzekanie o niepełnosprawności dziecka zostało

wprowadzone 1 stycznia 2002 r. w wyniku noweliza-

ści przerwania ciąży, ustawy o rehabilitacji zawodo-

sprawnych, ustawy o systemie ubezpieczeń społecz-

szu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2001 r.

Nr 154,

poz. 1792).

Bezpośrednią przesłanką wprowadzenia

orzekania o niepełnosprawności w stosunku do dzie-

ci była potrzeba zmiany podstawy wypłaty zasiłku

pielęgnacyjnego.

Do chwili wprowadzenia przedmio-

towej nowelizacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia

cyjnych i wychowawczych o stanach zdrowia dzieci

uprawniających do zasiłku pielęgnacyjnego orzekali

lekarze z zakładów opieki zdrowotnej.

Natomiast ustalenie granicy wieku dzieci na lat

16. związane jest z realizacją podstawowego celu

wi aktywizacja zawodowa osób niepełnosprawnych.

Najistotniejszym elementem procesu aktywizacji

osób niepełnosprawnych jest możliwość podjęcia lub

kontynuowania przez nich zatrudnienia.

Należy przy

tym zwrócić uwagę, iż zgodnie z przepisami art. 190

jest zatrudnianie osób, które nie ukończyły 16 lat.

Mając na uwadze powyższe, ustalanie granicy wieku

orzekania o niepełnosprawności na lat 16 pozwala na

skuteczne realizowanie procesu aktywizacji zawodo-

wej osób niepełnosprawnych.

Tak ustalona granica

wieku nie wpływa przy tym negatywnie na możli-

wość ustalenia stopnia niepełnosprawności.

Podob-

nie jak w przypadku orzekania dzieci orzekanie osób

zainteresowanych pomiędzy 16. a 18. rokiem życia

wymaga potwierdzenia woli osoby zainteresowanej

przez jej przedstawiciela ustawowego lub opiekuna

prawnego.

Tego rodzaju czynność nigdy nie była pod-

noszona jako okoliczność utrudniająca lub ogranicza-

jąca postępowanie orzecznicze w stosunku do tych

osób.

Tym niemniej pragnę poinformować, iż pełno-

mocnik rządu do spraw osób niepełnosprawnych,

przedstawiając na posiedzeniu Komisji Rodziny i Po-

lityki Społecznej w dniu 29 stycznia br. informacje

na temat funkcjonowania systemu orzekania o nie-

pełnosprawności, wymienił wśród wstępnych propo-

zycji zmian w systemie orzekania o niepełnospraw-

ności kwestię redefinicji definicji dziecka niepełno-

sprawnego oraz rozważaną w związku z tym możli-

929

wość podniesienia granicy wieku orzekania dzieci do

18. roku życia.

Nie negując przytoczonych w przesła-

nej interpelacji argumentów medycznych związanych

z podniesieniem granicy wieku orzekania dzieci, od-

noszących się do przebiegu okresu rozwojowego oso-

by, pragnę poinformować, iż zgłoszone – jako wstęp-

na propozycja – podniesienie granicy wieku w pierw-

szej kolejności będzie musiało zostać poddane ocenie

z punktu widzenia wpływu tego rozwiązania na sy-

stem wsparcia osób niepełnosprawnych.

Przypomnę

bowiem, że orzeczenie o niepełnosprawności, podob-

nie jak orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, sta-

nowi podstawę do przyznania szerokiego wachlarza

ulg i uprawnień, w tym o wymiarze finansowym, co

czyni sygnalizowane w interpelacji zagadnienie wie-

lowątkowym, wymagającym pogłębionej analizy

w zakresie potencjalnych skutków, w tym finanso-

wych.

Podjęcie inicjatywy legislacyjnej w tym zakre-

sie uzależnione będzie od wyniku analizy wszystkich

potencjalnych skutków wstępnej propozycji podnie-

sienia granicy wieku orzekania dzieci.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Istotą problemu opisanego przez autorów interpe-

lacji jest wzajemna relacja pomiędzy orzeczeniami

wydawanymi przez sąd na podstawie przepisów usta-

178, z późn. zm.), zwanej dalej u.p.n., a orzeczeniami

wydanymi przez sąd opiekuńczy na podstawie usta-

dalej K.r.o.

Materia poruszona w interpelacji była już przed-

miotem analizy ustawodawcy w toku prac nad rzą-

dowym projektem ustawy o wspieraniu rodziny i sy-

stemie pieczy zastępczej (druk nr 3378 Sejmu VI ka-

dencji).

W projekcie tym Rada Ministrów proponowa-

296, z późn. zm.) polegającą na dodaniu przepisu,

zgodnie z którym, w przypadku gdy sąd na podstawie

stanowi o umieszczeniu dziecka objętego instytucjo-

nalną pieczą zastępczą w młodzieżowym ośrodku

wychowawczym lub zakładzie poprawczym, postano-

wienie o umieszczeniu dziecka w instytucjonalnej

pieczy zastępczej traci moc.

W toku prac parlamentarnych nad przedmioto-

wym projektem krytycznie o propozycji wprowadze-

nia automatyzmu w uchylaniu orzeczenia o umiesz-

czeniu dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej

wypowiadał się rzecznik praw obywatelskich i powo-

ływani przez niego w piśmie z dnia 15 lutego 2011 r.,

RPO-637047-VII-11006.4/09/JJ, kierowanym do prze-

wodniczącej podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrze-

nia poselskiego projektu ustawy o rodzinnej opiece

młodzieżowych ośrodków wychowawczych i socjote-

rapii.

Proponowany w projekcie rządowym przepis,

jak zauważył rzecznik praw obywatelskich, przeczył-

by zasadzie zapewnienia dziecku stabilnego środowi-

ska wychowawczego i poczucia bezpieczeństwa.

Rzecznik zauważył, że młodzieżowe ośrodki wycho-

wawcze nie pełnią funkcji rodzinnych, realizują inne

cele niż domy dziecka.

Subwencja oświatowa dzielona

jest między poszczególne jednostki samorządu tery-

torialnego, z uwzględnieniem zakresu realizowanych

je przede wszystkim koszt edukacji oraz realizacji

oddziaływań profilaktycznych, wychowawczych i so-

cjoterapeutycznych.

Przepisy dotyczące funkcjono-

wania młodzieżowych ośrodków wychowawczych nie

nakładają na ich dyrektorów obowiązku przejęcia

funkcji rodzinnych i opiekuńczych.

Niektórzy wycho-

wankowie ośrodków otrzymują duże wsparcie mate-

rialne ze strony swoich rodziców, jednak w przypadku

wychowanków domu dziecka potrzeby materialne po-

winna zaspokajać placówka, która otrzymuje na ten

cel pieniądze z powiatu.

Jest ona również miejscem,

do którego nieletni mogą wracać np. na święta lub

podczas urlopowania – argumentował dalej rzecznik

praw obywatelskich, dodając, że przewidywane w pro-

jekcie rządowym rozwiązanie mogłoby prowadzić do

niehumanitarnego traktowania dziecka, gdyż nie-

zapewnione zostają mu wówczas najbardziej elemen-

tarne warunki bytowe gwarantujące godne życie.

Podobne stanowisko w przedmiotowej materii za-

jął również rzecznik praw dziecka, który w wystąpie-

niu z dnia 23 listopada 2010 r., ZSR/500/25/2010/AW,

zwracał uwagę, że proponowane w projekcie rządo-

wym rozwiązanie pozwala uniknąć podwójnego fi-

nansowania, jednak należy mieć na uwadze, że pobyt

w placówkach ma charakter przejściowy.

Poprzez

930

skreślenie dziecka z listy zostaje ono pozbawione sta-

łego środowiska wychowawczego w przypadku, gdy

rodzice są pozbawieni władzy rodzicielskiej.

Jedno-

cześnie, skreślając wychowanka placówki z listy jej

podopiecznych, zakłada się, że ustały przyczyny

umieszczenia dziecka w pieczy instytucjonalnej.

Ostatecznie Sejm odstąpił od proponowanej nowel-

izacji Kodeksu postępowania cywilnego.

Należy zauważyć, że ostatecznie ustawa z dnia

wprowadziła wiele doniosłych zmian zmierzających

do wyeliminowania nieprawidłowości na styku po-

stępowania opiekuńczego i postępowania w sprawach

nieletnich.

W pierwszym rzędzie należy tu wymienić

zmiany wyłączające możliwość stosowania wobec

nieletnich tytułem środka wychowawczego umiesz-

czeń w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie

zastępczej niezawodowej, rodzinnym domu dziecka,

placówce wsparcia dziennego, placówce opiekuńczo-

-wychowawczej i regionalnej placówce opiekuńczo-

-terapeutycznej na podstawie art. 6 pkt 11 u.p.n.

W przepisach art. 59 ust. 2 ustawy o wspieraniu ro-

dziny (…) wprowadzono mechanizm uniemożliwiają -

cy umieszczanie nieletnich w rodzinie zastępczej za-

wodowej specjalistycznej, w której przebywają dzieci

legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności

stopniu niepełnosprawności.

Z kolei w art. 103 ust. 1

tej ustawy wprowadzono zakaz umieszczania w pla-

cówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyj-

nego nieletnich w trakcie samowolnego pobytu poza

zakładem poprawczym, schroniskiem dla nieletnich

lub młodzieżowym ośrodkiem wychowawczym, pod-

miotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą lub

domem pomocy społecznej.

Przepisy te obowiązują krótko, wydaje się jednak,

że w powiązaniu z wynikającą z przepisów ustawy

o wspieraniu rodziny (…) dalszą profesjonalizacją

pracy instytucjonalnej z dziećmi pozwolą one w znacz-

nym stopniu ograniczyć nieprawidłowe zjawiska

ujawnione przed datą wejścia w życie tejże ustawy,

na które zwracają uwagę autorzy interpelacji, pole-

gające na negatywnym wpływie nieletnich niedosto-

sowanych społecznie na pozostałe dzieci przebywają-

ce w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Pamiętać należy, że propozycja zmierzająca do

zwolnienia małoletniego z placówki opiekuńczo-wy-

chowawczej, w przypadku gdy orzeczono o umieszc-

zeniu go w młodzieżowym ośrodku wychowawczym,

całkowicie abstrahuje od przyczyn, dla których dz-

iecko zostało umieszczone w takiej placówce.

Nie ulega wątpliwości, że do placówek opiekuń-

czo-wychowawczych powinny trafiać przede wszyst-

kim dzieci zaniedbane opiekuńczo, jednak nie jest

możliwe uniknięcie pobytu w placówkach opiekuń-

czo-wychowawczych dzieci niedostosowanych.

Typo-

we dla nastolatków przejawy buntu, w szczególności

gdy dziecko wywodzi się z rodziny zaburzonej, ujaw-

nią się również w takiej placówce.

Rozwiązanie pole-

gające na wyłączeniu a priori możliwości umieszcze-

nia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej

w każdym przypadku, gdy dziecko to wykazuje prze-

jawy niedostosowania społecznego, w praktyce jest

niemożliwe do zrealizowania.

W tym stanie rzeczy zjawisko polegające na prze-

bywaniu w tej samej placówce dzieci zdemoralizowa-

nych i takich, które są zaniedbane przez środowisko

rodzinne, jest nieuniknione, zwłaszcza że dzieci spra-

wiające trudności wychowawcze najczęściej pochodzą

z rodzin niewydolnych, wymagających wsparcia.

opiekuńczy wydaje odpowiednie zarządzenia, gdy do-

bro dziecka jest zagrożone, w szczególności może

zarządzić umieszczenie małoletniego w rodzinie

jonalnej pieczy zastępczej.

Takie samo zarządzenie

sąd wydaje w sytuacji zawieszenia władzy rodziciel-

skiej (gdy istnieje przemijająca przeszkoda w jej wyko-

nywaniu – art. 110 K.r.o.) lub jej pozbawienia (gdy

władza rodzicielska nie może być wykonywania z powo-

du trwałej przeszkody albo rodzice nadużywają władzy

iązki względem dziecka albo mimo udzielonej pomocy

§ 2 pkt 5 K.r.o., a w szczególności gdy rodzice trwale

nie interesują się dzieckiem – art. 111 § 1 i 2 K.r.o.).

Aprobata dla rozwiązania proponowanego w inter-

pelacji prowadziłaby do paradoksu polegającego na

tym, że w przypadku gdy dziecko jest zdemoral-

izowane na tyle, że z mocy orzeczenia sądu trafia do

placówki resocjalizacyjnej, jego rodzice automatycznie

premiowani są odzyskaniem władzy rodzicielskiej

w pełnym albo większym niż uprzednio zakresie, co

demotywuje i dodatkowo utrudnia prace jednostek or-

ganizacyjnych pomocy społecznej nad prawidłowym

funkcjonowaniem tej rodziny.

Nie ulega wątpliwości, że następstwem równoczes-

nego obowiązywania względem tego samego dziecka

orzeczenia sądu o umieszczeniu w placówce opiekuń-

czo-wychowawczej z jednej strony, a w młodzieżowym

ośrodku wychowawczym z drugiej, jest dostrzeżone

przez autorów interpelacji zjawisko blokowania miejsc

i niebezpieczeństwo ponoszenia dodatkowych i zbęd-

nych kosztów.

Wydaje się jednak, że właściwym roz-

wiązaniem problemu jest porozumienie między mini-

strami sprawującymi nadzór nad placówkami obejmu-

jące m.in. sprawne ewidencjonowanie miejsc w placów-

kach i przepływ środków finansowych.

Mając powyżej opisane okoliczności na uwadze,

minister sprawiedliwości nie przewiduje podjęcia ini-

cjatywy ustawodawczej w kierunku proponowanym

przez autorów interpelacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

931

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

nosprawności, uprzejmie informuję.

W latach dziewięćdziesiątych XX w. przeprowa-

dzono reformę funkcjonującego systemu ubezpieczeń

społecznych.

Jednym z elementów tej reformy było

uwolnienie systemu ubezpieczeniowego od orzeczni-

ctwa dla celów innych niż rentowe.

W związku z tym

odrębne systemy*

)

:

czych, wskazywano na brak możliwości stosowania

Przeprowadzona reforma funkcjonującego syste-

mu ubezpieczeń społecznych sprowadziła proces oce-

ny naruszenia sprawności organizmu do oceny zdol-

ności do pracy i ustalania związanych z nią upraw-

nień do świadczeń rentowych.

Ponieważ system

orzeczniczy w takim kształcie nie obejmował wszyst-

kich osób, które miały naruszoną sprawność organi-

zmu, zaistniała potrzeba zbudowania równoległego

systemu, który łączyłby stan zdrowia osoby orzeka-

nej z potrzebą jej rehabilitacji w wymiarze społecz-

nym i zawodowym.

W ten sposób został powołany do

życia system orzekania o niepełnosprawności, które-

go podstawowym zadaniem stało się ustalanie, na

podstawie oceny ograniczenia zdolności do samo-

dzielnego funkcjonowania w różnorodnych sferach

życia, prawa do korzystania z ulg i uprawnień przy-

sługujących osobom niepełnosprawnych na podsta-

wie przepisów prawa.

Różnice w funkcjonowaniu

orzecznictwa o niezdolności do pracy i o niepełno-

sprawności wynikają z celów, do jakich systemy zo-

stały powołane.

Najważniejszą z różnic jest to, że niepełnospraw-

ność nie oznacza braku zdolności do pracy.

Nie ozna-

cza to jednak, że orzecznictwo o niepełnosprawności,

realizowane przez zespoły do spraw orzekania o nie-

pełnosprawności, jest sprzeczne z orzecznictwem

o niezdolności do pracy.

System rentowy w postępo-

waniu orzeczniczym kieruje się kryteriami pozwala-

jącymi ustalić niezdolność do pracy i na tej podstawie

ustala prawo do świadczenia rentowego – jako rekom-

pensaty za utraconą zdolność do zarobkowania – je-

dynie w stosunku do osób spełniających warunki

przepisów o ubezpieczeniu społecznym.

Stopień na-

ruszenia sprawności organizmu, będący podstawą

diagnozy orzeczniczej w systemie rentowym, służy

do określenia rozmiaru i zakresu ograniczeń, jakich

doznaje osoba w pełnieniu aktywności zawodowej,

możliwości zarobkowania i uzyskania samodzielno-

ści ekonomicznej.

Natomiast naruszenie sprawności organizmu słu-

żące diagnozie orzeczniczej ustalającej niepełno-

sprawność jest podstawą do określenia ograniczeń,

jakich doznaje osoba w samodzielnej egzystencji lub

społecznym.

Rozdzielenie orzecznictwa na rentowe

i pozarentowe było więc uzasadnione z uwagi na od-

rębność celów orzekania.

W aktualnym stanie prawnym zasady orzekania

sprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U.

sprawność oznacza trwałą lub okresową niezdolność

Niepełnosprawność, zgodnie z kryterium ustawowym,

to niemożność efektywnego pełnienia ról społecz-

nych, tj. wypełniania zobowiązania wynikającego

*

)

Rozdzielenia systemów orzeczniczych dokonano przepisa-

(Dz. U. Nr 100, poz. 461), stanowiącej jeden z elementów przy-

reformy ubezpieczeń społecznych.

932

z zajmowanej pozycji społecznej przy korzystaniu

przez osobę z przysługujących jej przywilejów i praw

według bardziej lub mniej określonego wzoru, a więc

niemożność bądź trudności w codziennej aktywności

i uczestnictwie.

Ponadto ustawa o rehabilitacji zawodowej i spo-

traktuje co do zasady osoby posiadające orzeczenia

organów rentowych na równi z osobami niepełno-

sprawnymi posiadającymi orzeczenie zespołu do

spraw orzekania o niepełnosprawności, dla celów ulg

i uprawnień przewidzianych w tej ustawie.

W świet-

le art. 5 ww. ustawy orzeczenie lekarza orzecznika

1) całkowitej niezdolności do pracy traktowane

pełnosprawności;

2) niezdolności do samodzielnej egzystencji trak-

niu niepełnosprawności;

3) całkowitej niezdolności do pracy traktowane

niu niepełnosprawności;

4) częściowej niezdolności do pracy traktowane

nosprawności.

Natomiast zgodnie z art. 62 przedmiotowej usta-

wy osoby, które przed dniem 1 stycznia 1998 r. zosta-

ły zaliczone do jednej z grup inwalidów (na podstawie

orzeczeń KIZ, KRUS, MON i MSWiA), są osobami

Orzeczenie o zaliczeniu do:

1) I grupy inwalidów traktowane jest na równi

ności;

2) II grupy inwalidów traktowane jest na równi

sprawności;

3) III grupy inwalidów traktowane jest na równi

Z kolei osoby o stałej albo długotrwałej niezdolno-

niepełnosprawne, z tym że:

1) osoby, którym przysługuje zasiłek pielęgnacyj-

Powyższe reguły nie dotyczą orzeczeń organów

orzeczniczych KRUS, MON i MSWiA wydanych po

1 stycznia 1998 r.

w aktualnym stanie prawnym w sposób jednoznacz-

ny określony został zakres podmiotowy pojęcia: oso-

ba niepełnosprawna.

Także aktualnie funkcjonujący

system wsparcia osób niepełnosprawnych został skie-

rowany do osób, które niewątpliwie ujęte zostały

w katalogu osób niepełnosprawnych określonym

Tym niemniej pragnę poinformować, iż pełno-

pełnosprawności, wskazał, iż w chwili obecnej naj-

ważniejsze jest dalsze podnoszenie jakości obecnie

funkcjonującego systemu orzekania.

System ten

w sposób naturalny nie koncentruje się na związku

pomiędzy naruszeniem sprawności organizmu a moż-

liwością zatrudnienia, ale na ograniczeniach funk-

cjonalnych (społecznych i zawodowych) osób orzeka-

nych – co jest zgodne z obecnym podejściem do nie-

pełnosprawności prezentowanym m.in. na gruncie

Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Nie-

pełnosprawności i Zdrowia (ICF).

Wymienił również

wstępne propozycje zmian w systemie orzekania

o niepełnosprawności, do których zaliczył:

— zachowanie dotychczasowego modelu orzeka-

nia w zakresie jego kryteriów, tj. naruszenia spraw-

ności organizmu i wynikających z niego ograniczeń

funkcjonalnych w pełnieniu ról społecznych z jedno-

czesnym pogłębieniem diagnozy funkcjonalnej;

— redefinicję definicji dziecka niepełnosprawnego

oraz rozważenie możliwości podniesienia granicy

— redefinicję definicji stopni niepełnosprawności

m.in. poprzez uwzględnienie procesu starzenia się

społeczeństwa;

— zmianę formy organizacyjno-prawnej zespołów

orzekających o niepełnosprawności służącą m.in.

zwiększeniu funkcjonalności nadzoru merytorycznego;

— zmniejszenie liczby zespołów orzekających

w celu podniesienia jakości procesu orzekania i nad-

zoru;

— rezygnację z instytucji przedkładania orzeczeń

organów rentowych na orzeczenia o niepełnospraw-

ności.

Zgłoszone jako wstępne wskazane powyżej propozy-

cje będą musiały zostać poddane ocenie z punktu widze-

nia wpływu tych rozwiązań na system wsparcia osób

o niepełnosprawności oraz orzeczenie o stopniu nie-

pełnosprawności stanowią podstawę do przyznania sze-

gadnienie wielowątkowym, wymagającym pogłębionej

sowych.

Podjęcie inicjatywy legislacyjnej w tym zakresie

uzależnione będzie zatem między innymi od wyniku ana-

lizy wszystkich potencjalnych skutków, jakie mogą za

sobą pociągnąć, wstępnych propozycji zmian w systemie

orzekania o niepełnosprawności.

Z szacunkiem

933

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

ną interpelacją posłów Józefa Lassoty, Anny Nemś

rem swojego naturalnego bytowania przedkładam

stanowisko zajęte w tej sprawie.

Poruszony w interpelacji problem określenia za-

sad regulujących postępowanie wobec dzikich zwie-

rząt przebywających na terenie miasta powinien być

rozpatrywany w dwóch aspektach: w aspekcie odpo-

wiedzialności za utrzymanie porządku i czystości

oraz bezpieczeństwa na terenach zamieszkałych oraz

w aspekcie kosztów, jakie generuje aktywność dzi-

kich zwierząt na tych terenach.

Dodatkowo należy

zauważyć, że do przebywania zwierząt na terenie

miast może dojść w wyniku incydentalnego zabłąka-

nia zwierzyny albo w wyniku zasiedlenia terenów

miejskich przez zwierzęta.

Incydentalne wtargnięcie dzikiego zwierzęcia na

teren miasta.

Zasady dotyczące utrzymania porządku publicz-

nego i bezpieczeństwa na terenie miast niewątpliwie

są zadaniem własnym gminy, co wynika z art. 7 ust. 1

zm.), który stanowi, że w szczególności zadania włas-

ne obejmują sprawy porządku publicznego i bezpie-

czeństwa obywateli.

Przebywanie dzikich zwierząt w mieście niewąt-

pliwie może powodować naruszenia porządku pub-

licznego oraz zagrożenie bezpieczeństwa obywateli

ta mienia, urządzeń produkcyjnych bądź użyteczno-

ści publicznej, wtargnięcia na obszar, na którym od-

ludzi i zwierząt gospodarskich lub domowych.

luje sposobu postępowania w tego typu incydental-

nych przypadkach przebywania zwierząt w mieście,

wobec powyższego w takich sytuacjach należy stoso-

wać przywołany powyżej przepis ustawy o samorzą-

dzie gminnym, jako przepis upoważniający gminę do

podejmowania działań mających na celu przywróce-

nie porządku publicznego lub zapewnienie bezpie-

czeństwa obywatelom swoim kosztem i staraniem.

Szczególnym typem rozpatrywanej sytuacji jest

przypadek, w którym dzikie zwierzę zachowuje się

poprzez uśpienie i schwytanie, a nawet zabicie zwie-

nie zwierząt uśmiercenie zwierzęcia może odbywać

Ustawa Prawo łowieckie zasadniczo nie reguluje

postępowania z ranną lub potrzebującą pomocy zwie-

upoważnia starostę do wyrażenia zgody, na okres do

i leczenia.

Należy przyjąć, że osoba ta poprzez złoże-

nie wniosku o wydanie tej zgody dobrowolnie zobo-

wiązuje się do udzielenia pomocy takiemu zwierzęciu

na własny koszt.

Warto również nadmienić, że prze-

trzymywanie zwierzyny bez zezwolenia stanowi wy-

kroczenie łowieckie zagrożone karą grzywny – art. 51

Alternatywą dla tego rozwiązania jest przekaza-

nie rannej zwierzyny do ośrodka rehabilitacji zwie-

rząt.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwiet-

ośrodka wymaga zezwolenia generalnego dyrektora

ochrony środowiska, którą może uzyskać jedynie

wnioskodawca zapewniający warunki leczenia i re-

habilitacji zwierząt odpowiadające potrzebom biolo-

gicznym danego gatunku.

Leczenie i rehabilitacja

zwierząt w takich ośrodkach mogą być dofinansowa-

ne przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska

z własnych środków budżetowych – art. 76 ust. 3

ustawy o ochronie przyrody.

przyrody ochrona ta polega m.in. na zachowaniu dzi-

ko występujących zwierząt.

Mając na uwadze, że sło-

wo „zachowanie” oznacza w języku polskim również

dochowanie czegoś „w stanie niezmienionym, niena-

ruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu

lub niesprzyjających okoliczności”, można uznać, że

ochrona przyrody obejmuje wszelkie działania, które

zapobiegają zmniejszaniu się populacji dzikich zwie-

rząt, a więc również działania polegające na udziela-

niu pomocy w incydentalnych przypadkach, jeżeli

zwierzę można uratować.

Obowiązek podejmowania

934

rody przez gminę wynika z brzmienia art. 7 ust. 1

Reasumując, przebywanie dzikich zwierząt na te-

renach zamieszkałych przez ludzi, w szczególności

na terenach miejskich, wiąże się z potencjalnym nie-

bezpieczeństwem uszkodzenia mienia, zranienia lub

zabicia zwierzęcia, a przede wszystkim zranienia lub

nawet doprowadzenia do śmierci człowieka.

Stąd

gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego od-

powiadająca za zapewnienie bezpieczeństwa i po-

rządku na swoim terenie, powinna podejmować dzia-

łania mające na celu schwytanie zwierzęcia i prze-

wiezienie go w bezpieczne miejsce.

Miejsce docelowego wypuszczenia zwierząt łow-

nych powinno zostać określone, zgodnie z normą za-

kazującą współpracę dzierżawców i zarządców obwo-

dów łowieckich, nadleśniczych i wójtów (burmi-

strzów, prezydentów miast) w zakresie spraw zwią-

zanych z zagospodarowaniem obwodów łowieckich,

rzyny, w drodze porozumienia z dzierżawcami i za-

rządcami obwodów łowieckich oraz nadleśniczymi.

Stałe przebywanie dzikich zwierząt na terenie

miasta.

W przypadku stałego przebywania zwierząt łow-

nych na terenie miast można zastosować normę za-

wiącą o możliwości odłowu lub odstrzału redukcyj-

nego zwierzyny w wypadkach szczególnego zagroże-

nia prawidłowego funkcjonowania obiektów produk-

cyjnych i użyteczności publicznej.

Podjęcie decyzji

działanie zaradcze, mające na celu eliminację powyż-

szego zagrożenia.

W tym przypadku za szczególne zagrożenie nale-

ży uznać sytuacje polegające na niszczeniu przez

zwierzęta urządzeń energetycznych, telekomunika-

cyjnych, obiektów znajdujących się w fazie budowy,

jak również stwarzaniu przez zwierzęta stałego za-

grożenia w ruchu drogowym.

Odstrzału lub odłowu

można dokonać, np. zawierając porozumienie z Pol-

skim Związkiem Łowieckim, ustalając dla osób do-

konujących odstrzału – członków PZŁ wynagrodze-

nie w postaci możliwości zachowania uzyskanych

tusz, o ile odstrzał zostanie dokonany na terenie ob-

wodu łowieckiego.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1

ustawy Prawo łowieckie zwierzyna przypada zgodnie

z prawem, a za taką należy uznać zwierzęta pozyska-

ne w wyniku odstrzału redukcyjnego, dzierżawcy lub

zarządcy obwodu łowieckiego.

W przypadku odstrza-

łu lub odłowu zwierzyny na terenach niewchodzą-

stracji rządowej, co oznacza, że należy traktować je

jako zadania własne.

Działaniem, którego celem jest zapobieżenie za-

grożeniom, jest redukcja populacji zwierząt na więk-

szym obszarze.

Decyzja o redukcji populacji leży

w kompetencjach sejmiku województwa.

Zgodnie

z przepisem art. 33a ust. 1 ustawy o ochronie zwie-

rząt, który mówi, iż w przypadku gdy zwierzęta sta-

nowią nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia

łanego art. 33a mówi, iż sejmik województwa, po za-

sięgnięciu opinii regionalnej rady ochrony przyrody,

ochrona zwierząt, oraz Polskiego Związku Łowie-

ckiego, określi, w drodze uchwały, miejsce, warunki,

rych mowa w ust. 1.

Podjęcie decyzji o redukcji stanowi zatem wyłącz-

ną kompetencję sejmiku województwa.

Redukcji moż-

na dokonać w podobny sposób, jaki opisano w przy-

padku odstrzału redukcyjnego przewidzianego w art. 45

Problem wydawania zgody na odstępstwa od za-

kazu płoszenia zwierząt łownych został rozwiązany

przez upoważnienie marszałka województwa do jej

wydawania na warunkach określonych w art. 9a usta-

wy P.ł. dodanym zmianą ustawy o ochronie przyrody

i niektórych innych ustaw z dniem 1 października

3.

Ustalenie podmiotu, który ponosi koszty prze-

bywania i usunięcia zwierzęcia z terenu miasta.

Jeśli chodzi o zasady dotyczące kosztów, jakie ge-

neruje aktywność dzikich zwierząt na terenie miast,

należy stwierdzić, że przepisy prawa nie regulują jed-

noznacznie tej kwestii.

Art. 50 ustawy Prawo łowie-

ckie określa odpowiedzialność Skarbu Państwa za

szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, ogranicza

jednak tę odpowiedzialność do szkód w uprawach

i płodach rolnych.

Nie wskazuje też podmiotu pono-

szącego koszty odłowu, transportu lub odstrzału dzi-

kich zwierząt na terenach miejskich.

Również odpo-

wiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone

ograniczona w art. 126 ustawy o ochronie przyrody

do enumeratywnie wymienionych rodzajów szkód

wyrządzonych przez określone gatunki zwierząt (są

to szkody w uprawach i płodach rolnych, w gospodar-

stwach leśnych i rybackich, w pasiekach i pogłowiu

zwierząt gospodarskich).

Co do zasady jednak, z wyjątkiem sytuacji przewi-

w art. 33a ustawy o ochronie zwierząt, za zadanie za-

pewnienia bezpieczeństwa i porządku na swoim tere-

nie odpowiada gmina, stąd też należy uznać, iż to

gminy ponoszą koszty odłowu, odstrzału i transportu

dzikich zwierząt występujących na terenie miast.

4.

Kwestia własności zwierząt łownych w stanie

wolnym, jako dobra ogólnonarodowego.

poz. 1066, z późn. zm.) zwierzyna w stanie wolnym

stanowi własność Skarbu Państwa.

Własność jest pra-

935

wem rzeczowym i została uregulowana w Kodeksie

cywilnym.

Art. 140 K.c. stanowi, że w granicach

łecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób,

czym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności

Rzeczą w rozumieniu art. 45 K.c. jest tylko przed-

miot materialny.

W doktrynie przyjmuje się, że „rze-

czami są jedynie przedmioty materialne, które sta-

nowią (mogą stanowić) samoistny przedmiot obrotu

i stosunków prawnorzeczowych”.

Przymiotu takiego

człowiek nie może nią swobodnie rozporządzać.

Uzy-

skanie tego władztwa następuje dopiero z chwilą po-

zyskania albo schwytania zwierzyny.

Tym samym

przymiotami tego prawa wynikającymi z art. 140

K.c.

W doktrynie podkreśla się zatem, że w przypad-

ku prawa własności Skarbu Państwa zwierzyny

w stanie wolnym „nie mówimy o prawie własności

rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego z uwagi na

brak cechy samoistnego przedmiotu obrotu”.

Należy

przy tym zauważyć, że nieuregulowanie kwestii

własności zwierzyny prowadziłoby natomiast do wąt-

pliwości, czyją własnością są zwierzęta łowne (właś-

ciciela gruntu, na którym przebywają, czy państwa)

by z kolei skutkować brakiem ochrony zwierzyny przed

de wszystkim jako przepis, który uprawnia państwo

narodowym w sposób określony w przepisach Prawa

zatem uprawnienia i obowiązki Skarbu Państwa

związane z tą własnością.

Ich konkretyzacja nastę-

puje w przepisach szczegółowych tej ustawy.

Rozważyć zatem należy, czy pomoc zwierzynie

w incydentalnych przypadkach mieści się w gospo-

darce łowieckiej, która w obwodach łowieckich pro-

wadzona jest przez dzierżawców lub zarządców tych

obwodów (art. 8 ust. 1 P.ł.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 P.ł.

gospodarka łowiecka to działalność w zakresie ochro-

ny, hodowli i pozyskiwania zwierzyny.

Art. 9 ust. 1

P.ł. stanowi, że ochrona zwierzyny – poza zasadami

muje tworzenie warunków bezpiecznego bytowania

1) zwalczanie kłusownictwa i wszelkich zjawisk

szkodnictwa łowieckiego;

2) zakaz – poza polowaniami i odłowami, spraw-

dzianami pracy psów myśliwskich, a także szkolenia-

mi ptaków łowczych, organizowanymi przez Polski

Związek Łowiecki – płoszenia, chwytania, przetrzy-

mywania, ranienia i zabijania zwierzyny.

Przyjmuje się, że odwołanie do ustawy z dnia 16

odnosi się do art. 117 tej ustawy.

Przepis ten określa

m.in. zasady gospodarowania zasobami dziko wystę-

pujących zwierząt.

Gospodarowanie to powinno za-

pewniać trwałość, optymalną liczebność i ochronę

różnorodności genetycznej tych zasobów, w szczegól-

ności przez ochronę, utrzymanie lub racjonalne za-

gospodarowanie naturalnych i półnaturalnych eko-

systemów, w tym lasów, torfowisk, bagien, muraw,

rząt, oraz przez stworzenie warunków do rozmnaża-

nia i rozprzestrzeniania zagrożonych wyginięciem

a także ochronę ich tras migracyjnych.

Z przywoła-

nych przepisów wynika zatem, że ochrona zwierzyny

w rozumieniu Prawa łowieckiego obejmuje wyłącznie

działania nakierowane na przeciwdziałanie jej bez-

prawnemu pozyskaniu, właściwe planowanie pozy-

skania oraz ochronę siedlisk i ostoi zwierzyny.

5.

Regulacje prawne w zakresie odszkodowań ło-

wieckich.

Art. 46 ustawy Prawo łowieckie określa gatunki

zwierzyny oraz zakres szkody w uprawach i płodach

to odpowiedzialność obiektywna, niezwalniająca z od-

powiedzialności nawet przy wzorowym prowadzeniu

gospodarki łowieckiej.

Odpowiedzialność ta nie do-

tyczy szkód na osobie.

Obowiązujące unormowania

prawne w rozporządzeniu MŚ z dnia 8 marca 2010 r.

(Dz. U. Nr 45, poz. 272) szczegółowo regulują sposób

postępowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat

dach rolnych.

Przepisy te stosowane są także przy

szacowaniu szkód poza obwodami łowieckimi wyko-

nywanym przez właściwy terenowo zarząd woje-

wództwa i pokrywanych ze środków Skarbu Pań-

stwa.

Podobnie szacowane i wypłacane odszkodowa-

nia za szkody od łosi, jako zwierzyny objętej całorocz-

ną ochroną (art. 50 P.ł.).

Uzyskanie innych odszko-

dowań możliwe jest na zasadach ogólnych na podsta-

wie przepisów Kodeksu cywilnego w wyniku postę-

powania sądowego.

Sugerowana zasada stosowania Kodeksu postę-

powania administracyjnego wraz z wynikającym

z niego systemem odwołań, naszym zdaniem, prze-

dłużyłaby proces szacowania i wypłaty odszkodowań

łowieckich znacznie ponad obowiązujący obecnie ter-

min 30 dni.

W przypadku braku ugody strony mogą

zawsze wystąpić do sądu powszechnego o rozstrzyg-

nięcie sporu.

Jak starano się wykazać powyżej, istnieją regula-

cje prawne, które regulują problemy podniesione

w interpelacji, jednak należy przyznać, że regulacje

te umieszczone są w różnych aktach prawnych.

Re-

sort zgłaszał propozycje zmiany przepisów ustawy

936

z późn. zm.) w ramach projektu deregulacji „Spraw-

ne państwo – sprawny samorząd” przez dodanie w:

1) art. 3 ust. 2 pkt 14a „powodują chwytanie na

terenach zabudowanych, przez podmioty upoważnio-

ne przez marszałka województwa, zabłąkanych zwie-

rząt łownych i przemieszczanie ich do miejsc regu-

larnego przebywania, po uzgodnieniu z dzierżawcą

lub zarządcą obwodu łowieckiego;”,

2) art. 3 ust. 2 pkt 14b „powodują chwytanie zwie-

rząt łownych rannych i osłabionych na terenach za-

budowanych i niewchodzących w skład obwodów ło-

wieckich, w celu udzielenia im pomocy weterynaryj-

nej i przemieszczenia ich do ośrodków rehabilitacji

zwierząt, a po wyleczeniu do miejsc regularnego

przebywania, po uzgodnieniu z dzierżawcą lub za-

rządcą obwodu łowieckiego;”,

3) uzupełnieniu art. 3 pkt 15 o wyrazy: „15) za-

pewniają zbieranie, transport i unieszkodliwianie

zwłok bezdomnych zwierząt i zwierząt wolno żyją-

cych (dzikich) lub ich części oraz współdziałają

zakresie;”.

Wydaje się, że powyższa propozycja uporządkowa-

łaby podniesiony problem.

Natomiast kwestię od-

szkodowań w mieniu w innym zakresie niż wymie-

niony w art. 46 ustawy P.ł. winny rozstrzygać inne

akty prawne z uwagi na kategorię odszkodowania,

nie generując tym samym negatywnego wpływu na

ogólny system postępowania cywilnego.

Podzielając w części przedstawiony w interpelacji

pogląd, zamierzam ponowić propozycję zmian do usta-

równocześnie pozostaję na stanowisku, że regulacje

zawarte w ustawie Prawo łowieckie winny ograni-

czyć się do materii związanej z prowadzeniem gospo-

darki łowieckiej na obszarach obwodów łowieckich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie ustalenia kosztów związanych

macji publicznej (SPS-023-14299/13) uprzejmie infor-

głego stołu dotyczącego dostępu do informacji pub-

licznej.

Celem spotkań z udziałem środowiska nauko-

wego, przedstawicieli administracji oraz podmiotów

nie najważniejszych problemów związanych z funk-

cjonowaniem zasad dostępu do informacji publicznej,

a w efekcie – wytyczenie przyszłych kierunków zmian

jedynie możliwość wymierzenia opłaty, natomiast

z przepisu tego nie wynika zobowiązanie podmiotu

uznaniowy.

Niemniej jednak nakłada na podmiot zo-

bowiązany obowiązek starannego rozważenia, czy

w konkretnym przypadku opłatę tę wymierzyć, a po-

nadto wykazania, że w wyniku udostępnienia infor-

macji publicznej w sposób zgodny z wnioskiem ponie-

kształcenia informacji w formę wskazaną we wnio-

sku.

Przekształcenie informacji zwykle wiąże się ze

macji.

W doktrynie wskazuje się, iż kosztem dodat-

kowym jest wydatek rzeczywiście poniesiony ponad

koszt funkcjonowania bazy, związany z realizacją

wskazanego we wniosku sposobu udostępnienia,

937

wnioskodawca – żądając informacji przetworzonej –

zobowiązany jest ponadto do wykazania interesu

publicznego.

Przetworzenie jest czynnością na samej

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje

dostępnych informacji); znaczny nakład wytworzenia

K. Wygoda, „Biuletyn informacji publicznej.

Infor-

matyzacja administracji”, Wrocław 2005, str. 88–89).

lenie informacji, lecz zwrot kosztów poniesionych

w związku z jej udostępnieniem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w celach kolekcjonerskich (14300)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-023-14300/13, interpelację pana posła Wiesława

cjonerskich, przekazaną przez ministra transportu,

1 marca br., sygn.

TD-4m-0701/3/13, uprzejmie pro-

dalej ustawa) zawiera kompleksową regulację w za-

kresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzial-

w tym również posiadaczy pojazdów historycznych

dzone tam rozwiązania prawne mają za zadanie upo-

wszechnienie i objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

wszystkich posiadaczy pojazdów mechanicznych,

gwarantując tym samym ich pełną i nieprzerwaną

ochronę ubezpieczeniową.

Pragnę wskazać, iż ustawowa definicja pojazdu

historycznego odwołuje się do siatki pojęciowej za-

zm.).

Kategoria pojazdu zabytkowego określona zo-

stała w art. 2 pkt 39 tej ustawy jako pojazd, który na

wentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisa-

mi.

Kategoria pojazdu mającego co najmniej 25 lat,

katowy lub mający szczególne znaczenie dla udoku-

mentowania historii motoryzacji jest z kolei określo-

gowym.

Zwraca uwagę, że pojęcie pojazdu historycz-

nego w rozumieniu ustawy jest uzupełnione o jeszcze

jedną kategorię pojazdów – obejmuje także swym

zakresem pojazdy mające co najmniej 40 lat.

Stąd

przewidziane w ustawie ułatwienia odnoszące się do

pojazdów historycznych znajdą odpowiednio szersze

zastosowanie, niż mogłoby to wynikać z przepisów

nadmienić, iż wprowadzenie w ustawie kategorii po-

jazdu historycznego było w trakcie prac nad projek-

tem ustawy konsultowane m.in. z organizacjami

zrzeszającymi miłośników i kolekcjonerów pojazdów

zabytkowych.

Wedle zamysłu ustawodawcy regułą jest, że obo-

wiązkowemu ubezpieczeniu komunikacyjnemu pod-

legają zasadniczo zarejestrowane pojazdy w ramach

12-miesięcznego okresu ubezpieczenia, z możliwością

przedłużenia stosunku ubezpieczeniowego z mocy

ustawy – jako gwarancja trwania nieprzerwanej

ochrony ubezpieczeniowej (por. art. 28 ust. 1 ustawy).

Powyższe jest konsekwencją przyjęcia stanowi-

ska, że o obowiązku ubezpieczenia decyduje, co do

zasady, fakt zarejestrowania pojazdu, a nie jego eks-

ploatacji.

Wyjątki – dopuszczalne jedynie w wypad-

kach przewidzianych w ustawie – stanowią wyraz

uznania pewnych sytuacji jako zasługujących na

szczególne traktowanie.

W ten sposób ustawodawca uznał, że specjalnego

podejścia wymagają m.in. posiadacze pojazdów histo-

rycznych, wprowadzając możliwość zawarcia umowy

ubezpieczenia krótkoterminowego przez posiadaczy

938

pojazdów historycznych w myśl art. 27 ustawy.

Usta-

wodawca enumeratywnie wyliczył sytuacje umożli-

wiające ograniczenie 12-miesięcznego okresu ubez-

pieczenia.

Fakt używania pojazdu mechanicznego

jedynie w określonych porach roku (np. tylko w lecie

z uwagi na konstrukcję pojazdu) nie uprawnia do od-

stępstwa.

Tym samym nadanie takiego uprawnienia

oznacza uprzywilejowanie posiadaczy pojazdów hi-

storycznych względem posiadaczy innych pojazdów

także w przypadkach, gdy ci ostatni faktycznie nie

korzystają z pojazdów.

Jak trafnie bowiem konkludo-

wał pan poseł, w stosunku do pojazdu historycznego

nie ma obowiązku posiadania ubezpieczenia OC

ny.

Jednocześnie przepisy ustawy pozwalają na za-

warcie umowy ubezpieczenia krótkoterminowego

przed wprowadzeniem do ruchu tych pojazdów (art.

29 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Przedstawiając powyższe, należy uznać, że obec-

nie obowiązująca regulacja mająca za cel efektywną

ochronę wszystkich interesów uczestników ruchu

drogowego w pełni uwzględnia potrzeby posiadaczy

pojazdów mechanicznych, w tym pojazdów historycz-

nych.

W nawiązaniu do pytania pana posła uprzejmie

informuję, że resort finansów aktualnie nie prowadzi

prac nad zmianą omawianej regulacji, a kwestia speł-

nienia wymagań w celu nabycia statusu pojazdu hi-

storycznego nie leży w kompetencji ministra finan-

sów.

Niemniej jednak w przypadku podjęcia ewentu-

alnych prac legislacyjnych w zakresie przedmiotowej

tematyki przedstawione przez pana posła uwagi zo-

staną ponownie przeanalizowane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

lisk dla bezdomnych zwierząt przekazaną przy piś-

uprzejmie informuję Panią Marszałek, co następuje.

Zaznaczyć należy, że zmiany wprowadzone tą usta-

wą ustawodawca uzasadniał koniecznością uregulo-

wania kwestii praw zwierząt w obliczu zmian zacho-

zaznaczał przy tym, że ustawa o ochronie zwierząt

z 1997 r. nie spełniła pokładanych nadziei, nie regu-

lując bardzo istotnych kwestii lub powodując zbyt

duże problemy interpretacyjne.

Zdaniem ustawodaw-

cy nie uwzględniono w niej również szeregu zagad-

nień, które dość istotnie wpływały na sytuację zwie-

rząt w Polsce.

W związku z tym podjęto próbę zmia-

ny dotychczasowych regulacji, w tym w zakresie

ograniczenia zjawiska bezdomności zwierząt.

niu z właściwymi organami samorządu terytorialne-

go, organizacje społeczne, których statutowym celem

schronisk dla bezdomnych zwierząt jest działalnością

wymagającą uzyskania zezwolenia wójta, burmistrza

miejsce prowadzenia tej działalności.

Zgodnie z art. 7

ust. 3 tej ustawy rada gminy określa w drodze uchwa-

ły wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębior-

ca (podmiot) ubiegający się o uzyskanie tego zezwo-

lenia.

Zezwolenie jest udzielane w formie decyzji ad-

ministracyjnej i może być uchylone poprzez cofnięcie

tej decyzji, w przypadku gdy podmiot nie spełnia wy-

magań określonych w uchwale rady gminy.

W związ-

ku z tym wójt, burmistrz lub prezydent miasta bez-

pośrednio decydują o wyborze podmiotów prowadzą-

cych schroniska dla zwierząt, mając jednocześnie

wpływ na jakość opieki sprawowanej w tych schroni-

skach.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że w przepisach

ustawy o ochronie zwierząt, zarówno przed, jak i po

jej nowelizacji, nie występuje pojęcie przytuliska dla

zwierząt.

Niemniej jednak wójt, burmistrz lub pre-

zydent miasta ma możliwość zawarcia umowy z pod-

939

miotem lub wieloma podmiotami prowadzącymi taką

działalność, pod warunkiem spełniania przez te pod-

mioty wymagań określonych w przepisach ustawy

podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną

oraz wymagań weterynaryjnych, które zostały okre-

wych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia

Wymagania weterynaryjne określone w tym rozpo-

rządzeniu obejmują wymagania lokalizacyjne, zdro-

wotne, higieniczne, sanitarne, organizacyjne, tech-

niczne lub technologiczne, zabezpieczające przed za-

grożeniem epizootycznym i epidemicznym.

Nadzór

niskach zgodnie z przepisami ww. ustawy sprawuje

Ponadto należy podkreślić, że samorząd lokalny

posiada wiedzę dotyczącą problemu bezpańskich

Mając na względzie powyższe, należy uznać, że

w obowiązującym stanie prawnym istnieją instru-

menty prawne i administracyjne umożliwiające sa-

morządom oraz organom nadzoru podejmowanie efek-

tywnych i skutecznych działań mających na celu od-

powiednią opiekę nad zwierzętami bezdomnymi.

Jednocześnie uprzejmie informuję Panią Marsza-

Z poważaniem

w sprawie ścigania osób dopuszczających się

w sieci zachowań określanych mianem

cyberbuyllingu (14303)

mianem cyberbuyllingu, przekazaną przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

Podkreślić należy, że przedstawione w interpela-

cji zachowania, mogące składać się na zjawisko tzw.

cyberprzemocy, mogą w aspekcie prawnokarnym re-

alizować w zależności od określonego stanu faktycz-

nego ustawowe znamiona czynów zabronionych sta-

nowiących przestępstwa, w tym przestępstwa ściga-

ne z oskarżenia publicznego, oraz wykroczenia, któ-

rych głównym przedmiotem ochrony jest szeroko

rozumiana wolność człowieka, w tym wolność seksu-

alna (zarówno wolność „od” czegoś, np. strachu, wsty-

du, obawy popełnienia przestępstwa na jego szkodę

i osób mu najbliższych, jak i „do” czegoś, np. posza-

nowania prywatności), godność i cześć człowieka

(w zakresie należnego mu szacunku, poszanowania,

uznania jego pozycji, stanu społecznego).

W powyższym zakresie wskazać przede wszyst-

kim należy na stosunkowo niedawno wprowadzony

do Kodeksu karnego art. 190a K.k. statuujący prze-

stępstwo tzw. uporczywego nękania (stalking).

Prace

legislacyjne dotyczące kryminalizacji tego zjawiska,

zainicjowane przez ministra sprawiedliwości, zakoń-

czyły się uchwaleniem w dniu 25 lutego 2011 r. usta-

poz. 381), która wprowadziła nowe typy przestępstw:

uporczywego nękania (art. 190a § 1 K.k.) oraz kra-

dzieży tożsamości (art. 190a § 2 K.k.).

Ustawa powyż-

sza weszła w życie w dniu 6 czerwca 2011 r.

Podjęcie

prac legislacyjnych uzasadnione było przede wszyst-

kim identyfikacją negatywnego zjawiska stalkingu

w Polsce, jak również wynikało z oceny, że poziom

ochrony prawnokarnej w przypadkach tego rodzaju

zdarzeń był niewystarczający, nie obejmował bowiem

wszelkich przejawów tego zjawiska, jak również naj-

bardziej negatywnych jego skutków.

W warunkach określonych w art. 190a § 1 K.k.

odpowiedzialność karną ponosić więc będzie osoba,

która poprzez uporczywe nękanie innej osoby lub

osoby jej najbliższej wzbudzi u niej uzasadnione oko-

szy jej prywatność.

Na podstawie § 2 tego artykułu

odpowiedzialności karnej podlega osoba, która pod-

szywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wize-

940

szkody majątkowej lub osobistej.

Oba typy prze-

stępstw zagrożone są karą pozbawienia wolności do

lat 3.

Typ kwalifikowany przez następstwo w posta-

ci targnięcia się pokrzywdzonego na własne życie

10 (art. 190a § 3 K.k.).

Katalog czynności sprawczych, jakie mogą być po-

dejmowane w ramach stalkingu, jest bardzo szeroki

i przybierać może w praktyce rozmaite formy, w za-

leżności od konkretnej sytuacji.

Czynności te mogą

m.in. posiadać charakter cyberprzestępczy, tj. nęka-

nia osoby za pomocą Internetu, w tym w sposób opi-

sany w interpelacji.

Wprowadzone typy przestępstw w art. 190a § 1

i 2 K.k. należą do przestępstw ściganych na wniosek

pokrzywdzonego, zatem dla zainicjowania działań

organów procesowych niezbędne jest złożenie wnio-

sku o ściganie.

Brak wniosku lub cofnięcie wniosku

o ściganie stanowić będzie negatywną przesłankę

procesową, skutkującą umorzeniem postępowania.

Jednakże w przypadku złożenia wniosku postępowa-

nie toczyć się będzie z urzędu.

Zainicjowanie postępowania karnego w sprawie

o przestępstwo uporczywego nękania prowadzić po-

winno nie tylko do ukarania sprawcy, ale poprzez

wykorzystanie uprawnień pokrzywdzonego (oskar-

życiela posiłkowego, powoda cywilnego) niewątpliwie

zapewni ofierze przestępstwa pełną prawnokarną

ochronę.

Wskazać należy, że główny przedmiot ochrony

w wypadku czynów zabronionych określonych

w art. 190a K.k. stanowi dobro prawne w postaci

szeroko rozumianej wolności człowieka.

Ubocznym

zaś przedmiotem ochrony jest zdrowie człowieka

(psychiczne, fizyczne), jego nietykalność cielesna, nie-

naruszalność korespondencji itp.

Również pozostałe przepisy Kodeksu karnego za-

wierają regulacje mogące stanowić podstawę odpo-

wiedzialności karnej takiej osoby: art. 190 K.k. (groź-

ba karalna), art. 191 K.k. (zmuszanie przemocą lub

groźbą karalną do określonego działania, zaniecha-

nia lub znoszenia), art. 196 K.k. (obrażanie uczuć

religijnych), art. 207 K.k. (znęcanie się psychiczne

lub fizyczne), art. 216 K.k. (znieważanie), art. 212

K.k. (zniesławianie), art. 202 § 1 K.k. (prezentowanie

treści pornograficznych).

Kwestia odpowiedzialności prawnej za określone

zachowania popełniane za pomocą Internetu może być

ponadto rozpatrywana w płaszczyźnie art. 107 Kodek-

su wykroczeń („Kto w celu dokuczenia innej osobie

śliwie niepokoi, podlega karze ograniczenia wolności,

Wskazać również należy na możliwą odpowie-

tego artykułu karze ograniczenia wolności albo po-

zbawienia wolności do lat 2 podlega osoba, która

twarzanie nie jest dopuszczalne albo do których prze-

twarzania nie jest uprawniona.

Typ kwalifikowany

tego przestępstwa został określony w ust. 2 i znamie-

niem kwalifikującym jest określony charakter da-

nych, tj. dotyczy on danych ujawniających pochodze-

seksualnym.

Za powyższe przestępstwo grozi grzyw-

na, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia

W zakresie konstrukcji i poziomu możliwych

sankcji karnych za opisane powyżej przestępstwa za-

sadne wydaje się być twierdzenie, że w pełni odpo-

wiadają one aktualnej potrzebie polityki kryminal-

nej, znajdując również właściwe uzasadnienie na

płaszczyźnie aksjologicznej.

Należy także zauważyć,

że przyjęte sankcje karne są proporcjonalne w sto-

sunku do rangi dóbr będących przedmiotem ochrony.

Przestępstwa określone w art. 190 K.k., art. 191

K.k., art. 196 K.k., art. 207 K.k., art. 202 § 1 K.k.

ne są z oskarżenia publicznego, przy tym na wniosek

pokrzywdzonego, jeżeli chodzi o czyn z art. 190 K.k.

W zakresie pozostałych czynów stanowiących

przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego pod-

nieść należy, że kwestia zabezpieczenia przez organy

ścigania ewentualnych dowodów popełnienia prze-

stępstwa została uregulowana w art. 488 K.p.k.,

zgodnie z którym Policja na żądanie pokrzywdzone-

trzeby zabezpiecza dowody, po czym przesyła skargę

W literaturze podnosi się, że w sytuacji gdy po-

krzywdzonemu nie jest znana tożsamość sprawcy,

czynności zmierzające do wykrycia i zabezpieczenia

dowodów należy kwalifikować jako czynności docho-

dzenia w niezbędnym zakresie (art. 308 K.p.k.), zgod-

nie z którym Policja ma prawo do dokonywania w nie-

zbędnym zakresie czynności procesowych (w grani-

cach koniecznych dla zabezpieczenia śladów i dowo-

dów przestępstwa) w każdej sprawie.

Z kolei art. 488 § 2 K.p.k. statuuje uprawnienie

sądu do zlecania Policji dokonania czynności dowo-

dowych w sprawie prywatnoskargowej zawisłej już

w sądzie.

Nadzór nad czynnościami dokonywanymi

przez Policję w ramach art. 488 § 2 sprawuje sąd,

który wyznacza potrzebę i zakres tych czynności

i którego polecenia są dla Policji wiążące.

Zatem wbrew twierdzeniom zawartym w interpe-

lacji pokrzywdzeni w przypadku przestępstw ściga-

nych z oskarżenia prywatnego (zwłaszcza umieszcza-

nia w sieci obraźliwych treści, mogących realizować

przestępstwa z art. 21 lub 216 K.k.) nie są zmuszeni

na własną rękę uzyskiwać informacje o danych oso-

bowych pomawiającego.

Przypomnieć również należy o możliwej w trybie

art. 60 K.p.k. ingerencji prokuratora w sprawach

941

Prokurator bowiem może w tych sprawach, jeżeli wy-

maga tego interes społeczny, wszcząć postępowanie

albo wstąpić do postępowania już wszczętego.

W ta-

kim przypadku postępowanie toczy się z urzędu, a po-

krzywdzony, który wcześniej wniósł oskarżenie pry-

watne, korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego.

W przypadku pokrzywdzonego, który przedtem nie

nio regulacje zawarte w art. 54, art. 55 § 3 i art. 58

K.p.k. (w razie skierowania przez prokuratora aktu

oskarżenia do sądu pokrzywdzony może wziąć udział

w postępowaniu sądowym w charakterze oskarżycie-

la posiłkowego).

Wskazać również należy na możliwą drogę postę-

powania cywilnego do dochodzenia roszczeń przez

ofiarę cyberprzemocy.

Na gruncie art. 23 ustawy

jemnica korespondencji, nietykalność mieszkania,

nalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilne-

go niezależnie od ochrony przewidzianej w innych

przepisach.

Zgodnie z art. 24 K.c. ten, czyje dobro

W przypadku naruszenia dóbr osobistych okre-

nim powództwem.

Na mocy art. 448 K.c. w razie na-

ruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu,

znaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpo-

nych do usunięcia skutków naruszenia.

Odpowiadając zatem na pytania zawarte w pkt 1

i 3 interpelacji, stwierdzić należy, że obowiązujące

regulacje w prawie karnym sensu largo umożliwiają

skuteczną reakcję przez uprawnione organy proceso-

we na bezprawne zachowania, wypełniające znamio-

na przestępstw lub wykroczeń, w tym opisanych w in-

terpelacji, oczywiście pod warunkiem wystąpienia

cie ich sprawców do odpowiedzialności karnej i po

Wydaje się również, że osoby pokrzywdzone opisa-

nymi w interpelacji zachowaniami dysponują coraz

większą świadomością w zakresie przysługujących ich

praw.

Świadczy o tym choćby wzrost skazań za prze-

stępstwo uporczywego nękania (art. 190a § 1 K.k.),

inicjowane na wniosek pokrzywdzonego.

Z danych sta-

tystycznych posiadanych przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości wynika, że w 2011 r. liczba skazań za ten

czyn wynosiła 38, a w 2012 r. wzrosła ona już do 452.

W odniesieniu natomiast do przedstawionych

w pkt 2 i 4 interpelacji zagadnień podnieść należy,

że pozostają one poza zakresem kompetencji ministra

sprawiedliwości.

Stosowanie prawa należy do upraw-

nionych organów procesowych, a minister sprawied-

liwości nie posiada uprawnień mogących kształtować

określoną praktykę.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie analizy mediów polonijnych

przez niezależną instytucję medioznawczą

(14304)

tucję medioznawczą uprzejmie informuję.

1. MSZ popiera unowocześnienie mediów polonij-

nych poprzez przenoszenie treści do Internetu, łącze-

nie się niskonakładowych tytułów prasowych, dywer-

syfikację źródeł finansowania (wpływy z reklam, opła-

ty czytelników itp.).

Resort przekazuje środki finan-

sowe na zmiany polegające na ewolucji mediów polo-

nijnych.

Dotacje otrzymują instytucje, które prowa-

dzą aktywną działalność informacyjną.

2.

W związku z powyższym Ministerstwo Spraw

Zagranicznych zleciło w październiku 2012 r. wyko-

nanie analizy mediów polonijnych, której celem było

przeprowadzenie badania jakościowego i ilościowego

polonijnych środków masowego przekazu pod kątem

ich efektywności i celowości wspierania przez MSZ.

3.

Dążąc do optymalizacji prac i osiągnięcia naj-

lepszych wyników, zasadne było wyłonienie podmio-

tu, który posiada wiedzę i narzędzia do wykonania

analizy mediów polonijnych, w oparciu o dane prze-

kazane przez MSZ i własne doświadczenie.

4.

Analiza została przeprowadzona przez nieza-

leżną instytucję posiadającą wieloletnie doświadcze-

nie w prowadzeniu badań, monitorowaniu mediów,

określaniu wysokości komponentu komercyjnego

w środkach masowego przekazu oraz dysponującą

narzędziami, które umożliwiają przeprowadzenie ba-

dania na całym świecie.

5.

Wśród instytucji, które były brane pod uwagę,

można wymienić:

— PRESS-SERVICE Monitoring Mediów sp. z o.o.,

942

— Starcom MediaVest Group,

— Millward Brown SMG/KRC.

6.

Przygotowanie do badania, jego metodologia

oraz sposób przeprowadzenia były szeroko konsulto-

wane z agencjami specjalizującymi się w monitoro-

waniu mediów i przeprowadzaniu analiz jakościo-

wych, z domami mediowymi oraz ośrodkami badaw-

czymi.

W celu potwierdzenia prawidłowej i efektyw-

nej metody działania sposób badania skonsultowano

ze Związkiem Kontroli Dystrybucji Prasy i Polskim

Badaniem Czytelnictwa.

7.

Ostatecznie MSZ podpisało umowę, z terminem

realizacji analizy do 20 grudnia 2012 r., na kwotę

55 350,00 zł.

Opracowany raport dotyczący analizy

mediów polonijnych jest materiałem wewnętrznym,

który nie będzie udostępniany opinii publicznej.

8.

Badaniem zostały objęte media w następują-

cych krajach: Austria, Australia, Belgia, Białoruś,

Brazylia, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Fin-

landia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlan-

dia, Izrael, Kanada, Kazachstan, Korea Płd., Litwa,

Łotwa, Niemcy, Norwegia, Nowa Zelandia, Portuga-

lia, Rosja, RPA, Rumunia, Serbia, Singapur, Słowa-

cja, Szwajcaria, Szwecja, Ukraina, USA, Węgry,

Wielka Brytania, Włochy.

9.

Badanie przeprowadzono metodą desk research

w oparciu o próbki mediów drukowanych otrzyma-

nych od placówek dyplomatyczno-konsularnych oraz

ogólnodostępne informacje zdobyte za pośredni-

ctwem Internetu i kontaktów z ośrodkami polonijny-

mi.

Szczegółowej analizie zostały poddane media pi-

sane – prasa i portale internetowe.

Prasa była ana-

lizowana na podstawie egzemplarzy dostarczonych

przez MSZ lub materiałów PDF dostępnych na stro-

nach internetowych wydawnictw.

W przypadkach,

w których nie było możliwości dotarcia do tytułu,

pismo nie zostało opisane w analizie.

W raporcie oce-

niono ważniejsze polonijne strony internetowe funk-

cjonujące w danym państwie.

Niektóre z nich nie zo-

stały poddane badaniu z uwagi na ich charakter

(strony małych stowarzyszeń, np. inżynierów w Au-

strii, galerii sztuki w Niemczech, portale randkowe)

lub brak aktualizacji stron.

Multimedia, takie jak

programy telewizyjne czy audycje radiowe, zostały

ocenione na podstawie odsłuchanych próbek audycji

oraz informacji dostępnych w Internecie.

10.

Wykonawca analizy otrzymał próbki prasy,

linki do portali i oficjalnych stron mediów polonij-

nych, a także informacje o nakładzie, zasięgu, grupie

docelowej, statusie prawnym i finansowym mediów.

Badanie obejmowało kilka etapów.

W pierwszym eta-

pie przeprowadzono analizę mediów pod kątem treści

riałów w podziale na autora, wydźwięk artykułów

sięgu, grupy docelowej, statusu prawnego i finanso-

wego mediów.

W trzecim zaś przeprowadzono bada-

nie wśród odbiorców mediów, by zweryfikować dane

dowane w miastach, w których wydawanych jest kil-

ka tytułów.

11.

Wyniki badania stanowiły cenny materiał wy-

korzystywany przez członków komisji konkursowej

podczas oceny wniosków złożonych w ramach postę-

powania dotacyjnego „Współpraca z Polonią i Pola-

kami za granicą w 2013 r.” na realizację zadania

tematycznego „Mobilizacja do aktywności we wszel-

kich dziedzinach życia w państwach zamieszkania

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

konsultacji dotyczących planu współpracy

Ministerstwa Spraw Zagranicznych z Polonią

mo, nr SPS-023-14305/13, z dnia 18 lutego br.) w spra-

wie konsultacji planu współpracy Ministerstwa

cą w 2013 uprzejmie informuję.

granicą w roku 2013 został umieszczony na stronie

w dniu 7 sierpnia ubiegłego roku.

Termin nadsyłania

uwag upłynął 20 września 2012 r.

Wszyscy zaintere-

sowani mieli ponad sześć tygodni na przekazanie do

MSZ swoich uwag i komentarzy.

Niezależnie od tego 18 września 2012 r. odbyło się

oddzielne spotkanie konsultacyjne dla zainteresowa-

nych organizacji pozarządowych, poświęcone proble-

matyce konkursowej.

W spotkaniu, zorganizowanym

z inicjatywy MSZ, wziął udział podsekretarz stanu

w MSZ oraz kierownictwo Departamentu Współpra-

spotkania przedstawiciele MSZ wyjaśniali i przedy-

skutowali z innymi uczestnikami najbardziej intere-

sujące ich sprawy z zakresu problematyki konkurso-

wej.

W spotkaniu wzięło udział 26 podmiotów współ-

pracujących z MSZ w zakresie realizacji programów

dla Polonii i Polaków za granicą.

Ze wspomnianej wcześniej możliwości przekaza-

nia na adres MSZ pisemnych uwag i komentarzy do-

943

tyczących problematyki konkursowej skorzystało 98

zainteresowanych organizacji.

Większość z nich – 92

podmioty z zagranicy – wypowiadało się w sprawie

planowanej reformy systemu oświaty polskiej i polo-

nijnej za granicą, jednym z elementów której ma być

uspołecznianie szkolnictwa i stopniowe odchodzenie

od systemu szkolnych punktów konsultacyjnych

(SPK).

Pozostałe uwagi dotyczyły w zasadzie uściśle-

nia zapisów, które w planie ujęto w sposób ramowy,

np. większego wsparcia współpracy kulturalnej i na-

ukowej, wsparcia dla zasłużonych instytucji polonij-

nych prowadzących działalność badawczą czy wspar-

cia działań związanych z wymianą wolontariuszy

i pracowników organizacji społecznych.

W miarę możliwości przekazywane uwagi uwzględ-

niane były w ostatecznej wersji planu.

Niejednokrot-

nie było to jednak niemożliwe, gdyż otrzymywane

sugestie były ze sobą sprzeczne.

Wiele nadesłanych

wypowiedzi było zbieżnych z planem MSZ.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

w sprawie zmian w strukturze

i korupcją (14306)

przedstawiam następujące informacje.

Podstawowym celem zmian organizacyjnych w Ko-

mendzie Głównej Policji jest zmniejszenie liczby osób

pełniących służbę lub pracujących na stanowiskach

urzędniczych na rzecz zwiększenia liczby osób na

stanowiskach wykonawczych, jak również racjonali-

zacja zarządzania Komendą Główną Policji oraz po-

tencjałem osobowym i rzeczowym będącym w dyspo-

zycji komendanta głównego Policji.

Innym aspektem

wskazanych zmian jest możliwie najlepsza realizacja

zadań nałożonych na Komendę Główną Policji po-

przez wyszukanie liderów w poszczególnych dziedzi-

nach i skupienie na nich funkcji zarządczych, nad-

zorczych oraz koordynacyjnych.

Do zadań Komendy Głównej Policji należy two-

rzenie warunków do skutecznego zapobiegania i zwal-

czania przestępczości, nadzorowanie i koordynowa-

nie w tym zakresie działań policyjnych oraz kontro-

lowanie takich działań.

Natomiast rolę wiodącą w za-

pobieganiu i zwalczaniu przestępczości, w tym prze-

stępczości gospodarczej i korupcyjnej, pełnią komen-

dy powiatowe, miejskie i rejonowe Policji oraz komen-

dy wojewódzkie i stołeczna Policji, a także Centralne

Biuro Śledcze KGP.

Uwzględniając rosnące potrzeby ww. jednostek

Policji w zakresie osobowym i rzeczowym, w związku

z koniecznością skuteczniejszego zapobiegania i zwal-

czania przestępczości, podjęto prace nad zmianami

organizacyjnymi Komendy Głównej Policji.

Skutkiem

podjętych prac będzie wzmocnienie tych jednostek,

a następnie zwiększenie liczby policjantów i pracow-

ników Policji realizujących bezpośrednio wskazane

zadania.

Należy także dodać, że zmiana wewnętrznej struk-

tury organizacyjnej Komendy Głównej Policji ma rów-

nież na celu zwiększenie funkcjonalności organizacji

poprzez rozdzielenie roli koordynacyjno-nadzorczej

i wspierającej w realizacji przedmiotowych zadań.

Pragnę podkreślić, że istotą przedmiotowych

zmian nie jest zmniejszenie liczby policjantów (pra-

cowników Policji), lecz przeniesienie punktu ciężkości

działań policyjnych z nadzorczo-koordynacyjnego na

rzecz wykonawczego poprzez zwiększenie liczby poli-

cjantów (pracowników Policji) realizujących zadania

związane z bezpośrednim zwalczaniem przestępczości

kosztem osób zajmujących stanowiska urzędnicze.

Na-

leży wyjaśnić, że przeważająca część osób z dotych-

czasowych biur KGP wchodzących w skład służby

kryminalnej zostanie przeniesiona do dalszego pełnie-

nia służby w Centralnym Biurze Śledczym KGP, do

realizacji zadań w zakresie zwalczania przestępczości

gospodarczej o szerszym zasięgu terytorialnym (po-

nadwojewódzkim, międzynarodowym) lub wywołują-

cej najwyższe straty finansowe po stronie obywateli,

podmiotów gospodarczych lub Skarbu Państwa.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że wy-

razem zdecydowanych działań w obszarze zwalczania

wskazanego typu przestępczości jest wyznaczenie jed-

nego z priorytetów komendanta głównego Policji na

lata 2013–2015 pn. Ochrona interesów obywatela, przed-

siębiorców i Skarbu Państwa poprzez skuteczniejszą

priorytetu określono m.in. zadanie polegające na pod-

jęciu działań zwiększających skuteczność ujawniania

przestępstw gospodarczych, w tym popełnianych w cy-

berprzestrzeni, oraz ścigania ich sprawców.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

944

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

rozpraw sądowych (14307)

terpelację posłów: Jacka Kwiatkowskiego, Andrzeja

Lewandowskiego i Wojciecha Penkalskiego w sprawie

audiowizualnego rejestrowania rozpraw sądowych

przesłaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu Marka

przedstawiam, co następuje.

Zasadą w polskiej procedurze karnej jest jawność

rozprawy.

Ograniczenia jawności określa ustawa.

Przewidują ją przede wszystkim przepisy zawarte

w art. 359–364 K.p.k., a także np. art. 108 § 1, art. 181

§ 2, art. 181 § 1, art. 184 § 4, także w zw. z art. 393

o świadku koronnym.

Ograniczeniem jawności jest

niemożliwość nagrywania jej przebiegu przez uczest-

ników postępowania

Wskazywany przez panów posłów art. 358 K.p.k.

stanowi, że jeżeli nie przemawia przeciw temu wzgląd

dźwięk.

Wniosek taki może być złożony ustnie do pro-

tokołu albo w formie pisemnej.

Decyzja w tym zakre-

sie należy do sądu, przy czym przy jej wydawaniu sąd

powinien się kierować prawidłowością toczącego się

postępowania.

Prawidłowość postępowania oznacza

nieutrudnianie przez zakłócanie jej przebiegu w wy-

niku używania stosunkowo głośnej aparatury powo-

dującej rozpraszanie uwagi, jak i negatywne oddzia-

ływanie na uczestników procesu.

Jeszcze raz podkreślić należy, że przepis powyż-

szy stwarza stronie możliwość rejestracji przebiegu

rozprawy tylko za pomocą urządzenia rejestrującego

dźwięk.

Wykluczona jest natomiast rejestracja przez

stronę obrazu z przebiegu rozprawy.

Utrwalony prze-

bieg rozprawy wykorzystany może być tylko na uży-

tek toczącego się postępowania, dla realizacji celów

procesowych strony, np. jako załącznik do wniosku

o sprostowanie protokołu (art. 152 K.p.k.), i nie może

być publikowany w żadnym wypadku.

Zgoda w tym trybie na utrwalanie przebiegu roz-

prawy może być udzielona tylko stronie, a więc nie

innym uczestnikom postępowania czy osobom obec-

nym na rozprawie, ponieważ przedstawicieli radia,

telewizji, filmu i prasy dotyczą przepisy art. 357 K.p.k.

Zgodę wyraża sąd, a nie przewodniczący składu

orzekającego, wydając w tym przedmiocie postano-

wienie, na które nie przysługuje zażalenie.

W każ-

dym jednak czasie sąd na kolejny wniosek strony

zgodę taką może wyrazić, a także, w razie zaistnienia

nowych okoliczności, zgodę tę cofnąć.

Podnieść też należy, że jeżeli używanie sprzętu

rejestrującego dźwięk powodowałoby naruszenie po-

wagi sądu, spokoju lub porządku czynności sądo-

wych, sąd mógłby upomnieć stronę, co w okolicznoś-

ciach konkretnej sprawy mogłoby przybrać również

formę zakazu używania takiego sprzętu.

Odnosząc się natomiast do kwestii odmowy zgody

na rejestrację audiowizualną przebiegu rozprawy,

należałoby skupić się na tym, jakiego rodzaju powin-

ny być to ograniczenia, aby nie dochodziło do naru-

szenia zasady domniemania niewinności.

Kwestia

uczestniczenia dziennikarzy w rozprawach sądo-

wych, jak podano wyżej, została uregulowana w art. 357

może określić warunki, od których uzależnia wyda-

nie zezwolenia na rejestrację obrazu i dźwięku.

To,

czy dziennikarze będą mogli przebywać na sali i re-

jestrować przebieg postępowania za pomocą apara-

tury technicznej, zależeć będzie od składu orzekają-

cego w danej sprawie, który podejmuje decyzję co do

każdej rozprawy.

Udział mediów w procesach kar-

nych zawsze stanowi pewnego rodzaju utrudnienie

w prowadzeniu postępowania, dlatego wydawanie de-

cyzji w tym przedmiocie przez skład orzekający w da-

nej sprawie wymaga uwzględnienia indywidualnych

uwarunkowań sprawy, stron oraz przedmiotu proce-

su.

Omawiane rozwiązanie wskazuje, że prawodawca

przedłożył osiągnięcie celów procesu ponad potrzebę

informowania społeczeństwa o jego przebiegu.

Jed-

informacji, ponieważ wyrok zawsze jest jawny, zatem

przepisy dotyczące możliwości odmowy rejestrowa-

nia przez media przebiegu rozprawy należy trakto-

wać jako pewne ograniczenie prawa do informacji,

a nie jego naruszenie.

Rozpatrując kwestie udzielenia zezwolenia środ-

kom masowego komunikowania się na utrwalenie

przebiegu rozprawy, sąd powinien mieć jednak na

względzie, że środki masowego przekazu spełniają

rolę gwaranta prawidłowości funkcjonowania wy-

miaru sprawiedliwości przez kontrolowanie go, kształ-

towanie kultury prawnej oraz przeświadczenia o ne-

gatywnych skutkach nieprzestrzegania prawa.

Sąd

musi rozważyć, czy relacjonowanie procesu karnego

uzasadnia interes społeczny.

Przede wszystkim pro-

ces nie powinien być przedstawiany w sposób jedno-

stronny, ponieważ mogłoby to spowodować, że wyda-

ny wyrok byłby w oczach opinii publicznej niespra-

wiedliwy.

Przebywanie mediów na sali sądowej nie

może także służyć naruszeniu godności oskarżonego,

gdyż dochodzi wówczas do naruszenia zasady do-

mniemania niewinności.

Nadto postępowanie z udzia-

łem mediów nie może krępować lub wpływać na za-

chowanie uczestników procesu, zwłaszcza na swobo-

dę wypowiedzi stron, prowadzić do teatralizacji roz-

prawy.

Nie może też utrudniać sądowi skupienia się

na sprawie.

945

Wprawdzie oskarżony nie może skutecznie sprze-

ciwić się obecności mediów na sali rozpraw, jednakże

sąd powinien wziąć pod uwagę przedstawione przez

niego argumenty, zwłaszcza jeśli odmawia on skła-

dania wyjaśnień z uwagi na obecność środków ma-

sowego przekazu.

Sąd przede wszystkim powinien

mieć na względzie sprawne, niczym niezakłócone

przeprowadzenie postępowania.

Aby sąd miał pełną

kontrolę nad tym, co zostanie zarejestrowane w cza-

sie trwania rozprawy, prawodawca dał organowi pro-

cesowemu możliwość uzależnienia wyrażenia zgody

na przebywanie środków masowego przekazu na sali

rozpraw w celu rejestracji rozprawy od pewnych wa-

runków.

Sąd może określić zasady filmowania bądź

nagrywania np. poprzez określenie miejsca ustawie-

nia kamer i mikrofonów.

Nierespektowanie przez

media warunków wskazanych przez sąd może pro-

wadzić do cofnięcia zezwolenia na rejestrację rozpra-

wy lub usunięcia dziennikarzy z sali, jeżeli narusze-

nie jest rażące.

Te szczególne warunki mogą dotyczyć

np. zakazu utrwalania wizerunku poszczególnych

osób, wypowiedzi dotyczących określonych faktów

czy też okoliczności umożliwiających identyfikację

osób, miejsca lub czasu określonego zdarzenia.

W postępowaniu cywilnym brak jest przepisu jed-

noznacznie określającego uprawnienie stron do na-

grywania przebiegu rozprawy.

Jednakże z dniem 1

lipca 2010 r. wprowadzono przepis art. 157 § 1 K.p.c.,

który stanowi, że z przebiegu posiedzenia jawnego

sporządza się protokół poprzez utrwalenie przebiegu

posiedzenia za pomocą urządzenia rejestrującego

runkiem przewodniczącego.

Dopiero wtedy, kiedy ze

względów technicznych utrwalenie przebiegu posie-

dzenia za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk

albo obraz i dźwięk nie jest możliwe, protokół sporzą-

dzany jest wyłącznie pisemnie, pod kierunkiem prze-

wodniczącego, zgodnie z art. 158 § 2 K.p.c.

Natomiast

strony i ich pełnomocnicy mają prawo do otrzymania

stał sporządzony wyłącznie pisemnie (art. 9 § 2

K.p.c.).

Odnosząc się kwestii przygotowania sądów do re-

jestracji audiowizualnej, uprzejmie wyjaśniam, że

realizowany jest projekt „Wdrożenie protokołu elek-

tronicznego w postaci zapisu audio-wideo przebiegu

rozprawy sądowej” mający zapewnić techniczną moż-

zmieniającej ustawę Kodeks postępowania cywilnego

w zakresie sporządzania protokołu z posiedzenia jaw-

nego poprzez utrwalenie przebiegu posiedzenia za

i dźwięk oraz udostępniania i przechowywania tych

zapisów.

Celem projektu jest usprawnienie postępowania

sądowego poprzez zastosowanie nowoczesnych tech-

nik zapisu przebiegu czynności sądowych jako jedne-

go z obszarów unowocześniania procedur sądowych

poprzez umożliwienie wykorzystania nowoczesnych

Systemem e-protokołu zostaną objęte w roku 2013

łącznie 753 sale rozpraw w 67 sądach, w tym w 11 są-

dach apelacyjnych, 44 sądach okręgowych i 12 są-

dach rejonowych, jednakże, co należy podkreślić, wy-

posażane są tylko i wyłącznie sale rozpraw, na któ-

rych odbywają się rozprawy w oparciu o przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tra Chmielowskiego i Andrzeja Lewandowskiego

(SPS-023-14308/13) w sprawie nagrań audio podczas

zajęć szkolnych, uprzejmie informuję.

jących m.in. prawa i obowiązki uczniów powinien

określać statut szkoły.

Natomiast przepisy precyzu-

jące obszar praw i obowiązków uczniów, które statut

powinien regulować, znalazły swoje odzwierciedlenie

że statut szkoły powinien określać m.in. warunki ko-

rzystania z telefonów komórkowych i innych urzą-

dzeń elektronicznych na terenie szkoły.

Jak wynika ze wskazanych powyżej regulacji,

przepisy prawa pozostawiły szkołom swobodę w okre-

śleniu warunków korzystania z telefonów komórko-

wych i innych urządzeń elektronicznych podczas po-

bytu uczniów w szkole.

Jasno określone zasady użyt-

kowania telefonu komórkowego oraz innych urzą-

dzeń elektronicznych na terenie szkoły i konsekwen-

tne ich przestrzeganie zarówno przez uczniów, rodzi-

ców, jak też nauczycieli są nie tylko kwestią porząd-

kową i organizacyjną, ale przede wszystkim elemen-

946

tem procesu wychowawczego realizowanego przez

szkołę względem uczniów.

Należy również podkreślić, że przechowywanie

przez uczniów podczas lekcji telefonu komórkowego,

np. na ławce, może zakłócać przebieg zajęć edukacyj-

nych i odwracać uwagę uczniów od właściwego celu

lekcji, jednocześnie zmuszając nauczyciela do moni-

torowania przestrzegania zasad przechowywania

tego urządzenia podczas prowadzonych zajęć.

Istnie-

ją wprawdzie sytuacje, w których nauczyciel może

wyrazić zgodę na rejestrowanie przebiegu lekcji lub

jej części, jednak wówczas niezbędne jest określenie

przez nauczyciela warunków rejestrowania i używa-

nia nagranych treści przy jednoczesnym podjęciu

przez uczniów zobowiązania dotyczącego zasad jego

odtwarzania.

Należy jednak podkreślić, że robienie zdjęć lub

uczniów i nauczycieli wiąże się z niebezpiecznym zja-

wiskiem, jakim jest cyberbullying – stosowanie prze-

mocy przy użyciu nowych technologii (zastraszanie

w sieci).

Takie nagrania mogą być umieszczane w In-

ternecie lub rozsyłane za pomocą poczty elektronicz-

tego też ze względów organizacyjnych, porządkowych

oraz dla zapewnienia bezpieczeństwa nauczycielom

i uczniom szkoły często wprowadzają ograniczenia

dotyczące używania telefonu komórkowego na tere-

Odnosząc się do kwestii prawa ucznia do rejestro-

wania przebiegu lekcji i dotyczących tego przepisów,

należy zaznaczyć, że zgodnie z przepisami powszech-

nie obowiązującymi nagrywanie, robienie zdjęć na-

uczycielowi oraz innym uczniom bez ich zgody naru-

sza ich dobra osobiste, takie jak np. wizerunek.

Zgod-

nie z art. 23 Kodeksu cywilnego dobra osobiste czło-

wieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, swobo-

da sumienia, nazwisko lub pseudonim, cześć, wize-

runek, tajemnica korespondencji, twórczość nauko-

wa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska,

lei zgodnie z art. 24 Kodeksu cywilnego osoba, której

dowania na zasadach ogólnych.

Z poważaniem

Przemysław Krzyżanowski

kowanej na terenie całej Polski uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

Policja w swoim wyposażeniu posiada pistolety sa-

mopowtarzalne P-99 z lat produkcji 2001–2010.

Zakup

broni realizowany był centralnie przez Komendę

Główną Policji.

Zgodnie z § 17 ust. 3 decyzji nr 250

komendanta głównego Policji z dnia 19 czerwca 2009 r.

w sprawie planowania i udzielania zamówień publicz-

nych w Komendzie Głównej Policji odbiory broni w Po-

licji dokonywane były przez wyznaczone osoby powo-

ływane w skład komisji odbiorczych.

Pistolety P-99 z lat produkcji 2007 i późniejszych

podlegają aktualnej gwarancji producenta.

Produ-

cent, Fabryka Broni Łucznik Radom, realizuje wy-

mianę zaślepek zarówno w broni objętej gwarancją,

jak i pogwarancyjnej.

Na wszystkie nowo montowane

zaślepki producent udzielił 3-letniej gwarancji.

Należy wskazać, że w wyniku przeglądu pistole-

tów P-99 będących na gwarancji w Policji dotychczas

stwierdzono 10 969 szt. zaślepek budzących wątpli-

wości (posiadających pęknięcia, rysy czy ubytki ma-

teriału), które zostały zgłoszone do wymiany.

W przy-

padku zaś pistoletów pogwarancyjnych ich przegląd

obecnie znajduje się w fazie końcowej.

Producent do chwili obecnej rozesłał do wymiany

9100 szt. zaślepek.

Z harmonogramu przedstawione-

go przez producenta broni wynika, że ostatnie uszko-

dzone zaślepki powinny być przesłane do wymiany

najpóźniej w 18. tygodniu 2013 r.

Należy podkreślić, że producent zobowiązał się do

bezpłatnej wymiany uszkodzonych zaślepek w broni,

co do której gwarancja już wygasła.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

947

Odpowiedź

sekretarza stanu

wie pozwów przeciwko Polsce w Trybunale Sprawied-

liwości Unii Europejskiej, z upoważnienia prezesa

Rady Ministrów, przedstawiam poniżej stosowne in-

formacje.

Odpowiadając na pytanie pierwsze, uprzejmie in-

formuję, że stan transpozycji dyrektyw unijnych jest

stale i regularnie monitorowany w ramach adminis-

tracji rządowej.

Co miesiąc pod obrady Komitetu do

Spraw Europejskich jest przedkładana „Informacja

wiązań legislacyjnych wynikających z orzeczeń

TSUE oraz uwag KE przekazywanych w ramach po-

TFUE”.

Informacja nt. stanu transpozycji dyrektyw

jest także przedkładana co dwa miesiące Radzie Mi-

nistrów.

Dokumenty te przedstawiają aktualny stan

transpozycji, ze szczególnym uwzględnieniem wystę-

pujących lub prognozowanych opóźnień, wskazują

odpowiedzialne za wdrożenie danej dyrektywy mini-

sterstwa i urzędy centralne oraz informują o wyni-

kających z prawa UE terminach.

skiej, Rada Ministrów przedstawia Sejmowi i Senato-

o pracach legislacyjnych związanych z wykonywa-

niem aktów prawa Unii Europejskiej, których termin

wykonania upłynął lub upływa w ciągu trzech mie-

sięcy od dnia przedstawienia informacji.

Wykaz ten

identyfikuje ministerstwa odpowiedzialne za imple-

mentację wymienionych dyrektyw oraz wskazuje

etap prac legislacyjnych toczących się w związku

z przygotowaniem aktów prawa krajowego wykonu-

jących przepisy tych dyrektyw.

Ostatnia informacja

tego rodzaju została przyjęta przez Komitet do Spraw

Europejskich i przekazana Komisji do Spraw Unii

Europejskiej Sejmu RP 6 marca 2013 r.

W odpowiedzi na pytania dotyczące stanu wdro-

żenia dyrektyw unijnych przez Polskę w różnych

okresach pozwalam sobie przedstawić, w miejsce da-

nych historycznych przedstawionych Radzie Mini-

strów na początku stycznia 2013 r., o których wspo-

mina pan poseł w interpelacji, aktualne dane wyni-

mitet do Spraw Europejskich „Informacji na temat

legislacyjnych wynikających z orzeczeń TSUE oraz

z informacją na dzień 13 lutego 2013 r.:

— 25 dyrektyw, których termin transpozycji już

minął, nie zostało wdrożonych przez Polskę (załącz-

nik nr 1 – wykaz dyrektyw, wraz z projektami ustaw

i aktów wykonawczych),

— 6 dyrektyw, których termin transpozycji już

minął, nie zostało w pełni wdrożonych, lecz do peł-

nego wdrożenia niezbędne jest wyłącznie wydanie

aktów wykonawczych (załącznik nr 2).

W terminie do 31 grudnia 2013 r.

Polska ma obo-

wiązek wdrożyć 20 dyrektyw, których termin trans-

pozycji jeszcze nie upłynął (załącznik nr 3), w tym 5,

których termin transpozycji upływa przed 30 kwiet-

nia 2013 r. (załącznik nr 4).

Na pytania nr 3 i nr 7 w sprawie przyczyn opóź-

nień nie jest możliwe udzielenie wyczerpującej i jed-

nej prawidłowej odpowiedzi ze względu na bardzo

szerokie spektrum spraw objętych regulacją dyrek-

tyw i tym samym bardzo zróżnicowany charakter

problemów związanych z ich transpozycją do krajo-

wego porządku prawnego, a także brak jednolitej opi-

nii zaangażowanych podmiotów i ekspertów zewnętrz-

nych w tym zakresie.

Niemniej jednak do najczęściej

wymienianych przez ekspertów przyczyn opóźnień

należą:

— „sztywny” system źródeł prawa w Polsce, któ -

ry powoduje konieczność wdrażania większości dy-

rektyw UE przepisami ustawowymi i niemożność

skorzystania z powszechnie stosowanego w zakresie

transpozycji dyrektyw, w wielu państwach członkow-

skich UE, instrumentu rozporządzeń z mocą ustawy;

— próby uwzględniania w procesie transpozycji

dyrektyw UE specyfiki polskiego systemu prawne-

go, instytucji i tradycji prawnych i dbałość o jakość

i precyzję wdrożenia (w przeciwieństwie do niektó-

rych, zwłaszcza nowych, państw członkowskich,

które w procesie transpozycji niekiedy „przepisują

dyrektywy”);

— niedostatecznie wczesne rozpoczynanie prac

nad projektami ustaw wdrażających niektóre dyrek-

tywy;

— przedłużające się prace nad projektami zwią -

zane z szerokimi konsultacjami społecznymi i eks-

perckimi;

— długość standardowego procesu legislacyjnego

w Polsce i brak specjalnej, szybkiej ścieżki legislacyj-

nej na potrzeby transpozycji prawa UE.

W powyższym kontekście warto odnotować, że

problem terminowej transpozycji dyrektyw jest,

w mniejszym lub większym stopniu, problemem

wszystkich państw członkowskich.

Odpowiadając na pytania nr 5 i nr 6 dotyczące

działań zaradczych podejmowanych w powyższym

zakresie, uprzejmie informuję, że w ramach admini-

stracji rządowej oraz w Sejmie i Senacie trwają obec-

nie intensywne prace legislacyjne mające na celu wy-

eliminowanie opóźnień.

Mimo że terminowe i właś-

948

ciwe wdrażanie prawa unijnego jest zadaniem o cha-

rakterze ciągłym, niestety niektóre z dyrektyw ze

działań, nie zawsze mogą być transponowane na

czas.

Dobra jakość prawa stanowionego w ramach

Obowiązki transpozycyjne wynikające z prawa

UE są obecnie uwzględniane w planowaniu prac le-

gislacyjnych Rady Ministrów.

Zespół do spraw Pro-

gramowania Prac Rządu podejmuje decyzję o wpisa-

niu danego projektu do wykazu prac legislacyjnych

Rady Ministrów, wraz z podaniem terminu jego przy-

jęcia przez Radę Ministrów, co do zasady, w przypad-

celu wykonanie prawa unijnego.

Przy ustalaniu tych

nikające z aktów prawa unijnego, ze szczególnym wy-

szczególnieniem projektów pod tym względem opóź-

nionych.

Warto podkreślić, że ilość wszczynanych przez Ko-

misję Europejską przeciwko Polsce postępowań w związ-

ku z podejrzeniem naruszenia prawa unijnego, w tym

niej normie dla państw członkowskich Unii Europej-

skiej o podobnej wielkości i liczbie ludności.

Podobnie

wane przez Komisję Europejską do Trybunału Spra-

wiedliwości Unii Europejskiej.

Obecnie przed Trybu-

nałem Sprawiedliwości toczy się 5 postępowań prze-

ciwko Polsce w związku z brakiem notyfikacji dyrek-

tyw unijnych (załącznik nr 5).

Większość postępowań prowadzonych przez Ko-

misję Europejską przeciwko Polsce jest umarzana na

etapie administracyjnym.

Ponadto, w przypadku

skierowania do Trybunału skargi w sprawie braku

notyfikacji dyrektywy przez Polskę, Komisja najczęś-

ciej podejmuje decyzję o wycofaniu skargi niezwłocz-

nie po opóźnionym wdrożeniu przez Polskę danej

staci sankcji finansowych przewidzianych w trakta-

cie za naruszenie prawa unijnego.

Rząd podejmuje

Polskę tego rodzaju kar również w przyszłości.

Z wyrazami szacunku

Załączniki

Załącznik nr 1 – Wykaz dyrektyw unijnych, których termin transpozycji już minął, wraz z projektami ustaw

i aktów wykonawczych niezbędnych do ich wdrożenia

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

Lp.

Akt prawa

unijnego

Nr sprawy/

naruszenia

Termin

transpozycji

Resort

wiodący

Notyfikacja

w Bazie

KŚW

Akt wdrażający

Etap prac

legislacyjnych (stan

na 13 lutego 2013 r.)

1.

Dyrektywa

Parlamentu

Europejskiego

i Rady 2008/6/WE

2008 r.

zmieniająca

dyrektywę 97/67/

WE w odniesieniu

do pełnego

urzeczywistnienia

Nr

naruszenia

wg ewidencji

KE:

2013/0059

KE

wystosowała

zarzuty

formalne

31.12.2012

Minister-

stwo

Admini-

stracji i

Cyfryzacji

Częściowa

1.

Projekt rozporządzenia MAiC

w sprawie prowadzenia przez

operatora wyznaczonego do

świadczenia usług

powszechnych rachunkowości

regulacyjnej i kalkulacji

kosztów usług powszechnych

2.

Projekt rozporządzenia MAiC

w sprawie sposobu kalkulacji

kosztu netto, zawartości

projektu opisu kalkulacji kosztu

netto oraz trybu i terminów jego

uzgadniania i zatwierdzania

3.

Projekt rozporządzenia MAiC

w sprawie warunków

wykonywania usług

4.

Projekt rozporządzenia MAiC

w sprawie metodologii ustalania

maksymalnych rocznych

poziomów opłat za usługi

powszechne

1–4.

Projekty

rozporządzeń

w uzgodnieniach

międzyresortowych

949

M

i

n

i

s

t

F

i

n

a

n

s

L

p.

A

k

t pr

a

w

a u

n

i

j

n

e

g

o

N

r s

pr

a

w

y

/

n

a

r

u

s

z

en

i

a

Te

r

m

i

n

t

r

a

n

s

ji

R

e

s

o

r

t w

i

o

d

ą

c

No

t

y

fi

k

a

c

j

a

w B

a

z

i

e K

Ś

W

A

k

t w

d

r

a

ż

a

j

E

t

a

p pr

a

c l

e

g

i

s

l

a

c

y

j

n

(

s

t

a

n n

a 1

3 l

u

t

e

g

o 2

0

1

3 r

.

)

2.

D

y

r

e

k

t

y

a P

a

r

l

a

m

e

u E

u

r

o

p

e

i R

a

d

y 2

0

0

9

/

1

1

0

/

W

E z d

n

i

a 1

6 w

r

z

e

ś

0

pr

a

e p

o

d

e

pr

o

w

a

d

i pr

z i

n

pi

e

n

i

ą

d

z

a e

l

e

k

t

d

z

o

r

o

s

t

r

o

ż

c

o n

d i

c

h d

z

i

a

z

m

i

e

n

i

c

y

r

e

k

y 2

0

0

5

/

6

0

/

W

E

i 2

0

0

6

/

4

8

/

W

E o

r

a

z u

c

h

y

l

a

j

ą

c

a d

2

000

/

4

6

/

W

E

N

r n

a

r

u

s

z

g e

w

i

d

e

n

i K

E

:

2

01

1

/

0

6

2

3

K

E w

y

s

t

o

s

a

u

z

a

s

a

d

ą o

pi

n

i

ę

3

0.0

4

.

2

0

1

1

M

i

n

i

st

e

r

st

w

o

F

i

n

Cz

ę

ś

c

i

o

wa

1

.

P

r

o

j

e

k

s

t

a

w

m

i

a

n

s

ł

u

g

a

c

h

p

ł

a

t

n

i

c

z

y

i

e

k

t

h i

n

n

y

s

t

a

2

.

P

r

o

j

e

y a

k

t

ó

w w

y

k

o

a

1

.

P

r

o

j

o

s

t

a

ł

k

i

e

r

ow

a

n

y d

o r

o

z

p

a

t

z

e

pr

z

e

z R

a

d

ę M

i

n

i

s

t

3.

D

y

r

e

k

t

a K

o

m

i

s

j

i 2

0

1

0

/

4

3

/

U

E z d

n

i

a

1 l

i

p

c

.

w s

pr

a

k

o

d

y

r

y P

a

r

l

a

m

6

5

/

W

E w z

a

k

r

e

e w

y

m

o

ó

o

r

g

a

n

, k

o

n

fl

i

k

t

ó

w i

n

t

e

,

pr

o

w

a

d

z

r

z

ą

r

y

z

y

k

i

e

m i t

r

e

ś

c

i u

m

o

w

y p

o

m

i

ę

e

p

o

z

a

r

i

u

s

m a s

p

ó

ł

k

ą z

a

r

z

ą

d

j

ą

c

ą

N

r n

a

r

u

9

1

8

K

E w

y

s

t

6

.

2

0

1

1

M

P

r

o

j

e

k

t r

o

z

p

o

r

a M

F w s

pr

a

w

i

k

r

e

a s

s

o

, t

r

y

b

u o

r

a

z w

a

r

u

n

pr

o

w

a

z t

o

w

a

r

f

u

ndu

s

y i

n

w

e

s

w u

z

g

o

d

n

m

i

ę

dz

y

r

e

s

o

r

to

w

y

c

h

4.

D

y

r

e

k

t

4

/

U

E z d

n

t

ó

z

e

w d

o

t

y

c

z

h ł

ą

c

e

n

a f

ndu

m

o

d

e

l

i f

u

ndu

s

z

y p

o

d

s

i p

o

w

i

ą

z

c

e

du

r

po

w

ia

d

a

m

ia

n

ia

N

r n

a

r

u

9

K

E w

y

s

t

z

a

k

r

r

e

ś

c

k

r

e

ś

e

j z

a

s

a

y

s

p

ó

ł

pr

a

c

y m

i

ę

d

z

y f

u

ndu

s

z

e

m p

o

d

s

t

a

a f

u

ndu

s

z

e

w

i

ą

z

m o

r

z n

i

z

b

ę

e

l

e

m

e

n

e

w

n

ę

h z

a

s

a

d pr

o

w

a

d

z

a

k

r

r

z

a f

u

m i f

u

ndu

s

z

e

2

.

P

r

o

j

i

n

i

s

a F

i

n

a

n

w s

pr

a

w

a

m

i

f

u

ndu

s

u p

o

d

s

t

o i f

u

ndu

s

z

w

i

ą

z

g

o o

r

z r

o

d

z

a

j

w n

i

e

pr

a

w

d

ł

o

k

ą m

i

e

ć n

e

g

a

t

y

y w

p

ł

y

w n

a f

u

ndu

s

z

p

o

w

i

ą

z

3

.

P

r

o

j

e

o

d

m

i

i u

pr

a

w

n

i

o

n

m

i

d

o b

a

d

a

n

pr

a

w

o

z

ń fi

n

a

n

h f

u

ndu

u

4

.

P

r

o

j

e

f

o

r

i z

a

w

a

r

t

h w d

o

k

u

m

e

c

i

e

i

n

f

o

m f

u

n

du

s

z

u i

n

w

e

s

1

–

3

.

T

r

w

a

j

ą pr

a

c

e n

a

d pr

z

y

-

g

o

t

o

w

a

o

j

e

k

.

N

i

e

z

o

s

t

y j

e

s

z

c

e s

k

i

e

r

g

o

m

i

ę

dz

y

r

4

.

P

r

o

j

w u

z

g

o

d

5.

D

y

r

e

k

t

a R

a

d

y 2

0

1

0

/

2

4

/

U

E z d

m

a

r

c

a 2

a

j

j p

o

m

o

c

pr

z

y o

d

z

y

s

k

r

z

d

a

t

k

e

ł i i

n

n

y

c

b

c

N

r n

a

r

u

2

/

01

0

6

K

E w

y

s

t

1

.

1

2

.

1

M

B

r

a

k

P

r

o

j

e

k

z

a

j

e

u p

d

a

t

k

ów

, c

e

ł i i

l

p

ub

l

i

c

z

o

p

r

a

w

yc

h

P

r

o

j

e

w u

z

g

o

950

6.

D

y

r

e

k

t

i R

a

d

y 2

7

3

/

U

E z d

a 2

4 l

i

s

t

o

p

1

0 r

m

i

e

n

i

0

0

3

/

7

1

/

W

E

w s

pr

a

w

i

o

s

p

e

k

t

u e

m

i

s

y

j

e

g

o

u

b

l

i

k

g

w

u

b

l

i

c

o

f

e

r

t

ą l

u

b d

o

p

u

s

z

m d

o o

b

r

o

p

a

pi

e

r

ó

w w

a

r

t

h o

z d

y

r

e

k

t

4

/

1

0

9

/

W

E w s

pr

e h

a

r

m

o

n

z

a

o

g

ó

w d

o

t

y

h pr

j

r

z

n

m

i

t

e

n

t

a

c

h

, k

t

ó

h p

a

pi

e

r

y

w

e d

o

p

u

s

e s

ą d

o o

b

r

a

r

y

n

k

u r

e

g

u

l

o

N

r n

a

r

u

g

e

w

id

e

nc

ji

K

E

:

2

0

12

/

0

3

92

K

E w

y

s

t

z

a

r

z

u

t

f

or

m

a

l

01

.

0

7

.

2

01

2

M

i

n

i

st

e

f

e

r

c

i

e

p

u

b

l

a

r

u

n

h w

pr

o

w

s

t

r

u

ó

w fi

n

a

n

h d

z

o

r

g

a

n

o s

y

s

u o

b

r

o

t

u o

r

a

z

o s

p

ó

ł

k

a

c

h p

u

b

r

m

i

a

n

n

k

U

s

t

a

w

a u

c

h

w

a

l

a pr

z

e

z

S

e

j

m 2

5 s

t

y

c

z

P

r

o

j

e

t z

o

s

t

a

ł pr

z

e

k

a

z

d

o S

e

n

a

t

u (

pr

z

e

w

i

d

z

r

o

z

p

a

t

p

s

i

e

d

n

u 2

0

–

2

1 l

u

t

e

g

o

7.

D

y

r

e

k

t

1

/

1

6

/

U

E z d

n

5 l

u

t

e

1 r

s

p

ó

pr

a

d

m

i

n

z

i

e

d

o

p

o

d

a

t

k

c

h

y

l

a

77

/

79

9

/

E

W

G

N

r n

a

r

u

1

3/0

0

6

3

K

E w

y

s

01

.

2

01

3

M

i

n

i

st

e

y – O

r

d

y

n

a

c

p

o

d

a

t

k

ow

a o

r

a

z u

o

n

t

r

i s

k

a

rb

o

w

e

j

P

r

o

j

e

k

M

i

n

i

st

e

G

o

sp

o

d

a

r

k

i

L

p.

A

k

t pr

N

o

t

y

fi

k

a

c

a w

B

a

z

i

8.

D

y

r

e

k

t

2

8

/

W

E z d

n

3 k

w

i

e

t

m

o

w

a

o

s

ow

a

a e

n

i z

e ź

r

ó

d

e

ł

o

d

n

a

w

i

l

n

y

c

m

i

e

n

i

a i w

n

a

s

t

ę

e u

c

h

y

l

a

1

/

7

7

/

W

E o

r

a

z 2

0

0

3

/

3

0

/

W

E

N

r n

1

/02

9

8

K

E w

y

s

5

.

1

2.

20

1

0

M

i

n

i

st

e

G

o

s

pod

a

r

i

Cz

ę

ś

c

i

o

d

n

a

w

i

h ź

r

ł

a

c

h

e

ne

r

g

i

i

2

.

P

r

o

j

h n

a p

o

w

j u

s

t

a

y

3

.

P

r

o

b

i

o

k

o

m

p

o

n

e

n

t

c

h i b

i

o

p

a

l

i

w

a

c

h c

i

e

k

ł

y

c

h

1

.

P

z

d

j

ę

t

y z p

o

s

i

e

d

a K

R

M

2

4 s

t

y

c

z

n

.

i

s

k

i

e

r

ow

o u

z

g

o

2

.

T

r

w

a

j

g

o

t

uz

go

d

n

i

e

ń

m

i

ę

dz

y

r

3

.

P

r

o

j

t w

uz

go

d

n

i

e

n

i

m

i

ę

d

z

r

e

s

o

r

t

o

w

y

9.

D

y

r

e

k

t

3

0

/

W

E z d

m

i

e

ę 9

8

/

7

0

/

W

E

o

d

n

o

s

z

ą s

i

ę d

o s

p

e

c

y

fi

k

a

c

j

e

n

z

y

n

y i

o

l

e

j

ó

w n

a

p

ę

d

o

c

pr

o

w

a

m

e

c

h

a

n

m m

o

n

i

t

o

g

r

a

n

i

a e

o

z z

m

i

e

n

i

ą d

y

r

e

k

ę R

a

d

y

1

9

9

9

/

3

2

/

W

E o

d

n

p

a

l

i

w w

y

k

o

r

z

c

z s

t

a

t

k

i

ż

e

g

l

u

g

i ś

r

ó

d

l

ą

j o

z u

c

3

/

1

2

/

E

W

G

N

2

/02

9

7

K

E w

y

s

t

3

1

.

1

2.

20

1

0

e m

o

n

i

t

o

k

o

n

t

r

a

k

o

ś

c

i p

a

l

i

w

2

.

P

r

o

1

.

P

r

o

j

i s

k

i

e

o

y d

o u

951

10

.

D

y

r

e

k

t

7

3

/

W

E z d

n

9 r

d

o

t

y

c

z

a w

s

p

ó

l

d r

y

n

k

u

w

g

a

z

u

z

ie

m

n

e

g

o

i

u

c

h

y

l

d

y

r

e

k

5

5

/

W

E

N

r n

20

1

1

/

2

20

2

K

E s

k

i

e

r

o

a s

pr

a

w

ę

d

o

T

S

U

E

w

r

a

z

z

w

n

i

o

-

s

k

i

e

m o n

a

ł

o

ż

e

n

k

a

r

y fi

n

a

n

s

j

(

C

-

5

5/1

3

)

K

a

r

a

: 8

8 t

y

s

.

e

u

r

o

d

z

ie

n

n

3.

0

3.

2

0

1

1

M

i

Pe

ł

n

a

1)

W c

e

l

u u

z

u

p

e

ł

a t

r

n

s

i d

y

r

e

k

t

pr

o

w

a

d

e s

ą pr

a

c

e o

b

e

j

m

u

:

1

.

P

r

o

j

r

a

w

o g

a

z

o

w

e

2

.

P

r

o

j

G z

m

i

e

n

i

r

o

z

p

o

r

pr

a

w

i

c

k

s

z

t

a

ł

a

l

k

u

l

i t

a

r

y

f o

r

a

z r

o

l

i

c

ń

w o

b

r

o

c

e p

a

l

i

w

a

m

i g

a

z

o

w

y

m

i

1

.

P

r

o

j

1

1

.

D

y

r

e

k

2

/

W

E z d

n

o e

n

e

r

g

i

i e

l

e

k

t

i u

c

h

y

l

4

/

W

E

N

r n

2

2

01

K

E s

k

i

e

(C

-

5

9

8

/

1

2

)

K

a

r

a

4 t

y

s

.

e

u

2)

W c

e

l

u u

o e

n

e

r

g

e

2

.

P

r

o

w

a

r

w f

u

n

k

c

j

y

s

t

e

el

e

k

t

r

o

en

e

r

g

e

t

yc

z

n

e

g

o

3

.

P

r

o

j

t

a

r

g

u n

a b

u

d

o

w

ę

n

o

w

y

c

o

c

y w

y

t

w

ó

r

h e

n

e

r

g

i

l

u

b n

a r

e

a

l

z

e

d

s

i

m

n

i

e

c

p

o

t

r

a e

n

e

r

g

ę e

l

e

k

t

r

1

.

P

r

o

j

12

.

D

y

r

e

k

9

/

W

E z d

n

4

w

r

z

e

ś

a

k

ł

a

d

a n

a p

a

ń

s

t

c

z

ł

o

n

s

k

e o

b

o

w

k u

t

r

z

y

m

c

p

a

s

ó

w r

o

p

y n

a

f

t

o

w

j l

u

pr

o

du

k

t

ó

w r

o

p

o

p

o

c

h

o

N

r n

a

r

u

0

1

3/0

0

6

1

K

E w

y

s

t

12

.

2

0

12

M

i

n

i

st

e

a

p

a

s

a

c

h

r

o

p

y n

a

j i pr

o

du

k

t

ó

w n

a

f

t

o

w

y

c

h

P

r

o

z

g

o

d

13

.

D

y

r

e

k

6

5

/

U

E z d

n

a 8 c

z

e

r

w

g

o

a n

i

e

z

c

u

i w s

pr

z

ę

c

i

i e

l

e

k

t

B

r

a

k

po

s

t

ępo

w

ia

0

2

.

01

.

2

01

3

B

r

a

k

P

r

G w s

pr

a

w

i

c

e

o

c

e

n

y z

i s

pr

z

ę

t

u e

l

e

k

t

r

e

l

e

k

t

d

l

e

g

g

r

u

t

o

s

o

w

i o

r

z j

e

g

o o

z

n

a

k

o

T

r

w

a

j

.

N

i

e z

o

ł j

e

s

z

c

ow

1)

W

e

d

ł

u

g s

o

w

a M

i

n

i

s

er

s

t

w

a G

o

i d

y

r

ek

t

y

w

a j

e

s

t w p

e

ł

n

i wd

r

o

ż

o

n

a

.

2)

W

e

d

ł

u

952

M

i

n

i

s

t

o N

a

u

k

i i S

z

k

o

l

a W

y

ż

s

z

L

p.

A

k

t pr

(

s

t

a

n n

1

4

.

D

y

r

e

k

6

3

/

U

E z d

2 w

r

z

e

ś

y

k

o

r

e

l

ó

w n

a

u

k

o

w

N

r n

3

/

0

0

6

2

K

E w

y

s

t

10

.

1

1

.

2

1

2

M

i

n

i

st

N

a

u

k

i i

ol

n

i

c

t

w

a

o

B

r

a

k

P

r

e z

w

i

P

M 3

1 s

t

y

c

z

M

i

n

i

s

t

L

p.

A

k

15

.

D

y

r

e

k

0

9

/

1

4

5

/

W

E z d

n

6 l

i

s

t

o

p

.

pr

z

e

w

i

du

j

ą

c

a p

e

w

n

e

o

d

s

ę

p

a w o

d

n

i

e

o z

a

t

w

i

e

i

a

p

o

p

u

a

c

j

i m

i

e

j

s

h i o

d

m

i

a

n w

a

r

z

y

w

t

r

a

d

y

c

e u

pr

a

a

n

y

c

h w p

o

z

c

z

m

i

e

h i r

e

g

i

o

c

h i z

a

g

r

o

ż

y

c

h e

r

o

z

j

ą

g

e

n

e

t

y

ą o

r

z o

d

i

a

n

i

e

m

a

j

c

e

w

j w

a

r

t

o

i d

l

p

l

o

n

ó

w o pr

z

e

z

n

a

u h

a

nd

l

o

w

y

m

,

w

y

pr

o

du

k

o

w

a

n

y

u u

pr

a

w

y

w o

k

r

e

ś

, o

r

a

z

w

pr

u m

a

t

e

r

i

s

i

e

w

n

e

g

o t

y

c

h p

o

p

u

l

a

od

m

ia

n

N

r n

a

r

u

1

/0

3

02

K

E s

k

i

e

k

a

r

g

ę

d

o T

S

U

E (

C

-

1

3

5

/

1

2

)

3

1

.

1

2.

20

R

o

l

n

i

z

w

o

j

Ws

i

Cz

ę

ś

c

i

R

i

R

W

w s

pr

a

w

e j

e

d

n

d

p

o

w

a g

e

n

e

t

y

z

a

s

o

b

y r

o

ś

l

i

n

2

.

P

r

o

j

g

o s

o

o

e

t

y

k

i

e

o

w

n

l

o

m

b

o

w

a

n

i

a

t

e

r

o r

o

ś

l

i

n r

o

l

n

i

c

i w

a

r

z

y

w

y

c

h

, r

d

z

a

j

w o

p

a

k

m

a

t

e

r

i

o o

r

p

w i

c

h

za

b

e

z

p

i

e

za

n

i

a

3

.

P

r

o

j

W w s

pr

a

w

i

e t

e

r

m

k

ł

a

d

a

o

k

o

n

c

e

y p

o

l

o

w

e

j m

a

t

e

r

i

p

o

c

z

h g

r

u

p r

o

ś

l

i

a

t

u

n

k

h o

z s

z

c

z

e

g

m

ń w z

a

k

t

w

a

r

i j

a

k

o

ś

i m

a

t

e

r

r

oś

li

n

1

–

3

.

P

r

o

j

y r

o

z

p

o

ń w

u

z

g

o

d

d

z

y

953

16

.

D

y

r

e

k

6

0

/

U

E z d

n

3

0 s

i

e

r

p

n

.

pr

z

e

w

a d

o

t

y

c

e w

pr

o

w

a

i

e

s

z

a

k m

a

t

e

r

i

n p

a

s

t

e

w

n

y

c

h pr

z

r

a

m

a

c

h o

c

N

r n

a

r

u

8

K

E w

y

s

0

.

1

1

.

2

0

1

M

ol

n

i

c

t

w

i R

o

z

w

o

u W

s

i

Cz

ę

ś

c

i

y

t

w

a

r

a i j

a

k

o

ś

i

e

s

z

a

k d

l

a o

c

h

r

o

z

o

r

u ś

w

i

a

d

e

a m

i

e

s

z

i d

l

a

o

c

h

2

.

P

r

o

j

r

w

u w

o

p

u

s

z

o

o m

i

e

3

.

P

r

o

h i

w

a

r

z

y

1

–

3

.

P

r

w u

z

g

o

17

.

D

y

r

e

k

2

8

/

W

p

a

ź

d

z

9 r

.

u

s

t

a

n

a

a r

a

m

y

w

s

p

o

w

e

g

a

ł

a r

z

e

c

r

ó

w

n

o

o s

t

o

o

e

s

t

y

c

y

d

ó

w

N

r n

a

r

u

2

/02

1

0

K

E w

y

s

t

2

6

.

1

1

.

2

0

r

o

d

k

h o

c

h

oś

li

n

2

.

P

r

o

k

o

ń w z

a

k

c

h

r

o

ś

l

i

3

.

P

r

o

j

e r

o

z

w

ą

ń t

e

c

h

n

j

i

o

w

y b

y

ć z

a

s

t

o

s

e

p

o

d

c

z

a

s w

y

k

o

n

y

b

i

e

g

z z

a

s

t

o

s

m ś

r

o

d

k

ó

n pr

z

y u

ż

y

u s

pr

z

ę

t

u

a

g

r

o

lot

n

ic

z

e

g

o

4

.

P

e i

n

t

e

g

r

c

h

r

1

.

U

s

t

a

w

2

5 s

t

y

c

2

–

4

.

P

r

o

j

18

.

D

y

r

e

k

a w

y

k

o

n

a K

m

i

s

2

/

3

1

/

U

E z d

n

5 p

a

ź

d

z

i

2 r

m

i

e

a z

a

ł

ą

c

z

k I

V d

o d

y

r

e

k

R

a

d

y 2

0

6

/

8

8

/

W

E w o

d

n

i

e

w

y

k

a

z

u g

a

t

u

n

y

b p

o

d

a

t

n

i

r

u

s

o

ą p

o

s

o

c

z

n

i

c

ę k

r

w

o

t

o

c

z

n

ą o

r

z d

o

w

y

k

r

e

ś

l

e

a w

pi

s

u d

o

t

y

c

k

a

ź

n

e

g

o

z

e

s

p

o

ł

u o

w

r

z

o

d

z

e

n

i

B

r

a

k

po

01

.

01

.

2

01

B

r

a

k

P

o o

c

h

r

o

d

r

a z

w

i

e

z

w

a

l

c

z

u c

h

r

ó

b z

a

k

a

ź

n

y

c

h

zw

i

e

r

zą

t

Z

a

ł

o

ż

e

n

a z

o

s

t

a

y pr

z

y

j

ę

t

e pr

z

e

z

R

a

w 1

7 l

i

p

c

a

2

2

r.

954

M

i

n

i

s

t

wo

Ś

r

o

d

o

L

p.

A

k

t pr

9.

D

y

r

e

k

rl

a

m

e

nt

u

E

u

r

o

p

1

/

W

E z d

n

3 k

w

i

e

w s

pr

e g

e

o

l

o

s

k

ł

a

d

o

u

t

l

e

n

k

u

w

ę

g

l

a o

r

a

z z

m

y 8

5

/

3

3

7

/

E

W

G

, E

u

r

a

t

o

m

, d

y

r

e

k

Eu

r

o

p

e

j

sk

i

eg

o

i R

a

d

0

/

6

0

/

W

E

,

2

0

0

1

/

8

0

/

W

E

, 2

4

/

3

5

/

W

E

,

2

0

6

/

1

2

/

W

E

, 2

0

8

/

1

/

W

E

i r

o

z

p

o

r

W

E

)

n

r 1

0

1

3

/

2

0

0

6

N

r n

a

r

u

/

09

09

K

E w

y

s

t

25

.

0

6

.2

0

1

1

M

i

n

Ś

r

o

d

o

B

r

a

k

P

r

P

r

o

j

e

k

y

j

ę

t

pr

z

e

z K

R

M 1

0 s

t

y

c

2

0.

D

y

r

e

k

t

9

/

W

E z d

8

7

/

W

E w c

e

l

u

u

s

pr

a

w

n

o

s

z

e

s

p

ó

l

o s

h

a

nd

l

u u

N

0

K

E w

y

s

Z

a

ł

o

ż

e

4 s

i

e

r

p

n

r.

21

.

D

y

r

e

k

5

/

U

E z d

e e

m

i

s

j

i

pr

z

e

m

y

s

i

n

t

e

g

-

n

e

z

a

p

ob

ie

g

a

n

ie

z

a

n

i

e

c

o

m i i

c

h

k

o

n

t

ro

l

a

)

B

r

a

k p

o

ę

p

0

7

.

01

.

2

01

3

1

.

P

r

o

j

o

i

e

k

t

ó

Ś w s

pr

a

w

i

d

z

a

w i

n

s

t

a

l

g

ą

c

y

w

o

d

o

ć

z

n

a

c

z

n

e z

a

n

e

l

w pr

z

y

h a

l

b

o ś

r

o

d

o

j

a

k

o c

a

3

.

P

r

o

j

nd

a

r

d

ó

w e

m

i

s

y

j

i

e

k

t

o

d

z

, ź

r

ó

d

e

ł s

p

a

l

a

n

i

a

l

i

r

a

z

u

r

z

ą

d

z

ń s

p

a

l

a

n

a l

u

b w

s

p

ó

ł

s

p

a

l

a

a o

d

p

a

d

4

.

P

r

o

j

m

a

e pr

o

w

a

w

i

e

l

o

i e

m

i

s

j

i o

r

a

z p

o

a

w i

l

o

ś

c

i

p

o

bi

e

r

a

ne

j

w

o

d

y

5

.

P

r

o

j

e

Ś i M

G w s

pr

a

j

ś

c

i

o p

u k

r

a

j

o

w

.

P

r

o

j

2

.

P

r

o

j

uz

go

d

n

i

dz

y

–

5

.

T

r

w

a

j

d

z

y

955

M

i

n

i

s

t

o T

r

a

n

s

p

, Bu

d

o

w

n

i

o

s

p

o

d

i M

o

r

s

k

i

p.

A

k

t pr

22

.

D

y

r

e

k

1

/

1

8

/

U

E z d

n

a

r

c

a 2

z

m

i

e

i I

I

, V

i V

I d

o d

y

r

e

8

/

5

7

/

W

E w s

pr

o

p

e

r

a

c

o

ś

c

i s

s

t

e

k

o

l

e

i w

e W

s

p

ó

l

n

c

i

e

N

r n

a

r

u

1

0

K

E s

k

i

e

(C

-

5

0

0

/

1

2

)

3

1

2

.

T

ra

n

s

p

o

r

t

u,

B

u

d

o

w

n

i

os

p

o

d

a

r

k

rs

k

i

e

j

Cz

ę

ś

c

i

o

r

a

n

s

ko

l

e

jo

w

y

m

P

r

o

j

e

k

S

E 1 s

i

e

r

p

pr

z

e

z K

R

M 9 l

i

s

t

o

2 r

3.

D

y

r

e

k

3

1

/

U

9 m

a

j

a 2

0

1

0 r

h

a

r

a

k

e

n

e

r

g

j b

u

d

y

n

k

N

r n

a

0

3

9

0

K

E w

y

s

0

9

.

0

7.

2

0

1

2

M

i

i G

o

s

p

o

Cz

ę

h

a

r

a

e

e

n

e

r

g

e

2

.

P

r

o

T

B

i

G

M

z

m

i

e

n

i

a

r

u

w t

e

c

h

n

i

m p

o

w

i

n

n

o

d

p

o

w

i

ć b

u

d

y

n

k

i o

r

a

z i

c

h u

s

y

t

u

o

w

3

.

P

r

o

j

m

e

t

o

d

o

l

i

c

z

a c

r

a

k

u i l

o

k

a

l

u m

i

e

s

z

k

n

e

g

o l

u

b

c

z

ę

ś

c

u

d

y

n

k

t

a

n

o

j s

a

m

o

d

z

ą c

a

ł

o

ś

ć

t

e

c

h

n

i

o

-

u

ż

y

t

k

o

ą o

r

a

z s

p

u s

p

o

r

z

i w

z

o

r

ó

w ś

w

i

a

d

e

w i

c

h c

h

a

r

a

k

ne

r

g

e

t

y

c

ne

j

1

1

.

P

r

o

j

a

ł

o

ż

e

ń z

o

s

t

a

ł

y p

o

d o

b

r

a

d

y R

a

d

y

M

i

9 l

u

t

e

–

3

.

T

r

w

956

M

i

n

i

st

e

Z

d

r

o

w

i

L

p.

A

k

4.

D

y

r

e

k

8

4

/

U

E

z d

a – w z

a

k

r

e

d

z

o

r

n

a

d b

e

z

pi

e

c

e

m f

a

r

m

a

k

o

t

e

r

a

pi

i – d

y

r

e

k

t

1

/

8

3

/

W

E w s

pr

l

o k

d

e

k

s

u o

d

n

o

s

z

g

ę d

o

pr

o

du

k

t

ó

w l

e

c

z

n

i

c

h s

t

o

o

w

h u l

u

d

z

i

N

r n

a

r

u

01

2

/

0

3

3

K

E w

y

s

2

1

.

0

7.

2

0

1

Z

d

r

o

w

B

r

a

k

P

fa

r

m

a

c

e

u

t

y

c

zn

e

P

r

o

j

e

E 2

8 l

i

s

t

o

p

5.

D

y

r

e

k

2

/

U

E

z d

n

a

k

r

p

o

b

i

w

pr

w

a

u

s

f

a

ł

s

z

o

y

o

du

k

t

ó

-

c

z

y

c

h d

o l

e

g

a

l

n

o ł

a

ń

c

u

c

a d

y

s

t

r

y

c

i

B

r

a

k p

o

2

.

01

.

2

P

r

o

j

e

k

9 g

r

u

d

n

i

Z

a

ł

ą

c

z

k n

r 2 – W

y

k

a

z d

y

r

e

w u

n

i

j

n

o p

e

ł

a

n

s

p

i w

y

m

y

d

a

n

i

k

w w

W

a

r

s

z

, 8 m

a

r

c

a 2

M

i

n

i

s

d

m

i

n

i

C

y

f

r

y

z

a

c

j

L

p.

A

k

.

D

y

r

e

6

/

W

E z d

n

0 l

u

t

e

g

0

8 r

.

z

m

i

e

7

/

6

7

/

W

E w o

d

o p

e

ł

n

u

r

z

e

c

z

y

n

k

u

w

o u

s

ł

u

g

p

o

c

z

t

o

y

c

h W

s

p

ó

l

n

N

r n

a

r

u

5

9

K

E w

y

s

A

dmi

n

i

s

t

r

i

C

y

f

r

y

ji

Cz

ę

ś

c

i

o

A

i

C w s

pr

a

w

i

w

a

p

e

r

a

t

a w

y

z

n

a

c

g

o d

o

ś

w

i

a u

s

ł

g p

w

s

z

e

h r

a

c

h

o

ś

c

i r

e

g

u

l

a

a

l

k

u

i k

o

s

z

t

s

ł

u

g

p

ch

n

y

ch

2

.

P

r

o

j

p

o

s

k

a

l

k

u

l

u n

e

t

t

o

, z

a

w

a

r

t

i pr

o

j

e

k

pi

s

u

k

a

l

k

u

o o

r

a

z t

r

y

b

u i t

e

r

m

i

w j

e

g

o

u

z

g

a

d

n

ia

n

ia

i

z

a

t

w

i

ia

3

.

P

r

o

j

s

h pr

z

o

p

or

a

w

y

z

n

a

one

g

o

4

.

P

r

i u

s

t

a

l

a

a m

a

k

s

y

m

y

c

o

c

z

n

y

i

o

m

p

ł

a

t z

a u

s

ł

u

g

i p

o

w

s

z

1

–

4

.

P

r

o

957

M

i

n

i

s

t

ŚW

A

k

t w

d

r

i

p

c

za

r

z

ą

d

za

j

ą

c

ą

N

1

/

0

9

yc

h

P

r

o

j

e

go

d

n

i

e

zy

r

e

s

o

r

t

-

w

yc

h

3.

D

y

r

e

k

w

i

ą

m a f

u

ndu

s

z

s

pr

a

ne

g

o

4

.

P

r

ndu

s

z

u i

n

w

4

uz

go

d

n

i

958

M

i

n

i

st

e

4.

D

y

r

e

k

o

po

s

t

ępo

w

a

cz

n

e

g

o

i

e

cz

n

e

g

o

p

d

l

e

B

r

a

k p

M

i

n

i

s

t

5.

D

y

r

e

k

6 l

i

s

t

po

p

u

la

c

j

i

m

i

e

j

s

ie

u

pr

a

w

i

a

i r

e

g

i

o

y w o

k

r

e

ś

-

k

a

c

h

, o

959

6.

D

y

r

e

k

a 3

0 s

i

e

r

ra

l

n

eg

o

N

r n

a

r

Z

a

ł

ą

c

z

r 3 – W

y

k

a

n t

r

a

n

s

p

i

n

i

e d

o 3

1 g

r

u

d

W

a

r

s

z

Lp

A

k

t pr

a

w

Te

r

m

i

n

8

9

/

U

E z d

n

6 l

i

s

t

o

1 r

m

i

a

y

r

e

k

w 9

8

/

7

8

/

W

E

,

2

0

2

/

8

7

/

W

E

, 2

0

4

E i 2

0

0

9

/

3

8

/

W

E

w o

o d

o

d

a

t

o n

p

o

d

i fi

n

a

n

s

i k

o

n

g

l

o

u

fi

n

a

n

s

1

0.0

6

.

2

0

1

3

M

i

n

i

st

n

a

d

z

o

z

e u

z

u

p

e

ł

m n

a

d

i

n

s

t

y

t

i k

r

e

d

y

t

o

y

m

i

, z

a

k

ł

a

u

b

e

pi

e

, z

a

k

ł

a

i r

e

a

s

e

k

u

r

a

c

j

i fi

r

m

a

m

i i

n

w

e

s

m

i w

c

h

o

d

z

w s

k

ł

a

d k

n

g

l

o

T

r

w

a

j

2.

D

y

r

e

k

E z d

5 l

i

s

t

o

i u

b

e

z

pi

j i r

e

a

s

e

y

j

3

0.0

6

.

2

0

z

i

a

ł

r

j

E 3 p

a

ź

d

z

P

r

o

j

m

ó

w

i

o

n

y n

a K

R

M 3

1

p

a

ź

d

3.

D

y

r

e

k

1

/

U

E z d

l

t

e

r

n

y

i f

u

ndu

a

m

i

i

n

w

i i z

m

i

a

n

w 2

0

0

3

/

4

1

/

W

E

i 2

0

6

E o

r

a

z r

o

ń (

W

E

)

n

0

/

2

0

0

9 i (

U

E

) n

r 1

0

9

5

/

2

0

1

0

2

2.

0

7

.

20

1

3

M

i

n

i

o f

u

ndu

s

z

a

c

h i

n

w

e

s

t

– pr

o

j

e

k

t w

y

m

a

g

a z

g

ł

o

s

z

e

a d

a

p

ra

c

l

eg

i

sl

a

c

y

j

n

y

T

r

w

a

j

4.

D

y

r

e

k

7

/

U

E z d

n

u

t

e

w

a

l

c

z

ó

ź

n

i

ń w p

ł

a

t

n

o

a

w t

r

a

n

s

a

c

h h

a

n

d

l

o

1

6

.

0

3

.

2

01

3

M

i

e

r

m

i

c

h z

a

p

ł

a

t

w t

r

a

n

s

I

I c

z

y

t

a

n

d

b

ł

o s

i

ę 6 l

u

t

e

g

.

I

I

I

c

z

y

t

ę 8 l

u

t

e

g

5.

D

y

r

e

k

0

/

E

u

r

a

t

o

m z d

n

i

a

p

c

.

u

s

t

a

e w z

d

p

o

g

i b

e

z

pi

e

c

e

g

o g

o

s

p

o

a

l

o

n

y

m

p

a

l

i

w

e

m j

ą

d

r

o

w

m i o

d

p

p

r

o

m

ie

n

iot

w

ó

r

c

z

y

i

2

3

.

0

8

.2

0

1

3

M

i

n

oj

e

k

t

u

s

t

a

w

a

z u

T

r

w

a

j

960

6.

D

y

r

e

k

4

6

/

U

E z d

6 g

r

u

d

n

i

8

/

W

E P

a

r

l

a

m

w s

pr

a

w

i

b

l

i

ż

e

a u

s

t

a

w

o

d

w

s

t

w p

a

ń

s

t

c

z

ł

o

n

k

h o

d

n

o

s

z

c

ę d

o ś

r

o

d

d

o

t

y

r

a

n

i

i

i z

a

n

i

e

c

g

a

z

o

w

y

c

y

ł

o

w

y

c

l

n

i

k

ó

w s

p

a

l

i

n

o

w

y

c

h

n

t

o

w

a

s

z

y

n

h s

a

m

j

e

z

d

n

y

c

h

n

i

p

r

u

s

z

o d

r

o

g

a

c

2

1

.

1

2.

20

1

3

M

i

n

R

o

z

p

o

r

e M

i

n

i

s

a G

o

s

p

o

z

m

i

e

n

e r

o

r

i i P

r

a

c

y z d

n

i

0

.

w s

pr

a

l

a s

i

l

n

i

k

w z

a

k

r

g

r

a

z

ą

s

t

e

s

t

a

ł

y

c

h pr

z

e

z t

e s

i

l

n

i

k

T

r

w

a

j

7.

D

y

r

e

k

1

8

/

U

a

r

c

a

d

r

o

ż

e

m

i

e

n

g

p

o

z

u

a

m

o

w

e

g

o d

o

t

z

o u

r

l

o

p

u

r

o

d

z

i

c

i

s

w

a

r

t

g

o pr

z

e

z BU

S

I

N

E

S

S

E

U

-

R

O

P

E

, U

E

A

P

M

E

, C

E

E

P i E

T

U

C o

r

a

z

u

c

6

/

3

4

/

W

E

0

8.

03

.

2

0

1

3

M

s

t

o P

r

a

c

y i

ol

i

t

yk

i

S

p

o

ł

e

B

r

a

k

1

.

P

r

oj

e

k

t

o

d

e

k

s pr

a

c

y

2

.

P

r

o

j

P

i

P

S w

s

pr

a

w

i

u

d

z

i

e

l

a u

r

l

o

p

u w

y

c

h

o

1

.

P

t s

k

i

e

r

o

o S

j

m

u

.

I c

z

y

t

a

ę 2

2 l

i

s

t

o

p

.

P

r

o

j

k

o

ns

u

l

t

ac

j

ac

h

s

p

o

ł

e

8.

D

y

r

e

k

2

/

1

2

/

U

E z d

9 k

w

i

e

t

n

1

y 2

0

1

/

1

1

2

/

W

E

o

d

o

k

ó

w o

w

o

c

o

w

y

c

i

k

t

o

d

o

b

n

h pr

o

z

n

a

p

o

ż

y

c

i

a pr

z

e

z l

u

d

i

28

.

1

0

.

20

1

3

M

i

B

r

a

k

1

z

m

i

e

n

i

j

a

k

o

i h

a

nd

l

o

w

e

j s

o

k

ó

w i n

e

k

t

a

ó

w

o

w

o

c

2

o z

k

r

e

p

o

s

o

z

n

a

k

o

w

pr

z

z

n

b

e

z

p

o

ś

l

a k

o

s

u

m

a fi

n

a

l

n

e

g

i

e

k

t

h g

r

u

p i r

o

d

z

a

j

a

r

t

y

k

u

ó

w r

o

l

n

o

-

y

c

h l

u

b

a

r

t

y

k

u

h b

e

z

o

p

a

k

o

w

3

.

P

r

o

j

n

a

k

o

w

p

o

ż

y

w

u

z

g

o

d

2

.

R

o

z

p

o

r

u

b

l

i

e (

D

z

3 r

.

p

o

z

0

)

.

B

r

a

k n

o

t

y

fi

k

a

w B

z

i

e N

o

t

y

fi

k

i K

Ś

W

3

.

P

r

o

j

5

1

/

U

E z d

1 r

3

/

1

0

9

/

W

e

r

s

z

a j

e

j z

a

k

r

e

s

a o

s

o

b

y o

b

j

ę

t

e

o

c

h

r

o

ą m

i

ę

d

z

2

0.0

5

.

2

0

1

3

M

o S

pr

a

w

We

w

n

ę

t

r

z

B

r

a

k

P

r

u

d

z

o

z

c

a

c

h

P

r

o

j

10

.

D

y

r

e

9

8

/

U

E z d

3 g

r

u

d

n

i

y j

e

d

n

e

g

o w

n

i

o

s

e

d

n

o z

e

z

w

o

a o

b

y

w

a

t

i p

a

ń

s

w t

r

z

e

c

i

c

h n

a p

o

b

y

t i pr

a

c

ę

n

a t

e

r

y

t

o

m p

a

ń

s

t

w

w s

pr

a

w

i

b

i

o

r

u pr

a

w d

l

a

pr

a

c

o

w

a

ń

s

t

h pr

z

e

b

y

w

l

e

g

a

l

n

e w p

a

ń

s

t

i

z

ł

o

m

25

.

1

2

.2

0

1

3

M

i

P

r

ń d

o pr

o

j

e

k

u u

s

t

a

w

ie

mc

a

c

h

B

r

a

k d

a

n

961

1

1

.

D

y

r

3

6

/

U

E z d

a 5 k

w

i

e

t

n

p

o

a h

a

nd

l

o

w

i l

u

d

ź

m

i i z

w

a

l

c

z

t

o pr

o

c

e

d

e

r

u o

r

a

z o

c

y o

fi

a

r

, z

a

s

t

ę

p

a

d

e

c

y

z

ę r

a

m

o

w

ą R

a

d

y 2

0

2

/

6

2

9

/

W

S

i

S

W

0

6

.

04

.

20

1

3

M

i

S

p

r

aw

i

e

d

l

iw

o

ś

c

i

B

r

a

k

1

p

o

s

t

ę

p

a

r

n

e

g

o

, K

d

e

k

o

r

a

z n

i

aw

1

.

P

r

o

j

y s

k

i

e

r

ę 7 g

r

u

d

n

i

y w u

z

g

o

d

12

.

D

y

r

e

4

/

U

E z d

0 p

a

ź

d

z

i

0 r

a

w

a d

o t

ł

u

m

a

c

n

e

g

i t

ł

u

m

a

a pi

s

e

m

n

e

g

o w p

s

t

ę

ka

rn

y

m

2

7.

1

0

.

2

0

1

3

M

B

r

a

k d

a

B

r

.

D

7

/

U

E z d

r

u

d

n

ę 1

9

9

9

/

3

1

/

W

w o

d

o s

z

c

h k

r

y

t

e

r

ó

w

s

k

ł

a

o

t

ę

c

i m

e

t

a

l

i

c

e

z

n

a

n

e

a

o

dp

a

d

y

15

.

0

3

.

2

0

13

M

i

n

i

st

e

Cz

ę

ś

c

i

o

k

ł

a

o

i

s

d

p

a

d

ó

2

.

P

r

y

d

a

n

y n

a

pods

t

w

i

e

u

s

t

od

p

a

d

a

c

h

1

–

2

.

T

r

w

a

1

4

.

D

y

r

5

/

U

E z d

3 g

r

u

d

n

s

t

o

s

u

j

ą

c

a p

o r

a

z d

r

u

i d

o

p

o

s

t

ę

p

u n

a

u

k

o

t

e

c

h

n

i

a

ł

ą

c

z

i d

o

d

y

r

e

8

/

8

/

W

r

a

n

s

l

ą

d

o

w

e

g

o t

o

w

a

r

ó

3

0.0

6

.

2

0

B

r

a

k

B

r

.

D

y

r

e

2

/

U

E z d

y 9

6

/

9

8

/

W

E w s

pr

p

o

s

s

t

k

ó

3

0

.

1

1

.

01

3

M

i

R

o

z

p

o

r

T

B

i

G

w

y

po

sa

ż

e

n

ia

m

o

r

s

k

i

a

k d

a

16

.

D

y

r

e

2

1

/

U

E

z d

i

e

r

p

n

I i I

I

I d

o d

y

r

y 7

6

/

7

6

8

/

E

W

G

d

o

t

y

c

z

j pr

o

du

k

t

ó

w k

o

s

m

e

t

y

c

z

d

o

s

t

o

c

h d

o p

o

s

t

u t

e

c

h

n

i

01

.

0

3

.

2

01

Z

z

m

i

e

n

i

l

i

s

t s

u

b

s

t

a

i n

i

e

d

o

z

y

c

h l

u

d

o

z

wo

l

o

n

yc

h

z

o

g

r

a

n

en

i

a

m

i

d

o

s

t

o

s

ow

a

a w k

o

s

m

e

k

a

c

h o

r

a

n

a

k

ó

w

g

r

a

fi

c

z

n

y

c

h u

m

i

e

s

z

o

p

a

k

o

w

h k

o

s

m

e

t

ó

w

P

r

o

j

e

k

2

/

U

0 m

a

j

a

2

a u

m

o

y r

a

m

o

w

e

d

o

t

y

c

z

j z

a

p

o

b

i

a z

r

a

n

i

e

n

o

m o

s

t

r

y

m

n

a

r

ę

d

m

i w s

e

k

t

o

r

z

e s

z

pi

t

a

l

i i o

pi

e

k

i

z

d

r

o

j z

a

w

a

j m

i

ę

d

z

y H

O

S

P

E

E

M a

E

P

S

U

1

1

.

0

5

.

2

01

3

M

i

Z w s

pr

a

w

i

b

e

pi

i

g

i

e

n

y pr

a

c

y pr

z

y

w

y

k

u pr

a

c z

w

i

ą

n

a

r

a

ż

e

n

m n

a z

r

a

n

i

t

r

y

m

i u

ż

y

w

a

n

i pr

z

y u

d

z

i

e

l

ś

w

i

a

c

d

P

r

18

.

5

2

/

U

E

z d

0 g

r

u

d

n

i

.

u

s

t

a

a ś

r

o

d

k

ł

a

t

w

i

a

j

ą

c

e u

z

n

a

w

e r

e

c

e

p

t l

e

k

a

r

w

y

t

a

w

y

n

n

y

m p

a

ń

s

t

0

.2

0

1

3

M

i

B

r

9.

D

y

r

e

2

4

/

U

a 9 m

a

r

c

o

s

ow

a

a pr

a

w p

a

c

j

e

n

ó

w w t

r

a

n

s

g

r

a

n

i

c

pi

e

c

e z

d

r

o

w

25

.

1

0

.2

0

o ś

w

i

a

h o

pi

e

k

i z

fi

n

a

e ś

r

o

d

u

b

l

P

r

z

e

k

a

o u

ń z

e

w

n

ę

t

w d

n

i

u 8 l

u

t

e

g

962

2

0.

D

y

r

e

2

6

/

U

E z d

a

28

.

1

0

.

T

r

w

a

j

a

ł

o

ż

e

e d

o u

r 4 – W

y

k

a

0 k

w

i

e

tn

i

a 2

0

1

L

p.

A

k

t pr

nd

l

o

w

c

h

y w t

r

a

n

s

en

at

u

2.

D

y

r

e

k

R

O

P

E

, U

rs

tw

o

P

r

ac

y

i P

o

l

i

t

s P

r

a

c

y

2

.

P

ie

l

a

n

i

a

u

lo

p

u

w

y

c

h

o

w

r.

2

.

P

r

o

j

3.

D

y

r

e

2/

6

2

9

/

WS

i

S

W

0

6

.

1

.

P

r

o

j

.

I c

z

y

t

a

7 g

r

u

d

n

ne

j

u

z

n

a

ne

j

z

a

o

dp

a

w s

pr

a

w

a p

o

w

i

e u

s

dp

a

d

a

c

h

1

5.

D

ne

g

o

01

.

0

3

.

2

s

o Z

d

r

o

wo

l

o

l

ub

d

o

z

wo

l

o

i d

o s

t

o

um

i

es

z

c

z

a

n

y

na

o

p

a

k

o

963

W

a

r

s

z

a

Z

a

ł

ą

r 5 – W

y

k

a

z p

o

s

t

ę

ń z

n

a

j

d

u

a e

t

a

p

i

e s

ą

d

o

w

y

m p

r

o

w

a

d

r

y

b

i

e a

r

t

.

2

5

8 T

F

U

E i a

r

t

.

2

6

0 T

F

U

E

L

p.

A

k

t pr

sp

o

-

z

y

c

ji

R

e

or

t

w

io

d

ą

c

y

No

t

-

c

j

a

w B

le

g

i

s

l

a

c

jn

y

c

(

s

r.

)

1

.

D

y

r

ot

y

c

z

ą

c

a

-

n

y

c

h z

a

i

em

n

e

g

o i

u

s

w o

b

r

o

c

2

4 s

t

y

c

uz

go

d

n

2.

D

y

r

e

k

c

h

y

l

2

2

ys

t

e

m

u

e

l

e

k

t

e

n

e

r

g

cz

n

e

g

o

3

1)

W

e

d

ł

964

3.

D

y

r

e

k

w o

d

n

i

e

5/1

2

)

3

1

.

1

ow

a

ń

m

a

t

e

h z

a

b

e

pi

a

3

.

P

o

ś

n

1

–

3

.

P

uz

go

d

n

i

4.

D

, V i V

I d

o

d

01

1

or

s

k

i

e

j

Cz

e k

o

l

e

j

o

w

y

m

P

r

o

i pr

z

e

z K

5.

D

y

r

e

k

9

8

/

W

E z d

.

w s

pr

a

d

p

a

r

a

c

a n

i

e

k

t

e d

y

r

e

k

t

N

r n

a

r

/02

9

1

K

E s

k

i

e

ę pr

z

e

c

i

w

k

R

P w

r

a

z z

w

io

s

k

ie

m

o n

a

ł

o

ż

3

0

8

/

1

2

)

K

: 6

7 t

y

s

.

e

u

1

2.

1

2.

20

1

0

M

Pe

ł

n

a

P

r

o

j

e

T

r

w

T

r

w

a

j

uz

965

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie zmian w rozkładzie jazdy pociągów

na linii Warszawa – Sochaczew, opóźnień

i braku wzajemnego honorowania biletów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-14313/13, z dnia 18 lutego 2013 r.

w sprawie kolejowych przewozów pasażerskich na

trasie Warszawa – Sochaczew, wyjaśniam, że odcinek

linii kolejowej nr 3 Warszawa – Sochaczew należy do

najbardziej obciążonych ruchem kolejowym linii w Pol-

sce.

Ponadto ze względu na modernizację linii nr 9

pociągi dalekobieżne relacji Warszawa – Gdynia kur-

sują zmienioną trasą przez Kutno i Bydgoszcz.

Taka

sytuacja z uwagi na zasady prowadzenia ruchu kole-

jowego wymusza konieczność ograniczenia na sta-

cjach pośrednich między Kutnem i Warszawą ilość

postojów pociągów dalekobieżnych oraz do niezbęd-

nego minimum czas postoju pociągów regionalnych.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że pociągi

kategorii TLK mają za nadrzędne zadanie łączyć naj-

większe miasta w Polsce.

Odcinek Warszawa – So-

chaczew jako podmiejski ciąg komunikacyjny pod-

stawowo obsługiwany jest przez samorządowego

przewoźnika kolejowego Koleje Mazowieckie – KM

sp. z o.o. Misją tego przewoźnika jest prowadzenie

pasażerskiego transportu kolejowego w aglomeracji

wództwa mazowieckiego, jako elementu zintegrowa-

nego transportu publicznego.

Na podstawie informacji uzyskanych ze spółki

Koleje Mazowieckie wyjaśniam, że zwiększenie czę-

stotliwości kursowania pociągów spółki na tej linii

stowości podmiejskiej linii średnicowej, jak również

z uwagi na planowaną przez PKP Polskie Linie Ko-

lejowe SA modernizację linii nr 1 i skierowanie po-

ciągów dalekobieżnych po linii 447 na odcinku Gro-

dzisk Mazowiecki – Warszawa Włochy, co z kolei

utrudnia trasowanie wszystkich pociągów aglomera-

cyjnych uruchamianych na linii otwockiej.

Ponadto spółka Koleje Mazowieckie od czasu jej

powołania w 2005 r. sukcesywnie dokonuje zakupów

nowego taboru oraz gruntownie modernizuje posia-

dany tabor.

Jednakże ze względu na ograniczenia

finansowe inwestycje te muszą być rozłożone w cza-

sie.

Spółka ma świadomość, że oczekiwana przez

użytkowników skala unowocześniania parku tabo-

rowego jest daleko większa niż możliwości jej reali-

zacji.

Dlatego czynione są starania, by w miarę moż-

liwości taborowych zapewniać zestawienie pociągów

spółki z możliwie maksymalnej liczby elektrycznych

zespołów trakcyjnych.

W sprawie analiz potrzeb przewozowych przed

wprowadzeniem zmian w rozkładzie jazdy pociągów

od 10 lutego 2013 r. wyjaśniam, że analizy te wyko-

nywane są jedynie w przypadkach zmian rozkładu

jazdy dokonywanych na wniosek przewoźnika.

Ze względu na to, że zmiany od 10 lutego br. wy-

nikają z potrzeb zarządcy infrastruktury i są zwią-

zane z kolejną fazą robót modernizacyjnych na sieci

kolejowej, przewoźnicy kolejowi nie dokonywali ana-

liz potrzeb przewozowych.

W sprawie napełnienia pociągów TLK, które nie

zatrzymują się w Sochaczewie, na podstawie infor-

macji otrzymanych z PKP InterCity SA wyjaśniam,

kwencja w pociągu TLK 15102/3 „Kaszub”, zestawio-

nego z 1 wagonu klasy 1., 4 wagonów klasy 2. oraz

wagonu restauracyjnego, wynosiła ok. 70%, a w piąt-

ki i niedziele w obu kierunkach sięga 100%.

Nato-

miast z przeprowadzonych jesienią 2012 r. badań

„wsiadło-wysiadło” wynika, że na odcinku Warszawa

– Kutno w pociągu „Kaszub” pozostaje ok. 50 miejsc

wolnych.

Odnośnie do wzajemnego honorowania biletów

uprzejmie wyjaśniam, że spółka Koleje Mazowieckie

zawarła ze spółką PKP InterCity i spółką Przewozy

Regionalne umowy w sprawie wzajemnego honoro-

wania biletów, które mają zastosowanie w przypad-

kach:

1) przerwy w ruchu;

2) częściowego lub całkowitego zawieszenia prze-

teresowani przewoźnicy zostali poinformowani od-

rębnie, ze wskazaniem pociągów, w których bilety

KM mają być honorowane;

3) nieplanowanego zatrzymania pociągu (np. z po-

wodu defektu lokomotywy lub składu, uszkodzenia

b) składu lub,

c) stacji – pod warunkiem że rzeczywisty lub prze-

minut, albo nie przekracza 60 minut, ale w ciągu

dża pociąg tego samego przewoźnika, zapewniający

odjazd do stacji, do których można było dotrzeć za-

trzymanym pociągiem;

4) utraty połączenia przewidzianego w rozkładzie

godziny od przybycia pociągu z opóźnieniem nieprze-

kraczającym 60 minut, z danej stacji przesiadania

nie dojeżdża pociąg tego samego przewoźnika, za-

pewniający kontynuację podróży do stacji, do której

można było dotrzeć pociągiem gwarantującym połą-

czenie.

Jeżeli wystąpią ww. okoliczności, zostaje urucho-

miona procedura honorowania biletów.

Wyjaśniam również, że zarówno w prawie krajo-

wym, jak i prawie międzynarodowym nie ma przepi-

966

sów, które nakładałyby na przewoźników obowiązek

wzajemnego honorowania biletów, w tym z powodu

niekorzystnych warunków atmosferycznych, np. przy

temperaturach poniżej 5°C.

Na podstawie informacji otrzymanych od spółki

PKP InterCity wyjaśniam, że w okresie styczeń–luty

2013 r. (czyli okresie występowania ujemnych tem-

peratur powietrza) spółka przeprowadziła liczne kon-

trole jakości ogrzewania wagonów w uruchamianych

pociągach.

W około 85% wszystkich skontrolowanych

wagonach stwierdzono temperaturę w przedziale

18–25°C.

Ponadto spółka prowadzi różne działania

mające na celu zapewnienie pasażerom właściwego

komfortu termicznego, m.in. poprzez odpowiednią

koordynację i organizację działań sprawdzających

przygotowanie wagonów pod względem sprawności

technicznej na przeglądach okresowych taboru kole-

jowego spółki.

Jakość pasażerskich przewozów kolejowych bę-

dzie systematycznie wzrastać wraz z zakończeniem

realizowanych obecnie projektów modernizacji i re-

witalizacji linii kolejowych oraz modernizowanych

dworców kolejowych.

Na poprawę jakości tych prze-

wozów wpływ będzie też mieć realizowanie kolejnych

projektów taborowych finansowanych ze środków

funduszy unijnych i wspieranych środkami Fundu-

szu Kolejowego i rezerwy celowej budżetu państwa.

Znaczna poprawa funkcjonowania rynku kolejowych

przewozów pasażerskich powinna nastąpić po wdro-

żeniu krajowego planu i wojewódzkich planów zrów-

noważonego rozwoju publicznego transportu zbioro-

wego, których obowiązek opracowania wynika z usta-

wy o publicznym transporcie zbiorowym uchwalonej

z późn. zm.).

Ustawa ustanowiła hierarchizację tych

tu.

Plany opracowane przez marszałków województw

mają być uzgadniane z samorządami sąsiadujących

ze sobą województw, a pod względem koordynacji po-

łączeń w wyznaczonych węzłach przesiadkowych do-

stosowane do planu krajowego.

Do planów wojewódz-

kich mają być dostosowane plany jednostek samorzą-

dów niższych szczebli.

Taka struktura planów ma

łożyła też obowiązek przeprowadzania badań i analiz

ww. planów, w szczególności konstruowania układu

sieci komunikacyjnej, lokalizacji węzłów przesiadko-

wych oraz do wyznaczania kierunków rozwoju trans-

portu publicznego.

Ustawa nadała też duże znaczenie

skane w wyniku tych konsultacji informacje o potrze-

bach przewozowych występujących na obszarze ob-

jętym planem powinny być uwzględniane dla opty-

malizacji oferty przewozowej.

z Funduszu Pracy (14315)

W związku z pismem SPS-023-14315/13 z dnia 18

lutego br., odpowiadając z upoważnienia prezesa Rady

Ministrów na przekazaną przy piśmie podsekretarza

stanu w KPRM pana Adama Jassera (z dnia 22 lutego

br., znak: DSPA-4810-1332-(1)/13) interpelację pani

Jolanty Szczypińskiej w sprawie wykorzystania środ-

ków Funduszu Pracy, uprzejmie informuję.

O wysokości środków Funduszu Pracy możliwych

duje parlament RP, uchwalając ustawę budżetową,

duszu Pracy.

Kwoty wolne, pozostające na saldzie Funduszu

w zarządzanie ministrowi finansów.

Przekazane

środki w zarządzanie terminowe lub overnight są

oprocentowane, a odsetki zwiększają przychody Fun-

duszu Pracy.

Nadmieniam, że od 2011 r. wydatki funduszu pod-

legają ograniczeniom wynikającym z rekomendacji

steśmy do korekty deficytu sektora instytucji rządo-

fin nadal obowiązują w roku bieżącym.

Odnośnie do środków Funduszu Pracy wydatko-

wanych na wynagrodzenia i składki na ubezpiecze-

pracy informuję, że koszty funkcjonowania powiato-

wych urzędów pracy (w tym koszty wynagrodzeń)

powinny być – od 1 stycznia 2004 r., czyli po wejściu

wane z dochodów własnych (budżetów) samorządów

967

powiatów.

Ponieważ ustawa o promocji zatrudnienia

zatrudnianie w powiatowych urzędach pracy bezro-

botnych w ramach prac interwencyjnych i robót pub-

licznych, a ok. 1/3 pracowników zatrudniana była

w tych formach, konieczne było zrekompensowanie

skutków wprowadzenia ograniczenia.

W tym celu przy-

jęty został przez Sejm RP przepis art. 9 ust. 2a ww.

zane zostały samorządom powiatowym z Funduszu

Pracy odpowiednie środki przeznaczone na finanso-

wanie kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpie-

czenia społeczne pracowników powiatowego urzędu

pracy.

Dostrzegając problem trudnej sytuacji kadrowej

w powiatowych urzędach pracy, przyjęty został w no-

welizacji ww. ustawy (z 24 sierpnia 2007 r.) przepis

art. 9 ust. 2a

1

i 2a

2

wydłużający wsparcie do roku

2013, zmieniając jednocześnie podstawę naliczenia

środków.

Znacznie zwiększono kwoty wsparcia (z 86,5

mln zł w 2006 r. i 2007 r. do 160,5 mln zł w 2008 r.).

Cel przeznaczenia środków Funduszu Pracy pozostał

niezmieniony, a dodatkowo uchwalono, że środki te

przeznaczone są w szczególności na wynagrodzenia

dla zatrudnionych na stanowiskach pośredników

pracy, doradców zawodowych, specjalistów ds. roz-

woju zawodowego, liderów klubu pracy, doradców

i asystentów EURES.

Miało to spowodować m.in.

możliwość realizacji w odpowiednich warunkach

standardów rynku pracy.

Określona ustawowo wy-

sokość wsparcia (7% kwoty środków – limitu Fundu-

z wyłączeniem kwot przyznanych z rezerwy dyspo-

nenta funduszu) w kolejnych latach ulegała dalszemu

wzrostowi do 186,2 mln zł w roku 2009, 210,7 mln zł

w roku 2010 i aż do 311,6 mln zł w roku 2011.

Wyso-

kość 126,4 mln zł w roku 2012 oraz 135,0 mln zł

przypadająca na rok 2013 wywołała intensywne oba-

wy i działania poszukiwania rozwiązania na przy-

szłość przez samorządy we własnych budżetach.

Pod-

kreślenia wymaga bowiem fakt, że środki Funduszu

Pracy trafiają do budżetów samorządów powiato-

wych wyjątkowo i tylko w okresie przejściowym do

końca 2013 r., a zagadnienia aktywnego zwalczania

bezrobocia, wspomagania tworzących nowe miejsca

pracy, obsługa bezrobotnych – to przejawy działań

koniecznych, zaadresowanych do społeczności lokal-

nej i konieczne do realizacji przy zachowaniu wyso-

kich standardów usług rynku pracy.

Dlatego założe-

nia do projektu nowelizacji ustawy o promocji zatrud-

nienia (…) przewidują kontynuację wsparcia, z tym

że wysokość środków Funduszu Pracy przekazywa-

nych powiatom na wynagrodzenia pracowników

PUP uzależniona byłaby od efektywności działań na

bezrobociu ustawa budżetowa przewiduje 4655,1 mln

2012 r.).

Środki wydatkowane będą zgodnie z planem

finansowym Funduszu Pracy.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

tzw. kowelskiego, kat. A położonego

w km 249+226 linii kolejowej

wie remontu przejazdu kolejowego tzw. kowelskiego

szawa – Dorohusk, przedstawiam poniższe stanowisko.

Z informacji uzyskanych od zarządcy infrastruk-

ka, iż przedmiotowy przejazd, usytuowany w grani-

cach stacji kolejowej Chełm, stanowi skrzyżowanie

drogi łączącej drogę krajową nr 12 (ul. Rampa Brze-

ska) z drogą powiatową nr 1887L (ul. Kolejowa), z 10

torami czynnymi linii kolejowych nr 7, 63 i 81.

Ogól-

na długość przejazdu wynosi ok. 140 m.

Modernizacja przejazdu planowana była do reali-

zacji w roku 2012 w ramach wspólnej z Urzędem Mia-

sta Chełm inwestycji pn. „Program współpracy

2013”, zadanie: Rozbudowa transgranicznej infra-

struktury drogowo-kolejowej węzłów komunikacyj-

nych miasta Chełm i Kowel.

Projekt techniczny

przedsięwzięcia przewidywał korektę układu torowe-

go, wymianę nawierzchni torowej i drogowej z budo-

wą ciągu pieszego, przebudowę oświetlenia oraz

urządzeń sterowania ruchem kolejowym.

Szacunko-

wy koszt inwestycji wyniósł ok. 3 mln zł.

Jednakże ze względu na niezakwalifikowanie pro-

jektu do realizacji, pomimo uzyskania pozwolenia na

budowę, PKP PLK SA Zakład Linii Kolejowych

w Lublinie nie był w stanie zapewnić środków finan-

sowych na realizację projektu z własnych środków

przeznaczonych na działalność operacyjną – projekt

ten pochłonąłby ok. 30% wszystkich środków, jakimi

dysponuje zakład.

Aktualnie PKP PLK SA analizuje

968

możliwość zakwalifikowania tego projektu do reali-

zacji w roku 2014 ze środków inwestycyjnych spółki.

Jednocześnie informuję, iż według zapewnień

PKP PLK SA na przedmiotowym przejeździe kolejo-

wym realizowane są na bieżąco prace utrzymaniowe

nawierzchni, zapewniające bezpieczne jego użytko-

wanie.

Ponadto w pierwszym półroczu bieżącego

roku planowana jest doraźna naprawa nawierzchni

drogowej przejazdu z wymianą nawierzchni torowej

w torach linii kolejowych nr 7 i 63.

Należy mieć na

uwadze, iż ze względu na położenie i duże obciążenie

ruchem ciężkich pojazdów przedmiotowego przejaz-

du jego nawierzchnia drogowa ulega bardzo szybkiej

degradacji, co czyni obiekt trudnym w utrzymaniu.

Wydaje się, iż optymalnym rozwiązaniem elimi-

nującym problemy komunikacyjne w tym rejonie

miasta Chełma byłaby budowa skrzyżowania dwu-

poziomowego.

Ministerstwo zwróci się do PKP Pol-

skie Linie Kolejowe SA i do władz miasta Chełm o pod-

jęcie rozmów w sprawie współfinansowania przedsię-

wzięcia z wykorzystaniem środków pochodzących

z UE na lata 2014–2020.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

w sprawie zasad uwzględniania

inwestycji terytorialnych (14317)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

tegrowanych inwestycji terytorialnych, przekazuję

poniższe wyjaśnienia.

Zgodnie z propozycją Komisji Europejskiej wy-

miar miejski, stanowiący integralną część wymiaru

terytorialnego, ma zostać znacznie wzmocniony w no-

wym okresie programowania.

Wiąże się to z charak-

terystyczną sytuacją obszarów miejskich, będących

z jednej strony katalizatorami kreatywności i inno-

wacyjności, stymulującymi procesy rozwojowe, gene-

rującymi największy wkład w produkt krajowy brut-

to, ale z drugiej strony borykającymi się ze specyficz-

nymi problemami i wyzwaniami.

Jednocześnie coraz

większego znaczenia nabiera podejście funkcjonalne

do rozwoju, w tym do rozwoju obszarów miejskich,

zakładające odchodzenie od postrzegania problemów

i wyzwań jedynie przez pryzmat granic administra-

cyjnych.

Wymiar miejski dotyczy wszystkich typów ośrod-

ków miejskich, a więc zgodnie z klasyfikacją zapro-

ponowaną w „Koncepcji przestrzennego zagospoda-

rowania kraju 2030”: ośrodków wojewódzkich, ośrod-

ków regionalnych, ośrodków subregionalnych oraz

ośrodków lokalnych.

Instrumenty oraz działania

podejmowane wobec poszczególnych typów ośrodków

zgodnie z zasadą zintegrowanego podejścia teryto-

rialnego są różnicowane tak, aby uwzględniać specy-

ficzne ich potrzeby, a także potencjał rozwojowy.

Realizując podejście funkcjonalne do rozwoju,

wsparcie dla ośrodków miejskich różnej wielkości

skierowane będzie z jednej strony do miejskich ob-

szarów funkcjonalnych, a z drugiej strony do wyzna-

czonych obszarów miast, np. do dzielnic lub ich zde-

gradowanych części.

W nowej perspektywie finanso-

wej wsparcie dla miast, ich obszarów funkcjonalnych

oraz dzielnic miast udzielane będzie przede wszyst-

kim na dotychczasowych zasadach.

Wszystkie miasta

oraz ich obszary funkcjonalne będą mogły korzystać

ze wsparcia ze środków UE, przedstawiając projekty

zgodne z celami i kryteriami wyboru w ramach właś-

ciwych osi priorytetowych, zarówno w ramach kra-

jowych, jak i regionalnych programów operacyjnych.

W obecnej perspektywie miasta były głównymi bene-

ficjentami funduszy strukturalnych i sytuacja ta

z pewnością nie zmieni się w przyszłym okresie pro-

gramowania.

Odnosząc się do zasad uwzględniania wymiaru

miejskiego w nowej perspektywie finansowej, chcia-

łabym zwrócić uwagę, że wzmocnienie wymiaru

miejskiego polityki spójności polegać będzie na spe-

cjalnym zaadresowaniu interwencji wspieranej środ-

kami Unii Europejskiej do wybranych typów obsza-

rów miejskich w poszczególnych programach opera-

cyjnych przez zapewnienie dedykowanych działań na

rzecz rozwoju obszarów miejskich różnego typu.

Re-

alizowany będzie zatem w szczególności w regional-

nych programach operacyjnych oraz następcy Pro-

gramu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

oraz Programu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschod-

niej”.

Wynika to poniekąd z kierunków wskazanych

w projektach rozporządzeń dotyczących europejskich

funduszy strukturalnych i inwestycyjnych dla per-

spektywy finansowej 2014–2020, które obligują pań-

stwa członkowskie do przeznaczenia na rozwój miast

minimum 5% alokacji Europejskiego Funduszu Roz-

woju Regionalnego na poziomie krajowym.

Zintegro-

wane działania powinny służyć rozwiązywaniu prob-

lemów gospodarczych, środowiskowych, klimatycz-

nych i społecznych.

Zmiany te wskazują, że władzom

miejskim (miastom lub instytucjom zarządzającym

miejskimi obszarami funkcjonalnymi) powinny zo-

stać delegowane szersze zadania związane z realiza-

969

cją programów operacyjnych, a przynajmniej wpływ

na wybór projektów.

Odnosząc się do zasad realizacji ZIT, należy pod-

kreślić, że jest to specjalne narzędzie, które umożli-

wia realizację strategii rozwoju terytorium, np. mia-

sta.

Zgodnie z zapisami założeń umowy partnerstwa

2013 r.

ZIT będą realizowane w pierwszym rzędzie

cjonalnych.

Ośrodki te, jako obszary strategicznej

interwencji państwa (rozdział III założeń umowy

partnerstwa: Terytorialny wymiar prowadzonej in-

terwencji), wymagają szczególnej interwencji polityki

regionalnej, co realizuje cel 1.1.

Krajowej Strategii

Rozwoju Regionalnego 2010–2020: Wzmacnianie

funkcji metropolitalnych ośrodków wojewódzkich

i integracja ich obszarów funkcjonalnych.

Wybór

właśnie tych ośrodków jest odpowiedzią na brak

w Polsce rozwiązań ustawowych dotyczących zarzą-

dzania na obszarach metropolitalnych i ma stanowić

zachętę do podejmowania współpracy gmin z tych

obszarów.

Niemniej instrument ZIT może być realizowany

również na terenie innych miast (i ich obszarów

funkcjonalnych) o charakterze regionalnym i subre-

gionalnym, tam gdzie będzie wola samorządów wo-

jewódzkich, jako instytucji zarządzających regional-

nymi programami operacyjnymi, na zwiększenie

udziału tej kategorii miast w podejmowaniu decyzji

w zakresie przeznaczenia wsparcia wybranych osi

priorytetowych czy działań związanych z rozwojem

miejskim.

Należy podkreślić, że w Polsce na realizację ZIT

na terenie obszarów funkcjonalnych miast wojewódz-

kich w regionalnych programach operacyjnych wy-

odrębnione zostały dodatkowe środki ponad podsta-

wową alokację w ramach regionalnych programów

operacyjnych, z tzw. rezerwy programowej.

Nato-

miast środki na wsparcie innych miast w wojewódz-

twie będą pochodzić przede wszystkim z podstawowej

alokacji regionalnych programów operacyjnych.

W tej

sytuacji decyzja o wykorzystaniu tego mechanizmu

w działaniach związanych ze wspieraniem innych

ośrodków miejskich pozostaje w gestii właściwego

samorządu województwa.

Tego typu podejście wpi-

suje się w dalszą decentralizację zarządzania środ-

kami europejskimi w przyszłej perspektywie finan-

sowej Unii Europejskiej.

Po roku 2013 to władze samorządowe województw

będą odgrywały główną rolę w zakresie realizacji po-

lityki regionalnej, ponieważ zostanie im przekazane

zarządzanie zwiększoną alokacją Europejskiego Fun-

duszu Rozwoju Regionalnego (ok. 55% całości aloka-

skim Funduszem Społecznym (ok. 75% całości środ-

ków).

W tym kontekście samorządy województw po-

nosić będą pełną odpowiedzialność za zaprojektowa-

nie i zapewnienie odpowiedniego wsparcia ośrodków

miejskich, w tym wybór odpowiednich instrumentów

wdrożeniowych.

Stąd też przedstawiciele samorzą-

dów lokalnych powinni być zainteresowani aktywną

współpracą z samorządami województw.

Ponadto zgodnie z informacjami udzielonymi pod-

czas konferencji poświęconej wymiarowi miejskiemu

polityki spójności 2014–2020, która odbyła się w sie-

dzibie MRR 24 stycznia 2013 r., na wsparcie miast

regionalnych i subregionalnych przeznaczone zosta-

ną dodatkowe środki pochodzące z innej części rezer-

wy programowej.

Ze środków rezerwy będą mogły

skorzystać te ośrodki, które wpisują się w katalog

obszarów strategicznej interwencji państwa wskaza-

nych w założeniach umowy partnerstwa.

Część z tych

środków uzupełni alokację następcy Programu Ope-

racyjnego „Infrastruktura i środowisko” na realiza-

cję komplementarnych działań do tych przewidzia-

nych do realizacji za pośrednictwem regionalnych

programów operacyjnych.

Uzgodnienia w zakresie

m.in. wsparcia przewidzianego w ramach powyższe-

go programu operacyjnego będą prowadzone podczas

negocjacji kontraktu terytorialnego, który będzie

służył lepszej koordynacji różnych działań rozwojo-

wych realizowanych z poziomu regionalnego i krajo-

wego w danym województwie.

Oprócz opisanych powyżej działań dedykowanych

miastom od roku 2014 miasta i ich obszary funkcjo-

nalne będą miały możliwość korzystania z nowych,

specjalnie dla nich przygotowanych instrumentów

rozwoju i współpracy, takich jak platforma rozwoju

obszarów miejskich czy innowacyjne działania na

rzecz zrównoważonego rozwoju miejskiego, przygo-

towywane i zarządzane z poziomu Komisji Europej-

skiej.

Ponadto kontynuowana będzie realizacja in-

strumentów istniejących już w obecnym okresie pro-

gramowania: program sieciowania miast URBACT

oraz instrumenty finansowe typu JESSICA.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

(14318)

W załączeniu przekazuję odpowiedź na interpela-

cję pana posła Zbigniewa Matuszczaka, przekazaną

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

Sejmu RP, pismem z dnia 18 lutego br., w sprawie pro-

jektowanych zmian przepisów ustawy Prawo wodne

w zakresie spółek wodnych.

970

Załącznik

Odpowiedź na interpelację pana posła Zbigniewa

Matuszczaka w sprawie projektowanych zmian przepi-

Odpowiadając na zadane w piśmie pytania, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

Ministerstwo Środowi-

ska prowadzi prace legislacyjne nad projektem zało-

żeń ustawy Prawo wodne.

Projekt ten był przedmio-

tem konsultacji społecznych w 2012 r. i w związku

z tym został zaopiniowany m.in. przez Krajowy Zwią-

zek Spółek Wodnych.

Zgodnie z obowiązującą proce-

durą legislacyjną projekt ustawy Prawo wodne, któ-

ry powstanie na podstawie założeń po ich przyjęciu

przez Radę Ministrów, również będzie przesłany do

konsultacji społecznych.

Jednym z kluczowych elementów reformy gospo-

niania i dostarczania wody, oraz ochrony wód przed

czania ścieków, w przedsiębiorstwa wodociągowo-

-kanalizacyjne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

nia przepisów karnych dla osób, które bezumownie

korzystają z usług świadczonych przez spółki wodne

polegających na dostarczaniu wody oraz odprowadza-

niu i oczyszczaniu ścieków, uprzejmie wyjaśniam, że

nie dostrzegam potrzeby wprowadzenia sankcji kar-

nych w takich przypadkach.

Niezawarcie umowy

w takiej sytuacji nie powoduje zaistnienia sytuacji

braku odpłatności za wykonaną i skonsumowaną

usługę.

Art. 171 ustawy Prawo wodne (Dz. U. 2012,

poz. 145, z późn. zm.) ustanawia obowiązek ponosze-

nia świadczeń na rzecz spółki w przypadku odnosze-

nia korzyści z urządzeń spółki przez osoby fizyczne

ce osobowości prawnej, niebędące członkami spółki.

Również przepisy ustawy Kodeks cywilny wyczerpu-

jąco regulują kwestię wynagrodzenia za bezumowne

korzystanie z rzeczy.

Odnosząc się do prośby o dokonanie jednoznacz-

nej interpretacji pojęć określonych w art. 171 ust. 1

ustawy Prawo wodne, uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

Art. 171 ust. 1 stanowi, że jeżeli osoby fizycz-

ne lub osoby prawne niebędące członkami spółki

osobowości prawnej odnoszą korzyści z urządzeń

Przepis ten ma na celu wyeliminowanie sytuacji po-

legających na nieodpłatnym korzystaniu z urządzeń

spółki oraz zanieczyszczania wód, dla której ochrony

spółka została utworzona.

Z celu tego przepisu nale-

ży wywnioskować, że odnoszenie korzyści z urządzeń

spółki oznacza korzystanie z urządzeń będących

własnością spółki (np. urządzeń melioracji, wodocią-

gów) i odnoszenie z tego wymiernych korzyści, w szcze-

gólności korzyści, do których są uprawnieni członko-

wie spółki wodnej.

Natomiast pojęcie „przyczynianie się do zanie-

czyszczania wody” należy interpretować w świetle

definicji zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 25a, który sta-

nowi, że przez zanieczyszczenie rozumie się emisję,

nych, pogarszać walory estetyczne środowiska lub

kolidować z uzasadnionymi sposobami korzystania

ze środowiska, a w szczególności powodować zanie-

czyszczenie wód:

a) związkami chloroorganicznymi lub substancja-

mi, które mogą tworzyć takie związki w środowisku

wodnym,

b) związkami fosforoorganicznymi,

c) związkami cynoorganicznymi,

d) substancjami lub preparatami, lub produktami

ich rozkładu o udowodnionych właściwościach rako-

twórczych lub mutagennych, lub właściwościach mo-

gących zakłócać w środowisku wodnym lub przez to

środowisko funkcje: produkcji sterydów, tarczycy,

reprodukcyjne lub inne związane z hormonami,

e) trwałymi węglowodorami oraz trwałymi i bio-

akumulującymi się toksycznymi substancjami orga-

nicznymi,

f) cyjankami,

g) metalami lub ich związkami,

h) arsenem lub jego związkami,

i) biocydami lub środkami ochrony roślin,

j) substancjami w zawiesinie,

k) substancjami, które przyczyniają się do eutro-

fizacji, przede wszystkim azotanami i fosforanami,

l) substancjami wywierającymi niekorzystny

wpływ na bilans tlenu, których pomiaru można do-

konać przy użyciu takich wskaźników jak pięciodnio-

we biochemiczne zapotrzebowanie tlenu (BZT5) i che-

miczne zapotrzebowanie tlenu (ChZT)

minister środowiska nie wydaje wiążącej interpre-

tacji przepisów prawa.

W związku z powyższym

może zaistnieć sytuacja, w której sądy administra-

cyjne dokonają odmiennej interpretacji powyższych

przepisów.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

971

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

znak: SPS-023-14319/13, z dnia 18 lutego br., przy

w odliczaniu podatku VAT przy zakupie samochodu

przez firmę, z jednoczesnym przejrzystym opodatko-

waniem jego prywatnego użytkowania, uprzejmie

informuję.

Propozycja Instytutu Badań Rynku Motoryzacyj-

nego Samar, na którą powołuje się pan poseł, zakła-

da wprowadzenie odliczenia podatku VAT w pełnej

noszonych w związku z nimi wydatków eksploatacyj-

nych, z wyłączeniem możliwości odliczania podatku

W kwestii propozycji instytutu dotyczącej wyłą-

czenia możliwości odliczania podatku VAT od naby-

należy wskazać, że jest ona nie do zaakceptowania

Odnosząc się natomiast do postulowanego wpro-

wadzenia odliczenia podatku VAT w pełnej wysoko-

ści przy nabyciu samochodów osobowych, uprzejmie

samochodów osobowych przemawia fakt, że samo-

nastu innych krajach członkowskich Unii Europej-

nego odliczenia podatku VAT.

Stosowanie ogranicze-

nia na etapie odliczania podatku naliczonego przy

nabyciu samochodów osobowych i pojazdów samo-

chodowych im podobnych oznacza jednocześnie, że

wykorzystanie tych samochodów i pojazdów na cele

niezwiązane z działalnością podatnika nie podlega

już opodatkowaniu podatkiem VAT.

Przyjęte rozwią-

zanie ma na celu z jednej strony uproszczenie rozli-

czenia tego podatku, z drugiej zaś przeciwdziałanie

ewentualnym nadużyciom i wynika z faktu, że okre-

ślenie stopnia wykorzystania ww. samochodów i po-

wymagałoby prowadzenia przez podatnika szczegó-

łowej ewidencji.

Natomiast po stronie organów po-

datkowych weryfikacja rzeczywistego stopnia wyko-

rzystania tych samochodów i pojazdów na cele nie-

związane z działalnością gospodarczą wymagałaby

wnikliwych i czasochłonnych czynności kontrolnych.

Generowałoby to zatem duże koszty zarówno po stro-

nie organów, jak i podatników.

Należy mieć również

datkowym a podatnikiem oraz ewentualnych postę-

powań przed sądami administracyjnymi w przypad-

ku zaskarżenia przez podatnika rozstrzygnięcia

Wprowadzenie systemu rozliczeń dotyczących wy-

korzystywania tych samochodów i pojazdów na cele

prywatne wymagałoby zatem rozbudowania o kosz-

towny system kontroli prawidłowego opodatkowania

wykorzystania tych samochodów i pojazdów do celów

prywatnych.

Jednak należy mieć na uwadze, że mimo

efektywny, a niewątpliwie byłby on kosztowny i skom-

plikowany.

ników VAT – przy czym zdecydowaną większość

(99,8%) stanowią podmioty sektora małych i średnich

przedsiębiorstw.

Często są to firmy jednoosobowe

krotnie są to małe firmy rodzinne.

W związku z tym

w ich przypadku rozgraniczenie użytkowania pojaz-

dów do celów prywatnych i związanych z działalnoś-

cią gospodarczą jest trudne, a często wręcz niemoż-

liwe.

Ponadto należy wskazać, że duże firmy bardzo

często udostępniają swoją flotę zatrudnionym pra-

cownikom również do ich prywatnego użytku, trak-

tując to jako pozafinansowe świadczenie dodatkowe.

Z powyższych względów nie znajduje się uzasad-

towarów i usług regulacji pozwalającej na pełne od-

liczenie podatku VAT od samochodów osobowych i in-

Odnosząc się do kwestii wysokości procentowego

972

biorstw funkcjonujących w Polsce, o czym była mowa

wyżej.

Zaproponowany wskaźnik jest również porów-

Ministerstwo Finansów przeprowadziło szczegó-

łową analizę skutków budżetowych wprowadzenia

ewentualnych zmian w zakresie odliczeń związanych

z proponowaną nową derogacją (odliczenie 50% po-

datku od nabycia ww. samochodów i pojazdów – nie

więcej jednak niż 8000 zł, wydatków eksploatacyj-

nych, w tym paliwa).

Szacowane przez resort skutki

(w warunkach 2014 r.) projektowanej zmiany w odli-

czeniach w powyższym zakresie zostały wyliczone

w oparciu o średnie ceny dla poszczególnych marek

i udziału tych marek w rynku (prezentowane przez

instytut Samar).

Na tej podstawie wyliczono kwoty

podatku zawartego w cenie oraz kwotę podatku pod-

legającą odliczeniu i niepodlegającą odliczeniu.

Według wyliczeń resortu finansów skutki budże-

towe projektowanych rozwiązań określonych w nowej

derogacji, dotyczących odliczeń związanych z samo-

chodami i pojazdami wyniosłyby minus 1880 mln zł.

Natomiast skutki budżetowe wynikające z propono-

wanego przez instytut rozwiązania (zakładającego

samochodów i pojazdów oraz od wydatków eksploa-

tacyjnych, ale z wyłączeniem prawa do odliczenia

podatku VAT przy nabyciu paliw) według wyliczeń

resortu wyniosłyby minus 2085 mln zł.

Zatem ujem-

ne skutki budżetowe projektowanej derogacji nie od-

biegają znacznie od propozycji instytutu i nie są wca-

le korzystniejsze dla budżetu (o czym jest mowa

w piśmie pana posła).

Ponadto przedstawione przez

instytut propozycje, jak już wskazano, nie są możliwe

do wprowadzenia w świetle prawa unijnego.

Przy wy-

liczeniu skutków proponowanych we wniosku dero-

gacyjnym przekazanym do Komisji Europejskiej i w pro-

pozycji instytutu przyjęto dane dotyczące liczby sa-

mochodów pozyskane z Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych.

Wskazać jednakże należy, że instytut nie wskazał

źródła danych dotyczących liczby samochodów przy-

jętych przez instytut do wyliczeń skutków budżeto-

wych.

Dane będące podstawą do wyliczenia skutków

przez resort finansów, dotyczące liczby samochodów

są pozyskiwane w całości ze zbioru Centralnej Ewi-

dencji Pojazdów i Kierowców.

Resort co roku na cele

obliczenia podstawy środka własnego opartego na

VAT pozyskuje z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

dane na temat liczby zakupionych (zarejestrowanych

w danym roku) nowych samochodów, jak i liczby sa-

mochodów będących w posiadaniu przez wszystkich

podatników VAT czynnych (w tym będących osobami

fizycznymi).

W ocenie resortu finansów dane insty-

tutu na temat liczby samochodów będących w posia-

daniu podatników w wysokości 1 mln sztuk są zani-

żone.

Zdaniem resortu finansów w kalkulacji instytutu

została również zaniżona liczba samochodów naby-

wanych w ciągu roku.

Z przedstawionych tabel nie

wynika, jak ta liczba została pozyskana i jakie zało-

żenia przyjęto w stosunku do nabyć dokonywanych

przez osobę fizyczną będącą podatnikiem VAT.

Nale-

ży przy tym wziąć pod uwagę, że 2012 r. był rokiem

wyjątkowym.

Cechował się wyhamowaniem gospo-

darki i spadkiem sprzedaży nie tylko samochodów

osobowych, dlatego nie powinien być w zakresie na-

być nowych samochodów podstawą do szacunków dla

roku 2014.

Powyższe kwestie dotyczące liczby samo-

chodów przyjętych do dokonania wyliczeń skutków

budżetowych rzutują zatem na ich wysokość.

ne do użytku prywatnego, wymaga, w mojej opinii,

konsekwentnie dokonania takiego samego szacunku

z eksploatacją tych samochodów, objętych również

derogacją.

Brak jest bowiem racjonalnego uzasadni-

enia, dlaczego uważa się, że samochód służy w 50%

do jego działalności gospodarczej, a materiały

eksploatacyjne i części oraz serwis tych samochodów

służą w 100% tej działalności.

W mojej ocenie 50-procentowe ograniczenie w od-

liczaniu podatku przy wydatkach związanych z eksploa-

tacją nie powinno mieć wpływu na wzrost szarej stre-

fy, gdyż nadal podatnik będzie zainteresowany otr-

zymaniem faktury dla odliczenia połowy podatku

z niej wynikającego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

i Jakuba Szulca

Sudeckiego Oddziału Straży Granicznej

niki Wielichowskiej i pana Jakuba Szulca w sprawie

973

planów reorganizacji Straży Granicznej – planów li-

kwidacji Sudeckiego Oddziału SG z siedzibą w Kłodz-

ku uprzejmie informuję, że zmiana struktury dowo-

dzenia na południowej granicy Rzeczypospolitej

Polskiej jest konsekwencją analogicznych zmian do-

konanych na granicy zachodniej, gdzie z trzech od-

działów Straży Granicznej (Pomorskiego w Szczeci-

nie, Lubuskiego w Krośnie Odrzańskim oraz Łuży-

ckiego w Lubaniu) powstał jeden duży oddział – Nad-

odrzański OSG w Krośnie Odrzańskim, obejmujący

cały odcinek granicy zachodniej.

zmian organizacyjnych Straży Granicznej na połu-

dniu Rzeczypospolitej Polskiej w odniesieniu do do-

tychczasowych rozwiązań przyjętych w „Założeniach

wieloletniej koncepcji funkcjonowania Straży Gra-

nicznej (2009–2015)” oraz w „Koncepcji funkcjono-

wania Straży Granicznej w latach 2009–2015”.

Przedmiotowy dokument stanowił podstawę zmian

w latach 2009–2015” oraz zakładał pozostawienie na

mi siedzibami ich komend do 31 grudnia 2012 r.

wnętrznych i administracji polecił w 2012 r. dokona-

nie ponownej analizy zagrożeń pozostających we

Dla zapewnienia spójności i przejrzystości proce-

1)

do

określenia zasad funkcjonowania placówek Straży

Podczas prac ww. zespołu rozpatrywane były

wszystkie kluczowe aspekty działalności Straży Gra-

nicznej, w szczególności te realizowane na podstawo-

wym poziomie wykonawczym, jakim są placówki SG.

Wówczas dokonano oceny efektów działalności pla-

cówek SG w trzech oddziałach SG (Sudeckim, Ślą-

skim oraz Karpackim OSG) od momentu przystąpie-

nia RP do strefy Schengen.

Należy wskazać, że analiza dokonana w 2012 r.

miała na celu zbadanie obecnego wykorzystania pla-

cówek i komend oddziałów w zmieniającej się sytua-

cji na wewnętrznej granicy RP.

Zebrane dane wyka-

zały, że stopień obciążenia południowej granicy jest

porównywalny ze stopniem obciążenia granicy za-

chodniej.

Konieczne stało się dostosowanie struktu-

ry zarządzania pracami Straży Granicznej w woje-

wództwach południowych do obecnych potrzeb orga-

nizacyjnych.

Pragnę również poinformować, że zgodnie z „Kon-

2009–2015” formacja przeobraża się w nowoczesną

służbę graniczno-migracyjną.

Zatem dla SG priory-

tetem na terytorium kraju jest problematyka cudzo-

ziemska.

Powyższa koncepcja zakłada m.in. odsunięcie for-

macji od linii granicy wewnętrznej Unii Europejskiej

w głąb terytorium kraju poprzez sukcesywne, planowe:

— zmniejszenie liczby placówek SG położonych

w bezpośrednim sąsiedztwie odcinków granicy pań-

stwowej RP stanowiących granicę wewnętrzną UE;

— sukcesywne zwiększanie obecności formacji na

terytorium kraju.

Należy podkreślić, że po planowanej reorganizacji

w 2013 r. w województwach południowych nadal bę-

dzie funkcjonować 11 placówek SG, które bezpośred-

nio wykonują zadania formacji.

Koncepcja przewiduje przede wszystkim zwięk-

szenie lub (co najmniej) utrzymanie dotychczasowej

skuteczności formacji w kontroli ruchu granicznego

i w ochronie odcinków granicy państwowej RP będą-

cych granicą zewnętrzną UE, gdzie leży główny cię-

żar przeciwdziałania nielegalnej migracji.

Ponadto, uwzględniając liczbę wszystkich placó-

wek Straży Granicznej pozostających na zaopatrze-

niu komend oddziałów SG zlokalizowanych na połu-

dniu kraju, należy wskazać, że aktualnie posiadane

zaplecze w każdej z trzech lokalizacji (Racibórz,

Kłodzko i Nowy Sącz) jest wystarczające do samo-

dzielnego zabezpieczenia funkcjonowania placówek

SG w nowej organizacji.

Zakładając wprowadzenie planowanych zmian

organizacyjno-etatowych dotyczących SG na teryto-

rium kraju, optymalne jest rozwiązanie oparte o funk-

cjonowanie docelowo 8 oddziałów SG.

Powyższa licz-

ba oddziałów wynika z przewidywanych zagrożeń i za-

dań i jest wystarczająca do sprawnego i ekonomicz-

nego zarządzania działalnością formacji w poszcze-

gólnych rejonach kraju (uwzględniając zmniejszenie

liczby placówek SG oraz proponowane zasięgi tery-

torialne poszczególnych OSG).

Pragnę zapewnić, że w trakcie opracowywania

analizy funkcjonowania oddziałów w województwach

południowych rozpatrywane były wszystkie możli-

wości, również te uwzględniające pozostawienie sie-

dziby oddziału w Kłodzku.

W przyjętej propozycji

Kłodzko znajduje się w zasięgu właściwości teryto-

rialnej Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicz-

nej, a Racibórz – Śląsko-Małopolskiego OSG.

Zatem

porównanie tych dwóch siedzib jest niecelowe.

Szcze-

gółowe porównanie poszczególnych siedzib oddziałów

zarówno pod względem kosztów utrzymania, położe-

nia geograficznego, jak i współpracy ze służbami

państw sąsiednich zostało przedstawione w doku-

mencie pt. „Reorganizacja Straży Granicznej – opra-

1)

obejmujących kwestie organizacyjne, kadrowe, logistyczne,

974

cowanie na potrzeby Komisji Spraw Wewnętrznych

Sejmu RP”

2)

.

Należy wskazać, że lokalizację siedzib komend

oddziałów SG rozpatrywano dla określonych zasię-

gów terytorialnych oddziałów SG na terytorium kra-

ju, tj.:

— Nadodrzański OSG obejmujący województwa:

lubuskie, wielkopolskie oraz dolnośląskie;

— Śląsko-Małopolski OSG obejmujący wojewódz -

twa: opolskie, śląskie oraz małopolskie.

Zmiany we właściwości terytorialnej Nadodrzań-

skiego OSG związane są z przyjęciem zasady dosto-

sowania jej do podziału administracyjnego państwa.

Przyporządkowanie województw dolnośląskiego

oraz opolskiego do służbowej odpowiedzialności Sude-

ckiego OSG z siedzibą w Kłodzku oznaczałoby dalsze

funkcjonowanie 9 komend oddziałów powołanych do

nadzorowania i koordynowania działalności niewiel-

kiej liczby placówek SG.

Należy przy tym podkreślić,

że reorganizacja Straży Granicznej w 2013 r. ma m.in.

na celu racjonalizację jej struktur organizacyjnych po-

przez zmniejszenie liczby stanowisk kierowniczych,

zmniejszenie potencjału infrastrukturalnego, który

przekracza potrzeby służby migracyjnej na teryto-

rium kraju oraz generuje wysokie koszty.

Poniżej przedstawiam informacje dotyczące kwot

podatków w poszczególnych lokalizacjach za 2013 r.

Kwoty podatków w 2013 r.

Oddział Siedziba

Powierzchnia

siedziby

Wartość

podatku od

nieruchomości

Śląski OSG Racibórz 28 587 m2 69 602 zł

Sudecki OSG Kłodzko 63 351 m2 74 842 zł

Nadodrzański

OSG

Krosno

Odrzańskie

58 276 m2 150 431 zł

Pragnę przy tym zaznaczyć, że w skład infra-

struktury Nadodrzańskiego OSG wchodzi strzeżony

ośrodek dla cudzoziemców.

Strzeżone ośrodki dla cu-

dzoziemców stanowią zasadniczo integralne jednost-

ki oddziałów.

Tak jest np. w Nadodrzańskim oraz

Warmińsko-Mazurskim OSG.

Odmienna sytuacja

ma miejsce w przypadku Nadbużańskiego OSG,

gdzie ośrodek strzeżony podlega Placówce SG w Bia-

łej Podlaskiej.

Z kolei informacje dotyczące ogólnych kosztów

utrzymania infrastruktury w dwóch istniejących

obecnie komendach OSG za 2012 r. przedstawia po-

niższa tabela.

Koszty utrzymania infrastruktury Komendy OSG w 2012 roku

Racibórz Kłodzko Uwagi

Energia cieplna 228 310 zł 622 321 zł

Woda 12 032 zł 21 899 zł

Ścieki (sieć

miejska)

20 929 zł 21 776 zł

Energia

elektryczna

203 612 zł 343 928 zł

Podatek od

nieruchomości

65 630 zł 144 884 zł

72 442 zł

(podatek

w Kłodzku

po obniżeniu

o 50%)

Opłata za trwały

zarząd

763 zł 13 599 zł

Razem 531 276 zł 1 168 407 zł

1 095 965 zł

(koszty

w Kłodzku

po obniżeniu

podatku)

Jak wynika z zestawień, pomimo obniżenia po-

datku od nieruchomości w m.

Kłodzko o 50% koszty

utrzymania komendy Sudeckiego OSG są ponad dwu-

krotnie wyższe od kosztów utrzymania komendy Ślą-

skiego OSG w m.

Racibórz.

Z infrastruktury komendy Sudeckiego OSG w ra-

mach podpisanych umów korzystają następujące

podmioty:

— Zakład Karny Kłodzko – hala sportowa w m.

Kłodzko,

— Agencja Ochrony Skorpion – hala sportowa

w m.

Kłodzko,

— izba celna – hala sportowa, garaż w m.

Kłodzko.

Realizacja powyższych umów nie wpływa jednak

znacząco na obniżenie kosztów utrzymania komend

oddziałów.

Pragnę poinformować, że dawny kompleks kosza-

rowy w Kłodzku, który dziś stanowi siedzibę Komen-

dy Sudeckiego Oddziału SG, będzie wykorzystany

przez placówkę SG oraz inne służby, np. komendę

powiatową Policji.

Nieruchomości zbędne dla potrzeb

SG zostaną przekazane innym podmiotom.

Wielkość

infrastruktury, którą będzie wykorzystywać Straż

Graniczna w Kłodzku, zostanie określona do dnia

31 grudnia 2013 r.

W uzgodnieniu z Policją i innymi

zainteresowanymi służbami określony zostanie po-

dział infrastruktury na poszczególne zainteresowane

podmioty.

Wówczas będzie możliwe jednoznaczne

określenie kosztów utrzymania obiektów będących

w trwałym zarządzie Straży Granicznej.

Jednocześnie należy wskazać, że kierownicy jed-

nostek organizacyjnych SG objętych reorganizacją

zostali zobligowani do rozpowszechnienia wśród funk-

cjonariuszy SG ankiety dotyczącej założeń dalszego

pełnienia służby w Straży Granicznej.

Wyniki ankie-

ty będą sukcesywnie przekazywane do Komendy

Głównej Straży Granicznej oraz właściwym kierow-

nikom jednostek organizacyjnych SG, co do których

funkcjonariusze SG wyrazili zainteresowanie pełnie-

niem dalszej służby, poczynając od marca 2013 r.

2)

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Warszawa, 2 stycznia

2013 r., przekazane do Dziennika Podawczego Kancelarii Sejmu

975

Mając jednak na uwadze subiektywny charakter

decyzji podejmowanych przez funkcjonariuszy SG na

gruncie indywidualnych przesłanek dotyczących no-

wego miejsca pełnienia służby oraz charakteru i za-

kresu obowiązków służbowych na proponowanym do

objęcia stanowisku służbowym, a także wysokości

uposażenia przysługującego na nowym stanowisku,

nie sposób obecnie przewidzieć skali przeniesień

funkcjonariuszy na granicę wschodnią.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że do dnia 15 lutego 2013 r.:

— 20 funkcjonariuszy SG złożyło prośby o zwol -

nienie ze służby w formacji.

— 23 funkcjonariuszy SG złożyło prośby o prze -

niesienie do dalszego pełnienia służby w Policji.

— 8 funkcjonariuszy SG złożyło prośby o przenie -

W opracowanym planie wydatków SG na 2013 r.

zaplanowano kwotę w wysokości 28,2 mln zł tytułem

zabezpieczenia środków finansowych na odprawy dla

funkcjonariuszy odchodzących na emerytury.

Odnosząc się natomiast do sytuacji pracowników

cywilnych w Krośnie Odrzańskim i Kłodzku, pragnę

zaznaczyć, że Komenda Nadodrzańskiego OSG za-

trudnia więcej pracowników cywilnych niż Komenda

Sudeckiego OSG.

Stosownie do danych Głównego

Urzędu Statystycznego (GUS) bezrobocie w obydwu

powiatach kształtuje się na porównywalnym pozio-

mie.

W styczniu 2013 r. w powiecie kłodzkim wynio-

sło 27,8%, natomiast w powiecie krośnieńskim –

25,7%.

Mając na uwadze obecne możliwości zatrud-

nienia pracowników cywilnych w Kłodzku, należy

zaznaczyć, że zniesienie komendy w Krośnie Odrzań-

skim wiązałoby się z większymi trudnościami ze zna-

lezieniem zatrudnienia dla pracowników cywilnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

SPS-023-14321/13, wyjaśniam uprzejmie, co nastę-

puje.

W związku z trwającymi w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej pracami nad przygotowaniem re-

formy rynku pracy opracowany został projekt założeń

rynku pracy, który w dniu 14 lutego 2013 r. przekaza-

ny został do uzgodnień międzyresortowych i konsul-

tacji społecznych.

W projekcie tym przewidziane zo-

stały nowe rozwiązania, które w sposób istotny powin-

ny przyczynić się do lepszego dostosowania pomocy

klientów tych urzędów, a co za tym idzie zwiększenia

efektywności działania tych urzędów.

Pragnę wskazać, iż w końcu stycznia 2013 r.

osób, czyli o 158,9 tys. więcej niż w końcu grudnia

2012 r. i o 174,2 tys. więcej niż przed rokiem (wzrost

o 8,2%).

Stopa bezrobocia w końcu stycznia 2013 r. wynio-

sła 14,2% i była o 0,8 pkt proc. wyższa niż w końcu

grudnia 2012 r., natomiast w porównaniu do stanu

z końca stycznia 2012 r. odnotowano wzrost tego

wskaźnika o 1 pkt proc.

młodych jest aktywna zawodowo) i niskim

15–24 lata wyniosła 27,4%.

Według danych Eurosta-

tu zharmonizowana stopa bezrobocia młodzieży

w grudniu 2012 r. wyniosła w Polsce aż 28,4%, czyli

bezrobocia ogółem (10,6%).

Stopa bezrobocia mło-

w Unii Europejskiej (23,4%), choć pozostawała niższa

niż w takich krajach, jak: Hiszpania, Grecja, Słowa-

cja, Włochy, Portugalia czy Irlandia.

Na koniec stycznia 2013 r. w urzędach pracy za-

rejestrowanych było 456,9 tys. osób do 25. r.ż., czyli

co piąty bezrobotny to osoba młoda, choć warto za-

uważyć, że jeszcze na początku tego stulecia niemal

co trzeci bezrobotny miał mniej niż 25 lat.

Nie zmie-

nia to faktu, że nadal sytuacja młodzieży na rynku

pracy pozostaje trudna.

W porównaniu do analogicz-

nego okresu 2012 r. odnotowano wzrost liczby mło-

dych bezrobotnych o 11,5 tys. osób, tj. o 2,6%.

fakt, że o ile młodzi do 25. r.ż. stanowią ok. 20% bez-

robotnych, to wśród aktywizowanych ich udział jest

znacznie wyższy.

W styczniu 2013 r. z aktywnych form

przeciwdziałania bezrobociu skorzystało 4,7 tys. mło-

dych i stanowili oni 34,6% ogółu bezrobotnych, któ-

*

)

976

do stycznia 2012 r. odnotowujemy wzrost o 1,9 tys.

osób, tj. o 70,8%.

Warto dodać, że wśród uczestników

staży młodzi ludzie stanowią ponad 58%, a wśród

uczestników szkoleń ok. 32%.

Zatem liczba aktywi-

zowanych bezrobotnych wzrasta.

Grupą, która napotyka na bariery w szybkim uzy-

skaniu zatrudnienia i stąd zwraca naszą szczególną

uwagę, są starsi, których sytuacja na rynku pracy

nie dość, że pozostaje trudna, to jeszcze zważywszy

na wysoką dynamikę wzrostu bezrobocia osób w star-

szych grupach wiekowych pogarsza się.

Niezmiennie

wpływ na sytuację na rynku pracy mają czynniki

demograficzne wpływające na wielkość populacji w wie-

ku aktywnym zawodowo, a więc na siłę roboczą.

Już

dziś obserwujemy postępujący proces starzenia się

społeczeństwa.

W obliczu niekorzystnych prognoz wskazać nale-

ży, że poziom aktywności starszych jest bardzo niski,

gdyż tylko co trzecia osoba w wieku 50 lat i więcej

pozostaje aktywna zawodowo.

Do głównych przyczyn

bierności starszych osób niezmiennie od lat zalicza-

my emeryturę oraz chorobę i niesprawność.

Wzrasta też liczba bezrobotnych powyżej 50. r.ż.

Na koniec stycznia 2013 r. zarejestrowanych było

516,6 tys. osób powyżej 50. r.ż. (wzrost w skali roku

wyniósł 10,3%) przy wzroście liczby ogółem bezrobot-

nych o 8,2%.

Spowodowało to, że w końcu stycznia

br. bezrobotni powyżej 50. r.ż. stanowili 22,5%.

Fakt

ten należy wiązać zarówno z ograniczeniem możli-

wości przejścia na wcześniejsze emerytury czy świad-

czenia przedemerytalne, jak również starzeniem się

społeczeństwa, w tym bezrobotnych.

Z drugiej strony

stopa bezrobocia osób w starszych grupach wieko-

wych pozostaje wciąż kilkakrotnie niższa niż mło-

dych, ale czas pozostawania bez pracy starszych jest

relatywnie dłuższy.

Średni czas pozostawania bez

pracy osób powyżej 50. r.ż. wyniósł 13,6 miesiąca

w końcu 2012 r. (dla młodych do 25. r.ż. było to 8

miesięcy).

W styczniu br. różnego rodzaju działaniami akty-

wizacyjnymi objęto 2,9 tys. bezrobotnych powyżej 50.

r.ż., co stanowiło 21,2% wszystkich zaktywizowanych

bezrobotnych w tym okresie.

Liczba zaktywizowa-

nych bezrobotnych powyżej 50. r.ż. zwiększyła się

o przeszło 1 tys. osób, tj. o 57% w porównaniu do

stycznia 2012 r.

Ponadto należy zauważyć, że w styczniu br. 1,2

tys. bezrobotnych powyżej 50. r.ż. nabyło prawa eme-

rytalne lub rentowe (tj. 56,9% ogólnego odpływu bez-

robotnych z tego powodu), a 4,5 tys. osób nabyło pra-

wo do świadczeń przedemerytalnych (99,7% odpływu

bezrobotnych z tego powodu).

Poniżej przedstawiam odpowiedzi na zadane

Ad 1.

W wyżej wymienionym projekcie założeń

przewiduje się zmiany w sposobie realizacji podsta-

pracowników.

W tym celu w centrach aktywizacji za-

wodowej będących komórką organizacyjną powiato-

wego urzędu pracy wprowadzone zostaną zmiany

w sposobie organizacji świadczenia pomocy dla klien-

tów, która sprzyjać będzie odbiurokratyzowaniu nie-

których działań.

Przewiduje się, że większość działań

nych usług rynku pracy (pośrednictwo pracy, porad-

nictwo zawodowe i organizacja szkoleń) realizowana

będzie przez doradców klienta (indywidualnego).

Przewiduje się także zwiększenie współpracy po-

wiatowych urzędów pracy i gmin.

Planowane jest

wprowadzenie zlecania usług aktywizacyjnych, fi-

nansowanego z Funduszu Pracy.

Innym sposobem

aktywizacji osób bezrobotnych ma być program „Ak-

tywizacja i integracja” (dalej program PAI) realizo-

wany samodzielnie przez powiatowy urząd pracy lub

we współpracy z ośrodkami pomocy społecznej, w za-

leżności od możliwości finansowych gmin.

W ramach

programu bezrobotny otrzyma wieloaspektowe wspar-

cie mające na celu przezwyciężenie istniejących defi-

cytów i pomoc w podjęciu zatrudnienia.

Planuje się także wprowadzenie rozwiązań, które

ułatwią dostęp do ofert pracy.

W tym celu proponuje

się wprowadzenie przepisów zobowiązujących jed-

nostki sektora publicznego, o których mowa w prze-

z późn. zm.), do zgłaszania informacji o wolnych sta-

nowiskach pracy do powiatowych urzędów pracy oraz

poszerzenie kompetencji Ochotniczych Hufców Pracy

o prowadzenie ogólnokrajowego serwisu informacyj-

nego na temat rynku pracy, w tym infolinii, dzięki

której osoby zainteresowane poszukiwaniem pracy

będą miały dostęp do ofert pracy kierowanych zarów-

no do osób dorosłych, jak i młodzieży.

Przewiduje się także zmianę algorytmu ustalania

wództwie z uwzględnieniem efektywności działań

aktywizacyjnych urzędów pracy.

Wysokość środków Funduszu Pracy przekazywa-

wiatowych urzędów pracy uzależniona będzie od

efektywności działań na rzecz zatrudnienia realizo-

wanych przez te urzędy.

Ad 2.

Proponuje się wprowadzenie nowych narzę-

dzi wspierających tworzenie miejsc pracy i powrót do

chowaniem dziecka (urlop wychowawczy lub bierność

wizacyjne, pożyczka z Funduszu Pracy na utworze-

nie stanowiska pracy lub podjęcie działalności gospo-

darczej bądź poręczenia udzielane przez BGK w ra-

mach środków Funduszu Pracy.

Grant na telepracę to fakultatywny instrument

siębiorcy za zatrudnienie w formie telepracy bezro-

botnych rodziców powracających na rynek pracy –

do 6 lat – oraz bezrobotnych, którzy zrezygnowali

977

na konieczność sprawowania opieki nad osobą zależ-

ną i z tego tytułu otrzymywali świadczenie pielęgna-

cyjne.

Świadczenie aktywizacyjne przyznawane byłoby

i z tego tytułu otrzymywali świadczenie pielęgnacyjne.

Innym instrumentem rynku pracy ma być po-

życzka udzielana na podstawie umowy zawieranej

bądź udzielanie poręczeń zobowiązań finansowych

przez BGK w ramach środków Funduszu Pracy.

Proponuje się także wprowadzenie rozwiązań ma-

jących na celu wsparcie zatrudnienia młodych pra-

cowników, tj. bezrobotnych w wieku do 30. r.ż.:

— testowanych aktualnie w ramach projektu pi-

lotażowego „Twoja kariera – twój wybór” trzech pa-

kietów rozwiązań w:

b) sferze zatrudnienia – ułatwiających młodym

c) sferze mobilności – wprowadzenie instrumentu

zamieszkania,

— zwolnienia z obowiązku opłacania składek na

— ułatwienia zdobycia stażu zawodowego poprzez

Inne planowane rozwiązania mają na celu wspar-

cie pracodawców zatrudniających długotrwale bez-

robotnych w wieku 50 plus.

W celu aktywizacji zawo-

dowej osób starszych planuje się wprowadzenie nowej

formy aktywizacji bezrobotnych w formie dofinanso-

wania wynagrodzenia za zatrudnionego długotrwale

bezrobotnego.

Ad 3.

Proponuje się, aby urząd pracy mógł ela-

stycznie stosować usługi i instrumenty rynku pracy

do poszczególnych bezrobotnych z uwzględnieniem

wyników profilowania celem optymalnego dostoso-

wania oferowanej formy pomocy do potrzeb konkret-

nej osoby.

Na podstawie oceny potencjału, jakim dys-

ponuje osoba bezrobotna, i rodzaju jej potrzeb okre-

podstawowym wsparciem będą usługi z zakresu po-

średnictwa pracy i poradnictwa zawodowego.

Do dru-

giego profilu należeć będą bezrobotni wymagający

będą z instrumentów rynku pracy i innych usług, ja-

giej szansy) zarówno tacy, którzy z różnych powodów

Jednocześnie nowo określone grupy osób wskaza-

ne w art. 49 ustawy uzyskają pierwszeństwo w do-

stępie do programów specjalnych i programów regio-

nalnych.

Proponuje się, aby do osób w szczególnej

— do 30. r.ż.,

— powyżej 50. r.ż.,

— długotrwale bezrobotne,

— korzystające z pomocy społecznej,

— posiadające dzieci do 6. r.ż.,

— niepełnosprawne.

Ad 4.

Informacje dotyczące efektywności zatrud-

nieniowej podstawowych form aktywizacji zawodo-

wej aktywizowanych osób w wieku do 25. r.ż. oraz

powyżej 50. r.ż. zawarte zostały w zestawieniach sta-

nowiących załączniki do niniejszego pisma.

Zestawie-

nia zostały sporządzone na podstawie załącznika

nr 6 do sprawozdania MPiPS-01 za 2011 r.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Załączniki

Liczba osób aktywizowanych w ramach aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu w 2011 r. podstawo-

we wskaźniki efektywności zatrudnieniowej (bezrobotni do 25. r.ż.)

Zadania realizowane w ramach

aktywnych form

przeciwdziałania bezrobociu

Razem

aktywne

2011

Szkolenia

Prace

interwencyjne

Roboty

publiczne

Prace

społecznie

użyteczne

Staże

Środki na

podejmowanie

działalności

gospodarczej

Wyposażenie

i doposażenie

stanowiska

Osoby, które rozpoczęły udział w

programie

104 298 14 507 7865 1989 2925 62 774 4769 9469

Osoby, które zakończyły

program

148 682 14 285 12 521 3029 3001 101 608 4769 9469

Osoby, które uzyskały

zatrudnienie po zakończeniu

88 798 6479 9701 1766 1057 55 557 4769 9469

Efektywność zatrudnieniowa 59,7% 45,4% 77,5% 58,3% 35,2% 54,7% 100,0% 100,0%

978

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w programie „Rodzina na swoim” (14322)

lacją posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie programu „Rodzina na swoim” prze-

14322/13) uprzejmie przekazuję poniższe informacje.

Zadania realizowane

w ramach aktywnych

62 732 9415 7626 10 312 18 806 10 606 2900 3067

Osoby, które

zakończyły program

68 844 9510 10 188 11 191 19 264 12 724 2900 3067

Osoby, które uzyskały

zatrudnienie po

35 750 3221 6741 5972 7255 6594 2900 3067

Efektywność

zatrudnieniowa

51,9% 33,9% 66,2% 53,4% 37,7% 51,8% 100,0% 100,0%

979

chwili złożenia wniosku kredytowego, wymieniając

kwencji zakup mieszkania.

kładanej przez nabywcę bankowi, przed podpisaniem

skowanej wysokości, i tym samym sfinalizowanie za-

weryfikacja dokumentacji ma wynik pozytywny,

980

preferencyjnego) od przedstawienia w banku umowy

o kredyt, wystawiona nie później niż dzień złożenia

kazał wyjaśnienia dotyczące stosowania wskazanych

kowi, przed podpisaniem umowy kredytu, po uzyska-

warunek złożenia wniosku o kredyt preferencyjny

dołączona umowa zobowiązująca, wyczerpująca w swym

— w związku z art. 12 a ustawy o finansowym

kazane przez Związek Banków Polskich do poszcze-

gólnych banków komercyjnych, które wznowiły pro-

ces obsługi wniosków kredytowych złożonych w ra-

mach programu „Rodzina na swoim”.

Zgodnie z da-

nymi przekazanymi przez banki komercyjne do koń-

tyczące osób, które miały problemy z uzyskaniem kre-

dytu preferencyjnego.

Zgodnie z wypowiedziami przed-

stawicieli sektora deweloperskiego i bankowego sy-

wych – do końca I półrocza br.

981

(14323)

terpelację posłów: pana Macieja Orzechowskiego,

pani Beaty Małeckiej-Libery, pani Krystyny Pośled-

niej, pani Krystyny Sibińskiej, pana Roberta War-

dzały i pani Moniki Wielichowskiej w sprawie reor-

ganizacji sądów rejonowych przesłaną przy piśmie

W zakresie pytania dotyczącego wpływu reorga-

nizacji sądów rejonowych na czas trwania postępo-

wań sądowych wskazać należy, że z uwagi na bardzo

wadzających przedmiotowe zmiany nie zostały jesz-

cze zebrane dane statystyczne, które pozwoliłyby na

dokonanie właściwego porównania.

Przekształcenie

każdego sądu w wydział zamiejscowy wiąże się w po-

czątkowej fazie z koniecznością wdrożenia nowej or-

ganizacji pracy, co wpływa na sprawność postępo-

dzie możliwa w dłuższej perspektywie.

Z kolei zarzuty dotyczące braku instrukcji w spra-

wie procedur obowiązujących w trakcie reorganizacji

nie są zasadne o tyle, że przepisy § 41 i następnych

rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 23

mują kwestie czynności związanych z tworzeniem

i znoszeniem sądów lub zmianą obszaru ich właści-

wości.

Ponadto trzeba zaznaczyć, że w Ministerstwie

Sprawiedliwości powołany został specjalny zespół,

którego członkowie na bieżąco udzielali sądom odpo-

wiedzi na pytania oraz wyjaśniali wątpliwości zwią-

zane ze zmianami organizacyjnymi.

Odnosząc się do pytania dotyczącego sposobu

uiszczania opłat sądowych, wskazać należy, iż sto-

sownie do przepisów rozporządzenia ministra spra-

sobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywil-

dowe w sprawach cywilnych uiszcza się w formie

ciwego sądu albo w formie wpłaty gotówkowej bezpo-

wiedniej wartości wykonanych według ustalonego

wzoru.

Numery rachunków bieżących dochodów sądów

Ministerstwo Sprawiedliwości nieodpłatnie udostęp-

nia i aktualizuje na swojej stronie internetowej pod

adresem www.ms.gov.pl. Numer rachunku bieżącego

dochodów sądu udostępnia się także na tablicy ogło-

szeń w budynku sądowym.

Istotne jest także, iż minister sprawiedliwości,

uwzględniając zarządzenie z dnia 29 listopada 2012 r.

łów w sądach rejonowych oraz zmiany zarządzenia

wych (Dz. Urz.

Min.

Sprawiedliwości poz. 168), wy-

konując działania związane ze sprawnym przeprowa-

dzeniem reorganizacji sądów powszechnych, poinfor-

mował prezesów i dyrektorów sądów apelacyjnych,

dów i wydatków sądów rejonowych przejmujących są

właściwe do przyjmowania dochodów i dokonywania

wydatków dotyczących zniesionych sądów rejono-

wych.

Minister zobowiązał również sądy rejonowe przej-

mujące, jak również przyszłe wydziały zamiejscowe

do odpowiednio wcześniejszego, jak najszerszego roz-

powszechnienia informacji (np. na stronie interneto-

numer rachunku sądu przejmującego będzie właści-

wym do przyjmowania dochodów i dokonywania wy-

datków dotyczących zniesionego sądu rejonowego.

Ponadto w grudniu 2012 r. na stronie interneto-

wej Ministerstwa Sprawiedliwości opublikowane zo-

stały wykazy numerów rachunków dochodów budże-

towych sądów powszechnych, które obowiązywały do

dnia 31 grudnia 2012 r. oraz mające obowiązywać od

Wydaje się więc, iż powyższe działania pozwoliły

na bezproblemowe odnalezienie przez petentów są-

dów numerów odpowiednich rachunków dochodów

w przypadku chęci uiszczenia opłat sądowych w for-

mie bezgotówkowej wpłaty na rachunek bieżący do-

chodów właściwego sądu.

982

Należy również podkreślić, iż we wszystkich są-

dach rejonowych, które zostały zniesione, nadal funk-

cjonują kasy sądowe (tylko w jednym z sądów nastą-

pił chwilowy problem z funkcjonowaniem kasy sądo-

wej, został on jednak niezwłocznie rozwiązany).

Rów-

nocześnie w wydziałach zamiejscowych sądów rejo-

nowych opłaty sądowe można w dalszym ciągu uisz-

czać w formie znaków opłaty sądowej.

Odnosząc się do pytania czwartego, informuję, iż

trwały zarząd do nieruchomości powinien, co do za-

sady, przysługiwać jednostce, która użytkuje daną

nieruchomość.

W obecnej sytuacji starostowie powin-

ni przekazać trwały zarząd do nieruchomości znie-

sionych sądów rejonowych na rzecz sądów rejono-

wych, których wydziałami zamiejscowymi stały się

te jednostki.

Podkreślenia wymaga fakt, iż prezesi

sądów apelacyjnych nie zgłaszali problemów w tym

zakresie.

W zakresie rozwiązywania problemów reorgani-

zowanych sądów podnieść należy, iż analiza materia-

łów przekazanych przez prezesów sądów apelacyj-

nych wykazała brak istotnych trudności w funkcjo-

nowaniu jednostek sądowych objętych zmianami.

Nieliczne zgłoszone utrudnienia dotyczyły:

— zwiększonego nakładu pracy sekretariatów

wydziałów związanego z koniecznością przeniesienia

spraw do nowych repertoriów,

— zwiększonego nakładu pracy urzędników pionu

administracyjnego i finansowego związanego z prze-

jęciem pracowników,

— braku szybkiej komunikacji i wydłużenia czasu

obiegu dokumentów między sądami znoszonym

i przejmującym w zakresie administracji,

— funkcjonowania systemów informatycznych

jednostek: znoszonej i przejmującej.

Przedmiotowe utrudnienia występowały w mo-

mencie łączenia sądów.

Proces ten został już zakoń-

czony i obecnie w zdecydowanej większości jednostek

sądowych objętych zmianami organizacyjnymi praca

przebiega bez zakłóceń.

Jak wykazali prezesi sądów

apelacyjnych, wymienione utrudnienia zostały wy-

eliminowane.

W tym miejscu wskazać należy, że problem w do-

stępie do elektronicznego postępowania upominaw-

czego (EPU) zgłosił jeden sąd rejonowy.

Do Minister-

stwa Sprawiedliwości nie wpłynęły natomiast sygna-

ły o trudnościach w dostępie do internetowego por-

talu orzeczeń sądów powszechnych.

Ważne jest jed-

nak, że portale orzeczeń funkcjonują na poziomie

sądów apelacyjnych od lipca 2012 r., a od październi-

ka 2012 r. również w większości sądów apelacji wroc-

ławskiej.

Jednocześnie w 2012 r. rozpoczęto wdraża-

nie systemu w sądach okręgowych, które w 2013 r.

obejmie również sądy rejonowe.

W odniesieniu natomiast do kwestii uprawnień do

prowadzenia rozpraw i wydawania orzeczeń przez

sędziów, którzy odwołali się do Sądu Najwyższego od

decyzji ministra sprawiedliwości o przeniesieniu ich

do nowych jednostek, należy wskazać, że przeniesie-

nia sędziów z jednostek objętych reorganizacją doko-

Zaznaczyć przy tym należy, że wydając decyzję o prze-

niesieniu sędziego, minister sprawiedliwości, każdo-

razowo, w indywidualnej decyzji dotyczącej konkret-

nego sędziego wskazuje datę przeniesienia.

Sędzia

danego sądu staje się zatem sędzią sądu, do którego

został przeniesiony, z dniem wskazanym przez mini-

stra sprawiedliwości w akcie przeniesienia.

Z dniem

tym, mając na nowo określone miejsce służbowe, sę-

dzia zyskuje więc pełną legitymację do orzekania

w nowej jednostce.

Decyzja o przeniesieniu sędziego bez jego zgody

jest decyzją zaskarżalną.

Zgodnie z art. 75 § 4

u.s.p. od takiej decyzji przysługuje sędziemu odwoła-

nie do Sądu Najwyższego.

Należy jednak podkreślić,

że w u.s.p. brak jest regulacji uzależniających sku-

teczność przeniesienia sędziego od trwania procedu-

ry odwoławczej w tym zakresie, czy też upływu ter-

minu, w którym taka procedura może być urucho-

miona.

Przeniesienie sędziego dokonuje się zatem

Wskazanych powyżej kwestii dotyczyło stanowi-

sko Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 listopada

2012 r.

Według KRS przeniesiony na inne miejsce

służbowe sędzia w sytuacji utraty dotychczasowego

miejsca służbowego spowodowanego zniesieniem sta-

sędzią sądu wskazanego w decyzji ministra spra-

wiedliwości w terminie wyznaczonym w decyzji.

Kon-

trola tej decyzji sprawowana przez Sąd Najwyższy na

skutek wniesionego przez sędziego odwołania może

doprowadzić tylko do konieczności wydania nowej

decyzji przez ministra sprawiedliwości, zgodnie z wy-

tycznymi zawartymi w orzeczeniu.

Zdaniem rady

obawa dotycząca ważności czynności podejmowanych

przez sędziego w sądzie, do którego został przenie-

siony, w wypadku uznania zasadności odwołania sę-

dziego przez Sąd Najwyższy jest niezasadna, gdyż

orzeczenie takie wywoła skutek ex nunc – z datą jego

wydania sędzia nie będzie mógł pełnić czynności sę-

dziowskich w tym sądzie.

Na dalsze pytanie, czy zmiana tożsamości sądu

nie spowoduje wznowienia wszystkich spraw podję-

tych przez zreorganizowane sądy, w odniesieniu do

spraw rozpoznanych w postępowaniu cywilnym na-

leży odpowiedzieć negatywnie.

Samo przekształcenie sądów rejonowych w wy-

działy zamiejscowe innych sądów rejonowych nie po-

woduje konieczności wznowienia postępowań, albo-

wiem podstawą wznowienia postępowania nie są

zmiany organizacyjne sądownictwa.

W zakres roz-

ważań wchodziłaby natomiast podstawa wznowienia

ujęta w przepisie art. 401 pkt 1 Kodeksu postępowa-

nia cywilnego, tj. wydanie orzeczenia przez osobę

nieuprawnioną, którą mógłby być sędzia nieupraw-

983

niony do orzekania w danym sądzie.

Biorąc jednak

pod uwagę wyżej przytoczone stanowisko Krajowej

Rady Sądownictwa co do prospektywnych skutków

orzeczenia Sądu Najwyższego rozstrzygającego od-

wołanie od decyzji o przeniesieniu sędziego, także

i w tym przypadku nie wydaje się istnieć możliwość

wznowienia przez stronę prawomocnie zakończonego

postępowania przez sędziego, który wniósł skutecz-

nie odwołanie od takiej decyzji.

Z kolei konieczność prowadzenia postępowań kar-

nych od początku dotyczy ok. 50 spraw w sześciu są-

dach rejonowych.

W ocenie Ministerstwa Sprawied-

liwości sędziowie orzekający w sprawach karnych nie

z art. 404 § 2 Kodeksu postępowania karnego roz-

Wskazania wymaga, że funkcjonowanie zreorga-

nizowanych sądów rejonowych jest przedmiotem sta-

łego monitorowania właściwych komórek organiza-

cyjnych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie jakości kształcenia

na uczelniach wyższych (14324)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

kości kształcenia w szkołach wyższych, przedsta-

wiam poniżej następujące wyjaśnienia.

Poruszony przez pana posła problem bezrobocia

wśród młodych ludzi z wykształceniem wyższym jest

problemem o skali ogólnoeuropejskiej.

Lepsze przy-

gotowanie absolwentów szkół wyższych do potrzeb

przeprowadzonej w 2011 r. reformy systemu szkolni-

ctwa wyższego i nadal pozostaje jednym z prioryte-

towych działań podejmowanych przez ministerstwo.

Zwiększenie aspiracji edukacyjnych jest z pew-

nością zjawiskiem pozytywnym i należy je wspierać,

ponieważ poziom wykształcenia ma istotny wpływ

na pozycję osoby na rynku pracy.

Z wielu analiz wy-

nika, iż najmniejsze natężenie bezrobocia jest wśród

absolwentów szkół wyższych – 5,5% (II kwartał 2012 r.

– GUS), zaś najwyższy wskaźnik notuje się wśród

poziomie wykształcenia – 33,4% (II kwartał 2012 r.

– GUS).

W raporcie McKinseya przedstawiono głów-

ne trendy na rynku pracy w najbliższych dekadach.

Jednym z nich jest prognoza, że rozwinięte gospodar-

ki świata będą cierpieć na niedobór wykwalifikowa-

nych pracowników z wyższym wykształceniem.

Naj-

bogatsze państwa mogą potrzebować do 2020 r. na-

wet 18 mln wykształconych pracowników.

Analitycy

twierdzą, że na rynku będzie miejsce dla 166–168

mln takich osób, a szkoły wyższe dostarczą góra

150 mln.

Odwrotnie może być według McKinseya

w przypadku pracowników ze średnim wykształce-

niem. Tutaj bogate kraje będą musiały poradzić sobie

ze sporą nadwyżką rąk chętnych do pracy, bo wynie-

sie ona 32–35 mln osób.

Poziom wykształcenia prze-

kłada się również na wysokość wynagrodzenia – naj-

wyższe przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto

odnotowuje się w grupie osób z wykształceniem wyż-

szym.

Posiadanie wyższego wykształcenia zwiększa zde-

cydowanie szanse na znalezienie pracy, a także znacz-

nie skraca czas jej poszukiwania.

Jednocześnie zmie-

niają się oczekiwania dzisiejszego rynku pracy.

Obec-

nie dla potencjalnych pracodawców najważniejsze są

wiedza i umiejętności praktyczne.

Niezwykle istotną

kwestią jest dopasowanie oferty programowej uczel-

ni do potrzeb rynku pracy.

Reforma szkolnictwa wyż-

szego spowodowała odejście od centralnej listy kie-

runków studiów i standardów kształcenia.

Wprowa-

dzone zostały krajowe ramy kwalifikacji dla szkolni-

ctwa wyższego, co zwiększyło autonomię uczelni

w zakresie kształtowania swojej oferty dydaktycznej

pod konkretne potrzeby pracodawców, również we

współpracy z otoczeniem zewnętrznym.

W obecnym systemie studia mogą być prowadzone

na profilu ogólnoakademickim oraz praktycznym.

Za-

jęcia związane z praktycznym przygotowaniem zawo-

dowym, które przewidziane są w programie studiów

dla kierunku o profilu praktycznym, musza się odby-

wać w warunkach właściwych dla przyszłej działalno-

ści zawodowej.

Już w trakcie studiów młody człowiek

zdobywać będzie szereg kompetencji, których zdobycie

te powinny być prowadzone przez osoby posiadające

doświadczenie zawodowe zdobyte poza uczelnią oraz

Ważnym elementem w aspekcie dopasowania sy-

stemu kształcenia na poziomie wyższym do potrzeb

rynku pracy było stworzenie instytucji rzecznika

praw absolwenta.

Do jego zadań należy dokonywanie

że badanie stopnia dostępu do określonych zawodów.

Wprowadzenie do ustawy obowiązku monitorowania

kariery zawodowej absolwentów dało uczelniom na-

984

rzędzie weryfikacji jakości kształcenia i jego dosto-

sowania do potrzeb pracodawców.

Wykorzystanie

wniosków z monitorowania losów absolwenta brane

jest pod uwagę przez Polską Komisję Akredytacyjną

przy ocenie kierunków studiów.

Komisja dokonuje

m.in. oceny sposobów weryfikacji efektów kształce-

nia, w tym uzyskanych umiejętności i kompetencji

potrzebnych absolwentom na rynku pracy.

Do istot-

nych elementów przeprowadzanej przez PKA oceny

jakości instytucjonalnej należy również współpraca

uczelni z otoczeniem społeczno-gospodarczym.

Od 2008 r. realizowany jest rządowy program tzw.

kierunków zamawianych, które są określone mianem

strategicznych dla rozwoju polskiej gospodarki.

Ce-

lem programu jest zwiększenie liczby studentów na

rodniczych.

Przekazane przez uczelnie informacje po-

twierdzają, że program ten przynosi efekty związane

z podniesieniem atrakcyjności absolwentów na ryn-

ku pracy oraz ich zatrudnialności.

Absolwenci kie-

runków zamawianych bardzo często znajdują zatrud-

nienie u pracodawców współpracujących z uczelnią

na etapie realizacji projektu.

W 2012 r. przeprowadzony został konkurs na do-

finansowanie podstawowych jednostek organizacyj-

nych uczelni w zakresie wdrażania systemów popra-

wy jakości kształcenia oraz krajowych ram kwalifi-

kacji.

Premiowano te jednostki, które wdrażają sy-

stem poprawy jakości kształcenia przy ścisłej współ-

pracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym, co fi-

nalnie będzie miało przełożenie na wzmocnienie

szans absolwentów szkół wyższych na znalezienie

odpowiadającej ich aspiracjom pracy.

Poprawa jako-

ści edukacji oraz zbliżenie programów kształcenia do

potrzeb i oczekiwań rynkowych pozostaje wciąż prio-

rytetem działalności ministerstwa.

W oparciu o doświadczenia z wdrażania noweli-

kolejne prace nad zmianą przepisów stanowiące kon-

tynuację reformy szkolnictwa wyższego z 2011 r.

Pro-

pozycja nowych rozwiązań powinna doprowadzić do

wyraźnego odróżnienia zadań uczelni akademickich

zobowiązanych do prowadzenia badań naukowych,

od zadań uczelni zawodowych.

Osiągnięte to zostanie

przez wyspecjalizowanie się uczelni zawodowych

w kształceniu na kierunkach praktycznych, w któ-

rych jakość edukacji determinować będzie praktycz-

ne umiejętności studentów, a także poprzez przepro-

filowanie uczelni akademickich w uczelnie, w których

kształcenie powiązane będzie z realizowanymi przez

nią badaniami naukowymi.

Proponuje się ponadto

wprowadzenie obowiązku organizowania co najmniej

trzymiesięcznych praktyk zawodowych na kierun-

kach studiów o profilu praktycznym, wprowadzenie

studiów dualnych pozwalających na łączenie nauki

z praktyką, zwiększenie liczby pracodawców w skła-

dzie konwentu zawodowych uczelni publicznych, a tak-

że zmian rozszerzających możliwości kształcenia in-

terdyscyplinarnego.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, należy pa-

miętać, że kompleksowe efekty już wprowadzanych

zmian będzie można zaobserwować po zakończeniu

pełnych cykli kształcenia, które rozpoczęły się od

roku akademickiego 2012/2013.

Jednocześnie pragnę

zapewnić, że ministerstwo będzie kontynuować dzia-

łania na rzecz jak najlepszego przygotowania absol-

wentów do wyzwań współczesnego rynku pracy za-

równo na podstawie już przyjętych przepisów prawa

cjatyw.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

w sprawie nadmiernych obciążeń

samorządów zadaniami (14325)

z dnia 19 lutego br., nr SPS-023-14325, przy którym

cha Ziemniaka w sprawie nadmiernych obciążeń sa-

morządów zadaniami, uprzejmie informuję.

Propozycje wprowadzenia zmian kompetencyjnych

w zakresie utrzymywania urządzeń melioracji wod-

zawarte w projekcie założeń projektu ustawy Prawo

wodne, przygotowanym przez ministra środowiska.

Z uwagi na fakt, iż projekt założeń znajduje się

jeszcze w trakcie uzgodnień międzyresortowych, mi-

nister finansów na tym etapie prac nie może formu-

łować wiążących opinii dotyczących zarówno propo-

nowanych rozwiązań, jak i skutków finansowych.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że minister fi-

nansów przykłada szczególną uwagę do analizy projek-

tów aktów prawnych w aspekcie ich wpływu na bu-

dżety jednostek samorządu terytorialnego i warunki

prowadzenia gospodarki finansowej przez samorządy.

Odnosząc się do kwestii udziału samorządów

w podatku VAT, uprzejmie informuję.

Katalog dochodów jednostek samorządu teryto-

nego przypisany do gmin, powiatów i województw

jest ściśle związany z charakterem i zakresem zadań

realizowanych obecnie przez te jednostki.

Udział

w podatku VAT nie jest zaliczany do źródeł dochodów

985

samorządowych.

Obecnie nie przewiduje się rozsze-

rzenia katalogu dochodów jednostek samorządu te-

rytorialnego z tego tytułu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

w sprawie zniesienia obowiązku meldunkowego

(14326)

ciecha Ziemniaka w sprawie zniesienia obowiązku

meldunkowego uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

Należy wskazać, że obowiązek zgłaszania danych

o zameldowaniu do rejestru centralnego PESEL

w ramach wyodrębnionej procedury administracyj-

nej w połączeniu z danymi niezbędnymi do określe-

nia statusu administracyjno-prawnego osoby dawał

możliwość wykorzystywania go do wykonywania

określonych uprawnień czy obowiązków przez różne

podmioty realizujące zadania publiczne.

Zniesienie obowiązku meldunkowego rozumiane

jako likwidacja obowiązku przekazywania przez oby-

wateli informacji o każdorazowej zmianie miejsca

zamieszkania, która następnie gromadzona jest w cen-

tralnym rejestrze, nie oznacza pozbawienia organów

administracji publicznej możliwości realizowania ich

zadań.

Różnica w stosunku do obecnego stanu będzie

polegała na tym, że ustalenie adresu osoby będzie

zawsze związane z realizacją konkretnego prawa lub

obowiązku wynikającego z przepisów prawa mate-

rialnego, a nie z prawem samym w sobie.

Jednocześnie należy wskazać, że z powyższego

kierunku zmian wynika konieczność podjęcia czyn-

ności dostosowawczych w niektórych obszarach dzia-

łalności administracji państwowej.

Warto zaznaczyć,

że omawiana kwestia jest diagnozowana od 2008 r.,

kiedy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Admini-

stracji w związku z tworzonym projektem nowej usta-

wy o ewidencji ludności zwróciło się do wszystkich

resortów z prośbą o przeprowadzenie analizy i wska-

zanie, jaki wpływ będzie miało zniesienie obowiązku

meldunkowego na działalność resortów oraz na rea-

lizację ich ustawowych zadań.

Jak wynika z aktual-

nych raportów poszczególnych resortów, prace dosto-

sowawcze są prowadzone.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie uprzejmie

informuję, że w większości przypadków zniesienie

obowiązku meldunkowego nie spowoduje konieczno-

ści wprowadzania nowych rozwiązań systemowych,

a będzie jedynie wiązało się z potrzebą przeprowa-

dzenia dostosowania obecnie funkcjonujących syste-

mów teleinformatycznych oraz przeprowadzenia nie-

zbędnych zmian organizacyjnych.

W zależności od

stanu przygotowań resortów podejmowane są odpo-

wiednie działania, a umożliwienie ich wykonania za-

pewnia odpowiednio długi okres vacatio legis.

Nale-

tomiast zniesienie obowiązku meldunkowego nastą-

pi z dniem 1 stycznia 2016 r.

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

w sprawie przekazania dochodów

niepodatkowych z tytułu nakładanych

(14328)

pospolitej Polskiej Macieja Banaszka, Piotra Chmie-

lowskiego i Krzysztofa Kłosowskiego z dnia 8 lutego

czonym sygn.

SPS-023-14328/13, uprzejmie informu-

przekierowania wpływów z tytułu grzywien nakła-

danych przez Inspekcję Transportu Drogowego za

za pomocą urządzeń rejestrujących, który ma być

wniesiony przez grupę posłów Platformy Obywatel-

skiej, był przedmiotem opinii ministra finansów, któ-

rej kopię przekazuję w załączeniu.

Ponadto nawiązując do poruszonej w ww. inter-

pelacji kwestii momentu wejścia w życie projektowa-

nej ustawy, pragnę zauważyć, iż resort finansów re-

986

komendował rezygnację z zawartego w art. 5 projek-

wyznaczenie tego momentu na dzień 1 stycznia ko-

lejnego roku budżetowego, gdyż wprowadzenie pro-

jektowanych zmian w trakcie rozpoczętego roku

budżetowego oznaczałoby znaczne uszczuplenie do-

chodów budżetu państwa, co groziłoby zwiększeniem

deficytu budżetowego.

Odnosząc się do pytania na temat przeznaczenia

wpływów z grzywien nakładanych w drodze man-

datów karnych wystawianych przez Inspekcję Trans-

jestrujących należy zauważyć, iż grzywny te sta-

nowią dochód budżetu państwa (art. 100 zdanie dru-

stępowania w sprawach o wykroczenia).

W prze-

ciwieństwie do środków z grzywien za naruszenia

urządzeń rejestrujących nakładanych przez funkcjo-

nariuszy jednostek samorządu terytorialnego wpły-

wy z grzywien nakładanych przez Inspekcję Trans-

portu Drogowego nie mają ustawowo zastrzeżonego

przeznaczenia.

Środki te wpływają finalnie na cent-

ralny rachunek budżetu państwa i pozwalają na sfi-

nansowanie wydatków budżetu państwa stosownie

2013.

Z poważaniem

Wojciech Kowalczyk

w sprawie likwidacji polskiej

placówki konsularnej

w kanadyjskim Vancouver (14329)

czyk (pismo nr SPS-023-14329/13 z dnia 19 lutego

br.) w sprawie likwidacji polskiej placówki konsular-

nej w kanadyjskim Vancouver uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie planuje

likwidacji Konsulatu Generalnego RP w Vancouver,

a jedynie przeniesienie jego siedziby do Edmonton.

Decyzja w tym zakresie została podpisana przez mi-

nistra spraw zagranicznych w dniu 17 stycznia br.

Jest to element procesu, którego celem jest optyma-

lizacja obecności dyplomatycznej Rzeczypospolitej

nia priorytetów polskiej polityki zagranicznej (w szcze-

gólności priorytetów gospodarczych), przy jak najlep-

szym wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości,

związana z portową rolą tego miasta, której znacze-

nie uległo jednak znacznemu zmniejszeniu w związ-

ku z istotną redukcją polskiego rybołówstwa daleko-

morskiego.

Edmonton, w przeciwieństwie do Vancou-

ver, jest położone w centrum ogromnego okręgu kon-

sularnego.

Jest stolicą najbogatszej prowincji wcho-

dzącej w skład okręgu (Alberty) i centrum przemy-

słowo-biznesowym sektora naftowego, gazowego

oraz nowych technologii.

Jest to także centrum aka-

gionu.

Według danych kanadyjskiego spisu powszechne-

go z 2006 r. w okręgu konsularnym na swoje polskie

wincji Kolumbia Brytyjska – ok. 130 tys. osób, w tym

Jest rzeczą zrozumiałą, iż zmiana siedziby kon-

z Vancouver.

Prawdą jest, że działalność placówki

nych oraz organizacji polonijnych.

Jednocześnie jed-

nak, z punktu widzenia interesów Polski, Edmonton

spektywicznym niż Vancouver.

Z tego powodu umiej-

scowienie tam konsulatu generalnego jest działa-

niem nastawionym na przyszłość i bardziej racjonal-

nym niż utrzymywanie placówki w obecnym miejscu.

Chciałbym zauważyć, że tzw. konsulat mobilny

– mobilne stanowisko pracy konsula, wykorzystywa-

ne w trakcie dyżurów konsularnych – pozwala na

wykonywanie wszelkich czynności konsularnych bez

konieczności stawiania się interesanta w siedzibie

tak w przyszłości z powodzeniem będzie używane

w trakcie dyżurów konsularnych w Vancouver.

Z tego

obsługi konsularnej Polonii z Vancouver.

Uprzejmie

informuję też, że planowane jest ustanowienie kon-

sula honorowego RP w Vancouver.

987

Wszelkie obiekty obecnie wykorzystywane przez

najmowane, w związku z tym zostaną przeznaczone

zmiany siedziby placówki będą się wiązały z obowiąz-

kiem przywrócenia wynajmowanych lokali do stanu

poprzedniego, demontażem okablowania oraz dzia-

łaniami logistycznymi i wyniosą ok. 33 500 dolarów

kanadyjskich.

Suma ta nie obejmuje ewentualnych

kosztów adaptacji pomieszczeń w nowej siedzibie.

Roczny koszt utrzymania konsulatu w Edmonton

będzie zbliżony do obecnie ponoszonego w związku

z utrzymaniem placówki w Vancouver, który wynosi

715 269,60 dolarów kanadyjskich.

Jednocześnie

cówki nie była podyktowana względami oszczędnoś-

ciowymi, lecz ekonomicznymi i politycznymi.

Jestem przekonany, że decyzja o przeniesieniu sie-

dziby Konsulatu Generalnego RP z Vancouver do

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

w sprawie opodatkowania akcyzą

gazu ziemnego do celów opałowych (14331)

Mieczysława Golby w sprawie opodatkowania podat-

kiem akcyzowym gazu ziemnego do celów opałowych,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Z art. 163 ust. 2 obowiązującej ustawy z dnia

gazu ziemnego przeznaczonego do celów opałowych,

które przysługuje w okresie do dnia 31 października

2013 r.

Z upływem tego dnia przestanie obowiązywać

ww. zwolnienie od akcyzy i do tego dnia powinna na-

stąpić pełna implementacja przepisów unijnych w za-

kresie opodatkowania akcyzą gazu ziemnego, przede

wszystkim przepisów dyrektywy Rady 2003/96/WE

Przygotowany w Ministerstwie Finansów projekt

opodatkowania akcyzą gazu ziemnego aktualnie

znajduje się na etapie uzgodnień międzyresortowych

i społecznych i w zamierzeniu projektodawcy nowa

2013 r.

Zamiarem Ministerstwa Finansów jest wpro-

wadzenie szerokiego katalogu zwolnień dla czynno-

ści opodatkowanych akcyzą, których przedmiotem

jest wykorzystanie gazu ziemnego do celów opało-

wych.

Katalog ten ma obejmować nie tylko obligato-

ryjne zwolnienia przewidziane w przepisach unij-

nych, ale także wszystkie zwolnienia fakultatywne.

nego wpływu na konkurencyjność gospodarki i przed-

siębiorczość oraz na funkcjonowanie przedsiębiorstw,

gdyż zdecydowana większość tych przedsiębiorstw

będzie korzystała ze zwolnień z podatku akcyzowego

od gazu ziemnego.

W przypadku przedsiębiorstw nie-

korzystających ze zwolnienia od akcyzy, zużywają-

cych znaczne ilości gazu ziemnego, zwłaszcza w prze-

myśle chemicznym i hutniczym, zostanie obniżona

konkurencyjność tych przedsiębiorstw, jeśli zdecydu-

ją się one przerzucić wzrost poniesionych kosztów

z tytułu podatku akcyzowego na konsumentów

(udział akcyzy od gazu ziemnego w cenie l tony stali

stanowi niecały 1%).

Mając na uwadze stawkę akcyzy

na gaz ziemny do celów opałowych w wysokości 1,28

zł/1GJ oraz średnią hurtową cenę gazu ziemnego,

można przyjąć, iż podatek akcyzowy stanowi około

3% średniej ceny hurtowej gazu ziemnego.

W opinii Ministerstwa Finansów przewidywany

katalog zwolnień z podatku akcyzowego dla gazu

ziemnego pozwoli na uniknięcie ewentualnego wzro-

stu cen gazu ziemnego w roku przyszłym oraz w la-

tach następnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

przez samorządy (14332)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

988

023-14332/13) w sprawie likwidacji szkół prowadzo-

nych przez samorządy, uprzejmie informuję.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie może prze-

ciwdziałać likwidacji szkół, nie sprawuje bowiem

nie z art. 31 ustawy o systemie oświaty, natomiast w

profilaktyki społecznej w przedszkolach, szkołach

podstawowych oraz gimnazjach, z wyjątkiem szkół

podstawowych specjalnych oraz gimnazjów specjal-

nych, szkół artystycznych oraz szkół przy zakładach

nieletnich.

Jeśli działania władz samorządowych są

winni zgłosić te nieprawidłowości wojewodzie, który

nem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu

terytorialnego.

graficznego.

Od kilkunastu lat maleje liczba urodzeń,

natomiast w roku szkolnym 2012/1013 – o 349.

Zgodnie z wyżej przywołanym art. 59 warunkiem

likwidacji szkoły jest wcześniejsze zapewnienie ucz-

niom kontynuacji nauki w innej szkole publicznej

fikacje kadry, liczba uczniów w klasach, oddziałach,

Odnosząc się do kwestii niewystarczających środ-

ków finansowych przeznaczonych na oświatę, uprzej-

mie wyjaśniam, że wydatki przeznaczone na eduka-

cję stanowią często najbardziej znaczącą pozycję w bu-

dżecie wielu samorządów, więc spadek liczby uczniów

w szkołach i oddziałach stanowi problem ekonomicz-

no-społeczny.

Wiele kosztów utrzymania szkół jest

stałych (utrzymanie bieżące i remonty bazy szkolnej,

wynagrodzenia pracowników administracyjno-ob-

sługowych i pedagogicznych) i nie zależy od liczby

uczniów w placówce.

Zmniejszenie liczby uczniów

w szkole oznacza większy koszt utrzymania szkoły

w przeliczeniu na jednego ucznia.

W latach 2006–2011 wydatki bieżące jednostek

samorządu terytorialnego na realizację zadań oświa-

towych, które są uwzględniane przy podziale sub-

989

W latach 2006–2011 nastąpiło znaczne zmniejszenie

liczby uczniów uwzględnianych przy podziale subwen-

stała uwzględniona specyfika szkół zlokalizowanych

ców).

Środki finansowe przypadające w podziale sub-

Przemysław Krzyżanowski

wskaźników przeliczeniowych kosztu

odtworzenia 1 m

2

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną w dniu 19 lutego br. interpelację pana

posła Andrzeja Dudy, nr SPS-023-14333/13, z dnia

8 lutego br. w sprawie ustalania przez wojewodów wskaź-

ników przeliczeniowych kosztu odtworzenia 1 m

2

po-

mie informuję, co następuje.

przeliczeniowym kosztu odtworzenia 1 m

2

powierzch-

ni użytkowej budynków mieszkalnych, należy przez

2

powierzch-

a) dla województwa, z wyłączeniem miast będą-

cych siedzibą wojewody lub sejmiku województwa,

miku województwa, ustalany na okres 6 miesięcy

wieszczenia, w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Wymieniony wyżej wskaźnik przeliczeniowy kosz-

tu odtworzenia 1m

2

powierzchni użytkowej budyn-

ków mieszkalnych funkcjonuje już prawie 19 lat, bo-

wiem został wprowadzony nieobowiązującą już usta-

zania się z obowiązku nałożonego na wojewodów od-

nośnie do ustalania wysokości wskaźnika przelicze-

niowego kosztu odtworzenia 1 m

2

powierzchni użyt-

kowej budynków mieszkalnych ówczesny prezes by-

łego Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, pis-

mem z dnia 22 sierpnia 2001 r., przekazał im stosow-

ne wytyczne.

Zasady określone w tych wytycznych

nadal są aktualne, co oznacza, że wysokość wskaź-

winna uwzględniać w szczególności przeciętny koszt

budowy 1 m

2

powierzchni użytkowej budynku miesz-

kalnego, ustalony na podstawie aktualnych danych

nego województwa w okresie poprzedzającym kwar-

tał, na który jest ustalany.

Celem określenia wysokości wskaźnika przelicze-

kowej budynków mieszkalnych wg wytycznych, o któ-

rym mowa wyżej, należy uwzględnić, co następuje:

1.

Za podstawę obliczeń ww. wskaźnika należy

przyjąć nakłady poniesione na budowę budynków

mieszkalnych wielolokalowych oraz powierzchnię

użytkową mieszkań w tych budynkach w oparciu o dane

wojewódzkiego urzędu statystycznego, zgodnie ze

sprawozdaniem B-09 oraz w oparciu o własne anali-

zy danych posiadanych przez urząd wojewódzki.

2.

Nakłady na budowę budynku określone w spra-

wozdaniu B-09 dotyczą wszystkich kosztów poniesio-

nych od momentu rozpoczęcia do momentu zakoń-

czenia budowy, łącznie z odsetkami od kredytów in-

westycyjnych za okres realizacji inwestycji.

Nakłady te winny obejmować wszystkie poniesio-

ne koszty kubaturowe i pozakubaturowe związane

z realizacją budynku, tj.:

1) wartość działki budowlanej i koszty związane

z jej nabyciem,

2) koszty przygotowania działki budowlanej i uzbro-

jenia zewnętrznego,

3) koszty z tytułu poniesienia opłat adiacenckich,

4) koszty wzniesienia budynku – konstrukcji bu-

dowlanych,

990

5) koszty urządzeń technicznych i instalacji bu-

dynku, urządzeń zewnętrznych na działce budowla-

nej oraz urządzeń ogólnych lub specjalnych – służą-

cych do ogólnego korzystania,

6) dodatkowe koszty budowy, takie jak: inwestor-

skie, planowania przestrzennego, dokumentacji, eks-

pertyz i doradztwa projektowego,

7) koszty finansowania (tj. uzyskania kredytu

i spłaty odsetek) możliwe do rozliczenia w momencie

przekazania do użytku.

3.

W celu ustalenia wskaźnika przeliczeniowego

kosztu odtworzenia 1 m

dynków mieszkalnych należy nakłady poniesione na

budowę budynków podzielić przez sumę powierzchni

użytkowej mieszkań w tych budynkach.

4.

Jeżeli nakłady podane przez wojewódzkie urzę-

dy statystyczne dotyczą budynków niewykończonych

(oddawanych użytkownikom np. bez podłóg), w ta-

kich przypadkach należy nakłady te skorygować w opar-

ciu o własne analizy wartości robót finansowanych

przez użytkownika.

5.

Dla ustalenia wskaźnika przyjmuje się dane wg

sprawozdania B-09 dotyczące budynków mieszkal-

nych oddanych do użytku w powiecie w okresie po-

przedzającym kwartał, w którym ustalany jest ten

wskaźnik.

Najlepiej w kwartale poprzednim, ale w ra-

zie potrzeby może to być okres dłuższy niż kwar-

tał, choć nie powinien być dłuższy niż 6 miesięcy;

czyli przedział czasu, na jaki okres ma być ustala-

ny wskaźnik.

6.

Wskaźnik przeliczeniowy powinien uwzględ-

jącego kwartał, w którym ustalany jest ten wskaź-

nik.

W tym celu należy wynik działania, o którym

mowa w pkt 3, przemnożyć przez wzrost cen towarów

i usług konsumpcyjnych, jaki nastąpił w danym wo-

jewództwie w kwartale poprzedzającym kwartał,

poszczególnych województw zawiera wydawana przez

GUS „Informacja o sytuacji społeczno-gospodarczej

województw”.

7.

W przypadku gdy nakłady poniesione na odda-

ne budynki budzą zastrzeżenia (np. z uwagi na zna-

czące zawyżenie kosztów, gdyż oddano tylko 2 budyn-

ki o kosztach znacznie wyższych niż w poprzednim

okresie sprawozdawczym) lub gdy w rozpatrywanym

kwartale nie oddano żadnych budynków, to wskaź-

nik przeliczeniowy należy ustalać w oparciu o dane

z poprzedniego okresu odzwierciedlające miarodajną

wartość wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtwo-

rzenia 1 m

2

p.u. budynków mieszkalnych, i tak usta-

lony wskaźnik przemnożyć przez wzrosty cen towa-

twa, o których mowa w pkt 6.

W związku z ogłoszeniem wysokości wskaźników

przeliczeniowych kosztu odtworzenia 1 m

powierzch-

ni użytkowej budynków mieszkalnych dla okresu od

i odnotowanym w większości województw wzrostem

wartości tych wskaźników podsekretarz stanu w by-

łym Ministerstwie Infrastruktury zwrócił się pis-

mem z dnia 8 października 2010 r. do wojewodów,

przypominając, co następuje: „wojewoda, określając

wysokość wskaźnika, opiera się na aktualnych da-

nych urzędu statystycznego oraz własnych anali-

zach. Dane statystyczne stanowią niewątpliwie pod-

stawę do określania wartości wskaźnika, jednakże

nie powinny być przyjmowane bezkrytycznie.

Zapis

ustawy zakłada bowiem uprawnienie wojewody do

stosownej analizy danych Głównego Urzędu Staty-

stycznego i ewentualnego weryfikowania ich z uwzględ-

nieniem uwarunkowań aktualnej sytuacji na lokal-

nych rynkach mieszkaniowych w województwie.

W przeciwnym wypadku ustawodawca wskazałby

prezesa Głównego Urzędu Statystycznego jako pod-

miot samodzielnie określający wysokość okresowo

obowiązującego wskaźnika (podobnie jak ma to miej-

sce w przypadku parametru określanego w oparciu

niowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refun-

Uwzględniając powyższe, w przypadku gdy dane

dotyczące nakładów poniesionych na budowę budyn-

ków mieszkalnych dostarczone przez urząd staty-

styczny budzą zastrzeżenia (np. z uwagi na znaczące

zawyżenie kosztów spowodowane przejściowo zwięk-

szoną liczbą oddawanych do użytkowania mieszkań

o charakterze luksusowym, stanowiących podstawę

określenia wysokości przeciętnych kosztów budowy

1m

2

w danym okresie na podstawie kwestionariusza

B-09), przy ustaleniu wysokości wskaźnika przelicze-

niowego należy oczywiście uwzględnić dane z po-

przedniego okresu, odzwierciedlając miarodajną

wartość wskaźnika przeliczeniowego, uzasadnioną

rzeczywistymi procesami zachodzącymi na lokalnym

rynku nieruchomości.

Przekazując powyższe uwagi, bardzo proszę o ich

uwzględnienie w procesie ustalania wysokości wskaź-

nika przeliczeniowego w przyszłości”.

W świetle przedstawionych wyjaśnień należy

udzielić następujących odpowiedzi na pytania zawar-

Ad 1.

W aktualnie obowiązującym stanie praw-

nym ministerstwo nie posiada uprawnień kontrol-

nych ani tym bardziej nadzorczych wobec wojewo-

dów, a zatem nie ma możliwości bezpośredniego

wpłynięcia na nich w kwestii zmiany sposobu usta-

lania wskaźników przeliczeniowych ani przeprowa-

dzenia ich weryfikacji.

Ad 2.

Postulat utworzenia w ramach minister-

stwa specjalnego zespołu analityków nie znajduje

uzasadnienia.

Pomijając brak podstaw prawnych do

takiego działania ministerstwa, należy wyjaśnić, że

wskaźniki przeliczeniowe ustalone zgodnie z proce-

durą opisaną powyżej są wykorzystywane w polityce

mieszkaniowej państwa również do innych niż czyn-

991

szowe celów.

Przede wszystkim wysokość wskaźnika

określanego przez wojewodów była podstawą wyli-

czenia limitów cenowych w programie „Rodzina na

swoim”, funkcjonującym do końca 2012 r. na podsta-

wysokości wskaźników ustalanych w Krakowie na

tle innych lokalizacji nie wykazała, aby był on zna-

cząco zawyżony lub określony na niewłaściwych pod-

stawach statystycznych.

Poniższa tabela prezentuje

wysokość tego wskaźnika na tle innych miast o po-

dobnej wielkości i potencjale – przyjęto dane obowią-

zujące w IV kwartale poszczególnych lat.

Tabela 1.

Wysokość wskaźników przeliczenio-

wych kosztu odtworzenia 1 m

2

powierzchni użytko-

wej budynków mieszkalnych w miastach pow. 500

tys. mieszkańców w latach 2078–2012 (IV kwartał

danego roku).

2007 2008 2009 2010 2011 2012

Kraków 3147 3647 4668 4702 4416 4436

Warszawa 4996 4905 5536 7060 5907 5678

Łódź 3106 3838 4480 4805 4681 4650

Wrocław 3553 4340 4855 4834 4970 4959

Poznań 3890 5160 4930 5130 5515 4980

Źródło: Opracowanie Departamentu Mieszkalni-

ctwa MTBiGM, na podstawie obwieszczeń wojewodów.

beli, wskaźnik przeliczeniowy w Krakowie w bada-

nym okresie jest najniższy ze wszystkich dużych

miast w Polsce.

Powyższą konstatację potwierdza

bardziej szczegółowa analiza, w ramach której uwzględ-

niono przeciętne ceny transakcyjne na rynkach

mieszkaniowych.

Analiza zaprezentowana w tabeli 2 udowadnia, że

wskaźnik przeliczeniowy obowiązujący w Krakowie

w stosunku do przeciętnych rynkowych cen transak-

cyjnych we wszystkich latach objętych badaniem był

najniższy w porównaniu do miast liczących pow. 500

tys. mieszkańców.

Bazując na tej analizie, można

więc nawet stwierdzić, że wysokość wskaźnika okre-

ślana przez wojewodę małopolskiego jest zaniżona,

a nie zawyżona – jak wynika z przesłanego przez

pana posła materiału.

Powyższą tezę potwierdzają liczne głosy osób z Kra-

kowa, które starały się o kredyt w ramach programu

„Rodzina na swoim”.

Wiele wystąpień telefonicznych,

mailowych i pisemnych kierowanych do ministerstwa

wyraża skargi, że wskaźnik obowiązujący w Krako-

wie jest zbyt niski, nie uwzględnia realiów rynko-

wych i redukuje szanse na otrzymanie kredytu pre-

ferencyjnego.

Powyższe stwierdzenia udowadnia sta-

tystyka programu „Rodzina na swoim” dotycząca

liczby i kwoty udzielonych kredytów preferencyjnych.

Tabela 3.

Liczba i kwota kredytów preferencyj-

nych udzielonych w ramach programu „Rodzina na

swoim” w latach 2007–2012 w miastach liczących

pow. 500 tys. mieszkańców.

Liczba kredytów (szt.)

Kwota kredytów (mln zł)

Kraków 4549 1124,8

Warszawa 12 924 2702,6

Łódź 4646 755,0

Wrocław 10 476 1453,7

Poznań 4870 1063,1

Źródło: Opracowanie Departamentu Mieszkalni-

darstwa Krajowego.

Zbyt niski wskaźnik przeliczeniowy spowodował,

że mieszkańcy Krakowa najrzadziej spośród dużych

Tabela 2.

Wysokość średnich cen transakcyjnych na rynku mieszkaniowym w miastach pow. 500 tys. miesz-

kańców w latach 2007–2012 (IV kwartał danego roku), oraz ich porównanie z wysokością wskaźników przeli-

czeniowych kosztu odtworzenia 1m

2

powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych.

2007 2008 2009 2010 2011 2012

Średnia cena (zł) 6998 6917 6774 6655 6384 5721

Wskaźnik/cena (%) 45,0% 52,7% 68,9% 70,7% 69,2% 77,5%

Warszawa

Średnia cena (zł) 8481 7913 7902 8117 7656 7134

Wskaźnik/cena (%) 58,9% 62,0% 70,1% 87,0% 77,2% 79,6%

Łódź

Średnia cena (zł) 4145 4167 4018 4198 3995 3535

Wskaźnik/cena (%) 74,9% 92,1% 111,5% 114,5% 117,2% 131,5%

Wrocław

Średnia cena (zł) 6642 5866 5831 6166 5741 5327

Wskaźnik/cena (%) 53,5% 74,0% 83,3% 78,4% 86,6% 93,1%

Poznań

Średnia cena (zł) 6398 5710 5877 5551 5246 5086

Wskaźnik/cena (%) 60,8% 90,4% 83,9% 92,4% 105,1% 97,9%

Źródło: Opracowanie Departamentu Mieszkalnictwa MTBiGM, na podstawie okresowych raportów Związku

Banków Polskich (baza AMRON/SARFIN) oraz obwieszczeń wojewodów.

992

miast korzystali z możliwości zaciągnięcia preferen-

cyjnego kredytu w ramach programu „Rodzina na

swoim”.

Analiza tego zjawiska spowodowała m.in.

przesłanie pism do wojewodów (o których mowa po-

wyżej) z prośbą o kształtowanie wysokości wskaźni-

ka w oparciu również o własne analizy uwzględnia-

jące sytuację rynkową.

Z tym że własne analizy mo-

gły korygować dane statystyczne nie tylko w dół, ale

również w górę, tak aby wysokość wskaźników odpo-

wiadała realiom rynkowym.

Należy wspomnieć, że wskaźniki przeliczeniowe

określane przez poszczególnych wojewodów będą rów-

nież bazą limitów cenowych obowiązujących w projek-

towanym programie „Mieszkanie dla młodych”.

Zbyt

niska wysokość wskaźnika w Krakowie może ograni-

czyć liczbę beneficjentów tego programu decydujących

się na zakup nieruchomości w tym mieście.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, infor-

muję, że nie znajduję podstaw do prowadzenia prac

legislacyjnych w przedmiotowym zakresie.

Przepisy

regulujące poruszoną przez pana posła materię speł-

niają – w ocenie ministerstwa – przewidzianą przez

ustawodawcę funkcję.

Należy bowiem zauważyć, iż

aktualna regulacja zapewnia wojewodom pewną swo-

bodę przy interpretowaniu danych statystycznych,

pozwalając na uwzględnienie specyfiki lokalnego

rynku mieszkaniowego.

kość wskaźnika przeliczeniowego w Krakowie jest

zawyżona.

Analizy przeprowadzane przez minister-

stwo, w kontekście nie tylko systemu ochrony praw

lokatorów, ale w całokształcie instrumentów polityki

mieszkaniowej państwa, pokazują wręcz, że wojewo-

da małopolski ustala wskaźniki na zbyt niskim po-

ziomie nieuwzględniającym realiów panujących na

lokalnym rynku mieszkaniowym.

Powodowało to

niższy od potencjalnego udział mieszkańców Krako-

wa w efektach programu „Rodzina na swoim” i może

ograniczyć ich udział także w planowanym progra-

mie „Mieszkanie dla młodych”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

ujednolicenia Biuletynów Informacji Publicznej (SPS-

023-14334/13) uprzejmie informuję, że Ministerstwo

ujednolicenia stron podmiotowych Biuletynu Infor-

macji Publicznej i widzi potrzebę podjęcia stosow-

nych działań w tym zakresie.

Należy zauważyć, że

ministra właściwego do spraw informatyzacji obo-

wiązek udostępnienia nieodpłatnego, przykładowego

mi określonymi w przepisach wydanych na podsta-

Zapis ten stał się podstawą do przygotowania w Mi-

nisterstwie Administracji i Cyfryzacji bezpłatnego

narzędzia teleinformatycznego, umożliwiającego two-

rzenie stron podmiotowych Biuletynu Informacji

Publicznej i przetwarzanie informacji – Scentralizo-

wanego Systemu Dostępu do Informacji Publicznej.

Konsekwencją skorzystania z tej aplikacji jest zwięk-

szenie dostępu do informacji publicznej dla obywate-

li.

Oznacza to efektywniejsze zarządzanie informacją

publiczną, łatwość wyszukiwania informacji oraz

powszechniejszy do niej dostęp.

Jednocześnie jest to

system rekomendowany do prowadzenia stron pod-

miotowych BIP, bowiem wiąże się z oszczędnością

dla urzędów oraz ułatwieniem dla obywatela.

Stoso-

wanie SSDIP umożliwi ujednolicenie wyglądu stron

podmiotowych BIP dla poszczególnych kategorii in-

stytucji wykonujących zadania publiczne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

niżej przedstawiam stanowisko dotyczące zagadnień

podniesionych w interpelacji pani poseł Anny Paluch

energii.

993

Zatem, odpowiadając na pytania pani poseł w spra-

wie trybu prac legislacyjnych, pragnę przedstawić

tycznych oraz stanu prac nad nim.

ustaw energetycznych – tzw. pakiet ustaw energe-

tycznych.

energetyki z uwzględnieniem standardów europej-

nia i uzgadniania ostatecznych wersji ww. projektów.

Do najważniejszych zagadnień zaproponowanych

Radę Ministrów.

Przyjęcie przez Radę Ministrów

przewidywane jest w I kwartale br.

Następnie pakiet ustaw energetycznych zostanie

niezwłocznie przekazany do Sejmu RP w celu prowa-

dzenia dalszych prac legislacyjnych na etapie parla-

Informuję ponadto, iż projekt ustawy o odnawial-

nych źródłach energii zawiera także szereg nowator-

skich rozwiązań w zakresie mikroenergetyki i małej

994

energetyki, w tym energetyki prosumenckiej, które

2009/28/WE w sprawie promowania stosowania

Projekt ustawy o odnawialnych źródłach energii

prosumentów wytwarzających energię elektryczną

Ponadto przedmiotowa regulacja dotyczy także

propozycji modyfikacji na bardziej efektywny obecnie

obowiązującego systemu wsparcia wytwórców ener-

Podkreślić należy, iż uregulowania prawne za-

W odniesieniu do pytania dotyczącego podejmo-

wanych działań mających przeciwdziałać gwałtow-

nemu spadkowi cen zielonych certyfikatów uprzejmie

informuję, iż aktualnie sytuacja ta jest analizowana

tak pod kątem wyjaśnienia przyczyn spadku cen zie-

lonych certyfikatów, jak też scenariuszy ewentualnej

Odpowiadając na ostatnie pytanie, uprzejmie in-

formuję, iż żadna z ustaw będących częścią pakietu

ustaw energetycznych nie zawiera propozycji w za-

kresie stworzenia ułatwień i instrumentów wsparcia

w zakresie produkcji paliw płynnych metodą krakin-

gu.

Informuję, iż odpowiedzi na temat ewentualnych

inicjatyw legislacyjnych w zakresie ułatwień i instru-

mentów wsparcia produkcji paliw płynnych z odpa-

dów metodą krakingu udzielić mógłby minister właś-

ciwy do spraw środowiska.

Podkreślić należy, iż kwe-

stia ewentualnego wykorzystywania odpadów, w tym

możliwości i kierunku zagospodarowywania tych

odpadów, należy do właściwości rzeczowej ministra

właściwego do spraw środowiska, o czym uprzejmie

informuję.

Dodatkowo pragnę poinformować, iż w odniesie-

zwłocznie przekazany marszałkowi Sejmu do dalsze-

Mając powyższe na uwadze, wyrażam przekona-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

układu komunikacyjnego drogi krajowej nr 6,

łączącej Gdańsk ze Szczecinem, uwzględniając

w szczególności miasto i gminę Kołobrzeg (14336)

995

023-14336/13, w sprawie układu komunikacyjnego

drogi krajowej nr 6 przedstawiam następujące infor-

macje i wyjaśnienia.

Przedmiotowa droga ekspresowa ujęta jest w wy-

ustalającego docelowy przebieg autostrad i dróg eks-

presowych.

Jednak realizacja inwestycji drogowych

odbywa się na podstawie przyjętego przez Radę Mi-

sowania spowodowały konieczność dokonania w pro-

W załączniku nr 1a znajdują się zadania, których

nia oszczędności na skutek kolejnych rozstrzygnięć,

ostatecznego rozliczenia i zamknięcia finansowania

cyzji Rady Ministrów akceptującej przekroczenie

znajduje się obecnie na etapie studium techniczno-

-ekonomiczno-środowiskowego;

zacja przewidywana jest do rozpoczęcia po roku 2013

(km 21+489) do m.

Wicimice; w ramach raportu roz-

brane obszary Natura 2000.

W decyzji środowiskowej

wydanej przez regionalnego dyrektora ochrony śro-

dowiska w Szczecinie 9 lipca 2010 r. wybrano wariant

V/Va; decyzja środowiskowa stała się ostateczna

1 marca 2011 r., z dniem 26 października 2012 r.

ogłoszono przetarg na koncepcję programową dla

przedmiotowego odcinka;

Szczecińska – decyzja środowiskowa stała się osta-

obwodnicy;

— budowę obwodnicy metropolii trójmiejskiej

w parametrach drogi ekspresowej – w 2010 r. rozpo-

obwodnicy metropolitalnej Trójmiasta, którą w przy-

szłości ma przebiegać trasa S6.

Proces przygotowania ww. zadań jest kontynuo-

kontekstu budżetu państwa na rok 2013, informuję,

iż zgodnie z obowiązującym modelem finansowania

infrastruktury drogowej wprowadzonym ustawą z dnia

z 2009 r.

Nr 86, poz. 720, Nr 105, poz. 877) duże pro-

jekty inwestycyjne na drogach krajowych zarządza-

nych przez GDDKiA finansowane są z Krajowego

Funduszu Drogowego (KFD).

Natomiast remonty,

bieżące utrzymanie dróg, prace przygotowawcze i za-

rządzanie siecią drogową (z wyjątkiem dróg krajo-

wych w miastach na prawach powiatu) finansowane

są z budżetu państwa.

Podstawą do realizacji zadań

inwestycyjnych w zakresie infrastruktury drogowej

jest wspomniany na wstępie „Program budowy dróg

cym roku, nie było podstaw formalnych do zabezpie-

czenia na nią środków.

Ze względu na aktualne możliwości finansowe

nalnie wykorzystywać dostępne środki.

W chwili

wane w kolejnej pespektywie finansowej UE.

Dla

strady oraz drogi ekspresowe.

Jednakże dokładne

wych i Autostrad – jako beneficjent programów unij-

perspektywie finansowej.

996

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

układu komunikacyjnego dróg krajowych

miasto i gminę Bobolice (14338)

023-14338/13, w sprawie usprawnienia układu komu-

Bobolice w woj. zachodniopomorskim uprzejmie prze-

kazuję następujące informacje.

Droga ekspresowa S11 została ujęta w wykazie

nami, ustalającego docelowy przebieg autostrad i dróg

ekspresowych.

Ostrów Wlkp. (z wyjątkiem obwodnicy Ostrowa

Wlkp. i Kępna) –Tarnowskie Góry – A1 to zadanie,

2011 r.).

W momencie uchwalania program przewi-

dywał budowę zadań zawartych w załącznikach nr 1,

łączniku nr 1.

Umieszczenie w załączniku nr 2 po-

zwala jednak na kontynuowanie prac przygotowaw-

czych (w miarę dostępnych w budżecie państwa środ-

ków finansowych).

Ponadto informuję, iż na podstawie corocznego

wierzchni Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Au-

tostrad ustala odcinki wymagające pilnej interwen-

cji, a następnie w ramach dostępnych środków finan-

sowych dokonuje niezbędnych prac w celu poprawy

mu bezpieczeństwa.

W oparciu o kryteria uwzględ-

niające wyniki badań stanu nawierzchni, panujący

Działania przewidziane dla rozwiązania proble-

mu komunikacyjnego w mieście Bobolice na drogach

krajowych 11 i 25 zostały ujęte w przedmiotowym

— Remont DK nr 11 i 25 w m.

Bobolice (pozycje

419 i 778),

(pozycja 511),

— Remont DK nr 25 na odc.

Bobolice – Porost

(pozycja 813).

Obecnie potrzeby w zakresie budowy i moderni-

zacji infrastruktury transportowej wielokrotnie

przewyższają wielkość dostępnych środków, tak więc

przedmiotowe zadania zostaną zrealizowane pod wa-

runkiem zapewnienia odpowiednich środków finan-

sowych w budżecie państwa.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie Jacht Klubu Marynarki Wojennej

„Kotwica” w Gdyni (14340)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

„Kotwica” w Gdyni (znak: SPS-023-14340/13), uprzej-

Umowa użyczenia nieruchomości nr 256N11/

FIN/2009, zawarta w dniu 1 kwietnia 2009 r. między

Jacht Klubem Marynarki Wojennej „Kotwica” a Re-

jonowym Zarządem Infrastruktury w Gdyni, gwa-

rantowała bezpłatne udostępnienie temu klubowi

trzech pomieszczeń biurowych o powierzchni 42,05

m

2

, przeznaczonych na siedzibę zarządu klubu.

Za-

31 grudnia 2012 r.

Po wygaśnięciu umowa ta nie zo-

stała przedłużona.

Zgodnie z § 28 załącznika do decyzji nr 187/MON

nizacjami pozarządowymi i innymi partnerami spo-

jednostkami organizacyjnymi zabezpieczającymi

997

partnerom społecznym nieodpłatne korzystanie z po-

mieszczeń w celu przeprowadzenia przedsięwzięć wy-

nikających z celów statutowych są kluby m.in. rodza-

jów sił zbrojnych, a w tym konkretnym przypadku

– klub Marynarki Wojennej.

W związku z tym Mary-

narka Wojenna w dniu 28 lutego 2013 r. przekazała

nieodpłatnie Jacht Klubowi Marynarki Wojennej

„Kotwica” pomieszczenia biurowe na działalność sta-

tutową (siedziba zarządu klubu) w Klubie Marynar-

ki Wojennej „Riwiera”, który usytuowany jest w od-

ległości około 100 m od terenu Ośrodka Szkolenia

Żeglarskiego Marynarki Wojennej.

Ponadto pragnę wskazać, że w związku z plano-

waną reorganizacją jednostek Marynarki Wojennej

przewiduje się włączenie do struktury Ośrodka Szko-

lenia Żeglarskiego Marynarki Wojennej żaglowca

szkolnego ORP „Iskra”.

Wiąże się to ze zwiększeniem

stanu etatowego ośrodka o około 20 osób, a tym sa-

mym z reorganizacją pomieszczeń służbowych.

W obecnej chwili Ośrodek Szkolenia Żeglarskiego

Marynarki Wojennej dysponuje tylko 135 m

2

po-

wierzchni użytkowej przeznaczonej na potrzeby so-

cjalno-bytowe.

Pomieszczenia udostępniane do tej

pory Jacht Klubowi Marynarki Wojennej „Kotwica”

po remoncie zostaną przeznaczone na stworzenie

stref ochronnych, co pozwoli na podłączenie Ośrodka

Szkolenia Żeglarskiego Marynarki Wojennej do sy-

stemu teleinformatycznego MIL-WAN oraz elektro-

nicznego obiegu dokumentów ARCUS.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

w przekonaniu, że posłowie uznają je za wystarcza-

jące.

Jednocześnie pragnę poinformować, że porozu-

mienie o współpracy między komendantem Ośrodka

Szkolenia Żeglarskiego Marynarki Wojennej i Jacht

Klubem Marynarki Wojennej „Kotwica”, zawarte

w dniu 22 kwietnia 2010 r., nadal obowiązuje i gwa-

rantuje temu klubowi pełne zabezpieczenie bytowe

oraz logistyczne w zakresie jego funkcjonowania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

na odcinku Głogów – Leszno (14342)

formacje.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej uważnie śledzi problemy, na jakie na-

potykają samorządy województw w kwestii organiza-

cji przewozów kolejowych.

Również w przypadku linii

Leszno – Głogów resort niejednokrotnie zajmował

stanowisko, wskazując na możliwe rozwiązania prob-

ganizatorem przewozów kolejowych na przedmioto-

wej linii może być zarówno woj. lubuskie, jak i wiel-

kopolskie i dolnośląskie.

Istotnie jednak największe

zapotrzebowanie społeczne na realizację przedmio-

towych przewozów zgłaszano z woj. lubuskiego, stąd

uzasadnione wydaje się ich organizowanie przez

marszałka woj. lubuskiego.

Odnosząc się do kwestii zapewnienia taboru do

obsługi linii Leszno – Głogów, w ocenie Ministerstwa

nieje taka możliwość, gdyż na terenie kraju funkcjo-

nują przewoźnicy gotowi do realizacji przedmiotowe-

go zadania, pod warunkiem zapewnienia odpowied-

niego finansowania.

Słusznie jednak zauważono, iż istotą zasadności

przywrócenia połączeń kolejowych na przedmiotowej

linii jest stan infrastruktury.

Aktualnie w resorcie

tów infrastrukturalnych, w tym kolejowych, które

będą planowane w kolejnej pespektywie finansowej

UE 2014–2020.

Wśród rozpatrywanych zamierzeń

inwestycyjnych znajduje się projekt „Rewitalizacja

linii kolejowych nr 14, 815, 816 na odcinku Ostrów

Wlkp.– (Krotoszyn) – Leszno – Głogów wraz z elek-

tryfikacją odcinka Krotoszyn/Durzyn – Leszno –

Głogów”.

Jednak dokładna lista projektów współfi-

nansowanych ze środków UE zostanie przedstawio-

w perspektywie 2014–2020.

Alternatywą jest możli-

wość sfinansowania rewitalizacji ze środków UE

w ramach regionalnych programów operacyjnych

zainteresowanych województw.

Jednocześnie zgod-

nie z projektem aktualizacji „Wieloletniego programu

się inwestycji na linii Leszno – Głogów w obecnej per-

spektywie czasowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

998

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

kosztów inwestycji drogowych (14343)

wie zamrożenia przez Komisję Europejską refundacji

na poszczególne pytania.

1.

Jakie działania podjęły kierowane przez Panią

Minister i Pana Ministra resorty celem wyelimino-

wania w przyszłości tego typu zjawisk?

tyczących zapobiegania, identyfikowania i reagowa-

nia w przypadku symptomów oszustw, w szczególno-

ści w zakresie zmów cenowych przy wdrażaniu pro-

i przekazany do stosowania.

Dokument prezentuje

funkcjonujący w Polsce system instytucjonalny, któ-

rego zadaniem jest m.in. zwalczanie zmów o charak-

terze antykonkurencyjnym.

Ponadto w ramach sy-

stemu największe inwestycje, w tym kontrakty rea-

lizowane przez GDDKiA, objęte są szczególnym nad-

zorem, m.in. w ramach osłony antykorupcyjnej,

a także kontroli prawidłowości udzielania zamówień

mówień Publicznych.

2.

Jaka jest treść pisma z dnia 21 grudnia 2012 r.,

w którym Komisja Europejska poinformowała o wstrzy-

cyjnych: „Infrastruktura i środowisko” oraz Rozwój

Polski Wschodniej?

Wnoszę o udostępnienie kopii.

Pismo Komisji Europejskiej informujące o wstrzy-

maniu wypłaty funduszy UE na projekty zarządzane

przez GDDKiA w zakresie działań 6.1, 6.2, 8.1 i 8.2

w ramach PO „Infrastruktura i środowisko” oraz

działania 4.1 PO Rozwój Polski Wschodniej zostało

przekazane z Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

do Ministerstwa Transportu Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej jedynie w trybie roboczym.

Oryginał

dokumentu został wysłany do Przedstawicielstwa RP

przy Unii Europejskiej.

W ww. piśmie poinformowa-

no, że decyzja została podjęta, ponieważ KE uznała,

że wydatki wskazane we wnioskach o płatność po-

średnią mogą być powiązane z poważnymi niepra-

widłowościami w rozumieniu art. 91 (1b) rozporzą-

dzenia (KE) nr 1083/2006.

W związku z powyższym

istnieje konieczność dodatkowej weryfikacji złożo-

nych wniosków o płatność pośrednią, przekazanych

przez polskie władze 31 października 2012 r. w ww.

działaniach.

W kontekście ww. nieprawidłowości KE zaleciła

m.in.:

— przeprowadzenie szeroko zakrojonej kontroli

projektów GDDKiA w celu ustalenia ewentualnego

ryzyka występowania i zakresu nieprawidłowości

dot. zmów cenowych,

— bieżące informowanie KE o prowadzonych po -

stępowaniach, które dotyczą projektów dofinansowa-

nych ze środków UE,

— wycofanie wydatków poświadczonych do KE,

a dotyczących trzech projektów, do których odnosi się

sporządzony przez prokuraturę akt oskarżenia,

— podjęcie działań w celu ograniczenia do mini -

mum ryzyka wystąpienia tego typu nadużyć w przy-

szłości.

W późniejszym okresie KE złagodziła swoje sta-

nowisko i nie domaga się wycofania wydatków z dwóch

projektów, w przypadku których prokuratura zarzu-

ca jedynie nieskuteczną próbę zmowy przetargowej.

W dniu 15 lutego 2013 r.

Ministerstwo Rozwoju

Regionalnego przekazało Komisji Europejskiej odpo-

wyniki przeglądu kontraktów budowlanych realizo-

wanych przez GDDKiA pod kątem występowania po-

tencjalnych symptomów zmów przetargowych.

Ponad-

to podjęto działania, o których wspomniano w pkt 1.

Z poważaniem

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Andrzeja Adamczyka posła na Sejm

999

naturze: SPS-023-14343/13, w sprawie zamrożenia

stycji drogowych, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

1.

Jakie działania podjął kierowany przez Panią

Minister resort celem wyeliminowania w przyszłości

tego typu zjawisk?

System zarządzania i kontroli w obu programach

dotkniętych wstrzymaniem płatności działa sku-

tecznie, co jest potwierdzone opinią instytucji audy-

towej, jak również opinią zarówno audytorów Ko-

misji Europejskiej i Europejskiego Trybunału Ob-

rachunkowego.

Skutecznie działają także kontrole

realizowane w systemie zarządzania i kontroli, co

jest potwierdzone opinią służb instytucji audytowej

oraz audytorów KE.

Wykrycie podejrzenia zmów przetargowych w trzech

kontraktach drogowych było możliwe jedynie dzięki

zastosowaniu przez służby specjalne technik opera-

cyjnych, takich jak zakładanie podsłuchów.

Instytu-

cje prowadzące ww. kontrole z samej swej natury nie

posiadają narzędzi mających na celu wykrycie zorga-

nizowanych przestępstw gospodarczych i muszą

w tym zakresie bazować na zaufaniu i działaniach

prowadzonych przez wyspecjalizowane w tym zakre-

sie organy ścigania.

struktura i Środowisko” oraz „Rozwój Polski Wschod-

niej”?

Wnoszę o udostępnienie kopii.

Informuję, że faktycznie wstrzymana przez Ko-

misję Europejską refundacja płatności dotyczy kwo-

ty ok. 3,5 mld zł.

W odniesieniu do prośby o udostępnienie informa-

cji publicznej w postaci pisma Komisji Europejskiej

biegu terminu płatności dla beneficjentów projektów

drogowych (ref.

Ares(2012)1546879-21/12/2012) uprzej-

wnioskami o udostępnienie informacji publicznej mi-

nister rozwoju regionalnego zwrócił się do Komisji

Europejskiej z prośbą o zgodę na udostępnienie tego

dokumentu.

Pismem z dnia 28 lutego br. Komisja Eu-

ropejska, powołując się na art. 4 ust. 3 zd.

1 rozpo-

rządzenia 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu

do dokumentów, odmówiła ujawnienia treści przed-

miotowego dokumentu.

Konieczność wystąpienia do KE w tej kwestii wy-

nika z art. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamen-

wie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu

Zgodnie z tym przepisem państwo członkowskie,

w przypadku otrzymania wniosku o udostępnienie

dokumentu uzyskanego od instytucji Unii Europej-

skiej powinno skonsultować się z nią w celu podjęcia

właściwej decyzji, która nie będzie naruszać realizacji

celów powyższego rozporządzenia.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

w sprawie zasad przewożenia akt sądowych

(14345)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zasad przewożenia akt sądowych, przekazaną wraz

wiam, co następuje.

Problem zaginionych akt pozostaje w zaintereso-

waniu Ministerstwa Sprawiedliwości.

W lutym 2002 r.

prezesi sądów apelacyjnych zostali zobowiązani, w ra-

mach stałego zadania nadzorczego, do nadsyłania

okresowych informacji o liczbie zaginionych i nieod-

tworzonych akt w poszczególnych kategoriach spraw.

Analiza sprawozdań wskazuje na stale malejącą ska-

lę tego zjawiska.

Z posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści danych wynika, iż ogólna liczba akt zaginionych

lub zniszczonych w skali kraju na dzień 31 grudnia

2012 r. wynosiła 481 i uległa ona zmniejszeniu o 108

Najwięcej zaginionych, zniszczonych akt odnotowano

w ubiegłym roku w apelacjach: poznańskiej (108)

oraz gdańskiej (93), najmniej w rzeszowskiej i biało-

stockiej – po 6 spraw.

Należy przy tym zaznaczyć, iż

we wszystkich tych sprawach zostały wszczęte pro-

cedury odtworzeniowe.

W ostatnich trzech latach, tj. 2010–2012, w trzech

sprawach prowadzono postępowania dyscyplinarne

dotyczące zaginięcia akt sądowych.

W niektórych

przypadkach o zaginięciu akt powiadamiane są tak-

że organa ścigania celem spowodowania wszczęcia

postępowania przygotowawczego w celu ustalenia

i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób, któ-

re dopuściły się ewentualnych przestępstw z art. 231

Sposób przewożenia akt sądowych aktualnie nie

jest w prawny sposób uregulowany.

Przepisy Kodek-

su postępowania karnego oraz Kodeksu postępowa-

nia cywilnego jak i wydane na ich podstawie przepi-

sy wykonawcze określają jedynie zasady udostępnia-

1000

nia akt sądowych.

Zagadnienie to zostało szczegóło-

wo uregulowane w rozdziale 8 rozporządzenia mini-

lamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U.

Nr 38, poz. 249, ze zm.) oraz w zarządzeniu ministra

mają wpływ na zabezpieczenie akt przed zaginię-

ciem, lecz jak zaznaczono wyżej, nie odnoszą się do

sposobu ich przewożenia.

Kwestia ta pozostawiona

została w zakresie uprawnień prezesów sądów, którzy

indywidualnie, np. poprzez wewnętrzne zarządzenia,

określają warunki, w jakich ma się odbywać transpor-

towanie akt sądowych.

Najczęściej przewóz akt zleca

się podmiotom wyłonionym w drodze przetargów ogła-

poz. 759, ze zm.).

Należy przy tym zaznaczyć, iż w przy-

padku przewożenia akt zawierających informacje nie-

również zastosowanie do sądów.

Zasady te zostały

szczegółowo określone w rozporządzeniu prezesa Rady

wania, przyjmowania, przewożenia, wydawania i ochro-

ny materiałów zawierających informacje niejawne

(Dz. U. Nr 271, poz. 1603).

Odnośnie do zagadnienia dotyczącego sposobu za-

bezpieczania i przewożenia akt przez prokuraturę

uprzejmie informuję, iż w związku z rozdzieleniem

liwości i prokuratora generalnego, właściwym do wy-

powiedzenia się w tej kwestii jest prokurator gene-

ralny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

prezesa Urzędu Ochrony

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

z dnia 8 lutego 2013 r., przekazanej przez Kancelarię

Prezesa Rady Ministrów do prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów pismem z dnia 22 lute-

go 2013 r., znak: DSPA-4810-1407-(1)13, uprzejmie

informuję, co następuje.

Nr 138, poz. 935, ze zm.; dalej: ustawa s.o.z.).

Ustawa

s.o.z. określa obowiązki podmiotów wprowadzają-

cych do obrotu m.in. sprzęt elektryczny oraz proce-

dury kontroli stosowane przez tzw. organy wyspecja-

lizowane kontrolujące zgodność tych wyrobów z wy-

maganiami.

System nadzoru rynku tworzą organy wyspecja-

lizowane m.in. Inspekcja Handlowa (IH), prezes

wowo wyznaczoną rolę, tj. IH kontroluje, czy wpro-

wadzone do obrotu wyroby spełniają odpowiednie

wymagania, prezes UOKiK prowadzi postępowania

wadzają na rynek wyroby niespełniające wymagań,

czeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej,

Organy celne uczestniczą we wdrażaniu polityki unij-

nej w niemal każdej dziedzinie związanej z między-

narodowym obrotem towarowym.

Oprócz pobierania

ceł i opłat publicznoprawnych, rolą organów celnych

jest ochrona obywateli i ich interesów przed towara-

mi stanowiącymi zagrożenie dla ludzi, zwierząt i śro-

dowiska.

Sprzęt elektryczny musi spełniać wymagania okre-

lej: rozporządzenie MG), wdrażającego do polskiego

prawa przepisy dyrektywy 2006/95/WE Parlamentu

wie harmonizacji ustawodawstw państw członkow-

skich odnoszących się do sprzętu elektrycznego prze-

widzianego do stosowania w określonych granicach

napięcia (Dz. Urz.

UE L 374 z 27 grudnia 2006 r., str.

10–19; dalej: dyrektywa 2006/95/WE).

Zgodnie z wyżej przywołanym aktem prawnym

sprzęt elektryczny może być wprowadzony do obrotu

1001

tylko wówczas, gdy po skonstruowaniu go zgodnie

dzeniem do obrotu producent sprzętu ma obowiązek

przeprowadzenia procedury oceny zgodności, a po

uzyskaniu pozytywnego wyniku – sporządzenia de-

klaracji zgodności oraz umieszczenia na sprzęcie

oznakowania CE.

Oznakowanie CE potwierdza zgod-

ność sprzętu z przepisami krajowymi wdrażającymi

dyrektywę 2006/95/WE.

W przypadku gdy sprzęt

podlega również innym dyrektywom, oznakowanie

CE potwierdza spełnienie wymagań wszystkich dy-

rektyw dotyczących danego sprzętu, np. dyrektywy

dotyczącej kompatybilności elektromagnetycznej czy

dyrektywy dotyczącej ekoprojektowania.

Sprzęt elektryczny jest kontrolowany przez In-

spekcję Handlową w ramach planowych działań

przez cały rok, na podstawie programów kontroli

opracowanych przez prezesa UOKiK, jak również

w ramach kontroli doraźnych w związku ze zgłosze-

niami konsumentów lub informacjami mediów, prze-

kazanymi bezpośrednio do IH lub na zlecenie preze-

sa UOKiK.

Systematyczne kontrole mają na celu

nego niezgodnego z wymaganiami.

Należy jednak

podkreślić, że odpowiedzialność za zgodność ze wszyst-

kimi dyrektywami dotyczącymi danego wyrobu po-

nosi producent.

W przypadku importu (towary spro-

wadzone spoza Unii Europejskiej) odpowiedzialność

za wprowadzone do obrotu wyroby ponosi importer.

Organy kontroli weryfikują deklarowaną zgodność

wyrobu z odpowiednimi wymaganiami.

W zakresie spełniania wymagań rozporządzenia

MG w 2012 r. inspektorzy Inspekcji Handlowej skon-

trolowali łącznie 2797 rodzajów sprzętu elektryczne-

go (m.in. drobny sprzęt gospodarstwa domowego,

maszyny kuchenne, oprawy oświetleniowe, ładowar-

ki do akumulatorów, ładowarki do telefonów, prze-

dłużacze, listwy zasilające), stwierdzając różnego ro-

dzaju niezgodności w 514 wyrobach (18,4%).

Niepra-

widłowości dotyczyły: braku lub niepełnych informa-

cji warunkujących bezpieczeństwo użytkowania

sprzętu, niezgodności z zasadniczymi wymaganiami

z uwagi na przyjęte rozwiązania konstrukcyjne, bra-

ku lub nieprawidłowo sporządzonej deklaracji zgod-

ności, braku oznakowania nazwą producenta lub

znakiem towarowym.

Odsetek niezgodności w zakre-

sie niezgodności z zasadniczymi wymaganiami wy-

nikającymi z konstrukcji sprzętu wynosił 5,1% ogó-

łem skontrolowanych wyrobów.

Badaniom laboratoryjnym poddano tylko 15 pró-

bek wyrobów, z uwagi na ograniczone fundusze, jakie

Inspekcja Handlowa może na ten cel przeznaczyć.

W wielu przypadkach inspektorzy przeprowadzili ba-

dania metodą organoleptyczną, jednakże tego rodza-

ju ocenę można przeprowadzić w nieznacznym zakre-

sie, a ponadto wymaga ona specjalistycznej wiedzy.

W wyniku badań laboratoryjnych zakwestionowano

7 wyrobów, natomiast na podstawie oceny organolep-

tycznej zakwestionowano 116 wyrobów.

Z uwagi na fakt, że niektóre grupy wyrobów elek-

trycznych muszą spełniać również wymagania okre-

ślone w przepisach UE dotyczących ekoprojektowa-

trolowali 269 chłodziarek, pralek, zmywarek oraz

1058 lamp bezkierunkowych do użytku domowego

pod kątem spełnienia wymagań określonych w odpo-

wiednich przepisach dotyczących poprawy ekologicz-

ności.

Różnego rodzaju nieprawidłowości stwierdzo-

no w 158 wyrobach.

Wymagania w zakresie ekoprojektowania zostały

ustanowione w dyrektywie Parlamentu Europejskie-

go i Rady 20097125/WE z dnia 21 października 2009 r.

ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów

z energią (Dz. Urz.

UE L 285 z 31 października 2009 r.,

str. 10; dalej: dyrektywa 2009/1257WE), która zosta-

ła wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem

wie procedur oceny zgodności wyrobów wykorzystu-

Nr 8, poz. 32).

Komisja Europejska na mocy posiada-

nych uprawnień wydaje rozporządzenia wykonawcze

do dyrektywy 2009/125/WE, określające wymagania

dotyczące ekoprojektu dla poszczególnych grup wy-

robów wykorzystujących energię.

Rozporządzenia

wykonawcze Komisji obowiązują wszystkie państwa

członkowskie UE bezpośrednio i w całości.

Na dzień

dzisiejszy w kompetencjach IH znajduje się 12 rozpo-

rządzeń wykonawczych Komisji.

Wspólnotowe ramy dla nadzoru rynku zostały

określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskie-

wiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzo-

ru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania

2008 r., s. 30; dalej: rozporządzenie 765/2008/WE).

Za-

sady i procedury systemu kontroli wyrobów określają

również przepisy ustawy s.o.z.

Działania kontrolne

i pokontrolne Inspekcji Handlowej oraz postępowania

administracyjne wszczynane przez prezesa UOKiK

w zakresie wprowadzonych do obrotu wyrobów nie-

zgodnych z zasadniczymi i innymi wymaganiami pro-

wadzone są właśnie na podstawie przepisów rozporzą-

dzenia 765/2008/WE oraz ustawy s.o.z.

W przypadku mniej istotnych i łatwych do usu-

nięcia niezgodności IH umożliwia wprowadzającemu

do obrotu podjęcie dobrowolnych działań jeszcze

w trakcie kontroli.

W pozostałych przypadkach IH

kieruje wniosek do prezesa UOKiK o wszczęcie z urzę-

du postępowania administracyjnego.

ustawy s.o.z.), w drodze decyzji:

1002

2) zakazać udostępniania wyrobu,

3) ograniczyć udostępnianie wyrobu,

4) nakazać stronie postępowania powiadomienie

W przypadku sprzętu elektrycznego w 2012 r. pre-

zes UOKiK wydał 41 decyzji umarzających z uwagi

administracyjnego podjęli działania mające na celu

maganiami oraz 21 decyzji nakazujących wycofanie

sprzętu z obrotu.

Decyzje nakazujące nakładały rów-

nież na stronę postępowania obowiązek powiadomie-

nia konsumentów o wprowadzonym na rynek nie-

zgodnym sprzęcie elektrycznym w formie ogłoszenia

wątpliwie stanowi to dotkliwy środek oraz jest uciąż-

liwe dla przedsiębiorcy ze względu na dodatkowy

W 88 przypadkach, z uwagi na niespełnienie

przez sprzęt elektryczny zasadniczych wymagań, wo-

jewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej skierowa-

li do prokuratury zawiadomienia o podejrzeniu po-

pełnienia przestępstwa.

Ponadto informacje o wydanych decyzjach doty-

wyrobów niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowy-

mi lub innymi wymaganiami (rejestr znajduje się pod

adresem: http://publikacje.uokik.gov.pl/hermes3_

pub/WebEngine/DocumentSearchForm.

sano 39 wyrobów elektrycznych niespełniających wy-

magań rozporządzenia MG.

Ponadto do rejestru wpi-

sano 21 wyrobów elektrycznych, które nie spełniały

wymagań w zakresie kompatybilności elektromag-

netycznej.

Kontrolę oraz postępowania administra-

cyjne w tym zakresie prowadzi prezes Urzędu Komu-

nikacji Elektronicznej.

Wpis do publicznego rejestru

dek prawny, zwłaszcza, że usunięcie z rejestru nastę-

piero po spełnieniu ustawowych przesłanek.

która została wdrożona do polskiego porządku praw-

system szybkiej wymiany informacji o produktach

niebezpiecznych – RAPEX.

Informacje na temat pro-

duktów stwarzających zagrożenie są rozpowszech-

niane między organami nadzoru rynku poprzez sieć

narodowych punktów kontaktowych.

Polski punkt

kontaktowy (dalej PPK) zlokalizowany jest w Depar-

tamencie Nadzoru Rynku Urzędu Ochrony Konku-

rencji i Konsumentów.

Działając na podstawie art. 12

WE, PPK przekazał do Komisji Europejskiej i innych

państw członkowskich 8 zgłoszeń dotyczących sprzę-

tu elektrycznego stwarzającego poważne zagrożenie

dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, który

został wykryty na terenie Polski.

ne przez KE w systemie RAPEX.

W przypadku podej-

rzenia, że zamieszczony w systemie RAPEX sprzęt

RP, podejmowane są kontrole mające na celu ustale-

ki zmierzające do jego skutecznego wycofania.

Europejskiej, w przypadku wyrobów elektrycznych

trzecich, mogą zastosować przepisy art. 27–29 rozpo-

rządzenia 765/2008/WE, czyli zawiesić dopuszczenie

wyrobów do obrotu w przypadku podejrzenia, że nie

spełniają one wymagań.

dzenia 765/2008/WE, organy celne mogą zwrócić się

tryczny spełnia zasadnicze wymagania określone

wojewódzkie inspektoraty Inspekcji Handlowej wy-

dały, na wniosek organów celnych, 69 opinii dotyczą-

cych sprzętu elektrycznego.

Należy zauważyć, że

wszystkie wydane opinie byty negatywne, z uwagi

na niespełnianie przez sprzęt wymagań bezpieczeń-

stwa.

Oznacza to, że 69 razy na teren UE nie dopusz-

czono do swobodnego obrotu sprzętu elektrycznego,

który nie spełniał wymagań i mógł stanowić zagro-

żenie dla użytkowników.

bów podlegające ok. 30 różnym dyrektywom i rozpo-

rządzeniom unijnym (tzw. wspólnotowemu prawo-

cjach Inspekcji Handlowej znajduje się obecnie 12

czych i delegowanych Komisji Europejskiej dotyczą-

cych m.in. zabawek, sprzętu elektrycznego, środków

dzeń ciśnieniowych, ekoprojektowania wyrobów zwią-

nia i efektywności energetycznej poszczególnych

grup wyrobów.

Oznacza to, że inspektorzy IH mają

menckich w ww. zakresie, zaś prezes UOKiK postę-

1003

powań administracyjnych wobec wyrobów niespeł-

niających wymagań.

Zarówno do prezesa UOKiK, jak

i wojewódzkich inspektorów IH prawie codziennie

wpływają skargi konsumentów i przedsiębiorców do-

tyczące potencjalnych zagrożeń stwarzanych przez

wyroby (np. czajnik elektryczny rażący prądem; ła-

dowarka, której wybuch spowodował pożar).

Każda

nie nie pozostaje bez odpowiedzi.

troli, co hamuje poprawę efektywności w zakresie

wykrywania nieprawidłowości i przeciwdziałania za-

grożeniom.

Mam nadzieję, że powyższe informacje wyczerpu-

systemu nadzoru rynku w zakresie sprzętu elek-

trycznego i w pełni odpowiedziały na pytania posta-

wione przez pana posła.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Ochrony

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

terpelację pana Krzysztofa Brejzy, przekazaną przy

Sejmu, znak: SPS-023-14348/13, w sprawie braku

insuliny Humalog w aptekach, przesyłam poniższe

informacje.

Ministerstwo Zdrowia na bieżąco monitoruje sy-

widłowości zgłoszenia i umożliwienie dostępu pacjen-

Ministerstwo Zdrowia podjęło również działania

w celu zapewnienia dostępności insulin dla polskich

pacjentów.

Podjęto współpracę z firmami farmaceu-

tycznymi dostarczającymi insuliny na polski rynek

w celu zapewnienia zwiększenia podaży insulin, dla

których odnotowano ograniczoną dostępność dla pa-

cjentów.

Przy współpracy z głównym inspektorem

farmaceutycznym, wojewódzkimi inspektorami far-

maceutycznymi, Narodowym Funduszem Zdrowia

oraz Urzędem Rejestracji Produktów Leczniczych,

jęto działania mające na celu zapewnienie dostępno-

ści insulin na rynku polskim dla polskich pacjentów.

Podjęte działania pozwoliły na ustabilizowanie ryn-

ku insulin w Polsce oraz ustalenie przyczyn powsta-

łego niedoboru leków Humalog.

W wyniku przepro-

wadzonej na polecenie ministra zdrowia kontroli

w zakresie obrotu hurtowego w Polsce wspomniany-

mi lekami ustalono, iż sytuacja ograniczonej dostęp-

ności analogowych insulin o krótkim okresie działa-

nia miała miejsce w szczególności ze względu na

zwiększoną dystrybucję równoległą prowadzoną przez

hurtownie farmaceutyczne działające na terytorium

Polski, polegającą na sprzedaży insulin na rynki kra-

jów Unii Europejskiej, w których cena tych produk-

tów jest dużo wyższa niż na terytorium Polski, a co

za tym idzie, ograniczenie podaży tych insulin na

rynku polskim.

Jednocześnie informuję, że od 1 stycznia 2013 r.

do chwili obecnej Ministerstwo Zdrowia nie odnoto-

wało żadnych zgłoszeń dotyczących braku insuliny

Humalog w aptekach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

dokumentacji pracowniczej (14349)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-14349/13, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

W kwestii problematyki obowiązku archiwizacji

pracowniczej należy podkreślić, że zgodnie z art. 94

m.in. przechowywać dokumentację w sprawach zwią-

zanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pra-

cowników w warunkach niegrożących uszkodzeniem

1004

pracowników przed bezpowrotną utratą dokumen-

tów potrzebnych przede wszystkim dla celów emery-

talno-rentowych.

Systemowe rozwiązanie problematyki przechowy-

wania dokumentacji pracowniczej przez pracodaw-

ców na nośnikach elektronicznych wymaga działania

petencji innych ministrów, zwłaszcza ministra spra-

wiedliwości oraz ministra kultury i dziedzictwa na-

rodowego.

Umożliwienie stosowania elektronicznej

formy przechowywania dokumentacji pracowniczej

osobowych, dodatkowymi gwarancjami w procedu-

rach sądowych, a także z kosztami przejścia z doku-

mentacji papierowej na elektroniczną.

Kwestie te

były już przedmiotem analizy podczas opracowywa-

nia w Ministerstwie Gospodarki rządowego projektu

zawierał propozycję dopuszczenia, jako alternatyw-

nej do papierowej, elektronicznej formy przechowy-

wania dokumentacji pracowniczej, jednakże kilku-

miesięczne prace nad tym projektem i ocena zagro-

żeń związanych z takimi zmianami spowodowały

rezygnację z tych propozycji.

W efekcie zarówno osta-

teczny projekt rządowy ustawy, jak i uchwalona w dniu

Nr 232, poz. 1378) nie przewidują możliwości prze-

chowywania dokumentacji pracowniczej w formie

elektronicznej.

Pragnę podkreślić, że podzielam argumenty or-

ganizacji pracodawców, które już wielokrotnie zgła-

szały potrzebę wprowadzenia regulacji umożliwiają-

cych pracodawcom archiwizowanie dokumentacji

pracowniczej w formie zapisu na nośnikach elektro-

nicznych.

Krokiem w kierunku dopuszczenia stoso-

wania formy elektronicznej w stosunkach pracy jest

sów Kodeksu pracy o czasie pracy.

Zgodnie bowiem

nr 1105) rozkład czasu pracy danego pracownika bę-

dzie mógł być sporządzony w formie pisemnej lub

niowy czasu pracy, obejmujący jednak co najmniej

dwa miesiące.

Przyjęcie tego rozwiązania przez par-

lament, a następnie doświadczenia zebrane w trakcie

w dużej mierze mogą sprzyjać wprowadzaniu kolej-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

terpelację pań posłanek Jadwigi Wiśniewskiej i Ewy

Malik pismo (nr SPS-023-14352/13 z dnia 19 lutego

br.) w sprawie braku dofinansowania mediów polo-

nijnych w Europie Zachodniej, Australii i USA uprzej-

mie informuję.

nicą w 2013 r. oraz wykonywaniem założeń „Planu

konsultowanego z organizacjami polonijnymi MSZ

popiera unowocześnienie mediów polonijnych po-

przez przenoszenie treści do Internetu, łączenie się

cję źródeł finansowania (wpływy z reklam, opłaty

czytelników itp.).

Resort przekazuje środki finanso-

we na zmiany polegające na ewolucji mediów polonij-

nych.

Dotacje otrzymują instytucje, które prowadzą

W ramach konkursu „Współpraca z Polonią i Po-

lakami za granicą w 2013 r.” przyznano dotację na

projekty dotyczące wsparcia mediów polonijnych

działających na Zachodzie.

Pomoc finansową otrzy-

mają m.in.: „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza”

chach, „Polonia Węgierska” i „Głos Polonii” na Wę-

grzech, „Suecia Polonia” w Szwecji, telewizja inter-

netowa „Polowizja.dk” w Danii czy też rozgłośnia

złożonych na realizację zadania: Wsparcie mediów

polonijnych w ramach obszaru tematycznego: Mobi-

lizacja do aktywności we wszelkich dziedzinach życia

skości, opierała swoje decyzje na informacjach i re-

komendacjach ambasad i konsulatów RP oraz na ze-

wnętrznej analizie rynku medialnego w krajach Eu-

ropy Zachodniej.

Analiza została sporządzona na

1005

prowadzono badanie wśród odbiorców mediów, by

MSZ dysponuje pulą środków w wysokości 52 204 926

zł, dlatego też dofinansowanie jest możliwe w przy-

padku uzyskania bardzo dobrej oceny całości projek-

tu, a nie tylko wskazania mediów wymagających do-

finansowania, które charakteryzują się długoletnią

działalnością i szerokim gronem odbiorców.

Oprócz postępowania dotacyjnego istnieje możli-

nicznych.

Decyzja MSZ nie jest decyzją administra-

cyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowa-

nia administracyjnego, jest ostateczna i nie przysłu-

guje od niej odwołanie.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych realizuje art. 6

Konstytucji RP poprzez wspieranie wszelkich inicja-

tyw służących Polonii i Polakom za granicą, w szcze-

gólności w zachowaniu ich związków z narodowym

dziedzictwem kulturalnym.

Do tego celu wykorzy-

stuje mechanizm postępowania dotacyjnego: Współ-

praca z Polonią i Polakami za granicą.

Organizacje

pozarządowe otrzymują dotacje na wykonanie pro-

jektów adresowanych do rodaków przebywających

poza ojczyzną.

Także ambasady i konsulaty RP umoż-

liwiają Polakom zamieszkałym za granicą trwały

kontakt z kulturą polską w celu zachowania tożsa-

mości narodowej poprzez organizację różnych inicja-

tyw zarówno kulturalnych, edukacyjnych, jak i spo-

łecznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

w sprawie realizacji programu

„Rodzina na swoim” (14353)

lacją posła Witolda Klepacza w sprawie realizacji pro-

gramu „Rodzina na swoim” nadesłaną pismem z dnia

kazuję poniższe informacje.

ków na podstawie własnych procedur oraz ponosić

1006

mieszkaniowych nie tylko w zakresie realizacji pro-

gramu „Rodzina na swoim” ubiegający się o kredyt,

czalne jest rozpatrzenie wniosku na podstawie do-

starczonego przez nabywcę jednostronnego zobowią-

zania dewelopera do zawarcia umowy deweloperskiej

nych warunkach lub na podstawie prospektu infor-

macyjnego, z wypełnioną częścią indywidualną.

chomości”.

Związek Banków Polskich wyjaśnił ponadto, że

— Powszechną praktyką stało się zawieranie

— W celu upewnienia się, że osiągana wysokość

— Na podstawie przedłożonych przez klienta do -

weryfikacja dokumentacji ma wynik pozytywny,

deweloperskiej.

1007

— Przygotowanie przez bank i podpisanie umowy

mentami przedkładanymi przez nabywcę bankowi

przed podpisaniem umowy kredytu, po uzyskanych

przyjęło również wyjaśnienia Związku Banków Pol-

nego jako niepozostające w sprzeczności z celem usta-

kania określającej zasady wsparcia dysponujących

ograniczonymi dochodami gospodarstw domowych

— W kontekście przepisów obowiązujących w pro -

— Umowa winna określać wyszczególnione para -

wniosku.

1008

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

przekazujące interpelację posła Piotra Chmielow-

strix (Xylomoia strix), uprzejmie przedkładam, co

następuje.

radzania się populacji, stanu siedlisk etc.), choć usta-

wodawstwo bierze pod uwagę również inne motywy

zania międzynarodowe etc.

Prócz stopnia zagrożenia

jednym z kryteriów wyboru gatunków do ochrony

nikający z przepisów międzynarodowych, jeśli wy-

tywa siedliskowa).

Ksylomka strix jest gatunkiem wymienionym

wej.

Oznacza to, że dla tego gatunku przewiduje się

wspólnoty, który wymaga ścisłej ochrony.

Należy

(art. 5 pkt 1 b ustawy o ochronie przyrody) oznacza,

go wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność

cych na celu wspieranie ochrony siedlisk przyrodni-

czych i gatunków o znaczeniu priorytetowym, będą-

cych przedmiotem zainteresowania wspólnoty, sta-

nowi wspólną odpowiedzialność wszystkich państw

członkowskich.

Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, ze

ochrona gatunkowa omawianego gatunku podykto-

wana jest przede wszystkim zobowiązaniami wyni-

kającymi z prawa międzynarodowego.

Odnośnie wskazanych trudności w rozpoznawa-

niu ksylomki strix, należy zgodzić się z prezentowa-

ną tezą.

Ksylomka strix rzeczywiście jest bardzo po-

dobna do wielu innych gatunków sówkowatych z ro-

dzaju Apamea, Mesapamea czy Oligia (Adamski P,

Bartel R., Bereszyński A., Kepel.

A., Witkowski Z.,

- podręcznik metodyczny, Ministerstwo Środowiska,

t.

6, Warszawa 2004, s. 63–64).

Sytuację utrudnia

ponadto fakt, że w dostępnej literaturze do oznacza-

nia motyli gatunek ten jest zamieszczony tylko w jed-

nej książce (Nowacki, 1998).

Niemniej w ww. pozycji

1009

literaturowej wskazuje się, że specjaliści zajmujący

się sówkowatymi mogą odróżnić ten gatunek bez po-

myłek.

Niestety w siedzibie tutejszego organu brak

jest danych na temat liczby takich specjalistów, jak

również liczby przeszkolonych pracowników – straż-

ników przyrody i służby leśnej w zakresie identyfi-

kacji i weryfikacji siedlisk omawianego gatunku.

Na-

leży jednakże podkreślić, że brak jest obowiązku, aby

takie dane posiadać.

Być może liczbę specjalistów

przeszkolonych w zakresie rozpoznawania tego kon-

kretnego gatunku będzie można uzyskać w Polskim

Towarzystwie Entomologicznym lub poszczególnych

terenowych jednostkach organizacyjnych, takich jak

parki narodowe, parki krajobrazowe i nadleśnictwa.

Odnośnie edukacji i działań propagujących ochronę

omawianego gatunku, to należy zauważyć, że już sama

niczego.

Utrzymanie ochrony gatunków jest niezbęd-

mentowane i monitorowane, nie stwarzając zagroże-

nia dla ich populacji.

Należy mieć ponadto na uwa-

dze, że w ramach Państwowego Monitoringu Środo-

wiska, prowadzonego przez Główny Inspektorat Ochro-

ny Środowiska, prowadzony jest monitoring gatun-

ków i siedlisk przyrodniczych ze szczególnym uwzględ-

nieniem specjalnych obszarów ochrony siedlisk Na-

tura 2000.

W ramach ww. przedsięwzięcia został

wydany przewodnik metodyczny do monitoringu wy-

branych gatunków zwierząt (Makomaska-Juchie-

wicz M., Monitoring gatunków zwierząt.

Przewodnik

metodyczny, część I, GIOŚ, Warszawa 2010).

Prze-

wodnik ten jest przeznaczony dla osób zaangażowa-

nych w ochronę przyrody, zwłaszcza pracowników

parków narodowych, regionalnych dyrekcji ochrony

środowiska, Lasów Państwowych, członków przyrod-

niczych organizacji pozarządowych, wykładowców

i studentów wyższych uczelni i ma być użytecznym

narzędziem w planowaniu i realizacji monitoringu

gatunków zwierząt, zarówno na poziomie ogólnokra-

jowym, jak i w obszarach chronionych.

Będzie on

również podstawą oceny stanu ochrony gatunków,

a w konsekwencji zaprojektowania właściwych zabie-

gów ochronnych, zwłaszcza na obszarach Natura

2000.

Ksylomka strix ujęta jest w przedmiotowym

przewodniku, jednak wskazuje się tam, że biologia

tego gatunku jest, jak dotąd, nieznana.

Dotyczy to

zarówno polskich znalezisk, jak i danych z innych

krajów.

W Polsce gatunek znany jest tylko z jednego

stanowiska, tj. rezerwatu Sobowice koło Chełma.

Po

roku 1997 niespotykany.

Mimo intensywnych prac

terenowych i prób wykazania gatunku na znanym

dotychczas stanowisku, nie udało się potwierdzić jego

występowania i na tej podstawie można wnioskować,

że gatunek tam obecnie nie występuje.

Na obecnym etapie poznania gatunku nie jest

możliwe przedstawienie koncepcji monitoringu.

Pod-

stawowym zadaniem jest wykazanie obecności ga-

tunku na stanowisku, a w dalszej kolejności określe-

nie jego stanu populacji i związków z siedliskiem.

W trakcie prac monitoringowych 2007–2008, mimo

dużego nakładu pracy w działaniach terenowych, nie

udało się gatunku odnaleźć.

Istnieje także zbyt mało

danych, by można było podjąć działania mające na

celu zarządzanie populacją.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

14355/13, dotyczącą motyla modraszek bagniczek

(Plebejus optilete) przekazuję stosowne wyjaśnienia.

niczek objęty jest ochroną gatunkową, a na podsta-

Choć podstawowym kryterium wprowadzenia ga-

1010

Do ochrony gatunkowej mogą więc być kwalifiko-

sony, ale także gatunki stanowiące (lub w przypadku

zniesienia trwającej ochrony – mogące stanowić)

nych gatunków trudnych do wykrycia czy też gatun-

Z uwagi na fakt, że omawiany gatunek preferuje

środowiska wilgotne i ciepłe, jego siedliskami są

skraje torfowisk wysokich, bagna, wilgotne polany

leśne.

Tereny te w obecnych czasach narażone są na

degradację oraz silną antropopresję i należy uznać,

że ochrona tego gatunku może być kluczowa dla ich

utrzymania.

Jest to tym bardziej istotne, że torfowi-

ska i wilgotne łąki są bardzo cenne pod względem

przyrodniczym i mogą stanowić dogodne siedliska

dla wielu innych gatunków, w tym rzadkich i zagro-

żonych wyginięciem motyli.

dzająca m.in. możliwość różnicowania obowiązują-

i innych niż dziko występujących zwierząt gatunków

objętych ochroną gatunkową.

W związku z tym za-

chodzi konieczność wydania nowych aktów wyko-

nawczych, w których powyższe kwestie zostaną ure-

gulowane.

Zgodnie z art. 7 ww. ustawy termin wej-

ścia w życie nowych przepisów wykonawczych nie

w życie tejże ustawy.

W związku z powyższym, ale

grupy o różnych reżimach ochronnych w celu dostoso-

również zakazów stosowanych w odniesieniu do po-

szczególnych gatunków, a także zasad udzielania

wiele zmian w dotychczasowej regulacji, w tym zak-

tualizuje listy gatunków zwierząt objętych ochroną

i społecznych.

Odnośnie do braku kategorii zagrożenia dla oma-

wianego gatunku należy podkreślić, że kategoria za-

grożenia jest pojęciem stosowanym w „Polskiej czerwo-

nia poszczególnych gatunków, rzadkość ich występo-

wania oraz stosowane i proponowane sposoby ochrony.

Modraszek bagniczek nie jest ujęty w omawianej

publikacji, zatem dla tego gatunku nie została też

określona kategoria zagrożenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

1011

pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a Republiką Suda-

nu, znak: SPS-023-14356/13, uprzejmie przekazuję

następujące informacje.

publiką Sudanu.

Obecnie na terytorium Unii Euro-

jąca obecnie Nomenklatura Scalona i stawki celne

niającym załącznik I do cyt. wyżej rozporządzenia

wym UE L 304 z 31 października 2012 r.

ślone jako stawki konwencyjne, obowiązują w handlu

się także Republika Sudanu, dla towarów objętych

a mianowicie przyrządy i urządzenia stosowane w me-

dycynie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii, łącz-

wyłączną kompetencję ma Unia Europejska.

W Pol-

koordynuje Ministerstwo Gospodarki.

Unia Europej-

rzystaniu wspólnej polityki handlowej, opartej mię-

dzy innymi na zawieraniu umów typu handlowe-

go, stowarzyszeniowego lub współpracy z indywidu-

alnymi krajami, a także stowarzyszeniami regional-

nymi.

Działania te mają miejsce zarówno w ramach

Światowej Organizacji Handlu, jak również poprzez

fach wolnego handlu przyczynia się do wzrostu unij-

nej, w tym polskiej konkurencyjności wolnego handlu

informacji dotyczących wymiany handlowej mógłby

udzielić minister gospodarki jako organ odpowie-

siębiorców.

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

Ghany, w tym w zakresie możliwości poprawy wa-

1012

runków sprzedaży urządzeń i sprzętu medycznego,

lacji handlowych kształtujących zasady handlu zagra-

nicznego Unii Europejskiej z krajami pozaunijnymi,

w sposób korzystny dla polskich przedsiębiorców.

Pol-

ska aktywnie broni zasad uczciwej konkurencji na

jów pozaunijnych realizowanemu na nieuczciwych za-

Negocjacje UE mające na celu liberalizację dostę-

pu do rynku Ghany

Jednym ze środków służących poprawie dostępu

W przypadku krajów Afryki UE z niektórymi kraja-

mi lub grupami krajów negocjuje umowy o partner-

stwie gospodarczym (Economic Partnership Agre-

ment – EPA) na podstawie szerszej umowy AKP – UE

z Cotonou.

Jedną z takich umów jest umowa o part-

nerstwie gospodarczym (Economic Partnership Agre-

ment) z krajami Afryki Zachodniej, w tym z Ghaną.

Ghana podpisała z UE umowę tymczasową EPA w grud-

niu 2007.

Afryka Zachodnia jest najważniejszym

partnerem handlowym UE wśród krajów Afryki, Ka-

raibów i Pacyfiku.

Kraje Afryki Zachodniej odpowia-

dają za 40% całego handlu pomiędzy UE i AKP.

Wśród krajów Afryki Zachodniej Wybrzeże Kości Sło-

niowej, Ghana i Nigeria odpowiadają za 80% ekspor-

tu do UE.

Wartość polskiej wymiany handlowej

warunków dostępu do rynku Ghany w zakresie wy-

robów medycznych, niech mi będzie wolno wskazać

tów i danych w zakresie handlu międzynarodowego

euro, natomiast import Polski wyniósł 152,5 mld

cją malejącą).

Z kolei eksport Polski do krajów pozaunijnych wy-

z krajów pozaunijnych wyniósł w tym samym okresie

Obrót towarowy Polski w roku ubiegłym wyniósł

293,6 mld euro, co stanowi wzrost o 1,5%, czyli o 4,3 mld

euro w stosunku do roku 2011.

Eksport Polski ogó-

łem w roku 2012 wyniósł 141,9 mld euro, co stanowi

o 5,2 mld euro.

Import Polski ogółem wyniósł 151,7 mld

euro, a więc zmniejszył się w porównaniu z rokiem

2011 o ok. 0,9%, czyli o 1,1 mld euro.

W konsekwencji

powyższego o ok. 6,2 mld euro, czyli aż o 39% zmniej-

szył się deficyt w handlu towarowym Polski – z po-

ziomu 15,8 mld euro w 2011 r. do poziomu 9,7 mld

euro w roku 2012.

Obrót Polski z krajami pozaunijnymi osiągnął

ogólną wartość prawie 100 mld euro.

Eksport Polski

do tych krajów wyniósł ok. 34,4 mld euro w 2012 r.,

natomiast import wyniósł ok. 65,2 mld euro w tym

samym okresie.

Wartość wymiany handlowej Polski z Ghaną,

w tym także w zakresie wyrobów medycznych

Polski z Ghaną wyniosły ogółem w 2012 r. ok. 73,7 mln

ok. 23,3 mln. euro (co stanowiło odpowiednio 0,016%

udziału eksportu Polski ogółem i 0,07% udziału eks-

z Ghany do Polski wyniósł w tym okresie 50,4 mln

euro (co stanowiło odpowiednio 0,033% importu Pol-

ski ogółem).

Skupiając się wyłącznie na urządzeniach medycz-

nych, należy zauważyć, że eksport Polski ogółem

486,7 mln euro (w stosunku do 501,7 mln euro w roku

2011).

Analizując handel Polski z krajami trzecimi,

ski do krajów trzecich wyniósł w 2012 r. 163,3 mln

euro (w stosunku do 101,1 mln euro w roku 2011).

Na tym tle wartość polskiego eksportu urządzeń

medycznych do Ghany oscylowała na przestrzeni

ostatnich kilku lat w granicach od zera do kilku ty-

sięcy euro rocznie.

Stawki celne Ghany w zakresie urządzeń medycz-

nych

Informację o stawkach celnych Ghany, w tym w za-

kresie urządzeń medycznych, można odnaleźć w unij-

1013

htm?datacat_id=AT&from=publi.

Z informacji tych

wynika, iż stawki celne w eksporcie z UE do Ghany

mogą się kształtować na poziomie 10%.

Równocześnie uprzejmie informuję, że powyższe

mają charakter poglądowy.

Szczegółowe informacje

Ghany.

Bariery dotyczące dostępu do rynku Ghany

Ministerstwo Gospodarki nie odnotowało barier

do rynku wyrobów medycznych Ghany.

Niemniej jed-

nak w przypadku zgłaszania przez polskich przedsię-

siębiorców w dostępie do rynków krajów trzecich.

Wsparcie dla polskiej branży wyrobów medycz-

nych na rynkach zagranicznych

Branża aparatury medycznej/pomiarowej została

zidentyfikowana przez Ministerstwo Gospodarki

jako jedna z piętnastu najbardziej proeksportowych

branż polskiej gospodarki.

W ramach poddziałania

6.5.2: Wsparcie udziału przedsiębiorców w progra-

mach promocji oraz poddziałania 6.5.1: Promocja

branża aparatury medycznej/pomiarowej otrzyma

wsparcie pozwalające na przeprowadzenie akcji pro-

mocyjnych w krajach trzecich oraz organizację misji

gospodarczych na pięciu najbardziej perspektywicz-

stan, Turcja).

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

skiego, Macieja Banaszaka i Krzysztofa Kłosowskie-

go dotyczącej umowy o bezcłowym handlu z Repub-

liką Indii, w tym w zakresie możliwości poprawy

nych środków handlu zagranicznego jest decyzją ca-

łej Unii Europejskiej, a nie poszczególnych państw

nej polityki handlowej UE stanowi wypadkową inte-

resów handlowych wszystkich 27 państw członkow-

jących na celu poprawę dostępu do określonych ryn-

Jednym ze środków służących poprawie dostępu

gocjacje umowy o wolnym handlu (FTA) między UE

a Indiami rozpoczęły się w 2007 r.

Po szczycie UE –

Indie w lutym 2012 r. negocjacje weszły w intensyw-

ną fazę.

Niemniej jednak obecnie w Indiach trwa re-

forma prawa i nie widać możliwości podjęcia konkret-

nych decyzji po stronie indyjskiej.

Najważniejsze

rozdziały umowy obejmują dostęp do rynku dóbr,

pakiet serwisowy oraz zamówienia publiczne.

Indie

są ważnym partnerem handlowym UE i rosnącą

w siłę potęgą ekonomiczną z ogromnym rynkiem

zbytu (1 mld ludności).

Wartość handlu UE – Indie

w latach 2003–2011 wzrosła z 28,6 mld EUR do pra-

wie 79,9 mld EUR.

2.

Wartość polskiej wymiany handlowej.

warunków dostępu do rynku Indii w zakresie wyro-

bów medycznych, niech mi będzie wolno wskazać

1014

z lekką tendencją malejącą).

Z kolei eksport Polski

Polski z krajami pozaunijnymi osiągnął ogólną war-

wzrostu polskiego eksportu przy malejącym imporcie

ku do roku 2011.

Eksport Polski ogółem w roku 2012

się deficyt w handlu towarowym Polski z poziomu

3.

Wartość wymiany handlowej Polski z Indiami,

w tym także w zakresie wyrobów medycznych.

Polski z Indiami wyniosły ogółem w 2012 r. ok. 1,5

ok. 516 mln euro (co stanowiło odpowiednio 0,36%

udziału eksportu Polski ogółem i 1,5% udziału eks-

z Indii do Polski wyniósł w tym okresie ponad 963 mln

euro (co stanowiło odpowiednio 0,63% importu Pol-

medycznych, należy zauważyć, że eksport Polski ogó-

łem urządzeń medycznych osiągnął w 2012 r. war-

2011).

Na tym tle eksport z Polski urządzeń medycz-

nych do Indii wyniósł w 2012 r. ok. 932 tys. euro (w sto-

sunku do 909 tys. euro w roku 2011).

4.

Stawki celne Indii w zakresie urządzeń medycz-

nych.

Urządzenia i sprzęt medyczny eksportowane do

Indii przez unijnych, w tym polskich, przedsiębior-

ców są objęte stawkami celnymi wynikającymi ze

stosowania we wzajemnych stosunkach handlowych

klauzuli największego uprzywilejowania.

Informację

o stawkach celnych Indii, w tym w zakresie urządzeń

medycznych, można odnaleźć w unijnej bazie danych

MADB na stronie: http://madb.europa.eu/madb/da-

tasetPreviewFormATpubli.htm?datacat_

id=AT&from=publi.

Z informacji tych wynika, iż

kształtować od 0% do 7,5%.

Równocześnie uprzejmie

mu ochrony celnej Indii mają charakter poglądowy.

5.

Kwestie dotyczące dostępu do rynku Indii.

(http://madb.europa.eu/madb/indexPubli.htm) za-

mieszczone zostały informacje dotyczące bariery sto-

sowanej przez Indie wobec wyrobów medycznych

w zakresie wymagań okresu ich przechowywania.

Zgodnie z tą informacją prawo indyjskie dyskrymi-

nuje wyroby importowane na korzyść wyrobów wy-

twarzanych lokalnie.

Ponadto Indie przygotowują

kolejne wymogi prawne dla wyrobów medycznych,

które będą stosowane tylko do wyrobów importowa-

nych.

W przypadku zgłaszania przez polskich przed-

Promocji Handlu i Inwestycji w Delhi), jak i na forum

UE, w tym poprzez MAAC (Komitet Doradczy ds.

Dostępu do Rynku), zajmujący się usuwaniem barier

6.

Wsparcie dla polskiej branży wyrobów medycz-

Branża aparatury medycznej/pomiarowej została

jako jedna z 15 najbardziej proeksportowych branż

promocji, oraz poddziałania 6.5.1: Promocja polskiej

mu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” branża

w krajach trzecich oraz organizację misji gospodar-

czych na 5 najbardziej perspektywicznych rynkach

(Brazylia, Algieria, Kanada, Kazachstan, Turcja).

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

1015

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

2013 r. (znak: SPS-023-14359/13), dotyczące interpe-

lacji poselskiej pana posła Piotra Chmielowskiego,

Krzysztofa Kłosowskiego w sprawie wykazu stowa-

w konsultacjach podczas tworzenia prawa, uprzejmie

informuję, co następuje.

Podstawowym podmiotem współpracującym z mi-

nisterstwem jest Rada Działalności Pożytku Publicz-

nego, która jest organem opiniodawczo-doradczym

łecznego powołanym na podstawie ustawy z dnia 24

Działalności Pożytku Publicznego (Dz. U. Nr 147,

poz. 1431).

Rada Działalności Pożytku Publicznego składa się

z przedstawicieli organizacji pozarządowych, strony

samorządowej oraz przedstawicieli rządu i została po-

wołana po raz pierwszy w dniu 27 listopada 2003 r.

Stosownie do art. 36 ustawy o działalności pożyt-

ku publicznego i o wolontariacie rada składa się z 20

członków:

— pięciu przedstawicieli organów administracji

zorowanych;

— pięciu przedstawicieli jednostek samorządu te -

rytorialnego;

— dziesięciu przedstawicieli organizacji pozarzą -

dowych, związków i porozumień organizacji pozarzą-

Decyzją ministra pracy i polityki społecznej pana

Władysława Kosiniaka-Kamysza w dniu 28 czerwca

2012 r. powołana została Rada Działalności Pożytku

Publicznego IV kadencji, w której ze strony samorzą-

dowej biorą udział: organizacja WRZOS, Dolnośląska

Rada ds. Młodzieży, Fundacja Rozwoju, Ogólnopolski

Związek Rewizyjny Spółdzielni Socjalnych, Polska

Rada Ekumeniczna, Związek Harcerstwa Polskiego,

Caritas Diecezji Kieleckiej, Związek Ochotniczych Stra-

ży Pożarnych, Sieć SPLOT, Fundacja Pracownia Ba-

dań i Innowacji Społecznych „Stocznia”.

Natomiast w skład strony samorządowej wchodzą

przedstawiciele: Związku Miast Polskich, Związku

ku Powiatów Polskich, Unii Metropolii Polskich.

W ramach rady zostały również powołane zespo-

ły problemowe:

— Zespół ds. Dialogu i Współpracy,

— Zespół ds. Prawnych i Monitoringu,

— Zespół ds. Programu i Funduszy,

— Doraźny Zespół ds. Polityki na Rzecz Młodzieży,

— Doraźny Zespół ds. prac nad Programem FIO

na lata 2014–2020.

Do zadań rady należy w szczególności:

— wyrażanie opinii w sprawach dotyczących sto -

sowania ustawy,

— wyrażanie opinii o rządowych projektach ak -

tów prawnych dotyczących działalności pożytku pub-

licznego i wolontariatu,

— udzielanie pomocy i wyrażanie opinii w przy -

padku sporów między organami administracji pub-

licznej a organizacjami pozarządowymi,

— zbieranie i dokonywanie analizy informacji

— uczestniczenie w postępowaniu kontrolnym,

— wyrażanie opinii w sprawach zadań publicz -

nych, zlecania tych zadań do realizacji przez organi-

zacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art.

cji zadań publicznych,

— tworzenie, we współpracy z organizacjami po -

zarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3

dardów.

Ponadto uprzejmie informuję, że wszystkie zain-

teresowane organizacje mają dostęp do projektów

aktów prawnych na stronie internetowej Departa-

mentu Pożytku Publicznego: www.pozytek.gov.pl

oraz na stronie BIP Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej dostępnej na portalu www.mpips.gov.pl.

Każda organizacja zainteresowana współpracą

z Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej może

zwrócić się do nas poprzez formularz kontaktowy

Publicznego.

Informuję również, że w konsultacjach społecz-

nych biorą udział organizacje w zależności od zakre-

su i stopnia zainteresowania zakresem proponowa-

nych nowelizacji aktów prawnych, przede wszystkim

są to:

1) sekretarz generalny Konferencji Episkopatu

Polski,

2) Polska Rada Ekumeniczna,

3) Caritas Polska,

4) Demokratyczna Unia Kobiet,

5) Dolnośląska Federacja Organizacji Pozarządo-

wych,

1016

6) Forum Darczyńców w Polsce,

7) Fundacja Archiwum Wschodniego – Ośrodek

Karta,

8) Federacja Konsumentów,

9) Federacja Polski Bank Żywności,

10) Fundacja Centrum Praw Kobiet,

11) Towarzystwo im. Brata Alberta,

12) Fundacja Dzieci Niczyje,

13) Fundacja im. Stefana Batorego,

14) Fundacja Inicjatyw Społeczno-Ekonomicz-

nych,

15) Fundacja Instytut Spraw Publicznych,

16) Fundacja Kultury Polskiej,

17) Fundacja „Pokolenia”,

18) Fundacja Pomoc Polakom na Wschodzie,

19) Fundacja na rzecz Collegium Polonicum,

20) Fundacja na rzecz Nauki Polskiej,

21) Polskie Towarzystwo Pracowników Socjal-

nych,

22) Fundacja Partnerstwo dla Środowiska,

23) Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej,

24) Fundacja Semper Polonia,

25) Fundacja Wolność i Demokracja,

26) Fundacja Wspomagania Wsi,

27) Krajowa Federacja Sportu dla Wszystkich,

28) Młodzi Światu – Salezjański Wolontariat Mi-

syjny,

29) Monar,

30) Ogólnopolska Federacja Organizacji Osób

Niesprawnych Ruchowo,

31) Ogólnopolska Federacja Organizacji Pozarzą-

dowych,

32) Polska Akcja Humanitarna,

33) Polski Czerwony Krzyż,

34) Polski Klub Ekologiczny,

35) Polski Komitet Pomocy Społecznej,

36) Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem,

37) Polski Związek Głuchych,

38) Polski Związek Niewidomych,

śledzeniem Umysłowym,

40) PRO HUMANUM Stowarzyszenie na Rzecz

Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego,

41) Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu,

42) Stowarzyszenie Klon/Jawor,

43) Stowarzyszenie na rzecz Forum Inicjatyw Po-

zarządowych – FIP,

44) Stowarzyszenie na Rzecz Integracji i Ochrony

Cudzoziemców „Proxenia”,

45) Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji – Inte-

gracja,

46) Stowarzyszenie Służenia Pomocą Rodzinie,

Uzależnionym i Bezrobotnym „Dobra Nowina”,

47) Stowarzyszenie Wspierania Aktywności Lo-

kalnej CAL – Stowarzyszenie CAL,

48) Stowarzyszenie Wspólnota Polska,

49) Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej,

50) Wspólnota Robocza Związków Organizacji So-

cjalnych – WRZOS,

51) Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”,

52) Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów

Południowo-Wschodnich, Zarząd Główny,

53) Towarzystwo Przyjaciół Dzieci,

54) Towarzystwo Przyjaciół Grodna i Wilna, Za-

rząd Główny,

55) Związek Biur Porad Obywatelskich,

56) Związek Harcerstwa Polskiego,

57) Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej,

58) Związek Strzelecki „Strzelec” – Organizacja

Społeczno-Wychowawcza.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie wykazu stowarzyszeń i organizacji poza-

rządowych, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

poniżej wykaz fundacji, stowarzyszeń i innych orga-

nizacji pozarządowych, do których kierowane są pro-

jekty aktów prawnych na etapie konsultacji społecz-

nych:

1.

Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława

2.

Aptekarski Związek Pracodawców „Porozumie-

nie Dolnośląskie”,

3.

Biuro Wspierania Lobbingu Ekologicznego,

4.

Biuro do Spraw Substancji Chemicznych,

5.

Bractwo Gwarków Związku Górnośląskiego,

6.

Business Centre Club,

7.

Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego SA

w Bytomiu,

8.

Centrum Europejskie Zrównoważonego Rozwoju,

9.

Centrum Prawa Ekologicznego,

10. CECED Polska,

11.

Dolnośląskie Centrum Unieszkodliwiania Od-

padów Medycznych,

1017

12.

Ekologiczny Klub Obywatelskiego Czuwania,

13.

Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicz-

nych NOT,

14.

Federacja Regionalnych Związków Gmin i Po-

wiatów RP,

15.

Federacja Związków Pracodawców Zakładów

Ochrony Zdrowia,

16.

Federacja Związków Zawodowych Pracowni-

ków Ochrony Zdrowia,

17.

Forum Odbiorców Energii Elektrycznej i Gazu,

18.

Forum Przemysłu Wydobywczego,

19.

Forum Związków Zawodowych,

20.

Fundacja Aeris Futuro,

21.

Fundacja Agencja Informacji i Ochrony Śro-

dowiska,

22.

Fundacja Centrum Innowacji F.I.R.E.,

23.

Fundacja Dziedzictwa Przyrodniczego,

24.

Fundacja Edukacji Ekologicznej i Zrównowa-

żonego Rozwoju Zielonych RP,

25.

Fundacja Ekologiczna Czysta Wisłoka,

26.

Fundacja Ekologiczna Zielona Akcja,

27.

Fundacja Ekologiczno-Sportowa im. Tomasza

Hopfera,

28.

Fundacja Europejskie Centrum Ziemi,

29.

Fundacja Ekorozwoju,

30.

Fundacja EkoRozwoju Fer,

31.

Fundacja Greenpeace Polska,

32.

Fundacja Green Cross Poland,

33.

Fundacja Instytut na Rzecz Ekorozwoju,

34.

Fundacja VIVA i Białostocka Grupa VIVY,

35.

Fundacja Wspierania Inicjatyw Ekologicz-

nych,

36.

Fundacja Zielone Płuca Polski,

37.

Główny Instytut Górnictwa,

38.

Górnicza Izba Przemysłowo-Handlowa,

39.

Green Cross Poland,

40.

Hutnicza Izba Przemysłowo-Handlowa,

41.

Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową,

42.

Instytut Badań Strukturalnych,

43.

Instytut Budownictwa, Mechanizacji i Elek-

tryfikacji Rolnictwa,

44.

Instytut Chemicznej Przeróbki Węgla,

45.

Instytut Ekologii Terenów Uprzemysłowio-

nych,

46.

Instytut Gospodarowania Odpadami,

47.

Instytut Górnictwa Odkrywkowego „Poltegor-

-Instytut”,

48.

Instytut Mechaniki Budownictwa i Górnictwa

Skalnego,

49.

Instytut Mechaniki Precyzyjnej,

50.

Instytut Metali Nieżelaznych,

51.

Instytut Metalurgii Żelaza,

52.

Instytut Mineralnych Materiałów Budowla-

nych,

53.

Instytut na Rzecz Ekorozwoju,

54.

Instytut Nafty i Gazu Instytut Nauk Ekono-

micznych PAN,

55.

Instytut Ochrony Środowiska,

56.

Instytut Polimerów i Włókien Chemicznych,

57.

Instytut Przemysłu Organicznego,

58.

Instytut Sobieskiego,

59.

Instytut Technik Innowacyjnych EMAG,

60.

Instytut Techniki Górniczej KOMAG,

61.

Instytut Transportu Drogowego,

62.

Izba Energetyki Przemysłowej i Odbiorców

Energii,

63.

Izba Gospodarcza Ciepłownictwo Polskie,

64.

Izba Gospodarcza Energetyki i Ochrony Śro-

dowiska,

65.

Izba Gospodarcza Metali Nieżelaznych i Re-

cyklingu,

66.

Izba Projektowania Budowlanego,

67.

Izba Przemysłowo-Handlowa Gospodarki Zło-

mem,

68.

Klub „Gaja”,

69.

Klub Przyrodników,

70.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność 80”,

71.

Komisja Krajowa Wolnego Związku Zawodo-

wego „Sierpień 80”,

72.

Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Teryto-

rialnego,

73.

Komitet Ochrony Środowiska – Krajowej Izby

Gospodarczej,

74.

Konfederacja Rektorów Akademickich Szkół

Polskich,

75.

Konfederacja Rektorów Polskich Uczelni

Technicznych,

76.

Konfederacja Rektorów Publicznych Szkół Za-

wodowych,

77.

Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych,

78.

Krajowa Izba Gospodarcza,

79.

Krajowa Izba Gospodarcza „Przemysł Spo-

żywczy”,

80.

Krajowa Izba Gospodarcza Energetyki i Ochro-

ny Środowiska,

81.

Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Tele-

komunikacji,

82.

Krajowa Izba Gospodarki Odpadami,

83.

Krajowa Izba Producentów Drobiu i Pasz

84.

Krajowa Rada Drobiarska – Izba Gospodar-

cza,

85.

Krajowa Rada Izb Rolniczych,

86.

Krajowy Związek Pracodawców – Producen-

tów Trzody Chlewnej,

87.

Krajowy Związek Pracodawców Branży Geo-

logicznej,

88.

Krajowy Związek Rolników, Kółek i Organi-

zacji Rolniczych,

89.

Krajowy Związek Spółek Wodnych,

90.

Liga Ochrony Przyrody,

91.

Łódzkie Stowarzyszenie Akwarystów i Terra-

rystów,

92.

Niezależny Samorządny Związek Zawodowy

„Solidarność”,

93.

Odlewnicza Izba Gospodarcza,

94.

Ogólnopolska Izba Gospodarcza Recyklingu,

95.

Ogólnopolski Związek Pracodawców Prywat-

nej Służby Zdrowia,

1018

96.

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawo-

dowych,

97.

Ogólnopolskie Stowarzyszenie Pracowników

Służby BHP,

98.

Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków,

99.

Ogólnopolskie Towarzystwo Zagospodarowa-

nia Odpadów 3R,

100.

Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Ekologii

Miast,

101.

Ośrodka Działań Ekologicznych „Źródła”,

102.

Państwowy Instytut Górnictwa,

103.

Państwowy Instytut Geologiczny (PIG),

104.

Podbeskidzkie Towarzystwo Akwarystycz-

no-Terrarystyczne,

105.

Polska Federacja Pracodawców Ochrony

Zdrowia,

106.

Polska Federacja Producentów Żywności

Związek Pracodawców,

107.

Polska Grupa Energetyczna PGE,

108.

Polska Izba Druku,

109.

Polska Izba Ekologii,

110.

Polska Izba Gospodarcza „Ekorozwój”,

111.

Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzew-

nego,

112.

Polska Izba Gospodarcza Zaawansowanych

Technologii,

113.

Polska Izba Gospodarki Odpadami,

114.

Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji,

115.

Polska Izba Mleka,

116.

Polska Izba Paliw Płynnych,

117.

Polska Izba Przemysłu Chemicznego,

118.

Polska Izba Przemysłu Skórzanego,

119.

Polska Izba Ubezpieczeń,

120.

Polska Izba Ubocznych Produktów Spalania,

121.

Polska Konfederacja Pracodawców Prywat-

nych „Lewiatan”,

122.

Polska Organizacja Przemysłu i Handlu Naf-

towego,

123.

Polska Rada Biznesu,

124.

Polski Instytut Spalania,

125.

Polski Klub Ekologiczny,

126.

Polski Związek Branżowy Hodowców Jele-

niowatych,

127.

Polski Związek Firm Deweloperskich,

128.

Polski Związek Hodowców i Producentów

129.

Polski Związek Hodowców i Producentów

Zwierząt Futerkowych,

130.

Polski Związek Hodowców Jeleniowatych,

131.

Polski Związek Producentów Kruszyw,

132.

Polski Związek Przemysłu Motoryzacyjnego,

133.

Polskie Centrum Akredytacji,

134.

Polskie Stowarzyszenie Górnictwa Solnego,

135.

Polskie Stowarzyszenie Inwestorów Kapita-

łowych,

136.

Polskie Stowarzyszenie Ochrony Roślin,

137.

Polskie Stowarzyszenie Pajęczarskie,

138.

Polskie Stowarzyszenie Terrarystyczne,

139.

Polskie Towarzystwo Botaniczne,

140.

Polskie Towarzystwo Ekologiczne Eko-kon-

takt w Gdańsku,

141.

Polskie Towarzystwo Ekonomiczne,

142.

Polskie Towarzystwo Elektrociepłowni Za-

wodowych,

143.

Polskie Towarzystwo Geologiczne,

144.

Polskie Towarzystwo Gleboznawcze,

145.

Polskie Towarzystwo Inżynierii Ekologicznej,

146.

Polskie Towarzystwo Leśne,

147.

Polskie Towarzystwo Nukleoniczne,

148.

Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Sa-

lamandra”,

149.

Polskie Towarzystwo Ochrony Ptaków,

150.

Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody

„Pro Natura”,

151.

Polskie Towarzystwo Storczykowe „ORCHIS”,

152.

Porozumienie Pracodawców Przemysłu Wy-

dobywczego (Związku Pracodawców Górnictwa Wę-

gla Kamiennego),

153.

Pracodawcy Medycyny Prywatnej,

154.

Pracodawcy RP,

155.

Prezydium Konfederacji Inwestorów,

156.

Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomia-

rów,

157.

Przemysłowy Instytut Motoryzacji,

158.

Rada Dyrektorów Polskich Ogrodów Zoolo-

gicznych i Akwariów,

159.

Rada Krajowa Federacji Konsumentów,

160.

Rada Ogrodów Botanicznych i Arboretów

w Polsce,

161.

Regionalne Stowarzyszenie Przedsiębiorców

Wydobywających Kopaliny Pospolite,

162.

Sekretariat Prezydium Konferencji Inwesto-

rów,

163.

Stena Recycling,

164.

Stowarzyszenie – Chrońmy Mokradła,

165.

Stowarzyszenie – Pracownia na rzecz Wszyst-

kich Istot,

166.

Stowarzyszenie „Bez-Dioksyn”,

167.

Stowarzyszenie Ekologiczno-Kulturalne

Klub Gaja,

168.

Stowarzyszenie Ekologów na Rzecz Energii

Nuklearnej,

169.

Stowarzyszenie Elektryków Polskich,

170.

Stowarzyszenie Forum Recyklingu Samo-

chodów,

171.

Stowarzyszenie Geodetów Polskich,

172.

Stowarzyszenie Gmin Górniczych,

173.

Stowarzyszenie Gmin Polska Sieć Energie

CITES,

174.

Stowarzyszenie Inspektorów Ochrony Radio-

logicznej,

175.

Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Gór-

nictwa,

176.

Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Leś-

nictwa i Drzewnictwa,

177.

Stowarzyszenie Inżynierów i Techników

178.

Stowarzyszenie Kierowników Ruchu Zakła-

dów Górniczych,

179.

Stowarzyszenie Kopalń Odkrywkowych,

180.

Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju AGRO-

- GROU P,

1019

181.

Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony Krajobra-

zu Kulturowego Mazur SADYBA,

182.

Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Stosowa-

nia Bezdioksynowych Technologii,

183.

Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inży-

nierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazow-

niczego,

184.

Stowarzyszenie Organizatorów Ośrodków

185.

Stowarzyszenie Papierników Polskich,

186.

Stowarzyszenie Polska Unia Ubocznych Pro-

duktów Spalania,

187.

Stowarzyszenie Polskich Przedsiębiorców

Gospodarki Odpadami,

188.

Stowarzyszenie Producentów Cementu,

189.

Stowarzyszenie Producentów Płyt Drewno-

pochodnych w Polsce,

190.

Stowarzyszenie Przemysłu Wapienniczego,

191.

Towarzystwo dla Natury i Człowieka,

192.

Towarzystwo Ekologiczno-Społeczne „Wolę być”,

193.

Towarzystwo Gospodarcze – Polskie Elektro-

wnie,

194.

Towarzystwo Naukowe Prawa Ochrony Śro-

dowiska we Wrocławiu,

195.

Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami,

196.

Uczelnia Zawodowa Zagłębia Miedziowego,

197.

Wielkopolski Związek Pracodawców Ochrony

Zdrowia,

198.

Wielkopolski Związek Zakładów Opieki

Zdrowotnej – Organizacja Pracodawców,

199. WWF Polska – Fundusz na Rzecz Przyrody,

200.

Zarząd Główny Polskiego Związku Łowie-

ckiego,

201.

Zarząd Główny Stowarzyszenia Inżynierów

202.

Związek Gmin Zagłębia Miedziowego,

203.

Związek Importerów i Producentów Sprzętu

204.

Związek Polskie Mięso,

205.

Związek Pracodawców – Porozumienie Pro-

ducentów Węgla Brunatnego,

206.

Związek Pracodawców „Polskie Szkło”,

207.

Związek Pracodawców Aptecznych Pharma-

NET,

208.

Związek Pracodawców Gospodarki Odpadami,

209.

Związek Pracodawców Polska Miedź,

210.

Związek Pracodawców Przemysłu Utylizacyj-

nego,

211.

Związek Pracodawców Służby Zdrowia,

212.

Związek Producentów Sprzętu Oświetlenio-

wego „Pol-Lighting”,

213.

Związek Rzemiosła Polskiego,

214.

Związek Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć,

215.

Związek Szkółkarzy Polskich,

216.

Związek Zawodowy „Kontra”.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie

(M.P. Nr 13, poz. 221 z późn. zm.) organ wnioskujący

(przygotowujący projekt), biorąc pod uwagę treść pro-

jektu dokumentu rządowego, np. projektu aktu praw-

nomiczne dokumentu, stopień jego złożoności oraz

jego pilność, może zdecydować o skierowaniu projek-

tu dokumentu do zaopiniowania przez inne organy

inne zainteresowane podmioty i instytucje.

Przepis

ten daje możliwość przesyłania do konsultacji projek-

tów dokumentów rządowych do szerokiego spektrum

podmiotów, które mogą wypowiedzieć się co do da-

nego projektu.

Zakres doboru podmiotów, które

otrzymują projekt w ramach konsultacji społecznych,

zależy każdorazowo od materii, którą reguluje dany

projekt, i rozeznania na temat podmiotów, które

mogą być zainteresowane tematyką danego projektu.

Należy podkreślić, że w procesie konsultacji spo-

łecznych bardzo istotną rolę odgrywa obowiązek

umieszczania projektów w Biuletynie Informacji

cy z § 11a ust. 1 Regulaminu pracy Rady Ministrów.

Udostępnienie projektu do konsultacji poprzez stronę

internetową Rządowego Centrum Legislacji pozwala

wszystkim podmiotom, w tym także osobom fizycz-

nym, organizacjom czy też instytucjom, do których

nie zostały skierowane (imiennie/z nazwy) projekty

aktów prawnych na etapie konsultacji społecznych,

a które są zainteresowane danym projektem, na za-

poznanie się z nim i ewentualne zgłaszanie swoich

propozycji.

Nie można przestawić wykazu podmiotów, z któ-

rymi współpraca trwa od początku obecnej kadencji,

gdyż powyżej przedstawiony wykaz zależy od zaist-

nienia danego podmiotu i zainteresowań jego człon-

ków, a nie od czasu trwania kadencji.

Lista podmio-

tów nie jest więc sformalizowanym, zamkniętym

katalogiem, a stanowi otwarty zbiór podmiotów, do

których imiennie kierowane są projekty do konsulta-

cji, zależnie od tematyki, którą reguluje dany projekt.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

grupy posłów (pismo nr SPS-023-14360/13 z dnia 18

1020

publiką Sudanu, uprzejmie informuję.

W Chartumie nie ma obecnie polskiej placówki

dyplomatycznej, funkcjonuje natomiast Konsulat Ho-

norowy RP, którego kierownikiem jest konsul hono-

rowy dr Hussein Mohammed Hassan, P.O.

Box 1718

Elinaya Hospital, str. 41 Elamarat, Khartum, tel.:

(00249 183) 471830, fax: (00249 183) 471831.

W przy-

padku kontaktów handlowych, w tym w zakresie ob-

rotu wyrobami medycznymi i farmaceutykami, Re-

publika Sudanu znajduje się w kompetencjach Am-

basady RP w Kairze; w ramach jej struktury organi-

zacyjnej funkcjonuje Wydział Promocji Handlu i In-

westycji (WPHI), którym kieruje I Radca.

W aspekcie

merytorycznym podlega on Ministerstwu Gospodar-

ki RP.

Dane teleadresowe WPHI: Ambasada RP

w Kairze, Wydział Promocji Handlu i Inwestycji, 8,

Ahmed Nessim St., Giza – Kair 12311, Egipt, tel.:

(0020 2) 33379683 / 33379687, fax: (000 2) 37609353,

e-mail: cairo@trade.gov.pl, godziny urzędowania:

niedziela–czwartek godz. 9.00–17.00.

W zakresie obowiązków kierownika wydziału leży

dysponowanie wiedzą odnośnie do branż mogących

stanowić potencjalnie przedmiot eksportu firm pol-

skich, w tym również w zakresie obrotu wyrobami

medycznymi i farmaceutykami.

Jest on zobowiązany

udostępniać bezpłatnie informacje i materiały na ten

temat na prośbę podmiotów polskich zainteresowa-

nych danym tematem.

Ponadto chciałbym podkreślić, że WPHI Amba-

sady RP w Kairze opracowuje i zamieszcza na swojej

biznesowych dla firm polskich oferowanych przez ry-

nek sudański.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

z Królestwem Tajlandii (14361)

023-14361/13, interpelacją posła Piotra Chmielow-

litą Polską a Królestwem Tajlandii uprzejmie prze-

kazuję następujące informacje.

lestwem Tajlandii.

Obecnie na terytorium Unii Europejskiej obowią-

stawki konwencyjne – obowiązują w handlu Polski

się także Królestwo Tajlandii, dla towarów objętych

leżności celnych przywozowych, należności celnych

Chciałbym również poinformować, że na rynku

tajskim nie istnieją przeszkody formalne w dostępie

dla towarów z Polski, jakkolwiek poziom ceł w im-

porcie z Unii Europejskiej jest stosunkowo wysoki,

znacznie ograniczający możliwości eksportu polskie-

1021

go, w niektórych branżach eliminujący z rynku pro-

ducentów polskich.

Import wielu produktów często

wymaga uzyskania różnego rodzaju zezwoleń i licen-

cji, które władze tajskie wydają na podstawie za-

świadczeń i certyfikatów wystawionych w kraju po-

chodzenia.

W przypadku Polski i Tajlandii istnieją

duże różnice w zakresie kompetencji poszczególnych

urzędów, wzorach dokumentów i używanych w tych

dokumentach sformułowań, a także ich interpretacji,

co stwarza duże trudności i opóźnienia, często prak-

tycznie uniemożliwiające eksport towarów.

Zniesienie konkretnych barier w handlu ma fun-

damentalne znaczenie w stosunkach UE z państwa-

mi trzecimi i jest ważnym elementem unijnej polity-

ki w dziedzinie handlu.

Unia Europejska swoją

strategię handlową z Królestwem Tajlandii skupia

obecnie na prowadzeniu rozmów dwustronnych w kon-

tekście ewentualnych negocjacji.

mógłby udzielić minister gospodarki, jako organ od-

grupy posłów (pismo nr SPS-023-14362/13 z dnia 18

lestwem Tajlandii, uprzejmie informuję.

W Tajlandii nie ustanowiono jak dotąd Wydziału

Promocji Handlu i Inwestycji, którego zasadniczym

zadaniem jest wspieranie polskich eksporterów i in-

westorów, w tym poprzez przekazywanie informacji

na temat uwarunkowań i możliwości podejmowania

działalności gospodarczej lub inwestycyjnej na lokal-

nym rynku.

Według wiedzy MSZ Ministerstwo Go-

spodarki, któremu wydział organizacyjnie i finanso-

wo podlega, nie planuje uruchomienia WPHiI na

terenie Tajlandii w najbliższej przyszłości.

Polskie interesy, w tym w wymiarze gospodar-

czym, reprezentuje Ambasada RP w Bangkoku.

Jest

ona placówk ą średniej wielkości.

Oprócz ambasado-

ra zatrudnionych jest w niej 19 osób, w tym tylko 7

na statusie dyplomatycznym (kierowanych z Polski).

W strukturze ambasady przewidziany jest jeden etat

kierowany ds. ekonomicznych, wchodzący w skład

referatu ds. polityczno-ekonomicznych.

Wszelkie py-

tania dotyczące współpracy gospodarczej i handlowej

z Tajlandią należy kierować do radcy ekonomicznego.

W zakresie obowiązków na tym stanowisku nie

przewiduje się jednak prowadzenia spraw stricte

handlowych.

Zasadniczym zadaniem pracownika ds.

ekonomicznych jest analiza sytuacji ekonomicznej

i polityki gospodarczej kraju urzędowania, podejmo-

wanie działań na rzecz usuwania przeszkód w roz-

woju dwustronnych stosunków gospodarczych i pro-

mocja polskich interesów gospodarczych w Tajlandii

oraz krajach dodatkowej akredytacji (Laos, Kambo-

dża i Mjanma).

Nie można wymagać od ww. pracow-

nika specjalistycznej wiedzy i dyspozycyjności, które

miałyby służyć szczególnie wsparciu polskiego eks-

portu z sektora farmaceutycznego i medycznego.

Za-

razem jednak jego ogólna wiedza i orientacja w poli-

tyce gospodarczej Tajlandii może okazać się przydat-

na dla skuteczności działań polskich eksporterów,

również z branży medycznej i farmaceutycznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

1022

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

programu Natura 2000 (14363)

przekazujące interpelację posła Piotra Chmielowskie-

jest przygotowany infrastrukturalnie do przyjęcia

objęte obszarem korzystają finansowo na obecności

W dniu 25 lutego br. przekazano pismo z powyż-

środowiska w Katowicach oraz regionalnego dyrek-

tora ochrony środowiska w Krakowie jako organów

pełniących nadzór nad obszarem mającym znaczenie

dla Wspólnoty Ostoja Środkowojurajska PLH240009.

Poniżej przedstawiam informacje pozyskane z obu

regionalnych dyrekcji ochrony środowiska.

Obszar Ostoja Środkowojurajska PLH240009

o powierzchni 5767,546 ha został zatwierdzony de-

cyzją Komisji Europejskiej 2009/93/WE z 12 grudnia

wództwa śląskiego (67%) na terenie gmin: Łazy,

Ogrodzieniec, Pilica, a także województwa małopol-

skiego (33%) na terenie gmin: Klucze i Wolbrom.

żyny Częstochowskiej popularnie zwanej jurą.

W prze-

ciwieństwie do innych ostoi zlokalizowanych na Wy-

żynie Częstochowskiej rozciąga się równoleżnikowo,

obejmując swym zasięgiem rozległe na kilkanaście

kilometrów Pasmo Smoleńsko-Niegowonickie.

Naj-

większą wartość przyrodniczą obszaru przedstawia-

ją ostańce wapienne, jaskinie, w których zimują nie-

toperze (np. podkowiec mały, nocek duży i nocek

łydkowłosy), oraz wzgórza wapienne porośnięte lasa-

mi bukowymi, a w miejscach odsłoniętych murawami

kserotermicznymi, z rzadkimi gatunkami roślin.

Ostoja ma kluczowe znaczenie dla zachowania wa-

rzuchy polskiej – gatunku endemicznego dla Polski,

tzn. występującego tylko na ograniczonym obszarze

i niewystępującego nigdzie indziej.

W 1970 r. zostało

zniszczone jej naturalne stanowisko w obszarze źród-

liskowym strumienia Biała, koło Olkusza.

Obecnie

największe i najbardziej znaczące stanowisko tego

gatunku występuje w źródliskowym odcinku Centu-

rii, koło miejscowości Łazy.

nej: rowerowej, speleologii i wspinaczki skałkowej.

szych, rowerowych i konnych oraz miejsc postojo-

wych (Kromołowiec, okolice Smolenia, Hutki-Kanki,

Ryczów).

Ruch turystyczny i zagospodarowanie tu-

rystycznie organizowane jest przez różne podmioty,

m.in. Związek Gmin Jurajskich i Polskie Towarzy-

stwo Turystyczno-Krajoznawcze, a zagospodarowa-

nie turystycznie np. przez właścicieli obiektów ga-

stronomiczno-noclegowych.

Działania w zakresie rozwoju infrastruktury tu-

rystycznej podejmowane były m.in. przez gminę Wol-

brom, Zespół Parków Krajobrazowych Województwa

Małopolskiego i Zespół Parków Krajobrazowych Wo-

jewództwa Śląskiego.

Działania objęły niewielki frag-

ment obszaru, tzw. Dolinę Wodącą położoną na gra-

nicy województw, i obejmowały wyznaczenie ścieżki

przyrodniczo-edukacyjnej (przez ZPKWŚ), a także

infrastruktury turystycznej – ścieżki, przystanków

turystycznych, parkingu (przez gminę Wolbrom).

W roku 2012 gmina Wolbrom pozyskała kolejne środ-

ki na odnowę infrastruktury turystycznej w Dolinie

Wodącej.

Ponadto w ostatnim czasie gminy oraz Zespół

Parków Krajobrazowych Województwa Śląskiego

zgłosiły potrzebę odnośnie do wprowadzenia dodat-

kowej infrastruktury turystycznej, w postaci utwo-

rzenia miejsc postojowych dla turystów oraz rozbu-

dowy sieci szlaków rowerowych i pieszych.

Realizacja

części koncepcji poprzedzona będzie analizą pod ką-

tem wpływu na siedliska przyrodnicze oraz gatunki,

szar Natura 2000.

Regionalne Dyrekcje Ochrony Środowiska w Ka-

towicach i Krakowie nie posiadają informacji odnoś-

nie do kosztów finansowych poniesionych przez gmi-

ny oraz inne podmioty, związane z udostępnianiem

obszaru do celów turystycznych.

Należy jednak za-

znaczyć, iż obecność obszarów chronionych, w tym

obszarów Natura 2000, niewątpliwie podnosi atrak-

cyjność turystyczną i rekreacyjną danego regionu, co

może się wprost przekładać na większe dochody sa-

morządów.

Przez większą część roku w obrębie Ostoi

Środkowojurajskiej, przez właścicieli ośrodków wy-

poczynkowych i pensjonatów, organizowanych jest

wiele imprez o charakterze turystycznym.

Obsługa

ruchu turystycznego stanowi istotne źródło docho-

dów mieszkańców tego terenu.

Fakt położenia na

obszarze gminy lub powiatu obszarów chronionych

jest również niejednokrotnie podnoszony i podkre-

ślany w folderach, mapach i drukach reklamowych

wydawanych właśnie przez gminy, powiaty oraz in-

nego rodzaju instytucje, organizacje lub inwestorów

prywatnych.

Inwestycje turystyczne lub rekreacyjne

są również chętniej lokowane w granicach obszarów

chronionych (w zakresie dopuszczonym obowiązują-

1023

cymi uregulowaniami prawnymi) lub w ich pobliżu,

przez inwestorów instytucjonalnych lub prywatnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w ramach programu Natura 2000 (14364)

przekazujące zapytanie posła Piotra Chmielowskiego

dla Wspólnoty Podziemia Tarnogórsko-Bytomskie

PLH240003 jest przygotowany infrastrukturalnie do

środowiska w Katowicach, jako organu pełniącego

noty Podziemia Tarnogórsko-Bytomskie PLH240003.

Poniżej przedstawiam wyjaśnienia RDOŚ w Katowi-

cach.

Obszar Natura 2000 Podziemia Tarnogórsko-By-

tomskie PLH240003 zajmuje powierzchnię 3490,8 ha

na terenie miast: Bytom, Radzionków, Tarnowskie

Góry, gminy Zbrosławice oraz częściowo na gruntach

Państwowych.

Obszar ten został zatwierdzony decy-

zją Komisji Europejskiej 2008/25/WE z 13 listopada

Podziemia Tarnogórsko-Bytomskie PLH240003

stanową jeden z największych systemów podziem-

nych na świecie, obejmujący 5 sztolni odwadniają-

cych, liczne szyby i odsłonięcia w kamieniołomach.

Podziemia tworzą wyrobiska powstałe od XII do XX

w. po eksploatacji kruszców metali ciężkich, liczące

ponad 300 km chodników oraz liczne komory i wy-

bierki.

Ze względu na szczególne wartości historycz-

ne i naukowe fragmenty Podziemi Tarnogórsko-By-

tomskich, w postaci Zabytkowej Kopalni Srebra i Sztol-

ni Czarnego Pstrąga, są udostępnione do zwiedzania.

W granicach obszaru Natura 2000 znajdują się miej-

sca cenne przyrodniczo tj.: rezerwat przyrody Segiet,

stanowisko dokumentacyjne Kamieniołom Blachów-

ka, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe: Doły Piekar-

skie, Suchogórski Labirynt Skalny, Park w Reptach

i Dolina Dramy.

Cały teren stanowi system malow-

niczych dolinek, wąwozów, wzniesień, zagłębień z bo-

gatą florą i fauną.

Obszar Podziemia Tarnogórsko-

-Bytomskie stanowi zimowisko nietoperzy.

Wnętrze

podziemi charakteryzuje się zróżnicowaniem mikro-

klimatycznym, ważnym dla hibernacji poszczegól-

nych gatunków tych ssaków.

Stwierdzono tu wystę-

powanie kilku gatunków nietoperzy w tym m.in.:

mroczek późny, nocek Brandta, nocek duży, nocek

Bechsteina, nocek Natterera, nocek rudy, nocek wą-

satek, gacek brunatny i gacek szary, z czego nocek

duży i nocek Bechsteina wymienione są w załączniku

II dyrektywy siedliskowej.

Obiekt zasiedlany jest

przez nietoperze również w okresie letnim.

Oprócz

ssaków w podziemiach siedliska mają m.in. pajęcza-

ki, skoczogonki, dżdżownice, muchówki i chrząszcze.

Przedstawicielami flory są mszaki i paprocie, które

występują w strefach przyotworowych podziemi.

Na

terenie ostoi stwierdzono również występowanie

siedlisk wymienionych w załączniku I dyrektywy

Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przy-

ziemi można spotkać formy naciekowe: stalaktyty,

stalagmity, stalagnaty, perły jaskiniowe i inne.

Przez obszar Natura 2000 przebiegają oznakowane

piesze szlaki turystyczne oraz ścieżki rowerowe.

Jeden

z pieszych szlaków turystycznych przechodzi przez

rezerwat przyrody Segiet.

W granicach obszaru Na-

tura 2000, w sąsiedztwie stanowiska dokumentacyj-

nego Kamieniołom Blachówka, niedaleko rezerwatu

przyrody Segiet, na terenie Bytomia znajduje się ośro-

dek sportowo-rekreacyjny Dolomity Ski Dolina.

Zdaniem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowi-

ska w Katowicach ze względu na zasady ochrony

miejsc występowania gatunków chronionych oraz

populacji nietoperzy obecny sposób udostępnienia

turystycznego podziemi, poprzez możliwość zwiedza-

nia podziemnych korytarzy Zabytkowej Kopalni Sre-

bra i Sztolni Czarnego Pstrąga jest wystarczający

i nie jest planowana jego dalsza rozbudowa.

Należy jednak podkreślić, iż obszar Natura 2000

Podziemia Tarnogórsko-Bytomskie obejmuje rów-

nież tereny leśne, łąki, pola uprawne, a także centra

miast, w tym zabudowę i towarzyszącą im infrastruk-

turę, w związku z czym Regionalna Dyrekcja Ochro-

ny Środowiska w Katowicach nie wyklucza możliwo-

ści podjęcia dalszych działań w kierunku zagospoda-

rowania turystycznego tego obszaru.

nie posiada informacji, aby miasta i gminy oraz inne

podmioty ponosiły jakiekolwiek koszty lub uzyskiwa-

ły korzyści finansowe związane z wyznaczeniem ob-

1024

szaru Natura 2000 Podziemia Tarnogórsko-Bytom-

skie PLH240003 na swoim terenie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

przekazujące zapytanie posła Piotra Chmielowskiego

wspólnoty Lipienniki w Dąbrowie Górniczej PLH240037

jest przygotowany infrastrukturalnie do przyjęcia

noty Lipienniki w Dąbrowie Górniczej PLH240037.

Poniżej przedstawiam wyjaśnienia RDOŚ w Katowi-

Obszar mający znaczenie dla wspólnoty Lipienni-

ki w Dąbrowie Górniczej PLH240037 położony jest

w północno-zachodniej części miasta Dąbrowa Gór-

nicza i obejmuje powierzchnię 296,5 ha.

Obszar ten

składa się z dwóch enklaw.

Pierwsza – większa enklawa zlokalizowana jest

na wschodnim obrzeżu nieczynnego wyrobiska pia-

sku podsadzkowego Kuźnica Warężyńska, w którego

większej części utworzony został zbiornik zaporowy

o nazwie Kuźnica Warężyńska – Pogoria IV.

Po za-

kończeniu eksploatacji teren ten podlegał procesom

sukcesji.

Pola piaszczyste, pozostałe po eksploatacji

tworzą czasem deniwelacje dochodzące do kilku me-

trów.

Występują tutaj zarówno podmokłe niecki, jak

również różnych rozmiarów zbiorniki zasilane przez

lokalne wysięki, a także siedliska otwartych suchych

piasków.

Roślinność ma tutaj układ mozaikowy.

W najwilgotniejszych miejscach wykształciły się spe-

cyficzne zbiorowiska o charakterze młak, a ich stan

zależny jest od poziomu wody.

Podstawowym gatun-

kiem flory naczyniowej budującym te zbiorowiska

jest objęty ochroną ścisłą skrzyp pstry, który wraz

z warstwą mszystą tworzy charakterystyczne płaty.

Na mokrych piaskach występują inne objęte ochroną

gatunki jak: centuria pospolita, kruszczyk błotny,

rosiczka okrągłolistna, tłustosz dwubarwny, widła-

czek torfowy i wyblin jednolistny.

Lipiennik Loesela

– gatunek storczyka, od którego pochodzi nazwa ob-

szaru – występuje tutaj w różnych układach, ale naj-

częściej ze skrzypem pstrym.

Po raz pierwszy został

on stwierdzony na tym terenie w drugiej połowie lat

90.

Przeprowadzona w 2008 r. szczegółowa weryfika-

cja ekspercka wykazała występowanie 1085 pędów.

Druga – mniejsza enklawa o powierzchni 2,42 ha

położona jest pomiędzy Antoniowem a Piłą Ujejską,

która pokrywa się częściowo z użytkiem ekologicz-

nym Bagna w Antoniowie, ustanowionym rozporzą-

dzeniem wojewody śląskiego nr 23/01 z 18 września

2001 r.

(Dz. Urz.

Nr 73/01 z 27 września 2001 r., poz.

1906).

Jest to charakterystyczna niecka stanowiąca

część starorzecza.

Teren ten ograniczony jest od po-

łudnia i południowego zachodu piaszczystą skarpą,

którą porasta bór sosnowy.

Od strony wschodniej

i zachodniej sąsiaduje ze zbiorowiskami łęgowymi,

natomiast od północy z użytkami zielonymi ze zbio-

rowiskami łąkowymi i szuwarowymi.

Wykształciły

się tutaj torfowiska niskie i przejściowe.

Obecność

lipiennika Loesela na tym terenie została odnotowa-

na po raz pierwszy w 1975 r.

W 2008 r. potwierdzono

występowanie tego gatunku, stwierdzając 40 pędów.

Wschodni brzeg zbiornika Kuźnica Warężyńska

jest również cenną ostoją ptactwa.

Występuje tu kil-

ka gatunków ptaków wymienionych w załączniku

I dyrektywy ptasiej oraz kilkadziesiąt gatunków fi-

gurujących w „Polskiej czerwonej księdze zwierząt”.

Największym zagrożeniem dla tego obszaru jest

zmiana stosunków hydrologicznych.

Obszar ten jest

również poddany dużej antropopresji.

Innym zagro-

żeniem dla obszaru jest zaśmiecanie.

Obserwowano

tu pozostawienie odpadów pochodzących z gospo-

darstw domowych, warsztatów samochodowych, a tak-

że odpady budowlane.

Z danych, jakimi dysponuje Regionalna Dyrekcja

Ochrony Środowiska w Katowicach, wynika, że do-

kumenty planistyczne sporządzone dla terenów po-

łożonych w sąsiedztwie obszaru Natura 2000 Lipien-

niki w Dąbrowie Górniczej przewidują wyznaczenie

obszarów usług sportu i rekreacji.

Na tych jednost-

kach planistycznych dopuszczono możliwość lokali-

zacji m.in.: obiektów sportu, rekreacji i turystyki, mo-

teli i hoteli, przystani jachtowych, pomostów i moli,

obiektów usługowych gastronomicznych, rozrywko-

wych oraz handlowych związanych z obsługą tere-

nów sportu i rekreacji, sanitariatów, punktów wido-

kowych, plaży z kąpieliskiem, boisk, placów zabaw

i gier, pól kampingowych.

Ponadto aktualnie dla terenów położonych w gra-

nicach obszaru Natura 2000 sporządzane jest przez

1025

Urząd Miejski w Dąbrowie Górniczej opracowanie

ekofizjograficzne stanowiące dokumentację opraco-

wywaną na potrzeby studium uwarunkowań i kie-

runków zagospodarowania przestrzennego, w któ-

rym określona zostanie m.in. przydatność poszcze-

gólnych terenów dla rozwoju funkcji użytkowych,

w tym wypoczynkowo-rekreacyjnych.

Po opracowa-

niu projektu studium uwarunkowań i zagospodaro-

wania przestrzennego zostanie on poddany strate-

gicznej ocenie oddziaływania na środowisko.

W ra-

mach tej procedury wykonana zostanie prognoza

oddziaływania na środowisko, w której przeanalizo-

wany będzie wpływ zaproponowanych kierunków

zmian w przeznaczeniu terenów na cele i przedmioty

ochrony obszaru Natura 2000 Lipienniki w Dąbrowie

Górniczej oraz jego integralność.

Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Ka-

miasto Dąbrowa Górnicza związanych z wyznacze-

niem obszaru Natura 2000 na tym terenie.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

o cudzie: Jezus idący po wodzie, przesłaną pismem,

SPS-023-14366/13, z 18 lutego 2013 r., uprzejmie

przekazuję następujące wyjaśnienia.

Próby samodzielnej interpretacji przez uczniów

treści nauczania szkolnego i ewentualnej ich fizycz-

nej weryfikacji mogą dotyczyć wielu zagadnień z za-

kresu fizyki, chemii, biologii, przysposobienia obron-

nego i innych przedmiotów szkolnych.

Rolą nauczy-

ciela jest przekazanie tych treści w sposób eliminu-

jący możliwość podejmowania takich prób.

W przy-

padku opisu cudów ewangelicznych zawartych w pro-

gramach nauki religii wyznań chrześcijańskich są

one interpretowane na płaszczyźnie teologicznej, z wy-

raźnym podkreśleniem ograniczenia fizycznych moż-

liwości człowieka.

Informuję również, że Ministerstwu Edukacji Na-

rodowej nie są znane przypadki utonięć bądź zagro-

żenia zdrowia dzieci i młodzieży, które miałyby być

spowodowane podjęciem prób naśladownictwa Jezu-

sa kroczącego po wodzie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przesłaną pismem, SPS-023-14367/13, z 18 lutego br.

interpelację pana posła Piotra Chmielowskiego oraz

o Sodomie, uprzejmie przekazuję następujące wyjaś-

nienia.

Przepisy art. 53 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

ski gwarantują każdemu wolność sumienia i religii,

wolność przyjmowania religii według własnego wy-

boru oraz uzewnętrzniania jej w różnych formach

nie.

Religia Kościoła lub związku wyznaniowego

tem nauczania szkolnego.

Ponadto konstytucja zobo-

wiązuje państwo do zapewnienia rodzicom wychowa-

nia i nauczania religijnego i moralnego ich dzieci

zgodnego z ich własnymi przekonaniami.

Biblijna opowieść o wydarzeniach w Sodomie i Go-

morze wpisuje się w nauczanie i wychowanie zgodne

z moralnością chrześcijańską, czyli z taką, jakiej na-

uczania oczekują rodzice posyłający dzieci na zajęcia

z religii.

Weryfikacja przez kuratorów oświaty lub

dyrektora szkoły treści teologicznych i moralnych

przekazywanych w ramach nauczania religii poszcze-

gólnych wyznań stanowiłaby naruszenie neutralności

światopoglądowej państwa, zagwarantowanej przepi-

sami art. 25 ust. 1 Konstytucji RP, które stanowią, że

władze publiczne Rzeczypospolitej Polskiej zachowują

topoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę

1026

Polskie prawo nie przewiduje karania obywateli

jedynie z powodu wyznawanego przez nich światopo-

glądu religijnego i moralnego.

Informuję również, że Ministerstwo Edukacji Na-

rodowych nie posiada danych, z których wynikałoby,

dlaczego w części szkół omawiany temat został za-

planowany w programie nauczania religii na I półro-

cze roku szkolnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

(14368)

toracie Farmaceutycznym przekazaną pismem, znak:

informuję.

I. Zatrudnienie w Głównym Inspektoracie Farma-

ceutycznym w latach 2010–2012 r. kształtowało się

następująco:

1) na dzień 31 grudnia 2010 r.:

— kierownicze stanowiska państwowe – 2 osoby,

— stanowiska nieobjęte mnożnikowym systemem

wynagrodzeń – 2 osoby,

— członkowie korpusu służby cywilnej – 63 osoby

(w tym 2 osoby na urlopie bezpłatnym i 1 osoba na

urlopie macierzyńskim),

2) na dzień 31 grudnia 2011 r.:

urlopie wychowawczym),

3) na dzień 31 grudnia 2012 r.:

wynagrodzeń – 4 osoby (w tym 1 osoba na urlopie

macierzyńskim),

— członkowie korpusu służby cywilnej – 73 osoby

urlopie macierzyńskim).

II.

Fundusz płac w Głównym Inspektoracie Far-

maceutycznym w latach 2010–2012 z wszystkimi do-

datkami, premiami, trzynastkami kształtował się

następująco:

1) rok 2010:

— § 4010 – Wynagrodzenie kierowniczych stano-

wisk państwowych oraz osób nieobjętych mnożnikowy-

mi systemami wynagrodzeń to kwota 389 375,50 zł,

— § 4020 – Wynagrodzenie członków korpusu

służby cywilnej – 3 712 816 zł,

— § 4040 – Wynagrodzenie roczne „13” – 259 982,22 zł,

— razem 2010 r.

– 4 362 173,72 zł.

2) rok 2011:

— razem 2011 r.

– 4 508 621,02 zł,

3) rok 2012:

służby cywilnej 4 313 258,25 zł,

— razem 2012 r.

– 4 982 400,94 zł.

Jednocześnie informuję, że w 2011 r.

Główny In-

spektorat Farmaceutyczny otrzymał dwie rezerwy

celowe:

1.

Z dnia 4 sierpnia 2011 r., znak: FS6-4135/99/

WAE/2011/6474, na kwotę 335 084 zł (pismo Mini-

sterstwa Zdrowia z dnia 9 sierpnia 2011 r., nr MZ-

-BFC-078-9022-3/EKR/11) – przeznaczoną na sfinan-

sowanie od 1 lipca 2011 r. wynagrodzeń wraz z po-

chodnymi dla nowo zatrudnionych 9 pracowników

w grupie członków korpusu służby cywilnej w celu

realizacji zadań audytu organizacji międzynarodowej

skupiającej inspekcje farmaceutyczne MRA.

Rezerwa

została przyznana w dziale 851: Ochrona zdrowia,

rozdziale 85133: Inspekcja Farmaceutyczna i została

wykorzystana w 41,2% ze względu na trudności

w pozyskaniu pracowników spełniających wymogi

na inspektora ds. wytwarzania.

Środki z niewyko-

rzystanej rezerwy w wysokości 197 171,09 zł zostały

zwrócone na rachunek Ministerstwa Zdrowia w dniach:

28 grudnia 2011 r.

– 122 263,91 zł, 29 grudnia 2011 r.

– 74 230,13 zł oraz w dniu 30 grudnia 2011 r.

– 677,05 zł

wraz z pulą niewydatkowanych środków w poszcze-

gólnych dniach.

2.

Z dnia 19 października 2011 r. na kwotę 22 000 zł,

pismo Ministerstwa Zdrowia, nr MZ-BFC-079- 6681-

122/MG/11 – przeznaczoną na sfinansowanie zadania

specjalnego: System motywacyjno-lojalnościowy, któ-

ra została wykorzystana w 91,1%.

Rezerwa została

przyznana w dziale 750: Administracja publiczna

i w rozdziale 75076: Przygotowanie i sprawowanie

przewodnictwa w Radzie UE.

Środki z niewykorzy-

stanej rezerwy zostały zwrócone na rachunek Mini-

1027

sterstwa Zdrowia w dniu 30 listopada 2011 r. wraz

z całą pulą niewydatkowanych środków.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zuję stosowne wyjaśnienia.

prace legislacyjne nad nową ustawą o gospodarce

w parlamencie – w trakcie pierwszego czytania.

Usta-

poz. 638, z późn. zm.) oraz część przepisów ustawy

dukty w opakowaniach zobowiązany jest do uzyska-

nia odpowiednich poziomów odzysku i recyklingu

odpadów opakowaniowych, a w przypadku ich nie-

osiągnięcia do uiszczenia opłaty produktowej.

Oprócz

przepisów dotychczas obowiązujących mających na

celu realizację powyższej zasady zaproponowano

nowe rozwiązania prawne, których celem jest zapew-

nienie sprawnego funkcjonowania systemu zagospo-

darowania odpadów opakowaniowych gwarantujące-

go osiągnięcie celów wskazanych w dyrektywie

Odnosząc się do kwestii opakowań zwrotnych

oraz kaucji za nie, uprzejmie informuję, że w niektó-

rych krajach UE stosuje się kaucję na opakowania

sowania kaucji za opakowania po napojach.

Utworze-

nie systemu kaucyjnego, jak wskazuje doświadczenie

krajów, które taki system wprowadziły, wiąże się

nizacyjnym, a przede wszystkim finansowym.

Sza-

cuje się, że wprowadzenie takiego systemu w Niem-

nie i administrowanie pociąga za sobą corocznie po-

wnątrz UE, przed czym przestrzega Komisja Euro-

w opakowaniach.

W przeciwnym wypadku koszty

Możliwe jest jednak tworzenie takich systemów

na zasadach dobrowolnych, gdzie zainteresowane

podmioty same decydują się na utworzenie systemu

kaucjonowania opakowań i zarazem zadeklarują jego

sfinansowanie.

Z informacji uzyskanych w Sejmie RP

wynika, że takie propozycje przepisów dot. utworze-

nia dobrowolnych systemów kaucjonowania opako-

wań zwrotnych zostały zgłoszone przez stronę spo-

łeczną i wprowadzone do projektu ustawy o gospo-

darce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.

Należy również zwrócić uwagę, że dodanie do

ceny produktu kaucji za opakowanie podniesie cał-

kowitą cenę tego produktu.

Odzyskanie tej różnicy

będzie wymagało dowiezienia odpadu opakowanio-

wego na koszt obywatela do punktu zbierania tychże

odpadów.

Zatem rozwiązanie to może prowadzić do

jeszcze większego obciążenia finansowego obywateli.

1028

zysku będą zobowiązane uzyskać, uwzględniono do-

powiązane z koniecznością osiągania wzrastających

stemie tym założono obligatoryjne przejęcie przez

kie rozwiązanie oznacza, że właściciele nieruchomo-

odbieranie odpadów, będą natomiast zobowiązani

bieranie, transport i zagospodarowanie odpadów ko-

munalnych.

Warto zaznaczyć, że opłata ta będzie

niższa w przypadku, gdy odpady będą selektywnie

zbierane i odbierane.

Gminy na mocy tej ustawy są

odpadów komunalnych: papieru, metalu, tworzyw sztucz-

nych, szkła, opakowań wielomateriałowych, a także

odpadów komunalnych ulegających biodegradacji,

w tym opakowań ulegających biodegradacji.

Na gmi-

ny nałożono obowiązki osiągania odpowiednich po-

ziomów odzysku, recyklingu orz przygotowania do

dów komunalnych ulegających biodegradacji przeka-

zywanych do składowania.

Określenie poziomów ma

na celu zapewnienie stworzenia efektywnego syste-

mu selektywnego zbierania odpadów komunalnych

„u źródła”.

Reasumując, w opinii resortu środowiska koniecz-

ne jest stworzenie takich ram prawnych, które będą

przede wszystkim realizacją norm unijnego prawa

ochrony środowiska (zasady „zanieczyszczający pła-

ci” oraz zasady „odpowiedzialności producenta za

wytworzony produkt”), a także zapewnią zgodne

z hierarchią postępowania z odpadami zagospodaro-

wanie odpadów opakowaniowych.

Jednakże ramy te

powinny być dostosowane do uwarunkowań naszego

kraju, a przede wszystkim do możliwości przedsię-

biorców oraz konsumentów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tego 2013 r., nr SPS-023-14379/13, w sprawie powo-

łania rzecznika praw podatników i płatników, uprzej-

mie przedstawiam informacje w interesującej pana

Ad 1.

Minister finansów nie znajduje uzasadnie-

nia dla utworzenia nowego urzędu – rzecznika do

spraw podatników i płatników.

Należy zauważyć, że

funkcjonujące w aktualnym stanie prawnym organy,

organizacje i instytucje realizują lub mogą realizo-

wać cele związane z ochroną praw i wolności podat-

nika, bez potrzeby powoływania kolejnego organu

wyposażonego w prerogatywy ustawowe i powielają-

cego kompetencje już istniejących instytucji.

Tworze-

nie nowych organów niewątpliwie wiązałoby się z roz-

budową administracji i wzrostem wydatków budże-

towych.

Jako przykład organu, którego kompetencje obej-

mują także ochronę praw podatników i płatników,

można wskazać rzecznika praw obywatelskich.

Zgod-

nych aktach normatywnych.

Zakres i sposób działa-

nia rzecznika praw obywatelskich określa ustawa

dalej ustawa o RPO.

Rzecznikowi praw obywatel-

skich przysługują szerokie kompetencje, które mają

również zastosowanie do spraw z zakresu prawa po-

datkowego.

Według art. 9 ustawy o RPO podjęcie czynności

przez rzecznika praw obywatelskich następuje m.in.

na wniosek obywateli lub ich organizacji.

Co więcej

pisy dotyczące ochrony wolności i praw człowieka

niebędących obywatelami polskimi, znajdujących się

W świetle art. 12 ustawy o RPO, podejmując spra-

wę, rzecznik praw obywatelskich może m.in. samo-

dzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające, zwró-

ratury, kontroli państwowej, zawodowej lub społecz-

ślonej sprawy lub jej części.

Na podstawie art. 14 pkt 6

1029

i 8 ustawy o RPO rzecznik praw obywatelskich może

zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyj-

nego, wnosić skargi do sądu administracyjnego, a tak-

że uczestniczyć w tych postępowaniach, na prawach

przysługujących prokuratorowi, a także wnieść ka-

sację lub rewizję nadzwyczajną od prawomocnego

rębnych przepisach.

W związku z rozpatrywanymi

sprawami rzecznik praw obywatelskich może przed-

stawiać właściwym organom, organizacjom i insty-

tucjom oceny i wnioski zmierzające do zapewnienia

watela i usprawnienia trybu załatwiania ich spraw

(art. 16 ust. 1 ustawy o RPO).

Warto zwrócić uwagę na aktywność, jaką prezen-

tuje rzecznik praw obywatelskich w obszarze prawa

podatkowego.

Od 1998 r.

RPO występował do mini-

stra finansów z ponad 200 zapytaniami generalnymi

(ogólnymi) w sprawach podatkowych (źródło: www.

rpo.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że ist-

niejące regulacje prawne chronią interesy podatnika,

a rzecznik praw obywatelskich ma instrumenty nie-

zbędne do ochrony praw podatnika i z tych instru-

mentów korzysta.

Ad 2.

W ocenie ministra finansów regulacje za-

zapewniają właściwą ochronę praw podatnika w kon-

taktach z organami podatkowymi i organami kon-

troli skarbowej.

Dodatkowo stałym recenzentem

przestrzegania praw podatnika w postępowaniach

podatkowych i kontrolnych są sądy administracyjne,

które badają zgodność z prawem rozstrzygnięć po-

datkowych.

Ponadto zmiany prawa podatkowego

w coraz większym stopniu stwarzają podatnikowi

możliwości zaprezentowania i obrony jego słusznych

interesów.

Minister finansów nie podziela opinii

pana posła, zgodnie z którą podatnik, w tym także

reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocni-

ka, zajmuje słabszą pozycję wobec organów admini-

stracji skarbowej.

Trzeba bowiem mieć na względzie,

że podejmowanie przez organy administracji skarbo-

wej działań w sferze władczej należy do istoty admi-

nistracji publicznej i nie może być zastąpione działa-

niami innych podmiotów.

Natomiast nierównorzęd-

ność podmiotów stosunków administracyjnych nie

oznacza braku możliwości ochrony interesów podat-

nika w jego kontaktach z organami administracji

skarbowej.

Ochrona ta następuje poprzez związanie

prawem organów podatkowych mające swój wyraz

w treści art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, zgod-

nie z którym organy podatkowe działają na podsta-

wie przepisów prawa.

Organy administracji skarbo-

wej zawsze powinny mieć podstawę prawną do swo-

jego działania i na tę podstawę powinny się powo-

ływać.

Regulacje zawarte w ustawie Ordynacja podatko-

wa dają podatnikom szerokie możliwości ochrony ich

interesów zarówno w toku toczącego się postępowa-

nia podatkowego i kontroli podatkowej, jak i przed

wszczęciem tych procedur.

Ustawa Ordynacja podat-

kowa zawiera przepisy chroniące w dostateczny spo-

sób interesy podatnika w postępowaniu podatko-

wym.

W szczególności są to przepisy zawierające za-

sady ogólne postępowania podatkowego (art. 120–

129 ustawy Ordynacja podatkowa), przepisy przewi-

dujące terminy załatwienia spraw podatkowych z pra-

wem ponaglenia organu (art. 139–142 ustawy Ordy-

nacja podatkowa) oraz zasady wykonywania decyzji

podatkowej (art. 239a–239j ww. ustawy).

Ponadto jako przykład wdrożonych w ostatnich

latach uregulowań zapewniających ochronę podatni-

kom i poprawiających ich relacje z organami podat-

kowymi można wymienić:

1.

Wprowadzenie zasady wstrzymania wykonania

decyzji nieostatecznej.

Wyjątki od tej zasady są zwią-

zane z nadaniem nieostatecznej decyzji rygoru na-

tychmiastowej wykonalności.

Przesłanki nadawania

rygoru natychmiastowej wykonalności są w ustawie

enumeratywnie określone.

Rygor natychmiastowej

wykonalności jest nadawany, jeżeli organ podatkowy

cyzji nie zostanie wykonane (art. 239a i 239b ustawy

Ordynacja podatkowa).

2.

Wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej na

czas trwania postępowania przed sądem administra-

cyjnym, jeżeli istnieje zabezpieczenie dobrowolne (po-

szerzony katalog form zabezpieczenia dobrowolnego

określa art. 33d ustawy Ordynacja podatkowa) wy-

konania decyzji albo ustanowiono jako zabezpiecze-

nie hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy (art. 239f

ustawy Ordynacja podatkowa).

3.

Wprowadzenie obniżonej stawki odsetek za

łań organu podatkowego (art. 56 §1a i 1b ustawy

Ordynacja podatkowa).

4.

Wprowadzenie obowiązku zawiadomienia o za-

miarze wszczęcia kontroli podatkowej z 7-dniowym

wyprzedzeniem (art. 282b i art. 282c ustawy Ordy-

nacja podatkowa).

Instytucja zawiadomienia powo-

duje zwiększenie zaufania do organów podatkowych.

Umożliwia kontrolowanym właściwą organizację

5.

Wprowadzenie 6-miesięcznego terminu na wszczę-

cie postępowania podatkowego po zakończonej

kontroli podatkowej (art. 165b § 1 Ordynacji po-

datkowej).

Pragnę też zwrócić uwagę pana posła, że organi-

zacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej oso-

by, za jej zgodą, występować z żądaniem:

1) wszczęcia postępowania,

– jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi

liczny (na podstawie art. 133a ustawy Ordynacja po-

datkowa).

1030

Udział w postępowaniu podatkowym organizacji

społecznej w sprawie dotyczącej interesu innej osoby

ma na celu zagwarantowanie lepszej ochrony praw

stron i ich wsparcie w toku tych postępowań.

Jest to

forma kontroli społecznej nad działaniem organów

podatkowych.

Katalog organizacji społecznych, które

mogą uczestniczyć w postępowaniu podatkowym

na prawach strony, jest szeroki – obejmuje nie tylko

organizacje przedsiębiorców, związki zawodowe, ale

też stowarzyszenia i wszystkie inne organizacje spo-

łeczne.

W praktyce istnieje wiele stowarzyszeń, któ-

rych celem jest społeczny nadzór nad respektowa-

niem praw podatników.

Ustawa Ordynacja podatkowa zawiera także prze-

pisy dotyczące instytucji interpretacji przepisów pra-

wa podatkowego, ogólnych (art. 14a ww. ustawy)

i indywidualnych (art. 14b ww. ustawy) umożliwia-

jące dość szybkie przekazanie urzędowej wykładni

prawa podatkowego, zabezpieczając przy tym pozycję

prawno-podatkową podmiotów, które zastosowały się

do przedstawionej interpretacji.

Zapewniając podat-

nikom pomoc w stosowaniu przepisów prawa podat-

kowego, instytucja ta stanowi także istotny element

sprzyjając przy tym tworzeniu dobrego klimatu do

stanowi zatem realną pomoc państwa w podejmowa-

niu optymalnych decyzji finansowych odnośnie do

przyszłych działań podmiotów prawa podatkowego.

Warto podkreślić, że podatnicy coraz chętniej ko-

rzystają z instrumentu dającego bezpieczeństwo sto-

sowania prawa podatkowego, czyli interpretacji in-

dywidualnych.

Porównując ostatnie pięć lat, zazna-

cza się wyraźny progres w zakresie wydawanych

indywidualnych interpretacji przepisów prawa po-

datkowego.

— 2008 – 24 215 interpretacji indywidualnych,

— 2009 – 28 151 interpretacji indywidualnych,

— 2010 – 30 918 interpretacji indywidualnych,

— 2011 – 35 929 interpretacji indywidualnych,

— 2012 – 36 816 interpretacji indywidualnych,

— 2013 (styczeń) – 3083 interpretacji indywidu -

alnych.

prawnych.

W wyniku rozpatrzenia złożonych wnio-

2013 r. zostało wydanych 7 interpretacji ogólnych.

Należy pamiętać, iż uzyskanie jednolitej w skali

całego kraju informacji dotyczącej przepisów i proce-

dur podatkowych możliwe jest za pośrednictwem in-

folinii podatkowej – Krajowej Informacji Podatkowej,

do zadań której należy udzielanie odpowiedzi telefo-

nicznych na pytania z zakresu prawa podatkowego.

Infolinia Krajowej Informacji Podatkowej od począt-

ku swojego funkcjonowania, tj. od 2006 r., udzieliła

ponad 8 250 000 tys. informacji telefonicznych, z cze-

go tylko w lutym 2013 r. do infolinii skierowano 177 824

pytań.

Żaden inny dział administracji publicznej nie

ma tak rozwiniętego systemu informacji jak admini-

stracja podatkowa.

Pragnę też zaznaczyć, że profesjonalizm w rela-

cjach pomiędzy polskimi urzędami skarbowymi a po-

datnikiem jest doceniany przez organizacje między-

narodowe.

Dowodem tego jest wyróżnienie w 2011 r.

Urzędu Skarbowego w Sierpcu, który zdobył pierw-

szą nagrodę w konkursie Organizacji Narodów Zjed-

noczonych dla służb publicznych (United Nations

Public Service Awards) w kategorii: Poprawa jakości

świadczonych usług publicznych.

ONZ przyznało wy-

różnienie za „współpracę z przedsiębiorcami, rze-

mieślnikami i kupcami w podnoszeniu jakości świad-

czonych usług poprzez partnerstwo”.

Duże znaczenie

dla przyznania prestiżowej nagrody miało powszech-

ne poparcie udzielone skarbowcom z Sierpca przez

społeczność lokalną – nominację dla urzędu zgłosili

przedsiębiorcy z Sierpeckiego Związku Gospodarcze-

go oraz rzemieślnicy z Cechu Rzemiosł Różnych.

W celu podnoszenia poziomu usług świadczonych

przez organy podatkowe Ministerstwo Finansów

wdraża również strategię kompleksowego zarządza-

nia jakością w administracji podatkowej.

Działania

w tym zakresie są realizowane od kilku lat.

W ich

efekcie urzędy skarbowe podejmują starania o wpro-

wadzenie nowych, wyższych standardów organizacji

pracy.

Ad 3.

Odnosząc się do kwestii podejmowania dzia-

łań zmniejszających ilość spraw sądowych z zakresu

prawa podatkowego, pragnę zauważyć, że uchybienia

w działaniach organów skarbowych i wadliwości prze-

pisów podatkowych są wskazywane w orzecznictwie

sądów administracyjnych.

Przy czym liczba skarg

uwzględnianych przez wojewódzkie sądy administra-

cyjne w sprawach podatkowych nie odbiega od liczby

skarg uwzględnionych przez te sądy w innych spra-

wach administracyjnych.

W roku 2011 wojewódzkie sądy administracyjne

wyeliminowały z obrotu prawnego średnio 22,5% de-

cyzji i innych czynności organów administracyjnych.

Dla porównania: w 2010 r. współczynnik ten wynosił

23%, a w latach 2008–2009 – 24%.

Wzorem lat po-

przednich najwięcej rozstrzygnięć wojewódzkich są-

dów administracyjnych zapadło w sprawach podat-

kowych.

Stanowiły one 31,37% ogółu spraw załatwio-

uwzględniły 4662 skargi, tj. 22,62%.

W 2010 r. wskaź-

nik ten wyniósł 21,40%.

W sprawach dotyczących

podatku od towarów i usług, których było najwięcej

ze wszystkich spraw podatkowych, na 6407 skarg za-

1031

łatwionych uwzględniono 1327 skarg, tj. 20,71%. (in-

formacja Naczelnego Sądu Administracyjnego o dzia-

łalności sądów administracyjnych w 2011 r. dostępna

na stronie http://www.nsa.gov.pl/index.php/pol/Me-

dia/Files/2011).

Generalnie można zaobserwować stopniowe zmniej-

szanie się liczby spraw eliminowanych z obrotu praw-

nego w sprawach podatkowych.

W latach 2001–2007

sądy uchylały średnio 28% zaskarżonych decyzji i po-

stanowień, natomiast za okres 2008–2012 ten wskaź-

nik wynosi średnio 23% (wg sprawozdań z działalności

NSA).

Obecna skala decyzji uchylanych przez sądy jest

zbliżona do skali uchyleń decyzji fiskusa np. w Niem-

czech, Wielkiej Brytanii, na Słowacji.

Uchybienia wskazywane w orzecznictwie sądowo-

administracyjnym są analizowane zarówno przez or-

gany skarbowe, jak i ministra finansów.

Na bieżąco są

podejmowane działania mające na celu niedopuszcze-

nie do podobnych uchybień w przyszłości.

Są także

prowadzone prace nad założeniami i projektami no-

wych rozwiązań legislacyjnych, w tym eliminujące

wadliwości niektórych obowiązujących przepisów.

skarg i wniosków składanych w trybie działu VIII

ustawy Kodeks postępowania administracyjnego na

działanie izb i urzędów skarbowych w latach 2009–

2011 uznana została za nieuzasadnione (w 2009 r. na

2569 skarg i wniosków uzasadnionych było 329,

w 2010 r. na 2273 skarg i wniosków 305 było uzasad-

nionych, a w 2011 r. na ogółem 2018 skarg i wniosków

tylko 252 zostało uznanych za uzasadnione).

Dodatkowo podkreślenia wymaga to, iż w 2009 r.

liczba skarg na działanie ww. organów w stosunku

do 10 000 czynnych podatników wynosiła zaledwie

1,39, w roku 2010 – 1,32, a w roku 2011 – 1,16.

Przedstawione dane świadczą o coraz większym

profesjonalizmie pracowników zatrudnionych w ad-

ministracji podatkowej.

Uwzględniają także poprawę

standardów ochrony praw podatnika i poprawę jako-

ści pracy organów podatkowych dokonanych w ostat-

nich latach, w tym zmian wprowadzonych w ustawie

Ordynacja podatkowa.

Ponadto pragnę poinformować pana posła, że przed-

miotem prac parlamentarnych w Sejmie jest poselski

projekt ustawy o Rzeczniku Praw Podatnika (druk

sejmowy nr 669).

Rada Ministrów wyraziła stanowi-

sko do poselskiego projektu ustawy w stanowisku rzą-

du z dnia 30 listopada 2012 r.

W zakresie tworzenia

nowego urzędu o kompetencjach pokrywających się

w znacznym zakresie z kompetencjami funkcjonują-

cego już urzędu rzecznika praw obywatelskich Rada

Ministrów wyraziła negatywne stanowisko.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

licencjonowanych pracowników ochraniających

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

14381/13), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Wybór takiego podmiotu jest dokonywany w drodze

zamówienia publicznego, w oparciu o przepisy usta-

uprawnione do prowadzenia przetargów na wskaza-

ne usługi w dokumentach przetargowych (specyfika-

cjach istotnych warunków zamówienia) określają

jednolite dla wszystkich uczestników przetargu wy-

magania.

Ich zakres określa art. 36 ust. 1 ustawy

mawiający usługę nie wskazuje kosztów zamówienia.

Wiedza dotycząca wielkości środków finansowych

łącznym posiadaniu zamawiającego.

Specyfikacja istotnych warunków zamówienia

każdorazowo określa potrzeby w zakresie zapewnie-

nia skutecznej ochrony danej jednostki wojskowej.

Wskazuje się liczbę pracowników ochrony i rodzaj

stanowiska (posterunków), jakie są niezbędne do re-

alizacji ochrony.

W oparciu o te wielkości wykonawcy

(firmy uczestniczące w przetargu) określają wg włas-

nej kalkulacji cenowej przewidywane koszty ochrony,

które ocenia komisja przetargowa zamawiającego

pod kątem możliwości ich zaakceptowania.

Odnosząc się do formy zatrudnienia stosowanej

przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne

(SUFO), wyjaśniam, że dokumenty normatywne nie

mnianej specyfikacji istotnych warunków zamówie-

nia klauzuli o konieczności zawierania z pracowni-

kami SUFO umów o pracę.

Wyłączne prawo do usta-

leń w tym zakresie należy zgodnie z ustawą z dnia

1032

poz. 94, ze zm.) do przedsiębiorców i pracowników,

Wyjaśniam również, że umowy dotyczące usług

ochrony osób i mienia w myśl ustawy Prawo zamó-

wień publicznych mogą być zawierane na okres do

podpisywane na okres do 3 lat, z zastrzeżeniem, że

miesięcy.

Takie rozwiązanie ma na celu uzyskanie

Nawiązując do pytania dotyczącego liczby pra-

cowników ochrony SUFO realizujących zadania

ochronne w obiektach resortu obrony narodowej,

uprzejmie informuję, że aktualnie kształtuje się ona

na poziomie 4025 osób.

Konkludując, pragnę podkreślić, że minister

obrony narodowej nie posiada kompetencji do anali-

zy umów zawieranych między przedsiębiorcą SUFO

niania tych pracowników, jak i monitorowania wy-

nagrodzeń oraz warunków pracy osób zatrudnianych

przez przedsiębiorców SUFO.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Beata Oczkowicz

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

ekspresowej S74 na odcinku południowej

drogi krajowej nr 9 klasy GP na odcinku

zachodniej obwodnicy Opatowa

w woj. świętokrzyskim (14382)

w sprawie drogi ekspresowej nr 74 (S74) oraz dwu-

jezdniowej drogi krajowej nr 9 (DK 9) stanowiących

obwodnicę Opatowa przekazuję poniższe stanowisko.

Realizacja nowych inwestycji drogowych w Polsce

wych państwa.

Przyjęte limity są niewystarczające,

nych.

Obecnie realizowane są jedynie zadania z za-

łącznika nr 1 do programu.

– Opatów), jako część zadania pn.: Przebudowa DK

Kielce (DK 73) – Cedzyna – wylot wschodni z Kielc,

oraz zadanie budowy S74 Opatów – Nisko zostały

poczęta po roku 2013, pod warunkiem uzyskania

gramu zapewnienie finansowania ich realizacji było

nuowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

obecnej dla przedmiotowych zadań nie ma zabezpie-

czonych środków finansowych.

Trzeba przy tym wskazać, że w chwili obecnej

sowych.

Jednakże dokładne plany inwestycyjne na

beneficjent programów unijnych, otrzyma w ramach

funduszy unijnych.

Odnosząc się do pytań pani poseł związanych

z finansowaniem inwestycji drogowych z dochodów

z tytułu eksploatacji złóż mineralnych, wyjaśniam,

chodzące z poszczególnych tytułów nie mogą być

nych wydatków, chyba że odrębna ustawa stanowi

inaczej (zasada jedności materialnej budżetu).

Zgodnie z obowiązującym modelem finansowania

wym oraz o zmianie niektórych innych ustaw duże

projekty inwestycyjne na drogach krajowych zarzą-

dzanych przez GDDKiA finansowane są z Krajowego

1033

2015”.

Należy przy tym wyjaśnić, iż KFD jest fundu-

szem zasilanym z opłaty paliwowej, opłaty elektro-

nicznej, środków kredytowych pochodzących z mię-

dzynarodowych instytucji finansowych oraz ze środ-

ków unijnych.

Nie jest dotowany z budżetu państwa.

finansowanie inwestycji w odniesieniu do dróg kra-

jowych odpowiada minister właściwy do spraw trans-

portu za pośrednictwem generalnego dyrektora dróg

krajowych i autostrad albo drogowych spółek specjal-

nego przeznaczenia.

Powyższe podmioty realizują

zadania w ramach swoich budżetów.

W chwili obecnej

GDDKiA nie dysponuje wystarczającymi środkami,

by wybudować obwodnicę Opatowa.

Równocześnie informuję, że resort transportu nie

jest właściwy do udzielania informacji na temat wy-

sokości dochodów wpływających do budżetu państwa

z tytułu wydobycia złóż mineralnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie zaniechania likwidacji

(14385)

W związku z interpelacją posła Cezarego Olejni-

14385/13) w sprawie zaniechania likwidacji poste-

runku energetycznego działającego w Zduńskiej Woli

poniżej przedstawiam w odpowiedzi stosowne wyjaś-

nienia.

py Energetycznej SA w Warszawie, co determinuje

dzie nadzorczej dotyczących prowadzenia spraw spół-

ki.

Minister skarbu państwa nie może ingerować w dzia-

łalność spółki w sposób niezgodny z regułami praw-

nymi regulującymi funkcjonowanie spółek kapitało-

wych będących spółkami publicznymi lub niezgodny

tury, które działają bardziej efektywnie oraz wyka-

zują większą elastyczność operacyjną.

W lutym br.

procesu reorganizacji struktur terenowych z 66 re-

go do użytku obiektu.

w sprawie szarej strefy w branży motoryzacyjnej

(14386)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

1034

stycznia 2013 r. (nr SPS-023-14386/13) w sprawie

szarej strefy w branży motoryzacyjnej, pragnę uprzej-

mie poinformować, co następuje.

Odpowiadając na pierwsze pytanie pana posła,

pragnę na wstępie poinformować, że w corocznych

zadaniach opracowywanych dla urzędów kontroli

skarbowej wskazuje się obszary szczególnie narażone

na występowanie negatywnych zjawisk, na których

organy kontroli skarbowej powinny skupiać szczegól-

ną uwagę.

Jednym z priorytetowych zadań kontroli

skarbowej w zakresie zapobiegania, wykrywania i zwal-

czania oszustw podatkowych jest walka z szarą stre-

fą.

Urzędy kontroli skarbowej w celu realizacji tych

zadań podejmują liczne czynności polegające na bie-

żącej analizie i weryfikacji gromadzonych dokumen-

tów oraz informacji pochodzących z różnych źródeł,

w wyniku których wszczynane są postępowania kon-

trolne wobec osób prowadzących niezgłoszoną do

opodatkowania działalność gospodarczą, w tym dzia-

łających w branży motoryzacyjnej.

W efekcie działań kontrolnych przeprowadzonych

wobec 174 podatników prowadzących działalność

w branży motoryzacyjnej organy kontroli skarbowej

wydały decyzje podatkowe z tytułu:

— podatku akcyzowego na kwotę 6,3 mln zł,

— podatku dochodowego od osób fizycznych na

kwotę 23,5 mln zł,

— nieujawnionych źródeł przychodów na kwotę

4,5 mln zł.

Odpowiadając na drugie pytanie pana posła,

pragnę uprzejmie poinformować, że system podatku

kresie podatku VAT z regulacjami wynikającymi

W świetle prawa unijnego w drodze odstępstwa od

generalnej zasady w odniesieniu do określonych

możliwe jest powiązanie momentu powstania obo-

członkowskie mogą postanowić, że VAT staje się wy-

magalny dla określonych transakcji lub dla określo-

nych kategorii podatników nie później niż w momen-

cie otrzymania zapłaty.

Powyższa możliwość została już wykorzystana

o VAT, zgodnie z którym podatnicy, którzy spełniają

nie stosowanego memoriałowego, rozliczenia tego po-

datku.

Celem wprowadzenia do ustawy o VAT prze-

pisów dotyczących kasowej metody rozliczania podat-

ku VAT było zminimalizowanie negatywnych (w szcze-

gólności w odniesieniu do małych przedsiębiorców)

nik nie otrzymał zapłaty od kontrahenta.

Stosownie

datnika należy rozumieć m.in. podatnika podatku

od towarów i usług, u którego wartość sprzedaży

nim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty

lony limit obrotów umożliwia skorzystanie z tej me-

tody ok. 95% podatników.

kresie kasowej metody rozliczeń polegające na znie-

sieniu 90-dniowego terminu, po upływie którego mały

jego kontrahenta obowiązany był do rozliczenia po-

datku VAT z tytułu dokonanych dostaw towarów

i świadczonych usług.

Celem wprowadzonych zmian

poprzez ograniczenie zjawiska zatorów płatniczych.

W wyniku wprowadzonych zmian mały podatnik

dopiero w momencie gdy kontrahent ureguluje należ-

Niezależnie od powyższego wskazania wymaga,

że wbrew pozorom nie jest korzystne dla podatników

wprowadzenie obligatoryjnego systemu rozliczania

podatku VAT metodą kasową.

W trakcie procedowa-

ce przedsiębiorcy sygnalizowali, że metoda ta nie po-

winna być obligatoryjna, gdyż zdezorganizuje pracę

1035

w większości przedsiębiorstw, zmuszając ich m.in.

do kosztownych zmian w informatycznych systemach

księgowych oraz licznych szkoleń celem przystoso-

wania się do rewolucyjnych zmian w zakresie rozli-

czania podatku VAT.

W ocenie przedsiębiorców fa-

kultatywna metoda kasowa jest optymalnym rozwią-

zaniem pozostawiającym podatnikom decyzję odnoś-

nie do najlepszego dopasowania systemu rozliczeń

rym upłynął 150. dzień od terminu płatności wierzy-

telności, pod warunkiem jednak że do dnia złożenia

ność nie zostanie uregulowana lub zbyta w jakiejkol-

wiek formie.

Oczywiście wierzyciel może zrealizować

ra dokumentująca nieuregulowaną wierzytelność.

a) wierzyciel i dłużnik muszą być podatnikami

— zmodyfikowano zasadę zawiadamiania organu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

(14389)

łania GDDKiA wobec zmowy cenowej przy przetar-

gach na modernizację dróg krajowych i autostrad

przekazuję odpowiedź na poszczególne pytania.

1.

Dlaczego GDDKiA przy przetargach na reali-

zację modernizacji dróg krajowych i autostrad stosu-

je jako jedyne kryterium wyłaniania wykonawców

najniższą cenę?

wienia.

Biorąc pod uwagę powyższe, zamawiający

zawsze może zastosować cenę jako jedyne kryterium

nie zamówienia publicznego.

Niezależnie od powyższego ustawowego upraw-

nienia należy wskazać na okoliczności przemawiają-

ce za takim właśnie postępowaniem.

W tym miejscu

najwłaściwszym będzie przywołanie komunikatu

z czerwca 2011 r. w sprawie stosowania kryterium

ceny przy udzielaniu zamówień publicznych na robo-

1036

ty drogowe oraz odrzucania oferty z najniższą ceną,

w którym prezes Urzędu Zamówień Publicznych

wskazał m.in., iż obecna regulacja w zakresie usta-

lenia kryteriów oceny ofert obowiązuje bez zmian od

2006 r. i stanowi odzwierciedlenie przepisów prawa

europejskiego obowiązujących w tym zakresie.

Za-

mawiający może oprzeć wybór oferty wyłącznie na

podaje ustawa.

W przypadku robót budowlanych zamawiający,

do przetargu.

Zjawisko stosowania kryterium ceny

jako jedynego kryterium oceny ofert zostało dostrze-

żone przez Urząd Zamówień Publicznych, który w lip-

cu 2010 r. zaprosił do konsultacji szerokie grono

uczestników rynku zamówień publicznych w celu

wypracowania wzorców pozwalających na wybór ofer-

ty najkorzystniejszej ekonomicznie.

Część przedsta-

wicieli branży budowlanej uznała, że stosowanie przez

zamawiających ceny jako wyłącznego kryterium oce-

ny ofert przy jednoczesnym stawianiu wymogów do-

tyczących jakości, terminu wykonania, terminu gwa-

rancji jest właściwe i pozwala na zachowanie okre-

ślonych prawem zasad systemu zamówień publicz-

nych

1)

.

Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z treś-

cią art. 22 ust 1 ustawy P.z.p. o udzielenie zamówie-

nia publicznego mogą ubiegać się wykonawcy, którzy

uprawnień, posiadania wiedzy i doświadczenia, dys-

ponowania odpowiednim potencjałem technicznym

a także odnoszące się do sytuacji ekonomicznej i fi-

nansowej.

Ograniczając się jedynie do podstawowych

trybów udzielania zamówień w przypadku przetargu

nieograniczonego, dopiero wykazanie spełnienia po-

wyższych warunków przez wykonawcę biorącego

udział w postępowaniu przetargowym, a także zba-

danie, czy oferta nie podlega z różnych powodów

(art. 89 ustawy P.z.p.) odrzuceniu, jest warunkiem

przystąpienia przez zamawiającego do oceny złożonej

oferty zgodnie z przyjętymi w specyfikacji istotnych

warunków zamówienia kryteriami oceny ofert.

Z ko-

lei w przypadku przetargu ograniczonego do złożenia

oferty zaprasza się jedynie tych wykonawców, którzy

Zatem mimo że jedynym kryterium oceny w po-

stępowaniu jest cena, nie oznacza to wcale, że zama-

wiający wybierze jakąkolwiek ofertę jakiegokolwiek

wykonawcy, który zaoferuje najniższą cenę, bez we-

ryfikacji wiarygodności potencjalnego wykonawcy.

GDDKiA dokłada także starań, aby wymagania for-

mułowane były adekwatnie do planowanego zakresu

wykonanych prac.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że

GDDKiA w niektórych organizowanych uprzednio

postępowaniach dotyczących budowy autostrad sto-

sowała także inne niż cena kryteria oceny ofert.

Przykładem mogą tu być przetargi na zaprojektowa-

nie i wykonanie autostrady A4 Jarosław – Radymno

(10% wagi dla okresu gwarancyjnego), zaprojektowa-

nie i wykonanie autostrady A4 Radymno – Korczowa

(także 10% wagi dla okresu gwarancyjnego) czy kon-

tynuację budowy autostrady A4 Brzesko – Wierzcho-

sławice (30% wagi dla terminu wykonania).

Również

w jednym z aktualnie będących w toku postępowaniu

przetargowym dla zadań z PBDK, tj. Budowa zachod-

niej obwodnicy miasta Poznania w ciągu drogi kra-

jowej nr S11 na odcinku Złotkowo – autostrada A2

chowo autostrady A2 etap IIb – S11 od węzła Rokiet-

nica – km 7+740,00 do węzła Swadzim – km 13+068,00,

jednym z kryteriów oceny ofert jest termin wykona-

nia z wagą 10%.

2.

Jakie działania na przyszłość zamierza podjąć

GDDKiA, aby uniknąć w przyszłości niebezpieczeń-

stwa utraty finansowania z budżetu Unii Europej-

skiej?

Od 2008 r.

GDDKiA podejmuje szereg działań ma-

jących na celu nie tylko wybudowanie wysokiej klasy

dróg, ale także pełne wykorzystanie środków unij-

nych.

Od tego czasu:

— zostały wydłużone gwarancje należytego wy -

konania z roku/dwóch do 5–10 lat,

— wprowadzono zasady bezwzględnego egzekwo -

wania zapisów umów,

— wprowadzono zasadę niepodpisywania anek -

sów do umów, które nie mają twardych i udowodnio-

nych podstaw technicznych,

— wprowadzono zasadę niezmieniania opisanych

w przetargu technologii czy elementów wyposażenia

po podpisaniu kontraktu, co jest niezgodne z prawem

zamówień publicznych,

— zainwestowano ponad 120 mln zł w laborato -

ria, wyposażając je w nowoczesny sprzęt, stosując

procedury laboratoryjnej kontroli, co umożliwia we-

ryfikację jakości przez służby GDDKiA na każdym

etapie budowy drogi,

— zmienione zostały wymagania przetargowe, co

spowodowało zwiększenie konkurencji na rynku.

Dodatkowo GDDKiA od 2008 r. poprzez liberali-

zację warunków poszerzyła rynek możliwych wyko-

nawców, dzięki czemu znacznie wzrosła ilość składa-

nych ofert.

Zgodnie z komunikatem, zamieszczonym

na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju Re-

gionalnego, na podstawie przeprowadzonej analizy

zamówień można mówić o konkurencyjności rynku

przetargów na roboty budowlane w sektorze drogo-

wym w Polsce.

Średnia liczba ofert składanych w ra-

1)

www.uzp.gov.pl – komunikat prezesa urzędu w sprawie

nych na roboty drogowe oraz odrzucania oferty z najniższą ceną.

1037

mach 100 skontrolowanych postępowań wyniosła

8,94 (złożono najmniej 2 oferty, a najwięcej 17 ofert).

W sumie w ramach badanych przetargów zostało zło-

żonych 894 ofert, a przetargi wygrało 71 różnych

firm.

Pragnę także zauważyć, że kolejne kontrole pro-

jektów unijnych wskazują, że GDDKiA jako benefi-

cjent projektów unijnych wypełnia swoje obowiązki

w sposób prawidłowy, mając przede wszystkim na

względzie główne zasady pozyskiwania, uwzględnia-

nia w budżecie i wykorzystywania funduszy UE.

Kontrakty podlegają także w ramach toczących się

czynności kontrolom prezesa UZP.

W każdym przy-

padku kontrole zakończono z wynikiem pozytyw-

nym, nie stwierdzano naruszeń.

Dodatkowo kontrakty współfinansowane z fun-

duszy unijnych podlegają również kontrolom postę-

powań przetargowych CUPT oraz audytom gospoda-

rowania środkami pochodzącymi z budżetu UE

w ramach PO IiŚ, realizowanym przez UKS, a także

kontrolom instytucji unijnych (np. Komisji Europej-

skiej, Europejskiego Trybunału Obrachunkowego).

Ponadto GDDKiA na bieżąco udoskonala swoje

procedury, aby zminimalizować ryzyko popełnienia

nieprawidłowości przy wdrażaniu projektów unijnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

pana ministra Adama Jassera (znak: DSPA-4810-

1330-(2)/13), zawierającym prośbę o udzielenie na

ręce Pani Marszałek odpowiedzi na interpelację pana

wie działania Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów wobec zmowy cenowej przy przetargach na

nień udzielonych w części dotyczącej realizacji przez

prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen-

tów kompetencji w zakresie zwalczania porozumień

ograniczających konkurencję.

Na wstępie pragnę wskazać, że realizacji przez

prezesa UOKiK kompetencji w zakresie zwalczania

porozumień ograniczających konkurencję dotyczą

dwa spośród czterech pytań zawartych w piśmie

pana posła (pytania 3 i 4).

W ramach pierwszego

z nich (pytanie 3) pan poseł zwrócił się o wyjaśnienie,

czy oprócz ujawnionych przypadków zmowy cenowej

istnieją jeszcze inne, które staną się przedmiotem

działania prezesa UOKiK.

W odpowiedzi na powyższe pragnę wskazać, że

ze zm.), na podstawie której działa prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zakazane są

eliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny

w szczególności na: ustalaniu, bezpośrednio lub po-

średnio, cen i innych warunków zakupu lub sprzeda-

ży towarów (tzw. zmowy cenowe – art. 6 ust. 1 pkt 1

ustawy) oraz uzgadnianiu przez przedsiębiorców

zmowy przetargowe – art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy).

W razie zaistnienia podejrzenia zawarcia przez

uczestników danego rynku wskazanych powyżej ro-

dzajów antykonkurencyjnych porozumień prezes

UOKiK podejmuje interwencję.

W przypadku istnie-

nia podejrzenia wystąpienia zmowy cenowej lub zmo-

wy przetargowej prezes urzędu może wszcząć postę-

powanie antymonopolowe w celu wyeliminowania

ewentualnych nieprawidłowości na określonym ryn-

ku, w drodze decyzji administracyjnej.

Postępowanie

antymonopolowe, w którym stawiane są zarzuty kon-

kretnym przedsiębiorcom, może zostać poprzedzone

przeprowadzeniem przez prezesa urzędu postępowa-

nia wyjaśniającego w sprawie, które służy wstępne-

mu ustaleniu, czy nastąpiło naruszenie przepisów

monopolowego, w tym czy sprawa ma charakter an-

tymonopolowy.

Odpowiadając na pytanie pana posła, pragnę zwró-

cić uwagę, iż sposób sformułowania przedmiotowego

pytania – odnoszący się do przyszłych działań podle-

głego mi urzędu – uniemożliwia udzielenie jedno-

znacznej odpowiedzi.

Brak jest bowiem możliwości

określenia, czy i jakie przypadki zmów cenowych sta-

ną się przedmiotem działania urzędu w przyszłości.

Udzielenie informacji co do przyszłych działań jest

bowiem możliwe jedynie w przypadku zadań dają-

cych się zaplanować, a z taką sytuacją nie mamy do

czynienia w tym przypadku.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w chwili

obecnej nie jest prowadzone w urzędzie postępowanie

wyjaśniające lub antymonopolowe, które dotyczyłoby

nieprawidłowości przy przetargach na modernizację

jakie działania podległy mi urząd zamierza podjąć,

aby zapobiec podobnym praktykom monopolistycz-

nym, pragnę wskazać w pierwszej kolejności na in-

strumenty pozwalające na identyfikowanie i zwalcza-

1038

nie zmów, które zostały przewidziane w ustawie

W ww. ustawie przewidziano instrumenty pozy-

skiwania informacji o naruszeniach oraz dowodów

takich naruszeń.

Źródłem pozyskiwania informacji

o ewentualnych nieprawidłowościach w zakresie po-

stępowań w sprawie udzielania zmówienia publicz-

nego są zawiadomienia dotyczące podejrzenia stoso-

wania praktyk ograniczających konkurencję, które

każdy może zgłosić prezesowi UOKiK na piśmie (art. 86

ww. ustawy).

Zawiadomienia takie przedstawiane są

przez różne podmioty, w tym przede wszystkim przez

uczestników postępowań w sprawie udzielenia zamó-

wienia publicznego, zamawiających, niekiedy infor-

macje takie pozyskiwane są również od anonimo-

wych zawiadamiających.

Niezależnie od powyższego źródłem informacji

o możliwych naruszeniach są prowadzone w urzędzie

postępowania wyjaśniające mające na celu badanie

konkretnych rynków, a także analizę i weryfikację

oficjalnych i nieformalnych informacji z rynku świad-

czących o możliwości naruszenia zakazu zmów prze-

targowych, a także doniesień medialnych.

Jak wska-

zano już powyżej, w celu ustalenia, czy istnieją wy-

starczające dowody dla możliwości stwierdzenia na-

ruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji

i konsumentów, prezes UOKiK może wszcząć postę-

lenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów ustawy

lowego.

W ramach prowadzonych postępowań prezes

UOKiK dysponuje szerokimi uprawnieniami do po-

zyskiwania dowodów naruszenia, obejmującymi pra-

wo żądania od przedsiębiorcy informacji i dokumen-

tów (art. 50 ww. ustawy) oraz uprawnienie do prze-

prowadzania u przedsiębiorcy kontroli, w tym – za

zgodą sądu – kontroli z przeszukaniem w celu wykry-

cia ewentualnych dowodów uczestnictwa przedsię-

biorców w naruszeniu (art. 105a i nast. ww. ustawy).

W przypadku stwierdzenia na podstawie całości

materiału dowodowego możliwości naruszenia zaka-

zu porozumień ograniczających konkurencję prezes

UOKiK wszczyna postępowanie antymonopolowe,

w którym stawiane są konkretnym przedsiębiorcom

zarzuty.

W przypadku potwierdzenia zarzutów w toku

tego postępowania, wydawana jest decyzja stwier-

dzająca naruszenie przepisów ustawy o ochronie kon-

prezes UOKiK może również nałożyć na przedsię-

biorców karę pieniężną w wysokości do 10% przycho-

Szybkie wykrywanie i skuteczne zwalczanie

zmów przetargowych wymaga poszukiwania no-

wych, a także wzmocnienia już funkcjonujących roz-

wiązań prawnych i instytucjonalnych.

Ogromne zna-

czenie ma przy tym stała współpraca organów ochro-

ny konkurencji, instytucji ds. zamówień publicznych

oraz organów ścigania.

W tym celu prezes UOKiK w 2012 r. zainicjował

współpracę z innymi organami odpowiedzialnymi za

zwalczanie tego rodzaju praktyk na podstawie prze-

pisów prawa karnego, która znalazła ramy formalne

w postaci zawartych porozumień:

1) z dnia 27 listopada 2012 r. pomiędzy szefem

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego a prezesem

wie współpracy w zakresie rozpoznawania, zapobie-

gania oraz zwalczania występujących w obrocie go-

spodarczym zagrożeń godzących w bezpieczeństwo

państwa lub w interesy przedsiębiorców i konsumen-

tów, których ochrona leży w interesie publicznym;

2) z dnia 15 stycznia 2013 r. pomiędzy prokurato-

rem generalnym a prezesem Urzędu Ochrony Kon-

kurencji i Konsumentów w sprawie współpracy w za-

kresie zapobiegania przestępczości i innym narusze-

niom prawa oraz eliminowania występujących w obro-

cie gospodarczym zagrożeń godzących w interesy

przedsiębiorców i konsumentów, których ochrona

leży w interesie publicznym.

Ww.

porozumienia dają podstawę dla współpracy,

która ma się przyczynić do dwustronnych korzyści

ww. instytucji w zakresie efektywnego zwalczania

m.in. tzw. zmów przetargowych.

Analogiczna – cho-

ciaż bez formalnego porozumienia – współpraca zo-

stała zawiązana pomiędzy szefem Centralnego Biura

Antykorupcyjnego oraz prezesem Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów.

Jednocześnie należy wskazać, że prezes UOKiK

podjął działania w celu uzyskania dostępu do prowa-

dzonego przez prezesa Urzędu Zamówień Publicz-

nych zbioru ogłoszeń o udzieleniu zamówienia pub-

licznego, który to zbiór jest wykorzystywany do wy-

szukiwania informacji na temat konkretnych zamó-

wień publicznych.

Pragnę również wskazać, że na prośbę Minister-

stwa Rozwoju Regionalnego w UOKiK przygotowano

projekt metodologii przeglądu przetargów zorganizo-

wanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad od 2004 r.

Projekt ten posłużył Minister-

stwu Rozwoju Regionalnego do opracowania syste-

mu, który pozwolił na przeanalizowanie przeprowa-

dzonych przetargów pod kątem ryzyka wystąpienia

zmowy przetargowej.

Wskazać również pragnę, że w celu zapobiegania

zmowom przetargowym oraz zwiększania ich wykry-

walności podległy mi urząd prowadzi szeroko zakro-

joną działalność informacyjno-edukacyjną.

W celu

zainicjowania publicznej dyskusji na temat skutecz-

nych metod zwalczania zmów przetargowych urząd,

ganizował konferencję „Ochrona konkurencji w za-

mówieniach publicznych” (Toruń, 12 października

2012 r.).

Debata poświęcona została skutecznym spo-

sobom identyfikowania oraz eliminowania zmów prze-

targowych.

W wydarzeniu wzięli udział przedstawi-

ciele zamawiających, w tym Generalnej Dyrekcji

i organów nadzorujących prawidłowy przebieg pro-

cedur przetargowych.

1039

Problematyka zwalczania zmów przetargowych

była ponadto omawiana przez pracowników UOKiK

m.in. w trakcie następujących wystąpień skierowanych

do zamawiających oraz do organów stosujących prawo,

zaangażowanych w zwalczanie zmów przetargowych:

1) wykład nt.

„Zwalczanie zmów przetargowych

instrumentami prawa antymonopolowego” w ramach

warsztatów dla organizatorów postępowań przetar-

gowych dotyczących procedury udzielania zamówień

publicznych organizowanych przez Urząd Zamówień

Publicznych (25 czerwca 2012 r.),

2) referat nt.

„Rola prezesa UOKiK w zwalczaniu

zmów przetargowych” w ramach szkolenia dla Wy-

działu dw. z Przestępczością Gospodarczą Biura Kry-

minalnego Komendy Głównej Policji nt.

„Przestęp-

stwa gospodarcze uderzające w obrót gospodarczy

oraz interesy ekonomiczne RP i UE – nowe trendy”

(27 listopada 2012 r.

– 30 listopada 2012 r.),

3) wykład nt.

„Zmowy przetargowe w praktyce

prezesa UOKiK” przedstawiony na spotkaniu w Kra-

jowej Izbie Odwoławczej (19 grudnia 2012 r.),

4) szkolenie (telekonferencja) dla prokuratorów

w całym kraju nt.

„Rola organu antymonopolowego

w zwalczaniu zmów przetargowych” (Prokuratura

Generalna, 20 grudnia 2012 r.),

5) szkolenie dla pracowników Agencji Bezpieczeń-

stwa Wewnętrznego nt.

„Rola organu antymonopo-

lowego w wykrywaniu i zwalczaniu zmów przetargo-

wych” (Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 20

lutego 2013 r.).

W ramach poszczególnych, wskazanych wyżej wy-

stąpień omawiany był zakres zakazu zmów przetar-

gowych, sankcje grożące za takie praktyki i aktualne

orzecznictwo organu antymonopolowego, a w trakcie

szkolenia dla organizatorów postępowań przetargo-

wych – również sposoby identyfikowania zmów prze-

targowych oraz ochrony przed nimi przez samych

zamawiających.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Ochrony

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

w sprawie zwrotu kosztów

postępowania sądowego (14391)

terpelację z dnia 8 lutego 2013 r. złożoną przez pana

posła Andrzeja Halickiego, przekazaną przy piśmie

023-14391/13, w sprawie uwzględniania w zasądza-

nych kosztach procesu cywilnego podatku od towa-

rów i usług uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Zgodnie z art. 98 § 1–4 ustawy z dnia 17 listopada

przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić prze-

ciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celo-

wego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty pro-

cesu).

Do niezbędnych kosztów procesu prowadzone-

go przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika,

nikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią

conego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Suma kosz-

tów przejazdów i równowartość utraconego zarobku

nie mogą przekraczać wynagrodzenia jednego adwo-

kata wykonującego zawód w siedzibie sądu proceso-

wego.

Do niezbędnych kosztów procesu strony repre-

zentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodze-

dzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy praw-

nego i rzecznika patentowego regulują odrębne

przepisy.

Jeśli chodzi o wymienione w interpelacji składni-

ki kosztów procesu cywilnego w postaci opłaty sądo-

wej i wynagrodzenia pełnomocnika (jak należy wno-

sić – profesjonalnego, np. adwokata), należy wskazać,

że pierwszy z nich, tj. opłata sądowa, nie podlega –

z późn. zm.) – opodatkowaniu podatkiem od towarów

i usług.

Odnośnie do opłat za czynności fachowego pełno-

mocnika – adwokata – w kwestii opodatkowania tych

opłat podatkiem od towarów i usług należy sięgnąć do

przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia ministra sprawied-

zwanego dalej rozporządzeniem, zgodnie z którym

nej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzę-

du, opłaty za jego czynności (z tytułu zastępstwa

prawnego) sąd podwyższa o stawkę podatku od towa-

zującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Wskazany przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia okre-

śla zatem przesłanki orzekania przez sąd o wysokości

opłat adwokackich w sposób całościowy, rozróżniając

zastępstwo prawne udzielane z urzędu oraz zastęp-

1040

stwo prawne świadczone z wyboru (na podstawie

umowy cywilnoprawnej).

Nakaz podwyższenia wy-

dotyczy tylko tej pierwszej sytuacji, a więc przypadku

pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

U podstaw ww. uregulowania leżą różnice między

zastępstwem prawnym udzielonym z urzędu a pomo-

cą prawną świadczoną z wyboru, odnoszące się

w szczególności do podstawy umocowania, ustania

zastępstwa oraz wysokości opłat.

Ustanowienie za-

stępstwa adwokackiego z urzędu następuje w drodze

orzeczenia sądu, w ramach stosunku publicznopraw-

nego.

Sposób pokrycia kosztów pełnomocnika uza-

leżniony jest wówczas od wyniku sprawy i skutecz-

ności egzekucji; koszty te ponosi bądź przegrywający

przeciwnik osoby korzystającej z pomocy prawnej,

bądź Skarb Państwa (art. 122 K.p.c. oraz § 19–21

rozporządzenia).

W tej sytuacji nie ma możliwości

umownego włączenia w skład kosztów zastępstwa

podatku od towarów i usług.

Ponadto ponoszone

przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy

z urzędu są wyraźnie niższe niż koszty adwokackie

obciążające stronę przegrywającą, gdyż nie mogą

przekraczać wymiaru 150% stawki minimalnej (§ 19

pkt 1 rozporządzenia), podczas gdy umówione wyna-

grodzenie adwokackie może na podstawie § 2 ust. 2

rozporządzenia sięgać nawet sześciokrotnej stawki

minimalnej (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia

209045).

Analogiczne uregulowania dotyczą opłat za czyn-

ności radców prawnych.

przedstawione uregulowania prawne są ugruntowa-

ne w judykaturze i nie wymagają doprecyzowania ani

modyfikacji.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

i Elżbiety Gapińskiej

systemu wsparcia dla armatorów pływających

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

pińskiej, dotyczącą stworzenia i wdrożenia systemu

SPS-023-14392/13, przesyłam odpowiedź w przed-

miotowym zakresie.

Podniesiony w interpelacji problem dotyczy trans-

pozycji do prawa polskiego postanowień dyrektywy

21 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę Rady

żeglugowych.

Przedmiotowa dyrektywa wprowadza

do dyrektywy 1999/32/WE zmiany skutkujące m.in.

ograniczeniem od dnia 1 stycznia 2015 r. dopuszczal-

nej zawartości siarki w paliwach żeglugowych (do

0,1%), stosowanych na statkach pływających w stre-

fach kontroli zanieczyszczeń będących częścią Ob-

szarów Kontroli Emisji SO

x

(tzw. SECA).

Dyrektywa

dopuszcza przy tym wdrożenie w państwach człon-

kowskich rozwiązań alternatywnych – metod reduk-

cji emisji na statkach pływających – prowadzących

do równoważnego obniżenia emisji związków siarki

w stosunku do osiąganego przy zastosowaniu paliw

niskosiarkowych.

Ponadto zmieniona dyrektywa

1999/32/WE umożliwia państwom członkowskim

(w art. 4f) przyjęcie środków finansowych na korzyść

podmiotów, na które jej postanowienia mają wpływ,

„w przypadkach gdy środki takie są zgodne z zasa-

dami pomocy państwa, które obowiązują lub które

mają zostać przyjęte w tym zakresie”.

Postanowienia powyższych unijnych aktów praw-

nych nie są transponowane do polskiego porządku

prawnego przepisami regulującymi sprawy ochrony

środowiska i gospodarki wodnej, dla których orga-

nem właściwym jest minister środowiska.

Sprawy

dotyczące ochrony morza przed zanieczyszczeniem

przez statki zostały wyłączone z zakresu przedmio-

ochrony środowiska (art. 2 ust. 4) i ustawy z dnia 18

wprowadzają odstępstwo o charakterze przedmioto-

wym, odsyłając w tym zakresie do przepisów odręb-

nych.

Aktem prawnym normującym sprawy ochrony

morza przed zanieczyszczeniem przez statki i prze-

noszącym do polskiego systemu prawnego postano-

wienia dyrektywy 1999/32/WE w zakresie zawarto-

ści siarki w paliwach żeglugowych oraz inne przepisy

prawa unijnego dotyczące żeglugi morskiej, norm

bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczysz-

bieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. z 2012 r., poz. 1244).

Przepisy tej ustawy

regulują sprawy zwalczania zanieczyszczeń związa-

nych z żeglugą morską (wprowadzając m.in. odpo-

wiednie ograniczenia i zakazy) oraz stanowią, iż or-

ganem kompetentnym w tym zakresie jest minister

upoważnieniem zamieszczonym w art. 13f ww. usta-

wy, minister infrastruktury wydał w dniu 25 marca

2009 r. – jako organ ówcześnie właściwy do spraw

1041

gospodarki morskiej – rozporządzenie w sprawie wy-

magań dotyczących zawartości siarki w paliwie że-

glugowym (Dz. U. Nr 9, poz. 43), które transponuje

postanowienia dyrektywy 2005/33/WE Parlamentu

jącej dyrektywę 1999/32/WE w zakresie zawartości

W obecnym stanie prawnym działem administra-

cji rządowej: gospodarka morska, kieruje minister

transportu, budownictwa i gospodarki morskiej.

Sprawy dotyczące przeniesienia do polskiego prawa

postanowień dyrektywy 2012/33/UE w zakresie,

w jakim dotyczy ona rozwiązań i mechanizmów

związanych z ochroną przed zanieczyszczeniem po-

wodowanym przez statki, pozostają w kompetencji

tego organu.

Jednocześnie informuję, że jakkolwiek kwestie

zanieczyszczenia powietrza przez statki używane

w środowisku morskim nie są regulowane przepisa-

mi ustawy Prawo ochrony środowiska, to działania

inwestycyjne podejmowane w celu ograniczania tego

zanieczyszczenia mogą być wspierane, w ramach po-

mocy publicznej, ze środków pozostających w dyspo-

zycji funduszy ekologicznych – zgodnie z obowiązu-

jącym do dnia 31 grudnia 2013 r. rozporządzeniem

gionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje

z późn. zm.).

Wszyscy przedsiębiorcy, w tym armato-

rzy, spełniający warunki określone w ww. rozporzą-

dzeniu, mogą ubiegać się o wsparcie na inwestycje

służące poprawie jakości powietrza.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Elżbiety Gapińskiej przesłaną przy piśmie Marszałka

14392/13, w sprawie stworzenia i wdrożenia systemu

SECA przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Odpowiadając na pytanie ws. stanowiska w kwe-

stii zakłóceń konkurencyjności powodowanych przez

przyjęcie dyrektywy 2012/33/UE zmieniającej dyrek-

tywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki

w paliwach żeglugowych, uprzejmie informuję, że od

początku prac nad projektem niniejszej dyrektywy

zwracaliśmy uwagę na możliwe konsekwencje jej za-

pisów, warunkując jej przyjęcie koniecznością wypra-

cowania odpowiednich mechanizmów redukujących

negatywny wpływ na konkurencyjność i gospodarkę

w obszarach kontroli emisji siarki.

Rząd Polski wydał

oświadczenie do dyrektywy siarkowej wskazujące na

konieczność przyjęcia wraz z dyrektywą środków za-

pobiegających utracie konkurencyjności.

Dyrektywa wdraża przepisy Międzynarodowej Or-

ganizacji Morskiej (IMO), przyjęte w 2008 r.

Stanowi

transpozycję do prawa UE zmian do załącznika VI

międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanie-

przyjęciem ww. zmian w latach 2006–2007 prowadzo-

ne były konsultacje w zakresie ww. zmian, na tamtym

etapie jednak nic nie wskazywało na tak drastyczny

wzrost cen paliw o niskiej zawartości siarki.

Pragnę uprzejmie poinformować, że Polska, po-

dobnie jak większość państw północnej Europy,

wnioskowała o rozszerzenie wymogów obowiązują-

cych w obszarach SECA na wszystkie obszary mor-

skie UE (w tym przede wszystkim Morze Śródziem-

ne) w odniesieniu do wszystkich statków.

Rozwiąza-

nie takie mogłoby przynieść korzyść w postaci likwi-

dacji problemu zakłócenia konkurencyjności pomię-

dzy portami mórz północnych i południowych w gra-

nicach UE.

Jednakże zostało ono odrzucone w trak-

cie prac nad projektem dyrektywy.

W zakresie pytania drugiego, czy nie byłoby za-

sadnym stworzenie i wdrożenie systemu wsparcia

finansowego dla armatorów pływających w strefach

SECA, pragnę uprzejmie poinformować, że w odpo-

wiedzi na naciski Polski oraz większości pozostałych

państw członkowskich Komisja Europejska przygo-

towała informacje na temat planowanych działań

mających ograniczyć negatywne konsekwencje wpro-

wadzenia limitu zawartości siarki we wszystkich pa-

liwach żeglugowych, używanych w granicach obsza-

rów SECA.

KE poinformowała, że pod koniec I kwartału

2013 r. opracowany zostanie raport z postępu prac

nad dokumentem „Redukcja emisji zanieczyszczeń

pochodzących z transportu morskiego i niezbędnik

zrównoważonego transportu morskiego” (tzw. tool-

box document), wskazujący na potencjalne wykorzy-

stanie projektów TEN-T, pożyczek z Europejskiego

Banku Inwestycyjnego, możliwości udzielania pomo-

cy państwa na działania dostosowawcze, opracowa-

nie ram prawnych wykorzystania LNG w żegludze,

promocję wykorzystania elektryczności przy nabrze-

żach, badania i innowacyjność oraz wykorzystanie

systemów oczyszczania spalin.

Od czerwca 2013 r. ma

1042

również zostać powołane europejskie forum zrówno-

ważonej żeglugi (EFZŻ), jako platforma dialogu dla

zainteresowanych podmiotów ze strony zarówno prze-

mysłu, jak i rządów państw członkowskich.

EFZŻ ma

zapewnić ogólną koordynację działań w zakresie im-

plementacji dyrektywy 2012/33/UE.

W ramach EFZŻ

mają zostać powołane 4 grupy eksperckie:

1) ws.

LNG – w ramach której mają się toczyć

prace nad technicznymi i prawnymi aspektami w za-

kresie wprowadzenia LNG jako paliwa żeglugowego

na poziomie UE,

2) ws. skruberów – jako alternatywy dla paliw

niskosiarkowych,

3) w zakresie innowacji i technologii,

4) ws. mechanizmów finansowych – której celem

ma być dokonanie przeglądu i optymalizacji istnieją-

cych oraz opracowanie nowych mechanizmów.

Ponadto w dniu 24 stycznia 2013 r. opublikowany

został pakiet „Czysta energia dla transportu”, zawie-

rający 3 dokumenty:

1) Komunikat „Czysta energia dla transportu:

Europejska strategia paliw alternatywnych” zawiera

przekrojową informacje nt. planowanych działań

w zakresie transportu, jako odpowiedź na zależność

UE od importu paliw oraz propozycje znalezienia

rozwiązania dla coraz ostrzejszych wymogów wpro-

wadzanych w UE w zakresie ograniczania emisji ga-

zów cieplarnianych.

W zakresie transportu morskie-

go komunikat skupia się na LNG jako atrakcyjnej

alternatywie dla paliw niskosiarkowych.

Komunikat

wskazuje na różne działania UE w tym zakresie,

w tym również projekty finansowane z funduszy UE.

2.

Projekt dyrektywy ws. rozwoju infrastruktury

paliw alternatywnych w zakresie transportu mor-

skiego zakłada wybudowanie w portach należących

do TEN-T Core Network, zarówno morskich, jak i śród-

lądowych, infrastruktury do bunkrowania paliw

LNG do końca 2020 r. oraz punktów zasilania ener-

gią elektryczną przy nabrzeżach do końca 2015 r.

3.

„Plan działania ws. rozwoju LNG w transpor-

cie morskim”.

Dokument ten wskazuje na korzyści

ekonomiczne płynące z wykorzystania LNG jako

paliwa do napędu statków, tj. niższa cena niż paliwa

niskosiarkowe, a nawet paliwa ciężkie oraz ograni-

czenie emisji.

Dokument wskazuje na obecne barie-

ry w rozwoju LNG jako napędu dla statków mor-

skich oraz działania podejmowane przez KE dla ich

rozwiązania.

konferencja zorganizowana przez Ministerstwo

współpracy z Det Norske Veritas, której celem było

podsumowanie wymagań prawnych, istniejących

możliwości technicznych do zastosowania przez pol-

skich armatorów, określenie realnych rozwiązań al-

ternatywnych, określenie rzeczywistych kosztów dla

polskich armatorów, portów itp.

Następnie w I poło-

wie roku ministerstwo planuje kolejne spotkanie

w zainteresowanymi stronami, którego celem miała-

by być debata w celu wypracowania możliwych roz-

wiązań, m.in. w oparciu o informacje przekazane

przez Komisję Europejską.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Pani Marszałek!

Odpowiadając na interpelację

pani poseł Zofii Ławrynowicz w sprawie protestu rol-

ników (SPS-023-14393/13), uprzejmie informuję, co

następuje.

Główną przyczyną rozpoczęcia protestu rolników

województwa zachodniopomorskiego były przypadki

nabywania nieruchomości zasobu przez osoby, które

cudzoziemców.

W celu przeciwdziałania tego typu sy-

tuacjom przedstawiciele Agencji Nieruchomości Rol-

z przedstawicielami protestujących rolników wypra-

cowali następujące zasady sprzedaży nieruchomości

wniosek izby rolniczej złożony po zasięgnięciu opinii

rolniczych związków zawodowych skład komisji roz-

szerzony zostanie o osoby wskazane przez izbę rolni-

czą, nie więcej jednak niż 50% składu komisji,

2) agencja odstępować będzie od przeprowadzenia

1043

chomości Rolnych z tytułu umów dzierżawy lub

sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej

Skarbu Państwa.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że protestują-

cy rolnicy województwa zachodniopomorskiego na

skutek podpisanych w dniu 11 i 30 stycznia 2013 r.

ustaleń oraz w związku z pozostawieniem na stano-

wisku pełniącego obowiązki dyrektora Oddziału Te-

cinie pana Jacka Malickiego w dniu 19 lutego 2013 r.

zawiesili akcję protestacyjną.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

dotyczących procedury odwołania

z zajmowanego stanowiska komornika

skazanego prawomocnym wyrokiem (14394)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nowiska komornika skazanego prawomocnym wyro-

kiem, uprzejmie informuję, co następuje.

Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawa z dnia

kucji rozróżniają trzy rodzaje nadzoru nad komorni-

kiem sądowym, a mianowicie nadzór judykacyjny,

administracyjny i nadzór samorządowy, przy czym

każdy z tych nadzorów realizowany jest przez zasto-

sowanie odrębnych środków, które mogą oddziały-

wać na komornika w sposób prewencyjny, represyjny

i korygujący.

Nadzór zwierzchni nad działalnością

go sprawuje minister sprawiedliwości.

Nadzór ten nie

może jednak wkraczać w działania podlegające nad-

zorowi sądu (art. 64 ust. 1. ustawy z dnia 29 sierpnia

przywoływanej jako u.k.s.e.).

W ramach wspomnianego wyżej nadzoru minister

sprawiedliwości obligatoryjnie zawiesza komornika

w czynnościach jeżeli:

— przeciwko komornikowi jest prowadzone postę -

powanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarże-

nia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe,

ciowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie komorni-

ka ustanowiono doradcę tymczasowego.

Minister sprawiedliwości natomiast może zawie-

sić komornika sądowego w czynnościach, jeżeli:

— wniósł o to sam komornik z powodu długotrwa -

łej choroby lub z innych ważnych przyczyn,

powanie o nieumyślne przestępstwo ścigane z oskar-

żenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skar-

bowe.

Nadto minister sprawiedliwości odwołuje komor-

nika sądowego z zajmowanego stanowiska, jeżeli ko-

mornik:

— zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika,

łecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiąz-

ków komornika lub bez uzasadnionej przyczyny od-

mówił poddania się takiemu badaniu, mimo skiero-

1044

wania przez radę właściwej izby komorniczej lub

prezesa właściwego sądu okręgowego,

— został prawomocnie skazany za umyślne prze -

stępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

— został ubezwłasnowolniony częściowo bądź cał -

kowicie,

— dopuścił się rażącego lub uporczywego naru -

szenia przepisów prawa – na wniosek prezesa właś-

ciwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego

sądu okręgowego,

— z zawinionych przez siebie przyczyn nie wyko -

– na wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego

— został ukarany prawomocnym orzeczeniem dy -

scyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej,

— nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzial -

ności cywilnej, zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 24 ust. 2 u.k.s.e. lub utracił to ubez-

pieczenie z zawinionych przez siebie przyczyn.

Minister sprawiedliwości może również, po za-

sięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej

i wysłuchaniu komornika, odwołać komornika z zaj-

mowanego stanowiska w razie prawomocnego skaza-

nia za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne prze-

stępstwo skarbowe.

Nie ulega wątpliwości, że katalog

przesłanek wskazanych w art. 15a u.k.s.e. jest za-

mknięty i enumeratywnie wymienia okoliczności,

w których minister sprawiedliwości odwołuje komor-

nika ze stanowiska, co wyklucza jakąkolwiek uzna-

niowość działania w przypadku obligatoryjnych prze-

słanek odwołania.

Punkt 4 ww. przepisu stanowi, że

minister odwołuje komornika ze stanowiska jeżeli

„został prawomocnie skazany za umyślne przestęp-

stwo lub umyślne przestępstwo skarbowe”.

W spra-

wach karnych wyrok wydany przez sąd I instancji

staje się prawomocny po upływie terminu do wnie-

sienia apelacji.

W razie skorzystania z tego środka

odwoławczego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy

przez sąd odwoławczy staje się prawomocne w chwil

jego wydania.

Wniesienie kasacji od wyroku sądu II

instancji nie zmienia tego stanu.

Wymaga podkreślenia, że art. 15a ust. 1 pkt 4

u.k.s.e. nie pozostawia organowi luzu decyzyjnego.

Minister sprawiedliwości, powziąwszy wiadomość

o ukaraniu komornika prawomocnym wyrokiem kar-

nym za umyślne przestępstwo lub umyślne przestęp-

stwo skarbowe, ma obowiązek wydać decyzję okre-

ślonej treści (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Admi-

nistracyjnego z dnia 5 marca 2007 r. sygn.

VI SA/Wa

2049/06).

Od decyzji ministra sprawiedliwości o od-

wołaniu komornika sądowego z zajmowanego stano-

wiska, i to niezależnie od powodu tego odwołania,

służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wnio-

sek taki jest niewątpliwie środkiem zaskarżenia, o któ-

2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami admini-

stracyjnymi.

Wyczerpanie tego środka zaskarżenia

jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu ad-

ministracyjnego.

Od orzeczenia sądu administracyj-

nego wydanego w pierwszej instancji służy skarga

kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zasadniczo jednak wniesienie przez stronę skargi na

ostateczną decyzję administracyjną do sądu admini-

stracyjnego nie wstrzymuje jej wykonalności (art. 61 § 1

ustawy prawo o postępowaniu przed sądami admini-

stracyjnymi).

W obecnym stanie prawnym tak skonstruowana

procedura odwołania komornika sądowego nie może

zostać skrócona czy uproszczona.

Wynika to z zasady

dwuinstancyjności postepowania administracyjnego

(zagwarantowaną w art. 78 Konstytucji RP) oraz

prawa strony do wniesienia skargi do sądu admini-

stracyjnego od decyzji ostatecznej.

Pogląd ten jest

ugruntowany zarówno na gruncie nauki prawa jak

i w orzecznictwie (por uchwałę składu pięciu sędziów

NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPK 31/02, M. Praw.

2003, nr 13, poz. 580, wyrok Trybunału Konstytu-

nr 5, poz. 41 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 6 grudnia 2011 r., SK 3/11, OTK-A 2011 nr 10,

poz. 113).

Minister sprawiedliwości w pełni podziela stano-

wisko pani poseł, iż obecna procedura jest zbyt roz-

ciągnięta w czasie, a z praktyki jej stosowania wyni-

ka możliwość nieuzasadnionego przedłużania poste-

powania przez prawomocnie skazanego komornika.

Sytuacja, w której taka sama procedura odwołania

komornika sądowego występuje w przypadku obliga-

toryjnego odwołania ze stanowiska, jak i w przypad-

ku odwołania fakultatywnego, gdzie rzeczywiście

istnieje potrzeba czynienia nowych ustaleń, niewąt-

pliwie wymaga zmiany.

Również wskazane obecnie

przyczyny odwołania obligatoryjnego różnią się ro-

dzajowo.

Jak słusznie wskazuje pani poseł skazanie

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

nie jak ukaranie prawomocnym orzeczeniem dyscy-

plinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej nie

wymaga tak rozbudowanej procedury odwołania.

Jednak już np. zawiniony przez komornika brak obo-

wiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywil-

nej wymaga odwołania w trybie wydania decyzji ad-

ministracyjnej.

Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji na-

kłada na ministra sprawiedliwości obowiązek prowa-

dzenia aktualnego wykazu kancelarii komorniczych

(art. 7 ust. 6 u.k.s.e.).

Lista ta ma charakter tylko

informacyjny.

W wykazie tym wskazuje się rewiry

komornicze położone w obszarach właściwości po-

szczególnych sądów apelacyjnych, także imiona i na-

zwiska komorników działających w tych rewirach

oraz siedziby i adresy ich kancelarii (obecnie: http://

ms.gov.pl/pl/lista-komornikow-sadowych).

Również

prezes sądu rejonowego ma obowiązek prowadzenia

i bieżącej aktualizacji na stronach internetowych

sądu wykazu komorników działających przy tym są-

dzie, w którym wskazuje imiona i nazwiska komor-

ników oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

Ponadto

wykaz należy udostępnić do publicznej wiadomości

na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowe-

go.

W obowiązującym systemie prawnym wpis na tę

1045

listę nie oznacza uzyskania statusu komornika sądo-

wego.

Usunięcie zaś z tego wykazu nie oznacza utra-

ty tego statusu.

Status prawny komornika (funkcjonariusza pub-

licznego) jest nierozerwalnie związany z zajmowa-

niem przez niego stanowiska.

Jego nabycie wynika

z powołania, zaś utrata następuje w wyniku odwoła-

nia z zajmowanego stanowiska.

Powołanie komorni-

ka następuje w drodze decyzji administracyjnej (nie

oznacza to jednak nawiązania stosunku pracy z ko-

Kodeksu pracy, gdyż mimo zbieżności terminologicz-

nej jest to powierzenie danej osobie funkcji organu

egzekucyjnego).

Również w przypadku odwołania ko-

mornika musi nastąpić zindywidualizowanie normy

prawa administracyjnego kształtującej nowy stan

prawny, jakim jest odebranie statusu komornika są-

dowego (nawet w przypadku gdy zaistnieje przesłan-

ka obligatoryjna).

Jak zauważa się w doktrynie: „Po-

wołanie i odwołanie komornika jest sprawą z zakre-

su administracji publicznej, następuje na podstawie

przepisów ustawy o komornikach i egzekucji przez

wydanie aktu powołania (odwołania) komornika, za-

liczanego do aktów administracyjnych.

Podejmując

takie rozstrzygnięcia, Minister Sprawiedliwości dzia-

ła w trybie określonym przez kodeks postępowania

administracyjnego, z modyfikacjami wprowadzony-

mi ustawą komorniczą.

Do jego decyzji mają zatem

zastosowanie m.in. zasady ogólne postępowania ad-

ministracyjnego (…), przepisy dotyczące postępowa -

nia dowodowego, elementów decyzji, w tym obowiąz-

ku jej uzasadnienia, czy trybu wnoszenia odwołań

(wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy) i kompe-

tencji organów odwoławczych” (tak wprost M. Sthal

w „Zakres stosowania K.p.a. w postępowaniach pro-

wadzonych na podstawie ustawy o komornikach są-

dowych i egzekucji”, PPE nr 10-11/2007).

W chwili obecnej w Ministerstwie Sprawiedliwo-

ści trwają prace koncepcyjne nad zmianą ustawy o ko-

mornikach sądowych i egzekucji, względnie stworze-

niem nowego aktu prawnego obejmującego tę prob-

lematykę.

Zasygnalizowane przez panią poseł prob-

lemy będą przedmiotem rozważań w ich toku.

Z pew-

nością zasługuje na podzielenie pogląd pani poseł, iż

osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestęp-

ponieważ z mocy prawa nie może pełnić funkcji ko-

mornika sądowego powinna zostać odwołana ze sta-

nowiska w sposób niezwłoczny, przy pomocy możli-

wie nieskomplikowanych środków prawnych.

Wska-

zany przez panią poseł kierunek nowelizacji, niewąt-

pliwie słuszny, wydaje się jednak wymagać zmian

systemowych związanych np. z częściowym ograni-

czeniem trybu kontroli administracyjnej określonych

rozstrzygnięć o charakterze formalnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

w sprawie konieczności podjęcia

prac legislacyjnych zmierzających

lokalizacji elektrowni wiatrowych (14395)

przesyłające interpelację poseł Lidii Staroń z dnia

wych, przekazuję stanowisko dotyczące przedmioto-

wej problematyki.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż badanie wpływu

elektrowni wiatrowych na środowisko i zdrowie ludzi

odbywa się podczas procedury oceny oddziaływania

na środowisko.

Zaznaczyć trzeba, iż wskazana stra-

tegiczna ocena oddziaływania na środowisko, o któ-

ustawą o.o.ś., dotyczy projektów dokumentów plani-

stycznych, jak np. koncepcji przestrzennego zagospo-

darowania kraju, studium uwarunkowań i kierun-

nów zagospodarowania przestrzennego czy strategii

rozwoju regionalnego.

Natomiast w przypadku rea-

lizacji poszczególnych przedsięwzięć z zakresu ener-

getyki wiatrowej zwrócić uwagę należy na rozporzą-

cje planowane na lądzie wykorzystujące siłę wiatru

korzystujące siłę wiatru do produkcji energii, wyma-

gają zawsze przeprowadzenia oceny oddziaływania

rody (parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki kra-

jobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary

niczo-krajobrazowe) na mocy ustawy z dnia 16 kwiet-

1046

poz. 1220, ze zm.) taki obowiązek przeprowadzenia

alizacją przedsięwzięć wymienionych w rozporządze-

niu konieczne jest uzyskanie decyzji o środowisko-

wych uwarunkowaniach, a w określonych przypad-

kach – również przeprowadzenie oceny oddziaływa-

nia na środowisko.

zacja zapobiega wystąpieniu negatywnego oddziały-

wania na środowisko i zamieszkujące je organizmy.

malizacji lub wyeliminowania powyższego znaczące-

go oddziaływania odmawia uzgodnienia realizacji

ne, jakie powinny zostać zapewnione przy realizacji

ryfikuje się wpływ na lokalną społeczność i środowi-

sko wszystkich generowanych przez farmy wiatrowe

migotania cieni, zagrożeń dla fauny (zwłaszcza pta-

ków i nietoperzy) i flory.

Wnioski z powyższych czyn-

niach, w przypadku gdy przeprowadzana jest ocena

elektrownie wiatrowe, bez względu na to, czy reali-

zowane na terenach posiadających plany zagospoda-

rowania przestrzennego, czy też na obszarach nie-

mających powyższych regulacji, podlegają badaniu

odnośnie do skutków, które będą wywierać na środo-

wisko oraz ludzi.

Minimalizacja generowanych przez

farmy wiatrowe ewentualnych uciążliwości dla lokal-

nych społeczności, położonych w pobliżu wnioskowa-

nych ww. farm, oraz zabezpieczenie środowiska

bywa się poprzez spełnienie przez inwestora wszel-

ści, przy jednoczesnym wykorzystaniu najlepszych

dostępnych rozwiązań technicznych i technologicz-

nych.

Jednakże aby energetyka wiatrowa mogła rozwi-

jać się w miejscach do tego predysponowanych oraz

aby uniknąć jej lokalizowania w miejscach nieodpo-

wiednich i uwzględnić interesy lokalnych społeczno-

ści, właściwym rozwiązaniem jest przygotowanie

przez odpowiednie organy samorządowe dokumen-

tów związanych z planowaniem i zagospodarowaniem

przestrzennym, w szczególności zaś miejscowych pla-

nów zagospodarowania przestrzennego.

Władze sa-

morządowe mają niezbędne narzędzia umożliwiające

rozwój podległych sobie obszarów zarówno poprzez

promocje energetyki wiatrowej, jak i zakaz jej loka-

lizowania w wyznaczonych przez siebie miejscach.

Prawidłowo prowadzona przez władze samorządowe

polityka planowania przestrzennego z pewnością nie

prowadziłaby do protestów lokalnych społeczności,

chaosu inwestycyjnego i niepewności związanej z przed-

sięwzięciami z zakresu energetyki wiatrowej.

Przy-

gotowane plany zagospodarowania przestrzennego

i studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowa-

nia przestrzennego powinny być wykonane w oparciu

o właściwie przygotowane opracowania ekofizjogra-

ficzne.

Prawidłowo wykonane opracowanie ekofizjo-

graficzne pozwala m.in. na ocenę przydatności śro-

dowiska, polegającą na określeniu możliwości rozwo-

ju i ograniczeń dla różnych rodzajów użytkowania

i form zagospodarowania obszaru.

Stanowić powinno

zatem podstawę przy wyznaczaniu w dokumentach

planistycznych przeznaczenia poszczególnych tere-

nów, tak aby rozwój energetyki wiatrowej odbywał

się wyłącznie w miejscach do tego odpowiednich, bez

powodowania negatywnego oddziaływania na lokal-

ne społeczności i środowisko.

Jednocześnie podkreślam, iż tereny o cennych

farm wiatrowych na Mazurach i Suwalszczyźnie, za-

sadne wydaje się przygotowanie dokumentów o cha-

rakterze strategii, w których określone zostałyby

1047

wzięć oraz tereny wyłączone spod możliwości lokali-

zacji farm wiatrowych.

Dokumenty takie przygoto-

wane przez właściwe podmioty odpowiedzialne za

planowanie należałoby także poddać strategicznej

ocenie oddziaływania na środowisko.

W ramach ww.

strategicznej oceny również bada się wpływ ustaleń

krajobraz, klimat czy dobra materialne.

Jednocześ-

nie zapewniony jest udział społeczeństwa, w ramach

którego każdy zainteresowany ma prawo do składa-

bowiązany je rozpatrzyć przed przyjęciem dokumen-

tu.

Gwarantuje to uwzględnienie interesów lokal-

nych społeczności i ochronę środowiska przed nega-

W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do pra-

widłowości działania właściwych organów i ich nie-

wywiązywania się z przepisów prawa możliwe jest

skierowanie skargi na działanie odpowiedniego or-

ganu administracyjnego.

Wprowadzenie do prawodawstwa zapisu określa-

jącego minimalną odległość, w jakiej można lokali-

zować elektrownie wiatrowe od skupisk ludzkich, nie

jest możliwe.

Uwarunkowane jest to faktem, iż okre-

ślenie odległości od obiektów mieszkalnych, w jakiej

można umiejscawiać farmy wiatrowe bez generowa-

nia negatywnych oddziaływań na ludzi, zależy prze-

de wszystkim od indywidualnych parametrów tech-

nicznych planowanych turbin wiatrowych i uwarun-

kowań lokalnych.

Wielkość i natężenie wpływu elek-

trowni wiatrowych oparte jest na wielu czynnikach.

Rozpatrując przykładowo kwestie poziomu hałasu

emitowanego przez siłownie wiatrowe, pod uwagę

wych w powietrzu.

Jednocześnie istotna jest kwestia

nych szczegółowych technicznych uwarunkowań za-

stosowanych przy każdym projekcie.

Wskutek bardzo

nym kształcie, natężeniu i wielkości rozchodzącego

wprowadzenie do polskiego prawodawstwa zapisów

podających bezwzględną odległość od zabudowań,

by przybliżonych, wartości parametru oddalenia od

kiej można zlokalizować siłownie wiatrowe, aby nie

try zamierzenia inwestycyjnego, wykonane są lub

nego przedsięwzięcia i wskazanie bezpiecznej lokali-

zacji względem powyższych obszarów.

Natomiast

w przypadku braku możliwości wyeliminowania ne-

gatywnego oddziaływania na ludzi lub środowisko na-

stępuje odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie planu przedłużenia funkcjonowania

specjalnych stref ekonomicznych do 2026 r.

(14398)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Wojciecha Szaramy otrzymaną przy

uprzejmie informuję, że w ocenie ministra gospodar-

ki specjalne strefy ekonomiczne są skutecznym na-

rzędziem zapewniającym dopływ inwestycji i pobu-

dzającym tworzenie nowych miejsc pracy.

W sytuacji

gdy wszystkie kraje udzielają przedsiębiorcom pomo-

cy, Polska nie może sobie pozwolić na wyłączenie tego

instrumentu z oferty inwestycyjnej.

niu przez ministra gospodarki wspólnie z ministrem

okresu funkcjonowania stref.

Przystąpiliśmy już do opracowania kompleksowej

analizy ex post funkcjonowania SSE oraz analizy ex

ante potencjalnych skutków przedłużenia ich istnie-

nia do 2026 r.

Przewidujemy zakończenie prac i przed-

łożenie Radzie Ministrów wypracowanych propozycji

pod koniec lipca br.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

1048

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

cka Czerniaka dotyczącą deregulacji zawodu nota-

riusza, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Ujęcie w projekcie ustawy o zmianie ustaw regu-

ustawy deregulacyjnej) zawodu notariusza jest wy-

nikiem konieczności poszerzenia dostępu do tego za-

wodu i redukcji stawianych wcześniej przez ustawo-

dawcę ograniczeń.

Wprawdzie istotnie już wcześniej

– w 2006 r. – nastąpiło ułatwienie dostępu do nota-

riatu, jednakże dotyczyło to wyłącznie zmiany syste-

mu naboru na aplikację notarialną

1)

.

Dotychczasowy,

mający wyłącznie korporacyjny charakter, egzamin

wstępny zastąpiono wówczas egzaminem państwo-

wym (przeprowadzanym pod nadzorem ministra

sprawiedliwości), niwecząc tym samym realizowaną

dotąd przez samorząd zawodowy politykę reglamen-

tacji dostępu do zawodu notariusza poprzez ograni-

czenie liczby aplikantów notarialnych.

Likwidacja

tych ograniczeń skutkowała zdecydowanym wzro-

stem liczby aplikantów notarialnych.

Pozostały jednak ograniczenia w dostępie do za-

wodu wynikające m.in. z obowiązku odbycia 2-letniej

asesury notarialnej.

Zgodnie z obowiązującymi prze-

pisami warunkiem koniecznym do wydania przez

nowisko asesora notarialnego jest przedstawienie

przez kandydata na asesora oświadczenia notariusza

2)

.

Dopiero

odbycie co najmniej 2-letniej asesury uprawnia do

Zatem jeżeli osoba, która zdała egzamin notarialny,

zarówno po odbyciu aplikacji, jak i bez aplikacji (art. 12

§ 2), nie uzyska promesy zatrudnienia, ma zamknię-

tą drogę do zawodu notariusza

3)

.

Wymóg promesy

zatrudnienia uzależnia dostęp do zawodu od decyzji

potencjalnego konkurenta na rynku.

Podkreślenia

wymaga przy tym, iż przepisy, nie przewidując żad-

nych instrumentów prawnych pozwalających na zob-

ligowanie notariuszy jako pracodawców do zatrud-

niania asesorów notarialnych, pozostawiają notariu-

szom swobodę w tym zakresie.

Minister sprawiedli-

wości nie może ingerować w te kwestie, w szczegól-

ności wprowadzić przymusu zatrudnienia asesora.

Problemu zatrudnienia asesorów notarialnych

nie rozwiąże zawarta w interpelacji propozycja stwo-

rzenia systemu regulującego powoływanie notariu-

szy „według liczby mieszkańców”.

Liczba mieszkań-

ców danej miejscowości czy też liczba urzędujących

tam notariuszy i sporządzanych przez nich aktów

notarialnych mogą być jedynie wskazówką określa-

jącą lokalne potrzeby w zakresie tworzenia kolejnych

kancelarii notarialnych, nie mogą jednak stanowić

podstawy do odmowy wyznaczenia siedziby zgodnie

z wnioskiem kandydata, który spełnia warunki usta-

wowe do powołania go na stanowisko notariusza

4)

.

Odmienne stanowisko może budzić wątpliwości co do

zgodności z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, który gwa-

rantuje każdemu wolność wyboru i wykonywania

Projekt ustawy deregulacyjnej wprowadza inne

rozwiązanie, przewidując dla osób, które zdały egza-

min notarialny, alternatywne względem asesury no-

tarialnej uprawnienie.

Wbrew twierdzeniom zawar-

tym w interpelacji projekt nie przewiduje jednak in-

stytucji „notariusza na próbę”.

Projektodawca wy-

chodzi z założenia, że w obecnym stanie prawnym

osoby, które zdały egzamin notarialny, posiadają nie-

zbędną wiedzę i umiejętności do dokonywania czyn-

ności notarialnych

5)

.

Stąd projektowany art. 10a Pra-

wa o notariacie wprowadza instytucję notariusza

Status takiego notariusza nie będzie się różnił od

statusu pozostałych notariuszy – będzie on pełno-

prawnym członkiem samorządu, będzie miał te same

ślone w ustawie).

Uwagi pana posła dotyczące wyjątkowości i nie-

typowości propozycji regulacji notariusza na czas

określony nie są uzasadnione.

Przypomnieć należy,

iż w czasie V kadencji Sejmu RP zgłoszony został

prezydencki projekt zmiany ustawy zasadniczej –

Konstytucji RP i ustawy Prawo o ustroju sądów po-

wszechnych (druki sejmowe nr 1605 i 1603) przewi-

dujący instytucję sędziego powoływanego najpierw

na czas określony, a dopiero po pozytywnej ocenie

tego etapu jego pracy – powołanie sędziego na czas

nieokreślony.

Projekt uzyskał pozytywne opinie i zo-

stał przyjęty do pierwszego czytania i skierowany do

prac w komisji.

Jedynie skrócona kadencja Sejmu

była przyczyną niemożności dalszego jego procedo-

wania.

Zarzut dotyczący niemożności odwołania notariu-

sza powołanego na czas określony po pierwszej wizy-

1)

2)

3)

Art. 11 pkt 6 ustawy Prawa o notariacie.

4)

Por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 16 maja 1996 r., sygn. akt II SA 1064/95, z 11 maja 1998 r.,

sygn. akt II SA 385/98, 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA

1200/00, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War-

szawie z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2427/10.

5)

Art. 74 § 3 ustawy Prawo o notariacie.

1049

tacji w świetle treści projektu również nie jest upraw-

niony.

W pierwszym rzędzie podkreślić należy, iż nie za-

wsze negatywna ocena pracy notariusza powołanego

na czas określony będzie wynikiem stwierdzenia

w toku wizytacji nieważnych czynności prawnych.

Niekiedy bowiem nagromadzenie drobnych błędów

pozostających bez wpływu na ważność czy skutecz-

ność czynności może uniemożliwić pozytywną ocenę.

Sugerowane w interpelacji odwoływanie takiego no-

tariusza po 6 miesiącach wykonywania zawodu by-

łoby nieuzasadnione.

Stąd przewidziana w projekcie

możliwość zlecenia przez ministra sprawiedliwości

radzie właściwej izby notarialnej przeprowadzenia,

po kolejnych 6 miesiącach, lustracji notariusza

6)

.

Znaczna ilość stwierdzonych już w toku pierwszej

wizytacji nieprawidłowości, stanowiąca rażącą i oczy-

wistą obrazę przepisów prawa, uprawnia natomiast

ministra sprawiedliwości do odstąpienia od zlecenia

lustracji i wszczęcia postępowania w przedmiocie od-

wołania notariusza przed upływem okresu, na jaki

został powołany

7)

.

Dokładne i obiektywne sprawdzenie poziomu wy-

konywanych dotychczas przez notariusza czynności

notarialnych gwarantuje także przewidziana w pro-

jekcie procedura powołania na notariusza beztermi-

nowo.

Taka regulacja pozwoli wyeliminować z zawo-

du osoby, które mimo zdanego egzaminu notarialne-

go nie dają rękojmi prawidłowego wykonywania za-

wodu notariusza, gwarantując bezpieczeństwo obro-

tu prawnego.

Wyrażona w interpelacji krytyka projektowanej

treści art. 22a również nie znajduje uzasadnienia.

Rozszerzenie kompetencji asesorów notarialnych w za-

kresie sporządzania czynności notarialnych postulo-

wał w toku konsultacji społecznych samorząd nota-

rialny.

Wychodząc naprzeciw tym postulatom, pro-

jekt przewiduje w szerszym zakresie możliwość udzie-

lenia asesorowi upoważnienia do dokonywania czyn-

ności notarialnych.

Wbrew twierdzeniom zawartym

w interpelacji regulacja ta nie tyko nie ograniczy

zatrudnienia asesorów w kancelariach notarialnych,

lecz zwiększy atrakcyjność asesora jako pracownika.

O ile bowiem zastępstwo notariusza może mieć miej-

sce jedynie w sytuacji nieobecności notariusza w kan-

celarii (m.in. z powodu urlopu, szkolenia, choroby

itp.), o tyle upoważnienie udzielone na podstawie art.

22a dotyczy dokonywania przez asesora notarialnego

czynności notarialnych w czasie obecności notariu-

sza w kancelarii – niejako obok niego i niezależnie od

niego.

Zaznaczyć należy, iż to notariuszowi zatrud-

niającemu asesora notarialnego pozostawiono decy-

zję zarówno co do samego faktu udzielenia upoważ-

nienia, czasu jego trwania, jak i zakresu.

Stąd dla

bezpieczeństwa obrotu oraz późniejszej oceny pracy

asesora wymóg ustawowy, by kwestie te znalazły od-

zwierciedlenie w treści pełnomocnictwa.

Regulacja

zawarta w art. 22a nie wyklucza jednak ustanowie-

nia asesora notarialnego zastępcą w sytuacjach okre-

ślonych w art. 21 i 22 Prawa o notariacie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących projekto-

wanego art. 71 Prawa o notariacie, wskazać należy,

iż przepisy przewidują obowiązek sporządzenia przez

aplikanta w toku aplikacji określonej liczby projek-

tów czynności notarialnych.

Podstawą sporządzenia

takich projektów mogą być zarówno okoliczności

konkretnej sprawy z zakresu praktyki notariusza,

jak i sprawy hipotetycznej przygotowanej przez pa-

trona wyłącznie w celach szkoleniowych dla aplikan-

ta objętego jego patronatem.

Ponadto ustosunkowując się do postawionego

w interpelacji pytania co do przyczyn zniesienia wy-

mogu obywatelstwa polskiego w zawodzie notariu-

sza, należy zauważyć, ze zostały one przedstawione

w uzasadnieniu projektu ustawy, w którego treści

wskazano, że najnowsze orzecznictwo Trybunału Spra-

wiedliwości Unii Europejskiej wobec państw o zbli-

żonej do polskiej regulacji prawnej w zakresie zawo-

du notariusza (m.in. wyroki z dnia 24 maja 2011 r.

w sprawie C-53/08 Komisja Europejska przeciwko

Republice Austrii, w sprawie C-50/08 Komisja Euro-

pejska przeciwko Francji czy w sprawie C-54/08 Ko-

misja Europejska przeciwko Republice Federalnej

nej notariatu obowiązującej w Polsce do wymogów

zania, jakie Polska przyjęła na siebie, przystępując

Odnosząc się do zawartej w interpelacji argumen-

tacji dotyczącej opłat sądowych pobieranych przez

notariuszy od wniosków za wpis do księgi wieczystej,

należy zauważyć, iż opłaty sądowe w sprawach wie-

czysto-księgowych mają charakter opłat stałych.

Po-

wyższe oznacza natomiast, że do wyliczenia przez

notariuszy należnej opłaty sądowej od wniosku o do-

konanie wpisu w księdze wieczystej wystarcza ele-

mentarna znajomość przepisów ustawy z dnia 28 lip-

w szczególności przepisów art. 42–48 ww. ustawy.

Wyliczenie przez notariuszy właściwej opłaty sądo-

wej, wbrew sugestii zawartej w interpelacji, co do za-

sady nie jest więc czynnością skomplikowaną, czaso-

chłonną i pracochłonną.

Trudno także zgodzić się

z sugestią, by przedmiotowemu obowiązkowi nie po-

dołali notariusze powołani przez ministra sprawied-

liwości w trybie art. 10a nowelizowanej ustawy Pra-

wo o notariacie.

Nie jest także do końca prawdziwe twierdzenie,

jakoby za czynność poboru opłaty sądowej notariusze

nie uzyskiwali z tego tytułu żadnych korzyści finan-

sowych.

Zauważyć należy bowiem, że zgodnie § 4 pkt 1

27 sierpnia 2001 r. w sprawie pobierania przez nota-

(Dz. U. Nr 90, poz. 1011, z późn. zm.) pobrane opłaty

notariusz przekazuje, dokonując wpłaty na rachunek

bankowy sądu rejonowego właściwego do rozpozna-

6)

Projektowany art. 10a § 4 ustawy Prawo o notariacie.

7)

Projektowany art. 10a § 5 ustawy Prawo o notariacie.

1050

nia wniosku o wpis do księgi wieczystej lub bezpo-

średnio w kasie tego sądu, do 7 dnia miesiąca nastę-

opłata.

Jeżeli zatem opłata sądowa została uiszczona zgod-

nie z § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, tj. na rachunek

bankowy kancelarii notarialnej, wówczas do 7 dnia

stała pobrana, opłata ta może być przechowywana

na oprocentowanym rachunku bankowym kancelarii

notarialnej.

Odwracając sytuację, w tym samym cza-

w którym opłata została pobrana) kwota opłaty są-

dowej nie jest przechowywana na rachunku banko-

wym sądu rejonowego właściwego do rozpoznania

wniosku o wpis do księgi wieczystej.

Można zatem

postawić tezę, że faktycznie w czasie tym Skarb Pań-

stwa ponosi straty, bowiem nie zyskuje na „potencjal-

nym” oprocentowaniu opłat sądowych na rachunku

bankowym sądu.

Nawiązując natomiast do podnoszonej kwestii do-

tyczącej sporządzania przez notariuszy aktów po-

świadczenia dziedziczenia, a także stworzenia i wpro-

wadzenia systemu informatycznego w postaci „Reje-

stru aktów poświadczenia dziedziczenia”, wskazać

należy, iż za czynności notarialne w postaci sporzą-

dzenia aktu poświadczenia dziedziczenia ustawowe-

go lub testamentowego, uzupełniającego aktu po-

świadczenia dziedziczenia w zakresie spadkobierców

dziedziczących gospodarstwo rolne, aktu poświadcze-

nia dziedziczenia testamentowego z zapisem windy-

kacyjnym, protokołu dziedziczenia, protokołu otwar-

cia i ogłoszenia testamentu, zaświadczenia o powoła-

niu wykonawcy testamentu, notariusze pobierają

opłaty określone w § 30a rozporządzenia ministra

powodu argument o kosztach poniesionych przez no-

tariat na utworzenie „Rejestru aktów poświadczenia

dziedziczenia”, w sytuacji gdy za ww. czynności nota-

riusze pobierają stosowne opłaty, jest niezrozumiały.

Konkludując, należy stwierdzić, iż ministrowi spra-

wiedliwości znany jest zakres kompetencji notariu-

szy oraz zasady ich odpowiedzialności.

Część z opi-

sanych w interpelacji kompetencji zostało przyzna-

nych notariuszom w uwzględnieniu ich postulatów

(m.in. z zakresu postępowania spadkowego), a utwo-

rzenie notarialnego rejestru testamentów było włas-

ną, nieznajdującą umocowania w ustawie, inicjatywą

samorządu notarialnego.

Rejestr ten, utworzony na

podstawie uchwały Krajowej Rady Notarialnej z dnia

4 czerwca 2011 r., ma wyłącznie charakter samorzą-

dowy, a nie urzędowy, co potwierdza proces rozsze-

rzania przyznawanych im kompetencji, zwłaszcza

w zakresie funkcji publicznych.

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

uprzejmie informuję, co następuje.

dacji leków Keppra 1000 mg oraz Orfiril 600 mg,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

lecznicze objęte są refundacją z poziomem odpłatno-

ści: ryczałt:

— Keppra 1000 mg, levetiracetamum – w katego-

rii dostępności refundacyjnej: lek dostępny w aptece

na receptę we wskazaniu określonym stanem klinicz-

nym: padaczka oporna na leczenie, z zapłatą pacjen-

ta w wysokości 124,91 zł (opakowanie 50 tabl.) oraz

239,93 zł (opakowanie 100 tabl.);

— Orfiril 600 mg, natrii valproas – w kategorii

nym: padaczka, z zapłatą pacjenta w wysokości 5,93 zł

(opakowanie 50 tabl.)

Dla leku Orfiril 600 zapłata pacjenta w porówna-

niu ze stanem faktycznym na dzień wejścia w życie

ustawy o refundacji, tj. na dzień 1 stycznia 2012 r.,

praktycznie pozostała na tym samym poziomie (ob-

niżenie dopłaty o 2 gr).

Natomiast w przypadku pro-

duktu Keppra 1000 mg nastąpił znaczny wzrost za-

płaty pacjenta.

Powyższe było spowodowane sukce-

sywnym rozszerzaniem wykazu leków refundowa-

nych o tańsze odpowiedniki ww. produktu, co skut-

kowało obniżeniem limitu finansowania w ramach

grupy limitowej, w której ujęte są leki zawierające

levetiracetam w stałych postaciach farmaceutycz-

nych.

W tym miejscu pragnę podkreślić, iż na pierw-

szym wykazie refundacyjnym od dnia wejścia w życie

ww. ustawy spośród leków zawierających levetira-

cetam dostępnych było wyłącznie 8 produktów i były

to leki o nazwie handlowej Keppra.

Natomiast aktu-

alnie dostępnych jest 46 produktów w stałych posta-

ciach farmaceutycznych.

Refundowane leki kwalifikowane są do danej gru-

py limitowej na podstawie art. 15 ust. 2 ww. ustawy,

który wskazuje, iż „do wspólnej grupy limitowej kwa-

rodową albo inne nazwy międzynarodowe, ale podob-

ne działanie terapeutyczne i zbliżony mechanizm

działania przy uwzględnieniu:

1051

— tych samych wskazań i przeznaczeń, w których

są refundowane;

— podobnej skuteczności”.

Na tej podstawie do grupy limitowej, w której

znajduje się produkt leczniczy Keppra, o którym pan

poseł wspomina, zostały zakwalifikowane leki speł-

niające wyżej określone kryteria, a w tym przypadku

produkty będące także odpowiednikami leku Keppra,

czyli zawierające tę samą substancje czynną oraz ma-

jące te same wskazania i tą samą drogę podania przy

braku różnic postaci farmaceutycznej.

W ramach jed-

nej grupy limitowej ustala się podstawę limitu, którą

aktualnie w grupie produktów zawierających leveti-

racetam w postaci tabletek wyznacza cena hurtowa

(z uwzględnieniem dobowej dawki leku, tzw. DDD w opa-

kowaniu jednostkowym) produktu (Vetira, Levetira-

cetam, 1000 mg, 50 tabletek powlekanych).

Na tej

podstawie ustala się limit finansowania dla każdego

produktu z danej grupy.

Wskazane mechanizmy

ustalania podstawy limitu w grupie skutkowały pod-

wyższeniem dopłaty pacjenta do leków, dla których

cena detaliczna przekroczyła wysokość limitu bądź

dla których zwiększyła się różnica między ceną leku

a limitem.

W tym miejscu należy bowiem podkreślić,

iż w przypadku, gdy cena detaliczna leku mieści się

w limicie, to pacjent za lek z odpłatnością ryczałtową

wnosi zapłatę w wysokości 3,20 zł (dotyczy opakowa-

nia zawierającego nie więcej niż 30 DDD).

Jednak

w sytuacji, gdy cena danego leku przekracza limit,

pacjent dopłaca różnicę między ceną detaliczną a li-

mitem finansowania.

Ponieważ cena każdej prezen-

tacji produktu Keppra znacznie przewyższa limit fi-

nansowania, zapłata pacjenta za produkty Keppra

jest najwyższa w porównaniu ze wszystkimi równo-

ważnymi odpowiednikami, co wskazują poniżej pre-

zentowane zestawienia cen i dopłat do produktów

zawierających levetiracetam, uszeregowanych we-

dług dawki substancji czynnej.

Zestawienie cen detalicznych i dopłat pacjenta dla leków zawierających levetiracetam w dawce 250 mg

Nazwa Dawka Opakowanie

koszt DDD

zbytu

Cena zbytu Limit

Cena

detaliczna

Refundacja

Zapłata

pacjenta

Vetira 250 mg 50 tabletek 3,05 25,38 30,37 33,44 27,17 6,27

LevetiracetamActavis 250 mg 50 tabl.

3,27 27,22 30,37 35,38 27,17 8,21

LevetiracetamActavis 250 mg 100 tabl.

3,27 54,43 60,75 67,58 57,55 10,03

LevetiracetamTeva 250 mg 50 tabl.

3,36 27,99 30,37 36,2 27,17 9,03

Trund 250 mg 50 tabl.

3,37 28,08 30,37 36,3 27,17 9,13

Levetiracetam GSK 250 mg 50 tabl.

3,38 28,13 30,37 36,35 27,17 9,18

Cezarius 250 mg 50 tabl.

3,5 29,15 30,37 37,43 27,17 10,26

Symetra 250 mg 50 szt.

3,5 29,16 30,37 37,45 27,17 10,28

LevetiracetamTeva 250 mg 100 tabl.

3,56 59,25 60,75 72,69 57,55 15,14

Eliptus 250 mg 50 szt 4,41 36,72 30,37 45,46 27,17 18,29

Eliptus 250 mg 100 szt 4,54 75,6 60,75 90,02 57,55 32,47

LevetiracetamApotex 250 mg 50 tabl.

4,67 38,88 30,37 47,75 27,17 20,58

Keppra 250 mg 50 tabl.

6,35 52,92 30,37 62,63 27,17 35,46

Keppra 250 mg 100 tabl.

6,48 108 60,75 124,36 57,55 66,81

Nazwa Dawka Opakowanie

koszt DDD

Vetira 500 mg 50 tabl.

3,05 50,76 60,75 63,69 57,55 6,14

LevetiracetamActavis 500 mg 100 tabl.

3,27 108,86 121,49 129,27 117,93 11,34

Trund 500 mg 100 tabl.

3,37 112,32 121,49 132,94 117,93 15,01

Trund 500 mg 50 tabl.

3,37 56,16 60,75 69,41 57,55 11,86

Levetiracetam GSK 500 mg 50 tabl.

3,41 56,88 60,75 70,17 57,55 12,62

Cezarius 500 mg 50 tabl.

3,5 58,3 60,75 71,68 57,55 14,13

Symetra 500 mg 50 szt.

3,5 58,32 60,75 71,7 57,55 14,15

LevetiracetamTeva 500 mg 100 tabl.

3,74 124,57 121,49 145,92 117,93 27,99

LevetiracetamApotex 500 mg 50 tabl.

4,43 73,9 60,75 88,21 57,55 30,66

LevetiracetamZdrovit 500 mg 50 szt.

4,47 74,52 60,75 88,87 57,55 31,32

Eliptus 500 mg 100 szt 4,86 162 121,49 185,6 117,93 67,67

Keppra 500 mg 100 tabl.

6,48 216 121,49 242,84 117,93 124,91

1052

Nazwa Dawka Opakowanie

koszt DDD

Vetira 750 mg 50 tabletek 3,05 76,14 91,12 93,24 87,92 5,32

LevetiracetamActavis 750 mg 100 tabl.

3,27 163,3 182,24 189,64 176,91 12,73

LevetiracetamActavis 750 mg 50 tabl.

3,27 81,65 91,12 99,09 87,92 11,17

Trund 750 mg 50 tabl.

3,37 84,24 91,12 101,83 87,92 13,91

Levetiracetam GSK 750 mg 50 tabl.

3,42 85,59 91,12 103,27 87,92 15,35

Cezarius 750 mg 50 tabl.

3,5 87,45 91,12 105,23 87,92 17,31

Symetra 750 mg 50 szt.

3,5 87,48 91,12 105,26 87,92 17,34

LevetiracetamTeva 750 mg 50 tabl.

3,66 91,42 91,12 109,44 87,92 21,52

LevetiracetamTeva 750 mg 100 tabl.

3,83 191,29 182,24 219,31 176,91 42,4

Eliptus 750 mg 50 szt 4,71 117,72 91,12 137,32 87,92 49,4

Eliptus 750 mg 100 szt 4,97 248,4 182,24 279,84 176,91 102,93

LevetiracetamApotex 750 mg 50 tabl.

5,09 127,18 91,12 147,34 87,92 59,42

Keppra 750 mg 100 tabl.

6,48 324 182,24 359,98 176,91 183,07

Keppra 750 mg 50 tabl.

6,48 162 91,12 184,26 87,92 96,34

Nazwa Dawka Opakowanie

koszt DDD

Vetira 1000 mg 50 tabletek 3,05 101,52 121,49 121,49 117,93 3,56

LevetiracetamActavis 1000 mg 100 tabl.

3,27 217,73 242,98 248,67 235,87 12,8

Trund 1000 mg 100 tabl.

3,37 224,64 242,98 256 235,87 20,13

Levetiracetam GSK 1000 mg 50 tabl.

3,43 114,29 121,49 135,03 117,93 17,1

Cezarius 1000 mg 50 tabl.

3,5 116,6 121,49 137,48 117,93 19,55

Symetra 1000 mg 50 szt.

3,5 116,64 121,49 137,52 117,93 19,59

LevetiracetamTeva 1000 mg 100 tabl.

3,88 258,98 242,98 292,41 235,87 56,54

LevetiracetamZdrovit 1000 mg 50 szt.

4,63 154,44 121,49 177,59 117,93 59,66

LevetiracetamApotex 1000 mg 50 tabl.

5,17 172,36 121,49 196,58 117,93 78,65

Eliptus 1000 mg 100 szt 5,18 345,6 242,98 384,22 235,87 148,35

Keppra 1000 mg 100 tabl.

6,48 432 242,98 475,8 235,87 239,93

1053

Jak wynika z wyżej przedstawionych danych, wy-

sokość refundacji NFZ jest jednakowa w przypadku

tej samej mocy levetiracetamu i zawartości opakowa-

nia (co jest jednoznaczne z taką samą liczbą DDD).

Ponadto pragnę wskazać i podkreślić, że dla każdej

dawki tej substancji czynnej dostępne są produkty za

niewielką dopłatą pacjenta, w zakresie 3,56–6,27 zł.

Odpowiadając na pytanie nr 2 odnośnie do plano-

wanych zmian w zakresie refundacji leków przeciw-

padaczkowych, uprzejmie informuję, iż w Minister-

refundacyjnymi.

Prowadzone są negocjacje z przed-

stawicielami wytwórców i dystrybutorów, którzy

wnioskują o objęcie refundacją nowych produktów,

jak również napływają wnioski o rozszerzenie wska-

zań refundacyjnych czy też obniżki cen leków już

ujętych w wykazach refundacyjnych.

Prowadzone są

często długotrwałe negocjacje cenowe.

Wszystkie te

rozszerzanie katalogu finansowanych ze środków

publicznych leków, w tym także o technologie inno-

wacyjne, przy jednoczesnym obniżaniu kosztów za-

kupu tych produktów dla pacjenta.

W zakresie refun-

dacji leków przeciwpadaczkowych, nastąpiły w ostat-

nim czasie istotne zmiany – od dnia 1 marca br. roz-

szerzono wskazanie refundacyjne o padaczkę dla

znacznej części leków zawierających levetiracetam

(dla 26 produktów), podczas gdy uprzednio refundo-

wane były one tylko we wskazaniu: padaczka oporna

na leczenie.

Podobnie dla 7 produktów zawierających

lamotryginę dodano wskazanie: padaczka.

Zwiększa

to niewątpliwie dostępność tych leków dla szerszej

grupy pacjentów.

Zgodnie z aktualnym obwieszcze-

niem ministra zdrowia we wskazaniu: padaczka i/lub

padaczka lekooporna finansowane są następujące

substancje czynne:

— fenobarbital (3 produkty) – zapłata pacjenta od

3,19 zł do 3,21 zł;

— primidon (1 produkt) – zapłata pacjenta 3,20 zł

— fenytoina (1 produkt) – zapłata pacjenta 3,20 zł;

— etosuksymid (1 produkt) – zapłata pacjenta

— clonazepam (2 produkty) – zapłata pacjenta od

3,20 zł do 5,21 zł;

— karbamazepina (6 produktów) – zapłata pa -

cjenta od 3,20 zł do 8,82 zł;

— oksykarbazepina (6 produktów) – zapłata pa -

— kwas walproinowy i jego sole (23 produkty) –

— wigabatryna (3 produkty) – zapłata pacjenta

3,20 zł;

— lamotrygina (32 produkty) – zapłata pacjenta

od 3,20 zł do 46,71 zł, z tym że dla 20 produktów za-

płata nie przekracza 5 zł (dla 9 wynosi 3,20 zł), nato-

miast dla 8 produktów mieści się w granicach od 5 zł

do 10 zł;

— topiramat (57 produktów) – zapłata pacjenta

od 3,20 zł (dla 28 produktów) do 30,14 zł; w przypad-

ku tej substancji czynnej dla 44 produktów zapłata

pacjenta jest niższa niż 10 zł;

— gabapentyna (28 produktów) – zapłata pacjen -

ta od 3,20 zł do 74,18 zł, z czego dla 10 produktów

zapłata pacjenta nie przekracza kwoty 6,65 zł;

— lewetiracetam (65 produktów) – zapłata pacjen -

ta od 3,56 zł do 239,93 zł.

czeństwa zamienników leków oryginalnych, uprzej-

Leki generyczne (tzw. odpowiedniki) to tańsze,

choć wcale nie gorsze zamienniki leków oryginal-

nych.

Wszystkie światowe agencje i urzędy (w Polsce:

Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów

rejestracją leków prowadzą naukową ocenę jakości,

bezpieczeństwa i skuteczności leków.

Zanim lek ge-

neryczny zostanie zarejestrowany przez instytucje

dopuszczające leki do obrotu, musi spełnić te same

surowe wymogi co lek oryginalny.

Uzyskanie dopusz-

czenia do obrotu w procesie rejestracji leków stanowi

gwarancję ich jakości, skuteczności i bezpieczeństwa

stosowania.

Celem zapewnienia jednakowej skutecz-

ności i bezpieczeństwa stosowania przeprowadza się

badania biorównoważności generyków z oryginała-

mi.

Badanie to ma celu wykazanie braku znaczącej

różnicy w dostępności biologicznej czynnych skład-

ników leku, w miejscu ich działania, po podaniu le-

ków w tej samej dawce i postaci.

Lek generyczny musi

być biorównoważny z lekiem oryginalnym.

Zatem

można twierdzić, że leki generyczne są tak samo sku-

teczne i bezpieczne jak oryginalne.

Skład substancji

pomocniczych może mieć wpływ na różnice pomiędzy

lekiem oryginalnym a generykiem.

Jednak różnice

te nie mogą mieć wpływu na biodostępność leku ge-

nerycznego, a tym samym na efekt terapeutyczny.

Pragnę zapewnić, że systematyczne zwiększanie

dostępu do nowoczesnych i bezpiecznych technologii

lekowych pozwalających na leczenie zgodnie z najlep-

szymi standardami medycznymi jest priorytetem

ministra zdrowia, natomiast sztywne stanowisko

niektórych producentów leków w zakresie utrzymy-

wania cen na bardzo wysokim poziomie nie może

ograniczać czy wręcz uniemożliwiać działań mini-

stra w zakresie refundacji nowych, tańszych, równie

skutecznych i bezpiecznych produktów, co pozwala

zachować stabilność budżetu płatnika publicznego,

a także, co szczególnie istotne, obniżyć koszty pono-

szone przez pacjentów na stosowane w terapiach leki

oraz rozszerzyć katalog leków refundowanych o nowe,

nigdy dotąd niefinansowane ze środków publicznych

technologie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

1054

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

stawiam, co następuje.

Zawarte w art. 36

9

z późn. zm.) unormowanie stanowi, że w przypadku

nieuzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu rad-

cowskiego zdający może przystępować do kolejnych

egzaminów radcowskich, z tym że egzamin ten zdaje

w całości.

Przyjęte w tym przepisie rozwiązanie prze-

sądza o niemożności zaliczenia na poczet tego egza-

minu osobie zdającej ponownie egzamin radcowski,

którego strukturę pan poseł bardzo obszernie i wy-

czerpująco przedstawił w interpelacji, części uprzed-

nio zdawanego egzaminu, z których osoba ta uzyska-

ła ocenę pozytywną.

Podkreślenia wymaga okoliczność, iż ustawodaw-

ca od powołanej zasady nie przewidział jakichkolwiek

wyjątków, zaś unormowania tożsame do powyżej

przywołanego zawarte są w normujących problema-

tykę egzaminów: adwokackiego i notarialnego prze-

z późn. zm. – art. 74i).

Za przyjętym w tym zakresie przez ustawodawcę

rozwiązaniem przemawiają ważkie argumenty.

Pierwszoplanowe znaczenie ma argument związany

ze szczególnym charakterem zawodów adwokata,

radcy prawnego oraz notariusza, będących zawodami

zaufania publicznego, do których odnosi się art. 17

ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stano-

wiący, że w drodze ustawy można tworzyć samorzą-

dy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące za-

wody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad

cach interesu publicznego i dla jego ochrony.

Powołane przez ustawodawcę konstytucyjnego

wyznaczniki istoty zawodu zaufania publicznego, od-

wołujące się do granic interesu publicznego oraz po-

stulatu jego ochrony jako elementów limitujących

swobodę wykonywania takiego zawodu, powiązane

są ze szczególnym znaczeniem rzetelności i meryto-

rycznej prawidłowości ich wykonywania z punktu

widzenia osób, na rzecz których specjalistyczne usłu-

gi prawnicze przez przedstawicieli tych zawodów są

świadczone.

Osoba, która korzysta z pomocy adwo-

kata, radcy prawnego lub notariusza, ma pełne pra-

wo oczekiwać, że korzysta z usługi świadczonej przez

wysokiej klasy prawniczego profesjonalistę, którego

wiedza i umiejętności obejmują problematykę aktu-

alnego stanu prawnego oraz stosowania prawa z wszyst-

kich dziedzin prawa istotnych z punktu widzenia

przedmiotu jego działalności.

Elementem mającym na celu z jednej strony

upewnienie odbiorcy usługi świadczonej przez adwo-

kata, radcę prawnego lub notariusza o fachowości tej

usługi, z drugiej zaś strony zagwarantowanie, iż za-

wody te będą wykonywane wyłącznie przez osoby

spełniające odpowiednie wymogi merytoryczne, jest

państwowy egzamin, warunkujący dopuszczenie do

możliwości wykonywania tych zawodów, do którego

mogą przystąpić wyłącznie osoby spełniające usta-

wowo określone warunki.

Interdyscyplinarny, a równocześnie dostosowany

do istoty poszczególnych zawodów prawniczych, cha-

rakter tego egzaminu ma na celu zapewnienie kom-

pleksowości wiedzy i umiejętności osoby, która –

w razie uzyskania pozytywnego wyniku tego egza-

minu – już w najbliższym czasie będzie uprawniona

do wykonywania zawodu wpływającego na najbar-

dziej istotne płaszczyzny interesu prawnego jedno-

stek oraz zbiorowości.

Tym samym konieczne jest

zagwarantowanie, iż wykonywanie tak szczególnych

zawodów powierzane jest osobom, których wiedza

prawna jest aktualna i kompleksowa, zaś potencjał

intelektualny nie stoi na przeszkodzie w opanowaniu

takich partii materiału, które z uwagi na przedmiot

egzaminu zawodowego są niezbędne.

Przedstawione w interpelacji postrzeganie prob-

lematyki egzaminu radcowskiego, a także adwoka-

ckiego i notarialnego (skoro pan poseł podnoszone

argumenty i postulaty odnosi również do tych egza-

minów), skupione jest wyłącznie na zagadnieniu re-

alizacji interesu aplikanta lub innej osoby uprawnio-

nej do przystąpienia do jednego z wymienionych za-

wodowych egzaminów prawniczych w zakresie speł-

nienia przesłanki warunkującej możliwość wykony-

wania zawodu prawniczego, zupełnie natomiast po-

mija sferę interesu publicznego związanego z wyko-

nywaniem zawodu adwokata, radcy prawnego lub

notariusza przez osoby o odpowiednio wysokim po-

ziomie wiedzy i umiejętności.

Nie jest do zaakceptowania zaprezentowany w in-

terpelacji pogląd, odnoszony w tym wypadku do eg-

zaminu radcowskiego, że z uwagi na wymóg uzyska-

nia z każdej części egzaminu oceny pozytywnej na-

wet „dobrze przygotowany aplikant lub inna osoba

dopuszczona do egzaminu” może „na skutek przy-

padku” nie zaliczyć egzaminu.

Nie sposób ustalić, o ja-

kiego rodzaju przypadek w tym wypadku chodzi, na-

tomiast bezsporne jest, że zobiektywizowane zasady

przeprowadzania egzaminu radcowskiego, jak rów-

nież egzaminów: adwokackiego i notarialnego, wyni-

kające m.in. z tożsamości pytań i zadań rozwiązywa-

nych przez wszystkie zdające osoby, ustawowego

określenia kryteriów oceny tych zadań, anonimizacji

prac zdających przy wykorzystaniu systemu kodów

oraz oceniania rozwiązań każdego zadania niezależ-

1055

nie przez dwóch egzaminatorów, odpowiedniej ilości

czasu zagwarantowanej na rozwiązanie testu oraz

zadań z poszczególnych dziedzin prawa, jak również

umożliwienia osobom zdającym, w dniach egzaminu

poświęconych na rozwiązywanie zadań, korzystania

z tekstów aktów prawnych, komentarzy i orzeczni-

art. 36

4

§ 8 ustawy Prawo o notariacie), w maksymalnym

stopniu usuwają element losowości w przebiegu tych

egzaminów, obiektywizując tym samym osiągnięty

przez osobę zdającą wynik egzaminu.

Podkreślenia wymaga fakt, że każdy zdający, któ-

ry uzyskał negatywny wynik z egzaminu adwoka-

ckiego, radcowskiego lub notarialnego, ma prawo

odwołania się od uchwały komisji egzaminacyjnej

i w ten sposób poddania tej uchwały merytorycznej,

kompleksowej kontroli odpowiedniej komisji odwo-

ławczej, zaś w wypadku nieuwzględnienia jego odwo-

łania – również prawo wniesienia skargi do sądu ad-

ministracyjnego.

Wskazane środki prawne gwarantują więc każde-

mu zdającemu w pełni efektywną możliwość wyka-

zania, w wypadku rzeczywistego ich zaistnienia,

wszelkich okoliczności wskazujących na nieprawid-

łowość dokonanej przez egzaminatorów oceny roz-

wiązanego przez niego testu lub zadań, a tym samym

– doprowadzenia do uchylenia uchwały stwierdzają-

cej negatywny wynik egzaminu zawodowego i usta-

lenia przez komisję odwoławczą, że egzamin ten zło-

żył z wynikiem pozytywnym.

Możliwość zakwestionowania przez zdającego

uchwały stwierdzającej negatywny wynik egzaminu

skutkuje również tym, iż nie w każdym wypadku

zdający zmuszony jest oczekiwać na kolejny termin

egzaminu adwokackiego, radcowskiego lub notarial-

nego.

W wypadku skutecznego zaskarżenia przez

niego uchwały komisji egzaminacyjnej pierwszego

stopnia i ustalenia przez komisję odwoławczą, że zło-

żył egzamin z wynikiem pozytywnym, zdający ma

bowiem możliwość uzyskania uprawnień do wykony-

wania zawodu adwokata, radcy prawnego lub nota-

riusza bez konieczności oczekiwania na kolejny eg-

zamin i ponownego pochodzenia do egzaminu zawo-

dowego.

Podkreślić przy tym należy, iż ustawowo określo-

ne skale ocen z poszczególnych części wymienionych

egzaminów prawniczych trudno ocenić jako nazbyt

restrykcyjne.

Dla zaliczenia testu wystarczające jest

udzielenie przez zdającego poprawnej odpowiedzi na

60% pytań.

Z kolei wartościowanie rozwiązań zadań,

którym poświęcone są części od drugiej do piątej

– w wypadku egzaminów: adwokackiego i radcow-

skiego, a część druga i trzecia – w wypadku egzami-

nu notarialnego, podlega pięciostopniowej skali ocen,

od oceny celującej do oceny niedostatecznej, a więc

umożliwia sprawiedliwe i adekwatne odzwierciedle-

nie wystawionymi przez egzaminatorów ocenami

wartości merytorycznej pracy sporządzonej przez

osobę zdającą egzamin.

Reasumując, z przyczyn przedstawionych powyżej

w Ministerstwie Sprawiedliwości nie są prowadzone

ani nie pozostają w sferze zamierzeń prace legislacyj-

ne zmierzające do odstąpienia od wynikającego z obo-

wiązujących przepisów wymogu zaliczania przez oso-

by ponownie przystępujące do egzaminu adwokackie-

go, radcowskiego lub notarialnego tych egzaminów

w całości.

Nie są opracowywane również inne propozycje

rozwiązania przedstawionego w interpelacji pana po-

sła zagadnienia, ponieważ w ocenie resortu spra-

wiedliwości funkcjonujące w tym zakresie rozwiąza-

nie jest rozwiązaniem prawidłowym, a jego utrzyma-

nie leży w interesie społecznym jako element przy-

czyniający się do tego, iż dostęp do wskazanych

w interpelacji zawodów zaufania publicznego uzy-

skują osoby o poziomie wiedzy i umiejętnościach ade-

kwatnych do wyzwań stawianych przedstawicielom

tych zawodów prawniczych oraz współmiernych do

zaufania i oczekiwań obywateli korzystających z usług

świadczonych przez adwokatów, radców prawnych

i notariuszy.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie występowania w uprawach rolnych

gniazd ptaków objętych ochroną gatunkową

(14403)

znak: SPS-023-14403/13, w sprawie niszczenia gniazd

ptaków występujących na terenach użytkowanych

rolniczo, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

W odniesieniu do zadanych przez pana posła py-

tań uprzejmie informuję, że dostrzegam problem za-

sygnalizowany w przedmiotowym zapytaniu, zwią-

zany z zakazem niszczenia wszystkich gniazd ptasich

niezależnie od ich wykorzystywania przez ptaki.

w stosunku do dziko występujących zwierząt gatun-

ków objętych ochroną gatunkową zabrania się nisz-

1056

czenia, usuwania lub uszkadzania ich gniazd.

Zgod-

zezwolenie na odstępstwo od ww. zakazów może wy-

dać właściwy regionalny dyrektor ochrony środowi-

ska.

Zakazy te obowiązują na terenie całego kraju

istnieje wobec nich szczególne odstępstwo dla osób

realizujących zobowiązania rolnośrodowiskowe w ra-

mach PROW.

Odstępstwo takie nie jest także wymie-

nione w rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju

Natomiast zgodnie z rozporządzeniem ministra rol-

wie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej

niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejsze-

nia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płat-

ności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U.

z 2010 r.

Nr 67, poz.434) nieprzestrzeganie zakazu

umyślnego niszczenia gniazd i jaj lub umyślnego pło-

szenia ptaków objętych ochroną na podstawie § 2 i 3

tego rozporządzenia w przypadku nieposiadania wy-

lub 2 ustawy o ochronie przyrody pozwolenia na od-

stępstwo od zakazu umyślnego niszczenia gniazd

i jaj lub umyślnego płoszenia ptaków objętych ochro-

ną uznane jest za niezgodność z wymogami wynika-

jącymi z ust. 1 pkt A załącznika II do rozporządzenia

nr 73/2009.

W związku powyższym należy stwier-

dzić, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają wo-

bec rolników korzystających z programów rolnośro-

dowiskowych szczególnych odstępstw od zakazów i do-

tyczą w tym samym stopniu każdej osoby, niezależnie

od korzystania z dopłat rolnośrodowiskowych.

Odrębną kwestią jest zasadność wprowadzania

zakazu niszczenia gniazd wobec wszystkich gatun-

ków ptaków, bowiem niektóre gatunki nie korzysta-

ją ponownie z wybudowanego gniazda, w związku

z czym jego zniszczenie nie wpłynie negatywnie na

stan ich populacji.

Takie rozwiązanie zostało zasto-

sowane w Wielkiej Brytanii w ustawie Wildlife and

Countryside Act 1981.

Kwestia zastosowania go w pol-

skim prawie wymaga jednak głębszej analizy oraz

konsultacji z Komisją Europejską.

Odpowiednim miej-

scem na rozpoczęcie dyskusji na ten temat może być

debata w sprawie zmian prawnych dotyczących ochro-

2013 r. w gmachu Ministerstwa Środowiska.

Spotka-

nie to ma na celu przedstawienie zainteresowanym

podmiotom propozycji zmiany rozporządzenia w spra-

wie ochrony gatunkowej zwierząt, poprzez m.in.

określenie zakazów dla poszczególnych gatunków lub

grup gatunków zwierząt.

W związku z powyższym

zapraszam do udziału w przedmiotowym spotkaniu.

Szczegółowe informacje odnośnie do debaty można

uzyskać w Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska

lub na stronie internetowej tego urzędu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie interpretacji przepisów dotyczących

(14405)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie interpretacji przepisów dotyczących liczby

jaśniam.

Podstawową jednostką organizacyjną przedszko-

określający górną granicę liczby dzieci w grupie,

1057

przebiegłoby uczestnictwo w zajęciach, gdyby wszyst-

Jednocześnie uprzejmie informuję, że jednym

z głównych celów zmian systemowych w zakresie wy-

chowania przedszkolnego realizowanych w obecnie

procedowanym projekcie ustawy o zmianie ustawy

obok zmniejszenia ponoszonych przez rodziców opłat

– jest zapewnienie miejsc w wychowaniu przedszkol-

nym wszystkim chętnym dzieciom.

W gminach, gdzie

niepublicznych, otrzymujących dotację w wysokości

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie przygotowanego w Narodowym Funduszu

programu priorytetowego pn. „Likwidacja niskiej

szarze kraju zidentyfikowano obszary przekroczeń

i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) opracowanie pro-

gramu priorytetowego pn. „Likwidacja niskiej emisji

ka”.

Informuję, iż głównym celem programu jest

substancji zagrażających zdrowiu i życiu ludzi (pyłów

PM10 i PM2,5 oraz benzo(a)pirenu) w strefach,

czalnych i docelowych poziomów tych zanieczysz-

czeń.

Program adresowany jest do obszarów, dla któ-

rych zostały przyjęte w drodze uchwały sejmiku wo-

jewództwa programy ochrony powietrza.

łowni węglowych.

Program obejmował będzie także

tu.

Beneficjentami programu będą podmioty objęte

tem dofinansowania przez wojewódzkie fundusze

gram pilotażowy, a pula środków do wykorzystania

kich fosigw).

Odpowiadając na pytania dotyczące zmiany kry-

prace nad tworzeniem programu zakończyły się.

nie informuję, że co prawda w programie zakłada się

wsparcie dla przedsięwzięć w ramach programów

wyżej 10 000 mieszkańców, ale ograniczenie liczby

1058

mieszkańców nie dotyczy miejscowości o charakterze

szarze miejscowości posiadających statut uzdrowi-

Odpowiadając na pytanie dotyczące wskazania

innych programów finansujących działania zmierza-

jące do ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powie-

cowania, jak i realizacji działań naprawczych okre-

ślonych programami ochrony powietrza.

Finansowa-

ogłoszony został nabór wniosków o dofinansowanie

rytetowego pn.:

— „Część 6: Sowa – energooszczędne oświetlenie

uliczne” (w terminie 01-30.04.2013 r.),

— „Część 7: Gazela – niskoemisyjny transport

miejski” (w terminie: 01.03-02.04.2013 r.).

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(14408)

w sprawie wadliwych rozwiązań prawnych związa-

nych z procedurą upadłościową towarzystw budow-

nictwa społecznego (TBS) uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

Na wstępie pragnę zauważyć, iż upadłość likwi-

dacyjna każdego przedsiębiorcy (w tym działającego

jako towarzystwo budownictwa społecznego) powo-

duje szczególne i daleko idące skutki nie tylko dla

osoby upadłego dłużnika, ale także w stosunku do

Ponadto stan upadłości ma również wpływ na sy-

tuację prawną wierzycieli upadłego, która w konkret-

nym przypadku, w zależności od rodzaju wierzytel-

ności oraz od stanu masy upadłości, będzie dość zróż-

nicowana.

)

(dalej P.u.n.) z dniem

łego.

Od tego momentu majątkiem przedsiębiorstwa

wywiązanie się ze zobowiązań upadłego przedsię-

biorstwa wobec jego wierzycieli.

W postępowaniu upadłościowym obowiązują po-

nadto ściśle ustalone zasady, w tym zasada niedzia-

łania z pokrzywdzeniem wierzycieli, którą należy

odnieść również do czynności podziału masy upad-

łości.

Ogólnie rzecz ujmując, prawo upadłościowe wy-

różnia pięć kategorii należności, które zaspokajane

są z funduszy masy upadłości w ustalonej kolejności,

zgodnie z zasadami uprzywilejowania oraz propor-

cjonalności.

Zasada uprzywilejowania oznacza, że

zaspokojenie należności zaliczonych do dalszej kate-

gorii może nastąpić tylko wtedy, gdy w pełni zaspo-

kojone zostały należności poprzedniej kategorii.

Pro-

porcjonalność zaś przejawia się w tym, że w przypad-

ku gdy fundusze masy nie wystarczają na pełne za-

spokojenie wszystkich należności tej samej kategorii,

Wymaga podkreślenia, że opisany w interpelacji

problem dotyczy kolejnej już (obok pracowników

twórców czy podwykonawców robót budowlanych)

grupy wierzycieli, co do których wskazuje się na pil-

ną potrzebę zapewnienia szerszej, niż to ma obecnie

miejsce, ochrony ich interesu prawnego w postępo-

waniu upadłościowym.

W ocenie ministra sprawiedliwości wszelkie ini-

cjatywy legislacyjne w tym zakresie powinny mieć

charakter systemowy.

Dlatego też zmiany, które

obecnie przygotowywane są w Ministerstwie Spra-

wiedliwości, podążają właśnie w tym kierunku.

Zmia-

ny te nie są ukierunkowane bezpośrednio na wzmoc-

nienie ochrony konkretnej grupy wierzycieli, jak na-

jemcy lokali mieszkalnych wybudowanych przez

TBS, pracownicy twórcy czy też podwykonawcy upad-

łego.

Niemniej należy podkreślić, że opracowywane

rozwiązania powinny pozytywnie wpłynąć także na

sytuację tej grupy wierzycieli w postępowaniu upad-

łościowym.

Przewiduje się bowiem zmiany w kategoriach za-

spokojenia wierzytelności polegające na połączeniu

*

)

poz. 1112).

1059

dotychczasowych kategorii pierwszej i drugiej w jedną

kategorię pierwszą oraz dotychczasowych kategorii

trzeciej i czwartej w jedną kategorię drugą.

Powinno

to zwiększyć szanse zaspokojenia także tych wierzy-

cieli, których wierzytelności należą obecnie do dal-

szych, nieuprzywilejowanych kategorii zaspokojenia,

a zatem i tych wierzycieli, o których mowa w interpe-

lacji.

Przewiduje się zniesienie uprzywilejowania na-

leżności o charakterze publicznoprawnym, co powinno

spowodować, że wierzyciele prywatni zostaną zaspo-

kojeni w większym niż dotychczas stopniu.

Z drugiej strony planowane zmiany obejmą rów-

nież zasady wynagradzania samego syndyka, tak aby

zapewnić mu wynagrodzenie adekwatne do wykony-

wanej pracy, a zarazem motywować go do możliwie

najszybszego i najbardziej efektywnego zaspokojenia

wierzycieli.

Planuje się, aby rolę dodatkowego moty-

watora pełniła premia uzależniona od wartości sumy

przeznaczonej do podziału pomiędzy wierzycieli, co

powinno skłaniać syndyka nie tylko do jak najszer-

szego poszukiwania majątku upadłego podmiotu,

lecz także do ograniczenia kosztów jego upadłości.

Odnosząc się zaś do sformułowanych w interpela-

cji szczegółowych pytań, należy stwierdzić.

Ad 1.

Akty prawne oraz programy dotyczące wspie-

rania rozwoju budownictwa mieszkalnego, przeciw-

działania bezdomności, wspierania działalności oby-

wateli zmierzających do uzyskania własnego miesz-

kania nie należą do zakresu działania ministra spra-

wiedliwości.

Z tego też powodu minister sprawiedli-

wości nie dysponuje informacjami na temat wysoko-

ści środków, jakie są w te działania zaangażowane.

Ad 2.

Statystyki prowadzone przez resort spra-

wiedliwości nie obejmują odrębnych danych w zakre-

sie liczby towarzystw budownictwa społecznego, wo-

bec których została ogłoszona upadłość, a tym sa-

mym – także informacji na temat efektów takich

postępowań i czasu ich trwania.

Należy podkreślić,

poz. 1070, z późn. zm.)

TBS mogą być tworzone w for-

mie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, spółek

gromadzonych danych statystycznych dotyczących

upadłości przedsiębiorców działających w ww. for-

mach organizacyjno-prawnych nie są dodatkowo wy-

odrębniane te, które odnoszą się do TBS.

Ad 3.

Obecnie do upadłości TBS znajdują zasto-

sowanie, w zależności od wyboru formy organizacyj-

no-prawnej towarzystwa, przepisy P.u.n. oraz ustawy

do życia towarzystw budownictwa społecznego bez

wątpienia stanowiło przejaw polityki państwa nakie-

rowanej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych

obywateli, o której mowa w art. 75 konstytucji.

Nie-

mniej TBS działają w określonej, przewidzianej przez

prawo formie i z wyjątkami określonymi przez usta-

wę z dnia 26 października 1995 r. podlegają analo-

gicznym, jak inni przedsiębiorcy, ogólnym wymogom

dotyczącym prowadzenia działalności gospodarczej,

a także ogólnym zasadom dotyczącym upadłości.

Jak już wskazano wyżej, obecnie w Ministerstwie

Sprawiedliwości trwają prace nad zmianami do P.u.n.

Opracowywane zmiany mają charakter systemowy

i obok stworzenia drugiej szansy dla niewypłacalne-

go lub zagrożonego niewypłacalnością dłużnika

zmierzają także do poprawy ogólnej sytuacji jego wie-

rzycieli.

Ad 4.

Jeśli chodzi o politykę prowadzoną przez

Bank Gospodarstwa Krajowego, także w związku z upad-

łością TBS, to wypada wskazać, że kwestia ta nie po-

zostaje w gestii ministra sprawiedliwości.

Wymaga jednak podkreślenia, że postępowanie

upadłościowe jest postępowaniem, w którym pierw-

szoplanową rolę pełni syndyk, a także nadzorujący

go sędzia komisarz.

Ponadto jest to postępowanie

zindywidualizowane, zarówno jeśli chodzi o osobę

upadłego dłużnika, jak i grupę wierzycieli, która bę-

dzie poszukiwała zaspokojenia wierzytelności z fun-

duszy konkretnej masy upadłości.

Rolą syndyka, jak

już wcześniej wspomniano, jest natomiast działanie

w taki sposób, aby w najpełniejszym możliwym za-

kresie zobowiązania dłużnika zostały zrealizowane.

Zasada ta winna znajdować zastosowanie w przypad-

ku upadłości TBS.

Ad 5.

Kwestia związana z finansowaniem gmin

chcących przejąć upadły TBS pozostaje poza kompe-

tencją ministra sprawiedliwości.

Ad 6.

W ocenie ministra sprawiedliwości na grun-

cie obowiązujących przepisów nie ma prawnych prze-

szkód, aby spółdzielnia mieszkaniowa założona przez

mieszkańców upadłego TBS wykupiła lokale miesz-

kalne od syndyka.

Do rozważenia pozostaje kwestia

ewentualnego wprowadzenia regulacji, która naka-

zywałaby syndykowi skierowanie w pierwszej kolej-

ności oferty sprzedaży lokali do takiej spółdzielni.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

1060

wych rozwiązań prawnych związanych z procedurą

upadłościową towarzystw budownictwa społecznego,

SPS-023-14408/13), uprzejmie wyjaśniam, co nastę-

puje.

Ad 1.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące podania

sposobów i metod realizujących art. 75 Konstytucji

RP odnoszący się do działań państwa wspierających

obywateli w zaspokajaniu ich potrzeb mieszkanio-

wych chciałbym przypomnieć, że w odpowiedzi na

interpelację pani poseł w sprawie braku racjonalnej

polityki mieszkaniowej rządu (SPS-023-14051/13)

przedstawiony został kształt obecnie realizowanej

polityki mieszkaniowej rządu oraz środki finansowe

przeznaczone na ich realizację.

Nie chcąc powtarzać przedstawionych w niej in-

formacji, należy przypomnieć, że aktualne problemy

budownictwa mieszkaniowego i kierunki polityki

mieszkaniowej rządu zostały opisane w dokumencie

2020 r.”.

Określenie zasad polityki mieszkaniowej

w średniookresowym horyzoncie czasowym stanowi

wypełnienie art. 75 ust. 1 Konstytucji RP: władze

publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokoje-

niu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczegól-

ności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój

budownictwa mieszkania.

Wymienione we wspo-

mnianym dokumencie cele realizowane są za pomocą

instrumentów, których warunki i zasady działania

zostały sformułowane w niżej wymienionych aktach

prawnych (ustawach i aktach wykonawczych):

Nr 251, poz. 1844, ze zm.);

1459, ze zm.);

Natomiast ustęp 2 art. 75 konstytucji (ochronę

praw lokatorów określa ustawa) realizowany jest

przede wszystkim poprzez ustawę z dnia 21 czerwca

zm.).

Należy również pokreślić, że system wspierania

budownictwa mieszkaniowego opiera się także na

ulgach w systemie podatkowym:

1) obniżona stawka VAT (8%) dotyczy dostawy,

mieszkaniowym; w praktyce preferencyjna stawka

jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa

– podstawą prawną preferencji jest ustawa z dnia

2) zwrot części podatku VAT przysługuje osobom

zakup materiałów budowlanych w ramach inwestycji

realizowanych w systemie gospodarczym; systemem

podatku VAT; wysokość zwrotu jest obliczana na

podstawie wynikającej z faktur kwoty podatku VAT

– podstawą prawną ulgi jest ustawa z dnia 29 sierp-

wym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468, ze zm.).

Ad 2.

Aktualnie istnieją 243 towarzystwa budow-

nictwa społecznego (w tym 1 spółdzielnia osób praw-

nych, 4 spółki akcyjne oraz 238 spółek z o.o.).

W przy-

padku 189 działających towarzystw gmina jest więk-

szościowym udziałowcem (77% działających towa-

rzystw), z czego w przypadku 170 gmina posiada

100% udziałów (70% działających towarzystw).

Mi-

nisterstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej nie dysponuje natomiast statystyką doty-

czącą liczby towarzystw budownictwa społecznego,

Towarzystwa budownictwa społecznego są spółkami

prawa handlowego, do których zastosowanie w przy-

padku upadłości mają zasady obowiązujące wobec

wszystkich podmiotów prawa handlowego.

Z koniecz-

ności zatem wiedza MTBiGM w tym zakresie ogra-

nicza się jedynie do informacji przekazanych przez

same towarzystwa budownictwa społecznego.

Ad 3.

Ustawa 2 dniu 26 października 1995 r. o nie-

nie zawiera przepisów regulujących zasady postępo-

wania upadłościowego.

W związku z tym do upadło-

ści towarzystw budownictwa społecznego będących

spółkami prawa handlowego, a zatem z wyjątkiem

spółdzielni osób prawnych, stosuje się ogólnie obo-

wiązujące przepisy dotyczące upadłości spółek prawa

handlowego.

Jak pokazała dotychczasowa praktyka,

ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeń-

stwa lokatorom znajdujących się w zasobach towa-

rzystw budownictwa społecznego mieszkań, a jedno-

1061

cześnie zagwarantowania większej kontroli nad

funkcjonowaniem zasobu wybudowanego przy udzia-

le środków publicznych wydaje się zasadne wprowa-

dzenie w odniesieniu do działalności towarzystwa

budownictwa społecznego pewnych szczególnych roz-

wiązań związanych z procesem upadłościowym tej

szczególnej kategorii spółek prawa handlowego.

Pro-

pozycje takich zmian znalazły się w przygotowanym

w resorcie projekcie założeń nowelizujących ustawę

o niektórych formach popierania budownictwa miesz-

kaniowego, który jednakże z uwagi na brak możli-

wości uzgodnienia międzyresortowego (ze względu

na kwestie związane z finansowaniem programu) nie

był dalej procedowany.

Jednocześnie informuję, że ustawa z dnia 21 czerw-

poprzez zawarte w niej uregulowania prawne prze-

widuje ochronę lokatora, bez względu na rodzaj za-

sobu mieszkaniowego, w którym zamieszkuje, a tak-

że niezależnie od kwestii ewentualnej zmiany właś-

ciciela mieszkania.

Zasadniczymi elementami realizowanej w usta-

wie ochrony lokatora są:

— ochrona trwałości stosunku prawnego łączące -

go wynajmującego i najemcę – właściciel może wypo-

wiedzieć najem tylko z przyczyn określonych w art. 11

ustawy, m.in. z tytułu zwłoki z zapłatą czynszu, wy-

najęcia, podnajęcia albo oddania do bezpłatnego uży-

wania lokalu lub jego części bez wymaganej pisemnej

zgody właściciela, rażącego wykraczania przeciwko

porządkowi domowemu; wypowiedzenie powinno być

— ochrona przed eksmisją na bruk – ustawa stwa -

rza możliwość, a w pewnych wypadkach obowiązek

orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego dla

eksmitowanego; sąd nie może odmówić takiego upraw-

wy, tj. kobiecie w ciąży, małoletniemu, niepełnospraw-

nemu lub ubezwłasnowolnionemu oraz sprawujące-

kującemu, jak również obłożnie choremu, emerytowi

i renciście spełniającym kryteria do otrzymania

status bezrobotnego i osobie spełniającej przesłanki

tychczas używany; przyznanie prawa do lokalu so-

cjalnego związane jest z obligatoryjnym wstrzyma-

niem egzekucji do czasu zaoferowania przez gminę

takiego lokalu; w przypadku gdy z wyroku sądu nie

wynika uprawnienie do jego otrzymania, w myśl art. 1046

zm.) komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności

sek komornika, wskaże dłużnikowi tymczasowe po-

mieszczenie albo noclegownię, schronisko lub inną

— ochrona przed nadmiernym czynszem i opła -

tami ciążącymi na lokatorze, którą ustawa przewi-

duje w art. 8a i 9; stosownie do treści przepisów pod-

wyżka czynszu, z wyjątkiem opłat niezależnych od

6 miesięcy – każda podwyżka wymaga wypowiedze-

nia wysokości czynszu najpóźniej na koniec miesiąca

minu, chyba że strony w umowie ustalą dłuższy ter-

min; ponadto lokatorowi przysługuje możliwość (w cią-

gu dwóch miesięcy od dnia wypowiedzenia dotych-

czasowej wysokości czynszu) zakwestionowania pod-

o rozstrzygnięcie sporu, czy podwyżka jest zasadna,

lokator obowiązany jest płacić czynsz w dotychcza-

sowej, niepodwyższonej, zaś od decyzji sądu zależeć

Ad 4.

Jak już wspomniałem, ustawa o niektórych

nie zawiera przepisów regulujących postępowanie

upadłościowe towarzystw budownictwa społecznego.

Oznacza to, że w przypadku ogłoszenia upadłości to-

warzystwa budownictwa społecznego, zgodnie z art. 61

cieli upadłego.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy

jest wyłączenie w całości zakazu zbywania lokali wy-

budowanych przy udziale preferencyjnego kredytu

(możliwość wyodrębnienia lokalu na własność istnie-

je obecnie w oparciu o przepisy rozdziału 4b ustawy

o niektórych formach popierania budownictwa

mieszkaniowego).

Potencjalnym nabywcą budynku

lub mieszkań wybudowanych ze środków Krajowego

Funduszu Mieszkaniowego, które weszły w masę

upadłości, może być więc każdy podmiot, w tym tak-

że aktualny najemca lokalu mieszkalnego, a także

gmina.

W odniesieniu do działalności Banku Gospodar-

stwa Krajowego, jako wierzyciela upadającej spółki,

należy zwrócić uwagę, że na podstawie ustawy z dnia

Nr 65, poz. 545) zlikwidowany został Krajowy Fun-

dusz Mieszkaniowy, którego środki zostały przeka-

zane na powiększenie funduszu statutowego BGK.

Oznacza to, że wszelkie należności i zobowiązania

KFM zostały przejęte przez BGK, który decyzje do-

tyczące postępowania z przejętym portfelem kredy-

towym podejmuje autonomicznie z dbałością o środ-

ki publiczne i w oparciu o przepisy powszechnie obo-

wiązującego prawa.

1062

Ad 5. i 6.

Procedura upadłościowa odbywa się zgod-

nie z zasadami określonymi w ustawie z dniu 28 lu-

art. 2 ww. ustawy postępowanie upadłościowe należy

stać zaspokojone w jak najwyższym stopniu.

Wpro-

wadzenie ułatwień finansowych czy prawnych dla

określonych podmiotów stałoby zatem w sprzeczno-

ści z podstawowym celem postępowania oraz byłoby

działaniem niekorzystnym z punktu widzenia wie-

rzycieli upadłego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

(14411)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

14411/13) w sprawie popularyzacji szkolnictwa zawo-

dowego, uprzejmie wyjaśniam.

Jednym z celów zmian w systemie kształcenia za-

wodowego wdrażanych od 1 września 2012 r. jest lep-

sze dostosowanie tego kształcenia do potrzeb i ocze-

kiwań rynku pracy, zarówno na poziomie lokalnym,

jak i regionalnym.

Służy temu m.in. wprowadzony

by dyrektor szkoły prowadzącej kształcenie zawodo-

we, w porozumieniu z organem prowadzącym, usta-

lał zawody, w których kształci szkoła po zasięgnięciu

chanizm zapewni zgodność prowadzonego w szkole

kształcenia zawodowego nie tylko z potrzebami lo-

kalnej społeczności, ale również ze strategią rozwoju

regionu i ujętym w kontekście regionalnym zapotrze-

bowaniem na kształcenie w zawodach deficytowych.

Otwarciem się na potrzeby europejskiego rynku pra-

cy jest nowa podstawa programowa kształcenia

w zawodach, napisana językiem efektów kształcenia.

Kwalifikacje opisane w nowej podstawie programo-

wej stanowią zasób wiadomości, umiejętności oraz

kompetencji personalnych i społecznych wyodrębnio-

nych z określonego zawodu, pozwalających na samo-

dzielne wykonywanie zadań zawodowych.

Takie po-

dejście nawiązuje do struktury europejskich ram

kwalifikacji, w których poziomy kwalifikacji wyod-

rębniono w oparciu o efekty uczenia się, zdefiniowa-

ne pod względem wiedzy, umiejętności oraz kompe-

tencji.

Ponadto należy zauważyć, że absolwenci szkół

prowadzących kształcenie zawodowe do dyplomu po-

twierdzającego kwalifikacje zawodowe otrzymują su-

plement Europass, który zawiera m.in. szczegółowy

opis umiejętności nabytych w toku kształcenia za-

kończonego uzyskaniem dyplomu.

Suplement Euro-

pass wydawany jest w języku angielskim i ułatwia

poruszanie się na europejskim rynku pracy.

Zmiany w systemie kształcenia zawodowego są

odpowiedzią nie tylko na oczekiwania rynku pracy

i wzrastające zainteresowanie szkolnictwem zawodo-

wym wśród absolwentów gimnazjów.

Przyczynią się

również do podniesienia rangi kształcenia zawodo-

wego.

Oprócz przygotowania i wdrażania reformy

rania Edukacji Zawodowej i Ustawicznej w ramach

duszu Społecznego projektu „Szkoła zawodowa szko-

łą pozytywnego wyboru” prowadzi działania promu-

jące kształcenie zawodowe.

Między inymi w roku

cja szkół osiągających wysoką jakość i efektywność

kształcenia zawodowego.

Do konkursu zgłosiło się

cja współpracy szkół z pracodawcami oraz wyłonienie

oprócz statuetek, które zostały wręczone dziesięciu

szkołom i współpracującym z nimi pracodawcom,

wkładki o gazet o zasięgu ogólnokrajowym, skiero-

wane przede wszystkim do uczniów gimnazjów i ich

rodziców, informujące o zmianach w kształceniu za-

wodowym i możliwościach edukacyjnych, jakie te

zmiany stwarzają.

Wiosną 2013 r., w okresie kiedy

gimnazjaliści podejmują decyzję o wyborze drogi dal-

szego kształcenia, zostanie przeprowadzona kampa-

nia medialna promująca kształcenie zawodowe.

Za

pośrednictwem strony Krajowego Ośrodka Wspiera-

nia Edukacji Zawodowej i Ustawicznej dostępny jest,

przygotowany w ramach projektu „Eurodoradztwo”,

„Przewodnik po zawodach”, który w przystępnej,

ukierunkowanej na młodego odbiorcę formie prezen-

tuje informacje o wszystkich zawodach z klasyfikacji

zawodów szkolnictwa zawodowego, a także informa-

niem w kolejnych latach zapoczątkowanych 1 wrześ-

nia 2012 r. zmian w kształceniu zawodowym prowa-

dzone będą dalsze działania służące promowaniu

szkolnictwa zawodowego.

1063

Ważnym elementem nowego spojrzenia na kształ-

cenie zawodowe, które wynika z rozpoczętej 1 wrześ-

nia 2012 r. modernizacji tego kształcenia, jest pod-

kreślenie istotnej roli pracodawców w procesie nauki

zawodu.

Dlatego też przedstawiciele pracodawców

uczestniczyli w przygotowaniu zmian na wszystkich

etapach prac.

Byli członkami zespołu opiniodawczo-

-doradczego do spraw kształcenia zawodowego, po-

wołanego w czerwcu 2008 r. przez ministra edukacji

cy i podniesienie jakości kształcenia zawodowego,

jako zasadę przyjęto także udział pracodawców na

każdym z etapów realizacji projektu systemowego

związanego z modyfikacją klasyfikacji zawodów oraz

podstaw programowych.

Podstawowym kryterium

przyjętym przy wyodrębnianiu kwalifikacji w zawo-

dach oraz przy opisie w podstawie programowej wia-

domości i umiejętności zawodowych dla danego za-

wodu były oczekiwania pracodawców dotyczące wia-

domości, umiejętności oraz kompetencji personal-

nych i społecznych przyszłych pracowników.

Praco-

dawcy zostali włączeni również do opracowywania

przykładowych programów nauczania dla zawodu

i ich recenzowania.

Promowaniu udziału pracodaw-

ców w systemie kształcenia zawodowego służył także

konkurs „Szkoła dla rynku pracy”, o którym była

mowa powyżej.

Należy także zaznaczyć, że pracodawcy, u których

na podstawie zawartej ze szkołą umowy odbywa się

praktyczna nauka zawodu, otrzymują refundację wy-

nagrodzenia instruktorów praktycznej nauki zawodu

ku szkoleniowego dla tych instruktorów, a także

ochrony indywidualnej niezbędnych na danym sta-

nowisku pracy, przydzielonych uczniom na okres za-

jęć praktycznych prowadzonych u pracodawcy w da-

nym roku szkolnym.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

14412/13) w sprawie możliwych form współpracy spó-

łek PKP z leszczyńską szkołą ponadgimnazjalną,

uprzejmie wyjaśniam.

Ważnym elementem nowego spojrzenia na kształ-

zawodu.

Dlatego też Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej z radością wita wszystkie inicjatywy służące jak

najściślejszej współpracy szkół prowadzących kształ-

cenie zawodowe z otoczeniem gospodarczym, zwłasz-

cza z potencjalnymi pracodawcami absolwentów tych

szkół.

Odnosząc się do kwestii kształcenia w zawodach

związanych z kolejnictwem, uprzejmie informuję, że

kształceniem w tych zawodach, szczególnie w zawo-

dzie technik transportu kolejowego.

W związku z tym

rosnącym zainteresowaniem absolwentów gimna-

zjów szkołami kolejowymi kilkakrotnie spotkałem się

z panem Andrzej Masselem, podsekretarzem stanu

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej, nadzorującym prace Departamentu

Transportu Kolejowego.

Ostatnie takie spotkanie

miało miejsce 4 grudnia 2012 r. i było poświęcone

m.in. kwestiom współpracy w zakresie kształcenia

kadr dla potrzeb kolejnictwa.

Podczas tego spotkania

minister Andrzej Massel zwrócił uwagę na fakt, że

zarówno szkoły zawodowe, jak i spółki kolejowe wy-

kazują rosnącą aktywność zmierzającą do nawiązy-

wania ścisłej współpracy, której celem będzie przygo-

towanie dobrze wyszkolonych kadr do polskich kolei.

Jako przedstawiciel resortu edukacji zadeklarowa-

łem pomoc w realizacji działań podjętych przez Mi-

Morskiej zmierzających do poprawy sytuacji w zakre-

sie kształcenia kadr dla potrzeb kolejnictwa, szcze-

gólnie w odniesieniu do ścisłej współpracy spółek ko-

lejowych ze szkołami oraz organizowania i prowadze-

nia szkół przez spółki kolejowe, które w ten sposób

miałyby bezpośredni wpływ na przygotowanie przy-

szłych pracowników polskich kolei.

Informuję także, że w listopadzie 2012 r. do Mini-

sterstwa Edukacji Narodowej wpłynął wniosek spół-

regulaminu stypendiów fundowanych przez spółkę

ma charakter stypendium motywacyjnego otrzymy-

uczniów klas programowo najwyższych kształcących

w zawodach, które mogą być wykorzystane w sekto-

rze kolejowym.

Zgodnie z regulaminem, stypendystą

może zostać uczeń, który m.in. otrzymał promocję do

klasy programowo najwyższej i uzyskał średnią ocen

nie niższą niż 4,0 w roku poprzedzającym złożenie

wniosku o stypendium.

Po zbadaniu zgodności regu-

z późn. zm.), na podstawie którego osoby fizyczne i oso-

1064

nego, przyznające ze środków własnych uczniom sty-

nym przez siebie regulaminie, mogą ubiegać się o za-

twierdzenie tego regulaminu przez ministra właści-

niezwłocznie przedstawiony przez spółkę Koleje Ma-

zowieckiem – KM regulamin stypendiów.

Należy

przy tym podkreślić, że stypendia za wyniki w nauce,

zm.) są wolne od tego podatku.

Informuję także uprzejmie, że w kwestii szczegó-

łowych wyjaśnień dotyczących planowanych przez

spółki PKP inicjatyw związanych z edukacją o tema-

tyce kolejowej należy się zwrócić do ministra trans-

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

14413/13, w sprawie budowy obwodnicy Gostynia

jące informacje i wyjaśnienia.

sująca pana posła obwodnica nie została uwzględnio-

na w rzeczonym programie, w związku z powyższym

przed rokiem 2020, informuję, iż w celu wykorzysta-

nia środków z programów regionalnych planowane

jest stworzenie mechanizmów realizacji obwodnic

przez odpowiedni szczebel samorządowy, który po

podpisaniu porozumienia z generalnym dyrektorem

kiego zadania.

W związku z powyższym Minister-

stwo TBiGM zwróciło się m.in. do marszałka woje-

wództwa wielkopolskiego z prośbą o wskazanie listy

racyjnych w ramach nowej perspektywy finansowej

budżetu Unii Europejskiej na lata 2014–2020 dzięki

zastosowaniu nowego mechanizmu finansowania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie zapłaty akcyzy na samochody z kratką

(14414)

nr SPS-023-14414/13, z dnia 19 lutego 2012 r., przy

mochody z kratką, uprzejmie wyjaśniam, co nastę-

puje.

Kwestie dotyczące opodatkowania niektórych po-

O uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy

w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decydu-

je jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN.

Pra-

widłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z ogólnymi

regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmie-

niu nadanym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011

1065

syfikacji towarów należy dokonywać zgodnie z brzmie-

jazdy silnikowe i pozostałe pojazdy mechaniczne

Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź

Wskazać w tym miejscu należy, iż nie chodzi przy

faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, któ-

ry zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-

-towarowych może być podwójny, lecz o obiektywne

nującego charakteru.

Szczególnie istotne w tym

go pojazdu przez producenta, który tworzy konstruk-

cję danego pojazdu zgodnie z odpowiednimi przepi-

nywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując

wych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyj-

nego przeznaczenia tych samochodów.

Przykładowo, jeśli z okoliczności ustalonych przez

organy podatkowe w oparciu o materiał zgromadzo-

tokół oględzin) wynika, że przedmiotowy samochód

wyrobu posiadającego zasadnicze cechy wyrobu kom-

organ podatkowy stwierdzi, uwzględniając cało-

kształt okoliczności sprawy (w tym dokumenty zło-

klasyfikowanego do pozycji 8703.

Inaczej będzie zaklasyfikowany ten sam samo-

wotnie przeszkolony dookoła nadwozia typu kombi,

ści tylnej z wyposażeniem typowym dla samochodów

wożeniu różnego typu towarów i zastąpienie ich ele-

fakt posiadania przez dany pojazd kratki nie przesą-

dza o uznaniu go za samochód ciężarowy klasyfiko-

wany do pozycji CN 8704 taryfy celnej, a przez to

uznaniu, iż nie podlega on akcyzie.

Należy przy tym podkreślić, że organy podatkowe

nie kwestionują zapisów w przedkładanych przez

podmioty dokumentach typu: zagraniczny dowód re-

jestracyjny i świadectwo homologacji, w których przed-

chód ciężarowy.

Zważywszy jednak, że takie określe-

1066

gólności w oparciu o inne przepisy) aniżeli klasyfika-

cja towarowa, owe zapisy nie mogą automatycznie

stanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas,

logiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestra-

cyjnych bądź nawet rejestracja w krajowym systemie

Jeżeli zatem pojazd przed przywiezieniem do kra-

ju uznany jest na podstawie np. przepisów drogowych

niający wymagania pozycji 8704.

Jednak w przypad-

ku gdy pojazd faktycznie spełnia warunki pojazdu

klasyfikowanego do pozycji 8704 taryfy, fakt prze-

kroczenia granicy absolutnie nie skutkuje zmianą

jego klasyfikacji taryfowej na pozycję CN 8703.

Odpowiadając na przedstawione w piśmie pyta-

nia, uprzejmie informuję, iż na chwilę obecną nie są

samochodu osobowego zawartą w ustawie o podatku

gowym.

Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacz-

nie wskazuje, że opodatkowaniu akcyzą podlegają

pojazdy samochodowe oraz pozostałe pojazdy mecha-

niczne objęte pozycją 8703, zaś Nomenklatura Sca-

lona zawiera wyjaśnienia w zakresie towarów klasy-

fikowanych do ww. kodu.

Poinformować należy po-

nadto, iż kody Nomenklatury Scalonej stosowane są

we wszystkich państwach członkowskich Unii Euro-

pejskiej.

Odnosząc się do kwestii abolicji zobowiązań

podatkowych powstałych do 30 kwietnia 2004 r., na-

leży stwierdzić, iż co do zasady kwestie dotyczące

przedawnień zobowiązań podatkowych są dla każde-

pisach prawa podatkowego, zobowiązanie podatkowe

gan podatkowy ma 5 lat na sprawdzenie prawidłowo-

ści stosowania przez podatnika przepisów w zakresie

deklaracji w zakresie samochodów osobowych klasy-

fikowanych do kodu CN 8703, to w okresie 5 lat ma

sokości zobowiązania podatkowego.

Odpowiadając

na pytanie dotyczące propozycji rozwiązań powyższej

kwestii, należy wyjaśnić, iż planowane jest przepro-

wadzenie kampanii informującej celem zachęcenia

podatników, w tym również importerów aut, do za-

poznawania się z obowiązującymi przepisami prawa

m.in. ustawy o podatku akcyzowym, które miałoby

na celu wykluczenie w przyszłości takich przypadków

oraz wyeliminowanie działania importerów w oparciu

tylko o ich przekonanie, a nie, tak jak to powinno być,

w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Parafianowicz

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie rosnącej liczby osób bezrobotnych

po 50. roku życia (14416)

Szanowny Panie Marszałku!

Nawiązując do wy-

14416/13) przekazującego interpelację posła na Sejm

przedstawiam odpowiedź na zadane pytania.

1.

Jakie działania Szanowny Pan Minister podjął

bądź ma zamiar podjąć, by spowodować zmniejszeni

negatywnego zjawiska wzrostu osób bezrobotnych

w grupie wiekowej 50+?

przewiduje przeprowadzenie programów wyrówny-

wania szans dla osób po 50. roku życia, które w znacz-

nie mniejszym stopniu radzą sobie z nowymi techno-

logiami?

niski poziom aktywności zawodowej osób po 50. roku

życia w Polsce.

W uzupełnieniu do programu sporzą-

staw działań realizujących założenia programu.

DI

jest dostępny na stronach BIP MPiPS.

Aktualny DI

1067

wódzkie urzędy pracy).

Przeważająca część działań

lat na poziomie 50% do 2020 r.

rząd, w tym także Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej, które jest koordynatorem wszystkich dzia-

łań.

Działania realizowane przez MPiPS obejmują

głównie zmiany instytucjonalne, prawne oraz dzia-

łania o dłuższym horyzoncie czasowym.

Szczególnie

istotne było wprowadzenie w 2009 r. zmian o charak-

terze systemowym, które przyczyniły się do stworze-

nia lepszego, bardziej przyjaznego dla aktywności

osób po 50. roku życia, otoczenia instytucjonalnego.

W ramach tych działań:

— wprowadzono zwolnienia ze składek na Fun -

dusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

pracowniczych dla pracodawców zatrudniających

osoby 50+, a także skrócono okres choroby, za który

pracodawca opłaca wynagrodzenie, co spowodowało

obniżenie kosztów pracy,

— wprowadzono ułatwienia dla podnoszenia kwa -

lifikacji zawodowych przez pracowników oraz roz-

wiązania służące upowszechnieniu kształcenia usta-

wicznego osób bezrobotnych i poszukujących pracy

w wieku 50 i więcej lat, dzięki temu osoby starsze

będą mogły dłużej i produktywniej pracować, zacho-

wując wysoki poziom satysfakcji z pracy,

— wprowadzono w życie przepisy ograniczające

liczbę osób uprawnionych do wcześniejszego przejścia

na emeryturę, dzięki czemu podwyższony zostanie

efektywny wiek emerytalny,

— stworzono warunki do rozwoju opieki nad

dziećmi, przyczyniając się do przeciwdziałania przed-

wczesnej dezaktywizacji babć i dziadków zmuszo-

nych do przerwania kariery w związku z koniecznoś-

cią podjęcia się opieki nad wnukami.

Działania zrealizowane przez MIPS na rzecz osób

w zakresie wprowadzenia szerszego dostępu do ak-

alizowanie oferty poprzez opracowywanie indywidu-

alnych planów działań, a także stworzenie podstaw

nej oraz usług reintegracji społecznej i zawodowej,

wzmacnianie sektora ekonomii społecznej, likwidację

pracy osobom niepełnosprawnym.

Działania bezpo-

średnio skierowane do osób indywidualnych prowa-

dzone są na poziomie regionalnym przez instytucje

wdrażające Program Operacyjny „Kapitał ludzki”

równo w obszarze pośrednictwa pracy, jak też do-

radztwa zawodowego czy szkoleń, w oparciu o prze-

pisy znowelizowanej ustawy o promocji zatrudnienia

cjalizowanych i zindywidualizowanych usług, któ-

rych beneficjentami są osoby starsze.

Istotą inicjatyw

trudnienia na aktywizacji zawodowej osób bezrobot-

nych w wieku powyżej 45. roku życia.

1068

rynku pracy, ze stażu u pracodawcy – program stażu

— szczególnie dla grupy starszych bezrobotnych

mie aktywizacji pn. „Przygotowanie zawodowe doro-

słych”, organizowane jest ono u pracodawcy, nauka

ty teorii – w formie krótszej, tj. w formie przyuczenia

— nowym rozwiązaniem jest umożliwienie bezro -

botnym powyżej 50. roku życia, jak też pracownikom

specjalnych inicjowanych i realizowanych przez sta-

rostę w porozumieniu z pracodawcami; innowacyj-

ność programów specjalnych polega na możliwości

nie, w sytuacji gdy proces aktywizacji i doprowadze-

wiązań; w roku 2012 ze środków rezerwy Funduszu

Pracy została sfinansowana realizacja programów

szukujących pracy powyżej 50. roku życia, wsparcie

Ministerstwo Zdrowia (w zakresie programów zdro-

Jak już wspomniano, wśród 132 działań realizo-

wanych w obszarze programu 50+ 86 z nich prowa-

dzą jednostki regionalne (urzędy marszałkowskie

i wojewódzkie urzędy pracy).

I tak w ramach celu 2:

Poprawa kompetencji i kwalifikacji pracowników po

50. roku życia realizowane są 23 zadania oraz celu 4:

Aktywizacja bezrobotnych lub zagrożonych utratą

pracy po 50. roku życia – 60 zadań, wspierających

osoby pracujące 50+, bezrobotne i poszukujące pracy

poprzez różnego rodzaju szkolenia.

Są one podstawą

i pierwszym krokiem wsparcia.

Prowadzone są szko-

lenia ogólne i specjalistyczne, o różnym stopniu za-

awansowania w zakresie podnoszenia kwalifikacji

zawodowych, organizacji pracy, a także wykorzysta-

nia nowoczesnych technologii informatycznych, in-

formacyjnych i komunikacyjnych.

Od rozpoczęcia realizacji programu można zaob-

1069

Wśród uzyskanych efektów jakościowych podję-

Przeważająca część zadań zapisanych w aktual-

w trakcie realizacji.

Ich zakończenie planowane jest

działywanie programu „Solidarność pokoleń”, a tak-

że nową perspektywę finansową 2014–2020, przewi-

duje się w 2013 r. dokonanie rewizji i zaktualizowa-

nia programu pod kątem lepszego dostosowania dzia-

łań do potrzeb obecnych i przyszłych wyzwań doty-

czących wyrównywania szans osób starszych na

rynku pracy.

Z poważaniem

z dnia 19 lutego br., sygn.

SPS-023-14417/13, dotyczące

interpelacji posła Maksa Kraczkowskiego m.in. w spra-

wie wynagrodzenia prowizyjnego Banku Gospodar-

stwa Krajowego za obsługę Krajowego Funduszu Dro-

gowego, przedstawiam następujące informacje.

1.

Wysokość i tryb pobierania wynagrodzenia

przez Bank Gospodarstwa Krajowego za obsługę

Krajowego Funduszu Drogowego reguluje rozporzą-

dzenie Rady Ministrów z dnia 10 marca 2011 r. zmie-

niające rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia

prowizyjnego Banku Gospodarstwa Krajowego z ty-

tułu prowadzenia Krajowego Funduszu Drogowego

(Dz. U. Nr 63, poz. 323), zgodnie z którym od dnia 1

kwietnia 2011 r. bankowi przysługuje wynagrodze-

nie prowizyjne w wysokości iloczynu kosztów fak-

tycznie poniesionych przez bank z tytułu prowadze-

nia funduszu i współczynnika 1,06 (do 31 marca 2011 r.

obowiązywał współczynnik 1,15).

Wynagrodzenie

prowizyjne, na które składa się kwota pokrywająca

koszty faktycznie poniesione związane z obsługą fun-

duszu przez bank oraz marża banku w wysokości 6%

tych kosztów, pobierane jest 10. dnia każdego mie-

siąca z rachunku Krajowego Funduszu Drogowego.

W latach 2008–2012 kwota wynagrodzenia prowizyj-

nego BGK z tytułu prowadzenia KFD kształtowała

się następująco:

w tys. zł

2008 2009 2010 2011 2012

Koszty

faktycznie

poniesione

(A)

4 181,7 3 690,4 6610,8 7 395,7 7 886,4

Marża

banku (B)

627,3 553,5 991,6 656,7 473,2

Wynagro-

dzenie

prowizyjne

banku

(A+B)

4 809,0 4 243,9 7 602,4 8 052,4 8359,6

Istotnym składnikiem kosztów prowadzenia fun-

duszu jest opłata na rzecz Komisji Nadzoru Finan-

sowego z tytułu nadzoru bankowego.

Podstawą

prawną naliczania opłat na rzecz Komisji Nadzoru

Finansowego jest art. 131a ustawy z dnia 29 sierpnia

j.t.) i rozporządzenie prezesa Rady Ministrów z dnia

tów nadzoru nad bankami (Dz. U. Nr 249, poz. 1855,

z późn. zm.).

Zgodnie z ww. regulacjami banki są zo-

bowiązane do wnoszenia co kwartał zaliczki na po-

czet pokrycia kosztów nadzoru w wysokości 0,00525%

sumy aktywów bilansowych w ostatnim miesiącu

uiszczana zaliczka.

Koszty z tego tytułu obciążają

również Krajowy Fundusz Drogowy, proporcjonalnie

do sumy jego aktywów bilansowych.

W 2012 r. kosz-

ty opłat na rzecz KNF stanowiły 50% kosztów dzia-

łania funduszu.

W planie finansowym KFD na 2013 r. limit kosz-

tów z tytułu prowadzenia funduszu zaplanowano na

poziomie 13,2 mln zł, w tym 9,2 mln zł z tytułu opła-

ty na rzecz KNF (kwota została zaplanowana pro-

porcjonalnie do prognozowanej sumy aktywów bilan-

sowych, po rozliczeniu kosztów działania KNF za rok

ubiegły wystąpi zwrot nadpłaconej kwoty pobranych

zaliczek).

Pozostałe koszty w wysokości 4 mln zł to

koszty wynagrodzeń, koszty rzeczowe i amortyzacja.

2.

Udział zysku z tytułu obsługi Krajowego Fun-

duszu Drogowego stanowi poniżej 0,2% planowanego

na 2013 r. zysku Banku Gospodarstwa Krajowego.

Zysk banku (w tym osiągnięty z tytułu obsługi KFD)

zostanie zatrzymany w banku i przeznaczony będzie

na wzmocnienie bazy kapitałowej (tj. zwiększenie

funduszy własnych banku), co pozwoli na realizację

celów statutowych BGK, w tym finansowanie pro-

gramów rządowych (również Inwestycje Polskie).

3.

W 2013 r. planowane dochody Banku Gospo-

darstwa Krajowego z tytułu obsługi programu Inwe-

stycje Polskie nie powinny przekroczyć 10 mln zł, co

stanowi ok. 1,7% planowanego wyniku netto banku

1070

w 2013 r., przy planowanym zaangażowaniu bilanso-

wym i pozabilansowym BGK w programy na pozio-

mie 11 mld zł.

planowanych kosztów funkcjonowania spółki Polskie

Inwestycje Rozwojowe SA w okresie pierwszych 12

miesięcy pragnę poinformować, iż zgodnie ze stano-

wiskiem ministra skarbu państwa z dnia 12 marca

br. (sygn. pisma DPS-IZ-5232-1/13 MSP/301/13) rocz-

ne koszty spółki w pierwszym roku działalności sza-

cowane są wstępnie na 15–20 mln zł wraz z kosztami

doradców i due diligence.

Spółka Polskie Inwestycje Rozwojowe SA została

powołana w celu realizacji założeń programu Inwe-

stycje Polskie, który ma wspierać realizację wybra-

nych inwestycji infrastrukturalnych.

Główne kierun-

ki inwestycji dotyczą infrastruktury: energetycznej

– dystrybucja i wytwarzanie; gazowej – sieć przesy-

łowa, wydobycie i magazyny; zagospodarowania złóż

węglowodorowych, w tym gazu łupkowego; portowej,

morskiej, kolejowej i drogowej; samorządowej (np. go-

spodarka odpadami, komunikacja); przemysłowej

i telekomunikacyjnej.

Dla utworzonej przez Skarb

Państwa spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe SA

decydującym kryterium wyboru projektów będzie

przede wszystkim rentowność danego projektu.

Szcze-

góły polityki inwestycyjnej spółki, jak również decy-

zje w zakresie zaangażowania spółki w konkretne

projekty będą wyłączną decyzją organów tej spółki.

Spółka będzie działała jak typowy inwestor private

equity.

Według wstępnych szacunków, analogicznie

jak w tego typu podmiotach, spółka powinna uzyskać

rentowność swej działalności dość szybko dzięki uzy-

skiwaniu wpływów z zarządzania kapitałem, w który

zostanie wyposażona.

Efekty realizowanych inwesty-

cji powinny być widoczne w okresie ok. 5–7 lat.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Kontrwywiadu Wojskowego obowiązku

osłony kontrwywiadowczej Ministerstwa

Obrony Narodowej (14420)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wego obowiązku osłony kontrwywiadowczej Mini-

sterstwa Obrony Narodowej (SPS-023-14420/13),

uprzejmie informuję, że Służba Kontrwywiadu Woj-

skowego na bieżąco realizowała i realizuje swoje za-

elektroniczny zapewniający ochronę radiokontrwy-

wiadowczą żołnierzom i pracownikom Sił Zbrojnych

ministra obrony narodowej.

Szczegóły dotyczące przedsięwzięć Służby Kontr-

wywiadu Wojskowego w zakresie kontrwywiadu ra-

dioelektronicznego zawarte są w sprawozdaniu z dzia-

łalności tej służby, przygotowywanym i przedstawia-

nym corocznie do dnia 31 marca prezesowi Rady

W związku z tym, że działalność szefa Służby Kontr-

wywiadu Wojskowego i szefa Służby Wywiadu Woj-

skowego podlega kontroli Sejmu RP (zgodnie

mniane wyżej sprawozdanie jest przedstawiane rów-

nież sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych,

która – w myśl załącznika do uchwały Sejmu Rzeczy-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-14421/13, przekazujące interpelację

1071

jazdy, w tym kategorii C i C+E.

Zgodnie z art. 8 ust.

uprawniający do ubiegania się o prawo jazdy katego-

rii C i C+E wynosi 21 lat.

drogowym ukończenie kwalifikacji wstępnej jest nie-

zbędne do wykonywania zawodu kierowcy w zakresie

dzenia możliwości zdawania egzaminu państwowego

na zasadach obowiązujących przed 19 stycznia 2013 r.

Z poważaniem

w życie nowelizacji ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

którym przekazano interpelację poseł Joanny Fabi-

ustawy o kierujących pojazdami, przedstawiam na-

przez prezesów Polskiej Federacji Stowarzyszeń Szkół

Szkolenia Kierowców, Ogólnopolskiej Izby Gospodar-

czej Ośrodków Szkolenia Kierowców.

Opracowana

propozycja została przedłożona podkomisji i podczas

1072

Z poważeniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

o sygn.

SPS-023-14424/13, w sprawie zmian w finan-

sowaniu budowy obiektów sportowych, uprzejmie

informuję.

Program „Moje boisko – Orlik 2012” zainicjowany

został w 2008 r. i zakładał budowę nowoczesnych

kompleksów boisk sportowych: boiska do piłki nożnej

i boiska wielofunkcyjnego, o sztucznej nawierzchni,

ogrodzonych po obwodzie wraz z oświetleniem i za-

pleczem sanitarno-szatniowym.

Boisko wielofunkcyj-

ne wchodzące w skład kompleksu umożliwia upra-

wianie koszykówki i siatkówki, a w przypadku jed-

nostek samorządu terytorialnego, które zdecydowa-

ły się na budowę powiększonego boiska wielofunkcyj-

nego – również piłki ręcznej.

Warto wskazać, że w oparciu o powstałą infra-

strukturę sportową (kompleksy „Orlik”) Minister-

stwo Sportu i Turystyki uruchomiło szereg progra-

mów miękkich mających wspierać rozwój różnych

sportów.

Pragnę podkreślić, że na istniejących kom-

pleksach „Orlik” z powodzeniem można uprawiać

inne sporty (poza piłką nożną).

Ministerstwo jest

organizatorem ogólnopolskich turniejów sportowych

sach „Orlik”.

W tym zakresie należy wskazać na:

— turniej koszykówki „Orlik Basketmania” – pi -

lotażowe edycje z lat 2011–2012 zgromadziły 12 590

uczestników; plan na 2013 r. zakłada ogólnopolski

zasięg turnieju, a prognozowana liczba uczestników

to ok. 20 000,

— turniej siatkówki „Orlik Volleymania” – edycje

z lat 2011–2012 zgromadziły blisko 21 000 uczestni-

ków; plan na rok 2013 zakłada ogólnopolski zasięg

turnieju z prognozowaną liczbą uczestników na po-

ziomie 30 000,

— turniej piłki ręcznej „Szczypiorniak na Orli -

kach” – pilotażowa edycja z roku 2012 r. była rozgry-

wana na terenie całej Polski i zgromadziła 4500 uczest-

ników.

Również w tym przypadku planowana jest

kontynuacja turnieju w 2013 r. z prognozowaną licz-

bą uczestników na poziomie 7000.

Pragnę dodać, że ponad połowa z 2604 komplek-

sów „Orlik” wybudowanych w latach 2008–2012 zo-

stała zlokalizowana przy szkołach.

Należy jednak

podkreślić, że każdorazowo o lokalizacji powstające-

go kompleksu decydowały samorządy lokalne.

Ad 1.

W opracowanym przez Ministerstwo Sportu

i Turystyki przykładowym zbiorczym zestawieniu

kosztów koszt kompleksu oszacowany został na ok.

1 310 000 zł brutto.

Tymczasem biorąc pod uwagę

doświadczenie pięciu edycji programu średni całko-

wity koszt inwestycji realizowanej w jego ramach

wyniósł ok. 1 214 000 zł brutto.

Warto w tym kontek-

ście zauważyć, że wyliczenie średniej wynika z danych

dotyczących całkowitych kosztów kompleksu obejmu-

jących również koszty niekwalifikowane, bowiem

przy realizacji inwestycji wiele jednostek samorządu

terytorialnego decydowało się na wykonanie kom-

pleksów wzbogaconych o dodatkowe elementy nie-

związane bezpośrednio z podstawowym zakresem

rzeczowym kompleksu boisk.

Kompleksy boisk roz-

szerzane były o dodatkowe zagospodarowanie tere-

nu, parkingi, bieżnie, skocznie, trybuny, amfiteatry,

place zabaw i inne.

Rozszerzenie zakresu rzeczowego

znacząco wpływało na podwyższenie kosztów inwe-

stycji.

Tym niemniej średni koszt podstawowy kom-

pleksu boisk wraz z zapleczem okazał się niższy od

wstępnie zakładanego przez ministerstwo.

Ad 2.

Ministerstwo Sportu i Turystyki realizowa-

ło w latach 2006–2010 program budowy wielofunk-

dzieci i młodzieży.

Jego efektem jest powstanie blisko

700 wielofunkcyjnych boisk umożliwiających grę

w koszykówkę, siatkówkę (jak też w piłkę ręczną i inne

sporty – w zależności od rozmiarów boiska).

Zatem

1073

bazując na doświadczeniach ww. programu oraz

wnioskach płynących z realizacji programu „Moje

boisko – Orlik 2012”, można określić szacunkowy

koszt budowy boiska wielofunkcyjnego ze sztuczną

nawierzchnią na wahający się od 350 000 zł do 650 000

zł.

Na ostateczny koszt wpływa bowiem wiele zmien-

nych, takich jak: wielkość boiska czy szeroko pojęte

uwarunkowania lokalne – od warunków terenowych

po uwarunkowania ekonomiczne.

Ponadto Minister-

stwo Sportu i Turystyki jest w posiadaniu stanowi-

ska Instytutu Techniki Budowlanej, które wskazuje

na możliwość wykorzystania istniejącego boiska

asfaltowego jako podbudowy boiska ze sztuczną na-

wierzchnią, tym niemniej doświadczenia inwestorów,

którzy uczestniczyli we wskazanych wyżej progra-

mach i planowali wykorzystanie istniejących boisk

asfaltowych w charakterze podbudowy, wskazują na

nieefektywność tego typu rozwiązania.

Należy zatem

założyć, że rozwiązaniem najefektywniejszym z punk-

tu widzenia ekonomicznego i technologicznego jest

rozbiórka istniejącego boiska asfaltowego i budowa

w jego miejscu boiska wielofunkcyjnego ze sztuczną

nawierzchnią.

2012” została rozłożona na lata 2008–2012.

Założe-

nia programu zakładały wybudowanie 2012 kom-

pleksów boisk do końca jego realizacji, możliwie

w każdej polskiej gminie.

Cel pierwszy został zreali-

zowany już w 2011 r.

Po zakończeniu IV edycji w 2011 r.

dofinansowanych zostało 2271 kompleksów „Moje

Według roboczych danych do końca 2012 r. powstało

ponad 2600 kompleksów boisk oraz blisko 120 lodo-

wisk składanych i stałych.

Biorąc pod uwagę ilość

wybudowanych obiektów, jak również fakt, iż funk-

cjonują one na terenie 67% ogólnej liczby polskich

gmin, realizację programu uznać należy za sukces.

Chcąc kontynuować wzrost procentowego udziału

gmin mogących pochwalić się istnieniem na ich tere-

nie nowoczesnej infrastruktury sportowej, planowa-

no kontynuację budowy kompleksów boisk bądź wdro-

żenie nowego programu wspierającego samorządy

w inwestycjach sportowych.

W związku z powyższym

umieszczenie w planie rzeczowo-finansowym na rok

2013 oraz w projekcie budżetu państwa środków na

realizację kolejnego po „Moim boisku – Orlik 2012”

programu rozwoju ogólnodostępnej infrastruktury

sportowej.

W opinii ministerstwa kontynuacja realizowane-

go z sukcesami programu pozwoliłaby w pełni wyko-

rzystać potencjał programu „Moje boisko – Orlik

2012”, tak aby pokonać dystans, jaki nadal dzieli Pol-

skę od innych państw europejskich w dostępie do no-

woczesnej infrastruktury sportowej.

Zmiana tego niekorzystnego stanu rzeczy stanowi

jeden z priorytetów ministerstwa i wymaga dalszych

nakładów na kontynuowanie prowadzonych dotych-

czas z powodzeniem działań w tym obszarze.

Nieste-

ty limity budżetowe przedstawione przez Minister-

stwo Finansów nie uwzględniają środków na konty-

nuację programu w starej lub nowej formule, wobec

czego jego realizacja ze środków budżetowych w roku

2013 staje się niemożliwa.

Mając jednak na uwadze, że nie wszystkie polskie

jednostki samorządu terytorialnego mogły w latach

2008–2012 wziąć udział w programie „Moje boisko

– Orlik 2012” (z różnorodnych przyczyn), minister-

stwo planuje umożliwić gminom, na terenie których

do tej pory nie powstały obiekty „Orlik”, budowę tych

nowoczesnych kompleksów.

W 2013 r. na realizację

tych inwestycji zostaną przeznaczone środki Fundu-

szu Rozwoju Kultury Fizycznej w ramach wojewódz-

kich wieloletnich programów rozwoju bazy sporto-

wej.

Dodatkowo Ministerstwo Sportu i Turystyki

ogłosiło konkurs na koncepcję architektoniczną mo-

delowego kompleksu sportowego mającego być jedno-

cześnie nowoczesnym elementem przestrzeni pub-

licznej.

Założenia ministerstwa zakładają budowę co naj-

mniej jednego boiska: do piłki nożnej ze sztuczną na-

wierzchnią trawiastą 30x62, z oświetleniem i ogro-

dzeniem, lub boiska wielofunkcyjnego 30x50 o na-

wierzchni poliuretanowej do gry w piłkę ręczną, ko-

szykówkę i siatkówkę, lub boiska wielofunkcyjnego

do koszykówki i siatkówki 19,1x32,1 oraz wybranych

modułów (co najmniej jednego), takich jak: budynek

zaplecza sanitarno-szatniowego, terenowe urządze-

nia ogólnorozwojowe dla dzieci i młodzieży (tzw. mał-

pi gaj), ścieżka zdrowia z programem ćwiczeń (siłow-

nia plenerowa), lekkoatletyczna bieżnia poliuretano-

wa, minikompleks dwóch kortów tenisowych ze sztucz-

ną nawierzchnią, kort badmintonowy, lodowisko

ka wspinaczkowa, skatepark.

Dodatkowe moduły

będą mogły być również dobudowane do już istnieją-

cych kompleksów boisk „Orlik”.

W opinii ministerstwa proponowane rozwiązania

mają zapewnić dostosowanie budowanych obiektów

do lokalnych potrzeb, przy uwzględnieniu ograniczeń

finansowych gmin.

Wybudowanie jednego boiska

i dodatkowego modułu będzie wyraźnie tańsze od

budowy kompleksu „Orlik”, a większa liczba możli-

wości wyboru pomoże dopasować charakter komplek-

su do oczekiwań lokalnych, co przyczyni się do posze-

rzenia kręgu osób uprawiających sport (kobiety, oso-

by starsze).

Ministerstwo planuje wyłonić optymalną koncep-

cję architektoniczną programu „Orlik Plus”, by w opar-

ciu o nią opracować szczegółowe techniczne projekty

architektoniczne poszczególnych modułów.

Warto wskazać, że założenia nowego programu

pod nazwą „Orlik Plus” zostały włączone przez Eu-

ropejski Bank Inwestycyjny do zamkniętej listy pro-

jektów, w ramach których mogą być alokowane środ-

ki pożyczkowe Europejskiego Banku Inwestycyjnego

– realizowane w ramach umowy finansowej zawartej

pomiędzy Skarbem Państwa RP a EBI – tj. Poland

Municipal Infrastructure.

Jednak możliwość udzie-

lenia wsparcia finansowego dla jednostek samorządu

1074

terytorialnego chcących uczestniczyć w tym projek-

cie będzie zależeć od ewentualnego przyznania limi-

tu finansowego przez Ministerstwo Finansów na rok

2014 i ewentualnie kolejne lata.

Jednocześnie rozwój infrastruktury sportowej fi-

nansowany jest ze środków Funduszu Rozwoju Kul-

tury Fizycznej.

Jednostki samorządu terytorialnego

chcące przebudować istniejące boisko asfaltowe na

nowoczesne boisko ze sztuczną nawierzchnią mogą

aplikować do właściwych terytorialnie urzędów mar-

szałkowskich o ujęcie proponowanej inwestycji w wo-

jewódzkich wieloletnich programach rozwoju bazy

sportowej.

Po pozytywnej ocenie na szczeblu samo-

rządowym zadania te mogą uzyskać wsparcie ze

środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.

w sprawie przyszłości Grupy Lotos SA (14425)

Szanowna Pani Marszałek!

Działając z upoważ-

wiedzi na przekazaną przy piśmie z dnia 20 lutego

2013 r. interpelację poseł Anny Fotygi w sprawie

przyszłości Grupy Lotos SA, znak: SPS-023-

14425/13, uprzejmie informuję, co następuje.

przewidywana.

W roku 2012 proces prywatyzacji tej

lityki rządu RP dla przemysłu naftowego w Polsce”,

powyżej dokumentów strategicznych przewidują mię-

dzy innymi, że Skarb Państwa pozostanie większoś-

ciowym akcjonariuszem spółki Grupa Lotos SA.

W „Planie prywatyzacji na lata 2012–2013”, przy-

ustalono, że przekształcenia własnościowe spółek

sektora naftowego pozostających w nadzorze Skarbu

Państwa, w tym Grupy Lotos SA, realizowane będą

zgodnie z programami rządowymi.

Założenia, o któ-

we znaczenie dla bezpieczeństwa energetycznego

Powołany w interpelacji pani poseł dokument o na-

zwie „Plany dalszej prywatyzacji Grupy Lotos SA

w związku z upływem 20 grudnia 2011 r. terminu

składania ofert wiążących na zakup akcji spółki” sta-

nowił informację przekazaną przewodniczącemu Ko-

misji Skarbu Państwa w dniu 2 lutego 2012 r. w od-

przygotowana przed datą przyjęcia „Planu prywaty-

zacji na lata 2012–2013” przez Radę Ministrów,

tj. przed 27 marca 2012 r.

Tym samym straciła ona

charakter obowiązujący i należy ją traktować jako

dokument o znaczeniu historycznym.

W odniesieniu do szczegółowych pytań pani poseł,

zawartych w przedmiotowej interpelacji, uprzejmie

informuję, że rząd nie szuka inwestora na nabycie

połowy akcji Grupy Lotos SA i nie przewiduje podję-

dalszą prywatyzację Grupy Lotos SA.

Założenia po-

lityki rządu w stosunku do Grupy Lotos SA nie od-

biegają od założeń polityki przyjętej dla całego sek-

tora naftowego w powołanych na wstępie dokumen-

tach strategicznych.

Założenia te dotyczą w szczegól-

ności wspierania działań spółek sektora na rzecz:

— dywersyfikacji kierunków i źródeł dostaw ropy

naftowej, poszukiwania i wydobycia węglowodorów,

rozbudowy i budowy magazynów na ropę naftową

i paliwa płynne, rozbudowy infrastruktury przesy-

łowej i przeładunkowej dla ropy naftowej i produktów

ropopochodnych,

— zwiększenia poziomu konkurencji w sektorze

celem minimalizowania negatywnych skutków dla

gospodarki, wynikających z istotnych zmian cen su-

rowców na rynkach światowych.

Przykładem takich działań w stosunku do Grupy

Lotos SA jest akceptacja kierunków rozwoju spółki

lata 2011–2015 oraz kierunkach rozwoju do 2020 r.

Dotyczą one również podpisanego przez Grupę Lotos

dami Azotowymi w Tarnowie-Mościcach (Azoty Tar-

nów), którego przedmiotem jest wykonanie wstępnego

studium wykonalności dla dwóch potencjalnych pro-

jektów inwestycyjnych: instalacji krakingu parowego

i produkcji polietylenu oraz kompleksu instalacji aro-

matów.

Pozytywne wyniki studium wykonalności po-

zwolą na rozpoczęcie prac projektowych nad wybra-

nym wariantem, a tym samym Grupa Lotos oraz Azo-

ty Tarnów mogą stać się beneficjentami nowo powo-

łanego programu „Inwestycje polskie”.

Minister

Mikołaj Budzanowski

1075

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie ustawy przygotowanej

bibliotek szkolnych (14428)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

go (SPS-023-14428/13) w sprawie ustawy przygoto-

wanej przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji,

której zapisy mogą doprowadzić do likwidacji biblio-

tek szkolnych, uprzejmie informuję.

Przedstawione przez Ministerstwo Administracji

zmiana statusu biblioteki szkolnej na bibliotekę pub-

stworzenie możliwości wykonywania zadań bibliote-

woduje to pogorszenia warunków realizacji przez

bibliotekę szkolną jej zadań dydaktyczno-wychowaw-

czych, a także warunków bezpieczeństwa uczniów.

oświaty w szkole będzie funkcjonowała biblioteka

szkolna spełniająca zadania statutowe szkoły i umoż-

liwiająca uczniom korzystanie z jej zbiorów na tere-

nie szkoły.

Z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

w sprawie konkursu organizowanego

w ramach programu „Dziedzictwo kulturowe”,

rozstrzygnięcia konkursu organizowanego w ramach

formacji.

Dotacje na prace konserwatorskie, restauratorskie

sek podlega ocenie merytorycznej zespołu sterującego

dzenia prac wynikającą ze stanu zachowania zabytku

artystyczną, naukową).

torycznej 5 z nich zostało zarekomendowanych mini-

strowi kultury i dziedzictwa narodowego do otrzyma-

nia dotacji.

Po zakończeniu trybu odwoławczego mi-

nister zarezerwował dotację kolejnym 5 wnioskodaw-

com z terenu województwa podlaskiego.

W załączeniu przedstawiam tabelę wnioskodaw-

ców z terenu województwa podlaskiego (str. 1076)

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

1076

Załącznik

Nazwa wnioskodawcy Nazwa zadania Kwota dotacji

Choroszcz, pałac Branickich (XVIII w.): wymiana stolarki okiennej

i drzwiowej

Parafia Rzymskokatolicka pw. Nawiedzenia

Sejny, klasztor podominikański (XVII w.): wymiana stolarki okiennej

Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Jana Chrzci-

ciela w Turośli

budynku – etap III

0

odgromowej – II etap

Parafia Prawosławna pw. Wszystkich Świętych

głównej – dach i elewacja – I etap

Rzymskokatolicka Parafia pw. św. Rocha

południowo-wschodniej i północno-wschodniej ściany zewnętrznej

0

remontowo-budowlane – I i II etap

0

0

Parafia Prawosławna pw. Zmartwychwstania

ca (XIX/XX w.): remont

0

BM w Szczepankowie

Szczepankowo, kościół pw. św. Wojciecha BM (XVII w.): prace

Parafia Rzymskokatolicka pw. Przemienienia

1077

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie rządowego projektu ustawy

o udziale zagranicznych funkcjonariuszy

ma z dnia 20 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-023-14430/13),

Projektowana ustawa zmierza do dostosowania

tów prawnych Unii Europejskiej:

interwencyjnymi państw członkowskich UE w sytua-

Parafia Prawosławna pw. Zaśnięcia

Dubiny, cerkiew pw. Zaśnięcia NMP (1867-72 r.): remont dachu

wraz z kopułami

Parafia Prawosławna pw. św. Mikołaja

elementów płaskorzeźbionych, murowanych, tynkowanych,

Parafia Prawosławna pw. św. Mikołaja

Parafia Prawosławna pw. Narodzenia NMP

w Juszkowym Grodzie

Marta Niklewicz-Dworak

wa konserwacja

0

Grupa Producencka Wielopolanka sp. z o.o.

1078

Odpowiedź

ministra nauki i szkolnictwa wyższego

studentów studiów jednolitych (14432)

terpelację posła Damiana Raczkowskiego (nr SPS-

023-14432/13) pragnę złożyć następujące wyjaśnienia.

zm.) definiuje studia podyplomowe jako formę

kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci

stopnia, prowadzoną w uczelni, instytucie nauko-

wym Polskiej Akademii Nauk, instytucie badaw-

czym lub Centrum Medycznym Kształcenia Pody-

plomowego, kończące się uzyskaniem kwalifikacji

podyplomowych.

Kwalifikacje pierwszego stopnia

to efekt kształcenia na studiach pierwszego stop-

nia, potwierdzone dyplomem.

Semantyka pojęcia

„studia podyplomowe” wskazuje jednoznacznie na

konieczność uprzedniego posiadania dyplomu.

Na

studia podyplomowe nie są zatem przyjmowani stu-

denci, tylko absolwenci studiów, legitymujący się

posiadaniem odpowiedniego dyplomu.

W związku

z tym również studenci jednolitych studiów magi-

sterskich, którzy są dopiero w trakcie uzyskiwania

dyplomu ukończenia studiów, nie są uprawnieni do

podjęcia studiów podyplomowych.

Ad 2. i 3.

Prawo o szkolnictwie wyższym dokład-

nie określa krąg podmiotów, które uprawnione są do

oraz instytucje, które mogą prowadzić studia pody-

plomowe (cytowany już art. 2 ust. 1 pkt 11).

Mając na

uwadze powyższe, uważam, że nie ma konieczności

dodatkowego precyzowania przepisów ustawy w tym

zakresie.

Ad 4. i 6.

Propozycja pana posła, aby umożliwić

studentom piątego roku jednolitych studiów magi-

sterskich podejmowanie studiów podyplomowych, nie

może spotkać się z akceptacją, ponieważ właśnie taki

przepis ustawy dyskryminowałby osoby będące stu-

dentami np. ostatniego roku studiów pierwszego lub

drugiego stopnia.

Pojęcie dyskryminacji odnosi się

do odmiennego traktowania różnych podmiotów, któ-

re znajdują się w podobnej sytuacji (w tym przypadku

studentów różnych form studiów).

Ponadto pragnę wyjaśnić, że tylko nieliczne kie-

runki studiów mogą być prowadzone wyłącznie jako

jednolite studia magisterskie (kierunek lekarski,

lekarsko-dentystyczny, farmacja oraz weterynaria),

ponieważ – zgodnie z zasadami procesu bolońskiego,

którego Polska jest uczestnikiem – w Europejskim

Obszarze Szkolnictwa Wyższego normą jest dwustop-

niowy (trzystopniowy, jeśli uwzględnimy studia dok-

toranckie) system studiów.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

w sprawie finansowania inicjatyw dotyczących

dziedzictwa narodowego w woj. podlaskim

(14435)

wie finansowania inicjatyw dotyczących dziedzictwa

narodowego w województwie podlaskim proszę o przy-

jęcie poniższych informacji.

dzictwo kulturowe”, priorytet 1: Ochrona zabytków.

podlega ocenie formalno-prawnej, ocenie wartości

merytorycznej, ocenie wartości organizacyjnej oraz

ocenie zgodności zadania ze strategicznymi celami

priorytetu.

Oceny merytorycznej dokonuje zespół ste-

rujący ds. ochrony zabytków.

Członkowie zespołu

przeprowadzenia prac wynikającą ze stanu zachowa-

ści organizacyjnej i oceny zgodności zadania ze stra-

tegicznymi celami priorytetu dokonują pracownicy

Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa

ocen zawierają: profesjonalizm przygotowania wnio-

sku (rzeczowość i spójność w prezentacji wszystkich

elementów wniosku), wysokość wkładu własnego

bytku na listę UNESCO, uznanie zabytku za pomnik

historii, przeprowadzenie prac przy zabytku w okre-

sie ostatnich 5 lat ze środków własnych lub innych

źródeł, kontynuacja zakresu prac przeprowadzonych

w ostatnich dwóch latach, zakładana publiczna do-

stępność zabytku bezpośrednio po zakończeniu za-

dania oraz zakładane udostępnienie obiektu na cele

społeczne.

1079

Budżet priorytetu 1: Ochrona zabytków wynosi

w br. 94 300 000 zł, z czego 90 795 000 zł zostało

rozdysponowane w ramach I naboru wniosków.

skodawców z województwa podlaskiego otrzymało

wsparcie MKiDN, co stawia Podlasie w gronie woje-

W obecnym systemie prawnym minister kultury

i dziedzictwa narodowego nie ma możliwości przeka-

zania części środków przeznaczonych na ochronę za-

bytków do budżetów wojewódzkich urzędów ochrony

zabytków.

Należy jednak zaznaczyć, iż wojewódzcy

konserwatorzy zabytków również mogą udzielać dota-

cji na powyższy cel ze środków finansowych budżetu

Uprzejmie informuję, że wniosek pn.: V Między-

narodowy Festiwal Cerkiewnego Dzwonienia „Ob-

wieszcza, Wychwala, Nawołuje” złożony przez Muze-

um Podlaskie w Białymstoku w ramach priorytetu:

Muzyka (zadanie nr 07742/13) nie uzyskał oceny

punktowej uprawniającej do przyznania dofinanso-

wania.

W ramach ww. priorytetu obowiązuje 100-punk-

towa skala oceny.

Wnioski oceniane są z uwzględnie-

niem kryteriów wartości merytorycznej i organiza-

cyjnej, a także pod kątem zgodności zadań ze strate-

gicznymi celami priorytetu.

Dla uzyskania dofinan-

sowania niezbędne jest uzyskanie oceny na poziomie

70 pkt lub wyższym.

Wniosek Muzeum Podlaskiego

w Białymstoku uzyskał ocenę w wysokości 44 pkt.

Relatywnie niska ocena wniosku uniemożliwia ubie-

ganie się o dofinansowanie w trybie odwoławczym,

gdyż możliwość złożenia odwołania przysługuje jedy-

nie w przypadku wniosków, które otrzymały co naj-

mniej 50 pkt.

Należy dodać, iż w ramach priorytetu: Muzyka

wpłynęło łącznie ponad 700 wniosków, a kwoty wnio-

skowanych dotacji przekroczyły ponad siedmiokrot-

nie budżet priorytetu.

Z tego względu zarówno na-

kreślone wyżej realia budżetowe, jak i wyznaczone

cele strategiczne programów MKiDN narzucają ko-

nieczność finansowania jedynie wysoko ocenianych

zadań.

Jednocześnie, uprzejmie informuję, że wniosko-

dawca może złożyć wniosek na konkretny projekt

tylko raz w danym roku, w związku z powyższym nie

ma możliwości dofinansowania ww. przedsięwzięcia

w 2013 r.

Pragnę wyrazić przekonanie, iż doświadczenia

zebrane przy opracowywaniu tegorocznych aplikacji

zostaną wykorzystane przez organizatorów w przy-

szłości, co zwiększy szansę na uzyskanie wyższych

ocen w kolejnych edycjach programów MKiDN.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

dróg krajowych (14438)

(sygn. akt SPS-023-14438/13) przesłaną przez Kan-

wie niepoinformowania Urzędu Ochrony Konkuren-

cji i Konsumentów o prowadzonym przez ABW śledz-

twie dotyczącym zmowy cenowej wykonawców dróg

krajowych, w zakresie właściwości resortu transpor-

tu, budownictwa i gospodarki morskiej przekazuję

Na wstępie należy wskazać jednoznacznie, iż Ko-

misja Europejska nie zarzuca polskiej administracji

żadnych nieprawidłowości.

Kwestia podejrzenia wy-

stąpienia zmów cenowych i prowadzonego w tym za-

kresie postępowania prokuratorskiego jest znana

Komisji Europejskiej od 2010 r., natomiast decyzja

KE ws. wstrzymania refundacji jest skutkiem publi-

kacji prasowych, które pojawiły się na początku grud-

nia 2012 r. w sprawie przygotowanego przez proku-

raturę i skierowanego do sądu aktu oskarżenia.

niu 2012 r., przed otrzymaniem decyzji KE, podjęła

mania płatności.

W przekazanych wyjaśnieniach do

KE przedstawiono szczegółowe informacje na temat

organów państwa, które wykryły te naruszenia (m.in.

monitorowanie przetargów przez służby specjalne –

tarcza antykorupcyjna).

Dodatkowo po otrzymaniu

ww. decyzji prowadzono dalsze działania, których ce-

1080

lem było wyjaśnienie całej sytuacji.

W dniu 16 stycz-

nia 2013 r. odbyło się spotkanie robocze przedstawi-

cieli Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej oraz Ministerstwa Rozwoju Regio-

nalnego z KE w sprawie wstrzymania powyższych

zaplanowane wcześniej spotkanie ministra transpor-

gionalnej Johannesem Hahnem dotyczące głównie

W reakcji na zaistniałą sytuację zgodnie z przy-

jętym harmonogramem prac dnia 15 lutego 2013 r.

pochodzić w szczególności z:

nych został przyjęty przez komitet stały Rady Mini-

strów.

Z poważaniem

Maciej Jankowski

w sprawie likwidacji połączeń kolejowych

terpelację posła Eugeniusza Czykwina w sprawie li-

kwidacji połączeń kolejowych na trasie Suwałki – So-

kółka uprzejmie informuję, że na podstawie przepro-

wadzonej analizy PKP PLK SA podjęło decyzję o utrzy-

maniu eksploatacji linii kolejowej nr 40 Sokółka –

Jednocześnie wyjaśniam, iż zgodnie z decyzją Za-

rządu PKP PLK SA z 2009 r. wybrano wariant prze-

biegu linii kolejowej E75 (Rail Baltica) przez Ełk za-

miast przez Sokółkę.

Modernizacja linii kolejowej

w ramach dwóch perspektyw finansowych: obowią-

zującej, 2007–2013, w ramach Programu Operacyj-

1081

2014–2020, w ramach instrumentu CEF (Connecting

Europe Facility).

W obowiązującej perspektywie

natomiast prace na terenie woj. podlaskiego realizo-

wane będą już w ramach kolejnej perspektywy finan-

sowej.

Niemniej Ministerstwo Transportu, Budowni-

finansowo prace utrzymaniowe na linii Sokółka – Su-

wałki w celu zapewnienia zachowania jej parame-

trów na satysfakcjonującym poziomie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

nr SPS-023-14443/13 z dnia 20 lutego br.) w sprawie

granicznych uprzejmie informuję.

W centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych wg

stanu na dzień 28 lutego br., z wyłączeniem osób

przebywających na urlopach wychowawczych i bez-

płatnych, zatrudnianych było w oparciu o stosunek

pracy, a także realizowało zadania na podstawie

umów cywilnoprawnych łącznie 1627 osób, zgodnie

z podziałem przedstawionym w poniższej tabeli:

Wyszczególnienie Ilość %

Stosunek

pracy

powołanie 9 0,55

mianowanie 343 21,09

umowa na czas nie określony 1089 66,93

umowa na czas określony (w tym

na zastępstwo i okres próbny)

143 8,79

Umowy

cywilno-

prawne

umowa-zlecenie 42 2,58

umowa o dzieło 1 0,06

Razem 1627 100

Z powyższych danych wynika, iż umowy cywilno-

prawne stanowią zaledwie 2,64% ogółu pracowników

centrali MSZ oraz innych osób realizujących zadania

w MSZ i w żadnym razie nie zastępują zatrudnienia

na podstawie stosunku pracy.

Umowy na czas okre-

ślony zawierane są zgodnie z obowiązującymi w tym

zakresie przepisami prawa pracy, w tym wynikają-

cymi w szczególności z ustawy z dnia 21 listopada

zgodnie z którą z osobami podejmującymi po raz

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

w Ministerstwie Sprawiedliwości (14444)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

SPS-023-14444/13, przedstawiam poniżej odpowiedź

wiedliwości we wszystkich grupach zawodowych za-

trudnione były 844 osoby, w tym na czas:

— nieokreślony: 761 osób, tj. 90,17% ogółu zatrud -

nionych,

— na czas określony: 54 osoby, tj. 6,4% ogółu za -

trudnionych,

— na czas pełnienia funkcji przez osobą zajmują -

cą kierownicze stanowisko państwowe: 4 osoby,

tj. 0,47% ogółu zatrudnionych,

na zastępstwo: 25,0 osób, tj. 2,96% ogółu zatrudnio-

nych.

Według stanu na dzień 1 marca 2013 r.

Minister-

stwo Sprawiedliwości zawarło umowy cywilnopraw-

ne z 39 osobami, co stanowi 4,62% zatrudnionych na

podstawie umów o pracę.

2.

Czy pan minister zamierza podjąć działania,

ilość tzw. umów śmieciowych w podległym panu re-

sorcie?

W Ministerstwie Sprawiedliwości umowy cywil-

zlecenia zobowiązują się do dokonania określonej

1082

umową czynności prawnej w zróżnicowanych okre-

sach, np. 14-dniowych, miesięcznych lub dłuższych

niż 1 miesiąc.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

sposobów zatrudniania w Ministerstwie Środowiska,

przekazuję stosowne wyjaśnienia.

trudniania w Ministerstwie Środowiska przekazuję

poniższe odpowiedzi.

Ad 1.

Na dzień 28 lutego 2013 r. w Ministerstwie

Środowiska zatrudnionych na podstawie stosunku

pracy było 486 osób, z tego:

1) 384 osoby na podstawie umowy o pracę, w tym:

— 3 osoby (0,6%) na okres próbny,

— 19 osób (3,9%) na czas określony,

— 12 osób (2,5%) na umowę o zastępstwo,

— 5 osób (1,0) na czas pełnienia funkcji ministra,

— 345 osób (71,0%) na czas nieokreślony;

2) 6 osób (1,2%) na podstawie powołania;

3) 96 osób (19,8%) na podstawie mianowania.

W lutym br. zawarto umowy cywilnoprawne lub

zrealizowano wypłaty wynagrodzenia na podstawie

wcześniej zawartych umów cywilnoprawnych 22 oso-

bom (po 11 osób na podstawie umów zlecenia i o dzie-

ło).

Stosunek zawartych lub wypłaconych w lutym br.

umów cywilnoprawnych do ogółu zatrudnionych pra-

cowników wynosi 4,5%.

Ad 2.

Zawierane w Ministerstwie Środowiska

umowy cywilnoprawne nie mają charakteru stosun-

ku pracy, a ich przedmiotem są różne ekspertyzy re-

alizowane na rzecz urzędu.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

z 20 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-023-14446/13) przeka-

zującego interpelację posła Marka Matuszewskiego

W Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Go-

818 osób / 91,3%,

— na podstawie umowy na czas określony –

36 osób/4,0%,

— na podstawie umowy na zastępstwo – 30 osób/3,3%.

Ministerstwo korzysta z usług świadczonych:

— na podstawie umowy zlecenia – 8 osób/0,9%,

— na podstawie umowy o dzieło – 4 osoby/0,4%.

Powyższe dane zostały ustalone wg stanu na

W MTBiGM umowy cywilnoprawne zawierane są

w sytuacjach wymagających jednorazowego lub okre-

sowego wsparcia poszczególnych komórek organiza-

cyjnych.

Pozostaję z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-14448/13) w sprawie sposobów zatrudniania

w Ministerstwie Edukacji Narodowej, uprzejmie in-

zatrudnienie w Ministerstwie Edukacji Narodowej

wg sposobu nawiązania stosunku pracy przedstawia

się w sposób następujący: na podstawie powołania

1083

– 5 osób (1,68% ogólnej liczby zatrudnionych), na pod-

stawie mianowania – 57 osób (19,19% ogólnej liczby

zatrudnionych), umowa na czas nieokreślony – 207

osób (69,70% ogólnej liczby zatrudnionych), umowa

odpowiednio – 28 (14) osób 9,43% (4,71%) ogólnej licz-

by zatrudnionych.

Powyższe dane nie obejmują osób przebywających

czych.

w Ministerstwie Edukacji Narodowej zawartych jest

220 umów cywilnoprawnych, z czego 202 są to umo-

powań o dopuszczenie podręczników do użytku

szkolnego, zgodnie z rozporządzeniem ministra edu-

uczania oraz dopuszczenia do użytku szkolnego pod-

opiniują podręcznik do użytku szkolnego, są rzeczo-

znawcami, którzy wpisani są na listę rzeczoznawców

nia ogólnego prowadzoną przez ministra właściwego

Pozostałe umowy cywilnoprawne zostały zawarte

w celu sporządzenia pisemnej opinii dotyczącej wnio-

sku o dofinansowanie projektu systemowego „E-pod-

nywanych na rzecz Ministerstwa Edukacji Narodo-

wej w zakresie działalności informacyjno-promocyj-

nej, prac organizacyjnych i techniczno-biurowych

dotyczących realizowanych przez resort konkursów,

programów i projektów oraz obsługi administracyj-

nej i technicznej budynków.

stępują sytuacje zastępowania umów o pracę umo-

wami cywilnoprawnymi.

Wszelkie działania realizo-

wane w ministerstwie mają na celu zwiększenie sku-

teczności funkcjonowania resortu oraz uzyskiwanie

optymalnych rezultatów w ramach posiadanych za-

sobów.

Z poważaniem

Minister

Krystyna Szumilas

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Narodowej (SPS-023-14455/13), uprzejmie proszę o przy-

Zatrudnianie pracowników w resorcie obrony na-

rodowej odbywa się głównie na podstawie umów o pra-

cę, z pełnym wykorzystaniem ich katalogu i zasad

przewidzianych przepisami prawa.

Stosowane prak-

tyki – zgodnie z obowiązującymi przepisami – wy-

kształciły pewne zasady, charakterystyczne dla okre-

ślonych grup zawodowych.

W korpusie służby cywilnej kwestie nawiązania

stosunku pracy regulowane są ustawą z dnia 21 li-

poz. 1505, ze zm.), która rozróżnia pracowników

służby cywilnej i urzędników służby cywilnej.

W przy-

padku osób podejmujących po raz pierwszy pracę

określony, 12 miesięcy, z możliwością wcześniejszego

wypowiedzeniem.

W związku z powyższym stosowa-

na jest zasada, iż osoba podejmującą pracę po raz

pierwszy w korpusie służby cywilnej zatrudniana jest

wierana jest z nią umowa na czas nieokreślony.

Usta-

wa nie przewiduje umowy na okres próbny.

W sto-

sunku do urzędników służby cywilnej stosuje się

szczególną formę nawiązania stosunku pracy, jaką

jest mianowanie.

Na podstawie mianowania zatrud-

nione są również inne grupy zawodowe, np. urzędni-

cy państwowi w urzędach niebędących urzędami

służby cywilnej oraz nauczyciele.

Stosunek pracy prokuratorów zgodnie z obowią-

na podstawie powołania, natomiast z urzędnikami

zatrudnionymi w sądach i prokuraturach – na pod-

stawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

W innych jednostkach organizacyjnych resortu

obrony narodowej (w tym objętych ponadzakłado-

wym układem zbiorowym pracy) jako pierwszą –

co do zasady – zawiera się umowę na okres próbny do

3 miesięcy, następnie – na czas określony, a następnie

– umowę na czas nieokreślony.

Strukturę zatrudnienia ze względu na formę na-

wiązania stosunku pracy w resorcie obrony narodo-

wej (z wyłączeniem urzędu ministra obrony narodo-

ze sprawozdaniem SI Ewident-P) przedstawia poniż-

sza tabela:

1084

Lp.

Forma nawiązania

stosunku pracy

Liczba

pracowników

Udział

procentowy

1.

Mianowanie 109 0,25%

2.

Umowa o pracę, w tym: 44 112 99,70%

na okres próbny 647 1,47%

na czas określony 4 972 11,27%

na czas nieokreślony 37 909 85,94%

sezonową 105 0,24%

na zastępstwo 479 1,08%

3.

Powołanie 25 0,05%

Razem 44 246

Jak wynika z powyższego, w resorcie obrony na-

rodowej niemalże 86% pracowników zatrudnionych

ny, ponad 11% to umowy na czas określony, a tylko

niespełna 1,5% to umowy na okres próbny.

Należy

zauważyć, że pracodawcy wojskowi preferują zatrud-

nianie pracowników na czas nieokreślony, ponieważ

jest to korzystne zarówno dla pracownika (zapewnia

mu stabilizację zatrudnienia), jak i pracodawcy, gdyż

rokuje nadzieję na pozostanie pracownika w jednost-

ce przez dłuższy okres.

Pragnę podkreślić, że w resorcie obrony narodo-

wej nie praktykuje się zawierania umów cywilno-

prawnych o znamionach stosunku pracy, określonego

Odnosząc się natomiast do kwestii cywilnopraw-

nych form zatrudnienia, tj. umowy zlecenia i umowy

o dzieło, uprzejmie informuję, że w odniesieniu do

resortu obrony narodowej nie jest prowadzona cen-

tralna ewidencja tych umów.

Danymi liczbowymi

w tym zakresie dysponują jedynie pracodawcy lub

oddziały gospodarcze zajmujące się obsługą finanso-

wą tych pracodawców.

Z informacji uzyskanych od

pracodawców wojskowych oraz przeprowadzanych

kontroli problemowych (doraźnych) w zakresie prawa

pracy wynika, że takie formy zatrudnienia są incy-

dentalne.

Natomiast jeżeli chodzi o Ministerstwo Obrony

Narodowej, uprzejmie informuję, że na dzień 4 mar-

ca 2013 r. w urzędzie było zawartych 815 umów na czas

nieokreślony, 34 umowy na czas określony, 15 umów

zlecenia i umów o dzieło.

Ponadto na podstawie po-

wołania na kierownicze stanowiska państwowe za-

trudnionych jest 5 osób, a na umowę na czas pełnie-

nia funkcji przez ministra obrony narodowej – 3 oso-

by (Gabinet Polityczny MON).

W Ministerstwie Obrony Narodowej umowy zle-

cenia i umowy o dzieło zawierane są na warunkach

rynkowych.

Jednak – podobnie jak w przypadku po-

zostałych jednostek organizacyjnych resortu – nie są

to umowy, których wykonywanie miałoby charakter

świadczenia pracy i jednocześnie wiązałoby się z bra-

kiem zabezpieczenia właściwych świadczeń społecz-

nych, czyli tzw. umowy śmieciowe.

Umowy cywilno-

prawne realizowane przez urząd zawierane są zgod-

nie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym na

zasadach określonych w art. 162 ustawy z dnia

Nr 157, poz. 1240, ze zm.), czyli w sposób celowy i oszczęd-

korzystniejszej oferty.

Podsumowując, pragnę skonstatować, że prob-

lem przedstawiony w interpelacji pana posła Matu-

szewskiego nie występuje w resorcie obrony naro-

dzi konieczność podejmowania działań mających na

celu eliminowanie ewentualnych niezgodnych z pra-

wem praktyk.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

(14456)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

14456/13, przy którym przekazano interpelację po-

selską pana Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

sobów zatrudniania w Ministerstwie Pracy i Polityki

Społecznej, przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej według

stanu na 1 marca 2013 r. zatrudnia 802 osoby na 784

etatach (w tym uwzględniono pracowników przeby-

wających na urlopach wychowawczych, bezpłatnych,

zwolnieniach lekarskich, świadczących pracę na pod-

stwo za nieobecnych pracowników, jak również ko-

rzystających z urlopów macierzyńskich), w tym:

— na czas nieokreślony 708 osób (co stanowi 88%

ogółu zatrudnionych) na 694 etatach,

— na czas określony 94 osoby (co stanowi 12%

ogółu zatrudnionych) na 90 etatach.

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej na

dzień 1 marca 2013 r. zawartych jest 20 umów cywil-

noprawnych z osobami fizycznymi, w tym:

— 17 umów zlecenia,

— 3 umowy o dzieło.

W ministerstwie nie są obsadzane stanowiska

z osobami fizycznymi.

Zawierane umowy zlecenia zo-

1085

bowiązują do dokonania określonej czynności praw-

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

(14457)

W odpowiedzi na pismo z 22 lutego 2012 r., znak:

SPS-023-14457/13, dotyczące interpelacji posła na

podstaw zatrudniania w Ministerstwie Rolnictwa

następująca liczba pracowników:

określony, co stanowiło 5,13% ogólnej liczby zatrud-

nionych, w tym 22 osoby zatrudnione na czas zastęp-

stwa oraz 4 pracowników gabinetu politycznego;

nieokreślony, co stanowiło 94,3% ogólnej liczby za-

trudnionych;

— 5 osób w wyniku powołania na podstawie Kon -

ogólnej liczby zatrudnionych.

Ponadto zadania zlecone na podstawie umów cy-

wilnoprawnych wykonywało łącznie 65 osób, w tym:

— umowy zlecenia – 59 osób, co stanowiło 6,72%

ogólnej liczby zatrudnionych,

— umowy o dzieło – 6 osób, co stanowiło 0,68%

ogólnej liczby zatrudnionych.

są zawierane umowy cywilnoprawne mające na celu

ominięcie przepisów prawa pracy, czyli tzw. umowy

śmieciowe.

Zawierane umowy cywilnoprawne mają

charakter pomocniczy, wspierający lub ekspercki i wy-

nikają wyłącznie ze szczególnych potrzeb urzędu.

Umowy pomocnicze i wspierające dotyczą głownie

realizacji zadań i czynności o charakterze material-

no-technicznym, np. przygotowanie akt do archiwi-

zacji, paginacja akt i ich pakowanie itp.

Zawieranie umów eksperckich podyktowane jest

koniecznością uzyskania niezależnych opinii ze-

wnętrznych wykorzystywanych w bieżących meryto-

rycznych pracach urzędu lub działalności Minister-

stwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako pracodawcy, za-

mawiającego czy też gospodarującego majątkiem

Skarbu Państwa oraz z tytułu prowadzonych postę-

powań administracyjnych.

Minister

Stanisław Kalemba

Państwa, przekazaną przy piśmie z dnia 24 lutego

2013 r. (znak: SPS-023-14458/13), uprzejmie infor-

muję, że zatrudnienie w korpusie służby cywilnej jest

możliwe wyłącznie na podstawie przepisów ustawy

pisami osoba, która po raz pierwszy rozpoczyna pra-

cę w służbie cywilnej, zostaje zatrudniona na czas

określony 12 miesięcy.

Następnie po zdanym egza-

minie ze służby przygotowawczej oraz uzyskaniu po-

zytywnej pierwszej oceny w służbie cywilnej możliwe

jest zatrudnienie na czas nieokreślony.

Zatrudnienie w Ministerstwie Skarbu Państwa

trudnionych wynosiło 554,5 etatów, w tym w korpu-

sie służby cywilnej 528,5 etatów, w grupie kierowni-

czych stanowisk państwowych 5 etatów, a w grupie

pracowników obsługi 21 etatów.

W chwili obecnej

w Gabinecie Politycznym Ministra Skarbu Państwa

nie ma zatrudnionych żadnych pracowników.

Ministerstwo Skarbu Państwa zawiera umowy

cywilnoprawne z osobami fizycznymi wyłącznie na

podstawie przepisów prawa na wykonanie określo-

nych czynności lub zadań.

Nie mają one na celu za-

stąpienia zatrudnienia na podstawie umów o pracę.

W chwili obecnej podpisane są 4 takie umowy, co sta-

nowi niespełna 1% zatrudnienia ogółem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

1086

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

skiego, przekazaną pismem z dnia 22 lutego 2013 r.,

znak: SPS-024-14459/13, w sprawie sposobów za-

trudniania w Ministerstwie Sportu i Turystyki,

Ad 1.

Stan osobowy w Ministerstwie Sportu i Tu-

rystyki w ujęciu ilościowym i procentowym w stosun-

ku do ogólnej liczby zatrudnionych został przedsta-

wiony w poniższej tabeli.

Ad 2.

Ministerstwo nie promuje zatrudniania na

tzw. umowy śmieciowe.

Umowy cywilnoprawne za-

wierane przez resort w stosunku do ogólnej liczby

osób zatrudnionych stanowią niewielki procent.

Nie-

mniej jednak z uwagi na specyfikę niektórych zadań

realizowanych przez ministerstwo konieczne jest

wsparcie ekspertów zewnętrznych w zakresie m.in.

przygotowywania analiz, wykonywania specjali-

stycznych opinii oraz przeprowadzenia szkoleń.

Tego

rodzaju zadania zlecane są jednorazowo w ramach

umów cywilnoprawnych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

nia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych uprzejmie

zatrudnienie osób świadczących pracę na podstawie

stosunku pracy w departamentach i biurach Mini-

sterstwa Spraw Wewnętrznych wynosiło 862 osoby,

w tym:

— pracownicy zatrudnieni w oparciu o umowę

90,1% ogółu zatrudnionych,

stępstwie pracowników na czas ich usprawiedliwio-

nej nieobecności) – 85 osób, co stanowi 9,9% ogółu

zatrudnionych.

Jednocześnie pragnę poinformować, że oprócz

umów zawartych na podstawie stosunku pracy Mi-

nisterstwo Spraw Wewnętrznych korzysta z innych

form zatrudnienia opartych na przepisach Kodeksu

cywilnego.

Liczba zatrudnionych na podstawie umów

cywilnoprawnych w MSW wynosi ogółem 15 osób, co

stanowi 1,7% w stosunku do liczby pracowników za-

— umowy na zastępstwo procesowe z radcami

prawnymi – finansowane ze środków budżetowych:

– pracownicy MSW – 7 osób,

– osoby spoza MSW – 1 osoba;

— umowy o dzieło – finansowane ze środków unij -

nych pozabudżetowych, otrzymanych z Komisji Eu-

ropejskiej na realizację projektu twinningowego:

– pracownicy MSW – 3 osoby,

– osoby spoza MSW – 2 osoby;

— umowy zlecenia – finansowane ze środków bu -

dżetowych:

– osoby spoza MSW – 2 osoby.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Ogólna liczba

zatrudnionych na

dzień 28 lutego

2013 r.

Umowy na czas

nieokreślony

Umowy na czas określony

Inne formy zatrudnienia

(powołanie na czas

pełnienia funkcji)

Umowy zlecenia

Stan

zatrudnienia

(osoby)

%

Ilość

zawartych

umów

% zawartych

umów w

stosunku do

ogólnej liczby

zatrudnionych

Ilość

zawartych

umów

% zawartych

215 100 185 86% 25 11,7% 5 2,3% 7 3,25%

1087

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w woj. wielkopolskim (14461)

zanymi przy pismach z dnia 20 lutego 2013 r. (znaki:

SPS-023-14473/13, SPS-023-14474/13, SPS-023-

14475/13), z dnia 22 lutego 2013 r. (znaki: SPS-023-

14467/13, SPS-023-14465/13, SPS-023-14466/13,

SPS-023-14464/13, SPS-023-14463/13, SPS-023-

14469/13, SPS-023-14461/13, SPS-023-14462/13,

SPS-023-14468/13, SPS-023-14470/13, SPS-023-

14471/13, SPS-023-14472/13) oraz z dnia 6 marca

2013 r. (znak: SPS-023-15108/13) interpelacjami

pana posła Marka Matuszewskiego w sprawie sposo-

bów zatrudniania w placówkach ZUS w poszczegól-

nych województwach w oparciu o dane przekazane przez

prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uprzejmie

informuję.

Pracownicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

stępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej

zacyjnych zakładu, ich zastępcy oraz główni księgowi

łania.

Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2 tej ustawy

również inspektorzy kontroli Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych są zatrudniani na podstawie stosunku

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie zatrudnia

pracowników na podstawie umów cywilnoprawnych

kosztem zatrudnienia w ramach stosunku pracy.

Natomiast na podstawie umowy o dzieło ZUS na-

wiązuje współpracę z lekarzami konsultantami, któ-

rzy wydają specjalistyczną opinię do potrzeb ustala-

nia uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecz-

nych.

Zgodnie z art. 68 ust. 2 powołanej ustawy w ra-

mach realizacji powyższych zadań oraz zadań zwią-

zanych z orzekaniem przez lekarzy orzeczników i ko-

misji lekarskiej zakładu do potrzeb ustalania upraw-

nień do świadczeń innych niż z ubezpieczeń społecz-

nych zakład udziela zamówień na dodatkowe opinie

sowej obserwacji szpitalnej – zgodnie z potrzebami

orzecznictwa lekarskiego.

Ponadto art. 68 ust. 2

ustawy stanowi, że umowy te są zawierane z wyłą-

czeniem przepisów o zamówieniach publicznych.

Ponadto umowy cywilnoprawne są zawierane spo-

radycznie w przypadku pojawiania się bieżących po-

trzeb niezwiązanych z wykonywaniem statutowych

potrzeb zakładu, np. na prowadzenie szkoleń dla pra-

cowników ZUS.

W załączeniu przekazuję zestawienie zawierające

liczbę osób zatrudnionych w oddziałach ZUS na pod-

stawie umowy o pracę: na okres próbny, na czas okre-

ślony i nieokreślony, na czas zastępstwa pracownika

zatrudnionych na podstawie powołania w rozbiciu na

poszczególne województwa oraz zestawienie zawie-

rające liczbę umów cywilnoprawnych w zakładzie

Załącznik 1

Zatrudnienie w jednostkach ZUS w podziale na rodzaj zawartej umowy – stan na 28 lutego 2012 r.

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów Stosunek% do liczby atrudnionych

Dolnośląskie

Legnica

powołanie 35,000 4,32%

um.

na czas nieokreślony 733,200 90,57%

um.

na zastępstwo 28,300 3,50%

um.

na okres próbny 1,000 0,12%

um.

na czas określony 12,000 1,48%

oddział Legnica suma 809,500

Wałbrzych

powołanie 58,000 4,54%

um.

na czas nieokreślony 1159,625 90,68%

um.

na zastępstwo 15,750 1,23%

um.

na czas określony 45,375 3,55%

oddział Wałbrzych suma 1278,750

Wrocław

powołanie 69,000 4,19%

um.

na czas nieokreślony 1484,175 90,12%

um.

na zastępstwo 40,000 2,43%

um.

na okres próbny 2,000 0,12%

um.

na czas określony 51,750 3,14%

oddział Wrocław suma 1646,925

1088

Razem w województwie

powołanie 162,000 4,34%

um.

na czas nieokreślony 3377,000 90,41%

um.

na zastępstwo 84,050 2,25%

um.

na okres próbny 3,000 0,08%

um.

na czas określony 109,125 2,92%

3735,175

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

zatrudnionych

Kujawsko

-pomorskie

Bydgoszcz

powołanie 54,000 4,48%

um.

na czas nieokreślony 1094,300 90,79%

um.

na zastępstwo 28,000 2,32%

um.

na okres próbny 7,000 0,58%

um.

na czas określony 22,000 1,83%

oddział Bydgoszcz suma 1205,300

Toruń

powołanie 60,000 5,48%

um.

na czas nieokreślony 993,425 90,77%

um.

na zastępstwo 24,000 2,19%

um.

na czas określony 17,000 1,55%

oddział Toruń suma 1094,425

Razem w województwie

powołanie 114,000 4,96%

um.

na czas nieokreślony 2087,725 90,78%

um.

na zastępstwo 52,000 2,26%

um.

na okres próbny 7,000 0,30%

um.

na czas określony 39,000 1,70%

2299,725

Lubelskie

Biłgoraj

powołanie 39,000 6,30%

um.

na czas nieokreślony 572,950 92,61%

um.

na zastępstwo 3,000 0,48%

um.

na czas określony 3,700 0,60%

oddział Biłgoraj suma 618,650

Lublin

powołanie 63,000 4,52%

um.

na czas nieokreślony 1267,050 90,84%

um.

na zastępstwo 18,000 1,29%

um.

na okres próbny 2,800 0,20%

um.

na czas określony 44,000 3,15%

oddział Lublin suma 1394,850

Razem w województwie

powołanie 102,000 5,07%

um.

na czas nieokreślony 1840,000 91,38%

um.

na zastępstwo 21,000 1,04%

um.

na okres próbny 2,800 0,14%

um.

na czas określony 47,700 2,37%

2013,500

1089

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Lubuskie

Gorzów Wlkp.

powołanie 28,000 5,81%

um.

na czas nieokreślony 444,650 92,32%

um.

na zastępstwo 3,000 0,62%

um.

na okres próbny 1,000 0,21%

um.

na czas określony 5,000 1,04%

oddział Gorzów

Wlkp. suma

481,650

Zielona Góra

powołanie 43,000 5,58%

um.

na czas nieokreślony 677,225 87,95%

um.

na zastępstwo 8,000 1,04%

um.

na czas określony 41,800 5,43%

oddział Zielona Góra suma 770,025

Razem w województwie

powołanie 71,000 5,67%

um.

na czas nieokreślony 1121,875 89,63%

um.

na zastępstwo 11,000 0,88%

um.

na okres próbny 1,000 0,08%

um.

na czas określony 46,800 3,74%

1251,675

Łódzkie

Łódź I

powołanie 58,000 4,22%

um.

na czas nieokreślony 1164,333 84,69%

um.

na zastępstwo 35,000 2,55%

um.

na czas określony 117,500 8,55%

oddział Łódź I suma 1374,833

Łódź II

powołanie 36,000 3,78%

um.

na czas nieokreślony 864,400 90,66%

um.

na zastępstwo 29,000 3,04%

um.

na czas określony 24,000 2,52%

oddział Łódź II suma 953,400

Tomaszów Maz.

powołanie 36,000 4,48%

um.

na czas nieokreślony 719,950 89,69%

um.

na zastępstwo 17,000 2,12%

um.

na okres próbny 2,000 0,25%

um.

na czas określony 27,750 3,46%

oddział Tomaszów Maz.

suma

802,700

Razem w województwie

powołanie 130,000 4,15%

um.

na czas nieokreślony 2748,683 87,79%

um.

na zastępstwo 81,000 2,59%

um.

na okres próbny 2,000 0,06%

um.

na czas określony 169,250 5,41%

3130,933

1090

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Małopolskie

Chrzanów

powołanie 39,000 5,63%

um.

na czas nieokreślony 619,975 89,47%

um.

na zastępstwo 9,000 1,30%

um.

na czas określony 25,000 3,61%

oddział Chrzanów suma 692,975

Kraków

powołanie 81,000 4,52%

um.

na czas nieokreślony 1650,575 92,05%

um.

na zastępstwo 50,000 2,79%

um.

na okres próbny 3,500 0,20%

um.

na czas określony 8,000 0,45%

oddział Kraków suma 1793,075

Nowy Sącz

powołanie 40,000 4,55%

um.

na czas nieokreślony 815,750 92,73%

um.

na czas określony 24,000 2,73%

oddział Nowy Sącz suma 879,750

Tarnów

powołanie 29,000 6,58%

um.

na czas nieokreślony 390,875 88,66%

um.

na zastępstwo 5,000 1,13%

um.

na okres próbny 2,000 0,45%

um.

na czas określony 14,000 3,18%

oddział Tarnów suma 440,875

Razem w województwie

powołanie 189,000 4,96%

um.

na czas nieokreślony 3477,175 91,34%

um.

na zastępstwo 64,000 1,68%

um.

na okres próbny 5,500 0,14%

um.

na czas określony 71,000 1,87%

3806,675

Mazowieckie

Płock

powołanie 56,000 6,10%

um.

na czas nieokreślony 842,432 91,72%

um.

na zastępstwo 7,000 0,76%

um.

na okres próbny 4,000 0,44%

um.

na czas określony 9,100 0,99%

oddział Płock suma 918,532

Radom

powołanie 40,000 5,66%

um.

na czas nieokreślony 655,300 92,65%

um.

na zastępstwo 1,000 0,14%

um.

na okres próbny 2,000 0,28%

um.

na czas określony 9,000 1,27%

oddział Radom suma 707,300

Siedlce

powołanie 29,000 4,66%

um.

na czas nieokreślony 423,750 68,13%

um.

na zastępstwo 5,000 0,80%

um.

na okres próbny 3,000 0,48%

um.

na czas określony 161,250 25,92%

oddział Siedlce suma 622,000

1091

Warszawa I

powołanie 68,000 4,22%

um.

na czas nieokreślony 1413,475 87,75%

um.

na zastępstwo 13,000 0,81%

um.

na okres próbny 6,000 0,37%

um.

na czas określony 110,400 6,85%

oddział Warszawa I suma 1610,875

Warszawa II

powołanie 47,000 3,52%

um.

na czas nieokreślony 1171,250 87,78%

um.

na zastępstwo 31,000 2,32%

um.

na okres próbny 1,000 0,07%

um.

na czas określony 84,100 6,30%

oddział Warszawa II suma 1334,350

Warszawa III

powołanie 50,000 4,31%

um.

na czas nieokreślony 995,483 85,82%

um.

na zastępstwo 23,000 1,98%

um.

na czas określony 91,500 7,89%

oddział Warszawa III

suma

1159,983

centrala ZUS

powołanie 7,000 0,50%

um.

na czas nieokreślony 1303,700 93,74%

um.

na czas określony 56,075 4,03%

um.

na zastępstwo 11,000 0,79%

um.

na okres próbny 13,000 0,93%

centrala ZUS suma 1390,775

Razem w województwie

powołanie 297,000 3,84%

um.

na czas nieokreślony 6805,390 87,88%

um.

na zastępstwo 91,000 1,18%

um.

na okres próbny 29,000 0,37%

um.

na czas określony 521,425 6,73%

7743,815

Opolskie

Opole

powołanie 58,000 5,19%

um.

na czas nieokreślony 1017,375 91,12%

um.

na zastępstwo 20,000 1,79%

um.

na okres próbny 3,500 0,31%

um.

na czas określony 17,625 1,58%

oddział Opole suma 1116,500

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Podkarpackie

Jasło

powołanie 35,000 5,61%

um.

na czas nieokreślony 556,750 89,26%

um.

na zastępstwo 2,000 0,32%

um.

na okres próbny 3,000 0,48%

oddział Jasło suma 623,750

1092

Rzeszów

powołanie 62,000 3,91%

um.

na czas nieokreślony 1495,625 94,38%

um.

na zastępstwo 14,000 0,88%

um.

na czas określony 13,000 0,82%

oddział Rzeszów suma 1584,625 100,00%

Razem w województwie

powołanie 97,000 4,39%

um.

na czas nieokreślony 2 052,375 92,94%

um.

na zastępstwo 16,000 0,72%

um.

na okres próbny 3,000 0,14%

um.

na czas określony 40,000 1,81%

2208,375

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Podlaskie Białystok

powołanie 60,000 5,65%

um.

na czas nieokreślony 994,150 93,56%

um.

na czas określony 8,400 0,79%

oddział Białystok

suma

1062,550

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Pomorskie

Gdańsk

powołanie 95,000 4,78%

um.

na czas nieokreślony 1795,425 90,41%

um.

na zastępstwo 59,000 2,97%

um.

na okres próbny 3,000 0,15%

um.

na czas określony 33,500 1,69%

oddział Gdańsk suma 1985,925 100,00%

Słupsk

powołanie 31,000 5,59%

um.

na czas nieokreślony 508,400 91,70%

um.

na zastępstwo 4,000 0,72%

um.

na okres próbny 2,000 0,36%

um.

na czas określony 9,000 1,62%

oddział Słupsk suma 554,400

Razem w województwie

powołanie 126,000 4,96%

um.

na czas nieokreślony 2303,825 90,69%

um.

na zastępstwo 63,000 2,48%

um.

na okres próbny 5,000 0,20%

um.

na czas określony 42,500 1,67%

2540,325

śląskie

Bielsko-Biała

powołanie 40,000 4,87%

um.

na czas nieokreślony 751,725 91,47%

um.

na zastępstwo 23,000 2,80%

um.

na czas określony 7,100 0,86%

oddział Bielsko - Biała

suma

821,825

1093

Chorzów

powołanie 50,000 4,28%

um.

na czas nieokreślony 1083,250 92,69%

um.

na zastępstwo 17,000 1,45%

um.

na okres próbny 6,000 0,51%

um.

na czas określony 12,400 1,06%

oddział Chorzów suma 1168,650

Częstochowa

powołanie 35,000 4,66%

um.

na czas nieokreślony 694,500 92,54%

um.

na zastępstwo 7,000 0,93%

um.

na okres próbny 10,000 1,33%

um.

na czas określony 4,000 0,53%

oddział Częstochowa suma 750,500

Rybnik

powołanie 54,000 4,51%

um.

na czas nieokreślony 1108,150 92,57%

um.

na zastępstwo 14,000 1,17%

um.

na okres próbny 6,500 0,54%

um.

na czas określony 14,400 1,20%

oddział Rybnik suma 1197,050

Sosnowiec

powołanie 38,000 4,23%

um.

na czas nieokreślony 786,450 87,56%

um.

na zastępstwo 43,000 4,79%

um.

na okres próbny 2,000 0,22%

um.

na czas określony 28,750 3,20%

oddział Sosnowiec suma 898,200

Zabrze

powołanie 49,000 4,90%

um.

na czas nieokreślony 923,050 92,31%

um.

na zastępstwo 17,900 1,79%

um.

na okres próbny 2,000 0,20%

um.

na czas określony 8,000 0,80%

oddział Zabrze suma 999,950

Razem w województwie

powołanie 266,000 4,56%

um.

na czas nieokreślony 5347,125 91,62%

um.

na zastępstwo 121,900 2,09%

um.

na okres próbny 26,500 0,45%

um.

na czas określony 74,650 1,28%

5836,175

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Świętokrzyskie

Kielce

powołanie 65,000 4,91%

um.

na czas nieokreślony 1240,750 93,76%

um.

na zastępstwo 10,000 0,76%

um.

na okres próbny 2,000 0,15%

um.

na czas określony 5,600 0,42%

oddział Kielce suma 1323,350

1094

Warmińsko

-mazurskie

Elbląg

powołanie 29,000 5,30%

um.

na czas nieokreślony 464,500 84,84%

um.

na zastępstwo 23,000 4,20%

um.

na okres próbny 10,000 1,83%

um.

na czas określony 21,000 3,84%

oddział Elbląg suma 547,500

Olsztyn

powołanie 54,000 4,99%

um.

na czas nieokreślony 1016,000 93,81%

um.

na zastępstwo 4,000 0,37%

um.

na okres próbny 3,000 0,28%

um.

na czas określony 6,000 0,55%

oddział Olsztyn suma 1083,000

Razem w województwie

powołanie 83,000 5,09%

um.

na czas nieokreślony 1480,500 90,80%

um.

na zastępstwo 27,000 1,66%

um.

na okres próbny 13,000 0,80%

um.

na czas określony 27,000 1,66%

1630,500

Województwo Oddział Rodzaj umowy Liczba etatów

Wielkopolskie

Ostrów Wlkp.

powołanie 70,000 6,02%

um.

na czas nieokreślony 1058,942 91,14%

um.

na zastępstwo 13,000 1,12%

um.

na okres próbny 2,000 0,17%

um.

na czas określony 18,000 1,55%

oddział Ostrów Wlkp. suma 1161,942

Piła

powołanie 28,000 6,49%

um.

na czas nieokreślony 384,600 89,11%

um.

na zastępstwo 3,000 0,70%

um.

na czas określony 16,000 3,71%

oddział Piła suma 431,600

Poznań I

powołanie 68,500 5,08%

um.

na czas nieokreślony 1163,350 86,28%

um.

na zastępstwo 66,000 4,89%

um.

na okres próbny 7,725 0,57%

um.

na czas określony 42,800 3,17%

oddział Poznań I suma 1348,375

Poznań II

powołanie 56,000 4,48%

um.

na czas nieokreślony 1127,050 90,16%

um.

na zastępstwo 26,000 2,08%

um.

na okres próbny 1,000 0,08%

oddział Poznań II suma 1250,050

Razem w województwie

powołanie 222,500 5,31%

um.

na czas nieokreślony 3733,942 89,07%

um.

na zastępstwo 108,000 2,58%

um.

na okres próbny 10,725 0,26%

um.

na czas określony 116,800 2,79%

4191,967

1095

Zachodnio

-pomorskie

Koszalin

powołanie 35,000 5,17%

um.

na czas nieokreślony 614,900 90,87%

um.

na zastępstwo 4,000 0,59%

um.

na okres próbny 3,000 0,44%

um.

na czas określony 19,800 2,93%

oddział Koszalin suma 676,700

Szczecin

powołanie 69,000 5,19%

um.

na czas nieokreślony 1213,650 91,33%

um.

na zastępstwo 26,000 1,96%

um.

na okres próbny 3,000 0,23%

um.

na czas określony 17,250 1,30%

oddział Szczecin suma 1328,900

Razem w województwie

powołanie 104,000 5,19%

um.

na czas nieokreślony 1828,550 91,17%

um.

na zastępstwo 30,000 1,50%

um.

na okres próbny 6,000 0,30%

um.

na czas określony 37,050 1,85%

2005,600

Razem w zakładzie:

Rodzaj umowy Liczba etatów

powołanie 2146,500 4,68%

um.

na czas nieokreślony 41 456,440 90,33%

um.

na czas określony 56,075 0,12%

um.

na zastępstwo 799,950 1,74%

um.

na okres próbny 120,025 0,26%

um.

na czas określony 1317,850 2,87%

45 896,840

1096

Załącznik 2

Oddział

Liczba umów

cywilnoprawnych

na dzień 28 lutego

2013 r.

Liczba umów

zlecenia na

dzień 28 lutego

2013 r.

o dzieło na

dzień 28 lutego

2013 r.

Stan zatrudnienia

w etatach na dzień

28 lutego 2013 r.

Stosunek% umów

cywilnoprawnych

(kol. 2) do liczby

zatrudnionych

(kol. 5)

1.

2.

3.

4.

5.

6.

dolnośląskie

Legnica 11 0 11 809,5 1,4

Wałbrzych 1 0 1 1278,75 0,1

Wrocław 3 0 3 1646,925 0,2

Razem w woj. dolnośląskim 15 0 15 3735,175 0,4

kujawsko-pomorskie

Bydgoszcz 4 0 4 1205,3 0,3

Toruń 0 0 0 1094,425 0,0

Razem w woj. kujawsko-pomorskim 4 0 4 2299,725 0,2

lubelskie

Lublin 1 0 1 1394,85 0,1

Biłgoraj 0 0 0 618,65 0,0

Razem w woj. lubelskim 1 0 1 2013,5 0,0

lubuskie

Gorzów Wielkopolski 0 0 0 481,65 0,0

Zielona Góra 0 0 0 770,025 0,0

Razem w woj. lubuskim 0 0 0 1251,675 0,0

łódzkie

Łódź I 0 0 0 1374,833 0,0

Łódź II 0 0 0 953,4 0,0

Tomaszów Maz.

0 0 0 802,7 0,0

Razem w woj. łódzkim 0 0 0 3130,933 0,0

małopolskie

Kraków 0 0 0 1793,075 0,0

Nowy Sącz 10 0 10 879,75 1,1

Chrzanów 25 0 25 692,975 3,6

Tarnów 0 0 0 440,875 0,0

Razem w woj. małopolskim 35 0 35 3806,675 0,9

mazowieckie

Centrala 8 8 0 1390,775 0,0

Płock 7 0 7 918,532 0,8

Radom 3 0 3 707,3 0,4

Siedlce 3 0 3 622 0,5

Warszawa I 0 0 0 1610,875 0,0

Warszawa II 0 0 0 1334,35 0,0

Warszawa III 0 0 0 1159,983 0,0

Razem w woj. mazowieckim 21 8 13 7743,815 0,2

opolskie

Opole 0 0 0 1116,5 0,0

podkarpackie

Jasło 0 0 0 623,75 0,0

Rzeszów 13 0 13 1584,625 0,8

Razem w woj. podkarpackim 13 0 13 2208,375 0,6

podlaskie

Białystok 0 0 0 1062,55 0,0

pomorskie

Gdańsk 0 0 0 1985,925 0,0

Słupsk 7 0 7 554,4 1,3

Razem w woj. pomorskim 7 0 7 2540,325 0,3

śląskie

Bielsko-Biała 7 0 7 821,825 0,9

Chorzów 0 0 0 1168,65 0,0

1097

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w woj. mazowieckim (14462)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 14461, str. 1087.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w woj. lubelskim (14463)

w woj. podkarpackim (14464)

w woj. dolnośląskim (14465)

Częstochowa 0 0 0 750,5 0,0

Rybnik 0 0 0 1197,05 0,0

Sosnowiec 0 0 0 898,2 0,0

Zabrze 6 0 6 999,95 0,6

Razem w woj. śląskim 13 0 13 5836,175 0,2

świętokrzyskie

Kielce 0 0 0 1323,35 0,0

warmińsko-mazurskie

Elbląg 5 0 5 547,5 0,9

Olsztyn 0 0 0 1083 0,0

Razem w woj. warmińsko-mazurskim 5 0 5 1630,5 0,3

wielkopolskie

Ostrów Wielkopolski 0 0 0 1161,942 0,0

Poznań I 0 0 0 1348,375 0,0

Poznań II 0 0 0 1250,05 0,0

Piła 0 0 0 431,6 0,0

Razem w woj. wielkopolskim 0 0 0 4191,967 0,0

zachodniopomorskie

Koszalin 0 0 0 676,7 0,0

Szczecin 2 0 2 1328,9 0,2

Razem w woj. zachodniopomorskim 2 0 2 2005,6 0,1

Ogółem 116 8 108 45 896,84 0,2

1098

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w woj. świętokrzyskim (14466)

w woj. śląskim (14467)

w woj. opolskim (14468)

w woj. małopolskim (14469)

w woj. łódzkim (14470)

w woj. podlaskim (14471)

w woj. kujawsko-pomorskim (14472)

w woj. lubuskim (14473)

1099

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w woj. zachodniopomorskim (14474)

w woj. warmińsko-mazurskim (14475)

ministra sportu i turystyki

(14476)

o sygn.

SPS-023-14476/13, w sprawie niespełniania

dowy, uprzejmie informuję.

Ad 1.

Spółka PL.2012+ sp. z o.o. („spółka”) jest

operatorem Stadionu Narodowego w Warszawie od

dnia 1 stycznia 2013 r.

Spółka nie zamierza zamykać

Stadionu Narodowego ani w inny sposób ograniczać

dostępu do niego osobom zainteresowanym.

Stadion

spełnia bowiem warunki do zapewnienia najwyższej

jakości i bezpieczeństwa osobom przebywającym na

Stadionie Narodowym.

Ad 2. i 7.

W chwili oddania Stadionu Narodowego

do użytku, tj. w chwili uzyskania pozwolenia na użyt-

kowanie, stadion spełniał wszelkie wymogi określone

przepisami prawa.

Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej

w Warszawie cyklicznie kontrolowała Stadion Naro-

dowy przed każdą imprezą masową organizowaną na

Stadionie Narodowym i każdorazowo wydawała po-

zytywną opinię o możliwości ich przeprowadzenia.

Ad 3.

Do zadań Ministerstwa Sportu i Turystyki

nie zalicza się sprawowania nadzoru budowlanego

nad obiektami sportowymi w Polsce, w związku

z czym ministerstwo nie posiada wiedzy na temat

tego, ile obiektów sportowych posiada wady i jakiego

rodzaju.

Ad 4.

Ponieważ w pytaniu nr 4 nie wskazano, ja-

kiego problemu pytanie dotyczy, nie jest możliwe

udzielenie odpowiedzi.

Ad 5.

W ramach rutynowych kontroli technicz-

nych prowadzonych na Stadionie Narodowym stwier-

dzono usterki kilkunastu elementów systemu prze-

ciwpożarowego składającego się z około 12 500 ele-

mentów.

Usterki te nie miały wpływu na stan bez-

pieczeństwa na stadionie.

Niemniej jednak spółka

niezwłocznie przystąpiła do ich usuwania.

Potwierdziły to wyniki kontroli prowadzonych

przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej

w Warszawie na Stadionie Narodowym w dniach 22

marca 2013 r. i 26 marca 2013 r.

Po przeprowadzeniu

tych kontroli Komenda Miejska Państwowej Straży

Pożarnej w Warszawie wydała pozytywną opinię w za-

kresie zabezpieczenia przeciwpożarowego podczas

meczów Polska – Ukraina w dniu 22 marca 2013 r. i Pol-

ska – San Marino w dniu 26 marca 2013 r.

Część usterek, w tym awaria hydrantów zewnętrz-

nych, została usunięta już w trakcie kontroli, hydran-

ty zostały przetestowane i uzyskały odpowiednie

certyfikaty.

Obecnie w fazie końcowej znajduje się

proces usuwania usterek, który rozpoczął się jeszcze

przed ww. kontrolą.

Wszystkie naprawy zostaną za-

kończone najpóźniej do dnia 14 marca 2013 r.

Tym

samym na przeszło tydzień przed ww. meczami wszyst-

kie elementy systemu przeciwpożarowego osiągną

stuprocentową sprawność techniczną, funkcjonalną

i użytkową.

Ad 6.

Decyzja co do sposobu postępowania z obiek-

tami sportowymi, w stosunku do których stwierdzo-

no występowanie usterek, należy do właścicieli tych

obiektów.

Ad 8.

W związku z tym, że w okresach wyznaczo-

nych przez producentów poszczególnych elementów

Stadionu Narodowego lub wykonawców robót, a tak-

że przewidzianych przepisami prawa przeprowadza-

ne są rutynowe kontrole, niebezpieczeństwo naraże-

nia osób przebywających na Stadionie Narodowym

jest znikome.

Niebezpieczeństwo to zmniejsza się

z uwagi na kontrole prowadzane przez Komendę

przed każdą imprezą masową, jaka odbywa się na

Stadionie Narodowym.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

1100

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie dofinansowań konkursów

dla fundacji działających na podstawie

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Niemczyk (SPS-023-14477/13) w sprawie funduszy,

które mogą zostać przekazane w 2013 r. przez Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej, zwane dalej MEN, na

rzecz fundacji i organizacji działających na podstawie

stępczej, przedstawiam, co następuje.

Fundacje, stowarzyszenia i inne organizacje po-

żytku publicznego prowadzące działalność w zakre-

sie wspierania rodziny, pieczy zastępczej lub pomocy

stępczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 135), mogą występować

do MEN z wnioskami o wsparcie realizacji zadania

licznego w trybie konkursów prowadzonych na pod-

Zgodnie z planem zlecania zadań publicznych na

2013 r. opublikowanym na stronie internetowej Biu-

letynu Informacji Publicznej MEN zostanie przepro-

wadzonych w tym roku 12 konkursów na łączną kwo-

tę 10 685 tys. zł.

W konkursach tych uczestniczyć

mogą również podmioty, do których zadań należy

prowadzenie działalności w zakresie wspierania ro-

dziny, pieczy zastępczej lub pomocy społecznej, pod

warunkiem że zgłoszone oferty złożone przez te pod-

mioty będą spełniać wymagania określone regulami-

nami konkursów.

Podmioty prowadzące działalność w zakresie

społecznej powinny zwrócić szczególną uwagę na trzy

spośród zaplanowanych przez MEN konkursów na

rok 2013 (na łączną kwotę 5100 tys. zł), które należą

do rządowego programu na lata 2008–2013 „Bez-

uczestniczy MEN.

Realizacja celów tego programu

(np. wzmocnienie i rozszerzenie specjalistycznej po-

mocy psychologiczno-pedagogicznej czy ograniczenie

skali występowania zjawisk patologicznych) obejmu-

je również zadania z zakresu wspierania rodziny.

Otwarty konkurs ofert na realizację zadania pub-

licznego pn. „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projek-

ty upowszechniające i wzmacniające wybrane dzia-

łania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty

edukacyjne w gimnazjach”, na realizację którego zo-

stały zarezerwowane środki w wysokości 2500 tys.

zł, przewiduje wzmacnianie bezpieczeństwa uczniów

w szkołach i placówkach oraz poprawę poziomu bez-

ty.

Celem konkursu będzie wyłonienie najkorzyst-

prowadzoną diagnozę zaplanują i przeprowadzą pro-

jekty edukacyjne wzmacniające przynajmniej trzy

działania dotyczące Roku Bezpiecznej Szkoły:

— dbanie o klimat szkoły,

— przeciwdziałanie agresji i przemocy,

— rozwiązywanie sytuacji konfliktowych,

— reagowanie w sytuacjach nadzwyczajnych,

— promowanie bezpieczeństwa w sieci,

— udzielanie pierwszej pomocy,

— zapewnianie bezpiecznej drogi do szkoły,

— dbanie o bezpieczny wypoczynek,

— stosowanie BHP i higieny.

Na przeprowadzenie otwartego konkursu ofert na

realizację zadania publicznego pn. „Ja i ty – bezpiecz-

ce poprzez poprawę relacji interpersonalnych i kli-

matu społecznego” zarezerwowano środki w wysoko-

ści 1000 tys. zł.

Celem konkursu jest wyłonienie najkorzystniej-

w placówce zaplanują i przeprowadzą projekty edu-

kacyjne wzmacniające bezpieczeństwo w szkole oraz

— rozwijanie kompetencji psychospołecznych

oraz placówki, w tym rozwijanie umiejętności zago-

współpracy z podmiotami zewnętrznymi na rzecz

poprawy bezpieczeństwa w szkołach oraz w placów-

kach i upowszechnianie dobrych praktyk w tym za-

kresie.

Trzecim konkursem w ramach rządowego progra-

1101

sokości 1600 tys. zł.

Grupą adresową konkursu są

uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

uczęszczający do szkół podstawowych i gimnazjów

ogólnodostępnych, ogólnodostępnych z oddziałami

wieśnicy.

Konkurs ma na celu realizację w środowi-

skach szkolnych i lokalnych działań służących przy-

gotowaniu wszystkich uczestników procesu eduka-

cyjnego – uczniów, rodziców i nauczycieli oraz środo-

wiska lokalnego – do akceptacji włączenia społeczne-

go uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjny-

mi, rozwijania potencjału wynikającego z różnorod-

ności oraz umiejętności rozwiązywania trudności bez

powodujących wykluczenie i izolację jednostek.

Pełna lista zadań publicznych została opubliko-

wana na stronach internetowych Biuletynu Informa-

cji Publicznej MEN pod adresem internetowym:

http://bip/images/stories/Plan_zada_zleconych2013.

jest ogłaszany w Biuletynie Informacji Publicznej

MEN, w siedzibie ministerstwa na tablicy ogłoszeń

oraz na stronie internetowej.

Ogłoszenie zawiera

również dokumenty, które zawierają wymagania ko-

nieczne do spełnienia przez podmioty składające

oferty w tym konkursie – regulamin konkursu oraz

zasady przyznawania i rozliczania dotacji.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

dotyczące interpelacji poseł Małgorzaty Niemczyk

łających na podstawie ustawy o wspieraniu rodziny

W otwartych konkursach ofert ogłaszanych na

mienione w art. 3 ust. 3 ustawy, czyli inne niż orga-

nizacje pozarządowe podmioty, które prowadzą dzia-

łalność pożytku publicznego:

1) osoby prawne i jednostki organizacyjne działa-

2) stowarzyszenia jednostek samorządu teryto-

rialnego;

3) spółdzielnie socjalne oraz

4) tzw. spółki non profit – spółki akcyjne i spółki

we będące spółkami działającymi na podstawie prze-

łowców, akcjonariuszy i pracowników.

Organizacjami pozarządowymi w świetle art. 3

ust. 2 ustawy są: niebędące jednostkami sektora fi-

nansów publicznych i niedziałające w celu osiągnię-

cia zysku osoby prawne lub jednostki organizacyjne

ne wprost w przepisie fundacje i stowarzyszenia.

wy przepisów o otwartych konkursach ofert nie sto-

suje się do szczególnych kategorii organizacji poza-

się o dotacje w tym trybie.

Są to: partie polityczne,

rządy zawodowe oraz fundacje utworzone przez par-

tie polityczne.

Zatem formalnym warunkiem uczestnictwa w ot-

wartych konkursach ofert jest spełnianie kryterium

podmiotowego, tj. przynależność do kategorii praw-

nej organizacji pozarządowych lub innych podmiotów

prowadzących działalność pożytku publicznego.

Mi-

nisterstwo Pracy i Polityki Społecznej nie posiada

funduszy przeznaczonych dla fundacji i innych orga-

nizacji pożytku publicznego na dofinansowanie ich

działań podejmowanych na podstawie ustawy o wspie-

mym nie ogłasza konkursów w tym przedmiocie adre-

sowanych do wyżej wymienionych podmiotów.

Jednocześnie informuję, że zgodnie z art. 187 ust. 1

rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.

Dz. U. z 2013 r.

poz. 135, z późn. zm.) do zadań ministra pracy i po-

lityki społecznej należy finansowe wsparcie gmin-

nych programów wspierania rodziny i powiatowych

programów dotyczących rozwoju systemu pieczy za-

stępczej oraz opracowywanie i finansowanie rządo-

wych programów wspierania rodziny i systemu pie-

czy zastępczej.

Ponadto przepis art. 247 ust. 1 ustawy

1102

zobowiązał ministra pracy i polityki społecznej do

wprowadzenia programu na dofinansowanie w okre-

własnych gminy i powiatu z zakresu realizacji zadań

w szczególności na pokrycie części wydatków zwią-

zanych z powołaniem asystentów rodziny, koordyna-

torów rodzinnej pieczy zastępczej oraz prowadzeniem

Mając powyższe na uwadze, w rezerwie celowej

w cz.

83, poz. 53: Środki na dofinansowanie i finan-

bezpieczono łącznie 62,5 mln zł, z tego:

1) 55,5 mln zł – na finansowanie programów oraz

stępczej (w tym 45 500 tys. zł na „Resortowy pro-

gram wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej

nej pieczy zastępczej”, ogłoszony 20 lutego 2013 r.,

oraz 10 mln zł na wsparcie osiągnięcia standardów

w placówkach wsparcia dziennego),

2) 4 mln zł na postępowania w sprawach o adopcję,

3) 3 mln zł na uzupełnienie środków na finanso-

wanie pobytu dzieci cudzoziemców w całodobowych

placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz w ro-

dzinach zastępczych.

łecznej (cz.

63: Rodzina, rozdział 85204: Rodziny za-

stępcze) zabezpieczono kwotę 7,8 mln zł na realizację

resortowego programu wspierania rodziny i systemu

pieczy zastępczej.

Wyżej wskazane środki finansowe przekazywane

będą jednostkom samorządu terytorialnego, które

mie pieczy zastępczej mogą zlecić realizację określo-

nych zadań organizacjom pozarządowym.

Zgodnie

z art. 190 ust. 1 tej ustawy organy jednostek samo-

rządu terytorialnego mogą zlecić realizację zadań,

art. 18 ust. 2 i 3 (prowadzenie placówki wsparcia

dziennego), art. 60 ust. 1 (organizacja rodzinnego

domu dziecka), art. 76 ust. 1 (działalność organiza-

tora rodzinnej pieczy zastępczej), art. 93 ust. 2 i 3

(prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej lub

interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego) i art. 154

ust. 2 (prowadzenie ośrodka adopcyjnego) ustawy,

organizacjom pozarządowym prowadzącym działal-

ność w zakresie wspierania rodziny, pieczy zastęp-

czej lub pomocy społecznej.

Do zlecania realizacji

wymienionych wyżej zadań stosuje się ustawę z dnia

Wydatki poniesione na zadania zlecone organiza-

cjom pozarządowym, jednostki samorządu teryto-

rialnego będą mogły w części lub całości zrefundować

środkami finansowymi uzyskanymi z Ministerstwa

programów, o których mowa wyżej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

br. (znak: SPS-023-14477/13), w sprawie dofinanso-

wań konkursów dla fundacji działających w oparciu

Odnosząc się do pytania o możliwości wsparcia

przez Ministerstwo Zdrowia działalności fundacji,

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Zdrowia pro-

wadzi współpracę z organizacjami pozarządowymi

wymienionych aktów prawnych organy administracji

ofert, powierzają lub wspierają realizację zadań pub-

licznych przez organizacje pozarządowe.

Współpraca ministra zdrowia z organizacjami po-

zarządowymi obejmuje zadania z zakresu ochrony

i promocji zdrowia.

W 2013 r. na realizację wyżej wy-

mienionych zadań, zgodnie z limitem środków przy-

znanych w ustawie budżetowej, zaplanowano środki

Podstawą wyboru tematyki zadań publicznych

poz. 1126).

Obecnie są prowadzone prace związane

z przygotowaniem dokumentu, który będzie określał

1103

wykaz zadań publicznych zlecanych do realizacji or-

ganizacjom pozarządowym w 2013 r.

Procedura kon-

kursowa będzie przeprowadzona zgodnie z przepisa-

Archiwalne konkursy z lat ubiegłych, wraz z formal-

nymi warunkami przyjęcia zgłoszonej oferty do oce-

ny merytorycznej oraz kryteriami stosowanymi przy

ocenie ofert, są dostępne na stronie Ministerstwa

Zdrowia w zakładce Ministerstwo Zdrowia – współ-

praca.

W roku 2012 współpraca Ministerstwa Zdrowia

z organizacjami pozarządowymi obejmowała nastę-

pujące zadania z zakresu ochrony i promocji zdrowia:

1) program edukacyjny dotyczący metod prewen-

cji i zachowań prozdrowotnych w zakresie profilak-

tyki chorób sercowo-naczyniowych,

2) program pomocy dla osób chorych na choroby

nowotworowe połączony z programem wsparcia dla

członków ich rodzin,

3) program edukacyjny adresowany w szczegól-

ności do dzieci i młodzieży w zakresie zasad i norm

prawidłowego karmienia, odżywiania się, mający na

celu podejmowanie decyzji korzystnych dla zdrowia

fizycznego i psychicznego, w tym przeciwdziałanie

otyłości i chorobom cywilizacyjnym,

4) program pomocy dla osób niepełnosprawnych

w zakresie kompensowania utraconej sprawności

w związku z urazem, chorobą lub wiekiem, mający

na celu poprawę funkcjonowania tych osób i ich opie-

kunów, realizowany poprzez prowadzenie poradni-

ctwa, treningów samoobsługi lub wypożyczanie sprzę-

tu wspomagającego i pielęgnacyjnego,

5) program edukacyjny dotyczący promocji zdro-

wego i aktywnego stylu życia adresowany do osób

powyżej 50. roku życia, mający na celu rozwijanie

działalności wolontarystycznej wśród tej grupy spo-

łeczeństwa,

6) program wsparcia i pomocy dla członków rodzin

i opiekunów osób niesamodzielnych, w tym z rozległym

porażeniem i niedowładem kończyn, mający na celu

poprawę ich funkcjonowania, realizowany w szcze-

gólności w warunkach domowych,

7) program wsparcia i szkolenia oraz doszkalania

mocy mającej na celu poprawę funkcjonowania dzie-

ci po urazach mózgu oraz z upośledzeniem umysło-

wym,

8) program informacyjno-edukacyjny sprzyjający

postawom zrozumienia i akceptacji oraz przeciwdzia-

łający dyskryminacji wobec osób z zaburzeniami psy-

chicznymi,

9) edukacja nauczycieli i wychowawców na temat

udzielania pomocy przedlekarskiej oraz innych dzia-

łań służących wsparciu dziecka przewlekle chorego

(np. z cukrzycą, astmą, padaczką) w czasie pobytu

w przedszkolu i szkole.

Uprzejmie wyjaśniam, że finansowanie „atrakcji

w postaci wycieczek, wypoczynku poza domem” nie

wpisuje się bezpośrednio w zadania publiczne z za-

kresu ochrony i promocji zdrowia.

Jednocześnie uprzej-

mie informuję, że każde dziecko posiadające obywa-

Rzeczypospolitej, którego stan zdrowia wskazuje na

taką potrzebę, może zostać skierowane na leczenie

uzdrowiskowe.

Dzieci i młodzież do lat 18 (lub 26

w przypadku młodzieży kontynuującej naukę) są

zwolnione z opłat za zakwaterowanie i wyżywienie.

Wśród wskazań do leczenia uzdrowiskowego znajdu-

ją się m.in.: nawracające infekcje dróg oddechowych,

cukrzyca, otyłość, choroby alergiczne skóry, nabyte

wady postawy.

Być może taka forma leczenia i wypo-

czynku zarazem byłaby atrakcyjna i właściwa dla

części dzieci i młodzieży.

Tryb kierowania na leczenie

uzdrowiskowe oraz wskazania i przeciwwskazania

zostały określone w rozporządzeniu ministra zdro-

lecznictwa uzdrowiskowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 14).

Szczegółowe informacje dostępne są na stronie Mini-

sterstwa Zdrowia w zakładce: uzdrowiska.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

sów dla fundacji działających na podstawie ustawy

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych nie posiada środków, które mogłyby zostać prze-

kazane na rzecz fundacji i innych organizacji działa-

Zadania określone w ww. ustawie nie mieszczą się

bowiem w zakresie działania ministra spraw we-

wnętrznych określonym w rozporządzeniu prezesa

1104

wnętrznych (Dz. U. Nr 248, poz. 1491), a w szczegól-

ności w katalogu spraw właściwych dla działu: Spra-

wy wewnętrzne określonym w art. 29 ustawy z dnia

Piotr Stachańczyk

023-14477/13, interpelacją posła na Sejm RP pani

kursów dla fundacji działających na podstawie ustawy

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Zadania z zakresu wspierania rodziny i pieczy za-

stępczej realizowane są na podstawie przepisów usta-

z późn. zm.).

Kwestie dotyczące interpretacji i reali-

zacji przepisów tej ustawy należą do kompetencji mi-

nistra pracy i polityki społecznej.

lizowały na podstawie ustawy o pomocy społecznej

dochodów własnych.

Zadania te mogły być zlecane

przez jednostki samorządu terytorialnego do reali-

zacji podmiotom niezaliczanym do sektora finansów

publicznych, w tym fundacjom.

W tym zakresie prze-

pisy nie uległy zmianie.

Zgodnie z przepisem art. 190 ustawy o wspieraniu

samorządu terytorialnego mogą zlecać realizację za-

dań, o których mowa w tej ustawie, m.in. organiza-

cjom pozarządowym, osobom prawnym (w tym fun-

dacjom) prowadzącym działalność w zakresie wspie-

rania rodziny, pieczy zastępczej lub pomocy społecz-

nej.

Do zlecania realizacji zadań z zakresu ww. usta-

Należy zauważyć, że fundacje – stosownie do po-

stanowień art. 12 ww. ustawy o działalności pożytku

tywy złożyć wniosek o realizację zadania publiczne-

go.

Na finansowanie i dofinansowanie zadań jedno-

stek samorządu terytorialnego wynikających z usta-

finansowanie pobytu dzieci cudzoziemców w pieczy

zerwy są uruchamiane, w toku wykonywania budże-

tu, na wnioski ministra pracy i polityki społecznej.

Jednocześnie uprzejmie informuje, że minister

finansów nie ma uprawnień do bezpośredniego do-

finansowania działalności fundacji realizującej zada-

nia z zakresu wspierania rodziny i pieczy zastępczej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

SPS-023-14477/13, w sprawie dofinansowań konkur-

uprzejmie informuję.

Ministerstwo Sportu i Turystyki nie dysponuje

środkami finansowymi, które mogą być przeznaczone

na wspieranie działań prowadzonych przez fundacje

i inne organizacje działające na podstawie ustawy

W ramach zadania: Promowanie i wspieranie rozwo-

ju sportu dla wszystkich możliwe jest jednak dofinan-

sowanie sportowych projektów kierowanych do dzie-

ci i młodzieży z domów dziecka, środowisk zanied-

banych, wykluczonych, zagrożonych patologiami społec-

znymi oraz rodzin o niskim statusie materialnym.

O przyznanie dofinansowania mogą ubiegać się or-

ganizacje spoza sektora finansów publicznych, powołane

1105

dla prowadzenia działalności w zakresie rozwijania

sportu i upowszechniania kultury fizycznej, w szcze-

gólności jednostki o zasięgu ogólnopolskim.

Dotacje

mogą być przyznane na podstawie oferty złożonej

w konkursie ogłoszonym przez ministra sportu i tu-

rystyki.

Ponadto corocznie Ministerstwo Sportu i Turys-

tyki ogłasza otwarty konkurs ofert dla organizacji

orytetów i na zasadach zawartych z ustawie z dnia

W konkursie tym mogą brać udział m.in. stowarzysze-

nia, fundacje, które spełnią wymogi określone w ogło-

szeniu o konkursie.

Pełna oferta i szczegółowe informacje o zadaniach

realizowanych i możliwych do dofinansowania, warunk-

ach, kryteriach i zasadach przyznawania dotacji przez

Ministerstwo Sportu i Turystyki zamieszczono na

stronach: www.msport.gov.pl.

Z wyrazami szacunku

Minister

023-14479/13, w sprawie ustawy o korytarzach prze-

tychczasowych przepisów, które są niekorzystne dla

posiadaczy gruntów, na których zamontowane są li-

nie przesyłowe w świetle projektu ustawy o koryta-

rzach przesyłowych?

Czy nowelizacja dotycząca korytarzy przesyło-

wych zmieni ten obraz i czy właściciele takich nieru-

chomości będą mieli możliwość dochodzenia swych

praw, które zostały im częściowo ograniczone po-

przez zagarnięcie ich własności w dobie powszechnej

elektryfikacji w poprzednim ustroju?

Jakie inne rozwiązania zawarte w projekcie będą

Na wstępie chciałbym podkreślić, iż funkcjonowa-

nie społeczeństwa oraz gospodarki jest uzależnione

wa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów

wodów i urządzeń.

Ciągłość dostarczania i wystar-

czalność dostaw każdego z tych mediów ma decydu-

jący wpływ na sprawne funkcjonowanie kraju, w tym

tomiast któregokolwiek z nich powoduje zakłócenia

łe działanie mające na celu stwarzanie takich warun-

ków, które umożliwią przedsiębiorcom przesyłowym

przeprowadzanie remontów i rozbudowy istniejącej

infrastruktury, jak również realizację nowej.

Obecnie

gotrwały i rozczłonkowany, co wynika przede wszyst-

kim z konieczności przeprowadzenia wielu postępo-

wań administracyjnych i uzyskania różnorakich po-

zwoleń, uzgodnień i opinii jeszcze przed przystąpie-

niem do faktycznej realizacji inwestycji.

szczególnie samorządowej, jak również niedociągnię-

cia obowiązujących regulacji prawnych.

Przed uzy-

skaniem stosownej decyzji umożliwiającej realizację

inwestycji przedsiębiorca przesyłowy musi zmierzyć

się z szeregiem problemów, dotyczących m.in. koniecz-

ności przejścia przez tereny o zróżnicowanym statu-

sie własnościowym (grunty prywatne, samorządowe

itp.) i ochronnym (grunty rolne, leśne, Natura 2000,

parki narodowe, grunty zurbanizowane, zagrożone

powodziami, zabytkowe itp.) jak również tereny ob-

jęte częściowo miejscowymi planami zagospodarowa-

nia przestrzennego, a częściowo pozbawione planów,

cyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Inwe-

stycje liniowe wchodzą również w kolizję w zasadzie

z wszelkimi innymi inwestycjami liniowymi i przeszko-

dami naturalnymi.

1106

Biorąc pod uwagę powyższe jak i szereg innych

problemów, niezbędne stało się przygotowanie ustawy,

wiednich i stabilnych warunków dla realizacji celu

publicznego w postaci budowy, eksploatacji oraz mo-

dernizowania infrastruktury technicznej niezbędnej

elektrycznej, gazów, ciepła, ropy naftowej i produktów

naftowych, jak również uregulowanie tzw. zaszłości,

czyli tytułu prawnego do nieruchomości, na których

znajduje się już ww. infrastruktura techniczna.

Odpowiadając jednak szczegółowo na postawione

przez panią poseł pytania, chciałbym poinformować,

iż zgodnie z projektowanymi zapisami przedmiotowej

ustawy przedsiębiorca przesyłowy będzie mógł się

ubiegać o wydanie decyzji o określeniu korytarza

przesyłowego, na mocy której będzie mógł uzyskać

prawo służebności przesyłu na nieruchomości, na

której znajdują się należące do niego urządzenia prze-

syłowe.

Zgodnie z projektowanymi przepisami w przy-

padku uzyskania takiej decyzji przez przedsiębiorcę

będzie on również zobligowany do wypłaty odszko-

dowania na rzecz właściciela nieruchomości w sposób

wskazany również w projekcie tej ustawy, tj. na pod-

stawie specjalnego algorytmu pozwalającego na osza-

cowanie wysokości odszkodowania.

Na przedsiębior-

ców przesyłowych zostanie również nałożony obowią-

zek uregulowania wszystkich zaszłości w ciągu okre-

ślonego w ustawie okresu, co oznacza, że będą oni

musieli uzyskać decyzje o określeniu korytarza prze-

syłowego na wszystkich należących do nich urządze-

niach przesyłowych.

Zatem dzięki przedmiotowemu projektowi każdy

będzie miał prawo do otrzymania odszkodowania za-

równo za już zajęte nieruchomości pod urządzenia

przesyłowe, jak i za nieruchomości, na których dopie-

ro planowana jest budowa takiej infrastruktury.

Przy tym należy zaznaczyć, iż przedmiotowy projekt

w obecnej wersji nie uzależnia wypłaty odszkodowa-

nia od daty wybudowania urządzenia.

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia

Małgorzaty Niemczyk.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w zakresie zawodu notariusza (14480)

gorzaty Niemczyk dotyczącą deregulacji zawodu no-

tariusza, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

wy deregulacyjnej) zawodu notariusza jest wynikiem

konieczności poszerzenia dostępu do tego zawodu

i redukcji stawianych wcześniej przez ustawodawcę

ograniczeń.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami warun-

kiem koniecznym do wydania przez ministra spra-

wiedliwości decyzji o powołaniu na stanowisko ase-

sora notarialnego jest przedstawienie przez kandy-

data na asesora oświadczenia notariusza o gotowości

wy) nie uzyska promesy zatrudnienia, ma zamkniętą

drogę do zawodu notariusza (art. 11 pkt 6 ustawy).

Wymóg promesy zatrudnienia uzależnia dostęp do

przewidując żadnych instrumentów prawnych po-

zwalających na zobligowanie notariuszy jako praco-

dawców do zatrudniania asesorów notarialnych, po-

zostawiają notariuszom swobodę w tym zakresie.

Mi-

nister sprawiedliwości nie może ingerować w te kwe-

stie, w szczególności wprowadzić przymusu zatrud-

nienia asesora.

Rządowy projekt ustawy deregulacyjnej eliminu-

je to ograniczenie, przewidując dla osób, które zdały

egzamin notarialny, alternatywne względem asesury

notarialnej uprawnienie.

Wbrew twierdzeniom za-

wartym w interpelacji projekt nie przewiduje jednak

instytucji „notariusza na próbę”.

Projektodawca wychodzi z założenia, że w obec-

nym stanie prawnym osoby, które zdały egzamin no-

tarialny, posiadają niezbędną wiedzę i umiejętności

do dokonywania czynności notarialnych (art. 74 § 3

ustawy).

Stąd projektowany art. 10a Prawa o nota-

riacie wprowadza instytucję notariusza powoływa-

zostałych notariuszy – będzie on pełnoprawnym człon-

1107

jak notariusze powołani bezterminowo, jak również

jektowanej ustawie).

Zarówno przewidziany w projekcie nadzór nad

notariuszem powołanym na czas określony, jak i pro-

cedura powołania następnie na notariusza beztermi-

nowo zostały zaostrzone, tak by w sposób dokładny,

a przy tym obiektywny sprawdzić poziom wykonywa-

nych dotychczas przez notariusza powołanego na

czas określony czynności notarialnych, gwarantując

tym samym bezpieczeństwo obrotu prawnego.

Pragnąc ustosunkować się do pytania z interpe-

lacji o jeszcze inne rozwiązania ustawy deregulacyj-

nej dotyczące notariuszy, wskazać należy, iż szczegó-

łowa odpowiedź wiązałaby się z koniecznością powtó-

rzenia treści art. 6 rządowego projektu ustawy o zmia-

zawodów.

Tymczasem projekt ten w dniu 8 paździer-

nika 2012 r. wpłynął do Sejmu RP (druk sejmowy nr

806).

Pierwsze czytanie projektu ustawy odbyło się

w dniu 9 listopada 2012 r., po czym projekt został

patrzenia ustaw deregulacyjnych.

W terminie od

dnia 9 listopada 2012 r. do dnia 7 marca 2013 r. mia-

ło miejsce siedem posiedzeń ww. komisji.

W toku prac

sejmowej Komisji Nadzwyczajnej, na skutek złożo-

nych przez posłów poprawek dotyczących istotnych

kwestii projekt ustawy uzyskał inny niż pierwotnie

przedkładany przez rząd kształt.

Odnosząc się do postawionego w interpelacji pyta-

nia, czy projekt ustawy deregulacyjnej zniesie dodat-

kowe obowiązki nałożone na notariuszy, tj. pobieranie

opłat sądowych oraz podatków od czynności cywilno-

prawnych, należy zauważyć, że projektowane przepisy

nie przewidują zmiany art. 7 ustawy Prawo o notaria-

cie, który to przepis stanowi, że notariusz jako płatnik

mowa w art. 92 § 4 ustawy Prawo o notariacie, pod-

lega opłacie sądowej, notariusz pobiera od wniosko-

sokość pobranej opłaty sadowej.

Notariusz zobowiąza-

ny jest uzależnić sporządzenie aktu notarialnego od

Z kolei nawiązując do pytania: „Czy w obowiązu-

jących przepisach w przypadku powoływania nowego

członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzial-

nością wymaga się, aby taka osoba złożyła podpis

w obecności notariusza?”, należy wskazać, że zgodnie

wadzi się zbiór wzorów podpisów osób upoważnio-

nych do reprezentowania podmiotu wpisanego do

rejestru.

W myśl art. 19a ust. 1 ww. ustawy do wnio-

sku o wpis podmiotu podlegającego obowiązkowi

wpisu do rejestru dołącza się uwierzytelnione nota-

rialnie albo złożone przed sędzią lub upoważnionym

nych do reprezentowania tego podmiotu lub proku-

renta.

Zgodnie z ust. 2 art. 19a przedmiotowy obo-

wiązek występuje również w przypadku zmiany osób

sanego do rejestru lub prokurenta.

A zatem należy

stwierdzić, że składane w Krajowym Rejestrze Sądo-

wym wzory podpisów osób upoważnionych do repre-

zentowania podmiotu (w tym spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością) wpisanego do rejestru lub pro-

kurenta, o ile nie są składane przed sędzią lub upo-

ważnionym pracownikiem sądu, muszą być uwierzy-

telnione notarialnie w trybie art. 96 pkt 1 w zw. z art. 79

pkt 2 ustawy Prawo o notariacie.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

informowania przez zarządcę dróg

(14481)

ku informowania przez zarządcę dróg o tworzonej

infrastrukturze oświetleniowej, uprzejmie przekazu-

ję następujące wyjaśnienia.

Obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na

(GDDKiA) obowiązku uzgadniania z gminami rodza-

ju oświetlenia, które zostanie zastosowane na tere-

nach planowanych do realizacji inwestycji drogowej.

Celowe jednak wydaje się ujednolicenie sposobu po-

stępowania w zakresie poruszonym w interpelacji

pani poseł Niemczyk, dlatego też, widząc potrzebę

uporządkowania i ujednolicenia trybu postępowania

wynikającego z obowiązków wynikających z ustawy

z 2012 r. poz. 1059), w 2011 r.

Generalna Dyrekcja

ła do wykorzystania wszystkim oddziałom GDDKiA

wytyczne postępowania z infrastrukturą oświetlenia

drogowego zlokalizowaną w pasach dróg krajowych

(z wyłączeniem autostrad).

Przedmiotowe wytyczne

wskazują na konieczność prowadzenia na bieżąco

przez oddziały GDDKiA przy drogach nowo budowa-

nych, projektowanych lub planowanych do przebudo-

1108

wy rozmów z gminami dotyczących planowania przy-

szłej lokalizacji oświetlenia, rozwiązań technicznych

(np. technologia – lampy sodowe czy np. LED), ale prze-

de wszystkim zasad przyszłego przekazania i eksplo-

atacji mającej powstać w przyszłości sieci oświetle-

niowej.

Stosowanie rozwiązań zawartych w ww. wytycz-

nych prowadzi do tego, że gminy, które przejmują

daną infrastrukturę oświetleniową, mają na etapie

planowania i projektowania wpływ na jej rodzaj, for-

mę i kształt.

Zasady te przyczynią się do ujednolice-

nia i usprawnienia procesów, o których mowa w usta-

Odnosząc się do czasu włączenia i wyłączenia

oświetlenia na drogach nowo wybudowanych, ponow-

nie informuję, iż do czasu przejęcia infrastruktury

oświetleniowej przez gminy to zarządca drogi fak-

tycznie dokonuje wyboru dostawcy energii i podejmu-

je decyzje odnośnie do czasu włączenia i wyłączenia

oświetlenia.

Jednocześnie należy zauważyć, iż aktualnie w Mi-

nisterstwie Gospodarki prowadzone są prace legisla-

cyjne nad nowa ustawą Prawo energetyczne.

Z poważaniem

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, znak: SPS-023-14482/13, z dnia 20 lutego 2013 r.

przesyłające interpelację poseł Małgorzaty Niemczyk

wych w nocy, uprzejmie przedstawiam następujące

stanowisko.

Statystyki

Dostępne dane statystyczne w zakresie wypad-

ków drogowych wskazują, że w minionych dziesięciu

latach spadła liczba wypadków (o 27,5%) oraz ich

ofiar – zabitych (o 36,7%) oraz rannych (o 28,3%).

Duże spadki odnotowano również w samym 2012 r.

w porównaniu do roku 2011.

W 2012 r. doszło do

37 046 wypadków drogowych (mniej o 7,5%), w któ-

rych zginęło 3571 osób (mniej o 14,8%), a 45 792 zo-

stały ranne (mniej o 7,5%).

Według najnowszych danych Komendy Głównej

największe nasilenie wypadków występowało w go-

dzinach 13–20, czyli w okresie bardzo dużego natę-

żenia ruchu związanego m.in. z powrotami z pracy.

Najmniej wypadków odnotowano w godzinach

24–5, w tym czasie również najmniej osób zostało

rannych oraz poniosło śmierć.

Dane o wypadkach i ich ofiarach w Polsce w latach 2003–2012

Rok

Liczba

wypadków

Liczba

zabitych

Liczba

rannych

Liczba kolizji

(zgłoszonych

Policji)

Liczba sam.

osobowych w

tys.*

)

Liczba

mieszkańców

w tys.*

)

Zagrożenie

mieszkańców

(zabici/100 tys.

mieszkańców)

Wskaźnik

motoryzacji

(liczba

samochodów

osobowych/1 tys.

mieszkańców)

2003 51 078 5 640 63 900 367 700 11 244 38 191 15 294

2004 51 069 5 712 64 661 424 938 11 975 38 174 15 314

2005 48 100 5 444 61 191 401 440 12 339 38 157 14 323

2006 46 876 5 243 59 123 411 727 13 384 38 126 14 351

2007 49 536 5 583 63 224 386 934 14 589 38 116 15 383

2008 49 054 5 437 62 097 381 520 16 079 38 136 14 422

2009 44 196 4 572 56 046 386 934 16 495 38 167 12 432

2010 38 832 3 907 48 952 416 075 17 240 38 530 10 451

2011 40 065 4 189 49 501 366 520 18 125 38 539 11 473

2012 37 046 3 571 45 792 339 581 19 000**) 38 550**

)

9**

)

493**

)

2012/2011 -7,5% -14,8% -7,5% -7,3% 4,8% 0,03%

2012/2003 -27,5% -36,7% -28,3% -7,6% 69,0% 0,94%

*

)

wg Głównego Urzędu Statystycznego

**

)

dane szacunkowe

1109

Działania ukierunkowane na zmniejszenie liczby

wypadków w porze nocnej

Działania zmierzające do zmniejszenia liczby wy-

padków w porze nocnej skupiają się przede wszyst-

kim wokół akcji informacyjno-edukacyjnych ukie-

runkowanych na zmianę zachowań poszczególnych

uczestników ruchu drogowego, w tym w szczególno-

ści mających poprawić bezpieczeństwo niechronio-

nych uczestników ruchu drogowego, tj. pieszych, ro-

werzystów, motorowerzystów, którzy nie są chronie-

ni konstrukcją pojazdu, pasami bezpieczeństwa, za-

główkami, poduszkami powietrznymi czy innymi

urządzeniami zwiększającymi bezpieczeństwo pasa-

żerów pojazdu.

Przykładem działań w tym zakresie może być

kampania „Moda na odblaski.

Włącz myślenie” or-

ganizowana przez Ministerstwo Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej w 2010 i 2011 r.

W ra-

mach kampanii, której towarzyszył spot pod hasłem

„Daj sygnał kierowcy.

Noś odblaski.

Włącz myślenie”,

przeprowadzono szereg aktywności m.in. działania

edukacyjne w szkołach połączone z zabawą o tema-

tyce bezpieczeństwa na drodze i konieczności używa-

nia elementów odblaskowych.

Działania były skiero-

wana do dzieci w wieku 7–10 lat, ale również do na-

uczycieli i rodziców.

Kolejnym przykładem działań zmierzających do

ograniczenia liczby wypadków w porze nocnej oraz

ich skutków może być Europejska Noc Bez Wypadku.

Fundacja „Krzyś” oraz fundacja Responsible Young

Drivers wspólnie z Krajową Radą Bezpieczeństwa

zują kolejne edycje kampanii Europejska Noc Bez

Wypadku.

Akcja odbywa się jednocześnie (tego same-

go dnia) we wszystkich krajach Unii Europejskiej.

Celem tego międzynarodowego przedsięwzięcia jest

ograniczenie wypadków tzw. dyskotekowych (powo-

dowanych przez osoby wracające pod wpływem alko-

holu z różnych imprez) oraz liczby nietrzeźwych kie-

rowców na drogach.

W kampanii biorą udział wolon-

tariusze, którzy przekonują uczestników wieczor-

nych imprez, żeby wykazali się odpowiedzialnością

i nie spożywali alkoholu, aby móc bezpiecznie od-

wieźć swoich znajomych po imprezie.

Uczestnicy kam-

panii zakładają opaskę-bransoletkę, która oznacza

deklarację, iż nie piją alkoholu.

W momencie opusz-

czania klubu osoby z opaskami mają możliwość prze-

badania się alkomatem.

Odpowiedzialni kierowcy

zostają nagrodzeni upominkami.

Natomiast osoby,

u których został wykryty alkohol w wydychanym po-

wietrzu, są zachęcane do pozostawienia pojazdu i sko-

rzystania z alternatywnej formy transportu.

Jednakże należy pamiętać, że choć najważniejsze

przyczyny powstawania wypadków drogowych leżą

po stronie zachowań człowieka, to również poprawa

stanu technicznego pojazdów oraz wyposażenia dróg

wpływa na zwiększenie bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego.

Dlatego równie istotne dla zmniejszenia licz-

by wypadków w porze od zmierzchu do świtu są takie

działania, jak „Inicjatywa na rzecz dobrych świateł

samochodowych”.

Celem inicjatywy jest popularyza-

cja wiedzy wśród kierowców, serwisantów, diagno-

Wypadki drogowe i ich skutki według godzin w 2012 r.

Godziny

Wypadki Zabici Ranni

Ogółem % Ogółem % Ogółem %

0–0.59 416 1,1 76 2,1 547 1,2

1–1.59 349 0,9 79 2,2 432 0,9

2–2.59 303 0,8 61 1,7 404 0,9

3–3.59 299 0,8 66 1,8 417 0,9

4–4.59 303 0,8 70 2,0 410 0,9

5–5.59 686 1,9 125 3,5 933 2,0

6–6.59 1322 3,6 134 3,8 1629 3,6

7–7.59 1734 4,7 132 3,7 2218 4,8

8–8.59 1725 4,7 141 3,9 2140 4,7

9–9.59 1723 4,7 111 3,1 2094 4,6

10–10.59 1888 5,1 112 3,1 2328 5,1

11–11.59 1977 5,3 130 3,6 2387 5,2

12–12.59 2137 5,8 160 4,5 2633 5,7

13–13.59 2260 6,1 144 4,0 2853 6,2

14–14.59 2522 6,8 182 5,1 3125 6,8

15–15.59 2706 7,3 182 5,1 3348 7,3

16–16.59 2893 7,8 236 6,6 3542 7,7

17–17.59 2761 7,5 262 7,3 3330 7,3

18–18.59 2477 6,7 227 6,4 2943 6,4

19–19.59 2106 5,7 257 7,2 2513 5,5

20–20.59 1620 4,4 220 6,2 1987 4,3

21–21.59 1225 3,3 199 5,6 1483 3,2

22–22.59 956 2,6 161 4,5 1217 2,7

23–23.59 658 1,8 104 2,9 879 1,9

O g ó ł e m 37 046 100,0 3571 100,0 45 792 100,0

1110

stów, producentów, dystrybutorów samochodów i czę-

ści zamiennych oraz innych zainteresowanych, jak

właściwie zadbać o światła samochodu oraz jak ich

optymalnie używać.

Ponadto podejmowane są dzia-

łania długofalowe oparte na zaawansowanych bada-

niach naukowych zmierzające do doskonalenia prawa

i wymagań technicznych tak, aby były przejrzyste,

jednoznaczne, a przede wszystkim w jasny sposób

powiązane z bezpieczeństwem ruchu drogowego po

zapadnięciu zmierzchu.

Wymienione powyżej przykłady działań są tylko

niewielką częścią całej gamy przedsięwzięć realizo-

wanych przez podmioty wchodzące w skład Krajowej

Rady BRD oraz instytucji pozarządowych zaangażo-

wanych w proces poprawy bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego.

Szczegółowo działania realizowane w zakre-

sie bezpieczeństwa ruchu drogowego opisane są w co-

rocznych sprawozdaniach Krajowej Rady BRD, które

zgodnie z obowiązkiem ustawowym*

)

przekazywane

są Sejmowi, Senatowi i prezydentowi Rzeczypospoli-

tej Polskiej.

Plany dalszych działań

Dostrzegając problem wysokiego prawdopodo-

bieństwa śmierci bądź odniesienia obrażeń w wypad-

kach drogowych w Polsce, a także mając na względzie

konieczność zwiększenia skuteczności działań podej-

mowanych w ramach dotychczasowego „Krajowego

programu bezpieczeństwa ruchu drogowego Gambit

2005–2007–2013”, Krajowa Rada Bezpieczeństwa

Ruchu Drogowego podjęła decyzję o przygotowaniu

nowego wieloletniego programu bezpieczeństwa ru-

chu drogowego.

Projekt „Narodowego programu bez-

NPBRD 2020) został przyjęty przez Krajową Radę

BRD w dniu 8 stycznia 2013 r. i przekazany do kon-

sultacji społecznych, których zakończenie przewi-

dziane jest na 31 marca br. Projekt NPBRD 2020:

1.

Wyznacza nowe cele w zakresie bezpieczeństwa

ruchu drogowego w Polsce: nie więcej niż 2000 ofiar

śmiertelnych i 5600 ciężko rannych w 2020 r.

2.

Określa wspólne podejście do rozwiązywania

problemów i sposoby osiągnięcia tak wyznaczonych

celów.

3.

Skonstruowany jest zgodnie z zasadami:

— uznanego międzynarodowo podejścia Bezpiecz -

ny system, które w uproszczeniu zakłada, że człowiek

korzystający z drogi może zawsze popełnić błąd, a sy-

stem ma ograniczyć konsekwencje ludzkiego błędu,

— 4xE (ang. engineering, enforcement, emergen-

cy, education), które wskazuje na wszystkie obszary

bezpieczeństwa na drogach, tj. inżynierię i technolo-

gię, nadzór, ratownictwo i edukację.

Projekt programu został oparty na pięciu podsta-

wowych filarach:

1) bezpieczny człowiek,

2) bezpieczne drogi,

3) bezpieczna prędkość,

4) bezpieczny pojazd oraz

5) ratownictwo medyczne i opieka powypadkowa.

W każdym z filarów wyznaczono trzy zasadnicze

kierunki działań:

1) inżynieria i technologia,

2) nadzór,

3) edukacja,

– a dodatkowo określono uwarunkowania nie-

zbędne do realizacji działań w poszczególnych fila-

rach, takie jak działania legislacyjne, systemowe oraz

wsparcie wynikające z badań i wymiany doświadczeń.

Jednym z podstawowych narzędzi realizacji „Na-

rodowego Programu BRD 2013–2020” będą progra-

my realizacyjne sporządzane cyklicznie na okres

dwóch lat.

Program realizacyjny będzie zawierał

działań na rok drugi, z określeniem priorytetu, cza-

su i odpowiedzialności za opracowanie/wdrożenie.

Pierwszym programem będzie program na 2013 r.,

kolejnym program na lata 2014–2015 itd.

Obecnie

w Sekretariacie KRBRD opracowywany jest pro-

gram realizacyjny na 2013 r., w którym zidentyfiko-

wane zostaną działania ze wszystkich ww. filarów

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Podjęcie działań

w każdym z ww. obszarów powinno wpłynąć na po-

prawę bezpieczeństwa na polskich drogach, w tym

na zmniejszenie liczby wypadków śmiertelnych w po-

rze od zmierzchu do świtu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie postępu prac przy budowie

(14483)

023-14483/13, w sprawie postępu prac przy budowie

*

)

zm.) zobowiązuje prezesa Rady Ministrów do składania corocz-

nie Sejmowi, Senatowi i prezydentowi sprawozdania dotyczące-

go stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz działań realizo-

wanych w tym zakresie.

1111

stawiam następujące informacje i wyjaśnienia.

szyn została ujęta w „Programie budowy dróg krajo-

zuje konsorcjum firm Polimex Mostostal SA, MSF

Egenharia SA MSF Polska sp. z o.o., Doprastav a.s.,

Mostmar SA w trybie projektuj i buduj, na podstawie

umowy podpisanej przez generalnego dyrektora dróg

w dniu 22 grudnia 2010 r. na kwotę 1 158 689 880,68 zł.

Przyjęty system realizacji przewiduje, iż wybrany

wykonawca sporządzi dokumentację projektową, na

podstawie której zrealizuje inwestycję.

Zaawansowanie prac projektowych kształtuje się

na poziomie około 95%.

Do chwili obecnej wojewoda

łódzki wydał:

— w dniu 16 listopada 2012 r. decyzję nr 422/12

o pozwoleniu na budowę w zakresie odcinka III od

km 320+010 do km 335+937,65 (bez odcinka od km

322+150 do km 324+950),

— w dniu 28 listopada 2012 r. postanowienie

nr 509/12 o nadaniu rygoru natychmiastowej wyko-

nalności dla ww. decyzji,

— w dniu 30 listopada 2012 r. decyzję nr 448/12 o po -

zwoleniu na budowę w zakresie odcinka I od km 298+850

310+000 do km 320+010,

— w dniu 20 grudnia 2012 r. decyzję nr 480/12

inwestycji budowy MOP Wiśniowa Góra Wschód i MOP

Wiśniowa Góra Zachód wraz z infrastrukturą,

— w dniu 21 grudnia 2012 r. decyzję nr 481/12 o ze -

frastrukturą,

— w dniu 21 stycznia 2013 r. decyzję nr 25/13 o ze -

węzła) do km 310+000 wraz z infrastrukturą oraz

decyzję nr 26/13 o zezwoleniu na realizację inwesty-

km 320+010 wraz z infrastrukturą.

Aktualnie inwestor w związku z ww. decyzjami

administracyjnymi przekazuje do dyspozycji wyko-

nawcy kolejne place budowy.

Wykonawca przystąpił

do wycinki drzew.

W związku z opóźnieniami na kontrakcie czas re-

alizacji inwestycji może wydłużyć się o około 12 mie-

sięcy w odniesieniu do pierwotnie zakładanego ter-

minu umownego.

Przygotowano propozycję aneksu

terminowego zakładającego przyznanie dodatkowego

czasu na realizację inwestycji w postaci 12 miesięcy.

Ponadto propozycja zawiera wyrównanie czasu zwią-

zanego z uzyskaniem w jednym terminie decyzji o po-

zwoleniu na budowę i decyzji zezwalającej na reali-

zację inwestycji.

Obecnie zamawiający oczekuje na

stanowisko wykonawcy w ww. sprawie.

Kary za nieosiągnięcie wymaganych minimalnych

ilości wykonania będą naliczone od terminu przyzna-

nego aneksem do rzeczywistego terminu osiągnięcia

wymaganej minimalnej ilości wykonania.

Zgodnie z przyjętymi harmonogramami prac oraz

Z poważaniem

przedstawiam następujące informacje.

System ratownictwa górskiego w różnych krajach

kształtowany jest w sposób odmienny, w zależności

od czynników, takich jak m.in. warunki polityczne,

gospodarcze (finansowe), społeczne, a także geogra-

ficzne (ukształtowanie i rzeźba terenu), mające pod-

stawowy wpływ na charakter i sposób działania służb

ratowniczych wyspecjalizowanych w udzielaniu po-

mocy osobom wypoczywających w górach czy upra-

wiających sporty górskie.

W Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w 2010 r.

stwie i ratownictwie w górach oraz na zorganizowa-

nych terenach narciarskich zbierane były informacje

na temat sposobu uregulowania kwestii odpłatności

za akcje ratownicze w niektórych krajach europej-

skich.

W załączeniu uprzejmie przekazuję zestawie-

nie informacji w tym zakresie.

Niemniej jednak pragnę zauważyć, że zgodnie

zpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorgani-

zowanych terenach narciarskich (Dz. U. Nr 208,

nictwa górskiego ratownictwo narciarskie na zorga-

nizowanych terenach narciarskich, co stanowi rozwią-

zanie odmienne w stosunku do rozwiązań przyjętych

w innych krajach.

1112

Jednocześnie przedmiotowa ustawa reguluje kwe-

stię ponoszenia kosztów ratownictwa narciarskiego

na zorganizowanych terenach narciarskich.

Stosow-

pewnienie warunków bezpieczeństwa osób przeby-

wających na zorganizowanych terenach narciarskich

odpowiada zarządzający tymi terenami.

Zapewnienie

warunków bezpieczeństwa polega m.in. na zapewnie-

niu ratownictwa narciarskiego, tj. na organizowaniu

Analizując ewentualne wprowadzenie odpłatności

za koszty akcji ratowniczych w Polsce, należy mieć

m.in. na uwadze fakt, że proponowane zmiany wiążą

się z nałożeniem na obywateli dodatkowych opłat

(pośredniego podatku) za świadczenia opieki zdro-

wotnej udzielone osobom przebywającym i uprawia-

jącym sport czy turystykę w górach.

Należy podkreślić, że wszelkie zmiany w ww. zakre-

sie powinny być poprzedzone przeprowadzeniem szero-

kich konsultacji społecznych oraz ogólnopolskiej kam-

panii informacyjnej o planowanym przedsięwzięciu.

Załącznik

Zestawienie informacji nt. ratownictwa górskiego w wybranych krajach europejskich (2010 r.)

Kraj Nadzór Finansowanie Podmiot wykonujący zadania Podstawy prawne

Słowacja

minister spraw

wewnętrznych

– budżet państwa: koszty organizacji służby

i utrzymania gotowości ratowniczej;

– w ramach systemu ubezpieczeń: koszty

przeprowadzanych akcji ratunkowych

Pobieranie opłat nie dotyczy akcji na stokach

zawodowa służba

ratownictwa górskiego

Horska Sluzba

ustawa o górskiej służbie

ratowniczej

Czechy

niezależne

stowarzyszenie

– dotacje państwowe;

– w ramach systemu ubezpieczeń: koszty

ewentualnej organizacji akcji ratunkowej,

szczególnie wówczas, gdy bierze w niej udział

śmigłowiec ratunkowy, koszty pokrywane są

przez osoby ratowane w zakresie posiadanej

polisy ubezpieczeniowej

organizacja ratownicza

Tatranska Horska Sluzba

ustawa

o stowarzyszeniach

Niemcy

niezależne

stowarzyszenie

– w ramach środków Niemieckiego Czerwonego

Krzyża;

– w 1/3 z budżetu samorządu – Freiestaat

Bayern (w szczególności dot. utrzymania

środków transportu oraz zakupów sprzętu

ratowniczego)

organizacja ratownicza

Bawarska Straż Górska

(Bayerische Bergwacht)

ustawa o pomocy

ratowniczej/medycznej

Ein weiteres Drittel

stellt der Freistaat

Bayern für die

Beschaffung der

Einsatzfahrzeuge,

Kommunikations- und

anderweitigen

Rettungsmittel zur

Verfügung.

Szwajcaria

niezależne

stowarzyszenia

– w większości sponsoring (patronaty).

Patronat

sprawuje ok. 1,5 mln osób na podstawie wpłat

określanych przez REGA np. 30 CHF od osoby,

70 CHF od rodziny.

– w ramach systemu ubezpieczeń (koszt

ubezpieczenia rocznego wynosi 500 CHF)

organizacje ratownicze:

– Schweizer Alpen Club SAC;

– Rega, czyli Schweizerische

Rettungsflugwacht

– Szwajcarskie Lotnicze

Pogotowie Ratunkowe

Fundacja Alpine Rettung

Schweiz (ARS) zajmuje się

m.in. organizowaniem

szkoleń i łączności.

ustawa o ochronie

przeciwpożarowej,

pomocy ratowniczej/

medycznej oraz pomocy

w przypadku klęsk

i katastrof

Austria

niezależne

stowarzyszenie

– w ramach systemu ubezpieczeń ubezpieczenie

obejmuje refundację kosztów akcji

ratowniczej do maksymalnie 15 000 euro.

Środki te przeznaczane są na pokrycie kosztów:

szkoleń ratowników, akcji poszukiwawczych,

zakupów sprzętu ratunkowego oraz utrzymania

systemu alarmowego w górach.

– sponsoring – głównym partnerem

finansowym organizacji jest grupa Generali

Austria skupiająca instytucje ubezpieczeniowe

Die Generali Versicherung AG oraz bankowe

Generali Bank AG;

– dotacje z budżetu Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych – 70 000 euro rocznie na

pokrycie kosztów ubezpieczenia ratowników od

nieszczęśliwych wypadków oraz od

odpowiedzialności cywilnej

organizacja ratownicza

Bergrettungsdienst (OBRD),

która jest związkiem górskich

okręgowych służb

ratowniczych

ustawa

o stowarzyszeniach

1113

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

(SPS-023-14486/13), w sprawie zabytków i procederu

ich niszczenia, uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

jącego stanowiska.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wszyst-

kie zabytki podlegają ochronie prawnej.

Najszerszym

zakresem tej ochrony objęte są zabytki wpisane do

rejestru zabytków, gdyż wszelkie działania przy tego

rodzaju zabytkach wymagają pozwolenia wojewódz-

kiego konserwatora zabytków, który ponadto ma

możliwość przeciwdziałania czynnościom podjętym

bez jego pozwolenia.

Mniejszym zakresem ochrony

prawnej objęte są zabytki ujęte w ewidencji zabyt-

ków, gdyż wojewódzki konserwator zabytków ma pra-

wo decydować jedynie o wyglądzie zewnętrznym tego

rodzaju zabytków.

W najmniejszym zakresie z ochro-

ny prawnej korzystają pozostałe zabytki, gdyż jedy-

nie w przypadku ich zniszczenia lub uszkodzenia

albo nielegalnego wywozu za granicę sprawca takie-

go czynu podlega karze, z karą pozbawienia wolności

włącznie.

Oznacza to jednak, że przepisy umożliwia-

jące ukaranie osoby, która zniszczyła zabytek, znaj-

dują się już w obecnie obowiązującej ustawie z dnia

Natomiast wprowadzenie przepisów nakazują-

cych odbudowę nieistniejącego zabytku oznaczałoby

wprowadzenie obowiązku wznoszenia imitacji obiek-

tów zabytkowych, co byłoby sprzeczne z doktryną

konserwatorską.

Przyjęta w 2000 r. w trakcie Mię-

dzynarodowej Konferencji Konserwatorskiej „Kra-

ków 2000” tzw. karta krakowska m.in. stanowi, że

rekonstrukcji w stylu historycznym należy unikać

nawet w odniesieniu do części budynków.

Natomiast

rekonstrukcja całego budynku dopuszczalna jest tyl-

ko wówczas, gdy budynek ten został zniszczony w wy-

niku konfliktu zbrojnego lub klęski żywiołowej i gdy

przemawiają za tym społeczne i kulturowe motywa-

cje związane z tożsamością całej wspólnoty.

Z wyrazami poważania

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Francja

Za zapewnienie

warunków

bezpieczeństwa

w górach

odpowiedzialny

jest prefekt

(odpowiednik

polskiego

szczebla

powiatu, jednak

z szerszymi

uprawnieniami).

– dotacje z budżetu państwa (utrzymanie

i bieżąca eksploatacja stacji narciarskich na

danym terenie oraz zapewnienie obecności

służb ratowniczych na trasach oraz szlakach

górskich);

– w ramach systemu ubezpieczeń osoby, które

uległy wypadkowi poza zorganizowanymi

trasami narciarskimi, odpowiedzialne są

finansowo za pokrycie kosztów akcji

ratunkowej

policja PGHM (High

Mountain Police), jednostki

straży pożarnej oraz

pogotowie ratownicze

Włochy

żandarmeria

wojskowa przy

współpracy

niezależnych

stowarzyszeń

– dotacje z budżetu samorządów terytorialnych,

wydatki związane z kształceniem personelu

służby ratunkowej na trasach narciarskich,

w tym kursy szkoleniowe, kursy doskonalenia

wiedzy i jej weryfikacji

organizacja ratownicza

Korpus Ratownictwa

Górskiego Włoskiego Klubu

Alpejskiego (Corpo Soccoroso

Alpino – CSA).

Przy realizacji zadań CSA

współpracuje z żandarmerią

wojskową, policją finansową

i policją państwową.

ustawa o ratownictwie

górskim

1114

SPS-023-14487/13, w sprawie rezydentur specjaliza-

cyjnych, uprzejmie informuję.

Minister zdrowia przyznał w roku ubiegłym łącz-

nie 2944 rezydentury, z czego 2500 na postępowanie

kwalifikacyjne przeprowadzone w terminie 1–31 paź-

dziernika 2012 r.

W załączeniu przekazuję tabela-

ryczne zestawienia przyznanych rezydentur w po-

dziale na województwa i dziedziny specjalizacji dla

każdego z postępowań kwalifikacyjnych.

Większa liczba podjętych rezydentur w danej spe-

cjalizacji niż przyznana na postępowanie przez mi-

nistra zdrowia wynika z uprawnienia wojewody do

innego rozdysponowania niewykorzystanych miejsc

specjalizacyjnych przyznanych dla innych dziedzin

medycyny.

Informacja o liczbie szkoleń rozpoczętych w 2012

r. nie może być na tym etapie precyzyjna z uwagi na

to, że opiera się jedynie na danych z umów zawartych

przez ministra zdrowia z jednostkami szkolącymi,

które w różnym tempie kompletują i przesyłają do

ministra zdrowia przedmiotowe umowy.

Ponadto zgod-

nie z przepisami lekarz skierowany do odbywania

specjalizacji ma trzy miesiące na jej podjęcie.

W związku z powyższym dopiero najwcześniej po

pół roku od wydania przez wojewodów skierowań do

odbywania specjalizacji możliwe jest podanie przy-

bliżonych danych o rzeczywiście podjętych specjali-

zacjach po danym postępowaniu kwalifikacyjnym.

(Załączniki - str. 1115)

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

i Małgorzaty Kidawy-Błońskiej

w sprawie zamiaru likwidacji

Konsulatu Generalnego RP w Vancouver

(14488)

skiej i Marcina Kierwińskiego z dnia 20 lutego br. w spra-

wie zamiaru likwidacji Konsulatu Generalnego RP

w Vancouver, znak: SPS-023-14488/13, uprzejmie

informuję.

dalekomorskiego.

Edmonton, w przeciwieństwie do

gu konsularnego.

Jest stolicą najbogatszej prowincji

mysłowo-biznesowym sektora naftowego, gazowego

uczelnia techniczna Kanady, a także kulturalne re-

gionu.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych wystąpiło

micznych bądź stworzenie nowego wydziału promocji

polonijnych z Edmonton.

Prawdą jest, że działalność

czenia Polski w tym regionie Kanady oraz pozytyw-

nie wpłynęła na rozwój polsko-kanadyjskich organi-

zacji społecznych oraz organizacji polonijnych.

Jed-

nocześnie jednak Edmonton jest obecnie, z punktu

widzenia interesów Polski, ośrodkiem ważniejszym

i bardziej perspektywicznym niż Vancouver.

Z tego

powodu umiejscowienie tam konsulatu generalnego

jest działaniem nastawionym na przyszłość i bardziej

racjonalnym niż utrzymywanie obecnej siedziby.

Jed-

nocześnie uprzejmie informuję, że przy podejmowa-

niu decyzji o zmianie siedzib polskich placówek dy-

plomatycznych nie ma prawnego wymogu przepro-

1115

Z

a

ł

ą

c

z

o o

d

p

o

w

r 1

4

4

8

7

R

e

a

l

i

z

a r

e

z

y

d

e

r p

o p

o

s

t

ę

u k

w

a

l

i

fi

y

j

n

m p

r

z

p

r

w o

k

r

e

e 1

–

3

1 p

a

źd

z

i

e

r

n

i

t

a

n n

a d

8 l

u

t

e

W

y

s

z

c

D O LN O Ś L Ą S K IE

Ł ÓD Z K I E

M A Z O W IE C K IE

OP OL S K I E

P O D K A R PA C K I E

ŚL Ą SK I E

- M A Z URS K I E

Z A C H OD N IOP O M OR S K I E

L

p.

D

zi

e

d

zi

n

a

m

e

d

y

c

y

y

- s

p

e

c

j

a

pods

t

a

w

o

P

U

P

U

P

U

P

U

1

.

A

n

e

s

t

e

z

jo

l

og

i

a

i

i

n

t

.

t

e

r

a

pi

a

25

6

7

2

12

1

4

10

3

16

7

10

3

4

5

3

3

3

10

4

20

15

5

5

9

9

8

6

8

5

15

6

72

2.

A

u

d

io

lo

g

i

a

i

f

o

n

ia

t

r

ia

0

0

1

1

0

0

1

3.

C

h

i

r

u

r

a d

z

i

e

0

1

0

6

0

2

0

6

6

0

1

1

2

4

2

35

15

4.

C

h

i

r

u

r

a k

l

a

t

p

ie

r

s

iow

e

j

0

0

0

1

5.

C

h

i

r

u

r

a o

g

ó

l

a

12

5

15

6

6

2

5

7

2

21

6

12

8

3

2

9

4

3

4

10

7

30

23

5

7

5

2

15

6

10

3

16

8

87

6.

C

h

i

r

u

r

pl

a

s

t

y

c

z

0

0

0

0

7.

C

h

i

r

u

r

s

t

o

m

a

t

lo

g

ic

z

n

a

6

3

1

0

1

4

2

4

0

0

1

1

1

0

17

12

8.

C

h

i

r

u

r

zc

z

ę

k

o

w

o

-t

w

a

r

z

o

-

wa

0

0

0

1

0

2

1

0

0

0

2

9.

C

ho

r

ob

y

w

e

w

n

ę

ne

15

8

6

8

25

5

3

1

12

6

20

18

35

16

5

1

3

5

1

4

20

25

16

34

32

5

9

10

8

7

8

15

8

23

4

16

9

10

.

C

h

or

o

b

y

z

a

k

a

ź

ne

4

4

2

1

5

2

8

12

10

9

2

15

13

4

0

10

1

1

2

1

90

20

1

1

.

De

r

m

a

to

l

o

g

i

a

i

we

n

er

o

l

o

g

i

a

0

0

3

2

5

0

2

4

0

3

3

1

2

0

6

6

0

5

5

3

2

3

1

3

1

25

12

.

D

i

a

g

n

o

st

y

k

a

l

a

b

or

a

t

or

y

j

n

a

0

0

1

3

0

0

13

.

E

p

id

e

m

io

i

a

0

0

0

0

1116

1

4

.

G

e

n

e

t

yk

a

k

l

i

n

i

c

z

n

a

0

1

0

0

15

.

K

a

r

d

io

c

h

i

r

u

r

1

1

0

1

1

1

0

0

1

1

1

2

1

1

1

1

8

16

.

K

a

r

d

io

lo

g

i

a

5

5

3

2

1

1

2

4

1

5

2

7

4

4

1

1

0

0

5

7

2

1

1

2

3

1

2

45

27

17

.

Me

d

y

c

y

n

n

u

k

l

ea

r

na

0

1

1

0

18

.

M

e

d

y

c

y

n

a pr

a

c

y

2

1

3

2

1

0

1

1

1

3

3

1

1

2

1

1

0

2

1

0

20

12

1

9.

Me

d

y

c

y

n

r

a

t

u

n

k

10

4

4

5

2

20

2

2

7

1

3

1

3

10

4

3

1

3

10

3

5

3

2

91

18

2

0.

M

ed

y

c

y

n

a

r

o

dz

i

n

n

a

10

8

10

2

25

1

1

5

25

30

40

18

5

1

10

6

10

12

6

6

20

9

5

6

12

1

25

1

15

4

2

53

8

5

21

.

M

e

d

y

c

a s

ą

d

o

w

a

0

2

1

0

22

.

Me

d

y

c

y

t

r

a

n

or

t

u

0

0

0

0

2

3.

M

i

k

r

ob

io

lo

g

i

a

le

k

a

-

sk

a

2

2

0

0

5

20

0

2

4.

N

eo

na

t

o

l

o

g

10

3

1

1

5

1

2

9

4

4

0

2

0

8

2

15

10

3

1

5

3

6

3

3

77

28

2

5.

N

e

ur

o

c

h

i

r

ur

g

i

a

3

3

2

0

0

0

2

0

1

1

6

2

6.

N

eu

r

o

l

o

g

i

a

1

2

1

1

1

2

1

2

1

3

1

4

1

1

4

1

1

1

17

2

7.

O

kul

i

s

ty

k

a

3

3

2

1

2

0

8

3

7

7

3

1

4

2

1

3

0

15

13

1

1

2

4

2

1

2

55

36

2

8.

O

n

k

o

lo

g

i

a

k

l

i

n

ic

z

n

a

5

2

5

6

2

2

0

7

2

3

9

5

0

4

1

1

1

1

1

3

1

4

3

1

1

47

29

2

9.

O

r

t

o

d

on

c

j

a

0

0

1

2

0

0

1

1

3

4

3

0.

O

r

t

o

p

e

d

i

a i

t

r

a

u

m

a

.

n

a

r

z

ą

du

r

u

c

hu

16

6

1

1

10

4

5

1

20

1

29

10

45

24

3

1

2

6

5

2

2

10

8

6

4

8

6

5

4

8

6

17

6

8

3

3

1

.

O

t

o

r

y

n

ol

a

r

y

n

g

ol

o

-

g

ia

5

4

1

5

1

0

0

2

1

3

2

1

0

2

2

8

7

3

3

37

22

32

.

P

a

t

omo

r

f

o

l

o

g

i

a

2

2

2

1

3

1

7

4

0

4

2

2

8

1

3

3

1

5

5

3

3

54

16

3

3.

P

e

d

ia

t

r

ia

15

7

15

7

10

17

3

10

5

15

1

1

50

32

3

2

10

6

7

10

10

8

1

4

13

6

8

7

4

7

3

12

7

19

4

1

4

0

3

4.

P

e

r

io

d

o

n

t

o

lo

g

i

a

1

2

0

0

0

2

1

0

0

6

3

5.

P

o

ł

o

ż

n

i

c

t

gi

n

e

k

o

l

o

gi

a

8

3

6

5

5

1

1

7

9

5

2

7

7

4

6

5

2

0

0

20

10

2

4

4

1

4

2

79

51

3

6.

P

r

o

t

e

t

yk

a

s

t

o

m

a

0

0

1

1

2

0

4

6

1

0

0

7

0

1

1

0

4

18

3

7.

P

s

yc

h

i

at

r

i

a

7

7

4

35

4

4

7

24

2

20

15

3

1

3

5

4

10

9

15

12

5

2

4

3

6

5

4

15

4

66

3

8.

P

s

y

c

h

i

m

ie

ż

y

2

2

3

0

1

1

0

6

1

4

10

0

3

0

1

2

1

1

1

37

16

3

9.

R

a

d

io

lo

g

i

a

d

i

a

g

n

o

yk

a

o

br

a

z

o

w

a

8

4

2

9

4

3

4

1

4

5

1

0

5

2

6

5

5

8

6

6

6

5

3

3

9

8

4

2

81

47

4

0.

R

a

d

iot

e

r

a

p

i

a

o

n

k

o

lo

g

ic

z

n

4

3

2

2

6

5

2

3

2

1

1

1

0

2

1

2

2

0

2

2

2

1

2

3

3

3

3

36

24

41

.

R

e

h

a

b

ili

t

a

c

j

a

me

y

c

5

1

4

10

8

30

2

7

1

18

9

4

4

4

3

7

6

7

4

1

0

2

2

1

16

25

1117

42

.

S

to

m

a

to

l

o

g

d

z

ie

c

i

ę

c

a

2

3

0

4

3

0

0

0

4

0

0

0

2

0

0

0

12

4

3.

S

to

m

a

to

l

z

a

c

h

o

.

z e

nd

o

d

o

n

c

.

1

1

1

1

4

6

0

0

0

8

4

4.

T

ra

n

s

f

u

zj

o

l

o

g

i

a

k

l

i

n

ic

z

3

1

2

0

0

18

0

4

5.

Ur

o

l

o

g

i

a

5

2

3

1

1

4

2

2

0

0

1

2

2

1

2

2

2

2

1

30

12

4

6.

Z

d

r

o

w

i

e p

u

b

l

3

1

2

1

2

0

1

0

1

3

R

A

Z

EM

2

02

92

1

1

8

52

2

02

67

57

3

204

41

2

57

74

35

4

21

2

54

19

10

4

41

95

86

1

27

81

2

71

20

6

74

59

1

1

4

68

1

4

3

65

12

4

57

2

50

0

12

2

3

P – pr

z

y

z

n

e pr

z

e

z m

i

a n

a p

o

t

ę

p

U – u

r

u

c

h

e d

o d

n

i

a 2

8 l

u

t

e

, c

z

y

l

i p

o

d

j

ę

e pr

z

z l

e

k

a

r

z

y s

k

r

z w

o

j

ę i z

g

ł

o

s

z

o

e m

i

n

i

s

i z

d

r

o

w

a d

o fi

n

R

e

a

l

i

z

m pr

z

e

pr

o

w

m w o

k

r

e

s

1 m

a

r

c

2 r

S

t

a

n n

K U J AW S K O -

M OR S K I E

one

L

p.

D

z

i

e

d

z

a e

d

y

c

y

n

y – s

p

e

c

j

a

pods

t

a

w

o

w

o

l

o

g

a i i

n

t

.

t

e

r

a

pi

a

1

1

1

1

1

1

1

1

3

1

1

1

3

1

1

1

1

16

18

2.

A

u

d

i

o

l

o

g

ia

i

f

o

n

ia

t

r

0

1

1

0

1

1

0

2

3.

C

h

i

r

u

1

0

0

1

1

1

0

10

4

4.

C

h

i

r

u

i pi

e

r

s

i

o

w

e

j

0

0

0

0

1

1

0

0

1

0

8

1

5.

C

h

i

r

u

1

0

1

1

1

1

15

13

6.

Ch

i

r

u

r

g

i

p

l

a

s

t

y

a

0

0

1

1

0

0

3

7.

C

h

i

r

ur

g

i

s

to

m

a

to

l

o

c

z

0

1

1

0

0

0

3

0

1

5

0

0

0

0

5

10

8.

C

h

i

r

u

z

c

z

ę

k

o

w

o

-

t

w

a

r

z

o

w

a

0

0

0

0

1

1

0

9.

Ch

o

ro

b

y

w

e

w

n

1

1

1

4

1

1

1

1

3

1

2

1

2

1

1

1

2

1

1

16

26

10

.

C

h

or

o

1

1

1

1

1

1

16

7

1

1

.

D

er

m

a

t

o

l

o

we

n

er

o

l

o

1

1

1

1

0

1

1

2

0

0

0

10

13

12

.

D

i

a

g

no

s

t

y

k

a

l

a

b

or

a

t

0

0

0

1

0

6

0

13

.

E

p

id

e

0

0

0

1

0

1

4

.

G

e

n

0

0

1

6

3

15

.

K

a

r

d

0

0

0

1

0

7

2

16

.

K

a

r

d

0

1

2

1

3

1

1

1

1

4

1

0

1

2

0

1

1

1

3

12

22

1118

17

.

M

e

d

y

c

n

u

k

l

ea

r

1

1

1

1

1

0

1

7

1

18

.

M

e

d

y

0

1

1

1

0

1

8

4

1

9.

M

e

d

y

c

y

a r

a

t

u

n

1

1

1

1

1

15

6

2

0.

M

ed

y

c

1

1

1

1

1

16

13

21

.

M

e

d

y

1

1

0

0

1

5

0

22

.

M

e

d

y

cy

n

a

t

r

an

s

p

o

r

t

u

0

0

0

0

0

0

3.

M

i

a

1

1

1

0

0

1

8

0

2

4.

N

eo

na

1

1

1

2

0

1

1

13

7

2

5.

N

e

ur

o

1

1

1

0

1

8

6

2

6.

N

eu

r

2

1

2

1

2

16

15

2

7.

O

kul

i

s

1

3

1

2

1

2

0

1

2

1

1

1

2

0

0

3

1

12

23

2

8.

O

n

k

o

0

0

1

1

1

1

1

8

2

9.

O

r

t

o

0

0

0

0

1

3

3

8

3

0.

O

r

t

o

1

1

1

1

1

1

1

16

15

3

1

.

O

t

o

g

i

a

1

1

1

12

32

.

P

a

t

omo

1

7

3

3.

P

e

d

ia

1

1

1

1

1

3

2

1

3

2

4

16

27

3

4.

P

e

r

io

0

0

0

0

3

5.

P

o

ł

o

i

n

e

k

o

a

2

2

1

0

0

1

0

1

0

1

1

15

3

6.

P

r

ot

e

t

y

k

a

s

t

o

m

a

1

1

0

0

0

1

4

1

1

0

0

0

1

3

0

1

0

1

1

6

1

1

3

7.

P

s

yc

h

1

1

1

1

1

16

8

3

8.

P

s

y

c

1

1

0

0

0

1

8

3

3

9.

R

a

d

i

ol

o

g

i

a

i

d

i

a

g

n

o

o

b

r

a

z

o

0

1

2

1

3

2

1

1

3

1

0

0

1

4

1

1

2

13

27

4

0.

R

a

d

iot

o

n

k

o

lo

g

2

1

1

1

0

1

4

41

.

R

e

h

a

i

1

2

1

1

2

1

1

42

.

S

to

m

a

dz

i

ec

i

ę

c

a

0

0

0

0

1

4

3.

S

t

o

m

a

t

o

a z

a

c

h

o

w

0

1

1

1

1

0

3

1

0

1

7

9

4

4.

T

r

a

n

s

f

u

o

lo

g

i

a

k

1

1

1

0

1

1

0

5.

Ur

o

l

o

1

1

1

1

0

13

10

4

6.

Z

d

r

o

1

1

1

0

1

1

2

R

A

Z

EM

26

25

32

27

3

1

30

19

16

38

39

33

32

39

29

19

12

17

13

27

26

23

1

4

37

35

24

1

4

26

21

26

25

27

26

444

38

4

P – pr

z

y

z

1119

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

ministra transportu, budownictwa

lacją posłów Małgorzaty Kidawy-Błońskiej oraz Mar-

cina Kierwińskiego otrzymaną przy piśmie, nr SPS-

023-14489/13, z dnia 20 lutego 2013 r. dotyczącą pro-

jektu rozporządzenia ministra transportu, budowni-

dzenie w sprawie szczegółowych warunków zarzą-

dzania ruchem na drogach oraz wykonywania nad-

zoru nad tym zarządzaniem poniżej przedstawiam

następujące informacje.

w interpelacji przez panią poseł Małgorzatę Kidawę-

-Błońską oraz pana posła Marcina Kierwińskiego,

uprzejmie informuję, iż organy zarządzające ruchem

zm.), zgodnie z którym:

Wprowadzenia zmian do funkcjonujących w orga-

nizacji ruchu rozwiązań technicznych dokonuje or-

gan zarządzający ruchem.

Zmiana organizacji ruchu

Projekt organizacji ruchu, zgodnie z którym zatwier-

dza się organizację ruchu, musi być zgodny z wyma-

ganiami zawartymi w przepisach § 5 rozporządzenia

chem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad

go też na podstawie tych przepisów projekt organi-

zacji ruchu powinien zawierać m.in. przewidywany

termin wprowadzenia czasowej organizacji ruchu

cji ruchu – w przypadku projektu dotyczącego wyko-

nywania robót na drodze

Ponadto należy również zwrócić uwagę na fakt,

iż regulacja zawarta w przepisach § 11 przywołanego

noznacznie wskazuje, że organizację ruchu, w szcze-

gólności zadania techniczne polegające na umiesz-

czaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń

kowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizu-

je na własny koszt zarząd drogi.

Jeżeli jednak jed-

nostka taka nie została utworzona, to w myśl prze-

zarządu drogi wykonuje zarządca drogi.

Zarządcą

drogi zgodnie z przepisami art. 19 wyżej wymienionej

ustawy o drogach publicznych jest organ administra-

cji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego,

nowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania

i ochrony dróg.

Do katalogu organów posiadających

kompetencje zarządców dróg w odniesieniu do po-

szczególnych kategorii dróg publicznych należą:

— zarząd województwa dla dróg wojewódzkich,

— zarząd powiatu dla dróg powiatowych,

— wójt (burmistrz, prezydent miasta) dla dróg

gminnych.

Zarządcą wszystkich dróg publicznych zlokalizo-

wanych w granicach miasta, za wyjątkiem autostrad

Zarządcą dróg wewnętrznych w świetle przepisów

art. 8 ustawy o drogach publicznych jest zarządca

padku jego braku właściciel tego terenu.

Odpowiadając na pierwsze pytanie postawione

w interpelacji pani poseł Małgorzaty Kidawy-Błoń-

skiej i pana posła Marcina Kierwińskiego, uprzejmie

informuję Panią Marszałek, że ujęcie w projekcie sank-

cji nakładanych na jednostkę wprowadzającą orga-

nizację ruchu na drogach publicznych spowoduje, że

wskazany powyżej organ zarządzający ruchem bę-

dzie nakładał sankcję na organ administracji rządo-

wej lub jednostki samorządu terytorialnego wykonu-

jący obowiązki zarządcy drogi.

W praktyce propono-

wane rozwiązanie w przypadku dróg krajowych spo-

wodowałoby, że generalny dyrektor dróg krajowych

i autostrad posiadałby instrumenty prawne pozwa-

lające nałożyć sankcję na generalnego dyrektora dróg

krajowych i autostrad.

1120

Odnosząc się do możliwości ustalenia sankcji za

wprowadzanie organizacji ruchu na drogach we-

wnętrznych, pragnę zauważyć, że w celu zagwaran-

towania właściwego oznakowywania dróg wewnętrz-

oznakowania dróg wewnętrznych lub zleca wadliwe do-

konanie tej czynności (m.in. zarządca lub właściciel

gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia do na-

łożenia na właściwy podmiot kary grzywny.

Przepisy

ogłoszenia przywołanej wyżej ustawy o zmianie usta-

stawie ww. przepisów stosować sankcje w przypadku

wnętrznych wzorów znaków nieokreślonych przepisa-

mi obowiązującego prawa albo oznakowania umiesz-

czonego niezgodnie z wymaganiami tych przepisów.

Biorąc pod uwagę obecny stan prawny, stwierdzam,

iż brak jest uzasadnienia do wprowadzenia propozy-

cji proponowanej w interpelacji pani poseł Małgorza-

ty Kidawy-Błońskiej i pana posła Marcina Kierwiń-

skiego.

W nawiązaniu do drugiego pytania uprzejmie wy-

jaśniam, że przywołane wyżej przepisy rozporządze-

niu regulują kwestie terminu wprowadzenia organi-

zacji ruchu.

Dlatego też w mojej ocenie nie istnieje

Odnosząc się do trzeciego pytania z interpelacji

posłów Małgorzaty Kidawy-Błońskiej oraz Marcina

Kierwińskiego, uprzejmie informuję, iż zgodnie z art.

10 ustawy o drogach publicznych właściwy zarządca

drogi prowadzi ewidencję dróg, obiektów mostowych,

tuneli, przepustów i promów.

Przepis ten dotyczy za-

tem jedynie dróg publicznych, z których może korzy-

stać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem.

Moim zdaniem nie jest zasadne wprowadzanie

podobnego obowiązku dla dróg wewnętrznych obję-

tych strefą ruchu lub zamieszkania.

Drogi wewnętrz-

ne mają ograniczoną dostępność, a prowadzenie ewi-

dencji tych dróg będzie stanowić dodatkowe obciąże-

nie dla podmiotów zarządzających tymi drogami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie instytucji oświadczeń

o przeznaczeniu nabytych olejów opałowych

(14490)

czeniu nabywanych olejów do celów opałowych, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

Działania organów podatkowych i kontroli skar-

bowej są ukierunkowane na obszary obarczone wy-

sokim stopniem ryzyka wystąpienia nieprawidłowo-

ści związanych z obrotem paliwami, do których mają

zastosowanie obniżone stawki podatku akcyzowego

liw, w których zachodzi uzasadnione podejrzenie wy-

stąpienia nieprawidłowości.

Stąd też dystrybutorzy

wią oni szczególnej grupy podatników, wobec których

intensyfikowane są działania kontrolne organów po-

datkowych i kontroli skarbowej w celu pozyskania

nadzwyczajnych wpływów budżetowych.

Niezrozu-

miały jest zatem zarzut celowego niszczenia przez rząd

małych i średnich przedsiębiorstw.

Zgodnie z art. 3

ust. 1 ustawy o Służbie Celnej podstawą kontroli wy-

konywanej przez te organy jest analiza ryzyka pole-

gająca na rozpoznaniu wielkości ryzyka, a następnie

wyselekcjonowaniu zakresu kontroli.

Kontrole w podmiotach dokonujących sprzedaży

o przeznaczeniu olejów opałowych na cele opałowe

wprowadzono do krajowego porządku prawnego od

1 lutego 2002 r.

Zatem system kontroli prawidłowości

obrotu tymi wyrobami w oparciu o oświadczenia na-

bywców oleju opałowego zaczął funkcjonować w Pol-

sce znacznie wcześniej niż w 2008 r.

Przykładowo:

— w 2002 r. skontrolowano ogółem 254 podmioty

dokonujące obrotu paliwami płynnymi (ujawniono

m.in. 24 przypadki przeklasyfikowania oleju opało-

wego na olej napędowy bez uiszczenia należnego po-

datku akcyzowego);

— w 2003 r. skontrolowano łącznie 450 podmiotów

dokonujących obrotu paliwami płynnymi (29 podmio-

tów sprzedało olej opałowy do celów napędowych);

— w 2004 r. przeprowadzono kontrole w 439 jed-

nostkach dokonujących obrotu paliwami (23 podmio-

1121

ty sprzedały olej opałowy do celów napędowych, w tym

8 jednostek dokonało sprzedaży oleju opałowego jako

oleju napędowego, 14 podmiotów dokonało sprzedaży

oleju opałowego bez pobrania od kupujących stosow-

nych oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego do

celów grzewczych, jeden podmiot sprzedawał olej

opałowy z odmierzaczy paliw);

— w 2005 r. skontrolowano łącznie 793 podmioty

dokonujące obrotu paliwami płynnymi (23 podmioty

dokonały sprzedaży oleju opałowego na cele napędo-

we, z tego 14 firm dokonało sprzedaży tego oleju bez

pobrania stosownych oświadczeń od nabywców lub

sprzedało na podstawie fikcyjnych oświadczeń);

— w 2006 r. przeprowadzono kontrole w 966 jed-

nostkach zajmujących się obrotem paliwami (32 pod-

mioty dokonały sprzedaży oleju opałowego na cele

napędowe, w tym 9 firm dokonało sprzedaży tego

ców lub sprzedały na podstawie fikcyjnych oświad-

czeń, 3 podmioty dokonały odbarwienia oleju opało-

wego, usunięcia barwnika i znacznika, i sprzedały

go jako olej napędowy);

— w 2007 r. przeprowadzono kontrole w 899 pod-

miotach zajmujących się obrotem paliwami (47 pod-

miotów dokonało sprzedaży oleju opałowego bez po-

brania oświadczeń od nabywców lub na podstawie

fikcyjnych oświadczeń, 25 podmiotów dokonywało

sprzedaży oleju opałowego na cele napędowe, 19 pod-

miotów dokonywało odbarwiania oleju opałowego,

usunięcia barwnika i znacznika, i sprzedawało go

jako olej napędowy, 226 podmiotów posiadało nie-

kompletne oświadczenia, sprzedawało olej bez pobra-

nia oświadczeń, wykazywało w oświadczeniach fik-

cyjne osoby, nie składało zestawień oświadczeń lub

składało je nieterminowo).

Zasadniczym elementem oceny oświadczeń jest

czonym do celów opałowych prowadzi tę działalność

stwo.

Organy podatkowe i kontroli skarbowej, doko-

nując tej oceny, sprawdzają oświadczenia pod wzglę-

dem formalnym, tzn. czy spełniają one wymogi okre-

ślone w przepisach prawa, jak również weryfikują je

pod względem materialnym, tzn. przeprowadzają

identyfikację osób je składających, a także konfron-

tują (w ramach czynności sprawdzających, przesłu-

chań, oględzin) dane z oświadczeń z rzeczywistym

trolnym, w tym również z postępowań prowadzonych

ków formalnych, które nie mają wpływu na identyfi-

kację nabywcy, przyjmowane są wyjaśnienia podmio-

tów dotyczące okoliczności powstania ww. braków.

nuje się różnego rodzaju niedociągnięć formalnych

mniej w tym względzie orzecznictwo sądów admini-

stracyjnych nakazuje stosować właściwy dla powagi

Oświadczenie jest warunkiem koniecznym do za-

sowania niższej stawki podatkowej, a w związku

robów we wskazanych celach opałowych nie daje

byt jest uzależniony tylko od warunków formalnych

Sąd Administracyjny, podzielając ww. pogląd, wska-

zuje: „Jeżeli bowiem oświadczenia decydują o upraw-

nieniu do stosowania obniżonej stawki podatku, uznać

obowiązku podatkowego w akcyzie.

Występujące na

że oświadczenia te jako niespełniające wymogów nie

mogą wywołać skutków w sferze prawa materialne-

go” (sygn. akt I FSK 390/07).

tach stwierdzano różnego rodzaju nieprawidłowości,

Stosowanie preferencyjnej stawki podatku akcy-

zowego od oleju opałowego (232 zł/1000 l wobec 1196

zł/1000 l od oleju napędowego) uzależnione jest od

spełnienia przez podatnika określonych warunków,

tj. posiadania autentycznego oświadczenia pochodzą-

cego od nabywcy oleju przeznaczonego do celów opa-

łowych, o określonej treści wskazanej w przepisach

prawa.

W przypadku stwierdzenia, w trakcie czyn-

ności kontrolnych, braku przedmiotowych oświad-

czeń kontrolujący jednoznacznie stwierdzają, że nie

dopełniono obowiązku wynikającego z powyżej wy-

mieniowych uregulowań.

1122

Ponadto dodać trzeba, że pełnej weryfikacji opi-

sanej powyżej najczęściej podlegają podmioty, u któ-

rych zdecydowana większość oświadczeń i innych

dokumentów z nimi związanych posiada wady, które

z reguły po przeprowadzonej weryfikacji przekształ-

cają się w nieprawidłowości, a te już wymagają okre-

ślania zobowiązań podatkowych w podatku akcyzo-

wym oraz wszczęcia postępowania karnego skarbo-

wego.

Prawidłowe postępowanie sprzedawców oleju

przeznaczonego do celów opałowych, tzn. przyjmowa-

nie jedynie oświadczeń zawierających wszystkie ele-

menty wskazane w przepisach, ograniczyłoby znacz-

nie liczbę kontroli skierowanych na oświadczenia,

które stanowią podstawowy element systemu kontro-

li.

Ograniczyłoby to znacznie liczbę przypadków, w

których istnieje podejrzenie niewłaściwego wykorzy-

stania oleju zakupionego do celów opałowych.

Odnosząc się do kwestii możliwości legitymowania

nabywców olejów opałowych przed rokiem 2009, na-

leży zauważyć, że również w stanie prawnym wynika-

jącym z poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 23

ne możliwości weryfikacji przez sprzedawców oleju

przeznaczonego do celów opałowych danych zawar-

tych w oświadczeniach składanych przez nabywców

przed 1 marca 2009 r., pomimo braku przepisu będą-

cego odpowiednikiem art. 89 ust. 9 i 10 obecnej ustawy

o podatku akcyzowym.

W 2011 r. ukształtowała się

jednolita linia orzecznictwa Naczelnego Sądu Admi-

nistracyjnego w tym zakresie.

Zgodnie z rozstrzygnię-

ciami NSA również w stanie prawnym obowiązującym

stwierdzając że „obowiązkiem podatnika, sprzedaw-

cy, sprzedającego olej opałowy z preferencyjną staw-

ką podatku akcyzowego jest dołączenie oświadcze-

nia, zawierającego dane osobowe nabywcy, do kopii

wiązku, sprzedawca musi zebrać i przechować dane

o ochronie danych osobowych) i obowiązek (w świet-

dzeniem) zbierać i przechowywać dane osobowe na-

bywcy zawarte w oświadczeniach, to oczywiście ma

też prawo, a nawet obowiązek, ustalenia, czy dane

winien – poprzez żądanie okazania stosownego do-

kumentu – zweryfikować rzetelność oświadczenia”

o sygn. akt I GSK 185/10).

Zatem także w stanie prawnym przed 1 marca

2009 r. sprzedawca nie tylko miał możliwość weryfi-

kacji składanych przez nabywców oświadczeń, ale

wręcz powinien to robić w dobrze pojętym własnym

interesie.

Podmiot prowadzący działalność gospodar-

naruszenia obowiązujących przepisów, dlatego powi-

nien dołożyć wszelkiej staranności przy identyfiko-

waniu nabywców.

Niemniej w związku z zasygnalizowanymi prob-

lemami sprzedawców oleju przeznaczonego do celów

opałowych Ministerstwo Finansów zwróciło się do

dyrektorów izb celnych, aby organy podatkowe, do-

konując analizy stanu faktycznego, brały także pod

uwagę wyroki sądów administracyjnych.

Jednolita

390/07).

W niektórych przypadkach wcześniejsze roz-

strzygnięcia, zwłaszcza orzecznictwo wojewódzkich

sądów administracyjnych, były rozbieżne.

Z uwagi na

istniejącą jednolitą linię orzecznictwa NSA organy

kretnej sprawy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

w sprawie inwestycji drogowych na terenie

(14581)

14581/13, w sprawie inwestycji drogowych na terenie

Realizując program budowy dróg krajowych przy-

1123

dotychczas na terenie województwa wielkopolskiego

oddano do ruchu:

1) zachodnią obwodnicę Poznania w ciągu S11,

etap I i etap IIa – o łącznej długości 22 km),

2) odcinek Poznań – Kórnik – o długości 14,1 km,

3) obwodnicę Ostrowa Wielkopolskiego w ciągu

S11, etap I – o długości 6,1 km.

Ponadto informuję, iż w planach ujęto:

— budowę odcinka Kołobrzeg – Koszalin – Po -

– A1, załącznik nr 2,

(etap II), załącznik nr 1a,

— budowę obwodnicy Jarocina, załącznik nr 2,

— budowę obwodnicy Kępna, załącznik nr 2.

Stopień zaawansowania prac przygotowawczych

na poszczególnych odcinkach przedstawia się nastę-

pująco:

niczno-ekonomiczne.

W wyniku dokonanej analizy

magające przełożenia trasy oraz odcinki wymagające

jedynie dostosowania istniejącej drogi do parame-

trów drogi ekspresowej.

międzywęzłowe studium techniczno-ekonomiczno-

twa zachodniopomorskiego

nice takie, jak Piła, Jarocin, Ostrów Wielkopolski,

IIb

tura 2000 na planowanym przebiegu S11 wystąpiła

konieczność przeprojektowania zadania.

Należy po-

nownie uzgodnić materiały do decyzji o środowisko-

sięwzięcia (DŚU) oraz do studium techniczno-ekono-

miczno-środowiskowego (STEŚ) na odcinku węzeł

we Transprojekt Gdańsk opracowało STEŚ.

w tym m. in. obwodnicę miejscowości Oborniki po

7.

Obwodnica Ostrowa Wielkopolskiego, etap II

(ZRID).

w środowisku oddział GDDKiA w Poznaniu jest

alnego przeprojektowania ekranów akustycznych.

1124

(14583)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

kazaną w dniu 22 lutego br. interpelację pana posła

Arkadiusza Litwińskiego przy piśmie z dnia 20 lutego

br., znak: SPS-023-14583/13, w sprawie nowelizacji

przepisów związanych z funkcjonowaniem wspólnot

mieszkaniowych, uprzejmie informuję, co następuje.

dalej: u.w.l., jest wysoko oceniana, o czym świadczą

go.

W całym okresie funkcjonowania ustawy Trybu-

nał Konstytucyjny rozpatrywał jedynie jedną skargę

konstytucyjną dotycząca zbadania zgodności art. 1

kiem z dnia 5 marca 2002 r. (sygn. akt SK 22/00)

kwestionowane przepisy zostały uznane przez TK za

zgodne z konstytucją.

Należy zatem ze szczególną ostrożnością analizo-

wać każdą propozycję zmian u.w.l. celem uniknięcia

cjonowania licznej grupy wspólnot i właścicieli loka-

ich zasoby na ok. 2,5 mln mieszkań; liczby te będą

not na bazie byłych zasobów spółdzielczych).

Równocześnie uprzejmie informuję, że w ostatnim

okresie do Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej coraz rzadziej wpływają uwa-

gi lub wnioski wskazujące na konieczność noweliza-

cji ustawy o własności lokali.

Odnosząc się do rozważań pana posła dotyczących

zarządu nieruchomością wspólną, chciałbym podkre-

ślić, że wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem pra-

wa cywilnego, który tworzą właściciele mieszkań

znajdujących się na jednej nieruchomości.

U.w.l. za-

wiera zatem szczególne regulacje ułatwiające sposób

zarządzania prywatnym majątkiem stanowiącym

współwłasność wszystkich właścicieli lokali.

Zmiana

przepisów ustawy w kierunku przyznania organom

administracji publicznej uprawnień do ingerencji

w zarządzanie nieruchomością wspólną przez wspól-

noty mieszkaniowe byłaby niezgodna z duchem usta-

wy o własności lokali i mogłoby stanowić naruszenie

konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności.

Zarząd wspólnoty mieszkaniowej kieruje jej spra-

kach między wspólnotą i poszczególnymi właścicie-

lami lokali.

Zarząd samodzielnie podejmuje czynno-

ści zwykłego zarządu, obejmujące bieżące sprawy

związane ze zwykłą eksploatacją i utrzymaniem rze-

czy w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego

Natomiast zebranie właścicieli lokali stanowi or-

gan kontrolno-stanowiący, do którego wyłącznej

kompetencji należy podejmowanie w formie uchwały

decyzji w sprawach przekraczających zakres zwykłe-

go zarządu.

Zakres zwykłego zarządu przekraczają

wszelkie czynności rozporządzające (zbycia i obcią-

żenia) rzeczą wspólną, zmiana przeznaczenia rzeczy,

a także utrwalonego sposobu gospodarowania, inwe-

stycje, przebudowa itp.

Bez zgody właścicieli lokali

wyrażonej uchwałą nie mogą być zatem podjęte przez

zarząd żadne istotne czynności.

Właściciele lokali

m.in. zgodnie z art. 20 u.w.l. podejmują uchwałę o wy-

borze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu,

a ponadto w każdej chwili w drodze uchwały mogą

zawiesić w czynnościach lub odwołać zarząd wspól-

noty lub poszczególnych jego członków.

Właściciele

lokali mają w związku z tym pełną kontrolę nad za-

rządem wspólnoty.

Jeżeli zarząd wspólnoty mieszka-

niowej nie wywiązuje się z obowiązków lub przekra-

cza swe uprawnienia – właściciele lokali mogą podjąć

działania w celu zmiany zarządu.

Ponadto należy mieć

1125

Niezależnie od powyższych uprawnień zgodnie

ogółu właścicieli lokali, zwoływanego nie później niż

wozdanie zarządu i podjęcie uchwały w przedmiocie

wspólnoty absolutorium jest wyrazem akceptacji jego

pracy w minionym roku.

jaśnić, że do Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej okresowo docierają pisma

właścicieli lokali zawierające pytania dotyczące sto-

sowania przepisów u.w.l. oraz skargi na postępowa-

nie poszczególnych zarządców, natomiast nie zawie-

rają one postulatów zmiany przepisów ustawy w kie-

runku wprowadzenia kontroli gospodarki finansowej

wspólnot przez aparat kontroli skarbowej lub bie-

głych rewidentów.

Przepisy ustawy o własności lokali regulujące

tryb zarządu nieruchomością wspólną zostały dwu-

krotnie nowelizowane ustawami z 1997 r. i 2000 r.,

które m.in. poszerzyły i skonkretyzowały uprawnie-

nia kontrolne członków wspólnot mieszkaniowych.

W mojej opinii aktualnie obowiązujące przepisy usta-

wy o własności lokali w sposób wystarczający zabez-

pieczają uprawnienia właścicieli lokali względem za-

rządu wspólnoty mieszkaniowej i nie ma potrzeby

wprowadzania zmian w tym zakresie.

Pogląd ten jest

zbieżny ze stanowiskiem doktryny oraz orzeczni-

ctwem sądów.

Przykładowo w uzasadnieniu do wy-

roku z dnia 26 czerwca 2008 r.

(I ACa 1382/07) Sąd

Apelacyjny w Warszawie stwierdził, że „W doktrynie

prezentowane jest stanowisko, że prawo do współ-

działania w zarządzie nieruchomością wspólną sko-

relowane jest z prawem kontroli działalności zarządu

przez każdego właściciela, wynikającym z art. 29 ust. 3

ustawy.

Niewątpliwie prawo kontroli zostało sformu-

łowane w ustawie bardzo szeroko i bezspornie obej-

muje swoim zakresem wszelkie działania i czynności

zarządu lub zarządcy, związane z zarządzaniem wspól-

ną nieruchomością.

Wątpliwości może budzić nato-

miast sam sposób wykonywania tego prawa przez

właścicieli poszczególnych lokali.

Z pewnością przy-

sługuje im prawo żądania informacji i sprawozdań

wspólną.

Chodzi tu o prawo do uzyskania informacji

ustnych i pisemnych, prawo osobistego lub z udzia-

łem upoważnionej przez siebie osoby przeglądania

wszelkich ksiąg i dokumentacji, prawo otrzymania

lub sporządzenia kopii tych dokumentów (por. R. Dzi-

czek, „Własność lokali.

Komentarz”, wyd.

4, s. 201

i J. Kozińska, „Środki kontroli działalności zarządu

i zarządcy według ustawy o własności lokali”, „St.

Prawn.”

2003, nr 3, s. 121).

Prawu kontroli przysłu-

gującemu właścicielowi lokalu odpowiada ciążący na

zarządzie lub zarządcy obowiązek umożliwienia mu

wykonywania tego prawa, z którym wiąże się rosz-

czenie o udzielenie wyjaśnień lub roszczenie o udo-

stępnienie dokumentów”.

Z kolei Sąd Najwyższy w uza-

sadnieniu do wyroku z dnia 16 października 2002 r.

(IV CKN 1351/2000) wyjaśnił, że „Ustawa o własno-

ści lokali chroni nie tylko partykularne interesy

członków wspólnoty, ale i dobro wspólne, dlatego przy-

znaje się zarządcy uprawnienie do przełamywania

woli większości na drodze sądowej (art. 19 u.w.l.).

Z kolei zgodnie z art. 25 u.w.l. każdy właściciel loka-

lu ma prawo zaskarżenia do sądu uchwały podjętej

również z jego udziałem, jeżeli jest niezgodna z prze-

pisami prawa, umową, narusza zasady prawidłowego

sób narusza jego interesy”.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

informuję, że w Sejmie RP trwają prace nad posel-

skim projektem ustawy o spółdzielniach mieszkanio-

cje licznych zmian u.w.l.

Prowadzoną debatę nad tym

projektem można potraktować jako okazję do rozwa-

żenia celowości uwzględnienia również propozycji

zmian u.w.l., o których mowa w niniejszej interpela-

cji pana posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie działań mających na celu

zmniejszenie bezrobocia w woj. świętokrzyskim

(14585)

14585/13, dotyczącym interpelacji poselskiej pani Ma-

szenie bezrobocia w woj. świętokrzyskim na wstępie

pragnę wyjaśnić, iż w 2012 r., przy utrzymujących się

towej i europejskiej oraz słabnącej koniunkturze kra-

jowej, odnotowano spowolnienie tempa wzrostu go-

1126

spodarczego w Polsce.

Według wstępnego szacunku

nych – w końcu grudnia 2012 r. stopa bezrobocia

Mniejsza w skali roku była liczba osób wyrejestro-

biorstw.

W okresie 12 miesięcy 2012 r. odpływ z bez-

robocia w odniesieniu do analogicznego okresu ub.

ogółem zmniejszyła się o 3,0%.

Przy ogólnie niższej

pracy niesubsydiowanej (o 6,2%), przy wzroście pod-

niu niwelował niekorzystną sytuację w tym zakresie.

i rozpoczynających rok, dlatego też w najbliższym

okresie liczba bezrobotnych i stopa bezrobocia będą

się zwiększały, natomiast w miesiącach wiosenno-let-

nich obserwowany będzie spadek tych wielkości.

Tak jak wskazano w interpelacji w urzędach pra-

cy w województwie świętokrzyskim w końcu 2012 r.

zarejestrowanych było 86,7 tys. bezrobotnych, a sto-

pa bezrobocia wyniosła 15,8%.

W ujęciu rocznym bez-

robocie w województwie wzrosło o 3,5 tys. osób, tj.

o 4,2%, a stopa o 0,6 p. proc.

Tempo wzrostu bezro-

bocia w województwie świętokrzyskim było więc pra-

wie dwukrotnie niższe niż w skali kraju, niższy był

też przyrost stopy bezrobocia.

Odpowiadając na pytanie, jakie rząd Platformy

propozycje dla zmniejszenia stopy bezrobocia w woj.

świętokrzyskim, uprzejmie informuję, że zadaniem

szu Pracy, które ukierunkowane są w szczególności

na efektywną aktywizację osób zarejestrowanych

wych urzędów pracy z pracodawcami.

Osoby bezrobotne zarejestrowane w powiatowych

bucji środków Funduszu Pracy, natomiast decyzję

odnośnie do sposobu wydatkowania środków przeka-

zanych w ramach algorytmu dla konkretnego urzędu

pracy, związaną z wyborem form aktywizacji zawo-

dowej bezrobotnych i innych uprawnionych osób po-

dejmuje starosta po zasięgnięciu opinii powiatowej

Pragnę poinformować, że mimo utrzymujących

się niekorzystnych uwarunkowań w gospodarce

w 2012 r. w skali kraju zaktywizowano 440,8 tys.

osób, tj. o 117,4 tys. (o 36,3%) więcej niż w roku 2011.

W województwie świętokrzyskim aktywnymi progra-

mami objętych zostało 21,6 tys. osób, tj. o 7,4 tys.

(o 51,8%) więcej niż w poprzednim roku.

Dodatkowo uprzejmie informuję, że w wyniku mo-

nitoringu sytuacji na krajowym rynku pracy oraz

mowane są na poziomie centralnym inicjatywy pro-

wadzące do aktywizacji tych grup społecznych, które

wymagają interwencji na rynku pracy.

Przykładem

których przeznaczane są dodatkowe środki rezerwy

tyki społecznej będzie wspierał realizację programów

żej 50. roku życia, a także bezrobotnych rodziców

Niezależnie od podejmowanych na poziomie cen-

na konieczność podejmowania w ramach regional-

1127

mogą osiągnąć zamierzone cele poprzez lepsze diag-

Informuję równocześnie, że ustawa budżetowa na

rok 2013 zakłada przeznaczenie wyższych niż w roku

ubiegłym środków Funduszu Pracy na aktywne for-

my przeciwdziałania bezrobociu (wzrost o ponad

18%).

Tylko w styczniu br. łączna liczba osób, które

rozpoczęły aktywizację, wyniosła 13,6 tys., czyli była

o 4,5 tys., tj. o 50%, wyższa niż w analogicznym okre-

sie ubiegłego roku.

Według danych urzędów pracy

liczba bezrobotnych, którzy rozpoczną aktywizację

w najbliższym czasie (luty–marzec br.), wyniesie

61 tys. osób.

W województwie świętokrzyskim w stycz-

niu br. w aktywnych programach rynku pracy uczest-

niczyło 0,9 tys. bezrobotnych, tj. o 110,7% więcej niż

w styczniu ub.r., natomiast w okresie luty–marzec br.

podejmie je 3 tys. osób.

Odpowiadając na pytanie, jakie są propozycje roz-

wiązań dla pobudzenia gospodarki, stworzenia miejsc

pracy, w tym w woj. świętokrzyskim, uprzejmie in-

formuję, że poprosiłem ministra gospodarki o przy-

gotowanie informacji umożliwiającej odpowiedź na

pytanie pani poseł.

Na podstawie informacji przekazanych przez mi-

nistra gospodarki uprzejmie informuję, że działania

ukierunkowane na aktywizację ekonomiczną regio-

nów i likwidowanie zjawiska bezrobocia polegają na

strukturalnych zmianach gospodarki oraz bezpo-

średnim wspieraniu przedsiębiorczości.

Uniwersal-

nym kluczem do długoterminowego wzrostu gospo-

darczego jest odpowiednie, tj. stymulujące aktywność

gospodarczą, jej otoczenie.

Działania dostosowawcze w obszarze prawa, po-

datków i układu instytucjonalnego prowadzone są

konsekwentnie już od dłuższego czasu (przede wszyst-

kim w postaci ustaw deregulacyjnych).

Propozycje

rządu dotyczące kolejnych rozwiązań dla pobudzenia

gospodarki zawarte są w nowej rządowej „Strategii

innowacyjności i efektywności gospodarki”.

Zakłada

ona m.in.:

— dalsze upraszczanie prawa gospodarczego i re-

dukowanie kosztów regulacyjnych,

— przeciwdziałanie upadłościom i politykę nowej

szansy,

Dostosowane dzięki takim działaniom otoczenie

daje największe szanse na powstawanie i funkcjono-

wanie konkurencyjnych przedsiębiorstw, mogących

działać również na arenie międzynarodowej i two-

rzyć liczne miejsca pracy.

W celu zapewnienia odpo-

wiednich zasobów pracowników o niezbędnych dziś

kwalifikacjach oraz zwiększenia popytu na rynku

pracy przewiduje się m.in.:

— zaangażowanie środowiska biznesu w system

— stworzenie systemu informacji o potrzebach

kosztów pracy.

„Strategia innowacyjności i efektywności gospo-

darki” dokonuje również rozstrzygnięć dotyczących

innych obszarów związanych z konkurencyjnością

i innowacyjnością.

Jeśli chodzi o wsparcie finansowe przedsiębiorstw,

w najbliższych latach będzie ono prowadzone głównie

w oparciu o środki unijne.

Założenia nowej perspek-

tywy finansowej UE zakładają większą rolę samorzą-

dów w dysponowaniu tymi środkami oraz większe

wykorzystanie instrumentów zwrotnych.

Można spo-

dziewać się, że podniesie to efektywność i skalę od-

działywania wsparcia publicznego w poszczególnych

województwach lepiej ukierunkowując wydatkowa-

nie środków i dając możliwość ich lewarowania oraz

wielokrotnego wykorzystania.

Województwo świętokrzyskie jest ponadto jednym

z pięciu regionów Polski objętych specjalnym progra-

mem operacyjnym przeznaczonym na rozwój Polski

wschodniej.

Wstępny jego zarys na lata 2014–2020

przewiduje koncentrację wydatków na rozwijaniu lo-

kalnych specjalizacji, zwiększanie innowacyjności

i rozwój infrastruktury, co w istotny sposób wpłynie

na sytuację pracodawców i pracowników w wojewódz-

twie.

Obok rozwoju systemu komunikacyjnego szcze-

gólnie ważne będzie tu stymulowanie inwestycji

w nowatorskie przedsięwzięcia (również turystyczne)

i możliwości prowadzenia działalności badawczo-

-rozwojowej i naukowej przy wykorzystaniu lokal-

nych zasobów ludzkich i rzeczowych.

Odpowiadając na pytanie, czy wobec rosnącego

bezrobocia Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

pracuje nad wydaniem nowej ustawy o robotach pub-

licznych, która pozwoliłaby chociażby w przypadku

budowy dróg dawać przede wszystkim pracę dla Po-

laków, uprzejmie informuję, że mając na uwadze ko-

nieczność zmian na rynku pracy, Ministerstwo Pra-

wane prace nad zmianą przepisów, która obejmować

rządzania i oddziaływania na rynek pracy (poziom

1128

Odpowiadając na pytanie, czy Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej ma programy ułatwiające i za-

chęcające do zakładania nowych miejsc pracy, uprzej-

mie wyjaśniam, że ustawa o promocji zatrudnienia

sowane do pracodawców zatrudniających bezrobot-

nych oraz tworzących dla nich nowe miejsca pracy.

Należy tu wspomnieć między innymi o zwolnieniu

czych w przypadku zatrudnienia starszych pracow-

ników, tj. kobiet które ukończyły 55. rok życia, i męż-

sowo, tj. przez okres 12 miesięcy, przysługuje praco-

dawcy, którzy decydują się na zatrudnienie osoby

wa stwarza możliwości nawiązania fachowej współ-

pracy między pracodawcami a doradcami zawodowy-

mi w urzędach pracy, przy czym poradnictwo zawo-

dowe jest dla pracodawców bezpłatne:

doradca może dokonać analizy kompetencji pracow-

kwalifikacyjnych lub wskazać takie kompetencje,

ków.

Pracodawca może otrzymać nawet 80% kosztów

szkolenia (do 300% przeciętnego wynagrodzenia)

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej infor-

(14588)

terpelację pana posła Adama Szejnfelda, pismo z dnia

siębiorców, poniżej prezentuję stanowisko ministra

pelacji kwestii.

W obszernej interpelacji pan poseł przedstawił

wiele kwestii dotyczących promocji Polski, w tym

szczególnie promocji gospodarczej, dokonując szere-

gu analiz i prezentując diagnozę aktualnej sytuacji

oraz formułując wniosek wskazujący podjecie kon-

kretnego działania.

Wyrażając podziękowanie za za-

interesowanie i troskę o wizerunek Polski i system

promocji polskiej gospodarki, pragnę poinformować,

iż część przedstawionych przez pana posła spostrze-

żeń podzielam, w stosunku do części spostrzeżeń,

diagnozy i wniosków wyrażam odmienną opinię,

przy czym jednocześnie niektóre nieuprawnione tezy

i stwierdzenia zawarte w interpelacji pozwolę sobie

w dalszej części odpowiedzi skorygować stosownie do

stanu faktycznego.

1.

Wizerunek Polski i marka polskiej gospodarki

1.1 Podzielam pogląd pana posła, iż celem strate-

gicznym promocji powinno być również trwałe zako-

twiczenie polskiej gospodarki (i jej image’u) w gronie

rynków o najlepszej rozpoznawalności na świecie

oraz iż słowo „Polska” powinno budzić skojarzenie

z wysoką jakością produktów oraz nowoczesną i in-

nowacyjną technologią, a słowo „Polska” (a nie „Po-

land”) winno stać się marką „Polska”.

Taka jest idea

przewodnia godła polskiej gospodarki, wykorzysty-

wana w systemie promocji realizowanej przez mini-

stra gospodarki.

Godło to ma symbolizować najwięk-

szą wartość polskiej gospodarki, utalentowanych,

wykształconych i profesjonalnych ludzi

Godło marki polskiej gospodarki stanowi element

graficzny korespondencji ministerstwa i jednostek

podległych ministrowi gospodarki, ich stron interne-

towych, wraz z systemem wizualizacji zamieszczany

jest na materiałach promocyjnych wykorzystywa-

nych przez te jednostki.

Taką markę wdraża właśnie

Ministerstwo Gospodarki.

Pragnę poinformować pana posła, iż promocja

marki polskiej gospodarki to pierwsza w Polsce ini-

cjatywa stworzenia wspólnej koncepcji wizualnej dla

programu promocji gospodarki.

Chcemy, by polskie

1129

produkty były bardziej rozpoznawalne i lepiej po-

strzegane na świecie.

Koncepcja marki polskiej gospodarki została

stworzona w ramach realizacji projektu „Przeprowa-

dzenie badań wizerunkowych Polski i polskiej gospo-

darki w krajach głównych partnerów gospodarczych

oraz opracowanie koncepcji wizualizacji programu

promocji polskiej gospodarki” w roku 2011.

Z wyników badań wizerunkowych Polski i pol-

skiej gospodarki w 9 krajach głównych partnerów

gospodarczych wynika, iż rozpoznawalność polskich

marek jest niska, a czynnikiem w największym stop-

niu ograniczającym zainteresowanie Polską jest brak

informacji o kraju i jego gospodarce.

Dla odmiany

mocną stroną polskiej gospodarki jest przede wszyst-

kim kapitał ludzki.

W tym kontekście naszym celem jest wykreowanie

silnej, nowoczesnej i rozpoznawalnej w świecie marki

polskiej.

Promocję polskiej oferty eksportowej, jak

również promocję Polski, jako kraju rozwiniętego go-

spodarczo, posiadającego innowacyjny potencjał pro-

dukcyjny i usługowy, uzupełni kampania informacyj-

no-promocyjna w mediach zagranicznych.

Jej przekaz

w oparciu o opracowane atrybuty marki „Polska” pre-

zentuje i będzie prezentował Polskę jako kraj nowo-

posiadający własne specjalności eksportowe

Opracowana na potrzeby promocji gospodarczej

kraju „Księga marki polskiej gospodarki” wymaga

obecnie konsekwentnego planu wdrożenia poprzez

konkretne działania marketingowe na poziomie kra-

jowym i międzynarodowym.

Pragniemy, aby w przy-

szłości logo Marki polskiej gospodarki (MPG) stało

się uniwersalnym, rozpoznawalnym znakiem promo-

cji polskiej gospodarki.

Ministerstwo Gospodarki podejmuje właśnie sze-

reg działań wdrożeniowych mających na celu budowę

rozpoznawalności i upowszechnienie logo MPG oraz

wprowadzenie spójnego systemu wizualizacji promo-

cji polskiej gospodarki.

1.2 Nie zgadzam się z przedstawionym w przed-

miotowej interpelacji negatywnym obrazem stanu

polskiej promocji gospodarczej oraz wizerunku na-

szego kraju za granicą.

Obiektywne wskaźniki gospodarcze takie jak: re-

alny wzrost PKB (od 2007 Polska liderem w tym za-

kresie spośród państw OECD), napływ inwestycji,

wzrost wartości eksportu, redukcja deficytu obrotów

towarowych oraz wzrost ilości firm eksportowych,

wskazują na pozytywny trend występujący w zakresie

internacjonalizacji polskiej gospodarki, jak również

pozycji konkurencyjnej polskich przedsiębiorców.

Należy wskazać, że od czasu wybuchu kryzysu

finansowego (2008 r.) polski eksport zwiększył się

o 21%.

Eksport liczony w złotych wyniósł w 2012 r.

610,4 mld zł, co oznacza wzrost o 5,7% przez rok i aż

o 44% w ciągu czterech lat.

Jest to wynik, którego

mogą pozazdrościć Polsce wymienione w treści inter-

pelacji poselskiej kraje mające efektywne systemy

wsparcia eksportu, takie jak Francja, Hiszpania,

Portugalia czy Węgry.

Interpretując wynik/pozycję Polski w przywoła-

nym przez pana posła Anholt-GfK Roper Nation

Brand Index (30. miejsce – określone jako przykład

słabej pozycji Polski w kwestii badania siły i atrak-

cyjności wizerunków marek narodowych), należy

jednak dodać, że badanie dotyczy 50 najbogatszych

lub najszybciej rozwijających się krajów świata i opie-

ra się na badaniach w sześciu kategoriach wzajem-

nego postrzegania i oceny, w których tylko dwie do-

tyczą stricte promocji gospodarki.

Nasz kraj stale, choć nie tak szybko, jak byśmy

sobie tego życzyli, zwiększa swój udział w wolumenie

międzynarodowych obrotów handlowych, jak rów-

nież umacnia pozycję w różnego typu rankingach

gospodarczych (zarówno dotyczących warunków pro-

wadzenia działalności gospodarczej, jak też lokowa-

nia inwestycji).

Rankingi te zresztą, jak pokazuje

rzeczywistość, reagują ze znacznym opóźnieniem na

panującą sytuację gospodarczą i nie są podstawowym

źródłem wiedzy o Polsce, wykorzystywanym przez

zagraniczne podmioty gospodarcze.

Jednocześnie można także przywołać prezento-

wane na stronie internetowej MSZ wyniki innego

raportu, BrandFinance Journal, według którego Pol-

ska awansowała na 20. miejsce najcenniejszych ma-

rek narodowych, a jej wartość okazała się najszybciej

rosnącą na całym świecie (zanotowała rekordowy,

ponad 74-procentowy wzrost wartości marki).

Nietrudno także wskazać czołowe miejsce Polski

w szeregu innych rankingów:

— Deloitte uznał Polskę za drugi najbardziej

atrakcyjny kraj w Europie w sektorze produkcyjnym,

a czternasty na świecie – w badaniu Global Manufac-

turing Competitiveness Index 2013,

— według raportu Ernst&Young Polska będzie

w ciągu najbliższych trzech lat drugą najbardziej atrak-

cyjną lokalizacją inwestycji w Europie (po Niem-

czech),

— według The Economist Polska jest jednym

sce w Europie i piąte miejsce na świecie,

— według Hackett Group Polska zajmuje trzecie

miejsce na świecie, biorąc pod uwagę short listy firm

poszukujących lokalizacji dla centrów usług: finan-

sowych, księgowych, doradczych,

— według fDi Intelligence w raporcie FDI Report

2012 Polska była na szóstym miejscu w Europie ze

względu na liczbę zrealizowanych projektów typu

greenfield.

1.3 Wizerunek kraju, jako partnera biznesowego,

buduje się przez wiele dziesięcioleci przy sprzyjają-

cych ku temu okolicznościach zewnętrznych i we-

wnętrznych.

Należy mieć również świadomość, iż

w dobie globalizacji siłę marki danego kraju budują

przede wszystkim wielkie koncerny międzynarodowe

mające swoje korzenie w określonych krajach, ale nie-

koniecznie, z formalnego punktu widzenia, w tych

krajach zarejestrowane.

1130

Budowanie marki polskiej gospodarki i ugrunto-

wanie wizerunku Polski za granicą musi zostać pop-

arte rzeczywistymi osiągnięciami w danej dziedzinie

zdiagnozowanej jako silna strona i potencjalne źród-

ło przewagi konkurencyjnej kraju.

Jednocześnie promocja nie może być działaniem

samym w sobie.

Aby promować, trzeba posiadać świa-

towej jakości produkt, który poprzez działania pro-

mocyjne zostanie w optymalny sposób przedstawiony

odbiorcy.

Promocja polskiej gospodarki i polskiej

oferty eksportowej nie może być skuteczna bez naj-

ważniejszego czynnika – polskiego przedsiębiorcy,

który z przekonaniem i determinacją podejmie decy-

zję o wejściu ze swoim produktem na zagraniczny

rynek.

Polskie firmy coraz skuteczniej konkurują na ryn-

kach zagranicznych ze światowymi koncernami.

Dzięki postępującej internacjonalizacji nasze przed-

siębiorstwa zdobywają doświadczenie, technologie

i rozpoznawalność.

O ich aktywności świadczą ros-

nące wyniki handlu zagranicznego oraz wartości

bezpośrednich inwestycji zagranicznych – ok. 5,2 mld

euro w 2011 r.

W kontekście wizerunku Polski należy podkre-

ślić, iż w szeregu krajów, w tym szczególnie na ryn-

kach wschodnich i środkowo-europejskich, Polska

jest postrzegana bardzo pozytywnie, jako kraj, który

odniósł olbrzymi sukces transformacyjny, a polskie

rozwiązania w zakresie promocji gospodarki i wspie-

rania przedsiębiorczości są bardzo wysoko oceniane.

Na przykład w Kazachstanie w szerokim zakresie

wykorzystuje się polskie doświadczenia:

— PAIiIZ – powołano analogiczną instytucję Ka -

znex-Invest,

— PARP – jest de facto patronem i wzorem dla

kazachstańskiego funduszu DMU,

— COIE – powołano podobne komórki w kazach -

stańskich województwach, wskazując, iż zrobiono to

na wzór Polski.

Ministerstwo Gospodarki Kirgizji zabiega zaś

o kolejne szkolenia prowadzone przez ekspertów

PARP czy PAIiIZ, aby przygotować swoich specjali-

stów do zbudowania własnego systemu promocji go-

spodarki i wspierania przedsiębiorców.

1.4 Prezentuję odmienne niż pan poseł stanowi-

sko w sprawie wizerunku Polski w świecie, nie po-

dzielam poglądu, iż nasz kraj jest niedostatecznie

znany, nawet wśród sąsiadów z regionu, lub też roz-

poznawany jako „zimny” kraj leżący gdzieś niedale-

ko Rosji.

Mam nadzieję, iż poniższe przykładowe do-

wody i fakty wpłyną, choć częściowo, na zmianę opi-

nii pana posła w tym zakresie.

Śledząc artykuły na temat Polski opublikowane

w prasie zagranicznej, można jednoznacznie stwier-

dzić, że dominują informacje pozytywne.

O Polsce

pisze się również coraz częściej – w ciągu ostatniego

pół roku Polska pojawiała się mediach zagranicznych

głównie w kontekście stabilności gospodarczej w cza-

sach kryzysu, niesłabnących inwestycji zagranicz-

nych, wykorzystywania środków unijnych i między-

narodowych rankingów atrakcyjności inwestycyjnej.

Do tworzenia pozytywnego wizerunku w prasie

zagranicznej w dużej mierze przyczyniają się dzien-

nikarze, którzy przebywali w Polsce na zaproszenie

PAIiIZ w ramach wizyt studyjnych.

Artykuły po-

wstające w następstwie wizyt dziennikarzy zagra-

nicznych organizowanych przez PAIiIZ w najlepszy

sposób dowodzą zasadności tych działań wizerunko-

wych.

Poniżej przedstawiono przykładowe publikacje

na temat Polski, które w ostatnich miesiącach poja-

wiły się w prasie zagranicznej:

— Cykl artykułów na przełomie grudnia 2012 r.

i stycznia 2013 r. w dzienniku „La Croix” i w dodat-

ku „Ekonomia i przedsiębiorstwa”: „Polska, trady-

cyjnie kraj emigracji, przyciąga dziś wielu zagranicz-

nych inwestorów, wśród których Francuzi są zresztą

w czołówce.

Witalność jej ludności i żądza sukcesu:

to kapitalne atuty.”

— Cykl artykułów w grudniu 2012 r. poświęco -

nych polskiej gospodarce w dodatku ekonomicznym

„Le Figaro economie” do dziennika „Le Figaro”.

— Artykuły w prasie belgijskiej („La Libre Belgi -

que”, „Snack”, „L’Echo”) oraz cykl reportaży w radiu

RTBF.

— Artykuł w opiniotwórczym dzienniku holen -

derskim „NRC Handelsblad” z 12 lutego br. wśród

gospodarek, które pretendują do miana gwiazd świa-

towej ekonomii, wymienia Polskę: „Obecnie wszyst-

kie państwa Unii Europejskiej borykają się z kryzy-

sem i recesją.

Oprócz Polski, która od czasu upadku

komunizmu ani razu nie odnotowała recesji.

To fe-

nomen w Europie.”

— Na stronie internetowej organizacji OneEurope

promującej idee społeczeństwa obywatelskiego w ar-

tykule z 6 lutego br. pt. „Polska – wschodząca gwiaz-

da Europy”.

— 22 stycznia br. francuski dziennik „Le Monde”

chwali Polskę za wyniki gospodarcze: „Podczas gdy

inni walczą z kryzysem Polska jest jedynym krajem

UE bez recesji od 2008 r., z 15,8% skumulowanego

wzrostu w latach 2008–2011, co jest zdecydowanie

najlepszym wynikiem w Europie.”

— Kitekintő.hu, prestiżowy węgierski portal po -

święcony polityce zagranicznej, w grudniu ub.r. pisze

o nowej roli Polski w strukturach UE.

— 17 grudnia ub.r. artykuł w „International He -

rald Tribune”.

— „Welt am Sonntag” opublikował w listopadzie

ub.r. artykuł pt. „Polska – silny sąsiad”.

— Amerykańskie czasopismo „Foreign Policy”

przygotowało zestawienie krajów, które potrafiły zy-

skać na recesji.

Polska jest jednym z dwóch (obok

Szwecji) krajów europejskich na liście państw najle-

piej radzących sobie z kryzysem.

2.

Zakres właściwości działu gospodarka

Pragnę zapewnić pana posła, iż przeciwnie do wy-

rażonej w interpelacji opinii („minister gospodarki

realizuje działania z zakresu promocji gospodarczej,

ale, co jest zaskakujące, nie mając w tym zakresie

1131

nawet przypisanej kompetencji wprost w ustawie…”)

minister gospodarki realizuje działania z zakresu

promocji gospodarczej stosownie do zapisów ustawy

Artykuł 9 ust. 1 ustawy wyraźnie i jednoznacznie

określa, iż dział gospodarka obejmuje m.in. sprawy

współpracy gospodarczej z zagranicą oraz promocji

Ponadto art. 9 ust. 2 pkt 5 ustawy szczegółowo

definiuje uprawnienia ministra gospodarki stano-

wiąc, że „do ministra właściwego do spraw gospodar-

ki należą w szczególności sprawy: …promocji gospo -

darki, w tym wspierania rozwoju eksportu i inwesty-

cji polskich za granicą oraz wspierania napływu bez-

pośrednich inwestycji zagranicznych”.

Jednocześnie na uwagę zasługuje fakt, iż stosow-

sprawy zagraniczne obejmuje m.in. wspieranie dzia-

łań promujących polską gospodarkę.

Powyższe zapisy ustawowe stanowią istotę podzia-

łu właściwości w zakresie współpracy gospodarczej

z zagranicą i promocji gospodarki pomiędzy mini-

strem gospodarki i ministrem spraw zagranicznych.

3.

System promocji gospodarczej Polski, koordy-

nacja, intensyfikacja działań promocyjnych na ryn-

kach międzynarodowych

3.1 Nie podzielam opinii pana posła dotyczących:

— braku w Polsce systemu promocji gospodarczej,

— anachronicznego modelu wspierania polskich

przedsiębiorców za granicą i braku jego powiązania

z systemem ściągania bezpośrednich inwestycji za-

granicznych do Polski,

— braku rządowych dokumentów strategicznych,

— braku w ostatnich latach kompleksowej strate -

gii promocyjnej rozciągniętej od etapu koncepcyjnego

po ściśle realizacyjny.

Pragnę stanowczo podkreślić, iż słowa krytyki

pana posła padają w okresie bezprecedensowej w hi-

storii Polski – zarówno pod względem zakresu stoso-

wanych instrumentów, jak też zasięgu ich geograficz-

nego oddziaływania oraz liczby partycypujących przed-

siębiorców – intensyfikacji działań w zakresie pro-

mocji polskiej gospodarki, w tym promocji polskiego

eksportu na rynkach zagranicznych.

3.2 15 stycznia 2013 r.

Rada Ministrów przyjęła

w Ministerstwie Gospodarki – „Strategia innowacyj-

ności i efektywności gospodarki Dynamiczna Polska

2020” (SIEG).

Głównym założeniem SIEG jest przygotowanie

Strategia zakłada realizację następujących celów:

1) dostosowanie otoczenia regulacyjnego i finan-

2) stymulowanie innowacyjności poprzez wzrost

3) wzrost efektywności wykorzystania zasobów

4) wzrost umiędzynarodowienia polskiej gospo-

darki.

planowane są również zmiany w samym funkcjono-

waniu krajowej polityki innowacyjnej, a także bezpo-

nych ze środków publicznych.

3.3 Nie zgadzam się również z przedstawionym

w przedmiotowej interpelacji obrazem istniejącego

systemu promocji polskiej gospodarki za granicą.

Jak trafnie wskazano w analizowanym dokumen-

cie, promocją gospodarczą zajmuje się obecnie szereg

szeroko rozumianego otoczenia biznesu.

Istniejący system promocji gospodarczej składa

się ze ściśle współpracujących ze sobą instytucji i agend

rządowych nadzorowanych przez ministra gospodar-

ki: Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicz-

nych (PAIiIZ), Polskiej Agencji Rozwoju Przedsię-

biorczości (PARP), wydziałów promocji handlu i in-

westycji ambasad i konsulatów RP (WPHI) oraz cen-

trów obsługi inwestorów i eksporterów (COIE).

Rea-

lizując zadania promocyjne, podmioty te współpra-

cują z innymi resortami, agendami rządowymi (POT,

ARR, KUKE SA, BGK), instytucjami szczebla regio-

nalnego i lokalnego (urzędy marszałkowskie, agencje

rozwoju regionalnego, urzędy miast, gmin), organiza-

cjami samorządu terytorialnego, organizacjami bran-

żowymi, izbami gospodarczymi oraz innymi organi-

zacjami samorządu gospodarczego, stowarzyszeniami

eksporterów, grupami producenckimi, klastrami,

a także organizacjami zrzeszającymi pracodawców.

Należy wskazać tu na istniejącą współpracę i licz-

ne powiązania, występujące pomiędzy wszystkimi

wyżej wymienionymi podmiotami.

Instytucje te udzielają sobie wsparcia w zakresie

realizowanych przedsięwzięć (również finansowego)

i podejmują wspólne inicjatywy promocyjne.

Jako

przykład bardzo udanych wspólnych projektów, nale-

ży uznać takie wydarzenia, jak: obecność Polski na

Światowej Wystawie EXPO w Saragossie i Szanghaju,

skie partnerstwo w targach CeBIT w Hanowerze itp.

Ponadto w ramach Ministerstwa Gospodarki po-

wołano w 2012 r. w trybie roboczym Międzyresorto-

wy Komitet Sterujący ds. projektów promocyjnych.

Praca komitetu koncentruje się na koordynowaniu

działań promujących polską gospodarkę, wymianie

informacji na temat planowanych i realizowanych

działań oraz wyznaczaniu nowych kierunków pro-

mocji polskiej gospodarki, poprzez zainteresowane

1132

jednostki administracji w oparciu o finansowanie ze

środków unijnych.

W posiedzeniach komitetu biorą udział przedsta-

wiciele: Ministerstwa Sportu i Turystyki, PARP,

PAIiIZ, Polskiej Organizacji Turystycznej oraz

przedstawiciele innych zaproszonych resortów właś-

ciwych ze względu na omawiane na posiedzeniu za-

gadnienia. (np. MSZ, MAiC).

W skład komitetu wcho-

dzą instytucje zarządzające środkami unijnymi na

cele promocyjne.

Wyżej wymienioną różnorodność podmiotów zaj-

mujących się promocją gospodarczą należy uznać za

siłę polskiego systemu, a nie za jego wadę.

Pozwala

ona na elastyczne wykorzystywanie dostępnych

skromnych zasobów finansowych oraz ludzkich.

Istnieje zagrożenie, że powołanie jednej „supera-

gencji” do spraw promocji gospodarczej wpłynęłoby

negatywnie na istniejący zakres powadzonych dzia-

łań promocyjnych oraz współpracę ww. instytucji.

Nie jest, moim zdaniem, również możliwe, aby

jedna agencja, nawet największa, była w stanie jed-

nocześnie zajmować się tak różnymi dziedzinami, jak

promocja (i obsługa) inwestycji zagranicznych, pro-

mocja wizerunkowa, promocja współpracy z zagra-

nicą, wsparcie internacjonalizacji firm, w tym wspar-

cie finansowe i pozafinansowe.

Powyższe tezy znaj-

dują potwierdzenie w dalszym ciągu odpowiedzi dot.

ciągłych poszukiwań przez kraje europejskie opty-

malnych rozwiązań systemowych w zakresie promo-

cji gospodarczej (pkt 6.1–6.4).

Ponadto nie mogę zgodzić się z tezą, iż system

wspierania aktywności polskich przedsiębiorców nie

jest powiązany z systemem przyciągania do Polski

bezpośrednich inwestycji zagranicznych.

Misją

WPHI jest nie tylko wspieranie polskich przedsię-

biorców, szczególnie małych i średnich firm, w pro-

cesie internacjonalizacji, ale także konsekwentne

budowanie pozytywnego wizerunku Polski jako

atrakcyjnego miejsca dla lokowania inwestycji zagra-

nicznych.

To drugie zadanie realizowane jest przez

WPHI w trakcie seminariów i konferencji bizneso-

wych, a także poprzez współpracę z PAIiIZ w zakre-

sie organizacji i obsługi misji gospodarczych.

Działa-

nia w tym zakresie prowadzone są również we współ-

pracy z organizacjami samorządu gospodarczego

oraz przedstawicielami polskich miast i regionów.

3.4 Działania w zakresie promocji gospodarczej

na rynkach międzynarodowych

Trudno zgodzić się z tezą, że działania Minister-

stwa Gospodarki w obszarze promocji i wsparcia pol-

skiej gospodarki realizowane są w sposób niesyste-

mowy i nieskoordynowany.

Pozytywnym przykładem

jest spójny system promocji gospodarki oparty na

środkach funduszu Unii Europejskiej (Europejski

priorytetowej: Polska gospodarka na rynku między-

narodowym Programu Operacyjnego „Innowacyjna

gospodarki realizuje trzy projekty systemowe:

— poddziałanie 6.2.1:.

Wsparcie dla sieci centrów

— poddziałanie 6.5.1: Promocja polskiej gospo -

darki na rynkach międzynarodowych,

— poddziałanie 6.5.2: Wsparcie udziału przedsię -

biorców w programach promocji.

Poddziałania te ukierunkowane są na wzrost po-

ziomu umiędzynarodowienia polskich przedsię-

biorstw z wykorzystaniem sieci placówek zagranicz-

nych.

Jak każde systemowe działanie posiadają swój

cel, instrumenty realizacji i budżet.

3.4.1 Działania oparte na wykorzystaniu środków

unijnych w ramach PO IG na lata 2007–2013 obej-

mują:

porterów (COIE)” realizowany w ramach poddziała-

nia 6.2.1: Wsparcie dla sieci centrów obsługi inwesto-

rów i eksporterów PO IG jest nowym rozwiązaniem

systemowym w obszarze zagadnienia eksportowo-

-inwestycyjnego, dotychczas nie funkcjonującym na

kach krajów europejskich, które w zależności od swo-

ich uwarunkowań systemowych włączyły do systemu

regionu.

Przykład Wielkiej Brytanii i Niderlandów.

Celem projektu jest wzrost umiędzynarodowienia

wanych w regionach w ramach tzw. usługi informa-

pro-biz świadczony jest na rzecz zagranicznych in-

westorów zainteresowanych dokonywaniem inwesty-

cji w regionie.

Ważną rolą COIE w instytucjonalnym systemie

umiędzynarodowienia przedsiębiorstw jest udrożnie-

nie przepływu informacji między przedsiębiorstwa-

mi, samorządem województwa a Ministerstwem Go-

spodarki, w tym wydziałami promocji handlu i inwe-

stycji ambasad i konsulatów RP (WPHI), i umożli-

wienie realnego wpływu samorządu i przedsiębiorstw

współpracy gospodarczej z zagranicą.

W systemie

zumienie ramowe zawierane pomiędzy ministrem

gospodarki a urzędami marszałkowskimi do 2020 r.

marszałkowskiego.

Wyjątek stanowi woj. dolnoślą-

skie (Dolnośląska Agencja Współpracy Gospodarczej

zowsza SA) i woj. opolskie (Opolskie Centrum Roz-

woju Gospodarki).

Projekt stwarza regionom szansę rozwoju przed-

siębiorstw na arenie międzynarodowej poprzez:

1133

siadających aktualną i obszerną wiedzę o warunkach

zagranicznych.

Każdy przedsiębiorca, który zgłosi się do COIE,

może otrzymać m.in.:

— analizę branżową wybranego rynku zagranicz -

nego (europejskiego/pozaeuropejskiego),

— listę potencjalnych partnerów z wybranego

rynku,

— informację o aktualnych wydarzeniach targo -

wo-wystawienniczych w branży, na rynkach funkcjo-

nowania WPHI,

— listę firm zagranicznych zainteresowanych za -

tworzonej na podstawie zapytań WPHI przesyłanych

— „szytą na miarę” 4 przedsiębiorstw działają -

cych w podobnej branży czy grupie towarowej, nie-

powiązanych kapitałowo i osobowo analizę rynkową

Przykładowo, obecnie opracowywane są analizy

z branży aparatury kontrolno-pomiarowej i oddziel-

nie elektronarzędzia w Chinach/Szanghaj, artykuły

pływackie i oddzielnie oświetlenie w Niemczech, Bra-

zylii – dla polskich przedsiębiorstw zainteresowanych

systemem rozwiązań biznesowych w IT, np. CRM,

HelpDesk.

COIE zorganizowało (w 2012 r.) ponad 50 tema-

tycznych spotkań informacyjnych, usługę informa-

cyjną pro-eksport uzyskało od początku działalności

COIE 6484 polskich przedsiębiorstw, a usługę pro-biz

– 1043 inwestorów zagranicznych, ze środków pro-

jektu sfinansowane zostało przygotowanie 34 analiz

rynkowych niezbędnych w procesie świadczenia

usługi informacyjnej dla przedsiębiorców przez COIE

przy współpracy z WPHI.

2) Poddziałanie 6.5.1: Promocja polskiej gospodar-

Celem tego projektu systemowego jest wzmocnienie

konkurencyjności gospodarki poprzez poprawę wize-

runku polskiej gospodarki wśród partnerów między-

narodowych oraz poprawę dostępu do informacji o Pol-

sce i możliwościach nawiązania kontaktów gospodar-

czych, a także rozwój branż polskiej gospodarki, prio-

rytetowych z punktu widzenia rozwoju eksportu.

Dzia-

łanie to obejmuje wykorzystanie potencjału polskich

przedsiębiorstw i przyczynia się do umocnienia pol-

skiej gospodarki na rynkach międzynarodowych.

Prowadzone przez Ministerstwo Gospodarki działa-

nia ukierunkowane są na promowanie wybranych

branż gospodarki (produktów i usług), które posia-

dają na tyle silny potencjał, aby stać się polskimi spe-

cjalnościami eksportowymi.

Działanie ma na celu nie

tylko wzmocnienie procesu internacjonalizacji przed-

siębiorstw, ale również budowanie wizerunku Polski

jako kraju innowacyjnego, posiadającego własne spe-

cjalności eksportowe.

Kwestie dotyczące marki go-

spodarki polskiej zostały zaprezentowane w punkcie

1.1.

Pozostałe założenia programowe tego projektu re-

alizowane są na dwóch głównych płaszczyznach, tj.:

— działań promocyjnych w ramach branżowych

programów promocji,

— działań promocyjnych w ramach programów

promocji ogólnej.

a) W ramach branżowego programu promocji zi-

dentyfikowanych i wybranych zostało 15 strategicz-

nych branż, tj.:

— branża meblarska,

— branża jubilersko-bursztynnicza,

— przemysł biochemiczny i farmaceutyczny,

— odzież, dodatki, galanteria skórzana,

Celem programów promocji branżowej jest wzrost

tów tych krajów nt. polskiej oferty eksportowej w wy-

niku akcji promocyjnej na rynkach tych krajów.

Lista

ww. 15 priorytetowych branż polskiej gospodarki

wspieranych w ramach projektu systemowego 6.5.1

PO IG nie jest przypadkowa.

Powstała jako wynik

analiz sektorowych opracowanych wg różnych źródeł

danych: dwóch analiz branżowych przygotowanych

przez Instytut Badań Rynku, Konsumpcji i Koniunk-

tur (2008, 2010), opracowań (izb i stowarzyszeń sek-

torowych) dotyczących branż/grup produktowych/

usługowych, które mają potencjał, by wykreować pol-

skie specjalności eksportowe, ankiety internetowej

wśród przedsiębiorców.

1134

lowych (33 rynki dla 15 branż), na których odbywać

żowej podzielone są na dwa komponenty, jeden skie-

rowany do przedsiębiorców (komponent A), a drugi

(komponent B).

W każdym kraju docelowym zapro-

jektowano działania dla obu komponentów (z uwagi

w wybranych, prestiżowych imprezach targowo-wy-

nizowanie w każdym kraju docelowym konferencji

dyjnych do Polski dla dziennikarzy branżowych

z poszczególnych krajów, zorganizowanie podobnych

ckich, zorganizowanie kampanii promującej markę

towaniem odpowiednich materiałów promocyjnych

z wizualizacją marki polskiej gospodarki.

Ten kom-

ponent został zaprojektowany w taki sposób, aby

efekt podejmowanych działań promocyjnych oddzia-

ływał na wszystkich przedsiębiorców, także na tych

nieuczestniczących w branżowych programach pro-

mocji.

Dla realizacji każdego programu został wybrany

profesjonalny organizator, który jest odpowiedzialny

za jego wdrożenie, w tym udział odpowiedniej liczby

przedsiębiorców.

Udział przedsiębiorców w kompo-

nencie A współfinansowany jest w ramach poddzia-

łania 6.5.2 PO IG (nabór wniosków przedsiębiorców

o dofinansowanie odbywa się na zasadzie konkurso-

wej).

Programy cieszą się dużym zainteresowaniem

przedsiębiorców – w 2012 r. z uwagi na wyczerpanie

środków zamknięto nabór wniosków dla 6 branż.

W styczniu br. uruchomiono nabór dodatkowy.

b) Programy promocji o charakterze ogólnym.

Jak

słusznie wskazał pan poseł, Polska kieruje prawie

80% (chociaż w ostatnich latach relacja ta ulega sy-

stematycznie zmniejszaniu) swojego eksportu na

rynki krajów unijnych – regionu wytwarzającego

– głównych kierunków eksportowych Polski, tylko

Rosja jest spoza UE.

Kraje te są naszymi obecnymi

rynkami priorytetowymi: Niemcy, Francja, Wielka

Rosja, Szwecja, Węgry, Słowacja.

W momencie poja-

wienia się szansy skierowania w obszar promocji eks-

portu środków unijnych (program PO IG) zaistniała

potrzeba bardziej systemowego uporządkowania pro-

mocji – wybrania branż priorytetowych, na których

spektywicznych, bardziej odległych i mniej znanych

polskim firmom, ale prezentujących duży potencjał

i stwarzających znaczne możliwości rozwoju biznesu.

Realizacja wymienionych wyżej branżowych pro-

gramów promocji koncentruje się na głównych ryn-

kach polskiego eksportu, najlepiej znanych przedsię-

biorcom (Niemcy, Rosja, Czechy, Włochy, Francja,

Ukraina, Niderlandy itp.), czyli w krajach UE.

Jed-

nak potencjał wzrostu w UE wyczerpuje się.

Pozosta-

je pytanie, co z pozostałymi 80% PKB tworzonymi

w innych częściach świata.

Mając na uwadze koniecz-

ność geograficznej dywersyfikacji polskiego ekspor-

tu, drugi ważny komponent projektu systemowego

narodowych” – programy promocji ogólnej, dostoso-

waliśmy do nowych wyzwań.

Konieczność dywersy-

fikacji kierunków sprzedaży przedsiębiorców wska-

zuje na potrzebę prowadzenia akcji promocyjnej na

mniej znanych, trudniejszych dla polskich eksporte-

rów rynkach, gdzie koszty promocji są wyższe niż na

rynkach tradycyjnych i wsparcie ze strony środków

publicznych jest istotnym ułatwieniem dla przedsię-

biorców.

Na podstawie kryteriów takich jak: potencjał eko-

nomiczny rynku, sytuacja społeczno-polityczna w kra-

ju/regionie, miejsce kraju w polityce handlowej Polski

i UE, priorytety geograficzne współpracy gospodar-

wstała lista krajów, z których wybrano 5 jako rynki

perspektywiczne, na których zostanie przeprowadzo-

na w 2013 r. promocja polskiej gospodarki.

Są to:

— Algieria,

— Brazylia,

— Kanada,

— Kazachstan,

— Turcja.

Programy promocji ogólnej podzielone są na dwa

cji polskiej gospodarki oraz wybranych branż (kom-

ponent B).

Wykaz działań promocyjnych dla obu

komponentów jest podobny do zaprezentowanych

w branżowych programach promocji.

Krajem ważnym i perspektywicznym pozostają

mach projektów branżowych (5 branż) oraz poprzez

program GoChina.

Nowym kierunkiem perspekty-

wicznym są także kraje Afryki i przygotowujemy ko-

lejny podobny program GoAfrica.

Programy promocji ogólnej zapewniają udział

przedsiębiorców w kluczowych wydarzeniach promo-

cyjnych na świecie.

Ideą tych programów jest stwo-

rzenie sprzyjających warunków do zaistnienia przed-

siębiorców podczas kluczowych wydarzeń promocyj-

nych na świecie, innych niż te, na których promowa-

skiej gospodarki (np. udział Polski w EXPO 2010

w Szanghaju).

1135

Programami promocji ogólnej objęte zostały tak-

że wystawy narodowe o charakterze branżowym.

Na

uwagę zasługuje uzyskanie przez Polskę statusu kra-

ju partnerskiego w prestiżowych imprezach targowo-

-wystawienniczych:

— ILA Berlin Air Show w 2012 r.,

— CeBIT Hanower w 2013 r.

Dla działań promocyjnych przewidzianych w ww.

projektach systemowych do realizacji zagranicą wy-

korzystywana jest już istniejąca sieć placówek zagra-

nicznych MG, która wzmocniona została przez pra-

cowników lokalnych, pełniących rolę ekspertów.

W ramach tego projektu realizowana jest także roz-

budowa Portalu Promocji Eksportu.

W tym celu doko-

nana zostanie konsolidacja zasobów portali obecnie

www.trade.gov.pl oraz www.coie.gov.pl. Celem stwo-

rzenia portalu jest integracja zasobów internetowych

skupiać będzie usługi dotyczące promocji eksportu

i nawiązywania kontaktów biznesowych z kontrahen-

tami zagranicznymi, integrował będzie dostępne sy-

nia zakresu oddziaływania składanych ofert handlo-

wych przez przedsiębiorstwa oraz umożliwi wymianę

ranie kontraktów.

W ramach tego podziałania w 2012 r.

wydatkowano łączną kwotę 34 224 600,94 zł.

Wszystkie wymienione powyżej zadania są ze sobą

promocyjną polskiej gospodarki mającą na celu po-

prawę wizerunku Polski i polskiej gospodarki wśród

partnerów międzynarodowych.

Także budżet tych

działań jest znaczący i wynosi odpowiednio:

poddziałanie 6.5.1 – 180,1 mln zł,

poddziałanie 6.5.2 – 35,5 mln euro,

poddziałanie 6.2.1 – 17,4 mln euro.

3) Poddziałanie 6.5.2: Wsparcie udziału przedsię-

Możliwość uzyskania dofinansowania w ramach pod-

działania 6.5.2 PO IG regulowana jest m.in.:

— rozporządzeniem ministra gospodarki z dnia

nia, warunków i trybu udzielania pomocy finansowej

na udział przedsiębiorców w programach promocji

go „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013 (Dz. U.

Nr 133, poz. 892),

— szczegółowym opisem priorytetów Programu

Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” 2007–2013.

Pomoc udzielana przedsiębiorcom w ramach pod-

działania 6.5.2 PO IG stanowi pomoc de minimis

zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE)

stosowania art. 87 i 8 Traktatu do pomocy de mini-

Poddziałanie 6.5.2 PO IG realizowane jest w celu

wzmocnienia konkurencyjności gospodarki poprzez

nerów międzynarodowych, nawiązanie przez przed-

siębiorców kontaktów gospodarczych, a także wypro-

mowanie polskich specjalności eksportowych.

Bene-

ficjentami tego poddziałania są przedsiębiorcy.

Na

realizację tego działania składają się dwa instrumen-

ty, tj.

— udzielanie wsparcia przedsiębiorcom uczestni -

czącym w programach promocji o charakterze ogól-

nym,

— udzielanie wsparcia przedsiębiorcom uczestni -

czącym w branżowych programach promocji.

Programy promocji o charakterze ogólnym są to

jednorazowe imprezy promujące polską gospodarkę

w kraju i za granicą takie jak: międzynarodowe tar-

gi, wystawy narodowe, misje gospodarcze, semina-

ria, konferencje, pokazy.

Branżowy program promocji jest to koncepcja

rej określone są:

— rodzaje i terminy działań promujących jedną

— rynki, na których prowadzone są działania pro -

mujące,

— katalog rodzajów działalności związanych z daną

— katalog produktów, usług lub towarów jednego

realizowana na podstawie umowy o realizację

programu branżowego zawartej w ramach poddzia-

łania 6.5.1 PO IG 2007–2013.

Podmiotami uprawnionymi do uzyskania wsparcia

w ramach poddziałania 6.5.2 PO IG mogą być przed-

siębiorcy prowadzący działalność gospodarczą i mają-

cy siedzibę (a w przypadku przedsiębiorców będących

osobami fizycznymi – adres głównego miejsca wyko-

nywania działalności gospodarczej) na terytorium

w programie promocji o charakterze ogólnym.

Wielkość pomocy, o jaką mogą ubiegać się przed-

siębiorcy w ramach tegoż poddziałania, nie może

przekroczyć 75% poniesionych wydatków kwalifiku-

jących się do objęcia pomocą bez względu na wyso-

kość poniesionych kosztów.

Jednocześnie nie ma iloś-

ciowego ograniczenia imprez, w których przedsię-

biorcy mogą brać udział.

O dofinansowanie w ramach tego instrumentu

mogą ubiegać się przedsiębiorcy, którzy nie przekro-

czyli maksymalnej kwoty pomocy de minimis, o jaką

mogą się ubiegać w roku składania wniosku o dofi-

nansowanie oraz poprzedzających go dwóch latach,

tj. 200 tys. euro, a w przypadku przedsiębiorców pro-

wadzących działalność gospodarczą w sektorze trans-

portu drogowego – 100 tys. euro.

W ramach działania w 2012 r. zostały zatwierdzo-

ne do wsparcia projekty na łączną kwotę wsparcia

46 082 550,58 zł.

Nadal trwa ocena wniosków złożo-

nych w 2012 r., co oznacza, że kolejne projekty mogą

uzyskać wsparcie.

W roku 2012 w ramach poddzia-

łania 6.5.2 Programu Operacyjnego „Innowacyjna

1136

gospodarka” wypłacono łączną kwotę dofinansowa-

nia w wysokości 2 612 473,44 zł.

Należy także podkreślić, iż w ramach PO IG Pol-

ska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości realizuje

działanie działanie 6.1: Paszport do eksportu.

W ra-

mach działania zaprojektowano system wsparcia

przeznaczony dla polskich mikro-, małych i średnich

przedsiębiorstw, w których udział eksportu w całko-

witej sprzedaży nie przekracza 30%.

Dofinansowanie

jest udzielane na realizację projektów, których celem

jest zwiększenie udziału eksportu w całkowitej sprze-

daży, zintensyfikowanie powiązań z zagranicznymi

rek handlowych i krajowych na rynkach zagranicz-

nych.

3.4.2 Działania Ministerstwa Gospodarki realizo-

wane w oparciu o wykorzystanie środków budżeto-

Polski obejmują w szczególności:

a) działania promocyjne realizowane przez podle-

głe ministrowi gospodarki wydziały promocji handlu

(WPHI) za granicą; zadania promocyjne WPHI rea-

lizują przy ścisłej współpracy z COIE, PAIiIZ, PARP,

POT, KUKE SA oraz innymi resortami gospodarczy-

mi oraz organizacjami samorządu gospodarczego

i regionalnego, dotyczy to aktualnie sieci 48 WPHI

zlokalizowanych w 43 krajach; szczegółową prezen-

tację dotyczącą znaczenia WPHI, wagi realizowa-

nych przez nie zadań na rzecz ministra gospodarki

oraz występujących uwarunkowań i ograniczeń (tak-

że w zasobach) w tym zakresie przekażę w dalszej

części mojej odpowiedzi;

b) organizację udziału Polski w wystawach EXPO,

przedsięwzięciach priorytetowych z punktu widzenia

promocji gospodarczej, charakteryzujących się szcze-

gólnie wysoką rangą, dużą skalą oraz znaczną wiel-

kością zaangażowanych środków pochodzących z Mi-

nisterstwa Gospodarki;

c) funkcjonowanie Portalu Promocji Eksportu,

czyli internetowej, otwartej bazy danych dla przed-

siębiorców zawierającej informacje o rynkach, prze-

targach i dane makroekonomiczne (prowadzi Mini-

sterstwo Gospodarki od 2003 r.);

d) funkcjonowanie serwisu internetowego wy-

działów promocji handlu i inwestycji ambasad i kon-

sulatów RP, który jest dostępny pod adresem http://

www.trade.gov.pl/; portal przeznaczony jest zarówno

dla firm zagranicznych, jak i polskich, na podstro-

nach 48 placówek, zintegrowanych w ramach serwi-

su, prezentowane są w 24 językach i na bieżąco ak-

tualizowane materiały informacyjne, m.in.:

— informacje i porady nt. zakładania firm w kra -

jach urzędowania naszych placówek zagranicznych,

— przewodniki po rynku zawierające m.in. pod -

stawowe informacje nt. uregulowań prawnych pro-

wadzenia działalności, zachęt inwestycyjnych, atrak-

cyjności inwestycyjnej Polski, regulacji w eksporcie

i imporcie, zapytań ofertowych, promocji itd.,

— informacje ogólne o krajach, w których działa -

ją zagraniczne placówki ministra gospodarki, w tym

podstawowe informacje o systemie politycznym, go-

spodarce, położeniu geograficznym, podstawowe fak-

ty i dane liczbowe, języki urzędowe, waluta i kultu-

rowe uwarunkowania dla prowadzenia biznesu,

— podstawowe informacje dla podróżujących po

krajach działalności naszych placówek, m.in. wyma-

gania wizowe, zdrowotne, godziny pracy urzędów i han-

dlu itp.,

— informacje nt. targów i wystaw w kraju urzę -

dowania oraz imprez organizowanych przez WPHI;

Do efektywności wykorzystywania tego instru-

mentu wrócę w dalszej części odpowiedzi.

e) finansowanie programów promocji realizowa-

nych przez polskie placówki zagraniczne, w których

nie funkcjonują WPHI; zgodnie z porozumieniem

współpracy w realizacji zadań ministra gospodarki

(WPHI), w 2012 r. 23 tego typu placówki MSZ skie-

rowały do ministra gospodarki wnioski o przydziele-

nie środków finansowych na realizację programów

promocji; w ubiegłym roku Ministerstwo Gospodarki

wydatkowało na ten cel ogółem 1 022 089 zł;

f) finansowanie przez ministra gospodarki dzia-

łalności PAIiIZ SA w ramach zawieranej corocznie

dotacji celowej; w tym kontekście pragnę zwrócić

uwagę, iż przeciwnie do opinii pana posła PAIiIZ re-

alizuje w systemie promocji gospodarki nie tylko za-

dania z zakresu bezpośrednich inwestycji zagranicz-

nych, minister gospodarki w umowach dotacyjnych

podpisywanych z PAIiIZ nakłada bowiem na tę agen-

cję także zadania dotyczące promocji gospodarki,

w tym promocji eksportu – w umowie na 2012 r. były

to zarówno działania informacyjne, np. obsługa Por-

talu Promocji Eksportu, jak i organizacja imprez pro-

mocyjnych i przygotowanie oraz dystrybucja mate-

riałów promocyjnych; środki bezpośrednie na promo-

cję gospodarki stanowiły ok. 32% dotacji;

g) dofinansowanie z budżetu państwa na realizację

przedsięwzięć promocyjnych w formule de minimis;

dofinansowanie na realizację tego instrumentu opar-

te jest o cztery rozporządzenia Rady Ministrów, tj.:

— rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 paź -

cyjnych w zakresie eksportu lub sprzedaży na jedno-

litym rynku europejskim (Dz. U. z 2007 r.

Nr 211,

nego na rynkach zagranicznych (Dz. U. z 2007 r.

Nr 210, poz. 1552, z późn. zm.),

1137

minimis na realizację niektórych przedsięwzięć w za-

kresie promocji i wspierania eksportu lub sprzedaży

minimis na realizację przedsięwzięć wydawniczych

z późn. zm.).

Dofinansowanie udzielane jest bezpośrednio przed-

siębiorcom na podstawie wniosków złożonych do mi-

nistra właściwego do spraw gospodarki oraz zawar-

tych umów o dofinansowanie.

Wielkość dofinansowa-

nia określona została na poziomie maksymalnie 50%

poniesionych kosztów kwalifikowanych netto, a w po-

szczególnych przypadkach określone zostało drugie

uwarunkowanie, tj. wartość kwotowa, i tak:

— w ramach branżowych projektów promocji –

maksymalnie 100 tys. zł w odniesieniu do poszcze-

gólnego projektu promocyjnego, nie więcej niż 8 tys.

zł dla jednego przedsiębiorstwa,

— w ramach dofinansowania na uzyskanie certy -

fikatu wyrobu wymaganego na rynkach zagranicz-

nych roczny limit pomocy, jaka może być udzielona

jednemu przedsiębiorcy, wynosi 50 tys. zł.

Pomoc udzielana jest wyłącznie ze środków po-

chodzących z budżetu państwa i ma formułę pomocy

de minimis.

O dofinansowanie w ramach tego instrumentu

Instrument ten jest bardzo popularny wśród przed-

siębiorców z grupy MŚP i stanowi element wypełnia-

jący lukę dla projektów, których nie obejmują projek-

ty systemowe.

W roku 2012 na dofinansowanie w ra-

mach tego instrumentu wypłacona została łączna

kwota 2 001 922,24 zł.

Wyżej opisany system ilustruje skalę praktycz-

nych działań podejmowanych przez Ministerstwo

Gospodarki w celu promocji polskiej gospodarki i umię-

dzynarodowienia polskich przedsiębiorstw.

W mojej

ocenie bogate spectrum powiązanych ze sobą działań

promocyjnych, tworzących efekt synergii, stanowi

przeciwieństwo modelu anachronicznego, o którym

wspomina pan poseł.

Jednocześnie krytyka działal-

ności promocyjnej Ministerstwa Gospodarki i WPHI

w okresie, jak już wspomniałem w pkt 3, bezprece-

densowej w historii Polski intensyfikacji działań

w zakresie promocji polskiej gospodarki może świad-

czyć o niewystarczającym informowaniu społeczeń-

stwa o skali podejmowanych działań i/lub przypisy-

waniu działań podejmowanych przez WPHI i MG na

konto MSZ.

Jednocześnie chciałbym podkreślić, iż w styczniu

2013 r. rozpoczęła się realizacji programu, nad któ-

rym Ministerstwo Gospodarki objęło honorowy pa-

tronat, „Globalna firma – strategie wspierania eks-

pansji zagranicznej polskich firm”.

W ramach cyklu

debat „Pod kopułą” chcielibyśmy na nowo zdefinio-

wać patriotyzm gospodarczy (patriotyzm gospodar-

czy jako postawa obywatelska wobec własnej gospo-

darki, a w szerszym ujęciu – zapewnienie ochrony

polskim firmom zagranicą, a także dbałość o inwe-

storów zagranicznych w Polsce) w zmieniającej się

rzeczywiści ekonomicznej.

Program ma być miejscem wymiany doświadczeń

pomiędzy firmami, które są już obecne za granicą,

a tymi, które stawiają tam pierwsze kroki.

To także

forma dialogu pomiędzy biznesem a administracją

o nowoczesnym patriotyzmie gospodarczym, meto-

dach skutecznej ochrony i dbania o interesy polskich

firm.

4.

Ekonomizacja dyplomacji i polityki zagranicznej

Odnosząc się do pochwały udzielonej przez pana

posła działaniom realizowanym przez ministra

spraw zagranicznych w zakresie tzw. ekonomizacji

dyplomacji, zmuszony jestem przedstawić i przypo-

mnieć następujące okoliczności i uwarunkowania.

4.1 W 1999 r. na świecie funkcjonowały 103 biura

radcy handlowego, podległe ministrowi gospodarki.

W wyniku przeprowadzonej w tym czasie reorgani-

zacji 78 placówek przekształconych zostało w wydzia-

ły ekonomiczno-handlowe ambasad RP.

25 placówek

zostało zlikwidowanych z dniem 30 listopada 1999 r.

Uzasadnieniem podjętych decyzji była koncentracja

stosunkowo małych środków finansowych na ryn-

kach, które decydują o stanie stosunków gospodar-

czych z zagranicą.

Funkcje likwidowanych BRH mia-

ły zostać przejęte przez ambasady RP lub konsulaty,

w których działały one dotychczas.

Ogółem w 1999 r.

przekazano 144 etaty.

4.2 W nowej sytuacji do 2006 r. zadania promocji

polskiej gospodarki za granicą minister gospodarki

realizował poprzez sieć podległych mu 79 wydziałów

ekonomiczno-handlowych (WEH) ambasad i konsula-

tów generalnych RP.

Wydziały odpowiadały za całość

problematyki ekonomiczno-gospodarczej placówek,

obejmując zakresem swej działalności także inne –

poza promocją gospodarczą – zadania wynikające

z właściwości ministra gospodarki (m.in. polityka

przemysłowa i energetyka).

Rozwiązanie to zapewnia-

ło efektywną komunikację zadań zlecanych przez dys-

ponenta z kraju i obiektywną ocenę ich wykonania.

WEH były też adresatem i wykonawcą zadań zleca-

nych przez inne resorty gospodarcze z kraju.

4.3 Ustanowienie dyplomacji ekonomicznej wyni-

ka bezpośrednio z przyjętego przez rząd premiera

Kazimierza Marcinkiewicza w końcu 2005 r. progra-

mu „Solidarne państwo”.

Zgodnie z zapisami progra-

mu na MSZ nałożony został m.in. obowiązek budowy

dyplomacji ekonomicznej w oparciu o przeniesienie

infrastruktury etatowej, majątkowej i finansowej dzia-

łających wydziałów ekonomiczno-handlowych (WEH)

1138

placówek zagranicznych.

W związku z realizacją tego

zadania 7 lutego 2006 r. ministrowie: spraw zagra-

nicznych i gospodarki, zawarli porozumienie w spra-

wie ustanowienia dyplomacji ekonomicznej.

Integral-

ną część tego porozumienia stanowi załącznik – za-

rządzenie nr 8/2006 ministra gospodarki w sprawie

likwidacji 34 wydziałów ekonomiczno-handlowych.

4.3.1 W wyniku realizacji zarządzenia nr 8/2006

ministra gospodarki z dnia 7 lutego 2006 r. oraz za-

rządzenia nr 10/2006 ministra gospodarki z dnia 14

marca 2006 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie

likwidacji niektórych wydziałów ekonomiczno-han-

dlowych z dniem 1 maja 2006 r. zlikwidowane zosta-

ły 34 z 79 WEH nadzorowanych dotychczas meryto-

rycznie, kadrowo i budżetowo przez ministra właści-

wego do spraw gospodarki.

W rezultacie wszystkie

etaty oraz cały majątek i wyposażenie tych wydzia-

łów zostały przejęte przez Ministerstwo Spraw Za-

granicznych za pośrednictwem placówek dyploma-

tyczno-konsularnych w poszczególnych krajach.

Po-

dobnie przeniesione zostały środki finansowe prze-

znaczone na funkcjonowanie tych wydziałów z części

20 do części 45 budżetu państwa.

4.3.2 Równolegle, zgodnie z zapisami porozumie-

nia, pozostałe 45 WEH zostało z dniem 1 maja 2006 r.

przekształcone w wydziały promocji handlu i inwe-

stycji (WPHI).

Dodatkowo porozumienie zakładało

przekazanie (przeniesienie) do właściwej placówki

zagranicznej 40% etatów oraz 1/3 stanowisk ryczał-

towych z pozostałych 45 WEH – wraz ze składnika-

mi mienia ruchomego oraz częścią środków finanso-

wych, służących administracyjno-rzeczowemu zabez-

pieczeniu wykonywania obowiązków na tych etatach

i stanowiskach ryczałtowych.

Razem z zasobami zlikwidowanych WEH MSZ

przejęło ogółem od Ministerstwa Gospodarki łącznie

307 stanowisk, czyli ok. 52% zasobów kadrowych

WEH – wg stanu na początek 2006 r.

Wraz z etatami do MSZ przekazano również:

— 9 działek z zabudową biurowo-mieszkalną,

— 2 budynki biurowe,

— 15 mieszkań własnościowych,

— 72 samochody oraz

— 38 040 tys. zł przeznaczone na utrzymanie

przejętych pracowników i majątku.

Zgodnie z zapisami porozumienia na bazie prze-

jętych (zarówno ze zlikwidowanych, jak też podzielo-

nych WEH) etatów, ryczałtów, majątku, wyposażenia

oraz środków finansowych na ich utrzymanie we wszyst-

kich placówkach zagranicznych, w których w ostat-

nich 10 latach istniały WEH, miały zostać utworzone

przez MSZ wydziały lub stanowiska ds. ekonomicz-

nych (razem z przejętymi zasobami w 1999 r.

MSZ

dysponowało w tym celu ponad 450 etatami).

4.4 Zakresy właściwości WE i WPHI

WE – założeniem reorganizacji w rezultacie po-

działu funkcjonalnego służb ekonomiczno-handlo-

wych było przekazanie wydziałom ekonomicznym

odpowiedzialności za realizację zadań makroekono-

micznych, analitycznych, traktatowych na rzecz ad-

ministracji publicznej, w tym szczególnie obsługa

ministra gospodarki, zwłaszcza w obszarze współ-

pracy gospodarczej z zagranicą.

WPHI – obszary działania nowo powstałych wy-

działów promocji handlu i inwestycji to m.in.: reali-

zacja zadań na rzecz polskich przedsiębiorstw, ich

stowarzyszeń i organizacji samorządu gospodarczego

w zakresie promocji polskiego eksportu i pozyskiwa-

nia inwestycji zagranicznych we współpracy z PAIiIZ

SA oraz promocji turystyki we współpracy z POT

(w tym: współdziałanie w organizacji targów i wystaw,

misji handlowych, seminariów, informacja handlowa,

obsługa Portalu Promocji Eksportu w zakresie prze-

kazywania ofert, informacji przetargowych etc.).

4.5 Realizacja porozumienia została w znacznej

mierze narzucona Ministerstwu Gospodarki.

Zarów-

no podczas rozmów, jak też przed podpisaniem poro-

zumienia i rozpoczęciem realizacji procesu ekonomi-

zacji służby zagranicznej Ministerstwo Gospodarki

prezentowało pogląd, iż reorganizacja nie może wy-

wierać negatywnego wpływu, szczególnie w począt-

kowym okresie funkcjonowania nowego systemu, na

poziom ochrony i prezentacji interesów gospodarczo-

-handlowych Polski na rynkach zagranicznych.

Pod-

kreślano, iż realizacja nałożonych na WE i WPHI

zadań wymaga stałej i bieżącej współpracy pomiędzy

wydziałami.

Jednocześnie jako istotną i nieodzowną

przesłankę warunkującą powodzenie procesu wdra-

żania dyplomacji ekonomicznej i ekonomizacji pol-

skiej służby zagranicznej określono aktywne wspie-

ranie działań obu wydziałów ze strony ambasadora/

konsula generalnego i innych komórek organizacyj-

nych polskich placówek zagranicznych, zakładając,

iż zagadnienia gospodarcze – na zasadzie wspólnego

i niekwestiowanego priorytetu – będą miały kluczo-

we znaczenie w pracy wszystkich placówek zagra-

nicznych.

Ministerstwo wskazywało jako regułę, iż działal-

ność analityczna jest zadaniem WE i powinna być

realizowana w konsultacji z WPHI, a także na po-

trzeby WPHI.

Wskazywano na konieczność stosowa-

nia następujących zasad współdziałania w ramach

placówki zagranicznej:

— WPHI prowadzą i koordynują działalność pro -

mocyjną na rzecz przedsiębiorców, a w przypadkach

gdy istnieje potrzeba włączenia w ten proces admi-

nistracji kraju urzędowania (spotkanie informacyjne,

interwencyjne, sondażowe, lobbingowe), niezbędne

jest wówczas automatyczne włączenie się WE, a w szcze-

gólnych sytuacjach także innych członków personelu

łącznie z kierownikiem placówki zagranicznej, na

wniosek WPHI;

— WPHI, analizując możliwości eksportowe i in -

westycyjne polskich przedsiębiorstw oraz przygoto-

wując poradniki na temat dostępu do rynku kraju

urzędowania, powinny wykorzystywać przygotowy-

wane w tym celu przez WE materiały i opracowania

analityczne; zakres przygotowywanych przez WE opra-

cowań i analiz powinien być konsultowany z WPHI

i służyć także ich działalności promocyjnej.

1139

Podkreślono, iż oba powyższe obszary działania

są współzależne.

Brak współpracy i swoista niezależ-

ność mogłyby powodować negatywne skutki dla efek-

tów realizacji nałożonych zadań zarówno w skali mi-

kro, jak i makro.

4.6 Nie podzielając pozytywnej opinii pana posła

w sprawie celowości implementacji i rozwoju w do-

tychczasowej formie procesu ekonomizacji służby za-

granicznej, dostrzegam wręcz negatywne skutki re-

organizacji i likwidacji w 2006 r.

WEH i zagrożenia

związane z rozdzieleniem obszarów działań promo-

cyjno-informacyjnych (na rzecz przedsiębiorców) od

ekonomiczno-analitycznych realizowanych nie tylko

na rzecz administracji i agend rządowych.

Posłużę

się przy tym następującymi argumentami:

— Istnieje integralność, ścisłe powiązanie oraz

nakładanie się działań promocyjno-informacyjnych

na rzecz przedsiębiorców oraz działań analityczno-

-ekonomicznych na rzecz administracji rządowej.

W zlikwidowanych WEH wykorzystywano skutecz-

nie efekt synergii z tego wynikającej.

— Wiedza analityczna o rynku urzędowania jest

odpowiednio interpretowana i przekłada się bezpo-

średnio na efektywność pracy w zakresie skutecznej

promocji i informacji handlowej.

— Przy rozdzieleniu zadań realizowanych w tych

obszarach istnieje znaczne prawdopodobieństwo

utraty możliwości bieżącego wykorzystywania bazy

makroekonomicznej dla bezpośredniej działalności

na poziomie przedsiębiorcy.

— Pracę w obu obszarach charakteryzuje efekt

synergii poprzez współpracę i kontakty ze zbliżonymi

instytucjami, wykorzystywanie źródeł informacji

i danych statystycznych.

Zintegrowanie pracy w obu

obszarach tworzy ważny i korzystny efekt zsynchro-

nizowania pracy placówek, zwielokrotniając korzyści

i efekty.

W praktyce trudno oddzielić (odróżnić) za-

dania informacyjno-analityczne placówek na rzecz

administracji oraz firm – bardzo często baza wiedzy

ma charakter uniwersalny.

— Podział zadań stwarza zagrożenie podwójnej

obserwacji zjawisk ekonomicznych i generację zbęd-

nych kosztów.

Jednocześnie stanowi zagrożenie kom-

pleksowego działania placówek, gdyż sygnały od

przedsiębiorców i zgłaszane administracji służą do-

skonaleniu i modelowaniu narzędzi promocji, zwięk-

szając ich skuteczność, natomiast kontakty placówki

z instytucjami administracji pozwalają lepiej infor-

mować przedsiębiorców.

— Prowadzenie i znajomość operacyjnej działal -

ności promocyjno-handlowej umożliwia identyfikację

problemów i spraw do załatwienia w trakcie konsul-

tacji i wizyt rządowych, często zresztą łączonych

z misjami przedsiębiorców.

Dotyczy to w szczególno-

ści realizacji dwustronnych umów gospodarczych,

dostępu do rynku towarowego i rynku pracy.

Z kolei

znajomość przez pracowników placówek makroeko-

nomicznej oraz struktury i zasad działania admini-

stracji rządowej pozwala na swobodne poruszanie się

w działalności doradczo-promocyjnej.

Jednocześnie

podnosi autorytet placówki, jej wiarygodność w kon-

taktach z inwestorami zagranicznymi i przedsiębior-

cami oczekującymi od rozmówców (zwłaszcza w pierw-

szych kontaktach) zespolonej wiedzy rynkowej, praw-

nej, makroekonomicznej i polityczno-traktatowej.

Rozdzielenie tych dwóch pionów może zwiększyć

koszty, czas przygotowania i realizacji zadań

4.7 Dotychczasowe, prawie 7-letnie, doświadcze-

nie nie pozwala pozytywnie ocenić procesu wdraża-

nia ekonomizacji dyplomacji, w wyniku którego spra-

wy gospodarcze miały stanowić podstawowy priory-

tet w działalności placówki dyplomatycznej, a wy-

działy ekonomiczne (WE) miały pełnić rolę wspiera-

jącą w stosunku do Ministerstwa Gospodarki i in-

nych resortów gospodarczych.

Nie ustanowiono, tak

jak zakładano w porozumieniu…, WE we wszystkich

polskich placówkach dyplomatycznych, a wręcz prze-

ciwnie – są one likwidowane tam, gdzie funkcjono-

wały wcześniej WEH.

Zlikwidowano WE w konsula-

tach generalnych RP, a większość WE została włą-

czona do wydziałów politycznych ambasad RP, w ra-

mach których funkcjonują jako stanowiska ekono-

miczne.

W wielu mniejszych placówkach zagranicz-

nych MSZ brak jest w ogóle stanowisk ds. ekonomicz-

nych lub też są one łączone z innymi stanowiskami.

W opinii Ministerstwa Gospodarki przyjęty w po-

rozumieniu… podział kompetencji, etatów, majątku

i wyposażenia spowodował znaczny spadek zdolności

operacyjnych placówek zagranicznych realizujących

zadania ministra właściwego do spraw gospodarki.

Zmniejsza się liczba etatów, których zakres czynności

bezpośrednio obejmuje sprawy gospodarcze, a ilość

materiałów i analiz makroekonomicznych opracowy-

wanych przez WE uległa redukcji i zubożeniu.

W rezultacie odpowiedzialny za promocję polskiej

gospodarki za granicą minister gospodarki nie posia-

da swoich przedstawicieli w wielu ważnych z punktu

widzenia gospodarczego krajach świata, a działające

w bardzo ograniczonym składzie etatowym WPHI

siłą rzeczy przejmują z powrotem do realizacji nie-

które zadania o charakterze analitycznym na potrze-

by MG i innych instytucji gospodarczych w kraju.

Niedostatki kadrowe i budżetowe są znacznym

utrudnieniem w pracy obecnych WPHI, co w istotny

sposób determinuje zakres realizowanych zadań pro-

mocyjnych.

4.8 Wątpliwości i zaniepokojenie budzić może tak-

że prezentowany przez MSZ zakres właściwości tego

resortu w obszarze gospodarczym, np. definiowanie

zagranicznej polityki ekonomicznej jako części poli-

tyki zagranicznej rozumianej jako zestaw instrumen-

tów i działań – na forum stosunków dwustronnych

i wielostronnych – służących realizacji strategicz-

nych celów polityki gospodarczej państwa.

Należy

zwrócić uwagę na kwestie właściwości ministra

spraw zagranicznych i ministra gospodarki w aspek-

cie znaczenia i relacji zagranicznej polityki ekono-

micznej oraz współpracy gospodarczej z zagranicą –

zgodnie z zapisami ustawy o działach administracji

rządowej, które przedstawiłem w pkt 2.

1140

W tym właśnie kontekście dostrzegam potrzebę

wypracowania wspólnych uzgodnień i rozwiązań

oraz dokonania redefinicji założeń szeroko rozumia-

nego procesu ekonomizacji dyplomacji czy też ekono-

mizacji polskiej polityki zagranicznej/zagranicznej

polityki ekonomicznej, jak też przestrzegania kom-

petencji ministra właściwego dla działu gospodarka

promocji gospodarczej i osiągniecie w tym zakresie

porozumienia pomiędzy MG i MSZ, ale w ramach już

istniejących uregulowań ustawowych.

Kwestie te od szeregu lat stanowią oś sporu po-

między MSZ i MG.

Osiągnięcie porozumienia w tych

sprawach pozwoli na adekwatną modyfikację (a na-

wet zakończenie) porozumienia z dnia 7 lutego 2006 r.,

nie wykluczając możliwości zwrotu przez MSZ do MG

części etatów wraz z adekwatną częścią środków fi-

nansowych oraz składników majątkowych.

Moim zdaniem niedopuszczalna staje się sytuacja

ewentualnego prowadzenia przez inne niż Minister-

stwo Gospodarki resorty oddzielnej polityki gospo-

darczej państwa bez uzgodnień z MG, jako instytucji

wiodącej.

Podobnie ustalanie własnych priorytetów

gospodarczych, organizacja własnych misji gospodar-

czych, prowadzenie nieuzgodnionych z MG spotkań

z administracją gospodarczą w wizytowanych kra-

jach oraz prowadzenie niezależnej promocji gospo-

darczej wybranych podmiotów lub sektorów – kwe-

stie te także wymagają uporządkowania.

5.

Działalność WPHI, realizacja zadań, ocena, lo-

kalizacja, brak zasobów

5.1 Wydziały promocji handlu i inwestycji (WPHI)

są zagranicznymi placówkami ministra gospodarki,

działającymi w ramach struktur ambasad i konsula-

tów.

Aktualnie funkcjonuje w świecie 48 placówek

w 43 krajach (wykaz w załączeniu*

)

) rozmieszczonych

praktycznie na wszystkich kontynentach.

Strategicznym kierunkiem działania WPHI jest

promocja polskiego eksportu, bezpośrednich inwesty-

cji zagranicznych do Polski oraz polskich inwestycji

za granicą.

WPHI stanowią ważne ogniwo w syste-

mie promocji polskiej gospodarki i przedsiębiorców

za granicą, zostały utworzone w celu wsparcia pol-

skich firm, w szczególności małych i średnich przed-

siębiorstw, w procesie ich internacjonalizacji – udzie-

lenie wsparcia małym i średnim przedsiębiorstwom

w kontaktach gospodarczych na rynkach zagranicz-

nych, oferowanie pomocy polskim firmom, ale także

udzielenie wsparcia firmom zagranicznym zaintere-

sowanym importem polskich towarów i usług i/lub

inwestowaniem w naszym kraju.

Działania promocyjno-informacyjne WPHI obej-

mują m.in.:

a) pomoc w identyfikacji partnerów handlowych,

kooperacyjnych i inwestycyjnych dla firm polskich;

b) wspieranie i doradztwo dla polskich eksporte-

rów; w tym zwłaszcza udzielanie informacji o warun-

kach podejmowania działalności gospodarczej, wy-

maganiach formalnych, procedurach, instytucjach,

podatkach itp.;

c) przekazywanie ofert polskich eksporterów part-

nerom zagranicznym, bezpłatnym bazom danych;

d) udostępnianie wykazu otrzymanych bezpo-

średnio zapytań ofertowych oraz baz danych impor-

terów, potencjalnych inwestorów;

e) udzielanie informacji o imprezach targowych,

giełdach towarowych i warunkach uczestnictwa, a tak-

że pomoc w organizowaniu wystąpień targowych pol-

skich przedsiębiorstw;

f) organizację stoisk informacyjnych na targach

i wystawach, seminariów i misji gospodarczych;

g) ochronę interesów polskich przedsiębiorców

darczymi na rynku urzędowania;

h) przyciąganie inwestycji zagranicznych do Polski;

i) współpracę z organizacjami samorządu gospo-

darczego i regionalnego.

Formy działań promocyjno-informacyjnych

WPHI w różnych krajach determinowane są konkret-

nymi potrzebami polskich przedsiębiorców oraz uwa-

runkowaniami charakterystycznymi dla kraju urzę-

dowania.

Dla każdego WPHI opracowywane są i zatwier-

dzane w Ministerstwie Gospodarki coroczne progra-

my działań promocyjnych.

Programy te obejmują

pakiety działań w kilku kategoriach:

a) imprezy promocyjne,

b) przetwarzanie informacji, opracowania własne,

c) public relations,

d) bezpośrednia obsługa podmiotów polskich,

e) inne działania promocyjne.

Pragnę zwrócić uwagę pana posła, iż WPHI na-

wet w skromnej obsadzie etatowej realizują więk-

szość zadań agencji proponowanej w interpelacji, na-

tomiast WPHI wspólnie z COIE i PAIiIZ realizują

w zasadzie prawie całość przedstawionych zadań.

5.2 Wydatki związane z funkcjonowaniem 48 wy-

działów promocji handlu i inwestycji w 2012 r. wy-

niosły 51,5 mln zł.

W ramach tej kwoty realizowane

były statutowe zadania WPHI oraz działania skiero-

wane bezpośrednio do małych i średnich przedsię-

biorców z Polski, takie jak:

— odpowiedzi na indywidualne zapytania przed-

siębiorców dotyczące warunków handlu i możliwości

eksportowych oraz podejmowania działalności go-

spodarczej na rynku urzędowania,

— odpowiedzi na zapytania potencjalnych inwe-

storów,

— zasilanie w informację Portalu Promocji Eks -

portu (zapytania ofertowe, propozycje współpracy,

informacje przetargowe, materiały analityczne z po-

szczególnych sektorów – identyfikacja nisz eksporto-

wych i barier wejścia),

— wszechstronna pomoc przedsiębiorcom z Polski

przebywającym w kraju urzędowania.

Wydziały realizowały też zadania ogólne i szcze-

gółowe zlecane przez departament kierunkowy oraz *

)

1141

zadania o charakterze analityczno-informacyjnym

na rzecz pozostałych departamentów MG.

Dodatkowo WPHI dysponowały funduszem pro-

mocji (ok. 10 mln zł) przeznaczonym na realizację

specyficznie określonych wydarzeń (przedsięwzięć)

promocyjnych ujętych w planach działań promocyj-

nych, takich jak:

— stoiska informacyjne na imprezach targowych

i wystawienniczych,

— konferencje promocyjne, seminaria gospodar-

cze, warsztaty,

— wydawnictwa własne – publikacje przewodni -

ków po rynku, biuletyny, analizy sektorowe itp.,

— działalność public relations (konferencje pra -

sowe, wywiady, audycje, publikacje).

Zatrudnienie w ww. 48 WPHI wyniosło ogółem

298 etatów, w tym 221 etatów krajowych i 77 miej-

scowych.

Należy podkreślić, iż bardzo duża część działań

WPHI jest realizowana bezbudżetowo (nie pociąga

za sobą żadnych kosztów) – odpowiedzi na zapytania

firm polskich i z kraju urzędowania, wsparcie orga-

nizacyjne misji gospodarczych, organizacja spotkań

z potencjalnymi partnerami itp.

Dodatkowo znaczną

część poniesionych wydatków pośrednio można zali-

czyć do działań promocyjnych, nie sposób bowiem

prowadzić działalności bez pomieszczeń biurowych

lub pracowników, a te koszty są finansowane wyłącz-

nie ze środków na działalność bieżącą placówki.

Skalę aktywności WPHI obrazują poniższe liczby

dot. działań zrealizowanych w 2012 r.:

— udzielone odpowiedzi na zapytania podmiotów

gospodarczych (polskich i z kraju urzędowania) –

prawie 47 tys. (45 520 w 2011 r.),

— przekazane informacje do Portalu Promocji

Eksportu (zapytania ofertowe, informacje o przetar-

gach itp.) – ok. 32 250 (21 516 w 2011 r.),

— opracowania/uaktualnienia (przewodniki po

rynku, biuletyny gospodarcze, opracowania branżo-

we i inne) – ok. 7500 (podobnie jak w 2011 r.),

— organizowane stoiska informacyjne na tar-

gach, wystawach i innych imprezach promocyjnych

– 473 (453 w 2011 r.),

— zorganizowane lub współorganizowane semi -

naria, konferencje, warsztaty – 585 (podobnie jak

w 2011 r.),

— prezentacje, referaty wygłoszone przez pracow -

ników WPHI na imprezach organizowanych przez

podmioty zewnętrzne – 534 (583 w 2011 r.),

— delegacje polskich przedsiębiorstw, w obsługę

których zaangażowany był WPHI – ok. 790 (podobnie

jak w 2011 r.),

— misje gospodarcze, w których obsługę był za -

angażowany WPHI – 217 (195 w 2011 r.),

— artykuły, notatki, wywiady opublikowane

przez WPHI w prasie – 1042 (1100 w 2011 r.),

— udzielone wywiady, audycje, programy w RTV

– 412 (381 w 2011 r.).

5.3 Zmuszony jestem także

skorygować opinie pana posła w sprawie braku nad-

zoru merytorycznego WPHI ze strony departamentu

„geograficznego” MG, zadaniowania i miernikowa-

nia działalności WPHI oraz niewykorzystywania po-

wierzchni biurowych, podzielam natomiast pogląd

pana posła w sprawie niedostatków budżetowych

i kadrowych tych placówek.

Stosownie do zasad funkcjonującego w Minister-

stwie Gospodarki zintegrowanego systemu zarządza-

nia, w tym systemu zarządzania jakością opartego

o normy ISO 9001, nadzór nad działalnością mery-

toryczną WPHI jest określony w karcie procesu, któ-

rego właścicielem jest właśnie departament „geogra-

ficzny”.

Ponadto placówki zagraniczne nadzorowane

przez Ministerstwo Gospodarki nie stawiają sobie

wycinkowych celów, lecz działają na podstawie sta-

tutów WPHI oraz regulaminów organizacyjnych

(określających ich zadania w zakresie promocji go-

spodarczej), oraz zatwierdzanych coroczne przez mi-

nistra gospodarki zadań ogólnych, zadań szczegóło-

wych i planów działalności promocyjnej na dany rok.

Działalność placówki jest monitorowana poprzez sy-

stem kwartalnych i rocznych sprawozdań, jak rów-

nież na podstawie stopnia realizacji zakładanych na

dany rok mierników.

W przeciwieństwie nieruchomo-

ści przejętych przez MSZ w 2006 r., które nie zostały

odpowiednio wykorzystane, pomieszczenia WPHI są

wykorzystywane.

Na przykład sale konferencyjne

WPHI są wykorzystywana na konferencje, semina-

ria, spotkania biznesowe B2B oraz inne projekty pro-

mujące polska gospodarkę.

Z infrastruktury budyn-

ków WPHI korzystają samorządy przedsiębiorstw,

samorządy województw, a nawet indywidualne przed-

siębiorstwa (misje, spotkania branżowe itp.).

Chciałbym także zwrócić uwagę pana posła na

fakt, iż koszty realizowanych przez WPHI działań

promocyjnych są ponoszone jednorazowo, zaś efekty

tych działań maja charakter długofalowy i dynamicz-

ny.

Zatem wartość działań promocyjnych realizowa-

nych przez WPHI jest większa od faktycznie pono-

szonych kosztów ich realizacji, wnoszą one więc z ty-

tułu wykonywanej pracy wartość dodaną na rzecz

promocji polskich przedsiębiorców.

Nie ponosząc dodatkowych kosztów, WPHI pełnią

także funkcje analityczno-informacyjne, wykracza-

jące poza wąsko pojęte działania promocyjne, służą-

ce m.in. ułatwianiu polskim podmiotom gospodar-

czym rozpoznawania poszczególnych branż i sekto-

rów na rynkach zagranicznych w celu podejmowania

trafnych decyzji eksportowych lub inwestycyjnych.

Zatem całokształt działań WPHI generuje wartość

dodaną, która jest doceniana przez polskich przed-

siębiorców kierujących do WPHI podziękowania

świadczące o wysokiej ocenie ich pracy.

Istotnymi barierami działań WPHI pozostaje od-

czuwalny brak zasobów kadrowych i budżetowych.

Ograniczenia budżetowe w znacznym stopniu utrud-

niają dostęp do szerokiego spektrum narzędzi, limi-

tując i ograniczając zakres prowadzonej działalności

promocyjnej.

Zbyt skromna obsada kadrowa placó-

wek, zwłaszcza w dużych centrach biznesu, stanowi

1142

barierę w realizacji zadań promocyjnych, biorąc pod

uwagę, że liczne obowiązki administracyjne przekła-

dają się na konieczność poświecenia im znacznego

czasu, co przy skromnej obsadzie kadrowej nie pozo-

staje bez wpływu na realizowane zadania.

Przykła-

dowo hiszpańskie biuro radcy handlowego w Warsza-

wie zatrudnia 18 pracowników.

W warszawskim

przedstawicielstwie ambasady Austrii (w których

pracują delegowani przez Federalną Izbę Gospodar-

czą specjaliści) zatrudnionych jest 14 pracowników

(natomiast w WPHI Wiedeń – 2 osoby).

Istotę problemu mogą zilustrować przykłady ryn-

ku niemieckiego i chińskiego.

a) Rynek niemiecki

Do 2006 r. w Niemczech działało 5 WEH (Berlin,

Kolonia, Hamburg, Monachium, Lipsk).

W następ-

stwie realizacji porozumienia w sprawie ustanowie-

nia dyplomacji ekonomicznej WEH w Hamburgu,

Monachium i Lipsku zostały zlikwidowane, a zatrud-

nione w nich osoby (po 2 pracowników merytorycz-

nych i 1 ryczałcie krajowym w przypadku każdej

z tych placówek) zostały przejęte przez MSZ.

Kolej-

nym krokiem ze strony MSZ była likwidacja w Kon-

sulatach Generalnych w Hamburgu i Lipsku wydzia-

łów ekonomicznych (utworzono stanowiska ds. eko-

nomicznych, które już nie istnieją), a w późniejszym

okresie także w KG w Monachium.

Do dnia 31 marca 2006 r.

WEH w Berlinie zatrud-

niał 8 pracowników merytorycznych, 2 pracowników

krajowych i 8 pracowników ryczałtowych.

Z dniem

1 czerwca 2006 r. do WE przeszło 4 pracowników

merytorycznych, 1 pracownik krajowy oraz 1 ryczał-

towy, w WPHI pozostało zaś 4 pracowników meryto-

rycznych (+2 wakaty), 1 pracownik krajowy i 5 ry-

czałtowych.

W kompetencji terytorialnej WPHI w Berlinie zna-

lazły się 4 landy: Berlin, Brandenburgia, Saksonia-An-

halt i Meklemburgia-Pomorze Przednie.

Wraz z likwi-

dacją WE w Hamburgu, Monachium i Lipsku dołączy-

ły do nich Saksonia, Turyngia, Dolna Saksonia, Brema,

Hamburg, Bawaria i Badenia-Wirtembergia.

Przed realizacją porozumienia na rzecz polskich

interesów gospodarczych i promocji gospodarczej

pracowały w Niemczech (bez WEH Kolonia) zespoły

w składzie: 14 pracowników merytorycznych, 2 pra-

cowników krajowych i 11 pracowników ryczałtowych

(łącznie 27 osób).

W chwili obecnej ten sam teren obsługuje 9 pra-

cowników WPHI Berlin, w tym 4 pracowników me-

rytorycznych, 1 pracownik krajowy i 3 pracowników

ryczałtowych (+ 1 ekspert w ramach PO IG).

Wydział

ekonomiczny ambasady RP zatrudnia 4 pracowni-

ków merytorycznych i 2 ryczałtowych.

b) Rynek chiński

Aktualnie na rynku chińskim funkcjonują WPHI

w Pekinie i w Szanghaju.

Mapa gospodarcza Chin

wymaga, by funkcjonowało tu co najmniej pięć pol-

skich placówek promujących nasze interesy gospo-

darcze.

Pekin, Szanghaj, Kanton, Hongkong i Chengdu

(stolica prowincji Syczuan).

Każda placówka powin-

na zatrudniać minimum 3 polskich dyplomatów plus

odpowiednią ilość pracowników lokalnych promują-

cych konkretne branże produktów/technologie/inwe-

stycje lub odpowiedzialnych za kontakty z poszcze-

gólnymi prowincjami.

Kolejnym przykładem może być rynek rosyjski.

Polska zajmuje 5 lokatę pod względem eksportu na

rynek rosyjski.

Rynek obsługuje niespełna 20 osób

w Moskwie, St. Petersburgu i Kaliningradzie, licząc

z personelem pomocniczym.

Nasz eksport na prze-

strzeni 9 lat wzrósł 6,5-krotnie z 1,5 mld dolarów

w 2003 r. do 10 mld dolarów w 2012 r.

WPHI w Mos-

kwie, koncentrując się na działaniach związanych

z szeroko rozumianą promocją polskiej gospodarki

na miejscowym rynku rosyjskim, realizuje dziesiątki

przedsięwzięć promocyjnych (w ub.r.

– 74), uzyskując

na piśmie również dziesiątki podziękowań od przed-

siębiorców, których w ostatnim roku obsługiwał bez-

pośrednio w liczbie ponad tysiąca w czasie targów,

wystaw i spotkaniach B2B i którym udzielał wyjaś-

nień i odpowiedzi ustnie i na piśmie w ilości ponad

6 tys., informując o wciąż nowych możliwościach lo-

kowania towarów, usług i inwestycji oraz powstawa-

nia wspólnych przedsiębiorstw.

Przy tym, uczestni-

cząc w dziesiątkach konferencji, seminariów, spotkań

z biznesem, z mediami, szeroko informował o proce-

sach gospodarczych w Polsce, skutecznie reklamując

wizerunek państwa szybko rozwijającego się i umac-

niającego swoją pozycję w świecie.

5.4 Odrębną, bardzo ważną, a jednocześnie nie-

słusznie podlegającą negatywnym stereotypom kwe-

stią pozostaje ocena działalności placówek promocyj-

nych nadzorowanych przez ministra gospodarki.

Stanowczo nie podzielam ogólnie sformułowanej ne-

gatywnej oceny działalności WPHI.

Gwoli prawdy

i sprawiedliwości zamiast ogólnych opinii oczekiwał-

bym raczej dyskusji o konkretnych przypadkach ne-

gatywnych postaw poszczególnych WPHI.

Muszę podkreślić, iż na znacznej większości ryn-

ków działalność WPHI cieszy się znakomitą opinią

zarówno podmiotów działających na rynku kraju

urzędowania, jak również polskich przedsiębiorców.

W porównaniu z Czechami, Węgrami czy Słowacją,

pomimo braku podobnych rozwiązań systemowych,

efekty promocyjne Polski na terenie większości kra-

jów są zdecydowanie lepsze i bardziej zauważalne.

WPHI otrzymują rocznie dziesiątki podziękowań od

polskich przedsiębiorców.

Przykładowo polska promocja jest jedną z najlep-

szych i najbardziej zauważalnych na rynku bułgar-

skim.

Potwierdzeniem skutecznej działalności WPHI

w Sofii są m.in. liczne podziękowania.

Jednocześnie

jednym z dowodów, iż polska promocja nie ustępuje

najlepszym, może być fakt, iż działalność WPHI

w Sofii została bardzo wysoko oceniona przez lokal-

nych partnerów.

Rada dyrektorów Bułgarskiej Izby

Przemysłowo-Handlowej przyznała prestiżową na-

grodę i tytułu Radcy Handlowego Roku 2011 kierow-

nikowi WPHI w Sofii.

Również w 2012 r. izby prze-

mysłowo-handlowe odnotowały aktywność na rzecz

1143

polskich firm i polskiej gospodarki i WPHI w Sofii

został nagrodzony przez działającą przy regionalnej

Warneńskiej Izbie Handlu i Przemysłu Akademię Bi-

znesu „Darzalas”.

O bardzo dużym i ciągle rosnącym zainteresowa-

niu ofertą WPHI świadczy liczba odwiedzających ser-

wis internetowy WPHI (www.trade.gov.pl).

W okresie

2008 – lipiec 2012 (4 lata istnienia portalu) odnoto-

wano 3 497 283 odwiedzin, tj. 874 320 rocznie, 72 860

miesięcznie, 2395 dziennie.

W samym 2012 r. odno-

towano prawie milion (978 211) wizyt, w tym ponad

580 tys. z Polski, a pozostałe z kilkudziesięciu innych

krajów.

Wizyty na portalu WPHI generują kilkaset

zapytań rocznie, kierowanych bezpośrednio do

WPHI (konkretne rynki) lub do Ministerstwa Gospo-

darki – administratora portalu.

Aktualnie w domenie

@trade.gov.pl funkcjonuje ok. 300 aktywnych kont

pracowników WPHI.

W okresie 1 października – 31 grudnia 2012 r. na

portalu (strona centralna i strony WPHI) została za-

mieszczona ankieta badania satysfakcji klienta.

W ciągu IV kwartału 2012 r. liczba odwiedzających

portal www.trade.gov.pl wyniosła 81 691, tj. średnio

1667 odsłon na każdą podstronę.

W okresie funkcjo-

nowania ankiety udzielono w sumie 448 odpowiedzi.

Z wypełnionych ankiet sporządzono poniższy ra-

port w pełni potwierdzający pozytywne opinie o dzia-

łalności WPHI.

Wyszczególnienie %

Podaj dziedzinę twojej aktywności zawodowej.

Business 80

Consulting 20

Inne 20

Jak oceniasz przydatność informacji na portalu?

Bardzo dobrze 50

Dobrze 40

Zadowalająco 10

Czy łatwo jest znaleźć informacje na portalu, których

poszukujesz?

Tak 95

Częściowo 5

Czy struktura portalu i układ treści są dla Ciebie przejrzyste?

Tak 90

Częściowo 10

Jaka jest ogólna ocena użyteczności portalu?

Bardzo dobrze 55

Dobrze 45

Napisz, jakich informacji Ci brakuje.

Indywidualnie o każdej stronie

Z jakich zakładek korzystasz najczęściej?

Proszę wymienić.

Aktualności 35

Kalendarium wydarzeń WPHI 32

Zapytania ofertowe 30

Inne 3

Czy poleciłbyś nasz serwis swoim znajomym?

Tak 95

Niezależnie od powyższego badania WPHI Am-

basady RP w Waszyngtonie od dnia 1 lutego 2012 r.

wprowadził autorski elektroniczny system badania

satysfakcji klientów (Customer Satisfaction Measu-

rement – CSM), w ramach, którego badany jest po-

ziom satysfakcji przedsiębiorcy z udzielonego przez

WPHI wsparcia oraz wpływ tego wsparcia na rozpo-

częcie lub rozwinięcie działalności przez polskie fir-

my na amerykańskim rynku.

Praktycznie wszyscy

odpowiadający na ankietę przedsiębiorcy deklarują,

iż poleciliby usługi WPHI innym firmom, natomiast

połowa z nich (ankietowanych ponownie po 6 miesią-

cach) twierdzi, iż w wyniku udzielonego przez WPHI

w Waszyngtonie wsparcia rozpoczęli oni lub rozwi-

nęli aktywność eksportową/gospodarczą na rynku

amerykańskim.

5.4.1 Niezależnie od generalnie pozytywnych opi-

nii i doświadczeń polskich przedsiębiorców w kontak-

tach z WPHI (o czym świadczy m.in. znaczna ilość

podziękowań) negatywne opinie dotyczące funkcjo-

nowania systemu mogą być związane albo z jednost-

kowymi doświadczeniami przedsiębiorców (czasem

posiadających oczekiwania niezgodne z zasadami

funkcjonowania WPHI, wykraczające poza kompe-

tencje WPHI) albo bazują na powtarzaniu zasłysza-

nych opinii kolegów/znajomych itp. (mogą to też być

opinie inspirowane przez inne instytucje uczestniczą-

ce w systemie promocji Polski w celu dyskredytacji

WPHI/MG).

Ponadto oczekiwania przedsiębiorców w odniesie-

niu do trudnych, odległych i „egzotycznych” rynków

(np. Chiny) wykraczają zdecydowanie poza ramy okre-

ślane dla zakresu działalności WPHI.

Małe i średnie

podmioty liczą na praktyczną współpracę z WPHI

prawie jak z oddziałem izby gospodarczej, który podej-

mie konkretne, promocyjne działania w celu znalezie-

nia klienta gotowego do podpisania kontraktu.

5.5 W krajach, gdzie funkcjonują WPHI, zadania/

analizy makroekonomiczne i tego typu opracowania

w praktyce są często przekazywane do bezpośredniej

realizacji przez WPHI lub uzyskania „wsadu” do opra-

cowań.

Zakładam, iż opinia pana posła co do nikomu nie-

potrzebnej działalności analitycznej nie odnosi się do

opracowań i analiz przygotowywanych przez WPHI.

Z powodu braku zasilania przez wydziały ekonomicz-

nej (co powinien zapewniać proces ekonomizacji dy-

plomacji) WPHI opracowują analizy sektorowe oraz

branżowe, przewodniki dla eksporterów i inwesto-

rów, cykliczne biuletyny i/lub newslettery, które znaj-

dują uznanie wśród przedsiębiorców i wielu instytu-

cji w Polsce.

Materiały są umieszczane na stronie

internetowej i rozsyłane do COIE oraz branżowych

i regionalnych organizacji i stowarzyszeń.

Kierowane

są głównie do przedstawicieli biznesu, a nie admini-

stracji państwowej.

5.6 Podzielam opinię pana posła zarówno w spra-

wie potrzeby dywersyfikacji geograficznej polskiego

eksportu, jak też zwiększania lokalizacji polskich

placówek promocyjnych w bardziej odległych i trud-

niejszych dla przedsiębiorców rynkach krajów poza-

europejskich.

Jednocześnie jednak dostrzegam po-

1144

trzebę dalszego funkcjonowania i rozwoju WPHI

w krajach unijnych.

Pragnę zasygnalizować realizację przyjętego na

2012 r. celu dot. zwiększenia udziału krajów wschod-

nich i pozaeuropejskich w globalnym eksporcie Pol-

ski – udział krajów pozaunijnych w globalnym eks-

porcie Polski zwiększył się z 22% w 2011 r. do 24,2%

w roku ubiegłym.

Niebawem Ministerstwo Gospo-

darki zainauguruje program GoAfrica, który ma

wspierać polskie firmy w podejmowaniu działalności

biznesowej na terenie Afryki, m.in. Nigeria, RPA,

Angola.

Ministerstwo Gospodarki dostrzega potrzebę dy-

namicznej i elastycznej modyfikacji mapy zagranicz-

nych placówek promocyjnych (stosownie do zmienia-

jących się uwarunkowań wewnętrznych i zewnętrz-

nych), udzielając preferencji dalszym i trudniejszym

rynkom Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej.

Proble-

mem pozostaje niedostatek środków finansowych dla

otwierania nowych lokalizacji.

Ministerstwo Gospo-

darki podtrzymuje celowość funkcjonowania WPHI

w krajach UE.

Pomimo transparentnego środowiska gospodar-

czego polskie firmy w dalszym ciągu potrzebują wspar-

cia.

Dotyczy to m.in. pomocy w nawiązywaniu kon-

taktów, organizowaniu spotkań biznesowych (B2B),

seminariów i misji do kraju urzędowania.

Z naszych

doświadczeń wynika, że firmy polskie, a w szczegól-

ności te najmniejsze, które stanowią zdecydowaną

większość wszystkich działających na polskim rynku

przedsiębiorstw, nadal potrzebują wsparcia za grani-

cą.

Organizowane przez WPHI stoiska informacyjno-

-promocyjne podczas imprez targowych zawsze cieszą

się dużym zainteresowaniem wśród polskich przed-

siębiorców.

Firmy przekazują duże ilości materiałów

reklamowych i coraz częściej osobiście uczestniczą

w targach na stoiskach WPHI (największym zainte-

resowaniem cieszą się targi budowlane, meblowe, spo-

żywcze, upominkowe).

Ilość otrzymywanych zapytań

zarówno od przedsiębiorców polskich, jak i miejsco-

wych systematycznie wzrasta.

Ponadto nie do końca podzielam opinię pana po-

sła, iż część lokalizacji WPHI znajduje się nie w ośrod-

kach aktywnego życia gospodarczego, ale w stolicach

administracyjnych, np. w przypadku przytoczonego

Madrytu należy uwzględnić, iż niezależnie od funkcji

stołecznych Madryt i jego region zaliczane są do naj-

ważniejszych ośrodków gospodarczych Hiszpanii.

Madryt jest siedzibą największych hiszpańskich pod-

miotów gospodarczych oraz corocznie przyciąga naj-

więcej inwestycji zagranicznych.

Pragnę jednocześ-

nie zaznaczyć, iż działania promocyjne realizowane

przez WPHI obejmują cały kraj urzędowania, nieza-

leżnie od siedziby.

6.

System agencji ds. promocji gospodarczej

6.1 System promocji eksportu i inwestycji zagra-

nicznych w poszczególnych krajach jest bardzo róż-

norodny i uwarunkowany szeregiem czynników.

Agen-

cje jedno- lub dwufunkcyjne stanowią (i to nie w każ-

dym przypadku) jedynie element przyjętych rozwią-

zań systemowych.

Jednocześnie w dobie globalizacji

i szybko zmieniających się uwarunkowań także za-

sady promocji eksportu i inwestycji zagranicznych

w poszczególnych krajach ulegają zmianom i mody-

fikacjom wynikającym m.in. z braku efektywności,

wadliwości przyjętych rozwiązań itp.

Dlatego też

przy projektowaniu, konstrukcji i implementacji tego

typy rozwiązań systemowych nieodzowna jest duża

rozwaga i ostrożność.

W tym kontekście pragnę zwrócić uwagę pana po-

sła, iż znaczna część zawartych w interpelacji opisów

agencji europejskich jest już nieaktualna.

6.2 Od 1 sierpnia 2012 r. wszystkie przedstawi-

cielstwa CzechTrade (33) i CzechInvest (6) zostały

połączone w ramach zintegrowanej sieci zagranicz-

nych misji handlowych czeskiego Ministerstwa Prze-

mysłu i Handlu.

Status nowo powstałych zagranicz-

nych misji handlowych nie został jeszcze usankcjo-

nowany.

Ogółem, zgodnie z założeniami, na świecie

ma powstać 70 takich misji Ministerstwa Przemysłu

i Handlu.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż system

promocji eksportu wspierania czeskich przedsiębior-

ców za granicą, prowadzony przez wyspecjalizowane

agencje rządowe CzechTrade i CzechInvest, okazał

się nieefektywny i od połowy ub.r. przystąpiono do

reorganizacji systemu pod bezpośrednim nadzorem

i zarządzaniem Ministerstwa Przemysłu i Handlu.

6.3 System promocji gospodarczej w Republice Ir-

landii funkcjonuje w oparciu o trzy agencje rządowe

(a nie jedną).

Agencja Enterprise Ireland odpowie-

dzialna jest za promocję eksportu i wsparcie przed-

siębiorczości mającej na celu produkcję i sprzedaż

produktów i usług za granicę.

Zadania agencji wy-

kraczają jednak znacznie poza sferę promocji ekspor-

tu i dotyczą takich obszarów działania, jak pobudza-

nie regionalnej przedsiębiorczości, inwestycje w ba-

dania i rozwój (B+R), pobudzanie produktywności,

wzrostu konkurencyjności i wydajności pracy oraz

pomoc w tworzeniu i rozwoju firm głównie z sektora

land współpracuje z przedsiębiorcami, udzielając do-

radztwa w zakresie zakładania firmy, ich rozwoju,

innowacyjności, zdobywania rynków zbytu za grani-

cą, a także oferując różnego typu dofinansowania.

Enterprise Ireland posiada 9 oddziałów regional-

nych w Irlandii oraz 29 placówek na świecie ułatwia-

jących aktywność irlandzkich przedsiębiorców w po-

nad 60 krajach (zakres kompetencyjny niektórych

placówek obejmuje swym zasięgiem kilka państw).

Z kolei Agencja Rozwoju Przemysłowego (Indu-

strial Development Agency – IDA) odpowiedzialna

jest za przyciąganie inwestycji zagranicznych do Ir-

landii.

Agencja IDA posiada 18 ośrodków zagranicz-

nych odpowiadających za wspieranie napływu inwe-

stycji (BIZ), w tym 6 w USA, 4 w Europie, 6 w krajach

azjatyckich i po jednym w Australii i Brazylii.

Całko-

wite koszty związane z funkcjonowaniem ww. ośrod-

ków w 2011 r. wyniosły 10,5 mln euro.

Trzecią instytucją tworzącą system promocji go-

spodarczej jest Bord Bia, która odpowiada za promo-

1145

cję irlandzkiej żywności w kraju i na świecie oraz

ułatwianie poszczególnym producentom irlandzkim

wchodzenie na wybrane rynki zagraniczne.

Agencja

Bord Bia posiada 10 placówek zagranicznych.

Dodat-

kowo instytucja ta posiada 25 konsultantów działa-

jących w ramach ambasad w poszczególnych krajach.

6.4 System promocji funkcjonujący we Włoszech

różni się od opisanego w interpelacji (np. Sviluppo

Italia już nie istnieje).

Aktualnie funkcjonują nastę-

pujące instytucje: ICE –zreformowana agencja rzą-

dowa odpowiedzialna za internacjonalizacje włoskich

przedsiębiorstw, Invitalia – włoska agencja rządowa

prowadząca działania wspierające BIZ oraz kilka in-

nych instytucji.

Obecnie na Węgrzech agencja HITA nie posiada

już własnych oddziałów, ich rolę pełnią biura handlu

zagranicznego, które są integralną częścią węgier-

skich ambasad i które, nie posiadając żadnej autono-

mii, odpowiadają roli wydziałów ekonomicznych am-

basad RP.

W przypadku Hiszpanii funkcjonują silne kadro-

wo biura radców handlowych (BRH) o statusie dyplo-

matycznym (warszawskie BRH zatrudnia 18 pracow-

ników).

Hiszpania posiada ponad 100 BRH na całym

świecie, w 16 z nich (w tym w Warszawie) powołano

dodatkowo tzw. centra biznesowe, w których hiszpań-

skie firmy mogą rozpocząć działalność gospodarcza

za granicą, np. prowadzenie biura jeszcze w trakcie

rejestracji przedsiębiorstwa.

Na uwagę zasługują także doświadczenia amery-

kańskie – jednoznacznie wskazują na rosnącą rolę

sekretarza handlu (polskim odpowiednikiem jest mi-

nister gospodarki) w koordynowaniu inicjatyw zwią-

zanych z szeroko rozumianą aktywnością admini-

stracji waszyngtońskiej na rzecz promocji amerykań-

skiego eksportu.

6.5 Większość z katalogu zadań promocyjnych

agencji wymieniona w dokumencie jest aktualnie re-

alizowana przez MG, WPHI, COIE, PAIZ i PARP.

Większość informacji jest dostępna w ww. instytu-

cjach zarówno poprzez serwisy internetowe, jak i na

żądanie przedsiębiorców.

Co więcej, duża część tych

informacji jest osiągalna przy skorzystaniu z dostaw-

ców niezależnych, jak chociażby portale UE.

A zatem

wydaje się, że palącym priorytetem nie jest powoła-

nie agencji (zwłaszcza w okresie konieczności oszczęd-

ności budżetowych), ale jednoznaczne dookreślenie

kompetencji poszczególnych jednostek systemu i za-

kresu usług, a przede wszystkim ostateczne posta-

nowienie o decydującej pozycji MG w określaniu prio-

rytetów, zadań i zasad zagranicznej polityki gospo-

darczej państwa oraz w realizacji promocji gospodar-

czej.

Pozostali uczestnicy systemu powinni stanowić

wsparcie dla MG.

Jednocześnie istotną z punktu widzenia finansów

publicznych kwestią, o której należy pamiętać, to py-

tanie, czy okres stagnacji gospodarczej, a w przypad-

ku wielu krajów kryzysu gospodarczego, oraz okres

cięć i oszczędności budżetowych jest odpowiedni na

powoływanie nowej agencji ds. promocji zagranicz-

nej.

Będzie to się wiązać z istotnym zwiększeniem

wydatków budżetowych na ten cel przy jednoczesnej

niewiadomej co do oczekiwanych i wiązanych z tym

efektów, nie wspominając już o braku jakichkolwiek

prób oceny skutków proponowanych rozwiązań.

W mojej ocenie okres dekoniunktury gospodarczej

nie jest właściwym momentem do podejmowania ko-

lejnej reformy struktur promocji gospodarczej, nio-

sącej za sobą zmiany instytucjonalne i funkcjonalne

i konieczność wypromowania nowej marki na ryn-

kach międzynarodowych. (rozpoznawalności nowej

struktury promocyjnej).

Projekt pomija kwestie poważnych nakładów fi-

nansowych na jego wdrożenie.

Wszelkie zmiany or-

ganizacyjne zajmują czas i powodują osłabienie spraw-

ności aktualnego systemu.

Ponadto brak w Polsce

regulacji w zakresie obowiązkowego członkostwa

w izbie gospodarczej i związanych z nim wpłat przed-

siębiorców – w aktualnym stanie finansów publicz-

nych niecelowym jest powoływanie nowej instytucji.

Planowane działania powinny iść w kierunku

wzmocnienia ministra gospodarki w realizacji przy-

pisanych mu zadań związanych z promocją gospodar-

ki – poprzez zwiększenia zasobów finansowych i ka-

drowych.

Może to odbyć się z jednej strony np. po-

przez odzyskanie z MSZ przekazanych w 2006 r.

środków byłych wydziałów ekonomiczno-handlo-

wych, z drugiej zaś przez ustawowe doprecyzowanie

koordynacyjnej roli ministra gospodarki w przedmio-

cie promocji gospodarczej.

Istotne jest umacnianie dotychczas istniejących

podmiotów (WPHI, COIE, PAIiIZ, PARP), które przy

dodatkowym wsparciu kadrowym i inwestycyjnym

mogłyby z powodzeniem jeszcze lepiej wypełniać swo-

je statutowe zadania.

Powinniśmy brać przykład

z krajów, które nie burzą fundamentów i kultywują

przyjęte rozwiązania, zmieniając elastycznie strate-

gię działania.

W dokumencie nie wskazano źródeł finansowania

utworzenia i działalności agencji, abstrahując od fak-

tu, że znamienita większość środków przeznacza-

nych na promocję gospodarczą pozostaje w budżecie

Ministerstwa Gospodarki.

Niedookreślenie źródeł

finansowania projektu niesie ze sobą zagrożenie, iż to

właśnie wielkość przeznaczonych na jego realizację

zasobów ostatecznie zdecyduje o formie organizacyj-

nej agencji, jak i liczbie jej placówek zagranicznych.

Nie ma pewności, czy obecna liczba WPHI mających

być przekształcone w zagraniczne oddziały agencji

zostanie zwiększona, utrzymana czy też zredukowa-

na (ten ostatni przypadek oznaczać będzie zwycię-

stwo orientacji kosztowej nad marketingową).

Należałoby się zastanowić, czy jeżeli nowy pod-

miot dysponować będzie wyłącznie zasobami podmio-

tów, które dziś realizują właśnie działania promocyj-

ne, to czy proponowana zmiana przyczyni się realnie

od intensyfikacji promocji polskiej gospodarki.

Po-

tencjał promocji byłby zwiększony, gdyby jednostki

odpowiedzialne za promocję polskiej gospodarki i po-

moc polskim przedsiębiorcom na rynkach zagranicz-

1146

nych zostały uzupełnione o dodatkowe zasoby etato-

we i budżetowe.

7.

Reasumpcja

Przedstawiając w pkt 3 aktualnie funkcjonujący

system promocji gospodarczej, jak też prezentując

bezprecedensową intensyfikację spójnych i powiąza-

nych ze sobą działań promocyjnych z jednej strony

i odnosząc się do poszczególnych elementów prezen-

towanej przez pana posła diagnozy z drugiej, okre-

śliłem w zasadzie swoje stanowisko w zakresie po-

trzeby pilnego, ustawowego tworzenia systemu za-

rządzania promocją, którego elementem miałaby być

proponowana państwowa agencja.

W mojej opinii działania powinny iść w kierunku

wzmocnienia koordynującej roli ministra gospodarki

w realizacji przypisanych mu ustawowo zadań zwią-

zanych z promocją gospodarczą, zwiększenia zaso-

bów finansowych i kadrowych na realizacje zadań

promocji gospodarczej za granicą oraz jednoznaczne-

go dookreślenia i zapewnienia przestrzegania właś-

ciwości i kompetencji przez poszczególnych realiza-

torów (w tym przedstawicieli administracji rządowej)

tego procesu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

w sprawie wstrzymania przez rząd wypłaty

kolejowej w ramach Funduszu Kolejowego

(14589)

lacją pana posła Wiesława Janczyka (SPS-023-

rządców infrastruktury kolejowej w ramach Fundu-

szu Kolejowego w odniesieniu do pytań zawartych

formację.

PKP PLK SA prowadzi szeroko zakrojony pro-

gram inwestycyjny i remontowo-utrzymaniowy, fi-

nansowany z wielu źródeł, przede wszystkim z bu-

dżetu państwa i ze środków z Unii Europejskiej.

Jed-

nym ze źródeł finansowania zadań realizowanych

przez PKP PLK SA jest Fundusz Kolejowy na pod-

stawie corocznego programu rzeczowo-finansowego

wykorzystania środków Funduszu Kolejowego.

Dzięki dodatkowym wpływom oraz oszczędnoś-

ciom powstałym w 2012 r. możliwe jest sfinansowa-

nie większego zakresu zadań zrealizowanych przez

ły Rady Ministrów w sprawie zatwierdzenia „Progra-

mu rzeczowo-finansowego wykorzystania środków

Funduszu Kolejowego w roku 2013” zostały uwzględ-

nione przez ministra TBiGM zobowiązania PKP

PLK SA powstałe w 2012 r.

Dnia 28 lutego br. projekt

uchwały został przyjęty przez stały komitet Rady Mi-

nistrów i rekomendowany Radzie Ministrów.

Po pod-

jęciu uchwały przez Radę Ministrów PKP PLK SA

będzie mogła złożyć wnioski o środki z Funduszu

Kolejowego, w tym na opłacenie zobowiązań powsta-

łych w 2012 r.

Po pozytywnej weryfikacji wniosków

środki zostaną przekazane spółce.

Jednocześnie informuję, że nie ma związku mię-

dzy wstrzymaniem wypłaty funduszy UE na projek-

ty drogowe, a wypłatą środków z Funduszu Kolejo-

wego na rzecz zarządców infrastruktury.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie ustanowienia siedziby Zarządu

(14594)

Odpowiedź na interpelację pana posła Marka Ła-

tasa, przekazaną przez pana Marka Kuchcińskiego,

wicemarszałka Sejmu RP pismem z dnia 22 lutego

br., w sprawie ustanowienia siedziby Zarządu Dorze-

cza Wisły w Krakowie w związku z przygotowywaną

reformą administracji wodnej.

Uprzejmie informuję, że projekt założeń ustawy

Prawo wodne obejmie utworzenie dwóch nowych pod-

miotów – Zarządu Dorzecza Wisły oraz Zarządu Do-

rzecza Odry, posiadających rozbudowaną strukturę

terenową, które będą tworzone na bazie likwidowa-

nych regionalnych zarządów gospodarki wodnej.

1147

dowe znajdujące się na pozostałych obszarach dorze-

czy po odpowiedniej stronie tej granicy.

Ta zasada

będzie stosowania również do określenia redystrybu-

cji środków finansowych pobieranych przez te pod-

mioty.

nia obszaru dorzecza charakteru tych podmiotów.

Nie oznacza to jednak, że komórki organizacyjne za-

rządów dorzeczy – państwowych osób prawnych będą

spektoraty zarządów dorzeczy.

Liczba tych komórek

zwierciedlać aktualną strukturę regionalnych zarzą-

dów gospodarki wodnej.

W mojej ocenie przeciwdziałanie zanieczyszcze-

niom wód oraz powodzi to zadania, które należy re-

alizować na wszystkich odcinkach cieków wodnych,

z uwzględnieniem specyfiki i zagrożeń występują-

cych na danym terenie.

Celem ochrony wód jest

gicznych stosunków w środowisku wodnym i na te-

Prawo wodne.

Zwracam uwagę na fakt, że ochrona

wód śródlądowych przed zanieczyszczeniami ma na

celu w szczególności zmniejszenie ilości zanieczysz-

czeń odprowadzanych do Morza Bałtyckiego.

Projekt nowej ustawy Prawo wodne, opracowany

przyjętych przez Radę Ministrów, określający w szcze-

gólności siedziby zarządów dorzeczy – państwowych

osób prawnych, będzie przedmiotem uzgodnień między-

resortowych oraz konsultacji społecznych.

Oznacza to,

ne w ramach konsultacji społecznych będą miały prawo

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

wypłatę nieuregulowanych zaległych

należności za budowę autostrad firmom

przy którym przesłano interpelację posła Tomasza

firm, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

W interpelacji wskazano, że „pomimo przyjęcia

ustawy o spłacie niektórych niezaspokojonych należ-

udzielonych zamówień publicznych część firm, które

były podwykonawcami na zakończonych już budo-

wach dróg krajowych i autostrad, nie może otrzymać

wypłaty nieuregulowanych faktur za wykonane pra-

ce.

Spowodowane jest to upadłością firm, których

podwykonawcami były te podmioty, oraz przepisami

tejże ustawy, która nie uwzględnia ww. uprawnio-

nych do otrzymania wypłaty należności z Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.”

W związku

z powyższymi uwagami pan poseł zwrócił się o ocenę

załączonego do interpelacji projektu nowelizacji usta-

nych.

Należy zatem zauważyć, że przedłożony projekt

rozszerzenia zakresu podmiotowego ustawy o dal-

szych podwykonawców oraz przewiduje zmianę za-

kresu przedmiotowego ustawy poprzez usunięcie za-

pisu wskazującego, że ustawa dotyczy zamówień pub-

licznych na roboty budowlane.

Odnosząc się do kwestii usunięcia zapisu wska-

zującego, że ustawa dotyczy zamówień publicznych

na roboty budowlane, należy wskazać, że w uzasad-

nieniu ustawy stwierdzono, iż „ustawa nie zawiera

katalogu umów, jakie wykonawca może zawierać

z przedsiębiorcami uczestniczącymi w procesie rea-

lizacji zamówienia publicznego, w związku z tym uzna-

je się, iż ustawa dotyczyć będzie m.in. umów na ro-

boty budowlane, dostawy wszelkiego rodzaju mate-

riałów, a także świadczenia wszelkich usług, które

są związane z realizacją danego zamówienia publicz-

nego”.

Zatem zapisy ustawy przewidują ochronę przed-

siębiorców, którzy zawarli nie tylko umowy na robo-

ty budowlane, lecz również inne umowy związane

dowlane.

Natomiast zaakceptowanie proponowanego

1148

w projekcie zapisu oznaczałoby, iż ustawa dotyczyła-

by wszystkich zamówień publicznych udzielanych

przez GDDKiA, a nie tylko tych, które dotyczą robót

budowlanych, a więc w szczególności budowy dróg

publicznych.

Taki zapis byłby sprzeczny z intencją

ustawodawcy, aby przepisy umożliwiały ochronę inte-

resów jedynie tych przedsiębiorców, których kłopoty

finansowe były sygnalizowane ministerstwu, a więc

przedsiębiorców związanych z rynkiem budowlanym.

Natomiast odnośnie do rozszerzenia zakresu pod-

miotowego ustawy o dalszych podwykonawców uprzej-

mie informuję, że podniesiona kwestia była już roz-

ważana na etapie prac parlamentarnych i nie zosta-

ła uwzględniona ze względu na trudności z weryfika-

cją przez GDDKiA dalszych podwykonawców reali-

zujących dane zamówienie o roboty budowlane, jak

licznej w sytuacji braku możliwości dochodzenia

przez GDDKiA od wykonawcy zwrotu wypłaconych

rzenie zakresu ustawy o dalszych podwykonawców

było rozważane przez Ministerstwo Transportu, Bu-

uwzględnienie tej propozycji było podyktowane

Należy mieć jednak na uwadze, że prezydent RP

Trybunału Konstytucyjnego w trybie kontroli na-

stępczej na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytu-

cji RP wniosek o zbadanie zgodności niektórych prze-

pisów ustawy z Konstytucją RP.

Prezydent podniósł

i 22 konstytucji, wskazując na nadmiernie ograniczo-

ny krąg podmiotów objętych ustawą.

Do czasu roz-

patrzenia wniosku prezydenta RP przez Trybunał

Konstytucyjny i ewentualnie orzeczenia przez Try-

bunał Konstytucyjny niezgodności niektórych prze-

pisów ustawy z konstytucją wszystkie przepisy usta-

nych obowiązują.

Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konsty-

tucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego

nał Konstytucyjny może określić inny termin utraty

dwunastu miesięcy.

zakresem obowiązywania większego kręgu podmio-

tów), powinna zostać poprzedzona analizą orzeczenia,

boty budowlane przy pomocy innych podmiotów, skła-

dającego dokumenty uprawniające go do otrzymania

należności od GDDKiA, do złożenia oświadczenia, że

tem powyższy zapis ma na celu zapewnienie, aby

środki wypłacane wykonawcom wykonującym prace

korzystywane były nie tylko na rzecz wykonawców,

którzy je otrzymali, lecz aby były przez nich wypła-

cane dalszym podwykonawcom.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie systemu przekazywania danych

pomiędzy starostwami, ośrodkami szkolenia

ruchu drogowego (14601)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przy którym przekazano interpelację poseł Izabeli

między starostwami, ośrodkami szkolenia kierowców

stawiam następujące wyjaśnienia.

egzaminowania przedmiotowy system, w który te

1149

growany z systemem teleinformatycznym stosowa-

uniemożliwia wykonywanie przez WORD zadania

minów na prawo jazdy.

wa jazdy pozwalająca na obsługę profilu kandydata

ratury Rejonowej Warszawa-Praga Północ zawiado-

wicieli konsorcjum ITS – Sygnity w ramach oferty

złożonej w postępowaniu na dostawę systemu telein-

formatycznego dla WORD.

cze wymaganej przepisami gotowości, a także aby

ru dostawcy systemu teleinformatycznego dla WORD

(14603)

terpelację pani Anny Bańkowskiej, poseł na Sejm RP,

1150

zatrudnienia pielęgniarek i położnych w podmiotach

Zakres projektowanego rozporządzenia był przed-

miotem prac Zespołu do spraw opracowania sposobu

ustalania norm zatrudnienia pielęgniarek i położ-

Prace Zespołu do spraw opracowania sposobu

wane na wskazanie możliwie najmniej skomplikowa-

nego sposobu działania, jaki może być zastosowany,

aby systematycznie dokonywać oceny zapotrzebowa-

nia na opiekę pielęgniarek lub położnych.

Natomiast

ostateczna decyzja w sprawie ustalenia minimalnej

opiniowania przez samorząd zawodowy i związki za-

wodowe.

Rozporządzenie zawiera załączniki, przy wyko-

– na podstawie wzoru – można obliczyć minimalną

normę zatrudnienia.

Sposób ustalania norm w rozporządzeniu mini-

ny, skomplikowany, długotrwały w przygotowaniu

Zaproponowany w nowym rozporządzeniu sposób li-

czenia norm w znacznym stopniu może ułatwić okre-

ślenie liczby pielęgniarek i położnych do sprawowa-

nia opieki i zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów.

Ponadto należy wskazać, że ustawa o działalności

leczniczej daje kierującym jednostkami lub komórka-

mi organizacyjnymi określonym w regulaminie or-

ganizacyjnym oraz przedstawicielom organów samo-

rządu pielęgniarek oraz związków zawodowych pie-

lęgniarek i położnych działających na terenie pod-

miotu uprawnienie do opiniowania ustalonych przez

kierownika danego podmiotu leczniczego minimal-

nych norm zatrudnienia.

Mając na uwadze powyższe, postulat dotyczący

przywrócenia zapisów dotyczących obsady pielęgnia-

rek i położnych w oddziale lub innej jednostce orga-

nizacyjnej na dyżurze zgodnej z faktycznym zapo-

trzebowaniem pacjenta na opiekę pielęgniarską lub

rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 21 grudnia

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1545) zawierały i zawierają

przepisy dotyczące sposobu ustalania norm.

Nie za-

wierają już gotowych norm ani przepisów dotyczą-

wskazują liczby pielęgniarek, które powinny zabez-

pieczać opiekę nad pacjentem zgodnie z zapotrzebo-

waniem w tym zakresie.

Zadanie to spoczywa na kie-

rowniku podmiotu leczniczego, który przy ustalaniu

wianym rozporządzeniu.

Kierownik podmiotu lecz-

niczego oraz kadra pielęgniarska (pielęgniarki na-

czelne, przełożone pielęgniarek, pielęgniarki oddzia-

łowe) znają specyfikę danego podmiotu, stany kli-

niczne pacjentów, czas trwania hospitalizacji, specy-

fikę udzielanych świadczeń zdrowotnych, organizację

nia, tak więc, wykorzystując wiedzę w tym zakresie,

ną do opieki nad chorymi.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż rozporzą-

2013 r., a jego przepisy zapewniają podmiotom lecz-

niczym wystarczającą ilość czasu na ustalenie no-

wych, zgodnych z rozporządzeniem norm (ostateczny

Niezależnie od powyższego pragnę zauważyć, iż

porządzenie określa sposób ustalania minimalnych

norm w zakładach opieki zdrowotnej/podmiotach

nym, który obowiązywał 12 lat, i świadczeniodawcy

byli zobowiązani stosować minimalne normy zatrud-

nienia zgodnie z zapisami ww. aktu prawnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

1151

Odpowiedź

podsekretarza stanu

mieszkania, poświadczonych notarialnie,

80-letniej mieszkance Koszalina (14607)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-023-14607/13, interpelację pana posła Czesława

Hoca w sprawie działań podjętych przez ministra

sprawiedliwości w związku z umowami dotyczącymi

własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu miesz-

kalnego, przysługującego pani P. C., sporządzonymi

w formie aktu notarialnego, uprzejmie zauważam, iż

wątpliwości w świetle art. 192 ust. 1 uchwały Sejmu

spolitej Polskiej budzi zakwalifikowanie pisma jako

interpelacji.

Przedstawiona w piśmie kwestia nie ma

bowiem cech sprawy o zasadniczym charakterze

i jednocześnie nie odnosi się do problemów związa-

nych z polityką państwa.

Z uwagi jednak na nadanie biegu pismu pana po-

terpelacji uprzejmie wyjaśniam, iż stosownie do art. 42

cie

1)

minister sprawiedliwości osobiście, za pośredni-

ctwem prezesów sądów apelacyjnych lub sądów okrę-

gowych albo przez wyznaczone osoby sprawuje nad-

zór nad działalnością notariuszy i organami samo-

rządu notarialnego.

Nadzór nad notariuszami na

nież rada izby notarialnej przez swoich członków lub

cych członkami rady albo emerytowanych notariuszy

(art. 44 § 1 ustawy).

Zgodnie z art. 45 ustawy osoby powołane do nad-

zoru mają prawo wglądu w czynności notarialne, ba-

rek, a w razie dostrzeżenia naruszenia przez nota-

riusza jego obowiązków żądać wszczęcia postępowa-

nia dyscyplinarnego.

Zakres, przedmiot oraz kryteria nadzoru, w tym

także sposoby jego wykonywania, określone są przez

przepisy ustawy i wydane na podstawie ustawowego

upoważnienia – regulacje rozporządzenia ministra

tariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz. U.

nadzór wykonywany jest m.in. poprzez przeprowadze-

nie wizytacji kancelarii notarialnych obejmujących

całokształt pracy notariusza oraz lustracji obejmują-

cych określoną problematykę.

Zgodnie z § 4 ust. 2 roz-

porządzenia wizytację przeprowadza się w szczegól-

ności w wypadku nieprzeprowadzania lub wadliwego

przeprowadzenia wizytacji przez organy samorządu

notarialnego lub powtarzających się zarzutów co do

prawidłowości wykonywania czynności notarialnych.

Podkreślić przy tym należy, iż minister sprawied-

liwości może podejmować w stosunku do notariatu

wyłącznie te czynności nadzoru, do których upraw-

niają powołane przepisy, a katalog dopuszczalnych

środków nadzorczych ma charakter zamknięty.

Zgod-

nie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego prze-

tariacie określa wyczerpująco uprawnienia osób po-

wołanych do nadzoru nad działalnością notariuszy

2)

.

lutego 2013 r. do Departamentu Zawodów Prawni-

czych i Dostępu do Pomocy Prawnej przekazana zo-

stała, złożona drogą elektroniczną, anonimowa skar-

ga dotycząca czynności notarialnej dokonanej przez

notariusza T. P., prowadzącego kancelarię notarialną

w Koszalinie.

W skardze powołano się na okoliczno-

ści zdarzenia opisanego w artykule z dnia 8 lutego

2013 r., który ukazał się na portalu internetowym

„Głosu Koszalińskiego”.

Skarga nie zawierała jednak

żadnych danych indywidualizujących czynność nota-

rialną, w tym danych osobowych stron tej czynności,

a także numeru repertorium A, pod którym czynność

została zarejestrowana, co uniemożliwiało skuteczne

podjęcie czynności nadzorczych w sprawie.

W związ-

do Prokuratury Rejonowej w Koszalinie z prośbą

o udzielenie w terminie 7 dni informacji o aktualnym

stanie postępowania przygotowawczego w powyższej

sprawie, w szczególności o podanie, czy wydano posta-

nowienie o przedstawieniu zarzutów oraz o wskazanie

numeru repertorium A, w którym został zarejestro-

wany akt notarialny, o którym mowa w skardze.

Odpis

skargi przesłano prokuratorowi rejonowemu w Kosza-

linie w celu jej ewentualnego wykorzystania.

Nadto wobec wskazania w złożonej interpelacji

danych osobowych strony kwestionowanej obecnie

czynności notarialnej na podstawie art. 232 § 1 Ko-

deksu postępowania administracyjnego w związku

z art. 42 § 1 ustawy Prawo o notariacie oraz w związ-

ku z § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia ministra spra-

wiedliwości w sprawie trybu wykonywania nadzoru

notarialnego odpis skargi został przesłany prezesowi

Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z prośbą o zbadanie

sprawy, wyjaśnienie zarzutów podnoszonych w skar-

1)

2)

Wyrok SN z dnia 11 maja 2000 r., III RN 117/99, OSNP

2011/5/180.

1152

dze, odebranie od notariusza stosownych oświadczeń

oraz powiadomienie ministra sprawiedliwości o wy-

nikach podjętych czynności nadzorczych.

Dalszy przebieg postępowania nadzorczego uza-

leżniony będzie od ewentualnych uchybień w działal-

ności notariusza, w tym od zakresu i rodzaju stwier-

dzonych nieprawidłowości, a wszelkie czynności zo-

staną podjęte niezwłocznie po uzyskaniu niezbęd-

nych informacji.

W związku natomiast z zapytaniem pana posła o

podjęcie czynności zmierzających do stwierdzenia

nieważności umów z udziałem pani P. C. nadmienić

należy, iż w przypadku gdy z jakichkolwiek powodów

w chwili zawierania umowy sprzedaży własnościo-

wego spółdzielczego prawa do lokalu strona tej umo-

wy znajdowała się w stanie wyłączającym świadome

albo też znajdowała się pod wpływem błędu co do

treści czynności prawnej lub też błąd został wywoła-

ny przez drugą stronę podstępnie, strona ta może

wystąpić do właściwego sądu z powództwem o usta-

lenie nieważności umowy.

Zgodnie bowiem z art. 82

K.c. oświadczenie woli złożone przez osobę, która

znajdowała się w powyższym stanie, jest nieważne.

Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, nie-

dorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet

Nadto stosownie do treści art. 84 § 1 K.c. w razie błę-

czym jeżeli oświadczenie woli było złożone innej oso-

bie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopusz-

uważyć, ograniczenie to nie dotyczy czynności praw-

nej nieodpłatnej.

Jeżeli natomiast błąd wywołała

druga strona podstępnie, to zgodnie z art. 86 § 1 K.c.

uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia

W toku postępowania sądowego, o ile doszłoby do

jego skutecznego wszczęcia, rzeczą sądu meriti także

przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych pozosta-

nie ustalenie stanu psychicznego, w jakim znajdowa-

ła się strona w chwili zawierania umowy, określenie

wpływu tego stanu na możliwość rozeznania i zrozu-

mienia działań swoich i innych osób uczestniczących

w czynności, jak również na świadomość znaczenia

i skutków własnego postępowania, ewentualnie po-

czynienie pozostałych ustaleń faktycznych w przypad-

ku powołania się przez stronę na działanie pod wpły-

wem błędu, w tym błędu wywołanego podstępnie.

Podkreślenia wymaga w tym kontekście, iż mini-

ster sprawiedliwości w ramach nadzoru sprawowa-

nego nad notariuszami i organami samorządu nota-

rialnego nie jest upoważniony do zainicjowania na

rzecz określonej osoby postępowania sądowego ani

też do reprezentowania strony takiego postępowania.

Czynności postępowania skargowego nie mogą bo-

wiem zastępować regularnej procedury sądowej,

uwalniać od wymogów i rygorów tej procedury ani

podważać orzeczeń sądowych

3)

.

Zaznaczyć należy jednak również, iż zgodnie

go może domagać się ustanowienia adwokata lub rad-

cy prawnego, przy czym gdy nie jest zwolniona przez

sąd od kosztów sądowych, może wystąpić ze stosow-

nym wnioskiem, jeżeli złoży oświadczenie, z którego

grodzenia adwokata lub radcy prawnego bez uszczerb-

ku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie

nia strony sporządza się według ustalonego wzoru.

Formularz oświadczenia dostępny jest na stronach

internetowych sądów powszechnych oraz w biurze

obsługi interesanta w budynku sądu.

Zgodnie z art. 117

§ 5 K.p.c. sąd uwzględni wniosek, jeżeli udział adwo-

ny.

W przypadku zatem gdyby okazało się, że strona

jest nieporadna, ma trudności z samodzielnym po-

dejmowaniem czynności procesowych albo gdy spra-

wa jest skomplikowana pod względem faktycznym

lub prawnym, może wystąpić o ustanowienie pełno-

mocnika z urzędu

4)

.

Odnosząc się w dalszym ciągu do zgłoszonych

przez pana posła sugestii, wskazać należy, iż wobec

prowadzonego obecnie postępowania przygotowaw-

czego w niniejszej sprawie nie ma potrzeby występo-

wać aktualnie do prokuratora generalnego o podej-

mowanie dodatkowych działań procesowych czy

działań nadzorczych.

Przebieg tego postępowania

w zakresie dotyczącym ewentualnych czynności pro-

cesowych skierowanych przeciwko notariuszowi bę-

dzie natomiast na bieżąco monitorowany przez mi-

nistra sprawiedliwości.

Reasumując, pragnę zapewnić, iż czynności nota-

rialne dokonane z udziałem pani P. C., kwestionowa-

ne w przedstawionej interpelacji, będą w dalszym

ciągu przedmiotem postępowania nadzorczego pro-

wadzonego przez służby podległe ministrowi spra-

wiedliwości, a rodzaj i charakter czynności nadzor-

czych w istotnej mierze powiązany będzie z wynika-

mi postępowania przygotowawczego oraz wynikami

działań podjętych przez prezesa Sądu Apelacyjnego

w Szczecinie po przeanalizowaniu treści czynności

notarialnej oraz zgłoszonych wobec niej zarzutów.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

3)

akt IV SA/Wa 140/07, Lex nr 351325.

4)

Orzeczenie SN z dnia 23 września 1964 r., II PZ 46/64, NP

1965, nr 5, s. 56, postanowienie SN z dnia 14 stycznia 2002 r., I

PZ 99/01, OSNP 2004, nr 4, poz. 66; uzasadnienie postanowienia

SN z dnia 10 października 2003 r., II CK 161/03, LEX nr 148620.

1153

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

023-14608/13, interpelacją pana posła Jerzego Po-

laczka w sprawie zamiaru opodatkowania korzysta-

nia przez rodziny wielodzietne z karty rodzin wielo-

dzietnych uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

stytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego

Uchwały rady powiatu, gminy czy miasta są po-

wszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowe-

go i mogą mieć dwojaki charakter, tj. generalno-abs-

trakcyjny lub indywidualno-konkretny.

W przypadku uchwał o charakterze generalno-

-abstrakcyjnym adresatem norm w nich zawartych są

wszystkie osoby spełniające określone w niej warunki.

Przykładem mogą być uchwały wspierające rodziny

wielodzietne poprzez wydawanie kart dla rodzin po-

siadających troje i więcej dzieci uprawniających do ulg,

np. bezpłatnych przejazdów czy też zniżek w cenie/

opłacie za usługi oferowane przez gminne obiekty uży-

teczności publicznej, np. pływalnię.

Zatem wszystkie osoby, które spełniają określone

w uchwałach przesłanki, mogą korzystać z przyzna-

nych na ich podstawie ulg czy zniżek.

Tym samym

i nie powodują powstania przychodu w rozumieniu

z tych ulg.

W świetle powyższego nie zachodzi potrzeba po-

dejmowania działań mających na celu zmianę prze-

Ponadto uprzejmie informuję, iż Ministerstwo Fi-

nansów zwróciło się do dyrektora Izby Skarbowej

kacji i ewentualnej zmiany.

Konsekwencją analizy

przedmiotowej interpretacji indywidualnej było do-

konanie w dniu 4 marca 2013 r. przez ministra finan-

sów zmiany tej interpretacji.

W przedmiotowej zmianie interpretacji minister

finansów podzielił stanowisko wyrażone przez wnio-

skodawcę, iż przyznane rodzinom wielodzietnym zniż-

ki oraz bezpłatne przejazdy komunikacją miejską

w drodze uchwały rady miejskiej nie stanowią przy-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie wysokich cen oleju opałowego (14610)

przedstawiam poniżej odpowiedź na interpelację

pana posła Krzysztofa Brejzy w sprawie wysokich

Należy podkreślić, iż na obecny wzrost cen oleju

opałowego wpływ mają przede wszystkim czynniki

na rynku światowym oraz osłabienie złotówki w sto-

sunku do dolara amerykańskiego, natomiast nie po-

lityka rządu Rzeczypospolitej Polskiej.

(stanowiący obecnie ok. 5% ceny detalicznej), nie jest

opałowy pozostaje na niezmienionym poziomie od

września 2005 r., w związku z czym w najmniejszym

wego.

Uprzejmie informuję, iż minister gospodarki na

sce.

Warto zauważyć, iż ceny oleju opałowego odzna-

czają się sezonowością związaną z jego zużyciem i zwy-

czajowo osiągają maksymalne poziomy w miesiącach

liwa, natomiast wykazują tendencje spadkowe w ko-

lejnych miesiącach.

Zgodnie z dostępnymi danymi,

w dniu 15 stycznia 2012 r. średnia cena oleju opało-

wego wynosiła 4,29 zł/l, natomiast w dniu 15 czerw-

ca 2012 r. była ona już o ok. 50 gr niższa i wynosiła

3,80 zł/l.

W dniu 15 grudnia 2012 r. cena litra oleju

opałowego spadła do ok. 3,77 zł, a w dniu 4 marca

2013 r. wyniosła 3,85 zł.

Niższe ceny detaliczne tego

1154

gatunku paliwa w okresie zimowym 2012/2013 były

spowodowane głównie spadkiem notowań ropy naf-

towej.

Od wielu lat regularnie zbierane są w Polsce in-

formacje o wytwarzaniu i pozyskiwaniu wszystkich

rodzajów energii oraz dane o ich zużyciu, niemniej

jednak nie są prowadzone badania w zakresie zmia-

ny wykorzystywania oleju opałowego do celów grzew-

czych przez gospodarstwa domowe na stosowanie

paliw stałych, w tym węgla.

Zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia

2010” prezes Głównego Urzędu Statystycznego oraz

minister właściwy ds. gospodarki prowadzili badanie

cykliczne pn. „Badanie zużycia paliw i energii w go-

spodarstwach domowych”.

Celem badania było uzy-

skanie szczegółowych informacji o zużyciu paliw

i energii w gospodarstwach domowych, w celu wypeł-

nienia obowiązków określonych w rozporządzeniu Par-

energii (Dz. Urz.

UE L 304 z 14 listopada 2008 r., str. 1).

Badanie prowadzone jest cyklicznie, co trzy lata.

W dniu

28 maja 2012 r.

Główny Urząd Statystyczny opubliko-

wał opracowanie pn. „Zużycie energii w gospodar-

stwach domowych w 2009 r.”.

Według statystyk GUS

w Polsce w 2009 r. aż 51,1% gospodarstw domowych

wykorzystywało ogrzewanie na paliwa stałe (głównie

węgiel i drewno), 40% pobierało ciepło z sieci, 10%

gospodarstw ogrzewało dom gazem ziemnym, a jedy-

nie 0,6% gospodarstw używało kotłów na olej opałowy.

Przed 2009 r. zrealizowano dwa badania dotyczą-

ce zużycia paliw przez gospodarstwa domowe do ce-

lów grzewczych:

— badanie przeprowadzone przez GUS przy współ -

udziale Centrum Informatyki Energetyki w latach

1994–1995 („Zużycie paliw i energii w gospodarstwach

domowych w mieście i na wsi w roku 1993”.

Główny

Urząd Statystyczny, Warszawa 1995),

— badanie przeprowadzone przez GUS i Agencję

Rynku Energii SA w roku 2003 („Zużycie paliw i ener-

gii w gospodarstwach domowych i indywidualnych

gospodarstwach rolnych”.

Wyniki badania ankieto-

wego.

Agencja Rynku Energii, Warszawa 2003).

Średnie roczne zużycie poszczególnych nośników

energii w gospodarstwie domowym nie uległo rady-

kalnym zmianom w latach 2002–2009.

Olej opałowy

jest paliwem o wysokich wartościach opałowych i du-

żych zaletach ekologicznych, choć z różnych wzglę-

dów konkurencyjność jego stosowania jest ograniczo-

na.

Głównym powodem małej popularności zastoso-

wania oleju opałowego do celów grzewczych jest bar-

dzo wysoka cena tego paliwa, podlegająca takim sa-

mym wahaniom jak ceny paliw ciekłych do pojazdów

silnikowych.

W latach 2002–2009 wzrosły znacząco

ceny większości nośników energii dla gospodarstw

domowych.

Dla oleju opałowego nominalny wzrost

ceny wyniósł 83%, a realny 54%, natomiast wzrost

średnich nominalnych wydatków dla gospodarstwa

domowego w latach 2002–2009 wyniósł 66% w za-

kresie tego gatunku paliwa.

Zgodnie z danymi za lata

2002–2009 udział gospodarstw domowych zużywa-

jących olej opałowy wzrósł o 0,2 punktu procentowe-

go (z 0,3% w 2002 r. do 0,6% w 2009 r.).

Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady

rok 2012 (Dz. U. z 2011 r.

Nr 173, poz. 1030) pn. „Pro-

gram badań statystycznych statystyki publicznej na

rok 2012” prezes Głównego Urzędu Statystycznego

i minister właściwy ds. gospodarki opublikują opra-

cowanie statystyczne dotyczące zużycia energii w go-

spodarstwach domowych za 2012 r. w pierwszym

kwartale 2014 r. i wówczas będzie możliwe bardziej

szczegółowe przedstawienie danych w przedmioto-

wym zakresie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

(14611)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-14611/13, dotyczące interpelacji posła

lodzietnych, uprzejmie informuję.

System świadczeń rodzinnych określony przepi-

sowane do rodzin (w tym wielodzietnych):

— zasiłek rodzinny w kwocie:

cia do ukończenia 24. roku życia oraz

1155

go (jest to główne świadczenie związane z wielodziet-

nością).

Prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do

tego zasiłku rodzinnego przysługuje, jeśli dochód ro-

cko legitymujące się orzeczeniem o niepełnospraw-

ności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacz-

nym stopniu niepełnosprawności – kwoty 623 zł

miesięcznie.

W 2012 r. wypłacono przeciętnie miesięcznie

w rodzinie wielodzietnej (z trojgiem i więcej dziećmi).

Dodatkowo rodzina wielodzietna, która jest

uprawniona do zasiłku rodzinnego, może korzystać

z pozostałych dodatków do zasiłku rodzinnego w za-

leżności od indywidualnej sytuacji rodzinnej.

Ustawa

o świadczeniach rodzinnych przewiduje następujące

dodatki do zasiłku rodzinnego:

bilitacji i kształcenia dziecka niepełnosprawnego

życia lub 80 zł miesięcznie na dziecko pomiędzy 5. a 24.

340 zł na wszystkie dzieci; w przypadku dziecka le-

gitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności

Ponadto może korzystać z jednorazowej zapomogi

(tzw. becikowego), która przysługuje, jeżeli dochód

netto.

Dodatkowo ustawa o świadczeniach rodzinnych

datkowo podwyższyć (ze środków własnych):

— kwoty dodatków do zasiłku rodzinnego oraz

— przyznać jednorazową zapomogę z tytułu uro -

dzenia się dziecka (tzw. gminne becikowe).

W 2012 r. ogółem działania takie podjęło 48 gmin,

w tym:

— 38 gmin przyznało gminne becikowe przecięt -

nie miesięcznie na kwotę 932 zł.

— 5 gmin podwyższyło dodatek z tytułu urodze -

nia dziecka, przeciętnie miesięcznie o kwotę o 475 zł.

przeciętnie miesięcznie o kwotę 67 zł.

— 7 gmin podwyższyło dodatek z tytułu wycho -

nie miesięcznie o kwotę 74 zł.

— 3 gminy podwyższyły dodatek z tytułu rozpo -

częcia roku szkolnego, przeciętnie miesięcznie o kwo-

tę 53 zł.

Bardzo dobrym narzędziem polityki rodzinnej na

szczeblu samorządów gmin jest tzw. karta rodzin

wielodzietnych, w oparciu o którą zapewniany jest

ulgowy lub bezpłatny dostęp do lokalnych instytucji

kultury, sportu, transportu itp.

Jest to typowe roz-

wiązanie do zastosowania na szczeblu lokalnym,

a nie krajowym.

Wiąże się bowiem z dostępem do

podmiotów będących własnością lokalną i decyzjami

gmin o pozbawieniu się potencjalnych dochodów fi-

nansowych z usług tych lokalnych instytucji, które

oferowane są rodzinom wielodzietnym nieodpłatnie.

Z zadowoleniem obserwuje się, że inicjatywa karty

rodzin wielodzietnych podejmowana jest przez coraz

to nowe gminy.

Aktualnie jest ich ok. 50.

stwa, bezrobocia, niepełnosprawności oraz długo-

trwałej lub ciężkiej choroby.

Ważną przesłanką do

udzielenia pomocy w ramach ustawy jest też potrzeba

ochrony macierzyństwa lub wielodzietność, a także

bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych

stępować do ośrodków pomocy społecznej w gminach

i pozafinansowych.

Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przy-

znawane są w uzależnieniu od kryterium dochodo-

wego osób i rodzin ubiegających się o świadczenia,

określonego w art. 8 ust. 1 ww. ustawy.

Kryterium

dochodowe dla osób żyjących w gospodarstwach wie-

loosobowych wynosi 456 zł miesięcznie, a dla osób

samotnie gospodarujących – 542 zł miesięcznie.

Kwo-

spodarstwa rolnego przyjęta została na poziomie 250 zł

miesięcznie z ha przeliczeniowego.

Do świadczeń pieniężnych, które mogą otrzymy-

wać rodziny wielodzietne, należy zasiłek okresowy,

przyznawany w szczególności ze względu na długo-

trwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, a tak-

że możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do

łecznego.

W przypadku rodziny świadczenie to usta-

la się do wysokości różnicy między kryterium docho-

dowym rodziny a dochodem tej rodziny, przy czym

1156

kwota zasiłku okresowego dla rodziny nie może być

wym rodziny, a dochodem tej rodziny.

liczności sprawy.

Świadczenie to jest zadaniem włas-

nym gminy dofinansowywanym z budżetu państwa.

Istotną formą wsparcia rodzin jest zasiłek celowy,

Zasiłek celowy może być przyznany również oso-

czyn może być przyznany niezależnie od dochodu

są z budżetu gmin.

ny jest także szereg świadczeń niepieniężnych, do któ-

rych zaliczamy m.in. pracę socjalną.

Jest to jedna

z najważniejszych, nominalnie najskuteczniejszych

metod wspierania osób i rodzin wymagających pomo-

cy, rozumiana jako działalność zawodowa mająca na

czeństwie poprzez pełnienie odpowiednich ról społecz-

nych oraz tworzenie warunków sprzyjających temu

celowi.

Praca socjalna świadczona jest na rzecz popra-

trakt socjalny będący pisemną umową zawartą z oso-

bą ubiegającą się o pomoc, określającą uprawnienia

i zobowiązania stron umowy w ramach wspólnie po-

dejmowanych przez tę osobę i pracownika socjalnego

działań zmierzających do przezwyciężenia trudnej sy-

Dodatkowym wsparciem dla rodzin wielodziet-

nych jest pomoc realizowana w ramach programu

z dniem 31 grudnia 2005 r.

Program realizowany był

w okresie od 2006 do 2009 r., następnie został prze-

dłużony na kolejne lata.

sytuacji kryzysowej), w szczególności osoby samotne,

datkowo na podstawie art. 6a ustawy o ustanowieniu

programu 20% liczby dzieci dożywianych w gminie

może być objętych pomocą w formie posiłku w szkole

lub przedszkolu bez przeprowadzania wywiadu i wy-

dawania decyzji administracyjnych.

W ramach rea-

lizacji programu przewidziane są następujące formy

pomocy: posiłek, ze szczególnym uwzględnieniem po-

zakup żywności, świadczenie rzeczowe w postaci pro-

duktów żywnościowych.

W ramach programu orga-

nizowany jest również dowóz posiłków.

Na zakończenie należy także wspomnieć o reali-

zowanym przez Agencję Rynku Rolnego programie

unijnej pomocy żywnościowej dla osób najuboższych

PEAD.

Kryterium dochodowe uprawniające do udzie-

lenia tej formy pomocy wynosi 150% kwoty, o której

– dla osoby samotnej, 684 zł – dla jednego członka

rodziny.

Dodatkowo należy kierować się także art. 7

ustawy, który mówi, z jakiego tytułu może być udzie-

lona pomoc społeczna.

W szczególnie uzasadnionych sytuacjach pomoc

może być udzielona osobom lub rodzinom, które prze-

kraczają ustalone w zasadach kryteria.

Pod pojęciem

„szczególnie uzasadnionych sytuacji” należy rozu-

mieć trudną sytuację życiową osoby zgłaszającej się

po pomoc wynikającą np. z choroby i związanych

z tym zwiększonych wydatków na leczenie, leki, zda-

rzeń losowych, zwiększenia wydatków na opłaty miesz-

kaniowe, inne obciążenia finansowe.

Program PEAD realizowany jest przez 3 organi-

zacje, tj. Federację Polskich Banków Żywności, Cari-

1157

tas Polska oraz Polski Komitet Pomocy Społecznej

we współpracy z innymi lokalnymi organizacjami.

Rodzinom wielodzietnym spełniającym kryteria,

o których mowa powyżej, może zostać udzielona po-

moc żywnościowa w ramach programu PEAD.

W celu

uzyskania takiej pomocy osoba zainteresowana po-

winna zwrócić się do ww. organizacji działających

w obszarze jej zamieszkania lub do właściwego ze

społecznej, który wskaże organizację mogącą udzielić

pomocy żywnościowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

w sprawie wprowadzenia ułatwień

dla rzemieślników wykonujących

tzw. ginące zawody i kształcących

W odpowiedzi na interpelację pana posła Jerzego

Budnika, przesłaną pismem z dnia 26 lutego 2013 r.,

znak: SPS-023-14612/13, w sprawie wprowadzenia

ce zawody i kształcących uczniów w tych zawodach

przedkładam poniższe wyjaśnienia.

kształcenie zawodowe w Polsce.

Kompetencje w tym

zakresie są rozproszone, ale leżą głównie w gestii Mi-

nisterstwa Edukacji Narodowej oraz Ministerstwa

spraw pracy odpowiada za politykę w obszarze rynku

pracy, promocji zatrudnienia i rozwoju instytucji ryn-

ku pracy oraz inicjuje i wspiera działalność publicz-

nych służb zatrudnienia.

Zadaniem ministra pracy

i polityki społecznej jest m.in. obsługa spraw z działu

administracji rządowej: praca, dotyczących przede

wszystkim zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobo-

ciu, a nie kształcenia w zawodach czy wspierania dzia-

łalności rzemieślniczej w tzw. ginących zawodach

i kształcenia uczniów w tych zawodach.

Minister pracy i polityki społecznej jako dyspo-

nent środków Funduszu Pracy odpowiada natomiast

za przekazywanie wsparcia finansowego pracodaw-

com zatrudniającym młodocianych pracowników

w celu przygotowania zawodowego.

Już od 1995 r.

pracodawcy zatrudniający młodocianych pracowni-

ków objęci byli systemem refundacji wynagrodzeń

wypłacanych młodocianym pracownikom, które wte-

dy realizowane były przez powiatowe urzędy pracy.

Natomiast obecnie funkcjonujący system refundacji

związanej z przygotowaniem młodocianych pracow-

ników do zawodu istnieje od 2004 r. i został wprowa-

dawcy, również rzemieślnicy, mistrzowie w tzw. gi-

nących zawodach, mogą zatrudniać młodocianych pra-

cowników w celu przygotowania zawodowego w for-

mie nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania

określonej pracy, a koszty zatrudnienia refundowane

są ze środków Funduszu Pracy.

Środki Funduszu Pracy powinny wspierać kształ-

cenie uczniów w zawodach deficytowych na rynku

pracy (w których brak jest rąk do pracy) oraz w zawo-

dach, na które istnieje lub będzie istniało zapotrzebo-

wanie na rynku pracy, co pozwoli uniknąć kształcenia

młodocianych, którzy w przyszłości staną się bezro-

botnymi.

Dlatego też refundacja odbywa się w zawo-

dach ujętych w wykazach zawodów, w których możli-

wa jest refundacja, sporządzanych przez samorządy

województw.

Wykazy te tworzone są na podstawie

wyników prowadzonego monitoringu zawodów deficy-

towych i nadwyżkowych oraz prognozy zapotrzebowa-

nia na kwalifikacje na lokalnych i regionalnych ryn-

środki Funduszu Pracy są niewystarczające w stosun-

ku do istniejącego zapotrzebowania określanego we

wnioskach o refundacje przez pracodawców zatrud-

niających młodocianych pracowników.

Ponadto od 2009 r. na podstawie art. 108 ust. 1

pkt 55 ustawy o promocji zatrudnienia (…) z Fundu -

szu Pracy wypłacana jest pracodawcom obligatoryj-

na dotacja za wykształcenie młodocianego po zakoń-

czeniu przygotowania zawodowego (wcześniej finan-

sowana z budżetu); przy 36-miesięcznym okresie

kształcenia w wysokości 8081 zł, przy krótszym okre-

sie kształcenia w wysokości proporcjonalnej, a w przy-

padku przyuczenia do pracy – 254 zł za każdy miesiąc

kształcenia; kwoty te podlegają waloryzacji o wskaź-

niki inflacji, a ich wysokość wynika z przepisu art.

zm.).

Dystrybucja tych środków realizowana jest

przez gminy.

W ubiegłym roku na wsparcie pracodawców za-

trudniających młodocianych pracowników w celu na-

uki zawodu wydatkowano z Funduszu Pracy łącznie

kwotę 541 mln zł, w tym 238,2 mln zł na refundację

wynagrodzeń młodocianych pracowników i 302,8 mln

zł na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocia-

nych.

Dla porównania w tym samym 2012 r. na szko-

lenia bezrobotnych przeznaczono zaledwie 189 mln zł.

Dodatkowo w połowie 2009 r. z inicjatywy ministra

pracy i polityki społecznej przy ścisłej współpracy ze

Związkiem Rzemiosła Polskiego wprowadzono do usta-

wy o promocji zatrudnienia (…) instrument rynku

pracy pn. „przygotowanie zawodowe dorosłych”.

1158

Przygotowanie zawodowe dorosłych, zgodnie

z art. 53a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia (…),

rosłych trwającej od 12 do 18 miesięcy lub przyucze-

nia do pracy dorosłych trwającego od 3 do 6 miesięcy.

Organizacja oraz realizacja przygotowania zawodo-

wego dorosłych regulowane są zapisami zawartymi

wie przygotowania zawodowego dorosłych (Dz. U.

ma na celu umożliwienie osobom bezrobotnym zdo-

bycia umiejętności praktycznych oraz wiedzy teore-

tycznej, niezbędnych do wykonywania zadań zawo-

dowych.

Jest to forma wsparcia pozwalająca na po-

łączenie praktyki zawodowej z możliwością zdobycia

uwzględnia wymagania określone w podstawie pro-

gramowej kształcenia w zawodach lub standardy wy-

magań będące podstawą przeprowadzania egzaminu

czeladniczego.

Praktyczna nauka zawodu dorosłych

kończy się egzaminami potwierdzającymi kwalifika-

cje w zawodzie przeprowadzanymi przez okręgową

rzemieślniczych.

Uczestnik, po pomyślnym zdaniu

powyższych egzaminów, otrzymuje odpowiednio

Program przyuczenia do pracy dorosłych uwzględ-

nia standardy kwalifikacji zawodowych dostępne

ciwego do spraw pracy lub wymagania określone

zaminem sprawdzającym przeprowadzanym przez ko-

misję egzaminacyjną izby rzemieślniczej, instytucję

ną do przeprowadzania egzaminów, wskazaną przez

twierdzającymi kwalifikacje w zawodzie, przeprowa-

Pracodawcy, z którym starosta zawarł umowę

rosłych, przysługuje jednorazowa premia ze środków

cji, jeżeli skierowany przez starostę uczestnik przy-

gotowania zawodowego dorosłych ukończył program

sokość premii wynosi obecnie 461,80 zł za każdy peł-

ny miesiąc przygotowania zawodowego dorosłych.

Starosta refunduje też ze środków Funduszu Pracy

lizacji przygotowania zawodowego dorosłych, okre-

ślone w umowie wydatki poniesione na uczestnika

dzeń, odzież roboczą, posiłki regeneracyjne i inne

nia zawodowego dorosłych w wymiarze do 2% prze-

ciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy peł-

ny miesiąc realizacji programu.

W 2012 r. tylko 270 osób ukończyło przygotowanie

zawodowe dorosłych, jednak efektywność (stosunek

liczby osób, które podjęły pracę, do liczby osób, które

ukończyły daną formę aktywizacji) tej formy aktywi-

zacji zawodowej wyniosła 53,7%.

Zatem przed Związ-

kiem Rzemiosła Polskiego stoi szansa szerszego ko-

rzystania z tego instrumentu rynku pracy, także

jeśli chodzi o kształcenie w tzw. zawodach ginących.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

w zawodach rzemieślniczych m.in. poprzez realizo-

wany do końca 2013 r. z inicjatywy MPiPS projekt

współfinansowany ze środków EFS pn. „Rozwijanie

zbioru krajowych standardów kompetencji zawodo-

wych wymaganych przez pracodawców”.

W ramach

tego projektu powstaną opisy standardów kompeten-

cji dla 300 zawodów, w tym dla ok. 50 zawodów,

w których możliwe jest kształcenie w rzemiośle

(w zawodach nieujętych w klasyfikacji zawodów

szkolnictwa zawodowego).

Standardy będą wykorzy-

stywane przede wszystkim w celu lepszego dostoso-

wania programów kształcenia i szkolenia zawodowe-

go w zawodach pozaszkolnych do potrzeb rynku pra-

cy oraz zapewnienia podstawowej informacji zawo-

doznawczej dla poprawy przejrzystości kwalifikacji

i budowania spójnego systemu uznawania kwalifika-

cji zawodowych.

Brak zapotrzebowania na niektóre usługi oraz

rozwój technologiczny spowodowały, że wiele usług

i profesji nie jest już tak potrzebnych jak w przeszło-

ści.

Jak sam pan poseł zauważył, są na rynku pracy

osoby wykształcone w tzw. ginących zawodach, ale

nie prowadzą działalności zawodowej związanej z po-

siadanymi kwalifikacjami.

Dlatego też Ministerstwo

planuje poszerzenia zachęt do wykonywania tzw. gi-

nących zawodów oraz do kształcenia uczniów w tych

zawodach.

Jednak istnieją w Polsce inicjatywy na

poziomie regionów, jak np. finansowane z Małopol-

skiego Regionalnego Programu Operacyjnego oraz

Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, dzięki któ-

rym mikroprzedsiębiorcy prowadzący działalność

o charakterze rękodzielniczym, wykorzystujący tra-

dycyjne umiejętności i techniki rzemieślnicze, mogą

ubiegać się o wsparcie inwestycji i kształcenia w MŚP.

Przykładami takich lokalnych projektów są np. kon-

kurs prowadzony przez Małopolskie Centrum Przed-

siębiorczości w zakresie przedsiębiorczych tradycji

regionu czy projekt „Ginące zawody i rzemiosła na Pod-

halu zatrzymane w kadrze”.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

1159

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie nieobjęcia wydłużonym

które urodzą się w I kwartale 2013 r.

(14614)

SPS-023-14614/13, uprzejmie wyjaśniam, że w dniu

kończono etap uzgodnień międzyresortowych i opi-

niowania tego projektu przez partnerów społecznych

oraz organizacje pozarządowe działające na rzecz

rodzin.

W dniu 19 lutego br. odbyła się konferencja

uzgodnieniowa.

Obecnie trwają prace nad kolejnym

tekstem projektowanej ustawy uwzględniającym

przebieg tej konferencji.

W projektowanej ustawie proponuje się umożli-

cka.

Proponuje się także zachowanie obecnej zasady,

skiego, także w pełnym wymiarze.

W przypadku wy-

boru przez pracownicę tego sposobu korzystania

zasiłku.

Projekt przewiduje także możliwość wcześ-

lopu macierzyńskiego lub po wykorzystaniu przez

go i z urlopu rodzicielskiego z pracownikiem ojcem

dziecka.

1160

lopu macierzyńskiego.

Wybór drugiego sposobu ko-

niem się dziecka wpływałby na wysokość zasiłku ma-

cierzyńskiego.

Zasiłek ten wynosiłby 100% podstawy

wego i dodatkowego urlopu macierzyńskiego i 60%

z urlopu rodzicielskiego.

Pragnę dodać, że rozwiązania przyjęte w projek-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przekazujące interpelację posła Grzegorza Adama

nostycznej pojazdów, uprzejmie informuję, iż obecnie

w przedmiotowym obszarze nie są prowadzone prace

legislacyjne.

Ostatnie zmiany w przepisach dotyczą-

cych zakresu i sposobu przeprowadzania badań tech-

nicznych wprowadzone zostały rozporządzeniem mi-

jazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy

tych badaniach (Dz. U. poz. 996), w którym dokona-

na została implementacja przepisów wynikających

wie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów

Jednocześnie informuję, iż w dniu 17 grudnia

2012 r. w resorcie transportu odbyło się forum dys-

kusyjne w sprawie badań technicznych pojazdów,

w którym uczestniczyli przedstawiciele środowiska

bezpośrednio związanego ze stacjami kontroli pojaz-

dów oraz badaniami technicznymi – w sumie 21 pod-

miotów.

Na spotkaniu podjęta została decyzja o po-

wołaniu grupy roboczej ad hoc, w której skład będą

wchodzić zainteresowani przedstawiciele obecnych

na forum podmiotów.

Zadaniem grupy jest sformu-

łowanie propozycji rozwiązań strategicznych dla po-

prawy systemu badań technicznych pojazdów, dzia-

łania stacji kontroli pojazdów oraz nadzoru nad wy-

konywaniem badań technicznych pojazdów.

Organi-

zację spotkań w ramach grupy zapewnia Transpor-

towy Dozór Techniczny, natomiast resort transportu

uczestniczy w jej posiedzeniach w charakterze obser-

watora.

Dopiero po zakończeniu prac ww. grupy zo-

stanie resortowi transportu przedstawiona propozy-

cja rozwiązań w przedmiotowej sprawie.

Zapropono-

wane rozwiązania zostaną poddane analizie i na jej

podstawie będzie powzięta decyzja o ewentualnym

ich zastosowaniu w prawodawstwie krajowym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie uregulowania zasad

lokalizacji instalacji wiatrowych (14622)

dotyczącego interpelacji pana posła Grzegorza Ada-

zacji instalacji wiatrowych, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki podjęło działania

dotyczące prac legislacyjnych w zakresie uregulowa-

nia zasad lokalizacji instalacji wiatrowych?

2.

Czy Ministerstwu Gospodarki są znane ewen-

tualne negatywne skutki dla okolicznych mieszkań-

ców lokalizacji farm wiatrowych?

Odpowiadając na powyższe pytanie, należy prze-

de wszystkim wyjaśnić, że minister gospodarki nie

jest organem właściwym do ustalania rzeczywistego

oddziaływania elektrowni wiatrowych na zdrowie

ludzi i środowiska przyrodniczego.

Ponadto, zgodnie

1161

z informacją zawartą w piśmie Marszałka Sejmu RP,

interpelacja o tej samej treści skierowana została

również do ministra zdrowia, ministra środowiska

oraz ministra transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej.

Udzielając zatem odpowiedzi na kwestie

przedstawione w ww. interpelacji, minister gospodar-

ki odniesie się jedynie do spraw w zakresie swojej

właściwości.

Ministerstwo Gospodarki poprzez tworzone prze-

przy którym została przekazana interpelacja pana

Grzegorza Adama Woźniaka, posła na Sejm RP, w spra-

wie uregulowania zasad lokalizacji instalacji wiatro-

wych, przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

1.

Czy Ministerstwu Środowiska znane są ewen-

1162

2.

Czy Ministerstwo Środowiska podjęło działania

w zakresie prac legislacyjnych w sprawie uregulowa-

W informacjach publikowanych w raportach za-

dwutlenku węgla w odniesieniu do wielkości produ-

kowanej energii.

Pomimo że energia elektryczna wy-

pośredni może mieć wpływ na zdrowie człowieka.

czyszczeń do atmosfery elektrownie wiatrowe mogą

niowania elektromagnetycznego) oraz znaczne prze-

obrażenia w krajobrazie i zagospodarowaniu terenu,

jak i częstszy brak akceptacji warunków lokalizacji

padku farm wiatrowych z jednej strony badania po-

sem internetowym:

http://www.gdos.gov.pl/files/OOS_zal/Wytyczne-

-w-zakresie-prognozowania-oddzialywan-na-srodo-

wisko-farm-wiatrowych.pdf.

Zawiera ona m.in. dane

dług informacji w niej zawartych większość naukow-

ców zajmujących się zagadnieniem infradźwięków

rekcja Ochrony Środowiska i regionalne dyrekcje

fleksy światła wywoływane mogą być przez śmigła

biny przy słońcu święcącym za nimi rzucają ruszają-

ce się cienie, tworząc wrażenie stroboskopu.

Nie ma

stwarza bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi.

żenia wykluczyć.

W celu zminimalizowania potencjalnego nega-

stwie nie ma zapisów regulujących minimalną odle-

głość lokalizacji elektrowni wiatrowych od terenów

niem tego typu rozwiązania.

Uwarunkowane jest to

1163

kalnych, w jakiej można umiejscawiać farmy wiatro-

we bez generowania negatywnych oddziaływań na

wielu elementach.

Rozpatrując przykładowo kwestie

nocześnie istotna jest kwestia samego modelu elek-

trowni, wysokości wieży oraz innych szczegółowych

dym projekcie.

Wskutek bardzo dużej ilości zmien-

nych, stanowiących o ostatecznym kształcie, natęże-

niu i wielkości rozchodzącego się hałasu oraz innych

działywań nie jest możliwe podanie bezwzględnej

gatywnego wpływu na ludzi.

Określenie jakichkol-

wiek, chociażby przybliżonych wartości parametru

dualnych danych technicznych oraz środowiskowych,

na środowisko, regulowanej przepisami ustawy z dnia

Podczas rozpatrywania jednostkowych projektów

znane są kluczowe parametry przedsięwzięcia, wy-

konywane są odpowiednie badania i prognozy, po

nowanego przedsięwzięcia i wskazanie bezpiecznej

lokalizacji względem obszarów zabudowanych.

Przepisy ww. ustawy przewidują również ocenę

morządowym podejmowanie przy zapewnionym usta-

wowo udziale lokalnych społeczności decyzji co do

dzić, że większość opublikowanych wyników badań

wypadkową wielu czynników, w tym głównie emisji

łożenia danej farmy przez lokalną społeczność.

Jednak

Reasumując, funkcjonujący system prawny służą-

cy zarządzaniu środowiskiem naturalnym w sposób

dostateczny umożliwia właściwym organom, jednost-

kom samorządowym i społecznościom lokalnym przy

przejrzystości postępowań i przestrzeganiu prawa pro-

wadzenie racjonalnej gospodarki przestrzenią i środo-

wiskiem według zasad zrównoważonego rozwoju

Wymaga podkreślenia, że instrumentem prewen-

cyjnym ochrony środowiska, a zatem i ochrony warun-

ków życia i zdrowia ludzi zarówno na etapie plani-

stycznym (strategicznym), jak i inwestycyjnym jest

ocena oddziaływania na środowisko.

Generalna Dy-

rekcja Ochrony Środowiska oraz regionalne dyrekcje

gał zgodnie z przyjętymi zasadami ochrony środowi-

ska, w tym zdrowia i warunków życia ludzkiego, tak

aby możliwe było zagwarantowanie odpowiedniego

poziomu zachowania środowiska przyrodniczego oraz

liwienie rozwoju tej proekologicznej gałęzi energetyki.

rządowych i jednostek naukowych, oraz władz samo-

rządowych prowadzi dialog w kwestii odległości elek-

Obszary chronione (w kategoriach wartości dla

elementów zawarte są w wspomnianych powyżej ob-

ligatoryjnych ocenach oddziaływania na środowisko

oraz raporcie środowiskowym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

1164

Woźniaka w sprawie uregulowania zasad lokalizacji

lutego 2013 r. (znak: SPS-023-14622/13), uprzejmie

informuję, co następuje.

Zgodnie z „Koncepcją przestrzennego zagospoda-

loletnich plantacji roślin energetycznych przy jedno-

przedmiotowej koncepcji.

Z dniem 1 stycznia 2013 r.

darowania przestrzennego na poziomie regionalnym

i krajowym zostały przekazane do właściwości mini-

stra rozwoju regionalnego.

W wyniku przedmiotowej

nowelizacji minister rozwoju regionalnego stał się

również organem odpowiedzialnym za dokonywanie

w zakresie kształtowania ładu przestrzennego prze-

glądu i analizy zasad, sposobu, a także warunków

przestrzennego zagospodarowania kraju – zgodnie

W zakresie kompetencji ministra transportu, bu-

darowania przestrzennego.

W tym zakresie przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia.

W przypadku braku takiego planu określenie sposo-

bów zagospodarowania i warunków zabudowy tere-

nu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudo-

W rozumieniu ustawy lokalizacja elektrowni wiatro-

wych nie stanowi realizacji inwestycji celu publicz-

nego (w tym zakresie warto, należy wskazać m.in. na

decyzji o warunkach zabudowy.

Uchwalanie miejsco-

wych planów zagospodarowania przestrzennego ma

modzielnie decydują, czy status prawno-planistyczny

scowym planie zagospodarowania przestrzennego),

pisy rangi ustawowej.

Dopiero zgodność zamierzenia

i realizację zamierzenia budowlanego na gruncie

Podstawowym dokumentem określającym polity-

strategicznej oceny oddziaływania na środowisko,

nych, skumulowanych, krótkoterminowych, średnio-

terminowych i długoterminowych, stałych i chwilo-

miot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralno-

1165

środowisko uwzględnia się uwarunkowania wynika-

art. 59 ustawy ooś, tj. o ile stanowi przedsięwzięcie

wsze znacząco oddziaływać na środowisko jest insta-

lacja wykorzystująca do wytwarzania energii elek-

trycznej energię wiatru o łącznej mocy nominalnej

wana na obszarach morskich Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Z kolei do przedsięwzięć mogących potencjalnie

wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej

przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie, warunki ży-

cia ludzi, dobra materialne.

Analizie podlega także

możliwość oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania

ooś).

Analiza ta obejmuje zatem ocenę intensywności

zjawisk, które powszechnie łączy się z funkcjonowa-

niem elektrowni wiatrowych, takich jak zmiany tras

przelotu ptaków, hałas mechaniczny, szum aerody-

namiczny, infradźwięki, pole elektromagnetyczne

winno być określenie, czy wnioskowana inwestycja

rządzie gminnym), a zatem organy gminy mają obo-

wiązek działania w interesie mieszkańców, ponosząc

inwestycja znajduje się na liście zawartej w rozporzą-

1166

wisko przewidują szereg mechanizmów partycypa-

rębnych leżących poza właściwością ministra trans-

muję, że ministrowi transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej znana jest wstępna opinia na te-

mat wpływu elektrowni wiatrowych przedstawiona

przez Ministerstwo Zdrowia w piśmie z dnia 17 grud-

nia 2012 r., znak: MZ-ZP-Ś-078-24976-2/EM/12.

Pis-

mo to wskazuje na potrzebę przeprowadzenia dal-

szych, kompleksowych badań, które pozwolą na ewen-

tualne sformułowanie postulatów pod adresem pra-

wodawcy w zakresie norm środowiskowych odpo-

wiednich dla zniwelowania wpływu elektrowni wia-

trowych na otoczenie.

Normy takie powinny znaleźć

się w przepisach z zakresu ochrony środowiska, któ-

re uwzględniane będą w procesie lokalizacji, budowy

i eksploatacji elektrowni wiatrowych, podobnie jak

inne przepisy chroniące dobra wysoko cenione w pro-

cesie inwestycyjno-budowlanym.

Co istotne uwzględ-

nienie tych norm następuje w procesie inwestycyjno-

-budowlanym automatycznie, jeśli zostaną one wpro-

wadzone jako przepisy szczególne (odrębne) wobec

ogólnych zasad lokalizacji, wznoszenia i eksploatacji

obiektów budowlanych.

dowlanego powołana rozporządzeniem Rady Mini-

jest opracowanie przepisów rangi ustawowej regulu-

jących w sposób kompleksowy proces inwestycyjno-

-budowlany.

Według obecnych ustaleń w skład pro-

jektowanego aktu prawnego wejdą także zagadnienia

z zakresu lokalnego planowania i zagospodarowania

przestrzennego określające zasady lokalizacji inwe-

stycji z poszanowaniem wartości wysoko cenionych.

Planowany termin przedstawienia ministrowi trans-

Kodeksu budowlanego to 30 listopada 2014 r.

cyjnych dla osób niepełnosprawnych (14623)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

lację pana posła Grzegorz Adama Woźniaka w spra-

wie finansowania turnusów rehabilitacyjnych dla

1167

osób niepełnosprawnych, proszę o przyjęcie poniż-

nusie rehabilitacyjnym, pod warunkiem że:

dzonego przez wojewodę albo poza takim ośrodkiem,

stawowe informacje o stopniu i rodzaju niepełno-

tuacji zdrowotnej wnioskodawcy oraz na podstawie

1168

innych dodatkowych informacji będących w posiada-

zadań przez samorządy.

Następnie rada powiatu w for-

mie uchwały samodzielnie dzieli te środki na po-

szczególne zadania, m.in. na dofinansowanie uczest-

nictwa w turnusie rehabilitacyjnym.

Rada powiatu,

dokonując określonych rozstrzygnięć, powinna uwzględ-

niać zapisy powiatowego programu działań na rzecz

wane potrzeby niepełnosprawnych mieszkańców po-

wiatu.

Należy jednak zaznaczyć, że osoby niepełno-

(14654)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

sokości pomocy w formie dofinansowania do wyna-

grodzenia pracowników niepełnosprawnych, uprzej-

mie wyjaśniam, że w najbliższym czasie nie jest pla-

nowana zmiana przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy

w zakresie sankcji za nieterminową wpłatę środków

na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełno-

sprawnych.

Podkreślenia wymaga, że środki finansowe zgro-

madzone na zakładowym funduszu rehabilitacji osób

niepełnosprawnych (ZFRON) są środkami publicz-

nymi uzyskiwanymi przez zakład pracy chronionej

jako wsparcie zatrudniania osób niepełnosprawnych

i jako takie podlegać powinny ścisłej kontroli.

Usta-

wodawca zwolnił pracodawców prowadzących ZPCH

z obowiązku odprowadzania części podatków na

rzecz urzędu skarbowego czy urzędu miasta, w za-

mian za to uzyskują oni środki na rehabilitację za-

wodową i społeczną zatrudnionych pracowników nie-

pełnosprawnych.

To właśnie działalność rehabilita-

cyjna powinna być finansowana ze środków ZFRON,

nie było natomiast zamiarem ustawodawcy, by pie-

niądze z tego tytułu służyły do czasowego finanso-

wania jakiejkolwiek innej działalności pracodawcy

mającego status zakładu pracy chronionej.

Wprowa-

dzenie ww. przepisu miało na celu uszczelnienie sy-

stemu poprzez uniemożliwienie pracodawcom wyko-

rzystywania publicznych pieniędzy na inne cele niż

te, które wynikają z przepisów ustawy o rehabilitacji

(…), jak i rozporządzenia ministra pracy i polityki

kładowego funduszu rehabilitacji osób niepełno-

sprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810, ze zm.), i to

w możliwie najkrótszym czasie.

Rozważyć należy natomiast uszczegółowienie

przepisów dotyczących przekazywania środków na

ZFRON poprzez dokładne wskazanie, kiedy praco-

dawca uzyskuje środki, które następnie przekazuje

na ten fundusz.

Uprzejmie wyjaśniam, że do Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej nie docierają sygnały o negatyw-

nych, w postaci postawienia w stan likwidacji, kon-

sekwencjach dla zakładów pracy chronionej wpłaty

30% środków na Państwowy Fundusz Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych (PFRON), w związku z czym

resort nie opracowuje planu działań mających rato-

wać te zakłady.

Podkreślenia wymaga, że na gruncie

obowiązujących przepisów ustawy o rehabilitacji (…)

istnieją instrumenty pozwalające na złagodzenie obo-

wiązku wpłat na PFRON.

Stosownie do art. 49 ust.

5c ustawy o rehabilitacji (…) prezes Zarządu PFRON

w drodze decyzji na wniosek pracodawcy w przypad-

ku uzasadnionym ważnym interesem pracodawcy lub

1) odroczyć termin płatności należności lub roz-

łożyć ich zapłatę na raty,

1169

2) odroczyć termin płatności zaległości z tytułu

wpłat, odsetek za zwłokę lub rozłożyć ich zapłatę na

raty

– uwzględniając możliwości płatnicze pracodawcy

oraz stan finansów PFRON.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

dusz socjalny uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

ciwemu do spraw wewnętrznych oraz o zmianie in-

nych ustaw przewidują uregulowania dotyczące pre-

wencji rentowej i aktywizacji zawodowej dla funkcjo-

nariuszy służb mundurowych.

– przygotowanie do innej aktywności zawodowej.

Jed-

stanowiący podstawę prawną utworzenia funduszu

1170

ną z dwóch, obok żołnierzy zawodowych, grup spo-

łecznych posiadającą fundusz socjalny utworzony

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie ośrodków specjalistycznych

odpowiedzialnych za interwencję kryzysową

(14661)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiedź na inter-

14661/13, złożoną przez pana posła Piotra Zgorzel-

skiego w sprawie ośrodków specjalistycznych odpo-

wiedzialnych za interwencję kryzysową.

w rodzinie, możliwość skorzystania ze specjalistycznej

pomocy oferowanej przez specjalistyczne ośrodki

kompleksowej pomocy w ramach zadań realizowanych

ty oraz samorządy wojewódzkie realizują programy

następne lata będzie możliwość zwiększenia środków

działania przemocy w rodzinie, co przyczyni się do

świadczenia usług na wyższym poziomie.

Jak wynika z powyższego, zmiany dokonane na

nie miały na celu zwiększenie bezpieczeństwa osób

przemocą dotkniętych i doprowadzenie do sytuacji

takiej, w której to nie osoba doświadczająca przemo-

cy wraz ze swoimi dziećmi musi uciekać z domu, tyl-

ko sprawca jest od rodziny izolowany.

są przypadki koniczności czasowego opuszczenia

domu przez osobę doznającą przemocy w rodzinie.

Dlatego też realizacja zapisów ww. ustawy oraz

w rodzinie” dała możliwość stworzenia na terenie kra-

ju systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie,

cowej dla osób doznających przemocy w rodzinie.

— 81 ośrodków wsparcia, z których skorzystało

1171

— 35 specjalistycznych ośrodków wsparcia dla

ponowały 221 miejscami całodobowymi;

Zadaniem tego typu instytucji jest przede wszyst-

kim udzielenie kompleksowej natychmiastowej po-

mocy w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia osoby

doznającej przemocy w rodzinie, a następnie wypo-

sażenie tej osoby w wiedzę i możliwości znalezienia

najlepszego rozwiązania danej sytuacji życiowej.

ofiar przemocy w rodzinie.

Pragnę jednak zauważyć, że prowadzenie placó-

wek, z wyłączeniem specjalistycznych ośrodków

niem własnym samorządów.

i powiatów.

Ponadto, opisując funkcjonującą na terenie kraju

infrastrukturę, należy z całą odpowiedzialnością pod-

kreślić, że wprowadzone zmiany do ustawy o prze-

sowe dały możliwość stosowania przez sąd zakazu

Zatem należy przede wszystkim podejmować wszyst-

kie kroki prawne, aby osoby doznające przemocy

opuszczenia.

sowano środek zapobiegawczy w postaci nakazu

209 tego rodzaju środków, należy odnotować znaczący

dziła się i jest często stosowana przez prokuratorów.

go wydały 34 postanowienia w przedmiocie przedłu-

żenia stosowania tego środka na dalsze okresy (2010

(2010 – 279).

naniu z rokiem poprzednim, wzrosła i wyniosła 7198

nie lokali mieszkalnych do pomieszczenia tymczaso-

wego wyniosła 2177 (2010 – 1997), czyli w porówna-

opróżnienia lokalu) w 2640 sprawach, natomiast

dzinie przede wszystkim kieruje się dobrem osób do-

znających przemocy w rodzinie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

rozkładu godzin pracy aptek oraz kwestii

w godzinach nocnych, dniach świątecznych

oraz w innych dniach wolnych od pracy (14664)

1172

pana Piotra Walkowskiego przekazaną ministrowi

zdrowia przy piśmie, SPS-023-14664/13, z dnia 27

lutego 2013 r., dotyczącą przepisów regulujących usta-

lanie harmonogramów pracy aptek ogólnodostęp-

nych w godzinach nocnych, dniach świątecznych oraz

innych dniach wolnych od pracy niniejszym informu-

ję, co następuje.

W ocenie ministra zdrowia kwestia zapewnienia

stałego zaopatrzenia pacjentów w produkty lecznicze

nie jest kwestią woli i interesu ekonomicznego,

a przynajmniej nie są to aspekty najistotniejsze w pro-

wadzeniu tego typu działalności.

działalności apteki jest zaopatrywanie ludności w pro-

dukty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wy-

roby medyczne.

Co więcej, art. 103 ust. 2 pkt 3 prze-

wołanej ustawy wiąże fakt niezaspokajania w sposób

uporczywy potrzeb miejscowej ludności w zakresie

wydawania produktów leczniczych z możliwością cof-

nięcia zezwolenia na prowadzenie apteki.

Przyrównywanie realizacji zawodu aptekarza do

inicjatyw prowadzonych wyłącznie na zasadach ko-

mercyjnych przeczy, jak się wydaje, treści art. 2a ust. 1

zgodnie z którym wykonywanie zawodu farmaceuty

Należy zauważyć, iż na podstawie art. 96 ust. 2

ww. ustawy w przypadku nagłego zagrożenia zdro-

ust. 1, może wydać bez recepty lekarskiej produkt

mniejszym terapeutycznym opakowaniu, z wyłącze-

niem środków odurzających, substancji psychotropo-

wych i prekursorów grupy I-R, co należy postrzegać

jako element opieki farmaceuty nad pacjentem w szcze-

gólnych przypadkach losowych.

W tym kontekście zasadne wydaje się przywołanie

treści art. 1 ust. 3 i 4 kodeksu aptekarza Rzeczypo-

spolitej Polskiej, zgodnie z którym każde zachowanie

aptekarza podważające zaufanie do zawodu jest na-

ruszeniem godności tego zawodu.

Naruszeniem god-

ności zawodu jest w szczególności każde zachowanie

aptekarza, które wykracza poza dobro nadrzędne,

jakim jest dobro pacjenta – jednostki jedynej i niepo-

wtarzalnej.

Co więcej, w art. 3 ust. 2 tegoż kodeksu

stwierdza się, że mechanizmy rynkowe, naciski spo-

łeczne lub wymagania administracyjne nie zwalnia-

ją aptekarza z przestrzegania zasad etyki zawodu,

zaś w art. 7 – że stosunek aptekarza do pacjenta op-

arty jest na zaufaniu.

Mając powyższe na uwadze, można by postawić

tezę, że aptekarz nie musi udzielać świadczeń opieki

zdrowotnej, by spełniać rolę zawodu wysokiego za-

ufania publicznego w placówce ochrony zdrowia pub-

licznego.

Tym samym misję aptekarza w społeczeń-

stwie należałoby oceniać podług innych mierników

niż ekonomiczne.

Pragnę ponadto poinformować, iż za wydawanie

produktów leczniczych w aptece w porze nocnej przy-

sługuje określona opłata ryczałtowa.

Aktualnie na

Jednocześnie informuję, iż omawiana ustawa nie

przewiduje innych mechanizmów rekompensowania

aptekarzom poświęcanego czasu i ponoszonych wy-

datków z tytułu pracy w godzinach nocnych oraz

w sprawie planowanych reorganizacji

szkół publicznych na szczeblu podstawowym

prawdopodobnie będzie ich likwidacja (14670)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-14670/13) w sprawie planowanych reorga-

Odnosząc się do kwestii zwiększania jakości na-

uczania w szkołach, wyjaśniam, że 11 grudnia 2012 r.

przyrodniczych) realizowanych przez Międzynarodo-

we Stowarzyszenie Mierzenia Osiągnięć Szkolnych

RLS i TIMSS stanowią główne źródło międzynaro-

dowych porównań umiejętności uczniów.

Badanie

1173

wynik naszych uczniów w rozumieniu pisanego teks-

tu poprawił się o 6 pkt.

Obecnie Polska plasuje się

kim skutek zmniejszenia się odsetka uczniów, którzy

i dziewcząt.

W badaniu TIMSS Polska uczestniczyła

wie uzyskali wynik bliski średniej międzynarodowej,

w badaniu umiejętności matematycznych polscy ucz-

niowie uzyskali nieco słabszy wynik, mieszczący się

niach matematycznych wymagających podejścia

upowszechnienie wychowania przedszkolnego.

Ko-

rzystanie z edukacji przedszkolnej połączonej z opie-

ką i wychowaniem umożliwia podejmowanie pracy

przez młodych rodziców oraz przyczynia się do wy-

równania szans edukacyjnych dzieci.

ny rozwój dziecka.

Zmiany proponowane w projekcie

W Ministerstwie Edukacji Narodowej przygoto-

nia przedszkolnego, przy jednoczesnym zmniejszeniu

obciążeń finansowych dla rodziców.

Ustawa przed-

szkolna (która została skierowana pod obrady Rady

Ministrów) gwarantuje upowszechnienie wychowa-

nia przedszkolnego poprzez stworzenie miejsc w przed-

w przedszkolu oraz dotacje dla samorządów na roz-

wój edukacji przedszkolnej.

Od 1 września 2016 r.

nia edukacji przedszkolnej na poziomie porównywal-

nym z innymi krajami Unii Europejskiej (ok. 90%)

kilka lat wcześniej, niż pierwotnie zakładano.

Zgod-

nie z założeniami budżet państwa przekaże gminom

pieniądze (dotacja celowa) na zwiększenie liczby miejsc

oraz zmniejszenie opłat, jakie ponoszą rodzice.

Pie-

niądze będą przekazywane na dzieci w przedszko-

lach, oddziałach przedszkolnych w szkołach oraz in-

nych formach wychowania przedszkolnego, także

prowadzonych przez podmioty niepubliczne.

Zmniej-

szeniu ulegną wysokie obecnie opłaty ponoszone

zapewnić miejsce w przedszkolu każdemu czterolat-

ce wyrażą wolę zapisania dziecka do przedszkola.

Informuję jednocześnie, że z dniem 4 kwietnia

określa zasady organizowania i funkcjonowania opie-

ki nad najmłodszymi, minimalne standardy usług

placówek i kwalifikacje osób sprawujących opiekę

oraz reguluje zasady finansowania i działalności nad-

zorczej w zakresie przestrzegania warunków i jako-

żłobkowa przewiduje, że opieka nad dziećmi w wieku

nego opiekuna oraz nianię.

Natomiast w ramach

wawcza oraz edukacyjna.

Odnosząc się do kwestii reorganizacji pracy kolej-

nych szkół, które mają być zlikwidowane, uprzejmie

informuję, że zgodnie z obowiązującymi przepisami

zarówno decyzje o likwidacji, jak i tworzeniu nowych

szkół i placówek są autonomicznymi decyzjami orga-

nów je prowadzących.

Za nadzór pedagogiczny nad

ministracyjnych szkoły nadzorowane są przez organ

prowadzący (art. 34a ustawy).

Za plan sieci publicz-

Na reorganizację sieci szkolnej i związane z tym

likwidacje szkół ma wpływ przede wszystkim zmiana

liczby i struktury wieku ludności, która doprowadzi-

ła do zmniejszenia populacji uczniów.

Zgodnie z da-

nymi GUS od połowy lat 90. XX w. systematycznie

w tym szkół podstawowych.

Od roku szkolnego

łach podstawowych zmalała o ponad 415 tys. Niż de-

mograficzny widoczny jest również w gimnazjach.

Od

roku szkolnego 2005/2006 w porównaniu z rokiem

2011/2012 liczba uczniów w tym typie szkoły zmala-

ła o 386 tys.

Z danych systemu informacji oświatowej wynika,

1174

natomiast w roku szkolnym 2012/2013 – o 349.

W procesie likwidacji szkoły samorządy zobowią-

zane są do przestrzegania przepisów ustawy o syste-

cja świetlicy, żywienia) oraz organizację dowożenia

Odpowiadając na pytanie dotyczące niewystar-

czających środków finansowych jako jednej z głów-

nych przyczyn likwidacji szkół oraz działań Minister-

stwa Edukacji Narodowej w zakresie zwiększenia

kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, uprzejmie

informuję, że o sposobie i źródłach finansowania za-

dań oświatowych przesądzają przepisy ustawy z dnia

lizację zadań oświatowych, w tym na wynagrodzenia

rytorialnego.

Ponadto zgodnie z art. 30 ustawy Kar-

ta Nauczyciela środki niezbędne na średnie wyna-

grodzenia nauczycieli wraz z pochodnymi od wyna-

grodzeń, środki na odpis na zakładowy fundusz

świadczeń socjalnych oraz środki na dofinansowanie

niem doradztwa metodycznego zagwarantowane są

terytorialnego.

W świetle powyższego zadania oświa-

towe związane z prowadzeniem przez jednostki sa-

morządu terytorialnego szkół i placówek finansowa-

ne są z dochodów samorządów terytorialnych.

Dochodami samorządów terytorialnych w myśl

1) dochody własne,

2) subwencje ogólne,

3) dotacje celowe z budżetu państwa.

oświatowej po odliczeniu rezerwy ustawowej między

gminy, powiaty i województwa samorządowe doko-

nuje się według kryteriów ustalonych przez ministra

sadami przyjmowanymi w rozporządzeniu w sprawie

roku.

Rozporządzenie uzależnia wysokość części oświa-

jącego, uwzględniającego stopnie awansu zawodowe-

go nauczycieli,

mem przypadająca na jednego ucznia przeliczenio-

wego).

O przeznaczeniu środków otrzymanych z tytułu

1175

jednostek samorządu terytorialnego organ stanowią-

cy jednostki samorządu terytorialnego (tj. rada gmi-

Wysokość kwot części oświatowej subwencji ogól-

nej w latach 2008–2012 w podziale na poszczególne

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że Minister-

nie sieci szkół, nie może też ich reorganizować.

Dzia-

łania podejmowane przez Ministerstwo Edukacji

Narodowej koncentrują się przede wszystkim na pod-

noszeniu jakości edukacji.

Minister edukacji narodo-

ty ustala podstawowe kierunki realizacji przez kura-

torów oświaty polityki oświatowej państwa, w szcze-

nego, oraz kontroluje sprawność i efektywność nad-

zoru pedagogicznego sprawowanego przez kuratorów

cych w tym zakresie.

Z poważaniem

Organika-Sarzyna SA (14671)

sytuacji w Zakładach Chemicznych Organika-Sarzy-

na SA w Nowej Sarzynie, przekazaną przy piśmie

(nr SPS-023-14671/13) z dnia 27 lutego 2013 r., uprzej-

stwa nie posiada akcji spółki Zakłady Chemiczne Or-

ganika-Sarzyna SA.

Dominującym akcjonariuszem

Zgodnie z raportem bieżącym Ciech SA nr 59/2012

z dnia 28 listopada 2012 r. wykaz akcjonariuszy spół-

ki Ciech SA posiadających co najmniej 5% głosów na

nadzwyczajnym walnym zgromadzeniu tej spółki

przedstawia się następująco:

1.

Skarb Państwa:

liczba głosów: 19 972 900,

udział w ogólnej liczbie głosów: 37,89%,

udział w liczbie głosów na NWZ: 79,22%.

Województwo

2012

(zł)

Z czego:

2011

(zł)

2010

(zł)

2009

(zł)

2008

(zł)

Kwota subwencji

naliczona

algorytmem

Kwota

korygująca*)

(zł)

dolnośląskie 2 607 133 2 576 478 30 655 2 438 794 2 319 851 2 212 474 2 039 674

kujawsko-pomorskie 2 241 660 2 216 495 25 165 2 109 692 1 992 765 1 900 989 1 762 247

lubelskie 2 335 009 2 308 006 27 003 2 202 239 2 089 023 1 992 488 1 860 249

lubuskie 1 002 269 990 658 11 612 945 588 908 528 865 803 810 599

łódzkie 2 341 081 2 314 000 27 080 2 205 971 2 101 405 2 007 480 1 870 278

małopolskie 3 671 080 3 630 693 40 387 3 453 728 3 292 613 3 146 485 2 899 302

mazowieckie 5 141 296 5 078 900 62 396 4 763 630 4 480 759 4 243 465 3 900 900

opolskie 1 020 622 1 009 169 11 453 968 554 924 946 884 038 819 987

podkarpackie 2 426 416 2 398 685 27 732 2 302 441 2 206 320 2 107 569 1 951 458

podlaskie 1 254 737 1 239 979 14 758 1 181 982 1 126 534 1 077 971 996 734

pomorskie 2 503 718 2 475 896 27 821 2 316 924 2 174 265 2 047 063 1 867 494

śląskie 4 297 555 4 246 105 51 450 4 019 462 3 784 291 3 639 008 3 390 014

świętokrzyskie 1 361 937 1 346 636 15 302 1 306 383 1 241 834 1 175 299 1 092 756

warmińsko-

mazurskie

1 596 614 1 578 965 17 649 1 517 946 1 442 483 1 380 093 1 289 385

wielkopolskie 3 588 169 3 549 106 39 062 3 388 268 3 217 752 3 087 793 2 849 579

zachodniopomorskie 1 673 893 1 654 545 19 348 1 581 678 1 496 435 1 431 381 1 324 432

Razem 39 063 189 38 614 316 448 873 36 703 280 34 799 804 33 199 399 30 725 088

rytorialnego w roku 2012 (Dz. U. poz. 1279).

1176

2.

Otwarty Fundusz Emerytalny PZU Złota Je-

sień:

liczba głosów: 3 140 000,

udział w ogólnej liczbie głosów: 5,96%,

udział w liczbie głosów na NWZ: 12,45%.

3.

Government of Norway:

liczba głosów: 1 301 661,

udział w ogólnej liczbie głosów: 2,47%,

udział w liczbie głosów na NWZ: 5,16%.

Wykaz akcjonariuszy posiadających co najmniej

5% głosów na NWZ Ciech SA po wznowieniu obrad

w dniu 27 listopada 2012 r.:

1.

Skarb Państwa:

3.

Aviva Otwarty Fundusz Emerytalny Aviva BZ

WBK:

liczba głosów: 1 800 000,

udział w ogólnej liczbie głosów: 3,42%,

udział w liczbie głosów na NWZ: 6,66%.

Uprawnienia akcjonariusza spółki kapitałowej,

Kodeks spółek handlowych, nie obejmują ingerencji

w bieżące zarządzanie spółką.

Dodatkowo pragnę

poinformować, że spółkę Ciech SA obowiązuje szereg

innych regulacji dotyczących emitentów papierów

wartościowych dopuszczonych do publicznego obro-

tu.

Zgodnie z przepisami dotyczącymi spółek publicz-

nych nie jest dopuszczalne udzielanie akcjonariuszo-

wi takiej spółki informacji poza walnym zgromadze-

niem. Dopuszczalne jest udzielanie akcjonariuszowi

takich informacji, które są już publicznie znane

(np. wynikają z przekazanej informacji bieżącej lub

okresowej).

Nienależyte wykonanie przez spółkę pub-

liczną obowiązków informacyjnych skutkować może

nałożeniem na spółkę określonych sankcji admini-

stracyjnych.

Jednocześnie pragnę poinformować, że wyniki

ekonomiczno-finansowe spółki Ciech SA, jako spółki

szawie, są publikowane w zakresie określonym w obo-

wiązujących aktach prawnych regulujących obowiąz-

ki sprawozdawcze emitentów papierów wartościo-

notowań giełdowych.

Skarb Państwa, jako jeden z ak-

cjonariuszy spółki Ciech SA, korzysta z informacji

dotyczących tej spółki na zasadach identycznych jak

pozostali akcjonariusze.

Skonsolidowane raporty kwar-

talne oraz raporty roczne spółki Ciech SA, zawiera-

jące wymagane dane ekonomiczno-finansowe, są pub-

likowane na następującej stronie internetowej: http://

www.ciech.com/PL/Inwestorzy/Strony/RaportyFi-

nansowe.aspx.

Przedstawiciele Skarbu Państwa w Radzie Nad-

zorczej spółki Ciech SA oraz spółki ZCh Organika-

-Sarzyna SA obecnej i poprzedniej kadencji realizo-

wali swoje obowiązki (w tym obowiązki informacyj-

ne) rzetelnie oraz zgodnie z obowiązującymi przepi-

sami prawa, czego potwierdzeniem było udzielane im

przez zwyczajne walne zgromadzenie absolutorium

z wykonania obowiązków członków rady nadzorczej.

Osoby będące członkami Rady Nadzorczej spółki

Ciech SA oraz Rady Nadzorczej spółki ZCh Organi-

ka-Sarzyna SA z ramienia Skarbu Państwa spełnia-

ją wymogi przewidziane prawem do pełnienia tej

funkcji.

Jednocześnie pragnę poinformować, że Skarbowi

Państwa nie zostały przyznane uprawnienia osobiste

dotyczące prawa powoływania lub odwoływania

mywania oznaczonych świadczeń od spółki Ciech SA.

Zgodnie z § 21 statutu Ciech SA do kompetencji rady

nadzorczej należy w szczególności:

1) ocena sprawozdania zarządu z działalności

obrotowy i skonsolidowanego sprawozdania finanso-

wego oraz sprawozdania z działalności grupy kapita-

łowej, której jednostką dominującą jest spółka, o ile

spółka je sporządza, w zakresie ich zgodności z księ-

oraz wniosków zarządu dotyczących podziału zysku

madzeniu corocznego pisemnego sprawozdania z wy-

ników tej oceny;

2) opiniowanie opracowywanych przez zarząd

programów działania spółki;

3) rozpatrywanie i opiniowanie spraw mających

4) uchwalanie regulaminu rady nadzorczej;

5) zatwierdzanie regulaminu zarządu;

6) ustalanie zasad wynagradzania i wysokości

wynagrodzeń dla członków zarządu, w tym prezesa

zarządu;

7) wybór biegłego rewidenta dla przeprowadzenia

badania sprawozdania finansowego spółki oraz ba-

dania skonsolidowanego sprawozdania finansowego

grupy kapitałowej spółki;

8) wyrażanie zgody na dokonanie rozporządzenia

prawem lub zaciągnięcie zobowiązania, które na pod-

stawie jednej lub kilku powiązanych czynności praw-

nych przekracza równowartość kwoty 10 000 000 zł

(słownie: dziesięć milionów), z wyłączeniem:

a) umów sprzedaży surowców, półproduktów i pro-

duktów związanych z przedmiotem działalności spółki;

b) czynności, które wymagają zgody walnego

zgromadzenia.

Zgodnie z wiedzą posiadaną przez Ministerstwo

Skarbu Państwa Zarząd Ciech SA uzyskuje wyma-

gane statutem Ciech SA zgody rady nadzorczej na

dokonanie określonych czynności.

Odnośnie do prac Zespołu Konsultacyjnego ds.

Grupy Kapitałowej Ciech pragnę poinformować, że

w jego pracach biorą udział przedstawiciele Minister-

1177

stwa Skarbu Państwa, Zarządu i Rady Nadzorczej

Ciech SA, członkowie zarządów spółek zależnych

Ciech SA, przedstawiciele organizacji związkowych

Ciech SA oraz spółek z Grupy Kapitałowej Ciech.

Podczas posiedzeń Zespołu Konsultacyjnego ds.

Grupy Kapitałowej Ciech analizowane były m.in.

kwestie związane z przeprowadzaną w spółkach na-

leżących do grupy restrukturyzacją oraz negocjacja-

mi nowych zakładowych układów zbiorowych pracy.

Grupa Kapitałowa Ciech wdraża obecnie szeroko

Główne działania restrukturyzacyjne:

nagrodzeń,

— optymalizacja procesów produkcyjnych oraz

gospodarki magazynowej,

— sprzedaż aktywów nieoperacyjnych, w tym

zbędnych nieruchomości,

— optymalizacja kosztów energetyki (skonsolido -

— optymalizacja kosztów bieżącego utrzymania

Podczas posiedzenia Zespołu Konsultacyjnego ds.

kich spółkach Grupy Kapitałowej Ciech zapadła de-

cyzja o ich wypowiedzeniu oraz negocjacji nowych

ZUZP.

Kolejne posiedzenie Zespołu Konsultacyjnego

ds. Grupy Kapitałowej Ciech planowane jest w II

kwartale br.

Odnośnie do zbycia akcji ZCh Organika-Sarzyna

SA pragnę poinformować, że w wyniku zawartej w dniu

26 marca 2006 r. umowy sprzedaży akcji tej spółki

Ciech SA przyjął szereg zobowiązań, których reali-

zacja była corocznie raportowana (początkowo do

Skarbu Państwa) w postaci okresowych sprawozdań

kupującego.

Sprawozdania te podlegały szczegółowej

nie z ostatecznym sprawozdaniem kupującego i zło-

żonym wraz z nim ostatnim raportem niezależnego

akceptowane przez delegaturę ministra skarbu pań-

stwa w Rzeszowie, zobowiązania z umowy sprzedaży

w tym w szczególności:

alizowane inwestycje gwarantowane oraz zaliczone

zł (przy zobowiązaniach w kwocie 130 mln zł),

— skupione zostały akcje pracownicze za ogólną

kwotę niemal 26,4 mln zł (od wszystkich pracowni-

posiadanych akcji),

— dochowane zostały pozostałe zobowiązania wy -

nikające zarówno z samej treści zawartej umowy

sprzedaży akcji ZCh Organika-Sarzyna SA, jak i pod-

pisanego z organizacjami związkowymi spółki pakie-

tu gwarancji socjalnych.

ta 17,8 mln zł, wzrost zdolności produkcyjnych o 10 tys.

sów MCPA i MCPP (kwota 117,5 mln zł), zwiększając

chodziło częściowo z funduszy Unii Europejskiej (do-

finansowanie w kwocie 34 mln zł pozyskane przy

dużym wsparciu i pełnym zaangażowaniu Ciech SA),

a w pozostałej części głównie ze środków wygenero-

wanych dzięki pozostawieniu przez Ciech SA zysku

z należnej mu jako większościowemu akcjonariuszo-

wi dywidendy, przeznaczając przypadający nań

udział w zysku na inwestycje i rozwój spółki.

Umowa

wiązywała Ciech SA, jako nabywcy spółki, do rezyg-

nacji z wypłaty dywidendy, zatem decyzja o sukce-

sywnym zwiększaniu kapitałów ZCh Organika-Sa-

rzyna SA była przemyślaną decyzją biznesową Ciech

SA, ukierunkowaną na rozwój portfela produktowe-

go i wzrost mocy wytwórczych spółki.

Łącznie około

w spółce, zasilając jej kapitał zapasowy – z przezna-

czeniem na rozwój spółki (kwota 75,5 mln zł) oraz na

Ciech SA nabył większościowy pakiet akcji ZCh

Organika-Sarzyna SA w ramach konkurencyjnego

najwyższą cenę (244,5 mln zł za pakiet 80% akcji)

przy jednoczesnym dochowaniu zasad współpracy

Jednoznacznym dowodem takiego postępowania było

kietu gwarancji socjalnych z gwarancjami zatrudnie-

1178

niczych, przeznaczając m.in. znaczne środki finanso-

we na coroczny skup akcji pracowniczych (dotychcza-

akcje na podstawie ustawy dnia 30 sierpnia 1996 r.

Poruszana w interpelacji sprawa obejścia przez

Ciech SA pakietu gwarancji socjalnych oraz zakła-

dowego układu zbiorowego nie znajduje potwierdze-

nia w faktach ani w przygotowywanych przez Zarząd

nych i potwierdzanych przez niezależnego audytora,

corocznych okresowych sprawozdaniach kupującego

z wykonania zobowiązań prywatyzacyjnych, jak rów-

nież w ostatecznym sprawozdaniu kupującego.

Co-

roczne badanie wykonania zobowiązań prywatyza-

cyjnych (w tym zobowiązań z pakietu gwarancji so-

cjalnych) przez niezależnego audytora to uzgodniony

przez strony umowy sprzedaży akcji ZCh Organika-

-Sarzyna SA mechanizm, którego celem była bez-

stronna i obiektywna weryfikacja zgodności zreali-

zowanych działań z wynikającymi z umowy i pakie-

tu zobowiązaniami.

Niezależnie zatem od oceny sy-

tuacji przez Ciech SA i organizacje związkowe, jako

stron pakietu gwarancji socjalnych, opinia niezależ-

nego audytora powinna być traktowana jako obiek-

tywna i nadrzędna.

informacjami złożenie organizacjom związkowym

w innych podmiotach Grupy Ciech, włączenie z sa-

mym Ciech SA.

Zwiększenie w ostatnich latach przez ZCh Organi-

ka-Sarzyna SA przychodów ze sprzedaży jest w du-

żej mierze efektem zwiększenia mocy produkcyjnych

podstawowych instalacji w wyniku realizacji przez Ciech

SA wynikających z umowy sprzedaży akcji zobowiązań

w zakresie inwestycji gwarantowanych.

Jednak w okre-

sie tym wzrostowi sprzedaży nie towarzyszył wzrost

towność netto spółki uzyskuje wartości wyraźnie po-

niżej 2%, co jest wynikiem z pewnością niesatysfak-

cjonującym i dalekim od oczekiwań.

rzyna SA w Grupie Ciech w spółce praktycznie nie

został zgodnie z zasadami i obowiązującymi przepi-

sami rachunkowości.

akcję na zewnętrzne, w tym zwłaszcza rynkowe, za-

ma bezpośredni wpływ na dalsze funkcjonowanie i roz-

wój spółki również jako pracodawcy w regionie.

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie sposobu naliczania dochodu

uprawniającego do świadczeń

stąpienie z dnia 26 lutego br., znak: SPS-023-14673/13,

1179

w związku z interpelacją panów posłów Bogdana

nia dochodu z jednego hektara przez gminne ośrodki

pomocy społecznej uprzejmie wyjaśniam.

należy rozumieć obszar gruntów sklasyfikowanych

kach rolnych, o łącznej powierzchni przekraczającej

by prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spół-

ki nieposiadającej osobowości prawnej.

Skoro za gospodarstwo rolne nie może być uznany

obszar gruntów nieprzekraczający kryterium obsza-

rowego wyznaczonego w powołanym przepisie, to

brak przesłanek umożliwiających zakwalifikowanie

gruntów do gospodarstwa rolnego nie pozwala na za-

stosowanie ryczałtowego ustalenia dochodu, o jakim

powierzchni gruntów.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Admi-

nistracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 maja 2012 r.,

sygn.

II SA/Lu 265/12.

W uzasadnieniu wyroku

stwierdzono m.in., iż: „Podzielając ocenę wyrażoną

w powołanych orzeczeniach, zauważyć należy, że wpraw-

dzie wspomniany przepis odnosi się wyłącznie do do-

chodu uzyskiwanego z 1 ha przeliczeniowego, to jed-

nak nie może budzić wątpliwości, wobec używania

również pojęcia dochodu z pozarolniczej działalności

gospodarczej, że chodzi tu o prowadzenie gospodar-

stwa rolnego.

Sama ustawa nie zawiera jednak ani

definicji gospodarstwa rolnego, ani działalności rol-

niczej, nie odsyła też do definicji zawartych w innych

ustawach.

Brak jednoznacznego zdefiniowania nie

ustalić zakresu tych pojęć.

W tej sytuacji uzasadnio-

ne wydaje się posłużenie wykładnią systemową.

Jak

bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administra-

cyjny, żaden przepis prawa nie jest oderwaną jednost-

ką, lecz występuje w pewnym kontekście systemo-

wym – jest częścią określonego aktu normatywnego,

zarówno jego relacje do innych przepisów danego

wnętrzna), jak i do przepisów zawartych w innych

wyrok z dnia 22 marca 2012 r., II FSK 1839/10 CBO-

SA).

W ocenie sądu istotne jest w tym przypadku

Nr 139, poz. 992, ze zm.).

Celem tych ustaw jest bo-

wiem nie tylko pomoc osobom najuboższym, ale i obie

wprowadzają kryterium dochodowe uprawniające do

uzyskiwania konkretnych świadczeń, w tym określa-

ją sposób liczenia dochodu z gospodarstwa rolnego.

Ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 3 pkt 6

przez gospodarstwo rolne nakazuje rozumieć gospo-

Nr 136, poz. 969, ze zm.).

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1

tej ustawy za gospodarstwo rolne uważa się obszar

nowiących własność lub znajdujących się w posiada-

niu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki

wości prawnej.

Nie ma powodu sądzić, że przy podob-

nych celach, jakim mają służyć, także dla potrzeb

ustawy o pomocy społecznej, nie należy stosować tej

samej definicji.

Przy takim założeniu oczywiste jest

jednak, że za gospodarstwo rolne nie może być uzna-

ny obszar gruntów nieprzekraczający kryterium ob-

szarowego wyznaczonego w powołanym przepisie

(inaczej niż w art. 553 K.c.).

Jeśli zatem art. 8 ust. 9

ustawy o pomocy społecznej dochód wiąże z prowa-

dzeniem gospodarstwa rolnego, brak przesłanek

umożliwiających zakwalifikowanie gruntów do go-

spodarstwa rolnego nie pozwala także na zastosowa-

nie ryczałtowego ustalenia dochodu, o jakim mowa

w tym przepisie, także stosunkowo do powierzchni

gruntów”.

Ponadto ustalanie powierzchni nieruchomości

w hektarach przeliczeniowych dokonywane jest

w związku z prowadzoną na tej nieruchomości dzia-

łalnością rolniczą.

Z tego względu przepis art. 8 ust. 9

ustawy o pomocy społecznej należy odnieść do nieru-

chomości o powierzchni co najmniej 1 ha przelicze-

niowego.

Dochód z posiadanych przez rodzinę grun-

tów stanowiących działkę rolną o powierzchni mniej-

szej niż 1 ha zwykły lub przeliczeniowy nie powinien

być więc brany pod uwagę przy ustalaniu dochodu

dla celów pomocy społecznej.

Równocześnie informuję, że w dniu 22 lutego br.

na 34. posiedzeniu Sejmu uchwalono ustawę zmie-

niającą ustawę o pomocy społecznej oraz niektóre

inne ustawy (druk sejmowy nr 1026), w której propo-

nuje się wyłączenie wprost dochodu z powierzchni

wę przekazano prezydentowi i marszałkowi Senatu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

1180

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

gospodarki śmieciowej przez gminy (14674)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przekazaną przez pana Marka Kuchcińskiego, wice-

w sprawie sposobu realizacji gospodarki śmieciowej

przez gminy, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

poz. 228), gmina będzie miała możliwość stosowania

wać stawki opłaty w zależności od powierzchni loka-

lu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkują-

cych nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiej-

skich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy.

będzie mogła różnicować stawki opłat, wprowadzać

nach określa więc ogólne zasady ustalania opłaty,

natomiast do gminy należy wybór metody i szczegó-

łowe ustalenie stawki opłaty, która pozwoli najwłaś-

ciwiej pod względem weryfikowalności i lokalnych

warunków ustalić wysokość opłaty za gospodarowa-

nie odpadami komunalnymi.

Zgodnie z art. 6n ww. ustawy deklaracja składana

przez właściciela nieruchomości, w której zawarta

jest wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami

komunalnymi, stanowi podstawę do wystawienia ty-

tułu wykonawczego.

W przypadku niezłożenia dekla-

racji przez właściciela nieruchomości wójt, burmistrz

sokość opłaty za gospodarowanie odpadami, nato-

miast w razie stwierdzenia, że właściciel nie uiścił

tułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunal-

nymi.

Oznacza to, że w każdym przypadku, czy to

niezłożenia deklaracji, czy też nieuiszczenia opłaty,

wójt, burmistrz lub prezydent miasta ma określony

tryb postępowania.

Natomiast w zakresie egzekwo-

organów podatkowych przysługują wójtowi, burmi-

strzowi lub prezydentowi miasta.

W budżecie państwa nie zostały przewidziane re-

zerwy na ten cel.

Założeniem nowego systemu gospo-

darowania odpadami komunalnymi jest, aby gmina

z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komu-

nalnymi pokrywała koszty funkcjonowania systemu.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

na terytorium Polski (druk nr 1066) (14675)

riuszy lub pracowników we wspólnych operacjach lub

Rzeczypospolitej Polskiej (druk nr 1066), uprzejmie

sowania polskiego porządku prawnego do następują-

cych aktów prawnych Unii Europejskich:

1181

transgranicznej.

młodych pedagogów uczących

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

chy w sprawie zmniejszającej się liczby młodych pe-

dagogów uczących w polskich szkołach (SPS-023-

14679/13), uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

wyjaśnień.

Z danych zawartych w systemie informacji oświa-

towej wynika, że w szkołach i placówkach systemu

oświaty w roku szkolnym 2011/2012 w stosunku do

roku szkolnego 2006/2007 liczba etatów nauczycieli

wzrosła o 1,5%.

Liczba stażystów spadła w tym czasie

o 16,8%, natomiast nauczycieli kontraktowych wzro-

sła o 28,9%.

Spadek liczby stażystów występuje m.in.

w związku z krótkim stażem na kolejny stopień

awansu zawodowego.

Co do zasady już po odbyciu

dziewięciomiesięcznego stażu nauczycielowi staży-

ście po uzyskaniu akceptacji komisji kwalifikacyjnej

zostaje nadany stopień nauczyciela kontraktowego.

W związku z powyższym odnotowuje się wzrost za-

trudnienia nauczycieli kontraktowych przy równo-

czesnym spadku zatrudnienia nauczycieli stażystów.

Należy zauważyć, że liczba zatrudnionych w syste-

mie oświaty nauczycieli zależna jest bezpośrednio od

liczby oddziałów oraz planów nauczania, a więc licz-

by godzin zajęć realizowanych przez nauczycieli,

a także od zatrudnienia w szkołach nauczycieli, któ-

rzy nie prowadzą bezpośrednio zajęć wynikających

z planów nauczania, takich jak doradcy zawodowi,

logopedzi, pedagodzy szkolni, bibliotekarze, nauczy-

ciele wychowawcy w świetlicach i internatach, na-

uczyciele wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.

Ponadto należy podkreślić, że w myśl art. 32 ust. 2

Konstytucji RP nikt nie może być dyskryminowany

z jakichkolwiek przyczyn.

W świetle przepisów art. 65 Konstytucji RP każdy

ma prawo do wolności pracy, swobody wyboru pracy

oraz swobody nawiązania stosunku pracy, z wyjąt-

kami określonymi ustawowo.

Zakaz dyskryminacji obowiązuje także w prawie

pracy.

Pracownicy powinni być równo traktowani

warunków zatrudniania, awansowania oraz dostępu

wych, w szczególności bez względu m.in. na płeć i wiek.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zachowania

nauczycieli wobec uczniów z punktu widzenia dzia-

łań wychowawczych w szkole i placówce są bardzo

ważnym obszarem zainteresowania Ministerstwa

Edukacji Narodowej.

Z analizy raportów dotyczących

badań nad przemocą w szkole oraz zachowań nauczy-

cieli wobec uczniów prowadzonych przez Ośrodek

Rozwoju Edukacji*

)

(placówka podległa ministrowi

edukacji narodowej) nie wynika zjawisko nasilania

się problemów wychowawczych spowodowanych zwięk-

szającą się różnicą wiekową pomiędzy uczniami

a nauczycielami.

Z pewnością jednak tak postawione

pytanie wymaga gruntownej analizy i przeprowadze-

nia badań.

Zdaniem Ministerstwa Edukacji Narodowej za-

uważalnym czynnikiem wpływającym na ogranicza-

nie konfliktów pomiędzy nauczycielem a uczniami

*

)

Raporty z badań przeprowadzonych przez Ośrodek Roz-

woju Edukacji:

— Rozmiary, nasilenie i rodzaje zachowań agresywnych

w szkole w latach 1997, 2003, 2007,

— Wstępny raport z analizy wyników ankiety dla nauczycie -

li zebranych podczas badań podłużnych w latach 1997, 2003,

2007,

— Agresja i przemoc uczniowska a klimat szkoły.

Analiza

porównawcza, 2003–2007,

— Polscy nauczyciele i uczniowie a agresja elektroniczna –

zarys teoretyczny i najnowsze wyniki badań.

1182

jest podnoszenie kompetencji wychowawczych na-

uczycieli.

Ministerstwo Edukacji Narodowej od wielu

lat wspiera i doskonali kompetencje wychowawcze

nauczycieli szkół różnych typów i etapów edukacyj-

nych oraz placówek oświatowych.

Bogatą ofertę w tym

zakresie posiada Ośrodek Rozwoju Edukacji, jak

również inne placówki doskonalenia zawodowego

o zasięgu ogólnopolskim i regionalnym.

W ofercie

ww. placówek jest także wiele form doskonalenia za-

wodowego dla szkolnych specjalistów i nauczycieli,

dotyczących budowania prawidłowych relacji nauczy-

ciel – uczeń.

Działania te są długofalowe, ponieważ

ich intencją jest trwała zmiana postaw nauczycieli,

co wymaga czasu i różnorodności form oddziaływań.

Instrumentem służącym wzmacnianiu kompeten-

cji wychowawczych nauczycieli oraz podejmowaniu

problemowym dzieci i młodzieży, jest przyjęcie przez

tu: Wzmacnianie bezpieczeństwa w szkołach i pla-

cówkach sytemu oświaty.

Przyjęcie tak ważnego kierunku polityki oświato-

wej państwa podkreśliło konieczność podjęcia wielo-

stronnych działań mających na celu zapewnienie dzie-

ciom i młodzieży bezpieczeństwa w szkołach i placów-

kach, co przyczyni się do stworzenia warunków pra-

widłowego ich rozwoju psychicznego i fizycznego.

Rok Bezpiecznej Szkoły jest priorytetem całego

W ramach priorytetu w roku szkolnym 2012/2013:

kach – Rok Bezpiecznej Szkoły utworzono koalicję na

rzecz bezpiecznej szkoły, składającą się z 16 organi-

zacji pozarządowych.

Działania na rzecz bezpieczeń-

nisterstwo Zdrowia, Ministerstwo Sprawiedliwości,

stwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Ministerstwo Sportu

tor sanitarny.

Sygnatariusze listu intencyjnego zo-

bowiązali się m.in. do podejmowania działań skiero-

wanych na wzmacnianie szeroko rozumianego bez-

pieczeństwa uczniów oraz współpracę przy planowa-

nych w przyszłości projektach realizowanych w Roku

bezpiecznaszkola.men.gov.pl został zamieszczony por-

tal Roku Bezpiecznej Szkoły zawierający wszystkie

wstała swoista mapa bezpieczeństwa w szkole, która

cieli i rodziców.

W każdym z obszarów zamieszczone

zostały, do wykorzystania przez nauczycieli, działa-

rodowej oraz inne resorty, jak również materiały,

scenariusze, informatory, procedury, dobre praktyki

dotyczące tej tematyki.

Ważnym działaniem wspierającym nauczycieli

w budowaniu relacji interpersonalnych z uczniami

i ich rodzicami są otwarte konkursy na realizację zadań

publicznych, realizowane w ramach rządowego progra-

W roku 2013 zaplanowano m.in. konkurs ofert na rea-

lizację zadania publicznego pn.: „Ja i ty – bezpieczni

jące bezpieczeństwo w szkole poprzez poprawę relacji

interpersonalnych i klimatu społecznego”.

Celem kon-

pieczeństwo w szkole/placówce poprzez:

pracy i odpowiedzialności za siebie i innych, kształ-

cówki, w tym rozwijanie umiejętności zagospodarowy-

wania czasu wolnego dzieci i młodzieży, rozwijanie

zywanie współpracy i budowanie sieci współpracy z pod-

miotami zewnętrznymi na rzecz poprawy bezpieczeń-

stwa w szkołach i placówkach systemu oświaty.

Reasumując, Ministerstwo Edukacji Narodowej

zauważa różnorodne problemy wychowawcze, jakie

mają miejsce w polskiej szkole, m.in. zwiększanie się

różnicy wiekowej i wynikające z niego zjawisko na-

silania się problemów wychowawczych, co wymaga

gruntowanego zbadania.

Podjęcie ewentualnych kro-

ków zaradczych uwarukowane będzie wynikami ba-

dań w tym zakresie.

Z poważaniem

(14682)

Odpowiadając na interpelację posłów Bogdana

Rzońcy i Jana Warzechy z dnia 20 lutego 2013 r., prze-

1183

kazaną przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemar-

zbiornika wodnego Kąty – Myscowa, uprzejmie infor-

muję, co następuje.

1.

Czy Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej

w Krakowie złożył wniosek o wydanie decyzji środo-

wiskowej dotyczącej ww. inwestycji?

W roku 2007 podjęta została procedura uzyskania

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody

na realizację inwestycji.

W dniu 15 lutego 2007 r.

został sporządzony „Raport oddziaływania na środo-

wisko zbiornika wodnego Kąty – Myscowa”.

Doku-

ment został przedłożony do Podkarpackiego Urzędu

Wojewódzkiego 15 marca 2007 r. wraz z wnioskiem

Urząd Wojewódzki wydał postanowienie, w którym

zgłosił uwagi oraz zasugerował uzupełnienie raportu

o dodatkowe informacje.

Uwagi oraz sugestie zostały

przekazane wykonawcy raportu, który zaktualizował

opracowanie.

W ramach powyższej aktualizacji, ce-

lem uzupełnienia informacji o środowisku przyrod-

niczym rejonu zbiornika wodnego Kąty – Myscowa

oraz uszczegółowienia zasięgu terenów zalewowych

w dolinie rzeki Wisłoki po wybudowaniu zbiornika,

RZGW zlecił wykonanie następujących opracowań:

— „Inwentaryzacja ptaków lęgowych i miejsc

gniazdowania ptaków chronionych w obszarze pla-

nowanego zalewu zbiornika wodnego Kąty – Mysco-

wa wraz ze sprawozdaniem”,

— „Ekspertyza florystyczna szczególnie cennych

gatunków roślin podlegających ochronie prawnej wy-

stępujących na obszarze planowanego zbiornika

Kąty – Myscowa, wraz z programem ochrony ex situ

tych gatunków”,

— „Zasięg oddziaływania zbiornika wodnego Kąty

– Myscowa i efekt redukcji wezbrań powodziowych”.

W dniu 27 listopada 2007 r.

RZGW przekazał do

wojewody podkarpackiego opracowanie pt. „Aktua-

lizacja raportu o oddziaływaniu na środowisko pro-

jektowanego zbiornika wodnego Kąty – Myscowa na

rzece Wisłoce”.

W ramach toczącego się postępowania admini-

stały przeprowadzone konsultacje społeczne (art. 31,

ministracyjna otwarta dla społeczeństwa, na której

zostało omówione przedmiotowe przedsięwzięcie

dyrektor Wydziału Środowiska i Rolnictwa Podkar-

packiego Urzędu Wojewódzkiego, wzięło udział 115

Gospodarki Komunalnej z Jasła, przedstawiciele or-

ganizacji ekologicznych).

Protokół z rozprawy wraz

szowie.

cie prowadzonych konsultacji społecznych, w ramach

zbiornika RZGW został zobligowany do wykonania

raportu:

strona techniczna,

wybranych wariantów po zakończeniu etapu I.

stemu gospodarowania zasobami wodnymi w rejonie

nięcia założonych celów (pkt 6):

1) budowa wielozadaniowego zbiornika wodnego

do poziomu zalewu wodą o p = 1%, likwidacja infra-

do poziomu zalewu wodą p = 1%, zapewnienie dodat-

kowych zasobów wodnych dla zaopatrzenia Jasła i ob-

szarów pomiędzy Nowym Żmigrodem i Jasłem w opar-

ciu o istniejący zbiornik wodny lub nowy jednozada-

niowy zbiornik wodny oraz dodatkowe przerzuty wody

/s prognozowanej na rok 2020.

Warianty te będą szczegółowo rozpatrywane

zwalających na wykonanie uzupełnienia raportu.

realizacji polityki ekologicznej państwa przez ministra

środowiska”, część I: Ekspertyzy i prace badawcze.

stępowanie aktualnie prowadzone jest przez Regio-

1184

W dniu 25 listopada 2011 r. pomiędzy Narodowym

nej a Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej

Wn50/NE-GW/D o realizację zadania państwowej

jednostki budżetowej zakwalifikowanej do dofinan-

sowania opracowania „Uzupełnienie raportu o od-

działywaniu na środowisko zbiornika wodnego Kąty

wiązania realizacyjne przedsięwzięcia”.

W dniu 2 grud-

nia 2011 r. została podpisana umowa na wykonanie

opracowania w trzech etapach:

zacji etapu: do dnia 2 grudnia 2012 r.;

— etap II – ocena i weryfikacja uwarunkowań śro -

dowiskowych, hydrologicznych i społecznych dla

trzech wariantów lokalizacyjnych na podstawie inwen-

taryzacji przyrodniczej, uzupełnienie raportu o wnio-

ski złożone w wyniku konsultacji społecznych, prezen-

tacja raportu oraz jego ewentualna poprawa, przyjęcie

finalnej wersji raportu z tekstem jednolitym; termin

realizacji etapu: do dnia 12 marca 2013 r.;

cia; termin realizacji etapu: do dnia 25 lipca 2013 r.

również opracowania weryfikujące I i II etap pn.

„Opinia dotycząca prawidłowości wykonania inwen-

raportu o oddziaływaniu na środowisko zbiornika

2016–2021.

2.

Czy ministerstwo zdąży wykorzystać derogację

dotyczącą tej planowanej inwestycji, obowiązującą do

2015 r.?

dzonych w 2011 r. ustanowiono derogację na mocy

co sześć lat, natomiast najbliższa aktualizacja tych

tualizacji zostaną zweryfikowane cele środowiskowe

W świetle posiadanych obecnie informacji nie moż-

na jednoznacznie stwierdzić, czy derogacja zostanie

Istotne znaczenie będzie miał tu wybór wariantu

realizacji przedsięwzięcia.

W przypadku wyboru wa-

riantu, którego realizacja nie będzie zagrażać osiąg-

nięciu celów środowiskowych przez jednolite części

względu na realizację ww. przedsięwzięcia.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

ds. zdarzeń medycznych (14683)

terpelacji panów posłów Jana Warzechy i Bogdana

znak: SPS-023-14683/13, w sprawie działania komi-

sji ds. zdarzeń medycznych uprzejmie przedstawiam

następujące wyjaśnienia.

Ponadroczne doświadczenia dotyczące funkcjono-

wania wojewódzkich komisji do spraw orzekania o zda-

rzeniach medycznych skłaniają do pierwszych ocen

dotyczących sprawności i efektywności prowadzonych

przez nie postępowań.

Minister zdrowia oraz rzecz-

nik praw pacjenta przez swoich przedstawicieli w wo-

jewódzkich komisjach uzyskują informacje na temat

ewentualnych trudności, na jakie napotykają w związ-

ku z wykonywaniem przypisanych im zadań.

Zostaną

one rozważone w trakcie podejmowanych aktualnie

w Ministerstwie Zdrowia prac nad projektem nowe-

zań służących poprawie i usprawnieniu funkcjonowa-

Należy jednocześnie podkreślić, iż ujawnione do-

tychczas problemy proceduralne nie stanowią nie-

możliwej do pokonania przeszkody w skutecznym

dochodzeniu przez pacjentów odszkodowań z tytułu

zdarzeń medycznych.

Z poważaniem

1185

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

bezpieczeństwa na drogach (14684)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przekazujące interpelację posłów Jana Warzechy i Bog-

na drogach, uprzejmie informuję, iż obecnie w obsza-

rze badań technicznych pojazdów nie są prowadzone

dań technicznych wprowadzone zostały rozporządze-

kresu i sposobu przeprowadzania badań technicz-

nych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowa-

dokonana została implementacja przepisów wynika-

ca 2010 r. dostosowującej do postępu technicznego

transportu odbyło się forum dyskusyjne w sprawie ba-

dań technicznych pojazdów, w którym uczestniczyli

ze stacjami kontroli pojazdów oraz badaniami technicz-

nymi – w sumie 21 podmiotów.

Na spotkaniu podjęta

została decyzja o powołaniu grupy roboczej ad hoc,

wiciele obecnych na forum podmiotów.

Zadaniem gru-

py jest sformułowanie propozycji rozwiązań strategicz-

nych dla poprawy systemu badań technicznych pojaz-

dów, działania stacji kontroli pojazdów oraz nadzoru

nad wykonywaniem badań technicznych pojazdów.

Or-

ganizację spotkań w ramach grupy zapewnia Trans-

portowy Dozór Techniczny, natomiast resort transpor-

tu uczestniczy w jej posiedzeniach w charakterze ob-

serwatora.

Dopiero po zakończeniu prac ww. grupy

zostanie resortowi transportu przedstawiona propozy-

stawie będzie powzięta decyzja o ewentualnym ich za-

stosowaniu w prawodawstwie krajowym.

Jednocześnie informuję, iż statystyki wypadków

drogowych w przedmiotowym zakresie prowadzi re-

sort spraw wewnętrznych.

I tak, jak wynika z „Ra-

sporządzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych, a także z raportu Komendy Głównej Policji

„Wypadki drogowe w Polsce w 2011 r.”, spośród 40 065

wypadków, które miały miejsce w 2011 r., 80 z nich było

spowodowanych niesprawnością techniczną pojazdów

uczestniczących w ruchu drogowym.

Liczba ta stano-

wi 0,2% ogółu wypadków mających miejsce w 2011 r.

Uznając bezsprzecznie nadrzędną rolę badań

technicznych pojazdów w kontekście bezpieczeństwa

ruchu drogowego, uprzejmie informuję, iż kwestia

badań technicznych pojazdów jest przez resort trans-

portu na bieżąco monitorowana i poddawana anali-

zie, w odniesieniu do stanu faktycznego i rzeczywi-

stych danych, a także przy uwzględnieniu prawa Unii

Europejskiej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

nadliczbowe (SPS-023-14685/13) uprzejmie informu-

zm.) właściwym do udzielenia odpowiedzi panom po-

słom jest szef służby cywilnej.

Z poważaniem

(14688)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

1186

kuszu organizacji określa się m.in. czas pracy po-

szczególnych oddziałów.

Praca wychowawczo-dydaktyczna i opiekuńcza

przez aktywne działania prozdrowotne – art. 39 ust. 1

przedszkola, np. na organizację zajęć dodatkowych,

zgodnie z własnymi oczekiwaniami i potrzebami.

Taka forma organizacji zajęć dodatkowych dla

niają” prowadzenia zajęć dodatkowych.

w sprawie wymiany kadry uczącej w szkołach

(14689)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację panów posłów Jana Warzechy i Bogdana

(SPS-023-14689/13), uprzejmie proszę o przyjęcie po-

W związku z niepodaniem przez autorów interpe-

lacji źródła przytoczonych danych oraz informacji

w stosunku do stanu, z którego roku nastąpił spadek

etatów, a także, czy mają na myśli wszystkie szkoły

i placówki systemu oświaty, czy też tylko szkoły i pla-

cówki publiczne Ministerstwo Edukacji Narodowej

nie może odnieść się do twierdzenia, że liczba etatów

nauczycieli w roku 2011 spadła o 3%.

Według danych zawartych w systemie informacji

oświatowej, jeśli chodzi o wszystkie szkoły i placówki

systemu oświaty, to w roku szkolnym 2011/2012

tów nauczycieli wzrosła o 1,5%.

Liczba stażystów spad-

1187

traktowych wzrosła o 28,9%.

Inaczej przedstawiają się te statystyki, jeśli

uwzględni się tylko szkoły i placówki publiczne pro-

wadzone przez jednostki samorządu terytorialnego

la.

Liczba nauczycieli w etatach w roku szkolnym

2011/2012 zmalała o 2% w stosunku do roku szkol-

nego 2006/2007.

Liczba nauczycieli stażystów spadła

o 41,8%, natomiast liczba nauczycieli kontraktowych

wzrosła o 21,6%.

Faktem jest natomiast, że rośnie średnia wieku

nauczycieli, aczkolwiek jest to wzrost nieznaczny.

O ile w roku szkolnym 2006/2007 średnia wynosiła

41,6 lat („Nauczyciele we wrześniu 2006 roku.

Stan

i struktura zatrudnienia” – raport CODN), o tyle we

wrześniu 2011 r. średnia ta wynosiła 41,8 lat (obli-

czenia własne na podstawie danych z systemu infor-

macji oświatowej).

Nie wydaje się jednak, żeby decydujący wpływ na

to zjawisko miało wydłużenie wieku emerytalnego.

Należy je raczej wiązać z rozmijaniem się cyklu

kształcenia poszczególnych kohort uczniów z cyklem

aktywności zawodowej nauczycieli.

O ile przeciętny

cykl kształcenia ucznia trwa 15 lat (przedszkole

– 3 lata, szkoła podstawowa – 6 lat, gimnazjum

– 3 lata, szkoła ponadgimnazjalna – 3 lata), o tyle

cykl aktywności zawodowej nauczyciela przy starej

regulacji (art. 88 ustawy Karta Nauczyciela) trwał

co najmniej 25 lat.

Oznacza to, że nauczyciele zatrud-

nieni w okresie wyżu demograficznego (w szkołach

szczyt przypadł na rok szkolny 1995/1996) nadal są

aktywni zawodowo, natomiast liczba uczniów zmniej-

szyła się w tym czasie o ok. 2 mln.

W konsekwencji

rynek pracy dla nauczycieli nie jest zbyt chłonny.

cy, warunków zatrudniania, awansowania oraz do-

stępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

niedożywienia dzieci w Polsce (14690)

nia dzieci w Polsce, przesłaną przy piśmie z dnia 26

lutego 2013 r., znak SPS-023-14690/13, uprzejmie

informuję Panią Marszałek.

magających konieczności podjęcia działań mających

na celu ograniczenie i likwidację tego zjawiska.

Syg-

nały napływające od pracowników socjalnych, na-

uczycieli, pedagogów szkolnych, czy też pracowników

służb medycznych wskazują, że z uwagi na czas prze-

bywania w szkole, czas dotarcia do szkoły i powrotu

status materialny) powinno zjeść w tym czasie przy-

najmniej jeden posiłek, najlepiej posiłek gorący.

w stanie go sobie zapewnić.

Pomimo rosnących z r. na rok środków na reali-

zację tego zadania (zarówno środków własnych gmin,

sie nie była wystarczająca.

Zawsze pewna liczba ucz-

lub brak warunków technicznych do przygotowania

dowych programów nie były objęte pomocą w zakre-

sie dożywiania dzieci do 7. r. życia i młodzież szkół

go w 2005 r. rozszerzono zakres podmiotowy w sto-

1188

sunku do poprzednich programów (realizowanych

nego, były zawsze pomocą jednoroczną, bez gwaran-

cji jej kontynuacji ani też możliwości zaplanowania

Dlatego też rząd w 2005 r., uznając za sprawę naj-

wyższej wagi konieczność kontynuacji pomocy pań-

czać na realizacje programu, nie mogą być niższe niż

wieloletniego, tj. w latach 2006–2009.

Tak więc zapla-

nowana w ustawie o ustanowieniu programu wielolet-

wielkość środków w latach 2006–2009 nie mogła być

środki finansowe budżetu państwa uzgodnione z gmi-

nami na realizację programu w poszczególnych wo-

jewództwach.

Więcej też niż planowano w ustawie wydatkowały

gminy ze środków własnych.

szałek, że od 2008 r. nie było dzieci, uczniów lub osób

niali określone ustawą podwyższone kryterium do-

środków.

Sytuacja tak ma miejsce po raz pierwszy od

nych z realizacja wydatków budżetowych (Dz. U.

środki te od momentu podpisania przez prezydenta

1189

RP ustawy budżetowej na dana rok są możliwe do

przekazanie do poszczególnych gmin, jeżeli zostały

podpisane z gminami stosowne porozumienia;

Podstawa prawna – § 7 rozporządzenia Rady Mi-

mienie poszczególnych transz określa „Harmono-

gram zadań wykonywanych w ramach programu

wieloletniego »Pomoc państwa w zakresie dożywia-

nia« na rok 2013” będący załącznikiem do uchwały

żywiania” na rok 2013.

— I transza w wysokości 130 mln zł – (po korekcie

zapotrzebowania) do dnia 15 lipca 2013 r.,

wego (art. 6a ustawy z dnia 25 grudnia 2005 r. o usta-

Od tego roku tą formą pomocy objęto:

— rok 2009 – 20 7783 uczniów, w tym na wsi

12 446 – koszt posiłków 4 222 218 zł, w tym na wsi

2 292 470 zł,

— rok 2010 – 47 428 uczniów, w tym na wsi 27 355

– koszt posiłków 12 597 946 zł, w tym na wsi 6 855 757 zł,

— rok 2011 – 58 041 uczniów, w tym na wsi 33 554

– koszt posiłków 17 660 986 zł, w tym na wsi

9 819 601 zł.

Jednocześnie uprzejmie informuję Panią Marsza-

— rok 2011 – 124 uczniów, w tym na wsi 98;

2) liczby uczniów wymagających dożywiania, a nie-

objętych programem z powodu niechęci do korzysta-

nia z tej formy pomocy:

— rok 2011 – 2072 uczniów, w tym na wsi 1067.

zapytania, kierowane przez jednostki samorządu te-

rytorialnego, w sprawie realizacji programu, do któ-

prawidłowości w realizacji programu tak przez koor-

dynatorów wojewódzkich (wojewodów), jak i koordy-

natorów gminnych (wójtów, burmistrzów i prezyden-

tów miast).

Realizacja programu jest monitorowana

oraz wójtów, burmistrzów i prezydentów miast zgod-

tego 2006 r. w sprawie realizacji programu wielolet-

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

uczycieli (nr SPS-023-14691/13), uprzejmie wyjaś-

niam, co następuje.

nostek samorządu terytorialnego są dochody własne,

Warto podkreślić, iż żaden z powyższych przepi-

1190

oświatowe jednostek samorządu terytorialnego.

Sta-

obok innych dochodów jednostek samorządu teryto-

rialnego, w szczególności dochodów własnych.

W świet-

le powyższego nie jest możliwy zwrot samorządom

z budżetu państwa poniesionych kosztów realizacji

zadań oświatowych.

zm.) sposób ustalania łącznej kwoty subwencji oświa-

towej jest wprost przesądzony ustawą, a kwota sub-

wencji określana jest corocznie w ustawie budżeto-

wej.

Podstawą działań zmierzających do zaplanowa-

nia w kolejnych latach budżetowych środków ujmo-

wanych w części oświatowej subwencji ogólnej stano-

go kwotę przeznaczoną na część oświatową subwen-

cji ogólnej dla wszystkich jednostek samorządu tery-

określonymi przez ministra właściwego do spraw

Kwota standardu finansowego A, czyli kwota sub-

wencji oświatowej przypadająca na jednego ucznia

jednostce samorządu terytorialnego, wynika z bar-

rocznie modyfikacja algorytmu podziału subwencji

ników ekonomicznych obrazujących przeciętne kosz-

ty kształcenia i działalności szkół i placówek.

Algorytm jest jedynie metodą statystyczną po-

determinujące łączny skutek finansowy zadań oświa-

szczególnych samorządach, sprawiając, iż w części

towa jest równa wydatkom, w innych jest mniejsza,

Jednocześnie warto zauważyć, że ostateczny po-

ziom wydatków ponoszonych przez jednostki samo-

rządu terytorialnego na realizację zadań oświato-

wych jest konsekwencją podejmowanych przez te jed-

nostki szeregu decyzji w zakresie systemu organiza-

cji szkolnictwa w swojej jednostce, np. liczba szkół,

(ale też struktury w podziale na stopnie awansu za-

wodowego) zatrudnionych w szkołach/placówkach

nauczycieli, regulaminy wynagradzania nauczycieli

na terenie danej jednostki.

stek samorządu terytorialnego wynosiła 38 711 095 tys.

zł.

Została ona dodatkowo zwiększona o kwotę

lutego 2012 r.

W stosunku do kwoty subwencji oświa-

o 2 236 266 tys. zł, tj. o 6,1%.

Zwiększenie – w sto-

uczycieli o 7% oraz z podwyżką wynagrodzeń nauczy-

cieli o 3,8%, która została wdrożona od 1 września

trudnienia nauczycieli w podziale na stopnie awansu

zawodowego w szkołach i placówkach oświatowych

nego oraz ze skutkami wzrostu składki rentowej.

Natomiast w ustawie budżetowej na rok 2013

rozdział 75801: Część oświatowa subwencji ogólnej

1191

przewidywanego wykonania subwencji w roku 2012

turze etatów w podziale na stopnie awansu zawodo-

wego nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placów-

szy wzrost uwzględnia również zadanie związane

z finasowaniem kosztów prac komisji egzaminacyj-

nych powołanych przez jednostki samorządu teryto-

rialnego w związku z awansem zawodowym nauczy-

cieli.

Przy kalkulacji subwencji uwzględniono rów-

nież zmniejszenie zadań w związku z podpisaniem

przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego

miejską Kielce w sprawie przekazania z dniem 1 stycz-

stra kultury i dziedzictwa narodowego Ogólnokształ-

Uwzględniony w naliczeniu ostatecznych kwot

sowy standard A wynosi 5163,09 zł i jest wyższy od

Jednocześnie warto zaznaczyć, że kwota subwen-

cji oświatowej w 2013 r. w porównaniu do kwoty sub-

się o 20 141 832 tys. zł, tj. o 104%, przy jednoczesnym

nia 1999 r., do 5253 tys., stan na 30 września 2012 r.)

o 2224 tys., tj. o 29,7%.

Natomiast finansowy stan-

(1932,97 zł) o 3230,12 zł, tj. o 167,1%.

subwencji oświatowej w 2013 r. zwiększyła się

tj. o 40,1%, przy jednoczesnym spadku liczby uczniów

tj. o 16,1%.

Finansowy standard A uległ zwiększeniu

W zakresie zadań oświatowych uwzględnianych

tach 2006–2011 zwiększył się udział środków z budże-

tu państwa (subwencja oświatowa oraz dotacje celowe)

w łącznych wydatkach bieżących samorządów teryto-

rialnych na te zadania z 81,56% w 2006 r. do 81,66%

w 2011 r.

Oznacza to, że udział dochodów własnych

w finansowaniu ww. zadań uległ zmniejszeniu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie obowiązku wystawiania

znak: SPS-023-14692/13, przekazujące interpelację

botnym bez prawa do zasiłku uprzejmie wyjaśniam.

nie jak dotychczas 12-miesięcznych raportów, lecz

1192

runkiem, że zawiera wszystkie wymagane ustawowo

elementy i może być dostarczony w dowolny sposób

starczenia takiego raportu ubezpieczonemu.

Mając

to na uwadze, trudno jest oszacować koszt, jaki z ty-

tułu przekazywania rocznych imiennych raportów

poniosą powiatowe urzędy pracy.

w szkołach wyższych (14693)

dana Rzońcy z dnia 20 lutego 2012 r. (nr SPS-023-

14693/13) w sprawie funkcjonowania systemu pomo-

mie informuję, co następuje.

System pomocy materialnej dla studentów uregu-

zm.) stanowi konkretyzację art. 70 ust. 4 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, który zobowiązuje władze

publiczne do tworzenia systemów indywidualnej po-

mocy finansowej i organizacyjnej dla studentów w celu

zapewnienia obywatelom powszechnego i równego

Zgodnie z obowiązującymi przepisami obszar po-

lega kompleksowej regulacji zarówno w jego aspekcie

materialnoprawnym (warunki i zasady przyznawa-

nia świadczeń), jak i proceduralnym poprzez odwo-

łanie w tym zakresie do odpowiedniego stosowania

poz. 267).

Należy zauważyć, iż ustawa Prawo o szkol-

nictwie wyższym określa jednolite dla wszystkich

uczelni warunki i zasady udzielania świadczeń po-

mocy materialnej dla studentów i doktorantów.

Rek-

torzy uczelni w porozumieniu z właściwymi organa-

mi samorządu studenckiego i samorządu doktoran-

tów ustalają natomiast, w granicach określonych

przez ustawę, szczegółowe kryteria i tryb przyzna-

wania stypendiów i zapomóg.

Ulokowanie w uczel-

niach powyższych kompetencji zapewnia lepszą iden-

tyfikację przez organy uczelni i komisje stypendialne

wynikających m.in. z odmiennych warunków ekono-

micznych poszczególnych regionów Polski.

W konse-

kwencji obowiązujący system sprzyja bardziej efek-

tywnemu wykorzystaniu środków budżetowych prze-

znaczonych na zwiększanie dostępu do szkolnictwa

wyższego.

Podstawą obecnego systemu wspierającego kształ-

cenie studentów i doktorantów w uczelniach jest jego

powszechny charakter.

Dzięki obecnej strukturze,

w ramach której funkcjonują zarówno stypendia

o charakterze socjalnym, jak i motywacyjnym, a tak-

że stypendium specjalne dla osób niepełnospraw-

nych, które służy wyrównywaniu szans w dostępie

do kształcenia, pomoc materialna jest szerzej dostęp-

na i lepiej zaadresowana, ponieważ odpowiada kon-

kretnym potrzebom świadczeniobiorców.

W mojej oce-

nie, możliwość otrzymywania kilku świadczeń łącz-

nie w przypadku spełnienia kryteriów określonych

dla każdego z nich jest zaletą systemu, bowiem po-

zwala uzdolnionej młodzieży będącej w trudnej sytu-

acji materialnej lub z orzeczoną niepełnosprawnością

nie tylko uzyskać wsparcie niezbędne do studiowa-

nia, ale również rozwijać swoje zainteresowania na-

ukowe dzięki stypendium rektora dla najlepszych

studentów oraz doktorantów.

Jednocześnie art. 184

maksymalną, możliwą do otrzymania przez świad-

czeniobiorcę, łączną miesięczną wysokość stypen-

dium socjalnego i stypendium rektora, zapobiegając

przypadkom pobierania ze środków publicznych

świadczeń w nadmiernej wysokości.

Pragnę zapewnić, iż w resorcie szkolnictwa wyż-

szego dokonywane są analizy systemu pomocy mate-

rialnej dla studentów i doktorantów pod kątem moż-

liwości jego dalszego doskonalenia, a także rozpatry-

wane są wszelkie zgłaszane propozycje dotyczące

tem prac prowadzonych w tym zakresie w ostatnich

latach są konkretne rozwiązania prawne wprowadzo-

ne w dniu l października 2011 r. przez ustawę z dnia

Nr 84, poz. 455), zmierzające przede wszystkim do

poprawy efektywności wsparcia ze środków publicz-

nych dla osób będących w trudnej sytuacji material-

nej poprzez zwiększenie dostępności stypendiów so-

1193

cjalnych.

Należy zauważyć, iż już w pierwszym roku

otrzymujących stypendium socjalne wzrosła o blisko

sy gwarantują bowiem przeznaczanie przez uczelnie

większych środków dotacji na stypendia socjalne i za-

tacji przeznaczanych na stypendia rektora dla naj-

niają większą grupę studentów do otrzymania sty-

Spójne z założeniami ww. nowelizacji systemu po-

mocy materialnej dla studentów są również zmiany

dokonane w zakresie wsparcia w formie stypendium

rektora dla najlepszych studentów, które może otrzy-

mać nie więcej niż 10% najlepszych studentów każ-

dego kierunku studiów i obecnie wyłącznie na jed-

nym kierunku studiów.

Stypendium to może otrzy-

mać nie tylko, jak dotychczas, student uzyskujący

wysokie wyniki w nauce lub sporcie, ale również stu-

dent posiadający osiągnięcia naukowe i artystyczne.

W konsekwencji powyższych zmian stypendium to,

adresowane do najzdolniejszych studentów, stało się

bardziej prestiżowym wyróżnieniem, a poprzez roz-

budowanie kryteriów o osiągnięcia naukowe i arty-

styczne także bardziej motywującym do pracy nauko-

wej.

Uzupełnieniem oferty stypendialnej wspierającej

potrzeby i zdolności studentów są specjalne progra-

my stypendialne i grantowe, np. program „Diamen-

towy grant”, program „Generacja przyszłości”, sty-

pendia na kierunkach zamawianych.

Wskazanym wyżej zmianom systemowym towa-

rzyszyły również modyfikacje przepisów mające na

celu usprawnienie procesu przyznawania świadczeń

oraz ograniczenie przypadków nieuprawnionego otrzy-

mywania wsparcia finansowego z budżetu państwa,

np. wprowadzenie możliwości uwzględniania przez

uczelnie w postępowaniu o przyznanie stypendium

socjalnego opinii jednostek systemu pomocy społecz-

nej o sytuacji materialnej i dochodowej rodziny stu-

denta (art. 179 ust. 8), uregulowanie obowiązku skła-

dania przez studentów oświadczeń o niepobieraniu

studiów (art. 184 ust. 7), stworzenie podstawy praw-

nej do organizowania przez Parlament Studentów RP

szkoleń studentów rozpoczynających kształcenie

w zakresie ich praw i obowiązków, co m.in. usprawni

pracę studentów w komisjach stypendialnych (170

ust. 2).

Obecnie istnieją zatem wystarczające ramy praw-

ne do prawidłowego przyznawania świadczeń pomo-

cy materialnej przez organy uczelni lub komisję sty-

pendialną, w skład której obok wolontariuszy z sa-

morządu studentów wchodzą również – obligatoryj-

nie – pracownicy uczelni, których zadaniem jest za-

pewnienie zgodności z prawem procesu przyznawa-

nia świadczeń.

Ze względu na potrzebę dalszego do-

skonalenia procesu przyznawania świadczeń pomocy

materialnej, w celu ograniczenia przypadków uchy-

bień proceduralnych przy ich przyznawaniu zaplano-

wane zostały w tym zakresie kolejne zmiany, które

są częścią szerszej nowelizacji omówionej w projekcie

założeń projektu zmiany ustawy Prawo o szkolni-

kazanym do konsultacji społecznych w dniu 29 listo-

pada 2012 r.

Warto wspomnieć, iż podstawowym ce-

lem proponowanej regulacji jest ułatwienie dostępu

kości kształcenia przy uwzględnieniu autonomii pro-

gramowej uczelni, dostosowanie funkcjonowania

uczelni do skutków niżu demograficznego oraz do-

precyzowanie niektórych rozwiązań na podstawie

doświadczeń z wdrażania nowelizacji ustawy Prawo

W obszarze pomocy materialnej dla studentów po-

wyższy projekt proponuje odpowiednie zmiany dosko-

nalące system, w tym na szczególną uwagę zasługuje

planowane wprowadzenie stypendiów dla najlepszych

studentów pierwszego roku studiów przyznawanych

na podstawie wyników egzaminu maturalnego lub po-

stępowania kwalifikacyjnego na studia.

Nowa, rozsze-

rzona formuła stypendium rektora dla najlepszych

wego, którego celem jest ułatwienie rozwijania talen-

tów.

Jednocześnie perspektywa otrzymania przez naj-

lepszych maturzystów wsparcia już na samym począt-

ku kształcenia w uczelni pozytywnie wpłynie na po-

dejmowanie przez uzdolnionych licealistów decyzji

o studiowaniu w polskich uczelniach.

Ponadto z uwagi na postulaty studentów wprowa-

dzone zostaną w ustawie zapisy mające na celu

usprawnienie procesu przyznawania pomocy mate-

rialnej przez uczelnie, w tym poprawę jakości uczel-

nianych regulaminów przyznawania pomocy mate-

rialnej będących podstawą przyznawania stypendiów

i zapomóg.

W szczególności proponuje się stworzenie

podstawy prawnej do wydania rozporządzenia, które

określi warunki, jakim powinny odpowiadać posta-

nowienia uczelnianych regulaminów przyznawania

pomocy materialnej.

Dzięki powyższym przepisom

rektorzy zyskają praktyczne narzędzie określające

szczegółowo i jednolicie w skali kraju zakres uczel-

nianej regulacji, co poprawi efektywność pracy komi-

sji stypendialnych.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

1194

Odpowiedź

sekretarza stanu

badań technicznych pojazdów

zarejestrowanych w Polsce (14699)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przekazujące interpelację poseł Ewy Kołodziej w spra-

wie planowanych zmian przepisów dotyczących prze-

prowadzania okresowych badań technicznych pojaz-

dów zarejestrowanych w Polsce, uprzejmie informuję,

dzone prace legislacyjne.

Ostatnie zmiany w przepi-

sach dotyczących zakresu i sposobu przeprowadzania

badań technicznych wprowadzone zostały rozporzą-

dzeniem ministra transportu, budownictwa i gospo-

li przedstawiciele środowiska bezpośrednio związa-

nego ze stacjami kontroli pojazdów oraz badaniami

daniem grupy jest sformułowanie propozycji rozwią-

zań strategicznych dla poprawy systemu badań tech-

nicznych pojazdów, działania stacji kontroli pojazdów

nych pojazdów.

Organizację spotkań w ramach grupy

zapewnia Transportowy Dozór Techniczny, nato-

miast resort transportu uczestniczy w jej posiedze-

niach w charakterze obserwatora.

Dopiero po zakoń-

czeniu prac ww. grupy zostanie resortowi transportu

przedstawiona propozycja rozwiązań w przedmioto-

wej sprawie.

Zaproponowane rozwiązania zostaną

dawstwie krajowym.

Jednocześnie informuję, iż statystyki wypadków

(14700)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

14700/13, złożoną przez panią poseł Ewę Kołodziej

Wprowadzone od 1 sierpnia 2010 r. zmiany do

ły diametralny wpływ na stworzenie systemowych

rozwiązań w zakresie realizacji zadań w obszarze

Do najważniejszych zmian wprowadzonych usta-

wą o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie należy

zaliczyć:

— wzmocnienie działań profilaktycznych jako

form zapobiegających zjawisku przemocy w rodzinie,

— wzmocnienie działań na rzecz zmiany świado -

mości społeczeństwa,

— zwiększenie skuteczności ochrony ofiar prze -

mocy w rodzinie, w tym w szczególności dzieci,

korekcyjno-edukacyjnych,

1195

— wprowadzenie nowej formy współpracy służb

i przedstawicieli w ramach zespołów interdyscypli-

narnych i grup roboczych.

wadzone zmiany do ustawy o przeciwdziałaniu prze-

mocy w rodzinie mają na celu pogłębianie działań

profilaktycznych i chroniących ofiary przemocy w ro-

dzinie.

Skupiają się one również na stworzeniu sze-

rokiej oferty profilaktyki, która da rodzinie możli-

wość skorzystania z usług pomocowych w pierwszym

stadium kryzysu i która ma za zadanie przeciwdzia-

łanie rozwojowi aktów przemocy.

Realizowane obecnie działania mają duże znacze-

nie przy kreowaniu przyszłych priorytetów w walce

Jednym z kluczowych osiągnięć, które dotychczas

udało się zrealizować zarówno na szczeblu central-

nym, jak i samorządowym, jest podejmowanie współ-

pracy i współodpowiedzialności za realizację zadań

równo przez resorty realizujące zadania, jak również

przez przedstawicieli i służby pracujące w środowi-

skach lokalnych.

Wprowadzenie tego typu rozwiązań daje gwaran-

cję stworzenia optymalnych rozwiązań w zakresie

walki ze zjawiskiem przemocy w rodzinie.

Kolejnymi projektowanymi ważnymi zmianami

w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie

jest wprowadzenie w życie nowego „Krajowego pro-

lata 2013–2020.

W ramach krajowego programu realizowane będą

cztery obszary:

1.

Profilaktyka – obszar kierowany do ogółu spo-

łeczeństwa, w tym do osób i rodzin zagrożonych prze-

mocą w rodzinie.

Jego celem jest zintensyfikowanie

działań profilaktycznych w zakresie przeciwdziała-

nia przemocy w rodzinie.

2.

Ochrona i pomoc osobom dotkniętym przemocą

w rodzinie – obszar kierowany do osób dotkniętych

przemocą w rodzinie (w tym do: dzieci, kobiet, współ-

małżonków lub partnerów w związkach nieformalnych,

osób starszych, osób niepełnosprawnych).

Jego celem

jest zwiększenie dostępności i skuteczności ochrony

oraz wsparcia osób dotkniętych przemocą w rodzinie.

3.

Oddziaływanie na osoby stosujące przemoc

przemoc w rodzinie, jak również do właściwych służb

lub podmiotów zajmujących się oddziaływaniem na

osoby stosujące przemoc.

Jego celem jest zwiększenie

skuteczności oddziaływań wobec osób stosujących

przemoc w rodzinie.

4.

Podniesienie kompetencji służb – obszar kiero-

wany do przedstawicieli instytucji i podmiotów rea-

lizujących zadania z zakresu przeciwdziałania prze-

mocy w rodzinie.

Jego celem jest podniesienie jakości

i dostępności świadczonych usług poprzez zwiększe-

nie kompetencji przedstawicieli instytucji i podmio-

tów realizujących zadania z zakresu przeciwdziała-

W ramach realizacji obszaru drugiego projektuje

się tworzenie i zwiększenie zakresu działania oraz

dostępności ogólnopolskich całodobowych telefonów

zaufania, interwencyjnych lub informacyjnych dla

osób dotkniętych przemocą w rodzinie.

Do powołania ogólnopolskiej całodobowej infolinii

telefonicznej obliguje nas nie tylko polskie prawo, ale

również Konwencja Rady Europy w sprawie zapobie-

gania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemo-

cy domowej.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wraz

z pełnomocnikiem rządu do spraw równego trakto-

wania podjęło współpracę w celu wypracowania op-

tymalnych rozwiązań w tym zakresie, które w kon-

sekwencji doprowadzą do utworzenia bezpłatnego

całodobowego telefonu zaufania dla osób doświadcza-

jących przemocy w rodzinie.

Aby doprowadzić do powstania infolinii, istnieje

konieczność skonsolidowania działań Ministerstwa

Zdrowia, które obecnie jest odpowiedzialne za pro-

wadzenie infolinii, oraz Ministerstwa Administracji

i Cyfryzacji, które odpowiada za nowelizację prawa

w zakresie numerów alarmowych.

Zakładamy, że nowo powstała ogólnopolska info-

linia dla osób doświadczających przemocy w rodzinie

będzie:

— ogólnodostępna;

— bezpłatna;

— całodobowa;

— wyspecjalizowana w udzielaniu profesjonalnej

pomocy osobom doznającym przemocy w rodzinie.

Ponadto prawdopodobnie zostanie ona umiejsco-

wiona pod numerem alarmowym na takiej zasadzie,

jak obecnie funkcjonują dodatkowe linie przekiero-

wywane z numeru 112, aby każda z potrzebujących

osób miała do niej swobodny dostęp.

Kładziony będzie duży nacisk, aby osoby zatrud-

nione do udzielania telefonicznej pomocy były wypo-

sażone w specjalistyczną wiedzę z zakresu przeciw-

działania przemocy w rodzinie i aby potrafiły udzielić

pomocy oraz podjąć odpowiednie działania interwen-

cyjne w sytuacji wystąpienia tzw. ostrej przemocy.

Mam nadzieję, że projektowane rozwiązania w za-

kresie uruchomienia ogólnopolskiej całodobowej in-

folinii dla osób doznających przemocy w rodzinie będą

możliwe do zrealizowania nie później niż w chwili

wejścia w życie nowego „Krajowego programu prze-

ciwdziałania przemocy w rodzinie”, który obecnie

nerami społecznymi.

Pragnę zapewnić panią poseł, że Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej kładzie szczególny nacisk

na wprowadzanie nowych rozwiązań prawnych, ale

również systemowych służących dobru osób dozna-

jących przemocy w rodzinie.

Z poważaniem

1196

Odpowiedź

sekretarza stanu

w placówkach oświatowych (14705)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Łukasza Zbonikowskiego, posła na

cówkach oświatowych (SPS-023-14705/13), uprzejmie

informuję.

łach i placówkach.

Zanotowano 11-procentowy spa-

dek przestępstw na terenie szkół podstawowych,

dy Głównej Policji wśród przestępstw popełnionych

równo przez nieletnich, jak i dorosłych sprawców

w jedną kategorię statystyczną zgwałceń lub innych

czynności seksualnych (w tej liczbie konsekwencje za

58 tzw. innych czynności seksualnych poniesie jeden

nieletni, który popełnił je w jednym gimnazjum).

pełnienia przestępstwa, dlatego dane z poprzednich

lat dotyczą kategorii: szkoła bez uszczegółowienia jej

czynności seksualnych popełnianych na terenie szko-

ły (popełnionych zarówno przez nieletnich, jak i przez

dorosłych sprawców) jest podobna i nie uległa nagłe-

mu zwiększeniu.

Należy jednak zauważyć, że statystyki policyjne

Zgodnie z wynikami badań zespołu badawczego

ujętych w raporcie pt. „Przemoc w szkole”, raport

z badań, lipiec 2011 r., w opinii uczniów nastąpiła

poprawa atmosfery w szkole.

86% przebadanych ucz-

cieli podziela tę opinię).

Międzynarodowe badania

PIRLS i TIMSS z 2011 r. ujawniają, że polscy ucznio-

wie czują się w szkole bezpiecznie.

Polska zajmuje 7–9

Badania porównawcze CBOS z lat 1998, 2003,

2008, 2010 wskazują również na zmniejszanie się

szenie się liczby przypadków drastycznej przemocy

w szkole oraz zmniejszenie się liczby wymuszeń pie-

niędzy i kradzieży.

Ogólnie dostępne dane Komendy Głównej Policji

wskazują w niektórych obszarach na wzrost prze-

stępczości w szkołach i placówkach, jednak te dane

uwzględniają również czyny popełnione przez nielet-

nich i dorosłych poza godzinami funkcjonowania

szkoły, na jej terenie (np. boisku szkolnym w dni wol-

ne od nauki).

Szkoły we współpracy z Policją, strażą

miejską i służbami sanitarno-epidemiologicznymi

przeprowadzają wiele działań profilaktycznych skie-

rowanych do uczniów, również do rodziców i nauczy-

cieli.

Dzięki m.in. tym działaniom zmniejsza się tole-

rancja dla przestępstw popełnianych na terenie

szkół.

Coraz więcej takich czynów zgłaszanych jest

eliminowania agresji i przemocy w szkołach i placów-

kach oświatowych podejmuje działania systemowe

i długofalowe.

Tworzy podstawy prawne, które umoż-

młodzieżowych i organizacje społeczne, a także współ-

pracuje w tym zakresie z innymi resortami.

Podstawa programowa określona w rozporządze-

(Dz. U. poz. 977), przywiązuje dużą wagę do kształ-

towania właściwych postaw uczniów, m.in. postaw

okazywania szacunku innym ludziom, postawy sza-

cunku wobec siebie, wnoszenia pozytywnego wkładu

w życie swojej rodziny, odpowiedzialności za własne

zachowanie i decyzje.

1197

Zagadnienia dotyczące znaczenia rodziny, pełnie-

nia określonych ról w rodzinie, wzajemnego szacun-

ku i miłości, życia w zgodzie ze sobą i innymi, jak

i prawa do godności oraz sposobów przeciwdziałania

przemocy w rodzinie zostały uwzględnione na wszyst-

kich etapach edukacyjnych odpowiednio do wieku,

wrażliwości, doświadczeń i możliwości poznawczych

uczniów.

Celem wychowania przedszkolnego jest m.in. bu-

dowanie systemu wartości, w tym wychowywanie

nych dzieci, które są niezbędne w poprawnych rela-

cjach z rówieśnikami i dorosłymi.

W edukacji wczesnoszkolnej nacisk został położo-

bro od zła i było świadome przynależności społecznej.

Zadaniem szkoły jest zapewnienie poszanowania

godności dziecka, rozwijanie jego samodzielności

nie, jak również sprzyjanie rozwojowi cech osobowo-

ści dziecka koniecznych do aktywnego i etycznego

edukacyjne takie jak edukacja polonistyczna, eduka-

cja społeczna, wychowanie fizyczne, etyka określają

wymagania szczegółowe w zakresie budowania pra-

widłowych relacji międzyludzkich.

Na II etapie edukacyjnym zagadnienia dotyczące

domu, rodziny, życia rodzinnego, znaczenia rodziny

w życiu oraz przykładów praw i obowiązków przysłu-

gujących poszczególnym członkom rodziny, ukazy-

wania wartości rodziny w życiu osobistym człowieka

i akceptacji oraz rozpoznawanie obowiązków wobec

rodziny ujęte zostały w podstawie programowej języ-

ka polskiego, języka obcego nowożytnego, historii

i społeczeństwa, przyrody, wychowania do życia w ro-

dzinie, etyki.

Na III i IV etapie edukacyjnym podstawa progra-

mowa uwzględnia treści dotyczące rodziny w szero-

kim i wieloaspektowym zakresie.

Kwestie rodziny,

miłości, postaw obyczajowych, uniwersalnych warto-

ści humanistycznych są zawarte w podstawie progra-

mowej języka polskiego, tematykę związaną z życiem

rodzinnym uwzględnia podstawa programowa języka

obcego nowożytnego, normy współżycia, aspekty co-

dziennych problemów życiowych i sposoby ich roz-

wiązywania, prawa człowieka – przypadki ich naru-

szania i sposoby ochrony zostały ujęte w podstawie

programowej wiedzy o społeczeństwie.

Przedmioto-

wą problematykę zawiera ponadto podstawa progra-

mowa etyki, przedmiotu uzupełniającego historia

i społeczeństwo oraz wychowania do życia w rodzinie.

W ramach zajęć etyki przewiduje się przygotowa-

nie uczniów do podejmowania odpowiedzialności za

do stosowania zasad harmonijnego współistnienia

zuje się również znaczenie człowieka jako osoby, jego

natury i godności, a także zwraca uwagę na samo-

kontrolę i pracę nad sobą, w tym przyjmowanie od-

powiedzialności za słowa i czyny.

W podstawie programowej przedmiotu uzupełnia-

jącego historia i społeczeństwo uwzględniono wątek

tematyczny kobieta i mężczyzna, rodzina, w którym

znalazły się tematy poświęcone obrazom miłości, ro-

lom kobiety i mężczyzny oraz modelowi rodziny, miej-

scu dziecka w życiu społecznym, przemianom życia

społecznego sprzyjającym emancypacji kobiet, zmia-

nom modelu rodziny w XX w.

W treściach podstawy programowej zawarte są za-

równo zagadnienia dotyczące medycznych aspektów

seksualności, jak i dotyczące szeroko rozumianej pro-

filaktyki zdrowotnej.

Treści nauczania zawarte w pod-

stawie programowej przedmiotu wychowanie do życia

w rodzinie ujmują edukację seksualną w szerokim ro-

zumieniu, przekazując oprócz wiedzy o zagadnieniach

opisanych wyżej dodatkową wiedzę o kulturowych

uwarunkowaniach związanych z płcią biologiczną, pra-

wa związanego z płciowością, szczególnie w aspekcie

podejmowanych ról społecznych, a także funkcjono-

wania stereotypów społecznych i relacji między ludź-

mi w aspekcie ich płci i orientacji seksualnej.

Przedmiot wychowanie do życia w rodzinie w szcze-

gólny sposób wpisuje się w realizację zadań wycho-

wawczych szkoły.

Odmienna od innych przedmiotów

formuła wychowania do życia w rodzinie (dobrowol-

ność udziału uczniów w zajęciach, część zajęć reali-

zowanych odrębnie dla dziewcząt i chłopców, brak

ocen) może być jego atutem w towarzyszeniu ucznio-

wi w czasie drogi od dzieciństwa do dorosłości.

Szcze-

gólnie ważnym aspektem jest brak ocen, który daje

uczniom możliwość poznawania ważnych zagadnień

w bezpiecznej przestrzeni kontaktu z wiedzą i do-

świadczeniem nauczyciela.

Nauczyciele prowadzący w poszczególnych typach

nie zobowiązani są do przekazywania pełnej i rzetelnej

wiedzy, dostosowując ją do poziomu rozwoju ucznia.

Sposób realizacji przedmiotu wychowanie do ży-

wane 17 lutego 2012 r.

1198

Ponadto należy zaznaczyć, że każda szkoła posia-

da własny program wychowawczy i program profi-

laktyki.

Takie rozwiązanie systemowe pozwala na

Jednocześnie uprzejmie informuję, że statut szko-

ły jest instrumentem służącym kształtowaniu m.in.

Zgodnie z nim szkoła ma obowiązek określić

wań oraz sankcje za naganne zachowania uczniów

oraz określić przypadki, w których uczeń może zostać

szkoły.

Ponadto szkoła powinna opracować procedury

wewnętrzne w sytuacjach kryzysowych (kradzież, gwał-

ty, pobicie, przemoc, cyberprzemoc, używanie narkoty-

ków, alkoholu, palenie tytoniu).

Należy zauważyć także,

że szkoła ma obowiązek okresowego diagnozowania

terenie sytuacji trudnych, w tym związanych z prob-

lemem przemocy.

Działania te umożliwiają realną

zachowania uczniów zarówno w środowisku szkol-

nym, jak i pozaszkolnym.

kresu wychowania i profilaktyki.

Materiały informa-

są na stronie internetowej ORE www.ore.edu.pl w za-

kładce: Wychowanie i profilaktyka / Materiały.

Jednocześnie informuję, że w roku szkolnym

Szkoły, utworzono koalicję na rzecz bezpiecznej szko-

ły, w skład której weszło 16 organizacji pozarządo-

wych działających na rzecz szeroko rozumianego

wej www.bezpiecznaszkola.men.gov.pl zostały zamiesz-

czone materiały we wszystkich obszarach w zakresie

rodowej wspiera szkoły i placówki.

Każdy z obszarów

rowanych do szkół.

W ten sposób powstała swoista

Znaczącym wydarzeniem w zakresie przeciwdzia-

ne za promowanie programu edukacji prawnej wśród

dowej świadomość prawna dzieci i młodzieży w zna-

czący sposób wpłynie na zmniejszenie liczby czynów

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

w sprawie wzrostu przestępczości

narkotykowej w szkołach podstawowych

i gimnazjalnych (14709)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

1199

niewskiej w sprawie wzrostu przestępczości narko-

tykowej w szkołach podstawowych i w gimnazjach

(SPS-023-14709/13), uprzejmie informuję.

i placówkach z udziałem nieletnich, jedynie w obsza-

do zmodyfikowanych substancji psychoaktywnych

nia narkomanii wskazał na 99-procentowe włączenie

treści z zakresu profilaktyki narkomanii do szkol-

nych programów profilaktyki i realizowanie tych

wych.

kacji danych w oparciu o katalog przestępstw ujętych

popełnionych przez nieletnich.

Minister Edukacji Narodowej podejmuje systema-

1200

chowawcze szkoły uwzględniane w programach wy-

w świat wiedzy, z uwzględnieniem ich rozwoju inte-

lektualnego, etycznego, emocjonalnego, społecznego.

Uczeń powinien zatem przyswoić podstawowy zasób

skich jego doświadczeniom.

W procesie kształcenia

dualnemu i społecznemu, takie jak uczciwość, wiary-

godność, odpowiedzialność, wytrwałość, poczucie

Obszar edukacyjny edukacja społeczna na I etapie

edukacyjnym kładzie nacisk na wychowanie do zgod-

nego współdziałania z rówieśnikami i dorosłymi,

tego, co złe, w kontaktach z rówieśnikami i dorosłymi.

gatywnie wpływają na jego samopoczucie w szkole

eliminowania czynników negatywnych.

Będzie po-

trafił również wyjaśnić, na czym polega negatywny

zycje asertywnych zachowań w przypadku presji oto-

czenia oraz wymienić zasady zdrowego stylu życia.

nii i wartościowania zjawisk społecznych na poziomie

Należy podkreślić, że Ministerstwo Edukacji Na-

mie przeciwdziałania narkomanii” na lata 2011–2016.

Ministerstwo Edukacji Narodowej corocznie przy-

1201

zmiany prawa, monitorowania działań profilaktycz-

Jednocześnie informuję, że w roku szkolnym

stwo Zdrowia, Ministerstwo Sprawiedliwości, Mini-

rowanych do szkół.

działania z zakresu profilaktyki narkomanii:

Edukacja” „Warszawska noc profilaktyki”.

Działanie

przeprowadzono we współpracy z Ministerstwem Spraw

wiązują swoje problemy zdrowotne.

Przygotowują

ale przede wszystkim do radzenia sobie w życiu,

między sześcioma partnerami: minister edukacji

narodowej, ministrem sprawiedliwości, prezesem

Odnosząc się do pytania dotyczącego programów

profilaktycznych, uprzejmie informuję, że każda

gram profilaktyki.

Takie rozwiązanie systemowe po-

zwala na dostosowanie działań podejmowanych przez

kretnej szkoły.

1202

zyka wyzwalających negatywne zachowania uczniów

nym.

Ministerstwo Edukacji Narodowej we współpracy

morządu lokalnego w profilaktyce narkomanii po-

przez upowszechnianie programów profilaktycznych

i wychowawczych, które służą promocji zdrowego

stylu życia dzieci i młodzieży, kształtują ich prozdro-

wotne postawy.

Programy profilaktyczne obejmujące problematy-

kę używania środków psychoaktywnych, są opraco-

wywane przez placówki naukowo-badawcze, organi-

zacje pozarządowe i instytucje oświatowe, np. porad-

nie psychologiczno-pedagogiczne i ośrodki metodycz-

ne.

W celu podniesienia efektywności szkolnej profi-

laktyki resort edukacji upowszechnia standardy ja-

kości działań profilaktycznych oraz przykłady dobrej

filaktycznych.

Na stronie internetowej Ośrodka Rozwoju Edu-

kacji prowadzony jest Bank Programów Profilaktycz-

Edukacji www.ore.edu.pl udostępniona została oferta

nia i profilaktyki, obejmująca m.in. programy:

wych relacji,

2) „Jak sobie radzić z prowokacyjnymi zachowa-

3) „Golden Five” – program przygotowuje nauczy-

riały, poradniki, scenariusze zajęć mające na celu

1) „Używanie substancji psychoaktywnych przez

młodzież” – wyniki „Europejskiego programu badań

ankietowych w szkołach” (ESPAD) w 2011 r.,

2) Raport z badania upowszechniania w szkołach

3) „Organizacja i realizacja edukacji zdrowotnej

nych,

4) „Programy profilaktyczne.

Podstawy profesjo-

nalnej psychoprofilaktyki.

Poradnik”, J. Szymańska,

gramu „Szkoła dla rodziców i wychowawców”,

6) „Procedury postępowania nauczycieli w sytu-

7) „Wybór aktów prawnych dotyczących bezpie-

8) „Odpowiedzialność prawna pracowników szko-

kacja internetowa,

9) „Odpowiedzialność za zapewnianie bezpieczeń-

publikacja internetowa,

10) „Szkoła w obliczu incydentów krytycznych

11) „Budowanie strategii antykryzysowej na te-

renie szkoły / placówki oświatowej”, publikacja inter-

netowa,

12) „Koncepcja resilience, czyli jak można pomóc

publikacja internetowa,

13) „Edukacja zdrowotna w podstawie programo-

go programu profilaktyki”, publikacja internetowa,

14) „Zdrowie i zachowania zdrowotne młodzieży

internetowa,

15) „Czy nowa podstawa programowa wymaga

1203

16) „Konstruowanie szkolnego programu profi-

Sprawdzaniem efektów realizowanych w szkołach

programów profilaktycznych zajmują się placówki

badawcze.

Badania naukowe wskazują*

)

, że podejmo-

wane w szkole działania profilaktyczne nigdy nie

mają 100-procentowej skuteczności.

Efektywność

programów profilaktycznych nie zależy wyłącznie od

jakości samych programów, ale również od cech i wa-

runków środowiska, w których są wdrażane.

W pa-

tologicznym i ubogim kulturowo środowisku eduka-

cyjne programy profilaktyczne mogą się okazać zbyt

słabym narzędziem do zmiany postaw i zachowań

młodzieży.

Bardzo duże znaczenie mają relacje rodzi-

ców i dzieci oraz postawy dorosłych wobec narkoty-

ków.

Po ukończeniu nauki młodzi ludzie podejmują

niekiedy ryzykowne decyzje niezależnie od podjętych

wcześniej przez szkołę działań profilaktycznych.

Pragnę również podkreślić, że negatywne oddzia-

ływanie otoczenia przy braku jakiejkolwiek atrakcyj-

nej alternatywy w środowisku lokalnym osłabia sku-

teczność nawet bardzo dobrych programów eduka-

cyjnych realizowanych w szkole, dlatego programy

profilaktyczne powinny stanowić element spójnej

lokalnej strategii profilaktyki.

Odnosząc się do zagadnienia nadmiernej biuro-

kratyzacji w szkołach, pragnę poinformować, że w pro-

cesie tworzenia aktów prawnych w Ministerstwie

Edukacji Narodowej uwzględnia się postulaty środo-

wisk oświatowych, przede wszystkim dyrektorów

szkół i nauczycieli, związane z ograniczaniem prowa-

dzonej przez nie dokumentacji.

Propozycje zmian wskazywane przez środowisko

oświatowe zostały przeanalizowane w związku z trwa-

jącymi pracami nad nowelizacją rozporządzenia mi-

Obecnie procedowany jest projekt nowego rozporzą-

dzenia, który zakłada uelastycznienie procedur or-

ganizacji i udzielania pomocy psychologiczno-peda-

ce oraz wprowadza uproszczenia w sposobie doku-

mentowania tych działań.

Umożliwi to sprawniejsze

wypełnianie głównych celów tej pomocy, czyli rozpo-

znawania i zaspokajania indywidualnych potrzeb

uczniów oraz wspierania rodziców i nauczycieli w roz-

wiązywaniu problemów wychowawczych i dydak-

tycznych.

Projekt rozporządzenia likwiduje obowiązek two-

rzenia zespołu dla każdego ucznia wymagającego

pomocy (dotychczas składającego się z nauczycieli,

wychowawców i specjalistów prowadzących zajęcia),

do którego zadań należało planowanie i koordynowa-

nie udzielanej uczniowi pomocy.

Zadania te będzie

ce, który w zależności od potrzeb ucznia będzie

współpracował z nauczycielami, specjalistami, po-

radnią i rodzicami.

Obligatoryjność współpracy z na-

uczycielami i specjalistami przewiduje się w sytuacji

kiedy uczeń posiada orzeczenie o potrzebie kształce-

nia specjalnego.

Jednocześnie wyjaśniam, że w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej trwa przegląd wszystkich dokumen-

wą Karta Nauczyciela oraz aktami wykonawczymi

do tych ustaw powstają w szkołach i placówkach

oświatowych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

(14712)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

27 lutego 2013 r. interpelację poseł Jadwigi Wiśniew-

skiej w sprawie działań poprawiających bezpieczeń-

stwo ruchu kolejowego w Polsce, uprzejmie informu-

ję, co następuje.

W celu poprawy bezpieczeństwa pasażerów i pra-

cowników polskich kolei, na posiedzeniu Zespołu do

spraw bezpieczeństwa w transporcie kolejowym w dniu

31 maja 2012 r. został przyjęty i jest realizowany pa-

kiet bezpieczeństwa na kolei.

Poniżej przedstawiam działania w ramach pakie-

tu i stan ich realizacji.

*

)

Hawkins J. D. (1992), „Risk and protective factors for al-

cohol and other drug problems in adolescents and early

adulthood.

Implications for substance abuse prevention”, „Psy-

chological Bulletin” vol.

112, no 1.

Hawkins J. D. (1994), „Podręcznik ewaluacji programów pro-

filaktycznych”, IPiN, PTP, Warszawa – Olsztyn.

Hawkins J. D., Graham J., Maguin E., Abbot R., Hill K.,

Catalano R. (1997), „Exploring the effects of age of alcohol use

initiation and psychological risk factors on subsequent alcohol

misuse”, „Journal of Studies on Alcohol” May.

Ostaszewski K. (1995), „Zastosowanie techniki »Draw and

write« do oceny skuteczności szkolnego programu profilaktyki

uzależnień »Spójrz inaczej«”, „Alkoholizm i Narkomania” nr 2.

Ostaszewski K. (1996), „Tradycyjne i współczesne programy

profilaktyki uzależnień”, „Serwis Informacyjny Narkomania”

nr 5.

1204

1.

Wzmocnienie kompetencji Urzędu Transportu

funkcje kontrolne.

MTBiGM w ubiegłym roku brało udział w pracach

wy okołobudżetowej).

Zmiany miały na celu zwięk-

szenie środków dla Urzędu Transportu Kolejowego

na wynagrodzenia bezosobowe związane z kontrolą

bezpieczeństwa i przeznaczenia ich na nowe zadania,

nierealizowane w latach poprzednich.

Autor ustawy – minister finansów przychylił się do

wniosku ministra TBiGM i w 2012 r. budżet UTK

zwiększony został o 300 tys. zł z przeznaczeniem na

wynagrodzenia bezosobowe.

W 2013 r. budżet UTK po-

większono o 6,5 mln zł celem stworzenia 41 etatów

w pionie bezpieczeństwa oraz na doposażenie sta-

nowisk.

Wzmocnienie kompetencji Urzędu Transportu

kolejowym warunkiem dopuszczenia przewoźników

Kolejnym rozwiązaniem służącym poprawie bez-

pieczeństwa ruchu kolejowego przewidzianym w pro-

jektowanej ustawie jest wprowadzenie mechanizmów

monitorowania czasu pracy maszynistów.

W tym celu

egzekwowania od maszynistów oświadczeń zawiera-

jących szczegółowe informacje na temat liczby godzin

Wyżej wymieniony projekt ustawy (druk nr 1046)

jest przedmiotem prac Sejmu RP.

Pierwsze czytanie

w dniu 6 marca br.

2.

Kontrole doraźne w całym kraju obejmujące

w lokomotywach.

Zgodnie z porozumieniem pomiędzy głównym in-

spektorem pracy i prezesem Urzędu Transportu Ko-

wie zasad współdziałania PIP i UTK informacje

o stwierdzonych przez inspektorów UTK nieprawid-

łowościach w zakresie przestrzegania przepisów pra-

wa dotyczących czasu pracy maszynistów przekazy-

wane są do właściwych miejscowo okręgowych in-

spektoratów pracy, które w ramach swoich możliwo-

w których nieprawidłowości zostały stwierdzone.

Z przeprowadzonej przez UTK analizy czasu pra-

cy maszynistów zatrudnionych u przewoźników ko-

lejowych w okresie I kwartału 2012 r. wynika, że śred-

ni miesięczny czas pracy maszynistów w tym okresie

wynosił 155–156 godzin.

Ponad 7% maszynistów

przekroczyło wymiar 200 godzin pracy w okresie jed-

nego miesiąca.

W okresie od 31 maja do 12 września 2012 r.

UTK

przeprowadził łącznie 406 jazd inspekcyjnych mają-

cych na celu m.in. sprawdzenie czasu pracy maszy-

nistów, prawidłowości sporządzenia dokumentacji

znajdującej się na pojazdach kolejowych oraz spraw-

ności działania urządzeń (SHP, czuwak aktywny,

radio-stop oraz urządzeń łączności), w tym 310 u prze-

woźników pasażerskich i 96 u przewoźników towa-

rowych.

W wyniku tych jazd stwierdzono 316 niepra-

widłowości.

Z informacji UTK wynika, że najwięcej kontroli

zostało przeprowadzonych w zakresie bezpieczeń-

stwa transportu kolejowego.

W I kwartale 2012 r.

odbyło się 118 kontroli, w II kwartale 2012 r.

– 214

oraz w III kwartale 2012 r.

– 144.

Wnioski z przeprowadzonych kontroli zostały uję-

te w programie kontroli na rok 2013 oraz posłużyły

do opracowania rozwiązań systemowych.

Przewoź-

nicy zostali zobowiązani do raportowania co 6 mie-

sięcy o czasie pracy maszynistów.

Termin składania

raportów upływa w połowie 2013 r.

3.

Szkolenia dla wszystkich maszynistów i dyżur-

nych ruchu do końca 2012 r.

Wiceprezes Urzędu Transportu Kolejowego pis-

mem z dnia 30 maja 2012 r. zobowiązał zarządców

infrastruktury i przewoźników kolejowych do zorga-

nizowania i przeprowadzenia dodatkowych pozapla-

nowych szkoleń w zespołach maszynistów i dyżurnych

ruchu, w wymiarze co najmniej 8 godzin do końca

Obecnie do UTK wpływają informacje o wykona-

niu szkoleń od zarządców infrastruktury i przewoź-

ników kolejowych.

4.

Ujednolicenie przez Urząd Transportu Kolejo-

wego instrukcji i wprowadzenie jednolitych standar-

kich przewoźników.

W celu ujednolicenia standardów bezpieczeństwa

zawodowych zostały przedstawione problemy i nie-

lejowej i przewoźników kolejowych.

Został w tym celu

powołany Podzespół do spraw bezpieczeństwa w spra-

wie unifikacji przepisów wewnętrznych.

W wyniku prac podzespołu zostały opracowane

i zamieszczone na stronie internetowej UTK nastę-

pujące instrukcje:

1205

— „Instrukcja dla maszynisty pojazdu trakcyjnego”,

— „Instrukcja o użytkowaniu urządzeń radio -

łączności pociągowej”,

— „Instrukcja o technice pracy manewrowej”.

Obecnie prowadzone są prace nad opracowaniem

„Instrukcji dotyczącej hamulców”.

5.

Procedowanie ustawy zmieniającej ustawę o

mogi dla ośrodków szkolenia maszynistów i wprowa-

dzono ujednolicenie programów szkolenia na świade-

ctwo maszynisty.

dydat na maszynistę nabywa uprawnienie do prowa-

dzenia pojazdu kolejowego po uzyskaniu dwóch do-

kumentów – licencji i świadectwa maszynisty.

Czas

ubiegającego się o licencję są uregulowane w rozpo-

u przewoźników o dalsze szkolenie i pracę w charak-

terze maszynisty po uzyskaniu świadectwa maszy-

nisty.

Program szkolenia na świadectwo maszynisty

dualnie, przy czym każdorazowo podlega on zatwier-

dzeniu przez prezesa UTK zgodnie z kryteriami

maszynisty.

kolejowym, o którym mowa w pkt 1, przewiduje roz-

W ww. projekcie ustawy określono ramy organi-

zacyjne i wymagania dla ośrodków szkolenia na li-

cencję i świadectwo maszynisty.

Wprowadzono jed-

nolitą formę warunków przeprowadzania egzaminów

na licencję i świadectwo maszynisty oraz ograniczo-

no możliwości świadczenia usług polegających na

udostępnianiu maszynistów wyłącznie dla przewoź-

ników kolejowych, którzy posiadają certyfikat bez-

pieczeństwa.

Projektowana zmiana przyczyni się do wyelimi-

nowania pośrednictwa agencji pracy tymczasowej

i innych przedsiębiorców.

W projekcie wprowadzono

również mechanizmy służące identyfikacji maszyni-

stów wykonujących czynności na rzecz więcej niż jed-

6.

Przygotowanie nowej ustawy o warunkach i cza-

sie pracy na kolei.

Zgodnie z ustaleniami przyjętymi w dniu 29 paź-

dziernika 2012 r. na XIV posiedzeniu Zespołu do

ce nad nową ustawą o warunkach i czasie pracy na

kolei zostaną podzielone na etapy.

W pierwszej kolej-

ności przygotowany zostanie projekt ustawy o czasie

pracy maszynistów.

W celu opracowania projektu

założeń do projektu ustawy o czasie pracy maszyni-

stów do UTK, przewoźników kolejowych oraz orga-

nizacji związkowych została skierowana ankieta do-

tycząca zakresu regulacji.

Z przeprowadzonej na po-

siedzeniu ww. zespołu w dniu 5 lutego br. analizy

wynika, że projektowana ustawa powinna określać:

— wybór systemu czasu pracy i przyjęte w nim

okresy rozliczeniowe,

— praca w godzinach nadliczbowych – ustalenie

górnego limitu godzin nadliczbowych i sposobów ich

rekompensowania,

— ustalenie składników czasu pracy (określenia

czynności, które należy zaliczać do czasu pracy),

— zasady i sposoby ewidencji czasu pracy,

— zadania i kompetencje organu odpowiedzialne-

go za stosowanie przepisów ustawy,

— sankcje dla pracodawców i pracowników.

Zgodnie z ustaleniami przyjętymi na posiedzeniu

ww. zespołu w terminie do końca kwietnia br. zosta-

nie opracowany projekt założeń do projektu ustawy

o czasie pracy maszynistów i projekt ten zostanie

przedstawiony na kolejnym posiedzeniu Zespołu do

7.

Odbudowa szkolnictwa zawodowego o profilu

kolejowym.

Do końca 1998 r. szkoły kolejowe pozostawały

w nadzorze ministra właściwego do spraw transpor-

tu.

Minister właściwy do spraw transportu miał bez-

pośredni wpływ na sposób i zakres kształcenia w tego

rodzaju placówkach.

W związku z reformą systemu

poz. 759), szkoły wpisane do ewidencji prowadzonej

stały z urzędu wpisane do ewidencji prowadzonych

przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego,

które od 1999 r. przejęły odpowiedzialność za ich

funkcjonowanie.

MTBiGM współpracuje z Ministerstwem Eduka-

cji Narodowej nad programem kształcenia w zawo-

dach kolejowych.

MEN otrzymał uzyskane od spółek

kolejowych informacje o zbiorczym zestawieniu za-

potrzebowania na pracowników w poszczególnych

grupach zawodowych.

Wdrożenie tego programu pla-

nowane jest z początkiem roku szkolnego we wrześ-

niu 2013 r.

8.

Rozbudowa kompetencji szkoleniowych w spół-

kach kolejowych (PKP PLK SA, PKP InterCity SA)

m.in. poprzez zakupy symulatorów.

planuje zakup i zabudowę 8 symulatorów do prowa-

dzenia szkoleń, w szczególności w zakresie pracy dy-

żurnych ruchu, w ramach realizacji projektu do koń-

ca 2015 r.

Trwają także prace nad przygotowaniem

programu szkoleń na symulatorach dla dyżurnych

1206

ruchu w zakresie postępowania w sytuacjach niety-

powych oraz z radzenia sobie ze stresem.

Obecnie zrealizowano akcję mającą na celu

wsparcie dyżurnych ruchu w używaniu systemu ra-

dio-stop i uświadamiającą znaczenie tego systemu

jako skutecznego środka bezpieczeństwa.

Opracowa-

ne zostały ponadto filmy instruktażowe dla dyżur-

nych ruchu dotyczące przejęcia dyżuru (postępowa-

nie i dokumentacja), komunikacji z pracownikami na

innych stanowiskach związanych z bezpieczeństwem

ruchu kolejowego (maszynista, nastawniczy, dyspo-

zytor), sytuacji nietypowych (brak kontroli położenia

rozjazdu, sygnał zastępczy, radio-stop).

9.

Poprawa dyscypliny pracy poprzez zakaz roz-

wach.

Wiceprezes UTK pismami z dnia 30 maja i z dnia

26 września 2012 r. zobowiązał przewoźników kole-

jowych do wprowadzenia zakazu używania telefonów

komórkowych w czasie pełnienia obowiązków służ-

bowych związanych z prowadzeniem pojazdów kole-

jowych, prowadzeniem ruchu kolejowego, pracami

manewrowymi, obsługą bocznic kolejowych i praca-

mi związanymi z utrzymaniem infrastruktury kole-

jowej, dopuszczając możliwość wykorzystania telefo-

nów komórkowych publicznej sieci telefonii (GSM)

w trakcie prowadzenia pojazdów kolejowych wyjąt-

kowo, w przypadku zaistnienia sytuacji szczególnych

(np. braku łączności, zaistniałego wypadku – połą-

czenia alarmowe do służb ratunkowych i policji), jak

również w przypadku, kiedy zachodzi konieczność

porozumienia się prowadzącego pojazd kolejowy

z dyspozytorem czy też kierownikiem manewrów lub

robót remontowo-naprawczych infrastruktury, ale

wyłącznie w trakcie postoju pojazdów kolejowych

(np. w celu przekazywania ważnych informacji zwią-

zanych z realizacją procesu przewozowego lub tech-

nologicznego).

Podczas inspekcji przeprowadzanych w 2012 r.

UTK nie stwierdził na nastawniach telewizorów słu-

żących do oglądania programów telewizyjnych.

Zgodnie z zaleceniem przewodniczącego Państwo-

wej Komisji Badania Wypadków Kolejowych z dnia

dzeń rejestrujących) kamer cyfrowych lub wideore-

jestratorów w pojazdach kolejowych nowo budowa-

nych oraz będących w eksploatacji, prowadzących

pociągi w celu rejestracji obrazu przed pojazdem oraz

głosu maszynisty przez okres co najmniej 24 godzin,

przewoźnicy zostali zobowiązani do zamontowania

ww. urządzeń.

Z danych przekazanych przez UTK wynika, że

trzech przewoźników posiada na pojazdach kolejo-

wych prowadzących pociągi urządzenia rejestrujące,

41 jest w trakcie instalowania, a 13 nadal prowadzi

analizy.

W większości przypadków w pierwszej kolej-

ności przedmiotowe urządzenia zostaną zainstalowa-

ne na zamawianych nowo budowanych pojazdach

trakcyjnych lub podczas wykonywania V poziomu

utrzymania.

Według informacji PKP InterCity SA wszystkie

nowe pojazdy spółki są wyposażone w ww. urządze-

nia.

10.

Podjęcie wspólnie z Urzędem Transportu Ko-

lejowego prac w sprawie wprowadzenia e-licencji ma-

szynisty zawierającej istotne dane m.in. o uprawnie-

Urząd Transportu Kolejowego opracował analizę

dotyczącą wdrożenia projektu „e-Licencji maszyni-

sty” zawierającą opis systemu i zasady jego działania

i w czerwcu 2012 r. przekazał do MTBiGM. „e–Licen-

cja maszynisty” będzie zawierała istotne dane, m.in.

o uprawnieniach zawodowych, egzaminach itp., udo-

stępniane do kontroli.

Analiza UTK zostanie wyko-

rzystana w pracach nad założeniami do projektu

ustawy o czasie pracy maszynistów.

Pełne wdrożenie systemu e-licencji będzie możli-

we po upływie terminu na wymianę przez maszyni-

stów dotychczasowych uprawnień na licencję maszy-

nisty, tj. do dnia 1 grudnia 2017 r.

Realizacja ww. zadań przyczyni się w znacznym

kolejowym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie zaopatrzenia w środki absorpcyjne

osób z nietrzymaniem moczu (14713)

terpelację pani Barbary Bartuś, poseł na Sejm RP,

z nietrzymaniem moczu przekazaną przy piśmie wi-

cemarszałka Sejmu Marka Kuchcińskiego, znak:

SPS-023-14713/13, uprzejmie proszę o przyjęcie sta-

1207

W zakresie spraw osób dotkniętych nietrzyma-

niem moczu do Ministerstwa Zdrowia wpływa bar-

dzo wiele postulatów i propozycji zmian, zarówno od

rze, jak i pacjentów.

W związku z powyższym podczas

tworzenia projektu rozporządzenia resort podjął pra-

ce w zakresie szczegółowego zbadania przedmioto-

wego zagadnienia, mając na uwadze zarówno dobro

cych chorych oraz konsultant krajowy w dziedzinie

nych, na których zostały szczegółowo omówione kwe-

stie dotyczące refundacji środków absorpcyjnych.

Rozwiązania zawarte w projektowanym rozporzą-

maniem moczu mają na celu w jak największym stop-

niu zabezpieczenie ich potrzeb.

Zgodnie z przepisami

dla osób posiadających gospodarstwo rolne

(14720)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pani poseł Domiceli Katarzyny Kopaczew-

14720/13), uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

wyjaśnień.

Jako bezwzględne warunki uprawniające do naby-

cia prawa do urlopu dla poratowania zdrowia ustawo-

dawca w art. 73 ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U.

— zatrudnienie w pełnym wymiarze zajęć na czas

— przepracowanie co najmniej 7 lat w szkole,

przy czym okres siedmioletniej pracy w szkole

nien przypadać bezpośrednio przed datą jego rozpo-

częcia.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami dyrektor

szkoły nie może odmówić nauczycielowi, który speł-

nia powyższe warunki, udzielenia urlopu dla porato-

wania zdrowia.

Wyjątek stanowią nauczyciele za-

trudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i pobiera-

jący jednocześnie emeryturę.

Sąd Najwyższy w uchwa-

le z dnia 24 maja 1994 r., I PZP 24/94, OSNAP z 1994 r.

Nr 5, poz. 83, orzekł, że dyrektor szkoły nie ma obo-

wiązku udzielenia płatnego urlopu dla poratowania

miarze zajęć i pobierającemu równocześnie emerytu-

rę.

Jest to ściśle powiązane z funkcją tego urlopu

polegającą na odzyskaniu zdolności do pracy.

Należy jednak zauważyć, iż art. 73 ust. 7 ustawy

stanowi, że w okresie przebywania na urlopie dla po-

ratowania zdrowia nauczyciel nie może nawiązać

kowej.

W przypadku stwierdzenia, że w okresie urlo-

pu dla poratowania zdrowia nauczyciel podejmuje

Należy zauważyć, że zgodnie z ustawą o podatku

za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego

uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewi-

nych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie

cza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha fi-

zyczny lub 1 ha przeliczeniowy stanowiących włas-

ność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycz-

1208

nej lub osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej

Ponadto na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o ubezpiecze-

291, z późn. zm.) za rolnika uważa się pełnoletnią osobę

fizyczną zamieszkującą i prowadzącą na terytorium

nych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowa-

dzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesie-

nia.

Rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar

jeżeli nie podlega innemu ubezpieczeniu społecznemu

czeń społecznych, podlega ubezpieczeniu wypadkowe-

mu, chorobowemu i macierzyńskiemu rolników.

Jak wynika z art. 38 ust. 1 ustawy, domniemywa

się, że:

1) właściciel gruntów zaliczonych do użytków rol-

nych lub dzierżawca takich gruntów, jeżeli dzierżawa

2) podatnik podatku rolnego lub podatku od do-

chodu z działów specjalnych prowadzi działalność

kowania,

3) jeżeli własność lub dzierżawa gruntów, o któ-

2, ciąży na kilku osobach – każda z tych osób uczest-

niczy w prowadzeniu działalności rolniczej.

właściciel gruntów rolnych o powierzchni powyżej

1 ha przeliczeniowego z punktu widzenia prawa trak-

towany jest jako osoba prowadząca działalność rol-

niczą, a tym samym działalność zarobkową w rozu-

mieniu art. 73 ust. 7 ustawy Karty Nauczyciela.

Podsumowując, na mocy art. 73 ustawy Karta

Nauczyciela o udzieleniu płatnego urlopu dla porato-

wania zdrowia w celu przeprowadzenia zaleconego

leczenia i odwołaniu z niego decyduje dyrektor szko-

ły, który zgodnie z przepisami art. 7 ww. ustawy oraz

li i podejmuje decyzje w sprawach wynikających ze

stosunku pracy nauczyciela.

Udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia stanowi

przedmiot roszczenia pracownika w czasie trwania sto-

sunku pracy, w związku z powyższym nauczyciel, któ-

ry nie zgadza się z decyzją dyrektora dotyczącą odmowy

udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia, może do-

chodzić swoich praw przed sądem pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

i Renaty Butryn

w sprawie prywatyzacji spółki

terpelacji pani poseł Renaty Butryn i pana posła

Marka Rząsy z dnia 5 lutego 2013 r. nr SPS-023-

14721/13 w sprawie prywatyzacji spółki Uzdrowisko

niżej przedstawiam odpowiedzi na zawarte w inter-

pelacji pytania:

1.

Czy na obecnym etapie jest możliwe wstrzyma-

nie i odstąpienie przez Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa od procesu prywatyzacji Uzdrowiska Horyniec?

2.

Jeżeli nie, to czy byłaby możliwość objęcia przez

pana ministra osobistego nadzoru nad dalszym pro-

cesem prywatyzacji Uzdrowiska Horyniec?

strów Plan prywatyzacji na lata 2012–2013 zakłada

potencjalnego inwestora wybranego w trybie nego-

cjacji podjętych na podstawie publicznego zaprosze-

nia.

Przeprowadzenie analizy możliwości komunali-

2.

Specjalistyczny Gabinet Reumatologiczny Le-

-Usługowe DUKAT Witold Dukacz z siedzibą w Lu-

baczowie.

spółki bez rozstrzygnięcia, Ministerstwo Skarbu Pań-

1209

stwa przeprowadzi analizę możliwości komunalizacji

uzdrowiska.

Pragnę podkreślić, że minister skarbu

państwa prowadzi nadzór nad procesami prywatyza-

cji spółek Skarbu Państwa.

Zgodnie z § 20 ust. 1 roz-

przeprowadzenia negocjacji minister skarbu państwa

powołuje zespół ds. negocjacji i jednocześnie, mając

na celu zapewnienie sprawności działania zespołu

oraz przejrzystość dokonywanych przez zespół czyn-

ności określa organizację, tryb pracy oraz zakres

obowiązków członków zespołu.

Minister skarbu pań-

stwa przy podejmowaniu decyzji dotyczących nego-

cjacji zapoznaje się z pisemnymi rekomendacjami

zespołu.

3.

Czy w związku z przedłużającą się procedurą

prywatyzacyjną oraz wolą przejęcia przez samorząd

województwa podkarpackiego Uzdrowiska Horyniec

resort bierze pod uwagę możliwość komunalizacji

placówki?

Zgodnie z przytoczoną odpowiedzią na pierwsze

pytanie, pragnę podkreślić, że przeprowadzenie ana-

lizy możliwości komunalizacji uzdrowiska jako alter-

natywy dla jego prywatyzacji będzie możliwe jedynie

w przypadku niewynegocjowania z potencjalnym in-

westorem satysfakcjonujących warunków sprzedaży

udziałów spółki i zamknięcia prowadzonego procesu

Jednocześnie, odnosząc się do zawartych w treści

interpelacji kwestii informuję, że zarówno cena za-

kupu udziałów spółki, jak i pakiet inwestycyjny sta-

nowią przedmiot uzgodnień negocjacyjnych pomię-

dzy potencjalnymi inwestorami a zespołem ds. nego-

z 2013 r. poz. 216) mają charakter poufny.

Cena na-

bycia udziałów spółki oraz wysokość pakietu inwe-

stycyjnego są upowszechniane po zakończeniu nego-

cjacji, akceptacji ustaleń przez ministra skarbu pań-

stwa i podpisaniu umowy sprzedaży udziałów spółki.

Dziękując za zainteresowanie tematem prywaty-

alne wątpliwości pani poseł i pana posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

terpelację pani poseł Renaty Butryn (SPS-023-14722/13)

w sprawie możliwości uzyskania odpisu dyplomu

w języku obcym pozwalam sobie złożyć następujące

wyjaśnienia.

W pierwszym rzędzie pragnę poinformować, że

ministerstwo rozważa zmiany przepisów określają-

cych zasady i tryb uzyskiwania odpisów dyplomu

i suplementu w tłumaczeniu na język obcy, które

w większym stopniu uwzględnią potrzeby studentów

i absolwentów szkół wyższych (także z lat ubiegłych)

związane z ich wzrastającą mobilnością.

Jednocześnie wyjaśniam, że zgodnie z aktualnie

obowiązującym rozporządzeniem ministra nauki i szkol-

poz. 1188) wydanie dodatkowego odpisu dyplomu

Zastosowane w przepisie sformułowanie „powi-

nien złożyć” powoduje, iż uczelnie mogą wydać ab-

solwentowi dodatkowy odpis dyplomu w tłumaczeniu

na język obcy pomimo przekroczenia terminu na zło-

żenie wniosku – decyzja w tym względzie należy wy-

łącznie do władz uczelni.

Pozwolę sobie jedynie pod-

kreślić, że dane zamieszczone w odpisie dyplomu po-

winny odpowiadać danym zamieszczonym w jego ory-

ginale.

W związku z tym wydanie dodatkowego od-

pisu dyplomu w przypadku znacznego przekroczenia

terminu na złożenie wniosku może być utrudnione,

w szczególności gdy nie jest możliwe jego podpisanie

przez osoby, które podpisały oryginał dyplomu.

wyżej uczynionym zastrzeżeniem, aby wniosek o do-

studiów.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

1210

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tego 2013 r. w sprawie wyłączenia ze stanu zatrud-

nienia, od którego zależy zaistnienie obowiązku

Niepełnosprawnych, osób korzystających z upraw-

nień związanych z rodzicielstwem, przewidzianych

i niektórych innych ustaw, uprzejmie informuję, że

projekt ten przewiduje m.in. wydłużenie okresu ur-

lopu macierzyńskiego i wprowadzenie nowej instytu-

cji urlopu rodzicielskiego.

W związku z tym, że wyłączenie ze stanu zatrud-

nienia osób sprawnych przebywających na urlopach

macierzyńskich spowodowałoby negatywne skutki

finansowe dla Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych (takie osoby wliczane są do

stanu zatrudnienia), rozważane jest jedynie uzupeł-

nienie ww. projektu o zmianę art. 21 ust. 5 ustawy

mocy której do stanu zatrudnienia nie będą wliczane

osoby sprawne przebywające na urlopie rodziciel-

skim.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie braku dyscypliny w szkołach (14739)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie braku dyscypliny w szkołach (SPS-023-

14739/13), uprzejmie informuję.

Kwestie dotyczące działań resortu edukacji w za-

kresie przeciwdziałania agresji i przemocy w szkole,

dane z Komendy Głównej Policji oraz systemu infor-

macji oświatowej na temat przestępstw stwierdzo-

nych ogółem, w tym popełnionych przez nieletnich

na terenie szkół i placówek oświatowych, zostały

przedstawione w odpowiedzi na interpelację pani po-

seł z 28 lutego 2013 r., nr SPS-023-14741/13.

Ponadto ww. działania zostały przedstawione

w odpowiedzi na interpelacje: SPS-023-4785/121311/12

z dnia 6 czerwca 2012 r., SPS-023-5812/12 z dnia

3 lipca 2012 r. oraz SPS-023-9094/12 z września 2012 r.,

które dotyczyły wzrostu przestępczości w polskich

Odnosząc się do pytania dotyczącego wskazania

przyczyny rezygnacji z realizacji rządowego progra-

mie informuję.

Obecnie realizowany rządowy program „Bez-

pieczna i przyjazna szkoła” ukierunkowany jest na

budowanie szkoły wspierającej uczniów i jednocześ-

nie wymagającej.

Jego celem jest tworzenie przyja-

znego klimatu w szkole jako podstawowego warunku

przeciwdziałania agresji i przemocy w szkole.

Jego ważnym komponentem jest doskonalenie

umiejętności wychowawczych nauczycieli i rodziców,

i emocjonalnych uczniów.

Program wiąże się również

zmianą relacji pomiędzy uczniami a nauczycielem.

dowanie przyjaznego, wspierającego środowiska

w szkole zamiast działań restrykcyjnych, które mia-

ły miejsce w programie „Zero tolerancji dla przemo-

cy w szkole”.

W ocenie ekspertów, m.in. prof. dr. hab.

Marka Konopczyńskiego, taki kierunek działań jest

słuszny, ponieważ ponad stuletnie wyniki badań na-

ukowych prowadzonych w kraju i za granicą nie po-

twierdzają przekonania, że działania restrykcyjne

powodują zmniejszenie przemocy w szkole.

Potwier-

dzają to także cyklicznie prowadzone badanie ankie-

towe HBSC na temat zdrowia i zachowań zdrowot-

w kontekście uwarunkowań psychofizycznych.

Poka-

zują one, że klimat panujący w szkole ma istotny

wpływ na postawy i zachowania uczniów.

Ministerstwo Edukacji Narodowej sfinansowało

trzy edycje badań w szkołach różnych typów, przepro-

wadzonych przez Centrum Metodyczne Pomocy Psy-

chologiczno-Pedagogicznej we współpracy z Uniwer-

sytetem w Eichstedt w Bawarii oraz Instytutem Pro-

filaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu

Warszawskiego.

We wszystkich badaniach potwierdza

się znaczenie szerokiego spojrzenia na bezpieczeństwo

w szkole.

Podkreśla się przy tym konieczność kształ-

towania prawidłowych relacji w środowisku szkolnym,

budowania przyjaznego otoczenia, poczucia bezpie-

czeństwa i identyfikacji ucznia ze szkołą.

Bezpieczna szkoła to nie tylko szkoła właściwie

1211

tywach, które angażują uczniów, nauczycieli, rodzi-

ców do działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa.

Biorąc pod uwagę powyższe, w roku szkolnym

Minister edukacji narodowej nazwał rok szkolny

2012/2013 Rokiem Bezpiecznej Szkoły.

problemów szkoły.

Reasumując, Ministerstwo Edukacji Narodowej

przywiązuje duże znaczenie do ograniczenia tak waż-

nego problemu, jakim jest agresja i przemoc w szko-

le, czego wyrazem jest m.in. podjęcie wieloletnich,

systematycznych działań zintegrowanych w rządo-

wym programie „Bezpieczna i przyjazna szkoła”.

Działania resortu edukacji w zakresie poprawy bez-

mają charakter systemowy i długofalowy.

przestępstw seksualnych w szkołach (14741)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie wzrostu liczby przestępstw seksualnych w szko-

łach (SPS-023-14741/13), uprzejmie informuję.

nazjów, szkół średnich i zawodowych oraz w takich

łem nieletnich.

Także według danych Komendy

kategorię statystyczną: zgwałceń lub innych czynno-

nił się system rejestracji statystycznej miejsc popeł-

nienia przestępstwa, dlatego dane z poprzednich lat

ujętych w raporcie pt. „Przemoc w szkole.

Raport

z badań, lipiec 2011 r.” w opinii uczniów nastąpiła

zmniejszenie się liczby przypadków drastycznej prze-

pieniędzy i kradzieży.

1212

Ogólnie dostępne dane Komendy Głównej Policji

towania właściwych postaw uczniów m.in. postaw

Zagadnienia dotyczące znaczenia rodziny, pełnie-

ności dziecka, rozwijanie jego samodzielności oraz

również sprzyjanie rozwojowi cech osobowości dzie-

cka koniecznych do aktywnego i etycznego uczestni-

ctwa w życiu społecznym.

Zwłaszcza obszary eduka-

cyjne takie, jak edukacja polonistyczna, edukacja

społeczna, wychowanie fizyczne, etyka określają wy-

magania szczegółowe w zakresie budowania prawid-

łowych relacji międzyludzkich.

oraz pomocy w przygotowaniu się do zrozumienia

i akceptacji oraz rozpoznawania obowiązków wobec

w rodzinie, etyki.

zarówno zagadnienia dotyczące medycznych aspek-

tów seksualności, jak i dotyczące szeroko rozumianej

profilaktyki zdrowotnej.

Treści nauczania zawarte

w podstawie programowej przedmiotu wychowania

rokim rozumieniu, przekazując oprócz wiedzy o zagad-

nieniach opisanych wyżej dodatkową wiedzę o kultu-

rowych uwarunkowaniach związanych z płcią biolo-

1213

giczną, prawa związanego z płciowością szczególnie

funkcjonowania stereotypów społecznych i relacji

alnej.

w zakładce: Wychowanie i Profilaktyka/Materiały.

Szkoły, utworzono Koalicję na Rzecz Bezpiecznej

niach skierowanych do szkół.

W ten sposób powstała

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

bowiązało placówki oświatowe do przygotowania

chowawczej z dziećmi i ich rodzicami.

Natomiast ku-

1214

ratorzy oświaty w ramach nadzoru są zobowiązani

kontrolować i monitorować działania na rzecz bez-

pieczeństwa.

Ponadto należy zaznaczyć, że znaczącym wyda-

rzeniem w zakresie przeciwdziałania przestępczości

lizacji i promowaniu programu edukacji prawnej w szko-

łach ponadgimnazjalnych pomiędzy sześcioma part-

nerami: ministrem edukacji narodowej, ministrem

znaniu, prezesem Krajowej Rady Radców Prawnych,

gramu edukacji prawnej wśród szkół ponadgimna-

zjalnych, udzielanie pomocy w kontaktach partnerów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

SPS-023-14751/13, dotyczące interpelacji poseł Anny

karty dużej rodziny, wyjaśniam.

Zgodnie z interpretacją indywidualną wydaną

miałyby podlegać zniżki dla rodzin wychowujących

troje i więcej dzieci korzystających z ulg m.in. na pły-

walnię, kino, teatr, przedszkole czy też przejazdy

środkami komunikacji publicznej, jakie w ramach

Tymczasem, jak wynika z wyjaśnień Minister-

stwa Finansów zamieszczonych w dniu 13 lutego br.

na stronie internetowej ministerstwa, osoby, które

na podstawie uchwał gmin uzyskały od nich pomoc

w postaci ulgi czy zniżki, nie uzyskują z tego tytułu

cego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są, na obsza-

rze działania organów, które je ustanowiły, akty pra-

wa miejscowego.

Takimi powszechnie obowiązujący-

ponoszenia opłat za korzystanie z usług społecznych

osób spełniających określone uchwałami warunki.

jącej określone kryteria, czyli w przytoczonym przy-

padku – do rodzin wielodzietnych, to taka sytuacja

ność opodatkowania.

Ponadto należy dodać, że zgodnie z art. 13 § 2 pkt

organem podatkowym jako organ właściwy w spra-

wach interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

ciecha Penkalskiego w sprawie podjęcia działań ma-

jących na celu uruchomienie punktu kontroli wete-

rynaryjnej i fitosanitarnej na drogowym przejściu

informuję, że odpowiedź na wystąpienie pana posła

w przedmiotowej sprawie została udzielona przez mi-

1215

nistra spraw wewnętrznych przy piśmie z dnia 4

marca 2013 r.

W załączeniu przekazuję kopię wspo-

mnianej wyżej odpowiedzi.

Załącznik

wienia wykonywania kontroli weterynaryjnej i fitosa-

nitarnej w drogowym przejściu granicznym Grzechot-

ki – Mamonowo II uprzejmie informuję, że w 2000 r.

opracowana została koncepcja funkcjonowania przej-

ścia granicznego w Grzechotkach, która zakładała

możliwość dokonywania kontroli paszportowej, celnej,

fitosanitarnej, weterynaryjnej i sanitarnej.

W marcu 2002 r.

Ministerstwo Rolnictwa i Roz-

woju Wsi, pełniące decydującą rolę w kwestii urucha-

miania kontroli weterynaryjnej i fitosanitarnej w przej-

ściach granicznych, wyraziło jednak opinię, że w przej-

ściu w Grzechotkach nie powinno się planować pro-

wadzenia odpraw weterynaryjnych.

Taka też decyzja

znalazła się w zaakceptowanym przez Radę Mini-

strów stanowisku negocjacyjnym z Unią Europejską

w obszarze rolnictwo.

Należy przy tym wskazać, że największym przej-

ściem funkcjonującym na odcinku polsko-rosyjskim

w momencie wejścia Polski do strefy Schengen było

przejście w Bezledach, a termin otwarcia przejścia

w Grzechotkach był nieznany.

Analogiczna sytuacja

miała miejsce w przypadku stworzenia warunków

dla wykonywania kontroli fitosanitarnej.

niami „Strategii zintegrowanego zarządzania grani-

cą w latach 2003–2005” w Bezledach wybudowano

infrastrukturę niezbędną do wykonywania wszyst-

kich rodzajów odpraw.

Jednocześnie pragnę poinformować, że terytorial-

ny zakres działania granicznych lekarzy weterynarii

oraz ich siedziby zostały określone w rozporządzeniu

oraz siedzib powiatowych i granicznych lekarzy wete-

rynarii (Dz. U. Nr 200, poz. 2057, z późn. zm.).

Obec-

nie działa jedenastu granicznych lekarzy weterynarii

dla szesnastu przejść granicznych (sześciu drogowych,

czterech kolejowych, pięciu morskich i jednego lotni-

czego).

Dla granicy polsko-rosyjskiej możliwość prze-

prowadzania kontroli weterynaryjnej istnieje w przej-

ściu w Bezledach, w którym dokonuje się do 1500 ww.

kontroli rocznie.

Pragnę podkreślić, że powyższe nie

wyczerpuje możliwości przepustowych przejścia.

Należy również wskazać, że nowo tworzony po-

sterunek weterynaryjnej kontroli granicznej musi

spełniać wymogi określone w decyzji Komisji nr 2001/812/

WE z dnia 21 listopada 2001 r. ustanawiającej wy-

mogi dla zatwierdzania urzędów kontroli granicznej

odpowiedzialnych za kontrolę weterynaryjną pro-

duktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trze-

cich (Dz. U. UE.

L.

Nr 306, s. 28).

Zdaniem głównego

lekarza weterynarii ewentualne utworzenie poste-

runku weterynaryjnej kontroli granicznej zależy

m.in. od wyniku kalkulacji skutków ekonomicznych,

która stanowi uzasadnienie opłacalności jego usta-

nowienia.

Z kolei przejścia graniczne, w których wykonuje

się kontrolę fitosanitarną, określa rozporządzenie

zm.).

Na granicy zewnętrznej istnieje osiemnaście

punktów wwozu (siedem drogowych, sześć kolejo-

wych, cztery morskie i jedno lotnicze).

Na granicy

z Federacją Rosyjską punktami wwozu są przejścia

graniczne w Braniewie (kolejowe) i Bezledach (dro-

gowe).

Podobnie jak w przypadku odpraw weteryna-

ryjnych nie odnotowuje się w tej kwestii dużego zain-

teresowania przedsiębiorców.

Liczba odpraw tego typu

osiąga wartość około 1000 kontroli rocznie, zatem

przejście w Bezledach spełnia aktualnie potrzeby.

W całym procesie podejmowania decyzji o utwo-

rzeniu tych dwóch kategorii kontroli kluczową rolę

pełni zatem minister rolnictwa i rozwoju wsi oraz

organy mu podległe.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z in-

formacją wojewody warmińsko-mazurskiego przy-

stosowanie przejścia w Grzechotkach do dokonywa-

nia kontroli weterynaryjnej wymagałoby kwoty

w wysokości około 10 000 000 zł.

W przypadku pod-

jęcia decyzji o ustanowieniu w tym przejściu kontro-

li fitosanitarnej szacowane koszty inwestycji wynio-

słyby około 5 000 000 zł.

Z poważaniem

wicz w sprawie projektu ustawy o odnawialnych

źródłach energii (nr SPS-023-14772/13 z dnia 27 lu-

tego 2013 r.) uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

1.

Czy projektodawca ustawy o odnawialnych

źródłach energii, jakim jest Ministerstwo Gospodar-

ki, mógłby jeszcze raz rozważyć kwestie objęcia wspar-

ciem zamortyzowanych małych elektrowni wodnych?

1216

Uprzejmie informuję, iż działania Ministerstwa

Gospodarki są ukierunkowane na osiągnięcie w spo-

sób optymalny i zrównoważony celu co najmniej 15%

zużyciu energii brutto.

Intencją Ministerstwa Gospo-

darki jest zatem przede wszystkim wsparcie dla bu-

dowy nowych mocy, które zwiększają potencjał wy-

twórczy energii z OZE.

nisterstwa Gospodarki nie jest zasadne bezwarun-

kowe wsparcie eksploatacyjne dla starych jednostek

wytwórczych, które wytwarzają energię po koszcie

znacznie wyższym niż średnia cena energii elektrycz-

nej – tj. w sposób ekonomicznie nieefektywny i niekon-

kurencyjny.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż Minister-

stwo Gospodarki rozważa możliwości wsparcia obiek-

tów zamortyzowanych, w tym małych elektrowni

wodnych.

Jednak warunkiem do otrzymania wspar-

cia będzie przeprowadzenie gruntownej modernizacji

w wysokości co najmniej 30% kosztów odtworzenio-

wych oraz wykorzystanie do przedmiotowej moder-

nizacji urządzeń nie starszych niż 36 miesięcy.

Pro-

jekt ustawy o odnawialnych źródłach energii przewi-

duje, aby wsparcie dla obiektów zmodernizowanych

przysługiwało przez ustalony okres w wysokości pro-

porcjonalnej do poniesionych nakładów.

Planowane jest przy tym, aby energetyka wodna

została objęta wyłączeniem w zakresie obowiązku

zwiększania mocy zainstalowanej, co wynika ze spe-

cyfiki tej technologii OZE.

2.

Czy w świetle przedstawionych argumentów

nie istnieje obawa, że projekt ustawy w obecnym

kształcie spowoduje zaprzestanie działania w pierw-

szym roku ok. 400 małych elektrowni wodnych o mocy

poniżej 100 kW, a w następnych latach kolejnych 200?

Ministerstwo Gospodarki stoi na stanowisku, iż

generacja rozproszona, do jakiej bez wątpienia nale-

ży zaliczyć małą energetykę wodną, pełni ważną rolę

stabilizującą w ramach zasilania lokalnych systemów

energetycznych.

Jednocześnie Ministerstwo Gospodarki wyraża

przekonanie, iż zmiany prawne zaproponowane w pro-

dują optymalizację i racjonalizację obecnego systemu

wialnych źródeł energii.

W związku z powyższym

właściciele istniejących małych elektrowni wodnych

powinni dążyć do racjonalizacji kosztów związanych

z bieżącą działalnością wytwórczą, gdyż tylko w ten

sposób mogą zachować swoją konkurencyjność.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

Z poważaniem

w sprawie nowych danych dotyczących

szkodliwości roślin zmodyfikowanych genetycznie

(14781)

SPS-023-14781/13, z dnia 27 lutego br., w sprawie

dyfikowanych genetycznie, uprzejmie przedkładam

następujące informacje.

Odnosząc się do pytania, czy są w Polsce prowa-

dzone badania, które mogłyby potwierdzić bądź za-

przeczyć wynikom badań Nancy Podevin i Patricka

du Jardin na temat szkodliwości genu zwanego,,genem

VI”, uprzejmie informuję, że zgodnie z publicznie do-

stępnymi informacjami cytowane przez pana posła

wyniki są wstępną oceną, której potwierdzenie bę-

dzie wymagało przeprowadzenia szerokich badań

w kolejnych latach.

Zgodnie z obecnie obowiązującymi zasadami pro-

ces dopuszczenia do obrotu każdego produktu na te-

ren Unii Europejskiej trwa wiele lat i oparty jest na

przepisach dyrektywy 2001/18/WE oraz rozporządze-

nia 1829/2003/WE.

Przed autoryzacją produktu

przeprowadzana jest analiza jego bezpieczeństwa dla

znajdujących się obecnie na rynku europejskim zo-

— wpływ specyficznych metod uprawy i zbioru

(uwzględnia się oddziaływanie na systemy produkcji

Ponadto pragnę podkreślić, że badania naukowe,

w tym badania nad organizmami zmodyfikowanymi

genetycznie, pozostają w głównej mierze w gestii Mi-

nisterstwa Środowiska oraz Ministerstwa Nauki i Szkol-

nictwa Wyższego.

W ramach prac realizowanych

przez jednostki nadzorowane przez ministra rolni-

ctwa i rozwoju wsi, badania naukowe, o które pan

1217

poseł pyta, nie są prowadzone.

Zagadnieniu roślin

genetycznie zmodyfikowanych poświęcony jest jeden

obszar pod nazwą „Ocena wprowadzania do uprawy

roślin genetycznie zmodyfikowanych” w programie

wieloletnim „Ulepszanie roślin dla zrównoważonych

agroekosystemów, wysokiej jakości żywności i pro-

dukcji roślinnej na cele nieżywnościowe” realizowa-

nym przez Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin

tego obszaru IHAR realizuje 3 zadania, których

wsparcie działań służb kontrolnych poprzez pracę

laboratorium referencyjnego, dzięki czemu inspekcje

otrzymują zwalidowane i zoptymalizowane metody

wykrywania GMO.

Podsumowaniem prowadzonych

doświadczeń będzie opracowanie w roku 2013 do-

brych praktyk rolniczych oraz raportu o wpływie

dukcję roślinną, które zostaną udostępnione wszyst-

kim zainteresowanym.

Również Instytut Zootechniki – PIB w Krakowie

realizował przy współudziale Państwowego Instytu-

tu Weterynaryjnego – PIB w Puławach badania na-

ukowe, które obejmowały zadanie „Wpływ pasz GMO

ciowych pochodzenia zwierzęcego”.

Na stronie Insty-

tutu (http://www.izoo.krakow.pl) znajduje się szcze-

gółowa informacja z realizacji tego zadania.

Podsumowując tę część odpowiedzi należy pod-

kreślić, że nie ma możliwości podejmowania ad hoc

decyzji mających na celu weryfikację naukową wyni-

ków badań prowadzonych w innych krajach.

Zakła-

dam, że analizy te będą kontynuowane przez EFSA

jako urząd szczebla wspólnotowego bezpośrednio od-

powiadający za bezpieczeństwo produktów GMO, jak

również przez niezależne instytucje posiadające kom-

petencje i środki finansowe w tym zakresie.

Odpo-

wiadając na pytanie, jakie są na dzień dzisiejszy gwa-

rancje, że nasiona szkodliwych odmian GMO nie

przedostaną się na polski rynek, uprzejmie informu-

ję, że zgodnie z przedstawioną wyżej informacją na

temat procedury dopuszczania produktów GMO na

rynek wspólnotowy również materiał siewny musi

być pozytywnie oceniony przez EFSA.

W celu uzy-

skania pełnej informacji na temat najnowszych ba-

dań naukowych podejmowanych przez polskie jed-

nostki naukowe, zasadnym byłoby skierowanie zapy-

tania do resortu środowiska, będącego wiodącym

organem administracji rządowej w zakresie GMO.

Przede wszystkim zaś na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej od dnia 28 stycznia 2013 r. obowiązuje zakaz

stosowania materiału siewnego odmian genetycznie

zmodyfikowanych dopuszczonych do uprawy na tere-

nie Unii Europejskiej.

Obecnie jest to 235 odmian

kukurydzy MON 810 i ziemniak odmiany amflora.

Pragnę podkreślić, że w celu poinformowania rolni-

ków, producentów rolnych oraz szerokiej opinii pub-

licznej o wprowadzonych zakazach od początku mar-

ca br. resort rolnictwa prowadzi ogólnopolską kam-

panię, która informuje o:

— wprowadzonym zakazie stosowania materiału

— działaniach kontrolnych Państwowej Inspekcji

wowania nadzoru i kontroli nad wytwarzaniem, oce-

ną i obrotem materiałem siewnym będzie również

sprawowała nadzór nad jego stosowaniem, co w prak-

tyce oznacza możliwość kontrolowania pól upraw-

nych, a tym samym eliminowania tych upraw, na

których został użyty zakazany materiał odmian ge-

netycznie zmodyfikowanych,

— sankcjach wynikających z zastosowania zaka -

zanego materiału siewnego wynoszących 200% war-

tości zastosowanego materiału siewnego oraz ko-

nieczności zniszczenia uprawy,

— możliwości bezpłatnych badań materiału siew -

nego przeprowadzanych w laboratoriach Państwowej

— konieczności przechowywania dokumentów za -

kupu materiału siewnego oraz etykiet urzędowych,

teriału siewnego.

Kampania prowadzona jest poprzez emisję audy-

cji i programów informacyjnych w radio i telewizji, za-

mieszczenie materiałów informacyjnych w prasie i In-

ternecie oraz dystrybucję ulotek i plakatów.

W kam-

panię zaangażowane zostały, poza Ministerstwem

Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wojewódzkie inspektoraty

ochrony roślin i nasiennictwa, ośrodki doradztwa rol-

niczego, KRUS, COBORU, agencje rolne, samorząd

rolniczy, urzędy marszałkowskie oraz urzędy woje-

wódzkie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Krystyna Gurbiel

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

i przemysłowych użytkowników cukru

dotyczącego wsparcia przez Polskę

kwot produkcyjnych cukru w 2015 r.

(14782)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ną przy piśmie SPS-023-14782/13 z dnia 27 lutego

1218

mysłowych użytkowników cukru dotyczącego wspar-

cia przez Polskę wniosku Komisji Europejskiej o uwol-

nienie kwot produkcyjnych cukru w 2015 r., uprzej-

mie przekazuję następujące informacje.

przedstawiła pakiet legislacyjnych zmian wspólnej

wiązujących do końca roku gospodarczego 2014/2015.

cji takie jak: minimalna cena buraków cukrowych,

wycofaniu cukru z rynku.

Utrzymane mają zostać

pisemne umowy między producentami cukru a plan-

tatorami buraków cukrowych.

Do ww. propozycji opracowany został w MRiRW

projekt stanowiska rządu, który był przedmiotem

nad projektem polskiego stanowiska z inicjatywy Mi-

nisterstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi odbyło się szereg

spotkań, w których brali udział m.in. przedstawicie-

le plantatorów buraków cukrowych, producentów

cukru oraz przetwórców.

Stanowisko to zostało przy-

W stanowisku rządu do ww. propozycji legislacyj-

nej Komisji Europejskiej negatywnie oceniona zosta-

ła decyzja o likwidacji kwot produkcyjnych cukru

oraz minimalnej ceny buraków cukrowych.

Uznano,

że kwoty produkcyjne należy utrzymać co najmniej

do 2020 r.

Ponadto w celu wykorzystania potencjału

produkcyjnego plantatorów buraków cukrowych

oraz przemysłu cukrowniczego wnioskowano rów-

mu zużycia cukru w UE.

W polskim stanowisku podkreślono m.in. znaczą-

cy wpływ utrzymania systemu kwot na stabilność

dochodową plantatorów buraków cukrowych oraz

wykorzystanie potencjału produkcyjnego przemysłu

cukrowniczego.

Kwotowanie produkcji stanowi me-

chanizm stabilizujący podaż na rynku cukru, gwa-

rantując stabilne dostawy cukru, a tym samym bez-

pieczeństwo żywnościowe dla Polski w tym zakresie.

Jednoznaczne stanowisko w sprawie utrzymania

kwot prezentują zarówno plantatorzy buraków cu-

krowych, jak i producenci cukru.

Uważają oni, że uwol-

tyczna możliwość dowolnej produkcji cukru przez

producentów tylko z pozoru wydają się korzystne.

Dodatkowa ilość cukru wyprodukowana i wprowa-

dzona na rynek również przez innych znaczących

producentów cukru w UE wpłynęłaby nie tylko na

wysokość ceny i dostępność tego produktu, ale rów-

nież na ewentualne ograniczenie produkcji cukru

w kraju.

Przedstawiciele producentów cukru podkre-

ślają, że przy uwolnionym rynku w 2015 r.

Polska nie

byłaby w stanie wytrzymać tak silnej rywalizacji, co

spowodowałoby bezpośrednie ograniczenie produkcji

cukru i związane z tym zmniejszenie upraw buraków

cukrowych.

Ograniczenie produkcji cukru spowodu-

je wzrost bezrobocia na obszarach, gdzie są położone

cukrownie.

Wraz z likwidacją kwot cukru przestanie

obowiązywać minimalna cena buraków cukrowych,

która zapewnia plantatorom buraków gwarantowane

dochody i pozwala na racjonalne planowanie produk-

cji.

Przy braku kwotowania produkcji należy spodzie-

wać się, że zwiększą się wahania cen cukru, co w kon-

sekwencji wpłynie destabilizująco na sytuację finan-

sową gospodarstw, w których uprawiane są buraki

cukrowe.

Należy również pamiętać, że buraki cukro-

we są kluczową rośliną dla zmianowania przyczynia-

jącą się do wzrostu bioróżnorodności.

Pośrednio straty poniosłyby również firmy zajmu-

jące się hodowlą, reprodukcją oraz sprzedażą nasion

buraków, firmy świadczące usługi na rzecz plantato-

rów oraz firmy zajmujące się ochroną roślin.

W związ-

ku z tym, że z branżą cukrowniczą w Polsce związa-

nych jest ca 40 tys. osób, zatem odejście od kwotowa-

nia produkcji cukru naraziłoby te osoby na utratę

zatrudnienia i związanych z nim dochodów.

Sugerowanie przez koalicję utrzymania kwot jako

„zmowy na rynku cukru” jest nieuzasadnione.

Wnio-

skowane przez przedstawicieli przetwórstwa zwięk-

szenie dostępności cukru znajduje odzwierciedlenie

w działaniach ze strony polskiej administracji.

W ostatnich latach Polska wielokrotnie występowała

do KE o zwiększenie ilości cukru na unijnym rynku.

Komisja Europejska m.in. na wniosek Polski w dro-

dze rozporządzeń zwiększyła podaż cukru na rynek

UE w roku gospodarczym 2012/2013 poprzez:

— udostępnienie na rynek UE 300 tys. t cukru

pozakwotowego z zastosowaniem obniżonej opłaty za

przekroczenie kwoty krajowej,

— otworzenie stałego przetargu na przywóz cu -

kru białego i surowego do rafinacji z zastosowaniem

obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym

2012/2013; w ramach tego mechanizmu dotychczas

umożliwiono import ok. 285 tys. t cukru.

Przedstawiając powyższe, należy stwierdzić, że

przyjęte stanowisko w sposób wyważony uwzględnia

interesy wszystkich uczestników rynku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

1219

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie prywatyzacji polskich szkół

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na py-

wa Giżyńskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej, z 27 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-023-14783/13) w spra-

wie prywatyzacji polskich szkół za granicą, uprzejmie

informuję, co następuje.

przy placówkach dyplomatycznych RP, dla których

organem prowadzącym jest minister edukacji naro-

dowej, oraz szkoły społeczne przy organizacjach Po-

laków (stowarzyszenia rodziców czy nauczycieli).

stemie lokalnym (np. w Szwecji, Danii) oraz w formie

nauczania na odległość prowadzonego przez Ośrodek

Zarówno szkoły polonijne, jak i szkolne punkty

konsultacyjne prowadzą nauczanie uzupełniające

w zakresie języka polskiego i wiedzy o Polsce.

Uczeń

uki, zaś w szkolnym punkcie konsultacyjnym czy

w szkole polonijnej uzupełnia wiedzę o przedmioty

ojczyste.

Wszystkie wymienione powyżej formy nauczania

są integralnymi elementami systemu oświaty pol-

skiej za granicą, które będą kontynuowane i wspie-

rane.

Należy jednakże podkreślić, że w konkretnych

miejscach powinna być rozwijana działalność tych

placówek oświatowych, które pozwolą objąć naucza-

niem jak najliczniejszą grupę uczniów polskich prze-

bywających za granicą, przy jednoczesnym zapew-

nieniu wysokiej jakości nauczania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

w sprawie wznoszenia przydrożnych kapliczek,

w wypadkach drogowych (14786)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-14786/13, z dnia 27 lutego 2013 r.)

w sprawie wznoszenia przydrożnych kapliczek, na-

grobków i krzyży przy drogach dla upamiętnienia

zmarłych w wypadkach drogowych, uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

poz. 260) zabrania się dokonywania w pasie drogo-

wym czynności, które mogłyby powodować niszcze-

szenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu

ruchu drogowego.

W szczególności zabrania się loka-

lizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń,

przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrze-

bami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu

drogowego.

W szczególnie uzasadnionych przypad-

kach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów bu-

dowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami

wego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właś-

ciwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji

administracyjnej.

Ponadto należy zauważyć, iż w myśl art. 40 ww.

ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogo-

wego na cele niezwiązane z budową, przebudową,

zwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji admini-

stracyjnej.

Zezwolenie dotyczy m.in. umieszczania

w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwią-

zanych z potrzebami zarządzania drogami lub po-

trzebami ruchu drogowego.

Za zajęcie pasa drogowe-

go pobiera się opłatę.

Zgodnie zaś z art. 3 ustawy

przydrożne, figury są obiektami małej architektury,

czyli jednym z rodzajów obiektu budowlanego.

Zatem

zarządca danej kategorii drogi publicznej w przypad-

ku wniosku o lokalizację krzyża przydrożnego czy

kapliczki w pasie drogowym rozstrzyga w indywidu-

alnym postępowaniu o możliwości ich lokalizacji.

Tym samym to zarządca drogi decyduje, czy umiesz-

czenie danego obiektu budowlanego w pasie drogo-

wym drogi np. zagraża bezpieczeństwu ruchu drogo-

wego, czy też nie.

1220

Reasumując, należy stwierdzić, iż zgodnie z obec-

nie obowiązującymi przepisami lokalizowanie w pa-

sie drogowym np. pomników jest możliwe pod warun-

kiem uzyskania najpierw zezwolenia właściwego za-

rządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administra-

cyjnej, a następnie zezwolenia zarządcy drogi na

zajęcie pasa drogowego i uiszczenie stosownej opłaty.

Przy czym w przypadku zajęcia pasa drogowego bez

kami podanymi w tym zezwoleniu zgodnie z art. 36

ww. ustawy o drogach publicznych właściwy zarząd-

ca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej,

o jego przywróceniu do stanu poprzedniego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

14787/13, dotyczącą regulacji procedur poszukiwania

osób zaginionych uprzejmie informuję, że kwestia ta

sprawiedliwości.

Problematyka ta zasadniczo pozostaje w zakresie

działania Policji jako formacji służącej społeczeństwu

i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz

nego.

W szczególności należy mieć na względzie zadania

z późn. zm.).

Wśród nich wymienić należy:

— wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ści -

ganie ich sprawców.

Na zadania Policji w omawianym zakresie wska-

zuje również uregulowanie zawarte w art. 20 ust. 2a

ustawy o Policji, stosownie do którego organ ten może

m.in. w celu realizacji zadań ustawowych pobierać,

uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać

informacje o osobach o nieustalonej tożsamości lub

W wypadku gdy zaginięcie ma związek z prze-

stępstwem dokonanym na szkodę zaginionego przez

osobę trzecią, w grę może wchodzić szereg czynów,

z których istotne znaczenie ma przestępstwo z art. 189

Kodeksu karnego, czyli bezprawne pozbawienie wol-

ności człowieka.

Przestępstwo to zagrożone jest karą

dni, czyn taki zagrożony jest karą pozbawienia wol-

ności od roku do lat 10 (§ 2).

W § 3 tego artykułu

określony jest kolejny kwalifikowany typ tego prze-

stępstwa, zgodnie z którym, w przypadku gdy pozba-

wienie wolności łączyło się ze szczególnym udręcze-

niem, czyn taki stanowi zbrodnię, a sprawca podlega

Wskazać również należy, że problematyka zagi-

nięć osób może mieć związek z rozwijającym się w ostat-

nich latach procederem handlu ludźmi, w tym han-

dlu dziećmi.

Mając na uwadze potrzebę poprawy skuteczności

działań organów ścigania w zakresie wykrywania

i ścigania sprawców tego typu zachowań przestęp-

czych, w Ministerstwie Sprawiedliwości został opra-

cowany projekt rządowego projektu ustawy o zmianie

jące Kodeks karny, ustawy Kodeks postępowania kar-

nego oraz ustawy o Policji, wprowadzający m.in. do

art. 115 Kodeksu karnego definicje handlu ludźmi

(§ 22) oraz niewolnictwa (§ 23).

Ustawa została uchwa-

lona w dniu 20 maja 2010 r.

(Dz. U. Nr 98, poz. 626).

Należy wskazać, że handel ludźmi jest zbrodnią

stypizowaną w art. 189a K.k., zagrożoną karą pozba-

Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy małoletniego,

§ 22 pkt 1–6 K.k.

Z uwagi na wysoki stopień społecznej szkodliwo-

ści handlu ludźmi uzasadnione było również wpro-

wadzenie karalności przygotowania do popełnienia

tego przestępstwa, co przewidziano w art. 189a § 2

K.k. Czyn ten zagrożony jest karą pozbawienia wol-

ności od 3 miesięcy do lat 5.

Niezależnie od powyższych zmian prawa, które,

dookreślając istotę znamienia „handel ludźmi” na

gruncie Kodeksu karnego, ułatwiają organom ściga-

nia oraz organom wymiaru sprawiedliwości zwalcza-

nie tego rodzaju szczególnie groźnej przestępczości,

bardzo istotne jest wypracowanie efektywnej meto-

dologii współpracy pomiędzy Policją a prokuraturą,

jak również organizacjami zajmującymi się proble-

matyką osób zaginionych, w szczególności w pierw-

szych dniach od ujawnienia faktu zaginięcia osoby,

zwłaszcza w tych wypadkach, gdy zachodzą podsta-

wy do przypuszczeń, że zaginięcie jest związane z po-

pełnieniem przestępstwa.

1221

Chociaż przestępstwa tych kategorii nie należą

do kategorii najczęściej popełnianych, to z uwagi na

ich specyfikę związaną z utrzymywaniem ofiary

przestępstwa, niekiedy długotrwałym, w sytuacji na-

ruszającej jej prawa i wolności, a niejednokrotnie tak-

że zagrażającej jej życiu i zdrowiu, skuteczne i szyb-

kie działania organów ścigania pozwalające na pra-

widłowe wytypowanie sprawców przestępstwa oraz

ustalenie miejsca przetrzymywania ofiary i jej uwol-

nienie mają szczególnie istotne znaczenie.

Dlatego niezwykle ważne jest już na wczesnych

etapach postępowania prawidłowe ukierunkowanie

aktywności organów ścigania, co może przyczynić się

do maksymalnego skrócenia stanu przetrzymywania

ofiary przez napastników oraz uniemożliwić spraw-

com takich przestępstw podejmowanie działań zmie-

rzających do wymuszania od osób bliskich ofierze

świadczeń mających warunkować zapewnienie jej bez-

pieczeństwa lub jej uwolnienie, a niekiedy także do-

puszczanie się kolejnych przestępstw na szkodę prze-

trzymywanej ofiary, zwiększających stan jej udręki.

Ponieważ problematyka prowadzenia skutecznej

walki z przestępstwami porwań osób, w tym dla oku-

pu, jest problematyką związaną ze sprawnym funk-

cjonowaniem organów wymiaru sprawiedliwości,

w tym właściwą organizacją prokuratury, zwrócić

należy uwagę na opracowany w Ministerstwie Spra-

wiedliwości projekt ustawy Prawo o prokuraturze

(projekt został skierowany pod obrady komitetu Rady

Ministrów), który zakłada kompleksową reformę pro-

kuratury.

Wśród rozwiązań, których wdrożenie za-

kłada wspomniany projekt ustawy, a które winny

w bezpośredni sposób przyczynić się do większej

efektywności prokuratury w ściganiu przestępstw

porwań dla okupu, należy wymienić następujące pro-

pozycje legislacyjne (ściśle związane z problemami

ujawnionymi w sprawozdaniu Komisji Śledczej do

zbadania prawidłowości działania organów admini-

stracji rządowej w sprawie postępowań karnych

tofa Olewnika):

1.

Wprowadzenie precyzyjnych reguł dotyczących

określenia właściwości prokuratur apelacyjnych

w sprawach z zakresu przestępczości zorganizowanej

i poważnych przestępstw korupcyjnych oraz wpro-

wadzenie reguł pozwalających na elastyczne kształ-

towanie przez szefa jednostki wewnętrznej struktury

organizacyjnej prokuratury, tak aby można było wy-

odrębnić z wyżej wskazanej ogólnej kategorii spraw

– sprawy najcięższe, wymagające znacznego nakładu

pracy i zaangażowania ze strony prokuratora.

2.

Poprzez wprowadzenie reguł dotyczących właś-

ciwości rzeczowej prokuratur określonego szczebla

organizacyjnego – wymuszenie specjalizacji proku-

ratorów na określonym poziomie prokuratury.

Zgod-

nie z projektem prokuratura apelacyjna będzie właś-

ciwa w sprawach zorganizowanej przestępczości oraz

w sprawach o poważne przestępstwa korupcyjne, zaś

prokuratura okręgowa – w sprawach najpoważniej-

szych przestępstw gospodarczych i poważnych prze-

stępstw kryminalnych, zakłada się zatem, że prze-

stępstwa porwań dla okupu (popełniane najczęściej

przez zorganizowane grupy przestępcze) będą pro-

wadzone na poziomie prokuratur apelacyjnych.

War-

to także zwrócić uwagę, że istotną odmiennością

w stosunku do obecnie obowiązujących regulacji jest

wprowadzenie reguł dotyczących rozstrzygania spo-

rów o tak określoną właściwość rzeczową.

W aktual-

nym stanie prawnym z uwagi na brak odpowiednich

regulacji dochodziło do sytuacji, kiedy sprawy z za-

kresu przestępczości zorganizowanej prowadzone

były nawet na poziomie prokuratur rejonowych.

Czę-

sto tego rodzaju sprawy były dopiero na późnym eta-

pie przejmowane do dalszego prowadzenia na pozio-

mie prokuratur apelacyjnych.

Projekt przeciwdziała

tego rodzaju zjawiskom, zapewniając odpowiednie

mechanizmy gwarantujące prowadzenie spraw z za-

kresu przestępczości zorganizowanej na poziomie

prokuratur apelacyjnych.

3.

Dostarczenie właściwych mechanizmów po-

zwalających na opracowywanie wytycznych dotyczą-

cych prowadzenia określonych kategorii spraw, w tym

przestępstw porwań dla okupu.

Przewiduje się w pro-

jekcie, że jednym z podstawowych instrumentów kie-

rowania prokuraturą przez prokuratora generalnego

będą wytyczne prokuratora generalnego, które zgod-

nie z przyjętą w projekcie definicją mają dotyczyć me-

todyki pracy prokuratora w określonej kategorii

spraw.

4.

Powołanie centralnej bazy (dostępnej dla każ-

dego prokuratora) wytycznych i zarządzeń prokura-

tora generalnego.

Wytyczne byłyby wiążące dla pro-

kuratorów prowadzących postępowania przygoto-

wawcze.

Wskazane instrumenty winny zatem dostar-

czyć odpowiednich algorytmów pracy prokuratora

w określonej kategorii spraw i przyczynić się do ujed-

nolicenia praktyki prokuratorskiej w postępowaniach

przygotowawczych na terenie całego kraju.

5.

Określenie instrumentów składających się na

nadzór prokuratorski nad postępowaniem przygoto-

wawczym na poziomie ustawy (a nie jak dotychczas

– w akcie wykonawczym).

Jednocześnie w sposób pre-

cyzyjny definiuje się instrumenty władcze prokura-

tora przełożonego w stosunku do prokuratora prowa-

dzącego postępowanie, wskazując, że będą mogły być

wydawane polecenia dotyczące podjęcia określonych

czynności dowodowych i terminów realizacji czynno-

ści procesowych.

Przewiduje się jednocześnie możli-

wość uchylenia lub zmiany decyzji przez prokuratora

nadrzędnego (a nie, tak jak dotychczas, wyłącznie

przez prokuratora bezpośrednio przełożonego), z kon-

sekwencją przejęcia sprawy do dalszego prowadzenia

przez prokuratora nadrzędnego, z uwagi na koniecz-

ność zagwarantowania czytelnych reguł pozwalają-

cych na ustalenie prokuratora odpowiedzialnego za

wynik postępowania przygotowawczego.

6.

Zniesienie reguł dotyczących swobodnego prze-

noszenia spraw pomiędzy poszczególnymi jednostka-

mi organizacyjnymi prokuratury.

Służą temu reguły

dotyczące właściwości rzeczowej i miejscowej proku-

1222

ratur oraz wprowadzenie wyłącznej kompetencji pro-

kuratora generalnego do przenoszenia spraw pomię-

dzy jednostki organizacyjne prokuratury wyłącznie

w wypadkach, gdy wymaga tego dobro wymiaru

sprawiedliwości.

Jednocześnie minister sprawiedliwości ze swojej

strony deklaruje chęć i gotowość współdziałania

w działaniach mających na celu wypracowanie pożą-

danych standardów postępowania organów państwa

w sprawach dotyczących poszukiwania osób zaginio-

nych oraz osób porwanych, w szczególności jeżeli

ukształtowaniu takich standardów mogłoby się przy-

służyć rozważenie zmian prawa w zakresie, w jakim

opracowanie projektu aktu normatywnego albo

współdziałanie w jego opracowaniu należy do kom-

petencji ministra sprawiedliwości.

Z wyrazami poważania

w sprawie opodatkowania darowanej żywności

(14791)

RP pani Magdaleny Gąsior-Marek i pana Damiana

Raczkowskiego w sprawie opodatkowania darowanej

żywności, pragnę uprzejmie przedstawić następujące

warów i usług podlega bowiem odpłatna dostawa to-

warów i odpłatne świadczenie usług.

Na podstawie

przedsiębiorstwa, w szczególności darowizny, ale tyl-

datku.

Dyrektywa obecnie nie przewiduje zwolnienia

od VAT-u dla darowizn żywności dokonywanych przez

sklepy, sieci handlowe czy dystrybutorów.

wiającą wprowadzenie stosownych zmian jest brak

tywie 2006/112/WE) do wprowadzania przez pań-

stwa członkowskie UE zwolnień w tym zakresie.

stanowiska, że bardziej opłaca się utylizować nie-

sprzedaną żywność niż przekazać ją potrzebującym.

W świetle przepisów cytowanej dyrektywy i ustawy

rów i usług podstawą opodatkowania jest tutaj, co do

zasady, cena nabycia towarów (bez podatku) określo-

1223

do odliczenia VAT-u naliczonego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

pana Przemysława Wiplera, znak: SPS-023-14795/13,

w sprawie profilu Ministerstwa Edukacji Narodowej

na portalu Facebook, uprzejmie informuję.

kacji muszą być prowadzone wieloaspektowo.

Doty-

czą bowiem bezpośrednio licznych i zróżnicowanych

grup: uczniów, ich rodziców, nauczycieli, dyrektorów

torialnego.

Resort dokłada wszelkich starań, żeby jakość

przekazywanych informacji była jak najwyższa.

Jed-

nym ze stosowanych sposobów zainteresowania wy-

darzeniami w dziedzinie oświaty uczniów, ich rodzi-

ców oraz nauczycieli jest prowadzenie profilu na por-

talu Facebook.

Jest to również narzędzie do budowa-

nia nowoczesnego, nie tylko formalnego wizerunku

administracji rządowej oraz rozpoznawalności w sieci.

Dzięki obecności na tym portalu MEN w sposób od-

mienny niż np. w przypadku udzielania informacji

publicznej albo innych procedur określonych przepi-

sami prawa administracyjnego zachęca społeczność

korzystającą z portalu Facebook do komentowania

aktualnych zagadnień.

Warto przy tym zauważyć, że

zamieszczanie wypowiedzi na profilach użytkowni-

ków portalu, w tym MEN, powinno być zgodne z za-

sadami, określonymi przez nich dla zapewnienia

właściwych warunków do prezentowania zamierzo-

nych treści.

Profil MEN na portalu Facebook jest zarządzany

przez pracowników Departamentu Informacji i Pro-

mocji.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie korzy-

sta i nie korzystało z pomocy firm zewnętrznych

w obsłudze swojego profilu.

Minister Edukacji Naro-

dowej nie dokonywał osobiście wpisu na fanpage

MEN, o którym mowa w pytaniu pana posła, wydaje

się zatem, że przeprosiny administratora na profilu,

mieszczony wcześniejszy wpis, są wystarczające.

Na profilu ministerstwa nie kasowano ani pytań

od użytkowników ani krytyki administratora profilu,

jeśli nie zawierały elementów, kwalifikujących dany

wpis do usunięcia, zgodnie z zasadami ustalonymi

regulaminem.

Zgodnie z regulaminem fanpage usuwane są wpi-

sy, które:

— łamią regulamin serwisu Facebook, w którym

znajduje się profil Ministerstwa Edukacji Narodowej,

— zawierają wyrazy lub zwroty powszechnie

uznawane za wulgarne lub obelżywe,

— naruszają powszechnie uznane normy komu -

nikacji oraz dyskryminują innych z powodu rasy,

społecznego, urodzenia, majątku lub z jakiegokol-

wiek innego powodu,

— zawierają treści reklamowe lub spam,

— nawołują do zachowań nieetycznych lub nie -

zgodnych z prawem,

— stanowią naruszenie przepisów ustawy z dnia

— naruszają dobra osobiste innych osób,

— mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla bez -

pieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej.

Najczęstszym powodem usuwania wpisów jest

uznanie wpisu za spam lub reklamę, zdarza się bo-

wiem zamieszczanie we wpisach linków i odnośników

do materiałów, które są dostępne na innych stronach

www.

Wpisy są również usuwane ze względu na

ochronę dóbr osobistych, którym zagraża obrażanie,

znieważanie, zniesławianie, używanie słów wulgar-

nych lub uważanych za obraźliwe.

Przedstawione powyżej zasady nie naruszają za-

sad określonych w Regulaminie usługi strony na Fa-

cebooku z 29 lutego 2012 r. oraz są zgodne z zasada-

mi portalu Facebook.

W przypadku zamieszczania

wpisów niezgodnych z tymi zasadami administrato-

rzy profilu zawsze z góry rezerwują sobie prawo do

ich usunięcia.

Administratorzy mogą również na sta-

łe ograniczyć dostęp do profilu Ministerstwa Eduka-

cji Narodowej na Facebooku osobom, które wielokrot-

nie i uporczywie łamią powyższe zasady.

Profil MEN przeznaczony jest dla wszystkich osób,

które korzystają ze środowiska społeczności portalu

Facebook i łatwiej im tą drogą powziąć wiedzę o dzia-

łaniach ministerstwa.

Narzędzie to nie zastępuje ofi-

cjalnych publikatorów ministerstwa w Internecie,

tj. Biuletynu Informacji Publicznej i oficjalnych stron

internetowych, które są źródłem najpełniejszej wie-

dzy o tym, co dzieje się w resorcie edukacji narodo-

wej.

Stanowi ono jedynie dodatkową ścieżkę upo-

wszechniania informacji, pozwalającą również, ze

względu na swoją naturę, na obserwację komentarzy

członków społeczności.

W przypadku, gdy obok ko-

mentarzy pojawiają się pytania, na profilu MEN nie-

kiedy bardzo liczne i szczegółowe, administrator

strony nie jest w stanie na bieżąco odpowiadać na

1224

wszystkie.

Dlatego poinformowano grupę szczególnie

aktywnych użytkowników portalu Facebook, zada-

jących pytania związanych z obniżeniem wieku roz-

poczynania obowiązku z szkolnego, o możliwości za-

dania pytania e-mailem na specjalnie dedykowany

adres, dzięki czemu trafiają one bezpośrednio do osób

zajmujących się tematyką sześciolatka w szkole.

Po-

nadto użytkownicy zostali zachęceni do skorzystania

ze strony www.men.gov.pl/mam6lat, gdzie w zakład-

ce: Pytania i odpowiedzi znajduje się wiele przydat-

nych informacji.

Zakładka Kontakt, istniejąca na stronie www.

men.gov.pl została przygotowana bardzo starannie.

W maksymalny sposób ułatwiono zainteresowanym

osobom zadanie pytania, utworzono specjalne formu-

larze z podziałem na tematykę.

Odpowiedź na pyta-

nia i wątpliwości uzyskuje w ten sposób kilkadziesiąt

osób dziennie.

Z wyrazami szacunku

Minister

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w sprawie elastycznej linii kredytowej

z Międzynarodowego Funduszu Walutowego

(14801)

mo z dnia 27 lutego br., o nr SPS-023-14801/13, do-

tyczące interpelacji pana posła Pawła Szałamachy

rodowego Funduszu Walutowego przesyłam odpo-

wiedź na pytania zawarte w ww. interpelacji.

1.

Według jakiej metodologii, formuły, modelu re-

sort finansów wyliczył pułap najpierw 13,69, a na-

stępnie 19,17 mld SDR?

2.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Finansów

w sprawie przedłużenia linii po jej wygaśnięciu i czym

jest uzasadnione – antycypując odpowiedź – jakie ar-

gumenty przemawiają za jej przedłużaniem?

3.

Proszę podać łączną wartość opłat wniesionych

od 2009 r. za niekorzystanie z elastycznej linii kre-

dytowej?

4.

Czy oprócz Meksyku, Kolumbii i Polski inne

kraje zamierzają wystąpić o FCL?

Ad 1.

Pułap elastycznej linii kredytowej (FCL)

wnioskowanej przez Polskę wynikał z grupy czynni-

ków, do której należą: ryzyka występujące w naszym

otoczeniu zewnętrznym, zdolność naszej gospodarki

do pokrycia potrzeb w zakresie finansowania ze-

wnętrznego, w tym wielkość rezerw walutowych

NBP, a także koszty FCL, których wysokość uzależ-

niona jest od nominalnej kwoty pożyczki oraz naszej

kwoty członkowskiej w MFW.

Kluczową rolę odgry-

wały ryzyka zewnętrzne.

Z uwagi na dużą dynamikę,

głębokość i złożoność zjawisk kryzysowych w otocze-

niu zewnętrznym precyzyjne i poprawne metodolo-

gicznie wyliczenie potencjalnych potrzeb gospodarki

w zakresie finansowania zewnętrznego z użyciem

modelu formalnego, opartego na algorytmizacji opisu

rzeczywistości ekonomicznej (z uwzględnieniem

czynników natury społecznej i politycznej) nie jest

możliwe.

Wnioskowane przez Polskę pułapy FCL od-

zwierciedlały szacunek tych potrzeb biorący za pod-

stawę zabezpieczenie bezpieczeństwa finansowego

naszego kraju.

Polska uzyskała FCL w 2009 i 2010 r. każdorazo-

wo w kwocie 13,69 mld SDR, co stanowiło 1000%

naszej kwoty członkowskiej w MFW oraz w 2011 r.

w kwocie 19,17 mld SDR, co stanowiło 1400% kwoty.

Obecna linia przyznana Polsce 18 stycznia 2013 r.

wynosi 22 mld SDR, a w relacji do polskiej kwoty

członkowskiej 1303%, tj. mniej niż w 2011 r., bowiem

nasza kwota członkowska w funduszu wzrosła.

Ob-

niżenie relacji kwoty FCL do kwoty członkowskiej

skutkuje korzystniejszymi warunkami obliczania

opłaty za gotowość.

W 2009 i 2010 r. przyznawane

linie kredytowe zgodnie z przyjętymi przez MFW za-

sadami nie miały przekraczać 1000% kwoty człon-

kowskiej danego kraju, co ograniczało możliwości

Polski w tym zakresie.

Decyzje o wnioskowanych przez Polskę pułapach

FCL, w tym w szczególności o zwiększonym pułapie

FCL z 2013 r., były podejmowane z uwzględnieniem

następujących czynników ryzyka, na które wskazy-

wały także raporty MFW dotyczące polskiej gospo-

darki:

1.

Zwiększenie wymogów kapitałowych dla euro-

pejskich banków, które w głównej mierze odpowia-

dają za akcję kredytową w regionie Europy Środko-

wo-Wschodniej, w tym w Polsce, zmusza je do podno-

szenia kapitałów własnych.

W czasie kryzysu rośnie

ryzyko, iż dla spełnienia nałożonych wymogów euro-

pejskie banki uruchomią proces delewarowania, tj. ob-

niżenia poziomu dźwigni finansowej skutkującego

odpływem zagranicznego finansowania z polskich

banków.

Miałoby to bezpośrednie negatywne konse-

kwencje dla rozwijania akcji kredytowej przez krajo-

we banki i mogłoby niekorzystnie wpłynąć na sytu-

ację gospodarczą Polski.

Śródki dostępne w ramach

elastycznej linii mogą w razie bezprecedensowego

rozwoju sytuacji stanowić zabezpieczenie wykorzy-

stane do złagodzenia negatywnego odpływu kapitału

z sektora bankowego.

2.

Pomimo iż rezerwy walutowe NBP pozostają

na względnie wysokim poziomie, MFW zaleca Polsce

sukcesywne ich wzmacnianie.

Elastyczna linia kre-

dytowa stanowi doskonały bufor zwiększający w ra-

1225

zie potrzeby rezerwy walutowe oraz odporność Polski

na zagrożenia płynące z zewnątrz.

3.

W ostatnich latach zwiększeniu ulega poziom

polskich zagregowanych krótkoterminowych zobo-

wiązań zagranicznych.

Ewentualny niekorzystny

rozwój sytuacji na europejskich rynkach finanso-

wych może skutkować wstrzymaniem napływu ka-

pitału na refinansowanie tych zobowiązań.

Zmniej-

szając to ryzyko, dostęp do znaczącej kwoty FCL sta-

bilizuje naszą gospodarkę m.in. w zakresie finanso-

wania handlu zagranicznego.

4.

W latach 2011 i 2012 pogłębiający się kryzys

w Europie, a zwłaszcza w części strefy euro, z którą

Polskę łączą głębokie powiązania gospodarcze, prze-

mawiał za zwiększeniem wnioskowanej kwoty FCL,

co nastąpiło w styczniu 2013 r.

5.

W 2011 r. utrzymywało się dwucyfrowe tempo

wymiany handlowej z zagranicą.

Stopień otwartości

polskiej gospodarki systematycznie rośnie i zwiększa

jej integrację z gospodarką światową, a przez to

oprócz korzyści zwiększa także ekspozycję naszej go-

spodarki na ryzyka zewnętrzne.

6.

Obecna linia została przyznana na okres dwóch

lat i jest nominalnie o ok. 15% wyższa od poprzedniej.

Od momentu przyznania poprzedniej FCL minęły

także dwa lata.

W okresie 2011–2015 szacunkowy,

nominalny wzrost polskiego PKB, który wpłynie tak-

że na potrzeby finansowe gospodarki, będzie większy

i wyniesie łącznie ok. 25%.

Ad 2.

Dostęp Polski do FCL dającej w razie po-

trzeby możliwość wypłaty środków bez konieczności

spełnienia dodatkowych warunków jest świade-

ctwem pozytywnej oceny przez MFW fundamentów

polskiej gospodarki, naszej polityki makroekono-

micznej oraz wiarygodności Polski.

FCL jest rodza-

jem polisy ubezpieczeniowej w przypadku ewentual-

nego pogorszenia sytuacji na rynkach finansowych.

Odgrywa bardzo ważną rolę z punktu widzenia sta-

bilizacji i bezpieczeństwa gospodarki, ochrony war-

tości polskiej waluty oraz wzrostu wiarygodności

Polski na międzynarodowych rynkach finansowych.

Uczestnicy rynku są świadomi, że w razie wystąpie-

nia w Polsce sytuacji kryzysowej, w szczególności

spowodowanej przez czynniki zewnętrzne, linia FCL

może zostać wykorzystana zarówno na wsparcie bi-

lansu płatniczego, jak i finansowanie potrzeb pożycz-

kowych.

Warto także podkreślić, że pozytywny

wpływ FCL nie ogranicza się do budżetu państwa,

ale dotyczy także m.in. prywatnych kredytobiorców

spłacających zobowiązania w walutach obcych.

W okresie globalnego kryzysu finansowego umo-

wa o FCL pomaga Polsce utrzymać korzystne warun-

ki dostępu do finansowania rynkowego, sprzyjając

obniżaniu premii za ryzyko.

Zarówno inwestorzy, jak

i agencje ratingowe niejednokrotnie wyrażali opinię,

że instrument ten stabilizuje naszą gospodarkę w wa-

runkach bardzo zmiennego otoczenia zewnętrznego

i wspiera pozytywną ocenę wiarygodności kredyto-

wej Polski.

Zwiększa to skłonność inwestorów zagra-

nicznych do zakupów polskich papierów skarbowych

i pozytywnie wpływa na uzyskiwane rentowności

granicznych, a w konsekwencji pozwala zmniejszać

koszty obsługi zadłużenia.

FCL pełni rolę sygnaliza-

tora wzmocnionej stabilności naszej gospodarki za-

chęcającego inwestorów zagranicznych do inwesto-

wania w Polsce, a także zniechęcającego podmioty

Argumentem przemawiającym za niedawnym prze-

dłużeniem FCL jest wciąż niepewna sytuacja w na-

szym zewnętrznym otoczeniu, przede wszystkim

w europejskiej gospodarce i na rynkach finansowych,

z którymi naszą gospodarkę i system finansowy łączą

intensywne powiązania.

Pomimo pewnego zmniej-

szenia ryzyk w Europie na skutek takich działań, jak

np. ustanowienie Europejskiego Mechanizmu Stabil-

ności czy deklaracje i działania Europejskiego Banku

Centralnego, europejska gospodarka i finanse nie

osiągnęły jeszcze trwałej stabilności, a proces wycho-

dzenia z kryzysu jest powolny i obarczony zagroże-

niami.

W tej sytuacji należy dostrzegać wszystkie

niebezpieczeństwa, na jakie potencjalnie narażona

jest Polska, i podjąć wszelkie działania zmierzające

do maksymalnego zabezpieczenia finansowej stabil-

ności kraju – jednym z takich działań jest uzyskanie

dostępu do FCL na odpowiednio wysokim poziomie.

Warto zauważyć, że nasza umowa o FCL obejmuje

okres dwóch lat, a wystąpienie zjawisk kryzysowych,

a także ich przebieg zwykle charakteryzują się znacz-

ną dynamiką i są trudne do przewidzenia.

Skłania

to do wzmożonej ostrożności i podejmowania działań

o charakterze prewencyjnym, z reguły mniej kosz-

townych od działań ad hoc podejmowanych już po

wystąpieniu negatywnego szoku.

Należy także za-

uważyć, iż w sytuacji złagodzenia negatywnych ry-

zyk dla gospodarki i stabilności finansowej Polska

może w wybranym przez siebie momencie wystąpić

do MFW o anulowanie (w części lub w całości) linii,

otrzymując zwrot stosownej części wniesionej opłaty

za gotowość.

Ad 3.

Koszt opłaty za gotowość z tytułu dostępu

do FCL:

Opłata zapłacona ze środków NBP

1. FCL przyznany w dniu 6 maja 2009 r. na okres

1 roku, opłata za gotowość wyniosła 36,96 mln SDR

(182 116 701 mln PLN, kurs średni NBP z dnia

6 maja 2009 r.).

Kolejne opłaty były ponoszone ze środków budże-

tu państwa

20,56 mln SDR (111 376 485,78 PLN).

Pierwotnie Polska zapłaciła kwotę 36,96 mln SDR

(185 317 696,80 PLN).

W związku z wnioskiem Polski

do MFW o zamknięcie przedmiotowej linii zatwier-

dzonej w dniu 2 lipca 2010 r. i udostępnienie nowej

linii (o zwiększonym horyzoncie czasowym i zwięk-

szonej kwocie – wniosek zatwierdzony przez MFW

w dniu 21 stycznia 2011 r.) opłata została częściowo,

1226

pro rata, zwrócona.

Polska otrzymała zwrot kwoty

w wysokości 16,4 mln SDR (73 941 211,02 PLN).

3. FCL (dwuletni) przyznany Polsce w dniu 21

stycznia 2011 r. – roczna opłata za gotowość wyniosła

ostatecznie 60,87 mln SDR (270 753 998,32 PLN).

Pierwotnie Polska zapłaciła kwotę 69,82 mln SDR

(314 681 214,90 PLN).

W związku ze zwiększeniem

polskiego udziału członkowskiego w MFW fundusz

dokonał zwrotu części opłaty za gotowość w kwocie

8,95 mln SDR (43 927 216,58 PLN).

4.

Opłata roczna zapłacona w dniu 20 stycznia

2012 r. wyniosła 59,27 mln SDR (308 077 851,49

PLN).

5.

Opłata roczna zapłacona w dniu 18 stycznia

2013 r. wyniosła ostatecznie 75,7 mln SDR (361 467

874,56 PLN).

Pierwotnie Polska zapłaciła kwotę 76,23 mln SDR

(363 785 044,92 PLN).

Jednocześnie wobec anulowa-

nia poprzedniej linii trzy dni przed datą jej wygaś-

nięcia MFW zwrócił Polsce kwotę 485,9 tys. SDR

(2 317 170,36 PLN).

Biorąc pod uwagę kwoty zapłacone przez Polskę

(środki NBP oraz budżetu państwa) oraz zwroty od

MFW z tytułu wcześniejszego zamknięcia linii, koszt

opłaty za gotowość, począwszy od roku 2009 r., wy-

niósł 253,5 mln SDR (1 233 792 911,15 PLN).

Należy jednakże zauważyć, iż koszty opłaty za

gotowość z tytułu FCL zostały zrównoważone

oszczędnościami z tytułu niższych kosztów obsługi

naszego długu, nawet przy konserwatywnym założe-

niania analogicznych pozytywnych efektów dla in-

nych składowych gospodarki) o 0,0004 nominału za-

ciąganego w okresie posiadania dostępu do FCL dłu-

gu rocznie.

Zdaniem Ministerstwa Finansów nie jest praw-

dziwe zawarte w pytaniu twierdzenie, że Polska

z FCL nie korzysta.

Oprócz wspomnianego wyżej ob-

niżenia kosztów obsługi długu Polska korzysta cały

czas z ochronnego działania elastycznej linii kredy-

towej MFW, wnoszone przez nią opłaty można więc

uznać za odpowiednik zapłaty za polisę ubezpiecze-

niową.

Ad 4.

Ministerstwo Finansów nie posiada infor-

macji na temat wniosków innych krajów do MFW

o przyznanie FCL.

Niemniej na podstawie nieformal-

nych, sondażowych rozmów wiadomo, że kilka kra-

jów (w tym europejskich) doświadczających trudności

gospodarczych chciałoby uzyskać dostęp do FCL.

Jednakże, jak wspomniano powyżej, elastyczna linia

kredytowa przyznawana jest jedynie krajom o stabil-

nych fundamentach makroekonomicznych i skutecz-

nej, przejrzystej polityce gospodarczej, a więc dostęp

do niej zarezerwowany jest wyłącznie dla krajów sta-

bilnych finansowo.

W związku z tym liczba krajów,

które mogłyby skorzystać z ochronnego działania

FCL jest znacznie zawężona i ogranicza się tylko do

stabilnych, zdrowych gospodarek.

Warto też zauwa-

żyć, że kraje strefy euro mogą korzystać z mechani-

zmów wsparcia utworzonych wewnątrz strefy, ich

zainteresowanie FCL jest więc niższe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

dla wszystkich matek (14804)

023-14804/13, uprzejmie wyjaśniam, że w dniu 8 li-

1227

w sprawie podatku dochodowego

przez rodziny wielodzietne z gminnych kart

uprawniających do zniżek (14807)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

SPS-023-14807/13, dotyczące interpelacji posła Ry-

szarda Terleckiego w sprawie podatku dochodowego

ny wielodzietne z gminnych kart uprawniających do

zniżek, wyjaśniam.

Zgodnie z interpretacją indywidualną wydaną

1228

lacją złożoną w dniu 28 lutego 2013 r. przez panią

poseł Ewę Wolak (znak: SPS-023-14813/13) w spra-

uprzejmie przedkładam następujące wyjaśnienia.

wodów szkolnictwa zawodowego wprowadza się na

petencji do określania klasyfikacji samodzielnie –

Nowa formuła klasyfikacji szkolnej zakłada inte-

growanie i grupowanie zawodów oraz wyodrębnianie

w ramach zawodów kwalifikacji zawodowych, w za-

kresie których prowadzone są kwalifikacyjne kursy

zawodowe oraz organizowane będą zewnętrzne egza-

miny potwierdzające kwalifikacje w zawodzie, do któ-

rych przystąpią uczniowie w trakcie nauki w szkole.

Prace nad ustaleniem nowej klasyfikacji zawodów

szkolnictwa zawodowego zostały rozpoczęte w 2009 r.

nerami społecznymi.

Liczba, nazwy oraz kolejność

kwalifikacji wyodrębnionych w poszczególnych zawo-

których wchodzili specjaliści w zakresie danych za-

wodów oraz przedstawiciele ministrów właściwych

żała do ministra właściwego dla zawodu.

Projekt roz-

klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego pod-

legał uzgodnieniom międzyresortowym – ministro-

wie właściwi dla wymienionych zawodów nie zgłosi-

li w tym zakresie zastrzeżeń.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami szkoły pro-

wadzące kształcenie zawodowe powinny zaplanować

proces kształcenia w zawodzie z uwzględnieniem

kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach w kolejno-

ści zgodnej z liczbami porządkowymi K1, K2, K3

wskazanymi w klasyfikacji zawodów szkolnictwa za-

wodowego.

Należy zauważyć, że analogiczna kolej-

ność kwalifikacji w ramach poszczególnych zawodów

występuje w podstawie programowej kształcenia

w zawodach.

Kształcenie zawodowe w szkole odbywa

się na podstawie programu nauczania dla zawodu

dopuszczonego do użytku w danej szkole, uwzględ-

niającego podstawę programową kształcenia w zawo-

dach w zakresie danego zawodu.

Zgodnie z § 5 ust. 1

uczania dla zawodu może być dopuszczony do użytku

w szkole, jeżeli uwzględnia wyodrębnienie kwalifika-

cji w zawodzie zgodnie z klasyfikacją zawodów szkol-

nictwa zawodowego.

Zważyć należy także, że kolejność realizacji kwa-

lifikacji wyodrębnionych w zawodzie w porządku

ustalonym w klasyfikacji zawodów szkolnictwa za-

wodowego ma istotne znaczenie, bowiem w zawodach

nauczanych w technikum pierwszą kwalifikacją (K1)

1229

nego w zasadniczej szkole zawodowej, a stanowiąca

merytoryczną i programową podbudowę do nabywa-

nia kolejnych wyższych kwalifikacji w zawodzie w ra-

mach tego samego obszaru kształcenia.

Kolejność

porządkowa kwalifikacji wyodrębnionych w ramach

poszczególnych zawodów jest zatem ważna w toku

kształcenia zawodowego prowadzonego w szkole oraz

w procesie organizacji i przeprowadzania zewnętrz-

nych egzaminów potwierdzających kwalifikacje w za-

wodzie.

Ponadto uprzejmie informuję, że w Krajowym

rodowej, realizowany jest projekt pn. „Monitorowa-

nie i doskonalenie procesu wdrażania podstaw pro-

gramowych kształcenia w zawodach”, współfinanso-

wany ze środków Europejskiego Funduszu Społecz-

nego w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał

wdrażaniu nowej podstawy programowej kształcenia

tego procesu oraz wypracowanie propozycji dotyczą-

cych doskonalenia podstawy programowej.

Zakoń-

czenie projektu przewidziano na rok 2015 – dopiero

naniem ewentualnych modyfikacji klasyfikacji zawo-

dów szkolnictwa zawodowego oraz podstawy progra-

Przedkładając powyższe informacje i wyjaśnienia,

w zakresie edukacji zawodowej (14815)

uprzejmie przedkładam następujące wyjaśnienia.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia ministra edukacji

poz. 752) program nauczania dla zawodu dopuszcza

nauczyciela lub nauczycieli.

Nauczyciel może zapro-

ponować program opracowany samodzielnie lub we

współpracy z innymi nauczycielami, może również

tora, w tym program, w którym dokonano zmian.

Stosownie do zapisów § 5 ust. 2 cytowanego rozpo-

rządzenia przed dopuszczeniem programu nauczania

dla zawodu do użytku w danej szkole dyrektor szko-

ły może zasięgnąć opinii:

— zespołu nauczycieli właściwych dla zawodu lub

— konsultanta lub doradcy metodycznego, lub

— specjalistów z zakresu danego zawodu, w szcze -

gólności pracodawców, przedstawicieli stowarzyszeń

zawodowych i pracowników naukowych.

Taki stan faktyczny obowiązuje od roku szkolne-

go 2009/2010, bowiem powołane wyżej rozporządze-

nie poprzedzone było rozporządzeniem ministra edu-

puszczania do użytku w szkole programu nauczania

dla zawodu dotyczą także dyrektora szkoły, do której

uczęszczają uczniowie będący młodocianymi pracow-

nikami.

Kwestie związane z zatwierdzaniem programu

nauczania dla zawodu w przypadku kształcenia ucz-

niów będących młodocianymi pracownikami, w tym

także te związane z przyjętymi w danej szkole try-

bem i formą składania wniosku do dyrektora szkoły

o dopuszczenie tego programu, powinny znaleźć swe

uregulowanie w statucie szkoły, bowiem stosownie

do § 11 załącznika nr 5b do rozporządzenia ministra

statut szkoły zasadniczej określa między innymi or-

ganizację dokształcania teoretycznego młodocianych

pracowników, i to zarówno w zakresie kształcenia

W statucie szkoły, w części dotyczącej szczegóło-

wych zasad wewnątrzszkolnego oceniania uczniów,

powinny również zostać uregulowane kwestie doty-

czące oceniania uczniów będących młodocianymi

pracownikami, w tym także warunki i zasady usta-

lania ocen klasyfikacyjnych uwzględniających oceny

uzyskane z przedmiotów zawodowych teoretycznych

objętych programem nauczania realizowanym na

turnusie dokształcania teoretycznego młodocianych

pracowników.

Oceny z przedmiotów realizowanych na turnusie

dokształcania teoretycznego młodocianych pracow-

ników skierowanych na turnus przez szkołę umiesz-

czane są na zaświadczeniu o ukończeniu dokształca-

nia teoretycznego młodocianych pracowników, zgod-

nym ze wzorem określonym w załączniku nr 4 do

1230

(Dz. U. poz. 186, z późn. zm.).

Skala ocen ustalona

w wyżej wymienionym załączniku jest adekwatna do

skali określonej w § 13 rozporządzenia ministra edu-

Mając na uwadze, że od 1 września 2012 r. wdra-

żana jest nowa podstawa programowa kształcenia

w zawodach wymagająca opracowania nowych pro-

gramów nauczania, Departament Kształcenia Zawo-

dowego i Ustawicznego podjął działania wspierające

zarówno dyrektorów szkół, do których uczęszczają

uczniowie młodociani pracownicy, jak i dyrektorów

ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego

w zakresie dotyczącym konstruowania programów

nauczania.

W takim stanie rzeczy Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej nie widzi potrzeby wprowadzenia zmian

w obowiązujących przepisach.

Przedkładając powyższe informacje i wyjaśnienia,

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie zapisu § 6 ust. 1 rozporządzenia

ministra edukacji narodowej

(14817)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację złożoną przez posłankę na Sejm Rzeczy-

pospolitej Polskiej panią Ewę Wandę Wolak (SPS-

023-14817/13) w sprawie ramowych planów naucza-

nia w szkołach publicznych, uprzejmie wyjaśniam.

Decyzję o skróceniu uczniowi z trzech do dwóch

lat okresu kształcenia w danym zawodzie nauczanym

w zasadniczej szkole zawodowej wchodzącej w skład

młodzieżowego ośrodka wychowawczego (MOW) po-

dejmuje rada pedagogiczna po uzyskaniu pozytywnej

i udzielanie uczniowi pomocy psychologiczno-peda-

gogicznej, o którym mowa w przepisach rozporządze-

poz. 1487).

W związku z umieszczaniem wychowan-

ków w MOW w różnych okresach roku szkolnego de-

cyzje te mają charakter indywidualny.

Każdy uczeń oddziału o skróconym okresie na-

uczania jest zobowiązany do realizacji minimalnego

wymiaru godzin poszczególnych obowiązkowych za-

jęć edukacyjnych, przewidzianego dla trzyletniego

okresu nauczania.

Zgodnie z ust. 1 pkt 1 załącznika

nr 6 do rozporządzenia ministra edukacji narodowej

poz. 204) minimalny wymiar godzin obowiązkowych

zajęć edukacyjnych i zajęć z wychowawcą w zasadni-

czej szkole zawodowej o trzyletnim okresie kształce-

nia wynosi 2735 godzin, w tym 290 godzin przezna-

czonych na zajęcia wychowania fizycznego.

W przypadku uczniów niedostosowanych społecz-

nie lub zagrożonych niedostosowaniem społecznym

uczęszczających do zasadniczych szkół zawodowych

o skróconym do dwóch lat cyklu kształcenia powyż-

szy wymiar godzin obowiązkowych zajęć edukacyj-

nych i zajęć z wychowawcą ulega zmniejszeniu do

2635 godzin.

Wynika to z nadrzędności przepisu

ustawowego ujętego w art. 13a ust. 2 zdanie drugie

nie z którym obowiązkowy wymiar zajęć wychowa-

nia fizycznego dla uczniów klas IV–VI szkół podsta-

wowych i uczniów gimnazjów wynosi cztery godziny

– trzy godziny lekcyjne w ciągu tygodnia.

W zasadniczej szkole zawodowej o dwuletnim

okresie kształcenia, podobnie jak w dwuletniej szko-

le policealnej dla młodzieży, minimalny wymiar go-

dzin przeznaczonych na zajęcia wychowania fizycz-

nego powinien być taki sam i wynosić nie mniej niż

190 godzin.

Przy założeniu, że faktyczna liczba tygodni trwa-

nia obowiązkowych zajęć edukacyjnych i zajęć z wy-

chowawcą wynosi 36 w każdym roku szkolnym,

znacznemu obniżeniu (do niecałych 33 godzin) ulega

tygodniowa liczba godzin nauki.

Ponadto pragnę zauważyć, że uczniowie zagroże-

ni niedostosowaniem społecznym i niedostosowani

społecznie przystępują do sprawdzianów i egzami-

nów (w tym sprawdzianu przeprowadzanego w ostat-

nim roku nauki w szkole podstawowej, egzaminu

zjum, egzaminu maturalnego oraz egzaminu po-

twierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie,

przeprowadzanych zgodnie z przepisami w sprawie

w warunkach dostosowanych do ich indywidualnych

1231

potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości

psychofizycznych, na podstawie orzeczenia o potrze-

bie kształcenia specjalnego.

Kwestie powyższą regulują przepisy § 6 rozporzą-

z późn. zm.), a także § 7 rozporządzenia ministra

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

do rozporządzenia ministra edukacji narodowej

(14818)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Ewy Wandy Wolak w sprawie

czych szkołach zawodowych i technikach, znak: SPS-

023-14818/13, uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

Ramowe plany nauczania przeznaczone dla ucz-

niów, którzy rozpoczęli naukę zawodu przed 1 wrześ-

nia 2012 r. w szkołach dla młodzieży: czteroletnim

technikum albo trzyletniej zasadniczej szkole zawo-

dowej, stanowią odpowiednio załączniki nr 12 i 13 do

rozporządzenia ministra edukacji narodowej i sportu

Analiza załącznika nr 12 pozwala stwierdzić, że

liczba godzin tygodniowo w czteroletnim okresie na-

uczania w technikum przewidziana na realizację

obowiązkowych zajęć edukacyjnych i wychowawczych

wraz z godzinami do dyspozycji dyrektora i religią/

etyką wynosi 142 godziny (w tym na kształcenie za-

wodowe 50 godzin), z czego wynika średnie tygodnio-

we obciążenie ucznia w wymiarze 35,5 godziny

(142:4=35,5).

Z analogicznej analizy załącznika nr 13,

ze szczególnym uwzględnieniem przypisu oznaczone-

go literą „d”, wynika, że liczba godzin tygodniowo

alizację obowiązkowych zajęć edukacyjnych i wycho-

wawczych wraz z godzinami do dyspozycji dyrektora

i religią/etyką wynosi 92 godziny (w tym na kształ-

cenie zawodowe 51 godzin), co powoduje średnie ty-

godniowe obciążenie ucznia w wymiarze 31 godzin

(92:3=30,666).

W rozporządzeniu ministra edukacji narodowej

i odnosi się do uczniów, którzy rozpoczęli naukę po

tej dacie, ramowe plany nauczania dla czteroletniego

stanowią odpowiednio załączniki nr 8 i 6 do wymie-

nionego rozporządzenia.

Mimo iż struktura wymie-

nionych załączników jest ujęta w nowej formule, od-

miennej od poprzednio obowiązującej, łącznie liczby

godzin przeznaczone na obowiązkowe zajęcia eduka-

cyjno-wychowawcze w zasadniczej szkole zawodowej

i technikum nie tylko nie uległy zmianie w stosunku

do dotychczasowych, a nawet, w przypadku zawodów

dotychczas nauczanych w dwuletniej zasadniczej

szkole zawodowej, łączny wymiar tych godzin uległ

zwiększeniu.

Proszę bowiem zauważyć, że w ust. 2

załącznika nr 6 łączną liczbę godzin obowiązkowych

I–III zasadniczej szkoły zawodowej stanowi suma go-

dzin wymienionych w lit.

a–c, czyli: 27+29+30=86

godzin, a po uwzględnieniu lekcji religii/etyki w wy-

miarze dwóch godzin tygodniowo w każdej klasie:

86+3x2=92 godziny.

Analogiczna sytuacja ma miej-

sce w technikum, w którym zgodnie z ust. 11 załącz-

nika nr 8 do rozporządzenia, łączną liczbę godzin

wawcą w klasach I–IV technikum stanowi suma go-

133+4x2=141 godzin.

Podkreślić należy, że przy kon-

struowaniu ramowego planu nauczania dla zrefor-

mowanego technikum, uwzględniony został postulat

zwiększenia liczby godzin zajęć z wychowawcą, o co

wnioskowały liczne środowiska związane z oświatą.

W konkluzji stwierdzić należy, że w technikum

średnia liczba godzin przed reformą i po jej wprowa-

dzeniu wynosiła 35,5 godziny tygodniowo.

Natomiast

w trzyletniej zasadniczej szkole zawodowej średnie

obciążenie ucznia zajęciami zarówno przed, jak i po

wejściu w życie reformy jest niezmienne i wynosi oko-

ło 31 godzin tygodniowo.

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

1232

Odpowiedź

sekretarza stanu

o funkcjonowaniu komisji lekarskich

cy podstawę prawną utworzenia funduszu socjalnego

nego byłego pracownika emeryta/rencisty przez pra-

stać udzielona byłemu funkcjonariuszowi lub człon-

1233

kom jego rodziny w przypadku złożenia stosownego

wniosku przez uprawnionego.

w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego (14843)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-14843/13, dotyczące interpelacji posła

cyjnego, uprzejmie informuję.

Podwyższenie wysokości zasiłku pielęgnacyjnego

może nastąpić w ramach przeprowadzanej co trzy

kości kryteriów dochodowych zgodnie z art. 18 usta-

nieniem wyników badań progu wsparcia dochodowe-

go rodzin.

Próg wsparcia dochodowego rodzin bada

W wyniku weryfikacji przeprowadzonej w 2012 r.

decyzją Rady Ministrów od 1 listopada 2012 r. wpro-

wadzone zostały zmiany w zakresie wysokości kry-

rodzinnych i wysokości zasiłków rodzinnych.

Wyso-

kości pozostałych świadczeń rodzinnych, w tym wy-

sokość zasiłku pielęgnacyjnego, nie uległy zmianie.

Tak więc z przyczyn ograniczonych możliwości

budżetowych i dużych wydatków związanych z ko-

niecznością podwyższenia zasiłków rodzinnych do 40%

wyższona m.in. kwota zasiłku pielęgnacyjnego.

Wy-

sokość zasiłku pielęgnacyjnego może być podwyższa-

na tylko w ramach przeprowadzanej weryfikacji –

kolejna weryfikacja będzie przeprowadzona 1 listo-

pada 2015 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

modzielnych pododdziałów antyterrorystycznych

Policji;

1234

licji, z wyłączeniem komendanta stołecznego Policji,

ich liczba dla poszczególnych województw ustalana

Wskazany katalog kryteriów został opracowany

na danym obszarze w zależności od pojawiających się

wanie na sygnały m.in. o pojawiających się zagroże-

niach i przeciwdziałanie ich skutkom poprzez kiero-

wanie większej liczby policjantów w rejony wymaga-

jące zwiększonej aktywności Policji.

zmiany przepisów ustawy o planowaniu

14887/13) uprzejmie informuję, co następuje.

strzennego lub decyzji o warunkach zabudowy mogą

szość wymaga także przeprowadzenia stosownego

postępowania administracyjnego na gruncie przepi-

Istnieją jednak takie sfery aktywności inwestycyjnej

właścicieli nieruchomości, które pozostają w zakresie

lowanymi ustawą Prawo budowlane.

Należy do nich

zmiana zagospodarowania terenu niewymagająca

uzyskania pozwolenia na budowę.

W takim przypad-

ku na obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego zmiana za-

gospodarowania terenu wymaga uzyskania decyzji

o warunkach zabudowy (zgodnie z przepisem art. 59

nego ww. zmiana zagospodarowania terenu nie wy-

maga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i za-

i następnych ustawy Prawo budowlane.

Z kolei kon-

sekwencje tzw. samowoli urbanistycznej opisuje prze-

runkach zabudowy wójt, burmistrz albo prezydent

wi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomo-

ści wstrzymanie użytkowania terenu (wyznaczając

danie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy)

albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospo-

darowania.

przedmiotowego jego zastosowania.

Samowoli urba-

nistycznej można bowiem dopuścić się zarówno na

terenie objętym ustaleniami miejscowego planu za-

gospodarowania przestrzennego, jak i na terenie ta-

kiego planu pozbawionym.

W pierwszym przypadku

zmiana zagospodarowania terenu w warunkach sa-

mowoli odbywać się będzie niezgodnie z ustaleniami

1235

nach pozbawionych planów miejscowych, nie wypo-

sażając organów administracji w skuteczny środek

przeciwdziałający samowoli na terenach posiadają-

cych plan miejscowy.

obowiązek uzyskania decyzji administracyjnej,

umożliwiającej zmianę zagospodarowania terenu

na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan

zagospodarowania przestrzennego.

Na etapie prac

sejmowych nad projektem ustawy ww. obowiązek zo-

stał zniesiony, przy jednoczesnym zachowaniu do-

tychczasowej treści art. 59 ust. 3 ustawy.

Prawdopo-

dobnie ww. stan faktyczny legł u podstaw orzeczni-

ctwa sądów administracyjnych, których dorobek

do samowoli urbanistycznej na obszarach posiadają-

cych miejscowy plan zagospodarowania przestrzen-

gan nadzoru budowlanego) wyposażony został w upraw-

nienie do zastosowania środków prawnych likwidu-

jących samowolną zmianę zagospodarowania terenu

z późn. zm.).

Przyjęcie sposobu interpretacji przepisu

art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy zaprezento-

wanego w skardze kasacyjnej, dokonanego jedynie

przy zastosowaniu metody wykładni gramatycznej,

doprowadziłoby do uznania, że w przypadku niezgod-

nej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowa-

nia przestrzennego zmiany sposobu zagospodarowa-

nia terenu niewymagającej pozwolenia na budowę

nie byłoby możliwe uruchomienie postępowania

w przedmiocie likwidacji skutków samowoli w po-

wyższym znaczeniu.

Żaden bowiem inny powszech-

nie obowiązujący przepis prawa nie określa kompe-

tencji organu administracji do wszczęcia i prowadze-

nia postępowania w tym przedmiocie.

Tak rozumia-

ny przepis musi budzić poważne wątpliwości inter-

pretacyjne o charakterze konstytucyjnym.

Trybunał

Konstytucyjny w szeregu orzeczeń wskazywał, że

w sytuacji, gdy przepis prawa budzi wątpliwości co

bec prawa (art. 31 ust. 1), uwzględniając dotychcza-

ny zagospodarowania terenu, która nie wymaga po-

zwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jed-

norazowej zmiany zagospodarowania terenu trwają-

cej do roku, dokonanej na terenie objętym miejsco-

wym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nie

sposób bowiem założyć, co trafnie wyeksponował sąd

pierwszej instancji, by racjonalnie działający ustawo-

dawca wyłączył spod jakiejkolwiek kontroli spraw-

dzenie zgodności zmiany sposobu zagospodarowania

leniami planu miejscowego, z drugiej zaś strony stwo-

rzył prawną możliwość dokonania takiej kontroli

zwolenia na budowę lub zgłoszenia albo zmiany spo-

ści wymagającej zgłoszenia, czy też tylko zmiany

jętym planem miejscowym.

Stosowanie przepisu art. 59

kowania terenu, nie może jednocześnie wyznaczyć

1236

danie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z tej

prostej przyczyny, że dla terenu, dla którego uchwa-

kach zabudowy” (w LEX nr 537786).

nistrów wydała rozporządzenie w sprawie utworze-

nia, organizacji i trybu działania Komisji Kodyfika-

deks budowlany.

W toku prac komisji przedstawicie-

le samorządu terytorialnego mieli możliwość zapre-

zentowania swojego stanowiska oraz oczekiwań wo-

bec projektowanej regulacji, nastąpiło to na posie-

dzeniu w dniu 20 lutego 2013 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

oraz grupy posłów

w sprawie zmiany zasad naliczeń etatowych

w Policji (14895)

gniewa Włodkowskiego oraz grupy posłów w sprawie

dżetowa.

Obecnie wynosi ona 102 309 etatów.

1237

reformie Centralnego Biura Śledczego (14930)

zefa Lassoty w sprawie odrębnego budżetu w prowa-

dzonej reformie Centralnego Biura Śledczego uprzej-

mie informuję, że odpowiedź na wystąpienie pana

posła w podobnej sprawie została udzielona przez

)

przekazuję kopię

wspomnianej wyżej odpowiedzi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

(14951)

znak: SPS/023-14951/13, dotyczące interpelacji po-

słów Anny Bańkowskiej i Tadeusza Tomaszewskiego

pieczenia społeczne uprzejmie proszę o przyjęcie na-

W ostatnim czasie w debacie publicznej wielokrot-

nie pojawiają się kwestie poruszone przez autorów

interpelacji, w szczególności kwestie stosowania re-

guł obejmowania obowiązkowymi ubezpieczeniami

społecznymi w przypadku wykonywania przez jedną

osobę równolegle więcej niż jednego zajęcia zarobko-

wego (zbiegów tytułów do ubezpieczeń).

Problematy-

kę tę porusza także projekt zmian w ustawie o syste-

mie ubezpieczeń społecznych autorstwa NSZZ „Soli-

darność”, który w swym meritum zmierza do zmiany

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia spo-

i likwidacji aktualnej konstrukcji zbiegu tytułów do

ubezpieczenia.

W zespole ds. ubezpieczeń społecznych Trójstron-

nej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych roz-

poczęły się prace w zakresie zmiany zasad podlega-

nia ubezpieczeniom społecznym.

Prace te są prowa-

dzone w oparciu o przekazany stronie rządowej przez

NSZZ „Solidarność” projektu ustawy o zmianie usta-

Projekt ten stał się bazą dodatkowych wnikliwych

analiz przeprowadzonych przez MPiPS.

W dniu 14

lutego br. odbyło się posiedzenie zespołu ds. ubezpie-

czeń społecznych, podczas którego strony przedsta-

wiły swoje wstępne stanowiska w zakresie omawia-

nego dokumentu.

Kolejny termin posiedzenia zespo-

łu został wyznaczony na dzień 15 marca 2013 r.

Odnosząc się bezpośrednio do przedstawionych

w interpelacji zagadnień, pragnę wyjaśnić, że aktu-

alnie w resorcie pracy nie są prowadzone prace legis-

lacyjne zmierzające do zmiany zasad składkowania

osób prowadzących pozarolniczą działalność.

Nie-

mniej jednak przeprowadzone analizy rozwiązań za-

proponowanych w tym zakresie przez NSZZ „Soli-

darność” prowadzą do wniosku, że propozycje zawar-

ubezpieczeń społecznych mogłyby zdecydowanie

skomplikować zasady opłacania składek przez osoby

prowadzące pozarolniczą działalność.

Rysuje się po-

gląd, że zaproponowane w tym zakresie rozwiązania

są wręcz niemożliwe do realizacji.

Dodatkowo należy wskazać, że podstawa wymia-

ru składek na ubezpieczenia społeczne osób prowa-

dzących pozarolniczą działalność jest w ustawie sy-

stemowej zróżnicowana.

Początkujący przedsiębiorcy

mogą bowiem skorzystać przez pierwsze dwa lata

prowadzenia działalności z preferencyjnej składki na

ubezpieczenia społeczne.

Preferencyjna składka zo-

stała wprowadzona jako instrument ułatwiający ak-

tywizację zawodową i wyjście z bezrobocia i wydaje

się, że spełnia swoją rolę.

Wyjaśniając wątpliwości związane z zasadami

podlegania ubezpieczeniom społecznym w związku

z wykonywaniem umowy-zlecenia, należy zauważyć,

*

)

Patrz, odpowiedź na interpelację nr 13451, str. 586, cz.

1.

1238

że zgodnie z aktualnym stanem prawnym w zasadzie

każda praca – w tym także świadczenie usług w ra-

mach umowy-zlecenia – rodzi obowiązek ubezpiecze-

nia (stanowi tytuł do ubezpieczeń społecznych).

Ina-

czej jest jednak w razie równoległego wykonywania

więcej niż jednego zajęcia (pracy), tj. w razie zbiegu

tytułów do ubezpieczeń społecznych.

Aktualnie osoby posiadające kilka tytułów do

ubezpieczeń podlegają ubezpieczeniom co do zasady

z jednego tytułu – pierwszego lub wybranego przez

siebie.

W pozostałych przypadkach jeden tytuł do ubez-

pieczeń wypiera inne tytuły oraz inne stosunki

prawne występujące w ramach jednego tytułu do

ubezpieczeń.

Oznacza to, że wystarczy zatrudnienie

w ramach stosunku pracy z minimalnym wynagro-

dzeniem, aby wykonywana równolegle praca w ra-

mach umowy-zlecenia u innego płatnika bądź dzia-

łalność gospodarcza nie rodziła obowiązku ubezpie-

czenia.

Ponadto w przypadku np. trzech umów-zle-

ceń zawartych przez zleceniobiorcę podlega on ubez-

pieczeniom z jednej umowy – pierwszej lub wybranej

przez niego – bez względu na wysokość wynagro-

dzenia ustalonego przez strony za wykonanie takiej

umowy.

Nadużywanie takiej możliwości prowadzi

do wielu patologii.

W wystąpieniach kierowanych

do resortu pracy ubezpieczeni opisują praktyki zgła-

szania ich do ubezpieczeń z tytułu jednej z kilku

zawartych umów-zleceń, w której strony ustaliły

znikomą kwotę wynagrodzenia, a niezgłaszanie ich

do ubezpieczeń od kolejnej umowy – zawartej na

znacznie wyższą kwotę.

Jeden z ubezpieczonych wy-

stąpił o wyliczenie wysokości hipotetycznej emery-

tury na podstawie własnej podstawy wymiaru skła-

dek z tytułu umowy-zlecenia, odprowadzanych od

kwoty 48 zł w sytuacji jednoczesnego wykonywania

innych, znacznie wyżej płatnych, umów-zleceń.

Okazało się że wypracowana w ten sposób emery-

tura wyniosłaby 4,56 zł miesięcznie po 7 latach sta-

żu takiego ubezpieczenia (przyjęty okres obejmował

lata 01/2012–12/2018).

Biorąc pod uwagę, że zawarcie umowy-zlecenia

jest coraz powszechniejszą formą wykonywania pra-

cy na rzecz innego podmiotu, w istocie często zastę-

pującą stosunek pracy, należy rozważyć, czy nie by-

łoby słuszne wprowadzenie rozwiązań zmierzających

do zapewnienia wykonującym ją podmiotom większej

ochrony ubezpieczeniowej.

Poza radykalnym rozwiązaniem – aby wszystkie

w zasadzie tytuły do ubezpieczeń społecznych były

w razie ich zbiegu kwitowane obowiązkiem ubezpie-

czenia i opłacania składek – można rozważyć także

rozwiązania pośrednie, zbliżone do rozwiązań prze-

widzianych w ustawie systemowej dla innych grup

ubezpieczonych.

Można przyjąć, aby kumulacja ubez-

pieczeń była zawsze stosowana przynajmniej do

osiągnięcia określonej minimalnej podstawy wymia-

ru składek.

Byłoby to rozwiązanie analogiczne w stosunku do

już istniejących w systemie ubezpieczeń społecznych.

Należy tu wskazać na osoby, które podlegają ubez-

pieczeniom społecznym m.in. z tytułu stosunku pra-

cy, członkostwa w spółdzielni, służby, pobierania

świadczenia szkoleniowego czy świadczenia socjalne-

go.

Jeżeli w przeliczeniu na okres miesiąca ich pod-

stawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne

gają one również obowiązkowo ubezpieczeniom eme-

rytalnemu i rentowym z innych tytułów.

Oczywiście

wprowadzenie takiego rozwiązania wymagałoby

przyjęcia stosownego vacatio legis.

Jak wskazano powyżej, większość ubezpieczonych

podlegających ubezpieczeniom w przypadku wyko-

nywania aktywności zawodowej różnego rodzaju

opłaca składki na ubezpieczenia społeczne przynaj-

mniej od kwoty minimalnego wynagrodzenia (o ile

taki przychód osiąga).

Długoletnie opłacanie składek

od podstawy co najmniej minimalnego wynagrodze-

nia za pracę zabezpiecza tym osobom nie tylko prawo

do najniższej emerytury, ale również prawo do zasił-

ku dla bezrobotnych w przypadku utraty źródła do-

chodów.

Wśród najpopularniejszych tytułów do ubezpie-

czeń tylko zbieg wielu umów zleceń nie zabezpiecza

opłacania składek od co najmniej minimalnego wy-

nagrodzenia.

Wydaje się, że wykonywanie umowy-zlecenia –

wypierającej umowę o pracę, czy też coraz częściej ją

zastępującej – jest na gruncie ubezpieczeń społecz-

nych stosunkowo słabym tytułem.

Warto zatem roz-

ważyć zmiany w przedmiotowym zakresie, zwłaszcza

że wprowadzenie rozwiązań zmierzających do roz-

szerzenia obowiązku ubezpieczeń w przypadku kilku

umów zleceń mogłoby ograniczyć potencjalne „ko-

rzyści” ekonomiczne płatników składek wynikające

z zawierania umów-zleceń w miejsce umów o pracę.

Z tego zaś punktu widzenia celowe byłoby obej-

mowanie ubezpieczeniami społecznymi z tytułu wy-

konywania każdej umowy zlecenia (wszystkich umów),

tak jak obecnie z tytułu pracy na podstawie umowy

Kierunki zmian w powyższym zakresie są anali-

zowane w ramach prac zespołu ds. ubezpieczeń spo-

-Gospodarczych.

Mam nadzieję, że w przedmioto-

wym zakresie uda się uzyskać konsensus wszystkich

stron dialogu społecznego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

1239

Odpowiedź

sekretarza stanu

oraz grupy posłów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

uprzejmie informuję.

doszło do 14 tego typu incydentów, w 2010 r. do 20;

– 20; w 2005 r.

– 19; w 2004 r.

– 16.

Po 2004 r. zmienił

nia przestępstwa, dlatego dane z poprzednich lat do-

tyczą kategorii: szkoła bez uszczegółowienia jej typu.

ści seksualnych popełnianych na terenie szkoły (po-

pełnionych zarówno przez nieletnich, jak i przez do-

rosłych sprawców) jest podobna i nie uległa nagłemu

zwiększeniu.

ujętych w raporcie pt.: „Przemoc w szkole” (raport

z badań, lipiec 2011 r.) w opinii uczniów nastąpiła

jące w zakresie przeciwdziałania agresji i przemocy

skierowane do dyrektorów szkół/placówek, nauczy-

cieli, liderów młodzieżowych i organizacji społecz-

1240

okazywania szacunku innym ludziom, postawy sza-

nych, które są niezbędne w poprawnych relacjach

z rówieśnikami i dorosłymi.

edukacyjne, takie jak: edukacja polonistyczna, edu-

kacja społeczna, wychowanie fizyczne, etyka, okre-

ślają wymagania szczegółowe w zakresie budowania

prawidłowych relacji międzyludzkich.

szania i sposoby ochrony – zostały ujęte w podstawie

łeczeństwo oraz wychowania do życia w rodzinie.

jącego: historia i społeczeństwo uwzględniono wątek

rokim rozumieniu, przekazując – oprócz wiedzy o za-

gadnieniach opisanych wyżej – dodatkową wiedzę

biologiczną, prawa związanego z płciowością, szcze-

gólnie w aspekcie podejmowanych ról społecznych,

1241

sadach świadomego i odpowiedzialnego rodziciel-

wane 17 lutego 2012 r.

formacyjne i edukacyjne dla nauczycieli i rodziców

edu.pl w zakładce: Wychowanie i profilaktyka/Mate-

riały, m.in.: „Szkoła dla rodziców i wychowawców”

– program podnoszący kompetencje wychowawcze

rodziców i nauczycieli z zakresu funkcjonowania psy-

chospołecznego dziecka, w tym budowania prawidło-

wych relacji; „Jak sobie radzić z prowokacyjnymi

frontacji” – program, którego celem jest wzbogacanie

kompetencji wychowawczych rodziców i nauczycieli;

„Odpowiedzialność prawna pracowników szkoły za

zapewnianie bezpieczeństwa uczniów” – publikacja

internetowa, „Odpowiedzialność za zapewnianie bez-

pieczeństwa uczniów w kontekście sytuacji kryzyso-

wych” – publikacja internetowa.

Jednocześnie informuję, że w roku szkolnym

działających na rzecz szeroko rozumianego bezpie-

tencyjnego zobowiązali się m.in. do podejmowania

Ministerstwo Zdrowia, Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Mini-

sterstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Ministerstwo

mieszczone materiały dla dyrektorów szkół, nauczy-

cieli, rodziców, organów prowadzących, we wszyst-

cówki.

Każdy z obszarów zawiera informacje o part-

nerach i działaniach skierowanych do szkół.

W ten

W ramach priorytetu: Rok Bezpiecznej Szkoły ku-

W sprawie programu „Zero tolerancji dla przemo-

cy w szkole” uprzejmie informuję, że nie przyniósł on

oczekiwanych efektów, ponieważ akcentował on po-

dejście restrykcyjnie i koncentrował się bardziej na

łach.

W związku z tym konieczne było zastąpienie pro-

gramu „Zero tolerancji dla przemocy w szkole” dzia-

łaniami, które stanowią priorytet Ministerstwa Edu-

kacji Narodowej wobec problemów współczesnej szko-

ły, zawartymi w rządowym programie „Bezpieczna

i przyjazna szkoła” realizowanym w latach 2008–

2013.

Program „Bezpieczna i przyjazna szkoła” ukie-

runkowany jest na budowanie szkoły wspierającej

uczniów i jednocześnie wymagającej.

Doskonalenie

umiejętności wychowawczych nauczycieli i rodziców,

cjonalnych uczniów oraz budowanie przyjaznego kli-

matu w szkole to podstawowe obszary wzmocnione

1242

Ponadto należy zaznaczyć, że znaczącym wyda-

sprawiedliwości; prezesem Sądu Apelacyjnego w Po-

znaniu; prezesem Krajowej Rady Radców Prawnych;

nerami banku tematów lekcji.

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w sprawie prawnego uregulowania zasad

dotyczących monitorowania

przestrzeni publicznej (14957)

rowania przestrzeni publicznej uprzejmie informuje,

że problematyka związana z instalacją i wykorzysta-

niem monitoringu wizyjnego stanowi zagadnienie

Dostrzegając istotne znaczenie zarówno prawne,

jak i społeczne problematyki monitoringu wizyjnego,

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych wystąpiło do za-

interesowanych podmiotów administracji publicznej

odpowiedzialnych za kwestie związane z zapewnie-

niem bezpieczeństwa oraz ogólnopolskich organizacji

przedstawicielskich reprezentujących zrzeszenia, or-

ganizacje pracodawców i fundacje, w zainteresowa-

niu których pozostają sprawy dotyczące praktyczne-

go stosowania monitoringu wizyjnego i ochrony da-

nych osobowych, o przesłanie propozycji zagadnień,

które z punktu widzenia właściwości ww. podmiotów

powinny zostać objęte regulacją ustawową.

Przeprowadzone konsultacje pozwoliły pozyskać

szerokie spectrum opinii i stanowisk w przedmiocie

przyszłej regulacji.

Należy wskazać, że wnioski

z analizy nadesłanych materiałów uzupełniono o za-

gadnienia tematyczne przyszłej regulacji zapropono-

wane przez generalnego inspektora danych osobo-

wych.

Jednocześnie pragnę poinformować, że aktu-

alnie prace nad ww. regulacją mają charakter anali-

tyczno-konsultacyjny.

Równocześnie chciałbym dodać, że w celu przed-

stawienia i omówienia dotychczasowych wyników

prac analitycznych, jeszcze w tym miesiącu, plano-

wane jest spotkanie z udziałem wszystkich podmio-

tów uczestniczących w konsultacjach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

w sprawie obniżenia wysokości odpisu

riusza Piontkowskiego w sprawie obniżenia wysoko-

wiam następujące informacje.

1243

żenia życia lub zdrowia bądź pogorszenia stanu

zdrowia funkcjonariuszy, projektodawca przewi-

dział w ww. założeniach wprowadzenie skutecznych

lecznicza prowadzona w ramach działań tejże pre-

wencji ma uchronić funkcjonariusza przed niezdol-

nego niezdolnością do służby uważa się w szczegól-

ności funkcjonariusza, który zgłasza się lub jest

kierowany do komisji lekarskich w celu orzeczenia

uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych.

Aby wspomóc tę grupę przyszłych emerytów i ren-

cistów służb mundurowych w zakresie podjęcia ak-

tywności zawodowej poza służbą, rozwiązania w ra-

mach aktywizacji zawodowej mają koncentrować się

Środki na aktywizację zawodową będą przeznaczo-

ne na dofinansowanie w ramach określonych limi-

tów wydatków: studiów wyższych, studiów podyplo-

mowych oraz kursów zawodowych i językowych po-

zwalających na zdobycie zawodu adekwatnego do

fikacji funkcjonariusza.

okresu pozostawania funkcjonariuszy w służbie,

wnętrznym regulaminie zakładowego funduszu

zatrudniać więcej niż 20 pracowników oraz prowa-

dzić działalność w chwili, gdy były pracownik uzy-

skał status emeryta lub rencisty.

Podział środków

1244

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

waniu pojazdem niemechanicznym w stanie nietrzeź-

wości, po użyciu alkoholu lub odurzenia, obowiązek

orzeczenia wobec sprawcy środka karnego zakazu

wanej wersji).

Nadmienić należy, że projekt ten po

pierwszym czytaniu na posiedzeniu Sejmu został

czenie bezpośredniej możliwości oddziaływania na ska-

zanego poprzez zobowiązanie go do podjęcia leczenia

odwykowego.

Pozostaje jednak otwarta ewentualność

dziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary

czenie, że pomimo niewykonania kary nie popełni po-

dobnego przestępstwa lub wykroczenia.

W razie nie-

trafności takiej prognozy sąd, który orzekł karę aresz-

1245

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie opodatkowania osób

słów w sprawie zamiaru opodatkowania korzystania

SPS-023-14973/13, uprzejmie wyjaśniam, co nastę-

puje.

stytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego

sta są powszechnie obowiązującymi aktami prawa

miejscowego i mogą mieć dwojaki charakter, tj. gene-

ralno-abstrakcyjny lub indywidualno-konkretny.

runki.

Przykładem mogą być uchwały wspierające

rodzin posiadających 3 i więcej dzieci, uprawniające

w cenie/opłacie za usługi oferowane przez gminne

obiekty użyteczności publicznej, np. pływalnię.

Za-

tem wszystkie osoby, które spełniają określone w uchwa-

łach przesłanki mogą korzystać z przyznanych na ich

pisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto uprzejmie informuję, iż Ministerstwo Finan-

szawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Pło-

i ewentualnej zmiany.

Konsekwencją analizy przed-

miotowej interpretacji indywidualnej było dokonanie

zmiany tej interpretacji.

W przedmiotowej zmianie

wyrażone przez enioskodawcę, iż przyznane rodzi-

nom wielodzietnym zniżki w drodze uchwały rady

miejskiej nie stanowią przychodu w rozumieniu usta-

Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż powołana

interpretacja indywidualna została wydana w in-

dywidualnej sprawie i nic ma zastosowania do żad-

nego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia

przyszłego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Centrum Kształcenia Ustawicznego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-14985/13, w sprawie planowanej li-

kwidacji Zespołu Szkół Przyrodniczo-Politechnicz-

wie, wyjaśniam, co następuje.

czyć w zespół.

Organ prowadzący zespół szkół lub

społu niektóre szkoły lub placówki, włączyć do zespo-

zespół.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym

rozwiązanie zespołu szkół w żadnym razie nie może

być utożsamiane z likwidacją szkół.

W odniesieniu

do zespołu szkół nie można wszcząć procedury likwi-

dacyjnej, ponieważ żaden przepis ustawy o systemie

oświaty nie stanowi podstawy prawnej dla podjęcia

działań tego rodzaju.

Zagadnienie utworzenia oraz

rozwiązania zespołu szkół zostało unormowane ca-

łościowo w art. 62 ustawy o systemie oświaty, przy

czym w przypadku m.in. rozwiązania zespołu szkół

jednoznacznie wykluczono możliwość zastosowania

procedury likwidacyjnej określonej w art. 59 ust. 1

i ust. 2 tej ustawy.

Stanowisko takie zaprezentowano

m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyj-

nego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn.

akt II SA/Wa 656/11 (LEX nr 1086915).

Pismem z dnia 1 marca 2013 r. nr OK.4320.3.2013

starosta pleszewski poinformował o planowanym

1246

utworzeniu centrum kształcenia zawodowego i usta-

wicznego, o którym mowa w art. 62a ustawy o syste-

mie oświaty, na bazie kilku funkcjonujących obecnie

w powiecie pleszewskim zespołów szkół ponadgim-

nazjalnych, w tym Zespołu Szkół Przyrodniczo-Poli-

technicznych Centrum Kształcenia Ustawicznego

w Marszewie.

Pozwolę sobie zauważyć, iż przepis art. 62a ust. 1

nia 2012 r. na mocy art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 19

W myśl tego przepisu organ prowadzący szkoły dla

wodowego i ustawicznego.

Podkreślenia wymaga

fakt, iż zgodnie z intencją ustawodawcy, wprowadze-

nie tej regulacji miało na celu stworzenie podstaw

prawnych dla konsolidowania zasobów techno-dy-

daktycznych w obszarze kształcenia zawodowego

i systemowych powiązań z obszarem kształcenia

ustawicznego.

Istotą centrum kształcenia zawodowe-

go i ustawicznego jest bowiem organizacyjne połącze-

nie szkół prowadzących kształcenie zawodowe dla

cych w systemie kształcenia ustawicznego osób do-

rosłych dla zapewnienia odpowiedniej jakościowo

nie do potrzeb, zdobywanie kwalifikacji zawodowych,

przekwalifikowanie oraz uzupełnianie wiedzy ogól-

nej i zawodowej.

Odnosząc się do zadanych przez Pana Posła pytań

szczegółowych, przekazuję następujące odpowiedzi.

Konstytucji RP ustrój terytorialny Rzeczypospolitej

Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu

Cytowana powyżej konstytucyjna zasada decen-

tralizacji władzy publicznej znajduje odzwierciedle-

nie w systemie oświaty, gdzie na mocy przepisów art. 5

i 5a ustawy o systemie oświaty jednostkom samorzą-

du terytorialnego powierzono kompetencje w zakre-

sie zakładania i prowadzenia szkół publicznych, a za-

pewnienie kształcenia, wychowania i opieki zdefinio-

wano jako zadanie oświatowe jednostek samorządu

terytorialnego.

Nieodłączną konsekwencją tego fak-

tu jest zróżnicowanie organizacyjne szkolnictwa pub-

licznego na poziomie lokalnym, co skutecznie ogra-

nicza możliwości ingerowania z poziomu centralnego

w kształtowanie sieci szkół w poszczególnych jed-

nostkach samorządu terytorialnego.

— dochody własne,

Jak wynika z powyższego, część oświatowa sub-

wencji ogólnej stanowi jedno ze źródeł dochodów sa-

morządów terytorialnych.

Stosownie do postanowień art. 27 i 28 ust. 1 usta-

wencji ogólnej dla wszystkich jednostek samorządu

Kwotę przeznaczoną na część oświatową subwencji

Tak więc o wysokości środków zabezpieczonych

w części oświatowej subwencji ogólnej na realizację

zadań oświatowych przez wszystkie samorządy tery-

torialne przesądza ustawa budżetowa, zaś minister

dynie kryteria podziału tych środków, po odliczeniu

rezerwy ustawowej, pomiędzy gminy, powiaty i sa-

morządy województw, zgodnie z zasadami przyjmo-

nym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 28

Mając na względzie przedstawione powyżej uwa-

runkowania prawne, należy zauważyć, iż minister

czone możliwości zwiększania środków finansowych

kierowanych w ramach części oświatowej subwencji

do poszczególnych samorządów terytorialnych.

Ko-

rzystniejsze ukształtowanie sytuacji powiatów w tym

względzie bezspornie musiałoby bowiem skutkować

pogorszeniem sytuacji pozostałych samorządów te-

rytorialnych.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

1247

Odpowiedź

sekretarza stanu

oraz grupy posłów

w sprawie planowanego obniżenia

wskaźnika odpisu na fundusz socjalny

(14991)

niżenia wskaźnika odpisu na fundusz socjalny eme-

przedstawiam następujące informacje.

1248

i zagospodarowaniu przestrzennym (14993)

pana Wojciecha Saługi w sprawie zmiany art. 27

023-14993/13, uprzejmie przedstawiam poniższe wy-

jaśnienia.

Na wstępie należy zaznaczyć, ze w ramach Komi-

sji Kodyfikacyjnej Prawa Budowlanego, powołanej

go (Dz. U. poz. 856), prowadzone są prace, których

wynikiem ma być opracowanie projektu przepisów

ww. rozporządzenia), zawierających także nowy sy-

stem aktów planistycznych na poziomie gminy.

Na

obecnym etapie prac komisji nie zapadły jeszcze wią-

żące decyzje co do rodzajów ww. aktów planistycz-

i procedury ich sporządzania.

Mając na uwadze zakres prac komisji, wprowa-

dzanie daleko idącej zmiany w ustawie, jaką niewąt-

pliwie byłaby zmiana procedury sporządzania zmia-

ny studium uwarunkowań i kierunków zagospoda-

rowania przestrzennego, mogłoby zostać uznane za

niespójne z kierunkiem prac prowadzonych przez

komisję.

Ponadto należy zauważyć, że art. 33 ustawy, na-

kazujący zmianę studium lub planu miejscowego bę-

dącą konsekwencją zmiany ustaw, odnosi się do za-

kresu przedmiotowego ww. aktów planistycznych,

a nie do procedury ich uchwalania.

W wyroku z dnia

6 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 290/08, Woje-

wódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził:

„Rada gminy, zmierzając do zmiany regulacji plani-

stycznych dla obszaru objętego już obowiązującym

planem miejscowym, ma do wyboru wyłącznie dwie

możliwości: podjąć uchwałę o przystąpieniu do zmia-

u.p.z.p.) bądź podjąć uchwałę w sprawie przystąpie-

nia do sporządzenia nowego planu miejscowego (od-

powiednio art. 33 i 34 u.p.z.p.)”, a także: „W każdym

przypadku, w którym zmiany dokonywane w planie

miejscowym mają istotny zakres przedmiotowy,

właściwe będzie ich wprowadzenie w trybie sporzą-

dzenia nowego planu miejscowego.

Jeżeli wprowa-

dzane zmiany będą mieć ograniczony zakres przed-

miotowy, winny być dokonane w trybie zmiany obo-

wiązującego planu miejscowego zagospodarowania

przestrzennego.

Rozstrzygnięcie w tej materii mieści

się w zakresie samodzielności planistycznej gminy,

procedury zastosowanie znajdzie art. 27 u.p.z.p., a co

za tym idzie – tryb określony w jej art. 17”.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że przedsta-

wiona przez pana posła propozycja zostanie przeka-

zana Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Budowlanego

w celu jej przeanalizowania i ewentualnego wykorzy-

stania w toku prac legislacyjnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie art. 12 ust. 2 ustawy o planowaniu

1249

nad uchwałami w sprawie studium uwarunkowań

nego dalej: studium), przekazaną przy piśmie z dnia

przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Zagwarantowana w art. 16 ust. 2 Konstytucji

rządności gminy realizowana jest na gruncie ustawy

z późn. zm., zwana dalej: ustawą) poprzez zasadę tzw.

władztwa planistycznego gminy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1

strzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie stu-

dium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

gospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem mor-

skich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wy-

łącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamknię-

tych, należy do zadań własnych gminy.”.

Szczegółowe regulacje dotyczące wykonywania

ww. uprawnień zawierają kolejne przepisy ustawy,

w szczególności art. 9 ust. 1 upoważniający radę gmi-

ny do określenia w studium polityki przestrzennej

gminy.

Jednakże już przepisy konstytucji w art. 171

ust. 1 wprowadzają ograniczenia zasady samorząd-

ności gminy poprzez wskazanie, że działalność sa-

morządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu

widzenia legalności.

Powyższa norma prawna znaj-

duje szersze zastosowanie na gruncie ustawy z dnia

10: Nadzór nad działalnością gminną.

Zgodnie z art.

wiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady

nym „uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzecz-

ślonym w art. 90.”.

Należy przy tym zauważyć, że

nadzór wojewody nad uchwałami rady gminy ogra-

nicza się jedynie do kwestii zgodności uchwały z pra-

wem, nie obejmuje zaś kryterium celowości.

Mając na uwadze powyższe, przepis art. 12 ust. 2

ustawy, nakazujący wójtowi, burmistrzowi albo pre-

zydentowi miasta przedstawienie wojewodzie uchwa-

ły o uchwaleniu studium wraz z załącznikami oraz

zgodności z przepisami prawnymi, uznać należy z lex

specialis w stosunku do art. 90 ust. 1 ustawy o samo-

rządzie gminnym.

Różnica pomiędzy oboma ww.

przepisami polega na tym, że art. 12 ust. 2 ustawy

nakazuje przekazanie wojewodzie nie tylko uchwały

rady gminy, ale także dołączanych do niej załączni-

ków i dokumentacji prac planistycznych.

W związku z powyższym, zaproponowana przez

pana posła propozycja zmiany przepisów ustawy wy-

magałaby uprzedniej zmiany powołanych powyżej

przepisów, co pozostaje poza zakresem właściwości

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu

nego studium uwarunkowań i kierunków zagospo-

darowania przestrzennego (zwanego dalej studium),

SPS-023-14996/13, uprzejmie przedstawiam poniż-

sze wyjaśnienia.

zawiera regulacje dotyczące charakteru prawnego

określa się politykę przestrzenną gminy, w tym lo-

kalne zasady zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei następne ustępy ww. artykułu wskazują, że

studium nie jest aktem prawa miejscowego, tzn. nie

jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 9

ust. 5 ustawy), przy czym ustalenia studium są wią-

żące dla organów gminy przy sporządzaniu planów

miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy).

W doktrynie pra-

wa administracyjnego podkreśla się, że studium jest

aktem kierownictwa wewnętrznego zawierającym

normy prawne skierowane do organów gminy.

Nato-

miast ustalenia studium, w przeciwieństwie do usta-

leń miejscowych planów zagospodarowania prze-

strzennego, nie kształtują sposobu wykonywania

prawa własności, a tym samym nie stanowią podsta-

wy wydawania rozstrzygnięć administracyjnych

w sprawach indywidualnych.

Powyższe jest konsekwencją przyjętego przez

ustawodawcę systemu planowania przestrzennego

w gminie, zgodnie z którym rada gminy w studium

1250

przestrzennej w perspektywie długookresowej, a na-

stępnie stopniowo, w miarę posiadanych środków,

dąży do jego realizacji poprzez uchwalanie kolejnych

planów miejscowych.

Stąd też w ustawie znalazł się

miejscowych z ustaleniami studium.

Jednocześnie,

mając na uwadze skutki finansowe, jakie wiążą się

z nadaniem planom miejscowym rangi aktów prawa

miejscowego (m.in. obowiązek odszkodowawczy okre-

ślony w art. 36 ust. 1 i 3 ustawy oraz obowiązek za-

pewnienia niezbędnych środków na realizację usta-

lonych w planach miejscowych inwestycji z zakresu

infrastruktury technicznej – art. 20 ust. 1 ustawy),

nadanie studium przymiotu aktu prawa miejscowego

mogłoby stworzyć po stronie gminy zobowiązania

niemożliwe do realizacji.

Konsekwencją powyższej decyzji jest brak możliwo-

ści uzależnienia treści wydawanych przez gminę roz-

strzygnięć administracyjnych (decyzji o ustaleniu loka-

lizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warun-

kach zabudowy) od ustaleń zawartych w studium.

Przedstawioną przez pana posła Wojciecha Sału-

gę propozycję zmiany charakteru prawnego studium

uznać należy za istotną zmianę systemową, która

może zostać rozpatrzona w toku prac Komisji Kody-

fikacyjnej Prawa Budowlanego, powołanej rozporzą-

Zadaniem komisji jest opracowanie projektu przepi-

sów rangi ustawowej w zakresie kompleksowej regu-

lacji dotyczącej procesu inwestycyjno-budowlanego (§ 7

ww. rozporządzenia), kształtujących także nowy sy-

leży podkreślić, że na obecnym etapie prac komisji

charakteru prawnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie łączenia szkół w zespoły (15003)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

i pana posła Henryka Smolarza (SPS-023-15003/13)

w sprawie łączenia szkół w zespoły, uprzejmie infor-

muję.

W opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej łącze-

nie szkół podstawowych z gimnazjami nie jest wska-

zane ze względu na wdrażane obecnie obniżenie wie-

ku szkolnego, które zakończy się 1 września 2014 ob-

jęciem obowiązkiem szkolnym wszystkich dzieci

sześcioletnich.

Ze względu na to, bardziej zasadne jest

łączenie w zespół szkoły podstawowej z przedszko-

lem.

Takie rozwiązanie gwarantuje spójność działań

edukacyjno-wychowawczych w stosunku do młod-

szych dzieci oraz sprzyja łagodnemu przejściu z edu-

kacji przedszkolnej do edukacji wczesnoszkolnej.

Po-

nadto w okresie wdrażania reformy programowej

szkoła podstawowa dla rodziców dzieci w wieku

przedszkolnym jest naturalnym źródłem informacji.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, art. 62 ust. 1

gan prowadzący może połączyć w zespół szkoły i pla-

cówki różnego typu.

W przypadku łączenia w zespół

zytywna opinia kuratora (art. 62 ust. 5b).

Pozosta-

wienie obowiązku uzyskania pozytywnej opinii ku-

ratora oświaty związane jest troską o najmłodszych

uczniów, ich najlepszą edukację, rozwijanie ich indy-

widualnych możliwości i zaspokajanie specyficznych

dla tego wieku potrzeb rozwojowych oraz zapewnie-

nie bezpieczeństwa.

Ministerstwo Edukacji Narodowej dopuszcza

możliwość włączenia szkoły podstawowej do istnieją-

cego zespołu gimnazjalno-licealnego, ale wiąże się to

z koniecznością uzyskania pozytywnej opinii kura-

tora oświaty, tak jak w przypadku łączenia szkoły

podstawowej i gimnazjum.

W tym przypadku rów-

nież ma zastosowanie art. 62 ust. 5b ustawy o syste-

mie oświaty.

Włączenie szkoły podstawowej do zespo-

łu, w skład którego wchodzi już np. gimnazjum i li-

ceum ogólnokształcące z prawnego punktu widzenia

ma ten sam skutek co połączenie szkoły podstawowej

w zespół z gimnazjum.

Co oznacza, że brak pozytyw-

nej opinii kuratora należy traktować jako obejście

przepisów prawa.

Oznacza to zatem, że obowiązkiem

jednostki samorządu terytorialnego jest uzyskanie

pozytywnej opinii kuratora oświaty.

danie przez kuratora oświaty opinii powinno nastą-

tego rozstrzygnięcia (w tym przypadku wniosku o po-

1251

Jeśli opinia kuratora oświaty w kwestii łączenia

szkół jest negatywna, a organ prowadzący ją zlekce-

ważył, to takie działanie samorządu należy uznać za

naruszenie obowiązującego prawa.

Sprawą powinien

zająć się wojewoda jako organ nadzoru nad jednost-

kami samorządu terytorialnego.

Natomiast zgodnie

ustawą o samorządzie gminnym istnieje możliwość

zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy

administracyjnego.

Może to zrobić każdy obywatel,

którego interes został naruszony.

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

przekazujące interpelację pana posła Krzysztofa

ogrodach działkowych, uprzejmie przedstawiam in-

Na wstępie nadmieniam, że do Sejmu RP zostały

złożone trzy projekty ustaw mające na celu wykona-

nie dotychczasowych wyroków Trybunału Konstytu-

cyjnego wydanych na tle problematyki ogrodnictwa

padku przekazania przez marszałka Sejmu, na pod-

stawie przepisów uchwały Sejmu Rzeczypospolitej

zm.), ww. projektów ustaw, niezwłocznie podjęte zo-

staną działania mające na celu przedłożenie Radzie

Ministrów projektów stanowisk odnośnie ww. doku-

mentów.

Rada Ministrów wyraża bowiem opinię wo-

bec procedowanych w Sejmie RP projektów ustaw

w stanowisku Rządu, które przygotowywane jest

Ponadto w odniesieniu do pozostałych zagadnień

poruszonych w interpelacji, związanych z potrzebą

uregulowania w przyszłej ustawie stanu prawnego

gruntów udostępnionych Polskiemu Związkowi Dział-

kowców, kwestii możliwości przebywania przez dział-

kowców na terenie ogrodów działkowych w godzi-

nach nocnych i w weekendy oraz innych zagadnień

szczegółowych, należy zauważyć, że nie sposób prze-

kwestie.

O ostatecznym brzmieniu regulacji ustawo-

wych nie decyduje rząd, a parlament.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione informacje

Krzysztofa Brejzy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

pracujących na oddziałach porodowych (15018)

pieniem pana Marszałka Marka Kuchcińskiego z dnia

cym interpelacji Krystyny Łybackiej w sprawie pra-

wa do emerytury pomostowej położnych pracujących

na oddziałach porodowych pragnę uprzejmie przed-

stawić, co następuje.

W ramach tych prac wykorzystano wiele opinii i ana-

liz znanych ośrodków naukowo-badawczych.

Osta-

tecznie powstały, stanowiące załączniki do ustawy

o emeryturach pomostowych, wykazy prac w szcze-

re zarówno z punktu widzenia potrzeb zainteresowa-

nych, jak i możliwości systemu finansowego państwa

są optymalne.

Opracowany przez wybitnych specja-

listów medycyny i ochrony pracy wykaz prac w szcze-

1252

jest w świetle aktualnego stanu wiedzy kompletny

i nie wymaga uzupełnienia.

z konstytucją definicji zawartych w jej art. 3 ust. 1–3

W tej sytuacji jakiekolwiek zmiany w systemie

emerytur pomostowych w kierunku rozszerzenia

Dodatkowo należy wyjaśnić, że praca wykonywa-

na przez położne na gruncie obowiązujących przepi-

sów ustawy o emeryturach pomostowych może być

ewentualnie rozważana jako praca o szczególnym cha-

rakterze, jeżeli spełnia kryteria wymienione w pkt 2

zał. nr 2 do tej ustawy.

Zgodnie z tym punktem za

pracę o szczególnym charakterze zostały uznane pra-

ce personelu medycznego w zespołach operacyjnych

Pod pojęciem „personelu medycznego”, występu-

turach pomostowych, zgodnie ze stanowiskiem Mi-

nisterstwa Zdrowia należy rozumieć osoby wykonu-

jące zawód medyczny, zdefiniowane w art. 2 ust. 1

finicja ta odnosi się zarówno do osób, które na pod-

stawie odrębnych przepisów uprawnione są do udzie-

lania świadczeń zdrowotnych, jak i osób legitymują-

cych się nabyciem fachowych kwalifikacji do udziela-

nia świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie

kwalifikacje te muszą być odpowiednie do udziela-

nych świadczeń zdrowotnych).

Ustawodawca wyodrębnia zatem dwie grupy osób

wykonujących zawód medyczny.

Jedną grupę stano-

wią osoby, które na podstawie odrębnych przepisów

uprawnione są do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Do grupy tej zaliczyć należy m.in. lekarzy, pielęgniar-

ki i położne.

Drugą grupę osób wykonujących zawód

medyczny stanowią osoby, które legitymują się naby-

ciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń

dziedzinie medycyny.

W przypadku tej grupy osób

uzależniono zakwalifikowanie danej osoby do osób

wykonujących zawód medyczny od posiadania facho-

wych kwalifikacji.

Kwalifikacje te muszą być odpo-

wiednie do udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Dodatkowo należy wskazać, że pojęcie „w warun-

kach ostrego dyżuru” zawarte w pkt 24 załącznika

wyjaśnione w komunikacie Ministerstwa Zdrowia

z dnia 22 lipca 2009 r.

Zgodnie z jego treścią prace

personelu medycznego w zespołach operacyjnych dy-

scyplin zabiegowych i anestezjologii w warunkach

ostrego dyżuru to nie tylko prace wykonywane

(w ramach obowiązków pracowniczych), polegające

na udzielaniu świadczeń zdrowotnych w trybie na-

głym, ze wskazań życiowych, ale również inne prace

tego personelu (w ramach obowiązków pracowni-

czych), które są wykonywane w ramach czasu pracy,

kiedy istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo wy-

stąpienia zdarzenia skutkującego koniecznością pod-

jęcia działań w trybie nagłym.

Pojęcie „w warunkach

ostrego dyżuru” oznacza nieuchronność wystąpienia

zdarzenia, które powoduje konieczność udzielania

świadczeń zdrowotnych w trybie nagłym, ze wskazań

życiowych.

Nieuchronność występowania takich zda-

rzeń skutkuje tym, że od pracowników pracujących

w tych warunkach wymagane są kryteria określone

(szczególna odpowiedzialność oraz szczególna spraw-

ność psychofizyczna).

Formalna kontrola prawidłowości zakwalifikowa-

nia określonej pracy jako wykonywanej w szczegól-

rach pomostowych.

Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieumiesz-

czenia przez płatnika składek danego pracownika

gólnych warunkach lub pracę o szczególnym charak-

terze pracownikowi przysługuje skarga do Państwo-

wej Inspekcji Pracy.

Jeżeli skarga ta zostanie

W sytuacji więc, w której u określonych płatników

składek prace wykonywane przez położne zostały za-

kwalifikowane w sposób nieprawidłowy, istnieje

w ustawie o emeryturach pomostowych jasno sprecy-

zowana procedura odwoławcza, która może być wyko-

rzystywana przez osoby pokrzywdzone w ten sposób.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

1253

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie interpretacji przepisów dotyczących

(15141)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

023-15141/13) w sprawie interpretacji przepisów do-

tyczących liczby dzieci w oddziałach przedszkolnych,

cjalny lub nie ma w nim dzieci niepełnosprawnych),

ze zm.), uwzględnia właściwe warunki bezpieczeń-

stwa i higieny dzieci przebywających pod opieką na-

uczyciela.

Ograniczenie liczby dzieci pozwala na

stworzenie optymalnych warunków, niezbędnych do

ich wszechstronnego rozwoju.

grażających ich bezpieczeństwu.

Sprzyjałaby ona rów-

Jednocześnie wyjaśniam, że Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej nie gromadzi w bazie danych (system

informacji oświatowej) informacji na temat liczby dzie-

ci realnie uczestniczących w zajęciach przedszkolnych.

Statystyka dotyczy dzieci zapisanych do przedszkoli,

a nie ich frekwencji.

Ministerstwo nie dysponuje rów-

nież danymi, np. raportami, sprawozdaniami, na pod-

stawie których można stwierdzić różnice pomiędzy

liczbą dzieci zapisanych do przedszkola a rzeczywiście

korzystających z prowadzonych w nim zajęć, a tym

bardziej wskazać na główne przyczyny tych różnic, tj.

powody absencji dzieci na zajęciach.

Należy również mieć na uwadze, że obowiązujące

przepisy prawa oświatowego wskazują jedynie na

usprawiedliwianie przez rodzica/opiekuna prawnego

nieobecności dziecka, zarówno w przypadku realizo-

wania przez nie obowiązku przygotowania przed-

szkolnego, jak i obowiązku szkolnego.

Fakt uspra-

wiedliwiania przez rodzica nieobecności dziecka nie

jest potwierdzany innym dodatkowym dokumentem,

np. zaświadczeniem lekarskim, na podstawie którego

można by ewentualnie zweryfikować przyczynę tej

nieobecności (chyba że przepisy statutu przedszkola

zawierają ten wymóg).

Równocześnie informuję, że jednym z głównych

celów systemowych zmian w zakresie wychowania

przedszkolnego realizowanych w obecnie procedowa-

nie miejsc w wychowaniu przedszkolnym wszystkim

taka potrzeba, miejsca dla czterolatków i trzylatków

będą mogły być zapewnione również w przedszkolach

publicznych prowadzonych przez inne podmioty niż

nych otrzymujących dotację w wysokości 100% wy-

wanka w przedszkolu gminnym oraz pobierających

opłaty w takiej samej wysokości jak przedszkola pub-

liczne prowadzone przez gminę.

Z poważaniem

1254

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(15152)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-15152/13, dotyczące interpelacji posła

lęgnacyjnego, uprzejmie informuję.

Podwyższenie wysokości zasiłku pielęgnacyjnego

oraz podwyższeniem kwot kryteriów dochodowych,

stała podwyższona m.in. kwota zasiłku pielęgnacyj-

nego.

Wysokość zasiłku pielęgnacyjnego może być

ryfikacji – kolejna weryfikacja będzie przeprowadzo-

na 1 listopada 2015 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013