corpora: wikisources-pl

text:
Broda.[1]

Jeśli co kiedy żenie w moich żartach wadzi,

Na rozpuszczoną brodę pamiętać mi radzi.

Źle tu, rzekę, natura swoje członki kładła,

Że nikt brody nie może widzieć bez zwierciadła,

Przypominać za każdym trzeba ją niestatkiem.

5

Aż drugi: Bo się sama nie ozowie z zadkiem,

Który, gdy we zwierciedle obaczyć się nie da,

Niemasz dziwu, że coraz o sobie powieda.

Przypisy

↑ (F.)


corpora: sejm

text:
Druk nr 319

Warszawa, 12 kwietnia 2012 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

RM-10-25-12

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych

1)

1) w art. 15b ust. 2 otrzymuje brzmienie:

faktycznemu dziecka, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu

na osobę nie przekracza kwoty 1922,00 zł.

Przepisy art. 5

ust. 4 – 11 stosuje się odpowiednio.”;

2) uchyla się art. 15c;

ust. 2, oraz wysokości świadczeń rodzinnych podlegają

4) w art. 19:

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-

-Gospodarczych, po otrzymaniu propozycji i informacji

Rady Ministrów, uzgadnia wysokość kwot, o których

wysokość świadczeń rodzinnych, w terminie do dnia

15 czerwca danego roku kalendarzowego.”,

2

wysokości świadczeń rodzinnych, Rada Ministrów

15 sierpnia danego roku, na poziomie nie niższym niż

wynika to z propozycji, o których mowa w ust. 1

ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

roku, w którym przeprowadza się weryfikację.”.

1)

Nr 149, poz. 887, Nr 171, poz. 1016 i Nr 205, poz. 1212.

04/19rch

UZASADNIENIE

Sytuacja taka, w kontekście problemów finansowych w kraju i w Europie, budzi

wątpliwości.

Zasadnym jest wobec tego ograniczenie prawa do przedmiotowego

podatkowego.

Propozycja wprowadzenia kryterium dochodowego na poziomie 85 528 zł wynika

Mając na uwadze, że wśród rodzin ubiegających się o jednorazową zapomogę z tytułu

urodzenia się dziecka rodziny trzyosobowe stanowią około 50% wszystkich rodzin

dziecko – ok. 10% ogółu) do ustalenia kryterium dochodowego przyjęto rodzinę

trzyosobową.

Przyjmując zasady ustalania dochodu na potrzeby ustawy (ustalanie dochodu netto oraz

przeliczanie dochodu na osobę w rodzinie) zaproponowana kwota odpowiadająca

wysokości progu podatkowego (85 528 zł) wynosi 1922 zł w przeliczeniu na osobę

Wprowadzenie kryterium dochodowego przy ustalaniu prawa do jednorazowej

się o to świadczenie, zobowiązani będą do złożenia oświadczeń lub zaświadczeń

dokumentujących ich dochody.

Wysokość kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania jednorazowej

zapomogi podlegać będzie również procedurze weryfikacji co 3 lata, z uwzględnieniem

wyników badań progu wsparcia dochodowego.

W związku z powyższym konieczne jest

dokonanie zmian w art. 18 i 19 ustawy, poprzez uwzględnienie w nich zmiany art. 15b,

2

w którym jest mowa o wysokości kryterium dochodowego uprawniającego do

W związku z koniecznością stosowania przepisów dotyczących postępowania

Wejście ustawy w życie

Zgodność z prawem Unii Europejskiej

Działalność lobbingowa

3

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

– podmiotów realizujących zadania ustawy w zakresie jednorazowej zapomogi

z tytułu urodzenia się dziecka,

się dziecka na podstawie ustawy.

Konsultacje społeczne

Projekt ustawy został przesłany do następujących partnerów społecznych:

3) Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych;

4) Pracodawcy Rzeczpospolitej Polskiej;

5) Konfederacja Pracodawców Prywatnych „Lewiatan”;

6) Związek Rzemiosła Polskiego;

7) Business Centre Club;

8) Ogólnopolska Federacja Organizacji Pozarządowych.

Uwagi do projektu ustawy zgłosili następujący partnerzy społeczni: NSZZ

„Solidarność”, Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, Pracodawcy

Rzeczpospolitej Polskiej i Business Centre Club.

Wszystkie zgłoszone uwagi zostały

sposób uwzględniają założenia dotyczące polityki rodzinnej państwa i służą realizacji

ustawy.

Należy podkreślić, że w związku ze zmianami dokonanymi w projekcie część

z przedstawionych uwag stała się bezprzedmiotowa.

4

Uwzględniona została uwaga przedstawiona przez NSZZ „Solidarność”, dotycząca

wzięcia pod uwagę struktury gospodarstwa domowego osoby ubiegającej

kryterium dochodowego warunkującego prawo do tego świadczenia.

W uzasadnieniu

stanowiska słusznie podkreślono, że „suma dochodów rodziny nie stanowi

odzwierciedlania jej sytuacji dochodowej, gdyż przy takim samym dochodzie sytuacja

finansowa rodziny z jednym dzieckiem znacznie różni się od sytuacji finansowej

rodziny wielodzietnej.

Zaproponowane rozwiązanie może więc prowadzić do sytuacji,

gdy z powodu przekroczenia kryterium dochodowego, przedmiotowego świadczenia

zostanie pozbawiona rodzina wielodzietna, znajdująca się w gorszej sytuacji finansowej

w przeliczeniu na członka rodziny, niż rodzina z mniejszą liczbą dzieci, która

nie przekroczyła progu dochodowego”.

1) W 2010 r. odnotowano 413,3 tys. urodzeń żywych, co oznacza, że w 2010 r.

urodzonych (412,8 tys. świadczeń);

2) w okresie styczeń – wrzesień 2011 r. wypłacono ogółem 298,8 tys. jednorazowych

zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka – na podstawie tych danych szacuje się,

że ogółem w 2011 r. będzie wypłaconych 391,8 tys. zapomóg (przeciętnie

miesięcznie 32,6 tys.) na kwotę 391,8 mln zł;

3) biorąc pod uwagę tempo spadku urodzeń żywych dzieci w latach 2010 – 2011

szacuje się, że zarówno w roku 2012, jak i w 2013, liczba urodzeń wyniesie

ok. 385 tys., a tym samym potencjalne wydatki na jednorazową zapomogę z tytułu

urodzenia się dziecka, gdyby nie zmienić sposobu przyznawania tego świadczenia,

wyniosłyby ok. 385 mln zł;

biorąc pod uwagę wyniki badań GUS na temat budżetów gospodarstw domowych,

wypłacona na ok. 10% urodzonych dzieci.

Oznacza to ograniczenie wydatków

budżetu państwa w 2013 r. o ok. 39 mln zł.

5

Wpływ regulacji na rynek pracy

Projektowane regulacje nie wpłyną na konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość,

04/20r


text:
Bandura Słupski Wawrzyniec.

Po śmierci Zygmunta Augusta, podczas pierwszej elekcyi, jakiś jowialny szlachcic wielkopolski pomieścił na liście kandydatów do tronu Bandurę Słupskiego, dziedzica skromnej wioski w wojew.

Inowrocławskiem, powiecie Bydgoskim.

Gdy przy czytaniu listy kandydatów usłyszano, obok Anny Jagiellonki, książąt zagranicznych, Zborowskich, Chodkiewiczów, Kostków i Radziwiłłów — wymienionego Bandurę, wszyscy obecni wybuchnęli śmiechem.

Wybrany na króla Henryk Walezy obsypał Bandurę, jako niby pokonanego współzawodnika, łaskami: nadał mu na własność dożywotnią dochód skarbowy z podwód bydgoskich, prefekturę żup bydgoskich i t.&nbspd.

Podczas drugiej elekcyi brał Bandura udział w zjeździe stężyckim.

Umarł za Zygmunta III.

Pocieszna kandydatura, którą Słupski winien zapewne swemu przydomkowi Bandura, uczyniła go przysłowiowym (Jul.

Bartoszewicz, Wł. Smoleński).


text:
Badeńskie kollokwium (1526).

Gdy kanton Zurychski, pociągnięty przez swego proboszcza Hulderycha Zwingljusza, odłączył się ostatecznie od Kościoła, inne kantony, widząc w tém groźne dla siebie niebezpieczeństwo, starały się przeszkodzić postępom nowej nauki i, gdyby się dało, pozyskać na nowo dla Kościoła sam obałamucony kanton Zurychski.

Zdawało im się, że dwa środki mogłyby do tego celu doprowadzić: 1) reformy w Kościele katolickim; 2) zbicie zwingljańskiej i obrona katolickiej nauki w dyspucie publicznej, odbytej w oczach całej Szwajcarji.

Co do pierwszego punktu, deputowani kantonów, zebrani na sejmie w Lucernie r. 1524, wydali edykt reformy, mający na celu zniesienie rozmaitych nadużyć; ale jednym, dekret ten zdawał się za daleko sięgać, inni, uważali go za niedostateczny.

Zurychianie cieszyli się tą niezgodą katolików i tém mniej myśleli o jakimbądź ustępstwie; bezwarunkowo odrzucili żądanie Berneńczyków, domagających się, aby w kantonie Zurychskim wolno było słuchać Mszy św. tym, którzyby tego sobie życzyli.

Widocznie postęp ich był już nie mały w pojęciu wolności i tolerancji religijnej.

Nie można też było przyjść z nimi do ładu i co do drugiego punktu.

Proponowanej im dysputy nie przyjmowali, bo choć nie odrzucili jej zupełnie, wszelako zwlekali ją dla tysiącznych powodów.

Nie chcieli zwłaszcza ani słuchać o tém, aby kollokwium miało się odbywać w mieście, należącém do kilku kantonów, jakiém było właśnie proponowane Baden nad Limatem, lubo i sami byli jego współwłaścicielami.

Dysputa, ich zdaniem, nie mogła mieć miejsca gdzieindziej, jak tylko w Zurychu.

Daremnie dawano Zwingljuszowi wszelkiego rodzaju listy bezpieczeństwa: w swoim wyjeździe do Badenu, widział on wielkie dla siebie niebezpieczeństwo, a przynajmniej udawał, że widzi; magistrat zurychski też był tak uprzejmy, że mu wyraźnie zabronił wyjeżdżać z miasta.

Ze swej strony sławny dr Eck radził Szwajcarom, ażeby trwali w swém postanowieniu i urządzili kollokwium w Badenie; zdaje się też, on to sam pierwszy myśl tę im nasunął.

Eck przytém, na żądanie księcia bawarskiego, obiecał zjechać na to kollokwium i bronić nauki katolickiej przeciw Zwingljuszowi, nie dla tego, żeby się spodziewał przekonać go „bo, mówił, heretycy są zawsze zatwardziali,“ ale, żeby bronić drugich od uwiedzenia „przez fałsz heretycki.“ Po wielu bezowocnych negocjacjach, naznaczono stanowczo kollokwium na 16 Maja 1526 r. w Badenie, i zaproszono na nie teologów stron obydwóch.

Oprócz deputowanych z 12 kantonów, przybyli także reprezentanci biskupów: Konstancji, Badenu, Lauzanny i Churu, których djecezje wchodziły w granice Szwajcarji.

Pomiędzy teologami katolickimi odznaczali się: Eck, Jan Faber, wikarjusz jeneralny z Konstancji; franciszkanin Murner, professor teologji w Lucernie i doktor prawa; professor Jakób Lempp z Tybingi i uczony doktor Ludwik Ber z Bazylei.

Erazm, który był również zaproszony, nie przybył, ponieważ na krótko przed tém, przyjaciele Zwiugljusza, pomiędzy innymi Leon Judä, obrazili go jakimś bezimiennem pismem.

Ze strony zwingljan zjawili się: Oekolampadjusz, z Bazylei; Bertold Haller, z Bernu; Link, z Szaffhuzy; J. Hess, z Appenzell; a oprócz nich: Jakób Immeli, z Bazylei; Haldrik Studer i inni predykanci.

Sam Zwingljusz nie stawił się, obawy jego jednak były urojone, bo nic się nic stało żadnemu z jego przyjaciół i wyznawców.

Opat z Engelbergu, Barnabasz, witał przybywających w imieniu Szwajcarów; jego też obrano na prezydującego na kollokwium, z doktorem Berem i dwoma świeckimi: rycerzom Stapferem, z Saint-Gallen, i Janem Honneckerem, burmistrzem z Bremgartenu.

Przy otwarciu konferencji, Eck przedstawił siedm tez następujących: 1) Ciało i Krew Jezusa Chrystusa są rzeczywiście obecne w Eucharystji; 2) ofiarują się one we Mszy św. za żywych i umarłych; 3) należy wzywać Marji i świętych, jako wstawiających się za nami przed Bogiem; 4) Należy szanować obrazy; 5) istnieje czyściec; 6) jest grzech pierworodny; 7) grzech ten gładzi się jedynie przez Chrzest.

Murner dodał dwie jeszcze tezy: 8) oddawanie czci Najśw. Sakramentowi Ołtarza, nie jest bałwochwalstwem, i nie jest świętokradztwem odmawianie Kielicha przy rozdawaniu Kommunji świętej; 9) ale jest rzeczą świętokradzką grabić dobra kościelne.

Przeciwko pierwszej tezie Ecka, wystąpił Oekolampadjusz, Immeli i Ulrich Studer: dysputa trwała do 27 Maja.

Dnia 28 Bertold Haller wystąpił przeciw drugiej tezie.

Oekolampadjusz zastąpił go i jednocześnie zbijał i trzecią.

Link, Hess, Zilli z Saint-Gallen i Oekolampadjusz wystąpili przeciw czwartej; przeciw piątej powstał Maciej Kessler z Appenzell, Hess, Benedykt Burgauer z Saint-Gallen i Oekolampadjusz.

Przeciw dwom ostatnim tezom Ecka, już nikt nie wystąpił, bo ten wszelkie ich napaści odpierał z wielką zręcznością i nauką.

Faber i Murner zabrali po nim głos i nikt przeciwko nim nie powstał.

Gdy zamknięto konferencje, po 18 dniach żwawych dysput, wszyscy katolicy świadczyli się jednozgodnie za tezami Ecka; Zwingljanie zaś nie mogli się pogodzić ani z katolikami, ani pomiędzy sobą.

Nakoniec, dziewięciu deputowanych kantonów, jako stanowiący najwyższą powagę pomiędzy skonfederowanemi, oznajmili, że Zwingljusz i jego adherenci powinni być wyłączeni ze społeczeństwa wiernych, że wszelkie innowacje kościelne są zabronione, że drukowanie i sprzedaż książek luterskich albo zwingljańskich jest surowo zakazana.

Tak więc reforma zwingljańska, pokonana w czasie dysputy, została zniesioną w zasadzie i na papierze; w rzeczy zaś samej, wszystko pozostało w tym stanie, jak poprzednio.

Nie wiele też pomogło i kilka innych późniejszych ustaw sejmowych; owszem, rozdwojenie szerzyło się coraz więcej i herezja każdodziennie czyniła nowe postępy.

Szczegóły, u Ruchat'a (prof. w Lozannie), Hist. de la Réformation de la Suise, 1727, t. I; u H. Bullinger'a, Reformationsgeschichte, t. I; u Hotlinger'a, Fortsetzung v. J. de Müllers, Schweitzergesch. t. VI; Hottinger'a, Helvetische Kircheng. t.

3.

(Hefele).