text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

ANEKS

Poseł Krzysztof Gadowski oraz grupa posłów.

.

.28

Posłowie Andrzej Halicki

Posłowie Jarosław Charłampowicz

Poseł Beata Bublewicz oraz grupa posłów .

.

.41

Posłowie Marek Matuszewski

Poseł Krzysztof Jurgiel oraz grupa posłów.

.

.

54

Posłowie Dawid Jackiewicz

Posłowie Piotr Zgorzelski

Odpowiedzi na interpelacje

Podsekretarz stanu

str. str.

Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński .

.

.

.141

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanuRadosław Mleczko .

.

.

.

.148

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.225

Podsekretarz stanu

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

236

Podsekretarz stanu

str. str.

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

.

292

Szef Służby Cywilnej

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.

369

Zapytania

Poseł Krzysztof Gadowski

Poseł Maria Janyska

Posłowie Marek Matuszewski

str. str.

Odpowiedzi na zapytania

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.396

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.416

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.420

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.425

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.433

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

.448

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.456

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

.459

str. str.

Druk 840

INTERPELACJE

Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje:

1) posła Andrzeja Rozenka w sprawie uchybień

i nieprawidłowości w wykorzystywaniu środków

przyznawanych przez prezesa Urzędu Regulacji

stycyjnych w sieci przesyłowe – do prezesa Rady Mi-

nistrów – ponowna (6475),

2) posła Wojciecha Szaramy w sprawie konkursu

na scenariusz wystawy Muzeum Śląskiego dotyczącej

historii Górnego Śląska – do ministra kultury i dzie-

3) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie braku

obowiązkowego ubezpieczenia od następstw wypad-

nowna (7896),

4) poseł Elżbiety Achinger w sprawie wysokości

5) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy po-

(10604),

6) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie rozporządzenia ministra zdrowia

dami – do ministra zdrowia (10605),

7) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie dosto-

sowania infrastruktury dworców kolejowych do po-

trzeb osób o ograniczonej sprawności ruchowej – do

skiej (10606),

8) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie opo-

datkowania zryczałtowanym podatkiem dochodo-

wym przychodów przedsiębiorców z wynajmu nieru-

chomości wykorzystywanej na działalność gospodar-

czą, a będącej środkiem trwałym przedsiębiorstwa

– do ministra ﬁnansów(10607),

9) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie obo-

wiązku sporządzania i przesyłania wykazów zawiera-

środowiska w sytuacji braku opłaty z tytułu korzy-

stania ze środowiska – do ministra środowiska

(10608),

10) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie

zwiększenia kwoty przychodów uprawniającej do roz-

liczania podatkowego w formie ryczałtu ewidencjo-

nowanego – do ministra gospodarki (10609),

11) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

ﬁnansowaniatłumaczeńdlaosóbgłuchychiniedo-

słyszących uczących się w szkołach policealnych – do

12) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

„Narodowego programu ochrony zdrowia psychicz-

nego” – do ministra zdrowia (10611),

13) posłów Andrzeja Halickiego i Marcina Kier-

wińskiego w sprawie budowy dróg ekspresowych

w rejonie Warszawy – do ministra transportu, bu-

14) posła Józefa Lassoty w sprawie wykorzysty-

wania Policji do doręczeń zlecanych przez sądy i pro-

kuraturę – do ministra sprawiedliwości (10613),

stra spraw wewnętrznych (10614),

16) posła Józefa Lassoty w sprawie subsydiarnego

aktu oskarżenia – do ministra spraw wewnętrznych

(10615),

wie działań wyniszczających konkurencję przez pe-

trokoncerny – do ministra gospodarki (10616),

wie perspektyw rynku księgarskiego – do ministra

edukacji narodowej (10617),

wie wykorzystywania danych uzyskanych z monito-

ringu wizyjnego – do ministra spraw wewnętrznych

(10618),

wie bezpieczeństwa klientów biur podróży – do mi-

wie uregulowania własności przełączek budynków

morskiej (10620),

2

kart zgonu – do ministra zdrowia (10621),

23) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie postępowania administratora w przy-

padku cofnięcia zgody na przetwarzanie danych oso-

bowych – do ministra administracji i cyfryzacji

(10622),

24) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie uszczegółowienia treści ustawy o opa-

kowaniach i odpadach opakowaniowych – do mini-

stra środowiska (10623),

25) posłów Jarosława Charłampowicza i Roberta

Kropiwnickiego w sprawie reaktywowania spółdziel-

czego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego

i spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu

mieszkalnego – do ministra transportu, budownic-

26) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie organizacji praktyk w ramach przy-

gotowania zawodowego dorosłych – do ministra pra-

27) poseł Beaty Bublewicz oraz grupy posłów

w sprawie zapisów w ustawie o kierujących pojazda-

mi dotyczących młodych kierowców – do ministra trans-

28) poseł Beaty Bublewicz oraz grupy posłów

w sprawie rejestracji na terenie Polski pojazdów

29) posła Józefa Lassoty w sprawie doręczeń przez

30) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

Nadzoru Finansowego – do prezesa Rady Ministrów

(10629),

31) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

Ministrów (10630),

32) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

Badań Opinii Społecznej – do prezesa Rady Mini-

strów (10631),

33) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

Urzędzie Statystycznym – do prezesa Rady Mini-

strów (10632),

34) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

ministra zdrowia (10633),

35) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

Rady Ministrów (10634),

36) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

(10635),

37) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

38) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

Ubezpieczeń Społecznych – do ministra pracy i poli-

39) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

styki (10638),

40) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Rozwoju Regionalnego – do ministra rozwoju

regionalnego (10639),

41) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

42) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Zdrowia – do ministra zdrowia (10641),

43) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Gospodarki – do ministra gospodarki (10642),

44) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Sprawiedliwości – do ministra sprawiedliwości

(10643),

45) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

46) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Finansów – do ministra ﬁnansów(10645),

47) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Edukacji Narodowej – do ministra edukacji

narodowej (10646),

48) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

49) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Spraw Zagranicznych – do ministra spraw za-

granicznych (10648),

50) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Środowiska – do ministra środowiska (10649),

51) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Spraw Wewnętrznych – do ministra spraw we-

wnętrznych (10650),

52) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

(10651),

3

53) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

54) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Obrony Narodowej – do ministra obrony naro-

dowej (10653),

55) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stwie Administracji i Cyfryzacji – do ministra admi-

56) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

strów (10655),

57) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

58) poseł Wandy Nowickiej w sprawie zaopatrze-

nia chorych na hemoﬁlięwczynnikikrzepnięciaoraz

wyceny leczenia szpitalnego chorych na hemoﬁlię

– do ministra zdrowia (10657),

59) posła Krzysztofa Jurgiela oraz grupy posłów

Polski Wschodniej” 2007–2013 w zakresie przesunię-

cia środków ﬁnansowychwwysokości38mlnzłzdzia-

łania: Infrastruktura uczelni do działania: Wspiera-

nie innowacji – do ministra rozwoju regionalnego

(10658),

60) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zagro-

żenia dla funkcjonowania polskiej ﬂotymorskiejwy-

nikającego z unijnej dyrektywy zakazującej pływania

po Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim statkom

napędzanym paliwem zawierającym powyżej 0,1%

siarki – do prezesa Rady Ministrów (10659),

61) posła Piotra Polaka w sprawie podjęcia dzia-

łań zmierzających do rozpoczęcia budowy obwodnicy

(10660),

62) posła Lecha Sprawki w sprawie kalkulacji

kwoty części oświatowej subwencji ogólnej do projek-

tu ustawy budżetowej na 2013 r. – do ministra edu-

kacji narodowej (10661),

63) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie zanie-

chania starań o udzielenie kredytu pod zastaw nie-

ruchomości TVP SA zlokalizowanych w Krakowie

(10662),

64) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie zapew-

nienia bezpieczeństwa pieszym w ciągu drogi krajo-

wej nr 7 na terenie miejscowości Gaj w gm. Mogilany

morskiej (10663),

65) posła Jerzego Materny w sprawie moderniza-

cji zabudowy regulacyjnej na Odrze – do ministra

(10664),

66) posła Jerzego Materny w sprawie zapewnienia

dodatkowych środków ﬁnansowych na regionalne

izby obrachunkowe – do ministra ﬁnansów(10665),

67) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie ko-

nieczności odstąpienia od projektu likwidacji centrów

powiadamiania ratunkowego na terenie byłego woj.

częstochowskiego – do ministra zdrowia (10666),

68) posła Bogdana Rzońcy w sprawie likwidacji

i przekształcenia posterunków Policji w woj. podkar-

packim – do ministra spraw wewnętrznych (10667),

69) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie promo-

cji ﬁlmu wyprodukowanego na zlecenie Fundacji

Współpracy Polsko-Niemieckiej, skierowanego do

młodzieży, pt. „Noc w galerii”, będącego podstawą

nowego projektu edukacyjnego fundacji – do ministra

edukacji narodowej (10668),

70) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie planów

likwidacji torów kolejowych i połączeń kolejowych na

Lubelszczyźnie i w Polsce wschodniej – do ministra

(10669),

71) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie reali-

zacji „Krajowego planu reagowania kryzysowego” oraz

skutkami klęsk żywiołowych – do ministra admini-

72) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie stano-

wiska koalicyjnego rządu PO–PSL w czasie negocja-

cji nad ustanowieniem wspólnej polityki rolnej na

lata 2014–2020, w tym wysokości dopłat bezpośred-

nich – do prezesa Rady Ministrów (10671),

73) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie planów

powstania oddzielnego budżetu dla państw strefy

euro – do prezesa Rady Ministrów (10672),

74) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie deﬁcy-

tu sektora ﬁnansówpublicznychorazpolitykiﬁnan-

sowej za rządów PO–PSL – do ministra ﬁnansów

(10673),

75) posła Waldemara Sługockiego w sprawie moż-

liwości wykorzystania założeń Strategii Rozwoju Pol-

ski Zachodniej podczas planowania perspektywy ﬁ-

nansowej 2014–2020 – do ministra rozwoju regional-

nego (10674),

76) posła Wojciecha Szaramy w sprawie fatalnej

kondycji ﬁnansowejszpitali–instytutówbadawczych

nadzorowanych przez ministra zdrowia, w świetle

wyników raportu Najwyższej Izby Kontroli – do mi-

nistra zdrowia (10675),

77) posła Wojciecha Szaramy w sprawie koniecz-

ności zintensyﬁkowania działań informacyjnych

skierowanych do byłych żołnierzy, dotyczących przy-

sługujących im uprawnień, w związku z wejściem

78) posła Jacka Żalka w sprawie umowy o unika-

niu podwójnego opodatkowania między Polską i Taj-

wanem – do ministra ﬁnansóworazministraspraw

zagranicznych (10677),

4

79) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

rozszerzenia uprawnień Trybunału Konstytucyjnego

do badania celów i działalności partii politycznych

– do ministra sprawiedliwości (10678),

80) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

konieczności przestrzegania przez rząd standardów

poprawnej legislacji – do prezesa Rady Ministrów

(10679),

81) poseł Ewy Wolak w sprawie zapewnienia droż-

ności kształcenia osobom niepełnosprawnym – do

ministra edukacji narodowej (10680),

82) poseł Ewy Wolak w sprawie bezpieczeństwa

niechronionych uczestników ruchu – do ministra

spraw wewnętrznych (10681),

83) poseł Ewy Wolak w sprawie wydania rozpo-

rządzenia dotyczącego warunków organizacji zajęć

kształcenia na odległość – do ministra edukacji na-

rodowej (10682),

84) poseł Ewy Wolak w sprawie rozwiązań praw-

nych dotyczących walki z hałasem – do ministra śro-

dowiska (10683),

85) poseł Ewy Wolak w sprawie planowanych i re-

alizowanych inwestycji drogowych na Dolnym Śląsku

morskiej (10684),

86) posła Stanisława Wziątka w sprawie niepoko-

jących sygnałów dotyczących zmian w strukturze

Straży Granicznej – do ministra spraw wewnętrz-

nych (10685),

87) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie dotyczą-

cych właściciela nieruchomości zapisów ustawy o utrzy-

środowiska (10686),

88) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie wylicza-

nia wysokości płacy minimalnej – do ministra pracy

89) posła Henryka Smolarza w sprawie premii

gwarancyjnej – do ministra transportu, budownictwa

90) posła Jerzego Budnika w sprawie łączenia sta-

nowisk w jednostce Państwowej Straży Pożarnej

z funkcjami w związkach zawodowych – do ministra

spraw wewnętrznych (10689),

91) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie zmniejsze-

nia od 1 stycznia 2013 r. liczby zespołów ratownictwa

medycznego z 89 do 87 na terenie woj. kujawsko-po-

morskiego – do ministra zdrowia (10690),

92) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie kwaliﬁka-

cji osób prowadzących zajęcia korekcyjno-edukacyjne

93) posła Stanisława Pięty w sprawie rosnącej

liczby wniosków o udostępnienie billingów kierowa-

nych przez instytucje państwowe do operatorów sie-

ci telekomunikacyjnych i związanych z tym kosztów

obciążających klientów – do prezesa Rady Ministrów

(10692),

94) posła Stanisława Pięty w sprawie godnego wy-

eksponowania obrazu Jana Matejki „Hołd ruski”

w Muzeum Narodowym oraz przywrócenia temu wy-

darzeniu należnego miejsca w polskiej historii – do

95) posła Mirosława Pluty w sprawie braku odpo-

wiednich przepisów regulujących przyznawanie kon-

cesji na rozpowszechnianie programów radiowych

i telewizyjnych – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (10694),

96) posła Mariana Cyconia w sprawie utrzymania

w Nowym Sączu Karpackiego Oddziału Straży Gra-

nicznej – do ministra spraw wewnętrznych (10695),

97) posła Artura Dunina w sprawie zastrzeżeń

odnośnie do zgodności z Konstytucją RP relacji po-

między urzędami a podmiotami gospodarczymi w za-

kresie wykonawstwa geodezyjnego – do ministra ad-

98) posła Jana Burego w sprawie regulacji zawar-

tych w Karcie Nauczyciela – do ministra edukacji

narodowej (10697),

99) posła Jacka Tomczaka w sprawie odejścia ze

służby znacznej liczby funkcjonariuszy Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego – do ministra spraw we-

wnętrznych (10698),

100) posła Jacka Tomczaka w sprawie wzrostu

liczby przypadków uzależnień od hazardu osób poni-

żej 18. roku życia – do ministra spraw wewnętrznych

(10699),

101) posła Jacka Tomczaka w sprawie złego stanu

komisariatów Policji – do ministra spraw wewnętrz-

nych (10700),

102) posła Jacka Tomczaka w sprawie wzrostu

liczby wypadków spowodowanych pod wpływem nar-

kotyków – do ministra spraw wewnętrznych (10701),

103) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie plano-

wanych przez PKP PLK SA likwidacji, zawieszeń i prze-

kazywania na rzecz samorządów połączeń kolejo-

104) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie środków

ﬁnansowychwbudżeciepaństwana2013r.przezna-

czonych na termomodernizację – do ministra trans-

105) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie moder-

nizacji i remontów dworców kolejowych w Wielkopol-

106) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie projektu

rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższe-

go dotyczącego sposobu podziału dotacji budżeto-

wych dla uczelni publicznych i niepublicznych – do

107) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie budowy

i ﬁnansowaniadrógkrajowychw2013r.–domini-

stra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

(10706),

108) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie prywa-

tyzacji i zmian w zarządzie Polskich Kolei Linowych

5

109) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

opłat za egzamin wstępny na aplikacje prawnicze

– do ministra sprawiedliwości (10708),

110) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

problemów na polsko-białoruskich przejściach gra-

nicznych – do ministra spraw wewnętrznych (10709),

111) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie

112) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie

zmniejszenia obciążeń administracyjnych sektora

małych i średnich przedsiębiorstw przez uproszcze-

nie niektórych elementów obsługi księgowej – do mi-

nistra gospodarki (10711),

113) posła Jerzego Borowczaka w sprawie urucho-

114) posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

skutków planowanej zmiany zasięgu terytorialnego

urzędów kontroli skarbowej – do ministra ﬁnansów

(10713),

115) posła Piotra Pyzika w sprawie zapowiedzi

w wygłoszonym exposé z dnia 12 października 2012 r.

dotyczącej wydłużenia urlopu macierzyńskiego – do

116) posła Piotra Pyzika w sprawie liczby metrów

kwadratowych przypadających na jednego kuracju-

sza w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego – do mi-

nistra zdrowia (10715),

117) posła Piotra Pyzika w sprawie likwidacji Ślą-

skiego Zakładu Przewozów Regionalnych i związa-

nych z tym zwolnień pracowników – do ministra trans-

118) posła Artura Dębskiego w sprawie obowiąz-

ku posiadania dowodu osobistego – do ministra spraw

wewnętrznych (10717),

119) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie standardów w zakresie opieki okołoporodowej na

120) posła Wiesława Stanisława Janczyka w spra-

wie złej sytuacji i braku perspektyw na rynku pracy

121) posłów Dawida Jackiewicza i Przemysława

Wiplera w sprawie projektu programu „Inwestycje

polskie” – do ministra ﬁnansóworazministraskarbu

państwa (10720),

122) posła Przemysława Wiplera w sprawie prze-

dłużających się prac nad projektem nowelizacji usta-

wy Kodeks postępowania cywilnego i zakazu wyda-

wania przez sądy klauzul wykonalności orzeczeń

w formie pieczęci – do ministra sprawiedliwości

(10721),

123) posła Przemysława Wiplera w sprawie liczby

spraw dotyczących wadliwych decyzji podatkowych

i wysokości kosztów związanych z reprezentowaniem

Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną – do

ministra skarbu państwa (10722),

124) posła Przemysława Wiplera w sprawie nad-

użyć związanych z elektronicznym postępowaniem

upominawczym – do ministra sprawiedliwości (10723),

125) posła Przemysława Wiplera w sprawie umów

zawieranych z kancelariami prawnymi, dotyczących

obsługi prawnej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

126) posła Bartosza Kownackiego w sprawie pu-

blicznej wypowiedzi podkarpackiego kuratora oświa-

127) posła Bartosza Kownackiego w sprawie za-

mówień publicznych na usługi medyczne w urzędach

państwowych – do prezesa Rady Ministrów (10726),

128) posła Bartosza Kownackiego w sprawie za-

(10727),

129) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

cą – do ministra edukacji narodowej (10728),

130) posła Bartosza Kownackiego w sprawie pu-

blikacji zdjęć oﬁarkatastrofysmoleńskiej–dopreze-

sa Rady Ministrów (10729),

131) posła Jacka Żalka w sprawie problemu otyło-

ści wśród młodzieży – do ministra zdrowia (10730),

132) posła Wojciecha Szaramy w sprawie trudnej

sytuacji ﬁnansowejRadiaLwów–doministraspraw

zagranicznych (10731),

133) posła Tomasza Lenza w sprawie możliwości

zlecania przez gminę spółkom komunalnym zadań

własnych z zakresu ustawy o utrzymaniu czystości

ustawy Prawo zamówień publicznych – do ministra

środowiska (10732),

134) posła Tomasza Lenza w sprawie ustawy

o zwrocie osobom ﬁzycznymniektórychwydatków

związanych z budownictwem mieszkaniowym – do

ministra ﬁnansów(10733),

135) posła Tomasza Lenza w sprawie opodatko-

wania podatkiem od osób ﬁzycznychżużlowców,któ-

rzy prowadzą działalność gospodarczą, której przed-

miotem jest świadczenie usług sportowych w zakre-

sie uprawiania sportu żużlowego – do ministra ﬁnan-

sów (10734),

136) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

likwidacji dodatku wiejskiego dla nauczycieli – do

137) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

drobnych kradzieży – do ministra spraw wewnętrz-

nych (10736),

138) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

niedoboru ławników – do ministra sprawiedliwości

(10737),

139) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

ochrony przeciwpowodziowej – do ministra środowi-

ska (10738),

140) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

nielegalnej pracy cudzoziemców – do ministra ﬁnan-

sów (10739),

6

141) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

interpretacji przepisów dotyczących obowiązku in-

formowania przez szpitale wydziałów komunikacji

o omdleniach kierowców i kandydatów na kierowców

– do ministra zdrowia (10740),

142) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

kuratorów rodzinnych – do ministra sprawiedliwości

(10741),

143) posła Marka Rząsy w sprawie sprzedaży

144) posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

biletów zniżkowych dla emerytów kolejowych – do mi-

145) posła Bartosza Kownackiego w sprawie uzy-

skania informacji o kontroli kontrwywiadowczej ze

strony Służby Kontrwywiadu Wojskowego względem

polskich ekspertów pracujących nad wyjaśnieniem

przyczyn katastrofy samolotu TU-154M w dniu

(10744),

146) posła Bartosza Kownackiego w sprawie wy-

jaśnienia niektórych sprzeczności, rozbieżności lub

nieścisłości wynikłych podczas prac nad badaniem

przyczyn katastrofy samolotu TU-154M – do prezesa

Rady Ministrów (10745),

147) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie przedłużenia okresu przejściowego dla zagrożo-

nych likwidacją placówek wsparcia dziennego w związ-

ku z niespełnieniem wymogów bezpieczeństwa w tych

(10746),

148) posła Ryszarda Kalisza w sprawie realizacji

inwestycji drogowej S7 – do prezesa Rady Ministrów

(10747),

149) posła Ryszarda Kalisza w sprawie projektu

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych dotyczącego

(10748),

150) posła Ryszarda Kalisza w sprawie działań

Ministerstwa Edukacji Narodowej w zakresie wydat-

kowanych środków oraz realizowanych działań

w obszarze bezpieczeństwa w szkole – do ministra

edukacji narodowej (10749),

151) posła Ryszarda Kalisza w sprawie kosztów

sprowadzania turystów będących klientami zban-

krutowanych biur podróży – do ministra ﬁnansów

(10750),

152) poseł Anny Fotygi w sprawie wynagrodzenia

pracowników cywilnych służb mundurowych – do

153) posła Jana Burego w sprawie reorganizacji

posterunków Policji na terenie woj. podkarpackiego

154) posła Jana Burego w sprawie podjęcia dzia-

łań ustawodawczych celem wprowadzenia obowiązku

znakowania psów i kotów oraz zabezpieczenia środ-

nowiska wobec planowanych przekształceń własno-

ściowych spółki Skarbu Państwa – Polskiego Holdin-

gu Nieruchomości SA, w szczególności tzw. optyma-

lizacji podatkowej – do prezesa Rady Ministrów

(10754),

156) posła Michała Jarosa w sprawie propozycji

przedstawicieli branży recyklingu mających na celu

uszczelnienie systemu podatkowego – do ministra

ﬁnansów(10755),

157) posła Waldemara Sługockiego w sprawie

obecnej sytuacji oraz proponowanych zmian w funk-

cjonowaniu Służby Więziennej – do ministra sprawie-

dliwości (10756),

158) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pla-

nowanej zmiany struktury organizacyjnej jednostek

Policji polegającej na likwidacji posterunków – do mi-

nistra spraw wewnętrznych (10757),

159) posła Dariusza Seligi w sprawie planowanej

sprzedaży spółek Elbest i MegaMed – do ministra

skarbu państwa (10758),

160) posła Dariusza Seligi w sprawie wyposażenia

w broń każdego funkcjonariusza Policji – do ministra

spraw wewnętrznych (10759),

161) posła Dariusza Seligi w sprawie wyposażenia

du – do ministra spraw wewnętrznych (10760),

162) posła Dariusza Seligi w sprawie wyposażenia

w broń każdego żołnierza i oﬁceraWojskaPolskiego

– do ministra obrony narodowej (10761),

163) posła Dariusza Seligi w sprawie zakończenia

sprawy sądowej dotyczącej kontraktu na śmigłowce

Mi-8 – do ministra obrony narodowej (10762),

164) posła Dariusza Seligi w sprawie chronienia

i zabezpieczenia na godzinę W broni i amunicji w ma-

gazynach naziemnych i podziemnych – do ministra

obrony narodowej (10763),

165) posła Dariusza Seligi w sprawie zarobków

członków Zarządu PGE Górnictwo i Energetyka Kon-

wencjonalna i członków Rady Nadzorczej PGE Gór-

nictwo i Energetyka Konwencjonalna – do ministra

skarbu państwa (10764),

166) posła Dariusza Seligi w sprawie wynagro-

dzeń członków zarządu PGE i członków rad nadzor-

czych PGE – do ministra skarbu państwa (10765),

167) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie kłopo-

tów z kadrą w stacjach pogotowia ratunkowego – do

ministra zdrowia (10766),

168) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

169) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

czyńskiego w sprawie budowy ekranów dźwiękowych

morskiej (10768),

170) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

w Polsce – do ministra środowiska (10769),

7

171) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

(10770).

1) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

zmiany sposobu wyboru członków rad nadzorczych

wynagradzania (7252),

2) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodar-

i Lucjana Marka Pietrzczyka w sprawie wsparcia

funkcjonowania i rozwoju Fabryki Kotłów SEFAKO SA

w Sędziszowie (7706),

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

go w sprawie utworzenia w SPZOZ w Kłodzku od-

działu psychiatrycznego o wzmożonym zabezpiecze-

niu dla skazanych za przestępstwa seksualne (7721),

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ności świadczeń medycznych związanych z leczeniem

niepłodności, ﬁnansowanychześrodkówNarodowe-

go Funduszu Zdrowia, i prawidłowości ich wykony-

wania (7768),

5) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

udziału szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego

w delegacji SKW w Korei Południowej (7827),

6) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

możliwości występowania nieprawidłowości podczas

wizyt delegacji zagranicznych w Służbie Kontrwy-

wiadu Wojskowego (7829),

7) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

Kmiecika w sprawie działalności Agencji Rezerw Ma-

teriałowych (7933),

8) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

działań ABW dotyczących Amber Gold oraz OLT

Express (7939),

9) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

Zielińskiego w sprawie standardów działania osób

prezentujących partię władzy – PO (8036),

10) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wicza w sprawie przetargów na złomowane, wycofane

12) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

rowania przez organizacje terrorystyczne informacji

skowego na temat działań antyterrorystycznych

i kontrterrorystycznych (8107),

13) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie walki z dopalaczami (8146),

(8209),

(8211),

ekwon-Do (8216),

do (8241),

rate (8242),

8

23) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

mysława Wiplera w sprawie zasad wynagradzania

SA (8262),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

cholskiego w sprawie aptek odmawiających sprzeda-

ży środków antykoncepcyjnych (8268),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ki psychiatrycznej (8274),

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

wie uprawnień do zawierania małżeństw wyznanio-

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Lassoty w sprawie realnego zagrożenia substancjami

28) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

twa węglowego w Polsce w odniesieniu do Kopalni

(8323),

29) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie promowania przez Ministerstwo Spraw

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

sła Jana Ziobry w sprawie niepokojącej sytuacji

31) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

matycznych (8367),

32) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

33) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Choices” (8407),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kiej w sprawie dystrybucji środków wczesnoporon-

nych w aptekach (8417),

35) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

FOMT (8418),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie nieprawidłowości na rynku farmaceutycz-

nym (8437),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

spodarczej przez bioenergoterapeutów i radiestetów

(8471),

38) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

nieczności zapobieżenia działaniom ﬁrmoszukują-

cych ludzi poprzez nakłanianie ich do niekorzystnego

wadzających swoich potencjalnych klientów w błąd

mowania przedsiębranego działania (8509),

39) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

miejscowych planów zagospodarowania przestrzenne-

go związanych z lokalizacją farm wiatrowych (8523),

40) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

sowi Rady Ministrów pieniędzy pochodzących z fun-

duszu operacyjnego w piramidę ﬁnansową Amber

Gold (8528),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

nie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach han-

dlowych (8535),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie nielegalnego wywożenia leków poza gra-

nice Polski (8555),

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie monitorowania obrotu tzw. dopalaczami

9

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

chiatrycznym” (8590),

45) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

Żbika na interpelację posła Józefa Lassoty oraz gru-

py posłów w sprawie wyznaczenia kręgu stron postę-

powania w sprawach dotyczących ustalenia warun-

ków zabudowy (8616),

47) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego na interpelację posła Roberta Wardzały w spra-

wie dalszego funkcjonowania Oddziału Zakładu Re-

montowego Urządzeń Gazowniczych w Pogórskiej

Woli (8709),

48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie zmian w przepisach dotyczących kształce-

nia techników farmacji (8714),

49) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

planu ﬁnansowegoŁódzkiegoOddziałuWojewódz-

kiego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2013 r.

(8746),

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie rozporządzenia w zakresie porad psychia-

trycznych (8757),

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

w ciągu drogi krajowej nr 25 na terenie gm. Między-

bórz (8767),

52) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

kiego w sprawie planowanej reorganizacji polegającej

na likwidacji oddziału Polskiego Górnictwa Nafto-

wego i Gazownictwa SA w Zielonej Górze (8769),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przez placówki medyczne (8789),

54) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

(8796),

55) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dzyna (8828),

56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie konieczności podjęcia działań zapobiega-

jących zmniejszaniu się liczby przeszczepów w Polsce

(8833),

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rezydentur specjalizacyjnych (8837),

58) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie wsparcia dla innowacyjnej metody wydo-

bywania gazu łupkowego (8863),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

padków drogowych z udziałem pieszych (8864),

60) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

śniewskiej w sprawie konsekwencji niepłacenia abo-

namentu radiowo-telewizyjnego (8867),

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

wie prac nad ustawą o odwróconej hipotece (8869),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie ujęcia leku Xolair na liście leków refundo-

wanych (8917),

63) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

rzyńskiego w sprawie negatywnych rezultatów, któ-

re mogą na arenie międzynarodowej zaszkodzić wi-

zerunkowi Polski, w związku z kolportowaniem

przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych książki pt.

„Inferno of Choices” (9074),

64) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

o ruchu drogowym określającego kompetencje głów-

nego inspektora transportu drogowego (9077),

65) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

10

o ruchu drogowym określającego wzory dokumentów

stosowanych przez głównego inspektora transportu

drogowego (9078),

uczycieli szkół podstawowych i średnich spowodowa-

nych niżem demograﬁcznymwkraju(9090),

67) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pogarszającej się sytuacji polskich niepublicznych szpi-

tali (9093),

68) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

terpelację poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie

paraolimpiady (9105),

sona w sprawie niskiej efektywności urzędów pracy

(9109),

70) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

łań prowadzonych przez prywatne ﬁrmy,tzw.odwró-

conej hipoteki (9127),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie braku działań ze strony Ministerstwa

Zdrowia w walce z czerniakiem (9130),

73) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

talnych żołnierzy (9131),

74) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dur i kosztów związanych z indywidualnymi tablica-

mi rejestracyjnymi pojazdów (9142),

75) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ważenia planu zmniejszenia liczby urzędników za-

trudnionych w Ministerstwie Zdrowia oraz w jed-

nostkach podległych (9144),

76) ministra pracy i polityki społecznej Władysła-

nia liczby urzędników zatrudnionych w Minister-

podległych (9154),

77) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

szenia liczby urzędników zatrudnionych w Minister-

nostkach podległych (9157),

78) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

dalnych kosztów, jakie ponosi Polska za zakup gazu

od Rosji, oraz przyczyn powiązania ceny z ceną ba-

ryłki ropy, a nie z kosztami gazu na wolnym rynku

(9162),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie likwidacji centrali ﬁrmyŻagielSAwLu-

blinie i masowych zwolnień jej pracowników (9171),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rzenia katalogu produktów spożywczych dostępnych

w sklepikach szkolnych (9174),

81) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Popiołek w sprawie niepłacenia abonamentu radio-

wo-telewizyjnego (9177),

82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

83) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

w sprawie limitów przyjęć na uczelnie wyższe (9190),

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ograniczenia sprzedaży leków za granicę (9194),

85) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nielegalnego handlu podrabianymi lekami (9195),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

znikomego stosowania przez sądy kary grzywny

w stosunku do osób dopuszczających się oszustw i mal-

wersacji ﬁnansowych(9196),

87) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

ników w tzw. systemie bolońskim (9198),

88) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

11

w sprawie ustawowego obowiązku prowadzenia me-

tryk spraw przez pracowników ośrodków pomocy

społecznej (9201),

89) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie restrukturyzacji Grupy Kapitałowej

PGNiG SA (9202),

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie (9204),

91) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ek OLT (9205),

92) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

skiego w sprawie spółek OLT w kontekście sytuacji

ﬁnansowejLOT-u(9206),

93) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

skiego w sprawie prawa do widzenia osadzonego ro-

dzica z dzieckiem (9211),

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie orzecznictwa w zakresie podziału

opieki nad dzieckiem (9212),

95) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

chowskiego w sprawie pobierania przez uczelnie opłat

za egzamin poprawkowy, komisyjny i dyplomowy

oraz rejestrację na kolejny semestr lub rok akademicki

(9214),

96) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zwalczania wirusowego zapalenia wątroby typu C

(9215),

97) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

ca w sprawie zamiaru likwidacji rezerwy ogólnej dro-

gowej oraz jej negatywnego wpływu na uboższe po-

wiaty, w tym pow. niżański (9223),

98) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

99) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

100) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

lowca w sprawie zamiaru likwidacji rezerwy ogólnej

drogowej oraz jej negatywnego wpływu na uboższe

powiaty, w tym pow. mielecki (9226),

101) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

102) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

103) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

104) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

związanego z utratą unijnej dotacji na kolej (9230),

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

wie przekazanych w mediach informacji na temat

zniesienia ustawy o domach składowych, co miało

umożliwić działalność ﬁrmieAmberGold(9233),

106) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

wie braku ustawy regulującej działalność ﬁrmoferu-

jących dożywotnią rentę w zamian za notarialne

przekazanie mieszkania (9235),

107) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

nych pracownikom Ministerstwa Rozwoju Regional-

nego w pierwszej połowie 2012 r.

(9242),

wypłaconych pracownikom Ministerstwa Pracy i Po-

lityki Społecznej w pierwszej połowie 2012 r.

(9244),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

go w sprawie wysokości nagród wypłaconych pracow-

nikom Ministerstwa Finansów w pierwszej połowie

2012 r.

(9248),

110) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w pierwszej

połowie 2012 r.

(9251),

111) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Ministerstwa Zdrowia w pierwszej połowie 2012 r.

(9256),

12

112) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

bary Kudryckiej – z upoważnienia prezesa Rady Mi-

w sprawie zmniejszenia ﬁnansowaniainstytucjirol-

niczych z budżetu państwa (9259),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

łacz-Leszczyńskiej i ZoﬁiCzernowwsprawiezmiany

zapisów dotyczących świadczenia opieki zdrowotnej

ﬁnansowanegoześrodkówpublicznych–bezpłatne-

go badania mammograﬁcznego(9261),

114) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

czyńskiej w sprawie ustawy regulującej kwestie opo-

datkowania w zakresie świadczenia bezpłatnych

porad prawnych (9264),

sona w sprawie zjawiska emigracji rodzin z dziećmi

(9289),

116) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

kita w sprawie nieuprawnionego pobierania od stu-

dentów opłat za egzaminy przez część uczelni wyż-

szych (9291),

117) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

podstawie których minister transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej w dniu 24 lutego 2012 r.

publicznie zapewnił o braku ryzyka upadłości spółki

DSS SA – wykonawcy odcinka C autostrady A2 – oraz

sposobu sprawdzania przez niego bieżącej płynności

ﬁrmyoddnia1styczniadodnia24lutego2012r.

(9292),

118) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

cesu wybory spółki DSS SA na wykonawcę odcinka

C autostrady A2 (9293),

119) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Jackiewicza w sprawie spotkań przedstawicieli Mini-

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad z przedstawicielami spółki DSS SA – wy-

konawcy odcinka C autostrady A2 (9294),

120) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

skiej oraz Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Au-

tostrad informacji od podwykonawców o bankructwie

– oraz podjętych w związku z tym działań (9295),

121) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie dalszej reorganizacji Zakładu Remontowe-

go Urządzeń Gazowniczych Pogórska Wola, gm. Tar-

nów, woj. małopolskie (9304),

122) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Piechocińskiego w sprawie egzaminu dla kandyda-

tów na egzaminatorów i egzaminatorów osób ubie-

silnikowymi (9305),

123) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

ka w sprawie ograniczenia możliwości dostaw gazu

dla regionu radomskiego (9306),

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie pierwszych wypłat świadczeń emerytal-

nych z kapitału gromadzonego w OFE (9307),

125) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

Zaborowskiego w sprawie działań rządu na rzecz ra-

towania produkcji i miejsc pracy w polskim przemy-

śle motoryzacyjnym (9308),

126) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

na drogach publicznych znaku B-36 – zakaz zatrzy-

mywania się i postoju (9312),

127) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Michała Jarosa w sprawie wprowadze-

nia wymogu wyznaczenia dodatkowego pasa ruchu

i wojewódzkich w miejscach podatnych na tworzenie

się czasowego zatrzymania ruchu drogowego lub jego

spowolnienie (9314),

128) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nowskiego na interpelację posła Marka Rząsy w spra-

wie przyszłości Zespołu Zamkowo-Parkowego w Kra-

siczynie (9315),

129) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

woźnej w pociągach na terenie Polski (9318),

130) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

13

w sprawie zasiedzenia służebności przesyłu (9319),

131) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

kowskiego w sprawie przekazania do dyspozycji kon-

sulatów środków na rzecz Polonii i Polaków za gra-

nicą przeznaczonych na wspomaganie mediów polo-

nijnych (9321),

132) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie problemów z funkcjonowaniem sys-

temu e-konsulat na Białorusi i na Ukrainie (9322),

133) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie obecności przedstawicieli polskich władz

podczas procesów w sądach rodzinnych w Niemczech

(9323),

134) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

kowskiego w sprawie wydawania bezpłatnych wiz

przez konsulaty RP (9324),

135) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kowskiego w sprawie odwróconej hipoteki (9327),

136) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

kowskiego w sprawie raportu Komisji Europejskiej

dotyczącego gazu łupkowego (9328),

137) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kowskiego w sprawie łamania zasad dialogu społecz-

nego przy opracowywaniu projektu budżetu (9330),

138) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

sa Kraczkowskiego w sprawie nowelizacji ustawy

o obowiązkowych ubezpieczeniach upraw (9331),

139) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wyliczeń Ministerstwa Finansów (9333),

140) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie działań zabezpieczających przed wpływa-

mi służb wywiadowczych innych państw prowadzo-

nych przez kontrwywiad i inne służby specjalne

MON (9335),

141) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dowy autostrady A2 (9338),

142) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dowy autostrady A4 (9345),

143) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

Girzyńskiego w sprawie przekazania nadzoru nad

bankami w Polsce do Brukseli (9346),

144) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

go w sprawie powrotu do systemu szkolnictwa sprzed

reformy (9350),

145) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

słów w sprawie brzmienia art. 48 ustawy o ﬁnansach

publicznych (9351),

146) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

w sprawie podstawy wygaśnięcia mandatu radnego

(9353),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sach publicznych (9354),

148) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

słów w sprawie ekranów akustycznych na autostra-

dzie A2 (9356),

149) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nia szpitalom za leczenie rannych w wypadkach ko-

munikacyjnych (9365),

150) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ja Banaszaka w sprawie wysokości stawek podatku

VAT (9366),

151) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

pilnej pomocy ﬁnansowejmieszkańcomgm.:Klucze

i Wolbrom w pow. olkuskim po przejściu trąby po-

wietrznej w sierpniu 2012 r. przez te miejscowości

(9369),

152) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Bernackiego w sprawie zbiorowej kwatery 218 oﬁar

terroru nazistowskiego w latach 1939–1945 różnych

14

narodowości, w tym kilkudziesięciu obywateli naro-

dowości polskiej, pochowanych w wydzielonej kwate-

rze na cmentarzu zachodnim (Westfriedof) w Kolonii

(9372),

153) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

negatywnych efektów wdrażania rządowego planu B

„Ratujmy polskie szpitale”, na przykładzie jednostek

z terenu Zamojszczyzny (9374),

154) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

155) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie kontroli prowadzonych przez organy ad-

ministracji podatkowej oraz zmian interpretacji prze-

pisów prawa podatkowego dokonywanych przez te

organy, w wyniku czego podatnicy niesłusznie zmu-

szani są do odprowadzania rzekomo niezapłaconych

podatków (9377),

156) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ka w sprawie charakteru i skutków stanowiska Za-

kładu Ubezpieczeń Społecznych zawartego w proto-

kole kontroli (9378),

157) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

wiślaka w sprawie podstaw prawnych i trybu prowa-

dzenia postępowania dyscyplinarnego wobec zawo-

dowych kuratorów sądowych (9379),

158) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

wie informacji o wzroście zatrudnienia w administra-

cji rządowej (9380),

159) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie informacji wydawanych przez jednostki

samorządu terytorialnego o zezwoleniach na usunię-

cie drzew (9381),

160) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie planowanych zmian w sposobie naliczania podat-

ków (9382),

161) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

skiej w sprawie monitorowania przez Ministerstwo

Sprawiedliwości skali niezadowolenia obywateli

z działalności sądów powszechnych w Polsce (9383),

162) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Wojciecha Hajduka na interpelację posła

stosowanych przez ﬁrmywindykacyjnepolegających

na wykupywaniu przedawnionych długów i ich ścią-

ganiu (9384),

163) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie rozszerzenia rejestru zawodów medycznych

(9385),

164) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wania spadków transgranicznych (9386),

165) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nego sprawozdania ﬁnansowegoprzezbiurapodróży

(9387),

166) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

(9389),

167) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ków dla samorządów w 2013 r. wejścia w życie komi-

syjnego projektu ustawy o zmianie ustawy o docho-

168) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

– na interpelację poseł Danuty Pietraszewskiej w spra-

wie braku środków ﬁnansowychuniemożliwiającego

podstawowe działania państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego w Rudzie Śląskiej (9391),

169) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nieprzetworzonych liści tytoniu za wyrób tytoniowy

(9395),

ku przepisów regulujących funkcjonowanie biur po-

dróży (9396),

171) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kończenia programu „Rodzina na swoim” (9397),

172) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

15

174) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

wie prywatyzacji Uzdrowiska Horyniec sp. z o.o.

(9400),

175) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

podwykonawców inwestycji drogowych realizowa-

nych na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajo-

w sprawie możliwości zmiany przepisów regulujących

kwestię otrzymywania jednorazowej zapomogi z ty-

tułu urodzenia dziecka, tzw. becikowego (9404),

177) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

Kamila Ryﬁńskiegowsprawienakładaniakarunij-

nych na Polskę (9410),

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Ryszarda Kalisza w sprawie opóźnień przy

realizacji transeuropejskiego projektu linii kolejowej

Rail Baltica (9412),

179) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie wzrostu przemocy w szkołach (9419),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

kupie podręczników szkolnych (9420),

181) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

śnych (9427),

182) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

dujących się na liście ostrzeżeń publicznych KNF

(9430),

183) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

uchylenia rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

nej, oraz wydania nowego rozporządzenia w tej spra-

wie (9433),

184) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie „Rządowego programu wspierania w la-

tach 2009–2014 organów prowadzących w zapewnie-

niu bezpiecznych warunków nauki, wychowania i opie-

cących szkół muzycznych I stopnia – Radosna szkoła”

(9434),

185) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lane – art. 7 ust. 2 pkt 1 (9458),

186) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

miec-Raczyńskiej w sprawie metod i zgodności z pra-

wem działania instytucji pośredniczących i ich pra-

cowników (9463),

187) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie podwyżek opłat za przedszkola (9466),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie stosowania warunkowego umorzenia postę-

powania karnego wobec osób kierujących pojazdami

189) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie środków

na poprawę jakości przejść dla pieszych znajdujących

lacji sygnalizacji świetlnej (9471),

190) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie waloryzacji najniższych rent i emerytur

oraz waloryzacji progów dochodowych uprawniają-

cych do świadczeń z pomocy społecznej oraz świad-

czeń rodzinnych (9474),

191) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

śniewskiej w sprawie niskiego poziomu wiedzy eko-

nomicznej młodzieży (9475),

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

śniewskiej w sprawie nagminnego zawierania umów

193) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie likwidacji części stacji paliw na skutek ich

niedostosowania do norm ekologicznych (9480),

16

194) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

skiego w sprawie wzrostu kosztów utrzymania szkół

ponoszonych przez gminy (9482),

195) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posła Andrzeja Piątaka w sprawie opóźnienia

przy wdrażaniu dyrektywy budynkowej 2010/31/UE

(9485),

196) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

dramatycznej sytuacji ﬁnansowejCentrumZdrowia

Dziecka (9488),

197) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

Żaczka w sprawie tzw. afery ogórkowej (9490),

198) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

skiej w sprawie zakresu obowiązków i systemu pracy

kuratorów (9496),

199) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nia przez projektantów drogi ekspresowej S8 zapisów

200) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zniesienia zróżnicowania praw emerytal-

nych żołnierzy (9501),

201) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kostwa w spółdzielni mieszkaniowej (9502),

202) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

godła RP na stronach internetowych instytucji pu-

blicznych (9504),

203) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

Kempy w sprawie modernizacji stacji benzynowych

i instalacji na zbiornikach paliwowych dodatkowych

płaszczów ochronnych (9511),

204) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

rym mieści się siedziba Instytutu Pamięci Narodowej

(9512),

205) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie skutków prywatyzacji zakładów lecznic-

twa uzdrowiskowego (9513),

206) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

połączenia kolejowego relacji Drezno – Wrocław – Opo-

le do tzw. planu transportowego (9519),

207) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

wiejki w sprawie dotacji dla szkół niepublicznych pro-

wadzących kwaliﬁkacyjnekursyzawodowe(9521),

208) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

lację posłów Marcina Kierwińskiego i Ligii Krajew-

skiej w sprawie kwoty rezerwy drogowej przekazanej

dla m.st. Warszawy i woj. mazowieckiego (9523),

209) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

ustawy o odpadach – art. 38a ust. 3 (9533),

210) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Andrzeja Halickiego w sprawie drogi

jącej obwodnicy Radzymina (9598),

211) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Godsona w sprawie prac nad nowelizacją ustawy

o prokuraturze (9666),

212) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nego w 2013 r.

(9676),

213) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ciągnięcia kredytu w Europejskim Banku Inwesty-

cyjnym na wsparcie komunalnych inwestycji (9733),

214) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie raportu NIK dotyczącego zadłużenia podległych

ministrowi zdrowia szpitali – instytutów badawczych

(9742),

215) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

go w sprawie braku podręczników dla dzieci słabowi-

dzących i niewidomych (9774),

216) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

posłów w sprawie braku przepisów dotyczących szko-

17

leń i certyﬁkatówdlazawoduaudytorabezpieczeń-

stwa ruchu drogowego (9874),

217) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

przed sądami powszechnymi (9881),

218) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Piotra Pyzika w sprawie planowanych

inwestycji w dziedzinie transportu w aglomeracji ślą-

skiej (9903),

219) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Brejzy w sprawie nauczycielskich świadczeń kompen-

sacyjnych dla nauczycieli centrów kształcenia prak-

tycznego (9937),

220) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

ników szkolnych (9975).

3) posła Adama Rybakowicza w sprawie obowiąz-

mijania przez cały rok – od ministra spraw wewnętrz-

nych (8579) – 35 dni,

4) posłów Jacka Kwiatkowskiego i Andrzeja Le-

wystarczająco dotkliwych kar dla kierujących pojaz-

dami mechanicznymi bez uprawnień – od ministra

spraw wewnętrznych (8876) – 33 dni,

6) posła Kazimierza Moskala w sprawie niekon-

stytucyjnych przepisów dotyczących monitoringu

w okolicach stadionów – od ministra spraw wewnętrz-

nych (8819) – 30 dni,

7) posła Jerzego Materny w sprawie sﬁnansowa-

8) posła Henryka Kmiecika w sprawie rozważenia

planu zmniejszenia o 10% liczby urzędników we wszyst-

kich resortach, agencjach rządowych, urzędach wo-

jewódzkich, urzędach skarbowych, ZUS, KRUS,

NFZ, NFOŚ i PFRON – od prezesa Rady Ministrów

(9161) – 27 dni,

9) poseł Agnieszki Pomaskiej w sprawie zmian

10) posła Stanisława Wziątka w sprawie propozy-

cji obniżenia wskaźnika odpisu na fundusz socjalny

dla emerytów i rencistów grup mundurowych – od

ministra spraw wewnętrznych (9407) – 19 dni,

11) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie przy-

dynie – od prezesa Rady Ministrów (7937) – 16 dni,

12) posła Jerzego Wenderlicha w sprawie likwida-

cji posterunków Policji – od ministra spraw we-

wnętrznych (9465) – 16 dni,

13) posła Jacka Żalka w sprawie proﬁlaktykicho-

wia (9498) – 15 dni,

14) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie pla-

nowanej likwidacji posterunków Policji, w szczegól-

ności w mniejszych miejscowościach – od ministra

15) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie planów

Rady Ministrów (9517) – 15 dni,

geodezyjne i kartograﬁczne–art.40ust.8–odmi-

nistra administracji i cyfryzacji (9546) – 7 dni,

geodezyjne i kartograﬁczne – art. 24b ust. 4 – od

ministra administracji i cyfryzacji (9547) – 7 dni,

ministra administracji i cyfryzacji (9548) – 7 dni,

zie towarów niebezpiecznych – art. 8 ust. 2 – od mi-

nistra obrony narodowej (9561) – 7 dni,

dach lekarza i lekarza dentysty – art. 16g ust. 2 – od

ministra obrony narodowej (9563) – 7 dni,

21) posła Piotra Szeligi w sprawie zatrudnienia

sportu i turystyki (9718) – 7 dni,

22) posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie no-

welizacji ustawy o samorządzie gminnym – od mini-

stra administracji i cyfryzacji (9527) – 6 dni,

lekomunikacyjne – art. 78 ust. 7 – od ministra admi-

nistracji i cyfryzacji (9549) – 6 dni,

wych nazwach miejscowości i obiektów ﬁzjograﬁcz-

18

nych – art. 9 ust. 1 – od ministra administracji i cy-

fryzacji (9550) – 6 dni,

25) posła Jerzego Polaczka w sprawie udzielenia

przez Narodowe Centrum Sportu zamówienia (bez

przetargu, w trybie negocjacji bez ogłoszenia) na

kwotę 58 mln zł ﬁrmieradnegoPlatformyObywatel-

skiej Aluglass-Realizacja sp. z o.o. – od prezesa Rady

Ministrów (9573) – 6 dni,

26) posła Jana Warzechy w sprawie licznych re-

zygnacji ze służby wojskowej – od ministra obrony

narodowej (9578) – 6 dni,

27) posła Stanisława Ożoga w sprawie stacji ra-

diolokacyjnej w Wysokiej Głogowskiej – od ministra

obrony narodowej (9591) – 6 dni,

28) posła Kazimierza Moskala w sprawie bezsen-

sownej wojny rządu z wszystkimi kibicami piłki noż-

nej – od prezesa Rady Ministrów (9611) – 6 dni,

29) posła Kazimierza Moskala w sprawie pogar-

szającej się kondycji polskich aptek – od ministra

zdrowia (9614) – 6 dni,

30) posła Kazimierza Moskala w sprawie efektów

„Narodowego programu zwalczania chorób nowotwo-

rowych” – od ministra zdrowia (9617) – 6 dni,

31) posła Piotra Chmielowskiego w sprawie swo-

body wykonywania mandatu posła – od ministra

spraw wewnętrznych (9641) – 6 dni,

słów w sprawie Stadionu Śląskiego w Chorzowie – od

ministra sportu i turystyki (9642) – 6 dni,

33) posła Artura Dębskiego oraz grupy posłów

opieki psychologicznej i psychiatrycznej dla wetera-

nów polskiej armii – od ministra obrony narodowej

(9655) – 6 dni,

35) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

tzw. centrum zapasowego – od ministra administra-

cji i cyfryzacji (9667) – 6 dni,

36) posła Bogdana Rzońcy w sprawie emerytur

funkcjonariuszy Policji – od ministra spraw wewnętrz-

nych (9693) – 6 dni,

słów w sprawie kontroli dystrybucji alkoholi w związ-

ku z masowymi zatruciami alkoholem metylowym

– od ministra zdrowia (9767) – 6 dni,

39) posłów Marka Stolarskiego i Artura Górczyń-

40) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie wpro-

wadzanych zmian dotyczących egzaminów na prawo

darki morskiej (9773) – 6 dni,

41) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

leczenia onkologicznego w Polsce – od ministra zdro-

wia (9806) – 6 dni,

42) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

43) poseł Anny Nemś w sprawie dostępności

szczepionki przeciwko grypie – od ministra zdrowia

(9837) – 6 dni,

44) poseł Anny Nemś w sprawie możliwości refun-

dacji szczepionki przeciwko wywołującemu raka szyj-

ki macicy wirusowi brodawczaka HPV – od ministra

zdrowia (9839) – 6 dni,

45) poseł Anny Nemś w sprawie konieczności pro-

pagowania wśród pracodawców zalet telepracy – od

46) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

założeń do nowelizacji ustawy Prawo o stowarzysze-

niach – od ministra administracji i cyfryzacji (9859)

– 6 dni,

47) posła Janusza Dzięcioła w sprawie planowanej

48) posła Jakuba Rutnickiego oraz grupy posłów

w sprawie uruchomienia projektu budowy sal gim-

nastycznych w gminach, które takich obiektów nie

posiadają – od ministra sportu i turystyki (9871)

– 6 dni,

49) posła Jakuba Rutnickiego oraz grupy posłów

(9872) – 6 dni,

50) posła Józefa Lassoty w sprawie terenów strzel-

nicy sportowej na Pasterniku w Krakowie – od mi-

nistra obrony narodowej (9876) – 6 dni,

51) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie legalno-

ści organizowania studiów prawniczych w innym try-

ministra nauki i szkolnictwa wyższego (9887) – 6 dni,

52) poseł Marii Zuby w sprawie konieczności do-

prowadzenia do rzetelnego zinwentaryzowania nie-

ruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu

terytorialnego oraz nowelizacji przepisów dotyczą-

cych ich ujawniania w rejestrach – od ministra admi-

nistracji i cyfryzacji (9896) – 6 dni,

53) posła Piotra Pyzika w sprawie kosztów utrzy-

mania Stadionu Narodowego oraz jego operatora – od

ministra sportu i turystyki (9901) – 6 dni,

54) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie podmio-

tów uprawnionych do wykonywania czynności w ra-

mach ratownictwa wodnego – od ministra spraw we-

wnętrznych (9924) – 6 dni,

55) poseł Anny Fotygi w sprawie realizacji zało-

żeń Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego

56) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

niezgodności z Konstytucją RP wzoru zaświadczeń

dla osób chcących zawrzeć związek małżeński za gra-

nicą – od ministra spraw wewnętrznych (9932) – 6 dni,

19

57) poseł Marii Nowak w sprawie zabezpieczeń

ﬁnansowych agencji turystycznych – od ministra

sportu i turystyki (9989) – 6 dni,

58) posła Grzegorza Napieralskiego w sprawie

nięć dzieci – od ministra spraw wewnętrznych (9991)

– 6 dni,

59) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie reali-

zacji zadań przez Departament Współpracy z Polonią

Ministerstwa Spraw Zagranicznych – od prezesa

Rady Ministrów (9994) – 6 dni.

ZAPYTANIA

1) posła Tadeusza Aziewicza w sprawie sytuacji

Polskiego Holdingu Nieruchomości SA – do ministra

skarbu państwa (2262),

2) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie realizacji programu działań zawar-

tych w załączniku nr 3 do dokumentu „Polityka ener-

getyczna Polski do 2030 r.” – do ministra gospodarki

(2378),

3) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie stosowania przez pracodawców we-

(2379),

4) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej oraz grupy

posłów w sprawie możliwości ﬁnansowaniaześrod-

ków na naukę szczepionki czerniakowej w ramach jej

kolejnej fazy – przedrejestracyjnej – do ministra na-

5) posła Borysa Budki w sprawie obowiązku skła-

dania oświadczeń majątkowych przez członków or-

ganu zarządzającego gminną osobą prawną – do pre-

zesa Rady Ministrów (2381),

6) posła Waldemara Sługockiego w sprawie opra-

cowania rządowego programu systematycznego po-

głębiania koryta rzeki Odry – do ministra środowi-

ska (2382),

7) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie budowy

elektrowni atomowych w Polsce – do ministra gospo-

darki (2383),

8) posła Mariana Cyconia w sprawie zmian wpro-

wadzonych w obsłudze petenta w oddziałach ZUS

sobie naliczania emerytur służb mundurowych – do

10) posła Kazimierza Michała Ujazdowskiego

w sprawie oceny przez Komisję Nadzoru Finansowe-

go, czy umowa wspólników z dnia 3 kwietnia 2006 r.

zawarta pomiędzy Bankiem Pekao SA a Pirelli & C.

Real Estate S.p.A. wymagała w świetle obowiązują-

cych w chwili jej zawarcia przepisów ujawnienia

w ramach obowiązkowych raportów bieżących jako

mająca istotny wpływ dla inwestorów – do prezesa

Rady Ministrów (2386),

11) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie wyna-

grodzeń kierownictw jednostek podległych ministro-

wi transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

lub przez niego nadzorowanych – do ministra trans-

12) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie wyko-

rzystania karetki do transportu posła Platformy

Obywatelskiej Norberta Wojnarowskiego na posie-

dzenie Sejmu w dniu 12 października 2012 r. – do

ministra zdrowia (2388),

13) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie wyso-

kości środków na realizację „Narodowego programu

przebudowy dróg lokalnych” – etap II: Bezpieczeń-

stwo – dostępność – rozwój w 2012 r. – do prezesa

14) poseł Beaty Mazurek w sprawie planów likwi-

Ośrodków Zamiejscowych w Chełmie i w Białej Pod-

laskiej Prokuratury Okręgowej w Lublinie – do mi-

nistra sprawiedliwości (2390),

15) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. świętokrzyskiego – do ministra admini-

16) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. wielkopolskiego – do ministra administra-

17) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. pomorskiego – do ministra administracji

i cyfryzacji (2393),

18) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. podkarpackiego – do ministra admini-

19) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. lubelskiego – do ministra administracji

i cyfryzacji (2395),

20) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. łódzkiego – do ministra administracji

i cyfryzacji (2396),

21) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. mazowieckiego – do ministra administra-

22) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. dolnośląskiego – do ministra administra-

23) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. kujawsko-pomorskiego – do ministra ad-

24) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. lubuskiego – do ministra administracji

i cyfryzacji (2400),

20

25) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. małopolskiego – do ministra administra-

26) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. opolskiego – do ministra administracji

i cyfryzacji (2402),

27) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. podlaskiego – do ministra administracji

28) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. śląskiego – do ministra administracji

i cyfryzacji (2404),

29) posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

stracji woj. warmińsko-mazurskiego – do ministra

administracji i cyfryzacji (2405),

stracji woj. zachodniopomorskiego – do ministra ad-

31) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie ze-

rwanego kontraktu z ﬁrmąAeronautics–doministra

obrony narodowej (2407),

32) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie moż-

liwości współpracy lotniska w Pile z Agencją Rozwo-

ju Przemysłu SA – do ministra skarbu państwa

(2408),

33) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie utwo-

rzenia przez Ministerstwo Sportu i Turystyki spor-

towego ośrodka siatkówki w Pile – do ministra spor-

34) posła Marka Polaka w sprawie przerwanej bu-

dowy nowego mostu w miejscowości Andrychów na

drodze krajowej nr 52 – do ministra transportu, bu-

35) poseł Anny Zalewskiej w sprawie ustalania

wysokości ekwiwalentu na zakup węgla dla byłych

pracowników Dolnośląskiego Zagłębia Węglowego

– do ministra gospodarki (2411),

36) posła Kazimierza Michała Ujazdowskiego

w sprawie wysokości nakładów poniesionych na sﬁ-

nansowanie systemu informacji oświatowej w latach

2007–2012 – do ministra edukacji narodowej (2412),

37) posła Marka Rząsy w sprawie problemów Pol-

skiego Radia Lwów – do ministra spraw zagranicz-

nych (2413).

w sprawie umieszczenia w koszyku gwarantowanych

świadczeń medycznych porad seksuologów (1822),

2) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

dów przez IMiGW (1928),

wanych zmian w zasadach funkcjonowania Państwo-

ﬁnansowaniainspekcjisanitarnejod2013r.(1956),

4) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

restrukturyzacji Polskiego Górnictwa Naftowego

5) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

wykazu osób, które otrzymały odszkodowanie za prze-

jęte bezprawnie tzw. grunty warszawskie (1997),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

za praktyki pobieranych przez szpitale od studentów

medycyny, pielęgniarstwa i farmacji (2008),

7) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie katastrofalnej sytuacji ﬁnansowejBuma-

ru sp. z o.o. (2011),

8) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

decyzji ministra skarbu państwa z dnia 1 marca

pomocy na restrukturyzację dla PKS Dzierżoniów SA

(2016),

9) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

obecnego stanu prywatyzacyjnego spółki Uzdrowisko

Szczawno-Jedlina SA (2020),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie obowiązku dostarczenia do urzędu ksią-

żeczki wojskowej i informacji o wykształceniu w przy-

padku zmiany miejsca zameldowania (2028),

11) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kojących doniesień prasowych dotyczących organiza-

cji przetargów na dostawę sprzętu medycznego dla

szpitala św. Barbary w Sosnowcu (2030),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

się z pracy lekarzy, a zarazem pracowników nauko-

wo-dydaktycznych Śląskiego Uniwersytetu Medycz-

21

nego, z Wojewódzkiego Zakładu Opieki Zdrowotnej

nr 1 im. prof. Józefa Gasińskiego w Tychach (2037),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

refundacji kosztów pobytu opiekuna lub rodzica

w szpitalach rehabilitacyjnych i sanatoriach (2043),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na zapytanie posła Dariusza Cezara Dziadzia oraz

16) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

i Edwarda Czesaka w sprawie dalszego funkcjonowa-

nia oddziału Zakładu Remontowego Urządzeń Ga-

zowniczych w Pogórskiej Woli (2049),

17) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

–2015” (2050),

18) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na zapytanie posłów Zbigniewa Girzyńskiego

i Dawida Jackiewicza w sprawie wzrostu biurokracji

i wydatków ponoszonych przez Ministerstwo Rozwoju

Regionalnego na funkcjonowanie resortu w 2011 r.

(2056),

19) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

stu biurokracji i wydatków ponoszonych przez Mini-

sterstwo Administracji i Cyfryzacji na funkcjonowa-

nie resortu w 2011 r.

(2057),

go i Dawida Jackiewicza w sprawie wzrostu biurokra-

cji i wydatków ponoszonych przez Ministerstwo Pra-

w 2011r.

(2062),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

wida Jackiewicza w sprawie wzrostu biurokracji i wy-

datków ponoszonych przez Ministerstwo Gospodarki

na funkcjonowanie resortu w 2011 r.

(2066),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów na funkcjonowanie resortu w 2011 r.

(2067),

23) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

ministra – na zapytanie posłów Zbigniewa Girzyń-

skiego i Dawida Jackiewicza w sprawie wzrostu biu-

rokracji i wydatków ponoszonych przez Ministerstwo

w 2011 r.

(2068),

24) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

Narodowej na funkcjonowanie resortu w 2011 r.

(2069),

25) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie rosnących opłat za przedszkola (2073),

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

w sprawie wyjścia na wolność zabójcy czterech chłop-

ców (2074),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie zastosowania stawki podatku VAT przy wykona-

niu usługi suszenia zboża (2075),

28) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie Fabryki Form Metalowych FORMET SA

(2076),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

przez Andrzeja Ż.

w związku z próbą samospalenia

przed KPRM we wrześniu 2011 r.

(2078),

30) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

31) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

32) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

33) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

34) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

35) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

22

nagród i premii wypłaconych w Ministerstwie Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi w I półroczu 2012 r.

(2087),

36) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nego stanu realizacji połączeń autostrady A4 na

odcinku Szarów – Tarnów z drogami lokalnymi

w przypadku zjazdów w Bochni, Brzesku i Tarno-

wie (2088),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na zapytanie posłów Tadeusza Arkita i Krystyny

Pośledniej w sprawie wyboru przez gminę instalacji

do zagospodarowania odpadów komunalnych na pod-

stawie znowelizowanej ustawy o utrzymaniu czysto-

38) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

pełnosprawnych w Ministerstwie Kultury i Dziedzic-

39) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas na zapytanie posła Dawida Jackiewicza w spra-

w Ministerstwie Edukacji Narodowej (2095),

40) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

cza w sprawie stanu zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

(2096),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w Ministerstwie Finansów (2098),

stwie Sportu i Turystyki (2100),

43) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nych w Ministerstwie Skarbu Państwa (2101),

44) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

nych w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego (2102),

45) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

nych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi (2106),

46) ministra sprawiedliwości Jarosława Gowina

sterstwie Sprawiedliwości (2107),

47) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

sterstwie Gospodarki (2110),

48) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

osób niepełnosprawnych w Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów (2112),

Sportu i Turystyki (2114),

50) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi (2117),

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

sterstwie Gospodarki (2119),

52) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego (2121),

53) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w Ministerstwie Skarbu Państwa (2123),

54) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

55) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Narodowego (2126),

56) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

nisterstwie Edukacji Narodowej (2128),

57) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

Ministrów (2129),

58) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

w Ministerstwie Sprawiedliwości (2130),

59) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

wie zmiany sposobu dokonywania kwaliﬁkacjiwoj-

skowej (2133),

23

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

stawki podatku akcyzowego od sprzedaży energii elek-

trycznej przedsiębiorstwom energochłonnym (2134),

61) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

w sprawie możliwości uratowania Zakładów Che-

micznych Zachem SA w Bydgoszczy przed likwidacją

i zapewnienia im zdolności rozwoju (2135),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

tanie poseł Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w sprawie

wprowadzenia e-dowodu z podpisem elektronicznym

(2137),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wyłudzeń podatku VAT w ostatnich latach (2142),

64) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

wie gospodarowania wodami w woj. małopolskim,

w szczególności ochrony przed suszą i przed powo-

dzią, na przykładzie pow. nowosądeckiego, limanow-

skiego i gorlickiego (2151),

65) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie powołania Michała Marcinkiewicza na

konsula Ambasady RP w Helsinkach (2153),

66) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Jagiełły w sprawie kształcenia zawodowego (2193),

67) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wiązków fundacji i ministra właściwego wynikają-

cych z ustawy o fundacjach (2214),

68) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

go w sprawie ekshumacji zwłok śp. Anny Walentyno-

wicz (2228).

2) posła Jerzego Szmita w sprawie ceremonii po-

grzebowej gen. Kazimierza D. – od prezesa Rady Mi-

nistrów (2001) – 30 dni,

cji i cyfryzacji (2103) – 19 dni,

4) posła Józefa Lassoty w sprawie tendencyjnego

prowadzenia przez Policję rzeszowską dochodzenia

dotyczącego wypadku drogowego ze skutkiem śmier-

telnym – od ministra spraw wewnętrznych (2162)

– 6 dni,

5) posła Stanisława Szweda w sprawie restruktu-

ryzacji Poczty Polskiej SA – od ministra administra-

cji i cyfryzacji (2166) – 6 dni,

6) posła Andrzeja Sztorca w sprawie możliwości

pomocy rodzinie zmarłego żołnierza pełniącego w prze-

szłości m.in. służbę w misji w Arabii Saudyjskiej – od

ministra obrony narodowej (2186) – 6 dni,

7) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

8) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

wyższych uczelni w Polsce, które zajmują niskie miej-

sca w światowych, prestiżowych rankingach – od mi-

9) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

10) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie wli-

czenia okresu kary pozbawienia wolności do przepra-

cowanych lat, wymaganych do uzyskania emerytury

służb mundurowych przez byłych oﬁcerówSB–od

ministra spraw wewnętrznych (2227) – 6 dni.

(nr 6475)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie uchybień i nieprawidłowości

– ponowna

W odpowiedzi na interpelację nr 6475 dotyczącą

zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego państwa

złożoną do Pana Premiera przeze mnie, posła na

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, wiceprzewodniczące-

go sejmowej Komisji Obrony Narodowej i członka ze-

społu ds. energetyki, odpowiedź napisał do marsza-

łek Sejmu sekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

darki pan Mieczysław Kasprzak.

Jest to absolutnie nowatorski zwyczaj odpowiada-

nia na korespondencję, kiedy to w imieniu adresata

osoba postronna (brak powołania się na jakiekolwiek

upoważnienie lub pełnomocnictwo Premiera) odpo-

wiada na list nie autorowi, lecz osobie trzeciej, wyko-

nującej wyłącznie proceduralną funkcję rejestracji

i przekazania tekstu interpelacji.

Zwracam się więc w tej sytuacji do Pana Premie-

ra z pytaniem: Czy odpowiadający rzekomo w Pana

imieniu sekretarz stanu w Ministerstwie Gospodar-

ki posiadał stosowne pełnomocnictwo Pana Premie-

ra do przygotowania i podpisania tej odpowiedzi?

Czy

autoryzował Pan, Panie Premierze, tę odpowiedź?

Pytanie jest zasadnicze, gdyż odpowiedź z jednej stro-

ny zawiera mnóstwo informacji nieistotnych oraz

niezgodnych z prawdą, w tym co najmniej dyskusyj-

ne interpretacje obowiązującego prawa, z drugiej zaś

ani słowem nie ustosunkowuje się do podstawowego

problemu poruszonego w interpelacji, że Polsce grozi

zapaść energetyczna.

Musi zatem pojawić się wątpli-

wość, czy naprawdę jest to stanowisko premiera pol-

skiego rządu.

Stanowczo proszę o odpowiedź.

Przypomnę, że głównym przesłaniem interpelacji

6475 jest obawa, oparta na ostrzeżeniu prezesa Urzę-

du Regulacji Energetyki zawartym w jego dorocznym

sprawozdaniu z działalności z kwietnia br., że po roku

2015 grozi Polsce tzw. blackout, czyli całkowity brak

dostaw energii elektrycznej, co grozi katastrofalnymi

skutkami gospodarczymi, społecznymi oraz w zakre-

sie obronności państwa i krajów NATO.

W swojej in-

terpelacji uzupełniłem dokument prezesa URE –

wskazujący tylko na jedną z głównych przyczyn ta-

kiego zagrożenia, którą jest niedorozwój mocy wy-

twórczych – o przyczynę jeszcze ważniejszą, jaką jest

niedorozwój elektroenergetycznych sieci przesyłowych

najwyższych napięć wynikający ze spadku wykony-

wanych inwestycji w ich rozwój i modernizację, za co

odpowiadają Polskie Sieci Elektroenergetyczne SA.

Mieczysław Kasprzak ani słowem nie uspokoił obaw

prezesa URE oraz moich i ani razu nie stwierdził, że

zagrożenie blackoutem nie występuje.

Rozumiem, że

nie mógł tego zrobić, bo nie ma po temu ani kwaliﬁ-

kacji (co obrazuje CV ogłoszone na stronach interne-

towych), ani kompetencji formalnych, gdyż pr oblemy

energetyki nie leżą (na szczęście) w zakresie jego obo-

wiązków w Ministerstwie Gospodarki.

Ale czy może

i czy powinien zatem wypowiadać się w imieniu

Pana Premiera?

Na początku pisma M. Kasprzaka czytamy, że

„spółka PSE Operator powstała jako samodzielny, nie-

zależny podmiot gospodarczy w wyniku przyjętego

przez Radę Ministrów »Programu dla elektroenerge-

tyki« z dnia 27 marca 2006 r.”.

Otóż PSE Operator SA

powstała dwa lata wcześniej, w lutym 2004 r. (wpis do

Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000197596

w marcu 2004), i już 1 lipca 2004 r. rozpoczęła pełną

działalność operacyjną, nie czekając na uchwalenie

w 2006 r.

„Programu dla elektroenergetyki”.

Pojawia

się zatem wątpliwość, czy udzielający odpowiedzi na

pewno wie, o jakiej spółce pisze.

Podobny poziom wia-

rygodności prezentuje całe pismo.

W takiej sytuacji muszę stwierdzić, że w pełni

podtrzymuję wyrażone w interpelacji 6475 obawy

o bezpieczeństwo energetyczne Polski, w dużym stop-

niu zagrożone z powodu zaniedbań w zarządzaniu

spółką PSE Operator SA, która mimo że otrzymuje

w taryﬁeprzyznawanejprzezprezesaUrzęduRegu-

lacji Energetyki co roku ok. 1 mld zł na modernizację

istniejących oraz budowę nowych połączeń w sieciach

elektroenergetycznych najwyższych napięć, od lat nie

25

wykonuje zadań inwestycyjnych, co pokazuje przed-

stawiony niżej wykres zaczerpnięty z opublikowanego

w Internecie raportu rocznego PSE Operator SA.

Ponawiam w tej sytuacji apel zawarty w interpe-

lacji nr 6475, by wszystkie przedstawione w niej fak-

ty zostały zbadane przez niezależny, ponadpartyjny

zespół fachowców działający pod auspicjami Pana

Premiera.

Równolegle prace powinna podjąć Najwyż-

sza Izba Kontroli.

Natychmiast trzeba też zbadać

zgodność z prawem powołania obecnego składu Za-

rządu PSE Operator SA.

Interpretacje prawne M.

Kasprzaka – o czym niżej – nie wytrzymują bowiem

krytyki.

Nawet jeśli występują różnice w rozumieniu

prawa przez resort gospodarki i organy spółki PSE

Operator SA, to jedynym kompetentnym organem do

ich rozstrzygnięcia jest sąd, a jeśli będzie trzeba – to

odpowiedni organ unijny.

Właśnie tym powinien za-

jąć się ponadpartyjny zespół fachowców, o którego

powołanie wnioskuję.

Wobec unikania przez mini-

stra gospodarki merytorycznej dyskusji zamierzam

zwrócić się do marszałek Sejmu o odbycie debaty par-

lamentarnej nt. bezpieczeństwa energetycznego Pol-

ski.

Niezwłocznie powinien także zostać położony

kres patologiom w zarządzaniu PSE Operator SA,

o których powiadomiony zostałem po opublikowaniu

mojej interpelacji na stronach internetowych Kance-

larii Sejmu.

Poniżej sprostowanie nieprawdziwych faktów za-

wartych w odpowiedzi wiceministra Kasprzaka,

a następnie nowe, niepokojące informacje o niepra-

widłowościach w zarządzaniu spółką PSE Operator

SA, które napłynęły do mnie po opublikowaniu in-

terpelacji nr 6475.

Do podstawowego zarzutu, że następuje stały i po-

głębiający się regres budowania nowych sieci przesy-

łowych oraz występują zaniedbania w wykonywaniu

prac modernizacyjnych, sekretarz stanu się nie usto-

sunkowuje, robiąc za to wykład, że PSE Operator SA

jest spółką akcyjną, pouczając, jakie organy wystę-

pują w takiej spółce oraz że inwestycje sieciowe są

czasochłonne i wymagają wieloletnich przygotowań

oraz że w spółce opracowuje się wiele różnego rodza-

ju planów.

Dla zupełnego zagmatwania sprawy przy-

tacza niezliczoną ilość danych powyjmowanych bez

ładu i składu z komputerów PSE Operator SA, jak

np. tabela pokazująca „zaangażowanie w prace zwią-

zane z przygotowywaniem nowych inwestycji”, choć

przecież interpelacja nie twierdziła, że zaangażowa-

nia nie ma, tylko że efektów to nie przynosi, bo wy-

konanie inwestycji od lat spada.

Bez sensu jest też

przytaczanie liczby trwających postępowań (zwłasz-

cza że dane kończy odnośnik do tekstu oznaczony

gwiazdką, gdzie tzw. małym druczkiem dodaje się dla

asekuracji, że są to „wielkości planowane, które

w wyniku dużej konkurencji podczas postępowań

mogą ulec zmianie”.

A przecież to właśnie nikłej sku-

teczności w realizowaniu zadań inwestycyjnych i nie-

ustannego spadku kończenia zadań inwestycyjnych

dotyczyła interpelacja.

Dalej czytamy, że „PSE Operator SA dopiero od

niedawna w pełni samodzielnie podejmuje decyzje do-

tyczące majątku przesyłowego w zakresie jego utrzy-

mania i modernizacji oraz planowania i realizacji no-

wych inwestycji”.

Być może poczucie upływającego

czasu jest sprawą subiektywną, ale... bez przesady.

PSE Operator SA jest właścicielem majątku przesyło-

wego wartego ponad 9,5 mld zł od pięciu lat (majątek

wniósł aportem Skarb Państwa w 2007 r.), ale faktycz-

ne władztwo nad majątkiem przesyłowym jako jego

dzierżawca sprawuje od lat ośmiu!

Już od 1 lipca 2004 r.

opracowuje i przedstawia prezesowi URE zarówno

długoterminowe plany rozwoju sieci, plany inwesty-

cyjne, jak i realizuje inwestycje sieciowe, w tym mo-

dernizacyjne.

Czy zarządzanie majątkiem od 8 lat

można określić słowami „od niedawna”?

Odnośnie do twierdzenia M. Kasprzaka, że Za-

rząd PSE Operator został powołany bez złamania

prawa, przytaczam fragment uzyskanej przeze mnie

2

0

0

5

-

2

0

0

9

26

interpretacji prawnej kwestionującej ten pogląd,

a mianowicie: Art. 19a ust. 1 ustawy o komercjaliza-

cji i prywatyzacji przedsiębiorstw stanowi, iż w spół-

wani są przez radę nadzorczą.

Dodany później art. 1a

ust. 1 w związku z ust. 5 tej ustawy przewiduje wy-

jątek od tej zasady i w spółkach o szczególnym zna-

czeniu dla gospodarki przewiduje możliwość wyboru

zarządu przez walne zgromadzenie, nie zwalnia jed-

nak od obowiązku przeprowadzenia postępowania

kwaliﬁkacyjnego.

Nadalzatemobowiązujeart.19ust.2

ustawy, który stanowi, iż powołanie na członka za-

rządu (nawet przez walne zgromadzenie!) następuje

po przeprowadzeniu obligatoryjnego postępowania

kwaliﬁkacyjnegoprzezradęnadzorczą.

Zprzeprowa-

dzenia takiego postępowania zwalnia zdanie drugie

tego ustępu, ale tylko w jednym przypadku, gdy cho-

dzi o członka zarządu wybranego przez pracowników,

która to sytuacja w PSE Operator SA nie występuje.

Ustawodawca przewidział zatem – tam gdzie uznał

to za uzasadnione – wyjątek od zasady przeprowa-

dzania postępowania kwaliﬁkacyjnego.

Iuregulował

tę kwestię w sposób przemyślany, integralny, wyczer-

pująco i w pełni.

Jeśli zamierzałby z tego obowiązku

zwolnić również walne zgromadzenie, uczyniłby to

wprost, regulując tę kwestię obok wyłączenia z art. 19a

ust 2.

Wskazuje na to odesłanie z art. 19a do art. 16

i wyjście poza ramy art. 19a.

Wykładnia systematycz-

na wskazuje, iż w takim wypadku ustawodawca rów-

nież w tym miejscu przewidziałby wyłączenie dla

walnego zgromadzenia.

Brak literalnego zwolnienia

walnego zgromadzenia z postępowania kwaliﬁkacyj-

nego wyłącza więc możliwość interpretacji przepisów

pozwalającą zastosować zwolnienie od stosowania

postępowania kwaliﬁkacyjnegowprzypadkuwyboru

przez walne zgromadzenie.

W przypadku braku ak-

ceptacji przez ministra gospodarki przedstawionej

wyżej interpretacji i wykładni systematycznej jedyną

możliwością rozstrzygnięcia jest wydanie werdyktu

przez właściwy sąd.

Apeluję, by wystąpiła o to kan-

celaria prezesa ministrów.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady

mówi jasno, że „nie jest dozwolone zajmowanie jakie-

gokolwiek stanowiska ani wykonywanie w stanowisk

przez osoby....”.

To znaczy, że po dniu jej wejścia

w życie, tj. 3 marca 2011 r., osoby powołane z naru-

szeniem jej postanowień nie mają dalszej legitymacji

do pełnienia swych funkcji (przypomnę, chodzi o pre-

zesa i wiceprezesa ds. ﬁnansowych).

Właśniedlatego

wejście w życie dyrektywy uchwalonej 13 lipca 2009

odroczono o rok i osiem miesięcy, by – po pierwsze –

osobom zajmującym te stanowiska nazajutrz po jej

uchwaleniu nie groziła utrata pracy, ale przede

wszystkim dlatego, żeby zarządzanym przez nie in-

stytucjom i całym państwom nie groził paraliż za-

rządczy.

Po to właśnie zastosowana tu instytucja

vacatio legis została wymyślona przez Rzymian.

Dru-

gim powodem odroczenia wejścia w życie dyrektywy

była chęć zapewnienia państwom członkowskim Unii

Europejskiej czasu na wprowadzenie nowego posta-

nowienia do prawodawstwa krajowego.

Prace nad

wdrożeniem postanowień dyrektywy 2009/72/WE do

polskiego Prawa energetycznego dziwnie się przedłu-

żają, a wystąpienie sekretarza stanu M. Kasprzaka

pozwala zrozumieć, dlaczego tak się dzieje.

Odpowie-

dzialny za wdrożenie tych postanowień minister go-

spodarki chce bowiem wcześniej metodą faktów do-

konanych przeforsować postanowienia, których Unia

Europejska nie dopuszcza, a potem je stosować, po-

wołując się, że weszły w życie wcześniej.

Stosowanie takiej metody interpretowania prawa

prowadzi do sytuacji groteskowych, kiedy to rzecznik

prasowy PSE Operator SA tłumaczy dziennikarzowi

„Super Expressu”, że wiceprezes PSE Operator, ska-

zany prawomocnie przez sąd w dwóch instancjach za

prowadzenie samochodu służbowego przy zawartości

2‰ alkoholu we krwi nie poniesie jakichkolwiek kon-

sekwencji, gdyż „opisane zdarzenie nie było związane

z pełnieniem obowiązków służbowych” („Super

Express” 18.09.2012).

Po pijaku można zatem z opła-

canym przez państwową spółkę służbowym autem

robić, co się chce, i dopiero wtedy, gdy będzie potrzeb-

ne do załatwienia spraw ﬁrmy–trzebawytrzeźwieć?

W zakresie obowiązków owego wiceprezesa nadal

leży m.in. realizacja miliardowych środków na nowe

inwestycje oraz na modernizację sieci przesyłowej.

A może to właśnie owe 2‰ alkoholu we krwi stano-

wią wytłumaczenie, dlaczego inwestycje w PSE Ope-

rator SA mają się tak źle?

Panie Premierze, po opublikowaniu na stronach

Kancelarii Sejmu interpelacji nr 6475 napłynęła do

mnie zaskakująco obszerna korespondencja.

Otrzy-

mane listy, e-maile i telefony mają bardzo zróżnico-

waną wagę.

Bez wątpienia najbardziej alarmująca

jest kopia pisma Towarzystwa Projektowo-Wykonaw-

czego Budownictwa Elektroenergetycznego Energe-

tus zrzeszającego najpoważniejsze ﬁrmywykonawcze

działające w elektroenergetyce od kilkudziesięciu lat,

które wskazuje na nieprofesjonalne podejście PSE

Operator SA do procesu przygotowywania, realizacji

i odbioru inwestycji zlecanych tym ﬁrmom.

Niewcho-

dząc w szczegóły, zwracam tylko uwagę, że piętno-

wane wady w traktowaniu przez PSE Operator SA

swoich wykonawców i podwykonawców są takie

budujących autostrady, głównie przeciąganie proce-

dur odbiorowych powodujących nieprzekazywanie

pieniędzy na czas.

Co ważne, te wysokospecjalistycz-

ne ﬁrmyzwracająuwagę,żeproblemówtychniemają

we współpracy z regionalnymi spółkami dystrybu-

cyjnymi, takimi jak ENEA, ENERGA czy Tauron.

Problemy nie mają zatem jedynie uwarunkowań

tkwiących w polskim prawodawstwie, lecz związane

są z nieprawidłowościami w zarządzaniu PSE Ope-

rator.

Wykonawcy i podwykonawcy zwracają ponadto

uwagę na zbyt częste zmiany w warunkach ogłasza-

27

nych zamówień, zwłaszcza niepublicznych, kierowa-

nych do wybranych kontrahentów.

I tak np. PSE Operator SA swój regulamin zamó-

wień niepublicznych tylko od października 2010 r. do

grudnia 2011 zmienił aż pięć razy, co nasuwa przy-

puszczenie, że regulamin jest dopasowywany do pla-

nowanych transakcji i upatrzonych zleceniobiorców.

Można też przyjąć inne wytłumaczenie, że w spółce

o szczególnym znaczeniu dla gospodarki zajmują się

tym amatorzy i regulamin powstaje metodą prób i błę-

dów.

W poprzedniej interpelacji wskazywałem na po-

tencjalnie korupcjogenne mechanizmy udzielania bez

przetargu zleceń spółkom córkom, które później już

bez przetargu przekazywały pozyskane środki ﬁnan-

sowe, komu chciały (na przykładzie EPC SA, która

wg protokołu NIK wykonywanie ekspertyz energe-

tycznych zlecała m.in. ﬁrmieJolaModa,zajmującej

się... szyciem sukni ślubnych i komunijnych).

Nie był

to odosobniony przypadek.

W roku 2009 PSE Opera-

tor SA zamówił w tymże EPC za ok. 1,5 mln zł opra-

cowanie strategii, które w całości robotę podzleciło

ﬁrmieRolandBerger.PSEOperatoruniknąłdzięki

temu konieczności ogłaszania przetargu.

Jak pokazała afera Amber Gold, Pan Premier nie

jest o wszystkim informowany.

Pozwalam sobie za-

tem jako poseł i wiceprzewodniczący sejmowej Komi-

sji Obrony Narodowej, członek zespołu ds. energetyki

przedstawić – uaktualnioną o nowe fakty i zdarzenia

– interpelację dotyczącą zagrożenia bezpieczeństwa

energetycznego kraju i co najmniej części obszaru

Unii Europejskiej, z którą połączeni jesteśmy wspól-

nym systemem elektroenergetycznym, a co ma rów-

nież wpływ na wykonywanie naszych zobowiązań

wobec NATO.

Proszę zatem o uruchomienie procedur

kontrolnych zgodnie z postulatami zgłoszonymi w po-

przedniej i niniejszej interpelacji.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 7857)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie konkursu na scenariusz

Treść otrzymanej odpowiedzi na interpelację

z dnia 13 września br. (DDK/2047/RJ/2012) skłania

mnie do wyrażenia opinii, iż Ministerstwo Kultury

i Dziedzictwa Narodowego nie zna stanu faktycznego

sprawy, co niestety przekłada się na brak odniesień

do pytań i wątpliwości sformułowanych w tekście mo-

jego wystąpienia.

Oczekiwałem na większe zaintere-

sowanie Pana Ministra tym problemem i sygnalizo-

wanymi zagrożeniami, wyrażanymi zresztą przez

wiele środowisk.

Moje zaniepokojenie wywołała informacja o na-

kreślonych wytycznych dotyczących konkursu na sce-

nariusz wystawy Muzeum Śląskiego ilustrującej hi-

storię i skomplikowane losy Górnego Śląska.

Aktu-

alny dyrektor placówki, odpowiedzialny za projekt

scenariusza, przychylał się do wersji ukazującej Śląsk

przede wszystkim z perspektywy niemieckiej, margi-

nalizującej postać m.in. Wojciecha Korfantego i trzy

śląskie powstania.

Manifestowana bez skrępowania

samodzielność dyrektora i oporne przyjmowanie za-

strzeżeń spowodowało, iż interwencję w tej sprawie

podjął Adam Matusiewicz, marszałek województwa

śląskiego, przeprowadzając rozmowy dyscyplinujące

z L. J. i J. G. oraz wzmacniając swój nadzór nad

przedsięwzięciem, mianując pełnomocnika ds. wysta-

wy w Muzeum Śląskim.

Fakt, iż prace związane z ekspozycją nie zostały

zakończone, nie przeszkadza w formułowaniu opinii

i zastrzeżeń oraz w podejmowaniu interwencji, kiedy

wydaje się to zasadne.

Ww.

pełnomocnik podkreśla,

iż w wytycznych do scenariusza wystawy brakuje

m.in.:

— wzmianki o wojnie polsko-czeskiej z 1919 r.;

— wzmianki o niemieckich represjach z lat 1939 –

–1945;

— historii podziemia niepodległościowego po 1945 r.;

— historii prześladowań polskich patriotów w la -

tach 1945–1955;

— postaci Jerzego Ziętka czy Henryka Sławika.

Te braki wskazują jednoznacznie na konieczność

starannego monitorowania sprawy i nieoddawania

pola osobom takim jak J. G., członek komisji konkur-

sowej, który – podkreślę to raz jeszcze – głosi, iż

„[jego] ojczyzną nie jest Polska, tylko Górny Śląsk”

i który swoje absurdalne twierdzenia o krzywdzeniu

Ślązaków przez polski naród zawiera m.in. w liście

otwartym do prezydenta RP.

Nie można przejść obojętnie nad próbą kwestio-

nowania ducha narodowowyzwoleńczego powstań

śląskich, sugerowania, że był to konﬂiktwewnętrz-

ny, swoista wojna śląsko-śląska.

Z wytycznych do

scenariusza wynika, że w czasach, kiedy Śląsk był

w rękach niemieckich, region ten prężnie się rozwijał

i kwitł, a po powrocie do Polski stał się obszarem

wyzysku i gnębienia rdzennej ludności.

Nad takimi

rewelacjami nie można przechodzić do porządku

dziennego i pozostawiać spraw własnemu biegowi.

Ministerstwo sprawujące nadzór ogólny winno żywo

interesować się realizacją przedsięwzięcia.

Mając na uwadze pilną potrzebę przywrócenia

właściwych proporcji i prezentacji historii Górnego

Śląska, wyeliminowania dominującej niemieckiej nar-

racji i prób podważania polskiej racji stanu w okresie

po powrocie Śląska do Polski, zwracam się do Pana

placówką oraz o udzielenie odpowiedzi na następują-

28

1.

Czy ministerstwo zintensyﬁkuje nadzór nad

realizacją założeń programowych wystawy w świetle

dokonanych rozstrzygnięć konkursu?

2.

J. G., członek Zarządu Województwa Śląskiego,

przewodniczący Ruchu Autonomii Śląska, zapowie-

dział otwartą debatę nad historyczną zawartością

ekspozycji.

Czy ministerstwo włączy się w nią, pre-

zentując własne stanowisko?

3.

Jak ministerstwo skomentuje fakt, iż w dniu 2

października br. na teren Muzeum Śląskiego nie wpusz-

czono pełnomocnika marszałka województwa ślą-

skiego, co uniemożliwiło mu przysłuchiwanie się ob-

radom komisji konkursowej?

Poseł Wojciech Szarama

Interpelacja

(nr 7896)

do ministra spraw wewnętrznych

w górach – ponowna

powiedź na interpelację w sprawie braku obowiązko-

wego ubezpieczenia od następstw wypadku w górach.

informacji.

1.

Kiedy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych za-

kończy proces zmierzający do zmiany ustawy o bez-

wanych terenach narciarskich (Dz. U. Nr 208,

poz. 1241) i wprowadzenia obowiązkowego ubezpie-

czenia osób przebywających w górach?

2.

Kiedy rozpocznie się proces analizowania na-

stępstw wprowadzenia zmian w ustawie?

Na czym

ta analiza ma polegać i jakie będą punkty, które Mi-

nisterstwo Spraw Wewnętrznych będzie badać?

3.

Czy ministerstwo może podać przybliżony czas

zmiany ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie

skich?

Łódź, dnia 16 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10587)

do ministra pracy i polityki społecznej

tem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej doty-

czącym zmiany ustawy o systemie ubezpieczeń spo-

łecznych oraz niektórych innych ustaw, m.in. ustawy

cić się do Pana z następującymi pytaniami:

1.

We wspomnianym wyżej projekcie, który znaj-

duje się obecnie w fazie konsultacji społecznych, zosta-

ły zamieszczone nowe regulacje, które znacząco zmniej-

szą w przyszłości wypłaty zasiłku macierzyńskiego dla

tych kobiet, które prowadzą aktualnie działalność go-

spodarczą.

Czy w związku z tym, iż kobieca ciąża trwa

ok. dziewięciu miesięcy, przewiduje Pan wprowadze-

nie odpowiednio długiego vacatio legis, które umożli-

wi tym kobietom, które rozpoczęły działalność gospo-

darczą na przestrzeni ostatnich miesięcy i w tym sa-

mym czasie zaszły w ciąże, otrzymanie zasiłku macie-

rzyńskiego w takiej wysokości, w jakiej mogły się go

spodziewać, zakładając w ostatnich miesiącach wła-

sną działalność gospodarczą?

2.

Czy zechce Pan w toku prac nad zmianami

w ww. ustawach zaakceptować niepodważalny argu-

ment o wymogu stabilności prawa i zaufania do nie-

go, które są fundamentem demokratycznego państwa

prawnego?

Będę wdzięczna za udzielenie mi wyczerpującej

odpowiedzi na powyższe pytania.

Z wyrazami szacunku

Poseł Elżbieta Achinger

Warszawa, dnia 12 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10604)

do ministra zdrowia

2013 r. kończy się okres obowiązywania art. 63 ustawy

29

Dodatkowo ilość przyznawanych miejsc specjalizacyj-

nych dla lekarzy, których wskazuje ustawa, będzie

przyczyną braków kadrowych w specjalistycznych ze-

społach ratownictwa medycznego, a wykonują one

przecież świadczenia w obszarze bezpieczeństwa pu-

blicznego.

Poza systemem ratownictwa pozostaną le-

karze o specjalizacjach niewymienionych w art. 57 –

anestezjologii, chorób wewnętrznych, chirurgii ogól-

nej, chirurgii dziecięcej, ortopedii, pediatrii.

Szanowny Panie Ministrze, pytam więc:

1.

Czym podyktowane jest zawężenie katalogu

specjalizacji do jedynie kilku w art. 57?

Czy podane

w ustawie specjalizacje są jakoś specjalnie predesty-

nowane do pełnienia stanowiska w służbie ratownic-

twa medycznego?

2.

Czy koniec okresu obowiązywania art. 63 usta-

wy w pełni zabezpiecza sprawne funkcjonowanie ra-

townictwa medycznego.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10605)

do ministra zdrowia

Panie Ministrze!

Zgodnie z rozporządzeniem mi-

nistra zdrowia z 15 kwietnia 2011 r. zmieniającym

rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierow-

wania pojazdami szpitale muszą informować wydzia-

ły komunikacji o każdorazowym omdleniu kierow-

ców i kandydatów na kierowców.

Odnosi się to do

załącznika nr 4 niniejszego rozporządzenia, które

w pkt 4 mówi, że: „Lekarz, który podczas wykony-

wo jazdy lub posiadającej prawo jazdy przypadek wy-

stąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej lub

okoliczności powinien niezwłocznie powiadomić or-

gan wydający prawo jazdy o konieczności dokonania

wania pojazdami”.

Należy jednak pamiętać, że ludzie tracą przytom-

ność z różnych powodów.

Niekiedy są to jednorazowe

incydenty, niewynikające z ogólnego stanu ich zdro-

wia ani też niesugerujące objawów cukrzycy, padacz-

ki czy napadu o symptomatologii padaczkowej.

Pa-

cjenci z obawy przed utratą prawa jazdy, a tym sa-

mym w wielu przypadkach utratą pracy, nie zgłasza-

ją przypadków omdlenia lekarzowi.

Lekarze zwracają uwagę na jeszcze jeden problem,

a mianowicie działania lekarzy na granicy prawa.

Z jednej bowiem strony wspomniany przepis nakazu-

je zgłaszać takie przypadki, a z drugiej strony nie

wolno im ujawniać danych osobowych ani tym bar-

dziej informacji o stanie zdrowia danej osoby osobom

trzecim.

Zdaniem lekarzy, by nie złamać tajemnicy

lekarskiej, jaka ich obowiązuje, taką informację mogą

przekazać tylko innemu lekarzowi.

Nowe rozporządzenie w tej sprawie ma wejść w ży-

szę o odpowiedź na poniższe pytania.

1.

Czy wiadomo już, jakie zmiany będzie zwierało

nowe rozporządzenie?

2.

Czy lekarze nadal będą musieli zgłaszać każ-

dorazowy przypadek omdlenia?

3.

Czy lekarze, podając informacje o stanie zdro-

wia pacjenta, nie łamią tajemnicy lekarskiej?

4.

Czy nowe rozporządzenie będzie określało, w ja-

kich konkretnie przypadkach ma być odbierane pra-

wo jazdy?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 10606)

do ministra transportu,

dworców kolejowych do potrzeb osób

o ograniczonej sprawności ruchowej

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie

ników kolejowych obowiązek ochrony i pomocy oso-

bom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej

sprawności ruchowej.

Te osoby powinny mieć możli-

wość podróżowania koleją, porównywalną z możliwo-

ścią innych obywateli.

Osobami o ograniczonej spraw-

ności ruchowej są np. kobieta ciężarna, osoba z wóz-

kiem dziecięcym lub z ciężkimi pakunkami, osoba

niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidz-

kim, osoba mająca trudności w samodzielnym poru-

szaniu spowodowane wiekiem lub urazem.

30

Organizacja przewozu uzależniona jest od stan-

dardu infrastruktury kolejowej.

W chwili obecnej

duża część dworców, stacji oraz przystanków osobo-

wych będących w zarządzie spółki PKP Oddział

Dworce Kolejowe i spółki Dworzec Polski jest całko-

wicie nieprzystosowana do obsługi osób o ograniczo-

nej sprawności ruchowej.

Na dworcach brakuje po-

chylni, ramp, wind dla osób niepełnosprawnych.

Przeszkodą w poruszaniu się są wysokie schody.

Czę-

sto kasy biletowe i punkty informacyjne są niedo-

stępne dla osób z niepełnosprawnością.

Brak też jest

pomocy ze strony pracowników spółek kolejowych.

Jaskrawym przykładem niedostosowania dworców

kolejowych do potrzeb osób niepełnosprawnych są

dworce Warszawa Wschodnia i Warszawa Zachodnia.

Oba dworce kolejowe stanowią stacje początkowe dla

pociągów wyruszających z Warszawy, co wiąże się

z najdłuższym czasem postoju w peronach, dającym

możliwość zajęcia osobom o ograniczonej sprawności

ruchowej miejsca w pociągu.

Przeprowadzona tuż

przed ﬁnałamiEuro2012„estetyzacja”ww.dworców

w żadnym stopniu nie rozwiązała powyższego pro-

blemu.

1.

Kiedy i w jakim zakresie zostaną dostosowane do

ce Warszawa Zachodnia i Warszawa Wschodnia?

2.

Ile dworców kolejowych w Polsce zostanie do-

stosowanych do potrzeb osób o ograniczonej spraw-

ności ruchowej do końca obecnej perspektywy ﬁnan-

sowej na lata 2007–2013 oraz jakie są plany na lata

następne?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10607)

do ministra ﬁnansów

w sprawie opodatkowania zryczałtowanym

podatkiem dochodowym przychodów

przedsiębiorców z wynajmu nieruchomości

wykorzystywanej na działalność gospodarczą,

a będącej środkiem trwałym przedsiębiorstwa

Szanowny Panie Ministrze!

Wielu drobnych przed-

siębiorców posiadających własne nieruchomości bę-

dące środkiem trwałym ﬁrmyzmieniaproﬁldziałal-

ności, zmienia technologie produkcji, ogranicza czę-

sto na skutek warunków zewnętrznych wielkość i za-

kres działalności.

Pozostają niewykorzystane po-

wierzchnie, które przedsiębiorca może wynająć inny-

mi podmiotom.

W myśl obowiązujących przepisów przedsiębiorca,

który w ramach prowadzonej pozarolniczej działal-

ności gospodarczej wynajmie choćby część nierucho-

mości, która jest składnikiem majątku związanego

z prowadzoną działalnością gospodarczą (ujętego

w ewidencji środków trwałych), traci możliwość opo-

datkowania podstawowej działalności gospodarczej

zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

nr 2 do ustawy jedną z wymienionych usług wyklu-

czających możliwość rozliczenia podatkowego w for-

mie ryczałtu jest wynajem nieruchomości o charak-

terze niemieszkalnym.

wość zmiany ustawy, o której mowa powyżej, tak aby

zryczałtowanym podatkiem dochodowym mogły być

opodatkowane wszystkie dochody przedsiębiorcy jak

dotychczas, wraz z dochodami z najmu nieruchomo-

ści użytkowych będących częścią majątku przedsię-

biorstwa?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

(nr 10608)

do ministra środowiska

w sprawie obowiązku sporządzania

i przesyłania wykazów zawierających

z tytułu korzystania ze środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

W myśl obowiązują-

cych obecnie przepisów (Prawo ochrony środowiska,

ustawa o odpadach i Prawo wodne) podmiot korzy-

stający ze środowiska ma obowiązek prowadzić we

własnym zakresie ewidencję w zakresie korzystania

ze środowiska, a dwa razy w roku wyliczać wysokość

opłat i wnosić opłaty za korzystanie ze środowiska.

Poza tym każdy z tych podmiotów ma obowiązek

składać sprawozdania do właściwego urzędu mar-

szałkowskiego.

Informacje i dane o zakresie korzystania ze śro-

dowiska oraz o wysokości należnych opłat sporządza

się wg określonych wzorów określonych w rozporzą-

dowiska jest zwolniony z wnoszenia opłat, jeżeli pół-

roczna kwota opłaty nie przekracza 400,00 zł.

Mimo

31

że podmiot nie wnosi opłaty, jest zobowiązany do

składania zerowych sprawozdań.

Niezłożenie spra-

wozdania skutkuje karą pieniężną ustalaną przez

marszałka właściwego województwa.

Problem ten dotyczy zdecydowanej większości

przedsiębiorców z sektora MSP.

Obarczanie przedsię-

biorców sporządzaniem i wysyłaniem zerowych spra-

wozdań, a następnie kontrola wywiązania się z obo-

wiązku sprawozdawczego przez urzędy marszałkow-

skie są postrzegane przez przedsiębiorców jako nad-

mierna biurokracja.

Każdy korzystający ze środowiska powinien mieć

obowiązek prowadzenia wymaganej ewidencji, ale

bez konieczności sporządzania i wysyłania zerowej

sprawozdawczości.

wadzenie takiej zmiany do rozporządzenia, o którym

mowa powyżej, która w sposób wynikający z przepi-

sów prawa, a nie uznaniowo, pozwoli przedsiębior-

com na nieskładanie zerowych sprawozdań za korzy-

stanie ze środowiska?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

(nr 10609)

do ministra gospodarki

w sprawie zwiększenia kwoty przychodów

uprawniającej do rozliczania podatkowego

w formie ryczałtu ewidencjonowanego

poz. 930) o zryczałtowanym podatku dochodowym

ﬁzycznewart.6określa,żepłatnicy,którzywroku

poprzedzającym rok podatkowy osiągnęli przychody

do 150 tys. euro, mają prawo rozliczać się w formie

ryczałtu.

Ten sposób opodatkowania stosują zwłaszcza małe

i średnie ﬁrmy.

Jestonprostyiczytelny,zmniejsza

koszty prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

Istotne korzyści ze stosowania ryczałtu odnosi

również budżet państwa.

Zapewnia on stałe wpływy

do budżetu, niezależnie od ponoszonych kosztów zwią-

zanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Do 2008 r. limit uprawniający do rozliczenia ry-

czałtowego wynosił 250 tys. euro.

Mimo że liczba pod-

miotów rozliczających się ryczałtowo po zmniejszeniu

limitu nieznacznie spadła, to i tak oscyluje w grani-

cach 500 tys. Zmniejszenie limitu spowodowało, że

część przedsiębiorców, którzy chcieliby stosować tę

formę opodatkowania, musi rozliczać się na zasadach

ogólnych.

Ustawa, o której mowa, powoduje też szereg wy-

łączeń z opodatkowania ryczałtem spowodowanych

rodzajem prowadzonej działalności.

Czy ministerstwo rozważy możliwość wprowadze-

nia do kolejnego pakietu deregulacyjnego:

a) przywrócenia kwoty limitu uprawniającego do

rozliczenia ryczałtowego do 250 tys. euro,

b) rozszerzenia rodzajów działalności objętych

możliwością rozliczenia ryczałtowego?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

(nr 10610)

do ministra pracy i polityki społecznej

dla osób głuchych i niedosłyszących

uczących się w szkołach policealnych

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie dyżurów

poselskich informowano mnie o problemach, z któ-

rymi po wyłączeniu ﬁnansowaniazprogramu„Pita-

goras” borykają się osoby głuche i niedosłyszące.

Kło-

poty są szczególnie dotkliwe dla uczniów szkół poli-

cealnych, w których osoby głuche rozpoczynały na-

ukę, korzystając z usług tłumacza, niestety jej kon-

tynuacja stała się niemożliwa z powodu braku ﬁnan-

sowania tego rodzaju pomocy.

W związku z przedstawionym zagadnieniem uprzej-

mie proszę o jego przeanalizowanie.

Zwracam się za-

tem do Pana Ministra z zapytaniem: Czy Minister-

łania zmierzające do umożliwienia kontynuacji nauki

przez osoby głuche i niedosłyszące?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10611)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W październiku ob-

chodzimy Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego,

32

w trakcie uroczystości odbywających się w całym

kraju wiele uwagi poświęcano uchwalonemu dwa lata

temu narodowemu programowi zdrowia psychiczne-

go.

Dokument zakładał utworzenie centrów zdrowia

psychicznego poprzez skoncentrowanie i integrację

wszelkich form opieki psychiatrycznej, poczynając od

szpitala, poprzez opiekę środowiskową i dzienną, aż

do warsztatów terapii zajęciowej.

Temat jest niezwykle ważny i wymagający prio-

rytetowego potraktowania, ponieważ stale zwiększa

się liczba osób chorujących psychicznie (chociażby

z uwagi na starzenie się społeczeństwa, a tym samym

coraz częstsze stany poudarowe i choroby degenera-

cyjne mózgu).

Niestety centra zdrowia psychicznego nie są two-

rzone, ponieważ do tej pory nie uregulowano sposobu

ich ﬁnansowaniaprzezNFZ.

gadnienia dotyczące centrów zostaną kompleksowo

uregulowane i tym samym nie będzie przeszkód dla

ich tworzenia?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 10612)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

„Program budowy

dróg krajowych na lata 2008–2015” składa się z trzech

załączników klasyﬁkującychinwestycjedrogoweze

względu na planowy termin ich wykonania.

Odcinki

dróg ekspresowych wchodzące w skład układu komu-

nikacyjnego Warszawy i stanowiące wyloty z War-

szawy: węzeł Drewnica – węzeł Zakręt (S17), Płońsk

– Warszawa (S7), węzeł Puławska – węzeł Lubelska

(S2) znajdują się w załączniku 2 do programu, który

stanowi zbiór zadań o najniższym priorytecie wyko-

nalności przeznaczonych do budowy dopiero po 2013 r.

Trzy ww. zadania są kluczowe dla uporządkowania

systemu komunikacyjnego stolicy oraz ruchu tran-

zytowego wokół Warszawy, a także mają istotne zna-

czenie z punktu widzenia zasad zrównoważonego

rozwoju dla Mazowsza i Warszawy.

Budowa połączenia drogi S17 od węzła Zakręt

z węzłem Drewnica stanowić ma wschodnią obwod-

nicę Warszawy, o którą zabiegają samorządy m.st.

Warszawy oraz okolicznych gmin, powiatów, a także

województwa mazowieckiego.

Pojazdy wjeżdżające do

stolicy ze wschodu (Terespol, Siedlce) oraz południo-

wego wschodu (Lublin) otrzymałyby możliwość kie-

rowania się bezpośrednio na Białystok i dalej na

Gdańsk dzięki budowie odcinka drogi S17 od węzła

Zakręt do węzła Drewnica i dalej dzięki budowie od-

cinka drogi S8 od węzła Drewnica do węzła Marki

wraz z budową obwodnicy Marek, i połączeniu z re-

alizowanym właśnie odcinkiem drogi S8 od węzła

Marki do węzła Modlińska.

Realizacja odcinka drogi S7 pomiędzy Płońskiem

a Warszawą usprawni wyjazd ze stolicy na Gdańsk.

Trasa ta posiada jeden z najwyższych wskaźników

natężenia ruchu – wynik pomiarów przeprowadzo-

tostrad w 2010 r. wskazuje na ponad 55 tys. pojazdów

na dobę poruszających się pomiędzy Warszawą a Ło-

miankami.

Wspomniany odcinek drogi S7 usprawni

również połączenie stolicy z nowo otwartym portem

lotniczym w Modlinie.

Brak odcinka drogi S2 pomiędzy węzłem Puław-

ska a węzłem Lubelska z chwilą ukończenia budowy

trasy A2 oraz fragmentu drogi S2 od węzła Konotopa

do węzła Puławska spowodować może paraliż komu-

nikacyjny południowej części stolicy, a w szczególno-

ści dzielnicy Ursynów.

Budowa omawianego odcinka

drogi S2 usprawni dojazd do portu lotniczego Okęcie

ze wschodu, a także stanowić będzie brakujący frag-

ment bezkolizyjnego połączenia tras A2, S8 i S17,

tworząc południową obwodnicę Warszawy.

powiedź na następujące pytania:

1.

Czy wyżej omawiane zadania mają możliwość

przeniesienia z załącznika 2 do załącznika 1a bądź

załącznika 1 „Programu budowy dróg krajowych na

lata 2008–2015”, co pozwoliłoby na rozpoczęcie tych

inwestycji przed 2013 r.?

2.

Na jakim etapie znajduje się przygotowanie

i realizacja ww. inwestycji?

3.

Na jakim etapie znajduje się uzyskiwanie decy-

zji środowiskowych dla trzech wymienionych inwe-

stycji?

4.

Prosimy również o przedstawienie szans i za-

grożeń dla wykonania w terminie pozamiejskiego

odcinka fragmentu drogi S8 Salomea – Wolica z po-

wiązaniami z DK nr 7, który stanowi 13 punkt za-

łącznika 1a „Programu budowy dróg krajowych na

lata 2008–2015”.

Z poważaniem

Posłowie Andrzej Halicki

i Marcin Kierwiński

33

Interpelacja

(nr 10613)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wykorzystywania Policji

do doręczeń zlecanych przez sądy

i prokuraturę

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

uwagę na problem wykonywania przez funkcjonariu-

szy Policji doręczeń dokonywanych na podstawie art. 131

§ 1 Kodeksu postępowania karnego.

Stosownie do

normy prawnej ujętej w wyżej wskazanym art. 131 § 1

Kodeksu postępowania karnego wezwania zawiado-

biegną terminy, doręcza się przez pocztę lub inny

respondencji albo pracownika organu wysyłającego,

Zgodnie natomiast z § 68 ust. 2 regulaminu urzę-

dowania sądów powszechnych doręczenia przesyłek

sądowych mogą być realizowane przez pocztę i in-

nych operatorów uprawnionych do prowadzenia dzia-

łalności w zakresie usług pocztowych na podstawie

niem okoliczności wskazanych w ust. 1, czyli kosztów

i skuteczności doręczeń.

Zgodnie z ust. 1 wyżej cyto-

wanego paragrafu doręczenia przez sądową służbę

doręczeniową w przypadku jej utworzenia, pracow-

nika sądowego, policję sądową bądź komornika do-

konuje się wówczas, gdy w konkretnych okoliczno-

ściach taki sposób doręczenia jest efektywniejszy.

W komentarzu do Kodeksu postępowania karne-

go, t.

1, Warszawa 2004, pod red. prof. dr hab. Piotra

Hofmańskiego wskazano, iż „(...) sięgnięcie po trzeci

z wymienionych sposobów doręczenia – przez Policję

– może nastąpić tylko w razie niezbędnej konieczno-

ści.

Konieczność zaangażowania Policji może być uza-

sadniona albo potrzebą niezwłocznego działania,

albo też faktem, że wystąpiły już trudności z dorę-

czeniem pisma danemu adresatowi, natomiast organ

wysyłający zakłada, że doręczenie przez Policję może

być skuteczniejsze.

Intencją ustawodawcy, która przyświecała zmia-

nie dokonanej nowelą nr 11, było niewątpliwie ogra-

niczenie wykorzystywania Policji do doręczeń do zu-

pełnie wyjątkowych wypadków z uwagi na to, że za

zajmowanie się przez policjantów doręczaniem pism

ogranicza jej sprawność na zasadniczych polach jej

działalności.

Doręczenie pisma w trybie określonym

w komentowanym przepisie nastąpić może, co oczy-

wiste, także przez policję sądową”.

Z kolei w wyroku z dnia 2 marca 2005 r., sygn.

akt IV KK 344/04, Sąd Najwyższy stwierdził między

innymi, iż art. 131 § 1 określa zasadę, według której

wezwania lub zawiadomienia doręcza się „w razie

niezbędnej konieczności – przez Policję”.

Sposób do-

ręczania przesyłek określają również przepisy art. 132–

–133 K.p.k. oraz rozporządzenie ministra sprawiedli-

stępowania karnym oraz art. 138–139 K.p.c. i rozpo-

sobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cy-

wilnym.

Z ustaleń dokonanych z kolei przez Komendę Wo-

jewódzką Policji w Opolu i ustaleń przeprowadzonych

w kilku sądach z ograniczeniem do oskarżonych i świad-

ków oraz postępowania karnego i cywilnego wynika,

iż między innymi jeżeli świadek nie odebrał wezwa-

nia – sąd zarządza ustalenie przez Policję, czy prze-

bywa pod tym adresem, i jednocześnie doręczenie

wezwania, a dodatkowo w niektórych sprawach za-

rządza ponowne doręczenie wezwania przez pocztę.

Taka kolejność ma miejsce jedynie wyjątkowo,

gdyż najczęściej przed zarządzeniem doręczenia we-

zwania przez Policję sąd dwu-, a nawet trzykrotnie

zarządza doręczenie wezwania przez pocztę (a wów-

czas sporadycznie równolegle z doręczeniem przez

Policję zarządza jeszcze kolejne doręczenie przez

pocztę – najczęściej oczekuje na efekt działania Poli-

cji).

Jeżeli oskarżony nie odebrał wezwania, sąd za-

rządza ustalenie przez Policję, czy przebywa pod tym

adresem i jednocześnie doręczenie wezwania, a nie-

kiedy dodatkowo zarządzane jest ponowne doręcze-

nie wezwania przez pocztę.

Dalsze decyzje sądów

uzależnione są od efektów działań Policji.

Zgodnie z przepisem art. 113 § 1 Kodeksu karne-

go skarbowego w postępowaniu w sprawach o prze-

stępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje

nego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stano-

wią inaczej.

Powyższe oznacza, iż Policja może dorę-

czać wezwania również w postępowaniu karnym

skarbowym.

Stosownie natomiast do art. 118 § 1 Ko-

deksu karnego skarbowego Policja jest jednym z or-

ganów postępowania przygotowawczego w sprawach

z przepisem art. 150 § 2 Kodeksu karnego skarbowe-

go w razie potrzeby inny niż Policja organ dochodze-

lenie pomocy przy dokonaniu czynności procesowej.

Podobna sytuacja występuje w przypadku postę-

powania w sprawach o wykroczenia.

Przepis art. 38

do czynności procesowych prowadzonych w postępo-

waniu w sprawach o wykroczenia stosuje się między

innymi przepis ujęty w art. 131 K.p.k.

Jednocześnie niezależnie od ustaleń dokonanych

przez Policję w Opolu pragnę zauważyć, iż niejedno-

krotnie zdarza się, iż sąd zarządza doręczenie za-

miast przez pocztę, przez Policję, a sądowa służba

doręczeniowa nie została utworzona, pomimo takiej

prawnej możliwości.

Obecnie Policja dysponuje 7 tys. nieobsadzonych

etatów, a środki przypisane do owych 7 tys. etatów zo-

stały przeznaczone na wydatki rzeczowe, czyli pokry-

34

wają wydatki związane z zakupem wyposażenia i sprzę-

tu oraz materiałów biurowych, zamiast zostać wydat-

kowane na zatrudnienie funkcjonariuszy Policji.

Każdy z funkcjonariuszy po przyjęciu do pracy

i przejściu wyczerpujących egzaminów wstępnych

kierowany jest do jednej ze szkół, gdzie państwo ﬁ-

nansuje jego specjalistyczne, wielomiesięczne szkole-

nie mające przygotować go do pracy z ludźmi niebez-

piecznymi, w trudnych warunkach, nierzadko zagro-

żenia życia i zdrowia.

Powyższe dotyczy również

dzielnicowych i służb prewencji, czyli tzw. „pierwszej

linii”, osób, które są najczęściej narażone na niespo-

dziewane wybuchy agresji, złości, nieprzewidziane

sytuacje.

W efekcie sądy, zwłaszcza wydziały karne sądów

powszechnych, jak i prokuratury (bowiem powyższa

praktyka nie jest praktycznie stosowana przez wy-

działy cywilne sądów powszechnych), dysponują wy-

soko wyszkoloną i drogą armią „listonoszy”, którzy

sprawnie i za darmo – z punktu widzenia sądu – do-

ręczają niesubordynowanym świadkom, podejrza-

nym, listy sądowe, wezwania, zamiast wykonywać

zadania, dla których zgłosili się do służby w Policji

I tym sposobem członek danej społeczności, dziel-

nicy, ma ograniczoną możliwość zgłoszenia swoich

problemów dzielnicowemu, ponieważ go nie zna, gdyż

ten może być zajęty doręczaniem wezwań.

Z drugiej

strony wydaje się zasadnym stwierdzenie, iż takie

praktyki wynikają w istocie z nadużywania prawa

przez organy, które zostały powołane do tego, aby

stać na straży jego przestrzegania.

Pytania do Pana Ministra:

1.

Jaka jest skala ilościowa zlecanych Policji przez

sądy i prokuraturę usług doręczeń?

2.

Czy w ocenie Pana Ministra zachowywana jest

zasada wykorzystywania Policji w sytuacji niezbęd-

nej konieczności do doręczeń zlecanych przez sądy

i prokuraturę?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10614)

do ministra spraw wewnętrznych

1.

M. T. – nauczyciel WF, który w 1988 r. torturo-

wał, wielokrotnie gwałcił, wreszcie zabił trzech chłop-

z podstawówki, molestował seksualnie 12-letniego

ci, za każdego zamordowanego chłopca.

zwłaszcza, iż miał zamiar zmienić nazwisko na pa-

tylko jedno – o seksualnym charakterze – kiedy

jest osobą upośledzoną.

Po odbyciu kary 15 lat pozba-

wienia wolności wielokrotnie ubiegał się o warunko-

we przedterminowe zwolnienie, jednak biegli uważa-

wanie kary pozbawienia wolności i stanie się wolnym

człowiekiem.

za karę dożywotniego pozbawienia wolności.

O przed-

4.

Z. G. torturował i zabił niepełnosprawną lekar-

kę z Elbląga, o której mówiono, że jest święta, bo-

wiem pomagała alkoholikom, narkomanom, więź-

35

niono mu na karę dożywotniego pozbawienia wolno-

terminowe zwolnienie.

Więziennej, w więzieniach przebywa obecnie 97 osób

poprawę, co oznacza, iż po opuszczeniu zakładów

by upośledzone.

Osoby te skorzystały z dobrodziej-

stwa moratorium na wykonywanie kary śmierci

snym czasie Kodeks karny nie przewidywał kary do-

żywotniego pozbawienia wolności.

Wobec tych osób

i lęku w społeczeństwie i takie sygnały docierają rów-

powiedzi prasowych, osoby te prawdopodobnie nie

mym, zwłaszcza wobec obaw zwykłych ludzi, koniecz-

nym jest przedsięwzięcie przez organy ścigania i Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości działań mających na celu

zienia tak, aby zapobiec kolejnym tragediom.

działania prewencyjne i monitorujące zamierza pod-

jąć Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (informuję,

że z analogiczną interpelacją zwróciłem się wcześniej

do ministra sprawiedliwości).

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10615)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie subsydiarnego aktu oskarżenia

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę przedstawić

dotyczących zawieszenia policjanta w czynnościach

służbowych w związku z wszczęciem przeciwko nie-

mu postępowania karnego.

deksu postępowania karnego w razie powtórnego

wie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wy-

domienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do

siony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzo-

z zachowaniem wymogów określonych w art. 332

prawie głównej przyłączyć się do postępowania.

W spra-

wie wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesio-

nego przez oskarżyciela posiłkowego może brać

Przepis ten nie miał odpowiednika w poprzednio

obowiązującym Kodeksie postępowania karnego

z 1969 r.

Kodeksowi temu nie była znana instytucja

oskarżyciela posiłkowego, działającego jako oskarży-

ciel subsydiarny.

Wprowadzenie tej instytucji wiąże

się z zasadniczym wzmocnieniem pozycji procesowej

pokrzywdzonego w postępowaniu karnym z jednej stro-

ny oraz ze wzmocnieniem zasady legalizmu w proce-

sie karnym z drugiej (Kodeks postępowania karnego,

komentarz pod redakcją prof. dr hab. Piotra Hofmań-

skiego).

Stosownie natomiast do art. 39 ust. 1 ustawy

ciwko niemu postępowania karnego w sprawie o prze-

stępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ści-

gane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy

niż 3 miesiące.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu

nika 2010 r., sygn. akt I OSK 167/09, zawieszenie poli-

cjanta z przyczyn wymienionych w art. 39 ust. 1 ustawy

z 1990 r. o Policji ma charakter obligatoryjny.

W wyroku z dnia 30 października 2008 r.

Woje-

wódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt

II SA/ Wa 863/08, zauważył, iż zawieszenie w czyn-

nościach służbowych, pełniąc rolę podobną do środka

zapobiegawczego w postępowaniu karnym, ze swej

istoty jest szczególnym uprawnieniem przełożonych,

szowi wykonywania zadań i czynności właściwych

nie tylko dla zajmowanego stanowiska służbowego,

ale i Policji w ogóle.

Z informacji przedstawianych

przez samych policjantów między innymi w pismach

branżowych wynika, iż przepis ten jest często uży-

wany przez osoby, wobec których funkcjonariusze

36

Policji podjęli interwencje z zemsty lub chęci odegra-

nia się.

Wbrew konstrukcji prawnej stosowanie tej in-

stytucji w praktyce wcale nie jest trudne i de facto spro-

wadza się do złożenia zawiadomienia o podejrzeniu

popełnienia przestępstwa, które nie wymaga szczegól-

nej formy, złożenia zażalenia, co również nie jest obwa-

rowane szczególnie uciążliwymi wymogami formalny-

mi, i zwrócenia się do adwokata lub radcy prawnego

o przygotowanie aktu oskarżenia, zaś Policja zobowią-

zana jest w tym pokrzywdzonemu dopomóc.

Niezależnie od szczytnej idei wprowadzenia do no-

wego Kodeksu karnego instytucji subsydiarnego aktu

oskarżenia, czyli tzw. prywatnego aktu oskarżenia,

wskazać należy na jego słabe strony i niedociągnięcia.

Przede wszystkim postępowanie przygotowawcze w spra-

wie z oskarżenia publicznego prowadzone jest przez

profesjonalnie przygotowane do tego organy, które za-

interesowane są we wszechstronnym i dogłębnym zba-

daniu sprawy, którego wynik przesądza o umorzeniu

sprawy bądź skierowaniu aktu oskarżenia do sądu.

Nad odpowiednimi standardami prowadzonych postę-

powań czuwają organy nadzoru powołane zarówno

w prokuraturze, jak i w Policji.

Jednocześnie, nie uwła-

czając kompetencjom, wiedzy i umiejętnościom adwo-

katów i radców prawnych, stwierdzić należy jedno-

znacznie, iż z całą pewnością akt oskarżenia sporzą-

dzony przez adwokata i radcę prawnego nie jest po-

przedzony wnikliwym i szczegółowym postępowaniem,

taki akt pełnomocnik opiera się na informacjach i do-

kumentach przekazanych przez pokrzywdzonego, któ-

re siłą rzeczy są subiektywne.

Powyższe może prowadzić do nadużywania tej in-

stytucji i w efekcie każde pomówienie podyktowane

chęcią zemsty skutkować może zawieszeniem poli-

cjanta w czynnościach służbowych, co prowadzi do

faktycznego obniżenia pobieranego uposażenia i może

fatalnie wpływać na motywację do pracy i jakość jej

wykonywania.

Policjanci mogą obawiać się, że w każ-

dej chwili staną się oskarżonymi, co może prowadzić

do unikania podejmowania skutecznych interwencji.

Przypadki nadużywania instytucji subsydiarnego

aktu oskarżenia opisane zostały m.in. w nr 7 (88)

z lipca 2012 r. czasopisma „Policja”.

Pytania do Pana Ministra:

1.

Czy w zapowiadanej propozycji nowelizacji usta-

wy o Policji przewiduje się zmianę tego przepisu?

2.

Jeśli tak, to kiedy należy spodziewać się skie-

rowania projektu zmiany ustawy do Sejmu?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10616)

do ministra gospodarki

w sprawie działań wyniszczających

konkurencję przez petrokoncerny

Szanowny Panie Premierze!

W Polsce funkcjonu-

je ok. 3 tys. małych, prywatnych stacji benzynowych.

Jest to istotny element konkurencyjnej gospodarki

w tej branży.

Jednak okazuje się, że koncerny Orlen

i Lotos prowadzą działania zmierzające do wyelimi-

nowania ich z rynku.

Ponieważ koncerny te są do-

stawcami hurtowymi paliwa dla małych stacji, tak

sterują cenami hurtowymi dla odbiorców prywat-

nych i detalicznymi na swoich stacjach, aby zawsze

być konkurencyjnymi dla swoich klientów.

Polega to

na tym, że często w hurcie sprzedają paliwo prywat-

nym stacjom po cenach wyższych aniżeli ustalane

ceny na swoich stacjach benzynowych.

W związku ze stosowanymi praktykami monopo-

listycznymi przez Orlen i Lotos, wykorzystującymi

swoją uprzywilejowaną pozycję, zwracamy się do

Pana Premiera z pytaniami:

1.

Czy dopuszczalne jest stosowanie opisanych po-

wyżej praktyk monopolistycznych zmierzających do

wyniszczenia konkurencji?

2.

Jakie działania zamierza podjąć Pan Premier,

aby wykluczyć powyższe praktyki?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10617)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie perspektyw rynku księgarskiego

Szanowna Pani Minister!

Współczesna technolo-

gia elektroniczna systematycznie zmienia nasze zwy-

czaje i sposoby życia, praktycznie w każdej dziedzi-

nie.

Podobne zjawisko zachodzi także w czytelnictwie

i rynku księgarskim.

Coraz popularniejsze, szczegól-

nie w młodym pokoleniu, stają się e-booki.

Również

działania ministerstwa zmierzają do wprowadzenia

do szkół urządzeń elektronicznych zastępujących tra-

dycyjne papierowe podręczniki.

Jest to zrozumiałe

i konieczne.

Jednocześnie pojawia się obawa o zubożenie ofer-

ty edukacyjnej w zakresie pełnego rozwoju intelek-

tualnego, chociażby przez zaniechania umiejętności

dobrego czytania.

Spowodowane to jest także odcho-

dzeniem w szkole od wymogów pełnego czytania lek-

tur, a korzystanie jedynie z uproszczonych form, jak

37

np. streszczeń.

Jest to niewątpliwie zjawisko bardzo

szkodliwe.

Nawyki, które pozyska młodzież szkolna, będą

w niedalekiej przyszłości wpływać bezpośrednio na

rynek księgarski.

Zachodzi więc obawa o systema-

tyczne wypychanie z rynku książek papierowych na

rzecz e-booków.

Pytania do Pani Minister:

1.

Czy ministerstwo dysponuje symulacjami po-

kazującymi perspektywy zmian na rynku księgar-

skim?

2.

Czy Pani Minister przewiduje aktywne działa-

nia zwiększające czytelność książek wśród dzieci i mło-

dzieży?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10618)

do ministra spraw wewnętrznych

uzyskanych z monitoringu wizyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce dynamicz-

nie rozwijają się systemy monitorujące miejsca pu-

bliczne, instytucje i ﬁrmy,atakżeprywatnenieru-

chomości.

Monitoruje Policja, straż miejska, inspek-

cja drogowa.

Dane gromadzone przez instytucje dys-

ponujące danymi z monitoringu pozwalają na uzy-

skiwanie istotnych informacji o naszym życiu.

Rów-

nież tych, które objęte są ochroną danych osobowych.

Sprawy związane z gwarantowaną przez konstytucję

ochroną danych osobowych powinny być uregulowa-

ne ustawowo.

Obecnie rozbudowywany jest system automatycz-

nego nadzoru nad ruchem drogowym.

Urządzenia te

są dobrej jakości, więc na nagraniu czy zdjęciu wi-

doczny jest nie tylko numer rejestracyjny, ale także

twarz kierowcy i pasażerów.

Programem do analizy

twarzy można łatwo sprawdzić, kto z kim i dokąd

podróżuje.

To są dane niepotrzebne inspekcji drogo-

wej, ale mogą się nimi interesować służby specjalne,

ﬁrmymarketingoweczydetektywistyczne.

Mogąbyć

również przedmiotem nielegalnego obrotu.

Pytanie do Pana Ministra: W jaki sposób zapew-

niona jest ochrona danych osobowych w sytuacjach

uzyskiwania informacji z wykorzystaniem monito-

ringu wizyjnego?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10619)

do ministra sportu i turystyki

klientów biur podróży

Szanowna Pani Minister!

Pomimo podjętych dzia-

łań zapobiegawczych po letniej fali bankructw biur

podróży w dalszym ciągu powtarzają się sytuacje

braku gwarancji zapewnienia bezpieczeństwa tury-

stom.

Nie tylko nie udaje się zapewnić klientom biur

zwrotu pieniędzy za niewykorzystane wyjazdy, ale

nawet brakuje środków na ściągnięcie do kraju tury-

stów pozostawionych za granicą przez niewypłacalne

biura.

Podniesienie kwoty gwarancji nie wyelimino-

wało tego problemu.

Klienci tych biur podróży niewątpliwie będą są-

downie domagać się odzyskania wpłaconych środ-

ków, a efektem zapewne będzie ich zwrot z budżetu

że najbardziej skutecznym sposobem byłaby elimina-

cja nierzetelnych touroperatorów z rynku, zamiast

dalsze obciążanie kosztami, np. z tytułu dalszego

podnoszenia wysokości ubezpieczenia.

Przed przy-

szłorocznym sezonem turystycznym takie rozwiąza-

nia powinny być przygotowane i wdrożone.

Pytanie do Pani Minister: Czy i jakie działania

zamierza podjąć Pani Minister, aby skuteczniej za-

pewnić bezpieczeństwo klientom biur podróży?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10620)

do ministra transportu,

przełączek budynków

Szanowny Panie Ministrze!

W dotychczasowej

praktyce samorządy miast spotykają się bardzo czę-

sto z nieprawidłowościami geodezyjno-prawnymi nie-

ruchomości zabudowanych budynkami polegającymi

między innymi na tym, że dwa budynki lub więcej są

ze sobą konstrukcyjnie połączone za pomocą tzw.

przełączek, granice budynków nie pokrywają się z gra-

nicami działek ewidencyjnych, na których są posado-

wione.

Przełączki łączą budynki w pewien zwarty

ciąg architektoniczny.

Przedmiotowe przewiązki nie-

38

jednokrotnie usytuowane są na innej działce ewiden-

cyjnej, aniżeli budynki, do których konstrukcyjnie

one przynależą.

Sytuacje komplikuje fakt, iż część

działki, na której jest usytuowana dana przewiązka,

została oddana w użytkowanie wieczyste właścicie-

lom lokali położonych w budynku sąsiednim.

Wydaje się zasadne dodanie w ustawie z dnia

su zmierzającego do nałożenia na wspólnoty miesz-

kaniowe obowiązku podjęcia czynności mających na

celu uregulowanie nieprawidłowości geodezyjnych

nieruchomości zabudowanych budynkami.

W usta-

wie o własności lokali brak przepisu, który nakładał-

by na wspólnotę mieszkaniową obowiązek podjęcia

takich czynności, podczas gdy taki obowiązek jest

nałożony na spółdzielnie mieszkaniowe.

Dlatego też

zasadne jest wprowadzenie dodatkowej regulacji

w ustawie o własności lokali na wzór art. 41 ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych.

o własności lokali w powyższym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 10621)

do ministra zdrowia

w sprawie pokrywania wydatków

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie art. 11

rzach i chowaniu zmarłych (t.j. z 2000 r.

Dz. U. Nr 23,

poz. 295, z późn. zm.) minister zdrowia i opieki spo-

łecznej w dniu 3 sierpnia 1961 r. wydał rozporządze-

w którym w § 2 ust. 1 precyzuje, iż „Wystawianie

świadczeń leczniczych”, jednocześnie § 3 określa, że

w przypadku gdy nie ma lekarza, o którym mowa

w § 2 ust. 1, zamieszkuje on w odległości większej niż

4 km od miejsca, gdzie znajdują się zwłoki, albo z po-

wodu choroby lub innych uzasadnionych przyczyn

nie może dokonać oględzin w ciągu 12 godzin od chwi-

li wezwania, kartę zgonu wystawia inny lekarz, fel-

czer lub położna wiejska wezwany/wezwana do stwier-

dzenia zgonu.

W takim przypadku, zgodnie z § 9,

wspomnianym osobom za wykonanie czynności zwią-

zanych z wystawieniem karty zgonu przysługuje wy-

nagrodzenie, włączając w to zwrot kosztów przejaz-

du, jeśli odległość miejsca, w którym znajdują się

zwłoki, jest większa niż 1 km od miejsca zatrudnienia

lub zamieszkania tych osób.

Wydatki te zgodnie

z ust. 4 § 9 mają być pokrywane przez „właściwe do

spraw zdrowia organy prezydiów powiatowych (miej-

skich w miastach stanowiących powiaty miejskie,

dzielnicowych w miastach wyłączonych z województw)

rad narodowych”.

Przedstawione powyżej i nieprzystające do aktu-

alnego stanu prawnego, jak i faktycznego regulacje

rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej

nu i jego przyczyny budzą wątpliwości interpretacyj-

ne w co najmniej następujących zakresach:

1.

Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia kartę zgonu

powinien wystawić „lekarz lub starszy felczer za-

trudniony w przychodni bądź ośrodku zdrowia lub

w którym znajdują się zwłoki”.

Powyższy przepis nie

przystaje do systemu powszechnego ubezpieczenia

zdrowotnego, którego założeniem jest brak rejoniza-

cji (w sensie geograﬁcznym)orazpozostawieniewge-

stii pacjenta wyboru lekarza (świadczeniodawcy).

Powyżej opisana sytuacja budzi wątpliwości, czy zgod-

nie z zapisem § 3 pkt 1 rozporządzenia przez „lekarza

lub starszego felczera albo felczera zatrudnionego

ce terenowej (wiejski, felczerski punkt zdrowia) i spra-

wującego opiekę nad rejonem, w którym znajdują się

zwłoki” należy rozumieć:

a) lekarza z najbliższej odległościowo od miejsca

zwłok placówki (w sytuacji kilkuset placówek zdro-

wotnych działających na terenie miasta Krakowa

wydaje się to bardzo trudne do określenia),

b) lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, u któ-

rego zmarły był zadeklarowany bez względu na od-

ległość od gabinetu i miejsca zamieszkania lekarza

(w tej sytuacji pozostaje to w sprzeczności ze wska-

zanym w § 3 zastrzeżeniem dotyczącym odległości

zamieszkania lekarza od miejsca, w którym znajdują

się zwłoki).

2.

Kto, w przypadku gdy jest znany lekarz leczący

zmarłego, a zmarły był osobą samotną, jest odpowie-

dzialny za zabezpieczenie/poniesienie kosztów zabez-

pieczenia miejsca zgonu do czasu przyjazdu lekarza,

pamiętając, że wspomniany lekarz jest zobowiązany

do przyjazdu nie później niż 12 godzin od chwili we-

zwania (czyli teoretycznie czas oczekiwania może

wynosić nawet 12 godzin).

Pytanie do Pana Ministra: Czy w przypadku za-

łożenia, że w obecnej strukturze administracyjnej

powiatowej radzie narodowej odpowiada samorząd

terytorialny na szczeblu powiatu, wydatki, które

będą ponoszone na zabezpieczenie zadania, należy

zakwaliﬁkowaćjakozadaniewłasne,czyteżzlecone

powiatu, zwłaszcza w świetle orzecznictwa Trybuna-

łu Konstytucyjnego podkreślającego, że obowiązek

39

poniesienia wydatków na określone cele przez jed-

nostkę samorządu terytorialnego powinien być prze-

widziany w ustawie (wyrok TK z dnia 24 marca 1998 r.,

K 40), a nie jak w omawianym przypadku w rozpo-

rządzeniu?

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10622)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie postępowania administratora

w przypadku cofnięcia zgody

na przetwarzanie danych osobowych

wy o ochronie danych osobowych przetwarzanie da-

ustawy z roku 2011 doprecyzowano przepisy dotyczą-

ce odwołania zgody na przetwarzanie danych osobo-

wych.

W jej art. 7 pkt 5 odnoszącym się do deﬁnicji

zgody wprost zapisano bowiem, że „zgoda może być

odwołana w każdym czasie”.

Jak donosi jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

analiza przepisów ustawy o ochronie danych osobo-

wych wskazała, iż w przypadku cofnięcia zgody na

ministrator danych nie jest zobligowany do poinfor-

mowania o tym wszystkich podmiotów, którym je

udostępnił.

Obowiązku takiego nie przewiduje bo-

wiem w sposób bezpośredni żaden z przepisów usta-

wy.

Rzecznik generalnego inspektora ochrony da-

nych osobowych, na której opinię powołuje się prasa,

twierdzi, iż próby cofnięcia zgody na udostępnienie

danych mogą zatem okazać się nieskuteczne.

Ponadto „Dziennik Gazeta Prawna” zauważa, iż

z oświadczenia o odwołaniu zgody skierowanego do

określonego administratora nie wynika, że dotyczy

ono również innych podmiotów, którym dane zostały

udostępnione.

W praktyce oznacza to, iż właściciel

danych osobowych musiałby każdorazowo reagować

żądaniem usunięcia danych.

Gazeta informuje, iż ta-

kie zapisy uniemożliwiają w praktyce pełną realiza-

cję prawa do zastrzeżenia danych.

Łańcuch podmio-

tów, które po jakimś czasie wchodzą w posiadanie

danych osobowych, jest bowiem zbyt długi.

Zdaniem

prawników skuteczniejsze byłoby, gdyby wystarczało

cofnięcie zgody ﬁrmie,którejpierwotnieudostępni-

liśmy informacje o sobie.

Warto zaznaczyć, iż w myśl art. 25 ust. 1 ustawy

stępniliśmy bezpośrednio naszych danych, a która

w jakiś sposób wchodzi w ich posiadanie, musi nas

o tym poinformować.

Jednakże w obliczu ciągle ro-

snącego łańcucha podmiotów wchodzących w posia-

danie tych danych absurdalnie uciążliwe staje się dla

ich właściciela korzystanie z konieczności żądania

potwierdzenia usunięcia informacji w każdym przy-

padku.

Opinię tę na łamach prasy podziela środowi-

sko prawnicze, którego przedstawiciele dodają, iż dla

pewności oświadczenia te winno się składać drogą

pisemną.

Tym samym prawo do czegoś zmienia się

w uciążliwą konieczność.

Specjaliści prawa postulują wprowadzenie do tre-

ści ustawy o ochronie danych osobowych dotyczącego

cofnięcia zgody na operowanie danymi osobowymi

zapisu adekwatnego do istoty art. 35 ust. 3 tejże usta-

wy.

Dotyczy on nakazu poinformowania przez admi-

nistratora danych innych administratorów, którym

niu lub sprostowaniu danych.

kładający na administratora danych obowiązek po-

informowania o cofnięciu zgody na przetwarzanie

miotów, którym je udostępnił?

2.

Jak resort odnosi się do propozycji podanych

w interpelacji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 10623)

do ministra środowiska

w sprawie uszczegółowienia treści ustawy

o opakowaniach i odpadach opakowaniowych

Szanowny Panie Ministrze!

Recykling jest syste-

mem organizacji obiegu materiałów, które mogą być

klingu jest maksymalizacja ponownego wykorzysta-

nia tych samych materiałów, z uwzględnieniem mi-

nimalizacji nakładów na ich przetworzenie, przez co

W czasach gdy każde dziecko wie, na czym polega

idea recyklingu, wydawać się może, iż mechanizmy

recyklingu są nie tylko uznawane za coś powszech-

40

nego, lecz też przez uczestników życia społecznego

wspierane.

Tymczasem, jak donosi portal Rzeczpo-

spolita, właściciele sklepów wciąż odmawiają przyj-

mowania chociażby butelek zwrotnych.

Zgodnie

z art. 14 ustawy o opakowaniach i odpadach opako-

waniowych sklep ma obowiązek przyjąć butelkę, je-

żeli w jego ofercie znajduje się określony produkt.

Jednakże zdaniem rzecznika praw konsumenta jest

to formuła zbyt ogólna.

Rzeczpospolita twierdzi, iż

sklepy nie tylko nie wypłacają kaucji, lecz także nie

przyjmują butelek, gdy klient nie przedstawi dowodu

zakupu.

Zdaniem prasy taka praktyka powoduje, iż

wielu konsumentów wyrzuca butelkę do kosza, gdy

nie ma już paragonu albo gdy jest zbyt daleko do

marketu, w którym produkt został kupiony.

W ten

sposób wiele butelek, które powinny traﬁćnawymia-

nę lub do recyklingu, ląduje na wysypiskach.

Inspektorzy handlowi postulują, by wprowadzić

obowiązek informowania klienta w momencie zaku-

pu o warunkach zwrotu.

Taka informacja powinna

ich zdaniem być widoczna w każdym sklepie.

1.

Czy i w jaki zakresie ministerstwo zamierza

dookreślić treść ustawy o opakowaniach i odpadach

opakowaniowych w kwestii warunków, na jakich

sklep ma obowiązek przyjąć zwracany surowiec?

2.

Jakie działania podejmuje resort środowiska

celem zwiększenia recyklingu odpadów opakowanio-

wych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 10624)

do ministra transportu,

w sprawie reaktywowania spółdzielczego

lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego

W związku z małą ilością tanich mieszkań i trud-

ną sytuacją ludzi młodych w uzyskaniu lokali miesz-

kaniowych powinno się rozważyć możliwość wspar-

cia spółdzielni mieszkaniowych w rozpoczęciu inwe-

stycji (budowy nowych mieszkań) na zasadach, które

zagwarantują bezpieczeństwo obrotu mieszkaniami

z możliwością spłat kredytów zaciągniętych na te in-

westycje przez spółdzielnie mieszkaniowe.

Zgodnie

z pozyskiwanymi informacjami spółdzielnie miesz-

kaniowe posiadają duże rezerwy terenów pod budow-

nictwo, jednak ich nie wykorzystują.

Powyższe zmia-

ny mogłyby zatem znacznie przyspieszyć realizacje

inwestycyjne.

do obrotu prawnego możliwości reaktywowania spół-

dzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkal-

nego i spółdzielczego własnościowego prawa do loka-

lu mieszkalnego?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Jarosław Charłampowicz

i Robert Kropiwnicki

Legnica, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10625)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie organizacji praktyk w ramach

przygotowania zawodowego dorosłych

Szanowny Panie Ministrze!

Przygotowanie zawo-

dowe dorosłych to instrument rynku pracy skierowa-

ny do osób bezrobotnych.

Celem przygotowania za-

wodowego dorosłych jest nabycie przez nich kwaliﬁ-

kacji lub umiejętności zawodowych potwierdzonych

dokumentami.

Jest ono realizowane według progra-

mu ukierunkowanego na nabycie umiejętności prak-

tycznych oraz zdobycie wiedzy teoretycznej, niezbęd-

nych do wykonywania zadań zawodowych.

Zgodnie z treścią rozporządzenia ministra pracy

dowego dorosłych przygotowanie zawodowe doro-

słych jest realizowane na podstawie umowy zawartej

między starostą a pracodawcą.

W porozumieniu z wy-

branym pracodawcą uzgadnia się szczegółowe wa-

runki umowy w sprawie realizacji przygotowania za-

wodowego dorosłych.

Instrument ten wzbudzał duże zainteresowanie

zarówno wśród osób bezrobotnych, jak i przedsiębior-

ców.

Warto bowiem podkreślić, iż przygotowanie za-

wodowe dorosłych kończy się egzaminem, a jego wy-

nik decyduje o ewentualnym uzyskaniu premii przez

pracodawcę.

Przedsiębiorca za każdy miesiąc prakty-

ki może otrzymać ponad 400 zł, czyli w zależności od

czasu trwania praktyki – od ok. 2,5 tys. zł do przeszło

7 tys. zł.

Finansowe korzyści z organizacji przygoto-

wania zawodowego dorosłych, jakie uzyska pracodaw-

ca, jak również korzyści wynikające z samego faktu

pozyskania pracownika realizującego określone zada-

nia świadczą o atrakcyjności tej formy wsparcia.

Tymczasem, jak informuje „Dziennik Gazeta

Prawna” zainteresowanie pracodawców bezrobotny-

41

mi, których mogą przyjąć na praktyki w ramach

przygotowania zawodowego dorosłych, w praktyce

spada.

Odstraszać ich mają skomplikowane procedu-

ry i obowiązki.

Z danych powiatowych urzędów pracy, na które

powołuje się gazeta, wynika, że o ile w 2010 r. prak-

tykę zawodową rozpoczęło 1106 bezrobotnych, w tym

roku były to tylko 264 osoby.

Przedstawiciele urzę-

dów pracy wskazują, iż główną przyczyną zjawiska

spadku zainteresowania realizacją praktyk jest zbyt

skomplikowana procedura ich organizacji narzucona

ﬁrmom.

Pracodawcazobowiązanyjestm.in.dospo-

rządzania programu realizacji przygotowania zawo-

dowego dorosłych i wyznaczenia opiekuna bezrobot-

nego.

Ponadto, przedsiębiorca zobowiązany jest do

prowadzenia dokumentacji z przebiegu praktyk, a tak-

że musi zapewnić uczącemu się odzież roboczą, środ-

ki higieny osobistej oraz wyżywienie.

dającego zainteresowania organizacją przygotowania

zawodowego dorosłych wśród pracodawców?

2.

Jak przebiegać powinna procedura organizacji

praktyk w ramach przygotowania zawodowego doro-

słych?

3.

Za przygotowanie jakiej dokumentacji odpo-

wiada przedsiębiorca organizujący praktykę w ra-

mach przygotowania zawodowego dorosłych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 10626)

do ministra transportu,

pojazdami dotyczących młodych kierowców

Szanowny Panie Ministrze!

Zapisy dotyczące mło-

dego kierowcy w ustawie o kierujących pojazdami są

znaczącym osiągnięciem ustawodawcy, który wziął

pod uwagę zarówno niewystarczający obecnie poziom

edukacji kandydatów na kierowców, jak również sta-

tystyki wypadków drogowych, w których młodzi kie-

rowcy są przodującym przedziałem wiekowym wśród

zabitych.

Uważamy, że zarówno okres próbny posia-

dania prawa jazdy, jak i szkolenie w zakresie bezpie-

czeństwa ruchu drogowego i zagrożeń w ruchu dro-

gowym zapisane w ustawie należy traktować jako

działania podstawowe i nieodzowne na rzecz popra-

wy ruchu drogowego w tej grupie kierowców.

Zwracamy równocześnie uwagę na to, że prawo

jazdy na próbę w sposób oczywisty wpłynie na stoso-

wanie defensywnego stylu jazdy młodego kierowcy,

a szkolenie w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogo-

wego i zagrożeń w ruchu drogowym w teorii i w prak-

tyce uświadomi młodemu kierowcy jego ograniczenia

wynikające z niewielkich jeszcze umiejętności i bra-

ku doświadczenia.

Prace związane z pełnym wdrożeniem Centralnej

Ewidencji Kierowców opóźniają się.

Jednak uważa-

zapisów ustawy, gdyż starosta może w każdej chwili

zasięgnąć opinii o wykroczeniach młodego kierowcy

w rejestrach Policji, a także będzie miał dostęp do

informacji z wojewódzkich ośrodków ruchu drogowe-

go o kursach ukończonych przez młodego kierowcę.

Warto również z całą mocą podkreślić, że te przej-

ściowe utrudnienia mają znikomą wagę względem

efektów, które możemy uzyskać, chroniąc zdrowie

i życie młodych ludzi najczęściej ginących na polskich

drogach.

Przyjmujemy więc, że resort w związku z tym nie

zamierza zmieniać zapisów dotyczących młodych kie-

rowców.

Jednak pragnąc rozwiać wszelkie wątpliwo-

ści, zapytujemy, czy planowane są jakiekolwiek zmia-

ny w tym zakresie.

Z poważaniem

Poseł Beata Bublewicz

oraz grupa posłów

(nr 10627)

do ministra transportu,

w sprawie rejestracji na terenie Polski

Szanowny Panie Ministrze!

Polska w statysty-

kach wypadków drogowych oraz liczbie zabitych na

drogach zajmuje w zjednoczonej Europie ostatnie miej-

sce.

W tej sytuacji powinniśmy poszukiwać i wdrażać

w życie wszelkie działania, które dają szansę na po-

prawę tej tragicznej tendencji oraz eliminować te, któ-

re mogą ten stan utrzymywać, a nawet pogarszać.

Biorąc powyższe pod uwagę, uważamy, że infor-

macja, która pojawiła się niedawno, jakoby resort

rozważał dopuszczenie do rejestracji na terenie RP

pojazdów z kierownicą po prawej stronie, powinna być

pilnie zdementowana, a pomysł jako czynnik, który

42

w sposób oczywisty zwiększyłby zagrożenie na dro-

gach – nieprocedowany.

Przypominamy, że najechanie czołowe w wypad-

kach drogowych w Polsce, stanowi 10,6% wszystkich

wypadków w roku 2011.

Na skutek tych wypadków

śmierć poniosły 733 osoby, a 6837 zostało rannych.

Wprowadzenie więc do prawa możliwości uczestni-

czenia w ruchu drogowym pojazdów, w których kie-

rowcy mają z oczywistego powodu gorszą ocenę od-

ległości pojazdów wymijających się, wpłynie na wzrost

liczby zabitych i rannych w Polsce.

W związku z powyższym zapytujemy, czy resort

rozważa dopuszczenie do rejestracji na terenie RP

Z poważaniem

Poseł Beata Bublewicz

(nr 10628)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie doręczeń przez Policję

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

spondencji albo pracownika organu wysyłającego,

doręczeniową, w przypadku jej utworzenia, pracow-

go T. I. Warszawa 2004 pod redakcją prof. dr. hab.

nieczności.

Konieczność zaangażowania Policji może

być uzasadniona albo potrzebą niezwłocznego dzia-

z doręczeniem pisma danemu adresatowi, natomiast

zupełnie wyjątkowych wypadków« (podkreślenie za

cyt.) z uwagi na to, że zajmowanie się przez policjan-

tów doręczaniem pism ogranicza jej sprawność na

sma w trybie określonym w komentowanym przepisie

nastąpić może, co oczywiste, także przez Policję są-

dową”.

132–133 K.p.k. oraz rozporządzenie ministra spra-

wych w postępowania karnym oraz art. 138–139

K.p.c. i rozporządzenie ministra sprawiedliwości

w kilku sądach, z ograniczeniem do oskarżonych

i świadków oraz postępowania karnego i cywilnego,

przebywa pod tym adresem, i jednocześnie doręczenie

dza ponowne doręczenie wezwania przez pocztę.

zwania przez Policję sąd, dwu-, a nawet trzykrotnie

43

miast przez pocztę przez Policję, a sądowa służba

doręczeniowa nie została utworzona pomimo takiej

prawnej możliwości.

Obecnie w przypadku kolizji drogowej lub np. bój-

ki, pobicia na przybycie funkcjonariuszy w Krakowie

oczekuje się od ok. 30 minut do nawet kilku godzin.

Takie sytuacje, uwzględniając podenerwowanie,

stres, permanentny brak wolnego czasu, nie przeko-

nują do postawy obywatelskiej, do której tak zachęca

Policja w mediach, jak i same media.

nym listy sądowe, wezwania, zamiast wykonywać

I tym sposobem, członek danej społeczności, dziel-

nicy ma ograniczoną możliwość zgłoszenia swoich

strony wydaje się zasadne stwierdzenie, iż takie

stać na jego straży, jego przestrzegania.

Pytania do Pana Ministra:

licję usług-doręczeń na rzecz sądów i prokuratury?

zasada wykorzystywania policji w sytuacji niezbęd-

(nr 10629)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Coraz większe zanie-

pokojenie społeczne budzą informacje wskazujące na

rozrost administracji państwowej, co jest sprzeczne

z zapowiedzianą przez Pana Premiera budową tanie-

go państwa.

Koszty utrzymania władzy w dobie sza-

lejącego od kilku lat kryzysu powinny zostać obniżo-

ne, tymczasem coraz głośniej mówi się, że państwo

polskie zwiększa wydatki na rozrost administracji,

choć powinno łożyć na pomoc najbiedniejszym, sty-

mulację gospodarki, służbę zdrowia etc.

W związku

1.

O ile w ciągu ostatnich 4 lat zwiększyła się licz-

ba zatrudnionych w Komisji Nadzoru Finansowego?

2.

Jaki był koszt zwiększenia się liczby zatrudnio-

nych osób w Komisji Nadzoru Finansowego w latach

2008, 2009, 2010 i 2011?

3.

Ile wydano na premie dla pracowników Komisji

Z poważaniem

Posłowie Marek Matuszewski

i Dariusz Seliga

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10630)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Coraz większe zanie-

44

ba zatrudnionych w Agencji Bezpieczeństwa We-

wnętrznego?

nych osób w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

(nr 10631)

do prezesa Rady Ministrów

w Centrum Badania Opinii Społecznej

Szanowny Panie Premierze!

Coraz większe zanie-

państwa.

Koszty utrzymania władzy w dobie szalejące-

go od kilku lat kryzysu powinny zostać obniżone, tym-

no łożyć na pomoc najbiedniejszym, stymulację gospo-

ba zatrudnionych w Centrum Badania Opinii Spo-

łecznej pracowników?

nych osób w Centrum Badania Opinii Społecznej

(nr 10632)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Coraz większe zanie-

ba zatrudnionych w Głównym Urzędzie Statystycz-

nym?

nych osób w Głównym Urzędzie Statystycznym w la-

nego Urzędu Statystycznego w latach 2008, 2009,

(nr 10633)

do ministra zdrowia

w sprawie zwiększenia zatrudnienia w NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

z zapowiedzianą przez premiera Donalda Tuska bu-

dową taniego państwa.

Koszty utrzymania władzy

w dobie szalejącego od kilku lat kryzysu powinny

zostać obniżone, tymczasem coraz głośniej mówi się,

ministracji, choć powinno łożyć na pomoc najbied-

niejszym, stymulację gospodarki, służbę zdrowia etc.

45

ba zatrudnionych w Narodowym Funduszu Zdrowia

pracowników?

nych osób w Narodowym Funduszu Zdrowia w latach

(nr 10634)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Coraz większe zanie-

ba zatrudnionych w Urzędzie Ochrony Konkurencji

i Konsumentów?

nych osób w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Kon-

(nr 10635)

do ministra transportu,

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

ba zatrudnionych w Generalnej Dyrekcji Dróg Kra-

nych osób w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

(nr 10636)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

46

(nr 10637)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

stępujące pytania:

(nr 10638)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Sportu i Turystyki

Szanowna Pani Minister!

Coraz większe zaniepo-

kojenie społeczne budzą informacje wskazujące na

ba zatrudnionych w podległym Pani resorcie pracow-

ników?

sterstwa Sportu i Turystyki w latach 2008, 2009,

4.

Jakie działania zostały podjęte w Pani resorcie

w celu realizacji zapowiadanego przez Donalda Tu-

ska w exposé z 2007 r. ograniczenia liczby osób za-

trudnianych w administracji publicznej i realizacji

koncepcji taniego państwa?

Z poważaniem

Posłowie Marek Matuszewski

(nr 10639)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego

Szanowna Pani Minister!

Coraz większe zaniepo-

47

ba zatrudnionych w Pani resorcie pracowników?

nych osób w podległym Pani resorcie w latach 2008,

sterstwa Rozwoju Regionalnego w latach 2008, 2009,

(nr 10640)

do ministra transportu,

w Ministerstwie Transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

cowników?

nych osób w Pańskim resorcie w latach 2008, 2009,

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

(nr 10641)

do ministra zdrowia

w Ministerstwie Zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

ba zatrudnionych w Pańskim resorcie pracowników?

nych osób w podległym Panu resorcie w latach 2008,

sorcie w celu realizacji zapowiadanego przez Donalda

zatrudnianych w administracji publicznej i realizacji

(nr 10642)

do ministra gospodarki

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Gospodarki

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

48

rozrost administracji państwowej, co jest sprzeczne

(nr 10643)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

sterstwa Sprawiedliwości w latach 2008, 2009, 2010

(nr 10644)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

49

Interpelacja

(nr 10645)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Finansów

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

(nr 10646)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Edukacji Narodowej

Szanowna Pani Minister!

Coraz większe zaniepo-

ba zatrudnionych w Ministerstwie Edukacji Narodo-

wej pracowników?

sterstwa Edukacji Narodowej w latach 2008, 2009,

(nr 10647)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

Szanowna Pani Minister!

Coraz większe zaniepo-

twa Wyższego pracowników?

50

trudnianych w administracji publicznej i realizacji

(nr 10648)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

szym, stymulację gospodarki, służbę zdrowia etc.

sterstwa Spraw Zagranicznych w latach 2008, 2009,

(nr 10649)

do ministra środowiska

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

(nr 10650)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

51

niejszym, stymulację gospodarki, służbę zdrowia etc.

sterstwa Spraw Wewnętrznych w latach 2008, 2009,

(nr 10651)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Skarbu Państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

sterstwa Skarbu Państwa w latach 2008, 2009, 2010

(nr 10652)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

sterstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w latach 2008,

52

Interpelacja

(nr 10653)

do ministra obrony narodowej

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Obrony Narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

sterstwa Obrony Narodowej w latach 2008, 2009,

(nr 10654)

do ministra administracji i cyfryzacji

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

sterstwa Administracji I Cyfryzacji w latach 2008,

(nr 10655)

do prezesa Rady Ministrów

w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Coraz większe zanie-

ba zatrudnionych pracowników w Kancelarii Preze-

sa Rady Ministrów?

nych osób w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

realizacji zapowiadanego w exposé z 2007 r. ogranicze-

nia liczby osób zatrudnianych w administracji publicz-

nej i realizacji koncepcji taniego państwa?

53

Interpelacja

(nr 10656)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w Ministerstwie Kultury

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

sterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach

(nr 10657)

do ministra zdrowia

w sprawie zaopatrzenia chorych na hemoﬁlię

w czynniki krzepnięcia oraz wyceny leczenia

szpitalnego chorych na hemoﬁlię

Szanowny Panie Ministrze!

We wrześniu i w paź-

dzierniku 2012 r. pojawiły się informacje o niedosta-

tecznym zaopatrzeniu w czynniki krzepnięcia dla

chorych na hemoﬁlięwcałymkraju.

Wwieluwojewódz-

twach (m.in. kujawsko-pomorskim, łódzkim, śląskim,

lubelskim) doszło do poważnych ograniczeń ilości wy-

dawanych chorym leków.

Zdarzały się przypadki, że osobom dorosłym z krwa-

wieniem do stawu wydawano 1000–2000 jednostek

czynnika, co stanowi jednorazową dawkę dla dziecka,

a nie dla osoby dorosłej.

Chorym wydawano kilka

razy mniejsze ilości czynników krzepnięcia niż ordy-

nowali lekarze.

W niektórych województwach całko-

wicie zablokowano leczenie domowe i chorzy otrzy-

mywali pojedyncze dawki leków jedynie w szpitalu.

Taka sytuacja naraża chorych na hemoﬁlięnaból

spowodowany wylewem, niszczenie stawów.

Może też

stanowić zagrożenie ich życia.

Od kilku lat lekarze z Grupy Hemostazy Polskie-

go Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów oraz

pacjenci zaniepokojeni sytuacjami odmowy leczenia

w niektórych szpitalach, domagają się zmiany wycen

procedur leczenia szpitalnego chorych na hemoﬁlię.

Z powodu niskich wycen szpitale nie chcą leczyć cho-

rych, gdyż ponoszą z tego tytułu straty ﬁnansowe.

Odpowiednie wyceny są też konieczne, by w Polsce

powstawały kompleksowe ośrodki leczenia chorych

na hemoﬁlię,cozalecaParlamentEuropejski.

Tworzenie takich ośrodków zakłada „Narodowy

program leczenia hemoﬁliiipokrewnychskazkrwo-

tocznych”.

Jednak w ciągu roku obowiązywania no-

wego programu żaden nowy ośrodek leczenia nie po-

wstał, a wręcz pojawiło się zagrożenie, że te obecnie

istniejące przestaną funkcjonować i spełniać swoją

rolę.

Pojawiła się również informacja o zamknięciu

z dniem 31 grudnia 2012 r.

Oddziału Hematologii

i Chorób Wewnętrznych Wielospecjalistycznego Szpi-

tala Miejskiego im. J. Strusia w Poznaniu.

Oddział

ten miał zostać razem z Pracownią Hemostazy i Ge-

netyki przeniesiony do szpitala MSW.

Podjęto jednak

decyzję, że pracownia zostanie zlikwidowana.

Tym-

czasem pracownia ta jest jedną z trzech w Polsce

(obok podobnych pracowni w Krakowie i Warszawie),

które wykonują pełny zakres badań u chorych na he-

moﬁlię.

1.

Kto jest odpowiedzialny za zaistniałą sytuację,

w której chorym na hemofilię wydawane są leki

w zbyt niskiej dawce?

2.

Kiedy zostanie przywrócone prawidłowe lecze-

nie zgodne z zasadami przyjętego w 2011 r.

„Narodo-

wego programu leczenia hemoﬁliiipokrewnychskaz

krwotocznych”?

3.

Jakie kroki zamierza podjąć Ministerstwo Zdro-

szłości, a narodowy program był realizowany?

4.

Co Ministerstwo Zdrowia, odpowiedzialne za

bezpieczeństwo leczenia w Polsce, w tym leczenia cho-

rych na hemoﬁlię,zamierzazrobić,byurealnićwy-

cenę procedur leczenia chorych na hemoﬁlię?

54

5.

Dlaczego są likwidowane ośrodki leczenia cho-

rych na hemoﬁlię,któredotejporydobrzespełniały

swoją rolę?

6.

Kiedy zaczną powstawać nowe ośrodki leczenia

chorych na hemoﬁlię,jaktozakłada„Narodowypro-

gram leczenia chorych na hemoﬁlię”?

Z poważaniem

Poseł Wanda Nowicka

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10658)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie zmian w Programie Operacyjnym

w zakresie przesunięcia środków

ﬁnansowych w wysokości 38 mln zł

z działania: Infrastruktura uczelni

do działania: Wspieranie innowacji

W ramach Narodowej Strategii Spójności na lata

2007–2013 rząd Prawa i Sprawiedliwości opracował

i przyjął do realizacji program „Rozwój Polski

Wschodniej” na lata 2007–2013 obejmujący realizację

6 projektów oraz ﬁnansowaniewwysokości2162mln

zł.

Jednych z ważniejszych jest priorytet: Nowocze-

sna gospodarka oraz w jego ramach działanie 1.1:

Infrastruktura uczelni.

22 sierpnia 2011 r.

Komitet Monitorujący Pro-

gram Operacyjny „Rozwój Polski Wschodniej” 2007–

–2013 podjął uchwałę w sprawie realokacji środków

ﬁnansowychwramachPO„RozwójPolskiWschod-

niej” 2007–2013.

Uchwałą dokonano przesunięcia

środków ﬁnansowychzdziałania1.1:Infrastruktura

uczelni do działania 1.3: Wspieranie innowacji w wy-

sokości 38 mln PLN.

1.

Jakie są powody przesunięcia środków z dzia-

łania: Infrastruktura uczelni?

2.

Jakie inwestycje zrealizowano lub są w trakcie

realizacji w ramach działania: 1.1: Infrastruktura

uczelni?

3.

Ile wniosków złożono do działania 1.1: Infra-

struktura uczelni?

Ile zostało przyjętych do realiza-

cji?

Ile natomiast odrzucono?

4.

Jakie działania będą realizowane w ramach

działania 1.3: Wspieranie innowacji?

5.

Jaki jest stan wykorzystania środków ﬁnanso-

wych w ramach poszczególnych priorytetów?

Poseł Krzysztof Jurgiel

oraz grupa posłów

(nr 10659)

do prezesa Rady Ministrów

polskiej ﬂoty morskiej wynikającego

z unijnej dyrektywy zakazującej pływania

Szanowny Panie Premierze!

Dyrektywa unijna,

która wejdzie w życie z początkiem roku 2015, okre-

śla, że po Bałtyku i Morzu Północnym będą mogły

pływać tylko te jednostki, które napędzane są pali-

wem zawierającym maksymalnie 0,1% siarki.

Dla

polskiej ﬂotyoznaczatopraktycznąlikwidację.

Ogrom-

nych kosztów związanych z modernizacją statków

w celu dostosowania ich do korzystania z bezsiarko-

wego paliwa ich właściciele nie będą w stanie udźwi-

gnąć.

Nawet jeśli przedsiębiorców stać będzie na wpro-

wadzenie zmian, będą musieli podnieść ceny swych

usług, co spowoduje, że ich kontrahentów przejmie

konkurencja – na przykład ﬁrmyrosyjskie,których

przepisy unijne nie obowiązują.

Wobec niezrozumiałej bierności polskiego rządu

w związku z przyjęciem wyżej wspomnianej dyrek-

tywy pragnę zapytać Pana Premiera:

Rządy Włoch i Grecji skutecznie oprotestowały

i zablokowały podobną dyrektywę dla Morza Śród-

ziemnego.

Czy i jakie działania podjął polski rząd,

aby polscy armatorzy mogli swoimi jednostkami pły-

wać po Morzu Północnym i Bałtyckim bez ponosze-

nia ogromnych kosztów?

Czy rząd polski negocjował

okres przejściowy (co udało się wynegocjować wła-

dzom Finlandii)?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10660)

do ministra transportu,

w sprawie podjęcia działań zmierzających

do rozpoczęcia budowy obwodnicy Wielunia

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu już lat

mieszkańcy Wielunia czekają na realizację budowy

obwodnicy tego miasta.

Z roku na rok natężenie ru-

chu zdecydowanie się zwiększa, wpływając tym sa-

55

mym na pogarszające się bezpieczeństwo użytkow-

ników tej drogi, jak i mieszkańców.

cy miasta Wielunia została uwzględniona.

W sierpniu 2013 r. wygaśnie stosowne pozwolenie

na budowę obwodnicy.

W związku z tym pragnę za-

pytać: Czy w roku 2013 realizacja inwestycji zostanie

rozpoczęta?

Czy stosowne środki ﬁnansowesązabez-

pieczone w budżecie na ten cel?

Z poważaniem

Poseł Piotr Polak

Poddębice, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10661)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kalkulacji kwoty części oświatowej

W przyjętym 4 września 2012 r. projekcie ustawy

budżetowej na rok 2013 i skierowanym do konsulta-

cji kwota części oświatowej subwencji ogólnej wyno-

siła 39 805 955 000 zł.

13 września na posiedzeniu podkomisji stałej ds.

ekonomiki edukacji i nauki otrzymaliśmy z MEN

kalkulację powyższej kwoty: „Część oświatowa sub-

go – została zaplanowana kwota 39 805 955 tys. zł.

Jest ona wyższa w stosunku do kwoty części oświa-

towej subwencji ogólnej uwzględnionej w ustawie bu-

tys. zł, tj. 2,8%.

Na wzrost planowanej na rok 2013 kwoty części

subwencji z roku bazowego (2012) składa się:

— skutek przechodzący podwyżki wynagrodzeń

wraz ze skutkiem prognozowanych zmian w liczbie

zawodowego nauczycieli zatrudnionych w szkołach

du terytorialnego w kwocie 643 360 tys. zł,

— skutek wzrostu składki rentowej w 2012 r.

w kwocie 450 000 tys. zł,

— koszt komisji egzaminacyjnych do spraw awan -

su zawodowego nauczycieli w kwocie 1500 tys. zł.

Koszty wzrostu wynagrodzeń nauczycieli w 2013 r.

uwzględniają: skutek przechodzący 3,8% podwyżki

wynagrodzeń od 1 września 2012 r., awans zawodowy

nauczycieli oraz spadek liczby etatów nauczycieli.

Szacowano, że średnioroczna liczba etatów na-

uczycieli w 2013 r. zatrudnionych w szkołach i pla-

cówkach na podstawie ustawy Karta Nauczyciela,

objętych częścią oświatową subwencji ogólnej, pobie-

rających wynagrodzenie, wynosi 494 533”.

27 września 2012 r.

Rada Ministrów przyjęła ko-

lejny projekt ustawy budżetowej, w którym kwota czę-

ści oświatowej subwencji ogólnej wynosi 39 511 053

tys. zł.

Oznacza to zmniejszenie kwoty części oświa-

przed 5 września 2012 r. o 294 902 tys. zł.

Zdumiony tym faktem, zadaję następujące pyta-

nia:

Który z elementów poprzedniej kalkulacji MEN

był zawyżony?

Co się stało z „obciętą” kwotą?

Dlaczego w przedstawionej przez MEN kalkulacji

nie ma skutków prowadzenia zawodowych kursów

kwaliﬁkacyjnych?

Dlaczego kalkulacja nie uwzględnia słusznego

wzrostu dotacji dla szkół publicznych i niepublicz-

nych prowadzonych przez inne podmioty niż j.s.t.?

Dlaczego kalkulacja uwzględnia tylko nauczycie-

li szkół i placówek prowadzonych przez j.s.t.?

Ponadto w związku z tym, że kwota części oświa-

towej subwencji ogólnej w obu projektach ustawy bu-

dżetowej na rok 2013 r.(z 4 i 27 września 2012 r.) jest

niezgodna z art. 28 ustawy o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego, zwracam się z prośbą

o szczegółową kalkulację i dane źródłowe wszystkich

wzrostów zadań.

Proszę o przedstawienie szczegóło-

wych obliczeń dla każdego zadania oddzielnie.

Poseł Lech Sprawka

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10662)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zaniechania starań o udzielenie

kredytu pod zastaw nieruchomości TVP SA

nia starań o udzielenie kredytu pod zastaw nierucho-

Wrocławiu.

Niedawno media obiegła wieść, poprzedzona in-

formacjami przekazanymi przedstawicielom związ-

ków zawodowych, jakoby Zarząd TVP SA złożył

wniosek o udzielenie kredytu pod zastaw nierucho-

mości dwóch oddziałów terenowych, tj. w Krakowie

i we Wrocławiu.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta

56

budzi określone emocje, zwłaszcza wśród pracowni-

ków zainteresowanych oddziałów terenowych.

Do

opinii publicznej przenikają informacje o coraz to

gorszej sytuacji ﬁnansowejTVPSA,wktórejlogicz-

nym działaniem jest podejmowanie starań gwaran-

tujących stabilność ﬁnansową.

Wmojejocenie,którą

podzielają również przedstawiciele związków zawo-

dowych, błędny jest kierunek działań, których wyni-

kiem jest osłabianie terenowych jednostek TVP ce-

lem zabezpieczenia ﬁnansowegospółki.

Przejawem

tego jest skandaliczna decyzja o skierowaniu wnio-

sku o udzielenie kredytu pod zastaw nieruchomości,

które stanowią podstawę bytowania dwóch najwięk-

szych ośrodków terenowych, tj. w Krakowie i we

Należy mieć ponadto na względzie fakt, iż mają-

tek ww. oddziałów jest własnością obywateli Rzeczy-

pospolitej Polskiej, której dysponentem i administra-

torem jest państwowa spółka nadzorowana przez

Skarb Państwa, reprezentowany przez Pana Mini-

stra.

W związku z tym działania, które w sposób dra-

styczny osłabiają i destabilizują część tego państwo-

wego dobra, budzą uzasadniony sprzeciw.

W sytuacji

oddania pod zastaw tychże nieruchomości w razie

pojawienia się kolejnych kłopotów ﬁnansowychwspół-

ce TVP realne będą zagrożenie i konieczność pozba-

wienia nieruchomości zainteresowanych oddziałów,

co będzie skutkowało rychłym zaprzestaniem przez

nie działalności.

Warto także dodać, iż obiekty TVP

w Krakowie i we Wrocławiu powstały w latach 60.

ubiegłego stulecia z ﬁnansowymudziałemmieszkań-

ców tych miast, którzy wsparli je powszechnymi

składkami.

1.

Czy podejmie Pan Minister, jako nadzorujący

państwową spółkę, jaką jest TVP, działania skutku-

jące odstąpieniem od starań Zarządu TVP SA o udzie-

lenie kredytu pod zastaw nieruchomości należących

do oddziałów w Krakowie i we Wrocławiu?

2.

Jakie są zdaniem Pana Ministra możliwe do

podjęcia działania gwarantujące oddziałom tereno-

wym TVP stabilne warunki ﬁnansowe,wtymtakie,

które nie będą narażały na ponoszenie wieloletnich

zobowiązań pod zastaw majątku?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10663)

do ministra transportu,

pieszym w ciągu drogi krajowej nr 7

zabezpieczenia pieszych w ciągu DK nr 7 na terenie

miejscowości Gaj, gm. Mogilany.

Po raz kolejny pragnę zainteresować Pana Mini-

stra sprawą bezpieczeństwa pieszych w ciągu DK

nr 7 w miejscowości Gaj, gm. Mogilany w Małopolsce.

Wcześniejsze zapytania poselskie, a także apele i dzia-

łania podejmowane przez mieszkańców i samorzą-

dowców w tej sprawie okazały się bezskuteczne.

De-

terminacja ludzi mieszkających w pobliżu tej drogi

i tym samym narażonych na niebezpieczeństwo

w związku z brakiem zwiększającego ich bezpieczeń-

stwo przejścia dla pieszych w postaci docelowej kład-

ki lub tymczasowo wprowadzonej sygnalizacji świetl-

nej po raz kolejny zmusiła ich do wyjścia na ulice

i zaprotestowania w tej sprawie poprzez blokowanie

ruchu na drodze.

Realizacja wspomnianej kładki dla pieszych nad

DK nr 7 w tejże miejscowości w km 677+480 rady-

kalnie poprawi obecną sytuację, w której na niebez-

pieczeństwo narażone są w szczególności dzieci

uczęszczające do pobliskiej szkoły, korzystające do tej

pory zaledwie z przejścia dla pieszych pozbawionego

pełnej sygnalizacji świetlnej.

Szokujące są statystyki

wskazujące, iż na terenie gm. Mogilany w ciągu za-

ledwie ostatnich 5 lat na DK nr 7 w blisko 70 wypad-

kach komunikacyjnych śmierć poniosło 10 osób, ob-

rażenia zaś odniosło prawie 100 osób.

W odpowiedzi na zapytanie poselskie, jakie skie-

rowałem na ręce Pana Ministra, 21 maja 2012 r.

otrzymałem odpowiedź sekretarza stanu w MTBiGM

Tadeusza Jarmuziewicza, że: „ Resort transportu,

dostrzegając problem poprawy bezpieczeństwa ruchu

drogowego w miejscowości Gaj w gminie Mogilany,

uwzględnił w ww. planie („Program redukcji liczby

oﬁarśmiertelnychnalata2011–2013”)budowękład-

ki dla pieszych nad drogą krajową nr 7 w tej miejsco-

wości.

(…)

W kwestii wprowadzenia pełnej sygnali -

zacji świetlnej do czasu wybudowania kładki dla pie-

szych w miejscowości Gaj informuję, iż ewentualna

decyzja w tej sprawie musi być poprzedzona wykona-

niem odpowiednich analiz, w tym także ekonomicz-

nych, których wynik wskazywałby na konieczność

realizacji inwestycji.

Należy jednak wskazać, iż dla

proponowanej budowy również należałoby zabezpie-

czyć odpowiednie środki ﬁnansowe”.

57

Wobec powyższych deklaracji ze strony resortu

jących jak najszybszym zabezpieczeniem ﬁnansowa-

nia ww. inwestycji, mając na uwadze, iż oszczędzanie,

a także wszędzie podnoszony brak środków ﬁnanso-

wych nie powinny być barierą w kwestii należytego

zabezpieczenia życia i zdrowia ludzkiego.

Warto za-

znaczyć, iż dla przedmiotowego zadania została przy-

gotowania pełna dokumentacja i warunkiem wyko-

nania pozostają tylko i wyłącznie ﬁnanse.

nie: Czy dostrzega Pan Minister konieczność i tym

samym wesprze starania mieszkańców i samorzą-

dowców, aby jak najszybciej zabezpieczyć środki ﬁ-

nansowe na realizację kładki dla pieszych nad DK

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

(nr 10664)

do ministra transportu,

zabudowy regulacyjnej na Odrze

Szanowny Panie Ministrze!

Na posiedzeniu Ko-

misji Infrastruktury w dniu 26 września br. uzyska-

łem jako jej członek „Informację ministra transportu,

budownictwa i gospodarki morskiej, ministra rozwo-

ju regionalnego oraz ministra środowiska na temat

przygotowania dokumentacji projektów infrastruk-

turalnych na śródlądowych drogach wodnych prze-

widzianych do ﬁnansowaniaześrodkówUEwlatach

2007–2013 oraz w następnej perspektywie ﬁnanso-

wej na lata 2014–2020”.

Bardzo zaniepokoiły mnie

planowane prace modernizacyjne na odrzańskich za-

budowach regulacyjnych.

Pogłębienie koryta rzeki do

1,8 m nie pozwoli bowiem na transport międzynaro-

dowy na Odrze.

Program Odra 2000 funkcjonujący

już od lat nie przynosi efektów, zatem należy uciec

się, moim zdaniem, do innych rozwiązań.

Nie muszę

podkreślać, iż transport wodny jest najtańszą formą

transportu, zaś jako poseł III kadencji biorący udział

w konferencji nt. żeglugi śródlądowej w Nakle w 2007 r.

doskonale orientuję się, iż ilość polskich statków

przeznaczonych do żeglugi śródlądowej plasuje nas

na 2. miejscu wśród krajów europejskich, zatem za-

plecze transportowe mamy na wysokim poziomie.

Niestety, prawie żaden z tych statków nie pływa po

naszych rzekach z uwagi na ich stan.

Nowa perspektywa unijna 2014–2020 daje nam

dużą szansę, żeby rozwinąć w naszym kraju żeglugę

transportu międzynarodowego, należy jednak w tym

celu przystosować Odrę do IV klasy – drogi między-

narodowej o głębokości 2,5 m, która umożliwi nam

transport ze Śląska poprzez Wrocław i Słubice do

Szczecina, a także ze Słubic przez kanały niemieckie

do Renu i Dunaju.

Niestety, kwota 0,5 mld zł jest na

tyle niska, że nie sądzę, by starczyła na przystosowa-

nie rzeki do III klasy, zaś na pewno nie pozwoli na

pogłębienie jej do 2,5 m i przystosowanie do kl. IV.

Szanowny Panie Ministrze!

Uwzględniając przed-

wujących Odrę do III klasy na plany, które pozwolą

na przystosowanie jej do klasy IV – drogi międzyna-

rodowej oraz zwiększenia kwoty przeznaczonej na

ten cel?

Poseł Jerzy Materna

Interpelacja

(nr 10665)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zapewnienia dodatkowych

Szanowny Panie Ministrze!

Regionalne izby ob-

rachunkowe działają już 20 lat jako organy kontroli

i nadzoru nad działalnością ﬁnansowąsamorządów

terytorialnych.

Muszą przy tym zachowywać wyso-

kie standardy w zakresie zadań nadzorczych i kon-

trolnych, które ulegają systematycznemu rozszerza-

nia ani też wzrost wynagrodzeń, choć stale wzrasta

liczba nakładanych na pracowników zadań.

Sytuacja

ta skutkuje stałą migracją pracowników.

Zatrudnia-

ni bowiem w RIO pracownicy, po przeszkoleniu i uzy-

skaniu doświadczenia, czyli stając się teoretycznie

najbardziej wartościowymi dla ﬁrmypracownikami,

decydują się na odejście ze względów ﬁnansowych

i wzmocnienie kadry ﬁrmoferującychlepszewarun-

ki pracy.

Trudno się im jednak dziwić, gdyż stały

wzrost obowiązków przy zamrożeniu pensji działa

z pewnością demotywująco na osoby posiadające wy-

kształcenie, wiedzę, kompetencje i ambicje zawodo-

we.

W rezultacie RIO muszą stale zatrudniać nowych

pracowników, szkolić ich i przygotowywać do samo-

dzielnego wykonywania zadań, co trwa ok. 2 lat.

Szanowny Panie Ministrze!

Uwzględniając przed-

Czy istnieje możliwość zwiększenia zatrudnienia

w regionalnych izbach obrachunkowych o 40 etatów

w roku 2013?

Czy jest szansa na zapewnienie dodat-

58

kowych środków ﬁnansowychnapodwyższeniewy-

nagrodzeń pracowników RIO?

Poseł Jerzy Materna

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10666)

do ministra zdrowia

w sprawie konieczności odstąpienia

od projektu likwidacji centrów

stąpienia od projektu likwidacji centrów powiada-

miania ratunkowego na terenie byłego woj. często-

chowskiego.

Celem zintegrowanego ratownictwa medycznego

jest stworzenie jednego systemu mającego kompaty-

bilną sieć łączności i sprzęt medyczny oraz wspólne

procedury ratownicze.

Program ten ma być zintegro-

wany z systemem ratowniczo-gaśniczym Państwowej

Straży Pożarnej, tworząc tym samym system ratow-

nictwa medycznego.

Według założeń rozporządzenia

cjonowania centrów powiadamiania ratunkowego

go jedno stanowisko dyspozytora medycznego będzie

przypadać na każde 200 tys. mieszkańców, z zastrze-

żeniem, iż liczba stanowisk dyspozytorów medycz-

nych nie może być mniejsza niż 2.

Tym samym na

terenie woj. śląskiego zostanie utworzonych 6 skon-

solidowanych dyspozytorni medycznych w Często-

chowie, Sosnowcu, Gliwicach, Katowicach, Jastrzę-

biu Zdroju oraz Bielsku-Białej.

Wskutek planowych

działań zostaną zlikwidowane dyspozytornie w Lu-

blińcu, Myszkowie i Kłobucku.

Budzi to sprzeciw

władz samorządowych i niesie za sobą konsekwencje

zagrażające zdrowiu i życiu mieszkańców byłego woj.

częstochowskiego.

Nad miastem i powiatem mysz-

kowskim czuwać będzie dyspozytornia w Sosnowcu,

natomiast powiat lubliniecki i kłobucki obsługiwać

będzie dyspozytornia w Częstochowie.

Przeniesienie dyspozytorni do miejsc odległych,

o innej specyﬁceprzełożysięnawydłużenieczasu

dojazdu do pacjenta, a tym samym na spadek jakości

świadczonych usług medycznych – przykładowo o lo-

sie pacjenta z powiatu lublinieckiego decydować bę-

dzie dyspozytor znajdujący się w Częstochowie, a więc

taki, który nie będzie posiadać aktualnych informa-

cji (warunki pogodowe, natężenie ruchu drogowego)

wpływających na szybkość dojazdu do pacjenta.

Bu-

dzi to obawy mieszkańców, bowiem znane są przy-

padki, gdy ambulans docierał za późno wskutek bra-

ku wiedzy o topograﬁiterenu.

Niejednokrotnie zdarzało się, że wskutek zinte-

growania służb ratowniczych dyspozytor spoza da-

nego powiatu kierował karetkę pogotowia do innej

miejscowości o tej samej nazwie lub też w całkiem

inne miejsce.

Takie „pomyłki” mogą być śmiertelne

w skutkach.

Planowane zmiany budzą również nie-

pokój członków załóg ratunkowych i szpitali.

Przy-

kładowo SPZOZ w Lublińcu obawia się utraty kon-

traktu z NFZ na ratownictwo medyczne.

Wysoko wykwaliﬁkowanypersonelznającydosko-

nale swój rejon oraz wyposażone w najnowszy spe-

cjalistyczny sprzęt ambulanse gwarantują szybką

pomoc.

Mając to na uwadze, warto przy tworzeniu

zintegrowanego systemu ratownictwa medycznego

postawić na czynnik ludzki i zachować powiatowe

dyspozytornie.

2.

Czy mieszkańcy byłego woj. śląskiego mogą li-

czyć na interwencję Pana Ministra w sprawie zacho-

wania powiatowych dyspozytorni?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10667)

do ministra spraw wewnętrznych

cje uzyskane na posiedzeniu Komisji Administracji

wie planowanych do likwidacji posterunków Policji

oraz przyjętych kryteriów ich likwidacji uprzejmie

proszę o wykaz konkretnych miejscowości, w których

likwidowanych będzie 25 posterunków Policji oraz

11 posterunków do przekształcenia w woj. podkar-

packim?

Z należnymi wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

59

Interpelacja

(nr 10668)

do ministra edukacji narodowej

na zlecenie Fundacji Współpracy

Szanowna Pani Minister!

W związku z niepoko-

jącymi sygnałami, które docierają do opinii publicz-

nej po premierze ﬁlmu„Nocwgalerii”(wyproduko-

wanego na zlecenie Fundacji Współpracy Polsko-Nie-

mieckiej), opisującego historię stosunków polsko-nie-

mieckich w sposób wybitnie jednostronny, fałszują-

cego historię Polski, ośmieszającego polską kulturę,

pragnę zapytać Panią Minister: Czy w związku z pla-

nami, aby ﬁlmstałsię–jakopodstawaprojektuedu-

kacyjnego – powszechnie popularyzowaną wśród

młodzieży polskiej i niemieckiej wersją historii obu

narodów, ministerstwo zna projekt i czy wyraziło

swoją opinię na temat jego przydatności do celów edu-

kacyjnych; wydało swoją oﬁcjalnaakceptacjęnaopa-

trzenie go tytułem: projekt edukacyjny?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 10669)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Niedawno do pol-

skiej opinii publicznej dotarła informacja o planach

PKP PLK dotyczących docelowej likwidacji 4 tys.

km obecnych linii kolejowych.

Rewelacje te, jak po-

dają media, wydaje się, że potwierdzają wypowiedzi

wiceministra Andrzeja Massela udzielone portalowi

Rynek-kolejowy.

Najbardziej poszkodowaną częścią Polski w wy-

niku przeprowadzenia tej operacji będzie najprawdo-

podobniej wschodnia część naszego kraju, w tym Lu-

belszczyzna.

Mieszkańcy tego regionu Polski mar-

twią się już dziś o zabezpieczenie funkcjonowania

istniejących jeszcze nielicznych połączeń – tak oso-

bowych, jak i towarowych – bowiem oprócz utraty dla

regionu zdolności komunikacyjnych grozi jego miesz-

kańcom przecież także zapewne redukcja miejsc pra-

cy na kolei.

W ślad za ww. działaniami zapewne może

już w grudniowym rozkładzie jazdy pociągów znik-

nie wiele połączeń kolejowych.

Niepokój udzielił się także, a może przede wszyst-

kich, mieszkańcom Zamojszczyzny, środowiskom ko-

lejarskim i części samorządowców.

Wszyscy oni liczy-

li bowiem i liczą na nie tylko zachowanie coraz popu-

larniejszych obecnie istniejących połączeń kolejo-

wych, są zainteresowani także utworzeniem nowych

połączeń, w tym np. połączenia kolejowego pomiędzy

Zamościem i Hrubieszowem.

Wszyscy ww. liczą tak-

że na to, że koleją będzie można sprawnie dojeżdżać

do wszystkich regionów kraju, w tym do Krakowa,

gdzie studiuje znaczna część naszej młodzieży.

Informacje o likwidacji nawet 4 tys. km torów ko-

lejowych te nadzieje mocno podważają, tym bardziej

że wśród wymienianych likwidowanych ilości linii ko-

lejowych są takie odcinki, jak: Zamość – Hrubieszów

(53 km), Zwierzyniec – Hrebenne (61,5), Hrebenne –

Munina/Jarosław (80 km), Chełm – Włodawa itp.

1.

Które z linii kolejowych na Lubelszczyźnie zo-

staną zlikwidowane przez PKP PLK?

2.

Czy planowana jest w najbliższych rozkładach

jazdy likwidacja połączeń kolejowych łączących mia-

sta Lubelszczyzny z resztą Polski?

Jeżeli tak, to pro-

szę o ich wskazanie.

3.

Jaka jest przewidywana skala redukcji zatrud-

nienia na kolei w związku z planami likwidacji części

torów kolejowych?

4.

Ilu kolejarzy w województwie lubelskim, w tym

w szczególności w Zamościu i w byłym województwie

zamojskim, może spodziewać się zwolnienia z pracy

lub ograniczenia wymiaru czasu pracy?

5.

Czy w planach jest również likwidacja przewo-

zów towarowych na trasach biegnących przez Lu-

belszczyznę, w tym w szczególności przez Zamość i byłe

województwo zamojskie?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10670)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

W lipcu br. przez Pol-

skę przetoczyła się fala gwałtownych burz i wyłado-

wań atmosferycznych, które w sposób niekiedy bar-

dzo uciążliwy i tragiczny dotknęły mieszkańców róż-

60

nych części naszego kraju.

Jeszcze wcześniej, bo

w 2010 r., mieliśmy do czynienia z klęską powodzi.

Niekiedy, być może, trudno bardzo dokładnie

tego rodzaju zdarzenia losowe.

Jednak powołane do

tego celu organa państwowe powinny być na takie

wypadki zarówno odpowiednio przygotowane, jak

również muszą one dobrze wypełniać nałożone na nie

obowiązki już w czasie zaistnienia ww. sytuacji.

W takich przypadkach wymagamy, jako społe-

czeństwo, skutecznych działań Rządowego Zespołu

Zarządzania Kryzysowego oraz właściwych woje-

wódzkich zespołów zarządzania kryzysowego oraz

współpracy ww. jednostek m.in. z Instytutem Mete-

orologii i Gospodarki Wodnej.

Ww.

czynności są istot-

ne we wszystkich fazach reagowania kryzysowego,

zwłaszcza gdy chodzi o szybkie i skuteczne ostrzega-

nie ludności o powodziach, trąbach powietrznych, jak

również zabezpieczenie pozostawianego mienia i ja-

kość pomocy udzielanej poszkodowanym.

Powstaje zatem pytanie, na ile zaistniałe ww. zda-

rzenia wpłynęły na modyﬁkację„Krajowegoplanu

reagowania kryzysowego”, opracowywanego przez

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, oraz podobne

plany wojewódzkie i powiatowe, zwłaszcza w regio-

nach dotkniętych katastrofami.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

w dyrektywie 2007/60/WE Parlamentu Europejskie-

ra zobowiązuje Polskę do opracowania wstępnej oce-

ny ryzyka powodziowego, map zagrożenia powodzio-

wego, map ryzyka powodziowego i planów zarządza-

nia ryzykiem?

2.

Czy po tragicznych powodziach w 2010 r. oraz

nawałnicach w roku bieżącym prowadzone są w Pol-

sce prace nad przygotowaniem i realizacją systemo-

wych rozwiązań w obszarze ochrony ludności przed

takimi zagrożeniami, zwłaszcza w zakresie budowy

systemu monitorowania, prognozowania i ostrzega-

nia?

Czy i w jakim zakresie przedsięwzięcia powyższe

zaawansowane są na terenie woj. lubelskiego?

3.

Szczupłość środków budżetowych w ostatnich la-

tach sprawiała, iż wysokość nakładów planowanych

przez wojewodów pokrywała tylko niewielką część po-

trzeb w zakresie utrzymania urządzeń melioracji wod-

nych.

Czy w takiej sytuacji stan urządzeń melioracji

wodnych podstawowych jest wystarczający do zniwelo-

wania zagrożenia powodziowego w regionach dotknię-

tych powodziami, w tym na terenie woj. lubelskiego?

4.

Czy w chwili obecnej funkcjonuje zatwierdzony

centralny plan ochrony przeciwpowodziowej oraz spójne

z nim plany wojewódzkie i powiatowe oparte m.in. na

przedsięwzięciach zaleconych przez ww. dyrektywę?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 10671)

do prezesa Rady Ministrów

rządu PO–PSL w czasie negocjacji

nad ustanowieniem wspólnej polityki rolnej

dopłat bezpośrednich

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z obecnie

obowiązującymi zasadami płatności bezpośrednie są

obecnie podstawowym instrumentem wsparcia rol-

nictwa.

Dzięki nim możliwe jest rekompensowanie

rolnikom spadku uzyskiwanych dochodów, które

mogą wynikać m.in. ze zmniejszenia wysokości cen

rolnych na rynkach światowych oraz wzrostu kosz-

tów produkcji rolnej.

Otrzymywane dopłaty mają

także zwiększać konkurencyjność produktów rol-

nych UE.

Obecny system płatności bezpośrednich jest re-

alizowany w dwóch modelach – w systemie płatności

jednolitej oraz w systemie jednolitej płatności obsza-

rowej.

W obu tych przypadkach płatności są przyzna-

wane rolnikom na podstawie posiadanych przez nich

uprawnień.

Niestety, mimo że polscy rolnicy, w ramach wspól-

nej polityki rolnej, już od 2004 r. otrzymują dopłaty

bezpośrednie do prowadzonej produkcji, to są one

nieporównywalnie niższe od tych, jakie uzyskują rol-

nicy z tzw. starej Unii.

Warto w tym kontekście przywołać niektóre za-

pisy opinii sporządzonej przez Biuro Analiz Sejmo-

wych, która dotyczyła zgodności zasad podziału środ-

ków ﬁnansowychprzewidzianychnapłatnościbez-

pośrednie dla rolników, określonych w projekcie roz-

porządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady usta-

nawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośred-

nich dla rolników na podstawie systemów wsparcia

cjonowaniu Unii Europejskiej (TfUE).

W powyższej opinii wskazano m.in., że jedną

z podstaw funkcjonowania Unii Europejskiej jest za-

kaz dyskryminacji.

W sposób najbardziej ogólny za-

kaz ten został sformułowany w art. 18 akapit 1 TfUE.

Stanowi on, że w zakresie zastosowania traktatów i bez

przewidują, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze

względu m.in. na przynależność państwową.

Polscy rolnicy znają kapitulancką postawę rządu

polskiego, który temat wyrównania unijnych dopłat

bezpośrednich wyrzucił poza krąg swojego zaintere-

sowania, co przyczyniło się praktycznie do pogrzeba-

nia szans na ich wyrównanie.

Jednak niektórzy przyj-

mują, że najprawdopodobniej w kwietniu przyszłego

roku zakończą się ostateczne negocjacje w sprawie

funkcjonowania wspólnej polityki rolnej do 2020 r.

w zakresie: płatności bezpośrednich, rozwoju obsza-

61

rów wiejskich, wspólnej organizacji rynków rolnych

oraz ﬁnansowania,monitorowaniaikontroliWPR.

projektowanych zapisów nowej wspólnej polityki rol-

nej na lata 2014–2020?

2.

Jakie czynności podejmuje kierowany przez

Pana rząd, aby polscy rolnicy, otrzymujący znacznie

niższe środki ﬁnansoweztytułudopłatbezpośred-

nich, nie byli w tym zakresie dyskryminowani w sto-

sunku do rolników z tzw. starej UE?

3.

Proszę o przedstawienie obecnego stanu nego-

cjacji pakietu legislacyjnego dotyczącego WPR po

2013 r. z równoczesną oceną realizacji oczekiwań rzą-

du w zakresie europejskiej polityki rolnej?

4.

W jaki sposób zamierza rząd polski realizować

w sprawie wsparcia rządu Rzeczypospolitej Polskiej

ności i postępu oraz wprowadzenia równych i niedy-

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 10672)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z coraz po-

wszechniej podnoszonymi informacjami zamieszczo-

nymi także w mediach, m.in. na portalu Onet (arty-

kuł z dnia 9 października br. pt. „Niemcy forsują

osobny budżet strefy euro”), grupa państw tzw. starej

Unii Europejskiej na czele z Niemcami chce rozdzia-

łu wspólnego dotychczas budżetu unijnego na dwa

oddzielne.

Do pierwszej grupy mają przynależeć pań-

stwa strefy euro, a do drugiej pozostałe kraje UE,

w tym również Polska.

Już teraz wiadomo, że plan

powstania osobnego budżetu dla państw strefy euro

będzie przedmiotem dyskusji w czasie obrad tzw.

szczytu UE 18 i 19 października br.

Eksperci szacują, że ewentualne wprowadzenie

w życie pomysłu podziału budżetu UE na lata 2014–

–2020 będzie prawdopodobnie skutkowało dla nasze-

go kraju utratą minimum kilkunastu miliardów euro

środków, które w głównej mierze mogłyby być prze-

znaczone na politykę spójności, rozwój gospodarczy

naszego kraju.

Co więcej, eksperci podnoszą, że plany

oddzielnych budżetów dla grup państw UE w przyszłej

perspektywie ﬁnansowejmogązostaćwykorzystane

również jako argument do zmniejszenia budżetu całej

Unii, i przypominają za wyborczymi obietnicami ko-

alicji PO–PSL, że Polska miała otrzymać na nową

perspektywę ﬁnansowąUEkwotę80mldeuro.

Warto w tym kontekście przypomnieć, że dzięki

skutecznym negocjacjom z Unią Europejską koalicyj-

nego rządu Prawa i Sprawiedliwości to właśnie Pol-

ska została największym beneﬁcjentemunijnychfun-

duszy w obecnej perspektywie ﬁnansowej.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

1.

Jak ocenia Pan pomysł oddzielnego budżetu dla

państw strefy euro i pozostałych krajów UE?

2.

Jakie działania podejmuje kierowany przez

Pana koalicyjny rząd PO–PSL dla skutecznego za-

bezpieczenia dla Polski jak największych środków

ﬁnansowychzbudżetuUEnalata2014–2020?

3.

Czy w przypadku nieodpowiedzialnego prowa-

dzenia m.in. przez Niemcy procedury stworzenia

dwu budżetów w ramach UE rząd polski zdecyduje

się na skuteczne oprotestowanie tych szkodliwych

dla Polski i UE planów?

Jakie widzi Pan Premier

skuteczne sposoby na ww. plany?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 10673)

do ministra ﬁnansów

w sprawie deﬁcytu sektora ﬁnansów

publicznych oraz polityki ﬁnansowej

za rządów PO–PSL

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku już lat przed-

stawiciele koalicyjnego rządu PO–PSL, m.in. poprzez

media, informują, iż sytuacja gospodarcza naszego

kraju jest wyjątkowo dobra na tle niektórych państw

Unii Europejskiej.

Zostało nawet ukute wyrażenie

tzw. zielonej wyspy, które miało obrazowo utwierdzać

Polaków o świetnej koniunkturze gospodarczej,

w jakiej znajduje się Polska w dobie kryzysu.

W tym

miejscu należy podkreślić, iż ogólny bilans gospodar-

czy jakiegokolwiek kraju na świecie musi wynikać

z prawidłowego zaangażowania i połączenia kilku

niezbędnych elementów, np. zaradności i przedsię-

biorczości jego mieszkańców czy sprzyjającej polityki

rządzących.

Aktualnie, jak widać, z zielonej wyspy, pod rząda-

mi koalicji PO–PSL, nasz kraj stał się niemal repu-

bliką bananową, w której nie są przestrzegane stan-

62

dardy demokratycznego państwa prawa i coraz bar-

dziej widoczny jest brak troski rządzących o zabez-

pieczenie interesów narodowych, a także obywateli.

Najlepszym tego przykładem jest tzw. afera Amber

Gold.

Dlatego też wielu mieszkańców naszego kraju

uważa, że to wszystko dobitnie świadczy o demonta-

żu państwa polskiego pod rządami PO–PSL.

Jak widać jednak, ani liczne niekorzystne decyzje

rządu, afery (na przykład tzw. taśmowa), ani złe za-

rządzanie naszym krajem nie psuje dobrego samopo-

czucia przedstawicieli rządzącej koalicji PO–PSL.

Z drugiej strony ta nieskuteczna władza odrzuca

wszelkie propozycje opozycji, w tym także Klubu Par-

lamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

Jednocześnie

należy podkreślić, że ww. wnioski i projekty napraw-

cze składane są w imię, wynikają z troski o los Polski

i rodaków.

Według wyliczeń ekspertów gospodarczych już od

zwiększaną wysokością długu publicznego.

Zauwa-

żają oni również, że kiedy koalicyjny rząd PO–PSL

przejmował władzę, dług publiczny niewiele przekra-

czał 500 mld zł (wynosił niecałe 45% PKB), a deﬁcyt

sektora ﬁnansówpublicznychzaledwie2%PKB.

Wy-

starczyło kilka lat rządów obecnej koalicji, a na ko-

niec 2011 r. dług publiczny wyniósł już 860 mld zł

(56,3% PKB), przy jednoczesnej wyprzedaży majątku

narodowego na kwotę około 50 mld zł.

Co więcej, jako

społeczeństwo w gruncie rzeczy nie wiemy, czy po-

wyższe dane są prawdziwe.

Wszystko wskazuje na to,

że i w tym roku zostaniemy zadłużeni o kolejne mi-

liardy złotych.

Rodzi się pytanie: Jak długo jeszcze

polskie społeczeństwo będzie karmione bajkami o tym,

jak dobrze nasz kraj jest zarządzany przez koalicję

PO–PSL?

Mówi się, że „po owocach ich poznacie”,

i społeczeństwo polskie już zauważyło żenujący „do-

robek specjalistów” obecnej ekipy rządzącej.

1.

Jaka jest obecna wielkość deﬁcytu ﬁnansów

publicznych?

Jaka jest przewidywana jego kwota na

koniec bieżącego roku?

2.

Proszę podać przyczyny, dla których od czasów

objęcia władzy przez koalicyjny rząd PO–PSL tak

straszliwie jesteśmy zadłużani.

3.

Proszę o podanie kwoty, jaka zasiliła w roku

ubiegłym budżet państwa z tytułu prywatyzacji

przedsiębiorstw i spółek Skarbu Państwa.

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 10674)

do ministra rozwoju regionalnego

założeń Strategii Rozwoju Polski Zachodniej

podczas planowania perspektywy ﬁnansowej

2014–2020

Szanowna Pani Minister!

We wrześniu 2010 r.

marszałkowie województw lubuskiego, zachodniopo-

morskiego, dolnośląskiego, opolskiego oraz wielko-

polskiego zawarli porozumienie, w efekcie którego

rozpoczęły się prace merytoryczne nad opracowa-

niem założeń Strategii Rozwoju Polski Zachodniej.

marszałkowie zwrócili się do Pani Minister z prośbą

o wsparcie tej inicjatywy.

Propozycja spotkała się

Rozwoju Regionalnego, które zapewniło część środ-

ków ﬁnansowychnaopracowanieanalizwykonywa-

nych pod kątem inicjatywy Polska Zachodnia 2020,

jak również wyznaczyło swoich stałych przedstawi-

cieli do prac we wszystkich grupach tematycznych.

Jednakże zgodnie z obowiązującym w Polsce porząd-

kiem prawnym przedmiotowy dokument może zostać

przedstawiony pod obrady oraz uchwalony przez

Radę Ministrów wyłącznie na wniosek ministra od-

powiedzialnego za rozwój regionalny.

Pierwszym bezpośrednim efektem prac przedsta-

wicieli pięciu urzędów marszałkowskich i minister-

stwa był dokument pn. „Raport metodyczny dotyczą-

cy identyﬁkacjiianalizypotencjałówrozwojowych

Polski zachodniej – Polska Zachodnia 2020”, który

został przekazany władzom województw dnia 25 lu-

tego 2011 r.

Kolejno eksperci regionalni przygotowa-

li raporty, w których opisano potencjały rozwojowe

poszczególnych województw w kontekście rozwoju

społeczno-gospodarczego Polski zachodniej.

Po ak-

ceptacji przez poszczególne zarządy województw wy-

żej opisanych dokumentów pomiędzy majem a listo-

padem 2011 r. wypracowano „Diagnozę strategiczną

Polski zachodniej”.

Założenia Strategii Rozwoju Polski Zachodniej

zostały zaakceptowane przez samorządy województw

do końca marca 2012 r.

Następnie 2 kwietnia 2012 r.

skiem o kontynuowanie prac, przy wiodącej roli Mi-

nisterstwa Rozwoju Regionalnego i wspomagającej

roli samorządów województw.

Mam nadzieję, że w przyszłym układzie progra-

mowania europejskiej polityki spójności dla Polski

w latach 2014–2020 propozycje projektów wypraco-

wanych w toku prac nad Strategią Rozwoju Polski

Zachodniej staną się podstawą programu operacyj-

nego Polski zachodniej lub zostaną wykorzystane

w programie operacyjnym podejmującym zagadnie-

nia międzywojewódzkie oraz ponadregionalne, a tak-

63

że w pozostałych mechanizmach realizacji polityki

regionalnej od roku 2014.

W związku z tym zwracam

założenia przedstawione w Strategii Rozwoju Polski

Zachodniej w programowaniu europejskiej polityki

spójności dla Polski na lata 2014–2020?

2.

Czy istnieje realna szansa, aby w perspektywie

ﬁnansowej2014–2020powołanyzostałodrębnypro-

gram operacyjny dla Polski zachodniej?

3.

Czy Ministerstwo Rozwoju Regionalnego prze-

widuje powołanie innych instrumentów ﬁnansowych

realizacji polityki regionalnej, które w sposób szcze-

gólny uwzględnią międzywojewódzkie i ponadregio-

nalne potrzeby rozwojowe województw tworzących

inicjatywę Polska Zachodnia 2014–2020?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 10675)

do ministra zdrowia

w sprawie fatalnej kondycji ﬁnansowej

szpitali – instytutów badawczych

nadzorowanych przez ministra zdrowia,

Wyniki kontroli zawarte w raporcie Najwyższej

Izby Kontroli dotyczące funkcjonowania wybranych

instytutów badawczych nadzorowanych przez mini-

stra zdrowia są niepokojące i powinny skłonić mini-

sterstwo do podjęcia natychmiastowych działań na-

prawczych.

Łącznie zadłużenie skontrolowanych

przez NIK instytutów badawczych wynosi 283 mln zł,

co może doprowadzić do zagrożenia funkcjonowania,

a nawet istnienia tych placówek.

W najbardziej dra-

matycznej sytuacji znajdują się: Instytut Centrum

trum Zdrowia Dziecka w Warszawie i Instytut Reu-

matologii im. prof. dr hab. med. Eleonory Reicher.

Zadłużenie jest spowodowane gigantycznym sku-

mulowaniem zobowiązań i nieprawidłowości oraz

wymaga natychmiastowej reakcji Ministerstwa Zdro-

wia.

NIK podkreśla, że aktualna kondycja ﬁnansowa

jest wynikiem m.in.:

— braku funkcjonowania zintegrowanych syste -

mów informatycznych,

— braku rzetelnych ocen i powiązań efektów pra -

cy z wysokością wynagrodzeń i premii,

— wzrostu zatrudnienia w części instytutów i spad -

ku liczby pracowników naukowych.

Podkreślić należy, że 10 z 16 instytutów powstało

w latach 50. ubiegłego wieku w zupełnie innych uwa-

runkowaniach gospodarczych, co nie jest faktem bez

znaczenia w aktualnej sytuacji.

Raport NIK jest alarmujący i wykazuje rażące

zaniedbania także w następujących obszarach:

— prowadzenia badań klinicznych,

— gospodarowania majątkiem,

— zlecania badań podwykonawcom bez wymaga -

nej zgody Ministerstwa Zdrowia i zawierania umów

conych badań z naruszeniem umów z ministerstwem,

— nadużywania zamówień w trybie z wolnej ręki.

Podsumowując: 15 z 16 instytutów badawczych

przynosi straty, żadna z objętych kontrolą placówek

nie potraﬁłaudowodnićkorzyścipłynącychzprowa-

dzonych badań, a ministerstwo nie obligowało pod-

ległych sobie instytutów do wdrażania programów

naprawczych.

Mało tego, ministerstwo przyznawało

olbrzymie środki (w latach 2008–2009 przekazało

sześciu z nich aż 91 mln zł) z przeznaczeniem na

programy wzmocnienia bezpieczeństwa zdrowotnego

obywateli.

Niestety, część tych środków przeznaczo-

no na spłatę długów.

NIK sugeruje, iż część instytutów należałoby

przekształcić w zwykłe szpitale, zmniejszając dotacje

na badania naukowe, co wzmocniłoby potencjał po-

zostałych.

Mając na uwadze dramatyczne wnioski płynące

z raportu NIK oraz konieczność podjęcia natychmia-

stowych działań zmierzających do ustabilizowania

sytuacji ﬁnansowejinstytutówbadawczych,uprzej-

1.

Dlaczego ministerstwo nie sprawowało należy-

tego nadzoru nad instytutami badawczymi, choć są

to jednostki podlegające jego bezpośredniemu nadzo-

rowi, co doprowadziło do rażących zaniedbań wyka-

zanych w raporcie NIK?

2.

Kto poniesie konsekwencje tych zaniedbań

i jakie działania naprawcze ma zamiar podjąć mini-

sterstwo?

3.

Czy, zdaniem ministerstwa, doszło do konﬂiktu

interesów w czasie kiedy nadzór nad instytutami

sprawował wiceminister A. W. (dyrektor Instytutu

Reumatologii na urlopie bezpłatnym) w okresie lu-

ty–maj 2011 r.?

Poseł Wojciech Szarama

64

Interpelacja

(nr 10676)

do ministra obrony narodowej

w sprawie konieczności zintensyﬁkowania

działań informacyjnych skierowanych

przysługujących im uprawnień,

Wejście w życie długo oczekiwanej ustawy z dnia

umożliwia weteranom wojennym, uczestnikom misji

zagranicznych korzystanie z pomocy systemowej

obejmującej m.in. leczenie, rehabilitację, pomoc psy-

chologiczną i ﬁnansową.

Danezlipcabr.pokazują,

że z pomocy korzysta zaledwie 2 tys. byłych żołnie-

rzy.

Ta liczba zaskakuje, biorąc pod uwagę, że w cza-

sie toczących się prac nad ustawą Ministerstwo Obro-

ny Narodowej szacowało liczbę weteranów na ok. 100

tys. (tyle osób brało udział w misjach pokojowych od

1953 r.)

Do tej pory większość wniosków o przyznanie sta-

tusu weterana złożyli byli uczestnicy misji w Iraku

i Afganistanie.

Jedną z przyczyn małej ilości wnio-

sków może być brak rozpowszechnienia stosownych

informacji, szczególnie wśród byłych żołnierzy, któ-

rzy odbywali misje przed 2000 r.

Nowa ustawa otwiera szerokie możliwości pomocy

dotyczącej wielu obszarów i słuszne jest, aby system

pomocy służył wszystkim uprawnionym.

Prace nad

ustawą toczyły się kilka lat i celowe było stworzenie

bazy danych byłych żołnierzy, co umożliwiłoby do-

tarcie do nich ze stosowną informacją.

Aktualnie zadanie to w większym stopniu winny

wziąć na siebie wojskowe komendy uzupełnień, tak

aby informacja o przysługujących uprawnieniach do-

tarła do wszystkich.

Mając na uwadze dobro weteranów wojennych,

szczególnie rannych i poszkodowanych w czasie misji

1.

Ile decyzji o przyznaniu statusu weterana i we-

terana poszkodowanego wydało ministerstwo od dnia

granicami państwa?

2.

Czy ministerstwo zintensyﬁkujedziałaniain-

formacyjne dotyczące przysługujących uprawnień

skierowane do byłych żołnierzy?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 10677)

do ministra ﬁnansów

oraz

ministra spraw zagranicznych

w sprawie umowy o unikaniu podwójnego

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym z najważniej-

szych obszarów na gospodarczej mapie świata jest

Tajwan, który pomimo niewielkiego terytorium i po-

pulacji wynoszącej 23 mln mieszkańców posiada jed-

ne z największych rezerw walutowych świata (zale-

dwie o połowę mniejsze niż rezerwy Unii Europej-

skiej).

Firmy tajwańskie znane są z tego, że sporo

inwestują na rynkach zagranicznych, jednak w przy-

padku Polski jest to kwota wynosząca w przybliżeniu

zaledwie 100 mln zł.

Główną przeszkodą zacieśnienia

stosunków gospodarczych z Tajwanem jest brak

umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Dla

przykładu Węgry, które posiadają taką umowę z Taj-

wanem, przyciągnęły 10-krotnie więcej tajwańskich

inwestycji niż Polska.

Oprócz Węgier umowę o uni-

kaniu podwójnego opodatkowania z Tajwanem posia-

dają inne państwa Unii Europejskiej, wśród których

należy wymienić: Belgię, Danię, Francję, Holandię,

Słowację, Szwecję i Wielką Brytanię.

W związku

Na jakim etapie jest przygotowywana umowa

o unikaniu podwójnego opodatkowania między Pol-

ską a Tajwanem?

Co jest powodem, iż prace nad wyżej wymienioną

umową opóźniają się, mimo iż istnieje wola z obu

stron, aby taką umowę wprowadzić w życie?

Jakie skutki ﬁnansowe dla polskiej gospodarki

wynikają z braku umowy o unikaniu podwójnego

opodatkowania z Tajwanem?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10678)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W świetle „Informacji

ści i praw człowieka i obywatela”, jak również licz-

65

nych zdań odrębnych dołączonych do postanowienia

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r.

w sprawie o sygnaturze Pp 1/10 można odnieść wra-

żenie, iż konstytucyjnemu zakazowi funkcjonowania

partii politycznych odwołujących się w swoich pro-

gramach do metody i praktyk faszyzmu nie odpowia-

dają skuteczne mechanizmy badania zgodności funk-

cjonowania partii z konstytucją.

W obecnej sytuacji brakuje możliwości podjęcia

skutecznych działań prewencyjnych, nawet w przy-

padku faktycznego rozszerzania symboliki partii

o symbole faszystowskie albo nawołujące do niena-

wiści.

Wątpliwości budzi również niejednolitość prze-

pisów o ciężarze dowodów i argumentacji w postępo-

waniu dotyczącym niezgodności z konstytucją celów

partii oraz działalności partii.

Sugerowane rozwiązanie powinno opierać się na

rozszerzeniu uprawnień Trybunału Konstytucyjnego

ministerstwo przewiduje w opisanym zakresie nowe-

lizację ustawy o partiach politycznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Wałbrzych, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10679)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Ministrze!

Jak stwierdziła rzecz-

nik praw obywatelskich w „Informacji o działalności

człowieka i obywatela”, proces stanowienia prawa

w Polsce tylko od strony formalnej bliski jest zacho-

waniu standardów europejskich.

Niejasne i niejedno-

znaczne przepisy, a w konsekwencji niejednokrotnie

brak realnych możliwości sprostania przez obywate-

li wymogom prawa lub wręcz pozostawienie ich bez

praw, wynika z nagminnego naruszania zasad przy-

zwoitej legislacji przez rząd.

Dobitnym przykładem tego działania było stano-

wienie prawa w drodze rozporządzenia do ustawy

dycznych w atmosferze zdradzającej całkowity brak

organizacji w Ministerstwie Zdrowia, co spotkało się

z głębokim i słusznym sprzeciwem opinii publicznej

w ostatnich dniach grudnia 2011 r.

(Ministerstwo

Zdrowia zwlekało z wydaniem rozporządzenia prze-

szło sześć miesięcy i trzy tygodnie, czyniąc to w ostat-

nim możliwym terminie).

Przywołując ten przykład,

pragnę odwołać się również do danych zawartych

w informacji, które wskazują na skalę problemu – aż

170 upoważnień ustawowych nie zostało zrealizo-

wanych na dzień 11 lutego 2011 r.

Należy przypusz-

czać, że liczba ta utrzymuje się nadal na podobnym

poziomie.

Skutki niestarannej legislacji w postaci braku

kluczowych aktów wykonawczych wydanych w odpo-

wiednim czasie, rosnącej wykładniczo liczby noweli-

zacji ustaw (nierzadko kilkanaście nowelizacji w jed-

nym roku), a nawet zmiany ustaw, które jeszcze nie

weszły w życie, świadczą o mało przemyślanej stra-

tegii prawodawstwa w Polsce.

Zaskakiwanie obywa-

teli nowymi przepisami, bez umożliwienia poznania

w odpowiednim czasie nowego prawa, wpływają ne-

gatywnie na pewność obrotu prawnego i poczucie

bezpieczeństwa prawnego, a ponadto nie przyczynia-

ją się do wzmacniania zasady budzenia zaufania

przez organy władzy publicznej.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania ma-

jące na celu podwyższenie standardów stanowienia

prawa w Polsce?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

(nr 10680)

do ministra edukacji narodowej

osobom niepełnosprawnym

Szanowna Pani Minister!

Od 1 września 2012 r.,

po zmianie ustawy o systemie oświaty, absolwenci

zasadniczej szkoły zawodowej z dysfunkcją wzroku

nie mają możliwości kontynuowania nauki w uzupeł-

niających liceach ogólnokształcących.

Nie mogą tak-

że kontynuować nauki w klasie II liceum ogólno-

kształcącego dla dorosłych, ponieważ w ośrodku szkol-

no-wychowawczym nie może powstać szkoła dla do-

rosłych.

Chciałabym zapytać: Jak zamierza Pani Minister

rozwiązać problem dalszego kształcenia osób niewi-

domych i niedowidzących?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 15 października 2012 r.

66

Interpelacja

(nr 10681)

do ministra spraw wewnętrznych

niechronionych uczestników ruchu

Panie Ministrze!

Dynamiczny wzrost liczby uczest-

ników ruchu drogowego potęguje stopień zagrożenia

cej Polaków wsiada na rowery.

Są oni, obok pieszych i

motorowerzystów, niechronionymi uczestnikami ru-

chu.

Bezpieczeństwo to podstawowa sprawa, niestety

prowadzają do kolizji, kraks, wypadków – stwarzają

zagrożenie.

Należy edukować zarówno kierowców sa-

mochodów, jak i słabszych użytkowników ruchu o bez-

pieczeństwie poruszania się po drodze.

W związku z tym chciałabym zapytać:

Czy ministerstwo bierze pod uwagę obowiązkowe

egzaminy na kartę rowerową, podobne do egzami-

nów na prawo jazdy?

Jak zapatruje się na edukowa-

nie najmłodszych w tej kwestii?

Jak wygląda wdrożenie programów dla poprawie-

nia bezpieczeństwa niechronionych użytkowników

ruchu?

Czy podniesienie wysokości mandatów może przy-

czynić się do poprawy bezpieczeństwa wśród niechro-

nionych uczestników ruchu?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Interpelacja

(nr 10682)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wydania rozporządzenia

Pani Minister!

Zapisy znowelizowanej ustawy o sys-

temie oświaty w art. 64 ust. 4 dają prawo, począwszy

od 1 września 2012 r., do organizacji w szkole obo-

wiązkowych zajęć edukacyjnych z wykorzystaniem

dobry pomysł, ponieważ zapis idzie z duchem czasu

i otwiera nowe możliwości kształcenia dla uczniów

chorych, niepełnosprawnych.

Jednak istnieje pro-

blem, ponieważ według art. 64 ust. 5 minister wła-

rozporządzenie dotyczące warunków organizacji tych

zajęć, a takiego rozporządzenia jeszcze nie ma.

Dlatego pytam: Kiedy możemy spodziewać się wy-

dania rozporządzenia dotyczącego warunków orga-

nizacji zajęć edukacyjnych z wykorzystaniem metod

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 10683)

do ministra środowiska

dotyczących walki z hałasem

Szanowny Panie Ministrze!

Weszło w życie rozpo-

rządzenie ministra środowiska w sprawie zwiększe-

nia dopuszczalnych norm hałasu.

W nowym rozporządzeniu limity hałasu zostały

w nocy.

Celem tej regulacji jest ograniczenie stoso-

wania ekranów akustycznych w miejscach, które nie

znacznymi kosztami budowy, stwarzają problemy

w ramach utrzymania, a często stwarzają dodatkowe

zagrożenie dla użytkowników oraz ryzyko w razie

wypadków lub klęsk żywiołowych.

Jednak należy tez

pamiętać o tym, że zwiększanie limitów hałasu wpły-

wa na zdrowie człowieka.

Eksperci przypominają, że

ponad 40% Polaków żyje w hałasie, w streﬁepowyżej

70 dB – ponad 10 mln mieszkańców miast i 4,5 mln

mieszkańców terenów wiejskich.

Zły klimat aku-

styczny występuje na ponad 1/4 powierzchni kraju.

Uporczywe dźwięki docierają do rezerwatów i enklaw

specjalnie przez ludzi chronionych.

Czy Ministerstwo Środowiska przygotowuje roz-

wiązania prawne, dzięki którym możliwe będzie

zwalczanie nadmiernego hałasu i jego następstw

w środowisku?

Jeśli tak, to kiedy będą przedstawio-

ne społeczeństwu?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

67

Interpelacja

(nr 10684)

do ministra transportu,

inwestycji drogowych na Dolnym Śląsku

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy połu-

dniowo-zachodniej Polski, szczególnie zaś Dolnoślą-

zacy, oczekują rozpoczęcia prac nad drogą S3.

Trasa S3 pozwoli na szybkie i bezpieczne połącze-

nie Nowej Soli, Legnicy, Lubawki i łączącej się z nią

trasy R11 Hradec Králové – Lubawka.

Strona czeska

przedstawiła swoje dokonania w zakresie budowy au-

tostrady D11 pomiędzy Pragą i Hradec Králové oraz

drogi ekspresowej R11 Hradec Králové – Lubawka.

Jednak to odcinek drogi leżący na terenie powiatu

kamiennogórskiego jest kluczowym dla pomyślności

projektu korytarza drogowego na trasie Paryż – No-

rymberga – Praga – Wrocław – Warszawa – Brześć

– Moskwa.

Proszę o udzielenie odpowiedzi na pytanie: Kiedy

rozpocznie się budowa trasy S3?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 10685)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie niepokojących sygnałów

dotyczących zmian w strukturze

Szanowny Panie Ministrze!

Funkcjonariusze Stra-

ży Granicznej z Placówki SG w Szczecinie-Golenio-

wie są zaniepokojeni planami resortu, które mają

doprowadzić do scalenia trzech granicznych jedno-

stek organizacyjnych funkcjonujących w rejonie

Szczecina, tj.: Placówki Straży Granicznej w Szcze-

cinie, Szczecinie Porcie i Szczecinie-Goleniowie.

Pla-

cówka SG w Szczecinie-Goleniowie obsługuje lotni-

cze przejście graniczne i jest oddalona o ponad 50 km

od planowanej nowej połączonej placówki.

Poza oczy-

wistymi względami merytorycznymi utrzymanie

PSG w Szczecinie-Goleniowie w znacznym stopniu

pomogłoby zminimalizować skutek społeczny plano-

wanej reorganizacji.

Aktualnie obsada etatowa trzech

placówek w rejonie Szczecina wynosi 383 funkcjona-

riuszy.

Osoby, które nie znajdą zatrudnienia w nowo-

powstałej placówce, zostaną przeniesieni do jedno-

stek znajdujących się na wschodzie kraju, co znacznie

utrudni funkcjonariuszom życie rodzinne oraz pogor-

szy sytuację ﬁnansowąichrodzin.

Od2002r.reali-

zowana jest reorganizacja struktur Straży Granicz-

nej na całym odcinku granicy województwa zachod-

niopomorskiego.

Proces ten w konsekwencji dopro-

wadził do likwidacji Pomorskiego Oddziału Straży

Granicznej w Szczecinie, który do chwili obecnej jest

jedynym oddziałem w pełni zlikwidowanym w Polsce.

Pozostałą strukturę Straży Granicznej w rejonie

Szczecina czeka kolejna faza reorganizacji zmierza-

jąca do likwidacji Placówki SG w Szczecinie-Golenio-

wie.

Działania te odbierane są jako marginalizacja

rejonu szczecińskiego.

Negatywnie wpłyną na po-

ziom przestępczości, który wg statystyk w wojewódz-

twie zachodniopomorskim kształtuje się na najwyż-

szym poziomie w Polsce.

Planowana likwidacja pla-

cówki spowoduje, iż Port Lotniczy Szczecin-Goleniów

stanie się jedynym tego typu podmiotem z regular-

nymi połączeniami non Schengen, w którym nie bę-

dzie granicznej jednostki organizacyjnej.

Czy rzeczywiście planowana jest likwidacja Pla-

cówki SG w Szczecinie-Goleniowie?

Jeśli tak, to dla-

czego?

Czy Pan Minister zechce zweryﬁkowaćplanydo-

tyczące likwidacji placówki, która zapewnia bezpie-

czeństwo w międzynarodowym porcie lotniczym?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10686)

do ministra środowiska

w sprawie dotyczących właściciela

nieruchomości zapisów ustawy

Nowe standardy, które wprowadza ustawa o utrzy-

wiele zmian w zakresie gospodarowania odpadami

komunalnymi.

Wszystkie miasta i gminy w Polsce

będą musiały ustalić terminy, częstotliwości i tryb

munalnymi.

Niepokój właścicieli nieruchomości budzą zapisy

art. 6m, które wskazują na konieczność złożenia do

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklaracji

nalnych.

Przedstawiciele spółdzielni mieszkaniowych

68

zaznaczają, że dwutygodniowy okres przeznaczony

na zgłoszenie informacji o zmianach liczby mieszkań-

ców w lokalach jest niewystarczający.

W przypadku

spółdzielni mieszkaniowych z dużym zasobem lokali

i liczbą lokatorów nowe meldunki i wymeldowania

odnotowywane są z duża częstotliwością, co wiąże

się z obowiązkiem wysyłania deklaracji co kilka dni.

Zdaniem środowiska spółdzielców może to prowadzić

do szybkiej dezaktualizacji danych i problemów z wy-

wozem śmieci.

Samorządy, które rozpoczęły już prace nad reali-

zacją ustawowych obowiązków zwracają uwagę na

brak niektórych rozporządzeń, bez których dalsze

prace, takie jak np. przetargi na ﬁrmęrealizującą

zadania, nie będą mogły być prowadzone.

składania deklaracji lub przedłużenie terminu zgła-

szania liczby osób zamieszkujących daną nierucho-

mość?

2.

Kiedy przedstawione zostaną rozporządzenia

niezbędne do realizacji zapisów ustawy o utrzymaniu

Poseł Teresa Piotrowska

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10687)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wyliczania wysokości

płacy minimalnej

Dyskusje o sposobie naliczania kwoty płacy mini-

malnej toczą się za każdym razem, kiedy podnoszona

jest jej wysokość.

W roku 2013 najniższa pensja bę-

dzie wynosiła 1600 zł.

Należy pamiętać, iż każde podwyżki płacy mini-

malnej wiążą się z podniesieniem kosztów ponoszo-

nych przez pracodawców, co wiąże się ze zmniejsze-

niem liczby pracowników lub obniżeniem wynagro-

dzenia lepiej wykwaliﬁkowanympracownikom.

Zda-

niem części środowiska ekonomicznego pracodawcy

regionów mniej rozwiniętych gospodarczo w sposób

najbardziej dotkliwy odczuwają skutki podwyższenia

płacy minimalnej.

Przedsiębiorcy prowadzący dzia-

łalność w regionach silnie gospodarczo ukształtowa-

nych, dzięki owemu systemowi, znajdują się w znacz-

nie korzystniejszej sytuacji.

Okoliczności te znajdują

także odzwierciedlenie w sytuacji regionów.

Zamiast

większej konkurencyjności regionów, jest między

nimi coraz bardziej widoczna przepaść w zakresie

rozwoju gospodarczego.

Przykładem doskonale obra-

zującym tę sytuację są wyliczenia prowadzone przez

Polską Konfederację Pracodawców Prywatnych Le-

wiatan, które wskazują jaki procent przeciętnego

wynagrodzenia stanowi płaca minimalna.

W woj.

mazowieckim było to 30%, natomiast w warmińsko-

-mazurskim aż 44, 8%.

dy ustanawiania stawki płacy minimalnej na pozio-

mie regionalnym?

2.

Czy resort dokonał wstępnej analizy skutków

regionalizacji płacy minimalnej?

3.

Czy w ministerstwie trwają prace związane

z danymi, takimi jak np. PKB liczone na mieszkańca

lub liczba podopiecznych ośrodków pomocy społecz-

nej, które regulują rozwój gospodarczy poszczegól-

nych województw?

Z poważaniem

Poseł Teresa Piotrowska

(nr 10688)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 30 li-

rych kredytów mieszkaniowych, udzielania premii

premii gwarancyjnych określa osoby i warunki nie-

zbędne do ubiegania się o wypłatę państwowego do-

datku do oszczędności obywateli.

Ustawa ma na celu

zmniejszenie strat poniesionych przez oszczędzają-

cych na książeczkach mieszkaniowych spowodowa-

nych przemianami ustrojowymi, uwolnieniem rynku

nieruchomości oraz stopami procentowymi.

Osobom

dokonującym jedną z czynności określonych w art. 3

ust. 1 przysługuje premia gwarancyjna.

Art. 3 ust. 1

jest katalogiem inwestycji mieszkaniowych przy re-

alizacji, których posiadacz książeczki mieszkaniowej

może skorzystać z premii gwarancyjnej.

Dodatkowo

przepisy ustawy umożliwiają dokonanie cesji ksią-

żeczki mieszkaniowej.

Wiele osób nadal posiada książeczki mieszkanio-

we.

Ich właściciele, znajdujący się obecnie w złej sy-

tuacji ﬁnansowejiniemogącydokonaćjednejzczyn-

ności określonych w ww. ustawie, zostają pozbawieni

rekompensaty za trud zbierania wkładów na ksią-

żeczkach mieszkaniowych.

Istnieje możliwość reali-

zacji wypłaty pieniędzy bez połączenia z inwestycją

mieszkaniową, jednakże zostaje wypłacany jedynie

wkład wraz z odsetkami.

Taka regulacja prawna pro-

wadzi do sytuacji, kiedy państwo nie rekompensuje

69

oszczędności, które uległy dewaluacji na skutek hi-

perinﬂacji.

Reasumując,osobyznajdującesięwtrud-

nej sytuacji materialnej zostają pozbawione możliwo-

ści skorzystania z rekompensaty w postaci państwo-

wego dodatku do oszczędności obywateli.

1.

Jakie stanowisko zajmuje Ministerstwo Trans-

wie premii gwarancyjnej?

2.

Czy osoby niespełniające wymagań określonych

w art. 3 ust. 1 będą mogły w przyszłości skorzystać

z premii gwarancyjnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Henryk Smolarz

Lublin, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10689)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie łączenia stanowisk w jednostce

Zostałem poinformowany o negatywnej praktyce

łączenia stanowisk, która ma miejsce w jednostce

Państwowej Straży Pożarnej.

Jak wskazują zainte-

resowani, radca prawny będący strażakiem Państwo-

wej Straży Pożarnej pełni funkcję zarówno w wydzia-

le Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej,

jak i w Prezydium Krajowej Sekcji Pożarnictwa NSZZ

„Solidarność” jako sekretarz, a także zupełnie pry-

watnie w ramach działalności radcy prawnego repre-

zentuje strażaków Państwowej Straży Pożarnej

w indywidualnych sporach pracowniczych i wynika-

jących ze stosunku służby przeciwko komendantowi

jednostek organizacyjnych PSP.

Osoby proszące mnie o wyjaśnienie tej sprawy są

przekonane, że informacje, które radca uzyskiwał

w związku z zajmowanym stanowiskiem sekretarza,

wykorzystywane były w sprawach indywidualnych

i odwrotnie.

Tym samym, radca prawny nie wyłączał

się ze spraw, o których mógł dowiedzieć się w związ-

ku z pełnioną przez niego służbą, a wręcz przeciwnie,

wykorzystywał tę wiedzę w prowadzonych przez sie-

bie postępowaniach.

kwestii możliwości łączenia stanowisk, choć wydaje

się uprawnionym stwierdzenie, że zarówno etyka za-

wodowa strażaka Państwowej Straży Pożarnej, jak

i radcy prawnego kładzie nacisk na transparentność

działania i niezależność.

Tymczasem przejrzystość

sprawowanych funkcji zostaje zaburzona, gdy osoba

występująca w indywidualnej sprawie strażaka, wy-

stępuje przeciwko jednostce straży pożarnej, pomimo

tego, że sama sprawuje służbę w straży, jednocześnie

występując jako przedstawiciel Krajowej Sekcji Po-

żarnictwa NSZZ „Solidarność”.

Budzi to poważne

wątpliwości dotyczące przepływu informacji w spra-

wach prowadzonych przez radcę, nie pozwala bowiem

jednoznacznie wskazać, w jakiej roli radca występu-

je w danym momencie.

Jednocześnie w przedstawio-

nej przez wnioskodawcę sprawie brakuje jednoznacz-

nego wyłączenia się radcy od pełnienia części funkcji

z racji reprezentacji strażaków lub odwrotnie, odstą-

pienia od prowadzenia spraw, co do których informa-

cje mógłby powziąć z racji zajmowanych przez siebie

stanowisk.

Problematyczna jest również kwestia oceny, z ja-

kich względów jedna osoba zajmuje wszystkie wska-

zane powyżej stanowiska, skoro nie są to stanowiska

wymagające wiedzy specjalistycznej, którą posiadał-

by jedynie wskazany radca prawny.

Mając na uwadze powyższe, zapytuję Pana Mini-

stra:

1.

Czy łączenie wyżej przedstawionych stanowisk

jest dopuszczalne?

2.

Czy opisany przypadek dotyczy tylko jednego

radcy prawnego funkcjonującego w strukturze Pań-

stwowej Straży Pożarnej, czy jest to praktyka po-

wszechna?

3.

Czy radca prawny działający w strukturach

Państwowej Straży Pożarnej jest zobowiązany do wy-

łączenia się z prowadzenia spraw przeciwko organom

Państwowej Straży Pożarnej?

4.

W jaki sposób Państwowa Straż Pożarna zabez-

pieczy przepływ informacji w jej strukturach w sytu-

acji łączenia przez jedną osobę kilku funkcji i repre-

zentowania zarówno interesów straży, jak i osób wy-

stępujących przeciwko straży w sprawach indywidu-

alnych?

5.

Czy strażak oddelegowany do wykonywania

funkcji w związkach zawodowych ma obowiązek wy-

stępowania o pisemną zgodę w trybie art. 57 ust. 1

nie zajęcia zarobkowego poza służbą?

6.

W jaki sposób następuje dokumentowanie obec-

ności w służbie strażaków oddelegowanych do wyko-

nywania funkcji związkowych?

7.

Na jakiej zasadzie następuje rozliczanie kosztów

podróży służbowych na terenie kraju osób oddelego-

wanych do funkcji związkowych, realizujących dodat-

kowo w trakcie godzin służby zajęcia prywatne?

Wdzięczny będę Panu Ministrowi za udzielenie

Wejherowo, dnia 15 października 2012 r.

70

Interpelacja

(nr 10690)

do ministra zdrowia

w sprawie zmniejszenia od 1 stycznia 2013 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Jestem głęboko za-

niepokojona planowanym z dniem 1 stycznia 2013 r.

zmniejszeniem z 89 do 87 zespołów ratownictwa me-

dycznego na terenie województwa kujawsko-pomor-

skiego.

Zlikwidowane mają być zespoły ratownictwa

medycznego ulokowane w Mąkowarsku (gmina Ko-

ronowo) oraz w Serocku (powiat świecki).

Najważniejszym argumentem przemawiającym

za ulokowaniem (od stycznia 2012 r.) w tych wsiach

zespołów była mediana czasu dojazdu do osób w sta-

nie nagłego zagrożenia życia.

Zgodnie z art. 24 usta-

nictwie Medycznym wojewoda podejmuje działania

cych parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia

jęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego:

siąca – jest nie większa niż 8 min. w mieście powyżej

10 tys. mieszkańców i 15 min. poza miastem powyżej

10 tys. mieszkańców;

miesiąca – jest nie większy niż 12 min. w mieście

szy niż 15 min. w mieście powyżej 10 tys. mieszkań-

Lokalne władze Mąkowarska i Serocka oraz jed-

nostki służby zdrowia na tym terenie przewidują, iż

będzie problem z osiągnieciem powyższych parame-

trów w przypadku likwidacji w obu wsiach zespołów

ratownictwa medycznego.

Koronowo to jedna z największych terytorialnie

gmin w naszym kraju, przebiega przez nią droga kra-

jowa nr 25 (prowadząca nad morze), co roku nad Za-

lewem Koronowskim wypoczywa bardzo duża liczba

mieszkańców nie tylko naszego województwa.

Dlate-

go liczba mieszkańców nie powinna być decydującym

kryterium przemawiającym za likwidacją zespołów

wyjazdowych w naszym regionie.

wateli musi być zapewniona druga karetka poza tą

stacjonującą w Koronowie.

Ponadto pragnę podkreślić, że likwidacja zespo-

łów ratownictwa medycznego w Mąkowarsku i Se-

rocku oznaczałaby zmarnotrawienie inwestycji, któ-

re musiały przeprowadzić te zakłady w dotychczaso-

wej lokalizacji (m.in. garaż dla karetki).

Mając na uwadze powyższe argumenty, proszę

1.

Czym uzasadniony jest zamysł likwidacji no-

wych lokalizacji zespołów karetek, skoro może on

spowodować brak spełniania minimalnego parame-

tru czasu dotarcia na miejsce zdarzenia?

2.

Czy likwidacja dwóch (jakże potrzebnych) zespo-

łów ratownictwa medycznego jest równoznaczna ze

zmniejszeniem dotacji celowej na zespoły ratownictwa

medycznego w województwie kujawsko-pomorskim?

Z wyrazami szacunku

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10691)

do ministra pracy i polityki społecznej

zajęcia korekcyjno-edukacyjne

Szanowny Panie Ministrze!

Przemoc w rodzinie

należy do najboleśniejszych zjawisk, dlatego aby li-

kwidować jego skutki, konieczna jest m.in. skuteczna

interwencja państwa.

Jednym z najskuteczniejszych sposobów walki

z tym zjawiskiem są programy korekcyjno-edukacyj-

ne dla osób stosujących przemoc w rodzinie.

Szkole-

nia te mają na celu m.in.: powstrzymanie osoby sto-

sującej przemoc w rodzinie przed dalszym stosowa-

niem przemocy; rozwijanie umiejętności samokontro-

li i współżycia w rodzinie; kształtowanie umiejętno-

ści w zakresie wychowania dzieci bez użycia przemo-

cy w rodzinie.

Tymczasem zdaniem przedstawicieli zespołów in-

terdyscyplinarnych zbyt wygórowane są wymagania

wobec kandydatów na trenerów prowadzących zaję-

cia korekcyjno-edukacyjne.

Warunki te, zawarte w roz-

22 lutego 2011 r.

(Dz. U. z 8 marca 2011 r. poz. 259),

powodują, iż przykładowo w województwie kujawsko-

-pomorskim jedynie w pięciu powiatach udało się

uruchomić takie szkolenia.

Podobny problem zapew-

ne ma miejsce w całej Polsce.

Dlatego proszę Pana Ministra o odpowiedź na py-

1.

Czy zdaniem ministerstwa przyczyną tak małej

liczby kandydatów do prowadzenia oddziaływań ko-

rekcyjno-edukacyjnych są zbyt wygórowane wyma-

gania?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

aby zwiększyć liczbę kandydatów na trenerów i tym

samym poprawić skuteczność walki z przemocą

w rodzinie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Anna Bańkowska

71

Interpelacja

(nr 10692)

do prezesa Rady Ministrów

przez instytucje państwowe do operatorów

sieci telekomunikacyjnych i związanych

Panie Premierze!

Firmy telekomunikacyjne, ob-

jęte prawnym obowiązkiem dostarczania służbom

państwowym wykazów rozmów, wiadomości teksto-

wych i danych abonentów wyrażają zaniepokojenie

z powodu lawinowo rosnącej liczby zapytań o udo-

stępnienie billingów.

Zwracają przy tym uwagę, że

same koszty realizacji tych zapytań sięgają dziesią-

tek milionów złotych (w ubiegłym roku 74 mln zł).

Ponadto ﬁrmytelekomunikacyjnesązmuszonezbu-

dować odpowiednią infrastrukturę, co w zależności

od skali działalności ﬁrmysięgakwotod300tys.do

5 mln zł.

Niemało kosztuje także jej utrzymanie – od

2,5 tys. do ponad 40 tys. zł miesięcznie.

Informacje te są zapewne niezbędne w postępo-

waniach prowadzonych przez prokuraturę oraz do-

chodzeniach służb śledczych, ale nie znajduję uzasad-

nienia ich lawinowego wzrostu w ostatnich latach.

Z danych Urzędu Komunikacji Elektronicznej wyni-

ka, że w 2009 r. instytucje państwowe prosiły o bil-

lingi milion razy, a w ubiegłym roku sięgały po nie

już niemal 1,9 mln razy.

Skutkiem ponoszonych przez

ﬁrmy telekomunikacyjne kosztów jest wzrost cen

świadczonych usług.

W związku z powyższym proszę o informację:

Ile było podobnych wniosków w poszczególnych

latach, w okresie od 2002 do 2011 r. oraz w pierw-

szych sześciu miesiącach 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10693)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

obrazu Jana Matejki „Hołd ruski”

temu wydarzeniu należnego miejsca

w polskiej historii

Panie Ministrze!

Zbliża się kolejna rocznica naj-

większego tryumfu politycznego w dziejach Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Po wielkim zwycięstwie militar-

nym nad Rosją pod Kłuszynem i wkroczeniu wojsk

polskich do Moskwy na tronie moskiewskim obsadzo-

no królewicza Władysława, syna Zygmunta III Wazy.

Kulminacją tych wydarzeń było oddanie hołdu pol-

skiemu królowi przez cara i jego rodzinę na Zamku

Królewskim w Warszawie 29 października 1611 r., co

przeszło do historii pod nazwą hołdu ruskiego.

Z powodu uzależnienia komunistycznego reżimu

od ZSRR i zniewolenia Polaków, wydarzenie to zo-

stało skutecznie wyparte z polskiej pamięci narodo-

wej, podczas gdy Rosjanie z opuszczenie Kremla

przez polską załogę ustanowili swoim świętem naro-

dowym.

Niestety po upadku systemu komunistycz-

nego w Polsce nowa władza popełniła zaniedbania,

które nie pomogły w przywróceniu temu wiekopom-

nemu sukcesowi należnego miejsca w rodzimej histo-

riograﬁiiindeksiepolskichświątnarodowych.

Jest to o tyle niewłaściwe, że podobne wydarzenie

z roku 1525, zwane hołdem pruskim, które miało o wie-

le mniejszą rangę polityczną, cieszy się godnym upa-

miętnieniem w wielu miejscach, a przedstawiający go

obraz Jana Matejki zajmuje eksponowane miejsce

w Muzeum Narodowym w Krakowie.

1.

Dlaczego miejsce hołdu z 1611 r. nie jest bezpo-

średnio upamiętnione ani na Zamku Królewskim

w Warszawie, ani w żadnym innym miejscu?

2.

Czy to prawda, że obraz Jana Matejki „Hołd

ruski” zalega w magazynach Muzeum Narodowego,

wyeksponowane i nagłośnione?

3.

Jaki jest stan dzieła, kiedy przeprowadzono

ostatnie zabiegi konserwatorskie, czy warunki prze-

chowywania nie narażają obrazu na uszkodzenie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

(nr 10694)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

regulujących przyznawanie koncesji

na rozpowszechnianie programów

Szanowny Panie Ministrze!

4 sierpnia 2012 r. stra-

powszechnianie programów radiowych i telewizyj-

72

rokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca

2011 r. powyższe przepisy zostały uznane za niezgod-

ne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy wspomnieć, iż utrata ww. przepisów zosta-

ła odroczona przez Trybunał Konstytucyjny o dwana-

Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Termin ten upłynął

z dniem 3 sierpnia 2012 r.

Ustawodawca do dnia dzi-

siejszego nie wypełnił zalecenia Trybunału Konstytu-

cyjnego, nie uchwalając nowelizacji ustawy.

W konsekwencji nadawcy, którzy złożyli wnioski

do KRRiT, nie mogą uzyskać potrzebnej koncesji

z powodu braku odpowiednich przepisów prawnych

regulujących m.in. zasady ponoszenia kosztów przez

nadawców.

Kiedy i w jakim trybie zostanie uchwalona noweliza-

cja ustawy dotycząca kwestii związanych z otrzymy-

waniem koncesji na rozpowszechnianie programów

radiowych i telewizyjnych?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

Tarnobrzeg, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10695)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie utrzymania w Nowym Sączu

macjami o reorganizacji struktury Straży Granicznej

na południowej granicy Polski pracownicy oddziału

KOSG w Nowym Sączu obawiają się, że pracę może

stracić większość kadry cywilnej, a także pewna gru-

pa funkcjonariuszy.

Tymczasem za pozostawieniem

samodzielnego Karpackiego Oddziału Straży Gra-

istotnych argumentów.

Siedziba KOSG to zwarty, całkowicie zmoderni-

zowany i bardzo nowoczesny kompleks.

Kosztem 40

mln zł przeprowadzono w ostatnim dziesięcioleciu

całościową modernizację wszystkich budynków, obiek-

tów, dróg, placów i sukcesywnie wyposażano jednost-

kę w najwyższej jakości sprzęt i urządzenia.

Dzięki

temu KOSG osiągnął najwyższy stopień profesjona-

lizmu.

W najbliższych latach nie zachodzi potrzeba

jakichkolwiek inwestycji i remontów z uwagi na dłu-

goletnie gwarancje na wykonane prace.

Do najnowocześniejszych w kraju należą również

system ochrony ﬁzycznejjednostkiiwymogiwza-

kresie obiegu i przechowywania dokumentów niejaw-

nych aż do klauzuli ściśle tajne.

Jednostka w Nowym

Sączu w wielu przypadkach jest prekursorem działań

zwiększających bezpieczeństwo publiczne i państwo-

we.

To tutaj powstała jak dotąd jedyna na południo-

wej granicy państwa komórka ustaleniowo-obserwa-

cyjna realizująca zadania nie tylko na rzecz KOSG,

ale również na rzecz Policji, CBŚ, UC.

Od czterech lat w oddziale funkcjonuje również

wyspecjalizowana komórka, która zajmuje się monito-

rowaniem środowisk stanowiących potencjalne zaple-

cze dla organizacji terrorystycznych i ściśle współpra-

cująca z ABW, CAT i innymi służbami zajmującymi

się zwalczaniem międzynarodowego terroryzmu.

W ramach zasobów KOSG istnieje możliwość zwięk-

szenia lub rozbudowy planowanych tutaj struktur or-

ganizacyjnych SG.

W przypadku umiejscowienia

w Nowym Sączu wyłącznie placówki Straży Granicz-

nej wystąpią bardzo duże nadwyżki niezagospodaro-

wanych powierzchni infrastruktury, z której (ze wzglę-

du na sposób rozmieszczenia obiektów) trudno będzie

wydzielić część zbędną dla potrzeb służbowych SG

i przekazać właściwej administracji terenowej.

Likwidacja miejsc pracy w KOSG, ewentualne

alokacje i wydłużenie czasu dojazdu funkcjonariuszy

do służby mogą doprowadzić do wzrostu świadczeń

z tego tytułu (szczególnie równoważnik za brak lo-

kalu).

Ponadto odległości z siedziby Śląskiego Od-

działu SG do placówek likwidowanego KOSG spra-

wią, że koszty funkcjonowania w takiej konﬁguracji

zamiast oszczędności będą generować wyższe wy-

datki i wydłużą proces decyzyjny.

Warto również

wspomnieć przy takiej organizacji o utrudnieniach

związanych ze współpracą ze służbami słowackimi.

KOSG stanowi ponadto zaplecze granicy polsko-

-ukraińskiej.

Jeśli już mowa o kwestiach organizacyjnych, to

siedziba komendanta Karpackiego Oddziału Straży

Granicznej odpowiada siedzibie prokuratora okręgo-

wego i Sądu Okręgowego w Nowym Sączu.

Ma to

zdecydowany wpływ na właściwą realizację czynno-

ści związanych ze stosowaniem najwyższych metod

pracy operacyjnej.

Taka lokalizacja ma również nie-

bagatelny wpływ na realizację nadzorowanych przez

Prokuraturę Okręgową spraw o dużym ciężarze ga-

tunkowym, prowadzonych przez funkcjonariuszy

Wydziału Operacyjno-Śledczego KOSG.

W Komendzie Karpackiego Oddziału Straży Gra-

wy (Reprezentacyjny) i Orkiestra Reprezentacyjna

Straży Granicznej i w tym wypadku nie możliwości

przeniesienia ich do innej lokalizacji.

Podobnie spra-

wa ma się z doskonale wyszkoloną grupą antyterro-

rystyczną.

Niebagatelny jest czynnik ludzki.

Likwi-

dacja KOSG, który należy do największych praco-

dawców na Sądecczyźnie, wpłynie więc na poziom

bezrobocia, który w naszym regionie należy do naj-

większych w Małopolsce.

Za pozostawieniem Karpackiego Oddziału Straży

wym odcinku granicy RP, przemawiają więc argu-

73

menty ekonomiczne, organizacyjno-funkcjonalne,

społeczne i ludzkie.

Przez lata oﬁarnejpracyfunk-

cjonariusze i pracownicy cywilni KOSG zasłużyli na

taką szansę.

W związku z tym chciałem zapytać: Czy biorąc

pod uwagę przytoczone wyżej argumenty, przepro-

wadzoną ostatnio w KOSG w Nowym Sączu wizyta-

cję i wnioski z prac ministerialnej komisji, widzi Pan,

Panie Ministrze, szansę na utrzymanie oddziału

w Nowym Sączu w dotychczasowym kształcie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10696)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zastrzeżeń odnośnie do zgodności

a podmiotami gospodarczymi w zakresie

wykonawstwa geodezyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas kilku ostat-

nich spotkań z geodetami prowadzącymi działalność

gospodarczą w zakresie wykonawstwa geodezyjnego

zostały mi zgłoszone wątpliwości odnośnie do zgod-

ności z Konstytucją RP przepisów związanych z wy-

konywanymi przez nich na co dzień pracami (w za-

ne wątpliwości oraz czy zamierza Pan podjąć odpo-

wiednie kroki, by tak zmienić przepisy, aby nie było

Załącznik

Zastrzeżenia co do zgodności z Konstytucją RP

przepisów dotyczących relacji pomiędzy powiatowy-

mi ośrodkami geodezji (urzędami) a podmiotami go-

spodarczymi, działającymi w zakresie wykonawstwa

geodezyjnego.

Art. 78 Konstytucji RP zapewnia każdej ze stron

postępowania prawo do zaskarżenia orzeczeń i decy-

zji wydawanych w pierwszej instancji.

Wyjątki od tej

i kartograﬁcznewart.19ust.1pkt1dałaministro-

wi właściwemu do spraw administracji publicznej

delegację do wydania przepisu w formie rozporządze-

nia, dotyczącego szczegółowych zasad i trybu zgła-

szania prac geodezyjnych i kartograﬁcznych,przeka-

zywania materiałów i informacji powstałych w wy-

niku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograﬁcznego,ewidencjonowaniasystemówin-

formacji o terenie, a także szczegółowych zasad prze-

chowywania kopii zabezpieczających bazy danych

systemu informacji o terenie, ogólnych warunków

umów o udostępnianie tych baz oraz rodzajów prac

niepodlegających zgłoszeniu i materiałów niepodle-

gających przekazywaniu, uwzględniając konieczność

zapewnienia odpowiedniej jakości prac przekazywa-

W zakresie określonych asortymentów sprzedaż

efektów prac geodezyjnych przez wykonawcę prac

geodezyjnych możliwa jest wyłącznie po ich weryﬁ-

kacji przez powiatowe ośrodki geodezji.

Przekazywanie efektów pracy podmiotu prawa

gospodarczego (osoby prawnej lub osoby ﬁzycznej–

wykonawcy prac geodezyjnych, ponoszącego tzw. ry-

zyko gospodarcze) odbywa się w trybie § 7 rozporzą-

dzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa

z dnia 16 lipca 2001 r. (zwanego dalej rozporządze-

niem) w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kar-

tograﬁcznych, ewidencjonowania systemów i prze-

chowywania kopii zabezpieczających bazy danych,

Kontrola przekazanej dokumentacji odbywa się

w trybie § 9 rozporządzenia.

Losy wniosku o zaewidencjonowanie opracowania

geodezyjnego i jego rozpatrzenie zostały opisane jest

w § 10 rozporządzenia.

§ 12 powyższego rozporządzenia mówi o tym, że

w określonym przypadku „organ zwraca wykonawcy

dokumentację wraz z protokółem, uzasadniając na

czenia jej do zasobu”, w praktyce bez pouczenia

o prawie wynikającym z § 12 pkt 2.

Tryb wynikający

z § 12 nie jest typowym zaskarżeniem, ponieważ pro-

tokół sporządzony przez „ośrodek” nie jest typową

decyzją.

Nie zawiera elementów wymaganych dla de-

cyzji w trybie K.p.a., a w szczególności podstawy

prawnej i pouczenia o terminie i możliwości wniesie-

nia zaskarżenia.

Jak widać z powyższego, stosunek wnioskodawca

– organ administracji uregulowany został na pozio-

mie rozporządzenia z rozmyciem istotnych elemen-

tów wynikających z art. 78 ustawy zasadniczej.

Brak

prawidłowego trybu regulującego stosunki pomiędzy

urzędem a podmiotem daje temu pierwszemu rolę

dominującą i stwarza pole do powstania nieprawidło-

wości.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 15 października 2012 r.

74

Interpelacja

(nr 10697)

do ministra edukacji narodowej

luje zasady udzielania i ﬁnansowania urlopów dla

nauczycieli w celu poratowania zdrowia.

Urlopu ta-

kiego udziela nauczycielowi dyrektor szkoły na pod-

stawie orzeczenia lekarskiego, stanowiącego wyłącz-

ny warunek dla uzyskania takich uprawnień.

Przed-

stawiciele samorządów, jak i dyrektorzy szkół stoją

na stanowisku, że niejednokrotnie, z uwagi na zbyt

liberalny charakter tych przepisów, dochodzi do ich

nadużywania przez uprawnionych.

Co więcej, pod-

ważenie zasadności udzielenia urlopu może nastąpić

jedynie w drodze wniesienia odwołania od orzeczenia

lekarskiego.

Rozwiązania prawne w tym zakresie za-

warte w Karcie Nauczyciela znacznie obciążają sa-

morząd pod względem ﬁnansowym, gdyż to organ

prowadzący szkołę ponosi koszty korzystania z takie-

go urlopu przez nauczyciela.

W tym wypadku poja-

wiają się również wydatki związane z koniecznością

ponoszenia kosztów zatrudniania nowego nauczycie-

la na zastępstwo.

Ponadto na podstawie ww. ustawy jednostki sa-

morządu terytorialnego mają obowiązek wypłacania

nauczycielom poszczególnych stopni awansu zawodo-

wego dodatku uzupełniającego, uprzednio wprowa-

dzając je do planu ﬁnansowego,bezjednoczesnego

zabezpieczenia i przekazania tych środków w sub-

wencji oświatowej.

Taka sytuacja zdaniem samorzą-

dowców rodzi znaczne skutki ﬁnansowedlabudżetu

samorządów, które i tak borykają się z licznymi trud-

nościami w tym zakresie.

Co więcej, jak wynika ze stanowiska przedstawi-

cieli samorządów, rozwiązania zawarte w art. 53

i art. 54 ustawy Karta Nauczyciela, dotyczące świad-

czeń socjalnych, nie tylko przynoszą znaczne obcią-

żenia dla organów prowadzących placówki oświato-

we, lecz również różnicują pracowników zatrudnio-

nych w jednym zakładzie pracy ze względu na status

zawodowy.

udzielenie odpowiedzi na niżej postawione pytania:

1.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej zamie-

rza wprowadzić zmiany w obowiązujących regula-

cjach prawnych dotyczących zasad udzielania i ﬁnan-

sowania urlopów dla nauczycieli w celu poratowania

zdrowia?

2.

Jakie rozwiązania prawne zamierza wprowa-

dzić Ministerstwo Edukacji Narodowej w celu zapew-

nienia placówkom oświatowym środków ﬁnansowych

dodatku uzupełniającego?

3.

Czy w najbliższym czasie Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej zamierza podjąć prace legislacyjne nad

ciela w celu wyrównania sytuacji pracowników i do-

stosowaniem tych regulacji do obecnych warunków

i potrzeb?

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10698)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie odejścia ze służby

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

ust. 3 regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

wie odejścia ze służby znacznej liczby funkcjonariu-

szy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W ostatnich tygodniach do opinii publicznej do-

tarła informacja o masowych odejściach ze służby

w ABW.

Agencja jest służbą specjalną, której funk-

cjonowanie ma fundamentalne znaczenie dla bezpie-

czeństwa Polski.

Stąd zrozumiały jest społeczny nie-

pokój w związku z zaistniałą sytuacją.

1.

Czy ministerstwo określiło katalog rzeczywi-

stych przyczyn odejścia kilkuset funkcjonariuszy ze

służby?

2.

Czy udaje się na bieżąco uzupełniać braki ka-

drowe, tak aby zapewnić właściwe funkcjonowanie

agencji?

Poseł Jacek Tomczak

Poznań, dnia 15 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10699)

do ministra spraw wewnętrznych

poniżej 18. roku życia

75

wie wzrostu liczby przypadków uzależnień ludzi po-

niżej 18. roku życia od hazardu.

Według badań przeprowadzonych od lipca 2011 r.

do lipca 2012 r. przez Fundację CBOS dla Funduszu

Rozwiązywania Problemów Hazardowych gimnazja-

liści i licealiści to najbardziej zagrożona grupa, jeśli

chodzi o uzależnienie od hazardu.

Szacuje się, że już

ok. 12% osób poniżej 18. roku życia jest w grupie

wysokiego ryzyka.

Okazało się, że o ile w dużych mia-

stach właściciele kasyn i salonów gier pilnują, aby

młodzież z nich nie korzystała, o tyle w małych mia-

steczkach zwykle nikt nie sprawdza dokumentów.

1.

Czy ministerstwo monitoruje problem zagroże-

nia uzależnieniem od hazardu osób najmłodszych?

2.

Czy podległe MSW służby prowadzą czynności

sprawdzające w kasynach i salonach gier pod kątem

obecności tam osób nieletnich?

3.

Czy znane są przypadki ujawnienia korzystania

z ww. usług przez osoby nieletnie?

Poseł Jacek Tomczak

(nr 10700)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie złego stanu komisariatów Policji

w sprawie złego stanu komisariatów Policji.

Według raportu Najwyższej Izby Kontroli stan

ponad połowy budynków wykorzystywanych przez

runków obsługi.

Kontrolerzy NIK w raporcie podkre-

ślają, iż wielu funkcjonariuszy musi pracować w po-

mieszczeniach z nieszczelnymi oknami, przeciekają-

cymi dachami, zużytymi wykładzinami oraz łuszczą-

cą się farbą na ścianach i suﬁtach.

Więcejniżpołowa

nieruchomości użytkowanych przez policjantów wy-

maga pilnej modernizacji, naprawy lub kapitalnego

remontu.

poprawy dramatycznej sytuacji?

2.

Ile ministerstwo zamierza przeznaczyć środ-

ków ﬁnansowychnaremontykomisariatów?

3.

Czy ministerstwo pracuje nad zwiększeniem

dostępu do łącza internetowego dla komisariatów Po-

licji?

4.

Jakie środki ﬁnansowezamierzaprzeznaczyć

MSW na remonty komisariatów w Poznaniu?

Poseł Jacek Tomczak

(nr 10701)

do ministra spraw wewnętrznych

wie wzrostu liczby wypadków spowodowanych pod

wpływem narkotyków.

Według dostępnych danych coraz więcej wypad-

ków powodują kierowcy będący pod wpływem narko-

tyków.

Eksperci alarmują również, iż coraz więcej

osób prowadzących pojazdy mechaniczne znajduje się

pod wpływem takich środków.

Jak wynika z infor-

macji Policji, w ubiegłym roku zatrzymano w związ-

ku z powyższym prawie tysiąc osób.

Jednak jak wy-

nika z informacji Krajowego Biura ds. Przeciwdzia-

łania Narkomanii, aż 170 tys. kierowców przyznało,

auto po zażyciu narkotyków.

Z kolei Komenda Główna Policji wyliczyła, iż

w 2010 r. jedynie 20 tys. kierowców zostało podda-

nych badaniom za pomocą narkotestów przy aż 2 mln

badań wykonanych za pomocą alkomatu.

ny ze wzrostem liczby wypadków spowodowanych

pod wpływem alkoholu?

2.

Dlaczego tak mało kierowców badanych jest

narkotestami?

3.

Jak ministerstwo zamierza reagować na powięk-

szający się problem związany ze wzrostem liczby wy-

padków spowodowanych pod wpływem narkotyków?

Poseł Jacek Tomczak

76

Interpelacja

(nr 10702)

do ministra transportu,

rzecz samorządów połączeń kolejowych

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji przeka-

zywanych przez niektóre media wynika, że w mini-

sterstwie transportu i spółce PKP Polskie Linie Ko-

lejowe, zarządzającej torami, trwają prace nad pla-

nami zamykania połączeń.

W Internecie pojawiła się również długa lista tras,

których kolej miałaby się pozbyć.

Zestawienie to

przygotowała ﬁrmadoradczaMcKinsey,któradora-

dza spółce PLK.

Do likwidacji, zawieszenia, przeka-

zania samorządom planowanych jest, wg różnych

szacunków, od 4 do nawet 7 tys. km torów.

Na liście

dominują połączenia lokalne.

Niektóre linie są od

wielu lat zamknięte, ale na innych wciąż jeżdżą pa-

sażerowie.

Kilka dni przed przeciekiem wiceminister trans-

portu pan Andrzej Massel wyjawił branżowemu por-

talowi Rynek Kolejowy, że PKP chce zostawić sobie

tylko 14–15 tys. km z obecnych blisko 20 tys. km to-

rów; cyt.: „Układ sieci z PKP PLK SA został wynego-

cjowany.

Co z resztą linii?

Czeka je zamknięcie, chyba

że przejmą je samorządy lub prywatne ﬁrmy”.

Te słowa wywołały burzę w samorządach.

Czują

się one szantażowane.

Po przecieku ministerstwo tłu-

maczy się, że lista ﬁrmyMcKinseymacharakterje-

dynie roboczy i zawiera propozycje, które nie były

jeszcze uwzględnione.

Do tej pory nie podjęto żadnych decyzji w tym

zakresie.

Raport ma być poprawiony, a lista poddana

konsultacjom, z samorządami.

Szczególnie dokładnie

zostaną potraktowane propozycje linii obecnie użyt-

kowanych bądź takich, na których były realizowane

lub planowane inwestycje.

W związku z powyższym

1.

W jakim terminie należy spodziewać się popra-

wy raportu i nowej listy linii kolejowych przewidzia-

nych do likwidacji bądź zawieszenia?

2.

Ile kilometrów torów, wg PKP PLK SA, kolej

zamierza zamknąć w najbliższym okresie czasu?

3.

Jakie odcinki linii kolejowych przewiduje się do

zamknięcia, likwidacji bądź przekazania samorzą-

dom w latach 2013–2015 w Wielkopolsce?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 15 października 2012 r.

(nr 10703)

do ministra transportu,

w budżecie państwa na 2013 r.

przeznaczonych na termomodernizację

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

rząd przeznaczał w budżecie państwa na premie ter-

momodernizacyjne kwoty rzędu 150–200 mln zł rocz-

nie.

Pozwalały one realizować znaczną część wnio-

sków o doﬁnansowanie,składanychwramachpro-

gramu termomodernizacyjnego.

Inwestycje te pozwo-

liły zmniejszyć zapotrzebowanie remontowanych

budynków na energię cieplną, dawały prace małym

ﬁrmombudowlanym,atakżewspierałyﬁnansowo

prace remontowe niektórych kamienic.

Z informacji docierających do parlamentarzystów

wynika, że w budżecie na rok 2013 na ww. cel zapla-

nowano kwotę jedynie 20 mln zł, z przeznaczeniem

na premię kompensacyjną.

Zabrakło środków na pre-

mie modernizacyjne.

Podmioty zainteresowane pra-

cami termomodernizacyjnymi otrzymują informacje

z Ministerstwa Finansów, że środki na termomoder-

nizację znajdują się w dyspozycji Narodowego Fun-

duszu Ochrony Środowiska, który realizuje w tym

zakresie określone programy.

Szczegółowa analiza przedmiotowych programów

pokazuje, że są one nakierowane głównie na obiekty

administracji publicznej (szkoły, przedszkola itd.).

Brakuje jednocześnie propozycji skierowanych do

podmiotów wspierających w sposób właściwy sektor

budownictwa mieszkaniowego – domy mieszkalne

jedno- i wielorodzinne.

1.

Jaka jest wartość środków przeznaczonych

modernizacyjne i premie kompensacyjne?

2.

Jakimi środkami na ten cel dysponuje NFOŚ?

3.

Czy są to dotacje, czy pożyczka?

4.

Jakimi programami w zakresie termomoderni-

zacji budynków jedno- i wielorodzinnych dysponuje

5.

Jakimi środkami w roku 2013 będzie dyspo-

nował NFOŚ w zakresie termomodernizacji budyn-

ków mieszkalnych komunalnych, spółdzielczych,

prywatnych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

77

Interpelacja

(nr 10704)

do ministra transportu,

dworców kolejowych w Wielkopolsce w 2013 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Od roku 2010 kolej

ma możliwość korzystania z dodatkowych środków

budżetowych zwiększających pulę środków własnych

na remonty i modernizację dworców kolejowych.

Znaczna część dworców o znaczeniu strategicz-

nym dla PKP została zmodernizowana na Euro 2012.

Trwa modernizacja kolejnych.

W samej tylko Wielko-

polsce jest wiele dworców wymagających moderniza-

cji, położonych przy głównych liniach kolejowych,

takich jak Wrocław – Poznań – Gdańsk/Szczecin czy

też Warszawa – Berlin.

1.

Jaką kwotę w budżecie państwa, a jaką ze środ-

ków własnych PKP przeznaczono w roku 2012 na

remonty i modernizację dworców?

2.

Jaką kwotę planuje PKP przeznaczyć na ten cel

w roku 2013 (ze środków własnych i budżetowych)?

3.

Jakie dworce kolejowe znajdujące się na terenie

województwa wielkopolskiego planowane są do re-

montu i modernizacji ze środków własnych PKP i bu-

dżetu państwa w roku 2013?

Jaki ma być zakres rze-

czowy tych prac?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 10705)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie projektu rozporządzenia

dotyczącego sposobu podziału dotacji

budżetowych dla uczelni publicznych

i niepublicznych

Szanowna Pani Minister!

Pojawienie się projektu

tkało się ze stanowczym sprzeciwem państwowych

wyższych szkół zawodowych.

Konferencja Rektorów Publicznych Szkół Zawo-

dowych w swoim stanowisku z dnia 21 września br.

wskazuje wręcz na niezgodność z obowiązującym

prawem rozwiązana polegającego na nieuwzględnie-

niu w składniku kadrowym nauczycieli akademic-

kich osób zatrudnionych na danej uczelni jako dodat-

kowym miejscu pracy.

Zdaniem rektorów takie rozwiązanie jest wyjąt-

kowo krzywdzące i może spowodować bardzo poważ-

ne negatywne konsekwencje dla funkcjonowania

państwowych wyższych szkół zawodowych.

tanie: Czy znane są Pani uwagi i wnioski kierowane

w powyższej sprawie przez wyższe uczelnie zawodo-

we, a także czy w związku z ich stanowiskiem roz-

ważana jest zmiana przedmiotowego stanowiska we

wskazanym zakresie?

Łączę wyrazy szacunku

(nr 10706)

do ministra transportu,

dróg krajowych w 2013 r.

cje drogowe w roku 2013 zaplanowano wydatki na

poziomie 15 mld zł.

Dodatkowe 565 mln zł ma być

Zaplanowane wydatki są o połowę niższe niż te,

które GDDKiA miała ponieść w roku 2012.

Zgodnie

z planem na rok bieżący do wykonawców miało traﬁć

ło 4 mld zł mniejsza.

Wynika to głównie z rozwiąza-

nych przez GDDKiA umów, jak i opóźnień w realiza-

cji rozpoczętych inwestycji.

Zdaniem dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad rok 2013 budzi obawy.

Spo-

dziewane są tylko postępowania dotyczące dokończe-

nia rozpoczętych inwestycji, które zastopowano przez

zerwanie wcześniej podpisanych kontraktów.

Trudno dziś stwierdzić, czy 15 mld zł to kwota na

inwestycje drogowe duża, czy mała.

Nie wiadomo,

jaka jej część to pieniądze, które miały traﬁćnary-

nek w tym roku.

1.

Jakie przetargi na inwestycje drogowe i na jaką

kwotę planowane są do rozstrzygnięcia w roku 2013?

2.

Jaka kwota z planowanych 15 mld zł na rok

przyszły na inwestycje drogowe to środki ﬁnansowe,

które miały traﬁćnarynekbudownictwadrogowego

w roku 2012?

78

3.

Czy w roku 2013 GDDKiA planuje rozpocząć

prace – rozstrzygnąć przetarg na inwestycje drogowe

w Wielkopolsce?

Jeśli tak, to jakie odcinki dróg kra-

jowych w tym województwie planowane są do reali-

zacji?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 10707)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Polskie Koleje Linio-

we, do których należą m.in. koleje: na Kasprowy

Wierch, na Gubałówkę, na Palenicę w Szczawnicy, to

spółka, która jako nieliczna w grupie PKP SA przy-

nosiła w ostatnich latach zysk.

W poprzedniej kadencji Sejmu trwała burzliwa

dyskusja dotycząca potrzeby i kierunków jej prywa-

tyzacji.

Zainteresowanie prywatyzacją PKL jest

ogromne, mimo że nie została ona jeszcze formalnie

ogłoszona.

Pojawiła się także informacja, że zakupem

spółki zainteresowani są m.in. słowacka ﬁrmaTatry

Mountain Resorts, Austriacy, a także samorządy po-

wiatu tatrzańskiego, które w tym celu powołały spół-

kę Polskie Koleje Górskie.

W ubiegłym tygodniu prasa podała informację, iż

właściciel PKL – PKP SA – odwołał cały zarząd spół-

ki z prezesem Andrzejem Laszczykiem na czele.

Jego

miejsce zajął Piotr Gasek – były wiceprezes Totaliza-

tora Sportowego.

Odwołanie zarządu spółki tuż przed jej prywaty-

zacją rodzi wiele pytań i wątpliwości.

Istnieje obawa

co do stanu nadzoru nad procedurą prywatyzacyjną.

Poprzedni zarząd doskonale znał przygotowanie spół-

ki do prywatyzacji.

Pojawiają się również zapowiedzi

złożenia w tej sprawie doniesień do prokuratury i NIK

w obawie przed niekontrolowaną prywatyzacją i nie-

gospodarnością na szkodę Skarbu Państwa.

1.

Jaki wynik ﬁnansowyosiągnęłyPolskieKoleje

Liniowe w roku 2012 i za okres funkcjonowania sta-

rego zarządu pod kierownictwem prezesa Andrzeja

Laszczyka?

2.

Jakie są przyczyny odwołania pana Andrzeja

Laszczyka i całego zarządu PKL?

3.

Czy stwierdzono jakieś nieprawidłowości w dzia-

łaniu poprzedniego zarządu?

4.

Kiedy należy spodziewać się prywatyzacji PKL

i w jakiej formie?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 10708)

do ministra sprawiedliwości

na aplikacje prawnicze

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 29 września

2012 r. odbyły się egzaminy wstępne na aplikacje

prawnicze (adwokacką, radcowską, notarialną i ko-

morniczą).

Łącznie w egzaminach wzięło udział ok.

11 700 kandydatów.

Zgodnie z informacją zamiesz-

czoną na stronie internetowej Ministerstwa Sprawie-

dliwości do 15 sierpnia br. należało złożyć komplet

dokumentów wraz z opłatą za egzamin wstępny w wy-

sokości 750 zł.

W moim odczuciu jest to znaczna kwo-

ta.

W szczególności dla tegorocznych absolwentów

prawa, którzy dopiero rozpoczynają karierę zawodo-

wą i w zdecydowanej większości nie posiadają jeszcze

własnych środków utrzymania.

Taka sytuacja stawia

tych młodych ludzi w bardzo niekorzystnej sytuacji.

Czasami nawet warunki materialne kandydata zmu-

szają go do przesunięcia planów rozpoczęcia aplikacji

o rok lub nawet całkowitej rezygnacji z tego zamiaru.

Uważam, że taki stan negatywnie wpływa na polski

wymiar sprawiedliwości, gdyż względy ﬁnansowede-

cydują o możliwości kształcenia się w ww. zawodach

prawniczych, a nie predyspozycje i zdolności kandy-

data.

Celem Ministerstwa Sprawiedliwości powinno

być dbanie o sukcesywne podwyższanie poziomu

kształcenia przyszłych adwokatów, radców praw-

nych, notariuszy i komorników.

Od dzisiejszych dzia-

łań w przedmiocie kształcenia zależeć będzie w przy-

szłości bezpieczeństwo i pewność obrotu prawnego.

Tylko umożliwienie wszystkim kandydatom wzięcia

udziału w egzaminie wstępnym daje gwarancje, że

na aplikację zostaną przyjęci wyłącznie najlepsi kan-

dydaci.

1.

Ile dokładnie wyniosły wpływy z opłat za egza-

miny wstępne na aplikacje prawnicze w 2012 r.?

Pro-

szę o podanie danych z uwzględnieniem podziału na

poszczególne aplikacje (adwokacka, radcowska, no-

tarialna i komornicza).

2.

Jakie koszty w 2012 r. zostały poniesione w związ-

ku z organizacją egzaminów wstępnych na aplikacje

prawnicze?

Proszę o podanie danych z uwzględnie-

79

niem podziału na poszczególne aplikacje (adwokacka,

radcowska, notarialna i komornicza).

3.

Czy nie istnieje możliwość obniżenia kosztów

opłat za egzamin wstępny lub umożliwienia najmniej

zamożnym kandydatom ubiegania się o zwolnienie

lub obniżenie opłaty?

4.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości posiada lub

zamierza opracować plan wspierania młodych praw-

ników w dalszej drodze zawodowej?

W szczególności

chodzi o osoby zdolne, ale znajdujące się w złej sytu-

acji materialnej.

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 16 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10709)

do ministra spraw wewnętrznych

przejściach granicznych

W ostatnim czasie doszły mnie słuchy o proble-

mach, jakie zdarzają się na polsko-białoruskich

przejściach granicznych.

Z problemami tymi styka-

ją się m.in. osoby niosące pomoc Polakom mieszka-

jącym za wschodnią granicą oraz dary dla paraﬁi

na Wschodzie.

Od osób, z którymi udało mi się porozmawiać

w czasie pełnionych dyżurów poselskich, dowiedzia-

łem się, że Polacy są przez białoruską Straż Granicz-

ną traktowani gorzej względem obywateli innych

państw.

Zwraca się uwagę na to, iż np. obywatele Li-

twy są przepuszczani przez przejście graniczne bez

większych problemów i bez zbędnej zwłoki.

Nato-

miast samochody polskie odstawiane są często na

boczny tor celem drobiazgowej kontroli.

Wśród wymienianych problemów znalazł się rów-

nież brak deklaracji celnych w języku polskim lub

angielskim.

Media ogólnopolskie również podają niepokojące

informacje dotyczące problemów na polsko-białoru-

skiej granicy, w szczególności kolejek.

Jak mówi polski

ambasador w Mińsku Leszk Szerepka: „Jakiekolwiek

problemy na granicy białoruska strona wykorzystuje

politycznie.

(…)

Wychwytuje się nieprawidłowości, po -

kazuje się kolejki.

Nie mówi się, jaka jest przyczyna

tych kolejek”.

Ambasador podkreśla, że brakuje ze

strony białoruskiej jakiejkolwiek woli dialogu celem

rozwiązania zasygnalizowanych problemów.

W ciągu kilku najbliższych lat na rozbudowę

przejść granicznych w Połowcach i Siemianówce wy-

danych zostanie prawie 80 mln zł.

Należy jednak za-

dać pytanie, czy będą to dobrze zainwestowane pie-

niądze, jeśli nadal narastać będą wymienione wyżej

problemy?

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

1.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych ma

wiedzę na temat problemów, jakie mają polscy oby-

watele na przejściach granicznych z Białorusią?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych próbo-

wało te problemy rozwiązać?

3.

Czy jest szansa na poprawę obsługi przejść na

stronę białoruską?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Białystok, dnia 16 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10710)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nadania przez szefa BOR

statusu HEAD lotowi do Smoleńska

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z § 19 ust. 2

strzeni powietrznej oraz szczegółowych warunków

Nr 210, poz. 1324) szef Biura Ochrony Rządu nadaje

status HEAD lotowi statku powietrznego, na którego

pokładzie znajduje się: prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, prezes Rady Ministrów, marszałek Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej oraz marszałek Senatu

Rzeczypospolitej Polskiej.

Informacja o takim locie

powinna zostać przekazana szefowi Biura Ochrony

Rządu przez odpowiednie organy i podmioty, nie póź-

niej niż na jeden dzień przed planowanym lotem.

1.

Czy tragiczny lot do Smoleńska w dniu 10

kwietnia 2010 r., w którym brał udział prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej, posiadał status HEAD

zgodnie z rozporządzeniem ministra infrastruktury

2.

Kto osobiście z Kancelarii Prezesa Rady Mini-

strów jest odpowiedzialny za przekazanie informacji

o planowanym locie najważniejszych osób w państwie

szefowi Biura Ochrony Rządu?

3.

Czy szef Biura Ochrony Rządu wykonywał swo-

je obowiązki zgodnie z obowiązującymi przepisami

zawartymi w § 19 ust. 2 rozporządzenia ministra in-

80

frastruktury z dnia 25 listopada 2008 r.?

Jeśli tak,

to proszę o podanie w formie tabelarycznej wykazu

lotów posiadających status HEAD w latach 2009–

–2011 zgodnie z rozporządzeniem ministra infra-

struktury z dnia 25 listopada 2008 r.

4.

Czy lot z udziałem prezesa Rady Ministrów

nie z rozporządzeniem ministra infrastruktury

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10711)

do ministra gospodarki

w sprawie zmniejszenia obciążeń

niektórych elementów obsługi księgowej

biorców, tzw. I ustawa deregulacyjna (Dz. U. Nr 106,

ustawa deregulacyjna (Dz. U. Nr 232, poz. 1378), obo-

wiązująca od 1 stycznia 2012 r., ograniczyły wiele

zbędnych obowiązków nakładanych na małych

przedsiębiorców.

Aktualnie Ministerstwo Gospodarki przygotowu-

je III ustawę deregulacyjną, w której kontynuowane

są działania zmierzające do dalszego ułatwienia dzia-

łalności małych przedsiębiorców.

Przedsiębiorcy zwracają uwagę na kilka drobnych

spraw związanych z obsługą księgową małych ﬁrm.

Wprowadzenie ich w życie spowodowałoby likwidację

nadmiernych obciążeń organizacyjnych i ułatwiłoby

prowadzenie działalności przez przedsiębiorców z sek-

tora MSP.

Rozbudowana biurokracja hamuje bowiem rozwój

gospodarczy i ogranicza potencjał ﬁrm.

Ministra z następującym pytaniem:

Czy ministerstwo rozważy możliwość wprowadze-

cych propozycji zmian:

1) podniesienie kwoty wartości wyposażenia pod-

legającego ewidencjonowaniu w tzw. ewidencji wypo-

sażenia – środki trwałe podlegające amortyzacji, z kwo-

ty 3500,00 zł do kwoty np. 6000,00 zł,

2) podniesienie kwoty wartości wyposażenia pod-

legającemu wpisowi do ewidencji wyposażenia o war-

tości powyżej 1500,00 zł, a nieprzekraczającej 3500,00 zł

o taki sam wskaźnik, jaki byłby przyjęty dla środków

trwałych podlegających amortyzacji (p.

1 zapytania

z niniejszej interpelacji),

3) zwiększenie kwoty przychodów uprawniającej

do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i roz-

chodów z aktualnie obowiązującej 1200 tys. euro do

np. 1500 tys. euro,

4) zmiana zasad księgowania wydruków z kasy

ﬁskalnejpoprzezdopuszczenieksięgowaniamiesięcz-

nego zbiorczego wydruku z kasy ﬁskalnej?

Wiele ﬁrmwobecnejtrudnejkryzysowejsytuacji

ogranicza koszty prowadzonej działalności.

Aby przed-

siębiorcy nie redukowali kosztów poprzez ogranicza-

nie działalności i zwalnianie pracowników, sądzę, że

należy umożliwić im łatwiejszą obsługę księgową.

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

(nr 10712)

ków zarezerwowanych w styczniu br. w wysokości 500

Szymona i Judy w Gnojewie, o które wcześniej osobi-

ście zabiegałem.

Niezbędne jest podpisanie odpowied-

niej umowy z Towarzystwem Opieki nad Zabytkami

Oddział w Gdańsku, w oparciu o dokumenty przesła-

ne w marcu br. do ministerstwa oraz przelanie środ-

ków ﬁnansowychnakontobeneﬁcjenta.

Jednocześnie proszę o wyjaśnienie przyczyn

nieprawidłowości w funkcjonowaniu Departamen-

tu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego, które przyczyniły się do pół-

rocznego opóźnienia terminu rozpoczęcia prac kon-

serwatorskich przy gotyckim kościele w Gnojewie.

Ten XIV-wieczny zabytek jest jedną z najcenniejszych

zabytkowych budowli w Polsce i wymaga pilnych prac

konserwatorskich.

Proszę ponadto o stanowisko Pana

Ministra w związku z opieszałością Narodowego

Instytutu Dziedzictwa w przekazaniu elektronicz-

towania kościoła w Gnojewie.

Zgodnie z ogłoszoną w lutym br. decyzją Pana

Ministra, w budżecie ministerstwa zarezerwowano

81

pilnych prac konserwatorskich przy kościele pw. św.

rozpoczęły się do dnia dzisiejszego pomimo upływu

ośmiu miesięcy, ze względu na sprzeciw Departa-

mentu Ochrony Zabytków.

Sytuacja jest niepokojąca

przede wszystkim ze względu na dobro bezcennego

zabytku oraz upływający sezon budowlano-konserwa-

torski.

Na skierowaną przeze mnie prośbę o wyjaśnienie

tej niepokojącej sytuacji otrzymałem szereg szczegó-

łowych informacji od prezesa TOnZ Oddział w Gdań-

sku, z których wynika, że towarzystwo spełniło

wszystkie warunki formalne konieczne do urucho-

mienia dotacji wynikające z ustawy o ochronie za-

bytków, rozporządzenia ministra kultury oraz regu-

laminu programu „Dziedzictwo kulturowe”.

Wszel-

kie wymagane przepisami prawa i regulaminem do-

kumenty zostały przesłane do ministerstwa w marcu

br. Jednak wbrew przepisom, Departament Ochrony

Zabytków zawarł w promesie dotacji (pismo z dnia 14

lutego 2012 r.) obowiązek dostarczenia kopii aktual-

nych ekspertyz konserwatorskich kościoła oraz pro-

gramu funkcjonalnego zabytku, nie podając ani

podstawy prawnej, ani merytorycznego uzasadnie-

nia takiego żądania.

De facto Departament Ochro-

ny Zabytków wszedł w kompetencje wojewódzkiego

konserwatora zabytków, do czego nie ma upraw-

nień.

Ponadto naruszono zasadę pewności prawa

oraz przewidywalności działań organów państwa

(wyrok Trybunału Konstytucyjnego, z 14 czerwca

2000 r., sygn.

P.

3/00).

W piśmie departamentu z dnia 14 lutego 2012 r.

nie podano żadnych informacji o oczekiwanym przez

ministerstwo szczegółowym zakresie żądanych do-

kumentów.

Jest to całkowicie zrozumiałe, gdyż usta-

wa o ochronie zabytków nie deﬁniujeaniformy,ani

zakresu dokumentów pn. „ekspertyzy konserwator-

skiej” czy „programu funkcjonalnego”.

Jednak ze

względu na ponawianie żądania ministerstwa, towa-

rzystwo przesłało trzystronicowe opracowanie z dnia

14 maja 2012 r. pt. „Informacja dotycząca aktual-

nych potrzeb konserwatorskich i zaawansowania

projektu ratowania kościoła p.w. św. Szymona i Judy

Tadeusza w Gnojewie”.

Opracowanie to ma charak-

ter zwięzłej informacji uwzględniającej fakt, że stan

techniczny kościoła w Gnojewie był przedmiotem

dwóch wizyt kontrolnych przedstawicieli MKiDN

w 2009 r. (w obu przypadkach przy udziale obecnego

dyrektora departamentu) oraz odrębnych ocen ko-

misji konserwatorskich z udziałem inspektora urzę-

du wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Proto-

koły komisji zostały przesłane ministerstwu w wy-

maganym terminie w 2010 r.

Ponadto ministerstwo

otrzymywało komplet aktualnych fotograﬁiobiektu

w latach 2010 i 2011 wraz z wnioskami o dotacje na

kontynuację prac rozpoczętych w 2009 r.

Wnioski

zostały odrzucone przez MKiDN (bez uzasadnienia

merytorycznego).

Jednak resort informowany był

o stanie zabytku.

Z analizy sprawy wynika, że postawione przez De-

partament Ochrony Zabytków w lutym br. warunki

uruchomienia dotacji nie znajdują odzwierciedlenia

ani w regulaminie programu, ani w wymogach praw-

nych związanych z udzieleniem dotacji przez MKiDN.

Program „Dziedzictwo kulturowe” nie przewiduje

obowiązku posiadania przez wnioskodawcę aktual-

nych ekspertyz konserwatorskich dotyczących kon-

strukcji budynku i przedstawiania ich na żądanie.

Obowiązek taki nie wynika również z treści ustawy

stanowi podstawę programu.

Wśród rodzajów dokumentów, o których mowa

w rozporządzeniu ministra kultury z dnia 6 czerwca

2005 r. nie ﬁgurująaniekspertyzykonserwatorskie,

ani program funkcjonalny.

Zatem uzależnienie przez

dyrektora Departamentu Ochrony Zabytków uru-

chomienia dotacji od dostarczenia przez wniosko-

dawcę dokumentów niewymienionych w odpowied-

niej ustawie, rozporządzeniu czy programie jest dzia-

łaniem nieuprawnionym, naruszającym art. 7 Kon-

stytucji RP, nakazujący organom państwa działać

w granicach i na podstawie prawa.

Nieuprawnione

żądanie dostarczenia dokumentów oraz pisemna za-

powiedź dyrektora departamentu z dnia 8 sierpnia

2012 r. dotycząca przeznaczenia zarezerwowanych

środków na inne cele, o ile żądane dokumenty nie

zostaną przez wnioskodawcę dostarczone, to działa-

nia urzędnicze dające podstawę do podejrzeń, że

cjonariusza publicznego.

Sprawa kościoła w Gnojewie ujawnia też szereg

zaniedbań i nieprawidłowości w funkcjonowaniu

Departamentu Ochrony Zabytków w zakresie mery-

torycznego nadzoru (a raczej jego braku) nad działa-

niami wojewódzkiego konserwatora zabytków.

kami narzuca obowiązek kontrolowania stanu tech-

nicznego zabytku przez wojewódzkiego konserwato-

ra zabytków, którego działania podlegają meryto-

rycznej kontroli generalnego konserwatora zabyt-

ków za pośrednictwem Departamentu Ochrony Za-

bytków.

W przypadku kościoła w Gnojewie, inspektor

wojewódzkiego konserwatora zabytków nie dokony-

wał żadnych kontroli stanu zachowania obiektu

przez ponad dwa lata (od stycznia 2010 r. do czerwca

2012), natomiast Departament Ochrony Zabytków

nie prowadził nadzoru działań konserwatora woje-

wódzkiego.

Niedopełnienie obowiązków w tym zakre-

sie dotyczy zatem urzędników wszystkich szczebli

organów ochrony zabytków, gdyż nieprawidłowości

tolerowane były również przez generalnego konser-

watora zabytków.

Warto przy tym zaznaczyć, że za-

inicjowanej przez ministerstwo lustracji kościoła

w Gnojewie, w dniu 5 czerwca 2012 r., towarzyszyła

nieformalna kontrola, przeprowadzona przez woje-

wódzkiego konserwatora zabytków, przy czym odby-

ła się ona ze złamaniem zasad czynności kontrolnych,

określonych w Kodeksie postępowania administra-

cyjnego.

Wojewódzki konserwator zabytków nie

82

uprzedził inwestora pisemnie o planowanej kontroli

i nie spisał odrębnego protokołu czynności kontrol-

nych.

Dopisał jednocześnie swoje uwagi w protokole

lustracji MKiDN, umieszczając tam treści niezgodne

pod względem formalnym z aktualnym stanem spra-

wy.

Zapowiedziano pisemnie, że pozwolenie WKZ na

prace konserwatorskie nie zostanie wydane bez

spełnienia określonych warunków, gdy tymczasem

pozwolenie takie zostało wydane już znacznie wcze-

śniej.

Na nieprawidłowości te nie zwrócił uwagi ani

obecny na miejscu dyrektor Departamentu Ochrony

Zabytków ani podlegli mu pracownicy MKiDN.

Nie-

stety tolerowanie przez Departament Ochrony Za-

bytków łamania przepisów w urzędzie wojewódzkie-

go konserwatora zabytków trwa nadal.

Dowodem jest

pismo MKiDN z dnia 19 września 2012 r., w którym

uzależnia się uruchomienie dotacji dla kościoła

w Gnojewie tym razem od spełnienia wymogów

przedstawionych w piśmie Wojewódzkiego Urzędu

Ochrony Zabytków w Gdańsku, które to pismo zo-

stało przez urząd przesłanie do wiadomości MKiDN.

Problem w tym, że pismo WUOZ z dnia 11 września

2012 r. nie ma podstaw formalnoprawnych oraz za-

wiera szereg błędów merytorycznych.

Powoływanie

się zatem przez ministerstwo na dokument kompro-

mitujący jakość pracy urzędniczej, stawia resort kul-

tury po raz kolejny w złym świetle.

W przypadku kościoła w Gnojewie żądanie do-

starczenia ekspertyzy technicznej dotyczącej kon-

strukcji budynku było szczególnie nieuzasadnione

wobec faktu, że to właśnie ratowanie i wzmocnienie

konstrukcji kościoła było przedmiotem prac zrealizo-

wanych w roku 2009 ze środków MKiDN, sięgają-

cych niemal miliona złotych.

Poprawność tych prac

została zweryﬁkowanakomisyjnieprzezurządwo-

jewódzkiego konserwatora zabytków, którego proto-

kół dostarczono ministerstwu wraz z rozlicze-

niem prac.

Tym bardziej, że wątpliwości urzędni-

ków MKiDN, przedstawione w 2012 r., nie zostały

poparte jakimikolwiek rzeczowymi argumentami od-

noszącymi się do substancji zabytku oraz jej ewentual-

nych uszkodzeń, których występowanie uzasadniałoby

urzędnicze obawy o stabilność murów świątyni.

To samo dotyczy wymaganego przez DOZ progra-

mu funkcjonalnego.

Warto zauważyć, że żądanie po-

siadania takiego programu od administratora zabyt-

ku, w sytuacji nie zakończonej jeszcze akcji ratowa-

nia substancji barokowego plafonu z 1717 r. oraz

malowideł ściennych i tynków, braku posadzki czy

ceramicznego pokrycia dachu, jest nieuzasadnione

prawnie i merytorycznie, gdyż obiekt będzie użytko-

wany w oparciu o pierwotne funkcje sakralne dopie-

ro po zakończeniu prac konserwatorskich, które po-

trwają jeszcze co najmniej kilka lat, w zależności od

możliwości zdobycia ﬁnansowaniadalszychetapów

projektu.

Uzależnianie realizacji obecnego etapu ra-

tunkowych prac konserwatorskich od dostarczenia

programu funkcjonalnego jest pozbawione uzasad-

nienia i może być określone jako blokowanie koniecz-

nych prac przy bezcennym zabytku.

Działania depar-

tamentu w tym zakresie sprzeciwiają się idei ochrony

dziedzictwa narodowego i ratowania zabytków bez

względu na ich stan zachowania czy pełnioną aktual-

nie funkcję.

W przypadku kościoła w Gnojewie oczy-

wiste jest, że obiekt musi być nadal ratowany ze wzglę-

du na jego bezcenną wartość dla kultury narodowej.

Dlatego też tegoroczne działania Departamentu Ochro-

ny Zabytków są niemożliwe do zaakceptowania pod

względem prawnym, zawodowym i etycznym.

W związku z opisaną w niniejszej interpelacji

sprawą proszę Pana Ministra o odpowiedź na przed-

stawione poniżej pytania, których wyjaśnienie po-

zwoli uniknąć opisanych nieprawidłowości w kolej-

nych latach.

1.

Dlaczego dyrektor Departamentu Ochrony Za-

nu zachowania kościoła w Gnojewie jednemu z kil-

kudziesięciu rzeczoznawców działających na podsta-

czoznawca jest obowiązany do wydawania ocen i opi-

znawców MKiDN?

Wnioski te kierowane były w for-

mie ustnej zarówno do pracowników Wydziału Roz-

powiedzi ustnej podczas lustracji kościoła w Gnoje-

wie oświadczył, że rzeczoznawcy MKiDN nie mogą

poinformowali inwestora, że nie ma możliwości sﬁ-

nansowania wykonania ekspertyzy stanu technicz-

nego konstrukcji kościoła ze środków MKiDN, po-

gulamin programu „Dziedzictwo kulturowe”?

5.

Dlaczego podległy Panu Ministrowi Instytut

wie, potrzebnych dla ratowania kościoła?

Prace nad

ekspertyzą konserwatorską uległy opóźnieniu ze

względu na opieszałe działania dyrekcji Instytutu

Dziedzictwa Narodowego.

Gdański Oddział TOnZ

zwrócił się do dyrekcji NID pismem z dnia 10 lipca

83

elektronicznych zawierających chmurę punktów za-

rejestrowanych przez skaner 3D podczas pomiarów

wykonanych przez tę instytucję, w ramach prac do-

kumentacji kościoła w Gnojewie.

W piśmie podkre-

ślono, że dane potrzebne są do sporządzenia eksper-

tyzy konserwatorskiej, dotyczącej stanu konstrukcji

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w Warsza-

wie.

W załączeniu przesłano kopię pisma MKiDN

danych.

W odpowiedzi na zapytania telefoniczne

o stan sprawy, w kolejnych dniach lipca 2012 pracow-

nicy sekretariatu dyrekcji NID informowali o tym,

że przekazanie danych elektronicznych z pomia-

rów kościoła w Gnojewie uzależnione jest jedynie od

praw autorskich dzieła.

Do dnia dzisiejszego Na-

rodowy Instytut Dziedzictwa nie przekazał potrzeb-

nych danych, co podważa sens funkcjonowania tej

instytucji.

Zaistniała sytuacja jest szczególnie bul-

wersująca wobec wypowiedzi byłego wojewódzkiego

konserwatora zabytków, prezentowanych podczas lu-

stracji obiektu oraz publikowanych w prasie codzien-

nej, odnoszących się do znaczenia dokumentacji

stworzonej przy współpracy z Krajowym Ośrodkiem

łączeniu artykuł „Gazety Wyborczej” z 21 listopada

rodowego Instytutu Dziedzictwa, członkowie zespołu

autorskiego ekspertyzy konstrukcyjnej przeprowa-

dzili pomiary i szczegółową inwentaryzację architek-

toniczną kościoła tradycyjnymi metodami pomiaro-

wymi oraz przy użyciu ręcznego dalmierza laserowe-

go, tworząc trójwymiarowy model kościoła w wersji

elektronicznej, niezbędny do obliczeń statycznych i ana-

liz konstrukcyjnych.

Opracowanie nowej inwentary-

zacji architektonicznej było konieczne, gdyż rysun-

ki inwentaryzacyjne wykonane w roku 2003 przez

Instytut Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa oka-

zały się zbyt mało precyzyjne.

Ponadto brakuje do-

stępu do ich wersji edytowalnej w aktualnych pro-

gramach graﬁcznych,niezbędnychdoanalizarchi-

tektoniczno-konstrukcyjnych.

6.

Dlaczego Departament Ochrony Zabytków nie

starczenia wymaganych dokumentów, które wpły-

nia ekspertyzy konserwatorskiej dotyczącej stanu

konstrukcji kościoła pw. św. Szymona i Judy Tade-

usza w Gnojewie oraz programu funkcjonalnego

obiektu, prezes TOnZ Oddział w Gdańsku przesłał

oba dokumenty wraz z pismem z dnia 31 sierpnia

cowania zespołu autorów posiadających uprawnie-

nia konserwatorskie, konstrukcyjne i budowlane,

liczą łącznie około 180 stron tekstu, rysunków, fo-

tograﬁi,tabeliwykresów.

Ustaleniaautoróweks-

pertyzy, a w szczególności obliczenia statyczno-kon-

strukcyjne wskazują na całkowitą bezpodstawność

wątpliwości dotyczących stabilności budynku zgła-

szanych przez Departament Ochrony Zabytków.

7.

Dlaczego dyrektor Departamentu Ochrony Za-

czą logice.

Aktualny etap prac konserwatorskich ko-

ścioła zakłada trwałe zamknięcie budynku, co za-

słego reżimu prac konserwatorskich realizowa-

nych w przyszłości.

Dotyczy to również starannego

8.

Czy spośród tegorocznych beneﬁcjentówpro-

bytków, decydujący o obowiązku dostarczania eks-

pertyz konserwatorskich, posiadają uprawnienia spe-

cjalistyczne, konserwatorskie, wynikające z ukończe-

nia studiów wyższych w odpowiednim zakresie, po-

zwalające im na ocenę takiej ekspertyzy?

serwatorskich w Gnojewie, zrealizowanych w 2009 r.

Gdańsk, dnia 16 października 2012 r.

84

Interpelacja

(nr 10713)

do ministra ﬁnansów

w sprawie skutków planowanej zmiany

Zaniepokojenie wśród pracowników UKS budzi pro-

jekt nowego rozporządzenia określającego zasięg tery-

torialny dyrektorów urzędów kontroli skarbowej.

Nowe rozporządzenie nie ułatwi, a wręcz utrudni

realizację założeń ustawowych.

Zasięg terytorialny

działania dyrektorów urzędów kontroli skarbowej,

inny niż obszar województwa, w największym stop-

niu dotyczy województwa mazowieckiego.

Podatnicy

z tego województwa muszą uwzględniać właściwość

miejscową dyrektorów siedmiu urzędów kontroli

skarbowej, tj.: w Warszawie, Białymstoku, Bydgosz-

czy, Kielcach, Lublinie, Łodzi i Olsztynie.

Rozporzą-

dzenie odwraca zapis ustawy: nie jeden dyrektor na

terenie kilku województw, ale kilku dyrektorów na

obszarze jednego województwa.

W przypadku organu

podatkowego II instancji w woj. mazowieckim – jest

nim obecnie jedna Izba Skarbowa w Warszawie.

Wła-

ściwość miejscowa organu jest istotna w postępowa-

niu kontrolnym w związku z prawami i obowiązkami

strony określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa,

stosowanymi w kontroli skarbowej i nawiązującymi

wprost do obszaru województwa.

Tak znaczna niezgodność właściwości miejscowej

dyrektora UKS z podziałem administracyjnym kraju

wg województw i niezgodność z właściwością organu

podatkowego II instancji wprowadza utrudnienia dla

podatników oraz spowoduje dodatkowe koszty zarów-

no dla podatników, jak i organów kontroli skarbowej.

Ponadto utrudni współpracę organów kontroli skar-

bowej z innymi organami ścigania na terenie woj.

mazowieckiego.

Znacznie zostanie ograniczona dostępność orga-

nów kontroli skarbowej – poza większą odległością

do siedziby organu w Bydgoszczy, Lublinie czy Olsz-

tynie, nie można pominąć znacznie trudniejszego

dojazdu występującego często w związku z brakiem

publicznych połączeń komunikacyjnych.

Projekt rozporządzenia, podkreślając szczególną

pozycję Warszawy, przedstawia inne rozwiązanie niż

np. organizacja struktur Policji: Komenda Stołeczna

i Komenda Wojewódzka w Radomiu.

Bardzo często

UKS kontaktują się z policją w związku z ustalenia-

mi wyników kontroli.

Projekt przewiduje, że w woj. mazowieckim likwi-

dacji ulegną pozostałe 3 wydziały zamiejscowe Urzę-

du Kontroli Skarbowej w Warszawie, tj. w Ciechano-

wie, Płocku i Siedlcach.

Należy przypomnieć, że

w roku 2008 (po wcześniejszym radykalnym zmniej-

szeniu zatrudnienia) formalnie zostały zlikwidowane

4 ośrodki zamiejscowe tego urzędu, a na ich miejsce

pozostawione tylko 4 wydziały kontrolne.

Największe obszarowo województwo w Polsce

(również dominujące pod względem gospodarczym)

zostanie pozbawione w terenie jakichkolwiek komó-

rek organizacyjnych kontroli skarbowej, a tym sa-

mym pozbawione możliwości oddziaływania prewen-

cyjnego.

Znajduje się tu 5 byłych miast wojewódzkich,

w tym: Radom (222 tys. mieszkańców), Płock (126

tys. mieszkańców), Siedlce (78 tys. mieszkańców),

Ciechanów (45 tys. mieszkańców).

Jednocześnie „re-

forma” omija inne obszary kraju o znacznie mniej-

szym potencjale gospodarczym, nadal pozostawiając

tam ośrodki zamiejscowe urzędów kontroli skarbo-

wej (w skład których wchodzą zarówno wydziały kon-

trolne, jak i komórki obsługi) wraz z pełną obsługą:

wicedyrektor, kadry, płace i komórki kontrolne.

I tak:

UKS w Rzeszowie posiada Ośrodek Zamiejscowy

w Jaśle, liczącym 37 tys. mieszkańców, praktycznie

o bardzo małym potencjale gospodarczym.

Bardzo

podobna jest sytuacja w innych ośrodkach zamiejsco-

wych, takich jak: Jelenia Góra (83,5 tys. mieszkań-

ców), Nowy Sącz (84 tys. mieszkańców), Piła (74 tys.

mieszkańców) czy Piotrków Trybunalski (77 tys.

mieszkańców).

Zachodzi następujące pytanie: Dlaczego „refor-

ma” po raz kolejny dotyczy obszaru i miast newral-

gicznych ze względu na potencjał, znajdujących się

w województwie mazowieckim (w tym na styku gra-

nic Unii Europejskiej z Białorusią i Ukrainą), a omi-

ja tereny innych województw?

Skutki projektowanych zmian dotkną ok. 120

osób – pracowników służby cywilnej (z opcją przenie-

sienia do pracy w siedzibie urzędu w Warszawie),

oraz 10 osób – pracowników obsługi (bez gwarancji

zatrudnienia).

Urząd Kontroli Skarbowej w Warsza-

wie nie posiada obecnie własnego budynku, korzysta

z budynku dzierżawionego.

Z uwagi na brak własnej

powierzchni biurowej podobno planuje się wydzier-

żawienie dla tych osób ok. 400–450 m powierzchni

biurowej.

Według szacunków koszt tej dzierżawy wy-

niesie ok. 300 tys. zł rocznie.

Obecnie koszty użytkowania własnych budynków

UKS przez wydziały zamiejscowe ograniczają się do

podatku od nieruchomości i kosztów eksploatacji,

czego znaczna część jest zwracana przez urzędy cel-

ne korzystające z części budynków.

Biorąc pod uwagę

prowincję i Warszawę, koszty utrzymania wydziałów

zamiejscowych nie są wyższe.

Stąd też taka „refor-

ma” tylko w tym zakresie kreuje dodatkowe koszty,

wg szacunków, znacznie powyżej 200 tys. zł rocznie.

Budynki użytkowane przez wszystkie 3 wydziały za-

miejscowe są administrowane przez UKS w Warsza-

wie i ich utrzymanie wymaga minimalnych kosztów,

nieporównywalnych do kosztów ponoszonych w War-

szawie.

Według mojej wiedzy, we wrześniu 2012 r. została

ul. Jagiellońskiej 55 i dostosowania go na siedzibę

urzędu.

Prace mają się rozpocząć już w najbliższych

dniach.

Z tego względu celowe byłoby wstrzymanie

85

się z wydzierżawianiem kolejnych pomieszczeń do

czasu oddania do użytku docelowej siedziby.

Pozwo-

liłoby to na uniknięcie kosztów przeprowadzki z Cie-

chanowa, Płocka i Siedlec na ul. Cybernetyki, a na-

stępnie na ul. Jagiellońską (przewóz dokumentów –

akt postępowań kontrolnych i przygotowawczych i in-

nych, oraz wyposażenia).

Ponadto okres ten pozwo-

liłby pracownikom na dostosowanie się do nowej sy-

tuacji, np. poprzez kupno mieszkania w Warszawie

lub znalezienie nowej pracy.

Teren powiatów: garwolińskiego, łosickiego, miń-

skiego, siedleckiego i m.

Siedlce będzie należał do

terytorialnego zasięgu działania dyrektora Urzędu

Kontroli Skarbowej w Lublinie, a powiatów sokołow-

skiego i węgrowskiego – dyrektora urzędu kontroli

w Białymstoku.

Obecnie pracownicy mający miejsce

pracy w Siedlcach (w przypadku pozostałych wydzia-

łów podobnie) wykonują czynności kontrolne na te-

renie swoich byłych województw oraz w Warszawie,

co obciążone jest kosztami delegacji.

Do najdalej po-

łożonych kontrolowanych podmiotów (tj. w stolicy)

odległość wynosi 100–110 km.

Biorąc pod uwagę „od-

danie” terenów dla dyrektorów UKS w Bydgoszczy,

Lublinie i Olsztynie, trasy dojazdów do najdalej po-

łożonych podmiotów od tych urzędów sięgać będą

200 km i więcej.

Stąd też należy się liczyć ze znacz-

nym wzrostem kosztów delegacji, a więc kosztów

kontroli skarbowej.

W dobie kryzysu gospodarczego,

gdzie przewiduje się większe lub mniejsze cięcia wy-

datków, takie działania powodują skutki wręcz od-

wrotne, niczym nieuzasadnione.

Trzeba również zwrócić uwagę na czynnik ludzki,

mianowicie ok. 120 osób utraci na swoim terenie

miejsce pracy i zmuszonych będzie codziennie dojeż-

dżać, tracąc na to od 4 do 5 godzin, oraz ponosić więk-

sze koszty.

Nie ma zarzutów merytorycznych do pra-

cy tych osób.

Większość zatrudnionych w wydziałach

zamiejscowych to ludzie pracujący w kontroli skar-

bowej od ok. 20 lat, co wynika z ograniczeń w nabo-

rze z zewnątrz nowych osób.

Z uwagi na wiek tych

osób, powyżej 40 lat, mimo iż dysponują dużą wiedzą

i doświadczeniem, konieczność uciążliwych dojazdów

i zmęczenie ograniczy ich efektywność.

Pracownicy

są doświadczeni, biorą udział w kontrolach dotyczą-

cych największych afer podatkowych w kraju.

Poprzez takie działania następuje dalsza degra-

dacja i utrata prestiżu byłych miast wojewódzkich,

która w tym przypadku nie jest niczym uzasadniona,

Chyba że istnieje jakiś tajny plan zakładający syste-

matyczne dalsze wyludnianie i tak już posiadającej

niską gęstość zaludnienia wschodniej Polski?

Prze-

niesienie pracowników do Warszawy zmusi ich z cza-

sem do zmiany miejsca zamieszkania, co zuboży bu-

dżet miast, w których mieszkają.

Należy zwrócić uwagę na uzasadnienie projekto-

wanych zmian, które de facto nie odnosi się do kosz-

towych skutków tego przedsięwzięcia z uwagi na

fakt, że trudno jest uzasadnić zmianę, która bardzo

dużo kosztuje.

W związku z powyższym proszę o ustosunkowa-

nie się do następujących zagadnień budzących naj-

większe wątpliwości:

W jaki sposób dyrektorzy ościennych UKS zamie-

rzają zapewnić wywiązywanie się na przejmowanych

terenach ze zobowiązań podatkowych przez ﬁrmy

i osoby ﬁzyczneoraziletobędziekosztować?

Czy

zmniejszy się koszt funkcjonowania UKS i realizacja

ich zadań?

Czy w latach 1992–2012 z uwagi na nierówne roz-

mieszczenie w kraju podmiotów gospodarczych do-

konywano etatyzacji urzędów kontroli skarbowej

i jakie są tego skutki?

Jak to przekłada się na dzisiej-

sze decyzje (w szczególności dotyczące woj. mazowiec-

kiego)?

Czy w przypadku przeniesienia ludzi z Ciechano-

wa, Płocka i Siedlec do urzędów kontroli skarbowej

w Bydgoszczy, Lublinie i Olsztynie nie osłabi się urzę-

du warszawskiego, gdyż te urzędy już obecnie mają

dużo większy wskaźnik zatrudnienia?

Czy w związ-

ku z tym pracownikom przeniesionym nie grozi zwol-

nienie z pracy?

Tłumaczenie, że Warszawa ma największe skupi-

sko podmiotów gospodarczych idących w dziesiątki

tysięcy, jest właściwe, jednakże przeniesienie 35–37

inspektorów kontroli skarbowej do tak dużego sku-

piska generalnie nic nie zmieni.

Dlaczego więc

wzmacnia się urzędy w ośrodkach, które mają już

duże kłopoty komunikacyjne, a przez dojazd pracow-

ników i interesantów do tych ośrodków zostaną one

jeszcze zwiększone?

Jaki wpływ będzie miało rozporządzenie na budżet

państwa i jednostek samorządu terytorialnego, na ry-

nek pracy, a także na sytuację i rozwój regionalny?

Czy zwiększy się dyscyplina podatkowa?

Czy prze-

analizowane zostały ewentualne utrudnienia dla po-

datników tego przedsięwzięcia organizacyjnego i ja-

kie są efekty tej analizy?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Tchórzewski

Siedlce, dnia 16 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10714)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zapowiedzi w wygłoszonym exposé

Szanowny Panie Premierze!

W wygłoszonym expo-

sé zapowiedział Pan wydłużenie urlopu macierzyń-

skiego do roku, przy równoczesnym ﬁnansowaniu

zasiłku macierzyńskiego w wysokości 80% przez okres

jego trwania.

Miałoby się to wiązać z jednoczesnym

86

inwestowaniem w przedszkola oraz żłobki, z założe-

niem zwiększenia doﬁnansowanianaichbudowędla

samorządów, ale także podmiotów prywatnych oraz

większych o 320 mln zł subwencji w celu obniżenia

kosztu do 1 zł dla rodzica w sytuacji, gdy dziecko

w przedszkolu przebywa dodatkowe ilości godzin.

1.

Jak wydłużenie urlopu macierzyńskiego wpły-

nie na sytuację na rynku pracy dla matek oraz dla

młodych kobiet, których zatrudnienie może wiązać

się dla pracodawcy z ewentualną wydłużoną nieobec-

nością ich w pracy?

2.

Czy istnieją dane mówiące o kosztach wynika-

jących z proponowanych projektów dla budżetu pań-

stwa?

W jakiej wysokości zostanie doﬁnansowana

budowa żłobków i przedszkoli w latach 2013–2015?

3.

Jakie wymagania formalne będą musiały speł-

nić podmioty prywatne w celu otrzymania dotacji?

4.

Ile będzie wynosić subwencja dla przedszkoli

na lata 2013–2015?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

Gliwice, dnia 16 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10715)

do ministra zdrowia

w sprawie liczby metrów kwadratowych

w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zakłady uzdrowisko-

we, do których należą sanatoria uzdrowiskowe, po-

winny wykonywać swoje zadania w sposób rzetelny,

zapewniając pacjentom jak najdogodniejsze warunki

stacjonarne.

Niestety, jak wynika z informacji prze-

kazanych przez wyborców, pokoje przeznaczone do

odpoczynku po rehabilitacji są przepełnione.

W odczuciu kuracjuszy, ilość zakwaterowanych

pacjentów w pokojach jest nieproporcjonalnie duża

w stosunku do niewielkiej ich powierzchni.

pytania:

1.

Czy istnieją przepisy prawa lub normy regulu-

jące ilość metrów kwadratowych przypadających na

skowego?

Jeżeli tak, to ile te normy wynoszą?

Kto

prowadzi nadzór nad ich przestrzeganiem?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia podjęło działania,

których celem jest poprawa warunków stacjonarnych

w sanatoriach uzdrowiskowych?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

(nr 10716)

do ministra transportu,

Przewozów Regionalnych i związanych

z tym zwolnień pracowników

po torach regionu śląskiego będą jeździć wyłącznie

pociągi spółki Koleje Śląskie; przejmie ona wszystkie

przewozy w ramach świadczenia usług użyteczności

publicznej w zakresie transportu publicznego.

Odbę-

dzie się to kosztem likwidowanej spółki Przewozy

Regionalne, a także – przede wszystkim – osób w niej

zatrudnionych.

Do grudnia pracę stracić ma prawie

2000 wykwaliﬁkowanychpracownikówzwieloletnim

stażem.

Niestety niepokojące są także doniesienia, iż

1400 pracowników zakładu Przewozów Regional-

nych nie otrzymało wypłaty wynagrodzeń za miesiąc

wrzesień, w związku z czym mieszkańcy Śląska mie-

li w dniu 12 października 2012 r. poważne problemy

z podróżą liniami kolejowymi, gdyż szereg pociągów

nie wyruszało w trasę.

1.

W jaki sposób zwolnienie do grudnia prawie

2000 pracowników wypełnia cele „Krajowego planu

oraz aktywizację zawodową Ślązaków?

2.

Czy i w jakim stopniu zapewnione będą pozba-

wionym pracy osobom programy aktywizacyjne i ewen-

tualnie przekwaliﬁkowująceorazpomocprawna?

3.

W jaki sposób przekazanie połączeń Kolejom

Śląskim wpłynie na jakość usług oferowanych po-

dróżnym, w przypadku gdy spółka nie zdąży z zatrud-

nieniem odpowiedniej liczby pracowników oraz skom-

pletowaniem potrzebnego taboru?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

(nr 10717)

do ministra spraw wewnętrznych

dowodu osobistego

dowodu osobistego.

87

Stan faktyczny: Obowiązek posiadania dowodu

osobistego nakłada na obywateli Rzeczypospolitej

stępowania w sprawach wydawania dowodów osobi-

stych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utra-

kłada na obywatela obowiązek złożenia wraz z wnio-

skiem o wydanie dowodu osobistego odpisu skróco-

nego aktu urodzenia.

W typowych sytuacjach nie stanowi to większego

problemu dla obywatela.

Problem powstaje w momen-

cie, w którym okaże się, że np. dane zawarte w odpi-

sie skróconym aktu urodzenia okażą się być błędne

(np. brak w nim wpisu nazwiska rodowego matki).

W takiej sytuacji organ władny do wydania dowodu

osobistego odmawia wydania dowodu osobistego.

Obywatel zmuszony jest w tej sytuacji wnieść sprawę

o dokonanie sprostowania wadliwie sporządzonego

aktu do właściwego sądu.

Okres rozpatrywania tego

typu spraw waha się od kilku miesięcy do nawet

roku.

Sąd wydaje postanowienie o sprostowaniu aktu

stanu cywilnego.

Dopiero kiedy akt zostaje sprosto-

wany, obywatel może złożyć ponownie odpis aktu

w celu wydania mu dowodu osobistego.

Należy zwrócić uwagę, że w okresie trwania po-

stępowania o wydanie dowodu oraz postępowania przed

sądem obywatel pozostaje bez dokumentu stwierdzają-

wodu osobistego, podlega karze ograniczenia wolno-

ści do 1 miesiąca albo karze grzywny (zgodnie z Ko-

deksem wykroczeń grzywna może wynosić od 20 zł

do 5000 zł).

Ponadto obywatel nieposiadający dowodu osobi-

stego jest często pozbawiony możliwości dokonywa-

nia rozmaitych czynności prawnych lub jest to znacz-

nie utrudnione.

W takiej sytuacji okazuje się, że oby-

watel mimo braku swojej winy poza karą grzywny

nie będzie mógł np. zawierać umów, w tym umowy

o pracę.

Powstaje więc pytanie, czy ustawodawstwo

nie powinno w takich wypadkach przewidywać spe-

cjalnego przyspieszonego trybu postępowania o spro-

stowanie aktu stanu cywilnego lub np. instytucji do-

kumentu tymczasowego stwierdzającego tożsamość

osoby oraz pozwalającego na dokonywanie czynności

prawnych wymagających posiadania dowodu osobi-

stego.

Należy pamiętać, że obowiązek posiadania dowo-

du osobistego nakładany jest na obywateli przez pań-

stwo, które powinno w związku z tym pomagać oby-

watelom w wykonaniu ich obowiązku.

Dodatkowo powinno się dołożyć wszelkich starań,

aby obywatel, który znajdzie się w sytuacji podobnej

do przytaczanego przykładu, nie pozostawał w okre-

sie oczekiwania na rozstrzygnięcie bez możliwości

dokonywania wielu czynności zależnych od posiada-

nia dowodu osobistego.

1.

Czy istnieją plany stworzenia specjalnego po-

stępowania w celu przyspieszenia spraw dotyczących

sprostowania akt stanu cywilnego?

Jeżeli istnieją, to

kiedy będą realizowane?

2.

Czy istnieją plany stworzenia dokumentu tym-

czasowo stwierdzającego tożsamość obywatela?

Jeże-

li istnieją, to kiedy będą realizowane?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

(nr 10718)

do ministra zdrowia

w sprawie standardów w zakresie

ministra zdrowia z 23 września 2010 r. w sprawie

standardów postępowania oraz procedur medycz-

nych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z za-

kresu opieki okołoporodowej.

Zostało ono opracowa-

ne z uwzględnieniem wytycznych Światowej Organi-

zacji Zdrowia oraz praw pacjenta.

Celem rozporzą-

dzenia jest zagwarantowanie ciężarnym kobietom

jak najniższym poziomie interwencji medycznej,

z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa.

Jednym

z postulatów ogłoszonego rozporządzenia było rów-

nież zwiększanie satysfakcji pacjentek z opieki.

Jest

nie wszędzie respektowany.

Jak wynika z przeprowadzonych badań (źródło:

„Polska Gazeta Wrocławska” z dn. 10 października

2012 r.), ponad połowa kobiet ciężarnych z Dolnego

Śląska jest niezadowolona z warunków i przebiegu

porodu na oddziałach położniczych.

Aż 56% ankietowanych pań uważa, że w szpitalu

nie były przestrzegane ich prawa jako pacjentki

(tj. życzliwość, traktowanie z szacunkiem, pełna in-

formacja, pytanie o zgodę przez każdym działaniem,

interwencją).

Aż 92% pań nie miało komfortu rodze-

nia.

66% nie zapytano o dogodną pozycję w czasie

porodu.

O aktywnym porodzie można zapomnieć, aż

78% powiło dziecko, leżąc, co według opinii wielu gi-

nekologów i położników jest najgorszym rozwiąza-

niem z możliwych.

73% ankietowanych miało naci-

nane krocze, przy czym w 64% nawet nie zapytano o

88

Analizując wyniki przeprowadzonych badań, do-

strzegam konieczność wprowadzenia zmian w stan-

dardach praktykowanych w opiece okołoporodowej.

Ciężarne kobiety powinny znać swoje prawa na po-

rodówce i domagać się, by je respektowano.

Niewąt-

pliwie ważną rolę w edukacji przyszłych mam odgry-

wają zajęcia w szkołach rodzenia, dlatego trzeba za-

dbać, aby bezpłatnych szkół rodzenia było więcej.

W obecnej chwili jest ich za mało, a prywatne szkoły

są za drogie.

Natomiast ciężarne kobiety, dla których

zabrakło miejsca w darmowych szkołach, nie są w peł-

ni przygotowane do porodu.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okolicz-

ności, proszę o odpowiedź na pytania:

1.

Co ministerstwo zamierza zrobić, by podnieść

komfort rodzenia, szczególnie w dolnośląskich szpi-

talach?

2.

Ile bezpłatnych szkół rodzenia funkcjonuje na

Dolnym Śląsku?

3.

Czy ministerstwo przewiduje zwiększenie ofer-

ty tychże szkół w całej Polsce?

Z wyrazami szacunku

Wałbrzych, dnia 17 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10719)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie złej sytuacji i braku perspektyw

sce jest wyjątkowo niekorzystna.

Dość powszechnie

panujący w społeczeństwie kult młodości spycha

starszych pracowników na margines życia zawodo-

wego.

Dotyczy to zwłaszcza kobiet.

Osoby w wieku 50+ są silnie dyskryminowane już

na etapie rekrutacji.

Często to właśnie wiek stanowi

o wyborze przyszłego pracownika.

Pracodawcy wolą

zatrudniać osoby młode, gdyż ich zdaniem osoby

starsze są gorszymi pracownikami, tzn. częściej cho-

rują, są mniej wydajne, nie chcą podwyższać swoich

kwaliﬁkacji.

Pracownicy w wieku 50+ są również gorzej trak-

towani przez współpracowników i przełożonych.

Piętnowane są ich zbyt niskie kwaliﬁkacjewkorzy-

staniu z nowoczesnych technologii, przede wszyst-

kim w obsłudze komputera, sprzętu biurowego, In-

ternetu, a także słaba znajomość języków obcych.

Natomiast bez znaczenia jest ich doświadczenie i mą-

drość życiowa, rzetelność, dyspozycyjność czasowa,

umiejętność pracy w zespole, dokładność i umiejęt-

ności komunikacyjne nabyte w trakcie długoletniej

pracy zawodowej.

1.

Jakie formy wsparcia na rynku pracy mogą

być alternatywą dla osób w wieku 50+, aby mogły

one uwierzyć we własne siły i możliwości własnego

rozwoju zawodowego?

2.

Czy w związku z powyższym ministerstwo

może zwiększyć nakłady ﬁnansoweprzeznaczanena

realizację form aktywizacji dla bezrobotnych powyżej

50 roku życia?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Limanowa, dnia 17 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10720)

do ministra skarbu państwa

„Inwestycje polskie”

wie projektu ,,Inwestycje polskie”.

13 października 2012 r. uczestniczył Pan we

wspólnej konferencji prasowej wraz z ministrem Fi-

nansów Jackiem Vincentem-Rostowskim, na której

zostały zaprezentowane szczegóły programu „Inwe-

stycje polskie” oraz Portfelowej Linii Gwarancyjnej

„De minimis”.

Program ,,Inwestycje polskie” ma zapewnić Polsce

dalszy wzrost gospodarczy, zaś środkami, z których

będzie się ﬁnansowaćoweinwestycje,będą:środkiUE

w 39%, współﬁnansowanieśrodkówUEw17%,insty-

tucje ﬁnansowew16%,budżetpaństwaw15%,przed-

siębiorstwa państwowe i prywatne w 13%

1)

.

Powiedział Pan, że strategia rozwoju rządu opar-

ta jest na zwiększeniu, pobudzaniu i stymulowaniu

inwestycji oraz zatrudnienia w krótkim i średnim

okresie, szczególnie w latach 2013–2014.

Wobec czego kieruję następujące pytania:

1.

Ile ustaw będzie trzeba zmienić, by umożliwić

realizację programu „Inwestycje polskie”?

Kiedy mi-

nisterstwo zamierza opublikować projekty noweliza-

cji lub założenia do nich?

2.

Jeśli spółka Polskie Inwestycje ma być własno-

ścią Banku Gospodarstwa Krajowego, to jak rząd

sobie wyobraża nadzór nad jej organizacją i funkcjo-

nowaniem – już w tym roku! – w sytuacji gdy BGK

1)

http://www.mf.gov.pl/dokument.php?const=1&dzia-

l=153&id=316782&typ=news.

89

nigdy takich zadań nie pełnił?

2)

Czy będzie ona obję-

ta ustawą kominową?

3.

Kto będzie ustalał i nadzorował strategię inwe-

stycyjną spółki celowej i przed kim będą odpowiadać

jej władze za efekty swoich decyzji inwestycyjnych?

3)

4.

Zaprezentowany zakres zadań w ramach „In-

westycji polskich” obejmuje wiele branż: elektroener-

getykę, paliwa, infrastrukturę drogową i kolejową

4)

.

Czy przyjęcie założenia, że w Inwestycje Polskie mają

wchodzić wyłącznie w rentowne projekty, oznacza, że

w Inwestycjach Polskich będzie trzeba zdublować ka-

drę analityczno-zarządzającą ze spółek Skarbu Pań-

stwa zajmujących się tymi branżami?

5)

5.

Czy priorytet wydania do 2015 r. 40 mld zł

i 90 mld zł do 2018 r.

6)

, w sytuacji gdy nic jeszcze nie

jest zorganizowane, nie stoi w sprzeczności z priory-

tetem doboru wyłącznie rentownych projektów?

Po-

śpiech jest zawsze kiepskim doradcą.

6.

Kto pokryje ewentualne straty spółki Inwesty-

cje Polskie?

Czy stworzona spółka będzie z gatunku

„zbyt dużych, by upaść”?

Czy przewidywane scena-

riusze to ewentualne dokapitalizowanie spółki przez

ministra skarbu pieniędzmi budżetowymi lub rato-

wanie BGK przez NBP?

7.

Czy zaangażowanie BGK w tego typu operacje

nie jest ryzykowne dla ﬁnansówpaństwa,wsytuacji

gdy rząd wszystkie rządowe rachunki przeniósł do

BGK?

Czy rząd przeniósł rządowe rachunki do BGK,

aby mieć środki na kredytowanie działalności Inwe-

stycji Polskich?

8.

Czy wśród majątku, który rząd zamierza

wnieść do spółki Inwestycje Polskie, mogą się znaleźć

akcje spółek sektora energetycznego lub ﬁnansowego

o strategicznym znaczeniu?

7)

Których konkretnie,

jakie ilości?

9.

Z wypowiedzi Pana Ministra Budzanowskiego

wynika, że na projekt „Inwestycje polskie” ma być

pozyskiwany kapitał od inwestorów instytucjonal-

nych poprzez emisję obligacji.

Kto ma być emiten-

tem?

BGK czy Inwestycje Polskie?

8)

Czy rząd rozwa-

ża zabezpieczanie obligacji akcjami wniesionych do

projektu spółek Skarbu Państwa, o czym pisali w „Ga-

zecie Wyborczej” prof. Stanisław Gomułka i red. Ma-

ciej Samcik?

9)

10.

Jaką część z zapowiedzianych 40 i później 90

mld zł rząd zamierza pozyskać z rynku poprzez emi-

sję obligacji, jaką z prywatyzacji prowadzonej przez

BGK, a jaką z BGK w postaci kredytu?

11.

W jaki sposób rząd sobie wyobraża realizację

prywatyzacji przez BGK zapewniającą środki wy-

starczające na sfinansowanie Inwestycji Polskich

i jednocześnie na powiększenie bilansu BGK w celu

zwiększenia jego zdolności kredytowych i jednocze-

śnie zrealizowanie zaplanowanych w przyszłym roku

wpływów do budżetu z prywatyzacji?

40 mld, o któ-

rych mowa, to mniej więcej równowartość przycho-

dów z prywatyzacji w latach 2008–2011

10)

.

12.

W prezentacji rządu pojawiała się zapowiedź

tworzenia kolejnych spółek celowych.

Czy oznacza

2)

„Prezes BGK Dariusz Daniluk powiedział w piątek PAP,

że bank jest gotowy do utworzenia spółki Inwestycje Polskie, ale

odmówił dalszych komentarzy.

– Jestem przekonany, że zadanie

zrealizujemy z sposób właściwy i zgodny z oczekiwaniami –

oświadczył.”

(Maciej Samcik, „Tusk tworzy superbank do zadań

specjalnych”, „Gazeta Wyborcza” 13.10.2012 r.).

Patrz także komentarz prof. Rybińskiego: „nie wydaje mi

się, żeby kultura korporacyjna w BGK była odpowiednia dla ta-

kich projektów.

BGK to raczej ministerstwo niż bank inwesty-

cyjny, co wskazuje, że czas realizacji typowego projektu w for-

mule SPV będzie znacznie dłuższy niż w przypadku realizacji

przez wyspecjalizowane agencje.

To nie jest proste wydanie środ-

ków unijnych, to bardzo skomplikowana analiza ﬁnansowa.”

(rybinski.eu 13.10.2012 r.).

3)

„– Z programu będą mogli korzystać także prywatni inwe-

storzy – podkreślił wicemin.

Tamborski.

Dodał, że możliwe będzie

łączenie obu form wsparcia: objęcia udziałów w projekcie przez

spółkę Polskie Inwestycje oraz kredytowania takiego projektu

przez BGK.”

(Andrzej Kublik: „Wejście smoka, czyli ministrowie

o zapowiedziach Tuska”, „Gazeta Wyborcza” 15.10.2012 r.).

Porównaj także komentarz prof. Rybińskiego: „jeżeli komuś

wydaje się, że to jest wszystko bardzo proste i zaraz zacznie

działać, to polecam, żeby przeczytał artykuł (EBI) na temat two-

rzenia takich spółek przez rządy i różnych uwarunkowań, które

temu towarzyszą.

Po pierwsze, takie projekty ﬁnansowesąbar-

dzo skomplikowane, szczególnie jeżeli dotyczą dużych inwestycji.

Na przykład, żeby pozyskać bankowe (krajowe lub zagraniczne)

ﬁnansowanienainwestycjewgazłupkowy,trzebazapewnićod-

powiednie zabezpieczenie, albo w postaci kapitału (w tym przy-

padku akcji spółek skarbu państwa), albo w postaci gwarancji

rządowych”. (rybinski.eu 13.10.2012 r.).

4)

Zobacz: Andrzej Kublik, Katarzyna Zachariasz „Wejście

cza” 13.10.2012 r. http://wyborcza.pl/1,75248,12670449,Wejscie_

smoka__czyli_ministrowie_o_zapowiedziach_Tuska.html.

5)

„Inwestycje Polskie mają tworzyć z prywatnymi inwesto-

rami spółki celowe (tzw. SPV), które będą realizowały poszcze-

gólne projekty.

Ich oceną pod kątem wiarygodności ﬁnansowej

przyszłej opłacalności ma się zająć BGK.”

(Maciej Samcik, „Tusk

6)

Dane za wystąpieniem premiera Donalda Tuska z dnia

12.10.2012 r.

7)

„Spółka Inwestycje Polskie ma obejmować udziały w ta-

kich projektach, a w tym celu dostanie od Ministerstwa Skarbu

pakiety akcji państwowych ﬁrm w wielkości »zależnej od po-

trzeb«.

Formalnie to również będzie prywatyzacja.”

(Andrzej

Kublik „Wejście smoka, czyli ministrowie o zapowiedziach Tu-

ska”, „Gazeta Wyborcza” 15.10.2012 r.).

8)

Z prezentacji ministra Budzanowskiego wynika, że kapitał

od „inwestorów instytucjonalnych” wędruje prosto do „celowej

spółki inwestycyjnej” (slajd 12), natomiast w nieoﬁcjalnychwy-

powiedziach przedstawicieli rządu mowa jest o BGK jako o emi-

tencie obligacji.

9)

„Premier mówił o przejęciu przez bank części udziałów

w spółkach skarbu państwa.

Ale nie wiadomo, czy te udziały będą

sprzedawane.

Raczej nie.

Będą użyte jako zabezpieczenie.

Bank

będzie pożyczał na rynku ﬁnansowymwoparciuozabezpieczenie,

jakie będą stanowić te udziały.

I z tych pożyczonych pieniędzy

będzie ﬁnansowałinwestycje.”–prof.

StanisławGomułka,atak-

że red. Maciej Samcik: „Inwestycje Polskie będą mogły czerpać

pieniądze z dywidend, BGK będzie mógł zaś emitować pod zastaw

tego majątku obligacje.”

(„Gazeta Wyborcza” 13.10.2012 r.)

10)

„W przyszłym roku rząd chce sprywatyzować majątek na-

wet za ponad 20 mld zł i trzy czwarte tych pieniędzy przeznaczyć

na program Polskie Inwestycje” (Andrzej Kublik: „Wejście smo-

cza” 15.10.2012 r.)

90

to, że spółka Inwestycje Polskie ma być współwła-

ścicielem ﬁnansowanychwramachprogramupro-

jektów?

Czy nie rozsądniejsze byłoby ułatwienie ﬁ-

nansowania projektów już istniejącym spółkom

Skarbu Państwa?

13.

Czy mówiąc o mechanizmie „lewarowania”

i „przemnażaniu” złotówek, Pan Minister miał na

myśli wyłącznie sztuczne nadymanie bilansu BGK

skutkujące zwiększeniem jego możliwości kredyto-

wych, czy również pozyskiwanie przez spółkę Polskie

Inwestycje rynkowego ﬁnansowaniawwysokościkil-

kukrotnie przekraczającej jej wartość?

Jeśli chodzi

o ten drugi wariant, to czy zakładana skłonność ryn-

ku do ﬁnansowaniaspółkiwtejskalimiałabywyni-

kać ze strategicznej wagi aktywów wniesionych przez

rząd do spółki?

14.

Co ze szczególnymi uprawnieniami Skarbu

Państwa we wnoszonych do BGK/Inwestycji Polskich

spółkach?

Czy Minister Skarbu Państwa zdecydował

się z nich zrezygnować?

Co z ryzykiem wrogich prze-

jęć tych podmiotów?

15.

Czy prawdą jest, że planowana przez rząd pry-

watyzacja poprzez BGK spowoduje, że przychody

z tej prywatyzacji nie traﬁądobudżetu,awkonse-

kwencji zaniżeniu ulegnie deﬁcytbudżetowy

11)

, a spo-

sób wydania przychodów z prywatyzacji będzie poza

kontrolą parlamentu?

16.

Czy utworzenie spółki ﬁnansującej budowę

infrastruktury energetycznej i transportowej poza

sektorem ﬁnansówpublicznychidaniejejmożliwości

zadłużania się nie jest formą tworzenia ukrytego dłu-

gu publicznego, który stanie się jawny i wymagalny,

gdy spółka wpadnie w tarapaty i jej zobowiązania

będzie trzeba pokryć środkami budżetowymi?

17.

Czy jeśli celem wniesienia do BGK akcji waż-

nych spółek jest – tak jak deklaruje Pan Minister –

umożliwienie zwiększenia akcji kredytowej, to nie

jest to trick służący „dodrukowaniu” przez rząd bra-

kujących pieniędzy?

Czy jeśli kolejny rząd zechce „na-

pompować” bilans BGK, wnosząc do niego np. sko-

mercjalizowane uprzednio Lasy Państwowe czy Za-

sób Własności Rolnej Skarbu Państwa, tłumacząc,

że jest to kapitał, który pozostaje „zamrożony”

12)

, to

panowie Budzanowski i Rostowski uznają to za ma-

newr zgodny z normalną praktyką biznesową i po-

wiedzą „tak działa Bank”

13)

?

Z poważaniem

Posłowie Dawid Jackiewicz

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

w sprawie projektu programu

„Inwestycje polskie”

nej konferencji prasowej wraz z ministrem skarbu

Mikołajem Budzanowskim, na której zostały zapre-

zentowane szczegóły programu „Inwestycje pol-

skie” oraz Portfelowej Linii Gwarancyjnej „De mi-

nimis”.

Program ,,Inwestycje polskie” ma zapewnić Pol-

sce dalszy wzrost gospodarczy, zaś środkami, z któ-

rych będzie się ﬁnansować owe inwestycje, będą:

środki UE w 39%, współﬁnansowanieśrodkówUE

w 17%, instytucje ﬁnansowew16%,budżetpaństwa

w 15%, przedsiębiorstwa państwowe i prywatne

w 13%

1)

ta jest na zwiększaniu, pobudzaniu i stymulowaniu

mierza Pan opublikować projekty nowelizacji lub za-

łożenia do nich?

nigdy takich zadań nie pełnił?

2)

11)

Wynika to z faktu, że przychody z prywatyzacji nie są

zaliczane do dochodów budżetu (ale do przychodów), a więc nie

obniżają deﬁcytu,alegoﬁnansują.

Większeprzychodyz prywa-

tyzacji sﬁnansująwiększydeﬁcyt,alenieobniżągo.

12

)Są to słowa ministra Budzanowskiego.

13)

Są to słowa ministra Rostowskiego.

1)

http://www.mf.gov.pl/dokument.php?const=1&dzia-

l=153&id=316782&typ=news.

2)

91

skich Inwestycji obejmuje wiele branż: elektroener-

Inwestycje?

Czy stworzona spółka będzie z gatunku

tegicznym znaczeniu?

7)

Których konkretnie, jakie

ilości?

emisję obligacji, jaką z prywatyzacji prowadzonej

czające na sﬁnansowanieInwestycjiPolskichijedno-

cześnie na powiększenie bilansu BGK w celu zwięk-

szenia jego zdolności kredytowych i jednocześnie zre-

alizowanie zaplanowanych w przyszłym roku wpły-

mowa, to mniej więcej równowartość przychodów

z prywatyzacji w latach 2008–2011

10)

13.

Skąd pewność ministra, że Komisja Europej-

ska nie zaliczy długu tworzonego w ramach projektu

do długu publicznego, skoro zalicza w ten sposób dług

tworzony przez Krajowy Fundusz Drogowy w BGK?

3)

borcza” 13.10.2012 r. http://wyborcza.pl/1,75248,12670449,Wej-

scie_smoka__czyli_ministrowie_o_zapowiedziach_Tuska.html.

5)

92

Czy stąd, że dług ma być tworzony poza BGK, w spół-

ce Inwestycje Polskie?

11)

14.

Minister Rostowski w swej prezentacji powołał

się na przykład niemieckiej państwowej instytucji

ﬁnansowejKreditanstaltfürWiederaufbau(KfW),

twierdząc, że Polskie Inwestycje mają spełniać po-

dobną rolę w polskiej gospodarce jak KfW w niemiec-

kiej?

Czy minister Rostowski wie, że:

a) KfW w zamierzeniu jego twórców miał być

przede wszystkim instytucją reﬁnansującą – miał

udzielać kredytów pośrednio przez inne banki;

b) głównym polem działania KfW było zmniej-

szanie „luki ﬁnansowej”, czyli kredytowanie tych

uczestników rynku kapitałowego, którzy są przez

niego wykluczani, a więc głównie mniejszych prywat-

nych ﬁrm

12)

,

c) KfW ﬁnansujeinwestycjekomunalnebezpo-

średnio, a nie poprzez spółki specjalnego przeznacze-

nia, nie przyczyniając się do ukrywania w ten sposób

rzeczywistej wysokości zobowiązań sektora publicz-

nego,

d) KfW zajmuje się obecnie przede wszystkim

wspieraniem małych i średnich przedsiębiorstw, nie-

mieckiego eksportu oraz niemieckiej pomocy krajom

rozwijającym się?

13)

1.

Czy prawdą jest, że choć pozyskiwanie z rynku

ﬁnansowaniaprzezInwestycjePolskieniezwiększy

oﬁcjalnegodługupublicznego,tozwiększysięogólne

zadłużenie polskiej gospodarki, w szczególności zaś

zadłużenie zagraniczne?

14)

15)

, a spo-

3.

Czy utworzenie spółki ﬁnansującejbudowęin-

frastruktury energetycznej i transportowej poza sek-

torem ﬁnansów publicznych i danie jej możliwości

4.

Jak proponowany przez rząd mechanizm ma

się do zasady jawności ﬁnansówpublicznychidokon-

stytucyjnych zasad demokratycznej kontroli nad

działaniami rządu?

nowski – umożliwienie zwiększenia akcji kredytowej,

rząd brakujących pieniędzy?

Czy jeśli kolejny rząd

zechce „napompować” bilans BGK, wnosząc do niego

np. skomercjalizowane uprzednio Lasy Państwowe

czy Zasób Własności Rolnej Skarbu Państwa, tłuma-

cząc, że jest to kapitał, który pozostaje „zamrożony-

”

16)

za manewr zgodny z normalną praktyką biznesową

i powiedzą „tak działa Bank”

17)

?

Z poważaniem

Posłowie Dawid Jackiewicz

(nr 10721)

do ministra sprawiedliwości

nad projektem nowelizacji ustawy Kodeks

postępowania cywilnego i zakazu wydawania

przez sądy klauzul wykonalności orzeczeń

su postępowania cywilnego i zakazu wydawania klau-

zul wykonalności w formie pieczęci.

Od prawie dwóch lat polskie sądy nie mogą na

mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 listo-

11)

Z prezentacji ministra Budzanowskiego wynika, że kapi-

tał od inwestorów instytucjonalnych wędruje prosto do celowej

spółki inwestycyjnej” (slajd 12.).

12)

Porównaj: W. Hankel, „Die zweite Kapitalverteilung“

(1961), Fritz Knapp Verlag, Frankfurt am Main.

13)

W latach 2009–2011 KfW przeznaczył średnio tylko 17%

środków na sﬁnansowanie krajowych inwestycji publicznych

Źródło: http://www.kfw.de/kfw/de/I/II/Download_Center/Finanz-

publikationen/PDF_Dokumente_Berichte_etc./1_Geschaeftsbe-

richte/Geschaeftsbericht_2011.pdf.

14)

„BGK jest do tego wehikułu genialnym instrumentem, bo

ma wysoką wiarygodność kredytową.

Z ratingiem na poziomie

A może emitować obligacje z oprocentowaniem tylko o pół punk-

tu procentowego wyższym niż polski rząd.

Gdyby zbudować iden-

tyczny mechanizm poza BGK, jego wiarygodność byłaby niższa,

a koszt obligacji wyższy – tłumaczy nam osoba związana z rzą-

dem, która przyczyniła się do powstania pomysłu”.

(Maciej Sam-

Porównaj także komentarz prof. Rybińskiego: „utworzenie

spółki wskazuje, że deﬁcytsektoraﬁnansówpublicznychbędzie

schowany w specjalnych wehikułach inwestycyjnych, więc kre-

atywne budżetowanie się nasili.

(...)

Plan inwestycyjny, który

zapowiedział premier Tusk będzie wymagał dalszego silnego

powiększenia naszego zadłużenia netto wobec zagranicy”. (ry-

binski.eu 12.10.2012 r.)

15)

16)

Są to słowa ministra Budzanowskiego.

17)

Są to słowa ministra Rostowskiego.

93

pada 2010 r. (sygn.

P 28/08)

1)

wydawać klauzul wy-

konalności wyroków w formie pieczęci.

Art. 776 z Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U.

kucji jest tytuł wykonawczy.

Tytułem wykonawczym

nalności, chyba że ustawa stanowi inaczej”.

W ogromnej większości spraw dotyczących uzy-

skania za pomocą egzekucji zasądzonego roszczenia

konieczne jest wszczęcie postępowania klauzulowego

celem uzyskania klauzuli wykonalności, która jest

niezbędna do uzyskania tytułu wykonawczego celem

zainicjowania postępowania egzekucyjnego.

Przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 22 listopada 2010 r. nadanie klauzul wykonal-

ności wyroków zajmowało kilka minut i polegało na

przystawieniu pieczęci do dokumentu zawierającego

wyrok.

Od prawie dwóch lat sądy, aby wydać klauzu-

le wykonalności wyroku, muszą wydawać odrębne

postanowienie i napisać do niego uzasadnienie, co

zdecydowanie wydłuża egzekucje zasądzonych wyro-

kiem roszczeń.

Ta patologiczna sytuacja miała zostać

zmieniona nowelizacją Kodeksu postępowania cywil-

nego, jednak według ,,Rzeczpospolitej” z 16.10.2012 r.

bazującej na informacjach z Ministerstwa Sprawie-

dliwości

2)

prace nad kodyﬁkacjąznaczniesięopóźnią

i szanse na wprowadzenie zmian w postępowaniu

klauzulowym są realne dopiero w połowie 2013 r.

W związku z tym kieruję następujące pytania:

1.

Ile postępowań klauzulowych odbyło się w pol-

skich sądach powszechnych w poszczególnych latach

w okresie 2011–2012?

2.

Z czego wynika opóźnienie prac nad nowelizacją

sów dotyczących postępowania klauzulowego?

3.

Czy ministerstwo uważa, że problemy z przepi-

sami postępowania klauzulowego mogą mieć wpływ

na radykalny spadek skuteczności egzekucji w Pol-

sce?

(Dane za: analiza statystyczna działalności wy-

miaru sprawiedliwości 2002–2011)

3)

4.

Kiedy dokładnie ministerstwo planuje przed-

stawić projekt nowelizacji Kodeksu postępowania

cywilnego w zakresie postępowania klauzulowego?

5.

Jakie zmiany zamierza wprowadzić minister-

stwo nowelizacją Kodeksu postępowania cywilnego

to unormowanie umożliwiające przeprowadzanie po-

stępowania klauzulowego w formie sprzed wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 2010 r.?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 10722)

do ministra skarbu państwa

w sprawie liczby spraw dotyczących

wych i wysokości kosztów związanych z reprezentowa-

niem Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną.

ralnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417, ze

zm.) powołała do życia instytucję, która ma zapewnić

ochronę prawną interesom Skarbu Państwa.

W ramach

pierwszej instancji.

Bazując na danych budżetowych,

można stwierdzić że działalność Prokuratorii General-

nej w 2011 r. kosztowała budżet państwa 32,5 mln zł

1)

,

zaś w 2012 r. będzie nas kosztować 31,6 mln zł

2)

.

Art. 1 pkt 3 ustawy o Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa wskazuje, że: ,,Nadzór nad Proku-

ratorią Generalną sprawuje minister właściwy do

spraw Skarbu Państwa”, wobec tego do Pana Mini-

stra kieruję następujące pytania:

1.

W ilu sprawach dotyczących wydania wadliwych

decyzji podatkowych przez organy podatkowe Proku-

ratoria Generalna reprezentowała Skarb Państwa w po-

2.

W ilu sprawach dotyczących wydania wadli-

wych decyzji podatkowych przez organy podatkowe

prokuratoria reprezentująca Skarb Państwa prze-

grała w poszczególnych latach w okresie od 2007 r.

3.

Ile wynosiła ogólna wartość zasądzonych przez

sąd odszkodowań wraz z odsetkami w przegranych

przez Prokuratorię Generalną sprawach dotyczących

ny podatkowe w poszczególnych latach w okresie od

4.

Jaki był koszt prowadzenia spraw dotyczących

wydania wadliwych decyzji podatkowych przez Pro-

kuratorię Generalną w poszczególnych latach w okre-

sie od 2007 r. do 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

1)

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20102291503

2)

http://prawo.rp.pl/artykul/792777,942559-Klauzule-wyko-

nalnosci-przysparzaja-pracy-sadom.html

3)

http://bip.ms.gov.pl/pl/dzialalnosc/statystyki/statystyki-2011/

1)

http://www.nik.gov.pl/kontrole/wyniki-kontroli-nik/kontro-

le,9782.html

2)

z 15 marca 2012 r. poz. 273).

94

Interpelacja

(nr 10723)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie nadużyć związanych

z elektronicznym

wie nadużyć związanych z elektronicznym postępo-

waniem upominawczym.

W ostatnich miesiącach w prasie pojawił się sze-

reg publikacji dotyczących nadużyć związanych z elek-

tronicznym postępowaniem upominawczym oraz tzw.

e-sądem.

Nadużycia te można podzielić na następu-

jące kategorie:

1) skupowanie i dochodzenie w elektronicznym

postępowaniu upominawczym długów przedawnio-

nych;

2) wielokrotne dochodzenie tych samych długów

lub długów już zaspokojonych;

3) celowe niedochowanie staranności w określe-

niu aktualnego adresu dłużnika prowadzące do dwu-

krotnego nieodebrania nakazu zapłaty przez dłużni-

ka wywołującego skutek doręczenia, co uniemożliwia

wniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty;

4) sprzedawanie długów podmiotom zagranicz-

nym, aby utrudnić późniejsze odzyskanie niesłusznie

wyegzekwowanych należności.

Należy przy tym zaznaczyć, że powyższe praktyki

bywają stosowane łącznie, uniemożliwiając pozwane-

mu skuteczną obronę.

wu terminu przedawnienia z urzędu w elektronicz-

nym postępowaniu upominawczym?

2.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie me-

chanizmów uniemożliwiających wielokrotne docho-

dzenie tych samych długów lub długów już zaspoko-

jonych?

3.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie wy-

mogu uzyskania zaświadczenia o aktualności adresu

dłużnika przed złożeniem pozwu?

4.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie wy-

mogu uiszczania kaucji aktorycznej przez podmioty

zagraniczne dochodzące wierzytelności od polskich

dłużników w elektronicznym postępowaniu upomi-

nawczym?

5.

Czy ministerstwo planuje podjąć inne niż wyżej

wskazane działania mające na celu zapobieżenie nad-

użyciom opisanym w niniejszej interpelacji?

6.

Proszę o przedstawienie w ujęciu rocznym da-

nych dotyczących: liczby pozwów wniesionych w elek-

tronicznym postępowaniu upominawczym, liczby na-

kazów zapłaty wydanych w tym postępowaniu oraz

liczby sprzeciwów wniesionych od tych nakazów.

7.

Czy ministerstwo prowadzi statystykę niepra-

widłowości w elektronicznym postępowaniu upomi-

nawczym?

Jeśli tak, to proszę o jej przedstawienie

w podziale na rodzaje nieprawidłowości.

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 10724)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie umów zawieranych z kancelariami

wie umów zawieranych z zewnętrznymi kancelaria-

mi prawnymi, dotyczących obsługi prawnej Kancela-

rii Prezesa Rady Ministrów.

Zarządzenie nr 139 prezesa Rady Ministrów z dnia

celarii Prezesa Rady Ministrów

1)

w art. 1 pkt 1 wy-

raźnie stwierdza: „Kancelaria Prezesa Rady Mini-

strów, zwana dalej »Kancelarią«, zapewnia obsługę

merytoryczną, prawną, organizacyjną, techniczną

i kancelaryjno-biurową Rady Ministrów, Prezesa

nistra – członka Rady Ministrów, Kolegium do Spraw

Służb Specjalnych, Rady Legislacyjnej oraz Szefa

Służby Cywilnej”.

Kwestię obsługi prawnej Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów precyzuje § 26 Regulaminu organizacyj-

nego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który

stwierdza wyraźnie:

,,Departament Prawny realizuje zadania w za-

kresie:

1) opracowywania, na podstawie merytorycznych

stanowisk właściwych komórek organizacyjnych Kan-

celarii, projektów aktów wewnętrznych kierownic-

twa wydawanych w ramach kompetencji Szefa Kan-

celarii i Dyrektora Generalnego;

2) przygotowywania projektów założeń do projek-

tów ustaw oraz opracowywania i uzgadniania pro-

jektów aktów prawnych i innych dokumentów rządo-

wych inicjowanych przez Szefa Kancelarii;

3) opiniowania projektów umów zawieranych przez

Szefa Kancelarii i Dyrektora Generalnego, w tym

umów dotyczących realizacji zadań związanych z wy-

korzystaniem środków pochodzących z budżetu Unii

Europejskiej;

1)

http://www.poprzedniastrona.premier.gov.pl/s.php?id=528.

95

4) przygotowywania, na podstawie merytorycz-

nych stanowisk właściwych komórek organizacyjnych

Kancelarii, projektów decyzji administracyjnych,

z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów;

5) opracowywania, na podstawie merytorycznych

celarii, projektów upoważnień i pełnomocnictw udzie-

lanych przez Szefa Kancelarii i Dyrektora Generalne-

go, w tym upoważnień i pełnomocnictw udzielanych

w związku z realizacją zadań z wykorzystaniem środ-

ków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej;

6) wydawania opinii prawnych na potrzeby Szefa

Kancelarii i Dyrektora Generalnego oraz komórek

organizacyjnych Kancelarii;

7) opiniowania i współpracy w tworzeniu projek-

tów dokumentów zawierających stanowisko prawne

dotyczących realizacji zadań z wykorzystaniem środ-

8) zapewnienia zastępstwa prawnego Szefa Kan-

celarii, Dyrektora Generalnego oraz Kancelarii w po-

stępowaniu przed sądami i innymi organami, w tym

w zakresie spraw dotyczących realizacji zadań z wy-

9) zapewnienia zastępstwa prawnego Prezesa Rady

Ministrów w zakresie udzielanych upoważnień;

9a) wydawania decyzji w sprawie zwrotu kosztów

kształcenia w KSAP;

10) obsługi Rady Legislacyjnej;

11) wykonywania obsługi legislacyjnej i prawnej

Szefa Służby Cywilnej, w zakresie, o którym mowa

w pkt 2–8, przez Wydział obsługi legislacyjnej i praw-

nej Szefa Służby Cywilnej, realizujący zadania bez-

pośrednio na rzecz Szefa Służby Cywilnej;

12) wykonywania innych zadań zlecanych przez

Prezesa Rady Ministrów, Szefa Kancelarii, Szefa

Służby Cywilnej, Dyrektora Generalnego oraz w za-

kresie obsługi prawnej wynikającej z odrębnych prze-

pisów”

2)

.

Ze zdziwieniem więc odniosłem się do doniesień

prasowych

3)

o tym, że Kancelaria Prezesa Rady Mi-

nistrów wynajęła jedną z najdroższych w Polsce kan-

celarii prawnych – Prof. Marek Wierzbowski i Part-

nerzy do reprezentowania samej siebie w sporze z ro-

dziną byłego wicepremiera Przemysława Gosiewskie-

go.

W tym samym artykule „Gazety Prawnej” poja-

wiła się informacja o tym, że nie pierwszy raz Kan-

celaria Prezesa Rady Ministrów korzysta z usług

zewnętrznej kancelarii prawnej w formie zastępstwa

procesowego.

Wobec tego kieruję następujące pytania:

1.

Dlaczego Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

mimo obowiązku zapewnienia obsługi prawnej Rady

Ministrów korzysta z usług zewnętrznych kancelarii

prawnych?

2.

Ile wynosił koszt funkcjonowania Departamen-

tu Prawnego w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

w poszczególnych latach w okresie 2007–2012?

3.

Ilu pracowników było zatrudnionych w Depar-

tamencie Prawnym Kancelarii Prezesa Rady Mini-

strów w poszczególnych latach w okresie 2007–2012?

4.

Z iloma i jakimi zewnętrznymi kancelariami

prawnymi Kancelaria Prezesa Rady Ministrów za-

warła umowy o obsługę prawną w poszczególnych

latach w okresie 2007–2012?

5.

Jaki był łączny koszt obsługi prawnej prowa-

dzonej przez zewnętrzne kancelarie prawne w po-

szczególnych latach w okresie 2007–2012?

6.

Ile wynosił koszt obsługi prawnej poszczegól-

nych zewnętrznych kancelarii prawnych i jakich spraw

ona dotyczyła w poszczególnych latach w okresie

2007–2012?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 10725)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie publicznej wypowiedzi

podkarpackiego kuratora oświaty

Pani Minister!

2 października 2012 r. opubliko-

wany został w „Gazecie Wyborczej” artykuł atakują-

cy nauczycielkę gimnazjum w Wiązownicy.

Powodem

ataku był prywatny pogląd wyrażony przez nią na

Facebooku.

Nauczycielka napisała: „W homoseksu-

alizmie biorą udział częściowo czynniki genetyczne,

ale największe znaczenie odgrywa odpowiednie wy-

chowanie psychoseksualne w domu.

Z całą pewnością

można go leczyć, a nawet trzeba, bo nikt z tych ludzi

nie czuje się prawdziwie szczęśliwym wewnętrznie

(wiem, bo znam takie osoby)!!!”.

Nie widzę niczego zdrożnego w tym, że wiele osób

w Polsce, również nauczycielka z Wiązownicy, ma ta-

kie właśnie przekonania.

Tymczasem słynąca z tro-

pienia w naszym kraju przejawów homofobii gazeta

uznała ten wpis za skandaliczny, dyskredytujący jego

autorkę jako nauczycielkę przedmiotu wychowanie

do życia w rodzinie.

Nie będę się w tym miejscu zajmował się fobiami

„Gazety Wyborczej”, gdyż ważniejsza jest prezentacja

materiału, który posłużył jej dziennikarzowi do przy-

gotowania publikacji.

Koronnym argumentem na to,

że zachowanie nauczycielki wymaga sankcji, jest

w artykule wypowiedź podkarpackiego kuratora

oświaty.

Dziennikarz z satysfakcją cytuje jego słowa:

2)

http://bip.kprm.gov.pl/palm/kpr/32/304/Regulamin_orga-

nizacyjny_KPRM.html.

3)

http://www.gazetaprawna.pl/artykuly/651064,rzad_w_spo-

rze_z_rodzina_gosiewskiego_urzednicy_tuska_wynajeli_dro-

ga_kancelarie_prawna.html.

96

„Absolutnie nauczyciel nie powinien prezentować na

syjnych.

Żyjemy w wolnym kraju, a homoseksualizm

Kurator oświaty w Rzeszowie dokonał publicznej

oceny postawy nauczycielki w jednej z podlegających

jego nadzorowi placówek oświatowych w wojewódz-

twie, bazując na informacjach, które otrzymał od dzien-

nikarza.

To skrajna nieodpowiedzialność.

Pomijam

fakt, że afera rozpętana przez „Gazetę Wyborczą”

dotyczyła opinii opublikowanej na portalu społeczno-

ściowym, a nie podczas szkolnej lekcji.

Nauczyciel, jak każdy obywatel naszego kraju, ma

prawo do własnych przekonań.

Nie ma żadnego pra-

wa, które tego zakazuje.

Tymczasem podważa to pra-

wo organ rządowej administracji zespolonej, który

w imieniu wojewody realizuje politykę oświatową

państwa w województwie podkarpackim.

Dla kuratora oświaty w Rzeszowie poglądy zgod-

ne z nauczaniem Kościoła są ortodoksyjne i niedo-

puszczalne.

To zdaje się wskazywać na to, że laicki

światopogląd i lansowany przez większość mediów

permisywizm są dla tego urzędnika wzorem godnym

naśladowania.

W związku z tym wydarzeniem, kieruję do Pani

Minister pytanie, czy MEN dopuszcza, a może nawet

zachęca kuratorów do opowiadania się po jednej ze

stron sporów ideowych, jakie toczą się w Polsce?

Czy

wypowiedź podkarpackiego kuratora oświaty nie

dyskredytuje go jako urzędnika państwowego?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

(nr 10726)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zamówień publicznych na usługi

Szanowny Panie Premierze!

W związku z niewy-

starczającą dostępnością świadczeń medycznych

urzędów państwowych podejmuje starania zmierza-

jące do zawarcia umów na wykonywanie usług me-

dycznych z prywatnymi ﬁrmami,rozpisującwtym

celu przetargi.

Postępowanie to wskazuje na brak

zaufania jednych struktur państwowych do rzetel-

ność, fachowości lub jakości drugich.

Skoro już dochodzi do zawierania tych umów, to

istniej konieczność ich kontroli, ponieważ wśród na-

czelnych zasad obowiązywania przepisów dotyczą-

cych zamówień publicznych jest oszczędne wydatko-

wanie pieniędzy publicznych poprzez określenie wa-

runków wyboru najbardziej korzystnych ofert, a tak-

że swobodny i transparentny dostęp do tychże zamó-

wień dla wszystkich zainteresowanych osób.

Wobec powyższego, mając na względzie dobro oraz

powagę naszego państwa, proszę Pana Premiera o od-

powiedź na poniższe pytania:

1.

Ile urzędów państwowych skorzystało z zamó-

wień publicznych na usługi medyczne dla swoich pra-

cowników i które to są urzędy?

2.

Na jaką kwotę opiewają zawarte umowy na

usługi medyczne wyłonione w drodze ww. zamówień

publicznych?

3.

Jakie ﬁrmyświadcząusługimedycznedlaurzę-

dów państwowych?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

(nr 10727)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zamówień publicznych na usługi

spółki Skarbu Państwa, składając stosowne zamó-

wienia publiczne, poczyniły kroki mające na celu za-

warcie umów na wykonywanie usług medycznych

z prywatnymi ﬁrmami.

Postępowanietowskazuje

na brak zaufania jednych podmiotów państwowych

do rzetelności, fachowości lub jakości drugich.

Jeżeli już mają miejsce takie umowy, to należy im

się bacznie przyjrzeć, bowiem wśród naczelnych za-

sad dotyczących przepisów odnoszących się do zamó-

wień publicznych jest oszczędne wydatkowanie pie-

niędzy poprzez określenie warunków wyboru najbar-

dziej korzystnych ofert, a także swobodny i transpa-

rentny dostęp do tychże zamówień dla wszystkich

zainteresowanych osób.

oraz powagę Skarbu Państwa, proszę Pana Ministra

1.

Ile spółek Skarbu Państwa skorzystało z zamó-

cowników?

ek Skarbu Państwa?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

97

Interpelacja

(nr 10728)

do ministra edukacji narodowej

Od lat środowiska polonijne zwracają uwagę na

problemy związane z nauką języka polskiego przez

polskie dzieci za granicą, zwłaszcza dzieci w rodzi-

nach młodej polskiej emigracji.

Dotyczy to zarówno

możliwości i warunków nauczania, jak i woli uczenia

się, a więc decyzji rodziców, aby dzieci kształciły się

także polskojęzycznie.

Ten drugi problem wydaje się

być równie ważny, jeśli nie ważniejszy, bowiem w wie-

lu krajach i środowiskach Polacy unikają nauczania

polskiego, aby ułatwić start w nowym środowisku,

a czasem wręcz wstydzą się uczyć swoje dzieci po pol-

sku.

Paradoksalnie w dużym stopniu dotyczy to Po-

laków przebywających w krajach europejskich.

Częściowo w związku z Dniem Edukacji Narodo-

wej pragnę zapytać o polską oświatę za granicą.

Pro-

blem jest niezwykle ważny, bowiem emigracja polska

jest liczna, czy wręcz bardzo liczna, a jednocześnie

emigrowanie nie powinno oznaczać zerwania z pol-

skością, polską mową, kulturą, tradycją.

Dotyczy to

szczególnie emigracji długoletniej, trwałej, nastawia-

nej na pełną integrację ze wspólnotą miejsca, zwłasz-

cza przez naukę nowego języka, przy czym nie zawsze

skłaniając się do dwujęzyczności, ale marginalizując

swój język ojczysty.

Naturalnie, językowa integracja

jest ważna, bo bardzo dobre poznanie języka kraju

pobytu daje szansę na godne warunki, rozwój, pełne

uczestniczenie w życiu zawodowym, społecznym, kul-

turalnym i publicznym, ale nie musi, a nawet nie

powinno oznaczać zerwania z ojczyzną i polskością.

Polacy przebywający za granicą wymagają zatem

szczególnej troski w tym względzie.

Trzeba eduka-

cyjnej oferty, ale i uświadomienia rodzicom, jak waż-

ne jest zachowanie i podtrzymywanie znajomości

polskiego, a także tego, jak cenna jest dwujęzyczność

z zachowaniem i rozwijaniem znajomości języka oj-

czystego – ważna dla osobowego rozwoju, ale także

jako ewidentna wartość, umiejętność, atut.

Niestety,

nie w każdej rodzinie jest tego świadomość.

W dodat-

ku sytuacje polskich rodzin są niezwykle zróżnico-

wane.

W niektórych dochodzi do wyraźnego konﬂikt

kulturowego.

Niezbędne zatem jest dotarcie z odpo-

wiednimi informacjami, czy wręcz stała kampania

na rzecz potrzeby korzystania z polskojęzycznej

oświaty.

Rodzi się zatem pytanie, jak problem ten jest

rozpoznawany, rozwiązywany i monitorowany.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

1.

Czy ministerstwo ma dane, ile w poszczegól-

nych krajach przebywa Polaków oraz ile jest tam

dzieci w wieku szkolnym i ile z nich uczy się języka

polskiego w różnych formach edukacji (poza środo-

wiskiem domowym)?

Jeśli tak, uprzejmie proszę o te

informacje.

2.

Jak docierają polskie placówki dyplomatyczne

i organizacje do obywateli polskich, aby przekonać

ich, by skorzystali z określonych form nauczania pol-

skojęzycznego?

Czy MEN lub MSZ posiadają dane,

do jakiego odsetka polskich obywateli udaje się do-

trzeć z właściwą informacją?

W jaki sposób jest to

czynione?

3.

Jakie są to przede wszystkim formy nauczania

polskiego i jaką proponują ofertę edukacyjną?

4.

Czy ministerstwo potwierdza opinię środowisk

polonijnych, że naukę polskiego prowadzi niewielki

odsetek dzieci?

Czy ten negatywny proces się pogłę-

bia, czy też nie?

5.

W jaki sposób państwo polskie wspiera eduka-

cję dzieci polskich za granicą?

Czy w tej sprawie Mi-

nisterstwo Edukacji Narodowej współpracuje z MSZ

i jaki jest efekt tej współpracy?

6.

Czy MEN lub polskie ambasady starają się na

swoich stronach internetowych zamieszczać informa-

cje o możliwości uzyskania nauczania polskiego, czy

publikuje się programy edukacyjne, pomoce w na-

uczaniu itd. lub wskazuje konieczne źródła?

7.

Czy na tych stronach jest możliwość wymiany

informacji, opinii i komentarzy przez Polaków za gra-

nicą, gdzie mogliby udzielać sobie rad, podpowiedzi,

rekomendować dobre rozwiązania, dzielić się doświad-

czeniem?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

(nr 10729)

do prezesa Rady Ministrów

oﬁar katastrofy smoleńskiej

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 16 paździer-

nika portale internetowe podały informację, iż na

rosyjskich i ukraińskich stronach internetowych znaj-

dują się drastyczne zdjęcia oﬁarkatastrofysmoleń-

skiej, wśród nich obrazujące ciało śp. Lecha Kaczyń-

skiego w trumnie i na stole sekcyjnym.

Materiały te

w późniejszym okresie znalazły się również na ser-

werach w USA i Niemczech.

powagę naszego państwa i uczucia rodzin oﬁarkata-

strofy, proszę Pana Premiera o odpowiedź na poniż-

sze pytania:

98

1.

Która i kiedy instytucja państwowa powzięła

jako pierwsza wiadomość o publikacji na portalach

internetowych powyższych zdjęć?

Skąd instytucja

powyższa dysponowała tą wiedzą?

2.

Kiedy informacja o publikacji zdjęć została

przekazana premierowi RP, ministrowi sprawiedli-

wości oraz prokuratorowi generalnemu?

3.

Czy i kiedy strona polska podjęła decyzje zmie-

rzające do ustalenia okoliczności publikacji powyż-

szych zdjęć?

4.

Czy i kiedy strona polska podjęła działania zmie-

rzające do usunięcia powyższych zdjęć z Internetu?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

(nr 10730)

do ministra zdrowia

w sprawie problemu otyłości

wśród młodzieży

Szanowny Panie Ministrze!

W maju tego roku zo-

stał wydany przez Europejskie Biuro WHO (Świato-

wa Organizacja Zdrowia) w Kopenhadze raport po-

święcony otyłości.

Jego wyniki wskazują, że polscy

nastolatkowie należą do najbardziej otyłych w Euro-

pie.

Dodatkowo nie mniej niepokojąco przedstawiają

się wyniki dotyczące aktywności ﬁzycznejmłodzieży.

W kategorii 13-latków pod tym względem zajmujemy

pozycję 34. na 39 miejsc.

Natomiast polscy 11-latko-

su spędzanego przed komputerem.

Przyczyną takiego stanu rzeczy bywają złe nawy-

ki, zwłaszcza żywieniowe, młodzieży.

W połączeniu

z brakiem aktywności ﬁzycznejprowadzitowefekcie

do tego, że w ciągu kilkunastu lat staniemy się spo-

łeczeństwem ludzi otyłych i schorowanych.

Stwier-

dzono, że otyłość zwiększa ryzyko zapadalności na

m.in. nadciśnienie, zawał serca, a także zwiększa ry-

zyko wystąpienia innych chorób, np. cukrzycy typu 2,

obturacyjnego bezdechu sennego, niektórych typów

nowotworów, zapalenia kości i stawów.

Wyjątkowo

może prowadzić do niepełnosprawności.

Podkreśla się,

że otyłość w krajach wysoko rozwiniętych stanowi

problem społeczny, a w przyszłości może przyjąć roz-

W związku z tym szczególna odpowiedzialność za

stan zdrowia milionów Polaków ciąży na ustawodaw-

cy i rządzie.

Nie jesteśmy w stanie zmienić wprost

złych nawyków związanych z żywieniem bądź bra-

kiem aktywności ﬁzycznej.

Niemniej jednak przez

rozsądne stanowienie prawa możemy wpływać na

kształtowanie właściwych postaw.

W stosunku do

szkodliwych substancji, takich jak tytoń czy alkohol,

podjęto szereg środków służących zmniejszeniu ich

konsumpcji.

Są to zarówno działania o charakterze

ﬁskalnym,np.obciążeniepodatkiemVATiakcyzą

określonych wyrobów, jak również działania mające

charakter kampanii edukacyjnych polegających na

informowaniu o negatywnych skutkach używania

wyrobów tytoniowych i alkoholu.

Tymczasem pro-

blem otyłości, chociaż stanowi nie mniejsze zagroże-

nie dla zdrowia, często bywa bagatelizowany.

Czy ministerstwo na bieżąco monitoruje skalę wy-

stępowania otyłości wśród młodzieży?

Jak przedstawiają się dane w tym przedmiocie wg

szacunków ministerstwa?

Jakie kroki zostały podjęte w celu eliminacji pro-

blemu otyłości wśród młodzieży?

Jak Minister ocenia zasadność wprowadzenia

większych obciążeń o charakterze ﬁnansowymwsto-

sunku do niezdrowej żywności bądź swego rodzaju

preferencji/ulg w stosunku do żywności zdrowej?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10731)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie trudnej sytuacji ﬁnansowej

Radia Lwów

W ogłoszonym w dniu dzisiejszym dramatycznym

komunikacie Polskie Towarzystwo Radiowe, społecz-

na redakcja Radio Lwów alarmuje o niemożności wy-

konywania swojej działalności.

Z powodu nieopłaco-

nych rachunków za użytkowanie lokalu (czynsz,

wodę, prąd i gaz) w dniu 25 września br. wejście do

niego zostało zaplombowane przez ukraińskie służby

komunalne.

Ta sytuacja powoduje trudności w użyt-

kowaniu studia radiowego mieszczącego się w ww.

pomieszczeniu.

Lokal przy ul. Rylejewa 9/6 we Lwo-

wie jest własnością Fundacji „Pomoc Polakom na

Wschodzie”.

Zgodnie z umową pomiędzy FPPnW

i PTR „Radio Lwów” fundacja zobowiązana jest po-

nosić wszelkie opłaty związane z użytkowaniem lo-

kalu.

Umowa, podpisana w 2001 r., działa do 2017 r.

Dalsze niepłacenie rachunków spowoduje odcięcie

gazu, prądu, wody i telefonu, a co za tym idzie, uszko-

dzenie wyremontowanego lokalu – zepsucie pompy,

pęknięcie rur itp.

Lokum kupione było z myślą o funk-

cjonowaniu polskich organizacji.

Według szacunko-

wych danych ze środków senackich, a więc podatnika

99

polskiego, w remont i adaptację włożono ok. 500 tys.

PLN.

Do tego dochodzi sprzęt komputerowy i profe-

sjonalny radiowy.

Ponadto ściany są wyłożone kosz-

townym materiałem dźwiękoszczelnym, który przy

ostrych mrozach ulec może zwilgotnieniu i znie-

kształceniu.

Nie można dopuścić do takiej sytuacji,

żeby mienie państwa polskiego zostało w taki sposób

zniszczone.

Redakcja Radia Lwów istnieje 20 lat.

Warunkiem

użytkowania lokalu jest nadawanie programów.

Za-

przestanie emisji stawia w wątpliwość potrzebę uży-

wania lokalu.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

Lwów?

2.

Czy w związku z możliwością likwidacji dzia-

łającego od 20 lat Radia Lwów podejmie Pan Minister

działania zmierzające do udzielenia pomocy redakcji

i zapewnienia tym samym możliwości dalszego dzia-

łania radia?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 19732)

do ministra środowiska

w sprawie możliwości zlecania przez gminę

wanie odpadami komunalnymi przez gminę, który

zmieniał tę ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

Zgod-

nie z art. 6d przedmiotowej ustawy wójt, burmistrz

odpadów.

W celu zorganizowania odbierania odpa-

mieszkańców może podjąć uchwałę, stanowiącą akt

tory, biorąc pod uwagę liczbę mieszkańców, gęstość

go odpady komunalne od właścicieli nieruchomości.

W przypadku gdy gmina jest podzielona na sek-

się dla każdego z wyznaczonych sektorów.

Jak stano-

wi art. 6e spółki z udziałem gminy mogą odbierać

Niniejsze przepisy budzą duże kontrowersje w sa-

morządzie gminnym, ponieważ gmina niejednokrot-

nie posiada spółkę celową lub zakład budżetowy po-

wołane właśnie do usuwania nieczystości stałych.

Zgodnie z pismem prezesa Urzędu Zamówień Pu-

blicznych z dnia 1 lutego 2012 r. gmina uprawniona

jest do powierzania przez siebie zadań własnych swo-

jej spółce lub zakładowi budżetowemu, bez koniecz-

ności stosowania procedur udzielania zamówień pu-

blicznych.

Takie rozwiązanie, choć niewątpliwie ko-

rzystne dla gmin, nie wynika wprost z ustawy z dnia

ku w gminach.

Warto też podkreślić, że zgodnie z dys-

pozycją art. 9z ust. 4 gmina, która nie wykona obo-

zorganizuje przetargu – podlega karze pieniężnej

Panie Ministrze:

Jakie jest Pana stanowisko w sprawie?

Czy uważa Pan za zasadne, aby podjąć działania

w celu wyraźnego wyartykułowania, że art. 6d nie

stosuje się, jeżeli gmina posiada zakład budżetowy

lub spółkę prawa handlowego, a zadania związane

z realizacją przepisów ustawy zostały jej powierzone

w akcie ją kreującym?

Poseł Tomasz Lenz

Toruń, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10733)

do ministra ﬁnansów

z budownictwem mieszkaniowym

Szanowny Panie Ministrze!

Zasady zwrotu osobom

ﬁzycznym części wydatków poniesionych na zakup

materiałów budowlanych regulują przepisy ustawy

stycznia 2006 r.

Zgodnie z art. 3 osoba ﬁzycznama

1) budową budynku mieszkalnego;

100

2) nadbudową lub rozbudową budynku na cele

dynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszcze-

nia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku

gania określone w odrębnych przepisach;

3) remontem budynku mieszkalnego lub lokalu

Osoby ﬁzyczneuprawnionesądozwrotuczęści

zakup materiałów budowlanych, na które stawka po-

datku od towarów i usług wzrosła z 7% na 22%, a od

2011 r. – na 23%.

Zwrot ten ﬁnansowanyjestzbu-

dżetu państwa i zwolniony jest od opodatkowania

podatkiem dochodowym od osób ﬁzycznych.

Głównym celem, dla którego ustawodawca wpro-

wadził ulgę, był wzrost z dniem 1 maja 2004 r. staw-

lane z 7% na 22%.

Wiązało się to z przystąpieniem

wadzeniem od dnia 1 maja 2004 r. nowej ustawy

wiązującego we wszystkich państwach członkow-

skich Unii Europejskiej.

Wzrost stawki podatku od

towarów i usług podwyższył koszty związane z reali-

zacją inwestycji budowlanych.

Celem ustawodawcy

było więc zrekompensowanie osobom ﬁzycznymczę-

ści wydatków związanych z zakupem materiałów

budowlanych.

Z wprowadzeniem przedmiotowej ulgi

wiązano także nadzieję na ograniczenie szarej strefy

w budownictwie.

Wskazywano bowiem, że chęć od-

zyskania części wydatków przez inwestorów kupują-

cych materiały budowlane spowoduje, że większa

część transakcji dotyczących materiałów budowla-

nych zacznie być dokonywana w ramach legalnego

obrotu gospodarczego, co będzie skutkować wzro-

stem dochodów budżetowych.

Cel, jaki przyświecał

ustawodawcy, nie został jednak zrealizowany.

Pierw-

sze zmiany ustawodawca wprowadził ustawą z dnia

cie z dniem 6 marca 2007 r.

Drugiej nowelizacji do-

nia 2008 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 znowelizowanej

ustawy zwrot części wydatków poniesionych na za-

kup materiałów budowlanych dotyczy wydatków po-

niesionych i udokumentowanych fakturami wysta-

jęciem przez ustawodawcę zmian – wydatków ponie-

sionych i udokumentowanych fakturami wystawio-

r.

Powyższe rozwiązanie oznacza, że ulga dotycząca

zwrotu osobom ﬁzycznymczęściwydatkówponiesio-

nych na zakup materiałów budowlanych będzie przy-

sługiwała bezterminowo.

Przed nowelizacją ustawy

zwrot miał dotyczyć wydatków poniesionych tylko do

końca 2007 r., ostatnie wnioski można było składać

do 30 czerwca 2008 r.

Urzędy skarbowe zwracają ok.

1,5 do 2 mln zł.

Wysokość dokonywanych zwrotów

uzależniona jest niewątpliwie od liczby podatników,

liczby remontów i inwestycji budowlanych na terenie

właściwości miejscowej danego urzędu skarbowego.

Kwota, jaką państwo musi wypłacać podatnikom, to

szacunkowo ok. 500 mln zł.

Panie Ministrze:

Jaka jest w skali kraju dokładna wysokość doko-

nywanych rocznie zwrotów części wydatków ponie-

budowlanych?

Czy uważa Pan za celowe dalsze uprawnienie podat-

ników do zwrotu osobom ﬁzycznymczęściwydatków

poniesionych na zakup materiałów budowlanych?

Czy podejmie Pan działania w celu określenia gra-

nic czasowych obowiązywania uprawnienia podatni-

ków do zwrotu osobom ﬁzycznymczęściwydatków

Poseł Tomasz Lenz

(nr 10734)

do ministra ﬁnansów

od osób ﬁzycznych żużlowców,

którzy prowadzą działalność gospodarczą,

której przedmiotem jest świadczenie usług

sportowych w zakresie uprawiania

sportu żużlowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 5a pkt

pozarolnicza działalność gospodarcza oznaczają dzia-

łalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz

— prowadzoną we własnym imieniu bez względu

wskazuje, że w dyspozycji art. 5a pkt 6 uzyskane

przychody nie mogą być uzyskane z działalności wy-

konywanej osobiście.

Na gruncie tych przepisów po-

wstają liczne wątpliwości, co skutkuje niejednolitym

stosowaniem prawa przez poszczególne urzędy i izby

101

skarbowe.

Wątpliwości dotyczą żużlowców, którzy

prowadzą działalność gospodarczą, której przedmio-

tem jest świadczenie usług sportowych w zakresie

uprawiania sportu żużlowego.

Prowadzona działal-

ność gospodarcza jest najczęściej opodatkowana po-

datkiem liniowym w wysokości 19%.

Zdarzają się

sytuacje, że naczelnik urzędu skarbowego stwierdza

nieprawidłowości w sposobie opodatkowania docho-

dów, gdyż zdaniem organu podatkowego pierwszej

instancji prowadzona działalność to działalność wy-

pkt 2 u.p.d.o.f., zatem nie może ona korzystać z po-

datku liniowego 19%.

Niejednokrotnie zdaniem or-

ganu podatkowego żużlowiec nie występuje w obrocie

koszt, ale reprezentuje klub, który wypłaca mu usta-

lone w kontrakcie wynagrodzenie.

Należy jednak

wskazać, że analizując prowadzoną przez żużlowca

działalność gospodarczą, można dojść do wniosku, że

spełnia on wszystkie niezbędne kryteria, aby móc

zakwaliﬁkowaćprzychodyzuprawianegoprzezniego

sportu żużlowego do przychodów z pozarolniczej

działalności gospodarczej:

— Prowadzona przez żużlowca działalność jest

działalnością zarobkową prowadzoną we własnym

— Działalność wykonywana jest w sposób przez

żużlowca zorganizowany.

Warto też podkreślić, że obcokrajowcy posiadają

potrzebują oni zgody klubu macierzystego na udział

w jakichkolwiek zawodach, co jest zapisane w regu-

laminie żużlowym.

Żużlowiec sam więc decyduje,

w jakich spotkaniach bierze udział.

Sportowiec taki

zobligowany jest do zorganizowania sobie transpor-

tu, noclegu, zatrudnienia mechaników, księgowej,

zobowiązany jest do opłacania składek ZUS, posiada

własne ubezpieczenie sportowe od następstw nie-

szczęśliwych wypadków.

Należy wskazać, że żużlow-

cy prowadzą działalność w sposób ciągły, ponieważ

w sezonie żużlowym biorą oni udział w meczach żuż-

lowych oraz świadczą usługi reklamowe dla sponso-

rów, a poza sezonem sprzedają i kompletują sprzęt

sportowy, biorą udział w spotkaniach promocyjnych

dla sponsorów.

Nie bez znaczenia jest fakt, że spor-

towcy ci ponoszą odpowiedzialność względem osób

trzecich za prowadzoną przez siebie działalność go-

spodarczą.

Prowadzona przez żużlowców działalność posiada

zawodowy, profesjonalny charakter, podporządkowa-

na jest zasadom racjonalnego gospodarowania, ist-

nieje w niej powtarzalność działań, a zatem spełnia

ona cechy działalności gospodarczej.

Zawierane przez

żużlowców umowy nie przewidują z góry ustalonego

wynagrodzenia.

Wynagrodzenie jest uzależnione od

ilości zdobytych przez sportowca punktów.

Ponoszą

oni więc pełne ryzyko prowadzenia działalność go-

spodarczej również z tego powodu, że jeżeli mecz od-

wołany jest z powodu pogody, przydarzy się sportow-

cowi wypadek lub popsują się motocykle i nie jest on

w stanie kontynuować spotkania, nie dostaje on za

nie zapłaty, mimo że ponosi koszty transportu, wy-

nagrodzenia mechaników i przygotowania sprzętu.

wa wykładnia art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w związku z art. 5b

winna polegać na przyjęciu, że sformułowanie: „z któ-

pkt 1, 2 i 4–9”, należy rozumieć w ten sposób, że

przychody z uprawiania sportu są wyłączone z poza-

rolniczej działalności gospodarczej wyłącznie wów-

czas, gdy nie są osiągane z prowadzonej przez podat-

nika pozarolniczej działalności gospodarczej lub nie

spełnia ona wymaganych kryteriów.

Zatem wybór

formy organizacyjnej uzyskiwania przychodów z upra-

wiania sportu i tym samym formy ich opodatkowania

należy do podatnika.

Szczególnie, iż każdy zawodnik

żużlowy w taki sposób prowadzi swoją działalność

i moim zdaniem rażącym i niedopuszczalnym przy-

kładem nierównego traktowania jest sytuacja, w któ-

rej na linii startowej w trakcie zawodów spośród czte-

rech żużlowców trzech z nich prowadzi pozarolniczą

działalność gospodarczą, płacąc podatek liniowy 19%,

i nikt tego nie kwestionuje, a jeden, mimo iż wyko-

nuje dokładnie taką samą działalność, jest zobowią-

zany rozliczać ją jako działalność indywidualną i pła-

cić podatek w wysokości 32%.

Przedstawione fakty istotnie odróżniają zawodni-

ków żużlowych od innych sportowców, np. piłkarzy.

zycznych nie zmieniła brzmienia w zakresie przepi-

sów, które dotyczą działalności jeźdźca żużlowego, to

nie ma jednolitej wykładni i interpretacji przepisów,

co jest przyczyną problemów niektórych sportowców

i stanowi ewidentnie naruszenie zasady pewności

prawa.

Panie Ministrze:

Jakie podejmie Pan działania, aby wyeliminować

panujący dualizm interpretacyjny w sprawie opodat-

kowania podatkiem od osób ﬁzycznychżużlowców,

którzy prowadzą działalność gospodarczą, której przed-

Poseł Tomasz Lenz

(nr 10735)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Dnia 9 października br.

Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało

102

o planach zmian w Karcie Nauczyciela.

Jedną z pro-

pozycji jest likwidacja tzw. dodatku wiejskiego i włą-

czenie go do pensji zasadniczej.

Obecnie, zgodnie z art.

liﬁkacjedozajmowaniastanowiskanauczyciela,za-

do 5000 mieszkańców, przysługuje odrębny dodatek

dle przepisów tej samej ustawy dodatek wiejski jest

dodatkiem socjalnym, a zatem nie wchodzi w skład

wynagrodzenia nauczycieli.

Obawy przeciwników proponowanego rozwiąza-

nia wiążą się głównie z ryzykiem powstania różnicy

płacowej.

Argumentują oni, że jeśli środki otrzymy-

wane do tej pory przez nauczycieli z tytułu dodatku

wiejskiego zostałyby włączone do pensji zasadniczej,

za wykonywanie tej samej pracy na analogicznym

stanowisku otrzymywaliby wynagrodzenie wyższe

niż nauczyciele pracujący w miejscowościach powyżej

5000 mieszkańców.

Jedynym czynnikiem różnicują-

cym wysokość zarobków byłoby wówczas miejsce za-

trudnienia.

nią Minister o to, czy w ocenie autorów nowych prze-

pisów proponowane rozwiązanie jest zgodne z kon-

stytucją.

Jak, według wyliczeń resortu, wprowadze-

nie takiej zmiany wpłynie na wysokość zarobków

nauczycieli zatrudnionych na terenach wiejskich,

a jak na budżety organów prowadzących placówki

oświatowe?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10736)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie drobnych kradzieży

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 25 września

br. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich wystąpiło

z pismem do komendanta głównego Policji.

Zwrócono

w nim uwagę na rosnący problem, którym są kradzie-

że ze sklepów towarów o wartości nieprzekraczającej

250 zł.

Według osób kierujących skargę do rzecznika

często w takich sprawach Policja jest bezsilna, zaś spraw-

cy czują się bezkarni.

Głośny stał się przypadek skle-

pikarza, który – w obliczu nieskuteczności funkcjona-

riuszy – umieścił w swoim sklepie kamerę, zaś wize-

runki złodziei publikował w Internecie.

Na poczucie bezkarności osób kradnących towary

ze sklepów może wpływać fakt, że kradzież towarów

o wartości niższej niż 250 zł jest uznawana w Polsce

za wykroczenie.

Ewentualna kara jest więc niższa

niż w przypadku przestępstwa.

Często sami poszko-

dowani uznają, że jednorazowa szkoda jest zbyt ni-

ska, by taki fakt zgłaszać Policji.

To wpływa jedynie

na jeszcze większą zuchwałość sprawców, a jednocze-

śnie zafałszowuje policyjne statystyki dotyczące ta-

kich kradzieży.

stra, jako zwierzchnika Policji, następujące pytanie:

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych planuje

działania proﬁlaktycznemającenaceluzwiększenie

świadomości i aktywności osób poszkodowanych tego

typu wykroczeniami?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(nr 10737)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie niedoboru ławników

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 182 kon-

stytucji w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości bio-

rą udział także obywatele.

Dzieje się tak poprzez in-

stytucję ławnika.

W ciągu ostatnich kilku lat ich licz-

ba znacząco się zmniejszyła.

Jeszcze w 2007 r. funkcję

tę sprawowało około 43 tys. osób.

Obecnie ławników

jest około 19 tys. Wynika to głównie z faktu ograni-

czania ich roli w poszczególnych typach spraw.

Zmia-

ny w procedurach nie wyeliminowały jednak proble-

mu niedoboru ławników w polskich sądach.

Niektóre miasta, by pozyskać dodatkowe osoby na

stanowisko ławnika, zmuszone były do zorganizowa-

nia dodatkowych wyborów.

Znalazły się wśród nich

również miasta wojewódzkie, takie jak Warszawa,

Katowice czy Opole.

Brak ławników w połączeniu

z rosnącą liczbą spraw prowadzić może do problemów

z wyznaczaniem składów orzekających.

Wpłynie to

z kolei na długość toczonych postępowań, niezależnie

od zmian w przepisach, które mają usprawnić dzia-

łanie sądów.

W związku z powyższym chciałabym zapytać

Pana Ministra o to, w jaki sposób resort sprawiedli-

wości planuje zwiększyć udział obywateli w sprawo-

waniu wymiaru sprawiedliwości.

Czy planowane są

działania, w wyniku których wybory ławników by-

łyby bardziej nagłośnione i przyciągały większą licz-

bę chętnych?

Czy możliwa jest w najbliższym czasie

podwyżka rekompensat dla ławników?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

103

Interpelacja

(nr 10738)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 3 październi-

ka br. Najwyższa Izba Kontroli opublikowała wyniki

kontroli dotyczącej wykonywania wybranych obo-

wiązków ustawowych przez prezesa Krajowego Za-

rządu Gospodarki Wodnej oraz dyrektorów regional-

nych zarządów gospodarki wodnej, przeprowadzonej

w okresie rok 2008 – I połowa roku 2011.

Ogólne

wnioski z kontroli zawierają się w stwierdzeniu, że

obecny stan i ilość budowli hydrotechnicznych oraz wa-

łów przeciwpowodziowych nie gwarantuje dostateczne-

go zabezpieczenia przed ewentualną powodzią.

Jako główną przyczynę obecnego stanu rzeczy

NIK wymienia brak dostatecznych środków ﬁnanso-

wych.

Zwraca również jednak uwagę na szereg za-

niedbań administracyjnych po stronie Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej oraz regionalnych za-

rządów gospodarki wodnej.

Jednym z zarzutów jest

brak krajowego planu ochrony przeciwpowodziowej

oraz jego regionalnych odpowiedników.

Kontrolerzy

NIK zwrócili także uwagę na nieskuteczną działal-

ność kontrolną regionalnych zarządów gospodarki

wodnej.

Dla przykładu obowiązkową coroczną kon-

trolą stanu technicznego objęto jedynie 30% wałów

przeciwpowodziowych.

Taki stan rzeczy wpływa na

brak pełnej wiedzy na temat urządzeń wodnych, a co

za tym idzie, na możliwości przeciwdziałania ewen-

tualnym skutkom powodzi.

W związku z powyższym chciałabym zapytać

obowiązków administracyjnych lub kontrolnych moż-

na tłumaczyć brakiem funduszy – tak jak ma to miej-

sce w przypadku braków infrastrukturalnych.

Jakie

instrumenty może wykorzystać minister środowiska,

jako organ nadzorujący Krajowy Zarząd Gospodarki

Wodnej, by opisywana sytuacja uległa poprawie?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(nr 10739)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nielegalnej pracy cudzoziemców

Szanowny Panie Ministrze!

Prowadzenie działal-

ności gospodarczej wiąże się z uzyskiwaniem odpo-

wiednich zezwoleń i pokrywaniem stosownych opłat,

które często, zwłaszcza dla drobnych przedsiębior-

ców, są znacznym obciążeniem ﬁnansowym.

Przy-

kładem może być prowadzenie handlu na targowi-

skach.

Spotkałam się ze skargami ze strony osób

handlujących np. ubraniami, iż ich działalność nie

przynosi im właściwych zysków ze względu na to, że

cudzoziemcy podejmujący nielegalnie taką działal-

ność nie regulują związanych z jej prowadzeniem

opłat.

Obowiązujące przepisy wskazują, że cudzozie-

miec prowadzący handel bez stosownych pozwoleń

może zostać zobowiązany do opuszczenia kraju, na-

tomiast przedsiębiorca nielegalnie zatrudniający cu-

dzoziemca może utracić możliwość korzystania z po-

mocy ze środków publicznych.

W związku z powyższym chciałabym zapytać o to,

czy Ministerstwo Finansów zamierza podjąć działa-

nia zmierzające do zmniejszenia skali opisywanego

zjawiska.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Finan-

sów wobec przedstawionej kwestii?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(nr 10740)

do ministra zdrowia

w sprawie interpretacji przepisów

dotyczących obowiązku informowania

przez szpitale wydziałów komunikacji

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich dniach

media informowały o przypadku, w którym mężczy-

zna wskutek omdlenia traﬁadoszpitala,astamtąd

wędruje informacja do wydziału komunikacji, co skut-

kuje zawieszeniem prawa jazdy na rok.

Działania podjęte przez szpital wynikały prawdo-

podobnie z rozporządzenia ministra zdrowia z kwiet-

nia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie

łącznikami.

Wprowadzone rozporządzeniem zmiany

nakładają na lekarzy obowiązek niezwłocznego po-

wiadomienia organów wydających prawo jazdy o ko-

nieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowot-

nych tej osoby do kierowania pojazdami w przypadku

wystąpienia u pacjenta epizodu ciężkiej hipoglikemii

lub wystąpienia utraty świadomości z innego powodu

czy też zaburzeń świadomości lub napadowych zabu-

rzeń ruchowych o symptomatologii padaczkowej.

Słuszność wprowadzonych zmian jest niepodważal-

na.

Jednakże w związku z zaistniałą sytuacją pragnę

poprosić Ministerstwo Zdrowia o szczegółową inter-

104

pretację przepisów dotyczących kwestii powiadamia-

nia organów wydających prawo jazdy o konieczności

u której wystąpił przypadek omdlenia, oraz zapytać,

jakie procedury powinien zastosować lekarz w opisa-

nej sytuacji.

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(nr 10741)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie kuratorów rodzinnych

Szanowny Panie Ministrze!

Kurator rodzinny,

obejmując nadzór nad rodziną, zobowiązany jest do

wykonywania szerokiego zakresu działań o charak-

terze sprawozdawczo-kontrolnym, ale również dzia-

łań proﬁlaktycznych i opiekuńczo-wychowawczych

oraz z zakresu wczesnej interwencji.

Dlatego tak

ważne jest, aby system kurateli sądowej poddawać

ciągłej analizie i wychodzić naprzeciw aktualnym

potrzebom.

W ostatnich latach co prawda zwiększyła

się liczba etatów kuratorów sądowych i zauważalne

jest dążenie do jak najwyższej profesjonalizacji w tym

zakresie, chciałabym jednak zapytać o to, czy Mini-

sterstwo Sprawiedliwości prowadzi analizy dotyczą-

ce obciążenia pracą kuratorów rodzinnych, aby wpro-

wadzić normy określające zakres obciążenia pracą.

prowadzonych analiz?

Jeżeli działania takie nie są

prowadzone, to czy Ministerstwo Sprawiedliwości

planuje je rozpocząć i kiedy?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(nr 10742)

do ministra zdrowia

się na rynku polskim kilka lat temu, jako alternaty-

wa dla palenia papierosów lub etap w walce z rzuce-

niem tego nałogu.

Dostępność e-papierosów nie jest

otwartą pozostaje pytanie, na ile inhalatory nikotyny

są produktami bezpiecznymi?

Do tej pory nie prze-

prowadzono długoterminowych badań stwierdzają-

cych wpływ rzeczonego produktu na zdrowie.

Wszyst-

kie preparaty nikotyno zastępcze, jak plastry czy

tabletki, przechodzą restrykcyjną procedurę zanim

zostaną dopuszczone do sprzedaży.

To produkty,

a właściwie leki z dokładnie określonymi wytyczny-

mi.

Producenci szczegółowo informują, w jakiej daw-

ce je stosować, jak długo oraz kto nie powinien po nie

sięgać.

Producenci elektronicznych papierosów ze wzglę-

du na brak uregulowań prawnych sięgają po rożne

formy promocji wyrobów, zachwalając jedynie pro-

dukt, nie podając skutków ubocznych, jakie może on

wywołać.

Na Węgrzech e-papierosy zostały uznane za pro-

dukt farmaceutyczny, jednak nie przeszły badań do-

puszczających na rynek farmaceutyków.

Na Słowacji

natomiast ograniczono ich sprzedaż tylko do sklepów

z wydzielonym miejscem do sprzedaży tytoniu.

obrotu e-papierosami?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia dysponuje wiedzą

na temat ewentualnych skutków stosowania inhala-

torów nikotyny?

3.

Czy i kto zamierza prowadzić badania stwier-

dzające wpływ rzeczonego produktu na zdrowie?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10743)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie biletów zniżkowych

Panowie Ministrowie!

Do mego biura poselskiego

zwracają się emeryci i renciści kolejowi zaniepokoje-

ni sposobem realizacji świadczeń przewozowych dla

byłych pracowników PKP.

Przejazdy kolejami dla tej

grupy ulegają na 2013 r. bardzo dużym podwyżkom.

Przykładowa decyzja o podwyżce do wiadomości Pa-

nów Ministrów: pan W. D. (były maszynista, na eme-

ryturze od 01.02.1996 r.) do bieżącego roku jako pra-

cownik, któremu przysługiwały przejazdy I klasą

wykupował legitymację uprawniającą do zniżek za

15 zł, dla jego małżonki opłata za taką legitymację

wynosiła 200 zł.

On kupował bilety ze zniżką 99%,

a małżonka 80%.

105

Nowe zasady, przy poziomie coraz niższych eme-

rytur w stosunku do średniej płacy, wywołują duże

zaniepokojenie tego środowiska, podwyżka z 15 zł na

ponad 300 zł za przejazdy I klasą dla emeryta upraw-

nionego prawem wcześniej nabytym to wzrost dla

niego nie kilka czy kilkanaście procent, co też budzi

niepokój, a ponad 2000%.

Jednocześnie zmniejszyła

się też zniżka na przejazdy z 99% do 80%.

Czy tak drastyczna podwyżka opłat za legityma-

cje była uzgadniana z rządem RP i wynika z polityki

społecznej rządu?

Z czego wynikają te podwyżki w sytuacji, gdy przez

wiele lat można było znacznie większej grupie emery-

tów kolejowych (ich ilość z roku na rok się zmniejsza)

zapewnić korzystne warunki przejazdów?

Co rząd ma zamiar zrobić, aby złagodzić skutki

tej podwyżki?

Jest jeszcze czas, aby to zmienić.

Jakie działania

mają zamiar podjąć Panowie Ministrowie, aby zmniej-

szyć te tak drastyczne dla emerytów i rencistów pod-

wyżki?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Tchórzewski

Siedlce, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10744)

do ministra obrony narodowej

o kontroli kontrwywiadowczej

Szanowny Panie Ministrze!

Po katastroﬁe pol-

skiego samolotu wojskowego TU-154M w Smoleńsku

śnienie przyczyn tego tragicznego wydarzenia.

Nie-

zwłocznie śledztwo wszczęła Wojskowa Prokuratura

Okręgowa w Warszawie, ówczesny minister obrony

narodowej Bogdan Klich powołał Komisję Badania

dytowanym przedstawicielem Polski przy Międzyna-

rodowym Komitecie Lotniczym (MAK) w Moskwie

został Edmund Klich.

Na prokuratorach, członkach

komisji oraz na akredytowanym ciążyła olbrzymia

odpowiedzialność związana ze skalą dramatu, a tak-

że złożonością, trudem i powagą zadania, któremu

musieli sprostać.

Bardzo niewielka jest szansa, że

pracą tych ludzi i nimi samymi nie interesowały się

służby specjalne obcych państw.

W tak szczególnych

okolicznościach polscy eksperci, przez wzgląd na do-

bro Rzeczypospolitej, powinni być objęci adekwatną

do sytuacji ochroną ze strony właściwych organów

tegoż państwa.

wywiadu Wojskowego objęła kontrolą kontrwywia-

dowczą Edmunda Klicha, Jerzego Millera, Krzyszto-

fa Parulskiego oraz podwładnych tych osób, a jeśli

tak, to czy informacje z tej kontroli przekazano pro-

kuraturze?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

(nr 10745)

do prezesa Rady Ministrów

sprzeczności, rozbieżności lub nieścisłości

Szanowny Panie Premierze!

Podczas wyjaśniania

przyczyn katastrofy samolotu TU-154M z dnia 10

kwietnia 2010 r. pojawił się szereg niepokojących

sprzeczności, rozbieżności lub nieścisłości.

Oto nie-

które przykłady:

Według byłego ministra obrony narodowej Bog-

dana Klicha Komisja Badania Wypadków Lotniczych

Lotnictwa Państwowego została powołana na pod-

stawie art. 11 porozumienia między Ministerstwem

sterstwem Obrony Narodowej Federacji Rosyjskiej

czyny katastrofy z 10 kwietnia 2010 r. komisja wyja-

śniała, opierając się na załączniku nr 13 do konwen-

cji chicagowskiej z dnia 7 grudnia 1944 r.

W świetle rozporządzenia ministra obrony naro-

nie posiadała upoważnienia do przygotowania pol-

skich uwag do raportu Międzynarodowego Komitetu

Lotniczego (MAK), a mimo to tak postąpiła.

Międzynarodowy Komitet Lotniczy (MAK) uznał,

że jedynym wiążącym Rzeczpospolitą Polską i Fede-

rację Rosyjską raportem końcowym jest raport MAK,

a raport Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lot-

nictwa Państwowego jest wewnętrzną sprawą Polski.

Swój pogląd MAK wywiódł z międzynarodowego po-

rozumienia pomiędzy oboma państwami.

Logiczne

zatem wydaje się, że polska strona, godząc się na to,

106

powinna być poinformowana, choćby ze względów

grzecznościowych, o zawartości raport MAK przed

jego publiczną prezentacją.

wiedź na poniższe pytania:

1.

Czy zgodne z prawdą jest twierdzenie Bogdana

Klicha, że Komisja Badania Wypadków Lotniczych

dlaczego w swych pracach opierała się na załączniku

nr 13 do konwencji chicagowskiej z dnia 7 grudnia

1944 r.?

2.

Kto, kiedy i na jakiej dokładnie podstawie praw-

nej upoważnił Komisję Badania Wypadków Lotni-

czych Lotnictwa Państwowego do przygotowania

polskich uwag do raportu Międzynarodowego Komi-

tetu Lotniczego (MAK)?

3.

Jakie międzynarodowe porozumienie między

Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską zobo-

wiązało nasze państwo do uznania raportu Między-

narodowego Komitetu Lotniczego (MAK) jako wią-

żącego dla obu państw raportu końcowego i kiedy

polska opinia publiczna będzie miała możliwości po-

znania jego pełnej treści?

4.

Czy Pan Premier lub inni urzędnicy byli zapo-

znani lub mieli dostęp do roboczych wersji raportu

Międzynarodowego Komitetu Lotniczego (MAK),

a jeśli tak, to w jakich okolicznościach, kiedy, ile razy

oraz w świetle jakiej podstawy prawnej?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

(nr 10746)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie przedłużenia okresu

przejściowego dla zagrożonych likwidacją

placówek wsparcia dziennego w związku

z niespełnianiem wymogów bezpieczeństwa

w tych placówkach

Szanowny Panie Ministrze!

Uprzejmie proszę

się 12-miesięczny okres przejściowy dla placówek

wsparcia dziennego (takich jak: placówki opiekuń-

czo-wychowawcze, świetlice, kluby), którym zlecono

realizację zadań z zakresu wspierania rodziny i sys-

temu pieczy zastępczej.

Jednym z zadań realizowa-

nych przez placówki wsparcia dziennego są pozalek-

cyjne dodatkowe zajęcia dla dzieci.

Te placówki za-

pewniają dzienną opiekę i wychowanie.

W trakcie

zajęć dzieci mają zorganizowany czas wolny w gronie

rówieśników.

Ucząc się i bawiąc efektywnie spędzają

czas.

Częstokroć jest to dla nich jedyne miejsce, gdzie

mogą poczekać na powrót rodziców z pracy.

Ustawa przewiduje, że placówki te zostaną objęte

nowymi przepisami od stycznia przyszłego roku.

Jed-

nym z wymogów jest uzyskanie zezwolenia od orga-

nów władzy wykonawczej, tj. wójta, burmistrza lub

prezydenta miasta.

Warunkiem niezbędnym do otrzy-

mania zezwolenia na dalsze działanie placówki jest

pozytywna opinia wymogów bezpieczeństwa wysta-

wiona przez straż pożarną oraz inspekcję sanitarną.

Niestety, placówki mają problem ze spełnieniem

postawionych wymagań, zwłaszcza ze względu na

zbyt krótki okres, jaki im pozostał – do stycznia przy-

szłego roku.

Biorąc pod uwagę powyższe kwestie, bardzo pro-

przewiduje przedłużenie okresu przejściowego zagro-

żonym placówkom wsparcia dziennego, tak aby mia-

ły szansę spełnić wymagane kryteria bezpieczeń-

stwa?

Jeśli tak, to proszę sprecyzować, do kiedy zo-

stanie przedłużony ten okres.

2.

Jak zostanie rozwiązany problem dzieci syste-

matycznie uczęszczających do placówek społeczno-

-wychowawczych, które mogą zostać zlikwidowane?

Gdzie będą miały zapewnioną opiekę pozalekcyjną?

Z poważaniem

Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka

Wałbrzych, dnia 18 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10747)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie realizacji inwestycji drogowej S7

Szanowny Panie Premierze!

Trasa S7 to jeden

z kluczowych w polskim systemie drogownictwa od-

cinków łączących dwie duże aglomeracje: warszaw-

ską i trójmiejską.

Trasa ta ma ogromne znaczenie dla

rozwoju gospodarczego, jak również dla obywateli

podróżujących turystycznie.

Obecnie droga S7 jest

niebezpieczna, a czas przejazdu między Warszawą

a Gdańskiem jest zdecydowanie zbyt długi.

107

W związku z wygłoszonym przez Pana exposé

którego zapowiedział Pan między innymi przyspie-

szenie prac w realizacji inwestycji drogowej S7 łączą-

cej Gdańsk z Warszawą, zwracam się do Pana Pre-

Jaki jest szacowany koszt realizacji całej inwe-

stycji?

Czy w koszcie realizacji ww. inwestycji uwzględ-

niony jest również montaż ekranów dźwiękochłon-

nych?

Jaki jest szacowany termin ukończenia realizacji

inwestycji oraz oddania drogi do użytkowania?

Jaki jest harmonogram realizacji poszczególnych

etapów inwestycji.

Z poważaniem

Poseł Ryszard Kalisz

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10748)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Z projektu Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych dotyczącego zmian w zwol-

nieniach lekarskich służb mundurowych wynika, iż

funkcjonariusze oraz żołnierze, którzy przebywają

na zwolnieniu lekarskim, otrzymają co do zasady 80%

tuacjach, gdy zwolnienie lekarskie jest wynikiem

sażenia osób pozostających na zwolnieniach lekar-

skich, zostaną przeznaczone na fundusz nagród i za-

pomóg.

Z funduszu będą korzystać funkcjonariusze

W związku z przedstawionym powyżej opisem

problemu uprzejmie proszę Pana Ministra o udziele-

nie odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy ww. projekt był konsultowany ze związka-

mi zawodowymi służb mundurowych.

Jakie jest sta-

nowisko związków w ww. sprawie?

2.

Jaki będzie wprowadzony system oceny choro-

by?

Kto będzie decydował i na jakiej podstawie, czy

choroba policjanta lub żołnierza jest związana z wy-

konywanymi czynnościami służbowymi?

3.

Jakie są szacowane kwoty z tytułu wprowadze-

nia ww. rozwiązania?

4.

Jaki jest stan absencji podczas służby funkcjo-

nariuszy i żołnierzy w związku z chorobą wynikają-

cą z pełnienia służby w rozbiciu na poszczególne mie-

siące 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Kalisz

(nr 10749)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie działań Ministerstwa Edukacji

środków oraz realizowanych działań

Szanowna Pani Minister!

Z zatrważających infor-

macji Komendy Głównej Policji wynika, że tylko do

czerwca 2012 r. odnotowano 20 tys. przestępstw na

terenach szkół.

Kwestie bezpieczeństwa, w szczegól-

ności bezpieczeństwa dzieci i młodzieży, leżą mi głę-

boko na sercu.

Jest bowiem sprawą priorytetową dla państwa, aby

zapewnić poczucie bezpieczeństwa w szkołach, gdzie

dzieci i młodzież aktywnie rozwija swoje umiejętności,

dąży do wiedzy, poznaje otaczający ją świat.

To prze-

konanie, które wyznaję, przy jednoczesnych informa-

cjach Komendy Głównej Policji sprawia, iż ze wzmo-

żoną troską patrzę na codzienność polskiej szkoły.

W związku z przedstawionym powyżej opisem

problemu uprzejmie proszę Panią Minister o udzie-

1.

W jakiej wysokości były wydatkowane środki

na kwestie bezpieczeństwa w szkołach od 2006 r. z roz-

biciem na poszczególne lata oraz realizowane pro-

gramy?

2.

Jak przedstawia się statystyka odnotowanych

przestępstw w szkołach w latach 2006–2012?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Kalisz

108

Interpelacja

(nr 10750)

do ministra ﬁnansów

w sprawie kosztów sprowadzania

zbankrutowanych biur podróży

Szanowny Panie Ministrze!

Tegoroczny sezon wa-

kacyjny dobiega końca.

Był on dla wielu tysięcy pol-

skich rodzin sezonem tragicznym z powodu przerwa-

nego rodzinnego wypoczynku lub braku zrealizowa-

nia oferty wakacyjnej.

W samym 2012 r. zbankrutowało 9 biur podróży.

Liczba klientów, którzy ucierpieli z tego powodu, po-

przez skrócenie wypoczynku, liczona jest w tysiącach

osób.

Ciężar sprowadzenia turystów do Polski leży

w kompetencjach urzędów marszałkowskich i to

dzięki ich ciężkiej pracy, logistycznemu wyzwaniu

sprostały postawionemu przed nimi zadaniu.

Niestety, w wielu przypadkach z powodu wadliwie

działającego systemu zabezpieczenia interesów tury-

stów gwarancje ubezpieczeniowe upadłych biur po-

dróży nie wystarczyły na pokrycie kosztów sprowa-

dzenia turystów do Polski.

Ciężar ten musiały wziąć

na swoje barki samorządy wojewódzkie, aby móc wy-

pełnić ich zobowiązanie.

W związku z przedstawionym powyżej opisem

przejrzyste zasady odpowiedzialności ﬁnansowejza

koszty sprowadzenia turystów, w przypadku kiedy

gwarancje ubezpieczeniowe są zbyt niskie w stosun-

ku do poniesionych wydatków?

2.

Proszę o wskazanie źródła ﬁnansowaniatakiej

operacji.

Z poważaniem

Poseł Ryszard Kalisz

(nr 10751)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Z przekazanych mi

informacji wynika, że płace pracowników cywilnych

Policji od 2008 r. nie wzrosły, a co gorsza – pozbawio-

no ich dodatków, m.in. w 2010 r. zabrano dodatek

służbowy.

Według przekazanych mi danych kwota bazowa

dla pracowników Policji wynosi 1873,84 zł, zaś śred-

nia płaca – 2808 zł, wg stanu na dzień 30 czerwca

2012 r., podczas gdy średnia płaca tej samej grupy

w Komendzie Głównej Policji wynosi 4240 zł.

Narastające niezadowolenie i frustracja pracow-

ników z powodu dramatycznej sytuacji płacowej spo-

wodowane są również próbą marginalizacji roli tej

grupy zawodowej przez kierownictwo Komendy Głów-

nej Policji i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, po-

mimo wykonywania porównywalnej pracy oraz coraz

częstszego przejmowania obowiązków od funkcjona-

riuszy.

Podkreślenia wymaga fakt, że stan zatrud-

nienia w korpusie służby cywilnej w Policji wg stanu

na dzień 1 stycznia 2012 r. wynosi 11 839 osób.

1.

Czy rząd planuje podwyżki dla pracowników cy-

wilnych służb mundurowych, jeśli tak, to w jakiej wy-

sokości, wg jakiego kryterium i kiedy będą realizowa-

ne podwyżki dla pracowników cywilnych Policji?

2.

Kiedy zostaną waloryzowane wynagrodzenia

o wskaźnik inﬂacjizalata2010–2012?

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 19 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10752)

do ministra spraw wewnętrznych

W związku z wykonywaniem obowiązków posel-

skich zwrócili się do mnie zaniepokojeni mieszkańcy

Podkarpacia w sprawie reorganizacji posterunków

Policji na terenie województwa, czego następstwem

będzie likwidacja mniejszych placówek.

Ustawa o Po-

licji z dnia 6 kwietnia 1990 r. formułuje szereg zadań

stojących przed tą instytucją.

Jednym z nich jest za-

pewnienie szeroko rozumianego porządku publiczne-

go.

Funkcjonujące na terenach gmin i powiatów jed-

nostki organizacyjne Policji, posterunki i komisaria-

ty, w pełni wykonują swą ustawową misję, chronią

mienie prywatne i publiczne, ujawniają w trakcie pro-

wadzonych postępowań czyny zagrożone Kodeksem

wykroczeń i Kodeksem karnym, bezpośrednio wpły-

wają na poczucie bezpieczeństwa obywateli.

Kolejną i nieocenioną rolą, którą spełniają poli-

cjanci w posterunkach i komisariatach, jest „pomoc

rodzinie”, bezpośrednia i szybka interwencja w sytu-

acjach zagrożenia, a także systematyczna praca w ze-

społach interdyscyplinarnych pozwalająca znacznie

ograniczyć i przeciwdziałać szerzącemu się coraz bar-

dziej zjawisku przemocy w rodzinie.

109

Dotychczasowa struktura organizacji Policji

w miarę posiadanych sił i środków realizowała zada-

nia określone przez ustawodawcę, zapewniając bez-

pieczeństwo i porządek publiczny na terenie swego

działania.

Samorządy miast i gmin w ostatnich latach prze-

znaczyły niemałe środki dla Policji, które materiali-

zowały się nie tylko w postaci zakupu paliwa, pomo-

cy w wyposażeniu w sprzęt administracyjny, czy po-

licyjny, ale przede wszystkim w poprawie warunków

pracy poprzez szereg remontów i dostosowaniu bu-

dynków, w których mieszczą się siedziby posterun-

ków i komisariatów.

Likwidacja gminnych jednostek doprowadzi do

pogorszenia zaufania tak długo budowanego pomię-

dzy samorządem a Policją.

Spotka się także z liczny-

mi protestami samorządowców oraz mieszkańców

danej gminy.

Następstwem tego będzie spadek poczu-

cia bezpieczeństwa obywateli i wzrost intensywności

czynów karalnych na danym obszarze.

1.

Jak samorządy gminne mają zapewnić porzą-

dek i bezpieczeństwo społeczności lokalnej bez bli-

skiej współpracy z Policją?

2.

Jak będzie wyglądał nadzór Policji nad gmina-

mi, gdzie zlikwidowane będą posterunki Policji?

3.

Czy ministerstwo planuje złożyć projekt nowe-

lizacji ustawy regulujący funkcjonowanie Policji

w obszarach objętych reorganizacją?

Oczekując odpowiedzi Pana Ministra, pozostaję

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 19 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10753)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

celem wprowadzenia obowiązku znakowania

Zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz

ich wyłapywanie należą do zadań własnych gminy

1997 r. o ochronie zwierząt.

Ponadto w art. 11a ww.

ustawy nałożono na gminy obowiązek corocznego

uchwalania programu opieki nad zwierzętami bez-

domnymi.

Zadaniami programu są sprawy zapewnienia bez-

domnym zwierzętom miejsc w schroniskach dla zwie-

rząt, odławiania ich, sterylizacji i kastracji, poszuki-

wania właścicieli, zapewnienia całodobowej opieki

z udziałem zwierząt oraz edukacja mieszkańców tym

zakresie.

W żadnym przepisie nie ma jednak wyra-

żonej normy prawnej pozwalającej na nałożenie na

właścicieli zwierząt obowiązku trwałego ich znako-

wania w postaci wszczepionych mikroprocesorów lub

tatuaży.

Należy stwierdzić, iż w oparciu o aktualne prze-

pisy prawne nie można skutecznie przeciwdziałać

zjawisku bezdomności psów, a wyłapywanie ich i od-

stawianie do schronisk nie rozwiązują problemu.

Działania te są kosztowne i niekiedy przerastają

możliwości ﬁnansowedanejgminy.

Wartorównież

zwrócić uwagę na przepełnienie schronisk i regulacje

prawne utrudniające budowę nowych obiektów.

Istotnym problemem jest także zjawisko pozbywa-

nia się zwierząt domowych przy drogach i lasach, któ-

re – porzucone – często są przyczyną zdarzeń drogo-

wych i innych niebezpiecznych sytuacji.

Odnalezienie

ich właścicieli jest praktycznie niemożliwe, jednak

gdyby obowiązek nakazywał im elektryczne oznako-

wanie zwierząt, ułatwiłoby to skierowanie odpowie-

dzialności za całe zdarzenie na ich posiadaczy.

napływały wcześniej sygnały dotyczące przedstawio-

nego problemu?

2.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

odpowiednich regulacji prawnych w kwestii obowiąz-

ku znakowania zwierząt przez ich właścicieli?

3.

W jaki sposób samorządy mają kontrolować zja-

wisko bezdomności zwierząt?

przewiduje przekazanie dodatkowych środków ﬁnan-

sowych na rozwiązanie tego problemu?

Oczekując odpowiedzi Pana Ministra, pozostaję

(nr 10754)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zajęcia stanowiska

wobec planowanych przekształceń

własnościowych spółki Skarbu Państwa

– Polskiego Holdingu Nieruchomości SA,

w szczególności tzw. optymalizacji podatkowej

„Dziennik Gazeta Prawna” w dniu 12 paździer-

nika br. opublikował materiał prasowy (pt. „Tak wiel-

110

ka państwowa ﬁrmarobiﬁskusaw konia”)o działa-

niach Zarządu Polskiego Holdingu Nieruchomości

SA, których celem ma być uzyskanie korzyści ﬁnan-

sowych szacowanych na poziomie ok. 100 mln zł po-

przez obniżenie podstawy opodatkowania dla trans-

akcji sprzedaży ok. 90 nieruchomości.

Wartość ryn-

kowa nieruchomości zarządzanych przez spółkę wy-

nosi ok. 2,5 mld zł.

W tej skomplikowanej operacji istotą w zakresie

uwarunkowań podatkowych ma być m.in.:

— brak CIT przy wniesieniu aktywów do nowej

spółki,

— aport przedsiębiorstw spółek poza zakresem

podatku VAT,

— „optymalizacja” podatku od czynności cywil -

noprawnych.

Projekt zarządu spółki, który dzieli się na kilka

etapów, polega na przenoszeniu nieruchomości do

nowo powoływanych spółek.

W docelowej strukturze grupy kapitałowej Pol-

skiego Holdingu Nieruchomości SA jednym z dodat-

kowych celów zarządu ma być możliwość utworzenia

grupy podatkowej dla dalszej „optymalizacji” podat-

kowej.

Główne ryzyka opisane w materiale zarządu spół-

ki dla rady nadzorczej polegają na:

a) ryzyku nieotrzymania pozytywnych interpre-

tacji Ministerstwa Finansów;

b) ryzyku nieotrzymania interpretacji podatko-

wych w ciągu dwóch miesięcy.

1.

Czy potwierdza Pan Premier fakt istnienia do-

kumentu zarządu spółki Skarbu Państwa Polski Hol-

ding Nieruchomości SA dla rady nadzorczej z wrze-

śnia br. pod nazwą: „Zwiększenie wartości podatko-

wej nieruchomości – informacja o projekcie optyma-

lizacji podatkowej”?

2.

Czy potwierdza Pan Premier, iż w planowanych

przekształceniach grupy kapitałowej Polskiego Hol-

dingu Nieruchomości SA jednym z jej podstawowych

celów jest korzyść podatkowa w wysokości ok. 100

mln zł (sto milionów złotych), a głównym ryzykiem

dla spółki jest nieotrzymanie pozytywnych interpre-

tacji podatkowych Ministerstwa Finansów w termi-

nie dwóch miesięcy?

3.

Czy Rada Nadzorcza Polskiego Holdingu Nie-

ruchomości SA składająca się z przedstawicieli dele-

gowanych przez ministra skarbu państwa zajęła sta-

nowisko w przedmiotowej sprawie na posiedzeniu we

wrześniu br.?

4.

Jakie stanowisko w tej bulwersującej sprawie,

w szczególności w zakresie oceny działań zarządu spół-

ki oraz jej rady nadzorczej, zajmuje podległy Panu

Premierowi minister skarbu państwa?

5.

Czy do Ministerstwa Finansów bądź właściwej

ze względu na siedzibę spółki Polski Holding Nieru-

chomości SA izby skarbowej wpłynął wniosek o wy-

danie interpretacji podatkowej w zakresie przekształ-

ceń własnościowych dla tego podmiotu?

6.

Jakie stanowisko wobec wyżej opisanego stanu

faktycznego zajmuje podległy Panu minister ﬁnansów?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 19 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10755)

do ministra ﬁnansów

w sprawie propozycji przedstawicieli

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę zwrócić Pana

uwagę na wnioski branży recyklingu metali dotyczą-

ce uszczelnienia systemu podatkowego.

Pierwszą

kwestią jest luka w podatku VAT – obecnie można

oszacować ją na poziomie 15%.

Biorąc pod uwagę do-

na poziomie 132 mld PLN, otrzymujemy lukę podat-

kową na poziomie ok. 20 mld PLN.

Całkowite jej zli-

kwidowanie nie jest możliwe, można zakładać jedy-

nie jej zmniejszenie.

Dla porównania: zwiększenie

Stąd też alternatywą dla podnoszenia stawek podat-

ku VAT są działania mające na celu zmniejszenie luki

podatkowej.

W Polsce niewątpliwie potrzebna jest

dyskusja na temat rozwiązań, które mogłyby dopro-

wadzić do jej zmniejszenia.

Jest to niezmiernie waż-

ne w dobie kryzysu, którego skutki widoczne są w niż-

szych dochodach budżetowych.

Transparentne i uczci-

we otoczenie gospodarcze pozwoli rozwijać się pol-

skim przedsiębiorcom, skutkiem czego będą nowe

poprawa pozycji konkurencyjnej polskich przedsię-

biorstw i całej gospodarki.

Kolejnym ważnym wnioskiem branży recyklingu

metali jest rozszerzenie załącznika nr 11 do ustawy

o zastosowanie tzw. mechanizmu odwróconego ob-

ciążenia oraz wyeliminowanie wątpliwości interpre-

tacyjnych powstających na tle dotychczasowej treści

ww. załącznika.

Propozycja obejmuje dodanie do za-

łącznika nr 11 dodatkowych pozycji – symboli PKWiU

z 2008 r. dotyczących wyłącznie odpadów i złomu, co

literalnie odzwierciedla treść projektowanych pozy-

cji.

Załącznik nr 11 w rozszerzonej formie zapewni

zabezpieczenie polskiego rynku przed oszustwami po-

datkowymi wynikającymi z wyłudzeń podatku VAT.

Proponowana zmiana uszczelni system podatkowy

państwa i tym samym zwiększy wpływy do budżetu.

111

Ostatnim wnioskiem jest poprawka do ustawy

W nowelizacji ustawy proponuje się dodanie do arty-

kułu 88. punktu 6. o następującej treści: „Nie wolno

pozbawić podatnika prawa do obniżenia podatku na-

leżnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu po-

datku naliczonego w przypadkach określonych w ust. 3a

pkt 1 lit. a i b, ust. 3a pkt 3 oraz ust. 3a pkt 4 lit. a i b,

jeżeli organ podatkowy nie wykaże, że podatnik wie-

dział albo przy dochowaniu należytej staranności

mógł się dowiedzieć o istnieniu okoliczności wymie-

na wprowadza jasne zasady funkcjonowania przed-

siębiorców i zmniejsza ryzyko oszustw podatkowych

dokonywanych przez ﬁrmydziałającewPolsce.

Przej-

rzyste zasady działania w ramach dostępnego prawa

będą pozytywnym sygnałem dla potencjalnych inwe-

storów, wykazującym atrakcyjność Polski jako miej-

sca do prowadzenia działalności i inwestycji.

Należy

dodatkowo podkreślić, że proponowana zmiana ma

charakter wyjaśniający, a nie normatywny – nieza-

leżnie bowiem od treści krajowych przepisów obowią-

zek respektowania dochowania przez podatnika na-

leżytej staranności istniał oraz istnieje nadal.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

1.

Czy w chwili obecnej ministerstwo prowadzi

prace nad uszczelnieniem systemu podatkowego?

2.

Jeśli tak, to jakie są założenia proponowanych

zmian i kiedy można się spodziewać ich wejścia

w życie?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

(nr 10756)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie obecnej sytuacji

w funkcjonowaniu Służby Więziennej

Szanowny Panie Ministrze!

W tej interpelacji pra-

gnę przedstawić Panu Ministrowi opinie dotyczące

funkcjonowania systemu więziennictwa w Polsce,

z którymi od pewnego czasu spotykam się w swojej

pracy poselskiej.

W przeważającej większości są to opi-

nie wyrażające niepokój ze sposobu organizacji i me-

tod zarządzania polskim więziennictwem, nieade-

kwatnych wobec teraźniejszych i nadchodzących wy-

zwań.

Jedno ze znanych mi stanowisk mówi, że uwa-

runkowania ekonomiczne, które powodują wprowa-

dzanie nowych rozwiązań dotyczących chociażby

zasad pełnienia służby w więziennictwie wymagają

również podjęcia zdecydowanych kroków w kierunku

racjonalizacji wykonywania kary pozbawienia wol-

ności oraz stosowania tymczasowego aresztu.

Ze

strony funkcjonariuszy i pracowników więziennictwa

dochodzą z kolei głosy, że podnoszenie standardów

osadzenia wiąże się niestety z procesem ich material-

nej, zawodowej i społecznej deprecjacji.

Od roku 2009

bowiem kadra Służby Więziennej nie była objęta pod-

wyżkami uposażeń oraz nie otrzymała wyrównania

stopy inﬂacji.

Równocześnienafunkcjonariuszyipra-

cowników Służby Więziennej nałożono dodatkowe

zadania i obowiązki.

Skarżą się oni, że wymaga się

od nich realizacji zadań, które leżą po stronie insty-

tucji funkcjonujących w ramach systemu opieki zdro-

wotnej, edukacji, polityki społecznej i zatrudnienia.

Więziennictwo ich zdaniem stało się instytucją opie-

kuńczą wobec osób, których nikt nie chciał bądź nie

potraﬁłsięzająćniminawolności.

Zdaniem zainteresowanych struktura i zasada

organizacji Służby Więziennej pozostają w zasadzie

niezmienne od dziesięcioleci.

Określane jako reforma

więziennictwa zmiany okazały się wewnętrzną reor-

ganizacją stanowisk i posterunków przeprowadzoną

na poziomie jednostek podstawowych.

Zasadnicze

założenia tych zadań opierają się na koncepcji funk-

cjonowania oddziałów wewnętrznych, opracowanej

i wdrażanej w niektórych jednostkach penitencjar-

nych na początku lat 90-tych.

Według przedstawicie-

li środowiska funkcjonariuszy i pracowników wię-

ziennictwa dobrym rozwiązaniem byłoby opracowa-

nie strategii dla więziennictwa do roku 2020 z okre-

śleniem celów głównych oraz sposobu ich realizacji.

Osobnym miejscem w takim dokumencie miałyby być

kwestie polityki kadrowej, uregulowanej w sposób

umożliwiający poczucie stabilizacji zarówno wśród

personelu, jak i funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Wiele opinii, jakie do mnie docierają, dotyczą sta-

nu ﬁnansówSłużbyWięziennej.

Wedługspecjalistów

cierpi ona na chroniczny brak środków niezbędnych

do realizacji nałożonych na nią zadań oraz na niera-

cjonalność ich wydatkowania.

Nieracjonalność ta za-

uważalna jest na wielu płaszczyznach.

Oszczędności

i racjonalizacji wydatków Służby Więziennej należy

upatrywać wg doświadczonych funkcjonariuszy w sys-

tematycznych zmianach obejmujących koszty osadze-

nia oraz wprowadzenia rozwiązań modernizujących

więziennictwo.

Wśród nich m.in.:

1) wprowadzenie opłat za korzystanie z odbiorni-

ka telewizyjnego na wzór opłat pobieranych od pa-

cjentów szpitali,

2) zmianę przepisów dotyczących zasad ﬁnanso-

wania świadczeń zdrowotnych dla osadzonych w po-

staci wprowadzenia koszyka świadczeń podstawo-

wych gwarantowanych dla każdego obywatela,

3) obciążenie i egzekwowanie od osadzonych kosz-

tów związanych z wytoczonymi procesami skargowy-

mi, uznanymi przez właściwe organy za bezzasadne,

112

4) utworzenie sektora produkcyjno–rolnego oraz

usługowego, które zatrudniając osadzonych, pokry-

wałyby przynajmniej częściowo wewnętrzne potrzeby

więziennictwa, wytwarzając towary i usługi na rynek

zewnętrzny.

Innym z podstawowych problemów, jakie przewi-

jają się w dyskusjach na temat zarządzania więzien-

nictwem, jest potrzeba zmiany struktury organiza-

cyjnej Służby Więziennej poprzez likwidację jej okrę-

gowych inspektoratów.

Przeważają głosy, że to twory

sztuczne, stanowiące klasyczny przykład rozbudowa-

nej administracji, generującej olbrzymie obciążenie

budżetu więziennictwa.

W obecnej strukturze funk-

cjonuje bowiem 15 okręgowych inspektoratów, w któ-

rych zatrudnionych jest łącznie około tysiąca osób.

W większości są to funkcjonariusze ze stopniami oﬁ-

cerskimi, otrzymujący relatywnie wysokie uposaże-

nie w porównaniu do uposażeń, które otrzymują funk-

cjonariusze jednostek podstawowych, choć wykonują

oni stricte pracę administracyjną, która w zasadzie

nie różni się od pracy szeregowego urzędnika admi-

nistracji samorządowej czy rządowej.

Dlatego zda-

niem zainteresowanych likwidacja inspektoratów

może przynieść wymierne oszczędności w postaci

przeniesienia istniejących już etatów do jednostek

podstawowych, a funkcję kontrolną dotychczas przez

nie sprawowaną można z powodzeniem pozostawić

w gestii Centralnego Zarządu Służby Więziennej,

który w swej strukturze posiada pion kontroli.

Do-

datkowo podnoszony jest problem zbyt dużej liczby

zatrudnionych na tzw. etatach mundurowych, co

wiąże się z odpowiednimi uprawnieniami.

Wysuwa

się więc propozycje kompleksowego przeglądu etatów

administracji Służby Więziennej pod kątem elimina-

cji „sztucznych” stanowisk oﬁcerskich,awięctych

najbardziej uciążliwych ﬁnansowodlabudżetupań-

stwa, oraz ich ucywilnianie wzorem innych służb

(np. Policji czy Wojska Polskiego).

W instytucjach

tych ﬁnansamiczysprawamikadrowymioddawna

zajmują się pracownicy cywilni, podczas gdy w wię-

ziennictwie w dalszym ciągu funkcjonariusze, którzy

w konsekwencji nie mają żadnego kontaktu z osadzo-

nymi.

terpelacji pomysłów środowiska Służby Więziennej

oraz wskazanie, czy którykolwiek z nich uwzględnio-

ny jest w obecnej i planowanej strategii zarządzania

tą niezwykle ważną służbą.

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 19 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10757)

do ministra spraw wewnętrznych

struktury organizacyjnej jednostek Policji

Szanowny Panie Ministrze!

Od pewnego czasu

nostek Policji, polegającej na likwidacji posterunków

w małych gminach.

Zdaniem Komendy Głównej Po-

licji reorganizacja ta ma wzmocnić jej większe pla-

cówki, tj. komisariaty oraz komendy powiatowe.

Funk-

cjonariusze, którzy wcześniej służyli w likwidowa-

nych posterunkach, mają bowiem zasilić zasoby ka-

drowe jednostek nadrzędnych.

Ich przeniesienie ma

spowodować skierowanie do służby patrolowej w te-

renie większej liczby policjantów.

Zabieg ten skróci

czas reakcji na zdarzenia w miejscowościach oddalo-

nych od komend powiatowych i miejskich komisaria-

tów.

Ma to więc przyczynić się do zwiększenia pozio-

mu bezpieczeństwa mieszkańców terenów, na któ-

rych wcześniej funkcjonowały posterunki.

Nie dziwi

również fakt, że argumenty przemawiające za likwi-

dacją posterunków wzmacniane są potrzebą ograni-

czenia wydatków Policji.

Zdaniem autorów zmian

będących przedmiotem tej interpelacji małe poste-

runki generują wysokie koszty związane z utrzyma-

niem policyjnych budynków.

Argumentów Komendy Głównej Policji dotyczą-

cych reorganizacji struktury jednostek Policji nie

podzielają mieszkańcy gmin oraz niewielkich miej-

scowości, które dotknie planowana zmiana, w tym

mieszkańcy reprezentowanego przeze mnie woje-

wództwa lubuskiego.

Jest ono regionem nadgranicz-

o wiele więcej czynników kryminogennych niż w in-

nych rejonach naszego kraju.

Mieszkańcy doskonale

zdają sobie z tego sprawę stąd też pomysły na ogra-

niczenie ilości posterunków w ich miejscu zamiesz-

kania budzą wśród nich poważny niepokój.

Uważają

oni, że wprowadzane zmiany w rzeczywistości zmniej-

szą poziom bezpieczeństwa w ich miejscowościach.

Podkreślają w swych wypowiedziach zwiększenie ba-

rier w dostępności do struktur Policji oraz zmniejsze-

nie możliwości bezpośredniego kontaktu z jej funk-

cjonariuszami.

Podobne zdanie mają przedstawiciele

władz samorządowych.

Podobnie jak mieszkańcy

podkreślają oni, że takie zmiany mogą spowodować

zmniejszenie poziomu bezpieczeństwa mieszkańców

zarządzanych przez nich jednostek samorządu tery-

torialnego oraz ograniczyć wzajemne relacje między

Policją a mieszkańcami i władzami lokalnymi.

Do-

datkowym kontrargumentem podnoszonym przez

wielu burmistrzów i wójtów jest poniesienie przez

samorządy kosztów związanych z remontami, a czę-

sto także z utrzymaniem posterunków.

Były one bo-

wiem w wielu przypadkach tworzone na wyraźne

113

prośby obywateli, którym władze samorządowe wy-

chodziły naprzeciw i w tym celu ﬁnansowałyutrzy-

manie policyjnych budynków.

Wiele wątpliwości mają również sami funkcjona-

riusze zatrudnieni w przeznaczonych do likwidacji

posterunkach.

Uważają oni, że likwidacja ich poste-

runków przyczyni się do zaprzepaszczenia wypraco-

wanych przez nich relacji z obywatelami, które od-

grywają istotną rolę we wzmacnianiu skuteczności

działań Policji.

Przekonują, że reorganizacja spowo-

duje poprawę bezpieczeństwa mieszkańców tylko

w statystykach, ponieważ rzadziej będą zgłaszać

przestępstwa z powodu organicznej dostępności do

funkcjonariuszy Policji.

1.

Które z funkcjonujących w województwie lubu-

skim posterunków Policji przeznaczone są do likwi-

dacji?

2.

Jakie analizy poprzedziły decyzję o ich likwi-

dacji?

Uprzejmie proszę o przedstawienie ich meto-

dologii, wyników oraz wniosków.

3.

Czy plany restrukturyzacji posterunków były

bądź są konsultowane z mieszkańcami oraz władza-

mi lokalnymi gmin oraz miejscowości, na których

one funkcjonują?

4.

Czy na terenie województwa lubuskiego ko-

nieczna jest aż tak drastyczna redukcja liczby poste-

runków?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 10758)

do ministra skarbu państwa

nywaniem mandatu poselskiego i jako członek Komi-

sji Skarbu Państwa zwracam się do Pana Ministra

prywatyzacyjnego bełchatowskich spółek Elbest i Me-

gaMed.

Częściowa lub całkowita sprzedaż spółek Elbest

i MegaMed to próba wyprzedaży majątku narodowe-

go, na który pracowały wcześniejsze pokolenia ener-

getyków i górników, dlatego też informuję Pana Mi-

nistra, że składam do Najwyższej Izby Kontroli wnio-

sek o objęcie szczególnym nadzorem procesu prywa-

tyzacyjnego spółek Elbest i MegaMed.

Jako parlamentarzysta stanowczo protestuję

przeciwko wyprzedaży tego majątku narodowego,

ponieważ w wyniku tej prywatyzacji pracę może stra-

cić ok 2000 osób.

Zwracam się do Pana Ministra

z sugestią, żeby jako urzędnik państwowy brał przy-

kład ze związkowców bełchatowskiej kopalni i elek-

trowni, którzy po to, aby ratować majątek narodowy,

są gotowi założyć spółkę pracowniczą.

Mniemam, że

Pan, jako konstytucyjny minister skarbu państwa,

stanie w obronie tego skarbu i będzie go chronić.

Li-

czę na to, że zainteresuje się Pan tą sprawą, nie z per-

spektywy Warszawy, ale spojrzy Pan na społeczność

lokalną tworzącą kadrę pracowniczą kopalni i elek-

trowni jak na ludzi, którzy zdają sobie sprawę, że bez-

pieczeństwo energetyczne Polski przez lata to węgiel

brunatny, kamienny, gaz łupkowy, ale też w dużej

mierze majątek narodowy.

W związku z powyższym składam zapytanie:

1.

Jaka jest strategia sprzedaży spółek Elbest

i MegaMed należących do PGE?

2.

Kto przeprowadzał wycenę majątku tych spół-

ek i jaki był jej koszt?

3.

Czy zarządy zostaną nagrodzone premią za

przeprowadzenie prywatyzacji tych spółek?

4.

Proszę również Pana Ministra o sprawdzenie,

czy były próby, sugestie zaniżania przez zarządy i kie-

rownictwo PGE wartości elementów spółek przygo-

towanych do sprzedaży

5.

Proszę o podanie wyników ﬁnansowychtych

dwóch spółek i czy w roku 2011/2012 zarządy dosta-

ły nagrody, premie z tytułu wyników ﬁnansowych,

tzn. czy zarządy spółek „zarobiły” na siebie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 19 października 2012 r.

Interpelacja

(nr 10759)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wyposażenia w broń

wyposażenia w broń funkcjonariuszy Policji.

1.

Ile karabinów, pistoletów, ręcznych wyrzutni

w swoim wyposażeniu posiada Policja?

2.

Jaki jest limit i zapas amunicji przypadający na

jednego policjanta?

3.

Ilu funkcjonariuszy Policji i z jakiej broni brało

udział w strzelaniach praktycznych w latach 2010,

2011 i do września roku 2012?

114

4.

Jaki jest plan strzelań praktycznych na rok

2013?

Proszę podać, ilu, kiedy i gdzie funkcjonariu-

szy będzie się szkolić.

5.

W jaki sposób odbywa się szkolenie z zakresu

strzelania praktycznego zarówno z broni krótkiej, jak

i automatycznej?

6.

Jaka jest używana amunicja do pistoletu „Wal-

ther” P99 oraz „Glauberyt” wz.

94 i wz.

98?

7.

Czy Policja posiada na wyposażeniu ręczne gra-

natniki RPG-7 i czy były kiedykolwiek wykorzysty-

wane do praktycznego strzelania?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 10760)

do ministra spraw wewnętrznych

Rządu.

1.

Jaką broń na swoim wyposażeniu posiada BOR?

jednego funkcjonariusza BOR?

3.

Ilu funkcjonariuszy BOR i z jakiej broni brało

2011, i do września roku 2012?

2013, proszę podać ilu, kiedy i gdzie funkcjonariuszy

będzie się szkolić?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Seliga

(nr 10761)

do ministra obrony narodowej

w sprawie wyposażenia w broń

każdego żołnierza i oﬁcera Wojska Polskiego

wyposażenia w broń żołnierzy i oﬁcerówwojskapol-

skiego.

1.

Ile jest sztuk wymienionej poniżej broni służą-

cej do wyposażenia każdego żołnierza i oﬁceranarok

2012:

— AK-47 7,62 x 39;

— AKM-7,62 x 39;

— AKMS-7,62 x 39;

— Beryl-Mini Beryl-5,56 x 45;

— PKM-7,62 x 54 R;

— PK-7,62 x 54 R;

— UKM 2000 7,62 x 51 (NATO) – karabinek ma -

szynowy do wspierania ataku drużyny;

— P-83 9 mm x 18;

— WIST-wz 94 9 x 19 (parabellum);

pistolety maszynowe

— Glauberyt-wz 84 9 x para;

— Glauberyt-wz 98 9 x para?

2.

Jaki jest stan sprzętu – ilość – który może być

wydany w przypadku mobilizacji poborowemu na go-

dzinę W?

Proszę, aby Pan Minister podał tylko broń,

która nie jest przekazana i nie jest w planie przeka-

zania Agencji Mienia Wojskowego w 2013 r.?

3.

Ile przewidziano sztuk amunicji na wyposaże-

nie indywidualne dla każdego żołnierza i oﬁcerana

godzinę W?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 10762)

do ministra obrony narodowej

w sprawie zakończenia sprawy sądowej

nywaniem mandatu poselskiego, jako członek Komi-

sji Obrony Narodowej i Komisji Skarbu Państwa,

informacji w sprawie sprawy sądowej dotyczącej kon-

traktu na śmigłowce Mi-8.

1.

Na jakim etapie znajduje się postępowanie są-

dowe w sprawie zakontraktowanych przez MON śmi-

głowców Mi-8 od ﬁrmyMetalexport-S?

2.

Jak postępowanie zostało zakończone?

Proszę

o informacje, jaki zapadł wyrok.

3.

Czy postępowanie sądowe wiąże się z obciąże-

niami dla budżetu państwa?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Seliga

115

Interpelacja

(nr 10763)

do ministra obrony narodowej

w sprawie chronienia i zabezpieczenia

w magazynach naziemnych i podziemnych

nicji w magazynach naziemnych i podziemnych.

W jaki sposób są chronione i zabezpieczone na

godzinę W w magazynach naziemnych i podziemnych

broń i amunicja, które są istotnym elementem bez-

pieczeństwa narodowego?

Przede wszystkim proszę

o informacje o magazynach: Regny, Pomiechówek,

Szeroki Bór, Stara Wieś.

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 10764)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zarobków członków Zarządu PGE

i członków Rady Nadzorczej PGE Górnictwo

i Energetyka Konwencjonalna

sji Skarbu Państwa i podkomisji stałej ds. energetyki

na postawione poniżej pytania:

1.

Jakie są miesięczne zarobki brutto poszczegól-

nych członków Zarządu i członków Rady Nadzorczej

2.

W jakich spółkach należących do PGE Górnic-

two i Energetyka Konwencjonalna lub innych nale-

żących do Skarbu Państwa zasiadają członkowie Za-

rządu i członkowie Rady Nadzorczej PGE Górnictwo

i Energetyka Konwencjonalna i jakie mają z tego ty-

tułu korzyści ﬁnansowe,miesięcznewynagrodzenie

brutto?

3.

Jakie kwoty zostały wydatkowane przez Zarząd

PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna w latach

od 2011 do września 2012 na usługi audytowe i konsul-

tingowe zewnętrznym podmiotom i kancelariom praw-

nym, z wyszczególnieniem tych podmiotów?

4.

Czy członkowie zarządu w swoich umowach

o pracę mają wpisaną klauzulę o wypłacie odprawy

po ustaniu stosunku pracy i w jakiej wysokości przy-

sługuje ona poszczególnym członkom zarządu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 10765)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wynagrodzeń członków zarządu

PGE i członków rad nadzorczych PGE

1.

Jakie jest miesięczne wynagrodzenie brutto po-

szczególnych członków zarządu i członków Rady

Nadzorczej PGE?

nych należących do Skarbu Państwa zasiadają człon-

kowie Zarządu PGE i członkowie Rady Nadzorczej

PGE i jakie mają z tego tytułu uposażenie ﬁnansowe,

miesięczne zarobki brutto?

PGE w latach 2010, 2011, do września 2012 na usłu-

gi audytowe i consultingowe zewnętrznym podmio-

tom i kancelariom prawnym z wyszczególnieniem

tych podmiotów?

(nr 10766)

do ministra zdrowia

w sprawie kłopotów z kadrą

w stacjach pogotowia ratunkowego

Szanowny Panie Ministrze!

Pojęcie ratownictwa

medycznego pojawiło się w polskim ustawodawstwie

po raz pierwszy za sprawą ustawy o Państwowym

Podstawy do stworzenia systemu ratownictwa me-

116

dycznego dał art. 68 konstytucji z 1997 r., w którego

punkcie pierwszym i drugim stwierdzono, że obywa-

telom należy zapewnić równy dostęp do opieki zdro-

wotnej w ramach realizacji prawa każdego obywate-

la do ochrony jego zdrowia.

Prawo do ochrony zdro-

wia jest również jednym z praw pacjenta, przy czym

wskazać należy istotną rolę tego prawa jako czynni-

ka wpływającego na możliwość korzystania z pozo-

stałych praw i wolności.

Jeżeli nie zostanie zapew-

niona realizacja tego prawa, może bowiem dojść do

ograniczenia możliwości zaspokajania pozostałych

potrzeb jednostki ludzkiej.

Dobry stan zdrowia za-

pewniony obywatelowi przez podmioty udzielające

świadczeń medycznych stwarza możliwość życia nie-

ograniczonego przez dolegliwości chorobowe.

Zgodnie z projektem zmian ustawy ustawą o Pań-

stwowym Ratownictwie Medycznym od 1 stycznia

2013 r. w skład zespołu ratunkowego mają wchodzić

lekarze specjalizujący się w medycynie ratunkowej.

Opcjonalnie jeszcze do 2020 r. w karetkach mogą też

jeździć osoby robiące specjalizację w dziedzinie ane-

stezjologii czy chirurgii.

Przepis dotyczy ambulan-

sów ze znaczkiem: S, czyli pojazdów, które jeżdżą na

miejsca wypadków, a więc do najciężej poszkodowa-

nych pacjentów.

Dyrektorzy stacji pogotowia ratunkowego oba-

wiają się bardzo dużych kłopotów z obsadą kadrową

zespołów ratunkowych jeżdżących w karetkach.

Oba-

wiają się, że nie sprostają tym wymogom.

Będą mie-

li trudności, by do końca grudnia znaleźć odpowied-

nich specjalistów.

A w konsekwencji NFZ może roz-

wiązać z nimi kontrakty.

1.

Jakie działania podjęło ministerstwo, by za-

pewnić obsadę kadrową dla zespołów ratunkowych

w stacjach pogotowia ratunkowego?

stię praw pacjentów do Państwowego Ratownictwa

Medycznego, gdy zostaną rozwiązane umowy ze sta-

cjami wskutek braku odpowiedniej kadry?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

(nr 10767)

do ministra transportu,

zdegradowanych terenów

Szanowny Panie Ministrze!

Rewitalizacja to dzia-

łanie skupione na ożywieniu zdegradowanych obsza-

rów miast, np. poprzemysłowych, którego celem jest

funkcję.

Rewitalizacja jest pojęciem stosowanym naj-

czenie.

Rewitalizacja jest w tym znaczeniu zespołem

strzennego, ekonomii i polityki społecznej, których ce-

lem jest doprowadzenie do ożywienia, poprawy funk-

cjonalności, estetyki, wygody użytkowania i jakości

Rewitalizacja ma za zadanie poprawić jakość ży-

cia mieszkańców.

Obejmuje zarówno remont i moder-

nizację obiektów, jak i działania społeczne, czyli

np. budowę ścieżek rowerowych, świetlic etc.

Celem

rewitalizacji jest stworzenie nowych miejsc pracy

oraz zagospodarowanie terenów zniszczonych przez

przemysł.

Na ten cel Unia Europejska przeznacza

spore fundusze.

Warunkiem ich uzyskania jest m.in.

sporządzenie programu rewitalizacji.

Dlatego wiele

miast posiada lokalne programy i stara się je reali-

zować.

W praktyce wychodzi to różnie.

O tym, że większości polskich miast pilnie po-

trzebna jest rewitalizacja, nie trzeba nikogo przeko-

nywać.

Widać to gołym okiem, jednak brakuje prze-

pisów dotyczących rewitalizacji zdegradowanych te-

renów.

W związku z powyższymi problemami i wąt-

pliwościami zwracamy się do Pana Ministra z nastę-

1.

Co ministerstwo planuje zrobić w zakresie po-

mocy miastom, gminom, powiatom w zakresie rewi-

talizacji?

2.

Czy ministerstwo wprowadzi zmiany regulują-

ce procedury dotyczące procesu inwestycyjnego

miejsc mogących być objętymi rewitalizacją?

3.

Czy ministerstwo zaplanowało pomoc ﬁnanso-

wa dla samorządów które podejmują działania rewi-

talizacyjne?

4.

Jak ministerstwo wspiera działania samorzą-

dów w przygotowywaniu programów i pozyskiwaniu

pieniędzy na rewitalizację np. z Unii Europejskiej?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

117

Interpelacja

(nr 10768)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat obser-

wuje się w Polsce znaczny rozwój oraz poprawę jako-

ści sieci drogowych począwszy od dróg gminnych,

skończywszy na autostradach.

Jednym z elementów

podczas budowy dróg jest stawianie ekranów dźwię-

kowych.

Jednak te inwestycje budzą ogromne wąt-

pliwości, bowiem ekrany postawiono tam, gdzie po-

wstać wcale nie musiały.

Przed samochodowym ru-

chem chronią np. lasy i ugory.

Ich wysyp dziwnie

zbiega się z największym boomem inwestycyjnym na

polskich drogach.

Ekrany są drogie – metr bieżący kosztuje nawet

2,5 tys. zł.

Podwyższa to koszty budowy dróg nawet

o 25 proc.

Problem ten został zauważony i sygnalizo-

wany przez marszałków i Generalną Dyrekcję Dróg

Krajowych i Autostrad.

Według wyliczeń GDDKiA

nawet 40 proc. ekranów okazałoby się niepotrzeb-

nych jednak ministerstwo nie podjęło żadnych dzia-

łań w tym kierunku.

Dlaczego?

1.

Dlaczego ekrany dźwiękowe instalowane są

w miejscach gdzie nie jest to konieczne, np. pola, lasy?

2.

Czy ministerstwo kontrolowało miejsca w któ-

rych instalowano ekrany dźwiękowe przy budowie

dróg?

3.

Czy możliwe jest wprowadzenie zmian w prze-

pisach, tak aby ekrany dźwiękowe nie były stawiane

w miejscach, w których są nie konieczne??

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

(nr 10769)

do ministra środowiska

w sprawie budownictwa ekologicznego

w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Polska, tak jak i cała

Unia Europejska, stara się ograniczyć ilość zanie-

czyszczeń emitowanych do atmosfery oraz znacząco

ograniczyć produkcję energii ze staro systemowych

spalarni, m.in. węgla kopalnego.

Głównymi działaniami podejmowanymi przez

państwo oraz samorządy są odnawialne źródła ener-

gii.

Energia wody, wiatru czy też słońca jest dobrą,

lecz drogą alternatywą dla tradycyjnego ogrzewania

oraz pozyskiwania energii elektrycznej z tradycyj-

nych sieci przesyłowych.

Kupowanie energii od gi-

gantów energetycznych jest naturalnym zabiegiem,

ale należy mieć świadomość, iż taka energia tylko

w niewielkim stopniu pochodzi z odnawialnych źró-

deł energii.

Rozwiązaniem dla gospodarstw domowych jest

instalacja kolektorów słonecznych lub małych wia-

traków.

Równie dobrym rozwiązaniem jest ograni-

czenie ilości zużywanej energii elektrycznej i cieplnej

przez gospodarstwo.

Można to zrobić w stosunkowo

prosty sposób.

Przede wszystkim projekt nowo budo-

wanego domu powinien uwzględniać kierunek pada-

nia światła, odpowiednie ocieplenie i szczelność.

Bu-

dowa oszczędnego domu pochłania zdecydowanie

więcej pieniędzy od budowy tradycyjnego domu, jed-

nak jest to na przestrzeni lat wymierna oszczędność,

a dzięki takiemu działaniu przyczyniamy się do

ochrony środowiska.

Kolejnym rozwiązaniem w związku z dbałością

o ochronę środowiska są stosunkowo mało popularne

w Polsce zielone stropy.

Jest to po prostu roślinność

porastająca strop budynku.

Wadą tego typu rozwią-

zania jest wzrost kosztów budowy takiego budynku

oraz dodatkowe koszty związane z dbałością o pora-

stającą strop zieleń.

Zachętą dla inwestorów (również pojedynczych

rodzin) do rozważenia możliwość poniesienia więk-

szych kosztów w celu oszczędności oraz ochrony śro-

dowiska powinny być dotacje oraz niskoprocentowe

lub bezprocentowe kredyty rozłożone na dogodne

raty.

Osoby stawiające na ochronę środowiska powin-

ny otrzymywać proﬁty od państwa, dzięki temu

zwiększy się świadomość społeczeństwa w sprawach

ochrony środowiska oraz spopularyzuje ww. działa-

nia wśród wielu niezdecydowanych.

1.

Jakie do tej pory działania podejmuje minister-

stwo w kierunku popularyzacji budownictwa służące-

go oszczędności energii oraz ochronie środowiska?

2.

Czy ministerstwo przewiduje proﬁtydlainwe-

storów decydujących się na budowanie ekologicznych

budynków?

3.

Czy ministerstwo rozważy możliwość dotacji

lub kredytów dla inwestorów promujących ekologicz-

ne budownictwo?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

118

Interpelacja

(nr 10770)

do ministra pracy i polityki społecznej

pomocy społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Domy pomocy spo-

łecznej to instytucje świadczące usługi na poziomie

obowiązującego standardu osobom wymagającym

pełnosprawności usługi: bytowe, opiekuńcze, wspo-

magające, edukacyjne w formach i zakresie wynika-

jących z indywidualnych potrzeb.

Pobyt w DPS jest płatny do wysokości średniego

miesięcznego kosztu utrzymania jego mieszkańca.

Ta kwota co roku się zmienia i jest ogłaszana do 31

marca przez organ prowadzący placówkę.

Dochód na

osobę w rodzinie może wynieść średnio 1368 zł, by nie

było obowiązku udziału w kosztach pobytu w DPS.

Koszt w pierwszej kolejności pokrywa ze swojego do-

chodu osoba umieszczona w placówce, np. z emery-

tury czy zasiłku stałego.

Nie może być to jednak wię-

cej niż 70% dochodu.

Następnie do ponoszenia kosz-

tów utrzymania są zobowiązani małżonek, a jeżeli

nie żyje – dzieci, ale tylko pod warunkiem, że ich

dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowe-

go w pomocy społecznej przewidzianego dla rodziny,

czyli 1368 zł lub 300% dla osoby samotnie gospoda-

rującej, czyli 1626 zł.

Dopiero jeżeli dochody rodziny

są zbyt niskie lub nadal nie jest pokryty całkowity

koszt utrzymania, brakującą kwotę wpłaca gmina,

z której osoba jest kierowana do DPS.

Ponieważ wysokość kryterium dochodowego w po-

mocy społecznej od października wzrosła, gwałtow-

nie podniósł się też limit dochodów zwalniający krew-

nych z dopłacania do pobytu członka rodziny w domu

pomocy społecznej.

Teraz gminy będą musiały więcej dopłacać do po-

bytu w placówce.

Niestety nie wszystkie gminy mogą

sobie pozwolić na ﬁnansowaniepobytuwplacówce,

a co za tym idzie o skierowanie będzie coraz trudniej.

1.

Dlaczego tak znacznie podniesiono limit docho-

dów zwalniający krewnych z dopłacania do pobytu

2.

Czy w związku z podwyższeniem limitu Mini-

sterstwo przewidziało pomoc ﬁnansowądladomów

pomocy społecznej czy tez gmin, by zapewnić obywa-

telom łatwy dostęp do DPS?

3.

Czy ministerstwo planuje dotację dla domów

opieki społecznej z budżetu centralnego?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

Odpowiedź

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie zmiany sposobu wynagradzania członków rad

sposobu ich wynagradzania, uprzejmie informuję, że

odpowiedzi na przedmiotową interpelację w porozu-

mieniu z zainteresowanymi członkami Rady Mini-

strów.

W związku z powyższym niniejsza odpowiedź

zawiera stanowisko ministra skarbu państwa

uwzględniające również propozycje nadesłane przez

innych członków Rady Ministrów wobec kwestii po-

ruszonych w interpelacji posła Henryka Kmiecika.

1.

Czy ograniczenie liczebności rad nadzorczych

i powiązanie ich z przychodami spółek nie byłoby

działaniem celowym, mającym na celu poprawę za-

równo sposobu zarządzania spółkami, jak i poprawę

stanu ich ﬁnansów?

Zgodnie z prawem spółki handlowe działają pod

zm. – dalej: K.s.h.).

Ustawa określa, że zarząd może

składać się z jednego albo większej liczby członków

(art. 368 § 2 oraz art. 201 § 2), natomiast rada nad-

zorcza musi liczyć co najmniej trzech członków

(art. 385 § 1 oraz art. 215 § 1).

W związku z przepi-

z późn. zm.) liczba członków rad nadzorczych, ze

względu na zapisy ustawowe dotyczące udziału pra-

cowników w radzie, wynosi co najmniej 5, gdyż zgod-

nie z art. 12 ust. 1: „W czasie, w którym Skarb Pań-

stwa pozostaje jedynym akcjonariuszem spółki po-

wstałej w wyniku komercjalizacji, członków rady

osoby wybrane przez pracowników albo osoby wybra-

lub rybaków”.

Pomimo to w uzasadnionych trudną

sytuacją ekonomiczno-ﬁnansowąprzypadkach,gdy

pracownicy spółki z udziałem Skarbu Państwa wy-

rażą na to zgodę, liczebność rady nadzorczej jest

ograniczana do 3 osób (w tym 1 reprezentant pracow-

ników).

Dokładną liczebność organów nadzoru okre-

ślają indywidualnie statuty i umowy spółek.

Funkcjonowanie w spółkach organów nadzor-

czych jest jednym z fundamentalnych rozwiązań

przewidzianych w K.s.h.

Najczęściej funkcję taką peł-

ni rada nadzorcza.

Liczebność rady nadzorczej spółki

prawa handlowego wynika z postanowień K.s.h. oraz

wewnętrznych regulacji w niej obowiązujących.

De-

cydując o liczebności rady nadzorczej, z uwzględnie-

niem przepisów prawa, brane jest pod uwagę wiele

uwarunkowań, z których jako najważniejsze można

wymienić: wielkość spółki, proﬁljejdziałalności,ska-

lę prowadzonej działalności, strukturę organizacyj-

ną.

Liczebność rad nadzorczych jest tak ustalana,

aby biorąc pod uwagę powyższe czynniki, zapewnić

prawidłowe wykonywanie funkcji nadzorczych.

Waż-

ne jest, by umożliwić udział w pracach rady osób róż-

nych specjalności istotnych z punktu widzenia funk-

cjonowania spółki.

Ponadto ustalając liczebność rady,

bierze się również pod uwagę sytuację materialną

i ﬁnansowąspółkiorazfakt,czysąwradzienadzor-

czej osoby wybierane przez pracowników.

Ponadto

składy rad nadzorczych niektórych spółek są częścio-

wo regulowane przepisami ustawowymi, np. rady

nadzorcze spółek zarządzających specjalnymi strefa-

mi ekonomicznymi.

Powiązanie liczebności rad nad-

zorczych spółek z ich przychodami jest niewystarcza-

jące, bowiem wartość przychodu danego podmiotu

nie daje pełnego obrazu co do stanu jego ﬁnansów.

ograniczenie liczebności rad nadzorczych spółek

sposobu ich zarządzania ani stanu ﬁnansów.

Rada

nadzorcza nie wpływa bezpośrednio na zarządzanie

spółką, a zmniejszenie liczby członków rady może

w wielu przypadkach doprowadzić do osłabienia moż-

liwości wykonywania zadań nadzorczych.

2.

W jaki sposób zamierza prezes Rady Ministrów

położyć kres iluzji dobrego zarządzania spółkami

Skarbu Państwa, gdzie zarząd i rada nadzorcza pia-

stują dobrze płatne stanowiska, w zamian tworząc

jedynie dobry PR i fałszywy obraz pracy i wielkiego

wysiłku?

Zdaniem pana posła zarządzanie spółkami Skar-

bu Państwa to piastowanie dobrze płatnych stano-

wisk w zamian za tworzenie jedynie dobrego PR

i fałszywego obrazu pracy i wielkiego wysiłku.

Po-

nieważ w rzeczywistości jest zupełnie inaczej, dzia-

łania rządu będą ukierunkowane jeszcze wyraźniej

na przedstawienie rzeczywistego obrazu spółek Skar-

bu Państwa i zasad ich funkcjonowania.

Dzięki ta-

kim działaniom społeczeństwo otrzyma informacje

o pracy zarządów spółek, sposobie ustalania składów

poprzez prowadzone konkursy, wysokości wynagro-

dzeń (i ograniczeniach wynikających z ustawy z dnia

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

120

niektórymi podmiotami prawnymi), jak również

o ponoszonej przez członków organów odpowiedzial-

ności.

Ważne będzie również pokazanie zakresu nad-

zoru sprawowanego przez członków rady nadzorczej,

ich wynagrodzeń i wynikającej z przepisów prawa

odpowiedzialności.

Mam nadzieję, że prezentowanie

pełnych informacji o spółkach Skarbu Państwa przy-

czyni się do właściwej oceny spółek Skarbu Państwa

oraz sposobu zarządzania nimi.

3.

Czy ograniczenie liczby członków rad nadzor-

czych oraz drastyczne zmniejszenie wysokości ich

uposażeń z jednoczesnym zwiększeniem odpowie-

dzialności zarządu spółek za wyniki ﬁnansowenie

byłoby w chwili obecnej jedynym rozsądnym rozwią-

zaniem mającym na celu poprawę stanu polskiej go-

spodarki?

Wysokość wynagrodzenia członków rad nadzor-

czych spółek jednoosobowych oraz z większościowym

udziałem Skarbu Państwa jest zgodna z przepisami

Nr 26,306, z późn. zm.) i wynosi nie więcej niż jed-

nokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodze-

leży przy tym zauważyć, że przedstawiona wyżej krot-

ność jest wynagrodzeniem granicznym.

W szczególno-

ści w przypadku złej sytuacji ﬁnansowejspółkipo-

dejmowane są decyzje o ograniczeniu wysokości wy-

nagrodzenia, np. w nadzorze Skarbu Państwa są

spółki, które wypłacają mniejsze wynagrodzenia, np.

półkrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze

Koszty ponoszone przez spółki w związku z funk-

cjonowaniem rad nadzorczych są bardzo niskie, czę-

sto wręcz znikome, w porównaniu do innych pono-

szonych przez spółki kosztów.

W kwestii odpowie-

dzialności zarządów spółek za wyniki ﬁnansowe

zwracam uwagę, że z bezwzględnie obowiązujących

przepisów prawa, takich jak przepisy Kodeksu spółek

handlowych, Kodeksu cywilnego, Kodeksu karnego,

Kodeksu karnego skarbowego, wynika pełna odpo-

wiedzialność zarządów za prowadzenie spraw spółki,

w tym za jej wynik ﬁnansowy.

Takwięcniejestmoż-

liwe zwiększenie odpowiedzialności zarządów spółek

za wyniki ﬁnansowe,natomiastdrastycznezmniej-

szenie uposażeń członków rad nadzorczych nie jest

działaniem pożądanym, gdyż odpowiedzialność przy-

kładowo w dziedzinie sprawozdawczości ﬁnansowej

jest porównywalna z odpowiedzialnością zarządu

kowości (Dz. U. z 2009 r.

Nr 152,1223, z późn. zm.):

„Art. 4a.

1.

Kierownik jednostki oraz członkowie

wozdanie ﬁnansoweorazsprawozdaniezdziałalno-

ści spełniały wymagania przewidziane w niniejszej

ustawie.

2.

Kierownik jednostki oraz członkowie rady

ki odpowiadają solidarnie wobec spółki za szkodę

cym naruszenie obowiązku wynikającego z ust. 1.”

Racjonalne jest więc powiązanie wynagrodzeń człon-

ków rad nadzorczych z ponoszoną przez nich odpo-

wiedzialnością.

Z powyższych względów obniżenie wynagrodzeń

rad nadzorczych w większości spółek nie będzie mia-

ło wpływu na poprawę wyników ﬁnansowych, jak

również na poprawę stanu polskiej gospodarki.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

podsekretarza stanu

(7706)

i pana posła Lucjana Pietrzczyka (pismo z dnia 10 sierp-

nia br., znak: SPS-023-7706/12) w sprawie wsparcia

funkcjonowania i rozwoju fabryki kotłów SEFAKO

SA w Sędziszowie przedstawiam poniżej informacje

uzyskane od ministra skarbu państwa.

Agencja Rozwoju Przemysłu SA (ARP) nie jest

bezpośrednio zaangażowana w proces nabycia spółki

SEFAKO SA od spółki Polimex–Mostostal SA, a pod-

miotem zainteresowanym nabyciem akcji tej pierw-

szej spółki jest MS Towarzystwo Funduszy Inwesty-

cyjnych SA zarządzające Mars Funduszem Inwesty-

cyjnym Zamkniętym funkcjonującym na podstawie

cyjnych (Dz. U. Nr 146,1546, z późn. zm).

MS TFI SA za pośrednictwem ARP otrzymało pi-

smo Polimex–Mostostal SA zawierające propozycję

zakupu SEFAKO SA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

121

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

oddziału psychiatrycznego o wzmożonym

zabezpieczeniu dla skazanych

za przestępstwa seksualne

(7721)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

mu (znak: SPS-023-7721/12), przy którym przesłana

skiego w sprawie realizacji środków zabezpieczają-

cych w szpitalu w Kłodzku, przedstawiam poniższe

informacje.

czy, ustawy Kodeks karny skarbowy oraz niektórych

stra zdrowia obowiązek wydania rozporządzeń, w któ-

rych m.in. zostaną zawarte wykazy zakładów za-

mkniętych oraz wykazy zakładów ambulatoryjnych

przeznaczonych do realizacji środka zabezpieczającego

orzeczonego wobec skazanych za przestępstwa skiero-

wane przeciwko wolności seksualnej.

Realizując wynikające z przedmiotowej ustawy obo-

wiązki, minister zdrowia wydał dwa rozporządzenia:

1) w sprawie wykazu zakładów ambulatoryjnych

przeznaczonych do wykonywania środków zabezpie-

czających wobec skazanych za przestępstwa skiero-

2) w sprawie wykazu zakładów zamkniętych prze-

znaczonych do wykonywania środków zabezpieczają-

cych orzeczonych wobec skazanych za przestępstwa

skierowane przeciwko wolności seksualnej, a także

ich pojemności i warunków zabezpieczenia,

zawierające wykaz zakładów przeznaczonych do

realizacji środka zabezpieczającego dla sprawców

przestępstw skierowanych przeciwko wolności sek-

sualnej w warunkach wzmocnionego zabezpieczenia

oraz w warunkach ambulatoryjnych.

W chwili obecnej funkcjonują:

1) 3 zakłady zamknięte (Choroszcz, Starogard

Gd., Kłodzko) dysponujące łącznie 50 miejscami na

oddziałach o wzmocnionym zabezpieczeniu,

2) 5 zakładów ambulatoryjnych (Warszawa, Go-

rzów Wlkp., Choroszcz, Kraków, Warta).

W tym miejscu należy przypomnieć, iż rolą mini-

stra zdrowia jest zapewnienie możliwości wykonywa-

nia orzeczeń sądowych skazujących sprawców prze-

stępstw przeciwko wolności seksualnej na umieszcze-

nie w zakładzie zamkniętym lub skierowanie na le-

czenie ambulatoryjne.

Minister zdrowia nie ma i nie

o zastosowaniu ww. środków zabezpieczających.

W chwili obecnej system zabezpiecza potrzeby wy-

miaru sprawiedliwości w zakresie zakładów za-

mkniętych z nadwyżką (50 miejsc w 3 zakładach),

natomiast stale trwają prace nad zwiększeniem licz-

by zakładów ambulatoryjnych – w najbliższym czasie

ich liczba wzrośnie o dwa (Kłodzko, Gryﬁce).

Odnosząc się do kwestii ﬁnansowych, wypada

przypomnieć, iż świadczenia udzielane przez ww. za-

kłady (zamknięte i ambulatoryjne) są ﬁnansowane

przez Narodowy Fundusz Zdrowia, na zasadach

określonych dla świadczeń w rodzaju opieka psychia-

tryczna i leczenie uzależnień.

Świadczeniodawcy

otrzymują zapłatę za każdy dzień pobytu pacjenta

w zakładzie zamkniętym.

Jednocześnie, z uwagi na

możliwość wykorzystania utworzonych przy wspar-

ciu ﬁnansowymministrazdrowiazakładów(oddzia-

łów psychiatrycznych o wzmocnionym zabezpiecze-

niu) do wykonywania innych zadań z zakresu psy-

chiatrii sądowej, świadczeniodawcy mogą uzyskać

ﬁnansowanie świadczeń udzielanych np. niepoczy-

talnym sprawcom czynów zabronionych umieszczo-

nym przez sądy w oddziałach psychiatrii sądowej

o wzmocnionym zabezpieczeniu.

Na dostosowanie oddziałów do realizacji nowego

środka zabezpieczającego Ministerstwo Zdrowia w ra-

mach programu zdrowotnego pn. „Psychiatryczna

opieka zdrowotna w latach 2009–2013” przekazało:

1) Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Opieki

Zdrowotnej w Kłodzku kwotę 465 407 zł (oddział

o wzmocnionym stopniu zabezpieczenia),

2) Szpitalowi dla Nerwowo i Psychicznie Chorych

w Starogardzie Gdańskim kwotę 963 737,39 zł (od-

dział o wzmocnionym stopniu zabezpieczenia),

3) Samodzielnemu Publicznemu Psychiatryczne-

mu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w Choroszczy kwo-

tę 563 000zł (oddział o wzmocnionym stopniu zabez-

pieczenia oraz ambulatorium),

4) Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Woje-

wódzkiemu w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 99 504 zł

(ambulatorium),

5) Wojewódzkiemu Szpitalowi Psychiatrycznemu

w Warcie kwotę 108 000 zł (ambulatorium),

6) Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakła-

dów Opieki Zdrowotnej – Zachodniopomorskiemu

Szpitalowi Specjalistycznemu w Gryﬁcach kwotę

50 932 zł (ambulatorium).

Ponadto w ramach programu „Psychiatryczna

opieka zdrowotna w latach 2009–2013” w 2011 r. za-

warto również, na kwotę 74 700 zł, umowę z Samo-

dzielnym Publicznym Zespołem Opieki Zdrowotnej

w Kłodzku na utworzenie zakładu ambulatoryjnego.

W tym miejscu należy zauważyć, iż decyzja o otwar-

ciu nowego oddziału szpitalnego, a zatem rozszerze-

niu działalności podmiotu wykonującego działalność

leczniczą jest podejmowana przez kierownika tego

podmiotu.

Każda decyzja tego typu musi zostać za-

akceptowana przez radę powiatu, do wyłącznej kom-

tworzenie, przekształcanie oraz likwidacja jednostek

122

organizacyjnych oraz wyposażanie ich w majątek.

Po-

nadto warto zauważyć, iż w przypadku podmiotu lecz-

niczego niebędącego przedsiębiorcą (samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej) utworzonego

przez jednostkę samorządu terytorialnego, zgodnie z

niczej (Dz. U. Nr 112,654), decyzje związane z prze-

kształceniem lub likwidacją, rozszerzeniem lub ogra-

niczeniem działalności podmiotu wymagają także

opinii rady społecznej tego podmiotu.

W świetle wskazanych uregulowań prawnych Mi-

nisterstwo Zdrowia nie ma wpływu na strukturę or-

ganizacyjną szpitali, dla których nie jest podmiotem

prowadzącym.

Zatem decyzja o przystąpieniu do kon-

kursu na realizację określonych świadczeń zdrowot-

nych lub nieprzystąpieniu do takiego konkursu sta-

nowi autonomiczną decyzję szpitala, która jednak

powinna zapaść w trybie przewidzianym przez przy-

wołane powyżej przepisy prawa.

W tym miejscu pragnę poinformować, iż z uwagi

w których możliwe byłoby udzielanie świadczeń zdro-

wotnych m.in. sprawcom czynów skierowanych prze-

ciwko wolności seksualnej w warunkach wzmocnio-

nego zabezpieczenia (wykonanie orzeczonego przez

sąd środka zabezpieczającego), konieczne było opra-

cowanie mechanizmu wspierania podmiotów leczni-

czych w tworzeniu takich oddziałów.

Zadaniu temu

służy realizowany przez Ministerstwo Zdrowia pro-

gram zdrowotny pn. „Psychiatryczna opieka zdro-

także kryteria oceny ofert oraz kolejność wyboru ro-

dzajów zakładów (oddziałów).

Wobec faktu, iż środki

ﬁnansowe na realizację powyższego programu są

ograniczone, komisja konkursowa spośród wszyst-

zbieżne z przedstawionymi w ogłoszeniu konkurso-

wym kryteriami oceny oraz najbardziej efektywne

wego programu szpitalowi w Kłodzku na przeprowa-

dzenie prac remontowo-budowlanych w celu przysto-

sowania oddziału do realizacji środka zabezpieczają-

cego w warunkach wzmocnionego zabezpieczenia

została przekazana kwota 465 407 zł.

Koszt udziela-

nych przez szpital w Kłodzku świadczeń zdrowotnych

wyniesie około 1 200 000 zł i pokrywany będzie przez

Narodowy Fundusz Zdrowia.

Pragnę również podkreślić, iż przebywający w szpi-

talu sprawcy przestępstw skierowanych przeciwko

wolności seksualnej nie będą stanowić zagrożenia dla

dzieci, jak i mieszkańców Kłodzka, bowiem samowol-

ne opuszczenie przez nich szpitala uniemożliwiać

będą takie zabezpieczenia, jak:

a) drzwi i okna wyposażone w urządzenia unie-

możliwiające samowolne opuszczenie zakładu,

b) system telewizji wewnętrznej umożliwiający

c) elektroniczny system sygnalizujący niekontro-

lowane otwarcie drzwi i okien

czy też obecność personelu medycznego oddziału,

którego liczba stale musi wynosić nie mniej niż 1/4 po-

jemności oddziału.

Ponadto przebywający w oddziale sprawcy podda-

ni zostaną psychoterapii i farmakoterapii, co wpłynie

na obniżenie u nich zaburzonego popędu seksualne-

go i wykluczy możliwość ponownego dokonania czy-

nu zabronionego.

Odnosząc się do pytania pana posła – czy zamiast

wydatkować środki ﬁnansowenautworzenietegotypu

oddziałów nie lepiej przeznaczyć je na inne cele, choćby

na utworzenie ogólnodostępnego oddziału szpitalnego

(psychiatrycznego) – pragnę zapewnić, iż udzielenie

właściwej pomocy wszystkim osobom cierpiącym na

zaburzenia psychiczne stanowi przedmiot ciągłego za-

interesowania Ministerstwa Zdrowia.

Niemniej jednak

w tym miejscu pragnę zwrócić uwagę, iż w odniesieniu

do przedmiotowej kwestii rozwiązaniem przynoszącym

znacznie więcej korzyści jest zapewnienie małoletnim

odpowiedniej ochrony, która wyeliminuje konieczność

udzielania im pomocy w związku z ewentualnym ich

wykorzystaniem seksualnym.

Cel ten będzie osiągnię-

ty poprzez utworzenie sieci placówek przeznaczonych

do realizacji środka zabezpieczającego wobec sprawców

przestępstw skierowanych przeciwko wolności seksu-

alnej, takich jak oddział w szpitalu w Kłodzku.

Pragnę

zauważyć, iż przedmiotowy oddział ma realizować pod-

stawowy cel, którym jest zwiększenie bezpieczeństwa

publicznego, jak również ochrona najmłodszych człon-

ków społeczeństwa przed sprawcami przestępstw skie-

rowanych przeciwko wolności seksualnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie dostępności świadczeń medycznych

związanych z leczeniem niepłodności,

ﬁnansowanych ze środków

Narodowego Funduszu Zdrowia,

i prawidłowości ich wykonywania (7768)

lacją pani poseł Julii Pitery w sprawie dostępności

123

świadczeń medycznych związanych z leczeniem nie-

płodności, ﬁnansowanych ze środków Narodowego

Funduszu Zdrowia, przesłaną przy piśmie z dnia

Eugeniusz Grzeszczaka, wicemarszałka Sejmu, uprzej-

Według WHO o niepłodności można mówić, gdy

do ciąży nie dochodzi po roku regularnego współży-

cia płciowego bez stosowania antykoncepcji.

Specy-

ﬁkaniepłodnościpoleganatym,żechorobatazawsze

dotyczy dwojga ludzi (pary), a nie pojedynczej osoby,

zaś podstawowym wyróżnikiem niepłodności jest

brak dziecka.

Obecnie dostępne są następujące medyczne pro-

cedury wspomaganego rozrodu:

— leczenie farmakologiczne przy zaburzeniach

dometrium;

— leczenie zabiegowe (głównie laparoskopia ope -

racyjna) do korygowania nieprawidłowości anato-

micznych (m.in. do likwidacji zmian pozapalnych

— techniki rozrodu wspomaganego medycznie

szansę na ciążę albo jako metody ostatniej szansy,

nia pozaustrojowego).

Większość procedur leczenia niepłodności jest ﬁ-

nansowana ze środków publicznych zgodnie z prze-

publicznych.

Dokładna lista świadczeń zdrowotnych

objętych ﬁnansowaniem ze środków publicznych

określona została w wydanych na podstawie tej usta-

wy aktach wykonawczych:

— rozporządzeniu ministra zdrowia w sprawie

talnego,

— rozporządzeniu ministra zdrowia w sprawie

nej opieki specjalistycznej.

Obecnie w zakresie świadczeń zdrowotnych z za-

kresu leczenia szpitalnego objęte jest leczenie nie-

płodności w następujących problemach według mię-

dzynarodowej klasyﬁkacjichorób–ICD-10:

— N97.0 Niepłodność kobieca związana z brakiem

jajeczkowania,

— N97.1 Niepłodność kobieca pochodzenia jajo -

wodowego,

— N97.2 Niepłodność kobieca pochodzenia ma -

cicznego,

— N97.3 Niepłodność kobieca pochodzenia szyj -

kowego,

— N97.4 Niepłodność kobieca związana z czynni -

kami męskimi,

— N97.8 Niepłodność kobieca innego pocho -

dzenia,

— N97.9 Niepłodność kobieca nieokreślona.

W katalogu świadczeń medycznych gwarantowa-

nych ze środków publicznych znajduje się np. sztucz-

na inseminacja, która jest uznawana za procedurę

medycznie wspomaganej prokreacji.

W zakresie katalogu leczenia ambulatoryjnego

problemy niepłodności zostały ujęte w następujący

sposób:

— świadczenia w zakresie endokrynologii (zawie -

ra andrologię) 02.1030.001.02;

— świadczenia w zakresie położnictwa i gineko -

logii 02.1450.001.02;

— świadczenia w zakresie urologii 02.1640.001.02.

Refundacją ze środków publicznych objęty został

również szereg leków w ramach leczenia niepłodności

z grupy estrogenów i progestagenów.

Szczegółowych informacji na temat świadczenio-

dawców, którzy zapewniają świadczenia zdrowotne

w tym zakresie, udzielić mogą właściwe oddziały Na-

rodowego Funduszu Zdrowia.

Oddziały te również

dysponują informacją na temat długości oczekiwania

na uzyskanie świadczenia zdrowotnego u poszczegól-

nych podmiotów.

Leczenie w tym zakresie powinno zostać podjęte

przez każdego lekarza ginekologa-położnika posiada-

jącego kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia.

W skierowanym wystąpieniu do pani poseł pacjentka

wskazuje na postawę prywatnych lekarzy, należy za-

tem domniemywać, że nie dotyczy to leczenia w ra-

mach świadczeń zdrowotnych ﬁnansowanychześrod-

ków publicznych.

Zwrócenie się do właściwego oddzia-

łu Narodowego Funduszu Zdrowia pozwoli pacjentce

uzyskać odpowiednią pomoc w przypadku nieetyczne-

go bądź nieprofesjonalnego zachowania lekarzy*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

sma SPS-023-7827/12 dotyczącego interpelacji posła

praca międzynarodowa Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego prowadzona jest na podstawie art. 9 ust. 1

du Wojskowego, zgodnie z którym szef SKW w zakre-

*

)

sie swojej właściwości w celu realizacji ustawowych

zadań służby może podejmować współpracę z właści-

wymi organami i służbami innych państw.

Podjęcie

współpracy następuje po uzyskaniu zgody prezesa

opinii ministra obrony narodowej.

Wyjaśniam, że informacje o nawiązaniu (lub dzia-

łaniach podejmowanych w tym celu) przez SKW współ-

pracy z zagranicznymi instytucjami, zwłaszcza służba-

mi specjalnymi państw obcych, ich charakter i cel wi-

zyt, przebieg negocjacji czy roboczych spotkań, dane

osób zaangażowanych w te przedsięwzięcia wyczerpują

nych i przez to nie mogą być udzielane nieuprawnionym

osobom i podmiotom.

Wynika to również z wielokrotnie

przekazywanych próśb ze strony zagranicznych part-

nerów współdziałających z SKW o dochowanie niejaw-

ności wspólnie realizowanych zamierzeń.

Dodam, że dane dotyczące współpracy międzynaro-

dowej SKW i jej efektów zawarte są w corocznym spra-

wozdaniu szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego

z działalności SKW.

W sprawozdaniu tym zawarte są

także dane na temat kosztów poniesionych na te cele.

Wydatki związane ze współpracą międzynarodową są

szczegółowo dokumentowane zgodnie z obowiązujący-

mi w tym zakresie regulacjami prawnymi.

Sprawozda-

nie to przedstawiane jest prezesowi Rady Ministrów

(Kolegium ds. Służb Specjalnych) i ministrowi obrony

narodowej oraz innym uprawnionym podmiotom, ta-

kim jak sejmowa Komisja do Spraw Służb Specjalnych,

gdzie jest rozpatrywane, a uprawnieni członkowie tych

gremiów mają możliwość uzyskiwania szczegółowych

informacji.

Ponadto dostęp do informacji nt. kosztów

ponoszonych na cele współpracy międzynarodowej

SKW – w zakresie swoich uprawnień – mają również

inspektorzy Najwyższej Izby Kontroli w trakcie kontro-

li wydatków budżetowych.

Wydatki te nigdy nie były

zakwestionowane przez NIK.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

Odpowiedź

w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (7829)

sma (SPS-023-7829/12) dotyczącego interpelacji po-

2012 r.

Służba Kontrwywiadu Wojskowego gościła

37 delegacji, którym przewodniczyli szefowie służb

partnerskich.

Delegacje służb partnerskich i podmiotów zagra-

nicznych przyjmowane są w Polsce przez SKW w ra-

mach współpracy międzynarodowej na podstawie

Służbie Wywiadu Wojskowego, który stanowi, iż szef

pracę z właściwymi organami i służbami innych

żeniem zasięga opinii ministra obrony narodowej.

Podobnie jak i wszelkie inne międzynarodowe przed-

sięwzięcia, w których uczestniczy SKW, delegacje

zagraniczne przyjmowane są w związku z realizacją

zadań określonych w art. 5 ww. ustawy.

Wizyty delegacji zagranicznych mają na celu m.in.

określenie obszarów zainteresowań stron, warunków

współpracy, w następstwie tego wzajemną pomoc lub

wspólne prowadzenie czynności operacyjno-rozpo-

znawczych wynikających z zadań SKW i jej zagra-

nicznych partnerów.

W związku z tym, że na SKW

spoczywa wynikający z art. 39 ust. 1 ww. ustawy

obowiązek ochrony m.in. środków, form i metod re-

alizacji zadań oraz zgromadzonych informacji, dane

dotyczące liczby delegacji, krajów ich pochodzenia czy

ilości (częstotliwości) wizyt, ich celu lub charakteru,

miejsc oraz zaangażowanych osób stanowią informa-

cje niejawne i nie mogą być udostępniane nieupraw-

nionym osobom i podmiotom.

Ponadto dane, o które

zwrócono się w interpelacji, wyczerpują przesłanki

to nie mogą być udostępniane w odpowiedzi na inter-

pelację.

Kierunki i zakres tej współpracy ujmowane są

w planach działania SKW sporządzanych na podsta-

wie wytycznych prezesa Rady Ministrów i zatwierdza-

nych corocznie przez ministra obrony narodowej.

Składy delegacji wizytujących Polskę ustalane są

przez partnerów zagranicznych.

Natomiast delegacje

służby biorące udział w krajowych spotkaniach dwu-

stronnych i wielostronnych, konferencjach, szkole-

niach, ćwiczeniach każdorazowo ustalane są z uwzględ-

nieniem uwarunkowań, takich jak ranga, cel czy

tematyka konkretnego przedsięwzięcia.

Zasadą jest,

że podstawowym czynnikiem decydującym każdora-

zowo o doborze personelu służby biorącego udział

w konkretnym przedsięwzięciu jest zapewnienie jak

najwyższego poziomu merytorycznego delegacji SKW.

W spotkaniach przedstawicieli SKW z delegacjami

zagranicznymi nigdy nie znajdowały się osoby nie-

uprawnione.

Dodam, że informacje na temat współpracy mię-

125

nym sprawozdaniu szefa Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego z działalności SKW.

Wydatki na te cele są

szczegółowo dokumentowane zgodnie z obowiązują-

cymi przepisami prawa, a dane na temat poniesio-

nych kosztów są także zawarte w ww. sprawozdaniu,

które jest przedstawiane prezesowi Rady Ministrów

ny narodowej oraz innym uprawnionym podmiotom,

takim jak sejmowa Komisja do Spraw Służb Specjal-

nych.

Uprawnieni członkowie tych gremiów mają

m.in. również w sprawie współpracy międzynarodo-

wej SKW.

Należy ponadto zauważyć, że w ostatnich

latach w trakcie posiedzeń Komisji do Spraw Służb

Specjalnych jej członkowie kilkakrotnie zalecali sze-

fowi SKW intensyﬁkacjęwspółpracymiędzynarodo-

wej, zwłaszcza z wybranymi państwami.

Ponadto dostęp do informacji nt. kosztów pono-

szonych na cele współpracy międzynarodowej SKW

spektorzy Najwyższej Izby Kontroli w trakcie kontro-

sekretarza stanu

(7933)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

zesa Rady Ministrów w nawiązaniu do pisma z dnia

28 sierpnia 2012 r., znak SPS-023-7933/12, dotyczą-

cego interpelacji pana posła Henryka Kmiecika z dnia

12 sierpnia 2012 r. w sprawie działalności Agencji

Rezerw Materiałowych uprzejmie przedstawiam po-

niższe informacje.

Premier Donald Tusk podczas konferencji praso-

wej w dniu 27 lipca 2012 r. odniósł się do zjawiska

nepotyzmu.

Premier zaznaczył, że nepotyzm nie ma

aby wszyscy wspólnie starali się jak najszybciej zbu-

dować reguły prawne, które radykalnie ograniczą

negatywne zjawiska.

Natomiast nawiązując do przywołanej przez pana

posła Henryka Kmiecika informacji medialnej doty-

czącej działalności Agencji Rezerw Materiałowych,

chciałbym zwrócić uwagę, że o tym, czy w określo-

nych, konkretnych sprawach doszło do nieprawidło-

wości, rozstrzygają powołane do tego celu instytucje.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Odpowiedź

(7939)

sma SPS-023-7939/12 dotyczącego interpelacji posła

Maksa Kraczkowskiego uprzejmie informuję, że szcze-

gółowe informacje (jawne) dotyczące działań podej-

mowanych przez służby specjalne w związku ze spra-

wą Amber Gold zostały przedstawione podczas deba-

ty sejmowej.

Informacje niejawne dotyczące tej kwe-

stii zostały zaś przekazane posłom na posiedzeniu

cja Bezpieczeństwa Wewnętrznego informowała

netowej agencji.

Minister

Jacek Cichocki

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

29 sierpnia 2012 r., znak SPS-023-8036/12, dotyczą-

cego interpelacji pana posła Jarosława Zielińskiego

126

w sprawie standardów działania osób pełniących

funkcje publiczne reprezentujących partię władzy

PO w woj. podlaskim oraz interwencji poselskiej z dnia

10 sierpnia br. przesłanej do prezesa Rady Ministrów

o identycznej tematyce uprzejmie przedstawiam po-

niższe informacje.

Zdaniem premiera Donalda Tuska zjawisko nepo-

Na konferencji prasowej 27 lipca 2012 r. premier po-

informował, że chce, aby wszystkie osoby zaangażo-

wane publicznie w rządzenie na dowolnym szczeblu

z dużo większą otwartością i systematycznością

przedstawiały opinii publicznej stan powiązań, ma-

jątek czy sposób zarabiania przez osoby bliskie lub

podległe.

Według szefa rządu ważne jest, aby wszyscy

prawne, które ograniczą negatywne zjawiska.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

sekretarza stanu

smo z dnia 29 sierpnia 2012 r. (sygn.

SPS-0232-8042/12)

rosława Koźlakiewicza w sprawie przetargów na zło-

mowane, wycofane z eksploatacji pojazdy uprzejmie

przedstawiam następujące informacje.

Problematyka usuwania pojazdów z drogi została

uregulowana w przepisach art. 50a oraz art. 130a

uregulowano przypadki obligatoryjnego usuwania

przypadki fakultatywnego usuwania pojazdów z dro-

gi na koszt właścicieli, jeżeli nie ma możliwości za-

bezpieczenia pojazdu w inny sposób.

zmianą stanowił, że pojazd usunięty i nieodebrany

z zamiarem wyzbycia się.

Wyrokiem z dnia 3 czerw-

ca 2008 r. (sygn. akt P 4/06) wydanym po rozpozna-

niu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Admini-

stracyjnego w Gdańsku Trybunał Konstytucyjny

orzekł jednak o niezgodności m.in. art. 130a ust. 10

Prawa o ruchu drogowym (w zakresie, w jakim prze-

pis ten dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu

W następstwie powyższego wyroku Trybunału

roku w Dzienniku Ustaw (tj. z dniem 11 czerwca

2009 r.), uchwalona została ustawa z dnia 22 lipca

z późn. zm.), zwana dalej ustawą nowelizującą, na

mocy której dokonano nowelizacji przepisów m.in.

nia 2011 r.).

Zarazem we wprowadzonym ustawą nowelizującą

art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym przewi-

dziano, że starosta jest obowiązany do wykonania

orzeczenia sądu o przepadku pojazdu, przy czym wy-

lej ustawą lub u.p.e.a., z uwzględnieniem przepisów

Prawa o ruchu drogowym.

Art. 130a ust. 10f Prawa

o ruchu drogowym przewiduje zatem stosowanie do

wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu

przepisów ustawy, przede wszystkim przepisów do-

tyczących egzekucji należności pieniężnych z rucho-

mości zawartych w dziale II („Egzekucja należności

pieniężnych”) w rozdziale 6, zatytułowanym „Egze-

kucja z ruchomości” (art. 97–109 u.p.e.a.).

Oprócz stosowania niektórych przepisów regulu-

jących kwestię zajęcia ruchomości, dotyczących m.in.

obowiązku oszacowania wartości pojazdu przez bie-

głego skarbowego (art. 99 § 3 u.p.e.a.) oraz przecho-

wywania pojazdu, w tym obowiązku przyznania

przez starostę (jako pełniącego funkcję odpowiada-

jącą organowi egzekucyjnemu na gruncie przepisów

dotyczących usuwania pojazdów) na żądanie dozorcy

przechowującego zajętą rzecz zwrotu koniecznych

127

wynagrodzenia za dozór (art. 102 § 2 u.p.e.a.), do po-

jazdów usuniętych z drogi zastosowanie mają prze-

pisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a., dotyczące sprzeda-

ży ruchomości.

Oznacza to, że sprzedaż usuniętych z drogi pojaz-

dów, które stały się własnością powiatu na mocy pra-

womocnego orzeczenia sądu o przepadku pojazdów

(o którym jest mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ru-

chu drogowym), dokonywana jest na zasadach okre-

ślonych w art. 104–109 u.p.e.a.

Stosownie do art. 105

§ 1 u.p.e.a. sprzedaż może być dokonana poprzez:

1) sprzedaż w drodze licytacji publicznej; 2) sprzedaż

po cenie oszacowania podmiotom prowadzącym dzia-

łalność handlową; 3) przekazanie do sprzedaży pod-

miotom prowadzącym sprzedaż komisową tego ro-

dzaju ruchomości; 4) sprzedaż w drodze przetargu

ofert oraz 5) sprzedaż z wolnej ręki.

Wybór formy

sprzedaży należy zasadniczo do starosty.

Jak wska-

zuje się bowiem w literaturze (por. W. Grześkiewicz

[w:] D.R. Kijowski (red.), E. Cisowska-Sakrajda,

M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj,

P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Sta-

rzyński, R. Suwaj, „Ustawa o postępowaniu egzeku-

cyjnym w administracji.

Komentarz”, LEX, 2010):

„Ustawodawca nie określił zasad wyboru formy

sprzedaży ani nie przyznał pierwszeństwa żadnej

z nich, stąd przyjąć należy, że kwestie te pozostawił

do uznania organu egzekucyjnego, który powinien

mieć na względzie zasady postępowania egzekucyj-

nego i zasadę gospodarnego prowadzenia egzekucji.

(...)

Przy wyborze formy sprzedaży organ egzekucyj-

ny powinien kierować się jednak zasadami ogólnymi

postępowania, a w szczególności zasadą gospodarne-

go prowadzenia egzekucji, w ramach której organ

egzekucyjny powinien wybrać tę formę sprzedaży,

która pozwoli uzyskać wyższą cenę sprzedaży zajętej

ruchomości”.

Oznacza to, że starosta (tak jak organ

egzekucyjny) ma prawo wyboru formy sprzedaży, jed-

nakże powinien dokonać wyboru tej formy sprzedaży,

która umożliwia uzyskanie potencjalnie najwyższej

ceny sprzedaży usuniętego z drogi pojazdu.

Zarazem jednak w art. 108 § 1 u.p.e.a wskazano,

że zajęte ruchomości (w opisywanym przypadku – usu-

nięte z drogi pojazdy), które nie zostały przekazane

do sprzedaży podmiotom prowadzącym sprzedaż ko-

misową tego rodzaju ruchomości lub nie zostały

sprzedane w drodze przetargu ofert poprzez sprzedaż

łalność handlową, jak również w drodze licytacji pu-

blicznej – w drugim terminie licytacji, organ egzeku-

cyjny (zaś w postępowaniu dotyczącym usuniętych

z drogi pojazdów – starosta) sprzedaje z wolnej ręki

sowanego do procedury usuwania pojazdów art. 108

§ 2 u.p.e.a wynika, że jeżeli usunięty z drogi pojazd

nie zostanie sprzedany z wolnej ręki, wówczas staro-

sta sprzedaje ten pojazd po cenie stosowanej przy

wia i pomocy społecznej, placówkom oświatowym,

instytucjom kultury oraz organizacjom charytatyw-

nym, jeżeli mogą być przez te podmioty wykorzysta-

ne przy realizacji ich zadań statutowych.

Jeżeli zaś

pojazd nie zostanie sprzedany wymienionym w art. 108

§ 2 u.p.e.a. podmiotom, wówczas, zgodnie z art. 108

§ 3 u.p.e.a., starosta obowiązany jest sprzedać pojazd

jednostkom prowadzącym skup przedmiotów używa-

nych lub surowców wtórnych.

drogowym odesłania do przepisów u.p.e.a. wynika,

jak wskazano, ogólny obowiązek stosowania przepi-

sów tej ustawy, przede wszystkim przepisów dotyczą-

cych egzekucji należności pieniężnych z ruchomości

(w tym omówionych wyżej regulacji dotyczących

sprzedaży ruchomości będących przedmiotem egze-

kucji), do wykonania orzeczenia sądu o przepadku

pojazdu.

Podzielić przy tym należy stanowisko, że

uregulowany w art. 104–109 u.p.e.a. tryb sprzedaży

ruchomości (w tym także pojazdów) ma na celu wy-

egzekwowanie zobowiązań pieniężnych, a zatem pod-

stawowym celem powyższego trybu jako elementu

postępowania egzekucyjnego jest uzyskanie możliwie

najwyższej ceny z zajętych w drodze egzekucji przed-

miotów tak, aby w możliwie największym stopniu

pokryć będące przedmiotem egzekucji zobowiązania

pieniężne.

Założenie to nie zawsze odpowiada istocie

postępowania z pojazdami usuniętymi z drogi, z któ-

rych część – jak można przewidzieć – nie nadaje się

do dalszej eksploatacji, lecz powinna ulec likwidacji

(zniszczeniu).

Zwrócić można jednak uwagę, że zawarte w art. 130a

sowania przepisów u.p.e.a. przy wykonywaniu orze-

czeń sądu o przepadku pojazdów usuniętych z drogi nie

jest, jak się wydaje, odesłaniem bezwzględnym.

bowiem, że wykonanie orzeczenia sądu o przepadku

w u.p.e.a., z uwzględnieniem przepisów Prawa o ru-

chu drogowym.

Tym samym wykonanie orzeczenia sądu o prze-

padku pojazdu na rzecz powiatu nie oznacza automa-

tycznego stosowania przepisów u.p.e.a., w tym prze-

pisów o sprzedaży, w każdym przypadku, gdy sąd

orzekł o takim przepadku.

Z przepisów art. 130a Pra-

wa o ruchu drogowym wynikać bowiem mogą, jak się

wydaje, także inne tryby postępowania z pojazdem

usuniętym z drogi.

Art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym,

określając podmiot obowiązany do ponoszenia kosz-

tów postępowania z pojazdami usuniętymi z drogi,

wymienia koszty związane z usuwaniem, przechowy-

waniem, oszacowaniem oraz sprzedażą lub zniszcze-

niem pojazdu.

Należy przy tym zauważyć, że określe-

nie „koszty związane ze sprzedażą lub zniszczeniem

pojazdu” wskazywać może na to, iż dopuszczalne jest

alternatywne stosowanie trybu sprzedaży pojazdu

(do którego mają zastosowanie przepisy u.p.e.a., re-

gulujące egzekucję należności pieniężnych z rucho-

mości, a dotyczące trybu sprzedaży zajętych już rucho-

mości) oraz trybu zniszczenia pojazdu.

O tym, który ze

128

wskazanych trybów należy zastosować, decyduje sta-

rosta, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnego przy-

padku.

Decydujące znaczenie w tym zakresie ma, jak

się wydaje, dokonywane na podstawie art. 99 § 3 u.p.e.a.

oszacowanie wartości pojazdu, w którym biegły skar-

bowy dokonuje m.in. oceny, czy pojazd nadaje się do

eksploatacji.

W przypadku zakwaliﬁkowaniapojazdu

przez biegłego skarbowego jako nienadającego się do

eksploatacji racjonalne może okazać się dokonanie

zniszczenia pojazdu, a zatem przekazanie pojazdu do

stacji demontażu, nie zaś sprzedaż pojazdu.

gowym określenie „koszty związane ze sprzedażą lub

zniszczeniem pojazdu” wskazuje, że ustawodawca

zdaje się dopuszczać możliwość – po dokonaniu przez

biegłego skarbowego oszacowania wartości pojazdu

(w tym oceny, czy pojazd nadaje się do eksploatacji)

– zarówno dokonania sprzedaży pojazdu (w trybie

określonym w art. 104–109 u.p.e.a.), jak i zniszczenia

pojazdu (tj. przekazania pojazdu do stacji demonta-

żu), umożliwiając tym samym dokonanie przez sta-

rostę wyboru co do dalszego trybu postępowania przy

wzięciu pod uwagę stanu technicznego pojazdu oraz

zdolności do jego dalszej eksploatacji.

Powyższe potwierdza, jak się wydaje, wprowadzo-

na na mocy art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej regu-

lacja art. 401c ust. 9 pkt 6a ustawy z dnia 27 kwietnia

Prawa ochrony środowiska środki Narodowego Fun-

(zwanego dalej NFOŚiGW) w wysokości nie mniejszej

niż kwota przychodów funduszu wymienionych

przeznacza się na cele wymienione w tym przepisie

w pkt 1–8.

Od dnia 4 września 2010 r. do celów tych

należy również doﬁnansowywaniepowiatówwza-

kresie zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji,

nabytych przez powiat w drodze przepadku w trybie

Wskazane doﬁnansowanie obejmuje wyłącznie

pojazdy wycofane z eksploatacji, nie dotyczy pojaz-

dów przeznaczonych do obrotu.

Przyjęcie, że w każ-

dym przypadku konieczne byłoby najpierw podjęcie

próby sprzedaży pojazdu, oznaczałoby, że pojazd nie

jest wycofany z eksploatacji, a zatem powiat nie może

w ogóle otrzymywać doﬁnansowaniawzakresiezbie-

rania wycofanych z eksploatacji pojazdów, nabytych

w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, co czy-

niłoby regulację art. 401c ust. 9 pkt 6a Prawa ochro-

ny środowiska regulacją martwą.

Wprowadzenie

wraz z regulacjami m.in. art. 130a ust. 10f Prawa

o ruchu drogowym także przepisu art. 401c ust. 9

pkt 6a Prawa ochrony środowiska wskazywać może,

że wolą ustawodawcy było umożliwienie powiatom

otrzymania doﬁnansowaniawzakresiezbieraniapo-

rzuconych pojazdów, wycofanych z eksploatacji, cze-

go warunkiem jest przeznaczenie pojazdu do znisz-

czenia, tj. wycofanie go z eksploatacji oraz przekaza-

nie do stacji demontażu.

Wskazuje na to także treść uzasadnienia projektu

kadencji, druk sejmowy nr 2816), w którym stwier-

dzono, że: „Doﬁnansowaniepowiatówwpowyższym

zakresie (tj. zbierania pojazdów usuniętych z drogi,

wycofanych z eksploatacji) będzie następowało w for-

mie dotacji udzielanej ze środków Narodowego Fun-

(NFOŚiGW), na warunkach podobnych do doﬁnan-

sowania gmin, w zakresie zbierania porzuconych po-

jazdów wycofanych z eksploatacji.

Powiat otrzyma

kwotę dotacji proporcjonalną do liczby pojazdów, któ-

re w dniu przejścia na własność powiatu w drodze

przepadku stanowiły wraki (odpady), przekazanych

do stacji demontażu i wskazanych we wniosku o udzie-

lenie doﬁnansowania”(s.13uzasadnienia).

W świetle powyższego dopuszczalne wydaje się

przyjęcie, że ustawodawca przewiduje możliwość do-

konania – po oszacowaniu przez biegłego skarbowego

do eksploatacji) – zarówno sprzedaży pojazdu (w try-

czenia pojazdu (tj. przekazania pojazdu do stacji de-

montażu), umożliwiając tym samym dokonanie przez

starostę wyboru co dalszego trybu postępowania

tem pojazd nie nadaje się do eksploatacji, możliwe

wydaje się bezpośrednio po dokonaniu oszacowania

przez biegłego skarbowego przeznaczenie takiego po-

jazdu do zniszczenia, a zatem przekazania go nieod-

płatnie do stacji demontażu, co umożliwi skorzysta-

nie przez powiat z doﬁnansowaniazNFOŚiGW,októ-

ny środowiska, przeznaczonego na ten właśnie cel.

Równocześnie zauważyć można, że przepisy

art. 130a Prawa o ruchu drogowym dotyczące trybu

postępowania po dokonaniu oszacowania wartości po-

jazdu przez biegłego skarbowego nie są jednoznaczne,

co uzasadniać może – przy dokonywaniu ewentualnej

nowelizacji powyższych przepisów – potrzebę rozwa-

żenia doprecyzowania omówionych zagadnień.

Niezależnie od powyższego pragnę uprzejmie

wskazać, że szczegółowe informacje w zakresie udzie-

lania dotacji z Narodowego Funduszu Ochrony Śro-

związanych ze zbieraniem pojazdów wycofanych

gowym, mogą zostać przekazane przez ministra śro-

dowiska, będącego organem sprawującym nadzór

nad działalnością ww. funduszu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

129

Odpowiedź

sekretarza stanu

na interpelację poseł Anny Grodzkiej

(8075)

-189-BB/12) przekazującego interpelację posła na

Sejm RP pani Anny Grodzkiej w sprawie wykorzy-

stania środków z Funduszu Solidarności Unii Euro-

pejskiej (sygn.

SPS-023-8075/12) informuję, że zgod-

nie z umową w sprawie wdrażania decyzji Komisji

2010 r. środki FSUE zostały przeznaczone m.in. na

przedsięwzięcie określone w art. 5 ust 2. umowy pn.:

Niezwłoczne zapewnienie infrastruktury prewencyj-

nej i środków natychmiastowej ochrony dziedzictwa

kulturowego.

Należy zauważyć, że nazwa tego arty-

kułu ma charakter ogólny i poglądowy.

Bazując jedy-

nie na podstawie nazwy ustępu, nie można określić

szczegółowego celu grantu, który polega na przywró-

ceniu systemu ochrony przeciwpowodziowej uszkodzo-

podniesienie jego sprawności.

Cele te określone zosta-

ły w opisie tego przedsięwzięcia, w ramach którego

doﬁnansowanemogłybyćnastępującedziałania:

1) odbudowa obwałowań, tj. likwidacja przesią-

ków, przebić hydraulicznych, wykonanie przesłon

ﬁltracyjnych,likwidacjazaniżeńkoronywału,odtwo-

rzenie skarp wału, zabudowa wyrw w obwałowaniu,

wykonanie ścianek szczelinowych, odbudowa dróg

dojazdowych i ramp wałowych;

2) odbudowa śluz wałowych, rowów odpływowych

i dopływowych, wymiana zamknięć i klap, udrożnie-

nie przewodów śluz;

3) odbudowa budowli regulacyjnych na rzekach

i potokach, odtworzenie przekroju poprzecznego i po-

dłużnego koryta;

4) umocnienie skarp oraz dna potoków i rzek po-

zostających w stanie naturalnym: wykonanie prze-

korytowania, wycinki drzew, likwidacja przetaso-

wań, likwidacja obrywów skarp, wykonanie lokal-

nych zabezpieczeń, stabilizacja dna, odtworzenie linii

brzegowej;

5) odbudowa przepompowni melioracyjnych: prze-

budowa basenów, wymiana klap zasuw, krat, przebu-

dowa zasilania przepompowni, zapewnienie pomp

odpowiedniej wydajności, niezbędna wymiana prze-

pompowni;

6) remont i odbudowa budowli piętrzących, regu-

lacyjnych i odwadniających, a także zabezpieczenie

koryta rzek, zabudowa i zabezpieczenie wyrw brze-

gowych, usuwanie zatorów, udrażnianie i roboty po-

głębiarskie w korytach rzek i w urządzeniach wod-

nych, zakup i montaż urządzeń pomiarowych ostrze-

gawczych.

Jednocześnie warto nadmienić, że działania ta-

kie, jak odbudowa obiektów regulacyjnych i przeciw-

powodziowych z samej deﬁnicjisązwiązanezpre-

wencją przeciwpowodziową tak, jak i odtwarzanie

koryt rzek, prace pogłębiarskie, odmulanie na rze-

kach niestanowiących szlaków transportowych

zmniejszają zagrożenie powodziowe na tych ciekach.

Należy podkreślić, że zamulone lub zwężone cieki

wodne niezależne od funkcji transportowej lub jej

braku mogą stanowić zagrożenie powodziowe dla te-

renów do nich przylegających.

Natomiast prowadze-

nie prac pogłębiarskich na rzekach tylko z uwagi na

ich transportową funkcję byłoby niezgodne z prze-

znaczeniem środków Funduszu Solidarności UE.

wszystkie działania wyszczególnione przez panią po-

seł są kwaliﬁkowanedorealizacjiześrodkówFun-

duszu Solidarności UE.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Grzegorz Karpiński

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

Odpowiedź

sma, SPS-023-8107/12, dotyczącego interpelacji po-

Kontrwywiadu Wojskowego nie prowadzi rejestru i mo-

nitoringu adresów IP i MAC komputerów odwiedza-

jących podstronę (dział): aktualności na stronie in-

ternetowej służby.

Korzysta natomiast ze statystyk

WEB dostępnych na stronie operatora utrzymujące-

go (hostującego) stronę SKW.

Statystyki te nie zawie-

rają danych na temat ilości wyświetleń podstrony:

aktualności od czasu jej uruchomienia.

Dostępne

dane dotyczą jedynie ostatniego roku i można z nich

uzyskać informacje o ilości wyświetleń strony www.

skw.gov.pl (bez podziału na podstrony) lub ilości wy-

130

świetleń dowolnej podstrony (np. aktualności) przez

użytkowników na świecie.

2012 r. odnotowano 22 210 wejść do podstrony: aktu-

alności strony www.skw.gov.pl, w tym w:

— październiku 2011 r.

– 1820,

— listopadzie 2011 r.

– 1943,

— grudniu 2011 r.

– 2081,

— styczniu – 2012 r.

– 2001,

— lutym 2012 r.

– 2360,

— marcu 2012 r.

– 2179,

— kwietniu 2012 r.

– 1389,

— maju 2012 r.

– 1705,

— czerwcu 2012 r.

– 2249,

— lipcu 2012 r.

– 1818,

— sierpniu 2012 r.

– 1468,

— wrześniu 2012 r.

– 1196.

Strona internetowa ma charakter informacyjny

i jej ideą jest udostępnianie informacji o służbie użyt-

kownikom sieci na całym świecie.

W uzupełnieniu należy wyjaśnić, że adresy IP przed-

stawiane w statystykach WEB (odwiedzin strony)

przypisane do danego kraju niekoniecznie muszą

oznaczać rzeczywistą lokalizację użytkownika wy-

świetlającego stronę internetową.

Istnieje wiele pro-

stych metod pozwalających na zmianę adresu IP

użytkownika w celu ukrycia faktycznej lokalizacji

komputera w sieci.

Najczęściej do tego wykorzysty-

wane są:

— serwery Proxy – serwer pośredniczący w ko -

munikacji, który nawiązuje połączenie w imieniu

użytkownika;

— sieci TOR wykorzystujące „trasowanie cebulo -

we” – komunikacja sieciowa odbywa się za pośrednic-

twem sieci specjalnych serwerów chroniących użyt-

kownika przed wyśledzeniem;

— anonimizery – programy lub serwisy interne -

towe, które dokonują maskowania adresu IP poprzez

różne serwery Proxy lub routing NAT (translację ad-

resów IP).

Z powyższego wynika, że nie można jednoznacz-

nie określić, czy użytkownik wyświetlający stronę

www.skw.gov.pl lub jej dowolną podstronę (np. aktu-

alności) faktycznie znajduje się w którymkolwiek

z państw Bliskiego i Środkowego Wschodu, na co

wskazuje jego adres IP.

Minister

Jacek Cichocki

podsekretarza stanu

(8136)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację pana posła Bogdana Rzońcy (pismo

nr SPS-023-8136/12 z dnia 7 września br.) w sprawie

skie placówki dyplomatyczne uprzejmie informuję.

Z treści interpelacji można odnieść wrażenie, że

pan poseł nie czytał książki, a jedynie opiera się na

wyrywkowo dobranych informacjach zamieszczonych

w mediach.

„Inferno of Choices” jest w całości po-

święcona kontekstowi historycznemu dokonywanej

przez Niemcy zagłady Żydów na ziemiach polskich.

Podstawową jej część stanowią całkowicie pominięte

w interpelacji dokumenty zarówno Polskiego Pań-

stwa Podziemnego, rządu londyńskiego, jak i okupa-

cyjnych władz niemieckich.

Często są one po raz

pierwszy publikowane w języku angielskim.

Zamiesz-

czone w drugiej części książki materiały wybitnych

polskich historyków okresu okupacji przede wszyst-

kim skupiają się na pokazaniu historycznego kontek-

stu Zagłady: polityki okupanta wobec ludności pol-

skiej, uwarunkowań ekonomicznych i społecznych

owego czasu, a także różnych postaw Polaków.

Dwa

z zamieszczonych w książce szkiców w całości po-

święcone są problematyce ratowania Żydów przez

Polaków (między innymi szkic pracownika IPN Mar-

cina Urynowicza).

Także w innych tekstach, które

pan poseł określa jako szkalujące nasz naród, poka-

zane są przede wszystkim okoliczności, w jakich przy-

chodziło podejmowanie decyzji o niesieniu pomocy

innym ludziom, w warunkach narażania własnego

życia.

Niektórzy autorzy opisujący zjawiska negatyw-

ne, odwołując się do koncepcji psychospołecznych, usi-

łują wręcz znaleźć wytłumaczenie dla egoistycznych

czy kryminalnych postaw części Polaków, mówiąc np.

o doświadczanym przez nich głodzie, poczuciu depry-

wacji oraz wizji świata, w którym ilość dóbr jest ogra-

niczona i nie może zostać pomnożona (por. s. 366n).

Idea powstania „Inferno of Choices” wiązała się

z zamiarem udostępnienia potencjalnym odbiorcom

rzetelnych informacji na temat postaw Polaków wo-

bec Żydów w całej ich złożoności, w kontekście uka-

zania się książek J. T. Grossa „Strach” i „Złote żni-

wa”, a także pojawiających się w wielu publikacjach

na temat Zagłady historycznych przekłamań i fał-

szerstw.

Jej istotą jest pokazanie zagranicznej opinii

publicznej, że Polska nie unika tematów trudnych dla

swojej pamięci zbiorowej i w ten sposób buduje pod-

stawy wiarygodnego i rzetelnego dialogu z innymi

narodami.

Publikacja nie inicjuje debaty, a jedynie

131

wpisuje się polskim głosem w trwający w środowi-

skach naukowych dyskurs.

Kluczem do zrozumienia

publikacji jest sam jej tytuł, który uwypukla aspekt

przerażających okoliczności, w jakich znalazły się za-

równo osoby szukające pomocy podczas wojny, jak

i poproszone o jej udzielenie.

Aby pan poseł nie pozostał w przekonaniu, że „In-

ferno of Choices” wpływa na pogorszenie wizerunku

Polski za granicą, proponuję lekturę jednej z wielu

przychylnych recenzji, jakie ukazały się w różnych

częściach świata, od Australii czy Japonii, po USA,

Kanadę i Europę.

Oto fragmenty niezwykle wywa-

żonego tekstu Rogera Pulversa pod wielce wymow-

nym tytułem „Right and justice shine through the

infernal prism of wartime Poland” („Prawość i spra-

wiedliwość przeziera przez pryzmat infernum wojny

w Polsce”) (zał. 1).*

)

Według tego autora jest to „do-

skonała książka, która (...) omawia wojenne relacje

między Polakami a Żydami w sposób obiektywny

i wyczerpujący”.

Jak pisze dziennikarz: „Polska zła

sława (jako kraju antysemickiego) tak naprawdę nie

ma nic wspólnego z prawdą.

W rzeczywistości Polska

od wieków była krajem największych ﬁlosemitów”.

Co więcej, recenzowanie „Inferno of Choices” trak-

tuje jako asumpt do zdyskredytowania hasła „polskie

obozy”: „Niektórzy ludzie posuwają się nawet tak da-

leko, że używają określenia »polskie obozy koncen-

tracyjne« dla obozów, które znajdowały się na tym

terytorium.

To tak, jakby obóz koncentracyjny w Gu-

antanamo nazwać »kubańskim«”.

Autor recenzji

podkreśla, że wg naukowych badań ok. 300 tys. Po-

laków pomagało podczas wojny Żydom, za co groziła

im kara śmierci.

Nie omija także wątków bolesnych,

jak.

np. szmalcownictwo, szantażowanie i wydawanie

Żydów.

Jednak podkreśla, że „Książka opisuje wiele

przypadków altruizmu i zwyczajnej ludzkiej przyzwo-

itości, pomimo makabrycznych okoliczności”.

W opi-

nii recenzenta „Inferno of Choices” prezentuje histo-

rię w prawdziwym świetle zarówno haniebnych wy-

darzeń, jak i podnoszących na duchu aktów hero-

izmu.

„Książka ta nie tylko poszerza wiedzę o naj-

bardziej podstawowych i najważniejszych relacjach

mieszkańców dawnej Europy, ale też pokazuje je

w sposób prawdziwy i sprawiedliwy” (zał. 2).*

)

Taki

zatem obraz Polski kreuje książka „Inferno of Cho-

ices” u zagranicznego odbiorcy.

Co więcej, wedle po-

siadanej przez MSZ wiedzy dotychczas nie ukazała

się za granicą żadna recenzja, której wydźwięk byłby

dla Polski w najmniejszym stopniu nieprzychylny.

Warto przytoczyć również opinię jednego z wybit-

nych polskich uczonych, kierownika Instytutu Euro-

peistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego prof. dr. hab.

Zdzisława Macha: „Książka »Inferno of Choices« jest,

w moim przekonaniu, dziełem wybitnym i bardzo po-

trzebnym, upowszechniającym ważne treści, a przede

wszystkim skłaniającym do przemyśleń o zasadni-

czym znaczeniu.

(...)

Książka ta daje obraz wyważo-

ny, mówi o tym, co było złe, ale też o tym, co było

dobre.

(...)

W tym kontekście zarzut zdrady interesów

narodowych, wysuwany przez co bardziej skrajnych

przeciwników politycznych pod adresem MSZ, jest

absurdalny.

Prawda, w całej swej złożoności, jest nam

potrzebna dla zbudowania relacji z partnerami i dla

przekonania ich, że budowany przez nas wizerunek

nas samych jest prawdziwy” (zał. 3).*

)

Ważnym elementem polityki w tym obszarze są

wizyty studyjne obejmujące różne środowiska i uka-

zujące stosunki polsko-żydowskie w szerokim kon-

tekście.

Znaczącą rolę w tej dziedzinie odegra Mu-

zeum Historii Żydów Polskich, jako „muzeum życia”.

Jego otwarcie planowane jest na jesień 2013 r.

W tym kontekście należy postrzegać publikację

„Inferno of Choices”.

Potrzeba prezentowania przede

wszystkim pozytywnych kart polskiej historii jest

oczywista.

Rodzi się jednakowoż pytanie, jak postę-

pować w sytuacji, kiedy musimy odwołać się również

do bolesnych zdarzeń w polskich dziejach, co w przy-

padku dyskursu o II wojnie światowej i Holokauście

jest nieuniknione.

Bez ich poruszenia prezentacja

pozytywów jest niewiarygodna i z góry odrzucana.

Po wyjaśnieniach ogólnych poniżej przedstawiam

odpowiedzi na szczegółowe pytania zawarte w inter-

pelacji:

1. MSZ zakupiło łącznie 2000 sztuk książki na

kwotę 81 333 PLN (średnio ok. 40 PLN za 1 egz.), co

stanowiło 0,07% budżetu promocyjnego na lata 2011–

–2012, który łącznie wyniósł 117 714 639,11 PLN.

2.

W MSZ, jak w większości organów administra-

cji publicznej, proces decyzyjny jest z natury proce-

sem kolektywnym, zapadającym na różnych szcze-

blach po wielu konsultacjach, zgodnie z przepisami

prawa.

Decyzja o promowaniu książki przez placów-

ki dyplomatyczne była podejmowana stopniowo, od

poziomu eksperckiego po szczebel dyrektorów depar-

tamentów.

3. MSZ od wielu lat intensywnie promuje za gra-

nicą rzetelną wiedzę na temat II wojny światowej, ze

szczególnym uwzględnieniem bohaterstwa Polaków.

Na stronach internetowych wielu polskich placówek

prezentowane są m.in. następujące portale: „Polacy

na frontach II wojny światowej”; „Program: straty

osobowe i oﬁaryrepresjipodokupacjąniemiecką”;

„Katyń Crime”; „Poland First to Fight”.

Obecnie,

w związku ze stuleciem urodzin Jana Karskiego,

MSZ szczególnie zaangażowało się w promocję tej

postaci.

Przygotowywana jest wystawa w foyer gma-

chu ONZ (styczeń 2013).

W USA wkrótce ukaże się

wznowienie jego książki „Story of a Secret State”.

Dzięki działaniom m.in. MSZ książka ta ma być lek-

turą obowiązkową w wielu amerykańskich szkołach.

Szczególnym sposobem przypominania o bohater-

skiej postawie Polaków, zwłaszcza wobec Zagłady, są

organizowane przez MSZ wyjazdy polskich Sprawie-

dliwych wśród Narodów Świata.

Podczas jednego z nich

grupa polskich Sprawiedliwych spotkała się z prezy-

dentem Barakiem Obamą.

W przyszłym roku plano-

wane są kolejne.

Ministerstwo współfinansowało

i szeroko promowało ﬁlmoIrenieSendlerowejoraz*

)

132

zainicjowało międzynarodową akcję pisania listów

do niej w związku ze zgłoszeniem jej kandydatury do

Pokojowej Nagrody Nobla.

Szeroko prezentowana

jest także praca Mateusza Szpytmy o rodzinie Ulmów,

podobnie jak książka Anny Mieszkowskiej o Irenie

Sendlerowej, która ukazała się już w pięciu wersjach

językowych.

W załączeniu przesyłam przykładowe recenzje pol-

skie i obcojęzyczne książki „Inferno of Choices”.*

)

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-8146/12, uprzejmie przedkładam odpowiedź

na interpelację pana posła Bogdana Rzońcy w spra-

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że w związku

doniesieniami medialnymi, zgodnie z którymi w ostat-

nim czasie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

miał nastąpić wzrost liczby zatruć tzw. dopalaczami,

minister zdrowia poprosił konsultanta krajowego

w dziedzinie toksykologii klinicznej o informację

w przedmiotowej sprawie.

Z informacji tej wynika,

że w ostatnich miesiącach wzrostu zatruć dopalacza-

mi nie odnotowano.

W kwietniu 2012 r. liczba zatruć

wynosiła 9 przypadków, w maju 2012 r.

– 16, w czerw-

cu 2012 r.

– 11, w lipcu 2012 r.

– 8.

Dane te nie odbie-

gają od średniej zatruć dopalaczami w okresie od

stycznia do lipca 2012 r., wynoszącej 14 zatruć w mie-

siącu.

Doniesienia medialne nie znajdują zatem po-

twierdzenia w rzeczywistości.

Jednocześnie, niezależnie od powyższego należy

podkreślić, że w okresie ostatnich lat podjęto liczne

czym stopniu dostępu do tzw. dopalaczy.

W latach 2009–2011 wprowadzono kilka noweli-

których celem było ograniczenie używania ww. środ-

ków.

W wyniku zmian regulacji przewidzianych

w ww. ustawie kontrolą objęto łącznie 51 substancji

i roślin psychoaktywnych.

Stosowne zmiany stano-

wiące reakcję na dynamiczny rozwój zjawiska wpro-

wadzania do legalnego obrotu nowych substancji po-

siadających działanie psychoaktywne, czyli tzw. do-

palaczy, zostały wprowadzone również w zakresie

szych zmian w ramach przepisów regulujących kwe-

stie dotyczące substancji psychoaktywnych ukonsty-

tuowano kilka innowacyjnych instrumentów, dotąd

rzadko wykorzystywanych na gruncie polskiego pra-

wa.

Dodano zmienioną deﬁnicjęśrodkazastępczego,

określając go jako „substancję pochodzenia natural-

nego lub syntetycznego w każdym stanie ﬁzycznym

lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierają-

ce taką substancję, używane zamiast środka odurza-

jącego lub substancji psychotropowej lub w takich

samych celach jak środek odurzający lub substancja

psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadza-

nie do obrotu nie jest regulowane na podstawie prze-

pisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosu-

je się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produk-

tów”.

Powyższa deﬁnicjazawieraodniesieniedosub-

stancji psychotropowych i środków odurzających, co

na gruncie ustawy oznacza wszystkie substancje kon-

trolowane znajdujące się w jej załącznikach.

Ponadto

został wprowadzony zakaz reklamy sugerującej, że

produkty użyte nawet niezgodnie z przeznaczeniem

posiadają właściwości psychoaktywne, takie jak sub-

stancje psychotropowe i środki odurzające.

Złamanie

powyższych przepisów zagrożone jest karą grzywny,

roku.

Wprowadzono również zakaz wytwarzania i wpro-

wadzania do obrotu środków zastępczych.

Za złama-

nie zakazu wprowadzania do obrotu środków zastęp-

czych obowiązuje kara pieniężna od 20 000 zł do

1 000 000 zł.

Kara wymierzana jest w drodze decyzji

właściwego miejscowo inspektora sanitarnego.

Insty-

tucją odpowiedzialną za kontrolę postanowień usta-

wy został główny inspektor sanitarny.

Zmodyﬁkowa-

ne zostały także przepisy związane z ogólnym bez-

pieczeństwem produktów spożywczych.

Wprowadzo-

no przepis, który w przypadku uzasadnionego podej-

rzenia, że produkt może być niebezpieczny, daje

możliwość właściwemu inspektorowi sanitarnemu

wycofania produktu na okres do 18 miesięcy, w celu

badań i weryﬁkacjijegoszkodliwości(przepistennie

dotyczy produktów regulowanych oddzielnymi prze-

pisami).

Ponadto inspektor sanitarny został upraw-

niony do nakazania zaprzestania działalności pod-

miotu wprowadzającego do obrotu środki zastępcze

na czas do 3 miesięcy w celu usunięcia zagrożenia.

Dodatkowo wprowadzono przepis dotyczący kosztów

postępowania oraz badań i analiz, które są ponoszo-

ne przez podmiot postępowania.

W przypadku stwier-

dzenia, w drodze badań i ekspertyz, że produkt nie

te będą zwracane.

Przedstawiając powyższe, należy podkreślić, że

problem walki z tzw. dopalaczami jest przedmiotem *

)

133

nieustannej uwagi i analizy, a zaobserwowane zmia-

ny sytuacji w rozważanym obszarze spotykają się

każdorazowo ze stosowną reakcją.

Jednym z przy-

kładów takich działań jest procedowana obecnie ko-

lejna nowelizacja przepisów ustawy z dnia 29 lipca

nym przedmiotem jest zmiana załączników do tejże

ustawy powodowana potrzebą objęcia kontrolą usta-

wową 24 nowych substancji psychoaktywnych, obec-

ność których została stwierdzona w próbkach zabez-

pieczonych w sklepach z tzw. dopalaczami.

Należy

bowiem zaznaczyć, że w wyniku działań Państwowej

Inspekcji Sanitarnej, podejmowanych zgodnie z kom-

petencjami powierzonymi jej w scharakteryzowanych

powyżej przepisach, zabezpieczono i przekazano do

badań szereg próbek dopalaczy.

Narodowy Instytut

Leków oraz Instytut Ekspertyz Sądowych w Krako-

wie po przeprowadzeniu badań ww. próbek wskazał

substancje psychoaktywne, które należy objąć kon-

trolą ustawową z uwagi na ich potencjał uzależnia-

jący, działanie na ośrodkowy układ nerwowy, powo-

dowanie zaburzeń psychicznych, zaburzeń zachowa-

nia oraz stwarzanie zagrożenia dla życia lub zdrowia

osoby przyjmującej te substancje.

W związku z po-

wyższym na zlecenie Rady do Spraw Przeciwdziała-

nia Narkomanii opracowana została dodatkowo przez

Katedrę i Zakład Farmakologii Doświadczalnej i Kli-

nicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

ekspertyza ww. substancji psychoaktywnych, która

potwierdziła zasadność objęcia kontrolą ustawową:

1) syntetycznych kanabinoidów: JWH-015, JWH-

-098, JWH-251, JWH-307, AM-2201, 3-(4-hydroksy-

metylobenzoilo)-1-pentyloindol;

2) pochodnych katynonu: 3-FMC, 3,4-DMMC,

pentedron, bufedron, etkatynon, pentylon, MPBP,

MPPP;

3) pochodne piperazyny: DBZP, MeOPP;

4) analogi kokainy: DIMETOKAINA, FLUORO-

TROPAKOKAINA (p-FBT, p-ﬂuorobenzoiloksytro-

pan);

5) inne substancje chemiczne: D2PM, PBP (pen-

tabromofenol), 2-AT (2-aminotetralina), MDPBP

(3,4-metylenodioksypyrrolidynobutyrofenon), 2-AI

(2-aminoindan), MMDPEA (3-methoxy-4,5-methyle-

nedioxyphenethylamine, Lophophine).

Chciałbym ponownie podkreślić, że opisane po-

wyżej niezmiernie istotne działania o charakterze

legislacyjnym podejmowane są w oparciu o równie

ważną bieżącą działalność mającą na celu egzekucję

prawa już ustanowionego.

Zgodnie z przepisami usta-

manii, szereg zadań dotyczących nadzoru nad wy-

twarzaniem i obrotem środkami zastępczymi należy

do i jest podejmowanych przez Państwową Inspekcję

Sanitarną.

W ramach zadań wynikających z delega-

cji ustawowej organy Państwowej Inspekcji Sanitar-

nej skupiają się na prowadzeniu działań mających na

celu przestrzeganie przepisów ww. ustawy, polegają-

cych przede wszystkim na monitorowaniu obecności

w obrocie środków zastępczych lub produktów, co do

czymi.

Wśród działań, jakie podejmowane są na bie-

żąco przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

należy wymienić:

a) działania o charakterze edukacyjno-informa-

cyjnym, tj. np. kampania „Stop dopalaczom” z uży-

ciem mobilnych punktów edukacyjnych, m.in. na

Przystanku Woodstock;

b) działania o charakterze kontrolno-restrykcyj-

nym, tj. monitoring Internetu, współpraca z innymi

organami państwowymi (Policja, Służba Celna), kon-

trole przeprowadzane w stacjonarnych punktach ob-

rotu.

Odnosząc się do pierwszej z wymienionych powy-

żej kategorii aktywności w obszarze środków zastęp-

czych, należy podkreślić, że organy Państwowej In-

spekcji Sanitarnej w sposób ciągły inicjują i organi-

zują szereg działań o charakterze zapobiegawczym,

zmierzających do zmniejszenia liczby nabywców tych

środków, w tym dystrybuowanych między innymi

przy pomocy Internetu.

Wśród działań tych wymie-

nić należy:

— informacje o charakterze edukacyjno-informa -

cyjnym, umieszczane na stronach internetowych or-

ganów PIS,

— wywiady tematyczne dla lokalnych mediów,

— konferencje, szkolenia, narady, warsztaty, fe -

styny, spektakle organizowane we współpracy mię-

dzy innymi z Policją, Strażą Miejską, Służbą Celną,

Strażą Graniczną, kuratorium oświaty, starostwem

powiatowym, przedstawicielami urzędów miast i gmin,

organizacjami pozarządowymi, ośrodkami proﬁlak-

tyki i terapii uzależnień, Monarem, oddziałami tok-

sykologii w szpitalach,

— szkolenie kadry nauczycielskiej szkół ponad -

podstawowych oraz pracowników kuratoriów oświa-

ty w zakresie zagrożeń związanych z używaniem

środków zastępczych.

Działania proﬁlaktyczneskierowanesąszczególnie

do potencjalnych nabywców środków zastępczych, tj.

uczycieli czy przedstawicieli władz samorządowych.

Główny Inspektorat Sanitarny rozpoczął również

realizację programu proﬁlaktycznego w zakresie

przeciwdziałania uzależnieniom, w tym od środków

psychoaktywnych, który ﬁnansowanyjestześrod-

ków Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy.

Program zostanie wzmocniony 5-letnią kampanią

społeczną oraz medialną, również przy wykorzysta-

niu Systemu Elektronicznego Monitorowania i Pro-

mocji Zdrowia.

Uruchomiona została infolinia „do-

palaczowa”, która obsługiwana jest bezpośrednio

przez przygotowanych do tego zadania pracowników

wojewódzkich stacji sanitarno-epidemiologicznych.

Wobec faktu, że zjawisko produkcji i wprowadza-

nia do obrotu środków zastępczych wymaga zdecy-

dowanych działań zapobiegawczych ze strony wielu

organów i służb, z inicjatywy głównego inspektora

sanitarnego zostało zawarte w dniu 26 października

2011 r. porozumienie z szefem Służby Celnej, komen-

134

dantem głównym Policji i Głównym Inspektoratem

Farmaceutycznym o współpracy w zakresie przeciw-

działania wprowadzaniu do obrotu na terytorium

Rzeczpospolitej Polskiej środków zastępczych.

W po-

rozumieniu określono szczegółowe warunki i sposób

współpracy wymienionych organów w zakresie prze-

ciwdziałania wprowadzaniu do obrotu na terytorium

RP środków zastępczych, w szczególności podczas

czynności kontrolnych, w przypadku podejrzenia, iż

środki te są lub mogą być wprowadzane do obrotu

przy wykorzystaniu Internetu.

Współpraca wynikająca z zawartego porozumie-

nia jest niezbędna, gdy dochodzi do przywożenia

środków zastępczych z innych państw, w tym rów-

nież z państw członkowskich Unii Europejskiej, tak

aby skutecznie zapobiegać prowadzeniu takiej dzia-

łalności, równocześnie respektując zasady wynikają-

Odnosząc się do drugiego ze wskazanych powyżej

obszarów działalności organów Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, tj. o charakterze kontrolno-restrykcyj-

stwowej Inspekcji Sanitarnej, służby Państwowej

Inspekcji Sanitarnej podjęły kilkadziesiąt interwen-

cji w przypadkach zawiadomień o podejrzeniu obrotu

środkami zastępczymi.

Zawiadomienia były przeka-

zywane przez Służbę Celną, Policję oraz osoby pry-

watne.

W wyniku przeprowadzenia czynności kon-

trolnych w pierwszym półroczu 2012 r. w 18 przypad-

kach stwierdzono uzasadnione podejrzenie, że znaj-

dujące się w obrocie substancje stanowią zagrożenie

dla zdrowia.

Działania te zakończyły się wydaniem

przez właściwego powiatowego inspektora sanitar-

nego decyzji na podstawie art. 27c ust. 1 i 3 ustawy

zm.) oraz art. 44 b ustawy z dnia 29 października

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, których ce-

lem było zaprzestanie prowadzenia działalności przez

kontrolowaną jednostkę, wycofanie z obrotu produk-

tów, co do których zachodziło podejrzenie, że są środ-

kami zastępczymi oraz zatrzymanie podejrzanych

produktów na czas niezbędny do przeprowadzenia

W ramach współpracy ze Służbą Celną zatrzymy-

wane były przesyłki, względem których istniało po-

dejrzenie, ze stanowiły realizację zamówienia złożo-

nego przez Internet w ﬁrmachdziałającychpozate-

renem naszego kraju.

W przypadkach gdy właścicie-

lem domeny internetowej był podmiot zarejestrowa-

ny w innym kraju kierowane było wezwanie do pod-

miotu będącego rejestratorem strony o bezzwłoczne

wstrzymanie dostępu do strony przypominając, że

wprowadzanie do obrotu środków zastępczych jest

czynem karalnym.

W kilku przypadkach w wyniku działań wyja-

śniających okazywało się, że strony internetowe uru-

chamiane są czasowo w celu rozpoznania rynku,

a po interwencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej są

zamykane.

Podczas badań dopalaczy zabezpieczonych przez

organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdzano

w nich obecność m.in.:

— substancji podlegających kontroli ustawowej,

o przeciwdziałaniu narkomanii, np. JWH-018 i JWH-

-250, o szkodliwości których przesądził ustawodaw-

ca, zamieszczając je w wykazach środków odurzają-

cych i substancji psychotropowych, będących załącz-

nikami do ww. ustawy,

— substancji podlegających przepisom ustawy

która zakazuje obrotu tymi substancjami poza apte-

kami czy hurtowniami farmaceutycznymi,

— substancji nazywanych analogami struktural -

nymi środków odurzających i substancji psychotro-

powych, objętych przepisami ustawy z dnia 29 lipca

działaniu narkomanii.

Przedstawiając powyższe, pragnę zapewnić, że

w sposób ciągły podejmowane są intensywne działa-

nia mające na celu ograniczenie używania środków

zastępczych, czyli tzw. dopalaczy.

Działania te mają

charakter kompleksowy i wielopłaszczyznowy, obej-

mują bowiem zarówno wynikającą z bieżących po-

trzeb aktywną zmianę prawodawstwa, jak również

prowadzone w oparciu o stosowne przepisy działania

kontrolno-restrykcyjne oraz aktywność o charakte-

rze edukacyjno-informacyjnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Polskiego Związku Judo (8209)

terpelacje posła na Sejm RP pana Zbigniewa Girzyń-

skiego przekazane pismami z dnia 7 września br.

o sygn.

SPS-023-8244/12, SPS-023-8243/12, SPS-

-023-8242/12, SPS-023-8241/12, SPS-023-8218/12,

SPS-023-8216/12, SPS-023-8211/12, SPS-023-8209/12

w sprawie działalności i ﬁnansowania Polskich

Związków: Karate Fudokan, Karate Tradycyjnego,

Karate, Kendo, Taekwondo Olimpijskiego, Taekwon-

-Do, Ju-Jitsu, Judo uprzejmie informuję co następuje.

135

Ad 1.

Informacje dotyczące odpowiedzi na pytanie

1 przedstawia poniższa tabela:

Polski związek sportowy

Budżet związku

w skali 2012 r.

Polski Związek Karate Fudokan 465 312,74 zł

Polski Związek Karate Tradycyjnego 2 020 320,00 zł

Polski Związek Karate 1 086 900,00 zł

Polski Związek Kendo 340 500,00 zł

Polski Związek Taekwondo Olimpijskiego 1 243 000,00 zł

Polski Związek Taekwon-Do 1 010 500,00 zł

Polski Związek Ju-Jitsu 420 000,00 zł

Polski Związek Judo 3 063 000,00 zł

Ad 2.

Polski

związek

sportowy

Środki publiczne w latach 2009–2012

na zadania związane z przygotowaniem

kadry narodowej do mistrzostw Europy i świata

Polski

Związek

Karate

Fudokan

8

1

7 0

0

0

,

0

0 z

ł

0 z

ł

0 z

ł

3

2

4 1

5

0

,

0

0 z

ł

Polski

Związek

Karate

8

4

0 0

0

0

,

0

77

0 0

0

0

,

0

Pozbawiony ubiegania się

o doﬁnansowaniezadańna

podstawie decyzji nr 11/2011/DSW

ministra sportu i turystyki

z dnia 21 września 2011r.

w związku z wykorzystaniem

dotacji niezgodnie

z przeznaczeniem

Polski

Związek

Kendo

4

3

1 8

0

0

,

0

0 z

2

72 3

0

0

,

0

0 z

5

0 0

0

0

,

0

4

0 0

0

0

,

Polski Związek Karate Fudokan w roku 2012 otrzy-

mał doﬁnansowaniezMinisterstwaSportuiTury-

styki w wysokości 324 150,00 zł.

Polski Związek Taekwondo Olimpijskiego w 2012

roku otrzymał od Ministerstwa Sportu i Turystyki

dotację budżetową na realizację „Programu doﬁnan-

sowania zadań związanych z przygotowaniem kadry

mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy

w 2012 roku” w wysokości 1 168 000,00 zł.

Polski Związek Taekwon-Do w roku 2012 otrzy-

mał doﬁnansowaniezMinisterstwaSportuiTury-

styki w wysokości 810 000,00 zł.

Polski Związek Ju-Jitsu w roku 2012 otrzymał

doﬁnansowaniezMinisterstwaSportuiTurystyki

w wysokości 345 000,00 zł.

Polski Związek Judo w roku 2012 otrzymał doﬁ-

nansowanie z Ministerstwa Sportu i Turystyki w wy-

sokości 2 750 000,00 zł.

Ad 3.

Wynagrodzenia trenerów w formie umów

cywilnoprawnych rozliczane są w ramach planowa-

nych akcji szkoleniowych.

Żaden ze szkoleniowców lub ﬁzjoterapeutównie

jest zatrudniony w polskich związkach sportowych

na podstawie umowy o pracę.

Polski Związek Karate Fudokan w ramach przy-

znanej dotacji w roku 2012 przeznaczył na szkolenie

środki w wysokości 234 116,64 zł.

Polski Związek Karate Tradycyjnego w ramach

przyznanej dotacji w latach 2009–2012 r. nie prze-

znaczał wydzielonych środków na szkolenie, suple-

mentację i sprzęt.

Koszty pośrednie obsługi zadania

i funkcjonowania biura związku kształtowało się na-

stępująco:

— 2009 – koszty pośrednie 150 000,00 zł,

— 2010 – koszty pośrednie 110 000,00 zł,

— 2011 – koszty pośrednie 170 160,00 zł,

— 2012 – koszty pośrednie 224 000,00 zł.

Pozostałe środki ﬁnansoweprzeznaczononaszko-

lenie zawodników.

Polski Związek Karate w ramach przyznanej do-

tacji w latach 2009 i 2010 r. przeznaczał następujące

środki na szkolenie, suplementację i sprzęt:

— 2009:

– koszty pośrednie 128 200,00 zł,

– suplementacja 34 600,00 zł,

– sprzęt 8000,00 zł,

— 2010:

– koszty pośrednie 128 300,00 zł,

– suplementacja 17 900,00 zł,

– sprzęt 0,00 zł.

Pozostałe środki ﬁnansoweprzeznaczononaszko-

lenie zawodników.

Polski Związek Kendo w ramach przyznanej do-

tacji w latach 2009–2012 r. nie przeznaczał wydzie-

lonych środków na szkolenie, suplementację i sprzęt.

biura związku kształtowały się następująco:

— 2009 – koszty pośrednie 62 480,00 zł,

— 2010 – koszty pośrednie 45 000,00 zł,

— 2012 – koszty pośrednie 40 000,00 zł.

Pozostałe środki ﬁnansoweprzeznaczononaszko-

Polski Związek Taekwondo Olimpijskiego w ra-

mach przyznanej dotacji przeznacza następujące

Lp. Doszkalanie

Suplementy,

diety,

odżywki

i inne

Sprzęt sportowy

i specjalistyczny

Razem

1.

10 000,00 zł 25 000,00 zł 45 000,00 zł 80 000,00 zł

Polski Związek Taekwon-Do w ramach przyzna-

136

środki w wysokości: 481 500,00 zł, na suplementy

diety: 5000,00 zł oraz na sprzęt: 35 000,00 zł.

Polski Związek Ju-Jitsu w ramach przyznanej do-

wysokości: 219 660,00 zł oraz na sprzęt sportowy: 10

000,00 zł.

Polski Związek Judo w następujący sposób roz-

dzielił otrzymane środki ﬁnansowe:

szkolenie 635 000,00 zł

trenerzy 158 841,00 zł

ﬁzjoterapeuci 36 324,00 zł

suplementy 31 400,00 zł

sprzęt 60 000,00 zł

Ad 4.

W polskich związkach sportowych nie są

zatrudniani żadni działacze związkowi.

Dopuszczal-

na jest możliwość zawarcia umowy cywilno-prawnej

w okresie konkretnej akcji szkoleniowej (zgrupowa-

nia – konsultacje lub udział w zawodach międzyna-

rodowych) i dotyczy jedynie trenerów.

Jedynie w Polskim Związku Karate w latach 2009–

prezes Polskiego Związku Karate, który pobierał wy-

nagrodzenie w wysokości 3850,00 zł (brutto miesięcz-

nie).

Ministerstwo Sportu i Turystyki nie dopuszcza

w chwili obecnej do zatrudniania w formie umowy

o pracę działaczy Polskiego Związku Karate.

Ad 5. i 6. PZ Karate Tradycyjnego posiada własny

ośrodek szkoleniowy Centrum Japońskich Sportów

Stara Wieś, gmina Przedbórz, woj. łódzkie.

Obiekt

ten został w 90% wybudowany ze środków publicz-

nych.

Polski Związek Karate Tradycyjnego nie wystę-

puje do MSiT o środki ﬁnansoweniezbędnedoutrzy-

mania tego obiektu.

Wszystkie akcje szkoleniowe

związku odbywają się w tym ośrodku szkoleniowym.

Ministerstwo Sportu i Turystyki realizuje pro-

gram szkolenia młodzieży uzdolnionej sportowo, któ-

rym objęci są zawodnicy wskazani przez poszczegól-

ne związki sportowe, tj. członkowie kadr wojewódz-

kich i kadr narodowych w poszczególnych katego-

riach wiekowych realizujący program polskich związ-

ków sportowych.

Doﬁnansowaniem obejmuje się

wyłącznie wyróżniających się zawodników realizują-

cych zatwierdzony program szkolenia polskich związ-

ków sportowych w szkołach mistrzostwa sportowego.

Szkoły mistrzostwa sportowego PZ Taekwondo Olim-

pijskiego znajdują się w Olsztynie oraz w Warszawie.

SMS ﬁnansowanesązapośrednictwemMSiTześrod-

ków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.

W 2012 r.

na ten cel została przekazana kwota 362 610,00 zł.

Polski Związek Judo nie posiada własnych obiek-

tów sportowych, natomiast posiada ośrodki szkolenia

sportowego młodzieży.

Ministerstwo Sportu i Tury-

styki realizuje program szkolenia młodzieży uzdol-

nionej sportowo, którym objęci są zawodnicy wska-

zani przez poszczególne związki sportowe, tj. człon-

kowie kadr wojewódzkich i kadr narodowych w po-

szczególnych kategoriach wiekowych, realizujący

program polskich związków sportowych.

Doﬁnanso-

waniem obejmuje się wyłącznie wyróżniających się

zawodników, realizujących zatwierdzony program

szkolenia polskich związków sportowych w szkołach

mistrzostwa sportowego czy ośrodkach szkolenia

sportowego młodzieży.

Polski Związek Judo posiada trzy ośrodki szkolenia

sportowego młodzieży: w Bytomiu, Gdańsku, Warsza-

wie oraz Szkoły Mistrzostwa Sportowego w: Czecho-

wicach-Dziedzicach, Warszawie.

OSSM i SMS ﬁnan-

sowane są za pośrednictwem MSiT ze środków Fun-

Polskie związki sportowe nieposiadające wła-

snych ośrodków szkoleniowych: PZ Karate Fudokan,

PZ Karate, PZ Kendo, PZ Taekwon-Do, PZ Ju-Jitsu.

Ad 7.

Zgodnie z ustawą o sporcie z dnia 25 czerw-

nister sportu i turystyki sprawuje nadzór nad dzia-

łalnością polskich związków sportowych.

Nadzorem

ministra nie są objęte decyzje dyscyplinarne i regu-

laminowe władz polskich związków sportowych

związanych z organizacją i przebiegiem współzawod-

nictwa sportowego.

Minister sportu i turystyki w zakresie kontroli

i nadzoru funkcjonowania polskich związków spor-

towych posiada uprawnienia ustawowe w zakresie:

— przestrzegania przez polski związek sportowy

postanowień statutu w zgodzie z przepisami prawa;

— wykorzystania środków publicznych pod wzglę -

dem legalności, celowości, gospodarności i rzetelności;

— przygotowania wytycznych i programu reali -

zacji zadań publicznych w zakresie przygotowań do

udziału w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym;

— określenia pomocnych zasad dobrej praktyki

w zakresie rozliczania środków publicznych otrzy-

manych na realizację zadania;

— omówienia i przyjęcia zadań organizacyjno -

-szkoleniowych ze szczególnym uwzględnieniem osią-

gnięcia planowanych wyników na zawodach mi-

strzowskich rangi ME lub MŚ;

— określenia przy udziale związku głównych ce -

lów polskiego związku w danym roku;

— wprowadzenia różnych form doskonalenia za -

wodowego dla trenerów pracujących z kadrą narodo-

wą polskich związków sportowych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

137

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

Polskiego Związku Ju-Jitsu (8211)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 8209, str. 134.

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

Polskiego Związku Taekwon-Do (8216)

(8218)

Polskiego Związku Kendo (8241)

Polskiego Związku Karate (8242)

ministra skarbu państwa

i Przemysława Wiplera

(8262)

lacją posłów Dawida Jackiewicza oraz Przemysława

Wiplera z dnia 7 września 2012 r. (znak: SPS-023-

-8262/12) w sprawie zasad wynagradzania członków

przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

Powołania członków Zarządu PGE, tj. pana T. Z.,

w skład zarządów spółek PGE Energia Jądrowa SA

i PGE EJ1 sp. z o.o. oraz pana M. S. w skład Zarządu

PGE Energia Odnawialna SA było zgodne z koncep-

cją PGE w zakresie zapewnienia bezpośredniego

nadzoru nad kluczowymi spółkami Grupy Kapitało-

wej PGE (dalej GK PGE).

Powołanie pana T. Z. peł-

niącego jednocześnie funkcję prezesa Zarządu PGE

w skład zarządów spółek odpowiedzialnych za budo-

wę pierwszej polskiej elektrowni jądrowej miało na

celu zapewnienie pełnej i skutecznej kontroli nad jed-

nym z najważniejszych projektów realizowanych

przez GK PGE.

Ponadto udział członka Zarządu PGE

w zarządach ww. spółek miał wpływ na prowadzone

przez nie działania, a także ochronę interesów PGE

w pierwszym etapie realizowanego projektu z uwagi

na jego zasilenie środkami PGE.

Natomiast powoła-

nie pana M. S. pełniącego jednocześnie funkcję wice-

prezesa PGE w skład zarządu spółki PGE Energia

Odnawialna SA wynikało z konieczności zapewnie-

nia i przyspieszenia realizacji procesu konsolidacji

operacyjnej w ramach GK PGE.

Działanie członków zarządu PGE miało nie tylko

na celu zapewnienie skutecznego monitoringu klu-

czowych decyzji biznesowych, ale przede wszystkim

zharmonizowanie działań spółek dla realizacji wspól-

nej dla całej grupy kapitałowej strategii.

W świetle

powyższego udział członków Zarządu PGE w orga-

nach spółek zależnych nie mógł powodować postania

konﬂiktuinteresów.

Ponadtonależymiećnawzglę-

dzie, że żaden z przepisów Kodeksu spółek handlo-

wych nie zabrania zajmowania przez członka zarzą-

138

du spółki dominującej funkcji w organach jej spółek

zależnych, a taka praktyka jest często stosowana na

rynku.

Pełnienie funkcji przez poszczególnych członków

Zarządu PGE w organach innych spółek wymagało

i wymaga zgodnie z zapisami statutu PGE zgody Rady

Nadzorczej PGE.

Panowie T. Z. oraz M. S. otrzymali

stosowne zgody przed powołaniem w skład zarządów

spółek PGE Energia Jądrowa SA, PGE EJ1 sp. z o.o.

(T. Z.) oraz PGE Energia Odnawialna SA (M. S.).

Ponadto należy podkreślić, że powołanie wymie-

nionych osób w skład organów spółek GK PGE nie

niczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

2 ust. 9 tejże ustawy nie ma zastosowania do człon-

ków Zarządu PGE ponieważ nie są oraz nie byli oni

pracownikami spółki.

Ze wszytkami członkami Za-

rządu PGE zawarto umowy o świadczenie usług

w zakresie zarządzania.

Zgodnie z zapisami statutów lub umów spółek or-

ganami uprawnionymi do powoływania członków

zarządów oraz ustalania wysokości wynagrodzenia

i innych warunków umów oraz zawierania umów

z członkami zarządów są rady nadzorcze spółek, z za-

strzeżeniem kompetencji walnego zgromadzenia wy-

nikających z bezwzględnie wiążących przepisów.

W przypadku spółki PGE EJ1 sp. z o.o. do czasu

zmiany umowy spółki (tj. dnia 23 grudnia 2011 r.)

ustanawiającej radę nadzorczą powyższe kompeten-

cje były przypisane zgromadzeniu wspólników.

Odnośnie do pytania dotyczącego formy zatrud-

nienia i wysokości wynagrodzenia pana T. Z. oraz

pana M. S. w PGE zarząd spółki poinformował, że

wymienione osoby zawarły z PGE umowy o świad-

czenie usług w zakresie zarządzania, a ich treść jest

postanowień umów wbrew woli stron spowodowałoby

naruszenie przepisów o ochronie dóbr osobistych

bowych.

Analogiczna sytuacja występuje w przypad-

ku umowy o świadczenie usług w zakresie zarządza-

nia, jaką pan M. S. zawarł ze spółką PGE Energia

Odnawialna SA oraz umowy o pracę, jaką pan T. Z.

zawarł ze spółką PGE EJ1 sp. z o.o. Informacja o wy-

sokości wynagrodzenia wypłaconego w 2011 r. panu

T. Z. oraz panu M. S. przez PGE oraz podmioty z GK

PGE jest jawna z uwagi na obowiązki informacyjne

PGE jako spółki publicznej oraz została opublikowa-

na w jednostkowym raporcie rocznym PGE za 2011 r.

Dodatkowo informuję, iż pan T. Z., pełniąc funkcję

prezesa Zarządu PGE Energia Jądrowa SA, nie

otrzymywał z tego tytułu wynagrodzenia.

Ponadto

należy wskazać, że obecnie członkowie zarządu PGE

nie pobierają wynagrodzenia z tytułu pełnionych

funkcji w organach innych spółek z GK PGE.

Odnosząc się do wysokości budżetu marketingo-

wego Grupy PGE w latach 2007–2011, uprzejmie in-

formuję, iż dane w tym zakresie nie mogą zostać

ujawnione, bowiem stanowią tajemnicę przedsiębior-

W załączeniu przekazuję informację na temat peł-

nionych funkcji przez członków Zarządu PGE VII

i VIII kadencji w spółkach z udziałem kapitałowym

PGE*

)

.

Z poważaniem

Minister

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie aptek odmawiających sprzedaży

antykoncepcyjnych z dnia 27 sierpnia 2012 r., przy-

słaną przy piśmie, znak: SPS-023-8268/12, poniżej

przedstawiam następujące stanowisko.

zbędnym do zaspokojenia potrzeb zdrowotnych miej-

scowej ludności.

Ponadto ust. 1a wskazanego przepisu

stanowi, iż apteki, które są związane umową, o której

nych, są także obowiązane zapewnić dostępność le-

ków i produktów spożywczych specjalnego przezna-

czenia żywieniowego, na które ustalono limit ﬁnan-

sowania.

Natomiast z ust. 3 wskazanego przepisu wynika,

że jeżeli w aptece ogólnodostępnej brak jest poszuki-

wanego produktu leczniczego, w tym również leku

ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, powinien za-

nionym z pacjentem.

Z powyższego wynika, iż przepisy ustawy Prawo

farmaceutyczne nie przewidują możliwości ograni-

*

)

139

czenia asortymentu oferowanego w aptece w odnie-

sieniu do produktów leczniczych również ze względu

na tzw. klauzulę sumienia.

Jednakże należy podkre-

ślić, iż apteka nie ma obowiązku posiadania wszyst-

kich produktów leczniczych dostępnych na terenie

Rzeczypospolitej Polskiej.

Ma natomiast obowiązek

w przypadku braku danego leku zapewnić pacjento-

wi możliwość jego nabycia w terminie późniejszym.

Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna nie może

skontrolować, czy apteka posiada wszystkie produk-

ty lecznicze, reaguje jednak, jeżeli pacjentowi odmó-

wiono sprzedaży danego produktu leczniczego.

Zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo far-

maceutyczne wojewódzki inspektor farmaceutyczny

może cofnąć zezwolenie, jeżeli apteka nie zaspokaja

dawania produktów leczniczych, co może być konse-

kwencją zastosowania regulacji zawartej w art. 120

ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy, który stanowi, iż

w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczą-

cych obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami

medycznymi właściwy organ nakazuje, w drodze de-

cyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych

uchybień.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż według in-

formacji przekazanych przez głównego inspektora far-

maceutycznego były dwa przypadki odmowy sprzeda-

nia w aptece środków antykoncepcyjnych – oba pocho-

dziły z województwa zachodniopomorskiego.

W wyniku złożenia zawiadomienia zachodniopo-

morski wojewódzki inspektor farmaceutyczny po-

uczył kierownika apteki o obowiązujących przepisach

prawa, jednocześnie kierując zawiadomienie do rzecz-

nika odpowiedzialności zawodowej Zachodniopomor-

skiej Okręgowej Izby Aptekarskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

mu (znak: SPS-023-8274/12), przy którym przesłana

w sprawie informacji Najwyższej Izby Kontroli doty-

czącej wyników kontroli w lecznictwie psychiatrycz-

nym, przedstawiam poniższe informacje.

Odnosząc się do bardzo istotnej kwestii, jaką jest

podejmowanie działań na rzecz poprawy przestrze-

gania praw pacjenta, należy w pierwszej kolejności

zauważyć, iż obowiązujące obecnie przepisy w sposób

wyczerpujący gwarantują ochronę osób cierpiących

na zaburzenia psychiczne, ze szczególnym uwzględ-

nieniem potrzeby ochrony ich praw i wolności.

Akta-

mi, które w sposób precyzyjny i niebudzący wątpli-

wości regulują problematykę związaną z niedobro-

wolną hospitalizacją oraz stosowaniem przymusu

Nr 231, poz. 1375) oraz rozporządzenie ministra

musu bezpośredniego oraz dokonywania oceny za-

sadności jego zastosowania (Dz. U. poz. 740), które

zastąpiło obowiązujące do końca czerwca 2012 r. roz-

Zgodnie z § 13 ust. 1 przywołanego powyżej roz-

porządzenia, które w tym zakresie powtarza posta-

nowienia poprzednio obowiązującego aktu wykonaw-

czego, personel szpitala zobowiązany jest do umiesz-

czenia informacji o zastosowaniu przymusu bezpo-

średniego w szpitalu psychiatrycznym w historii

choroby pacjenta.

Ponadto rozporządzenie to nakła-

da także na personel obowiązek odnotowania zasto-

sowania środków przymusu bezpośredniego również

w innej dokumentacji medycznej prowadzonej przez

szpital.

Przewiduje ono również system wewnętrznej

oceny i nadzoru nad zasadnością stosowania wobec

pacjentów przymusu bezpośredniego.

Analogiczny do wskazanego powyżej nakazu do-

kumentowania każdego przypadku zastosowania

przymusu bezpośredniego obowiązek ciąży na szpi-

talu w przypadku poddawania pacjenta przymusowej

hospitalizacji.

Obowiązek ten wynika bezpośrednio

z § 8 rozporządzenia ministra zdrowia i opieki spo-

go sposobu postępowania w sprawach przyjęcia oraz

poz. 854), zgodnie z którym w szpitalu psychiatrycz-

nym (oddziale psychiatrycznym w szpitalu ogólnym)

prowadzony musi być rejestr osób przyjętych do szpi-

tala bez zgody.

W świetle powyższego należy jednoznacznie stwier-

dzić, iż obowiązujące przepisy prawa w sposób niebu-

dzący wątpliwości nakładają na personel medyczny

obowiązek odnotowywania w dokumentacji medycz-

nej zarówno informacji na temat zastosowania przy-

musu bezpośredniego, jak i informacji o przyjęciu pa-

cjenta na leczenie bez jego zgody.

Powyższe pozwala na postawienie tezy, iż wykry-

te podczas kontroli NIK nieprawidłowości wynikają

pracowników odpowiedzialnych za prowadzenie ta-

140

kiej dokumentacji oraz z braku dostatecznego nad-

założycielskich, a nie z powodu niedostatecznych lub

wadliwych regulacji prawnych.

W zaistniałej sytuacji

istotnym jest, aby organom założycielskim, na któ-

zm.) ciąży w pierwszej kolejności obowiązek kontroli

szpitali w zakresie realizacji przez nie postanowień

wskazanych powyżej aktów prawnych, wskazać na

potrzebę zintensyﬁkowaniadziałańgwarantujących,

iż prawa osób chorych psychicznie przebywających

w szpitalach będą przestrzegane.

Należy przy tym

wiedzialności dyscyplinarnej członka personelu, któ-

ry nie wywiązywał się z nałożonych na niego obo-

wiązków, przysługuje dyrektorowi szpitala.

W sto-

sunku do dyrektora uprawnieniami takimi dysponu-

je organ założycielski szpitala.

Mając powyższe na uwadze, pracownicy Minister-

stwa Zdrowia z uwagą analizują wszelkie dostępne

informacje o wynikach kontroli i wizytacji w szpita-

lach psychiatrycznych.

W uzasadnionych przypad-

kach do organów założycielskich szpitali kierowane

są wnioski o podjęcie niezbędnych działań mających

na celu usunięcie wykrytych uchybień, w szczególno-

ści w przypadku powtarzających się doniesień o dzia-

łaniach mogących naruszać prawa pacjenta.

Dostrzegając problem nieodpowiednich warun-

ków socjalno-bytowych w lecznictwie psychiatrycz-

nym, zwróciłem się do głównego inspektora sanitar-

nego o przekazanie informacji na temat możliwości

podjęcia przez Państwową Inspekcję Sanitarną czyn-

ności kontrolnych w zakresie warunków sanitarnych

i przeciwpożarowych panujących w szpitalach kon-

trolowanych przez NIK, jak i również innych szpita-

lach i oddziałach psychiatrycznych.

Odnosząc się do kwestii skrócenia czasu oczeki-

wania na przyjęcie do szpitala, pragnę poinformować,

iż stosownie do art. 6 ustawy o ochronie zdrowia psy-

chicznego samorząd województwa tworzy i prowadzi

zakłady psychiatrycznej opieki zdrowotnej zgodnie

szy przepis wskazuje, iż to na organach samorządu

wojewódzkiego, będących jednocześnie organami za-

łożycielskim podmiotów leczniczych o proﬁlu psy-

chiatrycznym, spoczywa kluczowy obowiązek zapew-

nienia mieszkańcom danego województwa dostępu

do placówek lecznictwa psychiatrycznego, jak rów-

nież zagwarantowanie tym placówkom środków ﬁ-

nansowych na niezbędne remonty.

Minister zdrowia

nie dysponuje żadnymi instrumentami wsparcia ﬁ-

nansowego, które mógłby wykorzystać w stosunku

do szpitali, których nie jest organem założycielskim.

Zadaniem ministra zdrowia oraz Narodowego Fun-

duszu Zdrowia, zobowiązanego przepisami ustawy

stępu do świadczeń gwarantowanych na terenie da-

nego województwa, jednakże bez możliwości decydo-

wania o strukturze i organizacji udzielających przed-

miotowych świadczeń podmiotów.

przyjęła w dniu 28 grudnia 2010 r.

„Narodowy pro-

gram ochrony zdrowia psychicznego” (NPOZP).

Przedmiotowy program zakłada między innymi upo-

wszechnienie środowiskowego modelu psychiatrycz-

nej opieki zdrowotnej, który oznacza zwiększenie

udziału pozaszpitalnych form wsparcia psychiatrycz-

nego w rehabilitacji zdrowotnej oraz przekształcenia

szpitali psychiatrycznych w jednostki wyspecjalizo-

wane, a także tworzenie oddziałów psychiatrycznych

w szpitalach ogólnych.

Oddziały takie pozawalają na

wyrównanie dostępności terytorialnej opieki stacjo-

narnej oraz zmniejszają stygmatyzację osób hospita-

lizowanych z powodu zaburzeń psychicznych.

Należy mieć świadomość, iż duża liczba słabo zin-

tegrowanych placówek, wielość podmiotów występu-

jących na rynku usług zdrowotnych skierowanych do

osób z zaburzeniami psychicznymi ogranicza efek-

tywność systemu opieki, jak również nie sprzyja ko-

ordynacji świadczeń udzielanych poszczególnym pa-

cjentom.

Modelowym rozwiązaniem w tym zakresie

chicznego wraz z dostosowanym do tego właściwym

sposobem ﬁnansowaniaświadczeń.

Ideą centrum zdrowia psychicznego jest wprowa-

dzenie nowoczesnego, sprawdzonego modelu opieki

psychiatrycznej, który zapewnienia kompleksową

opiekę psychiatryczną obejmującą diagnostykę, lecze-

nie i rehabilitację oraz orzecznictwo i konsultacje dla

podstawowej opieki zdrowotnej.

Wdrożenie założeń i celów NPOZP jest warun-

kiem poprawy sytuacji osób cierpiących na zaburze-

nia psychiczne i ich dostępności do świadczeń me-

dycznych.

Należy podkreślić, iż problematyka zabu-

rzeń psychicznych wchodzi w zakres kompetencji

kilku resortów, dlatego też realizacja postulatów

NPOZP możliwa jest tylko poprzez prowadzenie sko-

ordynowanych i wielokierunkowych działań, mają-

cych zapewnić nie tylko szeroki dostęp do coraz sku-

teczniejszych terapii farmakologicznych, ale przede

wszystkim umożliwiających osobom chorym rehabi-

litację społeczną i zawodową.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

141

Odpowiedź

sekretarza stanu

wierania małżeństw wyznaniowych ze skutkami cy-

te, gdy mężczyzna i kobieta jednocześnie obecni zło-

żą przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego

żeński.

Małżeństwo zostaje również zawarte, gdy

nego związku wyznaniowego w obecności duchowne-

go oświadczą wolę jednoczesnego zawarcia małżeń-

stwa podlegającego prawu polskiemu i kierownik

małżeństwa.

Gdy zostaną spełnione powyższe prze-

Cytowany wyżej przepis dotyczący zawarcia mał-

żeństwa podlegającego prawu wewnętrznemu kościo-

ła lub innego związku wyznaniowego stosuje się, je-

żeli ratyﬁkowanaumowamiędzynarodowalubusta-

wa regulująca stosunki między państwem a kościo-

łem albo innym związkiem wyznaniowym przewidu-

je możliwość wywołania przez związek małżeński

nikiem urzędu stanu cywilnego.

W aktualnym stanie

prawnym wskazane wyżej wymogi spełnia jedenaście

następujących kościołów i innych związków wyzna-

niowych:

1) Kościół katolicki w Rzeczypospolitej Polskiej;

2) Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny;

3) Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypo-

spolitej Polskiej;

4) Kościół Ewangelicko-Reformowany w Rzeczy-

pospolitej Polskiej;

5) Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Rzeczy-

pospolitej Polskiej;

6) Kościół Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospo-

litej Polskiej;

7) Kościół Adwentystów Dnia Siódmego;

8) Kościół Polskokatolicki w Rzeczypospolitej Pol-

skiej;

9) Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich

w Rzeczypospolitej Polskiej;

10) Kościół Starokatolicki w Rzeczypospolitej Pol-

skiej;

11) Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczypospolitej

Polskiej.

Nie istnieją przeszkody formalne, aby kościołom

wilnymi.

W szczególności takiej przeszkody nie sta-

nowi art. 25 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

z późn. zm.), zgodnie z którym stosunki między Rze-

cząpospolitą Polską a innymi kościołami oraz związ-

kami wyznaniowymi określają ustawy uchwalone na

podjęcie prac legislacyjnych mających na celu stosow-

ną nowelizację ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuń-

czego, jednak aktualnie w Ministerstwie Administra-

cji i Cyfryzacji takie prace nie są prowadzone.

Ewentualna zmiana przedstawionego na wstępie

stanu prawnego była omawiana m.in. w dniu 19 wrze-

śnia 2012 r. na V posiedzeniu Komisji Wspólnej

Przedstawicieli Rządu RP i Aliansu Ewangelicznego

w RP.

Na posiedzeniu tym ustalono, że Ministerstwo

Administracji i Cyfryzacji podejmie prace legislacyj-

ne nad projektem ustawy o uregulowaniu niektórych

aspektów stosunku państwa do niektórych kościołów

i innych związków wyznaniowych, która będzie sta-

nowiła załącznik do umowy zawartej przez Radę Mi-

nistrów z następującymi kościołami i innymi związ-

kami wyznaniowymi:

1) Ewangeliczną Wspólnotą Zielonoświątkową;

2) Kościołem Wolnych Chrześcijan w Rzeczypo-

spolitej Polskiej;

3) Kościołem Chrystusowym w Rzeczypospolitej

Polskiej;

4) Kościołem Chrześcijan Wiary Ewangelicznej

w Rzeczypospolitej Polskiej;

5) Kościołem Ewangelicznych Chrześcijan w Rze-

czypospolitej Polskiej;

6) Kościołem Bożym w Chrystusie;

7) Kościołem Dobrego Pasterza;

8) Kościołem „Chrystus dla Wszystkich” w Rze-

czypospolitej Polskiej;

9) Wspólnotą Chrześcijańską „Wrocław dla Jezu-

sa”;

10) Kościołem Bożym w Polsce;

11) Chrześcijańskim Centrum „Pan Jest Sztan-

darem” – Kościół w Tarnowie;

12) Kościołem Jezusa Chrystusa „Syjon” w Rze-

szowie;

13) Chrześcijańskim Kościołem Reformacyjnym.

Wyżej wymieniona projektowana ustawa będzie

umożliwiała wyszczególnionym wspólnotom religij-

nym, które nie mają uregulowanej odrębnymi usta-

wami sytuacji prawnej, ale są wpisane do Rejestru

142

wieranie małżeństw w formie wyznaniowej, ze skut-

kami w zakresie prawa cywilnego.

Na wspomnianym

posiedzeniu komisji wspólnej przedstawiciele rządu

RP zobowiązali się, że minister administracji i cyfry-

zacji zwróci się do wszystkich kościołów i innych

związków wyznaniowych, które dotychczas takim

uprawnieniem nie dysponują, z pytaniem, czy są za-

interesowane zawarciem stosownej umowy z Radą

Ministrów, podobnie jak 13 powyżej wymienionych

kościołów i innych związków wyznaniowych.

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-8312/12), uprzejmie przedkładam odpo-

wiedź na interpelację pani poseł Anny Nemś oraz

pana posła Józefa Lassoty w sprawie realnego zagro-

żenia substancjami psychoaktywnymi, tzw. dopala-

czami.

z doniesieniami medialnymi, zgodnie z którymi

w ostatnim czasie na terytorium Rzeczypospolitej

palaczami, minister zdrowia poprosił konsultanta

formację w przedmiotowej sprawie.

Z informacji tej

dopalaczami nie odnotowano.

W kwietniu 2012 r.

te nie odbiegają od średniej zatruć dopalaczami

14 zatruć w miesiącu.

Wspomniane doniesienia nie

znajdują zatem potwierdzenia w rzeczywistości.

Zgodnie z danymi przekazanymi przez Główny

Inspektorat Sanitarny w okresie po wejściu w życie

poz. 1396) wydano (do końca sierpnia 2012 r.)

22 de-

cyzje administracyjne.

Dla porównania w IV kwar-

tale 2010 r.

Państwowa Inspekcja Sanitarna na pod-

o natychmiastowym zamknięciu 1387 punktów

sprzedaży tzw. dopalaczy.

Obecnie obserwuje się pró-

by nielegalnego otwierania sklepów, w których ofe-

ruje się środki zawierające substancje zakazane.

Po-

wiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne reagują

na sygnały dotyczące funkcjonowania takich punk-

tów, wydając decyzje o ich natychmiastowym za-

mknięciu i pobierając próbki towarów do badań oraz

dokonując oceny ich bezpieczeństwa.

Jednocześnie niezależnie od powyższego należy

akcję na dynamiczny rozwój zjawiska wprowadzania

do legalnego obrotu nowych substancji posiadających

działanie psychoaktywne, czyli tzw. dopalaczy, zosta-

ły wprowadzone również w zakresie przepisów usta-

zm.).

W efekcie wszystkich powyższych zmian w ra-

mach przepisów regulujących kwestie dotyczące sub-

stancji psychoaktywnych ukonstytuowano kilka in-

nowacyjnych instrumentów, dotąd rzadko wykorzy-

stywanych na gruncie polskiego prawa.

Dodano

zmienioną deﬁnicję środka zastępczego, określając

go jako „substancję pochodzenia naturalnego lub

syntetycznego w każdym stanie ﬁzycznymlubpro-

dukt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką

substancję, używane zamiast środka odurzającego

tropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do

odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się

przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów”.

Powyższa deﬁnicjazawieraodniesieniedosubstancji

psychotropowych i środków odurzających, co na grun-

cie ustawy oznacza wszystkie substancje kontrolowa-

ty użyte nawet niezgodnie z przeznaczeniem posia-

dają właściwości psychoaktywne, takie jak substan-

cje psychotropowe i środki odurzające.

Złamanie po-

wyższych przepisów zagrożone jest karą grzywny,

złamanie zakazu wprowadzania do obrotu środków

cyzji właściwego miejscowo inspektora sanitarnego.

143

Instytucją odpowiedzialną za kontrolę postanowień

ustawy został główny inspektor sanitarny.

Zmodyﬁ-

kowane zostały także przepisy związane z ogólnym

bezpieczeństwem produktów spożywczych.

Wprowa-

dzono przepis, który w przypadku uzasadnionego

podejrzenia, że produkt może być niebezpieczny, daje

badań i weryﬁkacjijegoszkodliwości(przepistennie

inspektor sanitarny został uprawniony do nakazania

zaprzestania działalności podmiotu wprowadzającego

no przepis dotyczący kosztów postępowania oraz ba-

dań i analiz, które są ponoszone przez podmiot postę-

powania.

W przypadku stwierdzenia, w drodze badań

Inspekcji Sanitarnej podejmowanych zgodnie z kom-

powyżej przepisach zabezpieczono i przekazano do

substancje psychoaktywne, które należy objąć kon-

kaina (p-FBT, p-ﬂuorobenzoiloksytropan);innesub-

stancje chemiczne: D2PM, PBP (pentabromofenol),

2-AT (2-aminotetralina), MDPBP (3,4-metylenodiok-

sypyrrolidynobutyrofenon), 2-AI (2-aminoindan),

MMDPEA (3-methoxy-4,5-methylenedioxyphenethy-

lamine, Lophophine).

Jednocześnie chciałbym podkreślić, że opisane

powyżej niezmiernie istotne działania o charakterze

dotyczących nadzoru nad wytwarzaniem i obrotem

nych przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

W ra-

mach zadań wynikających z delegacji ustawowej or-

gany Państwowej Inspekcji Sanitarnej skupiają się

ganie przepisów ww. ustawy, polegających przede

Wśród działań, jakie podejmowane są na bieżąco

przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nale-

ży wymienić:

a) działania o charakterze edukacyjno-informa-

Przystanku Woodstock,

b) działania o charakterze kontrolno-restrykcyjnym,

prowadzane w stacjonarnych punktach obrotu.

cyjnym umieszczane na stronach internetowych or-

dzy innymi z Policją, strażą miejską, Służbą Celną,

Strażą Graniczną, kuratoriami oświaty, starostwami

powiatowymi, przedstawicielami urzędów miast i gmin,

organizacjami pozarządowym, ośrodkami proﬁlak-

Działania proﬁlaktyczneskierowanesąszczegól-

nie do potencjalnych nabywców środków zastępczych

144

(tj. głównie do dzieci i młodzieży), a także do rodzi-

ców, nauczycieli czy przedstawicieli władz samorzą-

dowych.

Główny Inspektorat Sanitarny rozpoczął również

społeczną oraz medialną również przy wykorzysta-

niu systemu elektronicznego monitorowania i promo-

cji zdrowia.

Uruchomiona została infolinia dopala-

czowa, która obsługiwana jest bezpośrednio przez

wódzkich stacji sanitarno-epidemiologicznych.

dantem głównym Policji i Głównym Inspektoratem

stwowej Inspekcji Sanitarnej podjęły kilkadziesiąt

interwencji w przypadkach zawiadomień o podejrze-

niu obrotu środkami zastępczymi.

Zawiadomienia

były przekazywane przez Służbę Celną, Policję oraz

osoby prywatne.

W wyniku przeprowadzenia czyn-

ności kontrolnych w pierwszym półroczu 2012 r.

w 18 przypadkach stwierdzono uzasadnione podej-

rzenie, że znajdujące się w obrocie substancje stano-

wią zagrożenie dla zdrowia.

Działania te zakończyły

nika 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, których

celem było zaprzestanie prowadzenia działalności

produktów, co do których zachodziło podejrzenie, że

są środkami zastępczymi oraz zatrzymanie podejrza-

nych produktów na czas niezbędny do przeprowadze-

nia oceny i badań jego bezpieczeństwa.

dejrzenie, że stanowiły realizację zamówienia złożo-

ny w innym kraju, kierowane było wezwanie do pod-

wstrzymanie dostępu do strony, przypominając, że

cych okazywało się, że strony internetowe uruchamiane

Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkoma-

nii monitoruje w sposób stały zjawisko nowych sub-

stancji psychoaktywnych (NSP).

Monitoring ten re-

alizowany jest w dwóch wymiarach: 1) monitorowa-

nia skali zjawiska używania NSP (tzw. dopalaczy)

w populacji generalnej i wśród młodzieży szkolnej

oraz 2) monitorowania występowania oraz identyﬁ-

kacja NSP pojawiających się na scenie narkotykowej

realizowane w ramach systemu wczesnego ostrzega-

nia o nowych narkotykach (w ramach współpracy

z EMCDDA)

1)

.

Do monitorowania pierwszego z wy-

miarów wykorzystywane są pomiary rozpowszechnie-

nia używania substancji psychoaktywnych realizowa-

ne w drodze badań na reprezentatywnej próbie miesz-

kańców Polski lub młodzieży (tj. badania ESPAD,

Młodzież 2008, Młodzież 2010, GPS 2008, GPS 2009).

W ramach wspomnianych pomiarów respondenci py-

tani są m.in. o fakt używania przez nich substancji

psychoaktywnych (w tym dopalaczy) kiedykolwiek

w życiu, w ciągu ostatnich 12 miesięcy i w ciągu ostat-

nich 30 dni.

Badania te służą monitorowaniu dynami-

ki zjawiska i mają charakter powtarzalny.

Realizowa-

ne są zwykle co 4 lata (zgodnie z zaleceniami EMCD-

DA) lub częściej w zależności od potrzeb.

Wyniki tych

badań o charakterze monitorującym dostępne są na

kach i Narkomanii (www.cinn.gov.pl).

Do monitorowania drugiego z wymiarów wyko-

rzystywany jest system wczesnego ostrzegania o no-

wych narkotykach (SWO), będący europejskim sys-

temem wymiany informacji o owych narkotykach

powołany na mocy decyzji Rady Unii Europejskiej

nr 2005/387/JHA z dnia 10 maja 2005 r.

2)

Celem sys-

1)

Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Nar-

komanii (EMCDDA) – Agenda Komisji Europejskiej.

2)

Decyzja Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r.

P.0032-0037.

145

temu jest identyﬁkacja, wymiana informacji oraz

ocena ryzyka związanego z nowymi substancjami

psychoaktywnymi.

Wymiana informacji realizowana

ziomie krajowym, podlegają jej dane analityczne do-

tyczące niezidentyﬁkowanychNSPorazinformacje

o zagrożeniach i innych zjawiskach związanych z NSP.

Decyzja Rady zobowiązuje kraje członkowskie do po-

wołania krajowych SWO.

W Polsce SWO istnieje od

2005 r.

Instytucją odpowiedzialną za wymianę infor-

macji w tym systemie jest Centrum Informacji o Nar-

kotykach i Narkomanii Krajowego Biura do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii (CINN KBPN).

Obec-

nie prowadzona jest w Polsce bieżąca wymiana infor-

macji z wiodącymi instytucjami posiadającymi kom-

petencje w zakresie identyﬁkacjiNSP,którymisą:

Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komen-

dy Głównej Policji, centralne laboratorium Straży

Granicznej, centralne laboratorium Służby Celnej,

centralne laboratorium Agencji Bezpieczeństwa We-

wnętrznego, Instytut Ekspertyz Sądowych w Krako-

wie, główny inspektor sanitarny oraz ośrodki infor-

macji toksykologicznej.

Dodatkowo w celu zapewnie-

nia szybkich kanałów przekazywania informacji

o ewentualnych niebezpiecznych substancjach poja-

wiających się na rynku CINN KBPN w ramach SWO

prowadzi współpracę i wymianę informacji z progra-

mami street- i partyworking, których przedstawicie-

le pracują bezpośrednio w środowisku użytkowników

narkotyków, realizując działania z zakresu ograni-

czania szkód zdrowotnych.

W ograniczonym zakresie realizowany jest rów-

nież monitoring mediów oraz Internetu (np. informa-

cji oraz forów użytkowników) w poszukiwaniu lub

weryﬁkacji dostępnych informacji o NSP oraz ich

użytkownikach.

W uzasadnionych przypadkach na podstawie uzy-

skanych informacji w ramach współpracy z SWO na

poziomie europejskim oraz krajowym, CINN KBPN

rekomenduje ministrowi zdrowia wprowadzenie kon-

troli prawnej określonych substancji na mocy ustawy

Przedstawiając powyższe, pragnę zapewnić, że

tów poniżej przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

Kopalnia Węgla Brunatnego Bełchatów funkcjo-

nuje w strukturach PGE Polskiej Grupy Energetycz-

nej SA jako oddział linii biznesowej Energetyka Kon-

wencjonalna.

Wraz z Kopalnią Węgla Brunatnego

Turów oraz dziesięcioma elektrowniami i elektrocie-

płowniami tworzy koncern PGE Górnictwo i Ener-

getyka Konwencjonalna SA.

Połączenie samodzielnie

działających spółek w ramach konsolidacji sektora

nastąpiło w dniu 1 września 2010 r.

Połączenie to

było elementem integracji pionowej i budową przewa-

gi konkurencyjnej grupy PGE poprzez obecność nie-

mal w całym łańcuchu wartości w energetyce.

W kon-

sekwencji tych działań kopalnie utraciły status samo-

dzielnie działających przedsiębiorstw na prawach spół-

ek prawa handlowego i stały się oddziałami spółki.

Odział Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów za-

bezpiecza dostawy paliwa dla Oddziału Elektrownia

Bełchatów.

Oddanie w elektrowni do eksploatacji naj-

nowszego bloku energetycznego 858 MW wpłynęło

na zwiększenie zapotrzebowania na paliwo, a tym

samym wzrost wydobycia w kopalni Bełchatów.

Obecnie zainstalowana moc elektrowni oraz wielkość

produkcji generują zapotrzebowanie na węgiel w wy-

sokości 40–42 mln Mg rocznie.

Plany pracy bloków

energetycznych w Elektrowni Bełchatów zakładają

pełne wykorzystanie udokumentowanych zasobów

węgla ze złoża Bełchatów.

Obecnie kopalnia prowadzi wydobycie w dwóch

polach wydobywczych (pole Bełchatów i pole Szczer-

ców).

W ramach rozwoju i utrzymania wydobycia

oraz zabezpieczenia paliwa dla energetyki PGE GiEK

SA prowadzi projekt, który ma na celu rozpoznanie

i udokumentowanie złoża w rejonie Złoczew.

Złoże to

może być w przyszłości zasobem pozwalającym na

przedłużenie pracy jednostek wytwórczych w Elek-

trowni Bełchatów lub zasobem dla nowych jednostek

wytwórczych.

Projekt ten w grupie PGE będzie

przedmiotem dalszych analiz.

Planowane zakończenie wydobycia węgla w ko-

palni Bełchatów określane jest dla pola Bełchatów

na rok 2018–2019, a dla pola Szczerców na rok 2035

i nastąpi po wyeksploatowaniu udokumentowanych

146

zasobów przemysłowych.

Na datę zakończenia wydo-

bycia wpływ będzie miał poziom produkcji energii

w Elektrowni Bełchatów i generowane zapotrzebo-

wanie na paliwo.

Oddział Kopalnia Węgla Kamiennego Bełchatów

ponosi opłaty za gospodarcze korzystanie ze środo-

wiska i niezależnie od tego ponosi koszty związane

z naprawą szkód spowodowanych ruchem zakładu

górniczego.

Roczne opłaty za gospodarcze korzysta-

nie ze środowiska kształtują się na podobnym pozio-

mie.

W przypadku szkód spowodowanych działaniem

leja depresji rozmiar ich uzależniony jest od aktual-

nego rozwoju leja i terenów, które obejmuje swym

zasięgiem.

Szkody w budynkach warunkowane są

natomiast wystąpieniem silniejszych wstrząsów pa-

rasejsmicznych, których magnituda wynosi ok. 4,0.

Poniżej przedstawiam zestawienie opłat za gospo-

darcze korzystanie ze środowiska:

2011 r. 2010 r.

Emisje do powietrza 286 tys. zł 311 tys. zł

Odprowadzanie ścieków 110 tys. zł 150 tys. zł

Pobór wód 22 tys. zł 22 tys. zł

Zestawienie kosztów z tytułu napraw szkód spo-

wodowanych ruchem zakładu górniczego:

2011 r. 2010 r.

Szkody w budynkach 1180 tys. zł 630 tys. zł

Szkody w drzewostanie 93 tys. zł 266 tys. zł

Szkody w zbiornikach

wodnych

64 tys. zł 264 tys. zł

Zalewiska 73 tys. zł 70 tys. zł

Spadek plonowania 6879 tys. zł 7256 tys. zł

Stan zatrudnienia w oddziale kopalni Bełchatów

na dzień 30 czerwca 2012 r. wynosi 6632 osoby.

W ra-

mach prowadzonych programów poprawy efektyw-

ności zakłada się zmniejszenie zatrudnienia pozwa-

lającego na zbliżenie się do poziomów europejskich

benchmarków osiąganych w branży węgla brunatne-

go.

Należy przy tym zauważyć, że proces zmniejsza-

nia zatrudnienia prowadzony jest z wykorzystaniem

odejść naturalnych i programu dobrowolnych odejść

przy jednoczesnym outsourcingu niektórych obsza-

rów działalności kopalni.

Stan zapasów przemysłowych na dzień 31 grudnia

2011 r. złoża Bełchatów wynosił:

— 189 946,36 tys. Mg w polu Bełchatów,

— 599 144,00 tys. Mg w polu Szczerców.

Średnie parametry węgla w roku 2011 to:

— wartość opałowa – 7808 [kJ/kg],

— zawartość siarki – 0,76%,

— zawartość popiołu – 10,21%,

— wilgotność – 53%.

Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, iż

przedstawione wyjaśnienia i informacje uznane zo-

staną z satysfakcjonujące.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie promowania przez

promowania przez Ministerstwo Spraw Zagranicz-

nych antypolskiej książki pt. „Inferno of Choices:

w mediach.

Cytaty właściwie nie odnoszą się do

książki, a do opinii na jej temat.

„Inferno of Choices”

jest w całości poświęcona kontekstowi historycznemu

miach polskich.

Podstawową jej część stanowią cał-

kowicie pominięte w interpelacji dokumenty zarówno

Polskiego Państwa Podziemnego, rządu londyńskie-

go, jak i okupacyjnych władz niemieckich.

Często są

skim.

Zamieszczone w drugiej części książki mate-

riały wybitnych polskich historyków okresu okupacji

w Polsce przede wszystkim skupiają się na pokazaniu

historycznego kontekstu Zagłady: polityki okupanta

wobec ludności polskiej, uwarunkowań ekonomicz-

staw Polaków.

swojej pamięci zbiorowej, w ten sposób buduje pod-

147

publikacji jest sam jej tytuł: uwypukla aspekt prze-

rażających okoliczności, w jakich znalazły się zarów-

no osoby szukające pomocy, jak i poproszone o jej

udzielenie.

Książka jest tylko jednym z elementów znacznie

szerszej koncepcji działań MSZ na polu odkłamywa-

nia historii i promowania pięknych kart naszych

dziejów.

Resort spraw zagranicznych od lat używa

szerokiej gamy instrumentów.

Wydawaliśmy liczne

publikacje o Polakach ratujących Żydów, np. broszu-

ry o Irenie Sendlerowej (w pięciu wersjach języko-

wych) i o Janie Karskim.

Współﬁnansowaliśmyisze-

roko promowaliśmy ﬁlmoIrenieSendlerowejoraz

zainicjowaliśmy międzynarodową akcję pisania li-

tury do Pokojowej Nagrody Nobla.

Przygotowywane

są dalsze publikacje, np. o Henryku Sławiku – „pol-

skim Wallenbergu”.

tekście.

Znaczącą rolę odegra Muzeum Historii Ży-

dów Polskich, jako „muzeum życia”.

Jego otwarcie

Dopiero w tym kontekście widzieć trzeba publika-

cję „Inferno of Choices”.

Potrzeba prezentowania

stępować w sytuacji, kiedy musimy odwołać się rów-

w przypadku dyskursu o II wojnie światowej i Holokau-

ście jest nieuniknione.

Bez ich poruszenia prezentacja

Po powyższych wyjaśnieniach poniżej przedsta-

wiam odpowiedzi na szczegółowe pytania zawarte

w interpelacji:

2.

Resort nie zajmuje stanowiska wobec poszcze-

gólnych tez autorów, których teksty zostały zamiesz-

czone w „Inferno of Choices”.

W opinii MSZ dobór

materiałów jest obiektywny i reprezentatywny.

Na

szczególną uwagę zasługują dokumenty historyczne

pominięte w interpelacji.

Znaczny ciężar argumen-

tacji, jaką niesie ze sobą książka, spoczywa właśnie

na dokumentach, które obrazują „infernalność” wa-

runków, w jakich Polacy podejmowali decyzje doty-

czące ratowania Żydów.

Eksperci dokonujący wyboru

materiałów kierowali się założeniem, że tylko zebra-

nie dokumentów oraz tekstów będących interpreta-

cjami historyków może posłużyć jako punkt odnie-

sienia do dyskusji dla osób spoza Polski, przy czym

unikanie zagadnień trudnych odebrane byłoby jako

próba ich zatajenia, a zatem książkę traktowano by

jako przykład propagandy.

Jej pozytywne oddziały-

wanie wizerunkowe byłoby więc znikome.

3.

Zamieszczenie wersji elektronicznej książki na

portalach polskich placówek dyplomatycznych nie

czyni z niej wizytówki.

Jest ona materiałem, z które-

go można swobodnie korzystać.

Na portalach na-

szych placówek dostępne są również materiały doty-

czące roli Polaków w II wojnie światowej, rotmistrza

Pileckiego, promowana jest akcja „Against Polish

Camps” oraz Rok Korczakowski, zamieszczone są

także informacje dla zwiedzających i przedsiębior-

ców.

Warto dostrzegać cały obraz, nie zaś niewielką

tylko jego część.

4.

Książka nie przyczyni się do utrwalenia stereo-

typu Polaka antysemity.

Raczej pokaże dojrzałość

polskiego społeczeństwa, które ma odwagę dyskuto-

wać nawet o ciemnych kartach swej historii, w tym

o niegodnych czynach popełnionych przez pewną,

wcale nieprzytłaczającą, część swych obywateli.

Obecność tego wydania w światowym dyskursie do-

tyczącym Zagłady jest rzeczą nad wyraz potrzebną

i pozytywną.

Osoby zainteresowane wojennymi losa-

mi Polaków i Żydów, sięgając po „Inferno of Choices”,

poszerzą swoją wiedzę m.in. o problematykę kosztów

utrzymania podczas II wojny światowej, dowiedzą się

o konsekwencjach ukrywania Żydów, pomocy świad-

czonej przez organizacje i osoby indywidualne, reak-

cji Polskiego Państwa Podziemnego na zagładę Ży-

dów oraz na przypadki negatywnych zachowań ro-

daków.

Lepiej będzie, jeśli zagraniczny czytelnik

wiedzę na temat okupowanej Polski czerpał będzie

z „Inferno of Choices” niż z publikacji, w których

mowa jest wyłącznie o zjawiskach negatywnych (np.

J. T. Grossa).

Aby jednak pan poseł nie pozostał w przekonaniu,

że publikacja wpływa na pogorszenie wizerunku Pol-

ski za granicą, proponuję lekturę jednej z przychyl-

świata, od Australii czy Japonii po USA, Kanadę

Rogera Pulversa pod wielce wymownym tytułem „Ri-

time Poland” („Prawość i sprawiedliwość przeziera

We-

dług tego autora jest to „doskonała książka, która

największych ﬁlosemitów”.

Cowięcej,recenzowanie

„Inferno of Choices” traktuje jako asumpt do zdys-

kredytowania hasła „polskie obozy”: „Niektórzy lu-

dzie posuwają się nawet tak daleko, że używają okre-

ślenia »polskie obozy koncentracyjne« dla obozów,

*

)

148

by obóz koncentracyjny w Guantanamo nazwać »ku-

bańskim«”.

Autor recenzji podkreśla, że wg nauko-

wych badań ok. 300 tys. Polaków pomagało podczas

ja także wątków bolesnych, jak np. szmalcownictwo,

śla, że „Książka opisuje wiele przypadków altruizmu

i zwyczajnej ludzkiej przyzwoitości, pomimo maka-

brycznych okoliczności”.

W opinii recenzenta „Infer-

no of Choices” prezentuje historię w prawdziwym

świetle zarówno haniebnych wydarzeń, jak i podno-

szących na duchu aktów heroizmu.

„Książka ta nie

i najważniejszych stosunkach mieszkańców dawnej

wiedliwy” (zał. 2).*

)

„Inferno of Choices” u zagranicznego odbiorcy.

Co

więcej, wedle posiadanej przez MSZ wiedzy dotych-

narodowych wysuwany przez co bardziej skrajnych

5.

Zadaniem MSZ RP nie jest rozliczanie resortów

spraw zagranicznych innych krajów z form promo-

wania przez nie wiedzy historycznej.

Promując „In-

ferno of Choices”, pokazujemy, że Polska nie musi się

wstydzić swej historii.

Prezentowanie naszej historii

w całej jej złożoności nie wyklucza dumy z bycia Po-

lakiem.

Tym kieruje się MSZ, udostępniając tę pozy-

cję zagranicznemu odbiorcy.

W załączeniu przesyłam przykładowe recenzje

polskie i obcojęzyczne „Inferno of Choices”.*

)

w sprawie niepokojącej sytuacji

nieniem przez prezesa Rady Ministrów ministra pra-

cy i polityki społecznej do udzielenia, w porozumieniu

powiedzi na interpelację pana posła Jana Ziobry

w Tarnowie (pismo KPRM z dnia 12 września br.,

znak: DSPA-4810-7947-(1)/12), przekazaną przy pi-

przesyłam następującą informację.

Organem właściwym do zajmowania stanowiska

w kwestiach dotyczących przekształceń własnościo-

wych przedsiębiorstw z udziałem Skarbu Państwa

jest minister skarbu państwa.

Stosownie do udzielo-

nej przez tego ministra informacji – Zakłady Mecha-

niczne „Tarnów” SA (Bumar Żołnierz SA 86,74%,

Bumar sp. z o.o. 2,95%, Skarb Państwa 0,16%), re-

alizując strategię Grupy Bumar zakładającą m.in.

koncentrację działalności spółek Grupy na produkcji

wojskowej z wyłączeniem produkcji cywilnej, w 2009 r.

opracowały plan zakładający zbycie pionu produkcji

cywilnej.

Jako najkorzystniejszy sposób wydzielenia

produkcji cywilnej wybrany został wariant zakłada-

jący utworzenie na bazie wybranych składników ma-

jątku produkcji cywilnej spółki prawa handlowego

i zbycie udziałów na rzecz inwestora branżowego,

który posiada kompetencje produkcyjne i rynki zby-

tu pozwalające na rozwój produkcji cywilnej.

Zainte-

resowanie nabyciem pionu produkcji cywilnej wyra-

ziła brytyjska ﬁrma600GroupPLC,którajestuzna-

nym producentem tokarek i obrabiarek na rynku

światowym.

W dniu 15 lipca 2010 r.

Zakłady Mecha-

niczne „Tarnów” SA utworzyły spółkę z ograniczoną

odpowiedzialnością pod ﬁrmąNewCo,którejkapitał

zakładowy wynosił 5000 zł.

Następnie 2 listopada

2010 r. kapitał zakładowy NewCo sp. z o.o. został

podwyższony do kwoty 6 808 000 zł, a udziały w nim

zostały objęte przez Zakłady Mechaniczne „Tarnów”

SA w zamian za wniesienie wybranych składników

majątku pionu produkcji cywilnej.

W tym samym

dniu zawarta została umowa dotycząca sprzedaży

100% udziałów w NewCo sp. z o.o. przez Zakłady Me-

chaniczne „Tarnów” SA na rzecz ﬁrmy600Group

PLC.

Nowy właściciel podjął decyzję o zmianie na-

zwy spółki na Fabryka Maszyn „Tarnów” sp. z o.o.

Jak podkreślił minister skarbu państwa – wszel-

kie decyzje dotyczące zmian własnościowych pionu

produkcji cywilnej Zakładów Mechanicznych „Tar-

nów” SA były opiniowane przez Radę Nadzorczą i za-

twierdzane przez zgromadzenie akcjonariuszy, *

)

149

a w kwestiach pracowniczych i socjalnych uzgadnia-

ne z działającymi w spółce organizacjami związko-

wymi.

Natomiast od dnia zbycia (02.

11.

2010 r.)

Za-

kłady Mechaniczne „Tarnów” SA nie mają wpływu

FMT sp. z o.o. (spółka ta funkcjonuje jako odrębny

podmiot gospodarczy).

Odnośnie do postawionego w interpelacji pytania,

czy obecnie naruszane są prawa pracowników Fabry-

ki Maszyn w Tarnowie, pragnę podkreślić, że w obec-

nym stanie prawnym minister pracy i polityki spo-

łecznej nie dysponuje instrumentami prawnymi

umożliwiającymi bezpośrednie oddziaływanie na sto-

sowanie prawa pracy przez pracodawców, a co za tym

idzie, nie posiada danych, które pozwalałyby odpo-

wiedzieć na to pytanie.

W związku z powyższym

w dniu 20 września br. wystąpiłem o przesłanie nie-

zbędnych informacji w tym zakresie do głównego in-

spektora pracy; odpowiedź na ww. pytanie zostanie

przesłana na ręce Pani Marszałek niezwłocznie po

ich otrzymaniu.

Należy bowiem zaznaczyć, że organem ustawowo

jest Państwowa Inspekcja Pracy, która podlega Sej-

ustawą, sprawuje Rada Ochrony Pracy.

Inspekcja ta

została wyposażona w odpowiednie uprawnienia

nych z nadzorem i kontrolą, a także egzekwowanie

przestrzegania przez pracodawców obowiązujących

przepisów prawa.

Do uprawnień tych należą m.in.

kontrolowanego podmiotu, żądania informacji w spra-

wach objętych kontrolą, przedłożenia dokumentów

związanych z zatrudnianiem pracowników lub osób

świadczących pracę na innej podstawie niż stosunek

pracy, wydawania nakazów usunięcia stwierdzonych

naruszeń prawa, nakładania grzywny w drodze man-

datu karnego oraz prawo udziału w postępowaniu

cownika w charakterze oskarżyciela publicznego.

W szczególnie drastycznych przypadkach naru-

szenie przez pracodawcę praw pracowniczych może

zostać uznane za przestępstwo.

Zgodnie bowiem

z art. 218 § 1 Kodeksu karnego kto, wykonując czyn-

czeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza

lat 2.

W takich sprawach czynności podejmuje pro-

kurator.

Mając na uwadze możliwość wystąpienia takiej

sytuacji w przypadku pracowników FMT, wystąpi-

łem do prokuratora generalnego z prośbą o przeka-

zanie informacji o ewentualnych działaniach podję-

tych w ich sprawie przez prokuraturę.

W przesłanej

odpowiedzi prokurator generalny poinformował, iż

w dniu 21 sierpnia 2012 r. do Prokuratury General-

nej wpłynął (przekazany za pośrednictwem Między-

zakładowej Organizacji Związkowej NSZZ „Solidar-

ność” przy Zakładach Mechanicznych „Tarnów” SA)

apel pracowników Fabryki Maszyn „Tarnów” w Tar-

nowie” z dnia 16 sierpnia 2012 r., w którym wskaza-

no, iż 10 sierpnia br. pracownicy ww. fabryki, przy-

chodząc rano do pracy, zastali w drzwiach zakładu

kartkę z informacją, że od tego dnia fabryka jest nie-

czynna i nie zostali przez ochronę obiektu wpuszcze-

ni na teren zakładu.

Pracownicy, którzy również w kolejnych dniach

zastali zamknięty zakład, nie znając swojej sytuacji

prawnej, zwrócili się z prośbą o zbadanie sytuacji

prawnej, w jakiej się znaleźli, i ustalenie, czy nie jest

ona wynikiem przestępstwa lub naruszenia prawa

przez kierownictwo zakładu oraz o podjęcie stosow-

nych działań.

Pismo powyższe zostało przekazane przy piśmie

Departamentu Postępowania Przygotowawczego

Prokuratury Generalnej z dnia 28 sierpnia 2012 r.

do Prokuratury Okręgowej w Tarnowie celem podję-

cia – w ramach posiadanych uprawnień – stosownych

działań w tej sprawie.

Prokuratura Okręgowa w Tarnowie otrzymała

wzmiankowane pismo w dniu 3 września br., a na-

stępnie pismem z dnia 5 września 2012 r. poinformo-

wała autora korespondencji, tj. Międzyzakładową

Organizację Związkową NSZZ „Solidarność” przy

Zakładach Mechanicznych „Tarnów” SA, że w Pro-

kuraturze Rejonowej w Tarnowie w dniu 22 sierpnia

2012 r. – pod sygnaturą 4 Ds 115/12 – zarejestrowano

postępowanie sprawdzające w sprawie uporczywego

praw pracowników Fabryki Maszyn „Tarnów” sp.

z o.o. (ul. Kochanowskiego 30) w Tarnowie, wynika-

jących z ubezpieczenia społecznego poprzez nieodpro-

wadzanie należnych składek na ubezpieczenie spo-

łeczne, tj. o przestępstwo z art. 218 § 1a K.k.

towej sprawie Komenda Miejska Policji w Tarnowie

wszczęła dochodzenie w zakresie naruszenia praw

pracowniczych w okresie od lutego 2012 r. do czerw-

ca 2012 r. w spółce Fabryka Maszyn „Tarnów” z sie-

dzibą w Tarnowie poprzez nieodprowadzanie obo-

wiązkowych składek do Zakładu Ubezpieczeń Spo-

łecznych w Tarnowie, w tym na Fundusz Ubezpie-

czeń Społecznych w kwocie 996 963,23 zł, Fundusz

Ubezpieczenia Zdrowotnego w kwocie 253 215,54 zł,

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych w kwocie 80 462,64 zł, tj. o prze-

stępstwo z art. 218 § 1a K.k.

Powyższe postępowanie aktualnie pozostaje w toku

i zostało objęte zwierzchnim nadzorem służbowym

Prokuratury Okręgowej w Tarnowie – pod sygnatu-

rą I Dsn 40/12/T.

W sprawie tej wykonywane są czyn-

ności procesowe, w tym przesłuchania świadków,

których wyniki na obecnym etapie nie dały podstaw

150

do przedstawienia komukolwiek zarzutu popełnienia

przestępstwa.

W toku tego postępowania będą wyja-

śniane wszystkie ewentualne naruszenia praw pracow-

niczych w Fabryce Maszyn „Tarnów” w Tarnowie.

Ponadto poinformowano wskazaną organizację

związkową, iż niezależnie od postępowania karnego

korespondencja z dnia 16 sierpnia 2012 r. analizowa-

na jest także pod kątem zasadności podjęcia działań

pozakarnych w związku ze zgłoszonymi zaniedba-

niami zakładu pracy i naruszeniami interesu pra-

cowników.

Z tego powodu sprawę zarejestrowano

również pod sygnaturą II Pc 106/12 Prokuratury

Okręgowej w Tarnowie.

W Prokuraturze Okręgowej w Tarnowie realizo-

wano czynności w ramach działań pozakarnych do-

tyczących zgłoszenia udziału przez prokuratora do

ewentualnych postępowań z pozwów ze stosunku

pracy zainicjowanych przez pracowników Fabryki

Maszyn „Tarnów”.

W efekcie prowadzonych czynności ustalono, iż ża-

den z pracowników tej fabryki nie złożył pozwu do Sądu

Rejonowego Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecz-

nych w Tarnowie, a nadto w wyniku przesłuchania

przewodniczącego Międzyzakładowej Organizacji

Związkowej NSZZ „Solidarność” przy Zakładach Me-

chanicznych Tarnów SA ustalono, że wobec podjęcia

w dniu 11 września 2012 r. przez wszystkich pracow-

ników pracy na tych samych stanowiskach z takim sa-

mym wynagrodzeniem i niewypowiedzenia (jak dotąd)

umowy o pracę żadnemu z pracowników pracownicy

tej fabryki nie będą składać takich pozwów.

spraw zawisłych z powództw pracowników przed są-

dem pracy, uznano, iż brak jest podstaw do kontynu-

owania czynności pozakarnych przez prokuratora

w sprawie o sygnaturze II Pc 106/12.

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

cji w polskich placówkach dyplomatycznych uprzej-

mie informuję.

pamięci zbiorowej oraz tożsamości i w ten sposób bu-

duje podstawy wiarygodnego i rzetelnego dialogu

w środowiskach naukowych dyskurs.

Kluczem do

zrozumienia jest sam jej tytuł: uwypukla aspekt

„Inferno of Choices” jest tylko jednym z elemen-

odkłamywania historii i promowania pięknych kart

broszury o Irenie Sendlerowej (w trzech wersjach ję-

zykowych) i o Janie Karskim.

Współﬁnansowaliśmy

i szeroko promowaliśmy ﬁlm o Irenie Sendlerowej

oraz zainicjowaliśmy międzynarodową akcję pisania

151

Dopiero w tym kontekście należy postrzegać publi-

kację „Inferno of Choices”.

Potrzeba prezentowania

1.

W opinii MSZ dobór materiałów jest obiektyw-

ny i reprezentatywny.

Książka wpisuje się w debatę

publiczną, której celem jest ukazanie prawdziwego

obrazu postaw Polaków wobec Żydów podczas II woj-

ny światowej.

Na szczególną uwagę zasługują dołą-

czone dokumenty historyczne, pominięte w interpe-

lacji.

Na nich właśnie spoczywa znaczny ciężar argu-

mentacji, pokazują bowiem infernalność warunków,

w jakich Polacy podejmowali decyzje dotyczące rato-

wania Żydów.

Eksperci dokonujący wyboru materia-

łów kierowali się założeniem, że tylko zebranie doku-

mentów oraz tekstów będących interpretacjami hi-

storyków może posłużyć jako punkt odniesienia do

kład propagandy.

Jej pozytywne oddziaływanie wi-

zerunkowe byłoby więc znikome.

2.

Nie jest prawdą, jakoby „Inferno of Choices”

„szkalowała dobre imię Polski i Polaków”, jak pan

poseł sugeruje.

Pokazuje ona dojrzałość polskiego

społeczeństwa, które ma odwagę dyskutować na-

godnych czynach popełnionych przez pewną, wca-

le nieprzytłaczającą, część obywateli.

Obecność tej

publikacji w światowym dyskursie dotyczącym Za-

głady jest rzeczą nad wyraz potrzebną i pozytyw-

ną.

Osoby zainteresowane wojennymi losami Pola-

ków i Żydów, sięgając po tę książkę, poszerzą swo-

ją wiedzę m.in. o problematykę kosztów utrzyma-

nia podczas II wojny światowej, dowiedzą się

świadczonej przez organizacje i osoby indywidual-

ne, reakcji Polskiego Państwa Podziemnego na za-

gładę Żydów oraz na przypadki negatywnych za-

chowań rodaków.

Lepiej będzie, jeśli zagraniczny

czytelnik czerpał będzie wiedzę na temat okupo-

wanej Polski z „Inferno of Choices” niż z publika-

wyłącznie pozytywnej roli Polaków w II wojnie

światowej, postaci Jan Karskiego, rotmistrza Pi-

leckiego; promowana jest akcja „Against Polish

Camps” oraz Rok Korczakowski.

W przyszłości pla-

nowane są również inne działania promujące bo-

haterstwo Polaków podczas II wojny światowej.

że „Inferno of Choices” wpływa na pogorszenie wize-

runku Polski za granicą, proponuję lekturę jednej

nych częściach świata, m.in. w Australii, Japonii,

USA, Kanadzie i Europie.

Oto fragmenty niezwykle

mownym tytułem „Right and justice shine through

leko, że używają określenia”polskie obozy koncentra-

cyjne”dla obozów, które znajdowały się na tym tery-

torium.

To tak, jakby obóz koncentracyjny w Guan-

tanamo nazwać »kubańskim«”.

Autor recenzji pod-

kreśla, że wg naukowych badań podczas wojny Ży-

dom pomagało ok. 300 tys. Polaków, za co groziła im

dów.

Jednak podkreśla, że „książka opisuje wiele

Warto również przytoczyć opinię jednego z wybit-

Zdzisława Macha: „Książka”Inferno of Choices”jest,

*

)

152

W załączeniu przesyłam przykładowe recenzje

polskie i obcojęzyczne książki „Inferno of Cho-

ices”.*

)

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

słaną przez ministra spraw wewnętrznych przy piśmie

z dnia 18 września 2012 r. (sygn.

BMP-0714-2-27/

2012/AD/MKa i BMP-0713-7-42/2012/MKa) interpe-

nowych dla Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wod-

nej (SPS-023-8369/12) uprzejmie informuję, że na

wniosek ministra środowiska w 2011 r. z rezerwy ce-

lowej na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk

żywiołowych przyznane zostały środki w kwocie

15 mln zł dla Instytutu Meteorologii i Gospodarki

Wodnej na kontynuację procesu odtwarzania majątku

państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej

(PSHM).

W ramach tych środków realizowana była

m.in. wymiana środków transportu dla PSHM w ilo-

ści 12 sztuk.

Wyżej wymienione środki (15 mln zł)

przekazane zostały do budżetu ministra środowiska,

który został ich faktycznym dysponentem.

Z ustaleń i z danych Ministerstwa Administracji

i Cyfryzacji wynika, iż ﬂota 100 samochodów dla

PSHM została zakupiona w 2001 r. w ramach realizo-

wanego wówczas projektu usuwania skutków powodzi

z 1997 r.

Po 10 latach użytkowania przebiegi tych po-

jazdów wynoszą 200 000 km, a niektórych 300 000 km.

Spowodowało to duże wyeksploatowanie generujące

znaczące koszty obsługi remontowej ze względu na

zwiększoną ilość awarii.

Zakupione nowe samochody,

będąc w okresie gwarancyjnym, nie generują kosz-

tów poza zwykłą eksploatacją.

Są one przeznaczone

dla ekip serwisowych PSHM, które dojeżdżają do

wszystkich stacji pomiarowych, w tym stacji położo-

nych w terenach zalewowych, a także dla ekip pomia-

rowych PSHM wykonujących pomiary hydrome-

tryczne na rzekach.

Samochody terenowe użytkowa-

ne są na drogach twardych, gruntowych, bezdroż-

nych i w korytach rzek.

Z tego względu muszą być

odpowiednio przystosowane do poruszania się w trud-

nych warunkach terenowych np. brodzenia w kory-

tach rzek, poruszania się na podmokłych terenach,

pokonywania wzniesień (m.in. napęd 4x4, wyciągar-

ka) i muszą zapewniać bezpieczny transport (holo-

wanie) środków transportu wodnego (łodzie, ponto-

ny) i aparatury pomiarowej (ADCP, zestawy mobil-

ne).

Brak odpowiedniej liczby sprawnych samocho-

dów może spowodować, że utrzymanie infrastruktu-

ry pomiarowej PSHM będzie utrudnione, a wiary-

godność pomiarów spadnie do kilku procent.

Na wniosek ministra środowiska w bieżącym roku

przyznane zostały środki w kwocie 10 mln zł na od-

tworzenie majątku państwowej służby hydrologicz-

no-meteorologicznej (PSHM) realizowanego przez

stwowy Instytut Badawczy.

W ramach tych środków

planowane są również dalsze zakupy samochodów

terenowych jako kolejny etap wymiany wyeksploato-

wanego sprzętu, niezbędnego do właściwego funkcjo-

nowania służb państwowej służby hydrologiczno-me-

teorologicznej (PSHM).

Należy zaznaczyć, że środki

rezerwy celowej pn.: Przeciwdziałanie i usuwanie

znaczone na przedsięwzięcia związane z prewencją.

W związku z tym Ministerstwo Administracji i Cy-

fryzacji stoi na stanowisku, iż ﬁnansowaniezakupu

specjalistycznych samochodów dla PSHM jest uza-

sadnione.

Tylko sprawne funkcjonowanie państwo-

wej służby hydrologiczno-meteorologicznej umożli-

wia wczesne ostrzeganie ludności przed ewentual-

nym zagrożeniem powodziowym.

Odnosząc się do sprawy gminy Zator i środków

ﬁnansowychnaodbudowęzniszczonychbrzegówrze-

ki Skawy, uprzejmie informuję, że środki ﬁnansowe

na odbudowę infrastruktury przeciwpowodziowej

przekazywane są na podstawie wniosków ministra

środowiska i wojewodów.

Minister środowiska i wo-

jewodowie przedstawiają listę zadań priorytetowych

do realizacji w danym roku.

W 2011 r. z rezerwy ce-

żywiołowych, na odbudowę infrastruktury przeciw-

powodziowej przekazano dla wojewódzkich zarządów

71 mln zł, a w 2012 r. kwotę 87 mln zł.

Należy pod-

kreślić, iż wybór zadań, które mogą być ﬁnansowane

z tych środków, należy do administratorów tej infra-

struktury.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

)

153

Odpowiedź

podsekretarza stanu

wie promocji książki pt. „Inferno of Choices” uprzej-

mie informuję.

pani poseł nie czytała książki, a jedynie opiera się na

polskiej, uwarunkowań ekonomicznych i społecznych

Idea powstania ”Inferno of Choices” wiązała się

zrozumienia jest sam jej tytuł – uwypukla aspekt

są kolejne publikacje, np. o Henryku Sławiku – pol-

skim Wallenbergu.

zeum Historii Żydów Polskich jako muzeum życia.

blikację „Inferno of Choices”.

Potrzeba prezentowa-

nia przede wszystkim pozytywnych kart polskiej hi-

storii jest oczywista.

Rodzi się jednakowoż pytanie,

jak postępować w sytuacji, kiedy musimy odwołać się

kauście jest nieuniknione.

Bez ich poruszenia pre-

zentacja pozytywów jest niewiarygodna i z góry od-

rzucana.

Po powyższych wyjaśnieniach poniżej przedsta-

w interpelacji.

1.

W opinii MSZ promocja „Inferno of Choices”

nie wpływa na niekorzyść wizerunku Polaków.

Do-

bór materiałów jest obiektywny i reprezentatywny.

wobec Żydów podczas II wojny światowej.

Na szcze-

gólną uwagę zasługują zawarte w niej dokumenty

historyczne, marginalnie potraktowane w interpela-

cji pani poseł.

Na nich właśnie spoczywa znaczny

ciężar argumentacji, pokazują bowiem infernalność

tyczące ratowania Żydów.

Eksperci dokonujący wy-

boru materiałów kierowali się założeniem, że tylko

zebranie dokumentów oraz tekstów będących inter-

pretacjami historyków może posłużyć jako punkt od-

niesienia do dyskusji dla osób spoza Polski.

Przy

czym unikanie zagadnień trudnych odebrane byłoby

ływanie wizerunkowe byłoby więc znikome.

2.

Celem promowania tego wydania jest wprowa-

dzenie do obiegu naukowego literatury anglojęzycz-

nej pozycji, która pokazuje różnorodne postawy lud-

ności polskiej wobec ukrywających się podczas oku-

pacji Żydów.

Obraz, jaki otrzymuje czytelnik sięgają-

cy po tę ksiażkę, jest o wiele bardziej zrównoważony

i odpowiadający prawdzie, niż ma to miejsce w publi-

kacjach J. T. Grossa.

Dlatego prezentowanie publi-

kacji takich jak „Inferno of Choices” leży w interesie

Polski.

wcale nie przytłaczającą część obywateli.

Obecność

154

rzą swoją wiedzę m.in. o problematykę kosztów

się o konsekwencjach ukrywania Żydów, o pomocy

świadczonej przez organizacje i osoby indywidualne,

reakcji Polskiego Państwa Podziemnego na zagładę

Żydów oraz na przypadki negatywnych zachowań ro-

dzę na temat okupowanej Polski czerpał będzie

z „Inferno of Choices”, niż z publikacji, w których

ne są materiały dotyczące wyłącznie pozytywnej roli

go, rotmistrza Pileckiego, promowana jest akcja

„Against polish camps” oraz rok korczakowski.

W przyszłości planowane są również inne działania

promujące bohaterstwo Polsków podczas II wojny

światowej.

Aby jednak pani poseł nie pozostała w prze-

konaniu, że „Inferno of Choices” wpływa na pogor-

szenie wizerunku Polski za granicą, proponuję lek-

turę jednej z przychylnych recenzji, jakie ukazały się

m.in. w Australii, Japonii, USA, Kanadzie, czy Eu-

ropie – fragmenty niezwykle wyważonego tekstu Ro-

gera Pulversa, pod wielce wymownym tytułem „Ri-

wartime Poland” (Prawość i sprawiedliwość przezie-

ra przez pryzmat infernum wojny w Polsce). (zał. 1)*

)

Według tego autora, jest to doskonała książka, która

(…) omawia wojenne relacje między Polakami a Ży -

dami w sposób obiektywny i wyczerpujący.

Jak pisze

dziennikarz, Polska zła sława (jako kraju antysemic-

większych ﬁlosemitów.

Cowięcejrecenzowanie„In-

ferno of Choices” traktuje jako asumpt do zdyskre-

dytowania hasła polskie obozy: Niektórzy ludzie po-

suwają się nawet tak daleko, że używają określenia

polskie obozy koncentracyjne dla obozów, które znaj-

koncentracyjny w Guantanamo nazwać kubańskim.

Autor recenzji podkreśla, że wg naukowych badań,

podczas wojny Żydom pomagało ok. 300 tys. Polaków,

suje wiele przypadków altruizmu i zwyczajnej ludzkiej

przyzwoitości pomimo makabrycznych okoliczności.

W opinii recenzenta „Inferno of Choices” prezentuje

dziej podstawowych i najważniejszych stosunkach

)

Taki

granicznego odbiorcy.

Co więcej wedle posiadanej

nicą żadna recenzja, której wydźwięk byłby dla Pol-

ski w najmniejszym stopniu nieprzychylny.

Warto

skich uczonych, kierownika Instytutu Europeistyki

Uniwersytetu Jagiellońskiego, prof. dr. hab. Zdzisła-

wa Macha: Książka „Inferno of Choices” jest w moim

przekonaniu dziełem wybitnym i bardzo potrzebnym,

upowszechniającym ważne treści, a przede wszyst-

kim skłaniającym do przemyśleń o zasadniczym zna-

czeniu.

(…)

Książka ta daje obraz wyważony, mówi

W tym kontekście zarzut zdrady interesów narodo-

wych wysuwany przez co bardziej skrajnych przeciw-

ników politycznych pod adresem MSZ jest absurdal-

ny.

Prawda w całej swej złożoności jest nam potrzeb-

samych jest prawdziwy. (zał. 3)*

)

W załączeniu przesyłam również przykładowe re-

ices”*

)

.

Z wyrazami szacunku

w sprawie dystrybucji środków

śnia 2012 r. przysłaną przy piśmie, znak: SPS-023-

-8417/12, poniżej przedstawiam następujące stano-

wisko w sprawie dopuszczenia do sprzedaży w apte-

kach środków wczesnoporonnych.

Zasady i tryb dopuszczania do obrotu produktów

magań dotyczących jakości, skuteczności i bezpie-

czeństwa ich stosowania oraz warunki obrotu pro-

duktami leczniczymi określa ustawa z dnia 6 wrze-

ustawy w oparciu o wspólnotowe akty prawne okre-

ślają procedury dopuszczenia do obrotu produktów

leczniczych i są zharmonizowane w całej Unii Euro-

pejskiej.

Postępowanie w sprawie dopuszczenia do

obrotu produktów leczniczych prowadzi Urząd Reje-*

)

155

stracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycz-

nych i Produktów Biobójczych.

Organem odpowie-

dzialnym za rejestrację produktów leczniczych jest

prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

zadań prezesa urzędu należy między innymi wyda-

wanie, w drodze decyzji, pozwoleń na dopuszczenie

informacji dotyczących wymaganej dokumentacji

i czynności w procesie dopuszczania do obrotu pro-

duktów leczniczych.

Podstawą decyzji o wydaniu po-

zwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczni-

czego jest jego udowodniona jakość, skuteczność oraz

bezpieczeństwo stosowania.

Każdy podmiot składa-

jący wniosek o dopuszczenie do obrotu produktu lecz-

niczego ma obowiązek przedstawić dokumentację

odnośnie do wyników badań, m.in. farmaceutycz-

nych, nieklinicznych, klinicznych, dokumentującą

jego jakość, bezpieczeństwo i skuteczność, w tym

charakterystykę produktu leczniczego, wzory opako-

wań bezpośrednich i zewnętrznych, ulotkę informa-

cyjną dla pacjenta.

Produkty lecznicze wczesnoporonne stosowane są

w antykoncepcji w przypadkach nagłych, do stoso-

wania po stosunku płciowym bez zastosowania sku-

tecznego zabezpieczenia.

W 2010 r. urząd rejestracji

w procedurze rejestracyjnej produktów leczniczych

wczesnoporonnych podkreślił wymóg pełniejszego

opisu mechanizmu ich działania, mającego przybli-

żyć użytkownikom tego produktu niektóre aspekty

jego działania, powiązane nie tylko z oceną klinicz-

ną, ale również mające znaczenie dla zagadnień

etyczno-moralnych.

Zapis powinien zawierać infor-

mację mówiącą o ryzyku obumarcia zapłodnionej ko-

mórki jajowej w wyniku stosowania ww. produktów.

Ulotka dla pacjenta dołączona do produktu lecznicze-

go powinna zawierać dokładne opisy mechanizmów

działań antykoncepcyjnych produktów.

Dopuszczenie do obrotu środków wczesnoporon-

nych na mocy decyzji prezesa Urzędu Rejestracji Pro-

duktów Biobójczych odbywa się zgodnie z przepisami

ropejskiej.

W przypadku uznania, iż dany produkt

nie spełnia wymogów jakościowych bądź może zagra-

żać zdrowiu pacjenta prezes urzędu odmawia wyda-

nia decyzji dopuszczającej go do obrotu.

Dopuszczając

produkt leczniczy do obrotu, prezes urzędu obiektyw-

nie ocenia, czy dany produkt może zagrażać życiu lub

zdrowiu pacjenta, natomiast ostateczna decyzja za-

stosowania produktu leczniczego dopuszczonego do

obrotu zgodnie z przepisami prawa, uzależniona od

zagadnień etyczno-moralnych czy też indywidual-

nych przekonań, należy do pacjenta.

stały nadzór nad warunkami wytwarzania, jakością

i obrotem produktami leczniczymi w celu zabezpie-

czenia interesu społecznego w zakresie bezpieczeń-

stwa zdrowia i życia ludzi przy stosowaniu produk-

tów leczniczych i wyrobów medycznych znajdujących

się w hurtowniach farmaceutycznych, aptekach,

i placówkach obrotu pozaaptecznego sprawuje Pań-

stwowa Inspekcja Farmaceutyczna.

W przypadku

odpowiada ustalonym dla niego wymaganiom zgod-

nie z przepisami prawa farmaceutycznego organy

inspekcji farmaceutycznej wydają decyzję o wstrzy-

maniu lub wycofaniu z obrotu lub stosowania tego

produktu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(8418)

W związku z interpelacją posła Marka Łapińskie-

go z dnia 20 sierpnia 2012 r., znak: SPS-023-8418/12

w sprawie działań prowadzonych przez RZGW we

Wrocławiu wobec Muzeum Odry FOMT, uprzejmie

przedkładam, co następuje.

Uregulowanie stanu prawnego terenów nad Odrą

oraz plan ożywienia obszarów leżących w bezpośred-

nim sąsiedztwie rzeki doprowadziły do przyjęcia

określonych zasad zagospodarowania terenów nad-

odrzańskich.

Zakładają one, że tereny będące w trwa-

łym zarządzie RZGW, a niezaliczające się do obsza-

rów niezbędnych do realizacji celów statutowych,

które jednak posiadają walory rekreacyjne, należy

– w granicach określonych prawem i zasadą zapew-

nienia bezpieczeństwa użytkownikom rzeki – prze-

kazać inwestorom, którzy mają możliwość ich odpo-

wiedniego zagospodarowania.

Chodzi o podmioty

posiadające odpowiednie plany, projekty, środki ﬁ-

nansowe i potencjał organizacyjno-kadrowy do ich

realizacji.

Na takiej zasadzie zostały przekazane

gminie Wrocław zimowiska barek na Osobowicach

oraz przedstawiona propozycja przekazania Wyspy

Opatowickiej.

W przedmiotowej sprawie RZGW przeprowadziło

szereg konsultacji z władzami Wrocławia i Politech-

niki Wrocławskiej.

Strony uznały, że dla zapewnienia

ładu przestrzennego oraz celem umożliwienia reali-

156

zacji planów zagospodarowania nadbrzeża przy kam-

pusie Politechniki Wrocławskiej konieczne jest zna-

lezienie nowej lokalizacji dla jednostek FOMT.

Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że dla

zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim obiektom

pływającym i korzystającym ze śluzy Szczytniki

obecna lokalizacja muzeum w awanporcie jest nie-

wskazana, bowiem ogranicza możliwości zapewnie-

nia bezpieczeństwa innym jednostkom.

Zagęszczenie

awanportu śluzy stwarza dodatkowe niebezpieczeń-

stwo dla innych jednostek i statków manewrujących

przy wchodzeniu i wychodzeniu ze śluzy, co szczegól-

nie może być istotne w sytuacji występowania nie-

bezpiecznych zjawisk hydrologicznych w rzece.

Po przeanalizowaniu wszystkich uwarunkowań

RZGW we Wrocławiu zaproponowało FOMT inną

atrakcyjną lokalizację w rejonie Kępy Mieszczań-

skiej, również w centrum Wrocławia.

Lokalizacja ta

byłaby dogodna dla gości odwiedzających muzeum,

a jednocześnie zapewniłaby możliwość rozwoju mu-

zeum w przyszłości.

Proponowane rozwiązanie zostało przedstawione

przedstawicielom FOMT i na spotkaniu, które odby-

ło się 11 września br., przyjęta została deklaracja

obustronnej współpracy dla takiego rozwiązania tego

problemu, które będzie satysfakcjonować FOMT.

Obecnie Muzeum Odry nadal będzie cumować w awan-

porcie śluzy Szczytniki do czasu znalezienia alterna-

tywnej, akceptowalnej lokalizacji.

Jednocześnie o wyniku przeprowadzonych roz-

mów przez RZGW z FOMT pan poseł zostanie poin-

formowany odrębnym pismem.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

na rynku farmaceutycznym (8437)

pana Waldemara Andzela, przekazaną ministrowi

zdrowia przy piśmie, sygn.

SPS-023-8437/12, z dnia

nielegalnymi produktami leczniczymi informuję ni-

niejszym, co następuje.

Podniesiony przez pana posła Andzela problem

jest obecnie przedmiotem zaawansowanych prac le-

gislacyjnych w zakresie nowelizacji ustawy z dnia

do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parla-

mentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia

WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego

w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowa-

nych produktów leczniczych do legalnego łańcucha

dystrybucji.

Przedmiotowa nowelizacja konstytuuje sankcje

nieprzewidziane dotychczas w ww. ustawie, tj. po raz

pierwszy wprowadza się w niej przepisy karne zwią-

zane chociażby z fałszowaniem produktów leczni-

czych (do najczęściej fałszowanych produktów lecz-

niczych pozostających w obrocie należą wymienione

przez pana posła Andzela leki na potencję) lub wpro-

wadzaniem do obrotu sfałszowanych produktów lecz-

niczych (sankcjonowane grzywną lub karą pozbawie-

nia wolności do lat pięciu).

W tym kontekście należy

podnieść, iż także niektóre tzw. dopalacze wykazu-

jące działanie farmakologiczne na ustrój (zawierają-

ce np. środki odurzające lub substancje psychotropo-

we) mogą być kwaliﬁkowanejakosfałszowanepro-

dukty lecznicze.

Ponadto w omawianym projekcie proponuje się

sankcjonowanie (poprzez karę grzywny, ogranicze-

nia lub pozbawienia wolności do lat 2) m.in. prowa-

dzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych

bez posiadania stosownego zezwolenia na prowadze-

nie apteki lub punktu aptecznego, co dotychczas rów-

nież nie było przedmiotem normowania.

Podnieść należy, że zmieniane lub ustanawiane

przepisy karne stanowią ścisłą konsekwencję mery-

toryczną i przejaw realizacji naczelnego celu dyrek-

tywy 2011/62/UE.

Obecnie procedowane projekty

farmaceutyczne nie mają natomiast na celu zmian

w przepisach karnych, które nie wynikają wprost

z implementowanych dyrektyw 2011/62/UE oraz

2010/84/UE.

Należy mieć wszakże na uwadze, iż przy okazji

Prawo farmaceutyczne, o charakterze nietranspozy-

cyjnym (krajowym), wszelkie argumenty przemawia-

jące za zaostrzeniem sankcjonowania nielegalnego

obrotu produktami leczniczymi będą przedmiotem

pogłębionej analizy.

Odnosząc się natomiast do kategorii produktów

wymienionych w interpelacji pana posła Andzela,

mających być przedmiotem narastającego nielegal-

nego obrotu (w tym w formie sprzedaży wysyłkowej),

należy nadmienić, iż zgodnie z art. 68 ust. 3 ustawy

puszcza się sprzedaż wysyłkową produktów leczni-

czych, niemniej obarczoną koniecznością łącznego

spełnienia następujących przesłanek:

1) sprzedaż tą prowadzi wyłącznie apteka ogólno-

dostępna lub punkt apteczny;

2) produkt posiada status leku wydawanego bez

przepisu lekarza;

157

3) sprzedaż odbywa się zgodnie z przepisami roz-

w sprawie wysyłkowej sprzedaży produktów leczni-

czych wydawanych bez przepisu lekarza (Dz. U. Nr 60,

poz. 374).

W tym kontekście należy stwierdzić, iż wymienio-

ne w interpelacji pana posła Andzela suplementy die-

ty (które głównie stanowią środki na odchudzanie)

wyłączone są z przepisów ww. ustawy, traktujących

o obostrzeniach dotyczących sprzedaży wysyłkowej

produktów leczniczych.

W zakresie wymienionych w interpelacji sterydów

anabolicznych, należy mieć na uwadze, że produkty

tej kategorii sprowadzane są głównie spoza teryto-

rium Unii Europejskiej/EOG, a ich nielegalny import

i obrót nimi jest również sankcjonowany karnie.

Z kolei co do nielegalnego obrotu produktami lecz-

niczymi dostępnymi na receptę (w tym lekami refun-

dowanymi) należy ocenić, iż niewątpliwie proceder

ten stanowi po części pokłosie zjawiska preskrypcji

nieuzasadnionej względami medycznymi.

W tym

122, poz. 696, z późn. zm.), w pierwotnym brzmieniu

art. 48 ust. 8 i 9, wiązała fakt preskrypcji nieuzasad-

nionej względami medycznymi z konsekwencjami

ﬁnansowymiosobyuprawnionej(lekarza),comiało

wymiar nie tylko ﬁnansowy,związanyzoszczędno-

ściami i racjonalizacją wydatków narodowego płat-

nika, ale również niosący wymierne korzyści w za-

kresie ograniczenia nielegalnej dystrybucji produk-

tów leczniczych na poziomie pacjent–pacjent.

Należy zatem przypomnieć, iż w konsekwencji żą-

dań środowiska lekarskiego parlament Rzeczypospo-

litej Polskiej przyjął w styczniu bieżącego roku w try-

bie pilnym nowelizację przywołanego powyżej prze-

pisu.

Z kolei w odniesieniu do substancji chemicznych,

które od 2010 r. były przedmiotem obrotu handlowe-

go w sklepach z tzw. dopalaczami, a w ostatnim cza-

sie również obrotu prowadzonego przez Internet pod

postacią produktów kolekcjonerskich, należy pod-

nieść, iż problematyka ta jest przedmiotem projektu

manii, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

oraz ustawy o odpadach, który pozostawał w uzgod-

nieniach międzyresortowych oraz konsultacjach z part-

nerami społecznymi pomiędzy 17 września a 8 paź-

dziernika 2012 r.

Projekt ten poszerza listę substancji kontrolowa-

nych o kolejne 24 nowe substancje psychoaktywne,

których obecność stwierdzono ostatnio w produktach

oferowanych w sklepach z dopalaczami, po ich prze-

padaniu przez Narodowy Instytut Leków oraz Insty-

tut Ekspertyz Sądowych w Krakowie.

Próby te wy-

kazały wysoki potencjał uzależniający badanych sub-

stancji, oddziaływanie na ośrodkowy układ nerwowy,

powodowanie zaburzeń psychicznych, zaburzeń za-

chowania oraz stwarzanie zagrożenia dla życia lub

zdrowia osób przyjmujących te substancje oraz osób

trzecich.

Ponadto na zlecenie Rady ds. Przeciwdziałania

Narkomanii została opracowana ekspertyza Katedry

twierdziła konieczność objęcia kontrolą ustawową

niektórych:

1) syntetycznych kanabinoidów;

2) pochodnych katynonu;

3) pochodnych piperazyny;

4) analogów kokainy;

5) innych substancji chemicznych.

W konkluzji należy dodać, iż ww. nowelizacja

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zmianą

obszerną, obejmująca ww. aspekty, jest też komplek-

sowo opisana w uzasadnieniu do tegoż projektu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

SPS-023-8471/12, interpelacją posła Stefana Strzał-

kowskiego w sprawie zakładania i prowadzenia

tów i radiestetów uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

Listę wszystkich zawodów występujących na ryn-

ku pracy w Polsce określa rozporządzenie ministra

hierarchicznie usystematyzowanym zbiorem zawo-

dów i specjalności występujących na rynku pracy.

i nazwy.

Ministrem właściwym dla tej klasyﬁkacji

jest minister właściwy do spraw pracy.

Powyższe roz-

porządzenie uwzględnia bioenergoterapeutę w ra-

mach grupy 3 – technicy i inny średni personel,

w grupie 3230 – praktykujący niekonwencjonalne lub

158

komplementarne metody terapii, natomiast radieste-

tę w ramach grupy 5 – pracownicy usług i sprzedaży,

w grupie 5169 – pracownicy usług osobistych gdzie

indziej niesklasyﬁkowani.

W ramach występujących na rynku pracy zawo-

dów prowadzona jest odrębna klasyﬁkacjazawodów

szkolnictwa zawodowego określona w rozporządze-

zawodowego (Dz. U. Nr 7).

Klasyﬁkacja zawodów

szkolnictwa zawodowego obejmuje zawody, typy szkół

kształcenie, oraz wskazuje ministrów, na których

wniosek zawody zostały wprowadzone do klasyﬁka-

cji.

Klasyﬁkacjawskazujetakżeokreskształcenia

w zasadniczej szkole zawodowej i szkole policealnej,

w tym skrócony okres kształcenia w szkole policeal-

nej na podbudowie określonego proﬁlukształcenia

ogólnozawodowego w liceum proﬁlowanym.

Mini-

strem właściwym dla tej klasyﬁkacji jest minister

nie obejmuje usług świadczonych przez bioenergote-

rapeutów i radiestetów.

Podstawy programowe kształcenia w poszczegól-

nych zawodach określone są w aktach wykonawczych

Podstawowym aktem prawnym określającym

kwestie zasad uznawania kwaliﬁkacjizawodowych

uznawania kwaliﬁkacjizawodowychnabytychwpań-

stwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U.

Nr 63, poz. 394).

Ustawa ta jest aktem prawnym im-

plementującym dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu

regulowanym jest zespół czynności zawodowych, któ-

rych wykonywanie jest uzależnione od spełnienia

wymagań kwaliﬁkacyjnychiwarunkówokreślonych

w odrębnych polskich przepisach.

Natomiast przez

kwaliﬁkacjedowykonywaniazawoduregulowanego

ustawa rozumie wymogi określone przepisami regu-

lacyjnymi, od których spełnienia jest uzależnione

wykonywanie zawodu (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy).

wym do wydawania decyzji w sprawie uznania kwa-

liﬁkacjidowykonywaniawRzeczypospolitejPolskiej

zawodu regulowanego albo działalności jest organ

wi, iż minister właściwy do spraw szkolnictwa wyż-

szego koordynuje uznawanie kwaliﬁkacjiwzawodach

regulowanych i działalnościach.

Kompetencyjne dookreślenie systemu uznawania

kwaliﬁkacjizawodowychznajdujesięwustawieodzia-

łach administracji rządowej, która w art. 4a ust. 1

stanowi, iż minister kierujący działem administracji

liﬁkacjiwzawodachregulowanychorazwsprawach

uznawania kwaliﬁkacjidopodejmowanialubwyko-

nywania działalności należących do tego działu.

Podsumowując, poszczególni ministrowie i upo-

ważnione urzędy są właściwi do uznawania kwaliﬁ-

kacji zawodowych w różnych zawodach.

Jako przy-

kład można przywołać zawody bibliotekarza oraz

pracownika dokumentacji i informacji naukowej,

w których kwaliﬁkacjeuznajeministerwłaściwydo

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Jak wynika z powyższego, minister gospodarki nie

jest odpowiedzialny za wszystkie zawody występujące

na rynku pracy w Polsce, bowiem odpowiedzialność

taka jest podzielona pomiędzy wszystkich ministrów

w zakresie zawodów znajdujących się w obrębie okre-

ślonych działów administracji rządowej.

W zakresie kompetencji ministra gospodarki po-

zostają wyłącznie przepisy ustaw ustanawiających

ogólne zasady podejmowania i wykonywania działal-

ności gospodarczej.

Regulację ogólną dla wszystkich rodzajów dzia-

łalności gospodarczej zawiera art. 19 ustawy z dnia

dług którego jeżeli przepisy szczególne nakładają

wodowych przy wykonywaniu określonego rodzaju

wiązany zapewnić, aby czynności w ramach działal-

ności gospodarczej były wykonywane bezpośrednio

Z wykładni tego przepisu wyraźnie wynika, iż

w zasadzie każdy przedsiębiorca może wykonywać

dowolny rodzaj działalności gospodarczej (poza dzia-

łalnością, która wymaga uprzedniego uzyskania kon-

cesji, zezwolenia, licencji, zgody czy też wpisu do re-

jestru działalności regulowanej), ale jeżeli sam nie

posiada stosownych kwaliﬁkacji(uprawnień)zawo-

dowych, powinien zatrudnić osobę z odpowiednimi

kwaliﬁkacjami.

zakresu przedmiotowego rzemiosła, posługując się

jedynie deﬁnicjąnegatywną–wyliczeniemdziałalno-

ści, których nie zalicza się do rzemiosła (art. 2 ust. 4

ustawy).

Według tego przepisu do rzemiosła nie zali-

cza się działalności: handlowej, gastronomicznej,

nych w wykonywaniu wolnych zawodów, usług lecz-

niczych oraz działalności wytwórczej i usługowej ar-

tystów plastyków i fotograﬁków.

Bioenergoterapia i radiestezja są zawodami, które

zdobywa się poprzez zdanie egzaminu czeladniczego

i mistrzowskiego w Ogólnopolskiej Izbie Rzemieślni-

czej Bioenergoterapeutów i Radiestetów.

Rejestr rzemieślników bioenergoterapeutów i ra-

diestetów prowadzi Ogólnopolska Izba Rzemieślnicza

159

Bioenergoterapeutów i Radiestetów przy współpracy

z Federacją Stowarzyszeń Radiestezyjnych, człon-

kiem Rady Branżowej Związku Rzemiosła Polskiego,

na stronie internetowej http://www.rejestr.pl.pl/.

Ogólnopolskie komisje branżowe ZRP pełnią rolę re-

prezentanta środowiska rzemieślniczego w poszcze-

gólnych branżach.

Jedną z takich komisji jest Ogólno-

polska Komisja Bioenergoterapeutów i Radiestetów.

Jak wynika z powyższego, zawody radiestety i bio-

energoterapeuty są kwaliﬁkowanejakozawodyrze-

mieślnicze, a organizacje rzemieślnicze prowadzą

kształcenie i potwierdzają kwaliﬁkacjewtychzawo-

dach.

Wobec tego nie ma potrzeby dokonywania

zmian w przepisach powszechnie obowiązujących

o charakterze ogólnym, jakimi są ustawa o swobodzie

działalności gospodarczej oraz ustawa o rzemiośle,

w celu objęcia regulacją rangi ustawowej przedmio-

towych zawodów.

Należy zaznaczyć, że powołane wy-

żej ustawy, w obecnym brzmieniu, nie zawierają żad-

nych regulacji dotyczących dostępu do wykonywania

jakichkolwiek zawodów, natomiast zawierają wyłącz-

nie normy ogólne dotyczące podejmowania i wykony-

wania działalności gospodarczej oraz zrzeszania się

i podnoszenia kwaliﬁkacjiwrzemiośle.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

na interpelację poseł Marii Zuby

sma, SPS-023-8509/12, dotyczącego interpelacji po-

seł Marii Zuby uprzejmie informuję.

1.

Policja w ramach swoich uprawnień na bieżąco

monitoruje obszar zagrożeń związany z aktywnością

osób zajmujących się działalnością parabankową czy

piramid ﬁnansowych.

Monitorujerównieżinneob-

szary związane z oszustwami o charakterze gospo-

darczym, powiązane z sektorem ﬁnansowym,zwłasz-

cza o charakterze masowym.

Należy zaznaczyć, że

jednostki Policji współpracują z właściwymi miejsco-

wo komórkami organizacyjnymi wywiadu skarbowe-

go na podstawie zawartego w dniu 11 stycznia 2005 r.

porozumienia komendanta głównego Policji i gene-

ralnego inspektora kontroli skarbowej w sprawie

współdziałania Policji i organów kontroli skarbowej

(Dz. Urz.

Nr 4, poz. 15), a także innych porozumień

zawieranych pomiędzy komendantami wojewódzkimi

Policji a dyrektorami właściwych miejscowo urzędów

kontroli skarbowej.

2.

Z danych Policji wynika, że w zakresie zwalcza-

nia przestępczości dotyczącej prowadzenia działalno-

ści parabankowej w formie tzw. piramid ﬁnansowych,

tj. z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 31 stycznia

dzono 101 postępowań przygotowawczych, z czego:

— 38 zakończono skierowaniem aktu oskarżenia;

— 48 zostało umorzonych przez prokuratury wo -

bec braku znamion czynu zabronionego;

— 14 postępowań przygotowawczych jest w toku,

z czego 5 prowadzonych jest wobec podmiotów wid-

niejących na liście ostrzeżeń Komisji Nadzoru Finan-

sowego;

— 1 postępowanie zawieszono.

Prowadzono również 11 czynności sprawdzają-

cych, które zakończono wydaniem postanowień o od-

mowie wszczęcia postępowania wobec braku zna-

mion czynu zabronionego, zatwierdzonych przez pro-

kuratury.

3.

W 2011 r. wszczęto na podstawie art. 304 Ko-

deksu karnego 21 postępowań przygotowawczych,

z czego 13 zakończono skierowaniem aktu oskarżenia.

4.

W stosunku do spółki wymienionej w interpe-

lacji Wydział do Walki z Przestępczością Gospodar-

czą Komendy Miejskiej Policji w Kaliszu prowadził

czynności w sprawach podejrzenia popełnienia prze-

stępstwa oszustwa przy ubieganiu się o pożyczki go-

tówkowe przez klientów oddziału spółki mieszczą-

cym się w Kaliszu.

W pięciu przypadkach przeprowa-

dzono czynności sprawdzające w trybie art. 307 Ko-

deksu postępowania karnego, które zakończyły się

odmową wszczęcia postępowania przygotowawczego

zatwierdzoną przez prokuratora nadzorującego.

W pozostałych dwóch przypadkach wszczęto docho-

dzenia, które umorzono z uwagi na brak znamion

przestępstwa.

Ponadto II Komisariat Policji w Gdań-

sku prowadził czynności sprawdzające w trybie

art. 307 K.p.k. w sprawie oszustwa dokonanego przez

wspomnianą spółkę przy zawarciu umowy pożyczki

gotówkowej.

Postępowanie zakończono wydaniem

postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia wo-

bec braku cech przestępstwa zatwierdzonym przez

prokuraturę.

Obecnie Prokuratura Okręgowa w Lu-

blinie prowadzi śledztwo w sprawie oszustwa doko-

nanego przez pracownika lubelskiego oddziału ww.

spółki przy zawarciu dwóch umów pożyczek gotów-

kowych.

Sprawa jest w toku.

5.

Policja na bieżąco realizuje szeroko zakrojone

działania proﬁlaktyczne skierowane do potencjal-

nych oﬁartegotypuprzestępstw.

Głównymadresa-

tem przedsięwzięć informacyjno-ostrzegawczych są

160

ludzie starsi, jak również osoby nieporadne i znajdu-

jące się w trudnej sytuacji życiowej.

Realizacja ww.

inicjatyw odbywa się przede wszystkim poprzez spo-

tkania z mieszkańcami konkretnych miast, dzielnic,

osiedli, na których policjanci przy wykorzystaniu róż-

nych materiałów dydaktycznych (prezentacje, broszu-

ry, ulotki, artykuły z gazet), przestrzegają przed sy-

tuacjami zagrożenia oraz przypominają o podstawo-

wych zasadach bezpieczeństwa.

Minister

Jacek Cichocki

w sprawie ﬁnansowania zmian miejscowych

(8523)

Mazurek w sprawie ﬁnansowania zmian miejsco-

wych planów zagospodarowania przestrzennego

ważnienia prezesa Rady Ministrów, w porozumieniu

morskiej, uprzejmie informuję, iż z wyjaśnień prze-

kazanych przez ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej wynika, że zgodnie z art. 14

spodarowania przestrzennego jest aktem prawa miej-

scowego, przy czym w myśl art. 87 ust. 2 ustawy

stanowi on akt prawa powszechnie obowiązującego

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

strzennym przewiduje, iż sporządzanie projektu stu-

wy wyłączną kompetencję do uchwalenia studium

i miejscowych planów zagospodarowania przestrzen-

nego posiada rada gminy (miasta).

Podkreślić należy,

przez wójta (burmistrza albo prezydenta miasta) pro-

tów zmian.

„kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej

mowane w tym zakresie powinny uwzględniać zasa-

dy wynikające z ustawy, a także zasady równoważe-

nia interesów wszystkich zainteresowanych podejmo-

wanymi w projekcie dokumentu rozstrzygnięciami,

minimalizowania konﬂiktów przestrzennych oraz

potrzeby realizacji celów publicznych (interesu pu-

blicznego).

mowaniu decyzji planistycznych powinny kierować się

ww. zasadami, oceniając w sposób obiektywny i bez-

stronny potrzeby i możliwości zagospodarowania te-

renów oraz ich przeznaczania na określone cele.

koszty sporządzenia studium i planów miejscowych

obciążają budżet gminy.

Minister transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej poinformował, że do

Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej docierają informacje, z których wynika,

że część gmin próbuje ominąć ww. zasady poprzez

zawieranie umów z inwestorami, którzy w zamian za

uchwalanie dokumentów planistycznych zawierają-

cych pożądane przez nich ustalenia, zobowiązują się

do pokrycia kosztów związanych ze sporządzeniem

planu miejscowego poprzez przekazanie gminie da-

rowizny bądź zapłatę wynagrodzenia bezpośrednio

projektantom planów.

bowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz

nika 2006 r. (sygn. akt IV CSK 172/08), o bycie praw-

nym darowizny decyduje zawsze jej nieodpłatność,

jako istotna przesłanka.

Charakter ten traci świad-

czenie spełnione w celu określonego świadczenia

ekwiwalentnego.

Z powyższego wynika zatem, że

umowa, w której wójt (burmistrz albo prezydent mia-

sta) zobowiązuje się sporządzić plan miejscowy, w za-

mian za zobowiązanie inwestora do przekazania na

rzecz gminy określonej sumy pieniężnej nie jest umo-

wą darowizny.

Ponadto należy mieć na uwadze treść art. 58 § 1

161

Niezależnie od oceny ważności ww. umów, a tak-

że ich zgodności z przepisami regulującymi zarządza-

nie ﬁnansamipublicznymistwierdzićnależy,żeumo-

wy, w których gmina zobowiązuje się do uchwalenia

planu miejscowego posiadającego konkretne ustale-

nia pożądane przez inwestora, który ﬁnansujeuchwa-

lenie tego planu, stałyby w sprzeczności z zasadami

obowiązującymi w procedurze sporządzania aktu

planistycznego.

Wynika to z faktu, iż w procedurze

uchwalania planu miejscowego uczestniczą wszyscy

zainteresowani, poprzez składanie wniosków do pro-

jektu planu (lub studium), uczestniczenia w wyłożeniu

oraz składania uwag do wyłożonego projektu.

planu związane z wyznaczeniem terenów pod lokali-

mogą ulec zmianie − ze względu na wcześniejsze zo-

bowiązanie gminy wobec inwestora − wszystkie

by zostać rozstrzygnięte negatywnie, bez względu na

Organy gminy nie mogą zakładać, że przyjęta

w projekcie studium lub planu decyzja planistyczna

westycji uzyska akceptację społeczną, a także, że na

ostateczny kształt projektu nie będą miały wpływu

opinie i uzgodnienia dokonywane w trakcie sporzą-

dzania projektu studium lub planu, a tylko w takim

głoby zostać zrealizowane.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy „Naruszenie zasad

ność uchwały rady gminy w całości lub części”.

O nieważności uchwały rady gminy orzeka wojewo-

da w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego, na podsta-

z inwestorem dotyczącej uchwalenia studium lub planu

miejscowego zawierającego konkretne, z góry przewi-

dziane, zapisy uznać należy za naruszenie zasad spo-

rządzania studium lub planu miejscowego, o których

winno prowadzić do stwierdzenia ich nieważności.

Z informacji przekazanych przez ministra ﬁnan-

źródeł dochodów własnych gmin, które są ujmowane

w budżetach gmin.

Stosownie natomiast do art. 5

zm.) darowizny zaliczane są do dochodów publicz-

nych.

Dokonanie darowizny na rzecz jednostki samo-

rządu terytorialnego jest zatem dopuszczalne, o ile

zostało dokonane z zachowaniem warunków określo-

nych w przepisach o ﬁnansach publicznych.

Nato-

miast za niedopuszczalne należałoby uznać przyjęcie

przez jednostkę samorządu terytorialnego darowizny

z poleceniem zobowiązującym obdarowanego, np. do

przeznaczenia przedmiotu darowizny na zamianę

miejscowego aktu planistycznego w takim zakresie,

który umożliwiłby darczyńcy umieszczenie w akcie

planistycznym prowadzonej przez niego inwestycji.

Na niedopuszczalność takiego postępowania zwróci-

ła uwagę Regionalna Izba Obrachunkowa w Łodzi

w uchwale z dnia 15 grudnia 2012 r.

(„Orzecznictwo

w Sprawach Samorządowych na rok 2012”, nr 1,

str. 115), badając przypadek, w którym przedsiębior-

ca dokonał na rzecz gminy darowizny z jednocze-

snym poleceniem wskazującym, że podarowane środ-

ki mają zostać przeznaczone na taką zmianę miejsco-

wego planu zagospodarowania przestrzennego, która

umożliwiałaby temu przedsiębiorcy uzyskanie kon-

cesji na prowadzoną działalność na określonych te-

renach.

W ocenie Kolegium RIO w Łodzi darczyńca,

wskazując w umowie darowizny tak skonkretyzowa-

ny cel (na zmianę m.p.z.g. w określonej miejscowości),

wkracza w kompetencje wójta jako organu wykonaw-

czego, do którego należy ocena zasadności przystą-

pienia do zmiany planu, jak również w kompetencje

rady gminy jako organu stanowiącego, uprawnionego

do uchwalenia tej zmiany.

Polecenie takie narusza

ponadto szereg przepisów ustawy o planowaniu i za-

lania aktów planistycznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

sma, SPS-023-8528/12, dotyczącego interpelacji po-

162

1. i 2.

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Służba Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służba Wy-

wiadu Wojskowego nie „zainwestowały” pieniędzy ze

swoich funduszy operacyjnych w Amber Gold.

3. i 4.

Celowość i poprawność wydatkowania środ-

ków z funduszów operacyjnych służb specjalnych

podlega częstym kontrolom, w tym również przez

Najwyższą Izbę Kontroli, a o każdym przypadku nie-

prawidłowości wskazujących na możliwość popełnie-

nia przestępstwa zawiadamiane są właściwe organy

ścigania.

5.

Służby specjalne nie mogą dowolnie gospoda-

rować środkami z ich funduszy operacyjnych.

Zasady

tworzenia funduszu operacyjnego, kwestie związane

z nadzorem oraz kontrolą jego wydatkowania są

szczegółowo regulowane przepisami wewnętrznymi

poszczególnych służb.

6.

Za nadzór nad gospodarką ﬁnansową całego

funduszu operacyjnego służby odpowiada jej szef,

a w stosunku do środków rozdysponowanych przez

szefa właściwym jednostkom organizacyjnym ich kie-

rownicy.

Minister

Jacek Cichocki

smo z dnia 31 sierpnia 2012 r.

(SPS-023-8535/12),

przy którym przekazano interpelację posła Krzysz-

tofa Kłosowskiego w sprawie projektu założeń pro-

następujące informacje.

dynie zmiany, jakie miały zostać wprowadzone do

przedmiotowej ustawy.

Obok instrumentów już funk-

cjonujących na gruncie obecnej ustawy w projekcie

nowej regulacji wprowadzone zostały także rozwią-

zania przewidziane w dyrektywie Parlamentu Euro-

akcjach handlowych.

Ministerstwo Gospodarki utrzy-

mało w ustawie art. 5, w naszej bowiem ocenie prze-

pis ten nie stoi w sprzeczności z implementowaną

dyrektywą, a jako rozwiązanie korzystniejsze dla

wierzyciela mieści się w dyspozycji art. 12 ust. 3 dy-

rektywy.

Pozostawienie tego przepisu jest zgodne

z celem dyrektywy, jakim jest ograniczenie zatorów

płatniczych i dyscyplinowanie stron do stosowania

krótszych terminów umownych.

W odniesieniu do kwestii dookreślenia klauzuli

generalnej rażącej nieuczciwości wobec wierzyciela

w projekcie ustawy określenie to zostało zmodyﬁko-

wane, biorąc pod uwagę terminologię funkcjonującą

na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego.

Ustalenie

zatem w umowie terminu dłuższego niż 60 dni moż-

liwe będzie w sytuacji, gdy strony wyraźnie ustalą

tak w umowie oraz pod warunkiem, że ustalenie to

umowy lub zasadami współżycia społecznego oraz

ściwość towaru lub usługi.

Zwracam ponadto uwagę, że poza podjętymi pra-

cami nad wdrożeniem dyrektywy 2011/7 Minister-

stwo Gospodarki opracowało założenia projektu usta-

9 października 2012 r.) zawierające rozwiązania, któ-

re mają na celu m.in. złagodzenie negatywnych skut-

ków dla ﬁrm,wynikającychzopóźnionychpłatności

od kontrahentów.

W powyższym dokumencie zapro-

ponowano zmianę zasad dotyczących stosowania me-

tody kasowej w zakresie rozliczenia VAT (zapłata

trahenta) przez małych podatników (tj. podatników,

datkowym nie przekroczyła kwoty odpowiadającej

równowartości 1,2 mln euro) poprzez zniesienie obo-

wiązku zapłaty podatku VAT przez małego podatni-

ka rozliczającego się metodą kasową w przypadku

braku otrzymania przez niego płatności za dostar-

czony towar lub wykonaną usługę, jeżeli jego kontra-

podmiot niż podatnik VAT czynny, termin 90-dniowy

180 dni.

Zmiany zawarte w tym zakresie w projekcie

Ministerstwa Gospodarki powinny przyczynić się do

szerszego wykorzystania uprawnienia do płacenia

podatku VAT dopiero po otrzymaniu płatności od

kontrahenta.

Ponadto w celu ułatwienia odzyskania

zapłaconego VAT w sytuacji nieotrzymania płatności

zaproponowano umożliwienie wierzycielowi dokona-

nia korekty podatku należnego wynikającego z nie-

uregulowanej przez kontrahenta faktury w krótszym

lokrotność oraz bez konieczności zawiadamiania

163

Konkretny skrócony termin zostanie określony na

etapie projektu ustawy, po zakończeniu analizy przez

Ministerstwo Finansów.

Obecnie podatnik, który

nie nie otrzymał, może dokonać odpowiedniej korek-

Natomiast dłużnik w przypadku nieuregulowania

faktury będzie zobowiązany do odpowiedniego sko-

rygowania podatku naliczonego.

Ponadto w celu zdy-

scyplinowania potencjalnych dłużników w przyjętych

założeniach zaproponowano wprowadzenie do ustaw

dzie do dokonania korekty kosztów uzyskania przy-

chodów w przypadku nieuregulowania kwoty wyni-

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

szałka Sejmu, znak: SPS-023-8555/12, w sprawie

przesyłam poniższe informacje.

Celem zaproponowanych zmian prawa wynikają-

cych z obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r. usta-

go oraz wyrobów medycznych, zwanej dalej ustawą

o refundacji, jest przekształcenie systemu refundacji

w taki sposób, by w ramach dostępnych publicznych

środków ﬁnansowychodpowiadałonwmożliwienaj-

wyższym stopniu aktualnemu zapotrzebowaniu spo-

łecznemu w zakresie zaopatrzenia w leki, środki spo-

roby medyczne, zwane dalej produktami refundowa-

nymi, w sposób jednoznaczny regulował relacje po-

między podmiotami gospodarczymi tworzącymi ry-

nek krajowy w tym zakresie i jednocześnie całkowicie

odpowiadał wymogom dyrektywy Rady 89/105/EWG

str. 8), zwanej dalej dyrektywą przejrzystości.

Głównym zadaniem systemu refundacyjnego jest

duktów refundowanych.

Pacjenci muszą mieć pew-

ność co do przedmiotu i zakresu gwarancji udzielanej

przez państwo.

Przed wejściem w życie ustawy o re-

fundacji, pomimo istnienia marż i cen urzędowych,

maksymalnych, dostęp na rynku do produktów re-

fundowanych był niezrozumiale różnicowany.

Część

aptek oferowała pacjentom leki po cenie niższej niż

detaliczna cena zbytu (np. tzw. leki za grosz) w ra-

mach różnego rodzaju systemów bonusowych.

Doty-

czyło to przede wszystkim dużych aptek i tzw. aptek

sieciowych, co w konsekwencji prowadziło do nierów-

nego dostępu pacjentów do tańszych leków.

Elemen-

tem tego zjawiska był również system rabatowania

prowadzony przez hurtownie farmaceutyczne.

Róż-

nice te były często uzależnione od wielkości obrotu

prowadzonego przez aptekę, co powodowało, że małe,

rodzinne apteki nie były w stanie sprzedawać pacjen-

tom leków taniej.

Taka praktyka stała w sprzeczności

z ratio legis wprowadzonego systemu refundacyjnego

i podważała zaufanie pacjenta do regulatora syste-

mu.

Godziła ponadto w konstytucyjne uprawnienie

pacjenta to równego dostępu do ochrony zdrowia wy-

rażonej w art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Z zasady tej wynika, że każdemu, niezależnie

od jego statusu prawnego, uwzględniając fakt, iż kon-

stytucja wprowadza szczególną ochronę wobec dzieci,

deszłych w wieku, organy władzy państwowej obo-

wiązane są zapewniać równy dostęp do świadczeń

publicznej służby zdrowia.

Warunki i zakres udzie-

lanych świadczeń określa ustawa z dnia 27 sierpnia

o świadczeniach, która w art. 5 pkt 37 i 40 wyraźnie

wskazuje, iż jednym z rodzajów świadczeń zdrowot-

nych jest podawanie leków, środków spożywczych

bów medycznych, które związane jest nierozerwalnie

z procesem leczenia.

wadzenie mechanizmów eliminujących obszary pa-

togenne, jasne wskazanie ról poszczególnych podmio-

tów w systemie refundacji, określenie ich wzajem-

nych relacji i wskazanie zachowań, które nie mogą

być kontynuowane.

Jednocześnie Ministerstwo Zdrowia pragnie pod-

kreślić, że istnieje zjawisko sprzedaży równoległej,

czyli poza granice kraju.

Sama sprzedaż równoległa

jest legalna, dopuszczona przez prawo UE, jednakże

zaś, zgodnie z zapisami ustawy Prawo Farmaceu-

tyczne, priorytetem jest zabezpieczenie polskiego

rynku, a dopiero ewentualne nadwyżki leków mogą

być sprzedawane poza granice kraju.

Zjawisko sprze-

164

daży poza granice kraju istniało również przed wej-

ściem w życie ustawy refundacyjnej.

Minister zdrowia wspólnie z głównym inspekto-

rem farmaceutycznym prowadzą nadzór nad rynkiem

leków w Polsce.

Do kompetencji inspekcji farmaceu-

tycznej należy między innymi kontrolowanie podmio-

tów zajmujących się wprowadzaniem do obrotu leków,

tj. hurtowni, dystrybutorów oraz aptek, i takie dzia-

łania są prowadzone na terenie całego kraju.

Reakcja Ministerstwa Zdrowia i głównego inspek-

tora farmaceutycznego na niepokojące sygnały z ryn-

ku jest natychmiastowa.

Powyższe działania w opinii Ministerstwa Zdro-

wia spowodują przywrócenie właściwego zachowania

wszystkich podmiotów dystrybuujących leki na ryn-

ku w Polsce.

Jednocześnie należy podkreślić, że Polska jest du-

żym rynkiem leków, gdzie istnieje konkurencyjność

w szczególności dla leków generycznych i w tym ob-

szarze nie istnieje zagrożenie, że leków zacznie bra-

kować.

Natomiast w grupie leków innowacyjnych

możliwe są przejściowe braki na rynku i takie braki

są zauważalne przez Ministerstwo Zdrowia i odpo-

wiednio monitorowane.

Należy także podkreślić fakt,

że przejściowe nieobecności pewnych leków na rynku

prowadzą do pewnych konsekwencji, np. zwiększa się

tendencja pacjentów do robienia zapasów leków, co

również może wpływać na dostępność do pewnych

grup leków.

Należy podkreślić fakt, że Ministerstwo Zdrowia

podjęło współpracę z ﬁrmamiprodukującymileki

w celu wyeliminowania działań prowadzących do

zaburzeń dystrybucji leków na rynek polski, równo-

cześnie podjęto działania zmian legislacyjnych w tym

zakresie.

Z wyrazami najwyższego szacunku

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

(znak: SPS-023-8585/12), uprzejmie przedkładam

kowicza w sprawie monitorowania obrotu tzw. dopa-

laczami w Polsce.

Na wstępie należy zaznaczyć, że intensywne dzia-

łania mające na celu zasadnicze ograniczenie dostę-

pu do tzw. dopalaczy podejmowane są od chwili poja-

wienia się problemu z ich sprzedażą i używaniem.

W latach 2009–2010 wprowadzono trzy nowelizacje

rych podstawowym założeniem było przeciwdziała-

nie zjawisku używania tych środków.

W wyniku

listę substancji objętych kontrolą ustawową o BZP,

JWH-018 oraz 16 roślin

1)

o działaniu psychoaktyw-

nym, co do których zachodziło podejrzenie, że wcho-

dzą w skład tzw. dopalaczy.

W 2010 r. wprowadzono

kolejną nowelizację ustawy

2)

polegającą na dodaniu

do jej załączników mefedronu oraz 9 syntetycznych

kanabinoidów

3)

.

Wprowadzone nowelizacje nie wpłynęły niestety

znacząco na ograniczenie zjawiska.

Według szacun-

ków Ministerstwa Zdrowia w połowie 2010 r. na te-

renie Polski działało ponad 1000 sklepów z tzw. do-

palaczami.

W drugiej połowie 2010 r. odnotowywano

coraz liczniejsze sygnały pochodzące z ośrodków tok-

sykologii i szpitali o zwiększonej liczbie interwencji

medycznych oraz hospitalizacji związanych z dopa-

laczami.

Pod koniec września 2010 r. media donosiły

o przynajmniej kilku ciężkich zatruciach oraz o dwóch

zgonach prawdopodobnie spowodowanych dopalacza-

mi.

Jednocześnie minister zdrowia otrzymywał coraz

więcej informacji od konsultanta krajowego ds. tok-

sykologii klinicznej o narastającej liczbie przypadków

zatruć dopalaczami.

2010 r. główny inspektor sanitarny wydał decyzję

o zamknięciu sklepów, hurtowni oraz miejsc produk-

cji tzw. dopalaczy na podstawie przepisów ustawy

o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

4)

.

W ramach prze-

prowadzonej akcji zamknięto 1378 sklepów z dopala-

czami.

W celu eliminacji doraźnych zagrożeń dla zdrowia

publicznego w trybie przyspieszonym przygotowana

została trzecia systemowa nowelizacja przepisów

nęła na zdecydowany spadek dostępności dopalaczy

oraz istotną redukcję zagrożeń związanych z ich uży-

1)

Argyreia nervosa, Banisteriopsis caapi, Calea zacatechichi,

Catha edulis, Echinopsis pachanoi, Kava kava, Leonotis leonu-

rus, Mimosa tenuiﬂora,Mitragynaspeciosa,Nympheacaerulea,

Peganum harmala, Psychotria viridis, Rivea corymbosa, Salvia

divinorum, Tabernanthe iboga, Trichocereus peruvianus.

2)

ciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 143, poz. 962).

3)

JWH-073, JWH-398, JWH-250, JWH-200, CP 47,497 oraz

homologi C6, C8, C9, HU-210.

4)

165

waniem, przyczyniając się do poprawy bezpieczeń-

stwa społecznego.

Wskazują na to dane krajowego

konsultanta w dziedzinie toksykologii klinicznej oraz

Wydziału Zarządzania Kryzysowego MZ o liczbie za-

truć dopalaczami, zgodnie z którymi:

— w okresie styczeń–wrzesień 2010 r. odnotowa -

no 160 przypadków zatruć dopalaczami,

— w październiku 2010 r.

– 258 przypadków,

— w listopadzie 2010 r.

– 60 przypadków,

— w grudniu 2010 r.

– 21 przypadków,

— w styczniu 2011 r.

– 18 przypadków,

— w lutym 2011 r.

– 9 przypadków,

— w marcu 2011 r.

– 14 przypadków,

— w kwietniu 2011 r.

– 16 przypadków,

— w maju 2011 r.

– 12 przypadków,

— w czerwcu 2011 r.

– 6 przypadków,

— w lipcu 2011 r.

– 12 przypadków,

— w sierpniu 2011 r.

– 5 przypadków,

— we wrześniu 2011 r.

– 13 przypadków,

— w październiku 2011 r.

– 4 przypadki,

— w listopadzie 2011 r.

– 5 przypadków,

— w grudniu 2011 r.

– 4 przypadki.

Powyższe dane wskazują, że od października 2010 r.

nastąpił wyraźny spadek przypadków zatruć, a co za

tym idzie, również hospitalizacji w związku z używa-

niem tzw. dopalaczy.

Pomimo tego na początku 2011 r. zaistniała pilna

potrzeba podjęcia kolejnej zmiany przepisów ustawy

nii, z uwagi na konieczność objęcia kontrolą ustawo-

wą następnych 23 substancji chemicznych, które zo-

stały zidentyﬁkowanejakoprzedmiotobrotuhandlo-

wego w sklepach z dopalaczami, w tym również

w sklepach internetowych.

To właśnie rosnąca w szyb-

kim tempie liczba sklepów internetowych oferujących

niła ministra zdrowia do objęcia tych „alternatyw-

nych narkotyków” kontrolą ustawową w celu prze-

ciwdziałania zagrożeniu zdrowia publicznego.

Wszyst-

kie środki odurzające objęte w wyniku tejże noweli-

zacji kontrolą ustawową wykazują działanie psycho-

aktywne, wywierają wpływ na ośrodkowy układ

nerwowy.

W przypadku większości z nich stwierdzo-

no również, że wchodzą one w skład produktów pro-

ponowanych jako tzw. dopalacze.

Reasumując, należy podkreślić, że dotychczas

w wyniku kolejnych nowelizacji przepisów ustawy

nii kontrolą ustawową objęto łącznie 51 substancji

i roślin psychoaktywnych.

Co więcej, w chwili obec-

nej procedowana jest następna nowelizacja przedmio-

towej ustawy, mająca na celu objęcie kontrolą kolej-

nych 24 nowych narkotyków (dopalaczy).

Jednocześnie należy zaznaczyć, że w związku

z ostatnimi doniesieniami medialnymi o wzroście

liczby zatruć tzw. dopalaczami, które w ostatnim cza-

sie miały miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Pol-

skiej, minister zdrowia poprosił konsultanta krajo-

wego w dziedzinie toksykologii klinicznej o informa-

cję w przedmiotowej sprawie, z której wynika, że

w ostatnich miesiącach nie odnotowano wzrostu za-

truć dopalaczami.

W kwietniu 2012 r. liczba zatruć

stycznia do lipca 2011 r., wynoszącej 14 zatruć w mie-

Odnosząc się do postawionych przez pana posła

pytań, uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z danymi

działaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej In-

Dla porównania w IV kwartale 2010 r.

Państwowa

Inspekcja Sanitarna na podstawie art. 27c ust. 1 usta-

mknięciu 1387 punktów sprzedaży tzw. dopalaczy.

Obecnie obserwuje się próby nielegalnego otwie-

rania sklepów, w których oferuje się środki zawiera-

jące substancje zakazane.

Powiatowe stacje sanitar-

no-epidemiologiczne reagują na sygnały dotyczące

funkcjonowania takich punktów, wydając decyzje

o ich natychmiastowym zamknięciu i pobierając

bezpieczeństwa.

Należy bowiem zaznaczyć, że wspo-

mniana już ustawa z dnia 8 października 2010 r.

wadziła w prawie narkotykowym kilka innowacyj-

nych instrumentów, dotąd rzadko wykorzystywanych

na gruncie polskiego prawa.

Dodano zmienioną deﬁ-

nicję środka zastępczego, deﬁniującgojako„substan-

cję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każ-

dym stanie ﬁzycznymlubprodukt,roślinę,grzyba

rzający lub substancja psychotropowa, których wy-

twarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulo-

wane na podstawie przepisów odrębnych; do środków

pieczeństwie produktów”.

Deﬁnicjazawieraodniesie-

nie do substancji psychotropowych i środków odurza-

jących, co na gruncie ustawy oznacza wszystkie sub-

stancje kontrolowane znajdujące się w jej załączni-

kach.

Ponadto został wprowadzony zakaz reklamy

tywne, takie jak substancje psychotropowe i środki

żone jest karą grzywny, ograniczenia wolności lub

również zakaz wytwarzania i wprowadzania do ob-

rotu środków zastępczych.

Za złamanie zakazu wpro-

wadzania do obrotu środków zastępczych obowiązu-

166

wymierzana jest w drodze decyzji właściwego miej-

scowo inspektora sanitarnego.

Instytucją odpowie-

dzialną za kontrolę postanowień ustawy jest główny

inspektor sanitarny.

Poza wskazanymi powyżej

zmianami w prawie narkotykowym nowelizacja ob-

wej Inspekcji Sanitarnej.

Zmodyﬁkowane zostały

przepisy związane z ogólnym bezpieczeństwem pro-

duktów spożywczych.

Wprowadzono przepis, który

szkodliwości.

Przepis ten nie dotyczy produktów re-

gulowanych oddzielnymi przepisami.

Ponadto in-

spektor sanitarny ma prawo nakazać zaprzestania

działalności podmiotu wprowadzającego do obrotu

nięcia zagrożenia.

Dodatkowo wprowadzono przepis

Koszty tych działań ponoszone są przez podmiot po-

stępowania.

W przypadku stwierdzenia, w drodze

Odnosząc się do pytania dotyczącego monitorowa-

nia środków o działaniu psychotropowym, które nie

zostały jeszcze objęte kontrolą ustawową, uprzejmie

wyjaśniam, że odpowiedzialnym za kontrolę właści-

wego wykonywania przepisów ustawy dnia 29 lipca

inspektor sanitarny.

Wobec powyższego pracownicy

jednostek Państwowej Inspekcji Sanitarnej na szcze-

blu centralnym, wojewódzkim i powiatowym prowa-

dzą stały monitoring obecności w obrocie środków

nymi sieci internetowej oraz mediów lokalnych.

Wobec faktu, że zjawisko wprowadzania do obro-

tu i używania środków zastępczych wymaga zdecy-

tu Sanitarnego zostało zawarte w dniu 26 paździer-

nika 2011 r. porozumienie pomiędzy głównym in-

spektorem sanitarnym, szefem Służby Celnej, ko-

mendantem głównym Policji i Głównym Inspektora-

tem Farmaceutycznym o współpracy w zakresie

czych.

W porozumieniu określono szczegółowe wa-

runki i sposób współpracy wymienionych organów

w zakresie przeciwdziałania wprowadzaniu do obro-

tu na terytorium RP środków zastępczych, w szcze-

gólności podczas czynności kontrolnych, w przypad-

dzane do obrotu przy wykorzystaniu Internetu.

jest niezbędna, gdy dochodzi do przywożenia środ-

ków zastępczych z innych państw, w tym również

ści, równocześnie respektując zasady wynikające

z członkostwa w Unii Europejskiej.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że

monitorowanie zjawiska nowych substancji psycho-

aktywnych (NSP) prowadzone jest przez Krajowe

nitoring ten realizowany jest w dwóch wymiarach:

1) monitorowania skali zjawiska używania NSP (tzw.

identyﬁkacjaNSPpojawiającychsięnascenienarko-

tykowej realizowane w ramach systemu wczesnego

ostrzegania o nowych narkotykach (w ramach współ-

pracy z EMCDDA)

5)

.

Do monitorowania pierwszego

z wymiarów wykorzystywane są pomiary rozpo-

wszechnienia używania substancji psychoaktywnych

realizowane w drodze badań na reprezentatywnej

próbie mieszkańców Polski lub młodzieży (tj. badania

i w ciągu ostatnich 30 dni.

Badania te służą monito-

rowaniu dynamiki zjawiska i mają charakter powta-

rzalny.

Realizowane są zwykle co 4 lata (zgodnie

z zaleceniami EMCDDA) lub częściej, w zależności

torującym dostępne są na stronie internetowej Cen-

trum Informacji o Narkotykach i Narkomanii (www.

cinn.gov.pl).

Do monitorowania drugiego z wymiarów wyko-

6)

Celem sys-

temu jest identyﬁkacja, wymiana informacji oraz

5)

Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Nar-

6)

167

petencje w zakresie identyﬁkacjiNSP,którymisą:

poziomie europejskim oraz krajowym CINN KBPN re-

komenduje ministrowi zdrowia wprowadzenie kontroli

Odpowiadając na pytanie dotyczące prowadzenia

edukacji społeczeństwa w zakresie niebezpieczeń-

stwa stosowania tzw. dopalaczy, należy zaznaczyć, że

czących nadzoru nad wytwarzaniem i obrotem środ-

kami zastępczymi należy do i jest podejmowanych

zadań wynikających z delegacji ustawowej organy

wadzeniu działań mających na celu przestrzeganie

przepisów ww. ustawy, polegających przede wszyst-

kim na monitorowaniu obecności w obrocie środków

gany Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poza tymi

o charakterze kontrolno-restrykcyjnym, realizowane

są również działania o charakterze edukacyjno-in-

formacyjnym (takie jak przykładowo kampania „Stop

dopalaczom” z użyciem mobilnych punktów eduka-

cyjnych, m.in. na Przystanku Woodstock).

W związ-

ku z powyższym organy Państwowej Inspekcji Sani-

tarnej w sposób ciągły inicjują i organizują szereg

działań o charakterze zapobiegawczym, zmierzają-

cych do zmniejszenia liczby nabywców tych środków,

cy Internetu.

Wśród działań tych wymienić należy:

—·wywiady tematyczne dla lokalnych mediów,

Poza wskazaną powyżej działalnością organów

Państwowej Inspekcji Sanitarnej szereg działań edu-

kacyjnych podejmowanych jest również przez Krajo-

we Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.

Od stycznia 2009 r. działa strona internetowa pod

adresem www.dopalaczeinfo.pl. Na stronie samego

Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narko-

manii opublikowany został w wersji on-line (do po-

brania) scenariusz zajęć na temat tzw. dopalaczy,

adresowanych do rodziców.

Scenariusz zawiera in-

strukcje dla nauczyciela dotyczące metod przeprowa-

dzenia zająć.

Na zlecenie Krajowego Biura do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii opracowany został

również – a następnie wydany drukiem – program

proﬁlaktykiuniwersalnejpn.„Smakżycia,czylide-

bata o dopalaczach”, adresowany do młodzieży szkol-

nej w wieku 15–18 lat.

Jego celem jest dostarczenie

młodym ludziom podstawowych informacji na temat

dopalaczy i zagrożeń wynikających z ich używania.

Ponadto w szerszym kontekście proﬁlaktykizinte-

growanej celem programu jest również zapobieganie

sięganiu po inne substancje psychoaktywne i ogra-

niczenie zachowań ryzykownych.

Informacje na te-

mat ryzyka używania dopalaczy zostały także uwzględ-

nione w aktualnej kampanii Krajowego Biura do

Spraw Przeciwdziałania Narkomanii pn.: „Narkoty-

ki?

Na co mi to”.

W odniesieniu do pierwszego z postawionych

przez pana posła pytań, dotyczącego wysokości środ-

ków wydatkowanych w związku z leczeniem zatruć

168

spowodowanych używaniem tzw. dopalaczy, uprzej-

mie wyjaśniam, że zgromadzenie przedmiotowych

danych wymaga czasu, zatem zostaną one przedsta-

wione odrębnie w możliwie najkrótszym terminie.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo (SPS-023-8590/12) pana Marka Kuchcińskiego,

wicemarszałka Sejmu, przy którym przesłana zosta-

ła interpelacja pana posła Wincentego Elsnera doty-

cząca wyników kontroli przeprowadzonej przez Naj-

wyższą Izbę Kontroli, przedstawiam poniższe infor-

macje.

minister zdrowia zamierza podjąć na rzecz poprawy

przestrzegania praw pacjenta, należy w pierwszej ko-

lejności zauważyć, iż obowiązujące obecnie przepisy

nym uwzględnieniem potrzeby ochrony ich praw

i wolności.

Jak wynika z analizy informacji pokon-

trolnej NIK, najczęściej w szpitalach dochodziło do

łamania praw pacjenta w zakresie zasad stosowania

przymusu bezpośredniego i przymusowej hospitali-

zacji.

Problematykę tę w sposób precyzyjny i niebu-

dzący wątpliwości reguluje ustawa z dnia 19 sierpnia

poprzednio obowiązującego aktu wykonawczego, per-

sonel szpitala zobowiązany jest do umieszczenia in-

formacji o zastosowaniu przymusu bezpośredniego

w szpitalu psychiatrycznym w historii choroby pa-

cjenta.

Ponadto rozporządzenie to nakłada także na

personel obowiązek odnotowania zastosowania środ-

ków przymusu bezpośredniego również w innej do-

kumentacji medycznej prowadzonej przez szpital.

tów przymusu bezpośredniego.

stwierdzić, iż obowiązujące przepisy prawa w sposób

niebudzący wątpliwości nakładają na szpital obowią-

zek odnotowywania w dokumentacji medycznej za-

równo informacji na temat zastosowania przymusu

bezpośredniego, jak i o przyjęciu pacjenta na leczenie

bez jego zgody.

istotne jest, aby organom założycielskim, na których

tali w zakresie realizacji przez nie postanowień

Mając powyższe na uwadze, pracownicy Minister-

169

trolowanych przez NIK, jak również innych szpita-

została mi przekazana informacja, iż główny inspek-

tor sanitarny zwrócił się do wszystkich państwowych

wojewódzkich inspektoratów sanitarnych z prośbą

o przeprowadzenie kontroli sprawdzającej w szpita-

lach psychiatrycznych wymienionych w sprawozda-

niu pokontrolnym NIK oraz o intensyﬁkacjędziałań

kontrolnych w pozostałych podmiotach leczniczych.

Powyższy katalog czynności nie wyczerpuje listy

działań, które podjąłem w celu realizacji zaleceń po-

kontrolnych NIK.

W celu uregulowania w przepisach prawa po-

wszechnie obowiązującego kwestii ﬁnansowania

działalności Komisji Psychiatrycznej do Spraw Środ-

ków Zabezpieczających zwróciłem się do ministra

sprawiedliwości o rozważenie możliwości włączenia

do procedowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości

nowelizacji kodyﬁkacji karnej przedmiotowego za-

gadnienia.

Ponadto w ramach prac Międzyresorto-

wego Zespołu do Spraw Poprawy Skuteczności Wy-

konywania Orzeczeń Sądowych została powołana

grupa robocza, której zadaniem będzie opracowanie

propozycji systemowych rozwiązań w zakresie wyko-

nywania środków zabezpieczających i związanych

z tym zagadnień obocznych.

Wyeliminowaniu sytuacji mogących stanowić na-

nane przez Ministerstwo Zdrowia z Regionalnym

Ośrodkiem Psychiatrii Sądowej w Gostyninie prowa-

dzącym obsługę administracyjną Komisji Psychia-

trycznej do Spraw Środków Zabezpieczających, zgod-

nie z którymi dane zawarte w przekazywanych przez

ośrodek informacjach o działalności komisji (proto-

kołach, sprawozdaniach) zostały ograniczone do nie-

zbędnego minimum.

Obecnie informacje te nie za-

wierają danych osobowych osób, w sprawach których

komisja wydawała opinie, a jedynie wskazują na ro-

dzaj i liczbę podjętych przez komisję rozstrzygnięć.

Będące w posiadaniu Ministerstwa Zdrowia materia-

ły (protokoły z posiedzeń komisji) zostały zwrócone

do Regionalnego Ośrodka Psychiatrii Sądowej w Go-

styninie – siedziby komisji.

Ponadto stosownie do postanowień art. 4a ust. 3

psychicznego z dniem 1 grudnia 2011 r. powołana

została Rada do spraw Zdrowia Psychicznego.

W skład

rady weszli przedstawiciele sektora rządowego (mi-

nistrów realizatorów „Narodowego programu ochro-

ny zdrowia psychicznego”), samorządowego (pracow-

nicy wydziałów zdrowia urzędów marszałkowskich,

podmiotów psychiatrycznej opieki zdrowotnej) oraz

pozarządowego (organizacji pozarządowych działają-

cych na rzecz osób cierpiących na zaburzenia psy-

chiczne i ich rodzin, organizacji profesjonalistów).

Inauguracyjne posiedzenie Rady do spraw Zdrowia

2011 r.

Odnosząc się do zastrzeżeń zawartych w informa-

cji pokontrolnej NIK dotyczących realizacji progra-

mu zdrowotnego „Psychiatryczna opieka zdrowotna

na lata 2009–2013”, pragnę poinformować, iż stoję

na stanowisku, iż zakres zadań realizowanych w ra-

mach powyższego programu odpowiada deﬁnicjipro-

gramu zdrowotnego.

W mojej ocenie ewentualna de-

cyzja o zmianie sposobu realizacji przedmiotowego

programu zdrowotnego powinna zostać poprzedzona

analizą wyników kontroli przeprowadzonej przez mi-

nistra ﬁnansówwsierpniu2011r.

Dodniadzisiejsze-

go wyniki przedmiotowej kontroli nie zostały prze-

kazane do Ministerstwa Zdrowia.

Ustosunkowując się do zalecenia NIK wcześniej-

szego zawierania przez Ministerstwo Zdrowia umów

z podmiotami zewnętrznymi, w zakresie umowy

z Instytutem Psychiatrii i Neurologii (IPiN) na re-

alizację zadań z zakresu programu badań statystyki

publicznej, uprzejmie informuję, iż w 2011 r. pomimo

zawarcia umowy z IPiN na realizację zadania: Mo-

nitorowanie działań psychiatrycznej opieki zdrowot-

nej – zbieranie i analiza informacji dotyczących za-

sobów lecznictwa psychiatrycznego oraz rozpowszech-

nienia zaburzeń psychicznych w Polsce, o prawie pół

roku wcześniej niż w latach ubiegłych, instytut nie

wywiązał się z przyjętych zobowiązań.

Spowodowało

to konieczność rozwiązania przedmiotowej umowy.

Wskazane powyżej okoliczności w mojej opinii pod-

ważają zawartą w informacji NIK tezę, jakoby późne

zawieranie umów z instytutem miało istotny wpływ

na opracowanie rocznika psychiatrycznej opieki zdro-

wotnej, gdyż w 2011 r. zadanie to nie zostało zreali-

zowane pomimo znacznie wcześniejszego zawarcia

odpowiedniej umowy.

Jednocześnie należy zauważyć, że w roku bieżą-

cym zawarcie umowy z IPiN, do czego Ministerstwo

Zdrowia było gotowe niezwłocznie po uchwaleniu bu-

dżetu państwa na 2012 r., opóźnił fakt braku zgody

IPiN na realizację zadania za zaproponowaną kwotę

305 tys. zł (o 13% wyższą niż w roku ubiegłym).

Przedstawiając powyższe informacje, pragnę jed-

względnie stałego i trudnego do zwiększenia udziału

wydatków na świadczenia z zakresu opieki psychia-

trycznej i leczenia uzależnień w łącznej wysokości

zapewnienie możliwie efektywnej alokacji posiada-

nych środków, w szczególności zmniejszenie nakła-

dów na lecznictwo stacjonarne, a zwiększenie wydat-

ków na różne formy opieki środowiskowej.

W tym

zdrowia psychicznego (CZP) – modelu psychiatrycz-

nej opieki zdrowotnej rekomendowanym w NPOZP

– których podstawowym zadaniem będzie zapewnie-

nie pacjentom cierpiącym na zaburzenia psychiczne

ciągłości i kompleksowości opieki.

W mojej opinii

utworzenie CZP, które spełniałyby wskazane powy-

żej zadania, wymaga wypracowania nowych zasad

ﬁnansowania tych struktur.

Cel ten może zostać

170

osiągnięty poprzez promowanie podmiotów oferują-

cych dostęp do poszczególnych form opieki realizo-

wanych w strukturze danego podmiotu, jak również

tych, które realizować będą skuteczną terapię, mie-

rzoną odsetkiem pacjentów kierowanych na leczenie

w ramach opieki środowiskowej.

Należy przy tym pa-

miętać, iż zastosowanie nowych mechanizmów ﬁnan-

sowania świadczeń zdrowotnych nie może prowadzić

do utrwalenia obecnie funkcjonującego instytucjo-

nalnego modelu psychiatrycznej opieki zdrowotnej.

W związku z powyższym Ministerstwo Zdrowia

wraz z konsultantem krajowym oraz mazowieckim

konsultantem wojewódzkim w dziedzinie psychiatrii

podjęło współpracę z Narodowym Funduszem Zdro-

wia, mającą na celu ustalenie zasad organizacji CZP,

rodzajów świadczeń opieki zdrowotnej, które powin-

ny być realizowane w każdej z jednostek wchodzą-

cych w skład struktury CZP, wraz z określeniem

częstotliwości ich udzielania oraz szacunkowego cza-

su trwania terapii poszczególnych zaburzeń lub ich

grup.

Dopiero opracowanie standardów dla leczenia

zaburzeń psychicznych pozwoli na adekwatne ﬁnan-

sowanie świadczeń udzielanych w ramach CZP.

Jed-

nocześnie opracowanie takich standardów zapewni

pacjentom wymagającym opieki psychiatrycznej cią-

głość leczenia poszpitalnego.

Wyrażam głębokie przekonanie, że powyższe wy-

jaśnienia wyczerpująco odpowiadają na pytania pana

posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

planistycznych (8614)

Rzeczypospolitej Polskiej pani Anny Nemś, pani Lidii

Gądek oraz pana Józefa Lassoty w sprawie uregulo-

wania kompetencji gminy w zakresie uchwalania do-

kumentów planistycznych, przekazaną przy piśmie

uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Poruszona w interpelacji problematyka – dotyczą-

ca roli rady gminy w procesie sporządzania miejsco-

wego planu zagospodarowania przestrzennego i jej

kompetencji do dokonywania zmian w przedstawio-

nym do uchwalenia projekcie planu wynikających

z innych przyczyn niż uwzględnienie wniesionych

uwag do projektu planu – wymaga w pierwszej kolej-

ności podkreślenia, że zgodnie z przepisami art. 9

założenia lokalnej polityki przestrzennej gminy, w tym

zawierającym ustalenia wiążące przy sporządzaniu

miejscowych planów zagospodarowania przestrzen-

nego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych

zasad zagospodarowania, jest studium uwarunko-

wań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy (w skrócie studium).

Studium obligatoryjnie jest sporządzane dla całe-

go obszaru gminy oraz tworzy nieprzekraczalne

ramy dla swobody planowania miejscowego.

Skutki

prawne uchwalenia studium są daleko idące ze wzglę-

du na to, że ustawodawca równocześnie wymaga, aby

miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

były zgodne ze studium, przy czym obowiązek doko-

nania takiej oceny każdorazowo ma rada gminy,

uchwalając plan.

Status rady gminy jako organu stanowiącego gmi-

ny zakłada, że do jej kompetencji należy uchwalanie

aktów prawa miejscowego oraz innych aktów, dla któ-

rych zastrzeżona jest prawna forma uchwały rady.

Zadania i rolę rady gminy w sporządzaniu miej-

scowego planu zagospodarowania przestrzennego

i czynnościach towarzyszących jego uchwaleniu re-

gulują przepisy art. 19 ust. 1 oraz ściśle z nim powią-

zane art. 17 pkt 14 i art. 20 ust. 1 ustawy, zgodnie

z którymi wpływ na kształt projektu planu ogranicza

się do:

1) stwierdzenia, że projekt planu nie narusza

ustaleń studium mogących skutkować koniecznością

wprowadzenia zmian,

2) rozstrzygania o sposobie rozpatrzenia uwag

uwzględnione przez wójta, burmistrza albo prezyden-

ta miasta, a tym samym możliwości stwierdzenia

konieczności wprowadzenia zmian w projekcie na

skutek uwzględnienia przez radę uwag,

3) oceny przedstawionego do uchwalenia projektu

planu poddanego uprzednio procedurze opiniowania,

uzgadniania, wyłożenia do publicznego wglądu i dys-

kusji publicznej oraz w wyniku tej oceny możliwości

stwierdzenia konieczności dokonania zmian w przed-

stawionym do uchwalenia projekcie planu.

Ustawa nie ogranicza zakresu zmian, których

może żądać rada gminy i mogą to być zmiany daleko

idące, stąd przepis art. 19 przewiduje możliwość po-

wtórzenia procedury sporządzania planu określonej

w art. 17, w zakresie niezbędnym do dokonania

zmian.

171

Choć użyte w art. 19 ust. 1 ustawy nieostre sfor-

mułowanie: w niezbędnym zakresie w praktyce po-

woduje trudności w ocenie, które czynności należy

ponowić, to jednocześnie daje wyraźną wytyczną in-

terpretacyjną, aby traktować przesłanki do ich pono-

wienia w sposób zawężający, tj. do niezbędnego za-

kresu.

Skoro właściwe instytucje i organy opiniują i uzgad-

niają projekt planu w zakresie swojej właściwości, to

należy ocenić, czy wprowadzone do projektu planu

przedstawionego do uchwalenia zmiany dotyczą przed-

miotu opinii i uzgodnień, a także, czy mogą mieć

wpływ na treść wydanych opinii i dokonanych uzgod-

nień.

Najwięcej jednak problemów w praktyce wywołu-

je ocena potrzeby powtórzenia wyłożenia projektu

planu do publicznego wglądu.

W tym miejscu należy

jednak wskazać, iż wskazówką tutaj powinna być za-

sada wyjątkowości ponawiania procedury.

Stąd po-

wtórzenie tej czynności w odniesieniu do całego ob-

szaru planu będzie niezbędne w przypadku daleko

idących zmian projektu planu (zmiana jego koncepcji,

nowa postać planu, odmienne kształtowanie sposobu

wykonywania prawa własności nieruchomości).

Należy podkreślić, iż uprawnienia rady gminy

obejmujące wpływ na kształtowanie polityki prze-

strzennej poprzez stwierdzanie konieczności dokona-

nia zmian w przedłożonym do uchwalenia projekcie

planu nie oznaczają, że rada gminy oceniając przed-

stawiony projekt oraz analizując uwagi nieuwzględ-

nione przez organ wykonawczy, może na tym etapie,

przed koniecznym ponowieniem procedury plani-

stycznej, w tym dokonaniem niezbędnych analiz,

ocen i zasięgnięciem opinii, przesądzić jedno określo-

ne rozwiązanie planistyczne.

W wyroku z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt

II OSK 965/07, Naczelny Sąd Administracyjny, od-

nosząc się do stwierdzonej przez radę gminy koniecz-

ności dokonania zmian w projekcie miejscowego pla-

nu zagospodarowania przestrzennego w zakresie

odstąpienia od projektowanego przeprowadzenia dro-

gi dojazdowej i zaplanowanie wytyczenia spornej dro-

gi w innym określonym miejscu (przez teren działki

skarżących), orzekł, iż zawarty w zaskarżonej uchwa-

le rady gminy nakaz pozostaje w sprzeczności z art. 15

ustawy, który zastrzega sporządzenie projektu planu,

a zatem i projektu uchwały rady gminy do wyłącznej

kompetencji wójta, burmistrza albo prezydenta mia-

sta.

Niepozostawienie organowi sporządzającemu

plan, po wyeliminowaniu rozwiązania zawartego

w projekcie, żadnego wyboru poza wskazanym jako je-

dyne rozwiązanie stanowi naruszenie właściwości or-

ganów w zakresie trybu sporządzania projektu planu.

Ponadto w kontekście uprawnienia rady do doko-

nywania zmian w projekcie przedłożonego do uchwa-

lenia planu należy także zwrócić uwagę na znaczenie

przepisu art. 19 ust. 2 ustawy przesądzającego o moż-

liwości poddania powtórzonej procedurze tylko części

projektu objętego zmianą.

W tym miejscu należy też zauważyć, że konstruk-

cja uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporzą-

dzenia miejscowego planu zagospodarowania prze-

strzennego, o której mowa w art. 14 ust.1 ustawy, nie

wyklucza możliwości zawarcia w tej uchwale oczeki-

wań rady co do przyszłego planu.

Biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę trójpo-

działu władzy, w ramach której na szczeblu gmin-

nym występuje organ uchwałodawczy – rada gminy

oraz organ wykonawczy – wójt (burmistrz, prezydent

miasta), nie jest dopuszczalne sprowadzenie rady

gminy do roli organu, który jedynie akceptuje lub nie

zaproponowany przez wójta projekt uchwały.

Byłoby

to bowiem sprzeczne z kreacyjną rolą rady gminy

jako organu, który inicjuje postępowanie planistycz-

ne (uchwałą intencyjną) oraz zachowuje prawo wpły-

wu na kształt uchwały w sprawie miejscowego planu

normy proceduralne w sposób właściwy zabezpiecza-

ją przy tym interesy uczestników postępowania pla-

nistycznego, nakazując w razie wprowadzenia przez

radę gminy zmian w projekcie uchwały ponowienie

procedury planistycznej w niezbędnym zakresie

(art. 19 ust. 1 ustawy).

W świetle powyższego, skoro ustalenia uchwalo-

nego studium uwarunkowań i kierunków zagospo-

czalne ramy dla swobody planowania miejscowego,

wprowadzenie przepisów dodatkowo ograniczających

rolę rady w kształtowaniu lokalnej polityki prze-

strzennej (poprzez wprowadzanie przez nią zmian

w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejsco-

wego planu zagospodarowania przestrzennego) wy-

daje się niecelowe.

Podsekretarz stanu

Janusz Żbik

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

ustalenia warunków zabudowy (8616)

Lassoty w sprawie wyznaczenia kręgu stron postę-

ków zabudowy, przekazaną przy piśmie z dnia 12 wrze-

172

śnia 2012 r., znak: SPS-023-8616/12, uprzejmie przed-

stawiam poniższe wyjaśnienia.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wa-

runkach zabudowy uregulowanej w przepisach usta-

poz. 647), dalej jako ustawa, ma charakter postępo-

wania administracyjnego, którego zasady określa

W postępowaniu administracyjnym ustalenie

stron następuje na podstawie kryteriów określonych

w art. 28 K.p.a., przy czym pojęcie strony, jakim po-

sługuje się powołany przepis, może być wyprowadzo-

ne tylko z przepisów prawa materialnego (normy

prawnej), które stanowią podstawę ustalenia upraw-

nienia lub obowiązku.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną (postępowania ad-

ministracyjnego) jest każdy, czyjego interesu praw-

nego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto

charakter otwarty i zależny od okoliczności faktycz-

nych i prawnych danej sprawy wywodzi się z kolei

z poprzedniej regulacji procedury administracyjnej,

tj. rozporządzenia prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

(Dz. U. z 1928 r.

Nr 36, poz. 341).

Można zatem uznać,

że ma ona charakter ugruntowanej zasady ustrojowej

kształtującej postępowanie administracyjne w Polsce.

Podstawę materialnoprawną do ustalenia kręgu

podmiotów, które mają przymiot strony w postępo-

waniu administracyjnym o ustalenie w drodze decy-

zji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu,

stanowi przepis art. 59 ust. 1 ustawy stanowiący, że

zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku bra-

ku planu miejscowego, polegająca na budowie obiek-

tu budowlanego lub wykonaniu innych robót budow-

lanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiek-

tu budowlanego lub jego części (…) wymaga ustale -

nia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Należy także nadmienić, że zgodnie z przepisem

art. 4 ustawy decyzja o warunkach zabudowy powin-

na stanowić wyjątek od reguły ustanowionej tym

przepisem, a mianowicie, że ustalenie przeznaczenia

ków zabudowy terenu następuje co do zasady w miej-

scowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Na gruncie przepisu art. 59 ustawy ukształtowa-

ne jest bogate orzecznictwo sądów administracyjnych

wskazujące, jakie są przesłanki określenia katalogu

runkach zabudowy.

W wyroku z dnia 22 lutego 2012 r.

w sprawie II OSK 2331/10 Naczelny Sąd Administra-

cyjny stwierdził: „w orzecznictwie NSA wielokrotnie

(…) wyjaśniono, że stronami postępowania w spra -

wach o ustalenie warunków zabudowy i zagospoda-

rowania terenu z zasady są właściciele i użytkownicy

wieczyści nieruchomości, której dotyczy postępowa-

nie, natomiast właściciele i wieczyści użytkownicy

działek sąsiadujących z tą nieruchomością, w tym

nawet położonych w pewnej od niej odległości, mogą

być stroną wówczas, gdy wykażą istnienie swego in-

teresu prawnego opartego na konkretnej normie

prawa materialnego.

Wiąże się z tym przyszłe od-

działywanie planowanej inwestycji na uzasadniony

prawnie interes lub obowiązek właściciela lub wie-

czystego użytkownika takiej nieruchomości” (w: LEX

nr 1138144).

Prezentowany pogląd stanowi kontynu-

ację ugruntowanej linii orzeczniczej, zgodnie z którą

zabudowy stanowi nie tylko inwestor, lecz także wła-

ściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości poło-

żonych w obszarze oddziaływania inwestycji, o ile

powaniu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wy-

1825/09, w: LEX nr 746818).

Na wymóg określenia

zakresu oddziaływania planowanej inwestycji jako

podstawy ustalenia kręgu stron postępowania powo-

łuje się ten sam sąd w wyroku z dnia 19 maja 2010 r.

w sprawie II OSK 917/09 (w: LEX nr 597957).

Może się również zdarzyć, że za stronę, ze wzglę-

du na konkretne okoliczności, zostanie uznana osoba

legitymująca się innym prawem do nieruchomości

(ograniczonym prawem rzeczowym, np. osoba korzy-

stająca ze służebności), prawem obligacyjnym (pra-

wem zobowiązań) czy trwałym zarządem.

Stroną może być osoba ﬁzyczna, osoba prawna

oraz państwowe i samorządowe jednostki organiza-

cyjne i społeczne (art. 29 K.p.a.).

W myśl postanowień art. 52 ust. 2 i art. 64 ust. 1

ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu

publicznego albo o ustalenie warunków zabudowy

powinien m.in. zawierać określenie granic terenu in-

westycji i granic obszaru, na który ta inwestycja bę-

dzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy

katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geo-

dezyjnego.

Organ właściwy do rozpoznania wniosku ma obo-

wiązek zweryﬁkowaniafaktycznegozakresuoddzia-

ływania inwestycji (granic obszaru oddziaływania

wskazanych przez inwestora we wniosku) w oparciu

o materiał dowodowy i na tej podstawie dopiero usta-

ruchomości są naruszone.

O granicach obszaru oddziaływania będą decydo-

wać indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego

przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu,

przy czym w procesie zmierzającym do jego wyzna-

czenia chodzi o wykazanie możliwości spowodowania

szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren ota-

czający działkę inwestora w związku z zamierzeniem

budowlanym.

W tym miejscu należy nadmienić, że na problem

ustalania stron postępowania w sprawie wydania de-

cyzji o warunkach zabudowy należy także spojrzeć

173

z perspektywy art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, zgodnie

teresu prawnego przy zagospodarowaniu terenów

cyjnych.

Tym samym również z tego względu a priori nie

można wykluczyć innych uprawnionych z tytułu legi-

tymowania się ograniczonymi prawami rzeczowymi

oraz prawami obligacyjnymi, jeżeli czyjeś zamierzenia

inwestycyjne mogą wpływać na sferę ich uprawnień

związanych z korzystaniem z nieruchomości.

Skoro zatem obecnie w orzecznictwie dopuszcza

się możliwość uznania za stronę właściciela (użyt-

kownika wieczystego) działki, która nie sąsiaduje

bezpośrednio z działką, wobec której wydawana jest

decyzja o warunkach zabudowy, wprowadzenie pro-

ponowanego w interpelacji przepisu ograniczyłoby

możliwy do ustalenia krąg stron, co stanowiłoby zbyt

daleko idące ograniczenie w prawach właścicieli nie-

ruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływa-

nia projektowanej inwestycji.

Ponadto niezasadne wydaje się sztywne określa-

nie katalogu stron postępowania w sytuacji, gdy za-

sada wprowadzona przepisem art. 28 K.p.a. funkcjo-

nuje na gruncie postępowania administracyjnego od

dłuższego czasu i doczekała się wielu wypowiedzi

orzecznictwa i doktryny.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w sprawie dalszego funkcjonowania

Oddziału Zakładu Remontowego Urządzeń

Gazowniczych w Pogórskiej Woli (8709)

towego Urządzeń Gazowniczych w Pogórskiej Woli,

sygnatura pisma SPS-023-8709/12 z dnia 12 wrze-

śnia 2012 r., w oparciu o informacje przekazane przez

zarząd spółki Polskie Górnictwo Naftowe i Gazow-

nictwo SA informuję, co następuje.

Na podstawie niezależnych analiz wykonanych na

zlecenie PGNiG SA w latach 2009 i 2010 wykazano,

że z gospodarczego punktu widzenia celowe i uzasad-

nione jest połączenie w jeden organizm gospodarczy

podmiotów wchodzących w skład grupy kapitałowej

PGNiG zajmujących się działalnością budowlaną,

projektową oraz produkcyjną w obszarze gazownic-

twa i górnictwa naftowego.

Szacowano w tym czasie, iż rynek budownictwa

inżynieryjnego w roku 2013 będzie mieć wartość oko-

ło 80,4 mld USD i wzrośnie w stosunku do roku 2008

o ponad 70%.

Perspektywy rynku gazu w Polsce

przewidywały zwiększenie krajowego wydobycia, bu-

dowę nowych połączeń międzysystemowych oraz im-

port skroplonego gazu ziemnego.

Ponadto planowane

były inwestycje w rozwój systemu transportu gazu

oraz zagospodarowanie nowych złóż.

OGP Gaz-Sys-

tem SA w planach inwestycyjnych przewidywał bu-

dowę terminala LNG oraz gazociągów w północnej

i zachodniej Polsce.

PGNiG SA planowało zwiększe-

nie pojemności magazynowej gazu z około 1,6 mld m

3

do 3,8 mld m

3

.

PGNiG SA, chcąc efektywnie konkurować na ryn-

ku krajowych i zagranicznych usług sektora budow-

lano-montażowego, dokonało konsolidacji czterech

spółek zależnych: BUG Gazobudowa sp. z o.o., ZRUG

Pogórska Wola sp. z o.o., BN Naftomontaż sp. z o.o.

oraz ZUN Naftomet sp. z o.o., na bazie których po-

wstała spółka PGNiG Technologie SA.

Największym wyzwaniem dla PGNiG Technologie

na najbliższe lata jest zbudowanie organizacji, która

będzie w stanie zaoferować kompleksową realizację

zleceń z obszaru górnictwa naftowego i gazownictwa

(w formule generalnego wykonawstwa inwestycji),

w tym również zagospodarowanie niekonwencjonal-

nych złóż gazu.

Strategia PGNiG Technologie przewidująca mak-

symalną dywersyﬁkację przychodów zakłada rów-

nież budowanie kompetencji wykonawczych w zakre-

sie energetyki gazowej oraz budowy sieci elektroener-

getycznych począwszy od roku 2013.

Oddziały Naftomontaż i ZRUG mają podobny pro-

ﬁl działania, a także ograniczony potencjał wyko-

nawczy niepozwalający na samodzielne (przy wyko-

rzystaniu wyłącznie własnych zasobów) pozyskiwa-

nie oraz realizację dużych kontraktów.

Osiągnięcie

powyższych celów jest możliwe pod warunkiem prze-

prowadzenia restrukturyzacji organizacyjnej wymie-

nionych oddziałów, tak aby wypracować konkuren-

cyjną ofertę na świadczenie usług, wygrywającą

w przetargach.

Rozpoczęty proces liberalizacji rynku gazowego

wymusza ograniczenia kosztów działalności, co w prak-

tyce oznacza udzielanie praktycznie wszystkich istot-

nych zamówień w drodze przetargów publicznych,

nie przewidując żadnych preferencji dla spółek z gru-

py kapitałowej w zakresie zamówień z wolnej ręki.

W wyniku dokonanej analizy organizacyjnej

PGNiG Technologie SA stwierdzono, iż większość

komórek organizacyjnych oddziałów Naftomontaż

i ZRUG wykonuje te same lub podobne zadania.

Stąd

konieczność przeprowadzenia restrukturyzacji obu

oddziałów w zakresie organizacyjnym oraz funkcjo-

nalnym.

Celem prowadzonej restrukturyzacji nie jest

zaprzestanie działalności któregokolwiek z oddzia-

łów ani jakiejkolwiek z dziedzin, w których oddziały

174

się specjalizują, a jedynie usprawnienie zarządzania

posiadanymi kompetencjami.

Działalność wykony-

wana w Pogórskiej Woli nadal będzie kontynuowana

w dużym zakresie.

Na dzień 30.08.2012 r. stan zatrudnienia w obu

oddziałach wynosił 581 osób, z czego 468 osób (ponad

80%) w dalszym ciągu będzie zatrudnionych w spół-

ce, w dotychczasowych miejscach pracy, 57 osób zo-

stanie przesuniętych do nowo utworzonych centrów

kompetencyjnych, a 21 osób zostanie zatrudnionych

(nie zmieniając ﬁzycznie miejsca pracy) w Dziale

Konstrukcji Stalowych w Pogórskiej Woli.

Uprawnie-

nia do emerytur i do świadczeń przedemerytalnych

nabywają 33 osoby.

Pracownicy mający umowy na

czas nieokreślony, którzy utracą pracę w wyniku li-

kwidacji stanowisk pracy, to 58 osób, co stanowi ok.

9,9% obecnie zatrudnionych w obu oddziałach.

Pra-

cownicy oddziałów, z którymi zostaną rozwiązane

pracy, otrzymają odprawy pieniężne zgodnie z po-

wszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz

zakładowymi układami zbiorowymi pracy mającymi

zastosowanie do pracowników spółek przejętych.

Za-

rząd spółki PGNiG Technologie wystąpi ponadto do

PGNiG SA z wnioskiem o wypłaty dla zwalnianych

pracowników osłon ﬁnansowychzCentralnegoFun-

duszu Restrukturyzacji.

Powyższe zmiany organizacyjne są wynikiem dy-

namicznie zmieniającego się otoczenia spółki, sytu-

acji gospodarczej na rynku budowlanym oraz kurczą-

cego się rynku zleceń, w tym z wolnej ręki, na któ-

rych bazowały przejęte spółki Naftomontaż i ZRUG

w Pogórskiej Woli.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione informa-

cje umożliwią panu posłowi właściwą ocenę działań

restrukturyzacyjnych podejmowanych przez Zarząd

PGNiG Technologie SA w oddziałach Naftomontaż

w Krośnie i ZRUG w Pogórskiej Woli.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

kształcenia techników farmacji (8714)

terpelację pana posła Janusza Cichonia z dnia 13 wrze-

-8714/12, dotyczącą zmiany w przepisach w zakresie

kształcenia techników farmaceutycznych poniżej

przedstawiam następujące stanowisko.

Uprawnienia techników farmaceutycznych regu-

konywać w aptece czynności fachowe polegające na

letniej praktyki w aptece w pełnym wymiarze czasu

pracy.

Technik farmaceutyczny może również wyko-

nywać czynności pomocnicze przy sporządzaniu i przy-

gotowywaniu preparatów leczniczych.

Nakładając na

techników farmaceutycznych obowiązek dwuletniej

wysokiej jakości usług farmaceutycznych, w szcze-

gólności z uwagi na fakt, iż Polska znajduje się w czo-

łówce państw europejskich pod względem spożycia

rapii jest jednym z zasadniczych celów w systemie

ochrony zdrowia i wymaga podejmowania różnorod-

nych działań, w tym właściwego przygotowania kadr

do świadczenia usług farmaceutycznych.

Obowiązu-

jące przepisy prawa nie ograniczają technikom far-

maceutycznym, którzy mają możliwość podjęcia stu-

diów dziennych lub zaocznych na uniwersytetach

medycznych, możliwości rozwoju zawodowego.

Prze-

pisy krajowe w zakresie kształcenia pracowników

gulacją unijną.

Kształcenie farmaceutów w państwach członkow-

skich Unii Europejskiej jest zharmonizowane, co ozna-

cza, że minimalne wymagania dotyczące kształcenia

zostały uregulowane na gruncie prawa wspólnotowe-

go.

Art. 44 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Eu-

wie uznawania kwaliﬁkacjizawodowych(Dz.Urz.

maceutów powinno trwać co najmniej pięć lat i obej-

mować przynajmniej cztery lata kształcenia teoretycz-

uniwersytecie, w szkole wyższej o statusie uznanym

przynajmniej sześciomiesięczną praktyką w aptece.

Kształcenie techników farmaceutycznych, w od-

różnieniu od farmaceutów, nie zostało zharmonizo-

technik farmaceutyczny jest dyplom, który absolwen-

prowadzanego przez okręgowe komisje egzaminacyj-

175

tom technik farmaceutyczny musi posiadać dwulet-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Narodowego Funduszu Zdrowia na 2013 r.

(8746)

projektu planu ﬁnansowegoŁódzkiegoOddziałuWo-

jewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2013 r.,

(znak: SPS-023-8746/12), uprzejmie proszę o przyję-

stii zasad podziału środków ﬁnansowychpomiędzy

poszczególne oddziały wojewódzkie NFZ, uprzejmie

środków pomiędzy oddziały wojewódzkie NFZ wpro-

wadzone na jesieni 2007 r. i obowiązujące do końca

nansowych poszczególnych oddziałów wojewódzkich

jącą rozwiązania dotyczące zmiany zasad podziału

środków pomiędzy oddziały wojewódzkie Narodowe-

go Funduszu Zdrowia.

Zmiany te zaczęły obowiązy-

wać, zaczynając od planu ﬁnansowegoNFZna2010r.,

działy wojewódzkie NFZ oparty był przede wszyst-

kim na kryteriach związanych z liczbą ubezpieczo-

nych zarejestrowanych w poszczególnych oddziałach

przypisanych poszczególnym grupom ubezpieczo-

nych w odniesieniu do wykonywanych świadczeń

datkowej korekty podziału środków wskaźnikiem

go świadczenia opieki zdrowotnej w poszczególnych

województwach.

ne oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu

— wydzielone wg wieku i płci grupy ubezpieczo -

nych oraz wydzielone grupy świadczeń opieki zdro-

— ryzyko zdrowotne odpowiadające danej grupie

ki zdrowotnej, w porównaniu z grupą odniesienia.

gółowe zasady podziału środków.

również kryteria wiekowe i płciowe, jak również kon-

sumpcja świadczeń, w szczególności świadczeń kosz-

tochłonnych.

zdrowotnych udzielonych ubezpieczonym zaliczonym

176

w grupie odniesienia (do grupy odniesienia zalicza się

pa kobiet w wieku 66 lat ma wyliczony wskaźnik 2,58,

natomiast grupa mężczyzn w wieku 22 lat – 0,3.

Reasumując, łączny wpływ wszystkich czynników

OW NFZ, w tym czynników demograﬁcznychikosz-

towych, determinuje wysokość udziału poszczegól-

znaczanych na świadczenia opieki zdrowotnej.

sad podziału środków ﬁnansowychpochodzącychze

składki zdrowotnej na poszczególne województwa

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Zdrowia nie pla-

nuje obecnie zmian w tym zakresie.

Niemniej jednak

prowadzone są, we współpracy z NFZ, prace analitycz-

ne w przedmiotowym zakresie.

wych, uprzejmie informuję, że zgodnie z przepisami

nych ze środków publicznych do zakresu działania pre-

zesa funduszu należy prowadzenie gospodarki ﬁnanso-

wej funduszu, w tym uruchamianie rezerw NFZ.

środków ﬁnansowychnarok2013dlaŁódzkiegoOW

NFZ, uprzejmie informuję, że w planie ﬁnansowym

2012 r. przez ministra zdrowia w porozumieniu z mi-

nistrem ﬁnansówwysokośćśrodkówzaplanowanych

dla Łódzkiego OW NFZ wynosi 4 260 059 tys. zł, co

stanowi wzrost o 2,5% w porównaniu do planu pier-

wotnego na rok 2012 w tym zakresie.

na jednego ubezpieczonego środki zaplanowane w pla-

nie ﬁnansowymNarodowegoFunduszuZdrowiadla

Łódzkiego OW NFZ są najwyższe w kraju i wynoszą

1714 zł, przy średniej w kraju 1669 zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

porad psychiatrycznych (8757)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

mu RP, z dnia 13 września 2012 r.

(SPS-023-8757/12),

przy którym przesłana została interpelacja poseł Te-

resy Piotrowskiej dotycząca prowadzonej przez Na-

rodowy Fundusz Zdrowia weryﬁkacji udzielanych

psychiatrycznych ambulatoryjnych świadczeń zdro-

wotnych, uprzejmie przedstawiam następujące infor-

macje.

Świadczeniodawca posiadający umowę z fundu-

szem na udzielanie świadczeń w rodzaju opieka psy-

chiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie świad-

czeń realizowanych w trybie ambulatoryjnym zobo-

wiązany jest do spełniania warunków realizacji tych

świadczeń określonych przepisami rozporządzenia

Ustawodawca, wprowadzając przepisy wskazane-

go powyżej rozporządzenia, realizuje dyspozycję

zm.), który nakłada na ministra zdrowia obowiązek

określenia warunków realizacji świadczeń opieki

zdrowotnej zapewniających ich wysoką jakość.

Przepisy ww. rozporządzenia stanowią, iż na

świadczenie ambulatoryjne psychiatryczne składają

się m.in. porada lekarska diagnostyczna, porada le-

karska terapeutyczna oraz porada lekarska kontrol-

na.

Wprowadzone rozróżnienie w tym zakresie od-

zwierciedla czynności stanowiące opis każdej z porad

(świadczeń jednostkowych), jakie muszą zostać wy-

konane przez lekarza w trakcie realizacji poszczegól-

nych porad, a więc – cel ich udzielania.

Wprowadze-

nie trzech rodzajów porad stanowi jednocześnie pod-

stawę dla funduszu do określenia stosownej wagi

punktowej – wyceny świadczeń w zależności od nie-

zbędnego nakładu pracy.

I tak, porada diagnostycz-

na, w ramach której lekarz zobowiązany jest m.in.

do zebrania wywiadu od pacjenta (ew. również od

jego rodziny), badania przedmiotowego, zapoznania

się z wynikami badań i ustalenia planu leczenia, wy-

ceniona jest najwyżej; kolejne porady, w zależności

od celu jakiemu służy ich udzielanie, są wycenione

adekwatnie do nakładu pracy lekarza realizującego

świadczenie.

Nie może budzić wątpliwości, iż rozróżnienie

trzech rodzajów porad lekarskich, do których przy-

pisane zostały odmienne cele terapeutyczne i których

udzielanie wiąże się z różnym nakładem pracy leka-

rza, wymagało wprowadzenia narzędzia umożliwia-

jącego kontrolę realizowanych świadczeń przez płat-

nika (zobowiązanego do racjonalnego i efektywnego

wydatkowania środków publicznych) oraz dającego

gwarancję pacjentowi, że udzielone mu świadczenia

będą świadczeniami należytej jakości.

Godząc zysk ekonomiczny po stronie świadczenio-

dawcy z gwarancją dla pacjenta udzielenia odpowied-

niej jakości świadczenia, konieczne jest zapewnienie

177

możliwości przeprowadzenia weryﬁkacjiświadczeń

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Nie stanowi argumentu za zniesieniem przedmio-

towego wymogu brak możliwości oceny rodzaju po-

rady, jaka powinna być udzielona pacjentowi, przed

jej faktycznym udzieleniem.

W trakcie umawiania

pacjenta istnieje możliwość przeprowadzenia krótkiej

rozmowy, która z dużym prawdopodobieństwem po-

zwoli ustalić rodzaj właściwej porady.

W przypadku

konieczności udzielenia pacjentowi porady dłuższej,

niż to pierwotnie zaplanowano, świadczeniodawca

może udzielić (a następnie sprawozdać) np. 30-minu-

tową poradę terapeutyczną zamiast 15-minutowej

porady kontrolnej, przy czym nie może się to odbywać

kosztem innych pacjentów.

Za niedopuszczalne nale-

ży uznać sprawozdawanie porad dłuższych (np. dia-

gnostycznych czy też terapeutycznych) w sytuacji,

gdy faktycznie udzielono porady kontrolnej, a więc

takiej, która nie mogła obejmować wszystkich ele-

mentów porad dłuższych.

Rezygnacja z wymogu minimalnego czasu trwania

porady stwarzałaby możliwość sprawozdawania przez

świadczeniodawcę jako poradę diagnostyczną (45 mi-

nut) nawet takiej, której czas trwania byłby krótszy

od porady kontrolnej (15 minut).

Jednocześnie wątpli-

wości budzi możliwość wykonania wszystkich nie-

zbędnych czynności diagnostycznych, o których mowa

w przepisach rozporządzenia, w czasie 15 min.

Jednocześnie podkreślić należy, iż obowiązujące

w chwili obecnej przepisy dotyczące sposobu realiza-

cji świadczeń opieki zdrowotnej nie przewidują in-

nych, poza określeniem czasu trwania poszczegól-

nych porad lekarskich, mechanizmów kontroli jako-

ści udzielanych świadczeń.

Istotne przy tym jest, iż przepisy określające czas

trwania poszczególnych porad realizowanych w ra-

mach ambulatoryjnych świadczeń psychiatrycznych

obowiązują w niezmienionej postaci od roku 2009,

powtarzając w tym zakresie przepisy stosownych

zarządzeń prezesa NFZ (obowiązujących od 2004 r.).

Wymóg dotyczący minimalnego czasu trwania

świadczeń nie jest więc nowo wprowadzoną zmianą.

Natomiast kontrowersje, które toczą się w chwili

obecnej wokół tego tematu, wskazują jednoznacznie,

iż do tej pory fundusz nie prowadził centralnej we-

ryﬁkacjisprawozdawanychprzezświadczeniodaw-

ców świadczeń.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okolicz-

ności, w mojej opinii konieczne jest utrzymanie ak-

tualnego, lub wprowadzenie alternatywnego, wymo-

gu jako narzędzia kontroli jakości realizowanych

świadczeń oraz gwarancji dla pacjenta.

Przy czym

jedyną akceptowalną alternatywą dla wskazania cza-

su trwania porad jest określenie procedur terapeu-

tycznych koniecznych do wykonania w ramach reali-

zacji poszczególnych świadczeń jednostkowych.

Ewentualne odstąpienie od rozliczania porad le-

karskich wg taryﬁkatoraczasutrwaniatychporad

na rzecz procedur terapeutycznych, możliwe po wpro-

wadzeniu stosownych zmian w ww. rozporządzeniu

w ramach jego nowelizacji, oznaczać będzie, iż świad-

czeniodawca, udzielając np. porady diagnostycznej

i sprawozdając ją, będzie zobowiązany do wykonania

wszystkich procedur czy czynności określonych dla

tej porady.

Dopiero wypełnienie tego obowiązku bę-

dzie podstawą do uzyskania przez świadczeniodawcę

płatności za zrealizowaną poradę.

Tak jak w przy-

padku konieczności udzielania porad zgodnie ze

wskazanym aktualnie czasem ich trwania, tak ścisła

realizacja procedur będzie gwarantować pacjentom

odpowiedni standard udzielanych świadczeń.

Bezsprzeczna natomiast jest konieczność podjęcia

przez fundusz działań w kierunku dostosowania sys-

temu rozliczania sprawozdawanych świadczeń, tak

aby przyjęcie dodatkowego pacjenta przez lekarza

poza określonym dla niego harmonogramem czasu

pracy mogło być przez system NFZ przyjęte i rozli-

czone.

Rozważenia wymaga również zmiana prakty-

ki odrzucania całych sprawozdań, w sytuacji gdy za-

strzeżenia dotyczą jedynie części realizowanych porad.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

(8767)

-8767/12, przy którym przekazano interpelację poseł

Ewy Wolak dotyczącą budowy chodnika w ciągu dro-

gi krajowej nr 25 na terenie gm. Międzybórz, uprzej-

mie przekazuję stanowisko w przedmiotowej kwestii.

178

bót interwencyjnych oraz robót utrzymaniowych i za-

ﬁnansowanesąprzezministrawłaściwegodospraw

transportu za pośrednictwem generalnego dyrektora

GDDKiA jest świadoma konieczności zapewnie-

nia bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach

krajowych i podejmuje w miarę posiadanych środków

działania zmierzające do jego poprawy.

Jako zarząd-

ca dróg krajowych na bieżąco monitoruje oraz pro-

wadzi analizy dotyczące stanu dróg, w tym również

na drodze krajowej nr 25.

Na podstawie corocznego

badania sieci drogowej w ramach oceny stanu na-

wierzchni GDDKiA ustala odcinki wymagające pilnej

ków ﬁnansowychdokonujeniezbędnychprac.

Nato-

miast potrzeby dotyczące działań, których podstawo-

ważności w programie redukcji liczby oﬁarśmiertel-

nych oraz programie budowy chodników.

Zadanie polegające na budowie chodników na od-

cinku drogi krajowej nr 25 Ose – Oska Piła w km

341+900 – 345+985 zostało ujęte w programie budo-

wy chodników.

Jego realizacja uzależniona jest od

zabezpieczenia odpowiednich środków ﬁnansowych.

Należy bowiem zaznaczyć, że Generalna Dyrekcja

wane są remonty, bieżące utrzymanie dróg, zarzą-

dzanie siecią drogową oraz prace przygotowawcze.

Ponadto uprzejmie informuję, że rozpoczęte zo-

stały analizy dotyczące możliwości realizacji wnio-

sku dotyczącego budowy chodnika w Granowie.

Wniosek ten jest poddawany obecnie weryﬁkacjipod

kątem możliwości ujęcia przedmiotowego zadania

w ww. programie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w sprawie planowanej reorganizacji

i Gazownictwa SA

w Zielonej Górze (8769)

wie planowanej reorganizacji polegającej na likwida-

cji oddziału Polskiego Górnictwa Naftowego i Ga-

zownictwa SA w Zielonej Górze, sygnatura pisma

SPS-023-8769/12 z dnia 13 września 2012 r., w opar-

ciu o informacje przekazane przez zarząd spółki Pol-

skie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA pragnę

zdementować pogłoski na temat likwidacji oddziału

w Zielonej Górze.

Wdrażane obecnie zmiany w PGNiG SA polegają

na zmianie struktury organizacyjnej oddziałów wy-

dobywczych.

Na tym etapie prac projektowych nie

jest również planowana radykalna restrukturyzacja

zatrudnienia ani relokacja pracowników.

Zasadnicza część wdrażanych obecnie zmian w od-

działach wydobywczych PGNiG SA polega na prze-

modelowaniu struktury organizacyjnej w taki spo-

sób, aby wpłynęło to na wzrost sprzedaży produktów

i usług oraz wzrost jakości obsługi klientów.

Ponadto

zmiany struktur wpłyną na usprawnienie komuni-

kacji i współpracy pomiędzy jednostkami, skrócenie

ścieżek decyzyjnych, zwiększenie elastyczności wy-

korzystywania zasobów ludzkich, racjonalizację za-

kresów kierowania oraz zwiększenie efektywności

procesów wsparcia i wdrożenie strategii spółki.

W wyniku połączenia jednostek o zbliżonych kom-

petencjach oraz zmniejszenia liczby stanowisk kie-

rowniczych redukcji ulegnie liczba działów w depar-

tamentach i oddziałach PGNiG SA zajmujących się

poszukiwaniami i wydobyciem węglowodorów.

W konse-

kwencji tych działań pojawi się możliwość optymalizacji

zatrudnienia, o której zarząd spółki rozmawia z organi-

zacjami związkowymi działającymi w PGNIG SA.

Kluczową zmianą organizacyjną jest powołanie

Oddziału Geologii i Eksploatacji, którego zadaniem

będzie koordynacja działań poszukiwawczych, wska-

zywanie kierunków inwestycyjnych w obszarze po-

szukiwań i wydobycia oraz ustalanie priorytetów

dotyczących prac podejmowanych w kraju i za grani-

cą.

W ramach tego oddziału nastąpi konsolidacja

funkcji geologii oraz wierceń realizowanych dotych-

cjonującymi obecnie w Centrali PGNiG SA Departa-

mentami: Eksploatacji i Robót Górniczych oraz Po-

szukiwania Złóż.

Podstawową funkcją oddziałów w Sanoku i Zielo-

nej Górze pozostanie eksploatacja gazu z kopalń gazu

179

należących do PGNiG SA oraz prowadzenie ruchu

zakładów górniczych.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione informa-

PGNiG SA zarówno w Zielonej Górze, jak i w innych

regionach kraju.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

pana Stanisława Szweda, przekazaną ministrowi

zdrowia przy piśmie, sygn.

SPS-023-8789/12, z dnia

13 września 2012 r., dotyczącą kwestii tworzenia ap-

tek szpitalnych lub działów farmacji szpitalnej przez

niektóre placówki ochrony zdrowia niniejszym infor-

muję, co następuje.

Rozwiązanie, w którym konieczność tworzenia

apteki szpitalnej uzależnia się od liczby łóżek, jaką

dysponuje konkretna placówka, a nie od charakteru

prowadzonej działalności (w tym przede wszystkim

przedmiotu udzielanych świadczeń opieki zdrowot-

nej), jest rozwiązaniem z gruntu wadliwym, nie za-

pewnia bowiem każdorazowego profesjonalnego, bez-

piecznego i kompleksowego udzielenia świadczenia

zdrowotnego, w tym uzupełnianego farmakoterapią.

ust. 1 pkt 2 celem apteki szpitalnej (lub – odpowied-

nio – działu farmacji szpitalnej) jest zaopatrywanie

wymienionych w tym przepisie podmiotów udzielają-

cych świadczeń opieki zdrowotnej.

W myśl art. 5

zm.) świadczeniami opieki zdrowotnej są również

tzw. świadczenia zdrowotne rzeczowe (w tym leki i wy-

roby medyczne dostępne, co do zasady, w aptekach).

Niedysponowanie omawianych świadczeniodaw-

ców usługami apteki szpitalnej lub – odpowiednio

– działu farmacji szpitalnej w sytuacji, gdy udzielają

oni świadczeń zdrowotnych rzeczowych, skutkowa-

łoby w konsekwencji brakiem możliwości udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej w sposób kompleksowy,

a zatem naruszałoby przepisy ustawy z dnia 6 wrze-

„w szpitalach i innych przedsiębiorstwach podmio-

tów leczniczych, w których nie utworzono apteki szpi-

talnej, tworzy się dział farmacji szpitalnej, do które-

ry pełni funkcję apteki szpitalnej”.

Oznacza to, że zgodnie z literalnym brzmieniem

omawianego przepisu, w każdym z ww. podmiotów

musi być utworzona apteka szpitalna bądź dział far-

macji szpitalnej, a zatem sytuacja, w której żadna

z tych dwóch rodzajów jednostek zapewniających za-

plecze farmaceutyczne nie zostanie utworzona w pod-

miocie udzielającym świadczeń opieki zdrowotnej, nie

została dopuszczona.

Należy zatem przyjąć stanowisko, że te podmio-

ty, które uprzednio względem wejścia w życie oma-

wianego przepisu miały obowiązek tworzenia apte-

ki szpitalnej (a pod reżimem art. 20a nieobowiązu-

dach opieki zdrowotnej były to zakłady posiadające

więcej niż 150 łóżek), obowiązek taki posiadają rów-

nież teraz.

Z kolei podmioty, w których nie utworzo-

no apteki szpitalnej, dysponować mają działem far-

macji szpitalnej.

W konkluzji należy zaznaczyć, że nie jest obecnie

rozważana możliwość uzależnienia konieczności

utworzenia apteki szpitalnej lub działu farmacji szpi-

talnej od liczby łóżek posiadanych przez szpital lub

inne przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, a zatem

powrotu do uprzedniego stanu prawnego w tym za-

kresie.

Wymóg ten nie zostanie również powiązany z okre-

ślonym okresem przejściowym, obowiązuje on bo-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

terpelację posła Marka Poznańskiego z dnia 14 wrze-

śnia 2012 r.

(SPS-023-8796/12) w sprawie polskich

180

nich krajach uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

Ad 1.

Miejsce szczególne w polityce ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego zajmuje problematyka

ochrony spuścizny kulturowej pozostającej poza

wschodnimi granicami Polski – w efekcie wieluset-

letniej obecności etnosu polskiego na obszarach na-

leżących współcześnie do państw sąsiadujących z Rze-

czypospolitą (Rosji, Litwy, Białorusi i Ukrainy).

Terminem polskie dziedzictwo kulturowe na

Wschodzie objąć można kilka zróżnicowanych kate-

gorii dóbr kultury znajdujących się obecnie w archi-

wach, bibliotekach i muzeach za wschodnią granicą

Rzeczypospolitej.

Należą do nich obiekty:

— zagrabione przez carską Rosję w okresie zabo -

rów, których nie udało się odzyskać w wyniku prac

Komisji Mieszanych Reewakuacyjnej i Specjalnej po

traktacie ryskim (1921 r.);

— utracone w wyniku zmiany granic w 1945 r.;

— zagrabione przez ZSSR na terenie Polski (w jej

obecnych granicach) podczas i w wyniku II wojny

światowej;

— zrabowane przez Niemców w okupowanej Pol -

sce (w jej granicach z 1939 r.), a następnie przejęte

i wywiezione przez Sowietów.

Osobną grupę stanowią zabytki nieruchome (wraz

z wyposażeniem) pozostałe za wschodnimi granicami

państwa polskiego w wyniku zmian granic w 1921

i 1945 r.

Ad 2.

Ministerstwo kultury od 1992 r. gromadzi

1945 r.

Prowadzony przez ministerstwo rejestr ru-

chomych dóbr kultury obejmuje dwadzieścia trzy

działy.

Do chwili obecnej wpisano 61 000 rekordów.

W przypadku odnalezienia zaginionego obiektu jest

to odnotowywane w bazie danych i niezwłocznie po-

dejmowane są działania mające na celu odzyskanie

zabytku.

Ministerstwo kultury nie posiada informacji na

temat polskich strat wojennych znajdujących się na

terytorium Czech i Słowacji.

Jednocześnie informuję, że pod koniec lat 90.

część kompetencji dotyczących rozmów polsko-nie-

mieckich i polsko-rosyjskich na temat likwidacji

Ad 3.

Możliwości formułowania i realizacji pro-

gramów ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego

pozostałego na obszarach tzw. Kresów Wschodnich

dawnej Rzeczypospolitej powstały dopiero po roku

w Polsce i krajach sąsiednich.

Wolą ministra kultury

i dziedzictwa narodowego jest prowadzenie aktywnej

polityki w sferze szeroko pojmowanej ochrony i opie-

ki nad tą częścią dziedzictwa kulturowego za grani-

cą.

Powyższe zakłada skuteczne wspieranie projek-

tów jego rewaloryzacji po dekadach systematycznej

degradacji, a w uzasadnionych wypadkach podejmo-

wanie inicjatyw restytucyjnych.

Jako podstawowe cele polityki ministra należy

wskazać m.in.:

— kompleksowe ewidencjonowanie oraz doku -

mentację zabytków kultury polskiej i z Polską zwią-

zanych, w tym prowadzenie rozpoznania poloników

nych oraz prac inwentaryzacyjnych w terenie (w pierw-

szej kolejności zabytków zachowanych na dawnych

tzw. Kresach Wschodnich);

— gromadzenie materiałów do opracowania ka -

talogów strat wojennych zabytków oraz wniosków

rewindykacyjnych wybranych dóbr kultury przyna-

leżnych do polskiego dziedzictwa kulturowego, a znaj-

dujących się w posiadaniu państw trzecich.

W celu zapewnienia właściwej koordynacji polity-

ki ministra z tej sferze w strukturach ministerstwa

działa Departament Dziedzictwa Kulturowego.

W latach dziewięćdziesiątych XX w. wypracowana

została baza prawna umożliwiająca współpracę w za-

kresie ochrony dziedzictwa kulturowego z państwami

nie tworzą ją następujące bilateralne akty prawne:

— porozumienie między Rządem Rzeczypospoli -

tej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o współpra-

cy w dziedzinie ochrony dziedzictwa kulturalnego

— porozumienie między Rządem Rzeczypospoli -

prawnie przemieszczonych podczas II wojny świato-

wej z 25 czerwca 1996 r.;

— umowa między Rządem Rzeczypospolitej Pol -

dzictwa kulturowego z 16 grudnia 1999 r.

Umowy i porozumienia dwustronne zapewniają

umocowanie prawne komisjom mieszanym stanowią-

cym zasadnicze fora współpracy z partnerami biało-

ruskimi, litewskimi, rosyjskimi i ukraińskimi.

Ko-

misje obejmują swoją właściwością problematykę

ochrony dziedzictwa kulturowego (określanego za-

zwyczaj terminem wspólnego dziedzictwa) oraz zwro-

tu dóbr kultury utraconych i bezprawnie przemiesz-

czonych podczas II wojny światowej.

Należy z naci-

skiem podkreślić, że negocjacje, przedmiotem których

jest restytucja utraconych dóbr kultury, stanowią

– choćby z uwagi na jego percepcję przez opinię pu-

bliczną w Polsce – szczególnie istotny komponent po-

lityki ministra kultury i dziedzictwa narodowego w za-

kresie ochrony spuścizny kulturowej na Wschodzie.

Minister kultury i dziedzictwa narodowego pro-

wadzi kompleksową rejestrację i dokumentację za-

bytków kultury polskiej i z Polską związanych (w tym

cmentarzy i zabytków sepulkralnych) znajdujących

się za wschodnią granicą.

Dwukierunkowa ewidencja

obiektów ma na celu w pierwszej kolejności odtwo-

rzenie stanu posiadania z 1939 r. oraz ich obecnego

miejsca przechowywania bądź stanu zachowania.

W dalszej kolejności prace dokumentacyjne obejmują

obszar historycznej Rzeczypospolitej w jej granicach

z 1772 r.

181

Pozyskiwaniu informacji o zabytkach polskiego

ne, biblioteczne i ikonograﬁczneorazinwentaryzacje

w terenie.

Materiały uzyskiwane są dzięki współpra-

granicą).

Obecnie w kartotece Departamentu Dzie-

dzictwa Kulturowego ﬁgurujeprzeszło35tys.kart

inwentaryzacyjnych, 28 tys. zdjęć i różnorodnych ma-

teriałów ikonograﬁcznych.

Gromadzonesąponadto

kopie archiwaliów, specjalistyczne ekspertyzy i opra-

cowania (z zakresu historii, historii sztuki, muzeal-

nictwa) oraz dokumentacje konserwatorskie.

Ad 4.

Wśród priorytetów ministerstwa kultury

jest kontynuowanie prac badawczych prowadzonych

w celu określenia ilości oraz jakości strat wojennych,

stanowiących fundament działań restytucyjnych.

U podstaw odnalezienia i zidentyﬁkowaniaobiektuleży

często fakt jego zarejestrowania jako straty wojennej,

a jakiekolwiek starania o zwrot zabytku możliwe są

dopiero po potwierdzeniu jego proweniencji.

W tym celu

prowadzone są również prace związane z rozbudową

i modernizacją bazy danych strat wojennych.

Kolejnym istotnym elementem aktywności mini-

sterstwa są inicjatywy związane z popularyzowaniem

wiedzy o utraconych zabytkach.

Odbywa się to zarów-

no poprzez wydawanie kolejnych katalogów strat wo-

jennych, jak również poprzez publikowanie na stronie

internetowej ministerstwa kultury wizerunków utra-

conych dzieł sztuki.

Dotychczas w ramach serii wy-

dawniczej „Straty kultury polskiej” ukazały się m.in.

opracowania z zakresu malarstwa polskiego, malar-

stwa obcego, numizmatyki, zabytków archeologicz-

nych oraz graﬁkiirysunkuzkolekcjigdańskiegokup-

ca Jacoba Kabruna stanowiących część zbiorów Mu-

zeum Narodowego w Gdańsku.

Szczególnym przykła-

dem działań popularyzujących tematykę strat wojen-

nych jest projekt „Muzeum utracone”.

Co roku podczas

Nocy Muzeów w przestrzeni publicznej prezentowany

jest multimedialny pokaz prezentujący najbardziej po-

szukiwane straty wojenne oraz obiekty odzyskane

w ostatnim czasie.

O skuteczności wspomnianych wy-

żej inicjatyw świadczy widoczny wzrost zainteresowa-

nia pochodzeniem posiadanych zabytków przejawia-

jący się w zwiększonej ilości zapytań kierowanych do

departamentu oraz przesyłaniem informacji, które

niejednokrotnie stanowią pierwszy impuls do podjęcia

starań o zwrot zaginionego dobra kultury.

W celu zwiększenia skuteczności podejmowanych

działań restytucyjnych ministerstwo kultury zamie-

rza rozwijać współpracę z szeregiem instytucji i or-

ganizacji dotychczas niekojarzonych w powszechnej

świadomości z restytucją dóbr kultury, takich jak:

Dziedzictwu Narodowemu działający w Biurze Kry-

minalnym Komendy Głównej Policji, Interpol czy

amerykańska federalna agencja dochodzeniowa Ho-

meland Security Investigations.

Ad 5.

Do dziś dzięki staraniom ministerstwa oraz

wróciło przeszło 30 cennych obiektów, w tym w ostat-

nich latach m.in.:

— w 2009 r. ze Stanów Zjednoczonych obraz Jana

Władysława Chełmińskiego „Żandarm” – obecnie

w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie;

— w 2010 r. z Wielkiej Brytanii obraz Wojciecha

Gersona „Odpoczynek w tatrzańskim szałasie” – obec-

nie na Zamku Królewskim w Warszawie;

— w 2010 r. z Francji obraz Melchiora de Honde -

coetera „Martwa natura z ptakami” – obecnie w Mu-

zeum Narodowym w Gdańsku;

— w 2011 r. z Anglii aplika z głową meduzy – obec -

nie w Łazienkach Królewskich w Warszawie;

— w 2011 r. z Niemiec obraz Aleksandra Gierym -

skiego „Żydówka z pomarańczami” – obecnie Mu-

zeum Narodowe w Warszawie;

— w 2011 r. ze Stanów Zjednoczonych obraz Ju -

liana Fałata „Przed polowaniem w Rytwianach”

– obecnie Muzeum Narodowe w Warszawie;

liana Fałata „Naganka na polowaniu w Nieświeżu”

– obecnie w Muzeum Narodowym w Warszawie;

danowiczowej „Murzynka” – obecnie w Muzeum Na-

rodowym w Warszawie;

— w 2012 r. ze Stanów Zjednoczonych obraz Jó -

zefa Brandta „Czaty” – obecnie w Muzeum Narodo-

wym w Warszawie;

— w 2012 r. z Niemiec obraz szkoły ﬂamandzkiej

„Szewc” – obecnie w pałacu Muzeum Pałacu w Wi-

lanowie.

Opinia publiczna na bieżąco jest informowana

o działaniach ministerstwa w powyższym zakresie

za pośrednictwem środków masowego przekazu.

In-

formacje o stratach wojennych oraz odzyskanych za-

bytkach są publikowane na stronie internetowej Mi-

nisterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

macje za wystarczające.

Z poważaniem

Minister

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

w sprawie modernizacji drogi krajowej nr 5

-8828/12, przy którym przekazano interpelację posła

Łukasza Borowiaka dotyczącą modernizacji drogi kra-

przekazuję informacje w przedmiotowej sprawie.

182

nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów

czeństwa użytkowników dróg.

GDDKiA jest świado-

ma konieczności zapewnienia bezpieczeństwa ruchu

rę posiadanych środków działania zmierzające do

Na podstawie corocznego badania sieci drogowej

w ramach użytkowania oraz podniesienia poziomu

ce wyniki badań stanu nawierzchni, panujący na

dów ciężarowych, wskaźnik wypadkowości oraz oce-

nę efektywności ekonomicznej realizacji zadań stwo-

Inwestycja polegająca na przebudowie drogi kra-

5,12 km została ujęta w przedmiotowym zestawieniu.

W toku dotychczasowych działań dla przedmiotowe-

go zadania opracowana została dokumentacja pro-

jektowa.

W ramach zadania ujęto również budowę

ścieżki rowerowej poza jezdnią drogi krajowej, a za-

łożenia dokumentacji zaakceptowały samorządy.

Analiza kosztów planowanych do realizacji zadań

szej perspektywie.

Należy bowiem zaznaczyć, że Ge-

wiązana jest do efektywnego gospodarowania dostęp-

nymi w budżecie państwa środkami, z których ﬁnan-

sowane są remonty, bieżące utrzymanie dróg, zarzą-

Jednocześnie należy poinformować, że GDDKiA,

mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego pozio-

mu bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom przed-

miotowej drogi, przystąpiła do remontu drogi krajo-

wej nr 5 w ramach istniejącej szerokości jezdni, któ-

ry stanowić będzie I etap przyszłej przebudowy drogi.

Wykonana została nowa nawierzchnia na długości

0,8 km odcinka jednojezdniowego obwodnicy Rydzy-

ny.

W dniu 17 września 2012 r. podpisana została

umowa z ﬁrmąSkanskanarealizacjępracnadal-

szym odcinku obwodnicy o długości 0,6 km oraz czę-

ści odcinka lotniskowego długości 0,9 km.

Droga krajowa nr 5 na od granicy miasta Lesz-

no w kierunku miasta Rydzyna w chwili obecnej

posiada częściowo szerokość jezdni 14,0 m oraz

umocnione pobocza bitumiczne szerokości 2 x 2,00 m

(był to w przeszłości odcinek lotniskowy długości

4,0 km wraz z odcinkiem przejściowym do szerokości

7,00 + 2 x 2,00 m).

W celu poprawy bezpieczeństwa ruchu na odcinku

lotniskowym zmieniono przekrój drogi z przekroju

2+2 na 2+1 wraz z wydzieleniem ścieżki rowerowej

z istniejącej jezdni i oddzielenie jej barierami spręży-

stymi od ruchu samochodowego (realizacja ścieżki

rowerowej wg pierwotnego projektu wymagałaby na-

bycia kilku działek i uzyskania decyzji o zezwoleniu

na realizację inwestycji drogowej, co na obecnym eta-

pie jest niemożliwe).

Powyższe rozwiązanie jest wła-

ściwe i uzasadnione, gdyż docelowe rozwiązanie zo-

stanie wprowadzone w ramach budowy łącznika dro-

gi ekspresowej S5 odc.

Radomicko – Kaczkowo.

Uprzejmie informuję, iż realizacja przebudowy

pozostałego odcinka lotniskowego uzależniona bę-

dzie od uzyskania źródeł jego ﬁnansowania.

Natym

odcinku zostanie przeprowadzona analiza dokumen-

tacji pod kątem kontynuacji przekroju 2+1 względnie

realizacji przebudowy zgodnie z dokumentacją, tj.

4 pasy ruchu i ścieżka rowerowa za rowem.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

zapobiegających zmniejszaniu się liczby

przeszczepów w Polsce (8833)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

na interpelację pana posła Łukasza Borowiaka z dnia

183

konieczności podjęcia działań zapobiegających zmniej-

szaniu się liczby przeszczepień narządów w Polsce

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego stanowiska.

Odnosząc się do uwag ogólnych pana posła, uprzej-

mie informuję, iż zgodnie z danymi Biuletynu Infor-

macyjnego Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne-

go do Spraw Transplantacji „Poltransplant” w 2007 r.

przeszczepiono w Polsce 962 narządy, co odpowiada

25,3 przeszczepom/milion mieszkańców.

Sytuacja

w Polsce uległa pewnej poprawie i w 2008 r. prze-

szczepiono 1147 narządów, co odpowiada 29,8 prze-

szczepom/milion mieszkańców.

W roku 2009 prze-

szczepiono 1122 narządów, co odpowiada 29,1 prze-

szczepom/milion mieszkańców.

W roku 2010 prze-

szczepiono 1347 narządów, co odpowiada 35 prze-

szczepom/milion mieszkańców.

W roku 2011 prze-

szczepiono 1472 narządów, co odpowiada 38,2 prze-

szczepom/milion mieszkańców.

W roku 2012 liczba

przeszczepień narządów systematycznie wzrasta i wy-

niosła do 1 października br. 1216.

Pomimo znacznie zwiększającej się liczby prze-

szczepień narządów nadal na krajowej liście osób

oczekujących na przeszczepienie narządów znajdują

się we wrześniu roku 2012 2284 osoby oczekujące na

przeszczepienie narządów.

Sytuacja ta wynika mię-

dzy innymi z faktu, iż liczba kwaliﬁkowanychbior-

ców narządu rośnie szybciej niż liczba pobieranych

narządów w celu przeszczepienia.

W niektórych krajach (Hiszpania, Austria) prze-

waża przeszczepianie narządów pobieranych od osób

zmarłych, w innych (np. kraje skandynawskie) prze-

szczepianie od dawców żywych (dotyczy tylko prze-

szczepu nerki lub fragmentu wątroby).

Od wielu lat takie państwa jak Hiszpania, Portu-

galia, Belgia, Francja i Austria znajdują się w czołów-

ce państw europejskich przeszczepiających narządy,

dzięki wprowadzonym nowoczesnym rozwiązaniom

organizacyjnym i kilkudziesięcioletnim akcjom pro-

mocyjno-edukacyjnym dotyczącym dawstwa narzą-

dów skierowanych do społeczeństwa oraz środowiska

medycznego.

Bardzo istotnym elementem systemu organizacyj-

nego są koordynatorzy pobierania i przeszczepiania

lach pobierających narządy od dawców zmarłych.

Podobnie jak w wielu krajach europejskich w Pol-

sce przyjęto regułę zgody domniemanej, polegającą

na tym, że jeżeli osoba zmarła za życia nie wyraziła

sprzeciwu na pobranie komórek, tkanek i narządów

po jej śmierci, to można w takiej sytuacji pobrać od

niej komórki, tkanki i narządy do przeszczepienia.

Polskie prawo nie wymaga zgody rodziny, aby

można było pobrać komórki, tkanki lub narządy od

osoby zmarłej.

Rozmowa z rodziną zmarłego jest pro-

wadzona w celu ustalenia istnienia innych form

sprzeciwu niż sprzeciw zamieszczony w centralnym

rejestrze sprzeciwów prowadzonym przez „Poltran-

splant” oraz z szacunku do zmarłego i jego rodziny.

Odnośnie do uwagi pana posła, że wysokość środ-

ków przeznaczanych na procedury przeszczepowe ma

wpływ na ich mniejszą liczbę, należy podkreślić, iż

środki ﬁnansoweprzeznaczanenaproceduryprze-

szczepowe nie są limitowane, w związku z powyż-

szym nie ma to wpływu na liczbę przeszczepianych

narządów.

Największym wyzwaniem współczesnej trans-

niedobór narządów do przeszczepienia w stosunku

do potrzeb (zapotrzebowanie na przeszczepy ulega

ciągłym zmianom, wzrasta wiek biorców, rozszerza-

ją się wskazania do przeszczepu, wydłużają się listy

oczekujących).

Pomimo wielu trudności w ostatnich

latach udało się rozpocząć realizację wielu ważnych

i pożytecznych dla polskiej transplantologii inicjatyw

obejmujących zmiany prawne oraz doﬁnansowanie

transplantologii w ramach narodowego programu

rozwoju medycyny transplantacyjnej, na który w la-

tach 2006–2010 Minister Zdrowia przeznaczył około

62 mln zł.

Pomimo dokonywanego systematycznego wzrostu

nakładów środki te okazały się niewystarczające

w stosunku do potrzeb i mając to na uwadze, mini-

ster zdrowia przygotował program, który zabezpie-

czyłby ﬁnansowaniepotrzebpolskiejtransplantologii

w formule wieloletniej.

Rada Ministrów w dniu 12 paź-

dziernika 2010 r. uchwaliła program wieloletni na

lata 2011–2020: narodowy program rozwoju medy-

cyny transplantacyjnej z poziomem ﬁnansowania

45 000 000 zł rocznie.

Oprócz zakupu wysokospecjalistycznego sprzętu

i prac modernizacyjno-budowlanych ośrodków trans-

plantacyjnych w ramach programu istotną jego czę-

ścią jest ﬁnansowaniedziałaniakoordynatorówtrans-

plantacyjnych w polskich szpitalach oraz akcji promo-

cyjnych i edukacyjnych społeczeństwa oraz środowi-

ska medycznego dotyczących transplantologii.

1.

Odpowiadając na zagadnienie 1., uprzejmie in-

formuję, iż minister zdrowia, widząc istotę problemu,

podjął działania mające na celu zwiększenie liczby

przeszczepianych narządów w Polsce poprzez działa-

nia edukacyjno-informacyjno-promocyjne.

Obecnie

w cyklu dwuletnim są realizowane następujące za-

dania:

1) akcje promocyjno-edukacyjną o zasięgu ogól-

nopolskim, która jest dostępna dla ogółu społeczeń-

stwa – TV – realizacja ﬁlmu„Operacjażycie”,radio,

prasa;

2) program edukacyjno-informacyjny skierowany

do pacjentów dializowanych z powodu schyłkowej

przewlekłej niewydolności nerek i członków ich ro-

dzin (potencjalni żywi dawcy);

3) program edukacyjno-informacyjny, ogólnokra-

jowy, prowadzony na poziomie środowisk, w tym szpi-

talnych,

4) program edukacyjno-informacyjny na poziomie

lokalnym i regionalnym.

Działania edukacyjno-informacyjno-promocyjne

dotyczą głównie tematyki stwierdzania śmierci mó-

184

zgowej oraz prawnych, etycznych i społecznych za-

gadnień pobierania do przeszczepienia narządów od

dawców żywych i zmarłych.

Bardzo istotnym elementem tej działalności są

koordynatorzy transplantacyjni działający na pozio-

mie szpitali.

Jak wynika z danych przekazanych

przez „Poltransplant”, każdego roku zgłoszenia o moż-

liwości pobrania napływają ze 100–150 szpitali.

Jed-

noczenie ponad 80% pobrań narządów ma miejsce

w zaledwie 20% szpitali.

Ponadto istnieje wiele szpi-

tali, które mają olbrzymi i niewykorzystany potencjał

dawstwa (duże szpitale kliniczne lub wojewódzkie

z oddziałami intensywnej terapii).

Od 2007 r. kompleksowe szkolenia w zakresie ko-

ordynacji pobierania i przeszczepiania są prowadzone

w ramach Podyplomowych Studiów Koordynatorów

Transplantacyjnych pozwalających nabyć wiedzę

(transplantologia kliniczna, immunologia, intensyw-

na terapia), ale również psychologii klinicznej (roz-

mowa z rodziną potencjalnego zmarłego dawcy, prze-

kazanie informacji o śmierci i zamiarze pobrania

narządów), prawa, nauk społecznych, organizacji i za-

rządzania oraz statystyki medycznej.

W roku 2011

z programu było ﬁnansowanych200koordynatorów

transplantacyjnych, co miało znamienny wpływ na

zwiększenie liczby identyﬁkowanychpotencjalnych

zmarłych dawców narządów z 548 w roku 2009 do

732 w roku 2011.

W roku 2012 i latach następnych

ﬁnansowaniekoordynatorówtransplantacyjnychjest

i będzie kontynuowane.

2.

Odpowiadając na zagadnienie 2, uprzejmie in-

formuję, iż minister zdrowia, realizując zasadnicze

cele programu, do jego zakończenia przewiduje w ska-

li roku w stosunku do roku 2009 zwiększenie liczby

przeszczepień narządów od zmarłych dawców (1077

– 2009 r.) o 100%, liczby potencjalnych niespokrew-

nionych dawców szpiku (27 000 – 2009 r.) o co naj-

mniej 300% i liczby przeszczepień nerki od żywego

dawcy (23 – 2009 r.) o co najmniej 500%.

Niezależnie

od powyższych założeń działania w ramach progra-

mu przewidują daleko idącą modernizację i doposa-

żenie w wysokospecjalistyczny sprzęt działających

ośrodków transplantacyjnych, banków tkanek i komó-

rek oraz medycznych laboratoriów diagnostycznych.

W pierwszym roku realizacji programu (2011 r.)

liczba potencjalnych dawców szpiku w polskich reje-

strach zwiększyła się o 24 568, prowadzono moder-

nizację 15 ośrodków transplantacyjnych i 7 banków

tkanek i komórek, doposażono w wysokospecjali-

styczny sprzęt 33 ośrodki transplantacyjne i 19 ban-

ków tkanek.

W drugim roku realizacji programu (2012) liczba

potencjalnych dawców szpiku w polskich rejestrach

zwiększyła się i wynosiła na dzień 3 września 2012 r.

113 781, prowadzono modernizację 8 ośrodków trans-

plantacyjnych i 4 banki tkanek i komórek, doposażono

w wysokospecjalistyczny sprzęt 23 ośrodki transplan-

tacyjne i 16 banków tkanek.

Realizacja programu tworzy szansę na dokonanie

przełomu w polskiej transplantologii poprzez wzrost

liczby pobieranych i przeszczepianych narządów, roz-

wój innowacyjnych metod przeszczepiania oraz dal-

sze doposażenie polskich ośrodków transplantacyj-

nych w wysokospecjalistyczny sprzęt, co podniesie

jakość i bezpieczeństwo wykonywanych procedur.

Z tego punktu widzenia program wieloletni będzie

stanowił istotne wsparcie realizacji jednego z najważ-

niejszych zadań państwa w sferze publicznej, jakim

jest zapewnienie dostępu do opieki zdrowotnej dla

obywateli, w tym przypadku w zakresie szeroko po-

jętej medycyny transplantacyjnej.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

wie rezydentur specjalizacyjnych przesłaną przy pi-

śmie, SPS-023-8837/12, uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych wyjaśnień.

W odniesieniu do poruszonego przez pana posła

Marcina Kierwińskiego problemu wskaźników okre-

ślających liczbę lekarzy w relacji do liczby mieszkań-

ców pragnę uprzejmie poinformować, że obecnie

w Polsce jest 320,8 lekarzy na 100 tys. mieszkańców

oraz 85,8 lekarzy dentystów na 100 tys. mieszkańców,

przyjmując, że Polska liczy 38 482 919 mieszkańców

(wg GUS, na koniec 2011 r.), a także biorąc pod uwagę,

że obecnie jest w Polsce 123 441 lekarzy wykonujących

zawód i 33 029 lekarzy dentystów wykonujących za-

wód (wg prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską

Centralnego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów,

stan na dzień 30 czerwca 2012 r.).

Odnosząc się do kwestii możliwości przekazania

kompetencji związanych z organizacją i ﬁnansowa-

niem rezydentur samorządom województw, pragnę

jest zobowiązany do prowadzenia polityki kadrowej

w zakresie danej specjalności na terenie wojewódz-

twa objętego zakresem jego działalności, współpra-

cując w tym zakresie z właściwym konsultantem

krajowym, zobowiązanym do zabezpieczenia potrzeb

kadrowych w reprezentowanej przez niego dziedzinie

medycyny w skali kraju.

185

Zgodnie z przepisem art. 16e ust. 1 ustawy z dnia

przed postępowaniem kwaliﬁkacyjnymdorozpoczę-

cia specjalizacji minister zdrowia określa i ogłasza

niowych dla lekarzy, którzy będą odbywać szkolenie

specjalizacyjne w ramach rezydentury, w poszczegól-

nych dziedzinach medycyny, z podziałem na woje-

wództwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego

przez wojewodów uwzględniającego wolne miejsca

stępność świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie

medycyny na obszarze danego województwa.

Woje-

woda, występując o przyznanie rezydentur, ma moż-

liwość zasięgania opinii konsultantów wojewódzkich

dotyczących zapotrzebowania na rezydentury na te-

renie danego województwa.

Zgodnie z art. 6 ust. 1

ww. ustawy konsultanci wojewódzcy są powoływani

przez właściwych wojewodów w porozumieniu z mi-

nistrem zdrowia.

Odnosząc się do kwestii przyznania 444 rezyden-

tur na postępowanie kwaliﬁkacyjneprzeprowadzone

w terminie 1–31 marca 2012 r., pragnę uprzejmie po-

informować, że obecna sytuacja budżetu państwa

pozwoliła na uruchomienie w bieżącym roku łącznie

2944 rezydentur, co oznacza, że na postępowanie

kwaliﬁkacyjne,którezostanieprzeprowadzonewter-

minie 1–31 października 2012 r., zostało przyzna-

nych 2500 rezydentur.

Należy zaznaczyć, że do wio-

sennego postępowania kwaliﬁkacyjnegoprzystępuje

znacznie mniejsza liczba lekarzy niż do jesiennego,

bowiem znacznie większa grupa lekarzy ubiega się

o rozpoczęcie specjalizacji bezpośrednio po ukończe-

niu stażu podyplomowego.

Działalność konsultantów wojewódzkich oprócz

udziału w zgłaszaniu zapotrzebowania na miejsca

szkoleniowe powinna również owocować angażowa-

niem się w proces kreowania na danym terenie jak

największej liczby miejsc szkoleniowych w jednost-

kach organizacyjnych uprawnionych do prowadzenia

szkolenia w danej dziedzinie medycyny.

Jest to zada-

nie ważne z punktu widzenia szkolenia specjalizacyj-

nego lekarzy, bowiem odbywanie specjalizacji lekar-

skich zgodnie z przepisami regulującymi sprawy na-

boru i odbywania szkolenia specjalizacyjnego, tj.

poz. 1779, z późn. zm.), może się odbywać wyłącznie

w jednostkach spełniających określone warunki, za-

pewniających wysoki poziom merytoryczny realizo-

wanego w nich szkolenia specjalizacyjnego, w ra-

mach posiadanych przez daną jednostkę miejsc

szkoleniowych.

Pragnę zaznaczyć, że tzw. uruchamianie nowych

miejsc szkoleniowych, w tym również rezydentur, jest

ściśle uzależnione od puli wolnych miejsc akredyto-

wanych w danej specjalności.

Brak wolnych miejsc

szkoleniowych wyklucza możliwość rozpoczynania

przez lekarzy szkolenia specjalizacyjnego.

Pragnę zapewnić Panią Marszałek, że Minister-

możliwość odbywania przez lekarzy szkolenia specja-

lizacyjnego była jak największa, a przyznawane eta-

ty rezydenckie były przyznawane zgodnie z istnieją-

cymi potrzebami w poszczególnych dziedzinach me-

dycyny, w liczbie odpowiadającej tym potrzebom.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące ewentualnej

zmiany formuły ﬁnansowaniarezydenturnaformę

stypendium warunkowego, którego przyznanie wią-

załoby się z obowiązkiem przepracowania określonej

liczby lat w placówce publicznej służby zdrowia, pra-

gnę uprzejmie wyjaśnić, że lekarz odbywający spe-

cjalizację szkoli się poprzez udzielanie określonych

świadczeń zdrowotnych.

Lekarze w trakcie specjali-

zacji, tj. lekarze, którzy ukończyli drugi, a w niektó-

rych przypadkach – trzeci rok określonej specjaliza-

cji, są dopuszczeni do udzielania pewnych świadczeń

gwarantowanych zgodnie z tzw. rozporządzeniami

koszykowymi, m.in. z rozporządzeniem ministra zdro-

rantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specja-

nak biorąc pod uwagę zasygnalizowany w pytaniu

pana posła problem, uprzejmie informuję, że kwestia

ta może zostać rozważona podczas kolejnej nowelizacji

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

wydobywania gazu łupkowego (8863)

terpelację posła Bartosza Kownackiego z dnia 11 wrze-

stawiam informacje Ministerstwa Gospodarki, Mini-

sterstwa Środowiska, Ministerstwa Skarbu Państwa

oraz Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

1.

Dlaczego metoda wydobywania gazu łupkowe-

go zaproponowana przez naukowców z Wojskowej

Akademii Technicznej nie znalazła dotąd adekwatnej

pomocy ze strony państwa i podmiotów od niego za-

leżnych?

186

Państwo oraz podmioty od niego zależne odpowia-

dają przede wszystkim za ochronę i kształtowanie śro-

dowiska oraz za racjonalne wykorzystanie jego zaso-

bów, m.in. poprzez koncesjonowanie poszukiwania,

rozpoznawania i wydobywania kopalin, w tym gazu ze

złóż niekonwencjonalnych.

Zgodnie ze stanowiskiem

głównego geologa kraju sugeruje się pomysłodawcom

technologii bezpośredni kontakt z ﬁrmamiprowadzą-

cymi poszukiwania gazu łupkowego w Polsce.

2.

Czy ww. projekt może liczyć na wsparcie ze

strony pańskiego resortu oraz za pana stawiennic-

twem na łonie Rady Ministrów?

Informuję, iż w dniu 11 lipca br. Narodowe Cen-

trum Badań i Rozwoju (NCBiR) oraz Agencja Roz-

woju Przemysłu SA (ARP) zawarły umowę w sprawie

wspólnego przedsięwzięcia dotyczącego rozwoju ory-

ginalnych technologii eksploatacji gazu łupkowego.

Porozumienie ma na celu umożliwienie nawiązania

ścisłej współpracy nauki (m.in. uczelnie, instytuty

badawcze) z przemysłem przy pozyskaniu wiedzy

oraz wypracowaniu krajowych technologii wydobycia

i eksploatacji gazu łupkowego odpowiadających pol-

skim uwarunkowaniom geologicznym, prawnym

oraz wymogom ochrony środowiska naturalnego.

Wynikiem porozumienia jest opracowanie progra-

mu pod nazwą „Blue gas – polski gaz łupkowy”.

Pro-

gram jest ukierunkowany na przetestowanie konkret-

nych rozwiązań i technologii w skali pilotażowej.

NCBiR w ramach programu ﬁnansowaćbędzieprace

badawczo-rozwojowe.

Podmioty, które otrzymają dota-

cję z NCBiR, będą mogły uzyskać od ARP ﬁnansowanie

na pozostałe wydatki związane z testowaniem i przy-

gotowaniem wdrożenia opracowanych rozwiązań.

O ﬁnansowanie w ramach programu mogą się

ubiegać konsorcja naukowe z udziałem przedsiębior-

ców w ramach dwóch ścieżek:

— ścieżka A – z udziałem co najmniej jednej jed -

nostki naukowej niebędącej przedsiębiorcą i co naj-

mniej jednego dużego przedsiębiorcy,

mniej jednego mikro-, małego lub średniego przed-

siębiorcy.

Wnioski o doﬁnansowaniepowinnyspełniaćna-

stępujące wymogi:

— Przedmiotem projektu jest opracowanie inno -

wacyjnej technologii w obszarze związanym z wydo-

byciem gazu łupkowego.

— W ramach projektu nowe technologie będą pod -

dane testom w skali pilotażowej w warunkach rze-

czywistych.

— Liderem projektu jest przedsiębiorca (posiada -

jący doświadczenie we wdrażaniu nowych rozwiązań

wadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Program będzie realizowany w latach 2012–2022

według następującego harmonogramu:

— 2012–2013 – przeprowadzanie naborów i roz -

strzygnięcie konkursów;

— 2013–2017 – ﬁnansowanieimonitorowaniere -

alizacji projektów;

— 2013–2022 – monitoring i ewaluacja wykorzy -

stania wyników projektów.

Budżet przeznaczony na realizację programu wy-

nosi miliard złotych.

Połowa funduszy będzie pocho-

dzić ze środków publicznych, po 250 mln zł na ﬁnan-

sowanie programu przekażą NCBiR oraz ARP, nato-

miast pozostałe 500 mln zł przekażą przedsiębior-

stwa zainteresowane wykorzystaniem wyników ba-

dań.

W ramach programu będą doﬁnansowanepro-

jekty o budżecie od 3 do 200 mln zł, o okresie reali-

zacji do 36 miesięcy.

Pierwszy konkurs na wspólne projekty naukowo-

-badawcze o budżecie 500 mln zł (po 125 mln zł z NCBiR

i ARP, 250 mln zł z przemysłu) został ogłoszony

24 września br. Wnioski można składać do dnia 22 listo-

pada br. Drugi konkurs ogłoszony zostanie w 2013 r.

Wymieniona w interpelacji pana posła Wojskowa

Akademia Techniczna, jak również każda inna jednost-

ka naukowa, ma możliwość aplikowania o środki na

doﬁnansowaniewramachprogramu„Bluegas–polski

gaz łupkowy” pod warunkiem, że będzie wchodziła

w skład konsorcjum naukowego w rozumieniu art. 2

ﬁnansowanianauki(Dz.U.

Nr96,poz.616).

Szczegóły dotyczące programu (opis programu,

obszary badawcze, regulamin konkursu, wzory wnio-

sków itp.) dostępne są na stronach internetowych

NCBiR (www.ncbir.gov.pl) oraz ARP (www.arp.com.

pl).

3.

Czy można się spodziewać, że KGHM Polska

Miedź SA lub PKN Orlen SA udostępnią swe odwierty

dla naukowców Wojskowej Akademii Technicznej?

Na obecnym etapie poszukiwań gazu łupkowego

prowadzone prace wymagają użycia sprawdzonych,

przemysłowych metod, gdyż wyniki szczelinowania

odwiertów będą miały kluczowe znaczenie dla osza-

cowania zasobów gazu w łupkach.

Nie znając zaso-

bów złoża, przy niewielkiej ilości wykonanych od-

wiertów, trudno byłoby ocenić, czy brak przepływu

gazu w otworze odwiertu jest wynikiem braku gazu

w złożu, czy też wynikiem nieskuteczności stosowa-

nej metody.

W tej sytuacji nie jest wskazane testowa-

nie czy wdrażanie nowych metod mających charakter

badawczy.

Metoda taka może być zastosowana w przy-

szłości w przypadku zaistnienia pozytywnego scena-

riusza rozwoju poszukiwań gazu w łupkach, po roz-

poznaniu złóż, gdy prace wydobywcze znajdą się na

etapie intensywnego rozwiercania zasobów tego gazu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

187

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie wypadków drogowych

z udziałem pieszych (8864)

przekazujące interpelację posła Tomasza Szymań-

skiego w sprawie wypadków drogowych z udziałem

pieszych informuję.

1.

Znane nam są przytaczane przez pana posła

Tomasza Szymańskiego dane Europejskiej Rady Bez-

pieczeństwa Transportu z maja 2010 r. oraz Komen-

dy Głównej Policji za rok 2011.

Problem bardzo du-

żego zagrożenia na polskich drogach niechronionych

uczestników ruchu drogowego, tj. osób poruszających

się po drodze, które nie są chronione karoserią samo-

chodu (a przez to są bardziej narażone na ciężkie

obrażenia w wypadkach drogowych), w tym pieszych,

jest dostrzegany przez Krajową Radę Bezpieczeństwa

Ruchu Drogowego (KRBRD) oraz jej partnerów.

Znajduje to potwierdzenie w działaniach KRBRD ad-

resowanych od kilku lat w kierunku poprawy bezpie-

czeństwa tej grupy użytkowników dróg.

Piesi należą do najbardziej zagrożonej grupy

uczestników ruchu drogowego, są bowiem najsłabsi

na drodze: niechronieni konstrukcją pojazdu, pasami

bezpieczeństwa, zagłówkami, poduszkami powietrz-

nymi czy innymi urządzeniami zwiększającymi bez-

pieczeństwo pasażerów pojazdu.

Konsekwencje wy-

padków z udziałem pieszych są znacznie poważniej-

sze niż u innych uczestników ruchu.

W 2011 r. piesi brali udział w 36% wypadków dro-

gowych w Polsce i stanowili najliczniejszą grupę oﬁar

śmiertelnych (33% ogółu oﬁar wypadków drogo-

wych).

W tej grupie szczególnie narażone na ryzyko

wypadku są dzieci, młodzież, osoby starsze (w wieku

powyżej 60 lat) i niepełnosprawne.

Wypadki z udzia-

łem pieszych w większości mają miejsce na obszarze

zabudowanym (89%).

Do najczęstszych błędów popeł-

nianych przez pieszych należą:

— nieostrożne wejście na przejście,

— nietrzeźwość pieszego.

Najczęstsze błędy popełniane przez kierujących

pojazdami, którzy potrącili pieszych, to:

— nieudzielanie pieszemu pierwszeństwa,

— nieprawidłowe przejeżdżanie przejść dla pie -

szych.

2.

W 2011 r. działania na rzecz pieszych koncen-

trowały się na zwiększeniu widoczności na drodze

poprzez promocję różnego rodzaju materiałów odbla-

skowych oraz zapewnieniu dzieciom bezpiecznej dro-

gi do szkoły.

KRBRD wspierała elementami odbla-

skowymi szkoły, organizacje samorządowe czy orga-

nizacje pozarządowe, dbając przy tym, aby akcje

edukacyjne z wykorzystaniem tych materiałów nie

ograniczały się do ich rozdawania, ale żeby towarzy-

szyła temu aktywna edukacja (np. konkursy wiedzy).

Materiały na temat bezpieczeństwa pieszych były

szeroko kolportowane podczas imprez masowych, jak

pikniki, festyny rodzinne, koncerty.

W całej Polsce

prowadzone były pogadanki i konkursy na temat bez-

pieczeństwa pieszych wśród społeczności lokalnych,

w placówkach oświatowych.

Emitowane były również

audycje radiowe, telewizyjne, a w prasie ukazywały

się artykuły dotyczące bezpieczeństwa pieszych.

W ten sposób, poprzez różne media, upowszechniano

wiedzę na temat działania i znaczenia materiałów

odblaskowych.

Na przykład wojewódzkie ośrodki ru-

chu drogowego organizowały imprezy z okazji dnia

dziecka, otwarcia sezonu rowerowego, początku wa-

kacji czy inauguracji roku szkolnego.

W ramach tych

wydarzeń uczestnicy otrzymywali różnego rodzaju

materiały, jak: ulotki, gry, odblaski, plecaki, kami-

zelki mające służyć poprawie ich bezpieczeństwa.

W szkołach w ramach wychowania komunikacyjnego

były realizowane programy edukacyjne obejmujące

zagadnienia związane z bezpieczeństwem pieszych.

Często szkoły prowadziły pedagogizację rodziców na

zebraniach ogólnych na temat zasad bezpiecznego

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej wraz z innymi członkami KRBRD

przeprowadziło szereg działań pod wspólnym hasłem

„Moda na odblaski.

Włącz myślenie”, które były skie-

rowane do różnych uczestników ruchu drogowego

i do różnych grup wiekowych, np.: „Moda na odbla-

ski.

Włącz myślenie – Bezpiecznie – Chce się żyć!”,

„Moda na odblaski.

Włącz myślenie – Widoczny po-

wrót do szkoły”, „Daj sygnał kierowcy.

Noś odblaski.

Włącz myślenie” (duża kampania społeczna skiero-

wana do grupy docelowej w wieku powyżej 16 lat,

która traﬁładoponad24mlnodbiorców,czyli78%

grupy docelowej).

W niedługim czasie planowana jest przez Sekre-

tariat KRBRD kolejna ogólnopolska kampania spo-

łeczna, która ma na celu wzrost bezpieczeństwa nie-

chronionych uczestników ruchu drogowego, w tym

pieszych i rowerzystów.

drogowym każde dziecko do 15. roku życia porusza-

jące się po zmroku po drodze ma obowiązek noszenia

szenie elementów odblaskowych jest w Polsce obo-

wiązkowe także dla: osób wykonujących roboty lub

inne czynności na drodze oraz osób poruszających się

w kolumnach po lewej stronie na początku i końcu

kolumny dłuższej niż 20 metrów w warunkach nie-

dostatecznej widoczności.

Dalsze rozszerzenie kata-

logu osób zobowiązanych do korzystania z elementów

odblaskowych (np. kamizelek) poza obszarem zabu-

dowanym musiałoby znaleźć uzasadnienie w staty-

stykach wypadkowych, bo o ile potrącenia pieszych

w nocy poza obszarem zabudowanym są bardziej tra-

giczne w skutkach (częściej kończą się zgonem pie-

188

szego) niż potrącenia na obszarze zabudowanym, to

aż 89% procent wypadków z udziałem pieszych ma

miejsce właśnie na obszarach zabudowanych (co wy-

nika z dużo większej gęstości ruchu pieszego w ob-

szarach zurbanizowanych).

Dlatego konieczne będzie

przeanalizowanie dostępnych danych statystycznych

i informacji o dobrych praktykach z tego obszaru po-

dejmowanych w innych krajach.

W zależności od

otrzymanych wyników analizy będzie można podjąć

stosowne działania zmierzające do poprawy bezpie-

czeństwa pieszych na naszych drogach.

Nadmienię, że w opracowywanym obecnie w KRBRD

projekcie narodowego programu bezpieczeństwa ru-

chu drogowego 2013–2020 znajdzie się rozdział po-

święcony bezpieczeństwu ludzi, w tym (ze względu

na bardzo duże zagrożenie pieszych na polskich dro-

gach) blok priorytetowych działań zaadresowanych

na podniesienie poziomu bezpieczeństwa pieszych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie konsekwencji niepłacenia

abonamentu radiowo-telewizyjnego (8867)

SPS-023-8867/12) w sprawie konsekwencji niepłace-

nia abonamentu radiowo-telewizyjnego uprzejmie

przekazuję stosowne informacje.

Na wstępie pragnę poinformować, iż zgodnie

z ustawą o opłatach abonamentowych opłaty te są

pobierane przez pocztowego operatora publicznego

– Pocztę Polską SA.

Prowadzi ona także kontrolę wy-

konywania obowiązku rejestracji odbiorników radio-

fonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszcza-

ustawy o opłatach abonamentowych nadzór nad wy-

konywaniem kontroli obowiązku pobierania opłaty

łączności, czyli obecnie minister administracji i cy-

fryzacji.

Za kwestię ściągalności tych opłat odpowie-

dzialność ponosi także Krajowa Rada Radiofonii

i Telewizji, która jest niezależnym od rządu organem

regulacyjnym.

W związku z powyższym to MAiC

i KRRiT są właściwymi adresatami pytania w spra-

wie problemów dotyczących poboru opłat abonamen-

towych.

w sprawie prac nad ustawą

o odwróconej hipotece (8869)

przy którym przekazano interpelację poseł Jadwigi

nej hipotece, uprzejmie przekazuję następujące infor-

macje.

Projekt regulacji tzw. odwróconej hipoteki obej-

muje problematykę odwróconego kredytu hipotecz-

nego oraz tzw. renty dożywotniej.

Przedmiotem prac

Ministerstwa Gospodarki jest projekt uregulowania

instytucji tzw. renty dożywotniej.

Projekt założeń

ustawy o odwróconym kredycie hipotecznym został

przygotowany przez Ministerstwo Finansów.

Na etapie prac nad ww. projektem minister gospo-

darki zwrócił uwagę na konieczność kompleksowego

uregulowania problemu przenoszenia własności nie-

ruchomości w zamian za świadczenia pieniężne, za-

równo w modelu kredytowym (odwrócony kredyt

również w modelu sprzedażowym (tzw. renta doży-

wotnia).

Działające na polskim rynku ﬁrmy(wszcze-

gólności fundusze hipoteczne) oferują obecnie rentę

ruchomości w oparciu o konstrukcję dożywocia ure-

gulowaną w Kodeksie cywilnym w ramach umowy

Gospodarki uregulowania prawne zawarte w Kodek-

sie cywilnym nie zapewniają pełnej ochrony osobom,

które są zainteresowane skorzystaniem z takich

ofert.

Celem uniknięcia dysproporcji w regulacjach

tucji (celem obu jest zapewnienie dodatkowych do-

chodów osobom zainteresowanym skorzystaniem z tego

ruchomości, przy stworzeniu podobnych mechani-

zmów zabezpieczających ich interesy) należałoby za-

tem w tym samym stopniu zabezpieczyć interesy

go kredytu hipotecznego, jak i renty dożywotniej.

189

Ministrów zobowiązała ministra gospodarki – w związ-

ku ze zgłoszonymi uwagami – do opracowania we

współpracy z ministrem ﬁnansówpropozycjiuregu-

lowania przeniesienia własności nieruchomości w za-

mian za dożywotnie pieniężne świadczenia okresowe,

tzw. renty dożywotniej.

wana w lutym br., stanowiąca uzupełnienie projektu

Ministerstwa Finansów rozpatrywanego przez Radę

przedmiotem uzgodnień międzyresortowych.

W czerw-

ca br. projekt skierowany został do rozpatrzenia

ministra gospodarki i ministra ﬁnansówodokonanie

uzgodnień w tym zakresie.

We wrześniu br. Komisja

Nadzoru Finansowego przedstawiła stanowisko do-

tyczące konieczności wprowadzenia nadzoru nad

działalnością podmiotów oferujących tzw. rentę do-

żywotnią (co postulowało Ministerstwo Gospodarki

od początku prac nad uregulowaniem instytucji ren-

ty dożywotniej), z ograniczeniem jednak możliwości

oferowania ww. produktu przez określony krąg pod-

miotów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

refundowanych (8917)

pismem, znak: SPS-023-8917/12, w sprawie ﬁnanso-

wania leczenia ciężkiej astmy alergicznej IgE zależnej

w ramach programu lekowego uprzejmie informuję.

wnioskodawca złożył do ministra właściwego do

spraw zdrowia wnioski o objęcie refundacją i ustale-

nie urzędowej ceny zbytu leku dla produktu refun-

dowanego w ramach programu lekowego.

Wnioski

przeszły określone w przedmiotowej ustawie etapy

rozpatrywania wniosku do momentu ostatecznego

zakończenia procesu, tj. wydania decyzji ministra

zdrowia w przedmiotowym zakresie.

Należy wspomnieć, iż zgodnie z regulacjami za-

wartymi w ustawie refundacyjnej minister zdrowia

przy wydawaniu decyzji administracyjnej o objęciu

pod uwagę kryteria wyszczególnione w art. 12 przed-

miotowej ustawy.

Jednym z nich jest wysokości pro-

gu kosztu uzyskania dodatkowego roku życia skory-

gowanego o jakość, ustalonego w wysokości trzykrot-

ności produktu krajowego brutto na jednego miesz-

ści rocznego produktu krajowego brutto (Dz. U.

poz. 817).

Zgodnie z rekomendacjami 48 i 49/2012

jących omalizumab koszt za 1 QALYG (dodatkowy

rok życia skorygowany o jakość) przy dodaniu oma-

lizumabu do standardowej terapii wynosi 167 164 zł

z perspektywy NFZ oraz 167 663 zł z perspektywy

NFZ + pacjent.

Powyższe oznacza brak efektywności

kosztowej przedmiotowej terapii.

Ponadto poważne wątpliwości wzbudzają dotych-

czasowe szacunki w zakresie liczebności populacji

docelowej.

Mając na względzie powyższe, minister

zdrowia prowadzi dalsze konsultacje z klinicystami,

mające na celu wyjaśnienie powstałych wątpliwości

oraz przeprowadzenie analiz dotyczących ﬁnansowa-

nia przedmiotowej terapii, uwzględniające możliwo-

ści podmiotu zobowiązanego do ﬁnansowaniaświad-

czeń ze środków publicznych.

Z poważaniem

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie negatywnych rezultatów, które mogą

na arenie międzynarodowej zaszkodzić

wizerunkowi Polski, w związku

(9074)

190

nr SPS-023-9074/12 z dnia 19 września br.) w spra-

wie negatywnych rezultatów, które mogą na arenie

ices” uprzejmie informuję.

Wrzawa, o której pan poseł wspomina na począt-

ku interpelacji, wynika przede wszystkim z faktu, że

autorzy pierwszych publikacji na temat książki nie

zapoznali się z jej treścią.

„Inferno of Choices” jest

konywanej przez Niemcy zagłady Żydów na ziemiach

zarówno Polskiego Państwa Podziemnego, rządu lon-

dyńskiego, jak i okupacyjnych władz niemieckich.

angielskim.

Zamieszczone w drugiej części książki

okupacji przede wszystkim skupiają się na pokazaniu

Potrzeba jej wydania wiązała się z zainicjowaną

szeroką dyskusją na temat postaw ludności różnych

krajów wobec dokonującej się Zagłady toczącą się

w kręgach akademickich, a także w publicystce wie-

lu krajów.

W Polsce duży rozgłos zyskały prace Jana

Tomasza Grossa „Strach” i „Złote żniwa”.

W innych

publikacjach na temat Zagłady także pojawiło się

wiele historycznych przekłamań i fałszerstw.

Celem

wydania „Inferno of Choices” było zatem wpisanie

się rzetelnym polskim głosem w trwającą debatę,

a przede wszystkim dostarczenie potencjalnemu czy-

telnikowi wiedzy na temat kontekstu historycznego

i okoliczności, w jakich Niemcy dokonywali Zagłady

na ziemiach polskich.

Kluczem do zrozumienia tej

publikacji jest sam jej tytuł – uwypukla on aspekt

ły poproszone o jej udzielenie.

Z tych względów publi-

kacja w całości służy kształtowaniu pozytywnego

wizerunku Polski.

Pan poseł wspomina, że nie przypomina sobie,

aby jakakolwiek inna książka była dystrybuowana

tą drogą.

Otóż wszystkie publikacje wydawane czy

też wspierane przez MSZ były tak właśnie rozpo-

wszechniane.

Ich ilość była znaczna, przytoczę tylko

kilka pozycji dotyczących II wojny światowej i Zagła-

dy.

Wspieraliśmy wydanie w kilku krajach książki

Anny Mieszkowskiej o Irenie Sendlerowej, a jej skró-

coną wersję wydaliśmy w formie broszury w pięciu

wersjach językowych.

Publikacja ta rozpoczęła serię

o „polskich sprawiedliwych”.

Kolejną była broszura

o Janie Karskim (autor Maciej Kozłowski), w przy-

gotowaniu zaś jest publikacja poświęcona „polskiemu

Wallenbergowi”, Henrykowi Sławikowi.

Ponadto MSZ

współﬁnansowałoiszerokopromowałoﬁlmo Irenie

Sendlerowej oraz zainicjowało międzynarodową ak-

storii jest oczywista.

Nasuwa się jednakowoż pytanie,

kauście jest nieuniknione.

Pominięcie tych ostatnich

powoduje, że prezentacja pozytywów jest niewiary-

godna i z góry odrzucana.

Na portalach naszych placówek dostępne są materia-

ły dotyczące rotmistrza Pileckiego, Jana Karskiego

i Ireny Sendlerowej.

Promowana jest akcja „Against

polish camps” i rok korczakowski oraz portale „Po-

lacy na frontach II wojny światowej”, „Program stra-

ty osobowe i oﬁaryrepresjipodokupacjąniemiecką”,

„Katyń crime” „Poland ﬁrsttoﬁght”.

Obecniew związ-

ku ze zbliżającym się stuleciem urodzin Jana Kar-

skiego MSZ szczególnie zaangażowało się w promocję

lekturą obowiązkową w wielu amerykańskich szko-

łach.

Szczególnym sposobem przypominania o boha-

terskiej postawie Polaków, zwłaszcza wobec Zagłady,

wiedliwych wśród narodów świata.

Podczas jednego

z nich grupa polskich sprawiedliwych spotkała się

z prezydentem Barackiem Obamą.

W przyszłym roku

planowane są kolejne.

2.

Wśród wielu publikacji od 2007 r.

MSZ sﬁnan-

sowało wydanie broszury o I. Sendlerowej w pięciu

wersjach językowych, anglojęzycznej broszury o Ja-

nie Karskim oraz wykupiło licencję na rozpowszech-

nianie wyprodukowanego w USA ﬁlmuoIrenieSen-

dlerowej.

3.

Decyzja o dystrybuowaniu „Inferno of Choices”

miała na celu przede wszystkim rozpowszechnianie

wiedzy o warunkach społecznych i ekonomicznych

towarzyszących okupacji Polski oraz o tym, jak kształ-

towały się stosunki polsko-żydowskie na tym gruncie.

191

Drugim celem było pokazanie anglojęzycznemu czy-

telnikowi, że w dzisiejszej Polsce toczy się dojrzała

dyskusja nawet na najtrudniejsze tematy.

Obecność

tej książki w światowym dyskursie dotyczącym Za-

sekwencjach ukrywania Żydów, pomocy świadczonej

skiego Państwa Podziemnego na zagładę Żydów oraz

piej będzie, jeśli zagraniczny czytelnik wiedzę na te-

łącznie o zjawiskach negatywnych (np. Jana Tomasza

konaniu, że publikacja ta wpływa na pogorszenie wi-

zerunku Polski za granicą, proponuję lekturę jednej

nych częściach świata od Australii czy Japonii, po

Według tego autora jest to dosko-

nała książka, która (…) omawia wojenne relacje mię -

czerpujący.

Jak pisze dziennikarz, Polska zła sława

ków była krajem największych ﬁlosemitów.

Cowię-

cej, recenzowanie „Inferno of Choices” traktuje jako

asumpt do zdyskredytowania hasła polskie obozy:

Niektórzy ludzie posuwają się nawet tak daleko, że

zwać kubańskim.

Autor recenzji podkreśla, że wg

cownictwo, szantażowanie i wydawanie Żydów.

Jed-

nak podkreśla, że książka opisuje wiele przypadków

mo makabrycznych okoliczności.

W opinii recenzen-

ta „Inferno of Choices” prezentuje historię w praw-

dziwym świetle zarówno haniebnych wydarzeń, jak

wych i najważniejszych relacjach mieszkańców daw-

Pan poseł przytacza opinie o książce autorstwa

dr. Piotra Gontarczyka.

Warto przytoczyć stanowi-

sko kierownika Katedry Europeistyki Uniwersytetu

Jagiellońskiego, prof. dr. hab. Zbigniewa Macha:

Książka „Inferno of Choices” jest, w moim przekona-

niu, dziełem wybitnym i bardzo potrzebnym, upo-

wszechniającym ważne treści, a przede wszystkim

o tym co było złe, ale też o tym co było dobre.

(…)

)

.

Z wyrazami szacunku

inspektora transportu drogowego (9077)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

otrzymaną przy piśmie, nr SPS-023-9077/12, z dnia

stawiam następujące wyjaśnienia.

W odpowiedzi na pytania pani poseł Anny Elżbie-

ty Sobeckiej uprzejmie informuję, iż resort przygoto-

wał zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 129g

zm.) projekt rozporządzenia ministra transportu, bu-

transportu drogowego za pomocą stacjonarnych *

)

192

urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pasie

drogowym dróg publicznych.

Ze względu na to, że

projekt rozporządzenia zawierał odesłanie do przepi-

ły jeszcze żadne regulacje stanowiące wykonanie

upoważnienia zawartego w tym artykule ustawy,

Rządowe Centrum Legislacji po komisji prawniczej za-

leciło wstrzymanie prac do czasu wydania odpowied-

niego aktu wykonawczego do przywołanej ustawy.

nieczność dostosowania przepisów projektu rozpo-

trwają prace, których celem jest wypracowanie osta-

tecznego brzmienia projektowanych przepisów za-

pewniającego zgodność z wyżej wymienionym rozpo-

Projekt rozporządzenia zostanie w najbliższych

dniach skierowany do rozpatrzenia przez Komitet

Zgodnie z treścią projektu przepisy rozporządze-

nia rozporządzenia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

maną przy piśmie, nr SPS-023-9078/12, z dnia 19 wrze-

o ruchu drogowym, przedstawiam następujące wy-

jaśnienia.

Resort, zgodnie z upoważnieniem zawartym

z późn. zm.), przygotował projekt rozporządzenia mi-

skiej w sprawie wzorów dokumentów stosowanych

w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Projekt

wyżej wymienionego rozporządzenia po Komisji

Prawniczej został przekazany do Rządowego Cen-

trum Legislacji, które nie zgłosiło uwag.

Obecnie resort prowadzi prace mające na celu

przedłożenie projektu rozporządzenia do podpisu mi-

nistra.

Zgodnie z treścią projektu przepisy rozporządze-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

szkół podstawowych i średnich

spowodowanych niżem demograﬁcznym

w kraju (9090)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

pienia pani poseł Anny Elżbiety Sobeckiej z dnia

Kosiniaka-Kamysza w sprawie planowanych zwol-

nień nauczycieli szkół podstawowych i średnich spo-

wodowanych niżem demograﬁcznymwkraju,uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

Od kilku lat Polska boryka się z bardzo trudną

kwestią, jaką jest niż demograﬁczny,którywcoraz

większym stopniu wpływa na pogorszenie sytuacji

w polskich szkołach.

Z roku na rok ubywa uczniów,

pojawiają się trudności ﬁnansowezwiązanezutrzy-

maniem placówek, coraz częściej mają miejsce zwol-

nienia nauczycieli oraz likwidacja szkół.

Według danych statystycznych na koniec czerwca

specjalistów nauczania i wychowania, z czego 11,9 tys.

stanowili nauczyciele gimnazjów i szkół ponadgim-

193

nazjalnych, natomiast 3,6 tys. – nauczyciele szkół

podstawowych.

W skali roku zanotowano wzrost bez-

robocia ogółem o 4,3%, przy czym liczba bezrobot-

nych nauczycieli gimnazjów i szkół ponadpodstawo-

wych spadła o 0,9%, a szkół podstawowych – o 1%.

Niestety brakuje informacji o nauczycielach zareje-

strowanych w lipcu i sierpniu br., jednakże prowa-

dzony monitoring zwolnień grupowych wskazuje, że

ogólna liczba zgłoszonych do zwolnienia pracowni-

ków w ciągu ośmiu miesięcy br. była o blisko 4 tys.

(54 tys. osób wobec 50 tys. osób).

Nadal niższe pozo-

stają dokonane już zwolnienia grupowe, w których

w okresie styczeń–sierpień br. zwolniono 20,1 tys.,

cji: edukacja zgłoszenia zwolnień grupowych w okre-

sie styczeń–sierpień br. wyniosły blisko 1,0 tys. osób

(tj. 1,9% ogółu zgłoszeń zwolnień w analizowanym

okresie), natomiast zwolniono 0,6 tys. osób (tj. 3,1%

wszystkich zwolnień w analizowanym okresie).

Dane

te dotyczą zgłoszeń zwolnień oraz zwolnień w szko-

łach podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimna-

zjalnych, nie obejmują one wyłącznie nauczycieli, ale

wszystkich pracowników zatrudnionych u pracodaw-

ców w sekcji: edukacja.

Likwidacja szkoły publicznej wcale nie musi ozna-

czać utraty pracy przez nauczycieli, jeżeli w miejsce

likwidowanej placówki powstanie szkoła prowadzona

przez lokalne stowarzyszenia.

Często zdarza się rów-

nież sytuacja, że nauczyciel pracuje na dwóch etatach

i utrata pracy na jednym z nich nie musi oznaczać,

że pozostanie on bez środków do życia i zarejestruje

się jako bezrobotny.

Warto dodać, iż część wypowie-

dzeń dotyczy zmiany warunków pracy i płacy, co nie

jest równoznaczne z deﬁnitywnymwypowiedzeniem

i utratą zatrudnienia.

Należy zauważyć, iż nie wszyscy tracący pracę

nauczyciele zmierzą się z problemem bezrobocia, choć

nie dysponujemy informacjami, jaka będzie skala

tego zjawiska.

Niemniej jednak to grupa dobrze wy-

kształconych specjalistów z doświadczeniem zawodo-

wym, a czynniki te wciąż pozostają niezwykle ważne

w procesie poszukiwania pracy, które korzystnie

wpływają na czas tego poszukiwania.

Ponadto poda-

wane przede wszystkim w prasie informacje o zwal-

nianych nauczycielach, choć mogą dotknąć kilku ty-

sięcy osób w skali kraju, to w praktyce może być to

zaledwie kilkadziesiąt osób w powiecie.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zauważa

trudną sytuację, w jakiej znaleźli się lub mogą się

znaleźć nauczyciele, a także potrzebę ich wspierania

na rynku pracy.

We wrześniu br. ministerstwo na-

wiązało współpracę z Ministerstwem Edukacji Na-

rodowej dotyczącą omówienia problemu zwalnianych

nauczycieli oraz zaprojektowania ewentualnych dzia-

łań wspierających zwalnianych nauczycieli.

Obecnie

trwają prace nad uszczegółowieniem propozycji

wspierania nauczycieli tracących zatrudnienie.

Za-

kłada się, że jedną z propozycji wspólnych działań

będzie wystąpienie do starostów powiatów z prośbą

o szczególne uwzględnienie nauczycieli w procesie

aktywizacji zawodowej bezrobotnych.

Jednocześnie minister pracy i polityki społecznej

Osoby bezrobotne oraz poszukujące pracy, w tym

nauczyciele tracący pracę, zarejestrowane w powia-

towych urzędach pracy mogą skorzystać z szerokiego

zapewnienia odpowiedniej pracy, także przez porad-

podyplomowych, stypendia na kontynuowanie nauki,

Obowiązki pracodawców, którzy planują lub do-

konują redukcji zatrudnienia wynikające z ustawy

W przypadku zwolnienia monitorowanego praco-

dawca jest obowiązany podjąć działania polegające

lub w okresie sześciu miesięcy po rozwiązaniu sto-

agencję zatrudnienia albo instytucję szkoleniową.

Jednocześnie może być ﬁnansowanyprzezpracodaw-

cę, przez pracodawcę i odpowiednie jednostki admi-

nistracji publicznej (tj. powiatowy urząd pracy) lub

194

płaca co miesiąc zwolnionemu pracownikowi na pod-

stawie zawartej z nim umowy, począwszy od miesią-

ca, w którym pracownik rozpoczął szkolenie, świad-

czenie szkoleniowe w wysokości równej wynagrodze-

niu pracownika obliczanemu jak za urlop wypoczyn-

kowy, nie wyższej jednak niż 200% minimalnego

Państwo swoimi instrumentami może w sposób

pośredni oddziaływać na kształtowanie się populacji,

na zmianę panujących trendów demograﬁcznych.

Późniejsze podjęcie decyzji o urodzeniu dziecka jest

najważniejszym czynnikiem wpływającym na zmniej-

szenie dzietności całej populacji.

Nie bez znaczenia

dla tego procesu są zmiany demograﬁczne,któreroz-

poczęły się już w latach 90., które spowodowane były

przede wszystkim przesunięciem najwyższej płodno-

lat, a nawet do grupy wieku 30–34 lata.

W konse-

kwencji zmieniła się mediana wieku kobiet rodzących

pierwsze dziecko.

Zmiany wzorca urodzeń oraz dziet-

ności stały się wynikiem wyboru, jakiego zaczęli do-

konywać młodzi ludzie, decydując się najpierw na

kontynuację nauki na wyższym szczeblu oraz ekono-

miczną stabilizację, a dopiero w późniejszym czasie

– na założenie rodziny oraz jej powiększenie.

Istotny

wpływ na dzietność ma z pewnością liczba zawiera-

nych oraz rozwiązywanych małżeństw.

Długotermi-

nowe zobowiązania wobec wyboru partnera podejmo-

wane są ostrożniej.

Obecnie najwięcej dzieci przycho-

dzi na świat w prawnie i formalnie zawartych związ-

kach małżeńskich, gdzie prawie połowa rodzi się

w czasie pierwszych trzech lat trwania małżeństwa.

Od kilkunastu lat systematycznie rośnie odsetek

dzieci urodzonych w związkach pozamałżeńskich.

Dawnej małżeństwo było jedyną słuszną drogą do

osiągnięcia stabilności i bezpieczeństwa.

Obecnie na

szeroką skalę rozpowszechniło się zjawisko singiel-

spodarstw domowych.

Single świadomie i celowo wy-

bierają styl życia w pojedynkę, co prowadzi do zmniej-

szenia poczucia bezpieczeństwa sprzyjającego rozwo-

jowi rodziny.

W wyniku silnie oddziałujących zmian społecz-

nych i kulturowych dość trudno odwrócić kierunek

występujących trendów demograﬁcznych, niemniej

jednak można wpłynąć na ich zahamowanie, choćby

poprzez zastosowanie mechanizmów pozwalających

na efektywne godzenie ról zawodowych i rodzinnych

kobiet i mężczyzn.

Zarówno stosowanie, jak i wpro-

wadzenie kolejnych instrumentów polityki na rzecz

rodziny, poprzedzone były i są analizami, które wska-

zują działania, jakie mogą przyczynić się do ułatwia-

nia rodzicom podjęcia decyzji prokreacyjnych.

Obecnie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

skoncentrowane jest na wdrażaniu długotermino-

wych inicjatyw wspierających politykę prorodzinną,

mającą na celu przeciwdziałanie niekorzystnym pro-

cesom demograﬁcznym.

Ichwynikiemjesttzw.usta-

wa rodzinna, która weszła od 1 stycznia 2009 r., w wy-

niku której został wydłużony wymiar urlopu macie-

rzyńskiego, któremu towarzyszy możliwość łączenia

jego fakultatywnej części z pracą w niepełnym wy-

miarze czasu pracy.

Na nowe uprawnienia dotyczące

urlopu macierzyńskiego składa się część obligatoryj-

na, która wzrosła z 18 do 20 tygodni w przypadku

(31 tygodni w przypadku urodzenia dwojga, 33 tygo-

dni w przypadku urodzenia trojga, 35 tygodni w przy-

padku urodzenia czworga, 37 tygodni w przypadku

dzie).

Urlop ten docelowo – w 2014 r. – wyniesie

6 tygodni oraz 8 tygodni (w przypadku ciąży mno-

giej) i stanowić będzie przedłużenie obligatoryjnego

wymiaru urlopu macierzyńskiego.

Jego wymiar sys-

tematycznie wzrasta od 2010 r. o 2 tygodnie (3 tygo-

dnie w przypadku ciąży mnogiej).

Warto dodać, iż od

2010 r. wprowadzono uprawnienia do dodatkowego

urlopu macierzyńskiego, od tej pory pracownicy mogą

łączyć go z pracą na minimum ½ etatu, zachowując

jednocześnie prawo do wynagrodzenia oraz zasiłku

macierzyńskiego, a także świadczeń (składek na

ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) w wymiarze

proporcjonalnym.

Od roku 2010 ojcowie nabyli po raz pierwszy

uprawnienia do urlopu ojcowskiego w wymiarze 1 ty-

godnia, a od 2012 r.

– 2 tygodni.

Jednym z ważniejszych czynników wpływających

na decyzję o posiadaniu dziecka jest dostępność

miejsc w instytucjach opieki nad dziećmi.

W celu po-

lepszenia sytuacji w tym obszarze, a także wsparcia

młodych małżeństw, od 4 kwietnia 2011 r. obowiązu-

Głównym jej celem jest rozwój zróżnicowanych form

dzienny opiekun oraz niania), a także poprawa stan-

dardów funkcjonowania placówek, wsparcie rodziców

w realizacji planów prokreacyjnych i procesie wycho-

wywania dzieci, umożliwienie rodzicom lub opieku-

nom dzieci podjęcia aktywności zawodowej, promo-

wanie równości rodzinnej oraz zawodowej pomiędzy

kobietą i mężczyzną.

W marcu 2011 r.

Ministerstwo Pracy i Polityki

Społecznej ogłosiło program rozwoju instytucji opie-

kłada w perspektywie 3 lat (lata 2011–2013) doﬁnan-

sowanie ze środków budżetu państwa inicjatyw do-

tyczących tworzenia przez jednostki samorządowe

różnych form opieki nad małymi dziećmi.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, dążąc

jących politykę prorodzinną państwa, podjęło szereg

195

działań prowadzących do aktywizowania kobiet na

rynku pracy, przełamywania stereotypów oraz wzmoc-

nienia ich pozycji poprzez politykę godzenia ról ro-

dzinnych i zawodowych.

W ramach wyrównywania

z Europejskiego Funduszu Społecznego: „Aktywiza-

cja społeczno-ekonomiczna kobiet na poziomie lokal-

nym i regionalnym” oraz „Godzenie ról rodzinnych

–2012 Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej podję-

ło się również realizacji projektu współﬁnansowanego

przez Komisję Europejską pod nazwą „Gender main-

streaming jako narzędzie zmiany na rynku pracy”.

Uzupełniając, należy dodać, iż część działań Mi-

nisterstwa Pracy i Polityki Społecznej odbywa się

w formie programów, których zadania realizowane

są w oparciu o konkursy na projekty:

— resortowy program rozwoju instytucji opieki

— resortowy program wspierania rodziny i syste -

mu pieczy zastępczej na rok 2012 – „Asystent rodzi-

ny 2012”,

mu pieczy zastępczej, w ramach którego w 2012 r.

ogłoszone zostały dwa konkursy: „Koordynator ro-

dzinnej pieczy zastępczej” i „Szkolenie rodzin zastęp-

czych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka

czych typu rodzinnego”,

— program osłonowy „Wspieranie jednostek sa -

morządu terytorialnego w tworzeniu systemu prze-

— „Aktywne formy przeciwdziałania wyklucze -

niu społecznemu”,

— Program Operacyjny „Kapitał ludzki” 2007 –

— konkurs inicjatyw organizacji pozarządowych

pn. „Wyrównywanie szans kobiet i mężczyzn na ryn-

ku pracy”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

polskich niepublicznych szpitali (9093)

SPS-023-9093/12), w sprawie pogarszającej się sytu-

acji wśród polskich niepublicznych szpitali uprzejmie

proszę o przyjęcie poniższego stanowiska.

Zgodnie z przeprowadzoną analizą sytuacji ﬁ-

nansowej 52 spółek kapitałowych (objętych progra-

mem wieloletnim pod nazwą „Wsparcie jednostek

jących system ochrony zdrowia”) prowadzących

działalność leczniczą, które wyraziły zgodę na udo-

stępnienie danych ﬁnansowych,22znichnadzień

31 grudnia 2011 r. wypracowało zysk w przedziale

od (+)27 339,07 zł do (+)3 561 664,49 zł.

34 spółki na

52 (65,4%) zachowały płynność ﬁnansową–zdolność

do terminowego regulowania zobowiązań.

Program

ten miał na celu udzielenie pomocy samorządom, po-

dejmującym działania dla poprawy promowania ra-

cjonalnych zasad gospodarowania majątkiem w pod-

nie środków umożliwiło pokrycie ponad połowy dłu-

gów przejętych po zlikwidowanych samodzielnych

publicznych zakładach opieki zdrowotnej.

Zapocząt-

kowane dzięki programowi zmiany organizacyjno-

-prawne SPZOZ w długofalowym wymiarze rokują

poprawę efektywności funkcjonowania systemu.

Wskazać ponadto należy, iż uprawnienia kontro-

poz. 654, ze zm.) przyznają ministrowi zdrowia pra-

wo do przeprowadzania kontroli podmiotów leczni-

czych pod względem zgodności z prawem oraz me-

dycznym.

Natomiast nadzór sprawowany przez Radę

Nadzorczą w spółkach kapitałowych dotyczy działal-

ności tego podmiotu gospodarczego w formie spółki

prawa handlowego.

Zadaniem Rady Nadzorczej jest

bowiem niezależna ocena, kontrola oraz wprowadze-

nie ewentualnych zmian w czynnościach zarządu tej

spółki w przypadku niekorzystnej sytuacji ﬁnanso-

wej i zagrożenia upadłością.

Nadmieniam, iż na mocy

aktu przekształcenia członków organów spółki pierw-

szej kadencji określa organ dokonujący przekształce-

nia – w przeważającej większości przypadków jed-

nostka samorządu terytorialnego.

Warto również

zaznaczyć, iż spółka kapitałowa prowadząca działal-

ność leczniczą jest samodzielną osobą prawną.

Na

mocy art. 13 ustawy Kodeks spółek handlowych, za

zobowiązania spółki kapitałowej w organizacji odpo-

196

imieniu. (wspólnik albo akcjonariusz spółki kapita-

łowej w organizacji odpowiada solidarnie z podmio-

tami, o których mowa wyżej, za jej zobowiązania do

tych udziałów lub akcji.)

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zasady prze-

kazywania środków publicznych podmiotom wyko-

nującym działalność leczniczą uregulowane są prze-

pisami działu V ustawy o działalności leczniczej.

Na

mocy tych zapisów podmiot wykonujący działalność

leczniczą może otrzymać środki publiczne z przezna-

czeniem na:

— realizację zadań w zakresie programów zdro -

wotnych i promocji zdrowia, w tym zakup aparatury

stycji koniecznych do realizacji tych zadań,

— inne niż powyżej wskazane inwestycje, w tym

— remonty,

— realizację projektów ﬁnansowanychzudziałem

środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej

go Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) lub in-

nych niż wymienione środków pochodzących ze źró-

deł zagranicznych niepodlegających zwrotowi na

— cele określone w odrębnych przepisach oraz

umowach międzynarodowych,

— realizację programów wieloletnich,

— pokrycie kosztów kształcenia i podnoszenia

kwaliﬁkacjiosóbwykonującychzawodymedyczne.

na pokrycie straty ﬁnansowej spółek prowadzących

działalność leczniczą.

Ponadto przekazywanie środków

ﬁnansowych przedsiębiorcom, o którym pani poseł

wspomina, może zostać uznane za pomoc publiczną, co

jest niezgodne z obowiązującym ustawodawstwem.

ję, iż ustawa o działalności leczniczej wprowadziła

mechanizmy

powstająca spółka miała zapewnioną możliwość dzia-

łania bez obciążenia długami samodzielnego publicz-

nego zakładu opieki zdrowotnej.

Podnieść również

należy, iż decyzja o przekształceniu pozostawiona zo-

stała podmiotowi tworzącemu.

Fakultatywny cha-

rakter przekształcenia jest bowiem wyrazem posza-

nowania autonomii jednostek samorządu terytorial-

nego, o której mowa w art. 16 Konstytucji RP.

Nie-

mniej jednak należy zauważyć, iż w przypadku gdy

kształcenia, winien wcześniej rozważyć zasadność

oraz następstwa tych decyzji, zwłaszcza w kontekście

efektywności ekonomicznej i leczniczej.

Albowiem

spółka powstała w wyniku przekształcenia będzie

no-organizacyjnych.

Nadmieniam, iż w momencie,

ma znaczące zadłużenie, jego funkcjonowanie w przy-

padku zamiany organizacyjno-prawnej bez uprzed-

niej stabilizacji sytuacji ekonomiczno-ﬁnansowej

dłość.

Warto również zaznaczyć, iż utworzenie i pro-

wadzenie przez spółkę handlową podmiotu lecznicze-

go daje możliwość skorzystania przez spółkę kapita-

łową zagrożoną niewypłacalnością z przepisów o po-

stępowaniu naprawczym (w przypadku SPZOZ jest

to niemożliwe).

Podnieść również należy, iż ustawodawca nałożył

właśnie na jednostki samorządu terytorialnego odpo-

wiedzialność za zapewnienie społecznościom lokal-

nym odpowiedniego dostępu do opieki zdrowotnej.

ki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych,

przepisów ustawowych sankcjonujących funkcjonowa-

nie samorządów terytorialnych oraz Konstytucji RP.

Nadmieniam, iż minister zdrowia podjął działa-

nia mające na celu poprawę jakości funkcjonowania

systemu ochrony zdrowia oraz wspiera procesy za-

rządcze m.in. w spółkach kapitałowych prowadzą-

cych działalność leczniczą.

Celem promowania racjo-

nalnych zasad gospodarowania w podmiotach lecz-

niczych Ministerstwo Zdrowia prowadzi projekt pn.

„Nowoczesne zarządzanie w zakładach opieki zdro-

wotnej”.

Głównym celem projektu jest szkolenie osób

zaliczających się do kadry zarządczej podmiotów lecz-

niczych w zakresie możliwości wykorzystania narzę-

dzi rachunkowości zarządczej oraz w zakresie meto-

dologii zbierania, przetwarzania i raportowania infor-

macji o kosztach świadczeń zdrowotnych.

Dodatko-

wym celem projektu jest upowszechnienie wiedzy na

temat nowoczesnych narzędzi restrukturyzacji oraz

modeli organizacji opieki zdrowotnej, zarówno wśród

osób reprezentujących kadrę zarządczą, jak również

wśród przedstawicieli organów założycielskich.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie paraolimpiady (9105)

czak, przekazaną pismem z dnia 19 września br.,

o sygn.

SPS-023-9105/12, w sprawie paraolimpiady,

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie

informuję, co następuje.

197

Minister sportu i turystyki dostrzega problem

niewystarczającego informowania przez media pu-

bliczne o sporcie osób niepełnosprawnych i podziela

troskę pani poseł o właściwe miejsce tego sportu

w przestrzeni medialnej.

Zakres informowania o sporcie osób niepełno-

sprawnych jest wciąż znikomy.

Pomimo przyjętych

przez Telewizję Polską SA w „Zasadach realizowania

przez Telewizję Polską SA misji publicznej” (stano-

wiących załącznik do uchwały Zarządu TVP SA

ślających m.in., że: „Szczególne miejsce w progra-

mach TVP zajmuje rywalizacja sportowa osób nie-

pełnosprawnych” (pkt 86), misja Telewizji Polskiej

w tym obszarze nie jest właściwie realizowana.

Nadal, z uwagi na wciąż utrzymujące się przekonanie

o mniejszej atrakcyjności sportu osób niepełnospraw-

nych, dotychczasowe działania na rzecz zwiększenia

zakresu informowania o nim w mediach publicznych

nie przynoszą oczekiwanych efektów.

Jako minister

sportu i turystyki wielokrotnie podczas spotkań

z przedstawicielami mediów apelowałam o zwiększe-

nie zainteresowania mediów współzawodnictwem

sportowców niepełnosprawnych.

Minister sportu i turystyki, kierując działami ad-

ministracji rządowej: kultura ﬁzyczna–nazasadach

zm.), oraz turystyka – na zasadach określonych w usta-

posiada ograniczone możliwości wpływu na zakres

informowania o sporcie osób niepełnosprawnych w me-

diach publicznych.

Organem właściwym w sprawach

poz. 226, z późn. zm.).

Krajowa Rada sprawuje nadzór

nad realizacją przez Telewizję Polską SA misji publicz-

nej, powierzoną jej oraz zdeﬁniowanąwart.21ustawy

oraz w „Zasadach realizowania przez Telewizję Polską

Zgadzam się w pełni, że należy podejmować kolej-

ne działania na rzecz zwiększenia zakresu informo-

wania o rywalizacji sportowej osób niepełnospraw-

nych w mediach publicznych.

Jestem przekonana, że

w związku ze zmianą postrzegania sportu niepełno-

sprawnych, jaka następuje po igrzyskach paraolim-

pijskich w Londynie, zmieni się odniesienie do niego

mediów publicznych i sport ten zajmie właściwe miej-

sce w przekazach medialnych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

w sprawie niskiej efektywności urzędów pracy

(9109)

-9109/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

tywności urzędów pracy na wstępie pragnę uprzejmie

m.in. poprzez tworzenie regulacji prawnych, tworze-

rów klubów pracy, zatrudnionych w powiatowych

urzędach pracy.

Wzrost zatrudnienia tych pracowników przyczy-

nił się do zmniejszenia liczby osób bezrobotnych

przypadających na jednego pośrednika pracy, dorad-

cę zawodowego etc.

Liczba pośredników pracy wzro-

sła o 1739 osób (z 2363 w końcu 2007 r. do 4102 w koń-

198

cu 2011 r.), doradców zawodowych o 842 osoby (z 759

w końcu 2007 r. do 1601 w końcu 2011 r.), specjali-

stów ds. rozwoju zawodowego o 616 osób (z 299 w koń-

cu 2007 r. do 915 w końcu 2011 r.), specjalistów ds.

programów o 287 osób (z 386 w końcu 2007 r. do 673

w końcu 2011 r.), liderów klubów pracy o 471 osób

(z 150 osób w końcu 2007 r. do 621 w końcu 2011 r.).

Uprzejmie informuję, iż oceniając pracę urzędów

oceny działalności powiatowych urzędów pracy ma

interesowane pomocą w aktywizacji zawodowej i po-

wrocie na rynek pracy, a jedynie prawem do ubezpie-

czenia zdrowotnego.

botnych, które rzeczywiście poszukują pracy, mi-

nister właściwy ds. pracy wystąpił do ministra

właściwego ds. zdrowia z prośbą o podjęcie działań

posiadających prawa do zasiłku bądź stypendium

nia zdrowotnego w celu ograniczenia negatywnych

pieczenia zdrowotnego.

nej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych(t.j.

Dz.U.

botnych nieposiadających prawa do zasiłku lub sty-

pendium,

cych prawa o zasiłku lub stypendium (ze środków

w efekcie:

pieczenia zdrowotnego, wraz z bieżącym korygowa-

trudnienia przy zadaniach podstawowych,

nych m.in. z powodu konieczności obsługiwania przez

wanych bezrobotnych, którzy faktycznie nie poszu-

kują pracy i nie są zainteresowani jej podjęciem.

Wyrażam przekonanie, że zmiana zasad opłaca-

Pragnę również poinformować, że każdego roku

Pracy.

Metodologia została opracowana przez resort

przy udziale amerykańskich ekspertów z Banku

Światowego w latach 90. XX wieku.

Badaniu efek-

tywności podlegają organizowane przez powiatowe

urzędy pracy staże, szkolenia, prace interwencyjne,

znawanie jednorazowo środków na działalność go-

spodarczą oraz refundowanie pracodawcom kosztów

doposażenia stanowisk pracy.

Wskaźniki wyliczane są w następujący sposób:

— Efektywność zatrudnieniowa, tj. wskaźnik po -

nownego zatrudnienia, ustalona (obliczona) została

jako stosunek liczby osób, które po zakończeniu

udziału w badanym roku w określonej formie akty-

wizacji uzyskały w okresie do 3 miesięcy zatrudnie-

nie, tj. wyrejestrowały się z powiatowego urzędu pra-

cy lub jeżeli w okresie do 3 miesięcy od czasu zakoń-

czenia udziału w programach nie zarejestrowały się

w powiatowym urzędzie pracy, do liczby osób, które

w tym roku zakończyły udział w danej formie akty-

wizacji.

— Efektywność kosztowa, tj. koszt ponownego

zatrudnienia, ustalona została (obliczono ją) w wy-

niku podzielenia kwoty poniesionych wydatków w ba-

danym roku (kasowo) na daną formę aktywizacji

przez liczbę osób, które po zakończeniu udziału w tym

roku w danej formie aktywizacji uzyskały w okresie

do 3 miesięcy zatrudnienie.

W latach 2007–2011 wskaźniki te kształtowały

się następująco: (patrz tab. str. 199)

Szczegółowe opracowania zamieszczane są na

199

Aktualnie realizowany jest projekt, którego celem

Pragnę wskazać, że polskie prawodawstwo do-

puszcza obsługę rynku pracy nie tylko przez PSZ, ale

przez komercyjne podmioty, jakimi są agencje za-

trudnienia.

Otrzymanie statusu agencji zatrudnienia

gospodarczej w zakresie świadczenia usług: pośred-

nictwa pracy, poradnictwa zawodowego, doradztwa

Według stanu na dzień 18.09.2012 r. funkcjono-

świadczonej usługi pośrednictwa pracy 318 tys. oraz

samym czasie liczba osób bezrobotnych wyrejestro-

wanych przez powiatowe urzędy pracy z przyczyny

(tzw. odpływ) wyniosła 1131 tys. osób.

Powyższe wskazuje, iż liczba osób, które w 2011 r.

nia, stanowiła 72% liczby osób wyrejestrowanych

cy z przyczyny podjęcia pracy.

W 2010 r. liczba osób, które podjęły pracę za po-

średnictwem agencji zatrudnienia, wyniosła ok. 732 tys.

osób (w tym: w zakresie świadczonej usługi pośred-

nictwa pracy 299 tys. osób oraz 433 tys. osób jako

wiatowe urzędy pracy wyrejestrowały, z przyczyny

podjęcia pracy, 1183 tys. osób bezrobotnych.

Powyż-

sze wskazuje, iż liczba osób, które w 2010 r. podjęły

pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia stano-

wiła 62% liczby osób wyrejestrowanych w tym okre-

sie z ewidencji powiatowych urzędów pracy z przy-

czyny podjęcia pracy.

Należy jednak wyjaśnić, że agencje zatrudnienia

mają do czynienia ze zbiorowością osób poszukują-

cych pracy charakteryzującą się innymi cechami niż

klientów agencji zatrudnienia jest silna motywacja

nadto agencje zatrudnienia posiadają lepsze rozpo-

znanie rynku pracy, w szczególności w zakresie kon-

taktów z pracodawcami, również zagranicznymi.

Pragnę poinformować, że konwencje Międzyna-

rodowej Organizacji Pracy

2)

wskazują na potrzebę

nymi agencjami pośrednictwa pracy, co ma sprzyjać

dziela Komisja Europejska, która wskazuje na trzy

Przygotowanie zawodowe

w miejscu pracy

Środki na podjęcie

działalności gospodarczej

Refundacja doposażenia

stanowiska pracy

Efektywność podstawowych

form

1)

2)

200

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

nie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej istnieje

potrzeba współpracy publicznych służb zatrudnienia

z niepublicznymi partnerami rynku pracy, w tym

agencjami zatrudnienia, poprzez zlecanie im niektó-

rych zadań do wykonania.

urzędów pracy.

Należy wspólnie szukać skutecznego

sposobu delegowania usług na zewnątrz i tworzenia

obiektywnego doboru partnerów do realizacji aktyw-

nej polityki rynku pracy.

cji bezrobotnych oparte na partnerstwie pomiędzy

kwidowana konieczność ﬂuktuacjikadrurzędówpra-

cy, przy jednoczesnym zwiększeniu poziomu aktywi-

zacji zawodowej osób mających problemy na rynku

Łączę wyrazy szacunku

w sprawie obywatelskiego projektu ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Przesyłam odpowiedź

na interpelację poseł Moniki Wielichowskiej z dnia

art. 10 ust. 2 w obywatelskim projekcie ustawy o zmia-

W kontekście podnoszonego w interpelacji proble-

mu zmian przepisów dotyczących sposobu określania

i zmiany granic parków narodowych należy przypo-

większenie parku narodowego jest celem publicznym

Powyższe wynika z faktu, że parki narodowe two-

rzy się na obszarach wyróżniających się szczególnymi

wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecz-

nymi, kulturowymi i edukacyjnymi (art. 8 ust. 1

ustawy o ochronie przyrody) w celu zachowania róż-

norodności biologicznej, zasobów, tworów i składni-

ków przyrody nieożywionej i walorów krajobrazo-

wych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i skład-

ników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych

rząt lub siedlisk grzybów (art. 8 ust. 2 ustawy o ochro-

nie przyrody).

Jednocześnie art. 74 ust. 1 oraz art. 74 ust. 2 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowią, iż władze

publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpie-

czeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym

pokoleniom, zaś ochrona środowiska jest obowiąz-

kiem władz publicznych.

23 parki narodowe w Polsce pokrywają tylko ok.

1% powierzchni kraju i obejmują one ochroną najcen-

niejsze fragmenty rodzimej przyrody.

W związku z po-

wyższym utworzenie nowych czy powiększenie ist-

201

niejących parków narodowych nie może istotnie

wpłynąć na ograniczenie rozwoju państwa.

W dalszej

perspektywie zachowanie walorów przyrodniczych

ostatnich ocalałych skrawków dziedzictwa natural-

nej przyrody będącego skarbnicą różnorodności bio-

logicznej może jednak stanowić o możliwości konty-

nuacji zrównoważonego rozwoju kraju.

Aby sobie

uświadomić, że różnorodność biologiczna ma wy-

mierną wartość, wystarczy wyobrazić sobie straty

w produkcji rolnej, które wystąpiłyby, gdyby zabra-

kło owadów zapylających.

Należy zauważyć, iż wpływ proponowanej zmiany

sposobu określania i zmiany przebiegu granic par-

ków narodowych na społeczności lokalne i możliwo-

ści rozwoju regionów czy też na autonomię samorzą-

dów jest wyolbrzymiany.

Artykuł 7 ust. 2 ustawy

o ochronie przyrody stanowi, iż: „Utworzenie lub po-

większenie obszaru parku narodowego lub rezerwa-

tu przyrody obejmujące obszary, które stanowią nie-

ruchomości niebędące własnością Skarbu Państwa,

zgody w trybie wywłaszczenia określonym w ustawie

ściami”.

Z uwagi na powyższe, oddziaływanie na lokalną

społeczność regulacji mających związek z utworze-

niem parku narodowego ogranicza się do nielicznych

obowiązków wynikających z ustanowienia otuliny

parku narodowego.

Dla przeciętnego posiadacza nie-

ruchomości położenie działki na obszarze otuliny

parku narodowego oznacza konieczność uzgodnienia

z dyrektorem parku narodowego projektu decyzji o wa-

planowanej inwestycji.

Powyższe ma miejsce wyłącz-

nie w przypadku braku miejscowego planu zagospo-

darowania przestrzennego.

Należy zauważyć, iż sposób zagospodarowania

nieruchomości nie jest dowolny na obszarze całego

kraju niezależnie od położenia działki w otulinie par-

ku narodowego lub poza nią.

Prawo własności w tym

zakresie jest ograniczone aktem prawa miejscowego,

poprzez zapisy miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, który powinien regulować sposoby

zagospodarowania terenu w zależności od przypisa-

nej mu funkcji.

W tej sytuacji z obostrzeniami mogą się spotkać

wyłącznie inwestorzy planujący przedsięwzięcia, któ-

re są uciążliwe dla środowiska, stanowiące zagroże-

nie zewnętrzne dla celów ochrony parku narodowego

w myśl art. 5 pkt 29 ustawy o ochronie przyrody.

Niechęć lokalnych samorządów w kwestii tworze-

nia nowych parków narodowych lub powiększania

już istniejących wynika prawdopodobnie z obaw spo-

łeczeństwa dotyczących ograniczeń w możliwości roz-

woju regionu.

Obawy te są w dużej mierze nieuzasad-

nione i wynikają głównie z niepełnej informacji prze-

kazywanej dotychczas społecznościom lokalnym co

do ich praw w odniesieniu do funkcjonowania parku

narodowego.

Oczywiście w parkach narodowych obo-

wiązują ograniczenia, które określają wprost regu-

lacje prawne, a w szczególności art. 15 ust. 1 ustawy

o ochronie przyrody, jednak zakazy wymienione

w ustawie wcale nie muszą być uciążliwe dla społe-

czeństwa.

Ustawa, o której mowa, określa również

zasady, na jakich park narodowy jest udostępniany.

Wprowadzanie pewnych i zarazem koniecznych ogra-

niczeń, np. ograniczanie wstępu, dotyczy tylko nie-

których stref i służy wyłącznie zachowaniu najcen-

niejszych walorów przyrodniczych.

Podstawową ce-

chą funkcjonowania parku narodowego powinno być

wyznaczenie dużych, zwartych obszarów o względnie

wysokim reżimie ochronnym.

Właśnie ten element

funkcjonowania parku budzi wśród mieszkańców

okolic obszarów chronionych i cennych przyrodniczo

zawsze dużo kontrowersji, a nawet sprzeciw.

Dlatego

też istotne jest wypracowanie wspólnych rozwiązań,

które sprawią, że podstawowy cel przyrodniczy funk-

cjonowania parku narodowego zostanie zrozumiany

i zaakceptowany przez społeczność lokalną, przy

czym nie zostanie ograniczona możliwość rozwoju

gmin i gospodarstw.

Wyznaczenie poszczególnych

stref ochronnych powinno również uzyskać aprobatę

mieszkańców.

Dotyczy to także zasad udostępniania

parku.

Należy również zauważyć, że park narodowy

jest swoistą wizytówką regionu podkreślającą jego

unikatowość w skali kraju, w związku z czym może

być także bodźcem rozwoju.

Utworzenie parku naro-

dowego nie musi i najczęściej nie oznacza zahamowa-

nia rozwoju regionu.

Samorządy gminne na mocy art. 10 ust. 6 są zo-

bowiązane do uzgadniania z dyrektorem parku na-

rodowego projektów studium uwarunkowań i kierun-

wych planów zagospodarowania przestrzennego, ale

tylko w części dotyczącej parków narodowych i ich

otulin oraz w zakresie tych ustaleń planów, które

parku narodowego.

o ochronie przyrody oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia

rodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowe-

wien wpływ na działania parków narodowych.

Pewne obawy może budzić zmniejszenie wpływów

do gmin z tytułu podatku leśnego, który na obsza-

rach parku jest obniżony o 50%.

W rzeczywistości

w większości wypadków nie dochodzi do obniżenia

dochodów gmin z powodu utworzenia parku narodo-

wego, ponieważ stawka podatku leśnego dla lasów

ochronnych jest identyczna jak dla lasów na obszarze

parków narodowych.

Lasy obejmowane najwyższą

formą ochrony przyrody ze względu na swoje unikal-

ne walory przeważnie mają już status lasów ochron-

nych.

W związku z powyższym utworzenie parku

narodowego nie oznacza automatycznego obniżenia

przychodów gmin.

Przykłady wielu parków narodo-

202

wych, jak np. tatrzańskiego, karkonoskiego, pieniń-

skiego, świadczą wręcz o efekcie odwrotnym.

Ruch

turystyczny generowany przez atrakcyjność walorów

chronionych na obszarach parków narodowych staje

się źródłem pokaźnych dochodów dla gmin i jedno-

cześnie podstawą utrzymania mieszkańców.

W świetle przedstawionych powyżej faktów pro-

ponowane zmiany przepisów art. 10 ust. 2 nie wyda-

ją się zbyt daleko idące, a autonomia samorządów

lokalnych nie jest w istotny sposób zagrożona.

Zupeł-

nie nowe uwarunkowania funkcjonowania samorzą-

dów gminnych, na terenie których zlokalizowane są

parki narodowe i inne formy obszarowej ochrony

przyrody, mogą zaistnieć w przypadku pomyślnego

przebiegu prac nad obywatelskim projektem zmian

rialnego, którego celem jest ustanowienie subwencji

ekologicznej.

W świetle konstytucyjnych obowiązków władz pu-

blicznych, określonych w przytoczonych na wstępie

art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej

celowe jest wznowienie dyskusji nad tematem sposo-

bów tworzenia nowych i powiększania istniejących

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

w sprawie działań prowadzonych

przez prywatne ﬁrmy, tzw. odwróconej hipoteki

(9127)

przy którym przekazano interpelację posła Piotra

watne ﬁrmy, tzw. odwróconej hipoteki, uprzejmie

przekazuję następujące informacje.

1.

Jaka instytucja bądź instytucje nadzorują dzia-

łania ﬁrm,któreoferujątzw.odwróconąhipotekę?

W obecnym stanie prawnym kwestia nadzoru nad

działalnością ﬁrm,któreoferujątegotypuusługinie

została specjalnie uregulowana, nie ma zatem insty-

tucji, która nadzorowałaby tę część rynku usług.

Do

działalności takich ﬁrmmajązastosowanieogólne

przepisy prawa regulujące wykonywanie działalności

gospodarczej nieregulowanej.

2.

Czy ﬁrmy,któreoferująpowyżejopisanepro-

dukty, otrzymują zezwolenia na swoją działalność?

Jeśli tak, to kto je wydaje i jakie warunki muszą zo-

stać spełnione, aby takie zezwolenie uzyskać?

Na rynku funkcjonują umowy oparte o konstruk-

cję dożywocia uregulowaną przepisami ustawy z dnia

przeniesieniu prawa do nieruchomości na świadcze-

niodawcę w zamian za zobowiązanie się przez niego

do wypłaty beneﬁcjentowidożywotniejrentyorazza-

pewnienie prawa dożywotniego zamieszkiwania w nie-

ruchomości.

W obecnym stanie prawnym ﬁrmy,które

oferują tego typu produkty, nie muszą uzyskiwać ze-

zwolenia.

Do działalności takich ﬁrmmajązastosowa-

nie ogólne przepisy prawa regulujące wykonywanie

3.

Czy trwają prace nad ustawą regulującą te

działania i przekazującą prawo do udzielania odwró-

conego kredytu hipotecznego jedynie bankom i wia-

rygodnym instytucjom ﬁnansowym?

Jeślitak,tona

jakim są etapie?

Rząd przygotowuje regulacje tzw. odwróconej hi-

poteki obejmujące problematykę odwróconego kredy-

tu hipotecznego oraz tzw. renty dożywotniej.

Przed-

miotem prac Ministerstwa Gospodarki jest projekt

działalności ﬁrm, o których mowa w interpelacji

pana posła.

Ministerstwo Finansów przygotowało

projekt założeń ustawy o odwróconym kredycie hipo-

tecznym, zgodnie z którym do zawierania umów

o odwróconym kredycie hipotecznym uprawnione

byłyby instytucje ﬁnansowe,tj.banki,oddziałyban-

ków zagranicznych, oddziały instytucji kredytowych

oraz instytucje kredytowe prowadzące działalność

transgranicznie.

Na etapie prac nad ww. projektem

Ministerstwa Finansów minister gospodarki zwrócił

uwagę na konieczność kompleksowego uregulowania

problemu przenoszenia własności nieruchomości w za-

mian za świadczenia pieniężne zarówno w modelu

zycja Ministerstwa Finansów), jak również w mode-

lu sprzedażowym (tzw. renta dożywotnia).

Działające

hipoteczne) oferują obecnie rentę dożywotnią w za-

ki uregulowania prawne zawarte w Kodeksie cywil-

obu jest zapewnienie dodatkowych dochodów osobom

przy stworzeniu podobnych mechanizmów zabezpie-

czających ich interesy) konieczne jest zabezpieczenie

w tym samym stopniu osób korzystających zarówno

203

i renty dożywotniej.

Na posiedzeniu w dniu 17 stycz-

nia 2012 r.

Rada Ministrów zobowiązała ministra

gospodarki, w związku ze zgłoszonymi uwagami, do

opracowania we współpracy z ministrem ﬁnansów

propozycji uregulowania przeniesienia własności nie-

ruchomości w zamian za dożywotnie pieniężne świad-

czenia okresowe tzw. renty dożywotniej.

przedmiotem uzgodnień międzyresortowych.

W czerw-

przez komitet Rady Ministrów (KRM).

W związku

z istnieniem rozbieżności między Ministerstwem Go-

spodarki a Ministerstwem Finansów dotyczącej wąt-

pliwości Ministerstwa Finansów w kwestii nadzoru

cił się do ministra gospodarki i ministra ﬁnansów

o dokonanie uzgodnień w tym zakresie.

We wrześniu

nowisko dotyczące konieczności wprowadzenia nad-

zoru nad działalnością podmiotów oferujących tzw.

rentę dożywotnią (co postulowało Ministerstwo Go-

spodarki od początku prac nad uregulowaniem in-

stytucji renty dożywotniej), z ograniczeniem jednak

krąg podmiotów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

(9130)

śmie z dnia 19 września 2012 r.

(SPS-023-9130/12)

W ramach „Narodowego programu zwalczania

chorób nowotworowych realizowanego” na podstawie

ne są działania, których celem jest edukacja społe-

czeństwa w kierunku popularyzacji postaw prozdro-

wotnych, w tym również proﬁlaktykiczerniaka,po-

przez upowszechnienie europejskiego kodeksu walki

z rakiem.

Punkt 6 ww. europejskiego kodeksu walki z ra-

kiem stanowi zalecenie dotyczące proﬁlaktykinowo-

tworów złośliwych skóry, tj.: „Należy unikać nadmier-

wyższe zalecenie europejskiego kodeksu walki z ra-

kiem, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych

tworów realizowane są działania dla zmniejszenia

umieszczenie informacji dotyczącej proﬁlaktykiczer-

niaka na swojej stronie internetowej.

zowane programy proﬁlaktycznewkierunkuwcze-

snego wykrywania czerniaka polegające na wykony-

waniu badań przesiewowych ﬁnansowanychześrod-

skóry jest bardzo wysoka, w Polsce zapadalność na-

najczęściej występującym w polskiej populacji jest

rak podstawnokomórkowy o przebiegu łagodnym.

laktyki wtórnej podczas porady dermatologicznej

dermatoskopii.

Ponadto wyjaśniam, że w rozporzą-

204

w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu am-

bulatoryjnej opieki specjalistycznej w wykazie świad-

czeń gwarantowanych (załącznik nr 3 do rozporządze-

nia) znajduje się pobranie lub wycięcie pojedynczych

zmian ze skóry oraz usunięcie zmian ze skóry.

Należy zauważyć, że również w innych państwach

podejmuje się działania mające na celu upowszech-

nienie informacji o szkodliwości i ryzyku ekspozycji

skóry na promieniowanie UV realizowane drogą

kampanii informacyjnych.

Założenia tego typu kam-

panii stworzyła Światowa Organizacja Zdrowia

wprowadzając program INTERSUN.

Ponadto w nie-

których państwach wprowadzono regulacje legisla-

cyjne ograniczające prawnie dostęp do solariów dla

osób poniżej 18. roku życia (m.in. w Belgii, Anglii,

Finlandii, Francji, Niemczech, Islandii, Norwegi,

Hiszpanii, a także w wielu stanach USA), natomiast

w Brazylii i Nowej Południowej Walii w Australii so-

laria są całkowicie zakazane.

W świetle powyższych

informacji należałoby rozważyć wzorem innych kra-

jów podjęcie działań w celu ograniczenia w Polsce

dostępności młodzieży do solariów.

Odnosząc się do kwestii epidemiologicznych czer-

Krajowy Rejestr Nowotworów (KRN), czerniak skó-

ry jest w populacji polskiej nowotworem rzadkim.

twory (1,8% u mężczyzn oraz 1,9% u kobiet) oraz

no 1052 przypadki nowych zachorowań u mężczyzn

i 1234 u kobiet, w 2009 było to odpowiednio: 1186

i 1376 przypadków, natomiast według wstępnie ze-

branych danych przez KRN w 2010 liczba ta wyno-

siła 1186 u mężczyzn i 1332 u kobiet (dane w trakcie

końcowych weryﬁkacji).

Odnośniedoroku2011na

postawie estymacji metodą AP (age period) Krajowy

Rejestr Nowotworów szacuje, że liczba nowych przy-

padków zachorowań na czerniaka wyniesie 1261

u mężczyzn i 1386 u kobiet (dane na podstawie pro-

gnozy populacji na 2011 r. publikowanej przez GUS).

Uprzejmie informuję, iż do ministra zdrowia zo-

mach programu lekowego „Leczenie czerniaka skó-

ry”.

Minister zdrowia zlecił prezesowi Agencji Oceny

Technologii Medycznych przygotowanie analizy we-

ryﬁkacyjnejAgencjiOcenyTechnologiiMedycznych,

stanowiska Rady Przejrzystości oraz rekomendacji

prezesa agencji w przedmiocie zasadności ﬁnansowa-

nia ze środków publicznych ww. produktów leczni-

czych w ramach programu lekowego.

Następnie oce-

nione wnioski zostaną przekazane do przeprowadze-

nia negocjacji cenowych i rekomendacji przez Komi-

sję Ekonomiczną.

Zakończeniem procesu będzie osta-

teczna decyzja ministra zdrowia w przedmiocie ﬁnan-

sowania produktów ipilimumab i wemurafenib ze

środków publicznych w ramach programu lekowego.

Prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych

zarekomendował objęcie refundacją produktu leczni-

czego Yervoy (ipilimumab) w ramach wnioskowanego

programu lekowego „Leczenie zaawansowanego

czerniaka”.

Równocześnie prezes agencji przychylił

się do sugestii ekspertów klinicznych i Rady Przej-

rzystości i podkreślił potrzebę zmniejszenia kosztów

terapii ipilimumabem do poziomu progu opłacalności

kosztowej zgodnym z proponowanym w zapisach

leku lub zastosowanie mechanizmów podziału ryzy-

ka (ang. risk sharing schemes) umożliwiających osią-

gnięcie wymaganego progu opłacalności.

Analiza efektywności klinicznej przestawiona

przez podmiot odpowiedzialny powstała na podstawie

badania Hodi 2010 (pierwotna wieloośrodkowa próba

kliniczna III fazy z randomizacją i podwójnym zaśle-

pieniem).

Badanie obejmowało skrining, fazę indukcji,

fazę reindukcji oraz follow-up. Do badania włączono

ogółem 676 pacjentów z czerniakiem nieoperacyjnym

w III lub IV stopniu zaawansowania.

Zostali oni loso-

wo przydzieleni do trzech grup terapeutycznych w sto-

sunku 3:1:1 i otrzymywali odpowiednio: ipilimumab

oraz szczepionkę gp100 (403 pacjentów), ipilimumab

plus placebo (137 pacjentów) oraz szczepionkę gp100

plus placebo (136 pacjentów).

W badaniu wykazano istotne statystycznie różni-

ce na korzyść ipilimumabu w porównaniu do szcze-

pionki gp100 w odniesieniu do oceny przeżycia cał-

kowitego: HR=0,66 (95% CI: 0,51; 0,87), przeżycia

bez progresji: HR=0,64, 12-miesięcznego przeżycia:

OR=2,46 (95% CI: 1,43; 4,24) oraz 18-miesięcznego

przeżycia: OR=2,62 (95% CI: 1,42; 4,91), częściowej

odpowiedzi na leczenie: OR=7,02 (95% CI: 1,53;

64,98) oraz progresji choroby: OR=0,55 (95% CI:

0,33; 0,92).

Wykazano także wydłużenie średniego

przeżycia całkowitego o 6,1 miesiąca w grupie pacjen-

tów przyjmujących ipilimumab w porównaniu do pa-

cjentów przyjmujących szczepionkę gp100.

W przypad-

ku pozostałych punktów końcowych nie odnotowano

istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupami ipi-

limumabu i szczepionki gp100 (czas do uzyskania od-

powiedzi, 24-miesięczne przeżycie, całkowita odpo-

wiedź na leczenie oraz stabilizacja choroby).

Jednakże szczepionka gp100 jest terapią ekspery-

mentalną i wpływ jej zastosowania w monoterapii na

przeżycie całkowite pacjentów z czerniakiem jest nie-

znany.

Na podstawie danych literaturowych oraz me-

taanalizy Korn et al. 2008 przyjęto założenie, iż efek-

tywność kliniczna gp100 jest zbliżona do terapii sto-

sowanych w leczeniu czerniaka zaawansowanego.

Metaanaliza Korn et al. 2008 nie jest przeglądem

systematycznym zgodnie z kryteriami Cooka.

Nie

uwzględnia wszystkich badań oceniających efektyw-

ność kliniczną opcji terapeutycznych stosowanych

w leczeniu zaawansowanego czerniaka, a celem me-

205

taanalizy nie było przeprowadzenie porównania efek-

tywności klinicznej gp100 z alternatywnymi opcjami

terapeutycznymi.

W najbliższym czasie minister zdrowia podejmie

decyzję w przedmiocie ﬁnansowaniaześrodkówpu-

blicznych substancji czynnej ipilimumab.

Uprzejmie informuje, iż w chwili obecnej produkt

ipilimumab podlega ﬁnansowaniaześrodkówpublicz-

nych w ramach chemioterapii niestandardowej w lecze-

niu zaawansowanego czerniaka (nieoperacyjnego lub

ni.

Jest to zgodne z rekomendacją nr 16/2012 prezesa

nia 2012 r.

Zgodę na leczenie w ramach świadczenia

chemioterapia niestandardowa wydaje każdorazowo

dyrektor oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia.

Należy zwrócić uwagę, że realizacja świadczenia

chemioterapia niestandardowa posiada uregulowa-

nia o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowa-

nie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu

zm.).

Finansowanie przedmiotowego świadczenia od-

bywa się zgodnie z przepisami obowiązującego w Pol-

sce prawa, w szczególności na podstawie powołanych

wyżej ustaw i rozporządzeń wydanych do tych ustaw.

Z informacji przekazanych przez Narodowy Fun-

duszu Zdrowia wynika, iż w 2011 r. 37 razy wniosko-

wano w programie leczenia w ramach świadczenia

chemioterapii niestandardowej o sﬁnansowaniete-

rapii w rozpoznaniach ICD-10: C43.

X – czerniak zło-

śliwy.

25 wniosków dotyczyło zastosowania ipilimu-

mabu w leczeniu przedmiotowych rozpoznań.

W ba-

zie danych NFZ brak jest danych na leczenie wemu-

rafenibem.

Łączne koszty wynikające z wniosków

przekroczyły 25 mln zł, z czego wartość ipilimumabu

stanowi ok. 94%.

W programie leczenia w ramach

wano o zastosowanie 8 różnych substancji czynnych

w rozpoznaniu czerniak złośliwy.

Tylko w przypadku

ipilimumabu decyzje wydawane przez OW NFZ były

negatywne.

W pozostałych przypadkach w ok. 87%

wydano decyzje pozytywne.

Łącznie wydano 11 zgód

na leczenie czerniaka złośliwego w ramach chemio-

terapii niestandardowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

zrównania praw emerytalnych żołnierzy (9131)

lacją posłanki Barbary Bartuś i posła Roberta Telu-

sa, przekazaną przy piśmie z dnia 19 września br.,

znak: SPS-023-9131/12, w sprawie zrównania praw

emerytalnych żołnierzy w zakresie przyznania prawa

również osobom, które mają już przyznaną emerytu-

rę wojskową z tytułu służby, do której wstąpiły przed

dniem 2 stycznia 1999 r., uprzejmie wyjaśniam, że

zgodnie z obecnym stanem prawnym taka możliwość

istnieje.

Z dniem 5 lutego 2009 r. nastąpiła zmiana art. 2

Ubezpieczeń Społecznych, wprowadzona ustawą z dnia

która umożliwia emerytowanym żołnierzom, którzy

do służby wojskowej wstąpili przed dniem 2 stycznia

1999 r., uzyskanie emerytury przewidzianej w usta-

uwzględnienia okresów zawodowej służby spełniają

wymagane warunki.

Osoba, która ma już przyznaną emeryturę woj-

skową, może więc ubiegać się o emeryturę cywilną

przewidzianą w ustawie o emeryturach i rentach

z FUS i pobierać ją, jeżeli jest korzystniejsza niż eme-

rytura wojskowa.

To, że nie może pobierać obu eme-

rytur, nie jest dyskryminacją, ponieważ zgodnie

trzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich

przy obliczaniu emerytury wojskowej dla osób, które

2 stycznia 1999 r., uwzględnia się nie tylko okresy

zawodowej służby, ale również okresy cywilnej pracy

objętej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, a więc

okresy składkowe i nieskładkowe (poprzedzające

służbę) wymienione w ustawie o emeryturach i ren-

Osobie uprawnionej do emerytury wojskowej, ob-

liczonej na podstawie art. 15, dolicza się na jej wnio-

sek do wysługi emerytalnej – na zasadach określo-

nych w art. 14 ww. ustawy – także okresy zatrudnie-

31 grudnia 1998 r., przypadające po zwolnieniu ze

służby i przejściu na emeryturę.

Emeryt wojskowy,

który podjął zatrudnienie lub inną pracę, z tytułu

której podlegał ubezpieczeniu społecznemu, ma za-

206

tem okres tego ubezpieczenia uwzględniany w wyso-

kości emerytury wojskowej, mimo że nie jest to okres

zawodowej służby.

jest inna, ponieważ w wymiarze emerytury wojsko-

wej są uwzględniane wyłącznie okresy zawodowej

służby.

Jeżeli żołnierz zawodowy ma także okresy

zatrudnienia (ubezpieczenia), to po osiągnięciu wie-

ku emerytalnego uzyska prawo do drugiej emerytu-

ry z FUS.

Ta emerytura zostanie obliczona wyłącznie

za okresy zatrudnienia (ubezpieczenia).

Skoro każdy

realizuje wyłącznie własne zobowiązania, to emery-

tura z FUS może być wypłacana niezależnie od eme-

rytury wojskowej.

Jeżeli wnioskodawca był człon-

kiem otwartego funduszu emerytalnego, wypłacana

będzie także emerytura kapitałowa.

Pozytywnym skutkiem zmiany sposobu oblicza-

nia emerytury wojskowej dla nowo wstępujących do

zawodowej służby jest to, że budżet państwa nie jest

obciążony ﬁnansowaniem zwiększenia emerytury

„mundurowej” z tytułu okresów składkowych i nie-

składkowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie procedur i kosztów związanych

z indywidualnymi tablicami

rejestracyjnymi pojazdów (9142)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo SPS-023-9142/12 z dnia 19 września 2012 r.

przesyłające interpelację posła Marka Poznańskiego

dualnymi tablicami rejestracyjnymi pojazdów, uprzej-

mie informuję, że określony w przepisach ustawy

czych do tej ustawy system rejestracji pojazdów za-

kłada, co do zasady, stosowanie tablic rejestracyjnych

zwyczajnych.

Właściciel pojazdu może jednak opcjo-

nalnie wystąpić, przy składaniu do właściwego sta-

rosty wniosku o rejestrację pojazdu, o wydanie dla

pojazdu indywidualnych tablic rejestracyjnych.

Odnosząc się do kwestii opłat za indywidualne

tablice rejestracyjne, informuję, że na podstawie roz-

porządzenia ministra infrastruktury z dnia 22 grud-

blic (tablicy) rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. Nr 230,

poz. 2302, z późn. zm.) opłata za wydanie tablic in-

dywidualnych wynosi 1000 zł (za wydanie jednej ta-

blicy indywidualnej pobierane jest 50% tej kwoty).

Stosownie do art. 76 ust. 5 pkt 1–3 ustawy Prawo

o ruchu drogowym wysokość opłaty za wydanie tablic

rejestracyjnych musi uwzględniać koszty działania

jazdów, konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu

dłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z ta-

blicami rejestracyjnymi i innymi oznaczeniami.

Uprzejmie wyjaśniam, że opłata za tablice indy-

widualne jest wyższa od opłaty za tablice zwyczajne,

gdyż wynika to z różnic związanych z procesem

wnioskowania, zamawiania, produkcji oraz wydawa-

nia tablic indywidualnych.

Po stronie tych różnic na-

leży uwzględnić następujące aspekty:

— wyższe koszty produkcji indywidualnych tablic

rejestracyjnych od kosztów związanych z produkcją

i dystrybucją zwyczajnych tablic rejestracyjnych (od-

rębny, indywidualny proces produkcji zależny od

określonego wyróżnika);

— konieczność prowadzenia oddzielnej ewidencji

tablic indywidualnych przez właściwy organ wska-

zany w § 23 rozporządzenia ministra infrastruktury

z późn. zm.); organ ten koordynuje wydawanie tablic

indywidualnych, prowadząc ewidencję tablic indywi-

dualnych na obszarze województwa;

— dodatkowe, konieczne do wykonania czynności

organu rejestrującego wynikające z przepisów § 3 za-

wych czynności organów w sprawach związanych

poz. 968, z późn. zm.); obejmują one w szczególności:

sprawdzenie, czy określony przez właściciela pojazdu

wyróżnik indywidualny pojazdu odpowiada warun-

kom określonym w rozporządzeniu w sprawie reje-

stracji i oznaczania pojazdów, wysłanie wniosku do

organu prowadzącego ewidencję tablic indywidual-

nych o wpisanie danego wyróżnika indywidualnego

pojazdu do tej ewidencji oraz zamówienie tablic indy-

widualnych, po uzyskaniu informacji z tego organu

o wpisaniu wyróżnika indywidualnego pojazdu do

prowadzonej ewidencji.

Przedstawione powyżej czynniki wpływają w spo-

sób znaczący na wysokość opłaty za tablice rejestra-

cyjne indywidualne.

Należy przy tym podkreślić, że

oznaczenie pojazdu tablicami indywidualnymi to

sprawa wyboru właściciela pojazdu, który przy reje-

stracji pojazdu zgadza się na określone przepisami

szczególne warunki związane z wydaniem tych ta-

blic, obejmujące również zwiększoną opłatę.

207

Odnosząc się natomiast do propozycji pana posła,

aby dopuścić przypisywanie indywidualnych tablic re-

jestracyjnych do właściciela pojazdu, uprzejmie infor-

muję, że generalną zasadą jest wydawanie tablic reje-

stracyjnych z przyznanym numerem rejestracyjnym

do pojazdu, a nie do jego właściciela.

Jest to powszech-

ną praktyką stosowaną zarówno w państwach Unii

Europejskiej, jak i państwach trzecich, a nadawanie

numeru rejestracyjnego dla pojazdu służy m.in. pro-

wadzeniu rejestrów pojazdów.

Tej systemowej zasa-

dzie, funkcjonującej w polskim prawie, podlegają rów-

nież indywidualne tablice rejestracyjne, pomimo pew-

nych różnic w procesie zamawiania i wydawania, któ-

ry przedstawiłem powyżej.

Z wyżej wymienionych

względów wprowadzenie w ramach funkcjonującego

systemu rejestracji pojazdów możliwości przypisywa-

nia indywidualnych tablic rejestracyjnych do właści-

ciela pojazdu moim zdaniem nie jest zasadne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

oraz w jednostkach podległych (9144)

przy piśmie Pani Marszałek, znak: SPS-023-9144/12,

z dnia 19 września 2012 r. uprzejmie informuję, iż

w Ministerstwie Zdrowia przeprowadzana jest na

zakresu działania poszczególnych komórek organi-

zacyjnych pod kątem konsolidacji struktury organi-

zacyjnej oraz optymalnego podziału zadań.

Aktual-

nie trwają zaawansowane prace nad zmianą statutu

Ministerstwa Zdrowia (polegające między innymi na

połączeniu Biura Dyrektora Generalnego z Biurem

Administracyjno-Gospodarczym), którego przyjęcie

będzie w konsekwencji wiązało się z koniecznością wdro-

żenia zmian organizacyjnych w urzędzie, z uwzględnie-

niem analizy opisów stanowisk pracy w oparciu o wy-

niki wartościowania.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, iż

celem planowanych zmian organizacyjnych w Mini-

sterstwie Zdrowia w perspektywie długofalowej jest

uzyskanie realnych oszczędności oraz racjonalizacja

wydatków ze środków publicznych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w podle-

głych mi urzędach i jednostkach budżetowych aktu-

alnie nie jest planowana redukcja zatrudnienia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

w sprawie interpelacji poselskiej pana Henryka

Kmiecika dotyczącej rozważenia planu zmniejszenia

ległych, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

W związku ze zniesieniem od 2010 r. limitów za-

trudnienia w administracji za kształtowanie poziomu

rzy generalni urzędów (bądź kierownicy w przypadku

urzędów, w których nie tworzy się stanowiska dyrek-

tora generalnego) w ramach przyznanych w ustawie

budżetowej środków na wynagrodzenia.

Obowiązkiem

urzędu jest zapewnienie zatrudnienia na poziomie,

który pozwoli zagwarantować terminowość i stabil-

ność w realizacji nałożonych zadań.

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej stale

prowadzone są działania zmierzające do zoptymali-

zowania stanu zatrudnienia, z uwzględnieniem ko-

nieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań.

Każde przyjęcie do pracy nowego pracownika poprze-

dzone jest pogłębioną analizą zasadności takiego za-

trudnienia.

Nabory zewnętrzne uruchamiane są w sy-

tuacji niezbędnej dla zapewnienia skutecznej reali-

zacji zadań ministerstwa.

Na bieżąco dokonywana

jest analiza opisów stanowisk pracy i regulaminów

wewnętrznych komórek organizacyjnych Minister-

stwa Pracy i Polityki Społecznej pod kątem zwięk-

szenia efektywności działania i możliwości konsoli-

dacji zadań.

Analizowana jest również m.in. celowość

zawierania kolejnej umowy w przypadku osób za-

trudnionych na czas określony.

Obecnie nie jest planowana redukcja zatrudnienia

i w najbliższym czasie powinno ono zostać utrzyma-

ne na poziomie zbliżonym do obecnego.

Przewiduje

208

się, że w przyszłych latach poziom zatrudnienia bę-

dzie ulegał zmianom wynikającym z obowiązku re-

alizacji przyjętych przez Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej programów i zadań, w tym m.in. pro-

gramów i projektów rządowych, tj. „Przeciwdziałanie

rządowy „Program na rzecz aktywności społecznej

osób starszych”, „Solidarność pokoleń.

Działania dla

50+”, „Maluch”.

Poziom zatrudnienia będzie też uwzględniał na-

turalne procesy personalne zachodzące w każdej or-

ganizacji, takie jak np. rozwiązanie umowy o pracę

umowy o pracę za wypowiedzeniem, przeniesienia

służbowe w ramach korpusu służby cywilnej lub za-

stępowanie pracowników długotrwale nieobecnych

(urlopy wychowawcze).

Zgodnie z danymi ujętymi w sprawozdaniu Rb-70

o zatrudnieniu i wynagrodzeniach plan oraz stan

przeciętnego zatrudnienia w Ministerstwie Pracy

nansowanych z budżetu państwa w latach 2008–

–2012, z uwzględnieniem etatów obsługujących re-

alizację projektów ﬁnansowanychzbudżetuśrodków

europejskich, prezentuje się następująco:

Lp. Wyszczególnienie

Zatrudnienie – plan

2008 2009 2010 2011 2012

1 Ogółem, z tego: 3 768 3 833 3 743 3 820 3 859

1.1

Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej

866 866 798 807 847

1.2

Ochotnicze Hufce

Pracy

2 700 2 700 2 700 2 781 2 781

1.3

Centrum Rozwoju

Zasobów Ludzkich

85 150 150 150 150

1.4

Centrum Partnerstwa

Społecznego „Dialog”

29 29 18 18 18

1.5

Zakład Wydawniczo-

-Poligraﬁczny

61 61 50 37 36

1.6

Główna

Biblioteka Pracy

i Zabezpieczenia

Społecznego

27 27 27 27 27

Lp. Wyszczególnienie

Przeciętne zatrudnienie

2008 2009 2010 2011 2012

1

3 425 3 364 3 540 3 653 3 712

1.1

Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej

715 681 685 689 735

1.2

Ochotnicze Hufce

Pracy wraz

2 563 2 518 2 687 2 773 2 781

1.3

Centrum Rozwoju

54 75 92 121 130

1.4

Centrum Partnerstwa

Społecznego „Dialog”

18 18 14 15 14

1.5

Zakład Wydawniczo-

-Poligraﬁczny

56 51 41 35 33

1.6

Główna

Biblioteka Pracy

i Zabezpieczenia

19 21 21 20 19

Plan zatrudnienia w roku 2012 w stosunku do

roku 2008 wzrósł o 2,4%, co jest skutkiem nowych

zadań, jakie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

oraz jednostki podległe przyjęły do realizacji na prze-

strzeni lat, np.:

— Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej z dniem

1 stycznia 2012 r. na podstawie ustawy z dnia 27 sierp-

zm.), przejęło pracowników Krajowego Biura Fundu-

szu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

(40 etatów).

Natomiast osoby zatrudnione w tereno-

wych biurach Funduszu Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych przejęte zostały przez poszcze-

gólne samorządy województwa,

2011 r. przejęły od Ministerstwa Gospodarki cztery

ośrodki centralnego szkolenia maszynistów i wcieli-

ły je w swoje struktury,

— Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej reali -

zuje wiele projektów w ramach umów zawartych

z Komisją Europejską: np. „Europejski rok ubóstwa”,

„Europejski rok wolontariatu”, „Europejski rok ak-

tywności osób starszych”.

Na wzrost zatrudnienia ma wpływ również fakt,

iż realizacja projektów współﬁnansowanychześrod-

ków Unii Europejskiej wymaga zatrudnienia dodat-

kowych osób.

Jednakże należy zaznaczyć, iż wyna-

grodzenie tych osób ﬁnansowane jest ze środków

unijnych.

W szczególności w Centrum Rozwoju Zaso-

bów Ludzkich sukcesywnie z roku na rok następował

wzrost zatrudnienia, co wynika ze specyﬁkitejjed-

nostki.

Została ona powołana przede wszystkim w celu

realizacji projektów współﬁnansowanychześrodków

Unii Europejskiej.

W związku z realizacją coraz

większej liczby projektów stan zatrudnienia również

ulegał zwiększeniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, iż

dynamika zatrudnienia jest zmienna w zależności od

roku, w którym następowała kumulacja zadań.

Jed-

nakże przeciętne zatrudnienie w poszczególnych la-

tach jest znacznie niższe od przyjętego planu zatrud-

nienia na dany rok.

Ponadto należy zauważyć, iż za politykę kadrowo-

-płacową odpowiedzialni są kierownicy jednostek,

którzy podejmując decyzje o restrukturyzacji zatrud-

nienia, muszą uwzględnić ciągłość pracy oraz efek-

tywność działań jednostki.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

209

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa

(9157)

-023-9157/12) składam na ręce Pani Marszałek na-

Rady Ministrów na podstawie protokołu nr 8/2011

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

W Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego zostało wprowadzone zarządzenie dyrektora

generalnego, nr 11/Z/2011, w sprawie racjonalizacji

zatrudnienia, w którym zostały określone zasady li-

kwidacji etatów.

zredukowało zatrudnienie o ok. 10% (30 etatów).

Ponadto zwracam uwagę pana posła, że w Mini-

cztery lata temu podjęto działania zmierzające do

zmniejszenia liczby zatrudnionych pracowników.

Po-

legały one na przeprowadzeniu gruntownej analizy

pracy, zmianach w regulaminie organizacyjnym, no-

wym podziale zadań członków kierownictwa oraz

przesunięciu kompetencji między poszczególnymi

departamentami.

Początkiem tych działań była li-

kwidacja od 1 stycznia 2008 r.

Zakładu Gospodar-

czego przy Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego.

W ramach generowania oszczędności i zmniejsze-

nia stanu zatrudnienia w II połowie 2008 r.

MKiDN

zredukowało zatrudnienie o 29 etatów.

Obecnie MKiDN osiągnęło optymalny stan za-

trudnienia gwarantujący profesjonalną i terminową

realizację zadań resortu zgodnie ze współczesnymi

standardami administracji.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

horrendalnych kosztów, jakie ponosi Polska

sła Henryka Kmiecika, przedstawiam poniższe infor-

macje w sprawach poruszonych przez pana posła.

Na wstępie pragnę poinformować, że dostawy

zowane są na podstawie: Porozumienia między Rzą-

zytu gazu rosyjskiego przez terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej i dostawach gazu rosyjskiego do Rzeczy-

pospolitej Polskiej, zawartego w dniu 25 sierpnia

1993 r., z późniejszymi aneksami, oraz długotermi-

nowego kontraktu handlowego, który na podstawie

powyższego porozumienia zawarły w dniu 25 wrze-

śnia 1996 r.

PGNiG SA i OAO Gazprom Export.

Konieczność negocjacji międzyrządowych ze stro-

ną rosyjską w sprawie dostaw gazu ziemnego do Pol-

ski wynikała z konieczności zapewnienia dostaw pa-

liwa gazowego do kraju po wstrzymaniu z począt-

kiem 2009 r. realizacji obowiązującego kontraktu

przez RosUkrEnergo.

W czasie kryzysu gazowego

z początku 2009 r.

Polskie Górnictwo Naftowe i Ga-

zownictwo SA podjęło rozmowy z możliwymi dostaw-

cami gazu ziemnego, których efektem miało być pod-

pisanie kontraktu na dostawy gazu ziemnego w ilo-

ściach pozwalających na zbilansowanie krajowego

zużycia.

W wyniku prowadzonych rozmów żaden

z dostawców gazu, z którym podjęto rozmowy, nie

wyraził zainteresowania dostawami brakujących ilo-

ści gazu ziemnego.

Biorąc pod uwagę istniejącą infrastrukturę prze-

syłową oraz to, że oczekiwano zawarcia bezpośred-

niego kontraktu na dostawy gazu z ﬁrmąougrunto-

wanej pozycji na europejskim rynku gazowym,

PGNiG SA podjęło rozmowy z rosyjską ﬁrmąGaz-

prom.

Strona rosyjska dostarczenie dodatkowych

ilości gazu (ponad te wynikające z obecnych kontrak-

tów obowiązujących do 2022 r.) uwarunkowała za-

warciem aneksu do Porozumienia między Rządem

skiej o budowie systemu gazociągów dla tranzytu

– z późniejszymi aneksami.

210

Mając na uwadze konieczność zbilansowania do-

staw gazu ziemnego rząd Polski podął wszelkie nie-

zbędne kroki zmierzające do przygotowania negocja-

cji nowego protokołu dotyczącego dostaw gazu z Fe-

deracji Rosyjskiej.

Zgodnie z obwiązującą ustawą

decyzją pana Donalda Tuska, prezesa Rady Mini-

strów, został powołany zespół negocjacyjny, w skład

którego weszli przedstawiciele administracji rządo-

wej.

Zespół negocjacyjny działał w oparciu o instruk-

cję negocjacyjną na rozmowy z rosyjskim rządem

w sprawie dostaw gazu do Polski, podpisaną przez

pana Donalda Tuska, prezesa Rady Ministrów.

Pra-

gnę jednoznacznie podkreślić, że protokoły do poro-

zumienia międzyrządowego podpisane w dniu 29 paź-

dziernika 2010 r. nie zmieniają okresu realizacji do-

staw gazu ziemnego z Federacji Rosyjskiej.

Dostawy

gazu ziemnego do Polski na podstawie ww. porozu-

mienia realizowane będą do 2022 r.

Ponadto kwestia

ceny gazu nie była tematem negocjacji rządowych,

gdyż kwestia ta jest regulowana w kontrakcie han-

dlowym pomiędzy spółkami, a nie w porozumieniu

międzyrządowym.

Biorąc pod uwagę członkostwo Polski w Unii Eu-

ropejskiej, a także dążenie do budowy europejskiego

rynku energii elektrycznej i gazu celem zespołu ne-

gocjacyjnego było, aby zawarte porozumienie mię-

dzyrządowe z Federacją Rosyjską było zgodne z pra-

wem wspólnotowym.

Przedmiotowe projekty proto-

kołów do porozumienia między rządem Rzeczypospo-

stwo Gospodarki przedstawiło Komisji Europejskiej

w dniu 4 maja 2010 r.

Ponadto przedstawiciele Komi-

sji Europejskiej brali czynny udział w negocjacjach

polsko-rosyjskiego porozumienia międzyrządowego.

Do podpisania protokołów do Porozumienia mię-

deracji Rosyjskiej o budowie systemu gazociągów dla

pospolitej Polskiej i dostawach gazu rosyjskiego do

Rzeczypospolitej Polskiej, zawartego w dniu 25 sierp-

nia 1993 r., z późniejszymi aneksami, doszło w dniu

29 października 2010 r.

W tym samym dniu został

podpisany aneks do tzw. kontraktu jamalskiego po-

między Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownic-

twem SA i OAO Gazprom.

W związku z powyższym

zwiększyły się możliwości importu gazu ziemnego

z kierunku wschodniego z poziomu 7,45 mld m

3

do

9,0 mld m

3

(wg Polskiej Normy) w 2010 r. oraz 9,8 mld m

3

w 2011 r., natomiast w latach 2012–2022 r.

– 10,25 mld m

3

rocznie.

W ten sposób usunięto niedobór w dostawach

gazu ziemnego wynikający z braku dostaw z kontrak-

tu zawartego z RosUkrEnergo, które wynosiły około

2,5 mld m

3

/rocznie.

W związku z prowadzonymi negocjacjami prze-

wodniczący zespołu negocjacyjnego pan Waldemar

Pawlak, wiceprezes Rady Ministrów minister gospo-

darki, na posiedzeniach Rady Ministrów przedsta-

wiał szczegółowe informacje dotyczące przebiegu

i ustaleń poczynionych w trakcje negocjacji nowego

protokołu dotyczącego dostaw gazu z Federacji Ro-

syjskiej i został upoważniony przez Radę Ministrów

do podpisania porozumienia.

Przedkładając powyższe informacje, wyrażam

w sprawie likwidacji centrali ﬁrmy Żagiel SA

w Lublinie i masowych zwolnień

jej pracowników (9171)

dacji centrali ﬁrmyŻagielSAwLublinieimasowych

zwolnień jej pracowników, przesłaną przy piśmie

przesyłam następującą informację.

dawca jest obowiązany skonsultować zamiar przepro-

wadzenia zwolnienia grupowego z działającymi u nie-

go zakładowymi organizacjami związkowymi.

Kon-

sultacja taka obejmuje w szczególności kwestie: moż-

liwości uniknięcia lub zmniejszenia rozmiaru grupo-

wego zwolnienia oraz spraw pracowniczych związa-

nych z tym zwolnieniem, w tym zwłaszcza możliwo-

ści przekwaliﬁkowanialubprzeszkoleniazawodowe-

go, a także uzyskania innego zatrudnienia przez

zwolnionych pracowników.

Pracodawca ma również

obowiązek zawiadomić na piśmie zakładowe organi-

zacje związkowe (w terminie umożliwiającym im

zgłoszenie propozycji w ramach ww. konsultacji) o przy-

czynach zamierzonego zwolnienia grupowego, liczbie

ników objętych zamiarem grupowego zwolnienia,

okresie, w ciągu którego nastąpi takie zwolnienie,

nień pracowników, propozycjach rozstrzygnięcia

211

grupowym zwolnieniem, a jeżeli obejmują one świad-

czenia pieniężne – dodatkowo przedstawić sposób

ustalania ich wysokości (art. 2 ust. 3 ustawy).

Infor-

łączeniem informacji dotyczących sposobu ustalania

pracownikom) pracodawca przekazuje również wła-

ściwemu powiatowemu urzędowi pracy.

Jeżeli u da-

nego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje

przedstawionym zakresie przysługują przedstawicie-

lom pracowników wyłonionym w trybie przyjętym

u danego pracodawcy (art. 2 ust. 6 i 7 ustawy).

dawca i zakładowe organizacje związkowe zawierają

porozumienie, w którym określają zasady postępo-

wania w sprawach dotyczących pracowników obję-

tych zamiarem grupowego zwolnienia, a także obo-

wiązki pracodawcy w zakresie niezbędnym do roz-

strzygnięcia innych spraw pracowniczych związa-

nych z zamierzonym grupowym zwolnieniem.

W przy-

padku, gdy nie jest możliwe uzgodnienie treści poro-

zumienia ze wszystkimi zakładowymi organizacjami

mienia z organizacjami związkowymi reprezenta-

tywnymi w rozumieniu art. 241

25a

Kodeksu pracy.

Jeżeli nie jest możliwe zawarcie porozumienia

w ww. trybie, zasady postępowania w sprawach do-

tyczących pracowników objętych zamiarem grupo-

wego zwolnienia ustala pracodawca w regulaminie,

uwzględniając w miarę możliwości propozycje przed-

stawione w ramach konsultacji przez zakładowe or-

ganizacje związkowe (art. 3 ust. 2, 3 i 4 ustawy).

tych zamiarem grupowego zwolnienia ustala praco-

dawca w regulaminie, po konsultacji z przedstawicie-

lami pracowników wyłonionymi w przyjętym w za-

kładzie trybie (art. 3 ust. 5 ustawy).

Po zawarciu porozumienia (a w razie jego nieza-

warcia – po ustaleniu regulaminu) pracodawca za-

wiadamia na piśmie właściwy powiatowy urząd pra-

cy o przyjętych ustaleniach dotyczących grupowego

nych pracowników oraz o przyczynach ich zwolnie-

nienie, a także o przeprowadzonej konsultacji zamie-

rzonego grupowego zwolnienia z zakładowymi orga-

nizacjami związkowymi lub z przedstawicielami

pracowników.

Kopię takiego zawiadomienia praco-

dawca przekazuje zakładowym organizacjom związ-

kowym (lub jeżeli takie u danego pracodawcy nie

działają – przedstawicielom pracowników), które

mogą przedstawić właściwemu powiatowemu urzę-

dowi pracy swoją opinię w sprawie grupowego zwol-

nienia (art. 4 ust. 1–3 ustawy).

Naruszenie procedury dokonywania zwolnień

grupowych (np. nieprzeprowadzenie konsultacji

zwolnienia grupowego z zakładowymi organizacjami

związkowymi lub przedstawicielami pracowników)

w przypadku wniesienia przez pracownika odwoła-

nia od wypowiedzenia do sądu pracy może skutkować

orzeczeniem o bezskuteczności dokonanego wypo-

wiedzenia i (stosownie do wyboru pracownika) przy-

wróceniem go do pracy lub zasądzeniem odszkodo-

(art. 45 Kodeksu pracy).

Ponadto wypowiedzenie pra-

cownikom umów o pracę z pominięciem wskazanego

wyżej trybu konsultacji może zostać zakwaliﬁkowa-

ne jako rażące naruszenie przepisów prawa pracy

o wypowiadaniu umowy o pracę, co stanowi wykro-

czenie przeciwko prawom pracownika zagrożone

karą grzywny (art. 281 § 1 pkt 3 K.p.).

Organem ustawowo upoważnionym do sprawowa-

nia nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepi-

sów prawa pracy jest Państwowa Inspekcja Pracy,

która podlega Sejmowi RP, a nadzór nad nią w za-

kresie ustalonym ustawą sprawuje Rada Ochrony

Pracy.

W celu wykonywania tych zadań Państwowa

alizację, jak prawo wizytowania zakładów pracy i żą-

dania informacji niezbędnych w toku prowadzonych

kontroli, wydawania nakazów zobowiązujących do

usunięcia stwierdzonych naruszeń prawa, a także na-

kładania grzywny w postępowaniu mandatowym.

Niezależnie od powyższego trybu kontroli pracow-

nicy (np. w przypadku ewentualnego uchylania się

przez pracodawcę od wypłaty należnej w przypadku

cych pracowników) mogą dochodzić swoich roszczeń

dysponuje instrumentami prawnymi umożliwiający-

mi kontrolowanie prawidłowości stosowania przepi-

sów prawa pracy w praktyce, ani środkami bezpo-

średniego egzekwowania ich przestrzegania przez

pracodawców.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że sprawa plano-

wanych zwolnień grupowych w ﬁrmieŻagielSAnie

była dotychczas zgłaszana podczas posiedzeń prezy-

dium, zespołów problemowych bądź spotkań plenar-

nych Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Go-

spodarczych, a z informacji otrzymanej z lubelskiej

Wojewódzkiej Komisji Dialogu Społecznego w dniu

9 października 2012 r. wynika, że także komisja nie

podjęła działań w tej sprawie.

Jednakże jak wynika

chociażby z ogólnodostępnych informacji prasowych,

do Powiatowego Urzędu Pracy w Lublinie wpłynęła

pisemna informacja o zamiarze przeprowadzenia

zwolnień grupowych w ﬁrmie Żagiel SA i obecnie

wymi organizacjami związkowymi, pozostaje zatem

oczekiwać na ich efekty.

Natomiast w kwestii ﬁnansowaniaześrodków

z Funduszu Pracy np. realizacji programów na rzecz

212

aktywizacji zawodowej zwalnianych pracowników

centrali ﬁrmy Żagiel SA informuję, że zadania na

rzecz zwalnianych pracowników określają przepisy

przez powiatowe urzędy pracy przekazywane są

w ramach algorytmu określonego w rozporządzeniu

na ﬁnansowaniezadańwwojewództwie(Dz.U.

Nr123,

poz. 1019, ze zm.).

Jeśli otrzymane według algorytmu

środki są niewystarczające, mogą być przyznane

środki z rezerwy Funduszu Pracy.

I tak w dniu 31 lip-

ca br. na realizację w 2012 r. przez Miejski Urząd

Pracy w Lublinie programów na rzecz promocji za-

została z rezerwy ministra dodatkowa kwota 342 tys. zł.

Przyznanie dodatkowej kwoty poprzedzone było wnio-

skiem przedłożonym przez marszałka województwa

lubelskiego wskazującym objęcie wsparciem osób

zwolnionych z kilku lubelskich zakładów pracy,

wśród których nie wymieniono centrali ﬁrmyŻagiel

SA.

Jeżeli zatem zaistnieje taka potrzeba, niezbędne

będzie opracowanie przez miejski urząd pracy pro-

gramu aktywizacji zwalnianych pracowników oraz

wystąpienie przez marszałka województwa lubelskie-

go z wnioskiem o jego sﬁnansowanieześrodkówre-

zerwy Funduszu Pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

w sprawie stworzenia katalogu

produktów spożywczych dostępnych

terpelację pani posłanki Zoﬁi Popiołek przesłaną

przy piśmie pana marszałka Marka Kuchcińskiego

z dnia 19 września 2012 r. (sygnatura: SPS-023-9174/12)

w sprawie stworzenia katalogu produktów spożyw-

czych dostępnych w sklepikach szkolnych wyjaśniam,

co następuje.

Określenie zasad działalności punktów handlo-

wych na terenie szkół pozostaje w kompetencji orga-

nów prowadzących szkoły, którymi dla szkół publicz-

nych są wadze samorządowe na szczeblu gmin i po-

wiatów.

Resort zdrowia w tym zakresie pełni rolę

wspierającą, podejmując działania edukacyjno-infor-

macyjne.

Szczegółowe informacje na temat działań

ministra zdrowia przedstawiono w cytowanej przez

panią posłankę odpowiedzi na interpelację nr 1549

w sprawie stworzenia katalogu produktów do sprze-

daży w punktach handlowych znajdujących się na

terenie placówek szkolnych, której udzielił sekretarz

stanu w Ministerstwie Zdrowia.

Pragnę dodać, że istotnym elementem działań mi-

nistra zdrowia pozostaje współpraca z ministrem

działań z zakresu edukacji zdrowotnej i proﬁlaktyki

również wdrażanie w Polsce programu Światowej

Organizacji Zdrowia „Szkoły promujące zdrowie”.

Podstawę współpracy stanowi zawarte w 2009 r.

„Po-

rozumienie o współpracy między ministrem edukacji

narodowej ministrem zdrowia i ministrem sportu i tu-

rystyki w sprawie promocji zdrowia i proﬁlaktyki

problemów dzieci i młodzieży”.

W ramach porozumie-

nia opracowano stanowisko ministra edukacji naro-

dowej, ministra zdrowia oraz ministra sportu i tury-

styki w sprawie działań podejmowanych przez szko-

ły w zakresie zdrowego żywienia uczniów.

Stanowi-

sko rekomenduje tworzenie warunków umożliwiają-

cych spożywanie śniadań szkolnych w klasach przez

wszystkich uczniów wspólnie z nauczycielem.

Wska-

zuje również na zasadność uczestnictwa szkół w pro-

gramach ustanowionych przez Komisję Europejską

przez Agencję Rynku Rolnego: „Dopłaty do spożycia

towych” oraz „Owoce w szkole”.

Zalecenia obejmują

dobór asortymentu produktów żywnościowych i na-

pojów w sklepikach szkolnych zgodny z zasadami

zdrowego żywienia, w tym zwłaszcza ograniczenie

i tłuszczów.

Rekomendacje dotyczą też zapewnienia

dostępności do wody pitnej dla uczniów, jak również

ograniczanie w czasie imprez szkolnych oraz wycie-

czek słodyczy i słodkich napojów, potraw fast-food;

eliminowanie słodyczy jako formy nagrody; elimino-

wanie ze szkoły reklam niezdrowych produktów oraz

uwzględnienie specyﬁcznychpotrzebżywieniowych

uczniów przewlekle chorych (z otyłością, cukrzycą,

celiakią).

Stanowisko zostało przekazane do wszyst-

kich szkół w Polsce i opublikowane na stronach in-

ternetowych resortów edukacji i zdrowia.

W odniesieniu do opinii, że Ministerstwo Zdrowia

krytycznie ocenia powstanie katalogu produktów za-

lecanych do sprzedaży w sklepikach szkolnych infor-

muję, że taki katalog został opracowany przez Radę

wołaną przez ministra zdrowia.

Przykładem zasto-

sowania i popularyzacji katalogu jest projekt pn.:

213

„Sklepik szkolny”, który z powodzeniem został wdro-

żony przez władze samorządowe na terenie szkół

warszawskich jako element kampanii społeczno-edu-

kacyjnej „Wiem co jem”.

Prezentacja tego projektu

miała również miejsce podczas zorganizowanej przez

Ministerstwo Zdrowia w grudniu 2011 r. konferencji

pt.: „Zapobieganie otyłości u dzieci i młodzieży po-

przez poprawę żywienia oraz aktywność ﬁzyczną”.

wówczas samorządy gmin oraz dyrektorów szkół i na-

uczycieli z całego kraju.

Podczas konferencji dyrek-

torzy szkół podstawowych należących do sieci „Szko-

ła promująca zdrowie” zaprezentowali również przy-

kłady dobrych praktyk wdrażanych już w szkołach

na terenie kraju, które mogą być wykorzystane przez

programów proﬁlaktyczno-edukacyjnychwszkołach.

Informuję również, że w ramach Szwajcarsko-Pol-

skiego Programu Współpracy (SPPW) minister zdro-

wia wskazał na konieczność realizacji programu edu-

kacyjnego w obszarze proﬁlaktykinadwagiiotyłości.

W 2011 r. podpisana została umowa w sprawie reali-

zacji projektu „Zapobieganie nadwadze i otyłości oraz

stwa w zakresie żywienia i aktywności ﬁzycznej”po-

między Biurem do Spraw Zagranicznych Programów

med. Aleksandra Szczygła (realizator projektu).

In-

stytut Żywności i Żywienia będzie realizował w la-

tach 2011–2015 ten projekt we współpracy z partne-

rami: Instytutem Pomnikiem – Centrum Zdrowia

szawie i Polskim Towarzystwem Dietetyki.

Całkowi-

ty budżet wynosi 5 294 000 CHF, z czego strona

szwajcarska wnosi 85%, zaś minister zdrowia 15%

całkowitej kwoty.

Celem projektu jest promocja zdro-

łości oraz innym przewlekłym chorobom niezakaź-

nym poprzez edukację społeczeństwa w zakresie ży-

wienia i aktywności ﬁzycznej.

Zadaniarealizowane

będą na terenie całego kraju i skierowane będą do

najbardziej wrażliwych grup ludności: kobiet ciężar-

nych i karmiących, dzieci i młodzieży, osób dorosłych,

masą ciała; adresatem będą także producenci żyw-

ności.

Moduł II programu „Edukacja i wdrażanie

łach: podstawowych, gimnazjalnych i średnich oraz

mie szereg działań edukacyjnych skierowanych do

dzieci i młodzieży w placówkach oświatowych.

Oprócz

dzieci i młodzieży, działania obejmą rodziców oraz

nauczycieli przedmiotów przyrodniczych i wychowa-

nia ﬁzycznego.

Zadanierealizowanebędziew1600

placówkach, które będą miały możliwość przystąpie-

nia do programu „Szkoła przyjazna żywieniu” opra-

cowanego w ramach niniejszego zadania.

Realizato-

rzy zapewnią odpowiednie materiały i pomoc mery-

toryczną, a efektywność programu zostanie oceniona

na podstawie poziomu wiedzy uczniów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

radiowo-telewizyjnego (9177)

-9177/12) w sprawie niepłacenia abonamentu radio-

wo-telewizyjnego uprzejmie przekazuję stosowne

informacje.

wą o opłatach abonamentowych opłaty te są pobiera-

ne przez pocztowego operatora publicznego – Pocztę

nia obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicz-

nych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opła-

niem kontroli obowiązku pobierania opłaty abona-

mentowej sprawuje minister właściwy do spraw łącz-

ności, czyli obecnie minister administracji i cyfryza-

cji.

Za kwestię ściągalności tych opłat odpowiedzial-

ność ponosi także Krajowa Rada Radiofonii i Telewi-

zji, która jest niezależnym od rządu organem regu-

mów dotyczących poboru opłat abonamentowych.

214

Odpowiedź

podsekretarza stanu

znak: SPS-023-9182/12, dotyczące interpelacji posła

cych potrąceń dokonywanych ze świadczeń emery-

talno-rentowych, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

Zasady potrąceń ze świadczeń emerytalno-rento-

Art. 139 ww. ustawy przewiduje możliwość doko-

nywania potrąceń ze świadczeń pieniężnych określo-

nych w ustawie należności sklasyﬁkowanychszcze-

gółowo w ust. 1 niniejszego artykułu, m.in. sum eg-

zaspokojenie należności alimentacyjnych (pkt 3), na-

leżności alimentacyjnych potrącanych na wniosek

tytułu wykonawczego (pkt 4) oraz sum egzekwowa-

nych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie

(pkt 5).

Stosownie do treści art. 139 ust. 3 wskazanej

ustawy potrącenia należności wymienionych w ust. 1

Z brzmienia art. 139 wynika, że przed dokona-

niem jakiegokolwiek potrącenia od świadczenia na-

leży odliczyć składkę na ubezpieczenie zdrowotne

chodowego od osób ﬁzycznych.

Nieoznaczatojednak,

że ustalanie wysokości dopuszczalnego potrącenia

odnosi się do świadczenia netto.

W świetle przepisu art. 140 ustawy emerytalnej

granice potrąceń ustala się dla świadczenia brutto,

tj. przed odliczeniem miesięcznej zaliczki na podatek

pieczenie zdrowotne.

Powyższe jest konsekwencją

reguły stanowiącej, że ilekroć w przepisach ustawy

emerytalnej jest mowa o wysokości świadczenia, ro-

zumie się przez to kwotę ustaloną w decyzji organu

rentowego, a więc kwotę przed odliczeniem miesięcz-

nej zaliczki na podatek dochodowy od osób ﬁzycznych

oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Co więcej,

w odniesieniu do omawianych przepisów reguła ta

została wprost opisana w art. 140 ust. 7 ustawy eme-

rytalnej.

Porównując reguły potrąceń dokonywanych przez

Zakład Ubezpieczeń Społecznych ze świadczeń eme-

rytalno-rentowych z zasadami obowiązującymi w przy-

padku innych potrąceń komorniczych, należy zwró-

cić uwagę na przepis art. 142 ustawy emerytalnej.

Przepis ten wskazuje, że art. 139–141 stanowią re-

gulację szczególną, której stosowanie jest obowiąz-

kowe w każdym przypadku egzekucji ze świadczeń

określonych w ustawie.

Dopiero w sytuacji nieuregu-

lowania jakichkolwiek kwestii w art. 139–141 do eg-

zekucji ze świadczeń pieniężnych stosować należy

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego albo prze-

pisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Marek Bucior

(9190)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie limitów przyjęć na uczelnie wyższe, pra-

gnę złożyć następujące wyjaśnienia.

Pozwolę sobie na wstępie wyjaśnić, że nie określa

się limitów przyjęć na studia.

Uczelnie publiczne

mogą natomiast wystąpić o zgodę na zwiększenie

ogólnej liczby studentów studiów stacjonarnych po-

wyżej 2% ogólnej liczby studentów studiów stacjonar-

nych studiujących w poprzednim roku akademickim.

Znowelizowany art. 8 ust. 4 ustawy Prawo o szkol-

Stanowi on, iż zwiększenie ogólnej liczby studentów

2% ogólnej liczby studentów studiów stacjonarnych

stępuje w drodze decyzji właściwego ministra uwzględ-

niającej:

1) liczbę studentów na poszczególnych kierun-

kach studiów, w tym kierunkach priorytetowych dla

rozwoju kraju;

2) oceny jakości kształcenia dokonane przez Pol-

ską Komisję Akredytacyjną;

3) zasadę równomiernego dostępu do studiów nie-

odpłatnych na obszarze kraju.

215

ca 2011 r. „w pierwszym roku następującym po roku

wejścia w życie niniejszej ustawy podstawę do usta-

lenia procentu zwiększenia liczby studentów studiów

stacjonarnych ustalanego na podstawie art. 8 ust. 4

nym niniejszą ustawą, stanowi liczba studentów stu-

diów stacjonarnych studiujących w danej uczelni

w roku akademickim 2009/2010”.

Celem wprowadzonej regulacji była zatem taka

restrukturyzacja kierunków studiów w uczelniach,

która ograniczy liczbę studentów na tzw. kierunkach

masowych, których absolwenci mają trudności ze

znalezieniem pracy i na których wskaźnik liczby stu-

dentów przypadających na jednego pracownika na-

ukowo-dydaktycznego jest najwyższy, na korzyść

kierunków istotnych z punktu widzenia nowoczesnej

gospodarki oraz rynku pracy.

Wnioski uczelni rozpatrywane były z uwzględnie-

niem działań podejmowanych przez wnioskodawców

w celu zmiany struktury kształcenia prowadzącej do

zwiększenia liczby studentów na kierunkach priory-

tetowych dla kraju oraz działań na rzecz poprawy

jakości kształcenia.

Istotne znaczenie miał udział

uczelni w programie kierunków zamawianych, któ-

rego celem jest zwiększenie liczby studentów na kie-

runkach technicznych, matematycznych i przyrod-

niczych.

Znaczenie przy podejmowaniu decyzji miało

również rozpoczęcie przez uczelnię kształcenia na

nowych kierunkach studiów zgodnych z priorytetami

określonymi wyżej uruchomionych w roku akademic-

kim 2009/2010 i później, które nie mają jeszcze stu-

dentów na każdym roku studiów.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra nauki i szkol-

trybu podejmowania decyzji o zwiększeniu ogólnej

diów stacjonarnych studiujących w poprzednim roku

akademickim uczelnie zobowiązane były złożyć wnio-

studiów stacjonarnych w roku akademickim 2012/

2013 do dnia 28 lutego 2012 r.

Rozpatrzono 57 wnio-

sków złożonych przez uczelnie.

Wszystkie uczelnie,

które złożyły wnioski, uzyskały zgodę na zwiększenie

cej niż 2%.

Minister nie wyrażał jednak zgody na

zwiększenie ogólnej liczby studentów studiów stacjo-

narnych w wysokości wnioskowanej przez uczelnię,

jeżeli:

1) przyczyniłoby się to do obniżenia jakości kształ-

cenia, ze względu na zwiększenie liczby studentów

przypadającej na jednego pracownika naukowo-dy-

daktycznego;

2) doprowadziłoby to do dalszego zwiększenia liczby

studentów na tzw. kierunkach masowych, co zamiast

poprawy jakości prowadziłoby do jej obniżenia;

3) proponowane zmiany w strukturze kształcenia

w niewystarczający sposób ograniczały wzrost rekru-

tacji na kierunkach masowych, na których wskaźnik

liczby studentów przypadających na jednego pracow-

nika naukowo-dydaktycznego jest najwyższy; nie-

wielkie zapotrzebowanie rynku pracy na absolwen-

tów kierunków masowych doprowadziłoby – w ocenie

ministra – do zwiększenia bezrobocia absolwentów,

a w efekcie mogłoby skutkować niską oceną instytu-

cjonalną PKA oraz obniżeniem ocen procesu kształ-

cenia przez PKA w uczelni;

4) proponowane zwiększenie nie pozwoliłoby na

wdrożenie krajowych ram kwaliﬁkacjiwtakimstop-

niu, by zastosować wymagane w przepisach nowe

metody i sposoby oceny efektów kształcenia możliwe

do osiągnięcia jedynie poprzez pracę z odpowiednio

małymi grupami studentów, zapewnienie stałego

nadzoru nad ich postępami w zdobywaniu nie tylko

wiedzy, ale również umiejętności praktycznych i kom-

petencji.

W związku z doświadczeniami z pierwszego roku

obowiązywania przepisu rozważane jest zastąpienie

obecnej regulacji dotyczącej wzrostu ogólnej liczby stu-

dentów studiów stacjonarnych rozwiązaniem odnoszą-

cym się do liczby studentów przyjmowanych na studia

stacjonarne w danym roku akademickim w stosunku

rekrutacji w poprzedzającym roku akademickim.

Jednocześnie należy zauważyć, że pogłębiający się

niż demograﬁcznyspowodował,iżpoletniejrekruta-

cji pozostało jeszcze ponad 80 tys. wolnych miejsc na

studiach stacjonarnych w uczelniach publicznych, co

nie zostało uwzględnione przez uczelnie podczas pla-

nowania poziomu rekrutacji.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

znak: SPS-023-9194/12, w sprawie ograniczenia

formacje.

Ministerstwo Zdrowia pragnie podkreślić, że ist-

nieje zjawisko sprzedaży równoległej, czyli poza gra-

nice kraju.

Sama sprzedaż równoległa jest legalna,

216

z zapisami ustawy Prawo farmaceutyczne prioryte-

tem jest zabezpieczenie polskiego rynku, a dopiero

kraju istniało również przed wejściem w życie ustawy

refundacyjnej.

kiem leków w Polsce.

Do kompetencji Inspekcji Far-

maceutycznej należy m.in. kontrolowanie podmiotów

nia są prowadzone na terenie całego kraju.

ku jest natychmiastowa (dotyczy to nie tylko braku

leków na rynku, ale także ich złej dystrybucji, zgła-

szanej przez pacjentów).

Powyższe działania w opinii Ministerstwa Zdro-

szarze nie istnieje zagrożenie że leków zacznie brako-

wać.

Natomiast w grupie leków innowacyjnych możli-

uważane przez Ministerstwo Zdrowia i odpowiednio

monitorowane.

Należy także podkreślić fakt, że przej-

ściowe nieobecności pewnych leków na rynku prowadzą

wpływać na dostępność pewnych grup leków.

wyeliminowania działań prowadzących do zaburzeń

jęto działania zmian legislacyjnych w tym zakresie.

Z poważaniem

2012 r. przysłaną przy piśmie (znak: SPS-023-9195/12)

w sprawie nielegalnego handlu podrobionymi lekami

poniżej przedstawiam następujące stanowisko.

twarzania, jakością i obrotem produktami leczniczy-

mi w celu zabezpieczenia interesu społecznego w za-

kresie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi przy sto-

sowaniu produktów leczniczych i wyrobów medycz-

nych znajdujących się w hurtowniach farmaceutycz-

nych, aptekach, działach farmacji szpitalnej, punk-

tach aptecznych i placówkach obrotu pozaaptecznego

sprawuje Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna.

ganiom jakościowym, organy Inspekcji Farmaceu-

tycznej wydają decyzję o wstrzymaniu lub wycofaniu

Dotychczas w Polsce nie odnotowano przypadków

spekcję Farmaceutyczną.

Dostrzeżono natomiast

produktami leczniczymi dokonywany przez podmio-

ty oraz osoby nieuprawione do prowadzenia takiej

działalności.

W tym zakresie organy Państwowej In-

spekcji Farmaceutycznej nie posiadają uprawnień

ków nielegalnego obrotu lekami, zgodnie z obowią-

zującymi przepisami prawa, są przekazywane przez

Państwową Inspekcję Farmaceutyczną do kompe-

tentnych organów ścigania odpowiedzialnych za

ujawnianie oraz zwalczanie tego procederu, czyli Po-

licji oraz prokuratury, których działania wspierane

ﬁtness,gabinetachmasażuorazmedycynyoriental-

217

od deklarowanego na opakowaniu.

Poważnym pro-

blemem jest również dystrybucja produktów leczni-

leki, traﬁającdonielegalnegoobiegu,tracąswąpier-

cederu jest coraz bardziej powszechna, minister

weterynarii.

Zespół do Spraw Sfałszowanych Pro-

duktów Leczniczych realizuje zadania mające na celu

usprawnienie działań, współpracę i wymianę infor-

krajowym, które przyczyniają się do zminimalizowania

zjawiska obrotu sfałszowanymi produktami leczniczy-

mi, lekami sprzedawanymi w miejscach do tego nie-

uprawnionych oraz innymi podrobionymi preparatami

spełniającymi kryteria produktu leczniczego ze wzglę-

du na niezadeklarowaną zawartość substancji czyn-

nych.

Jako najważniejsze z nich można wskazać:

— Wdrożenie szybkiej sieci wymiany informacji

— Rokroczny udział w międzynarodowej akcji

Operation Pangea IV – International internet week

of action.

Istotą akcji jest, we współpracy z innymi

państwami, przeprowadzenie działań przeciwko nie-

legalnemu handlowi produktami leczniczymi oraz

niedopuszczonymi do obrotu lekami prowadzonemu

za pośrednictwem Internetu.

W 2011 r. funkcjona-

riusze Policji wspólnie z pracownikami wojewódzkich

stacji sanitarno-epidemiologicznych oraz wojewódz-

kich inspektoratów farmaceutycznych przeprowadzi-

li kontrole sklepów zielarskich, punktów handlowych

typu sex-shop, targowisk, bazarów i gabinetów me-

dycyny naturalnej.

W toku podjętych działań wszczę-

to 16 postępowań przygotowawczych z art. 124 i art. 127

ustawy Prawo farmaceutyczne, art. 286 Kodeksu

karnego, art. 152 § 2 Kodeksu karnego, art. 128 usta-

wy o ochronie przyrody, art. 96 ust. 2 ustawy o bez-

pieczeństwie żywności i żywienia, zabezpieczono

łącznie 9483 szt. tabletek, opakowań, butelek i am-

pułek, saszetek oraz 1993 kg substancji sproszkowa-

nej.

Działania Pangea ukierunkowane są na trzy

główne elementy procederu: dostawcy usług interne-

towych (ISP), elektroniczny system płatności i dosta-

wa.

Akcja koordynowana jest między innymi przez

Interpol, World Customs Organization (WCO), Per-

manent Forum of International Pharmaceutical

Crime (PFIPC), Heads of Medicines Agencies Work-

ing Group of Enforcement Ofﬁcers(HMAWGEO),

Pharmaceutical Security Industry (PSI).

W wyniku

akcji przeprowadzonej w 2011 r. z udziałem 81 krajów

dokonano konﬁskaty2,4mlnlekówowartościsza-

cowanej na około 6,3 mln USD.

— Wystosowanie do internetowych portali au -

kcyjnych pism informujących, że obrót produktami

leczniczymi na aukcjach internetowych jest całkowi-

— Umieszczenie rejestru aptek prowadzących

ryﬁkacjilegalnościdziałaniawitrynsprzedających

wyłącznie produkty lecznicze dostępne bez recepty

— Sporządzanie przez inspektorów farmaceu -

tycznych opinii z zakresu Prawa farmaceutycznego

nych 32 inspektorów farmaceutycznych jako biegłych

z zakresu farmacji (ze szczególnym uwzględnieniem

zasad obrotu produktami leczniczymi).

— Utworzenie w Głównym Inspektoracie Farma -

ceutycznym bazy danych w celu rejestrowania

wszystkich zgłoszeń dotyczących zjawiska fałszowa-

nia produktów leczniczych i innych produktów speł-

niających kryteria produktu leczniczego, pozwalają-

cego na określenie skali procederu fałszowania na

podejrzanego leku.

— Zestawienie przez przedstawicieli Policji oraz

szowaniem produktów leczniczych i innych produk-

tów żywnościowych.

Poza tym, w celu zwiększenia

skuteczności stosowania obowiązującego prawa w za-

kresie niniejszego procederu, zostało przeprowadzo-

ne w październiku 2011 r. ogólnopolskie seminarium

nt.

„Zwalczanie zjawiska podrabiania leków – rola

m.in. Policji, Służby Celnej, Głównego Inspektoratu

218

czych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobój-

— Sformułowanie przez Prokuraturę Generalną

— Prowadzenie prac legislacyjnych związanych

z procesem implementacji nowej dyrektywy Parla-

zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produk-

Przede wszystkim europejski akt prawny wprowadza

zaostrzone przepisy dotyczące egzekwowania i kon-

troli w branży farmaceutycznej oraz skuteczne sank-

cje za czyny związane z fałszowaniem produktów

leczniczych, uwzględniając zagrożenia dla zdrowia

i życia.

— Prace nad opracowaniem instrukcji negocja -

cyjnej w sprawie przystąpienia Polski do międzyna-

rodowego projektu Konwencji o fałszowaniu produk-

tów medycznych i podobnych przestępstwach stwa-

rzających zagrożenie dla zdrowia publicznego (Medi-

crime Convention), której celem jest wprowadzenie

międzynarodowych standardów karania za produk-

cję i wprowadzanie do obrotu leków sfałszowanych.

żają zdrowiu publicznemu i publicznemu systemowi

opieki zdrowotnej.

— Organizowanie szkoleń przez Narodowy Insty -

tut Leków na temat zagrożeń związanych z lekami

sfałszowanymi w procesie dydaktycznym na Wydzia-

le Farmaceutycznym Warszawskiego Uniwersytetu

Medycznego.

— Prowadzenie statutowych prac badawczych

i sfałszowanych produktów.

Ponadto prowadzenie

boratoriów OfﬁcialMedicinesControlLaboratories

Network (OMCL – Network) w Strasburgu, aby dzia-

z działalnością laboratoriów OMCL pozostałych kra-

jów członkowskich Unii Europejskiej.

— Przeprowadzanie edukacyjnych kampanii spo -

łecznych dotyczących zagrożeń związanych z naby-

waniem oraz stosowaniem produktów leczniczych

izb celnych, komend wojewódzkich Policji, wojewódz-

— Promowanie inicjatyw walki z fałszowaniem

rowanych dla przedstawicieli krajowych zakładów

cych grup lub komitetów:

— Unijna Grupa Robocza do Spraw Leków Sfał -

szowanych – Head on Medicines Agencies Working

Group of Enforcement Ofﬁcer(HMAWGEO);

— Grupa Robocza do Spraw Farmaceutyków i Wy -

robów Medycznych działająca w ramach Rady Unii

Europejskiej;

dards/spurious/falsety-labelled /falsiﬁed/counterfeit

medicinal products w ramach WHO;

— Europejski Komitet do Spraw Sfałszowanych

Produktów Leczniczych i Powiązanych Przestępstw

Farmaceutycznych w ramach EDQM.

blu krajowym i międzynarodowym pozwalają na efek-

jednostek administracji publicznej m.in. podmiotów

Jednocześnie chciałbym poinformować, że obec-

nie trwają prace legislacyjne nad projektem ustawy

219

wy o przeciwdziałaniu narkomanii prowadzone przez

Główny Inspektorat Farmaceutyczny.

Przytoczony

projekt ma na celu implementację do polskiego po-

rządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europej-

skiego i Rady 2011/62/UE z dnia 18 czerwca 2011 r.

(Dz. Urz.

UE L 174 z 1.07.2011, str. 74).

Przedmioto-

wa nowelizacja wprowadza do ustawy Prawo farma-

ceutyczne m. in. deﬁnicję sfałszowanego produktu

leczniczego, celem odróżnienia go od innych nielegal-

nych produktów leczniczych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

i malwersacji ﬁnansowych(9196)

mego stosowania przez sądy kary grzywny w stosun-

ﬁnansowych przesłaną przez pana wicemarszałka

Marka Kuchcińskiego przy piśmie z dnia 19 września

Przepisy art. 286 § 11 i 3 K.k. określają odpowie-

crum cessans), za pomocą wprowadzenia go w błąd

środków pieniężnych).

Podana przez panią poseł licz-

ba osób (28 403) oscyluje wokół danych statystycznych

przedstawiających liczbę osób skazanych w 2011 r.

Kodeksu karnego w pierwszej instancji orzekają, co

do zasady, sądy rejonowe.

Zasadniczą sankcją karną

przewidzianą w tych przepisach jest kara pozbawie-

nia wolności.

Odnosząc się natomiast konkretnie do

rodzajów orzekanych kar w sądach rejonowych w pierw-

szej instancji za przestępstwa określone w art. 286

K.k., to w 2011 r. nastąpiło 28 798 skazań, w tym

1182 skazań na karę grzywny samoistnej, co stanowi

4,1% ogółu.

Należy także podnieść, że stosownie do

dyspozycji przepisu art. 33 § 2 K.k. sąd może wymie-

rzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności,

gnął.

W 2011 r. w przypadku skazań za przestępstwa

z art. 286 K.k. w 13 028 przypadkach orzeczono

grzywnę obok kary pozbawienia wolności, co stanowi

45,24% ogólnej liczby skazań za te przestępstwa.

Dane statystyczne o liczbie skazań za dany rodzaj

przestępstwa oraz o orzeczonych za nie przez sądy

karach są przekazywane do Ministerstwa Sprawie-

dliwości po upływie I półrocza danego roku oraz po

zakończeniu roku kalendarzowego.

Informacje w zakresie danych statystycznych

przedstawione w przedmiotowej interpelacji nie znaj-

dują potwierdzenia w rzeczywistych danych dotyczą-

cych orzekania kary grzywny przez sądy powszechne

w 2011 r.

Przedstawione dane wskazują natomiast,

że sądy, skazując za przestępstwo z art. 286 K.k.,

w wielu przypadkach orzekają karę grzywny.

W związ-

ku z powyższym teza o znikomym stosowaniu przez

cych się oszustw i malwersacji ﬁnansowychniewy-

daje się uprawniona.

Kwestia zaostrzenia kar za dane przestępstwo

w zakresie typu czynu, jak i ustawowych granic

220

mnieć o możliwości orzeczenia takich środków kar-

nych jak np. zakaz wykonywania określonego zawo-

du lub prowadzenia określonej działalności gospodar-

czej czy też obowiązek naprawienia szkody.

W odniesieniu do wymiaru orzekanych przez sądy

kar grzywny, to należy wskazać na dyrektywę zawar-

tą w treści przepisu art. 33 § 3 K.k., w myśl której

ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę do-

chody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, sto-

sunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Natomiast

liczba stawek określona przez sąd w akcie wymiaru

kary determinowana jest ogólną zasadą określoną

kraczać stopnia winy, powinna natomiast uwzględ-

niać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz cele

Aktualnie w Ministerstwie Sprawiedliwości nie

przeciwko mieniu poprzez chociażby podniesienie

w odczuwalnym stopniu wpłynąć na zmniejszenie

liczby popełnianych przestępstw.

Zważywszy na ko-

nieczność zindywidualizowania wymiaru kary wobec

każdego sprawcy przestępstwa, Kodeks karny daje

sądowi możliwość wyboru sankcji – określonej w da-

nych, elastycznych granicach.

Nauka prawa karnego

i praktyka wskazują przy tym, że środkiem do popra-

wy obecnej sytuacji, tzn. zmniejszenia liczby popeł-

nianych przestępstw oszustwa, jest obok trafnej re-

akcji prawnokarnej także szeroko rozumiana eduka-

cja prawna i ekonomiczna społeczeństwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

w tzw. systemie bolońskim (9198)

ną przy piśmie z dnia z dnia 19 września 2012 r.,

znak: SPS-023-9198/12, interpelacją posłów na Sejm RP

pani Anny Nemś i pana Józefa Lassoty w sprawie edu-

kacji przyszłych prawników zgodnie z systemem boloń-

skim, pozwalam sobie złożyć następujące wyjaśnienia.

Zasady ujęte w deklaracji bolońskiej rozpoczęły

proces, którego realizacja została przyjęta przez rzą-

dy wielu krajów, w tym Polski.

Proces ten zmierza do

zbudowania europejskiego obszaru szkolnictwa wyż-

szego, do przyjęcia czytelnych i porównywalnych kry-

teriów oceny jakości kształcenia, a także – zaspoko-

jenia różnorodnych potrzeb jednostek, środowisk

naukowych i rynku pracy.

Realizacji ostatniego z wy-

mienionych celów służy budowanie systemu studiów

dwustopniowych, które wprowadzono do polskiego

systemu szkolnictwa wyższego już w ustawie z 27 lip-

Jednym z podstawowych elementów przeprowa-

dzonej reformy systemu szkolnictwa wyższego, która

lepsze przygotowanie absolwentów studiów wyższych

do potrzeb rynku pracy.

Mając na celu dostosowanie

kształcenia do potrzeb rynku pracy, wprowadzono

nowe przepisy umożliwiające kształcenie przy udziale

pracodawcy, a także kształcenie na jego zamówienie.

Przewiduje się włączenie praktyków reprezentujących

cesu dydaktycznego na kierunkach o proﬁlupraktycz-

nym, przy tworzeniu programów studiów, realizacji

kryteria mierzące stopień powiązania kształcenia z po-

trzebami otoczenia społeczno-gospodarczego i wyko-

rzystania wyników wprowadzanego reformą obowiąz-

kowego monitorowania losów absolwentów.

Działania

te zmierzają do zdecydowanej poprawy jakości kształ-

cenia – także absolwentów kierunku prawo.

Do czasu wspomnianej nowelizacji ustawy Prawo

o szkolnictwie wyższym minister właściwy do spraw

szkolnictwa wyższego określał w drodze rozporządze-

nia centralną listę kierunków studiów – 11 spośród

nich prowadzonych było jako jednolite studia magi-

sterskie, w tej grupie był także kierunek prawo.

Znowelizowane przepisy ustawy dopuszczają moż-

liwość prowadzenia studiów dwustopniowych na kie-

runku prawo.

Nadto uczelnie w ramach posiadanej

autonomii określają programy kształcenia dla dane-

go kierunku studiów, opierając się na systemie kra-

jowych ram kwalifikacji, które zostały określone

Ram KwaliﬁkacjidlaSzkolnictwaWyższego(Dz.U.

Nr 253, poz. 1520).

Minister nauki i szkolnictwa wyż-

szego nie ma obecnie podstaw prawnych dla określa-

nia standardów kształcenia, w tym na kierunku pra-

wo, jak to było w poprzednio obowiązującym stanie

prawnym.

System kształcenia oparty na Krajowych

Ramach KwaliﬁkacjidlaSzkolnictwaWyższegokła-

dzie nacisk na kwaliﬁkacjeiumiejętnościabsolwen-

221

Zgodnie z ogólnymi zasadami wszyscy absolwen-

ci studiów powinni uzyskać takie same kwaliﬁkacje,

czyli poświadczone dyplomem ukończenia studiów

efekty kształcenia, jak absolwenci jednolitych stu-

diów magisterskich na tym kierunku.

Na podstawie

Nr. 146, poz. 1188, z późn. zm.), ustawy z dnia 6 lip-

poz. 1271, z późn. zm.) oraz ustawy z 14 lutego

poz. 1188, z późn. zm.) dopuszczane jest przystąpie-

nie do egzaminów na aplikację adwokacką, radcow-

ską czy notarialną absolwentów, którzy ukończyli

wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej

i uzyskali tytuł magistra.

Tak więc warunkiem ubie-

gania się o przyjęcie na aplikację będzie uzyskanie

odpowiednich efektów kształcenia.

Istotą rozdziału jednolitych dotąd studiów praw-

niczych na dwa stopnie jest zapewnienie możliwości

kształcenia dla tych studentów, którzy nie zamierza-

ją zdawać na aplikację, a którym prawo jest potrzeb-

ne do wykonywania innych zawodów, w tym tych

związanych z prowadzeniem działalności gospodar-

czej.

W ten sposób lepiej zwiąże się edukację z potrze-

bami rynku pracy i zmniejszy niebezpieczeństwo

bezrobocia wśród absolwentów wydziału prawa.

W przypadku absolwentów studiów pierwszego

stopnia innych niż prawo kierunków studiów – dla

uzyskania odpowiednich efektów kształcenia – nie-

zbędna może być realizacja dodatkowych przedmio-

tów w ramach uzupełnienia tzw. różnic programo-

wych.

Kwaliﬁkacje dotychczasowych absolwentów

jednolitych studiów magisterskich i absolwentów stu-

diów drugiego stopnia będą zatem porównywalne.

Zapewnienie wysokiej jakości procesu kształcenia,

zarówno studiów jednolitych magisterskich, jak i stu-

diów dwustopniowych, pozostaje najwyższą troską

władz uczelni, a także ministra właściwego do spraw

szkolnictwa wyższego.

Minister

Barbara Kudrycka

w sprawie ustawowego obowiązku prowadzenia

metryk spraw przez pracowników ośrodków

pomocy społecznej (9201)

Szanowny Panie Marszałek!

W nawiązaniu do pi-

dotyczącego interpelacji posłów na Sejm RP pani

wego obowiązku prowadzenia metryk spraw przez

ję, iż z dniem 7 marca 2012 r. weszła w życie ustawa

stępowania administracyjnego oraz ustawy Ordyna-

cja podatkowa (Dz. U. Nr 186, poz. 1100), która

w art. 66a wprowadziła instytucję metryki sprawy

prowadzonej w formie pisemnej lub elektronicznej.

Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem metryka

nowić ma obowiązkową część akt sprawy oraz być na

bieżąco aktualizowana.

W treści metryki sprawy

stracyjnym, oraz określa się wszystkie czynności po-

dejmowane przez osoby, które uczestniczyły w podej-

mowaniu czynności w postępowaniu administracyj-

nym, wraz z odpowiednim odesłaniem do dokumen-

tów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicz-

nej określających te czynności.

Dodany do Kodeksu postępowania administracyj-

nego wskazaną ustawą art. 66a § 4 i 5 zawierał dele-

gacje ustawowe dla ministra właściwego do spraw

dzeń:

1) w sprawie określenia wzoru i sposobu prowa-

dzenia metryki sprawy,

2) w sprawie określenia rodzaju spraw, w których

obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłą-

czony ze względu na nieproporcjonalność nakładu

środków koniecznych do prowadzenia metryki w sto-

sunku do prostego i powtarzalnego charakteru tych

spraw.

Wzór i sposób prowadzenia metryki sprawy okre-

ślony został w rozporządzeniu ministra administracji

poz. 250).

Natomiast rodzaje spraw, w których obo-

wiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony,

określone zostały w rozporządzeniu ministra admi-

rodzaju spraw, w których obowiązek prowadzenia

metryki sprawy jest wyłączony (Dz. U. poz. 269).

lacji, należy wskazać, iż projekt ustawy o zmianie

oraz ustawy Ordynacja podatkowa (druk sejmowy nr

3362 dostępny na stronie www.sejm.gov.pl w zakład-

ce: Archiwum) został opracowany i przedłożony mar-

szałkowi Sejmu RP przez Komisję Nadzwyczajną

niczeniem biurokracji.

Autorzy ww. projektu podkre-

ślali, że dzięki prowadzeniu na bieżąco metryki spra-

wy w sprawach administracyjnych i podatkowych

będzie można nawet po upływie długiego czasu pre-

cyzyjnie ustalić, jacy urzędnicy, oprócz osoby podpi-

sanej pod decyzją, uczestniczyli w przygotowaniu

decyzji, przygotowywali jej projekt, udzielali wskazó-

222

wek co do sposobu załatwienia sprawy i opiniowali

lub zatwierdzali decyzję oraz w jaki sposób konkret-

ni urzędnicy wpływali na treść decyzji.

W efekcie

w ocenie projektodawców wprowadzenie tzw. metry-

ki sprawy zwiększy poczucie odpowiedzialności

urzędników, a w razie wydania decyzji powodującej

szkody dla państwa lub obywateli ułatwi ustalenie

winnych wyrządzenia szkody poprzez wydanie błęd-

nej decyzji.

Zwiększenie transparentności będzie

miało także pozytywny wpływ na ograniczenie zja-

wiska korupcji.

Należy podkreślić, iż katalog spraw wyłączonych

spod obowiązku prowadzenia metryki zawarty w ww.

rozporządzeniu ministra administracji i cyfryzacji

wadzenia metryki sprawy jest wyłączony, powstał po

przeprowadzeniu konsultacji z ministrami, którzy

zgłaszali propozycje w ramach działu, którym kieru-

ją.

Projekt rozporządzenia stanowił również przed-

miot konsultacji z Komisją Wspólną Rządu i Samo-

rządu Terytorialnego, jak również został zamieszczo-

ny na stronie BIP MAiC.

Liczba aktów prawnych, na

podstawie których wydawane są rozstrzygnięcia, jak

również różnorodność prowadzonych postępowań

uniemożliwiała bowiem opracowanie wykazu samo-

dzielnie przez MAiC.

W trakcie opracowania projek-

tu ww. rozporządzenia Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji analizowało zgłoszone propozycje pod

kątem kryteriów wskazanych w delegacji ustawowej,

pamiętając jednocześnie, że zasadą jest prowadzenie

metryki sprawy, a wyłączenia spod tego obowiązku

stanowią wyjątek.

Wskazane rozporządzenie ministra administracji

nieczności jego nowelizacji.

Poszerzenie katalogu wy-

łączeń spod obowiązku prowadzenia metryki sprawy

może bowiem w efekcie doprowadzić do sytuacji,

w której wyłączenie spod tego obowiązku stanie się

zasadą, a prowadzenie metryki – wyjątkiem, co sta-

nie w sprzeczności z założeniami posłów projekto-

dawców wprowadzenia do Kodeksu postępowania

administracyjnego art. 66a.

Niezależnie od powyższego informuję, iż na chwi-

lę obecną w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

dokonuje się analizy wszystkich informacji napływa-

jących od organów administracji publicznej (również

z ośrodków pomocy społecznej) w zakresie koniecz-

ności dokonania nowelizacji ww. rozporządzenia po-

przez rozszerzenie listy postępowań, w których obo-

Wszystkie postulaty kierowane w niniejszej sprawie

do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji zostaną

przeanalizowane i wzięte pod uwagę przy ewentual-

nych pracach nad nowelizacją ww. rozporządzenia.

Skala i charakter zgłaszanych propozycji rozsze-

rzenia katalogu wyłączeń jest również podstawą do

rozważania podjęcia prac nad ewentualną noweliza-

cją Kodeksu postępowania administracyjnego i usu-

nięcia art. 66a.

Po ewentualnym przyjęciu tej propo-

zycji przez kierownictwo MAiC projekt będzie przed-

miotem prac Rady Ministrów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

restrukturyzacji Grupy Kapitałowej PGNiG, sygna-

tura pisma SPS-023-9202/12 z dnia 19 września 2012

SA, informuję, co następuje.

wprowadziło od 1 września 2012 r. nową strukturę

organizacyjną oddziałów obrotu gazem i oddziałów

zajmujących się poszukiwaniem i eksploatacją złóż

w Zielonej Górze i Sanoku.

Celem zmian jest przygotowanie się do sprostania

silnej konkurencji, jaka pojawi się w wyniku libera-

lizacji rynku gazowego, oraz realizacja priorytetowe-

go celu zapisanego w strategii rozwoju PGNiG, jakim

jest znaczny wzrost wydobycia gazu ziemnego i ropy

planowana radykalna restrukturyzacja zatrudnienia

delowaniu struktury organizacyjnej w taki sposób, aby

pracy pomiędzy jednostkami, skrócenie ścieżek decy-

zyjnych, zwiększenie elastyczności wykorzystywania

zasobów ludzkich, racjonalizację zakresów kierowania

oraz zwiększenie efektywności procesów wsparcia

zmian wynika też z konieczności podjęcia działań

w celu utrzymania pozycji lidera na rynku polskim.

sekwencji tych działań pojawi się możliwość optymaliza-

nizacjami związkowymi działającymi w PGNIG SA.

223

Kluczową zmianą organizacyjną jest powołanie od-

działu geologii i eksploatacji, którego zadaniem będzie

koordynacja działań poszukiwawczych, wskazywanie

kierunków inwestycyjnych w obszarze poszukiwań

i wydobycia oraz ustalanie priorytetów dotyczących

trali PGNiG SA Departamentami: Eksploatacji i Robót

Górniczych oraz Poszukiwania Złóż.

W procesie restrukturyzacji oddziałów obrotu ga-

zem uproszczono i spłaszczono struktury organizacyjne

poprzez włączenie funkcjonujących dotychczas gazow-

ni do struktur organizacyjnych OOG.

W efekcie nastą-

piła m.in.: centralizacja obsługi klientów biznesowych

w oddziałach, zmniejszenie liczby stanowisk kierowni-

czych z 505 do 276 oraz przekształcenie jednostek od-

powiedzialnych za koordynację obsługi klientów indy-

widualnych w gazowniach w regionalne biura handlo-

we, których terytorialny zakres działania będzie wy-

kraczał poza dotychczasowe granice gazowni

Procesowi zmian towarzyszy rozpoczęty dialog

społeczny prowadzony przez zarząd ze stroną spo-

łeczną.

W ramach tego procesu zarząd podjął uchwa-

łę w sprawie programu dobrowolnych odejść (PDO),

który jest ofertą skierowaną do pracowników PGNiG

SA, ze szczególnym uwzględnieniem pracowników

w wieku przedemerytalnym.

Kolejnym etapem zmian

będzie dostosowanie wszystkich procesów bizneso-

wych do nowej struktury, a także analiza i upo-

wszechnianie najlepszych praktyk zarządzania we

wszystkich oddziałach PGNiG.

Na tym etapie nie

przewiduje się grupowych zwolnień pracowników.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione informa-

cje umożliwią pani poseł właściwą ocenę działań re-

strukturyzacyjnych podejmowanych przez Zarząd

w sprawie ﬁnansowania Instytutu

„Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie ﬁnansowania Instytutu „Pomnik – Centrum

Zdrowia Dziecka”, przedkładam Pani Marszałek po-

niższe wyjaśnienie.

specjalistycznym szpitalem dziecięcym, a instytutem

łość jest podmiotem prawa.

Wskazany stan prawny ma zasadniczy wpływ na

bardzo złej sytuacji ﬁnansowejInstytutu„Pomnik

– Centrum Zdrowia Dziecka”, ponieważ zgodnie

trum Zdrowia Dziecka posiada osobowość prawną

i stosownie do art. 18 prowadzi samodzielną gospo-

darkę ﬁnansowąisamoodpowiadazaswojezobowią-

zania.

Nadto ww. ustawa w art. 23–30 wyraźnie wskazu-

je prawa i obowiązki organów instytutu (dyrektor,

rada naukowa) a art. 34–36 określają zakres upraw-

nień ministra nadzorującego (tu ministra zdrowia) do

działań związanych z funkcjonowaniem instytutów.

Pragnę też zwrócić uwagę na bardzo istotny fakt,

iż w świetle art. 14 cytowanej ustawy w stosunku do

Instytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka” nie

Powziąwszy informację o sytuacji ﬁnansowejIn-

stytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”, mi-

nister zdrowia podjął niezwłocznie działania zmie-

rzające do rozwiązania problemu zgodnie z zasadami

i procedurami wynikającymi z obowiązującego sys-

temu prawnego.

Stosownie do uprawnień organu nadzorującego

zobowiązano instytut do opracowania programu na-

prawczego obejmującego obszar ekonomiczno-ﬁnan-

sowy, strukturę jednostki, wykorzystanie bazy oraz

potencjału kadrowego.

Zarządzeniem z dnia 10 października 2012 r. mi-

nister zdrowia powołał zespół roboczy do przeprowa-

dzenia postępowania przygotowawczego mającego na

stytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”.

Celem reorganizacji jest optymalizacja warunków

działania centrum oraz poprawa jego sytuacji ﬁnan-

sowej.

Prace ekspertów wchodzących w skład zespołu

są na bieżąco monitorowane przez ministra zdrowia.

Jak dowodzi przykład Centrum Onkologii – In-

stytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie,

224

reorganizacja i wdrożenie wielopłaszczyznowych

działań naprawczych powodują poprawę funkcjono-

wania jednostki zarówno w odniesieniu do likwidacji

zadłużenia, jak i zwiększenia dostępności i dynamiki

udzielania świadczeń.

Doraźnie ministerstwo bierze również udział,

z głosem doradczym, w działaniach zmierzających do

ustalenia możliwości i form uzyskania środków ﬁ-

nansowych na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb

placówki.

Sytuacja w innych instytutach badawczych nad-

zorowanych przez ministra zdrowia jest na bieżąco

monitorowana, a na podstawie dokonanej szczegóło-

wej analizy i oceny ustalono, że w pozostałych jed-

nostkach w chwili obecnej nie ma zagrożenia wystą-

pienia takiej sytuacji jak w Centrum Zdrowia Dziec-

ka i Centrum Zdrowia Matki Polki.

Niemniej jednak

wszystkie instytuty zobowiązano do realizowania

programów naprawczych mających na celu optyma-

lizację ich działania.

Dyrektorzy instytutów przeka-

zują kwartalne informacje o ich realizacji.

Przedkładając powyższe, pragnę zapewnić, że

rozwiązanie problemów Instytutu „Pomnik – Cen-

trum Zdrowia Dziecka” jest jednym z priorytetów

w działaniach urzędu ministra zdrowia.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

terpelacji posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

spółek OLT przekazanej ministrowi transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej za pismem z dnia

19 września br., znak: SPS-023-9205/12, uprzejmie

przekazuję poniższe wyjaśnienia będące w gestii re-

sortu transportu.

Odpowiadając na pytanie pierwsze, pragnę poin-

formować, iż prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego

rozpatruje wniosek przedsiębiorcy zainteresowanego

pozyskaniem koncesji na podjęcie i wykonywanie

czego oraz jej zmianą w oparciu o weryﬁkacjęinfor-

macji i dokumentów wynikających z przepisów unij-

nych oraz krajowych, w szczególności rozporządzenia

sad wykonywania przewozów lotniczych na terenie

Wspólnoty (Dz. U. L 293 z 31 października 2008,

żyły prezesa ULC w możliwość weryﬁkacjiprzedsię-

biorcy w zakresie wskazanym przez pana posła.

W nawiązaniu do pytania dotyczącego kontroli,

jakiej prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego poddał

spółki z grupy OLT w trakcie postępowania konce-

syjnego, uprzejmie informuję, iż w ramach powyższe-

go prezes ULC zobowiązany był przepisami prawa do

zweryﬁkowaniaorazanalizydokumentówiinforma-

cji, w tym ﬁnansowych,któreprzedsiębiorcaprzed-

łożył w procesie koncesjonowania.

W przypadku ew.

wątpliwości, jakie pojawiłyby się w trakcie przepro-

wadzanej analizy przekazanej dokumentacji, winna

być prowadzona z właściwymi podmiotami korespon-

dencja uzupełniająca.

Jednocześnie uprzejmie infor-

muję, iż sprawdzenie procesu wydawania przez pre-

zesa ULC koncesji przewoźnikom lotniczym jest

przedmiotem postępowania kontrolnego prowadzo-

nego w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego.

Odpowiadając na pytanie trzecie, uprzejmie infor-

muję – w odniesieniu do portów lotniczych, w których

udziały/akcje posiada Skarb Państwa – iż umowy na

świadczenie różnego typu usług zawierane były przez

poszczególne porty lotnicze z przewoźnikami z grupy

OLT oraz zabezpieczane były w nich interesy portów

zawieranych z innymi kontrahentami portów, w tym

z pozostałymi przewoźnikami lotniczymi.

Najczęściej

porty lotnicze w celu zabezpieczenia swoich intere-

sów przyjmowały sposób rozliczeń oparty na syste-

mie przedpłat za usługi i towary nabywane w danym

porcie.

Należy zaznaczyć, iż posiadanie przez prze-

woźników lotniczych dokumentów w postaci certyﬁ-

katów oraz koncesji na podjęcie i wykonywanie dzia-

łalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego

świadczy o spełnianiu przez te podmioty przepisów

unijnych oraz krajowych w zakresie bezpiecznego

wykonywania operacji lotniczych.

Dokumenty te dają

podstawę do postrzegania danego podmiotu w po-

wyższym zakresie za wiarygodny.

Nawiązując do pytania czwartego, uprzejmie in-

formuję – w ramach swoich właściwości – iż w wyni-

ku zaprzestania wykonywania przewozu lotniczego

przez przewoźników z grupy OLT powstały przede

wszystkim zobowiązania pieniężne OLT Express Po-

land sp. z o.o. oraz OLT Express Regional sp. z o.o.

wobec polskich portów lotniczych zarządzanych bez-

pośrednio przez Skarb Państwa bądź w których Skarb

Państwa posiada akcje lub udziały.

Łączna kwota za-

dłużenia OLT Express Poland sp. z o.o. oraz OLT

nych portów lotniczych wynosi 11 911 120,33 PLN,

z czego należności od OLT Express Poland sp. z o.o.

wynoszą 3 162 168,05 PLN, zaś łączna suma nieure-

gulowanych należności portów lotniczych od OLT

Express Regional wynosi 8 748 952,28 PLN.

Na ogól-

225

nie wyżej wskazane kwoty przypadają, w zależności

od poszczególnych portów lotniczych – w mniejszym

bądź większym stopniu, należności z tytułu sprzedaży

w szczególności: paliw lotniczych, usług lotniskowych,

usług handlingowych, usług transportowych.

Wierzy-

telności powyższe powstały także z tytułu czynszów

W chwili obecnej trudno przewidzieć efekty dzia-

łań prawnych podejmowanych przez porty lotnicze

w celu odzyskania należnych im kwot.

Pragnę jedy-

nie nadmienić, iż w momencie powstawania zaległo-

ści płatniczych przewoźników z grupy OLT porty

lotnicze na bieżąco podejmowały standardowe dzia-

łania monitujące, tj. prowadziły korespondencję w spra-

wie zaległości, wysyłały wezwania do zapłaty.

W celu

wyegzekwowania należnych kwot od przewoźników

wnoszone były też pozwy do właściwych sądów o za-

płatę należności, a także wszczynano procedurę są-

dową zabezpieczenia roszczeń.

Z informacji otrzymanych z Przedsiębiorstwa

Państwowego „Porty Lotnicze” wynika, iż porty lot-

nicze z grupy kapitałowej PPL, w których działalność

prowadzili przewoźnicy OLT Express Poland sp.

czyniły żadnych inwestycji związanych z rozpoczę-

ciem działalności przez tych przewoźników.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż pytanie do-

tyczące uregulowań przez przewoźników OLT należ-

ności skarbowych oraz z tytułu ubezpieczeń społecz-

nych zostało przekazane do ministra ﬁnansóworaz

ministra pracy i polityki społecznej, zgodnie z wła-

ściwością tych organów, za odrębnym pismem.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

ﬁnansowej LOT-u(9206)

przekazujące interpelację pana Adama Kwiatkow-

w sprawie spółek OLT po uzyskaniu stosownych wy-

jaśnień od Zarządu PLL LOT SA uprzejmie informu-

ję, co następuje.

Działalność konkurencyjnej linii lotniczej OLT

Express spowodowała dla PLL LOT SA określone

skutki ﬁnansowe.

Wwynikukoniecznościcenowego

konkurowania z OLT Express spółka odnotowała

zmniejszenie średnich dochodów z pasażera poprzez

spadek sprzedaży taryf najdroższych o 60–70% przy

jednoczesnym wzroście sprzedaży taryf najtańszych

o 30–40% w stosunku do roku poprzedniego.

Spadek

marż wynikający ze zmniejszenia średniego dochodu

z pasażera z poziomu 220–240 PLN w roku ubiegłym

do 160–180 PLN w roku obecnym spowodował w okre-

sie kwiecień–lipiec stratę ﬁnansowąszacowanąna

ok. 30 mln PLN.

Ponadto koszt rezygnacji z opłaty trans-

akcyjnej na platformie internetowej Lot.com na połącze-

niach krajowych szacowany jest na ok. 3 mln PLN,

a koszty dodatkowej, nieplanowanej wcześniej kam-

panii reklamowej PLL LOT SA – na ok. 1 mln PLN.

W sumie działalność OLT Express doprowadziła po

stronie PLL LOT SA do powstania kosztów szacowa-

nych na kwotę ok. 34 mln PLN.

Odnośnie do ewentualnego wpływu działalności

OLT Express na proces przekształceń własnościo-

wych w PLL LOT SA wskazać należy, iż żaden z po-

tencjalnych inwestorów nie wskazał tej działalności

jako przeszkody w prowadzonych w tym zakresie roz-

mowach.

PLL LOT SA posiada status przewoźnika

lotniczego typu tradycyjnego oraz ugruntowaną po-

zycję rynkową.

Spółka jest również członkiem naj-

większego na świecie sojuszu lotniczego, jakim jest

Star Alliance, oraz wykonuje połączenia do portów

lotniczych w Europie, Ameryce Północnej i Azji.

Za-

kres działalności OLT Express był natomiast zdecy-

dowanie węższy od operacji wykonywanych przez

PLL LOT SA.

Model biznesowy PLL LOT SA jest

całkowicie odmienny od modelu, jaki był realizowany

przez OLT Express – przewoźnika niskokosztowego.

Wzrost kosztów operacyjnych PLL LOT SA w pierw-

szym półroczu 2012 r. o ok. 1,7% spowodowany dzia-

łalnością konkurencyjną OLT Express nie wpłynął

w istotny sposób na standing ﬁnansowyspółki.

Wo-

bec powyższego stwierdzić należy, iż działalność OLT

Express nie miała wpływu na proces przekształceń

własnościowych PLL LOT SA.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie prawa do widzenia

osadzonego rodzica z dzieckiem (9211)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, SPS-023-9211/12, z dnia 20 września 2012 r.

dotyczące interpelacji posła Macieja Orzechowskiego

226

z dzieckiem, uprzejmie przedstawiam stanowisko

w tej sprawie.

Działalność Służby Więziennej od wielu lat nasta-

wiona jest na stopniową poprawę warunków odbywa-

nia kary pozbawienia wolności, również w zakresie

dostosowania sal widzeń dla przebywających w nich

odwiedzających małoletnich.

W skali roku (od czerw-

ca 2011 r. do 30 lipca 2012 r.) prawie trzykrotnie

wzrosła liczba miejsc wydzielonych i odpowiednio wy-

posażonych do potrzeb dzieci w salach widzeń.

W 2011 r. funkcjonowały one w 52 jednostkach peni-

tencjarnych.

Obecnie na 157 jednostek penitencjar-

nych Służby Więziennej w 108 zakładach karnych

dzeń osadzonych rodziców z dziećmi.

Kolejne kąciki

dostosowane do potrzeb dzieci odwiedzających po-

wstaną do końca bieżącego roku lub najpóźniej w I kwar-

tale 2013 r. w 31 jednostkach.

Ze względu na archi-

tekturę istniejących obiektów nie planuje się takich

miejsc w 18 zakładach karnych lub aresztach śled-

czych, w których brak jest możliwości wygospodaro-

wania odpowiedniej powierzchni.

Uprzejmie informuję, że w ramach realizacji pro-

jektu „Przyjazne miejsce –Dostosowanie pokoi i sal

widzeń do kontaktu skazanych z dziećmi” (ﬁnanso-

wanego z Norweskiego Mechanizmu Finansowego na

lata 2009–2014, obecnie realizację projektu przesu-

nięto do 2015 r.) zaplanowano dalsze działania ma-

jące na celu kompleksową poprawę w jednostkach

penitencjarnych warunków odbywania widzeń osób

pozbawionych wolności z dziećmi, w tym doposażenie

24 pomieszczeń, tzw. pokoi rodzinnych.

Oczywistym pozostaje, że podtrzymywanie kon-

taktów z rodziną, szczególnie z nieletnimi dziećmi,

jest jednym z najistotniejszych środków zindywidu-

alizowanego oddziaływania na skazanych służących

osiągnięciu celów wykonania kary pozbawienia wol-

ności.

Dlatego też kolejnym przykładem zaangażo-

wania Służby Więziennej w tym zakresie jest udział

w kampanii społecznej organizowanej przez Funda-

cję ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom.

Głównym celem projektu „Czytanie w więzieniu

– książka pomostem do rodziny i świata bez krat”

jest przywrócenie więzi pomiędzy osobami pozbawio-

nymi wolności a ich dziećmi, przede wszystkim po-

przez czytanie dzieciom przez rodziców podczas wi-

dzeń w specjalnie przygotowanych w tym celu kąci-

kach czytelniczych znajdujących się w sali widzeń.

Dzięki współpracy z fundacją kąciki czytelnicze prze-

znaczone dla dzieci w 130 jednostkach penitencjar-

nych zostały wyposażone w książki, zabawki oraz

materiały do rysowania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w sprawie orzecznictwa w zakresie podziału

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

sie podziału opieki nad dzieckiem, uprzejmie infor-

muję.

nego i opiekuńczego liczne zmiany, których celem

było dostosowanie zawartych w nim unormowań,

w tym dotyczących stosunków między rodzicami

i dziećmi, do zmienionego społecznego i prawnego

Znowelizowane przepisy art. 58 K.r.o. i art. 107

K.r.o. uzależniają pozostawienie władzy rodzicielskiej

obojgu rozwodzącym się lub żyjącym w rozłączeniu

rodzicom od przedstawienia przez nich zgodnego z do-

brem dziecka porozumienia o sposobie wykonywania

kiem.

Koncepcja porozumienia rodziców, jak wynika

z uzasadnienia projektu omawianej nowelizacji, na-

wiązuje do amerykańskiego wzorca tzw. planu wycho-

wawczego, stanowiącego wynik negocjacji pomiędzy

rodzicami i zobowiązaniem się przez nich przed sądem

cielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem.

Wprowadzenie do art. 58 § 1a K.r.o. porozumienia

małżonków, jak również porozumienia rodziców,

o którym mowa w art. 107 K.r.o., stanowi realizację

zasady nr 6 z załącznika do rekomendacji nr R (84)

ści rodzicielskiej przyjętej przez Komitet Ministrów

Rady Europy.

Porozumienie o sposobie wykonywania władzy

po rozwodzie (odpowiednio także separacji, unieważ-

nieniu małżeństwa) oraz w sprawach dotyczących

sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej rodziców

żyjących w rozłączeniu w praktyce sprowadza się do

dostosowania przez sąd swojego orzeczenia w posta-

ci wyroku czy też postanowienia opiekuńczego do

ustaleń dokonanych przez rodziców.

Przesłankami koniecznymi dla pozostawienia

pełnej władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom jest ich

zgodny wniosek w tym przedmiocie, przedstawienie

porozumienia oraz wystąpienie okoliczności uzasad-

niających oczekiwanie, że będą oni współdziałać

w sprawach dziecka.

Ponadto niezbędne jest ustale-

227

nie przez sąd, że pozostawienie władzy rodzicielskiej

obojgu rodzicom będzie zgodne z dobrem dziecka.

Dopuszczalnego w obecnym stanic prawnym po-

zostawienia pełni władzy rodzicielskiej obojgu rodzi-

com w wyroku rozwodowym czy też postanowieniu

opiekuńczym nie można jednak traktować jako re-

guły.

Rozstrzygnięcie tego rodzaju wymaga uprzed-

niego ustalenia, że relacje pomiędzy rodzicami oraz

sowy stosunek do dziecka oraz wzajemne kontakty

nywania przez oboje rodziców władzy rodzicielskiej

w sposób odpowiadający dobru małoletniego.

Przewidziana wskutek wprowadzonej nowelizacji

omawianych przepisów możliwość uzgodnienia przez

rozwodzących się małżonków czy też rodziców żyją-

cych w rozłączeniu kwestii związanych ze sposobem

wykonywania władzy rodzicielskiej w drodze poro-

zumienia nie oznacza automatycznego niejako trans-

ponowania zawartych w tym porozumieniu ustaleń

do wyroku albo postanowienia.

Od oceny sądu zależy,

czy uzna porozumienie za mogące stanowić podstawę

orzeczenia, a tym samym, czy uzasadnione jest po-

wierzenie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom.

W porozumieniu zawartym przez rodziców, w świe-

tle zmian dokonanych w przepisach art. 58 K.r.o.

i art. 107 K.r.o., należy uwzględnić wszystkie elemen-

ty władzy rodzicielskiej, a mianowicie dotyczące pie-

czy nad osobą dziecka, które powinny obejmować

określenie miejsca jego pobytu, sposobu spędzania

czasu wolnego od zajęć szkolnych, decyzje co do kwe-

stii zapewnienia opieki lekarskiej i leczenia szpital-

nego oraz wyrażenia zgody na dokonanie zabiegu

lekarskiego, jak też kontaktów pozarodzinnych i wy-

boru kierunku edukacji, a poza tym pieczy nad ma-

jątkiem małoletniego i jego reprezentacji.

Nie można wykluczyć, że w praktyce określenie

granic dopuszczalnych ustaleń stron w ramach poro-

zumienia rodzicielskiego może napotykać trudności

uwarunkowane określonymi sytuacjami życiowymi,

jak chociażby uzasadnioną potrzebą okresowego sce-

dowania na jednego tylko rodzica wszystkich upraw-

nień i obowiązków wynikających z władzy rodziciel-

skiej.

Tego rodzaju ustalenia w konsekwencji prowa-

dzą do ograniczenia władzy rodzicielskiej drugiego

z rodziców.

Pomocne przy określeniu zakresu powyższych

obowiązków i uprawnień mogą być stanowiska stron,

którym należy umożliwić zgłaszanie wniosków w tym

przedmiocie w trakcie postępowania.

Zasadność tych

wniosków powinna być skontrolowana w odniesieniu

do ustaleń dotyczących sytuacji dziecka na datę orze-

kania.

Również w tym zakresie kontrolna rola sądu ma

istotne znaczenie.

W przypadku negatywnej oceny

treści porozumienia rodzicielskiego sąd odmówi jego

uwzględnienia.

Wypracowanie w orzecznictwie uni-

wersalnych kryteriów tej oceny nie jest możliwe, gdyż

zróżnicowanie stanów faktycznych w poszczególnych

sprawach wymaga indywidualnego potraktowania

każdej z nich.

Ustalenia zawarte w porozumieniu są wiążące

i pozostaną w mocy, dopóki nie zmieni ich zgodna

decyzja rodziców mających pełnię władzy rodziciel-

skiej lub sąd w orzeczeniu przy ponownym rozstrzy-

ganiu kwestii z obszaru stosunków pomiędzy rodzi-

cami i dziećmi.

W razie zaistnienia okoliczności uzasadniających

potrzebę zmiany rozstrzygnięcia o władzy rodziciel-

skiej zamieszczonego w wyroku orzekającym rozwód

może to uczynić sad opiekuńczy na podstawie prze-

pisu art. 106 K.r.o.

W przypadku różnicy stanowisk rodziców, tak

w sytuacji, gdy sprawują oni wspólnie władzę rodziciel-

ską, jak i wówczas, gdy jednemu z nich przyznano nie-

które tylko uprawnienia z zakresu tej władzy, a sprzecz-

ność dotyczy sprawy objętej tymi uprawnieniami, roz-

strzygnięcie w tej kwestii leży w gestii sądu opiekuń-

czego na podstawie przepisu art. 97 § 2 K.r.o.

Z powyższego wynika, że ukształtowanie prakty-

ki orzeczniczej w zakresie rozstrzygania czy to w wy-

roku rozwodowym, czy też w postanowieniu opiekuń-

czym o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej

uzależnione jest w znacznym stopniu od postawy sa-

mych rodziców.

Zawarcie przez nich porozumienia

uzależnione jest wyłącznie od ich woli, nie istnieje

bowiem norma prawna nakazująca jego sporządzenie

w określonych sytuacjach.

Takie rozwiązanie sprze-

ciwiałoby się celowi wprowadzenia instytucji porozu-

mienia, które z samej swej istoty wymaga zgodnego

współdziałania stron przy jego sporządzeniu.

W sy-

tuacji gdy rodzice zgodnie postanowią o sposobie wy-

konywania władzy rodzicielskiej nad ich dzieckiem,

a ponadto porozumienie uzyskało aprobatę sądu co

do ustaleń w nim zawartych, istnieje możliwość

transponowania porozumienia do orzeczenia w danej

sprawie – czy to rozwodowej, czy opiekuńczej prowa-

dzonej w trybie art. 107 K.r.o.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że każde rozłą-

czenie rodziców skutkuje naruszeniem optymalnych

warunków z punktu widzenia dobra dziecka.

Niewąt-

pliwie dla zminimalizowania negatywnych skutków

zaistniałej sytuacji istotne znaczenie miałoby zatem

wykazanie przez rodziców woli zgodnego ustalenia

sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej nad

dzieckiem.

Warunkiem zawarcia porozumienia jest współ-

działanie rodziców.

Aby zatem omawiana instytucja

mogła przynieść wymierne korzyści, konieczne jest

istnienie prawidłowych relacji pomiędzy rodzicami,

między nimi w trakcie wykonywania władzy rodzi-

cielskiej.

W nawiązaniu do powyższych rozważań nie spo-

sób wnioskować, że samo wprowadzenie instytucji

porozumienia rodzicielskiego spowoduje rozwiązanie

konﬂiktowychsytuacjipomiędzyrodzicami,atym

samym wyeliminuje negatywny ładunek emocjonal-

228

ny postępowań sądowych mających na celu uregulo-

wanie sytuacji dzieci.

Nie wydaje się zatem uzasadnione traktowanie

trudności pojawiających się przy zawieraniu porozu-

mień rodzicielskich jako problemu leżącego po stronie

sądu, ale raczej należy upatrywać jego podłoża we wza-

jemnych relacjach pomiędzy rodzicami, którzy nie są

w stanie wypracować zgodnych ustaleń co do sposobu

wykonywania władzy rodzicielskiej nad dzieckiem.

Skuteczność instytucji porozumienia rodziciel-

skiego przy rozstrzyganiu kwestii z zakresu władzy

rodzicielskiej nie była dotychczas przedmiotem ba-

dań ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości, gdyż

zgromadzenie materiału niezbędnego dla przeprowa-

dzenia analiz wymaga upływu określonego czasu

obowiązywania wprowadzonych rozwiązań.

Z posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości

orzeczeń, w tym wykonywanie władzy rodzicielskiej

Natomiast w 2011 r. w sprawach o rozwód ogółem za-

padło 37 692 orzeczeń, w tym wykonywanie władzy

w sprawach o separację zapadło ogółem 1596 orzeczeń,

Aktualnie istniejące rozwiązania prawne są wy-

starczające do rozstrzygania spraw dotyczących spo-

sobu wykonywania władzy rodzicielskiej, a właściwe

wątpliwy wpływ będą miały zawierane przez rodzi-

ców porozumienia, a zatem w konsekwencji – same

strony prowadzonych postępowań.

Z posiadanych informacji wynika, że działająca

przy ministrze sprawiedliwości Komisja Kodyﬁkacyj-

na Prawa Cywilnego w obecnym planie prac legisla-

cyjnych nie dostrzegła potrzeby dokonania noweliza-

cji przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego

mowań odnoszących się do władzy rodzicielskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

w sprawie pobierania przez uczelnie opłat

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-9214/12) w sprawie pobierania przez uczelnie

demicki, pragnę złożyć następujące wyjaśnienia.

Istotnym celem reformy szkolnictwa wyższego

zm.) była poprawa pozycji studentów w ramach sto-

sunku cywilnoprawnego łączącego ich z uczelniami.

z późn. zm) wprowadziła w uczelniach publicznych

i niepublicznych zakaz pobierania opłat za rejestrację

Wprowadzający ten zakaz art. 99a ustawy wszedł

można w umowach o warunkach odpłatności za stu-

dia wprowadzać postanowień przewidujących ww.

opłaty.

W przypadku umów zawartych przed 1 stycz-

nia 2012 r. minister nauki i szkolnictwa wyższego

podpisanie aneksów przewidujących odstąpienie od

opłat określonych w art. 99a ustawy.

Zależy to jednak

od woli stron tych umów.

Niezawarcie takiego anek-

su skutkuje obowiązkiem wykonania dotychczasowej

umowy.

Powyższe stanowisko w sprawie opłat zosta-

ło przedstawione na stronie internetowej minister-

stwa, jak również było przekazywane indywidualnie

studentom i uczelniom w odpowiedzi na pisma kiero-

wane do ministerstwa.

Po 1 stycznia 2012 r. niedopuszczalne jest także

wprowadzanie w umowach o odpłatności za studia

postanowień przewidujących opłaty o odmiennej na-

zwie, ale będące w istocie opłatami, o których mowa

w art. 99a ustawy.

Działanie takie ma w mojej opinii

na celu pominięcie obowiązującego prawa.

Zgodnie

bowiem z przepisami Kodeksu cywilnego nieważna

jest czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mają-

ca na celu obejście ustawy.

229

W przypadkach zgłaszanych przez studentów

wątpliwości co do zgodności opłat z prawem minister-

stwo interweniowało u władz uczelni i zwracało uwa-

gę, że praktyka polegająca na pobieraniu opłat nie-

zgodnych z przepisami ustawy może zostać uznana

za istotne naruszenie prawa z dalszymi tego konse-

kwencjami wobec uczelni.

Niezależnie od działań podejmowanych przez mi-

nisterstwo studenci mogą w sprawach związanych

z umowami o odpłatności za studia uzyskać bezpłat-

ną pomoc prawną u miejskich lub powiatowych rzecz-

ników konsumentów, do których kompetencji należy

zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenc-

kiego i informacji prawnej w zakresie ochrony inte-

resów konsumentów.

Ponadto od 1 października 2012 r.

student rozpoczynający studia będzie miał prawo do

przeszkolenia w zakresie swoich praw i obowiązków.

Szkolenia będzie prowadzić Parlament Studentów

dem studenckim uczelni, zgodnie z art. 170 ust. 2

Pragnę zapewnić, że ministerstwo dokłada wszel-

kich starań, by prawa studenta były przestrzegane

w każdej uczelni oraz by uczelnie wywiązywały się

ze wszystkich obowiązków wobec studentów tak

samo rzetelnie, jak egzekwują wymagania stawiane

studentom.

Elementem tych działań jest opracowa-

nie Karty Praw Studenta – zbioru podstawowych za-

sad chroniących interesy studentów, która w imieniu

rektorów podpisana została przez przewodniczącego

i która traﬁ do władz i studentów każdej polskiej

uczelni.

Ministerstwo analizuje także możliwość

wprowadzenia systemu ustawowych sankcji dla or-

ganów uczelni, jeśli nie realizują one obowiązków

określonych prawem, w tym nie przestrzegają praw

studentów.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Lidii Gądek przesłaną przy pi-

Sejmu RP, z dnia 20 września 2012 r.

(SPS-023-9215/12)

w sprawie zwalczania wirusowego zapalenia wątroby

typu C, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wy-

Odnosząc się do pytania na temat prac, które

mają na celu przygotowanie systemowe dotyczące

wczesnego rozwiązania i terapii zakażeń, z naciskiem

na wczesną diagnostykę, informuję, że tego rodzaju

indywidualne programy są prowadzone w Polsce od

wielu lat.

Jednak nie ma do tej pory jednolitego sys-

temu promocji zdrowia w zakresie diagnostyki, lecze-

nia i zapobiegania zakażeniom HCV ﬁnansowanego

i nadzorowanego na szczeblu centralnym.

W opinii

Polskiej Grupy Ekspertów HCV najwyższym priory-

tetem jest na chwilę obecną wdrożenie opracowanego

już w 2005 r.

„Narodowego programu zwalczania za-

każeń HCV”.

W mojej opinii program ten stanowi

istotne osiągniecie, obecnie wymaga uaktualnienia

w oparciu o najnowsze wyniki badań.

W ramach

działalności na rzecz poprawy sytuacji epidemiolo-

gicznej w zakresie HCV został opracowany program

pn. „Zapobieganie zakażeniom HCV” realizowany

w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współ-

pracy.

Liderem programu jest Narodowy Instytut

Program realizowany będzie w latach 2012–2016.

Kolejne pytanie odnoszące się do epidemiologii

wymaga wyjaśnienia, z racji skąpoobjawowego, a czę-

sto bezobjawowego początku zakażeń HCV i długiego

okresu wylęgania, nie jest możliwe uzyskanie precy-

zyjnych danych dotyczących liczby nowych zakażeń

HCV oraz dróg ich przenoszenia w indywidualnych

przypadkach.

Dane dotyczące rozpowszechnienia za-

każeń HCV pochodzą z populacyjnych badań serolo-

gicznych oraz z wywiadów uzyskanych od pacjentów.

Wśród domniemanych źródeł zakażenia podawanych

w ankietach przez pacjentów według badania prze-

prowadzonego w NIZP-PZH (Godzik i wsp.

2012)

w podmiotach leczniczych zakaziło się 48% badanych,

5,8% zakaziło się przy przyjmowaniu narkotyków,

1,9% przez tatuaże, w pozostałych przypadkach przy-

czyny były inne od wymienionych lub nieznane.

Z danych literatury światowej wynika, że warun-

kiem zakażenia HCV jest uszkodzenie ciągłości skó-

ry lub śluzówek i wtargnięcie wirusa na tej drodze

(blood borne infections).

W podmiotach leczniczych

źródłem zakażenia najczęściej mogą być zainfekowa-

ne igły lub strzykawki oraz niedostatecznie zdezyn-

fekowane lub wysterylizowane narzędzia chirurgicz-

ne, cewniki i endoskopy.

Istotny problem stanowi nie

tylko mały odsetek osób, u których stwierdzono za-

każenie HCV, ale również fakt, że jak wynika z cy-

towanego wyżej badania, wśród osób zakażonych

tym wirusem tylko 7,4% jest świadomych tego zaka-

żenia.

Natomiast trzeba podkreślić, że liczba 700 000

osób zakażonych w Polsce jest najprawdopodobniej

znacznie zawyżona.

Według najnowszych badań

NIZP-PZH liczba osób seropozytywnych (anty HCV)

wynosi około 356 000, a osób z aktualnym czynnym

zakażeniem wynosi około 228 000.

230

W odpowiedzi na ostatnie pytanie pani poseł na

temat prowadzonych kampanii informacyjnych in-

formuję, że Główny Inspektorat Sanitarny od dawna

realizuje działania zmierzające do zmniejszenia licz-

by zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C w Pol-

sce.

Są one podejmowane w kontekście udzielania

szenia ciągłości tkanek (np. w gabinetach kosmetycz-

nych, tatuaży itp.).

W zakresie zapobiegania zakaże-

niom HCV oraz potencjalnych skutków takiego za-

każenia prowadzi Główny Inspektorat Sanitarny

w programie STOP!

HCV oraz liczne organizacje po-

zarządowe zrzeszone w Koalicji Hepatologicznej,

w szczególności:

1) Polska Grupa Ekspertów HCV,

2) Polskie Towarzystwo Hepatologiczne,

3) „Prometeusze”,

4) Fundacja Urszuli Jaworskiej: „Obudź się póki

wirus HCV drzemie”,

5) Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – PZH

w ramach rozpoczętego w bieżącym roku Szwajcar-

sko-Polskiego Programu Współpracy opracował wraz

z partnerami zintegrowany system promocji zdro-

wia: Zapobieganie zakażeniom HCV.

W ramach tego

programu uwzględniony jest projekt promocji zdro-

wia i szkoleń w personelu medycznego i ogólnego spo-

łeczeństwa w zakresie proﬁlaktykiHCV.

Na przełomie lat 2005/2006 zrealizowane zostały

pierwsze pilotażowe szkolenia dla personelu medycz-

nego na terenie 5 województw kraju, w ramach kam-

panii edukacyjnej pn. „HCV można pokonać”, zaini-

cjowanej przez Polską Grupę Ekspertów HCV.

W ra-

mach tej kampanii zostały przeprowadzone szkolenia

skierowane do pracowników medycznych woje-

wództw: kujawsko-pomorskiego, małopolskiego, ma-

zowieckiego, opolskiego i wielkopolskiego.

Obejmo-

wały one zagadnienia z zakresu proﬁlaktyki,diagno-

styki i leczenia zakażeń HCV.

Głównymi celami pro-

gramu było podniesienie poziomu wiedzy środowiska

edukowanie o drogach zakażenia i czynnikach ryzy-

ka, motywowanie osób potencjalnie zakażonych HCV

domienie, że WZW typu C można skutecznie leczyć.

Grupami docelowymi działań doszkalających

dualne praktyki o charakterze zabiegowym.

Szko-

wnątrzzakładowym.

W ramach działań programowych realizowanych

nionych wcześniej województw, przeszkolono około

84 tys. pracowników medycznych zatrudnionych

lejnych szkoleń od 3 tys. pracowników medycznych.

Drugim elementem programu pn. „HCV można

pokonać” były działania edukacyjne skierowane do

ulotki „HCV można pokonać” i „HCV i co dalej?”

oraz plakat były kolportowane przez stacje sanitar-

no-epidemiologiczne, Stowarzyszenie Pomocy Cho-

rym z HCV „Prometeusze”, a także w trakcie zjaz-

dów i kongresów medycznych.

Łącznie rozdystrybu-

owano ok. 200 000 szt. materiałów edukacyjnych.

ganizowanie przez Stowarzyszenie Pomocy Chorym

z HCV „Prometeusze” grup wsparcia dla osób zaka-

żonych HCV.

W efekcie przeprowadzonych działań na terenie

ww. województw zanotowany został prawie 40-pro-

centowy wzrost liczby zarejestrowanych przypadków

Mając na uwadze, iż problem związany z występo-

waniem zachorowań na wirusowe zapalenie wątroby

typu C powinien być postrzegany jako niezwykle waż-

ny, co za tym idzie, każda propozycja aktywności

w zakresie działań zapobiegawczych powinna być

traktowana jako niezwykle cenna i potrzebna w kon-

tekście dbałości o zdrowie publiczne w Polsce, również

w latach 2010/2011 zrealizowano, we współpracy z Pol-

ską Grupą Ekspertów HCV, kolejny Pilotażowy Pro-

gram ProﬁlaktykiZakażeńHCVpn.STOP!HCV.

dował proﬁlaktykępierwotną,tojestunikanienara-

żenia na HCV i eliminację zagrożeń związanych

czyli wczesne wykrywanie oraz skuteczne leczenie

zakażonych.

Stanowił on kontynuację wcześniejszych

działań, a zrealizowany został na terenie całego kra-

ju.

Celem głównym Pilotażowego Programu Proﬁ-

laktyki Zakażeń HCV STOP!

HCV było zmniejszenie

obciążenia zdrowotnego populacji Polski zagrożenia-

mi związanymi z HCV, zaś cele szczegółowe to głów-

nie: zwiększenie wiedzy o epidemiologii, czynnikach

ryzyka, obrazie chorobowym, jak i proﬁlaktycezaka-

żeń HCV wśród młodzieży, zwiększenie wiedzy wśród

personelu medycznego o możliwościach zapobiegania

zakażeniom oraz zachorowaniom o etiologii HCV,

zwiększenie liczby badań w kierunku HCV u osób

z grup ryzyka zakażenia, a także zwiększenie wy-

krywalności zakażeń HCV.

Wyodrębniono następujące grupy docelowe klu-

czowe dla osiągnięcia wyznaczonego celu: młodzież

klasy I lub II szkół ponadgimnazjalnych, lekarze pod-

stawowej opieki zdrowotnej, kadra kierownicza i per-

sonel odpowiedzialny za bezpieczeństwo epidemiolo-

giczne w szpitalach wielospecjalistycznych.

Pilotażowy Program ProﬁlaktykiZakażeńHCV

STOP!

HCV zrealizowano w okresie od listopada

231

2010 r. do listopada 2011 r. łącznie w 1009 szkołach

Planowane są kolejne przedsięwzięcia w tym za-

kresie.

W ramach działalności na rzecz poprawy sy-

tuacji epidemiologicznej w zakresie HCV, został opra-

cowany program pn. „Zapobieganie zakażeniom

HCV”, realizowany w ramach Szwajcarsko-Polskiego

Programu Współpracy.

Liderem programu jest Na-

tach 2012–2016.

Celem głównym przedmiotowego programu jest

stworzenie podstaw do zaplanowania długofalowej

tuacji epidemiologicznej, ocenę ryzyka zakażeń w pla-

cówkach medycznych i w sektorze usług o zwiększo-

nym ryzyku transmisji zakażeń krwiopochodnych,

przygotowanie założeń rutynowych badań diagno-

stycznych, zwłaszcza wśród użytkowników substan-

cji psychoaktywnych.

Program pn. „Zapobieganie zakażeniom HCV”

projektu realizowanego wspólnie przez Państwową

-PZH) pn. „Edukacja pracowników wybranych zawo-

przeciwdziałanie szerzeniu się zakażeń w placów-

kach systemu ochrony zdrowia poprzez doskonalenie

wiedzy na temat epidemiologii i kliniki zakażeń oraz

umiejętności prewencji zakażeń w zakresie wykony-

wanych procedur medycznych.

W ramach projektu

zwiększonego ryzyka transmisji poza sektorem

kampania społeczna, której celem jest poprawa efek-

tywności prewencji zakażeń szerzących się drogą

krwiopochodną oraz podniesienie poziomu wiedzy

i przeciwdziałanie stygmatyzacji społecznej osób za-

każonych.

Program edukacyjny dotyczący problemu zaka-

żeń HCV i zasad zapobiegania tym zakażeniom przy-

wypracowane w ramach pozostałych czterech projek-

tów programu „Zapobieganie zakażeniom HCV”.

Program ma zasięg ogólnopolski, przy czym w 11 wo-

jewództwach (dolnośląskie, lubelskie, lubuskie, łódz-

kie, podkarpackie, podlaskie, pomorskie, śląskie,

świętokrzyskie, warmińsko-mazurskie, zachodnio-

pomorskie) szkolenia dla pracowników sektora ochro-

ny zdrowia (szpitali oraz podmiotów leczniczych pu-

blicznych i niepublicznych) oraz dla pracowników

ochrony zdrowia (np. studiów tatuażu, salonów ko-

smetycznych), a także kampania społeczna, przepro-

wadzone będą w formie czynnej.

Na terenie pozosta-

łych pięciu województw (kujawsko-pomorskie, mazo-

wieckie, opolskie, wielkopolskie, małopolskie) rozpo-

wszechnione zostaną materiały informacyjne, głów-

nie w formie elektronicznej, gdyż na tym terenie

przeprowadzono już pilotażowy program szkoleń per-

sonelu medycznego pn. „HCV można pokonać”.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione powyżej in-

formacje okażą się pomocne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie zamiaru likwidacji rezerwy ogólnej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

sma z dnia 20 września 2012 r. (znaki: SPS-023-

-9223/12, SPS-023-9224/12, SPS-023-9225/12, SPS-

-023-9226/12, SPS-023-9227/12, SPS-023-9228/12,

SPS-023-9229/12) dotyczące interpelacji pana posła

lecki, krośnieński, stalowowolski, leżajski, niżański

oraz kolbuszowski, uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

Rezerwa subwencji ogólnej, obecnie przeznacza-

nej przede wszystkim na inwestycje drogowe (dalej

określana jako rezerwa drogowa), została utworzona

Projekt nowelizacji ustawy o dochodach jednostek

sposobu podziału środków rezerwy drogowej, został

w całości odrzucony na posiedzeniu sejmowych Ko-

misji: Samorządu Terytorialnego i Polityki Regional-

nej oraz Finansów Publicznych 24 lipca br.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że rezerwą

drogową dysponuje minister właściwy do spraw ﬁ-

232

nansów publicznych w porozumieniu z ministrem

opinii reprezentacji jednostek samorządu terytorial-

nego.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 9223, str. 231.

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

(9227)

(9229)

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

lacją pana posła Zbigniewa Chmielowca, nr SPS-023-

grożonej utratą unijnej dotacji na kolej przedkładam

Odnośnie do pytania o przyczyny opóźnień w pro-

jektach kolejowych należy wskazać, że inwestycje

kolejowe należą do skomplikowanych przedsięwzięć

budowlanych zarówno na etapie ich przygotowania

– wymagają uzyskania kilkudziesięciu decyzji admi-

nistracyjnych poprzedzonych uzgodnieniami i kon-

sultacjami z urzędami oraz społeczeństwem, co jest

procesem długotrwałym, jak i na etapie ich realizacji

– ze względu na konieczność modernizacji w odpo-

wiedniej kolejności kilku podsystemów składających

się na linię kolejową przy równoczesnej konieczności

utrzymania możliwości prowadzenia ruchu na mo-

dernizowanej linii kolejowej.

Należy podkreślić, że w momencie zatwierdzania

Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowi-

sko” większość projektów kolejowych znajdowała się

jeszcze we wczesnej fazie przygotowania.

Poważnym

233

problemem był brak pełnej dokumentacji projektowej

niezbędnej do uzyskiwania decyzji administracyj-

nych oraz rozpoczęcia robót budowlanych lub ko-

nieczność korekty posiadanych już decyzji admini-

stracyjnych (w szczególności decyzji lokalizacyjnych

i środowiskowych) w związku z wejściem w życie

przepisów dostosowujących prawo polskie do unij-

nych dyrektyw środowiskowych.

Problem ten pogłę-

biała bardzo trudna wówczas sytuacja na rynku wy-

konawców dokumentacji projektowej – w początko-

wym okresie realizacji PO IiŚ liczba specjalistów

w zakresie projektowania infrastruktury kolejowej

była mocno ograniczona ze względu na małą liczbę

zleceń w poprzednich latach, co skutkowało brakiem

dobrze przygotowanych projektów i uniemożliwiało

szybkie rozpoczynanie inwestycji.

Na wydłużenie etapu przygotowawczego projek-

tów i późniejsze rozpoczęcie inwestycji kolejowych

wpłynęły też trudności w wykupywaniu terenów pod

inwestycje wynikające z nieuregulowanego stanu

gruntów oraz licznych protestów właścicieli gruntów,

a także przedłużanie się lub konieczność uruchamia-

nia kolejnych procedur administracyjnych wynikają-

ca z ciągłych zmian prawa obligujących inwestora do

uzyskiwania wciąż nowych pozwoleń lub przedkła-

dania nowej dokumentacji.

W efekcie działań zaradczych podejmowanych

przez resort transportu i PKP PLK SA od 2009 r. na-

stąpił postęp w zakresie ilości ogłoszonych i rozstrzy-

gniętych postępowań przetargowych na prace przygo-

towawcze i roboty budowlane w projektach dedykowa-

nych do współﬁnansowaniaześrodkówunijnych.

projektów PKP PLK SA realizowana jest w systemie:

projektuj i buduj (tzw. żółty FIDIC), w którym wy-

brany wykonawca jest odpowiedzialny za opracowa-

nie dokumentacji projektowej, uzyskanie niezbęd-

nych decyzji administracyjnych i wykonanie robót

budowlanych.

Koszty realizacji pierwszej fazy kon-

traktu, tj. przygotowania projektów budowlanych

i wykonawczych oraz uzyskania odpowiednich decy-

zji, są dużo niższe niż wartość wykonywanych w na-

stępnym etapie robót budowlanych.

Faza przygoto-

wania i projektowania jest też zazwyczaj dużo dłuż-

sza niż sam etap budowy.

Dla większości projektów

zawarto już główne kontrakty na zaprojektowanie

i wykonanie robót budowlanych.

Do końca września

2012 r.

PKP PLK SA podpisała 70 kontraktów na

kwotę 15,86 mld zł (brutto), a kolejne 14 przetargów

na kwotę prawie 5,2 mld zł (brutto) jest w toku.

Znaczna część zawartych kontraktów jest obecnie

w końcowej fazie projektowania i uzyskiwania decy-

zji administracyjnych, a na niektórych odcinkach

trwają już roboty budowlane, w związku z tym w naj-

bliższym czasie należy spodziewać się znacznego

przyspieszenia w wydatkowaniu środków UE.

Odnośnie do pytań o skutki upadłości Przedsię-

biorstwa Napraw Infrastruktury sp. z o.o. dla wyko-

nania modernizacji linii kolejowych oraz działań po-

dejmowanych przez resort transportu dla kontynu-

owania realizacji projektów, a także prawdopodobień-

stwa utraty środków z UE dla tych inwestycji należy

wskazać, że PNI występuje jako lider konsorcjum

w trzech kontraktach w ramach następujących inwe-

stycji PO IiŚ:

1.

Modernizacja linii kolejowej E59 na odcinku

Wrocław – Poznań, etap II: odcinek Wrocław – gra-

nica woj. dolnośląskiego (przetarg: Roboty budowla-

ne podstawowe liniowe na odcinku Wrocław – Gra-

biszyn – Skokowa i Żmigród – granica woj. dolnoślą-

skiego).

Prace na tej linii prowadzone są równolegle na

minimum trzech szlakach.

Odrębnie prowadzą je

Przedsiębiorstwo Napraw Infrastruktury sp. z o.o.

w Warszawie, Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych

Przedsiębiorstwo Napraw Infrastruktury Komuni-

kacyjnej DOŁKOM sp. z o.o. we Wrocławiu.

Równo-

legle w ramach innego kontraktu roboty sieciowe

prowadzi przedsiębiorstwo PKP Energetyka SA.

Za-

mawiający posiada prawie wszystkie decyzje admini-

stracyjne.

2.

Modernizacja linii kolejowej E30, etap II: odci-

nek Zabrze – Katowice – Kraków (przetarg: Moder-

– Katowice – Kraków; przetarg nr 3: Modernizacja

odcinka Krzeszowice – Kraków Główny Towarowy

(km 46,700 – 67,200 linii nr 133).

PNI jest liderem na jednym z trzech kontraktów

na przebudowę linii kolejowej realizowanych w ra-

mach projektu.

Wykonawca uzyskał jedno pozwole-

nie na budowę oraz opracowuje obecnie dokumenta-

cje niezbędną do uzyskania pozostałych pozwoleń na

budowę.

3.

Modernizacja linii kolejowej Warszawa – Łódź,

etap II, lot A: odcinek Warszawa Zachodnia – Mied-

niewice (Skierniewice) (przetarg: Zaprojektowanie

i wykonanie modernizacji linii kolejowej Warszawa

niewice”).

Zakres projektu został podzielony na dziesięć od-

cinków.

Do dnia dzisiejszego zostały zmodernizowa-

ne szlaki Warszawa Zachodnia – Warszawa Włochy

i Radziwiłłów – Miedniewice.

Obecnie trwa moder-

nizacja stacji Radziwiłłów Mazowiecki.

Zakończenie

prac na tej stacji planowane jest jeszcze w tym roku.

Pozwolenia na budowę zostały wydane dla trzech

z dziesięciu odcinków.

Wnioski są złożone dla kolej-

nych dwóch odcinków.

Dla pozostałych dokumentacja

projektowa jest w trakcie przygotowania.

W chwili obecnej rozpoczynają się rozmowy na

szczeblu Centrali PKP PLK SA nad przedłożonymi

przez Przedsiębiorstwo Napraw Infrastruktury sp.

z o. o. propozycjami, które mają zadecydować o spo-

sobie dalszej realizacji powyższych kontraktów.

Roz-

ważanych jest kilka scenariuszy.

Wszystkie podejmo-

wane przez PKP PLK SA działania nakierowane są

na rozwiązanie problemu w sposób umożliwiający

zakończenie i rozliczenie przedmiotowych inwestycji

w bieżącej perspektywie ﬁnansowej.

234

Odnośnie do kwestii przenoszenia środków z sek-

tora kolejowego na drogi pragniemy poinformować,

że resort prowadzi na bieżąco monitoring stanu re-

alizacji projektów przewidzianych do wsparcia ze

środków unijnych w ramach PO IiŚ oraz stopnia wy-

korzystania środków UE, tak aby możliwe było ich

pełne wykorzystanie.

Na chwilę obecną nie ma po-

trzeby przesuwania środków przeznaczonych na wy-

mienione wyżej projekty na inne przedsięwzięcia.

Chcemy zapewnić, że MTBiGM dokonuje wszelkich

starań na rzecz pełnej realizacji programu moderni-

zacji infrastruktury kolejowej, zarówno projektów

funkcjonujących już na liście projektów indywidual-

nych PO IiŚ (w tym trzech wymienionych wyżej in-

westycji), jak i nowych propozycji zgłoszonych na li-

stę podczas trwającej obecnie aktualizacji dokumen-

tu obejmujących m.in. projekty ukierunkowane na

poprawę bezpieczeństwa na przejazdach kolejowych,

projekty rewitalizacyjne, zakup i montaż rozjazdów

kolejowych oraz zakup dodatkowego taboru do obsłu-

gi połączeń międzywojewódzkich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

w sprawie przekazanych w mediach informacji

ﬁrmie Amber Gold(9233)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, nr SPS-023-9233/12, posła Szymona Gi-

żyńskiego w sprawie publikacji w „Gazecie Polskiej

Codziennie” artykułów nt. uchylenia ustawy regulu-

jącej działalność domów składowych, na wstępie pra-

gnę poinformować, że artykuły te wykazują niezli-

czoną ilość błędów i nieprawdziwych twierdzeń.

Mi-

nisterstwo Gospodarki w dniu 13 września 2012 r.,

przedstawiając konsekwentnie opinii publicznej

wszelkie informacje o krokach, które podjęło w 2010 r.

w sprawie związanej z działalnością Amber Gold,

opublikowało na swoim portalu internetowym (http://

www.mg.gov.pl/node/16778) obszerne wyjaśnienia

w sprawie, która w sposób nierzetelny została przed-

stawiona w tych artykułach.

Do chwili obecnej re-

dakcja gazety nie odpowiedziała na te wyjaśnienia,

mimo tego że wprost wykazano w nich poważne

uchybienia merytoryczne, których dopuścił się dzien-

nikarz opisujący sprawę, a które były podstawą do-

konanych przez niego błędnych ustaleń.

Odpowiadając ściśle na pytania zawarte w inter-

pelacji, uprzejmie informuję, że decyzja o uchyleniu

ustawy o domach składowych i wniesieniu przepisu

uchylającego tę ustawę w formie autopoprawki do

procedowanego projektu ustawy o ograniczaniu ba-

rier administracyjnych dla obywateli i przedsiębior-

ców zapadła w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu

kierownictwa Ministerstwa Gospodarki.

Poprzedziła

tę decyzję ocena ex post funkcjonowania ustawy o do-

mach składowych dokonana przez ówczesny Depar-

tament Administrowania Obrotem odpowiadający za

prowadzenie rejestru przedsiębiorstw składowych

przyjmujących na skład towary przemysłowe.

Reali-

zację ww. decyzji kierownictwo MG powierzyło ww.

Departamentowi Administrowania Obrotem oraz

Departamentowi Regulacji Gospodarczych, który

w tamtym czasie prowadził prace legislacyjne w za-

kresie ustawy o ograniczaniu barier administracyj-

2010 r.

Ministerstwo Gospodarki przedstawiło Ra-

dzie Ministrów projekt przepisu, którego celem było

kompleksowe uchylenie wszystkich przepisów (w tym

przepisu normującego tryb składania oświadczeń

o spełnianiu warunków prowadzenia działalności)

dotyczących wykonywania regulowanej działalności

gospodarczej polegającej na prowadzeniu domu skła-

dowego, zawartych w ustawie o domach składowych

powania cywilnego i innych ustaw.

Przedstawione

pierwotne jego brzmienie zakładało uchylenie roz-

działów 1–11 (a nie tylko artykułów 1–11, jak napisa-

no 7 września 2012 r. w „Gazecie Polskiej Codzien-

nie”) oraz art. 69 ww. ustawy.

W projekcie przepisu

uchylającego pominięto jedynie artykuły, mocą któ-

rych wprowadzono zmiany w innych ustawach, gdyż

istniała wątpliwość co do wpływu ogólnego przepisu

uchylającego na treść tychże ustaw.

Decyzję o uchy-

leniu całości przepisów ustawy, bez jednoczesnego

dokonywania zmian dostosowujących w ustawach

zmienianych ustawą o domach składowych, pozosta-

wiono Radzie Ministrów i służbom legislacyjnym rzą-

du.

Dodatkowa wątpliwość dotyczyła konieczności

zamieszczenia przepisów o charakterze przejściowym

i dostosowującym na wypadek, gdyby w którymś

z rejestrów przedsiębiorstw składowych w dniu wej-

ścia w życie przepisu uchylającego ustawę o domach

składowych ﬁgurował jakiś podmiot, który wydał

dowody składowe.

Żaden z organów odpowiedzial-

nych za ustawy zmienione uchylaną ustawą o domach

składowych nie zgłosił uwag i zastrzeżeń w tym za-

kresie.

W związku z tym służby legislacyjne rządu

zarekomendowały zamieszczenie w projekcie ustawy

teli i przedsiębiorców ogólnego przepisu uchylającego

całość ustawy o domach składowych bez dokonywa-

nia jakichkolwiek zmian dostosowujących w innych

przepisach.

235

Jednocześnie uprzejmie informuję, że uchylenie

w lipcu 2011 r. ustawy o domach składowych nie mia-

ło żadnego wpływu na dalszą działalność spółki Am-

ber Gold.

Z ustaleń Ministerstwa Gospodarki wyni-

ka, że spółka nigdy nie podjęła działalności polega-

jącej na wykonywaniu usług składu.

Posługiwała się

jedynie, w okresie, w którym ﬁgurowaławrejestrze

ministra gospodarki, określeniem: pierwszy dom

składowy w Polsce, do czego miała prawo na podsta-

wie art. 18 ust. 5 ustawy o domach składowych.

Spół-

ka, oferując tzw. lokaty w złoto, nie wykonywała

usług składu, mimo tego że na stronie internetowej

Spółki prezentowano opinie, że lokaty te polegają na

przechowywaniu towarów.

Produkty oferowane przez

spółkę tylko pozornie wykazywały cechy usługi skła-

du, podczas gdy faktycznie były czynnościami ban-

kowymi.

Z regulaminów publikowanych przez spółkę

wyraźnie wynikało, że zawierane przez tę spółkę

umowy umożliwiały jej obrót przechowywanym to-

warem oraz że ich przedmiotem jest określona war-

tość towaru, a nie towar jako rzecz ruchoma.

To de-

cyduje o tym, że umów tych nie można zakwaliﬁko-

wać jako umów składu.

W przypadku takich umów

prawo obrotu towarem przysługuje wyłącznie jego

właścicielowi, a nie oferującemu usługę składu.

Przedmiotem zaś takiej umowy jest rzecz ruchoma,

a nie jej wartość, jak w przypadku umów zawartych

przez Amber Gold.

Podjęta i prowadzona przez Amber Gold działal-

ność podlegała przepisom ustawy Prawo bankowe,

a nie ustawie o domach składowych.

Sama rejestracja

przez Amber Gold przedsiębiorstwa składowego w re-

jestrze nie spowodowała automatycznego skutku po-

legającego na tym, że w dniu rejestracji cała działal-

ność spółki stała się działalnością składową.

Skut-

kiem wpisu było wyłącznie prawo podjęcia działalno-

ści składowej według zasad określonych w ustawie

o domach składowych.

W naszej opinii tej działalno-

ści spółka Amber Gold nigdy nie podjęła.

Powyższe rozumowanie, o którym informowano

zresztą w lipcu 2010 r.

Komisję Nadzoru Finansowe-

go, znajduje potwierdzenie w działaniach komisji,

która od 2009 r. składała w prokuraturze zawiado-

mienia o popełnianiu przez Amber Gold przestęp-

stwa określonego w art. 171 Prawa bankowego pole-

gającego na wykonywaniu przez spółkę Amber Gold

czynności bankowych bez zezwolenia.

Taki też osta-

tecznie zarzut postawiono prezesowi Amber Gold.

Oznacza to jednoznacznie, że organy ścigania oraz

organ nadzoru nad działalności bankową uznały, że

Amber Gold swoją działalnością naruszało ustawę

Prawo bankowe (m.in. dlatego Komisja Nadzoru Fi-

nansowego już w 2009 r. umieściła Amber Gold na

liście ostrzeżeń).

Organy te uznały, że działalność

Amber Gold polegała na wykonywaniu czynności

bankowych bez zezwolenia, a nie na oferowaniu

usług składu.

Istnienie ustawy o domach składowych

w żadnym stopniu nie wpływało na ocenę legalności

działalności Amber Gold, gdyż, jeszcze raz należy

podkreślić, nie była ona działalnością polegającą na

oferowaniu usług składu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Dariusz Bogdan

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

działalność ﬁrm oferujących dożywotnią rentę

mieszkania (9235)

smo z dnia 20 września 2012 r.

(SPS-023-9235/12),

przy którym przekazano interpelację posła Szymona

działalność ﬁrmoferującychdożywotniąrentęwza-

mian za notarialne przekazanie mieszkania, uprzej-

mie przekazuję następujące informacje.

Rząd przygotowuje regulacje tzw. odwróconej hi-

jekt założeń ustawy o odwróconym kredycie hipo-

tecznym został przygotowany przez Ministerstwo

Finansów, nie obejmował jednak regulacji instytucji

tzw. renty dożywotniej w zamian za przeniesienie

własności nieruchomości.

Na etapie prac nad ww.

236

ści nieruchomości, przy stworzeniu podobnych me-

chanizmów zabezpieczających ich interesy) koniecz-

strów zobowiązała ministra gospodarki, w związku

pracy z ministrem ﬁnansówpropozycjiuregulowania

przeniesienia własności nieruchomości w zamian za

spodarki a Ministerstwem Finansów, dotyczącej wąt-

śniu br. Komisja Nadzoru Finansowego przedstawiła

stanowisko dotyczące konieczności wprowadzenia

instytucji renty dożywotniej), z ograniczeniem jed-

nak możliwości oferowania ww. produktu przez okre-

ślony krąg podmiotów.

Z wyrazami szacunku

Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

w pierwszej połowie 2012 r.

(9242)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

dotyczące interpelacji posła Tadeusza Tomaszewskie-

nikom Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w pierw-

szej połowie 2012 r., przedstawiam następujące in-

formacje.

W pierwszej połowie 2012 r. w Ministerstwie Roz-

woju Regionalnego wypłacone zostały nagrody o łącz-

nej wysokości 258 066 zł brutto.

Zostały one przy-

znane członkom korpusu służby cywilnej oraz pra-

cownikom nieobjętym mnożnikowymi systemami

wynagrodzeń, w szczególności osobom zaangażowa-

nym w przygotowanie i udział w wydarzeniach zwią-

zanych ze sprawowaniem przez Polskę prezydencji

2.

Ilu pracowników otrzymało ww. nagrody?

Nagrody otrzymało 85 pracowników.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami dyrektor

generalny urzędu tworzy fundusz nagród w wysoko-

ści 3% planowanych wynagrodzeń osobowych, który

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w pierwszej połowie 2012 r.

(9244)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

-9244/12, przy którym przekazano interpelację po-

selską pana Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

sterstwa Pracy i Polityki Społecznej, uprzejmie prze-

kazuję następujące informacje.

W I półroczu 2012 r. wypłacono nagrody 736 pra-

cownikom Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

na łączną kwotę 1 373 308,13 zł.

ty, która zostanie przeznaczona na nagrody dla pra-

cowników Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

w II połowie br. Nagrody dla pracowników minister-

stwa mogą być wypłacane do wysokości funduszu

237

nagród w ramach planowanych na rok 2012 środków

na wynagrodzenia, uwzględniając zapisy:

— Regulaminu przyznawania nagród pieniężnych

członkom korpusu służby cywilnej zatrudnionym

dzenie nr 4 dyrektora generalnego Ministerstwa Pra-

cy i Polityki Społecznej z dnia 30 marca 2012 r.,

— Regulaminu nagradzania i premiowania pra -

cowników Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

niebędących członkami korpusu służby cywilnej – za-

rządzenie nr 5 dyrektora generalnego Ministerstwa

Z poważaniem

Minister

Ministerstwa Finansów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

kom resortu ﬁnansówwpierwszejpołowie2012r.

przekazaną przy piśmie z dnia 20 września 2012 r.,

znak: SPS-023-9248/12, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

dący w dyspozycji dyrektora generalnego tworzy się

w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobo-

wych i może być w ciągu roku podwyższany o oszczęd-

ności funduszu wynagrodzeń powstałe m.in. na sku-

tek dłuższych zwolnień lekarskich, urlopów macie-

rzyńskich lub wychowawczych.

członków gabinetu politycznego ministra ﬁnansów.

Ponadto w świetle art. 141 ustawy z dnia 27 sierp-

z późn. zm.) funkcjonariuszom celnym za szczególne

osiągnięcia w Służbie Celnej, w szczególności za wzo-

rowe wykonywanie obowiązków, przejawianie inicja-

tywy, doskonalenie kwaliﬁkacjizawodowych,mogą

być udzielane wyróżnienia m.in. w formie nagrody

pieniężnej.

Średnia wysokość nagród przyznanych na jeden

etat w resorcie ﬁnansówwIpółroczu2012r.wynio-

sła ca 800 zł.

Nagrody otrzymali pracownicy, którzy wykazali

tj. np. w Ministerstwie Finansów, za:

1) realizację trudnego lub ważnego zadania,

2) realizowanie dodatkowych zadań niewynikają-

cych z zakresu obowiązków,

3) wdrożenie nowych rozwiązań usprawniających

organizację pracy.

Wysokość indywidualnych nagród uzależniona

przez przełożonych pracownika.

Na wysokość nagro-

dy ma również wpływ wykonywanie przez pracowni-

ka dodatkowych zadań zleconych przez przełożonego

w związku z nieobecnością innych pracowników w de-

partamencie/biurze.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

że wysokość funduszu na ewentualne nagrody dla

pracowników w II półroczu 2012 r. będzie uzależnio-

na od powstałych oszczędności funduszu wynagro-

dzeń oraz trybu i sposobu realizacji zadań przez pra-

cowników – ewentualne nagrody będą mogli otrzy-

mać pracownicy, którzy wykażą się szczególnymi

osiągnięciami w pracy zawodowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

238

wypłacono nagród uznaniowych dla pracowników

Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.

dusz stanowi 3% planowanych wynagrodzeń.

Jednocześnie wskazać należy, iż w chwili obecnej

nie określono wysokości ewentualnych nagród do

przyznania pracownikom Ministerstwa Administra-

cji i Cyfryzacji w drugiej połowie 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

Ministerstwa Zdrowia

-023-9256/12, z dnia 20 września 2012 r. uprzejmie

no nagrody na łączną kwotę 126 469,64 zł, w tym:

—168 członkom korpusu służby cywilnej na kwo -

tę 122 269,64 zł,

—14 pracownikom zatrudnionym na stanowi -

skach robotniczych, obsługi i pomocniczych na kwo-

tę 4 200 zł.

— § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

nych świadczeń przysługujących pracownikom urzę-

dów państwowych zatrudnionym w gabinetach poli-

tycznych oraz doradcom lub pełniącym funkcje do-

radców osób zajmujących kierownicze stanowiska

w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń oso-

nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodo-

wej i z uwagi na uznaniowy charakter nagród plano-

wanie wykorzystania środków funduszu nagród nie

jest praktykowane.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

instytucji rolniczych z budżetu państwa (9259)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Eugeniusza Kłopotka, przeka-

DSPA-4810-8770-(4)/12, dotyczącą udzielenia odpo-

wiedzi w sprawie zmniejszenia ﬁnansowaniainsty-

tucji rolniczych z budżetu państwa, uprzejmie wyja-

śniam, iż jednym z celów reformy nauki polskiej było

stworzenie nowoczesnego, przejrzystego systemu ﬁ-

nansowania instytucji naukowych, premiującego ja-

kość prowadzonych przez nie badań odpowiadających

standardom światowym.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przy-

wiązuje szczególną uwagę do strategicznej roli insty-

tutów oraz ich właściwego ﬁnansowania.

instytutu należy prowadzenie badań naukowych i prac

rozwojowych, przystosowywanie wyników badań na-

ukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki

oraz ich wdrażanie.

Oprócz powyższego pożądane

z punktu widzenia instytutów nadzorowanych przez

239

łania zmierzające do upowszechniania wyników ba-

dań naukowych i prac rozwojowych oraz wykonywa-

nie analiz, opracowywanie opinii i ekspertyz w za-

kresie prowadzonych badań naukowych i prac roz-

wojowych.

Niezmiernie ważną rolą tych instytutów

badawczych są również prace dotyczące przygotowy-

wania dla potrzeb organu nadzorującego ocen stanu i

możliwości rozwojowych poszczególnych gałęzi sekto-

ra rolno-żywnościowego, jak też prowadzenie działal-

ności normalizacyjnej, certyﬁkacyjnejiaprobacyjnej.

nad bieżącym funkcjonowaniem instytutów rolni-

czych oraz nad pracą dyrektorów z punktu widzenia

legalności i gospodarności.

Organizacja nadzoru

lona na nadzór ogólny i merytoryczny.

Nadzór ogólny

nad wszystkimi instytutami badawczymi resortu,

wynikający z ustawy, w imieniu ministra sprawuje

Departament Doradztwa, Oświaty Rolniczej i Nauki.

Natomiast pod względem merytorycznym, stosownie

do regulaminu organizacyjnego ministerstwa, nad-

zór nad poszczególnymi jednostkami sprawują wła-

ściwe departamenty merytoryczne ministerstwa,

które mają wpływ na prowadzone w instytutach pra-

ce badawcze oraz zadania ujęte w programach wie-

loletnich, jak też na kształt i kierunek restruktury-

zacji zaplecza badawczo-rozwojowego.

Przedstawicie-

le poszczególnych departamentów opiniują programy

badawcze jednostek, ich statuty i regulaminy orga-

nizacyjne, programy restrukturyzacyjne, jak rów-

nież biorą udział w odpowiednich komisjach powoły-

wanych do prowadzenia przekształceń poszczegól-

nych instytutów oraz uczestniczą w posiedzeniach

rad naukowych.

Obecne zaplecze naukowo-badawcze, jakim są rol-

nicze instytuty badawcze, dysponuje ogromnym po-

tencjałem naukowym (kadra, aparatura itp.).

Poten-

cjał ten ma charakter unikatowy w skali Europy,

a niektóre jednostki są jednymi z najnowocześniej-

szych na świecie np. Państwowy Instytut Weteryna-

ryjny – PIB w Puławach.

Obecny stan jest niewątpli-

wie zasługą stosunkowo długiej historii rolniczych

instytutów badawczych (większość powstała w latach

50., a niektóre mają nawet ponad 100-letnią historię)

oraz troski, jaką były otaczane przez kolejne rządy.

Poszczególni ministrowie odpowiedzialni za rolnic-

two doceniali znaczenie rozwoju nauki i wynikające-

go z niego postępu w rolnictwie.

Przez dziesiątki lat

inwestowano w modernizację bazy badawczej, apara-

turę, a przede wszystkim rozwój kompetentnej kadry,

która w dużej mierze stanowi o sile i konkurencyjno-

ści danej jednostki.

Po wstąpieniu w 2004 r. naszego kraju do Unii

Europejskiej w rolnictwie polskim nastąpił dyna-

miczny rozwój oraz podjęte zostały intensywne dzia-

łania restrukturyzacyjne i modernizacyjne.

Ta sytu-

acja postawiła przed nauką nowe, trudne do realizacji

wyzwania związane z dostosowywaniem sektora rol-

no-spożywczego do współczesnych wymagań real-

izowanej polityki i wymagań konsumenta.

Z jednej

strony pojawiły się nowe możliwości pozyskiwania

środków na badania i prace wdrożeniowe, a z drugiej

znacznie wzrosły wymagania i konkurencja w ubie-

ganiu się o te środki.

Niewątpliwie mechanizm kon-

kurencji sam w sobie jest korzystny, tym niemniej

potrzebny jest czas na dostosowanie do nowych pro-

cedur.

W ramach europejskiej współpracy rolnicze

instytuty badawcze nie są może jeszcze liderami

w pozyskiwaniu środków, ale stają się coraz aktyw-

niejsze i efektywniejsze w swoich działaniach.

Wszyst-

kie uczestniczyły w szóstym programie ramowym

UE, a także realizują badania w ramach siódmego

programu ramowego oraz innych inicjatywach mię-

dzynarodowych, korzystając z dostępnych funduszy

na badania w ramach europejskiej przestrzeni ba-

dawczej.

Wysoki poziom naukowo-wdrożeniowy rolniczych

instytutów badawczych potwierdza również fakt, że

aż 7 rolniczych instytutów badawczych posiada

prestiżowy status państwowych instytutów badawc-

zych (PIB), świadczący o ogromnej roli, jaką spełnają

dla krajowej gospodarki.

Kolejnym wymownym ar-

gumentem, który należy brać pod uwagę przy ﬁnan-

sowaniu rolniczych instytutów badawczych, jest fakt,

że 9 z nich realizuje ustanowione przez Radę Minis-

trów programy wieloletnie.

Rolnicze instytuty badawcze są tylko częścią ca-

łego systemu nauki rolniczej w Polsce.

Poza 12 insty-

tutami nadzorowanymi przez ministra rolnictwa i roz-

woju wsi badania w obszarze rolnictwa, rozwoju wsi,

rynków rolnych i rybołówstwa realizowane są także

na kilkudziesięciu wydziałach państwowych szkół

wyższych nadzorowanych przez ministra nauki i szkol-

nictwa wyższego, w placówkach naukowych podle-

głych Polskiej Akademii Nauk oraz w części instytu-

tów badawczych podległych innym resortom.

Poza ﬁnansowaniembadańnaukowychipracroz-

wojowych równie ważnym zagadnieniem jest doﬁnan-

sowanie z budżetu państwa przeznaczonego na naukę

działalności upowszechniającej naukę, która gwaran-

tuje efektywny transfer wiedzy do praktyki.

Ten

aspekt ma szczególne znaczenie właśnie w sektorze

rolnym, gdzie występuje znaczne rozdrobnienie orga-

nizacyjne podmiotów gospodarczych zainteresowa-

nych wykorzystaniem najnowszych osiągnięć nauki.

Komercjalizacja wyników badań oraz transfer

technologii są przedmiotem zainteresowania wielu

instytucji w Polsce.

Działania Ministerstwa Nauki

Badań i Rozwoju (NCBiR) w tym zakresie ściśle

związane są z opracowywaniem i wdrażaniem pro-

gramów wsparcia w zakresie komercjalizacji wyni-

ków badań i transferu wiedzy.

Działania systemowe

podjęte w tym zakresie przez ministerstwo w ramach

reformy nauki przewidują m.in. decentralizację sys-

temu ﬁnansowanianaukiorazistotnewzmocnienie

kompetencji NCBiR, który odpowiedzialny jest za ﬁ-

nansowanie badań stosowanych i prac rozwojowych.

W ramach reformy nauki wprowadzone zostały tak-

że zmiany w zakresie funkcjonowania instytutów

240

badawczych, w tym umożliwienie tworzenia centrów

naukowo-przemysłowych, do których poza instytu-

tami badawczymi wchodzą obligatoryjnie podmioty

z sektora gospodarki, a dodatkowo mogą w nich

uczestniczyć także jednostki uczelniane i instytuty

PAN.

Ponadto na mocy nowej ustawy o instytutach

badawczych minister nauki i szkolnictwa wyższego

na podstawie oceny parametrycznej jednostek nauko-

wych przeprowadzonej przez Komitet Ewaluacji Jed-

nostek Naukowych będzie dokonywał nie rzadziej niż

co 4 lata oceny poziomu naukowego jednostek nauko-

wych oraz jakości prowadzonych w nich badań na-

ukowych i prac rozwojowych, w tym komercjalizacji

wyników badań naukowych.

Podstawowym dokumentem strategicznym z za-

kresu wspierania badań naukowych ukierunkowa-

nych na praktyczne zastosowania jest „Krajowy pro-

gram badań” (KPB) przyjęty przez Radę Ministrów

w dniu 16 sierpnia 2011 r.

KPB określa strategiczne

kierunki badań naukowych i prac rozwojowych, tj.

przedsięwzięcia o szerokiej problematyce określające

stawie KPB NCBiR uruchamia strategiczne programy

NCBiR przygotowuje projekty strategicznych progra-

mów badań naukowych i prac rozwojowych, m.in.

w zakresie kierunków KPB: Środowisko naturalne,

rolnictwo i leśnictwo.

Ogłoszenie takiego projektu pla-

nowane jest w IV kwartale 2012 r.

Przewidywana

kwota na cały program wyniesie 300–500 mln zł.

Nowe regulacje prawne pozwalają jednostkom na-

ukowym na pozyskiwanie większej ilości środków

ﬁnansowychnabadanianaukowelubpracerozwo-

jowe poprzez udział w różnorodnych konkursach pro-

jektów proponowanych zarówno przez ministerstwo,

jak też przez Narodowe Centrum Nauki i Narodowe

Centrum Badań i Rozwoju.

Znaczącym strumieniem

związanym z ﬁnansowaniemdziałalnościnaukowej

jest ﬁnansowaniedziałalnościstatutowejjednostek

działalności statutowej obejmuje:

1) utrzymanie potencjału badawczego jednostki

naukowej – tzw. dotacja bazowa,

2) utrzymanie specjalnego urządzenia badawcze-

go w jednostce naukowej,

3) działalność polegającą na prowadzeniu badań

ców oraz uczestników studiów doktoranckich ﬁnan-

sowanych w wewnętrznym trybie konkursowym,

4) utrzymanie i poszerzanie naukowych baz da-

nych.

Wysokość środków ﬁnansowych na działalność

statutową, jakie otrzymuje jednostka naukowa, za-

leży od dotacji otrzymanej w ubiegłym roku, katego-

rii naukowej, rodzaju jednostki, współczynnika kosz-

tochłonności badań oraz liczby osób w jednostce na-

ukowej zatrudnionych przy prowadzeniu badań na-

ukowych lub prac rozwojowych na podstawie stosun-

ku pracy w danym roku, dla których ta jednostka jest

podstawowym miejscem pracy.

Poniższa tabela przedstawia poziom ﬁnansowa-

nia w zakresie działalności statutowej jednostek na-

ukowych w latach 2008–2011.

Wysokość środków ﬁnansowychprzeznaczonych

na ﬁnansowanie działalności statutowej jednostek

naukowych w latach 2008–2011

Lp.

2011 2010 2009 2008

1.

Środki ﬁnansowe

przekazane na

ﬁnansowanie

działalności statutowej

jednostek naukowych

1 8

7

5 0

2

1 1

4

2

1 6

7

8 8

7

6 5

0

4

1 9

0

2 4

2

5 3

5

5

1 6

5

5 4

8

2 3

0

0

2.

Środki ﬁnansowe

przekazane na

ﬁnansowanie

instytutów rolniczych 1

1

8 9

9

0 3

0

0

1

1

8 1

0

4 1

77

1

2

8 5

1

6 5

9

7

1

2

0 1

5

0 0

0

8

3.

Udział procentowy

w dotacji na działalność

statutową instytutów

rolniczych w stosunku

do dotacji przekazanej

na ﬁnansowanie

działalności statutowej

jednostek naukowych

6,35% 7,03% 6,76% 7,26%

(Liczba instytutów badawczych rolniczych – 12,

w tym kat. A – 7 instytutów, w tym kat. B – 5 insty-

tutów).

Zgodnie z przepisami wprowadzającymi ustawy

reformujące system nauki – ustawa z dnia 11 maja

Nr 126, poz. 756) – do końca września 2013 r. będzie

przeprowadzona po raz pierwszy wg nowych zasad

kompleksowa ocena parametryczna jednostek nauko-

wych.

W wyniku tej oceny najlepszym jednostkom

naukowym będzie przyznana kategoria A+ – poziom

wiodący w skali kraju.

W podsumowaniu należy stwierdzić, że misją in-

stytutów badawczych jest doprowadzenie do efektyw-

nych i oczekiwanych przemian w rolnictwie, prze-

twórstwie rolno-spożywczym, rybołówstwie i na ob-

szarach wiejskich, a także do poprawy pozycji pol-

skiego sektora rolno-spożywczego, zarówno na rynku

cych w ramach Światowej Organizacji Handlu

(WTO).

Instytuty badawcze realizują badania nau-

kowe oraz prace rozwojowe na wysokim poziomie,

a ich wyniki w decydującym stopniu wpływają na

proces modernizacji polskiego rolnictwa i obszarów

wiejskich oraz skutecznie wspierają procesy decyzy-

jne w obszarze polityki rolnej realizowanej przez

ministra rolnictwa i rozwoju wsi.

Ministerstwo Na-

uki i Szkolnictwa Wyższego dokłada wszelkich sta-

rań, aby w miarę posiadanych środków ﬁnansowych

stymulować rozwój badań naukowych o najwyższej

241

jakości.

Mam przekonanie, że wzrost poziomu nauko-

wego badań realizowanych przez instytuty badawcze

z zakresu rolnictwa, aktywniejsza współpraca ze śro-

dowiskiem gospodarczym spowoduje w najbliższych

latach poprawę sytuacji ﬁnansowejnajlepszychjed-

nostek naukowych i przyczyni się do dalszego rozwo-

ju tego istotnego sektora nauki.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

posłanek Agnieszki Kołacz-Leszczyńskiej

i Zoﬁi Czernow

w sprawie zmiany zapisów dotyczących

świadczenia opieki zdrowotnej

ﬁnansowanego ze środków publicznych

– bezpłatnego badania mammograﬁcznego

(9261)

W odpowiedzi na interpelację pani Agnieszki Ko-

łacz-Leszczyńskiej i pani Zoﬁi Czernow, przesłaną

przy piśmie Pana Marka Kuchcińskiego, wicemar-

SPS-023-9261/12, w sprawie zmiany zapisów dot.

świadczenia opieki zdrowotnej ﬁnansowanejześrod-

ków publicznych – bezpłatne badania mammogra-

ﬁczne, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Odpowiadając na pytanie o możliwość zmiany

grupy wiekowej, w której prowadzone są bezpłatne

badania mammograﬁcznedlakobietwramach„Po-

pulacyjnego programu wczesnego wykrywania raka

piersi”, uprzejmie informuję, że „Populacyjny pro-

gram wczesnego wykrywania raka piersi”, realizowany

w ramach „Narodowego programu zwalczania cho-

rób nowotworowych”, obejmujący badaniami mam-

mograﬁcznymikobietyzgrupywiekowejnajwyższe-

cowany zgodnie z wytycznymi zawartymi w Reko-

Recommendation of 2 December 2003 on cancer scre-

ening (2003/878/EC)], zalecającymi prowadzenie ba-

dań mammograﬁcznych w kierunku wykrywania

Należy zauważyć, że docelowa populacja kobiet

wadzone przez ekspertów z wielu krajów.

Wybór

wskazanej grupy wiekowej potwierdzony został wzglę-

dami epidemiologicznymi, wskazującymi na najwyż-

sze ryzyko umieralności i zachorowalności z powodu

niża ryzyko zgonu z powodu choroby nowotworowej,

badaniami proﬁlaktycznymiwymienionychpopulacji

zostało uzasadnione względami medycznymi i efek-

tywnością kosztową, w tym znaczącą czułością zdjęć

mammograﬁcznychdlaskryningurakapiersiwyko-

nywanych w wybranej grupie wiekowej.

Należy również nadmienić, że niezależnie od fak-

tu pozostawania w populacji objętej przedmiotowym

programem przesiewowym, każda kobieta bez wzglę-

du na wiek, posiadająca aktualny dowód ubezpiecze-

nia, może zgłosić się do wybranej poradni ginekolo-

gicznej (bez skierowania) funkcjonującej na podsta-

wie kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia

prowadzącego lekarza specjalisty.

Odnosząc się do pytania dotyczącego możliwości

wprowadzenia przymusowych badań proﬁlaktycz-

nych dla kobiet, uprzejmie informuję, że prowadzone

prace nad nowelizacją prawa pracy miały na celu

zwiększenie zgłaszalności kobiet na badania proﬁ-

laktyczne, a w konsekwencji spadek umieralności na

nowotwory, jednak z uwagi na liczne wątpliwości do-

tyczące wprowadzenia obowiązkowych badań cyto-

logicznych i mammograﬁcznychpracenadprojektem

zostały wstrzymane.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż w ramach „Po-

pulacyjnego programu wczesnego wykrywania raka

piersi”, podejmowane są liczne działania na skalę ca-

łego kraju na rzecz poprawy zgłaszalności kobiet na

dobrowolne badania proﬁlaktyczne.

Wszelkiepodej-

mowane inicjatywy mają zachęcić kobiety do zwra-

cania większej uwagi na własne zdrowie, w tym rów-

nież do samobadania piersi.

Działania podejmowane

w sposób ciągły i powtarzalny, we współpracy z me-

diami lokalnymi, jednostkami samorządu terytorial-

nego i władzami administracyjnymi, lekarzami, pie-

lęgniarkami i położnymi POZ, środowiskami lokal-

nymi, fundacjami czy stowarzyszeniami, a także

specjalistami i towarzystwami naukowymi oraz przed-

stawicielami Kościoła, powinny skutecznie wpłynąć

na wzrost świadomości zdrowotnej oraz na zmianę

nastawienia społeczeństwa polskiego do kwestii ko-

nieczności regularnego wykonywania badań proﬁ-

laktycznych będących podstawową metodą w walce

z chorobami nowotworowymi.

Biorąc pod uwagę, że niezwykle istotnym elemen-

tem skutecznej kampanii edukacyjno-informacyjnej

jest niewątpliwie zaangażowanie lekarzy, pielęgnia-

rek i położnych POZ w realizację skryningów, na

podstawie zawartych umów z wojewódzkimi ośrod-

242

kami koordynującymi, w bieżącym roku budżetowym

dopuszczono możliwość dystrybucji zaproszeń przez

pielęgniarki i położne POZ.

Przewiduje się, że wyso-

ki udział pielęgniarek i położnych POZ w roznosze-

niu zaproszeń, połączony z prowadzoną przez pielę-

gniarki i położne POZ edukacją kobiet w zakresie

proﬁlaktykiiwczesnegowykrywaniachoróbnowo-

tworowych, spowoduje wzrost zgłaszalności kobiet na

badania proﬁlaktyczne.

W temacie poziomu zgłaszalności kobiet na mam-

mograﬁęnależyzauważyć,żeuwzględniającbadania

wykonane zarówno w ramach programu proﬁlak-

tycznego, wykazywane w Systemie Informatycznym

Monitorowania Proﬁlaktyki,jakitesamebadania

wykonywane w ramach ambulatoryjnej opieki spe-

cjalistycznej, faktyczny poziom zgłaszalności jest o 10%

wyższy niż na same tylko badania realizowane w ra-

mach programu.

Zgodnie z danymi przekazanymi

przez NFZ za II półrocze 2011 r. poziom zgłaszalności

kobiet na mammograﬁęwpopulacjiobjętejskrynin-

giem (w wieku 50–69 lat) wyniósł 53,94%.

Ponadto doświadczenia Polski i innych krajów UE

stanowią długotrwały proces, polegający na ciągłym

grywających niebagatelną rolę w walce z chorobami

nowotworowymi.

Należy zauważyć, że wysoki udział

w skryningach populacyjnych jest właściwy dla kra-

jów, które posiadają kilkudziesięcioletnie doświadcze-

nie w realizacji skryningów.

Przykładem może być

Finlandia, gdzie poziom zgłaszalności kobiet na ba-

dania proﬁlaktycznewynosi80%–90%,po20latach

realizacji skryningów populacyjnych.

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie ustawy regulującej kwestie

opodatkowania w zakresie świadczenia

bezpłatnych porad prawnych (9264)

SPS-023-9264/12, przy którym przesłana została in-

terpelacja pani poseł Agnieszki Kołacz-Leszczyński-

lującej kwestie opodatkowania w zakresie świadczenia

bezpłatnych porad prawnych, uprzejmie informuję.

Na wstępie pragnę wskazać, iż nieodpłatne świad-

datkowaniu podatkiem VAT.

Podstawą sformułowa-

nej dalej ustawą o VAT, stosownie do którego opodat-

kowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa

wnioskować a contrario, iż nieodpłatne świadczenie

datku VAT.

W konsekwencji również nieodpłatne

świadczenie usług pomocy prawnej, co do zasady, nie

podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jednakże nieodpłatne świadczenie usług może

uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na

cjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,

płatne świadczenie usług do celów innych niż dzia-

łalność gospodarcza podatnika.

W świetle powyższego świadczenie usług nieod-

płatnych porad prawnych nie jest objęte zakresem

ustawy o VAT, o ile ich świadczenie wpisuje się w cel

czącego ją podatnika.

Świadczenie profesjonalnych usług prawnych

w sposób dobrowolny i nieodpłatny w interesie pu-

te usługi nie stać, jest publicznie odbierane jako bez-

interesowna działalność prospołeczna.

Kreuje to po-

zytywny wizerunek przedsiębiorcy wśród obecnych

i potencjalnych jego klientów.

Zatem należy uznać,

iż taka działalność wpisuje się, co do zasady, w zakres

Jeżeli natomiast podatnik udziela bezpłatnych

dzonej przez niego działalności, czynności takie pod-

legają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy jednak zauważyć, że nie oznacza to obciąże-

nia w każdym przypadku tego rodzaju czynności po-

datkiem.

Aby podatek został w takim przypadku

naliczony, podatnik musiałby ponieść koszty w związ-

ku ze świadczeniem tych czynności.

W praktyce

jednoosobowo, nie naliczy podatku od bezpłatnej

243

Przedstawiając powyższe, należy podkreślić, że ob-

jęcie zakresem opodatkowania podatkiem VAT okre-

ślonych czynności możliwe jest wyłącznie w sytuacji,

w takim charakterze.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy

o VAT podatnikami tego podatku są osoby prawne,

nej oraz osoby ﬁzycznewykonującesamodzielniedzia-

sownie do art. 15 ust. 2 tej ustawy działalność gospo-

darcza obejmuje wszelką działalność producentów,

zyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także

wo w okolicznościach wskazujących na zamiar wyko-

nywania czynności w sposób częstotliwy.

Działalność

o VAT z zakresu działalności gospodarczej wykonywa-

nej samodzielnie wyłączone zostały czynności, z tytułu

chodowym od osób ﬁzycznych(Dz.U.z2010r.

Nr51,

poz. 307, z późn. zm.).

W wyżej wymienionym przepi-

sie wymienione zostały przychody, których źródłem

jest stosunek służbowy, stosunek pracy, pracy nakład-

czej oraz spółdzielczy stosunek pracy.

W świetle po-

wyższego prawników zatrudnionych na podstawie

dzielnej działalności gospodarczej nie uznaje się za

Skoro zatem objęcie określonych czynności zakre-

sem opodatkowania podatkiem od towarów i usług

nienia z podatnikiem działającym w takim charak-

terze, uznać należy, iż opodatkowaniu tym podat-

kiem nie podlega nieodpłatna pomoc prawna świad-

czona we własnym imieniu przez prawników zatrud-

nieodpłatną działalnością nie wykonują innych czyn-

ności poza stosunkiem pracy.

Mając na uwadze powyższe, przepisy ustawy o VAT

w obecnie obowiązującym brzmieniu zgodnie z prawem

Unii Europejskiej wyłączają w wyżej wskazanych pr-

zypadkach z obciążenia VAT nieodpłatne porady pra-

wne.

W związku z powyższym obowiązujące regula-

cje w tym zakresie nie wymagają zmian legisla-

cyjnych.

Z poważaniem

Maciej Grabowski

(9289)

interpelacji pana posła Abrahama Johna Godsona

uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z danymi pochodzącymi z systemu MIS-

SOC w 2011 r. niższe niż w Polsce kwoty zasiłków

rodzinnych, biorąc pod uwagę minimalną wysokość

tego świadczenia, były wypłacane w Bułgarii, Portu-

galii, na Łotwie, w Rumunii i Grecji.

W Polsce na świadczenia rodzinne wydano z bu-

dżetu państwa w 2011 r. 8178 mln zł.

Oznacza to, że

przeciętna miesięczna wysokość wydatków na jedne-

go korzystającego z zasiłku rodzinnego w 2011 r. wy-

nosiła 234,76 zł.

Jeśli oprócz wydatków na świadcze-

nia materialne, uwzględni się również wydatki na

wychowujących dzieci, zgodnie z danymi OECD za

2007 r., okazuje się, że mniej od Polski (1,54% PKB)

na pomoc rodzinom wychowującym dzieci wydatko-

wały następujące kraje UE: Włochy (1,43% PKB),

Portugalia (1,36% PKB), Bułgaria (1,26% PKB), Li-

zwiększenie wydatków na świadczenia rodzinne do

poziomu porównywalnego ze średnią w Unii Euro-

pejskiej jest obecnie niemożliwe.

Pomimo to w 2012 r.

w wyniku ustawowej weryﬁkacjiświadczeńrodzin-

nych podwyższone zostaną kwoty kryteriów docho-

od 1 listopada 2014 r., do wysokości 574 zł na osobę

niepełnosprawnym, zaś kwoty zasiłków rodzinnych

do poziomu 40% koszyka żywnościowego ustalonego

tyczących wsparcia dochodowego rodzin, tj. do 77 zł

na dziecko w wieku 0–5 lat (obecnie: 68 zł), 106 zł na

dziecko w wieku 6–18 lat (obecnie: 91 zł), 115 zł na

244

Biorąc powyższe pod uwagę, prognozuje się, że wy-

alimentacyjnego w 2012 r. wyniosą 9 884 662 tys. zł.

Natomiast zgodnie z projektem ustawy budżetowej

na 2013 r. środki na powyższy cel zabezpieczono

w kwocie ogółem 10 423 300 tys. zł, z tego w budże-

tach wojewodów w rozdz.

85212 klasyﬁkacjibudże-

towej: Świadczenia rodzinne, świadczenia z funduszu

cie 9 622 300 tys. zł oraz w rezerwie celowej w cz.

83,

poz. 34: Środki na uzupełnienie dotacji celowych na

realizację świadczeń rodzinnych (w tym na wypłatę

świadczenia pielęgnacyjnego) i świadczenia z fundu-

szu alimentacyjnego oraz na opłacanie składki na

re świadczenia rodzinne – w kwocie 801 000 tys. zł.

Szacuje się, że przeciętna miesięczna wysokość wy-

datków za świadczenia rodzinne, w przeliczeniu na

jednego korzystającego z zasiłku rodzinnego, w 2012 r.

wyniesie 268,26 zł, a w 2013 r.

– 271,28 zł.

Dynamika emigracji z Polski monitorowana jest

regularnie przez Główny Urząd Statystyczny, który

cyklicznie publikuje informacje dotyczące liczby Po-

laków przebywających czasowo za granicą.

Pierwszy

szacunek obejmujący lata bezpośrednio po akcesji

Polski do UE (2004–2006) został opublikowany

w październiku 2007 r., natomiast ostatnia informa-

cja, uwzględniająca dane za rok 2011, została opubli-

kowana pod koniec września br. Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej monitorowało, w trakcie utrzy-

mywania przez państwa UE okresów przejściowych

w zakresie swobody przepływu pracowników, zjawi-

sko emigracji zarobkowej Polaków do państw UE.

Obecnie dostępne dane nadal są analizowane w Mi-

nisterstwie Pracy i Polityki Społecznej.

Należy jed-

niki (m.in. różne systemy ewidencjonowania danych

migracyjnych w państwach członkowskich, różną do-

stępność danych o migracjach), pozyskanie rzetel-

nych, oddających pełny obraz zjawiska danych jest

utrudnione.

W przypadku obecnej skali emigracji Polaków nie

można mówić o fali emigracji porównywalnej do tej,

która miała miejsce w pierwszych latach po akcesji

Polski do UE.

Według wskazanej wyżej publikacji

niego roku.

Największy wzrost dotyczył Wielkiej Bry-

tanii i Niemiec (odpowiednio 45 tys. i 30 tys. osób).

Większość ekspertów zakłada jednak, że w dłuższym

terminie potencjał emigracyjny Polski będzie się wy-

czerpywał, przede wszystkim w związku z przemia-

nami demograﬁcznymi oraz z wyrównywaniem się

poziomu życia pomiędzy Polską a państwami UE-15.

Potwierdzeniem tego faktu może być relatywnie

mieckich i austriackich ekspertów mówiły nawet

o kilkuset tysiącach nowych emigrantów z państw

EU-8, w tym przede wszystkim z Polski.

Można przy-

puszczać, że do pracy wyjeżdżały głównie osoby, któ-

re we wcześniejszych latach podejmowały okresową

pracę w Niemczech.

Według niemieckich danych mel-

2012 r. można mówić o liczbie ok. 52,8 tys. Polaków,

którzy wyjechali do Niemiec*

)

.

Według szacunko-

wych danych GUS liczba Polaków przebywających

czasowo w Niemczech pomiędzy 31 grudnia 2010 r.

a końcem grudnia 2011 r. zwiększyła się o 30 tys.

osób.

Natomiast zgodnie z danymi Austriackiego

Urzędu Statystycznego (Statistik Austria, dane poby-

towe) w roku 2011 do Austrii przyjechały 26 034 oso-

by z państw EU-10, z czego 6907 osób to obywatele

Polski.

W roku poprzednim zaś do Austrii przyjecha-

ło w celach zarobkowych 4218 Polaków.

Statystyki

dotyczące Austrii, a więc drugiego z państw, które

otworzyło dla Polaków rynek pracy z dniem 1 maja

2011 r., również wskazują na brak zjawiska fali emi-

gracji Polaków.

Austria i Niemcy były dwoma jedy-

nymi państwami, które zdecydowały się utrzymać

maksymalną długość ograniczeń przejściowych, jeśli

chodzi o dostęp obywateli państw UE-8 do ich ryn-

ków pracy.

Ograniczenia w zakresie dostępu do rynku pracy

przestały być stosowane wobec obywateli Polski

z dniem 1 maja 2011 r. i od tej pory mają oni pełen

dostęp do rynków pracy wszystkich państw człon-

kowskich.

Planowana akcesja Chorwacji do UE z dniem

1 lipca 2013 r. nie powinna mieć wpływu na skalę

polskiej emigracji w UE, głównie ze względu na re-

latywnie zbliżony poziom życia w obydwu krajach,

wyczerpujący się potencjał emigracyjny Polski oraz

relatywnie niewielki potencjał absorpcyjny chorwac-

kiego rynku pracy.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

w sprawie nieuprawnionego pobierania

od studentów opłat za egzaminy

przez część uczelni wyższych (9291)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-9291/12) w sprawie nieuprawnionego pobierania

*

)

Dane meldunkowe, źródło: Centralny Rejestr Cudzoziem-

245

opłat od studentów za egzaminy przez część uczelni

wyższych, pragnę złożyć następujące wyjaśnienia.

blicznych i niepublicznych zakaz pobierania opłat za

miny, w tym egzamin poprawkowy, egzamin komi-

syjny, egzamin dyplomowy, wydanie dziennika prak-

tyk zawodowych, złożenie i ocenę pracy dyplomowej

wach o warunkach odpłatności za studia wprowadzać

postanowień przewidujących ww. opłaty.

W przypad-

ku umów zawartych przed 1 stycznia 2012 r. odstą-

pienie od opłat określonych w art. 99a ustawy zależy

Ministerstwo dokłada wszelkich starań, by prawa

wymagania stawiane studentom.

W tym celu zgodnie

z postulatem zawartym w interpelacji ministerstwo

pracuje nad katalogiem ustawowych sankcji dla or-

ganów uczelni, które nie realizują obowiązków okre-

ślonych prawem oraz uporczywie naruszają prawa

studentów.

Elementem działań mających na celu poprawę sy-

tuacji studentów jest także opracowanie Karty Praw

Studenta, zbioru podstawowych zasad chroniących

sana została przez przewodniczącego Konferencji

rozpropagowania jej postanowień ministerstwo pro-

wadzi w uczelniach i na stronie internetowej www.

nauka.gov.pl kampanię informacyjną pt. „Studencie,

masz prawo”.

Niezależnie od działań podejmowanych przez mi-

Łączę wyrazy szacunku

Minister

od dnia 1 stycznia do dnia 24 lutego 2012 r.

(9292)

-023-9295/12 oraz sygn. akt SPS-023-9292/12) po-

słów Macieja Małeckiego i Dawida Jackiewicza prze-

kazane przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów

-4810-9134-(1)/12 oraz sygn. akt DSPA-4810-9133-

-(1)/12) w sprawie uzyskania przez ministra trans-

wie podania danych, na podstawie których minister

tostrady A2, przekazuję poniżej stanowisko resortu.

Pierwsze informacje o braku płatności przez wy-

konawcę odcinka C autostrady A2, tj. ﬁrmęDSSSA,

na rzecz usługodawców Oddział GDDKiA Warszawa

(prowadzący przedmiotową inwestycję) podjął w dniach

20–21 listopada 2011 r. z doniesień medialnych.

Wów-

czas ﬁrmy świadczące usługi na rzecz DSS SA

wstrzymały prace, informując media, że ich postępo-

246

wanie wynika z braku płatności ze strony wykonaw-

cy.

W związku z tym GDDKiA Oddział Warszawa

istniałej sytuacji.

Uzyskano informację, że odbyło się

spotkanie Zarządu DSS SA z podwykonawcami.

Przybyłe osoby były przedstawicielami podwykonaw-

ców ﬁrmy Steward, z którą umowę zawarła ﬁrma

Terand realizująca na zlecenie DSS SA usługi trans-

portowe.

Wykonawca wyjaśnił, że zaangażował się

w rozwiązanie problemu, wychodząc z propozycją

bezpośredniego uregulowania należności dla usługo-

dawców w ramach należnych kwot dla ﬁrmyTerand,

jednak uzależnił swoją decyzję od woli tej ﬁrmy.

Jak

wynika ze zgłaszanych do GDDKiA w późniejszym

czasie roszczeń, nie doszło jednak do porozumienia

DSS SA z ﬁrmąTerandcodopłatnościbezpośredniej

dla usługodawców.

Po tych wydarzeniach sukcesywnie do GDDKiA

napływały wnioski od usługodawców/dostawców oraz

od zatwierdzonych podwykonawców o wypłatę należ-

ności za wykonywane prace.

Po uzyskaniu informacji o niewypłacalności DSS

SA GDDKiA jako zamawiający objął ochroną za-

twierdzonych podwykonawców robót budowlanych

wynikającą z subkaluzuli 4.4 na zasadach solidarnej

odpowiedzialności wykonawcy i zamawiającego na

podstawie art. 647

1

K.c.

W przypadkach podwyko-

nawców zatwierdzonych została uruchomiona proce-

dura wypłat w ramach solidarnej odpowiedzialności.

Brak płatności dla kontrahentów był omawiany na

radach budowy i radach technicznych.

Odbywały się

również spotkania z Zarządem DSS SA.

Odnosząc się do kwestii działań ministra trans-

ciu informacji o niewypłacalności DSS SA, informu-

ję, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa

minister sprawuje nadzór nad działaniami GDDKiA

w zakresie realizowanych przez nią zadań.

Przedsta-

wiciele MTBiGM uczestniczyli w radach budowy.

Po-

nadto w dniach 20–22 lutego br. odbyły się spotkania

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej z przedstawicielami wykonawców autostrad

m.in. A2.

Celem rozmów z wykonawcami było omó-

wienie bieżącej sytuacji na budowanych odcinkach

autostrad.

W ramach spotkań szczególny nacisk po-

łożony został na istniejące problemy i sytuacje sporne

wynikłe w trakcie realizacji kontraktów.

W kwestii badania wiarygodności ﬁrmyDSSSA

informuję, iż przed podpisaniem kontraktu doszło

w przedmiotowej kwestii do wymiany korespondencji

prowadzonej pomiędzy ówczesnym Ministerstwem

Infrastruktury (obecnie Ministerstwem Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej) a Minister-

stwem Skarbu Państwa.

Szczegóły korespondencji

zostały przedstawione panom posłom w dotychczaso-

wej korespondencji.

Kolejny problem poruszony w interpelacji odnosi

się do sposobu sprawdzenia wiarygodności DSS przed

udzieleniem kontraktu na budowę odcinka C auto-

strady A2.

W związku z powyższym informuję, iż

wej kwestii do wymiany korespondencji prowadzonej

Państwa.

Pierwsze pismo Ministerstwa Infrastruktury

z 21 lipca 2011 r. dotyczyło oceny wiarygodności ﬁ-

nansowej ﬁrmyDolnośląskieSurowceSkalneSA.

W odpowiedzi MSP przedstawiło informację na te-

mat dotychczasowej współpracy ministra skarbu

państwa z ﬁrmąDSSSAwprocesachprywatyzacji

spółek Skarbu Państwa.

W listopadzie 2011 r.

MSP

udzieliło odpowiedzi na kolejne wystąpienie Mini-

sterstwa Infrastruktury z 26 października 2011 r.

Odpowiedzi MSP zostały przekazane do GDDKiA,

która jako pełniąca rolę inwestora z ramienia Skarbu

Państwa ma wyłączne uprawnienia do wyboru ofer-

ty najkorzystniejszej i zawarcia umowy na realizację

danego projektu.

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z punk-

tem 3.2 podpunktem 4 zaproszenia do udziału w ne-

8 lipca 2011 r. skierowanego do wykonawców wspól-

nie ubiegających się o udzielenie zamówienia (tj. DSS

SA, Bogl a Krysl Polska sp z o.o., Bogl a Krysl k.s.)

jednym z warunków udziału w postępowaniu było

wykazanie odpowiedniej sytuacji ekonomicznej i ﬁ-

400 mln zł.

Zgodnie z punktem 3.3 wykonawca mógł

polegać na zdolnościach ﬁnansowychinnychpodmio-

tów niezależnie od charakteru prawnego łączących

go z nimi stosunków, zaś w świetle punktu 3.5 ocena

spełniania tych warunków miała być dokonana na

zasadzie: spełnia – nie spełnia.

Na potwierdzenie

konsorcjum ﬁrmzłożyłoodpowiedniedokumenty,tj.

część sprawozdania ﬁnansowegoorazopiniebiegłego

rewidenta za lata 2008–2010.

Dokumenty te potwier-

dzały spełnianie przez wykonawców wspólnie ubie-

gających się o udzielenie zamówienia warunków

udziału w postępowaniu.

Z całą pewnością pismo

MSP nie jest podstawą do kwestionowania wysokości

przychodów wykonawcy, a w konsekwencji uznania, że

nie spełnia on warunków udziału w postępowaniu.

do 8 marca 2012 r. odbyły się 4 spotkania z Zarządem

DSS SA.

Miały one na celu monitorowanie sytuacji ﬁ-

nansowej na kontrakcie poprzez uzyskiwanie niezbęd-

nych danych i informacji w przedmiotowym zakresie.

Na

podstawie danych uzyskanych podczas spotkań resort

transportu analizował sytuację na kontrakcie.

W związku z powyższym informuję, iż wypowiedź

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej z 24 lutego 2012 r. była zgodna z ówczesnym

stanem wiedzy, jakim dysponował resort transportu,

uzyskanym na ww. spotkaniach.

Należy jednocześnie podkreślić, iż wypowiedź mi-

skiej nie mogła mieć wpływu na sytuację ﬁnansową

wykonawcy i podwykonawców.

Na sytuację tych pod-

247

miotów miały wpływ czynniki ekonomiczne i gospo-

darcze.

Natomiast prace realizowane były na podsta-

wie umów podpisanych znacznie wcześniej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

spółki DSS SA na wykonawcę odcinka

-023-9293/12) posłów Macieja Małeckiego i Dawida

Jackiewicza przekazaną przez Kancelarię Prezesa

(sygn. akt DSPA-4810-9136-(1)/12) w sprawie przej-

rzystości procesu wyboru spółki DSS SA na wyko-

nawcę odcinka C autostrady A2 przekazuję poniżej

stanowisko resortu.

W związku z odstąpieniem w dniu 27 czerwca

2011 r. przez oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Kra-

jowych i Autostrad w Warszawie od umowy z po-

przednim wykonawcą (konsorcjum ﬁrmChinaOver-

sease Engineering Group Co., Shanghai Construc-

tion General Co., China Railway Tunnel Group Co.,

Dacoma sp. z o.o. – zwane konsorcjum Covec) zama-

wiający zobligowany był do wyłonienia wykonawcy,

który kontynuowałby prace na kontrakcie.

W celu wyłonienia wykonawców zdolnych do zre-

alizowania przedmiotowej inwestycji GDDKiA prze-

prowadziła konsultacje techniczne, które miały na

celu wskazanie kręgu potencjalnych wykonawców

zainteresowanych realizacją i spełniających warunki

do realizacji inwestycji.

Odnosząc się do kwestii poruszonych w pytaniach

nr 1 i 2, informuję, iż oddział GDDKiA w Warszawie

nie podał do publicznej wiadomości zamiaru przepro-

wadzenia konsultacji technicznych.

Dla zapewnienia

zachowania uczciwej konkurencji oraz równego trak-

towania wykonawców, a także dla zapewnienia bez-

stronności i obiektywizmu oddział wysłał w dniu

22 czerwca 2011 r. zawiadomienia o zamiarze prze-

prowadzenia konsultacji technicznych do 15 wyko-

nawców.

Zaproszenie do I konsultacji technicznych

oraz dokumenty dotyczące konsultacji odebrało 14 wy-

konawców:

1) BilﬁngerBergerBudownictwoSA,

2) Eurovia Polska SA,

3) FCC Construction SA POLSKA,

4) Hermann Kirchner Polska sp. z o.o. Budowlane

Usługi Drogowe – ﬁrmanieodebrałazaproszenia,

5) Most sp. z o.o.,

6) Mostostal Warszawa SA,

7) Przedsiębiorstwo Budowy Dróg I Mostów sp.

z o.o.,

8) Poldim-Mosty sp. z o.o.,

9) Polimex-Mostostal SA,

10) Strabag sp. z o.o.,

11) Skanska SA,

12) Warbud SA,

13) P.R.I. POL-AQUA SA,

14) Warszawskie Przedsiębiorstwo Mostowe Mo-

sty SA,

15) Decoma sp. z o.o.

W II konsultacjach wysłano zawiadomienie do

17 ﬁrm,zczego11złożyłoformularzofertowywra-

mach II konsultacji:

1) Eurovia Polska SA,

2) FCC Construction SA Polska,

towego,

4) Mostostal Warszawa SA,

5) Przedsiębiorstwo Budowy Dróg i Mostów sp.

z o.o.,

6) Poldim-Mosty sp. z o.o.,

7) Polimex-Mostostal SA – ﬁrmaniezłożyłafor-

mularza ofertowego,

8) Strabag sp. z o.o.,

9) Skanska SA – ﬁrma nie złożyła formularza

ofertowego,

10) Budimex SA,

11) DSS SA,

12) Hochtief Polska SA – ﬁrmaniezłożyłaformu-

larza ofertowego,

13) Most sp. z o.o.,

14) Warszawskie Przedsiębiorstwo Mostowe Mo-

sty SA – ﬁrmaniezłożyłaformularzaofertowego,

15) Przedsiębiorstwo Robót Mostowych Mosty-

-Łódź SA – ﬁrmaniezłożyłaformularzaofertowego,

16) BilﬁngerBergerBudownictwoSA,

17) P.R.I. POL-AQUA SA.

Firmy wraz z zaproszeniem, o którym mowa po-

wyżej, otrzymały formularz z pytaniami, na które

potencjalni wykonawcy udzielali odpowiedzi.

Formu-

larz zawierał dla wszystkich zaproszonych wykonaw-

ców te same pytania.

W I konsultacjach członkowie

zespołu przyznawali punkty od 1 do 8, przy czym

8 punktów otrzymywała oferta najkorzystniejsza,

1 punkt otrzymywała oferta najmniej korzystna.

Przy II konsultacjach członkowie zespołu przyzna-

wali punkty za udzieloną przez danego wykonawcę

odpowiedź od 1 do 10.

Przy czym 1 punkt przyzna-

wano odpowiedzi najmniej korzystnej, a 10 punktów

odpowiedzi najkorzystniejszej.

Takie kryteria oceny

były jednolite dla wszystkich członków zespołu.

248

W nawiązaniu do pytania na temat ﬁrmzaproszo-

nych do negocjacji w sprawie budowy odcinka C au-

tostrady A2 uprzejmie wyjaśniam, że ze względu na

procedurę udzielenia zamówienia publicznego z wol-

nej ręki w trybie przepisów ustawy Prawo zamówień

publicznych, w jakiej prowadzone było niniejsze po-

stępowanie, możliwe było przeprowadzenie negocjacji

tylko z jednym podmiotem spełniającym kryteria

i wymogi postawione na etapie konsultacji technicz-

nych.

Do negocjacji zostało zarekomendowane kon-

a Krysl k.s.

Odnosząc się do kwestii poruszonej w ostatnim py-

określanie kierunków rozwoju sieci drogowej, wyda-

wanie przepisów techniczno-budowlanych i eksploata-

cyjnych dotyczących dróg i drogowych obiektów inży-

nierskich, koordynacja działań w zakresie przygoto-

wania dróg na potrzeby obrony państwa oraz na rzecz

rozwiązywania problemów klęsk żywiołowych w za-

kresie dróg publicznych, a także sprawowanie nadzo-

ru nad generalnym dyrektorem dróg krajowych i au-

tostrad.

W przypadku budowy dróg w imieniu strony

publicznej, Skarbu Państwa, działa natomiast wspo-

mniany powyżej generalny dyrektor dróg krajowych

i autostrad, który pełni funkcję zamawiającego/inwe-

stora i odpowiada za prawidłowe przeprowadzenie pro-

cesu inwestycyjnego od projektowania, poprzez postę-

powanie o udzielenie zamówienia publicznego, do za-

kończenia realizacji zawartego kontraktu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Ministerstwa Transportu, Budownictwa

-023-9294/12) posłów Macieja Małeckiego i Dawida

(sygn. akt DSPA-4810-9137-(1)/12) w sprawie spo-

tkań przedstawicieli Ministerstwa Transportu, Bu-

cielami spółki DSS SA, wykonawcy odcinka C auto-

strady A2, przekazuję poniżej stanowisko resortu.

Spotkania, o których mowa powyżej, zwoływano na

okoliczność omówienia bieżącej sytuacji na budowanym

odcinku autostrady A2, w tym w szczególności napły-

wających od dostawców, usługodawców i podwykonaw-

ców informacji o zaległościach płatniczych wynikają-

cych z tytułu dostarczanych materiałów i wykonywa-

nych robót na rzecz wykonawcy, tj. konsorcjum ﬁrm,

w skład którego wchodziły: Dolnośląskie Surowce Skal-

przebiegu sporządzono notatki.

Spotkania, o których mowa powyżej odbyły się

w następujących terminach: 3 stycznia 2012 r., 10 stycz-

nia 2012 r., 30 stycznia 2012 r., 20 lutego 2012 r.

Brali w nich udział przedstawiciele wykonawcy,

GDDKiA Oddział Warszawa, tj. kierownik projektu,

dyrekcja oddziału w Warszawie.

W kwestii informacji uzyskanych na przedmioto-

wych spotkaniach informuję, iż omawiano sytuację

ﬁnansowąkonsorcjumrealizującegoodcinekC,wtym

także ﬁrmyDSSSA.

Przedstawicieleﬁrmyprzedsta-

wiali aktualne informacje w zakresie posiadanych

środków ﬁnansowych,rozliczeńzpodwykonawcami

oraz podejmowanych działań na rzecz zwiększenia

kapitału (rozmowy z bankiem oraz konsorcjantem).

249

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

przez ministra transportu, budownictwa

(9295)

czesnym Ministerstwem Infrastruktury (obecnie Mi-

nisterstwem Transportu, Budownictwa i Gospodarki

250

kazanie odpowiedniej sytuacji ekonomicznej i ﬁnanso-

wej, tj. średniego rocznego przychodu za ostatnie 3 lata

zdolnościach ﬁnansowychinnychpodmiotównieza-

ﬁrmzłożyłoodpowiedniedokumenty,tj.częśćspra-

wozdania ﬁnansowegoorazopiniebiegłegorewiden-

ta za lata 2008–2010.

Dokumenty te potwierdzały

spełnianie przez wykonawców wspólnie ubiegających

nie sytuacji ﬁnansowejnakontrakciepoprzezuzy-

skiwanie niezbędnych danych i informacji w przed-

miotowym zakresie.

Na podstawie danych uzyska-

nych podczas spotkań resort transportu analizował

Zakładu Remontowego Urządzeń

Gazowniczych Pogórska Wola,

gm. Tarnów, woj. małopolskie (9304)

reorganizacji Oddziału Zakładu Remontowego Urzą-

dzeń Gazowniczych w Pogórskiej Woli, pismo nr SPS-

-023-9304/12 z dnia 24 września 2012 r., w oparciu

nictwa Naftowego i Gazownictwa SA, informuję, co

następuje.

PGNiG zajmujących się działalnością budowlaną,

będzie mieć wartość około 80,4 mld USD i wzrośnie

jowego wydobycia, budowę nowych połączeń między-

systemowych oraz import skroplonego gazu ziemne-

go.

Ponadto planowane były inwestycje w rozwój sys-

temu transportu gazu oraz zagospodarowanie no-

wych złóż.

OGP Gaz-System SA w planach inwesty-

cyjnych przewidywał budowę terminala LNG oraz

SA planowało zwiększenie pojemności magazynowej

do 3,8 mld m

3

.

lano-montażowego, dokonało w grudniu 2011 r. kon-

solidacji 4 spółek zależnych: BUG Gazobudowa sp.

których powstała spółka PGNiG Technologie SA.

Za-

kład Remontowy Urządzeń Gazowniczych sp. z o.o.

w Pogórskiej Woli świadczył przede wszystkim usłu-

gi budowlano-montażowe w zakresie budowy gazo-

ciągów przesyłowych, stacji, tłoczni i węzłów gazo-

wych, zagospodarowania złóż i kopalni gazu ziemne-

go.

Ponadto spółka świadczyła kompleksowe usługi

w zakresie prac hermetycznych na czynnych rurocią-

gach.

W 2011 r. przychody z usług wykonanych na

rzecz kontrahentów z Grupy Kapitałowej PGNiG sta-

nowiły 90% przychodów ze sprzedaży ogółem.

Naj-

większym partnerem spoza grupy była OGP Gaz-

-System SA.

Do najważniejszych usług świadczonych

w 2011 r. należały kontrakty realizowane na rzecz

PGNiG SA.

Zakres prac obejmował m.in.:

251

— budowę gazociągu wysokiego ciśnienia relacji

Mieszalnia Kłodawa-Kopalnia Ropy Naftowej i Gazu

Ziemnego LMG,

— rozbudowę części napowierzchniowej PMG

Strachocina,

— rozbudowę Kopalni Gazu Ziemnego Paproć-Ci -

cha Góra,

— zagospodarowanie złoża gazu Rylowa-Rajsko.

nawczy, niepozwalający na samodzielne (przy wyko-

nionych oddziałów tak, aby wypracować konkuren-

ści, co w praktyce oznacza udzielanie praktycznie

wszystkich istotnych zamówień w drodze przetargów

spółek z grupy kapitałowej w zakresie zamówień z wol-

nej ręki.

W wyniku dokonanej analizy organizacyjnej

się specjalizują, a jest jedynie usprawnienie zarzą-

dzania posiadanymi kompetencjami.

Działalność wy-

konywana w Pogórskiej Woli nadal będzie kontynu-

owana w dużym zakresie.

Na dzień 30 sierpnia 2012 r. stan zatrudnienia

w spółce, w dotychczasowych miejscach pracy, 57 osób

zostanie przesuniętych do nowo utworzonych cen-

trów kompetencyjnych, a 21 osób zostanie zatrudnio-

nych (nie zmieniając ﬁzyczniemiejscapracy)wDzia-

le Konstrukcji Stalowych w Pogórskiej Woli.

Upraw-

nienia do emerytur i do świadczeń przedemerytal-

nych nabywają 33 osoby.

Pracownicy mający umowy

PGNiG Technologie SA w Oddziale ZRUG w Pogór-

skiej Woli.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

i Janusza Piechocińskiego

na egzaminatorów i egzaminatorów osób

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-9305/12 przekazujące interpelację

posłów Zbigniewa Włodkowskiego oraz Janusza Pie-

chocińskiego w sprawie egzaminu na kandydatów na

wymi, uprzejmie informuję, że odpowiedź na identycz-

ną w brzmieniu interpelację ww. posłów złożoną na

piśmie nr SPS-023-6772/12 została udzielona pismem

nr TD-6p-0701-28/12 z dnia 14 sierpnia 2012 r.

Kopię przedmiotowej odpowiedzi przesyłam w za-

łączeniu*

)

.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

*

)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 6772, Aneks do Spra-

wozdania Stenograﬁcznegoz20.pos.

Sejmu,str.1946,cz.3.

252

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w sprawie ograniczenia możliwości dostaw

wie ograniczenia możliwości dostaw gazu dla regionu

radomskiego, sygnatura pisma SPS-023-9306/12

z dnia 24 września 2012 r., informuję, co następuje.

Prośba pana posła zawarta w interpelacji, aby mi-

nister skarbu państwa „wyjaśnił, co takiego stało się

pomiędzy styczniem i majem tego roku, że jeszcze

w styczniu MSG zapewniała, że dostawy gazu dla

nowych odbiorców w regionie radomskim będą reali-

zowane, a już w maju, że nie ma takiej możliwości, i to

co najmniej przez trzy lata”, powoduje, że wyjaśnie-

nia wymagają również kwestie dotyczące zasad nad-

zoru właścicielskiego.

Minister skarbu państwa wykonuje nadzór wła-

ścicielski nad spółkami z udziałem Skarbu Państwa

zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami

prawa, w oparciu o ściśle określone kryteria formal-

ne i merytoryczne, a także z poszanowaniem krajo-

wych oraz międzynarodowych standardów, kodek-

sów dobrych praktyk i zasad ładu korporacyjnego

odnoszących się do spółek kapitałowych, w tym tak-

że z udziałem Skarbu Państwa, których akcje są

tu na rynku regulowanym prowadzonym przez Gieł-

nym akcjonariuszem spółki, a PGNiG SA nie jest

jednoosobową spółką Skarbu Państwa, lecz spółką

z większościowym udziałem Skarbu Państwa.

W kon-

sekwencji minister skarbu państwa nie jest jedynym

mie nadzoru właścicielskiego nad tą spółką.

Zgodnie

sze spółki powinni być traktowani jednakowo w ta-

kich samych okolicznościach (art. 20 K.s.h.), głównie

w odniesieniu do podstawowych uprawnień, do któ-

rych zalicza się m.in. prawo głosu na walnym zgroma-

Mazowiecka Spółka Gazownictwa sp. z o.o. jest

jedną z sześciu spółek dystrybucyjnych, dla których

jedynym wspólnikiem jest PGNiG SA, który sprawu-

je nad tymi spółkami nadzór właścicielski.

Wychodząc naprzeciw zainteresowaniu pana po-

sła szczegółową działalnością Mazowieckiej Spółki

Gazownictwa sp. z o.o., na podstawie materiałów

przekazanych przez PGNiG SA oraz MSG sp. z o.o.

informuję, że spółka dostarcza gaz do odbiorców na

obszarze województw: mazowieckiego, łódzkiego,

podlaskiego, a także częściowo lubelskiego, warmiń-

sko-mazurskiego oraz świętokrzyskiego.

W 2011 r.

MSG sp. z o.o. przesłała poprzez system dystrybucyj-

ny 2053,2 mln m

3

gazu.

Spółka obsługuje poprzez

zarządzaną sieć gazociągów i stacji gazowych około

1,5 mln odbiorców.

W 2011 r. spółka prowadziła prace związane z eks-

ploatacją, rozbudową i modernizacją sieci gazowej.

Ponadto spółka przyłączyła do sieci około 24,7 tys.

nowych odbiorców.

Do największych zadań inwesty-

cyjnych realizowanych w 2011 r. należały:

— kontynuacja budowy gazociągu s/c relacji Ko -

pytów – Pass w gminie Błonie; inwestycja ma na celu

zapewnienie bezpieczeństwa dostaw paliwa gazowe-

go do odbiorców zasilanych z sieci gazowej na terenie

gminy Błonie oraz zwiększenie poboru paliwa gazo-

wego przez największego odbiorcę przemysłowego

znajdującego się na tym obszarze, tj. Zakład Kogene-

racji „Błonie – Pass Strefa Przemysłowa”; w 2011 r.

prowadzone były prace budowlane; zakończenie pro-

jektu planowane jest na 2012 r.,

— kontynuacja budowy stacji redukcyjno-pomia -

rowej I stopnia w miejscowości Klęk/Kiełmina w gmi-

nie Stryków,

— budowa stacji redukcyjno-pomiarowej I stopnia

w miejscowości Kutno,

— rozpoczęcie prac projektowych gazyﬁkacji

gmin Brwinów i Pruszków,

— budowa gazociągu s/c Warszawa, ul. Zdziarska

wzdłuż wschodniej strony Kanału Markowskiego

oraz ul. Wyszkowska i Chudoby wzdłuż północnej

strony Kanału Markowskiego; w 2011 r. wydane zo-

stały warunki techniczne,

— przebudowa sieci gazowej z n/c na s/c w Siedl -

cach os.

Warszawska; inwestycja została zakończona,

— budowa gazociągu s/c wraz z 116 przyłączami

w miejscowości Mostówka; inwestycja została zakoń-

czona,

— budowa gazociągu s/c relacji Radom – Rajec

Poduchowny; inwestycja została zakończona,

— modernizacja gazociągu w\c relacji Piotrków

Trybunalski – rzeka Warta etap I (miasto Piotrków)

o długości ok.15 km; rozpoczęcie prac budowlanych

planowane jest na 2012 r.,

— modernizacja gazociągu w\c relacji Piotrków

4,3 km; inwestycja została zakończona,

— modernizacja gazociągu s/c Warszawa Bemo -

wo, Osiedle Groty: inwestycja została zakończona,

ul. Trakt Lubelski na odcinku Kaczeńca – Dzielnico-

wa; inwestycja została zakończona.

Ponadto spółka wspólnie z PGNiG SA zakończyła

realizację projektu inwestycyjnego przestawiania od-

biorców gazu propan-butan-powietrze na gaz wyso-

kometanowy (E) wytworzony na bazie LNG w miej-

scowości Pisz w województwie warmińsko-mazur-

253

jektowe związane z przestawianiem odbiorców gazu

propan-butan-powietrze na gaz wysokometanowy (E)

w miejscowości Suwałki.

Projekt obejmuje budowę sta-

cji regazyﬁkacjiLNG,gazociągus/codługościok.

21 km wraz z przyłączami oraz stacji redukcyjno-po-

miarowej.

Budowa przewidziana jest na lata 2012–

–2014.

W 2011 r. spółka podpisała umowy o doﬁnanso-

wanie z funduszy unijnych czterech projektów inwe-

stycyjnych:

— „Rozwój gazyﬁkacjinatereniegminPrażmów,

Tarczyn, Góra Kalwaria i Żabia Wola – etap I”; inwe-

stycja obejmuje wybudowanie ok. 100 km gazociągu

s/c i ok. 1400 przyłączy w latach 2011–2014; w 2011 r.

rozpoczęto realizację I etapu projektu, tj. budowę

5,5 km gazociągu i 100 przyłączy, oraz podpisano

umowę na opracowanie dokumentacji projektowej dla

pozostałego zakresu gazociągów,

— „Budowa gazociągu s/c przebiegającego po te -

renach wsi Kiełmina, Józefów, Zelgoszcz dla potrzeb

zasilenia inwestycyjnych obszarów gminy Stryków”;

w 2011 r. zakończono opracowanie dokumentacji pro-

jektowej, prace budowlane planowane są na lata

2012–2013,

— „Przebudowa gazociągu w ulicy Biegańskiego

w Łodzi”,

— „Przebudowa gazociągów w Rawie Mazowiec -

kiej w celu poprawy bezpieczeństwa zasilania odbior-

ców na terenie miasta oraz na obszarze ŁSSE”.

W 2012 r. MSG sp. z o.o. planuje m.in. kontynu-

ację budowy gazociągu s/c relacji Kopytów – Pass

w gminie Błonie, kontynuację budowy stacji gazowej

w miejscowości Klęk/Kiełmina w gminie Stryków,

gazyﬁkacjęmiejscowościnatereniegminPrażmów,

Tarczyn, Góra Kalwaria i Żabia Wola oraz wsi Kieł-

mina, Józefów, Zelgoszcz, a także budowę stacji re-

gazyﬁkacjiLNGwSuwałkach.

W zakresie przyłączenia odbiorców w rejonie Ra-

domia w styczniu br., w ramach aktualizacji projektu

tryczną i paliwa gazowe dla Radomia, MSG sp. z o.o.

informowała Urząd Miejski w Radomiu o aktualnym

stanie sieci dystrybucyjnej oraz przekazała dane do-

tyczące zrealizowanego zapotrzebowania na paliwo

w latach 2009–2011.

W informacji tej stwierdzono

między innymi, że stan techniczny urządzeń oraz

sieci dystrybucyjnej jest prawidłowy i na bieżąco mo-

nitorowany oraz że przyłączanie do sieci jest realizo-

wane w przypadku, gdy są spełnione warunki tech-

niczne i ekonomiczne.

W lutym br., w okresie występowania bardzo ni-

skich temperatur utrzymujących się przez okres kil-

ku dni, w sieci dystrybucyjnej MSG sp. z o.o. odnoto-

wano znaczny wzrost przepływów paliwa gazowego.

Po okresie zimowym przeprowadzono analizy pracy

systemu dystrybucyjnego w celu określenia jego re-

zerw przepustowości.

Symulacje pracy sieci wykona-

no z uwzględnieniem:

— maksymalnych przepływów, które wystąpiły

w lutym br.,

— obciążeń wynikających z zawartych umów o przy -

łączenie, których realizacja nastąpi w latach 2012–

–2015,

— gwarantowanego przez OGP Gaz-System SA

ciśnienia zasilania w punkcie Sękocin na poziomie

2,5 MPa.

Analizy wykazały brak rezerw przepustowości

umożliwiających dalsze przyłączenia odbiorców z po-

wodu braku możliwości podniesienia przez OGP Gaz-

-System SA ciśnienia w punkcie wejścia do sytemu

dystrybucyjnego Sękocin.

Zwiększenie ciśnienia

w punkcie Sękocin pozwoliłoby na poprawę warun-

ków zasilania gazociągu Sękocin — Lubienia i zwięk -

szenie strumienia transportowanego gazu poprzez

wykorzystanie technicznych parametrów gazocią-

gu (gazociąg dostosowany do pracy pod ciśnieniem

6,3 MPa).

Niemożność podniesienia przez OGP Gaz-System

SA ciśnienia w punkcie wejścia Sękocin było okolicz-

nością, na którą Mazowiecka Spółka Gazownictwa

nie miała wpływu i którą należy uznać w tej sytuacji

za brak technicznych warunków przyłączenia, o któ-

rych była mowa w informacji przesłanej do Urzędu

Miasta w Radomiu w sprawie aktualizacji projektu

liwa gazowe.

W tej sytuacji, mając na uwadze zapewnienie bez-

pieczeństwa dostaw do obecnych odbiorców, jak i re-

alizację zawartych umów o przyłączenie, spółka pod-

jęła decyzję, o której mowa powyżej.

W wyniku wcześniej podjętych przez spółkę dzia-

łań mających na celu uruchomienie dostaw paliwa

gazowego do gazociągu Sękocin – Lubienia od strony

południowej w dniu 6 września 2012 r.

Karpacka

Spółka Gazownictwa sp. z o.o. poinformowała o moż-

liwości dostaw paliwa gazowego z kierunku Lubienia

w wysokości 3 tys. m3/h, w terminie od 11 stycznia

2013 r.

Ilości te umożliwiły MSG sp. z o.o. podjęcie

w dniu 7 września 2012 r. decyzji o wznowieniu pro-

cesu wydawania warunków przyłączenia i zawiera-

nia umów o przyłączenie z klientami grupy B pod-

grupy I. Ponadto w dniu 4 września 2012 r.

MSG sp.

z o.o. oraz OGP Gaz-System SA zawarły porozumie-

nie, zgodnie z którym OGP Gaz-System SA wybudu-

je w Sękocinie instalacją sprężającą gaz, która za-

pewni podniesienie ciśnienia zasilania gazociągu

w/c Sękocin – Lubienia.

Zakończenie realizacji I eta-

pu tej inwestycji planowane jest przed sezonem zimo-

wym 2013/2014.

Zawarcie między stronami umowy

na sprężanie gazu, przewidywane jeszcze w 2012 r.,

umożliwi MSG sp. z o.o. wznowienie procesu wyda-

wania warunków przyłączenia i zawierania umów

o przyłączenie z klientami pozostałych grup przyłą-

czeniowych.

Zgodnie z zawartym porozumieniem docelowym

rozwiązaniem planowanym od 2017 r. jest zasilenie

gazociągu Sękocin – Lubienia od strony Kozienic

w wyniku budowy przez OGP Gaz-System SA gazo-

ciągu przesyłowego do Kozienic oraz budowy przez

MSG sp. z o.o. gazociągu wysokiego ciśnienia relacji

Kozienice – Radom.

254

Jak już wcześniej informowano pana posła, w Mi-

nego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu

która pozwoli znacznie skrócić i przyspieszyć proces

inwestycyjny dotyczący rozbudowy sieci gazowych.

Uchwalenie tej ustawy znaczenie przyśpieszyłoby

rozwiązanie problemu zaopatrzenia w gaz regionu

radomskiego.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione informa-

podejmowanych przez PGNiG SA, OGP Gaz-System

w celu zapewnienia dostaw gazu, nie tylko dla regio-

nu radomskiego.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

emerytalnych z kapitału gromadzonego w OFE

(9307)

2012 r., znak: SPS-023-9307/12, dotyczące interpe-

lacji poseł Elżbiety Rafalskiej z dnia 10 września

2012 r. w sprawie pierwszych wypłat świadczeń eme-

rytalnych z kapitału zgromadzonego w OFE uprzej-

1.

Liczba kobiet, którym w latach 2009–2011 oraz

nie ustalił okresowej emerytury kapitałowej z powo-

pkt. 2 ustawy o emeryturach kapitałowych (tj. gdy

suma środków na rachunku członka OFE była niższa

od dwudziestokrotności dodatku pielęgnacyjnego),

według stanu na 9 października 2012 r. wyniosła od-

powiednio, według roku ich urodzenia:

— 1949 r.

– 289,

— 1950 r.

– 552,

— 1951 r.

– 635,

— 1952 r.

– 417.

Razem – 1893.

2.

W czerwcu 2012 r. w województwie lubuskim

1)

43 osoby pobierały okresowe emerytury kapitałowe

wypłacane przez ZUS, a ich przeciętna wypłata

2)

wy-

niosła 68,21 zł.

pada 2008 r. o emeryturach kapitałowych członek

otwartego funduszu emerytalnego nabywa prawo do

okresowej emerytury kapitałowej, jeżeli „suma środ-

ków zgromadzonych na rachunku członka otwartego

funduszu emerytalnego oraz środków zewidencjono-

wanych na subkoncie, ustalona na ostatni dzień mie-

siąca poprzedzającego miesiąc, od którego zostanie

Wysokość środków zgromadzonych na rachun-

kach w OFE jest uzależniona od koniunktury gospo-

darczej i sytuacji na rynku ﬁnansowym.

Wkonse-

kwencji wartość środków na koncie w OFE może

rosnąć, ale może też ulec obniżeniu w poszczególnych

okresach.

Wydzielenie części dotychczasowej składki

emerytalnej przekazywanej do OFE i przekazywanie

jej na odrębne subkonto w ZUS gwarantuje niezm-

niejszenie się środków zgromadzonych na subkoncie,

gdyż zgodnie z art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 13 paź-

nych: „Waloryzację składek zewidencjonowanych na

subkoncie przeprowadza się corocznie, od dnia 1

Dodatkowo wskaźnik waloryzacji składek zgroma-

dzonych na subkoncie „jest równy średniorocznej dy-

namice wartości produktu krajowego brutto w ce-

nach bieżących za okres ostatnich 5 lat poprzedzają-

cych termin waloryzacji” (art. 40c ust. 4).

W związku z powyższym rozdzielenie składki

przekazywanej do OFE nie powinno wpłynąć na

zwiększenie liczby kobiet, których emerytura w ca-

łości będzie wypłacana z FUS z uwzględnieniem

kwot zgromadzonych w OFE i zewidencjonowanych

na subkoncie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

produkcji i miejsc pracy

w polskim przemyśle motoryzacyjnym (9308)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

1)

Przyporządkowanie do województwa według miejsca za-

mieszkania świadczeniobiorcy.

2)

Łącznie z kwotą okresowych emerytur kapitałowych ﬁnan-

sowanych z FUS ze środków zewidencjonowanych na subkoncie.

255

pana posła Zbyszka Zaborowskiego (znak: SPS-023-

-9308/12 z dnia 24 września 2012 r.) w sprawie dzia-

cy w polskim przemyśle motoryzacyjnym, poniżej

przedstawiam wyjaśnienia, które stanowią odpo-

Polska, będąc jednym z kluczowych producentów

samochodów w Europie Środkowej oraz europejskim

zagłębiem produkcji komponentów motoryzacyjnych

i części zamiennych dla wielu światowych marek,

pragnie pozostać krajem, w którym produkowane są

innowacyjne technologie, które mogą dać jakościowy

impuls dla nowych, ekologicznych koncepcji rozwoju

transportu samochodowego.

Zainstalowane moce

produkcyjne pozwoliłyby na utrzymanie produkcji na

poziomie 800–900 tys. samochodów rocznie.

Jednakże sytuacja i perspektywy rozwoju branży

motoryzacyjnej w Polsce są ściśle powiązane przede

wszystkim ze stanem i perspektywami koniunktury

w gospodarce europejskiej i światowej (na rynkach

zagranicznych, głównie europejskich, lokowane jest

aż 98% produkowanych w kraju samochodów).

Przy

dużym stopniu globalizacji przemysłu motoryzacyj-

nego trzeba brać pod uwagę aktualnie liczne uwa-

zacyjnego,

— konieczność zmiany planów produkcyjnych,

— konieczność wprowadzania nowych eko- i ener -

goefektywnych technologii.

Dlatego też przedstawiciele Ministerstwa Gospo-

darki czynnie uczestniczą w działaniach podejmowa-

nych na szczeblu Unii Europejskiej ukierunkowa-

nych na poprawę warunków, w których produkowane

w Europie samochody mogłyby skutecznie konkuro-

wać na rynkach krajów trzecich, jak również na ryn-

ku europejskim, z samochodami importowanymi

spoza Europy.

W tym celu konieczne jest wypracowa-

nie wspólnych rozwiązań w tym sektorze ukierunko-

wanych na ustabilizowanie sytuacji producentów

samochodów w Europie.

Między innymi przedstawiciele Ministerstwa Go-

spodarki czynnie uczestniczyli w pracach Komisji

Europejskiej zakończonych w maju 2010 r. przyję-

ciem „Europejskiej strategii na rzecz eko- i energo-

efektywnych samochodów” oraz w pracach Grupy

Wysokiego Szczebla CARS21, których efektem jest

przyjęty w czerwcu 2012 r.

„Final Report HLG CARS

21”.

Dokumenty te na bazie aktualnej pozycji euro-

pejskiego przemysłu motoryzacyjnego na rynkach

globalnych przedstawiają wizję europejskiego konku-

rencyjnego przemysłu motoryzacyjnego i rozwoju

zrównoważonego transportu w/i po roku 2020 oraz za-

wierają listę rekomendacji politycznych do rozważenia

na szczeblu Unii Europejskiej, na poziomie międzyna-

rodowym i narodowym, wskazujących m.in. na:

— kierunki poprawy biznesowych warunków dzia -

łania sektora na europejskim rynku wewnętrznym,

— niezbędne działania w zakresie poprawy kon -

kurencyjności na rynkach międzynarodowych, głów-

nie szybko rozwijających się państw trzecich, w tym

krajów tzw. BRIC,

— konieczność zintegrowanego i rozważnego po -

dejścia do problematyki redukcji emisji CO

2

,

— potrzebę rozwoju alternatywnych napędów i pa -

liw oraz rozwoju stosownej infrastruktury.

Ministerstwo Gospodarki deklaruje aktywny i kon-

struktywny udział w pracach na różnych forach Unii

Europejskiej nad zagadnieniami ujętymi w „Euro-

pejskiej strategii na rzecz eko- i energoefektywnych

samochodów” oraz w „Final Report HLG CARS 21”,

popierając przede wszystkim działania mające na

celu rozwój rynku motoryzacyjnego oraz poprawę:

— warunków działania przemysłu motoryzacyj -

nego,

— konkurencyjności europejskich samochodów

na rynkach międzynarodowych.

Kwestie dalszego rozwoju polskiego przemysłu

przez prezesa Rady Ministrów Międzyresortowego

mysłu Motoryzacyjnego.

Rozwiązania, nad którymi

motoryzacyjną propozycje dotyczące m.in. wsparcia

wymiany parku samochodowego poprzez zmiany

w systemie podatkowym oraz wprowadzenie systemu

zachęt ﬁnansowychipozaﬁnansowych.

Podjęto analizę kierunków możliwych zmian

w prawie pracy związanych z uelastycznieniem czasu

pracy, które ograniczyłyby społeczne i ekonomiczne

koszty działalności w warunkach utrzymującego się

kryzysu gospodarczego, szczególnie dotkliwego dla

przemysłu motoryzacyjnego.

Aby wyjść naprzeciw oczekiwaniom potencjalnych

inwestorów, Ministerstwo Gospodarki przygotowuje

zmianę „Programu wspierania inwestycji o istotnym

mającą na celu umożliwienie udzielania wsparcia in-

westycjom o wartości minimalnej 850 mln zł i two-

rzącym co najmniej 3500 nowych miejsc pracy, zlo-

kalizowanym także w aglomeracjach o niskiej stopie

bezrobocia.

Polska jest zainteresowana nowymi pro-

jektami inwestycji zagranicznych i podjęciem roz-

mów z nowymi inwestorami zarówno zainteresowa-

nymi inwestycjami typu greenﬁeld,jakrównieżre-

alizacją projektów typu joint venture.

Wiele ﬁrm

postrzega sektor motoryzacyjny w Polsce jako dobre

miejsce do lokalizacji inwestycji, czego dowodem jest,

256

że sektor ten stanowi najliczniejszą grupę obsługiwa-

nych przez Polską Agencję Informacji i Inwestycji

Zagranicznych projektów.

Do połowy sierpnia br.

agencja zakończyła pozytywną decyzją inwestora

12 projektów z branży motoryzacyjnej.

Ponadto Ministerstwo Gospodarki opracowało

przyjęty w czerwcu br. przez ww. międzyresortowy

zespół dokument pt. „Uwarunkowania wdrożenia

zintegrowanego systemu e-mobilności w Polsce”,

obejmujący infrastrukturę ładowania, zasady eksplo-

atacji samochodów elektrycznych oraz uwzględniają-

cy niezbędne i możliwe do szybkiego podjęcia działa-

nia organizacyjne i strukturalne zmierzające do sze-

roko rozumianego upowszechnienia pojazdów elek-

trycznych w Polsce.

Prowadzone są także analizy

celowości podjęcia prac nad roboczo nazwanym „Wie-

loletnim programem strategicznym dot. wykorzysta-

nia CNG i LNG w transporcie”, zakładającym bliską

współpracę producentów pojazdów, Przemysłowego

Instytutu Motoryzacji (PIMOT), Polskiego Górnic-

twa Naftowego i Gazownictwa (PGNiG) oraz zainte-

resowanych resortów transportu, środowiska i go-

spodarki.

Wprowadzenie proponowanych zmian oraz rozwój

infrastruktury umożliwiającej wykorzystywanie al-

ternatywnych, ekologicznych paliw i napędów z pew-

nością przyczyni się do poprawy warunków działania

polskiego przemysłu motoryzacyjnego i tym samym

wzrostu jego konkurencyjności.

Pozwoli także na

zwiększenie jego atrakcyjności dla inwestorów zagra-

nicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

znaku B-36 – zakaz zatrzymywania się i postoju

(9312)

piśmie, nr SPS-023-9312/12, z dnia 24 września 2012 r.

w sprawie stosowania na drogach znaku B-36 – za-

kaz zatrzymywania się przedstawiam następującą

informację.

Kwestie oznakowania dróg regulują następujące

akty prawne:

Znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym,

pisy rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r., natomiast

warunki techniczne oraz zasady umieszczania zna-

ków drogowych reguluje rozporządzenie z dnia 3 lip-

Na podstawie przepisów § 28 wskazanego wyżej

cza zakaz zatrzymania pojazdu i dotyczy tej strony

drogi, po której się znajduje, z wyjątkiem przypadków,

w których unieruchomienie pojazdu nastąpiło ze

Zgodnie z przepisami pkt 3.2.37. załącznika nr 1

do przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 3 lipca

2003 r. znak B-36 – zakaz zatrzymywania się stosu-

chomienie pojazdu może spowodować pogorszenie

ka z odrębnych przepisów.

Znak B-36, jako bardzo

uciążliwy dla kierujących, powinien być umieszczony

jedynie w niezbędnych, uzasadnionych warunkami

wania się powinno dotyczyć tylko godzin największego

natężenia ruchu.

Znak B-36 powinien być stosowany

przede wszystkim w miastach, na ulicach układu pod-

stawowego, prowadzących komunikację zbiorową au-

tobusową lub trolejbusową oraz na wąskich ulicach

dwukierunkowych o dużym natężeniu ruchu.

Należy mieć na względzie, że decyzję o zastosowa-

niu w organizacji ruchu oznakowania drogi (w tym

również oznaczenia znakiem B-36) podejmuje organ

gany te określa art. 10 wskazanej wyżej ustawy Pra-

257

do podmiotu zarządzającego tymi drogami.

Ocena organizacji ruchu pod względem zgodności

z obowiązującymi przepisami (weryﬁkacjazasadno-

ści zastosowania znaku) zgodnie z § 3 ust. 2 rozpo-

jącego nadzór nad zarządzaniem ruchem.

Na podsta-

wie przepisów art. 10 ust. 2 ww. ustawy Prawo o ru-

chu drogowym nadzór nad zarządzaniem ruchem na

blicznych położonych w miastach na prawach powia-

tu i w mieście stołecznym Warszawie oraz wewnętrz-

nych położonych w strefach ruchu lub strefach za-

mieszkania sprawuje wojewoda.

W odpowiedzi na postawione przez pana posła

Krzysztofa Brejzę pytanie uprzejmie wyjaśniam, że

ustawy Prawo o ruchu drogowym w pkt 29 art. 2

deﬁniujezatrzymaniepojazdujakounieruchomienie

pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów

Wszelkie zakazy dotyczące zatrzymywania i po-

stoju pojazdów wynikające zarówno z przepisów

art. 49 przedmiotowej ustawy Prawo o ruchu drogo-

wym, jak i znaków drogowych (B-35 oraz B-36) nie

mają zastosowania do sytuacji wynikających z wa-

runków i przepisów ruchu drogowego.

Dlatego też

kierujący pojazdem jest obowiązany zatrzymać po-

jazd np. na sygnał dawany przez osobę kierującą ru-

chem lub uprawnioną do jego kontroli, bowiem zgod-

nie z art. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym takie

polecenie uchyla wszystkie inne normy prawne.

Po-

dobny charakter ma np. zatrzymanie pojazdu przed

przejściem dla pieszych lub sygnalizatorem, którego

sygnał nie zezwala na wjazd za sygnalizator, w przy-

padku usytuowania ich w obrębie obowiązywania

zakazu.

Mając na względzie powyższe, stwierdzam, że za-

trzymanie pojazdu w miejscu obowiązywania znaku

zakazu (B-36) w celu wskazanym w interpelacji pana

posła nie stanowi unieruchomienia pojazdu wynika-

jącego z warunków lub przepisów ruchu drogowego,

a jest następstwem woli kierującego pojazdem.

Dla-

tego też w mojej ocenie takie zatrzymanie stanowi

naruszenie przepisów określonych w § 28 rozporzą-

dzenia z dnia 31 lipca 2002 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wprowadzenia wymogu wyznaczenia dodatkowego

wego lub jego spowolnienia, uprzejmie przedstawiam

następujące informacje.

Stosowanie dodatkowych pasów ruchu na dwu-

kierunkowych drogach dwupasowych regulują prze-

pisy § 27–29 rozporządzenia ministra transportu i go-

poz. 430).

Zgodnie z § 27 ust. 1 na wzniesieniach

drogi klasy G i dróg wyższych klas, o prędkości pro-

jektowej większej niż 60 km/h, można poszerzyć

jezdnię, w zależności od potrzeb, o dodatkowe pasy

ruchu.

Przepis § 27 ust. 1 odnosi się do wszystkich

dróg klasy G i wyższej, zarówno w terenie zabudowy,

jak i poza tym terenem.

Ponadto zgodnie z § 28 ust. 1

na dwupasowej drodze dwukierunkowej poza tere-

nem zabudowy, o prędkości projektowej większej niż

nie.

Przepis § 28 ust. 1 pozwala zatem na stosowanie,

poza terenem zabudowy, dodatkowych pasów ruchu

na dwujezdniowych drogach dwupasowych, także

poza wzniesieniami.

Stosowanie dodatkowych pasów ruchu jest rów-

nież możliwe zgodnie z przepisami dotyczącymi sto-

sowania znaków i sygnałów drogowych oraz urzą-

dzeń bezpieczeństwa ruchu.

Zgodnie z zapisami w punk-

cie 5.2.13.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia mini-

wzniesieniami dodatkowe pasy ruchu stosuje się na

odcinkach jezdni dwukierunkowych, których na-

wierzchnia pozwala na wyznaczenie trzech pasów

ruchu.

Dodatkowe pasy ruchu poza wzniesieniami

zaleca się stosować naprzemiennie w celu wyznacze-

nia dla obu kierunków ruchu odcinków zapewniają-

258

cych bezpieczne wyprzedzania.

Dla dodatkowych

pasów ruchu stosowanych naprzemiennie na jezd-

niach dwukierunkowych zaleca się stosowanie pasów

długości 800–1000 m.

Ponadto należy również wyjaśnić, iż zarządze-

niem z dnia 22 sierpnia 2005 r. generalnego dyrek-

tora dróg krajowych i autostrad w sprawie zasad pro-

jektowania dodatkowych pasów ruchu na dwupaso-

wych drogach dwukierunkowych została wprowa-

dzona do stosowania „Instrukcja projektowania do-

datkowych pasów ruchu na dwupasowych drogach

dwukierunkowych”.

Instrukcję tę mogą również sto-

sować samorządowi zarządcy dróg oraz jednostki

projektowe.

Instrukcja określa warunki techniczne,

jakim powinny odpowiadać dodatkowe pasy ruchu

– pasy wyprzedzania.

Reasumując, w opinii resortu transportu w obec-

nym stanie prawnym istnieje możliwość budowy dróg

z dodatkowymi pasami ruchu, zaś ewentualnie nało-

żenie obowiązku budowy dodatkowego pasa ruchu

spowolnienia wymaga przeprowadzenia pogłębionej

analizy w tym zakresie.

Proponowany wymóg doty-

czy bowiem dróg publicznych zarządzanych przez

kilku różnych zarządców (GDDKiA, 16 zarządów wo-

jewództw oraz 65 prezydentów miast na prawach po-

wiatu).

Konieczne zatem byłoby skonsultowanie tej

propozycji z zarządcami dróg wojewódzkich oraz pre-

zydentami miast na prawach powiatu z uwagi na

fakt, iż wprowadzenie wymogu budowania dodatko-

wych pasów ruchu spowoduje wzrost kosztów inwe-

stycji drogowych.

Należy również pamiętać, iż w obo-

wiązującym stanie prawnym Ministerstwo Trans-

portu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, dyspo-

nując środkami jedynie na drogi krajowe, zarządzane

strad, nie ma innych możliwości formalnych ﬁnan-

sowania zadań na drogach samorządowych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie przyszłości Zespołu

Zamkowo-Parkowego w Krasiczynie (9315)

terpelację pana Marka Rząsy, posła na Sejm Rzeczy-

pospolitej Polskiej, z dnia 10 września 2012 r., o zna-

ku: SPS-023-9315/12, w sprawie przyszłości Zespołu

muję, co następuje.

Decyzja wojewody podkarpackiego z dnia 23 maja

2012 r. (o znaku: N.VI-7716-16/10) stwierdzająca, że

nieruchomość stanowiąca Zespół Zamkowo-Parkowy

w Krasiczynie nie podlegała działaniu przepisu art. 2

pełnomocnikowi Michała Sapiehy, Agencji Rozwoju

Przemysłu SA oraz Starostwu Powiatowemu w Prze-

myślu.

Stronom przysługiwało odwołanie do mini-

stra rolnictwa i rozwoju wsi, za pośrednictwem wo-

jewody podkarpackiego.

ARP SA nie odwoła się od ww. decyzji, mając na

względzie przeprowadzoną analizą orzecznictwa są-

dowego w tego rodzaju sprawach oraz posiadane eks-

pertyzy prawne.

W ocenie Zarządu ARP SA posiada-

ne ekspertyzy nie wskazywały na istnienie prawnych

argumentów, które pozwoliłyby skutecznie zakwe-

stionować decyzję wojewody podkarpackiego.

Zarząd ARP SA zaznacza, iż przedmiotowa decy-

zja nie wpływa bezpośrednio na prawa ARP SA do

omawianej nieruchomości.

ARP SA nadal pozostaje

użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem

posadowionych na nim budynków.

kosztów poniesionych w okresie powojennym na re-

nowację zamku i parku w Krasiczynie uprzejmie in-

formuję, iż Ministerstwu Skarbu Państwa znane są

jedynie nakłady poniesione na przedmiotową nieru-

chomość przez Agencję Rozwoju Przemysłu SA.

Z posiadanych przez ARP SA danych wynika, iż

w okresie od wniesienia nieruchomości aportem na

podwyższenie kapitału zakładowego ARP SA (w związ-

ku z likwidacją w celu prywatyzacji FSO w Warsza-

wie w 1996 r.) agencja wydatkowała na renowację

zamku i parku w Krasiczynie następujące kwoty

(dane na koniec czerwca 2012 r.):

a) inwestycje – 16 549 131,60 zł,

b) środki trwałe – 1 480 884,56 zł,

c) razem – 18 030 016,16 zł.

Ponadto odnosząc się do pytania, czy nastąpi

przekazanie zespołu dawnym właścicielom, uprzej-

mie informuję, iż niezależnie od ww. decyzji wojewo-

dy podkarpackiego ARP SA jest ujawnionym w księ-

dze wieczystej użytkownikiem wieczystym nierucho-

mości stanowiącej Zespół Zamkowo-Parkowy w Kra-

siczynie i właścicielem posadowionych na gruncie

budynków i budowli.

W obecnej sytuacji nie można

wykluczyć złożenia przez następcę prawnego byłego

właściciela wniosku o wpis w dziale II księgi wieczy-

stej w miejsce Skarbu Państwa jako właściciela nie-

ruchomości.

W ocenie ARP SA, zgodnie z utrwalonym orzecz-

nictwem i poglądami doktryny, jedyną drogą do sko-

rygowania stanu prawnego ujawnionego w księdze

wieczystej i obalenia domniemania, że prawo jawne

stym stanem prawnym, jest droga postępowania pro-

259

składu siedmiu sędziów SN z dnia 18 maja 2010 III

CZP 134/09 i stanowisko zawarte w uzasadnieniu).

Podobnie Sąd Najwyższy wypowiedział się w kwestii

wpisu użytkownika wieczystego, przyjmując, że:

„Domniemanie zgodności prawa użytkowania wie-

czystego z rzeczywistym stanem prawnym może być

obalone wyłącznie w procesie o uzgodnienie treści

ca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece” (uchwa-

ła SN z dnia 13 stycznia 2011 r.

III CZP 123/10).

Jest

to szczególnie istotne wobec faktu nabycia przez ARP

SA prawa użytkowania wieczystego w dobrej wierze,

tj. w wyniku wniesienia przez Skarb Państwa apor-

tem na podwyższenie kapitału zakładowego.

Zgodnie

ze stanowiskiem zajętym w uchwale siedmiu sędziów

SN (z dnia 15 lutego 2011 r.

III CZP 90/10) rękojmia

wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni nabywcę

nostki samorządu terytorialnego jako właściciela nie-

ruchomości.

Powyższe oznacza, że ARP SA nadal jest

użytkownikiem wieczystym i właścicielem budynków,

zgodnie ze stanem wpisów do księgi wieczystej.

etapie warunków ewentualnego przyszłego i niepew-

nego przekazania Zespołu Zamkowo-Parkowego

w Krasiczynie wskazanym w decyzji wojewody pod-

karpackiego spadkobiercom przedwojennych właści-

cieli majątku jest zdecydowanie przedwczesne.

Po-

dobnie za przedwczesną i trudną do przewidzenia

należy uznać możliwość określenia, czy i na jakich

zasadach Zespół Zamkowo-Parkowy w Krasiczynie

pozostanie ogólnodostępny po ewentualnym jego

przekazaniu dawnym właścicielom.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

w pociągach na terenie Polski (9318)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-9318/12, z dnia 24 września 2012 r.

kowskiego w sprawie sprzedaży obwoźnej w pocią-

gach na terenie Polski, na podstawie informacji

śniam, że umowy o świadczenie usług gastronomicz-

nych w pociągach w formie sprzedaży obwoźnej w po-

ciągach spółki InterCity zobowiązują wykonawców

tych usług do przestrzegania obowiązujących aktu-

alnie warunków i zasad sprzedaży obwoźnej określo-

nych w stosownych przepisach.

Pracownik w trakcie prowadzenia sprzedaży ob-

woźnej powinien posiadać m.in. książeczkę zdrowia

z aktualnymi badaniami oraz inne dokumenty wy-

magane przepisami sanitarno-epidemiologicznymi.

Pracownik powinien również przestrzegać przepisów

wydawanych przez inne instytucje stosownie do pro-

wadzonej działalności gospodarczej.

Powyższe umo-

wy zobowiązują też pracownika świadczącego usługi

do umieszczenia w widocznym miejscu identyﬁkato-

ra służbowego, którego wzór określa umowa.

Podstawowym organem kontrolnym w spółce In-

terCity, w tym kontroli jakości świadczenia usług

handlu obwoźnego w pociągach, jest biuro audytu

i kontroli.

Do wykonywania tej kontroli upoważnieni

są również inni pracownicy spółki, pracownicy dru-

żyn konduktorskich oraz funkcjonariusze Służby

Ochrony Kolei.

Stwierdzone podczas kontroli niepra-

widłowości są na bieżąco przekazywane wykonaw-

com celem przedłożenia wyjaśnień, a w przypadku

stwierdzenia poważnych uchybień leżących po stro-

nie wykonawcy spółka InterCity rozwiązuje umowę

z tym wykonawcą.

Z informacji prezesa PKP InterCity SA nie wyni-

ka, że ten rodzaj usług jest objęty w sposób szczegól-

ny kontrolą ze strony wojewódzkich stacji sanitarno-

-epidemiologicznych.

Służby sanitarno-epidemiolo-

giczne mogą sprawdzać jakość tych usług w ramach

planowanych działań kontrolnych.

Ponadto z informacji prezesa PKP InterCity SA

wynika, że wybór ﬁrmyświadczącejusługigastrono-

miczne w pociągach w formie sprzedaży obwoźnej

następuje w oparciu o przepisy regulaminu udziela-

nia zamówień publicznych obowiązującym w spółce

InterCity.

Spółka nie stosuje przy tym przepisów

iż są to usługi przychodowe o wartości mniejszej od

wymaganych progów na zastosowanie przepisów

ustawowych.

słowi Jackowi Kwiatkowskiemu za zainteresowanie

tematyką transportu kolejowego.

Z poważaniem

260

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(9319)

zasiedzenia służebności przesyłu, przekazaną przy

piśmie wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej pana Marka Kuchcińskiego z dnia 24 września

2012 r. (znak: SPS-23-9319/12), uprzejmie przedsta-

wiam informacje w tym zakresie.

nabycie przez zasiedzenie następuje wówczas, gdy

posiadacz niebędący właścicielem nieruchomości po-

siada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu

nie w złej wierze.

W takim wypadku posiadacz naby-

wa własność nieruchomości po upływie trzydziestu

lat.

Zasiedzenie jest instytucją prawa cywilnego zna-

ną już w prawie rzymskim, skąd została inkorporo-

wana do europejskich systemów prawa.

Pełni ona

funkcję usuwania niezgodności pomiędzy długotrwa-

łym stanem faktycznym nieuprawnionego i samoist-

nego posiadania a stanem prawnym, porządkując

jednocześnie sytuację prawną.

Jak wskazał Trybunał

(sygn. akt SK 61/03): zasiedzenie nieruchomości pro-

wadzi do nabycia jej własności na skutek długotrwa-

łego i nieprzerwanego wykonywania uprawnień wła-

ścicielskich przez samoistnego posiadacza nierucho-

mości niebędącego w sensie prawnym jej właścicie-

lem.

Jednocześnie instytucja ta winna stymulować:

właścicieli (i inne podmioty praw rzeczowych) do wy-

konywania ich uprawnień wobec rzeczy, a zarazem

przeciwdziałać (zapobiegać) długotrwałym poniecha-

niem realizacji uprawnień właścicielskich lub po-

chodnych.

W myśl przepisu art. 305

5

Kodeksu cywilnego do

służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepi-

sy o służebnościach gruntowych, zatem zgodnie

z art. 292 Kodeksu cywilnego może ona zostać naby-

bycie praw w drodze zasiedzenia zostaje stwierdzone

prawomocnym orzeczeniem sądu.

Należy przy tym

zwrócić uwagę, że orzeczenie to ma charakter jedynie

deklaratoryjny.

Na podstawie przepisu art. 175 Kodeksu cywilne-

go do instytucji zasiedzenia stosuje się odpowiednio

przepisy o przedawnieniu roszczeń.

Stąd zgodnie

z przepisem art. 123 Kodeksu cywilnego bieg zasie-

dzenia przerywa się przez każdą czynność właścicie-

la nieruchomości przeciwko posiadaczowi przed są-

dem lub innym organem powołanym do rozpoznawa-

nia spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodza-

ju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą

miast bierność właściciela w wykonywaniu upraw-

nień właścicielskich umożliwia posiadaczowi nabycie

prawa w drodze zasiedzenia.

Oznaczanie daty, od której rozpoczyna się bieg

zasiedzenia służebności przesyłu, jest zagadnieniem

należącym do sfery procesowej.

Data ta jest ustalana

każdorazowo przez sąd w indywidualnym postępo-

waniu.

Niemniej ogólne zasady ustalania daty, od

której rozpoczyna się bieg zasiedzenia, były przed-

miotem rozpoznania Sądu Najwyższego.

W uzasad-

nieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV

CSK 291/09) Sąd Najwyższy wskazał, że: w okresie

go (…), znoszącej zasadę tzw. jednolitej własności

stwowe osoby prawne (w tym przedsiębiorstwa pań-

stwowe) wykonywały uprawnienia związane z wła-

snością nieruchomości wprawdzie we własnym imie-

niu, ale na rzecz Skarbu Państwa jako jedynego dys-

ponenta własności państwowej.

Dlatego też skutki

tym okresie przez przedsiębiorstwo państwowe nie-

ruchomości mogły powstać tylko na rzecz Skarbu

Konsekwencją tamtego stanu prawnego jest stano-

wisko (…), że przedsiębiorstwa państwowego nie

można uznać w okresie do 1 lutego 1989 r. za samo-

istnego posiadacza nieruchomości w zakresie odpo-

wiadającym treści służebności gruntowej.

Oznacza

żebności przez zasiedzenie przez następcę prawnego

Kwestia zgodności zasiedzenia z ustawą zasadni-

czą była przedmiotem rozpoznania przez Trybunał

Konstytucyjny, który w powołanym na wstępie wy-

roku nie stwierdził naruszenia Konstytucji RP przez

przepisy regulujące instytucję zasiedzenia.

Również

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się niezgodności prze-

pisów o zasiedzeniu z wzorcem zawartym w przepisie

art. 64 Konstytucji RP.

Chciałbym podkreślić, że przepisy kodeksowe do-

puszczają ustanowienie służebności przesyłu w dro-

dze umowy zawartej pomiędzy właścicielem nieru-

chomości a przedsiębiorcą, który zamierza wybudo-

wać lub którego własność stanowią urządzenia słu-

żące do doprowadzania lub odprowadzania płynów,

pary, gazu, energii elektrycznej.

W razie odmowy za-

warcia umowy (sporu) prawo to może zostać ustano-

wione w drodze orzeczenia sądu wydanego na wnio-

sek zainteresowanego podmiotu.

Ustanowienie słu-

261

żebności przesyłu następuje w tym wypadku za wy-

nagrodzeniem.

Reasumując, należy stwierdzić, że obowiązujący

system prawa stwarza szereg możliwości ochrony in-

teresów właścicieli nieruchomości, na których wybu-

dowano urządzenia przesyłowe.

Mają oni bowiem

zapewnioną w przepisach Kodeksu cywilnego możli-

wość uregulowania stanu prawnego poprzez zawarcie

umowy z przedsiębiorcami, o których mowa w przepisie

art. 305

1

Kodeksu cywilnego lub na drodze sądowej.

Mogą oni także skutecznie przeciwdziałać nieko-

rzystnym skutkom prawnym wynikającym z zasie-

dzenia poprzez aktywne wykonywanie swoich upraw-

nień właścicielskich.

Ponadto Kodeks cywilny prze-

widuje w przepisie art. 229 roszczenie właściciela

przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodze-

prawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy.

Jednocześnie chciałbym zwrócić uwagę, że w Sej-

mie trwają obecnie prace nad rządowym projektem

mowy nr 74).

Projekt zakłada znowelizowanie prze-

pisów regulujących służebność przesyłu w związku

z wynikającą z praktyki koniecznością doprecyzowa-

nia zawartych w nich sformułowań.

W projekcie

wprowadza się m.in. propozycje kryteriów, jakimi

kierować się będą sądy, ustalając wynagrodzenie

z tytułu ustanowienia służebności przesyłu.

Ponadto

proponowana regulacja w sposób szczególny rozwią-

zuje kwestię zasiedzenia służebności przesyłu.

Prze-

pis art. 3 projektu ustawy stanowi, że do zasiedzenia

su cywilnego, zyska dodatkowy czas na wystąpienie

czeniem o ustanowienie służebności przesyłu za wy-

nagrodzeniem.

Do reprezentowania stanowiska rządu w toku

ważniony jest minister sprawiedliwości.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam na-

dzieję, że pozwolą one na wyjaśnienie kwestii przed-

stawionych przez panów posłów w interpelacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w sprawie przekazania do dyspozycji

konsulatów środków na rzecz Polonii i Polaków

za granicą przeznaczonych na wspomaganie

mediów polonijnych (9321)

wie przekazania do dyspozycji konsulatów środków

formuję.

Konsulaty od lat otrzymują fundusze, potocznie

zwane polonijnymi, na realizację zadań placówek

Są one podzielone między cztery sfery działań:

— szkolnictwo polskie za granicą,

— opieka nad miejscami pamięci narodowej,

— kultura, sztuka i pozostała działalność.

W bieżącym roku placówki doﬁnansowałymedia

polonijne kwotą 832 860,61 PLN.

W odniesieniu do

szczegółowych pytań pana posła przedstawiona po-

niżej tabela przedstawia wysokość środków przyzna-

nych poszczególnym mediom.

MEDIA

Placówka Nazwa projektu

Przyznana

kwota

Ałmaty

Magazyn kulturalny o życiu

Polonii na południu

Kazachstanu

3500,00 EUR

Astana

Wsparcie działalności

polonijnego kwartalnika

„Głos Polski”

1800,00 EUR

Berlin Kronika polonijna 5300,00 EUR

Bruksela

Doﬁnansowaniegazet

polonijnych

1500,00 EUR

Brześć

Wydawanie gazetki

„Harcerz Brześcia”

300,00 EUR

Budapeszt

Wsparcie dla mediów

polonijnych

450,00 EUR

Budapeszt „Głos Polonii” 1000,00 EUR

Budapeszt „Polonia Węgierska” 2500,00 EUR

Buenos Aires

Projekt i uruchomienie strony

internetowej dotyczącej historii

polskich migrantów w Chaco

500,00 EUR

Bukareszt

DoﬁnansowaniepismaZwiązku

Polaków w Rumunii dla dzieci

i młodzieży „Mały Polonus”

639,00 EUR

262

Charków

Doﬁnansowaniedruku,papieru

i przygotowania materiałów do

druku polskiego suplementu do

ukraińskiego dziennika „Zorza

Południa”, zakup sprzętu

fotograﬁcznegodlazespołu

redakcyjnego

5000,00 EUR

Charków

Doﬁnansowaniedruku

i zakupu papieru,

przygotowanie materiałów do

druku miesięcznika „Polonia

Charkowa”, koszty redakcyjne

6500,00 EUR

Charków

Doﬁnansowaniedruku

i zakupu papieru,

Donbasu”, koszty redakcyjne

6500,00 EUR

Charków

Doﬁnansowanieemisji

i przygotowanie materiałów do

emisji audycji „Polska Fala

Donbasu”, koszty redakcyjne

7500,00 EUR

Charków

Doﬁnansowanieemisji

emisji programu TV „Polacy

Donbasu”, koszty redakcyjne

4500,00 EUR

Charków

Doﬁnansowanieaudycji

„Polskie Radio Mariupola”

300,00 EUR

Charków

Doﬁnansowaniewydania

dwumiesięcznika polonijnego

„Źródło”

2000,00 EUR

Charków

Doﬁnansowanieutrzymania

strony internetowej

800,00 EUR

Charków

Doﬁnansowanieutrzymania

strony internetowej

500,00 EUR

Charków

Doﬁnansowaniewydania

„Wieści Polonijnych”

1300,00 EUR

Hamburg

Strona internetowa polonijnego

zespołu folklorystycznego

„Polonia” w Hanowerze

1000,00 EUR

Kaliningrad

Finasowanie miesięcznika

polonijnego „Głos znad

Pregoły”

4500,00 EUR

Kijów „Dziennik Kijowski”

12 000,00

EUR

Kijów „Dziennik Kijowski” 5000,00 EUR

Kijów Miesięcznik „Krynica” 6000,00 EUR

Kiszyniów

Wydanie miesięcznika

„Jutrzenka”

4000,00 EUR

Lwów „Kurier Stanisławowski” 600,00 EUR

Lwów Miesięcznik „Nasze Drogi” 1200,00 EUR

Lwów Kwartalnik „Wolni z Wolnymi” 6000,00 EUR

Lwów

Katolicki program radiowy

„Radio Lwów”

5500,00 EUR

Lwów Gazeta Polska „Bukowiny” 3200,00 EUR

Lwów

Dodatek „Polak Mały” do

„Kuriera Galicyjskiego”

6500,00 EUR

Lwów

„TV POLwowsku” – telewizja

internetowa i sekretariat

medialny

2700,00 EUR

Lwów Lwowskie spotkania 8000,00 EUR

Łuck „Monitor Wołyński”

14 000,00

EUR

Łuck „Wołanie z Wołynia” 7000,00 EUR

Łuck

Wkładka polsko-ukraińska

w „Gazecie Wołyńskiej”

3000,00 EUR

Łuck

Program radiowy „Weekend

z Polską”

14 000,00

EUR

Paryż Portal internetowy „iFrancja” 1000,00 EUR

Pretoria Rozwój prasy polonijnej 3251,82 EUR

Ryga

Audycja telewizyjna „Akcenty

Polskie”

5000,00 EUR

Rzym

Biuletyn Informacyjny

„Polonia Włoska”

2000,00 EUR

Wilno

Doﬁnansowaniewydatków

na papier i poligraﬁę

miesięcznika „Magazyn

Wileński” w ramach programu

„Media polskie na Wschodzie”

– prasa

12 000,00

EUR

Wilno

Tygodnik Związku Polaków

na Litwie „Nasza Gazeta”

5000,00 EUR

Winnica

Studencki Klub Polski

w Żytomierzu – strona

internetowa

250,00 EUR

Winnica Polskie Radio „Berdyczów” 4500,00 EUR

Winnica

Żytomierski Związek Polaków

– strona internetowa

250,00 EUR

Winnica „Tęcza Żytomierszczyzny” 3300,00 EUR

Winnica

Audycja telewizyjna

„Uczymy się polskiego”

3000,00 EUR

Winnica

Audycja telewizyjna „Polacy

Żytomierszczyzny”

5000,00 EUR

Winnica Portal WIZYT.NET 2000,00 EUR

Odpowiadając na pytanie w sprawie akcji letniej,

uprzejmie informuję, że w bieżącym roku na tę działal-

ność przeznaczono 2 373 180,04 PLN.

Objęła ona 3322

dzieci pochodzenia polskiego – były to wyjazdy do Pol-

ski realizowane m.in. poprzez Caritas, samorządy i or-

ganizacje pozarządowe.

Dotychczas poprzez konsulaty

zostało sﬁnansowanych1840projektówzfunduszypo-

lonijnych na ogólną kwotę 22 443 000 PLN.

Odnośnie do pytania dotyczącego „konsultacyj-

nych rad polonijnych” pragnę zaznaczyć, że jest to

termin roboczy.

Może on lokalnie przybierać inną

nazwę ze względu na fakt, że sformułowanie „polo-

nijna rada konsultacyjna” zostałoby źle przyjęte

przez miejscowe władze i mogłoby skutkować re-

strykcjami wobec polonijnych członków rady.

Celem

powołania rad, zwłaszcza przez placówki, w których

istotną część zadań, jest nadanie nowego impulsu

relacji z rodakami za granicą przez stworzenie nowo-

czesnej platformy porozumiewania się.

Na tym forum

placówki będą uzyskiwać opinie dotyczące:

— założeń polskiej polityki zagranicznej z uwy -

pukleniem tych zagadnień, które należy wspierać

działaniami dyplomacji publicznej,

— założeń polityki RP w odniesieniu do współpra -

cy z Polonią i Polakami za granicą,

— możliwości i skali zaangażowania Polonii i Po -

laków za granicą w działania służące realizacji celów

polskiej polityki zagranicznej,

— inicjatyw Polonii i Polaków za granicą służą -

cych promocji wizerunku Polski i sprawom ważnym

dla Polski i Polaków.

Placówki będą również informować rady o:

— sytuacji gospodarczej Polski, jej postępie cywi -

lizacyjnym i kulturowym,

— wyzwaniach, przed którymi staje placówka.

263

Rady w żaden sposób nie mogą naruszać autono-

mii organizacji polonijnych zrzeszających przede

wszystkim osoby będące obywatelami danego pań-

stwa, których interesy nie zawsze muszą być zgodne

z interesami Polski.

Pamiętając, że najważniejszym

atutem naszych rodaków, sojuszników Polski, jest

wiarygodność wobec społeczeństw i władz państw ich

zamieszkania, przyjęto zasadę, że rada nie może być

forum zrzeszającym prezesów organizacji polonij-

nych, lecz wybitnych ekspertów o uznanym wśród

Polonii autorytecie.

W ten sposób podkreślona zosta-

je nienaruszalna zasada nieingerencji Polski w formy

i struktury funkcjonowania organizacji naszych ro-

daków za granicą.

Pragnę zapewnić, że Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych traktuje funkcjonowanie polskich mediów,

zwłaszcza na Wschodzie, jako jeden z ważnych obsza-

rów współpracy z Polakami za granicą.

W roku 2012

środki przeznaczone na wspieranie mediów polskich

na Wschodzie uzyskały w konkursie te same polskie

natu.

To właśnie one decydowały, które media i w ja-

kim zakresie wesprą.

Po otrzymaniu informacji o me-

diach pozbawionych wsparcia MSZ udzieliło im po-

mocy przez placówki dyplomatyczne i konsularne.

Niezależnie od tego debata na temat ﬁnansowania

gu i oddziaływania.

Media zostaną poddane analizie

niezależnej instytucji medioznawczej, która ma od-

powiedzieć na pytanie, jakie działania powinny zo-

stać podjęte, aby mogły one pełnić rolę opiniotwórczą

na obszarach, na których działają.

Taką rolę dekla-

rują, ale obecnie jej nie wypełniają.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

w sprawie problemów z funkcjonowaniem

systemu e-konsulat na Białorusi i na Ukrainie

(9322)

wie problemów z funkcjonowaniem systemu e-kon-

sulat na Białorusi i Ukrainie poniżej przedstawiam

prawidłowego zabezpieczenia systemu internetowego

e-konsulat na Białorusi i Ukrainie?

System e-konsulat jest zabezpieczony prawidłowo,

zgodnie z zaleceniami Rządowego Zespołu Reagowa-

nia na Incydenty Komputerowe CERT.GOV.PL

(ABW), a jego działanie monitorowane, co pozwala

na bieżąco reagować na występujące zagrożenia i wpro-

wadzać zmiany zarówno w obszarze aplikacyjnym,

jak i sprzętowym.

2.

Kiedy ten system zacznie funkcjonować prawi-

dłowo i nie będzie możliwości wpisywania ﬁkcyjnych

nazwisk, które sztucznie powiększają kolejkę osób

zapisanych na wizytę w konsulacie?

System e-konsulat funkcjonuje prawidłowo.

Sto-

sowane są składniowe mechanizmy walidacji wpro-

wadzonych danych, jednak nie istnieje metoda cał-

kowitego zabezpieczenia się przed wprowadzeniem

ﬁkcyjnychdanych.

Wynikatozsamejistotyfunkcjo-

nowania systemu zdalnej rejestracji wniosków wizo-

wych oraz braku dostępu do narodowych baz refe-

rencyjnych (np. odpowiedników systemu PESEL).

3.

Czy i jakie działania podejmuje MSZ w celu

uniemożliwienia fałszywego pośredniczenia w uzy-

skiwaniu polskich wiz?

W trosce o jasne i przejrzyste zasady uzyskiwania

wiz oraz usprawnienie procesu wydawania wiz w pol-

skich urzędach konsularnych podjęto lub zostaną

podjęte następujące działania:

1) poprawa organizacji działalności punktów przyj-

mowania wniosków wizowych (PPWW) poprzez:

a) przejście do systemu rejestracji terminu wizyty

za pośrednictwem call center jako dominującego;

możliwość składania wniosków z kolejki lub poprzez

rejestrację internetową byłaby utrzymana tylko jako

pomocnicza (jeżeli limity z call center w danym dniu

nie byłyby wykorzystane),

b) wprowadzenie w PPWW systemu monitoringu

za pośrednictwem kamer przemysłowych pozwalają-

cego rejestrować organizację ich pracy,

c) uzyskanie zdalnego dostępu do systemu reje-

stracji na wizytę w PPWW,

d) wypracowanie z kierownictwem PPWW mode-

lu przyjmowania wniosków w sytuacjach pilnych i do-

kumentowania podjętych w takich przypadkach de-

cyzji;

2) walkę z nielegalnymi pośrednikami wizowymi:

a) utworzenie w PPWW oddzielnych stanowisk ds.

pomocy w wypełnianiu wniosków wizowych (ten ro-

dzaj usług cieszy się największą popularnością u nie-

legalnych pośredników, a wypełnienie wniosku staje

się asumptem do oferowania dodatkowych „usług”

za stosowną większą opłatą),

b) ponowienie i wzmożenie kampanii medialnej

mającej wykazać klientom brak zasadności korzysta-

nia z usług nielegalnych pośredników wizowych,

c) rozważenie możliwości skorzystania ze współ-

pracy z instytucjami i służbami ukraińskimi w celu

264

blokowania działalności najbardziej agresywnych po-

średników, co zostanie poruszone w trakcie dwu-

stronnych rozmów na poziomie DK jeszcze w paź-

dzierniku br.

4.

Czy na skutek tego, że MSZ nie radzi sobie z za-

bezpieczeniem prawidłowego funkcjonowania syste-

mu e-konsulat, będzie on wycofany z Ukrainy?

Jeśli

tak, to kiedy to nastąpi i na jak długo?

System e-konsulat na Ukrainie funkcjonuje pra-

widłowo i nie ma przesłanek ku temu, aby został wy-

cofany.

5.

Czy prawdą jest, że w dobie coraz większego

rozwoju Internetu MSZ chce zrezygnować z systemu

e-konsulat na Ukrainie i zastąpić go przez starsze,

bardziej kosztowne, a jednocześnie znacznie prostsze

do zablokowania rozwiązanie call center?

MSZ nigdy nie zamierzał i nie zamierza rezygno-

wać z systemu e-konsulat.

Rozważane jest jednak

zastosowane call center jako instrumentu służącego

jedynie do wyboru terminu wizyty w urzędzie kon-

sularnym.

Stwierdzenie, że wykorzystanie call cen-

ter jest rozwiązaniem starszym i łatwiejszym do za-

blokowania, jest w ocenie MSZ nieuzasadnione.

Sko-

rzystanie z tej usługi wymaga bowiem przeprowa-

dzenia rozmowy z pracownikiem call center, a więc

osobistego zaangażowania osób, którym zależy na

tworzeniu sztucznej kolejki.

W przypadku zapisów

z wykorzystaniem Internetu można za pomocą skryp-

tów skutecznie zablokować łącze internetowe obsłu-

gujące e-konsulat.

Z takiego też powodu zostały

utworzone oddzielne serwery i subdomena by.e-kon-

sulat.gov.pl dla Białorusi, gdzie podjęto z nami otwar-

tą walkę, udostępniając bezpłatnie skrypty, które

każdy mógł uruchamiać na własnym komputerze.

Oznaczało to w praktyce atak typu DDoS i całkowitą

niedostępność usługi.

6.

Jakie działania zamierza wprowadzić MSZ

W ramach rozbudowy w najbliższym czasie zosta-

nie wdrożone rozdzielenie funkcjonalności zapisu na

wizytę na dwa niezależne serwery.

W praktyce ozna-

cza to, że po uzyskaniu terminu wizyty wnioskujący

zostanie przekierowany na inny serwer, którego pra-

ca nie będzie zakłócana między innymi przez pracę

skryptów.

Innymi rozwiązaniami będącymi w opra-

cowaniu są:

1) wykorzystanie call center służące jedynie do

wybory terminu wizyty,

2) dwuetapowa rejestracja w systemie e-konsu-

lat.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

terpelację z dnia 14 września 2012 r. pani poseł Anny

Grodzkiej przesłaną w załączeniu do pisma z dnia

24 września 2012 r., nr SPS-023-9323/12, w sprawie

mie informuję, co następuje.

1.

W stosunkach polsko-niemieckich obowiązuje

rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia

wania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeń-

ści rodzicielskiej, tzw. rozporządzenie Bruksela II bis

(Dz. Urz.

UE z 2009 r.

L 347/32).

Rozporządzenie określa w stosunkach pomiędzy

państwami członkowskimi Unii Europejskiej z wy-

jątkiem Danii właściwość (jurysdykcję) sądów, a tak-

że zasady uznawania i wykonywania orzeczeń m.in.

w sprawach dotyczących przyznawania, wykonywa-

nia, ograniczania lub pozbawiania władzy rodziciel-

skiej, kontaktów z dzieckiem oraz w sprawach bez-

prawnego uprowadzenia lub zatrzymania dziecka.

porządzenia Bruksela II bis właściwe w tych spra-

wach są sądy tego państwa, w którym dziecko ma

miejsce zwykłego pobytu w czasie, w którym wszczę-

to postępowanie.

Zgodnie z przyjętym orzecznictwem

miejsce takie znajduje się w tym państwie, w którym

dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem

społecznym i rodzinnym.

Ponadto w stosunkach polsko-niemieckich w spra-

wach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej

– w odniesieniu do ustalenia prawa właściwego do

rozstrzygnięcia sprawy – znajdują zastosowanie prze-

nywaniu, i współpracy w zakresie odpowiedzialności

z 2010 r.

Nr 117, poz. 1158).

Konwencja jako prawo właściwe w sprawach do-

tyczących odpowiedzialności rodzicielskiej przewidu-

je właściwość prawa państwa, w którym dziecko ma

W świetle powyższych regulacji, dopóki dziecko

nie ma zwykłego pobytu w Polsce, kwestie władzy

rodzicielskiej podlegają jurysdykcji sądów niemiec-

kich, a prawem właściwym do rozstrzygnięcia spraw

z tego zakresu jest prawo niemieckie.

265

2.

Ministerstwo Sprawiedliwości wykonuje zada-

nia tzw. organu centralnego, wyznaczonego zgodnie

z art. 6 i 7 konwencji haskiej dotyczącej cywilnych

i 529, sprost. błędu Dz. U. z 1999 r., Nr 93, poz. 1085)

oraz art. 53–56 rozporządzenia Bruksela II bis.

Wyznaczone przez poszczególne państwa organy

centralne współpracują w sprawach o charakterze

transgranicznym, tzn. w wypadkach, gdy rodzice

(prawni opiekunowie) i dzieci zamieszkują w różnych

państwach i zachodzi potrzeba ułatwienia wszczęcia

lub prowadzenia postępowania sądowego, uzyskania

informacji niezbędnych do wydania orzeczenia lub

jego wykonania, ułatwienia współpracy między są-

dami, umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczej

lub rodzinie zastępczej w innym państwie członkow-

skim itp.

W ramach realizowanych zadań Ministerstwo

Sprawiedliwości udziela pomocy rodzicom (opieku-

nom prawnym) dochodzącym powrotu dziecka lub

wykonywania kontaktów z dziećmi.

Pomoc ta jest

udzielana zarówno w wypadku, gdy wnioski o naka-

zanie powrotu dziecka lub wykonywanie kontaktów

są kierowane do organów innych państw, jak i w wy-

padku, gdy wnioski takie są kierowane z zagranicy

do sądów polskich.

Powyższe przepisy nie powierzają Ministerstwu

Sprawiedliwości możliwości wpływania na działania

niezależnych organów innych państw (w tym przy-

padku Niemiec) ani na treść podejmowanych przez

te organy decyzji w indywidualnych sprawach.

Decy-

zje te mogą być przedmiotem zaskarżenia do wyższej

instancji, o ile przewidują to właściwe przepisy.

3.

Zadania z zakresu ochrony praw i interesów

obywateli polskich mieszkających za granicą są po-

wierzone polskim służbom konsularnym.

W szczególności stosownie do art. 12 ustawy z dnia

przyjmującego, konsul z urzędu podejmuje przed są-

dami lub innymi władzami tego państwa czynności

polskich, jeżeli z powodu nieobecności lub innej waż-

pełnomocników.

Ponadto za zgodą ministra spraw

zagranicznych i na podstawie udzielonego pełnomoc-

nictwa może zastępować lub zapewniać zastępstwo

resów reprezentowanych osób.

Kompetencje polskich służb konsularnych zwią-

zane z ochroną interesów małoletnich obywateli pol-

skich oraz reprezentacją lub zapewnieniem reprezen-

tacji obywateli polskich przed sądami i innymi orga-

nami niemieckimi przewiduje także art. 5 lit. h oraz

i konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych

sunkach polsko-niemieckich.

Zgodnie z tymi przepisami funkcje konsularne

polegają m.in. na ochronie, w granicach ustalonych

interesów małoletnich i innych osób nieposiadających

państwa wysyłającego, w szczególności gdy zachodzi

oraz z zastrzeżeniem przestrzegania praktyki i pro-

cedury obowiązujących w państwie przyjmującym

– zastępowaniu lub zapewnianiu odpowiedniego za-

stępstwa obywateli państwa wysyłającego przed są-

dami lub innymi władzami państwa przyjmującego

w celu uzyskiwania zgodnie z ustawami i innymi

powiednim czasie obrony swych praw i interesów.

Natomiast omawiane kwestie nie wchodzą w za-

kres zadań Ministerstwa Sprawiedliwości określo-

nych w § 1 zarządzenia nr 14 prezesa Rady Mini-

zgodnie z którym Ministerstwo Sprawiedliwości za-

pewnia obsługę ministra sprawiedliwości właściwego

na podstawie rozporządzenia prezesa Rady Mini-

(Dz. U. Nr 248, poz. 1490).

Kwestia ta nie jest rów-

nież objęta nadzorem nad administracyjną działal-

nością sądów powszechnych sprawowanym przez

ministra sprawiedliwości na podstawie art. 9 ustawy

5.

W dniu 10 września 2012 r.

Ministerstwo Spra-

wiedliwości otrzymało pocztą elektroniczną prośbę

o przybycie na rozprawę sądową w charakterze ob-

serwatora w sprawie, której dotyczy interpelacja.

Prośba ta niezwłocznie została przekazana według

kompetencji do Konsulatu Generalnego RP w Kolonii

celem rozważenia możliwości uczestniczenia w roz-

prawie przez konsula.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

266

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wydawania bezpłatnych wiz

smo, nr SPS-023-9324/12, z dnia 24 września br.)

w sprawie wydawania bezpłatnych wiz przez konsu-

laty RP poniżej przedstawiam odpowiedzi na pytania

Ad 1.

Kto, kiedy i w jakiej sytuacji może otrzymać

bezpłatne wizy od konsulatu RP?

Wysokość i zasady pobierania opłat konsularnych

określa rozporządzenie ministra spraw zagranicz-

zm.).

Szereg przepisów tego rozporządzenia przewi-

duje zwolnienie z mocy prawa poszczególnych czyn-

ności konsularnych z opłat, bez możliwości jakiejkol-

wiek uznaniowości.

Jednakże stosownie do treści § 14 ust. 1 tego roz-

porządzenia konsul może w wyjątkowych przypad-

kach obniżyć należną opłatę konsularną lub odstąpić

od jej pobrania na uzasadniony wniosek strony.

Po-

nadto na mocy § 15 ust. 1 i 2 może on w drodze kur-

tuazji obniżyć opłatę konsularną lub z niej zwolnić

funkcjonariuszy Narodów Zjednoczonych lub innych

organizacji międzynarodowych oraz osobistości życia

publicznego państwa przyjmującego, Polonii, szefów,

urzędników przedstawicielstw dyplomatycznych i urzę-

dów konsularnych państw trzecich, a także w indy-

widualnych przypadkach jeżeli służy to rozwojowi

współpracy kulturalnej lub gospodarczej, jak również

w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki rozwoju

lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widze-

nia interesu publicznego, albo jeżeli przemawiają za

tym względy humanitarne.

Podobnie uregulowane są kwestie związane z za-

sadami pobierania opłat za wizy jednolite Schengen

– rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

jące Wspólnotowy Kodeks Wizowy.

Ad 2.

Czy procedura przyznawania przez konsu-

laty bezpłatnych wiz jest klarowna, czy też odbywa

się to uznaniowo?

Zwolnienie z opłaty konsularnej leży w gestii kie-

rownika urzędu konsularnego i fakt ten jest każdo-

razowo potwierdzany akceptacją w rejestrze czyn-

ności konsularnych prowadzonym przez placówkę.

Większość wiz bezpłatnych jest udzielana z mocy

prawa.

Ad 3.

Czy wiedza na temat możliwości uzyskania

bezpłatnych wiz jest ogólnodostępna?

Teksty przytoczonych wyżej aktów prawnych są

dostępne w internetowych bazach aktów prawnych.

Stosowne informacje są zamieszczane również na

stronach internetowych placówek.

Dotyczy to przede

wszystkim zwolnień należnych z mocy prawa.

Ad 4.

Jak często konsulaty korzystają z udzielania

bezpłatnych wiz w wyjątkowych sytuacjach?

Proszę

o przedstawienie danych na ten temat z okresu 1 wrze-

śnia 2009 r.

– 31 sierpnia 2012 r. w formie tabeli

uwzględniającej następujące informacje: podział na

lata, kraje, poszczególne konsulaty, ilość i rodzaj wy-

danych bezpłatnych wiz wraz z podaniem uzasadnie-

nia oraz kosztów, jakie z tego tytułu zostały ponie-

sione przez konsulaty oraz budżet państwa.

Głównym celem strategii państwa polskiego z per-

spektywy właściwego zarządzania przepływami mi-

gracyjnymi jest polityka sąsiedztwa realizowana

m.in. poprzez inicjatywę Partnerstwa Wschodniego.

Jednym z założeń programu ukierunkowanego na

wspieranie procesów transformacji zachodzących

w państwach nim objętych jest doprowadzenie do li-

beralizacji, a następnie zniesienia ruchu wizowego

dla wschodnich sąsiadów.

Ponadto istotnym elemen-

tem działań jest rozszerzanie współpracy transgra-

nicznej oraz ruchu osobowego w stosunku do tego

obszaru.

Realizując ww. cele minister R. Sikorski podjął

decyzję o zniesieniu z dniem 1 stycznia 2011 r. opłat

za rozpatrzenie wniosków i wydanie wiz krajowych

dla obywateli Republiki Białoruś w urzędach konsu-

larnych na terenie tego państwa.

Jest to wyraz soli-

darności i uznania dla narodu białoruskiego, który

podczas wyborów 19 grudnia 2010 r. wysłał silny sy-

gnał poparcia dla ruchów demokratycznych.

W dniu 15 września br. weszła w życie umowa

między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabine-

tem Ministrów Ukrainy o zniesieniu opłat za wyda-

wanie wiz krajowych dla obywateli Ukrainy, którzy

zamierzają przebywać na terytorium Polski dłużej

niż trzy miesiące, krócej zaś niż rok.

Jest to kolejny

krok (po podpisaniu umowy o małym ruchu granicz-

nym w 2008 r.) w kierunku liberalizacji polityki wi-

zowej wobec Ukrainy, która dotkliwie odczuła zmia-

ny w funkcjonowaniu polsko-ukraińskiej granicy po

strefy Schengen w grudniu 2007 r., kiedy wschodnia

granica Polski stała się równocześnie granicą ze-

wnętrzną obszaru Schengen.

Do tego momentu wizy

dla obywateli Ukrainy były bezpłatne, a do końca

czerwca 2003 r. między obydwoma państwami obo-

wiązywał ruch bezwizowy przy pobytach krótko-

trwałych.

Podkreślić należy, że obywatele Polski

mogą wyjeżdżać na Ukrainę bez konieczności posia-

dania wiz (w przypadku pobytu do 90 dni).

Obydwa kraje łączą z Polską silne więzi historycz-

ne, kulturowe i społeczne.

Jest to także obszar za-

mieszkiwany przez zwarte skupiska Polaków, wobec

których państwo polskie ma zobowiązania wynika-

jące zarówno z przepisów prawa, jak i długu moral-

nego.

Wielu przedstawicieli polskiej mniejszości ubie-

267

ga się o wizy, a niski poziom materialny tej społecz-

ności sprawia, że nawet uiszczenie opłaty konsular-

nej jest dla aplikujących poważną barierą.

Dlatego

osoby te często proszą o zwolnienie z opłaty i tam,

gdzie prośba ta jest uzasadniona i wiarygodna, kon-

sulowie wychodzą jej naprzeciw.

Należy podkreślić, że kwestia wizowych opłat

konsularnych już od dłuższego czasu przestała być

postrzegana przez pryzmat konieczności zasilania

dochodów Skarbu Państwa.

Dziś jest to przede

wszystkim narzędzie polityki konsularnej będącej

częścią polityki państwa, które podporządkowane

zostało realizacji celów polskiej dyplomacji.

Ta zaś na

Wschodzie dąży przede wszystkim do integrowania

społeczeństw sąsiednich państw z wartościami de-

mokracji, tolerancji, wolnej konkurencji, samoorga-

nizacji społeczeństwa i rządów prawa.

Wartości te

najlepiej demonstrować naocznie, stąd nasza przyja-

zna polityka wizowa zachęcająca do przyjazdów do

Polski, a w jej ramach także obniżanie barier ﬁnan-

sowych w dostępie do wiz.

W największym stopniu ma to zastosowanie na

Białorusi, gdzie obok wspomnianych wyżej przesła-

nek wynikających z interesu narodowego dochodzą

jeszcze zalecenia instytucji Unii Europejskiej.

Biorąc

pod uwagę panujący w tym kraju reżim polityczny,

który oﬁcjalnieprzyznał,żeniejestzainteresowany

ułatwieniami w wydawaniu wiz dla swoich obywate-

li, odmawiając podjęcia rozmów w tej sprawie z UE,

w lutym br. Rada UE wydała państwom członkow-

skim rekomendację jak najszerszego stosowania in-

dywidualnych zwolnień z opłat wizowych w odniesie-

niu do wiz jednolitych Schengen dla obywateli biało-

ruskich.

Polska jest krajem, który najszybciej i naj-

szerzej zareagował na to wezwanie, a co więcej, wziął

na siebie koordynację takiej praktyki w ramach lo-

kalnej współpracy Schengen.

Uważamy, że w warun-

kach ograniczania swobód obywatelskich i zwalcza-

nia jakichkolwiek przejawów wolnej myśli stosowana

praktyka obniżania barier ﬁnansowychwdostępie

do wiz jest ze wszech miar prawidłowa i zasadna.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami wnioski

wizowe przechowywane są przez okres dwóch lat.

W większości placówek zostały one zniszczone, co

uniemożliwia przejrzenie dokumentacji za rok 2009

i ustalenie przesłanek leżących u podstaw decyzji

konsula o rezygnacji z pobrania należnej opłaty kon-

sularnej.

Zebranie danych ze 123 urzędów konsular-

nych i udzielenie szczegółowych informacji na ten

temat wymaga analizy tysięcy aplikacji wizowych,

co zwłaszcza w konsulatach położonych na Białorusi

i Ukrainie oraz w Rosji, Kazachstanie i Mołdawii jest

bardzo pracochłonne.

W chwili obecnej są gromadzo-

ne informacje napływające z placówek i po opracowa-

niu zostaną przekazane panu posłowi w terminie

późniejszym.

Z szacunkowych zgromadzonych do chwili obecnej

danych wynika, że placówki mające siedzibę w krajach

UE udzielają wiz bezpłatnie jedynie w sporadycznych

wypadkach.

Nieco wyższa liczba takich decyzji ma

miejsce w pozostałych krajach pozaeuropejskich, lecz

jest to uzasadnione większą liczbą wydawanych wiz

(udział wiz bezpłatnych nie przekracza kilku pro-

cent).

Wysoka ilość takich decyzji w placówkach zloka-

lizowanych w krajach byłego Związku Radzieckiego

jest spowodowana przede wszystkim zwolnieniem

z opłat za udzielenie wizy wydanej w celu korzystania

ka.

§ 10 rozporządzenia ministra spraw zagranicz-

sularnych stanowi, że nie podlegają opłacie konsu-

larnej czynności wykonywane w sprawach przyjęcia

wniosku i wydania Karty Polaka na podstawie usta-

Nr 214, poz. 1348 i Nr 216, poz. 1367).

Do chwili

obecnej złożono ponad 97 tys. wniosków (Białoruś

– ponad 40 tys., Ukraina – ponad 45 tys.).

Nie jest możliwe podanie kosztów związanych

z udzielaniem wiz bezpłatnych.

Wydatki ponoszone

na produkcję i druk naklejek wizowych są znikome

w porównaniu do innych wydatków stałych.

Z obser-

wacji resortu wynika, że oprócz ww. aspektów poli-

tycznych i społecznych szerszy dostęp do bezpłatnych

wiz ma także wymiar gospodarczy i przyczynia się

do rozwoju wschodnich terenów przygranicznych,

przede wszystkim handlu transgranicznego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie odwróconej hipoteki (9327)

odwróconej hipoteki (SPS-023-9327/12) uprzejmie

przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

w posiadanych przez osoby ﬁzyczne nieruchomo-

ściach przy jednoczesnym zagwarantowaniu im pra-

wa dożywotniego zamieszkiwania w nieruchomości.

268

w Polsce oferowanym jako sprzedaż nieruchomości

z prawem dożywocia.

Obydwa powyższe modele mają

staci wartości nieruchomości, różnią się jednakże

kresem regulacji prawnych.

Konstrukcja prawna polegająca na przeniesieniu

na instytucję ﬁnansowąprawadonieruchomościwza-

mian za prawo dożywotniego zamieszkiwania w nie-

ruchomości oraz dożywotnią rentę jest w istocie

sprzedażowym modelem equity release, w którym

prawo do nieruchomości zostaje przeniesione na

daż nieruchomości z prawem dożywocia uregulowana

jest przepisami art. 908–916 ustawy z dnia 23 kwietnia

rujących usługi equity release (poza Wielką Brytanią

ma również prawo do dokonania spłaty kredytu i uwol-

nienia nieruchomości od obciążenia hipotecznego.

kredytodawca zaspokoi swoją wierzytelność z kwoty

dzie Ministrów do rozpatrzenia.

wskazał na potrzebę kompleksowego uregulowania

w jednym akcie prawnym zarówno odwróconego kre-

dytu hipotecznego, jak i sprzedaży nieruchomości

wadzenie ściśle określonych uwarunkowań prawnych

interesów osób starszych, najbardziej zainteresowa-

nych korzystaniem z tych instrumentów.

z prawem dożywocia.

W lutym br. Ministerstwo Go-

spodarki przygotowało propozycję regulacji, która

przewidywała m.in. wymogi (kapitałowe i organiza-

cyjne), które spełnić musiałyby podmioty oferujące

ten produkt, zakres informacji przekazywanych

klientowi przed podpisaniem umowy oraz obowiązek

ustanowienia hipoteki na nieruchomości na rzecz be-

neﬁcjenta,celemzabezpieczeniajegowierzytelności

z tytułu zawartej umowy.

Propozycja Ministerstwa

Gospodarki przewidywała, że wykonywanie działal-

ności polegającej na oferowaniu renty dożywotniej

wymagać będzie zezwolenia Komisji Nadzoru Finan-

sowego, a podmioty świadczące takie usługi będą ob-

jęte nadzorem KNF.

Idea objęcia podmiotów świad-

czących usługi renty z nieruchomości nadzorem KNF

nie spotkała się z akceptacją Ministerstwa Finansów

oraz Komisji Nadzoru Finansowego, które argumen-

towały, że obciążenie podmiotów wykonujących dzia-

łalność niszową kosztami nadzoru, na które składa

się nie tylko roczna opłata z tytułu objęcia nadzorem,

ale również koszty dostosowywania się do zaleceń

nadzorczych, może doprowadzić do efektu monopoli-

zacji rynku przez podmioty największe, ponieważ

tylko one będą w stanie sprostać obowiązkom nad-

zorczym, jak również może doprowadzić do nieko-

rzystnego zjawiska przerzucania kosztów ponoszo-

nych przez świadczeniodawców na beneﬁcjentów

oferowanych usług, a ponadto nie zapewnia pełnego

poziomu bezpieczeństwa klientów w sytuacji upadło-

ści świadczeniodawcy.

Wobec powstałej rozbieżności

w wersji projektu skierowanej do rozpatrzenia przez

komitet Rady Ministrów zaproponowano dwa alter-

natywne rozwiązania – konieczność uzyskania ze-

zwolenia KNF lub obowiązek wpisu do rejestru dzia-

łalności regulowanej, jako ułatwiona forma podjęcia

działalności w tym zakresie.

Komitet Rady Mini-

strów na posiedzeniu w dniu 5 lipca 2012 r. zalecił

ministrowi gospodarki oraz ministrowi ﬁnansówwy-

pracowanie wspólnego stanowiska w kwestii dotyczą-

cej sprzedaży nieruchomości z prawem dożywocia.

W dniu 27 lipca br. Ministerstwo Gospodarki zor-

ganizowało spotkanie celem uzgodnienia rozbieżno-

ści, zgodnie z zaleceniem komitetu Rady Ministrów.

Aktualnie w Ministerstwie Gospodarki trwają prace

stytucji tzw. renty dożywotniej.

niu w dniu 17 stycznia br. jest, aby propozycje doty-

czące odwróconego kredytu hipotecznego oraz doży-

wotniej renty rozpatrywane były przez radę łącznie.

269

propozycje zostaną przedstawione Radzie Ministrów,

Mirosław Sekuła

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

w sprawie raportu Komisji Europejskiej

27 września 2012 r.

(SPS-023-9328/12) przedsta-

wiam poniżej informacje dotyczące poruszonych

przez pana posła kwestii.

Jednocześnie pragnę wyja-

śnić, że w odpowiedziach zostały wykorzystane wkła-

dy merytoryczne przekazane Ministerstwu Gospo-

darki przez Ministerstwo Środowiska oraz Minister-

stwo Skarbu Państwa.

1.

Czy rząd wiedział o pracach nad ww. dokumen-

tem, a jeśli tak, to jakie działania podjął w związku

z przygotowaniem omawianego raportu?

Na zlecenie Komisji Europejskiej powstały ostat-

nio trzy raporty odnoszące się do tematu gazu ze złóż

niekonwencjonalnych:

— „Unconventional Gas: Potential Energy Mar -

ket Impacts in the European Union”, dotyczący zmi-

an na rynkach energetycznych,

— „Climate impact of potential shale gas pro -

duction in the EU”, dotyczący potencjalnego wpły-

wu produkcji gazu ze złóż niekonwencjonalnych na

klimat,

— „Support to the identiﬁcationofpotentialrisks

for the environment and human health arising from

hydrocarbons operations involving hydraulic fractu-

ring in Europe”, dotyczący potencjalnych zagrożeń dla

człowieka i środowiska związanych z poszukiwaniem

i wydobywaniem gazu ze złóż niekonwencjonalnych.

Prace nad powyższymi raportami były jawne, Ko-

misja podawała do publicznej wiadomości informacje

na ich temat.

O przygotowaniach – za pośrednictwem

mediów – informowali również polscy europarlamen-

tarzyści.

Raporty przygotowały instytucje wybrane przez

Komisję Europejską.

Rząd RP nie wpływał na wybór

wykonawców.

Przedstawiciele Ministerstwa Środowiska prze-

analizowali powyższe raporty, a także opracowali

i przedstawili na forum unijnym swoje zastrzeżenia

i uwagi.

Polską odpowiedzią na raport dotyczący poten-

cjalnych zagrożeń środowiskowych jest również opra-

cowanie sporządzone przez Państwowy Instytut Geo-

logiczny – Państwowy Instytut Badawczy (we współ-

pracy z innymi polskimi instytucjami naukowymi),

w którym przeanalizowano rzeczywisty (nie poten-

cjalny) wpływ poszukiwania gazu ze złóż niekonwen-

cjonalnych na różne elementy środowiska.

Badania

na potrzeby tego opracowania przeprowadzono w oko-

licy otworu Łebień na koncesji Lębork w północnej

Polsce.

Opracowanie to w przeciwieństwie do rapor-

tów zleconych przez Komisję odnosi się do warunków

i doświadczeń europejskich – do wiercenia wykona-

nego w jednym z krajów członkowskich Unii Euro-

pejskiej, a nie do otworów znajdujących się na innym

kontynencie, odwierconych często wiele lat temu,

w kraju o diametralnie różnych uwarunkowaniach

prawnych, społecznych i ekonomicznych.

Wyniki polskiego opracowania jasno wskazują, że

przy zachowaniu należytej ostrożności i stosowaniu

najlepszych praktyk szczelinowanie hydrauliczne wy-

konywane w ramach poszukiwania gazu ze złóż nie-

konwencjonalnych nie stanowi znaczącego zagroże-

nia środowiskowego.

Opracowanie Państwowego Instytutu Geologicz-

nego – Państwowego Instytutu Badawczego jest do-

stępne na stronie www.pgi.gov.pl.

2.

Jakie są planowane działania wydobycia gazu

łupkowego przez rząd w kontekście wniosków zawar-

tych w raporcie Komisji Europejskiej?

Celem rządu jest stworzenie optymalnych warun-

ków dla rozpoczęcia przemysłowego wydobycia gazu

łupkowego w 2015 r.

Rząd Polski stoi na stanowisku,

że raporty opisują potencjalnie możliwe ryzyka, jed-

nak nie dokumentują rzeczywistych przykładów wy-

stępowania większości z nich, w szczególności moż-

liwego zanieczyszczenia wód podziemnych i po-

wierzchniowych na dużą skalę, w efekcie prowadze-

nia eksploatacji gazu łupkowego na dużą skalę.

Wo-

bec braku dowodów na negatywny wpływ na środo-

wisko rząd stoi na stanowisku, iż nie ma obecnie

żadnych podstaw do wprowadzenia zakazu szczeli-

nowania hydraulicznego oraz innych technologii wy-

dobywczych na poziomie zarówno krajowym, jak

i europejskim.

W związku z tym prace poszukiwaw-

cze w Polsce będą prowadzone na podstawie i w gra-

nicach obowiązujących przepisów.

3.

Czy rząd wyraził już stanowisko w sprawie

prób ingerencji Komisji Europejskiej w istotne obsza-

ry aktywności energetycznej Polski, takie jak poszu-

kiwanie i wydobywanie gazu, w kontekście projektu

nowego prawa środowiskowego w UE?

Komisja Europejska (m.in. na swojej stronie in-

ternetowej) podkreśliła, że raporty zostały sporzą-

dzone na jej zlecenie (a nie przez samą Komisję) i że

wyrażają opinie instytucji, które je wykonywały (a nie

opinię Komisji).

Poglądy zaprezentowane w rapor-

tach nie zostały przyjęte ani w żaden sposób zatwier-

270

dzone przez Komisję Europejską, dlatego raporty nie

powinny być traktowane jako prezentacja poglądów

Komisji.

Komisja Europejska zaznaczyła także, że

nie gwarantuje dokładności informacji zawartych

w raportach.

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej gwa-

rantuje państwom członkowskim niezależność w za-

kresie gospodarowania zasobami naturalnymi.

Art. 194 ust. 2 akapit drugi traktatu potwierdza pra-

wo państwa członkowskiego do określania warun-

ków wykorzystania zasobów energetycznych, wyboru

zaopatrzenia w energię.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie łamania zasad dialogu społecznego

przy opracowywaniu projektu budżetu (9330)

SPS-023-9330/12, w sprawie zasad dialogu społecz-

na rok 2013, przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Tryb i terminy konsultacji z partnerami społecz-

nymi projektu ustawy budżetowej określa art. 3 usta-

I. Wstępna prognoza wielkości makroekonomicz-

nych stanowiących podstawę do prac nad projektem

ustawy budżetowej na 2013 r. była przedmiotem ob-

rad komitetu Rady Ministrów w dniu 26 kwietnia

2012 r.

KRM przyjął i rekomendował przedstawione

wskaźniki makroekonomiczne Radzie Ministrów.

Rada Ministrów przyjęła ww. wskaźniki na posiedze-

niu w dniu 8 maja 2012 r., a następnie w dniu 9 maja

2012 r. wskaźniki te zostały przekazane panu Wła-

dysławowi Kosiniakowi-Kamyszowi, ministrowi pra-

cy i polityki społecznej, jako przewodniczącemu Trój-

stronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

z prośbą o ich przekazanie członkom Trójstronnej

Komisji.

Wraz ze wskaźnikami partnerzy społeczni

reprezentowani w Trójstronnej Komisji otrzymali

również aktualizację programu konwergencji, przy-

która to aktualizacja zawierała szerszy opis czynni-

ków odpowiedzialnych za kształtowanie się prognoz

wskaźników makroekonomicznych.

A zatem termin

10 maja, do którego, zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. usta-

wy o Trójstronnej Komisji (…), strona rządowa jest

zobowiązana przekazać komisji wstępną prognozę

podstawowych wielkości makroekonomicznych na rok

następny, został przez stronę rządową dotrzymany.

W dniu 8 maja 2012 r.

Rada Ministrów przyjęła

Wieloletni Plan Finansowy Państwa na lata 2012–

–2015, który oparty był na wskaźnikach makroeko-

nomicznych spójnych z przesłanymi członkom Trój-

stronnej Komisji.

Wskaźniki te stanowiły również podstawę do

opracowania założeń projektu budżetu państwa na

rok 2013.

W dniu 31 maja 2012 r.

KRM przyjął i re-

komendował Radzie Ministrów założenia, który to

dokument został następnie przyjęty przez Radę Mi-

czyli w terminie umożliwiającym przekazanie zało-

żeń partnerom społecznym reprezentowanym w Trój-

stronnej Komisji, zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o Trój-

dnia 15 czerwca 2012 r.

II.

Dopełnienie obowiązków z zakresu konsultacji

z partnerami społecznymi zostało także zrealizowa-

ne w procesie ustalania średniorocznych wskaźników

z późn. zm.) wskaźniki są corocznie przedmiotem

państwowej sfery budżetowej, w celu wyrażenia opi-

nii, propozycję średniorocznych wskaźników wzrostu

przyjęła stosowny dokument i zaproponowała przy-

jęcie średniorocznego wskaźnika wzrostu wynagro-

dzeń w państwowej sferze budżetowej w 2013 r. w wy-

sokości 100% (w ujęciu nominalnym, tzn. wynagro-

nym wskaźnikiem).

Propozycja ta została w dniu

15 czerwca 2012 r. przekazana do uzgodnień do Ko-

misji Trójstronnej do Spraw Społeczno-Gospodar-

czych, a także do ogólnokrajowych organizacji związ-

ków zawodowych zrzeszających pracowników pań-

271

stwowej sfery budżetowej oraz organizacji reprezen-

tatywnych w rozumieniu ustawy o Komisji Trój-

stronnej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że prace w Ko-

misji Trójstronnej w zakresie średniorocznego wskaź-

nika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze bu-

dżetowej na rok 2013 odbywały się na:

1) posiedzeniach plenarnych i Prezydium Trój-

stronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych

w dniach:

— 29 czerwca br., na którym przedmiotem obrad

była informacja Ministerstwa Finansów dotycząca

założeń projektu budżetu państwa oraz kształtowa-

nia wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej

— 13 lipca br., na którym tematem obrad była

m.in. wysokość średniorocznych wskaźników wzro-

stu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej

na 2013 r. (informacja z posiedzenia Zespołu ds. bu-

dżetu, wynagrodzeń i świadczeń socjalnych),

— 13 września br., na którym przedmiotem obrad

był projekt ustawy budżetowej na rok 2013;

2) posiedzeniach Zespołu Trójstronnej Komisji

ds. budżetu, wynagrodzeń i świadczeń socjalnych

w dniach:

— 17 maja br., które dotyczyło próby wypracowa -

nia wspólnej propozycji strony pracowników i praco-

dawców w sprawie wzrostu w 2013 r. wynagrodzeń

— 4 lipca br., na którym odbyła się dyskusja na

temat założeń projektu budżetu państwa na 2013 r.

oraz wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze bu-

dżetowej w 2013 r.,

— 12 września br., na którym przedmiotem obrad

W dniu 4 września 2012 r.

Rada Ministrów przy-

jęła projekt ustawy budżetowej na rok 2013 wraz

z uzasadnieniem obejmującym również „Planowanie

w układzie zadaniowym na rok 2013 – omówienie

i aneks tabelaryczny”.

Przedmiotowy projekt ustawy

budżetowej został przekazany do Trójstronnej Komi-

sji w dniu 5 września br., tj. w terminie umożliwiają-

cym spełnienie dyspozycji art. 3 ust. 9 ustawy z dnia

logu społecznego, w myśl którego strona rządowa, nie

z uzasadnieniem do komisji w celu zajęcia stanowi-

ska przez strony pracowników i pracodawców.

III.

Podstawowe zmiany w zakresie wskaźników

makroekonomicznych, na podstawie których opraco-

sunku do założeń dotyczą:

— dynamiki realnego wzrostu produktu krajo -

wego brutto – zmniejszenie z 102,9% do 102,2%, tj.

o 0,7%,

— PKB w cenach bieżących – zmniejszenie

z 1694,8 mld zł do 1688,3 mld zł, tj. o 6,5 mld zł,

— przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospo -

darce narodowej – zmniejszenie z 3765 zł do 3713 zł,

tj. o 52 zł,

— przeciętnego zatrudnienia w gospodarce naro -

dowej – zmniejszenie z 9993,8 tys. etatów do 9857 tys.

etatów, tj. o 136,8 tys. etatów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

Pani Marszałek!

W związku z przekazaną preze-

sowi Rady Ministrów przy piśmie z dnia 25 września

2012 r., znak: SPS-023-9331/12, interpelacją posła

Maksa Kraczkowskiego w sprawie nowelizacji usta-

wy o obowiązkowych ubezpieczeniach upraw uprzej-

mie informuję Panią Marszałek, że w celu zwiększe-

nia ochrony ubezpieczeniowej upraw rolnych i dostęp-

ności producentów rolnych do odszkodowań w Mini-

został na początku bieżącego roku projekt ustawy

i zwierząt gospodarskich, który aktualnie jest przed-

miotem uzgodnień międzyresortowych i konsultacji

społecznych.

W projekcie ustawy o zmianie ustawy

darskich proponuje się m.in.:

lub truskawek

wych ubezpieczenia, dopłaty do składek producentów

2) wprowadzenie ubezpieczeń pakietowych, tj.

obejmujących wszystkie ryzyka wymienione w art. 3

272

3) objęcie częściowym doﬁnansowaniemodszko-

W świetle zaproponowanych przepisów w przy-

dużego zagrożenia ryzykiem w wysokości powyżej

dopłatę do wysokości stawki taryfowej odpowiednio

kresie częściowego doﬁnansowaniazbudżetupań-

stwa także odszkodowań wypłacanych producentom

winno wpłynąć na upowszechnienie ubezpieczeń

w rolnictwie w wyniku stworzenia warunków do sta-

bilizacji prowadzonej przez zakłady ubezpieczeń

działalności ubezpieczeniowej i zachęcenia do zawie-

rania z rolnikami umów ubezpieczenia upraw rol-

nych, w związku z kilkakrotnie wyższą kwotą wy-

płacanych przez zakłady ubezpieczeń odszkodowań

dek (wraz z dopłatami z budżetu państwa).

Równocześnie poniżej przedstawiam Pani Mar-

szałek zestawienie kwot zaplanowanych w budżecie

państwa w latach 2009–2012 na ubezpieczenia upraw

stanie na dopłaty do składek ubezpieczeń.

Rok

Środki zaplanowane

w ustawie budżetowej

(zł)

Środki wykorzystane

na dopłaty do składek

ubezpieczenia upraw rolnych

(zł)

2009 150 000 000 79 192 621

2010 300 000 000 96 624 126

2011 200 000 000 123 205 569

2012 203 800 000 44 761 836*

)

*

)

Wykorzystanie środków na dzień 30.06.2012 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

(9333)

wie wyliczeń Ministerstwa Finansów (SPS-023-

-9333/12) przedstawiam, co następuje.

Minister ﬁnansówjakoczłonekRadyMinistrów

realizuje swoje konstytucyjne i ustawowe obowiązki

tyczących stanu budżetu państwa oraz planowanej

polityki ﬁnansowej.

Zadaniaterealizowanesąm.in.

poprzez udzielanie odpowiedzi na interpelacje i za-

pytania poselskie, rozpatrywanie wniosków w trybie

nia administracyjnego, udzielanie odpowiedzi na

łej polityki informacyjnej za pośrednictwem mediów

oraz aktywny udział w debacie publicznej.

Powyższe

zadania wykonuje przy pomocy ustalonego przez pre-

zesa Rady Ministrów w drodze rozporządzenia urzę-

du obsługującego ministra, czyli przy pomocy Mini-

sterstwa Finansów.

Zarówno opracowując rządowe

projekty aktów normatywnych, stanowiska rządu do

organów Unii Europejskiej, jak i uczestnicząc w deba-

cie publicznej, minister ﬁnansówkorzystazdanych

i analiz opracowanych przez Ministerstwo Finansów,

bowiem jednym z wielu zadań urzędu jest zapewnienie

aktualnych prognoz makroekonomicznych, przygoto-

wywanie analiz dotyczących skutków zmian w syste-

mie podatkowym czy też dokonywanie oceny zgodno-

ści zgłaszanych projektów z systemem prawa.

Wszystkie projekty aktów prawnych zarówno rzą-

dowe, jak i poselskie przedkładane Sejmowi są przed-

te były przedmiotem analiz na wcześniejszym etapie

w ramach prowadzonych prac legislacyjnych.

Niektóre postulaty zostały oﬁcjalniezgłoszone

dliwości na konferencjach prasowych w Sejmie lub

zostały oﬁcjalnieogłoszonejakoprojektyustawiupu-

blicznione przez PiS.

Inne postulaty oszacowano na

podstawie informacji zaprezentowanych przez preze-

sa PiS Jarosława Kaczyńskiego.

W obliczenia nad oszacowaniem postulatów Pra-

wa i Sprawiedliwości zarówno tych, które znalazły

się w projektach poselskich przedłożonych do Sejmu

RP, jak również tych, które nie znalazły odzwiercie-

dlenia w poselskich projektach, zaangażowani byli

273

niektórzy pracownicy, głównie z Departamentu Poli-

tyki Finansowej, Analiz i Statystyki, Departamentu

Długu Publicznego, Departamentu Wynagrodzeń

i Ubezpieczeń Społecznych, Departamentu Polityki Re-

gionalnej i Rolnictwa, departamentów podatkowych

oraz niektórzy doradcy ministra.

Wszystkie prace wy-

konane zostały w ramach obowiązków służbowych.

Komórki organizacyjne wchodzące w skład Mini-

sterstwa Finansów określa zarządzenie nr 68 preze-

wie nadania statutu Ministerstwu Finansów (M.P.

Nr 48, poz. 431, z późn. zm.).

Z poważaniem

wpływami służb wywiadowczych innych

państw prowadzonych przez kontrwywiad

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie działań zabezpieczających przed wpływami służb

-9335/12), uprzejmie wyjaśniam, że Ministerstwo

Obrony Narodowej nie dysponuje informacjami, o któ-

re zwraca się pan poseł.

Jednocześnie informuję, że Służba Kontrwywiadu

Wojskowego stwierdziła, że zagadnienia ujęte w in-

terpelacji nie mieszczą się w zakresie jej zadań, okre-

Podobnie uczyniła Służba Wywiadu Wojskowego,

wskazując na postanowienia art. 6 tej ustawy.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie budowy autostrady A2 (9338)

smo z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt SPS-023-

-9338/12, przy którym przekazano interpelację posła

dy A2, uprzejmie przekazuję informacje w przedmio-

towej kwestii.

gowe w całym kraju.

Zakres rzeczowy zawarty w pro-

gramie musiał zostać dostosowany do aktualnych

możliwości ﬁnansowychpaństwa.

W przedmiotowym programie w załączniku nr 1

(lista zadań, których realizacja rozpocznie się do

2013 r.) zostało ujęte zadanie polegające na budowie

autostrady A2 na odcinku Stryków – Konotopa, po-

dzielone na 5 krótszych odcinków (od A do E).

Na

chwilę obecną prace zostały całkowicie zakończone

oraz oddane do ruchu odcinki B, D i E, zaś ostatnie

prace wykończeniowe prowadzone są na odcinkach

A i C. Należy jednak zaznaczyć, że na przedmioto-

wych odcinkach został już wprowadzony w czerwcu

2012 r. ruch pojazdów.

Zakończenie robót zgodnie

z przyjętymi harmonogramami i warunkami kon-

traktów przewidywane jest na 15 października 2012 r.

Należy zatem wskazać, że kierowcy mogą już ko-

rzystać z autostrady A2 na odcinku od Świecka przez

Nowy Tomyśl, Poznań, Konin aż do Konotopy (oko-

lice Warszawy).

Zakończone zostały także roboty bu-

dowlane na 20-kilometrowym odcinku autostrady

A2 obejmującym obwodnicę Mińska Mazowieckie-

go i w dniu 29 sierpnia br. przedmiotowy odcinek

został oddany do ruchu.

Odnosząc się do kwestii poprowadzenia autostra-

dy A2 na wschód od Warszawy, należy wskazać, że

cinku Warszawa – wschodnia granica państwa (bez

obwodnicy Mińska Mazowieckiego) zostało ujęte w za-

dla tego zadania Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

działań w dniu 20 grudnia 2011 r. uzyskana została

Należy także wskazać, że zgodnie z założeniami

przyjętymi w programie autostrada A2 na przedmio-

towym odcinku rozważna jest do realizacji w syste-

274

mie partnerstwa publiczno-prywatnego.

W chwili

obecnej prowadzone są analizy możliwości zastoso-

wania systemu p.p.p. do przedmiotowego projektu.

Warunkiem realizacji autostradowych projektów

p.p.p. jest ich statystyczna klasyﬁkacjaprzezEuro-

stat poza sektorem ﬁnansówpublicznych.

Obecnie

we współpracy z GDDKiA i Ministerstwem Finansów

opracowywana jest nowa formuła realizacji przedsię-

wzięć drogowych, pozwalająca zakwaliﬁkowaćpro-

jekt poza sektorem ﬁnansówpublicznych.

Jednocześnie informuję, iż „Program budowy

2014–2020 oraz urealnione będą prognozy makro-

-9345/12, przy którym przekazano interpelację posła

dy A4, uprzejmie przekazuję informacje w przedmio-

stępujących odcinkach: Kraków – Tarnów, Tarnów

– Rzeszów oraz Rzeszów – Korczowa, o łącznej dłu-

gości 223 km, znajdują się wśród zadań realizowa-

nych w ramach „Programu budowy dróg krajowych

cinkach realizacyjnych powyższych zadań, z wyjąt-

kiem odcinka Rzeszów Zachód – Rzeszów Centralny

względu na drastyczne opóźnienia w realizacji kon-

traktu oraz problemy z płynnością ﬁnansowąwyko-

nawców.

W celu zapewnienia dalszej realizacji tych

W odniesieniu do pozostałych odcinków autostra-

dy A4, dla których kontraktowe terminy zakończenia

prac upłynęły, zamawiający, tj. GDDKiA, skierował

gramów, nieodpowiedniej mobilizacji zasobów,

zmniejszonych ilości dostaw materiałów na place bu-

dów, opóźnień ﬁnansowychwstosunkudozatwier-

dzonych harmonogramów.

Jednocześnie należy zauważyć, że wykonawcy

zamawiającego i w przypadku gdy zostaną uznane

mi prac oraz w oparciu o stan zaawansowania prowa-

dzonych prac zakończenie robót i oddanie do użytko-

wania przewidywane jest na przełom 2012 i 2013 r.,

zaś w stosunku do odcinków, dla których wyłonieni

zostaną nowi wykonawcy, na połowę 2014 r.

ściwości zgodnie z wymogami prawa, wszelkimi pro-

275

Odpowiedź

-9346/12) uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

W związku z faktem, iż obecna sytuacja w sferze

gospodarczo-ﬁnansowejwEuropiewciążwydajesię

niepewna, a kryzys związany ze słabością sektora

ﬁnansowego oraz niskim wzrostem gospodarczym

może zagrażać stabilności Unii Gospodarczej i Wa-

lutowej, na forum europejskim zaproponowano pod-

jęcie nowych przedsięwzięć regulacyjnych.

W trakcie posiedzenia Rady Europejskiej w dniach

28–29 czerwca 2012 r. przewodniczący Rady Euro-

pejskiej zaprezentował sprawozdanie „W kierunku

faktycznej unii gospodarczej i walutowej”, które

określa cztery podstawowe elementy przyszłej Unii

Gospodarczej i Walutowej: zintegrowane ramy ﬁnan-

sowe (unia bankowa), zintegrowane ramy budżetowe,

zintegrowane ramy polityki gospodarczej oraz więk-

szą legitymację i odpowiedzialność demokratyczną.

Rada Europejska zobowiązała przewodniczącego,

aby we współpracy z przewodniczącym Komisji Eu-

ropejskiej, przewodniczącym eurogrupy oraz preze-

sem Europejskiego Banku Centralnego przygotował

konkretny harmonogram działań prowadzących do

faktycznej Unii Gospodarczej i Walutowej.

Przywód-

cy państw strefy euro zgodzili się na stworzenie

wspólnego nadzoru bankowego (Single Supervisory

Mechanism – SSM) z udziałem Europejskiego Banku

Centralnego w ramach budowy tzw. unii bankowej.

Planowano, że prace nad tym projektem będą prowa-

dzone w trybie nadzwyczajnym, z możliwością zakoń-

czenia do końca 2012 r.

W dniu 12 września 2012 r.

Komisja Europejska

przedstawiła dwa wnioski ustawodawcze:

— wniosek ustanawiający jednolity mechanizm

nadzorczy poprzez powierzenie EBC szczególnych

zadań w odniesieniu do polityki związanej z nad-

zorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytow-

ymi oraz

— wniosek w sprawie dostosowania rozporządzenia

ustanawiającego Europejski Urząd Nadzoru Banko-

wego.

Oba ww. wnioski zostały przekazane do rządu

Rzeczypospolitej Polskiej celem przygotowania sta-

nowiska.

Stanowiska rządu dotyczące obu projektów

zostały przyjęte przez Komitetu do Spraw Europej-

skich w dniu 27 września 2012 r.

Zgodnie z przyjętymi stanowiskami rząd Rzeczy-

pospolitej Polskiej pozytywnie ocenił wszelkie dzia-

łania mające na celu zwiększenie efektywności nad-

zoru w streﬁeeuro.

Sąonebowiemniezwykleistotne

z punktu widzenia struktury polskiego sektora ban-

kowego, który charakteryzuje się wysokim udziałem

kapitału pochodzącego ze strefy euro.

Jednocześnie w stanowiskach wskazano szereg

kwestii budzących zastrzeżenia Polski.

W opinii rządu

Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowa propozycja

wprowadza istotną asymetrię w relacjach między kra-

jami spoza strefy euro a państwami strefy euro

tworzącymi jednolity nadzór, gdyż państwa spoza stre-

fy euro – gdyby decydowały się na współpracę z jedno-

litym nadzorem – nie miałyby prawa głosu w tym or-

ganie nadzorczym, a jednocześnie byłyby zobowiązane

do stosowania decyzji nadzorczych Europejskiego

Banku Centralnego.

Ponadto wskazano, że warunki uczestnictwa

państw Unii Europejskiej spoza strefy euro we wspól-

nym nadzorze nie zostały sprecyzowane w sposób

wystarczający.

Projekt rozporządzenia przewiduje

bowiem, że będą one każdorazowo określane w dro-

dze decyzji Europejskiego Banku Centralnego dopie-

ro w momencie nawiązywania bliskiej współpracy, co

potencjalnie może prowadzić do arbitralności oraz

stosowania różnych warunków członkostwa dla po-

szczególnych państw.

W opinii rządu Rzeczypospolitej Polskiej w przy-

padku powierzenia Europejskiemu Bankowi Central-

nemu nowych funkcji nadzorczych niezbędne będzie

także zapewnienie właściwych mechanizmów kon-

troli, które ograniczą ryzyko związane z powierze-

niem szerokiego zakresu uprawnień dla podmiotu

kontrolującego zarówno politykę pieniężną strefy

euro, jak i nadzór bankowy, dając tej instytucji bar-

dzo znaczący, bezpośredni wpływ na gospodarki kra-

jów członkowskich.

Jednocześnie podkreślono, że w przypadku utrzy-

mania powyższych rozwiązań w niezmienionym

kształcie w toku dalszych prac nad projektem przed-

stawionym przez Komisję Europejską kluczowe z punk-

tu widzenia Polski będzie zagwarantowanie bezpie-

czeństwa i interesów krajów, które znajdą się poza

jednolitym mechanizmem nadzorczym, poprzez

utrzymanie równowagi między tymi państwami a pań-

stwami objętymi SSM.

Należy jednak zaznaczyć, iż przedłożona przez

Komisję Europejską propozycja dopiero otwiera pro-

ces negocjacji w Unii Europejskiej, a w dalszym toku

prac, także w zwiazku z licznymi uwagami poszc-

zególnych państw członkowskich, konieczne jest

wprowadzanie stosownych zmian.

Jednocześnie pra-

gnę zapewnić, że rząd Rzeczypospolitej Polskiej

będzie podejmował starania mające na celu doprow-

adzenie do przyjęcia koncepcji ww. projektu, która

będzie możliwie najkorzystniejsza z punktu widzenia

interesów Polski.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

276

Odpowiedź

w sprawie powrotu do systemu szkolnictwa

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację (SPS-023-9350/12) pana Zbigniewa Gi-

rzyńskiego, posła na Sejm RP, w sprawie powrotu do

systemu szkolnictwa sprzed reformy, uprzejmie in-

formuję.

Wprowadzane zmiany w edukacji dzieci i młodzie-

ży są procesem zapoczątkowanym reformą oświaty

w 1999 r.

Prowadzone obecnie prace w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej zmierzają do poprawy jakości kształ-

cenia.

Zmiany programowe mają przyczynić się do

lepszej realizacji zadań wychowawczych, zwiększenia

samodzielności i odpowiedzialności uczniów.

Niewąt-

pliwie ważnym aspektem proponowanych zmian jest

także wdrożenie elastycznego modelu kształcenia

dostosowanego do indywidualnych potrzeb i zdolno-

ści uczniów.

Wdrażanie zmian programowych rozpoczęło się

1 września 2009 r. w przedszkolu, w klasach I–III

szkoły podstawowej (edukacja wczesnoszkolna) oraz

czych szkołach zawodowych, liceach ogólnokształcą-

cych i technikach.

Reforma programowa na III i IV etapie edukacyj-

nym (gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalne) wpro-

wadza następujące zasadnicze zmiany:

— złączenie programowe gimnazjum oraz szkoły

ponadgimnazjalnej,

— wprowadzenie obowiązkowej nauki we wszyst -

kich podstawowych dziedzinach, zapewniające każ-

demu uczniowi szkoły ponadgimnazjalnej, bez wzglę-

du na wybór szkoły, zdobycie solidnej bazy edukacyj-

nej pozwalającej na jego dalszy rozwój,

— zwiększenie możliwości indywidualizacji kształ -

cenia,

— skuteczną naukę języka obcego.

Obiektywnym badaniem osiągnięć polskich uczniów

są badania PISA, które wskazują na systematyczny

wzrost kompetencji uczniów.

PISA to program mię-

dzynarodowej oceny w zakresie czytania, matematy-

ki i nauk przyrodniczych uczniów, którzy ukończyli

15 lat.

Wiek uczniów został wybrany ze względu na

okres, kiedy kończy się kształcenie obowiązkowe

i uczniowie podejmują decyzje o dalszej karierze edu-

kacyjnej i w perspektywie – zawodowej.

Polska uczestniczy w badaniu od początku, tj. od

2000 r.

W roku 2000, w którym zbadano uczniów

niej OECD.

Sukcesem jest znaczne ograniczenie liczby

uczniów wykazujących bardzo niski poziom kompe-

tencji w badanych przez PISA dziedzinach: czytanie

ukach przyrodniczych.

Te kompetencje są fundamen-

tem, bez którego trudno sobie wyobrazić dalszy roz-

wój edukacyjny czy zawodowy.

W 2000 r. 23% uczniów

znajdowało się poniżej drugiego poziomu kompeten-

cji w czytaniu i interpretacji, natomiast w 2009 r.

– już tylko 15%.

W matematyce w 2003 r. 22%

uczniów nie osiągało drugiego poziomu, w 2006 r.

uczniów takich było 19,8%, a w 2009 r.

– 20,5%.

Nie-

co lepiej radzą sobie polscy uczniowie z naukami

przyrodniczymi – w 2006 r. poniżej poziomu drugie-

go było 17%, a w 2009 r.

– 13%.

Osiągnięcia te dają

nadzieję na zmniejszenie w przyszłości problemów na

elastycznym rynku pracy.

W Ministerstwie Edukacji Narodowej nie są pro-

wadzone prace związane z kolejną reformą obecnego

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

maną przy piśmie z dnia 25 września br., znak: SPS-

-023-9351/12, interpelacją pana posła Józefa Lassoty

wy o ﬁnansachpublicznychuprzejmieinformuję.

z późn. zm.) umożliwia jednostkom sektora ﬁnansów

publicznych, w tym jednostkom samorządu teryto-

rialnego oraz ich związkom, dokonywanie lokat wol-

nych środków, zgodnie z katalogiem aktywów wymie-

nionych w art. 48 ust. 1 ustawy, z wyjątkiem środków

Zaznaczyć należy, że zakaz dokonywania lokat

wolnych środków pochodzących z dotacji z budżetu

państwa wynika z faktu, iż środki budżetowe nie

mogą generować dodatkowych przychodów jednostek

277

otrzymujących dotację.

Działania takie wynikają z de-

ﬁnicjidotacjiokreślonejwart.126ww.ustawy,zgod-

nie z którą dotacje są to podlegające szczególnym za-

sadom rozliczania środki pochodzące z budżetu pań-

stwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego

m.in. na podstawie odrębnych ustaw na ﬁnansowanie

lub doﬁnansowanierealizacjizadańpublicznych.

Ponadto podkreślenia wymaga, iż wprowadzenie

regulacji zawartej w art. 48 ustawy o ﬁnansachpublicz-

nych zakazującej m.in. jednostkom samorządu teryto-

rialnego oraz ich związkom lokowania wolnych środ-

ków z dotacji pochodzących z budżetu stanowi jedynie

doprecyzowanie poprzednich rozwiązań systemowych

w zakresie racjonalnego gospodarowania środkami pu-

blicznymi, stwarzając tym samym podstawę do przeka-

zywania dotacji w wysokościach umożliwiających ter-

minowe i właściwe zrealizowanie zadania.

Pragnę zaznaczyć, iż obecnie obowiązująca regu-

lacja w sposób wyraźny realizuje jeden z zasadniczych

celów, jakim jest racjonalizacja wydatkowania środ-

ków publicznych.

Zauważyć bowiem należy, że jed-

nostki sektora ﬁnansówpublicznychsązobligowane,

zgodnie z art. 44 ustawy o ﬁnansachpublicznych,do

dokonywania wydatków publicznych, w tym dotacji,

w sposób celowy oraz oszczędny, z zachowaniem zasa-

dy uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakła-

dów i optymalnego doboru metod i środków służących

osiągnięciu założonych celów, jak również w sposób

umożliwiający terminową realizację zadań.

Racjonalne gospodarowanie środkami pochodzą-

cymi z dotacji nie może zatem polegać na lokowaniu

tych środków, a więc wykorzystywaniu ich na cele

inne niż te, na które zostały przeznaczone.

W świetle powyższego propozycja zmiany zapisu

art. 48 ustawy o ﬁnansachpublicznych,któraumoż-

liwiałaby jednostkom samorządu terytorialnego lo-

kowanie wolnych środków pochodzących z dotacji,

nie może znaleźć uzasadnienia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

sma z dnia 25 września 2012 r. (sygn.

SPS-023-9353/12),

mandatu radnego, uprzejmie informuję, że uwzględ-

niając zakres oczekiwanych przez pana posła działań

polegających na dokonaniu oceny określonego stanu

faktycznego oraz podjętych w tym zakresie działań

nadzorczych wojewody, należy zauważyć, iż Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji nie posiada kompe-

tencji do dokonywania wiążącej interpretacji przepi-

sów oraz oceny prawnej poszczególnych stanów fak-

tycznych zaistniałych w jednostkach samorządu te-

rytorialnego.

Zgodnie z obowiązującym prawem jednostka sa-

morządu terytorialnego uczestnicząca w sprawowa-

niu władzy publicznej podlega nadzorowi prezesa

Rady Ministrów, wojewodów i regionalnych izb obra-

chunkowych z punktu widzenia legalności (zgodności

z prawem).

Jedynie wskazanym w Konstytucji RP,

a wymienionym powyżej organom przysługuje kom-

petencja podejmowania działań w ramach nadzoru.

Ponadto podkreślenia wymaga, iż zgodnie z konsty-

tucyjną zasadą państwa prawa jakakolwiek możli-

wość podjęcia działań władczych przez każdy organ

kompetencji nie może naruszać wynikających z Kon-

stytucji RP i innych ustaw uprawnień organów ad-

ministracji publicznej.

Odnosząc się zatem do pytań państwa posłów,

podkreślić należy, iż ocena poszczególnych działań

jednostek samorządu terytorialnego nie należy do

ministra administracji i cyfryzacji.

Ocena zgodności

z prawem określonych stanów faktycznych i działań

organów jednostki samorządu terytorialnego mieści

się w wyłącznej kompetencji organu nadzoru (podej-

mowane przez organ nadzoru w ramach przyznanych

mu kompetencji określone działania podlegają kon-

troli sądowej).

Tym samym nieuprawniona jest inge-

rencja ministra administracji i cyfryzacji w umoco-

wane konstytucyjnie kompetencje organu nadzoru,

którego rozstrzygnięcia nadzorcze podlegają jedynie

ocenie sądowej.

Przechodząc do przedmiotowego stanu faktyczne-

go, należy stwierdzić, że w ustawodawstwie samorzą-

dowym znajdują się rozwiązania eliminujące ewen-

tualny konﬂiktinteresówosóbpełniącychmandat

przedstawicielski bądź pełniących funkcje publiczne

w jednostkach samorządu terytorialnego oraz nakła-

dające na wskazane osoby różnorakie obowiązki.

Podstawowym powodem wprowadzenia niepołączal-

ności pewnych stanowisk i wykonywania określonych

czynności jest zapobieżenie konﬂiktommiędzyzasa-

dami konstytucyjnymi w przyjętym przez ustawo-

dawcę systemie wartości.

Do takich przepisów należy przywołany w inter-

prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzysta-

278

niem mienia komunalnego gminy, w której radny

uzyskał mandat, oraz zarządzania taką działalnością

lub też przedstawicielstwa czy pełnomocnictwa w pro-

wadzeniu takiej działalności.

Wskazany przepis od-

nosi się nie tylko do prowadzenia działalności gospo-

darczej (na własny rachunek lub wspólnie z innymi

osobami), lecz również różnych prawno-organizacyj-

nych form (regulowanych w dużej mierze przepisami

Kodeksu cywilnego) związanych z działalnością go-

spodarczą jak zarządzanie, przedstawicielstwo czy

pełnomocnictwo.

Nadto, jak można przyjąć, użyte

w tym przepisie pojęcie: zarządzanie wydaje się obej-

mować ogół działań polegających na podejmowaniu

szeregu czynności o charakterze merytorycznym, or-

ganizatorskim oraz wywołującym określone skutki

prawne, także poza prawem cywilnym.

Ustawa o samorządzie gminnym nie odnosi się do

poszczególnych form prowadzenia działalności go-

spodarczej, niemniej w myśl przepisów regulujących

tryb i zasady podejmowania działalności gospodar-

dowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawa-

nie i eksploatacja zasobów naturalnych wykonywana

Biorąc natomiast pod uwagę prawno-organizacyj-

ną formę danej działalności, należy zauważyć, iż

poz. 855, z późn. zm.) stowarzyszenia są zrzeszenia-

mi o celach niezarobkowych, co oznacza, że statuto-

wym celem stowarzyszenia nie może być prowadze-

nie działalności ukierunkowanej na osiąganie zysku.

Jednakże zgodnie z art. 34 ww. ustawy stowarzysze-

nie może prowadzić działalność gospodarczą według

tomiast w myśl art. 50 ustawy z 20 sierpnia 1997 r.

sany do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji

gospodarczą, to podlega obowiązkowi wpisu także do

Jak podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny

(sygn. akt III SA/Wr 333/09), „te regulacje wskazują,

że stowarzyszenia mogą prowadzić dwojakiego rodza-

ju działalność: statutową i gospodarczą.

Gospodar-

czego celu działalności nie niweczy przy tym to, że

dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na dzia-

łalność statutową.

Ograniczenie to bowiem wynika

z regulacji ustawowej i jest jednym z warunków do-

puszczalności prowadzenia działalności gospodar-

czej”.

Należy więc wskazać, że działalność gospodar-

cza prowadzona przez stowarzyszenie jest działalno-

ścią gospodarczą, o której mowa w treści art. 24f ust. 1

Sąd Najwyższy zajął stanowisko w tej sprawie,

wyjaśniając w orzeczeniach, że „stowarzyszenie – po-

dejmując działalność gospodarczą – prowadzi je na

ogólnych zasadach regulujących prowadzenie dzia-

łalności gospodarczej i nie zmienia tego tylko to, że

dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia

jest przeznaczony na realizację celów statutowych

stowarzyszenia i nie może być przeznaczony do po-

działu między członków stowarzyszenia” (zob. uchwa-

III CZP 40/91, OSNCP 1992/2, poz. 17 oraz wyrok

SN z 22 października 2003 r., II CK 161/02, OSNC

2004/11, poz. 186).

W zakresie powyższego istotny pozostaje pogląd

o uwarunkowaniu zaliczenia określonych stanów

faktycznych do takiej kategorii (prowadzenie działal-

ności gospodarczej) od stosownych wpisów potwier-

dzających fakt prowadzenia działalności gospodar-

czej (zawartych zarówno w Krajowym Rejestrze Są-

dowym, jak i w rejestrze przedsiębiorców) oraz posta-

nowień statutowych regulujących zasady funkcjono-

wania danego stowarzyszenia.

Istotne jednak – na co

zwraca uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny

akt II SA/Ke 188/10) – pozostaje „ujawnienie rzeczy-

wistego (realnego) prowadzenia działalności gospo-

darczej dającej się stwierdzić na podstawie obiektyw-

nie występujących okoliczności faktycznych”.

Ewen-

tualna możliwość zastosowania danego zakazu po-

winna zostać każdorazowo dokonana ad casum, sto-

sownie do konkretnie zaistniałych okoliczności spra-

wy – ewentualne wiążące stwierdzenie podejmowania

działań niezgodnie z tymi unormowaniami może być

dokonane przez właściwy umocowany do tego organ

gminy (np. poprzez podjęcie uchwały o wygaśnięciu

mandatu).

Podobnie ocena zgodności z prawem określonych

stanów faktycznych (np. niepodjęcie stosownej uchwa-

ły) mieści się w wyłącznej kompetencji organu nad-

zoru (tj. wojewody), którego rozstrzygnięcia podlega-

ją weryﬁkacjidokonywanejprzezsądadministracyj-

ny.

Ingerencja organu nadzoru w działalność samo-

rządu terytorialnego ma więc ściśle wyznaczone

granice i nie może naruszać przyznanych gminie

praw.

Nie ulega wątpliwości, że jednym ze środków

nadzoru, którym dysponuje wojewoda, jest możliwość

wydania zarządzenia zastępczego.

Przesłanką wyda-

nia zarządzenia zastępczego jest naruszenie prawa

przez organ gminy, a ponadto bezskuteczny upływ

terminu do podjęcia odpowiedniego aktu (vide:

art. 98a ust. 1–2 ustawy o samorządzie gminnym).

279

Należy podkreślić, iż organ nadzoru samodzielnie

podejmuje decyzję o wydaniu zarządzenia zastępcze-

go na podstawie oceny całości informacji, wyjaśnień

i dokumentów zebranych w sprawie i nie jest związa-

ny przez ustawodawcę terminem warunkującym jego

wydanie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

o ﬁnansach publicznych(9354)

-023-9354/12, interpelacją pana posła Józefa Lassoty

wy o ﬁnansachpublicznych,uprzejmieinformuję.

Minister ﬁnansów dostrzega potrzebę zmiany

zm.) dotyczących wieloletniej prognozy ﬁnansowej

jednostki samorządu terytorialnego.

W ramach przy-

gotowanego w Ministerstwie Finansów projektu

alizacją ustawy budżetowej, w którym zawarte są

nowano modyﬁkacjęprzepisówwtymzakresie.

Projektowany przepis art. 226 ustawy o ﬁnansach

publicznych zmienia katalog przedsięwzięć wielolet-

nich załączanych do uchwały w sprawie wieloletniej

prognozy ﬁnansowejjednostkisamorząduterytorial-

nego.

W proponowanym brzmieniu art. 226 ust. 4

przez przedsięwzięcia należy rozumieć wieloletnie

1) programami ﬁnansowanymizudziałemśrod-

2) umowami o partnerstwie publiczno-prywat-

nym.

Natomiast w wykazie wieloletnich przedsięwzięć

nie będzie już obowiązku ujmowania umów, których

nostki i z których wynikające płatności wykraczają

poza rok budżetowy oraz gwarancji i poręczeń udzie-

lanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

Przyjęcie przez parlament ww. zapisów projektu

alizacją ustawy budżetowej rozwiąże problem sygna-

lizowany w interpelacji pana posła.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

w sprawie ekranów akustycznych

na autostradzie A2 (9356)

śnia 2012 r., znak: SPS-023-9356/12, w sprawie ekra-

nów akustycznych na autostradzie A2, przedstawiam

następujące informacje i wyjaśnienia.

Uprzejmie informuję, iż zakres i rodzaj zastoso-

wanych na autostradzie A2 ekranów akustycznych

wynika z obowiązujących w tym zakresie przepi-

sów prawa, które określają zasady mające na celu

ochronę środowiska przed hałasem drogowym.

Kwestie związane z ograniczeniem hałasu są przed-

miotem wielu obowiązujących przepisów prawnych.

Zasadnicze unormowania dla tych zagadnień wy-

Przepisy te nakładają na inwestora obwiązek za-

stosowania zabezpieczeń akustycznych stanowiących

integralną część nowych inwestycji drogowych na

etapie projektowania, potem budowania i oddawania

do użytku.

Projekt budowlany powinien uwzględniać

warunki ochrony środowiska przewidziane decyzją

o środowiskowych uwarunkowaniach i zapewnić,

z zachowaniem przepisów techniczno-budowlanych

przed hałasem przez wzniesienie odpowiednich ekra-

nów akustycznych.

rozmieszczenie, zakres oraz rodzaj zastosowanych

ekranów akustycznych podczas budowy autostrady

węzła Konotopa są zgodne z wymogami określonymi

280

kowaniach, wydanej m.in. na podstawie analiz za-

wartych w raporcie oddziaływania na środowisko,

opracowanym dla obszaru, przez który przebiega

przedmiotowy odcinek autostrady A2.

Lokalizacja

ekranów akustycznych wynika z konieczności ochro-

ny danego obszaru, ze względu na występowanie na

nim elementów, które muszą być chronione przed ha-

łasem drogowym, co w sposób szczegółowy określono

Poniżej przedstawiam zestawienie, które stanowi

odpowiedź na szczegółowe pytania sformułowane

przez panów posłów w ww. interpelacji.

1.

Budowa autostrady A2, odcinek A:

— długość ekranów akustycznych: 23 411 mb,

— średni koszt budowy 1 km bieżącego ekranów:

1 922 166,77 zł netto/km,

— wykonawca ekranów akustycznych: Ekobel

Schallschutz sp. z o.o., obecnie prace wykonuje siłami

własnymi generalny wykonawca (tj. Eurovia Polska

SA oraz Warbud SA).

2.

Budowa autostrady A2, odcinek B:

— długość ekranów akustycznych: 11 077 mb,

2 793 085,84 zł netto/km,

— wykonawca ekranów akustycznych: prace wy -

konuje siłami własnymi generalny wykonawca (tj.

Mostostal Warszawa SA, Acciona Infraestructuras

SA, Polimex-Mostostal SA).

3.

Budowa autostrady A2, odcinek C:

— długość ekranów akustycznych: 26 734 mb,

2 667 906,32 zł netto/km,

— wykonawca ekranów akustycznych: Mosty sp.

z o.o., Mostostal Zabrze Holding SA, World Acoustic

Group SA, Via Polonia sp. z o.o.

4.

Budowa autostrady A2, odcinek D:

— długość ekranów akustycznych: 21 512 mb,

1 789 844,32 zł netto/km,

— wykonawca ekranów akustycznych: Mostostal

gnalco Ltd.

5.

Budowa autostrady A2, odcinek E:

— długość ekranów akustycznych: 15 014 mb,

520 820,57 zł netto/km,

— wykonawca ekranów akustycznych: Signalco

Ltd.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie niepłacenia szpitalom za leczenie

rannych w wypadkach komunikacyjnych (9365)

lacją pana Jacka Najdera, posła na Sejm Rzeczypo-

niepłacenia szpitalom za leczenie osób rannych w wy-

padkach komunikacyjnych, która została przesłana

-9365/12), uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

Odnosząc się do kwestii kompensacji szkody dla

szpitali za leczenie rannych w wypadkach komuni-

kacyjnych, uprzejmie informuję, że z dniem 1 stycz-

ﬁnansowanychześrodkówpublicznychorazniektó-

piono od rozwiązań prawnych wprowadzonych usta-

ków publicznych oraz ustawy o ubezpieczeniach obo-

cyjnych (Dz. U. Nr 133, poz. 922), w tym również

zrezygnowano z comiesięcznej opłaty ryczałtowej

Fundusz Gwarancyjny.

W miejsce uchylonych przepisów nie zostały wpro-

wadzone nowe rozwiązania.

W związku z powyższym

po dniu wejścia w życie powyższej ustawy (tj. po dniu

1 stycznia 2009 r.) ﬁnansowanie świadczeń opieki

zdrowotnej udzielonych oﬁaromwypadkówkomuni-

kacyjnych odbywa się na ogólnych zasadach, tj. z ubez-

pieczenia zdrowotnego lub z budżetu państwa.

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Zdrowia nie

prowadzi prac w tym zakresie.

Natomiast odnosząc się do kwestii szpitalnych od-

działów ratunkowych, uprzejmie informuję, że zgod-

nie z zarządzeniem nr 72/2011/DSOZ prezesa Naro-

dowego Funduszu Zdrowia z dnia 20 października

zm.) rozliczanie wszystkich świadczeń udzielanych

bowego obliczoną indywidualnie dla każdego świad-

czeniodawcy na okres obowiązywania umowy.

Staw-

ka ryczałtu obliczana jest zgodnie z algorytmem

określonym w ww. zarządzeniu prezesa NFZ.

Wyso-

kość stawki w przypadku każdego świadczeniodawcy

281

zależna jest od liczby pacjentów i czynności wykona-

nych na rzecz pacjentów zaopatrzonych w SOR i IP

w przyjętym do obliczeń, jednolitym dla wszystkich

świadczeniodawców okresie sprawozdawczym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

i Macieja Banaszaka

(9366)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

SPS-023-9366/12, interpelacji poselskiej pana Jacka

Najdera i pana Macieja Banaszaka, posłów na Sejm

RP, w sprawie wysokości stawki podatku od towarów

i usług w 2013 r. oraz rezerw walutowych Polski i re-

lacji państwowego długu publicznego do PKB za

2012 r., pragnę uprzejmie przedstawić następujące

stanowisko.

Narodowy Bank Polski jest właścicielem rezerw

dewizowych będących w posiadaniu i zarządzanych

przez NBP.

Ma to swoje uzasadnienie prawne zarów-

no w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 227

ust. 1 zdanie drugie), jak i w ustawie o Narodowym

Banku Polskim (art. 52).

Zgodnie z przywoływanym

dowym Banku Polskim (Dz. U. z 2005 r.

Nr 1, poz. 2,

z późn. zm.)

NBP realizuje funkcje centralnej ban-

kowej instytucji dewizowej poprzez gromadzenie re-

zerw dewizowych, zarządzanie rezerwami dewizowy-

mi oraz podejmowanie czynności bankowych i innych

tu dewizowego i płynności płatniczej kraju.

Jedno-

cześnie NBP posiada osobowość prawną i jest odręb-

ną od Skarbu Państwa osobą prawną – czyli stosow-

nie do art. 34 Kodeksu cywilnego NBP jako państwo-

wej osobie prawnej przysługuje prawo własności

należących do niego składników mienia.

Zgodnie

z powyższymi regulacjami NBP upoważniony jest

zatem do posiadania i obrotu wartościami dewizowy-

ki te zaliczane są do majątku NBP, natomiast przy-

chody uzyskiwane z tych środków stanowią dochód

NBP.

Narodowy Bank Polski zarządza rezerwami de-

wizowymi w sposób niezależny.

Za pokrywanie zobo-

wiązań Polski wobec takich instytucji, jak Bank

Światowy, Bank Rozwoju Rady Europy, Europejski

i Rozwoju, odpowiedzialne jest Ministerstwo Finan-

sów.

NBP prowadzi jedynie obsługę zobowiązań i na-

leżności zagranicznych Skarbu Państwa jako agent

ﬁnansowyrządu.

Zakresemobsługiobjętesązawar-

te lub gwarantowane przez rząd RP umowy kredy-

towe z międzynarodowymi instytucjami i organiza-

cjami ﬁnansowymiorazumowyztytułuczłonkostwa

Polski w tych organizacjach.

Natomiast zgodnie

z art. 5 ustawy o Narodowym Banku Polskim NBP

narodowym Funduszu Walutowym, w tym m.in. wy-

datki związane z opłaceniem podwyższenia udziałów

Polski w Funduszu.

Ponadto w ramach rozliczeń

z MFW NBP wnosi coroczną opłatę wynikająca z fak-

tu, że Polska jest państwem członkowskim korzysta-

jącym z alokacji SDR.

Zgodnie z deﬁnicjąMiędzynarodowegoFundu-

szu Walutowego do oﬁcjalnych aktywów rezerwo-

wych zalicza się łatwo rozporządzalne, płynne ak-

tywa zagraniczne będące w posiadaniu banku cen-

tralnego.

Kategoria ta obejmuje złoto monetarne,

specjalne prawa ciągnienia (SDR), pozycję rezerwo-

wą w MFW oraz aktywa w walutach obcych, głów-

nie w formie papierów wartościowych, lokat i gotów-

ki, oraz inne aktywa rezerwowe.

W ostatniej z wy-

mienionych pozycji ujmowane są m.in. transakcje

reverse-repo zawierane łącznie z transakcjami repo

w celu podwyższenia dochodowości portfeli papie-

rów wartościowych.

Na koniec września 2012 r. oﬁcjalneaktyware-

zerwowe Polski stanowiły równowartość 81,7 mld

EUR, co odpowiada 105,8 mld USD, a w przeliczeniu

na złote daje kwotę 336,1 mld.

Oﬁcjalneaktywarezerwowepełniąwgospodarce

rynkowej posiadającej walutę wymienialną istotne

funkcje.

Celem ich utrzymywania jest zapewnienie

wiarygodności i stabilności ﬁnansowejkraju,wtym

jego płynności płatniczej i bezpieczeństwa obrotu de-

wizowego.

Wysoki poziom rezerw umacnia wiarygod-

ność ﬁnansowąkraju,cozmniejszaryzykoniekon-

trolowanego odpływu kapitału zagranicznego.

Dzięki odpowiedniemu poziomowi rezerw waluto-

wych może zostać zachowane bezpieczeństwo dewi-

zowe kraju rozumiane jako zagwarantowanie dostę-

pu każdego podmiotu krajowego do zagranicznych

transakcji z zagranicą.

W tym kontekście rezerwy

dewizowe utrzymywane przez bank centralny stano-

wią zabezpieczenie operacji bilansu płatniczego i mogą

być traktowane jako rodzaj ubezpieczenia od kosztow-

nego dla gospodarki dostosowania w sferze realnej

wywołanego nagłym wstrzymaniem napływu kapita-

łu zagranicznego do gospodarki lub jego odpływem.

Rezerwy dewizowe banku centralnego pełnią

również istotną funkcję w dokonywanej przez rynki

282

ﬁnansowewycenieryzykadanegokraju,któraprze-

kłada się bezpośrednio na cenę krajowych instru-

mentów ﬁnansowych i koszty obsługi zadłużenia

zagranicznego.

Utrzymywanie wysokiego poziomu

rezerw dewizowych przyczynia się do obniżenia po-

strzeganego przez rynki ﬁnansoweryzykainwesto-

wania w walucie danego kraju i do redukcji tzw. pre-

mii za ryzyko stanowiącej dodatkowe oprocentowa-

nie, jakiego żądają inwestorzy za udzielanie pożyczek

rządowi lub ﬁrmomzdanegokraju.

Bezpiecznypo-

ziom rezerw dewizowych jest również czynnikiem

zmniejszającym ryzyko wystąpienia kryzysu waluto-

wego, w tym kryzysu wywołanego tzw. efektem za-

rażenia.

Rezerwy dewizowe stanowią także bufor bezpie-

czeństwa dla sektora bankowego, zapewniając ewen-

tualne zabezpieczenie otwartych bilansowych pozycji

walutowych banków oraz pokrycie wartości ich zo-

bowiązań walutowych wobec nierezydentów w przy-

padku wystąpienia ewentualnych problemów z odno-

wieniem tego ﬁnansowaniapoprzezpozyskanieśrod-

ków od banków matek lub ze źródeł rynkowych.

Wielkość i struktura rezerw dewizowych powinny

również umożliwiać skuteczną realizację przez bank

centralny polityki pieniężnej i kursowej.

Znaczenie

tego czynnika wzrośnie przejściowo podczas uczest-

nictwa Polski w systemie ERM II poprzedzającym

przystąpienie naszego kraju do strefy euro.

Określeniu bezpiecznego poziomu rezerw dewizo-

wych służą liczne metody ilościowe i jakościowe.

Wśród nich najczęściej stosowane są metody wskaź-

nikowe odnoszące wielkość rezerw do wybranych ka-

tegorii ekonomicznych i ﬁnansowych.

Wykorzysty-

wane są takie mierniki, jak stosunek rezerw do wiel-

kości średniomiesięcznego importu, iloraz rezerw i PKB

czy też relacja krótkoterminowego zadłużenia zagra-

nicznego do rezerw.

Popularność ostatniego z wymienionych wskaź-

ników wzrosła w ostatnim okresie ze względu na

znaczną zmienność przepływów kapitału portfelowe-

go oraz wzrost skali zewnętrznego ﬁnansowaniasek-

tora bankowego w wielu krajach.

Wskaźnik relacji

zadłużenia krótkoterminowego do oﬁcjalnychakty-

wów rezerwowych służy do oceny międzynarodowej

płynności kraju i informuje, ile procent oﬁcjalnych

aktywów rezerwowych zostałoby zużyte na pokrycie

bieżących, tj. krótkoterminowych (z terminem pier-

wotnym do 1 roku) zobowiązań kraju wobec nierezy-

dentów.

Zakłada się, że wielkość oﬁcjalnychaktywów

rezerwowych powinna umożliwić spłatę krótkoter-

minowego zadłużenia zagranicznego.

Oznacza to, że

analizowany wskaźnik powinien kształtować się po-

niżej 100%.

Na koniec czerwca 2012 r. relacja krótkotermino-

wego zadłużenia Polski do aktywów rezerwowych

NBP kształtowała się na poziomie 69,5% (wobec

75,3% przed kwartałem), który to poziom należy

uznać za bezpieczny.

W ostatnich latach wskaźnik

ten przekroczył poziom 100% tylko w 2008 r. i na

koniec tego roku wyniósł 106,0%.

Największy udział

w krótkoterminowym zadłużeniu zagranicznym Pol-

ski mają przy tym sektor przedsiębiorstw i sektor

bankowy.

Powyższy wskaźnik powinien być jednak ocenia-

ny z pewną ostrożnością, gdyż nie uwzględnia on

długoterminowego zadłużenia zagranicznego o rze-

czywistym terminie zapadalności do 1 roku.

cji państwowego długu publicznego (PDP) do produk-

tu krajowego brutto (PKB) do 52,4% z 53,5% na ko-

niec 2011 r.

Przewiduje się, iż w ujęciu nominalnym

PDP na koniec 2012 r. wyniesie 845,8 mld zł.

Prognozy wielkości długu publicznego zostały za-

publicznych w latach 2013–2016”, która została rów-

nież opublikowana na stronie internetowej Minister-

stwa Finansów.

Założenia makroekonomiczne i bu-

dżetowe strategii są spójne z przyjętymi w projekcie

Zgodnie ze „Strategią zarządzania długiem sek-

tora ﬁnansówpublicznychwlatach2013–2016”re-

lacja państwowego długu publicznego do PKB na

koniec 2012 r. ukształtuje się na poziomie 52,4%.

W kolejnych latach zakładany jest dalszy spadek tej

relacji, do 49,6% w 2016 r.

Zatem strategia nie przewi-

duje przekroczenia progu 55% zawartego w ustawie

Zgodnie z powyższym nie wystąpiłyby przesłanki

uruchomienia instrumentów wynikających z art. 86

ww. ustawy o ﬁnansachpublicznychorazpodwyższenia

Mając na uwadze powyższe, nie jest obecnie prze-

widywana zmiana harmonogramu obowiązywania

w art. 146a ww. ustawy o podatku od towarów

Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu stawki w wy-

sokości 23% i 8% będą obowiązywały do 31 grudnia

2013 r., a zatem powrót do stawek 22% i 7% powinien

nastąpić z dniem 1 stycznia 2014 r.

Jednak będzie to

uzależnione od tego, jak w rzeczywistości będzie

kształtowała się relacja państwowego długu publicz-

nego do produktu krajowego brutto (por. art. 146f

ww. ustawy).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

283

Odpowiedź

sekretarza stanu

mieszkańcom gm.: Klucze i Wolbrom

2012/ARa) interpelację posła na Sejm RP pana Jacka

mieszkańcom gmin Klucze i Wolbrom w powiecie ol-

kuskim po przejściu trąby powietrznej przez te miej-

scowości w sierpniu 2012 r.

(SPS-023-9369/12) infor-

muję, iż sposób udzielania pomocy poszkodowanym od

samego początku jest na bieżąco monitorowany przez

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, które na co

du terytorialnego i służbami wojewodów.

Jednocześnie informuję, że 13 sierpnia br. wojewo-

da małopolski skierował do Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych wniosek o środki na wypłatę 84 tys. zł dla

14 rodzin z gminy Klucze.

Środki te, pochodzące

z rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziała-

nie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, miały być

przeznaczone na wypłatę zasiłków celowych do 6 tys.

zł dla gospodarstw domowych poszkodowanych w wy-

niku nawałnic.

Po uzupełnieniu danych i weryﬁkacji

wniosku został on w dniu 4 września skorygowany

przez wojewodę do kwoty 50 tys. zł, z przeznaczeniem

na wypłatę zasiłków do 6 tys. zł dla 13 rodzin.

Wniosek

opiewający na powyższą kwotę został niezwłocznie

skierowany do Ministerstwa Finansów z prośbą o uru-

chomienie środków budżetu państwa.

Natomiast wniosek w sprawie wypłaty zasiłków

dla gminy Wolbrom, opiewający na kwotę 32 900 zł,

wpłynął do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

18 września 2012 r.

Po niezwłocznej weryﬁkacjizo-

stał on wysłany do Ministerstwa Finansów z prośbą

o wydanie decyzji zwiększającej budżet wojewody

o kwotę wymienioną we wniosku.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że 30 sierpnia

br. przyznano gminie Klucze promesę dotacyjną w wy-

sokości 246 000 zł na naprawę zniszczonej w wyniku

trąby powietrznej infrastruktury drogowej.

Gmina

określiła wartość prac odtworzeniowych na kwotę

zm.) przyznana promesa stanowi 80 proc. kosztów

realizacji zadania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

narodowości, w tym kilkudziesięciu obywateli

narodowości polskiej, pochowanych

w wydzielonej kwaterze na cmentarzu

zachodnim (Westfriedof) w Kolonii (9372)

terpelację pana posła Włodzimierza Bernackiego (pi-

smo nr SPS-023-9372/12 z dnia 25 września br.)

w sprawie zbiorowej kwatery 218 oﬁarterrorunazi-

stowskiego w latach 1939–1945 różnych narodowo-

ści, w tym kilkudziesięciu obywateli narodowości

cmentarzu zachodnim (Westfriedhof) w Kolonii uprzej-

mie informuję.

Opieka nad miejscami pamięci i cmentarzami pol-

skich oﬁarIIwojnyświatowejpozostaje,wewspół-

działaniu z Radą Ochrony Pamięci, Walk i Męczeń-

stwa, bardzo ważnym zadaniem polskich przedsta-

wicielstw dyplomatyczno-konsularnych, zwłaszcza

na terenie Republiki Federalnej Niemiec.

W odniesieniu do kolońskiego okręgu konsular-

nego pragnę poinformować, że w jego granicach znaj-

dują się 4 kraje związkowe (Nadrenia Północna-West-

falia, Nadrenia-Palatynat, Hesja i Kraj Saary) o łącz-

nej powierzchni ok. 80 tys. km² zamieszkałej przez

30 mln ludności.

Stopień opieki nad miejscami, gdzie

spoczywają polskie oﬁaryIIwojnyświatowej,uwa-

runkowany jest liczbą takich nekropolii, a według

szacunków w granicach okręgu jest ich ok. tysiąca.

Pomimo przedstawionych uwarunkowań pracownicy

konsulatu wraz z niemieckimi władzami miejskimi

i przedstawicielami Polonii kilka razy w roku odwie-

dzają wybrane nekropolie, na których spoczywają

polskie oﬁarywojenne.

WtensposóbzokazjiŚwięta

Zmarłych w 2009 r. uczczono pamięć poległych na

26 cmentarzach, w 2010 na 55, w 2011 r. na 48, w bie-

żącym roku planowane jest odwiedzenie 23.

Łącznie,

w ciągu 4 lat, zostały odwiedzone 152 cmentarze.

Z informacji przekazanej przez KG RP w Kolonii

wynika, że w ramach tegorocznych obchodów rocz-

nicy wybuchu II wojny światowej jego przedstawiciel

dokonał wizytacji części nekropolii Westfriedhof,

o której wspomina pan poseł, zapoznał się również

ze stanem kwatery, w której wśród pomordowanych

różnych narodowości spoczywają Polacy lub osoby

polskiego pochodzenia.

Z rozmów przeprowadzonych

z administracją cmentarza oraz wykonanej na miej-

scu dokumentacji fotograﬁcznejmożnawysnućwnio-

sek, że oﬁarywojennepochowanewtymmiejscubyły

284

w większości robotnikami przymusowymi lub jeńca-

mi wojennymi.

Działając w oparciu o postanowienia umowy mię-

dzy rządami RP i RFN z 2003 r. o grobach oﬁarwoj-

ny i przemocy totalitarnej, konsulat wystąpił już do

landowego oddziału Niemieckiego Związku Opieki

nad Grobami Wojennymi – VDK (odpowiednika pol-

skiej Rady OPWiM) z prośbą o przekazanie pełnej

listy osób narodowości polskiej, oﬁarwojennychpo-

chowanych na Cmentarzu Zachodnim w Kolonii.

Jej

opracowanie wymaga jednak czasu z uwagi na zbio-

rowe ujęcie w starych księgach cmentarnych oﬁarze

wszystkich czterech części kwatery.

Wraz z wiary-

godnym udokumentowaniem stanu faktycznego,

w tym statusu pochowanych osób, podejmowane

będą sukcesywnie w uzgodnieniu między konsula-

tem władzami miejskimi Kolonii, ROPWiM i VDK

kolejne kroki zmierzające do naprawienia istniejące-

go stanu rzeczy.

Zapewniam, że z życzliwością przyjmujemy wszel-

kie sygnały płynące z kraju, a także od Polonii, mo-

gące pomóc przy realizacji ww. działalności.

Przeka-

zywane informacje pomagają szybciej identyﬁkować

występujące problemy i umożliwiają MSZ oraz pod-

ległym mu placówkom podejmowanie działań zmie-

rzających do ich usunięcia.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Zamojszczyzny (9374)

SPS-023-9374/12, w sprawie negatywnych efektów

czyzny uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych in-

Polski system ochrony zdrowia od wielu lat prze-

żywa poważne trudności, a głównymi przyczynami

tego stanu są: ułomna, nieefektywna forma prawna,

w jakiej funkcjonują podmioty lecznicze (SPZOZ),

niewystarczające kwaliﬁkacjekadrzarządzających

publicznymi jednostkami opieki zdrowotnej, a także

ograniczona odpowiedzialność podmiotów tworzą-

cych za zobowiązania samodzielnych publicznych

zdrowotnej będące w Polsce dominującą formą praw-

ną usługodawców systemu opieki zdrowotnej są trak-

towane jako jednostki samodzielnie gospodarujące,

które pokrywają z posiadanych środków i uzyskiwa-

nych przychodów koszty działalności oraz regulują

zobowiązania.

Ministerstwo Zdrowia sukcesywnie prowadzi

poz. 684, z późn. zm.), która dawała możliwość umo-

rzenia zobowiązań publicznoprawnych, otrzymania

pożyczki z Banku Gospodarstwa Krajowego, która po

spełnieniu określonych w ustawie wymogów zostawa-

ła umorzona w 70% (na ten cel zostały przeznaczone

a także dotacji z budżetu państwa (na ten cel prze-

znaczono środki w wysokości 200 mln zł).

Ponadto w latach 2007–2009 uchwałą Rady Mi-

nistrów nr 19/2007 z dnia 6 lutego 2007 r. został

ustanowiony program wieloletni „Wzmocnienie bez-

pieczeństwa zdrowotnego obywateli”, w ramach któ-

rego szpitale samorządowe uzyskały dotacje w wyso-

kości 150 mln zł.

Następne wsparcie w latach 2009–2011, tzw. plan

B, zostało skierowane do jednostek samorządu tery-

torialnego, które przekształciły samodzielne publicz-

ne zakłady opieki zdrowotne w spółki kapitałowe

o zakładach opieki zdrowotnej.

Na ten cel były zapla-

nowane środki ﬁnansowewwysokości1381mlnzł,

z tego wykorzystano 754,95 mln zł.

Największe zain-

teresowanie udziałem w programie wieloletnim

„Wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w dzia-

łaniach stabilizujących system ochrony zdrowia” wy-

kazywały powiaty, tj. 77% z ogólnej liczby biorących

udział w programie.

Odpowiadając na pana posła pytania, uprzejmie

informuję:

Ad 1.

Prowadzony w latach 2009–2011 program

torialnego w działaniach stabilizujących system

ochrony zdrowia” miał na celu udzielenie pomocy sa-

morządom podejmującym działania dla poprawy pro-

mowania racjonalnych zasad gospodarowania mająt-

kiem w podmiotach leczniczych, natomiast nie miał

wpływu na wielkość zatrudnienia.

W tym miejscu

warto zaznaczyć, iż podmioty lecznicze nie są jed-

nostkami, których celem jest zatrudnienie jak naj-

większej liczby osób i niereagowanie na zmieniające

się warunki otoczenia.

Cel, jakim jest ochrona zdro-

wia, jest priorytetem.

Jednakże racjonalność zatrud-

285

nienia przy uwzględnieniu użyteczności ekonomicznej,

jak i leczniczej również winna być respektowana.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zadania ma-

jące na celu zabezpieczenie ubezpieczonym świad-

czeń zdrowotnych służących zachowaniu, ratowaniu,

przywracaniu i poprawie zdrowia zgodnie z art. 97

Zdrowia.

Fundusz swoje zadania realizuje za pomocą

dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ (art. 107

ust. 5 ustawy o świadczeniach).

Warto zaznaczyć, iż

podstawowym zadaniem dyrektora oddziału woje-

wódzkiego funduszu jest określanie jakości i dostęp-

ności, analiza kosztów świadczeń opieki zdrowotnej

oraz zabezpieczanie potrzeb zdrowotnych mieszkań-

ców danego województwa.

Realizacja tego zadania

następuje poprzez kontraktowanie odpowiedniej ilo-

ści świadczeń opieki zdrowotnej w ramach posiada-

nych środków ﬁnansowych w trybie określonym

przepisami powyższej ustawy.

Z województwa lubelskiego w powyższym progra-

mie uczestniczyły dwa podmioty tworzące, tj. miasto

Zamość (które powołało spółkę w roku 2004) oraz

powiat biłgorajski (spółka powstała w 2010 r.).

Liczba zatrudnionych pracowników w SPZOZ

w Biłgoraju na dzień zakończenia likwidacji oraz licz-

ba pracowników zatrudnionych w ARION Szpitale sp.

z o.o. (powstałej po likwidacji SPZOZ w Biłgoraju)

Wyszczególnienie

Liczba

zatrudnionych

pracowników na

dzień 6.10.2010 r.

Liczba pracowników

zatrudnionych na

dzień 30.09.2012 r.

SPZOZ

w Biłgoraju

610 –

ARION

Szpitale sp. z o.o.

w Biłgoraju

– 427

o działalności leczniczej świadczenia opieki zdrowot-

nej ﬁnansowaneześrodkówpublicznychmogąbyć

udzielane zarówno przez podmioty publiczne i niepu-

bliczne, osoby wykonujące zawód medyczny, grupową

praktykę lekarską lub grupową praktykę pielęgnia-

rek i położnych.

Forma własności świadczeniodawcy

nie jest istotna.

Istotą jest jakość świadczonych usług.

Odpowiedzialność za zapewnienie społecznościom

lokalnym odpowiedniego dostępu do opieki zdrowot-

nej należy do właściwości samorządu.

Obowiązek ten

ustawowych sankcjonujących funkcjonowanie samo-

własną odpowiedzialność.

Natomiast nadzór nad

działalnością spółki należy do organów spółki.

Odnosząc się do dalszej części pytania, uprzejmie

informuję, iż sytuacja, jaka panuje w wydzierżawio-

nych szpitalach w Biłgoraju i Tarnogrodzie, znana

mi jest z informacji uzyskanej od starosty powiatu

biłgorajskiego.

Ad 3.

W odniesieniu do zapłaty za tzw. świadcze-

nia nadlimitowe uprzejmie informuję, że zgodnie z prze-

ków publicznych podstawą udzielania świadczeń

wotnej, zasady rozliczeń pomiędzy Narodowym Fun-

duszem Zdrowia a świadczeniodawcami oraz kwotę

dusz Zdrowia do wysokości limitów określonych

kowych świadczeń zrealizowanych ponad limit okre-

ślony umową może być rozważana w konkretnej sy-

tuacji wynikającej m.in. z dysponowania przez Naro-

dowy Fundusz Zdrowia dodatkowymi środkami ﬁ-

nansowymi.

Powyższe wynika również z konstrukcji przepi-

Zdrowia nie może przekroczyć wysokości kosztów

rodowego Funduszu Zdrowia.

Z informacji uzyskanej z Lubelskiego Oddziału

Wojewódzkiego NFZ wynika, że oddział ten na bie-

żąco informuje świadczeniodawców o przyczynach

uniemożliwiających zapłacenie za świadczenia zre-

alizowane powyżej ilości określonych w obowiązują-

cych umowach.

Jednocześnie oddział w miarę posia-

danych środków prowadzi uzgodnienia w sprawie

jekcie planu ﬁnansowegoLubelskiegoOddziałuWo-

jewódzkiego NFZ na rok 2013 na ten cel została wy-

odrębniona kwota 30 472 tys. zł., która będzie prze-

znaczona na kontynuację procesu sﬁnansowania

świadczeń zrealizowanych ponad limit określony

w umowach oznaczonych jako ratujące życie, onko-

logiczne, w tym chemioterapia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

286

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Pani Marszałek z dnia 25 września, znak: SPS-023-

9375/12, przy którym przesłana została interpelacja

pana posła Sławomira Zawiślaka w sprawie projektu

rzejmie informuję.

Odpowiadając na pytanie pana posła dotyczące

założeń nowelizacji przepisów ustawy z dnia 11 mar-

16 października 2012 r.

Rada Ministrów przyjęła pro-

czasie projekt ustawy powinien zostać przekazany do

Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Projektowana ustawa zawiera zmiany mające na

celu implementację przepisów dyrektywy 2010/45/

UE w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturo-

wania (w tym również obowiązku podatkowego

w transakcjach wewnątrzwspólnotowych) oraz dy-

rektywy Rady 2008/8/WE w zakresie określenia

Przepisy implementujące ww. dyrektywy powinny

być stosowane od 1 stycznia 2013 r.

Ponadto projekt

przewiduje szereg zmian m.in. w zakresie ujednoli-

cenia obowiązku podatkowego, a także podstawy

opodatkowania, odliczania VAT i przedstawiciela po-

datkowego, mających na celu ściślejsze dostosowanie

do dyrektywy 2006/112/WE oraz wyroków TSUE.

Uprzejmie informuję, że nie jest uzasadniona opi-

nia, iż projektowana ustawa zakłada wprowadzenie

Projekt ustawy zawiera bowiem szereg zmian uprasz-

czających stosowanie przepisów dotyczących podatku

prawną oraz zmierzających do odbiurokratyzowania

ków, choć wskazać należy, że podstawowym celem

projektowanych zmian nie było uproszenie przepisów

do systemu prawa Unii Europejskiej, którego postę-

pująca złożoność w zakresie VAT jest dostrzegana

przez znaczną część podmiotów gospodarczych.

Celem poprawienia konkurencyjności polskich

przedsiębiorców w transakcjach transgranicznych

zaproponowano wiele zmian liberalizujących i uprasz-

czających zasady rozliczania oraz warunki opodatko-

wania tych transakcji.

W projekcie przewiduje się

uelastycznienie stosowania stawki 0% przy dosta-

wach wewnątrzwspólnotowych i eksporcie towarów

(przy poszerzeniu równocześnie jego zakresu), co uła-

twi podatnikom dokonywanie tych transakcji, sprzy-

jając tym samym utrzymaniu bądź zdobyciu przez

polskie przedsiębiorstwa rynków za granicą.

Przy

opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowych dostaw i za-

kupów towarów, w tym w ramach transakcji łańcu-

chowych, proponuje się likwidację lub ograniczenie

dodatkowych warunków oraz wymogów dowodowych

i sprawozdawczych, zmniejszając w konsekwencji

w tym zakresie obowiązki ewidencyjne oraz informa-

cyjne podatników.

Projekt zakłada uporządkowanie

przepisów dotyczących importu usług i dostawy, dla

której podatnikiem jest nabywca, oraz wprowadzenie

przykładowego katalogu dokumentów umożliwiają-

cych zastosowanie stawki 0% w eksporcie.

Zmiany te

zapewnią przedsiębiorcom większą czytelność prze-

pisów oraz pewność przy ich stosowaniu.

Przedmiotowy projekt porządkuje również prze-

pisy w zakresie przedstawiciela podatkowego oraz

wprowadza dalszą liberalizację tej instytucji, otwie-

rając tym samym większej grupie przedsiębiorców

możliwość świadczenia usług przedstawicielskich

podmiotom zagranicznym.

Wprowadza się również

w określonych sytuacjach, wzorem innych państw

członkowskich (np. Niemiec), możliwość ustanowie-

nia przedstawiciela podatkowego dla podmiotów za-

granicznych bez konieczności dokonywania ich reje-

stracji dla celów podatku VAT.

Rozwiązanie to,

upraszczające obowiązki administracyjne tych pod-

miotów, zachęca do importowania przez Polskę towa-

rów do innych państw członkowskich.

Zaproponowa-

nie podmiotom zagranicznym takich rozwiązań przy-

czyni się do zwiększenia tego rodzaju importu w Pol-

sce, co przełoży się zarówno na korzyści budżetowe

w postaci większych wpływów z tytułu ceł, jak i ko-

rzyści dla krajowych przedsiębiorców w postaci

zwiększonego popytu na różnorodne usługi związane

z obsługą przez nich takiego importu.

W zakresie rozliczeń transakcji krajowych przed-

miotowy projekt w wielu zakresach likwiduje lub

upraszcza żmudne procedury oraz wprowadza nowe

rzystne dla przedsiębiorców, ułatwiające rozliczanie

obowiązku sporządzania dla celów odliczenia podat-

ku naliczonego spisu z natury zapasów towarów, sy-

gnalizowanego przez przedsiębiorców jako uciążliwy,

czasochłonny i kosztowny.

Ponadto z uwagi na zgła-

szane przez przedsiębiorców, generujące znaczne

koszty, trudności w uzyskiwaniu potwierdzeń odbio-

ru, warunkujących obniżenie podstawy opodatkowa-

nia podatkiem VAT, uproszczono przepisy w tym za-

kresie.

Zliberalizowano również zasady korzystania

ze zwolnienia podmiotowego w sytuacji sprzedaży

samochodów osobowych, stanowiących środek trwa-

ły ﬁrmy.

Wtakimprzypadku,wodróżnieniudosta-

nu obecnego, przedsiębiorcy będą mogli nadal korzy-

stać z tego zwolnienia.

Pozwoli to szerszej grupie

podmiotów uniknąć większości obciążeń administra-

cyjnych związanych z koniecznością rozliczania po-

datku VAT spowodowanego jedynie sprzedażą nale-

287

żącego do przedsiębiorstwa samochodu osobowego.

Projektowane przepisy wprowadzają także dotych-

czas nieobecną w przepisach o podatku VAT możli-

wość wyłączania z podstawy opodatkowania wydat-

ków otrzymanych od kontrahentów, poniesionych

takie rozliczenia pomiędzy kontrahentami.

Zaproponowane w projekcie zmiany w zakresie

gają na uproszczeniu i ujednoliceniu większości obec-

nie obowiązujących regulacji, których liczba i w nie-

których przypadkach złożoność są źródłem proble-

mów z ich stosowaniem, zgłaszanych m.in. przez

organizacje przedstawicielskie przedsiębiorców.

W więk-

szości jednakże przypadków zmiany te nie będą

oznaczały bardzo istotnych zmian w sposobie rozli-

czania podatku.

Wprowadzenie bowiem generalnej

zasady, zgodnie z którą obowiązek podatkowy będzie

wykonania usługi, w miejsce obecnie obowiązującej

reguły, będzie oznaczać zmianę terminu rozliczenia

podatku – co do zasady – jedynie w odniesieniu do

przypadków, gdy dla sprzedaży dokonywanej pod ko-

niec miesiąca możliwe było wystawienie faktury w na-

stępnym miesiącu (nie później niż 7. dnia od dokona-

nia sprzedaży).

Tylko w takiej bowiem sytuacji (tj.

jeżeli podatnik wystawi fakturę w miesiącu następ-

nym po miesiącu, w którym miały miejsce czynności

opodatkowane) termin rozliczenia podatku zostanie

przesunięty o jeden okres rozliczeniowy.

W pozosta-

łym zakresie, zarówno wg reguł obowiązujących, jak

i projektowanych, podatek stanie się wymagalny

okres rozliczeniowy.

Wprawdzie zmiany związane

z wprowadzeniem nowych zasad powstania obowiąz-

ku podatkowego mogą wiązać się z dodatkowymi

kosztami dla przedsiębiorców z tytułu jednorazowej

modyﬁkacjisystemówinformatycznychczyewentu-

alnego przeszkolenia pracowników, jednakże skutki

te zostaną zrównoważone korzyściami wynikającymi

ze zmian redukujących lub upraszczających obecne

obciążenia dokumentacyjne.

Ponadto biorąc pod

uwagę potrzebę dostosowania jednak w niektórych

przypadkach systemów informatycznych przedsię-

biorców do planowanych zmian, zaproponowano pół-

roczne vacatio legis w tym zakresie – nowe przepisy

w zakresie momentu powstania obowiązku podatko-

Przedmiotowy projekt wprowadza bardzo istotne

korzystne zmiany dla przedsiębiorców w zakresie

fakturowania.

Celem zapewnienia większej pewności

przepisów przeniesiono praktycznie całość przepisów

w tym zakresie z rozporządzenia wykonawczego do

ustawy.

Wydłużono ostateczne terminy wystawiania

siącu, w którym dokonano transakcji, pozostawiając

przedsiębiorcom całkowitą swobodę odnośnie do tego,

czy faktury mają dokumentować jedną czy więcej

transakcji dokonanych w ciągu miesiąca kalendarzo-

wego.

Pozwoli to przedsiębiorcom na oszczędność

kosztów i racjonalną politykę dokumentacyjną trans-

akcji.

Projekt wprowadza także możliwość korzysta-

nia z nowej instytucji – faktury uproszczonej, zawie-

rającej ograniczoną ilość danych, nie narzucając przy

tym obowiązku jej stosowania.

To podatnik będzie

(lub 100 euro), jaką fakturę wystawi.

Zmiany niektó-

rych wymogów dotyczące danych, które powinny być

traktowanie transakcji transgranicznych i krajowych

oraz przyczynią się do upowszechniania fakturowa-

nia elektronicznego.

Ponadto dalsza liberalizacja sto-

sowania faktur elektronicznych umożliwi rozpowszech-

nienie tej metody fakturowania, co również może po-

móc przedsiębiorcom obniżyć koszty prowadzenia dzia-

łalności i zwiększyć konkurencyjność.

Uregulowanie

zasad wystawiania faktur na żądanie zwiększy pew-

ność przedsiębiorców co do terminu ciążącego na nich

w tym zakresie obowiązku, a osobom ﬁzycznymzagwa-

rantuje termin, w jakim będą miały prawo do otrzyma-

nia takiego dokumentu.

Wystawienie takiej faktury po

terminie określonym przepisami będzie jednak nadal

możliwe, o ile taka będzie wola podatnika.

Zapropono-

wana w projekcie likwidacja obowiązku wystawiania

faktur wewnętrznych uprości ponadto obowiązki po-

datnika, w tym także zredukuje obowiązki informacyj-

ne oraz zmniejszy biurokrację.

Podsumowując, wiele zaproponowanych w projek-

cie zmian w efekcie redukuje obciążenia i koszty ad-

ministracyjne, zarówno w ujęciu per przedsiębiorca,

jak w ujęciu globalnym – w gospodarce.

Jeszcze raz

należy podkreślić, że te korzystne dla przedsiębior-

ców zmiany zaproponowano w ramach projektu do-

do przepisów prawa UE, a nie w projekcie o charak-

terze czysto deregulacyjnym.

Odpowiadając na pytanie drugie pana posła,

uprzejmie informuję, że projekt ustawy równolegle

z uzgodnieniami zewnętrznymi został poddany sze-

rokim konsultacjom społecznym, w tym m.in. z orga-

nizacjami przedstawicielskimi pracodawców (np. Pol-

ską Konfederacją Pracodawców Prywatnych Lewia-

tan, Pracodawcami Rzeczypospolitej Polskiej), izba-

mi gospodarczymi (np. Krajową Izbą Gospodarczą,

Krajową Izbą Gospodarczą Elektroniki i Telekomu-

nikacji), Krajową Radą Doradców Podatkowych, Sto-

warzyszeniem Księgowych w Polsce i szeregiem in-

nych organizacji.

Ponadto projekt ustawy został udo-

stępniony w Biuletynie Informacji Publicznej Rządo-

wego Centrum Legislacji oraz Ministerstwa Finan-

sów.

Zmiany zaproponowane w projekcie ustawy spo-

tkały się generalnie z pozytywnym przyjęciem, zwłasz-

cza wprowadzane w projekcie uproszczenia, w tym

w zakresie obowiązku podatkowego czy fakturowa-

nia.

Natomiast postrzeganie przez niektóre podmio-

ty opiniowanych zmian jako niekorzystnych zostało

znacznie złagodzone lub zmodyﬁkowanewprowadzo-

nymi po konsultacjach społecznych zmianami oraz

nową inicjatywą w zakresie rozszerzenia możliwości

stosowania metody kasowej i uelastycznienia w za-

kresie redukowania obciążeń podatkowych podatni-

288

ków, wobec których nierzetelni kontrahenci nie re-

gulują zobowiązań.

Znaczna część uwag wniesionych do projektu

ustawy dotyczyła również terminu wejścia w życie

proponowanych w projekcie zmian w zakresie mo-

mentu powstania obowiązku podatkowego, podstawy

opodatkowania i odliczeń.

W związku ze zgłoszonymi

postulatami przesunięto z dnia 1 stycznia 2013 r. na

dzień 1 lipca 2013 r. termin wejścia w życie zmian

w tym zakresie.

Odpowiednie vacatio legis umożliwi

podatnikom dostosowanie się do wprowadzanych

zmian.

Poza tym uwzględniono uwagi dotyczące

wprowadzenia zapisów o możliwości wystawiania

faktur przed dokonaniem czynności podlegających

VAT, w szczególności w zakresie tzw. świadczeń cią-

głych.

Ponadto w celu wyeliminowania ewentualnego

wystąpienia problemów z fakturowaniem zaliczek

i korygowaniem faktur pierwotnych dokonano mo-

dyﬁkacjiprojektowanychprzepisówiwprostzapisa-

no, że na określonych w projekcie zasadach faktury

mogą być wystawiane przed dokonaniem czynności,

oraz doprecyzowano, że przy świadczeniach ciągłych

padku przyjęcia zaliczki.

Dodatkowo w zakresie

wprowadzanego projektowaną ustawą przepisu, zgod-

nie z którym podatnik może obniżyć podstawę opo-

datkowania pomimo braku potwierdzenia odbioru

faktury korygującej przez nabywcę, w przypadku gdy

uzyskanie tego potwierdzenia jest niemożliwe,

uwzględniono zgłaszane uwagi, że wystarczająca jest

jedna udokumentowana próba doręczenia faktury

korygującej, jeżeli z posiadanej dokumentacji wyni-

kać będzie, że nabywca posiada wiedzę, że transakcja

w fakturze korygującej.

Zmodyﬁkowanorównieżde-

ﬁnicjęterenówbudowlanych,obejmująctympojęciem

wyłącznie grunty przeznaczone pod zabudowę zgod-

nie z miejscowym planem zagospodarowania prze-

nie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodaro-

wania terenu (zrezygnowano z zapisu, że w przypad-

ku braku tego planu oraz decyzji o przeznaczeniu

terenu decydowałoby studium uwarunkowań i kie-

Nawiązując natomiast do wymienionego przez

pana posła artykułu w dzienniku „Rzeczpospolita”

„Dwójka z VAT dla rządu” wskazującego, że projek-

towane zmiany niekorzystnie wpłyną na płynność

ﬁnansowąprzedsiębiorców,informuję,żeniepodzie-

lam tej opinii.

Proponowane w projektowanej ustawie

zmiany mają generalnie pozytywny wpływ na płyn-

ność ﬁnansowąprzedsiębiorców.

Nawetzmianaza-

sady ogólnej w zakresie momentu powstania obo-

wiązku podatkowego, o czym już była mowa, nie po-

woduje w większości przypadków zmian u podatnika,

bowiem i obecnie większość transakcji podlega ewi-

dencjonowaniu w dniu ich dokonania.

Podkreślić rów-

nież należy, że na płynność ﬁnansowąprzedsiębiorców

niewątpliwie pozytywnie wpłynie proponowany w pro-

jekcie szereg ułatwień w bieżącej działalności przed-

siębiorców, np. ułatwienia dotyczące fakturowania.

Ponadto pragnę zauważyć, że opieranie opinii, iż

przedsiębiorcy krytycznie oceniają projekt ustawy,

wyłącznie na wynikach ankiety przeprowadzonej

przez „Rzeczpospolitą” i jedną z ﬁrm doradczych

może prowadzić do błędnych wniosków, zwłaszcza

w świetle przytoczonego powyżej szeregu zmian

upraszczających wprowadzanych w ustawie, które są

korzystne dla przedsiębiorców i z całą pewnością zo-

staną przez nich przyjęte pozytywnie.

Ponadto bar-

dzo istotną kwestią pozostaje to, że w artykule powo-

ływane są wyniki badania na przedsiębiorcach, któ-

re zupełnie nie jest reprezentatywne.

Badanie bo-

wiem objęło jedynie spółki, podczas gdy przeważają-

cą liczbę podatników VAT (blisko 80%) stanowią

podatnicy będący osobami ﬁzycznymi.

Taki dobór

niewątpliwie wpłynął na wyniki ankiety, choćby dla-

tego że objęła ona podmioty z reguły większe.

Należy

żałować, że nie były badane małe przedsiębiorstwa,

bo akurat zmiany dedykowane im (np. w zwolnie-

niach podmiotowych) są dla nich bardzo korzystne.

Ogólna ocena projektu mogła wiązać się również

z medialnym przekazem na temat proponowanych

zmian, w którym pojawiły się takie sformułowania

jak „rewolucja VAT”, niewątpliwie niewpływające na

pozytywny odbiór zmian.

Należy podkreślić, że nie

są to zmiany rewolucyjne, raczej – ewolucyjne (np.

zmiana reguły ogólnej w zakresie momentu powsta-

nia obowiązku podatkowego dla przeważającej liczby

podatników nie oznacza zmian, gdyż i tak ewidencjo-

nują transakcję w dniu sprzedaży, w szczególności

podatnicy stosujący kasy ﬁskalne).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

przez organy administracji podatkowej

oraz zmian interpretacji przepisów prawa

podatkowego dokonywanych przez te organy,

zmuszani są do odprowadzania rzekomo

niezapłaconych podatków (9377)

zaną przy piśmie, nr SPS-023-9377/12, z dnia 25 wrze-

śnia 2012 r. interpelacją złożoną przez pana Sławo-

289

mira Zawiślaka, posła na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej, w sprawie kontroli prowadzonych przez organy

wa podatkowego uprzejmie przedstawiam następu-

jące wyjaśnienia.

W kwestii dotyczącej stanowiska organu wyrażo-

nego w protokole kontroli wskazać należy, że przepi-

datkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), nakładające na

kontrolującego obowiązek zamieszczenia w protoko-

le kontroli oceny prawnej sprawy będącej przedmio-

tem kontroli (art. 290 § 1 pkt 6a), nie nadają takiej

ocenie bezwzględnie wiążącego charakteru.

Powie-

lanie błędnej oceny prawnej zawartej we wcześniej-

szym protokole kontroli prowadziłoby do naruszenia

zasad ogólnych postępowania podatkowego.

Zasady

prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufa-

nie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji

podatkowej) nie można bowiem interpretować w ode-

rwaniu od zasady praworządności (art. 120 Ordyna-

cji podatkowej), którą powinny w swoim działaniu

kierować się organy podatkowe.

Ponadto, co istotne,

nadanie ocenie prawnej sprawy będącej przedmiotem

kontroli charakteru bezwzględnie wiążącego unie-

możliwiłoby kontrolującemu zmianę tej oceny w razie

uznania za słuszne argumentacji przedstawionej

przez kontrolującego na etapie wnoszenia zastrzeżeń

do treści protokołu.

Jednocześnie należy zauważyć, że dokumenty

z czynności kontrolnych stanowią dowód w postępo-

waniu podatkowym, lecz nie są wyłącznym (jedy-

nym) dowodem w tym postępowaniu.

Ustawa Ordy-

nacja podatkowa realizuje koncepcję otwartego po-

stępowania dowodowego.

Zgodnie z art. 180 § 1 tej

ustawy jako dowód należy dopuścić wszystko, co

sprzeczne z prawem.

Wydanie w postępowaniu po-

datkowym prawidłowego rozstrzygnięcia meryto-

rycznego w sprawie indywidualnej jest możliwe wte-

dy, gdy organ podatkowy podejmie wszelkie niezbęd-

ne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego

sprawy.

Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej

zasada prawdy obiektywnej ma znaczący wpływ na

kształt postępowania podatkowego.

Nakłada ona na

organy podatkowe obowiązek podejmowania wszel-

kich działań niezbędnych w celu dokładnego wyja-

śnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Za-

zebrania i rozpatrzenia przez organ podatkowy całe-

go materiału dowodowego w sposób wyczerpujący

(art. 187 Ordynacji podatkowej).

Ponadto w kwestii częstotliwości oraz limitów

kontroli prowadzonych u tego samego przedsiębiorcy

wskazać należy, że art. 282a ustawy Ordynacja po-

datkowa wprowadza zakaz ponownego wszczęcia

kontroli podatkowej w zakresie spraw rozstrzygnię-

tych już ostateczną decyzją organu podatkowego.

Za-

kaz ten nie obowiązuje, jeżeli kontrola podatkowa

— w sprawie stwierdzenia nieważności, stwier -

dzenia wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji

— w związku z uchyleniem lub stwierdzeniem

Zgodnie z art. 291c Ordynacji podatkowej do kon-

troli działalności gospodarczej podatnika będącego

przedsiębiorcą stosuje się przepisy rozdziału 5 usta-

gospodarczej.

Artykuł 83 ust. 1 tej ustawy stanowi,

że czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli

— w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców – 12 dni

roboczych;

— w odniesieniu do średnich przedsiębiorców

— w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców

Ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się w przy-

bodzie działalności gospodarczej m. in., gdy przepro-

wadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziała-

nia popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, prze-

ciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego

wodów jego popełnienia.

Jeżeli wyniki kontroli wykazały rażące narusze-

nie przepisów prawa przez przedsiębiorcę, można

kresie przedmiotowym w danym roku kalendarzo-

wym, a czas jej trwania nie może przekraczać 7 dni.

Czasu trwania powtórnej kontroli nie wlicza się do

czasu, o którym mowa w ust. 1 (art. 83 ust. 4 ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej).

Kontrola podatkowa nie może być utożsamiana

z postępowaniem podatkowym.

Celem kontroli po-

datkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywią-

zują się z obowiązków wynikających z przepisów pra-

wa podatkowego, podczas gdy postępowanie podat-

kowe jest pojęciowo szersze i służy załatwianiu spraw

podatkowych, a więc orzekaniu w drodze decyzji

o obowiązkach i uprawnieniach podatników.

Kontro-

la podatkowa może, ale nie musi poprzedzać postę-

powania podatkowego.

Ponadto w kwestii klasyﬁkacjidrewnawstanie

okrągłym z drzew iglastych i liściastych oraz konse-

kwencji podatkowych należy zauważyć, że z wystą-

pienia pana posła wynika, iż problem związany z do-

kumentowaniem wydatku na zakup drewna dotyczy

przedsiębiorców obowiązanych do prowadzenia ewi-

dencji podatkowej w postaci podatkowej księgi przy-

chodów i rozchodów.

Zasady prowadzenia podatkowej

ki, jakim powinna odpowiadać ta księga, aby stano-

wiła dowód pozwalający na określenie zobowiązań

podatkowych oraz szczegółowy zakres obowiązków

290

związanych z jej prowadzeniem określa rozporządze-

nie ministra ﬁnansówzdnia26sierpnia2003r.wspra-

wie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i roz-

§ 12 ust. 3 ww. rozporządzenia podstawą zapisów

korygujące (...), odpowiadające warunkom określo-

nym w odrębnych przepisach lub

mniej:

a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskaza-

konania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy;

d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego

ne numerem lub w inny sposób umożliwiający powią-

zanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi

(§ 13 powołanego rozporządzenia).

wymienionego rozporządzenia, na udokumentowanie

zapisów w księdze dotyczących niektórych kosztów

(wydatków) mogą być sporządzone dokumenty zaopa-

konały wydatków (dowody wewnętrzne), określające:

przy zakupie: nazwę towaru oraz ilość, cenę jednost-

kową i wartość, a w innych przypadkach: przedmiot

bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy

produktów roślinnych i zwierzęcych nieprzerobio-

nych sposobem przemysłowym lub przerobionych

ubojowej tych zwierząt.

Z powołanych powyżej regulacji jednoznacznie

wynika, iż fakt nabycia drewna od rolnika indywi-

dualnego przez przedsiębiorcę obowiązanego do pro-

wadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów

powinien być udokumentowany – w zależności od sy-

tuacji prawno-podatkowej kontrahentów transakcji

– fakturą VAT, fakturą VAT RR, innym dowodem

Jednakże, odnosząc się do poruszonej przez pana

posła kwestii nieuznawania przez organy podatkowe

za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszo-

nych przez ﬁrmy sektora drzewnego w przypadku

wadliwego ich udokumentowania, o tym co stanowi

koszt w rozumieniu przepisów podatkowych, nie de-

cydują regulacje zawarte w powołanych wyżej aktach

prawnych.

Koszty uzyskania przychodów zdeﬁniowa-

ﬁzycznych,zgodniezktórymsątokosztyponiesione

tów wymienionych w art. 23.

Z powyższego wynika, iż przesłanką konieczną do

nia przychodów jest wykazanie związku przyczyno-

wego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskanym

przychodem bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem

źródła przychodów.

Każdorazowa ocena wydatków

poniesionych przez podatnika wymaga zatem doko-

nania indywidualnej analizy.

Odrębną kwestię stanowi natomiast okoliczność

udowodnienia, iż dany wydatek został poniesiony, co

wiąże się z prawidłowym udokumentowaniem trans-

akcji.

Organ podatkowy, prowadząc postępowanie

podatkowe, ocenia, czy dana okoliczność została udo-

wodniona na podstawie całego zebranego materiału

dowodowego.

Nie można zatem uznać, iż w przypad-

ku, gdy działający w branży drzewnej przedsiębiorca

przedstawi dowody na zakup drewna od rolnika inne

niż wymienione w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia

ministra ﬁnansówwsprawieprowadzeniapodatko-

wej księgi przychodów i rozchodów, to wydatki ponie-

sione na zakup drewna nie będą mogły zostać zali-

czone na poczet kosztów uzyskania przychodu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

291

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie charakteru i skutków stanowiska

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

zawartego w protokole kontroli (9378)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną przy piśmie marszałka Sejmu z dnia

pelację pana posła Sławomira Zawiślaka w sprawie

czeń Społecznych zawartego w protokole kontroli,

uprzejmie wyjaśniam.

Kontrolę wykonywania zadań i obowiązków w za-

kresie ubezpieczeń społecznych przez płatników

składek reguluje rozdział 10 ustawy z dnia 13 paź-

W stosunku do płatników składek będących przed-

siębiorcami stosuje się również przepisy rozdziału

z późn. zm.).

Kontrola polega na podejmowaniu czyn-

ności zmierzających do zbadania zgodności stanu

faktycznego ze stanem pożądanym, tj. wywiązywa-

nia się płatników składek z obowiązków nałożonych

przepisami prawa.

Zakres kontroli określa art. 86

Kontrola obejmować może w szczególności:

1) zgłaszanie do ubezpieczeń społecznych,

2) prawidłowość i rzetelność obliczania, potrąca-

3) ustalanie uprawnień do świadczeń z ubezpie-

czeń społecznych i wypłacanie tych świadczeń oraz

4) prawidłowość i terminowość opracowywania

5) wystawianie zaświadczeń lub zgłaszanie da-

nych do celów ubezpieczeń społecznych,

6) dokonywanie oględzin składników majątku

Obowiązkiem inspektora kontroli zakładu jest

pełne i rzetelne udokumentowanie ustaleń kontroli.

Wyniki przeprowadzonej kontroli inspektor kontroli

zakładu przedstawia w protokole kontroli.

Wymogi

formalne dotyczące protokołu kontroli określone zo-

stały w art. 91 ustawy o systemie ubezpieczeń spo-

łecznych.

Artykuł ten stanowi, że protokół kontroli

powinien zawierać:

1) oznaczenie terytorialnej jednostki organizacyj-

nej zakładu,

2) oznaczenie kontrolowanego płatnika składek,

3) oznaczenie inspektorów kontroli zakładu wy-

konujących kontrolę,

4) określenie zakresu kontroli,

5) czas trwania kontroli z określeniem daty wsz-

częcia i zakończenia kontroli oraz z wymienieniem

7) przedstawienie dowodów,

8) pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń,

9) pieczęć i podpis inspektora kontroli zakładu,

Istota, funkcja i cel kontroli są inne niż istota,

funkcja i cel postępowania administracyjnego.

W kon-

troli nie podejmuje się czynności procesowych prowa-

dzących do przyznania stronie prawa lub nałożenia

obowiązku, lecz zmierza się do wykrycia nieprawi-

dłowości i umożliwia ich usunięcie kontrolowanemu

płatnikowi składek.

Co do zasady protokół kontroli nie zawiera stano-

wiska zakładu, lecz opis dokonanych ustaleń (stan

faktyczny).

Opis stanu faktycznego utrwalony w pro-

tokole kontroli jest wynikiem badania materiału do-

wodowego i odnosi się do danej kontroli.

Natomiast

w sytuacji, gdy w kontroli w sposób nietrafny został

rozpoznany stan faktyczny i utrwalony w protokole

kontroli, to w istocie rzeczy mamy do czynienia

z błędem inspektora kontroli zakładu.

Protokół spo-

rządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach,

kowi składek lub osobie upoważnionej do reprezen-

towania lub prowadzenia jego spraw.

W terminie

składek ma prawo złożyć pisemne zastrzeżenia do

ki dowodowe.

Inspektor kontroli zakładu ma obowią-

zek rozpatrzyć zgłoszone zastrzeżenia i w razie po-

trzeby podjąć dodatkowe czynności kontrolne.

O spo-

sobie rozpatrzenia zastrzeżeń płatnika składek in-

formuje się na piśmie.

Podkreślić należy, iż protokół

kresie i trybie określonym w art. 83 ustawy o syste-

mie ubezpieczeń społecznych.

Od decyzji zakładu

przysługuje odwołanie do właściwego sądu w termi-

nie i według zasad określonych w przepisach Kodek-

su postępowania cywilnego.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pod-

kreśla, że inspektor kontroli zakładu, dokonując kon-

troli wykonywania zadań z zakresu ubezpieczeń spo-

łecznych, za podstawę tych ustaleń przyjmuje doku-

menty, a także dowody ze źródeł osobowych.

Jeżeli

w toku kontroli płatnik składek przedkłada stanowi-

sko Państwowej Inspekcji Pracy, które jest odpowie-

dzią na przedstawiony przez płatnika składek opis

zdarzenia przyszłego lub teraźniejszego, nie jest ono

rozstrzygające dla wyniku prowadzonej kontroli.

W kontroli występują przypadki, w których w wyni-

ku czynności kontrolnych prowadzonych przez in-

spektora kontroli zakładu stan przedstawiony przez

pytającego jest odmienny od stanu faktycznego usta-

292

lonego w toku kontroli.

W takiej sytuacji nie można

mówić o stanowisku zakładu wykluczającym stano-

wisko Państwowej Inspekcji Pracy.

Są to dwa różne

stany, jeden przedstawiony przez pytającego, drugi

utrwalony w protokole kontroli, które mogą prowa-

dzić do różnych konkluzji prawnych.

Jeśli płatnik składek nie zgadza się z ustaleniami

ubezpieczeń społecznych ma prawo złożyć w terminie

ne zastrzeżenia do jego ustaleń, wskazując równocze-

śnie stosowne środki dowodowe.

Podkreślić należy,

decyzji administracyjnej, która na skutek ewentual-

nego odwołania płatnika składek podlega kontroli

sądu powszechnego.

Należy dodać również, że stanowisko Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w zakresie obowiązku

ubezpieczeń społecznych bądź podstawy wymiaru

ne przez orzecznictwo sądów powszechnych, w szcze-

gólności przez orzeczenia Sądu Najwyższego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie podstaw prawnych i trybu

prowadzenia postępowania dyscyplinarnego

wobec zawodowych kuratorów sądowych (9379)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przedstawiam co następuje.

Postępowanie dyscyplinarne wobec zawodowych

kuratorów sądowych w obecnie obowiązującym sys-

z późn. zm.), zwana dalej ustawą.

Kuratorzy zawo-

dowi ponoszą odpowiedzialność porządkową i dyscy-

plinarną za naruszenie obowiązków kuratora (art. 52

ust. 1 ustawy).

Odpowiedzialność porządkową kura-

tora zawodowego wynikającą z art. 52 ust. 2 ustawy

ponosi kurator okręgowy i jego zastępca przed pre-

zesem właściwego sądu okręgowego, zaś pozostali

kuratorzy przed prezesem sądu rejonowego.

Jest to

ten rodzaj odpowiedzialności, który wynika z bezpo-

średniej podległości służbowej.

Ustawa nie wymienia

konkretnych naruszeń obowiązków kuratora, które

rodziłyby odpowiedzialność porządkową, wskazuje

jedynie, że kara porządkowa upomnienia wymierza-

na jest kuratorowi za przewinienie mniejszej wagi.

Od decyzji prezesa o nałożeniu kary porządkowej słu-

ży kuratorom odwołanie odpowiednio do ministra

sprawiedliwości lub prezesa sądu okręgowego w ter-

minie 3 dni od zawiadomienia o wymierzeniu kary

(art. 53 ust. 2 ustawy).

Za naruszenie obowiązków kuratora o większym

ciężarze gatunkowym zawodowy kurator sądowy od-

powiada dyscyplinarnie.

Katalog kar dyscyplinar-

nych przewiduje pięć rodzajów kar: naganę, naganę

z ostrzeżeniem, naganę z pozbawieniem możliwości

2 lat, usunięcie z zajmowanego stanowiska i wydale-

nie ze służby kuratorskiej (art. 52 ust. 3 ustawy).

Podkreślić należy, że ustawa nie zawiera wskazówek

co do zastosowania określonego wymiaru kary, stąd

też rzecznik dyscyplinarny w chwili formułowania

wniosku o pociągnięcie kuratora zawodowego do od-

powiedzialności dyscyplinarnej, a także sąd dyscy-

plinarny na etapie orzekania, winni kierować się za-

sadami określonymi w art. 53 Kodeksu karnego.

Uprawnionym do prowadzenia – na żądanie pre-

zesa sądu okręgowego – postępowania wyjaśniające-

go, a następnie oskarżenia zawodowego kuratora

sądowego przed sądem dyscyplinarnym, jest rzecznik

dyscyplinarny wybierany przez okręgowe zgroma-

dzenie kuratorów spośród swoich członków; przy

czym jego kadencja trwa 6 lat (art. 58 ust. 1 i 2 usta-

wy).

Rzecznik dyscyplinarny powinien wykazywać

wysoki poziom wiedzy prawniczej z zakresu funkcjo-

nowania kurateli sądowej, ze szczególnym uwzględ-

nieniem aktów prawnych regulujących uprawnienia

i obowiązki kuratorów sądowych zarówno wykonu-

jących orzeczenia w sprawach karnych, jak i rodzin-

nych i nieletnich.

Zadania rzecznika dyscyplinarnego

ujęte zostały w formie katalogu zamkniętego.

Wśród

nich przepis art. 59 ustawy wymienia: prowadzenie

postępowania wyjaśniającego, składanie wniosków

niki postępowania dyscyplinarnego to uzasadniają,

udział w rozprawach w charakterze strony, wnoszenie

instancji, udział w postępowaniu odwoławczym.

o uzasadnionym podejrzeniu naruszenia obowiązków

służbowych przez sądowego kuratora zawodowego

powinno mieć formę pisemną.

Zawiadomienia takie-

go może dokonać każdy, kto powziął informację o praw-

dopodobnym naruszeniu przez kuratora sądowego

obowiązków służbowych.

Odpowiadając zatem w tym

miejscu na jedno z pytań zawartych w interpelacji

pana posła, podkreślić należy, że nie każda skarga

na działania lub zaniechania w zakresie obowiązków

służbowych kuratora sądowego będzie skutkować

293

wszczęciem postępowania wyjaśniającego, lecz tylko

taka, która zawiera uzasadnione podejrzenie naru-

szenia tych obowiązków.

Z treści art. 68 ust. 2 ustawy

wynika ponadto, że przed wszczęciem postępowania

wyjaśniającego zawodowy kurator sądowy powinien

mieć możliwość złożenia wyjaśnień co do okoliczności

zawartych w zawiadomieniu, nie jest to jednak jego

obowiązkiem.

Rzecznik dyscyplinarny składa wnio-

sek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w sy-

tuacji, kiedy materiał dowodowy zebrany w toku po-

stępowania wyjaśniającego jest w jego przekonaniu

wystarczający.

Ostateczna decyzja co do wszczęcia

go należy jednak do właściwego prezesa sądu okrę-

gowego.

Nawet w sytuacji, kiedy rzecznik przedstawi

argumenty świadczące o braku podstaw do wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego, prezes sądu okręgo-

wego może żądać od niego wystąpienia z takim wnio-

skiem, a rzecznik dyscyplinarny nie może odmówić

temu żądaniu (art. 58 ust. 3 ustawy).

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinar-

nego powinien mieć postać pisemną i spełniać wymo-

gi określone w art. 332 i 333 Kodeksu postępowania

karnego.

Postępowanie dyscyplinarne wobec zawodowych

kuratorów sądowych toczy się przed sądem dyscypli-

narnym.

Zgodnie z art. 54 ustawy sądy dyscyplinar-

ne są dwuinstancyjne.

Sąd dyscyplinarny pierwszej

instancji działa na obszarze właściwości sądu okrę-

gowego i rozpoznaje sprawy w składzie trzyosobo-

wym (art. 54 ust. 3 ustawy).

Wyboru członków sądu

dyscyplinarnego w liczbie od 6 do 12 spośród zawo-

dowych kuratorów sądowych z danego okręgu doko-

nuje okręgowe zgromadzenie kuratorów.

Członkiem

sądu dyscyplinarnego nie mogą być kurator okręgo-

wy i jego zastępca oraz rzecznik dyscyplinarny (art. 55

ust. 1 ustawy).

Skład sądu dyscyplinarnego pierwszej

instancji do rozpoznania danej sprawy wyznacza pre-

zes właściwego sądu okręgowego.

Składowi przewod-

niczy najstarszy służbą kurator.

Członkowie sądów

wie (art. 57 ustawy).

Tym samym od momentu wsz-

częcia postępowania dyscyplinarnego prezes sądu

okręgowego nie ma wpływu na jego przebieg i podej-

mowane przez członków składu decyzje w tym postę-

powaniu.

Sąd dyscyplinarny pierwszej instancji wydaje po

przeprowadzeniu jawnej rozprawy (art. 61 ust. 2 i 4

ustawy) orzeczenie, w którym może postępowanie

dyscyplinarne umorzyć, uniewinnić obwinionego ku-

ratora albo ukarać go karą dyscyplinarną.

W toku postępowania obwiniony może korzystać

z pomocy obrońcy ustanowionego spośród kuratorów

zawodowych.

W wypadku, gdy obwiniony kurator nie

si o orzeczenie kary wydalenia ze służby kurator-

skiej, przewodniczący sądu dyscyplinarnego wyzna-

cza obrońcę z urzędu spośród zawodowych kuratorów

sądowych (art. 60 ust. 1 i 2 ustawy).

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego pierwszej in-

stancji strony (obwiniony i jego obrońca oraz rzecznik

dyscyplinarny) mają prawo wnieść odwołanie, w ter-

z uzasadnieniem.

Podkreślić należy, że w sprawach

do postępowania dyscyplinarnego, w tym do postę-

powania przed sądem pierwszej i drugiej instancji,

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępo-

wania karnego (art. 66 ustawy).

Orzecznictwo sądów dyscyplinarnych dla zawo-

dowych kuratorów sądowych podlega kontroli sądow-

nictwa powszechnego.

Od orzeczenia sądu dyscypli-

narnego drugiej instancji służy bowiem stronom od-

wołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie w termi-

nieniem.

Sąd Apelacyjny w Warszawie, rozpoznając

odwołanie, stosuje odpowiednio przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego (art. 65 ust. 2 ustawy).

Przechodząc do szczegółowych pytań pana posła

dotyczących nadzoru nad czynnościami podejmowa-

nymi przez rzecznika dyscyplinarnego oraz odpowie-

dzialności rzecznika za naruszenie obowiązujących

przepisów prawa, zauważyć należy w pierwszej kolej-

ności, że ustawa o kuratorach sądowych nie zawiera

odrębnych przepisów o nadzorze nad czynnościami

rzecznika dyscyplinarnego podejmowanymi w toku

postępowania wyjaśniającego lub dyscyplinarnego

przed sądem oraz przepisów kształtujących odpowie-

dzialność rzecznika na innych zasadach niż przewi-

dziane dla szeregowych zawodowych kuratorów są-

dowych.

Lektura obowiązujących przepisów ustawy

utwierdza w przekonaniu, że w istocie rzecznik dys-

cyplinarny jest podmiotem samodzielnym i niezależ-

nym, który nie podlega w swoich decyzjach nadzoro-

wi administracyjnemu ze strony prezesa sądu okrę-

gowego czy innych organów nadzoru.

Jedynie na

wstępnym etapie rzecznik dyscyplinarny – jak już

wskazano – jest ograniczony wolą prezesa sądu okrę-

gowego co do decyzji o wszczęciu postępowania wy-

jaśniającego oraz wystąpienia z wnioskiem o wszczę-

cie postępowania dyscyplinarnego.

Kontrolą zatem

objęte jest inicjowanie przez rzecznika postępowania

wyjaśniającego oraz dyscyplinarnego bez uprawnie-

nia do dalszych ingerencji na kolejnych etapach.

Kompetencji kontrolnych ani tym bardziej nadzor-

czych nie ma w tym zakresie również minister spra-

wiedliwości jako centralny organ administracji rzą-

dowej, gdyż takie kompetencje ministra nie wynika-

ją z przepisów ustawy.

Brak uprawnień nadzorczych

prezesa sądu oraz ministra sprawiedliwości w sto-

sunku do czynności podejmowanych przez rzecznika

dyscyplinarnego stanowi w istocie jedną z gwarancji

niezależności korporacyjnej sądu dyscyplinarnego,

uniemożliwiającą ingerowanie w szczególności w in-

dywidualny tok postępowania.

Ustawa nie przewiduje również instytucji wyższe-

go rzecznika dyscyplinarnego lub rzecznika dyscy-

plinarnego działającego przy sądzie dyscyplinarnym

drugiej instancji, do którego kurator mógłby składać

294

zażalenia na czynności i decyzje lub skargi na dzia-

łanie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego po-

stępowanie wyjaśniające.

W konsekwencji czynności

i decyzje rzecznika dyscyplinarnego nie podlegają

kontroli instancyjnej ani też kontroli przełożonych

służbowych, skoro takich ustawa nie przewiduje.

Ustawa nie rozwiązuje też sytuacji, kiedy to za-

wiadomienie o naruszeniu obowiązków służbowych

dotyczy osoby rzecznika dyscyplinarnego albo kiedy

będzie on niewłaściwie wykonywał powierzoną mu

funkcję.

Brak regulacji dotyczących poruszonych

przez pana posła kwestii nie oznacza jednak całko-

witego braku podstaw odpowiedzialności rzecznika

dyscyplinarnego.

Zauważyć należy, że obejmując

funkcję rzecznika dyscyplinarnego nadal pozostaje

on zawodowym kuratorem sądowym, a zatem ponosi

odpowiedzialność porządkową albo dyscyplinarną za

naruszenie obowiązków kuratora, w tym przypadku

za naruszenie szczegółowych obowiązków zawodowe-

go kuratora sądowego, któremu powierzono sprawo-

wanie określonej funkcji.

Za przyjęciem takiego ro-

zumowania przemawia w szczególności wykładnia

a fortiori.

Skoro odpowiedzialności takiej podlegają

kurator okręgowy i jego zastępca, a także inni zawo-

dowi kuratorzy sądowi sprawujący określone funk-

cje, np. kierownik zespołu kuratorskiej służby sądo-

wej, to tym bardziej powinien podlegać jej rzecznik

dyscyplinarny.

Nie zmienia to jednak oceny, że wpro-

wadzenie nowych rozwiązań prawnych w tym zakre-

sie resort sprawiedliwości uznaje za niezbędne.

W pewnym zakresie ewentualne błędne czynności

rzecznika dyscyplinarnego mogą być konwalidowane

na etapie postępowania dyscyplinarnego przed sądem

dyscyplinarnym pierwszej instancji na takich zasadach

na jakich Kodeks postępowania karnego, do którego

stosowania odsyła ustawa, pozwala konwalidować

czynności oskarżyciela.

Dotyczy to jednak wąskiego

zakresu błędów formalnych, które nie mogą mieć wpły-

wu na treść wydanego przez sąd orzeczenia.

Niezależnie od powyższego rzecznik dyscyplinarny

– jako funkcjonariusz publiczny – odpowiada karnie

jeżeli przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopeł-

niając obowiązków działa na szkodę interesu publicz-

nego lub prywatnego (art. 231 § 1 Kodeksu karnego).

W sytuacji naruszenia obowiązujących przepisów pra-

wa, polegającego w szczególności na przekroczeniu

swoich uprawnień lub nie dopełnieniu obowiązków

służbowych, odpowiedniej reakcji należy oczekiwać od

właściwego prezesa sądu okręgowego.

Ministerstwo Sprawiedliwości dostrzega potrzebę

odpowiednich zmian polegających zwłaszcza na do-

precyzowaniu przepisów dotyczących postępowania

dyscyplinarnego wraz z uproszczeniem wielopiętro-

wych procedur związanych z zaskarżaniem orzeczeń

sądów dyscyplinarnych.

Temu celowi służy przygo-

towany przez resort sprawiedliwości projekt założeń

dowych zakładający m.in. rozszerzenie postępowania

dyscyplinarnego o czyny stanowiące naruszenie po-

wagi lub godności kuratorskiej służby sądowej, prze-

kazanie sądownictwa dyscyplinarnego drugiej in-

stancji sądom powszechnym, ustanowienie funkcji

zastępcy rzecznika dyscyplinarnego oraz wprowa-

dzenie instytucji zawieszenie rzecznika i jego zastęp-

cy, a także zwiększenie uprawnień prezesa sądu

okręgowego i wprowadzenie nowych uprawnień dla

ministra sprawiedliwości w zakresie postępowania

dyscyplinarnego, jak również wydłużenie okresu

przedawnienia karalności deliktu dyscyplinarnego.

Podsumowując, nowy model odpowiedzialności

dyscyplinarnej przewidziany w przygotowanym przez

resort sprawiedliwości projekcie założeń zagwaran-

tuje jego profesjonalizację, a także bezpieczeństwo

stronom postępowania dyscyplinarnego, wzmacnia-

jąc jednocześnie pewność postępowania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

szefa Służby Cywilnej

w sprawie informacji o wzroście zatrudnienia

w administracji rządowej (9380)

lacją poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie informa-

cji o wzroście zatrudnienia w administracji rządowej,

działając z upoważnienia prezesa Rady Ministrów,

uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1.

Zgodnie z informacjami będącymi w posia-

daniu DSC KPRM zatrudnienie członków korpusu

służby cywilnej w ministerstwach wraz z KPRM

wzrosło w okresie od 31.12.2007 r. do 30.06.2012 r.

o 9,9%.

W załączeniu uprzejmie przekazuję dane do-

tyczące poziomu zatrudnienia w KPRM i poszczegól-

nych ministerstwach w ww. okresie.

Pragnę podkreślić, że wzrost zatrudnienia w tej

kategorii urzędów był wynikiem zarówno zmian o cha-

rakterze strukturalnym*

)

, jak i konieczności realiza-

cji nowych zadań oraz wzmocnienia realizacji dotych-

czasowych zadań polegających przede wszystkim na

zapewnieniu sprawnego przebiegu polskiej prezyden-

*

)

Z dniem 1 stycznia 2010 r.

Ministerstwo Spraw Zagranicz-

nych przejęło pracowników zlikwidowanego z końcem 2009 r.

Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, zaś w listopadzie

2011 r. powołano 3 ministerstwa – Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych, Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji oraz Mini-

sterstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

295

cji w Radzie Unii Europejskiej oraz obsłudze projek-

tów ﬁnansowanychześrodkówunijnych.

Ad 2.

Zgodnie z danymi DSC KPRM przeciętne

miesięczne wynagrodzenie ogółem brutto (z dodat-

kowym wynagrodzeniem rocznym) członków korpu-

su służby cywilnej zatrudnionych w KPRM i mini-

sterstwach wzrosło w latach 2007–2011 o 26,4%.

Pragnę zauważyć, że największy wzrost wynagro-

dzeń w korpusie służby cywilnej miał miejsce w la-

tach 2008–2009 i był wynikiem uruchomienia środ-

ków z rezerwy celowej pn.: Środki na zwiększenie

dżetowa na rok 2008, cz.

83: Rezerwy celowe, poz. 60).

Środki te w większości przeznaczone zostały na sﬁ-

nansowanie skutków procesu wartościowania stano-

wisk pracy w służbie cywilnej oraz wypłatę dodatków

specjalnych.

W załączeniu uprzejmie przekazuję dane dotyczą-

ce poziomu przeciętnego miesięcznego wynagrodze-

nia ogółem brutto członków korpusu służby cywilnej

zatrudnionych w KPRM i poszczególnych minister-

stwach w ww. okresie.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, iż wy-

nagrodzenia w państwowej sferze budżetowej (w tym

wej oraz o zmianie niektórych ustaw (t.j.

Dz. U.

grodzenia z roku poprzedniego zwaloryzowane śred-

niorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń

mi budżetowymi na rok 2011 i 2012 oraz projektem

ustawy budżetowej na rok 2013 (skierowanym pod

obrady Sejmu) wskaźnik ten został określony na

poziomie 100%, a zatem wynagrodzenia w państwo-

wej sferze budżetowej zostały ustalone na poziomie

z 2010 r.

Dodatkowo zmianie nie uległa także (od

2009 r.) wysokość kwoty bazowej dla członków kor-

pusu służby cywilnej, która stosownie do art. 13 ust. 1

pkt 2 lit. b ustawy budżetowej na rok 2012 wynosi

1873,84 zł.

Ta sama wysokość kwoty bazowej dla

ślona została w projekcie ustawy budżetowej na rok

Ponadto zgodnie z „Wieloletnim planem ﬁnanso-

wym państwa na lata 2012–2015” (stanowiącym zał.

2012 r.) nominalny fundusz wynagrodzeń podsekto-

ra rządowego i ubezpieczeń społecznych w 2012 r. nie

zmieni się (z wyjątkiem części służb mundurowych).

W kolejnych latach wspomniane ograniczenia zostaną

utrzymane w podsektorze rządowym, z wyjątkiem wy-

nagrodzeń pracowników publicznych szkół wyższych.

Ad 3.

Odnosząc się do pytania pani poseł dotyczą-

cego działań mających na celu ograniczenie wzrostu

zatrudnienia w ministerstwach, podkreślić należy, iż

w 2011 r. (w porównaniu do 2010 r.) w korpusie służ-

by cywilnej odnotowano pierwszy od 2006 r. spadek

poziomu zatrudnienia o 1,3%, tj. o 1585 etatów (po-

równanie danych na koniec każdego roku).

Spadek

zatrudnienia był przede wszystkim wynikiem reali-

zacji obowiązku nałożonego na członków Rady Mini-

strów przez prezesa Rady Ministrów.

Na posiedzeniu

RM w dniu 22 lutego 2011 r. premier zobowiązał

członków RM do podjęcia działań w celu zmniejsze-

nia stanu zatrudnienia w kierowanych przez nich

urzędach.

Przedmiotowy obowiązek skutkował m.in.

reorganizacją struktur niektórych urzędów, nienawią-

zywaniem ponownie wygasających umów o pracę na

czas określony, niezatrudnianiem nowych osób na miej-

sce członków korpusu służby cywilnej, którzy przeszli

na emeryturę, a także przeniesieniem realizacji części

projektów ﬁnansowanychześrodkówunijnychdoin-

nych jednostek będących poza systemem służby cywil-

nej.

Mając na względzie dążenie do zahamowania

zwiększenia zatrudnienia w administracji rządowej,

pragnę podkreślić, że stan zatrudnienia w ww. urzę-

dach jest stale monitorowany przez KPRM.

Ponadto należy zauważyć, że ograniczenie za-

trudnienia w administracji rządowej wynika również

z wejścia w życie aktów prawnych przygotowanych

przez rząd.

Przykładowym działaniem skutkującym

racjonalizacją zatrudnienia w administracji rządowej

jest likwidacja delegatur terenowych Ministerstwa

Skarbu Państwa wprowadzona ustawą z dnia 16 mar-

ca 2012 r.

(Dz. U. poz. 459).

Pragnę również zachęcić panią poseł do zapozna-

wilnej (zawartymi m.in. w sprawozdaniach szefa

DSC KPRM (http://dsc.kprm.gov.pl).

Załączniki na str. 296 i 297.

Z poważaniem

Szef Służby Cywilnej

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

o zezwoleniach na usunięcie drzew (9381)

Odpowiadając na interpelację posłanki Jolanty

Szczypińskiej, przekazaną przez pana Marka Kuch-

296

Tabela 1.

Zatrudnienie członków korpusu służby cywilnej w KPRM i ministerstwach w latach 2007

– I połowa 2012 (wg stanu na dzień 31.12. oraz 30.06.2012 r.)

Nazwa urzędu 2007 2008 2009 2010 2011 30.06.2012 r.

Zmiana procentowa

w okresie 31.12.2007 r.

– 30.06.2012 r.

(2007 r.

= 100%)

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów 514 525 483 487 505 503 -2,1%

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji nd. nd. nd. nd.

293 322 nd.

Ministerstwo Edukacji Narodowej 287 287 324 329 264 255 -11,1%

Ministerstwo Finansów 1765 1792 1882 1966 1795 1798 1,9%

Ministerstwo Gospodarki 759 792 821 886 857 871 14,8%

Ministerstwo Infrastruktury 740 819 842 870 nd. nd. nd.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego 269 292 272 283 280 276 2,6%

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 376 445 449 459 331 330 -12,2%

Ministerstwo Obrony Narodowej 661 666 649 691 769 766 15,9%

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 635 605 590 616 632 630 -0,8%

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 642 684 739 753 774 773 20,4%

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego 730 853 885 939 901 899 23,2%

Ministerstwo Skarbu Państwa 624 695 722 662 596 561 -10,1%

Ministerstwo Sportu i Turystyki 145 155 165 180 171 170 17,2%

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nd. nd. nd. nd.

690 693 nd.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji 860 957 1013 1001 nd. nd. nd.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 947 941 1 050 1367 1363 1356 43,2%

Ministerstwo Sprawiedliwości 634 692 676 720 682 680 7,3%

Ministerstwo Środowiska 416 409 442 468 425 405 -2,6%

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej

nd. nd. nd. nd.

768 756 nd.

Ministerstwo Zdrowia 435 453 507 504 508 522 20%

OGÓŁEM 11 438 12 062 12 511 13 181 12 604 12 566 9,9%

Źródło: Dane za lata 2007–2011 pochodzą ze sprawozdań dyrektorów generalnych urzędów z realizacji za-

dań wynikających z ustawy o służbie cywilnej, dane wg stanu na 30.06.2012 r. pochodzą ze sprawozdania

ministra ﬁnansówozatrudnieniuiwynagrodzeniach(Rb-70).

Uwagi:

Zaprezentowane dane uwzględniają zatrudnienie członków korpusu służby cywilnej bez uwzględnienia osób

pełnozatrudnionych.

z końcem 2009 r.

Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej – w dniu 31 grudnia 2009 r.

UKiE zatrudniał

314 członków korpusu służby cywilnej (na etatach).

Infrastruktury.

W listopadzie 2011 r. powołano Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Ministerstwo Administracji i Cyfry-

297

Tabela 2.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie ogółem brutto (z DWR, w zł) w KPRM i ministerstwach

w latach 2007–2011

Wzrost 2011 r.

– 2007 r.

(2007 r.

= 100%)

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów 5832 6795 7167 7084 7500 28,6%

Ministerstwo Edukacji Narodowej 4443 5747 6612 6753 7077 59,3%

Ministerstwo Finansów 7199 7624 7253 7223 7451 3,5%

Ministerstwo Infrastruktury 5385 6258 5801 6128 nd. nd.

Ministerstwo Gospodarki 5546 5875 6131 6379 6406 15,5%

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego 4612 5393 6797 6841 7046 52,8%

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 4600 5548 5966 6114 6456 40,3%

Ministerstwo Obrony Narodowej 4163 5218 5200 5996 6081 46,1%

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej 5190 5631 6561 6466 6462 24,5%

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi 4835 7179 7574 7647 7537 55,9%

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego 6620 7464 7338 7545 7607 14,9%

Ministerstwo Skarbu Państwa 4282 4389 4445 4721 5235 22,3%

Ministerstwo Sportu i Turystyki 4479 6622 6890 6558 6927 54,6%

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji 4711 5571 5466 5628 nd. nd.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych 5451 6178 7296 7677 7919 45,3%

Ministerstwo Sprawiedliwości 4485 5399 5542 5659 5709 27,3%

Ministerstwo Środowiska 4737 5524 6221 5904 6476 36,7%

Ministerstwo Zdrowia 4546 5006 5457 5280 5511 21,2%

OGÓŁEM 5380 6166 6373 6557 6803 26,4%

Uwagi:

Zaprezentowane dane dot. wynagrodzenia ogółem obejmują wszystkie składniki wynagrodzenia, tj. m.in.:

wynagrodzenie zasadnicze, dodatki stażowe, nagrody z funduszu nagród, nagrody jubileuszowe, odprawy

emerytalne, dodatki służby cywilnej, dodatkowe wynagrodzenia roczne, dodatki zadaniowe.

298

SPS-023-9381/12, w sprawie informacji o zezwole-

niach na usunięcie drzew wydawanych przez jednost-

ki samorządu terytorialnego, uprzejmie przedkła-

dam, co następuje.

1.

Czy Ministerstwo Środowiska monitoruje wy-

dawanie przez organy samorządu terytorialnego de-

cyzji zezwalających na usuwanie drzew?

Uprzejmie informuję, że resort środowiska nie

prowadzi tego rodzaju monitoringu.

Natomiast nale-

ży poinformować, że zgodnie z art. 83 ust. 2a ustawy

na usunięcie drzew rosnących w obrębie pasa drogo-

wego drogi publicznej, z wyłączeniem obcych gatun-

ków topoli, podlega uzgodnieniu przez regionalnego

dyrektora ochrony środowiska.

Uzgodnienie to wyda-

wane jest w formie postanowienia, na które przysłu-

guje zażalenie do generalnego dyrektora ochrony śro-

dowiska.

Uprzejmie informuję, że Generalna Dyrekcja

Ochrony Środowiska posiada dane o liczbie spraw pro-

wadzonych przez poszczególne dyrekcje ochrony śro-

dowiska w ww. zakresie i sposobach ich rozstrzygnięć

w 2011 r. oraz 2012 r. (stan na 22 sierpnia).

2.

Czy jednostki samorządu terytorialnego mają

jakikolwiek obowiązek informacyjny w stosunku do

Ministerstwa Środowiska w zakresie podejmowanych

decyzji zezwalających na usunięcie drzew?

Uprzejmie informuję, że jednostki samorządu te-

rytorialnego nie mają takiego obowiązku.

Natomiast

należy zauważyć, że zezwolenia na usunięcie drzew

z późn. zm.), są dokumentami zawierającymi infor-

mację o środowisku i powinny być zamieszczane w pu-

blicznie dostępnych wykazach.

3.

Czy minister środowiska dysponuje wiedzą

o liczbie drzew usuniętych w Polsce, np. w roku 2011?

Uprzejmie informuję, że resort środowiska nie

dysponuje taką wiedzą.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że

zgodnie z art. 402 ust. 5 oraz art. 403 ust. 2 ustawy

stanowią w całości dochód budżetu gminy, z której

nansowane są działania związane z ochroną środo-

wiska.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

w sprawie planowanych zmian w sposobie

naliczania podatków (9382)

SPS-023-9382/12, przy którym przesłana została in-

terpelacja pana posła Waldemara Andzela z dnia

w sposobie naliczania podatków, uprzejmie informu-

Projektowana ustawa zawiera zmiany mające na

w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturowa-

nia (w tym również obowiązku podatkowego w trans-

akcjach wewnątrzwspólnotowych) oraz dyrektywy

Rady 2008/8/WE w zakresie określenia miejsca

jekt przewiduje zmiany m.in. w zakresie ujednolice-

nia przepisów dotyczących obowiązku podatkowego,

i przedstawiciela podatkowego, mające na celu ści-

ślejsze dostosowanie do dyrektywy 2006/112/WE

Odnosząc się do pytania pierwszego pana posła,

uprzejmie informuję, że nie jest uzasadniona opinia,

iż projektowana ustawa skomplikuje rozliczanie po-

datku VAT.

Projekt ustawy zawiera bowiem szereg

zmian upraszczających stosowanie przepisów doty-

czących podatku VAT dla przedsiębiorców, zapewnia-

jących pewność prawną oraz zmierzających do odbiu-

rokratyzowania wielu obowiązków nałożonych obec-

nie na podatników, choć wskazać należy, że podsta-

wowym celem projektowanych zmian nie było upro-

skiej, którego postępująca złożoność w zakresie VAT

spodarczych.

Celem poprawienia konkurencyjności polskich

299

chowych, proponuje się likwidację lub ograniczenie

warów do innych państw członkowskich.

Zapropono-

wanie podmiotom zagranicznym takich rozwiązań

Polsce, co przełoży się zarówno na korzyści budżeto-

i korzyści dla krajowych przedsiębiorców, w postaci

ły ﬁrmy.

Wtakimprzypadku,wodróżnieniuodsta-

datku VAT, spowodowanego jedynie sprzedażą nale-

żącego do przedsiębiorstwa samochodu osobowego.

których przypadkach złożoność jest źródłem proble-

przypadków gdy dla sprzedaży dokonywanej pod ko-

dokonania sprzedaży).

Tylko w takiej bowiem sytu-

W pozostałym zakresie, zarówno według reguł obo-

wiązujących jak i projektowanych, podatek stanie się

lub wykonania usługi, i co do zasady zostanie rozli-

czony za ten okres rozliczeniowy.

Wprawdzie zmiany

obowiązku podatkowego mogą wiązać się z dodatko-

wymi kosztami dla przedsiębiorców z tytułu jedno-

razowej modyﬁkacjisystemówinformatycznychczy

ewentualnego przeszkolenia pracowników, jednakże

kającymi ze zmian redukujących lub upraszczających

rych przypadkach systemów informatycznych przed-

siębiorców do planowanych zmian, zaproponowano

pisy w zakresie momentu powstania obowiązku po-

300

fakturowania elektronicznego.

Ponadto dalsza libe-

ralizacja stosowania faktur elektronicznych umożli-

wi rozpowszechnienie tej metody fakturowania, co

również może pomóc przedsiębiorcom obniżyć koszty

prowadzenia działalności i zwiększyć konkurencyj-

ność.

Uregulowanie zasad wystawiania faktur na

żądanie zwiększy pewność przedsiębiorców co do ter-

będą miały prawo do otrzymania takiego dokumen-

tu.

Wystawienie takiej faktury po terminie określo-

jekcie likwidacja obowiązku wystawiania faktur we-

wnętrznych uprości ponadto obowiązki podatnika,

w tym także zredukuje obowiązki informacyjne oraz

zmniejszy biurokrację.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

nie podzielam opinii wyrażonej w interpelacji, że pro-

jektowane zmiany niekorzystnie wpłyną na płynność

ﬁnansowąprzedsiębiorców.

Proponowanewprojek-

towanej ustawie zmiany mają generalnie pozytywny

wpływ na płynność ﬁnansowąprzedsiębiorców.

Na-

wet zmiana zasady ogólnej w zakresie momentu po-

wstania obowiązku podatkowego, o czym już była

mowa, nie powoduje w większości przypadków zmian

podlega ewidencjonowaniu w dniu ich dokonania.

Podkreślić również należy, że na płynność ﬁnansową

przedsiębiorców niewątpliwie pozytywnie wpłynie

proponowany w projekcie szereg ułatwień w bieżącej

działalności przedsiębiorców, np. zmiany dotyczące

fakturowania.

Podsumowując, większość zaproponowanych w pro-

administracyjne, zarówno w ujęciu per przedsiębior-

biorców zmiany zaproponowano w ramach projektu

Odnosząc się do uwagi pana posła, że projekt

ustawy bardzo źle ocenili nie tylko przedsiębiorcy,

ale także organizacje gospodarcze, informuję, że nie

podzielam tej opinii.

Projekt ustawy równolegle z uzgod-

nieniami zewnętrznymi został poddany szerokim

cjami przedstawicielskimi pracodawców (np. Polską

Konfederacją Pracodawców Prywatnych Lewiatan,

Pracodawcami Rzeczypospolitej Polskiej), izbami go-

spodarczymi (np. Krajową Izbą Gospodarczą, Krajo-

wą Izbą Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji),

Krajową Radą Doradców Podatkowych, Stowarzysze-

niem Księgowych w Polsce i szeregiem innych orga-

nizacji.

Ponadto projekt ustawy został udostępniony

trum Legislacji oraz Ministerstwa Finansów.

Zmiany

zaproponowane w projekcie ustawy spotkały się ge-

neralnie z pozytywnym przyjęciem, zwłaszcza wpro-

miast postrzeganie przez niektóre podmioty opinio-

wanych zmian jako niekorzystne zostało znacznie

złagodzone lub zmodyﬁkowanewprowadzonymipo

konsultacjach społecznych zmianami oraz nową ini-

cjatywą w zakresie rozszerzenia możliwości stosowa-

nia metody kasowej i uelastycznienia w zakresie re-

dukowania obciążeń podatkowych podatników, wo-

bec których nierzetelni kontrahenci nie regulują

zobowiązań.

opodatkowania i odliczeń, który w wyniku wniesio-

nych uwag został w projekcie przesunięty na dzień

1 lipca 2013 r.

Poza tym uwzględniono uwagi doty-

czące wprowadzenia zapisów o możliwości wystawia-

nia faktur przed dokonaniem czynności podlegają-

ciągłych.

Ponadto w celu wyeliminowania ewentual-

nego wystąpienia problemów z fakturowaniem zali-

czek i korygowaniem faktur pierwotnych dokonano

modyﬁkacjiprojektowanychprzepisówiwprostza-

pisano, że na określonych w projekcie zasadach fak-

tury mogą być wystawiane przed dokonaniem czyn-

ności, oraz doprecyzowano, że przy świadczeniach

tur w przypadku przyjęcia zaliczki.

Dodatkowo w za-

kresie wprowadzanego projektowaną ustawą przepi-

su, zgodnie z którym podatnik może obniżyć podsta-

wę opodatkowania pomimo braku potwierdzenia

padku gdy uzyskanie tego potwierdzenia jest niemoż-

liwe, uwzględniono zgłaszane uwagi, że wystarczają-

ca jest jedna udokumentowana próba doręczenia

wynikać będzie, że nabywca posiada wiedzę, że trans-

akcja została zrealizowana na warunkach określo-

nych w fakturze korygującej.

Zmodyﬁkowanorów-

nież deﬁnicjęterenówbudowlanych,obejmująctym

pojęciem wyłącznie grunty przeznaczone pod zabu-

dowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowa-

nia przestrzennego, a w przypadku braku tego planu

darowania terenu (zrezygnowano z zapisu, że w przy-

Należy jednak podkreślić, że wbrew prezentowa-

nym w niektórych mediach opiniom zmiany uprasz-

czające rozliczanie VAT wprowadzane w projekcie

301

nością zostaną przez nich przyjęte pozytywnie.

W odpowiedzi na pytanie drugie pana posła doty-

czące wydłużenia okresu wejścia w życie zmian w po-

z tym że przepisy regulujące moment powstania obo-

wiązku podatkowego, podstawę opodatkowania,

zmiany wprowadzane w zakresie odliczania podatku

gi na zakres wprowadzonych zmian ma na celu

przede wszystkim zapewnienie odpowiedniego vaca-

tio legis w celu umożliwienia podatnikom dostosowa-

nia się do nowych regulacji i jest odpowiedzią na po-

stulaty zgłaszane w trakcie uzgodnień projektu usta-

wy wprowadzającej ww. zmiany w ustawie o VAT.

Odpowiadając natomiast na pytanie dotyczące

rozważenia możliwości wycofania się z pomysłu pła-

cenia podatku VAT, zanim kontrahent nie ureguluje

swoich należności ﬁnansowychwzględemprzedsię-

biorcy, uprzejmie informuję, że w projekcie ustawy

nie przewiduje się wprowadzenia generalnej zasady,

zgodnie z którą określenie momentu powstania obo-

wiązku podatkowego u sprzedawcy byłoby uzależnio-

starczony towar lub świadczoną usługę.

Powiązanie

momentu powstania obowiązku podatkowego z otrzy-

określonych kategorii podatników.

Stosownie bo-

wiem do art. 66 lit. b dyrektywy 2006/112/WE w dro-

dze odstępstwa od art. 63, 64 i 65 państwa członkow-

skie mogą postanowić, że VAT staje się wymagalny

dla określonych transakcji lub dla określonych kate-

gorii podatników nie później niż w momencie otrzy-

mania zapłaty.

Powyższa możliwość została już wykorzystana

przez polskiego ustawodawcę m.in. w art. 21 ustawy

o VAT (który w projekcie w tym zakresie nie jest mo-

dyﬁkowany), zgodnie z którym podatnicy, którzy

dysponują prawem do stosowania kasowego, zamiast

nia tego podatku.

Celem wprowadzenia do ustawy

o VAT przepisów dotyczących kasowej metody rozli-

czania podatku VAT jest zminimalizowanie negatyw-

nych (w szczególności w odniesieniu do małych przed-

siębiorców) skutków, spowodowanych obowiązkiem

odprowadzenia podatku VAT od faktur, które nie zo-

stały zapłacone.

Stosownie do ww. art. 2 pkt 25 usta-

wy o VAT przez małego podatnika należy rozumieć

rażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowar-

tości 1 200 000 euro.

Należy zauważyć, iż powyższy

limit umożliwia skorzystanie z metody kasowej ok.

95% zarejestrowanych czynnych podatników VAT.

zek podatkowy z tytułu wykonanych czynności po-

jego kontrahenta całości lub części należności za sprze-

dane przez podatnika towary lub świadczone przez nie-

Należy zwrócić uwagę, że trwają obecnie prace

w rządzie nad uelastycznieniem ww. metody kasowej.

W ramach tych prac Rada Ministrów przyjęła projekt

żeń administracyjnych w gospodarce, w którym za-

proponowano zniesienie 90-dniowego limitu w odnie-

sieniu do małego podatnika rozliczającego się metodą

kasową, w przypadku gdy jego kontrahentem jest po-

datnik VAT czynny.

Natomiast w przypadku małego

kontrahentem jest podmiot inny niż podatnik VAT

czynny, termin 90-dniowy planuje się wydłużyć aż

do 180 dni.

Brak obowiązku rozliczenia podatku

przez podatnika w sytuacji dokonania sprzedaży na

rzecz innego podatnika VAT czynnego i nieotrzyma-

nia zapłaty oznacza, że nie powstanie prawo do odli-

podstawy do odliczenia podatku naliczonego w niej

wykazanego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

w sprawie monitorowania przez

Ministerstwo Sprawiedliwości

nr SPS-023-9383/12, przy którym została przekaza-

na interpelacja pani poseł Gabrieli Masłowskiej w spra-

wie monitorowania przez Ministerstwo Sprawiedli-

wości skali niezadowolenia obywateli z działalności

wiam poniższe wyjaśnienia.

302

Ministerstwo reaguje na wszelkie wzmianki o nie-

prawidłowościach w działalności sądów, komorników

i innych pracowników resortu sprawiedliwości za-

warte w skargach, petycjach, wystąpieniach osób ﬁ-

zycznych czy różnych stowarzyszeń zgłaszanych pi-

semnie bądź telefonicznie, jak i podejmuje odpowied-

nie czynności na skutek informacji zawartych w środ-

kach masowego przekazu.

Podnoszone zarzuty są wnikliwie analizowane, po

czym podejmowane są odpowiednie, zdeterminowane

prawem działania.

Sygnalizowane uchybienia po

stronie pracowników resortu nigdy nie są lekcewa-

żone ani bagatelizowane.

Skargi zawierające zarzut popełnienia przestęp-

stwa są kierowane do Prokuratury Generalnej, zaś

zawierające przesłanki oczywistej i rażącej obrazy

przepisów prawa przez sędziów bądź uchybienia god-

ności urzędu są analizowane pod kątem inicjowania

przez ministra sprawiedliwości postępowania dyscy-

plinarnego.

ster sprawiedliwości utracił uprawnienia do bezpo-

średniego badania skarg na działalność sądów.

ustaw (Dz. U. z dnia 27 września 2011 r.

Nr 203,

poz. 1192) zmieniająca między innymi zakres upraw-

nień nadzorczych ministra sprawiedliwości nad dzia-

łalnością sądów powszechnych i stanowiąca, że orga-

nem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku

dotyczących działalności sądu jest prezes sądu (art. 41b

cyt. ustawy).

Od dnia 28 marca 2012 r. wpływające do Mini-

sterstwa Sprawiedliwości skargi na działalność są-

dów są przekazywane na podstawie art. 41c powoła-

nej wyżej ustawy organom właściwym do ich rozpa-

trzenia.

Znowelizowane przepisy ustawy Prawo o ustroju

sądów powszechnych nie pozbawiają jednak ministra

sprawiedliwości wiedzy o skargach zasadnych mają-

cych za przedmiot działalność sądów rozpoznanych

przez prezesów sądów.

Stosownie bowiem do art. 41b

§ 4 cyt. ustawy prezes sądu apelacyjnego w terminie do

wać ministra sprawiedliwości o nieprawidłowościach

zesów sądów działających na obszarze apelacji.

Jeżeli chodzi o wzmiankowaną przez panią poseł

sytuację mieszkanki Koszalina, która od 3 września

do 24 września 2012 r. prowadziła akcję protestacyj-

ną przed gmachem Ministerstwa Sprawiedliwości,

wyjaśniam, że akcja ta została podjęta w związku

z postępowaniami egzekucyjnymi toczącymi się prze-

ciwko niej i jej mężowi na podstawie wydawanych

przez sądy tytułów wykonawczych.

W trakcie tego protestu pracownicy ministerstwa

odbyli szereg rozmów ze skarżącą, jak również roz-

mowę z nią przeprowadził podsekretarz stanu w mi-

nisterstwie pan Michał Królikowski.

Podczas tych rozmów starano się wyjaśnić zakres

nadzoru ministra sprawiedliwości nad działalnością

sądów powszechnych, charakter sprawowanego przez

ministra sprawiedliwości nadzoru zwierzchniego nad

działalnością komorników sądowych oraz informo-

wano o organach właściwych do rozpatrywania skarg

dotyczących działalności sądów.

Podkreślano, iż minister sprawiedliwość nie in-

geruje w działalność orzeczniczą sądów i nie może

podjąć na rzecz zainteresowanej czynności w związ-

ku z prowadzonymi postępowaniami sądowymi i eg-

zekucyjnymi z udziałem jej lub jej męża.

Wyjaśniano

również, iż kontrola prawidłowości orzeczeń sądo-

wych, skutkująca ich ewentualnym uchyleniem bądź

zmianą, może być dokonywana wyłącznie w drodze

nadzoru judykacyjnego, sprawowanego przez sądy

wyższej instancji w ramach przysługujących stronom

środków odwoławczych (apelacji, zażalenia) oraz

przez Sąd Najwyższy, który – stosownie do treści

art. 183 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

– sprawuje nadzór nad sądami powszechnymi i woj-

skowymi w zakresie orzekania.

Wskazano również, iż Ministerstwo Sprawiedli-

wości nie pełni żadnych funkcji nadzorczych nad jed-

nostkami samorządu terytorialnego ani nad ich by-

łymi, jak również obecnymi pracownikami, jak i nie

jest kompetentne do rozpoznawania zarzutów doty-

czących działalności jednostek organizacyjnych pro-

kuratury.

W trakcie protestu skarżąca złożyła w Biurze Po-

dawczym Ministerstwa Sprawiedliwości szereg pism,

które niezwłocznie otrzymywały właściwy bieg.

Natomiast zostało poddane kontroli minister-

stwa, w zakresie kompetencji nadzorczych ministra

sprawiedliwości, interesujące skarżącą postępowanie

egzekucyjne i nie stwierdzono nieprawidłowości w dzia-

łalności komornika sądowego przy Sądzie Rejono-

wym w Koszalinie.

W kręgu zainteresowania ministerstwa pozostaje

zaś zbadanie postępowania egzekucyjnego prowadzo-

nego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejono-

wym w Szczecinku.

O wyniku tego badania i zajętym

stanowisku skarżąca będzie powiadomiona.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

303

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

stosowanych przez ﬁrmy windykacyjne

polegających na wykupywaniu przedawnionych

długów i ich ściąganiu (9384)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Jerzego Szmita z dnia 13 wrze-

śnia 2012 r. w sprawie bulwersujących praktyk sto-

sowanych przez ﬁrmywindykacyjnepolegającychna

wykupywaniu przedawnionych długów i ściąganiu ich

z obywateli, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

ści jest co do zasady dopuszczalna.

Zgodnie z przepi-

zm.), dalej K.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika

W myśl powołanych przepisów przelew wierzytel-

ności nie wymaga zgody ani udziału dłużnika, a brak

wiedzy dłużnika o zawarciu umowy przelewu wierzy-

i skuteczność.

Przelew wierzytelności nie powoduje

bowiem zmiany zobowiązania i nie pogarsza sytuacji

dłużnika, który ma dalej obowiązek świadczenia tyl-

ko tego, do czego był zobowiązany.

Wierzytelność

przechodzi bowiem na nabywcę ze wszystkimi jej

właściwościami, przywilejami i brakami.

Jeżeli była

ona przedawniona, nadal taka pozostaje.

Nabywca

wierzytelności, podobnie jak uprzednio jej zbywca,

może realizować wszelkie przysługujące mu z tytułu

posiadania wierzytelności uprawnienia, np. cedować

ją dalej, zrzec się jej, dochodzić przed sądem w drodze

powództwa przeciwko dłużnikowi, a następnie skie-

rować do egzekucji.

Do nabywcy wierzytelności na-

leży również wybór drogi dochodzenia roszczenia.

Jeżeli jako powód dochodzi roszczenia pieniężnego

skorzystać z postępowania nakazowego lub upomi-

nawczego, nie wyłączając elektronicznego postępo-

wania upominawczego.

W takiej sytuacji do wydania

nakazu zapłaty dochodzi w oparciu o przepisy zawar-

poz. 296, z późn. zm.), dalej K.p.c., które w odrębny

sposób regulują podstawy wydania nakazu zapłaty,

tryb jego doręczenia oraz możliwości i terminy zło-

żenia przez dłużnika odpowiedniego środka zaskar-

żenia.

Żaden z przepisów dotyczących postępowań

o wydanie nakazu zapłaty nie reguluje odmiennie

kwestii przedawnienia roszczeń dochodzonych w tym

trybie.

Zastosowanie znajdują więc przepisy części

ogólnej Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 117 § 2 K.c. po upływie terminu

nienia.

Przepis ten statuuje zakaz uwzględniania

przedawnienia z urzędu przez organy orzekające

w sprawach cywilnych.

Przedawnienie może być za-

tem uwzględnione wyłącznie za zarzut dłużnika.

Ma-

terialnoprawnym skutkiem podniesienia tego zarzu-

tu, w sytuacji gdy termin przedawnienia już upłynął,

jest możliwość odmowy spełnienia świadczenia przez

dłużnika.

Przedawnione roszczenie nie wygasa, lecz

przekształca się w roszczenie naturalne, które nie

korzysta z ochrony sądowej i nie może być przymu-

sowo egzekwowane.

Odnosząc się do pierwszego pytania zawartego

w interpelacji, stwierdzić należy, iż na skutek niepod-

niesienia przez dłużnika zarzutu przedawnienia

roszczenia może dojść do uzyskania przez wierzycie-

la tytułu wykonawczego i skierowania go do egzeku-

cji.

Komornik sądowy na podstawie art. 804 K.p.c.

a zatem związany wnioskiem wierzyciela winien wsz-

cząć i prowadzić egzekucję.

W ramach odpowiedzi na drugie stawiane w in-

terpelacji pytanie, odwołując się do powołanych po-

wyżej przepisów prawa, podnieść należy, iż żaden sąd

rozstrzygający sprawę cywilną nie może z urzędu ba-

dać, czy objęte pozwem roszczenie jest przedawnione.

Sąd nie może również informować pozwanego o fak-

cie upływu terminu przedawnienia oraz o możliwości

podniesienia takiego zarzutu.

Prowadziłoby to bo-

wiem do obejścia zakazu uwzględnienia przedawnie-

nia z urzędu, jak również stanowiłoby rażące naru-

szenie obowiązującej w postępowaniu cywilnym za-

sady kontradyktoryjności i równości stron.

Inicjowanie zmian w przepisach regulujących za-

sady przedawnienia roszczeń w elektronicznym po-

stępowaniu upominawczym nie wydaje się zasadne.

Obecnie obowiązująca, tradycyjna konstrukcja

przedawnienia – uwzględnianego wyłącznie na za-

rzut dłużnika – została wprowadzona w wyniku no-

welizacji Kodeksu cywilnego z dnia 28 lipca 1990 r.

obowiązującej w postępowaniu cywilnym, skutki

przedawnienia są w znacznym stopniu zależne od

woli stron.

Wydaje się również, iż obecne przepisy

w sposób wystarczający chronią dłużnika, który

może podnieść zarzut przedawnienia nie tylko na

rozprawie przed sądem.

Zarzut ten może być podnie-

siony także przed wytoczeniem powództwa, gdy wie-

rzyciel zażąda od dłużnika spełnienia świadczenia,

w zarzutach lub sprzeciwie od nakazu zapłaty, a na-

wet w stosunku do roszczeń stwierdzonych prawo-

mocnym orzeczeniem sądowym w toku prowadzonej

egzekucji.

Chodzi o sytuacje, gdy przedawnienie na-

304

stąpiło po wydaniu i uprawomocnieniu się orzecze-

nia.

Przedawnienie – jako zdarzenie, które nastąpiło

po powstaniu tytułu egzekucyjnego, na skutek któ-

rego zobowiązanie nie może być egzekwowane – na

wą powództwa przeciwegzekucyjnego.

Nie można

również pominąć faktu, iż instytucja przedawnienia

stanowi skuteczny instrument obrony dłużnika przed

przymusowym spełnieniem świadczenia jedynie z uwa-

gi na upływ czasu.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw, by zmie-

niać utrwaloną i powszechnie aprobowaną konstruk-

cję przedawnienia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

(9385)

terpelacji pani poseł Magdaleny Gąsior-Marek prze-

kazanej przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wi-

cemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia

25 września br., znak: SPS-023-9385/12, dotyczącej

projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych

wia uprzejmie dziękuję za zainteresowanie ww. pro-

jektem ustawy i przekazuję poniższe informacje.

Przedmiotowy projekt ustawy w kompleksowy

sposób regulował zasady uzyskiwania kwaliﬁkacjiiwy-

konywania wybranych zawodów medycznych, w tym

m.in. zawodu ﬁzjoterapeuty,protetykasłuchuczyte-

rapeuty zajęciowego.

Projekt ten regulował nie tylko

wymagania kwaliﬁkacyjnedowykonywaniazawo-

dów medycznych, ale zawierał również rozwiązania

systemowe dotyczące m.in. umożliwienia organom

ewidencyjnym sprawdzenia zgodności posiadanych

kwaliﬁkacji z wymaganiami kwaliﬁkacyjnymi dla

danego zawodu.

Jednocześnie przepisy, które zawar-

te były w ww. projekcie ustawy, pozwalały na sku-

teczne pociągnięcie do odpowiedzialności zawodowej

osób wykonujących zawody medyczne w przypadku

nienależytego lub nierzetelnego przestrzegania okre-

ślonych w tej ustawie obowiązków.

Ponadto projekt ten

wprowadzał m.in. przepisy dotyczące doskonalenia za-

wodowego osób wykonujących zawody medyczne.

Należy jednakże zaznaczyć, że jak zauważyła

pani poseł Magdalena Gąsior-Marek, przedmiotowy

projekt, który 8 lipca 2010 r. został zarekomendowa-

ny Radzie Ministrów przez komitet stały Rady Mini-

strów, zgodnie z dyspozycją prezesa Rady Ministrów

został zwrócony do Ministerstwa Zdrowia w związku

z brakiem możliwości zakończenia prac ustawodaw-

czych nad ww. projektem w poprzedniej kadencji Sej-

mu i Senatu.

Jednocześnie informuję, że projekt usta-

wy o niektórych zawodach medycznych i zasadach

stał uwzględniony w aktualnym wykazie prac legi-

slacyjnych rządu na rok 2012.

Ponadto należy mieć na względzie, iż obecnie

przez ministra sprawiedliwości realizowane jest za-

danie dotyczące deregulacji niektórych zawodów.

Pragnę jednakże zapewnić, że z uwagi na koniecz-

ność zagwarantowania bezpieczeństwa życia i zdro-

wia pacjentów w dalszym ciągu stoję na stanowisku,

iż zasadne jest uregulowanie wybranych zawodów

medycznych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

spadków transgranicznych (9386)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Macieja Orzechowskiego oraz grupy

nego opodatkowania spadków nabywanych transgra-

nicznie, nadesłaną przy piśmie pana Marka Kuchciń-

2012 r., znak: SPS-023-9386/12, w porozumieniu

z ministrem sprawiedliwości uprzejmie informuję.

Zgodnie z art. 84 akapit drugi rozporządzenia

wych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie usta-

nowienia europejskiego poświadczenia spadkowego

będzie ono stosowane od dnia 17 sierpnia 2015 r.

305

z wyjątkiem art. 77 i 78, które będą stosowane od

dnia 16 stycznia 2014 r. oraz art. 79, 80 i 81, które

stosuje się od dnia 5 lipca 2012 r.

Rozporządzenie z istoty swojej wiąże w całości

stwach członkowskich (art. 288 akapit 2 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

Co do zasady

więc rozporządzenia unijne, inaczej niż dyrektywy,

nie wymagają transpozycji do prawa krajowego (tj.

przyjmowania przepisów krajowych implementują-

cych przepisy unijne).

Niemniej jednak w niektórych

przypadkach dla efektywnego stosowania rozporzą-

dzeń może zaistnieć potrzeba wprowadzenia pew-

nych zmian w prawie krajowym.

W świetle przepisów rozporządzenia nr 650/2012,

którego dotyczy interpelacja, sytuacja kształtuje się

następująco.

Przepisy art. 79, 80, 81 nie wymagają od państw

członkowskich podjęcia działań legislacyjnych w celu

ich wdrożenia, gdyż dotyczą przekazania i publiko-

wania przez Komisję Europejską informacji o orga-

nach i zawodach prawniczych, o których mowa w art. 3

ust. 2 rozporządzenia, a które w Polsce nie występu-

ją oraz określenia procedury przyjmowania przez KE

aktów wykonawczych do rozporządzenia.

Podjęcia działań legislacyjnych nie wymagają

również przepisy art. 77 i 78, a wyłącznie przekaza-

nia do KE stosownych informacji o obowiązującym

prawie krajowym.

Stosowanie natomiast (począwszy od dnia 17 sierp-

nia 2015 r.) pozostałych przepisów rozporządzenia

według wstępnej analizy przeprowadzonej w Mini-

sterstwie Sprawiedliwości będzie wymagać wprowa-

dzenia do prawa polskiego pewnych zmian.

Dotyczyć

to będzie najprawdopodobniej kliku aktów prawnych,

prywatne międzynarodowe, Dz. U. Nr 80, poz. 432

(w której zmiany wymagać będą przepisy określające

prawo właściwe w sprawach spadkowych) oraz usta-

należy zmienić przepisy określające jurysdykcję

w sprawach spadkowych oraz wprowadzić przepisy

regulujące postępowanie dotyczące wydawania euro-

pejskiego poświadczenia spadkowego i jego zaskar-

żania).

Szczegółowy harmonogram prac legislacyjnych

nie został jeszcze sporządzony (rozporządzenie zosta-

ło przyjęte 4 lipca br. i opublikowane w Dzienniku

Urzędowym UE w dniu 27 lipca br.), ale na pewno

będzie uwzględniał konieczność ich zakończenia

przed wskazaną na wstępie datą 17 sierpnia 2015 r.

terpelacji, uprzejmie informuję, że dostrzegam pro-

blem transgranicznego opodatkowania spadków, czy-

li sytuacje, w których dwa państwa zastrzegają sobie

prawo do opodatkowania majątku nabytego w spad-

ku.

Pragnę jednak zauważyć, że zjawisko to w Polsce

ma marginalne znaczenie ze względu na wynikające

Stosownie do tego przepisu nabycie rzeczy i praw ma-

jątkowych w drodze spadku przez małżonka, zstęp-

nych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i ma-

cochę korzysta z całkowitego zwolnienia pod warun-

kiem zgłoszenia takiego nabycia przez spadkobiercę

naczelnikowi urzędu skarbowego.

W świetle obowiązujących przepisów nie dochodzi

więc do obciążenia na terytorium kraju podatkiem

od spadków i darowizn nabycia spadku, jeżeli nabyw-

cą jest członek najbliższej rodziny spadkodawcy.

Bez

znaczenia pozostaje przy tym, że takie nabycie w przy-

padku braku stosowanej umowy o unikaniu podwój-

nego opodatkowania podlega reżimom podatkowym

dwóch państw.

W konsekwencji bowiem zastosowa-

nia na krajowym gruncie zwolnienia nie dochodzi do

obciążenia podatnika obowiązkiem uiszczenia podat-

ku, a więc spadek nie jest podwójnie opodatkowany.

Podwójne opodatkowanie spadków może wystąpić

jedynie w przypadku transgranicznego nabycia spad-

ku od osoby niespokrewnionej, co w polskich realiach

nie stanowi częstych sytuacji.

Obok powyższego należy wskazać, że w kwestii

transgranicznego opodatkowania spadków Komisja

Europejska przyjęła zalecenie z dnia 15 grudnia

2011 r. dotyczące zapobiegania podwójnemu opodat-

kowaniu spadków (K (2011) 8819).

Zalecenia mają

charakter niewiążący.

Sugerowany model opodatko-

wania polega na określeniu reguły pierwszeństwa

w odniesieniu do prawa opodatkowania w określo-

nym państwie oraz przyznania ulgi podatkowej w po-

zostałych państwach, które zgodnie z obowiązujący-

mi przepisami są uprawnione do opodatkowania

spadku o charakterze transgranicznym.

Komisja za-

leca wprowadzenie powyższych rozwiązań w ramach

działań prawodawczych albo przy wykorzystaniu

środków administracyjnych, które mogą skutkować

przyjęciem bardziej elastycznej linii interpretacyjnej.

Jednocześnie zgodnie z sugestią Komisji państwa

członkowskie mogą zawierać także dwu- lub wielo-

stronne umowy realizujące zalecenia.

Mając na względzie obowiązujące w RP przepisy

sugerowanych celów nie jest możliwe przez interpre-

tację przepisów ustawy, a jedynie przez ich zmianę.

Realizacja rozwiązań przez zmiany legislacyjne nie

jest właściwym rozwiązaniem, gdyż wpływy z podat-

ku od spadków i darowizn zasilają budżety gmin.

Wobec tego wprowadzenie do ustawy jednostronnych

ulg eliminujących podwójne opodatkowanie spadków

nie jest możliwe ze względu na wymóg rekompensaty

gminom utraconych dochodów z tego tytułu, co jest

Nr 157, poz. 1240, ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem

w okresie wszczęcia procedury nadmiernego deﬁcytu

Rada Ministrów nie może przyjmować projektów

306

rych skutkiem ﬁnansowymmożebyćzmniejszenie

dochodów jednostek sektora ﬁnansówpublicznych.

Właściwym mechanizmem dla osiągnięcia tego

celu może być zawieranie dwustronnych lub wielo-

stronnych umów w sprawie unikania podwójnego

opodatkowania.

Umowy takie respektują zasadę wza-

jemności, a jednocześnie odwołują się do kryteriów

wskazanych przez Komisję Europejską w zaleceniu.

względzie dochody gmin.

Obecnie obowiązują następujące umowy zawarte

przez Rzeczypospolitą Polską o unikaniu podwójnego

opodatkowania majątku nabytego w spadku:

— umowa pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Re -

publiką Czeskosłowacką w sprawie zapobieżenia

dwukrotnemu opodatkowaniu w dziedzinie podatków

spadkowych, podpisana w Warszawie dnia 23 kwietnia

1925 r.

(Dz. U. z 1926 r.

Nr 13, poz. 78), która wiąże

Czechy i Słowację,

— konwencja między Rzecząposplitą Polską a Re -

publiką Austriacką o zapobieżeniu dwukrotnemu

pobieraniu podatku spadkowego, podpisana w Wied-

niu dnia 24 listopada 1926 r.

(Dz. U. z 1928 r.

Nr 61,

poz. 557),

— konwencja między Rzecząpospolitą Polską

a Królestwem Węgierskiem w celu zapobieżenia po-

dwójnemu opodatkowaniu spadków, podpisana w War-

poz. 602).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

sprawozdania ﬁnansowego przez biura podróży

(9387)

grupy posłów otrzymaną przy piśmie z dnia 25 wrze-

śnia br. (znak: SPS-023-9387/12) w sprawie obowiąz-

ku składania rocznego sprawozdania ﬁnansowego

przez biura podróży do Krajowego Rejestru Sądowe-

go uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

określa katalog jednostek zobligowanych do prowa-

dzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania spra-

wozdań ﬁnansowychzgodniezjejpostanowieniami

(art. 2 ust. 1).

W myśl postanowień art. 4 ust. 3 ww. ustawy ra-

chunkowość jednostki obejmuje:

— przyjęte zasady (politykę) rachunkowości;

— prowadzenie, na podstawie dowodów księgo -

wych, ksiąg rachunkowych ujmujących zapisy zda-

rzeń w porządku chronologicznym i systematycz-

nym;

— okresowe ustalanie lub sprawdzanie drogą in -

wentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów i pasy-

wów;

— wycenę aktywów i pasywów oraz ustalanie wy -

niku ﬁnansowego;

— sporządzanie sprawozdań ﬁnansowych;

— gromadzenie i przechowywanie dowodów księ -

gowych oraz pozostałej dokumentacji przewidzianej

ustawą;

— poddanie badaniu i ogłoszenie sprawozdań ﬁ -

nansowych w przypadkach przewidzianych ustawą.

Na gruncie art. 45 ust. 1 ww. ustawy sprawozda-

nie ﬁnansowe sporządza się na dzień zamknięcia

ksiąg rachunkowych, którym jest m.in. dzień koń-

czący rok obrotowy (art. 12 ust. 2 pkt 1).

Przez rok

obrotowy rozumie się rok kalendarzowy lub inny

darzowych, stosowany również do celów podatko-

kę.

Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej

połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem

ﬁnansowymzaroknastępny.

Wprzypadkuzmiany

ust. 1 pkt 9).

Ponadto zgodnie z art. 10 ustawy o rachunkowo-

ści kierownik jednostki ustala w formie pisemnej

i aktualizuje dokumentację przyjętych zasad (polity-

ki) rachunkowości, w tym przyjęty przez jednostkę

rok obrotowy oraz wchodzące w jego skład okresy

sprawozdawcze.

Zgodnie z art. 4 ust. 5 przedmiotowej ustawy od-

powiedzialność za wykonywanie obowiązków okre-

ślonych ustawą w zakresie rachunkowości ponosi

kierownik jednostki.

Dotyczy to także nadzoru, rów-

nież w przypadku gdy określone obowiązki w zakre-

sie rachunkowości – z wyłączeniem odpowiedzialno-

ści za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spi-

su z natury – zostaną powierzone innej osobie za jej

zgodą.

Wówczas przyjęcie odpowiedzialności przez

nej.

W przypadku gdy kierownikiem jednostki jest

W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o rachunkowości

kierownik jednostki zapewnia sporządzenie sprawoz-

307

dania ﬁnansowegoniepóźniejniżwciągu3miesię-

cy od dnia bilansowego.

Następnie, jednakże nie póź-

niej niż 6 miesięcy od dnia bilansowego, sprawozda-

nie ﬁnansowe podlega zatwierdzeniu przez organ

zatwierdzający.

Przed zatwierdzeniem sprawozdanie

ﬁnansowejednostek,októrychmowawart.64usta-

wy, podlega badaniu przez biegłego rewidenta (art. 53

ust. 1).

Przywołany powyżej graniczny termin 6 miesięcy,

przewidziany na zatwierdzenie sprawozdania ﬁnan-

sowego, ma na celu zagwarantowanie jednostce od-

powiedniego czasu na sporządzenie sprawozdania

ﬁnansowego,jegozbadanieprzezbiegłegorewidenta

oraz zatwierdzenie przez organ zatwierdzający.

W ciągu 15 dni od dnia zatwierdzenia kierownik

jednostki składa roczne sprawozdanie ﬁnansowe

oraz opinię biegłego rewidenta (jeśli sprawozdanie to

podlegało badaniu), odpis uchwały bądź postanowie-

nia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu roczne-

go sprawozdania ﬁnansowegoipodzialezyskulub

pokryciu straty oraz sprawozdanie z działalności (je-

śli jednostka ma taki obowiązek na mocy art. 49 ust. 1

ustawy o rachunkowości) we właściwym rejestrze

sądowym (art. 69 ust. 1).

A zatem moment złożenia

sprawozdania ﬁnansowego do właściwego rejestru

sądowego przez jednostkę jest uzależniony m.in. od

przyjętego przez nią roku obrotowego.

ki, której sprawozdanie ﬁnansowepodlegaobligato-

ryjnemu badaniu, jest zobowiązany złożyć wprowa-

dzenie do sprawozdania ﬁnansowego stanowiące

część informacji dodatkowej, bilans, rachunek zy-

oraz rachunek przepływów pieniężnych za rok obro-

towy do ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczy-

*

)

w ciągu 15 dni

Pragnę zauważyć, że ustawa o rachunkowości

w art. 79 pkt 3 i pkt 4 przewiduje sankcję karną

w postaci grzywny albo ograniczenia wolności za nie-

dopełnienie obowiązku złożenia sprawozdania ﬁnan-

sowego do ogłoszenia oraz za niezłożenie sprawozda-

nia ﬁnansowegolubsprawozdaniazdziałalnościwe

właściwym rejestrze sądowym.

Powyższe kary odno-

szą się także do sytuacji, w których kierownik jed-

nostki m.in. nie poddaje sprawozdania ﬁnansowego

badaniu przez biegłego rewidenta, nie udziela lub

cji, wyjaśnień, oświadczeń biegłemu rewidentowi albo

udostępnia sprawozdania ﬁnansowegoiinnychdo-

pkt 1–3 oraz pkt 5).

Dodatkowo nadmieniam, że kierownik jednostki,

który dopuszcza do nieprowadzenia ksiąg rachunko-

wych, prowadzenia ich wbrew przepisom ustawy lub

również do niesporządzenia sprawozdania ﬁnansowe-

go, sporządzenia go niezgodnie z przepisami ustawy

nych podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolno-

ustawa o rachunkowości jest aktem prawnym o cha-

rakterze generalnym.

Wynikające z niej obowiązki,

odnoszące się do stosowania przyjętych zasad (poli-

tyki) rachunkowości (dotyczące m.in. określenia roku

obrotowego), prowadzenia ksiąg rachunkowych, spo-

rządzania na ich podstawie sprawozdań ﬁnansowych,

składania tych sprawozdań we właściwym rejestrze

ku urzędowym, dotyczą wszystkich podmiotów okre-

ślonych w art. 2 ust.1 przedmiotowej ustawy.

Zawar-

cie powyższych wymogów w akcie prawnym o cha-

rakterze generalnym ma na celu stworzenie jednoli-

tych przepisów z zakresu prawa bilansowego, dzięki

którym sprawozdania ﬁnansowejednostekbędąsię

charakteryzowały większą porównywalnością przej-

rzystością, zrozumiałością oraz wiarygodnością.

Dodatkowo pragnę nadmienić, że ww. wymogi

mają związek z formą prawną, w jakiej jednostka

prowadzi swoją działalność gospodarczą (z uwzględ-

nieniem wielkości przychodów w odniesieniu do osób

ﬁzycznych,spółekcywilnychosóbﬁzycznych,spółek

jawnych osób ﬁzycznychispółekpartnerskich),anie

z charakterem prowadzanej działalności.

Dlatego też

ustawa o rachunkowości nie zawiera szczególnych

regulacji dla konkretnych branż działalności gospo-

darczej, w tym także dotyczących ustalania roku ob-

narzucać kierownikowi danej jednostki (np. biuru

podróży) przyjęcia w swoich zasadach (polityce) ra-

chunkowości konkretnego, jednolitego dla wszyst-

kich jednostek w tej branży, roku obrotowego.

Na-

wiązując do powyższego, szczególne uregulowania

przedmiotowych kwestii mogłyby zostać zawarte

moim zdaniem w przepisach systemowych dotyczą-

cych danej grupy jednostek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

Od dnia 1 stycznia 2013 r. na podstawie art. 4 ustawy

zniesiony obowiązek publikacji sprawozdań ﬁnansowychwDzien-

niku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski B”

dla jednostek, które składają swoje sprawozdania ﬁnansowedo

KRS, oraz zostaje zastąpiony obowiązek publikacji sprawozdań

ﬁnansowychwDziennikuUrzędowymRzeczypospolitejPolskiej

„Monitor Polski B” obowiązkiem publikacji w ogólnokrajowym

dzienniku urzędowym Monitor Sądowy i Gospodarczy dla jed-

nostek nieobjętych przepisami o KRS.

308

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie Narodowych Sił Rezerwowych (9389)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

słów w sprawie Narodowych Sił Rezerwowych (SPS-

-023-9389/12), uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

Na wstępie pragnę wyjaśnić, że Narodowe Siły

Rezerwowe (NSR) są integralną częścią Sił Zbroj-

nych Rzeczypospolitej Polskiej, a tworzą je żołnierze

rezerwy, którym nadano w drodze decyzji admini-

stracyjnej przydziały kryzysowe, po zawarciu kon-

traktu na wykonywanie obowiązków w ramach NSR.

Żołnierze ci wyznaczani są na stanowiska służbowe

czasu „P” przeznaczone dla nich w etatach poszcze-

gólnych jednostek wojskowych, nie stanowią zatem

odrębnej formacji ani innej wyodrębnionej formy or-

ganizacyjnej.

W myśl obowiązujących przepisów ustawy z dnia

żołnierze NSR w szczególności otrzymują:

1) za każdy dzień trwania ćwiczeń uposażenie za-

sadnicze wg posiadanego stopnia wojskowego;

2) dodatek funkcyjny w wysokości do 15% uposa-

żenia zasadniczego, przysługujący żołnierzowi wy-

znaczonemu na stanowisko dowódcze przeznaczone

dla żołnierza zawodowego;

3) dodatki do uposażenia zasadniczego, uzasad-

nione szczególnymi właściwościami lub warunkami

pełnienia służby wojskowej, przewidziane dla żołnie-

rzy odbywających zasadniczą służbę wojskową;

4) dodatek w wysokości 3% należnego uposażenia

zasadniczego, po upływie trzech lat posiadania przy-

działu kryzysowego, który wzrasta o kolejne 3% za

5) nagrody i zapomogi, w ramach funduszu two-

rzonego, w wysokości 2,5% środków planowanych na

dany rok kalendarzowy, na uposażenia żołnierzy nie-

zawodowych.

Fundusz ten zwiększa się o kwotę sta-

nowiącą iloczyn liczby żołnierzy rezerwy, którzy

w poprzednim roku kalendarzowym posiadali nada-

ne przydziały kryzysowe, i kwoty 2000 zł.

Żołnierzowi rezerwy posiadającemu nadany przy-

dział kryzysowy, po każdych 12 miesiącach trwania

kontraktu dowódca jednostki wojskowej, w której żoł-

nierz odbył ćwiczenia wojskowe oraz uzyskał z tych

ćwiczeń pozytywną ocenę, może przyznać nagrodę

pieniężną.

Dowódcy jednostek wojskowych przyzna-

ją powyższe nagrody w wysokości ok. 2000 zł.

zefa Lassotę oraz grupę posłów kwestii wprowadze-

nia należności pieniężnej dla żołnierzy rezerwy z ty-

tułu utrzymywania zdolności do wykonywania obo-

wiązków w ramach NSR, informuję, że obecnie jest

już procedowany projekt założeń ustawy o zmianie

pospolitej Polskiej oraz ustawy o uposażeniu żołnie-

rzy niezawodowych, który przewiduje m.in. wprowa-

dzenie takiej właśnie należności.

Założono, że świad-

czenie to będzie przysługiwało w każdym miesiącu,

w wysokości 1/12 uposażenia żołnierza, jakie otrzy-

małby za odbycie ćwiczeń rotacyjnych, po spełnieniu

określonych warunków.

Projekt powyższy zakłada

również inne formy zachęt dla żołnierzy NSR (np.

korzystniejszy sposób naliczania uposażenia, rozsze-

rzenie możliwości nabywania nowych kwaliﬁkacji

czy nadanie uprawnień socjalnych z tytułu uznania

nego).

Przedmiotowy projekt aktualnie oczekuje na

rozpatrzenie przez Radę Ministrów.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

w sprawie skutków dla samorządów w 2013 r.

wejścia w życie komisyjnego projektu ustawy

lacją pana posła Marka Łapińskiego z dnia 11 wrze-

śnia 2012 r. w sprawie skutków dla samorządów

rządu terytorialnego przesłaną przy piśmie z dnia

wyjaśniam.

Ministerstwo Finansów prowadziło szacunki

skutków ﬁnansowychwynikającychzobywatelskie-

(druk nr 230), w związku z zapotrzebowaniem zgło-

szonym przez podkomisję nadzwyczajną powołaną

w celu rozpatrzenia ww. projektów ustaw.

309

Komisje: Samorządu Terytorialnego i Polityki Re-

gionalnej oraz Finansów Publicznych po rozpatrze-

niu w dniu 24 lipca 2012 r. projektu ustawy zawar-

tego w druku nr 19 oraz w druku nr 230 wniosły do

Sejmu RP o odrzucenie ww. projektów ustaw.

dzone prace nad ww. projektami ustaw zmieniających

nego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że rachunki

symulacyjne zostały przeprowadzone jedynie w wa-

mieszkańców w poszczególnych gminach wg stanu

do wyliczeń subwencji ogólnej i wpłat na 2013 r.

Dane, o których mowa wyżej, Główny Urząd Staty-

styczny przekazał do Ministerstwa Finansów dopiero

w połowie sierpnia br.

Z powodu braku danych nie tylko o liczbie miesz-

kańców, ale również o dochodach i wydatkach jedno-

stek samorządu terytorialnego za 2012 r. nie jest

możliwe przeprowadzenie wyliczeń na 2014 r.

Dane

te będą dostępne dopiero w II kwartale przyszłego

roku.

Pragnę zwrócić uwagę, iż stosownie do przepisów

z późn. zm.) na stronie internetowej Ministerstwa

kładce: Samorząd terytorialny zamieszczane są m.in.

dane pochodzące ze sprawozdań budżetowych jedno-

stek samorządu terytorialnego, które umożliwiają

dokonanie różnego rodzaju wyliczeń.

Uprzejmie informuję, że propozycje pana posła

Marka Łapińskiego dotyczące wprowadzenia zmian

rządu terytorialnego zostaną poddane analizie.

Odnosząc się do stanowiska pana posła, iż propo-

zycja sejmowej Komisji Samorządu Terytorialnego

i Polityki Regionalnej zmniejszenia z 15% do 8% kwo-

ty ustalanej w zależności od wydatków na regionalne

przewozy pasażerskie, która wchodzi w skład części

regionalnej subwencji ogólnej, odbije się negatywnie

na ﬁnansachwojewództwodużejliczbieprzewozów

zamawianych i dotowanych przez samorządy woje-

wódzkie oraz o dużej liczbie tras kolejowych obsługi-

wanych na podstawie zamówień województw, pragnę

zwrócić uwagę, że o przeznaczeniu środków otrzyma-

nych w formie subwencji ogólnej decyduje organ sta-

Z poważaniem

w sprawie braku środków ﬁnansowych

uniemożliwiającego podstawowe działania

państwowego powiatowego inspektora

-023-9391/12, interpelacją pani poseł Danuty Pietra-

szewskiej w sprawie sytuacji ﬁnansowejPaństwowe-

go Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w Rudzie

Śląskiej przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Stacje sanitarno-epidemiologiczne funkcjonują

w formie państwowych jednostek budżetowych, a za-

tem stosują zasady gospodarki ﬁnansowejokreślone

Wydatki na ich działalność są ustalane zgodnie

z założeniami przyjętymi do planowania wydatków

w budżecie państwa na dany rok przez dysponentów

części budżetowych ﬁnansujących inspekcję, w ra-

mach ustalonych dla poszczególnych części limitów

wydatków na dany rok.

W odniesieniu do zadań ﬁnansowanychdokońca

2010 r. ze środków gromadzonych na rachunku do-

chodów własnych należy wyjaśnić, iż zgodnie z dys-

Rezerwy celowe, w poz. 57 zaplanowana została re-

zerwa celowa: Skutki zmian systemowych wynikają-

cych z art. 94 ustawy Przepisy wprowadzające usta-

wę o ﬁnansach publicznych, w tym sﬁnansowanie

W przedmiotowej rezerwie celowej zaplanowane

zostały środki stanowiące równowartość kwot zgło-

szonych – na etapie opracowywania projektu ustawy

budżetowej na rok 2012 – przez dysponentów części

budżetowych jako dodatkowych dochodów przewi-

dzianych do uzyskania przez państwowe jednostki

budżetowe z tytułu realizacji w br. zadań, które były

dotychczas wykonywane przez gospodarstwo pomoc-

nicze państwowej jednostki budżetowej lub ﬁnanso-

wane ze środków gromadzonych na rachunku docho-

dów własnych.

W tym miejscu pragnę wyjaśnić, iż zwiększenia

wydatków jednostek budżetowych, w tym stacji sa-

nitarno-epidemiologicznych, które przejęły wykony-

wanie zadań ﬁnansowanychdokońca2010r.ześrod-

ków gromadzonych na rachunku dochodów własnych,

były dokonywane przez ministra ﬁnansówzww.re-

zerwy po uprzedniej analizie stosownych wniosków

nadesłanych przez dysponentów części budżetowych

oraz sprawozdań Rb-27 z wykonania planów docho-

dów budżetowych, w możliwie najkrótszym terminie

310

od ich otrzymania (decyzje ministra ﬁnansówprzy-

gotowywane były również na podstawie dokumentów

przesłanych faksem).

Z przedmiotowej rezerwy celowej decyzjami mini-

stra ﬁnansówuruchomionezostaływydatkinależne

stacjom sanitarno-epidemiologicznym województwa

śląskiego z tytułu realizacji zadań ﬁnansowanychdo-

tychczas ze środków gromadzonych na rachunku do-

chodów własnych, w łącznej wysokości 7 383 000 zł.

W ramach powyższej kwoty ujęte zostały dwie de-

cyzje ministra ﬁnansówzdnia15październikabr.

zwiększające budżet inspekcji sanitarnej województwa

śląskiego o środki w łącznej wysokości 3 069 146 zł.

Jednocześnie w odniesieniu do przekazanej w in-

terpelacji informacji dotyczącej wystąpienia w Pań-

stwowym Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym

w Rudzie Śląskiej niedoboru środków w kwocie

46 000 zł związanego z podniesieniem od 1 lutego br.

wysokości składki rentowej o 2 p.p. pragnę poinfor-

mować, iż minister ﬁnansówdecyzjązdnia12paź-

dziernika 2012 r., nr MF/FS08/003891/7377, zwięk-

szył budżet województwa śląskiego o środki urucho-

mione z rezerwy celowej, poz. 73: Rezerwa na zmiany

systemowe oraz niektóre zmiany organizacyjne, w kwo-

cie 871 475 zł z przeznaczeniem na sﬁnansowanie

skutków wzrostu składki rentowej, z tego 853 983 zł

w rozdziale 85132: Inspekcja Sanitarna, na sﬁnan-

sowanie tych skutków w inspekcji sanitarnej woje-

wództwa śląskiego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

uznania nieprzetworzonych liści tytoniu jako wyrobu

tytoniowego, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

ku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszo-

wego, w związku z ustaniem dotychczasowego syste-

mu monitorowania obrotu surowcem tytoniowym

zaobserwowano wzrost aktywności szarej strefy

w obrocie nielegalnym tytoniem, przy jednoczesnym

spadku legalnej produkcji i sprzedaży wyrobów tyto-

niowych.

Służba Celna i Policja zintensyﬁkowały

działania kontrolne, skutkujące wzrostem dokona-

nych ujawnień.

Zapobiegły one wprowadzeniu do ob-

rotu nielegalnego tytoniu w ilości: w 2011 r.

– 237,7 t,

manie się ww. tendencji, można założyć, że do końca

2012 r. działania organów ścigania (głównie Służby

Celnej i Policji) zapobiegną wprowadzeniu do obrotu

co najmniej 362 t nielegalnego tytoniu, co w konse-

kwencji tylko z tytułu podatku akcyzowego spowo-

duje zmniejszenie strat budżetu państwa o prawie

90 mln zł.

W związku z powyższym podjęto w Ministerstwie

mu gwarantującego odpowiednie monitorowanie ob-

rotu surowcem tytoniowym.

W ramach tych prac

opracowano m.in. wstępny projekt założeń do zmiany

kowanie akcyzą surowca tytoniowego.

Ministerstwo

Finansów nawiązało też współpracę z resortem zdro-

wia, a później, zgodnie z zaleceniami Zespołu ds. Pro-

gramowania Prac Rządu, z resortem rolnictwa.

Od stycznia 2012 r. zintensyﬁkowanowMinister-

sie (m.in. opodatkowanie akcyzą surowca tytoniowe-

go) i zdecydował o dopisaniu projektu do wykazu prac

legislacyjnych Rady Ministrów.

zany z procedowaniem projektu założeń do ustawy,

a następnie – projektu ustawy, jest długotrwały,

w celu przeciwdziałania rozwojowi nielegalnej pro-

dukcji i dystrybucji wyrobów tytoniowych konieczne

było podjęcie szybkich i zdecydowanych działań, cze-

go efektem jest ujęcie propozycji zmian przepisów

datkowanie w niektórych sytuacjach suszu tytonio-

Projekt przewiduje ujęcie suszu tytoniowego (su-

chy tytoń niebędący jeszcze wyrobem tytoniowym)

nie tego suszu podatkiem akcyzowym w przypad-

311

podmioty będące pośredniczącymi podmiotami tyto-

niowymi lub podmiotami prowadzącymi składy po-

datkowe.

Projekt przewiduje również opodatkowanie

dące pośredniczącymi podmiotami tytoniowymi lub

widziano także opodatkowanie nabycia lub posiada-

nia suszu tytoniowego przez inny podmiot niż pod-

podmiot tytoniowy, jeżeli nie została od niego zapła-

ra zawieszenia poboru akcyzy i sformalizowane in-

stytucje związane z tą procedurą, takie jak skład

podatkowy czy obowiązek prowadzenia ewidencji

i przemieszczania z użyciem systemu EMCS.

W celu

umożliwienia sprawowania przez Służbę Celną sku-

tecznej kontroli nad suszem tytoniowym przewiduje

się obowiązek oznaczania tego suszu znakami akcy-

zy (banderolami) w tych przypadkach, w których bę-

dzie on podlegał opodatkowaniu akcyzą w związku

z jego sprzedażą innym podmiotom niż podmioty po-

siadające status pośredniczącego podmiotu tytonio-

wego lub prowadzącego skład podatkowy, np. w punk-

tach sprzedaży detalicznej.

Przewidywany termin wejścia w życie projekto-

wanych zmian został określony na 1 stycznia 2013 r.

Niezależnie od proponowanych w ramach projektu

Ministerstwo Finansów analizuje także przywrócenie

monitorowania upraw tytoniu i skupu surowca tyto-

niowego, co ma zasadnicze znaczenie dla ograniczenia

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie braku przepisów regulujących

funkcjonowanie biur podróży (9396)

SPS-023-9396/12, w sprawie braku przepisów regu-

lujących funkcjonowanie biur podróży uprzejmie in-

formuję, co następuje.

ną przepisów o funkcjonowaniu organizatorów i po-

średników turystyki, w szczególności nad wprowa-

dzeniem do ustawy przepisów o Turystycznym Fun-

duszu Gwarancyjnym?

2.

Jakie są główne założenia tego funduszu?

3.

Kiedy klienci biur podróży zostaną otoczeni

faktyczną ochroną wynikającą z ustawy o usługach

turystycznych bądź innych przepisów prawa?

Ad 1.

W Ministerstwie Sportu i Turystyki przy-

gotowany został wstępny projekt ustawy o Tury-

stycznym Funduszu Gwarancyjnym, który był przed-

miotem konsultacji społecznych w środowisku bran-

ży turystycznej oraz bankowo-ubezpieczeniowej, a tak-

że wśród urzędów marszałkowskich.

Na podstawie

wyników tych konsultacji w Ministerstwie Sportu

i Turystyki podjęte zostały dalsze działania legisla-

cyjne.

Ponadto w celu zwiększenia ochrony praw osób

Sportu i Turystyki współpracuje z Ministerstwem

Finansów przy nowelizacji rozporządzeń:

— rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia16grud -

— rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia21grud -

pieczeń ﬁnansowych,m.in.poprzez:

— uszczegółowienie deﬁnicjiprzychodówprzed -

Ad 2.

Główne założenia powołania Turystycznego

Funduszu Gwarancyjnego w chwili obecnej to:

312

— fundusz będzie dysponował środkami pienięż -

nymi pochodzącymi ze składek przedsiębiorców tu-

rystycznych i będzie miał charakter obligatoryjny;

— środki z funduszu będą uruchamiane dla re -

alizacji roszczeń klientów, których dotyczą dotych-

czas funkcjonujące zabezpieczenia ﬁnansowewfor-

mie gwarancji bankowych, gwarancji ubezpieczenio-

wych i umów ubezpieczenia, w przypadku gdy zabez-

pieczenia te okażą się niewystarczające; tym samym

fundusz ten będzie miał charakter uzupełniający do

dotychczas funkcjonujących zabezpieczeń;

— środki z funduszu będą uruchamiane w sytu -

acji, gdy środki z zabezpieczeń ﬁnansowychorgani-

zatorów turystyki i pośredników turystycznych w for-

mie gwarancji bankowych i ubezpieczeniowych oraz

umów ubezpieczeń będą niewystarczające na pokry-

cie kosztów powrotu do klientów z imprezy tury-

stycznej oraz na zwrot wpłat wniesionych przez

klientów niewypłacalnych biur podróży;

— ze środków funduszu w pierwszej kolejności

będą pokrywane koszty powrotu klientów z imprezy

będzie pokrywany zwrot wpłat wniesionych przez

— fundusz będzie posiadał osobowość prawną, ale

nie będzie państwową osobą prawną ani jednostką

sektora ﬁnansówpublicznych;fundusznamocyusta-

prawnych;

— nadzór nad funduszem będzie prawował mini -

ster właściwy do spraw turystyki;

— dysponentem środków ﬁnansowychfunduszu

będzie minister właściwy do spraw turystyki na

wniosek marszałka województwa jako organu prowa-

dzącego rejestr działalności regulowanej organizato-

rów turystyki i pośredników turystycznych oraz or-

ganu właściwego do uruchomienia środków i wystę-

powania na rzecz klientów w sprawach wypłaty środ-

ków z podstawowych zabezpieczeń ﬁnansowychwy-

maganych przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia

mógł złożyć wniosek o uruchomienie środków z fun-

duszu, gdy środki z podstawowych zabezpieczeń ﬁ-

nansowych będą niewysterczające;

— organami funduszu będą zarząd funduszu i rada

funduszu; członków zarządu i rady będzie powoływał

i odwoływał minister właściwy ds. turystyki;

— rada funduszu będzie organem opiniodawczym

ministra właściwego ds. turystyki w sprawach doty-

czących funduszu i będzie przez niego powoływana;

w jej skład wchodziliby przedstawiciele administracji

rządowej, samorządowej, organizacji branżowych

zrzeszających przedsiębiorców, a także działających

na rzecz ochrony konsumentów.

Ad 3.

Ochrona interesów osób korzystających

z usług biur podróży wynika z przepisów ustawy

prawa dyrektywę Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerw-

ca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wa-

kacji i wycieczek.

Kluczowym elementem tej ochrony

jest system zabezpieczeń ﬁnansowychwymaganych

w związku z działalnością wykonywaną przez orga-

wypadek ich niewypłacalności.

turystycznych organizator turystyki/pośrednik tu-

rystyczny musi posiadać na wypadek swojej niewy-

płacalności zabezpieczenie ﬁnansowewformieumo-

wy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej lub

wać wpłaty klientów wyłącznie na rachunek powier-

niczy (tylko jeżeli wykonuje usługi turystyczne wy-

łącznie na terenie kraju).

Wyżej wymienione zabezpieczenie obejmuje:

— pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy

— zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za

tyczących organizatora turystyki lub pośrednika tu-

— zwrot części wpłat wniesionych tytułem zapła -

ty za imprezę turystyczną odpowiadającą części im-

prezy turystycznej, która nie zostanie zrealizowana

Natomiast wysokość minimalnych sum zabezpie-

czeń ﬁnansowychwymaganychdoprowadzeniadzia-

łalności organizatorów turystyki i pośredników tu-

rystycznych określają ww. rozporządzenia ministra

ﬁnansów,wydanenapodstawieart.10ustawyousłu-

gach turystycznych.

Aktualny stan prawny wprowadzony został nowe-

lizacją ustawy o usługach turystycznych przeprowa-

dzoną w 2010 r., której celem było przede wszystkim

pełne zharmonizowanie przepisów tej ustawy z art. 7

W ww. rozporządzeniach ministra ﬁnansówwpro-

wadzono zróżnicowanie minimalnej wysokości sum

styki i pośredników turystycznych w zależności od

prez turystycznych (tj. w zależności od zasięgu tery-

torialnego i środka transportu oraz terminu i wyso-

kości przyjmowanych przedpłat), i podniesienie wy-

sokości wymaganych zabezpieczeń ﬁnansowychzpo-

największym ryzykiem organizowanych z wykorzy-

staniem lotów czarterowych do krajów europejskich

dów w odniesieniu do turystycznych imprez krajo-

313

wych i organizowanych na terytorium krajów mają-

cych lądową granicę z Polską.

Zdarzające się w ostatnim czasie przypadki nie-

ków turystycznych są przedmiotem analiz również

pod kątem, czy obowiązujące nowe podwyższone

W związku z przepisami przejściowymi, zawarty-

nych, nowy system zabezpieczeń ﬁnansowychorga-

nizatorów turystyki i pośredników turystycznych

średników turystycznych) od dnia 18 września

turystyczny może stanowić źródło informacji na te-

mat skuteczności obecnego systemu zabezpieczeń

ﬁnansowychobowiązującegowPolsce.

Woparciu

jego funkcjonowania uzyskamy odpowiedź na zadane

pytanie dotyczące ochrony klientów biur podróży.

W przypadku stwierdzenia niedostatecznej ochrony

klientów biur podróży zostaną wypracowane propo-

zycje zmian przepisów prawnych.

Na nowy podwyższony poziom ochrony klientów

biur podróży powinny mieć wpływ zarówno zmiany

ww. rozporządzeń ministra ﬁnansów,jakiwprowa-

dzenie Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego,

które w opinii Ministerstwa Sportu i Turystyki po-

winny zacząć funkcjonować już od przyszłego sezonu

turystycznego.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

„Rodzina na swoim” (9397)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-9397/12) w sprawie programu preferencyjnych

w nabywaniu własnego mieszkania (t.j.

Dz. U.

dającą ośmioletni okres stosowania dopłat do opro-

centowania kredytów preferencyjnych wypłacanych

zane z obsługą programu będą odczuwalne dla bu-

dżetu jeszcze do 2021 r.

nansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego

314

wprowadziła termin zakończenia przyjmowania

zobowiązania, jakie nałożyła na Radę Ministrów

nowelizacja, już obecnie podejmowane są prace nad

przygotowaniem nowych instrumentów wsparcia

kania.

W wykazie prac legislacyjnych i pozalegisla-

cyjnych Rady Ministrów znalazły się m.in. założenia

projektu ustawy o pomocy państwa w zaspokajaniu

we założenia nowego programu zostały zaprezento-

prasowej z udziałem ministrów transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej oraz rozwoju regio-

nalnego.

Zgodnie z proponowaną koncepcją nowy

podobnej grupy beneﬁcjentów,ludzimłodych,wcho-

dzących w dorosłe życie, chcących zakupić pierwsze

dzi młodych miałby także wspierać dążenia do za-

łożenia rodziny i podejmowanie decyzji prokreacyj-

nych.

Przewidywałby bowiem dodatkowe doﬁnan-

niowych ludzi młodych miałby więc w projektowanym

polityki prorodzinnej.

cie nowych koncepcji jest problematyka dotycząca

deł ﬁnansowania wydatków, jakie generowałyby

proponowane rozwiązania.

Z całą pewnością plany

wprowadzenia nowych instrumentów wsparcia będą

musiały być skonfrontowane z niepewną sytuacją

gospodarczą kraju i koniecznością zmniejszania de-

ﬁcytubudżetowego.

Propozycjanowegoprogramu

wsparcia mieszkalnictwa musi spowodować reduk-

cje wsparcia w innych segmentach powiązanych po-

średnio lub bezpośrednio ze wsparciem budownic-

twa mieszkaniowego.

W tym kontekście rozważane

teriały budowlane.

Odpowiadając na interpelację poseł Marzeny Macha-

łek z dnia 11 września 2012 r., przekazaną przez wice-

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej pismem

w sprawie warunków wycinania drzew przez właścicie-

li gruntów, uprzejmie przedkładam, co następuje.

1.

Kiedy Ministerstwo Środowiska rozpocznie

prace legislacyjne nad zmianą anachronicznych prze-

pisów stanowiących potencjalne zagrożenie dla zdro-

wia i życia mieszkańców?

W resorcie środowiska trwają obecnie zaawanso-

wane prace nad nowelizacją ustawy o ochronie przy-

rody w zakresie ochrony zadrzewień i terenów ziele-

ni, która ma na celu m.in. usprawnienie procedur

drzew i krzewów, w tym stanowiących zagrożenie dla

zdrowia lub życia ludzi.

Zadanie to jest traktowane

priorytetowo i przewiduje się, że w najbliższym czasie

projekt ustawy zostanie przekazany do uzgodnień

2.

Czy w pracach legislacyjnych ministerstwo weź-

mie pod uwagę stanowisko ogromnej rzeszy właścicieli

gruntów i dostosuje przepisy prawa do realiów, warun-

ków życia i bezwzględnej podmiotowości człowieka?

Planowane zmiany do ustawy o ochronie przyro-

w założeniach resortu mają na celu uregulowanie

w przepisach kwestii związanych z usuwaniem drzew

w nagłych przypadkach, a także weryﬁkacjęwyso-

kości opłat z tytułu usuwania drzew oraz admini-

stracyjnych kar pieniężnych z tym związanych.

Zaproponowane zmiany przepisów będą podlega-

ły konsultacjom społecznym, podczas których każdy

będzie mógł się wypowiedzieć na ich temat, w tym

zgłosić swoje uwagi.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

315

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-9399/12) w sprawie projektowanych zmian w usta-

wie o działalności pożytku publicznego i o wolonta-

riacie, uprzejmie informuję, co następuje.

ustaw prowadzonych w szczególności ze środowi-

problematyką wolontariatu Ministerstwo Pracy i Po-

lujące kwestię wykonywania świadczeń przez wolon-

tariuszy na rzecz podmiotów leczniczych w rozumie-

ją w obecnym brzmieniu i dotyczą wszystkich pod-

miotów prowadzących działalność leczniczą, w tym

W świetle powyższego nie przewiduję żadnych

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

terpelacji poselskiej pana posła Marka Rząsy z dnia

wie prywatyzacji spółki Uzdrowisko Horyniec sp.

z o.o. z siedzibą w Horyńcu-Zdroju, poniżej przed-

stawiam odpowiedzi na zawarte ww. interpelacji

pytania.

1.

Na jakim etapie znajduje się obecnie proces pry-

watyzacji Uzdrowiska Horyniec sp. z o.o.?

Na opublikowane w dniu 12 lipca 2012 r. zapro-

szenie ministra skarbu państwa w sprawie nabycia

w trybie negocjacji pakietu 89,26% udziałów spółki

Uzdrowisko Horyniec sp. z o.o. wpłynęło siedem od-

powiedzi.

Po analizie złożonych ofert do dalszego eta-

pu prywatyzacji spółki, tj. przeprowadzenia ograni-

czonego badania spółki i złożenia wiążących propo-

zycji warunków umowy zakupu udziałów spółki,

dopuszczono trzy podmioty:

1) Specjalistyczny Gabinet Reumatologiczny Le-

karz Medycyny Beata Bogusz-Dukacz z siedzibą

-Usługowe Dukat Witold Dukacz z siedzibą w Luba-

czowie;

3) Eskulap G. Czarnecki sp. z o.o. z siedzibą w miej-

scowości Rachanie.

Potencjalni inwestorzy zostali poinformowani o ter-

minach i zakresie przeprowadzenia ograniczonego

badania spółki.

Termin na złożenie wiążących pro-

pozycji warunków umowy zakupu pakietu udziałów

spółki upływa w dniu 31 października 2012 r.

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa podejmie się

w negocjacji umowy prywatyzacyjnej rozmów w spra-

wie pakietu socjalnego?

Po zakończeniu z wyłonionym inwestorem etapu

negocjacji dotyczących głównych parametrów trans-

akcji Ministerstwo Skarbu Państwa umożliwia inwe-

storowi podjęcie negocjacji ze związkami zawodowy-

mi działającymi przy uzdrowisku w sprawie pakietu

socjalnego, ale nie jest stroną prowadzonych uzgod-

nień ani nie ma wpływu na ich treść.

Pragnę zazna-

czyć, że Ministerstwo Skarbu Państwa liczy na poro-

zumienie pomiędzy inwestorem a związkami zawo-

dowymi co do zapisów pakietu socjalnego.

Doświad-

czenie przy prywatyzacji spółek uzdrowiskowych

pokazuje, że możliwe jest uzgodnienie wspólnego sta-

nowiska związków zawodowych i inwestora.

We

wszystkich sprywatyzowanych spółkach uzdrowisko-

wych inwestorzy podpisali pakiety socjalne z przed-

stawicielami pracowników spółek, które zawierają

zapisy dotyczące gwarancji zatrudnienia i innych

spraw pracowniczych.

316

3.

Czy w przypadku prywatyzacji pojawi się pa-

kiet inwestycyjny?

Nakłady inwestycyjne oraz okres inwestycyjny

stanowią warunki pozacenowe, które potencjalny in-

westor prezentuje w swojej ofercie zakupu akcji/udzia-

łów spółek Skarbu Państwa.

Po uzgodnieniu z inwe-

storem ceny zakupu akcji/udziałów warunki te mogą

podlegać negocjacjom.

Mając na uwadze duże potrze-

by inwestycyjne uzdrowisk, ministerstwo przykłada

dużą wagę do tej części etapu negocjacji i dochowuje

staranności, aby wynegocjować odpowiedni poziom

nakładów inwestycyjnych, do realizacji których zo-

bowiąże się inwestor w umowie prywatyzacyjnej.

Jednocześnie w kontekście zobowiązań pozaceno-

wych należy mieć na uwadze stanowisko prezento-

wane przez Komisję Europejską odnośnie do pomocy

publicznej udzielanej w procesach prywatyzacji, z któ-

rego wynika, że decydującym merytorycznym kryte-

rium przy wyborze najlepszej oferty jest cena zaofe-

rowana za akcje/udziały spółki.

4.

Czy w przypadku nierozstrzygnięcia procesu

prywatyzacji spółki przewidywana jest komunaliza-

cja uzdrowiska na rzecz samorządu województwa

podkarpackiego?

W przypadku zamknięcia prowadzonego procesu

prywatyzacji spółki bez rozstrzygnięcia nie wyklu-

czam przeprowadzenia analizy możliwości komuna-

lizacji uzdrowiska jako alternatywy dla jej prywaty-

zacji.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, iż przedstawienie

stanowiska ministra skarbu państwa w sprawie nie-

odpłatnego przekazania udziałów spółki samorządo-

wi wojewódzkiemu będzie możliwe dopiero po złoże-

niu formalnego wniosku przez uprawniony organ

oraz dokonaniu jego analizy formalnoprawnej i oceny

pod kątem spełnienia wymaganych ustawowych

przesłanek.

Decyzja w zakresie wyboru właściwego

trybu złożenia wniosku o komunalizację spółki nale-

ży do kompetencji samorządu województwa, po doko-

naniu weryﬁkacji zadań gospodarczych realizowa-

nych przez samorząd.

5.

Czy w przypadku komunalizacji podmiot jest

zobowiązany do przedstawienia biznesplanu?

Każdy wniosek dotyczący przekazania na rzecz

samorządu terytorialnego akcji/udziałów uzdrowisk,

będących własnością Skarbu Państwa, będzie rozpa-

trywany indywidualnie, w świetle obowiązujących

przepisów prawa.

czego jednostki samorządu terytorialnego, na obsza-

rze której znajduje się siedziba spółki, w której Skarb

Państwa posiada akcje, lub na wniosek organu wy-

konawczego związku jednostek samorządu teryto-

rialnego, na obszarze którego mieści się siedziba

spółki, może zbyć nieodpłatnie część lub wszystkie

posiadane przez Skarb Państwa akcje tej spółki na

rzecz tej jednostki lub samorządu terytorialnego lub

zostały spełnione łącznie następujące przesłanki:

1) przedmiot działalności spółki jest związany

rytorialnego lub związku jednostek samorządu tery-

torialnego;

2) spółka wykonuje działalność gospodarczą na

rytorialnego;

gólnym znaczeniu dla gospodarki państwa lub inne

Należy zaznaczyć, iż każde działanie władzy pu-

blicznej, także w sferze prywatnoprawnej, powinno

być uzasadnione interesem publicznym, nawiązują-

cym przede wszystkim do sprawnego wykonywania

zadań nałożonych powszechnie obowiązującymi

przepisami prawa oraz do racjonalnego gospodaro-

wania mieniem publicznym.

Przekazane mienie

zgodnie z intencją ustawodawcy ma służyć poprawie

stopnia realizacji zadań własnych przez samorząd.

W uzasadnieniu do wniosku należy zatem wskazać,

jak cel ten zostanie osiągnięty po komunalizacji.

Wskazane jest wstępne zarysowanie strategii wyko-

rzystania nabytej spółki oraz wpływu tego procesu

na realizację potrzeb społeczności lokalnej.

Wobec faktu, że intencją ustawodawcy, jak wska-

zano powyżej, jest to, aby w wyniku komunalizacji

nastąpiła poprawa stopnia realizacji zadań własnych

przez samorząd, Ministerstwo Skarbu Państwa może

oczekiwać przygotowania planu rozwoju spółki, spo-

rządzonego w kontekście zadań własnych samorzą-

du, przewidującego m.in. kontynuację prowadzenia

lecznictwa uzdrowiskowego.

Z poważaniem

Minister

na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg

317

drzeja Guta-Mostowego w sprawie podwykonawców

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Odnosząc się do pytań pierwszego oraz drugiego,

a więc do kwestii, czy zostaną podjęte prace nad kom-

pleksową regulacją prawną, która w przyszłości unie-

możliwi powstanie podobnych sytuacji dotyczących

niezaspokojonych roszczeń podwykonawców robót

budowlanych, informuję, że Ministerstwo Transpor-

ne, dotyczące zamówień publicznych na roboty bu-

com w odpowiednim czasie, Rada Ministrów podjęła

społecznych, został przygotowany w Urzędzie Zamó-

wień Publicznych.

Natomiast odnosząc się do pytania, czy wniosko-

wano np. o zmianę prawa zamówień publicznych, tak

by cena nie była głównym czynnikiem wyboru ofe-

renta, należy zauważyć, iż ustawa z dnia 29 stycznia

mówienia, takie jak w szczególności: jakość, funkcjo-

nalność, parametry techniczne, zastosowanie najlep-

szych dostępnych technologii w zakresie oddziaływa-

nia na środowisko, koszty eksploatacji, serwis oraz

zatem oprzeć wybór oferty wyłącznie na kryterium

cenowym, ale może również zastosować obok ceny

także inne kryteria, których przykłady podaje usta-

wa.

W przypadku robót budowlanych zamawiający,

opisując przedmiot zamówienia, zwykle precyzyjnie

określa termin wykonania zamówienia, warunki

gwarancji, parametry techniczne i jakościowe.

W ta-

kich też okolicznościach sprecyzowanie innych niż

cena kryteriów oceny ofert może stać się bezprzed-

miotowe, albowiem kwestie te są bezwzględnie wy-

magane od każdego z wykonawców przystępujących

do przetargu.

Zgodnie z przepisami każdy wykonaw-

ca ma obowiązek wykazać, iż posiada stosowne

uprawnienia, wiedzę i doświadczenie niezbędne do

realizacji zamówienia, odpowiedni potencjał tech-

niczny, osoby zdolne do wykonania zamówienia, od-

powiednią sytuację ekonomiczną i ﬁnansową.

Ponad-

to wykonawca musi legitymować się odpowiednią

liczbą zadań zrealizowanych podobnych do przedmio-

tu zamówienia oraz udokumentować, że te zadania

były wykonane w terminie i bez zastrzeżeń co do ich

jakości.

W przypadku inwestycji realizowanych przez Ge-

neralną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad GDD-

KiA, określając jako jedyne kryterium najniższą

cenę, stawia na etapie przetargu wymogi jakościowe,

które jednoznacznie musi spełnić wykonawca ubie-

gający się o zamówienie publiczne.

W przypadku, gdy

wykonawca nie spełni tych wymogów, zostaje z da-

nego postępowania wykluczony i nie ma szans na

złożenie jakiejkolwiek oferty cenowej.

Można stwier-

dzić, iż w ten sposób GDDKiA płaci w danym postę-

powaniu za wymaganą jakość w ramach ceny oferto-

wej.

GDDKiA zwykle nie stosuje jakości oraz gwa-

rancji jako kryteriów oceny ofert, ponieważ parame-

try jakościowe oraz wymagany przez zamawiającego

termin gwarancji jakości zdeﬁniowanesąwdoku-

mentacji przetargowej i każdy z wykonawców musi

je zaoferować na etapie składania ofert oraz ich do-

chować podczas realizacji umowy.

W skład specyﬁ-

kacji istotnych warunków zamówienia wchodzą

szczegółowe specyﬁkacjetechnicznewykonaniaiod-

bioru robót budowlanych dla poszczególnych branż,

określające zarówno minimalne parametry technicz-

ne, jak i jakość, z jaką ma być wykonany przedmiot

zamówienia.

Zapisy te zobowiązani są stosować wy-

konawcy na etapie realizacji robót.

Prezes Urzędu

Zamówień Publicznych w swoim komunikacie z dnia

10 czerwca 2011 r. opublikowanym na stronie inter-

netowej Urzędu Zamówień Publicznych stwierdził,

iż: „W trakcie postępowania o zamówienie publiczne

mogą pojawić się wątpliwości co do wiarygodności

oferowanej ceny.

Problem ten może dotyczyć zarówno

postępowania, w którym cena jest jedynym kryte-

rium oceny ofert, jak i postępowania, w którym za-

stosowano również inne kryteria oceny ofert.

Fakt

zastosowania innych kryteriów nie wyłącza ryzyka

złożenia oferty z rażąco niską ceną”.

Natomiast

„w przypadku robót budowlanych zamawiający, opi-

sując przedmiot zamówienia, zwykle precyzyjnie

do przetargu”.

Zatem komunikat UZP jednoznacznie

potwierdza stanowisko dotyczące stosowania w po-

stępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego

kryteriów pozacenowych.

Należy wskazać, iż przepisy ustawy z dnia 29 stycz-

318

wie koordynacji procedur udzielania zamówień pu-

blicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi,

zwanej dyrektywą klasyczną.

Art. 53 ust. 1 ww. dy-

rektywy wyraźnie wskazuje, iż kryteriami udzielenia

zamówienia mogą być różne kryteria odnoszące się

do danego zamówienia, jak np. jakość, cena czy war-

tość techniczna, jak również wyłącznie najniższa

cena.

Tym samym dyrektywa klasyczna nie nakłada

na zamawiającego obowiązku stosowania zróżnico-

wanych kryteriów oceny ofert, a jedynie określa taką

możliwość przy jednoczesnym wskazaniu możliwości

zastosowania ceny jako jedynego kryterium oceny

ofert.

Biorąc pod uwagę powyższe, a także aktualny za-

pis art. 91 ust. 2 ustawy P.z.p., zamawiający może

zastosować cenę jako jedyne kryterium oceny ofert

w prowadzonym postępowaniu o udzielenie zamówie-

nia publicznego.

Zastosowanie kryteriów innych niż

cena jest możliwe tylko w przypadku, gdy odnoszą

się one do przedmiotu zamówienia, w szczególności

są to: jakość, funkcjonalność, paramenty techniczne,

zastosowanie najlepszych dostępnych technologii

ploatacji, serwis lub termin wykonania zamówienia.

W prowadzonych postępowaniach o udzielenie zamó-

wienia publicznego Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

wych i Autostrad, opisując przedmiot zamówienia na

roboty budowlane, precyzyjnie określa parametry

techniczne i jakościowe, optymalny termin realizacji

zamówienia oraz warunki gwarancji.

Zastosowanie

w takim przypadku kryterium dodatkowego poza

ceną należy uznać jako niezasadne, gdyż jak już wy-

żej zaznaczono, wymagania opisane przez zamawia-

jącego są ściśle określone i wymagane w stosunku do

wszystkich wykonawców uczestniczących w postępo-

waniu.

Stosowanie przez GDDKiA w postępowaniach do-

tyczących robót budowlanych ceny jako wyłącznego

kryterium oceny ofert przy jednoczesnym stawianiu

wymogów dotyczących jakości, terminu wykonania,

terminu gwarancji jest właściwe i pozwala na zacho-

wanie określonych prawem zasad systemu zamówień

publicznych.

Wydaje się, iż najbardziej uzasadnione jest ela-

styczne podejście zamawiającego i zależnie od specy-

ﬁkizamówieniapublicznegostosowaniewjednych

zamówieniach wyboru w oparciu o najniższą cenę,

a w innych przetargach cenę i inne adekwatne kry-

teria stosowne do danego zamówienia publicznego.

Reasumując, aktualnie obowiązujące przepisy nie

wymagają postulowanych w interpelacji zmian.

Odnosząc się do pytania, czy resort dysponuje infor-

macjami, jak wygląda zaspokajanie roszczeń podwyko-

nawców z regionu sądecko-limanowsko-gorlickiego (ile

roszczeń zrealizowano, ile wciąż oczekuje), uprzejmie

informuję, że na stronie internetowej GDDKiA opubli-

kowano harmonogram składania wniosków i reali-

Natomiast zgodnie z informacją uzyskaną od

GDDKiA na dzień 8 października 2012 r. złożone

i pozytywnie zweryﬁkowane przez krakowski od-

dział GDDKiA zostały wnioski na łączną kwotę po-

nad 3 mln zł (3 451 292,62 zł).

Dotychczas wypłacono

już prawie 2 mln zł (1 778 843,04 zł) w związku

z 43 złożonymi wnioskami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

z tytułu urodzenia dziecka, tzw. becikowego

(9404)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie z dnia 26 września 2012 r. dotyczące inter-

pelacji posła Jarosława Katulskiego w sprawie moż-

mywania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia

dziecka, tzw. becikowego, uprzejmie informuję.

Od 1 stycznia 2012 r. prawo do jednorazowej za-

wego, przyznawanej na podstawie ustawy z dnia

nione jest od przedstawienia przez osobę ubiegającą

się zaświadczenia o pozostawaniu matki dziecka pod

ży do porodu (art. 15b ust. 5 ww. ustawy).

Powyższe jest wynikiem zakończenia obowiązy-

wania przepisów przejściowych (art. 3 ustawy z dnia

wotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych–Dz.U.

z 2010 r.

Nr 50, poz. 301), na mocy których do dnia

31 grudnia 2011 r. prawo do jednorazowej zapomogi

przedstawieniu zaświadczenia lekarskiego lub za-

świadczenia wystawionego przez położną, potwier-

dzającego co najmniej jedno badanie kobiety w okre-

sie ciąży przez lekarza ginekologa lub położną.

Należy podkreślić, że uzależnienie prawa do jed-

norazowej zapomogi od pozostawania przez matkę

dziecka pod opieką medyczną co najmniej od 10. ty-

319

godnia ciąży do porodu jest realizacją postulatów

Ministerstwa Zdrowia.

Kwestia ta była kilkukrotnie

przedmiotem analizy ekspertów z zespołu krajowego

konsultanta ds. ginekologii i położnictwa.

Eksperci

jednoznacznie wypowiadali się, że przyjęcie takiego

rozwiązania w sposób bezpośredni wpłynie na stoso-

wanie właściwej opieki proﬁlaktycznejwokresiecią-

ży i ma bardzo duże znaczenie dla właściwego prze-

biegu ciąży, ograniczenia ryzyka wcześniactwa i uro-

dzenia dziecka z niską masą urodzeniową oraz zapo-

biegania innym powikłaniom.

W pierwszym tryme-

strze ciąży stosowanie właściwej proﬁlaktyki jest

szczególnie istotne dla urodzenia zdrowego dziecka.

Jednocześnie termin 10. tygodnia jest zbieżny z okre-

ślonym w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia

wania oraz procedur medycznych przy udzielaniu

dowej sprawowanej nad kobietą w okresie ﬁzjologicz-

nej ciąży, ﬁzjologicznegoporodu,połoguorazopieki

nad noworodkiem (Dz. U. Nr 187, poz. 1259) wyka-

zem zalecanych świadczeń opieki profilaktycznej

w trakcie ciąży.

Należy również zaznaczyć, ze opiekę

taką może sprawować również położna.

Mając na uwadze powyższe, aktualnie w Mini-

dzone prace mające na celu złagodzenie wymogu po-

zostawania kobiety w ciąży pod opieka medyczną od

10. tygodnia ciąży poprzez przesunięcie ww. terminu

z 10. tygodnia ciąży na termin późniejszy, od którego

uzależnione jest prawo do jednorazowej zapomogi

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

posła Armanda Kamila Ryﬁńskiego

w sprawie nakładania kar unijnych na Polskę

(9410)

terpelację pana posła Armanda Kamila Ryﬁńskiego

morskiej, poniżej przedkładam stosowne informacje.

Odpowiadając na pytania 1. i 4., uprzejmie infor-

muję, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych monito-

ruje stan transpozycji prawa unijnego do prawa kra-

jowego i zaległości we wdrażaniu prawa Unii Euro-

pejskiej, m.in. co najmniej raz na miesiąc przedkła-

dając pod obrady Komitetu do Spraw Europejskich

dokument „Informacja na temat stanu wdrożenia

dyrektyw unijnych i zobowiązań legislacyjnych wy-

nikających z orzeczeń TSUE oraz uwag KE przeka-

zywanych w ramach postępowania w trybie art. 258

TFUE lub art. 260 TFUE”.

Dokument przedstawia

komitetowi, i tym samym wszystkim resortom, ak-

tualne dane dotyczące prowadzonych prac legislacyj-

nych, stanu wdrożenia dyrektyw, z uwzględnieniem

odpowiedzialnych ministerstw i urzędów centralnych

oraz wynikających z prawa UE terminów.

Ponadto wdrażanie prawa unijnego monitorowa-

ne jest zgodnie z „Procedurą transpozycji aktów

prawnych Unii Europejskiej, w tym wykonywania

zobowiązań legislacyjnych wynikających z orzeczeń

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i po-

stępowań Komisji Europejskiej prowadzonych na

cedura jest od 1 lipca 2009 r. realizowana za pomocą

elektronicznego systemu transpozycji prawa europej-

skiego (e-step).

System ten zawiera informacje o spo-

sobie i stanie wdrożenia aktów prawa unijnego (dy-

rektyw, rozporządzeń oraz decyzji) do prawa polskie-

go.

System zawiera dane o konieczności (bądź jej

braku) wdrożenia danego aktu prawa unijnego, a tak-

że informacje dotyczące szczegółowego etapu prac

legislacyjnych nad transpozycją danego aktu praw-

nego.

Podstawowe informacje o sposobie i terminach

wdrożenia aktów prawa unijnego są ogólnodostępne

(www.e-step.pl).

Jednocześnie w ramach administracji rządowej

prowadzony jest wykaz prac legislacyjnych, w któ-

rym zawarte są informacje o planowanych przez

Radę Ministrów działaniach legislacyjnych.

Zespół

ds. Programowania Prac Rządu podejmuje decyzję

o wpisaniu danego projektu do wykazu wraz z poda-

niem terminu jego przyjęcia przez Radę Ministrów

co do zasady w przypadku każdego projektu aktu

prawnego, który ma na celu wykonanie prawa unij-

nego.

Przy ustalaniu tych terminów uwzględniane

są terminy transpozycji wynikające z aktów prawa

unijnego, z wyszczególnieniem projektów pod tym

względem opóźnionych.

Przy użyciu ww. środków monitorowany jest stan

zaległości we wdrażaniu prawa Unii Europejskiej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w ramach ad-

ministracji rządowej trwają obecnie intensywne pra-

ce legislacyjne mające na celu wyeliminowanie opóź-

nień.

Mimo że terminowe i właściwe wdrażanie pra-

wa unijnego jest zadaniem o charakterze ciągłym,

niestety niektóre z dyrektyw ze względu na stopień

ich złożoności, obszerność czy duże skutki budżetowe

pomimo zintensyﬁkowanych działań nie zawsze

mogą być transponowane na czas.

Dobra jakość pra-

320

wa stanowionego w ramach implementacji prawa

Unii Europejskiej jest bowiem równie ważna, jak jego

terminowe wdrażanie.

Należy podkreślić, że ilość wszczynanych przez

Komisję Europejską przeciwko Polsce postępowań

w związku z podejrzeniem naruszenia prawa unijne-

go, w tym opóźnioną transpozycją dyrektyw, mieści

się w średniej normie dla państw członkowskich Unii

Europejskiej.

Podobnie sytuacja przedstawia się, jeśli

chodzi o sprawy kierowane przez Komisję Europejską

Większość postępowań prowadzonych przeciwko Pol-

sce jest umarzana na etapie administracyjnym.

Po-

nadto w przypadku skierowania do Trybunału skar-

gi w sprawie braku dyrektywy przez Polskę Komisja

najczęściej podejmuje decyzję o wycofaniu skargi nie-

zwłocznie po opóźnionym wdrożeniu przez Polskę

danej dyrektywy.

W związku z tym, odpowiadając na

pytanie 2., uprzejmie informuję, że dotychczas Polska

nie poniosła z tytułu braku transpozycji dyrektyw

bezpośrednich kosztów w postaci sankcji ﬁnanso-

wych przewidzianych w Traktacie za naruszenie pra-

wa unijnego.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych

podejmuje, w ramach swoich kompetencji, wszelkie

działania w celu uniknięcia nałożenia na Polskę kar

również w przyszłości.

W sprawie pakietu telekomunikacyjnego (dyrek-

tywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE

nych z sieciami i usługami łączności elektronicznej

czącą przetwarzania danych osobowych i ochrony

rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współ-

pracy między organami krajowymi odpowiedzialny-

mi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie

ochrony konsumentów oraz dyrektywy Parlamentu

pada 2009 r. zmieniającej dyrektywy 2002/21/WE

elektronicznej) do tej pory Trybunał nie wydał wy-

roku stwierdzającego naruszenie prawa unijnego

przez Polskę.

Rządowy projekt ustawy o zmianie

wiedź na pytanie 5.).

Ponadto uprzejmie informuję, że odpowiedzi na

pytania dotyczące przyczyn niedotrzymania termi-

nów transpozycji poszczególnych dyrektyw, w tym

osób odpowiedzialnych za niedotrzymanie tych ter-

minów, mogą udzielić wyłącznie ministerstwa odpo-

wiedzialne za wdrożenie poszczególnych aktów pra-

wa unijnego.

Odpowiadając na pytanie 3., zgodnie ze stanowi-

skiem przekazanym przez Ministerstwo Transportu,

formuję, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad zawierała umowy z Małopolską Grupą

Geodezyjno-Projektową.

Należy jednak podkreślić,

że umowy te były zawierane w trybach określonych

w których brała udział Małopolska Grupa Geodezyj-

no-Projektowa, były poddawane kontroli zarówno

w trakcie ich prowadzenia, jak i po ich zakończeniu,

np. przez Krajową Izbę Odwoławczą w związku ze

składanymi protestami, jak też przez organy upraw-

nione do kontroli, w tym Najwyższą Izbę Kontroli.

Organy kontrolne nie stwierdziły wystąpienia nie-

prawidłowości na żadnym etapie tych postępowań.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad sto-

suje taki sam tryb postępowania przy zlecaniu

wszystkich zamówień.

Ponadto każdorazowo przy zlecaniu realizacji za-

mówień publicznych przeprowadzane są analizy in-

formacji z odpisów Krajowego Rejestru Sądowego

ﬁrmmającychrealizowaćzadanianarzeczGeneral-

nej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

Odpis KRS

stanowi jeden z wymaganych dokumentów na etapie

wyboru wykonawcy.

W żadnym z postępowań, w któ-

rych brała udział Małopolska Grupa Geodezyjno-

-Projektowa, nie zostały stwierdzone jakiekolwiek

powiązania, które skutkowałyby wykluczeniem z udzia-

łu w postępowaniach w trybie określonym przez obo-

wiązujące w tym zakresie przepisy prawa.

Jednocze-

śnie należy zaznaczyć, że generalny dyrektor dróg

krajowych i autostrad nie posiada uprawnień do kon-

trolowania niezależnych podmiotów gospodarczych

pod względem zależności współwłaścicielskich czy

tożsamości akcjonariuszy, jak również umów zawar-

tych pomiędzy tym podmiotem a innymi organami

administracji publicznej.

Ponadto umowy z Małopol-

ską Grupą Geodezyjno-Projektową podlegały i pod-

legają, tak jak i umowy z innymi wykonawcami, za-

równo ciągłemu nadzorowi w trakcie ich wykonywa-

nia, jak i kontroli w związku z ich rozliczaniem.

W sytuacji wystąpienia przesłanek wskazujących

na nieprawidłowe, niewłaściwe realizowanie zadań

określonych w umowach Generalna Dyrekcja Dróg

Krajowych i Autostrad nalicza stosowne kary prze-

widziane w umowach za niewłaściwe lub nietermi-

nowe realizowanie zadań.

Takie same zasady obo-

wiązywały i obowiązują w stosunku do zadań zleco-

nych do realizacji przez Małopolską Grupę Geodezyj-

no-Projektową.

Przykładem może być umowa zawar-

ta przez Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajo-

Grupa Geodezyjno-Projektowa jako liderem konsor-

cjum.

Małopolska Grupa Geodezyjno-Projektowa

jako lider konsorcjum wraz z ﬁrmąEgisPolandwy-

grały w przetargu nieograniczonym kontrakt na

opracowanie dokumentacji dla zadania: Przebudowa

DK nr 73 Kielce – Szczucin – Tarnów na odcinku

321

Szczucin – Tarnów”.

Umowa przewiduje dwa termi-

ny: do 31 lipca 2015 r. mają zostać zakończone prace

projektowe i ma nastąpić nabycie praw majątkowych

do gruntów, natomiast do 30 listopada 2016 r. – peł-

nienia nadzorów autorskich.

W trakcie realizacji ww.

umowy nadzór stwierdził, że nie zostały dotrzymane

terminy pośrednie harmonogramu realizacji tej umo-

jowych i Autostrad naliczyła kary na łączną kwotę

112 579,34 zł.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

nr SPS-023-9412/12 z dnia 26 września 2012 r.,

w sprawie opóźnień przy realizacji transeuropejskie-

go projektu linii kolejowej Rail Baltica przedstawiam

poniższe stanowisko.

Realizacja inwestycji związanej z modernizacją

linii kolejowej E75 Rail Baltica jest dla Ministerstwa

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

istotnym celem, ponieważ poza poprawą infrastruk-

tury kolejowej w celu aktywizacji gospodarki Polski

północno-wschodniej wynika również z potrzeb

transportowych państw bałtyckich.

Aktualny stan

techniczny linii i jej przepustowość pozwalają na za-

spokojenie potrzeb przewozów pasażerskich oraz to-

warowych na trasie Warszawa – Białystok, jednakże

linia nie jest obecnie w stanie konkurować w zakresie

transportu towarów z transportem drogowym.

Linia

Warszawa – Białystok – Sokółka – Suwałki – Trakisz-

ki – granica państwa, stanowiąca część korytarza

I Rail Baltica łączącego Helsinki przez Tallin, Rygę

i Kowno z Warszawą i mająca w założeniach towaro-

wy charakter, jest przy tym jedynym połączeniem

kolejowym pomiędzy krajami bałtyckimi i Polską,

z możliwością połączeń z Pragą, Berlinem i Wied-

niem, ponieważ korytarz I łączy się w Warszawie

z korytarzami II (linia E20) i VI (linia E65).

Perspek-

tywicznie linia może mieć olbrzymie znaczenie dla

rozwoju transportu intermodalnego oraz centrów lo-

gistycznych.

W obecnej perspektywie ﬁnansowej2007–

–2013 realizowane są dwa projekty w ramach Progra-

— 7.1–22.1: Modernizacja linii kolejowej E75

– Tłuszcz (Sadowne), szacunkowy koszt projektu

– 2 288 899,4 tys. zł,

— 7.1–22.2: Modernizacja linii kolejowej E75 Rail

(Sadowne) – Prace przygotowawcze, szacunkowy

koszt projektu – 274 tys. zł.

Obecnie realizowane przez PKP Polskie Linie Ko-

lejowe SA projekty inwestycyjne w zakresie budowy

lub modernizacji infrastruktury kolejowej odpowia-

dają projektom inwestycyjnym przyjętym przez Radę

programem wieloletnim w rozumieniu ustawy z dnia

cześnie WPIK wypełnia dyspozycję art. 38c ust. 2

wym, określając rzeczowy i ﬁnansowyzakresplano-

wanych inwestycji kolejowych na okres nie krótszy

niż 3 lata.

Obejmuje wszystkie inwestycje realizowa-

dysponentem jest minister właściwy ds. transportu.

Należy mieć na uwadze, iż budżet Ministerstwa

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

określany jest corocznie przez ustawę budżetową

przyjmowaną przez parlament, więc w obecnej chwi-

li nie można określić wysokości budżetu do roku

2015, jaki zostanie przewidziany na ten cel.

Zakła-

damy, że będzie on wystarczający, aby zrealizować

przyjęte zakresy rzeczowe.

Jednocześnie informuję, iż aktualnie rozpoczęły

się prace nad określeniem planów inwestycyjnych na

pozycją zarządcy infrastruktury kolejowej PKP Pol-

nizacja linii E75 ma zostać zgłoszona do konkursu

w ramach CEF (Connecting Europe Facility – unijny

instrument ﬁnansowy„ŁączącEuropę”).

Rozważany

jest w pierwszej kolejności odcinek Sadowne – Biały-

stok, a następnie odcinek Białystok – Suwałki – gra-

nica państwa.

Jednakże należy podkreślić, że w chwi-

Na dzień dzisiejszy realizacja powyższych zadań uza-

leżniona jest w głównej mierze od rozstrzygnięć do-

tyczących zasad doﬁnansowaniaiwysokościbudżetu

w przyszłej perspektywie ﬁnansowejUE.

Wielezale-

ży również od decyzji środowiskowych, które zostaną

wydane na podstawie dokumentów przygotowanych

w ramach przedmiotowego projektu pomocy tech-

nicznej FS.

322

W ujęciu całościowym korytarza E75 Warszawa

realizacja zadań inwestycyjnych pozwoli:

— dostosować infrastrukturę do dyrektywy 2008/

57/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie

— dostosować parametry techniczne infrastruk -

tury kolejowej do standardów umów AGC i AGTC

(uzyskanie prędkości V = 160 km/h dla pociągów pa-

sażerskich i 120 km/h dla pociągów towarowych,

zwiększenie dopuszczalnego nacisku osi do 221 kN),

— wpłynąć na poprawę przepustowości oraz jako -

ści połączeń w ruchu międzynarodowym,

— zwiększyć bezpieczeństwo podróżnych,

— poprawić jakość usług transportowych w aglo -

meracji warszawskiej,

— zwiększyć bezpieczeństwo na przejazdach po -

przez zabudowę urządzeń zabezpieczających i budo-

wę skrzyżowań bezkolizyjnych,

— wyeliminować bariery architektoniczne dla

osób z ograniczoną możliwością poruszania się,

— zredukować negatywne oddziaływanie na śro -

dowisko,

— wpłynąć na poprawę charakterystyk linii w ka -

tegoriach prędkości, niezawodności, dostępności

i obsługi.

Jednocześnie informuję, iż PKP Polskie Linie Ko-

lejowe SA realizują inwestycje w ramach wspomnia-

nego wcześniej „Wieloletniego programu inwestycji

natomiast PKP SA realizują inwestycje dworcowe

w ramach umowy o doﬁnansowaniezbudżetupań-

stwa kosztów przebudowy dworców kolejowych reali-

zowanych przez Polskie Koleje Państwowe SA.

W celu

koordynacji działań obu powyższych podmiotów

w PKP PLK SA odbywają się cykliczne spotkania

w ramach zespołu ds. koordynacji inwestycji dworco-

wych i liniowych, w którego pracach biorą udział rów-

nież przedstawiciele Ministerstwa Transportu, Bu-

bieżącego roku w ramach działania 7.1: Rozwój trans-

portu kolejowego Programu Operacyjnego „Infrastruk-

tura i środowisko” poświadczono łącznie 2411,16 mln

PLN, tj. 12% kwoty alokacji.

Odnosząc się do linii E75,

należy zaznaczyć, iż w PO IiŚ przewidziano realizację

odcinka Warszawa Rembertów – Sadowne.

Obecnie

przygotowywane są dokumenty w celu złożenia wnio-

sku aplikacyjnego do oceny w Centrum Unijnych Pro-

jektów Transportowych, a następnie do zawarcia

umowy o doﬁnansowanieześrodkówUE.

Oznaczato,

iż część środków przeznaczonych na lata 2007–2013

na rozwój kolei będzie wykorzystana na modernizację

odcinka linii Rail Baltica.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, nr SPS-023-9419/12, pani poseł Beaty

szkołach, uprzejmie wyjaśniam.

Ad 1.

Monitoring wizyjny realizowany był w ra-

mach rządowego program wspierania w latach 2007–

–2009 organów prowadzących w zapewnieniu bez-

piecznych warunków nauki, wychowania i opieki

ustanowiony uchwałą nr 156/2007 Rady Mini-

strów z dnia 5 września 2007 r., zmienioną

uchwałą nr 104/2008 Rady Ministrów z dnia 12 maja

2008 r.

Podstawę prawną programu stanowił art. 90u

z późn. zm.), zgodnie z którym Rada Ministrów może

celu wspieranie organów prowadzących szkoły lub

uki, wychowania i opieki.

Beneﬁcjentamiprogramubyłyorganyprowadzą-

ce publiczne szkoły i placówki dla dzieci i młodzieży

szkolnej, tj. jednostki samorządu terytorialnego, oso-

nego i osoby ﬁzyczneorazministrowie:ministerwła-

ściwy do spraw wewnętrznych i administracji, mini-

ster sprawiedliwości, minister właściwy do spraw

Na realizację programu w latach 2007–2009 wo-

jewodom oraz ministrowi sprawiedliwości, ministro-

wi kultury i dziedzictwa narodowego, ministrowi

rolnictwa i rozwoju wsi, ministrowi środowiska i mi-

nistrowi spraw wewnętrznych i administracji prze-

kazano z rezerwy celowej budżetu państwa łączną

kwotę w wysokości 76 999 650 PLN.

Ogółem wyposażono w monitoring wizyjny 7882

szkół i placówek w całym kraju (szkoły, zespoły szkół

oraz młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżo-

we ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-

-wychowawcze, specjalne ośrodki wychowawcze, bur-

sy, szkoły przy zakładach poprawczych i szkoły przy

schroniskach dla nieletnich), wydatkując łączną kwo-

tę 108 588 380,53 PLN.

Całkowitą kwotę dotacji wykorzystano w 98,31%,

wydatkując łączną kwotę 75 700 134,44 PLN.

Udział środków własnych jednostek samorządu te-

rytorialnego i innych organów prowadzących w cał-

kowitej kwocie programu wynosił 30,29%, co dało

323

32 888 246,09 PLN.

Kwota wniesiona przez organy

prowadzące w stosunku do kwoty wydatkowanej do-

tacji z budżetu państwa stanowiła 42,71%.

Ministerstwo Edukacji Narodowej od 2009 r., czy-

li od zakończenia programu, nie przeznaczało środ-

ków ﬁnansowychnadoﬁnansowaniemonitoringu

w szkołach.

W 2013 r. również nie planuje wydatków

związanych z tym zadaniem.

Ad 2.

Ośrodki wsparcia wychowawczego przewi-

dziane były w programie „Zero tolerancji dla prze-

mocy w szkole”.

Program ten akcentował podejście

restrykcyjne i koncentrował się bardziej na usuwaniu

objawów niż przyczyn problemów w szkołach.

Wiele

działań tego programu było ukierunkowanych ściśle

na karanie, dyscyplinowanie, restrykcje i zakazy.

Re-

alizacja programu nie wyeliminowała z rzeczywisto-

ści szkolnej zachowań problemowych dzieci i młodzie-

ży, a kontynuacja tego kierunku nasuwała wiele wąt-

pliwości i zastrzeżeń.

Wszystkie badania potwierdzają, że najważniej-

szym zadaniem w procesie zapobiegania i przeciw-

działania przemocy w szkole jest przebudowa relacji

jącego klimatu społecznego w szkole.

Niezbędne jest

udzielanie pomocy zarówno oﬁarom,jakisprawcom

przemocy, a także zmniejszenie społecznego przyzwo-

lenia na przemoc w danym środowisku.

Podejmowa-

ne działania nie mogą ograniczać się do wykluczenia

i eliminowania ze środowiska sprawców przemocy,

ale muszą prowadzić do ich resocjalizacji, czyli elimi-

nowania przyczyn zachowań problemowych, korekty

tych zachowań i trwałego przygotowania dzieci i mło-

dzieży do funkcjonowania społecznego zgodnego z nor-

mami społecznymi.

Karanie, dyscyplinowanie i re-

strykcje nie mogą być stosowane przed wyczerpaniem

wszelkich dostępnych oddziaływań wychowawczych

ani zamiast tych oddziaływań.

Z tego względu konieczna okazała się rezygnacja

z wybranych elementów programu „Zero tolerancji

działaniami zawartymi w rządowym programie

„Bezpieczna i przyjazna szkoła”.

W ramach programu „Bezpieczna i przyjazna

działania na rzecz wzbogacenia oferty wychowawczej

dla uczniów sprawiających trudności wychowawcze,

w tym m.in. przejawiających agresję i przemoc, za-

grożonych niedostosowaniem społecznym i niedosto-

sowanych społecznie.

Od 2008 r. został zrealizowany pakiet działań ma-

jących na celu poprawę warunków pracy i skutecz-

ności oddziaływań o charakterze wychowawczo-te-

rapeutycznym oraz resocjalizacyjno-wychowawczym,

działających w systemie oświaty.

Dotyczyło to ośrod-

ków przeznaczonych dla dzieci i młodzieży niedosto-

sowanych społecznie oraz zagrożonych niedostoso-

waniem społecznym, czyli odpowiednio młodzieżo-

wych ośrodków wychowawczych (MOW) i młodzieżo-

wych ośrodków socjoterapii (MOS).

Dzięki tym oddziaływaniom został rozwiązany

najpoważniejszy problem dotyczący uprzednio tego

obszaru, tj. niewystarczająca liczba miejsc w tych pla-

cówkach, która nie pozwalała na bieżąco realizować

orzeczeń sądów rodzinnych o zastosowaniu wobec

nieletniego środka wychowawczego w postaci umiesz-

czenia w ośrodku.

Zostały także wdrożone regulacje prawne umoż-

liwiające tymczasowe umieszczenie nieletniego w mło-

dzieżowym ośrodku wychowawczym w trybie art. 26

niu w sprawach nieletnich

1)

, co umożliwiło szybkie

umieszczanie w ośrodkach uczniów zgodnie z posta-

nowieniem sądu rodzinnego, a tym samym szybkie

stosowanie środków wychowawczych, w szczególno-

ści w odniesieniu do uczniów przejawiających zacho-

wania agresywno-przemocowe.

Działania mające na celu optymalizację rozwią-

zania systemowego w zakresie resocjalizacji i socjo-

terapii prowadzone w ramach systemu edukacji oraz

zwiększenie efektywności i doskonalenie jakości pra-

cy MOW i MOS były prowadzone także w ramach

powołanego w 2008 r. przez prezesa Rady Ministrów

Międzyresortowego Zespołu do Spraw Poprawy Sku-

teczności Wykonania Orzeczeń Sądowych.

W ramach

tego zespołu funkcjonowała została grupa robocza do

spraw poprawy skuteczności wykonania orzeczeń są-

dowych w przedmiocie umieszczania nieletnich w pla-

cówkach podległych Ministerstwu Edukacji Narodo-

wej i Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej.

Dzięki pracom zespołu przygotowano m.in. nowe-

lizację ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich

oraz rozporządzeń wykonawczych.

Regulacje objęły

m.in. zmiany w zakresie wykonywania orzeczeń

w sprawach nieletnich (dotyczące orzekania do mło-

dzieżowych ośrodków socjoterapii), reformę funkcjo-

nowania rodzinnych ośrodków diagnostyczno-kon-

sultacyjnych resortu sprawiedliwości, optymalizację

funkcjonowania młodzieżowych ośrodków wycho-

wawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii

resortu edukacji oraz poprawę skuteczności oddzia-

ływań placówek opiekuńczo-wychowawczych resortu

polityki społecznej.

cówek w rozwiązywaniu problemu agresji i przemocy

Ministerstwo Edukacji Narodowej opracowało rządo-

wy program na lata 2008–2013 „Bezpieczna i przy-

jazna szkoła”

2)

.

interpersonalnych i klimatu społecznego w szkole,

1)

2)

pieczna i przyjazna szkoła”, jednocześnie straciła moc uchwała nr

jęcia rządowego programu poprawy stanu bezpieczeństwa w szko-

324

ich zainteresowań, zwiększeniu autonomii uczniów

— wzmocnieniu i rozszerzeniu specjalistycznej

tologicznych (m.in. przemocy, narkomanii, alkoholi-

zmu),

Zgodnie z harmonogramem programu na 2012 r.

przewidziano 6 mln zł na realizację następujących

zadań:

1) konkursu na realizację szkolnych projektów

szkolnej – 540 000 zł;

2) konkursu „Żyjmy z pasją” – projekty wspiera-

jące rozwijanie aktywności własnej dziecka, wycho-

wanie w partnerstwie, wzajemny szacunek i akcep-

tację – 1 250 000 zł;

3) projektu PaT/E – interaktywne działania pro-

ﬁlaktycznewoparciuometodęproﬁlaktykirówie-

śniczej.

Forma proﬁlaktyki,któraobejmujepomocą

proﬁlaktycznądzieciimłodzieżwzależnościodpo-

trzeb, w tym z grup podwyższonego ryzyka.

Urucha-

mia potencjał młodzieży do podejmowania zachowań

prospołecznych i prozdrowotnych – 250 000 zł;

4) Warszawskiej nocy proﬁlaktyki – w ramach

programu „ProﬁlaktykaaTy/Edukacja”(PaT/E)

– 100 000 zł;

5) Poprawy poziomu bezpieczeństwa w szkołach

województw dotyczących bezpieczeństwa w szkole

zamieszkania – 1 200 000 zł;

dzieży – 660 000 zł;

7) działań zapobiegawczych wobec dzieci i mło-

dzieży z nadwagą i otyłością – szkolenia rad pedago-

gicznych przez liderów zdrowia oraz dodruk pakietu

młodzieży” – 100 000 zł;

8) edukacji włączającej w kształceniu uczniów ze

integracyjnych – 1 900 000 zł.

W 2013 r. na realizację zadań w programie

„Bezpieczna i przyjazna szkoła” również została

zaplanowana kwota 6 mln zł.

Szczegółowy zakres

zadań zostanie określony w harmonogramie pro-

gramu na 2013 r., który zgodnie z uchwałą nr 172/

ma zostać przedstawiony Radzie Ministrów do dnia

15 lutego każdego roku.

Zakres zadań w harmono-

gramie wynikać będzie ze zgłaszanych potrzeb, a tak-

że po uwzględnieniu kierunków polityki oświatowej

państwa.

Ad 4.

Prawo oświatowe zapewnia warunki do po-

dejmowania wszechstronnych działań wychowaw-

czych i proﬁlaktycznychprzezszkołyiplacówkisys-

3)

minister właściwy do

4)

.

czym,

3) program proﬁlaktykidostosowanydopotrzeb

sji i przemocy.

3)

4)

325

szkola oraz publicznych szkół

5)

.

Statut szkoły określa

m.in.:

— sposób wykonywania zadań szkoły z uwzględ -

cowane procedury postępowania w sytuacjach zagro-

żenia bezpieczeństwa uczniów, nauczycieli i innych

właściwych w zakresie funkcjonowania społecznego.

6)

specjalne po-

indywidulanych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych

potrzeb pomocy psychologiczno-pedagogicznej jak

najbliżej środowiska jego nauczania i wychowania.

Nowa formuła udzielania pomocy psychologiczno-

polegającej na rozpoznawaniu potrzeb uczniów, pla-

magają nauczycieli i specjalistów zatrudnionych

lania pomocy psychologiczno-pedagogicznej została

wprowadzona w przedszkolach, gimnazjach i szko-

łach specjalnych wszystkich typów od 1 września

2011 r., natomiast w szkołach podstawowych i ponad-

gimnazjalnych wprowadzona będzie od 1 września

czości w szkołach.

szkole.

Dyrektor szkoły posiada instrumenty wspar-

cia ﬁnansowegopozwalającenaorganizowaniedo-

skonalenia nauczycieli umożliwiającego uzyskanie

kompetencji w zakresie przeciwdziałania agresji

i przemocy.

niami uczniów.

Metoda konstruktywnej konfronta-

cji”, „Golden ﬁve”,„Treningzastępowaniaagresji”,

„Rozwiązywanie konﬂiktówwszkole”,„Interwencja

kryzysowa – zarządzanie kryzysem”.

5)

6)

Dz. U. Nr 228, poz. 1487.

326

Informacje o powyższych programach i projek-

1) „Rozwiązywanie konﬂiktówwszkole.

Poradnik

dla nauczycieli”;

2) „Jak reagować na cyberprzemoc.

Poradnik dla

działanie 3.3., poddziałanie 3.3.1.).

Projekt ten ukie-

W roku szkolnym 2012/2013 szczególnie podkre-

ślono rolę, jaką w działaniach szkoły pełnią wycho-

wanie i zapewnienie uczniom poczucia bezpieczeń-

stwa.

Zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim uczniom

rzecz bezpieczeństwa, tj. przygotować oferty szkoleń,

mach nadzoru kontrolować i monitorować działania

łania o charakterze wychowawczym oraz w progra-

mie proﬁlaktykidostosowanymdopotrzebrozwojo-

wych uczniów i potrzeb danego środowiska obejmu-

jącym wszystkie treści i działania o charakterze pro-

ﬁlaktycznym.

Szkołymusząrealizowaćzajęciaproﬁ-

laktyczne, w tym poświęcone problematyce agresji

i przemocy, w ramach godzin wychowawczych.

uczania takich przedmiotów, jak: edukacja społecz-

na, historia i społeczeństwo, przyroda, wychowanie

Jednym z priorytetów Ministerstwa Edukacji Na-

rodowej jest zapewnienie harmonijnego rozwoju każ-

dego ucznia poprzez umożliwienie mu uzupełnienia

obowiązkowych zajęć o zajęcia rozwijające indywidu-

alne pasje, zainteresowania i umiejętności dopełnia-

jące wiedzę szkolną.

Zadanie to realizowane jest

w systemie oświaty wielopłaszczyznowo.

Istotną rolę

w tym zakresie spełniają placówki wychowania po-

zaszkolnego, realizując systemowo zadania edukacyj-

ne, wychowawcze, kulturalne, proﬁlaktyczne,opie-

kuńcze, prozdrowotne, sportowe i rekreacyjne.

Zgod-

7)

placówki wychowania pozaszkolnego

są prowadzone przez samorządy terytorialne i ﬁnan-

sowane z dochodów jednostek samorządu terytorial-

nego.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra edukacji

8)

źródłem tych dochodów jest część oświatowa subwen-

cji ogólnej.

W rozporządzeniu są uwzględnione wagi

dla placówek realizujących zadania pozaszkolne we-

dług rzeczywistej liczby uczniów w szkołach zlokali-

zowanych na terenie województwa i prowadzonych

lub dotowanych przez jednostki samorządu teryto-

rialnego.

Od chwili przekazania prowadzenia placówek wy-

chowania pozaszkolnego samorządom terytorialnym

ich działalność ulega stopniowym przeobrażeniom

i odpowiada coraz bardziej na zapotrzebowania śro-

dowiska lokalnego.

Należy zauważyć, że wszelkie

propozycje zajęć pozaszkolnych, które gospodarują

czas wolny, są korzystne dla rozwoju dzieci i młodzie-

ży i zapobiegają podejmowaniu przez nich zachowań

nieakceptowanych społecznie.

W roku szkolnym 2010/2011 według informacji

z bazy systemu informacji oświatowej na dzień 30 wrze-

śnia 2011 r. w publicznych placówkach wychowania

7)

8)

Dz. U. Nr 288, poz. 1693.

327

pozaszkolnego zorganizowano 33 407 form zajęć sta-

łych i okresowych dla 1 105 619 uczestników, którzy

rozwijali swoje pasje i zainteresowania w zajęciach

turystycznych, krajoznawczych oraz artystycznych

kształtujących m.in. tożsamość kulturową, regional-

ną i europejską młodego pokolenia.

Działania te poza

rozwojem osobistym miały także na celu zagospoda-

rowanie czasu wolnego i przeciwdziałanie różnym

formom patologii wśród dzieci i młodzieży.

Przywo-

łane już wcześniej badania CBOS mówią, że blisko

połowa uczniów ostatnich klas szkół ponadgimna-

zjalnych (46%) deklaruje, że korzysta ze szkolnej

oferty zajęć pozalekcyjnych, a dwie piąte (38%)

uczęszcza na zajęcia organizowane poza szkołą.

Wy-

niki dotychczasowych badań wskazują na systema-

tyczne zwiększanie się grupy młodych ludzi uczest-

niczących w ponadprogramowych zajęciach szkol-

nych (wzrost o 10 punktów procentowych w stosunku

do roku 2008 i o 22 punkty od roku 2003), co może

świadczyć o coraz większej ich dostępności.

Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało

wykorzystania w realizacji zadań dydaktycznych,

wychowawczych i proﬁlaktycznych.

Należy również podkreślić fakt, że Ministerstwo

w sprawie wsparcia ﬁnansowego rodziców

w zakupie podręczników szkolnych (9420)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie wsparcia ﬁnansowegorodzicówwzakupie

podręczników, uprzejmie wyjaśniam.

328

1) uczniom pochodzącym z rodzin spełniających

W przypadku szkół prowadzonych przez ministra

dzonych przez tego ministra;

4) uczniom niepełnosprawnym uczęszczającym

ziomie klasy IV szkoły podstawowej, oraz klasy I szko-

sie IV szkoły podstawowej, klasie I szkoły ponadgim-

nazjalnej, klasie IV ogólnokształcącej szkoły muzycz-

towej, klasie IV ogólnokształcącej szkoły muzycznej

329

mowej kształcenia ogólnego, określonej w rozporzą-

poz. 17), powoduje konieczność korzystania przez

wych podręczników, dlatego w celu zmniejszenia ob-

ciążenia ﬁnansowegorodzinpozostającychwtrudnej

sytuacji materialnej, a związanej ze zmianami w sys-

temie oświaty, uczniowie ci są uprawnieni do skorzy-

stania z pomocy państwa.

na dla ucznia, uczniowie mogą otrzymać wsparcie

ne

1)

jący do ubiegania się o stypendium szkolne wynosił do

uruchomiono ponad 158 mln zł.

1)

330

sportowe przyznaje dyrektor szkoły po zasięgnięciu

porządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca

chowania oraz ministra właściwego ds. kultury i ochro-

właściwego ds. oświaty i wychowania prowadzone są

wołanego rozporządzenia.

Stypendium ministra może otrzymać:

zesa Rady Ministrów, ministra właściwego ds. oświa-

ty i wychowania oraz ministra właściwego ds. kultu-

ry i ochrony dziedzictwa.

Stypendium ministra właściwego ds. kultury i ochro-

ny dziedzictwa narodowego może być przyznane

dowych, lub laureatowi międzynarodowego lub kra-

jowego konkursu artystycznego.

331

30 września z programu skorzystało 1304 uczniów.

100 zł przyznawany z tytułu rozpoczęcia roku szkol-

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

Panie Marszałku!

W związku z pismem Pana

-023-9427/12, przekazanym według właściwości przez

ministra środowiska przy piśmie z dnia 4 paździer-

którym zostało nadesłane zapytanie posła na Sejm

RP pana Wojciech Saługi w sprawie dotyczącej prze-

następujące wyjaśnienia.

Zgodnie z art. 5b wskazanej ustawy przepisów

cych użytki rolne położonych w granicach admini-

stracyjnych miast.

Przepis ten został wprowadzony

poz. 1657).

W tym miejscu warto przypomnieć, że

powyższy projekt ustawy skierowany był do Sejmu

przez komisję „Przyjazne Państwo”.

Ustawa ta zo-

stała zawetowana przez Prezydenta RP, jednakże

Sejm zdołał odrzucić veto prezydenckie i po ogłosze-

Odnosząc się do ww. nowelizacji ustawy należy

zauważyć, że głównym jej celem było skrócenie pro-

cedury przeznaczania na cele inwestycyjne wszyst-

kich gruntów rolnych stanowiących użytki rolne po-

łożonych w granicach administracyjnych miast.

Oznacza to, że w przypadku przeznaczenia w projek-

cie miejscowego planu zagospodarowania przestrzen-

nego na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowią-

cych użytki rolne klas I–III położonych w granicach

administracyjnych miast, nie ma obowiązku uzyski-

przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Wprowadzona zmiana nie oznacza jednak, że grun-

ty rolne stanowiące użytki rolne położone w grani-

cach administracyjnych miast automatycznie z mocy

prawa stały się gruntami budowlanymi.

Grunty te

pozostają nadal w ewidencji gruntów oznaczone jako

użytki rolne i będą mogły być nadal użytkowane rol-

niczo do czasu ewentualnego ich faktycznego zain-

westowania.

O tym czy na użytkach rolnych położonych w gra-

nicach administracyjnych miast będą mogły być re-

alizowane inwestycje nadal decyduje miejscowy plan

zagospodarowania przestrzennego, który opracowu-

je gmina, a w przypadku braku miejscowego planu

zagospodarowania decyzja o warunkach zabudowy

mistrz, prezydent miasta).

Wynika to z przepisów

cytowanej wyżej obowiązującej ustawy z dnia 27 mar-

W świetle powyższych wyjaśnień odnosząc się do

kwestii ujednolicenia art. 5b w stosunku do pozosta-

łych gruntów rolnych wymienionych w art. 2 ust. 1

wskazanej ustawy uprzejmie informuję, że w związ-

ku z planowaną w najbliższym czasie nowelizacją

zana przez pana posła Wojciecha Saługę propozycja

nowelizacji ustawy zostanie szczegółowo przeanali-

zowana oraz odpowiednio wykorzystana w pracach

332

nad zmianami w tej ustawie mającymi na celu za-

pewnienie przejrzystości dotychczasowych przepisów

normujących przeznaczanie gruntów rolnych na cele

nierolnicze.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie ﬁrm znajdujących się na liście

ostrzeżeń publicznych KNF (9430)

lacją pana posła Piotra Pyzika w sprawie ﬁrmznaj-

(SPS-023-9430/12) uprzejmie przedstawiam poniż-

sze wyjaśnienia.

o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2001 r.

Nr 41, poz. 214,

Kodeksu karnego skarbowego.

czanie oszustw podatkowych sprowadzają się przede

wy pierwszej instancji, tj. właściwego naczelnika

urzędu skarbowego, kontroli podatkowych oraz czyn-

ności sprawdzających.

tów umieszczonych na liście ostrzeżeń publicznych

że aktualnie prowadzona jest kontrola podatkowa

oraz kontrola skarbowa w tych podmiotach.

Jedno-

cześnie pragnę zauważyć, że udzielenie bardziej

szczegółowych informacji w przedmiotowej sprawie,

w tym informacji dotyczących prowadzonych analiz,

planowanych czynności bądź podejmowanych postę-

powań kontrolnych przez organy podatkowe i organy

kontroli skarbowej lub dokonanych ustaleń w toku

czynności kontrolnych, stanowiłoby naruszenie prze-

pisów o tajemnicy skarbowej.

Zgodnie z treścią

ków lub inkasentów, jak również informacje zawarte

w aktach kontroli podatkowej objęte są tajemnicą

wie na Sejm RP.

W odniesieniu do działań generalnego inspektora

informacji ﬁnansowejnależywskazać,żenapodsta-

zm.) kontrola w zakresie wypełniania obowiązków

ﬁnansowaniuterroryzmumożebyćprzeprowadzona

tylko wobec podmiotów objętych przepisami tej usta-

pkt 1 ustawy, takich jak banki, zakłady ubezpieczeń

Realizując zadania ustawowe, generalny inspek-

tor analizuje transakcje, weryﬁkujezawartewrapor-

tach podejrzenie prania pieniędzy i ﬁnansowania

terroryzmu na bazie informacji pozyskiwanych od

cych, a także zagranicznych jednostek analityki ﬁ-

nansowej.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia

ralny inspektor zawiadamia prokuraturę, która we

osobom.

Lista ostrzeżeń publicznych Urzędu Komisji Nad-

zoru Finansowego dotyczy podmiotów, które nie dzia-

łają w oparciu o przepisy Prawa bankowego i funkcjo-

nują w obszarze nieobjętym nadzorem Komisji Nad-

zoru Finansowego.

Podmioty te nie są bankami i dla-

tego nie można przeprowadzić wobec nich kontroli,

jakiej podlegają banki.

333

na wykonywaniu określonej działalności gospodar-

czej.

Mając jednakże na uwadze, że część podmiotów

wskazanych na liście ostrzeżeń publicznych nie skła-

da sprawozdań ﬁnansowych,niejestdostępnainfor-

macja umożliwiająca ocenę, czy podmiot ma status

instytucji obowiązanej i podlega przepisom ustawy.

wyższe na uwadze, uprzejmie informuję, że ujawnie-

Odnosząc się do kwestii upublicznienia listy

ostrzeżeń Komisji Nadzoru Finansowego, uprzejmie

planowane jest rozpoczęcie w mediach o zasięgu ogól-

nopolskim kampanii informacyjnej mającej na celu

informowanie i edukację społeczeństwa o niebezpie-

czeństwach wiążących się z korzystaniem z usług

piramidy ﬁnansowe.

Kampania organizowana jest

sterstwem Finansów, Ministerstwem Sprawiedliwo-

ści, Urzędem Komisji Nadzoru Finansowego, Banko-

wym Funduszem Gwarancyjnym, Komendą Główną

Policji oraz Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów.

Jednym z celów kampanii, poza informowa-

niem o ryzyku lokowania środków pieniężnych w in-

stytucjach niebędących bankami ani spółdzielczymi

kasami oszczędnościowo-kredytowymi, jak również

o ryzyku zaciągania wysoko oprocentowanych poży-

czek w niebankowych podmiotach pożyczkowych,

będzie rozpropagowanie informacji o liście ostrzeżeń

publicznych KNF.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

nowego rozporządzenia w tej sprawie (9433)

terpelację posłanki Małgorzaty Niemczyk przekaza-

ną przy piśmie, znak: SPS-023-9433/12, dotyczącą

dostosowania pomieszczeń i urządzeń podmiotów

leczniczych do wymagań określonych w art. 22 usta-

następujące wyjaśnienia.

Przywołany w interpelacji art. 207 ww. ustawy

zobowiązuje podmioty działające w dniu wejścia

magań do dnia 31 grudnia 2016 r.

Podmioty ubiega-

jące się o wpis do ww. rejestru po tym dniu zobowią-

zane są spełniać ww. wymagania (nie mogą sporzą-

dzić i realizować programu dostosowawczego).

Powyższa regulacja jest w istocie bardziej restryk-

cyjna w stosunku do przepisu § 40 ust. 1 pkt 2 roz-

poz. 158), wydanego na podstawie uchylonej ustawy

o zakładach opieki zdrowotnej.

Na podstawie ww.

przepisu z możliwości przygotowania i realizacji pro-

gramu dostosowawczego mógł również skorzystać

zakład opieki zdrowotnej (wg dawnej terminologii),

który po dniu wejścia w życie powyższego rozporzą-

dzenia prowadził działalność w pomieszczeniach,

była prowadzona działalność: innego zakładu opieki

zdrowotnej, indywidualnej praktyki lekarskiej, indy-

widualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej, gru-

powej praktyki lekarskiej, indywidualnej praktyki

pielęgniarek, położnych, indywidualnej specjalistycz-

nej praktyki pielęgniarek, położnych lub grupowej

praktyki pielęgniarek, położnych.

Należy zauważyć, iż intencją ustawodawcy wyra-

żoną w art. 207 ust. 1 ustawy było umożliwienie do-

stosowania pomieszczeń i urządzeń do wymagań

tom wykonującym działalność leczniczą w dniu wej-

ścia w życie ustawy.

Zatem wprowadzenie do rozpo-

334

mieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego

działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 poz. 739), prze-

pisu przejściowego, który odnosiłby się również do

podmiotów powstałych po dniu wejścia w życie tego

rozporządzenia, niewątpliwie pozostawałoby w sprzecz-

ności z ustawą.

W obecnym stanie prawnym podmiot leczniczy,

który po dniu wejścia w życie ustawy będzie chciał

wykonywać działalność leczniczą, musi spełniać wy-

magania, o których mowa w art. 22 ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości związanych z inter-

pretacją przywołanego w interpelacji przepisu art. 79

ust. 2 ustawy, należy zwrócić uwagę, że ustawa z dnia

z 2012 r. poz. 742) nadała mu nowe brzmienie – nie-

zwłocznie po sporządzeniu aktu przekształcenia za-

rząd spółki kapitałowej składa wniosek o wpisanie

spółki do rejestru przedsiębiorców, a po uzyskaniu

wpisu do rejestru przedsiębiorców – wniosek o zmia-

nę wpisu w rejestrze podmiotów wykonujących dzia-

łalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.

Ponad-

to należy zauważyć, że kluczowym przy interpretacji

ww. przepisu słowem jest „przekształcenie” (za Słow-

nikiem Języka Polskiego PWN: zmiana charakteru,

statusu prawnego, struktury, formy czegoś).

Mając

publiczny zakład opieki zdrowotnej w momencie

przekształcenia zmienia „jedynie” formę organiza-

cyjno-prawną, a nie staje się nowym podmiotem lecz-

niczym.

A zatem zarząd spółki nie występuje do pod-

miotu prowadzącego rejestr podmiotów leczniczych

z wnioskiem o wpis, a jedynie jest obowiązany do

zgłoszenia ww. organowi zmian danych objętych re-

jestrem – zgodnie z brzmieniem art. 107 ust. 1 usta-

wy.

Za przedstawioną wyżej informacją przemawia

także przepis art. 80 ust. 4 omawianej ustawy, w myśl

którego – jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej

– spółka kapitałowa z dniem przekształcenia wstę-

puje we wszystkie prawa i obowiązki, których pod-

miotem był samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej.

Również w tym przypadku spółka po-

wstała w wyniku ww. przekształcenia zachowuje

uprawnienia do realizacji (względnie do sporządze-

nia) programu dostosowania samodzielnego publicz-

nego zakładu opieki zdrowotnej.

Odnosząc się do poszczególnych pytań zawartych

w interpelacji, przedstawiam poniżej następujące wy-

jaśnienia:

gnostów Laboratoryjnych określi, w drodze rozporzą-

dzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny od-

powiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wy-

konującego działalność leczniczą, kierując się potrze-

bą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego pacjen-

tów, a także rodzajem wykonywanej działalności i za-

kresem udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Kwestie

związane z dostosowaniem pomieszczeń i urządzeń

podmiotów wykonujących działalność leczniczą do

wymagań określonych na podstawie zacytowanego

wyżej upoważnienia ustawowego zostały zawarte

w samej ustawie (art. 207).

Ad 2.

Omawiana zmiana nie miała charakteru

nagłego.

Projekt ustawy był procedowany w okresie

miast projekt rozporządzenia – w okresie od listopa-

da 2011 do czerwca 2012 r.

Ponadto omawiana zmia-

na nie generuje żadnych dodatkowych wydatków dla

jednostek samorządu terytorialnego.

Ad 3.

Projekt rozporządzenia ministra zdrowia

mieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego

działalność leczniczą, był konsultowany z podmiota-

mi społecznymi, w tym organizacjami reprezentują-

cymi jednostki samorządu terytorialnego.

Projekt

został przekazany do konsultacji następującym pod-

miotom: Naczelnej Radzie Aptekarskiej, Ogólnopol-

skiemu Porozumieniu Związków Zawodowych, Se-

kretariatowi Ochrony Zdrowia Komisji Krajowej

wych Pracowników Ochrony Zdrowia, Ogólnopol-

skiemu Związkowi Zawodowemu Lekarzy, Ogólno-

polskiemu Związkowi Zawodowemu Pielęgniarek i Po-

łożnych, Krajowemu Sekretariatowi Ochrony Zdro-

wia NSZZ „Solidarność 80”, Forum Związków Zawo-

dowych, Unii Metropolii Polskich, Unii Uzdrowisk

Polskich, Związkowi Powiatów Polskich, Związkowi

Miasteczek Polskich, Związkowi Zawodowemu

Uzdrowisk Polskich „Solidarność”, Związkowi Zawo-

dowemu Uzdrowisk Polskich OPZZ, związkowi pra-

codawców, Konwentowi Marszałków RP, Federacji

nia został opublikowany w Biuletynie Informacji Pu-

blicznej Ministerstwa Zdrowia oraz Rządowego Cen-

trum Legislacji.

Ad 4.

Z powodów merytorycznych, o których

mowa na wstępie pisma, oraz formalnych, o których

mowa w pkt 1., nie jest planowana zmiana ww. roz-

porządzenia w omawianym zakresie.

Z poważaniem

335

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Barbary Niemczyk (SPS-023-

-9434/12) w sprawie „Rządowego programu wspiera-

nia w latach 2009–2014 organów w zapewnieniu bez-

ła”, uprzejmie wyjaśniam.

Głównym celem rządowego programu „Radosna

szkoła” jest pomoc ﬁnansowaorganomprowadzącym

w tworzeniu warunków realizowania nowej podsta-

wy programowej kształcenia ogólnego dla szkół pod-

stawowych, a także w przygotowaniu szkół do rozpo-

czynania spełniania obowiązku szkolnego przez dzie-

ci sześcioletnie.

Bardzo istotne w tym kontekście jest

łagodne wprowadzenie dzieci w naukę szkolną,

uwzględniającą również wychowanie ﬁzyczneiedu-

kację zdrowotną.

„Radosna szkoła” ma na celu stworzenie bezpiecz-

nych i przyjaznych warunków do wszechstronnego

rzeniu miejsc zabaw w szkole i szkolnych placów za-

baw.

Dzięki zakupionym pomocom dydaktycznym

oraz utworzonym i zmodernizowanym placom zabaw

będzie możliwe zwiększenie aktywności ruchowej

dzieci, zapewnienie warunków do kształtowania

sprawności ﬁzycznej,promowanienawykuaktywne-

go spędzania wolnego czasu, rozwijanie umiejętności

motorycznych dzieci w młodszym wieku szkolnym,

kształtowanie umiejętności społecznych, a także

orientacji przestrzennej, analizy i syntezy słuchowej

oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej.

W tym celu w ramach rządowego programu „Ra-

dosna szkoła” organom prowadzącym w latach 2009–

–2014 przekazywane będzie wsparcie ﬁnansoweze

środków z budżetu państwa na zakup albo zwrot

zabaw w szkole (100% wnioskowanej kwoty) oraz na

utworzenie lub modernizację albo na zwrot kosztów

(50% kosztów).

Beneﬁcjentamiprogramusąorganyprowadzące

publiczne i niepubliczne szkoły podstawowe i ogólno-

kształcące szkoły muzyczne I stopnia: jednostki sa-

morządu terytorialnego, osoby prawne inne niż jed-

nostki samorządu terytorialnego, osoby ﬁzyczneoraz

twa narodowego.

Beneﬁcjentamiprogramusąprzede

wszystkim dzieci w młodszym wieku szkolnym.

W nawiązaniu do pytań zadanych w interpelacji

uprzejmie informuję, że:

1.

Ministerstwo Edukacji Narodowej na bieżąco

uaktualnia dane na stronie www.radosnaszkola.men.

gov.pl. Założeniem jest także, aby osoby zaintereso-

wane programem miały również dostęp do archiwal-

ne od początku realizacji programu i funkcjonowania

strony www.

2.

Na realizację programu rządowego „Rado-

sna szkoła” w latach 2009–2011 wydatkowano kwo-

tę 244 534 907 zł, w tym 147 674 719 zł na utworzenie

lub modernizację szkolnych placów zabaw przy 2024

szkołach podstawowych w Polsce, co stanowi ponad

60% kwoty ogólnej.

3.

W ramach programu (trzy edycje) do tej pory

ze wsparcia ﬁnansowegonazakuppomocydydak-

tycznych skorzystały 11 773 szkoły w całej Polsce, co

stanowi 86% uprawnionych szkół.

Oznacza to, że

kację szkolną rozpoczęły w wieku lat sześciu.

Nato-

miast w zakresie szkolnych placów zabaw (dwie edy-

cje, w ramach których szkoły realizowały place za-

baw) do tej pory ze wsparcia ﬁnansowegonautwo-

rzenie lub modernizację albo zwrot kosztów utworze-

nia lub modernizacji szkolnych placów zabaw skorzy-

stały 2024 szkoły w całej Polsce, co stanowi prawie

14,5% uprawnionych szkół.

Oznacza to, że z koloro-

wych i nowoczesnych placów zabaw na terenie całej

ściu.

Z 11 773 szkół podstawowych, które dysponują

miejscem zabaw wyposażonym w pomoce dydaktycz-

ne z programu „Radosna szkoła”, 9749 szkół nie ubie-

gało się o wsparcie ﬁnansowenautworzenielubmo-

dernizację szkolnych placów zabaw.

Ministerstwo

Edukacji Narodowej nie dysponuje jeszcze danymi za

rok 2012, ponieważ czwarta edycja programu jest

w trakcie realizacji.

4.

Dane dotyczące liczby gmin, które nie skorzy-

stały w programu rządowego „Radosna szkoła”, posia-

dają urzędy wojewódzkie, które są odpowiedzialne za

podpisywanie umów oraz przekazywanie wsparcia ﬁ-

nansowego.

Ponieważ już 86% szkół podstawowych

w Polsce skorzystało ze wsparcia ﬁnansowegowra-

mach programu „Radosna szkoła” w zakresie pomocy

dydaktycznych, natomiast 14,5% w zakresie szkolnych

placów zabaw, należy przypuszczać, że liczba gmin,

które nie były beneﬁcjentemprogramu,jestmała.

5.

Minimalne wymagania techniczne szkolnego

placu zabaw opisane są w zał. nr 2 do rozporządzenia

i zakresu ﬁnansowegowspieraniaorganówprowa-

dzących w zapewnieniu bezpiecznych warunków na-

stiami uregulowanymi w ww. rozporządzeniu są:

336

zgodność z polskimi normami oraz zasadami i wa-

runkami bezpieczeństwa, gwarancja, rodzaj i zasto-

sowanie sprzętu rekreacyjnego, powierzchnia i na-

wierzchnia szkolnego placu zabaw oraz jej kolor.

Wszystkie decyzje dotyczące szczegółowego projektu

Dodatkowym źródłem informacji na temat projektu

i zagospodarowania szkolnego placu zabaw jest opis

techniczny zamieszczony na stronie internetowej

www.radosnaszkola.men.gov.pl, który jest tylko pro-

pozycją realizacji szkolnych placów zabaw.

Wszelkie

dane techniczne oraz projekty są jedynie wskazów-

kami i sugestiami Ministerstwa Edukacji Narodowej.

Zostały one stworzone, by dać szkołom i organom

prowadzącym pewne wyobrażenie o placach zabaw

utworzonych w ramach programu „Radosna szkoła”

oraz ułatwić projektowanie placu dostosowanego do

potrzeb i warunków szkoły.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

(9458)

przekazaną przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypo-

SPS-023-9458/12, uprzejmie przedstawiam następu-

jące wyjaśnienia.

nych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) w celu zapewnienia

świadczenia użytkownikom usług telefonicznych,

smowy dostęp do Internetu oraz usług rozprowadza-

nia cyfrowych programów radiowych i telewizyjnych

usług budynek powinien być wyposażony, zgodnie

dowlanych wydanych na podstawie ustawy z dnia

munikacyjną umożliwiającą przyłączenie do publicz-

nych sieci telekomunikacyjnych wykorzystywanych

Zgodnie z przywołanym przepisem na podstawie

minister właściwy do spraw budownictwa, gospodar-

ki przestrzennej i mieszkaniowej został zobowiązany

do określenia w wydanym na podstawie art. 7 ust. 2

pkt 1 ustawy Prawo budowlane rozporządzeniu w spra-

wiadać budynki i ich usytuowanie, szczegółowych

warunków technicznych w zakresie wyposażenia bu-

dynku w instalację telekomunikacyjną – stosownie

Prace nad projektem rozporządzenia zmieniają-

cym rozporządzenie w sprawie warunków technicz-

tuowanie, rozpoczął Departament Telekomunikacji

w byłym Ministerstwie Infrastruktury, który prze-

prowadził konsultacje społeczne projektu.

Na podsta-

pada 2011 r. zostało utworzone Ministerstwo Admi-

nistracji i Cyfryzacji, właściwe dla działów admini-

stracji rządowej: Informatyzacja i łączność.

Wobec

powyższego przedmiotowy projekt rozporządzenia

został przekazany przez Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji (pismem z dnia 22 lutego 2012 r.) do dal-

szego procedowania przez ministra transportu, bu-

działu administracji rządowej: Budownictwo, gospo-

darka przestrzenna i mieszkaniowa.

Ministerstwo

Administracji i Cyfryzacji, przekazując ww. projekt

rozporządzenia, zarekomendowało jego ponowne

przekazanie do uzgodnień międzyresortowych oraz

ewentualnie do konsultacji społecznych do podmio-

tów, które zgłaszały uwagi do pierwotnej wersji pro-

jektu.

Z uwagi na powyższe projekt został przekaza-

ny do kolejnych konsultacji społecznych, a także do

ponownych uzgodnień międzyresortowych.

W dniu

11 lipca 2012 r. projekt został przyjęty przez Komitet

fakt, iż projekt rozporządzenia podlega notyﬁkacji

zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach doty-

czących sposobu funkcjonowania krajowego systemu

notyﬁkacjinormiaktówprawnych,wdniu24lipca

br. projekt został notyﬁkowanyKomisjiEuropejskiej,

pod numerem 2012/0451/PL.

Wyznaczony przez KE

cyjnej upływa z dniem 25 października br.

Zgodnie z § 3 procedowanego rozporządzenia wej-

ogłoszenia.

Wydłużony okres vacatio legis jest ko-

nieczny ze względu na długotrwałość procesów pro-

jektowych dotyczących budynków, których dotyczy

przedmiotowa nowelizacja, oraz dostosowanie przez

inwestorów budowlanych planowanych inwestycji do

nowych wymogów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

337

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

na interpelację

poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej

w sprawie metod i zgodności z prawem

działania instytucji pośredniczących

i ich pracowników (9463)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

przekazującego interpelację poselską poseł Haliny

pracowników, poniżej przedstawiam stanowisko Mi-

nisterstwa Rozwoju Regionalnego w przedmiotowym

zakresie.

Na wstępie pragnę zaznaczyć, że ze względu na

ogólny charakter przedstawionych w treści interpe-

lacji spostrzeżeń, również poniższe opinie będą infor-

macjami w sposób generalny odnoszącymi się do po-

ruszanych problemów.

Niemniej mam nadzieję, że

zaprezentowane wyjaśnienia przyczynią się do wyja-

śnienia istniejących wątpliwości.

Przede wszystkim pragnę poinformować, iż w mo-

jej opinii instytucje pośredniczące, sprawujące obo-

wiązki związane z realizacją programów operacyj-

nych, które zostały im powierzone na mocy porozu-

mień zawartych z instytucjami zarządzającymi po-

szczególnymi programami, funkcjonują w sposób

prawidłowy.

Świadczyć o tym mogą choćby wyniki

prowadzonych corocznie przez instytucje zarządza-

jące tzw. kontroli systemowych, służących weryﬁka-

cji wywiązywania się z realizacji tych właśnie obo-

wiązków.

Dotychczas przeprowadzone działania kon-

trolne nie stwierdziły występowania nieprawidłowo-

ści czy choćby poważnych uchybień w zakresie wska-

zanym w treści interpelacji.

Spieszę również wyjaśnić, iż celem funkcjonowania

instytucji opiekuna projektu jest usprawnienie proce-

su zarządzania projektem.

Realizując ten cel, opieku-

nowie odpowiadają m.in. za weryﬁkację wniosków

o płatność, a także służą beneﬁcjentom wsparciem

i pomocą.

Do ich zadań nie należy natomiast podejmo-

wanie decyzji dotyczących zwrotu środków przyzna-

nych beneﬁcjentomnarealizacjęprojektów.

Decyzje

w tym zakresie należą do kompetencji instytucji, która

podpisała z beneﬁcjentemumowęodoﬁnansowaniere-

alizacji projektu, czyli zwykle instytucji pośredniczą-

cej albo instytucji pośredniczącej II stopnia.

Podkreślenia wymaga także, że beneﬁcjencipro-

gramów operacyjnych przystępują do realizacji pro-

jektów współﬁnansowanychześrodkówdostępnych

w ramach poszczególnych programów operacyjnych

dobrowolnie.

Jednakże decyzja o realizacji projektu

każdorazowo wiąże się z koniecznością podpisania

umowy, na mocy której na beneﬁcjentównakładane

są obowiązki zobowiązujące ich m.in. do realizacji

projektów w sposób zgodny z obowiązującymi prze-

pisami krajowymi i wspólnotowymi, a także zasada-

mi właściwymi dla danego programu, w tym wytycz-

nymi dotyczącymi kwalifikowalności wydatków.

W przypadku dopuszczenia się przez beneﬁcjenta

nieprawidłowości w realizacji projektu jest on zobo-

wiązany do zwrotu środków wykorzystanych w spo-

sób nieprawidłowy.

Obowiązek ten wynika z przepi-

1)

i również znajduje odzwierciedlenie w treści podpisy-

wanych przez beneﬁcjentówumów.

Nieulegawątpli-

wości, że prawidłowość działania beneﬁcjenta nie

może zostać oceniona przed podjęciem przez niego

jakichkolwiek działań w ramach realizowanego pro-

jektu.

Ocenie tej służą działania kontrolne realizo-

wane przez właściwe instytucje, którymi co do zasady

są wspomniane wcześniej instytucje podpisujące z be-

neﬁcjentemumowęodoﬁnansowanierealizacjipro-

jektu.

Mogą być one prowadzone na każdym etapie

realizacji projektu, a w ich efekcie część wydatków

związanych ze stwierdzonymi nieprawidłowościami

może zostać uznana za niekwaliﬁkowalną,mimoże

wcześniej zostały one przewidziane w zatwierdzonym

wniosku o doﬁnansowaniebądźwykazanewewnio-

sku o płatność.

Jest to rozwiązanie dopuszczalne

z punktu widzenia przyjętych rozwiązań służących

zapewnieniu poprawności realizacji projektów i pożą-

dane ze względu na treść przepisów wspólnotowych,

w tym w szczególności rozporządzenia Rady (WE)

łecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego roz-

porządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. L 210 z dnia

31 lipca 2006 r., z późn. zm.)

2)

.

Poniżej przedstawiam stanowisko Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego odnoszące się do pytań sta-

wianych przez panią poseł.

1.

Jakie są granice uznaniowości IP i pracowni-

ków działających w imieniu tych instytucji, szczegól-

nie w aspekcie zasad praworządności, pewności pra-

wa, pogłębiania zaufania obywateli do organów ad-

ministracji, udzielania obywatelom informacji fak-

tycznej i prawnej oraz ogólnego zakazu retroakcji?

Wszystkie instytucje zaangażowane we wdraża-

nie poszczególnych programów operacyjnych działa-

1)

Art. 207 ust. 1 wspomnianej ustawy stwierdza, że: „W przy-

padku gdy środki przeznaczone na realizację programów ﬁnan-

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) wykorzystane z naruszeniem procedur (…),

3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości,

podlegają zwrotowi przez beneﬁcjentawrazzodsetkami

mi od dnia przekazania środków”.

2)

Art. 70 ust. 1 lit. b wspomnianego rozporządzenia stwier-

dza, że: „Państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządza-

nie programami operacyjnymi i ich kontrolę, w szczególności za

pomocą (…) zapobiegania, wykrywania i korygowania kwot nie -

prawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych

wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności”.

338

ją w ramach określonych przez obowiązujące przepi-

sy prawa krajowego i wspólnotowego, wytyczne ho-

ryzontalne i programowe oraz funkcjonujące w ra-

mach poszczególnych programów operacyjnych pro-

cedury.

Wątpliwości interpretacyjne dotyczące ww.

aktów prawnych oraz dokumentów są wyjaśniane

przez uprawnione instytucje (czyli np. Komisję Eu-

ropejską, instytucje koordynujące czy instytucje za-

rządzające).

Dopuszczalne są wprawdzie pewne róż-

nice w zakresie rozwiązań przyjętych w poszczegól-

nych programach operacyjnych, które wynikają ze

specyﬁkitychprogramóworazrealizowanychwich

ramach projektów, należy jednak z całą stanowczo-

ścią podkreślić, że w działaniach instytucji oraz re-

prezentujących je pracowników nie jest dopuszczalna

uznaniowość i swoboda interpretacyjna.

2.

Czy tak zwani opiekunowie projektów lub inne

osoby działające w imieniu IP mają prawo kwestiono-

wać działania i wydatki ujęte w zatwierdzonych wnio-

skach o doﬁnansowanieizawartychnatejpodstawie

umowach o doﬁnansowanie?

Czy„opiekunowieprojek-

tów” mają prawo żądać zwrotu środków poniesionych

na wydatki uprzednio uznane za kwaliﬁkowalne?

Jak wskazano wcześniej, weryﬁkacjaprawidłowo-

ści poniesionych wydatków odbywać się może na

wszystkich etapach realizacji projektu.

Należy bo-

wiem zauważyć, że zwykle prawidłowość postępowa-

nia beneﬁcjentamożezostaćpotwierdzonawwyniku

pogłębionej analizy dokumentów bądź w oparciu

o wizytę na miejscu realizacji projektu dopiero po

dokonaniu przez beneﬁcjentapewnychczynności.

O prawidłowości nie może przesądzać jedynie fakt

zaakceptowania w podpisanej umowie o doﬁnanso-

wanie planowanych przez beneﬁcjenta wydatków.

Również weryﬁkacjeskładanychprzezbeneﬁcjentów

wniosków o płatność sprowadzające się do analizy

przedkładanej dokumentacji potwierdzającej ponie-

sione wydatki nie są działaniem wystarczającym dla

uzyskania pewności co do prawidłowości działania

beneﬁcjenta.

Dopuszczalnajestwięcsytuacja,wktó-

rej w wyniku przeprowadzonej kontroli za niekwali-

ﬁkowalnezewzględunastwierdzonenieprawidłowo-

ści, które nie były możliwe do wykrycia na wcześniej-

szych etapach realizacji projektu, uznane zostaną

wydatki przewidziane przez beneﬁcjentawewniosku

o doﬁnansowanie.

Działanietakienieoznacza,iżzła-

mana została zasada lex retro non agit.

Nieupraw-

nione jest również stwierdzenie, że przypadki takie

oznaczają naruszenie praw nabytych beneﬁcjentów.

Jak wskazano we wcześniejszej części pisma, beneﬁ-

cjenci, podpisując z właściwymi instytucjami umowy

o doﬁnansowanie realizacji inwestycji, oprócz nie-

wątpliwych uprawnień przyjmują na siebie również

obowiązki, w tym związane z kontrolą ich działań

oraz koniecznością dokonania zwrotu środków, które

wydatkowali w sposób nieprawidłowy.

Podstawę

prawną do takiego działania stanowią przywołane

wcześniej przepisy rozporządzenia Rady (WE)

nr 1083/2006 oraz ustawy o ﬁnansachpublicznych.

3.

Czy wydanie aktu prawnego regulującego

wspomniane kwestie może mieć skutek wobec już

poniesionych wydatków, które rozliczono i uznano za

kwaliﬁkowalnezgodniezzasadamiobowiązującymi,

gdy wydatki te ponoszono i rozliczano?

Obowiązki państw członkowskich UE w zakresie

kontroli prawidłowości ponoszenia wydatków przez

beneﬁcjentówfunduszyeuropejskichorazodzyski-

wania kwot, które wydatkowane były w sposób nie-

prawidłowy, należą do jednych z podstawowych zasad

ujętych w treści przywoływanego już rozporządzenia

Rady (WE) nr 1083/2006.

Analogiczne rozwiązania

funkcjonowały również w perspektywie ﬁnansowej

2004–2006 na mocy obowiązującego wówczas rozpo-

funduszy strukturalnych (Dz. U. UE L z dnia 26 czerw-

ca 1999 r., z późn. zm.).

Doprecyzowanie sposobu od-

zyskiwania wspomnianych środków na gruncie kra-

jowym znalazło się natomiast w treści aktualnie

obowiązującej ustawy o ﬁnansachpublicznych(przy-

woływany już art. 207).

Podobne uregulowania za-

warte były również we wcześniej obowiązującej usta-

(art. 211).

Uwzględniając powyższe, stwierdzić nale-

ży, że w przypadku odzyskiwania środków wydatko-

wanych przez beneﬁcjentów funduszy struktural-

nych w sposób nieprawidłowy nie mamy do czynienia

z wydaniem aktów prawnych wprowadzającym nowe

zasady w tym zakresie w trakcie trwania perspekty-

wy ﬁnansowej.

4.

Czy zdaniem ministerstwa instytucje pośred-

niczące, ogłaszając konkursy lub podejmując się prze-

kazywania środków na innych zasadach, dostatecz-

nie informują potencjalnych beneﬁcjentówoswoich

praktykach, w szczególności dotyczących nagłego żą-

dania zwrotu środków ponoszonych na wydatki

uprzednio uznane za kwaliﬁkowalne?

Odnosząc się do powyższego pytania, informuję,

że zasady naboru wniosków o doﬁnansowanieokre-

ślone są w regulaminach powszechnie dostępnych

potencjalnym beneﬁcjentom.

Nastronachinterneto-

wych ministerstwa, jak również na stronach poświę-

conych funduszom strukturalnym oraz poszczegól-

nym programom operacyjnym publikowane są wszel-

kie akty prawne, wytyczne, zalecenia oraz inne do-

kumenty istotne dla podmiotów realizujących współ-

ﬁnansowaneprojekty.

Podstawoweprawaiobowiąz-

ki beneﬁcjentów,wtymdotyczącewymoguprawidło-

wej realizacji projektów oraz konsekwencji jego nie-

wypełnienia, są natomiast ujęte w podpisywanych

przez beneﬁcjentówumowachodoﬁnansowaniere-

alizacji inwestycji.

W mojej opinii powyższe działa-

nia, które w celu udostępnienia potencjalnym bene-

ﬁcjentomniezbędnychinformacjipodejmująinstytu-

cje systemu zarządzania i kontroli, są wystarczające

i umożliwiają zainteresowanym podmiotom uzyska-

nie wiedzy niezbędnej dla realizacji projektów.

5.

Czy w ocenie ministerstwa osoby przygotowu-

jące, zatwierdzające i stosujące różnego rodzaju wy-

tyczne, instrukcje etc., dokonując wspomnianych

rozstrzygnięć, działają zgodnie z przepisami prawa

339

powszechnie obowiązującego, nie naruszając w szcze-

gólności podstawowych zasad konstytucyjnych?

Jak wspomniano we wcześniejszej części niniej-

szego pisma, instytucje funkcjonujące w ramach sys-

temu zarządzania i kontroli, a tym samym również

zatrudnieni w nich pracownicy, działają w ramach

określonych przez obowiązujące akty prawne oraz

wydane na ich podstawie przepisy.

6.

Czy osoby przygotowujące, zatwierdzające i sto-

sujące wytyczne, instrukcje itp. posiadają podstawo-

we przygotowanie prawnicze lub z dziedziny admini-

stracji oraz prawa bilansowego, podatkowego lub

innych dziedzin, których dany akt dotyczy?

Czy tego

rodzaju akty są odpowiednio weryﬁkowane przez

prawników, administratywistów, księgowych etc.

pod względem zgodności z prawem powszechnie obo-

wiązującym oraz zgodności z podstawowymi zasada-

mi konstruowania, stosowania i interpretowania

przepisów z zakresu danej gałęzi prawa?

Informuję, iż osoby zatrudniane w poszczególnych

instytucjach systemu zarządzania i kontroli, które są

co do zasady jednostkami administracji publicznej,

przechodzą procedurę naboru, w trakcie której we-

ryﬁkowanesąichwiedzaorazumiejętnościpredesty-

nujące je do objęcia danego stanowiska.

Należy więc

założyć, że są to osoby dysponujące odpowiednią wie-

dzą, która w toku pracy w danej instytucji jest pogłę-

biana.

Podkreślenia wymaga również, że niezależnie

od wiedzy osób zajmujących się opracowywaniem

projektów wytycznych dokumenty te są, zgodnie

z przyjętymi rozwiązaniami w tym zakresie, podda-

wane szerokim konsultacjom, zarówno wewnętrznym,

w których uczestniczą poszczególne komórki minister-

stwa, jak i zewnętrznym, w których mogą wziąć udział

wszystkie zainteresowane podmioty.

Można z dużym

prawdopodobieństwem przyjąć, że wszelkie ewentual-

ne niedociągnięcia w treści projektów są w trakcie

wspomnianych konsultacji eliminowane.

Przekazując powyższe informacje, pozostaję w prze-

konaniu, że przyczynią się one do wyjaśnienia pod-

noszonych w treści interpelacji zagadnień.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

(9466)

uprzejmie wyjaśniam.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że minister

edukacji narodowej podjął prace nad rozwiązania-

mi systemowymi z tym zakresie.

Efektem tych

działań jest zaplanowanie w projekcie budżetu na

stępności wychowania przedszkolnego środków na

wspieranie rozwoju edukacji przedszkolnej w wy-

sokości 320 mln zł.

Jednocześnie w Ministerstwie Edukacji Naro-

dowej przygotowany został projekt nowych rozwią-

zań prawnych zawierających propozycje wsparcia

ﬁnansowegodlagminwrealizacjizadańdotyczą-

cych wychowania przedszkolnego.

W przygotowa-

nym projekcie nie ograniczono się jednak wyłącz-

nie do prostego doﬁnansowaniagmin.

Zasadnejest

rytorialnym zapewniało zmniejszenie obciążeń ﬁ-

nansowych dla rodziców oraz skutkowało zwięk-

szeniem liczby miejsc wychowania przedszkolnego

i podniesieniem jakości edukacji przedszkolnej.

Do-

celowo opłaty za każdą dodatkową godzinę pobytu

dzieci w przedszkolu, ponad czas bezpłatnego na-

uczania, wychowania i opieki, powinny wynosić

340

Narodowej, w zakładce: akty prawne/projekty aktów

postępowania karnego wobec osób kierujących

nicznymi w stanie nietrzeźwości w latach 2006–2011

przekazaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2012 r.

uprzejmie informuję, co następuje.

Kierowanie pojazdami w stanie nietrzeźwości jest

stypizowane w art. 178a Kodeksu karnego (dalej:

K.k.).

Zgodnie z art. 178a § 1 K.k. kto znajdując się

rzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lą-

dowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzyw-

nie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia

wolności do lat 2.

W myśl § 2 tego artykułu, kto znaj-

w streﬁezamieszkanialubwstreﬁeruchuinnypo-

Artykuł 66 § 1 K.k. stanowi, że sąd może warunko-

wo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społecz-

niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości

stępowania będzie przestrzegał porządku prawnego,

Warunkowe umorzenie następuje na okres próby,

który wynosi od roku do dwóch lat i biegnie od upra-

womocnienia się orzeczenia.

Umarzając warunkowo

postępowanie karne, sąd może w okresie próby oddać

sprawcę pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufa-

nia, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji spo-

łecznej, do której działalności należy troska o wycho-

wanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skaza-

nym.

Umarzając warunkowo postępowanie karne,

w całości albo w części i może na niego nałożyć okre-

ślone obowiązki, a ponadto orzec świadczenie pie-

niężne lub nawiązkę oraz zakaz prowadzenia pojaz-

dów (art. 67 K.k.).

Zgodnie z art. 68 K.k. sąd podejmuje postępowa-

skazany, a może podjąć postępowanie karne m.in.

wówczas, jeżeli sprawca w okresie próby rażąco na-

rusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił

wartej z pokrzywdzonym ugody.

W razie podjęcia

postępowania warunkowo umorzonego sprawa toczy

orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania

zostaje uchylone i przy rozpoznawaniu sprawy obo-

wiązują wszystkie zasady procesowe, w szczególności

o charakterze gwarancyjnym.

Reasumując, wskazać należy, że warunkowe umo-

rzenie jest jednym ze środków, którymi dysponuje

prawo karne, obok kar i środków karnych, w zwal-

czaniu i zapobieganiu przestępczości.

Jest to środek

reakcji karnoprawnej na fakt popełnienia przestęp-

stwa pozostawiony, jak wszystkie inne tego typu

środki, do decyzji sądów.

zasadności wskazanych tam wyroków, należy zauwa-

żyć, że ocena rozstrzygnięć sądów pozostaje poza za-

kresem kompetencji ministra sprawiedliwości w za-

kresie nadzoru nad działalnością administracyjną

sądów powszechnych.

Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98,

poz. 1070, ze zm.) minister sprawiedliwości jest or-

ganem, który sprawuje zewnętrzny nadzór admini-

stracyjny nad działalnością sądów polegającą na za-

pewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędo-

wania sądu, bezpośrednio związanego z wykonywa-

niem przez sąd zadań z zakresu wymiaru sprawie-

dliwości i ochrony prawnej.

Czynności te stosownie

do unormowania z art. 9b tej ustawy nie mogą wkra-

Z tych względów w ramach przysługujących mi-

nistrowi sprawiedliwości uprawnień nie jest możliwe

merytoryczne ustosunkowanie się do dokonanej

przez sądy rozpoznające wskazane w interpelacji

sprawy oceny dowodów oraz do zasadności wydanych

orzeczeń.

Zarzuty merytoryczne i proceduralne co do

podejmowanych rozstrzygnięć sądu mogą być badane

jedynie w ramach kontroli instancyjnej sprawowanej

przez właściwy sąd odwoławczy.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące ilości orze-

czeń, na mocy których orzeczono warunkowe umo-

341

rzenie postępowania wobec sprawców przestępstw

prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nie-

trzeźwości (art. 178a § 1 K.k.), uprzejmie informuję,

że w roku 2006 na ogólną liczbę 69 644 osób osądzo-

nych prawomocnie za ten czyn (łącznie skazania,

warunkowe umorzenia, odstąpienia od wymierzenia

kary i zastosowania środka zabezpieczającego) ska-

zano 68 657 osób, a wobec 937 osób warunkowo umo-

rzono postępowanie, co stanowi 1,34% osądzonych.

W roku 2007 na liczbę osądzonych 71 397 skaza-

no 70 866, a wobec 503 osób warunkowo umorzono

postępowanie, co stanowi 0,7%.

W roku 2008 na liczbę osądzonych 69 028 skaza-

no 68 367, a wobec 626 osób warunkowo umorzono

postępowanie, co stanowi 0,9%.

W roku 2009 na liczbę osądzonych 74 792 skazano

74 056, a wobec 698 osób warunkowo umorzono po-

stępowanie, co stanowi 0,93%.

W roku 2010 na liczbę osądzonych 74 223 skazano

73 105, a wobec 1108 osób warunkowo umorzono po-

W roku 2011 na liczbę osądzonych 70 583 skazano

69 171, a wobec 1394 osób warunkowo umorzono po-

Powyższe dane statystyczne wskazują, że choć

liczba osób, wobec których warunkowo umarzono

postępowanie karne, w ostatnich dwóch latach wzro-

sła, niemniej jednak nadal jest to niewielki odsetek

osób osądzonych, wobec których stwierdzono spraw-

stwo czynu określonego w art. 178a § 1 K.k. Świadczy

to o tym, że w tej kategorii przestępstw sądy rozważ-

nie korzystają ze środka probacyjnego przewidziane-

go w art. 66 § 1 K.k.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

sygnalizacji świetlnej (9471)

przekazane przez ministra spraw wewnętrznych pi-

smem nr BMP-0713-3-27/2012/KP z dnia 4 paździer-

nika 2012 r., przy którym przekazano interpelację

sygnalizacji świetlnej, uprzejmie przekazuję nastę-

pujące wyjaśnienia.

Jednocześnie zauważam, że resort transportu re-

alizuje „Program redukcji liczby oﬁarśmiertelnych

na lata 2012–2015”, którego zasadniczym celem jest

poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego na dro-

gach krajowych zarządzanych przez generalnego dy-

zacji działań w ramach przedmiotowego programu

została ustalona według ściśle określonych kryte-

riów.

Tymi kryteriami są m.in. liczba zabitych, liczba

342

wykorzystanie ograniczonych środków ﬁnansowych,

jakimi dysponuje GDDKiA, oraz na podejmowanie

Niestety potrzeby w zakresie poprawy bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego znacznie przewyższają wiel-

kość środków ﬁnansowychdostępnychnatencel.

Ponadto informuję, że w opracowywanym obecnie

przez Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego

projekcie „Narodowego programu poprawy bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego 2013–2020” znajdzie się rozdział

poświęcony bezpieczeństwu ludzi, w tym (ze względu

na podniesieniu poziomu bezpieczeństwa pieszych.

Równocześnie uprzejmie wyjaśniam, że zainsta-

lowanie sygnalizacji świetlnej na drodze wojewódz-

kiej nr 136 w miejscowości Glisno wiązałoby się ze

zmianą obowiązującej obecnie organizacji ruchu.

Zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia ministra infra-

dza, na podstawie projektu organizacji ruchu, organ

Na podstawie art. 10 ust. 1–6 ustawy z dnia 20 czerw-

dza: na drogach krajowych – generalny dyrektor dróg

krajowych i autostrad, na drogach wojewódzkich – mar-

szałek województwa, na drogach powiatowych i gmin-

nych – starosta, na drogach publicznych położonych

strad i dróg ekspresowych – prezydent miasta.

wiatowych, gminnych, wewnętrznych położonych

ście stołecznym Warszawie – wojewoda.

kwestie związane z poprawą bezpieczeństwa ruchu

drogowego na drodze wojewódzkiej nr 136 w miejsco-

wości Glisno pozostają w gestii zarządu województwa

lubuskiego jako zarządcy drogi oraz marszałka woje-

wództwa jako organu zarządzającego ruchem.

Resort

transportu, dysponując środkami jedynie na drogi za-

rządzane przez generalnego dyrektora dróg krajowych

drogach zarządzanych przez samorządy.

Z poważaniem

Tadeusz Jarmuziewicz

dochodowych uprawniających do świadczeń

oraz świadczeń rodzinnych (9474)

stąpienie pani marszałek z dnia 28 września 2012 r.,

znak: SPS-023-9474/12, dotyczące interpelacji poseł

wych uprawniających do świadczeń z pomocy spo-

łecznej oraz świadczeń rodzinnych, uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Polityka społeczna państwa adresowana jest do

rego skutki odczuwają wszystkie grupy społeczno-

-zawodowe, celem rządu jest, by w warunkach rosną-

cych cen i kosztów utrzymania, chronić przede

wszystkim grupy najuboższe.

Taki jest bowiem nad-

rzędny cel polityki społecznej państwa.

Do podstawowych instrumentów oddziałujących

na sytuację materialną emerytów i rencistów, w ra-

mach systemu ubezpieczeń społecznych, należy wa-

loryzacja świadczeń emerytalno-rentowych.

Ekono-

miczna i społeczna funkcja waloryzacji polega na

przeciwdziałaniu deprecjacji świadczeń, co powinno

przeciwdziałać wpadaniu emerytów i rencistów w sfe-

rę ubóstwa.

Zasady waloryzacji powinny z jednej

strony odzwierciedlać oczekiwania emerytów i ren-

cistów, z drugiej zaś ﬁnansowemożliwościFunduszu

Ubezpieczeń Społecznych i budżetu państwa będące-

go gwarantem jego wypłacalności.

Mając na względzie ochronę osób pobierających

najniższe świadczenia emerytalno-rentowe, w roku

2012 została podjęta decyzja o zmianie zasad walo-

ryzacji świadczeń z procentowej na kwotową.

Ustawą

br. świadczenia emerytalno-rentowe zostały podwyż-

szone o kwotę 71 zł.

W wyniku waloryzacji kwotowej

najniższe emerytury, renty z tytułu całkowitej nie-

zdolności do pracy oraz renty rodzinne wzrosły

wyniósłby ich wzrost w przypadku pozostawienia do-

tychczasowych zasad waloryzacji procentowej.

Przy-

jęcie zasady waloryzacji kwotowej w postaci podnie-

sienia wysokości świadczenia o kwotę 71 zł spowodo-

wało, że wszystkie świadczenia wypłacane w kwocie

poniżej 1480 zł miesięcznie zostały podwyższone

343

w stopniu większym, niż gdyby przeprowadzono wa-

loryzację według dotychczas funkcjonujących zasad.

W przypadku rent z tytułu częściowej niezdolności

do pracy i rent inwalidzkich III grupy podwyżka wa-

loryzacyjna wyniosła 75% kwoty waloryzacji, zaś

w przypadku świadczeń, do których nie ma zastoso-

wania gwarancja wysokości najniższego świadczenia

– podwyżka została ustalona proporcjonalnie do wy-

sokości tego świadczenia w relacji do kwoty najniższe-

go świadczenia (obowiązującej do dnia 29 lutego 2012 r.).

Ograniczając wysokość kwoty waloryzacji w tych przy-

padkach, kierowano się zasadą zachowania właści-

wych proporcji pomiędzy najniższymi emeryturami

i rentami.

Stąd też zarówno w przypadku rent z tytu-

łu częściowej niezdolności do pracy, jak i świadczeń

niższych niż kwota najniższego świadczenia, kwota

waloryzacji została ustalona na poziomie proporcjo-

nalnie niższym w odniesieniu do kwoty 71 zł.

Celem jednorazowej zmiany zasad waloryzacji

było zaoferowanie najwyższego wzrostu emerytur

Podjęcie tej decyzji oparte było na zasadzie solidar-

ności społecznej.

Uznając, że wszyscy powinniśmy

ponosić koszty kryzysu gospodarczego przyjęto jed-

nocześnie, że stosunkowo najmniej tymi kosztami

powinni być obciążeni najubożsi świadczeniobiorcy.

Przy zastosowaniu w 2012 r. dotychczasowej walory-

zacji, polegającej na podwyższeniu wszystkich świad-

czeń o jednakowy procent, wzrost najniższych eme-

rytur i rent byłby niewysoki, postrzegany jako nie-

wystarczający, wobec subiektywnego odczucia znacz-

nego wzrostu kosztów utrzymania w 2011 r., zwłasz-

cza przez biedniejsze grupy emerytów i rencistów.

Waloryzacja kwotowa powinna była pozwolić zmini-

malizować negatywne skutki trudnej sytuacji gospo-

darczej i pozwolić tym osobom na przejście przez cięż-

ki czas 2012 r. stosunkowo bezpiecznie.

Przejściowa metoda waloryzacji wynikała zarówno

osłonowe skierowane dla ochrony najuboższych.

Bez

wątpienia budżet roku 2012 jest budżetem trudnym.

Jest to budżet, który kosztem wielu wyrzeczeń chroni

polskie społeczeństwo, w tym również emerytów i ren-

cistów, przed skutkiem groźby ewentualnego przekro-

czenia kolejnych progów ostrożnościowych (relacji

państwowego długu publicznego do PKB), co stanowi-

łoby poważne zagrożenie dla realizacji zobowiązań

socjalnych względem najsłabszych i najuboższych oby-

wateli.

Inny podział posiadanych i przewidzianych na

waloryzację środków chociaż w części spełnił rolę do-

datkowej pomocy osobom o niskich emeryturach i ren-

tach, szczególnie w warunkach dość szybkiego wzro-

stu cen, co zawsze bardziej dotyka gospodarstwa do-

mowe o niższych dochodach.

W roku 2013, zgodnie z obowiązującymi przepisa-

mi dotyczącymi waloryzacji świadczeń emerytalno-

-rentowych, określonymi w ustawie z dnia 17 grudnia

na zostanie waloryzacja procentowa uwzględniająca

sumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym

oraz 20% realny wzrost przeciętnego wynagrodzenia

w poprzednim roku kalendarzowym.

Mechanizm wa-

loryzacji emerytur i rent opiera się zatem na rzeczy-

wistych, ustalonych za poprzedni rok kalendarzowy

wskaźnikach wzrostu cen towarów i usług konsump-

cyjnych.

Wskaźniki te przedstawiane są przez prezesa

budżetów gospodarstw domowych, dostarczających

dane o przeciętnych wydatkach na towary i usługi

konsumpcyjne.

Wzrost wydatków z tytułu podwyżki

cen czynszu, żywności czy energii elektrycznej niewąt-

pliwie wpływa na wzrost kosztów utrzymania.

Ponie-

waż jednak tego rodzaju wydatki są uwzględniane

w prowadzonych przez GUS badaniach budżetów go-

spodarstw domowych, wzrost ich cen jest uwzględnia-

ny w podawanym wskaźniku wzrostu cen towarów

i rent.

A zatem, wzrost świadczeń emerytalno-rento-

wych w 2013 r. w wyniku waloryzacji emerytur i rent,

uwzględniający inﬂację i 20% wzrost wynagrodzeń

powinien zrekompensować wzrost kosztów utrzyma-

nia rodzin emerytów i rencistów z tytułu podwyżek

cen energii, żywności czy czynszu w 2012 r.

Dla porównania dodam, że wcześniejsza walory-

zacja świadczeń, która była przeprowadzona w 2006 r.

nie uwzględniła takiego wzrostu – zwiększenie

wskaźnika waloryzacji ponad inﬂacjęustalonezo-

stało na poziomie 0% – na mocy rozporządzenia

ustalenia zwiększenia wskaźnika waloryzacji eme-

rytur i rent w 2006 r.

(Dz. U. Nr 32, poz. 222).

Do-

datkowo pragnę zwrócić uwagę, że w roku 2007 nie

została przeprowadzona waloryzacja świadczeń, a w ra-

mach rekompensaty jej nieprzeprowadzenia zapro-

ponowano jedynie jednorazowe dodatki dla osób,

których wysokość świadczenia nie przekraczała

kwoty 1200 zł miesięcznie, przeznaczając na nie

kwotę w wysokości 1,7 mld zł.

Poniższa tabela przedstawia dane dotyczące wyso-

kości wskaźników waloryzacji świadczeń emerytalno-

-rentowych w latach 2006–2011.

Tabela 1.

Rok

przeprowadzenia

waloryzacji

Wskaźnik

waloryzacji

Zwiększenie

ponad inﬂację

(w części dotyczącej

wynagrodzeń)

2006

106,2%

0%

102,3%

2007

Brak waloryzacji

świadczeń.

Dodatki

dla osób których

wysokość

świadczenia nie

przekracza kwoty

1200 zł miesięcznie

-

344

2008

106,5%

20%

104,2%

2009 106,1% 20%

2010 104,62% 20%

2011 103,1% 20%

Jednocześnie chciałbym wskazać, że na przestrze-

ni ostatnich lat wzrosły wartości świadczeń wypła-

canych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, celem

przeciwdziałania pauperyzacji emerytów i rencistów.

W roku 2006 przeciętna miesięczna wysokość eme-

rytury wynosiła 1310,75 zł, w 2007 r.

– 1346,52 zł,

w roku 2008 – 1471,39 zł, natomiast w 2009 – 1596,46.

W pierwszym półroczu 2012 r. przeciętna wysokość

emerytury kształtowała się na poziomie – 1857,64 zł.

Na wzrost wysokości przeciętnej emerytury w po-

szczególnych latach niewątpliwie wpłynęła konse-

kwentnie realizowana przez rząd koalicji PO–PSL

waloryzacja świadczeń emerytalno-rentowych.

Odnosząc się do kwestii podniesienia w 2013 r.

o określoną kwotę świadczeń wypłacanych w najniż-

szej wysokości, niezależnie od przewidzianej walory-

zacji, uprzejmie informuję, że wprowadzenie dodat-

ków do emerytur i rent jest niezgodne z zasadami

ubezpieczeniowymi.

Jednorazowe dodatki w syste-

mie ubezpieczeń społecznych nie spełniają bowiem

reguł ubezpieczeniowych i mają wyłącznie charakter

pomocy socjalnej.

Ponadto w warunkach ograniczania wydatków

budżetowych oraz podejmowanych działań wynika-

jących z zobowiązania wobec Komisji Europejskiej

związanych z ograniczaniem deﬁcytusektoraﬁnan-

sów publicznych, dodatkowe wydatki skutkowałyby

przyrostem długu publicznego, co pogorszyłoby sytu-

ację budżetową państwa.

W rezultacie osłabione zo-

stałyby fundamenty trwałego wzrostu gospodarczego

determinujące sytuację gospodarczą i społeczną kra-

ju.

Możliwość przekroczenia kolejnych progów ostroż-

nościowych, mogłoby oznaczać w praktyce koniecz-

ność ingerencji w dotychczasowy mechanizm walo-

ryzacji świadczeń emerytalno-rentowych, zgodnie

z art. 86 ust. 1 pkt 2 lit a. tiret 3 ustawy z dnia 27 sierp-

poz. 1240, z późn. zm.), stanowiąc zagrożenie dla reali-

zacji zobowiązań społecznych względem obywateli.

Jednocześnie informuję, że w przeszłości funkcjo-

nował dodatek do świadczeń emerytalno-rentowych,

emerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.

był wypłacany w roku 2005 i 2007, lecz celem tego

dodatku była rekompensata braku waloryzacji świad-

czeń emerytalno-rentowych w tych latach.

W związ-

ku z przywróceniem od 2008 r. corocznej waloryzacji

świadczeń emerytalno-rentowych wprowadzenie ta-

kiego dodatku nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Przechodząc do podniesionej w interpelacji kwe-

stii podwyższenia kwot kryteriów dochodowych

zasiłków rodzinnych, uprzejmie informuję, że w dniu

wyższenie – od dnia 1 listopada 2012 r. – kwot zasił-

czeniach rodzinnych, do kwoty odpowiadającej 40%

w wieku 19-23 lata (obecnie 98 zł).

od dnia 1 listopada 2012 r. z 504 zł na osobę w rodzi-

Wyżej wymienione kwoty kryteriów dochodowych

W 2012 r., w związku z podwyższeniem od dnia

szym etapie kryteriów dochodowych, wydatki na

świadczenia rodzinne, oszacowane przez Mini-

sterstwo Finansów, wzrosną o ok. 154 000 tys. zł,

a w 2013 r. o ok. 907 000 tys. zł.

Natomiast w 2014 r.,

dochodowych, od dnia 1 listopada 2014 r. wydatki na

czenia pielęgnacyjnego dla opiekunów niepełno-

sprawnych dzieci do kwoty 620 zł miesięcznie (obec-

nie 520 zł) oraz skierowanie do opiekunów innych

osób nowego rodzaju świadczenia, tj. specjalnego za-

spełnianiu kryterium dochodowego.

Uprzejmie informuję, że wskaźnik cen towarów

2004–2011 wyniósł 126,26, zaś za lata 2004–2012

wyniesie 129,79 (w przypadku 2012 r. przyjęto pro-

gnozowany wskaźnik inﬂacjizustawybudżetowejna

2012 r.).

Jednocześnie należy zauważyć, że w związku

z ustawową weryﬁkacjąkwotświadczeńrodzinnych

przypadającą na 2006 r. podwyższone zostały kwoty:

zasiłków rodzinnych, dodatku z tytułu wychowywa-

345

nia dziecka w rodzinie wielodzietnej, dodatku z tytu-

łu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnospraw-

tułu rozpoczęcia roku szkolnego oraz zasiłku pielę-

gnacyjnego.

Natomiast w związku z ustawową wery-

ﬁkacjąkwotświadczeńrodzinnychprzypadającąna

2009 r. podwyższone zostały kwoty zasiłków rodzin-

nych i wysokość świadczenia pielęgnacyjnego.

Po-

wyższe decyzje Rady Ministrów uwzględniały m.in.

możliwości budżetu państwa.

Ponadto należy zaznaczyć, że od 2006 r. podwyż-

szono ustawowo wysokość dodatku z tytułu urodze-

nia dziecka oraz wprowadzono do systemu świadczeń

rodzinnych jednorazową zapomogę z tytułu urodze-

nia dziecka.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej podniesienia

kryteriów dochodowych uprawniających do świad-

czeń z pomocy społecznej, uprzejmie informuję, że

sową waloryzację kryteriów dochodowych uprawnia-

jących do świadczeń z pomocy społecznej, zastąpiono

procedurą podwyższania tych kryteriów oraz wyso-

kości niektórych świadczeń pieniężnych poprzez ich

weryﬁkacjęnapodstawiebadanegoproguinterwen-

cji socjalnej.

Procedura ta opisana jest w art. 9 usta-

wy.

Weryﬁkacjakryteriówdochodowychprzeprowa-

dzana jest zatem co 3 lata, na podstawie analizy ko-

szyka dóbr i usług konsumpcyjnych, zaspakajającego

niezbędne potrzeby życiowe, określonego metodą

ekspercką, z uwzględnieniem badań progu interwen-

cji socjalnej wykonywanych przez Instytut Pracy

i Spraw Socjalnych.

Instytut jest ośrodkiem badaw-

czym, który od początku lat 80-tych zajmuje się ana-

lizą koszyków dóbr i usług konsumpcyjnych, jak rów-

nież obliczaniem minimum egzystencji oraz mini-

mum socjalnego.

Sposób ustalania progów interwen-

cji socjalnej, zakres potrzeb niezbędnych do egzysten-

cji jak również minimalny zakres wydatków określa

7 października 2005 r.

(Dz. U. Nr 211, poz. 1762).

Wprowadzono również tryb szczególny, stosowany

w sytuacji, gdy w danym roku kalendarzowym kwo-

ta kryterium dochodowego osoby samotnie gospoda-

rującej i kwota kryterium dochodowego na osobę

w rodzinę będzie równa lub niższa niż minimum eg-

zystencji.

W takim wypadku komisja trójstronna

może wystąpić do Rady Ministrów o przeprowadzenie

weryﬁkacjikwotkryteriówdochodowych.

Trybprac

jest podobny, jak przy weryﬁkacjiodbywającejsięco

3 lata. (art. 9 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej).

Pierwsza weryﬁkacja,przeprowadzonazgodnie

z wyżej opisaną procedurą, miała miejsce w 2006 r.

Podwyższone zostały kryteria dochodowe oraz kwoty

Nr 135, poz. 950):

— dla osoby samotnie gospodarującej z 461 zł do

477 zł,

— dla osoby w rodzinie z 316 zł do 351 zł,

— kwoty z dochodu z 1 ha przeliczeniowego z 194

zł do 207 zł,

— minimalna kwota świadczenia dla cudzoziem -

ców – z 420 zł do 446 zł,

— maksymalna kwota świadczenia dla cudzo -

ziemców – z 1149 zł do 1175 zł,

— maksymalna kwota zasiłku stałego – z 418 zł

do 444 zł.

Weryﬁkacjaprzypadającanarok2009zakończy-

ła się podjęciem decyzji o niepodwyższaniu kryteriów

dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych.

Roz-

(Dz. U. Nr 127, poz. 1055) zarządzono te same kwoty

kryteriów dochodowych i świadczeń pieniężnych

z pomocy społecznej.

Decyzję taką rząd podjął z po-

wodu trudnej sytuacji budżetu państwa oraz koniecz-

ności zapewnienia środków na wydatki obligatoryj-

ne, wynikające z obowiązujących przepisów prawa,

na które składają się między innymi wypłaty zasił-

ków stałych i okresowych.

Zabiegano zwłaszcza o za-

bezpieczenie utrzymania przynajmniej na niezmniej-

szonym poziomie ﬁnansowaniapodstawowychświad-

czeń z pomocy społecznej.

Kolejna weryﬁkacjakryteriówdochodowychoraz

niektórych świadczeń pomocy społecznej z inicjatywy

urzędu przypadła na rok 2012.

Rada Ministrów ogło-

siła kryteria rozporządzeniem z dnia 17 lipca 2012 r.

Kryteria dochodowe ustalono na poziomie:

Jednocześnie wzrosły:

— wysokość pomocy dla cudzoziemców (ze statu -

— wartość dochodu miesięcznego z 1 ha przelicze -

Zweryﬁkowanekryteriadochodoweorazkwoty,

o których wcześniej mowa, obowiązują od dnia 1 paź-

Z powyższego wynika, że od 2004 r. kryterium

dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wzro-

sło o 18%, natomiast kryterium dla osoby w rodzinie

o ponad 44%.

Przy zachowaniu zasady waloryzacji

kryteriów dochodowych średniorocznym wskaźni-

kiem cen towarów i usług konsumpcyjnych kryteria

dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej oraz

dla osoby w rodzinie wzrosłyby od 2004 r. o 22%.

Obecnie obowiązująca procedura weryﬁkacjikry-

teriów dochodowych została więc usankcjonowana

przepisami ustawowymi i wykonawczymi dla zapew-

nienia najwyższej możliwej staranności wykonania

przewidzianych prawem prac z uwagi na ich szerokie

i brzemienne w skutki oddziaływanie społeczne.

Nie

346

oznacza to jednak, że periodyczna weryﬁkacjawyso-

kości kryteriów dochodowych oraz świadczeń pie-

niężnych jest jedynym rozwiązaniem prawnym w po-

mocy społecznej, którego zastosowanie ma na celu

przeciwdziałanie negatywnym skutkom niedostatku.

Działania pomocy społecznej mogą być działaniami

elastycznymi, dostosowanymi do indywidualnej, ak-

tualnej sytuacji bytowej osoby lub rodziny, inicjowa-

nymi nie tylko przez niedostatek ﬁnansowy,aletak-

że przez pojawianie się różnorakich innych ryzyk

socjalnych, gdyż istnieje prawna możliwość udziela-

nia skutecznej pomocy społecznej, także w sytuacjach

wyjątkowych, gdy posiadany dochód przekracza prze-

widziane prawem progi dochodowe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie niskiego poziomu wiedzy

ekonomicznej młodzieży (9475)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dzieży (nr SPS-023-9475/12), uprzejmie wyjaśniam.

Wprowadzane w polskim systemie oświaty zmia-

ny programowe i organizacyjne wynikają z opraco-

wanej w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu

w roku 2005 „Strategii rozwoju edukacji na lata

2007–2013”, która jako główny cel rozwoju edukacji

w Polsce wskazywała podniesienie poziomu wy-

kształcenia społeczeństwa przy jednoczesnym za-

pewnieniu wysokiej jakości kształcenia.

Wśród pod-

stawowych zadań, jakie stoją przed polskim syste-

mem edukacji, dokument ten wymienia m.in. dosto-

sowanie treści i sposobów nauczania do możliwości

się współczesnego świata.

Zgodnie ze strategią roz-

woju sektora edukacji uczniowie i studenci powinni

cje kluczowe, na które składają się wiedza, umiejęt-

ności (np. języki obce, TIK, umiejętności interperso-

nalne, przedsiębiorczość, innowacyjność), a także

postawy (proedukacyjne, obywatelskie) pozwalające

jednostkom na świadome funkcjonowanie w życiu

społeczno-gospodarczym.

sukcesywnego wdrażania zmian programowych i or-

ganizacyjnych w kształceniu ogólnym.

Nowa podsta-

wa programowa została opracowana z uwzględnie-

niem zaleceń Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

962/WE).

Wpisuje się również w realizację założeń

strategii lizbońskiej w obszarze edukacji, takich jak:

poprawa efektywności i jakości kształcenia, poprawa

dostępności edukacji dla wszystkich, zbliżenie kształ-

cenia do życia, podniesienie poziomu umiejętności

kluczowych, położenie nacisku na kształcenia w kie-

runkach technicznych, ścisłych i przyrodniczych.

W nowej podstawie programowej został położony

nacisk na rozwijanie kompetencji kluczowych, takich

jak kompetencje matematyczne i podstawowe kom-

petencje naukowo-techniczne, kompetencje informa-

tyczne, kompetencje społeczne i obywatelskie, umie-

jętność uczenia się, inicjatywność i przedsiębiorczość,

które są istotne ze względu na lepsze przygotowanie

uczniów do dalszego kształcenia, wyboru drogi zawo-

dowej oraz sprawne funkcjonowanie we współcze-

snym świecie.

Zagadnienia z zakresu edukacji ekonomicznej są

uwzględnione w nowej podstawie programowej na

wszystkich etapach edukacyjnych w stopniu odpo-

wiadającym wiekowi, potrzebom i możliwościom po-

znawczym uczniów.

W szczególności znajdują się one

w podstawie programowej wiedzy o społeczeństwie,

podstaw przedsiębiorczości, ekonomii w praktyce,

matematyce.

Edukację tę wspomagają ponadto przed-

mioty takie jak geograﬁa,informatykaczyprzedmiot

uzupełniający historia i społeczeństwo.

W ramach I i II etapu edukacyjnego (szkoła pod-

stawowa) uczeń powinien nauczyć się odróżniać, co

rosłymi, rozpoznawać reguły obowiązujące w spo-

łeczności dziecięcej oraz w świecie dorosłych i zagro-

żenia z ich strony, dostosowywać swoje oczekiwania

do realiów ekonomicznych rodziny, doceniać wartość

pracy w życiu człowieka.

Na III etapie edukacyjnym (gimnazjum) w ra-

mach wiedzy o społeczeństwie uczeń przygotowuje

się do wykorzystywania i tworzenia informacji oraz

rozumienia zasad gospodarki rynkowej.

Poznaje pro-

cesy gospodarcze oraz zasady racjonalnego gospoda-

rowania w życiu codziennym.

Wymagania szczegóło-

we przewidują przygotowanie w zakresie pracy i przed-

siębiorczości, zapoznanie z tematyką dotyczącą go-

spodarki rynkowej, z podmiotami gospodarczymi

i związkami między nimi, z przykładami racjonalne-

go i nieracjonalnego gospodarowania, również w od-

niesieniu do własnych zasobów (np. czasu, pieniędzy),

z zasadami konkurencji, prywatną własnością, swo-

bodą gospodarowania, osiąganiem zysku, przedsię-

biorczością.

Uczeń powinien także potraﬁćwyjaśnić

działanie prawa podaży i popytu oraz ceny jako re-

gulatora rynku, dokonać analizy rynku wybranego

produktu i wybranej usługi.

Na przykładzie gospo-

347

darstwa domowego powinien umieć wyjaśnić, jak ono

funkcjonuje, wymienić główne dochody i wydatki go-

spodarstwa domowego, ułożyć jego budżet, a ponadto

przygotować budżet konkretnego przedsięwzięcia

z życia ucznia, klasy, szkoły, rozważyć wydatki i źró-

dła ich ﬁnansowania.

Treści nauczania dotyczące pieniądza i banków

zapoznają ucznia z funkcjami i formami pieniądza

w gospodarce rynkowej, wyjaśniają, czym zajmują

się: bank centralny, banki komercyjne, giełda papie-

rów wartościowych, pomagają rozpoznać oraz zesta-

wić ze sobą oferty różnych banków (konta, lokaty,

kredyty, fundusze inwestycyjne), także wyjaśnić, na

czym polega oszczędzanie i inwestowanie.

Jeżeli chodzi o gospodarkę w skali państwa, to

uczeń pozna terminy: produkt krajowy brutto, wzrost

gospodarczy, inﬂacja,recesja.

Będziepotraﬁłzinter-

pretować dane statystyczne na ten temat, wymienić

najważniejsze dochody i wydatki państwa, wyjaśnić,

co to jest budżet państwa, przedstawić główne rodza-

je podatków w Polsce (PIT, VAT, CIT) i obliczyć wyso-

kość podatku PIT na podstawie konkretnych danych.

Realizując zagadnienia z zakresu przedsiębior-

stwo i działalność gospodarcza, uczeń będzie potraﬁł

wyjaśnić, na czym polega prowadzenie indywidualnej

działalności gospodarczej, jak działa przedsiębior-

stwo i obliczyć na prostym przykładzie przychód,

koszty, dochód i zysk, a ponadto wskazać główne ele-

menty działań marketingowych (produkt, cena, miej-

sce, promocja) i wyjaśnić na przykładach ich znacze-

nie dla przedsiębiorstwa i konsumentów.

Pozna rów-

nież zagadnienia związane z etyką w życiu gospodar-

czym.

Na IV etapie edukacyjnym (szkoły ponadgimna-

zjalne) w ramach wiedzy o społeczeństwie – zakres

podstawowy uczniowie dowiedzą się, jakie możliwości

zarabiania mają młodzi ludzie w Polsce i w krajach

Unii Europejskiej, jakie umowy mogą zawierać i jakie

są zasady opodatkowania ich dochodów.

Natomiast zakres rozszerzony wiedzy o społe-

czeństwie zapozna uczniów z polityką ﬁnansowąsa-

morządu terytorialnego w Polsce, procedurą uchwa-

lania budżetu unijnego oraz głównymi dochodami

i wydatkami budżetowymi.

Przedmiot podstawy przedsiębiorczości na IV eta-

pie edukacyjnym przewiduje zapoznanie ucznia z za-

gadnieniami związanymi z gospodarką i przedsię-

biorstwem.

Uczeń nauczy się sporządzać prosty biz-

nesplan, charakteryzować mechanizmy funkcjono-

wania gospodarki i instytucji rynkowych oraz okre-

ślać rolę państwa w gospodarce, ponadto uczeń po-

winien umieć porównać formy inwestowania i wyni-

kające z nich ryzyko.

Przygotowany również zostanie

do planowania i kariery zawodowej, a zatem do roli

człowieka przedsiębiorczego.

Pozna zagadnienia

związane z rynkiem i jego funkcjami, będzie potraﬁł

wymienić podstawowe cechy, funkcje i rodzaje ryn-

ków, wyjaśnić okrężny obieg pieniądza w gospodarce

rynkowej, omówić transformację gospodarki Polski

po 1989 r., scharakteryzować czynniki wpływające

na popyt i podaż.

Dział: instytucje rynkowe zapozna

uczniów z formami i funkcjami pieniądza, z rodzaja-

mi instytucji rynkowych: bank centralny, banki ko-

mercyjne, giełda papierów wartościowych, fundusze

inwestycyjne, ﬁrmyubezpieczeniowe,funduszeeme-

rytalne, ponadto przygotuje do obliczania procentu

od kredytu i lokaty bankowej, do dokonania oceny

możliwości spłaty zaciągniętego kredytu przy okre-

ślonym dochodzie oraz wyjaśnienia mechanizmu

funkcjonowania giełdy papierów wartościowych na

przykładzie Giełdy Papierów Wartościowych w War-

szawie.

Uczeń dowie się, jak rozróżnić formy inwe-

stowania kapitału i dostrzec zróżnicowanie stopnia

ryzyka w zależności od rodzaju inwestycji oraz okre-

su inwestowania, obliczyć przewidywany zysk z przy-

kładowej inwestycji kapitałowej, scharakteryzować

system emerytalny w Polsce i wskazać związek po-

między swoją przyszłą aktywnością zawodową a wy-

sokością emerytury.

Będzie również potraﬁł prze-

analizować oferty banków, funduszy inwestycyjnych,

ﬁrm ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych,

pozna zasady funkcjonowania przedsiębiorstwa oraz

rynku pracy.

Nowy przedmiot uzupełniający ekonomia w prak-

tyce na IV etapie edukacyjnym zobowiązuje uczniów

do zaplanowania przedsięwzięcia o charakterze eko-

nomicznym.

Uczeń będzie musiał zatem określić

etapy realizacji przedsięwzięcia, zaplanować efekty

ﬁnansowe oraz pozaﬁnansowe przedsięwzięcia

z uwzględnieniem kosztów i przychodów.

Zapozna się

także z analizą rynku, organizacją przedsięwzięcia,

oceną efektów działań.

Umiejętności istotne dla sprawnego poruszania

się w gospodarce opartej na wiedzy, w tym właściwe-

go zarządzania pieniędzmi, rozwijane są również

w ramach edukacji matematycznej na wszystkich

etapach edukacyjnych.

Nacisk został położony na

rozwijanie umiejętności matematycznych w kontek-

ście praktycznego ich zastosowania.

Na przykład podstawa programowa matematyki

dla III etapu edukacyjnego jest m.in. ukierunkowana

na rozwijanie umiejętności rachunkowych.

Uczeń

powinien zatem potraﬁćzastosowaćobliczeniapro-

centowe do rozwiązywania problemów w kontekście

praktycznym, np. obliczyć ceny po podwyżce lub ob-

niżce o dany procent, wykonać obliczenia związane

z VAT, obliczyć odsetki dla lokaty rocznej.

Uczeń

szkoły ponadgimnazjalnej na lekcjach matematyki

nadal będzie rozwijał swoje umiejętności w zakresie

obliczeń procentowych, w tym podatku, zysku z lokat

(również złożonych na procent składany i na okres

krótszy niż rok).

Uprzejmie informuję, że Ośrodek Rozwoju Edu-

kacji – jednostka podległa i nadzorowana przez MEN

– realizuje od roku szkolnego 2009/2010 projekt

„Edukacja ekonomiczna w nowej podstawie progra-

mowej”.

W ramach projektu zorganizowano szkolenia

przeznaczone dla:

1) nauczycieli konsultantów, doradców metodycz-

nych oraz zainteresowanych nauczycieli; celem szko-

348

leń było m.in. przygotowanie dydaktyczno-meryto-

ryczne nauczycieli do pracy z młodzieżą,

2) nauczycieli szkół podstawowych (I i II etap edu-

kacyjny); celem szkolenia „Moje dochody, wydatki

i oszczędności” było wyposażenie uczestników w wie-

dzę, umiejętności z zakresu prowadzenia zajęć/tema-

tów związanych z edukacją ekonomiczną w szkole

podstawowej, wskazanie możliwości wprowadzania

zagadnień ekonomicznych do treści nauczania róż-

nych przedmiotów, kształtowanie postawy przedsię-

biorczości i ekonomicznego sposobu myślenia wśród

uczniów szkół podstawowych oraz prezentacja pakie-

tu edukacyjnego „Moje dochody, wydatki, oszczędno-

ści”.

Szkolenia dla nauczycieli szkół podstawowych

odbywały się w okresie kwiecień– czerwiec 2012 r.

w 16 województwach – ogółem przeszkolono 360 osób

w całej Polsce.

Pakiet edukacyjny „Moje dochody, wy-

datki, oszczędności.

Edukacja ekonomiczna w scena-

riuszach lekcji dla szkoły podstawowej” zawiera

37 przykładowych scenariuszy lekcji oraz płytę CD,

które mogą być praktyczną pomocą dydaktyczną uła-

twiającą wprowadzenie uczniów w sferę zagadnień

z dziedziny ekonomii.

Ośrodek Rozwoju Edukacji

przygotował ten pakiet edukacyjny przede wszyst-

kim dla nauczycieli pracujących z dziećmi i przeko-

nanych, że ekonomiczny sposób myślenia oraz posta-

wy przedsiębiorcze można i należy kształtować już

od najmłodszych lat.

Zgodnie z nową podstawą programową, która obo-

wiązuje w pierwszych klasach szkół ponadgimnazjal-

nych od roku szkolnego 2012/2013, przedmiot pod-

stawy przedsiębiorczości jest realizowany w zakresie

podstawowym, a dodatkowo jest wprowadzony nowy

przedmiot uzupełniający ekonomia w praktyce.

W okre-

sie październik–listopad/grudzień 2012 r. odbędą się

w ORE kolejne szkolenia dla nauczycieli gimnazjów

i szkół ponadgimnazjalnych, których celem są upo-

wszechnienie wiedzy na temat nowej podstawy pro-

gramowej w obszarze edukacji ekonomicznej i przed-

siębiorczości, przygotowanie nauczycieli do realizacji

programu „Ekonomia w praktyce”, „Podstawy przed-

siębiorczości” oraz „Wiedzy o społeczeństwie” na III

i IV etapie edukacyjnym, wskazanie źródeł informa-

cji oraz możliwości współpracy z instytucjami wspie-

rającymi edukację ekonomiczną, wymiana doświad-

czeń uczestników szkolenia w zakresie realizacji te-

matyki dot. edukacji ekonomicznej, kształtowania

postaw przedsiębiorczych oraz rozwijania kompeten-

cji społecznych i obywatelskich.

Pragnę również poinformować, że minister edu-

kacji narodowej objął patronatem honorowym kon-

kurs na komiks o tematyce ekonomicznej organizo-

wany już po raz czwarty przez fundację Forum Oby-

watelskiego Rozwoju FOR.

Na portalu Scholaris administrowanym przez

Ośrodek Rozwoju Edukacji dostępne są scenariusze

lekcji poświęcone wybranym kwestiom ekonomicz-

nym, mające na celu wspieranie nauczycieli w reali-

zacji programów nauczania.

Scenariusze te przygotowane przez metodyków

Ośrodka Rozwoju Edukacji przy współpracy z ekono-

mistami Forum Obywatelskiego Rozwoju powstały

Zachodni WBK w 2011 r. objętego honorowym patro-

natem ministra edukacji narodowej.

Scenariusze od-

powiadają zagadnieniom ujętym w podstawie progra-

mowej kształcenia ogólnego dla gimnazjów i szkół

ponadgimnazjalnych dla przedmiotów wiedza o spo-

łeczeństwie i podstawy przedsiębiorczości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w sprawie nagminnego zawierania umów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-9476/12, w sprawie nagminnego zawierania

śniam, co następuje.

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy nawiązanie

pracodawcy i pracownika (art. 11).

W przypadku gdy

pracodawca i pracownik ustalą, iż praca będzie świad-

są obowiązani stosować ograniczenia dotyczące wie-

lokrotnego zawierania między tymi samymi stronami

stosunku pracy takiego rodzaju umów.

Takie ograni-

czenia wprowadzono do Kodeksu pracy (art. 25

1

) po

raz pierwszy przepisami ustawy z dnia 2 lutego

niektórych ustaw (Dz. U. Nr 24, poz. 110), które obo-

wiązywały od dnia 2 czerwca 1996 r.

Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami

art. 25

1

Kodeksu pracy zawarcie kolejnej umowy o pra-

określony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie za-

niem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy

349

o pracę nie przekroczyła jednego miesiąca.

Powyższa

wartych w celu wykonania pracy o charakterze do-

rywczym lub sezonowym albo zadań realizowanych

cyklicznie.

Pragnę wyjaśnić, że ochronę pracowników za-

trudnionych na podstawie umów o pracę zawieranych

na czas określony reguluje dyrektywa 99/70/WE

z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia

aspektów, tj. zasady niedyskryminacji oraz ustalenia

ną z takich metod jest wskazanie maksymalnej licz-

by odnowień umów o pracę zawieranych na czas

określony.

Niezależnie od powyższego pragnę dodać, że kwe-

stia regulacji prawnych związanych z zawieraniem

terminowych umów o pracę jest przedmiotem prac

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

które zostało skierowane do ministra gospodarki, do-

tyczące interpelacji pani poseł Małgorzaty Sadurskiej

przedstawić następujące wyjaśnienia.

Zgodnie z § 177 rozporządzenia ministra gospo-

kosiężne służące do transportu ropy naftowej i pro-

poz. 2063, z późn. zm.) zbiorniki stacji paliw płyn-

nych wybudowane albo użytkowane przed dniem

wejścia w życie rozporządzenia powinny być do dnia

31 grudnia 2012 r. wyposażone w instalacje, urządze-

nia lub systemy przeznaczone do zabezpieczania

przed przenikaniem produktów naftowych do grun-

tu, wód powierzchniowych i gruntowych oraz pomia-

ru i monitorowania stanu magazynowanych produk-

tów naftowych oraz sygnalizacji przecieków tych

produktów do gruntu, wód powierzchniowych i grun-

towych.

Po raz pierwszy obowiązek dostosowania (moder-

nizacji) zbiorników został wprowadzony rozporządze-

winny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, ru-

rociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej

Nr 122, poz. 576), w którym w § 234 i § 235 przyjęto

następujące rozwiązania:

„§ 234.

W terminie ośmiu lat od dnia wejścia

w życie rozporządzenia istniejące bazy paliw płyn-

nych powinny być dodatkowo wyposażone w urzą-

dzenia i instalacje zabezpieczające przed:

1) przenikaniem produktów naftowych do gruntu

2) emisją par benzyn do powietrza atmosferycz-

nego w procesach zasilania baz paliw oraz w proce-

sach przeładunku i wydawania benzyn do cystern

samochodowych i kolejowych.

rozporządzenia istniejące stacje paliw płynnych po-

winny być wyposażone:

1) w urządzenia kontrolno-pomiarowe sygnalizu-

jące wycieki silnikowych paliw płynnych do gruntu

i wód gruntowych,

2) w urządzenia zabezpieczające przed emisją par

benzyn do powietrza atmosferycznego przy napełnia-

niu zbiorników magazynowych stacji paliw,

3) w urządzenia umożliwiające ograniczenie emi-

sji par benzyn przy tankowaniu pojazdów samocho-

dowych”.

W rozporządzeniu ministra gospodarki z dnia

rozporządzenie z 30 sierpnia 1996 r. mijający w stycz-

niu 2005 r. ośmioletni termin wyposażenia stacji

w dodatkowe urządzenia został przesunięty na dzień

31 grudnia 2005 r.

Rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 21 li-

stopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych,

350

zastępujące rozporządzenie z dnia 20 września 2000 r.

stanowi, że:

§ 176.

Bazy paliw płynnych wybudowane albo

dzenia powinny być do dnia 31 grudnia 2007 r. wy-

posażone w instalacje, urządzenia lub systemy prze-

znaczone do:

1) zabezpieczania przed przenikaniem produktów

towych;

2) pomiaru i monitorowania stanu magazynowa-

nych produktów naftowych oraz sygnalizacji przecie-

ków tych produktów do gruntu, wód powierzchnio-

§ 177.

Stacje paliw płynnych użytkowane albo wy-

budowane przed dniem wejścia w życie rozporządze-

nia powinny być wyposażone do dnia 31 grudnia

2007 r. w urządzenia, o których mowa w § 97 ust. 1

pkt 2 i 3 (czyli w odpowiednie, ściśle określone urzą-

dzenia pomiarowo-monitorujące i sygnalizacyjne).

Rozporządzeniem ministra gospodarki z dnia

12 grudnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie mi-

Nr 240, poz. 1753), ww. termin 31 grudnia 2007 r.

zastąpiono nowym terminem 31 grudnia 2012 r.

Wskazać zatem należy, że łączny okres, który

branża miała na dostosowanie się do nowych wymo-

gów, to kilkanaście lat (w dniu 31 grudnia 2012 r.

minie ponad 16 lat), a termin na wyposażenie już

istniejących baz i stacji paliw płynnych w stosowne

urządzenia, instalacje i systemy był kilkakrotnie

przesuwany.

Należy podkreślić, że dostosowanie do

przepisów rozporządzenia ministra gospodarki z 21 li-

stopada 2005 r. dotyczy stacji, które funkcjonowały

na rynku paliw w Polsce przed dniem 1 stycznia

2006 r., tj. wejściem w życie ww. aktu prawnego.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodar-

czą w zakresie obrotu paliwami mają pełną świado-

mość regulacji prawnych dotyczących tej części go-

spodarki.

Dodatkowo, z informacji otrzymanej z Urzę-

du Dozoru Technicznego wynika, iż po ostatniej

zmianie przepisów (grudzień 2007 r.)

UDT regular-

nie informował właścicieli o konieczności dostosowa-

nia zbiorników do wymogów § 176 rozporządzenia

ministra gospodarki z 21 listopada 2005 r. w terminie

co najmniej raz w roku inspekcji stanu technicznego

zbiorników na stacjach i w bazach paliw.

Urząd ten

nie zgłaszał też potrzeby kolejnego przedłużenia ter-

minu realizacji modernizacji zbiorników, a nawet

wskazywał na szkodliwość podejmowania takich

działań.

O zbliżającym się terminie implementacji

przypominało także Ministerstwo Gospodarki.

Dane Urzędu Dozoru Technicznego, posiadające-

go bazę danych obejmującą największą ilość zbiorni-

ków zainstalowanych w Polsce, wskazują że łączna

pojemność zbiorników zlokalizowanych na stacjach

paliw i spełniających wymagania rozporządzenia wy-

nosi 622,86 tys. m

3

, a niespełniających – 281,44 tys. m

3

,

co stanowi ok. 31% łącznej pojemności wszystkich

zbiorników.

Należy zauważyć, iż w tej liczbie zawar-

te są także zbiorniki tzw. stacji przyzakładowych

(wykorzystywanych na potrzeby własne podmiotu

nieposiadającego koncesji na dystrybucję paliw), któ-

re nie są objęte ww. rozporządzeniem.

Odsetek zbiorników przystosowanych jest znacz-

nie wyższy na stacjach należących do ﬁrmdużych,

jak PKN Orlen SA i Lotos SA oraz koncernów mię-

dzynarodowych (BP, Statoil, Shell, Łukoil, Neste,

Slovnaft).

Potwierdzają to dane Polskiej Organizacji

jącej 15 największych ﬁrmbranży.

Wramachtejgru-

py 92,3% zbiorników (o łącznej pojemności przeszło

254 tys. m

3

) spełnia przedmiotowe wymogi, a nie speł-

niają ich zbiorniki o łącznej pojemności 19,5 tys. m

3

,

co stanowi tylko ok. 7,7%.

Z liczby ok. 6764 stacji paliw działających w Polsce

na koniec 2011 r. największe przedsiębiorstwa sektora

zrzeszone w POPiHN prowadzą ok. 3506 stacji.

We-

dług informacji POPiHN istnienie niewielkiego pro-

centu zbiorników niedostosowanych nie doprowadzi

do zamknięcia stacji (posiadają one więcej niż jeden

zbiornik) należących do członków tej organizacji.

Z pozostałej liczby ok. 3258 stacji 491 stacji nale-

ży do podmiotów zrzeszonych w Polskiej Izbie Paliw

Płynnych (PIPP), a duże sieci sklepowe prowadzą

158 stacji paliw.

Reszta to małe, niestowarzyszone

przedsiębiorstwa prywatne.

Dane uzyskane z PIPP

wskazują, że zaledwie ok. 60% stacji należących do

członków tej izby spełnia wymagania § 177 rozporzą-

Niezależnie od przedstawionych danych trudno jest

obecnie precyzyjnie określić liczbę stacji przeznaczo-

nych do zamknięcia.

W konsekwencji niemożliwe jest

obecnie jednoznaczne wskazanie wpływu ww. regu-

lacji prawnych na rynek pracy.

Niemniej jednak

– zgodnie z informacjami uzyskanymi z sektora – część

stacji paliw niedostosowanych do wymogów rozpo-

ulegnie zamknięciu z uwagi na małą opłacalność pro-

wadzonej działalności gospodarczej.

Koszt modernizacji stacji paliw w zakresie wymo-

gów rozporządzenia istotnie jest znaczący i zależy od

wielkości stacji paliw (ilości znajdujących się na sta-

cji zbiorników).

Należy podkreślić, iż poniesienie tego

kosztu jednorazowo jest dużym obciążeniem dla wła-

ściciela czy operatora stacji paliw, niemniej wobec

kilkunastoletniego okresu na modernizację zbiorni-

ków koszty te mogły być w znaczącym stopniu ogra-

niczone i rozłożone w czasie.

Zgodnie z danymi przedstawionymi przez Urząd

Dozoru Technicznego metoda podciśnieniowa prób

szczelności zbiorników nie jest jedyną dopuszczalną

351

przez UDT, a na stronie internetowej urzędu zawar-

ty jest wykaz zakładów uznanych do wykonywania

prób szczelności w zbiornikach bezciśnieniowych

i niskociśnieniowych przeznaczonych do magazyno-

wania materiałów ciekłych zapalnych oraz żrących

i trujących zawierający dane 50 podmiotów.

UDT

wskazuje, iż nie odrzuca prób szczelności wykonywa-

nych innymi metodami niż metoda podciśnieniowa.

Ministerstwo Gospodarki bada wpływ wejścia

w życie rozporządzenia w części dotyczącej przysto-

sowania stacji paliw do wymogów środowiskowych

na rynek paliw.

Trudno jest obecnie określić liczbę

stacji przeznaczonych potencjalnie do zamknięcia.

W celu pozyskania dodatkowych informacji Minister-

stwo Gospodarki przeprowadziło badania ankietowe

w dniach 3–28 września 2012 r., które były skiero-

wane do właścicieli stacji paliw.

Ankieta została rów-

nież rozpropagowana wśród podmiotów zrzeszonych

w PIPP i POPiHN a informacja o niej została za-

mieszczona także na portalach branżowych.

Celem

podjętych przez resort gospodarki działań było okre-

ślenie liczby stacji paliw, które nie zostały dostoso-

wane do wymogów rozporządzenia ministra gospo-

które mogą ulec zamknięciu.

Pragnę podkreślić, że w ankiecie przygotowanej

przez Ministerstwo Gospodarki dotyczącej przysto-

sowania zbiorników wzięło udział tylko 129 podmio-

tów będących właścicielami 944 stacji.

Stosunkowo

niewielka liczba wypełnionych ankiet pomimo prze-

prowadzenia przez Ministerstwo Gospodarki szero-

kiej akcji informacyjnej może oznaczać, iż problem

niedostosowania i zamykania z tego powodu stacji

ma w rzeczywistości ograniczony charakter.

Przygotowywana w Ministerstwie Gospodarki

analiza zostanie uzupełniona o dane zebrane w wy-

niku przeprowadzonej ankiety.

Analiza pozwoli na

pełniejsze oszacowanie liczby stacji, które w wyniku

niedostosowania będą podlegały zamknięciu, i przez

to pozwoli na określenie ewentualnego efektu rynko-

wego utrzymania obecnego terminu wdrożenia wy-

magań dla stacji paliw.

Przewidujemy, że opracowana

na podstawie zebranych ankiet analiza będzie goto-

wa w pierwszej połowie października bieżącego

roku.

Niezależnie od powyższego, Ministerstwo Gospo-

darki analizuje sytuację także na podstawie danych

z innych źródeł.

Przeprowadzone dotąd analizy

świadczą, że w kolejnych latach obowiązywania roz-

porządzenia liczba stacji dostosowanych nie uległa

znacznym zmianom.

W konsekwencji można przy-

puszczać, że część stacji niedostosowanych do obo-

wiązujących przepisów nie będzie modernizowana.

Nie można również wykluczyć, że część przedsiębior-

ców czeka do ostatniej chwili, aby nie ponieść „nie-

potrzebnych” nakładów na modernizację, gdyby ter-

min dostosowania został jednak przedłużony.

Kolej-

ne przesunięcie daty obowiązku dostosowania stacji

paliw do wymogów rozporządzenia może więc nie

przynieść oczekiwanego efektu w postaci dostosowa-

nia pozostałych stacji do wymogów rozporządzenia

niki ankiety pomogą w podjęciu ostatecznej decyzji

przez ministra gospodarki w sprawie terminu dosto-

sowania zbiorników stacji paliw w Polsce.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie wzrostu kosztów utrzymania szkół

go w sprawie wzrostu kosztów utrzymania szkół po-

noszonych przez gminy (SPS-023-9482/12) uprzejmie

wyjaśniam.

Minister edukacji narodowej podjął prace nad roz-

wiązaniami systemowymi w zakresie wsparcia ﬁnan-

sowego jednostek samorządu terytorialnego w reali-

zacji zadania dotyczącego prowadzenia wychowania

przedszkolnego.

Efektem tych działań jest zaplano-

lowej nr 76 „Zwiększenie dostępności wychowania

przedszkolnego” środków na wspieranie rozwoju edu-

kacji przedszkolnej w wysokości 320 mln zł.

wej przygotowany został projekt nowych rozwiązań

sowego dla gmin w realizacji zadań dotyczących wy-

chowania przedszkolnego.

W przygotowanym projek-

doﬁnansowaniagmin.

Zasadnejestbowiem,byzmia-

dziców oraz skutkowało zwiększeniem liczby miejsc

nad czas bezpłatnego nauczania, wychowania i opie-

352

ki samorządu terytorialnego.

Narodowej w zakładce: Akty prawne/Projekty aktów

W świetle przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia

nuje minister ﬁnansówwporozumieniuzwłaściwymi

ministrami lub innymi dysponentami części budżeto-

wych nie później niż do dnia 15 października.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

minister edukacji narodowej pismem z dnia 13 wrze-

śnia br. nr DWST-WSST-337-JJ-31/2012 wystąpił

z wnioskiem do ministra ﬁnansówozwiększenieczę-

ści oświatowej subwencji ogólnej na 2012 r. z tytułu

nie pracodawcy.

Ostateczną decyzję w powyższej sprawie podejmie

minister właściwy do spraw ﬁnansówpublicznych,

który jest dysponentem części 82 budżetu państwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

przekazujące interpelację pana Andrzeja Piątaka,

posła na Sejm RP, dotyczącą wdrażania dyrektywy

muję, co następuje.

W nawiązaniu do pytania pierwszego należy za-

uważyć, że istniejące opóźnienie wynika z charakte-

ru zakresu regulacji dyrektywy 2010/31/UE w spra-

wie charakterystyki energetycznej budynków.

Obej-

muje ona zagadnienia z pogranicza budownictwa,

techniki instalacyjnej, odnawialnych źródeł energii

oraz energetyki.

Dotychczas brak było stosownych

analiz, w wyniku których możliwe byłoby określenie

wymagań techniczno-budowlanych związanych z cha-

rakterystyką energetyczną budynków na poziomie

optymalnym pod względem kosztów, do czego pań-

stwa członkowskie są zobowiązane na podstawie

art. 4 ww. dyrektywy.

Tego typu prace analityczne

zostały podjęte, a ww. wymagania zostały określone

w opracowaniach zleconych ekspertom.

Dodatkowo

wdrożenie części artykułów dyrektywy było uzależ-

nione od wydania rozporządzenia delegowanego Ko-

misji (UE) nr 244/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r.

uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskie-

go i Rady 2010/31/UE w sprawie charakterystyki

energetycznej budynków i ustanawiającego ramy me-

todologii porównawczej do celów obliczania optymal-

nego pod względem kosztów poziomu wymagań mi-

nimalnych dotyczących charakterystyki energetycz-

nej budynków i elementów budynków.

Ww.

rozporzą-

dzenie zostało opublikowane w dniu 21 marca 2012 r.,

podczas gdy termin określenia ram metodologii po-

równawczej dla Komisji Europejskiej przewidziany

był w dyrektywie na dzień 30 czerwca 2011 r.

Ponad-

to do przyczyn opóźnienia należy zaliczyć przedłuża-

jące się uzgodnienia międzyresortowe i konsultacje

społeczne, które wynikały z dużej ilości podmiotów

zainteresowanych tematyką efektywności energe-

tycznej oraz wielu wątpliwości, które budzi niniejsza

tematyka.

Należy przy tym podkreślić, że część wymogów

wynikających z przekształconej dyrektywy w sprawie

charakterystyki energetycznej budynków funkcjonu-

je już w polskim systemie prawnym od 2009 r.

Sys-

tem oceny charakterystyki energetycznej budynków

w postaci sporządzanych oraz przekazywanych świa-

dectw charakterystyki oraz sprawozdań z przeglą-

dów kotłów i systemów klimatyzacji, jak również

obowiązek przeprowadzenia analizy możliwości za-

stosowania alternatywnych systemów dostaw energii

do budynków oraz wymagania techniczno-budowla-

ne związane z energooszczędnością określone są

wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych.

Podstawą wprowadzenia regulacji w tym zakresie

były postanowienia dyrektywy 2002/91/WE Parla-

natomiast dyrektywa 2010/31/UE stanowi jej prze-

kształcenie w celu wyjaśnienia, wzmocnienia i uprosz-

czenia niektórych przepisów, rozszerzenie zakresu

oddziaływania dyrektywy oraz ustanowienie wiodą-

cej roli sektora publicznego.

Pragnę jednocześnie nadmienić, że postanowienia

dyrektywy 2010/31/UE będą wdrażane do ustawo-

dawstwa polskiego kilkoma aktami prawnymi, tj.

przez projekt ustawy o charakterystyce energetycz-

nej budynków i akty wykonawcze do tej ustawy oraz

nowelizację następujących obecnie obowiązujących

rozporządzeń:

353

— rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

— rozporządzenia ministra transportu, budow -

nictwa i gospodarki morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r.

— rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

go (Dz. U. Nr 120, poz. 1134).

Dwa z ww. rozporządzeń znajdują się obecnie na

etapie konsultacji społecznych, a ich termin wejścia

w życie przewidywany jest na marzec 2013 r.

formuję, że projekt założeń projektu ustawy o cha-

rakterystyce energetycznej budynków będzie przed-

miotem obrad stałego komitetu Rady Ministrów.

Przewiduje się, że większość przepisów ustawowych

i wykonawczych zostanie opublikowana w I połowie

2013 r.

Natomiast wejście w życie ustawy o charak-

terystyce energetycznej budynków oraz aktów wyko-

nawczych do niej nastąpi prawdopodobnie w II poło-

wie 2013 r.

W czasie procedowania projektu ustawy

MTBiGM będzie podejmowało starania o przyjęcie

pilnego trybu prac nad projektem.

W odpowiedzi na pytanie trzecie pragnę poinfor-

mować, że deﬁnicjabudynkuoniemalzerowymzu-

życiu energii zostanie określona w krajowym planie

mającym na celu zwiększenie budynków o niemal ze-

rowym zużyciu energii i ustalona zostanie w oparciu

o deﬁnicjępodanąwdyrektywie2010/31/UE,wmyśl

której budynek o niemal zerowym zużyciu energii to

budynek o bardzo wysokiej charakterystyce energe-

tycznej, w którym niemal zerowa lub bardzo niska

na miejscu lub w pobliżu.

Planowany standard zosta-

nie ustalony z uwzględnieniem dostępnych rozwią-

zań technicznych, optymalizacji kosztowej w odnie-

sieniu do cyklu życia budynku oraz przeglądu, ana-

lizy i ewentualnych korekt przepisów dotyczących

charakterystyki energetycznej budynków w latach

2013–2018.

Wymagania minimalne dotyczące energooszczęd-

ności i ochrony cieplnej budynków, począwszy od

roku 2013 r., będą sukcesywnie podwyższane, tak

aby od roku 2019 wszystkie nowe budynki zajmowa-

ne przez władze publiczne cechowały się niemal ze-

rowym zużyciem energii, a pozostałe nowe budynki

od roku 2021.

Należy zwrócić uwagę, że wymagania

te będą zróżnicowane w zależności od kategorii bu-

dynków oraz zastosowanych w budynkach instalacji

grzewczych i klimatyzacji.

Poziom ww. wymagań zo-

stał ustalony na podstawie opracowania ekspertów

bazującego na rozporządzeniu delegowanym Komisji

(UE) nr 244/2012.

Art. 6 i 7 dyrektywy 2010/31/UE

wymagają, aby we wszystkich budynkach nowych

oraz istniejących, w razie poddania budynku przebu-

dowie, brano pod uwagę możliwość wykorzystania

odnawialnych źródeł energii.

Wymóg zwiększenia

udziału energii w sektorze budownictwa przewidu-

je również art. 13 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Eu-

stwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/

30/WE.

W związku z powyższym ﬁnalny poziom

zużycia energii budynku niemal zeroenergetyczne-

go będzie uzależniony od udziału odnawialnych źró-

deł energii w każdym budynku i ustalony w później-

szym terminie.

Odpowiadając na pytanie czwarte, pragnę zauwa-

żyć, że projektowana ustawa o charakterystyce ener-

getycznej budynków będzie przewidywać prowadze-

nie kampanii informacyjnych mających na celu pro-

mowanie rozwiązań proefektywnościowych w bu-

downictwie.

Z uwagi na podwyższanie wymagań

minimalnych istotne będę informacje dotyczące wy-

robów budowlanych lub rozwiązań technologicznych,

których zastosowanie zapewni oszczędności w zuży-

ciu energii przez budynek.

Odnosząc się do nieprawi-

dłowości, o których jest mowa w interpelacji, należy

wadzenia zakazu sprzedaży świadectw charaktery-

styki energetycznej budynków przez aukcje interne-

towe.

Ogłaszanie w Internecie informacji o prowa-

dzeniu działalności związanej z wykonywaniem

świadectw charakterystyki energetycznej budynków

traktowane jest na równi z ogłoszeniami tego typu

zamieszczanymi w innych mediach, takich jak prasa,

radio, telewizja.

Osoby ogłaszające się w interneto-

wych serwisach aukcyjnych w większości przypad-

ków podają informacje, dzięki którym można zwery-

ﬁkowaćichuprawnienia:podawanesądaneosobiste,

adres, numer wpisu do rejestru osób uprawnionych

ustawy Prawo budowlane, czy nr uprawnień budow-

lanych.

Ponadto zamieszczane są kopie dokumentów

potwierdzających posiadanie uprawnień oraz zawar-

cie obowiązkowego ubezpieczenia OC.

Oprócz tego

ogłaszający się w większości przypadków deklarują

obecność na obiekcie i przeprowadzenie na nim wizji

lokalnej.

Zmiana przepisów dotyczących charakterystyki

energetycznej budynków będzie również obejmowała

wprowadzenie systemu kontroli świadectw charak-

terystyki energetycznej poprzez weryﬁkacjępopraw-

ności wykonania losowo wybranych świadectw oraz

wprowadzenie rejestru wykonanych świadectw.

Dzia-

łanie to usprawni procedurę eliminowania z obiegu

prawnego świadectw wykonywanych z naruszeniem

obowiązujących przepisów, zawierających niepraw-

dziwe informacje, jak również doprecyzuje sposób

prowadzenia postępowań mających na celu pozba-

wianie prawa do sporządzania świadectw przez osoby

wykonujące je w sposób nierzetelny.

Trudno jest zgodzić się ze stwierdzeniem, że fakt

sporządzania świadectw charakterystyki energetycz-

nej budynków przez uczestników procesu budowla-

354

nego stanowi patologię.

Obowiązujące przepisy do-

puszczają taką możliwość i brak jest podstaw, aby to

zmienić.

Osoby posiadające uprawnienia do sporzą-

dzania świadectw charakterystyki energetycznej z ty-

tułu posiadania uprawnień budowlanych w specjal-

ności architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej

lub instalacyjnej posiadają kompetencje wystarcza-

jące do sporządzenia świadectwa charakterystyki

energetycznej.

Ustawodawca uznał, że osoby posia-

dające odpowiednie kwaliﬁkacjezawodoweiformal-

ne do projektowania i kierowania robotami budowla-

nymi o wymaganym przepisami standardzie energe-

tycznym posiadają również odpowiednie kwaliﬁkacje

do oceny tego standardu w budynkach nowych oraz

użytkowanych.

Niezależnie od powyższego należy

zauważyć, iż osoby, które sporządzają świadectwa

charakterystyki energetycznej oraz jednocześnie są

uczestnikami procesu budowlanego, wykonują zawód

architekta lub inżyniera budownictwa, które uzna-

wane są za zawody zaufania publicznego, a więc jego

przedstawiciele powinni odznaczać się nienaganną

postawą moralną oraz etyczną.

Dodatkowo powinni

również przestrzegać obowiązujących reguł ustawo-

wych oraz zapisów kodeksu etyki zawodowej.

Zaka-

zane jest natomiast wykonywanie świadectw przez

właściciela budynku, lokalu lub będącej nieruchomo-

ścią części budynku stanowiącej samodzielną całość

techniczno-użytkową oraz osobę, której przysługuje

ustawy Prawo budowlane).

Ponadto należy mieć na

uwadze, że osoby uprawnione sporządzają świadec-

twa charakterystyki energetycznej na własny rachu-

nek i odpowiedzialność oraz mogą utracić prawo do

ich sporządzania po przeprowadzeniu postępowania

wyjaśniającego przez ministra właściwego do spraw

niowej, wszczynanego z urzędu lub na wniosek osoby,

która zleciła sporządzenie świadectwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

Centrum Zdrowia Dziecka (9488)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

sytuacji ﬁnansowejInstytutu„Pomnik–Centrum

Zdrowia Dziecka”, przedkładam Pani Marszałek po-

Status instytutu sprawia, że źródłem przychodów

Centrum Zdrowia Dziecka są nie tylko kontrakty

z NFZ.

Należy też wyjaśnić, że zgodnie z § 5 pkt 2 ppkt 2

rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższe-

poz. 1412) w trakcie procedury konkursowej przepro-

wadzanej w Centrum Zdrowia Dziecka prof. J. Ksią-

żyk przedłożył koncepcję rozwoju instytutu w formie

prezentacji multimedialnej.

Z oczywistych względów

koncepcja ta dotyczyła w pierwszym rzędzie stabili-

zacji sytuacji instytutu, nie był to jednak program

naprawczy i jako taki nie był akceptowany.

Treść powyższego była ministrowi znana z przed-

łożenia (wraz z pozostałą dokumentacją) komisji

konkursowej przedstawiającej ministrowi zdrowia

kandydata na stanowisko dyrektora, którego powo-

badawczych.

Pierwszy program naprawczy, do złożenia którego

stwie Zdrowia z udziałem przedstawicieli Minister-

stwa Finansów, Ministerstwa Skarbu Państwa, Mi-

nisterstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ban-

ku Gospodarstwa Krajowego i Agencji Rozwoju Prze-

mysłu.

Program ten, przygotowany przez zewnętrzną

ﬁrmękonsultingową,wszyscyzebrani,wtymdyrek-

w trakcie analizowania przez właściwe komórki

urzędu ministra, które z głosem doradczym konsul-

tują jego zapisy, zarówno w sferze założeń kierunko-

wych, jak i metod realizacji.

355

Trzeba też podkreślić, że prawidłowo przygotowa-

ny i konsekwentnie realizowany program naprawczy

ma fundamentalne znaczenie dla unormowania sy-

tuacji jednostki, co jak dowodzi przykład Centrum

w Warszawie, jest możliwe do zrealizowania.

Chciałbym też zwrócić uwagę, że prowadzone

spodarkę ﬁnansowąisamodpowiadazaswojezobo-

wiązania.

Bardzo istotny jest też fakt, iż w świetle art. 14

Dziecka nie może być ogłoszona upadłość.

rada naukowa), a art. 34–36 określają zakres upraw-

W pełni doceniając szczególny charakter Centrum

Zdrowia Dziecka, którego utworzenie jest wyrazem

hołdu złożonego przez społeczeństwo martyrologii

dzieci powstańców, przypisanie instytutowi roli jedy-

nej placówki w Polsce świadczącej, jak to określa pan

poseł, „skomplikowaną pomoc medyczną i leczącej

najbardziej chorych” byłoby wysoce krzywdzące dla

innych placówek świadczących usługi medyczne na

najwyższym poziomie referencyjności, jak chociażby

Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie czy kli-

niki pozostałych uniwersytetów medycznych lub in-

stytutów badawczych.

Natomiast problem świadczeń

w zakresie pediatrii jest przedmiotem analiz i ocen

NFZ zmierzających do wprowadzenia optymalnych

rozwiązań przy uwzględnieniu możliwości funduszu,

które determinuje sytuacja gospodarcza.

Przedkładając powyższe, pragnę zapewnić pana

przezeń urząd wykorzystają wszystkie możliwości,

– Centrum Zdrowia Dziecka”, a w myśl zasady dzia-

przy piśmie znak: SPS-023-9490/12, z dnia 28 wrze-

śnia 2012 r., w sprawie domniemanego nierzetelnego

informowania rolników o możliwości uzyskania

wsparcia dla producentów warzyw poszkodowanych

w wyniku wybuchu epidemii bakterii E. coli, niniej-

szym przekazuję Pani Marszałek odpowiedź na za-

dane w ww. interpelacji pytania.

W związku z drastycznym spadkiem popytu na

warzywa, będącym konsekwencją informacji na te-

mat licznych przypadków zatruć pokarmowych w Niem-

czech i innych krajach UE, Komisja Europejska

w trybie pilnym wydała rozporządzenie wykonawcze

ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki

Wsparcie było udzielane w odniesieniu do pomi-

dorów, sałaty, ogórków, papryki słodkiej oraz cukinii,

które nie mogły z powodu kryzysu być wprowadzane

Warunkiem uzyskania pomocy było przeprowadzenie

określonych w przepisach unijnych działań, tj.: wy-

cofania warzyw z rynku, tzw. zielonych zbiorów lub

niezbierania warzyw.

Takie działania są przewidzia-

ne w prawodawstwie unijnym, jako środki zarządza-

nia sytuacją kryzysową, ale są dostępne wyłącznie

dla organizacji producentów.

Ponieważ ubiegłoroczny

kryzys był wyjątkowy, przepisy ustanawiające nad-

zwyczajne środki wsparcia uelastyczniły stosowany

przez organizacje producentów system zarządzania

kryzysami oraz umożliwiły im uzyskanie dodatko-

niewiele organizacji producentów (do końca maja

2011 r. było ich 47), a tylko nieliczne z nich realizują

programy operacyjne, w ramach których mogłyby

korzystać ze środków zarządzania kryzysowego, re-

sort aktywnie uczestniczył w dyskusji na temat osta-

tecznego kształtu przepisów rozporządzenia nr 585/

2011 i wnioskował, aby rekompensatami byli objęci

również indywidualni producenci warzyw.

Budżet

pomocy dla wszystkich państw członkowskich okre-

ślono na poziomie 227 mln EUR.

W przepisach roz-

porządzenia nr 585/2011 określono kwoty wsparcia

Unii na wycofanie z rynku, natomiast w przypadku

operacji niezbierania warzyw oraz zielonych zbiorów

państwa członkowskie miały określić kwoty wsparcia

w przeliczeniu na hektar na poziomie odpowiadają-

cym maksymalnie 90% kwot określonych w odnie-

sieniu do wycofań z rynku.

356

Po wejściu w życie unijnych przepisów również

w trybie pilnym wydano przepisy krajowe umożliwia-

jące udzielenie wsparcia polskim producentom.

Roz-

ców i warzyw (Dz. U. Nr 130, poz. 750, z późn. zm.)

weszło w życie 22 czerwca 2011 r. i wskazało Agencję

Rynku Rolnego jako jednostkę, do której organizacje

producentów oraz – bezpośrednio – producenci indy-

widualni mogą występować z wnioskiem o pomoc.

W przepisach krajowych określono maksymalne

kwoty wsparcia.

Zgodnie z przepisami krajowymi dy-

rektorzy oddziałów terenowych Agencji Rynku Rol-

nego, wydając indywidualne decyzje o udzieleniu

wsparcia, mieli określać wysokość wsparcia z uwzględ-

nieniem m.in.: sposobu produkcji i rodzaju dokona-

nych działań (niezbieranie, zielone zbiory).

Polska, zgodnie ze złożonymi i zweryﬁkowanymi

wnioskami, przekazała Komisji Europejskiej infor-

macje o łącznych ilościach wycofanych z rynku, łącz-

nej powierzchni, której dotyczyło niezbieranie lub

zielone zbiory oraz wnioski o ogólną kwotę wsparcia

UE w wysokości 46,4 mln EUR.

Pomoc, zgodnie

z przepisami Komisji, została wypłacona do 15 paź-

dziernika 2011 r.

Z powodu wielu skarg napływających ze strony

producentów warzyw, którzy czuli się poszkodowani,

ponieważ nie otrzymali rekompensaty, Ministerstwo

Rolnictwa i Rozwoju Wsi przeprowadziło w dniach

3–11 października 2011 r. kontrolę w centrali Agencji

Rynku Rolnego i w Oddziale Terenowym ARR Kiel-

ce w zakresie działań informacyjnych.

Kontrola do-

tyczyła sposobu informowania, czyli wyjaśnienia, czy

Agencja Rynku Rolnego, która została wyznaczona

jako instytucja zobowiązana do zebrania wniosków

od producentów i ich skontrolowania, przekazała im

właściwe informacje.

Szczególnie zakres kontroli w od-

dziale terenowym w Kielcach obejmował formy i za-

kres informacji, zapewnienie bezpośredniego dotar-

cia z informacjami do rolników i częstotliwość infor-

mowania.

Z kontroli wynika, że Agencja Rynku Rolnego

w dostatecznym stopniu i właściwie poinformowała

o warunkach ubiegania się o rekompensaty.

Agencja

Rynku Rolnego po wejściu w życie krajowych przepi-

sów opublikowała na swojej stronie internetowej wa-

runki uczestnictwa w mechanizmie „Wsparcie w sek-

torze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowa-

nego szczepem bakterii EHEC”, w tym wzór wniosku

o udzielenie wsparcia wraz z załącznikami, oraz na

bieżąco informowała potencjalnych beneﬁcjentów,

poprzez dostępne kanały informacyjne, tj. prasę, ra-

dio, Internet i telewizję, o możliwościach i warun-

kach koniecznych do spełnienia w celu otrzymania

wsparcia.

Informacje na ten temat były także prze-

kazane do instytucji działających na rzecz rolników,

tj. urzędów gmin, urzędów miast i gmin, starostw

powiatowych, ARiMR, izb rolniczych, ośrodków do-

radztwa rolniczego.

W sumie informacje zostały ro-

zesłane do ponad 300 różnych instytucji.

Należy podkreślić, że okres, w którym mogła być

przeprowadzona akcja informacyjna, był bardzo

krótki, od 18 czerwca 2011 r., tj. od daty publikacji

rozporządzenia Komisji, do 30 czerwca, kiedy upły-

wał termin przeprowadzania działań podlegających

rekompensatom, i został wykorzystany w najlepszy

możliwy sposób.

W okresie od 1 maja do 11 lipca 2011 r.,

jawiła się informacja o skażeniu warzyw bakterią

E. coli, do końca okresu składania przez producentów

wniosków o rekompensaty, w polskich mediach pu-

blicznych ukazał się szereg informacji, w tym: 7 ko-

munikatów do PAP, 92 artykuły prasowe, 148 infor-

macji w Internecie, 73 emisje telewizyjne, 147 audycji

radiowych.

W wyniku kontroli nie stwierdzono przypadków

nieprawidłowego, tj. niezgodnego z obowiązującymi

przepisami, informowania przez Agencję Rynku Rol-

nego o możliwościach skorzystania z tymczasowych

nadzwyczajnych środków wspierania sektora owoców

i warzyw.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie zakresu obowiązków

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Odnosząc się do pierwszego zagadnienia poruszo-

nego w interpelacji pani poseł, a mianowicie kwestii

nadmiernego obciążenia kuratorów sądowych pracą

i postulowanej przez środowisko zawodowe kurato-

rów potrzeby zmiany tego stanu rzeczy, co w sposób

oczywisty wiąże się ze zwiększeniem liczby etatów

kuratorskich, podkreślić należy, że Ministerstwo

Sprawiedliwości nie może zgodzić się z opinią o ist-

nieniu niedoborów kadrowych w kuratorskiej służbie

sądowej.

Twierdzenia takiego nie uzasadnia w szcze-

gólności notowany od lat systematyczny wzrost limi-

tu etatów w tej grupie zawodowej.

Dla zobrazowania

357

powyższej tezy przytoczyć należy dane statystyczne.

Limit etatów dla zawodowych kuratorów sądowych

wynosił w 2000 r. 3761, natomiast obecnie – 5203

etaty.

Liczba etatów na przestrzeni lat 2000–2011

wzrosła zatem o 1442, co stanowi ok. 40-procentowy

wzrost.

W konsekwencji liczba etatów kuratorów są-

dowych wzrastała systematycznie oraz – co istotne

– proporcjonalnie do liczby spraw wpływających do

zespołów kuratorskiej służby sądowej.

Podkreślić na-

leży, że w żadnej innej grupie zawodowej pracowni-

ków szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości

wzrost liczby etatów nie był tak znaczny i adekwatny

do liczby powierzanych im spraw.

Dotyczy to przede

wszystkim sędziów sądów powszechnych i prokura-

torów, których liczba na przestrzeni lat 2000–2011

wzrosła jedynie nieznacznie pomimo lawinowego

wzrostu liczby spraw w sądach i prokuraturach.

Na

tym tle kuratorzy sądowi mogą być postrzegani jako

uprzywilejowana grupa zawodowa.

Dodać należy, że jeśli chodzi o wpływ spraw do

zespołów kuratorskiej służby sądowej działających

przy sądach rejonowych, obserwujemy w ostatnim

okresie (w latach 2007–2011) pewną stabilizację, któ-

rej odpowiada stabilny limit etatów kuratorskich wy-

noszący, jak już wspomniano – łącznie dla kurateli

rodzinnej oraz kurateli dla dorosłych – 5203 etaty.

Dodatkowo kuratorów zawodowych wspiera 31 286

kuratorów społecznych wykonujących w ramach po-

wierzonych im dozorów i nadzorów niejednokrotnie

trudniejsze zadania niż kuratorzy zawodowi.

Stałej tendencji do utrzymywania się stabilnego

obciążenia pracą kuratorów nie zmienia fakt wpro-

wadzenia do polskiego prawa nowych instytucji, w szcze-

gólności dozoru elektronicznego polegającego na po-

zostawieniu skazanego sprawcy przestępstwa na

wolności i poddania go kontroli wykonywanej za po-

mocą specjalnego systemu elektronicznego.

Liczba

spraw w systemie dozoru elektronicznego wynosi

obecnie (na dzień 31 czerwca 2012 r.)

4140.

Porów-

nując to z liczbą zawodowych kuratorów sądowych

dla dorosłych wynoszącą 3138 oraz kuratorów spo-

łecznych – 18 043, liczba spraw w systemie dozoru

elektronicznego przypadająca na kuratora sądowego

nie jest duża, zważywszy że czynności orzecznicze

stosowania tej instytucji prawa karnego wykonywa-

ne są przez 146 sędziów penitencjarnych, którzy roz-

poznają łącznie ok. 100 000 spraw rocznie.

Niezależ-

nie od powyższego odnotowania wymaga fakt uzy-

skania w roku 2007 dodatkowych etatów kurator-

skich w związku z zamiarem wprowadzenia dozoru

elektronicznego.

Dokonano wówczas podziału na po-

szczególne okręgi sądowe 350 etatów kuratorskich,

w tym 300 etatów kuratorów zawodowych w pionie

kurateli dla dorosłych, ze wskazaniem, że przydział

etatów do najbardziej obciążonych okręgów powinien

umożliwić im realizację zmian ustawowych w zakre-

sie wprowadzenia dozoru elektronicznego.

W kolej-

nych latach 2008–2009 również zwiększono liczbę

etatów kuratorskich, przede wszystkim w pionie ku-

rateli dla dorosłych.

Stabilizacja w zakresie liczby spraw przypadają-

cych na kuratora sądowego może być także odzwier-

ciedleniem malejącej w perspektywie kilku lat liczby

przestępstw stwierdzonych w Polsce.

Podsumowując powyższe rozważania, przytoczyć

należy dane statyczne obrazujące w ostatnich kilku

lat skalę obciążenia pracą kuratorów sądowych.

Licz-

ba spraw w zespołach kuratorskiej służby sądowej

wykonujących orzeczenia w sprawach karnych, tj. do-

zorów, spraw dotyczących wykonania kary ogranicze-

nia wolności i innych, w roku 2007 wyniosła 672 496,

w roku 2009 – 450 044, a w roku 2011 – 443 953 i to

z uwzględnieniem wykonywania opisanych już spraw

dozoru elektronicznego.

Liczby spraw w pionie kura-

teli rodzinnej (nadzory dotyczące spraw opiekuń-

czych, nadzory dotyczące spraw nieletnich i inne)

kształtowały się natomiast następująco – 207 732

sprawy w roku 2007, 191 396 spraw w 2009 r. oraz

179 816 spraw w roku 2011.

Widoczna wyraźna tendencja spadkowa w zakre-

sie liczby spraw w zespołach kuratorskich w połącze-

niu ze wzrostem limitu etatów kuratorskich (5022

zawodowych kuratorów sądowych w roku 2007 i 5203

obecnie oraz 30 244 kuratorów społecznych w roku

2007 i 31 285 obecnie) nie uzasadnia twierdzeń o po-

trzebie tworzenia nowych etatów dla tej grupy zawo-

dowej.

Dodać należy, że przytoczone dane dotyczące

liczby spraw w zespołach kuratorskiej służby sądowej

zebrane w resorcie sprawiedliwości pochodzą z prze-

syłanych przez te zespoły półrocznych i rocznych ze-

stawień zawartych w tzw. sprawozdaniach staty-

stycznych.

Ministerstwo Sprawiedliwości nigdy nie

miało wątpliwości co do rzetelności danych staty-

stycznych przesyłanych przez kuratorów.

W kontekście powyższych wyjaśnień odzwiercie-

dlających skalę obciążenia pracą kuratorskiej służby

sądowej nie można pominąć danych statystycznych

obrazujących wzrost liczby spraw wpływających do

sądów powszechnych.

W roku 2011 do sądów po-

wszechnych wpłynęło łącznie ponad 13,5 mln spraw.

Dla porównania w roku 2002 liczba ta wynosiła po-

nad 8,6 mln.

Dynamika wzrostu wynosi zatem 56,2%.

W porównaniu z tymi danymi łączna liczba spraw

w zespołach kuratorskiej służby sądowej wynosząca

w 2011 r. 623 769 przy wskazanym wyżej poziomie

etatyzacji i zaangażowaniu kuratorów społecznych

nie uzasadnia twierdzenia niektórych przedstawicie-

li tej profesji wysuwanego od kilku lat, jakoby kura-

torska służba sądowa była nadmiernie obciążona

pracą.

Dość dodać, że pomimo wzrostu liczby spraw

w sądach powszechnych wykazanego wyżej przyto-

czonymi danymi statystycznymi liczba etatów sę-

dziowskich nie uległa w ostatnich latach istotnej

zmianie.

Kwestia sposobu ustalania standardów obciąże-

nia pracą kuratorów sądowych została ustanowiona

w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu ministra

(Dz. U. Nr 116, poz. 1100).

Analiza danych staty-

358

stycznych – jak już wyżej wyjaśniono – wskazuje na

stałą tendencję spadkową w zakresie liczby spraw

w zespołach kuratorskiej służby sądowej.

Prowadzi

to tym samym do zmniejszenia obciążenia pracą ku-

ratorów sądowych.

Jeżeli natomiast w niektórych

okręgach sądowych rzeczywiste obciążenie pracą

przekracza standardy ustalone w ww. rozporządze-

niu ministra sprawiedliwości, to właściwy prezes

sądu może dokonać przesunięć kadrowych pomiędzy

pionem kurateli dla dorosłych i pionem kurateli ro-

dzinnej, a w większych sądach, przy których działa

więcej niż jeden zespół, pomiędzy poszczególnymi

zespołami kuratorskimi, tak aby uzyskać pożądany

efekt równomiernego obciążenia pracą.

Niezależnie

od powyższego podkreślić należy, że Ministerstwo

Sprawiedliwości prowadzi obecnie prace studyjne po-

legające na m.in. analizie danych oraz opracowaniu

metod pozwalających ustalić mierniki oraz normy

określające zakres obciążenia pracą wszystkich grup

zawodowych wymiaru sprawiedliwości – w tym rów-

nież zawodowych kuratorów sądowych.

Wskazany przez panią poseł problem braku do-

stępu zawodowych kuratorów sądowych do elektro-

nicznych systemów informatycznych, w szczególności

Krajowego Rejestru Karnego, uznajemy za szczegól-

nie ważny.

Dlatego na skutek podjętych przez resort

sprawiedliwości działań prezesi sądów okręgowych

przekazali do ministerstwa dane osobowe kuratorów

sądowych z każdego zespołu kuratorskiej służby są-

dowej, którzy będą mieli dostęp do odpowiednich sys-

temów informatycznych.

Innym problemem natomiast jest zwiększenie

liczby etatów obsługi biurowej zespołów kuratorskiej

służby sądowej.

Stosownie do art. 42 ustawy z dnia

wać pracownicy wydziałów sądu rejonowego, na rzecz

których zespół wykonuje zadania (ust. 1), lub pracow-

nicy sekretariatu zespołu, jeśli taki sekretariat zo-

stał utworzony przez prezesa sądu (ust. 2).

Prezes

sądu rejonowego może zatem utworzyć sekretariat

zespołu, którego pracami w takim przypadku kieru-

je kierownik zespołu.

W myśl obowiązujących prze-

pisów prawnych wyodrębnienie sekretariatu zespołu

kuratorskiego ma zatem fakultatywny charakter i sta-

nowi odstępstwo od generalnej zasady wykonywania

obsługi w ramach istniejącej struktury organizacyj-

nej danego sądu rejonowego.

Oznacza to, że sekreta-

riaty zespołów kuratorskiej służby sądowej mają za-

pewnioną obsługę biurową w jednej z dwóch wyżej

opisanych form, niemniej decyzje w tym zakresie na-

leżą do prezesów sądów, a Ministerstwo Sprawiedli-

wości nie może bezpośrednio ingerować w obsadę

biurową poszczególnych zespołów kuratorskich, do-

strzega jednak potrzebę zwiększenia etatów sekre-

tarskich.

Niezależnie od powyższego pragnę zazna-

czyć, że skala wzrostu etatów obsługi biurowej za

ostatnie lata prezentuje się następująco: w 2007 r.

– 284 etaty, w 2008 r.

– 291 etatów, w 2009 r.

– 325

etatów, w 2010 r.

– 358 etatów i w roku 2011 – 396

etatów.

Mając na względzie zakres obowiązków kurato-

rów sądowych oraz pamiętając o wciąż istniejących

niedostatkach w zakresie limitów zatrudnienia

urzędników i innych pracowników sądów powszech-

nych, w celu zapewnienia sprawnego i bieżącego wy-

konywania przez kuratorów sądowych ich zadań re-

sort sprawiedliwości zwrócił się z prośbą o dokładne

przeanalizowanie przez prezesów poszczególnych są-

dów rejonowych uwarunkowań w zakresie posiada-

nej kadry wykonującej czynności administracyjno-

-biurowe, w szczególności obciążenia pracowników

w tych wydziałach, na rzecz których kuratorzy sądo-

wi wykonują swoje zadania, i rozważenie możliwości

zapewnienia wszystkim zespołom kuratorskiej służ-

by sądowej obsługi sekretarskiej w ramach posiada-

nego stanu zatrudnienia.

Utrzymanie tendencji wzrostowej i docelowe za-

pewnienie obsługi sekretarskiej wszystkim 516 ze-

społom kuratorskiej służby sądowej uzależnione jest

od możliwości budżetowych i indywidualnych uwa-

runkowań poszczególnych sądów w zakresie posia-

danej kadry urzędniczej.

Wyjaśniając pozostałe wątpliwości pani poseł,

uprzejmie informuję, że obecnie prowadzone prace

legislacyjne nad projektem zmian ustawy o kurato-

rach sądowych mają charakter wstępny.

Planowana

nowelizacja będzie miała na celu przede wszystkim

poprawienie mechanizmów nadzoru nad kuratorską

służbą sądową i nie obejmie systemu kształcenia ku-

ratorów sądowych.

Obecnie kuratorzy sądowi mają

z mocy przepisu art. 10 ustawy o kuratorach sądo-

wych obowiązek stałego podnoszenia kwaliﬁkacji

zawodowych, w tym uczestniczenia w szkoleniach i in-

nych formach doskonalenia zawodowego.

Specjaliza-

cje kuratorskie zostały natomiast określone w art. 7

powołanej ustawy.

Nie ma zatem konieczności doko-

nywania gruntownych zmian w tym zakresie.

Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem

o spadku zainteresowania zawodem kuratora sądo-

wego i aplikacją kuratorską.

Podkreślić należy, że od

lat jest odnotowywane bardzo duże zainteresowanie

aplikacją kuratorską oraz zawodem kuratora sądo-

wego, co wynika w szczególności ze stabilności za-

trudnienia oraz atrakcyjnych warunków pracy i pła-

cy w tym zawodzie.

Ogłaszane przez prezesów sądów

okręgowych konkursy na aplikację gromadzą dużą

ilość chętnych, która często przekracza kilkanaście

osób na jedno wolne miejsce.

Chętni do pracy w ku-

rateli sądowej często legitymują się ukończeniem

więcej niż jednego fakultetu na renomowanych uczel-

niach publicznych, ukończeniem studiów podyplomo-

wych, a także doświadczeniem zawodowym w sądow-

nictwie.

Niejednokrotnie są to osoby lepiej wykształ-

cone niż kuratorzy zawodowi, którzy rozpoczęli pra-

cę w zawodzie przed wejściem w życie obowiązującej

ustawy o kuratorach sądowych, kiedy wymagania

wobec kandydatów do tego zawodu nie były jeszcze

tak wysokie.

Wszystko to powoduje m.in. konieczność

359

zorganizowania egzaminów na odpowiednim pozio-

mie merytorycznym.

Obecnie nie ma żadnych pod-

staw przypuszczać, że zainteresowanie zawodem ku-

ratora sądowego ulegnie ograniczeniu w kolejnych

latach.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

w sprawie złamania przez projektantów drogi

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-9497/12, z dnia 28 września 2012 r.)

w sprawie złamania przez projektantów drogi eks-

presowej S8 przepisów Prawa budowlanego w zakre-

sie pozbawienia pana T. G., zam. w Lututowie, dojaz-

du do posesji, uprzejmie wyjaśniam, iż zgodnie z in-

formacjami otrzymanymi z Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad pismem, znak: GDDKiA-

-BGD-WP-mh-070-174-1/2-12, z dnia 12 października

2012 r. udzielone zostały panu posłowi szczegółowe

wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie.

Dostęp do drogi publicznej pan T. G. będzie miał

zapewniony poprzez dwa zjazdy publiczne:

— z drogi powiatowej 4546E w km 0+558,6 – zjazd

indywidualny, z różnicą niwelety ok. 0,5 m,

— z działki gminnej nr 33 o szer. 5,0 m – zjazd

publiczny, z różnicą niwelety kilku centymetrów.

Zgodnie z zapisami karty nadzoru autorskiego

nr 18/10/2012 oba zjazdy usytuowane zostały w miej-

scach niestwarzających zagrożenia bezpieczeństwa

ruchu drogowego, spełniają wymogi opisane w wa-

runkach technicznych oraz zapewniają bezpieczeń-

stwo użytkowania.

O powyższych rozwiązaniach pan

T. G. został poinformowany w piśmie z dnia 24 wrze-

śnia 2012 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

emerytalnych żołnierzy (9501)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

-023-9501/12, interpelację posła Stanisława Szweda

żołnierzy, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

wej służby, ale również okresy „cywilnej” pracy ob-

jętej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, a więc

360

w spółdzielni mieszkaniowej (9502)

Odpowiadając na interpelację pana posła Stani-

sława Szweda nr SPS-023-9502/12 w sprawie prawa

mie informuję, co następuje.

W dniu 24 sierpnia br. grupa posłów PiS wniosła

dzielniach mieszkaniowych, który dotyczy wprowa-

własnościowych.

Projektowi temu nie został jeszcze

Jedna z regulacji zawartych w tym projekcie prze-

widuje ustanie członkostwa z chwilą zbycia spółdziel-

czego własnościowego prawa do lokalu albo zbycia

prawa do odrębnej własności lokalu lub ekspektaty-

wy tego prawa, albo rozwiązania umowy o budowę

lokalu (art. 1 pkt 3).

W uzasadnieniu projektodawcy

wskazują, że regulacja ta określa moment ustania

członkostwa w spółdzielni zgodnie z orzecznictwem

Trybunału Konstytucyjnego.

Mając na uwadze argumenty pana posła przed-

stawione w interpelacji, wyrażam pogląd, że w razie

kontynuacji prac nad wskazanym wyżej projektem

możliwe byłoby rozważenie przez parlamentarzystów

celowości rozszerzenia zakresu projektowanej regu-

lacji o przypadki, o których mowa w interpelacji.

W dniu 10 lipca br. grupa posłów SLD wniosła

projekt ustawy o działalności spółdzielni mieszkanio-

wych, który dotyczy funkcjonowania tego rodzaju

wych, przedmiotu ich działalności, zasad członko-

stwa w spółdzielni, wzajemnych praw i obowiązków

spółdzielni i jej członków oraz reguluje spółdzielcze

lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, spółdziel-

Wyrażam nadzieję, że przepisy prawne regulujące

działalność spółdzielni, uchwalone przez parlamen-

tarzystów na podstawie projektów ustaw wskaza-

nych wyżej oraz ewentualnie tych, które w przyszło-

ści wpłyną do laski marszałkowskiej, w istotny spo-

sób przyczynią się do poprawy funkcjonowania rów-

nież spółdzielni mieszkaniowych i zaspokajania po-

trzeb mieszkaniowych ich członków.

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

361

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

publicznych (9504)

W związku z interpelacją pana Maksa Kraczkow-

skiego, posła na Sejm RP, przekazaną za pismem

znak: SPS-023-9504/12, w sprawie obowiązku umiesz-

czania godła RP na stronach internetowych instytu-

cji publicznych proszę o przyjęcie następującego sta-

nowiska.

Zgodnie z art. 28 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wize-

runek orła białego w koronie w czerwonym polu, bar-

wami narodowymi natomiast są kolory biały i czer-

wony.

Postanowienia niniejsze nie rozstrzygają szcze-

gółowo kwestii z tym związanych, odsyłając do usta-

wach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pie-

poz. 2000, j.t.) – zwana dalej ustawą – określa zatem

aktualny, ustawowy wygląd godła.

Według załączni-

ka nr 1 ustawy wygląd godła to: biały, jednogłowy

ni są barwami Rzeczypospolitej Polskiej określonymi

ustawowo (według załącznika nr 2 ustawy).

Na wstępie niniejszej analizy należy zwrócić rów-

nież uwagę na klauzulę generalną wynikającą z art. 1

ust. 2, a mianowicie iż otaczanie symboli narodowych

dego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej oraz wszyst-

kich organów państwowych, instytucji i organizacji.

W konsekwencji wszelkie działania dotyczące m.in.

godła Rzeczypospolitej Polskiej i barw narodowych

Rzeczypospolitej Polskiej, szczególnie te podejmowa-

ne przez organy państwowe, winny charakteryzować

się odpowiednią atencją i baczeniem na ewentualne

uchybienie czci tychże symboli.

Wskazana powyżej ustawa poza wyglądem okre-

śla również obowiązki i uprawnienia w zakresie eks-

ponowania i używania godła państwowego, barw

narodowych oraz hymnu.

Wskazuje m.in., jakie in-

stytucje zobowiązane są do umieszczania w pomiesz-

czeniach urzędowych i salach posiedzeń, salach wy-

kładowych i lekcyjnych godła Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Zgodnie z art. 7 ustawy ﬂagępaństwowąRze-

czypospolitej Polskiej podnosi się na budynkach lub

albo miejsce obrad: Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej,

Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, prezydenta Rze-

czypospolitej Polskiej, Rady Ministrów oraz prezesa

samorządu terytorialnego – w czasie ich sesji oraz

organów administracji rządowej i innych organów

zacyjnych, a także organów jednostek samorządu

państwowych.

Należy zwrócić uwagę, że po stronie

niektórych z ww. podmiotów obowiązek podnoszenia

ﬂagimacharakterpowszechny,natomiastwstosun-

ku do niektórych aktualizuje się dopiero w momencie

zaistnienia dodatkowo określonych przesłanek.

Jak

wskazano powyżej, na mocy art. 1 ustawy każdy oby-

watel oraz wszystkie organy państwowe, instytucje

i organizacje mają prawo i obowiązek do otaczania

należytą czcią i szacunkiem symboli Rzeczypospoli-

tej Polskiej.

Obowiązujące regulacje prawne nie określają za-

sad używania wizerunku orła ustalonego dla godła

na pismach urzędowych oraz witrynach interneto-

wych urzędów, czego konsekwencją jest niejednolita

praktyka w tym zakresie.

Brak jednolitych zasad do-

tyczących zamieszczania godła odnosi się również do

witryn internetowych urzędów administracji pu-

blicznej, w tym stron biuletynu informacji publicznej.

Niektóre urzędy nie umieszczają na nich godła bądź

przedstawiają je w wersjach odbiegających od wzoru

ustawowego.

Zgodnie z art. 2a ustawy wyszczegól-

nione tam instytucje państwowe i samorządowe mogą

używać wizerunku orła ustalonego dla godła.

Za wi-

zerunek orła ustalony dla godła należy uznać dokład-

ne, zgodne z załącznikiem nr 1 do ustawy odwzoro-

wanie orła.

W konsekwencji literalna wykładnia ko-

mentowanego przepisu wskazuje, iż różnica pomię-

dzy samym godłem a wizerunkiem orła ustalonym

dla godła polega na istnieniu (w pierwszym przypad-

ku) bądź nie (w drugim) tła w postaci „czerwonej,

lekko zwężającej się ku dołowi tarczy herbowej”.

Art. 2a

będący z pewnością przejawem uwzględnienia przez

ustawodawcę uwarunkowań praktycznych pozwala

na oznaczanie przez organ wizerunkiem orła obiek-

tów przez niego wytworzonych czy też go określają-

cych we wszystkich sytuacjach, gdy użycie godła Rze-

czypospolitej Polskiej jest niemożliwe, utrudnione

bądź też niepotrzebne.

Brak jest normy prawnej wyłączającej możliwość

wykorzystania kompetencji do użycia wizerunku

orła ustalonego dla godła w Internecie, np. na stronie

internetowej, w korespondencji internetowej.

Taki stan prawny, jakkolwiek prowadzi do daleko

idącej dowolności, posiada również walory praktycz-

ne.

Obowiązujące regulacje prawne nie określają wi-

zerunku orła ustalonego dla godła na pismach urzę-

dowych oraz witrynach internetowych urzędów, cze-

go konsekwencją – zgodnie z „Informacją o wynikach

ny administracji publicznej” (Warszawa, kwiecień

2005, nr D/04/505) – jest niejednolita praktyka w tym

zakresie.

Z aktualnych norm prawnych dotyczących godła

i samego wizerunku orła ustalonego dla godła z pew-

nością wyinterpretować można, iż wszelkie odstęp-

stwa w zakresie odwzorowania orła będą miały cha-

362

rakter bezprawny.

Tym niemniej już kwestia umiesz-

czenia orła w dowolnym tle w kontekście braku ja-

kichkolwiek ograniczeń dla twórcy konkretnego ze-

stawienia rodzi wątpliwości w zakresie oceny zgod-

ności takiego projektu z prawem.

Z racji powołanej

ustawy należałoby zalecać daleko idącą powściągli-

wość w wykorzystywaniu wizerunku orła w połącze-

niu z tłem koloru innego niż barwy narodowe.

Nie-

mniej jednak norm ściśle regulujących powyższą

kwestię, a zatem określających, jaka jest granica

zgodnego z prawem wykorzystania wizerunku orła

przez organy państwowe, brak, a w konsekwencji

ewentualna weryﬁkacjawtymzakresieodnosićsię

musi do subiektywnych opinii o charakterze ocen-

nym odnoszących się do konkretnego przypadku.

ustawy godło Rzeczypospolitej Polskiej umieszcza się

lach posiedzeń, salach wykładowych i lekcyjnych, na

budynkach.

Godło można również umieszczać w in-

nych miejscach niż wymienione, w tym również na

witrynach internetowych.

Niemniej jednak nie ma

obowiązku ustawowego umieszczania godła na stro-

nach internetowych urzędów obsługujących central-

ne organy administracji rządowej.

Jednocześnie informuję, iż w chwili obecnej nie są

prowadzone w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa

Narodowego prace legislacyjne w zakresie nowelizacji

Minister

Bogdan Zdrojewski

tyczące interpelacji posłów Patryka Jakiego i Beaty

płaszczów ochronnych, pragnę przedstawić następu-

jące wyjaśnienia.

Nr 122, poz. 576), które nakazywało dokonanie tego

nia.

Wychodząc naprzeciw postulatom przedsiębior-

ców, termin ten przesuwano później jeszcze kilku-

krotnie, kolejno w latach: 2000, 2005 oraz 2007.

Tak

więc łączny okres, który branża miała na dostosowa-

nie się do nowych wymogów, to kilkanaście lat (w dniu

Należy podkreślić, że dostosowanie do przepisów

prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ob-

rotu paliwami mają pełną świadomość regulacji

prawnych dotyczących tej części gospodarki.

Dodat-

kowo z informacji otrzymanej z Urzędu Dozoru Tech-

nicznego wynika, iż po ostatniej zmianie przepisów

ścicieli o konieczności dostosowania zbiorników do

kolejnego przedłużenia terminu realizacji moderni-

zacji zbiorników, a nawet wskazywał na szkodliwość

minie implementacji przypominało także Minister-

stwo Gospodarki.

Odnosząc się wprost do pytań zawartych w inter-

pelacji, przedstawiam następujące wyjaśnienia.

1.

Dane Urzędu Dozoru Technicznego posiadają-

cego bazę danych obejmującą największą liczbę zbior-

ników zainstalowanych w Polsce, wskazują że łączna

363

paliw i spełniających wymagania rozporządzenia wy-

jak PKN ORLEN SA i LOTOS SA oraz koncernów

międzynarodowych (BP, Statoil, Shell, Lukoil, Neste,

Z pozostałej liczby ok. 3258 stacji – 491 stacji na-

nigdzie przedsiębiorstwa prywatne.

Dane uzyskane

rozporządzenia ministra gospodarki z 21 listopada

2005 r.

Najtrudniejszym do oceny elementem rynku

są stacje niezależne, niezrzeszone w żadnej organi-

zacji branżowej.

Ministerstwo Gospodarki bada wpływ wejścia

Ministerstwo Gospodarki w dniach 3–28 września

2012 r. przeprowadziło badania ankietowe, które

były skierowane do właścicieli stacji paliw.

Ankieta

została również rozpropagowana wśród podmiotów

zrzeszonych w PIPP i POPiHN, a informacja o niej

została zamieszczona także na portalach branżo-

wych.

Celem podjętych przez resort gospodarki dzia-

łań było określenie liczby stacji paliw, które nie zo-

stały dostosowane do wymogów rozporządzenia mi-

Pragnę podkreślić, że w ankiecie przygotowanej

miotów będących właścicielami 944 stacji.

Uwzględ-

niając niewielką liczbę wypełnionych ankiet, po-

mimo przeprowadzenia przez Ministerstwo Gospo-

darki szerokiej akcji informacyjnej, można przy-

puszczać, iż duża liczba przedsiębiorców ma dosto-

sowane stacje paliw do wymogów rozporządzenia.

Przewidujemy, że opracowana na podstawie zebra-

nych ankiet analiza będzie gotowa w I połowie paź-

dziernika br.

Niezależnie od powyższego Ministerstwo Gospo-

nia liczba stacji dostosowanych nie uległa znacznym

część stacji niedostosowanych do obowiązujących

przepisów nie będzie modernizowana.

Nie można

nakładów na modernizację, gdyby termin dostoso-

wania został jednak przedłużony.

Kolejne przesu-

nięcie daty obowiązku dostosowania stacji paliw do

wymogów rozporządzenia może nie przynieść żad-

nych efektów w postaci dostosowania pozostałych

stacji do przepisów rozporządzenia ministra gospo-

pomogą w podjęciu ostatecznej decyzji ministra go-

spodarki w sprawie terminu dostosowania zbiorni-

ków stacji paliw w Polsce.

2.

Niewątpliwie koszt modernizacji stacji paliw do

wymogów rozporządzenia jest znaczący i zależy od

wielkości stacji paliw (liczby znajdujących się na sta-

stoletniego okresu na modernizację zbiorników kosz-

ty te mogły być w znaczącym stopniu ograniczone

i rozłożone w czasie.

Ministerstwo Gospodarki nie przewiduje wdro-

żenia planów pomocy mniejszym przedsiębiorcom,

którzy z racji obowiązkowej modernizacji będą zmu-

szeni ponosić wielotysięczne koszty.

Takie działanie

byłoby niewłaściwe w stosunku do przedsiębiorców,

którzy dostosowali swoje stacje do wymogów rozpo-

rządzenia, pokrywając samodzielnie koszty.

Ponad-

to mogłoby to negatywnie wpłynąć na przestrzega-

nie w Polsce przepisów prawa.

Udzielenie takiego

wsparcia byłoby również wyrazem nierównego trak-

towania podmiotów funkcjonujących na krajowym

rynku paliw.

3.

Zgodnie z danymi przedstawionymi przez Urząd

śnieniowych przeznaczonych do magazynowania ma-

teriałów ciekłych, zapalnych oraz żrących i trujących,

odrzuca prób szczelności wykonywanych innymi me-

todami niż metoda podciśnieniowa.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

posłów interpelację.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

364

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w którym mieści się siedziba

Instytutu Pamięci Narodowej (9512)

oraz pani Beaty Kempy (znak: SPS-023-9512/12) z dnia

puje.

I. Skarb Państwa reprezentowany przez mini-

stra właściwego do spraw Skarbu Państwa wywią-

zał się z porozumienia z dnia 5 października 2000 r.

stosownie do postanowień ww. porozumienia oraz

zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. za-

pewnił pozostawienie nieruchomości przy ul. Mar-

szałkowskiej 3/5 jako mienia polikwidacyjnego i prze-

kazał nieruchomość do zasobu gospodarowanego

zamiany nieruchomości.

Zgodnie z przepisami

organem uprawnionym do zamiany nieruchomości

Skarbu Państwa na nieruchomości stanowiące

własność osób prawnych jest właściwy terytorial-

nie starosta.

rzecz instytutu zostanie ustanowiony niezwłocznie

po nabyciu nieruchomości przez Skarb Państwa jako

dywidendy rzeczowej.

III.

Z informacji będących w posiadaniu ministra

skarbu państwa wynika, iż na dzień dzisiejszy Insty-

tut Pamięci Narodowej nie został pozbawiony tytułu

prawnego do żadnego z posiadanych lokali, ani nie

została mu wypowiedziana żadna umowa najmu.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

lecznictwa uzdrowiskowego (9513)

terpelację pani Beaty Kempy i pana Patryka Jakiego,

wie skutków prywatyzacji uzdrowisk uprzejmie pro-

Pytanie 1: W jaki sposób Ministerstwo Zdrowia

planuje zabezpieczyć ustawowe prawa pacjentów do

leczenia uzdrowiskowego?

Minister zdrowia, pozytywnie opiniując spółki

uzdrowiskowe przeznaczone przez ministra skarbu

państwa do prywatyzacji, warunkuje zabezpieczenie

przez Ministerstwo Skarbu Państwa prowadzenia

przez nabywającego akcje spółki leczenia uzdrowi-

skowego w ilości i kierunkach leczniczych prowadzo-

nych dotychczas przez spółkę.

Ponadto uprzejmie informuję, że minister zdro-

wia, odnosząc się do zagadnień prywatyzacji spółek

uzdrowiskowych będących własnością ministra skar-

ca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowi-

nach uzdrowiskowych (t.j.

Dz. U z 2012 r. poz. 651)

zm) kieruje się troską i dbałością o zapewnienie moż-

liwości utrzymania leczenia uzdrowiskowego na po-

ziomie odpowiadającym wymaganiom wiedzy me-

dycznej na najwyższym poziomie, która jest niezależ-

na od formy własnościowej podmiotów leczniczych.

Pytanie 2: Jakie działania podjęło Ministerstwo

Zdrowia, by zagwarantować uzdrowiskowy charak-

ter prywatyzowanych placówek?

Zasadniczym zabezpieczeniem kontynuacji pro-

wadzenia lecznictwa uzdrowiskowego przez podmio-

ty lecznicze znajdujące się na obszarze uzdrowisk są

zapisy zawarte w art. 38a ust. 1 ustawy z dnia 28 lip-

nach uzdrowiskowych, które określają, iż w streﬁe

„A” ochrony uzdrowiskowej nie można prowadzić in-

nych czynności poza lecznictwem uzdrowiskowym.

W streﬁetejznajdująsięzakładylecznictwauzdro-

wiskowego, których przeznaczenia nie można zmie-

niać.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że minister

zdrowia w prowadzonej z ministrem skarbu państwa

korespondencji zwracał się z prośbą o zawarcie w umo-

wach prywatyzacyjnych klauzuli zobowiązującej no-

wych inwestorów do kontynuowania lecznictwa

365

uzdrowiskowego w nabytych zakładach leczniczych

w dotychczasowym zakresie, nie mniejszym niż przed

ich prywatyzacją.

Pytanie 3: Czy Ministerstwo Zdrowia przeprowa-

dziło analizę wpływu prywatyzacji sześciu uzdrowisk

na zmianę kosztów leczenia uzdrowiskowego?

W opinii ministra zdrowia zagwarantowanie spół-

kom uzdrowiskowym kontraktowania z Narodowym

Funduszem Zdrowia będzie możliwe, bowiem należy

wysokość środków ﬁnansowych pozostających do

dyspozycji poszczególnych oddziałów wojewódzkich

ﬁnansowymniemożebyćniższaodkwotyzaplano-

wanej w roku poprzednim.

Jednocześnie analizując

kontrakty z lat poprzednich oraz prognozy na lata

następne, należy uznać, że nakłady na leczenie

uzdrowiskowe będą systematycznie wzrastały.

Kierując się danymi Narodowego Funduszu Zdro-

wia, stwierdzić należy, że ilość i wartość kontraktów

zawartych przez spółki uzdrowiskowe z NFZ wyka-

zują tendencję wzrostową (tabelka w załączeniu).

Pytanie 4: Czy Ministerstwo Zdrowia przeprowa-

na długość oczekiwania pacjentów na leczenie uzdro-

wiskowe?

Zabezpieczenie świadczeń usług w dziedzinie le-

czenia uzdrowiskowego odbywa się na ogólnych wa-

runkach konkursowych organizowanych przez NFZ,

do których równy dostęp mają tak podmioty prywat-

ne, jak i publiczne.

Obecnie Narodowy Fundusz Zdrowia prowadzi

kontrakty z około 140 podmiotami prowadzącymi

lecznictwo uzdrowiskowe, w tym z 26 spółkami, tak

państwowymi, jak również sprywatyzowanymi.

W ostatnim okresie przybyły dwa uzdrowiska

– Dąbki i Uniejów, a dalszych kilka gmin stara się

o uzyskanie statusu uzdrowiska.

Wzrost ilości

uzdrowisk ma bezpośredni wpływ na zwiększenie

ilości zakładów lecznictwa uzdrowiskowego, zatem

należy uznać, że czas oczekiwania pacjentów na le-

czenie uzdrowiskowe powinien się systematycznie

skracać.

Dodatkowo minister zdrowia pozytywnie odnosi

się do propozycji komunalizacji uzdrowisk, która wy-

daje się być rozwiązaniem zapewniającym utrzyma-

nie dotychczasowej ilości łóżek w zakładach lecznic-

twa uzdrowiskowego.

Nazwa Świadczeniodawcy 2012 2011 2010 2009 2008 2007

Uzdrowisko Iwonicz 9 544,6 9 521,2 8 429,9 10 627,1 8 956,9 8 255,6

Uzdrowisko Konstancin 2 005,6 1 917,7 2 914,1 3 422,9 2 979,8 2 220,6

Uzdrowisko Krynica 6 918,1 6 509,7 8 990,3 11 627,7 8 638,7 6 502,3

Uzdrowisko Połczyn 13 054,9 11 045,8 10 336,2 14 638,3 10 789,1 5 936,1

Uzdrowisko Rabka 7 447,6 7 028,0 7 272,5 9 231,4 8 034,2 8 088,5

Uzdrowisko Wysowa 4 111,6 3 955,5 3 978,7 5 248,3 4 233,0 2 962,4

Uzdrowisko Szczawno-Jedlina 12 140,3 11 277,9 11 084,4 14 417,7 11 213,4 8 891,0

Uzdrowisko Ustka 8 939,1 8 427,3 8 387,9 9 251,0 7 084,6 4 959,2

Uzdrowisko Cieplice 6 028,5 6 970,1 7 978,1 9 834,0 7 822,2 6 430,8

Uzdrowisko Ustroń 22 070,5 21 921,5 21 559,9 26 744,5 23 803,3 20 662,2

Uzdrowisko Kamień Pomorski 6 795,6 6 684,5 6 157,1 9 876,5 7 725,2 5 136,8

Zespół Uzdrowisk Kłodzkich 27 077,5 25 104,1 25 131,9 30 058,5 18 565,9 14 181,1

Uzdrowisko Świnoujście 14 762,7 13 329,1 12 632,2 14 885,2 12 499,7 9 966,4

Uzdrowisko Horyniec 3 799,8 3 727,8 3 667,2 4 102,9 3 262,2 2 540,8

Uzdrowisko Kołobrzeg 23 007,4 21 695,1 20 758,1 22 416,8 16 125,5 13 818,7

Uzdrowisko Inowrocław 11 594,7 11 286,3 11 212,8 13 122,9 10 624,4 6 956,5

Uzdrowisko Przerzeczyn 1 973,0 1 949,3 1 919,6 2 746,5 1 955,0 1 463,4

Uzdrowisko Świeradów-Czerniawa 7 510,6 6 781,6 6 789,9 8 682,8 6 389,1 4 941,4

Uzdrowisko Kraków Swoszowice 3 156,1 2 986,1 2 969,0 3 761,2 3 039,9 2 776,7

Uzdrowisko Lądek-Długopole 9 747,6 9 147,8 9 103,7 12 496,9 9 206,0 9 506,5

Uzdrowisko Wieniec 2 714,5 2 729,0 2 652,8 3 872,8 3 037,4 1 815,8

Uzdrowisko Busko 16 917,6 17 108,1 16 614,1 16 971,8 14 646,8 13 290,6

Uzdrowisko Nałęczów 9 553,9 9 499,7 10 243,6 11 799,1 8 691,2 8 671,5

Uzdrowisko Ciechocinek 19 153,9 17 955,4 17 122,0 20 554,0 17 316,3 14 606,6

Uzdrowisko Rymanów 11 318,2 10 872,6 11 341,3 14 818,9 12 156,8 10 176,7

Razem 261 344,2 249 431,2 249 211,5 305 254,7 238 814,6 194 728,4

366

Wartości umów (w tys. zł) o udzielenie świadczeń

we w latach 2007–2012 dla zakładów lecznictwa

uzdrowiskowego, dla których organem założyciel-

skim jest minister skarbu państwa

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

do tzw. planu transportowego (9519)

liwości włączenia połączenia kolejowego Opole – Wro-

cław – Drezno do planu zrównoważonego rozwoju

rodowych przewozach pasażerskich w transporcie

kolejowym przedstawiam następujące informacje.

Uprzejmie informuję, że do 30 czerwca 2012 r.

dwie pary pociągów kursujących w relacji Wrocław

Główny – Zgorzelec – Drezno były przejściowo doﬁ-

nansowywane przez ministra właściwego ds. trans-

stwa trzeciej pary połączeń zostało zaś zakończone

znacznie wcześniej, tzn. wraz z końcem obowiązywa-

nia rozkładu jazdy pociągów edycji 2010/2011.

Od

1 lipca 2012 r. jedynym organizatorem połączeń na

tej trasie odpowiedzialnym za ich dotowanie jest

marszałek województwa dolnośląskiego, który na

ca 2011 r. jest organizatorem przewozów w streﬁe

transgranicznej.

Odnosząc się zaś do kwestii zapewnienia obsługi

połączenia kolejowego na trasie Opole – Wrocław

– Drezno, uprzejmie informuję, że 9 października

2012 r. minister właściwy ds. transportu podpisał

rozporządzenie w sprawie planu zrównoważonego

sie sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i mię-

dzynarodowych przewozach pasażerskich w trans-

porcie kolejowym.

Obecnie oczekuje ono na opubliko-

wanie.

W odniesieniu do pociągów międzynarodo-

wych objętych doﬁnansowaniemprzezministrawła-

ściwego ds. transportu w rozporządzeniu nie ujęto

połączenia Opole – Wrocław – Drezno.

Natomiast

w wariancie maksymalnym oraz najbardziej praw-

dopodobnym rozwoju dotychczasowej oferty uwzględ-

niono jej uzupełnienie o połączenie Warszawa – Łódź

– Wrocław – Drezno.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

w sprawie dotacji dla szkół niepublicznych

prowadzących kwaliﬁkacyjne kursy zawodowe

(9521)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Wiesława Jacka Suchowiejki, posła

w sprawie dotowania szkół prowadzących kwaliﬁka-

cyjne kursy zawodowe w związku ze zmianami w sys-

temie kształcenia wynikającymi z ustawy z dnia

poz. 1206), uprzejmie informuję, co następuje.

Podstawę prawną dotowania publicznych i niepu-

blicznych szkół i placówek prowadzonych przez osoby

ﬁzyczneiosobyprawneinneniżjednostkisamorzą-

du terytorialnego stanowią art. 80 i 90 ustawy z dnia

Przekazanie oraz skalkulowanie wysokości dota-

cji dla słuchaczy kwaliﬁkacyjnychkursówzawodo-

wych należy do obowiązków jednostki samorządu

terytorialnego, która dotuje szkołę, w której prowa-

dzone są kursy.

Natomiast skonkretyzowanie wysokości dotacji

w opinii ministerstwa powinno należeć do kompeten-

cji organu stanowiącego jednostki samorządu tery-

torialnego.

W związku z sygnalizowanymi wątpliwo-

ściami odnośnie do ww. kwestii resort edukacji do-

strzega potrzebę doprecyzowania zapisów art. 90

Omawiane dotacje mają odmienny charakter od

dotacji otrzymywanych przez te szkoły i placówki na

ich bieżącą działalność.

Dotacje te wypłacane będą

jednorazowo i wyłącznie na słuchaczy kursu, którzy

zdali egzaminy potwierdzające kwaliﬁkacjewzawo-

367

dzie w zakresie danej kwaliﬁkacji,iosobaprowadzą-

ca szkołę udokumentuje to w terminie 30 dni od daty

komisję egzaminacyjną zaświadczeniami odpowied-

nio o wydaniu dyplomów potwierdzających kwaliﬁ-

kacje zawodowe lub o zdaniu egzaminu potwierdza-

jącego kwaliﬁkacjewzawodziewzakresiedanejkwa-

liﬁkacjiprzezsłuchaczy,którzyukończylikwaliﬁka-

cyjny kurs zawodowy w tej szkole, wydanymi przez

okręgową komisję egzaminacyjną.

Dotacje te będą

więc miały charakter refundacji poniesionych już

przez szkołę kosztów na wykształcenie słuchacza

kursu, co zostanie też udokumentowane zaświadcze-

niem okręgowej komisji egzaminacyjnej, a to zda-

niem Ministerstwa Edukacji Narodowej będzie wy-

starczającym dowodem na wcześniejsze wykorzysta-

nie tych środków na zadania określone w ust. 3d

W tej sytuacji nie znajduje uzasadnienia ewentu-

alne rozszerzenie kompetencji organu stanowiącego

jednostki samorządu terytorialnego w zakresie trybu

udzielania i rozliczania oraz kontroli wykorzystania

dotacji związanych z ﬁnansowaniem kwaliﬁkacyj-

nych kursów zawodowych.

Dla szkół prowadzących kwaliﬁkacyjnekursyza-

wodowe planuje się wprowadzenie do algorytmu po-

stek samorządu terytorialnego nowej wagi dla słu-

chaczy takich kursów.

Zgodnie z przepisami ustawy

zakresie ustawę o systemie oświaty dotacje, o których

mowa wyżej, będą wypłacane od roku 2014.

Powyższe informacje są wyłącznie opinią Mini-

sterstwa Edukacji Narodowej i nie stanowią obowią-

zującej wykładni prawa w tym zakresie.

Z poważaniem

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

i Ligii Krajewskiej

w sprawie kwoty rezerwy drogowej

przy którym przekazano interpelację pani poseł Ligii

formuję.

Dodatkowym źródłem doﬁnansowaniadladróg

samorządowych jest rezerwa subwencji ogólnej two-

jest minister ﬁnansówdziałającywporozumieniu

z ministrem właściwym ds. transportu po zasięgnię-

ciu opinii reprezentacji jednostek samorządu teryto-

rialnego.

Corocznie ustalane są z ministrem ﬁnansów

morządu Terytorialnego dodatkowe kryteria służą-

ce do oceny i weryﬁkacjiwnioskówskładanychprzez

jednostki samorządu terytorialnego.

Dotychczas

wymagane było w szczególności zagwarantowanie

środków własnych samorządu, w wysokości nie niż-

szej niż kwota wnioskowanego doﬁnansowania,

oraz pełne wykorzystanie środków z rezerwy sub-

wencji ogólnej przyznanych w roku poprzednim.

W ostatnich 5 latach preferowane były zadania in-

westycyjne obejmujące budowę lub przebudowę

decyzję o pozwoleniu na budowę.

Poniżej przedstawiam wykaz zadań jednostek

samorządu terytorialnego województwa mazo-

wieckiego, które uzyskały dofinansowanie z oma-

wianej rezerwy w latach 2009–2012: (patrz tabe-

la, str. 368)

Pragnę również poinformować, iż od 1999 r., tj.

od początku funkcjonowania omawianej rezerwy, sa-

morządy województwa mazowieckiego uzyskały do-

ﬁnansowaniewogólnejwysokościok.505mlnzł,

w tym:

— województwo – ok. 45 mln zł,

— powiaty – ok. 165 mln zł,

— miasta na prawach powiatu – ok. 295 mln zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

368

w tys. zł

Lp. Województwo mazowieckie

Wysokość doﬁnansowaniazrezerwywroku:

razem

2009 2010 2011 2012

I

Zarząd województwa mazowieckiego

(drogi wojewódzkie)

4 820,0 3 093,7 * 5 015,5 12 929,2

II Powiaty:

1 białobrzeski – – – –

2 ciechanowski 659,0 1 047,1 – – 1 706,1

3 garwoliński 88,0 318,9 750,0 373,2 1 530,1

4 gostyniński – – – –

5 grodziski 527,0 – * – 527,0

6 grójecki 1 000,0 – – – 1 000,0

7 kozienicki * – – – 0,0

8 legionowski 879,0 476,0 1 000,0 3 317,5 5 672,5

9 lipski – * 643,7 937,3 1 581,0

10 łosicki – – – –

11 makowski 703,0 1 105,0 1 096,5 2 073,4 4 977,9

12 miński 523,0 476,0 1 117,0 414,7 2 530,7

13 mławski 791,0 2 377,8 5 000,0 1 389,2 9 558,0

14 nowodworski 2 198,0 1 653,0 * 622,0 4 473,0

15 ostrołęcki 2 611,0 4 949,8 * 4 267,1 11 827,9

16 ostrowski 571,0 523,5 750,0 829,4 2 673,9

17 otwocki * * 1 180,2 * 1 180,2

18 piaseczyński 4 250,0 688,1 1 128,4 1 298,5 7 365,0

19 płocki * 127,6 – 2 562,8 2 690,4

20 płoński 1 143,0 476,0 1 000,0 – 2 619,0

21 pruszkowski – – – –

22 przasnyski 1 383,0 998,5 * 1 244,1 3 625,6

23 przysuski * – – –

24 pułtuski * 1 047,1 1 101,0 1 276,7 3 424,8

25 radomski 809,0 2 388,3 1 150,0 – 4 347,3

26 siedlecki 967,0 1 362,8 1 600,0 1 389,2 5 319,0

27 sierpecki – – 2 500,0 3 317,5 5 817,5

28 sochaczewski 2 005,0 476,0 – 2 073,4 4 554,4

29 sokołowski 369,0 188,5 192,5 331,7 1 081,7

30 szydłowiecki – – – –

31 warszawski zach. – – * 373,2 373,2

32 węgrowski * * * –

33 wołomiński – * 350,0 1 575,8 1 925,8

34 wyszkowski – * * 1 181,9 1 181,9

35 zwoleński – * * –

36 żuromiński 105,0 685,4 250,0 746,4 1 786,8

37 żyrardowski – * – –

III Miasta na prawach powiatu

1 Ostrołęka – * * 1 140,6 1 140,6

2 Płock 620,0 1 427,9 – 1 640,8 3 688,7

3 Radom 10 000,0 7 139,2 9 500,0 29 015,0 55 654,2

4 Siedlce – * * –

5 Warszawa 45 000,0 38 599,5 30 000,0 * 113 599,5

Ogółem 82 021 71 625,7 60 309,3 68 406,9 282 362,9

– jednostka nie złożyła wniosku

* wniosek nie spełniał wymogów formalnych

369

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację (znak: SPS-023-9533/12) pani poseł Anny

ministra gospodarki delegacji z art. 38a ust. 3 ustawy

poniższą informację.

W przywoływanym przez panią poseł sporządza-

nym okresowo przez Rządowe Centrum Legislacji wy-

kazie niezrealizowanych w terminie delegacji ustawo-

wych znajdują się wyjaśnienia ministrów odnośnie do

poszczególnych opóźnień.

Sprawa interesującego panią

poseł rozporządzenia jest tam wyjaśniana następująco:

„Prace nad projektem rozporządzenia zostały wstrzy-

mane, nie znajduje się już w wykazie prac legislacyj-

nych dotyczącym projektów rozporządzeń ministra

gospodarki.

Zawierająca delegację ustawa z dnia

nie zmieniona – projekt nowej ustawy (druk sejmowy

nr 456) został 12 czerwca 2012 r. skierowany do pierw-

szego czytania do Komisji Ochrony Środowiska, Zaso-

bów Naturalnych i Leśnictwa, która rozpoczęła obra-

dowanie nad projektem w dniu 25 lipca br. W nowej

ustawie zrezygnowano z przepisów regulujących zasa-

dy gospodarowania odpadami zawierającymi azbest

w sposób analogiczny do art. 38a w obecnej ustawie

o odpadach z powodu braku dowodów potwierdzających

skuteczność i bezpieczeństwo dla środowiska oraz zdro-

wia i życia ludzi technologii przetwarzania odpadów

zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych”.

Podkreślić jednak należy, że używana w urządze-

niach mobilnych technologia unicestwiania włókien

azbestu w odpadach niebezpiecznych zawierających

azbest może być zastosowana w posiadających stałą

lokalizację instalacjach.

W Ministerstwie Gospodar-

ki prowadzone są także prace nad systemem certyﬁ-

kacji urządzeń do przetwarzania odpadów zawiera-

jących azbest, co da szansę zastosowania w przyszło-

ści również urządzeń mobilnych.

Przedstawiwszy powyższe, dziękuję uprzejmie

pani poseł za zainteresowanie problemem efektywnej

realizacji „Programu oczyszczania kraju z azbestu

dalszych działań podejmowanych w tym obszarze

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

obwodnicy Radzymina (9598)

tura SPS-023-9598/12) dotyczącą drogi ekspresowej

nicy Radzymina uprzejmie przedstawiam informacje

w sprawie.

rania o zgodę Rady Ministrów na przeniesienie do

wie obwodnicy Marek wpisanych pierwotnie do za-

łącznika nr 2:

— pod pozycją nr 17 „Budowa drogi S8 na odcin -

— pod pozycją nr 18 „Budowa drogi S8 Radzymin

Odnosząc się do pytania o przyczyny, dla których

Rada Ministrów nie rozpatrywała przedmiotowej

sprawy podczas posiedzenia Rady Ministrów w dniu

6 lipca br., uprzejmie informuję, że posiedzenie we

wskazanym przez pana posła dniu nie odbyło się.

Jednocześnie uprzejmie przedstawiam kalendarium

najważniejszych prac nad stosowną uchwałą:

— W dniu 21 maja br. Zespół ds. Programowania

Prac Rządu włączył do wykazu prac legislacyjnych

i pozalegislacyjnych Rady Ministrów projekt uchwa-

ły Rady Ministrów w sprawie zmiany „Programu

370

tego przez Radę Ministrów uchwałą nr 10/2011 w dniu

25 stycznia 2011 r.

— Przekazanie projektu uchwały do konsultacji

społecznych i międzyresortowych nastąpiło w dniu

21 czerwca br. z terminem zgłaszania uwag do 6 lip-

ca br. Uwagi zgłosiły m.in. Kancelaria Prezesa Rady

Ministrów, resort rozwoju regionalnego, resort ﬁnan-

sów i Rządowe Centrum Legislacji.

— W dniu 3 sierpnia br. minister rozwoju regio -

nalnego wydał opinię o zgodności dokumentu ze śred-

niookresową strategią rozwoju kraju zgodnie z zapi-

z późn. zm.).

— W dniu 14 sierpnia br. resort transportu prze -

kazał poprawiony projekt do sekretarza stałego komi-

tetu Rady Ministrów (SKRM) z prośbą o pilne rozpa-

trzenie.

Członkowie SKRM mogli zgłaszać do przed-

łożonego dokumentu uwagi do dnia 27 sierpnia br.

— Po rozpatrzeniu uwag i wyjaśnień, w dniu

30 sierpnia br. komitet Rady Ministrów przyjął i re-

komendował Radzie Ministrów projekt uchwały z roz-

bieżnością z ministrem ﬁnansów.

Komitet zalecił

wnioskodawcy szczegółowe opisanie Radzie Mini-

strów przedmiotu sporu z ministrem ﬁnansóworaz

wyjaśnienie czy w zakresie uwagi ministra rozwoju

regionalnego wystarczające jest zawarcie stosownych

zapisów tylko w uzasadnieniu.

— Poprawiony projekt uchwały w jeszcze więk -

szym stopniu wychodzący naprzeciw oczekiwaniom

ministra rozwoju regionalnego wraz z wyjaśnieniami

rozbieżności został przedłożony do sekretarza Rady

Ministrów w dniu 16 października br.

Przy założeniu, że Rada Ministrów przyjmie

przedłożony dokument w terminie pozwalającym na

ogłoszenie przetargu na budowę przedmiotowych za-

dań w systemie „projektuj i buduj” zgodnie z tzw.

II exposé pana premiera Donalda Tuska, projekto-

wanie obwodnicy mogłoby być realizowane do połowy

2014 r.

Współﬁnansowanierealizacjitegozadania

w obecnej perspektywie ﬁnansowejUniiEuropejskiej

ze środków UE nie jest możliwe z uwagi na wyczer-

panie alokacji drogowej Programu Operacyjnego „In-

frastruktura i Środowisko” (PO IiŚ) oraz z uwagi na

fakt, że prace budowlane mogłyby zakończyć się

w 2016 r.

Resort czyni jednak starania aby prace

przygotowawcze mogły być współﬁnansowanewra-

mach dodatkowych środków, jakie mają być przezna-

czone przez ministra rozwoju regionalnego z Fundu-

szu Spójności w ramach PO IiŚ 2007–2013 na projek-

ty infrastrukturalne planowane do realizacji w ko-

lejnym okresie programowania UE 2014–2020.

Jednocześnie informuję, że resort przygotowuje

ważniejsze strategicznie ciągi brakujących autostrad

i dróg ekspresowych (zgodnie z rozporządzeniem

niającym rozporządzenie w sprawie sieci autostrad

Niezależnie od powyższego, już dziś wiadomo, że

w ramach kontynuacji intensywnego programu dro-

gowego, jaki jest obecnie realizowany, zgodnie z sej-

mowym przemówieniem pana premiera Donalda Tu-

ska z dnia 12 października br., w najbliższej przyszło-

ści m.in. w 2013 r. ogłoszone będą przetargi na budo-

wę autostrady A1 Tuszyn – Pyrzowice, obwodnicy

Marek w ciągu drogi ekspresowej S8, drogi ekspre-

sowej S7 Gdańsk – Warszawa, drogi ekspresowej S19

Rzeszów – Lublin; a w latach 2014–2015 ogłoszone

będą przetargi na budowę dróg ekspresowych S5

Wrocław – Poznań i S7 Warszawa – Kraków.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

nr SPS-023-9666/12, w sprawie prac nad nowelizacją

ustawy o prokuraturze uprzejmie przedstawiam, co

podejmowane decyzje, zarówno przez bardziej czytel-

ne rozłożenie ciężaru decyzji, jak i efektywną egze-

kucję odpowiedzialności dyscyplinarnej;

371

3) zwiększenie kontroli demokratycznej nad działal-

Należy stwierdzić, że aktualne doświadczenia wy-

nikające z funkcjonowania powszechnych i wojsko-

wych jednostek organizacyjnych prokuratury w spo-

sób jednoznaczny wskazują na konieczność wprowa-

dzenia gruntowych zmian w zakresie organizacji

prokuratury.

Do negatywnych stwierdzonych zjawisk

w pracy prokuratury należą m.in. przeciążenie reali-

zacją obowiązków służbowych prokuratur rejono-

wych, brak czytelnych instrumentów sprawowania

efektywnego nadzoru służbowego w prokuraturze,

wszystkich prokuratorów w aspekcie realizacji przez

niego funkcji kierowniczych w prokuraturze.

Podstawowymi walorami proponowanej reformy

prokuratury jest jednoznaczne określenie pozycji

czenie dotychczasowych prokuratorów tych jednostek

ces współdziałania z rządem, będzie miał uprawnie-

nie do wydania odpowiednich wytycznych i zarzą-

dzeń mających na celu przygotowanie organizacyjne

i merytoryczne prokuratury do realizacji określonych

Odpowiadając na pozostałe pytania postawione

w interpelacji, należy stwierdzić, iż projekt ustawy

Prawo o prokuraturze znajduje się aktualnie w fazie

uzgodnień międzyresortowych i konsultacji społecz-

nych, których zakończenie planowane jest na dzień

30 października 2012 r.

Po zakończeniu tego etapu

projekt zostanie skierowany do dalszych prac legisla-

cyjnych, tj. pod obrady komitetu Rady Ministrów

i Rady Ministrów.

Zakłada się jednocześnie, że pro-

Z wyrazami poszanowania

Podsekretarz stanu

radiowo-telewizyjnego w 2013 r.

(9676)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-9676/12, pana Bogdana Rzońcy, posła na Sejm RP,

w sprawie przyszłorocznej podwyżki abonamentowej,

przedstawiam, co następuje.

1.

Czy podwyższenie opłaty za abonament popra-

wi, według pana ministra, ściąganie należności abo-

namentowych?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

aby usprawnić metody administracyjnego ściągania

zaległych należności abonamentowych?

Minister skarbu państwa wykonuje funkcje wła-

ścicielskie wobec spółek z branży media, tj. przede

z późń. zm.)

Kodeks spółek handlowych i ustawy z dnia

Nr 43, poz. 226, z późń. zm.).

372

Pragnę zaznaczyć, że w obecnym ustroju praw-

nym minister skarbu państwa nie ma możliwości

dokonania zmiany systemu pobierania opłat abona-

mentowych, także nie jest właściwy do zainicjowania

tego rodzaju zmian.

Minister skarbu państwa nie

ustala stawek opłat abonamentowych i nie dysponu-

je środkami pozyskiwanymi z tych opłat oraz nie jest

egzekutorem opłat abonamentowych i kar z tytułu

używania niezarejestrowanych odbiorników w trybie

egzekucji administracyjnej.

Minister skarbu państwa

zdaje sobie sprawę z trudnej sytuacji ekonomiczno-

-ﬁnansowej, w której znajdują się spółki z branży

media publiczne, jednakże należy podkreślić, iż nie

zostały mu przypisane żadne kompetencje wynikają-

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że w treści przy-

toczonej powyżej ustawy o opłatach abonamentowych

została określona wysokość miesięcznych opłat abo-

namentowych w danym roku kalendarzowym.

Po-

nadto przedmiotowa ustawa nakłada na Krajową

wek kwotowych opłat abonamentowych w każdym

roku kalendarzowym oraz określenia (w drodze roz-

porządzenia) rodzaju dokumentów potwierdzających

umarzania zaległości opłat abonamentowych i odse-

tek za zwłokę.

Wyżej wymienioną ustawą został na-

łożony na KRRiT także obowiązek corocznego usta-

lania sposobu podziału wpływów abonamentowych

oraz ich zaliczkowego przekazywania spółkom z bran-

ży mediów publicznych.

Ustawowy obowiązek pobie-

rania opłat abonamentowych, jak również kontrola

wykonania realizacji rejestracji odbiorników radiofo-

nicznych i telewizyjnych, spoczywa na Poczcie Pol-

skiej SA, nad którą nadzór właścicielski sprawuje

minister administracji i cyfryzacji.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie zaciągnięcia kredytu

w Europejskim Banku Inwestycyjnym

na wsparcie komunalnych inwestycji (9733)

terpelację pana Adama Rybakowicza, posła na Sejm

RP, w sprawie zaciągnięcia kredytu w Europejskim

Banku Inwestycyjnym (EBI) na współﬁnansowanie

lokalnych inwestycji infrastrukturalnych uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Przygotowywany przez resort ﬁnansówwspólnie

z EBI projekt kredytowy ma na celu zapewnienie

współﬁnansowania przez bank wybranych zadań

własnych jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.)

o charakterze inwestycyjnym w części współﬁnanso-

wanej przez budżet państwa.

Zadanie te wspierane

są przez rząd RP w ramach systemu dotacji celowych

udzielanych bezpośrednio z budżetu państwa na

rzecz j.s.t.

Uzyskane z EBI środki kredytowe pokry-

wać będą wydatki budżetu państwa, tym samym sta-

nowić będą przychód budżetu państwa.

Planowana operacja kredytowa z EBI będzie mia-

ła charakter neutralny wobec przepływów budżeto-

wych na rzecz j.s.t. (nie będzie ona generować żad-

nych dodatkowych środków dla j.s.t.).

Obecnie prowadzone prace nad kredytem są na

etapie tzw. oceny inwestycyjnej projektu dokonywa-

nej przez ekspertów branżowych EBI.

Dlatego należy

uznać za przedwczesne jednoznaczne określenie kon-

kretnych zadań, które będą współﬁnansowaneśrod-

kami kredytu.

Zadania te będą zlokalizowane na

obszarze całej RP.

Charakter ramowy kredytu ozna-

cza, że ostateczny wybór zadań inwestycyjnych reali-

zowanych przez j.s.t. przy współﬁnansowaniuśrod-

kami budżetu państwa odbywać się będzie w trakcie

realizacji projektu kredytowego.

Dokładny koszt obsługi kredytu określony zosta-

nie na chwilę wypłaty środków zgodnie z obowiązu-

jącym wówczas oprocentowaniem EBI.

Niemniej

z uwagi na niekomercyjny charakter banku (insty-

tucja ﬁnansowaUniiEuropejskiejonajwyższymra-

tingu inwestycyjnym AAA) z całą pewnością można

przyjąć, iż oferowane przez EBI oprocentowanie tak

jak dotychczas będzie kształtować się poniżej pozio-

mów rynkowych, tj. dostępnych dla emisji papierów

dłużnych Skarbu Państwa, przy dłuższym okresie

zapadalności.

Wskutek zaciąganego kredytu j.s.t. nie zostaną

obarczone dodatkowymi wymogami sprawozdawczy-

mi ponad obecne obowiązki wynikające z rozliczania

dotacji celowych pochodzących z budżetu państwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

373

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

cą sytuacji instytutów badawczych nadzorowanych

przez ministra zdrowia w świetle ustaleń kontroli

Najwyższej Izby Kontroli, przedkładam Pani Mar-

szałek poniższe wyjaśnienie.

Na wstępie pragnę zwrócić uwagę na unormowa-

nia prawne dotyczące funkcjonowania instytutów

badawczych, w tym nadzorowanych przez ministra

zdrowia.

Status instytutów określa art. 3 ustawy z 30 kwiet-

tuty prowadzące badania naukowe i prace rozwojowe

instytuty badawcze do podmiotów leczniczych, z tym

Zgodnie z cytowaną ustawą instytuty posiadają

osobowość prawną, prowadzą samodzielną gospodar-

kę ﬁnansowąisameodpowiadajązaswojezobowią-

zania.

Nadto art. 23–30 ustawy wyraźnie wskazują

uprawnienia i obowiązki organów instytutu (dyrek-

uprawnień ministra nadzorującego (tu ministra

zdrowia) do czynności natury formalnoprawnej wo-

bec instytutów.

Istotny jest też fakt, że w świetle art. 14 cytowa-

nej ustawy w stosunku do instytutów nadzorowa-

nych przez ministra zdrowia nie może być ogłoszona

upadłość.

Odnosząc się do problemów podnoszonych w in-

terpelacji pana posła, pragnę wyjaśnić, że aktualna

sytuacja instytutów nadzorowanych przez ministra

zdrowia jest zasadniczo różna niż stan przedstawio-

ny w raporcie NIK.

W wyniku intensywnie prowadzonych działań na-

prawczych wśród 16 jednostek nadzorowanych przez

ministra zdrowia wg stanu na dzień 31 sierpnia

2012 r. 6 instytutów nie posiada zobowiązań wyma-

galnych i do nich należy Centrum Onkologii – Insty-

tut im. Marii Skłodowskiej-Curie, w którym realiza-

cja dobrze zaplanowanych działań naprawczych w za-

ledwie po kilku miesiącach 2012 r. dała efekt w po-

staci spłacenia wszystkich zobowiązań wymagal-

nych, a nawet – wypracowania zysku z bieżącej dzia-

łalności.

Dokonano też reorganizacji struktur orga-

nizacyjnych oraz redukcji zatrudnienia.

Należy pod-

kreślić, że dokonane zmiany wpłynęły pozytywnie

na podnoszenie jakości świadczeń medycznych oraz

ich dostępność.

Również inne jednostki (np. Instytut Gruźlicy

i Chorób Płuc, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu,

Instytut Hematologii i Transfuzjologii) nie mają pro-

blemów z zarządzaniem i zobowiązaniami.

Procentowo niski poziom zatrudnienia pracowni-

ków naukowo-badawczych w instytutach nadzorowa-

nych przez ministra zdrowia determinuje ich szcze-

gólny charakter, jako że 14 z nich zajmuje się dzie-

dzinami klinicznymi.

W jednostkach tych baza kli-

niczna stanowi zaplecze działalności badawczej i jest

miejscem realizowania programów badawczych i wdra-

żania ich wyników.

Rozległość obszaru badań (np.

onkologia, kardiologia, pneumonologia, neurologia)

oraz wykonywanie przez kliniki świadczeń zdrowot-

nych sprawiają, że liczba pracowników naukowych

może być oceniana jako proporcjonalnie niska.

To, że kadra naukowa spełnia swoją rolę, potwier-

dza dorobek naukowców polskich i ich uznana pozy-

cja na świecie.

Jakkolwiek trudno oczekiwać, aby działalność na-

ukowa generowała znaczne zyski, ale powinna ona

realizować swoje zadania bez generowania strat.

Stąd też zobligowano organy instytutów do szukania

pozastatutowych źródeł ﬁnansowania(grantyeuro-

pejskie, ekspertyzy, opinie), czemu sprzyja promowa-

nie współpracy instytutów z jednostkami innych ob-

szarów życia społecznego.

Sytuacja w instytutach była zdiagnozowana przez

Ministerstwo Zdrowia na podstawie ustaleń poszcze-

gólnych komórek urzędu, które monitorują ich funk-

cjonowanie i realizację zadań statutowych.

W wyni-

ku czego w 2011 r. zarządzeniem ministra zdrowia

powołano zespoły ds. reorganizacji instytutu reuma-

tologii oraz centrum onkologii, a od 1 kwietnia 2012 r.

instytuty zostały zobligowane do wdrożenia działań

naprawczych i składania kwartalnych sprawozdań

o ich zakresie i osiągniętych efektach.

Szczególna uwaga jest poświęcona monitorowa-

niu sytuacji w Instytucie Centrum Zdrowia Matki

Polki oraz w Instytucie „Pomnik – Centrum Zdrowia

W odniesieniu do Instytutu Centrum Zdrowia

Matki Polki ministerstwo, wspólnie z Ministerstwem

Finansów, Ministerstwem Skarbu Państwa i Mini-

sterstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, prowadzi

prace nad znalezieniem możliwości i źródeł uzyska-

nia środków na odzyskanie płynności ﬁnansowej.

Natomiast zmiana sytuacji w Centrum Zdrowia

Dziecka jest oczekiwana poprzez realizację wielo-

płaszczyznowego programu naprawczego, który jest

przygotowywany przez zespół ekspertów powołany

zarządzeniem ministra zdrowia z dnia 10 paździer-

Przedkładając powyższe, pragnę wyrazić opinię,

że bieg spraw pozwala oczekiwać pozytywnych zmian

374

i stabilizacji sytuacji instytutów badawczych nadzo-

rowanych przez ministra zdrowia.

Z wyrazami szacunku

w sprawie braku podręczników dla dzieci

słabowidzących i niewidomych (9774)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

rzego Borkowskiego (nr SPS-023-9774/12) w sprawie

widomych, uprzejmie informuję.

Ministerstwo Edukacji Narodowej, działając na

z późn. zm.), od wielu lat doﬁnansowujepodręczniki

szkolne i książki pomocnicze przeznaczone m.in. dla

w MEN obowiązuje nowy system zapewniania

podręczników szkolnych.

Na zlecenie i ze środków Ministerstwa Edukacji

żek pomocniczych dostosowane do potrzeb uczniów

niewidomych i słabowidzących.

Wersje elektroniczne

podręczników wykonanych odpowiednio w systemie

brajla lub w druku powiększonym zamieszczane są

w specjalnie opracowanym przez MEN systemie in-

formatycznym umożliwiającym dyrektorom szkół

trzebami edukacyjnymi uczniów.

W miarę posiada-

nych środków podręczniki te są również drukowane

na zlecenie ministerstwa i przekazywane do szkół

i placówek zgodnie ze złożonym do Ośrodka Rozwoju

Edukacji zapotrzebowaniem.

Zadanie powyższe jest realizowane każdego roku

na podstawie umów zawartych z uczelniami wyższy-

mi – Uniwersytetem Warszawskim oraz Katolickim

Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II, które na

zlecenie MEN dokonują adaptacji i druku podręczni-

ków szkolnych oraz książek pomocniczych, wykona-

nych odpowiednio do potrzeb uczniów niewidomych

i słabowidzących, zgodnie z ustalonymi (we współ-

pracy ze specjalistami tyﬂopedagogami) zasadami

adaptacji tych podręczników.

Dzięki realizacji zadania w ww. sposób znacząco

zwiększyła się liczba tytułów podręczników szkol-

nych, których adaptacja do potrzeb uczniów niewido-

mych i słabowidzących jest dostępna na bieżąco dla

wszystkich szkół i placówek, do których uczęszczają

ci uczniowie.

Wydrukowane podręczniki przekazy-

wane są również do Biblioteki Centralnej Polskiego

Związku Niewidomych, która udostępnia je potrze-

bującym.

Ponadto Ministerstwo Edukacji Narodowej, wy-

chodząc naprzeciw potrzebom szkół i placówek, po-

zyskuje dodatkowe środki z rezerwy celowej nr 26:

Realizacja Narodowego Programu Stypendialnego,

wykonanych w systemie brajla.

Środki te zarówno

w 2011 r., jak i 2012 r. zostały przekazane organom

prowadzącym szkoły i placówki, do których uczęsz-

czają uczniowie niewidomi, w formie dotacji celowej

zawieranych z tymi organami.

Dzięki zastosowaniu

takiego rozwiązania dodatkowe środki z budżetu

państwa zostały przekazane na wykonanie i/lub wy-

druk podręczników szkolnych i książek pomocni-

czych odpowiednio do rozpoznanych indywidualnych

potrzeb uczniów niewidomych w tym zakresie w po-

szczególnych szkołach i placówkach.

Umożliwiono

bowiem wykonanie tych podręczników w formie jak

najbardziej właściwej dla każdego z tych uczniów,

uwzględniającej również możliwości organizacyjne

szkół/placówek, do których uczęszczają uczniowie

niewidomi.

Zadanie to mogło być zrealizowane bo-

wiem w różnych formach: przez zakup usługi polega-

jącej na wykonaniu adaptacji podręcznika i/lub wy-

druku podręczników lub przez zakup materiałów

niezbędnych do wydruku (papier, elementy oprawy

podręcznika/książki itp.) i wydrukowanie podręcz-

ników przez organ prowadzący szkołę/placówkę bądź

bezpośrednio przez samą szkołę/placówkę.

Dzięki

temu szkoły/placówki mogą wykonać adaptacje jesz-

cze innych podręczników niż te, które są wykonywa-

ne na zlecenie MEN.

Mogą także wydrukować (lub

zlecić wydruk) nie zawsze całego podręcznika, lecz

jego części bądź poszczególnych elementów (np. gra-

ficznych), odpowiednio do rozpoznanych potrzeb

w tym zakresie.

Wówczas uczeń otrzymuje cały pod-

ręcznik lub jego fragmenty, w zależności od tego, cze-

go naprawdę potrzebuje.

Zaproponowana formuła

jest elastyczna i można ją dostosować do indywidu-

alnych potrzeb konkretnego ucznia i możliwości or-

ganizacyjnych danej szkoły/placówki.

Dotację mogą otrzymać wszystkie organy prowa-

dzące szkoły i placówki, do których uczęszczają

uczniowie niewidomi.

MEN zabezpieczył na ten cel

środki w wysokości obejmującej wszystkich uczniów

niewidomych.

Ponadto dla uczniów niewidomych i sła-

bowidzących obecnie są drukowane również podręcz-

375

niki ze środków budżetowych MEN, zgodnie ze zło-

żonymi przez szkoły/placówki zapotrzebowaniami.

Dodatkowo, począwszy od 2010 r., dla uczniów

słabowidzących, niesłyszących, z upośledzeniem

nież środki ﬁnansowewramachrezerwycelowej

nr 26: Realizacja Narodowego Programu Stypendial-

nego, w tym wyprawka szkolna, w wysokości około

20 mln zł rocznie, co umożliwia doﬁnansowanieza-

kupu wybranych, wykorzystywanych w danej szkole

podręczników w stopniu zabezpieczającym potrzeby

tych uczniów.

Wybór podręczników – do kształcenia

ogólnego lub kształcenia specjalnego – należy do na-

uczyciela, ponieważ uczniowie ci realizują podstawę

programową kształcenia ogólnego tę samą, co ich

pełnosprawni rówieśnicy.

Ministerstwo Edukacji Narodowej w każdym roku

przeznacza również środki ﬁnansowenarealizację

zadania pn. „Zapewnienie uczniom niewidomym i sła-

bowidzącym czasopism przeznaczonych dla dzieci i mło-

dzieży, wykonanych w alfabecie Braille’a oraz w dru-

ku powiększonym”.

Są one przekazywane w formie

dotacji podmiotowi wybranemu zgodnie z ustawą

z późn. zm.) w trybie otwartego konkursu ofert.

Celem działań podejmowanych w ramach konkur-

su jest:

— wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów

niewidomych i słabowidzących,

— rozwój zdolności i zainteresowań uczniów nie -

widomych i słabowidzących w oparciu o treści dydak-

tyczne czasopism przeznaczonych dla dzieci i mło-

— wsparcie harmonijnego rozwoju uczniów nie -

widomych i słabowidzących,

— upowszechnienie oferty czasopism popularno -

naukowych przeznaczonych dla dzieci i młodzieży

wśród uczniów niewidomych i słabowidzących,

— popularyzacja czytelnictwa wśród uczniów nie -

widomych i słabowidzących.

Od kilku lat zadanie to wykonuje Polski Związek

Niewidomych.

Jak wynika z powyższych informacji, działania

podjęte przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w za-

kresie doﬁnansowania podręczników dla uczniów

kość procesu kształcenia specjalnego tych uczniów,

przeciw oczekiwaniom uczniów, ich rodziców oraz

nauczycieli.

Należy jednocześnie podkreślić, że środki ﬁnan-

sowe przeznaczone na ten cel zabezpieczają potrzeby

wszystkich uczniów niewidomych i słabowidzących.

Umożliwienie otrzymania doﬁnansowaniazaku-

pu podręczników uczniom niewidomym i słabowidzą-

cym niezależnie od miejsca ich edukacji jest stworze-

niem warunków równych szans oraz znacząco wpły-

wa na eliminowanie barier o charakterze środowi-

skowym w dostępie do kształcenia, wychowania

rozwojowych i edukacyjnych ucznia.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

szkoleń i certyﬁkatów dla zawodu audytora

bezpieczeństwa ruchu drogowego (9874)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

10 października 2012 r.) w sprawie braku uregulo-

wań prawnych dotyczących audytorów bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego, uprzejmie informuję, iż roz-

wie szkoleń oraz wzoru certyﬁkatudlaaudytorów

bezpieczeństwa ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r.

poz. 1079) zostało ogłoszone w dniu 28 września 2012 r.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż ustawa

z 2012 r. poz. 472) zawiera przepis przejściowy, który

precyzyjnie wskazuje, które z obowiązków zarządcy

drogi wprowadzanych przedmiotową ustawą należy

wykonać w przypadku przygotowywania, realizacji

lub użytkowania dróg leżących w transeuropejskiej

sieci drogowej.

Zgodnie z art. 8 przepisów ustawy nie

stosuje się w przypadku inwestycji, dla których przed

2012 r.:

— ogłoszono postępowanie przetargowe na opra -

cowanie karty informacyjnej przedsięwzięcia lub ra-

portu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowi-

sko na potrzeby decyzji o środowiskowych uwarun-

kowaniach do czasu zakończenia oceny oddziaływa-

nia na środowisko;

— złożony został wniosek o wydanie decyzji o ze -

zwoleniu na realizację inwestycji drogowej do czasu

wydania tej decyzji;

zwoleniu na budowę do czasu wydania tej decyzji;

376

zwoleniu na użytkowanie do czasu wydania tej decy-

zji lub zgłoszono prowadzenie robót budowlanych lub

zawiadomiono o zakończeniu budowy obiektu budow-

lanego do czasu rozpoczęcia użytkowania drogi.

Zatem w przypadku wystąpienia z wnioskiem

gi w transeuropejskiej sieci drogowej po dniu 31 maja

br. konieczne jest dołączenie wyniku audytu bezpie-

ust. 1 ustawy o drogach publicznych, oraz uzasadnie-

ustawy o drogach publicznych (art. 57 ust. 1 pkt 8

ustawy z dnia lipca 1994 r.

Prawo budowlane).

W ta-

kiej sytuacji chodzi o sporządzenie audytu bezpie-

ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, tj. wyma-

ganego na tym etapie procesu inwestycyjnego.

ww. ustawy z dnia 13 kwietnia 2012 r. osoby posia-

dające w dniu jej wejścia w życie zaświadczenie o ukoń-

czeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go uznaje się za audytorów bezpieczeństwa ruchu

drogowego w rozumieniu rozdz.

2c ustawy pod wa-

runkiem uzyskania certyﬁkatuaudytorabezpieczeń-

stwa ruchu drogowego w terminie 12 miesięcy od

audyty bezpieczeństwa ruchu drogowego mogą prze-

prowadzać dotychczasowi audytorzy bezpieczeństwa

ruchu drogowego, którzy mają czas do dnia 31 maja

2013 r. na uzyskanie certyﬁkatu audytora bezpie-

czeństwa ruchu drogowego.

Po upływie tego terminu

audyty bezpieczeństwa ruchu drogowego będą mogli

przeprowadzać jedynie audytorzy posiadający certy-

ﬁkat wydany przez ministra właściwego do spraw

transportu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

słów w sprawie przysięgi składanej przed sądami

powszechnymi przesłaną przy piśmie z dnia 10 paź-

dziernika 2012 r., nr SPS-023-9881/12, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Zawarte w interpelacji pytanie o rozważanie w ak-

tualnych pracach Ministerstwa Sprawiedliwości

zmiany obecnego przyrzeczenia sądowego na przy-

sięgę na Biblię dotyczy w istocie zmiany obecnego

brzmienia przepisu art. 188 § 1 Kodeksu postępowa-

nia karnego normującego treść przyrzeczenia składa-

nego przez świadka w postępowaniu przed sądem.

Prace prowadzone w ministerstwie nie przewidu-

ją nowelizacji procedury karnej w zakresie wynika-

jącym z powołanego przepisu.

Z tego też względu

przedstawiona w interpelacji propozycja wprowadze-

nia przysięgi na Biblię w miejsce obowiązującej formy

przyrzeczenia nie stanowi przedmiotu rozważań re-

sortu sprawiedliwości.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

(9903)

-023-9903/12), dotyczącą planowanych inwestycji

mie przedstawiam informacje w sprawie.

–2015”, uchwalony przez Radę Ministrów w dniu

377

Inwestycje na drogach krajowych realizowane są

tostrady i drogi krajowe/Program Budowy Dróg Kra-

gddkia.gov.pl), w sekcji: Sprawdź na mapie przygoto-

Jednocześnie informuję, że w związku z wygospo-

nie z zapisami programu, resort wystąpił do ministra

ﬁnansówiuzyskałjegozgodęnarealizacjędodatko-

wych dwóch zadań wpisanych do załącznika nr 1a do

programu:

— zadania wpisanego do programu w załączniku

nr 1a w poz. 16 pn. „Przebudowa drogi S8, odc.

Po-

wązkowska – Marki (ul. Piłsudskiego), odc. w.

Powąz-

kowska – w.

Modlińska”, tzw. mostu im. gen. S. Gro-

ta-Roweckiego w Warszawie,

nr 1a w poz. 13 pn. „Budowa drogi ekspresowej S8

z DK nr 7 z wyłączeniem odcinka miejskiego”.

Mając na uwadze potrzeby transportowe kraju

nież starania o zgodę Rady Ministrów na przeniesie-

budowie obwodnicy Marek, wpisanych pierwotnie do

— w poz. 17: „Budowa drogi S8 na odcinku od ul.

— w poz. 18 „Budowa drogi S8 Radzymin – Mar -

ki stanowiąca obwodnicę Marek”.

Resort uzyskał już pozytywną rekomendację ko-

mitetu stałego Rady Ministrów dla projektu uchwały

w przedmiotowej sprawie.

Ostateczna decyzja Rady

Ministrów powinna zapaść niebawem.

Ponadto przy

wykorzystaniu środków dostępnych w budżecie pań-

stwa w dalszym ciągu realizowane będą zadania pole-

gające na bieżącym utrzymaniu istniejących dróg kra-

jowych, niezbędnych remontach oraz prace przygoto-

wawcze dla zadań drogowych oczekujących na realiza-

cję, tak aby w momencie przyznania na nie środków

możliwe było niezwłoczne rozpoczęcie budowy.

Jednocześnie informuję, że resort przygotowuje

skiem resortu transportu, zadaniami, które plano-

najważniejsze strategicznie ciągi brakujących auto-

zmieniającym rozporządzenie w sprawie sieci auto-

strad i dróg ekspresowych – Dz. U. Nr 187, poz. 1446)

Niezależnie od powyższego już dziś wiadomo, że

ści, m.in. w 2013 r., ogłoszone będą przetargi na bu-

dowę autostrady A1 Tuszyn – Pyrzowice, obwodnicy

Rzeszów – Lublin, a w latach 2014–2015 ogłoszone

kompensacyjnych dla nauczycieli centrów

kształcenia praktycznego (9937)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pana posła Krzysztofa Brejzy w sprawie na-

uczycielskich świadczeń kompensacyjnych dla na-

uczycieli centrum kształcenia praktycznego (SPS-

-023-9937/12), uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

W dniu 10 maja 2012 r. prezes Rady Ministrów

skiej przyjęte przez Radę Ministrów stanowisko rzą-

du wobec poselskiego projektu ustawy o zmianie

W treści ww. stanowiska zostało podniesione, że

378

zakresem podmiotowym ustawy nauczycieli zatrud-

nionych we wszystkich placówkach systemu oświaty.

W trakcie prac nad ustawą wzięto pod uwagę opinie

przygotowane przez Biuro Analiz Sejmowych, w któ-

rych analizowano charakter prawny nauczycielskich

świadczeń kompensacyjnych na tle rozstrzygnięć po-

wszechnego systemu emerytalnego, w szczególności do

systemu emerytur pomostowych.

Zauważono, że celem

generalne kwaliﬁkowanienauczycielidoemeryturpo-

mostowych, w związku z czym system świadczeń kom-

pensacyjnych jako system uzupełniający nie powinien

być także kształtowany w sposób generalny.

Ponadto zauważono, że rozszerzenie zakresu pod-

miotowego zaproponowane w poselskim projekcie

byłoby sprzeczne z założeniami obowiązującego w na-

szym kraju systemu emerytalnego, którego celem jest

m.in. stopniowe wygaszanie przywileju wcześniejsze-

go przejścia na emeryturę.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w dniu

nie ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompen-

sacyjnych, który przewidywał rozszerzenie katalogu

nauczycieli uprawnionych do nauczycielskich świad-

czeń kompensacyjnych.

W trakcie posiedzenia komisji wyczerpujące wy-

jaśnienia dotyczące braku akceptacji rządu do roz-

szerzenia ww. katalogu złożył podsekretarz stanu

rek Bucior.

Komisje większością głosów przyjęły

cyjnych w pierwszym czytaniu.

Ponadto uprzejmie informuję, że resortem wiodą-

cym w sprawie ustawy o nauczycielskich świadcze-

niach kompensacyjnych jest Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w sprawie podręczników szkolnych (9975)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-9975/12) w sprawie podręczników szkol-

szkolnego podręczników, które wprowadza ograni-

czenie możliwości składania wniosku o dopuszczenie

ręcznika ułatwi nauczycielom i rodzicom wykorzy-

stanie i zakup podręczników używanych.

stać na zajęciach, należy do nauczyciela i nie ma for-

malnych przeszkód, aby nauczyciele wybierali w ko-

lejnych latach te same podręczniki.

Wymiana podręczników w związku z nową pod-

wowej i uczniów klas I szkół ponadgimnazjalnych.

W roku szkolnym 2011/2012 minister edukacji

blicznych szkołach podstawowych i publicznych gim-

nazjach, m.in. w zakresie wyboru podręczników

szkolnych.

W ramach tej kontroli sprawdzano m.in.,

terenie szkoły, do których są zobowiązani na podsta-

wie art. 22b ustawy o systemie oświaty.

Kontrolą zo-

stało objęte 10% publicznych szkół podstawowych

i publicznych gimnazjów (1474 szkoły podstawowe

i 923 gimnazja).

podstawowych dyrektor podjął działania organizacyj-

ne umożliwiające obrót używanymi podręcznikami na

terenie szkoły, tylko w 16 kontrolowanych szkołach

dyrektorzy nie podejmowali takich działań.

Podobnie

w gimnazjach, tzn. w 909 szkołach tego typu organi-

zowano obrót używanymi podręcznikami, a tylko

w 14 kontrolowanych szkołach dyrektorzy nie podej-

mowali takich działań.

Oznacza to, że 98,75% szkół

podstawowych i gimnazjów objętych kontrolą organi-

zowało obrót używanymi podręcznikami.

379

szczególnych klas.

Ponadto dyrektorzy umożliwiają

przekazywanie używanych podręczników do biblio-

teki szkolnej i wypożyczanie ich uczniom.

nad przygotowaniem nowego projektu systemowego

współﬁnansowanegoześrodkówEuropejskiegoFun-

duszu Społecznego, który zakłada opracowanie inte-

raktywnych i multimedialnych e-podręczników prze-

znaczonych do nauczania wybranych przedmiotów

na poszczególnych etapach edukacyjnych (w dniu 1 mar-

ca 2012 r. projekt został rekomendowany do realiza-

cji przez Komitet Monitorujący Programu Operacyj-

nego „Kapitał ludzki”).

Celem projektu jest opracowanie i upowszechnie-

nie elektronicznych podręczników (e-podręczniki) do

kształcenia ogólnego do nauczania edukacji wcze-

snoszkolnej, języka polskiego, historii, historii i spo-

łeczeństwa, wiedzy o społeczeństwie, przyrody, bio-

logii, geograﬁi, ﬁzyki, chemii, matematyki, zajęć

czeństwa.

Podręczniki będą zamieszczone na publicznym

otwartym portalu edukacyjnym, umożliwiającym

łać w różnych środowiskach programowych i platfor-

mach sprzętowych (komputery, tablety, czytniki e-

-książek).

Biorąc pod uwagę czas potrzebny na przygotowanie

e-podręczników, zakłada się, że pierwsze podręczniki

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

ZAPYTANIA

Zapytanie

(nr 2262)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Spółka Polski Hol-

ding Nieruchomości SA jest jedną z kluczowych ﬁrm

w branży nieruchomości w pełni kontrolowaną przez

Skarb Państwa.

1.

Jaka jest aktualna sytuacja ekonomiczna spół-

ki PHN SA i podmiotów zależnych?

2.

Jak przebiega restrukturyzacja holdingu?

3.

Na jakim etapie znajdują się przygotowania do

debiutu giełdowego PHN SA?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Aziewicz

Gdynia, dnia 8 października 2012 r.

Zapytanie

(nr 2378)

do ministra gospodarki

w sprawie realizacji programu działań

zawartych w załączniku nr 3 do dokumentu

Rada Ministrów przyjęła przedstawiony przez Pana

dokument pt. „Polityka energetyczna Polski do

2030 r.”.

Jak czytamy, dokument przedstawia stra-

tegię państwa mającą na celu odpowiedzenie na naj-

ważniejsze wyzwania stojące przed polską energety-

ką zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak

i w perspektywie do 2030 r.

Dużą wartość tego doku-

mentu stanowią cztery załączniki.

W załączniku

nr 3 zawarto „Program działań wykonawczych na

lata 2009–2012”.

Dlatego Panie Ministrze proszę o informację, jak

wygląda realizacja programu, działań zawartych

w ww. załączniku nr 3?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Zapytanie

(nr 2379)

do ministra pracy i polityki społecznej

weksli in blanco

Panie Ministrze!

Państwowa Inspekcja Pracy in-

formuje, że zgłaszają się do niej osoby, na których

pracodawcy wymusili podpisanie weksli in blanco.

Dotyczy to pracowników, którym pracodawca powie-

rzył mienie lub pracowników, w których szkolenie

ﬁrmyzainwestowałydużepieniądze.

Bardzoczęsto

od złożenia takiego podpisu uzależnione jest w ogóle

zatrudnienie danej osoby.

W Kodeksie pracy brak jest

jednoznacznych zapisów, które wyłączałyby używa-

nie weksli w stosunkach pracy.

Według zapisów Kodeksu pracy pracodawca może

podpisać z pracownikiem tzw. lojalkę lub zatrudnić

go na czas określony bez możliwości jego wypowie-

dzenia.

Chociaż jest to legalna alternatywa dla zobo-

wiązań wekslowych wynikająca z Kodeksu pracy,

pracodawcy wolą korzystać z kontrowersyjnych we-

ksli, gdyż ta droga dochodzenia swoich roszczeń jest

łatwiejsza i szybsza.

Natomiast składanie pozwów do

sądu wiąże się dla pracodawcy z koniecznością udo-

wodnienia winy pracownika.

pytanie: Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecz-

nej planuje nowelizację Kodeksu pracy w taki sposób,

by jednoznacznie wyłączyć możliwość używania we-

ksli w stosunkach pracowniczych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 2380)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

ze środków na naukę szczepionki

Szanowna Pani Minister!

Uniwersytet Medyczny

w Poznaniu od wielu lat prowadzi prace badawczo-

-rozwojowe nad terapeutyczną szczepionką czernia-

kową.

Lek ten wynalazł i rozwija zespół kierowany

przez prof. dr. hab. Andrzeja Mackiewicza.

381

Według informacji pochodzących zarówno od pro-

fesora Mackiewicza, jak i pacjentów zrzeszonych w Sto-

warzyszeniu Chorych na Czerniaka szczepionka po-

dawana pacjentom od wielu lat w ramach kolejnych

faz badawczych jest skuteczna i pozwoliła na przeży-

cie do tej pory (od 15 lat) 130 osób z grupy 450 osób

chorych uczestniczących we wczesnych badaniach

klinicznych.

Podkreślić przy tym trzeba, że w tej fa-

zie czerniaka średnie przeżycia chorych wynoszą kil-

ka miesięcy.

Przypadki te są nam znane nie tylko

z informacji podawanych przez stowarzyszenie i Uni-

wersytet Medyczny w Poznaniu, ale również bezpo-

średnio z kontaktów z chorymi żyjącymi, jak twier-

dzą, do tej pory wyłącznie dzięki temu, że uczestniczą

w tych badaniach od kilkunastu lat.

Problem polega jednakże na tym, że w fazie przed-

rejestracyjnej nie ma możliwości sﬁnansowaniakosz-

tów leczenia ze środków, którymi dysponuje minister

zdrowia.

Uniwersytet Medyczny w Poznaniu też nie

ma obecnie takiej możliwości.

Z tego powodu zaist-

niało na ostatnim etapie procesu wdrażania szcze-

pionki jako leku zagrożenie przerwania jej podawa-

nia.

Brak środków ﬁnansowych stanowi, oprócz

aspektu niewdrożenia szczepionki jako leku, zagro-

żenie życia dla pacjentów poddanym badaniom kli-

nicznym.

Tę szczepionkę bowiem należy przyjmować

do końca życia, w przeciwnym wypadku czeka pa-

cjenta dotychczasowy standard długości średniego

przeżycia z czerniakiem.

W jednej z odpowiedzi ministra zdrowia kierowa-

nej do profesora Mackiewicza na wniosek o doﬁnan-

sowanie ostatniej fazy badań znalazła się informacja

o możliwości zwrócenia się z wnioskiem o ﬁnansowa-

nie ze środków ﬁnansowychnanaukę.

Wzwiązku

z tym kierujemy nasze zapytania do Pani Minister:

1.

Czy Uniwersytet Medyczny w Poznaniu repre-

zentowany w tej sprawie przez profesora Mackiewi-

cza zwracał się kiedykolwiek z takim wnioskiem?

2.

Czy podmiot, o którym mowa wyżej, otrzymał

już kiedykolwiek doﬁnansowanie,promesęitp.,ajeśli

tak, czy wywiązał się z obowiązujących procedur po-

stępowania?

3.

Jaka jest na dziś szansa na skuteczne wniosko-

wanie, w jakim terminie i według jakich procedur,

jakie trzeba spełniać warunki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Janyska

oraz grupa posłów

(nr 2381)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie obowiązku składania

oświadczeń majątkowych

przez członków organu zarządzającego

gminną osobą prawną

Szanowny Panie Premierze!

W związku z zapyta-

niami kierowanymi do mnie przez przedstawicieli

mediów lokalnych i regionalnych, dotyczącymi roz-

bieżności w interpretacji przez organy gmin art. 24h

ustawy o samorządzie gminnym, mając na uwadze

sprawowany przez Prezesa Rady Ministrów nadzór

nad działalnością gmin, którego podstawę prawną

stanowi rozdział 10 ww. ustawy, zwracam się z proś-

bą o udzielenie odpowiedzi na poniżej przedstawione

pytania:

1.

Czy pod pojęciem gminnej osoby prawnej, o któ-

rej mowa w art. 24h ustawy o samorządzie gminnym,

należy rozumieć tylko osoby prawne, w których gmi-

na posiada 100% udziałów (akcji), ponad połowę

udziałów (akcji) czy też każdą osobę prawną, w której

uczestniczy gmina?

2.

Czy pojęcie gminnej osoby prawnej obejmuje

tylko i wyłącznie bezpośredni udział gminy w takiej

osobie, czy też prawidłowa interpretacja wskazane-

go pojęcia powinna obejmować również udział po-

średni (np. poprzez inne gminne osoby prawne)?

Zdarzają się bowiem przypadki, gdy jedna lub więcej

spółek, które w 100% należą do gminy, jest (są)

udziałowcem (akcjonariuszem) większościowym in-

nej spółki kapitałowej (czyli stanowią spółkę domi-

nującą w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 Kodeksu spół-

ek handlowych)?

odpowiedzi.

Z poważaniem

Poseł Borys Budka

Zabrze, dnia 15 października 2012 r.

Zapytanie

(nr 2382)

do ministra środowiska

w sprawie opracowania rządowego programu

systematycznego pogłębiania

Szanowny Panie Ministrze!

Od pewnego czasu

samorządy gmin i powiatów położonych nad rzeką

Odrą apelują o opracowanie, przyjęcie i wdrożenie

rządowego programu systematycznego pogłębiania

382

koryta rzeki Odry na odcinku od jej górnego biegu

na granicy południowej naszego kraju, aż po ujście

rzeki.

Jak pokazują bowiem doświadczenia ubiegłych

lat, również jednostek samorządów terytorialnych

położnych w pobliżu innych rzek, są one powodem

poważnych problemów związanych z powodziami

i podtopieniami.

Niemal każda gmina położona nad

Odrą doświadczyła już znacznych strat wywołanych

sytuacją powodziową (chociażby tą z roku 1997).

Dla-

tego też przedstawiciele władz samorządowych pod-

kreślają, że oprócz wymiernych korzyści gospodar-

czych dzięki umożliwieniu stabilnej żeglugi szlakiem

wodnym pogłębienie Odry pozwoli na znaczne ogra-

niczenie skutków zjawisk hydrologicznych zachodzą-

cych wzdłuż jej koryta.

W przyszłych pracach przed-

stawiciele gmin i powiatów nawołują do wykorzysta-

nia istniejących obiektów infrastruktury przeciwpo-

wodziowej poprzez ich odbudowę bądź przebudowę,

konserwacje i utrzymanie w pełnej sprawności tech-

nicznej, budowę nowych polderów, zbiorników reten-

cyjnych, przepływowych wzdłuż doliny Odry.

Dzia-

łania te w znacznym stopniu zminimalizują zagroże-

nie powodziowe na tym obszarze i przyczynią się do

zmniejszenia kosztów likwidacji szkód powodzio-

wych, które ponoszą w głównej mierze społeczności

lokalne.

wyżej kwestii oraz odpowiedź na następujące pyta-

nia:

1.

Czy kierowany przez Pana resort podjął dzia-

łania mające na celu opracowanie, przyjęcie i wdro-

żenie rządowego programu systematycznego pogłę-

biegu na południowej granicy naszego kraju aż po

ujście rzeki?

2.

Czy w przedstawionej przeze mnie sprawie

Ministerstwo Środowiska prowadzi dialog z przed-

stawicielami gmin i powiatów położonych nad rze-

ką Odrą?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zapytanie

(nr 2383)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Ministrze!

Budowa elektrowni

atomowych jest tematem bardzo kontrowersyjnym.

między przedstawiającymi argumenty za i przedsta-

wiającymi argumenty przeciw.

Do mojego biura na-

pływa szereg petycji przeciwko budowie elektrowni

atomowych w Polsce, a także towarzyszącej im infra-

struktury.

Zdecydowana większość opowiada się

przeciwko wydobywaniu w naszym kraju rudy ura-

nu.

Wielkoskalowa energetyka jądrowa jest droga,

niebezpieczna i niepotrzebna.

Zdecydowanie przeciw-

stawiają się ﬁnansowaniujejwdrożeniazudziałem

państwa, czyli za pomocą pieniędzy wszystkich pol-

skich podatników.

Przeciwnicy budowy elektrowni

atomowych upatrują lepszą przyszłość w oparciu o efek-

tywność energetyczną i energetykę rozproszoną.

Wy-

starczy wyeliminować niepotrzebne straty związane

z katastrofalnym stanem linii przesyłowych, popar-

ciem rozwoju technologii o niskiej energetyczności.

Skupieniu się na źródłach energii odnawialnej, które

są bezpieczniejsze od elektrowni atomowych.

Do wad

zaliczają długi czas trwania budowy elektrowni ato-

mowej, a przy produkcji niebezpiecznych odpadów

radioaktywnych pojawia się niebezpieczeństwo ich

składowania i przechowywania, niebezpieczeństwo

awarii elektrowni atomowych – przy dużej ilość elek-

trowni jeszcze większe, katastrofa nuklearna jak

w Czarnobylu byłaby wielce prawdopodobna – a tak-

że brak możliwości wykorzystania energii atomowej

do transportu ciężarówek, samolotów czy statków,

brak możliwości wykorzystania energii atomowej jako

surowca do otrzymywania tworzyw sztucznych, na-

wozów i środków ochrony roślin.

Pojawianie się elek-

trowni atomowej stanowi problem i techniczny, i ﬁ-

zyczny, i jednocześnie jest to problem nierozprze-

strzeniania broni atomowej.

Przyszłość polskiej energetyki jest sprawą dla Pol-

ski i Polaków niezmiernie ważną, dlatego proszę Pana

1.

Na jakim obecnie etapie są prace zmierzające

do rozpoczęcia budowy elektrowni atomowych

w Polsce?

2.

Czy wobec sprzeciwu – jak się wydaje – więk-

szości Polaków ministerstwo przewiduje przeprowa-

dzenie ogólnokrajowego referendum, w którym zapy-

tano by Polaków, czy akceptują budowę elektrowni

atomowych i ich infrastruktury włącznie z wydoby-

ciem rudy uranu?

3.

W jakich proporcjach Ministerstwo Gospodarki

będzie dzieliło swój budżet na te dwa technologicznie

różniące się sposoby pozyskiwania energii?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 15 października 2012 r.

383

Zapytanie

(nr 2384)

do ministra pracy i polityki społecznej

w obsłudze petenta w oddziałach ZUS

Szanowny Panie Ministrze!

Mija już pół roku, od-

kąd Zakład Ubezpieczeń Społecznych wprowadził

ogólnopolski system e-ZUS.

W czerwcu rzecznicy

prasowi oddziałów zakładu przedstawiali, że oto

w ręce petenta oddawane jest nowe narzędzie kon-

taktu klientów z ZUS, dzięki któremu można ogra-

niczyć osobiste wizyty w urzędzie.

Trzeba tylko za-

łożyć sobie elektroniczne konto na platformie usług

elektronicznych ZUS.

Każdy właściciel konta będzie

mógł odtąd sprawdzić przez Internet, czy i w jakiej

wysokości pracodawca przesyła na jego konto skład-

ki oraz ile środków ma zgromadzonych w OFE.

Jeże-

li jednak ktoś chce osobiście skontaktować się

z urzędnikiem ZUS-u, może to zrobić za pośrednic-

twem platformy.

Nowy serwis E-inspektorat ZUS daje możliwość

pobrania formularzy obsługiwanych przez instytucję

wraz ze szczegółowymi informacjami, w jaki sposób

dany formularz wypełnić, niektóre formularze moż-

na pozostawić w e-zakładzie i niektóre sprawy zała-

twić poprzez elektroniczny dziennik podawczy za-

mieszczony na nowoczesnej platformie cyfrowej.

W serwisie znajdują się również liczne informatory

o rodzajach świadczeń, informatory statystyczne, wy-

kazy obowiązujących aktów prawnych, liczne porad-

niki.

Na platformie uruchomiona jest również elek-

troniczna sala obsługi klientów.

W czerwcu bieżącego roku Zakład Ubezpieczeń

Społecznych przeprowadził bardzo szeroką i szczegó-

łową ogólnopolską kampanię informacyjną na temat

wprowadzanego nowego narzędzia, pomocnego w ob-

słudze petenta.

We wszystkich oddziałach ZUS zor-

ganizowano konferencje prasowe, a rzecznicy oddzia-

łów prezentowali zasady korzystania z serwisu,

a także przedstawiali treści tam zawarte.

Chcę zapytać Pana Ministra:

możliwościami obsługi części zadań poprzez interne-

towy inspektorat w najbliższych latach planowana

jest reforma zakładu w obszarze organizacyjnym?

Chodzi mi o to, czy rozważa się redukcję etatów

i wybranych stanowisk obsługi petenta?

2.

Czy w perspektywie nadchodzących lat plano-

wana jest reforma ZUS polegająca na zmniejszeniu

liczby placówek obsługujących petentów (oddziały,

inspektoraty, biura terenowe)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

(nr 2385)

do ministra spraw wewnętrznych

emerytur służb mundurowych

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas moich ostat-

nich spotkań z przedstawicielami służb munduro-

wych pojawiają się pytania i wątpliwości dotyczące

sposobu naliczania emerytur po wejściu w życie re-

formy tychże służb w dniu 1 stycznia 2013 r.

Z infor-

macji, jakie uzyskałem, emerytura była naliczana na

podstawie ostatniego wynagrodzenia.

1.

W jaki sposób będą naliczane emerytury mun-

durowe od 2013 r.?

2.

Czy zostanie zmieniony sposób naliczania eme-

rytur osób, które są zatrudnione w służbach mundu-

rowych przed wejściem w życie reformy, polegający

na tym, jak się dowiedziałem, że będą one naliczane

na podstawie wynagrodzenia z ostatnich 10 lat?

3.

Czy po wejściu w życie reformy emerytury będą

naliczane od całości wynagrodzenia, czy jedynie od

jego podstawy?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zapytanie

(nr 2386)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie oceny przez Komisję Nadzoru

Finansowego, czy umowa wspólników

w chwili jej zawarcia przepisów ujawnienia

wiedzią na zapytanie poselskie udzieloną przez Ko-

misję Nadzoru Finansowego w dniu 4 października

2012 r.

(DBK/DBK2/73/3/6/2012) w załączeniu*

)

przekazuję kopię umowy wspólników z 3 kwietnia

2006 r. zawartej pomiędzy Bankiem Pekao SA a Pi-

relli & C. Real Estate S.p.A., o której, jak wynika

z treści odpowiedzi KNF, Bank Pekao SA będący

*

)

384

emitentem papierów wartościowych dopuszczonych

mował inwestorów w trybie przepisów ustawy o ofer-

cie publicznej.

Proszę zatem o dokonanie oceny, czy powyższa

umowa wymagała w świetle obowiązujących w chwi-

li jej zawarcia przepisów ujawnienia w ramach obo-

wiązkowych raportów bieżących jako mająca istotny

wpływ dla inwestorów.

Strony umowy nie określiły

w niej wartości wzajemnych świadczeń, przewidziały

jedynie karę umowną w wysokości 100 mln euro.

Umowa co do zasady dotyczyła wszystkich nierucho-

mości oraz wierzytelności zabezpieczonych nierucho-

mościami banku, których wartość wprost w treści

umowy nie została wskazana.

W przypadku wszczęcia w sprawie postępowania

przez Komisję Nadzoru Finansowego zwracam się

z wnioskiem o informowanie mnie o jego przebiegu

i wynikach.

Jednocześnie proszę o informację: Czy i w jaki

sposób powyższa umowa wpływa na stabilność funk-

cjonowania Banku Pekao SA?

W załączeniu kopia umowy wspólników*

)

z dnia

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.

(nr 2387)

do ministra transportu,

w sprawie wynagrodzeń kierownictw

jednostek podległych ministrowi transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Z uwagi na moje sta-

łe zainteresowanie w obszarach zagadnień infra-

strukturalnych wynikające z aktywności w sejmowej

Komisji Infrastruktury, a także w związku ze zbli-

żającymi się pracami, dotyczącymi ustawy budżeto-

wej na 2013 r., jaka będzie udziałem parlamentu,

nie mi szczegółowej informacji dotyczącej wysokości

wszystkich składników wynagrodzenia, uposażenia,

premii, nagród, diet i wszystkich należności, jakie ze

środków publicznych przekazano w I półroczu 2012 r.

osobom sprawującym funkcje prezesa i wiceprezesów

(w tym osoby pełniące obowiązki) następujących jed-

nostek:

— Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego,

— Centrum Unijnych Projektów Transporto -

wych,

— Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej,

— Głównego Inspektoratu Transportu Drogo -

wego.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

(nr 2388)

do ministra zdrowia

w sprawie wykorzystania karetki

do transportu posła Platformy Obywatelskiej

Sejmu w dniu 12 października 2012 r

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu dzisiejszym

w mediach pojawiła się informacja, że poseł Platfor-

my Obywatelskiej pan Norbert Wojnarowski, by wziąć

premiera Donalda Tuska, został przetransportowany

ze szpitala, w którym przebywał, do Sejmu karetką.

Jako przyczynę takiego postępowania media wska-

zują obawę, by pan poseł Norbert Wojnarowski nie

spóźnił się do Sejmu na głosowanie.

Ministra z uprzejmą prośba o odpowiedź na poniższe

pytania:

rowski został przywieziony do Sejmu karetką?

szę o podanie, kto zdecydował o wysłaniu karetki ze

szpitala do Sejmu, jakie są koszty przewozu pana po-

sła i kto pokryje koszty przewozu.

szę o podanie podstawy prawnej takiego działania.

takie wykorzystanie karetki jest właściwe w ocenie

Pana Ministra i nie stwarza zagrożenia dla innych

bardziej potrzebujących karetki pacjentów?

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

Warszawa, dnia 15 października 2012 r.*

385

Zapytanie

(nr 2389)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

6 września 2012 r.

rząd zdecydował o kontynuowaniu w latach 2012–2015

programu przebudowy dróg lokalnych pod nazwą

„Narodowy program przebudowy dróg lokalnych”

W dniu 7 października 2012r.

gazeta „Głos Pomo-

rza” w artykule „Rząd obcina pieniądze na drogi

w województwie” podała informację, że województwo

pomorskie na tzw. schetynówki ma otrzymać około

27 mln zł zamiast pierwotnie planowanych 54 mln zł.

W województwie pomorskim są:

— 4 miasta na prawach powiatu (Gdynia, Gdańsk,

Słupsk i Sopot),

— 16 powiatów ziemskich,

— 25 gmin miejskich,

— 17 gmin miejsko-wiejskich,

— 81 gmin wiejskich,

łącznie 143 jednostki samorządu terytorialnego.

Biorąc pod uwagę liczbę jednostek samorządu te-

rytorialnego w województwie pomorskim, środki prze-

widziane w „Narodowym programie przebudowy dróg

– rozwój w wysokości 27 mln zł są bardzo skromne.

W ramach wyżej wymienionego programu na

wparcie 20 powiatów ma zostać przeznaczona kwota

około 13,5 mln zł, analogiczna kwota, tj. 13,5 mln zł,

ma zostać przeznaczona na wsparcie 123 gmin.

Środki dla jednego powiatu wynoszą średnio ok.

0,7 mln zł, środki dla jednej gminy wynoszą średnio

tylko około 100 tys. zł.

W powyższej sytuacji, biorąc

pod uwagę koszty remontów dróg, wsparcie dla gmin

wydaje się być wręcz iluzoryczne.

1.

W jakiej wysokości zostały zaplanowane w bie-

żącym roku przez rząd wydatki na realizację „Naro-

dowego programu przebudowy dróg lokalnych” – etap

wództwa pomorskiego?

3.

Czy prawdą jest, że w ramach „Narodowego

pieczeństwo – dostępność – rozwój środki dla woje-

wództwa pomorskiego zostały zmniejszone o połowę

(zamiast 54 mln zł – 27 mln zł)?

Jeżeli tak, proszę

o podanie przyczyn takiego zmniejszenia dostępnych

środków.

4.

Czy środki na realizację „Narodowego progra-

mu przebudowy dróg lokalnych” – etap II: Bezpie-

czeństwo – dostępność – rozwój zostały ograniczone

w całym kraju?

Jeżeli tak, proszę o podanie, o ile

zostały te środki ograniczone i dlaczego.

5.

Czy możliwe jest zwiększenie w roku 2012 środ-

ków dla województwa pomorskiego, zwłaszcza dla

gmin, w ramach „Narodowego programu przebudo-

6.

Proszę o informację, w jakiej wysokości środki

zostały wydatkowane w czasie realizacji I etapu „Na-

rodowego programu przebudowy dróg lokalnych”.

6.

Jakie na dzień 31.08.2012 r. osiągnięto docho-

dy z tytułu grzywien?

Proszę ponadto o podanie,

jaki jest roczny plan dochodów w roku 2012 z tytu-

łu grzywien.

7.

Jakie na dzień 31.08.2012 r. osiągnięto dochody

z tytułu mandatów?

Proszę ponadto o podanie, jaki

datów.

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

(nr 2390)

do ministra sprawiedliwości

i w Białej Podlaskiej Prokuratury Okręgowej

w Lublinie

Media donoszą o rzekomych planach likwidacji

kuratury Okręgowej w Lublinie.

Od momentu poja-

wienia się tego typu doniesień, a więc od początku

br., jest oczywistym, że tego typu plany opiniowane

są przez wszystkie środowiska lokalne jednoznacznie

negatywnie – poczynając od Prokuratury Apelacyjnej

w Lublinie, kończąc na lokalnych samorządach.

Moż-

na przytoczyć kilka z wielu negatywnych skutków

powyższych planów likwidacji:

— wydłużenie obiegu pism procesowych,

— zwiększenie kosztów dojazdów dla petentów,

utrudnienie im dostępu do wymiaru sprawiedli-

wości,

— zwiększenie wydatków służb specjalnych, Po -

licji, administracji skarbowej, Straży Granicznej,

Służby Celnej, sądów,

386

— dodatkowym argumentem za pozostawieniem

ww. jednostek organizacyjnych prokuratury winno

być kluczowe ich położenie: przebiegają tu centralne

szlaki tranzytowe Europy, znajduje się tutaj granica

strefy Schengen oraz przejścia graniczne z Ukrainą

i Białorusią.

Jeszcze w lutym br. minister sprawiedliwości in-

formował mnie, że w efekcie pracy Zespołu do oceny

miejscowych prokuratur okręgowych i rejonowych,

siadają siedziby sądu rejonowego, prokurator gene-

ralny nie przedstawił ministrowi sprawiedliwości

zapewniał, że w Ministerstwie Sprawiedliwości nie

porządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 25 mar-

ca 2010 r. w sprawie utworzenia prokuratur apela-

cyjnych, okręgowych i rejonowych oraz ustalenia ich

1.

Czy i ewentualnie jakie stanowisko przedsta-

wił prokurator generalny ministrowi sprawiedliwo-

ści w sprawie likwidacji Prokuratury Rejonowej

mie i w Białej Podlaskiej Prokuratury Okręgowej

w Lublinie?

2.

Czy w toku prac brane jest w jakimkolwiek

zakresie pod uwagę stanowisko władz lokalnych

wraz z uzasadniającą je argumentacją?

Jeżeli tak,

to czy ww. jednostki organizacyjne prokuratury zo-

staną zlikwidowane pomimo jednoznacznie nega-

tywnej opinii samorządów oraz Prokuratury Okrę-

gowej i Apelacyjnej w Lublinie?

Jak w takiej sytuacji

mają się zapewnienia ministra sprawiedliwości, że

podstawę decyzji ministra sprawiedliwości, uwzględ-

cjonowania poszczególnych jednostek, stanowić będą

generalnego, jak też racje podnoszone przez władze

samorządowe?

3.

Czy w przypadku ewentualnego zniesienia

ww. jednostek organizacyjnych prokuratury cała

kadra orzecznicza i administracyjna tych jednostek

zostanie przejęta przez jednostki przejmujące ich

zadania?

4.

Czy i jaką ewentualnie decyzję w sprawie likwi-

o przedstawione przez prokuratora generalnego ar-

gumenty podjął Pan Minister jako organ uprawniony

do podejmowania, w porozumieniu z prokuratorem

generalnym, czynności władczych w tym zakresie?

5.

Dlaczego Ministerstwo Sprawiedliwości dąży

do likwidacji tak ważnych z punktu widzenia walki

z przestępczością transgranicznych placówek?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Chełm, dnia 15 października 2012 r.

Zapytanie

(nr 2391)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

nistracji, choć powinno łożyć na pomoc najbiedniej-

ba zatrudnionych w administracji województwa świę-

tokrzyskiego pracowników?

nych osób w administracji województwa świętokrzy-

nistracji województwa świętokrzyskiego w latach

(nr 2392)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

387

dową taniego państwa.

Koszty utrzymania władzy

kopolskiego pracowników?

stracji województwa wielkopolskiego w latach 2008,

(nr 2393)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe za-

niepokojenie społeczne budzą informacje wskazu-

jące na rozrost administracji państwowej, co jest

Tuska budową taniego państwa.

Koszty utrzymania

winny zostać obniżone, tymczasem coraz głośniej

najbiedniejszym, stymulację gospodarki, służbę

morskiego pracowników?

nistracji województwa pomorskiego w latach 2008,

(nr 2394)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

karpackiego pracowników?

stracji województwa podkarpackiego w latach 2008,

(nr 2395)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe za-

388

belskiego pracowników?

nistracji województwa lubelskiego w latach 2008,

(nr 2396)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

kiego pracowników?

nistracji województwa łódzkiego w latach 2008, 2009,

(nr 2397)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

zowieckiego pracowników?

nistracji województwa mazowieckiego w latach 2008,

(nr 2398)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

389

nośląskiego pracowników?

nistracji województwa dolnośląskiego w latach 2008,

(nr 2399)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe za-

wiedzi na następujące pytania:

jawsko-pomorskiego pracowników?

nistracji województwa kujawsko-pomorskiego w la-

(nr 2400)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe za-

dzi na następujące pytania:

buskiego pracowników?

nistracji województwa lubuskiego w latach 2008,

(nr 2401)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

390

łopolskiego pracowników?

nistracji województwa małopolskiego w latach 2008,

(nr 2402)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

skiego pracowników?

nistracji województwa opolskiego w latach 2008,

(nr 2403)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

laskiego pracowników?

nistracji województwa podlaskiego w latach 2008,

(nr 2404)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe za-

rost administracji, choć powinno łożyć na pomoc naj-

biedniejszym, stymulację gospodarki, służbę zdrowia

391

skiego pracowników?

nistracji województwa śląskiego w latach 2008, 2009,

(nr 2405)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

mińsko-mazurskiego pracowników?

(nr 2406)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz większe zanie-

chodniopomorskiego pracowników?

nistracji województwa zachodniopomorskiego w la-

(nr 2407)

do ministra obrony narodowej

w sprawie zerwanego kontraktu

z ﬁrmą Aeronautics

Zgodnie z informacjami uzyskanymi od PAP Mi-

nisterstwo Obrony Narodowej zerwało kontrakt z ﬁr-

mą Aeronautics na dostawę bezzałogowców średnie-

go zasięgu.

Firma ta wygrała przetarg zorganizowa-

ny w 2010 r. na dostarczenie Wojsku Polskiemu dwóch

zestawów po cztery statki powietrzne oraz dwie na-

ziemne stacje kontroli lotów za 89 mln zł.

W maju br. MON wypłaciło wykonawcy ponad

30 mln zł pomimo nieprzyjęcia żadnego uzbrojenia

na wyposażenie polskiej armii, po czym we wrześniu

br. zerwało kontrakt.

392

1.

Dlaczego MON zdecydowało się podpisać umo-

wę na dostarczenie bezzałogowych statków z ﬁrmą

Aeronautis pomimo braku autoryzacji tej ﬁrmyprzez

władze Izraela?

2.

Ile kosztowało wynajęcie jednego zestawu bez-

załogowców w ramach rozwiązania tymczasowego,

tj. najmu tych urządzeń?

3.

Na jakiej podstawie dokonano częściowej zapła-

ty za uzbrojenie, które nigdy nie zostało dostarczone

dla Wojska Polskiego?

4.

Czy resort obrony narodowej ma zamiar odzy-

skać wypłaconą kwotę 30,3 mln zł wykonawcy oraz

ubiegać się o należne kary umowne, jeżeli takowe

przewidziano w umowie?

5.

Jakie działania ma zamiar podjąć Ministerstwo

Obrony Narodowej w celu zapewnienia Wojsku Pol-

skiemu bezzałogowych maszyn rozpoznawczych, tak

istotnych dla bezpieczeństwa naszych żołnierzy sta-

cjonujących na misjach zagranicznych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

Zapytanie

(nr 2408)

do ministra skarbu państwa

w Pile z Agencją Rozwoju Przemysłu SA

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

obserwujemy dynamiczny rozwój usług lotniczych.

Zwiększeniu liczby przewożonych pasażerów oraz to-

warów sprzyjają inwestycje w infrastrukturę portów

lotniczych.

W niedalekiej przyszłości rozwój niektó-

rych portów lotniczych zostanie ograniczony z powo-

du ich zbyt bliskiego położenia od centrów wielkich

miast.

W tej sytuacji szansą będzie współpraca z lo-

kalnymi lotniskami dysponującymi długimi pasami

startowymi oraz korzystnym skomunikowaniem z ist-

niejącymi i planowanymi drogami ekspresowymi

oraz infrastrukturą kolejową.

powiedź na pytania nt. możliwości współpracy z na-

leżącym do powiatu pilskiego lotniskiem w Pile przez

będącą własnością Ministerstwa Skarbu Państwa

Agencję Rozwoju Przemysłu SA (ARP SA):

1.

Czy ARP SA rozważa nawiązanie strategicznej

współpracy lub przejęcie lotniska w Pile?

2.

Czy ARP SA otrzymało i zapoznało się z memo-

randum inwestycyjnym dotyczącym lotniska w Pile

przygotowanym na zlecenie powiatu pilskiego?

3.

Czy i ewentualnie w jakiej perspektywie czaso-

wej rozważane jest wykorzystanie potencjału lotni-

ska w Pile – infrastruktury i lokalizacji oraz do-

świadczenia personelu byłego lotniska wojskowego

– jako lotniska cargo obsługującego lotniczy trans-

port w północno-zachodniej Polsce?

4.

Czy ARP SA bierze udział w opracowywaniu

koncepcji wykorzystania pilskiego lotniska np. w roli

lotniska segmentu general aviation stymulującego

rozwój przemysłu i gospodarki w tej części Polski?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

(nr 2409)

do ministra sportu i turystyki

przez Ministerstwo Sportu i Turystyki

sportowego ośrodka siatkówki w Pile

Szanowna Pani Minister!

Siatkówka to jeden z nie-

licznych sportów zespołowych, w których reprezen-

tacje Polski kobiet i mężczyzn oraz drużyny klubowe

odnoszą od lat sukcesy na arenie międzynarodo-

wej.

Jednym z najważniejszych ośrodków siatkówki

w Polsce zarówno seniorskiej, jak i przede wszystkim

młodzieżowej w różnych kategoriach wiekowych jest

Piła.

Z sukcesami młodych pilskich siatkarek i siat-

karzy Pani Minister miała okazję zapoznać się pod-

czas kwietniowej wizyty w Pile.

Minister o odpowiedź na poniższe pytania:

utworzenie sportowego ośrodka siatkówki w Pile?

Jaki jest horyzont czasowy realizacji tego przedsię-

wzięcia?

2.

Na jakich zasadach organizacyjnych i ﬁnanso-

wych ww. ośrodek miałby funkcjonować?

3.

Czy Ministerstwo Sportu i Turystyki konsulto-

wało utworzenie sportowego ośrodka siatkówki

w Pile z lokalnymi klubami sportowymi, samorzą-

dowcami miejskimi, powiatowymi i wojewódzkimi,

z Polskim Związkiem Piłki Siatkowej oraz innymi

organizacjami i instytucjami?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

393

Zapytanie

(nr 2410)

do ministra transportu,

w sprawie przerwanej budowy nowego mostu

w miejscowości Andrychów

Na początku maja br. Generalna Dyrekcja Dróg

umowę na budowę nowego mostu na DK nr 52

w miejscowości Andrychów (powiat wadowicki, woj.

małopolskie).

Wykonawca przystąpił do realizacji za-

dania, wyburzył stary most, a następnie pod koniec

września opuścił plac budowy i złożył do sądu wnio-

sek o ogłoszenie upadłości.

Wobec powyższych zda-

rzeń GDDKiA zmuszona była wypowiedzieć ﬁrmie

Mostmar umowę na budowę mostu.

Obecnie trwa

inwentaryzacja oraz przygotowania do wyłonienia

nowego wykonawcy.

Pierwotnie zakładano, iż nowy

most miał być gotowy w połowie 2013 r.

Wszystko

iż podobnych przypadków w całym kraju jest bardzo

wiele, a terminy oddania do użytku nowych odcin-

ków dróg i autostrad wydłużają się niejednokrotnie

o rok lub więcej.

Pytania:

1.

Jaki jest nowy planowany termin ukończenia

chów?

problemy ﬁnansowewykonawcówinwestycjiniepo-

wodowały tak drastycznego przesunięcia terminu

oddania dróg i obiektów inżynieryjnych do użytku?

Pozostaję z wyrazami szacunku

Andrychów, dnia 16 października 2012 r.

Zapytanie

(nr 2411)

do ministra gospodarki

w sprawie ustalania wysokości ekwiwalentu

wiciele byłych pracowników Dolnośląskiego Zagłębia

Węglowego w związku ze sprawą dotyczącą sposobu

naliczania tzw. deputatu węglowego.

Obecnie osoby uprawnione otrzymują ekwiwalent

na zakup 2,5 tony węgla.

Sporny jest jednak sam

sposób określania wysokości świadczenia, który jest

uzależniony od rynkowej ceny zbytu surowca z ubie-

głego roku, co de facto pozwala na zakup tylko ok.

1,5 tony węgla.

Zainteresowani wskazują, że w 2011 r.

byli górnicy otrzymali ekwiwalent pieniężny w wy-

sokości 554,75 zł za tonę surowca, natomiast koleja-

rze 719,76 zł.

Różnica ta wynika głównie z tego, że

byli pracownicy kopalni otrzymują świadczenie w od-

niesieniu do ceny zbytu, natomiast byli pracownicy

kolei do ceny detalicznej.

W opinii pracowników Dol-

nośląskiego Zagłębia Węglowego jest to sytuacja nie-

dopuszczalna i krzywdząca.

Wobec powyższego zwracam się do Pana z zapy-

taniem poselskim:

1.

Czy właściwy jest sposób wyliczania ekwiwa-

lentu dla byłych górników na podstawie ceny zbytu

węgla za rok 2011 r.?

2.

Czy możliwe są dysproporcje i różnice naliczeń

ekwiwalentów pieniężnych dla różnych grup zawodo-

wych (nawiązując do przytoczonego przypadku)?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Zapytanie

(nr 2412)

do ministra edukacji narodowej

na sﬁnansowanie systemu informacji

oświatowej w latach 2007–2012

Szanowna Pani Minister!

Proszę o udzielenie in-

formacji dotyczącej wysokości nakładów poniesio-

nych w celu sﬁnansowaniafunkcjonowaniasystemu

informacji oświatowej.

1.

Proszę o wskazanie, jaki jest łączny koszt po-

niesiony przez MEN oraz ewentualne jednostki pod-

ległe i nadzorowane w latach 2007–2012, z rozbiciem

na każdy kolejny rok.

2.

Proszę o rozbicie tych kosztów na:

a) wydatki majątkowe § 6060,

b) wydatki rzeczowe, a w szczególności:

— wydatki bezosobowe § 4170,

— wydatki na zakup usług § 4300,

— wydatki na materiały § 4210.

3.

Proszę również o informacje (według podanego

schematu) dotyczące kosztów planowanych w 2013 r.

w ramach przyznanego Ministerstwu Edukacji Na-

rodowej limitu wydatków.

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

394

Zapytanie

(nr 2413)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie problemów polskiego Radia Lwów

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

pojawiły się medialne, niepokojące i smutne w treści

doniesienia o zaprzestaniu nadawania audycji przez

polskie Radio Lwów spowodowane niepłaceniem od

dłuższego czasu przez Fundację „Pomoc Polakom na

Wschodzie” rachunków za użytkowanie lokalu.

25 września br. ukraińskie służby komunalne zajęły

lokal rozgłośni przy ul. Rylejewa 9/6 we Lwowie.

Fun-

dacja „Pomoc Polakom na Wschodzie”, zgodnie ze

stosowną umową, zobowiązana była ponosić wszelkie

opłaty związane z użytkowaniem lokalu.

Do niedaw-

na środki na funkcjonowanie Radia Lwów fundacja

otrzymywała z Senatu.

Jak wiadomo realizację tych

wydatków Ministerstwo Spraw Zagranicznych prze-

jęło od Izby wyższej parlamentu.

Niestety Fundacja

„Pomoc Polakom na Wschodzie” nie otrzymała rze-

czonych środków.

Sytuacja, w jakiej znalazło się Ra-

dio Lwów, wywołała w środowiskach Polaków w kra-

ju i za granicą, a nade wszystko we Lwowie i okoli-

cach, ogromne oburzenie.

Lokum, w którym działało

Radio Lwów, użytkowane było razem z innymi pol-

skimi organizacjami.

W związku z zaistniałą sytuacją, prócz stacji ra-

diowej, swoje pomieszczenie redakcyjne stracił tak-

że kwartalnik „Lwowskie Spotkania”, a swoją sie-

dzibę Lwowskie Stowarzyszenie Przyjaciół Sztuk

Pięknych.

1.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych rze-

czywiście nie przekazało środków Fundacji „Pomoc

Polakom na Wschodzie”?

Jeśli tak, to z jakiego po-

wodu?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych, od mo-

mentu przejęcia od Senatu wydatków, przekazało jakieś

środki Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie”?

3.

Jakie są dalsze plany i zamierzenia MSZ w spra-

wie działalności Radia Lwów?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Odpowiedź

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo pana Eugeniusza Grzeszczaka, wicemarszałka

Sejmu RP, z dnia 14 sierpnia 2012 r.

(SPS-024-1822/

12), przy którym przesłane zostało zapytanie posła

Grzegorza Sztolcmana dotyczące umieszczenia w ko-

szyku świadczeń gwarantowanych porad seksuologów,

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Zasady i tryb ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdro-

zm.), akty wykonawcze do wskazanej ustawy oraz za-

rządzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia

dotyczące szczegółowych warunków zawierania i re-

alizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowot-

nej w poszczególnych rodzajach świadczeń.

Zgodnie z przepisami przywołanej powyżej usta-

wy osoby objęte powszechnym – obowiązkowym i do-

browolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, jak rów-

nież osoby nieubezpieczone, które nie ukończyły

18. roku życia – zwane świadczeniobiorcami – mają

na zasadach określonych w ustawie prawo do świad-

publicznych, których celem jest zachowanie zdrowia,

nie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie

Stosownie do rozporządzenia ministra zdrowia

zm.) świadczeniobiorcom przysługują bezpłatne

świadczenia z zakresu opieki psychiatrycznej i lecze-

nia uzależnień.

W zależności od rozpoznania klinicz-

nego, rodzaju oraz nasilenia objawów występujących

w przebiegu zaburzenia ww. świadczenia realizowa-

ne są w ramach doraźnej, stacjonarnej, dziennej i am-

bulatoryjnej opieki psychiatrycznej i leczenia uzależ-

nień.

Przedmiotowe świadczenia są udzielane przez

nych ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Zgodnie z przepisem Lp.

7 poz. 1, 2 i 3, kol. III,

ust. 1 załącznika nr 3 do aktualnie obowiązującego

rozporządzenia diagnostyka oraz terapia zaburzeń

somatyczną (F40–F48 wg ICD-10), zespołów beha-

wioralnych związanych z zaburzeniami ﬁzjologiczny-

mi i czynnikami ﬁzycznymi (F50–F59) oraz zabu-

rzeń osobowości i zachowania dorosłych (F60–F63)

są prowadzone przez lekarza specjalistę w dziedzinie

seksuologii lub lekarza posiadającego specjalizację

I stopnia w dziedzinie seksuologii, lub lekarza będą-

cego w trakcie specjalizacji w dziedzinie seksuologii

w formie porad: lekarskiej diagnostycznej, lekarskiej

terapeutycznej oraz lekarskiej kontrolnej udziela-

nych w ramach świadczenia seksuologicznego i pato-

logii współżycia.

Mając na uwadze fakt, iż przedmiotowe świadcze-

nie znajduje się w wykazie świadczeń gwarantowa-

nych w niezmienionej postaci od roku 2009, powta-

rzając w tym zakresie przepisy stosownych zarzą-

dzeń prezesa NFZ, nie można zgodzić się ze stwier-

dzeniem o braku dostępu do świadczeń lekarzy spe-

cjalistów w dziedzinie seksuologii.

Zgodnie z rejestrem prowadzonym przez Naczelną

Radę Lekarską liczba lekarzy specjalistów w dziedzi-

nie seksuologii wynosi 161, w tym 155 wykonujących

zawód – stan na dzień 1 lipca 2012 r.

W bieżącym

roku specjalizację w dziedzinie seksuologii odbywa

27 lekarzy.

Narodowy Fundusz Zdrowia w roku 2012 zawarł

siedem umów ze świadczeniodawcami na udzielanie

świadczeń we wskazanym zakresie na łączną kwotę

648 150,70 zł, co stanowi 8-procentowy wzrost w po-

równaniu z rokiem 2011.

Tabela 1.

Szczegółowe dane dotyczące zawartych

przez NFZ umów na udzielanie świadczeń z zakresu:

świadczenia seksuologiczne i patologie współżycia

Rok Oddział NFZ

Liczba

świadczeniodawców

Liczba

umów

Kwota

kontraktu

2012 03 Lubelski 1 1 23 632,50

05 Łódzki 1 1 2 242,20

06 Małopolski 1 1 12 368,00

07 Mazowiecki 2 2 481 518,00

11 Pomorski 1 1 67 590,00

15 Wielkopolski 1 1 60 800,00

RAZEM 7 7 648 150,70

Źródło: Centrala NFZ

Warte podkreślenia jest, iż w rozporządzeniu mi-

nistra zdrowia z dnia 29 marca 2012 r. zmieniającym

rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowa-

leżnień (Dz. U. z 2012 r. poz. 346) wyodrębnione zo-

stało świadczenie: program terapii zaburzeń prefe-

rencji seksualnych.

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

396

Kodeks postępowania karnego, ustawy Kodeks kar-

ny wykonawczy, ustawy Kodeks karny skarbowy oraz

przewiduje możliwość albo obowiązek orzeczenia

przez sąd środka zabezpieczającego o charakterze

postpenalnym wobec sprawców przestępstw przeciw-

ko wolności seksualnej.

Sąd orzeka o umieszczeniu

sprawcy w zakładzie zamkniętym albo skierowaniu

3 Kodeksu karnego, natomiast gdy sprawca zostanie

skazany za popełnienie innego przestępstwa przeciw-

ko wolności seksualnej, sąd może orzec zastosowanie

(po odbyciu kary pozbawienia wolności) przedmioto-

wych środków zabezpieczających.

Umieszczenie spraw-

leczenie ambulatoryjne stosowane jest w celu prze-

prowadzenia terapii farmakologicznej oraz psychote-

rapii, prowadzących do obniżenia zaburzonego popę-

du seksualnego sprawcy.

Należy podkreślić, iż tera-

pia farmakologiczna jest wykluczona, jeżeli jej prze-

prowadzenie spowodowałoby niebezpieczeństwo dla

życia lub zdrowia skazanego.

Utworzenie wskazanego powyżej świadczenia wy-

nika z konieczności stworzenia osobom skazanym za

przestępstwa przeciwko wolności seksualnej warun-

ków uczestniczenia w terapii mającej na celu zapo-

bieżenie ponownemu podjęciu zachowań seksualnych

niezgodnych z prawem, bez względu na sytuację ﬁ-

nansową tych osób.

Wykaz zakładów ambulatoryjnych przeznaczo-

nych do wykonywania nowego środka zabezpieczają-

cego stanowi załącznik do rozporządzenia ministra

zu zakładów ambulatoryjnych przeznaczonych do

nych wobec sprawców skazanych za przestępstwa

skierowane przeciwko wolności seksualnej (Dz. U.

Nr 230, poz. 1519).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie zakupu samochodów przez IMiGW

(1928)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłane przez ministra spraw wewnętrznych przy

-2-27/2012/AD/MKa i BMP-0713-7-42/2012/MKa)

-024-1928/12) uprzejmie informuję, że na wniosek

wej służby hydrologiczno-meteorologicznej (PSHM).

miana środków transportu dla PSHM w ilości 12 sztuk.

tu ministra środowiska, który został ich faktycznym

zowanego wówczas projektu usuwania skutków po-

tych pojazdów wynoszą 200 000 km, a niektórych

nie generujące znaczące koszty obsługi remontowej

generują kosztów poza zwykłą eksploatacją.

Są one

jeżdżają do wszystkich stacji pomiarowych, w tym

stacji położonych w terenach zalewowych, a także dla

ekip pomiarowych PSHM wykonujących pomiary hy-

drometryczne na rzekach.

Samochody terenowe

użytkowane są na drogach twardych, gruntowych,

szą być odpowiednio przystosowane do poruszania

nia w korytach rzek, poruszania się na podmokłych

wyciągarka) i muszą zapewniać bezpieczny transport

(holowanie) środków transportu wodnego (łodzie,

pontony) i aparatury pomiarowej (ADCP, zestawy

mobilne).

Brak odpowiedniej liczby sprawnych samo-

chodów może spowodować, że utrzymanie infrastruk-

tury pomiarowej PSHM będzie utrudnione, a wiary-

no-meteorologicznej (PSHM), realizowanego przez

397

fryzacji stoi na stanowisku, iż ﬁnansowaniezakupu

w sprawie planowanych zmian

-1956/12, dotyczące zapytania pana Jerzego Mater-

wie planowanych w 2013 r. zmian w funkcjonowaniu

i ﬁnansowaniustacjisanitarno-epidemiologicznych

w województwie lubuskim uprzejmie informuję, co

następuje.

zwierzchnikiem rządowej administracji zespolonej

w województwie i jako zwierzchnik rządowej admi-

nistracji zespolonej w województwie zapewnia m.in.

warunki skutecznego jej działania (art. 3 ust. 1 pkt 2

wództwie, państwowy powiatowy inspektor sanitar-

w powiecie, wojewoda w stosunku do wojewódzkiej

siada uprawnienia podmiotu tworzącego w rozumie-

niu przepisów ustawy o działalności leczniczej.

Zgodnie z ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitar-

nej główny inspektor sanitarny, kierujący Państwową

Inspekcją Sanitarną, ustala ogólne kierunki działania

Odnosząc się do pytań sformułowanych przez

pana posła, uprzejmie informuję, że kwestie organi-

zacji wojewódzkiej i powiatowych stacji sanitarno-

-epidemiologicznych w województwie lubuskim są

wyłączone z kompetencji Ministerstwa Zdrowia i głów-

nego inspektora sanitarnego.

Propozycje wojewody lubuskiego dotyczące dal-

szej integracji badań i pomiarów wykonywanych

przez stacje sanitarno-epidemiologiczne wiążą się

z koniecznością wprowadzenia zmian do rozporządze-

wie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wy-

konujących badania laboratoryjne i pomiary ze wska-

Podjęcie decyzji w przedmiotowym zakresie, a na-

stępnie ewentualne przygotowanie projektu zmiany

ww. rozporządzenia, winno zostać poprzedzone oce-

ną skutków regulacji.

W tym celu będą brane pod

uwagę opinie środowisk naukowych, odpowiednio

właściwych krajowych konsultantów w ochronie

zdrowia oraz Rady Sanitarno-Epidemiologicznej.

Pragnę jednocześnie zaznaczyć, że podczas posie-

dzenia Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Teryto-

zamierzenia w przedmiotowym zakresie nie zyskały

aprobaty.

Ponadto uprzejmie informuję, że zarówno w Mini-

sterstwie Zdrowia, jak i w Głównym Inspektoracie Sa-

nitarnym nie są prowadzone prace w zakresie likwida-

cji jednostek Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Stosownie do art. 5 i art. 39 ustawy z dnia 23 stycz-

równo minister zdrowia, jak i główny inspektor sani-

tarny nie są właściwi w zakresie ﬁnansowaniawoje-

wódzkich i powiatowych stacji sanitarno-epidemiolo-

gicznych.

Dysponentem głównym środków budżetu

państwa dla tych jednostek jest wojewoda.

Uprzejmie jednak informuję, że w dniu 21 sierp-

nia 2012 r. podczas spotkania Zespołu ds. Ochrony

Zdrowia i Polityki Społecznej rządu i samorządu te-

rytorialnego, które odbyło się w Ministerstwie Zdro-

398

wia, podkreślano, że istnieje potrzeba zaplanowania

środków ﬁnansowychwprojekciebudżetudlaPań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej na 2013 r. w ramach

uprzednio funkcjonującej rezerwy celowej.

Podkreślenia wymaga również fakt, że w projek-

cie ustawy z dnia 18 września 2012 r. o zmianie nie-

których ustaw, związanej z realizacją ustawy budże-

towej, w art. 12 w pkt 1 dodaje się ust. 2a do ustawy

poz. 1241) w zakresie tworzenia w 2013 r. w budżecie

państwa rezerwy celowej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(1957)

pytanie pana posła Jerzego Materny w sprawie re-

strukturyzacji Polskiego Górnictwa Naftowego i Ga-

zownictwa otrzymane za pośrednictwem ministra

gospodarki, sygnatura pisma SPS-024-1957/12, z dnia

ne przez Zarząd Spółki Polskie Górnictwo Naftowe

i Gazownictwo SA informuję, co następuje.

Postawione w zapytaniu wyniki ﬁnansowedoty-

czące PGNiG SA opierają się na danych historycz-

nych nieprzystających do stanu aktualnego, zaś po-

stawione pytanie – czy istnieje możliwość powstrzy-

mania restrukturyzacji poprzez centralizację spółki

nansowej), a tym samym niekonsolidowanie funkcji

nogórskim i sanockim z funkcjonującymi w centrali

lizacyjnych podjętych przez GK PGNiG.

Odnośnie do kondycji ﬁnansowej–PGNiGSAza

pierwsze półrocze 2012 r. wygenerowała stratę na

działalności operacyjnej w wysokości 627 843 mln zł

oraz stratę netto w wysokości 204 076 mln zł, zaś GK

PGNiG za pierwsze półrocze 2012 r. poniosła na dzia-

łalności operacyjnej stratę w wysokości 52 628 mln

W ramach działań optymalizacyjnych PGNiG SA

organizacyjną oddziałów zajmujących się poszukiwa-

i oddziałów obrotu gazem.

lizacji rynku gazowego oraz realizacja priorytetowe-

cyzja o wprowadzeniu zmian wynika też z koniecz-

ności podjęcia działań w celu utrzymania pozycji li-

dera na rynku polskim.

niczych redukcji ulegnie liczba działów w departamen-

tach i oddziałach PGNiG SA zajmujących się poszuki-

waniami i wydobyciem węglowodorów.

W konsekwen-

cji tych działań pojawi się możliwość optymalizacji

oddziału geologii i eksploatacji, którego zadaniem

mentami Eksploatacji i Robót Górniczych oraz Po-

Podjęte przez PGNiG działania optymalizacyjne

dotyczą kluczowych segmentów grupy obejmujących:

— maksymalizację potencjału segmentu upstre -

am GK PGNiG,

— przygotowanie GK PGNiG do liberalizacji ryn -

ku gazu ziemnego,

— optymalizację portfela pozyskania gazu ziem -

nego,

— restrukturyzację modelu biznesowego GK

PGNiG.

W ramach każdego z wymienionych kierunków

wyodrębniony został szereg inicjatyw optymalizacyj-

nych, które przyczynią się do trwałej poprawy efek-

tywności grupy, a w rezultacie realizacji nadrzędne-

go celu, jakim jest budowa wartości GK PGNiG.

399

Obszar upstream jest obecnie priorytetowym ob-

szarem inwestycji i rozwoju w ramach GK PGNiG.

W szczególności PGNiG przykłada dużą wagę do roz-

woju poszukiwań i wydobycia węglowodorów ze złóż

niekonwencjonalnych.

W ramach tego kierunku dzia-

łań planowany jest szereg inicjatyw realizowanych

zarówno siłami własnymi GK PGNiG, jak też we

współpracy z partnerami zewnętrznymi (krajowymi

i zagranicznymi).

Obecnie GK PGNiG ma wiodącą

pozycję na rynku gazu ziemnego.

Jednakże w związ-

ku z liberalizacją rynku należy się spodziewać, iż

w najbliższej perspektywie w sektorze pojawi się kon-

kurencja, która zagrozi pozycji GK.

Zamiarem PGNiG jest podjęcie działań mających

na celu dostosowanie GK PGNiG do spodziewanych

zmian na rynku gazu (m.in. zwiększenie rozpozna-

walności marki, poprawa obsługi klienta, budowanie

popytu na gaz ziemny w elektroenergetyce czy też

rozszerzenie oferty produktowej).

PGNiG przywiązuje dużą uwagę do trwałej re-

strukturyzacji portfela pozyskania gazu poprzez ob-

niżenie ceny zakupu gazu w istniejących kontrak-

tach, uelastycznienie warunków zawartych kontrak-

tów czy też poszukiwanie nowych, konkurencyjnych

dostawców gazu (w tym krótkoterminowych).

Obecny model biznesowy GK PGNiG nie jest opty-

malny, przez co nie pozwala w pełni wykorzystać po-

tencjał wzrostu wartości grupy.

Rozbudowana struktura organizacyjna GK PGNiG,

zdecentralizowany model funkcji wsparcia, wysoki

poziom zatrudnienia w wielu obszarach obniżają

efektywność procesową i kosztową grupy.

Kluczowe jest zatem zrealizowanie szeregu dzia-

łań restrukturyzacyjnych, które pozwolą zoptymali-

zować model biznesowy grupy (m.in. konsolidacja

działalności podstawowej, uwolnienie kapitału zaan-

gażowanego w działalność non-core, centralizacja

funkcji wspólnych itp.).

W procesie restrukturyzacji oddziałów obrotu ga-

cyjne poprzez włączenie funkcjonujących dotychczas

gazowni do struktur organizacyjnych OOG.

W efek-

cie nastąpiła m.in. centralizacja obsługi klientów

nowisk kierowniczych z 505 do 276 oraz przekształ-

cenie jednostek odpowiedzialnych za koordynację

obsługi klientów indywidualnych w gazowniach

w regionalne biura handlowe, których terytorialny

zakres działania będzie wykraczał poza dotychcza-

sowe granice gazowni

wszystkich procesów biznesowych do nowej struktu-

ry, a także analiza i upowszechnianie najlepszych

praktyk zarządzania we wszystkich oddziałach

odszkodowanie za przejęte bezprawnie

tzw. grunty warszawskie (1997)

pytanie pani poseł Wandy Nowickiej w sprawie wy-

kazu osób, które otrzymały odszkodowanie za prze-

jęte bezprawnie grunty warszawskie (znak: SPS-

-024-1997/12), w porozumieniu z prezydentem mia-

sta stołecznego Warszawy pragnę wyjaśnić, iż zgod-

nie z obowiązującymi przepisami prawa nie jest moż-

liwe udostępnienie informacji w zakresie wskazanym

w zapytaniu.

Należy zauważyć, iż przywołana przez panią po-

seł podstawa prawna do przetwarzania danych oso-

bowych, tj. art. 23 ustawy o ochronie danych osobo-

wych, stanowi przesłankę dla przetwarzania danych

o charakterze identyﬁkującym.

Natomiast zakres

danych objętych zapytaniem dotyczy danych wrażli-

rych katalogu zawierają się orzeczenia wydane

w postępowaniu administracyjnym i sądowym.

W związku z faktem, iż wnioskowane dane oso-

bowe dotyczyłyby bezpośrednio prawomocnych wy-

roków i ugód sądowych oraz decyzji administracyj-

nych, podlegają one ochronie wskazanej w art. 27

ustawy, właściwej dla danych wrażliwych.

Art. 27

ust. 2 regulujący tę kwestię ogranicza prawną pod-

stawę przetwarzania wrażliwych danych osobowych

do okoliczności określonych tym przepisem.

Z uwagi na fakt, iż w skierowanym do ministra

skarbu państwa zapytaniu brak jest przesłanek

wskazujących na spełnienie określonych ustawą wa-

runków przetwarzania wrażliwych danych osobo-

wych w deklarowanym zakresie i jednocześnie nie

znajdują się one w innych przepisach, w tym w szcze-

gólności – regulujących prawa posłów, udostępnienie

400

danych osobowych określonych w zapytaniu nie mo-

głoby zostać ocenione jako legalne i zgodne z obowią-

zującym prawem.

Powyższe nie wyklucza możliwości udostępnienia

danych statystycznych na temat odszkodowań wy-

Ich wypłata następuje ze środków Funduszu Repry-

watyzacji, którym gospodaruje minister skarbu pań-

stwa, na podstawie prawomocnych wyroków i ugód

sądowych wydanych w związku z bezprawną nacjo-

nalizacją mienia lub przez prezydenta miasta stołecz-

nego Warszawy w oparciu o art. 215 ustawy o gospo-

darce nieruchomościami.

Od 2001 r., tj. od daty utwo-

rzenia funduszu, do dnia 4 października 2012 r.

z jego środków zrealizowanych zostało 245 wniosków

o wypłatę odszkodowań z tytułu nacjonalizacji grun-

tów warszawskich na łączną kwotę 536 mln zł.

Z uwagi na fakt, iż minister skarbu państwa nie

posiada kompetencji oraz wiedzy w przedmiocie od-

szkodowań ustalanych na podstawie art. 215 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, dane w tym zakre-

sie przedstawił prezydent miasta stołecznego War-

szawy, który poinformował, iż w latach 2009–2012

w oparciu o wskazany zapis wydanych zostało

249 decyzji ustalających odszkodowanie za nierucho-

mości przejęte ww. dekretem na kwotę 440,3 mln zł.

Dodatkowo prezydent miasta wskazał, iż skupowanie

roszczeń miało miejsce od momentu wejścia w życie

dekretu warszawskiego i nie budziło wątpliwości na-

tury prawnej, co potwierdził Sąd Najwyższy w wyro-

ku z dnia 16 stycznia 1952 r. (sygn. akt C 650/50).

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

zm.) oraz art. 195 ust. 1 Regulaminu Sejmu RP z dnia

pana Stanisława Szweda z dnia 19 września 2012 r.

w sprawie opłat pobieranych przez szpitale od stu-

dentów kierunków: lekarskiego, lekarsko-dentystycz-

nego, farmacji oraz pielęgniarstwa i położnictwa,

tytułem odbywania praktyki zawodowej, przekazaną

przy piśmie znak: SPS-024-2008/12.

Odnosząc się do pytania pierwszego, uprzejmie

utworzony lub prowadzony przez uczelnię medyczną

jest obowiązany do realizacji zadań polegających na

dycznych, w powiązaniu z udzielaniem świadczeń

uczelni medycznej jednostek organizacyjnych nie-

zbędnych do prowadzenia kształcenia przed- i pody-

plomowego w zawodach medycznych.

Natomiast pod-

miot wykonujący działalność leczniczą, inny niż

utworzony lub prowadzony przez uczelnię medyczną

może, choć nie jest zobowiązany, udostępniać jed-

nostki organizacyjne niezbędne do realizacji zadań

laniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia.

Udostępnienie następuje na podstawie umowy cywil-

noprawnej zawartej pomiędzy uczelnią medyczną

a podmiotem wykonującym działalność leczniczą.

Umowa określa co najmniej:

1) czas trwania umowy i warunki jej wcześniej-

szego rozwiązania;

2) środki ﬁnansowe należne udostępniającemu

z tytułu jej realizacji, sposób przekazywania tych

3) wykaz ruchomości i nieruchomości udostępnia-

nych w celu jej realizacji, sposób ich udostępniania

4) określenie liczby oraz kwaliﬁkacjizawodowych

nauczycieli akademickich;

5) okoliczności, w których może nastąpić zmiana

warunków umowy;

6) zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody

porządku ustalonego przez udostępniającego;

7) zasady prowadzenia kontroli przez uczelnię me-

dyczną w zakresie wykonywania zadań badawczych

i dydaktycznych u udostępniającego;

8) zasady rozpatrywania sporów wynikających

z jej realizacji.

Z analizy powyższego przepisu wynika, że udo-

stępnienie jednostek organizacyjnych niezbędnych

do realizacji zadań dydaktycznych i badawczych

i promocją zdrowia jest dopuszczalne.

Przemawia za

poz. 572, z późn. zm.), zgodnie z którym uczelnia jest

łania na zasadach określonych w ustawie, zatem

uprawniona jest również do zawarcia umowy z pod-

401

miotem wykonującym działalność leczniczą.

Podsta-

wą do pobierania wynagrodzenia z tytułu udostęp-

niania jednostek organizacyjnych niezbędnych do

wiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i pro-

mocją zdrowia jest umowa zawarta pomiędzy uczel-

nią medyczną a podmiotem wykonującym działalność

leczniczą, określająca w szczególności środki ﬁnan-

sowe należne udostępniającemu z tytułu jej realiza-

cji, sposób przekazywania tych środków oraz zasady

ich rozliczeń.

Należy jednak podkreślić, że stronami

ww. umowy są uczelnia medyczna i podmiot wykonu-

jący działalność leczniczą, nie zaś student.

Mając na uwadze powyższe, należy dojść do wnio-

sku, że podmiot wykonujący działalność leczniczą nie

ma podstaw prawnych do pobierania od studenta wy-

nagrodzenia z tytułu udostępniania jednostek orga-

nizacyjnych niezbędnych do realizacji zadań dydak-

tycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem

do realizacji praktyki zawodowej, o której mowa

nia publiczna otrzymuje dotacje z budżetu państwa

diów stacjonarnych oraz zadania związane ze świad-

czeniami zdrowotnymi, wykonywanymi w ramach

stawowej jednostce organizacyjnej uczelni medycznej

lub innej uczelni publicznej, w której prowadzone jest

średnim nadzorem nauczycieli akademickich posia-

dających kwaliﬁkacjedowykonywaniazawodume-

dycznego właściwego ze względu na treści kształce-

nia.

Praktykę zawodową studenta zalicza się do okre-

su studiów pierwszego stopnia oraz jednolitych stu-

diów magisterskich na podstawie art. 166 ust. 2

wyższym.

Zatem obowiązek zapewnienia studentom

studiów stacjonarnych praktyki zawodowej, w tym

ich ﬁnansowania,spoczywanauczelni.

Odpowiadając na pytanie drugie, uprzejmie infor-

muję, że celem zbadania skali zjawiska pobierania

przez szpitale opłat od studentów kierunku lekar-

skiego, lekarsko-dentystycznego i farmacji, tytułem

odbywania praktyki zawodowej, zwrócę się do wszyst-

kich uczelni, w których prowadzone jest kształcenie

na ww. kierunkach, z prośbą o wyjaśnienie przedmio-

towej sprawy.

W przypadku stwierdzenia uchybień

podejmę działania w celu przywrócenia stanu zgod-

nego z przepisami prawa.

Ponadto zwrócę się do Kra-

jowej Rady Akredytacyjnej Pielęgniarek i Położnych

o zbadanie skali zjawiska pobierania przez szpitale

opłat od studentów, tytułem odbywania praktyki za-

wodowej, w odniesieniu do kształcenia pielęgniarek

i położnych i ocenę jego legalności w aspekcie auto-

nomii szkół wyższych.

W odniesieniu do pytania trzeciego należy pod-

kreślić, że przepisy rozporządzenia ministra nauki

wie standardów kształcenia dla kierunków studiów:

lęgniarstwa i położnictwa (Dz. U. z 2012 r. poz. 631)

oraz rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 30 lipca

2012 r. w sprawie ramowego programu zajęć prak-

tycznych oraz sposobu ich odbywania, dokumento-

wania i zaliczania (Dz. U. z 2012 r. poz. 900) napisa-

ne zostały językiem efektów kształcenia, wypełniając

tym samym wymóg rozporządzenia ministra nauki

w sprawie krajowych ram kwaliﬁkacjidlaszkolnic-

twa wyższego (Dz. U. Nr 253, poz. 1520).

W związku

z powyższym określają wiedzę i umiejętności, jakie

powinien posiadać absolwent kierunku lekarskiego,

nie wprowadzając wykazu zajęć, jakie muszą znaleźć

się w programie studiów na kierunku lekarskim, ani

harmonogramu zajęć praktycznych.

Na podstawie

wymogów zawartych w przepisach ww. rozporządzeń

program studiów, w tym harmonogram praktyczne-

go nauczania w dziedzinach klinicznych, uczelnie

ustalają autonomicznie.

Ponadto, zgodnie z art. 89 ustawy z dnia 15 kwiet-

ność leczniczą, inny niż utworzony lub prowadzony

przez uczelnię medyczną może udostępnić jednostki

organizacyjne niezbędne do realizacji zadań dydak-

stawie umowy cywilnoprawnej zawartej z uczelnią

medyczną.

W związku z powyższym medyczna uczel-

nia publiczna, która nie jest w stanie zapewnić wa-

runków do odbywania praktycznego nauczania w pod-

miocie leczniczym, którego jest organem założyciel-

skim, dla wystarczającej liczby studentów, uprawnio-

na jest do zawarcia umowy z podmiotem wykonują-

cym działalność leczniczą, innym niż przez nią utwo-

rzonym, w celu udostępnienia jednostek organizacyj-

nych niezbędnych do realizacji zadań dydaktycznych

mogliby odbywać zajęcia praktyczne.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

402

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

Bumaru sp. z o.o. (2011)

(znak: SPS-024-2011/12, z dnia 19 września 2012 r.)

w sprawie katastrofalnej sytuacji ﬁnansowejBumar

sp. z o.o. uprzejmie przedstawiam odpowiedź na po-

szczególne pytania zadane przez pana posła.

1.

Co wydarzyło się w spółce Bumar przez ostat-

nie 12 miesięcy, kiedy to, jak sam Pan podkreśla,

spółka miała stabilną sytuację ﬁnansowo-ekonomicz-

ną, do chwili obecnej, w której stoi na skraju ban-

kructwa?

W efekcie wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2011 r.

nowej polityki rachunkowości spółki, a także ujaw-

nienia w procesie sporządzania i badania przez au-

dytora sprawozdania ﬁnansowegoBumarsp.zo.o.

za rok 2011 błędów podstawowych wpływających na

wynik z lat ubiegłych, spółka dokonała przekształce-

nia danych porównywalnych w sprawozdaniu ﬁnan-

sowym, które wpłynęły na zmianę wyników z lat

ubiegłych.

Dokonane korekty dotyczyły głównie ak-

tualizacji wyceny zapasów i należności, utworzenia

rezerw, przekwaliﬁkowaniaześrodkówtrwałychdo

inwestycji długoterminowych niektórych nierucho-

mości spółki oraz aktualizacji wartości akcji i udzia-

łów, które spółka Bumar posiada w podmiotach za-

leżnych.

W wyniku dokonanych korekt wysokość

straty z lat ubiegłych wyniosła (-)243,5 mln zł, a stra-

ta netto za rok 2010 – (-)277,5 mln zł.

Ponadto w roku

obrotowym 2011 spółka odnotowała stratę netto

w wysokości (-)110 mln zł, spowodowaną również

w głównej mierze aktualizacją wartości akcji i udzia-

łów, zapasów i należności oraz utworzeniem rezerw,

przy czym na poziomie sprzedaży spółka uzyskała

zysk w kwocie 13,3 mln zł.

Powstała w roku ubiegłym

strata netto nie wynikała z działalności podstawo-

wej, lecz miała charakter księgowy wynikający z za-

stosowania zasady ostrożnej wyceny.

Należy dodać, iż sprawozdanie ﬁnansoweBumar

w dotychczasowej historii spółki zostało poddane ba-

Pomimo ujemnych wyników ﬁnansowychodnoto-

wanych w dwóch ostatnich latach obrotowych sytu-

acja ﬁnansowaspółkiBumarjeststabilna.

Spółka

prowadzi normalną działalność produkcyjno-handlo-

wą, reguluje swoje zobowiązania i pozostaje wiary-

godnym podmiotem dla instytucji ﬁnansowych.

Po sześciu miesiącach bieżącego roku przychody

ze sprzedaży ogółem Bumar sp. z o.o. wyniosły

1,08 mld zł, co stanowi wzrost o ok. 24% w odniesie-

niu do analogicznego okresu roku poprzedniego, zysk

ze sprzedaży – 3,2 mln zł, zaś zysk netto przekroczył

kwotę 27,4 mln zł.

Wskaźnik zadłużenia uległ popra-

wie i utrzymuje się na bezpiecznym poziomie, wyno-

szącym 55%.

2.

Czy prawdą jest, że wartość umów zawartych

przez spółkę Bumar na dostawę sprzętu zbrojeniowe-

go nie pokrywała nawet kosztów produkcji, a z uwa-

gi na opóźnienia w realizacji zamówień spółka zapła-

ciła ogromne kary umowne (jeżeli tak, to w jakiej

wysokości)?

W latach 2007–2011 spółka Bumar uzyskała zysk

na sprzedaży wynoszący odpowiednio: 0,6 mln zł,

5,4 mln zł, 7,4 mln zł, 47,4 mln zł i 13,2 mln zł.

Tak-

że skonsolidowany wynik na sprzedaży Grupy Kapi-

tałowej Bumar wskazuje, iż w okresie tym Grupa Bu-

mar odnotowała pozytywny wynik na sprzedaży wy-

działalności operacyjnej zarówno spółki, jak i grupy

kapitałowej były niższe od wartości przychodów uzy-

skanych ze sprzedaży.

Zatem nie znajduje uzasadnie-

nia teza, jakoby wartość zawartych przez Bumar

sp. z o.o. umów na dostawę sprzętu i uzbrojenia nie

pokrywała kosztów jego produkcji.

3.

Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo

Skarbu Państwa celem ratowania spółki i ustabilizo-

wania jej sytuacji ﬁnansowej?

Bumar sp. z o.o. nie wymaga działań ratunko-

wych i takie działania nie są przez Ministerstwo

Skarbu Państwa podejmowane.

Trwają natomiast prace związane z uruchomie-

niem drugiej transzy wsparcia ﬁnansowegoniebędą-

cego pomocą publiczną realizowanego na podstawie

umowy w sprawie wsparcia niebędącego pomocą pu-

bliczną zawartej w dniu 2 września 2011 r. pomiędzy

ministrem skarbu państwa a Bumar sp. z o.o. (dalej:

umowa).

Na mocy tej umowy spółka Bumar ma otrzy-

mać wsparcie w łącznej wysokości 378 467 000 zł na

interesów bezpieczeństwa państwa, a w szczególności

na realizację przez spółki Grupy Bumar piętnastu

projektów badawczo-rozwojowych i wdrożeniowych

nowoczesnych systemów uzbrojenia, a także na opty-

malizację czynników produkcji.

Intencją tych działań

jest wzmocnienie zdolności konkurowania Grupy Bu-

mar na rynku krajowym poprzez poprawę innowa-

cyjności oferowanego uzbrojenia i sprzętu wojskowe-

go, poszerzenie asortymentu i zwiększenie wolumenu

sprzedaży, a także przeprowadzenie kompleksowej

restrukturyzacji produktowej i organizacyjnej, w tym

optymalizacji zatrudnienia w spółkach Grupy Bu-

mar.

Wsparcie udzielane jest wg przyjętego w umowie

harmonogramu, który zakłada przekazanie środków

w transzach w okresie dwóch lat (od września 2011 r.

do września 2013 r.).

We wrześniu 2011 r. w ramach pierwszej transzy

wsparcia Skarb Państwa przekazał spółce Bumar

sp. z o.o. kwotę 90 334 000 zł, w tym 62 900 000 zł

na optymalizację procesów produkcji oraz 27 434 000 zł

403

na realizację projektów badawczo-rozwojowych i wdro-

żeniowych.

Przewiduje się, iż druga transza środków zostanie

przekazana spółce Bumar sp. z o.o. do końca bieżą-

cego roku.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekona-

notyﬁkacji dla projektu pomocy

(2016)

piśmie, znak: SPS-024-2016/12, w kwestii wycofania

notyﬁkacjidlaprojektupomocynarestrukturyzację

dla spółki PKS w Dzierżoniowie SA udzielam nastę-

pujących wyjaśnień.

Przedsiębiorcy ubiegający się o pomoc publiczną

muszą spełnić wymogi prawa unijnego określonego

w komunikacie Komisji Europejskiej „Wytyczne wspól-

notowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania

nie z pkt 43 ww. komunikatu kwota i intensywność

pomocy muszą być ograniczone do ścisłego minimum

kosztów restrukturyzacji koniecznych, by umożliwić

podjęcie restrukturyzacji w świetle istniejących za-

sobów ﬁnansowychprzedsiębiorstwa.

Odbeneﬁcjen-

tów pomocy oczekuje się, iż znaczący wkład w planie

restrukturyzacji będzie pochodził z ich środków wła-

snych, włącznie ze sprzedażą aktywów, które nie są

niezbędne do dalszego istnienia przedsiębiorstwa, lub

z zewnętrznych źródeł ﬁnansowanianawarunkach

rynkowych.

Tego rodzaju wkład jest znakiem, że ryn-

ki wierzą w możliwość przywrócenia rentowności.

Wkład musi być rzeczywisty, tzn. faktyczny, wyklu-

czający wszystkie przyszłe spodziewane zyski, takie

jak przepływ środków pieniężnych, i musi być możli-

we najwyższy.

Spółka PKS w Dzierżoniowie SA przedłożyła zak-

tualizowany na dzień 31 grudnia 2011 r.

„Program

restrukturyzacji adaptacyjnej na lata 2010–2013”.

Program obejmował zmiany dostosowujące działania

restrukturyzacyjne spółki do warunków rynkowych,

przy jednoczesnym wydłużeniu okresu realizacji ww.

działań do końca 2013 r., a także korekty wynikające

z uwag Komisji Europejskiej, w tym korekty w prze-

znaczeniu środków pomocy publicznej wynikające

z konieczności skierowania środków nie tylko na za-

kup taboru autobusowego, lecz także na moderniza-

cję infrastruktury spółki.

Wyniki ekonomiczne uwzględniające dane na ko-

niec 2011 r. wskazywały, że sytuacja ﬁnansowaspół-

ki jest trudna.

Dodatni wynik ﬁnansowynettospół-

ki za rok obrotowy 2009 spowodowany był osiągnię-

ciem wysokiego zysku ze zbycia nieﬁnansowychak-

tywów trwałych (trzech działek położonych w Dzier-

żoniowie przy ul. Prochowej).

W latach 2010 i 2011

spółka wykazywała stratę netto.

Kapitał własny

spółki był ujemny przy braku kapitału zapasowego.

Spółka nie posiadała zdolności kredytowej.

Należy zaznaczyć, że na dzień aktualizacji „Pro-

gramu restrukturyzacji adaptacyjnej na lata 2010–

–2013” jego realizacja negatywnie odbiegała od zło-

żeń.

Dodatkowo wątpliwości budziła możliwość sﬁ-

nansowania przez spółkę wkładu własnego przewi-

dzianego w ww. programie.

Planowany całkowity

koszt działań restrukturyzacyjnych miał wynieść

9,1 mln zł, w tym z pomocy publicznej kwota 4 mln

zł, natomiast udział własny spółki w ﬁnansowaniu

restrukturyzacji miał wynieść 5,1 mln zł, tj. 56%

łącznych kosztów restrukturyzacji.

W programie

przewidziano, że środki własne będą pochodzić z re-

strukturyzacji zatrudnienia oraz ze zbycia wyeksplo-

atowanego taboru i zbędnych nieruchomości spółki.

Wątpliwości budziło zakwaliﬁkowanieprzezzarząd

spółki środków pochodzących z restrukturyzacji za-

trudnienia jako wkładu własnego w ﬁnansowanie

programu restrukturyzacji.

Dodatkowo wysokość

środków możliwych do pozyskania ze zbycia akty-

wów trwałych nie gwarantowała realizacji założeń

programu.

W efekcie należy stwierdzić, że „Program restruk-

turyzacji adaptacyjnej na lata 2010–2013” nie gwa-

rantował odzyskania przez spółkę płynności ﬁnan-

sowej oraz długookresowej zdolności do konkurowa-

nia na rynku.

W odniesieniu do innych działań podejmowanych

przez Ministerstwo Skarbu Państwa trzeba zwrócić

uwagę, że zgodnie z art. 375

1

wych zabronione jest wydawanie zarządowi wiążą-

cych poleceń w odniesieniu do bieżących spraw spół-

ki.

W szczególności dotyczy to prowadzenia gospo-

darki spółki, decyzji o charakterze handlowym itp.

W ramach prowadzonego nadzoru Ministerstwo Skar-

bu Państwa zwracało się do zarządu o przygotowanie

realnego planu naprawczego, jak również prowadziło

w tej sprawie konsultacje.

Celem ograniczenia kosz-

tów od 1 września 2011 r. obniżone zostało wynagro-

dzenie prezesa zarządu.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że Minister-

stwo Skarbu Państwa wielokrotnie zwracało się

404

z ofertą komunalizacji spółki PKS w Dzierżoniowie

SA.

Wystąpienia kierowane były do samorządów

wszystkich szczebli.

Komunalizacja, czyli nieodpłat-

ne zbycie wszystkich akcji spółki Skarbu Państwa na

rzecz samorządu, w odniesieniu do branży transpor-

towej wydaje się szczególnie uzasadnionym rozwią-

zaniem.

Silne powiązanie przedmiotu działalności

spółki z zadaniami własnymi samorządu pozwala

zarówno stworzyć podstawę do stabilnego rozwoju

komunalizowanego podmiotu, jak również poprawić

stopień zaspokojenia potrzeb społeczności lokalnej.

Jednak żaden z samorządów nie złożył wniosku

o komunalizację spółki PKS w Dzierżoniowie SA.

W dniu 31 lipca 2012 r.

Sąd Rejonowy w Wałbrzy-

chu wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości

spółki PKS w Dzierżoniowie SA.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

obecnego stanu procesu prywatyzacji spółki Uzdrowi-

sko Szczawno-Jedlina SA poniżej przedstawiam odpo-

1.

Jakie są docelowe plany ministerstwa wobec

spółki Uzdrowisko Szczawno-Jedlina SA?

W chwili obecnej Ministerstwo Skarbu Państwa

rozważa dwa scenariusze wyjścia ze struktury akcjo-

nariatu spółki Uzdrowisko Szczawno-Jedlina SA

z siedzibą w Szczawnie-Zdroju.

W pierwszym przypadku brane jest pod uwagę

nieodpłatne przekazanie akcji Skarbu Państwa na

rzecz samorządu terytorialnego w oparciu o obowią-

zujące przepisy prawa.

Pragnę poinformować panią

poseł, iż marszałek województwa dolnośląskiego zło-

żył list intencyjny, w którym wyraził wstępną wolę

przejęcia akcji spółki Uzdrowisko Szczawno-Jedlina

SA, z zastrzeżeniem, iż ostateczna decyzja dotycząca

wystąpienia z wnioskiem o komunalizację zostanie

podjęta po zbadaniu sytuacji ﬁnansowejspółki.

Należy zaznaczyć, iż przedstawienie stanowiska

ministra skarbu państwa będzie możliwe dopiero po

złożeniu formalnego wniosku przez uprawniony or-

gan oraz dokonaniu jego analizy formalnoprawnej

wych przesłanek.

Decyzja w zakresie wyboru właści-

wego trybu złożenia wniosku o komunalizację spółki

należy do kompetencji samorządu województwa, po

analizie przepisów dotyczących możliwości komuna-

lizacji.

W przypadku gdy proces nieodpłatnego przekaza-

nia akcji spółki na rzecz samorządu zakończy się nie-

powodzeniem, zostanie uruchomiona prywatyzacja,

zgodnie z planem prywatyzacji na lata 2012–2013

przyjętym przez Radę Ministrów.

Ministerstwo Skarbu Państwa jest zainteresowa-

ne zachowaniem funkcji leczniczo-uzdrowiskowej

spółki i utrzymaniem przez potencjalnego inwestora

jej statusu uzdrowiskowego.

W związku z powyższym

przedmiotem prowadzonych z potencjalnymi inwe-

storami negocjacji oprócz warunków cenowych bę-

dzie m.in. kontynuacja prowadzonej przez spółkę

działalności.

2.

Na jakim obecnie etapie jest proces prywatyza-

cyjny opisywanej spółki?

Dotychczas Ministerstwo Skarbu Państwa podję-

ło dwie próby prywatyzacji spółki Uzdrowisko Szczaw-

no-Jedlina SA.

Oba procesy prywatyzacyjne prowa-

dzone były w trybie negocjacji podjętych na podsta-

wie publicznego zaproszenia.

Pierwszy proces prywa-

tyzacyjny uruchomiono w lipcu 2010 r., drugi zaś

– w kwietniu 2012 r.

W pierwszym przypadku mini-

procesu prywatyzacji ze względu na niesatysfakcjo-

nujące warunki cenowe zaoferowane przez potencjal-

nych inwestorów.

Drugi zaś zakończył się niepowo-

dzeniem ze względu na odstąpienie potencjalnego

inwestora od procesu prywatyzacji.

Jak już wcześniej wspomniano, w chwili obecnej

Ministerstwo Skarbu Państwa oczekuje na formalny

wniosek władz samorządowych w sprawie nieodpłat-

nego nabycia akcji spółki.

3.

Czy ministerstwo uwzględnia w ewentualnych

planach prywatyzacyjnych kontekst dalszego rozwo-

ju gminy uzdrowiskowej Szczawno-Zdrój?

Atutem prywatyzowanych spółek, często podkre-

ślanym przez potencjalnych inwestorów, jest fakt, że

znajdują się w gminach o statusie uzdrowiskowym

i prowadzone tam jest lecznictwo uzdrowiskowe.

Na

podstawie dotychczasowych doświadczeń widać, że

inwestorzy nie chcą rezygnować ze statusu uzdrowi-

ska, wręcz przeciwnie – podkreślają ten szczególny

charakter prowadzonej działalności.

Pragnę zwrócić również uwagę, że spółki uzdro-

wiskowe funkcjonują w oparciu m.in. o ustawę z dnia

Zgodnie z art. 17 ww. ustawy nadzór nad lecznic-

twem uzdrowiskowym sprawują minister właściwy

nictwa uzdrowiskowego prowadzonego w zakładach

nistra obrony narodowej i ministra właściwego do

405

spraw wewnętrznych – odpowiednio ci ministrowie

wia.

Natomiast wojewoda sprawuje nadzór nad lecznic-

twem uzdrowiskowym prowadzonym przez zakłady

W związku z powyższym każdy właściciel spółki

uzdrowiskowej będzie podlegać nadzorowi, o którym

mowa powyżej.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

do urzędu książeczki wojskowej i informacji

o wykształceniu w przypadku zmiany miejsca

zameldowania (2028)

du książeczki wojskowej i informacji o wykształceniu

przedstawiam następujące informacje.

W odniesieniu do konieczności zgłaszania przy

wykonywaniu czynności meldunkowych danych do-

tyczących wykształcenia i obowiązku wojskowego,

a także przedkładania wojskowego dokumentu oso-

bistego, wynikającej z ustawy z dnia 10 kwietnia

wskazać, że przedmiotowe informacje pozyskiwane

są przez gminny organ ewidencji ludności na potrze-

by innych organów czy służb.

Osoby, którym wydano wojskowy dokument oso-

bisty, przedstawiają ten dokument w celu zamiesz-

czenia w nim stosownych wpisów meldunkowych dla

potrzeb powszechnego obowiązku obrony, który po-

mimo zniesienia od 1 stycznia 2010 r. obowiązku od-

bywania zasadniczej służby wojskowej nadal dotyczy

obywateli polskich.

Obowiązek zamieszczania przed-

miotowych wpisów w wojskowych dokumentach oso-

bistych został nałożony na organ gminy mocą art. 54

nak brak książeczki wojskowej nie powinien stano-

wić przeszkody w przyjęciu zgłoszenia meldunkowe-

go, ponieważ zameldowanie ma charakter czynności

rejestracyjnej, odzwierciedlającej stan faktyczny,

tj. potwierdza fakt pobytu osoby w danym lokalu.

Natomiast dane o wykształceniu są zbierane przez

gminy wyłącznie na potrzeby statystyki publicznej.

poz. 591) organy administracji rządowej i jednostek

samorządu terytorialnego nieodpłatnie przekazują

ministracyjne w zakresie, formie i terminach okre-

ślanych każdorazowo w programie badań statystycz-

nych statystyki publicznej, w szczególności w formie

wyciągów z rejestrów, kopii zbiorów danych, zebra-

nych deklaracji, dokumentów ewidencyjnych i innych

formularzy urzędowych.

Należy wskazać, że organ

gminy przyjmujący zgłoszenie meldunkowe nie gro-

madzi danych o wykształceniu w prowadzonych

przez siebie zbiorach ewidencji ludności.

Jednocześnie pragnę poinformować, że nowa usta-

wa o ewidencji ludności uchwalona przez Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej 24 września 2010 r., której wej-

2013 r., zakłada odejście od pozyskiwania informacji

o obowiązku wojskowym i wykształceniu, a także od

konieczności okazywania książeczki wojskowej przy

wykonywaniu obowiązku meldunkowego.

Niemniej

jednak w związku z okolicznościami natury technicz-

nej i organizacyjnej dotyczącymi systemu rejestrów

państwowych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

przygotowano projekt ustawy o zmianie ustawy

których innych ustaw, w którym przewidziano prze-

sunięcie powyższego terminu na dzień 1 stycznia

2015 r.

Obecnie analizowane są uwagi zgłoszone

w trakcie uzgodnień międzyresortowych i konsulta-

cji społecznych do ww. projektu ustawy.

Mając na uwadze przesunięcie terminu wejścia

w życie ww. ustawy, projektodawca rozważa obecnie

wprowadzenie od 1 stycznia 2013 r. proobywatelskich

zmian związanych z obowiązkiem meldunkowym,

w tym również odstąpienie od pozyskiwania danych

o obowiązku wojskowym i wykształceniu oraz zwol-

nienie z obowiązku przedkładania wojskowego doku-

mentu osobistego do czynności meldunkowych.

Odnosząc się do kwestii trwałości dowodów oso-

bistych, należy wskazać, że Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych nie odnotowało przypadków uszkodzenia

dowodu osobistego z powodu przechowywania go

z innymi dokumentami (np. prawem jazdy) czy przy-

padków potwierdzających tezę, że na dwa lata przed

upływem ważności dowodu osobistego ulega on znisz-

czeniu.

Nie odnotowano także jakichkolwiek sygna-

łów dotyczących złej jakości materiałów, z których

wykonany jest dowód osobisty.

Nadmienić należy, iż

jakość materiałów stosowanych do produkcji blan-

kietu dowodu osobistego jest kontrolowana przez pro-

406

ducenta blankietów dowodów osobistych według ry-

gorystycznych procedur.

Do ministra spraw wewnętrznych docierały nato-

miast sygnały o przypadkach pękania dowodów oso-

bistych.

Analiza badanych w MSW pękniętych dowo-

dów osobistych wskazuje, że ww. uszkodzenie nastę-

puje w wyniku niewłaściwego ich użytkowania.

Użytkowanie obecnie wydawanych dowodów osobi-

stych z należytą starannością zapewnia ich trwałość

przez cały okres ich ważności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

w sprawie niepokojących doniesień prasowych

dotyczących organizacji przetargów

SPS-024-2030/12) w sprawie niepokojących doniesień

stawę sprzętu medycznego dla szpitala św. Barbary

w Sosnowcu uprzejmie proszę o przyjęcie poniższego.

Środki publiczne wydatkowane są w oparciu o pro-

cedury przewidziane przepisami ustawy z dnia 29 stycz-

wskazanej wyżej ustawy jest ograniczona przez wpro-

wadzenie odstępstw od obowiązku jej stosowania

(art. 4 ustawy) oraz w przypadku zawierania umów

o udzielanie świadczeń zdrowotnych – art. 26 ustawy

Bezstronną ocenę zgodności postępowania o udzie-

lenie zamówienia publicznego z przepisami ustawy

zapewnia środek odwoławczy wnoszony przez wyko-

nawcę bezpośrednio do niezależnego zarówno od za-

mawiającego, jak i wykonawcy organu.

Organem ta-

kim jest w polskich warunkach (jako organ odwoław-

czy pierwszej instancji) Krajowa Izba Odwoławcza.

Ponadto na mocy art. 161 ustawy organem właści-

wym do przeprowadzania kontroli udzielenia zamó-

wień publicznych jest prezes Urzędu Zamówień Pu-

blicznych.

Celem kontroli, o której mowa wyżej, jest

sprawdzenie zgodności postępowania o udzielenie za-

mówienia z przepisami ustawy.

Kontrolę przeprowa-

dza się w siedzibie urzędu.

Wszczęcie kontroli może

poprzedzać postępowanie wyjaśniające mające na

celu ustalenie, czy zachodzi uzasadnione przypusz-

czenie, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia

lub uczestnik konkursu może poinformować zama-

wiającego o podjętej przez niego niezgodnej z przepi-

sami ustawy czynności lub o zaniechaniu czynności,

do której jest zobowiązany.

Taką informację wyko-

nawca lub uczestnik konkursu może złożyć do zama-

wiającego w terminie przewidzianym do wniesienia

odwołania dla czynności lub zaniechania, którego

informacja dotyczy.

W przypadku gdy zamawiający

uzna zasadność przekazanej informacji, ustawa ob-

liguje go do powtórzenia czynności albo dokonania

czynności zaniechanej oraz poinformowania o tym

tej czynności.

Nadmieniam, iż na czynności dokona-

ne przez zamawiającego w wyniku uznania zasadno-

ści informacji wykonawcy o czynności bezprawnie

podjętej albo zaniechanej nie przysługuje odwołanie

(art. 181 ust. 3 ustawy).

Wyjątek stanowią czynności

wymienione w art. 180 ust. 2 ustawy, zatem w sytu-

acji gdy powtórzenie czynności albo dokonanie czyn-

ności zaniechanej stanowi jedną z takich czynności,

wykonawca lub uczestnik konkursu ma możliwość

wniesienia odwołania.

Sytuacja ta zajdzie w szczegól-

ności w przypadku, gdy zamawiający na skutek uzna-

nia zasadności informacji odrzuci ofertę albo wyklu-

czy wykonawcę.

Wskazać ponadto należy, iż na mocy art. 121 usta-

przypadku leży to w kompetencjach samorządu wo-

jewództwa śląskiego.

W ramach prowadzonego nad-

zoru podmiot ten dokonuje: oceny zgodności działań

pisami prawa, statutem i regulaminem oraz kontro-

li i oceny działalności tego podmiotu.

Jednocześnie

uprzejmie informuję, iż odpowiedzialność za zarzą-

biorcą ponosi kierownik.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

iż minister zdrowia w świetle obowiązującego usta-

wodawstwa nie posiada kompetencji do przeprowa-

dzania kontroli udzielonych zamówień publicznych

dotyczących przetargów na dostawę sprzętu medycz-

nego w szpitalu św. Barbary w Sosnowcu.

ję, iż zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej

ﬁnansowanychześrodkówpublicznychzostałyokre-

jach i zakresach.

Podstawą udziału w ogłoszonym

407

przez oddział wojewódzki NFZ postępowaniu oraz

warunkiem koniecznym do zawarcia umowy o udzie-

oferenta oferty.

Prawidłowość złożonych ofert pod

względem formalno-prawnym oraz merytorycznym

kontroluje komisja konkursowa powołana przez dy-

rektora oddziału NFZ.

Ponadto na mocy art. 133 usta-

wy fundusz jest obowiązany zapewnić równe trakto-

wanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających

rencji.

Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informa-

cje, a także dokumenty związane z postępowaniem

com na takich samych zasadach.

Zawieranie przez

prowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert

albo rokowań.

Nadmieniam, iż zgodnie z art. 138 do

o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowanychze

środków publicznych do zakresu działania funduszu

należy w szczególności przeprowadzanie konkursów

czeń opieki zdrowotnej, a także monitorowanie ich

realizacji i rozliczanie.

To fundusz jako strona umo-

o niej największą wiedzę i to do jego podstawowych

zadań należy monitorowanie realizacji kontraktów,

w szczególności kontrola sposobu udzielania świad-

czeń.

Na gruncie przedmiotowej ustawy minister

zdrowia został natomiast wyposażony w kompeten-

cje i środki nadzoru nad świadczeniodawcami udzie-

lającymi świadczeń opieki zdrowotnej ﬁnansowanych

ze środków publicznych.

Zgodnie z art. 163 ust. 1

ustawy minister zdrowia sprawuje nadzór nad dzia-

łalnością świadczeniodawców w zakresie realizacji

umów z funduszem, stosując kryterium legalności,

rzetelności i celowości.

Jak wynika z powyższego

przepisu, przedmiotowa ustawa wyposaża ministra

zdrowia w kompetencje do nadzoru nad świadczenio-

dawcami, ale tylko w zakresie realizacji umów za-

wartych z funduszem, tj. do kontroli sposobu udzie-

lania świadczeń.

Na gruncie przedmiotowej ustawy

minister zdrowia nie został wyposażony w kompe-

tencje do nadzoru i kontroli świadczeniodawców pod

względem wszelkiego rodzaju działalności prowadzo-

nej przez wskazane podmioty, w tym kontroli prawi-

dłowości przeprowadzania przetargów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie skrzyżowania drogi krajowej nr 8

-2034/12, przy którym przekazano zapytanie poseł

Moniki Wielichowskiej dotyczące przebudowy drogi

krajowej nr 8 w m.

Braszowice oraz poprawy bezpie-

uprzejmie przekazuję stanowisko w przedmiotowej

kwestii.

w ruchu drogowym.

Jako zarządca dróg krajowych

jowej nr 8.

Na podstawie corocznego badania sieci

KiA ustala odcinki wymagające pilnej interwencji,

wych dokonuje niezbędnych prac.

Zadanie polegające na przebudowie skrzyżowania

scowości Braszowice zostało ujęte w programie re-

dukcji liczby oﬁarśmiertelnych.

Wdniu13paździer-

nika 2010 r. dla przedmiotowego zadania wojewoda

dolnośląski wydał decyzję nr 18/10 o zezwoleniu na re-

alizację przedmiotowej inwestycji drogowej (ZRID).

408

Realizacja zadania musiała zostać wstrzymana

z uwagi na wynikłe problemy z własnością nierucho-

mości.

W kwietniu 2010 r. (w trakcie postępowania

o wydanie decyzji ZRID) gmina Ząbkowice Śląskie

sprzedała jedną z działek w m.

Braszowice osobie

prywatnej.

Zgodnie z projektem przebudowy skrzy-

żowania wspomniana działka przewidziana została

do czasowego zajęcia w celu wykonania prac związa-

nych z budową kanalizacji deszczowej oraz wymianą

przyłącza energetycznego napowietrznego na nowe

przyłącze napowietrzne prowadzone przewodem izo-

lowanym.

Na etapie opracowywania dokumentacji

projektowej ówczesny właściciel działki (gmina Ząb-

kowice Śląskie) wyraził zgodę na jej czasowe zajęcie.

Jednakże nabywca działki w momencie jej zakupu

nie został poinformowany o podjętych zobowiąza-

niach, a następnie nie wyraził zgody na czasowe ko-

rzystanie z nieruchomości oraz umieszczenie na

przedmiotowej działce jakichkolwiek urządzeń ob-

cych.

W zaistniałej sytuacji GDDKiA musiała wstrzy-

mać realizację ww. zadania do czasu uregulowania

spraw gruntowych.

Odnosząc się do kwestii poprawy bezpieczeństwa

wskazać, że w chwili obecnej opracowywana jest do-

kumentacja projektowa dla przedmiotowego zadania.

Jego realizacja uzależniona jest głównie od zabezpie-

czenia odpowiednich środków ﬁnansowych.

Należy

bowiem zaznaczyć, że Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

jowych i Autostrad zobowiązana jest do efektywnego

środkami ﬁnansowymi, z których ﬁnansowane są

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

naukowo-dydaktycznych

Śląskiego Uniwersytetu Medycznego,

z Wojewódzkiego Zakładu Opieki Zdrowotnej

(2037)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

dam Pani Marszałek następujące informacje.

Wobec tego, iż w rozumieniu ustawy z 15 kwietnia

z późn. zm.) organem tworzącym dla Wojewódzkiego

szałek województwa śląskiego, a zgodnie z ustawą

z 2012 r. poz. 517, z późn. zm.)

Śląski Uniwersytet

Medyczny w Katowicach posiada autonomię, uczelnia

nie zgłaszała ministrowi zdrowia problemów wyni-

kających z przekształcenia szpitala w spółkę i dzia-

łała w sprawie we własnym imieniu.

Władze uczelni podjęły negocjacje ze sp. z o.o. Me-

grez będącą następcą prawnym Wojewódzkiego Szpi-

tala Specjalistycznego Nr 1 w Tychach w sprawie

podpisania porozumienia dotyczącego udostępnienia

uniwersytetowi jednostek organizacyjnych szpitala

celem kontynuowania kształcenia przed- i podyplo-

mowego w zawodach medycznych w powiązaniu

z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Niestety porozumienie nie zostało osiągnięte.

W tej sytuacji pracownicy naukowo-dydaktyczni Ślą-

skiego Uniwersytetu Medycznego z trzech zlikwido-

wanych jednostek organizacyjnych otrzymali propo-

zycję pracy zapewniającą im kontynuację zatrudnie-

nia na dotychczasowych warunkach w innych jed-

nostkach w uczelni.

Propozycję tę przyjęli wszyscy

pracownicy Katedry Chirurgii, Zakładu Pielęgniar-

stwa w Ginekologii i Położnictwie Katedry Gineko-

logii i Położnictwa oraz Oddziału Klinicznego Chorób

Wewnętrznych Katedry Chorób Wewnętrznych, na-

tomiast pracownicy Oddziału Klinicznego Ginekolo-

gii i Położnictwa Katedry Ginekologii i Położnictwa

nie wyrazili zgody na kontynuację zatrudnienia

w innych jednostkach organizacyjnych Wydziału

Opieki Zdrowotnej Śląskiego Uniwersytetu Medycz-

nego w Katowicach.

Były to indywidualne decyzje

każdego z pracowników naukowo-dydaktycznych.

Natomiast każda z klinik Śląskiego Uniwersytetu

Medycznego w Katowicach znajdujących się dotych-

czas w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym Nr 1

w Tychach będzie nadal funkcjonować w innych pod-

miotach leczniczych: Katedra Ginekologii i Położnic-

twa w Okręgowym Szpitalu Kolejowym w Katowi-

cach, Katedra Chirurgii w Wojewódzkim Szpitalu Nr 5

im. św. Barbary w Sosnowcu, Oddział Kliniczny Cho-

rób Wewnętrznych Katedry Chorób Wewnętrznych

w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym

Nr 7 w Katowicach.

Rozwiązanie umowy i allokacja bazy Śląskiego

Uniwersytetu Medycznego w Katowicach nie ograni-

czyły możliwości kształcenia studentów.

Należy za-

znaczyć, że problem miał związek z kształceniem

studentów pielęgniarstwa, położnictwa i ﬁzjoterapii,

natomiast nie dotyczył studentów kierunku lekar-

skiego i lekarsko-dentystycznego.

Przedkładając powyższe, pragnę zapewnić, że wła-

ściwe komórki urzędu ministra będą na bieżąco mo-

nitorowały realizację zadań statutowych uczelni

w zmienionych strukturach organizacyjnych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

409

Odpowiedź

niem pana Macieja Orzechowskiego, posła na Sejm

śnia 2012 r., znak: SPS-024-2043/12, w sprawie re-

fundacji kosztów pobytu opiekuna lub rodzica w sa-

natoriach i szpitalach rehabilitacyjnych uprzejmie

proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

nansowanych ze środków publicznych, w tym w za-

kresie leczenia uzdrowiskowego oraz rehabilitacji lecz-

ustawą, oraz aktach wykonawczych do ustawy.

Lecznictwo uzdrowiskowe funkcjonuje na podsta-

two uzdrowiskowe stanowi zorganizowaną działal-

ność polegającą na udzielaniu świadczeń opieki zdro-

wotnej z zakresu leczenia uzdrowiskowego albo re-

habilitacji uzdrowiskowej, prowadzoną w uzdrowisku

przez zakłady lecznictwa uzdrowiskowego albo poza

uzdrowiskiem, w szpitalach i sanatoriach znajdują-

cych się w urządzonych podziemnych wyrobiskach

górniczych, przy wykorzystaniu warunków natural-

nych, takich jak:

a) właściwości naturalnych surowców leczni-

czych,

b) właściwości lecznicze klimatu, w tym talasso-

terapia i subterraneoterapia, oraz właściwości lecz-

nicze mikroklimatu,

— a także towarzyszące zabiegi z zakresu ﬁzjote -

rapii.

Lecznictwo uzdrowiskowe jest integralną częścią

systemu ochrony zdrowia i prowadzi się je w zakła-

dach lecznictwa uzdrowiskowego zlokalizowanych

w uzdrowiskach.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 przywołanej na wstępie

ustawy leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitacja

uzdrowiskowa przysługuje świadczeniobiorcy na

podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdro-

wotnego wystawionego wg wzoru określonego w roz-

poz. 835).

Co do zasady świadczeniobiorca ponosi koszty

przejazdu na i z leczenia uzdrowiskowego albo reha-

bilitacji uzdrowiskowej oraz częściową odpłatność za

wiskowym.

Wyjątkiem są dzieci i młodzież do ukończenia lat

oraz dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu

do renty rodzinnej, które na podstawie art. 33 ust. 4

ustawy nie ponoszą odpłatności za koszty wyżywie-

nia i zakwaterowania w szpitalu uzdrowiskowym dla

dzieci, sanatorium uzdrowiskowym dla dzieci i sana-

torium uzdrowiskowym.

Natomiast świadczeniobiorcy, którzy nie uzyska-

li skierowania na leczenie uzdrowiskowe na zasadach

określonych w ww. ustawie oraz osoby inne niż

świadczeniobiorcy (w tym opiekunowie lub rodzice

dzieci i osób niepełnosprawnych korzystających z le-

czenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowi-

skowej), mogą przebywać w zakładach lecznictwa

uzdrowiskowego za odpłatnością w wysokości usta-

lonej przez zakład lecznictwa uzdrowiskowego.

Odnosząc się natomiast do możliwości pokrycia

przez Narodowy Fundusz Zdrowia kosztów pobytu

opiekunów lub rodziców dzieci i osób niepełnospraw-

nych, które wymagają opieki, w ramach świadczeń

z zakresu rehabilitacji leczniczej, stwierdzić należy,

że postanowienia rozporządzenia ministra zdrowia

z późn. zm.) określające warunki realizacji świad-

czeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczni-

czej, w tym stacjonarnej rehabilitacji neurologicznej,

nie przewidują możliwości pokrycia przez Narodowy

dziców dzieci i osób niepełnosprawnych, które wyma-

gają opieki.

Mając na uwadze powyższe regulacje oraz odno-

rodzica lub opiekuna dziecka/osoby niepełnospraw-

nej w sanatoriach i szpitalach rehabilitacyjnych,

stwierdzić należy, iż obowiązujący obecnie tzw. ko-

szyk świadczeń gwarantowanych nie przewiduje

możliwości refundacji przez Narodowy Fundusz Zdro-

wia pobytu opiekuna lub rodzica dziecka/osoby nie-

pełnosprawnej korzystającego z leczenia uzdrowisko-

wego albo rehabilitacji uzdrowiskowej oraz stacjo-

narnej rehabilitacji neurologicznej.

W świetle powyższego drugie pytanie pana posła

wydaje się być bezprzedmiotowe.

Odpowiadając natomiast na trzecie pytanie pana

posła, tj. dlaczego Narodowy Fundusz Zdrowia nie

refunduje pobytu rodzica lub opiekuna dziecka/osoby

niepełnosprawnej w sanatorium i szpitalach rehabi-

litacyjnych, stwierdzić należy, że przedstawione po-

410

wyżej regulacje prawne nie dają podstawy do takiego

działania Narodowego Funduszu Zdrowia, który

wszelkie swoje obowiązki realizuje na podstawie

Z poważaniem

Sekretarz stanu

na zapytanie posła Dariusza Cezara Dziadzia

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie poselskie pana Dariusza Dziadzia, posła na

Sejm RP, oraz grupy posłów z dnia 13 września 2012 r.,

przekazane przez pana Marka Kuchcińskiego, wice-

w sprawie rządowego projektu ustawy o odpadach,

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Środowiska

wystąpiło z prośbą o przekazanie wkładu odnośnie

do pytań nr 1, 2, 4, 7 i 8 oraz 11–13 do organów kom-

petentnych w danym zakresie.

Odpowiedź na powyż-

sze pytania zostanie przekazana w najbliższym moż-

liwym terminie, niezwłocznie po uzyskaniu odpowie-

dzi od właściwych organów.

Poniżej przekazuję wy-

jaśnienia odnośnie do pozostałych punktów.

Odnosząc się do pytania nr 3, należy stwierdzić,

że na dający się zaobserwować wzrost cen unieszko-

dliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaź-

nych odpadów weterynaryjnych miało wpływ kilka

czynników.

Po pierwsze, należy wziąć pod uwagę konieczność

dostosowania instalacji do unieszkodliwiania zakaź-

nych odpadów medycznych i odpadów weterynaryj-

nych o właściwościach zakaźnych do nowych, unij-

nych wymogów Prawa ochrony środowiska.

Nowe

przepisy wymusiły na podmiotach gospodarujących

zakaźnymi odpadami medycznymi i zakaźnymi od-

padami weterynaryjnymi określony sposób postępo-

wania mający na celu zabezpieczenie przede wszyst-

kim życia i zdrowia ludzkiego.

Konsekwencją wpro-

wadzenia nowych przepisów unijnych w zakresie

termicznego przekształcania odpadów było m.in. za-

mykanie małych spalarni, których nie można było

dostosować do nowych wymogów prawa.

Konieczność

spełnienia nowych standardów środowiskowych do-

datkowo zwiększyła koszt jednostkowego zagospoda-

rowania zakaźnych odpadów medycznych i zakaź-

Kolejnym czynnikiem powodującym wzrost cen

unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych

warunki rynkowe, na przykład wzrost cen paliw czy

też cen mediów, z jakich korzystają prowadzący in-

stalację.

Innym jeszcze czynnikiem mającym wpływ

na wzrost cen unieszkodliwiania zakaźnych odpadów

medycznych ł odpadów weterynaryjnych o właściwo-

ściach zakaźnych jest inﬂacja.

Ponadto należy zauważyć, że od 13 października

2005 r. wprowadzono obowiązek stosowania zasady

bliskości do terenu województwa, na którym zostały

wytworzone (wyjątek: instalacja do unieszkodliwia-

nia odpadów na terenie innego województwa jest bli-

żej niż instalacja położona na terenie województwa,

na którym zostały wytworzone omawiane odpady).

Powyższe okoliczności miały znaczący wpływ na

zmniejszenie liczby podmiotów oferujących wspomnia-

ne usługi.

Począwszy od 13 października 2005 r., zgodnie ze

zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 29 lipca

z późn. zm.), w stosunku do zakaźnych odpadów me-

poza spalaniem w spalarniach odpadów nie mogły

być stosowane inne metody unieszkodliwiania.

Wy-

jątek stanowiły podmioty, które na podstawie prze-

pisów obowiązujących przed dniem 13 października

2005 r. uzyskały decyzje zezwalające na stosowanie

innej metody unieszkodliwiania odpadów zakaźnych.

Podmioty te zachowały prawa nabyte (ustawa z dnia

29 lipca 2005 r. nie odnosiła się do decyzji uzyska-

nych przed dniem jej wejścia w życie) i mogły stoso-

wać metody określone w posiadanej decyzji.

Dodat-

kowo należy podkreślić, że nowelizacja ustawy o od-

Dz. U. Nr 28, poz. 145) ustanowiła zakaz unieszko-

dliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub za-

kaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metoda-

Natomiast w związku z funkcjonowaniem w ob-

rocie prawnym decyzji sprzed 13 października 2005 r.

zezwalających na tzw. alternatywne metody (tj. inne

niż termiczne przekształcanie) unieszkodliwiania

zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpa-

ustaw zawierała przepis przejściowy mający na celu

ujednolicenie zasad obowiązujących przy unieszko-

dliwianiu tych odpadów.

Zgodnie z art. 10 ust. l usta-

wy nowelizującej posiadacz odpadów, który przed

411

padów, był obowiązany dostosować warunki tech-

niczne prowadzenia działalności do przepisów usta-

Odpowiadając na pytanie nr 5, uprzejmie infor-

muję, że w załączniku znajduje się zestawienie do-

puszczalnych metod unieszkodliwiania zakaźnych

naryjnych w poszczególnych krajach Unii Europej-

skiej.

Został on przygotowany w 2009 r. na potrzeby

prac podkomisji sejmowej prowadzonych w ramach

procesu nowelizacji ustawy o odpadach.

Informacje

te uzyskano za pośrednictwem placówek dyploma-

tycznych krajów Unii Europejskiej w Polsce.

Z kolei odnosząc się do pytania nr 6, należy przy-

cie w dniu 13 października 2005 r., wprowadzono

zmianę w art. 42 ustawy o odpadach w zakresie do-

tyczącym postępowania z odpadami medycznymi

i weterynaryjnymi polegającą na dodaniu ust. la

w brzmieniu: „Zakazuje się unieszkodliwiania zakaź-

terynaryjnych w inny sposób niż spalanie w spalar-

niach odpadów”, co w praktyce oznaczało, że odpady

te mogły być unieszkodliwiane jedynie w drodze spa-

lania w spalarniach odpadów.

Zmiana ta została

wprowadzona z inicjatywy poselskiej, w trakcie pro-

cedowania nad projektem ustawy przedłożonym

przez rząd (przedłożenie rządowe nie zawierało po-

wyższej propozycji).

Ponadto w ramach prowadzonego w latach 2007–

–2009 przez rząd procesu nowelizacji przepisów usta-

wy o odpadach zostały zaproponowane nowe przepi-

sy dotyczące gospodarowania zakaźnymi odpadami

medycznymi i zakaźnymi odpadami weterynaryjny-

mi dopuszczające do stosowania inne niż termiczne

metody unieszkodliwiania wspomnianych odpadów.

Jednakże w trakcie prac parlamentu zapisy te zosta-

ły zastąpione obecnie obowiązującymi przepisami

Natomiast obecnie zaproponowane przez rząd

rozwiązania w zakresie unieszkodliwiania zakaź-

terynaryjnych w projekcie ustawy o odpadach, obec-

nie procedowanym w Sejmie (druk nr 456), w odróż-

nieniu od obecnego stanu prawnego zakładają moż-

liwość funkcjonowania różnych technologii do uniesz-

kodliwiania odpadów medycznych.

Celem wprowa-

dzonych zmian jest umożliwienie stosowania wszyst-

kich skutecznych metod unieszkodliwiania zakaź-

nych o właściwościach zakaźnych.

Analogicznie do

poprzedniego przedłożenia rządowego nowelizacji

ustawy o odpadach, mają one za zadanie „zrównanie”

metod termicznego przekształcania zakaźnych odpa-

nych oraz tzw. metod alternatywnych co do wyma-

gań w zakresie ochrony środowiska, w szczególności

kontroli warunków prowadzenia tych procesów oraz

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie ze stanowi-

skiem ministra zdrowia dopuszczenie alternatyw-

nych metod unieszkodliwiania zakaźnych odpadów

spowoduje spadek cen usług unieszkodliwiania po-

wyższych odpadów, bowiem takie brzmienie przepi-

sów umożliwia stosowanie innych metod unieszko-

dliwiania przedmiotowych odpadów, co powinno ko-

rzystnie wpłynąć na konkurencyjność podmiotów

prowadzących działalność w zakresie unieszkodli-

wiania odpadów medycznych i weterynaryjnych.

Odpowiadając na pytanie nr 9, należy podkreślić,

że ochrona praw nabytych przez posiadaczy odpadów

nie może być utożsamiana z niezmiennością prawa

i brakiem obowiązku dostosowania się do niego.

Kwe-

stie związane z prawami nabytymi mogą być regulowa-

ne wyłącznie przepisami rangi ustawowej, dlatego pro-

jektowane przepisy nie naruszają Konstytucji RP.

Ponadto należy zauważyć, że w projekcie ustawy

o odpadach zawarte są przepisy przejściowe regulu-

jące wpływ nowej ustawy na wymogi wynikające

z działania dotychczasowej ustawy o odpadach.

Roz-

wiązania przewidziane w przepisach przejściowych

ustawy.

Projekt ustawy o odpadach takie właśnie re-

gulacje również przewiduje – na podstawie art. 226

ust. 1 zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwo-

lenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów wy-

dane na podstawie przepisów dotychczasowych stają

i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, natomiast

niniejszej ustawy.

Przepis ten zagwarantuje wystar-

czająco dużo czasu wszystkim podmiotom, co do któ-

rych decyzje stracą moc, do uzyskania nowych decy-

zji administracyjnych.

Odnośnie do pytania nr 10 pragnę poinformować,

że każdy z projektów zmiany ustawy o odpadach, jak

i projekt ustawy o odpadach obecnie procedowany

w Sejmie (druk nr 456) był konsultowany w ramach

uzgodnień międzyresortowych i uzgodniony między-

resortowo.

Ponadto za każdym razem przeprowadza-

no ocenę skutków regulacji co do planowanych zmian

prawnych.

412

Załącznik

Zagospodarowanie zakaźnych odpadów medycz-

nych i weterynaryjnych w wybranych krajach UE

1.

Czechy

Zakaźne odpady medyczne unieszkodliwiane są

za pomocą spalania, autoklawowania oraz mikrofal.

Po tych procesach odpady mogą być składowane na

składowiskach.

Odkażone odpady mogą być składo-

wane razem z odpadami komunalnymi, jeśli spełnia-

ją one kryteria przyjęcia odpadów na składowiska.

Urządzenia do unieszkodliwiania odpadów medycz-

nych zlokalizowane są zarówno w szpitalach, jak

i poza nimi.

Uzależnione jest to od wydajności i roz-

miaru aparatury.

2.

Dania

Odpady medyczne są spalane zarówno w spalar-

niach odpadów medycznych, jak i spalarniach komu-

nalnych.

3.

Węgry

Dozwolone jest spalanie, jak i dezaktywacja inny-

mi metodami zakaźnych odpadów medycznych.

Od-

każone odpady mogą być składowane na składowi-

skach innych niż niebezpieczne i obojętne, jeśli nie

zawierają niebezpiecznych składników.

4.

Włochy

Spalanie jest jedyną dozwoloną metodą postępo-

wania z zakaźnymi odpadami medycznymi i wetery-

naryjnymi.

W szczególnym przypadku (gdy piec do

spalania nie będzie dostępny w rozsądnej odległości)

możliwe jest autoklawowanie i unieszkodliwianie za

pomocą mikrofal i innych technologii sterylizacji.

Po

tych procesach odpady mogą być składowane.

5.

Łotwa

Ok. 60% wszystkich odpadów medycznych jest spa-

lanych w spalarniach odpadów.

Składowaniu podlega-

ją przede wszystkim odpady z placówek dentystycz-

nych oraz podstawowej opieki zdrowotnej Odpady

zbierane są przeważnie przez wyspecjalizowane pod-

mioty.

Zabronione jest mieszanie różnych rodzajów

odpadów niebezpiecznych, jak również mieszanie od-

padów niebezpiecznych z odpadami komunalnymi.

6.

Litwa

Spalanie jest preferowaną metodą postępowania

z odpadami medycznymi.

Dozwolone jest również au-

toklawowanie zakaźnych odpadów medycznych i pod-

dawanie działaniu mikrofal.

Jednak te metody są

traktowane jako przejściowe, które warunkują spo-

sób magazynowania i transportu omawianych odpa-

dów.

Ostatecznie te metody nie zapewniają bezpiecz-

nego unieszkodliwiania odpadów medycznych.

Jeże-

li nie ma możliwości spalania odpadów medycznych,

odpady po autoklawowaniu i działaniu mikrofal mogą

być składowane na składowiskach, po spełnieniu

kryteriów przyjęcia tych odpadów do składowania na

składowiskach odpadów.

Większość szpitali wypo-

sażona jest w urządzenia do autoklawowania lub

w urządzenia mikrofalowe.

Odpady medyczne są zbierane, sortowane, pako-

wane, znakowane w miejscu wytwarzania.

Zabrania

się mieszania zakaźnych odpadów medycznych z in-

nymi odpadami medycznymi.

7.

Malta

Odpady medyczne są spalane.

Nie ma zainstalo-

wanych autoklawów i urządzeń wykorzystujących

mikrofale.

8.

Słowenia

Dozwolone jest spalanie i autoklawowanie odpa-

dów medycznych.

W Słowenii 2 ﬁrmymająpozwolenienaautokla-

wowanie odpadów medycznych.

Urządzenia są zloka-

lizowane poza szpitalami.

Jedno urządzenie jest mo-

bilne.

9.

Szwecja

Zakaźne odpady są spalane razem z innymi odpa-

dami w instalacjach do termicznego przekształcania

odpadów.

W Szwecji funkcjonuje zakaz składowania odpa-

dów organicznych.

Dlatego nie jest możliwe składo-

wanie organicznych odpadów medycznych, które były

poddane procesom autoklawowania lub działaniu mi-

krofal.

10.

Wielka Brytania

System unieszkodliwiania odpadów medycznych

oparty jest na dwóch grupach procesów: wysokotem-

peraturowych (termiczne przekształcanie) oraz in-

nych procesach, tzw. alternatywnych.

Zakaźne odpady medyczne, których składowanie

jest zakazane, mogą być wstępnie przetwarzane

(np. alternatywnymi metodami) w celu doprowadze-

nia ich do stanu, w którym można stwierdzić, że nie

są zakaźne i spełniają kryteria przyjęcia ich do skła-

dowania na składowiskach odpadów.

Dla odpadów

części ciała oraz mogących zawierać formy przetrwal-

nikowe patogenów powodujące chorobę BSE istnieje

konieczność spalania.

11.

Holandia

Większość odpadów szpitalnych jest spalana

w specjalnie zbudowanej do tego celu spalarni/kre-

matorium ZAVIN w miejscowości Dordrecht.

Odpady

szpitalne poddane procesowi sterylizacji mogą też

być spalane w spalarni odpadów komunalnych.

Tak

więc wszystkie odpady są spalane, a nie składowane.

Odpady poddane tzw. metodom alternatywnym po-

zostają w dalszym ciągu odpadami, nawet jeśli stały

się produktami o tzw. wartości pozytywnej.

12.

Niemcy

Odpady zakaźne, wraz z organami i częściami

ciała, muszą być przetwarzane w procesie termicz-

nym określonym przez Instytut Roberta Kocha.

Me-

tody dopuszczone obejmują sterylizację lub dezynfek-

cję z wykorzystaniem pary lub spalanie.

Niemcy po-

siadają odrębną spalarnię dla odpadów medycznych

specjalnych i dwie spalarnie odpadów komunalnych,

gdzie odpady zakaźne spalane są na oddzielnych li-

niach technologicznych.

13.

Austria

Odpady medyczne wykazujące właściwości nie-

bezpieczne są zbierane w specjalnych pojemnikach

i przekazywane do spalarni odpadów.

Pozostałe od-

413

pady medyczne mogą być poddawane innym proce-

som unieszkodliwiania.

Dopuszczone jest autoklawowanie jako metoda

pośrednia.

Powstałe po autoklawowaniu odpady są

następnie spalane w spalarniach odpadów.

14.

Francja

Spalanie odpadów medycznych w specjalnych spa-

larniach odpadów niebezpiecznych (medycznych).

15.

Irlandia

Odpady potencjalnie zakaźne są poddawane pro-

cesom dezynfekcji, a następnie składowane na skła-

dowiskach odpadów.

Frakcja odpadów medycznych

w ilości ok. 5% wszystkich wytworzonych odpadów,

która stanowi odpady substancji chemicznych, krwi

oraz rozpoznawalnych odpadów części ciała, jest eks-

portowana za granicę do spalarni odpadów.

16.

Hiszpania

Dopuszczonymi procesami unieszkodliwiania za-

kaźnych odpadów medycznych są zarówno spalanie,

jak i autoklawowanie.

Przeważają w Hiszpanii pro-

cesy autoklawowania, w wyniku których powstają

odpady, które są następnie składowane na składowi-

skach razem z odpadami komunalnymi.

Wymagania

dotyczące warunków prowadzenia procesów uniesz-

kodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych

mogą różnić się w zależności od regionów kraju,

w obrębie których funkcjonują oddzielne uregulowa-

nia prawne.

17.

Finlandia

W Finlandii w odniesieniu do zakaźnych odpadów

medycznych dominują procesy spalania.

Spośród

8985 Mg zebranych w 2006 r. odpadów medycznych

299 Mg stanowiły odpady zakaźne, z których 251 Mg

zostało poddanych procesom spalania.

W 2007 r. na

324 Mg zebranych odpadów medycznych o właściwo-

ściach zakaźnych spalono 277 Mg.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

oddziału Zakładu Remontowego

(2049)

pytanie panów posłów Michała Wojtkiewicza i Edwar-

da Czesaka w sprawie dalszego funkcjonowania Od-

działu Zakładu Remontowego Urządzeń Gazowni-

czych w Pogórskiej Woli, sygnatura pisma: SPS-024-

formacje przekazane przez Zarząd Spółki Polskie

Na podstawie analiz wykonanych na zlecenie

spodarczego punktu widzenia celowe i uzasadnione

jest połączenie w jeden organizm gospodarczy pod-

miotów wchodzących w skład grupy kapitałowej

dowę terminalu LNG oraz gazociągów w północnej

Strategia PGNiG Technologie, przewidująca mak-

symalną dywersyﬁkację przychodów, zakłada rów-

getycznych, począwszy od roku 2013.

w przetargach.

w praktyce oznacza udzielanie praktycznie wszyst-

414

kich istotnych zamówień w drodze przetargów pu-

blicznych, nie przewidując żadnych preferencji dla

kapitałowej w zakresie zamówień

się specjalizują, a jedynie usprawnienie zarządzania

strukcji stalowych w Pogórskiej Woli.

Uprawnienia

do emerytur i do świadczeń przedemerytalnych na-

rząd Spółki PGNiG Technologie wystąpi ponadto do

duszu restrukturyzacji.

Powyższe zamiany organizacyjne są wynikiem

dynamicznie zmieniającego się otoczenia spółki, sy-

tuacją gospodarczą na rynku budowlanym oraz kur-

czącym się rynkiem zleceń, tym z wolnej ręki, na

których bazowały przejęte spółki Naftomontaż i ZRUG

Jednocześnie informuję, iż minister skarbu pań-

stwa wykonuje nadzór właścicielski nad spółkami

określone kryteria formalne i merytoryczne, a także

z poszanowaniem krajowych oraz międzynarodo-

wych standardów, kodeksów dobrych praktyk i zasad

ładu korporacyjnego, odnoszących się do spółek ka-

pitałowych, w tym także z udziałem Skarbu Pań-

jedynym akcjonariuszem spółki, a PGNiG SA nie

stwa.

W konsekwencji minister skarbu państwa nie

czenia w systemie nadzoru właścicielskiego nad tą

dlowych, akcjonariusze spółki powinni być trakto-

wani jednakowo w takich samych okolicznościach

wych uprawnień, do których zalicza się m.in. prawo

głosu na walnym zgromadzeniu, a co za tym idzie,

PGNiG Technologie SA jest spółką zależną, której

jedynym akcjonariuszem jest PGNiG SA.

To PGNiG

SA sprawuje nadzór właścicielski nad PGNiG Tech-

nologie SA.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione informa-

cje umożliwią panom posłom właściwą ocenę działań

PGNiG Technologii SA w oddziałach Naftomontaż

pytanie pana posła Edwarda Czesaka, przekazane

SPS-024-2050/12), dotyczące aktualizacji „Krajowe-

go planu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015”

uprzejmie przedstawiam informacje w sprawie.

415

nr 1a pod pozycją nr 16 pn. Przebudowa drogi S8 odc.

Powązkowska – Marki (ul. Piłsudskiego), odc. w.

Po-

wązkowska – w.

Modlińska, tzw. mostu im. gen.

S. Grota-Roweckiego w Warszawie i

1a pod pozycją nr 13 pn. Budowa drogi ekspresowej

Mając na uwadze potrzeby transportowe kraju

Resort uzyskał już pozytywną rekomendację ko-

w budżecie państwa w dalszym ciągu realizowane

będą zadania polegające na bieżącym utrzymaniu

istniejących dróg krajowych, niezbędnych remontach

oraz prace przygotowawcze dla zadań drogowych

oczekujących na realizację, tak aby w momencie

renie całego kraju.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

na zapytanie posłów Zbigniewa Girzyńskiego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

-2056/12) dotyczące zapytania posłów Zbigniewa

ków ponoszonych przez Ministerstwo Rozwoju Regio-

nalnego na funkcjonowanie resortu w 2011 r., przed-

stawiam następujące informacje.

Ad 1.

Ile osób było zatrudnionych w ministerstwie

i instytucjach mu podległych na dzień 31 grudnia

2011 r.?

przedstawiał się następująco:

— w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego – 1024

osoby (w ramach 1013,14 etatu),

— w Centrum Projektów Europejskich – jednostce

podległej MRR – 125 osób (w ramach 114 etatów).

416

Ad 2.

Ile łącznie wyniosły wydatki ministerstwa

i instytucji mu podległych na wynagrodzenia i pre-

mie dla pracowników w 2011 r.?

Należy podkreślić, że część wynagrodzeń pracow-

ników Ministerstwa Rozwoju Regionalnego obsługu-

jących projekty i programy operacyjne jest współﬁ-

stwa.

I tak w 2011 r. na wynagrodzenia wraz z pre-

miami dla pracowników MRR (według metodologii

RB-28) wydatkowano kwotę 54 204 tys. zł, która na-

stępnie została zrefundowana z funduszy europej-

skich, oraz kwotę 27 055 tys. zł, która została sﬁnan-

sowana ze środków krajowych.

W Centrum Pro-

jektów Europejskich wydatki na wynagrodzenia

w 2011 r. wyniosły 11 776 tys. zł.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

i Cyfryzacji na funkcjonowanie resortu w 2011 r.

(2057)

-2057/12), dotyczącego zapytania posłów na Sejm

RP pana Zbigniewa Girzyńskiego i Dawida Jackie-

wicza w sprawie wzrostu biurokracji i wydatków po-

noszonych przez Ministerstwo Administracji i Cyfry-

zacji na funkcjonowanie resortu w 2011 r., uprzejmie

stwie Administracji i Cyfryzacji zatrudnione były

324 osoby.

W Centrum Projektów Informatycznych

stan zatrudnienia na dzień 31 grudnia 2011 r wyno-

sił 107,35 etatu, zaś we Władzy Wdrażającej Progra-

my Europejskie były to 182 osoby.

Jednocześnie informuję, że Ministerstwo Admini-

pada 2011 r. poprzez przekształcenie Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Minister-

stwa Infrastruktury na mocy rozporządzenia Rady

utworzenia Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

gało na przeniesieniu realizacji zadań w poszcze-

gólnych działach administracji rządowej.

Wraz

z przekształceniem pracownicy tych resortów zo-

stali zatrudnieni przez Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji.

W związku z utworzeniem ministerstwa pod ko-

niec roku budżetowego w celu zapewnienia ciągłości

realizacji budżetu za 2011 r. zostały podpisane poro-

zumienia z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych

oraz Ministerstwem Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej, na mocy których całe rozliczenia

ﬁnansowedotyczące2011r.prowadzonebyłyprzez

poprzednie ministerstwa.

W związku z tym wszelkie

dane dotyczące poprzedniego roku znajdują się

w MSW i MTBiGM.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

12, w sprawie zapytania poselskiego pana Zbigniewa

Girzyńskiego i pana Dawida Jackiewicza dotyczącego

wzrostu biurokracji i wydatków ponoszonych przez

stytucjach mu podległych zatrudnionych było łącznie

3718 osób, z tego w:

a) części 31 – Praca – 3425 osób, z tego w:

— Zakładzie Wydawniczo-Poligraﬁcznym–33,

— Centrum Rozwoju Zasobów Ludzkich – 125,

— Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog”

– 14,

— ochotniczych hufcach pracy – 2816,

— Głównej Bibliotece Pracy i Zabezpieczenia Spo -

łecznego – 20,

— urzędzie ministra – 417,

b) części 44 – Zabezpieczenie społeczne – 251 (urząd

ministra),

c) części 63 – Rodzina – 42 (urząd ministra).

417

Łączne wydatki na wynagrodzenia wynikające ze

stosunku pracy, które zostały wypłacone pracowni-

kom ministerstwa i instytucji mu podległych w 2011 r.,

wyniosły 164 595 tys. zł, z tego w:

a) części 31 – Praca – 144 006 tys. zł, z tego w:

— Zakładzie Wydawniczo-Poligraﬁcznym–1657

tys. zł,

— Centrum Rozwoju Zasobów Ludzkich – 7537

tys. zł,

— Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog”

– 702 tys. zł,

— ochotniczych hufcach pracy – 101 981 tys. zł,

łecznego – 982 tys. zł,

— urzędzie ministra – 31 147 tys. zł,

tys. zł (urząd ministra),

stra).

Jednocześnie nadmieniam, że przedstawione dane

są sporządzone na podstawie sprawozdania Rb-70

o zatrudnieniu i wynagrodzeniach.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

-2066/12, przekazującego zapytania posłów na Sejm

RP panów Zbigniewa Girzyńskiego i Dawida Jackie-

noszonych przez Ministerstwo Gospodarki na funk-

cjonowanie resortu w 2011 r., przekazuję następują-

ce informacje.

W Ministerstwie Gospodarki na dzień 31 grud-

nia 2011 r. zatrudnionych było 971 osób.

Na wyna-

grodzenia, zgodnie z danymi zawartymi w sprawoz-

daniu ﬁnansowymRb-70ozatrudnieniuiwynagro-

dzeniach, wykorzystano środki w kwocie 73 269 295 zł.

Kwota ta zawiera dane dotyczące wynagrodzeń oso-

bowych, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, na-

gród jubileuszowych, odpraw emerytalnych oraz

premii.

W jednostkach podległych ministrowi gospodarki

– wydziałach promocji handlu i inwestycji – na dzień

31 grudnia 2011 r. zatrudnionych było 230 pracow-

ników krajowych i 70 miejscowych.

Wynagrodzenia

osobowe oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne dla

tych pracowników wyniosły łącznie 19 367 455 zł.

Natomiast w jednostkach podległych innych niż ww.

wymienione, tj. w Agencji Rezerw Materiałowych,

dzie Dozoru Technicznego, zatrudnionych było na

koniec 2011 r. łącznie 2831 osób.

Wydatki ww. insty-

tucji przeznaczone na wynagrodzenia i premie w 2011 r.

wyniosły 265 464 tys. zł.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

na funkcjonowanie resortu w 2011 r.

(2067)

Szanowna pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie posłów pana Zbigniewa Girzyńskiego i pana

Dawida Jackiewicza w sprawie wzrostu biurokracji

-024-2067/12, uprzejmie informuję, że w 2011 r. pod-

jęto zdecydowane kroki mające na celu ograniczenie

zatrudnienia.

Spośród podjętych działań dotyczących

ograniczenia zatrudnienia należy wymienić:

1) niezatrudnianie, co do zasady, w miejsce od-

chodzących i zwalnianych pracowników nowych

osób; każde przyjęcie do pracy nowego pracownika

poprzedzone było pogłębioną analizą zasadności ta-

kiego zatrudnienia; wśród rozwiązywanych stosun-

ków pracy znaczną grupę stanowiły rozwiązania

stosunku pracy z pracownikami, którzy złożyli

wniosek w związku z posiadanymi uprawnieniami

emerytalnymi;

2) uruchamianie naborów zewnętrznych jedynie

w wyjątkowych sytuacjach, gdy okazywały się nie-

zbędne dla zapewnienia skutecznej realizacji kluczo-

wych zadań ministerstwa;

3) dokonywanie na bieżąco analizy opisów stano-

wisk pracy i regulaminów wewnętrznych komórek

organizacyjnych pod kątem zwiększenia efektywno-

ści działania i możliwości konsolidacji zadań, skut-

kujące m.in. likwidacją stanowisk pracy;

4) analizowanie m.in. celowości zawierania kolej-

nej umowy w przypadku osób zatrudnionych na czas

określony;

418

bezpłatny bądź przebywających na urlopach bezpłat-

nych i wnioskujących o przedłużenie terminu prośba

rozpatrywana jest pozytywnie jedynie w szczególnie

uzasadnionych przypadkach, związanych z wykonywa-

niem przez pracownika zadań na rzecz ministerstwa.

Dodatkowo uprzejmie informuję, że w Minister-

stwie Finansów celem racjonalnego wykorzystania

zasobów ludzkich wykonywanie zadań monitorowa-

ne jest na bieżąco.

Ponadto uprzejmie informuję, że w jednostkach

podległych Ministerstwu Finansów także zostały

podjęte działania zmierzające do ograniczenia za-

trudnienia.

W izbach celnych w 2013 r. zaplanowano zmniej-

szenie zatrudnienia o 420 etatów funkcjonariuszy

celnych z jednoczesnym zachowaniem dotychczaso-

wej wysokości środków ﬁnansowychnauposażenia

funkcjonariuszy celnych.

Zaplanowane obniżenie

stanu zatrudnienia w Służbie Celnej nie spowoduje

reorganizacji polegającej na zwalnianiu ze służby

funkcjonariuszy celnych, lecz nastąpi poprzez obni-

żenie stanu etatów o wakaty uzyskane w ramach

ﬂuktuacjikadr.

Zaproponowanerozwiązanieumoż-

liwi wzmocnienie motywacyjnego systemu uposażeń,

tj. wzrost uposażeń funkcjonariuszy celnych realizu-

jących zadania Służby Celnej w zmniejszonej obsa-

dzie etatowej.

Odpowiadając na państwa pytania, poniżej przed-

stawiam zestawienie dotyczące zatrudnienia i wyna-

grodzeń w części 19: Budżet, ﬁnansepubliczneiin-

stytucje ﬁnansowe,sporządzonewoparciuoroczne

sprawozdanie Rb-70 o zatrudnieniu i wynagrodze-

Lp. Wyszczególnienie

Zatrudnienie

– stan na

koniec 2011 r.

Wykonanie

funduszu

wynagrodzeń

ﬁnansowanych

w ramach §§ 401,

402, 405, 406

– stan na koniec

2011 r.

1 Izby celne 15 211 952 163 771 zł

2 Izby skarbowe 3 762 213 977 303 zł

3 Urzędy skarbowe 38 891 1 980 953 640 zł

4 Urzędy kontroli skarbowej 5 341 368 393 032 zł

5 Ministerstwo Finansów 2 185 190 152 957 zł

6

Centrum Edukacji

Zawodowej Resortu

Finansów

141 5 471 024 zł

7

Centrum Przetwarzania

Danych Ministerstwa

Finansów

162 5 395 968 zł

Razem 65 693 3 716 506 695 zł

Przeciętne wynagrodzenie w resorcie ﬁnansów

w 2011 r. w przeliczeniu na 1 etat wynosiło ca 4714 zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

nym zapytaniem posłów: pana Zbigniewa Girzyń-

skiego i pana Dawida Jackiewicza, w sprawie wzrostu

stwo na funkcjonowanie resortu w 2011 r., poniżej

przekazuję dane będące odpowiedzią na pytanie po-

stawione w ww. zapytaniu, dotyczące stanu zatrud-

na wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w jed-

nostkach podległych ministrowi rolnictwa i rozwoju

wsi, opracowane na podstawie sprawozdania Rb-70

2011 r. oraz na podstawie informacji uzyskanych

z jednostek nieobjętych obowiązkiem sporządzania

ww. sprawozdania.

L.p. Wyszczególnienie

Zatrudnienie

– wg stanu

na dzień

31.12.2011 r.

Wynagrodzenia

łącznie

z dodatkowym

wynagrodzeniem

rocznym w zł

w tym:

dodatkowe

wynagrodzenie

roczne w zł

1.

Krajowa Stacja

Chemiczno-Rolnicza

532 25 610 991 1 909 014

2.

Krajowe Centrum Hodowli

Zwierząt

81 6 023 754 444 902

3.

Główny Inspektorat

Weterynarii

105 6 802 592 411 175

4.

Główny Inspektorat

Ochrony Roślin

i Nasiennictwa

67 4 145 414 275 628

5.

Graniczne Inspektoraty

Weterynarii

112 6 568 694 449 787

6.

Szkoły rolnicze 1881 77 880 999 5 253 217

7.

Krajowe Centrum Edukacji

Rolniczej

8 526 477 26 051

8.

Internaty 316 9 976 284 706 715

9.

Główny Inspektorat

Jakości Handlowej

Artykułów

Rolno-Spożywczych

201 10 678 107 647 492

10.

Okręgowe Inspektoraty

Rybołówstwa Morskiego

108 6 259 368 422 395

11.

Urząd MRiRW 831 73 995 714 5 042 821

12.

Centralny Ośrodek Badania

Odmian Roślin Uprawnych

639 25 200 060 413 332

13.

Agencja Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa

11 756 534 962 919 37 402 032

14.

Agencja Rynku Rolnego 1190 67 082 107 4 716 837

419

15.

Centralna Biblioteka

Rolnicza

64 2 461 525 0

16.

Centrum Doradztwa

Rolniczego

197 7 633 959 0

Podsekretarz stanu

ZoﬁaSzalczyk

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

Odpowiadając na zapytanie pana posła Zbigniewa

Girzyńskiego i pana posła Dawida Jackiewicza w spra-

wie wzrostu biurokracji i wydatków ponoszonych

nowanie resortu w 2011 r.

(SPS-024-2069/12), uprzej-

Na wstępie pragnę wyjaśnić, że w resorcie obrony

narodowej funkcjonuje wiele grup pracowniczych,

których zasady i warunki zatrudniania oraz wyna-

gradzania – w odróżnieniu od żołnierzy zawodowych

– nie są objęte jedną pragmatyką służbową, lecz re-

gulowane przez szereg przepisów, zarówno powszech-

nie obowiązujących, jak i resortowych.

Aktualnie w resorcie obrony narodowej funkcjo-

nuje ponad 850 jednostek organizacyjnych, w któ-

rych na dzień 31 grudnia 2011 r. było zatrudnionych

łącznie 45 295 pracowników, z czego 829 osób stano-

wili pracownicy Ministerstwa Obrony Narodowej.

Każdy dowódca (dyrektor, szef, kierownik) jednostki

jest pracodawcą w stosunku do pracowników zatrud-

nionych w kierowanej przez niego jednostce i odpo-

wiada za przestrzeganie przepisów prawa pracy

w stosunku do zatrudnionych pracowników, w tym

jako pracodawca – za właściwe wynagradzanie i wy-

różnianie podległych mu pracowników.

Pragnę nadmienić, że w resorcie obrony narodo-

wej od 2010 r. trwa proces optymalizacji zatrudnie-

nia, usankcjonowany zapisami decyzji nr 88/MON

MON Nr 6, poz. 65, ze.

zm.), w której docelowy limit

zatrudnienia bazowego do dnia 1 stycznia 2013 r. zo-

stał określony na poziomie nie większym niż 45 013

pracowników.

W konsekwencji w porównaniu do dnia

31 grudnia 2009 r., kiedy w całym resorcie obrony

narodowej zatrudnionych było 49 302 pracowników,

łączna liczba zatrudnienia na dzień 1 stycznia 2013 r.

ulegnie zmniejszeniu o 4289 stanowisk, w tym w 2010 r.

– o 1595 stanowisk, w 2011 r. – o 1687 stanowisk

i w 2012 r. – o 1007 stanowisk.

Odnosząc się do kosztów wynagrodzeń i nagród wy-

płaconych pracownikom Ministerstwa Obrony Narodo-

wej i instytucji podległych ministrowi obrony narodo-

wej w ubiegłym roku, uprzejmie informuję, że z ewiden-

łączne wydatki resortu obrony narodowej na wskaza-

ne cele wyniosły 1 728 722 732 zł, z czego wynagro-

dzenia stanowiły 1 509 346 779 zł, nagrody uzna-

niowe – 40 037 751 zł, pozostałe należności (nagro-

dy jubileuszowe, odprawy emerytalne i rentowe itp.)

– 59 617 310 zł, dodatkowe wynagrodzenia roczne

– 119 350 917 zł, celowy fundusz nagród – 369 975 zł.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

(2073)

pytanie panów posłów Jana Ziobry i Piotra Szeligi

w sprawie rosnących cen za przedszkola (SPS-024-

-2073/12) uprzejmie wyjaśniam.

innych formach wychowania przedszkolnego, jest za-

420

spolitej Polskiej samorząd terytorialny uczestniczy

mi na własną odpowiedzialność.

Do istoty działania

samorządu terytorialnego należy zasada samodziel-

ności wykonywania zadań publicznych.

Jednym z istot-

wo samodzielnego prowadzenia gospodarki ﬁnansowej

ślonych zadań (władztwo wydatkowe).

rych przekroczenie przez radę gminy powodowałoby

automatyczną reakcję organu nadzoru.

W Ministerstwie Edukacji Narodowej przygoto-

samorządu terytorialnego.

W projekcie budżetu na

ności wychowania przedszkolnego na ten cel zapla-

nowano 320 mln zł.

został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicz-

Narodowej, w zakładce: Akty prawne / Projekty ak-

Z poważaniem

czterech chłopców (2074)

12, przy którym zostało przedstawione zapytanie

czterech chłopców – M. T., uprzejmie informuję, co

następuje.

Jak wynika z treści interpelacji przyczyną jej po-

wstania jest okoliczność opuszczenia zakładu karnego

przez skazanego.

M. T., wyrokiem Sądu Wojewódzkie-

go w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 września

1989 r., sygn. akt II K 11/89, skazany został za zbrod-

nię z art. 148 § 1d.

K.k. na karę śmierci (zabójstwo

421

czterech osób).

Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia

21 lutego 1990 r. sygn. akt I Kr.

207/89 wyrok ten

został zmieniony z uwagi na uchwalenie amnestii

poz. 390) i orzeczona kara śmierci zamieniona zosta-

cześnie obowiązujący Kodeks karny nie przewidywał

kary dożywotniego pozbawienia wolności).

Pomimo tego, że popełnione zbrodnie zabójstwa

dotyczyły dzieci i popełnione zostały na tle seksual-

nym wobec sprawcy nie zastosowano żadnych środ-

ków zabezpieczających.

Zastosowanie ich było bo-

wiem niemożliwe z uwagi na fakt, iż ówczesny Ko-

deks karny nie przewidywał możliwości zastosowa-

nia tego typu środków postpenalnych.

M. T. przebywa w zakładzie karnym od 11 sierp-

nia 1988 r.

W trakcie odbywania kary jego zachowa-

nie jest poprawne pod względem formalnym, osadzo-

ny właściwie przestrzega przepisów regulaminu wy-

konywania kary pozbawienia wolności i porządku

wewnętrznego.

W grupie współosadzonych bezkon-

ﬂiktowo i poprawnie układa swoje relacje.

Wobec

przełożonych zachowuje się regulaminowo.

Nie de-

klarował przynależności do struktury podkultury

przestępczej.

Z opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej dla

potrzeb postępowania sądowego u skazanego stwier-

dzono osobowość nieprawidłową o cechach psychopa-

tycznych.

Ujawniono trwałe nieprawidłowe zachowa-

nia seksualne o charakterze pedoﬁlnymzpopędem

homoseksualnym.

W związku z tym M. T. odbywa

nym dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzenia-

mi psychicznymi lub upośledzeniem umysłowym

w tym dla sprawców z art. 197-203 K.k. Terapią dla

sprawców przestępstw seksualnych na oddziale tera-

peutycznym M. T. objęty jest w oparciu o postanowie-

nie sądu penitencjarnego na mocy przepisu art. 117

K.k.w.

Od początku przybycia do oddziału terapeu-

tycznego w Zakładzie Karnym w Rzeszowie skazany

funkcjonuje bez zastrzeżeń.

Skoncentrowany jest głównie na sobie i zaspoka-

janiu własnych potrzeb, jednocześnie nie wyraża po-

staw roszczeniowych.

Nie korzysta z systemu prze-

pustkowego, nie ubiegał się również o warunkowo

przedterminowe zwolnienie, twierdząc, że orzeczoną

karę chce odbyć w całości.

Obecnie jest w trakcie re-

alizacji terapii dla sprawców przestępstw seksual-

nych.

Z uwagi na specyﬁkęzaburzeńosadzonegote-

rapię realizuje w formie indywidualnej.

Osadzony uczestniczy w sesjach indywidualnych

z psychoterapeutą dwa razy w tygodniu.

Aktualnie

prezentuje znaczne zaangażowanie w przebieg tera-

pii, przy czym w opinii psychologów zespołu terapeu-

tycznego, z uwagi na głębokość deﬁcytów,wiekska-

zanego, ukończone 50 lat oraz okres pozostały do

odbycia kary pozbawienia wolności (11 luty 2014 r.)

rokowania, co do trwałej skuteczności tego typu od-

działywań są mało pomyślne.

Podkreślają też, że ce-

lowym byłoby zastosowanie długoterminowych od-

działywań terapeutycznych względem M. T. również

po opuszczeniu zakładu karnego.

W jego przypadku

skuteczność podjętych prób leczenia jest istotnie

związana z ich kontynuacją, natomiast po zakoń-

czeniu terapii jej przewidywalne efekty będą wraz

z upływem czasu systematycznie słabły.

Niewątpli-

wie skazany prezentuje bardzo głęboki poziom psy-

chopatologii.

W trakcie odbywania kary wobec osadzonego

możliwe jest zastosowanie terapii psychologicznej

ukierunkowanej na zmianę postawy osadzonego

w aspekcie oceny czynu popełnionego, wzbudzenia

krytycyzmu sprawcy do inkryminowanego zachowa-

nia oraz odbioru świata zewnętrznego.

W żadnej na-

tomiast mierze nie jest dopuszczalne, aby wobec osa-

dzonego były stosowane środki farmakologiczne ma-

jące na celu obniżenie popędu płciowego.

Stosowanie

tego typu środków w zakładzie karnym byłoby poza

tym bezprzedmiotowe pod względem medycznym

z uwagi na brak w zakładzie karnym podmiotów, wo-

bec których ukierunkowany jest popęd płciowy ska-

zanego.

Ministerstwo Sprawiedliwości nie posiada

potwierdzonych informacji w zakresie upodobań osa-

dzonego w zakresie sporządzania do chwili obecnej

portretów bądź rysunków nagich chłopców.

Ministerstwo Sprawiedliwości od lat dąży do ta-

kiego kształtowania przepisów prawnych w zakresie

Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania karnego

oraz Kodeksu karnego wykonawczego, aby wobec

nów zabronionych popełnionych w związku z zabu-

rzeniami preferencji seksualnych, tak kształtować

nia kary zmierzający do reedukacji sprawców, aby

stwo, jak i osoby bezpośrednio pokrzywdzone prze-

najpoważniejsze zbrodnie oraz racjonalne i skuteczne

leczenie ambulatoryjne, w tym sprawców przestępstw

kologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapo-

bieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestęp-

stwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zabu-

rzonego popędu seksualnego sprawcy.

422

niu na leczenie ambulatoryjne w celu przeprowadze-

O tym, czy taka potrzeba istnieje sąd orzeka w okre-

Powyższy przepis, art. 95a K.k., w aktualnym sta-

M. T. albowiem środek zabezpieczający w postaci

nie na leczenie ambulatoryjne musiał zostać określo-

Z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (art. 41)

M. T. odbywa długoletnią, ale jednak terminową

karę pozbawienia wolności.

Wyrok, którym został

prawomocnie skazany, nie określił możliwości stoso-

wania wobec niego po odbyciu kary innych środków

izolacyjnych.

Z jednej strony nie można uniemożliwić

M. T. powrotu do społeczeństwa po spłaceniu swo-

istego „długu” wobec oﬁaryispołeczeństwapoprzez

odbycie kary, z drugiej zaś strony, rzeczywiście może

istnieć ryzyko powrotu wyżej wymienionego do prze-

stępstwa.

Nie można jednak stwierdzić, iż państwo

nych, odbywającego karę pozbawienia wolności za

zwolnieniu, odpowiednio sędzia penitencjarny lub

wiadamia o tym jednostkę Policji, właściwą dla miej-

sca stałego pobytu skazanego.

Przepis ten stosuje się

ne w zorganizowanej grupie albo związku, mających

na celu popełnienie przestępstwa, oraz skazanego

odbywającego karę pozbawienia wolności, orzeczoną

Niezależnie od powyższego informuję, że Mini-

możliwości zastosowania wobec osób, które dopuści-

ły się najcięższych zbrodni, środków izolacyjnych

i nieizolacyjnych po zakończeniu odbywania kary po-

zbawienia wolności.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie zastosowania stawki podatku VAT

przy wykonaniu usługi suszenia zboża (2075)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do prze-

słanego przy piśmie z dnia 29 września 2012 r., znak:

SPS-024-2075/12, zapytania pana posła Romualda

Ajchlera w sprawie opodatkowania usługi w zakresie

suszenia zboża podatkiem od towarów i usług, uprzej-

mie informuję.

kiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa

W świetle przepisu art. 5a ww. ustawy o podatku od

towarów i usług towary lub usługi będące przedmiotem

syﬁkacjachwydanychnapodstawieprzepisówostaty-

styce publicznej, są identyﬁkowane za pomocą tych

klasyﬁkacji,jeżelidlatychtowarówlubusługprzepisy

423

wie powołują symbole statystyczne.

Klasyﬁkacją, do której odwołują się przepisy

Polska KlasyﬁkacjaWyrobówiUsług,wprowadzo-

na w życie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia

kacji Wyrobów i Usług (PKWiU) – Dz. U. Nr 207,

W zakresie sklasyﬁkowania usługi suszenia

zboża przedstawiam wyjaśnienia prezesa Główne-

go Urzędu Statystycznego, tj. organu kompetent-

nego w kwestii interpretowania klasyﬁkacjistaty-

stycznych.

Zgodnie z pkt 5.1.5 zasad metodycznych Polskiej

KlasyﬁkacjiWyrobówiUsług(PKWiU)podstawo-

wym założeniem budowy PKWiU 2008 jest powiąza-

nie klasyﬁkacjiproduktów(wyrobówiusług)zkla-

syﬁkacjąrodzajówdziałalnościgospodarczych(PKD

2007), tak aby każdy produkt był klasyﬁkowany

przede wszystkim w zależności od rodzaju działalno-

ści, w wyniku której powstaje.

A zatem: każdy pro-

dukt (wyrób, usługa) powinien być zaliczony wyłącz-

nie do jednego rodzaju działalności gospodarczej

określonego w PKD 2007.

Kryterium to jest podsta-

wą utworzenia pierwszych czterech poziomów PKWiU

2008, tj. sekcji, działów, grup i klas.

Grupa 01.6: Działalność usługowa wspomagająca

rolnictwo i następująca po zbiorach Polskiej Klasyﬁ-

kacji Działalności (PKD), wprowadzona rozporządze-

Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.), obejmuje m.in. czyn-

ności następujące po zbiorach mające na celu przygo-

towanie produktów rolnych na rynek pierwotny.

Gru-

pa PKD 01.6 nie odnosi się do wykonywania ww.

czynności przez producentów, które w przypadku

producentów zbóż sklasyﬁkowanesąwgrupiePKD

01.1: Uprawy rolne inne niż wieloletnie, podklasie

PKD 01.11.

Z: Uprawa zbóż, roślin strączkowych i ro-

ślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu.

Zgodnie z Polską KlasyﬁkacjąWyrobówiUsług

(PKWiU) usługa polegająca na suszeniu ziarna zbóż

na zlecenie producenta rolnego (rolnika), w sytuacji

gdy zboże po wysuszeniu jest zwracane zleceniodaw-

cy usługi, mieści się w zakresie grupowania PKWiU

01.63.10.0: Usługi następujące po zbiorach.

Z punktu widzenia klasyﬁkacjiPKWiUniema

znaczenia fakt, że osoba wykonująca usługę (zlece-

niobiorca) jest również producentem rolnym.

Zlece-

niodawca wykonuje czynności suszenia zboża na zle-

cenie i rzecz osób trzecich, a nie na potrzeby własnej

działalności rolniczej.

Jednocześnie wyjaśniam, że usługi magazynowa-

nia połączone z suszeniem zboża objęte są grupowa-

niem PKWiU 52.10.13.0: Magazynowanie i przecho-

wywanie ziaren zbóż.

W świetle powyższych wyjaśnień prezesa Głów-

nego Urzędu Statystycznego uprzejmie informuję, że

usługi suszenia zboża, sklasyﬁkowanewgrupowaniu

PKWiU 01.63.10.0: Usługi następujące po zbiorach

podlegają opodatkowaniu 8% stawką podatku od to-

warów i usług – na podstawie art. 41 ust. 2 w związ-

ku z art. 146a ust. 2 i poz. 135 załącznika nr 3 do

wo uprzejmie wyjaśniam, że usługi magazynowania

połączone z suszeniem zboża sklasyﬁkowanewgru-

powaniu PKWiU 52.10.13.0: Magazynowanie i prze-

chowywanie ziaren zbóż podlegają opodatkowaniu

23% stawką podatku VAT – zgodnie z art. 41 ust. 1

w związku z art. 146a ust. 1 ww. ustawy o podatku

Niniejsze wyjaśnienia nie stanowią interpretacji,

dotyczącym zapytania pani poseł Anny Bańkowskiej

w likwidacji z siedzibą w Bydgoszczy informuję, co

następuje.

Od roku 2005 Fabryka Form Metalowych FOR-

MET SA w likwidacji generuje stratę na sprzedaży,

przez co jej sytuacja ekonomiczno-ﬁnansowaulega

stałemu pogorszeniu.

Przyczyną takiego stanu jest

uzyskiwanie przez spółkę coraz niższych przychodów

ze sprzedaży na skutek zbyt wysokich w porównaniu

z konkurencją cen oferowanych produktów i usług,

czego następstwem jest odpływ klientów.

Wpływ na

proponowane przez spółkę ceny mają wysokie koszty

wytwarzania, a w szczególności koszty ogólnego za-

rządu (zbyt duże powierzchnie – ogromna hala, prze-

starzałe, nieekonomiczne instalacje, koszty oświetle-

nia).

Ponadto przestarzały park maszynowy powo-

duje, że duża liczba zamówień realizowana jest nie-

terminowo lub z wadami, co skutkuje koniecznością

udzielania upustów bądź płacenia kar umownych

i negatywnie wpływa na wyniki ekonomiczne oraz

wydłuża czas realizacji zamówień, co także obniża

konkurencyjność spółki na rynku.

Prowadzone działania restrukturyzacyjne, jak

też udzielenie spółce pomocy publicznej na ratowanie

424

w formie pożyczki w wysokości 2300,00 tys. zł z pół-

rocznym terminem spłaty nie przyniosły spodziewa-

nych efektów.

Pożyczka ta została przeznaczona na

uregulowanie zaległych zobowiązań wobec dostaw-

ców materiałów i usług (energia elektryczna i ciepl-

na) oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych.

Kolejne plany restrukturyzacji

na lata 2012–2015 przedkładane przez zarząd spółki

nie dawały gwarancji na przywrócenie spółce zdol-

ności do trwałego konkurowania na rynku.

Wobec

narastania zobowiązań, które na dzień 30 czerwca

2012 r. wynosiły 9254 tys. zł, oraz wobec braku zdol-

ności do regulowania zobowiązań bieżących w celu

zabezpieczenia wierzycieli i pracowników w dniu

31 sierpnia 2012 r. walne zgromadzenie podjęło uchwa-

łę o rozwiązaniu spółki w drodze jej likwidacji.

Jednocześnie w celu umożliwienia pozyskania

środków zewnętrznych niezbędnych do modernizacji

parku maszynowego Fabryki Form Metalowych

próba jej prywatyzacji.

Jednak ogłoszona na dzień

4 października 2012 r. aukcja publiczna nie odbyła

się z uwagi na brak oferentów.

W tej sytuacji jednym

rozwiązaniem, które zabezpieczy interesy wierzycie-

li oraz pracowników, jest kontynuowanie procesu li-

kwidacji spółki.

Szczegółową sytuację Fabryki Form Metalowych

Annie Bańkowskiej w załączonym piśmie z dnia

21 września 2012 r., znak: MSP/DR/2903/12(DR-

-WD-524-79/12), które było odpowiedzią na jej inter-

wencję z dnia 6 września 2012 r.

Załącznik

W odpowiedzi na interwencję pani poseł z dnia

6 września 2012 r., nr BM-EW-0701-555/12, w sprawie

Fabryka Form Metalowych FORMET SA w likwi-

dacji od roku 2005 generuje stratę na sprzedaży.

Pro-

wadzone działania restrukturyzacyjne nie przyno-

siły widocznych efektów, stąd też minister skarbu

państwa w celu wsparcia i wzmocnienia działań za-

rządu, po uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej,

w styczniu 2011 r. podpisał ze spółką umowę o udzie-

leniu pomocy publicznej na ratowanie w formie

nym terminem spłaty.

Pożyczka została przyznana

z Funduszu Restrukturyzacji Przedsiębiorców z prze-

znaczeniem na restrukturyzację ﬁnansową spółki,

tj. na uregulowanie zaległych zobowiązań wobec do-

stawców oraz PFRON.

Zgodnie z zapisami umowy

spółka była zobowiązana do opracowania i przedłoże-

nia w Ministerstwie Skarbu Państwa planu restruk-

turyzacji.

W przypadku niespełnienia ww. warunku

pożyczka podlegała zwrotowi po 4 miesiącach od dnia

podpisania umowy.

Spółka wywiązała się z ww. obowiązku i wraz

z planem złożyła w lutym 2011 r. wniosek o pomoc na

restrukturyzację i konwersję udzielonej pożyczki na

kapitał zakładowy.

Minister skarbu państwa w maju

2011 r., po analizie przedłożonych dokumentów, wy-

dał oświadczenie o zamiarze udzielenia spółce pomo-

cy publicznej na restrukturyzację.

Wniosek spółki

podlegał notyﬁkacjiprzezKomisjęEuropejską,któ-

ra w lutym 2012 r. zatwierdziła pomoc państwa na

restrukturyzację Fabryki Form Metalowych FOR-

MET SA w formie konwersji ww. pożyczki na kapitał

zakładowy.

zana do niezwłocznego opracowania i przekazania do

MSP dokumentów niezbędnych do podpisania umowy

o pomocy publicznej, tj. planu restrukturyzacji z su-

plementem zawierającym zmiany i uaktualnienia

dokonane po przekazaniu planu do Komisji Europej-

skiej.

Warunkiem otrzymania przez spółkę pomocy

publicznej na restrukturyzację było m.in. zatwierdze-

nie suplementu przez walne zgromadzenie.

Sytuacja ekonomiczno-ﬁnansowa spółki w roku

2011 uległa dalszemu pogorszeniu.

Rok 2011 spółka

zamknęła stratą netto w kwocie 1743 tys. zł oraz

stratą na sprzedaży w kwocie 2763 tys. zł przy przy-

chodach w kwocie 13 927 tys. zł.

Ponadto spółka na

koniec 2011 r. wykazała ujemny kapitał własny

w kwocie 958 tys. zł.

W dniu 14 marca 2012 r. spółka wystąpiła do wal-

nego zgromadzenia o powzięcie uchwały w sprawie

zatwierdzenia suplementu na lata 2011–2015 zawie-

rającego rzeczywiste wykonanie za 2011 r. (osiągnię-

te przychody, koszty i wyniki) oraz zaktualizowane

prognozy na lata 2012–2015.

Prognozy zostały sporzą-

dzone w trzech wariantach: realnym, optymistycznym

i pesymistycznym.

Przyjęte przez spółkę w wariancie

realnym założenia, że przychody ze sprzedaży w roku

2012 wzrosną o 16% w porównaniu do roku poprzed-

niego i wyniosą 16 160 tys. zł, przy równoczesnym

obniżeniu kosztów o 3,6%, które wyniosą 16 084 tys.

zł, a spółka wypracuje zysk na sprzedaży w kwocie

zały się nierealne.

Świadczą o tym wyniki za I półro-

spółka osiągnęła przychody w kwocie 5562 tys. zł

i wygenerowała stratę na sprzedaży w kwocie

639 tys. zł oraz stratę netto w kwocie 602 tys. zł.

Odrębnym problemem spółki jest zdekapitalizo-

wany i przestarzały park maszynowy.

W tej sytuacji

duża liczba zamówień realizowana jest nieterminowo

lub z wadami, co powoduje konieczność udzielania

upustów bądź płacenia kar umownych.

Stąd działania

restrukturyzacyjne zaprezentowane w suplemencie

koncentrowały się głównie na odbudowie zdekapitali-

zowanego majątku trwałego poprzez nabycie w drodze

leasingu 3 nowoczesnych centrów frezarskich o łącznej

wartości 4733 tys. zł.

Spółka zakładała, że całkowite

nakłady inwestycyjne na działania związane z restruk-

turyzacją w latach 2011–2015 wyniosą 8744 tys. zł,

2099 tys. zł.

Jednak spółka nie przedstawiła realnego

sposobu sﬁnansowaniaww.wydatków.

Działaniana

rzecz pozyskania środków ze źródeł zewnętrznych za-

kończyły się niepowodzeniem.

425

Rada nadzorcza informowała o bardzo trudnej sy-

tuacji ekonomiczno-ﬁnansowejspółkiorazzagrożeniu

dla jej dalszego funkcjonowania.

Rada nadzorcza oce-

przychodów na rok 2012 oraz sﬁnansowaćzadańinwe-

stycyjnych związanych z restrukturyzacją.

W świetle powyższego walne zgromadzenie nie

mogło pozytywnie zaopiniować suplementu, który nie

dawał gwarancji na realizację przyjętych założeń

oraz na przywrócenie spółce zdolności do trwałego

konkurowania na rynku.

Niezatwierdzenie przez wal-

ne zgromadzenie suplementu wiązało się w konse-

kwencji z nieudzieleniem spółce pomocy na restruk-

turyzację oraz z koniecznością zwrotu otrzymanej

pożyczki na ratowanie.

W tej sytuacji z uwagi na poziom zobowiązań, któ-

i brak zdolności do regulowania zobowiązań bieżących

Równocześnie została podjęta kolejna próba pry-

watyzacji Fabryki Form Metalowych FORMET sp.

z o.o. w likwidacji w drodze zaplanowanej na dzień

4 października 2012 r. aukcji publicznej, która stwa-

rza możliwość pozyskania środków zewnętrznych

niezbędnych dla modernizacji spółki.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

(2078)

pytanie pani poseł Anny Grodzkiej, posła na Sejm

RP, przekazane przy piśmie Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów z dnia 3 października 2012 r., znak: DSW-

RU-571-5134/09/(9)/12/MH, w sprawie nieprawidło-

wości w funkcjonowaniu Urzędu Skarbowego War-

szawa-Praga zgłaszanych przez pana A. Ż. uprzejmie

przedstawiam Panu Marszałkowi następujące wyja-

śnienia.

W powyższym zapytaniu pani poseł podnosi, że

z wielkim zawodem przyjęła informację o faktycz-

nym stanie sprawy, a ściśle o jej przebiegu i konklu-

zjach z września 2012 r.

Ponadto w zapytaniu zostały zawarte następują-

ce pytania:

1.

Jakie postępowania zostały przeprowadzone

w celu wyjaśnienia nieprawidłowości zgłaszanych

przez pana A. Ż.?

Jakich osób tudzież organów te

postępowania dotyczyły?

2.

Kto i jaką odpowiedzialność poniósł w wyniku

wykazania ewentualnych nieprawidłowości?

3.

Czy pan premier tudzież stosowne instytucje

interesowały się losem pana A. Ż. w 2012 r.?

Czy zo-

stało panu A. Ż. udzielone stosowne wsparcie?

Ustosunkowując się do powyższego, uprzejmie in-

formuję, co następuje.

Ad 1.

W dniach od 5 maja 2008 r. do 11 lipca 2008 r.

na podstawie upoważnienia generalnego inspektora

kontroli skarbowej przeprowadzona została kontrola

w Urzędzie Skarbowym Warszawa-Praga w zakresie

prawidłowości realizacji ustawowych i statutowych

W szczególności kontrolą objęto prawidłowość wy-

branych postępowań karnych skarbowych.

W wyni-

ku kontroli resortowej ustalono występowanie pew-

nych uchybień w prowadzeniu spraw karnych skar-

bowych, głównie w zakresie przewlekłości prowadze-

nia niektórych postępowań oraz nieprzestrzegania

obowiązujących terminów.

W dniu 7 sierpnia 2008 r. generalny inspektor

kontroli skarbowej przekazał naczelnikowi Urzędu

Skarbowego Warszawa-Praga wynik kontroli, w tre-

ści którego zobowiązano naczelnika m.in. do ustale-

nia osób odpowiedzialnych za przedstawione w wy-

niku kontroli nieprawidłowości, dokonanie oceny

skali ich odpowiedzialności oraz zastosowanie w sto-

sunku do tych osób odpowiednich środków dyscypli-

nujących.

W dniach od 29 września do 20 października 2009 r.

Izba Skarbowa w Warszawie zgodnie z dyspozycją

Ministerstwa Finansów przeprowadziła kontrolę do-

raźną w zakresie sprawdzenia realizacji zaleceń po-

kontrolnych.

W trakcie kontroli ustalono m.in., iż nie w pełni

zrealizowano zalecenia Ministerstwa Finansów w za-

kresie ustalenia osób odpowiedzialnych za stwierdzo-

ne nieprawidłowości, bowiem nie wszystkie osoby

odpowiedzialne zostały wskazane przez naczelnika

Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga, w szczególno-

ści pominięto osoby sprawujące bezpośredni nadzór

nad zagadnieniami dotyczącymi spraw karnych skar-

realizacji przedmiotowych zawiadomień (zawiado-

mienia zrealizowane w grudniu 2007 r. i w styczniu

2008 r.).

Ponadto stwierdzono inne uchybienia w po-

wyższym obszarze, m.in. dotyczące niezakończenia

zawieszonych w latach 2002–2007 postępowań kar-

nych skarbowych oraz niewłaściwego prowadzenia

repertoriów spraw karnych skarbowych za lata 2002–

–2006 w zakresie odnotowywania zawieszonych po-

stępowań karnych skarbowych.

Na podstawie powyż-

426

szych ustaleń dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

wystosował do naczelnika Urzędu Skarbowego War-

szawa-Praga wystąpienie pokontrolne, w którym po-

lecił m.in.:

— podjęcie właściwych działań w związku ze

stwierdzonymi zaniedbaniami, które w konsekwencji

doprowadziły do przedawnienia karalności czynów,

— wzmocnienie nadzoru w zakresie terminowości

realizacji zawiadomień o naruszeniu przepisów pra-

wa podatkowego oraz prowadzonych postępowań

karnych skarbowych,

— podjęcie zdecydowanych działań w celu nie -

zwłocznego zakończenia zawieszonych postępowań

karnych skarbowych,

— prowadzenie ewidencji zawiadomień wpływa -

jących do samodzielnego referatu karnego skarbowe-

go, odnotowując m.in. informację dotyczącą kwaliﬁ-

kacji popełnionego czynu i czasu jego popełnienia

oraz datę i sposób zrealizowania zawiadomienia

w celu zapewnienia właściwego monitorowania spraw,

— podjęcie stosownych działań dyscyplinujących

w stosunku do osób odpowiedzialnych za powstałe

nieprawidłowości i uchybienia oraz

— zobowiązał naczelnika Urzędu Skarbowego

Warszawa-Praga do podjęcia stosownych działań ma-

jących na celu wyeliminowanie stwierdzonych i opi-

sanych w protokole kontroli nieprawidłowości i uchy-

bień, jak również niedopuszczenie do podobnych sy-

tuacji w bieżącej pracy urzędu.

Z informacji przekazanych przez dyrektora Izby

Skarbowej w Warszawie wynika, że w ramach planu

kontroli na 2013 r. izba skarbowa przeprowadzi po-

nowną kontrolę w powyższym zakresie w Urzędzie

Skarbowym Warszawa-Praga.

Ad 2.

Odnosząc się do kwestii odpowiedzialności

za stwierdzone nieprawidłowości, należy zauważyć,

że w stosunku do osoby kierującej pracą Referatu

Karnego Skarbowego w Urzędzie Skarbowym War-

szawa-Praga w latach 2002–2005, odpowiedzialnej

za nieprawidłowości dotyczące braku ewidencji za-

wiadomień oraz dopuszczenie do przedawnienia

spraw w tym okresie nie zostało wszczęte postępo-

wanie dyscyplinarne z uwagi na rozwiązanie z dniem

31 października 2005 r. stosunku pracy w związku

z osiągnięciem wieku emerytalnego.

Z pracownika-

mi, którzy w następnym okresie prowadzili postępo-

wania karne skarbowe lub sprawowali bezpośrednio

i pośrednio nadzór nad ich realizacją, przeprowadzo-

ne zostały rozmowy dyscyplinujące.

Ad 3.

Ustosunkowując się do ostatniego pytania,

uprzejmie informuję, że nie posiadam informacji

w zakresie ewentualnych działań podejmowanych

w stosunku do pana A. Ż. od czasu zakończeniu po-

stępowań kontrolnych, o których mowa w pkt 1.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Piotra Chmielowskiego oraz gru-

nizonach w Bytomiu, Chełmie, Brodnicy, Brzegu

i Bydgoszczy (SPS-024-2080–2084/12), uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Działalność duszpasterska prowadzona jest w trzech

paraﬁach wojskowych: Brzeg, Bydgoszcz i Chełm,

i w dwóch ośrodkach duszpasterskich: Brodnica

i Bytom.

Kapelani wojskowi stanowią wyodrębniony kor-

pus osobowy żołnierzy zawodowych.

Obecnie w wy-

mienionych garnizonach zawodową służbę wojskową

pełnią:

1) Chełm – kapelan wyznania rzymskokatolickie-

go w stopniu podpułkownika,

2) Brzeg – kapelan wyznania rzymskokatolickie-

go w stopniu majora i kapelan wyznania ewangelic-

kiego w stopniu majora,

3) Bydgoszcz – trzech kapelanów wyznania rzym-

skokatolickiego w stopniach pułkownika, kapitana

i podporucznika, kapelan wyznania ewangelickiego

w stopniu pułkownika oraz kapelan wyznania pra-

wosławnego w stopniu pułkownika.

W garnizonach Bytom i Brodnica nie pełnią za-

wodowej służby wojskowej kapelani wojskowi.

Posłu-

gę duszpasterską sprawują tam kapelani wyznania

rzymskokatolickiego dojeżdżający z sąsiednich para-

ﬁiwojskowych(wgarnizonieBytomkapelanzpara-

ﬁi wojskowej w Gliwicach, w garnizonie Brodnica

kapelan z paraﬁiwojskowejwGrudziądzu).

Zgodnie z meldunkiem o stanie bojowym wojsk

na dzień 1 lipca 2012 r. na jednego kapelana przy-

padało:

1) w garnizonie Bytom – 464 żołnierzy,

2) w garnizonie Brodnica – 736 żołnierzy,

3) w garnizonie Brzeg – 450 żołnierzy,

4) w garnizonie Bydgoszcz – 600 żołnierzy,

5) w garnizonie Chełm – 6 żołnierzy.

Odnosząc się do kwestii kosztów utrzymania ka-

pelanów (uposażenia i inne należności pieniężne)

w poszczególnych garnizonach, uprzejmie informuję,

że do tej pory w bieżącym roku wynoszą one:

1) w garnizonie Chełm – 85 473,35 zł,

2) w garnizonie Brzeg – 148 541,65 zł,

3) w garnizonie Bydgoszcz – 437 405,20 zł.

427

garnizonach w 2011 r. wyniosły 1 148 500,00 zł,

w tym:

1) w garnizonie Bytom – 436 110,00zł,

2) w garnizonie Brodnica – 0,00 zł,

3) w garnizonie Brzeg – 11 100,00 zł,

4) w garnizonie Bydgoszcz – 244 450,00 zł,

5) w garnizonie Chełm – 456 840,00zł zł.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 2080, str. 426.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie nagród i premii wypłaconych

W odpowiedzi na pismo, znak: SPS-024-2087/12,

z dnia 24 września 2012 r., dotyczące zapytania posła

na Sejm RP pana Piotra Polaka w sprawie premii

i Rozwoju Wsi, uprzejmie informuję, że – zgodnie

z przekazaną dziennikowi „Fakt” odpowiedzią na

zapytanie prasowe – w Ministerstwie Rolnictwa i Roz-

woju Wsi w okresie I–VII 2012 r. wypłacone zostały

nagrody w wysokości 1 233 900 zł, a średnia wypła-

cona nagroda nie wyniosła 3673 zł, tylko – 3090 zł.

Należy jednak zauważyć, że zasadniczą część tej kwo-

ty, tj. 744 000 zł, stanowiły nagrody dla członków

korpusu prezydencji oraz innych osób zaangażowa-

nych w przygotowanie sprawowania przez Polskę

przewodnictwa w Radzie UE.

Środki na sﬁnansowa-

nie ww. nagród nie pochodziły ze środków na wyna-

grodzenia, ale z przyznanej decyzją ministra ﬁnan-

cza to, że rzeczywista kwota nagród wypłaconych ze

środków na wynagrodzenia w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi wyniosła 479 900 zł, a średnia

wysokość nagrody – 2539 zł.

Otrzymały je osoby, któ-

re wykazały się dużym zaangażowaniem i osiągnęły

najlepsze rezultaty w pracy zawodowej, w szczegól-

ności pracownicy zaangażowani w realizację Progra-

wój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów

rybackich na lata 2007–2013”.

Należy podkreślić, że

wypłacone nagrody nie miały powszechnego charak-

teru i dotyczyły tylko pracowników, którzy wykazali

się w pracy najlepszymi wynikami.

428

Z kolei wypłacane w urzędzie premie wynikają

z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

porządzenia, dla pracowników zatrudnionych na sta-

nowiskach pomocniczych, robotniczych i obsługi two-

rzy się fundusz premiowy w ramach posiadanych

środków na wynagrodzenia.

Wysokość funduszu pre-

miowego oraz warunki przyznawania premii ustala

kierownik urzędu lub jednostki.

Na podstawie ww.

przepisów zarządzeniem dyrektora generalnego Mi-

nisterstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi został utworzo-

ny fundusz premiowy w ramach rocznego planu wy-

datków budżetowych przeznaczonych na wynagro-

dzenia pracowników zatrudnionych na stanowiskach

gwarantującej wypłatę premii.

Zgodnie z § 3 ww. re-

gulaminu, pracownikowi zatrudnionemu na stano-

wisku pomocniczym, robotniczym i obsługi w Mini-

mia stanowiąca składnik wynagrodzenia zasadnicze-

go ustalonego na podstawie tabeli D załącznika nr 1

do ww. rozporządzenia.

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

w sprawie aktualnego stanu realizacji połączeń

-2088/12, przy którym przekazano zapytanie posła

Edwarda Czesaka dotyczące budowy autostrady A4

na odcinku Kraków – Tarnów i połączenia jej z dro-

gami lokalnymi, uprzejmie przekazuję informacje

w przedmiotowej sprawie.

obecnej na wszystkich odcinkach realizacyjnych

przedmiotowego zadania prowadzone są zaawanso-

wane prace budowlane.

Ich zakończenie zgodnie

z przyjętymi harmonogramami oraz zawartymi kon-

traktami przewidywane jest na grudzień 2012 r. oraz

styczeń 2013 r.

Odnosząc się do kwestii realizacji zjazdów i po-

wiązania terenów przyległych do autostrady A4

w rejonie węzłów Bochnia, Brzesko oraz Krzyż, na-

leży wskazać, że zostały one określone w decyzji

nej strony, a z drugiej zaś możliwość przedłużenia

rzające do uzyskania decyzji administracyjnych i opi-

nii wymaganych przepisami prawa dla zadania bu-

dowy drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem

Brzesko na autostradzie A4 a drogą krajową nr 4.

Długotrwałość procesu projektowego, rozpoczętego

później niż dla autostrady, spowoduje, że w pierw-

towawczego, w pierwszym okresie po oddaniu do ru-

chu autostrady A4 do skomunikowania Tarnowa wy-

korzystywana będzie ul. Nowodąbrowska (droga kra-

jowa nr 73).

429

W kwestii przebudowy drogi wojewódzkiej nr 768,

nów, uprzejmie informuję, że przełożenie drogi woje-

wódzkiej nr 768 po północnej stronie autostrady

A4 wynikało z braku akceptacji – zaproponowanej

w 1998 r. przez Agencję Budowy i Eksploatacji Auto-

strad i uwzględnionej w wydanej wówczas decyzji

o ustaleniu lokalizacji autostrady – trasy połączenia

węzła z istniejącą drogą wojewódzką w Mokrzyskach.

obecnie budowanej autostrady i rozpoczęcia kolejnej

procedury zakończonej wydaniem w 2008 r. nowej

decyzji.

GDDKiA w planowanym przedsięwzięciu oraz w od-

niesieniu do obowiązującego w ramach „Programu

ﬁnansowegoograniczającegowydatkinainwestycje

autostradowe, na sieć dróg ekspresowych oraz ob-

wodnice, kontynuacja realizacji przedmiotowego po-

rozumienia w dotychczasowej formie stała się nie-

możliwa.

Z powyższych względów GDDKiA pismem

z dnia 8 grudnia 2011 r. zwróciła się do marszałka

rozwiązanie porozumienia.

Chciałbym wskazać, że Ministerstwo Transportu,

kich starań, aby wykonywać zadania wchodzące

z wymogami prawa, wszelkimi procedurami oraz do-

brymi praktykami.

Wszelkie inwestycje i projekty

realizowane przez GDDKiA prowadzone są w oparciu

o ostateczne decyzje administracyjne i opinie, wyma-

gane przepisami prawa, wydawane przez właściwe

organy administracji publicznej.

Decyzje te w sposób

poszczególnych projektów, w tym również sposób po-

wiązania z siecią drogową i przyległymi terenami,

a także kwestie bezpieczeństwa wszystkich użytkow-

ników drogi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

na podstawie znowelizowanej ustawy

(2093)

12, przekazujące zapytanie posłów Tadeusza Arkita

nych na podstawie znowelizowanej ustawy o utrzy-

informuję.

Zgodnie z zapisem art. 6d ust. 1 ustawy z dnia

nych od właścicieli nieruchomości albo przetarg na

gionalną instalację do przetwarzania odpadów komu-

nalnych, wówczas w specyﬁkacji istotnych warun-

ków zamówienia wskazuje tę instalację odbierające-

mu odpady komunalne.

W umowie może być określo-

ny sposób dokumentowania wykonania tego obo-

wiązku.

Natomiast jeśli gmina nie posiada własnej

powinna ją wyłonić w trybie art. 3a ustawy o utrzy-

darowanie odpadów komunalnych, gmina nie wska-

ww. ustawy, zgodnie z którym, niezależnie od rodza-

430

— przekazania zmieszanych odpadów komunal -

posiadającej status regionalnej instalacji, do przetwa-

— przekazywania selektywnie zebranych odpa -

dów komunalnych do instalacji odzysku i unieszko-

Sposób wyliczenia, przyjęty w art. 3 ust. 3

w pkt 15c w lit.

a-c ustawy o odpadach, wskazuje, iż

instalacje zapewniające procesy zagospodarowania

odpadów komunalnych opisane w poszczególnych li-

terach mogą, ale nie muszą, występować łącznie

w ramach jednego zakładu.

Osiągnięcie założonych

celów w zakresie gospodarowania odpadami może

również nastąpić poprzez instalacje stanowiące wię-

cej iż jeden zakład.

Oznacza to, że w przypadku funkcjonowania kil-

ku instalacji, które spełniają poszczególne wymaga-

nia określone dla instalacji regionalnej, może być

konieczność wybrania więcej niż jednej instalacji,

natomiast jeśli istnieje na terenie regionu instalacja,

która ma możliwość przyjęcia wszystkich rodzajów

odpadów, które powinny do niej traﬁć,wówczasmoż-

liwe jest wybranie jednej instalacji.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

i Dziedzictwa Narodowego (2094)

-024-2094/12) składam na ręce Pani Marszałek na-

Ad 2.

Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnospraw-

śnia br. wynosi 1,55%.

Ad 3.

Stan zatrudnienia w urzędzie na dzień

1 września 2012 r. wynosił 320,75 etatu.

osoby posiadające lekki stopień niepełnosprawności

stanowią 80% wszystkich osób niepełnosprawnych

w MKiDN.

osoby posiadające umiarkowany stopień niepełno-

sprawności stanowią 20% wszystkich osób niepełno-

sprawnych w MKiDN.

Ad 6.

Ministerstwo nie zatrudnia osób posiadają-

cych orzeczenia o znacznym stopniu niepełnospraw-

ności.

Ad 7.

Żadna z osób posiadających stopień niepeł-

nosprawności nie jest zatrudniona na wyższym sta-

nowisku w służbie cywilnej.

posiadająca stopień niepełnosprawności oraz 3 osoby

(2,75 et.) na stanowisku głównego specjalisty.

Ad 9.

Spośród wszystkich osób niepełnospraw-

nych zatrudnionych w MKiDN 1 osoba (1 et.) zatrud-

niona jest na stanowisku inspektora.

Ad 10.

Żadna z osób posiadających orzeczenie

o stopniu niepełnosprawności nie jest zatrudniona na

stanowisku robotniczo-technicznym w MKiDN we-

Ad 11.

W MKiDN zatrudniony jest 1 pracownik

posiadający stopień niepełnosprawności w związku

ze schorzeniem specjalnym.

Ad 12.

Ponieważ w roku 2011 w MKiDN nie za-

trudniono osoby z orzeczeniem o niepełnosprawno-

ści, ministerstwo dostosowywało dotychczasowe sta-

nowiska pracy osób niepełnosprawnych do ich po-

trzeb.

Ad 13.

W roku 2012 w MKiDN została przyjęta

1 osoba posiadająca stopień niepełnosprawności

o charakterze lekkim i stanowisko, które zajmuje,

zostało dostosowane do jej potrzeb.

Ad 14.

W chwili obecnej MKiDN nie może zade-

klarować się co do utworzenia nowych miejsc pracy

nowiska pracy w korpusie służby cywilnej określa

Ad 15.

Ministerstwo mieści się w zabytkowych

chitektoniczne uniemożliwiające samodzielne prze-

mieszczanie się osób poruszających się na wózkach

i w poziomie poszczególnych kondygnacji (zabytkowe

poziomami podłóg, zbyt wąskie drzwi wejściowe, ko-

zachowania zabytkowego – pałacowego charakteru

budowli ingerowanie w strukturę budynków prak-

tycznie nie jest możliwe.

Zawsze przy projektowaniu

projektanci badają możliwość uwzględniania w nich

potrzeb osób niepełnosprawnych.

W miarę istniejących możliwości ministerstwo

podejmuje kroki celem zwiększenia dostępności urzę-

du dla osób niepełnosprawnych.

W 2010 r. wyremon-

towano część pomieszczeń na parterze i uruchomiono

w nich nowe biuro podawcze z wejściem z ul. Kra-

431

kowskie Przedmieście.

Biuro podawcze jest w pełni

wanej bramie wjazdowej wykonano odpowiednie

spadki podłogi umożliwiające interesantowi wjazd

wózkiem inwalidzkim i złożenie korespondencji.

Ponadto ministerstwo planuje przystosować jesz-

cze w bieżącym roku jedną toaletę na parterze dla

potrzeb osób niepełnosprawnych.

Ad 16.

Rehabilitacja osób niepełnosprawnych

oznacza wiele działań, m.in. organizacyjnych, szko-

leniowych i edukacyjnych.

W takim też zakresie pra-

cownicy ministerstwa posiadający orzeczenie o stop-

niu niepełnosprawności aktywnie uczestniczą w róż-

nego rodzaju szkoleniach podnoszących kwaliﬁkacje

zawodowe, jak również w kursach języków obcych

częściowo doﬁnansowywanychprzezpracodawcę.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

aktywnie współpracuje z Urzędem Pracy m.st. War-

szawy, oferując miejsca na staże zawodowe absolwen-

tów, praktyki oraz wolontariat, w tym również dla

osób niepełnosprawnych.

W latach 2008–2012 MKiDN

przyjęło na staż 20 osób, w tym tylko 1 osoba niepeł-

nosprawna wyraziła zainteresowanie odbyciem stażu

w MKiDN.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie, nr SPS-024-2128/12, pana posła na Sejm RP

Dawida Bohdana Jackiewicza w sprawie stanu za-

Edukacji Narodowej oraz zapytanie, nr SPS-024-

-2095/12, w sprawie stanu zatrudnienia osób niepeł-

nosprawnych w Ministerstwie Edukacji Narodowej,

uprzejmie informuję, że według stanu na 1 września

2012 r. w Ministerstwie Edukacji Narodowej:

— było zatrudnionych 17 osób po 60. roku życia,

co w przeliczeniu uwzględniającym wymiar zatrud-

nienia wynosiło 15,7,

— zatrudnienie ogółem w przeliczeniu uwzględ -

niającym wymiar zatrudnienia wynosiło 295,05 (bez

osób przebywających na długoterminowych urlopach

bezpłatnych i wychowawczych),

— spośród osób po 60. roku życia zatrudnionych

w urzędzie funkcje kierownicze sprawowały 3 osoby

1 osoba zatrudniona na wyższym stanowisku w służ-

bie cywilnej oraz 2 osoby zatrudnione na stanowi-

skach koordynujących w służbie cywilnej,

w urzędzie na stanowiskach samodzielnych i specja-

listycznych w służbie cywilnej zatrudnionych było

11 osób – 9,7 w przeliczeniu uwzględniającym wy-

miar zatrudnienia,

niona w pełnym wymiarze czasu pracy zajmowała

stanowisko wspomagające w służbie cywilnej (o cha-

rakterze administracyjno-biurowym),

nione w pełnym wymiarze czasu pracy zajmowały

stanowiska robotnicze i obsługi.

Odpowiadając na pytania dotyczące zatrudnienia

w ministerstwie osób niepełnosprawnych, uprzejmie

— w Ministerstwie Edukacji Narodowej zatrud -

nione były 2 osoby niepełnosprawne,

— osoby niepełnosprawne zatrudnione były w peł -

nym wymiarze czasu pracy, z tym że jedna z tych

osób korzystała ze skróconej normy czasu pracy,

— wśród osób niepełnosprawnych zatrudnionych

w urzędzie nie było osób z orzeczonym lekkim lub

znacznym stopniem niepełnosprawności,

— osoby z orzeczonym umiarkowanym stopniem

niepełnosprawności stanowią 100% wszystkich osób

niepełnosprawnych zatrudnionych w urzędzie,

— spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

zatrudnionych w urzędzie żadna nie sprawowała

funkcji kierowniczej,

— spośród osób niepełnosprawnych 1 osoba zaj -

mowała stanowisko specjalistyczne z grupy stano-

wisk samodzielnych w służbie cywilnej i 1 osoba

zatrudniona była na stanowisku robotniczo-tech-

nicznym,

Edukacji Narodowej nie odnotowano pracowników

ze schorzeniami specjalnymi.

Odnośnie do poruszonej przez pana posła w obu

zapytaniach kwestii utworzenia nowych miejsc pracy

nych uprzejmie informuję, że w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej nie ogranicza się w jakikolwiek spo-

sób dostępu ww. osobom do wolnych stanowisk pracy.

Chcę nadmienić, że w 2011 r. w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej zostały podjęte działania mające na

celu ograniczenie zatrudnienia o 10%.

Niezależnie od

powyższego pojawiają się wolne stanowiska pracy

w związku z nowymi zadaniami nakładanymi na

urząd, zmianami organizacyjnymi, ale przede wszyst-

kim w związku z naturalnymi ruchami kadrowymi.

Wszystkie te stanowiska są dostępne dla ogółu kan-

dydatów spełniających wymagania kompetencyjne,

sprawnych.

432

sad, stosowanych wobec wszystkich osób ubiegają-

wszystkich kandydatów.

O wyborze pracowników de-

cydują merytoryczne kryteria – wiedza i umiejętno-

ści zawodowe.

Należy też zwrócić uwagę na po-

Ogłoszenia o wolnych miejscach pracy upowszechnia-

ne są bowiem w Biuletynie Informacji Publicznej

stwa.

Są one zamieszczane również w miejscu po-

wszechnie dostępnym w siedzibie ministerstwa.

Do-

ganizacji działających na rzecz osób niepełnospraw-

nych.

Wobec powyższego wszystkie osoby spełniające

wymagania podane w ogłoszeniu i zainteresowane

osoby niepełnosprawne oraz osoby po 60. roku życia,

mogą złożyć swoją ofertę wraz z wymaganą doku-

mentacją.

Należy zauważyć, że osobom niepełno-

sprawnym przysługuje pierwszeństwo w zatrudnie-

datów.

Chcę podkreślić, że Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej jest szczególnie zainteresowane zwiększeniem

zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

W celu zachę-

cenia tych osób do aplikowania na wolne miejsca pra-

cy w MEN w ogłoszeniach o naborze wprost zaprasza

się do składania dokumentów osoby niepełnospraw-

ne.

Oprócz tego w ogłoszeniach o naborze zamieszcza

się informację o warunkach pracy na stanowisku.

Taka informacja pozwala osobom niepełnosprawnym

ocenić, czy posiadany rodzaj i stopień niepełnospraw-

ności pozwolą im wykonywać zadania w opisanych

i dogodnych warunków pracy osobom niepełnospraw-

w ramach posiadanych środków wyposaża się i do-

stosowuje budynek ministerstwa do potrzeb osób nie-

pełnosprawnych.

Zakupiono schodołaz służący do

pokonywania barier architektonicznych, przeznaczo-

z dźwigów osobowych przystosowano do przewozu

w alfabecie Braille’a.

Dostęp do budynku – od strony

głównego wejścia – dla osoby niepełnosprawnej ru-

chowo (poruszającej się na wózku inwalidzkim) jest

możliwy, ponieważ na wyposażeniu MEN są rozkła-

dane stalowe szyny podjazdowe.

Przy drzwiach wej-

ściowych i przy bramie znajduje się domofon umożli-

wiający połączenie ze stanowiskiem ochrony.

Przez

domofon osoba niepełnosprawna może powiadomić

stanowisko ochrony o chęci wjazdu na parking i przy-

wołać osobę do pomocy przy wejściu i do poruszania

się wewnątrz budynku.

W budynku urzędu jedna

z toalet została przystosowana dla osób niepełno-

sprawnych.

Pragnę również nadmienić, że dla podniesienia

problemów, jakie w codziennym życiu mogą napotkać

fortu pracy tych osób, zarówno zatrudnionych w mi-

internetowej MEN zamieszczono publikację pt. „Prak-

tyczny poradnik savoir-vivre wobec osób niepełno-

sprawnych”.

Publikacja ta została przetłumaczona

i zaadaptowana przez Biuro Pełnomocnika Rządu do

Przedstawiając powyższe informacje, pragnę wy-

razić nadzieję, że podejmowane przez urząd działania

doprowadzą do zwiększenia zatrudnienia osób nie-

pełnosprawnych.

Z poważaniem

Minister

Krystyna Szumilas

433

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Zagranicznych (2096)

tanie pana posła Dawida Jackiewicza (pismo nr SPS-

-024-2096/12 z dnia 26 września br.) w sprawie stanu

Spraw Zagranicznych, uprzejmie informuję.

Według stanu na dzień 1 września br.:

— w Ministerstwie Spraw Zagranicznych za -

trudnionych jest 5 osób o orzeczonej niepełnospraw-

ności;

— zatrudnienie osób niepełnosprawnych w prze -

liczeniu na pełne etaty wynosi 5;

— zatrudnienie w ministerstwie wynosi 1553,09

w przeliczeniu na pełne etaty;

— osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności

stanowią 40% w strukturze zatrudnienia wszystkich

osób niepełnosprawnych;

— osoby z umiarkowanym stopniem niepełno -

sprawności stanowią 60% w strukturze zatrudnienia

wszystkich osób niepełnosprawnych;

— w strukturze zatrudnienia niepełnosprawnych

nie ma osób ze znacznym stopniem niepełnospraw-

ności;

— spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

1 osoba sprawuje funkcję kierowniczą (naczelnik wy-

działu);

— spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

3 osoby zajmują stanowiska specjalistów i eksper-

tów;

— spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

żadna z osób nie zajmuje stanowiska administracyj-

no-biurowego;

— spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

1 osoba zajmuje stanowisko techniczne;

— w MSZ nie ma osób, które złożyły orzeczenie

o schorzeniu specjalnym;

— w latach 2011–2012 w MSZ nie utworzono sta -

nowisk przeznaczonych wyłącznie dla osób niepełno-

sprawnych oraz nie przewiduje się tworzenia ich

w roku 2013;

— ministerstwo w realizacji zadań inwestycyj -

nych i remontowych każdorazowo, opracowując SIWZ

dla robót projektowych i budowlanych, wskazuje na

potrzeby dotyczące udogodnień dla poruszania się

osób niepełnosprawnych w obiektach MSZ; wejścia

(odpowiednio oznaczone), otoczenie obiektów i bu-

dynki MSZ przy al. J.

Ch. Szucha i ul. Litewskiej,

gdzie pracuje zdecydowana większość personelu

MSZ, są w pełni dostosowane do ruchu osób niepeł-

nosprawnych, istnieją nieliczne bariery w postaci kil-

ku schodków; windy, miejsca parkingowe, zaplecze

sanitarne również spełniają wymogi zgodne z obo-

wiązującymi przepisami; stopień dostosowania obiek-

tów ministerstwa można uznać za zadowalający;

w chwili obecnej Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

przeprowadza w MSZ kontrolę zatrudnienia osób nie-

pełnosprawnych w służbie cywilnej, w ramach której

dokonano, z udziałem biegłego, oględzin obiektów

kontroli opublikowane zostaną przez KPRM;

— MSZ nie oferuje osobom niepełnosprawnym

dodatkowych świadczeń w zakresie rehabilitacji za-

wodowej i społecznej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

(2098)

pytanie pana Dawida Jackiewicza, posła na Sejm RP,

w sprawie stanu zatrudnienia osób niepełnospraw-

nych w Ministerstwie Finansów uprzejmie informu-

ję, co następuje.

w Ministerstwie Finansów zatrudnionych było 28 osób

niepełnosprawnych.

2.

W Ministerstwie Finansów wszystkie osoby

niepełnosprawne zatrudnione były w wymiarze peł-

nego etatu, tj. łącznie 28 etatów.

3.

Zatrudnienie ogółem na dzień 1 września 2012 r.

w Ministerstwie Finansów wynosiło ca 2172 etaty,

wyliczone zgodnie z metodologią stosowaną przy spo-

rządzaniu sprawozdania Rb-70.

4.

Osoby niepełnosprawne z ustalonym lekkim

stopniem niepełnosprawności stanowiły ca 18% osób

niepełnosprawnych zatrudnionych na dzień 1 wrze-

śnia 2012 r. w Ministerstwie Finansów.

5.

Osoby z ustalonym umiarkowanym stopniem

niepełnosprawności stanowiły w Ministerstwie Fi-

nansów na ww. dzień ca 78%.

6.

Osoby z ustalonym znacznym stopniem niepeł-

nosprawności stanowiły ca 4% zatrudnionych w Mi-

nisterstwie Finansów osób niepełnosprawnych na

dzień 1 września 2012 r.

434

osób niepełnosprawnych zatrudnionych w MF jedna

osoba sprawowała funkcje kierownicze (1 etat).

8.

Spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

zatrudnionych w Ministerstwie Finansów 24 osoby

sprawowały funkcje specjalistów lub ekspertów

(24 etaty) na dzień 1 września 2012 r.

3 osoby spośród wszystkich osób niepełnosprawnych

w Ministerstwie Finansów zajmowały stanowiska

administracyjno-biurowe (3 etaty).

10.

Wśród osób niepełnosprawnych zatrudnionych

w Ministerstwie Finansów nie było osób zajmujących

stanowiska robotnicze/techniczne wg stanu na dzień

1 września br.

11.

W Ministerstwie Finansów nie ma zatrudnio-

nych osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szcze-

gólnie utrudniającymi wykonywanie pracy w rozu-

mieniu art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej

12., 13. i 14.

Ministerstwo Finansów od wielu lat

trudnienia osób niepełnosprawnych.

W Minister-

stwie Finansów zarówno na etapie tworzenia opisu

stanowiska pracy, jak i naboru na wolne stanowisko

pracy nie dokonuje się podziału ze względu na nie-

pełnosprawność, jak i pełnosprawność.

Przy tworze-

niu ogłoszeń o naborze dokonuje się analizy wolnego

stanowiska pracy pod kątem możliwości zajmowania

go przez osobę niepełnosprawną.

Z uwagi na szeroką

gamę schorzeń, np. ograniczenia sprawności rucho-

wej, sensorycznej (osoba niewidoma lub niesłysząca),

schorzenia układu krążenia i narządów wewnętrz-

nych czy schorzenia intelektualne, a także kilka stop-

ni niepełnosprawności, w ogłoszeniu o wolnym sta-

nowisku pracy uwzględnia się (opisuje się) warunki

pracy, które bezpośrednio związane są z zadaniami

wykonywanymi na tym stanowisku.

W przypadku

występowania ograniczeń w wykonywaniu zadań na

stanowisku pracy przez osoby niepełnosprawne taka

informacja zamieszczana jest w ogłoszeniu na wolne

stanowisko pracy.

Inna konstrukcja uniemożliwiała-

by równy dostęp do objęcia wolnego stanowiska

wszystkim osobom niepełnosprawnym bez względu

na rodzaj niepełnosprawności lub schorzenia.

Opisa-

ne w ogłoszeniu warunki pracy oprócz innych infor-

macji zawartych w treści ogłoszenia pozwalają oso-

bom zainteresowanym, w szczególności osobom nie-

pełnosprawnym, na ocenę własnych możliwości i pod-

jecie decyzji o złożeniu swojej oferty na dane stano-

wisko.

W przypadku zatrudnienia osoby niepełno-

sprawnej Ministerstwo Finansów przystosowuje sta-

nowisko pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Większość osób niepełnosprawnych zatrudnionych

niach lekarskich zaleceń do specjalnego dostosowa-

nia stanowiska pracy.

Tylko w jednym przypadku

pracownik z lekkim stopniem niepełnosprawności

otrzymał takie zalecenie, w związku z powyższym

stanowisko pracy tego pracownika zostało przysto-

sowane do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

W 2013 r.

Ministerstwo Finansów planuje kontynuację dotych-

czasowych działań zmierzających do zatrudnienia

osób niepełnosprawnych.

Ponadto zgodnie z dokona-

ną w 2010 r. nowelizacją ustawy z dnia 27 sierpnia

Nr 40, poz. 223) zniesiono obowiązek uzyskiwania

przez pracodawcę zamierzającego przyjąć do pracy

osobę niepełnosprawną (zaliczoną do znacznego lub

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności) wstęp-

nej pozytywnej opinii inspektora pracy o przystoso-

waniu stanowiska pracy do potrzeb niepełnospraw-

nego pracownika.

15.

Działania związane ze stworzeniem bezpiecz-

nych i dogodnych warunków pracy osobom niepełno-

sprawnym mające na celu likwidację barier architek-

tonicznych realizowane są w Ministerstwie Finan-

sów sukcesywnie.

W 2008 r. kontynuowane były mo-

dernizacje pomieszczeń biurowych i ciągów komuni-

kacyjnych.

Miały one na celu przede wszystkim po-

prawę warunków socjalnych pracowników ze szcze-

gólnym uwzględnieniem norm i przepisów bhp i prze-

pisów przeciwpożarowych, jednakże uwzględniały

w zakresie swoich robót dostosowanie drzwi wejścio-

wych do pokoi biurowych oraz łazienek do potrzeb

osób niepełnosprawnych.

W 2009 r. przeprowadzone

zostały roboty budowlane mające na celu poprawę

stanu technicznego budynku, dostosowanie pomiesz-

czeń biurowych oraz ciągów komunikacyjnych do

aktualnych przepisów sanitarno-higienicznych i prze-

ciwpożarowych oraz warunków bhp, tj.:

— remont posadzek i montaż wykładziny podło -

gowej na korytarzu I piętra bloku B3,

— remont posadzek i montaż płyt kamiennych na

korytarzach I i II piętra bloku D2,

— modernizacja pomieszczeń biurowych i cią -

gów komunikacyjnych w części gmachu na parte-

rze bloku A1,

— przeprowadzono remont nawierzchni płyty

parkingowej od strony ul. Krakowskie Przedmieście

mający na celu likwidację barier dla osób niepełno-

sprawnych poprzez naprawę nadmiernych nierówno-

ści nawierzchni i miejsc zagrożonych zapadnięciem.

Wypełniając zalecenia pokontrolne Najwyższej

tychczasowe prace mające na celu likwidację barier

techniczno-architektonicznych względem osób nie-

pełnosprawnych, w kolejnych latach zrealizowano

poniższe prace remontowe:

— Wymieniono drzwi wejściowe do gmachu Mini -

sterstwa Finansów od strony ul. Świętokrzyskiej na

drzwi pozwalające na swobodny przejazd wózka in-

walidzkiego.

— Wykonano remont podestu i schodów wejścio -

wych do budynku D3/D2 od strony parkingu przy

ul. Traugutta wraz z wykonaniem pochylni wjazdo-

wej na podest.

435

— Wykonano remont nawierzchni przed wejściem

głównym poprzez likwidację niskiego stopnia przed

drzwiami wejścia głównego i przed schodami.

— W toalecie dla osób niepełnosprawnych zamon -

towano uchwyty, pojemnik na ręczniki jednorazowe

oraz umywalkę na wysokości dostosowanej dla osoby

poruszającej się na wózku, wypełniając tym samym

zalecenia NIK.

— Zorganizowano zgodnie z obowiązującymi

przepisami dwa miejsca postojowe przeznaczone wy-

łącznie dla osób niepełnosprawnych.

Ponadto w roku 2010 i 2011 zakupiono meble biu-

rowe, które posiadają deklarację producenta o zgod-

ności z polskimi normami.

Odpowiadają one wymo-

gom przeciwpożarowym oraz spełniają warunki bhp

i zapisy zawarte w przepisach rozporządzenia mini-

wiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz. U.

z 1998 r.

Nr 148, poz. 973).

Ponadto na wniosek pracownika dokonano za-

kupu krzesła proﬁlaktyczno-rehabilitacyjnego po-

siadającego pełen zakres regulacji umożliwiający

dopasowanie do sylwetki, eliminującego naprężenie

i zmęczenie mięśni kręgosłupa oraz zapewniającego

elastyczną pracę kręgosłupa na odcinku łuku lędź-

wiowego.

Aktualnie realizowane jest nowe zadanie inwesty-

cyjne polegające na wykonaniu dokumentacji projek-

towej dwóch parkingów w okolicach bram przejazdo-

wych na terenie głównego dziedzińca gmachu MF

obejmujące m.in. wykonanie dodatkowego stanowi-

ska dla osoby niepełnosprawnej.

W roku przyszłym

w zależności od przyznanych środków inwestycyj-

nych planuje się realizację ww. inwestycji.

dogodnych warunków pracy w obowiązującym zarzą-

dzeniu nr 38/BOC/2010 dyrektora generalnego Mi-

nisterstwa Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r.

w sprawie wprowadzenia instrukcji kontroli ruchu

osobowego, materiałowego i pojazdów oraz trybu wy-

dawania referentek w Ministerstwie Finansów pra-

cownikom o stwierdzonej niepełnosprawności rucho-

wej potwierdzonej orzeczeniem ZUS zapewniono

możliwość otrzymania w pierwszej kolejności przy-

dział miejsca na parkingu.

Ponieważ w Ministerstwie Finansów nie ma pra-

cowników poruszających się na wózkach inwalidz-

kich, nie ma więc konieczności szczególnego dostoso-

wywania pomieszczeń pracy dla tego typu niepełno-

sprawności.

Jednakże w przypadku zaistnienia takiej

konieczności stanowisko pracy zostanie dostosowane

odpowiednio do rodzaju niepełnosprawności.

Natomiast osobom z innym stopniem niepełno-

sprawności zapewniono swobodne wykonywanie czyn-

ności roboczych w wygodnej dla nich pozycji przy

umieszczeniu obsługiwanych urządzeń w optymal-

nym zasięgu kończyn oraz dopasowanie niektórych

wymiarów stanowiska pracy do wymiarów ciała użyt-

kownika poprzez regulację wysokości siedziska.

nej w dziale: Ministerstwo Finansów oraz na stronie

internetowej ministerstwa w dziale: Ministerstwo

Finansów powstała zakładka: Obsługa osób upraw-

możliwości skorzystania z pomocy przy załatwianiu

spraw w Ministerstwie Finansów.

16.

Przepisy Kodeksu pracy zobowiązują praco-

dawców do zaspokajania potrzeb socjalnych pracow-

ników.

W jednej z zasad prawa pracy zawartej w art. 16

K.p. ustawodawca określił, że pracodawca stosownie

ne i kulturalne potrzeby pracowników.

Pracodawca,

który podejmie działania w celu zaspokajania powyż-

szych potrzeb pracowników, tworzy zakładowy fun-

dusz świadczeń socjalnych zgodnie z przepisami usta-

poz. 908).

W Ministerstwie Finansów zasady korzy-

stania z funduszu świadczeń socjalnych reguluje Re-

gulamin zakładowego funduszu świadczeń socjal-

nych Ministerstwa Finansów stanowiący załącznik

do zarządzenia Nr 30/BG/2007 z dnia 2 października

2007 r. dyrektora generalnego Ministerstwa Finan-

sów.

Regulamin przewiduje, że świadczenia socjalne

w pierwszej kolejności przysługują osobom uprawio-

nym, niepełnosprawnym (§ 3 ust. 2.) oraz zalicza

(poza pracownikami) do osób uprawnionych do fun-

duszu pozostające na utrzymaniu i wychowaniu dzie-

ci własne, dzieci przysposobione oraz przyjęte na wy-

chowanie w ramach rodziny zastępczej, dzieci współ-

małżonków, rodzeństwo, w stosunku do których

nosprawności, bez względu na wiek (§ 2 ust. 4 pkt 2).

Nawiązując także do art. 17 ustawy o rehabilitacji

wprowadziło przepis w regulaminie pracy, że osoba

nek.

Czas przerwy wynosi 15 min i jest wliczany do

czasu pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

436

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w Ministerstwie Sportu i Turystyki (2100)

SPS-024-2100/12, w sprawie stanu zatrudnienia osób

tj.:

Pytanie 1: Ile osób o orzeczonej niepełnosprawno-

ści zatrudnionych jest obecnie w ministerstwie (we-

dle stanu ma dzień 1 września 2012 r.)?

Pytanie 2: Ile wynosi zatrudnienie osób niepełno-

sprawnych w przeliczeniu na etaty (wedle stanu na

dzień 1 września 2012 r.)?

Pytanie 4: Jaki procent w strukturze zatrudnie-

nia wszystkich osób niepełnosprawnych zatrudnio-

nych w ministerstwie stanowią osoby z lekkim stop-

niem niepełnosprawności (wedle stanu na dzień

Pytanie 5: Jaki procent w strukturze zatrudnie-

nym stopniem niepełnosprawności (wedle stanu na

Pytanie 6: Jaki procent w strukturze zatrudnie-

stopniem niepełnosprawności (wedle stanu na dzień

Pytanie 7: Ilu pracowników spośród wszystkich

osób niepełnosprawnych zatrudnionych w minister-

stwie sprawuje funkcje kierownicze (wedle stanu na

liczby osób zatrudnionych na tego rodzaju stanowi-

skach, a także wartości tej w przeliczeniu na etaty.

Pytanie 8: Ilu pracowników spośród wszystkich

stwie sprawuje funkcje specjalistów i ekspertów (we-

danie konkretnej liczby osób zatrudnionych na tego

rodzaju stanowiskach, a także wartości tej w przeli-

czeniu na etaty.

Pytanie 9: Ilu pracowników spośród wszystkich

stwie zajmuje stanowiska administracyjno-biurowe

Pytanie 10: Ilu pracowników spośród wszystkich

Ministerstwo Sportu i Turystyki według stanu na

nosprawnych.

Pytanie 3: Ile wynosi zatrudnienie ogółem w prze-

Zatrudnienie ogółem w przeliczeniu na etaty (we-

etatu.

Pytanie 11: Ilu pracowników ze schorzeniami spe-

cjalnymi zatrudnionych jest obecnie w ministerstwie

W Ministerstwie Sportu i Turystyki nie odnoto-

wano zgłoszeń ze strony pracowników, informujących

o posiadanych przez nich schorzeniach specjalnych.

Pytanie 12: Ile wynosi liczba nowo utworzonych

stanowisk dla osób niepełnosprawnych w 2011 r.?

Ministerstwo w chwili obecnej nie zatrudnia osób

niepełnosprawnych.

Pytanie 13: Ile wynosi liczba nowo utworzonych

Pytanie 14: Czy przewiduje Pani Minister utwo-

rzenie nowych miejsc pracy w ministerstwie dla osób

niepełnosprawnych w roku 2013?

Tworzenie nowych miejsc pracy w Ministerstwie

Sportu i Turystyki ściśle uwzględnia potrzeby i moż-

liwości urzędu oraz zalecenia w zakresie racjonaliza-

cji zatrudnienia, z uwzględnieniem m.in. przepisów

w zakresie zatrudniania i trwania stosunku pracy

osób po 60. roku życia i osób niepełnosprawnych.

Pytanie 15: Jakie działania podjęło i podejmuje

ministerstwo od 2008 r. na rzecz stworzenia bez-

piecznych i dogodnych warunków pracy osobom nie-

pełnosprawnym zatrudnionym w resorcie?

Ministerstwo Sportu i Turystyki zdaje sobie

sprawę z konieczności przystosowania siedziby re-

sortu do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz na

bieżąco realizuje działania wynikające z obowiązu-

jących przepisów w zakresie tworzenia bezpiecznych

i dogodnych warunków pracy dla osób niepełno-

sprawnych, zarówno w obszarze warunków tech-

nicznych i wyposażenia, zatrudniania, jak i stoso-

wania przepisów w zakresie czasu pracy osób nie-

pełnosprawnych.

Osoba o umiarkowanym stopniu niepełnospraw-

ności zatrudniona była w ministerstwie do lipca 2011 r.

Zawarta z nią umowa wygasła.

Pracownik ten korzy-

stał z wszelkich udogodnień technicznych istnieją-

cych w urzędzie, zgodnie z możliwościami ich two-

rzenia w zajmowanych pomieszczeniach biurowych.

Pracownik korzystał też z przysługujących mu upraw-

nień w zakresie czasu pracy, dodatkowego urlopu

wypoczynkowego, zwolnień z pracy w celu uczestni-

437

czenia w turnusach rehabilitacyjnych, wykonywania

badań specjalistycznych, zabiegów leczniczych.

Mógł

też korzystać z dodatkowej 15-minutowej przerwy na

ną do czasu pracy.

Ponadto siedziba Ministerstwa Sportu i Turysty-

ki znajdująca się w dwóch wynajmowanych budyn-

kach, tj. przy ul. Senatorskiej 14 i 12, posiada nastę-

pujące warunki pracy i udogodnienia dla osób niepeł-

nosprawnych:

— siedziba przy ulicy Senatorskiej 14

Obecnie w celu umożliwienia osobom poruszają-

cym się na wózku inwalidzkim wjazdu do budynku

zapewnione są mobilne dwa tory, tzw. szyny, które

w razie potrzeby są ustawiane na schodach wejścio-

wych.

Zostało zakupione przez właściciela budynku

i oddane do użytku MSiT specjalne urządzenie samo-

jezdne do transportu po schodach osób poruszających

się na wózku inwalidzkim, tzw. schodołaz.

Dzięki kamerom monitorującym bramę wjazdową

oraz dziedziniec, a także parter budynku ochrona

budynku ma możliwość natychmiastowej reakcji

w przypadku potrzeby udzielenia pomocy osobie nie-

pełnosprawnej.

Podjęto też niezwłoczne działania zmierzające do

zainstalowania przed wejściem głównym dzwonka

przywoławczego dla osób niepełnosprawnych.

W ministerstwie zatrudnione są osoby posiadające

umiejętności posługiwania się językiem migowym.

Właściciel budynku, Muzeum Historii Polskiego

Ruchu Ludowego, zobowiązał się do wyremontowa-

nia jednej z łazienek umieszczonej na parterze bu-

dynku celem dostosowania jej do potrzeb osób niepeł-

nosprawnych.

Kolejne modernizacje łazienek będą

wykonywane sukcesywnie w kolejnych latach, w za-

leżności od możliwości ﬁnansowych.

Ponadto MSiT podjęło rozmowy z właścicielem

budynku, Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludo-

wego w Warszawie, dotyczące dostosowania Pałacu

Blanka, w którym mieści się siedziba resortu, do po-

trzeb osób niepełnosprawnych.

Ze względu na fakt,

że Pałac Blanka jest budynkiem objętym nadzorem

konserwatorskim, właściciel budynku zobowiązał się

do wystąpienia z pisemnym wnioskiem do stołeczne-

go konserwatora zabytków m.st. Warszawy o wyda-

nie zaleceń w zakresie dostosowania ww. nierucho-

mości do potrzeb osób niepełnosprawnych.

— siedziba przy ulicy Senatorskiej 12

Budynek zaopatrzony jest w schodołaz umożliwia-

jący wejście do budynku osobom poruszającym się na

wózku inwalidzkim.

Przy schodach wejściowych do budynku zainsta-

lowany jest przycisk, widocznie oznakowany, zamo-

cowany na wysokości umożliwiającej sięgnięcie przez

osoby poruszające się na wózku inwalidzkim.

Po po-

jawieniu się sygnału przy stanowisku recepcji budyn-

ku wzywana jest ochrona, która służy pomocą w ra-

zie ewentualnych problemów w wejściu do budynku

oraz przy obsłudze schodołazu.

Winda posiada urządzenie informujące o jej pozy-

cji.

Przyciski sterujące windą umożliwiają odczyt

w piśmie Braille’a.

Przyciski i włączniki zainstalowane są na wyso-

kości umożliwiającej dostęp osobie na wózku inwa-

lidzkim.

Pytanie 16: Jakie dodatkowe świadczenia lub udo-

godnienia stosuje ministerstwo w zakresie rehabili-

tacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych

zatrudnionych w resorcie?

W chwili obecnej resort nie zatrudnia osób niepeł-

nosprawnych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w Ministerstwie Skarbu Państwa (2101)

lamentarnego Prawo i Sprawiedliwość z dnia 26 wrze-

śnia 2012 r. uprzejmie informuję, że zatrudnienie

w Ministerstwie Skarbu Państwa wg stanu na dzień

1 września 2012 r. wyniosło 564,69 etatów/575 osób,

w tym 11 osób (10,5 etatu) posiadających orzeczenie

o stopniu niepełnosprawności.

W grupie stanowisk

koordynujących w służbie cywilnej 2 stanowiska

(2 etaty) zajmują osoby niepełnosprawne, w grupie

stanowisk samodzielnych – 5 os./4,5 et., stanowisk

specjalistycznych – 3 os./3 et.

oraz wspomagających

– 1 os./1 et.

Poniższa tabela prezentuje dane dotyczące osób

niepełnosprawnych zatrudnionych w ministerstwie

oraz ich udział procentowy w strukturze zatrud-

nienia:

Wyszczególnienie

Osoby ze

znacznym

stopniem

(etaty/

osoby)

Osoby

z umiarkowanym

stopniem

(etaty/osoby)

Osoby

z lekkim

(etaty/osoby)

Liczba osób/

etatów

3 et./3 os.

6 et./6 os.

1,5 et./2 os.

Udział% w

etatach

0,5% 1,1% 0,3%

W ministerstwie na bieżąco prowadzona jest ana-

liza potrzeb kadrowych i stale podejmowane są dzia-

438

łania optymalizujące zarówno strukturę, jak i po-

ziom zatrudnienia, które zabezpieczają efektywną

realizację zadań.

W wyniku prowadzonych działań

w latach 2008–2012 w MSP nastąpiło zmniejszenie

zatrudnienia o 20,3%.

Ministerstwo Skarbu Państwa, realizując polity-

kę zatrudnieniową, nie dyskryminowało i nie dyskry-

minuje osób niepełnosprawnych, a stawiane przy

zatrudnianiu wymogi nie zamykają drogi i dają moż-

liwość ubiegania się o zatrudnienie w urzędzie rów-

nież przez osoby niepełnosprawne.

Zgodnie z art. 6

a nabór do korpusu służby cywilnej jest otwarty

i konkurencyjny.

ca nałożył na pracodawcę obowiązek upubliczniania

w ogłoszeniach o naborach na wolne stanowisko pra-

cy w służbie cywilnej informacji na temat osiągnię-

tego w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia

ogłoszenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych w urzędzie w rozumieniu przepisów o re-

habilitacji zawodowej i społecznej osób niepełno-

sprawnych.

Ponadto w treści ogłoszenia zamieszcza-

na jest również informacja na temat warunków pra-

cy oraz miejsca i otoczenia organizacyjno-technicz-

nego stanowiska pracy, w tym zamieszczane są in-

formacje istotne dla osób niepełnosprawnych pragną-

cych ubiegać się o zatrudnienie.

Ministerstwo Skarbu Państwa w latach 2008–

–2012 podejmowało działania skutkujące ogranicze-

niem barier w funkcjonowaniu osób niepełnospraw-

nych, w szczególności w zakresie nieograniczonego

dostępu do swobodnej komunikacji wewnątrz budyn-

ku.

W celu umożliwienia osobom poruszającym się

że na poziom, na którym mieszczą się dźwigi osobo-

we, w 2007 i 2009 r. zakupiono transportery schodo-

we, a w 2011 r. wymieniono 2 pary drzwi wejściowych

do budynku na automatyczne (rozsuwane).

W 2008 r.

dla potrzeb osób z dysfunkcją narządu wzroku i słu-

chu dostosowano kabiny dźwigów osobowych poprzez

zaopatrzenie ich w przyciski z alfabetem Braille’a

oraz głośnomówiący system informujący.

W budynku

zainstalowane zostały bramki typu „VIP” umożli-

wiające wjazd na hol główny ministerstwa.

Więk-

szość ciągów komunikacyjnych oraz otworów drzwio-

wych w budynku jest przystosowana do swobodnej

komunikacji osób niepełnosprawnych ruchowo.

Po-

wierzchnie podłóg w większości ciągów komunika-

cyjnych i w pokojach wyłożone zostały wykładziną

antypoślizgową.

Istniejące ograniczenia w ciągach

komunikacyjnych w postaci wydzielonych stref prze-

ciwpożarowych wynikają z bezwzględnie obowiązu-

jących przepisów dotyczących ochrony przeciwpoża-

rowej budynków użyteczności publicznej.

W 2012 r.

wybudowano pochylnię umożliwiającą wjazd do bu-

dynku osobom poruszającym się na wózkach inwa-

lidzkich.

Dla potrzeb niedowidzących i słabowidzą-

cych zastosowano wersję tekstową wszystkich stron

internetowych MSP, zgodnie z międzynarodowymi

standardami w tym zakresie.

Ponadto w 2009 r.

w celu zwiększenia świadomości na temat ograniczeń

i potrzeb, jakie wynikają z różnych rodzajów niepeł-

nosprawności, a tym samym wskazania, jak należy

się zachować w codziennych kontaktach z tymi oso-

bami i jak służyć im skuteczną pomocą, rozpowszech-

niono wśród pracowników Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa publikację „Praktyczny poradnik savoir-vivre

wobec osób niepełnosprawnych”.

W przypadku zatrudnienia w ministerstwie osoby

niepełnosprawnej urząd zapewni jej miejsce pracy

odpowiadające wymogom określonym w rozporządze-

poz. 690, z późn. zm.), w tym między innymi swobod-

ny dostęp do stanowiska pracy, właściwe oświetlenie

pomieszczenia i stanowiska pracy, dostęp do sanita-

riatu dla niepełnosprawnych.

Powyższe zostanie wy-

konane bez względu na rodzaj wykonywanej pracy

i zatrudnienie w dowolnej komórce organizacyjnej

ministerstwa.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego (2102)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

posła Dawida Jackiewicza (SPS-024-2102/12) w spra-

wiam następujące informacje.

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego zatrudnio-

nych było 12 osób z orzeczonym stopniem niepełno-

sprawności, w ramach 11,88 etatu.

Ad 3.

Stan zatrudnienia ogółem w MRR według

Ad 4., 5. i 6.

Zatrudnienie osób niepełnospraw-

nych z orzeczonym stopniem niepełnosprawności

w stosunku do wszystkich osób niepełnosprawnych

439

ło odpowiednio:

— stopień lekki – 33,33%,

— stopień umiarkowany – 58,34%,

— stopień znaczny – 8,33%.

Ad 7.

W MRR osoby niepełnosprawne nie pełnią

funkcji kierowniczych.

Ad 8., 9. i 10.

Spośród wszystkich pracowników

z orzeczeniem o niepełnosprawności zatrudnionych

w MRR na dzień 1 września 2012 r. było:

— 9 osób (9 etatów) na stanowiskach specjali -

stycznych,

— 1 osoba (1 etat) na stanowisku administracyj -

no-biurowym,

— 2 osoby (1,88 etatu) na stanowiskach robotni -

czych.

Ad 11.

Wśród pracowników MRR nie ma osób nie-

pełnosprawnych ze stwierdzonymi w orzeczeniu

szczególnymi schorzeniami.

Ad 12., 13. i 14.

Odnosząc się do tworzenia sta-

nowisk pracy dedykowanych osobom niepełno-

sprawnym, informuję, iż zgodnie z przepisami

kandydatów na wolne stanowiska pracy w Minister-

stwie Rozwoju Regionalnego odbywa się w drodze

jawnego, otwartego i konkurencyjnego naboru.

In-

formacje o wolnych stanowiskach pracy są powszech-

nie dostępne, co oznacza, że każda osoba zaintereso-

wana pracą w służbie cywilnej niezależnie od posia-

danego stopnia niepełnosprawności może ubiegać się

o zatrudnienie.

Ponadto stosując się do art. 29a znowelizowanej

ustawy o służbie cywilnej, ministerstwo umożliwia

pierwszeństwo w zatrudnianiu osób niepełnospraw-

nych pod warunkiem, że znajdą się one w gronie pię-

ciu najlepszych kandydatów wybranych przez komi-

sję w postępowaniu rekrutacyjnym.

Kryteria oceny

kandydatów są jednakowe dla wszystkich i dotyczą

poziomu kompetencji posiadanych przez kandyda-

tów, niezbędnych do wykonywania pracy na danym

stanowisku w służbie cywilnej.

Ad 15. i 16.

Stanowiska pracy zajmowane przez

osoby niepełnosprawne są pod stałym, bieżącym nad-

zorem pracowników zajmujących się bezpieczeństwem

i higieną pracy.

Wszystkie możliwe prośby dotyczące

udogodnień i świadczeń przekazywane przez pracow-

ników są na bieżąco rozpatrywane i w miarę możliwości

załatwiane.

Warunki na danym stanowisku pracy są

rozpatrywane indywidualnie, określane wspólnie

z pracownikiem oraz konsultowane z lekarzem i pie-

lęgniarką medycyny pracy.

Na rzecz stworzenia bez-

pełnosprawnym przystosowano stanowiska pracy

w zależności od wskazań określonych w orzeczeniu

o niepełnosprawności, np.:

— Wymieniono monitory na nowsze, o lepszych

parametrach technicznych.

— Stanowiska pracy wyposażono w krzesła obro -

towe, ergonomiczne.

— Udostępniono możliwość korzystania z bez -

płatnego parkingu chronionego.

— Zmieniono ustawienie mebli w pomieszcze -

niach biurowych (biurka usytuowano bliżej okien).

Ponadto w obiekcie przy ul. Wspólnej 2/4 na rzecz

osób niepełnosprawnych zostały zrealizowane nastę-

pujące zadania:

—Wykonano podjazdy dla osób niepełnospraw -

nych umożliwiające wejście do budynku od strony ul.

Wspólnej i Żurawiej.

— Zamontowano dwie platformy przyschodowe od

strony ul. Żurawiej przy wejściu do budynku oraz

wyjściu ewakuacyjnym z sali konferencyjnej usytu-

owanej na parterze obiektu.

— Na parkingu zostały zorganizowane cztery

miejsca postojowe dla osób z orzeczoną grupą niepeł-

nosprawności.

— Wykonano dwie toalety przystosowane dla po -

trzeb osób niepełnosprawnych, od strony ul. Wspólnej

i ul. Żurawiej.

Jednocześnie informuję, że w 2013 r. po zapewnie-

niu środków ﬁnansowychplanowanajestprzebudo-

wa pionu sanitarnego oraz przebudowa windy, tak

aby w pełni przystosować je do potrzeb osób niepeł-

nosprawnych.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi (2106)

W odpowiedzi na pismo, znak: SPS-024-2106/12,

nych było 14 osób niepełnosprawnych (13,6 etatu).

w Ministerstwie Rolnictwa Rozwoju Wsi wyniosło

866,07 etatu.

wią 50% wszystkich osób niepełnosprawnych zatrud-

nionych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

440

ności stanowią 50% wszystkich osób niepełno-

sprawnych zatrudnionych w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi.

zatrudnionej osoby ze znacznym stopniem niepełno-

sprawności.

osób niepełnosprawnych funkcje kierownicze spra-

wowały 2 osoby (2 etaty), z czego:

— 1 wyższe stanowisko w służbie cywilnej (1 etat),

— 1 stanowisko koordynujące w służbie cywilnej

(1 etat).

Ad 8. i 9.

Rozporządzenie prezesa Rady Ministrów

wisk urzędniczych, wymaganych kwaliﬁkacjizawo-

dowych, stopni służbowych urzędników służby cy-

wilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz

widuje następujące grupy stanowisk w służbie cywil-

nej, w których zatrudnienie osób niepełnosprawnych

pująco:

— wyższe stanowiska w służbie cywilnej – 1 oso -

ba (1 etat),

— stanowiska średniego szczebla zarządzania

— stanowiska koordynujące w służbie cywilnej

– 1 osoba (1 etat),

— stanowiska samodzielne w służbie cywilnej

– 6 osób (5,6 etatu),

— stanowiska specjalistyczne w służbie cywilnej

– 5 osób (5 etatów)

— stanowiska wspomagające w służbie cywilnej

osoby niepełnosprawnej zatrudnionej na stanowi-

skach pomocniczych oraz robotniczych i obsługi

w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Mini-

ne były 2 osoby niepełnosprawne ze schorzeniami

szczególnymi.

Rolnictwa i Rozwoju Wsi odbywa się zgodnie z prze-

mułowanie w ogłoszeniu wymogu dotyczącego nie-

pełnosprawności mogłoby narazić pracodawcę na

zarzut dyskryminacji.

Nabór do służby cywilnej jest

otwarty oraz konkurencyjny.

W procesie naboru oce-

niane jest jedynie, czy kandydat spełnia wymagania

niezbędne do podjęcia pracy na danym stanowisku,

oraz w największym stopniu – wymagania dodatko-

we pozwalające na optymalne wykonywanie zadań.

Zgodnie z art. 57 ust. 2 przedmiotowej ustawy osobie

niepełnosprawnej przysługuje pierwszeństwo w za-

trudnianiu, o ile znajduje się w gronie nie więcej niż

wymagania.

Celem zwiększenia zatrudnienia osób

woju Wsi w ogłoszeniach o naborze umieszczana jest

informacja zachęcająca osoby niepełnosprawne do

składania aplikacji.

Ponadto ministerstwo nie prze-

widuje tworzenia nowych stanowisk, a zatrudnianie

nych w związku z ﬂuktuacjąkadr.

Ad 15.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ma-

jąc na uwadze bezpieczeństwo osób niepełnospraw-

nych, jeszcze przed 2008 r. zniwelowało bariery archi-

tektoniczne w budynku ministerstwa.

Przykładem

tego jest m.in. zapewnienie odpowiedniej szerokości

ciągów komunikacyjnych, odpowiedniej szerokości

drzwi, brak progów na ciągach komunikacyjnych i do

pomieszczeń biurowych, wyłożenie na ciągach wykła-

dziny antypoślizgowej, zamontowanie przy schodach

wewnętrznych, prowadzących z holu głównego na ko-

rytarze parteru, platform przyschodowych.

Platforma

przyschodowa zamontowana jest również przed wej-

ściem do budynku od ul. Żurawiej.

Po 2008 r. na terenie parkingu oraz na podjeździe

wydzielone i oznakowane zostały miejsca postojowe

dla pojazdów osób niepełnosprawnych.

Ad 16.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

dąży do zapewnienia dogodnych warunków pracy za-

trudnionym pracownikom.

Dla osób posiadających

orzeczony stopień niepełnosprawności ruchowej

w bieżącym roku dokonano zakupu specjalistycznych

foteli przystosowanych do długotrwałej pracy w po-

zycji siedzącej oraz na indywidualny wniosek pra-

cowników część stanowisk pracy wyposażono w pod-

nóżki, pozwalające na swobodne ułożenie nóg pod

biurkiem.

Stanowiska pracy osób niepełnosprawnych

zostały urządzone odpowiednio do rodzaju wykony-

wanych czynności oraz do cech antropometrycznych

pracownika.

Wyposażono je w komputer wraz z mo-

nitorem ekranowym, drukarkę oraz meble biurowe.

Planowane jest również zamontowanie chwytaków

przy drzwiach pożarowych, które pozwolą na swo-

bodne poruszanie się osób po poziomych ciągach ko-

munikacyjnych.

Jednocześnie Ministerstwo Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi dąży do ciągłego doskonalenia

warunków pracy i podniesienia bezpieczeństwa pra-

cy wszystkich pracowników, nie tylko osób niepełno-

sprawnych.

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

441

Odpowiedź

ministra sprawiedliwości

na zapytanie posła Dawida Jackiewicza

w Ministerstwie Sprawiedliwości (2107)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

nr SPS-024-2107/12, przedstawiam poniżej odpowie-

dzi na pytania skierowane do ministra sprawiedliwo-

ści przez pana posła Dawida Jackiewicza.

Ad 1.

Ile osób o orzeczonej niepełnosprawności

zatrudnionych jest obecnie w ministerstwie (wedle

nisterstwo Sprawiedliwości zatrudniało 8 osób nie-

pełnosprawnych, na dzień 1 października 2012 r.

– 10 osób.

Ad 2.

Ile wynosi zatrudnienie osób niepełnospraw-

W Ministerstwie Sprawiedliwości wszystkie osoby

niepełnosprawne zatrudnione są w pełnym wymiarze

czasu pracy, tym samym zatrudnienie w etatach jest

równe zatrudnieniu w osobach.

Ad 3.

Ile wynosi zatrudnienie ogółem w przeli-

Stan zatrudnienia w Ministerstwie Sprawiedli-

wości na dzień 1 września 2012 r. wyniósł 805,875

etatu.

Ad 4.

Jaki procent w strukturze zatrudnienia

w ministerstwie stanowią osoby z lekkim stopniem

lekkim stopniem niepełnosprawności stanowiły

37,5% ogółu niepełnosprawnych zatrudnionych w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości.

Ad 5.

Jaki procent w strukturze zatrudnienia

stopniem niepełnosprawności (wedle stanu na dzień

umiarkowanym stopniem niepełnosprawności stano-

wiły 62,5% ogółu niepełnosprawnych zatrudnionych

w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Ad 6.

Jaki procent w strukturze zatrudnienia

W Ministerstwie Sprawiedliwości nie ma osób

z orzeczonym znacznym stopniem niepełnospraw-

ności.

Ad 7.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

Wśród osób sprawujących funkcje kierownicze

nie ma osób z orzeczonym stopniem niepełnospraw-

ności.

Ad 8.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

sprawuje funkcje specjalistów i ekspertów (wedle sta-

Na stanowiskach samodzielnych oraz specjali-

stycznych w służbie cywilnej – według stanu na dzień

1 września 2012 r. – ministerstwo zatrudniało 4 oso-

by niepełnosprawne.

Ad 9.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

zajmuje stanowiska administracyjno-biurowe (wedle

W dniu 1 września 2012 r. stanowiska admini-

stracyjno-biurowe zajmowały 3 osoby niepełno-

sprawne.

Ad 10.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

zajmuje stanowiska robotnicze/techniczne (wedle

Ministerstwo Sprawiedliwości zatrudnia 1 osobę

niepełnosprawną na stanowisku pomocniczym.

Ad 11.

Ilu pracowników ze schorzeniami specjal-

nymi zatrudnionych jest obecnie w Ministerstwie

Sprawiedliwości (wedle stanu na dzień 1 września

ma pracowników ze schorzeniami specjalnymi.

Ad 12.

Ile wynosi liczba nowo utworzonych stano-

wisk dla osób niepełnosprawnych w 2011 r.?

Ad 13.

Ile wynosi liczba nowo utworzonych stano-

Ad 14.

Czy przewiduje Pan Minister utworzenie

nowych miejsc pracy w Ministerstwie Sprawiedliwo-

ści dla osób niepełnosprawnych w roku 2013?

Wielkość zatrudnienia w Ministerstwie Sprawie-

dliwości dostosowywana jest do zakresu działań po-

dejmowanych dla zapewnienia realizacji celów i za-

dań nałożonych na urząd, w sposób zgodny z pra-

wem, efektywny, oszczędny i terminowy.

Informacja o wolnych stanowiskach pracy zamiesz-

czana jest w Biuletynie Informacji Publicznej Kan-

celarii Prezesa Rady Ministrów i Ministerstwa Spra-

442

wiedliwości.

Od 2009 r. wszystkie ogłoszenia zawie-

rają informację o treści: „Do udziału w naborze za-

chęcamy osoby niepełnosprawne”.

O zatrudnieniu w urzędzie decydują wiedza, kwa-

liﬁkacje,doświadczeniezawodowe,umiejętnościoraz

Nowelizacja przepisów ustawy o służbie cywilnej

mająca na celu zaktywizowanie zawodowe osób nie-

pełnosprawnych nie przyczyniła się do wzrostu zain-

teresowania tej grupy osób podjęciem zatrudnienia

w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Dla przykładu

by niepełnosprawne odpowiedziały średnio na co pią-

te ogłoszenie o wolnym stanowisku pracy w Minister-

stwie Sprawiedliwości.

Dodać należy, że jedyną przy-

czyną niezatrudniania osób niepełnosprawnych jest

niespełnianie wymagań określonych w ogłoszeniu.

Nadmieniam, że niełatwo jest pogodzić tworzenie

z szeroko postulowanym zmniejszeniem zatrudnienia

w administracji publicznej.

Ad 15.

Jakie działania podjęło i podejmuje mini-

sterstwo od roku 2008 na rzecz stworzenia bezpiecz-

sprawnym zatrudnionym w resorcie?

Schorzenia pracowników z orzeczonym stopniem

niepełnosprawności zatrudnionych w Ministerstwie

Sprawiedliwości nie wymagają specjalnego przysto-

sowania stanowisk pracy.

W przypadku ewentualne-

go pogorszenia się stanu zdrowia któregoś z pracow-

ników zostaną podjęte działania mające na celu przy-

stosowanie stanowisk pracy odpowiednio do stopnia

niepełnosprawności.

W celu stworzenia bezpiecznych i dogodnych wa-

runków pracy osobom niepełnosprawnym Minister-

stwo Sprawiedliwości wyznaczyło miejsca parkingo-

we dla pojazdów tych osób, wyposażono windy w przy-

ciski umożliwiające odczyt osobom niewidomym i nie-

dowidzącym, a także sygnalizację dźwiękową.

Budynki dostosowane są do potrzeb osób niepeł-

nosprawnych.

Ad 16.

Jakie dodatkowe świadczenia lub udogod-

nienia stosuje ministerstwo w zakresie rehabilitacji

trudnionych w resorcie?

Niepełnosprawni pracownicy zatrudnieni w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości korzystają ze wszystkich

Osoby zaliczone do umiarkowanego stopnia nie-

pełnosprawności informowane są o możliwości skró-

cenia normy czasu pracy oraz przysługującym dodat-

kowym urlopie, nie są zatrudniane w godzinach nad-

liczbowych, w miarę potrzeby korzystają z dodatko-

wej przerwy w pracy przeznaczonej na gimnastykę

usprawniającą lub wypoczynek.

Niepełnosprawni pracownicy korzystają ze zwol-

nień od pracy w celu wykonania badań specjalistycz-

nych, mają nieograniczony dostęp do szkoleń umoż-

liwiających podnoszenie kwaliﬁkacjizawodowych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jarosław Gowin

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

w Ministerstwie Gospodarki (2110)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

12 i SPS-024-2119/12, przekazujących zapytania posła

nu zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz osób po

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

tura zatrudnienia w MG przedstawiała się następu-

jąco:

1.

Ogółem zatrudnionych było 1011 osób na 1001,3

etatu, w tym 8 osób niepełnosprawnych na 7,875 eta-

tu oraz 77 osób po 60. roku życia na 74,75 etatu.

2.

W korpusie służby cywilnej na wyższych stano-

wiskach zatrudnionych było 57 osób na 57 etatach,

w tym 2 osoby niepełnosprawne na 2 etatach i 11 osób

po 60. roku życia na 11 etatach.

3.

Na pozostałych stanowiskach w korpusie służ-

by cywilnej, tj. stanowiska średniego szczebla zarzą-

dzania, koordynujące, samodzielne, specjalistyczne

i wspomagające, pracowało 821 osób na 814,675 eta-

tu, w tym 3 osoby niepełnosprawne na 3 etatach i 56 osób

po 60. roku życia na 54,75 etatu.

4.

Na stanowiskach poza korpusem służby cywil-

nej – administracja – zatrudnione były 133 osoby na

129,625 etatu, w tym 3 osoby niepełnosprawne na

2,875 etatu i 10 osób po 60. roku życia na 9 etatach.

Kierując się zasadami ustawy z dnia 21 listopada

wisk dla osób niepełnosprawnych i po 60. roku życia.

Natomiast w każdym ogłoszeniu o wolnych stanowi-

443

skach pracy w MG zamieszczana jest zachęta do skła-

dania ofert przez osoby niepełnosprawne.

Ponadto uprzejmie informuję, że udział zatrud-

nienia osób niepełnosprawnych z lekkim stopniem

niepełnosprawności wynosi 0,58%, natomiast osób

z umiarkowanym stopniem równy jest 0,19%.

W MG nie ma zatrudnionych osób ze znacznym

stopniem niepełnosprawności ani ze schorzeniami

specjalnymi.

Jednocześnie nadmieniam, że MG dokłada wszel-

— usytuowanie na parterze, w siedzibie głównej

MG, pomieszczeń ogólnodostępnych dla interesan-

tów, m.in. stanowisko podawcze kancelaryjne, recep-

cje, sale konferencyjne,

— umieszczenie oznakowania graﬁcznegonaze -

wnątrz budynku ułatwiającego znalezienie właści-

Mając na względzie zasadność likwidacji utrud-

nień i barier architektonicznych w dostępności obiek-

tów publicznych dla interesantów i pracowników o róż-

nych stopniach niepełnosprawności, w 2011 r. na

zlecenie MG został opracowany przez fundację Inte-

gracja audyt architektoniczny budynków MG przy

pl. Trzech Krzyży 3/5 i ul. Żurawiej 4a w Warszawie.

Zawarte w przedmiotowym audycie wnioski i propo-

zycje posłużą do przygotowywania i realizowania

dalszych działań ukierunkowanych na potrzeby osób

niepełnosprawnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

1)

przedstawiam poniżej

odpowiedzi na pytania pana Dawida Jackiewicza, po-

sła na Sejm RP.

1.

Ile osób o orzeczonej niepełnosprawności zatrud-

nionych jest obecnie w Kancelarii Prezesa Rady Mini-

zatrudnionych było 7 osób z orzeczonym stopniem

niepełnosprawności.

2.

Ile wynosi zatrudnienie osób niepełnospraw-

nienie osób niepełnosprawnych w przeliczeniu na

etaty wynosiło 5,5.

3.

Ile wynosi zatrudnienie ogółem w przeliczeniu

trudnienie ogółem w przeliczeniu na etaty wynosi-

ło 573,4.

4.

Jaki procent w strukturze zatrudnienia

w kancelarii stanowią osoby z lekkim stopniem nie-

pełnosprawności (wedle stanu na dzień 1 września

14,29% w strukturze zatrudnienia wszystkich osób

niepełnosprawnych w KPRM.

5.

Jaki procent w strukturze zatrudnienia wszyst-

celarii stanowią osoby z umiarkowanym stopniem

nowiły 57,14% w strukturze zatrudnienia wszystkich

6.

Jaki procent w strukturze zatrudnienia wszyst-

larii stanowią osoby ze znacznym stopniem niepełno-

ły 28,57% w strukturze zatrudnienia wszystkich

1)

SPS-024-2112/12.

444

7.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób nie-

pełnosprawnych zatrudnionych w kancelarii sprawu-

nie było osób niepełnosprawnych sprawujących funk-

cje kierownicze.

8.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób niepeł-

nosprawnych zatrudnionych w kancelarii sprawuje

funkcje specjalistów i ekspertów (wedle stanu na dzień

w KPRM zatrudnione były 4 osoby niepełnosprawne

(3,5 etatu) sprawujące funkcje specjalistów i eksper-

tów (w grupie stanowisk specjalistycznych i samo-

dzielnych).

9.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób nie-

je stanowiska administracyjno-biurowe (wedle sta-

zatrudnione były 3 osoby niepełnosprawne (2 etaty)

zajmujące stanowiska administracyjno-biurowe

(w grupie stanowisk wspomagających).

10.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób nie-

stanowiska robotnicze/techniczne (wedle stanu na

wiska robotnicze/techniczne.

11.

Ilu pracowników ze schorzeniami specjalnymi

zatrudnionych jest obecnie w kancelarii (wedle stanu

niepełnosprawne zatrudnione w kancelarii nie zgło-

siły w ramach orzeczonego stopnia niepełnospraw-

ności schorzeń specjalnych.

12.

Ile wynosi liczba nowo utworzonych stanowisk

13.

Ile wynosiła liczba nowo utworzonych stano-

14.

Czy przewiduje Pan Premier utworzenie no-

wych miejsc pracy w kancelarii dla osób niepełno-

sprawnych w roku 2013?

W świetle wyrażonych w ustawie z dnia 21 listo-

2)

zasad otwartości

i konkurencyjności naboru na wolne stanowiska pra-

cy oraz zasady równego traktowania w zatrudnieniu,

możliwe tworzenie nowych miejsc pracy wyłącznie

dla osób niepełnosprawnych.

Stosowanie powyższych

zasad oznacza, że tworząc nowe miejsca pracy, nale-

ży zapewnić do nich dostęp wszystkim osobom mo-

gącym być pracownikami, w tym również osobom

niepełnosprawnym.

15.

Jakie działania podjęła i podejmuje Kancela-

ria Prezesa Rady Ministrów od roku 2008 na rzecz

cy osobom niepełnosprawnym zatrudnionym w kan-

celarii?

16.

Jakie dodatkowe świadczenia lub udogodnie-

nia stosuje Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

W Kancelarii Prezesa Rady Ministrów systema-

tycznie są usuwane bariery architektoniczne w celu

umożliwienia osobom niepełnosprawnym samodziel-

nego dotarcia do pomieszczeń w gmachu KPRM (po-

mieszczenia biurowe, sale konferencyjne, szkolenio-

we, biblioteka, bufet) oraz do pozostałych budynków

i pomieszczeń kancelarii.

W ramach prowadzonych prac w budynku KPRM

przy Al. Ujazdowskich 1/3 w Warszawie na przestrze-

ni ostatnich lat wprowadzono następujące udogod-

nienia:

a) Dostosowano do potrzeb osób niepełnospraw-

nych szerokość głównych drzwi wejściowych do gma-

chu oraz drzwi wewnętrznych w ogólnodostępnych

ciągach komunikacyjnych.

b) Przebudowano istniejący dźwig towarowy na

osobowy z możliwością przewozu osób niepełno-

sprawnych oraz dostosowano znajdujące się obok

przedsionka wejście na potrzeby osób niepełnospraw-

nych, z kompletnym montażem składanej platformy

przyściennej.

c) Wykonano podjazdy dla osób niepełnospraw-

nych do wejścia głównego.

d) Przystosowano dla osób niepełnosprawnych

dwie toalety na parterze przy głównej klatce scho-

dowej.

e) Zamontowano podnośnik pionowy przy wejściu

głównym oraz składaną platformę przyścienną przy

wejściu do stołówki.

f) Utworzono odpowiednio oznakowane miejsce

parkingowe dla pracownika będącego osobą niepeł-

nosprawną, na wewnętrznym dziedzińcu KPRM.

g) Zamontowano sygnalizację przywoławczą przy

wejściu głównym oraz przy wejściu z dziedzińca we-

wnętrznego KPRM.

h) Wyposażono windy w przyciski sterujące windą

umożliwiające odczyt w piśmie Braille’a lub sygnali-

zację dźwiękową informującą o pozycji windy.

W roku 2009 i 2012 został przeprowadzony audyt

dostępności gmachu KPRM, w trakcie którego m.in.

miała miejsce współpraca z ekspertem identyﬁkują-

cym występujące bariery i przedstawiającym propo-

zycje ich eliminacji.

2)

Dz. U. Nr 227, poz. 1505, ze zm.

445

Budynek przy Al. Ujazdowskich 1/3 jest niemal

całkowicie dostępny dla osób niepełnosprawnych,

należy zauważyć, iż z uwagi na zabytkowy charak-

ter gmachu działania zmierzające do dostosowywa-

nia gmachu dla potrzeb osób niepełnosprawnych

prowadzone są za zgodą stołecznego konserwatora

zabytków.

W roku 2011 opracowana została karta oceny ry-

zyka zawodowego dla pracownika korzystającego

z wózka inwalidzkiego zawierająca opis istniejących

nadal barier architektonicznych i funkcjonalnych

w budynkach KPRM oraz zalecenia m.in. z zakresu

pomocy innych pracowników w przypadku ewakuacji.

Ponadto w strukturze KPRM funkcjonuje stano-

wisko ds. promocji zatrudnienia w kancelarii, na któ-

rym realizowane są zadania na rzecz zwiększenia

zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Poniżej przed-

stawiam już podjęte działania promujące zatrudnia-

nie osób niepełnosprawnych:

a) działania informacyjne wśród pracowników

KPRM, m.in. poprzez zamieszczenie na portalu we-

wnętrznym publikacji „Praktyczny poradnik savoir-

-vivre wobec osób niepełnosprawnych” i „Podręcznik

europejskiego prawa o niedyskryminacji” oraz infor-

macji o uprawnieniach osób niepełnosprawnych,

b) działania informacyjne wśród kandydatów do

pracy – zamieszczenie w BIP KPRM w zakładce:

Praca w KPRM informacji dla osób niepełnospraw-

nych zainteresowanych pracą w kancelarii,

c) wystąpienie dyrektora generalnego KPRM do

szefa służby cywilnej z propozycją podjęcia działań

mających na celu zwiększenie świadomości osób nie-

pełnosprawnych w zakresie zasad naboru w służbie

cywilnej, w tym dotyczących pierwszeństwa w za-

trudnianiu osób niepełnosprawnych,

d) zorganizowanie w KPRM w lipcu br. konferen-

cji: Osoby niepełnosprawne jako kandydaci na wolne

stanowiska w służbie cywilnej,

e) zamieszczanie informacji o wolnych stanowi-

skach pracy w KPRM także poza BIP KPRM, w tym

rozpowszechnianie za pośrednictwem portali inter-

netowych i instytucji działających na rzecz zatrud-

niania osób niepełnosprawnych.

Dodatkowo w KPRM osoby niepełnosprawne

mają możliwość realizacji stażu, praktyki, wolonta-

riatu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

SPS-024-2114/12, w sprawie stanu zatrudnienia osób

Pytanie 1: Ile osób po 60. roku życia zatrudnio-

nych jest obecnie w ministerstwie (według stanu na

60. roku życia.

Pytanie 2: Ile wynosi zatrudnienie osób po

60. roku życia w przeliczeniu na etaty (wedle stanu

60. roku życia wynosiło 15,5 etatu.

w MSiT wynosiło 211,63 etatu.

Pytanie 4: Ilu pracowników spośród wszystkich

by osób zatrudnionych na tego rodzaju stanowiskach,

tu i Turystyki na wyższych stanowiskach w służbie

cywilnej spośród pracowników po 60. roku życia za-

trudnione były 3 osoby w wymiarze 3 etatów.

Pytanie 5: Ilu pracowników spośród wszystkich

stwie Sportu i Turystyki na samodzielnych stanowi-

skach w służbie cywilnej zatrudnionych było 6 osób

po 60. roku życia w wymiarze 5,5 etatu.

Pytanie 6: Ilu pracowników spośród wszystkich

446

stracyjno-biurowych (obsługa sekretarsko-biurowa,

obsługa organizacyjna, obsługa ﬁnansowa)wsłużbie

cywilnej zatrudnionych było 5 osób po 60. roku życia

w wymiarze 5 etatów.

Pytanie 7: Ilu pracowników spośród wszystkich

czych/technicznych zatrudnione były 2 osoby po 60.

roku życia w wymiarze 2 etatów.

Pytanie 8: Ile wynosi liczba nowo utworzonych

stwie Sportu i Turystyki w 2012 r. nie zostali zatrud-

nieni pracownicy po 60. roku życia.

Pytanie 9: Czy przewiduje Pani Minister utworze-

Tworzenie nowych miejsc pracy w Ministerstwie

osób niepełnosprawnych i osób po 60. roku życia.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

(2117)

W odpowiedzi na pismo z 26 września 2012 r.,

znak: SPS-024-2117/12, dotyczące zapytania posła

nych było 61 osób, które ukończyły 60. rok życia,

w przeliczeniu na etaty – 59,5.

nie wynosiło 866,07 etatu.

życia funkcje kierownicze sprawowało 25 osób (25 eta-

tów), z czego:

— 9 wyższych stanowisk w służbie cywilnej

(9 etatów),

— 1 wyższe stanowisko państwowe (1 etat),

— 1 stanowisko średniego szczebla zarządzania

w służbie cywilnej (1 etat),

— 14 stanowisk koordynujących w służbie cywil -

nej (14 etatów).

5. i 6.

Przepisy rozporządzenia prezesa Rady Mi-

nia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwaliﬁka-

cji zawodowych, stopni służbowych urzędników służ-

by cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia

nych świadczeń przysługujących członkom korpusu

zm.) przewidują następujące grupy stanowisk w służ-

bie cywilnej, w których zatrudnienie osób po 60. roku

następująco:

(9 etatów),

— stanowiska średniego szczebla zarządzania

— stanowiska koordynujące w służbie cywilnej

– 14 osób (14 etatów),

— stanowiska samodzielne w służbie cywilnej

– 23 osoby (21,5 etatu),

– 3 osoby (3 etaty),

— stanowiska wspomagające w służbie cywilnej

Ponadto 1 osoba (1 etat) spełniająca ww. kryteria

była zatrudniona na stanowisku doradcy sekretarza

stanu.

wiskach pomocniczych oraz robotniczych i obsługi

4 osoby (4 etaty) po 60. roku życia.

8. i 9.

Zatrudnianie na stanowiska urzędnicze

kurencyjny.

W procesie naboru oceniane jest, czy

447

stopniu – wymagania dodatkowe pozwalające na

optymalne wykonywanie zadań.

Formułowanie w ogło-

szeniu wymogu dotyczącego wieku kandydata do pra-

cy mogłoby narazić pracodawcę na zarzut dyskrymi-

nacji.

Ponadto ministerstwo nie przewiduje tworze-

nia nowych stanowisk, a zatrudnianie odbywa się

ku z ﬂuktuacjąkadr.

Minister

Stanisław Kalemba

(2119)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

ra zatrudnienia w MG przedstawiała się następująco:

nia osób niepełnosprawnych z lekkim stopniem nie-

pełnosprawności wynosi 0,58%, natomiast osób z umiar-

sprawności ani ze schorzeniami specjalnymi.

o różnych stopniach niepełnosprawności, w 2011 r.

Integracja audyt architektoniczny budynków MG

szawie.

Zawarte w przedmiotowym audycie wnioski

i propozycje posłużą do przygotowywania i realizo-

wania dalszych działań ukierunkowanych na potrze-

by osób niepełnosprawnych.

Z wyrazami szacunku

448

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

posła Dawida Jackiewicza (SPS-024-2121/12) w spra-

nisterstwie Rozwoju Regionalnego, przedstawiam

następujące informacje.

Stan zatrudnienia w MRR pracowników w wieku

powyżej 60 lat na dzień 1 września 2012 r. przedsta-

wiał się następująco:

Rodzaj stanowisk Osoby Etaty

Kierownicze 3 3,0

Specjalistyczne i eksperckie 17 16,5

Administracyjno-biurowe 6 5,0

Robotnicze 3 3,0

Suma 29 27,5

Jednocześnie informuję, że stan zatrudnienia

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego na dzień

odnosząc się do tworzenia stanowisk pracy dedyko-

wanych osobom powyżej 60. roku życia, pragnę wska-

zać, że rekrutacja kandydatów na wolne stanowiska

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego odbywa się

zm.), zgodnie z którą – z uwagi na poszanowanie za-

sady konkurencyjności i otwartości naboru – nie

można wprowadzać kryteriów doboru pracowników

ze względu na wiek.

Jedyną grupą osób, wobec której

zgodnie z ww. ustawą stosuje się preferencje w nabo-

rze na wolne stanowiska pracy, są osoby niepełno-

sprawne.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Państwa zatrudnionych było 575 osób na 564,69 eta-

tu, z czego 32 osoby przekroczyły wiek 60 lat, w tym

6 zatrudnionych jest na stanowiskach kierowniczych.

Szczegółowe dane w zakresie stanowisk zajmowa-

nych przez osoby w wieku powyżej 60 lat przedstawia

poniższa tabela:

Grupa stanowisk Etaty Osoby

Wyższe stanowiska w służbie cywilnej 5 5

Stanowiska koordynujące w służbie cywilnej 1 1

Stanowiska samodzielne w służbie cywilnej 19,5 20

Stanowiska specjalistyczne w służbie cywilnej 4 4

Stanowiska wspomagające w służbie cywilnej 1 1

Pracownicy obsługi (niemnożnikowi) 1 1

Nowe stanowiska pracy w MSP są tworzone wy-

łącznie po przeprowadzeniu analizy realizowanych

zadań.

Wiek nie może stanowić jedynego wyznaczni-

ka dla utworzenia stanowiska pracy, co nie wyklucza

możliwości ubiegania się o wolne stanowiska pracy

przez osoby w różnym wieku.

Obsadzenie stanowisk

pracy w służbie cywilnej w Ministerstwie Skarbu

Państwa odbywa się w drodze otwartego i konkuren-

cyjnego naboru przeprowadzonego na podstawie

kreślić, że ustawodawca nie przewiduje tzw. pozytyw-

nej dyskryminacji wobec osób, które osiągnęły wiek

powyżej 60 lat.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

mie informuję.

449

1.

Zatrudnienie osób powyżej 60. roku życia wy-

nosiło:

— w centrali MSZ – 123 osoby, co stanowi 119,75

etatu,

— w placówkach zagranicznych – 107 osób, co sta -

nowi 107 etatów (bez osób zatrudnionych na etatach

krajowych niekierowanych oraz w oparciu o prawo

miejscowe).

2.

Zatrudnienie ogółem w przeliczeniu na etaty

wg danych do sprawozdania RB-70 wynosiło:

— w centrali MSZ – 1553,09 etatu

— w placówkach zagranicznych – 1265,75 etatu

(bez osób zatrudnionych na etatach krajowych nie-

kierowanych oraz w oparciu o prawo miejscowe).

3.

Spośród wszystkich osób po 60. roku życia za-

trudnionych w MSZ zajmuje:

a) stanowiska kierownicze:

— w centrali MSZ – 8 osób, co stanowi 8 etatów,

— w placówkach zagranicznych – 41 osób, co sta -

nowi 41 etatów,

b) stanowiska specjalistów i ekspertów:

— w centrali MSZ – 81 osób, co stanowi 81 etatów,

— w placówkach zagranicznych – 42 osoby, co sta -

nowi 42 etaty,

c) stanowiska administracyjno-biurowe:

— w centrali MSZ – 26 osób, co stanowi 22,75

etatu,

— w placówkach zagranicznych – 4 osoby, co sta -

nowi 4 etaty,

d) stanowiska robotniczo-techniczne:

— w placówkach zagranicznych – 20 osób, co sta -

nowi 20 etatów.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

stwo Spraw Zagranicznych przy tworzeniu stanowisk

pracy nie kieruje się kryterium wieku.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

-024-2126/12) składam na ręce Pani Marszałek na-

Ad 1. i 2.

W Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa

trudnionych jest 19 (19 etatów) pracowników, którzy

ukończyli 60. rok życia.

Ad 3.

Stan zatrudnienia na dzień 1 września br.

wynosił 320,75 etatów.

2 osoby (2 etaty) po 60. roku życia sprawują funkcje

kierownicze.

14 (14 etatów) osób zatrudnionych jest na stano-

wiskach specjalisty, głównego specjalisty i naczel-

nika wydziału.

Wszystkie wyżej wymienione sta-

nowiska należą do grupy stanowisk administra-

cyjno-biurowych.

trzech pracowników (3 etaty) zatrudnionych jest na

stanowiskach robotniczo-technicznych.

Ad 8 i 9.

Ministerstwo nie tworzy specjalnych sta-

nowisk dla osób po 60. roku życia.

Nabór na stano-

wiska w korpusie służby cywilnej jest otwarty i od-

z póź.

zm.).

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

450

zawodowe.

Należy też zwrócić uwagę na powszech-

szenia o wolnych miejscach pracy upowszechniane są

zamieszczane również w miejscu powszechnie dostęp-

nym w siedzibie ministerstwa.

Dodatkowo aktualne

średnio do współpracujących organizacji działających

szeniu i zainteresowane podjęciem pracy na określo-

nym stanowisku, w tym osoby niepełnosprawne oraz

bom niepełnosprawnym przysługuje pierwszeństwo

szych kandydatów.

Chcę podkreślić, że Ministerstwo Edukacji Naro-

451

z dnia 27 września 2012 r.

1)

przedstawiam poniżej

Ad 1.

Ile osób po 60. roku życia zatrudnionych jest

obecnie w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (wedle

nionych w KPRM było 31 osób po 60. roku życia.

na etaty wynosiło 30,25.

nienie ogółem w KPRM w przeliczeniu na etaty wy-

nosiło 573,4.

Ad 4.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

sa Rady Ministrów sprawuje funkcje kierownicze

nionych było 6 osób (6 etatów) po 60. roku życia spra-

wujących w KPRM funkcje kierownicze.

Ad 5.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

nionych było 19 osób (18,25 etatu) po 60. roku życia

sprawujących w KPRM funkcje specjalistów i eks-

pertów (grupa stanowisk samodzielnych i specjali-

stycznych).

Ad 6.

Ilu pracowników spośród wszystkich osób

sa Rady Ministrów zajmuje stanowiska administra-

1)

SPS-024-2129/12.

452

mujących w KPRM stanowiska administracyjno-biu-

rowe (grupa stanowisk wspomagających).

w KPRM stanowisk robotniczych/technicznych.

Ad 8.

Ile wynosi liczba nowo utworzonych stano-

Ad 9.

Czy przewiduje pan premier utworzenie no-

wych miejsc pracy w Kancelarii Prezesa Rady Mini-

dla osób po 60. roku życia.

Stosowanie powyższych

60. roku życia.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

nr SPS-024-2130/12, przedstawiam poniżej odpowie-

Niżej podane odpowiedzi na pytania przygotowa-

ne są w oparciu o dane aktualne na dzień 1 września

2012 r.

W Ministerstwie Sprawiedliwości w korpusie

służby cywilnej oraz wśród pracowników niebędą-

cych członkami korpusu służby cywilnej 41 pracow-

ników miało ukończony co najmniej 60. rok życia.

Stan etatowy członków korpusu służby cywilnej

oraz pracowników niebędących członkami korpusu

służby cywilnej, którzy ukończyli co najmniej 60. rok

życia, wynosi 38,3 etatu.

Stan etatowy ministerstwa na dzień 1 września

wuje funkcje kierownicze (wedle stanu na dzień

W ministerstwie wśród pracowników, którzy

kierowniczych zatrudnionych jest czterech pracow-

ników na 4 etatach.

wuje funkcje specjalistów i ekspertów (wedle stanu

kretnej liczby osób zatrudnionych na tego rodzaju

W ministerstwie zatrudnionych jest 21 specjali-

stów (na 20,25 etatu) oraz jeden ekspert (w wymia-

rze 0,5 etatu).

Wszyscy ukończyli co najmniej

60. rok życia.

je stanowiska administracyjno-biurowe (wedle stanu

ków (na 11,8 etatu) zajmujących stanowiska admini-

stracyjno-biurowe.

Wszyscy ukończyli co najmniej

2)

453

ników (na 1,75 etatu) zajmujących stanowiska ro-

botnicze/techniczne.

Wszyscy ukończyli co naj-

mniej 60. rok życia.

8.

Ile wynosi liczba nowo utworzonych stanowisk

Nabór do korpusu służby cywilnej stosownie do

z późn. zm.) jest otwarty i konkurencyjny, stąd

wszystkie ogłoszenia o naborze na wolne stanowiska

pracy w ministerstwie są publikowane w BIP KPRM

bez wskazywania grupy wiekowej przyszłych pra-

cowników, do których ewentualnie skierowane było-

by ogłoszenie.

W związku z powyższym w Minister-

stwie Sprawiedliwości nie są tworzone specjalne sta-

9.

Czy przewiduje pan minister utworzenie no-

Ministerstwo Sprawiedliwości nie przewiduje

utworzenia nowych miejsc pracy przygotowanych

specjalnie dla osób po 60. roku życia.

Sekretarz stanu

w sprawie zmiany sposobu dokonywania

kwaliﬁkacji wojskowej(2133)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

(SPS-024-2133/12), uprzejmie proszę o przyjęcie na-

nień w celu ustalenia zdolności osób do czynnej służ-

by wojskowej, wstępnego przeznaczenia osób do po-

szczególnych form powszechnego obowiązku obrony,

ce nad analizą obowiązujących przepisów regulują-

cych kwaliﬁkacjęwojskową.

Procesdecyzyjnywtej

sprawie wymaga jednak czasu, bowiem istnieje po-

trzeba dogłębnej analizy wpływu kwaliﬁkacjiwojsko-

wej na inne sfery obronności państwa.

W szczególno-

ści dotyczy to zarządzania zasobami osobowymi na

potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych Rzeczypospo-

litej Polskiej oraz gromadzenia zasobów rezerw na

nia stosunku do służby wojskowej dla poszczególnych

spraw oceny przepisów dotyczących kwaliﬁkacjiwoj-

skowej do analizy powyższego problemu.

454

gii elektrycznej kosztowała na Towarowej Giełdzie

ko około 190 zł/MWh.

dzialne za jej wahania w ostatnich latach, bowiem,

ty wsparcia rozwoju energetyki odnawialnej i skoja-

rzonej.

Należy jednak podkreślić, iż ww. rozwiązania

powinny być oparte na ocenie kryterium konkuren-

cyjności.

Zatem pomoc państwa powinna być przy-

znawana tylko w takim zakresie, aby dane przedsię-

biorstwo energochłonne uzyskało konkurencyjność

na rynkach europejskich.

gospodarki jako przewodniczący Międzyresortowego

zespołu do spraw realizacji polityki energetycznej

Polski do 2030 roku powołał grupę roboczą do spraw

darki, ministra ﬁnansów,ministraśrodowiska,mi-

nistra skarbu państwa, ministra spraw zagranicz-

nych, prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, prezesa

cją rady Ecoﬁnjestzobowiązanadoobniżeniawspo-

sób wiarygodny i trwały do końca roku 2012 deﬁcytu

sektora instytucji rządowych i samorządowych do

twierdzone w liście ministra ﬁnansówdounijnego

komisarza ds. gospodarczych i walutowych Olli Reh-

na, który został wysłany w grudniu ubiegłego roku.

datków utrudniłoby w sposób istotny osiągnięcie za-

łożonego celu, jakim jest ograniczenie deﬁcytu,tym

samym wypełnienie podjętych przez stronę polską

zobowiązań.

Warszawa, dnia 16 października 2012 r.

Zakładów Chemicznych Zachem SA

w Bydgoszczy przed likwidacją

w sprawie sytuacji w Zakładach Chemicznych Za-

chem SA z siedzibą w Bydgoszczy (dalej: ZCh Zachem

455

SA), uprzejmie informuję Panią Marszałek, co na-

Ministerstwu Skarbu Państwa znane są problemy

i trudna sytuacja społeczno-ekonomiczna ww. spółki,

wchodzącej w skład Grupy Kapitałowej Ciech.

Informuję, że w okresie ostatnich 6 lat ZCh Za-

wynik ekonomiczny, w kolejnych latach spółka pono-

siła stratę, która z każdym rokiem się pogłębiała i za

2012 r. 221 354,4 tys. zł.

Na taką sytuację wpływ

miały m.in. negatywne tendencje na rynkach kapi-

tałowych i gospodarczych związane z ogólnoświato-

wym kryzysem ﬁnansowym, szczególnie znaczący

dukcji oraz spadek cen toluenodiizocyjanianu (TDI),

nadpodaż TDI w wysokości 10–15% zwiększyła się

znacząco w 2011 r., w związku z otwarciem dwóch

nowych fabryk o zdolności produkcyjnej 400 000 t

rocznie, tj. przez ﬁrmęBayerShanghaiorazBorsod-

Chem.

Przewiduje się, że w latach 2012–2016 podaż TDI

może rosnąć szybciej od popytu, przez co w tym okre-

sie nadpodaż tego produktu najprawdopodobniej się

utrzyma.

Należy zauważyć, że rynek jest zdominowany

przez kilka dużych ﬁrm(BayerzNiemiec,BASF

z Niemiec, Mitsui z Japonii), które mają niższe kosz-

ty produkcji o ok. 40% niż ZCh Zachem SA.

Firmy te

korzystają z przewagi skali produkcji (większej 5–15-

-krotnie), często produkują TDI wg innowacyjnej

technologii oraz posiadają zintegrowane kompleksy

DNT-TDA-TDI, znacząco wpływające na obniżkę

kosztów.

W ostatniej dekadzie widoczny jest trend zamyka-

nia małych fabryk (zamknięto 10 fabryk, w większo-

ści przypadków o zdolnościach produkcyjnych poni-

żej 100 000 t TDI rocznie), zaś otwierane są duże

i zintegrowane fabryki o zdolnościach produkcyjnych

zazwyczaj przekraczających 150 000 t TDI rocznie.

Zarząd Ciech SA, w związku z trudną sytuacją

ekonomiczno-ﬁnansową Grupy Kapitałowej Ciech,

podjął kroki w kierunku przeprowadzenia intensyw-

nej restrukturyzacji.

pomimo uwzględnienia wyłączenia nierentownych

gane i prognozowane wyniki ﬁnansowe spółki są

ujemne już na poziomie EBITDA, przez co ZCh Za-

chem SA stale wymaga kontynuacji wsparcia ﬁnan-

sowego ze strony Ciech SA.

Trwała nierentowność ZCh Zachem SA może do-

prowadzić do niekontrolowanej upadłości ﬁrmybądź

konieczności stałego doﬁnansowywania ze strony

Ciech SA, które w konsekwencji zagroziłoby całej

Grupie Kapitałowej Ciech.

zintegrowanej instalacji TDI, potencjalnie konkuren-

cyjnej kosztowo w stosunku do innych ﬁrm,wyma-

gają wysokich nakładów rzędu 2–3 mld zł.

Nawet

przy możliwości pozyskania takich środków przez

ZCh Zachem SA termin ich realizacji wyniósłby nie

mniej niż 5 lat.

Pozyskanie na rynku tak znaczących

środków ﬁnansowychnategorodzajuinwestycjewy-

daje się być nierealne.

Ponadto informuję, że pomimo prowadzonych

przez pana Rafała Baniaka, podsekretarza stanu

w MSP, rozmów z zarządami polskich spółek che-

micznych spółki te nie wyraziły zainteresowania za-

kupem ZCh Zachem SA.

Również Ciech SA jako większościowy akcjona-

riusz ZCh Zachem SA podjął działania zmierzające

do pozyskania inwestora dla spółki, zarówno w Eu-

ropie, jak i w Azji.

Na dzień dzisiejszy żaden podmiot

nie wyraził zainteresowania nabyciem akcji ZCh Za-

chem SA.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pragnę

zapewnić Panią Marszałek, że Ministerstwo Skarbu

Państwa w ramach posiadanych kompetencji podej-

muje wszelkie możliwe działania w celu zminimali-

zowania negatywnych skutków prowadzonej re-

strukturyzacji ZCh Zachem dla pracowników oraz

regionu.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Małgorzaty Kidawy-Błońskiej

Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w sprawie wprowadze-

nia e-dowodu z podpisem elektronicznym informuję,

że w kwestii głosowania w wyborach powszechnych

poprzez sieć Internet podkreślenia wymaga przede

wszystkim fakt, iż system teleinformatyczny, który

posłuży do przeprowadzenia procesów elektronicz-

nych wyborów, musi spełnić szereg istotnych wymo-

gów.

Konieczne jest zachowanie anonimowości i taj-

ności głosowania.

Istotne jest również wykluczenie

możliwości handlu głosami, zapewnienie prawidło-

456

wości wyników oraz umożliwienie wyborcy weryﬁ-

kacji, czy jego głos został poprawnie uwzględniony.

Ponadto system powinien być odporny na działania

hakerów oraz tzw. złośliwego oprogramowania, któ-

rych celem jest sfałszowanie wyników wyborów.

Obecnie ministerstwo analizuje rozwiązania te-

leinformatyczne wdrożone w celu realizacji e-wybo-

rów na całym świecie.

Elektroniczne wybory mają

ogromny potencjał, niemniej jednak doświadczenia

państw, które podjęły się ich praktycznej realizacji,

wskazują, iż wdrożenie e-wyborów wymaga bardzo

dużej staranności i ostrożności.

Wybory parlamen-

tarne i samorządowe, jako podstawa ustroju demo-

kratycznego, stanowią szczególnie wrażliwą materię

działań.

Przyjęte rozwiązanie musi być na tyle trans-

parentne i dopracowane, aby spotkało się ze społecz-

ną akceptacją i zaufaniem.

Zdalne głosowanie na odległość wymaga przede

wszystkim rozwiązania problemu bezpiecznej reje-

stracji i uwierzytelniania wyborców.

W przypadku

głosowania o zasięgu krajowym najlepszym rozwią-

zaniem jest skorzystanie z funkcjonalności podpisów

elektronicznych.

Należy podkreślić, iż kluczowym

elementem bezpieczeństwa przeprowadzonych e-wy-

borów jest podpis elektroniczny stanowiący element

elektronicznego dowodu osobistego.

Z uwagi na po-

wyższe data wprowadzenia głosowania w wyborach

powszechnych przez Internet uwarunkowana jest

m.in. uprzednim sﬁnalizowaniem projektu „pl.ID

– polska ID karta”.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż w kwe-

stiach dotyczących daty wprowadzenia e-dowodu

z podpisem elektronicznym ministrem właściwym do

udzielenia odpowiedzi jest minister spraw wewnętrz-

nych, zaś wprowadzenie elektronicznego dowodu

ubezpieczenia zdrowotnego znajduje się w kompeten-

cjach ministra zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

zapytanie pana posła Jana Burego przesłane przy

znak: SPS-024-2142/12, w sprawie wyłudzeń podat-

ku od wartości dodanej (podatku VAT), uprzejmie

informuję, co następuje.

Z treści ww. zapytania wynika, iż pan poseł ocze-

kuje potwierdzenia informacji zamieszczonych na

początku września br. w tygodniku „Wprost”, doty-

czących podatku VAT wyłudzonego z tytułu wprowa-

dzenia przez polskich przedsiębiorców do obrotu go-

spodarczego ﬁkcyjnychfaktur.

W pierwszej kolejności pragnę zauważyć, że kwo-

ty podane przez prasę, na które powołuje się pan po-

seł w swoim zapytaniu, stanowią wartość brutto ﬁk-

cyjnych faktur ujawnionych w latach 2010 – I półro-

cze 2012 przez organy kontroli skarbowej w wyniku

przeprowadzonych postępowań kontrolnych, a więc

nie są tożsame z wysokością podatku VAT wyłudzo-

nego przez podatników posługujących się tymi fak-

turami.

Podatek VAT zawarty jest w wartości brutto

przedmiotowych faktur, a jego wysokość uzależniona

jest od wysokości stawki obowiązującej dla sprzedaży

danego towaru lub usługi.

W chwili obecnej urzędy

kontroli skarbowej nie prowadzą odrębnej statystyki

w zakresie kwot podatku VAT wynikającego z ujaw-

nionych ﬁkcyjnychfaktur.

stii konieczności intensyﬁkacjidziałańkontrolnych

ukierunkowanych na zwalczanie tego typu oszustw

podatkowych, pragnę podkreślić, że to właśnie wzmo-

żone działania kontroli skarbowej oraz ich rosnąca

skuteczność i efektywność skutkują wzrostem z roku

na rok wartości ﬁkcyjnychfakturujawnianychwtoku

prowadzonych postępowań kontrolnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 18 października 2012 r.

w sprawie gospodarowania wodami

pow. nowosądeckiego, limanowskiego

i gorlickiego (2151)

znak: SPS-024-2151/12, przekazujące zapytanie po-

sła Arkadiusza Mularczyka w sprawie gospodarowa-

nia wodami w województwie małopolskim, w szcze-

gólności ochrony przed suszą i powodzią, uprzejmie

przedkładam, co następuje.

457

Gospodarowanie wodami obejmuje szereg działań

zmierzających do wykorzystania i kształtowania za-

sobów wodnych oraz zaspokajania potrzeb społecz-

nych i gospodarczych pojedynczych użytkowników,

społeczności oraz całego kraju.

Zasoby wód powierzch-

niowych i podziemnych zaliczone zostały do strate-

gicznych zasobów naturalnych kraju.

Ponadto

ustawa Prawo wodne zobowiązuje do korzystania

z zasobów z zachowaniem zasady racjonalnego i ca-

łościowego traktowania zasobów wód powierzchnio-

wych i podziemnych, a także w taki sposób, aby dzia-

łając w zgodzie z interesem publicznym, nie dopusz-

czać do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogor-

szenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia

prawne określające warunki korzystania z wód.

Go-

spodarowanie zasobami wodnymi to najczęściej pró-

ba pogodzenia sprzecznych interesów poszczególnych

użytkowników z jednoczesnym uwzględnieniem praw-

Dodatkowo gospodarowanie zasobami wodnymi

staniu istniejącej infrastruktury, dostępnych środ-

ków technicznych, a także dostępnych środków ﬁ-

nansowych.

Na terenie województwa małopolskiego zadania

nych realizowane są przez Regionalny Zarząd Gospo-

darki Wodnej (RZGW) w Krakowie oraz Małopolski

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krako-

wie zaplanował do realizacji w 2012 r. 248 zadań zwią-

zanych z usuwaniem szkód powodziowych oraz zwięk-

szeniem ochrony przed powodzią na terenie wojewódz-

twa małopolskiego, w tym 177 zadań związanych

z robotami na rzekach i potokach oraz 71 zadań na

obiektach hydrotechnicznych.

Na zadania te przewi-

dziano wydatkowanie środków w roku bieżącym na

ogólną kwotę 43 815 tys. zł pochodzących z:

1) rezerwy celowej Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych – 21 027 097 zł (168 zadań),

2) Funduszu Solidarności Unii Europejskiej

– 9 401 365 zł (66 zadań),

3) Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

(8 zadań),

4) środków budżetowych jednostki – 62 tys. zł

(6 zadań).

W latach 2010–2011 RZGW w Krakowie wykorzy-

stał środki w wysokości ponad 92,5 mln zł.

Należy podkreślić, że wysokość strat powodzio-

wych znacząco przekracza możliwości budżetu pań-

stwa, w związku z czym ich usuwanie jest rozłożone

w czasie.

W samym 2010 r. na terenie RZGW w Kra-

kowie zinwentaryzowano szkody na kwotę ponad

850 mln zł.

Kontynuacja tych prac jest ściśle uwa-

runkowana zapewnieniem odpowiednich środków

ﬁnansowychwlatachkolejnych.

W 2012 r. kontynuowana jest przez RZGW w Kra-

kowie realizacja przedsięwzięcia inwestycyjnego pn.:

Budowa zbiornika wodnego Świnna Poręba na Ska-

wie, o pojemności całkowitej 161 mln m

3

.

Jest on bu-

dowany dla zabezpieczenia przed powodzią i skutka-

mi suszy doliny Skawy poniżej przekroju piętrzenia

i Wisły poniżej ujścia Skawy.

Nakłady przewidziane

na realizację budowy powyższego zbiornika zgodnie

z podpisaną umową z NFOŚiGW wynoszą w br.

130 000 000 zł.

Ponadto 8 zadań z województwa małopolskiego

znajduje się na liście priorytetowych zadań prezesa

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przeznaczo-

nych do doﬁnansowaniawramachprogramupriory-

tetowego NFOŚiGW pn. „Budowa, przebudowa i od-

budowa obiektów hydrotechnicznych”.

Są to:

1.

Zabudowa koryta potoku Sitniczanka w km

5+955 – 6+620, m.

Binarowa, gm. Biecz, pow. gor-

licki, woj. małopolskie – zadanie realizowane w la-

tach 2012–2014.

2.

Zabudowa potoku Młyniska w km 0+000

– 1+000, m.

Zakopane, gm. Zakopane, pow. tatrzań-

ski, woj. małopolskie – zadanie realizowane w latach

2012–2015.

3.

Remont jazu Grodzisko zlokalizowanego na

rzece Skawie w km 8+975, pow. oświęcimski, woj.

małopolskie – zadanie planowane do realizacji w la-

tach 2013–2014.

4.

Ubezpieczenie brzegu rzeki Dunajec w km

41+570 – 42+815, m.

Szczepanowice, gm. Pleśna,

pow. tarnowski, woj. małopolskie – zadanie realizo-

wane w latach 2012–2013.

5.

Stabilizacja dna i zabezpieczenie brzegów rzeki

Raby w km 69+500 – 71+660, m.

Myślenice – Osie-

czany, gm. Myślenice, pow. myślenicki, woj. małopol-

skie – zadanie realizowane w latach 2012–2015.

6.

Zabezpieczenie lewego brzegu rzeki Soły w km

13+500 – 14+000, m.

Zasole, gm. Brzeszcze, pow.

oświęcimski, woj. małopolskie – zadanie realizowane

7.

Zabezpieczenie prawego brzegu rzeki Poprad

w km 5+975 – 6+374, m.

Popowice, gm. Stary Sącz,

pow. nowosądecki, woj. małopolskie – zadanie plano-

wane do zakończenia w 2012 r.

W ramach wieloletnich środków ﬁnansowychpo-

zyskanych przez Małopolski Zarząd Melioracji i Urzą-

dzeń Wodnych w Krakowie realizowane są zadania,

których efektem jest budowa i modernizacja urzą-

dzeń i budowli wodnych mających na celu ochronę

przed powodzią.

Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wod-

nych w Krakowie w 2012 r. planuje zrealizować za-

dania z zakresu melioracji wodnych podstawowych

za ogólną kwotę 120 795 tys. zł, z tego w ramach:

I. Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007–

–2013 – 17 509 tys. zł – 6 projektów:

458

1.

Rozbudowa prawego wału rzeki Małej Wisły

w km 0+000 – 1+050 wraz z cofkowymi Harmężówki,

msc.

Harmęże, gm. Oświęcim, pow. oświęcimski.

2.

Rozbudowa prawego wału rzeki Małej Wisły

w km 0+000 – 0+800, msc.

Jawiszowice, gm. Brzesz-

cze, pow. oświęcimski, woj. małopolskie.

3.

Budowa Kanału Radwan – Smęgorzów, msc.

Radwan, gm. Szczucin, msc.

Smęgorzów, gm. Dąbro-

wa Tarnowska, pow. dąbrowski.

4.

Udrożnienie koryta rzeki Kalinka w km rzeki

0+000 – 9+471 w msc.

Kalina Mała, gm. Miechów,

Kalina Wielka, Śladów, Janowice, gm. Słaboszów,

pow. miechowski.

5.

Remont prawego wału rzeki Wisły w km 3+668

– 5+146 w msc.

Spytkowice, gm. Spytkowice, pow.

wadowicki.

6.

Rozbudowa lewego wału rzeki Wisły w km

6+300 – 7+750, msc.

Gromiec, gm. Libiąż, pow.

chrzanowski.

II.

Małopolskiego Regionalnego Programu Ope-

racyjnego (MRPO) – kwota planowana do wydatko-

wania w br. wynosi 8 520 tys. zł.

W ramach przedmiotowego programu realizowa-

na jest budowa zbiornika Skrzyszów.

Wartość cał-

kowita inwestycji została skalkulowana na kwotę

ok. 20 mln zł.

W dniu 4 kwietnia 2012 r. została

-montażowych na kwotę 14 684 tys. zł z terminem

zakończenia 28 lutego 2014 r.

W obecnej perspekty-

wie ﬁnansowej MRPO 2007–2013 planowana jest

jeszcze budowa dwóch zbiorników małej retencji:

Joniny i Bieżanów.

III.

„Programu ochrony przed powodzią w dorze-

czu górnej Wisły” – 15 395 tys. zł zadania podstawo-

we + 1210 tys. zł nowe zadania (razem 16 605 tys.

zł).

Wojewoda małopolski jako pełnomocnik rządu

przydzielił dla województwa małopolskiego na lata

2012–2013 środki w wysokości 19 595 tys. zł, w tym

na 2012 r. kwotę 15 395 tys. zł.

W ramach ww. środ-

ków w br. realizowane są cztery zadania inwestycyj-

ne obejmujące również koszty wykupu terenu pod

inwestycje, tj:

1.

Przebudowa pompowni Kwików, msc.

Kwików,

gm. Szczurowa – zadanie zakończone.

2.

Podwyższenie obwałowań i bulwarów wiśla-

nych w Krakowie, etap 2B do mostu Zwierzynieckie-

go – zakończenie inwestycji od stopnia Dąbie do stop-

nia Kościuszko.

3.

Przebudowa i zabezpieczenie przeciwpowodzio-

we koryta potoku Wątok w Tarnowie w km 3+275

– 3+469.

4.

Budowa lewobrzeżnego obwałowania rzeki Po-

prad w km 8+050 – 8+604, m.

Barcice, gm. Stary

Sącz, pow. nowosądecki, woj. małopolskie.

Oraz opracowane zostaną dwie dokumentacje

techniczne:

1) dokumentacja projektowa – Zbiornik Bieżanów

na rzece Seraﬁem.

Kraków,

2) dokumentacja projektowa dla zadania: Nowy

Breń II – rozbudowa i przeciwﬁltracyjnezabezpiecze-

nie prawego wału rzeki Nowy Breń, część II w km

2+487 – 2+764 w msc.

Słupiec, woj. Małopolskie.

Dla ww. dokumentacji zostały zawarte umowy

z wykonawcami, w chwili obecnej trwają prace pro-

jektowe.

Zgodnie z pismem pana wojewody małopolskiego

z 2 sierpnia 2012 r. został zatwierdzony zaktualizo-

wany plan rzeczowo-ﬁnansowy programu, który

wprowadza do realizacji trzy nowe zadania, których

przedmiotem jest wykonanie robót budowlano-mon-

tażowych, tj:

1.

Budowa umocnień koryta potoku Od Długosza

w km 0+007,5 – 0+168 i 0+177 – 0+916 w m.

Gorli-

ce, gm. Gorlice, pow. gorlicki.

Szacunkowa wartość

zadania łącznie z wykupem terenu pod inwestycję

wynosi 3370 tys. zł, z czego na rok 2012 kwota pla-

nowana do wydatkowania 770 tys. zł.

Wartość po

przetargu robót budowlanych wynosi 1658 tys. zł.

Oraz wykonanie prac studialnych z terminem re-

alizacji 2012 r. dotyczących m.in.:

1) sporządzenia modelu cyfrowego w zakresie hy-

draulicznej współpracy planowanych zbiorników

przeciwpowodziowych w zlewni rzeki Serafy m.

Kra-

ków, m.

Wieliczka – 39,975 tys. zł,

2) opracowania optymalnej metody zarządzania

ryzykiem powodziowym w dolinie rzeki Skalinki.

Kwota zabezpieczona w programie wynosi 400 tys. zł.

Przedmiotowe zadanie jest w trakcie opracowania,

wartość umowna prac została określona w zawartej

umowie z projektantem na kwotę 257 tys. zł.

IV.

Usuwania szkód powodziowych z lat ubiegłych,

a w szczególności powstałych po powodzi 2010 r.

– 78 161 tys. zł, w tym:

1.

Usuwanie szkód powodziowych z lat ubiegłych

w ramach środków z rezerwy celowej budżetu pań-

stwa – 34 000 tys. zł.

W ramach ww. środków ﬁnansowychrealizowa-

nych jest 15 zadań na łączną kwotę 18 541 tys. zł.

Dla

pozostałej kwoty trwają procedury przetargowe.

Szczegółowy wykaz zadań z zakresu usuwania szkód

powodziowych planowanych i realizowanych w 2012 r.

ze środków z rezerwy celowej budżetu państwa

przedstawiają załączniki nr 1a,1b,1c i 1d.

2.

Przeciwdziałanie i usuwanie szkód powodzio-

wych w ramach dotacji NFOŚiGW – 44 161 tys. zł.

W ramach ww. nakładów ﬁnansowychrealizowa-

nych jest 15 projektów.

Siedem projektów stanowi

kontynuację z 2011 r. obejmujących swym zasięgiem

tereny powiatów: gorlickiego, wadowickiego, oświę-

cimskiego, chrzanowskiego oraz tereny gmin: Szczu-

rowa, Szczucin, Wietrzychowice.

Pozostałe 8 nowo

rozpoczętych projektów obejmuje zasięgiem tereny

powiatów: nowosądeckiego, krakowskiego, miasta

Kraków, myślenickiego, wielickiego, tarnowskiego,

dąbrowskiego oraz bocheńskiego.

Szczegółowy wykaz zadań z zakresu usuwania

szkód powodziowych realizowanych w 2012 r. w ra-

mach dotacji NFOŚiGW przedstawia załącznik nr 2.

459

Należy zaznaczyć, iż ważnym elementem gospo-

darowania przestrzenią jest wyznaczenie rezerw te-

renu pod inwestycje strategiczne, w tym z zakresu

ochrony przeciwpowodziowej.

Zapisy „Programu ma-

łej retencji województwa małopolskiego” przyjętego

uchwałą nr XXV /344 /04 SWM z dnia 25 paździer-

nika 2004 r., który lokalizuje 56 zbiorników wieloza-

daniowych, 6 zbiorników przeciwpowodziowych,

3 zbiorniki rekreacyjne oraz 4 poldery, są zdezaktu-

alizowane.

Jest to pierwszą przyczyną konieczności zmian

w zapisach obowiązującego „Programu małej reten-

cji województwa małopolskiego”.

Drugą jest koniecz-

ność ponownej analizy zasadności budowy wszyst-

kich zbiorników pod kątem zapisów obowiązującej

dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego

wodnej, tzw. ramowej dyrektywy wodnej (RDW).

Obecnie nad weryﬁkacjąlistyprzedmiotowychzbior-

ników, również pod względem kryterium, jakim jest

deﬁcytwody,pracujegrupaekspertówspecjalizują-

cych się w tematyce gospodarowania wodami.

Samorząd województwa małopolskiego, wychodząc

naprzeciw problematyce związanej ze zjawiskami po-

godowymi zarówno powodzi, jak i suszy, przystąpił do

prac nad aktualizacją powyższego programu.

Zapisy

aktualizacji programu małej retencji koncentrować

będą się zarówno na rozwiązaniach technicznych (bu-

dowa zbiorników, polderów), jak i nietechnicznych (re-

tencja glebowa czy krajobrazowa).

Ponadto samorząd województwa małopolskiego

aktualnie opracowuje programy strategiczne: Ochro-

na środowiska i Obszary wiejskie, przewidujące zada-

nia priorytetowe w zakresie gospodarowania wodą,

które służyć będą proﬁlaktyce przeciwpowodziowej

i retencjonowaniu wód na potrzeby rolnictwa.

Załączniki na str. 460–468.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

pytanie pana posła Andrzeja Piątaka (pismo, nr SPS-

-024-2153/12, z dnia 28 września br.) w sprawie po-

wołania Michała Marcinkiewicza na konsula Amba-

sady RP w Helsinkach uprzejmie informuję.

Pan Michał Marcinkiewicz nie był uczestnikiem

aplikacji dyplomatyczno-konsularnej, prowadzonej

1403, z późn. zm.) i trwającej rok.

W związku z tym

nie był zatrudniony w MSZ.

Kandydatura pana

M. Marcinkiewicza na stanowisko konsula RP w Fin-

landii została wybrana z resortowej rezerwy kadro-

wej, tj. bazy kandydatów, którzy zgłosili gotowość do

wyjazdu na placówkę zagraniczną.

Kandydatura ta

spełniała wymogi konieczne do objęcia ww. stanowi-

ska, a w drodze procesu kwaliﬁkacyjnegouzyskała

pozytywną ocenę dyrektora generalnego służby za-

granicznej.

Przed objęciem stanowiska w placówce

zagranicznej M. Marcinkiewicz odbył wymagany

cykl szkoleń przedwyjazdowych oraz zdał egzamin

konsularny.

Daje to rękojmię należytego wykonywa-

nia powierzonych mu obowiązków.

Stopień dyploma-

tyczny został nadany panu Marcinkiewiczowi na czas

pełnienia funkcji w wydziale konsularnym ambasady

RP, co jest zgodne ze standardową praktyką nadawa-

nia stopni na czas określony osobom wyjeżdżającym

na placówkę, które nie są członkami personelu dyplo-

matyczno-konsularnego.

Uprzejmie informuję, że decyzje kadrowe dotyczą-

ce powołań m.in. na stanowiska w placówkach zagra-

nicznych podejmowane są zgodnie z najwyższymi

standardami uwzględniającymi przejrzystość obo-

wiązujących procedur i przepisów prawa.

Przy podej-

mowaniu takich decyzji MSZ przede wszystkim bie-

rze pod uwagę kwaliﬁkacjeikompetencjekandyda-

tów, a także interes oraz potrzeby służby zagranicz-

nej.

Procedury przyjęte w tym zakresie nie przewi-

dują żadnych preferencji w stosunku do kandydatów

będących członkami partii politycznych, stowarzy-

szeń lub innych organizacji, np. pozarządowych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

-024-2193/12) w sprawie kształcenia zawodowego,

uprzejmie przedkładam następujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Ministerstwo Edukacji Narodowej podjęło

działania zmierzające do poprawy stanu i jakości

kształcenia zawodowego, w szczególności w zakresie

460

Załącznik nr 1a

Zadania z zakresu usuwania skutków klęsk żywiołowych w urządzeniach melioracji wodnych podstawowych

do realizacji z rezerwy celowej budżetu państwa – dotacja 34 mln zł

Lp. Nazwa zadania Rozmiar Miejscowość Gmina Powiat

Wartość

planowana

Wartość po

przetargu

1.

Usuwanie szkód

powodziowych – prawy wał

Dunajca w km 10+140 -

10+656 w msc.

Otﬁnów,

gm. Żabno

0,516 Otﬁnów Żabno tarnowski 1 000 000 838 860

2.

Usuwanie szkód

powodziowych – prawy

i lewy wał potoku Kisielina

w km P: 14+120 - 16+325

L: 14+120 - 16+193 w msc.

Wola Radłowska, Zabawa,

Wał – Ruda, gm. Radłów

prawy

2,205,

lewy 2,073

Wola Radłowska,

Zabawa,

Wał Ruda

Radłów tarnowski 4 000 000 1 793 408

3.

Prawy wał Wisły

– usuwanie szkód

powodziowych

w km 6+000-6+100

w m.

Wola Rogowska,

gm. Wietrzychowice

0,100 Wola Rogowska Wietrzychowice tarnowski 300 000 332 189

4.

Usuwanie szkód

powodziowych

– prawy wał rzeki Wisła

w km 20+100-20+300,

23+200-23+400,

31+500-31+750,

32+750-33+000 w msc.

Mędrzechów, Szczucin.

0,900

Mędrzechów,

Szczucin

Mędrzechów,

Szczucin

dąbrowski 4 000 000 2 482 231

5.

Usuwanie szkód

powodziowych na prawym

wale potoku Uszewka

w km 4+500 - 9+840

w msc.

Rajsko, Niedzieliska,

gm. Szczurowa

5,340

Rajsko,

Niedzieliska

Szczurowa brzeski 1 200 000 566 000

6.

Usuwanie szkód

powodziowych na lewym

wale potoku Uszewka

w km 3+000 - 6+000

w msc.

Strzelce Wielkie,

gm. Szczurowa

3,000 Strzelce Wielkie Szczurowa brzeski 1 200 000 295 200

7.

Usuwanie szkód

powodziowych na prawym

w km 0+000 - 2+980

w msc.

Górka, Rząchowa,

Szczurowa, gm. Szczurowa

2,980

Górka,

Rząchowa,

Szczurowa

Szczurowa brzeski 2 450 000 1 574 400

8.

Prawy wał Uszwicy

– usuwanie szkód

powodziowych w km 0+600

- 3+680 w msc.

Wola

Przemykowska, Księże

Kopacze, gm. Szczurowa

3,080

Wola

Przemykowska,

Księżę Kopacze

Szczurowa brzeski 2 600 000 1 274 000

9.

Lewy wał Uszwicy

– usuwanie szkód

- 0+600 w msc.

Kopacze

Wielkie, gm. Szczurowa

0,600 Kopacze Wielkie Szczurowa brzeski 2 000 000 1 168 254

10.

Usuwanie szkód

powodziowych na potoku

Podkosówka

w km 1+440-1+900,

m.

Bytomsko, Łąkta Górna,

gm. Żegocina, pow.

bocheński

0,460

Bytomsko, Łąkta

Górna

Żegocina bocheński 700 000 346 860

461

11.

Usuwanie szkód

powodziowych – prawy wał

rz.

Wisła – naprawa śluz

nr 4 w km 126+430

m.

Grobla i nr 10

w km 120+920 m.

Ispina,

gm. Drwinia

2 śluzy

wałowe

Grobla, Ispina Drwinia bocheński 3 300 000 1 922 338

12.

Usuwanie szkód na potoku

Macocha Łęki w km

0+000-1+750,3+200-

-5+000,5+100-

-7+000,7+400-11+100,

msc.

Łęki Osiek, Bielany,

Nowa Wieś, gm. Kęty,

Osiek, pow. oświęcimski

9,150

Łęki, Osiek,

Bielany, Nowa

Wieś

Kęty, Osiek oświęcimski 800 000 555 813

13.

Usuwanie szkód

powodziowych na potoku

Sudoł w m.

Biała Niżna,

Grybów, w km

0+336-0+927,1+518-

-2+050, gm. Grybów,

pow. nowosądecki

1,123

Biała Niżna,

Grybów

Grybów nowosądecki 6 000 000 3 135 179

14.

Usuwanie szkód

powodziowych

uregulowanego odcinka

potoku Grodkówka

w msc.

Biała Niżna, gm.

Grybów, pow. nowosądecki

w km 0+000-0+680,

w km 2+700-3+050

1,030 Biała Niżna Grybów nowosądecki 2 500 000 1 480 424

15.

Usuwanie szkód

powodziowych na rzece

Skawinka w km

7+600-8+890 dł. 1,29 km,

m.

Radziszów, gm.

Skawina, pow. krakowski

1,290 Radziszów Skawina krakowski 1 950 000 775 466

razem 34 000 000 18 540 622

Załącznik nr 1b

Zadania z zakresu usuwania szkód powodziowych do wykonania ze środków z rezerwy centralnej uzyska-

nych z oszczędności po przetargach w 2012 r.

Lp. Powiat Nazwa zadania

Wartość kosztorysowa

robót brutto [w tys. zł]

1. tarnowski

Usuwanie szkód powodziowych na przepompowni Wola Rogowska w km 3+760

prawego wału rzeki Wisły w msc.

Wola Rogowska, gm. Wietrzychowice,

pow. tarnowski

2 500

2. m.

Kraków

Usuwanie szkód powodziowych na rzece Wilga w km 0+000-1+300 dł. 1,3 km,

m.

Kraków, gm. Kraków, pow. miasto Kraków

2 430

3. wadowicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Targaniczanka w km 7+100-7+200,

msc.

Targanice, gm. Andrychów, pow. wadowicki – przywrócenie niwelety dna

do istniejących ubezpieczeń, umocnienie skarp potoku

200

4. gorlicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Brzanka w km 0+500 ÷ 0+800,

m.

Brzana, gm. Bobowa, pow. gorlicki, woj. małopolskie

1 100

5. brzeski

Usuwanie szkód na rzece Uszwicy w km 34+100-35+800, msc.

Brzesko, gm. Brzesko,

pow. brzeski, woj. małopolskie

470

6. brzeski

100

7. brzeski

Usuwanie szkód na potoku Grodna w km 2+450-2+950, msc.

Jadowniki,

gm. Brzesko, pow. brzeski, woj. małopolskie

500

462

8. bocheński

Usuwanie szkód powodziowych na prawym wale rzeki Wisły – żwirowanie korony

w km 124+200-125+350, km 128+300-128+700, km 129+900-131+400 w m.

Ispina,

Trawniki, Grobla, Świniary, gm. Drwinia, pow. bocheński

530

9. bocheński

Usuwanie szkód powodziowych na lewym wale rzeki Raby – lokalna likwidacja kolein

w km 1+800-3+850, km 4+200-4+900 w m.

Bieńkowice, Wyżyce, gm. Drwinia,

pow. bocheński

120

10. bocheński

Usuwanie szkód powodziowych na lewym i prawym wale potoku Drwinka

– lokalna naprawa dróg przywałowych wzdłuż prawego wału w km 0+000-1+300,

km 2+800-3+150, km 3+400-3+700 w m.

Niedary, Zielona, gm. Drwinia

oraz wzdłuż lewego wału w km 2+500-3+400, km 3+600-4+500, km 5+100-6+200

w m.

Świniary, Zielona, Drwinia, gm. Drwinia, pow. bocheński

450

11. bocheński

przywałowych wzdłuż w km 0+000-1+500 w m.

Niedary, gm. Drwinia,

pow. bocheński

180

12. dąbrowski

4+00 - 4+230; L: 0+700 - 3+900 w msc.

Podborze, Smęgorzów,

gm. Olesno i Dąbrowa Tarnowska

1 900

13. wadowicki

Usuwanie szkód na prawym wale rzeki Wisły w km 1+700-2+850 w msc.

Spytkowice,

gm. Spytkowice, pow. wadowicki

200

14. wadowicki

gm. Spytkowice, pow. wadowicki

150

15. wadowicki

Usuwanie szkód na potoku Wieprzówka w km 16+900 - 19+100, msc.

Andrychów,

gm. Andrychów, pow. wadowicki

110

16. chrzanowski

Usuwanie szkód na lewym wale rzeki Wisły w km 25+308-25+400, msc.

Okleśna,

gm. Alwernia, pow. chrzanowski

170

17. brzeski

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Kisielina w km 39+750-40+500,

msc.

Sufczyn, gm. Dębno, pow. brzeski

200

18. bocheński

Usuwanie szkód powodziowych na cieku wp 729 w km 0+080 - 0+310, msc.

Żegocina,

gm. Żegocina, pow. bocheński

200

19. bocheński

Usuwanie szkód na potoku Kamionka w Kamionnej w km 1+260-1+640,

gm. Trzciana, pow. bocheński

200

20. tarnowski

Prawy wał rzeki Dunajec w km 33+420 - 33+600 w msc.

Kępa Bogumiłowicka,

gm. Wierzchosławice, pow. tarnowski

300

21. dąbrowski

Prawy wał rzeki Wisła w km 13+050 - 13+200, msc.

Kanna, gm. Bolesław,

pow. dąbrowski

250

22. m.

Kraków

Usuwanie szkód powodziowych – odbudowa ujściowego odcinka potoku

Kościelnickiego w km 0+000-0+500 dł. 0,5 km, m.

Kraków, gm. Kraków,

1 800

23. wadowicki

Usuwanie szkód na potoku Targaniczanka w km 1+500- 3+000, msc.

Sułkowice,

gm. Andrychów, pow. wadowicki

150

24. wadowicki

Usuwanie szkód na potoku Cedron w km 17+450-17+660, msc.

Brody,

gm. Kalwaria Zebrzydowska, pow. wadowicki

150

25. m.

Kraków

Usuwanie szkód powodziowych na rzece Sidzinka w km 0+000-8+300 na dł. 8,3 km,

700

26. m.

Kraków

Usuwanie szkód powodziowych w prawym wale rzeki Wisły – śluza nr 42 (Tyniec)

200

27. bocheński

Usuwanie szkód na potoku Borowianka w km 2+600-4+900,4+900-5+600

w msc.

Borówna, gm. Lipnica Murowana, pow. bocheński

199

RAZEM: 15 459

463

Załącznik nr 1c

po przetargach w 2012 r. wprowadzonych pismem wojewody małopolskiego w dniu 28 września 2012 r.

Lp. Powiat Nazwa zadania

planowana

[w tys. zł]

1. krakowski

50

2. myślenicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Harbutówka odbudowa stopnia w km 0+000 (1 szt.),

m.

Sułkowice, Harbutowice, gm. Sułkowice, pow. myślenicki

750

3. wielicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Królewski w km 0+900-1+100, m.

Pierzchów,

gm. Gdów, pow. wielicki

140

4. wielicki

Usuwanie szkód powodziowych w prawym wale rzeki Serafy – śluza nr 3 w km 1+350,

m.

Kokotów, gm. Wieliczka, pow. wielicki

21

5. nowosądecki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Krużlowianka w km 6+860-7+000 w msc.

Krużlowa,

gm. Grybów, pow. nowosądecki

350

6. wadowicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Wieprzówka w km 2+700- 6+000 w msc.

Przybradz,

gm. Wieprz, pow. wadowicki

851

7. krakowski

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Brzoskwinka w km 4+000-5+000 (1,0 km),

m.

Morawica, gm. Liszki, pow. krakowski

500

8. myślenicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Brzezinka w km 0+080-0+230, m.

Dąbie,

gm. Raciechowice, pow. myślenicki

80

9. proszowicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Ścieklec w km 1+000-2+000, 14+500-16+000,

m.

Przemęczanki, Smoniowice, Opatkowice, gm. Radziemice, Proszowice, pow. proszowicki

300

10. proszowicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Jawornik w km 0+000-1+500, 3+000-4+320,

m.

Piotrowice, Przemyków, Rachwałowice, gm. Koszyce, pow. proszowicki

100

OGÓŁEM 3 142

Załącznik nr 1d

po przetargach

Lp. Powiat Nazwa zadania

Wartość

planowana

1. nowosądecki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Radajowice w km 0+000-0+200 w m.

Roznów,

gm. Gródek nad Dunajcem, pow. nowosądecki

150

2. limanowski

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Od Kostrzy w km 0+730-1+350 w m.

Sadek,

gm. Jodłownik, pow. limanowski

120

3. wadowicki

w km 0+387 – 1+500 w msc.

Andrychów, gm. Andrychów, pow. wadowicki

200

4. wadowicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Brzeźnickim w km 0+700 – 2+350

w msc.

Brzeźnica, gm. Brzeźnica, pow. wadowicki

200

5. proszowicki

Usuwanie szkód powodziowych na potoku Jakubowicki

w km 3+400-4+000, 5+500-6+500, m.

Łaganów, Jakubowice, gm. Proszowice,

pow. proszowicki

150

6. wadowicki

w km 3+000 – 4+536

w msc.

Targanice, gm. Andrychów, pow. wadowicki

200

7. chrzanowski

Usuwanie szkód na potoku Luszówka

w km 4+050 – 4+150, 4+300 – 4+350 w msc.

Balin, gm. Chrzanów, pow. chrzanowski

100

8. wadowicki

Usuwanie szkód na potoku Sułkowickim

150

OGÓŁEM: 1 270

464

Załącznik nr 2

Wykaz zadań ﬁnansowanychześrodkówNFOŚiGWwramachprogramupriorytetowego:

„Przeciwdziałanie zagrożeniom środowiska z likwidacją ich skutków”

– w zakresie likwidacji skutków powodzi – rok 2012

L

o

k

a

l

i

Nazwa przedsięwzięcia Rozmiar Przedmiot zamówienia

Wartość zadania

rok 2012

P

O

W

I

A

T

G

O

R

L

I

C

K

I

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Łużnianka w km

9+266-14+436,17+330-17+650

w msc.

Łużna, Biesna, Wola Łużańska,

gm. Łużna

5,49

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

883 250,70

RAZEM: 883 250,70

P

O

W

I

A

T N

O

W

O

S

Ą

D

E

C

K

I

potoku Strzylawka w km 0+000-2+550

w msc.

Grybów, miasto Grybów

2,55

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

508 974,00

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Jasienianka

w km 0+000-2+000 w msc.

Wojnarowa,

gm. Korzenna

2,00

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

268 400,00

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Wyskitnianka

w km 0+713-1+380,1+450-4+300

w msc.

Stróże, Wyskitna, gm. Grybów

3,517

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

290 294,53

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Krużlowianka

i w km 5+220-5+370

w msc.

Krużlowa, gm. Grybów

0,25

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

263 730,20

RAZEM: 1 331 399

P

O

W

I

A

T K

R

A

K

O

W

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Rudno w km 1+950-1+960,

2+010-2+040, 2+410-2+530,

2+880-2+910, 3+010-3+040,

3+100-3+140, 4+580-4+600,

msc.

Przeginia Narodowa i Duchowna,

gm. Czernichów

0,28

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

142 904,08

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Cedron w km 1+200-1+400,

1+530-1+630, 1+750-6+000,

msc.

Wola Radziszowska, gm. Skawina

4,55

Opracowanie dokumentacji technicznej

1 732 467,30

RBM przetarg nieogłoszony

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Sudoł Dominikański

w km 4+200- 4+220 w msc.

Węgrzce,

gm. Zielonki

0,02

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

msc.

Wola Węgrzce, gm. Zielonki

27 735,85

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Baranówka

w km 10+240-10+340, msc.

Baranówka,

gm. Kocmyrzów Luborzyca

0,1

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

21 892,77

465

RAZEM: 1 925 000

M

I

A

S

T

O K

R

A

K

Ó

W

Usuwanie szkód powodziowych

na rzece Dłubni w km 3+100-3+650,

6+080-6+095, w m.

Kraków-Nowa

Huta, gm. Kraków, pow. Kraków

0,55

Usuwanie szkód powodziowych na rzece Dłubni

w km 3+100-3+650 w m.

Kraków-Nowa Huta,

178 596,00

0,015

Nowe zadanie – usuwanie szkód powodziowych

Kraków Nowa Huta, gm. Kraków, pow. Kraków

35 500,00

Usuwanie szkód powodziowych

0+000-1+750 w m.

Kraków-Nowa Huta,

1,75

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

118 470,77

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Struga Rusiecka

w km 0+000-7+600 w m.

Kraków-Nowa

7,6

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

285 352,10

Nowe zadanie – roboty dodatkowe 52 081,13

RAZEM: 670 000,00

P

O

W

I

A

T M

Y

Ś

L

E

N

I

C

K

I

Skawince w km 17+200-17+350, 21+762

- 22+179 w m.

Biertowice, Sułkowice,

gm. Sułkowice, pow. myślenicki

0,417

Usunięcie szkód powodziowych na rzece

Skawince w km 21+762 - 22+179,

msc.

Biertowice, Sułkowice – odbudowa

8 gurtów dennych i remont opasek brzegowych

na długości 0,417 km

366 441,03

Roboty dodatkowe 127 628,39

0,15

Usunięcie szkód powodziowych na rzece

msc.

Biertowice, Sułkowice

147 846,11

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Sawka w km 0+050-1+600,

m.

Sawa, gm. Raciechowice

1,55

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

138 084,47

RAZEM: 780 000,00

P

O

W

I

A

T W

I

E

L

I

C

K

I

na potoku Tusznica w km 0+110-0+190,

0+640-3+050 w m.

Kłaj, Targowisko,

gm. Kłaj, pow. wielicki

2,49

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

83 307,52

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Krzyszkowice

w km 0+800-1+350 w m.

Wieliczka,

gm. Wieliczka, pow. wielicki

0,55

Opracowanie dokumentacji technicznej

– aktualizacja

41 820,00

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

233 229,05

Usuwanie szkód powodziowych

w km 95+730 w m.

Grabie,

gm. Wieliczka, pow. wielicki

1 szt.

Usuwanie szkód powodziowych na prawym

14 090,11

Nowe zadanie – Drwina Długa śluza

nr 1 w km 0+270, m.

Brzegi,

gm. Wieliczka, pow. wielicki

1 szt.

369 553,32

RAZEM: 742 000,00

P

O

W

I

A

A

D

O

W

I

C

K

I

w km 1+574-3+000 w msc.

Spytkowice,

gm. Spytkowice, pow. Wadowice

1,426

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

400 000,00

RAZEM: 400 000,00

P

O

W

I

A

Ś

W

I

Ę

C

I

M

S

K

I

Usuwanie szkód na potoku Łowiczanka

w km 0+000 - 7+600 w msc.

Podolsze,

Łowiczki, gm. Zator, Przeciszów,

pow. oświęcimski

4,33

Etap II – 3+270-5+300 245 866,05

Etap III – 5+300-7+600 459 208,83

oszczędności 394 925,12

466

RAZEM: 1 100 000,00

P

O

W

I

A

T C

H

R

Z

A

N

O

W

S

K

na potoku Rutka w km 4+000 - 4+100,

4+600 - 6+160 w msc.

Rozkochów,

Kwaczała, gm. Babice, pow. chrzanowski

1,66

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

450 000,00

Usuwanie szkód na potoku Regulka

w km 6+800 - 11+590 w msc.

Okleśna,

Regulice, Nieporaz, Alwernia,

gm. Alwernia, pow. chrzanowski

3,94

Etap II

– w km 7+000 - 9+850, 10+500 - 11+590

900 000,00

RAZEM: 1 350 000,00

P

O

W

I

A

T B

O

C

H

E

Ń

S

K

I

Prawy wał rzeki Wisła

w km 129+005-129+035,

km 129+500-129+530, msc.

Grobla,

Świniary, gm. Drwinia oraz

w km 123+700 - 124+200, msc.

Ispina,

Trawniki, gm. Drwinia, pow. bocheński

0,06

Prawy wał rzeki Wisła w km

pow. bocheński

44 273,11

0,5 Nowe zadanie – etap II w km 123 700-124 200 1 187 345,40

Lewy wał potoku Drwinka

w km 0+662-0+677, msc.

Świniary.

Prawy wał potoku Drwinka

w km 4+350-4+400, km 1+429-1+435,

msc.

Zielona, Niedary, gm. Drwinia,

pow. bocheński

0,071

38 021,12

Lewy wał rzeki Raby

w km 20+010-20+020,

km 20+120-20+130, msc.

Proszówki,

gm. Bochnia, pow. bocheński

0,02

17 330,27

Lewy wał potoku Gróbka

w km 22+880-22+920, km

23+600-23+630, km 23+680-23+700,

km 23+870-24+220,

km 22+600-22+750, msc.

Krzeczów,

Rzezawa.

Prawy wał potoku Gróbka

w km 22+150-22+200, km

24+568-24+574, km 23+880-23+900,

km 24+598-24+603, msc.

Krzeczów,

Rzezawa, gm. Rzezawa, pow. bocheński

0,671

Lewy wał potoku Gróbka w km

1 175 910,10

Lewy wał rzeki Stradomka

w km 0+050-0+060, km 0+500-0+530,

msc.

Łapanów.

Prawy wał rzeki

Stradomka w km 0+000-0+150,

msc.

Grabie, gm. Łapanów,

pow. bocheński

0,19

Lewy wał rzeki Stradomka w km

135 300,00

Prawy wałek cofkowy Łapanowski

od rzeki Stradomka w km 0+010-0+015,

msc.

Łapanów, gm. Łapanów,

pow. bocheński

0,005

Prawy wałek cofkowy Łapanowski od rzeki

41 820,00

RAZEM: 2 640 000,00

467

G

M

I

N

A S

Z

C

Z

U

R

O

W

A

Prawy wał Wisły – usuwanie szkód

10+120-10+600,

11+000-11+540,11+540-14+000,

18+860-19+500,16+650-16+850,

9+100-10+120, 11+000-11+400,

19+530-20+870 w msc.

Popędzyna,

Kopacze Wielkie, Górka,

Dąbrówka Morska, Barczków

6,54

Etap II – w km 8+200-9+500, 10+120-10+600,

11+540-14+000, 18+860-19+500,

16+650-16+850, 9+100-10+120

4 050 000,00

Etap III – 11+000-11+100, 9+780-10+120 706 161,59

Prawy i lewy wał Uszwicy – usuwanie

0+600-1+800, 1+800-3+680,

3+800-6+400, 6+510 - 8+500,

8+500-9+750, 9+750-11+000

w msc.

Kwików, Wola Przemykowska,

Dołęga, Księże Kopacze, Szczurowa,

remont korony wału, uszczelnienie wału

10,17

8+500-9+750, 9+750-11+000, remont korony

wału, uszczelnienie wału

5 500 000,00

Usuwanie szkód powodziowych

na lewym wale Uszwicy w km 3+680 -

8+500 w msc.

Kwików, gm. Szczurowa

max 4,82

Usuwanie szkód powodziowych na lewym wale

2 249 500,00

RAZEM: 12 505 661,59

P

O

W

I

A

T T

A

R

N

O

W

S

K

I

na potoku Paleśnianka w km

1+380-15+000, msc.

Zakliczyn,

Kończyska, Bieśnik, Olszowa, Paleśnica,

Jamna, gm. Zakliczyn, pow. Tarnów

13,62

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

2 376 360,00

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Kąśnianka w km 0+411

– 4+520, m.

Kąśna Dolna, Kąśna

Górna, gm. Ciężkowice, pow. tarnowski

4,109

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

1 723 640,00

Usuwanie szkód powodziowych

na potoku Radlanka w km 0+100 –

3+100, m.

Radlna, Nowodworze,

gm. Tarnów, pow. tarnowski

3,00

Usuwanie szkód powodziowych na potoku

900 000,00

RAZEM: 5 000 000,00

G

M

I

N

A W

I

E

T

R

Z

Y

C

H

O

W

I

C

E

Prawy wał Wisły – usuwanie szkód

1+500-6+088, msc.

Nowopole,

Wola Rogowska, Jagodniki,

gm. Wietrzychowice, pow. Tarnów

6,028

Etap III – prawy wał Wisły – usuwanie szkód

Nowopole, gm. Wietrzychowice, pow. Tarnów

1 227 440,00

Etap V – naprawa wału w km 4+450 - 5+250,

odprowadzenie wód z drenaży w km 4+520

i 4+945

1 830 971,97

Etap VI – naprawa wału w km 1+781-2+350,

3+000-3+250 oraz zabezpieczenie wału

w km 1+167-1+440, 1+500-1+781,

2+350-3+000, 3+250-4+450, 5+250-6+000

3 078 450,52

Prawy i lewy wał potoku Kisielina

–usuwanie szkód powodziowych,

prawy wał w km 0+000-10+975;

lewy wał w km 0+000-10+963

w msc.

Nowopole, Demblin, Miechowice

Wielkie, Jadowniki Mokre, Miechowice

Małe, Wola Rogowska,

gm. Wietrzychowice, pow. Tarnów

21,938

Prawy i lewy wał potoku Kisielina – usuwanie

szkód powodziowych, prawy wał w km 0+000 -

10+975; lewy wał w km 0+000 - 10+963

w msc.

Nowopole, Dęblin, Miechowice Wielkie,

– etap I – prawy wał potoku Kisielina w km

0+000 - 10+975, etap II – lewy wał potoku

Kisielina w km 0+000-10+963

1 525 200,00

RAZEM: 7 662 062,49

468

P

O

W

I

A

T D

Ą

B

R

O

W

S

K

I

– wał potoku Upust w km – lewy:

4+200-5+350; 6+860-8+470;

9+390-9+560, prawy: 3+590-5+700;

6+355-8+400; 10+150-10+250,

msc.

Zabrnie, Suchy Grunt, Brzozówka,

Radgoszcz, gm. Szczucin, Radgoszcz

7,185

Usuwanie szkód powodziowych - wał potoku

msc.

Zabrnie, Suchy Grunt, Brzozówka,

1 807 825,71

1,51

Etap II – wał lewy w km 9 560-10 250,

wał prawy w km 9 330-10 150, msc.

Radgoszcz,

gm. Radgoszcz

482 174,29

RAZEM: 2 290 000,00

G

M

I

N

A S

C

I

N

Prawy wał Wisły – usuwanie szkód

powodziowych – naprawa wału dł. 2,05

km 23+450-23+490,23+700-23+800,

24+000-24+050, 26+000-26+025,

26+100-26+200; 26+400-26+520,

27+700-27+770, 29+000-29+200;

29+405-29+500; 32+150-32+350;

33+000-33+500; 43+600-44+150,

drogi powodziowe dł. 2,05 km w msc.

Odmęt, Laskówka Delastowska, Lubasz,

Szczucin, Łęka Szczucińska, Łęka

Żabiecka, Wola Szczucińska, Maniów,

Słupiec, gm. Szczucin, pow. dąbrowski

4,1

Etap III – naprawa wału w km 29+000 –

29+200, 29+405 – 29+500, 32+150 – 32+350,

droga powodziowa w km 33+000 – 34+100

1 754 477,43

Etap IV – naprawa wału w km 26+100 –

26+200, 33+000 – 33+500, 43+600 – 44+150,

droga powodziowa w km 23+450 – 24+400

3 127 144,55

RAZEM: 4 881 621,98

RAZEM: 44 160 995,49

praktycznego kształcenia uczniów szkół ponadgim-

nazjalnych prowadzących kształcenie zawodowe.

Od 1 września 2012 r. kształcenie zawodowe od-

bywa się w oparciu o nową podstawę kształcenia

w zawodach opisaną językiem efektów wynikających

z charakterystyki zadań zawodowych.

Mając na względzie cel, jakim jest lepsze przygoto-

wanie absolwentów do wejścia na rynek pracy i pod-

niesienie jakości kształcenia zawodowego, jako zasadę

przyjęto udział pracodawców na każdym z etapów re-

alizacji projektu systemowego związanego z modyﬁ-

kacją klasyﬁkacjizawodóworazpodstawprogramo-

wych („Doskonalenie podstaw programowych kluczem

do modernizacji kształcenia zawodowego”).

Dostoso-

wując klasyﬁkacjęzawodóworazpodstawyprogramo-

we do potrzeb rynku pracy:

ce wiadomości, umiejętności oraz kompetencji perso-

nalnych i społecznych przyszłych pracowników.

Nowa podstawa programowa kształcenia w zawo-

dach szczegółowo opisuje warunki realizacji kształ-

cenia w zawodzie.

Zadania szkoły i innych podmiotów prowadzących

niu gospodarczo-społecznym, na które wpływają

wań pracodawców w zakresie poziomu wiedzy i umie-

jętności pracowników.

Dyrektor szkoły, decydując się

na rozpoczęcie kształcenia w zawodzie, powinien ści-

śle współpracować z otoczeniem gospodarczym szko-

ły, ponieważ najlepsze wyniki uzyskuje się wówczas,

gdy zajęcia praktyczne odbywają się w realnych wa-

runkach pracy, w oparciu o nowoczesne techniki

i technologie.

Ogólny zakres współpracy pomiędzy szkołami

i przedsiębiorstwami określony jest w rozporządze-

niu w sprawie praktycznej nauki zawodu.

ganu prowadzącego szkołę lub placówkę należy m.in.

zapewnienie warunków działania szkoły lub placów-

ki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków

ny do pełnej realizacji programów nauczania.

469

Nowoczesne kształcenie zawodowe wymaga nie-

ustannych inwestycji w sprzęt oraz materiały dydak-

tyczne niezbędne do realizacji procesu kształcenia

w zawodach.

Wyposażenie szkół i placówek w sprzęt

do egzaminów zawodowych realizowane w perspek-

tywie 2004–2006 pozwoliło na zaspokojenie podsta-

wowych potrzeb szkół i placówek w tym zakresie,

jednakże niezbędne jest dalsze inwestowanie w no-

woczesną i innowacyjną infrastrukturę.

Dlatego też

w perspektywie ﬁnansowej2014–2020przewidujesię

realizację projektów o charakterze regionalnym,

zwiększających dostęp do nowoczesnych technologii

(identyﬁkacjapotrzeborazwyposażenieszkółipla-

cówek w nowoczesny sprzęt technodydaktyczny do

kształcenia zawodowego na podstawie centralnie

przekazanych wytycznych, staże dla uczniów u pra-

codawców z zakresu nowoczesnych technologii).

Od 2008 r.

Ministerstwo Edukacji Narodowej re-

alizuje projekt konkursowy, który polega na wdroże-

niu programów doskonalenia zawodowego w przed-

siębiorstwach dla nauczycieli kształcenia zawodowe-

go i instruktorów praktycznej nauki zawodu.

Kon-

kurs ﬁnansowany jest ze środków Europejskiego

soka jakość systemu oświaty Programu Operacyjne-

go „Kapitał ludzki”.

Celem konkursu jest wypracowanie nowej jakości

doskonalenia nauczycieli i instruktorów praktycznej

nauki zawodu.

Projekty zgłaszane przez zaintereso-

wanych przedsiębiorców w możliwie największym

stopniu umożliwiają takim nauczycielom poszerzenie

wiedzy poprzez zdobycie praktycznych umiejętności

w obszarze nauczania zawodu.

Konieczność aktuali-

zacji wiedzy wynika wprost z wymagań nowoczesnej

gospodarki.

wych i techników są potwierdzeniem wzrostu zain-

teresowania szkołami zawodowymi.

Mimo coraz sil-

niejszego nakładania się na nabory w kolejnych la-

tach szkolnych zjawiska niżu demograﬁcznegozain-

teresowanie uczniów podejmowaniem nauki w szko-

łach zawodowych, szczególnie w technikum, syste-

matycznie wzrasta.

Podczas gdy w roku szkolnym

szkolnym 2011/2012 udział ten wyniósł 33,7%, a w za-

sadniczej szkole zawodowej odpowiednio 16,3% i 19,5%

sze zintensyﬁkowanie tych korzystnych dla rynku

pracy tendencji wymaga podjęcia szerokich działań.

Ministerstwo Edukacji Narodowej, realizując projekt

systemowy „Szkoła zawodowa szkołą pozytywnego

wyboru”, prowadzi szeroką promocję wśród gimna-

zjalistów zachęcającą młodzież do podejmowania na-

uki w szkołach ponadgimnazjalnych prowadzących

kształcenie zawodowe.

W ramach projektu współﬁnansowanegozEFS

w ramach PO KL przeprowadzono następujące dzia-

łania w celu promowania szkolnictwa zawodowego

wśród gimnazjalistów:

— 27 kwietnia br. w dwóch dziennikach ogólno -

polskich („Gazeta Wyborcza” oraz „Super Express”)

został opublikowany materiał informacyjno-promo-

cyjny na temat kształcenia zawodowego skierowany

do gimnazjalistów i ich rodziców,

— od lutego do czerwca 2012 r. w całej Polsce od -

były się spotkania z gimnazjalistami, podczas któ-

rych promowano szkolnictwo zawodowe.

Łącznie od-

było się 566 spotkań, w których udział wzięło ponad

22 100 uczniów gimnazjów, z czego 9613 uczniów

otrzymało MP4 z wgranymi dwoma ﬁlmamipromu-

jącymi kształcenie zawodowe.

W roku szkolnym 2012/2013 kontynuowana jest

akcja promocyjna, w ramach której został opracowa-

ny i upubliczniony „Przewodnik po zawodach” zawie-

rający krótkie opisy zawodów oraz ścieżek edukacyj-

nych, które pozwalają je zdobyć.

Przewodnik został

cji zawodów szkolnictwa zawodowego.

Opisano w nim

odbywa się kształcenie.

Każdy zawód opisano, uwzględ-

niając następujące elementy:

— zadania zawodowe osoby zatrudnionej w tym

zawodzie,

— nazwę kwaliﬁkacji,

— informację o tym, czy zawód ma kontynuację

na poziomie technikum,

— informację o tym, czy zawodu można nauczyć

wodowych,

— informacje o warunkach pracy, potrzebnych

Przewodnik jest dostępny w wersji elektronicznej

na stronie: www.euroguidane.pl

Ponadto na 19 października 2012 r. zaplanowano

publikację materiału informacyjno-promocyjnego do-

tyczącego doradztwa edukacyjno-zawodowego w dwóch

dziennikach ogólnopolskich („Gazeta Wyborcza” oraz

„Super Express”), skierowanego m.in. do gimnazja-

listów.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Warszawa, dnia 19 października 2012 r.

470

Odpowiedź

sekretarza stanu

o fundacjach (SPS-024-2214/12) uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

W chwili obecnej minister edukacji narodowej jest

ministrem właściwym dla 2000 fundacji.

Sprawoz-

danie z działalności za 2010 r. złożyło 598 fundacji.

Natomiast sprawozdania z działalności za 2011 r.

fundacje mogą złożyć do końca 2012 r.

Na dzień 15 paź-

dziernika 2012 r. ustawowego obowiązku złożenia

sprawozdania dopełniło 416 fundacji.

Ponadto w celu upowszechnienia informacji o funk-

cjonowaniu fundacji od 2009 r.

Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej ogłasza na swojej stronie internetowej

wszystkich fundacji, dla których ministrem właści-

wym jest minister ds. oświaty i wychowania.

W latach 2010–2012 Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej nie korzystało z zapisu art. 13 ustawy z dnia

Nr 46, poz. 203), tj. wystąpienia do sądu o uchylenie

sprzeczności z jej celami albo postanowieniami sta-

tutu fundacji lub z przepisami prawa.

Ministerstwo Edukacji Narodowej w latach 2010–

–2012 nie korzystało również z art. 14 ust. 2 ustawy

o fundacjach o wystąpienie do sądu o zawieszenie

wego wobec fundacji, dla których jest ministrem wła-

ściwym.

Od 2009 r., tj. od momentu, kiedy rozpoczęła funk-

cjonowanie nowa baza informacji o fundacjach, dla

których minister oświaty i wychowania jest ministrem

właściwym, minister edukacji narodowej nie wydał

żadnego zezwolenia na utworzenie przedstawicielstwa

fundacji zagranicznej.

Natomiast przed 2009 r. były

wydawane zezwolenia na utworzenie przedstawi-

cielstw fundacji zagranicznych, m.in. na utworzenie

przedstawicielstwa Fundacji im. Heinricha Bölla z sie-

dzibą w Republice Federalnej Niemiec – Berlin (decy-

nia 2001 r., o sygn.

DP-0755-3/01/OD).

Podstawową misją działania wyżej wymienionej

fundacji jest edukacja obywatelska w kraju i za gra-

nicą, której celem jest wspieranie rozwoju demokra-

cji, polityczno-społecznego zaangażowania obywatel-

skiego oraz porozumienia między narodami.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie ekshumacji zwłok

śp. Anny Walentynowicz (2228)

nr SPS-024-2228/12, przy którym zostało przekaza-

ne zapytanie pana posła Zbigniewa Girzyńskiego

wiam poniższe wyjaśnienia.

wości i prokuratora generalnego, aktualnie minister

sprawiedliwości, nie sprawuje nadzoru nad organami

Minister sprawiedliwości nie posiada także wiedzy

na temat uzasadnienia wojskowej prokuratury w spra-

wie oddalenia wniosku o zbadanie zwłok poprzez uży-

cie diagnostyki obrazowej, CT, RTG oraz radiograﬁi

digitalnej i USG, jak również odmowy udziału amery-

kańskiego specjalisty w sekcjach zwłok.

Nie posiada także instrumentów prawnych do

umożliwienia wykonania takiego badania bez zgody

organów prokuratorskich.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że kopię przedmiotowego zapytania przekazano do

Warszawa, dnia 17 października 2012 r.

*