text:
Singapore, 4 lutego.

Dziś podobno już ostatni obiad u Brandtów, którym siedzimy od 10-ciu dni na karku w ich ślicznym doprawdy bungalow des revenants — jak go nazywają, z tej przyczyny, że poprzedniego właściciela tu zamordowano i że podobno w rocznicę śmierci straszy po pokojach, gdzie właśnie ja z ministrem mieszkałem.

Na szczęście rocznica wypada kiedyś w lecie czy jesieni dopiero.

Przy tym ostatnim obiedzie podano wszelkie możliwe i niemożliwe łakocie i przysmaki, na jakie się podrównikowe okolice tylko zdobyć mogą.

Między innemi korzenie lotusu — nieświetne, biały łosoś i doskonały burian planta, niby najlepszy owoc na świecie — czosnkiem go tak czuć, że ani weź w usta; ale mangostiny pyszne!

Dzień przed wyjazdem jeszcze wycieczka do Riow, które pod samym już geograficznym równikiem leży.

Jest to wyspa należąca do archipelagu tworzącego Indye holenderskie; a że pobyt na równiku termometrycznym, czyli linii łączącej wszystkie punkta najwyższych ciepłot a różniącej się często znacznie od równika geograficznego, nam nie wystarczała, żeśmy pragnęli koniecznie zobaczyć ową »czerwoną linię« idącą przez morza i lądy — więc puściliśmy się na malutkim chińskim parowcu, kursującym między pojedyńczemi wysepkami.

Z całej ekskursyi do Riow najciekawszą była publiczność, wśród której się znaleźliśmy na tym miniaturowym parowcu: sami Chińczycy, kilku Malajczyków i my.

Hałas nieopisany — woń jeszcze nieopisańsza.

Ale przyznać trzeba, że tłum na południu, choć mocniej ale mniej przykro śmierdzi, jak tłum północy, specyalnie tłum europejski.

Dziwnie też przykre z początku robi wrażenie to jednozgłoskowe chrapliwo - nosowo - gardłowe szczekanie chińskie.

Czas był cudowny, gorąco porządne, morze prześliczne — więc wycieczka wcale przyjemna i miła.

Samo Riow niczem od Singapore, prócz wielkością, nie różne, mniej więcej ten sam rodzaj pejzażu, ta sama roślinność.

W chwili gdyśmy równik przepływali, patrzałem, szukałem za ową »linią czerwoną« — ale nic, ani śladu; tu, i wyżej i niżej morze tak samo wyglądało.

Przy pysznej pełni księżycowej wracamy; o świcie stajemy w Singapore, cali mokrzy od tej rosy czy mgły podrównikowej, rosy, która podobno bywa pierwszą przyczyną wszelkich tutaj chorób.

W końcu po wielkich wytężeniach wszystkich panów, należących do agencyi naszego Lloyda, wśród potoków potu, toczących swe mętne fale po czole, skroniach i karku IMci pana Englera, wspólnika pana Brandta, naszego miłego gospodarza, wśród wrzasku ładujących Chińczyków, nadszedł wieczór dnia 3 lutego 1889 r.

O dziesiątej wieczorem, zjadani nawpół przez moskity, szukając daremnie powietrza, którego nam nader skąpo port Singapore udzielał — dowiedzieliśmy się, że zapewne nazajutrz rano około 6 odpłyniemy.

Zacna » Maria Teresa«, statek wielki, ociężały, skrzypiący, stękający, źle naładowany i przodem o kilka stóp głębiej siedzący w wodzie niż zadem, statek zupełnie zaufania nie wzbudzający, spóźniwszy się o dwa dni do Singapore, musiał czekać zakończenia chińskiego Nowego roku!

Przez to opóźnienie, jeszcze w Singapore doszła nas wiadomość iście straszna, którą biuro Reutera w świat rozesłało, że arcyksiążę Rudolf zakończył życie wskutek ataku apoplektycznego!

Biedny Rüdiger spłakał się na tę wieść — mnie zimny mróz przeszedł — wierzyć nie chciałem uszom i oczom!

w 30 roku życia, w pełni zdrowia i sił umierać, będąc jedyną nadzieją 42 milionów ludzi i rodziny Habsburgów! — niezbadane sądy Boże!

Niestety, musieliśmy z Singapore wyjechać, nie doczekawszy się ni potwierdzenia ni zaprzeczenia!

W Hong - kong dopiero, gdzie mamy 8 b. m. stanąć, zapewne zastaniemy szczegóły lub zaprzeczenie.


corpora: CEN

text:
Blisko 800 tysięcy pracowników – głównie z oświaty, ochrony zdrowia i innych sektorów publicznych – wzięło dziś udział w strajku przeciwko ustawie, która – ich zdaniem – ma obniżyć im pensje.

Chodzi o rządową ustawę o płacach.

Pracownicy sektora publicznego domagają się renegocjacji jej treści.

Rumuński rząd chce dzięki niej ograniczyć wydatki budżetowe.

Strajk wyglądał w ten sposób, że zamknięto niektóre szkoły, a w szpitalach udzielano pomocy jedynie w nagłych przypadkach.

Policjanci – na znak solidarności ze strajkującymi – mieli na rękach założone białe opaski.

Protest ma być kontynuowany na środowym wiecu.


corpora: wikisources-pl

text:
←Tom I Rozdział dwudziesty piąty Faraon

Tom II

Rozdział pierwszy

Bolesław Prus Tom II Rozdział drugi→

- Widzę, że tutaj naprawdę odpocznę po przyjęciach u nomarchów!... - wesoło zawołał Ramzes.

- Myśl o wieczności - odparł kapłan i oddalił się.

"Jestem przecie namiestnikiem i następcą faraona - pomyślał - cóż mi tu kto zrobi?..."

Wody Nilu płyną, gdy rozkazuje...

Ale bogowie nie znają jego imienia.

Pewnej ciężko chorej kobiecie kapłan podawał w kubku jakąś miksturę mówiąc:

Tylko wciąż ważył i rozcierał materiały odmawiając przy tym modlitwę:

"Uzdrowiło Izydę, uzdrowiło Izydę, uzdrowiło Horusa...

O Izydo, wielka czarodziejko, uzdrów mnie, wyzwól ze wszystkich złych, szkodliwych, czerwonych rzeczy, od gorączki boga i gorączki bogini...

O Schauagat', eenagate' synie!

Erukate'!

Kauaruschagate!...

Paparuka paparaka paparuka..."

- Co on mówi? - spytał książę.

- Tajemnica... - odparł wielki lekarz kładąc palec na ustach.

Gdy wyszli na pusty dziedziniec, Ramzes rzekł do wielkiego lekarza:

góra strony


text:
16.

Choć nie zbyt chętni zbadać rzecz nie znaną,

Możemy nie mniej zostać doskonali.

Bowiem, w dzień Sądu, gdy na grzechów szali,

Wszelkich się czynów naszych waży wiano,

Czyż nam za winę będzie poczytano:

Żeśmy nie naszej Wiedzy dróg nie znali?

—