text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu 9 października 2013 r.

(pierwszy dzień obrad)

Punkt 2. porządku dziennego: Pierwsze

Wiceprezes Rady Ministrów Minister Finansów

Komunikaty

Wiceprezes Rady Ministrów Minister Finansów

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

str. str.

TREŚĆ

51. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 9 października 2013 r.)

str. str.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Nauki

Wiceprezes Rady Ministrów

Wiceprezes Rady Ministrów Minister Finansów

Punkt 3. porządku dziennego: Sprawozda-

cowników i przedsiębiorców

zanych z łagodzeniem skutków spo-

Poseł Sprawozdawca

Zmiana porządku dziennego

Punkt 4. porządku dziennego: Sprawozda-

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Punkt 5. porządku dziennego: Sprawo-

Poseł Sprawozdawca

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska.

.

.

.

108

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska.

.

.

.

113

Punkt 6. porządku dziennego: Pierwsze

str. str.

Punkt 7. porządku dziennego: Sprawo-

Oświadczenia

Tomasz Grzeszczak, Wanda Nowicka, Cezary Grabarczyk,

Ewę Kołodziej, Jagnę Marczułajtis-Walczak, Marcina

Mastalerka i Jana Ziobrę.

Protokół 50. posiedzenia Sejmu uważam za przy-

tywności działania otwartych funduszy emerytal-

nych, zabezpieczenia wypłaty bieżących świadczeń

czeniowego.

Komisja Administracji i Cyfryzacji przedłożyła

dodatkowe sprawozdanie o poselskim projekcie usta-

Senat Rzeczypospolitej Polskiej przedłożył pro-

watyzacji.

Na posiedzeniu Konwentu Seniorów zgłoszono

Wniosek formalny, panie pośle?

Bardzo proszę.

51. posiedzenie Sejmu w dniu 9 października 2013 r.

Porządek dzienny

Poseł Piotr Paweł Bauć:

ni, jest nam niezmiernie miło, że wniosek o przedsta-

wienie informacji minister edukacji narodowej w spra-

wie nadzoru nad nauczaniem religii, nadzoru nad

katechetami i duchownymi oraz informacji o tym,

czy jakieś zdarzenia związane z wypadkami molesto-

wania seksualnego czy pedofilii miały miejsce, który

złożyliśmy dzisiaj do Prezydium Sejmu, na posiedze-

nie Konwentu Seniorów, został przyjęty i przekazany

Dzisiaj będziemy omawiać podobny wniosek w spra-

wie, która wzburzyła rodziców, dotyczącej opłaty – zło-

tówka za każdą kolejną lekcję.

Będzie on rozpatry-

wany na posiedzeniu komisji dzisiaj o godz. 18.

W tym

przypadku jednak, pani marszałkini, proszę o ogło-

jeśli chodzi o ten wniosek, który dzisiaj złożyliśmy,

było to rozpatrywane na sali plenarnej.

Niestety, ale

te wydarzenia, jakie ostatnio mają miejsce, bardzo

mocno nas martwią, bo chyba to nie są incydentalne

zjawiska, jak co niektórzy chcą powiedzieć, że to

paru, niestety, księży, parę osób zaufania publiczne-

go dopuściło się tego.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: A Polański?)

Polański też powinien siedzieć w więzieniu.

(Głos z sali: Powinien, a nie siedzi.)

Pojedzie do Ameryki, będzie siedział.

Proszę państwa, wielu katechetów, niestety, jest

pod nadzorem wyłącznie biskupów, którzy – wczoraj

to słyszeliśmy – nie bardzo orientują się w tej sytua-

cji, a minister z tego, co wiemy, nie ma możliwości

kontrolowania, czy to są osoby odpowiednio przygo-

towane, czy czasami nie dochodzi do molestowania,

do aktów związanych z pedofilią.

To jest tak bulwer-

sująca sytuacja, że nie możemy tej sprawy zamiatać

pod sutannę.

Uważam, że należy ją rozpatrzyć na

posiedzeniu plenarnym.

(Dzwonek)

wentu Seniorów i ponowne rozpatrzenie tego, aby ten

wniosek był uwzględniony na plenarnym posiedze-

niu.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

20 minut temu skończyły się obrady Konwentu

Seniorów.

Na tym posiedzeniu Konwentu ta sprawa

była omawiana.

Informuję pana, że przyjęliśmy taką zasadę, któ-

ra obowiązuje już od kilku miesięcy, że jeżeli chodzi

o dyskusję nieograniczoną czasem, która odbędzie się

w komisji, to jeśli po niej będzie rekomendacja pre-

zydium komisji lub wniosek któregokolwiek z posłów

z tej komisji, że należy wrócić z tą debatą na salę

obrad, będziemy to uwzględniać.

Nie widzę powodu,

dla którego miałabym zwoływać po raz kolejny

Konwent Seniorów w sprawie, którą omawialiśmy

20 minut temu.

Dziękuję panu posłowi.

Poseł Piotr Paweł Bauć:

Dziękuję bardzo, pani marszałek.

Marszałek:

Panie pośle, dziękuję panu.

Pan poseł z wnioskiem formalnym?

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Tak.)

Proszę bardzo.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

o zdjęcie z porządku obrad punktu: Pierwsze czyta-

nie rządowego projektu ustawy budżetowej na rok

2014.

Uzasadnienie.

Zaistniały uzasadnione przesłanki

ku temu, żeby z rozpatrzeniem projektu budżetu na

rok 2014 poczekać do momentu, kiedy planowane

przychody i rozchody, i wydatki budżetu państwa

będą miały podstawę prawną.

Na dzień dzisiejszy

planowane przychody z podatku VAT, z podatku ak-

cyzowego, z podatku dochodowego od osób fizycznych

i prawnych nie mają umocowania formalnego, bo-

wiem nie rozpatrzono jeszcze zmian okołobudżeto-

wych ustaw.

Kolejna sprawa to strona wydatkowa, która jesz-

cze bardziej argumentuje ten wniosek.

A mianowicie

na podstawie jakiej ustawy, regulacji zapisano w tej

ustawie wysokość wydatków, jeśli chodzi o obsługę

długu publicznego, o 6,6 mld niższą, niż wynikałoby

to z aktualnie obowiązującego stanu prawnego?

Nie

ma jeszcze nawet – nie mówię o tym, że jeszcze nie

jest zakończona procedura – projektu rządowego

ustawy, która ma zreformować system ubezpieczeń

emerytalnych.

Chodzi tu przecież o OFE, o obsługę

długu publicznego, który ma być zdjęty z tytułu na-

cjonalizacji obligacji, których posiadaczami są oby-

watele Rzeczypospolitej Polskiej, którzy zadeklaro-

wali swoje uczestnictwo w otwartych funduszach

emerytalnych.

Następna kwestia dotyczy stabilizującej reguły

wydatkowej.

Dzisiaj nie ma podstawy prawnej, żeby

w oparciu o tę regułę tworzyć budżet państwa.

(Dzwonek) Nie ma jeszcze zmiany w ustawie o finan-

sach publicznych i nie wiadomo, jaka ona będzie.

Na koniec powiem, że Komisja Trójstronna w tej

sprawie, w sprawie budżetu państwa, nie wydała żad-

nej opinii, a opinia Ogólnopolskiego Porozumienia

Związków Zawodowych i kolegi przewodniczącego

5

Jana Guza nie doczekała się żadnej odpowiedzi, ani

pozytywnej, ani negatywnej, ze strony rządu.

To są przesłanki ku temu, żeby z porządku obrad

zdjąć pierwszy punkt, a więc pierwsze czytanie usta-

wy budżetowej na rok 2014.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję, panie pośle.

Przeszkodą, żeby rozpatrzeć pański wniosek, jest

zapis regulaminu.

Wniosek o usunięcie z porządku

obrad powinien być zgłoszony 12 godzin wcześniej,

czyli do godz. 21 dnia poprzedniego.

Pan to wie jako

doświadczony parlamentarzysta.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Poczytaj regulamin.)

Informuję pana, że jeśli chodzi o przeszkody formal-

noprawne dotyczące procedowania, odbycia pierwszego

czytania, to nie ma takich przeszkód.

Przystępujemy do głosowania nad propozycją

nie projektu ustawy zawartego w druku nr 1788.

towej (druk nr 1788), zechce podnieść rękę i nacisnąć

przycisk.

Czytałam, że tego rodzaju głosowania są poprze-

dzone debatą, a nie pytaniami.

ustaw (druk nr 1789), zechce podnieść rękę i nacisnąć

przycisk.

przeciwnego zdania było 185 posłów, 1 poseł wstrzy-

zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

przeciw – 154, 3 posłów wstrzymało się od głosu.

Wysoka Izbo!

Przypominam, że Klub Parlamen-

niepełnosprawnych.

Przepraszam, w jakiej sprawie zgłasza się pan

poseł?

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Wniosek formalny.)

Chodzi tu tylko o wniosek formalny, nie może pan

zadawać żadnych pytań.

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Pani Marszałek!

Na skutek tak skonstruowanego

regulaminu będę zwracał się z wnioskiem o zwołanie

Konwentu Seniorów i zmianę porządku obrad.

Pani marszałek, w pierwszych słowach chcę po-

wiedzieć, że na skutek decyzji rządu z lipca prawie

100 tys. osób, opiekunów osób niepełnosprawnych

zostało pozbawionych zasiłków pielęgnacyjnych.

To

powoduje, że 100 tys. osób, które nie mogą pracować,

pozostaje bez środków do życia, bez możliwości za-

pewnienia opieki członkom swoich rodzin.

Chodzi tu

najczęściej o rodziców czy współmałżonków, ale tak-

że o niepełnosprawne dzieci powyżej 18. roku życia.

Ten błąd musi być niezwłocznie naprawiony, ponie-

waż takie osoby w tej sytuacji nie mogą żyć w god-

nych warunkach.

Wczoraj u pani marszałek Ewy Kopacz odbyło się

spotkanie, za które dziękuję, z przedstawicielami ro-

dzin osób niepełnosprawnych.

Na tym spotkaniu

pani minister Seredyn wskazała pewną ścieżkę, wyj-

ście z tej sytuacji.

Ta ścieżka jest jednak długotrwa-

ła, ponieważ zakłada się, że dopiero w styczniu 2014 r.

wejdzie w życie ustawa, która ma tu coś zmienić.

Do

tego czasu minie prawie pół roku, a przez cały ten

czas te osoby nie miały ani nie będą mieć środków do

życia, na to, żeby opiekować się osobami niepełno-

sprawnymi.

Dlatego, Wysoka Izbo, bardzo proszę o to, ażeby

jednak przeprowadzić głosowanie nad wiadomością

rządu, tak aby tutaj, na tej sali pan minister Kosi-

niak-Kamysz lub pani Seredyn udzielili wszystkim

parlamentarzystom oraz opinii publicznej informacji

Poseł Ryszard Zbrzyzny

6

na temat ścieżki, wyjścia z tej sytuacji oraz tego,

w jaki sposób zostaną zrekompensowane straty, któ-

re powstaną w wyniku tego, iż wspomniane osoby

w ciągu tych 6 czy 7 miesięcy od lipca do grudnia były

i będą pozbawione konkretnych środków.

Wiem, że

zgłoszono tu pewną propozycję dotyczącą zasiłków

celowych, ważne jest jednak to, żeby wiedziały o tym

urzędy gmin i ośrodki pomocy społecznej, tak żeby

nie była to wiedza tajemna, którą dysponuje tylko

kilka osób.

(Dzwonek)

Proszę Wysoką Izbę o przeprowadzenie głosowa-

nia i przyjęcie wniosku o przedstawienie tej informa-

cji rządu.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Powtórzę ustalenia, które przekazywałam rów-

nież panu posłowi.

Ta informacja była rozpatrywana

Komisja nie rekomendowała powrotu tej dyskusji na

salę plenarną.

przeciw – 216, 4 posłów wstrzymało się od głosu.

Przystępujemy do głosowania.

podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

przeciw – 204, 3 posłów wstrzymało się od głosu.

w dyskusjach nad: wnioskiem o wyrażenie wotum

pana Stanisława Kalemby oraz informacją Rady Mi-

informacji bieżącej w sprawie trudnej sytuacji w szkol-

nictwie wyższym, o przedstawienie której wnosił Klub

— o zmianie ustawy o niektórych formach wspie -

rania działalności innowacyjnej.

Proszę posła sekretarza o odczytanie komunikatów.

— Gospodarki – godz. 9.15,

na sali)

Marszałek:

Przepraszam bardzo, szanowni państwo, nie skoń-

czyliśmy głosowań, więc bardzo proszę o pozostanie

Bardzo proszę, panie sekretarzu.

Poseł Arkadiusz Mularczyk

7

Sekretarz Poseł Marcin Mastalerek:

— Innowacyjności i Nowoczesnych Technologii

— Obrony Narodowej – godz. 16,

sła Polskiego – godz. 12,

– godz. 13,

– godz. 15,

— Parlamentarnego Zespołu Polski Zachodniej

— Parlamentarnego Zespołu Szachowego –

godz. 17,

Marszałek:

Dziękuję.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 1.

porządku dziennego: Wybór uzupełniający po-

sła członka Krajowej Rady Sądownictwa (druki

Wysoka Izbo!

W związku z wygaśnięciem w dniu

9 sierpnia 2013 r. mandatu posła pana Krzysztofa

Kwiatkowskiego wobec powołania go na stanowisko

prezesa Najwyższej Izby Kontroli zaistniała potrzeba

dokonania wyboru uzupełniającego posła członka

Krajowej Rady Sądownictwa.

Na członka Krajowej Rady Sądownictwa zgłoszo-

na została kandydatura pana posła Witolda Pahla.

Szczerbę w celu przedstawienia kandydatury pana

Poseł Michał Szczerba:

Krzysztofa Kwiatkowskiego na stanowisko prezesa

nienia składu Krajowej Rady Sądownictwa i dokona-

nia wyboru przedstawiciela Sejmu.

Mam przyjemność w imieniu Klubu Parlamentar-

Witolda Pahla.

Pan poseł Witold Pahl urodził się w 1961 r. we

Wrocławiu.

Ukończył studia prawnicze na Wydziale

znaniu.

Odbył aplikację sędziowską w Sądzie Woje-

wódzkim w Gorzowie Wielkopolskim.

W latach 1987–

rzowie Wielkopolskim w Wydziale Karnym oraz w Wy-

dziale Spraw Rodzinnych i Nieletnich.

Następnie jako

członek Okręgowej Izby Radców Prawnych w Zielonej

Górze prowadził działalność prawniczą.

W 2006 r. został wybrany do Rady Miasta Gorzo-

wa Wielkopolskiego.

W 2007 r. i w 2011 r. uzyskał

mandat posła na Sejm RP.

W Sejmie pracował m.in.

kacjach, gdzie przewodniczył Podkomisji stałej do

spraw nowelizacji prawa cywilnego.

Przewodniczył

także Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia posel-

skich projektów ustaw o zmianie Konstytucji Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Obecnie pracuje w Komisji Nad-

przewodniczy, jest wiceprzewodniczącym Komisji

Ustawodawczej oraz pracuje w Komisji Sprawiedli-

wości i Praw Człowieka.

Pan poseł Pahl wielokrotnie

reprezentował Sejm RP w postępowaniach przed

Trybunałem Konstytucyjnym.

W związku z powyż-

szym pan poseł Witold Pahl jest osobą doskonale

Rady Sądownictwa.

Pan poseł Pahl w toku swojej działalności zawo-

dowej i społecznej udowodnił, że ma wysoki poziom

wiedzy merytorycznej, oraz wykazał się nieskazitel-

nością swego charakteru.

Przymioty te dają gwaran-

cję strzeżenia niezależności sądów i niezawisłości

sędziów.

Uprzejmie proszę Wysoką Izbę o poparcie zgłoszo-

nego kandydata.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

8

Marszałek:

Dziękuję panu posłowi.

Poseł Robert Kropiwnicki:

Komisja sprawiedliwości jednogłośnie poparła zna-

komitą kandydaturę Witolda Pahla na członka Kra-

jowej Rady Sądownictwa.

Rekomendujemy jej przy-

jęcie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Dziękuję panu posłowi.

Nikt się nie zgłasza.

Sejm wybiera posłów członków Krajowej Rady

Sejmu bezwzględną większością głosów.

Przystępujemy do głosowania.

posła Witolda Pahla na członka Krajowej Rady Są-

downictwa, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

Głosowało 396 posłów.

Większość bezwzględna

(Oklaski)

głosów wybrał pana posła Witolda Pahla na członka

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 2. po-

nr 1779).

strów, ministra finansów pana Jana Vincent-Rostow-

skiego w celu przedstawienia uzasadnienia projektu

Panie premierze, ja poproszę o minutkę.

Bardzo proszę, aby posłowie, którzy chcą opuścić

salę, zrobili to w ciągu najbliższej minuty.

(Gwar na sali)

(Chwila przerwy)

Bardzo proszę o sprawne opuszczenie sali.

Bardzo proszę, panie premierze.

Budżet na 2014 r. jest częścią wielkiej przebudowy

finansów publicznych, która składa się z dwóch ele-

mentów.

Pierwszy z nich to reforma OFE, a drugi

– przebudowa mechanizmów ostrożnościowych, któ-

re chronią nasze finanse publiczne.

Ta przebudowa

zapewni bezpieczeństwo finansów i gospodarki pol-

skiej nie tylko w czasie następnych dwóch lat, kiedy

to Europa i świat będą wychodzić z kryzysu, ale tak-

że na dziesięciolecia.

Zapewni ona polskim finansom

publicznym bezpieczeństwo naprawdę elastyczne i wia-

rygodne.

Jeśli chodzi o regułę wydatkową, to projekt

ustawy wprowadzający ją został przyjęty przez rząd,

wpłynął do Sejmu w ubiegłym tygodniu i jest kluczo-

wym elementem tej przebudowy.

Mimo że przepisy

wprowadzające stabilizującą regułę wydatkową nie

weszły jeszcze w życie, to budżet na przyszły rok

skonstruowaliśmy w sposób zapewniający jego spój-

ność z tą regułą, a więc przestrzegając limitu wydat-

ków, który ona określa.

Stabilizująca reguła wydat-

kowa zastąpi dotychczasową regułę wydatkową, tzw.

tymczasową regułę wydatkową.

Poprzednia reguła

obejmowała jedynie niewielki fragment wydatków

budżetu państwa.

Nowa reguła obejmie praktycznie

cały sektor finansów publicznych.

Dodatkowo nowa

reguła będzie stanowiła rozwiązanie trwałe, tymcza-

sem tzw. reguła dyscyplinująca obowiązywała tylko

w okresie objęcia Polski procedurą nadmiernego de-

ficytu.

(Gwar na sali)

(Poseł Jerzy Fedorowicz: Ciii...)

Ponadto nowa reguła jest realizacją uzgodnień

zawartych w tzw. sześciopaku, czyli pakiecie reform

fiskalnych Unii Europejskiej.

To właśnie Polska pod-

czas naszej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej

postulowała wprowadzenie reguł wydatkowych w każ-

dym kraju członkowskim.

Nowa reguła jest także

lepsza od dotychczasowych progów ostrożnościo-

wych, bo będzie działała antycyklicznie, a progi dzia-

łają procyklicznie.

Kiedy gospodarka zwalnia, regu-

ła pozwala na nieco wyższe wydatki publiczne niż

wynikałoby to z tempa wzrostu nominalnego PKB.

Dzięki temu spowalniająca gospodarka nie będzie

musiała być poddawana dodatkowemu ograniczeniu

popytu, ale gdy koniunktura będzie silna, to reguła

będzie wymuszać na rządzie bardziej konserwatyw-

ną politykę wydatkową.

Jest to ewidentnie bardziej

racjonalne podejście do zarządzania finansami pań-

stwa.

Liczę na konstruktywną pracę nad tym projek-

tem w Sejmie.

Dodam, że nasza stabilizująca reguła

wydatkowa zebrała bardzo pozytywne opinie ekono-

Natomiast ustawa o OFE trafi do Sejmu w pierw-

szej połowie listopada.

Na czym polega reforma OFE?

Wprowadzamy dobrowolność przekazywania przy-

szłych składek do OFE, dając Polakom wybór, które-

go przedtem nie mieli.

Zapewniamy bezpieczeństwo

emerytur dzięki tzw. suwakowi bezpieczeństwa, któ-

ry uchroni przyszłych emerytów przed tzw. ryzykiem

złej daty, a więc gwałtownym załamaniem się kursów

rynkowych w okresie bezpośrednio poprzedzającym

przejście ubezpieczonego na emeryturę.

Pozostawia-

my w OFE wszystkie akcje.

Oznacza to, że ta część

zgromadzonych składek, która zwiększyła dopływ

kapitału do realnej gospodarki i może przyczynić się

do jej rozwoju, będzie nadal w OFE.

Do ZUS przesu-

wamy część obligacyjną zgromadzonych składek.

Dzięki temu obniżamy dług publiczny i koszt jego

obsługi, co zmniejszy przyszłe obciążenie podatkami

Polaków, także emerytów, którzy przecież również

płacą podatki.

Zapewni to wzrost wiarygodności na-

szego kraju.

Uwolnimy OFE, wprowadzając taką po-

litykę inwestycyjną, która wymusi prawdziwą kon-

kurencję pomiędzy funduszami, co będzie pozytyw-

ne jeśli chodzi o jakość inwestycji, czyli wzrost go-

spodarczy naszego kraju, a także będzie to korzyst-

ne dla przyszłych emerytów.

Nie jest przypadkiem,

że te dwie reformy, reforma OFE i wprowadzenie

stabilizującej reguły wydatkowej, będą procedowa-

ne równolegle.

Obie razem zapewniają bezpieczeń-

stwo i stabilność polskich finansów publicznych.

Na

skutek reformy OFE dług publiczny w relacji do PKB

spadnie o około 7 punktów procentowych według me-

todologii krajowej, a według metodologii unijnej

o około 8 punktów procentowych.

Obniżone progi

w regule wydatkowej ustabilizują dług na niskim

poziomie, a sama reguła zapewni jego dalszy stopnio-

wy spadek.

Dzięki temu dyscyplina fiskalna w Polsce

zostanie wzmocniona.

Przestrzeń, jaka powstanie pomiędzy obniżonymi

progami na poziomach 43% i 48% relacji długu do

PKB a dotychczasowymi progami na poziomach 55%

i 60%, pozwoli na skuteczne antycykliczne działanie

nowej reguły wydatkowej.

Obniżenie progów jest naj-

lepszym dowodem na to, że oskarżenia, iż celem re-

formy OFE jest jakiś skok na kasę, są nieprawdziwe.

Te działania w połączeniu z już przeprowadzonymi

przez rząd reformami, takimi jak reforma emerytur

pomostowych, reforma emerytur i rent munduro-

wych, oraz trudna, ale jakże konieczna decyzja

o stopniowym podnoszeniu wieku emerytalnego do

2040 r. zapewnią stabilność finansów publicznych

W obliczu ostrego spowolnienia w gospodarce

światowej w tym roku zdecydowaliśmy się na impuls

stymulacyjny w postaci zwiększonego o 16 mld zł de-

ficytu budżetowego w 2013 r.

Dziś już widzimy pierw-

sze efekty tego działania.

Wpłynęło ono pozytywnie

na popyt wewnętrzny i pozwoliło na podtrzymanie

wzrostu w tak trudnych warunkach gospodarczych

w Europie.

Oczywiście wzrostowi deficytu towarzy-

szyły także oszczędności w ministerstwach.

Dzięki

temu w tym roku utrzymany zostanie systematyczny

spadek wydatków całego sektora publicznego w rela-

cji do PKB.

W przyszłym roku obciążenie gospodarki wydat-

kami publicznymi osiągnie nowy, historycznie niski

poziom.

Natomiast wydatki publiczne bez finansowa-

nia ze środków unijnych spadną czwarty rok z rzędu

i trzeci raz z rzędu będą najniższe w tym dwudzie-

stoleciu.

W przeszłości tylko dwa razy od momentu

odzyskania przez Polskę pełnej niepodległości wydat-

ki budżetu państwa były nominalnie niższe w porów-

naniu z wydatkami roku poprzedniego.

W przyszłym

roku uda się to osiągnąć po raz trzeci.

W budżecie na 2014 r. zakładamy wydatki na pozio-

mie 324,6 mld zł, dochody na poziomie 276,9 mld zł,

a deficyt nieprzekraczający 47,7 mld zł.

Jednocześnie

projekt budżetu na przyszły rok zapewnia deficyt

strukturalny na poziomie najniższym w XXI w.

To

pokazuje determinację rządu Rzeczypospolitej w utrzy-

maniu Polski na ścieżce konsolidacji finansów pub-

licznych.

W latach 2010–2012 ta konsolidacja była

jedną z największych w Unii Europejskiej, a Mię-

dzynarodowy Fundusz Walutowy nazwał ją impo-

nującą.

W budżecie na 2014 r. zakładamy wzrost gospodar-

czy na poziomie 2,5% w ujęciu realnym, podobnie pro-

gnozuje Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

Od ja-

kiegoś czasu otrzymujemy bardziej optymistyczne

dane z Europy, dlatego obecny konsensus rynkowy

w sprawie wzrostu gospodarczego w przyszłym roku

wynosi 2,6%, czyli nieco powyżej naszej prognozy za-

wartej w budżecie na 2014 r.

W ostatnim czasie poja-

wiają się nawet prognozy mówiące o 3-procentowym

wzroście gospodarczym w Polsce w przyszłym roku.

Widoczne są już pewne oznaki poprawy, częściowo

na skutek naszych działań, częściowo na skutek po-

czątków ożywienia gospodarczego w strefie euro.

Jednym z najważniejszych stymulujących działań

rządu było wprowadzenie programu gwarancji de

minimis, którego celem jest wsparcie rozwoju mikro-,

małych i średnich przedsiębiorstw w okresie spowol-

niania.

Dziś wiemy, że program odniósł ogromny

sukces.

W ciągu 6 miesięcy Bank Gospodarstwa Kra-

jowego udzielił ponad 4 mld zł gwarancji kredyto-

wych.

To przekłada się na ponad 7 mld zł udzielonych

kredytów.

Skorzystało z nich ponad 20 tys. polskich

przedsiębiorców.

Pamiętajmy, że sektor mikro-, ma-

łych i średnich przedsiębiorstw zapewnia 3/4 wszyst-

kich miejsc pracy i tworzy 2/3 naszego PKB.

Wyniki pokazują, że program idealnie wpasował się

w potrzeby mikro-, małych i średnich firm.

Rząd zadzia-

łał szybko i skutecznie w obliczu europejskiego spowol-

nienia gospodarczego, pomagając polskim przedsiębior-

com zachować płynność finansową.

Dlatego w ubiegłym

tygodniu ogłosiłem przedłużenie, rozszerzenie i zwięk-

szenie programu gwarancji de minimis.

Możemy obec-

nie powiedzieć, że jest to najskuteczniejszy program

wsparcia mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw

w całej Unii Europejskiej.

Ale program de minimis jest

tylko jednym z elementów pozabudżetowego stymu-

lowania gospodarki przez rząd.

Wiceprezes Rady Ministrów

Już w lipcu Rada Ministrów podjęła decyzję o wy-

dłużeniu funkcjonowania specjalnych stref ekono-

micznych do 2026 r.

Na skutek działań rządu nastą-

piła daleko idąca liberalizacja warunków udzielania

kredytów konsumenckich i mieszkaniowych przez

Komisję Nadzoru Finansowego.

Wprowadzając regu-

łę wydatkową, zmieniamy także przepisy, tak aby

ułatwić samorządom wykorzystywanie pieniędzy

unijnych do inwestycji.

szczególnym, ponieważ otwiera nową perspektywę

wynegocjowane przez premiera Donalda Tuska ponad

440 mld zł środków unijnych, budżet na 2014 r. musi

być częścią wielkiej przebudowy finansów publicz-

nych, o której mówiłem.

Tak jak bezpieczne zarządza-

nie finansami publicznymi w obecnej perspektywie

2007–2013 pozwoliło nam współfinansować wielkie

inwestycje unijne, tak samo zasadnicza przebudowa

finansów publicznych, której budżet na 2014 r. jest

nierozłączną częścią, zapewni, że wykorzystamy w peł-

ni niepowtarzalną szansę rozwoju naszej ojczyzny

w latach 2014–2020.

Dziękuję.

(Oklaski)

Zanim przystąpimy do dyskusji, proszę sekreta-

rza o jeszcze jeden komunikat.

Bardzo proszę.

Sekretarz Poseł Marcin Mastalerek:

rze się Parlamentarny Zespół Tradycji i Pamięci Żoł-

nierzy Wyklętych, na posiedzeniu którego zostanie

zaprezentowany album „Żołnierze wyklęci podziemia

antykomunistycznego po 1944 r.”.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Panie i panowie posłowie, Sejm ustalił w dysku-

wielkości, w granicach od 100 do 6 minut, to jest

Rosati, Platforma Obywatelska.

Bardzo proszę, panie pośle.

nowie Premierzy!

Warunki realizacji przyszłoroczne-

go budżetu będą lepsze niż tegorocznego i ubiegło-

rocznego.

Możemy patrzeć w przyszły rok z ostroż-

nym optymizmem.

Źródłem tego optymizmu jest

poprawa sytuacji w strefie euro, gdzie po sześciu

kolejnych kwartałach spadku produkcji w drugim

kwartale tego roku zanotowano wreszcie wzrost i wszyst-

kie sygnały wskazują, że ten wzrost przyspieszy tak-

że w kolejnych kwartałach bieżącego roku.

Co waż-

niejsze, również z polskiej gospodarki napływają

sygnały ożywienia gospodarczego, które w tej chwili

tworzą wyraźny obraz gospodarki powracającej na

ścieżkę wzrostu.

Świadczą o tym zarówno wskaźniki

dotyczące produkcji, zwłaszcza produkcji sprzedanej

przemysłu, ale także sprzedaży detalicznej, eksportu,

jak i wskaźniki koniunktury dotyczące nastrojów

wśród inwestorów i konsumentów oraz wskaźnik

PMI, który jest ważnym wyprzedzającym wskaźni-

kiem stanu koniunktury.

Wszystko więc wskazuje,

w uścisku gospodarki europejskie, w tym również

polską, powoli odchodzi do przeszłości.

Ta ostrożnie optymistyczna wizja przyszłości,

zwłaszcza przyszłego roku, legła u podstaw przygo-

towania przez rząd projektu budżetu na przyszły rok.

Ale oprócz tych korzystnych uwarunkowań, czy

względnie korzystnych w porównaniu z obecną sytu-

acją, u podstaw założeń przyjętych przez rząd do

konstrukcji budżetu legły także dwa ważne cele.

Po

pierwsze, budżet na przyszły rok ma zapewnić finan-

sowanie podstawowych funkcji państwa, funkcji nie-

zbywalnych, takich, w przypadku których państwo

nie może w żaden sposób abdykować.

Po drugie, bu-

dżet na 2014 r. ma pozwolić na powrót do procesu

konsolidacji finansów publicznych po przerwie wy-

wołanej niekorzystnym zbiegiem wydarzeń w 2013 r.,

który zmusił rząd i Wysoką Izbę do nowelizacji bu-

dżetu.

Wszystko wskazuje na to, że polska gospodarka,

również w wyniku przedstawionego projektu budże-

tu, powróci do procesu konsolidacji fiskalnej, to zna-

czy do procesu systematycznego, stopniowego obni-

żania deficytu i poziomu zadłużenia w stosunku do

PKB.

Biorąc pod uwagę te cele i uwzględniając uwa-

runkowania zewnętrzne, rząd przygotował budżet,

który opiera się na bardzo ostrożnych założeniach

makroekonomicznych.

W projekcie budżetu przyjmu-

je się, że produkt krajowy brutto w przyszłym roku

wzrośnie o 2,5% w porównaniu z przewidywanym

wykonaniem tegorocznym na poziomie 1,5%.

Na ten

wzrost produktu krajowego brutto złoży się wzrost

Wiceprezes Rady Ministrów

praktycznie wszystkich elementów popytu finalnego,

w tym wzrost inwestycji o 4,4% w wyrażeniu real-

nym, wzrost spożycia – o 1,6.

Tak że łącznie popyt

krajowy wzrośnie o 2,7% wobec tegorocznego wzro-

stu zaledwie o 0,8% i wobec spadku popytu krajowe-

go w ubiegłym roku o 0,2%.

Założenia makroekonomiczne dotyczące sytuacji

na rynku pracy są także bardzo ostrożne.

Pomimo

oczekiwanej poprawy sytuacji i przyspieszenia wzro-

stu rząd zakłada, że stopa bezrobocia w trakcie 2014 r.

na poziomie z końca bieżącego roku.

Jednocześnie

będziemy mieli do czynienia z umiarkowanym, ale

szybszym niż w tym roku wzrostem wynagrodzeń

– średnio 3,5%.

Wszystko to będzie odbywać się

w warunkach przyspieszającej inflacji, którą progno-

zuje się na poziomie 2,4% w stosunku do 1,6% inflacji

w roku bieżącym.

Gdy się patrzy na te założenia makroekonomicz-

ne, widać wyraźnie, że rząd tym razem starał się

zachować maksymalną ostrożność, planując podsta-

wowe wielkości budżetowe, być może po doświadcze-

niu tegorocznym, które pokazało niebezpieczeństwa

zbyt optymistycznego planowania budżetowego.

Rząd

w tej ostrożności procesowej poszedł tak daleko, że

czytając założenia do budżetu, można odnieść wra-

żenie, że prognozy na przyszły rok zostały wręcz za-

niżone, zwłaszcza jeśli chodzi o wzrost produktu

krajowego brutto.

Jeżeli bowiem weźmiemy za pod-

stawę przewidywane wykonanie, przewidywane tem-

po wzrostu w tym roku, czyli na poziomie 1,5%, jak

planuje rząd, i biorąc pod uwagę, że w pierwszej po-

łowie roku tempo wzrostu wynosiło ok. 0,7, to znaczy,

że aby wyjść na średnią w całym roku 1,5%, w drugiej

połowie roku tempo wzrostu musi przyspieszyć do

przeciętnie 2,3.

Jeżeli w drugiej połowie tego roku

tempo wzrostu będzie 2,3, można spodziewać się

i właściwie można byłoby zakładać, że w przyszłym

roku to tempo przyspieszy, i to przyspieszy nie tylko

do 2,5, ale być może do 2,8, a nawet 3%.

A zatem

założenie dotyczące wzrostu gospodarczego w przy-

szłym roku, jak powiedziałem, jest superostrożne.

Ale być może to dobrze.

Po nie najlepszym doświad-

czeniu tegorocznym rząd postanowił wyraźnie dmu-

chać na zimne.

Nawiasem mówiąc, to niejedyna dana

i niejedyne założenie, które można w taki sposób

skomentować.

Za chwilę o tym powiem więcej.

Jak wspomniałem, jednym z celów projektu bu-

dżetu jest powrót na ścieżkę konsolidacji fiskalnej.

Pan premier Rostowski przed chwilą powiedział, że

Polska dokonała ogromnego wysiłku w tym zakresie,

w ciągu trzech lat 2010–2012 dokonała łącznie re-

dukcji deficytu strukturalnego o 4,8%, czyli średnio

rocznie o 1,6%.

Pomijając kraje objęte programami

naprawczymi w Unii Europejskiej, to jest największa

skala dostosowania fiskalnego.

Jednak 2013 r. przy-

niósł załamanie tej tendencji.

Ze względu na wspo-

mniany już bardzo niekorzystny rozwój wydarzeń

w strefie euro, a także w gospodarce krajowej ten

proces konsolidacji został przerwany.

On został prze-

rwany w dość wyraźny sposób, ponieważ po trzech

latach obniżania poziomu deficytu i po jednym roku

obniżania relacji długu do PKB w tym roku spodzie-

wamy się, że relacja długu do PKB w wyrażeniu we-

dług metodologii krajowej wzrośnie z 52,7% do 54,8%,

a więc ponad 2% PKB.

W ten sposób relacja ta zbliży

się bardzo blisko i bardzo niebezpiecznie do progu

55%, a to, jak wiadomo, jest próg, którego żadną mia-

rą nie powinniśmy przekroczyć.

Stąd konstrukcja

budżetu, która gwarantuje, że w przyszłym roku pol-

ska gospodarka ponownie oddali się od tego progu

i niebezpieczeństwo przekroczenia tego progu zosta-

nie w dostatecznym stopniu zredukowane.

Szanowni Państwo!

Dochody w budżecie na przy-

szły rok zaplanowano na poziomie 276,9 mld zł i zno-

wu jest to bardzo ostrożny szacunek, bardzo ostroż-

na prognoza dochodów.

Chcę powiedzieć, że to też nie

jest zobowiązanie czy wyznaczony limit, to jest po

prostu prognoza dochodów na przyszły rok.

Otóż ta

prognoza dochodów wskazuje, że wzrost dochodów

wyniesie w stosunku do 2013 r. zaledwie 1,2 mld zł.

To jest wzrost dochodów o 0,4%.

Jednocześnie plano-

wane dochody na 2014 r. będą o ponad 10 mld niższe

niż wykonane dochody w 2012 r.

Powstaje w związku

z tym też pytanie, czy rząd nie poszedł w swojej ostroż-

ności za daleko, uwzględniając fakt, że pomiędzy 2012 r.

a 2014 r. nominalny wzrost PKB będzie wynosił ponad

8%, a dochody będą nadal niższe o 10 mld zł.

Oczywiście częściowe wytłumaczenie daje przyję-

cie założenia o zerowej wpłacie z zysku z NBP na

przyszły rok.

Wiemy, że w tym roku ta wpłata wynio-

sła ponad 5 mld zł, w przyszłym roku planuje się ze-

rowy zysk Narodowego Banku Polskiego.

Ale nawet

uwzględniając brak wpłaty z zysku z Narodowego

Banku Polskiego, dochody w 2014 r. mają wzrosnąć

zaledwie o 2,4%, o 6 mld zł z kawałkiem, w stosunku

do przewidywanych dochodów w tym roku.

Wszystko

to, pamiętajmy, jeszcze są szacunki wzrostu wynika-

jące z bardzo niskiej podstawy tegorocznej, która, jak

wiadomo, wynika z tego, że dokonaliśmy tutaj nowe-

lizacji, obniżając przewidywane dochody budżetowe

w tym roku.

Ten niewielki wzrost dochodów, a w nie-

których kategoriach nawet spadek dochodów widać

zwłaszcza w odniesieniu do dochodów podatkowych.

Łącznie dochody podatkowe wzrosną o 3,7%.

W po-

równaniu, jak powiedziałem, ze wzrostem PKB

i wszystkich składników popytu finalnego w katego-

riach nominalnych o ponad 4% oznacza to bardzo

ostrożne szacowanie przyszłych dochodów podatko-

wych.

W szczególności dotyczy to podatku od towa-

rów i usług, który będzie o 4,3 mld zł niższy niż

w 2012 r.

Znowu pojawia się to samo pytanie co

wcześniej.

PKB od 2012 r. wzrośnie o 1,5% w tym

roku i o 2,5% w przyszłym roku w kategoriach real-

nych.

Jeśli dodamy do tego inflację, to otrzymamy

znowu mniej więcej 8-procentowy wzrost PKB, na-

tomiast planujemy obniżkę dochodów z podatku VAT.

Poseł Dariusz Rosati

Mamy również planowany spadek dochodów z po-

datku CIT o 1,9 mld zł.

Może to być bardziej uzasad-

nione, bo z kolei zależy od tego, w jakim stopniu stra-

ty z ostatnich lat będą rzeczywiście uwzględnione

w bilansach przedsiębiorstw, dlatego że te straty

będą decydować o poziomie zysku do opodatkowania.

W efekcie tych obniżek czy planowanych spadków

dochodów podatkowych będziemy mieli bardzo wy-

raźne obniżenie relacji dochodów podatkowych do

PKB łącznie z 15,6%, co przewiduje się w roku bieżą-

cym, do 14,4% w roku przyszłym.

Wśród dwóch kategorii podatków, w zakresie któ-

rych przewiduje się wzrost, jest podatek dochodowy

od osób fizycznych.

Można powiedzieć, że ten wzrost

o 6,8% jest zaplanowany dość optymistycznie.

Mogli-

byśmy powiedzieć, że rząd odstąpił od ostrożności,

którą wykazywał w planowaniu poprzednio omówio-

nych kategorii podatkowych.

Jeżeli mamy do czynie-

nia ze wzrostem wynagrodzeń o 3,5% i praktycznie

ze stagnacją poziomu zatrudnienia, wzrost dochodów

z podatku od osób fizycznych o 6,8% wygląda na dość

wygórowany.

Ostatecznie mamy jeszcze wzrost wpły-

wów z akcyzy o 2,3 mld zł.

Jest on uzasadniony zmia-

nami, które Wysoka Izba będzie rozpatrywać przy

okazji dyskusji nad ustawą okołobudżetową.

Jak wszy-

scy wiemy, rząd proponuje podwyżkę podatku akcy-

zowego od wyrobów tytoniowych i spirytusowych

i ta podwyżka być może spowoduje oczekiwany

wzrost dochodów z akcyzy.

Przechodząc do wydatków, chciałbym powiedzieć,

że mamy jeszcze silniejsze dostosowanie.

Mianowicie

w 2014 r. rząd proponuje spadek wydatków budżeto-

wych łącznie o 2,7 mld zł, czyli o 0,8%, przy czym od

razu dodajmy, że główną przyczyną czy głównym

czynnikiem spadku wydatków jest obniżenie kosztu

obsługi długu o ponad 6,5 mld zł, z 42,7 do 36,2 mld zł.

Oczywiście wiemy, że to obniżenie kosztu obsługi

długu wynika z planowanej reformy systemu OFE,

która ma doprowadzić, jeżeli Wysoka Izba tak zdecy-

duje, do umorzenia części obligacji Skarbu Państwa

znajdujących się w posiadaniu otwartych funduszy

emerytalnych.

To jest oczywiście wysoce prawdopo-

dobne, niemniej jednak chcielibyśmy usłyszeć od rzą-

du być może więcej szczegółów na temat tego, jaka

jest przewidywana skala oszczędności wynikających

z tej reformy, innymi słowy, na jakich dokładnie za-

łożeniach zostały oparte te kalkulacje obniżenia

kosztu obsługi długu w odniesieniu do zmian doty-

czących...

(Poruszenie na sali)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie ma jeszcze ustawy.)

wy, wszystkiego się pan dowie w swoim czasie.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ale jak pan poseł nie

wie...)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Przepraszam, panie pośle, proszę nie prowadzić

Bardzo proszę.

Poseł Dariusz Rosati:

Rosną również wydatki bieżące, na co warto

zwrócić uwagę.

Pomimo spadku całości wydatków

budżetowych wydatki bieżące jednostek budżeto-

wych rosną o dość znaczną kwotę, jest to ponad 8%.

Można też zapytać, jakie są przyczyny tego wzrostu

zaplanowanego w budżecie.

Uwaga ogólna, która nasuwa się przy komento-

waniu czy też przy analizowaniu wydatków, jest

datki w najbliższych latach będą pod kontrolą dzięki

stabilizacyjnej regule wydatkowej, która była już

tutaj wspomniana w wystąpieniu pana ministra Ro-

stowskiego i która była już zresztą wstępnie dysku-

towana na tej sali.

Niemniej jednak trzeba też zazna-

czyć, że należałoby się zastanowić, w których kate-

goriach wydatków dobrze byłoby przeprowadzić

pewne reformy systemowe, tak aby mimo wszystko

te wydatki nie były ograniczane tylko poprzez dzia-

łanie reguły wydatkowej, ale także żeby w sposób

trwały zmniejszyć pewne kategorie wydatków.

Przechodząc do deficytu budżetu państwa, musi-

my podkreślić, że rząd planuje zmniejszenie deficytu

budżetu państwa z 51,6 mld przewidywanych na ten

rok do 47,7 mld na rok przyszły.

Oczywiście deficyt

budżetu państwa sam z siebie jest wynikiem pewnej

konwencji.

Ważniejszy z punktu widzenia równowa-

gi finansów publicznych jest oczywiście deficyt całe-

go sektora finansów publicznych, niemniej jednak

trzeba poczynić kilka uwag na temat deficytu budże-

tu państwa, aby pokazać pewne zależności.

Po pierwsze, dobrze jest deficyt budżetu państwa

rozpatrywać łącznie z deficytem budżetu środków

europejskich, dlatego że mimo wszystko jest to jed-

nak wspólna kasa.

Gdy uwzględni się budżet środ-

ków europejskich, pamiętając, że w tym roku w bu-

dżecie środków europejskich przewidywana jest nad-

wyżka w wysokości ponad 6 mld zł, a w przyszłym

roku planuje się niewielki deficyt, to okazuje się, że

w istocie rzeczy nie mamy zmniejszenia deficytu bu-

dżetu państwa liczonego łącznie ze środkami euro-

pejskimi.

Kolejna uwaga, która nasuwa się też w tym kon-

tekście, jest taka, że deficyt budżetu państwa, tak się

dziwnie złożyło, w planowanej na przyszły rok wyso-

kości 47,7 mld, a więc prawie w całości, jest równy

deficytom w dwóch funduszach, a mianowicie w Fun-

duszu Ubezpieczeń Społecznych i w Funduszu Eme-

rytalnym Rolników.

Przewidywany deficyt w tych

dwóch funduszach, a ściślej mówiąc, przewidywana

dotacja z budżetu do tych dwóch funduszy, wynosi

Poseł Dariusz Rosati

46 mld, a – tak jak powiedziałem – deficyt budżetu

państwa planowany jest na 47,7 mld.

Można więc

powiedzieć, że praktycznie w 97% czy 98% deficyt

budżetu państwa jest równy deficytowi dwóch fun-

duszy: Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i Fun-

duszu Emerytalnego Rolników.

To też pokazuje,

w jakich obszarach państwo polskie generuje naj-

większe deficyty.

Spadek deficytu budżetu państwa, a także prze-

de wszystkim reforma OFE pozwalają również na

obniżenie potrzeb pożyczkowych budżetu.

Te po-

trzeby pożyczkowe netto spadają z 66,6 mld zł

w tym roku do 55,4 mld w roku przyszłym, nato-

miast potrzeby pożyczkowe brutto, które właściwie

są bardziej istotne dla rynku, spadają ze 166 mld

w tym roku do 132 mld w roku przyszłym.

To jest

bardzo poważne obniżenie potrzeb pożyczkowych

państwa i z całą pewnością dobrze to rokuje, jeśli

chodzi o wiarygodność kredytową rządu polskiego,

i pozwala prognozować korzystne warunki zaciąga-

nia pożyczek w przyszłym roku.

Dodatkową korzystną informacją jest także spa-

dek udziału inwestorów zagranicznych w zadłużeniu

Polski.

Konkretnie, jeśli chodzi o pokrycie potrzeb

pożyczkowych netto, ten udział spadnie z 28 mld do

21 mld.

To jest o tyle dobra wiadomość, że – jak wie-

my – dług w posiadaniu inwestorów zagranicznych

jest zawsze z punktu widzenia kraju emitującego

dług długiem obciążonym większym ryzykiem.

Przechodząc do omówienia sytuacji w całym sek-

torze finansów publicznych, trzeba podkreślić, że

deficyt sektora finansów publicznych też ulega obni-

żeniu.

Tak jak powiedziałem, jest to informacja,

wskaźnik bardziej istotny z punktu widzenia oceny

całej sytuacji w finansach publicznych.

Pamiętamy,

że ten deficyt bardzo silnie wzrósł w bieżącym roku

prawie do 67 mld zł z 38 mld w roku 2012, ale na 2014 r.

planuje się obniżenie deficytu całego sektora finan-

sów publicznych do 62 mld zł, czyli w relacji do PKB

będzie to obniżenie z 4,1% PKB do 3,6% PKB.

Pamię-

tajmy, wszystko jest według metodologii krajowej.

Dzięki temu udaje się zatrzymać wzrost długu w ka-

tegoriach nominalnych i odwrócić tę tendencję tak,

aby pod koniec 2014 r. nastąpił spadek zadłużenia

publicznego.

Dług będzie rósł do końca tego roku

i osiągnie 899 mld zł – państwowy dług publiczny,

natomiast w przyszłym roku przewiduje się jego spa-

dek do poziomu 811 mld zł, czyli znowu w relacji do

PKB z poziomu, jak wspomniałem, 54,8% w tym roku

do 47,1% w przyszłym roku.

Nie muszę dodawać, że

tak radykalna obniżka relacji długu do PKB jest tak-

że związana z reformą otwartych funduszy emery-

talnych.

Pamiętajmy jednak, że Komisja Europejska

ocenia sytuację fiskalną w Polsce z punktu widzenia

metodologii ESA 95, czyli z punktu widzenia meto-

dologii unijnej.

Chcielibyśmy się dowiedzieć, czy takie

obniżenie deficytu całego sektora finansów publicz-

nych do 3,6% w przyszłym roku jest wystarczające

do tego, aby Komisja Europejska zdjęła z Polski pro-

cedurę nadmiernego deficytu.

Mogę powiedzieć, że

na podstawie informacji, które znalazłem w ustawie

budżetowej, w uzasadnieniu, osobiście takiej możli-

wości nie widzę.

W związku z tym chciałbym zapytać

rząd: Jakie jest stanowisko rządu w tej konkretnej

sprawie?

I wreszcie, szanowni państwo, chciałbym dodać,

że cała konstrukcja budżetu oczywiście oparta jest

na założeniu przyjęcia równolegle z ustawą budżeto-

wą także trzech ustaw, których rozpatrywanie włą-

czyliśmy do porządku obrad obecnego posiedzenia

Sejmu przed półgodziną, mianowicie chodzi o ustawę

okołobudżetową, czyli ustawę o zmianie niektórych

ustaw związanych z ustawą budżetową, o ustawę

o podatku VAT i o ustawę o zmianie ustawy o finan-

sach publicznych.

Zwłaszcza ta ostatnia jest szczegól-

nie istotna, ponieważ ona wprowadza stabilizacyjną

regułę wydatkową, o której wcześniej mówił już pan

premier Rostowski.

To jest bardzo korzystna zmiana,

jeśli chodzi o system zarządzania finansami publicz-

nymi w Polsce, ponieważ z jednej strony zwiększa

dyscyplinę budżetową ze względu na objęcie tą regułą

znacznie szerszej części sektora finansów publicznych

dzie miała charakter antycykliczny, co oczywiście jest

szczególnie ważne w sytuacji zmian koniunktural-

nych.

Z procyklicznym charakterem dotychczasowych

reguł mieliśmy kłopot właśnie w bieżącym roku, dla-

tego należy tę propozycję zmiany odnotować z zado-

woleniem.

Szanowni Państwo!

Chciałbym w związku z tym,

o czym powiedziałem, w imieniu Klubu Parlamen-

tarnego Platforma Obywatelska prosić Wysoką Izbę

o poparcie wniosku o skierowanie projektu ustawy

budżetowej na rok 2014 z druku nr 1779 do pracy

w komisjach sejmowych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

przewodniczącego i powiem to, czego nie mógł powie-

dzieć, bo dobrze mu szło, jeżeli chodzi o diagnozę, ale

myślę, że spuentował nie tak, jak należy.

Ten budżet

jest fikcją.

O ile projekt budżetu na rok 2013 był nie-

realny i skończyło się na nowelizacji, o tyle projekt

budżetu na rok 2014 jest fikcją i aż strach pomyśleć,

czym to się skończy.

Zastrzeżenia główne, które na-

leży tu mocno podkreślić – mówił o tym również prze-

wodniczący Komisji Finansów Publicznych, mój przed-

Poseł Dariusz Rosati

mówca – dotyczą przede wszystkim kwestii praw-

nych, ponieważ wątpliwości prawne rodzą się nie

tylko w związku z tymi trzema projektami ustaw,

które przed półgodziną włączyliśmy do porządku

obrad tego posiedzenia.

Wątpliwość dotyczy przede

wszystkim podstawowej ustawy, która ma być zmie-

niona, czyli dotyczącej OFE.

Przecież tego projektu

nie ma.

Nie ma opinii, nie ma zgody w państwa klu-

bie, w klubie Platformy.

Słyszymy te walki w rodzi-

nie, kłótnie.

Nie wiadomo, czy ten projekt – i w jakim

kształcie – będzie przedstawiony w Wysokiej Izbie,

więc jak można założyć w projekcie budżetu na rok

2014 wynikające z jakiegoś na razie założonego po-

mysłu twarde dane dotyczące ograniczenia deficytu,

ograniczenia strony wydatkowej czy zmian w syste-

mie emerytalnym.

W związku z tym to jest wystar-

czająca podstawa do tego, ażeby złożyć wniosek

w pierwszym czytaniu, i to niniejszym w imieniu klu-

(Oklaski)

Jeżeli to nie jest wystarczający argument dla ko-

alicji rządzącej – ale mam nadzieję, że mimo wszyst-

ko posłowie koalicji jeszcze się opamiętają, że nie

podniesiecie państwo ręki za tym, ażeby ten projekt

skierować do prac w komisjach – to wątpliwości co do

tego, czy można procedować nad projektem ustawy

budżetowej, jeżeli wcześniej nie zostały przyjęte pro-

jekty, o których wspomniałam, zawarte są również

w uzasadnieniu do projektu budżetu, który rząd

przedłożył, ponieważ w uzasadnieniu rząd stwierdza:

spolitej Polskiej Rada Ministrów zobowiązana jest do

przesłania do parlamentu ustawy budżetowej na rok

nansach publicznych wprowadzająca stabilizującą

stała zastosowana pomocniczo.

Wiążące zastosowa-

rok 2015.

A więc sam rząd wyraża wątpliwość, czy

przed uchwaleniem zmiany w tym przypadku ustawy

o finansach publicznych można przyjąć założenia

jako wiążące i stosować w projekcie budżetu.

Tym

bardziej odnosi się to do zmian w OFE.

To jest pierw-

szy powód, o którym mówiłam, że można ten budżet

określić mianem fikcji.

Drugi powód to są błędne

założenia do budżetu, natomiast trzeci powód to za-

wyżone prognozy dochodów głównie z podatku od

nych ustawami okołobudżetowymi.

Przedstawiciel

klubu Platformy mówił też o tym, że miał wątpliwo-

ści co do strony dochodowej.

Zmiany w systemie eme-

rytalnym, które prowadzą tak naprawdę do załama-

nia tego systemu, do kompletnego chaosu, i wreszcie

przerzucanie skutków nieudolnej własnej polityki na

kolejne rządy, na kolejne lata, bo tak naprawdę tak

wygląda konstrukcja tego budżetu, to jest ratowanie

własnej skóry i przerzucanie na kolejne rządy tego

problemu, a na kolejne pokolenia Polaków – kłopotów

finansowych.

W związku z tym warto postawić dziś konkretne

pytania dotyczące spraw związanych z finansami

i tym, co zostało zapisane.

Po pierwsze, proszę odpowiedzieć na pytanie na-

stępujące.

Stawka VAT w wysokości 23% miała obo-

wiązywać do 31 grudnia 2013 r., po czym mieliśmy

wrócić do stawki podstawowej 22%, tak było zapisane

w projekcie ustawy, kiedy państwo zmienialiście tę

stawkę, chyba że – tak zaznaczono – dług publiczny

liczony metodą krajową przekroczyłby 55%.

Zatem

stawiam pytanie: Czy rząd ukrywa i zaniża prawdzi-

wą wysokość zadłużenia publicznego, skoro ta staw-

ka pozostaje na poziomie 23%?

Kolejne pytanie.

Rząd uwzględnia w budżecie skut-

ki zmian w otwartych funduszach emerytalnych,

m.in. przekazanie do Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych ponad 15 mld zł.

A co będzie, jeżeli ten pro-

jekt ustawy nie zostanie przyjęty w takim kształcie,

jak państwo zaprojektowaliście, czy na podstawie

założeń którego taką kwotę zapisaliście w projekcie

budżetu?

Co będzie, jeżeli tryb przyjmowania tej

ustawy zostanie na przykład zaskarżony do Trybu-

nału Konstytucyjnego?

Kolejna kwestia dotyczy założeń tempa wzrostu

PKB.

Tutaj była już mowa o tym, mówił o tym pan

minister, mówił o tym pan przewodniczący, że

wszystko wskazuje na to, że sytuacja będzie lepsza.

Opieracie państwo te prognozy również na informa-

cjach o polepszeniu się sytuacji w krajach strefy euro,

w Unii Europejskiej.

Prawdopodobnie to tempo po-

prawiania się sytuacji będzie niższe niż zakładacie,

a więc trudniej będzie oczekiwać, że wpłynie to po-

zytywnie na nasz wzrost PKB.

W Niemczech, dzisiaj

co prawda zostaną ogłoszone kolejne dane dotyczące

sierpnia, pomimo stosunkowo dobrych wyników

w drugim kwartale, w lipcu, produkcja przemysłowa

mierzona rok do roku na przykład spadła.

Rząd fran-

cuski z kolei obniżył własną prognozę wzrostu PKB

na rok bieżący.

To samo dotyczy gospodarki Wielkiej

Brytanii, która od 2010 r. wykazuje oznaki stagnacji.

Czy zatem należy oczekiwać i wnioskować, że po raz

kolejny będziemy od państwa słyszeli potem, że mia-

ło być lepiej, a wyszło inaczej?

Inwestycje.

Rozmawiamy o kwestiach zwianych

z inwestycjami, ponieważ gdy analizuje się przewi-

dywany wzrost popytu krajowego, jednym z tych ele-

mentów mają być inwestycje.

Państwo sami piszecie

w projekcie budżetu, że w okresie prognozy udział

obniżać, czyli zakładacie, że prawdopodobnie ten

wzrost będzie się opierał na inwestycjach prywat-

nych.

Co prawda trudne jest również do zrozumienia,

oczekiwanie autorów projektu wyrażone w stwier-

dzeniu: Wprawdzie w 2013 r. realne tempo wzrostu

poprzednim, jednak w 2014 r. można się już spodzie-

Poseł Beata Szydło

wać przyspieszenia tempa wzrostu tej kategorii eko-

nomicznej.

Trudno też zrozumieć, dlaczego uznajecie

państwo uruchomioną przez Bank Gospodarstwa

Krajowego portfelową linię gwarancyjną de minimis

za czynnik bezpośrednio wspierający wzrost prywat-

nego popytu inwestycyjnego, skoro ta linia zgodnie

z zapisami zapewnia małym i średnim przedsiębior-

com łatwiejszy dostęp do finansowania bieżącej dzia-

łalności w okresie spowolnienia gospodarczego, czyli

nie dotyczy to aktywności inwestycyjnej sektora ma-

łych i średnich przedsiębiorstw.

Można by, oczywi-

ście, założyć, że prognozujecie państwo wzrost tych

inwestycji na podstawie działania spółki Polskie In-

westycje Rozwojowe, tylko tyle, że, póki co, praktycz-

nie rzecz biorąc, jest to działalność podziemna.

Na

stronie internetowej tej spółki, którą można już zo-

baczyć w Internecie, jest zapisane że na razie spółka

analizuje 34 projekty.

Analizuje, czyli jeszcze żaden

z nich nie został przygotowany do realizacji.

Jeżeli chodzi o kolejne kwestie, dotyczy to na przy-

kład realizacji inwestycji ze środków unijnych.

Tu

pojawia się kolejne pytanie.

Proszę o podanie infor-

macji na temat niewykorzystania środków unijnych

z planów inwestycyjnych.

Na ten rok wynika, że

Jeżeli nie inwestycje, to zostaje nam konsumpcja.

Państwo prognozujecie, że ten wzrost ma być oparty

na konsumpcji indywidualnej, a jednocześnie zakła-

dacie, że będzie zwiększać się bezrobocie i jednocześ-

nie trudno spodziewać się ożywienia, wzrostu płac

i lepszej sytuacji gospodarstw domowych.

Nie bardzo

wiadomo, na jakiej podstawie jesteście państwo taki-

mi optymistami, skoro piszecie w projekcie, że

czej, które i tak należałoby... istotnej poprawy w za-

kresie stopy bezrobocia czy wzrostu zatrudnienia

należy oczekiwać dopiero w 2015 r.

To są cytaty

z uzasadnienia do projektu ustawy.

Kolejna kwestia, kolejne pytanie dotyczy docho-

dów.

Będziemy jeszcze w kolejnych wystąpieniach ten

temat dokładnie omawiali.

Natomiast wydaje się, że

na wzrost dochodów budżetu państwa, że ta progno-

za oparta jest, jak piszcie państwo, na przewidywa-

nej, wyższej niż w 2013 r., dynamice wzrostu PKB.

Jeśli jest już wątpliwość pojawiająca się nie tylko przy

podatku VAT, ale i przy pozostałych planowanych

dochodach, przede wszystkim dotyczy to zakładanej

podwyżki akcyzy, więc jest duże prawdopodobień-

stwo, że wpłynie to przede wszystkim na rozbudowę

szarej strefy.

System emerytalny, o którym tutaj warto powie-

dzieć coś więcej, bo pan minister dość dużo na ten

temat się wypowiadał.

Póki co, jak stwierdziłam, to

są dopiero założenia.

Natomiast trzeba zwrócić uwa-

gę na jedną rzecz, że pożyczki z budżetu państwa dla

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w budżecie 2014 r.

to jest blisko 7 mld zł.

Natomiast na koniec 2014 r.

pożyczki z budżetu, z tego okresu od 2009 r., to jest

ponad 37 mld zł.

Do tego trzeba jeszcze dodać, doło-

żyć wyciągane co roku środki z Funduszu Rezerwy

Demograficznej, w tym roku też jest to założone

w tym projekcie, 2,5 mld zł, czyli w sumie w latach

2010–2014 z Funduszu Rezerwy Demograficznej wy-

ciągnęliście państwo ponad 19 mld zł.

Kolejne pytanie dotyczy samorządów terytorial-

nych.

Od 1 stycznia 2014 r. ma zacząć obowiązywać

nowa reguła dotycząca indywidualnego wskaźnika

zadłużenia dla samorządów.

Państwo w uzasadnie-

niu do projektu ustawy w pewnym momencie pisze-

cie, że będziecie się temu przyglądać i jeżeli będzie

potrzeba, to będziecie reagować.

Tyle tylko, że ta

reakcja dla samorządów może być spóźniona, dlatego

że samorządy w tej chwili przygotowują swoje budże-

ty na rok następny.

Kolejna rzecz dotyczy dochodów, które będą uzy-

skiwane, dochodów niepodatkowych, dywidend, tego

wszystkiego, co państwo już w tym budżecie musie-

liście nowelizować, opłat, grzywien itd.

Jest też kwe-

stia sprzedaży.

Pytanie, co rząd zamierza w tej chwi-

li sprzedać.

Czy będą to kopalnie, zakłady górnicze?

Pytam, bo już wyraźnie, coraz głośniej słychać ze

strony rządzących, a przede wszystkim ze strony wi-

ceministra zajmującego się gospodarką, że polskie

górnictwo trzeba ograniczać.

Czy będziecie sprzeda-

wać LOT, czy być może jeszcze coś innego?

Wreszcie ostatnie pytanie.

Jak to się dzieje, że

rytur, umorzenia obligacji, jeżeli uda się wam przyjąć

ten projekt ustawy, na kwotę 121 mld zł, roztrwonie-

nia rezerwy demograficznej, podniesienia podatków

nie jesteście w stanie sprowadzić wysokości długu

nister Rostowski rozpoczął swoje urzędowanie?

Budżet, według definicji, to najwyższej rangi plan

finansowy polityki państwa oraz narzędzie polityki

społecznej.

W przypadku obecnego rządu to doraźny

plan ratowania własnej skóry kosztem Polek i Pola-

ków oraz przyszłych pokoleń.

A rozmontowanie sy-

stemu emerytalnego i skok na kasę emerytów są

niczym innym jak budowaniem funduszu wyborcze-

go.

Za te pieniądze chcecie kupić sobie wyborców i nie

powtórzę, że w imieniu klubu Prawa i Sprawiedli-

wość składam wniosek o odrzucenie projektu ustawy

Poseł Beata Szydło

Poseł Wincenty Elsner:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Nie, nie, nie, trzy

razy nie!

(Poseł Andrzej Orzechowski: Trzy razy tak.)

Nie – dla zadłużania Polski i Polaków.

Nie – dla

budżetu złego dla przedsiębiorców, złego dla pracu-

jących i złego dla bezrobotnych.

Nie – dla księgowych

sztuczek Rostowskiego.

Nie na taki budżet zasługu-

ją Polacy.

Twój Ruch składa wniosek o odrzucenie

projektu tego budżetu już pojutrze.

(Oklaski)

Ten budżet jest tak słaby, jak pańskie wystąpie-

nie, panie ministrze.

(Wesołość na sali) Minister

finansów, polski minister finansów na temat budże-

tu 38-milionowego kraju nie potrafi powiedzieć nic.

13 minut, panie premierze.

Po wysłuchaniu dwóch

wystąpień, pana ministra i pana przewodniczącego

Rosatiego, myślimy, że powinna nastąpić zdecydowa-

na zmiana miejsc.

Pan przewodniczący Rosati powie-

dział o budżecie bardzo dużo, bardzo jasno, bardzo

klarownie.

Oczywiście nie zgadzamy się z tym, ale to

inna sprawa.

(Głos z sali: Nic nowego.)

Ja powiem o trzech filarach tego budżetu: długu,

podatkach i wizji.

Dług.

Co szósta złotówka wydana

w roku 2014 będzie złotówką nie zarobioną, a poży-

czoną, mimo że w przyszłorocznym budżecie rząd

przesądził już o nacjonalizacji naszych składek w OFE

i dodał je sobie w rozliczeniu.

Gdyby to był nasz bu-

dżet rodzinny, oznaczałoby to, że pracujemy i zara-

biamy tylko przez dziesięć miesięcy, a pozostałe dwa

miesiące żyjemy na kredyt.

Po dwóch latach takiego

życia komornik murowany.

A pan, panie ministrze,

zadłuża Polskę w ten sposób już siódmy rok.

Podatki.

Corocznie rosną podatki, tak, corocz-

nie, przynajmniej o kilka procent.

Czy za rządów PO

i PSL jakieś obciążenia podatkowe Polaków zostały

obniżone?

Kiedyś to zapowiadaliście.

Niewaloryzo-

wane od lat progi podatkowe, te same kwoty wolne

od podatku, limity, ryczałty, bez względu na inflację,

likwidacja ulg podatkowych, podwyżki VAT, corocz-

ne podwyżki akcyzy.

To są wszystko podwyżki po-

datków.

A wizja?

W tym budżecie nie ma żadnej wizji, ani

wizji naprawy finansów publicznych, ani wizji wspie-

rania przedsiębiorczości, wręcz przeciwnie, ani wizji

realizacji celów społecznych, prorodzinnych.

Nic.

A skąd wziął się ten prawie bilionowy polski dług?

Dziś jednoznacznie wskazujemy palcem na ministra

Rostowskiego, ale trzeba powiedzieć, że od początku

XXI w. w Polsce rządzi jedna i ta sama koalicja, ko-

alicja długu, złożona z SLD, PSL, Platformy Obywa-

telskiej i PiS.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

(Głos z sali: …i mnoży wątpliwości.)

I to tej koalicji długu zawdzięczamy to, że wkrót-

ce zadłużenie Polski przekroczy 1 bln.

Gdy w 2001 r.

rozpoczął rządy Leszek Miller, zadłużenie Polski

właśnie dobijało do trzeciej setki, do 300 mld, gdy

SLD kończyło, dług publiczny był o 140 mld większy.

(Głos z sali: O matko!)

Z punktu widzenia dzisiejszych bilionowych wy-

żyn te sto kilkadziesiąt miliardów może nie robi wiel-

kiego wrażenia, ale w czasie ich rządów zadłużenie

wzrosło o 50%.

Krótkie, na szczęście, rządy Jarosła-

wa Kaczyńskiego dorzuciły Polsce i Polakom kolejne

prawie 100 mld zł długu.

To PiS, Samoobrona i Liga Polskich Rodzin świę-

towały przekroczenie pół biliona polskiego długu.

(Oklaski)

(Poseł Witold Klepacz: Brawo!)

Platforma Obywatelska dołożyła obywatelom po-

nad 370 mld zadłużenia...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ponad 400.)

...plus miliardy ukryte w różnych...

Zgadza się, jak

się doda te ukryte.

A Polskie Stronnictwo Ludowe

– w ciągu 8 lat współrządzenia PSL-u zadłużenie

Polski wzrosło o 423 mld zł, najwięcej.

(Oklaski) I to,

że dzisiaj każdy z pracujących Polaków ma do spła-

cenia 60 tys. zł długu, to zasługa wszystkich was.

(Gwar na sali)

Wicemarszałek

Poseł Wincenty Elsner:

Koalicja długu rządząca Polską nieprzerwanie od

13 lat: Sojusz Lewicy Demokratycznej, Polskie Stron-

nictwo Ludowe, Platforma Obywatelska i Prawo i Spra-

wiedliwość.

(Poseł Elżbieta Rafalska: Do teatru.)

Dlatego nie wierzcie, że jak będą rządzili ci albo

ci razem z tymi, to będzie inaczej, to będzie lepiej.

Tak, 60 tys. długu ma każdy z nas.

Gdyby nie ten

dług, każdy z pracujących miałby odłożone na nowe

dobre auto, a młoda rodzina miałaby pieniądze choć-

by na niewielką kawalerkę za 120 tys. zł – za gotów-

kę.

A tak mieszkań pięć i domów trzy mają tylko

niektórzy z was, prawda?

(Wesołość na sali, oklaski)

Dlatego czas na Twój Ruch.

(Oklaski) Zmieńmy ich

wszystkich, podziękujmy im.

Niedawno pojawił się ranking agencji Blomberg.

Napisano, że polskie obligacje skarbowe są najlepszą

inwestycją na świecie – najlepszą pod względem zy-

skowności, oczywiście biorąc pod uwagę poziom ry-

zyka.

Zresztą wielokrotnie powołuje się pan, panie

profesorze, na ten ranking i jest pan z niego dumny.

I ja to rozumiem.

Pan, będąc tyle lat doradcą różnych

instytucji finansowych, patrzy oczyma bankiera, fi-

nansisty, bo każdy bankier jest zadowolony, gdy ros-

ną zyski jego banków.

Ale pan jest, panie ministrze,

polskim ministrem finansów i zadowolenie światowej

finansjery powinno pana martwić, bo to oznacza, że

dobry biznes zrobili oni, a nie my.

(Oklaski) Z naszych

podatków zapłacił im pan te najlepsze na świecie gra-

tyfikacje.

A ja bym wolał, żeby oni narzekali, że li-

czyli na więcej, że polski minister finansów ma węża

w kieszeni, że daje im zarobić tylko tyle, by następ-

nym razem nie szukali gdzie indziej papierów skar-

bowych.

Premier Tusk mówił, że nie będzie klęczał przed

biskupami, a dzisiaj klęczy razem z ministrem Bo-

nim, prosząc o rozgrzeszenie (Oklaski), bo biskupi

nie życzą sobie tykania Funduszu Kościelnego – tak,

jakby to były ich pieniądze, a nie nasze, podatników.

Mówiono niedawno, że Fundusz Kościelny zostanie

zlikwidowany.

Od niedawna to wy mówicie, bo my

o likwidacji Funduszu Kościelnego mówimy od za-

wsze.

Miał być dobrowolny odpis od podatku.

Nie ma.

I co się stało?

Bo w budżecie widzę w części 43: Fun-

dusz Kościelny – 94 374 tys. zł.

Nawet tak drobnej

sprawy nie potraficie załatwić z Kościołem.

Żeby była

jasność: nas nie zadowala likwidacja Funduszu Koś-

cielnego, odpis 0,5 czy 0,3%.

W naszym budżecie nie

będzie miejsca na przelewy pieniędzy podatników na

konta biskupów, księży, katechetów, kapelanów,

Świątyni Opatrzności (Oklaski) Bożej i Bóg wie, co

jeszcze.

W sumie ponad 2 mld zł rok w rok.

Będę pana, panie ministrze, pytał w ramach py-

tań w tej debacie, ile kosztuje podatnika Kościół

Anno Domini 2014, więc może pan już zacząć podli-

czać rachunek.

(Oklaski) Bo w naszym budżecie ra-

chunek będzie prosty: zero kasy dla Kościoła.

Mało

kto o tym wie: polski Kościół katolicki jest właścicie-

lem 132 tys. ha gruntów.

Tak, 132 tys. ha.

Z tego

ponad 100 tys. ha to użytki rolne, a prawie 13 tys. ha

to lasy.

Tylko na 14 tys. ha, czyli na 10% włości koś-

cielnych, stoją kościoły i kaplice.

Gdyby papież Fran-

ciszek chciał osiedlić się w Polsce na gruntach pol-

skiego Kościoła, można by zbudować 3 tys. Watyka-

nów.

(Oklaski) Niewiarygodne.

Z takim bogactwem

niech sobie Kościół radzi bez pieniędzy z naszych

podatków, zwłaszcza że te podatki rosną co roku.

Aby podwyższać podatki, wcale nie trzeba zmie-

niać skali podatkowej.

Przyszły rok będzie szóstym

kolejnym rokiem zamrożenia progów podatkowych,

kwoty zmniejszającej podatek, kwoty zryczałtowa-

nych kosztów uzyskania przychodów.

Co roku likwi-

dowane są ulgi podatkowe.

W 2013 r. ograniczono

ulgę na Internet, koszty uzyskania przychodów dla

twórców i zasiłki dla dzieci.

W 2014 r. nie będzie ulgi

na zakup materiałów budowlanych dla inwestorów

indywidualnych.

Ta ulga pozwalała budującym lub

remontującym swoje domy oszczędzać miliard zło-

tych rocznie.

W przyszłym roku ten miliard zostanie

w budżecie.

To wszystko decyduje o corocznym wzroście efek-

tywnej stawki podatkowej.

Do tego dochodzą pod-

wyżki VAT-u.

Jak wiemy, stawka 23% VAT-u – pod-

stawowa – i 8% na żywność będzie obowiązywała co

najmniej do 2016 r.

Z analiz wykonanych przez Tax

Care wynika, że przy wyższych stawkach VAT-u tyl-

ko o 1% przeciętna 4-osobowa rodzina rocznie będzie

musiała wydać ponad tysiąc złotych więcej.

W ze-

szłym roku o 2% wzrosła składka rentowa.

Oznacza-

ło to kolejne zabranie tym razem z kieszeni podatni-

ków 6,5 mld zł.

Corocznie wzrasta akcyza, w 2014 r.

po raz pierwszy akcyzą opodatkowany będzie gaz

kupowany przez przedsiębiorców.

Kolejny raz wzra-

sta akcyza na wyroby tytoniowe, na alkohol.

W 2014 r.

po raz pierwszy spółki komandytowe i komandyto-

wo-akcyjne opodatkowane zostaną podatkiem CIT.

I pomimo tych licznych wzrostów spadają wpływy

podatkowe do budżetu – wzrost podatków i spadek

dochodów.

(Głos z sali: Skok na kasę.)

Żeby nie być gołosłownym: CIT – podatek do-

chodowy od firm, dwa lata temu, w 2011 r. zebrano

prawie 25 mld, w ubiegłym roku ponad 25 mld zł,

a w 2014 r. podatku od firm ma być tylko 23,3 mld zł,

prawie 2 mld mniej.

VAT już po wszystkich podwyż-

kach.

W 2012 r. spodziewano się wpływów na poziomie

132 mld.

W rzeczywistości zebrano tylko 120 mld,

o 12 mld mniej.

A na rok 2014 zaplanowano jeszcze

mniej – 115,7 mld zł, ponad 4 mld zł mniej niż dwa

lata temu.

Jeszcze o nowym podatku CIT dla spółek koman-

dytowo-akcyjnych.

Chciał pan uderzyć w markety

wożące zyski do rajów podatkowych, ale rykoszetem

trafił pan w innych.

Czy pan wie, panie ministrze, że

spółki komandytowo-akcyjne są często wykorzysty-

wane przez fundusze venture capital jako wehikuły

inwestycji w innowacyjne projekty?

Takie spółki dają

również możliwość inwestowania osobom fizycznym

w przedsięwzięcia innowacyjne.

I te spółki pan

ustrzelił również.

Mówiono wczoraj o tym u pana

prezydenta Komorowskiego.

Zresztą do antyinnowa-

cyjności tego budżetu jeszcze wrócę.

Rok 2013 jest piątym kolejnym rokiem, w którym

realne tempo wzrostu wynagrodzeń jest niższe niż

wzrost wydajności pracy.

Napisał pan, panie mini-

strze, w uzasadnieniu budżetu: to dobrze, bo popra-

wia się konkurencyjność przedsiębiorstw względem

zagranicznych podmiotów.

A ja powiem, że to źle, źle,

bo ta poprawa wydajności odbywa się kosztem sytu-

acji materialnej pracowników.

To droga donikąd, bo

nie mamy najmniejszych szans w konkurencji z Da-

lekim Wschodem, z Afryką na to, kto mniej zapłaci

pracownikom.

Wygrać możemy tylko innowacyjnoś-

cią i nowoczesnością.

Powiedzmy jasno, rząd nie wa-

loryzując przez lata progów i kwot, pogarsza sytuację

milionów pracowników, nakładając na nich coraz to

wyższe podatki.

Uderza to szczególnie w najuboż-

szych, bo dla nich każde sto złotych jest ważne, istot-

ne.

Po dokręceniu śruby podatkowej nie rośnie popyt

krajowy.

Za co kupować, panie premierze?

To, że profesor Rostowski mógłby na najlepszych uni-

wersytetach wykładać zasady kreatywnej księgowości,

to już wiemy.

Ale w budżecie na 2014 r.… o 6,6 mld mają

być mniejsze koszty obsługi długu publicznego.

To spa-

dek dotyczący obsługi długu krajowego, bo koszty

obsługi długu zagranicznego rosną aż o 14%.

To aku-

rat nie dziwi.

Mówiłem już o tym, że priorytetem dla

Poseł Wincenty Elsner

ministra Rostowskiego jest zadowolenie zagranicz-

nych bankierów.

Zmniejsza się też dotacja do Fundu-

szu Ubezpieczeń Społecznych o 6,2 mld.

W sumie

oszczędność to 13 mld.

Skąd tak rewelacyjny wynik?

Chyba nie wskutek dekretu Tuska z Krynicy o za-

kończeniu kryzysu?

(Wesołość na sali, oklaski)

W budżecie na 2014 r. policzono miliardy, które

pojawią się dopiero po nacjonalizacji naszych składek

z OFE i umorzeniu obligacji.

Wówczas spadnie koszt

obsługi długu krajowego.

To oczywiste.

Do FUS-u

zaczną też wpływać pieniądze na dziesięć lat wcześ-

niej tych wszystkich, którzy po tym okresie będą

przechodzili na emerytury.

Tak jak to zapisano…

Właśnie, panie ministrze, w jakiej ustawie to zapisa-

no?

Sięgnąłem do ustawy okołobudżetowej i tam tego

nie ma.

Powiedzmy sobie więc jasno: ten budżet zo-

stał przygotowany w oparciu o nieistniejące akty

prawne (Oklaski), bo zmiany w OFE nie tylko nie

zostały uchwalone, ich w Sejmie nawet jeszcze nie

ma.

A skąd pan wie, panie ministrze, że te zmiany

zostaną przez polski Sejm uchwalone i że Polacy gre-

mialnie opuszczą OFE?

Rządzenie dekretami byłoby

prostsze, a tak trzeba wszystko przepuszczać przez

Sejm.

Tak to się nazywa w rządowym slangu.

Stwa-

rzalibyście chociaż wrażenie, że ci wasi posłowie

z PSL-u i z PO o czymś decydują, chociaż pozory,

aszak zasiadają w Izbie ustawodawczej, a nie w koa-

licyjnej kompanii karnej.

(Oklaski)

Bez skoku na kasę w OFE zapisany w budżecie

deficyt to nie 47,7 mld zł, ale 60 mld.

Kawa na ławę,

panie profesorze.

To żadna reforma OFE.

To łatanie

dziury w związku z zapaścią budżetową.

I jeszcze jedno w sprawie OFE.

Mówił pan kiedyś,

że nie będzie w Polsce Budapesztu.

To nieprawda, bo

to, co pan proponuje, nacjonalizacja długookreso-

wych oszczędności Polaków w OFE, to model węgier-

ski i argentyński.

Rezerwy walutowe to pieniądze, które zapewnia-

ją stabilność polskiej walucie.

Przez lata odłożyliśmy

ponad 100 mld dolarów.

Wielu ekonomistów z niepo-

kojem obserwowało w ostatnich latach praktyki tande-

mu Rostowski –Belka, praktyki polegające na tym, że

zyski Narodowego Banku Polskiego służą do doraźnego

zasypywania dziury budżetowej.

A zwykle po rezerwy

dewizowe sięga się w ostateczności.

W 2012 r. z NBP

wpłynęło do budżetu ponad 8 mld, w tym roku ponad

5 mld.

Podczas ostatniej debaty budżetowej pytałem:

A co będzie, gdy NBP zanotuje stratę?

Czy wtedy

budżet państwa pokryje tę stratę?

I stało się.

Na

przyszły rok Narodowy Bank Polski prognozuje

tym razem budżet wspomógł bank centralny.

I tak

wykorzystywanie zysków NBP do doraźnego ratowa-

nia budżetu prowadzi w konsekwencji do uszczuple-

nia rezerw walutowych Polski.

Za to pomagamy innym, dorzucamy się do ich bu-

dżetów.

Po podwyżce akcyzy na wyroby spirytusowe

akcyza w Polsce będzie najwyższa wśród krajów

w regionie, a granice są otwarte, i dobrze, Polacy zaś

potrafią liczyć, a różnej maści mafie liczą jeszcze le-

piej.

Dlatego nie osiągnie pan, panie ministrze, zapi-

sanych w budżecie 760 mln z wyższej akcyzy.

To nasi

sąsiedzi zarobią, mafia zarobi, a my stracimy.

(Okla-

ski) Na Litwie wzrost akcyzy w 2009 r. o 13% dopro-

wadził do załamania się legalnego rynku alkoholu.

W ciągu dwóch lat wpływy z legalnej sprzedaży al-

koholu spadły o 1/3.

A pan, panie ministrze, dokłada

15%.

Czarny rynek alkoholi kwitł też w Polsce kilka-

naście lat temu.

Chce pan do tego wrócić?

Zresztą

w ekonomii nie zawsze mniej znaczy mniej, a więcej

znaczy więcej.

W 2003 r. obniżka akcyzy na alkohole

spowodowała wzrost wpływów z akcyzy właśnie na

alkohole.

Profesor Hausner udziela korepetycji co do

tego, jak się to robi.

(Oklaski) Osobiście wolę wino.

Ale mieszkając i żyjąc tutaj, w Polsce, stawiam na

polski budżet i wolałbym, by ci, którzy muszą już

wypić za pomyślność, pili za pomyślność polskiego

budżetu, a nie białoruskiego, ukraińskiego, czeskie-

go lub niemieckiego.

(Oklaski)

Sam nie palę, ale 1/3 Polaków wydaje na papiero-

sy każdego roku dwadzieścia parę miliardów.

Mała

jest szansa, że w 2014 r. wszyscy gremialnie rzucą

palenie.

Zresztą byłby to sądny rok dla ministra Ro-

stowskiego, bo jego budżet wódą i papierosami stoi.

W przyszłym roku akcyza na papierosy wzrośnie

o 5%.

I to nieprawda, że to wina Unii Europejskiej

– tak szybkie podwyżki i tak wysokie.

Rząd ma na-

dzieję na dodatkowe wpływy z akcyzy w budżecie.

Te

pieniądze są jak dymek z papierosa, bo wpływy z ak-

cyzy i VAT spadają, a cena najtańszych papierosów

wzrośnie prawie do 13 zł.

Oznacza to, że palacz pacz-

ki dziennie zarabiający minimalną pensję krajową

wyda w przyszłym roku prawie 1/3 swoich zarobków

tylko na papierosy.

Trudno się dziwić, że szykuje się

nowe eldorado dla przemytników.

O tym, ile straci

budżet w szarej strefie wskutek podwyżek akcyzy na

alkohol i papierosy, nie ma w uzasadnieniu ani słowa.

W skład szarej strefy wchodzi nie tylko rynek uży-

wek.

Polska szara strefa stanowi 1/4 polskiego PKB,

circa 400 mld zł, czyli prawie dwa razy więcej, niż

wynosi średnia w Unii.

Tam, w szarej strefie trzeba

szukać prawdziwych pieniędzy, ale o tym minister

Rostowski nic nie mówi.

Ruch Palikota złożył w ostatnich dwóch latach kil-

ka projektów ustaw, które w ciągu czterech najbliż-

szych lat miały przysporzyć budżetowi dodatkowych

50 mld zł.

Wspomnę tylko o jednej kwestii, o podatku

antytransferowym stawiającym tamę polskim zyskom

wędrującym gdzieś tam, do zagranicznych rajów po-

datkowych.

Wszystkie te projekty zostały jednak od-

rzucone przez rządzących bez dyskusji, bo was intere-

suje tylko dług, a nie zysk.

Dlatego czas na Twój Ruch

i na twój ruch.

Zmieńmy to.

(Oklaski)

Panie Ministrze!

Panie Premierze!

Są dwa światy:

pierwszy, wasz – czarnych limuzyn stojących tu pod

Sejmem, was – twierdzących, że jest dobrze, że będzie

i ten drugi świat, gdzieś tam, po drugiej stronie ka-

Poseł Wincenty Elsner

mer, w domach, miastach i miasteczkach – ludzi szu-

kających pracy, liczących drobne przed wypłatą, za-

ciągających się coraz to droższymi papierosami.

Oni

nie ma pracy ani perspektyw zarówno dla nich, jak

i dla Polski, a ten budżet jest po prostu zły.

Dlatego

wszystkich.

Was nie, was nie...

(Wesołość na sali)

Podziękujemy im wszystkim.

Dziękuję.

(Oklaski)

Twój Ruch składa wniosek o odrzucenie tego pro-

jektu.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Głos zabierze minister finansów pan Jan Vincent-

-Rostowski.

Proszę bardzo, panie premierze.

Dziękuję.

wzruszające, ale czasami warto mieć jakąś elemen-

tarną wiedzę.

(Gwar na sali)

(Poseł Andrzej Rozenek: O, słabe to jest.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Wiceprezes Rady Ministrów

Minister Finansów

Dobre rezultaty inwestycji w polskie obligacje wy-

nikają ze wzrostu ich cen, czyli ze spadku ich rentow-

ności, co oznacza mniejszy koszt dla Rzeczypospolitej

Polskiej i polskich podatników w przyszłości.

Wobec

tego stało się tak, że ludzie, którzy zainwestowali

wcześniej, wtedy kiedy rentowności były wyższe, na

skutek zwiększenia wiarygodności Polski w stopniu

większym niż w przypadku innych krajów w tym

niezmiernie trudnym okresie największego kryzysu

światowego od II wojny światowej, zarobili, co ozna-

cza, że i my zrobiliśmy, bo w przyszłości będziemy

mniej płacili za te obligacje.

Jeżeli tego się nie wie, to

nie powinno się wypowiadać w tych sprawach, a już

może chodzi tu o insynuację plus niewiedzę, nie

wiem, jak to nazwać.

Druga kwestia.

Zyski z NBP i wypłaty z zysków

z NBP nie mają nic, ale to nic do rzeczy z rezerwami

walutowymi Narodowego Banku Polskiego.

(Poseł Wincenty Elsner: Mają.)

Panie pośle, niech pan odrobi chociaż trochę tej

pracy domowej.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

budżetowej na rok 2014.

Wysoki Sejmie!

Ten rok, rok 2013, jest z punktu

widzenia prac nad budżetem czy budżetami bardzo

wyjątkowy.

Tuż przed wakacjami skończyliśmy pra-

ce nad oceną wykonania budżetu państwa na rok

2012, by bezpośrednio po wakacjach zająć się w su-

mie bardzo niewdzięczną pracą nad nowelizacją bu-

dżetu na rok 2013, a dzisiaj przystępujemy do prac

nad kolejną ważną ustawą – uważam, że jedną z naj-

ważniejszych – a właściwie projektem ustawy budże-

towej na rok 2014.

Ktoś, kto pobieżnie śledzi obrady

Sejmu, nie jest w stanie zapamiętać liczb, procentów,

wzrostów, spadków, a i ogólny, obiektywny obraz rze-

czywistości finansowej i gospodarczej Polski ginie

w sosie politycznej, populistycznej retoryki.

Ten pro-

jekt, może jak żaden inny, wymaga rzetelnej oceny

i spokojnej, merytorycznej pracy.

Taki harmonogram

prac przyjęliśmy w Komisji Finansów Publicznych.

Od razu w imieniu klubu Polskiego Stronnictwa

Ludowego chciałbym zapewnić, że będziemy głoso-

w komisjach sejmowych.

Mam nadzieję, że w trakcie

tych prac poddamy obiektywnej, ale i krytycznej oce-

nie przedstawiony przez rząd projekt.

Również ja

chciałbym poddać krytycznej ocenie jeden z propono-

wanych zapisów, ale to za chwilę.

Wysoki Sejmie!

Z założeń makroekonomicznych

najistotniejsza jest wielkość przewidywanego nomi-

nalnego produktu krajowego brutto.

W przesłanym

przez rząd projekcie założono, że nominalne PKB

w 2014 r. wyniesie 1721,5 mld zł, oznaczałoby to

wzrost w stosunku do prognozowanego PKB w 2013 r.

o 4,8%.

Uwzględniając inflację, realny wzrost PKB

w 2014 r. ma wynieść 2,5%.

Niezależne instytucje

krajowe, eksperci, a także, co najistotniejsze, insty-

Poseł Wincenty Elsner

tucje międzynarodowe prognozują realny wzrost

gospodarczy, jeżeli chodzi właśnie o ten wskaźnik.

Myślę, że jest to realne założenie, a także najistot-

niejsze, jeżeli chodzi o budowanie pozostałych ele-

mentów budżetu.

Jeżeli chodzi o dochody budżetu państwa, zakłada

się, że w 2014 r.

wyniosą 276,9 mld zł i w porównaniu

z dochodami w roku bieżącym wzrosną o 0,4%.

Ten

tak nisko założony wzrost dochodów to przede

wszystkim konsekwencja niezapisania czy też niepro-

gnozowania wpłaty zysku z Narodowego Banku Pol-

skiego, a przypomnijmy, że w roku bieżącym NBP

zasilił budżet państwa niebagatelną kwotą 5,2 mld zł.

Na stosunkowo niski zakładany wzrost dochodów

ma również niewątpliwie wpływ zmniejszenie się

dochodów z tytułu dywidend i wpłaty z zysku o 25,8%,

to też trzeba uznać za dobre, pozytywne założenie.

Choć państwo jako właściciel czy też większościowy

udziałowiec ma prawo dysponować i rozporządzać

swoim majątkiem, to wiemy jednak, że sięganie za

głęboko do kieszeni tych firm w sposób ewidentny

ogranicza możliwość ich rozwoju i konkurowania na

rynku, a efektem jest zmniejszenie się dynamiki

wzrostu gospodarczego.

Założenie zmniejszenia do-

najbardziej wskazane.

Jeżeli chodzi o dochody podatkowe, to w projekcie

założono ich ostrożny wzrost o 3,7% w stosunku do

znowelizowanej ustawy na rok 2013.

Dane napływa-

jące z gospodarki i realny wpływ podatków do budże-

tu w końcówce 2013 r. wskazują, że wykonanie będzie

wyższe, niż zapisaliśmy to w znowelizowanym budże-

cie, a więc wyższa będzie baza odniesienia do prognoz,

jeżeli chodzi o 2014 r.

Ta uwaga dotyczy w szczególno-

ści wysokości podatku VAT oraz akcyzy.

Jeżeli chodzi o prognozowane dochody z podatku

PIT, wzrost o 6,8%, i CIT, wzrost o 5,7%, to wydaje się,

że należałoby powtórnie przeanalizować te założenia,

chociażby ze względu na doświadczenie roku 2013.

Chodzi o kwestie związane z nowelizacją budżetu.

Wysoki Sejmie!

Jeśli chodzi o wydatki budżetu

państwa na 2014 r., to w projekcie zapisano kwotę

324,6 mld zł.

W przewidywanym, znowelizowanym

budżecie na rok 2013 ta kwota jest mniejsza o 0,8%.

Wielu komentatorów i analityków z dużą gorliwością

zauważa – jest to też, okazuje się, pożywka politycz-

na, przed chwilą byliśmy tego świadkami – że uwzględ-

nia ona skutki projektowanych zmian w systemie

otwartych funduszy emerytalnych, które dopiero

będą procedowane.

To prawda, że należałoby budo-

wać budżet oparty na aktualnym stanie prawnym,

sam do tego za chwilę nawiążę, ale trudno zrozumieć

logikę związaną z krytyką takiego postępowania

przy jednoczesnym bezkrytycznym obserwowaniu

wieloletniego zjawiska drenowania polskiego budże-

tu, budżetów obecnych i przyszłych emerytów przez

instytucje finansowe, przez towarzystwa emerytalne.

Jeśli już, to równą miarą, drodzy państwo.

W 2014 r. przewidujemy, że deficyt budżetowy ma

nie przekroczyć 47,7 mld zł, przewiduje się, że wynie-

sie 3,6% PKB, co oznacza spadek w relacji do PKB.

Nie jest to jeszcze taka wartość, która umożliwiałaby

zdjęcie z Polski procedury nadmiernego deficytu,

w konsekwencji zdjęcie wielu ograniczeń, chociażby

powszechnie krytykowanego zamrożenia wynagro-

dzeń, do tego nam jeszcze daleko.

W stosunku do

osób pełniących kierownicze stanowiska, i nie tylko,

ta zasada zamrożenia obowiązuje od 2008 r.

Biuro Analiz Sejmowych wykonało analizę zależ-

ności między przeciętnym wynagrodzeniem w gospo-

darce narodowej a przeciętnym miesięcznym wyna-

grodzeniem osób zajmujących kierownicze stanowi-

ska państwowe.

Ta relacja w 1999 r., przy ówczesnym

średnim wynagrodzeniu w gospodarce wynoszącym

1706 zł, wynosiła, uwaga, 6,8%.

Warto to przeliczyć

na obecne średnie wynagrodzenie w gospodarce, to

już jest po prostu przepaść.

Odpływ osób o wysokich

kwalifikacjach z instytucji państwowych, mimo sto-

sunkowo wysokiego bezrobocia, jest dość powszech-

nym zjawiskiem.

Naprawdę najwyższa pora wyzna-

czyć granice.

Wysoki Sejmie!

Na wstępie sygnalizowałem, że je-

steśmy za kontynuowaniem prac nad projektem budże-

tu w komisjach sejmowych.

Jeżeli chodzi o inne ogólne

założenia budżetu, opinię przedstawi moja koleżanka

klubowa Genowefa Tokarska.

Chciałbym jeszcze kilka

chwil poświęcić na refleksję, jeżeli chodzi o zmianę za-

łożeń do jednego z programów, właśnie teraz, w tym

miejscu, podczas pierwszego czytania.

Szanowny Panie Ministrze!

Jeśli zechciałby mnie

pan posłuchać w tej chwili z uwagą, chcę pana po raz

kolejny upomnieć.

Robię to w imieniu samorządow-

ców, ale i w swoim własnym, bo jestem osobą, która

w dniu 24 czerwca 2008 r. na spotkaniu z naszym

klubem przedstawiła premierowi Tuskowi założenia

do tego programu.

Chodzi mi tutaj o najlepiej ocenia-

ny program realizowany przez nasz rząd, „Narodowy

program przebudowy dróg lokalnych”.

W latach

2008–2011 samorządy zmodernizowały ponad 8 tys.

km dróg.

Z nowych lokalnych dróg będą korzystali

mieszkańcy ponad 1,5 tys. gmin i powiatów.

To wie-

le, ale potrzeb jest jeszcze więcej.

Ten program był

wówczas realizowany, jak wszyscy pamiętamy, z udzia-

łem 1 mld zł rocznie po stronie budżetu państwa

i takiej samej kwoty po stronie samorządu.

Już w roku

2012 ostała się kwota tylko 200 mln zł i fatalna rela-

cja 30 do 70 w procentach, jeśli chodzi o udział zaan-

gażowanych podmiotów – państwa i samorządów.

W programie roku 2013 to zaangażowanie zmienili-

śmy co do zasady na 50 do 50 i trochę podwyższyli-

śmy udział budżetu państwa – do 500 mln zł, jedno-

cześnie padła deklaracja, że w latach 2014 i 2015 ten

udział będzie przywrócony do poziomu 1 mld zł.

Jakie jest moje, nasze, samorządów zaskoczenie,

gdy w projekcie budżetu na 2014 r. czytamy: kwota

Poseł Jan Łopata

250 mln zł, czyli połowa z bieżącego roku, roku 2013.

I znowu marcheweczka, panie ministrze – będzie

1 mld, ale w przyszłym roku.

Panie ministrze, to jest

niepoważne, to naprawdę nie jest poważne.

(Oklaski)

To nie jest partnerskie traktowanie samorządów.

Po-

wiem jeszcze dobitniej: to jest po prostu zła wola.

(Oklaski) Absolutnie nie da się obronić tezy, że jest

kryzys, deficyt, dług i w żaden sposób nie znajdziemy

750 mln zł przy kwocie wydatków 324,6 mld zł.

Nie

da się tego obronić.

Rodzi się jeszcze jedno pytanie.

W uzasadnieniu

podano, że w latach 2012–2015 całkowite koszty pro-

gramu wyniosą 4 166 667 tys. zł.

Chciałbym zapytać:

Jakim cudem?

Przypominam: w 2012 r.

– 200 mln,

w 2013 r.

– 500 mln, w 2014 r. – zapisane jest 250 mln.

Jeśli w 2015 r. będzie nawet 1 mld, w co niestety nie

wierzę, to i tak nie da to wymienionej kwoty.

Przy-

pomnę również, że opieramy się na dokumencie rzą-

dowym, uchwale Rady Ministrów z 6 września 2011 r.

i 27 listopada 2012 r.

Zapisano tam, że wydatki bu-

dżetu państwa na realizację programu w latach

2012–2015 wyniosą 3200 mln zł.

Jest pytanie: Jaki

dokument jest źródłem zapisów budżetowych, jeśli

chodzi o tę pozycję?

To tak à propos prac nad OFE.

Panie ministrze, nikogo nie należy lekceważyć,

ludziom i instytucjom należny jest szacunek, myślę,

że w szczególności polskim samorządom.

Dają temu

dowód na każdym kroku.

To, iż Polska dokonała sko-

ku cywilizacyjnego, w dużej mierze jest zasługą sa-

morządów.

Dlatego już teraz na samym wstępie ape-

luję przede wszystkim o zmianę postawy i zmianę

zapisów w tej pozycji budżetowej.

Nie mam już czasu,

by rozwinąć analizę, skąd wziąć brakujące pieniądze.

Podpowiadam jedno z rozwiązań.

Inne usytuowanie

na przykład nawiązek zasądzanych przez sądy dla

sprawców wypadków komunikacyjnych – jest to cho-

ciażby jeden z pomysłów.

Gdy będę miał możliwość,

rozwinę ten temat.

Pozostałe analizy, tak jak mówi-

łem, w imieniu naszego klubu zaprezentuje koleżan-

ka poseł Genowefa Tokarska.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek

odbyła się w Wysokiej Izbie parę tygodni temu, nad

nowelizacją budżetu państwa na rok 2013 spodzie-

waliśmy się, że projekt budżetu państwa na rok ko-

lejny, a więc rok 2014, będzie mocno oparty na reali-

stycznych fundamentach.

Niestety tak się nie stało.

Projekt ten powiela błędy poprzednich projektów

autorstwa pana ministra Rostowskiego.

I nie pomogą

tutaj kolejne zaklęcia dotyczące zmiany reguł gry,

choćby stabilizacyjna reguła wydatkowa, której jesz-

cze tak właściwie nie ma, czy też reforma OFE, co do

której nie ma jeszcze projektu ustawy w Wysokiej

Izbie i nikt do końca nie wie, jak to będzie w tej bliż-

szej, a może dalszej przyszłości wyglądało.

Co bowiem oznacza reforma OFE?

Reforma OFE

oznacza, przynajmniej w tej wersji, która jest nam

znana z mediów, zabór ok. 120 mld zł, które zostały

zainwestowane w obligacje Skarbu Państwa, 120 mld zł

przypisanych do konkretnego Kowalskiego mającego

indywidualne konto w otwartych funduszach emery-

talnych.

Nie jesteśmy przeciwko reformie OFE, ale

jesteśmy przeciwko instytucjonalnemu traktowaniu

każdego Polaka, który któregoś pięknego dnia zade-

cydował o swym przystąpieniu do OFE.

Chcemy takiej

reformy, w której obywatel Rzeczypospolitej będzie

podmiotem, a nie przedmiotem zmian.

(Oklaski)

Zmiany reguł oczywiście nie przyniosą pieniędzy

do budżetu państwa ani po stronie przychodów, ani

po stronie wydatków, jedynie inaczej zostaną one za-

pisane, tak aby oczywiście na końcu statystyka się

zgadzała, a więc relacja długu publicznego do pro-

duktu krajowego brutto.

Nie o statystykę nam jednak

chodzi.

Nam chodzi o Polskę i interes Polaków, o po-

ziom życia i rozwój gospodarczy.

Niestety ten projekt

ustawy nie idzie w tym kierunku.

W dotychczasowych projektach budżetowych mi-

nister Rostowski reprezentujący rząd Platformy

rozminął się z rzeczywistością planistyczną o ok. 90 mld

zł, jeżeli chodzi o dochody, przyjmując bardziej popu-

listyczne niż merytoryczne założenia makroekono-

miczne.

Najbardziej, powiem, że w sposób drastyczny,

uwidoczniło się to w roku 2013, a więc w bieżącym

roku, w którym przestrzelił, pomylił się o ok. 28 mld

po stronie przychodów i musieliśmy nowelizować tę

ustawę.

Musieliśmy nowelizować budżet, bo nie było

szansy, żeby on był zrealizowany zgodnie z przyjęty-

mi założeniami.

Czy budżet Anno Domini 2014, o którym dzisiaj

mówimy w Wysokiej Izbie, niesie ze sobą podobne

zagrożenia?

Uważamy, że tak, bo trudno zgodzić się

z tezą, że rok 2014 będzie dla polskiej gospodarki na

tyle dobry, iż pozwoli znacząco poprawić kondycję

finansową państwa.

W perspektywie krótko- i śred-

niookresowej nie widać przecież wyraźnych bodźców

wzrostu, szczególnie w obliczu rosnącego bezrobocia

– mamy założenia na poziomie roku bieżącego, a więc

13,8-procentowe bezrobocie – i szczególnie w obliczu

dalszego spadku popytu wewnętrznego, będącego

wynikiem dalszego mrożenia płac w sferze budżeto-

wej i ograniczania świadczeń społecznych.

Poseł Jan Łopata

Obecny stan finansów publicznych to skutek wie-

lokrotnie sygnalizowanych, również przez Klub Po-

selski Sojusz Lewicy Demokratycznej, zaniedbań

i zaniechań.

My nie tylko krytykowaliśmy projekty

budżetów autorstwa tego rządu, chociaż mieliśmy,

okazuje się, rację.

My przedstawialiśmy, i nadal bę-

dziemy to robić, propozycje poprawiające stan finan-

sów publicznych.

Niestety koalicja nie chce tych pro-

pozycji przyjąć.

Choćby podatek Tobina, a więc po-

datek od transakcji finansowych.

Przecież w Polsce

każdego dnia zawierane są transakcje na kwotę po-

nad 40 mld zł.

Nawet przy stawce najniższej, którą

proponowaliśmy, dałoby to korzyść w postaci kilku-

nastu miliardów złotych dla budżetu państwa.

Przy-

chody czy dochody przedsiębiorstw, a więc realnej

gospodarki, spadają, są to wskaźniki kilku- i kilku-

nastoprocentowe, a zyski instytucji finansowych i ban-

ków w tym okresie osiągają maksymalne do tej pory

wyniki, to są zyski rzędu wielkości 16–20 mld zł.

Proponowaliśmy też i będziemy proponować wpro-

wadzenie trzeciej stawki podatku PIT – dla najbogat-

szych.

(Oklaski) Niestety zrozumienia w Wysokiej

Izbie dla takiej projekcji nie było do tej pory.

Jak można szacować wzrost PKB na poziomie

2,5%, wskazując, że będzie to możliwe w wyniku od-

budowy popytu wewnętrznego i inwestycji prywat-

nych?

W wyniku czego i jakich działań rządu ten

popyt wewnętrzny ma być odbudowany?

Czy trwają-

cego od kilku lat zamrożenia funduszu płac w sferze

budżetowej?

Realne płace dzisiaj są zdecydowanie

niższe, niż to miało miejsce choćby trzy lata temu.

Czy też nadal niskiego poziomu płacy minimalnej,

utrzymującego się na wskaźniku ok. 40% w odniesie-

niu do płacy średniej?

Czy też zamrożonych od trzech

lat odpisów na fundusz świadczeń socjalnych?

Czy

też utrwalającego się na poziomie ok. 14% bezrobo-

cia?

Mamy ponad 2,2 mln osób bezrobotnych zareje-

strowanych, a ponad 0,5 mln niezarejestrowanych,

nie mówię już o tych, którzy wyjechali za pracą, za

chlebem za granicę.

Czy też malejącego poziomu po-

mocy społecznej?

Przecież w tym projekcie budżetu

wojewodów, jest to rząd wielkości ok. 60 mln zł, dla

budżetu państwa to właściwie żadne środki, ale dla

budżetów tych ludzi, którzy potrzebują pomocy, to są

niezbędne środki na przeżycie z dnia na dzień, z go-

dziny na godzinę.

Czy też inflacyjnego tempa wzrostu

płac w sferze przedsiębiorstw, czy też świadczeń

emerytalno-rentowych, na których pan minister Ro-

stowski w roku 2012 zarobił ok. 1,5 mld zł?

Nie są to elementy, które mogą przysporzyć argu-

mentów za tym, żeby wzrost PKB sięgnął wskaźnika

2,5%.

Przecież mamy kolejny rok spadków realnej

wartości dochodów i wydatków gospodarstw domo-

wych.

Każdego roku od roku 2010 spadają realne

dochody gospodarstw domowych, w granicach około

1 punktu procentowego.

Rośnie fiskalizm państwa,

ale w kierunku przede wszystkim obciążającym na-

juboższych.

Co to oznacza?

Utrzymanie podwyższonej stawki podatku VAT.

Jeszcze nie ma uchwalonej ustawy w tej sprawie, a w bu-

dżecie już mamy zapis mówiący o utrzymaniu 23-pro-

centowego podatku VAT.

Ta propozycja budzi sprzeciw.

Od roku 2014 mieliśmy wrócić do podatku 22%, a wy-

szacowano już przychody w budżecie na poziomie 23%,

a więc o 3 mld wyższe niż w roku 2013.

Kolejny, szósty rok zamrożenia progów podatko-

wych, kwoty zmniejszającej podatek, kwoty zryczał-

towanych kosztów uzyskania przychodu.

Powiem, że

związki zawodowe także w tej sprawie grzmiały.

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych

wystosowało stosowny protest do pana premiera

– bez odzewu, bez jakiejkolwiek reakcji.

Trudno dzi-

wić się, że centrale związków zawodowych zaprzesta-

ły pracy w Komisji Trójstronnej.

Summa summa-

rum, te wszystkie zamrożenia powodują, że wzrosła

efektywna stawka podatkowa, oczywiście dla naju-

boższych, bo przecież brakuje zgody Wysokiej Izby,

rządzącej koalicji na wprowadzenie trzeciej stawki

podatkowej na poziomie 40% dla najwyżej zarabiają-

cych.

A więc chroni się tych, którzy posiadają, kosz-

tem tych, którzy nic nie mają.

Najistotniejsze zmiany podatkowe, które potwier-

dzają tezę o rosnącym fiskalizmie, a mianowicie: Li-

kwiduje się system zwrotu osobom fizycznym części

wym.

To jest kwota ok. 1 mld zł.

Wprowadza się

zmiany w prawie do odliczania przy nabyciu samo-

chodzi o te samochody, to chodzi o miejsca pracy,

a więc w salonach samochodowych, stacjach benzy-

nowych, już nie mówię: u producentów, którzy pro-

dukują samochody czy je składają, czy też produkują

części zamienne, to są dziesiątki tysięcy miejsc pracy.

Wzrost akcyzy na wyroby spirytusowe o 15% – jesz-

cze nie ma ustawy uchwalonej przez Sejm – czy też

na papierosy o 5%.

I kwestia bardzo ważna, myślę,

że nawet wstydliwa dla rządzącej koalicji: Jak można

opodatkować akcyzą gaz ziemny, skroplony gaz wy-

korzystywany do napędu samochodów czy pojazdów,

skoro bardzo nam zależy na ekologii i skoro bardzo

nam zależy na taniej komunikacji zbiorowej, bo prze-

de wszystkim w tej komunikacji ten gaz jest wyko-

rzystywany, nie mówiąc już o indywidualnym konsu-

mencie?

No i opodatkowanie spółek komandytowo-

-akcyjnych podatkiem CIT, czego nie było do tej pory.

To są te elementy, które mówią o fiskalizmie w spo-

sób bardzo wyraźny.

Polacy w roku 2014 zapłacą podatek PIT o prawie

7 punktów procentowych wyższy, niż to miało miej-

sce w roku 2013, mimo że ich wynagrodzenia realnie

zubożeją o kolejne 3 mld zł i nie będą to kwoty pocho-

dzące od najbogatszych.

Okazuje się, że rząd nie za-

mierza szanować swoich pracujących jeszcze obywa-

Poseł Ryszard Zbrzyzny

teli.

Nie dość, że praca nie chroni już przed biedą,

obserwujemy coraz częściej zjawisko tzw. biednych

pracujących, to dodatkowo rząd za dobrą monetę, tu

cytuję fragment uzasadnienia projektu ustawy,

przyjmuje, że rok 2013 jest piątym z kolei, gdy realne

wydajności pracy, co przyczynia się do poprawy kon-

kurencyjności polskich przedsiębiorstw względem

zagranicznych.

Tak budowana konkurencyjność przy jednych

z najniższych płac w Unii Europejskiej – u nas to jest

średnio 7 euro na godzinę, a średnia unijna to jest

23 euro na godzinę – już dziś odbija się nam czkawką.

Mamy malejący popyt wewnętrzny i malejące inwe-

stycje przy malejącej liczbie konsumentów.

Polska

pod rządami Platformy Obywatelskiej i Polskiego

Stronnictwa Ludowego staje się krajem ludzi sta-

cą, a w Polsce pozostają starzy, którzy mają głodowe

średnie świadczenie emerytalne mamy na poziomie

minimalnego wynagrodzenia za pracę, co stanowi

40% średniej płacy krajowej.

Taka jest nasza polska

rzeczywistość Anno Domini 2013, a w roku 2014 bę-

dzie jeszcze gorzej, bowiem w tym kierunku idą re-

gulacje ustawowe.

Nie pomogą tutaj zaklęcia, że in-

westycje publiczne zastąpione zostaną prywatnymi.

Planowane wskaźniki nie zostaną osiągnięte.

Nie-

stabilna, nieprzewidywalna za sprawą rządzących

sytuacja gospodarcza skutkować będzie jeszcze przez

dłuższy czas dużą ostrożnością przedsiębiorców przy

podejmowaniu decyzji.

Nie wypalił, o tym napomknął pan minister, pro-

gram „Inwestycje polskie”.

Dwa lata i tylko koszty.

Nie wystarczy wczorajsza czy dzisiejsza publikacja

gazetowa o wielkim sukcesie tegoż przedsięwzięcia,

bowiem rzekomo podpisano kontrakt z Lotosem na

inwestycję gazową na Bałtyku.

Nie pomogą te infor-

macje.

Fakt pozostanie faktem: to przedsięwzięcie

spaliło na panewce i tylko generuje koszty dla tych,

którzy nim zawiadują.

Przedstawię kolejne dowody na wirtualny wzrost

przychodów podatkowych.

Otóż budżet nie stanowi

żadnego fundamentu, jeśli chodzi o realizację zadań

mających zwiększyć liczbę miejsc pracy, a tym sa-

mym bazę podatkową.

Mamy 2,2 mln bezrobotnych,

2,5 mln osób wyjechało za granicę – w sumie 5 mln

żadne inne fundusze.

Jeśli założymy, że rocznie przy

średniej płacy jest to 10 tys. i przemnożymy to przez

te 5 mln, to okaże się, że brakuje 50 mld zł.

Tyle

mogłoby być w FUS.

Pytam pana ministra: Czy tych 50 mld zł załatwi-

łoby problem samofinansowania Funduszu Ubezpie-

czeń Społecznych?

Jestem przekonany, że tak.

Dalsze

blokowanie przez pana ministra Rostowskiego środ-

ków Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych przyczyni się do dalszego

wzrostu bezrobocia.

Dzisiaj dowiedzieliśmy się i mamy

potwierdzenie w dokumentach, że jeśli chodzi o te

środki, będzie to już ok. 10 mld zł.

Te środki powinny

być wykorzystane w celu aktywizacji zawodowej tych,

którzy nie mają pracy, a więc na rzecz tworzenia czy

utrzymania miejsc pracy.

Niestety takiej roli ten fun-

dusz nie spełnia.

Fundusz Pracy, naszym zdaniem, zdaniem Klubu

Poselskiego SLD, przy nowej formule budżetowej wi-

nien być przydzielony Ministerstwu Pracy i Polityki

Społecznej.

Fundusz Pracy jest regulowany oddziel-

ną ustawą.

Są tam zapisane kryteria wpłat czy obo-

wiązki wpłat dla pracodawców, ale także kryteria

i kierunki wydatkowania tych środków.

Nigdy nie był

deficytowy, zawsze się samofinansował i jest to fun-

dusz zadaniowy.

Przedstawimy Wysokiej Izbie sto-

sowny projekt w tej sprawie.

Mam nadzieję, że tym

razem spotka się to ze zrozumieniem ze strony rzą-

dzących.

Prawie 14-procentowy wskaźnik bezrobocia i nic-

nierobienie w tym zakresie, by to zmienić, to skandal

i lekceważenie obywateli.

Fundusz Pracy nie jest od

tego, by poprawiać statystyki panu ministrowi Ro-

stowskiemu.

Aktywna polityka rynku pracy przesta-

ła łagodzić skutki rosnącego bezrobocia, bo choćby

w roku 2010, kiedy poziom bezrobocia w Polsce był

zdecydowanie niższy niż dzisiaj, na te aktywne formy

walki z bezrobociem wydatkowano kwotę 6,6 mld zł.

Dzisiaj planuje się na to ok. 2 mld zł mniej.

Gdzie tu

jest logika?

Gdzie tu jest zdrowy rozsądek?

Zaledwie

20% bezrobotnych zostanie objętych aktywizacją.

A co z resztą?

Pewnie wyjadą do krajów, które były

czerwonym tłem…

( Dzwonek)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Chwileczkę.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Nie, nie ma już czasu.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Konkluzja, panie marszałku.

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Może powiedzieć pan trzy zdania konkluzji.

Czas dla wszystkich klubów został zatwierdzony

przez całą Izbę.

Proszę o konkluzję.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Tak, rozumiem, że pan marszałek jest wyrozu-

miały i…

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Panie pośle, będzie czas na pytania.

Będzie pan

mógł zapisać się do zadania pytania i wówczas będzie

pan kontynuował.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Pytania także będę zadawał, ale konkludując, po-

wiem tak: panie ministrze Rostowski, cztery lata

temu, prezentując swój kolejny autorski budżet pań-

stwa, zapewniał pan Polaków, że jest mitycznym

Odyseuszem, który przepłynie przez wzburzone mo-

rze i zawinie do bezpiecznego portu.

Oczywiście od-

nosił się pan tutaj do stanu polskich finansów pub-

licznych.

Ja z kolei, idąc tym tokiem myślenia, mówi-

łem, że jest pan Mojżeszem i 40 lat na pustyni to

będzie ten wymiar czasu, który będzie panu potrzeb-

ny, żeby doprowadzić finanse publiczne do normal-

ności.

I co?

Przesadziłem.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Tym biblijnym stwierdzeniem kończy pan swoje

wystąpienie.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Panie marszałku, przesadziłem.

Pan minister Ro-

stowski nie dostanie 40 lat, bowiem rośnie ludzka

świadomość, ludzie są coraz bardziej niecierpliwi.

Mo-

rze jest coraz bardziej wzburzone, zaczyna brakować

paliwa, pomyślne wiatry osłabły już dawno temu…

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Panie pośle…

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

...coraz większa mgła, przyrządy nawigacyjne

szwankują...

(Poseł Ryszard Zbrzyzny przemawia przy wyłączo-

nym mikrofonie)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

...wyłączyłem mikrofon (Oklaski), bowiem prze-

kroczył pan czas przyznany wszystkim klubom przez

Sejm.

Dziękuję.

Panie pośle, bardzo proszę.

Poseł Jacek Bogucki:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Nie ma ani pre-

miera, ani pana ministra finansów.

Tak się interesu-

ją budżetem Polski na rok 2014.

A my niby rozpoczy-

namy pracę nad tym budżetem.

Co można powiedzieć

o tym dokumencie?

Wyjazd do Londynu albo pędze-

nie bimbru, przemyt papierosów czy produkcja skrę-

tów – to są wasze propozycje na rok 2014 zawarte

w tym dokumencie.

Nic więcej tam nie ma, bo to jest

budżet oderwany od rzeczywistości.

Oderwany od

rzeczywistości, bo po raz pierwszy oddzielony od ustaw

okołobudżetowych.

Dyskusja została rozerwana.

O ustawach około-

budżetowych mamy rozmawiać jutro.

Ale, co więcej,

w ustawach okołobudżetowych nie ma najważniejszej

zmiany, która ma spowodować obniżenie progu za-

dłużenia, obniżenie deficytu budżetu państwa.

Tej

zmiany nie ma i nikt jej nie widział.

Nie widział jej

Donald Tusk, nie widział jej minister Rostowski, nie

widział jej parlament.

To jest niepoważne traktowa-

nie nie tylko parlamentu, bo do tego się już przyzwy-

czailiśmy, lecz także to jest niepoważne traktowanie

Polaków i Polski.

To jest karygodny sposób pracy nad

najważniejszym dokumentem państwa.

Ale co w tym dziwnego, że budżet jest oderwany

od rzeczywistości, jeśli przygotowywał go minister,

który ciągle się myli?

Jest jeden z najważniejszych

wskaźników: wzrost PKB, na rok 2013, który niedłu-

go minie.

Na koniec 2011 r. minister Rostowski pisał:

wzrost PKB w 2013 r. wyniesie 3,4%.

Rok później

poprawił się – już tylko 2,2%.

A dzisiaj jest ile?

Zero

przecinek?

Jak dojdzie do 1,5%, to będzie dobrze.

Trzykrotna pomyłka na przestrzeni dwóch lat.

Rok ubiegły – pracujemy nad budżetem na rok

2013.

Deficyt budżetowy miał wynieść 35 mld.

Już

teraz wiecie, poprawiliście to sami, że będzie prawie

52 mld.

Pomyłka o 50% w ciągu paru miesięcy.

A my

już wtedy mówiliśmy, że są to założenia nierealne, bo

oparte na sufitowych danych, na danych o dochodach,

które były nie do osiągnięcia.

Założenia nierealne.

cie wyniesie 12,3%, a skończyło się na 13%.

W tym

roku miało spadać, w następnych latach miało spa-

dać, a teraz już sami przyznajecie, że będzie rosło

i zbliży się do 14%.

Oby tylko do tego poziomu, bo

jeśli dalej będziecie się tak mylić, to źle to wróży Pol-

sce.

Każdy szef wywaliłby na zbity pysk księgowego,

który by się tak mylił, który by się mylił o 50%.

A wy

albo nie umiecie liczyć, albo po prostu perfidnie oszu-

kujecie Polaków.

Oszukujecie, manipulując liczbami.

Szarlatańskie szacher-macher to jest sposób na pro-

jektowanie budżetu państwa, to jest sposób na zarzą-

dzanie finansami publicznymi czy też niekompeten-

cja, skrajna niekompetencja.

Tego nie da się wytłu-

maczyć.

Nie można zwalać takich błędów na nic,

szczególnie że my jako opozycja – klub Solidarna

Polska – konkretnie pokazywaliśmy te błędy: zawy-

żone dochody z VAT-u, akcyzy.

I to się sprawdziło.

Nie

chcieliście słuchać.

Teraz przedstawiacie nam dokument, który nie

ma nic wspólnego z obecnie obowiązującym stanem

prawnym w Polsce, bo zmian w OFE jeszcze nie ma,

parlament nawet ich nie widział, nie widział ich Do-

nald Tusk, nie widział ich minister Rostowski.

Do-

piero myślą o tych zmianach, a już zapisują w budże-

cie konkretne liczby.

Po co?

Ano po to, żeby pokazać,

jak jest dobrze, że deficyt budżetowy spadnie.

To jest

trzecia prawda śp. księdza Tischnera, bo deficyt bu-

dżetowy w roku 2013 będzie najwyższy w ostatnim

dwudziestokilkuleciu Polski.

To jest najwyższy defi-

cyt budżetowy.

A ten w wysokości 47,7 mld, założony

na przyszły rok już po tym prawdopodobnie plano-

wanym przez was przejęciu pieniędzy z OFE, będzie

drugim w kolejności najwyższym deficytem budżetu

państwa, i to miesiąc po tym, jak premier Donald

Tusk ogłosił koniec kryzysu.

Miesiąc po tym deficyt

będzie jednym z najwyższych, właściwie najwyższy

w historii Polski.

Gdyby do tego dodać skutki wyni-

kające z przejęcia OFE, deficyt budżetu państwa na

rok 2014 byłby najwyższym deficytem w minionym

dwudziestoleciu.

Uczycie się bardzo wolno, ale jednak uczycie, bo

już teraz, po zmianach przyjętych przez was, zapla-

nowaliście dochody właściwie na poziomie dochodów

ubiegłego roku.

Tylko 0,4% wzrostu, 276,5 mld zł.

Wydatki – 324,2 mld, o 3 mld mniej.

Ale jeśli chodzi

o PKB, znów 2,5% wzrostu.

A co będzie, jeśli nadal

będzie 1,5%, 1%?

Co jeszcze poza OFE można zabrać

Polakom?

Około 9 mld to będą skutki przejęcia OFE,

bezpośrednie skutki dla budżetu na rok 2014, bo

zmniejszą się koszty obsługi długu publicznego

i zmniejszy się dotacja dla ZUS-u.

Ale w tym samym

roku dalej chcecie drenować kieszenie Polaków, się-

gacie do akcyzy.

Już ją podnieśliście na gaz ziemny,

teraz kolej na alkohol, papierosy.

Specjaliści jednak

przewidują, że nie przyniesie to dodatkowych wpły-

wów do budżetu.

Jest też utrzymanie VAT-u do 2017 r.

na poziomie 23%, zabranie ulgi budowlanej, pozba-

wienie jej tych, którzy rozpoczęli już budowę, nawet

jeśli są ludźmi młodymi.

Poziom bezrobocia ma zbli-

żyć się do 14% nawet według waszych założeń.

Co z tego, że z OFE umorzycie sobie 120 mld zł,

może 130 mld zł długu, skoro w roku 2014 znów chce-

cie pożyczyć 132 mld, tyle samo, ile przewidujecie

umorzenia z OFE w ciągu jednego roku?

To są tylko

potrzeby pożyczkowe państwa.

Deficyt budżetowy na

poziomie prawie 48 mld w ciągu 2,5 roku przeje te

odebrane OFE obligacje.

Ale przecież w rzeczywisto-

ści tych pieniędzy już nie ma w OFE, bo minister

Rostowski w ostatnich latach pożyczył te pieniądze

od OFE i już je wydał.

Tych pieniędzy już nie ma.

Zamrażacie fundusz płac, zamrażacie progi po-

datkowe, kwoty wolne od podatku, koszty uzyskania

przychodu.

Jak w tej sytuacji Polska ma się rozwijać?

Jak mamy wychodzić z kryzysu, skoro wszystko zo-

stanie zamrożone?

Niższa kwota subwencji oświato-

wej, niższe nakłady na niepełnosprawnych – to tylko

przykłady drenowania pieniędzy i sięgania do miejsc,

do których sięgać nie wolno.

Kryzysu w Polsce nie było, już dawno się skoń-

czył, nawet już widać jego koniec – to są tezy z wy-

stąpień Donalda Tuska, tak Donald Tusk opisuje

naszą rzeczywistość.

3 września w Polsce skończył

się kryzys – to także Donald Tusk.

Kryzys stał u bram,

walił do drzwi, ale nie wpuściliśmy – to już minister

Rostowski.

Do kabaretu wam, a nie do rządzenia Pol-

ską, do cyrku.

(Poseł Andrzej Orzechowski: No chyba powścią-

gliwości trzeba trochę.)

A jak o was myślą Polacy?

Propaganda jak za Go-

mułki.

Jak odróżnić optymistę od idioty?

Czy można

tak bezczelnie łgać?

Wyjeżdżam.

To już szczyt bez-

czelności.

Corocznie z Polski wyjeżdża duże miasto

prezydenckie, kilkadziesiąt tysięcy Polaków.

(Dzwo-

nek) Ile kosztuje chleb, ile kosztują ziemniaki?

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Panie pośle, czas minął, proszę o ostatnie zdanie

i o konkluzję.

Poseł Jacek Bogucki:

Tego nie wiecie.

Dlatego w imieniu klubu Solidar-

na Polska składam wniosek o odrzucenie projektu

Wicemarszałek

Dziękuję.

Proszę bardzo, pani poseł.

Poseł Jacek Bogucki

Poseł Krystyna Skowrońska:

słowie!

Panie Premierze!

Niezwykle trudno jest mi

w tym miejscu zabierać głos, bo to, co powiedziała

opozycja w pierwszych swoich wystąpieniach, wska-

zuje, że dyskusja jest jałowa.

Nie ma żadnego pomy-

słu na Polskę…

(Poseł Maria Zuba: Ha, ha, ha!)

…tylko podatek transakcyjny.

Pan poseł przed -

mówca powiedział, że pracodawca wyrzuciłby swoje-

go księgowego, gdyby się mylił.

Tutaj jest prognoza,

to po pierwsze.

Po drugie, wskazanie przez państwa

jakichkolwiek propozycji, krytyka dotycząca szaco-

wania przychodów, dochodów nie pokazują – jeżeli

będą mniejsze dochody, mniejsze podatki – tego, cze-

go nie zrealizujemy.

Nie powiedzieliście państwo żadnej istotnej rze-

czy.

Próbowaliście tylko zebrać niepopularne hasła,

a nie dołożyliście żadnej staranności, żeby pokazać,

że z drugiej strony macie jakikolwiek pomysł.

Nie

zderzyliście z tym państwo ze strony opozycji żadnej

propozycji, żadnej opinii kogokolwiek, kto się wypo-

wiadał na temat budżetu.

Nie przeczytaliście czte-

rech ostatnich opinii, a będę je cytować, które zamó-

wił Sejm.

To po co Sejm zamawia opinie ekspertów,

skoro wszyscy na tej sali są lepszymi ekspertami od

profesorów, którzy zajmują się ekonomią przez wiele

lat, od profesorów, którzy...

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Takie same ekspertyzy

były co do poprzednich budżetów.)

Panie pośle Zbrzyzny, pan jest związkowiec.

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Jestem posłem.)

Poseł związkowiec.

Tak jest.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

słem zabierającym głos.

Poseł Krystyna Skowrońska:

Chciałabym przypomnieć, że dzisiaj, wychodząc

na posiedzenie Sejmu, państwo musieli słyszeć ko-

munikat Międzynarodowego Funduszu Walutowego,

który prognozy dla Polski wzrostu PKB zmienia

z 1,5% na szacunek w wysokości 2,4%.

Międzynaro-

dowy Fundusz Walutowy.

A państwo – zapytam – na

czym oparliście swoje wystąpienia.

Nie przedstawio-

no nawet jednego konkretnego szacunku, na którym

państwo opieracie swoje wystąpienia.

Zdrowy rozsą-

dek niektórych nie zawsze wystarcza.

Mówicie państwo, że jest mniej pieniędzy na sub-

wencję oświatową.

Przede wszystkim chcę powie-

dzieć, że przez ostatnie lata wynagrodzenia nauczy-

cieli w tej Izbie dzięki rządowi koalicyjnemu Platfor-

my Obywatelskiej i PSL zwiększono o 50%, subwen-

cję oświatową zwiększono o 10 mld zł, a ubyło 1 mln

uczniów.

Jeżeli państwo posługujecie się półprawda-

mi, to na końcu trzeba powiedzieć, że tylko tyle się

doczytaliście.

Do wystąpień i krytyki to pewnie pan minister

powinien się odnieść, ale rzeczywiście trudno się tego

słucha.

Żeby przejść do argumentów, to m.in. jeden

z posłów mówił, że Narodowy Bank Polski nie zapla-

nował zysku.

Zwyczajowo tak się dzieje, a ustawa

płacenia 95% zysku Narodowego Banku Polskiego,

jest procedura tworzenia rezerw, precyzyjna – wielo-

krotnie o tym rozmawialiśmy – i nie uszczuplamy

z tytułu żadnych wypłat z zysku Narodowego Banku

Polskiego polskich rezerw walutowych.

Trzeba o tym

pamiętać.

Nie wszyscy, którzy państwa słuchają,

znają się na tym doskonale, ale państwo powinniście

dołożyć tu należytej staranności.

W świetle tych prognoz ani uwag nie zawłaszcza

się, nie nacjonalizuje się, nie robi się skoku na kasę

w wypadku otwartych funduszy emerytalnych.

Nikt

z państwa nie odniósł się do tego, że otwarte fundu-

sze emerytalne z naszych kieszeni na początku funk-

cjonowania wyciągały za pierwszą wpłatę 7%, prowi-

zję w takiej wysokości zabierając każdemu, kto był

w otwartym funduszu emerytalnym – z naszych

kieszeni nasze ciężko zarobione pieniądze – po to,

żeby zainwestować na nasze przyszłe emerytury.

Dzisiaj mówimy – i tak wypowiadają się specjali-

ści, profesorowie, eksperci, przytoczę te informacje,

przytoczę te opnie – że takie działanie jest działa-

niem ze wszech miar słusznym, takie działanie po-

zwala, abyśmy zdjęli z przyszłego pokolenia zobowią-

zanie w postaci dalszego zaciągania kredytu przez

państwo.

Dług publiczny dzięki temu się zmniejszy.

(Oklaski) Zapowiada minister, premier, rząd, że rów-

nież po raz drugi przy drugim podejściu będą zmniej-

szone prowizje.

Te prowizje zmniejszaliśmy już raz.

Pamiętacie państwo doskonale, jak o tych sprawach

rozmawialiśmy.

Jeżeli chodzi o uwagi dotyczące państwa i fiskali-

zmu, to eksperci wskazują, że to jest nieprawda.

Gdy-

by tylko dobrze przeczytać uzasadnienie budżetu, to

można zobaczyć, że relacja dochodów podatkowych

do produktu krajowego brutto zmniejsza się.

W 2012 r.

– 18%, 2013 – 16,8%, a w 2014 wynosi 16,1%.

A zatem

poziom fiskalizmu państwa jest mniejszy w stosunku

do produktu krajowego brutto.

Przechodząc do rozmowy, do dyskusji o budżecie,

chciałabym powiedzieć, że projekt budżetu państwa

powinien być dobrą i rzetelną prognozą dzięki osza-

cowaniu dochodów w oparciu o zewnętrzne warunki

makroekonomiczne, przychody podatkowe i niepo-

datkowe.

Powinien on dokonywać sprawiedliwego

podziału środków na politykę społeczną, na zapew-

nienie świadczeń, w tym również świadczeń emery-

talno-rentowych, na wsparcie i rozwój poprzez za-

pewnienie środków na oświatę i naukę, inwestycje,

z przeznaczeniem na zadania realizowane przez sa-

morząd poprzez przekazanie mu subwencji, a co szcze-

gólnie ważne, na zapewnienie wykorzystania środ-

ków europejskich.

W 2014 r. nastąpi wypłata środków z pierwszej

perspektywy, ale jednocześnie rozpoczniemy realiza-

cję drugiej perspektywy, a także reform, których skut-

ki finansowe będą miały wpływ na wykonanie bu-

Warto w tym miejscu zadać następujące pytania.

Po

pierwsze, czy przedłożony przez rząd projekt budżetu

państwa spełnia te podstawowe kryteria?

Po drugie,

jak projekt budżetu oceniają eksperci?

Państwo posło-

wie nie przyłożyli się, niestety, jeśli chodzi o rzetelne

podejście do budżetu.

Prognozę dochodów budżetu państwa oparto na

stu PKB, czyli 2,5% w porównaniu z rokiem 2013,

kiedy było to 1,5%.

Opinię w tej sprawie wydał dzisiaj

Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

Na wzrost do-

chodów budżetowych będą miały wpływ czynniki

makroekonomiczne.

Realny wzrost PKB szacuje się

na 2,5%, średnioroczny wzrost cen towarów i usług

na 2,4%, nominalny wzrost wynagrodzeń na 3,5%,

spadek zatrudnienia w gospodarce, z czego nie jeste-

śmy zadowoleni, na 0,1%, a wzrost spożycia prywat-

nego na 4,6%.

W 2014 r. w stosunku do roku bieżą-

cego zostanie ponownie zwiększony udział gmin we

wpływach z PIT, wzrośnie on z 49,27% do 49,38%.

W przypadku CIT ten udział zostanie na poziomie

roku bieżącego.

Wskazujemy, że w tym budżecie najistotniejsze

zmiany podatkowe, które wpłyną na realizację do-

chodów, to utrzymanie stawek VAT, likwidacja tzw.

ulgi w podatku VAT dotyczącej zwrotu wydatków

poniesionych na budownictwo.

Będzie to jednocześ-

nie powiązane z wprowadzeniem nowego programu

„Mieszkanie dla młodych”, na który przeznaczono

w ustawie 600 mln zł.

Chodzi także o objęcie tym

programem tzw. budowania w systemie gospodar-

czym i zwrot podatku VAT osobom, które będą budo-

wać w taki sposób.

Jakie są szacunki?

Po dyskusji

z Ministerstwem Finansów uznaliśmy, że według pro-

gnoz nie będzie to kwota mniejsza niż 300–400 mln zł.

Zakładany jest wzrost stawki podatku akcyzowe-

go.

Mówiliśmy o wyrobach spirytusowych i papiero-

sach, ale chodzi także o opodatkowanie akcyzą gazu

ziemnego do celów opałowych i napędowych z wyłą-

czeniem gospodarstw domowych.

Przypomnę, bo nikt

z przedmówców o tym nie wspomniał, że jest to har-

monizacja z dyrektywą Unii Europejskiej.

Zatem skoń-

czył się przejściowy okres stosowania preferencyjnej

stawki podatku akcyzowego i zaczyna obowiązywać

takie rozwiązanie, które zostało przyjęte.

Mamy cały pakiet nowych rozwiązań w stosunku

do roku bieżącego, które będą realizowane w następ-

nym roku.

Są to zmiany dotyczące ulg w przypadku

wychowywania dzieci, a także, przypomnę, kosztów

wydłużonych urlopów macierzyńskich, bo są to do-

datkowe koszty budżetowe.

Jak mówili przedmówcy, m.in. pan profesor Rosa-

ti, który zabierał głos w imieniu klubu Platforma Oby-

watelska, dochody podatkowe wyniosą 247 980 mln

zł.

Mówiliśmy, że bardzo ostrożnie oszacowano do-

chody z tytułu podatku VAT.

Zatem po stronie docho-

dów podatkowych zminimalizowano ryzyko niezrea-

lizowania tej prognozy.

W przypadku dochodów nie-

podatkowych prognoza wynosi 27 278 mln zł.

Mówi-

liśmy, iż będą to dochody z cła.

To ważne, aby tych

dochodów z cła, które prognozuje się na 2 mld zł, było

jak najwięcej, aby w przypadku przywozu towarów

zza wschodniej granicy ta część, która przypada Pol-

sce, czyli 15%, była pobrana właśnie u nas, a nie

w Niemczech, nie we Francji, nie gdziekolwiek in-

dziej, bo są to dodatkowe przychody, które tak na-

prawdę będą nas kosztowały najmniej.

O wpłacie zysku Narodowego Banku Polskiego

i o ustawie już mówiłam.

Te rzeczy są niezwykle waż-

ne, jeśli chodzi o dochody.

Jeszcze raz wskazujemy,

że po nowelizacji, która dotyczyła tego roku, były one

zaplanowane z takim założeniem, żeby było bezpiecz-

niej.

Niektórzy mówią, że zbyt bezpiecznie.

Zatem

warto się zdecydować.

Kiedyś przy nowelizacji budże-

tu mówiliście, że jest zbyt optymistycznie, a dzisiaj

mówicie, że te dochody zaplanowano zbyt ostrożnie.

Po stronie wydatków budżetu państwa kontynu-

owany będzie między innymi limit przy konstrukcji

tych wydatków.

Uwzględniono limit wydatków na

2014 r., biorąc pod uwagę konsekwencje tego, że de-

ficyt sektora instytucji samorządowych i rządowych

przekroczył w 2008 r. 3% PKB.

W związku z proce-

durą nadmiernego deficytu konieczne było konstru-

owanie takich działań, które miałyby ograniczyć

deficyt.

W 2014 r. – tak jak w latach ubiegłych, o czym

pewnie wszyscy wiemy i o czym będziemy mówić przy

ustawie okołobudżetowej – po raz kolejny zamrożony

będzie fundusz wynagrodzeń w jednostkach sektora

budżetowego.

Konsekwencją wydatków w budżecie,

przechodzącą na rok bieżący, będą również podwyż-

ki dla nauczycieli.

Zaplanowano także wzrost wyna-

grodzeń w szkołach wyższych, gdzie wynosi on 9,14%,

tak aby łącznie wzrost wynagrodzeń dla nauczycieli

akademickich i pracowników nauki w latach 2013–

2015 osiągnął 30%.

Zaplanowano również środki na

współfinansowanie projektów unijnych.

W podsumo-

waniu warto też powiedzieć, że wprowadzono – o czym

mówił pan premier – stabilizującą regułę wydatkową.

To dobrze, bo powinniśmy mieć stabilizującą regułę

wydatkową, tę przejściową, ale i docelową.

Zadziała

ona tylko w pewnym segmencie, dlatego że na dzisiaj

mamy w budżecie 70–75% wydatków sztywnych zde-

terminowanych ustawami.

A zatem ogranicza się

pole, na którym może funkcjonować ta reguła, i au-

tomatycznie nie możemy mówić o tym w odniesieniu

do całej strony wydatkowej.

Limit wydatków budżetowych będzie niższy o 0,8

od zaplanowanych.

Chcę powiedzieć, że znaczący wpływ

na zmniejszenie deficytu, m.in. do kwoty 47,7 mln zł,

będzie miała wysokość kosztów obsługi zadłużenia,

Poseł Krystyna Skowrońska

m.in. z projektowanym wprowadzeniem rozwiązań

dotyczących otwartych funduszy emerytalnych.

Przychody z prywatyzacji zaplanowano w wysokości

3,7 mld zł.

A zatem, żeby powiedzieć o samych stro-

nach budżetu, projekt zakłada, że dochody – przypo-

mnę – wyniosą 276,9 mld zł, wydatki będą nie wyższe

niż 324,6 mld zł, deficyt – 47,7 mld zł.

Co ważne, jest

kolejna perspektywa wykorzystywania środków eu-

ropejskich, gdzie dochody będą wynosiły 77,9 mld zł,

a wydatki – 78,3 mld zł, z ujemnym wynikiem w za-

kresie środków europejskich w wysokości 391 mln zł.

Przygotowałam w ramach swojego wystąpienia

omówienie grup wydatków oraz tego, jak one się

kształtują.

Są to informacje, które zostały zawarte

w uzasadnieniu do ustawy budżetowej.

Między inny-

mi wskazano, jakie to są wydatki według grup eko-

nomicznych, a także wydatki budżetu państwa we-

dług działów, oraz uwzględniono kwestię subwencji.

Obiecałam, że posłużę się realnymi opiniami, które

otrzymał Sejm.

Postaram się ograniczyć do konklu-

zji.

Tak jak wszyscy państwo, z sytuacji, która jest

na świecie, i z kryzysu nie byliśmy, nie jesteśmy i nie

będziemy zadowoleni.

Jakie to ma konsekwencje dla

gospodarki światowej, europejskiej i polskiej, jestem

przekonana, że państwo nie mówicie, ale w swoich

sumieniach doskonale państwo o tym wiecie.

Pań-

stwo doskonale wiecie, jak trudno jest znaleźć pole

ograniczania wydatków.

Jedna z największych go-

spodarek, gospodarka amerykańska, do dzisiaj nie

ma budżetu.

Pozamykane są instytucje i urzędy, pań-

stwo jest sparaliżowane.

To jest przykład, w jakim

momencie się znaleźliśmy.

Gospodarka polska, w zu-

pełnie innej sytuacji, w tym czasie potrafiła sobie

poradzić.

Trudno, nie jesteśmy zadowoleni, chcieli-

byśmy wzrostu.

Gdyby wtedy, kiedy gospodarka się

rozwijała, zachowano bezpieczniki, mielibyśmy zde-

cydowanie łatwiejszą sytuację.

(Oklaski)

Wracam do opinii.

Konkluzja i wnioski z opinii

dra Bohdana Wyżnikiewicza z Instytutu Badań nad

Gospodarką Rynkową: Jestem zdania, że projekt bu-

dżetu państwa na 2014 r. zasługuje na przyjęcie.

Naj-

ważniejsze założenia makroekonomiczne na 2014 r.,

rzutujące na rzetelność przychodów budżetu, budzą

stosunkowo niewielkie kontrowersje i dotyczą raczej

jego przewidywalnej dynamiki.

Podobnie jak w po-

przednich latach, niektóre założenia makroekono-

miczne zawarte w uzasadnieniu są bardziej optymi-

styczne w porównaniu z aktualnym konsensusem

prognoz dla polskiej gospodarki.

Taka jest opinia.

To

nie jest budżet naszych marzeń.

My też wymyśliliby-

śmy sobie w lepszych warunkach lepszy budżet.

Opinia pana prof. dra Andrzeja Wernika, konklu-

zja: Ocena polityki fiskalnej znajdującej wyraz w pro-

nie jest to polityka jednoznaczna.

(Poseł Maria Zuba: To nie jest dobranocka.)

Nie wiem, czy pani poseł Zuba to przeczytała, bo

się denerwuje.

Przeczytam pani głośno.

Jest moment

na czytanie Fredry, moment na czytanie opinii.

(Poseł Maria Zuba: Pani poseł, pani w tym mo-

mencie przesadza.)

Nie zapewnia ona poprawy stanu…

( Poruszenie

na sali)

Proszę ze mną nie polemizować.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pani poseł, przepraszam, proszę nie prowadzić

z panią poseł polemiki z ław poselskich.

Pani poseł

ma czas przeznaczony dla klubu.

Proszę, pani poseł Skowrońska wykorzystuje ten

czas.

Poseł Krystyna Skowrońska:

...gdyż nie jest to polityka jednoznaczna.

Nie za-

pewnia ona poprawy stanu finansów publicznych

mierzonego wielkością łącznego deficytu.

Ale z dru-

giej strony, we wczesnej fazie zarysowującego się

ożywienia gospodarczego bardziej restrykcyjna poli-

tyka budżetowa mogłaby spowodować zduszenie tego

ożywienia, a tego trzeba za wszelką cenę uniknąć.

Dlatego też politykę fiskalną wyrażoną w projekcie

ustawy budżetowej trzeba zaakceptować, gdyż w ist-

niejących warunkach nie wydaje się, by można było

zaproponować lepszą.

Opinia pana profesora Witolda Orłowskiego.

Pro-

spowolnienia gospodarczego, generalnie zasługuje na

przyjęcie.

Słabością projektu wydaje się być stosun-

kowo mało ambitnie postawiony cel ograniczenia

deficytu i długu publicznego, zwłaszcza wobec prze-

prowadzenia postulowanych przez rząd zmian w sy-

stemie emerytalnym.

Jeszcze bardziej proponuje się,

żeby ograniczać wydatki.

O polu manewru mówiłam.

Pan profesor dr hab. Stanisław Owsiak.

To w jego

opinii wskazuje się, iż w Polsce nie możemy mówić o

polityce fiskalizmu, i stąd jest zaczerpnięta informa-

cja, a także trzeba powiedzieć o konkluzji – dla tych,

którzy nie czytali, a ci, którzy czytali, myślę, że będą

doskonale zdawali sobie sprawę, o czym mówią eks-

opracowany na miarę możliwości gospodarki, stanu

rozpoznawania warunków w otoczeniu gospodarki

polskiej, przy założeniu ważnej zmiany systemowej

w ubezpieczeniach społecznych.

Proszę państwa, przedstawiłam konkluzje zamó-

wionych opinii.

(Poseł Maria Zuba: Zamówionych przez rząd.)

Przez parlament, zamówionych przez przewodni-

czącego Komisji Finansów Publicznych, po uzgodnie-

niu z prezydium komisji finansów, gdzie wchodzą

Poseł Krystyna Skowrońska

przedstawiciele wszystkich klubów.

To są poważne

autorytety ekonomiczne i ktokolwiek na tej sali za-

dawałby jakiekolwiek pytania, to proszę kierować je

do panów profesorów, odsyłam do panów profesorów.

Ich opinia dla polskiej gospodarki od wielu lat była

rzeczą ważną.

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: To się nie sprawdza przy

każdym budżecie.)

Sprawdza.

Panie pośle Zbrzyzny, nie słyszałam, żeby pana

polityka się sprawdzała.

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: To ma pani pecha.)

Chciałabym powiedzieć, że moje koleżanki i kole-

dzy będą mówili o tych ważnych częściach, które

wpływają na realizację budżetu, i o tym, jak ważne

jest wykorzystanie środków europejskich.

Jak dużo

i jaką formułę przyjęliśmy, przyjął rząd w zakresie

obsługi długu.

Jak reforma otwartych funduszy eme-

rytalnych będzie wpływała na sytuację budżetową.

Jak wiele trzeba rozmawiać z rządem, aby można

było ustawie o finansach publicznych znaleźć taki

model, aby samorządy mogły zaabsorbować środki

unijne.

To, co się dzieje w gospodarce, jak zabezpie-

czamy politykę społeczną – od dzieciaków, od wspar-

cia dla najuboższych po gwarancje wypłaty emery-

tur.

Zawsze pamiętamy, że państwo dało zobowiąza-

nie wszystkim po kolei obywatelom w tych ustawach,

ale w sposób szczególny emerytom i tym, którzy po-

bierają emerytury z KRUS.

Raz jeszcze chcę przypo-

mnieć, że to gwarancja i na to w tym systemie soli-

darnościowym, wpłacania przez nas, młodsze poko-

lenie, na rzecz przyszłych emerytów, brakuje pienię-

dzy.

Dzisiaj 30% pieniędzy przynoszonych przez listo-

nosza pani, panu na emeryturze to pieniądze z budże-

tu.

Trzeba było do nich dopłacić.

Do pana, pani na

emeryturze KRUS-owskiej – 90% i tego my nie zro-

biliśmy, bo tak było zawsze.

Gdyby państwo zobaczy-

li, tak było w 2005 r., tak było w 2007 r. i tak było

teraz, ale jest to zobowiązanie budżetu państwa.

Tam daliśmy słowo.

Powiedzieliśmy, że będziemy

stawiać na inwestycje prorozwojowe.

Po to daliśmy

podwyżki wynagrodzeń dla nauczycieli, o 50%.

Idzie-

my z kolejną grupą w sytuacji trudnej – naukowcy,

szkoły wyższe, szkolnictwo wyższe, większe pienią-

dze na uposażenia dla pracowników dydaktycznych,

dla profesorów.

W tych najtrudniejszych warunkach nie obcina-

liśmy żadnych świadczeń.

Jak mówiliśmy, w 2009 r.

emerytury, wszystkie świadczenia, wszystkie pań-

stwa obcinały, od Wielkiej Brytanii po Estonię.

My

ten okres przeszliśmy spokojnie.

Myślę, że wszyst-

kie inne elementy związane z tym budżetem moje

koleżanki i koledzy klubowi podniosą.

Dziękuję.

(Oklaski)

wysłuchałem tego wystąpienia.

To jest takie, powie-

działbym, pobudzające intelektualnie.

Pani poseł, jeśli chodzi o profesorów ekonomii, są

różne opinie.

Nawet z tych opinii, które pani cytowa-

ła, możemy też wyrwać zdania krytyczne, pani poseł,

ale to zrobią może moi koledzy.

Po znakomitym wy-

stąpieniu pani przewodniczącej Szydło, która wpro-

wadziła do uzasadnienia dla odrzucenia tego budże-

tu, poruszyła wiele ważnych kwestii, po mnie będą

mówili następni posłowie – poseł Kuźmiuk, poseł

Rafalska, poseł Kowalczyk.

Ja powiem trochę o zało-

żeniach i ich filozofii.

Jeszcze dwa słowa.

Szkoda, że pani nie słucha,

pani poseł, ponieważ jeśli chodzi o profesorów, są róż-

ni profesorowie, mają rożne opinie.

Wszystkim nale-

ży się szacunek, tak samo na przykład profesorom

specjalistom od mechaniki ciała stałego z niektórych

uczelni.

Teraz trochę o filozofii, o założeniach tego budże-

tu.

Budżet jest oparty na prognozie dynamiki PKB

2,5%, przy oczekiwanym wyniku za ten rok 1,5%.

Już

MFW – pani poseł się powoływała na fundusz walu-

towy – w swojej ocenie stwierdza, że wzrost gospo-

darczy przyspieszy z 1,3, czyli mają inną ocenę co do

bieżącego roku, w 2013 r. do 2,4 w 2014 r.

Mamy

wobec tego różnicę zarówno co do 2014 r., jak i 2013 r.

Wzrost o 1,5% w bieżącym roku wydaje się nierealny,

skoro, jak podaje GUS, w I kwartale było rok do roku

0,7%, a w II kwartale, też rok do roku, 1,1%.

Jaki

musiałby być III i IV kwartał, żeby było 1,5% wzro-

stu za cały rok?

To wydaje się, niestety, nierealne.

Jest ocena Komisji Europejskiej: 2,2% za przyszły

rok, banku Stanley Morgan: 2,7%.

Pamiętajmy, że

te prognozy oparte są na ocenie prowadzonej polity-

ki – ocenie skutków polityki prowadzonej wobec go-

spodarki.

Tak więc już samo założenie wyniku dla bieżące-

go roku wydaje się nierealne.

Mamy de facto w go-

spodarce stagnację.

Jakie są wobec tego podstawy do

optymizmu na rok 2014, skoro polityka rządu się nie

zmieni?

W założeniach, w uzasadnieniu mówi się, że

w 2013 r. tempo wzrostu światowego PKB będzie

zbliżone do tego zanotowanego w roku ubiegłym.

PKB Unii Europejskiej drugi rok z rzędu zanotuje

spadek i tylko nieco lepiej wygląda tempo wzrostu

PKB Niemiec, choć i w tym przypadku odstaje ono

wyraźnie od przewidywanych wyników dwóch głów-

nych gospodarek świata, tj. Stanów i Japonii.

Przy

Poseł Krystyna Skowrońska

tej filozofii uzależnienia polskiej gospodarki przede

wszystkim od Unii Europejskiej i od Niemiec nie ma

żadnych podstaw, aby przewidywać tak optymistycz-

ny wzrost – 2,5%.

Twierdzenie, że w przyszłym roku

dynamika aktywności w gospodarce światowej się

poprawi, co miałoby sprzyjać, jak się pisze, przyspie-

szeniu tempa wzrostu PKB i w efekcie wzrostowi

importu Unii Europejskiej, czyli także polskich to-

warów do Unii Europejskiej, a to zwiększy zapotrze-

bowanie na nasze towary, wydaje się niestety niere-

alne.

Zapowiedź przyspieszenia jest szyta grubymi

nićmi, tym bardziej że dalej stwierdza się: „Przewi-

dywana dynamika obu tych kategorii będzie jednak

wciąż niższa od długookresowej średniej i dopiero

w kolejnych latach powróci do tego poziomu”.

Przy-

znaje się zresztą, że jest wysokie ryzyko, że może

zrealizować się „gorszy od zakładanego scenariusz

będący podstawą projekcji makroekonomicznej i fi-

skalnej dla Polski”.

Zatem jeszcze raz podkreślam: przy tej polityce

wobec gospodarki oparte na stanie gospodarki świa-

towej oczekiwanie wzrostu o 2,5% dla Polski w ujęciu

realnym jest wysoce wątpliwe.

Jeśli szacuje się, że

inflacja będzie na poziomie 2,4, to nominalny wzrost

PKB miałby wynieść 4,96%, prawie 5%.

Czy to jest

realne – nominalnie prawie 5%?

Jak się zresztą oce-

nia, inflacja może być niższa, są też takie oceny, wo-

bec tego ten nominalny wzrost może być niższy.

No-

minalny wzrost wynagrodzeń w gospodarce narodo-

wej – 3,5% według założeń.

To oznaczałoby realny

wzrost o 1,07%, a to jest praktycznie też stagnacja

na poziomie wynagrodzeń.

Nadal przewiduje się spa-

dek zatrudnienia w gospodarce – o 0,1%.

Zbyt opty-

mistyczne według jednej z opinii profesorów jest za-

łożenie wzrostu popytu inwestycyjnego o 6,4%.

Zapo-

wiadany wzrost spożycia prywatnego w ujęciu nomi-

nalnym o 4,3% nie ma żadnego uzasadnienia.

Skąd,

skoro wzrost wynagrodzeń to 3,5%?

Kto zapewni ten

wzrost spożycia?

Wzrost dochodów emerytów, po-

myślność emerytów?

No, chyba nie.

Skąd zatem miał-

by się wziąć wzrost produktu krajowego brutto no-

minalnie o 4,96%?

To jest niestety w moim przeko-

naniu nierealne.

Ale musimy patrzeć perspektywicznie – co ten

rząd zamierza, jaką widzi przyszłość dla Polski, jaką

w ogóle prowadzi politykę gospodarczą.

Mnie jako

Polaka i ekonomistę niepokoi to, iż mówi się, że

udział wydatków budżetu w PKB w 2014 r. wyniesie

18,9 wobec 19,9 w roku 2013, co oznacza spadek

o punkt procentowy.

Jest to częściowo uzasadnione

zamierzeniami zmian w OFE, czyli przeniesieniem

tych środków – zmniejszą się wydatki na rzecz OFE.

Ale mamy ogólną tendencję.

Otóż mówi się: udział

wydatków budżetu państwa w PKB w latach 2011–

2014 wynosi odpowiednio 20,5%, później 20,06%

i dalej stopniowo spadek: 19,9 oraz 18,9%.

Można

powiedzieć, że to jest niestety zarzynanie państwa

i akurat ściśle to koreluje ze spadkiem dynamiki

wzrostu.

Mamy regularne ograniczanie udziału wy-

datków budżetowych, udziału państwa w gospodarce

i spadek dynamiki tejże gospodarki.

Ten rząd realizuje politykę w myśl neoliberalne-

go, uważam, infantylnego poglądu, że państwo jest

najgorszym złem, bestią, że tę bestię trzeba zagło-

dzić, by zdechła.

To jest opinia pewnych profesjonal-

nych ekonomistów, także profesorów, którzy tak mó-

wią.

Takie podejście do państwa jest infantylne i sza-

lenie niemądre.

Trzeba stanowczo zmienić sposób

rozumienia pojęcia kryzysu finansów publicznych.

Kryzys finansów publicznych to nie stan deficytu

sam w sobie, a wzrost długu publicznego, ściślej bio-

rąc, jego relacji do PKB, jeszcze raz podkreślę, jest

skutkiem, a nie przyczyną określonego złego stanu

gospodarki.

Zmniejszanie relacji co do długu może

następować jedynie poprzez wspomaganie wzrostu,

a redukcja deficytu budżetowego w sytuacji spowol-

nienia gospodarczego szkodzi wzrostowi, a nie mu

sprzyja.

Przypomnę ważną informację z prasy, konkretnie

z „Rzeczpospolitej”.

Liczba emigrantów ciągle rośnie,

pod koniec 2012 r. za granicą przebywało 2,13 mln

więcej niż w 2010 r.

Polacy zatem, mimo że mieli

wracać, wciąż uciekają z kraju na Zachód, choć za-

chód Europy rozwija się wolniej.

Młodzi Polacy nie

widzą tu dla siebie perspektyw, co gorsza, nie tylko

młodzi, ale także starsi.

Polska jest krajem biedy,

koszty pracy za godzinę, to było już tutaj cytowane,

wynoszą 7,4 euro, a w Unii Europejskiej ok. 30 euro.

Nie ma się co dziwić, że Polacy uciekają do Unii Eu-

ropejskiej.

Czy Polacy zaczną wracać do ojczyzny,

jeśli ograniczymy polskie państwo do minimum?

Nie,

oni wyjeżdżają, bo państwo jest ograniczone, gospo-

darka siada i nie ma żadnych perspektyw.

Tu nie

chodzi o politykę prorodzinną, tu chodzi o brak poli-

tyki promującej wzrost gospodarki, która sprzyja

polskim przedsiębiorstwom.

Co robicie z polską go-

spodarką?

Bezmyślną polityką Ministerstwa Skarbu

Państwa i nieudolnością Ministerstwa Gospodarki

wyniszczono polski przemysł, od elektroniki przez

przemysł samochodowy po stocznie.

Polacy na imi-

gracji mówią: tęsknimy za Polską, chcielibyśmy tutaj

mieszkać, tylko że tutaj strasznie trudno jest żyć.

W Wielkiej Brytanii, pracując, mogę pozwolić sobie

starczy nam do pierwszego.

I dodają: już tu nie wró-

cimy.

Taka jest polityka wobec gospodarki, brak jest

jakichkolwiek mechanizmów prorozwojowych, ogra-

nicza się sektor publiczny, od którego zależy jakość

życia obywateli.

Siły gospodarki nie budują mikro-

i małe przedsiębiorstwa.

Ciągle słyszymy o mikro-

i małych przedsiębiorstwach, to jest ta filozofia.

Trze-

ba je wspierać, to prawda, ale siłę gospodarki budują

duże przedsiębiorstwa, wokół których powstają ko-

operanci, także małe przedsiębiorstwa, które świad-

czą różne usługi.

Musi być budowana gospodarka

dużych przedsiębiorstw, nie tylko małych.

Mikro-

Poseł Jerzy Żyżyński

przedsiębiorstwa i małe firmy to jest pomysł na Pol-

skę?

To ludziom niestety nie odpowiada.

Otóż trzeba pamiętać, że mamy wiele przykładów,

które świadczą o tej złej polityce.

Przykład Pendolino

jest znamienny.

Wydaje się grube miliony, by wes-

przeć przemysł włoski, a przecież każdy pieniądz wy-

dany przez polskie państwo na rzecz polskiego prze-

mysłu wraca w postaci podatków płaconych przez

firmy, robotników, inżynierów, poprawia kondycję

przemysłu i stwarza perspektywę dla młodych.

Spra-

wa Pendolino jest bardzo znamiennym przykładem

filozofii rządu, jeżeli chodzi o to, co on realizuje.

Innym przykładem tej obłędnej mentalności jest

planowana na 2014 r. część oświatowa subwencji

ra będzie o 9,6 mln zł mniejsza niż w ustawie na rok

2013, bo będzie trochę mniej dzieci.

Czy to jest właś-

ciwa filozofia?

Niby jest tak, że to zmniejszenie jest

symboliczne, 10 mln zł przy kwocie 40 mld zł, ale

świadczy o intencjach.

Zamiast poprawić jakość na-

uczania zamykamy szkoły i wyrzucamy nauczycieli.

To ma być filozofia?

Mamy się dziwić, że ludzie wy-

jeżdżają z Polski i nie widzą dla siebie perspektyw?

Brak pieniędzy na edukację, na leczenie, na na-

ukę to nie jest przyszłość dla Polski.

W 2014 r., tak

jak w ubiegłych latach, analogicznie, zostanie zamro-

żony fundusz wynagrodzeń w jednostkach sektora

finansów publicznych.

Niestety, z tego wynika nara-

stanie luki rozwojowej w sektorze publicznym.

Łatwo

jest powstrzymać wzrost regułą wydatkową, ale póź-

niej przyjdzie nadrobić ten zastój, który zostanie

przez to wywołany.

Im dłużej ta sytuacja potrwa, tym

będzie to trudniejsze, a przecież ktoś będzie musiał

wypełnić tę lukę.

Gdy nie leczy się zębów, bo się chce

zaoszczędzić, później trzeba je wyrywać.

Mówi się oczywiście, jeśli chodzi o tę blokadę, z wy-

łączeniem sektora samorządowego, z wyłączeniem

pracowników publicznych szkół wyższych, że Plat-

forma dba o swój elektorat.

To nie jest do końca praw-

da, bo mamy przykłady, że w szkołach wyższych

w niektórych regionach zmniejsza się wynagrodzenie

w związku z mniejszą liczbą studentów, bo subwencja

jest powiązana z liczbą studentów.

Co to znaczy, że realny wzrost wyniesie 6,58%?

Mówi się, że wzrośnie o 9%, a realnie będzie to 6,58%.

Ta luka faktycznie się nie zmniejsza, wzrost wyna-

grodzeń jest symboliczny.

Chciałbym powiedzieć

o pewnej filozofii, mianowicie o filozofii redukowania

deficytu kosztem gospodarki, cytuję: Równocześnie

przy konstruowaniu limitu wydatków budżetu pań-

stwa na 2014 r. w dalszym ciągu należy uwzględniać

konsekwencje przekroczenia przez deficyt sektora

wartości referencyjnej 3% PKB.

Powyższe determi-

nuje kontynuację działań mających na celu ograni-

czenie nadmiernego deficytu oraz stabilizację finan-

sów publicznych przy uwzględnieniu określonych

reguł ograniczania wydatków budżetu państwa.

Niestety, to jest merytoryczny błąd, to są działa-

nia sprzeczne z wiedzą ekonomiczną.

Forsowanie

niskiego deficytu w warunkach kryzysu i redukowa-

nie wydatków państwa w warunkach kryzysu, po-

wtarzam, doprowadzić może tylko do jego pogłębie-

nia.

Podstawowe modele makroekonomiczne dowo-

go bezrobocia, stagnacji wzrostu gospodarczego, wzro-

stowi gospodarki sprzyjają deficyt budżetowy i wy-

datki państwa.

Rząd musi zmienić sposób myślenia o polskiej go-

spodarce, bo nie służy jej kontynuacja tego, co było.

Nie jestem takim optymistą jak prof. Rosati, jeżeli

chodzi o to, że tę regułę wydatkową możemy utrzy-

mać, a mimo wszystko będzie to sprzyjało wzrostowi.

Niestety, to jest procykliczne działanie, nie widzę tu

elementów antycykliczności.

Panie profesorze, bę-

dziemy w sporze.

Reguła podatkowa działa zawsze

procyklicznie, pogłębia kryzys, nie widzę tu żadnych

elementów antykryzysowych.

Zamiast ograniczać

wydatki powinno się myśleć o poprawieniu strony

dochodowej, rozszerzeniu bazy podatkowej i pewnym

zrównoważeniu strony dochodowej.

Na czym polega

problem?

Łatwo jest ściągnąć podatki pośrednie, ale

akcyza zwiększa koszty, bardzo wysoki podatek VAT

zwiększa koszty utrzymania, czyli zmniejsza docho-

dy realne.

Wobec tego niestety realna sytuacja ludzi

wcale się nie poprawia.

Parę słów o długu.

Otóż dług rzeczywiście rośnie,

ale musimy mówić o relacji długu do produktu kra-

jowego brutto.

Dług krajowy – przypominam to, co

mówią ekonomiści, profesorowie – jest zobowiąza-

niem państwa, ale jest także elementem majątku,

czyli stanowi aktywa tych, którzy pożyczyli państwu,

wobec tego to nie jest takie złe zjawisko samo w sobie.

Problemem są koszty, które się z tym wiążą, a przede

wszystkim koszt zagranicznego długu, o czym mówił

zresztą pan profesor.

Całkowicie w tej kwestii się zga-

dzamy, że tu są niepokojące zjawiska, jeżeli chodzi

o utrzymanie na wysokim poziomie zadłużenia w re-

lacji do zadłużenia zagranicznego.

W związku z tym chciałbym powiedzieć – o szcze-

gółach naszego budżetu będą wypowiadać się następ-

ni mówcy – że całkowicie uzasadniony jest wniosek

czytaniu, bo oczekujemy lepszego budżetu dla Polski.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Jerzy Żyżyński

Poseł Genowefa Tokarska:

wie!

Mój głos jest uzupełnieniem wypowiedzi kolegi

posła Jana Łopaty również z klubu Polskiego Stron-

nictwa Ludowego.

Ważnym elementem ustawy budżetowej na rok

2014 jest nie tylko planowanie roku przyszłego, ale

też nasze działania i perspektywy wieloletnie właś-

nie na lata 2015–2017.

Projekt zakłada poprawę ko-

niunktury w Unii Europejskiej, a także stopniową

poprawę sytuacji gospodarczej w kolejnych latach

w naszym kraju.

Zakładamy przyspieszenie zarówno

tempa wzrostu konsumpcji, jak i tempa wzrostu in-

westycji, czyli tych czynników, które determinują

sytuację gospodarczą i społeczną naszego kraju.

Pre-

zentowany w ustawie scenariusz zakłada, że w 2015 r.

PKB wzrośnie realnie o 3,8%, a w kolejnych latach

przekroczy 4%.

Wytyczając kierunki polityki fiskal-

nej, rząd ma na uwadze ograniczanie nierównowagi

finansów publicznych, ale w sposób niezagrażający

perspektywom rozwoju kraju.

Konsolidacja fiskalna

przyjazna wzrostowi gospodarczemu jest uznana

przez Radę Europejską za jeden z priorytetów poli-

tyki gospodarczej państw członkowskich Unii Euro-

pejskiej.

Pamiętajmy tutaj o niemałej roli w tym

względzie wprowadzanej przez rząd antycyklicznej,

stabilizującej reguły wydatkowej, której celem nad-

rzędnym będzie zapewnienie stabilności finansów

publicznych w zmieniających się warunkach gospo-

darczych.

Przedłożony projekt ustawy budżetowej

spotyka się, jak słyszymy, z ogólną krytyką ze strony

ugrupowań opozycyjnych.

Jest to jednak – tak uwa-

żam – nadmierna krytyka zarówno tego dokumentu,

jak i działań rządu w kierunku poprawy stanu finan-

sów publicznych, a w niektórych wątkach, przypad-

kach ta krytyka jest zwyczajnie perfidnym kłam-

stwem.

Nie mam czasu na rozwijanie tematu, jeśli

mi zostanie czas, wrócę do tego.

Przypomnę raport za 2012 r. na temat stabilności

fiskalnej, gdzie Komisja Europejska stwierdziła, że

kiem wystąpienia problemów ze stabilnością finan-

sów publicznych, a w długim okresie to ryzyko jest

niskie.

O zaufaniu i docenieniu naszych wysiłków

świadczy przecież spadek oprocentowania naszych

obligacji.

Przechodząc do bardziej szczegółowej analizy

omawianego dzisiaj dokumentu, pragnę zwrócić uwa-

gę na planowaną realizację programów wieloletnich.

W 2014 r. realizowanych będzie razem 37 takich pro-

gramów wieloletnich, na które zaplanowano wydatki

budżetowe w wysokości 8 302 339 tys. zł.

Jednym

z bardzo ważnych programów wieloletnich jest „Pro-

gram wspierania inwestycji o istotnym znaczeniu dla

ma zapewniać wzrost innowacyjności i konkurencji

polskiej gospodarki, a także zmniejszać bezrobocie

poprzez tworzenie nowych miejsc pracy.

Na progra-

my wieloletnie wsparcia finansowego inwestycji za-

planowano kwotę ponad 97 mln zł, co stanowi 13%

całkowitych kosztów programów.

Bardzo istotną gru-

pę programów wieloletnich stanowią programy prozdro-

wotne, w tym „Narodowy program zwalczania cho-

rób nowotworowych”, a także „Narodowy program

rozwoju medycyny transplantacyjnej”.

Dość pokaźną

grupę wydatków stanowi również program wyposa-

żenia Sił Zbrojnych w samoloty wielozadaniowe.

Tu-

taj wydatki zaplanowano w kwocie prawie 53 mln zł

na 2014 r.

Poza tym jest program modernizacji tech-

nicznej Sił Zbrojnych, gdzie wydatki w 2014 r. wynio-

są prawie 3,5 mld zł.

Z pewnym niepokojem oceniam planowane wy-

datki na tzw. ochronę przeciwpowodziową.

To nie-

zwykle istotny, powiedziałabym, newralgiczny te-

mat, czasem, mam wrażenie, niedoceniany w latach

w miarę normalnych, gdy gubimy z naszej pamięci

sytuacje powodziowe sprzed kilku lat.

Do takich pro-

gramów dobrze przygotowanych do realizacji zalicza

się „Program dla Odry – 2006”, a także „Program

gdzie na 2014 r. zaplanowano zaledwie 2,24% ogółu

kosztów programu.

Nie do przyjęcia w planowanym budżecie na 2014 r.

jest „Narodowy program przebudowy dróg lokal-

nych”, gdzie zdjęto kwotę 750 mln zł, a pozostało je-

dynie 250 mln do realizacji.

Na ten temat dużo mówił

kolega Łopata, ja chciałabym przedstawić tylko kon-

kluzję ogólną.

Panie Ministrze!

Powiem szczerze, nie znam lep-

szego, bardziej trafionego programu, prowadzonego

wspólnie z samorządami.

Tak się złożyło, że w swojej

pracy zawodowej byłam realizatorem tego programu.

Wykonując duże inwestycje, pamiętajmy o tym, że są

w Polsce jeszcze miejscowości, gdzie nie ma utwardzo-

nej drogi, gdzie nie może dojechać nawet karetka po-

gotowia.

Przy tym jest to program, muszę powiedzieć,

przyjmowany z wielkim entuzjazmem, z ogromną

wdzięcznością przez mieszkańców.

Zawsze w takich momentach stawiamy pytanie:

skąd wziąć środki, aby kwoty na to zadanie, na ten

program nieco podwyższyć?

Chciałabym tu zwrócić

uwagę na pewną propozycję, sprawa jest bardzo pro-

sta i można ją przedstawić krótko.

Chodzi mi o obję-

cie podatkiem akcyzowym nie tylko wyrobów spiry-

tusowych wysokoprocentowych, ale również piwa.

Wiem, że to brzmi troszeczkę jak żart, ale może cza-

sem warto zrobić coś, właśnie żartując.

Tak więc roz-

ważmy wprowadzenie akcyzy również na piwo, a są-

będą wzmacniali polskie drogi.

W Polskim Stronnictwie Ludowym staramy się

tak po gospodarsku podchodzić do tematu.

Ten bu-

dżet akcentuje sprawy ważne, ważniejsze i te najważ-

niejsze, myślę, że jest to właściwy układ.

Dziękuję za

uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Szanowni Państwo Ministrowie!

Ja już do wielu rzeczy podczas debaty budżetowej czy

w czasie przedstawiania sprawozdania z wykonania

budżetu państwa się przyzwyczaiłem, ale dzisiaj

– i chciałbym o tym powiedzieć – czuję się troszeczkę

zaskoczony, a to za sprawą pana posła Zbrzyznego,

który do debaty o budżecie państwa, najważniejszym

dokumencie finansowym, wplótł wątki biblijne i mi-

tologiczne.

(Poseł Maria Zuba: Prorocze.)

Ja chciałbym powiedzieć tak.

Pan poseł, odnosząc

się do polityki prowadzonej przez Ministerstwo Fi-

nansów, przez pana ministra Rostowskiego…

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Może przez cały rząd.)

…powiedział o tym, że pan minister Rostowski

chciał być Odyseuszem, a stał się Mojżeszem.

Ja

chciałbym powiedzieć, że osobiście preferuję jednak

Biblię wolę Biblię od mitologii greckiej.

I jeszcze jed-

na rzecz.

Gdyby mianowicie poszukać troszeczkę

dalej, to okazałoby się, że Mojżesz prowadził naród

wybrany 40 lat do ziemi obiecanej, ale go doprowa-

dził, a Odyseusz po 10 latach tułaczki, z przygodami

– być może tych przygód możemy trochę Odyseuszo-

wi zazdrościć – po powrocie do Itaki zastał Itakę

w stanie kompletnego rozkładu.

Ci, którzy czytają,

doskonale o tym wiedzą.

(Poseł Elżbieta Rafalska: A to wyznanie wiary.)

Wysoka Izbo, wrócę do budżetu i do dzisiejszej

debaty.

Pojawiały się tu różne głosy, w zależności od

tego, która ze stron zabierała głos.

Ja oczywiście będę

starał się odnieść do tych wypowiedzi, które padły ze

strony opozycyjnej, bo przynajmniej część z nich wy-

daje mi się troszeczkę krzywdząca.

Przede wszystkim mówiliście państwo o tym, że

ten budżet jest budżetem fikcyjnym, odnosząc to do…

Jest pewna poprawa, dlatego że w odniesieniu do po-

przednich budżetów z reguły spotykaliśmy się ze

stwierdzeniami, że budżet jest budżetem kompletnie

nierealistycznym.

Praktyka pokazała, że w zasadzie

poza rokiem 2013, kiedy to już w trakcie debaty bu-

dżetowej głośno mówiliśmy o tym, że ten budżet być

może będzie wymagał nowelizacji, nigdy te wieszcze-

nia się nie sprawdziły.

Dzisiaj, jak wskazują opinie

w zasadzie wszystkich ekonomistów, którzy dotych-

czas ten projekt opiniowali, trudno jest zarzucić temu

projektowi budżetu to, że jest projektem zbyt opty-

mistycznym, więc zarzucamy mu, że jest to projekt

fikcyjny, opierając to na tym, że część projektów

ustaw, na których zasadzają się założenia do budżetu

państwa na rok 2014, bądź nie została jeszcze przez

Wysoką Izbę przyjęta, bądź też nie została jeszcze

złożona do laski marszałkowskiej.

Ja chciałbym powiedzieć o jednej rzeczy.

Już po-

mijam fakt, że przyjmowanie czy to ustaw okołobu-

dżetowych, czy to innych ustaw, które mają wpływ

na finanse państwa, w tym samym momencie, kiedy

toczy się praca nad projektem budżetu państwa na

kolejny rok, stanowi parlamentarną praktykę od lat

dwudziestu czterech, o ile sobie dobrze przypomi-

nam, a więc od początku funkcjonowania Sejmu

w III Rzeczypospolitej, i dotychczas nie była ona trak-

towana jako coś złego.

Co więcej, jeśli chodzi o usta-

wę dotyczącą zmian w systemie emerytalnym, zmian

dotyczących OFE, to ten projekt, jeżeli będzie ogła-

szany w najbliższym czasie, według wszelkich wska-

zań będzie procedowany w Sejmie dokładnie w tym

samym czasie, kiedy będą trwały prace nad projek-

tem ustawy budżetowej.

Ja przypomnę, że praca nad ustawą budżetową to

nie jest tylko i wyłącznie czytanie w jednej komisji,

a potem drugie i trzecie czytanie w Sejmie, ustawa

budżetowa musi być przepracowana przez wszystkie

komisje branżowe, a więc zajmuje nam to z reguły

około dwóch miesięcy od momentu złożenia projektu

budżetu do Sejmu do momentu przyjęcia tegoż bu-

solutnie żadnego kłopotu polegającego na tym, że nie

będzie jeszcze przyjęte coś, co będzie miało wpływ na

budżet.

Nad tymi wszystkimi…

(Poseł Elżbieta Rafalska: I to jest dowód na to, że…)

Nad tymi wszystkimi ustawami będziemy deba-

tować w najbliższym czasie.

Tak?

Jutro nad ustawą

okołobudżetową, nad ustawą o finansach publicznych

i potem nad kolejnymi ustawami, które będą miały

wpływ na budżet państwa.

Chciałbym powiedzieć o jednej rzeczy.

Otóż wy-

daje mi się, że jednak rozsądniejsze…

Niezależnie od

czy też nie, bo państwo dzisiaj się nie zgadzacie, choć

wtedy kiedy państwo rządziliście, robiliście państwo

dokładnie to samo, ale macie prawo się dzisiaj nie

zgadzać.

Nawet jeżeli się nie zgadzacie, to uważam,

że jednak lepiej jest procedować nad tym w taki spo-

sób, przyjmować realne założenia oparte na usta-

wach, które są procedowane w Sejmie, niż przepusz-

czać plany finansowe wzmocnione dodatkowymi

punktami, jeśli chodzi o stronę przychodową takiego

czy innego budżetu, które potem nie mogą być w ża-

den sposób zrealizowane.

Przypomnę państwu rok 2006 i zmianę dotyczącą

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, jeśli cho-

dzi o ofiary wypadków komunikacyjnych.

Ta zmiana

miała przynieść budżetowi Narodowego Funduszu

Zdrowia kwotę ok. 1200 mln zł rocznie i faktycznie

przyniosła.

Narodowy Fundusz Zdrowia, zgodnie z prze-

pisami, został zobligowany do tego, żeby ująć tę kwo-

tę w swoim planie finansowym, a więc ją ujął.

Co

stało się potem?

Otóż potem stało się to, że kwota,

która została zgromadzona z tytułu przyrostu skład-

ki ubezpieczenia OC na leczenie ofiar wypadków ko-

munikacyjnych, nie mogła zostać przez dwa lata w żaden

sposób wykorzystana, ponieważ państwo nie zapro-

jektowaliście mechanizmów, które mogłyby te środki

uruchomić, w związku z czym pieniądze leżały sobie

na rachunku.

I co z tego, że znajdowały się w planie

finansowym, skoro de facto musiały być znowu, zgod-

nie z prawem, rozdysponowane przez Narodowy

Fundusz Zdrowia?

Narodowy Fundusz Zdrowia mu-

siał zaciągać zobowiązania bądź szukać oszczędno-

ści w innych działach tylko po to, żeby móc zreali-

zować wydatki, które nie mogły być zrealizowane

na gruncie tego przyrostu składki.

Tak się działo

w przeszłości, w związku z czym uważam, że ta dzi-

siejsza dyskusja jest dyskusją w dużym stopniu bez-

przedmiotową.

Oczywiście jak zawsze mówicie państwo, że prze-

rzucamy problemy na kolejne rządy.

Myślę, że tutaj

najcelniej, najdobitniej ujął to pan przewodniczący

Rosati.

Szanowni państwo, w dalszym ciągu w Fun-

w dwóch największych agendach, które mają za za-

danie na bieżąco finansować wypłaty z tytułu eme-

rytur i rent dla Polaków do tego uprawnionych,

mamy strukturalny deficyt.

Dzisiaj ten deficyt, jak

zauważył pan przewodniczący, to kwota w zasadzie

taka sama jak potrzeby pożyczkowe netto.

Jeżeli

spojrzymy na deficyt budżetu państwa na poziomie

47 mld zł zaplanowany na rok 2014 i zsumujemy do-

tacje budżetu państwa do FUS-u i KRUS-u, czyli

kwotę 30,5 mld zł i 16,1 mld zł, wychodzi nam 46 mld zł.

A więc w zasadzie gdyby nie strukturalny deficyt

w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, w Kasie Rol-

niczego Ubezpieczenia Społecznego, mielibyśmy do

2014 byłby zbilansowany.

Jeżeli spojrzymy na potrzeby pożyczkowe…

( Po-

ruszenie na sali)

(Poseł Anna Paluch: Gdyby babcia miała wąsy, to

byłaby dziadkiem.)

(Poseł Andrzej Orzechowski: Nie przeszkadzajcie.)

Szanowni państwo, pozwólcie mi, będę zmierzał

do konkluzji, tylko nie pokrzykujcie, bo to niczego nie

Szanowni Państwo!

Wysoka Izbo!

Mamy tutaj

taką oto sytuację, że jeżeli wzbogacimy deficyt bu-

dżetowy o kwotę potrzeb pożyczkowych, sprowadzi-

my ją do kwoty potrzeb pożyczkowych netto, czyli

kwoty 55 mld zł przewidywanych w roku 2014, jeże-

li ujmiemy w tym blisko 7-miliardową pożyczkę do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, znowu nam się

wszystko bilansuje, czyli mamy dokładnie te same

kwoty.

Nie chcę powiedzieć, że to jest wina PiS-u, że

mamy strukturalny deficyt ZUS-u.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Bardzo dobrze.)

Nie chcę powiedzieć, że jest to wina SLD.

(Poseł Anna Paluch: Chyba by pana huragan

śmiechu zabił.)

Chcę tylko zwrócić uwagę na jedną rzecz.

Wysoka

Izbo, z problemem finansów systemu ubezpieczeń

społecznych borykamy się od roku 1989.

To, z czym

dwie rzeczy…

( Gwar na sali)

Pani poseł, później sobie pokrzyczymy razem, dobrze?

Po pierwsze, chodzi o stary portfel, a więc o eme-

rytury, które musimy dzisiaj wypłacać według starych

zasad, według systemu zabezpieczeniowego, który

polegał na tym, że kiedy się przechodziło na emerytu-

rę, to niezależnie od tego, ile się przepracowało i jakie

składki się odłożyło, dostawało się 60% kwoty zastą-

pienia, a po drugie, chodzi w dalszym ciągu o przywi-

leje emerytalne.

Teraz, Wysoka Izbo, chciałbym przypomnieć o jed-

nej rzeczy.

W momencie, kiedy w 2005 r. – już mówiłem

o tym z tej mównicy wielokrotnie – tuż przed wybora-

mi parlamentarnymi pojawiły się głosy, że trzeba

wprowadzić dodatkowe ulgi i przywileje dla górników,

czy państwo sobie przypominacie, kto głosował za

tymi przywilejami?

Bo ja sobie doskonale przypomi-

nam.

Nie Platforma Obywatelska, nie.

Sojusz Lewicy

Demokratycznej i Prawo i Sprawiedliwość.

Tak to

wtedy wyglądało – to w odniesieniu do tego wszyst-

kiego, co dzieje się dzisiaj z Funduszem Ubezpieczeń

Społecznych.

Jeżeli my przeprowadzamy tzw. reformę

67 polegającą na wydłużeniu wieku emerytalnego,

która jest kluczowa z punktu widzenia zbilansowania

tego systemu w długim okresie, kto głosuje przeciwko?

Państwo wiecie, ja wiem, może już nie będę mówił.

(Poruszenie na sali)

(Poseł Anna Paluch: Wiemy, kto czerpał z Fundu-

szu Rezerwy Demograficznej.)

Tak, pani poseł, tylko Fundusz Rezerwy Demo-

graficznej w ciągu ostatnich lat został zubożony o kwo-

tę 19 mld zł przy rocznym deficycie systemu ubezpie-

czeń społecznych w kwocie ok. 50 mld zł.

Jest jednak

pewna różnica i warto by było tę różnicę zauważać.

Znów chodzi o składkę rentową.

Wszyscy się cie-

szyliśmy, że obniżamy składkę rentową, ale ona w bar-

dzo krótkim okresie spowodowała zwiększenie defi-

cytu strukturalnego Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych.

Tak to wyglądało…

(Poseł Elżbieta Rafalska: A krzyczeliście, że jesz-

cze mało.)

Nie zżymajmy się na to, tylko spróbujmy naprawić

rzeczywistość, z którą mamy do czynienia.

Fundusz

Ubezpieczeń Społecznych to nie jest, przypomnę, wy-

ciąganie pieniędzy, tak jak niektórzy z państwa po-

słów dzisiaj się wypowiadaliście, to nie jest wyciąganie

pieniędzy z budżetu państwa, tylko to jest realizacja

zobowiązań, które musimy pokryć.

Musimy ją zapew-

nić, taka jest umowa społeczna pomiędzy państwem

a obywatelami.

Będziemy mieli do czynienia z tym

deficytem strukturalnym jeszcze przez kolejne lata.

Mówię tylko o jednej rzeczy – jeżeli my pracujemy nad

tym, żeby ten deficyt strukturalny w perspektywie

czasu zmniejszać, to państwo z reguły jesteście prze-

ciwni.

Na tym polega zasadniczy problem.

A potem

mówicie, że nie mamy pomysłu dla Polaków.

(Poseł Anna Paluch: Bo nie macie.)

Poseł Jakub Szulc

Ciężko jest mieć pomysł w sytuacji, w której co

roku z budżetu państwa odpływa 50 mld zł do syste-

mu ubezpieczeń społecznych, a znakomita większość

wydatków budżetu państwa to są wydatki sztywne,

tyle tylko że nikt z opozycji tych wydatków nie chce

w żaden sposób deregulować.

Były dzisiaj wypowiedzi dotyczące tych projektów,

które nie są bezpośrednio związane z budżetem, ale

które będą miały wpływ na budżet państwa, jak cho-

ciażby projekt dotyczący opodatkowania spółek ko-

mandytowo-akcyjnych.

Pan poseł Elsner mówił o tym,

że chcemy w ten sposób zabić przedsięwzięcia rozwo-

jowe, przedsięwzięcia, które są sponsorowane przez

venture capital.

Tylko zwracam uwagę, że państwo

musi pobierać podatki.

W przypadku spółek koman-

dytowo-akcyjnych mamy dzisiaj taką sytuację, że

mimo iż przepisy dotyczące podatku osobowego od

osób prawnych, podatku osobowego od osób fizycz-

nych są wszystkim powszechnie znane, to niestety

dziwnym trafem konstrukcja pt. SKA, czyli spółka

komandytowo-akcyjna, co do zasady tego podatku

w żaden sposób nie odprowadza i tu nie chodzi o na-

łożenie innych, większych obciążeń niż dotychczas.

Trochę inaczej sytuacja ma się w przypadku spó-

łek komandytowych, ale o tym pewnie będziemy mó-

wili przy okazji projektu, który jest w tym momencie

procedowany w Sejmie.

Nie możemy jednak zgadzać

le prawa ktoś unika płacenia podatków, nie w wymia-

rze 40%, 60% czy 80%, tylko tych normalnych, zwy-

kłych, które są przewidziane ustawą o podatku do-

Bardzo często też szermujemy w trakcie debat

budżetowych poziomem zadłużenia Polaków.

Dzisiaj

znowu padła kwota, że mamy do czynienia z zadłu-

żeniem przeciętnego polskiego obywatela na kwotę

60 tys. zł, to znaczy wracamy do dyskusji, która zo-

stała otwarta przed tygodniem, czyli do wystąpienia

profesora Balcerowicza i FOR-u, który uwzględnił

w kwocie 3 bln zł przyszłych zobowiązań wszystkie

wydatki konieczne do poniesienia przez budżet pań-

stwa czy też może nie przez budżet państwa, ale

przez państwo, żeby zabezpieczyć byt tych osób, któ-

re dzisiaj pobierają emerytury i renty, o tym już przed

momentem mówiłem, tylko popełnił jeden mały błąd,

nie ujął absolutnie żadnych dochodów.

Czyli mamy

sytuację: mamy zobowiązania na kwotę 3 bln, nie

mamy żadnych dochodów.

Jeżeli w ten sposób to po-

traktujemy, że dzisiejsze zobowiązanie państwa to

jest kwota 3 bln zł, to faktycznie, jak łatwo policzyć,

będziemy mieli 60 tys. zadłużenia na jednego obywa-

tela, ale zakładamy również, że przez najbliższych 30

lat państwo nie będzie wypracowywało żadnych do-

chodów, to znaczy że Polacy nie będą płacili składek

na ubezpieczenie emerytalne, że Polacy nie będą pła-

cili składek na ubezpieczenie rentowe.

No przecież to

jest wierutna, czysta bzdura od początku do końca.

Nie chcę tego nazywać manipulacją, ale tak to, nie-

stety, wyglądało.

Mowa tutaj była także o tym, że maleje popyt we-

wnętrzny i inwestycje, a w projekcie budżetu mamy

założony wzrost obu tych wartości.

Przypomnę, że

od dobrych kilku lat maleją nam także w gospodarce

zapasy, w związku z czym kiedyś te zapasy trzeba

będzie odtworzyć.

W projekcie budżetu państwa prze-

widujemy, że samo odtworzenie zapasów, które jest

traktowane księgowo jako inwestycja, przyniesie po-

nad 2% wzrostu produktu krajowego brutto w roku

2014, a zapasy będą musiały być odtwarzane, bo to

jest naturalna kolej rzeczy.

Poza tym ja się niczemu nie dziwię, to znaczy nie

czynienia z ogólnoświatowym spowolnieniem gospo-

darczym, maleje tendencja, skłonność do tego, żeby

inwestować, jak również temu, że w momencie kiedy

obniżają się zarobki i wzrasta bezrobocie, krańcowo

maleje skłonność do tego, żeby wzbudzać popyt.

Na-

tomiast znowu, w moim przekonaniu, wszystkie dane

wskazują na to, że ta sytuacja ulega odwróceniu.

I nie jest, panie pośle Zbrzyzny, niczym dziwnym, że

w sytuacji spowolnienia gospodarczego maleją w go-

spodarce inwestycje i maleje w gospodarce popyt,

popyt wewnętrzny.

Należy o tym pamiętać.

Była tutaj także mowa o PIR, o Polskich Inwesty-

cjach Rozwojowych i kredycie de minimis Banku

Gospodarstwa Krajowego.

Chciałbym powiedzieć

o dwóch rzeczach, odnosząc się do wypowiedzi pana

profesora Żyżyńskiego.

Po pierwsze, nie znam dzisiaj

rozwiniętej gospodarki, w której więcej niż 50% pro-

duktu krajowego brutto wytwarza się w dużych przed-

siębiorstwach, i to w dużych przedsiębiorstwach, któ-

re głównie produkują, a nie zajmują się sferą usługo-

wą.

To nie oznacza, że nie należy o te przedsiębior-

stwa dbać, i to nie oznacza, że nie należy tego zabez-

pieczać.

Ale przypomnę, ktoś tutaj dziś na tej sali

powiedział, że PIR to nietrafiona instytucja, bo ist-

nieje od dwóch lat i nic jeszcze nie wytworzyła, mimo

że wczoraj mieliśmy właśnie informację o podpisanej

umowie.

Powiem przede wszystkim, Wysoka Izbo, że

nie istnieje od dwóch lat, tylko od niecałego roku, bo

zapowiedź utworzenia spółki Polskie Inwestycje Roz-

wojowe została złożona przez premiera podczas dru-

giego exposé, a więc w październiku, o ile sobie dobrze

przypominam, roku 2012, a więc istnieje 11 miesięcy.

Po drugie, spółka zanim się ukonstytuowała, to był

początek roku 2012 i od tego czasu, z tego co wiem....

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Wypłaca pieniądze pre-

zesom.)

Ja wiem, że państwo byście chcieli, żeby wszyscy

prezesi we wszystkich spółkach pracowali za darmo

i żeby gospodarka w związku z tym kwitła i rosła.

Ale

w ten sposób się nie da.

Natomiast prosiłbym o odro-

binę cierpliwości i o brak przekłamań w tym zakresie,

bo nie mówimy o 24 miesiącach, tylko o 11 miesiącach

i pierwsze efekty działalności PIR już widać.

Natomiast jeśli chodzi o wspieranie tej drugiej

nogi, czyli małych i średnich przedsiębiorców, to nie

znam lepszego mechanizmu udrożnienia zatorów fi-

Poseł Jakub Szulc

nansowych niż gwarancja bankowa na to, żeby część

kredytu obrotowego mogła być przez instytucję, było

nie było państwową, pokryta, i co do której instytucja

państwowa zobowiąże się, że te pieniądze będą wy-

płacane.

Kończąc, jeżeli spojrzymy na prognozy dotyczą-

ce kształtowania się zarówno zadłużenia, jak i kosz-

tów obsługi długu na najbliższe cztery lata, to wi-

dać wyraźną poprawę, która oczywiście w dużej

mierze wynika z założenia przejęcia części środ-

ków, które są zgromadzone w OFE, i wykupienia,

umorzenia obligacji.

I tutaj zgoda, że tak to wyglą-

da.

Natomiast chciałbym powiedzieć, że to nie jest

tak, że to nie jest żaden pomysł.

To jest bardzo

dobry pomysł z jednego prostego względu.

Państwo

wiele o tym mówiliście, natomiast nie złapałem,

nie usłyszałem żadnej wypowiedzi kogoś, kto byłby

w stanie wypowiedzieć się albo mocno na tak, albo

mocno na nie.

(Głos z sali: Trzeba było słuchać.)

Wszyscy z państwa, którzy zabieraliście głos w tej

sprawie, trochę pływaliście, a ja powiem o jednej rze-

czy.

Jeżeli zdaniem Wysokiej Izby dokonywanie pu-

stych obrotów, a więc emitowanie zobowiązań przez

Skarb Państwa w postaci obligacji po to, żeby te pie-

niądze przekazać w formie dotacji do ZUS-u po to,

żeby ZUS mógł przekazać te pieniądze tak naprawdę

w formie dotacji do otwartego funduszu emerytalne-

go po to, żeby otwarty fundusz emerytalny mógł ku-

pić te obligacje…

To znaczy, że mamy czterech po -

średników i ten obrót nigdy nie będzie obrotem zero-

wym.

W związku z tym uważam, że likwidacja części

obligacyjnej w OFE jest rewelacyjnym pomysłem na

to, żeby w końcu przerwać ten zaczarowany krąg.

Natomiast mam nadzieję i zwracam się z apelem do

ministra finansów pana premiera Rostowskiego o to,

żeby zmiana w OFE nie spowolniła ani nie wpłynęła

negatywnie na konieczność kontynuowania reform

strukturalnych, jeśli chodzi o finanse publiczne, bo my

ich naprawdę potrzebujemy, jak kania dżdżu.

Wydaje

się, że duże rzeczy w zasadzie zostały już zrobione, na-

tomiast jest cała masa rzeczy małych, które powinni-

śmy powoli prostować, i tutaj czeka nas jeszcze ogrom

pracy.

Serdecznie dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Izbo!

Zacznę od stwierdzenia, że ten budżet nie jest

ani konserwatywny, ani realistyczny, ale jest fikcyj-

ny.

Szkoda, że pan minister finansów opuścił salę, bo

myślę, że parę słów prawdy by mu się przydało.

(Poseł Anna Paluch: Zdenerwował się i uciekł.)

O tym, że jest to budżet fikcyjny, świadczy naj-

krótsze wystąpienie ministra finansów w historii

prezentujące budżet w pierwszym czytaniu.

(Oklaski)

Trzynaście minut, z tego połowa o jednej z ustaw

okołobudżetowych, to znaczy o słynnej regule wydat-

kowej, tak nowoczesnej, że Europa drży w oczekiwa-

niu, kiedy ta reguła zostanie przedstawiona, bo wszy-

scy chcą ją zastosować.

Do tej fikcyjności wrócę jesz-

cze w drugiej części wystąpienia.

sprawa pułapki niskiego wzrostu gospodarczego.

Otóż,

proszę państwa, koalicja Platformy i PSL-u wprowa-

dziła polską gospodarkę w pułapkę niskiego wzrostu.

Tu, na tej sali, przepychamy się o 0,5% wzrostu PKB,

tłumaczymy sobie, czy to będzie 2,5%, czy może 2,2%,

konsensus rynkowy to 2,6%.

Proszę państwa, prze-

cież państwo doskonale wiecie, że polskie problemy

są rozwiązywane tylko wtedy, kiedy wzrost wynosi

minimum 4% PKB.

(Oklaski)

(Poseł Jerzy Materna: Tak jest.)

A tego nie ma nawet na horyzoncie.

W związku

z tym ta debata jest po prostu fikcyjna, poboczna.

Nie

możemy się zmierzyć z zasadniczymi sprawami, bo

pan minister uciekł, po prostu uciekł.

Przez 13 mi-

nistrów…

(Poseł Andrzej Orzechowski: A gdzie jest 4%?)

Proszę mi nie przeszkadzać.

Tak więc, proszę państwa, jesteśmy właśnie

w takiej sytuacji.

Przejęliście gospodarkę, kiedy rozwijała się w tem-

pie 7%.

Pamiętam wystąpienia: jak my będziemy

rządzili, będzie rozwijała się w tempie 10%.

I co

mamy?

1%, 2% PKB.

Prześlizgujemy się po recesji.

(Poseł Teresa Piotrowska: A wy co robiliście?)

Co słyszymy?

Kryzys na świecie, kryzys w strefie

euro.

(Poseł Teresa Piotrowska: Ale pan tego nie widzi.)

Wszystko widzimy.

Proszę państwa, wpływ eksportu netto – powtó-

rzę to z tej trybuny chyba już dziesiąty raz, może

komuś wbije się to w pamięć – to jest 1/3 polskiego

PKB, a 2/3 zależy od czynników krajowych, od kon-

sumpcji i inwestycji.

U was w sytuacji, kiedy 400 mld zł

pieniędzy europejskich wchodzi do gospodarki, spa-

dają inwestycje, ciągną PKB w dół.

Rekord świata.

O konsumpcji już nie wspomnę, bo dzięki waszym

posunięciom, podwyżce podatku VAT i ona ciągnie

PKB w dół.

Rzeczywiście wisimy tylko na eksporcie

do strefy euro.

Gdyby to się załamało, byłaby ewiden-

tnie recesja.

A więc 2/3 polskiego PKB zależy od

czynników krajowych.

Państwo przez cztery lata czy

w tej chwili już nawet sześć lat zrobiliście wszystko,

żeby maksymalnie ograniczyć konsumpcję i załamać

inwestycje prywatne.

Tak wygląda sytuacja.

Proszę państwa, kolejna rzecz – zatrważający spa-

dek wpływów podatkowych w relacji do PKB.

Pań-

Poseł Jakub Szulc

stwo mówicie: jeżeli spada udział podatków w PKB,

to jest dobrze.

Proszę państwa, państwo podnosicie

stawki podatkowe, a udział podatków w PKB właśnie

z roku na rok jest mniejszy.

O czym to świadczy?

To

jest sukces rządu Donalda Tuska?

To świadczy o roz-

padzie systemu podatkowego.

Proszę państwa, pan prof. Rosati bardzo mocno

to podniósł i ja też posłużę się tą uwagą.

Otóż w roku

zaplanowany na poziomie realnie 4%, a nominalnie

8%.

A więc pytam: Jak to jest, że wykonanie VAT-u

w 2012 r. to było 120 mld, a planowane w 2014 r. to

jest 115 mld?

Jak to jest?

Gdzie są pieniądze?!

(Poseł Krystyna Skowrońska: Niech pan nie krzy-

czy.)

Pani także mogła tutaj, z tej trybuny, krzyczeć,

ale mówiła pani po cichu, bo nie miała pani o czym

mówić.

(Oklaski)

(Poseł Krystyna Skowrońska: Żartuje pan.)

(Poseł Teresa Piotrowska: Nie ma o czym mówić

ten, kto krzyczy.)

Proszę państwa, podobnie jest z innymi wpływa-

mi.

Rozpadł się system podatkowy, który był w wa-

szych rękach przez sześć lat, w tym w szczególności

system poboru podatku VAT.

I to jest, proszę pań-

stwa, granda.

Duża część wpływów z tego podatku

jest po prostu prywatyzowana, a wy na to pozwalacie.

Przypomnę opinię pana prof. Modzelewskiego – my-

ślę, że pan prof. Rosati pamięta to pismo – wydajność

podatku VAT w roku 2012 przy tych stawkach i tym

poziomie wzrostu gospodarczego to 140 mld.

Zebra-

liście 120, a na 2014 r. planujecie 115.

To jest dowód

na rozpad systemu podatkowego i w tej sprawie nic

Proszę państwa, wrócę do realizmu tego budżetu.

Otóż przed chwilą słyszeliśmy wykład, że tutaj, w Sej-

mie, od 20 lat tak się proceduje, że zalicza się pewne

dochody i wydatki, a ustawy przyjdą później.

Otóż

przyznam szczerze, że jestem tym stanowiskiem

zszokowany.

Jak można do projektu budżetu na eta-

pie prac rządowych zaliczyć wpływy i ograniczenie

wydatków wynikające ze zmian w OFE w sytuacji,

kiedy nie ma projektów ustaw w tej sprawie?

Nie mó-

wimy tutaj, proszę państwa, o jakichś małych pienią-

dzach.

Mówimy mniej więcej o kwocie, jak udało mi

nia, 23 mld zł.

O 8 mld zł mają być niższe koszty

obsługi długu publicznego, krajowej części.

Rzeczy-

wiście, jak się umorzy 120 mld obligacji, to w oczy-

wisty sposób te koszty maleją.

A więc 8 mld zł.

I o 15

mld zł ma być mniejsza dotacja do Funduszu Ubez-

pieczeń Społecznych.

Razem daje to 23 mld zł.

Proszę

państwa, śmiem twierdzić, państwo doskonale wie-

cie, że rząd złamał konstytucję, przygotowując taki

projekt budżetu.

Że rząd złamał konstytucję, przygo-

towując projekt budżetu ze zmniejszeniem dochodów

i wydatków o takie kwoty w sytuacji, kiedy projektów

ustaw w tej sprawie jeszcze nie ma.

Dlaczego to zrobił

świadomie?

Dlatego, proszę państwa, że nie był

w stanie złożyć budżetu bez tych pieniędzy.

Jaki bu-

dżet by nam tutaj przyniósł, jeżeli nie chciał nam

pokazać 60-miliardowego deficytu?

Musiałby zapro-

ponować albo podwyżkę podatków, albo jakieś dra-

styczne cięcia wydatków.

Nie chciał tego zrobić, więc

zaliczył dochody, których jeszcze nie ma.

Proszę państwa, na waszym miejscu nie byłbym

takim optymistą, że ustawa o OFE zostanie tak gład-

ko uchwalona.

Tutaj zwrócę się do pana posła Szulca,

który niestety wyszedł.

Bardzo jasno chciałbym po-

wolnym wyborem w sprawie OFE, ale nie tak, jak

państwo to robicie, bo z tego tytułu mogą być tylko

gigantyczne odszkodowania, jakie Polska będzie pła-

cić powszechnym towarzystwom emerytalnym.

Eu-

reko już wypłaciliśmy kilkanaście miliardów złotych.

Teraz szykują się prawdopodobnie powszechne towa-

rzystwa emerytalne.

Proszę państwo, jeżeli miałoby

to być zrobione porządnie, to rzeczywiście po pół

roku rzetelnej informacji powinniśmy dać wybór Po-

laków, ale ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Ktoś

zostaje w ZUS, przenoszony jest kapitał obligacyjny

i akcyjny.

Ktoś wybiera OFE, zostaje z kapitałem ob-

ligacyjnym i akcyjnym.

Tylko wtedy można to obro-

nić przed trybunałami.

(Oklaski) Tak to wasze proste

umorzenie narazi nas na konsekwencje prawne i od-

szkodowawcze, śmiem twierdzić, a państwo już wpły-

wy z tego zaliczyliście do projektu budżetu.

Co wię-

cej, nie wiem, czy w szeregach Platformy pan prof.

Buzek nie obudzi jakiejś opozycji na dużą skalę.

Sły-

szymy o rozmowach z panem prezydentem Komorow-

skim.

Kto wie, czy nie okaże się w grudniu, że ta

ustawa upadnie.

Co wtedy zrobimy z tym projektem

budżetu?

(Głos z sali: I 12 mld.)

Druga, proszę państwa, sprawa związana z tą re-

alnością.

Otóż na etapie prac rządowych Rządowe

Centrum Legislacji wniosło zastrzeżenia co do kon-

stytucyjności podwyższenia stawek VAT na kolejne

trzy lata.

Przecież to państwa większość przyjęła

tutaj projekt ustawy mówiący o podwyżce stawek

VAT na 3 lata, które automatycznie miały wygasnąć

31 grudnia 2013 r.

I co?

Teraz można powiedzieć Po-

lakom, że na kolejne trzy lata zostawimy te podwyż-

szone podatki?

A gdzie jest zaufanie do państwa,

gdzie jest zaufanie do stabilnych reguł podatkowych?

Centrum legislacyjne rządu na etapie prac nad pro-

jektem budżetu to podnosiło.

Słyszeliśmy dzisiaj co-

kolwiek od ministra finansów, że to może być wątpli-

we?

Nie, bo zamiatacie na razie ten problem pod

dywan.

Uważacie, że wszystko wam wolno.

Otóż

oświadczam, że nie wszystko.

Jeżeli te stawki miały

obowiązywać do 31 grudnia, to zgodnie z polską kon-

stytucją i zaufaniem Polaków do prawa tak powinno

być.

(Oklaski)

Proszę państwa, wreszcie te dwa czynniki, któ-

rym na początku poświęciłem trochę czasu, miano-

wicie konsumpcja i inwestycje.

Konsumpcja ma wzros-

nąć o 2,2% w sytuacji, kiedy do tej pory kołatała się

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

wokół zera.

Mówił o tym pan prof. Żyżyński.

Zatrud-

nienie ma spaść o 0,1%.

Zamrożone płace w sferze

budżetowej, niewielkie podwyżki w pozostałych sfe-

rach.

Z czego ma się wziąć ten wzrost konsumpcji?

Naprawdę nie widzę czynników, które mają ten

wzrost konsumpcji rzeczywiście podnieść.

Druga

sprawa, inwestycje.

Proszę państwa, tutaj założenia

są już kuriozalne.

Inwestycje prywatne spadają od

paru kwartałów, a tu nagle w 2014 r. mają eksplodo-

wać o 7%.

Eksplodować, bo te publiczne będą dalej

spadały.

A więc dwa podstawowe czynniki wzrostu

PKB będące w rękach władz krajowych są założone

na nierealistycznym poziomie.

Państwo mówicie o re-

alizmie tego budżetu?

Proszę państwa, podsumowując, budżet nie ma

charakteru ani konserwatywnego, ani realistyczne-

go, ma charakter fikcyjny.

Dlatego klub Prawo i Spra-

wiedliwość złożył wniosek o jego odrzucenie w pierw-

cicki z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatel-

ska.

słowa o wystąpieniu pana Kuźmiuka.

Pan Kuźmiuk

jakoś nie dostrzega ciągle tego, że Polska na tle kry-

zysu europejskiego stała jednak stosunkowo najlepiej.

(Poseł Anna Paluch: Nie tłumaczcie wszystkiego,

bo nie da się tego słuchać.)

Nie mieliśmy ani jednego roku recesji, ani jednego

kwartału recesji, więc trzeba patrzyć, co się dzieje

w innych krajach.

To po pierwsze.

Po drugie, realizu-

jemy ok. 50 wieloletnich programów inwestycyjnych

i in. Żaden z tych programów nie jest przerwany, one

wszystkie są realizowane.

Wreszcie poseł Kuźmiuk

musi się zdecydować, czy przeszkadza mu to, że utrzy-

mujemy podwyższone stawki na VAT, czy przeszkadza

mu to, że udział podatków w PKB spada, czy chce

wyższych podatków, czy chce niższych podatków, bo

w pana wypowiedzi były tutaj sprzeczności.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie było sprzeczności...)

Natomiast chciałbym się zająć środkami europej-

skimi w tym budżecie.

Jak państwo wiedzą, od kilku

lat środki europejskie są wyodrębnione z budżetu

państwa.

Zacznę od tego, że środki, którymi będzie-

my dysponowali w roku 2014, są już w pewnej mierze

wynikiem bardzo pomyślnych negocjacji, jakie toczy-

liśmy w Radzie Europejskiej i Parlamencie Europej-

skim na temat wieloletniej perspektywy finansowej

na lata 2014–2020.

Warto przypomnieć, że w ramach

tych negocjacji uzyskaliśmy doskonały rezultat, bo

przy spadku środków budżetowych w całej Unii Eu-

ropejskiej na 7 lat Polska uzyskuje więcej środków

i na politykę spójności, i na politykę rolną.

Udział

Polski w środkach na politykę spójności w następnej

siedmiolatce rośnie do 23%, czyli prawie co czwarte

euro wydawane w Unii Europejskiej na politykę spój-

ności w następnej siedmiolatce to będą środki do

dyspozycji Polski.

W przyszłym roku w tym projekcie budżetu za-

kłada się, że wydatki budżetu na wspieranie zadań

finansowanych z udziałem środków europejskich wy-

niosą 78 mld zł, czyli jest to o kilka miliardów złotych

więcej niż w tegorocznym budżecie.

Będą kontynuo-

wane wszystkie programy operacyjne, 16 programów

operacyjnych, pozwalających na rozwój województw.

Będzie kontynuowany Program Operacyjny „Kapitał

ludzki”, pozwalający na kształcenie, adaptację do

pracy, walkę z wykluczeniem zawodowym.

Będzie

kontynuowany Program Operacyjny „Rozwój Polski

Wschodniej”, obejmujący 5 województw Polski

wschodniej.

Program Operacyjny „Innowacyjna go-

spodarka”, na który przeznaczamy 4,7 mld zł, będzie

dotyczyć przede wszystkim wspierania innowacji

przedsiębiorstw, jak również wspierania polskiej na-

uki.

Bardzo obszerną pozycję w tych wydatkach sta-

nowi Program Operacyjny „Infrastruktura i środo-

wisko”, z którego będzie finansowany program budo-

wy dróg szybkiego ruchu, autostrad, programy eko-

logiczne, dotyczące gospodarki wodnej, na który

przeznacza się 15,4 mld zł, wreszcie program opera-

cyjny dotyczący rybołówstwa i obszarów nadbrzeż-

nych, jak również wspólna polityka rolna, w której,

jak państwo wiedzą, w roku bieżącym doszliśmy do

takiego poziomu finansowania, jaki jest w innych

krajach Unii Europejskiej, po 10 latach dochodzenia

do tego poziomu.

W przyszłym roku, generalnie rzecz

biorąc, utrzymujemy ten poziom.

Jest to dobry po-

ziom dla naszych rolników, dlatego że dzięki wspólnej

polityce rolnej, a przede wszystkim dzięki zaradności

naszych rolników, ich pracowitości i zręczności pol-

skie rolnictwo w Unii Europejskiej stało się rolni-

ctwem bardzo konkurencyjnym, bardzo zwiększył się

nasz eksport, bardzo poprawiło się nasze saldo w

handlu zagranicznym, które w przypadku produk-

tów rolnych mamy dodatnie.

Zmienia się nasza wieś.

A więc są to środki bardzo znaczące.

W przyszłym roku wchodzi nowa polityka rolna

z pewnymi zmianami – może nie wszystkie w przy-

szłym roku, bo niektóre zaczynają się w 2015 r., ale

trzeba się do tego przygotować.

30% wydatków bę-

dzie zależało od spełnienia pewnych warunków eko-

logicznych.

Będzie pewna możliwość dygresji przy

bardzo dużych gospodarstwach, ale jednocześnie

ochrona mniejszych gospodarstw rolnych.

We wszyst-

kich tych kwestiach dość dużą samodzielność pozo-

stawiono politykom krajowym, również naszej poli-

tyce.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

A więc w przypadku środków, które będą, nie ma

tu jakiegoś wzrostu, obraz jest mieszany.

Niektóre

środki rosną, niektóre środki spadają, ale każdy rząd

zachowuje elastyczność.

W szczególności tam, gdzie są

środki na rolników poniżej 90% średniej unijnej, moż-

na przesuwać je między pierwszym i drugim filarem.

Będziemy tu trochę mieli dylemat, czy z drugiego fi-

laru, z rozwoju obszarów wiejskich przesuwać na płat-

ności dla gospodarstw rolnych, czy też bardziej zadbać

o tworzenie pozarolniczych miejsc pracy na wsi, bo jest

tam szczególny deficyt, szczególna potrzeba, żeby roz-

ładowywać bezrobocie na wsi i zapewniać zwłaszcza

młodym ludziom pracę poza rolnictwem.

Chciałbym powiedzieć, że bardzo znaczną pozycję

w naszym projekcie budżetu zawiera rezerwa celowa

31 mld zł, środki nierozdysponowane, co wynika

z dwóch okoliczności.

Jedna jest taka, że dysponenci

środków w rozmaity sposób, w rozmaitym tempie je

absorbują i zużywają, nie sposób tego z góry przewi-

dzieć, więc trzeba zachować pewną elastyczność na

przyszły rok, a druga taka, że jeśli chodzi o zasady

rozdziału środków przypadających już z przyszłej

perspektywy, niedokończenia tej obecnej perspekty-

wy, ale przyszłej perspektywy, to są one już uzgod-

nione na szczeblu politycznym, ale nie są jeszcze osta-

tecznie sformalizowane, zatwierdzone.

A więc trzeba

poczekać, aż będzie ona obowiązywała, aż Unia Eu-

ropejska ostatecznie sformalizuje sposób i procedury

dysponowania środkami pochodzącymi już z następ-

nej siedmiolatki.

Kontynuowane są również mniejsze programy,

a więc Szwajcarsko-Polski Program Współpracy,

Norweski Mechanizm Finansowy, europejski me-

chanizm finansowy.

Są to mniejsze środki, ale choć

są one zmniejszone, w następnym roku będzie to

kontynuowane.

Można powiedzieć, że przyszły rok

dzięki pomyślnym, bardzo pomyślnym, negocjacjom

co do tej całej siedmiolatki da nam znowuż szansę

wykorzystania środków europejskich na rozwój na-

szej infrastruktury, na walkę z bezrobociem, na

rozwój obszarów wiejskich i rolnictwa.

Budżet w tym

zakresie można uznać za satysfakcjonujący.

Dzięku-

ję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Miałem nie zabierać głosu na temat wspólnej polity-

ki rolnej i negocjacji europejskich, ponieważ w roku

2014 w budżecie krajowym tego za bardzo nie widać,

dlatego że tak naprawdę te płatności realizowane są

z perspektywy na lata 200–2013 i obowiązująca za-

sada n+2 powoduje, że jeszcze rolnicy polscy nie zo-

baczą, jak przebiegły negocjacje m.in. w sprawie

wspólnej polityki rolnej.

Jednak sprowokowany wy-

powiedzią pana posła Święcickiego pomyślałem, że

warto ustosunkować się do niej.

Rzeczywiście, jeśli

chodzi o wspólną politykę rolną, to te negocjacje wy-

padły katastrofalnie.

Dostaliśmy mniej pieniędzy, niż

dostawaliśmy, mimo że do tej pory byliśmy dyskry-

minowani w Unii Europejskiej, i jeszcze redukcja

polskich płatności, polskich środków finansowych na

wspólną politykę rolną była największa z redukcji we

wszystkich liczących się krajach europejskich, bo

sięgnęła ponad 12%.

To, że rolnicy w przyszłym roku

jeszcze nie zobaczą skutków finansowych tego, wy-

nika z tego, że taki jest sposób finansowania wspólnej

polityki rolnej, tak to przebiega.

Tak więc chwalenie

tych negocjacji w tym przypadku jest zdecydowanie

kuriozalne i nieuczciwe, jest to oszukiwanie rolni-

ków.

Można jednak to robić z pełną świadomością

i determinacją, bo w roku 2014 w kieszeniach rolnicy

skutków tego nie zobaczą.

Nie ujmując zasług pol-

skim rolnikom – że eksport produktów rolnych roś-

nie, że jest nadwyżka w bilansie handlu artykułami

rolno-spożywczymi, dość znacząca, trzeba powie-

dzieć, że jednak to, co należało do rządu, zostało to-

talnie zepsute.

To znaczy totalnie zepsute zostały

negocjacje, jeśli chodzi o wspólną politykę rolną.

I różne możliwości przekładania z jednego filara do

drugiego tak naprawdę nic nie dadzą, bo jest dylemat

dwóch pustych kieszeni i nie da się uratować żadnej

z nich, czyli ani płatności, ani pierwszego filara, ani

drugiego, czyli rozwoju obszarów wiejskich.

Ale my-

ślę, że to będzie temat bardzo istotny w roku 2015,

kiedy to zobaczymy.

Już zresztą w wieloletniej pro-

gnozie finansowej budżetu państwa widać bardzo,

bardzo wyraźnie, o ile mniej środków finansowych

jest na wspólną politykę rolną przewidzianych w roku

2015.

Wtedy będą już tego skutki.

Tak więc radzę

zajrzeć do wieloletniej prognozy finansowej i tam zo-

baczyć, jakie są przymiarki do budżetu na rolnictwo,

jeżeli chodzi o te sprawy fatalnie wynegocjowane

w Brukseli i teraz niestety zatwierdzone.

Wracając do budżetu, który w przyszłym roku

przyjdzie realizować, to oczywiście mamy dyskusję

o realności, nierealności różnych założeń makroeko-

nomicznych, m.in. co do wzrostu PKB o 2,5%.

Ja na-

wet mógłbym się zgodzić, że one są realne, tylko że

to jest jak gdyby kilka różnych rzeczy, bo co innego

nawet realny wzrost o 2,5% PKB w stosunku do tra-

gicznego roku 2013, a co innego faktyczna nominal-

na wartość PKB, która z tego wynika.

Jeśli w roku

2013 nie będzie zrealizowane założenie – a wszyscy

powołujący się tu posłowie na ekspertów mówią, że

mało prawdopodobne jest zrealizowanie go – co do

wzrostu PKB o 1,5%, a więc nie będzie tej przyjętej

wartości nominalnej PKB w wysokości 1643 mld zł,

to znaczy że nawet wzrost o 2,5% od mniejszej kwoty

Poseł Marcin Święcicki

też nie da kwoty zakładanej, czyli 1721 mld zł.

Tak

więc od tego będą liczyły się wpływy podatkowe, a nie

od procentów, dla których będzie zupełnie inna baza.

No, chyba że inflacja będzie dużo wyższa niż zakła-

dana, a zakładana jest na poziomie 2,4%, chociaż

poziom tegorocznej inflacji też raczej nie będzie

osiągnięty zgodnie z założeniami, a inflacja mogłaby

oczywiście uratować tę nominalną wartość PKB.

Natomiast jeśli inflacja nie będzie znacząco wyższa,

to ta wartość PKB przestanie być realna, tym bar-

dziej że trudno też spodziewać się zwiększonej infla-

cji, jeśli rząd zakłada, że ubędzie miejsc pracy.

Dzię-

ki temu, można by tak powiedzieć w cudzysłowie, że

liczba osób w wieku produkcyjnym zmaleje, to stopa

bezrobocia ma być taka sama jak w tym roku, czyli

wynosić 13,8%, a jest to stopa bezrobocia ogromna.

Jeśli mówimy o jakimkolwiek wyjściu z kryzysu,

to pytam: Dlaczego nie jest zakładany wzrost pozio-

mu zatrudnienia?

Tak więc jak przy takiej stopie

bezrobocia można spodziewać się czy wzrostu wyna-

grodzeń, czy presji inflacyjnej?

Na pewno takiej być

nie może.

Wystarczy zapytać przeciętnego pracowni-

ka, za ile proponowana jest mu praca na ogół na pod-

stawie umowy śmieciowej.

Oczywiście przy takim

poziomie bezrobocia każdą pracę za każdą płacę pra-

cownicy podejmą.

Jest to wprost upokarzanie ludzi.

Tak więc tutaj byśmy oczekiwali nie tylko potwier-

dzenia w Ministerstwie Finansów tych bardzo pesy-

mistycznych wskaźników bezrobocia i ich utrzyma-

nia.

Jeśli sukcesem ma być utrzymanie wskaźników

bezrobocia, to chyba nie jest to żaden sukces.

Trudno

mówić ludziom: słuchajcie, jest dobrze, ale bezrobocie

będzie takie samo niestety, czyli jak jest tragicznie

w tej chwili, tak będzie tragicznie w następnym roku,

jeśli chodzi o pracę.

A więc czy tak ma być konstruowany budżet?

Nie

tego oczekujemy od budżetu.

Od budżetu oczekujemy

wzrostu gospodarczego, ale też stymulacji tego wzro-

stu, a tu po raz kolejny mrozi się Fundusz Pracy.

Oczywiście nie tak, jak to w ubiegłym roku było

– w sposób już całkowicie idiotyczny zamrożono Fun-

dusz Pracy, a i tak później w ciągu roku dołożono

prawie miliard złotych po to, żeby zasiłki dla bezro-

botnych wyrównać, choć pozbawiono bezrobotnych

możliwości aktywizacji.

A więc tutaj widać to bardzo

wyraźnie, to zamrożenie Funduszu Pracy – rząd nie

chce czy nie może, nie wiem, jaki jest powód, walczyć

z bezrobociem, nie chce obniżyć wskaźnika bezrobo-

cia, co byłoby istotne i dla popytu gospodarczego, i dla

konsumpcji itd.

Nie widać, jak chce to zrobić.

I to jest

ten efekt oczywiście wychwalanej konsolidacji – re-

welacyjna konsolidacja finansów publicznych.

Co ona

powoduje?

To, że jest ogromna chęć ministra finan-

sów na to, żeby pieniądze, które są ulokowane w Fun-

duszu Pracy, faktycznie, nie budżetowe, ogarnąć

i zmniejszyć deficyt.

Rozumiem, że do tej pory była walka o wskaźniki

zadłużenia, ale ten rząd akurat nie ma problemu

z likwidacją kolejnych wskaźników.

Nie pasował próg

ostrożnościowy – 50% – zresztą uchwalony przez ten

rząd, nie w tej kadencji, ale w roku 2009; przecież to

ten minister finansów i ten premier wymyślili taką

procedurę ostrożnościową.

Jeśli to przekraczamy, to

ją likwidujemy.

Teraz ma być rewelacyjna procedura

ostrożnościowa, znacznie lepsza.

Faktycznie, patrzy

się tu jak gdyby z dłuższej perspektywy czasowej na

zadłużenie i na problemy finansowe, ale w jaki sposób

możemy ufać, czy ktokolwiek może ufać, że ona może

być trwała?

Jeśli nie będzie zachowywana, to ją zmie-

nimy.

Mamy takie doświadczenia; cóż to, dwa tygo-

dnie i procedurę ostrożnościową można zmienić,

skoro nas knebluje i nie pozwala na większe zadłu-

żenie.

A więc żadnego zaufania tu być nie może, na-

wet do tej wychwalanej procedury, która jest już

wprowadzana dzisiejszą decyzją Sejmu pod obrady

Wysokiej Izby.

Obecnie od tego drugiego progu ostrożnościowego

rząd próbuje uciec poprzez zagarnięcie pieniędzy

z OFE – to jest jak gdyby cały ten sukces.

Ale powiem

szczerze, że jeśli rząd planował zagarnięcie pieniędzy

z OFE, to efekty powinny być znacznie lepsze, cho-

ciażby zejście wyraźnie poniżej tych 50% odnośnie

do reguły ostrożnościowej.

A więc po co było ją likwi-

dować?

A tak te efekty są dość skromne.

A co by było,

gdyby to nie weszło w życie?

Tutaj różne są szacunki

skutków finansowych tzw. reformy otwartych fundu-

szy emerytalnych: 16 mld, 23 mld, jak tu kolega mó-

wił.

Teraz wyobraźmy sobie, że spodziewamy się, że

deficyt jest minimalny: 20–30 mld, taki, jak zakła-

damy w tym roku, a to jest 47,7 mld deficytu, w tym

jeszcze zagarniamy pieniądze z OFE.

A więc jeśliby

to przyjąć, 23 mld skutki, to znaczy, że bez tego de-

ficyt wynosiłby 70 mld zł i byłby rekordowy w skali,

nie wiem, 20-lecia i pewnie w całej Unii Europejskiej.

Ale to jest właśnie tak, że rząd podlicza wskaźniki,

ale działa cały czas przeciwko gospodarce, przeciwko

rozwojowi gospodarki.

Kilka przykładów.

Fundusz Pracy pokazywałem

jako przykład takiego myślenia – zamknąć budżet na

rzecz to choćby program „Rodzina na swoim”, wspar-

cia budownictwa mieszkaniowego.

Wszyscy go chwa-

lili, komu to przeszkadzało?

Zlikwidować, wprowa-

dzać z opóźnieniem oczywiście jakiś program „Miesz-

kanie dla młodych”, zupełnie bezsensowny, bo wy-

kluczający ponad 70% powierzchni kraju i ogromną

ilość osób.

A więc naprawdę nie zafunkcjonuje on tak,

jak powinien funkcjonować.

Do tego oczywiście przy

okazji likwidujemy ulgę VAT-owską na materiały bu-

dowlane w budownictwie systemem gospodarczym,

tutaj zgarniamy ponad miliard złotych, i później się

dziwimy, że np. PKB w budownictwie spada o dwa-

dzieścia kilka procent.

Nie dziwmy się – jeśli takie

ruchy się robi, jeśli tak się robi, to będzie spadał

PKB, bo jeśli wszystkie ulgi pozabieramy, wszystkie

możliwe dofinansowanie i wsparcie się zabiera, to

spada PKB w budownictwie.

Oczywiście tak jest i w innych dziedzinach.

Moż-

na by powiedzieć, kolejna drobna rzecz, ubezpiecze-

Poseł Henryk Kowalczyk

nie upraw rolnych.

Zmniejszamy pulę pieniędzy, rol-

nicy się nie ubezpieczają, oszczędzamy 30–40 mln zł,

a tak naprawdę skutki dla zakładów ubezpieczenio-

wych, dla rolników, jeśli szkody później wystąpią, to

setki milionów złotych.

A więc gdzie tu jest logika

oszczędzania?

Trudno tu cokolwiek zobaczyć.

Kredy-

ty preferencyjne w rolnictwie, ograniczanie tych pie-

niędzy, a dopłaca się tak naprawdę 2% do odsetek.

Przecież jeśliby dopłacić 10 mln, to znaczy, że rolnicy

wezmą 2 mld zł kredytu, te 2 mld zł pracują w gospo-

darce, od tego są podatki, VAT i wszystko inne.

Brak

takiego myślenia powoduje, że gospodarkę zwijamy,

ona się nie rozwija, a później tylko liczymy wskaźni-

ki: bezrobocie nie wzrośnie, cieszymy się, że się usta-

bilizuje, że może jeszcze się nie pogłębi itd.

A więc

przykłady działań, które są działaniami absolutnie

przeciwko gospodarce, można mnożyć wielokrotnie.

Choćby – znowu może ktoś powiedzieć: drobiazg –

wielokrotnie obiecywana reforma ustawy Prawo bu-

dowlane.

Mówi się, że uprościmy procedury, że uła-

twimy proces inwestycyjny w budownictwie.

Oczy-

wiście nic z tych rzeczy się nie dzieje, a w międzycza-

sie genialny pan minister Nowak wydaje rozporzą-

dzenie, że trzeba będzie robić badania geologiczne

przy najdrobniejszej inwestycji.

Jeśli ktoś robi przy-

łącze gazowe, kopie na 60 cm, to musi zrobić badania

geologiczne i mieć opinię geotechniczną.

Taka jest

rzeczywistość.

Sam o tym nie wiedziałem, dopiero

ktoś się do mnie zgłasza i pokazuje: proszę, panie

pośle, co wyście zrobili.

Nie przypominam sobie, że-

byśmy to zrobili, ale okazuje się, że to rozporządzenie

jest tak genialne, iż nakłada obowiązek badania geo-

logicznego inwestycji, którą zakopuje się na 60 cm.

To jest realne ułatwianie dla gospodarki, wsparcie

budownictwa, które między innymi mogłoby być na-

pędem gospodarki.

A więc dopóki rząd nie zmieni filozofii myślenia,

nie będzie działał progospodarczo – bo tylko wtedy

będą możliwe podatki, wpływy, będzie możliwy popyt

konsumpcyjny, będzie możliwy spadek bezrobocia,

więc i presja na wzrost wynagrodzeń itd. – dopóty

będziemy debatować nad budżetem, czy PKB wzroś-

nie o 1,0%, czy o 0,1%, czy nie wzrośnie, czy inflacja

będzie taka, czy inna, dług będzie systematycznie,

prawie 100 mld rok do roku, rósł i następne pokolenia

będą niestety ponosić dramatyczne skutki obecnych

decyzji rządowych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Słucham, panie pośle, w jakim trybie?

(Poseł Marcin Święcicki: W ramach repliki panu

posłowi.)

Replika?

Nie ma takiej formy.

(Poseł Marcin Święcicki: To sprostowanie.)

Sprostowanie?

A był pan poseł wymieniony?

(Poseł Tomasz Kulesza: I to kilkakrotnie.)

Był, tak?

(Głos z sali: Oczywiście.)

W takim razie proszę w trybie sprostowania, pa-

nie pośle.

Poseł Marcin Święcicki:

pośle, chciałbym powiedzieć, że na wspólną politykę

rolną będzie więcej środków niż w obecnej siedmio-

latce, od tego trzeba zacząć.

(Poseł Tomasz Kulesza: No i jak ci, Pinokio?)

Po drugie, panie pośle, przecież nie można brać

jednej kategorii oderwanej od wszystkich innych.

Jeśli Polska dostaje dużo więcej środków na polity-

kę spójności, to na wsi w tej chwili głównym prob-

lemem nie są dopłaty rolne, z których w najwięk-

szym stopniu korzystają większe gospodarstwa, im

gospodarstwo jest większe, im więcej ma hektarów,

tym więcej dostaje.

Mówi się nawet, że 80% tych

dopłat trafia do 20% najzamożniejszych rolników.

Problemem jest bezrobocie na wsi, brak miejsc pra-

cy dla młodych, tworzenie pozarolniczych miejsc

pracy.

Na szczęście na to wszystko będziemy mieli

znacznie więcej środków.

A więc jestem spokojny.

Do polskiej wsi dopłynie

w sumie więcej środków i będą lepiej ukierunkowane,

bo pójdą tam, gdzie są największe dramaty, problemy

i trudności, czyli pójdą na pozarolnicze miejsca pracy

dla młodych ludzi, bo na to idą fundusze spójności,

wszystkie programy operacyjne, które mamy i z któ-

rych będzie korzystać również polska wieś i młodzież

wiejska.

A więc naprawdę, gdy spojrzy się na to cało-

ściowo, to polska wieś też w tej nowej perspektywie

finansowej może wypaść bardzo dobrze, jeżeli te

środki dobrze zagospodarujemy.

Pan chwyta jakąś

jedną pozycję, porównuje z jednym rokiem, jeden rok

do roku, i mówi, że jest jakaś tragedia.

Nie ma żadnej

tragedii, będzie dobrze.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

nie, tylko rzeczywiście głos polemiczny.

W jakim trybie pan poseł?

W trybie sprostowania,

tak?

Bardzo proszę.

Poseł Henryk Kowalczyk:

W trybie sprostowania, pani marszałek.

Panie pośle, ponieważ nie wymieniłem w tych po-

równaniach liczb, to teraz je wymienię, żeby być do-

brze zrozumianym.

A więc w cenach porównywal-

nych, czyli bazowych, roku 2011, bo tylko tak można

to porównywać, budżet wspólnej polityki rolnej na

lata 2007–2013 wynosił łącznie 32,4 mld euro, w tym

Poseł Henryk Kowalczyk

13,4 mld na II filar, czyli Program Rozwoju Obszarów

Wiejskich, i 19 mld na dopłaty bezpośrednie.

Nato-

miast na lata 2014–2020, też w cenach porównywal-

nych roku 2011, wynosi 28,6 mld euro, w tym 9,8 mld

skich, oraz 19 mld, a właściwie 18,8 mld, na dopłaty

bezpośrednie.

A więc myślę, iż mówię wyraźnie, chyba że ktoś

nie odróżnia – 28,6 to jest naprawdę mniej niż po-

przednio wynegocjowane 32,4.

To są fakty, to są licz-

by.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle, ale pan poseł również nad-

użył trybu sprostowania.

A teraz już bez zbędnej zwłoki pan poseł Jacek

watelska.

Pani Marszałek!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Moi przedmówcy wyrazili tutaj poglądy dość

szczegółowo, więc nie będę odnosił się do ich wypo-

wiedzi, natomiast jednym zdaniem chciałbym zwró-

cić uwagę na pewną wcześniejszą wypowiedź.

Mam bowiem wrażenie, że w debacie budżetowej

i z jaką ekspresją wyrażamy własne opinie dla war-

tości merytorycznej tej wypowiedzi, warto zatem

posłuchać, jak one brzmią też w kontekście wypowie-

dzi kolegów klubowych.

Parę minut temu pan poseł Kuźmiuk stawiał taki

zarzut, że mamy do wykorzystania 400 mld ze środ-

ków unijnych, a nie ma inwestycji.

Parę minut później

kolega klubowy pana posła mówi: tak, ale to ujawni

się dopiero w 2015 r., jeśli chodzi o środki unijne, bo

wtedy będziemy je wykorzystywać.

Warto pamiętać,

że tworzenie takich zbitek słownych opatrzonych epi-

tetami typu: katastrofalny, fikcyjny w zasadzie nie-

wiele wnosi do samej debaty budżetowej, a jedynie być

może wpływa na jej emocje i temperaturę, co nie za-

wsze merytorycznie służy tejże debacie.

W swoim krótkim wystąpieniu – patrzę na czas,

bo mam go niewiele, a jeszcze koleżanki i koledzy

z klubu chcą zabrać głos – chcę odnieść się do tych

elementów budżetu, które mają znaczenie w przypad-

ku zadań realizowanych przez jednostki samorządu

terytorialnego.

Oczywiście największą kwotę prze-

widziano w przypadku subwencji ogólnej.

W projekcie

budżetu państwa na rok 2014 została zaplanowana

kwota w wysokości ponad 51,2 mld zł, co jest chyba

zrozumiałe z uwagi na sytuację, w jakiej planowany

jest budżet.

Jest to kwota na poziomie zbliżonym do

tego, jaki był w projekcie planu na rok 2013.

Jeśli

chodzi o tę subwencję, największą część zajmuje część

oświatowa – kwota bliska 40 mld zł.

Oczywiście któ-

ryś z oponentów może postawić zarzut, że jest ona

że dwie szkoły artystyczne zostały przekazane do

prowadzenia ministrowi kultury i dziedzictwa naro-

dowego.

Zatem w zasadzie kwota subwencji w części

oświatowej jest utrzymana na tym samym poziomie.

Warto pamiętać, że jest to ta część subwencji, któ-

ra przez ostatnie 7 lat wzrastała dynamicznie – bo

wzrosła o blisko 10 mld zł, czyli o prawie 30% tego,

co samorządy otrzymywały w roku 2007 – mimo że,

i to też jest ważna informacja, w tym czasie znacząco,

bo o ok. 1 mln, spadła liczba uczniów w szkołach.

W przypadku gdy do szkół wchodzą roczniki niżowe

– zaplanowane w projekcie budżetu kwoty na pozio-

mie planu na 2013 r. powinny zapewnić jednostkom

samorządu terytorialnego...

(Gwar na sali)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przepraszam bardzo, panie pośle.

Czy mogłabym prosić posłów i posłanki z klubu

Platformy Obywatelskiej, żeby nie przeszkadzali

swojemu koledze w wystąpieniu?

Dziękuję.

Bardzo proszę.

Poseł Jacek Brzezinka:

...właściwe finansowanie zadań oświatowych.

Patrząc szerzej na sprawę edukacji, należy pod-

kreślić wagę, jaką rząd premiera Donalda Tuska,

rząd koalicji PO–PSL, przywiązuje do kwestii edu-

kacji – chociażby przez pryzmat upowszechnienia

edukacji przedszkolnej, czyli tworzenie szans eduka-

cyjnych dla najmłodszych pokoleń Polaków.

Oczywi-

ście ma to także odbicie w projekcie budżetu na 2014 r.,

gdzie na wsparcie możliwości korzystania z edukacji

przedszkolnej została zaplanowana kwota ponad

1567 mln zł.

Oznacza to, że po zapewnieniu wzrostu

liczby miejsc w placówkach przedszkolnych w ostat-

nich latach – który to proces także był finansowany

środkami z budżetu państwa – dziś robimy kolejny krok

i usuwamy finansową barierę w dostępie do przed-

szkoli dla dzieci z wielu polskich rodzin.

Drugą istotną kwotą zapisaną w projekcie budże-

tu państwa dla samorządów jest ponad 17,5 mld zł na

zaplanowane dotacje.

Tak jak w przypadku subwen-

cji, ta kwota znajduje się – z uwagi na okoliczności,

w jakich tworzony jest budżet – na poziomie zbliżo-

nym do planu na rok 2013.

Warto jednak podkreślić,

że wzrasta kwota dotacji przeznaczonych na realiza-

nych zadań zleconych ustawami, bo w tej sprawie

często występują samorządowcy.

Subwencje i dotacje to niejedyne środki zaplano-

wane w budżecie na rok 2014, jakimi w przyszłym

Poseł Henryk Kowalczyk

roku mogą być finansowane zadania realizowane

przez jednostki samorządu terytorialnego.

Mogą one

sięgać także np. po środki zapisane w rezerwach ce-

lowych czy przewidziane na realizację programów

wieloletnich.

Mam tu na myśli zarówno te znane nam

wszystkim i przynoszące wymierne, konkretne i co

najważniejsze – bardzo pozytywne skutki, jak „Na-

rodowy program przebudowy dróg lokalnych” czy

program „Radosna szkoła”, jak i wcześniej przywo-

łane środki zapisane w rezerwie: Zwiększenie dostęp-

ności wychowania przedszkolnego, które po raz

pierwszy zostały zaprojektowane w budżecie na rok

2013.

Kwestia zaplanowania niższych niż wcześniej za-

powiadane środków na „Narodowy program przebu-

dowy dróg lokalnych” była już dzisiaj podnoszona.

Nie będę wchodził w szczegóły, natomiast zgadzam

się, że warto przeanalizować zasadność zmniejszenia

tych środków.

Mam nadzieję, że prace sejmowe nad

projektem budżetu będą ku temu dobrą okazją.

Oczywiście z punktu widzenia jednostek samo-

rządu terytorialnego projekt budżetu na przyszły rok

– zresztą jak chyba każdy projekt budżetu, zarówno

przygotowywany przez rząd premiera Donalda Tu-

ska, jak i wcześniejsze – nie jest projektem marzeń

samorządowców.

Nie ma w tym nic zaskakującego,

bo przecież pragmatycznie działająca i realnie oce-

niająca rzeczywistość zdecydowana większość pol-

skich samorządowców nie formułowała żadnych nad-

zwyczajnych oczekiwań wobec projektu budżetu

państwa na 2014 r.

Zmierzając do końca mojego wystąpienia, chciał-

bym zwrócić uwagę na rzecz, która winna być i jest,

w mojej ocenie, pozytywnym sygnałem dla samorzą-

dów – nawet jeżeli nie będzie on wyraźnie odczuwal-

ny jeszcze w przyszłym roku.

Jak wiemy, istotnym

elementem dochodów jednostek samorządu teryto-

a te zależą od tempa wzrostu gospodarczego.

Można

spierać się o wysokość wskaźnika wzrostu gospodar-

czego przewidywanego na rok 2014, a w konsekwen-

cji o dynamikę wzrostu wpływów z podatku docho-

dowego, warto jednak podkreślić, że nikt nie kwe-

stionuje tego, że polska gospodarka w kolejnych

kwartałach i w kolejnych latach będzie się rozwijać.

Biorąc pod uwagę te prognozy i przewidywane

większe wpływy z podatku dochodowego PIT wsku-

tek obowiązujących od 1 stycznia zmian ustawowych,

samorządy mogą z pewnym, mam nadzieję, coraz

większym optymizmem patrzeć na swoje przyszłe

dochody.

Jest to niezwykle ważne w perspektywie

możliwości wykorzystania przez samorządy środków

unijnych w latach 2014–2020.

Podkreślam: jest to

niezwykle ważne, bo chyba wszyscy wciąż mamy

w pamięci znaczenie efektywnego, dobrego wykorzy-

stania, w tym także przez jednostki samorządu tery-

torialnego, środków unijnych w dotychczasowej per-

spektywie, w latach 2008–2010.

W istotny sposób

pozwoliło to wówczas Polsce uniknąć konsekwencji

światowego kryzysu, które dotkliwie odczuli obywa-

tele innych krajów, np. Unii Europejskiej – zarówno

tych o wysokim stopniu rozwoju gospodarczego, jak

Niemcy, Wielka Brytania, jak i tych, które, podobnie

jak my, wciąż nadrabiają ten dystans, jak kraje bał-

tyckie czy kraje południowej Europy.

Szanowni państwo, na tym zakończę moje wystą-

pienie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Rozpocznę od nawiązania do wystąpień pani poseł

Skowrońskiej i pana posła Szulca.

Znalazłam w nich

zaskakujące dla nas elementy takiego troszeczkę po-

jednawczego tonu, jeżeli chodzi o zwrócenie się do

Prawa i Sprawiedliwości, i równocześnie taki apel

o zrozumienie pewnej sytuacji finansowej, a jedno-

cześnie idącą za tym natychmiast pretensję o to, że

brakuje konstruktywnych propozycji rozwiązań

z naszej strony.

Może zatem dla odświeżenia pamię-

ci przypomnę, bo poseł Szulc mówił tu o składce ren-

towej, że jak zmniejszaliśmy ją w tym pierwszym

kroku, to z państwa strony bezustannie słyszeliśmy,

że Polska ma najwyższe pozapłacowe koszty pracy,

że to, co robimy, to jest stanowczo za mało, natomiast

jakiekolwiek nasze próby podjęcia poważnego dys-

kursu na temat otwartych funduszy emerytalnych

kończyły się najzwyklejszą histerią.

Jeżeli chodzi o propozycje z naszej strony, to

przypomnę chociażby to, że o dobrowolności wyboru

otwartych funduszy emerytalnych mówiliśmy już od

dłuższego czasu i stosowny projekt swoje też odleżał.

Mieliśmy również Narodowy Program Zatrudnienia,

bardzo obszerne opracowanie, bardzo rozległe, które

bezrefleksyjnie zostało odrzucone w pierwszym czy-

taniu.

A więc to nie jest tak do końca.

Pani poseł, my dzisiaj mówimy, że tak naprawdę

nie wiemy do końca, co będzie w ustawie zmieniającej

zasady funkcjonowania otwartych funduszy emery-

talnych.

Słyszymy tylko, że dla ratowania deficytu

i dla zmiany tej sytuacji finansowej jest to konieczne

i niezbędne, a w zamian w zasadzie Polacy nie słyszą,

jaka zmiana będzie dotyczyła wysokości ich świad-

czenia emerytalnego.

Jak zastanawiałam się, w jaki sposób, panie mi-

nistrze, nazwać ten budżet – bo różne określenia,

mniej, bardziej plastyczne i literackie tu padały – to

tak sobie pomyślałam, że on jest naprawdę patykiem

pisany.

Pan po raz pierwszy przyjmuje najbardziej

Poseł Jacek Brzezinka

ryzykowny budżet, taki budżet ruchomych piasków,

ponieważ on dotychczas nigdy nie opierał się o tyle

ustaw, które byłyby dopiero w fazie projektu albo

w fazie procedowania.

Jest to też wyraz braku sza-

cunku dla tej Izby.

Stawia nas w sytuacji niezwykle

niezręcznej jako posłów, bo nie będziemy wiedzieli,

co jest pierwotne, jeśli chodzi o ustawę budżetową,

która uwzględnia już skutki rozwiązania chociażby

związanego z otwartymi funduszami emerytalnymi,

która przesądzi już dzisiaj niemalże o tych szczegó-

łowych rozwiązaniach, które są złożone, skompliko-

wane i na pewno powinny być procedowane nie

w pośpiechu.

Ale ponieważ wielu przedmówców mówiło o róż-

nych aspektach, o stronie dochodowej, o podatkach,

o wydatkach w sposób bardzo ogólny, w centrum mo-

jego zainteresowania i kilku uwag będzie może czło-

wiek, Polak, a więc kilka spraw społecznych już bar-

dziej szczegółowych.

I tym razem zacznę może od

świadczeń z pomocy społecznej.

Ten budżet, który nawet w sprawach społecznych

był krojony bardzo ostrożnie i może nie tak ostro, jak

w pierwszej chwili to wygląda, jednak obniża środki

finansowe na pomoc społeczną.

Jest to szczególnie

widoczne w budżetach wojewodów, w rezerwach ce-

lowych w pozycji 25.

To są zmniejszenia, wydawałoby

się, przy ogólnych kwotach nie bardzo duże, ale jed-

nak – o 11, o 20 mln.

Mniejsze są pieniądze na zasił-

społeczne – tu jest spadek o 6 mln, na zasiłki stałe

– spadek o 23 mln.

I ostatni już stały taki spadek – co

prawda mniejsza jest dotacja do zadań własnych sa-

morządu, ale również o kilka milionów mniejsza jest

dotacja na ośrodki pomocy społecznej.

A ciągle pra-

cownikom socjalnym dokładamy zadań, coraz więcej

wymagamy.

Ostatnio mówi się, że powinny być kon-

trakty socjalne.

Wymaga to jednak większych nakła-

dów pracy ze strony pracowników socjalnych.

Mówi-

my, że efektywniej pomoc społeczna musi funkcjono-

wać, skoro ma być skuteczna; skoro ta pomoc i ta część

zasiłkowa jest też ograniczana, a w gruncie rzeczy

rodzin, a nie do uzależniania od świadczeń rodzin-

nych, to jest to błąd.

Do tego wszystkiego również

samorządy, mimo że jest to zadanie własne, ograni-

czają te wydatki.

Mówię tu o sferze tych osób, które

najbardziej potrzebują pomocy, bo ci, którzy trafiają

do pomocy społecznej, jednak muszą spełnić wymóg

określonego kryterium społecznego.

Mamy wysokie

bezrobocie i to wysokie bezrobocie jest nawet przez

państwa zakładane, bo to 13,8%, spadek zatrudnie-

nia o 0,1% – dawno nawet nie był prognozowany spa-

dek zatrudnienia – niskie tempo wzrostu płac, spa-

dający poziom oszczędności.

Rok 2012 był kolejnym

rokiem realnego spadku dochodów gospodarstw do-

mowych.

W Polsce utrzymuje się nadal jedno z naj-

większych w Europie rozwarstwienie dochodowe.

A polityka podatkowa państwa – i to nie jest stwier-

dzenie tylko posła Zbyszka Kuźmiuka – tak napraw-

dę w największym stopniu obciąża gospodarstwa

domowe, bo utrzymanie podwyższonej stawki podat-

ku VAT w największym stopniu dotknie tych, którzy

mają niskie dochody.

Była tu mowa o sytuacji, w któ-

rej mamy biedę osób pracujących – rzecz, która jest

niespotykana.

Mamy też sytuację, w której pan mi-

nister, rozumiem, zrealizuje zapisy rozporządzenia

Rady Ministrów, że od 1 listopada 2014 r. wzrosną kwo-

ty kryterium dochodowego w odniesieniu do świad-

czeń rodzinnych.

Ja nie bardzo widzę zabezpieczenie

na wypłatę rosnących świadczeń rodzinnych.

Chyba

że rzeczywiście oszczędności wynikające z zabranych

świadczeń pielęgnacyjnych są tak duże, że pozwolą

pokryć wzrost świadczeń, jeżeli on nastąpi od 1 listo-

pada 2014 r.

Muszę tu wrócić do świadczenia pielęgnacyjnego,

bo znowuż jest zapowiedź, że będzie powrót do nowej

formuły świadczenia pielęgnacyjnego.

Jest to przy-

kład, jak nieprzemyślane rozwiązania i zmiany usta-

wowe wracają do parlamentu ze zdwojoną siłą i obcią-

żają nie państwa jako autorów tych pomysłów, ale całą

klasę polityczną.

Dzisiaj bowiem słyszymy, że posłowie

nie przemyśleli, że posłowie wprowadzili kryterium

dochodowe, że to była decyzja nieprzemyślana.

Otóż

to była decyzja bardzo przemyślana – o pozbawieniu

świadczenia pielęgnacyjnego tych osób, które zajmo-

wały się osobami niepełnosprawnymi, nie mówię tu

o dzieciach niepełnosprawnych – a główny powód

wprowadzenia tego rozwiązania stanowiły po prostu

skutki finansowe nieograniczonego dostępu do tego

świadczenia.

Dowodzi to, że ta propozycja ustawowa

nie została przemyślana, skoro na początku upraw-

nionych było 70 tys. osób, a w konsekwencji po roku

ta liczba wzrosła do 300 czy 230 tys.

Chciałabym też odnieść się do sytuacji na rynku

pracy.

Każdy z nas, prowadząc biuro, wie, jaka jest

sytuacja, bo osoby bezrobotne zgłaszają się do na-

(Dzwonek) Plan finansowy Funduszu Pracy, który

często jest bardzo szczegółowo omawiany, jest i tym

razem oparty na rozwiązaniu ustawowym, które nie

trafiło jeszcze do Sejmu.

Ostatnio przedstawiano na

ten temat informację.

Planowana jest głęboka zmia-

na na rynku pracy poprzez wprowadzenie nowego

rozwiązania ustawowego, którego ciągle nie można

zobaczyć.

Tak więc chodzi o jeszcze jedną ustawę,

której skutki już dzisiaj wpisano do budżetu, a której

po prostu nie ma.

Jest to sytuacja, która powoduje,

że prace parlamentu są wtórne w stosunku do tego,

stawieni przed faktami dokonanymi, a co do tego

zgody z naszej strony jako klubu Prawa i Sprawied-

liwości po prostu być nie może.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

45

Poseł Teresa Piotrowska:

Dziękuję bardzo.

wie Posłowie!

Chciałabym zwrócić uwagę państwa

posłów na zapisane w projekcie budżetu na rok 2014

niektóre wydatki w dziale: Ochrona zdrowia.

Uczy-

nię to bez emocji, bo tych złych emocji, a nawet krzy-

ków było wystarczająco dużo.

Państwo z opozycji

możecie sobie na to pozwolić, bo nie ponosicie żadnej

odpowiedzialności ani za wasze diagnozy, ani za wa-

sze oceny czy podpowiedzi.

My natomiast bierzemy

na siebie odpowiedzialność za ten budżet i chcemy

nad nim pracować.

Ogółem wydatki w dziale: Ochro-

na zdrowia zaplanowane w projekcie budżetu na 2014 r.

wynoszą 7 301 102 tys. zł, co stanowi kwotę o 4,8%

wyższą w porównaniu z tą zaplanowaną w budżecie

na 2013 r.

Dodatkowo w rezerwach celowych zapla-

wsparcie działań w zakresie przekształceń samo-

a także w wysokości 5 mln zł na utworzenie i dzia-

łalność Krajowego Ośrodka Terapii Zaburzeń Psy-

chicznych.

Ponadto na koszty związane ze specjali-

zacją oraz realizacją staży podyplomowych lekarzy,

wowano w planie Funduszu Pracy środki w wysoko-

ści 835 329 tys. zł.

Łącznie z rezerwami celowymi

i środkami ujętymi w planie Funduszu Pracy na

ochronę zdrowia zaplanowano środki w wysokości

8 541 431 tys. zł, co stanowi 101,7% wydatków uję-

Natomiast w części 46: Zdrowie, której dysponen-

tem jest minister zdrowia, zostały zaplanowane

środki w wysokości 4 039 086 tys. zł, co oznacza

wzrost nakładów o 253 340 tys. zł, czyli o 6,7%, w po-

równaniu z ustawą budżetową na 2013 r.

Zwiększe-

nie środków w budżecie ministra zdrowia na rok

2014 wynika przede wszystkim z dodatkowych środ-

ków w dziale 803: Szkolnictwo wyższe w wysokości

118 453 tys. zł.

Środki te przeznaczone zostaną na

skutki wzrostu wynagrodzeń pracowników uczelni

oraz na waloryzację rzeczowej części dotacji wskaź-

nikiem inflacyjnym, zgodnie z ustawą Prawo o szkol-

nictwie wyższym.

Niezależnie od tego w rezerwie

celowej zaplanowane są środki na drugi etap podwy-

żek wynagrodzeń w szkołach wyższych.

Zwiększenie

środków w budżecie ministra zdrowia związane jest

również z dodatkowymi środkami przewidzianymi

na inwestycyjne programy wieloletnie, co pozwoli na

ich realizację zgodnie z planowanym harmonogra-

mem.

Różnica w tym zakresie między kwotą zawar-

określoną w ustawie budżetowej na 2013 r. wynosi

69 mln zł, natomiast jeśli chodzi o różnicę między

wysokością środków planowanych w projekcie na

2014 r. a tą ustaloną w ustawie budżetowej po nowe-

lizacji, to wynosi ona 135 mln zł.

Zwiększenie środ-

ków wynika również z przyznania dodatkowych

środków na programy polityki zdrowotnej.

Tu różni-

ca między kwotą zawartą w projekcie ustawy budże-

na 2013 r. jest równa 76 700 tys. zł, natomiast jeśli

wie budżetowej po nowelizacji, to tu wynosi ona po-

nad 91 mln zł.

To zwiększenie umożliwi kontynuację

m.in. realizacji programu leczenia niepłodności.

Ażeby te wszystkie wydatki i zadania, które za

tymi wydatkami stoją, można było zrealizować, za-

równo w zakresie ochronie zdrowia, jak i w szeroko

pojętej i rozumianej polityce społecznej, potrzebny jest

odpowiedzialny i bezpieczny budżet.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wie!

Chciałbym zwrócić uwagę na kilka aspektów

związanych z budżetem na 2014 r.

Przede wszystkim

chciałbym podkreślić, że pomimo wielu pohukiwań

opozycji trzeba zwrócić uwagę na pozytywne, przy-

szłościowe i sprzyjające rozwojowi wskaźniki.

Coraz

mniejsze fiskalizm, opresyjność budżetu oznaczają

systematycznie niższy udział dochodów i wydatków

budżetowych w produkcie krajowym brutto.

W 2007 r.

udział dochodów podatkowych w PKB wyniósł 17,5%,

w 2011 r. – już 15,9%, a w 2014 r. będzie wynosił

niespełna 14,4%.

Natomiast udział wydatków budże-

tu państwa w PKB w latach 2011–2014 przedstawia

się następująco: w 2011 r.

– 20,5%, w 2013 r.

– 19,9%,

a w 2014 r. będzie wynosił 18,9 punktu procentowe-

go, zatem w 2014 r. o 1 punkt procentowy mniej niż

w 2013 r.

Co to oznacza dla podatników, a tak na-

prawdę dla wszystkich obywateli?

Dzielimy się z pań-

stwem podatkami w coraz mniejszym stopniu, pie-

niądze zostają w kieszeniach podatników i obywate-

li.

W dłuższym okresie może to oznaczać, że wyzwo-

li się większa energia i pozwoli na zwiększenie tempa

rozwoju, a w konsekwencji uproszczenie systemu

podatkowego i być może zmniejszenie obciążeń po-

datkowych.

W przypadku OFE widać w budżecie jak na dłoni,

że dług publiczny zmniejsza się z 54,8% PKB w 2013 r.

do 47,1% w 2014 r.

Najbardziej widać to w kosztach

obsługi zadłużenia, bo zmniejszają się one z 2,6%

PKB w 2013 r. do 2,1% w 2014 r.

W latach następnych

będą się one utrzymywać gdzieś w okolicach 2%.

Można by powiedzieć, że jeśli kogoś nie przekonuje

zmniejszanie długu, ta zmiana dotycząca OFE oczy-

wiście, to powinien go przekonać choćby nominalny

spadek wydatków na obsługę zadłużenia krajowego

z 32 400 mln w 2013 r. do 24 400 mln w 2014 r.

To są

żywe pieniądze, które po prostu nie będą wydatko-

wane z budżetu i w jakiś sposób wpływają także na

zmniejszenie zadłużenia.

Padło tutaj takie sformułowanie, że nie ma wy-

datków na naukę i na edukację.

Otóż wydatki na

naukę i na edukację systematycznie są zwiększane

w dosyć imponujący sposób, także w budżecie na rok

2014, i to niezależnie od tego, że zmniejsza się liczba

uczniów i studentów z powodu niżu demograficznego.

Natomiast trzeba bardzo wyraźnie podkreślić, że po

ostatnich podwyżkach dla nauczycieli, łącznie o 50%,

a także dla służb mundurowych, w roku 2014 jest

przewidywana podwyżka dla pracowników nauko-

wych realizowana w cyklu 3-letnim, łącznie przez

3 lata o 30%.

Z tych powodów uważam, że budżet

w tych częściach, ale także w całości zasługuje na

dalsze procedowanie i wcale nie jest fikcją, o której

była tutaj mowa, szczególnie z ust przewodniczącej

Szydło.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Chciałabym powiedzieć coś na temat budżetu Mi-

nisterstwa Obrony Narodowej.

Wbrew obawom na-

szych oponentów limit wydatków został określony

poziomie 1,95% produktu krajowego brutto.

Na obro-

nę narodową zapisano w budżecie 32 036 550 tys. zł,

z czego 28 260 940 tys. zł stanowią wydatki w części:

Obrona narodowa, a pozostałe realizowane są w in-

nych częściach budżetowych.

(Gwar na sali) Słu-

cham?

Pan mi zabiera czas, panie pośle.

(Głos z sali: Pani marszałek doliczy.)

Wysokość wydatków na obronę zapisana w pro-

jekcie zabezpiecza wykonanie zadań priorytetowych

z 2004 r., m.in. takich jak usprawnienie systemu stra-

tegicznego dowodzenia i kierowania Siłami Zbrojny-

mi.

Projekt budżetu jest przygotowany rozsądnie,

zasługuje na pozytywną ocenę i uznanie.

Mam jeszcze tylko jedno stwierdzenie.

Chciała-

bym tu odpowiedzieć panu posłowi Jerzemu Żyżyń-

skiemu.

Otóż z dużym lekceważeniem wypowiadał

się on na temat sektora mikro-, małych i średnich

firm, a tak naprawdę to one zapewniają 3/4 miejsc

pracy i tworzą 2/3 produktu krajowego brutto, tak że

są ważne dla naszej gospodarki.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Zanim przystąpimy do pytań, ogłaszam 5 minut

przerwy.

do godz. 14 min 02)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Jeśli nikt…

Pani posłanka, bardzo proszę.

Listę uważam za zamkniętą.

Bardzo proszę.

Poseł Stanisław Ożóg:

kretnych pytań.

Z tej trybuny rok temu, 12 paździer-

nika, pan premier w tzw. drugim exposé zapewnił

mieszkańców Podkarpacia oraz Lubelszczyzny, że do

końca 2015 r. będzie wybudowany odcinek drogi S19.

Nie dopatrzyłem się pieniędzy na to w tym projekcie

budżetu.

Czy te pieniądze są zabezpieczone, tak

żeby zapewnienie pana premiera zostało zrealizo-

wane?

Bardzo prosiłbym o odpowiedź na to pytanie

Pani minister, druga konkretna sprawa dotyczy

nej Wisły”, który będzie realizowany w 2014 r. czy

raczej w przypadku którego już trzeci rok będzie mia-

ła miejsce pozorowana realizacja tego programu.

W projekcie budżetu zauważyłem, że na realizację

tego programu przewidziane są środki w wysokości

niewiele ponad 2% jego wartości.

Kiedy ten program

zostanie zrealizowany, jeśli będzie to robione w ta-

kim tempie?

Pani minister, jakie są powody tego, że rząd Plat-

wego odchodzi od realizacji „Narodowego programu

przebudowy dróg lokalnych”?

W projekcie zapisano

na ten cel 250 mln zł, a przypomnę, że przed rokiem

był na to 1 mld zł.

Na pewno w ogóle nie załatwia to

tego problemu, który będzie narastał, tym bardziej

że jeśli chodzi o drogi lokalne gminne czy powiatowe,

Poseł Andrzej Orzechowski

47

nie ma pieniędzy w następnej perspektywie finanso-

wej na lata 2014–2020.

(Dzwonek)

Pani minister, jeszcze jedno pytanie.

Jakie były

czy są przesłanki, żeby formułować tak optymistycz-

ne założenia, że wzrost PKB jest na poziomie 2,5%

czy też wzrost inwestycji jest na poziomie 4,4%?

Ja-

kie przesłanki były brane pod uwagę przy zakładaniu

wymiernych korzyści w odniesieniu do konkretnych

pozycji projektu budżetu państwa, mimo że nie są

znane nawet projekty rozwiązań systemowych, z któ-

rych to mają pochodzić dodatkowe i wcale nie tak

małe środki finansowe?

Pani minister, jeśli chodzi

o te pierwsze cztery pytania, proszę o odpowiedź na

Poselskiego...

(Poseł Wincenty Elsner: Twój Ruch.)

...

Twój Ruch.

Bardzo proszę, panie pośle.

Pierwsze pytanie już zadałem o to, ile pieniędzy z bu-

dżetu otrzymał Kościół katolicki.

Prosiłem o kom-

pletny rachunek.

Ile pieniędzy zostanie przeznaczo-

nych w formie różnego rodzaju przekazów w sposób

bezpośredni, względnie pośredni?

Druga sprawa – innowacyjność.

Jeśli chodzi o na-

szą pozycję w rankingach innowacyjności, odnotowu-

jemy systematyczny spadek.

W rankingu Global In-

novation Index w ostatnim roku spadliśmy pięć po-

zycji, jesteśmy na 49. miejscu, mimo że wydaliśmy

w ciągu ostatnich 6 lat 40 mld w ramach „Innowa-

cyjnej gospodarki”.

Stawiam tezę, że zmarnowaliśmy

te pieniądze.

Jeżeli nie zmarnowaliśmy, to w jaki

sposób one, zdaniem państwa, przyczyniły się do roz-

woju innowacyjności?

Bo w budżecie na 2014 r. nie

przewiduje się, moim zdaniem, żadnych działań, któ-

re powstrzymywałyby spadek, jeśli chodzi o polską

innowacyjność i naukę.

Przewidywany jest realny

spadek finansowania nauki – o 4% w porównaniu

z 2012 r., realny spadek o 5%, jeśli chodzi o dotacje

dla jednostek naukowych, spadek o 10% na Narodo-

Prosiłbym więc o listę działań proinnowacyjnych

uwzględnionych w budżecie, jeżeli takie są, bo sta-

wiam tezę, że takich nie ma.

Pan minister Rostow-

ski, mówiąc o moim wystąpieniu, sugerował, że nie

odrobiłem lekcji.

W związku z tym chciałbym prosić

pana ministra Rostowskiego o odrobienie lekcji.

Tak

jak zadaje się lekcje, proszę o przedstawienie – na

przykład w pięciu punktach – jakie działania proin-

westycyjne zapisane zostały w tym budżecie.

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Nie ma.

stwo Ministrowie!

Po raz kolejny zapytam o oświatę.

Państwo szacują, że zwiększy się subwencja oświato-

ty utrzymania szkół, szczególnie w małych miejsco-

Z roku na rok wyższe są koszty ogrzewania, pensje

nauczycieli, które państwo czy pani minister Szumi-

las co roku 1 czy 2 września zapowiadacie.

Kwota

subwencji nie pokrywa kosztów utrzymania szkół.

Państwo przez te swoje decyzje powodujecie, że sa-

morządy, szczególnie małe samorządy gminne zadłu-

żają się.

Każdego roku nad szkołami, które prowa-

dzą, wisi widmo likwidacji.

Nawarstwia się to z roku

na rok, szczególnie od roku 2007 r.

W związku z tym pytam: Jak zamierzacie pań-

stwo ten problem rozwiązać?

Czy widzą państwo

problem zadłużania się samorządów, co spowodowa-

ne jest między innymi właśnie zwiększaniem przez

nie nakładów na oświatę z dochodów własnych?

Kolejny problem, na który chciałbym zwrócić

uwagę, bo znalazło się to w budżecie, dotyczy progra-

mu usuwania azbestu, który funkcjonuje.

Jak pań-

stwo szumnie ogłosili, do 2030 r. azbest z polskich

dachów zniknie.

Uważamy, że jest na to zbyt mało

środków, w 2014 r. tych pieniędzy również będzie

mało.

Ostatnie moje pytanie dotyczy „Szklanki mleka”.

(Dzwonek) Chwalicie się państwo tym programem od

lat, że dożywiamy dzieci itd.

Jest między innymi pro-

gram „Szklanka mleka”.

Ale ta kwota, która zapisana

jest w budżecie, a jest to tylko 100 mln zł, spowoduje,

że w 2014 r. tenże program nie będzie realizowany,

bo ceny mleka rosną i spółdzielniom mleczarskim,

które w roku 2013, także w roku 2012 i wcześniej,

dostarczały mleko do szkół i placówek oświatowych,

nie będzie się opłacać.

Dopłaty, które państwo zapi-

sali w budżecie, są zbyt małe i polskie dzieci w roku

2014 nie będą piły mleka.

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Stanisław Ożóg

48

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Nie widzę go.

A zatem pan poseł Zbyszek Zaborowski z Klubu

premier Tusk w Krynicy wszystkim obwieścił koniec

kryzysu, którego nie było, bo wszystkie wcześniejsze

oświadczenia rządu uspokajały, przekonywały, że kry-

zysu w Polsce nie ma, że nie dotarł, ale jaka jest sytu-

acja, każdy widzi.

Bezrobocie przekracza 13%, firmy nie

inwestują, pan premier musi ręcznie zachęcać prezesa

Polskiej Grupy Energetycznej do tego, żeby jego firmę

modernizować, budować nowe bloki w Opolu.

Pani minister, pytanie.

Czy w tej sytuacji nie trze-

ba jednak wyjąć Funduszu Pracy z tej reguły wydat-

kowej?

W końcu są to składki pracodawców, one nie

zwiększają deficytu realnie, ponieważ w Funduszu

Pracy nigdy deficytu nie było.

Pracodawcy wpłacają

środki po to, żeby zgodnie z wolą ustawodawcy wy-

dawać je na walkę z bezrobociem.

To jedna sprawa.

Druga sprawa.

Kiedy ruszą „Inwestycje polskie”?

Gdy kryzys naprawdę się skończy, to interwencja

państwa zapewne nie będzie potrzebna.

Trzeba dzia-

łać teraz.

Kolejna sprawa to sytuacja samorządów.

Od no-

wego roku będzie indywidualny wskaźnik zadłuże-

nia.

Problem polega na tym, że dzisiaj jednostki,

zwłaszcza wielkie miasta, są tak zadłużone, że rów-

nież indywidualizacja wskaźnika zadłużenia może

spowodować perturbacje w wykorzystaniu pienię-

dzy unijnych, przede wszystkim przez duże mia-

sta, w szczególności na duże inwestycje infrastruk-

turalne.

Rząd mówi, że wtedy będzie reagował.

Jak

pani minister będzie reagowała w sytuacji, kiedy

będzie groziło niewykorzystanie pieniędzy europej-

skich?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Jest.

Pan poseł Ryszard Galla.

Pan poseł jest posłem

niezrzeszonym.

Bardzo proszę.

Poseł Ryszard Galla:

Pani Marszałek!

Pani Minister!

Wysoka Izbo!

Jako przewodniczący Komisji Mniejszości Narodo-

wych i Etnicznych oraz przedstawiciel mniejszości

narodowych w polskim parlamencie chciałbym się

odnieść do części 43: Wyznania religijne oraz mniej-

W projekcie budżetu na 2014 r. dla mniejszości

narodowych i etnicznych jest zaplanowana kwota

15 998 tys. zł ogółem, czyli prawie o 3 mln zł mniej

niż w roku 2013.

Pani minister, mówię tu o kwocie

kilku milionów złotych, która jest bardzo ważna dla

środowiska mniejszości, te środki dla wielu małych

organizacji stanowią niejednokrotnie jedyne źródło

finansowania działalności.

Brak tych środków może

spowodować to, że te organizacje będą miały bardzo

utrudnioną działalność, a chciałbym powiedzieć, że

potrzeby, jakie są rokrocznie zgłaszane, kilkakrotnie

przekraczają wielkość tej dotacji.

Jeszcze trudniejsza

jest sytuacja, jeśli chodzi o tzw. program romski.

Jak

pani wie, tam zaplanowano tylko 50%, czyli 5 mln

dotacji, a w ubiegłym roku była to kwota 10 mln.

czy jest szansa na to, aby te kwoty pozostały w bu-

dżecie na takim poziomie, jak w 2013 r.?

To pozwoli-

łoby w jakiś, powiedziałbym, normalny sposób popro-

wadzić działalność organizacji mniejszości narodo-

wych i etnicznych w 2014 r.

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

kieruję do nieobecnego tu pana ministra.

Otóż, każ-

dego roku, prowadząc dyskusję nad budżetem, zwra-

camy uwagę rządowi, w szczególności panu ministro-

wi, na nierealistyczne wskaźniki budżetotwórcze,

które się rok w rok w tym budżecie pojawiają.

Tak

było w przypadku budżetu na rok 2012, tak było

w przypadku budżetu na rok obecny i tak jest w cza-

sie dyskusji o budżecie na rok 2014.

Przypomnę, 2,5%

wzrostu PKB i 2,4% inflacji.

O tym, co się działo ze

wskaźnikami kształtującymi tegoroczny budżet, już

nie chcę mówić, bo to była po prostu dotkliwa poraż-

ka i związana z tym kompletna utrata wiarygodności

pana ministra.

Zatem pytam: jak długo jeszcze tej

polki?

Co innego na początku, co innego w uchwalo-

nym budżecie, a później, w trakcie roku budżetowe-

go, doprowadzanie do jakiejś zbieżności z rzeczywi-

stością.

To jedno.

Druga kwestia.

Dlaczego w budżecie na ten rok

założony jest tak znikomy procent wartości progra-

mu zabezpieczenia górnej Wisły?

Pani minister, nie

będziemy tego programu realizować przez 50 lat.

To

jest po prostu powrót do polityki kompletnej ślepoty

49

na potrzeby społeczne.

Raz na kilkanaście lat czy

dwa razy na kilkanaście lat pojawia się stan powo-

dziowy, wtedy powstają dotkliwe szkody, wtedy na-

wet NIK w protokołach pokontrolnych wytyka, jak

wielkie są straty spowodowane powodzią i jak małe

są nakłady.

Tymczasem po dwóch suchych latach

rząd znowu udaje, że powodzi nie będzie.

(Dzwonek)

I trzecia kwestia.

Była tu już o tym mowa, moi

koledzy klubowi mówili o niewłaściwie wyliczonym

podatku VAT, o jego słabej ściągalności.

Ostatnie py-

tanie.

Czy pani minister uważa, że likwidacja zwrotu

VAT, czyli przesunięcie zachowań obywateli w związ-

ku z budową czy remontami do szarej strefy, pomoże

w zwiększeniu dochodów do budżetu?

Pytanie jest

z gatunku retorycznych, bo każdy rozumie, każdy

człowiek rozumny wie, że to jest po prostu zachowa-

nie głupie i pozbawione sensu.

Jak długo tego braku

rozsądku w wykonaniu pana ministra?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Poszukujemy w bu-

dżecie pieniędzy i chcę o to zapytać.

Zyski netto sek-

tora bankowego w 2012 r. wynosiły 16,2 mld zł i były

o 4% większe niż w 2011 r.

Ile w takim razie wyniósł

wpływ do budżetu polskiego z tego tytułu?

Proszę mi

na to pytanie odpowiedzieć również pisemnie.

Drugie pytanie.

Operacje finansowe samorządów

prowadzone są w różnych bankach, np. Warszawa

– Citibank.

Największy samorząd, bank obcy, niepol-

ski bank.

Czy wprowadza się jakąkolwiek koncepcję,

by samorządy lokowały operacje dotyczące swojej

działalności w polskim sektorze bankowym?

Proszę

również na to pytanie odpowiedzieć mi pisemnie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Marek Balt:

Pani Marszałek!

Pani Minister!

Wysoka Izbo!

Chciałbym zadać pytanie dotyczące samorządów.

Sa-

morządy co roku przygotowują budżet na podstawie

wskaźników, które zakłada rząd.

W ubiegłym roku

założyliście bardzo optymistyczne wskaźniki, samo-

rządy zaplanowały inwestycje, zaciągnęły kredyty,

zaciągnęły zobowiązania, po czym okazało się, że te

wskaźniki to fikcja.

Dzisiaj mają ubytki w dochodach

z PIT, z CIT, zadłużają się ponad miarę, ale to wy za

to zadłużenie odpowiadacie, to minister finansów

odpowiada za zadłużenie w samorządach, bo gdyby

te wskaźniki były realistyczne, to przecież żaden roz-

sądny samorządowiec nie zaciągnąłby zobowiązań

ponad miarę.

Dzisiaj premier mówi, że to koniec kryzysu.

Nie

widać tego końca kryzysu.

W nowym budżecie znowu

zakładacie optymistyczne wskaźniki.

Co będzie, jeśli

znów przestrzelicie?

Co będzie, jeśli znowu ten bu-

dżet trzeba będzie nowelizować w przyszłym roku

i ponownie samorządy zadłużycie ponad miarę?

Czy

wyrównacie im te dochody, które planują na podsta-

wie waszych wskaźników?

Trochę odpowiedzialno-

ści.

Kiedy minister finansów będzie odpowiadał za

swoje słowa, za to, co mówi?

Przecież na podstawie

tych informacji cała Polska dokonuje planów inwe-

stycyjnych, wszystkie samorządy.

Jeżeli wy się myli-

cie, to wprowadzacie w błąd tysiące polskich gmin

i samorządów.

(Dzwonek) Czemu nie przygotowujecie

się należycie do budżetu?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

W omówieniu opisowym – funkcja 2: Bezpieczeństwo

wewnętrzne i porządek publiczny, jest mowa o, cytu-

ję, zmniejszeniu zagrożeń terrorystycznych.

Proszę

o odpowiedź, czy na przestrzeni lat 2012 i 2013 takie

zagrożenia w naszym kraju występowały, a jeśli tak,

to na jaką skalę.

Pytanie drugie.

Rząd planuje ryzyko i zakłada

niewykonanie planowanej wartości przy mierniku 3:

liczba osób objętych programami w zakresie bezpie-

czeństwa.

Są to w moim odczuciu bardzo mgliste i nie-

jasne założenia.

Stąd proszę o przybliżenie tej prob-

lematyki.

Pytanie trzecie.

Na jakiej podstawie i kto dokonał

wyliczeń, że organy prokuratury wojskowej zakończą

sprawy aż do 2016 r. jedynie w 76,3%?

(Wesołość na

sali)

Poseł Anna Paluch

50

Pytanie czwarte.

Skoro zakłada się włączenie ko-

lejnych jednostek OSP do krajowego systemu ratow-

niczo-gaśniczego i wyposażenie ich w najnowocześ-

niejszy sprzęt, to dlaczego zakłada się wykonanie

zadań jedynie w 77%?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Lektura projektu budżetu państwa na 2014 r. poka-

zuje, że rząd chce nadal administrować, a nie zamie-

rza rządzić w państwie.

Jedyne panaceum, jakie zo-

stało zapisane w tym budżecie, to kwestia zaoszczę-

dzenia poprzez poważną, gigantyczną operację umo-

rzenia obligacji w otwartych funduszach emerytal-

nych, co ma przysporzyć jakichś korzyści w postaci

obniżenia kosztów obsługi tego zadłużenia publicz-

rząd wskaże kierunek działania, kierunek rozwoju

i pomysł chociażby na to, żeby odkręcić częściowo

śrubę podatkową po to, aby przedsiębiorcy i obywa-

tele chcieli płacić podatki.

Takiej informacji w tym

budżecie, tym dokumencie, nie ma, bo jest propozycja

utrzymania podwyższonej stawki VAT, a można było

równolegle obniżyć stawkę VAT.

Po drugie, nie ma komunikatu, że rząd zamierza

stworzyć preferencje dla tworzących miejsca pracy

i dla tych, którzy zamierzają podjąć działania rein-

dustrializacyjne w naszym kraju i odbudowywać go-

spodarkę w sferze produkcji.

Tego w tym budżecie

nie ma.

Świadczy to o tym, że rząd Platformy Oby-

watelskiej podchodzi do tego zupełnie beztrosko i nie

ma żadnej koncepcji, jak do tego doprowadzić.

A moż-

na było zaryzykować, bo pojawiła się przestrzeń

– właśnie uwolnienie obciążeń związanych z obsługą

zadłużenia.

(Dzwonek) Rząd na tym korzysta, częś-

ciowo ratując deficyt, natomiast nie daje żadnych

preferencji, które w długim terminie mogłyby wycią-

gać gospodarkę z zapaści.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

szałem te kwestie w wystąpieniu klubowym, ale spró-

buję jeszcze zapytać i mam nadzieję, że pani minister

to nam wyjaśni.

Otóż jak to się dzieje, że udział wpływów po-

datkowych w PKB tak drastycznie maleje, z 17,5%

w 2007 r. do 14,4% w 2014 r., w sytuacji kiedy na

przestrzeni tego czasu były podwyższane stawki po-

datkowe i to wielu podatków?

No właśnie, 120 mld

z VAT, mówię o wykonaniu, i tylko 115 w 2014 r. przy

nominalnym wzroście o 8% PKB.

Jednocześnie wy-

raźny wzrost wpływów z podatku PIT przy spadają-

cym poziomie zatrudnienia, o 0,1, ale spadającym,

i bardzo niskim poziomie wzrostu płac, zamrożeniu

płac sfery budżetowej.

Jak te wpływy mają wzrosnąć

o blisko 7% w sytuacji, kiedy podstawa do tego wzro-

stu wygląda tak, jak wygląda?

Druga sprawa to planowany wzrost inwestycji

o 4,4%, a prywatnych o 7%.

Na czym państwo opie-

racie ten optymizm, skoro w tym roku i w roku po-

przednim mieliśmy do czynienia ze spadkiem pozio-

mu inwestycji?

Co takiego się stanie w tym roku, że

inwestorzy prywatni nagle zaczną inwestować i to

w sposób tak znaczący, że przewidujecie państwo bli-

sko 5-procentowy wzrost inwestycji?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Elżbieta Rafalska:

Moje pytanie dotyczy części 83: Rezerwy celowe.

Pierwsza rezerwa, o którą pytam, to rezerwa 9., obej-

mująca budowę, rozbudowę i funkcjonowanie syste-

mu powiadamiania ratunkowego.

Widzę tu znaczne

różnice między poziomami finansowania, w 2013 r.

były to 42 mln, teraz jest 26 mln.

Czy to nie będzie

rzutowało na tworzenie systemu powiadamiania ratun-

kowego?

Czy to jest finalny etap i przeznaczamy środ-

ki na samo utrzymanie?

Skąd się bierze ta różnica?

Teraz pytanie o rezerwę 27 przeznaczoną na do-

żywianie dzieci.

W tej rezerwie jest 200 mln.

Łącznie

program wart jest 550 mln i w budżetach wojewodów

są pozostałe kwoty.

Pani minister, czy minister pra-

cy występował o zwiększenie środków na ten cel?

Pytam, ponieważ od 6 lat, od czasu, kiedy zaczęła

rządzić Platforma Obywatelska, jest to stała kwota,

a wiemy, że koszty przygotowania posiłków, energii,

Poseł Mirosław Pawlak

51

ogrzewania, dowozu, żywności podrożały.

Czy w ja-

kiś sposób nie rzutuje to na realizację programu do-

żywiania?

Ostatnia rezerwa, o którą chciałabym zapytać, to

rezerwa 47., czyli program restrukturyzacji.

Tam jest

400 mln zł.

W takim programie wieloletnim miało

być 1,4 mld zł.

Proszę powiedzieć, czy to jest koniec

tego programu i rok 2014 jest ostatnim rokiem jego

realizacji.

Pytam, bo nie spinają się te kwoty, nie wy-

chodzi 1,4 mld, chociaż nie jest to niejako zmartwie-

nie, bo nie jestem zwolennikiem przekształcania

szpitali.

Czy ta kwota wynika z tego, że było tak sła-

be zainteresowanie tym programem?

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

spadających dochodów gospodarstw domowych, po-

szerza się krąg ludzi biednych.

Z danych Głównego

nych ubóstwem jest prawie 30% polskich rodzin,

z tego prawie 6,5 mln osób żyje poniżej granicy rela-

tywnego ubóstwa.

Mamy również kolejny, szósty już

rok zamrożenia progów podatkowych, mamy zwięk-

szony podatek VAT, jeden z najwyższych w krajach

Unii Europejskiej, jednocześnie mamy zamrożone

wynagrodzenia w sferze budżetowej.

To wszystko

powoduje, że zmniejsza się siła nabywcza konsumen-

tów, czyli nas, obywateli.

Rząd nie przedstawił żad-

nych rozwojowych działań, które mógłby podjąć w tym

zakresie.

Pierwsza część mojego pytania dotyczy VAT

i zamrożonych wynagrodzeń.

Druga część pytania dotyczy Funduszu Pracy.

Teraz trwa batalia o to, aby w tegorocznym budże-

cie minister finansów uwolnił z Funduszu Pracy

500 mln zł z przeznaczeniem na dodatkowe środki

na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu.

Ten

wniosek ministra pracy jest w dalszym ciągu nega-

tywnie rozpatrywany przez ministra finansów.

Co się

z tym dzieje?

Czy można liczyć na to, że ta decyzja

zostanie podjęta, a środki uruchomione?

Podobnie

jest z Funduszem Pracy na przyszły rok.

(Dzwonek)

Również te środki są w znacznym stopniu ograniczo-

ne.

Do tego nie mamy jeszcze, o czym była już dzisiaj

mowa, mówiła o tym pani poseł Rafalska, projektu

rynku pracy, a środki na jej realizację już są w bu-

dżecie zapisane, co jest absolutnie nie do zaakcepto-

wania.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Na skutek decy-

zji Wysokiej Izby realizowana z budżetu państwa

inwestycja o nazwie „Budowa zbiornika wodnego

w Świnnej Porębie” ma być finansowana nie – jak

pierwotnie zakładano – z programu finansowania dla

tej inwestycji, lecz z Narodowego Funduszu Ochrony

szłoroczny plan finansowy wspomnianego funduszu,

nie dostrzegłem wyszczególnionych tam środków na

budowę przedmiotowego zbiornika.

Dlatego mam do

pani minister pytania, ile środków jest przewidzia-

nych w przyszłorocznym budżecie na realizację tej

inwestycji i kiedy realizacja tego zadania może zostać

zakończona.

Dziękuję państwu za uwagę.

(Oklaski)

strowie!

Pani Minister!

Zawsze z uwagą śledzę, słu-

cham wystąpień pana ministra, pana wicepremiera

Rostowskiego, gdy przedkłada nowy budżet.

Po tym,

co powiedział z tej mównicy, mam takie odczucie, że

sam nie jest do tego budżetu przekonany.

Pewne rzeczy, już nie będę powtarzał pytań, trze-

ba przypomnieć Platformie Obywatelskiej.

Otóż, dro-

dzy państwo...

(Poseł Magdalena Gąsior-Marek: Pytanie.)

Proszę się uspokoić, będzie niejedno pytanie, jeśli

pani marszałek pozwoli.

(Poseł Teresa Piotrowska: Ale czas płynie.)

Proszę zostawić to mnie.

19 października 2007 r., w ostatnim dniu kampa-

nii wyborczej, pan premier Donald Tusk podpisał

10 zobowiązań.

Wymienię niektóre z nich: przyspie-

szymy i wykorzystamy wzrost gospodarczy, radykal-

nie podniesiemy płace dla budżetówki, zwiększymy

emerytury i renty, zagwarantujemy bezpłatny dostęp

dusz Zdrowia, uprościmy podatki, wprowadzimy po-

datek liniowy z ulgą prorodzinną, zlikwidujemy po-

Poseł Elżbieta Rafalska

52

nad 200 opłat urzędowych, sprawimy, że Polacy będą

chcieli wracać do domu z emigracji i inwestować – to

niektóre z nich.

Pytanie: Gdzie to jest?

Drodzy pań-

stwo, panie ministrze i premierze Rostowski, Donal-

dzie Tusku, gdzie to jest?

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: I co?)

Następne wypowiedzi pana premiera Donalda

Tuska (Dzwonek), tym razem z 23 listopada 2007 r.:

Naczelną zasadą polityki finansowej mojego rządu

publicznych.

Dotyczy to wszystkich obywateli, i tych

biedniejszych, i tych bogatszych.

Będzie to marsz

rozważny, ale zawsze tylko w jednym kierunku – niż-

szych podatków i likwidacji danin.

Gdzie to jest?

Pani minister, szkoda mi pani, bo wiem, że pani

dwoi się i troi, odpowiedzi jednak nie ma.

Dziękuję.

(Oklaski)

Kolejne pytanie…

(Poseł Teresa Piotrowska: A trzy miliony miesz-

kań?)

(Głos z sali: Były na to dwa lata…)

(Poseł Józef Rojek: Mogę zaśpiewać.)

(Głos z sali: O nie…)

( Wesołość na sali)

Bardzo proszę o uspokojenie emocji.

Kolejne pytanie zada pan poseł Tomasz Makow-

Ministrowie!

Bardzo krótkie wystąpienie pana pre-

miera, ministra finansów dotyczyło sytuacji budżetu

państwa i jego naprawy poprzez machlojkę w postaci

OFE i schłodzenie zadłużenia państwa do 811 mld zł.

Mam dwa pytania dotyczące przedsiębiorców, niepeł-

nosprawnych i emerytów.

Pierwsze pytanie: Dlaczego zabraliście emerytom,

podkreślam, emerytom, którzy wywodzą się z Pań-

stwowej Straży Pożarnej, świadczenia socjalne?

Mie-

li oni tylko ok. 70 zł miesięcznie, ich emerytura to ok.

700 zł i te świadczenia im zabraliście.

Drugie pytanie…

( Poruszenie na sali)

Proszę przejechać się na Warmię i Mazury, spot-

kać się ze strażakami i wtedy zabrać głos.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Ja powiem.)

Drugie pytanie dotyczy pracodawców i osób nie-

pełnosprawnych.

A mianowicie zabieracie 1/3 dofi-

nansowania pracodawcom, którzy zatrudniają w za-

kładach ochrony pracowników niepełnosprawnych,

1/3 dofinansowania dla niepełnosprawnych umiarko-

wanie.

To wy w taki sposób chcecie przejść ze środ-

ków państwowych na środki unijne i dać dofinanso-

wania tym pracodawcom?

Przecież oni teraz nie będą

mieli nawet na wkład własny (Dzwonek), nie mówiąc

nych.

Pytanie brzmi: Dlaczego zabieracie tę 1/3 nie-

pełnosprawnym z niepełnosprawnością umiarkowa-

ną?

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

dane, którymi dysponuje rząd, dane Głównego Urzę-

du Statystycznego, mówią o tym, że każdego roku

wyjeżdża z Polski coraz więcej młodych, wychowa-

nych tutaj i wyedukowanych za publiczne pieniądze

Polaków.

Chciałbym zapytać, jak ten budżet odpowiada

na tę sytuację.

Jak rząd zamierza z jednej strony

temu przeciwdziałać, z drugiej zaś w jaki sposób

zamierza pomóc Polakom, którzy mieszkają w róż-

nych państwach, szczególnie w Unii Europejskiej,

w podtrzymywaniu polskości wśród najmłodszego

pokolenia?

umiera, niż się rodzi, ale jeśli uwzględnilibyśmy te

dzieci, które rodzą się poza granicami Polski, to sal-

do byłoby dodatnie.

Mamy taką sytuację na posiedze-

niach komisji, szczególnie Komisji Łączności z Pola-

kami za Granicą, ci Polacy cały czas narzekają na to,

że rząd nic nie robi, aby im pomóc w podtrzymywa-

niu polskości, rząd zaś twierdzi, że wprowadza w tym

kierunku mechanizmy, które mają pomóc naszym

rodakom.

Chciałbym prosić, żeby w ramach tej debaty rząd

powiedział, w jaki sposób w przyszłorocznym budże-

cie zamierza wspierać tych, którzy nie z własnej

winy, ale po prostu w poszukiwaniu warunków do

życia, w poszukiwaniu pracy, musieli wyjechać, rów-

nież dzięki państwa polityce, z Polski.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Józef Rojek

53

Kolejne pytanie zada pan poseł Zbigniew Chmie-

ka Izbo!

Obecnie trwają prace nad stosownymi zmia-

nami w programie budowy dróg krajowych wraz

na drogach krajowych.

Czy w budżecie państwa na

rok 2014 przewidziane są środki finansowe na budo-

wę obwodnicy w Kolbuszowej w ciągu drogi krajowej

nr 9?

Jeżeli tak, to w jakiej wysokości?

Jaka jest per-

spektywa czasowa rozpoczęcia tej inwestycji?

Rzeszów jest jednym z niewielu miast wojewódz-

kich, które nie mają bezpośredniego połączenia ko-

lejowego z Warszawą.

Na rewitalizację linii kolejowej

nr 71 Rzeszów – Kolbuszowa – Ocice w latach 2006–

2012 przeznaczono ponad 200 mln zł.

Czy w budżecie

państwa na rok 2014 – a już to wcześniej zapowiada-

no na rok 2013, jednak tak się nie stało – są przezna-

czone środki finansowe na elektryfikację tej linii?

W jakiej kwocie?

Jakie są perspektywy, jeśli chodzi

o rozpoczęcie prac i ich zakończenie?

Czy wzrost ak-

cyzy na wyroby tytoniowe i alkohol nie spowoduje

zwiększenia szarej strefy?

Czy wzrost akcyzy na gaz – a doskonale wiemy,

że w wielu miastach komunikacja samochodowa op-

arta jest na gazie, na przykład w Rzeszowie, Przemy-

ślu, dla tych miast są to wielomilionowe kwoty – nie

spowoduje wzrostu cen biletów?

Czy automatycznie

miasta na tym nie stracą?

A wiemy, w jakiej sytuacji

finansowej są samorządy w tej chwili.

Czy nie wpły-

nie (Dzwonek) to na ich możliwość alokowania środ-

ków z nowej perspektywy na lata 2014–2020?

Proszę

(Oklaski)

strowie!

W związku z licznymi pytaniami, jakie kie-

rują do mnie mieszkańcy Łańcuta, zwracam się do

właściwego ministra w kwestii przebudowy drogi

sto Łańcut.

informację z ministerstwa transportu, iż zadanie pod

nazwą „Wzmocnienie drogi krajowej nr 4 na odcinku

cut – Głuchów i budową obwodnicy Łańcuta” prze-

realizowane w pespektywie finansowej Unii Europej-

skiej na lata 2014–2020, dla których postępowania

uruchomione w 2013 r.

Nie ma jednakże informacji

zanymi z przebudową dróg krajowych, w tym intere-

sującej mnie drogi krajowej nr 4 na odcinku przebie-

się stan bezpieczeństwa na tym odcinku oraz coraz

cut – Głuchów i budowa obwodnicy Łańcuta są nie-

zwykle potrzebne pod względem społecznym i gospo-

darczym.

Na tym odcinku w ciągu ostatnich lat do-

szło do licznych niebezpiecznych wypadków, w któ-

rych życie lub zdrowie straciło już wiele osób.

Moje pytania: Czy w 2014 r. rozpoczną się prze-

budowa drogi (Dzwonek) krajowej nr 4 na odcinku

przebiegającym przez Łańcut i budowa obwodnicy

Łańcuta?

I drugie pytanie: Czy są zabezpieczone

2014?

Proszę o odpowiedź na piśmie.

Dziękuję bardzo.

Członkowie Rady Ministrów!

Pierwsze pytanie: Kie-

dy będzie zakończona i oddana do użytku autostrada

A4 od Tarnowa na wschód?

Proszę też podać, kiedy

przewidujecie oddanie poszczególnych odcinków tej

autostrady.

Kolejna sprawa, bardzo ważna, bardzo istotna, to

bezpieczeństwo na drogach krajowych.

Wszyscy wie-

my, że bardzo często są zagrożenia na skrzyżowa-

niach drogi krajowej z drogami wojewódzkimi czy

powiatowymi.

Ostatni okres pokazał, że Generalna

bezsilna, czasem sugeruje, że nic nie może, nie ma

pieniędzy, nie potrafi technicznie nic zrobić.

Niekiedy

jednak okazuje się, że gospodarska wizyta wicepre-

miera, wiceministra powoduje, że nagle można zrea-

lizować skrzyżowania, światła czy ronda.

niebezpiecznych miejsc na drogach krajowych, gdzie

społeczność domaga się świateł czy też rond?

Ile bę-

Wicemarszałek Wanda Nowicka

54

dzie takich wizyt gospodarskich?

Czy m.in. w Górze

Ropczyckiej czy też w Iwierzycach będą takie świat-

ła, czy też nie?

Kolejna sprawa.

Wizyty gospodarskie spowodowa-

ły też, że jest program ochrony przeciwpowodziowej

dorzecza górnej Wisły.

Określono bardzo dużo zadań

w 2011 r.

(Dzwonek), m.in. zadanie 33.68.

Nie prze-

widywano żadnych wariantów.

Co się okazało?

Przy-

jechał wicepremier i powiedział, że lobby biznesowo-

-samorządowe ma rację, że będzie jakieś nowe roz-

wiązanie.

Nie ma żadnych dokumentów na to, żeby

jakieś zadanie nie miało być realizowane, a włączenie

jakiegoś dodatkowego zadania to tylko opóźnienie.

wą informację na temat zadania 33 i podzadania

33.68.

Kto i kiedy podjął decyzję, że nie będzie to

realizowane, i zgodnie z jaką procedurą?

Prosiłbym

też o bardzo szczegółową odpowiedź pisemną.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Pani Marszałek!

Szanowni Państwo Ministrowie!

Ustawy okołobudżetowe, a w konsekwencji również

plan finansowy Państwowego Funduszu Rehabilita-

cji Osób Niepełnosprawnych, przewidują drastyczne

obniżenie dofinansowania zatrudniania osób niepeł-

nosprawnych.

W Polsce pracuje niespełna 20% osób

niepełnosprawnych, w tym około 3% ze znacznym

stopniem niepełnosprawności, a na przykład w Szwe-

cji – 60%.

Po pierwsze, strasznie mnie martwi, że na wnio-

sek ministra pracy i polityki społecznej to rozwiąza-

nie wprowadza się tylnymi drzwiami, bez odpowied-

niej konsultacji z pracodawcami.

Po drugie, może ono

spowodować, zdaniem pracodawców, znaczącą likwi-

dację zakładów pracy chronionej oraz to, że kilka-

dziesiąt tysięcy miejsc pracy osób niepełnosprawnych

może zniknąć w sposób nie do odrobienia.

To rząd

świadomie zaplanował już w planie finansowym

PFRON o 421 mln mniej środków na rok 2014 w po-

równaniu ze środkami na rok 2013, jeśli chodzi o do-

finansowanie zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Chciałbym zapytać: Jaka jest przyczyna, po pierw-

sze, tak drastycznego zmniejszenia, po drugie, odej-

ścia od dofinansowania w zależności od płacy mini-

malnej?

Po trzecie, dlaczego tak się spieszymy, skoro

stosowne rozporządzenie Komisji Europejskiej będzie

(Dzwonek) znane w przyszłym roku, w połowie roku?

Kolejne pytanie, też do ministra pracy i polityki

społecznej.

Państwo w trakcie konsultacji mówiliście,

że na rządowy program aktywizacji społecznej osób

starszych będzie co roku 40 mln.

W projekcie budże-

tu w rezerwie celowej jest tylko 25 mln.

Czym jest to

spowodowane, że nagle po zakończeniu roku zmniej-

sza się dofinansowanie na ten bardzo istotny pro-

gram aktywizacji społecznej osób starszych?

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

wie!

Pytanie kieruję do pana premiera – niestety nie

ma go, więc do pana wicepremiera.

Dlaczego rząd po

raz kolejny wprowadza polską gospodarkę na minę,

przeszacowując produkt krajowy brutto?

Wszystkie

dotychczasowe państwa szacunki w tym zakresie

mijały się z rzeczywistością.

W 2012 r. rząd przyjął

w planach, że będzie produkt krajowy brutto na po-

ziomie 2,5%.

Osiągnęliście państwo zaledwie 2,2%.

W 2013 r. przyjęliście w planach 2,2%, przewidywane

wykonanie – 1,5.

Na rok 2014 programujecie 2,5%.

Dlaczego państwo nie uczycie się z przykładów, z do-

tychczasowych zachowań gospodarki w naszym kra-

ju?

Pan premier minister Rostowski dość dużo mówił

na temat efektów realizacji programu de minimis.

Rozumiem, chciał podkreślić, że dla tego rządu małe

i średnie przedsiębiorstwa są istotne i rząd pochyla

się nad ich potrzebami.

Dlaczego wobec tego w bu-

dżecie państwa na 2014 r. rząd nie zabezpieczył środ-

ków finansowych na kontynuację działalności Kra-

jowego Punktu Kontaktowego (Dzwonek) ds. unij-

nych programów ramowych na lata 2014–2020 dzia-

łającego przy Związku Banków Polskich?

W całym

kraju funkcjonuje ok. 30 ośrodków, które tworzą sieć

europejskiego przedsiębiorcy.

Zadaniem sieci jest

wspieranie unijnego, w tym polskiego, eksportu do

państw trzecich.

Za działania sieci odpowiada Agen-

cja Rozwoju Przedsiębiorczości.

Jaka jest przyszłość

sieci, jeżeli państwo w budżecie również na działal-

ność tej sieci nie zabezpieczyliście środków?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

55

Poseł Piotr Szeliga:

wie!

Dlaczego po raz kolejny budżet traktuje się jak

budżet na dany rok, a nie myśli się perspektywicznie?

Budżet powinien być w pewnym sensie także reformą

finansów państwa, a tutaj możemy powiedzieć, że to

jest takie papierowe reformowanie.

Przecież dla Po-

laków najważniejsze jest to, aby fiskalizm był coraz

mniejszy, dla gospodarstw domowych, a przede

wszystkim dla firm.

To z czasem napędziłoby gospo-

darkę.

W budżecie nie mamy z tej strony żadnych

propozycji.

Wiem, że oszczędności z przejęcia obliga-

cyjnej części OFE poprawią bez wątpienia parametry

fiskalne, ale to są działania wyłącznie na krótką

metę, bo w dłuższej perspektywie będzie mniejsze

tempo wzrostu gospodarczego i na pewno wzrośnie

inflacja.

Zmniejszenie wydatków publicznych w sto-

sunku do PKB jest jakimś tam pocieszeniem, ale

także marnym, bo w dłuższej perspektywie nie na-

pędzi to na pewno gospodarki.

Chciałbym zapytać; Dlaczego państwo nie zwięk-

szają subwencji oświatowej?

Z jednej strony zachęca-

cie, aby sześciolatki szły do szkoły, wzrastają koszty

samorządów na rzecz oświaty, a tutaj nie ma żadnych

rozwiązań, nie ma wsparcia finansowego.

Tak samo

z programem dożywiania dzieci.

Drogi lokalne – czte-

ry razy mniej pieniędzy.

Zamiast korzystać ze środ-

ków unijnych, samorządy nie będą mogły z nich sko-

rzystać.

Zabranie jednej trzeciej dofinansowania na

miejsca w zakładach pracy chronionej dla ludzi nie-

pełnosprawnych (Dzwonek) uważam za skandaliczne.

Tu pytanie.

Proszę odpowiedzieć na piśmie: Kto, mi-

nister pracy czy minister finansów, za tym optował?

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

z jakich przesłanek ekonomicznych wynika optymi-

styczna prognoza wzrostu podatku dochodowego od

osób prawnych w stosunku do nowelizacji budżetu

z 2013 r. o 1250 mln zł, podatku z PIT – o 2,8 mld zł,

podatku od towarów i usług – o 2,7 mld zł i podatku

akcyzowego – o ponad 2 mld zł?

Rok 2013 wykazał, że optymistyczne założenia

musiały zostać zmienione w znowelizowanym budże-

cie.

Stąd moje pytanie.

Czy rząd świadomie proponu-

je Wysokiej Izbie budżet nierealny, budżet propagan-

dowy, który będziemy musieli nowelizować po pierw-

szym półroczu 2014 r.?

Kolejne moje pytania dotyczą planowanych wy-

datków na subwencje dla jednostek samorządu tery-

torialnego.

Subwencja ogólna dla j.s.t. jest na pozio-

mie niższym o 0,1% w stosunku do planu na 2013 r.

Niepokój budzi niższa od planu na 2013 r. subwencja

oświatowa.

Czy tak zaplanowana subwencja pozwoli

pokryć płace nauczycieli w roku 2014?

Subwencja

oświatowa nie uwzględnia nawet poziomu wzrostu

inflacji.

Jeszcze jedno pytanie, dotyczące dotacji dla uczel-

ni (Dzwonek) kształcących pilotów.

Uczelnie oczeki-

wały dotacji na poziomie 20 mln zł, tymczasem w bu-

dżecie zabezpieczono nieco ponad 17 mln.

Czy te

środki finansowe wystarczą na właściwy poziom

kształcenia polskich pilotów lotnictwa cywilnego?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Odnoszę wrażenie, że jedyną osobą zadowoloną z pro-

jektu budżetu na rok 2014 obecną na tej sali jest pan

minister Rostowski.

Pan minister mówi o wzroście

PKB w przyszłym roku na poziomie 2,5% czy nawet

3%, ale kompletnie nie znajduje to odzwierciedlenia

w planowanych dochodach na rok 2014.

Jeśli nie ma

dochodów, to ogranicza się wydatki.

Stąd mój nie-

pokój o inwestycje w Polsce w przyszłym roku, a kon-

kretnie o to, czy budżet państwa będzie stać na wnie-

sienie udziału własnego celem wykorzystania środ-

ków unijnych przeznaczonych na modernizację linii

kolejowych.

W tym kontekście konkretnie chcę zapytać: Czy

ministerstwo transportu będzie dysponować wystar-

czającymi środkami, aby m.in. przeprowadzić moder-

nizację linii kolejowej nr 25 na odcinku Ocice k. Tar-

nobrzega – Dębica?

Linia ta przebiega przez miasto

Mielec, gdzie funkcjonuje pierwsza w Polsce specjal-

na strefa ekonomiczna, do której dowóz surowców

i materiałów do produkcji, a potem wywóz wyrobów

gotowych odbywa się prawie tylko z wykorzystaniem

środków transportu drogowego, po drogach woje-

wódzkich, i to w dodatku nie wszystkich na dzień

dzisiejszy wyremontowanych.

Tymczasem Mielec w do-

chodach budżetu państwa ma znaczący udział, gdyż

sprzedaż przeliczona na jednego mieszkańca naszego

miasta jest największa, biorąc pod uwagę wojewódz-

twa podkarpackie i małopolskie.

Moim zdaniem ja-

kaś niewielka część z tych wpływów do budżetu pań-

stwa powinna wrócić do naszego miasta w postaci

inwestycji kolejowej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

56

Czy dotarła pani posłanka Nowak?

Jeśli nie, to w takim razie pan poseł Marcin Wit-

ko z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedli-

Pierwsze pytanie: Panie ministrze, jak można

w projekcie budżetu zamieścić wpływy z OFE, jeżeli

nie ma nawet pewności, czy ustawa w tej sprawie

Drugie pytanie wiąże się z pierwszym: Czy nie

uważa pan, że dochodzi tutaj do złamania konsty-

tucji?

Trzecia kwestia – VAT.

Podwyżka VAT-u miała

obowiązywać do końca roku, tymczasem z państwa

zapowiedzi wynika, że ma ona obowiązywać przez

kolejne lata.

Czy nie dochodzi zatem do nadużycia

zaufania obywateli do proponowanego przez rząd

i stanowionego przez Sejm prawa?

Czwarte pytanie: Jakie czynniki mają podnieść

zapowiadany przez państwo wzrost konsumpcji, sko-

ro chociażby płace w najbliższym roku będą zamro-

żone?

Ostatnie pytanie, powiedziałbym, takie regional-

ne: Czy w najbliższym projekcie budżetu zostaną

zaniechane jakiekolwiek czy w ogóle jakieś inwesty-

cje w województwie łódzkim?

Jeśli tak, to proszę po-

wiedzieć jakie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

tak skwitował swoją pracę minister finansów, jeśli

chodzi o konstrukcję budżetu na 2013 r.

Przypusz-

czam, że to pojęcie, słowo zrobi zawrotną karierę

w 2014 r. i będzie kluczem do wyjaśniania wielu kwe-

stii, które są po prostu w tym budżecie albo fikcyjne,

albo niedopracowane.

Ale niestety, drodzy państwo

z koalicji, mylicie się dalej, mylicie się w sposób albo

świadomy, albo nieświadomy, konstruując takie za-

pisy jak ten, który jest w ustawie okołobudżetowej

dotyczącej rynku pracy osób niepełnosprawnych.

W Polsce mamy 240 tys. osób niepełnosprawnych

na rynku pracy.

Mamy 1400 zakładów pracy chronio-

nej.

W tych zakładach pracy chronionej pracuje oko-

ło 160 tys. osób.

Wśród tej grupy 160 tys. osób jest

100 tys. osób z umiarkowanym stopniem niepełno-

sprawności i właśnie dla tych 100 tys. osób w założe-

niu w ustawie okołobudżetowej jest informacja, że

przekażecie państwo o 30% mniej subwencji na do-

płaty do wynagrodzeń właśnie dla tej grupy osób.

To

mi trochę przypomina, proszę państwa, takie świa-

dome i celowe wykluczanie osób niepełnosprawnych

z rynku pracy.

To jest socjodarwinizm, celowy socjo-

darwinizm.

Kto sobie poradzi, to sobie poradzi, a ci,

którzy są biedniejsi, mieli mniej szczęścia (Dzwonek),

wypadną z rynku pracy.

Jeśli wypadną z rynku pra-

cy, to pójdą do biura pracy po zasiłek.

Co stoi czy jakie przesłanki stały u podstaw

takiego myślenia, że na 2014 r. zakłada się już od

1 stycznia takie obniżenie subwencji płacowej dla

osób, które pracują w zakładach pracy chronionej?

To doprowadzi do bankructw zakładów pracy chro-

nionej.

To będą bankructwa, to będzie wzrost bezro-

bocia.

Państwo nie macie litości nad osobami bied-

nymi.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Bardzo proszę.

Dziękuję.

Chciałbym zapytać: Skąd ten wielki optymizm, jeśli

chodzi o tempo wzrostu i inwestycje ogółem, jeśli cho-

dzi o inwestycje prywatne i publiczne, skoro w roku

2013 będzie to minus 0,7%, a w 2014 r. planuje się

prawie 4,5%.

A więc skąd ten optymizm?

Kolejna sprawa.

Jak to jest, że w krajach będących

czerwonym tłem dla polskiej zielonej wyspy znalazły

się 2 mln miejsc pracy dla Polaków uciekających za

pracą właśnie do tych krajów, a w zielonej Polsce, na

zielonej wyspie Polska nie znaleźli oni miejsca dla

siebie?

Dlaczego w ustawie budżetowej zaplanowano

2 mld zł przychodu z podatku od kopalin?

Przecież

w ustawie, która traktuje o tym podatku, jest zapis

mówiący o tym, że po dwóch latach funkcjonowania

tej ustawy Wysoka Izba i rząd dokonają oceny funk-

cjonowania tego podatku.

Czyżby już dzisiaj rząd

postanowił, że ta ocena będzie pozytywna bez wzglę-

du na to, jaka ona rzeczywiście będzie?

Kolejna sprawa.

Dlaczego przesunięto do rezerwy

celowej 111 mln zł na budowę falochronu w Świnouj-

ściu?

Czyżby rząd nie wierzył w jego realizację?

57

Przecież to jest podstawa do tego, żeby mógł

w ogóle być uruchomiony gazoport w Świnoujściu

w II połowie roku 2014, a konsekwencje jego nieuru-

chomienia wszystkim chyba są znane.

(Dzwonek)

I na koniec ustawa kominowa, zamrożenie stawek

w ustawie kominowej.

Chciałbym zapytać: A iluż to

jeszcze „menedżerów” ta ustawa kominowa dotyczy?

Przecież powszechnym zjawiskiem za rządów Plat-

formy Obywatelskiej jest to, że zarządy spółek kon-

trolowanych przez Skarb Państwa wynagradzane są

z kontraktów menedżerskich, a nie z ustawy komi-

nowej, kontraktów, które są wielokrotnie wyższe

w wymiarze wynagrodzenia niż przewidują to ogra-

niczające reguły zawarte w ustawie kominowej.

A więc

po co ten pijarowski zabieg?

Najlepiej byłoby zapro-

ponować uchylenie tej ustawy, jeżeli ona jest prze-

szkodą w kreowaniu wysokości zarobków menedże-

rów spod znaku Platformy Obywatelskiej.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Z pana wystąpienia, zresztą nie tylko, bo i z wystą-

pień posłów Platformy Obywatelskiej, można było się

dowiedzieć, że wielu ekonomistów polskich chwaliło

ten budżet, sposób jego sporządzenia, odpowiedzial-

ność.

Chciałbym się dowiedzieć, czy zasięgał pan

opinii także ministra Balcerowicza i czy premier czy

minister Balcerowicz na temat tego budżetu w jakiś

sposób się wypowiadał.

Jest taka opinia czy jej nie

ma?

Czy nie korzystał pan z jego opinii w tej sprawie?

Druga sprawa.

Chciałbym zapytać o rynek biopa-

liw.

Ograniczacie państwo w sposób zdecydowany

rynek biopaliw i związane z finansowaniem tegoż

rynku dopłaty z budżetu.

Chciałbym się dowiedzieć,

czy to jest zaniechanie wspomagania tej produkcji,

a poprzez to także polskiego rolnictwa.

Bo teraz się

zastanawiam: jeżeli nie elektrownie wiatrowe, nie

elektrownie jądrowe, nie węgiel, bo CO

2

i z tego ty-

tułu kary, a Unia Europejska w tej sprawie przema-

wia takim nieprzyjaznym głosem, i nie biopaliwa

wreszcie, to co nam pozostanie, panie premierze,

skoro się wycofujemy?

Zostaną nam chyba tylko elek-

trownie wodne, i to w ograniczonej ilości.

(Dzwonek)

Kolejna sprawa – budowa S11, S10, obwodnic:

Oborniki, Piła i Ujście.

Od roku, od kilkunastu lat

składam poprawki i nic.

Ja już nie pytam, czy będzie-

cie realizować, bo nie będziecie, ale dlaczego nie ma

środków na przygotowanie tej inwestycji zapisanej

w następnej perspektywie?

Nic się w tej sprawie nie

robi.

I ostatnia rzecz.

Przy poprzednim budżecie skła-

dałem poprawki również odnośnie do budowy trzech

obwodnic: Wronki, Pniewy i Szamotuły.

Na tej sali

padały głosy: poradzimy sobie, nie wtrącaj się.

Nic

przez cały rok nie zrobiono, ba, nawet nie ma środ-

ków na to, aby rozpocząć przygotowania do tej inwe-

stycji.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

bu Parlamentarnego Solidarna Polska.

ustawy budżetowej mamy informację, że nie przewi-

dują państwo dodatkowych wpływów czy zwiększo-

nych wpływów w porównaniu do roku obecnego z ty-

tułu podatku VAT.

Moje pytanie odnosi się do kwestii

właśnie związanej z naliczaniem podatku VAT, po-

nieważ w ustawie o VAT, zgodnie z załącznikiem nr 3

do tej ustawy, mamy wymienione produkty, które

zaliczone są do szeroko pojętej sfery ochrony przeciw-

pożarowej.

Do tej pory ochotnicze straże pożarne

korzystały ze stawki 8% VAT-u na te produkty.

Tym-

czasem od 2014 r., mamy taką informację, będzie już

obowiązywała stawka 23%.

Wynika to z tego, że koń-

czy się okres przejściowy, na który ta stawka VAT

miała obowiązywać.

Również Komisja Europejska

zaskarżyła Polskę z tego tytułu do Trybunału za sto-

sowanie tej stawki.

W związku z tym chciałbym za-

pytać: Czy pan minister podejmuje działania, aby ten

okres przejściowy przedłużyć, czy też jakieś inne

działania, żebyśmy nie obciążyli dodatkowo budżetu

gmin z tytułu zadań, jakie wykonują w zakresie

ochrony przeciwpożarowej w związku ze wzrostem

VAT-u z 8 do 23%?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

O możliwych dodatkowych źródłach dochodów już

Poseł Ryszard Zbrzyzny

58

mówiłem, ale teraz konkretne pytanie.

Obiecywali-

ście likwidację, zawieszenie finansowania partii po-

litycznych.

Solidarna Polska zgłosiła odpowiedni

projekt ustawy.

Dlaczego w projektach ustaw około-

budżetowych nie ma realizacji tej zapowiedzi?

Czy

Platforma już się z tego wycofała?

W zamrażarce Funduszu Pracy na koniec przy-

szłego roku ma być nadal ponad 4 mld zł.

Czy to

znaczy, że w roku 2015 przewidujecie dalszy wzrost

bezrobocia i będzie trzeba jeszcze więcej pieniędzy

na walkę z bezrobociem?

Kolejne pytanie.

Zmniejszacie subwencję oświato-

wą.

Nie dalej jak wczoraj była u mnie nauczycielka

z 30-letnim stażem pracy, która w wyniku waszych

działań od września straciła pracę.

Do emerytury

brakuje jej 15 lat.

Co jej odpowiedzieć?

Co odpowie jej

minister finansów?

Co jej odpowie minister edukacji

w rządzie Donalda Tuska?

Na inwestycje drogowe w województwie podla-

skim pieniędzy nie ma.

Ograniczacie czterokrotnie

środki na program rozbudowy dróg lokalnych.

(Dzwonek) Jak samorządy mają realizować te inwe-

stycje?

Dlaczego zadłużenie Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych rośnie o 5 mld, mimo że przenosicie do

budżetu pieniądze z OFE?

Proszę o odpowiedzi na te

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Genowefa Tokarska:

Dziękuje bardzo.

Chcę wrócić jeszcze do podatku akcyzowego na wy-

roby alkoholowe.

Moje pytanie brzmi: Dlaczego nie

objęto podatkiem akcyzowym piwa ani wina, ale tyl-

ko tzw. wyroby wysokoprocentowe?

Podwyżka o 15% to jest właściwie od 2009 r. pod-

wyżka o inflację.

Jeśli chodzi o udział akcyzy w ryn-

ku wyrobów alkoholowych, przedstawiałby się on

następująco.

W przypadku wina mamy 11% akcyzy,

piwa 16% akcyzy, a tych napojów spirytusowych,

w odniesieniu do których teraz podwyższamy, aż 41%

akcyzy.

Dodam do tego jeszcze spożycie, bo tak na-

prawdę pijemy najwięcej piwa.

Przeliczając to na

100-procentowy alkohol etylowy, piwa wypijamy 5,4 l

na osobę, napojów spirytusowych 3,2 l, natomiast

wina tylko 0,6 l.

Dlatego wino odpuściłabym sobie,

ale jeśli chodzi o piwo, to naprawdę uważam, że mój

żeby uzupełnić fundusze drogowe.

Nie wiem, czy jest

to prawda, ale wyczytałam, że Francja od 1 stycznia

2013 r. podwyższyła akcyzę na piwo o 160%.

Jeszcze mam pytanie do prawej strony, bo to pa-

dało dzisiaj w dyskusji i pojawiło się w sprawozda-

niach, również pan poseł Chmielowiec pytał, co ma

powiedzieć prezydentowi Rzeszowa i prezydentowi

Przemyśla w odniesieniu do tego, że jest podatek ak-

cyzowy na gaz CNG.

Myślę, że musi zapytać pana

prezydenta, gdzie był, gdy było głosowanie nad po-

prawką w parlamencie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Od czterech lat rząd zasila się środkami Funduszu

Rezerwy Demograficznej i przelewa je na konto Fun-

duszu Ubezpieczeń Społecznych, pomimo że te środ-

ki powinny pracować, powinny być użyte dopiero po

2020 r.

Pytam więc pana ministra: Panie ministrze,

dlaczego zaplanował pan na 2014 r. również zabranie

z Funduszu Rezerwy Demograficznej 2,5 mld zł i czy

to już będzie stałą regułą do 2020 r., że pan będzie

przelewał środki z jednego funduszu do drugiego?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wie Posłowie!

Czy przewidywane środki finansowe

na działalność nadzoru budowlanego zostały zwięk-

szone o tyle, aby zabezpieczyć pełną realizację tych

zadań?

Pytanie moje związane jest z faktem, że do-

tychczasowe środki nie zabezpieczały skutecznej dzia-

łalności nadzoru budowlanego.

Powoduje to i powo-

dowało wiele konfliktów ludzkich, szczególnie w ma-

łych aglomeracjach.

Kolejne pytanie dotyczy realizacji zadania: Trans-

port.

Moje pytanie jest następujące.

Na realizację

zadania: Transport planuje się skonsolidowaną kwo-

tę wydatków w wysokości 6,9 mld zł.

Chciałabym

Poseł Jacek Bogucki

59

wiedzieć, co będzie priorytetem, ale jednocześnie

jestem zaniepokojona brakiem środków finansowych

Proszę o wskazanie konkretnych kwot przezna-

czonych na tzw. newralgiczny problem w ochronie

zdrowia, jak medycyna transplantacyjna i ratowni-

ctwo medyczne.

W ramach reorganizacji, która odby-

ła się nie tak dawno, sieci ratownictwa medycznego

wiele gmin straciło miejsce stacjonowania karetek

pogotowia, co pogorszyło warunki przemieszczania

chorych do szpitali.

(Gwar na sali)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przepraszam, czy mogę pana posła Kuleszę prosić

o ciszę?

Dziękuję bardzo.

Poseł Krystyna Ozga:

Do tych gmin należy zaliczyć między innymi gmi-

nę Zelów, która bezskutecznie walczy o przywrócenie

karetki pogotowia.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

dzie!

Na początku chciałbym zapytać: Czy są zabez-

pieczone pieniądze w budżecie na 2014 r. na obwod-

nicę S14 Zgierz – Aleksandrów Łódzki i innych po-

bliskich miejscowości?

Jaka jest przyczyna, że ta

obiecywana przez Platformę od sześciu lat droga do

tej pory nie jest wybudowana?

Wysoka Izbo!

Chciałbym też zapytać pana Ro-

stowskiego: Ile z tytułu podatków zapłaciły banki, ile

zagraniczne sieci supermarketów i wszelkie inne

koncerny telekomunikacyjne?

Czy ma pan, panie Ro-

stowski, wiedzę na ten temat?

Czy zapłaciły, czy nie

zapłaciły?

W budżecie przeczytałem, że obsługa dłu-

gu publicznego to ponad 36 mld.

Zapisał pan, iż dług

publiczny, Wysoka Izbo, to 897 mld, na dobę rośnie

o 36 mln, na godzinę o 1,5 mln.

A może panie chcą

wiedzieć, ile rośnie na sekundę?

O 418 zł.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Pytam pana premiera, jak długo będzie zadłużał

Polskę.

Jak długo ten dług będzie rósł?

Przecież, pa-

nie premierze, gdyby pan ulżył mikro-, małym i śred-

nim firmom, miałby pan wpływy do budżetu.

A przy-

kręcić powinien pan śrubę koncernom zagranicz-

nym, bankom, supermarketom.

Czyim jest pan za-

kładnikiem, że się pan boi tego zrobić?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

dzie o janosikowym dla województwa mazowieckiego,

ponieważ w uzasadnieniu ustawy budżetowej na

2014 r. czytamy, że wykorzystanie pożyczek dla sa-

morządów za rok 2013 jest przewidywane na pozio-

mie 93 mln zł, a przypomnę, że była m.in. noweliza-

cja budżetu, która miała ten limit zwiększyć o 220 mln,

z przeznaczeniem dla Mazowsza.

Zwiększono limit,

ale dlaczego w takim razie przewidywane jest tylko

93?

Czy wobec tego ministerstwo nie zamierza udzie-

lić pożyczki samorządowi województwa mazowieckie-

go?

To jest pytanie pierwsze.

Ponadto utwierdza

mnie to też w przekonaniu, że chyba nie zamierza się

jednak udzielać tej pożyczki na program naprawczy,

gdyż należności Skarbu Państwa z tytułu napraw-

czych programów samorządowych na koniec 2014 r.

mają wynieść 85 mln zł, a więc nie jest możliwe, aby

Mazowsze w tej sytuacji taką pożyczkę z tytułu progra-

mu naprawczego otrzymało.

Tak więc, po pierwsze, czy

zamierza ministerstwo taką pożyczkę dać czy nie?

I po drugie, pan premier Donald Tusk zapowie-

dział bardzo szumnie, że janosikowe zmodyfikuje, i to

bardzo drastycznie, tak że 400 mln, nie więcej,

(Dzwonek) będą płacić, i inne rzeczy.

Gdzie jest ten

projekt ustawy?

Bo może to tylko skończyć się zapo-

wiedzią, a tak naprawdę, abstrahując od oczywiście

fatalnego zarządzania województwem mazowieckim,

które władze doprowadziły na krawędź bankructwa,

mieszkańcy Mazowsza nie składają się tylko i wy-

łącznie z członków PO i PSL rządzących wojewódz-

twem i, myślę, mają potrzeby, więc powinni tu z do-

brodziejstw korzystać co do zadań województwa ma-

zowieckiego.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

60

Poseł Teresa Piotrowska:

Dziękuję bardzo.

tanie w sprawie drogi ekspresowej S5 od granicy wo-

jewództwa wielkopolskiego do Nowych Marz chcia-

łabym skierować do resortu infrastruktury.

Znamy

już harmonogram prac na odcinku od granicy z Wiel-

kopolską do Bydgoszczy, wiemy nawet, kiedy będzie

ogłoszony przetarg, natomiast w ostatnich dniach

niektórzy politycy ogłosili w mediach, że nie będzie

budowy dalszego odcinka, czyli od Bydgoszczy do

Nowych Marz.

Wiemy, że pan minister Nowak podjął

taką decyzję, ogłosił ją w Bydgoszczy, i mamy zapew-

nienia, że takiego zagrożenia nie ma.

Żeby uciąć te

spekulacje, chciałabym bardzo poprosić pana mini-

stra, aby przedstawił nam, jak wygląda harmono-

gram prac przygotowawczych przed ogłoszeniem prze-

targu co do odcinka od Bydgoszczy do Nowych Marz.

Panie Premierze!

Przy okazji debaty nad ustawą bu-

dżetową na rok 2014 chciałabym w imieniu prawie

wszystkich samorządów zainteresowanych tym, przy-

gotowujących się do konstrukcji swojego budżetu

zapytać o ostateczne stanowisko w sprawie tego,

sach publicznych, tak aby dać szansę samorządom

skorzystania ze środków w kolejnej perspektywie fi-

nansowej.

Jest to jedno z najważniejszych pytań za-

równo dla realizacji perspektywy, jak i dla przygoto-

wania się samorządów do takiego działania.

To po

pierwsze.

I ostatecznie na jakim etapie jest sprawa

janosikowego, bo ważne dla Podkarpacia są pienią-

dze, które otrzymuje od nas dzięki wpłatom z tego

tytułu dokonywanym przez bogatsze samorządy?

Ale

nie wiem, jak w tej konfrontacji w jednym klubie wy-

padnie pan poseł Kowalczyk z panem posłem Ożo-

giem.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

stwo!

Wysoka Izbo!

Zgodnie z państwa założeniami

w 2014 r. dochody z opłat, grzywien, odsetek i innych

dochodów niepodatkowych wyniosą 17 631 276 tys.

zł, co oznacza spadek o 4,2% w stosunku do progno-

zowanego wykonania w 2013 r.

Relacja dochodów

z tego tytułu do PKB w 2014 r. wyniesie 1% w porów-

naniu do 1,1% w 2013 r.

I warto zauważyć, że w puli

tej uwzględnione są też środki pozyskane z manda-

tów z fotoradarów.

Przypomnę, że wykonanie z tego

tytułu wpływów w tegorocznym budżecie jest chyba

siedemnastokrotnie mniejsze, niż pierwotnie zakła-

tego, w jakiej wielkości środki zakładacie państwo

z tego tytułu w budżecie na rok 2014 i jaką metodo-

logią posłużyliście się przy ich wyliczaniu.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

A, słucham pana posła?

(Poseł Henryk Kowalczyk: W ramach sprostowa-

nia.

Byłem wymieniony przez panią poseł Skowroń-

ską.)

Tak, był pan wymieniony.

Bardzo proszę, w trybie

sprostowania, panie pośle.

Pan poseł Kowalczyk.

Poseł Henryk Kowalczyk:

Dziękuję bardzo, pani marszałek.

Pani poseł Skowrońska, chciałbym wyjaśnić, jesz-

cze raz to powiedzieć, powtórzyć swoją wypowiedź

i przedstawić intencje, dlatego że zostałem źle zrozu-

miany.

Otóż pytałem, czy Ministerstwo Finansów pożyczy

samorządowi województwa mazowieckiego 220 mln zł,

bo przez złe zarządzanie nie stać je na zapłacenie

janosikowego.

Zresztą to janosikowe posłużyłoby

również dla przekazania subwencji wyrównawczej

dla województwa podkarpackiego, o które pewnie

troszczyła się pani poseł Skowrońska.

A więc żad-

nych sprzeczności między mną z Mazowsza i panem

posłem Ożogiem z Podkarpacia w tym przypadku nie

ma.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

61

Poseł Magdalena Gąsior-Marek:

Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Państwo Mi-

nistrowie!

Cieszę się, że w budżecie na 2014 r. są środ-

ki na szeroko rozumianą infrastrukturę, że będą

kontynuowane inwestycje, jeżeli chodzi o infrastruk-

turę drogową, kolejową, portową, ochronę brzegów

morskich.

Cieszę się, że jest realizowany program

budowy dróg krajowych, w budżecie jest przewidzia-

nych na to ok. 3 mld, ale będą to także środki pocho-

dzące z Unii Europejskiej.

Jeżeli chodzi o infrastruk-

turę kolejową, to będą 2 mld, również widzimy

także będą środki pochodzące z Unii Europejskiej.

Niepokoi mnie, panie premierze, to, że widzimy tyl-

ko 250 mln na drogi lokalne.

Żeby dojechać do dróg

i autostrad, co do których będzie to kontynuowane,

musimy najpierw przejechać właśnie tymi drogami.

I tutaj pytanie pierwsze.

Chodzi o rozwagę i przeana-

lizowanie, czy byłaby możliwość powrotu do pierwot-

nych proporcji, czyli 1 mld na drogi lokalne, bo jest

to bardzo ważne, jak rozmawia się czy to z wojewodą,

czy ze wszystkimi samorządowcami, jest to jeden

z lepszych programów.

I drugie pytanie.

Panie premierze, chodzi o 25 mln

na przejścia graniczne.

Jest to spadek w stosunku do

poprzedniego roku, do poprzedniej nowelizacji.

Jakie

są plany Ministerstwa Finansów w stosunku do

przebudowy, modernizacji przejść granicznych?

Bar-

(Oklaski)

Panie Premierze!

Budżet na rok 2014, który pan

przyniósł do Sejmu, ma charakter wybitnie antyroz-

wojowy.

Mówiono tutaj o tym już wiele.

Ja to przed-

stawię na kilku może drobnych, ale istotnych przy-

kładach z obszaru rolnictwa.

Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin

Uprawnych.

Od wielu lat jest to mniej więcej ta sama

kwota.

Od czterech lat nie było żadnych podwyżek.

To instytucja niezwykle ważna dla rolnictwa, której

działania przynoszą konkretne, wymierne efekty.

Dzisiaj mieliśmy na posiedzeniu komisji właśnie ten

temat.

To są kwoty idące w miliardy złotych, jeśli

chodzi o zwiększone plony w rolnictwie.

Okazuje się,

że nie można zrobić wysiłku, aby ta instytucja otrzy-

mała więcej pieniędzy.

Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-

-Spożywczych.

Na rok 2014 zaplanował pan mniejsze

wydatki, mniejszą dotację niż na rok 2013, a właściwie

od początku istnienia koalicji Platforma – PSL cały

czas jest zdecydowanie za mało środków.

Jednocześnie

mówimy o tym, jak ważna (Dzwonek) jest reputacja

polskiej żywności, ile miliardów złotych mamy z tytu-

łu eksportu polskich artykułów żywnościowych.

Okazuje się, że w budżecie nie można znaleźć kil-

kudziesięciu milionów złotych, aby zwiększyć środki

na te instytucje.

Ale znajdują się środki na kampanie

promocyjne.

A to promuje się posyłanie sześciolatków

do szkół, a to promuje się fotoradary ostatnio, a to

promuje się „Tiry na tory”.

Na to są pieniądze, panie

ministrze, panie premierze, a nie ma pieniędzy na ta-

kie instytucje, które spowodowałyby rozwój?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Piotr Chmielowski:

Otóż państwo można porównać do firmy.

To jest naj-

prostsze rozwiązanie, wtedy kiedy rozmawiamy o fi-

nansach państwa.

Każda firma ma swoje różne dzia-

ły, państwo ma swoje ministerstwa.

Wiem z własne-

go doświadczenia – przez wiele lat byłem osobą za-

rządzającą w różnych firmach – że zaczyna się w fir-

mach zawsze źle dziać, wtedy kiedy rozpoczyna

rządzić księgowy, wtedy kiedy księgowy dokonuje

prognoz na zasadzie loterii, rzutu monetą, rzutu

kostką i wpisuje różne zapisy, a następnie zobowią-

zuje menedżerów, dyrektorów do wykonywania tych

zasad czy tych reguł, które on sobie ustalił w sensie

dochodowym.

Pierwsze pytanie, panie premierze, mam: Co się

stanie i kiedy będzie nowelizacja, jeżeli nie przejdzie

ustawa o OFE?

Przecież to jest 6 mld zaoszczędzo-

nych po stronie wydatków w tym budżecie, ponad

6 mld, i to jest tak duża kwota, którą trzeba będzie

nowelizować.

Drugie pytanie mam w zakresie infrastruktury.

A mianowicie nie znalazłem w projekcie tego budże-

tu żadnego odniesienia, żadnych środków przygoto-

wawczych, to znaczy przeznaczonych na przygotowa-

nie drogi wodnej z Kędzierzyna-Koźla do Gorzyczek.

(Dzwonek) Jest to istotna dla Śląska inwestycja,

szczególnie w zakresie węgla i energetyki, jak rów-

nież zabezpieczenia przeciwpowodziowego.

I tu pro-

siłbym bardzo o podanie, czy rzeczywiście nie są

planowane żadne wydatki w tej kwestii, na piśmie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

62

dotyczy sprawy regionu kujawsko-pomorskiego, za-

chodniej części szczególnie ważnej dla Bydgoszczy,

czyli trasy ekspresowej S5.

Mamy taką dziwną grę,

która się toczy od jakiegoś czasu, mianowicie część

polityków Platformy Obywatelskiej, łącznie z mini-

strem Nowakiem, obiecuje, że bardzo szybko ta trasa

zostanie wybudowana.

Z drugiej strony, wspomniała

o tym pani posłanka z Bydgoszczy, niedawno polity-

cy koalicji, senator z Platformy i poseł z PSL stwier-

dzili, że żadnej trasy S5 nie będzie, ponieważ nie ma

na to pieniędzy.

Chciałbym więc zadać pytanie, może

retoryczne, to kto groszy moich złodziej, żyd, psiaju-

cha czy dobrodziej.

Mówiąc wprost, kto się mija z praw-

dą.

Na to konkretne pytanie proszę o odpowiedź na

piśmie.

Ta odpowiedź musi wybrzmieć, nie może być

niejasności w tej sprawie.

I druga sprawa dotycząca realności programów

finansowania rolnictwa.

Chcę się odnieść do części

związanej z budżetem zadaniowym.

Są tam opisane

dwa działania, m.in. konserwacja urządzeń meliora-

cyjnych.

Minister rolnictwa, który, przypomnę, nie-

dawno oddał przy korekcie budżetu około 600 mln zł,

w tym m.in. z melioracji, zakłada, że w kolejnych

latach co roku będzie konserwował około 40% urzą-

dzeń melioracyjnych.

To jest jakaś iluzoryczna dekla-

racja, ponieważ (Dzwonek) pieniędzy brakuje na zde-

cydowanie mniejsze powierzchnie.

I drugie.

Powierzchnia upraw ubezpieczonych

w rolnictwie.

Powinniśmy dążyć do tego, by było ich

jak najwięcej, najlepiej 100% albo przynajmniej zde-

cydowana większość.

Pan minister tu dla odmiany

bardzo łagodnie zakłada, że w kolejnych latach bę-

dzie to trzydzieści parę, czterdzieści parę procent.

Chciałbym wiedzieć, skąd takie wyliczenia i skąd

takie bardzo łagodne, w tym drugim przypadku, pro-

gnozy ubezpieczenia.

To wszystko stawia pod zna-

kiem zapytania realność tego budżetu, przynajmniej

w tej części dotyczącej rolnictwa.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Panie Premierze!

Chciałbym zapytać przede wszyst-

kim, panie premierze, dlaczego nie przewidziano

środków na budowę obwodnicy Przeworska, budowę

obwodnicy Łańcuta, jak również Kolbuszowej.

Ale

w sposób szczególny chciałbym zapytać, dlaczego nie

ma w budżecie środków, w nowym budżecie na rok

2014, na drogę szybkiego ruchu S19.

To jest bardzo

ważna droga, szanowni państwo, bo chodzi przede

wszystkim nie tylko o to, że podczas tej budowy będą

miejsca pracy na tym terenie z takimi opóźnieniami,

tam na pewno powstały nowe firmy, które będą two-

rzyły nowe miejsca pracy, bo kiedy są drogi, dobry

dojazd, powstają firmy, przedsiębiorstwa.

Tego na

dzień dzisiejszy, na rok 2014 nie ma.

Pytam więc,

panie premierze: Kiedy chcecie wybudować tę tak

bardzo potrzebną drogę od Aten aż do Helsinek?

To

jest jeden z najważniejszych szlaków, patrząc strate-

gicznie, na przyszłe lata.

To przede wszystkim mo-

głoby dać nam niesamowite odbicie gospodarcze.

A nie wiem, zapomnieliście o tym, czy po prostu nie

myślicie o tak ważnych sprawach gospodarczych.

Chciałbym zapytać również o przebudowę linii

kolejowej Przemyśl – Rzeszów, jak również Rzeszów

– Warszawa.

Przecież dzisiaj to jest katastrofa, do

Warszawy z Przemyśla jedzie się 8–9 godzin.

Nie

wiem, czy przed wojną te pociągi szybciej nie jeździ-

ły.

No, to jest karygodne.

Również chciałbym zapytać o akcyzę na gaz CNG.

Dzisiaj kiedy popatrzymy na tę akcyzę i jej zwiększe-

nie, to przecież, tak jak tu już wspomniane było

wcześniej, jeżeli chodzi o Przemyśl czy Rzeszów, ude-

rzy to w mieszkańców, uderzy (Dzwonek) w ludzi, bo

automatycznie będą droższe przejazdy, to znaczy

bilety będą zdecydowanie drożej kosztować.

Moja

obawa dotyczy przede wszystkim tego, że społeczeń-

stwo dodatkowo zostanie obciążone.

Chciałbym zapytać również o autostrady, o auto-

stradę z Rzeszowa do granicy państwa w Korczowej.

Widzimy, że jakieś odcinki zostały oddane, ale co da-

lej.

Ludzie pytają: Dlaczego to tak długo trwa?

I chciałbym też spytać, co z drogami gminnymi,

bo w szczególności na drogi gminne i powiatowe bra-

kuje środków.

Podczas budowy autostrady założenia

dotyczące środków na budowę obwodnic sprawiły,

można powiedzieć, że doszło do zniszczenia drugich

dróg, czyli powiatowych i gminnych, więc trzeba by

było zabezpieczyć środki, aby wyremontować właśnie

te drogi lokalne, z których najwięcej korzystają miej-

scowe społeczności, a nie widzę w budżecie żadnych

środków, aby im było można pomóc.

Dlatego to moje

pytanie.

I ostatnie: Co z emerytami i rencistami?

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

63

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Już minuta po czasie, panie pośle.

Poseł Mieczysław Golba:

Tak że wobec powyższego czy pan, panie premie-

rze, uważa, że emerytom, tak jak im to pan premier

w exposé w 2007 r. zapowiadał, będzie zdecydowanie

lepiej?

Czy emeryci i renciści otrzymają większe kwo-

ty?

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

(Oklaski)

Pytanie moje dotyczy budżetu Narodowego Fun-

który według projektu na 2014 r. ma zaplanowany

wynik ujemny w wysokości prawie 700 mln zł.

W uza-

sadnieniu czytamy, że środki mają być przeznaczone

na program krajowego wspierania zielonych inwesty-

cji.

Bardzo dobrze.

Tylko chciałabym poznać, jakie

to inwestycje i na jaką kwotę będą realizowane, że aż

przewidziany jest deficyt.

Druga sprawa.

Pozyskanie jakich kwot zostało

zaplanowane z wpłat za sprowadzenie pojazdów na

terytorium Polski.

Jest to w tej chwili 500 zł od każ-

dego samochodu i z tego co wiem, są to bardzo po-

kaźne kwoty w corocznym budżecie.

Jaki procent

tych środków będzie przeznaczony na rozwój recy-

klingu związanego z ochroną środowiska, czyli tak

de facto na pełną realizację tzw. dyrektywy wrako-

wej, czyli dyrektywy, o ile się nie mylę, to 53 z 2000 r.,

która powinna być w pełni realizowana już w roku

2009.

W 2012 r. Unia upominała nas, że ciągle nie

realizujemy tej dyrektywy.

Z tego co wiem, to rząd

przygotowuje nowe rozwiązania prawne, nowe zasa-

dy dotyczące właśnie tego, o czym mówię.

(Dzwonek)

Jaki wpływ będzie to miało na przyszłoroczny bu-

dżet?

Czy zmienią się zasady i czy już te nowe zasady

są zaplanowane w tym projekcie budżetu?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Ze wskaźników budżetowych wynika, że system fi-

nansowy państwa jest coraz mniej opresyjny, jeżeli

chodzi o redystrybucję PKB, a to znaczy, że dochody

budżetowe stanowią coraz niższy wskaźnik w relacji

do PKB.

Podobnie jest w przypadku wydatków, od

lat zmniejsza się ich udział w krajowym produkcie

brutto.

Natomiast odczucia społeczne, szczególnie

dotyczące strony dochodowej, są zdecydowanie inne.

Czy relatywnie wysokie stawki akcyzy, 23-procento-

wa stawka VAT-u, utrzymywanie progów podatko-

wych PIT w zestawieniu ze zmniejszeniem wpływów

podatkowych w relacji do PKB mogą oznaczać, że

jednak zmniejsza się wydajność systemu podatkowe-

go w miarę wzrostu obciążeń?

Czy w przyszłości po

analizie tychże danych nie należałoby ewentualnie

myśleć o stopniowym zmniejszaniu obciążeń wzglę-

dem budżetu?

Takie jest moje pierwsze pytanie.

Zdrowia i środków przeznaczonych głównie na kształ-

cenie podyplomowe lekarzy.

Niestety, jeżeli chodzi

o prognozę na kolejny rok dotyczącą finansowania

kształcenia, jest tu przewidywany spadek, a to może

bardzo niekorzystnie odbić się na systemie ochrony

zdrowia w Polsce.

Dziękuję bardzo.

towej przysłuchuje się młodzież z Sądecczyzny.

Po-

zdrawiamy państwa.

(Oklaski)

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Do ministra rolnictwa i rozwoju wsi w trakcie debaty

zgłoszono trzy pytania.

Pierwsze dotyczyło realizacji

programu „Szklanka mleka”.

Informuję, że na ten cel

w budżecie państwa zarezerwowano kwotę 150 mln zł,

z czego 19,9 mln zł pochodzi z budżetu Unii Europej-

skiej, 19 mln przewidziano w ramach środków euro-

pejskich, w rezerwie celowej, 110 mln zł przeznaczo-

no z budżetu państwa w ramach Agencji Rynku Rol-

nego i 2 mln zł z Funduszu Promocji Mleczarstwa.

Przypomnę, że w programie uczestniczy ponad 12 tys.

szkół, obsługujemy ponad 2150 tys. uczniów.

Chciał-

bym też zwrócić uwagę na to, że zaplanowane środki

wystarczą na zrealizowanie programu, tak bowiem

64

wynika z zapotrzebowania, które zostało zgłoszone

przez placówki oświatowe.

(Poseł Henryk Kowalczyk: Przez pięć dni w tygo-

dniu?)

Przez trzy.

A przez dwa – program „Owoce w szkole”.

Natomiast jeżeli chodzi o pytanie drugie, które do-

tyczy finansowego wsparcia Centralnego Ośrodka Ba-

dania Odmian Roślin Uprawnych w Słupi Wielkiej,

informuję, że w budżecie na rok 2014 zwiększono w tym

zakresie wydatki majątkowe o 8,5 mln zł.

Rozumiemy,

że instytucja pełni bardzo ważną rolę i zgadzam się tu

z panem posłem Dolatą.

Dlatego też zwiększono tu

środki finansowe do poziomu 36,3 mln zł.

(Poseł Romuald Ajchler: Ale to nie wystarczy, pa-

nie ministrze.)

Takie są zapotrzebowanie, możliwości i uzgodnie-

nia dokonane także z panem profesorem z centralne-

go ośrodka.

Kwestia druga dotyczy finansowego wsparcia

Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spo-

żywczych.

Przypomnę, że wydatki na ten cel zapla-

nowano w budżecie w wysokości 18,8 mln zł, z cze-

go o 500 tys. zł zwiększyliśmy wydatki planowane

na poziomie wojewódzkich inspektoratów.

Te środki

powinny wystarczyć na zrealizowanie zadań, które

staną przed inspekcją w roku 2014.

(Poseł Zbigniew Dolata: Ale łącznie spadły, panie

ministrze.)

Trzecia sprawa dotyczy melioracji wodnych.

Chcę

poinformować Wysoką Izbę, że w roku 2014 będziemy

mieli ok. 1 mld zł na realizację zadań w ramach roz-

działu: Melioracje wodne, z czego 210 mln zł przezna-

czono w ramach rezerwy celowej, a prawie 409 mln zł

– w ramach budżetów wojewodów.

Chciałbym zwró-

cić tu uwagę, że środki, które zostały zmniejszone

w budżecie na rok 2013 w ramach nowelizacji, chodzi

tu o 80,7 mln zł, zostaną wykorzystane w roku 2014,

a więc nie będzie tutaj żadnej straty środków finan-

sowych.

Tak więc te środki będą wydatkowane na

melioracje wodne w ramach Programu Rozwoju Ob-

szarów Wiejskich, jak również ze środków europej-

skich.

Chodzi o prawie 370 mln zł.

Te środki z powo-

dzeniem wystarczą na zrealizowanie wszystkich

zadań związanych z rozdziałem: Melioracje wodne.

Kolejna kwestia dotyczy ubezpieczeń upraw rol-

nych i zwierząt gospodarskich.

Tu zaplanowano kwo-

tę ponad 200 mln zł.

Wystarczy ona na zrealizowanie

zadań związanych z dopłatami do ubezpieczeń.

Przy-

pomnę, chodzi tu o 50% wysokości ubezpieczenia,

tyle dopłacamy.

Natomiast próg ma charakter ostroż-

nościowy, ponieważ wynika z systemu, który został

wdrożony i który realizujemy wspólnie z naszymi

partnerami, czyli rolnikami.

Dziękuję za uwagę, pa-

nie marszałku.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję panu ministrowi.

stwo!

Pan poseł Elsner nawiązał do sprawy nakładów

związanych z zapewnieniem innowacyjności gospo-

darki.

Chciałbym poruszyć dwie kwestie w odniesie-

niu do, powiedziałbym, liczb i dwie w odniesieniu do

pewnego szerszego zakresu.

Jeśli chodzi o liczby, to przewidziano, iż nakłady

w części budżetowej 28: Nauka będą o 100 mln wyż-

sze niż w roku 2013, a jeśli liczyć wraz z rezerwami,

to o 230 mln.

Tak więc nie można mówić o spadku.

Natomiast jeśli chodzi o środki, to gdyby liczyć

wyłącznie te przeznaczone nie na naukę, ale na ba-

dania naukowe, ponieważ nie wszystkie środki kie-

rowane na naukę są traktowane jako bezpośrednio

przeznaczane na badania naukowe, to chciałbym

podkreślić, że niewielka ujemna różnica w roku 2014

w stosunku do roku 2013 związana jest przede

wszystkim z wygaszaniem realizacji przedsięwzięć

związanych z programem operacyjnym dotyczącym

innowacyjnego rozwoju.

Jeśli natomiast popatrzymy na skalę nakładów

na badania naukowe w szerszej perspektywie, to

pragnę przypomnieć, że w latach 2008–2014 nakłady

na badania naukowe zostały zwiększone o ponad

108%.

Sądzę, że pan poseł Elsner, jako osoba z do-

świadczeniem akademickim, ale również z praktyką

gospodarczą, przyjąłby takie wytłumaczenie czy tego

typu informację, że niewątpliwie problem innowacyj-

ności to nie tylko skala nakładów ze środków budże-

tu państwa, ale także skala nakładów sektora pry-

watnego.

Niewątpliwie trudno uznać za zadowalają-

cą sytuację, w której gros patentów kreowanych

w polskiej gospodarce pochodzi właśnie z działalno-

ści sektora naukowego, zarówno instytutów nauko-

wych, instytutów PAN-owskich, jak i szkół wyższych.

Natomiast w przeciwieństwie do wielu krajów, które

w tym zakresie, w zakresie innowacyjności, stanowią

dla nas pewien wzór do naśladowania, mamy bardzo

niewielką kreację np. patentów realizowanych w opar-

ciu o środki sektora prywatnego.

Stąd troska o na-

kłady na innowacyjność powinna również wiązać się

z dyskusją o aktywności sektora prywatnego.

Dlate-

go m.in. w nowej perspektywie finansowej w Progra-

mie Operacyjnym „Inteligentny rozwój” ma być przy-

wiązywana szczególna waga do wszystkich działań,

powiedziałbym, o charakterze synergicznym, gdzie

chcielibyśmy łączyć środki budżetowe i aktywność

jednostek finansowanych ze środków budżetowych

z aktywnością sektora prywatnego.

Dziękuję bardzo.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa

65

Dziękuję panu ministrowi.

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Transportu,

stwo!

Dużo pytań dotyczyło inwestycji na drogach

krajowych.

Przypomnę tylko dla zasady, że są one

finansowane z Krajowego Funduszu Drogowego, a nie

z budżetu państwa.

Z budżetu państwa finansujemy

remonty i utrzymanie dróg.

Niemniej jednak, skoro

jest takie duże zainteresowanie, muszę odpowiedzieć,

że do końca tego roku Ministerstwo Transportu, Bu-

jekt nowego programu budowy dróg do roku 2020

w oparciu o dostępne finansowanie.

Główne źródło

finansowania to będą środki z funduszy Unii Euro-

pejskiej.

Jeśli chodzi o poszczególne inwestycje, było bar-

dzo dużo pytań o obiecaną w tzw. drugim exposé

drogę S19 na odcinku od Rzeszowa do Lublina.

In-

westycja ta jest już ujęta w załączniku nr 5 do obo-

wiązującego programu budowy dróg.

Załącznik nr 5

obejmuje listę inwestycji, w przypadku których prze-

targi zostaną ogłoszone do końca tego roku, żeby

zminimalizować negatywne skutki braku finansowa-

nia w okresie między perspektywą finansową 2007–

2013 a tą, która dopiero się rozpocznie od 2014 r.

Są

tam ujęte odcinki drogi S19.

Przypomnę, że w przy-

padku odcinka Sokołów – Stobierna został już ogło-

szony przetarg.

W grudniu tego roku ogłoszony zo-

stanie przetarg na odcinek Dąbrowica – Konopnica

w województwie lubelskim.

Pozostałe przetargi będą

ogłaszane w 2014 i 2015 r.

Termin zakończenia rea-

lizacji inwestycji to lata 2017–2018.

Jeżeli chodzi o inwestycje na drodze S11, obwod-

nice Jarocina i Ostrowa Wielkopolskiego w ciągu tej

drogi, drugi etap, to na podstawie załącznika nr 6 do

programu budowy dróg zostały ogłoszone przetargi.

Motywacja jest tutaj ta sama, chodzi o zminimalizo-

wanie negatywnych skutków braku inwestycji w dużą

infrastrukturę drogową.

Jeśli chodzi o obwodnice Piły, Ujścia, Wronek,

Szamotuł i Pniew, w obecnie obowiązującym progra-

mie budowy dróg nie ujęto tych obwodnic w żadnym

z załączników, dlatego też nie można finansować

prac przygotowawczych.

To samo dotyczy obwodnicy

Kolbuszowej.

Prace przygotowawcze są finansowane

ze środków budżetu państwa.

Jeżeli chodzi o tzw. zachodnią obwodnicę Łodzi,

czyli o ciąg drogi S14, ta inwestycja jest na etapie

zakończenia dokumentacji.

Niemniej jednak w przy-

padku tej inwestycji oraz innych inwestycji na róż-

nych odcinkach wymienianych tutaj w pytaniach, np.

na drodze S5, wszystko będzie zależało od kwoty

środków dostępnych na finansowanie dużych zadań

drogowych do 2020 r.

Ministerstwo transportu w tym

momencie dokonuje strategicznej oceny oddziaływa-

nia na środowisko, jeśli chodzi o dokument imple-

mentacyjny dotyczący strategii rozwoju transportu,

w którym to dokumencie są listy priorytetowych

inwestycji stworzone według obiektywnych kryte-

riów, wśród których natężenie ruchu, w tym ruchu

ciężarowego, jest głównym kryterium, ale nie tylko,

bo odcinki znajdujące się w sieci TEN-T są również

bardzo ważne.

Wszystkie inwestycje planowane do

realizacji do 2020 r. będą uzależnione od wielkości

środków dostępnych na realizację tych inwestycji.

Jeżeli chodzi o termin zakończenia budowy autostra-

dy A4 od Tarnowa na wschód, poszczególne odcinki

znajdują się na różnych etapach realizacji, niemniej

ostateczny termin oddania do ruchu całego ciągu to

listopad 2014 r.

Jeżeli chodzi o linie kolejowe, najwięcej pytań do-

tyczyło Podkarpacia.

Linia kolejowa nr 71 jest prze-

widziana w WPIK na lata 2014–2016.

W „Wielolet-

nim programie inwestycji kolejowych” razem jest to

50 mln zł.

Na elektryfikację tej linii w 2014 r. prze-

znaczono 13 mln zł.

Linia kolejowa nr 25 Skarżysko-Kamienna – Oci-

ce.

W „Wieloletnim programie inwestycji kolejowych”

zapisana jest kwota 400 mln zł jako kwota całkowita

przewidziana na realizację tej inwestycji.

Do 2012 r.

wydano łącznie z budżetu państwa 102 mln zł,

w 2013 r.

– 59 mln zł, na 2014 r. planuje się 4,5 mln zł.

Linia kolejowa Rzeszów – Przemyśl – granica pań-

stwa.

To jest inwestycja wpisana do „Wieloletniego

programu inwestycji kolejowych” w okresie do 2016 r.

kowano 187 mln zł z budżetu państwa, w roku 2013 –

44 mln zł, w 2014 r. planuje się wydanie 43 mln zł.

Padło pytanie o dokończenie programu wielolet-

niego dotyczącego budowy falochronu.

Resort trans-

portu do końca października przygotuje – i mamy

nadzieję, że Rada Ministrów przyjmie – zmianę wielo-

letniego programu dotyczącego budowy tego falochro-

nu.

Przesunięcie środków w wysokości 111 138 tys.

jest związane z ostatnim etapem uruchamiania ter-

minalu LNG w Świnoujściu, a mianowicie z przygo-

towaniem toru podejścia statku, co wiąże się z pra-

cami pogłębiarskimi.

Nie można było tego zrobić

muszą odbyć się przed samym wejściem statku do

terminalu ze względu na to, że prace refulacyjne na

Pierwsze tego typu prace muszą być wykonane przed

wejściem statku.

Środki na ten cel są ujęte w rezer-

wie celowej budżetu państwa i nie widzimy żadnego

zagrożenia.

Musiały być ujęte w rezerwie celowej,

a nie w części budżetowej, z racji tego, że program

wieloletni nie został jeszcze zmieniony.

66

Ostatnie pytanie dotyczyło szkół wyższych i do-

tacji na szkolenie lotników.

Na 2014 r. przewidziano

środki w części 39 w kwocie 17 596 tys. zł, to jest

o prawie 300 tys. zł więcej niż w 2013 r.

Ta kwota

jest wystarczająca, żeby pokryć te wydatki.

Dziękuję

państwu.

(Oklaski)

(Poseł Marek Matuszewski: A S14?)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, pani minister.

Była odpowiedź na temat S14.

Pan poseł był wów-

czas zagadany, ale po dzisiejszym posiedzeniu prze-

każę tę informację.

przyjąć następujące odpowiedzi na pytania skierowa-

Kwestia pierwsza.

Zwracam się do pana posła To-

maszewskiego: Gdyby pan poseł uważnie przeczytał

to, co dotyczy ASOS, czyli aktywizacji społecznej

osób starszych, naszego bardzo ważnego programu,

to zapewne dostrzegłby, że jest zapisane 40 mln zł,

tak jak było.

(Poseł Tadeusz Tomaszewski: W rezerwie celowej.)

Tak jak było: 40 mln zł, czyli nie zostały zmniej-

szone środki.

Oczywiście 25 mln zł zapisane jest w re-

zerwie celowej w poz. 33, a 15 mln zł – w budżecie

w części 44.

(Poseł Tadeusz Tomaszewski: W rezerwie celo-

wej.)

Jest 40 mln zł, panie pośle, na program.

To jest

pierwsza sprawa.

Druga kwestia, którą poruszył pan poseł, ale rów-

nież poruszył pan poseł Makowski i pan poseł Rzoń-

ca, dotyczy rzekomego zmniejszenia kwoty środków

na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nie-

pełnosprawnych.

Szanowni państwo, 5 lat temu par-

lament zaplanował zrównanie rynku w tym zakresie,

co po dużym już spóźnieniu realizujemy w tym roku.

Wymaga to określonych, nieco inaczej rozłożonych,

akcentów w budżecie.

Chcę jednak powiedzieć

wprost, że środki nie są tutaj zmniejszane, czyli kwo-

ta, która była przeznaczona w tym roku na SOD,

czyli system obsługi dofinansowań dla pracodawców

je utrzymana.

Robimy to w ustawie okołobudżetowej,

ponieważ sprawa jest nieco bardziej złożona, a jest to

związane z kwestią rozporządzenia Komisji Europej-

skiej dotyczącego pomocy publicznej.

Jak państwo

wiecie, ten problem, ta nierozwiązana sytuacja, wisi

nad nami, ponieważ w pierwszym wydaniu okazało

się, że Komisja i Dyrekcja Generalna ds. Konkuren-

cji planują nam niespodziankę w postaci tego, że tyl-

ko 0,01 polskiego PKB mogłaby być przeznaczana na

dofinansowanie do wynagrodzeń dla pracowników

niepełnosprawnych, co oczywiście jest kwestią dla

nas nie do przyjęcia w związku z tym, że kwota, któ-

rą przeznaczamy, wynosi około 3 mld zł, i taka sama

kwota będzie i jest przeznaczona w przyszłorocznym

budżecie.

(Głos z sali: Co znaczy to: około?)

To jest płynne, panie pośle, za chwilę do tego

dojdę.

Mówimy o 2900 mln zł, ale jeśli to będą 3 mld zł,

to będzie to wynikało z przeliczeń, których w tej

chwili dokonujemy.

Proszę jednak pozwolić mi skoń-

czyć tamten temat.

Najprawdopodobniej będziemy

musieli notyfikować nasze prawo w tym zakresie, co

wymaga czasu.

A więc jak najszybciej musimy mieć

uchwalone prawo.

Nie zrobiliśmy tego nowelizacją

ustawy o rehabilitacji zatrudnienia, ale robimy w ukła-

dzie ustaw okołobudżetowych.

Chcę jeszcze raz po-

ruszyć następującą sprawę.

Dane, którymi dzisiaj

dysponujemy, są o tyle dla nas niepokojące, że co

miesiąc wpływy do Państwowego Funduszu Reha-

bilitacji Osób Niepełnosprawnych są o 30 mln zł

mniejsze, niż planowaliśmy.

Jest to związane z kwe-

stiami spowolnienia gospodarczego.

Jak państwo

wiecie, ustawodawca ten system zaproponował i uchwa-

lił kiedyś jako mieszany.

Chodzi o to, że jest dotacja

z budżetu, która od kilku lat jest niezmieniona, jest

utrzymywana, za co bardzo dziękuję, są także środ-

ki z kar, czyli z tego, co wpłacają pracodawcy za

niezatrudnianie.

Tę kwotę musimy sprawiedliwie

podzielić, panie pośle, między pracodawców, samo-

rządy i organizacje pozarządowe.

Chcę przy tym

powiedzieć, że ta propozycja jest propozycją do prze-

dyskutowania.

Spotykam się z przedstawicielami

środowisk, z pracodawcami, z organizacjami poza-

rządowymi i z samorządowcami po to, aby przyjąć

najlepsze rozwiązanie, jeżeli chodzi o finalny efekt

prac komisji.

(Poseł Tadeusz Tomaszewski: Musi być tempo.)

Tempo jest konieczne, panie pośle.

chwilą, a mianowicie z trwałym systemem, który mo-

żemy modyfikować, musimy jednak wiedzieć, z jakie-

go poziomu będziemy wychodzić, jeśli chodzi o finanse.

Szanowni Państwo!

Mamy otwartą kwestię.

Chcę powiedzieć, że w tym przypadku rozważamy,

odpowiadam panu posłowi Rzońcy, ewentualne

przesunięcie w czasie, na przykład o trzy miesiące.

Jeśli system to wytrzyma, wchodzimy z określoną

nadwyżką w tym zakresie, więc te niepokoje są dla

mnie zrozumiałe, aczkolwiek to nie zamyka sprawy.

Jestem przekonany, że tak jak wcześniej, bo już kil-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

67

ka razy nowelizowaliśmy to prawo, tak i teraz doj-

dziemy do porozumienia i nie odbije się to na oso-

bach z niepełnosprawnością w Polsce, na pracowni-

kach niepełnosprawnych, bo zapowiedzi, że będą

zwalniane tysiące osób, są dzisiaj opowieściami

z mchu i paproci, absolutnie nie są adekwatne do

tego, co będziemy planować.

Jestem również prze-

konany, że kwota, którą proponujemy, w zależności

od przesunięć, jeżeli chodzi o stopień niepełno-

sprawności, wystarczy na utrzymanie zatrudnienia

w tym obszarze.

To tyle, jeśli chodzi o pytania, które były skiero-

wane do mnie.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Administracji i Cyfryzacji skierowane były trzy pod-

stawowe pytania.

Pierwsze z nich, od pani poseł Ra-

falskiej, dotyczyło rezerwy na system powiadamiania

ratunkowego, zmniejszenia kwoty tej rezerwy do

wysokości 26 mln zł, czy to nie wpłynie na realizację

zadania.

To nie wpłynie na realizację zadania, ponie-

waż środki, które w zeszłym roku były większe, prze-

widziane były przede wszystkim na zatrudnienie

operatorów w centrach powiadamiania ratunkowego.

Te środki przewidziane są bezpośrednio w budżetach

wojewodów.

Przewidziane są tam również środki na

utrzymanie sieci OST 112, które przewidziane są

bezpośrednio w budżecie Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych.

Jeżeli chodzi o pozostałą część kwoty

26 mln zł, znalazły się środki na utrzymanie tych

sieci, na budowę centrum technicznego, które będzie

wspierało wszystkie centra powiadamiania ratunko-

wego w kraju, a także na zatrudnienie osób w tychże

centrach.

Ta kwota jest zatem mniejsza, choć to nie

budzi obaw, jeżeli chodzi o system.

Cały czas pono-

szone są wydatki inwestycyjne związane bezpośred-

nio z programami unijnymi, aby zakończyć te dzia-

łania inwestycje w tym zakresie.

Pan poseł Ożóg pytał o wydatki na program do-

tyczący górnej Wisły, dlaczego przeznaczane są tak

małe środki.

Jest to dokładnie troszeczkę ponad

100 mln zł, a ta kwota wynika bezpośrednio z przy-

jętego harmonogramu, jeżeli chodzi o realizację pro-

gramu.

Ta kwota jest przyjęta bezpośrednio z załącz-

nika do powołującej ten program uchwały Rady Mi-

nistrów, czyli w tym przypadku realizujemy wszyst-

ko zgodnie z harmonogramem.

Jeżeli chodzi o pytanie pana posła Elsnera, które

dotyczyło wydatków na Kościół w 2014 r., to mogę

powiedzieć, że w budżecie ministerstwa na przyszły

rok przewidziana jest kwota 94 300 tys. zł, jeżeli cho-

dzi o wydatki na Fundusz Kościelny.

Poza wydatka-

mi naszego resortu znajdują się również środki w in-

nych ministerstwach, między innymi chodzi o wydat-

ki na wynagrodzenia dla kapelanów wojskowych czy

kapelanów Policji, straży, a także wydatki na ochro-

nę zabytków, jakimi są oczywiście niektóre kościoły.

Natomiast nie mam dokładnych kwot, które mogła-

bym państwu przedstawić.

To tyle, jeżeli chodzi o pytania skierowane do mi-

nisterstwa.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

ra przyrody pana ministra Janusza Zaleskiego.

Podsekretarz Stanu

Do ministra środowiska skierowano kilka pytań, na

które chciałbym odpowiedzieć.

Pierwsze pytanie do-

tyczyło kwestii zielonych inwestycji, programu pro-

wadzonego przez Narodowy Fundusz Ochrony Śro-

że za pieniądze zaoszczędzone na emisjach, co było

dużym polskim osiągnięciem, dokonujemy przesta-

wienia gospodarki i kraju na tory niskoemisyjne.

Mamy dziewięć programów związanych z zielonymi

inwestycjami.

Na rok 2014 zaplanowaliśmy kwotę

754 mln zł, a raczej narodowy fundusz zaplanował,

z tego w formie dotacji 556 mln zł.

Te środki będą

przeznaczone przede wszystkim na termomoderni-

zację budynków, na biogazownie, na racjonalizację

oświetlenia ulic.

To są jedne z najlepiej przyjmowa-

nych zarówno przez gospodarkę, jak i przez społe-

czeństwo programów zmierzających do obniżenia

emisji.

Kolejne pytanie dotyczyło recyklingu aut.

Jeżeli

chodzi o samochody sprowadzane do Polski, przewi-

dujemy wpłaty na poziomie 316 mln zł.

Z tych wpłat

finansowane będą stacje recyklingu.

Dofinansowa-

nie, jeżeli chodzi o stacje, wynosi 500 zł za każdą tonę

pojazdu.

Kwota dofinansowania wynosi 143 mln zł.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

68

Są również możliwe kredyty dla tych stacji recy-

klingu, korzystnie oprocentowane, jesteśmy też w trak-

cie nowelizacji ustawy, która dostosuje sieć stacji

i wymogi w stosunku do nich do wymagań unijnych.

Nie byłoby debaty budżetowej, gdyby nie padło

pytanie o zbiornik w Świnnej Porębie, i tutaj chciał-

bym powiedzieć, że planujemy zakończenie tej inwe-

stycji w roku 2014, a napełnienie zbiornika w roku

2015.

Jest to tak duże przedsięwzięcie, że samo na-

pełnianie potrwa blisko rok.

Środki, które przezna-

czamy w – nowelizowanym zresztą – wieloletnim

programie budowy zbiornika Świnna Poręba, pocho-

dzą z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

Ostatnie pytanie to pytanie o utylizację i zmianę

pokryć dachowych wykonanych z azbestu.

W budże-

cie państwa nie ma na to bezpośrednio środków, na-

tomiast są te środki w budżecie narodowego funduszu

ochrony środowiska, w wysokości 16 mln zł, i w woje-

wódzkich funduszach ochrony środowiska, razem

64 mln zł.

Przy niewielkiej skali każdego pojedyncze-

go przedsięwzięcia daje to jednak dość duże efekty

środowiskowe.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

O podsumowanie debaty proszę ministra finan-

sów pana premiera Jana Vincent-Rostowskiego.

Wiceprezes Rady Ministrów

Minister Finansów

podsumowywać, będzie możliwość podsumowania

przy późniejszych czytaniach, chciałbym tylko odpo-

wiedzieć na pytanie pani posłanki Gądek o stawki

podatkowe.

Nie jest tak, że w Polsce stawki podatkowe są

szczególnie wysokie.

Jeżeli popatrzymy na podatek

PIT, to najwyższa stawka, 32%, jest zdecydowanie

niska w porównaniu z najwyższymi stawkami w in-

nych krajach Unii Europejskiej.

Niższa stawka, na

poziomie 18%, jest skromna, stawka 19-procentowa

zaś, liniowa, z której korzystają przedsiębiorcy nie-

zależnie od wysokości swoich dochodów, jest zdecy-

dowanie niska, z czego się bardzo cieszymy.

Warto

tutaj po prostu te fakty przypomnieć.

Poziomy stawek akcyzy – jeśli chodzi o alkohol,

szczególnie spirytusowy, to ta stawka jest niska, niż-

sza niż u jakichkolwiek naszych sąsiadów unijnych

z wyjątkiem Słowacji.

W porównaniu z przeciętną

stawką w Unii Europejskiej jest ona ewidentnie

znacznie poniżej średniej.

Podobnie jest ze stawkami

akcyzy na papierosy.

Oczywiście tutaj w żaden spo-

sób nie będziemy przepraszali za podwyższanie po-

datku akcyzowego od papierosów, skoro jest to szcze-

gólnie niebezpieczny i szkodliwy dla zdrowia nałóg,

co pani poseł jako lekarz na pewno rozumie.

Podob-

nie stawka akcyzy na paliwa napędowe jest jedną

z najniższych, trzech albo czterech najniższych, w ca-

łej Unii Europejskiej.

Jeden podatek ma relatywnie wysoką stawkę, jest

to podatek VAT, szczególnie jeśli chodzi o towary

o wyższych wartościach, ale warto tutaj pamiętać, że

to właśnie wprowadza bardzo znaczący element li-

niowości do całego naszego systemu, działa w sposób

mniej zniechęcający do pracy, działalności gospodar-

czej, chodzi o działanie jawnego unikania szarej stre-

fy, niż inne podatki.

Właśnie podatek liniowy jest

z tego punktu widzenia mniej zniechęcający.

Wobec tego, reasumując, oczywiście różne syste-

my podatkowe bardzo różnią się od siebie rozmaitymi

szczegółami.

Jeszcze wspomnę o podatku CIT, który

jest relatywnie niski w porównaniu ze stawkami

w znakomitej większości krajów Unii Europejskiej,

mimo że jest oczywiście kilka krajów, szczególnie

nowych krajów członkowskich, w których ten poda-

tek jest niższy – nie jest tak, że relatywnie niski

udział przychodów podatkowych w polskim PKB wy-

nika z wysokich stawek.

Nie, wynika on z niskich

stawek i powinniśmy się z tego cieszyć.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

O zabranie głosu proszę podsekretarz stanu

odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących sposobu

kalkulowania dochodów, które zostały zaplanowane

w budżecie na rok 2014.

W kilku wypowiedziach pań-

stwa posłów przewijało się to, że mimo wzrostu, któ-

ry jest zakładany na rok 2014 i był zakładany na rok

2013, w stosunku do wykonania za rok 2012 dochody,

zwłaszcza z podatków pośrednich i z podatku od to-

warów i usług, spadają.

Oczywiście biorąc pod uwagę

wartość kwot dochodów z tytułu podatku od towarów

i usług w stosunku do ustawy już po nowelizacji, te

dochody rosną – 2,4%.

To nie jest spadek.

Natomiast

jeżeli chodzi o odniesienie się do tego, przede wszyst-

kim do różnicy pomiędzy wykonaniem za rok 2012

a tym, co jest planowane na przyszły rok, w którym

będzie tylko tych 115 mld, jak państwo zauważyli,

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

69

oczywiście jest wiele tego przyczyn.

Przede wszyst-

kim baza, na podstawie której planujemy wydatki na

rok 2014, jest niższa.

Opieramy się na przewidywa-

nym wykonaniu, które zostało uwzględnione w no-

welizacji budżetu, gdzie jest ono na poziomie 113 mld zł,

więc już to obniża jak gdyby tę kwotę na rok 2014.

Oczywiście należy wziąć pod uwagę również inne

wskaźniki, które mają decydujący wpływ na wielkość

tych dochodów.

Przede wszystkim mamy do czynie-

nia ze spadkiem nominalnym i realnym inwestycji

publicznych, które w dużej mierze są również wskaź-

nikami mającymi istotny wpływ na kształtowanie

wielkości dochodów z tego tytułu.

Nie zapominajmy

również o zmianach systemowych, m.in. o tym, że

zakończył się okres derogacji, jeśli chodzi o szczegól-

ne rozwiązania dotyczące samochodów w zakresie

W wypowiedziach państwa posłów, które były

prezentowane w trakcie oświadczeń, nie w czasie

przeznaczonym na pytania, ten akurat argument

wskazywano jako ujemne rozwiązania rzutujące na

działalność podmiotów.

Chciałabym zwrócić uwagę,

że w stosunku do obecnych rozwiązań te, które mają

być wprowadzone, powodują ujemne skutki dla bu-

dżetu państwa w kwocie ponad 1 mld zł, ok. 1400 mln zł.

Stąd też wszystkie te aspekty razem powodują, że

planowany wzrost dochodów z tego tytułu na rok

2014 jest właśnie na takim poziomie – 2,4%.

Pytaliście państwo, skąd ten optymizm, jeżeli

chodzi o przesunięcie inwestycji w kierunku inwesty-

cji prywatnych.

Jeden z panów posłów dodał: zwłasz-

wynagrodzeń.

Chciałabym podkreślić – oczywiście

jutro w trakcie debaty nad ustawą okołobudżetową

również będzie o tym mowa – że nie mamy do czy-

nienia z zamrożeniem kwot indywidualnych wyna-

grodzeń, a jedynie funduszu wynagrodzeń, co daje

pewną elastyczność podmiotom, które tymi fundu-

szami zarządzają.

Ponadto mówimy o zamrożeniu

wynagrodzeń w sektorze publicznym, a nie w sek-

torze prywatnym.

W związku z powyższym mimo

wszystko zakłada się wzrost wynagrodzeń w gospo-

darce i jest to jeden z tych aspektów, które bierzemy

pod uwagę przy tym, jak to niektórzy z państwa po-

słów tu określali, optymizmie co do tego przesunięcia

się inwestycji w kierunku inwestycji prywatnych, ale

również zmiany otoczenia zewnętrznego, w tym

m.in. obniżenia stawek stóp procentowych, ale na

przyszły rok zakładano również stosunkowo niską

inflację.

Dodatkowo bierzemy pod uwagę programy,

Rostowski, dotyczące Polskich Inwestycji Rozwojo-

wych, a także program gwarancji de minimis, który

jest prowadzony i będzie prowadzony w jeszcze więk-

szym zakresie.

Wielu z państwa posłów zadawało pytanie czy też

poruszało kwestię – i tutaj chciałabym to zdemento-

wać – obniżenia subwencji oświatowej na rok 2014.

Przede wszystkim ta kwota 9 mln, która jest zapisa-

na w tym budżecie na rok 2014, nie wynika z obni-

żenia tej kwoty w stosunku do roku bieżącego, a je-

dynie z przesunięcia z tej subwencji części środków

do budżetu ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego w związku z przejęciem niektórych szkół pod

zarząd i nadzór, jeśli mogę to tak określić, ministra

kultury, i wyjęcia tego z budżetów samorządów.

Stąd

też nastąpiło to przesunięcie.

W pozostałym zakre-

sie, mimo że mamy do czynienia z mniejszą liczbą

dzieci, kwota subwencji oświatowej pozostaje na nie-

zmienionym poziomie.

Jedynie jeśli chodzi o tę kwo-

tę 9 mln i kilkaset tysięcy złotych, która jest z tej

subwencji wyjmowana, jest to wynik, tak jak powie-

działam, zmiany dotyczącej nadzoru nad szkołami

artystycznymi, które zostały przekazane przez jed-

nostki samorządu terytorialnego ministrowi, prze-

szły pod skrzydła, jeśli mogę to tak określić, ministra

kultury.

Pan poseł Olejniczak w swojej wypowiedzi rów-

nież wskazywał, że kwota subwencji oświatowej

zmniejsza się – jeszcze raz to zdementuję – ale rów-

nież wskazywał na to, że kwota ta nie jest w stanie

pokryć wydatków na wynagrodzenia nauczycieli.

de facto przy każdej debacie nad budżetem, nowelą

czy budżetem na rok następny jest mowa.

Subwencja

nie jest źródłem pokrycia wszelkich wydatków oświa-

towych.

Ponownie chciałabym zwrócić uwagę na za-

pisy ustawy o systemie oświaty, które wyraźnie

wskazują, że to, co dotyczy oświaty i szkół, należy do

go, a zadania w tym zakresie są finansowane m.in.

z subwencji.

Nigdy w założeniu rozwiązań systemo-

wych nie było takiej zasady, że subwencja ma pokry-

wać wszystkie te wydatki.

Poza tym wydatki poszcze-

gólnych samorządów zależą w dużej mierze od spo-

sobu organizacji systemu oświaty na terenie danej

jednostki samorządu terytorialnego.

Te zadania nie

są w jakiś sposób zestandaryzowane, aby można było

dokonać jakichś porównań.

Są przypadki – to też

wielokrotnie tutaj podkreślaliśmy – że w ostatnim

okresie sprawozdawczym, za który mamy już infor-

macje, wiele jednostek, ponad 100 jednostek samo-

rządu terytorialnego otrzymanych subwencji oświa-

towych nie wykorzystywało w pełni na zadania zwią-

zane z oświatą, ale również na inne cele, co oznacza,

że przewyższała ona ich potrzeby w tym zakresie.

Średnia, jeśli chodzi o wykorzystanie subwencji

oświatowej na zadania związane z oświatą, to ok.

80%, biorąc pod uwagę oczywiście wszystkie jednost-

ki samorządu terytorialnego.

Mówiono, że subwencja nie rośnie nawet o wskaź-

nik inflacji.

W tym przypadku również chciałabym

odesłać do przepisów, które wyraźnie wskazują, jak

subwencja oświatowa jest kształtowana.

Przy kształ-

towaniu wielkości tej subwencji bierze się pod uwagę

nowe zadania jednostek samorządu terytorialnego,

koryguje się ją ewentualnie, biorąc pod uwagę zmia-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

70

ny w zakresie zadań przez nie wykonywanych, na-

rzucanych im czy też determinowanych ustawowo.

Na rok 2014 nie przewidziano żadnych podwyżek

wynagrodzeń, jak to było w latach poprzednich.

Stąd

też ta subwencja oświatowa nie rośnie jak przez

ostatnie kilka lat, kiedy rosła zgodnie ze wskaźnika-

mi, które były zakładane dla wzrostu wynagrodzeń

nauczycieli.

Została ona pozostawiona na dotychcza-

sowym poziomie, jak powiedziałam, pomimo że licz-

ba dzieci uczęszczających do szkół nadzorowanych

przez poszczególne samorządy spada.

Były pytania państwa posłów dotyczące tzw. ja-

nosikowego.

Pan poseł Kowalczyk pytał, czy biorąc

pod uwagę zapisy, które można wyczytać zarówno

z treści samego projektu ustawy budżetowej, jak

i z uzasadnienia tego projektu ustawy, zamierzamy

udzielić pożyczki samorządowi województwa mazo-

wieckiego, skoro przewidziane kwoty, jeżeli chodzi

o zobowiązania w tym zakresie, nie odzwierciedlają

tego, że taka pożyczka jest zakładana.

Rzeczywiście

kwoty, które zostały tam przedstawione, nie uwzględ-

niają tej pożyczki z tego powodu, że przy kalkulacji

kwot, należności były uwzględniane wyłącznie te

pożyczki, które zostały już udzielone samorządom

i których spłaty przypadały w tym okresie.

Do dzisiaj

nie mamy wniosku samorządu województwa mazo-

wieckiego i nie mieliśmy go przy konstruowaniu bu-

dżetu, a więc nie mieliśmy możliwości uwzględnienia

założeń czy też kwot, o które ewentualnie wojewódz-

two mazowieckie ubiegałoby się, jeżeli chodzi o kwo-

tę pożyczki.

Jeżeli taki wniosek zostanie złożony do

ministra finansów, oczywiście będzie on rozpatrywa-

ny na takich zasadach jak w odniesieniu do każdej

innej jednostki samorządu terytorialnego, czyli

z uwzględnieniem wszystkich przepisów w tym za-

kresie, a przede wszystkim z uwzględnieniem wymo-

gu, jaki wynika z prawa, czyli złożenia programu

naprawczego, który będzie poddany ocenie, czy daje

podstawy do zapewnienia równowagi finansowej tej

jednostki samorządu terytorialnego i wyjścia z obec-

nej sytuacji.

Przy okazji poruszania kwestii dotyczących samo-

rządu terytorialnego odniosę się może jeszcze do kil-

ku pytań, które może nie w aspekcie janosikowego,

ale nawiązywały do sytuacji samorządów pod kątem

istniejącej sytuacji samorządów, ale również istnie-

jących zapisów w ustawie o finansach publicznych,

które tworzą progi ostrożnościowe dla zadłużania się

jednostek samorządu terytorialnego.

Pytaliście państwo, pani poseł Skowrońska pyta-

ła, czy przewiduje się w ustawie o finansach publicz-

nych jakieś rozwiązania, które umożliwiłyby lepsze

absorbowanie środków unijnych w przyszłości, biorąc

pod uwagę właśnie indywidualne wskaźniki zadłu-

żeniowe, które przewiduje ustawa o finansach pub-

licznych jako obowiązująca od 1 stycznia 2014 r.

My-

ślę, że jutro w trakcie debaty nad zmianą ustawy

o finansach publicznych szczegółowo będzie się mó-

wić na ten temat, ale dzisiaj wstępnie chciałabym

zasygnalizować, że obok reguły ogólnej dla finansów

publicznych, która jest przewidziana w ramach zmia-

ny ustawy o finansach publicznych, zakłada się rów-

nież wprowadzenie zmian w przypadku indywidual-

nego wskaźnika zadłużenia jednostek samorządu

terytorialnego.

To jest w projekcie, zamieszczonym

również w Biuletynie Informacji Publicznej, skiero-

wanym do wysokiego parlamentu, gdzie zakłada się

poluzowanie tego wskaźnika w taki sposób, aby właś-

nie umożliwić absorpcję środków unijnych z nowej

perspektywy.

W ramach wzoru indywidualnego za-

dłużenia przewidywanego dla poszczególnych jedno-

stek samorządu terytorialnego umożliwia się wyłą-

czenie odsetek od zaciąganych kredytów na finanso-

wanie takich inwestycji unijnych nie tylko od części

unijnej, ale również od tzw. współfinansowania, je-

żeli chodzi o odsetki.

Jeśli chodzi o kapitał i odsetki,

jest to również jakby w nieskończoność, bez ograni-

czenia czasowego w przypadku gdy są to nowe pro-

jekty, w których udział środków unijnych wynosi co

najmniej 60%.

Oczywiście informacje, które państwu

przedstawiam, są bardzo ogólne.

Szczegółowo będzie

to jutro prezentowane przy okazji debaty nad zmianą

ustawy o finansach publicznych.

Pani poseł Rafalska pytała o rezerwy.

Jedna

z rezerw została już tutaj omówiona przez panią mi-

nister Młochowską.

(Poseł Elżbieta Rafalska: Rezerwa nr 9.)

Chodzi o rezerwę nr 9.

Pani poseł pytała również

o rezerwę nr 47 oraz o program w zakresie dożywia-

nia.

Jeżeli chodzi o rezerwę nr 47, kwota 400 mln zł

jest jakby końcowym elementem kwoty przewidzia-

nej na realizację zadań związanych z ustawą, dotyczy

m.in. przekształceń i SPZOZ-ów.

Oczywiście jej wy-

korzystanie będzie zależne od tego, ile tak naprawdę

jednostek zgłosi się do ministra zdrowia o dofinanso-

wanie związane z przekształceniami według reguł

opisanych w ustawie.

Oczywiście kwota zaprojekto-

wana w budżecie na rok 2014 jest tą, która według

naszych szacunków i informacji, jakie mamy – mini-

ster zdrowia i my za pośrednictwem ministra zdro-

wia – od jednostek samorządu terytorialnego, powin-

na w pełni zabezpieczyć potrzeby, które przewiduje-

my, jeśli chodzi o sygnały otrzymane od jednostek

samorządu terytorialnego wskazujących, że dokonu-

ją takich przekształceń i będą się ubiegać o to dofi-

nansowanie.

Jak państwo wiecie, z ustawy wynika, że te prze-

kształcenia muszą być dokonane do końca tego roku.

Jeżeli więc coś by się zmieniło, oczywiście i tak na

pewno będziemy realizować wszelkie wnioski doty-

czące zapotrzebowania na dofinansowanie tych prze-

kształceń.

Jeżeli chodzi o program w zakresie dożywiania,

tak jak pani poseł zauważyła, jest on ustalony na rok

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

71

2014 na poziomie dotychczasowym, w wysokości

550 mln.

Oczywiście można rozpatrywać, że właści-

we każdą kwotę, myślę, można byłoby w jakiś sposób

zagospodarować.

W naszej ocenie kwota, która jest

zaprojektowana w budżecie…

Fakt, jest ona na nie -

zmienionym od kilku lat poziomie, ale jest to kwota,

która uzupełnia środki samorządu terytorialnego na

takim poziomie, aby w pełni zrealizować zapotrzebo-

wanie w tym zakresie.

Pan poseł Pawlak mówił o wskaźnikach dotyczą-

cych realizacji spraw przez prokuraturę.

Te wskaź-

niki dotyczą budżetu zadaniowego i myślę, że tutaj

nastąpiło pewne nieporozumienie, jeżeli chodzi o od-

czytanie tych wskaźników.

Na pewno nie chodzi tutaj

o załatwienie 75% spraw do roku 2016, bo jak wynika

z nagłówka tabelki, chodzi o to, jaki procent spraw

rozpatrywanych, realizowanych przez prokuraturę

zostanie zrealizowany w terminie 90 dni w poszcze-

gólnych latach.

A więc gdy czyta się tę tabelkę zgod-

nie z nagłówkiem, wynika z tego, że w roku przywo-

łanym przez pana posła, 2016, ponad 75% spraw

będzie realizowanych w terminie 90 dni.

Nie chodzi

tutaj o zrealizowanie wszystkich spraw do roku 2016

w takiej proporcji.

Pan poseł Chmielowiec zadał pytanie, czy nie ma

w proponowanym do budżetu wzroście stawek podat-

ku akcyzowego zarówno na papierosy, jak i wyroby

spirytusowe zagrożenia wzrostu szarej strefy.

Oczy-

wiście zawsze w momencie, kiedy stawki podatku

akcyzowego są podnoszone, rośnie konkurencyjność

wyrobów pochodzących z nielegalnego źródła, ale

w tym zakresie podejmowane są działania.

Na pod-

stawie statystyki można zaobserwować, i sprawdzić,

że pomimo że stawki akcyzy, zwłaszcza na wyroby

tytoniowe, rosną od kilku lat średnio o 4–5%, to ob-

szar szarej strefy w tym zakresie nie ulega zwiększe-

niu, co oznacza skuteczność, to, że działania polskich

służb celnych realizujących zadania związane ze

zwalczaniem przemytu są jak najbardziej skuteczne

i uniemożliwiają rozrost szarej strefy.

Podobnie jest,

jeżeli chodzi o wyroby spirytusowe.

Mogę dodać, że

podwyżka, która jest zaprojektowana w budżecie na

rok 2014, odzwierciedla jedynie tak naprawdę infla-

cję, jaka miała miejsce od ostatniej podwyżki, która

była w roku 2009.

czy też wydatków, zarówno bezpośrednich, jak i po-

średnich, które zakładamy, że będą poniesione na

Kościół w roku 2014.

Oczywiście nie można udzielić

jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ wielkość tych

wydatków jest uzależniona od pewnych działań, któ-

re następują w trakcie roku, ponieważ jak rozumiem

pytanie pana posła, zresztą zostało to mocno zasyg-

nalizowane i podkreślone, chodzi również o koszty

pośrednie, a więc takie, które wiążą się z pewnymi

dotacjami związanymi np. z renowacją zabytków sa-

kralnych czy też odpisami, które wynikają z rozwią-

zań przewidzianych w ustawach o podatkach docho-

dowych.

To z kolei w każdym roku zależy od woli

poszczególnych obywateli, którzy takich darowizn

np. zechcą dokonać, a więc nie można z góry założyć,

że wielkość będzie taka a nie inna.

Z pewnością bio-

rąc pod uwagę zapisany już w budżecie Fundusz Koś-

cielny w wysokości 94 mln, na co pan poseł Elsner

również wskazywał, należy na pewno przewidzieć,

że będą jeszcze dodatkowe skutki związane z naucza-

niem religii w szkołach, finansowanym z subwencji

oświatowej, podobnie jak wszystkie inne wynagro-

dzenia dla nauczycieli, bo również o takim statusie

wynagradzania tutaj mówimy, i te skutki są rzędu,

wynoszą nieco ponad 1 mld zł.

Jak powiedziałam,

ostateczne będzie można to ocenić po zakończeniu

danego roku, kiedy będziemy mieli już dane staty-

styczne dotyczące zachowań poszczególnych obywa-

teli czy instytucji, wszystkich, którzy zechcieliby

dokonać darowizn na rzecz instytucji kościelnych.

Pan poseł...

Może nie będę podawała nazwiska,

bo nie pamiętam, kto z państwa posłów zadał to py-

tanie, chodzi o kwotę zaplanowaną w budżecie na rok

2014 z tytułu tzw. fotoradarów.

Nie są planowane

żadne wpływy w roku 2014 z tytułu kar grzywien

związanych z funkcjonowaniem fotoradarów.

Są za-

planowane jedynie pewne kary, które są związane

z funkcjonowaniem w województwach tego typu in-

stytucji, wojewódzkich ośrodków tego typu, i to jest

kwota rzędu kilkudziesięciu, do 100 mln zł.

Pytanie pana posła Ajchlera dotyczyło biopaliw.

Nie

ma tutaj żadnego zagrożenia, jeżeli chodzi o promocję

czy też propagowanie wykorzystania biopaliw.

Kwota,

która została przewidziana w budżecie, to ponad

130 mln zł.

W roku bieżącym ta kwota, która będzie

wykorzystana na te cele, to kwota rzędu 10 mln zł,

a więc i tak wielkość środków, które zostaną prze-

znaczone na ten cel w roku 2014, jest znacząco wyż-

sza.

Oczywiście jest ona niższa niż można byłoby ją

zaplanować w przypadku, gdyby nie było stosownych

zmian w ustawie okołobudżetowej, gdzie zakłada się,

że wielkość odpisu na cele związane z promocją bio-

paliw będzie rzędu 0,5% planowanej akcyzy z tytułu

paliw, a nie 1,5%, jak to dzisiaj w ustawie jest zapi-

sane, ale trzeba pamiętać, że od niedawna dopiero

funkcjonuje rozporządzenie ministra gospodarki,

podpisane w porozumieniu z ministrem finansów,

które określa szczegółowe zasady wykorzystywania

środków na ten cel.

Niektóre rozwiązania zawarte

w tych przepisach, ponieważ mamy tutaj do czynienia

z pomocą de minimis, wymagają notyfikacji w Komi-

sji Europejskiej.

Oczywiście pewien czas musi upły-

nąć, zanim taka notyfikacja zostanie w Komisji Eu-

ropejskiej przeprowadzona.

Dodatkowo chciałabym

w Komisji Europejskiej nad nowymi rozwiązaniami

dotyczącymi biopaliw i w tym zakresie również musi

być pewna synchronizacja, ponieważ niektóre z pla-

nowanych rozwiązań niekoniecznie są spójne z tym,

co w obecnie w naszych przepisach jest planowane,

a więc być może będzie to wymagało pewnej weryfikacji.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

72

Pani poseł Tokarska pytała o kwestie ewentual-

nego podniesienia akcyzy na piwo.

Tutaj chciałabym

tylko dodać, że ta propozycja nie została przedstawio-

na, ponieważ pomimo takiego poziomu, jaki dzisiaj

jest, rokrocznie obserwowaliśmy wzrost dochodów

z tego tytułu, ale też, o czym mówił już pan premier

Rostowski, mamy przecież ustawę o wychowaniu

wiście wytyczne, które wynikają z tej ustawy, zobo-

wiązują organy władzy do pewnej polityki, a więc

przesuwania spożycia w kierunku alkoholi lżejszych,

a nie mocnych, a obciążenie akcyzą i koszt akcyzy,

porównując piwo z alkoholem mocnym, jest oczywi-

ście dzisiaj na niekorzyść alkoholi lżejszych, ponie-

waż jeżeli mówimy o piwie, puszce piwa o pojemności

0,5 l i zawartości alkoholu 5%, to akcyza wynosi 1,32 zł,

natomiast w przypadku alkoholi mocnych, wtedy

kiedy mówimy o wódce w cenie np. 22 zł za 0,5-litro-

wą butelkę o zawartości alkoholu 40%, akcyza w ta-

kim produkcie wynosi tylko 1,10 zł.

Dlatego też dzia-

łania, które są podjęte, mają na celu realizację zadań,

o których przed chwilą powiedziałam.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Panie marszałku...)

W jakim trybie?

Ale nie słyszałem, żeby był pan wymieniony.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Jak najbardziej.

W sto-

sunku do moich...)

Owszem, odpowiedź była, ale chyba bez wskaza-

nia nazwiska.

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Ze wskazaniem nazwi-

ska.)

Tak?

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Dziękuję bardzo.)

Minuta.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Pani Minister!

Poruszyła pani ważny wątek wzro-

stu inwestycji zaplanowany w projekcie budżetu, na-

tomiast to, co pani przedstawiła w uzasadnieniu,

moim zdaniem nijak ma się do rzeczywistości.

Pani

minister, mówiłem o tym, że eksplozja inwestycji pry-

watnych, które państwo przewidujecie, do 7%, nie ma

uzasadnienia choćby dlatego, że w roku 2012 był ca-

łościowo spadek inwestycji, jeżeli dobrze pamiętam,

o 0,8 i w roku 2013 jest dalszy spadek o 0,7.

Państwo

piszecie, że sumarycznie inwestycje wzrosną o 4,4%.

Pani przed chwileczką mówiła, że program spółki

Polskie Inwestycje Rozwojowe i program de minimis

uruchomi ten proces inwestycyjny.

Jeżeli chodzi

o program de minimis, to dotyczy on wsparcia przed-

siębiorstw o charakterze bieżącym, a nie inwestycyj-

nym, więc trudno mi sobie wyobrazić, że ze spadków

inwestycji nastąpi nagle jakaś eksplozja.

Stąd ta wąt-

pliwość.

(Dzwonek)

Druga sprawa.

Jeżeli chodzi o podatek VAT, ten

problem też pani poruszała, pani minister...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Sprostowanie już nastąpiło.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Nie, nie.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Sprostowanie już nastąpiło.

Nie.

Ale pani minister…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Sprostowanie nastąpiło.

Nie polemizujemy.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Ale ja nie polemizuję.

Bo w dwóch kwestiach…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Czas też minął.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

...pani minister mi odpowiadała.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie pośle...

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Już kończę.

Tylko jedno zdanie.

Wzrost PKB nominalny o 8 punktów procentowych,

a pani minister mówi, że 115 mld zł w stosunku…

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

…do 120 mld zł jest uzasadnione.

Dziękuję bar -

dzo.

(Oklaski)

Pan poseł Zbrzyzny też w trybie sprostowania?

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Tak.)

Też minuta.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Dziękuję.

pieniu nie pytałem o potrzebę pogłębiania toru wod-

nego dojściowego do gazoportu w Świnoujściu, tylko

pytałem o inwestycję pod nazwą: budowa falochronu.

Zrozumiałe jest, że trzeba pogłębić tor wodny, żeby

gazowiec, statek, który będzie transportował gaz do

gazoportu, mógł wejść do portu, bo tam są zbyt płytkie

wody, ale bez sensu jest pogłębianie toru wodnego,

jeżeli nie będzie falochronu wejściowego do portu,

a więc falochron jest tu najważniejszym przedsięwzię-

ciem inwestycyjnym, żeby mógł być uruchomiony ga-

zoport w Świnoujściu.

A więc pytałem o falochron,

a nie o istotę pogłębiania toru wodnego.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Odpowiedzi udzieli osobiście minister finansów

pan premier Jan Vincent-Rostowski.

Wiceprezes Rady Ministrów

Minister Finansów

Tak po prostu uzupełniająco.

Po pierwsze, jeśli

chodzi o program de minimis, to mamy zamiar roz-

szerzyć go na kredyty, także na kredyty inwestycyj-

ne.

To zostało jasno powiedziane, więc naprawdę nie

rozumiem...

Gdyby pan chociaż słuchał mojego wy-

stąpienia...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Słuchałem.)

...na początku tej debaty...

Po drugie ci, którzy chociaż trochę znają się na

ekonomii, wiedzą, że inwestycje reagują dużo silniej

na zmiany w tempie wzrostu PKB i wobec tego często

nie ma absolutnie wielokrotnie więcej niż zmiany

w tempie wzrostu PKB, więc jest prawdopodobne, że

przy wzroście PKB przechodzącym od 1,5% do 2,5%

inwestycje wzrosną znacznie więcej i 4-procentowy

wzrost jest raczej bardzo konserwatywny.

To jest

może nie pierwszy, ale drugi rok licencjatu.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję panu premierowi.

W kilku przypadkach państwo posłowie sygnali-

zowaliście, że na szczegółowe pytania nie została

udzielona odpowiedź.

Proszę, aby państwo ministrowie w tych przypad-

kach sformułowali odpowiedzi na piśmie.

Zamykam dyskusję*

)

.

Do głosowania nad tym wnioskiem przystąpimy

Proszę o zabranie głosu sprawozdawcę komisji

panią posłankę Izabelę Katarzynę Mrzygłocką.

Poseł Sprawozdawca

ekonomicznego.

Projekt jest zawarty w druku sej-

mowym nr 1434, natomiast sprawozdanie komisji

w druku nr 1771.

Wysoka Izbo!

Pierwsze czytanie projektu ustawy

uzasadniane przez ministra pracy i polityki społecz-

nej odbyło się 24 lipca br. podczas wspólnego posie-

dzenia Komisji: Polityki Społecznej i Rodziny oraz

szczegółowego rozpatrzenia projektu powołana zo-

stała wówczas podkomisja nadzwyczajna, której pra-

com miałam przyjemność przewodniczyć.

Pragnę podkreślić, że wszystkim członkom pod-

komisji oraz komisji zależało na sprawnym i szybkim

procedowaniu projektu.

Pilność ustawy wymuszona

jest sytuacją na rynku pracy.

Proponowana regulacja

ma być swego rodzaju wspornikiem dla przedsiębior-

*

)

74

ców w okresie przestoju ekonomicznego.

Dostrzega-

my konieczność wprowadzenia przepisów, które po-

mogą utrzymać miejsca pracy.

Rozumiemy, że relacja

między działaniami rządu, przedsiębiorcami i pra-

cownikami stanowi system naczyń połączonych.

Równowaga to bardzo ważna sprawa, szczególnie

obecnie.

Utrzymujące się na wysokim poziomie bez-

robocie jest dla każdej ze stron niekorzystne, dlatego

wspólnie musimy mu przeciwdziałać.

Regulacja za-

kłada m.in. dopłaty do wynagrodzeń dla pracowni-

ków zagrożonych zwolnieniami oraz ochronę miejsc

pracy.

Ustawa ma zapobiec zwolnieniom zagrożonych

pracowników w sytuacji trudności pracodawcy zwią-

zanych z pogorszeniem się warunków prowadzenia

działalności gospodarczej.

Przedsiębiorca ubiegający

się o dopłaty będzie musiał jednak wykazać, że

w ciągu półrocza jego obroty gospodarcze spadły

przynajmniej o 15% oraz że nie zalega z podatkami

i składkami na ubezpieczenia społeczne, ubezpiecze-

nia zdrowotne lub Fundusz Pracy.

Podkomisja nadzwyczajna rozpatrywała przed-

miotowy projekt podczas czterech posiedzeń, na któ-

rych wprowadzono do projektu 30 poprawek, w tym

22 merytoryczne i 8 redakcyjnych.

W pracach pod-

komisji uczestniczyli przedstawiciele Ministerstwa

dawców i związków zawodowych.

Komisja Polityki

nia 2013 r. przyjęła sprawozdanie podkomisji jedno-

głośnie.

W trakcie prac komisja przyjęła zmianę tytułu

projektu ustawy na następujący: ustawa o szczegól-

nych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc

pracy.

Korekta ma na celu jak najbardziej zwięzłe

określenie przedmiotu ustawy.

W art. 2 projektu pod-

ważona została zasadność zastrzeżeń uzależniają-

cych wprowadzenie przedmiotowych rozwiązań od

późniejszego zawarcia umowy o wypłatę świadczeń.

Dlatego komisja zmieniła brzmienie definicji użytych

w ustawie dotyczących przestoju ekonomicznego oraz

obniżonego wymiaru czasu pracy.

W art. 2 w pkt 1

i 2 usunięto wyrazy „ekonomiczny” oraz „wprowa-

dzony przez przedsiębiorcę, który następnie zawarł

umowę o wypłatę świadczeń”.

Art. 3 projektu wyjaśnia, kto będzie beneficjen-

tem ustawy, oraz precyzuje, jakie warunki musi speł-

niać przedsiębiorca, aby móc skorzystać z projekto-

wanej regulacji.

Komisja w toku prac uszczegółowiła

ten artykuł, dokładnie ust. 1 pkt 2 lit. a.

Zadłużony

przedsiębiorca, chcąc wnioskować o świadczenie

określone w projekcie, będzie musiał między innymi

zawrzeć umowę z ZUS lub urzędem skarbowym

w sprawie spłaty zadłużenia bądź przedstawić decyzję

w sprawie spłaty lub odroczenia należności.

W art. 4

uściślono przepisy poprzez dodanie w treści wyrazów

„warunki i tryb wykonywania pracy w okresie”.

Zmiana jest konieczna, ponieważ intencją zawiera-

nego z zakładową organizacją związkową porozumie-

nia jest nie samo wprowadzenie przestoju ekonomicz-

nego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, lecz przed-

stawienie warunków i trybu wykonywania pracy

w okresach, w których omawiane rozwiązania będą

obowiązywać.

Art. 5 projektu reguluje formy pomocy od praco-

dawcy, jakie przysługują pracownikowi objętemu

przestojem ekonomicznym bądź obniżonym wymia-

rem czasu pracy.

Artykuł został uzupełniony o ust. 3,

w którym dookreślono, że przedsiębiorca może liczyć

również na pomoc w formie środków na opłacanie

składek na ubezpieczenia społeczne pracowników

świadczeń.

Przed poprawką artykuł uwzględniał tyl-

ko kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należ-

ne od pracownika.

Art. 8 projektu omawia wymogi

formalne względem wniosku o przyznanie przedmio-

towych świadczeń.

Biorąc pod uwagę art. 92 konsty-

tucji, to jest obowiązek, by katalog dokumentów nie-

znalazł się w ustawie, w ust. 1 w art. 8 wyszczegól-

niono wymagane załączniki do wniosku.

W celu uniknięcia błędów interpretacyjnych co do

projektowanej ustawy oraz zapytań ze strony bene-

ficjentów komisja wprowadziła szereg poprawek do-

znacznie wskazano rachunki, na które przedsiębior-

cy będą zwracać środki w przypadku na przykład

niespełnienia warunków umowy.

W wyniku wprowa-

dzenia poprawki w art. 8 ust. 1a zbędny zapis art. 17

ust. 2 został skreślony – dotyczył on określenia

w drodze rozporządzenia katalogu dokumentów nie-

Poprawkę wprowadzono również do art. 17 pkt 6.

Nowe brzmienie zobowiązuje ministra pracy i polity-

ki społecznej do określenia nie tylko terminu, ale

także sposobu, w jaki marszałek województwa prze-

każe informacje o wykorzystaniu środków na wypła-

tę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Zgodnie z art. 18 projektu możliwe jest otrzyma-

nie z Funduszu Pracy dofinansowania kosztów szko-

lenia pracowników pobierających świadczenia z ty-

tułu przestoju ekonomicznego bądź obniżonego wy-

miaru czasu pracy.

Analogicznie do poprawek w art. 8

komisja dodała nowe ust. 1a i 1b w art. 18, które

uwzględniają wymogi niezbędne do zawarcia przed-

miotowej umowy.

W art. 18 ust. 4 wprowadzono poprawkę o charak-

terze doprecyzowującym.

Nowe brzmienie wyjaśnia,

że zawieranie umowy przez przedsiębiorcę kierują-

cego pracownika na szkolenie nie następuje w opar-

ciu o postanowienia art. 103

1

–103

6

Kodeksu pracy,

tj. przedmiotowa ustawa nie obejmuje swoim zakre-

sem tychże przepisów.

Mowa tu o przepisach, które

wyjaśniają, na jakich warunkach zawierana jest

umowa pomiędzy pracodawcą a pracownikiem w celu

podniesienia kwalifikacji zawodowych.

Poseł Sprawozdawca

Izabela Katarzyna Mrzygłocka

75

Istotną zmianę wprowadzono również w art. 23

ust. 2 projektowanej ustawy.

Doprecyzowanie pozwo-

li uniknąć każdorazowego przekazywania informacji

dotyczącej wykorzystania środków przeznaczonych

na dofinansowanie kosztów szkoleń.

Tym samym

marszałek województwa będzie zobligowany tylko do

przekazywania zbiorczej miesięcznej informacji.

Art. 24 został przeredagowany w formie punktów.

Wyszczególniono w nim zakres rozporządzenia, w któ-

rym minister pracy i polityki społecznej określi for-

malne wymogi wobec wniosku, umowy, terminu

i sposobu dofinansowania kosztów szkolenia.

W toku prac komisja doprecyzowała również ust. 5

w art. 26.

Dookreślono, w jaki sposób i do jakiego

terminu będą rozpatrywane wnioski o przyznanie

świadczeń i wnioski o dofinansowanie kosztów szko-

lenia.

W art. 27 ust. 3 uszczegółowiono, że Rada Mi-

nistrów otrzymuje dwie informacje od ministra pra-

cy, tj. na temat dynamiki na krajowym rynku pracy

oraz bieżącą informację o wynikach w gospodarce.

Niniejszą ustawą wprowadza się również zmiany

polega na dodaniu art. 106c, którego brzmienie

umożliwia przeznaczenie środków Funduszu Pracy

na finansowanie części działań publicznych służb

zatrudnienia wynikających z zadań określonych

w innych ustawach.

wyjaśnia, na co mogą zostać przeznaczone środki

z Funduszu Pracy.

Dotychczas w ustawie brakowało

jednak przepisu, który regulowałby, kto realizuje

nikają one z innych ustaw niż ustawa o promocji za-

jęła poprawkę, która rozszerza art. 108 ust. 1 o pkt 56a

i pkt 56b.

Pkt 56a odnosi się do kwestii finansowania

kosztów szkoleń pracowników objętych przepisami

o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną

miejsc pracy.

W pkt 56b określono natomiast, że środ-

ki Funduszu Pracy przeznacza się również na finan-

sowanie kosztów związanych z realizacją zadań samo-

rządu powiatu wynikających z projektowanej ustawy.

W związku z faktem, że formalnie ustawa o łago-

ników i przedsiębiorców nadal obowiązuje, komisja

dodała do projektowanej ustawy art. 29c, który uchy-

la regulację z dnia 1 lipca 2009 r.

Analogicznie doda-

no do ustawy przepis art. 29b uchylający art. 37–38

powodzi.

Uchylone przepisy umożliwiały przedsię-

biorcy poszkodowanemu w wyniku powodzi uzyska-

nie świadczeń wynikających z przepisu ustawy z dnia

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nego, zawartym w druku nr 1434.

Projekt zakłada wprowadzenie rozwiązań wspie-

rających zatrudnienie bezpośrednią pomocą finanso-

wą ze środków Funduszu Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych na dopłaty do wynagrodzeń dla

biorstwach, w których przejściowo pogorszyły się wa-

określa zasady dofinansowania z Funduszu Pracy

cy.

W klarowny sposób określa okoliczności, w jakich

przedsiębiorcy mogą ubiegać się o wsparcie finanso-

we, oraz warunki, jakie muszą spełnić, aby to wspar-

cie uzyskać.

Z rozwiązań na rzecz ochrony miejsc

pracy, o których mowa w projektowanej regulacji,

będą mogli skorzystać wyłącznie przedsiębiorcy

będzie miała charakter bezzwrotny i będzie udziela-

na na zasadach pomocy de minimis.

W czasie kryzysu pracodawcy będą mogli wpro-

wadzić, w porozumieniu z załogą lub ze związkami

zawodowymi, czasowy przestój lub okresowe zmniej-

szenie wymiaru czasu pracy.

Obniżone w efekcie tych

zmian wynagrodzenia będą uzupełniane ze środków

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowni-

czych.

Wysokość świadczenia to maksymalnie 100%

i instytucjach rynku pracy – od 1 czerwca 2013 r.

kwota zasiłku wynosi 823,60 zł – zwiększonego o wy-

Poseł Sprawozdawca

Izabela Katarzyna Mrzygłocka

sokość składek na ubezpieczenia społeczne należnych

od pracownika w wysokości proporcjonalnej do okre-

su przestoju ekonomicznego bądź zmniejszenia wy-

miaru czasu pracy, z uwzględnieniem wymiaru cza-

su pracy pracownika.

Dodatkowo pracodawcy do-

tknięci kryzysem zyskają możliwość szkolenia załogi,

dla której nie będą mieli pracy, przy wykorzystaniu

środków z Funduszu Pracy.

Szkolenia będą musiały

rozpocząć się w okresie trwania przestoju ekonomicz-

dofinansowania będzie mogła wynieść nawet 80%

kosztów szkolenia, nie więcej jednak niż 300% prze-

ciętnego wynagrodzenia za pracę.

Korzystający ze

wsparcia przedsiębiorca nie będzie mógł zwolnić pra-

cownika w czasie pobierania dopłat do jego pensji

i 3 miesiące po jego ustaniu.

dzo dokładnie omówiła założenia ustawy, pominę ten

punkt.

Chciałbym jednak stwierdzić, że proponowana

regulacja zawiera instrumenty pomocy de minimis

wzorowane na rozwiązaniach zawartych w ustawie

Stanowi ona jednak nowy instrument pomocy przewi-

dzianej dla pracowników i przedsiębiorców.

Wprowa-

dzenie rozwiązań proponowanych w projekcie ma

służyć redukowaniu negatywnych efektów spowolnie-

nia gospodarczego i służyć m.in. stabilizowaniu za-

trudnienia, zmniejszeniu ryzyka upadłości przedsię-

biorstw i osłabieniu poczucia zagrożenia bezrobociem

wśród pracowników.

Regulacja silnie pozytywnie wpły-

nie na lokalne rynki pracy zdominowane przez praco-

dawców zagrożonych skutkami kryzysu.

Zapropono-

wana regulacja nie będzie miała bezpośredniego wpły-

terytorialnego.

Utrzymanie miejsc pracy spowoduje

zachowanie źródeł przyszłych wpływów do tych bu-

dżetów i ograniczy potencjalne ryzyko wydatków

związanych z pomocą dla osób bezrobotnych i znajdu-

Kierując się potrzebą wprowadzenia przedstawio-

nych powyżej rozwiązań na rzecz ochrony miejsc

pracy, Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska

w głosowaniu opowie się za przyjęciem tego projektu

Szanowny Panie Marszałku!

Chciałbym jedno-

cześnie w imieniu klubu zgłosić 8 poprawek do oma-

wianego projektu.

Wprowadzane zmiany mają cha-

rakter redakcyjno-porządkowy i mają na celu ujed-

nolicenie zapisów dotyczących zmniejszenia zbęd-

nych obciążeń administracyjnych (Dzwonek) dla przed-

siębiorców, czy też ujednolicenie nazewnictwa.

Nie

omawiałem ich dokładnie, mają bowiem charakter

redakcyjno-techniczny i nie mają zasadniczego wpły-

wu na omawiany projekt ustawy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

pracy.

Panie ministrze, powiem tak: ustawa potrzeb-

na, ale mocno spóźniona.

I tak naprawdę kiedy sięg-

niemy do historii tworzenia tej ustawy, to zobaczymy,

że pierwsze rozmowy i zgłoszenie projektu ustawy

mieliśmy w styczniu na posiedzeniu Komisji Trój-

stronnej.

Wtedy była zapowiedź szybkiego procedo-

wania.

Ale w trakcie prac wpłynęły do tej ustawy

22 strony uwag z poszczególnych ministerstw.

A do

tego, głównym, że tak powiem, przeciwnikiem, czy

może nie przeciwnikiem, ale wykazującym się bra-

kiem zaangażowania był minister finansów.

Jak do

tego dodamy sytuację, z którą mamy dzisiaj do czy-

nienia, że borykamy się z tym – a minister finansów

tak naprawdę jest władcą Funduszu Pracy – że nie

możemy wydobyć dodatkowych 500 mln zł na aktyw-

ną formę przeciwdziałania bezrobociu, to również to

na tej ustawie się w jakiś sposób odbija.

Myślę, że pan

minister bezpośrednio tego nie powie, ale ma tego

świadomość, że opór Ministerstwa Finansów powo-

dował, że ta ustawa w takich bólach się rodziła.

Powiem tak: dobrze, że udało nam się tę ustawę

mocno poprawić, i to, panie ministrze, też pana za-

sługa, jako że pan był elastyczny w tych sprawach.

Choćby tytuł ustawy jest już strawny i do przyjęcia,

bo ten pierwszy był taki dość mocno skomplikowany.

Zawsze jest lepiej chronić miejsca pracy, niż je

tracić czy likwidować, ale ta ustawa nie pomoże

w dzisiejszej sytuacji firmie Autosan, która jest

w likwidacji, czy w problemach Stoczni Gdańskiej.

Tak że ta ustawa w tym zakresie nie pomoże.

Ale każ-

da propozycja, która poprawi sytuację, czy pomoże

pracodawcom czy pracownikom, jest godna wsparcia.

Oczywiście, że ta ustawa była przygotowywana na

bazie poprzedniej ustawy antykryzysowej z lat 2009–

2011.

Tam, tylko przypomnę, mieliśmy prawie miliard

złotych na działania, praktycznie niewykorzystany, bo

wykorzystany na poziomie 70 mln zł na pomoc dla 119

przedsiębiorców.

To oczywiście było mało.

Ta ustawa

poluzowuje warunki, które musi spełnić pracodawca,

żeby z tej pomocy mógł skorzystać, choć jeszcze na

pewno jak pracodawcy będą tę ustawę czytali, to będą

mówili, że jednak są dość duże obwarowania dotyczą-

ce przyznania tych środków.

Pierwsza rzecz, którą też warto jeszcze raz pod-

nieść, to jest kwestia spadku obrotów.

Utrzymaliśmy

w projekcie zapis dotyczący tego, że ten spadek musi

wynosić 15%.

My w swojej poprawce zaproponujemy

Poseł Ryszard Zawadzki

10%.

Taką propozycję również zgłaszało Minister-

stwo Gospodarki.

Wydaje się, że wtedy łatwiej by było

pomóc przedsiębiorcom.

To jest pierwsza uwaga.

Druga uwaga, generalna uwaga, to była oczywi-

ście kwestia związana z finansami tej ustawy, doty-

cząca okresów obowiązywania i przeznaczonych

kwot.

Państwo rozpisaliście to do 2022 r.

W tym roku

jeszcze jest do wykorzystania z Funduszu Gwaran-

towanych Świadczeń Pracowniczych ze względu na

przestoje czy na obniżony czas pracy 200 mln, z Fun-

duszu Pracy na szkolenia 50 mln.

O tym nie będę

mówił, bo ta kwota jest przewidywana.

To, o co też

spieraliśmy się, to jest to, że dzisiaj z pierwszej tran-

szy, która ma być do końca tego roku, będzie trudno

skorzystać.

Jeżeli komuś w grudniu uda się skorzy-

stać, będzie dobrze.

Ale drugi problem, jaki jest, to

jest to, że ta ustawa będzie tak naprawdę działała do

czerwca przyszłego roku, czyli do 2014 r., gdzie jest

kwota 250 mln zł, a resztę decyzji będzie już podej-

mowała Rada Ministrów po uwzględnieniu sytuacji

na rynku pracy.

Czyli, nawiązuję do pierwszej mojej

myśli, jeżeli wraca to na poziom Rady Ministrów,

głównym decydującym będzie minister finansów

i znowu się może okazać, że albo nie będzie środków,

albo nie będzie możliwości z tego skorzystać.

Stąd

my proponujemy w swoich poprawkach, aby zamknąć

w sensie finansowym okres funkcjonowania tej usta-

wy do dwóch lat, czyli 2014–2015, plus koniec tego

roku.

Proponujemy zwiększyć te środki, jak również

odebrać Radzie Ministrów (Dzwonek) możliwość po-

dejmowania w tym zakresie decyzji.

Niech ta ustawa

obowiązuje przez dwa lata, jak są konkretne środki

i wiemy, że te środki mogą trafić do pracodawcy.

Bo

w innym przypadku – biorąc pod uwagę te doświad-

czenia, które mamy, z ministrem finansów – może się

okazać, że znowu będzie z tym wielki problem.

Czas mi się skończył.

Można było tu jeszcze wiele

rzeczy mówić.

Generalnie Prawo i Sprawiedliwość opowie się za

przyjęciem tej ustawy, uważając, że każda ochrona

miejsc pracy i propozycja jest warta rozpatrzenia.

Zgłaszamy poprawki, które na ręce pana marszałka

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Ruch.

Poseł Andrzej Lewandowski:

sko klubu w sprawie rządowego projektu ustawy

Ustawa o szczególnych rozwiązaniach związa-

nych z ochroną miejsc pracy ma na celu wprowadze-

nie rozwiązań wspierających zatrudnienie bezpo-

średnią pomocą finansową ze środków Funduszu

zagrożonych zwolnieniami oraz utrzymanie zatrud-

nienia i zapobieganie zwolnieniom zagrożonych pra-

cowników w sytuacji trudności pracodawcy związa-

nych z pogorszeniem się warunków prowadzenia

Klub Poselski Twój Ruch popiera zaproponowany

przez Radę Ministrów kierunek działań związanych

z ochroną miejsc pracy w wersji zawartej w przedło-

żonym projekcie ustawy.

Na poparcie zasługują prze-

de wszystkim rozwiązania prawne, na podstawie

których firmy odczuwające skutki kryzysu gospodar-

czego będą mogły obniżyć pracownikom wymiar cza-

su pracy i uzyskać bezzwrotną pomoc finansową

w celu utrzymania zatrudnienia.

Nowe przepisy nie

powstrzymają wprawdzie wzrostu bezrobocia w okre-

sie nagłego pogorszenia koniunktury, ale mogą po-

móc utrzymać zatrudnienie firmom liczącym na od-

zyskanie zamówień w perspektywie roku.

W obec-

nym stanie prawnym pracodawca zwalniający pra-

cownika z przyczyn ekonomicznych ponosi koszty

związane z odprawami.

W przypadku polepszenia ko-

niunktury pracodawcy ponoszą koszty związane

z rekrutacją pracowników.

Korzyść z ustawy odniosą

zarówno pracownicy, bowiem część z nich zachowa

pracę, jak i pracodawcy, bo poniosą mniejsze koszty

odpraw dla zwalnianych pracowników, a następnie

niższe koszty rekrutacji.

Projekt zawiera również przepisy regulujące wspar-

cie dla firm z Funduszu Pracy.

Chodzi o pieniądze na

podnoszenie kwalifikacji pracowników.

Zgodnie z za-

proponowanymi przez rząd regulacjami firmy będą

mogły wystąpić z wnioskiem do starosty o dofinan-

sowanie 80% kosztów szkolenia danego pracownika

pracy.

Wysokość refundacji nie będzie mogła prze-

kroczyć 300% przeciętnego wynagrodzenia.

Rozwią-

zania takie zasługują na poparcie z uwagi na ko-

nieczność podnoszenia kwalifikacji pracowników

oraz wzrostu konkurencyjności pracodawcy.

Reasumując, Klub Poselski Twój Ruch popiera

inicjatywę wprowadzenia rozwiązań zaproponowa-

nych przez Radę Ministrów w wersji przedstawionej

ny oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki

Poseł Stanisław Szwed

Poseł Henryk Smolarz:

Niezbyt często na tej sali mamy sytuację, w której

projekty, w tym projekty rządowe, które są prezento-

wane, zyskują poparcie wielu klubów.

Tak mamy

w tym przypadku.

Usłyszeliśmy tutaj wypowiedź

przedstawiciela Prawa i Sprawiedliwości, który wy-

raził pozytywne zdanie o przedstawionym projekcie

ustawy.

Usłyszeliśmy przed chwilą przedstawiciela

Twojego Ruchu, który także bardzo pozytywnie oce-

nił ustawę.

Myślę, że poza tymi dzisiaj tutaj przed-

stawionymi pozytywnymi ocenami poszczególnych

partii politycznych i klubów parlamentarnych warto

podkreślić pozytywną reakcję samych pracodawców,

a w efekcie skutki tego rozwiązania, które miało oka-

zję funkcjonować już od roku 2009.

Chciałbym również powiedzieć, że Klub Parla-

mentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego opowie

się za przyjęciem zawartego w sprawozdaniu projek-

tu ustawy o szczególnych rozwiązaniach dla pracow-

ników i przedsiębiorców na rzecz ochrony miejsc

Pragnę przy tej okazji podkreślić, że w tej ustawie

dokonano wiele istotnych zmian, które będą miały

wpływ na funkcjonowanie tego rozwiązania.

Wspo-

mnę tu tylko o zniesieniu warunku przygotowania

przez przedsiębiorcę programu naprawczego, który

stanowił istotne ograniczenie.

Mówili o tym także

moi poprzednicy w odniesieniu do zabezpieczenia

dosyć pokaźnych środków na projekt.

To rozwiązanie

ustawowe z 2009 r. sprawiało, iż niezbyt wielu przed-

siębiorców, a w efekcie i pracowników, korzystało

z tego mechanizmu.

Przypomnę jednak również, że

teraz, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom, dokona-

liśmy zmiany i skróciliśmy okres z 6 do 3 miesięcy,

jeżeli chodzi o utrzymanie zatrudnienia pracownika,

który otrzyma świadczenie.

Mamy nadzieję, że takie

rozwiązanie także spowoduje to, iż taka sytuacja bę-

dzie dla pracowników bardziej atrakcyjna.

Chciałbym powiedzieć, że w pełni popieramy te

rozwiązania i wprowadzenie pewnych instytucji,

np. instytucji przestoju ekonomicznego, obniżenia

pracownikom wymiaru czasu pracy, oraz możliwość

otrzymywania z Funduszu Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych świadczenia na częściowe zaspo-

kojenie wynagrodzeń pracowniczych, a także świad-

czenia na częściowe zrekompensowanie wynagrodze-

nia.

Mamy również głębokie przekonanie, że wspar-

cie, jakie będą mogli pod określonymi warunkami

otrzymać przedsiębiorcy na szkolenia, także przyczy-

ni się do ochrony miejsc pracy.

Kończąc swoją wypowiedź, chciałbym wyrazić

głęboką nadzieję, że to rozwiązanie ustawowe, będą-

ce kolejnym z tych, które przyjmowaliśmy i które

sprawdziły się w trudnych czasach kryzysu czy spo-

wolnienia gospodarczego, jak to określaliśmy wcześ-

niej, tym razem będzie funkcjonowało jeszcze lepiej

i przyniesie konkretne, wymierne korzyści, w tym

najważniejszą z nich w postaci spadku liczby osób,

które są bezrobotne.

Ta plaga bowiem, jaką jest bez-

robocie, z którą na przestrzeni ostatnich dwudziestu

kilku lat nie jesteśmy sobie w stanie skutecznie po-

radzić, stanowi przyczynę wielu, wielu problemów

i dyskusji.

Zarówno ta dyskusja, która odbyła się dzi-

siaj, przed chwilą, o projekcie budżetu i deficycie bu-

dżetowym, jak i dyskusja, którą przeprowadzili-

śmy na poprzednim posiedzeniu, dotycząca otwar-

tych funduszy emerytalnych, na temat kondycji fi-

nansowej wielu funduszy i całościowo budżetu pań-

stwa nie miałyby miejsca, gdyby poziom bezrobocia,

wpływy budżetowe były inne, a pracownicy i obywa-

tele mieli pieniądze.

Tak więc powiem jeszcze raz, iż zagłosujemy za

przyjęciem tych rozwiązań, licząc na bardzo pozytyw-

ne skutki realizacji tej ustawy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Nie przytoczę tu pełnej nazwy ustawy, bowiem wy-

korzystałbym w ten sposób dużą część czasu przypi-

sanego mojemu klubowi, więc będę używał prostej

nazwy: ustawa antykryzysowa.

Myślę, że wszyscy

wiemy, co kryje się za tym określeniem.

Otóż uważa-

my, że rozwiązania proponowane w ustawie antykry-

zysowej, którą dzisiaj omawiamy, są potrzebne, choć

mocno spóźnione.

Procedowanie nad tą ustawą na-

szym zdaniem trwało zbyt długo.

Być może projekt

pojawił się w Wysokiej Izbie zbyt późno, dlatego też

bez zbędnej zwłoki powinniśmy go przyjąć.

Słowa,

które w tej chwili wygłaszam, konsekwentnie świad-

czą o tym, iż nie zgłosimy do tego projektu żadnej

poprawki, mimo że mamy jeszcze drobne zastrzeże-

nia do niektórych zapisów.

Oczywiście istotną sprawą jest to, że regulacje

zaproponowane w tym projekcie ustawy angażują czy

wykorzystują w sytuacjach kryzysowych środki gro-

madzone na to przez pracodawców, a więc te z Fun-

duszu Pracy, o którym tak dużo dzisiaj mówiliśmy,

ja również, a także te z Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych.

Rezerwowanie, kiszenie

miliardów złotych na kontach tych funduszy w sytu-

acji, kiedy bezrobocie w Polsce rośnie, czy utrwala się

na bardzo wysokim poziomie, jest bezsensowne, dla-

tego właściwe jest zmierzanie w kierunku wykorzy-

stania tych środków.

Co prawda naszym, moim zda-

niem wprowadza się to zbyt ostrożnie, bowiem w tej

regulacji, którą dzisiaj omawiamy, zakłada się zaan-

gażowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych rocznie ok. 200 mln zł, a z Funduszu

Pracy tylko kilkudziesięciu mln zł, więc jest to żaden

pieniądz w kontekście wielkich środków odłożonych

na kontach tych funduszy, niemniej jednak można tu

powiedzieć, iż lepsze coś niż nic.

Naszym zdaniem limitowanie tych środków w pro-

jekcie ustawy, wpisywanie ich w ostatnim czy przed-

ostatnim artykule tej ustawy w rozpisce na 10 lat do

przodu jest jednak drobnym nieporozumieniem.

Ro-

zumiem, że z powodu tzw. ostrożności procesowej pan

minister finansów chce mieć pełną kontrolę nad wy-

datkowaniem tych środków i nieco poluźnił panu

ministrowi Kamyszowi, ale takie działanie w żaden

sposób nie wychodzi naprzeciw ani tym potrzebom,

które dzisiaj mamy, ani tym być może jeszcze więk-

szym, które mogą się pojawić w następnych latach

funkcjonowania tejże ustawy.

Tak więc naszym zda-

niem ten zapis jest zbędny.

Będąc konsekwentnym,

jeżeli chodzi o to, co mówiłem podczas debaty nad

ustawą budżetową, powiem, że Fundusz Pracy i Fun-

w całości powinny być w dyspozycji ministra pracy.

Nie powinny one stanowić swoistego elementu gry

statystycznej pana ministra Rostowskiego.

Nie może

być tak, że tymi funduszami gra się w statystykę

polegającą na kreowaniu udziału długu publicznego

pierwsze.

Izbie, w sensie przedłożenia, bowiem projekt podob-

nej treści funkcjonował w latach 2009–2011.

Powiem,

że był obwarowany takimi kryteriami, że niewielu

pracodawców i niewielu pracowników mogło skorzy-

stać z tych dobrodziejstw, które miała przynieść ta

ustawa na zawężającym się rynku pracy.

Przecież

w latach 2009–2011 z tej możliwości skorzystało nie-

spełna 9 tys. pracowników, a w ciągu trzech lat funk-

cjonowania ustawy wydatkowano niespełna 10 mln

zł.

Ustawa w tamtym kształcie w żaden sposób nie

spełniła oczekiwań.

Była to swoista atrapa, która nie

miała istotnego znaczenia, jeśli chodzi o aktywizację

rynku pracy, utrzymanie miejsc pracy i wspomaganie

pracodawców czy też pracobiorców.

Bardzo się cieszę, że wiele elementów, które były

głównym powodem braku możliwości wykorzystania

dobrodziejstw z tejże ustawy, zostało wyeliminowa-

nych w nowym przedłożeniu, które jest przedmiotem

obrad Wysokiej Izby.

Powiem, że podobną opinię

w sprawie tego przedłożenia i uwzględnienia w osta-

tecznej treści projektu rządowego wygłosiło Ogólno-

polskie Porozumienie Związków Zawodowych w swo-

jej opinii, którą mam przed sobą, wskazując jednak

na jeden element, który tutaj jest istotny, czyli że

chyba pora jest wrócić do tego, by posługiwać się

w końcu pierwszym i na razie ostatnim wydanym

w formie dezyderatu 13-punktowym porozumieniem

pt. „Pakiet działań antykryzysowych”, które podpi-

sały centrale związków zawodowych i pracodawcy

funkcjonujący w Komisji Trójstronnej.

(Dzwonek)

Niestety, nie ma tam podpisu przedstawicieli rządu.

Myślę, że w formie zapytania przedstawię, co nale-

żałoby jeszcze zrobić, żeby dopełnić ten pakiet, który

jest wpisany w ustawę antykryzysową, która jest

przedmiotem dzisiejszych obrad.

Reasumując, chciałbym powiedzieć, że Klub Posel-

jektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach dla pra-

W połowie lutego Główny Urząd Statystyczny po-

dał dane dotyczące poziomu płac realnych w Polsce

w 2012 r.

GUS poinformował, że przeciętna płaca

w gospodarce w 2012 r. wyniosła 3,5 tys. zł brutto

i była realnie niższa o 0,1% niż w 2011 r.

Jeszcze

gorzej było w sektorze przedsiębiorstw, gdzie realna

płaca brutto była niższa niż w 2011 r. o 0,3%.

Mimo

że spadek jest niewielki, to jest wydarzenie, obok któ-

rego trudno przejść obojętnie.

Wystąpiło ono bowiem

pierwszy raz od ponad 20 lat, czyli od początku trans-

formacji w 1989 r.

Ten fakt ma bezpośredni wpływ

na to, co od prawie roku dzieje się w polskiej gospo-

darce, w której następuje bardzo duże spowolnienie

prowadzące wprost do recesji w pierwszych kwarta-

łach tego roku, a być może nawet w całym roku 2013.

Jednak spadek realnych wynagrodzeń w całej go-

spodarce i jeszcze głębszy w sferze przedsiębiorstw

źle wróży kształtowaniu się konsumpcji zarówno

w 2013, jak i w następnym roku.

Trzeba przy tym

przypomnieć, że średnioroczny wskaźnik inflacji

w roku 2012, wynoszący 3,7%, w odniesieniu do ro-

dzin o niższym poziomie dochodów jest wyraźnie

wyższy i w ich przypadku płace spadły realnie o wie-

le bardziej niż o 0,1%.

Rodziny takie wydają bowiem

większość swoich dochodów na żywność i usługi

związane z mieszkalnictwem, a ceny w tym wypadku

rosły w całym roku 2012 zdecydowanie bardziej niż

odzwierciedla to wskaźnik inflacji.

Spadek konsump-

cji finansowanej z wynagrodzeń ale także z kredytów

konsumpcyjnych, których realna wartość w 2012 r.

także spadła, jest więc w 2013 r. nieuchronny.

Ponie-

waż ta konsumpcja odpowiada w Polsce za ponad

60% wzrostu PKB, trudno się spodziewać wzrostu

PKB przynajmniej w pierwszych dwóch kwartałach

2013 r., a także w następnych miesiącach.

Sprawy w polskiej gospodarce idą więc zdecydo-

Poseł Ryszard Zbrzyzny

ekipa Donalda Tuska miała jakiś plan przeciwdzia-

łania.

Te dane potwierdzają, niestety, badania prze-

prowadzone przez międzynarodowy instytut Ipsos

MORI, który już piąty rok z rzędu bada poziom bez-

pieczeństwa i niestabilności finansowej gospodarstw

domowych i publikuje te dane pod nazwą Genworth

Index.

Badania są prowadzone w 20 krajach na pró-

bie 13 tys. gospodarstw.

W Polsce jest to ponad tysiąc

gospodarstw i chodzi zarówno o ocenę bieżącej sytu-

acji finansowej gospodarstw domowych, jak i tej spo-

dziewanej w najbliższych 12 miesiącach.

Genworth

Index wyrażany jest w punktach i stanowi proporcję

dwóch grup gospodarstw domowych: stabilnych fi-

nansowo i niestabilnych, które często doświadczają

problemów finansowych i spodziewają się, że ich sy-

tuacja finansowa jeszcze się pogorszy.

W Polsce war-

tość tego indeksu od pięciu lat spada i w 2012 r. wy-

niosła tylko 13 punktów.

Od 2008 r. spadła aż o 58%,

co oznacza, że stabilnych finansowo w Polsce jest

około 13% gospodarstw domowych, a te niestabilne

stanowią dzisiaj aż 87%.

W gorszej sytuacji niż go-

spodarstwa domowe w Polsce są tylko gospodarstwa

domowe we Włoszech, Portugalii i Grecji.

Przy odnotowywanym spadku obrotów gospodar-

czych przedsiębiorca ponosi koszty zatrudnienia pra-

cowników, nawet jeżeli nie wytwarza żadnych dóbr

czy usług.

W takim przypadku przedsiębiorca zwykle

wadzić przedsiębiorcę do upadłości.

Zwolnienie pra-

cownika powoduje wzrost bezrobocia, co generuje

rantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundu-

szu Pracy.

Projekt rządowy, choć nie jest oczywiście

w pełni doskonały, ma na celu pomoc polskim przed-

siębiorcom.

Jest to kierunek dobry i właściwy, dlate-

go też Solidarna Polska wnosi o jego uchwalenie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Mam 12 zgłoszeń.

luch.

(Głos z sali: Nie ma.)

Nie widzę pani poseł.

ustawy o szczególnych rozwiązaniach dla pracowni-

właściwy do spraw pracy jest obowiązany do wydania

rozporządzenia określającego zakres informacji nie-

zbędnych do sporządzenia wniosku o dofinansowanie

kosztów szkolenia pracowników objętych szczególny-

mi rozwiązaniami na rzecz ochrony miejsc pracy oraz

załączniki do tego wniosku.

Projektowane rozporzą-

dzenie określa między innymi, że starostowie (pre-

zydenci miast na prawach powiatu) są zobowiązani

do przekazywania marszałkom województw w termi-

nie do 5. dnia każdego miesiąca informacji dotyczą-

cych wykorzystania środków przeznaczonych na dofi-

nansowanie kosztów szkolenia, określonych w załącz-

niku do projektu rozporządzenia.

Marszałek woje-

wództwa jest zobowiązany do przekazywania wskaza-

nej informacji w terminie do 10. dnia każdego miesią-

ca do ministra właściwego do spraw pracy.

W związku

biurokracji możliwe byłoby – powtarzam: możliwe

byłoby – składanie informacji nie każdorazowo co

miesiąc, ale na przykład w okresie kwartalnym?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Tytuł ustawy brzmi: o szczególnych rozwiązaniach

nego.

Powtarzam: spowolnienia gospodarczego lub

kryzysu ekonomicznego.

Tu odwołam się do art. 30,

który określa limity wydatków dla Funduszu Gwa-

rantowanych Świadczeń Pracowniczych i Funduszu

Pracy w latach 2013–2022, podczas gdy w tytule jest

wyraźnie wskazane: spowolnienia gospodarczego lub

kryzysu ekonomicznego.

Panie ministrze, czy to jest

prognoza, że do 2022 r. będziemy mieli gwarantowa-

ne spowolnienie gospodarcze lub kryzys ekonomicz-

ny, czy jeżeli stałoby się tak, że będzie wzrost gospo-

darczy, a mamy zagwarantowany ten limit wydat-

ków, to ten limit zostanie niewykorzystany?

I pytanie dotyczące art. 27.

Od dnia wejścia w życie

na realizację zadań, których dotyczy ta ustawa, w wy-

sokości 200 mln z FGŚP i 50 mln z Funduszu Pracy.

Poseł Piotr Szeliga

Jest już październik, ustawa jest na etapie drugiego

czytania, jeszcze musi rozpatrzyć ją Senat, jeszcze

trzeba ją skierować do podpisania przez prezydenta.

Czy jesteście państwo przekonani, że te środki zosta-

ną wykorzystane, wnioski mogą zostać złożone?

Czy

nie byłaby prostsza sytuacja, gdyby obowiązywała od

1 stycznia 2014 r. i czy liczycie, że jakiekolwiek pie-

niądze w ramach tego limitu zostaną wykorzystane?

Chociaż doskonale zdaję sobie sprawę, że to jest fun-

dusz celowy i niewykorzystanie tych pieniędzy i tak

pozostawia w gestii tego funduszu środki, które są

uwzględnione w ramach tego ewentualnego limitu?

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

nie Ministrze!

Oczywiście projekt ustawy zmierza

w dobrym kierunku, jest on oczekiwany przez przed-

siębiorców, ale nasuwa się kilka pytań.

Po pierwsze,

czy rzeczywiście niezbędne jest limitowanie środ-

ków?

Czy to limitowanie nie spowoduje, że pojawi się

moment, w którym firmy, które będą potrzebowały

wsparcia, owego wsparcia nie uzyskają, bo przekro-

czyły limit?

Limit ten nie jest przecież za wysoki.

I pytanie do pana ministra: Czy nie obawia się pan

minister tego, że stanie się tak, jak dzieje się dzisiaj:

Fundusz Pracy jest zamrożony, minister Rostowski

trzyma środki u siebie na kontach?

Tak samo stanie

się z tym projektem, te środki nie zostaną przezna-

czone na ratowanie przedsiębiorstw i na wypłaty,

ponieważ ustawa przewiduje maksymalny limit, więc

nie musi on być wykorzystany.

Mam pytanie, panie ministrze: Czy ministerstwo

analizowało inne, podobne projekty realizowane

w Unii Europejskiej, które trochę szerzej traktują

wsparcie?

Czy nie byłoby warto przemyśleć, czy ta

pomoc nie powinna być jednak szersza, ponieważ to,

co jest dzisiaj, szkolenia, realizują urzędy pracy, i mo-

głyby realizować, nie potrzeba w tym celu wpisywać

do ustawy, wystarczy dać urzędom pracy środki na

ten cel.

Urzędy wiedzą, gdzie należy wspomagać.

To

samo dotyczy szkoleń, tylko dzisiaj urzędy nie mają

na to po prostu pieniędzy.

Robimy więc specustawę,

która...

(Poruszenie na sali) Nie, panie ministrze, nie

mają środków.

Jestem w jednej z rad urzędu pracy

i na dzień dzisiejszy ma on zero środków, zostały wy-

dane i środków nie ma.

W związku z tym pytanie jest

takie: Czy rzeczywiście ten projekt ustawy wspomo-

że firmy, czy jest to tylko ustawa, która ma pokazać,

że coś w tej sprawie po prostu się dzieje?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nia.

Na pewno to jest niezwykle ważna, potrzebna

ustawa, wpisująca się zresztą w cały katalog – bardzo

szeroki katalog – działań rządu na rzecz wspierania

przedsiębiorczości i przedsiębiorców z jednej strony

oraz wspierania rynku pracy z drugiej strony.

Chęt-

nie poprosiłbym pana ministra o przedstawienie tego

katalogu, ale już nie dzisiaj, natomiast chciałbym się

dowiedzieć, jak przebiegały prace w ramach uzgod-

nień i konsultacji społecznych, zwłaszcza w Komisji

Trójstronnej, nad tą ustawą, dlatego że, tak jak po-

wiedziałem, ma ona fundamentalne znaczenie i właś-

ciwie można by powiedzieć, że niesie ze sobą jedynie

dobro dla pracowników i pracodawców, a wydaje mi

się, że w Komisji Trójstronnej związki zawodowe były

– a przynajmniej jeden – przeciwko tej ustawie.

Jeden poparł po jakimś czasie, a drugi nie, i to jest

dla mnie bardzo dziwne.

Chciałbym wiedzieć, czy jest

Druga rzecz dotyczy problemu związanego z dia-

logiem społecznym w Polsce, zwłaszcza jeżeli chodzi

o Komisję Trójstronną.

To właśnie związki zawodo-

we kwestionują debaty i konsultacje społeczne w Ko-

misji Trójstronnej.

Chciałbym zapytać, czy ten pro-

jekt ustawy, który według mnie niesie ze sobą, jak

powiedziałem, tylko dobro dla pracowników i praco-

dawców, jest dobrym przykładem na to, że nad tego

rodzaju rozwiązaniami, które służą w sposób pozy-

tywny wszystkim, można i należy debatować w Ko-

misji Trójstronnej, tak jak i nad innymi sprawami.

jest potrzebna?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

stronna jest jak najbardziej potrzebna, panie pośle,

tylko musi być zachowana równowaga.

Jeżeli równo-

Poseł Elżbieta Rafalska

waga nie jest zachowana, to trudno się dziwić, że

jedna ze stron w Komisji Trójstronnej, w tym przy-

padku związkowcy, zawiesiła prace.

Jakby pan poseł

tak lobbował na rzecz związkowców w Sejmie, jak

lobbuje na rzecz pracodawców, to byłby zdecydowanie

lepszy efekt, a ten dialog byłby prowadzony.

To było

nawiązanie do tego pytania.

Panie ministrze, chcę zapytać o dwie rzeczy doty-

czące ustawy o promocji zatrudnienia w instytucjach

rynku pracy, którą pan też się zajmował.

Nie wiem,

czy ten projekt, ta nowelizacja została już przez rząd

przyjęta, czy też nie, ale zapytam w kontekście tego,

ponujecie państwo utworzenie Krajowego Funduszu

Szkoleniowego.

Przeznaczamy kwotę 50 mln zł – może

niewielką, ale jednak – z Funduszu Pracy na fundusz

szkoleniowy.

Jak to wszystko będzie funkcjonowało

i działało?

Trochę tych różnych propozycji jest, i to

w różnych miejscach.

Dobrze by było, żeby to jednak

było w jakiś sposób ujednolicone, dlatego też propo-

nujemy, aby okres funkcjonowania tej ustawy wyno-

sił dwa lata.

O kolejnej rzeczy także nie powiedziałem w swoim

wystąpieniu, ale zgłosiliśmy w tym zakresie popraw-

kę.

Chodzi o to, że w poprzedniej ustawie dotyczącej

łagodzenia skutków kryzysu był zapis, na co zwraca-

ły uwagę związki zawodowe, między innymi z tego

tytułu był spór na posiedzeniu Komisji Trójstronnej,

dotyczący okresu ochronnego dla pracowników, sześ-

ciu miesięcy pomocy i sześciu miesięcy ochrony.

Je-

żeli pracownik korzystał z tej pomocy, to przez sześć

miesięcy nie mógł być zwolniony z pracy.

W tym pro-

jekcie jest propozycja, żeby ten okres skrócić do

trzech miesięcy, jest to ukłon w stronę pracodawców.

(Poruszenie na sali) Przepraszam, to była propozycja

pracodawców, przejęzyczyłem się.

(Dzwonek) Propo-

nujemy przywrócić ten zapis, żeby to było jednak

sześć miesięcy pomocy i sześć miesięcy ochrony.

Czy

pan minister jest skłonny w tej sprawie również

udzielić nam poparcia?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

członkiem Międzynarodowej Organizacji Pracy.

W tej

organizacji mamy przedstawicieli: OPZZ, Solidar-

ność, rząd.

Dlaczego przystąpiliśmy do tej organiza-

cji?

Przecież jest to organizacja, do której wstęp jest

dobrowolny.

Dlaczego Polska do dzisiaj nie ratyfiko-

wała umów i konwencji przygotowanych przez tę or-

ganizację?

Przecież ta organizacja wypracowuje pew-

ne standardy, jeżeli chodzi o wspieranie przedsiębior-

czości, wspieranie pracy, przeciwdziałanie bezrobo-

ciu, a my trochę wybiórczo traktujemy te wszystkie

postanowienia i bierzemy sobie tylko to, co chcemy,

a nie bierzemy tego, czego nie chcemy, nie chce mini-

ster Jan, pomyłka, Rostowski.

Drugie pytanie: Czy o podziale pieniędzy z Fun-

duszu Pracy musi decydować minister finansów,

a nie minister pracy?

To trochę wygląda tak, jakby

minister pracy miał kuratora, jakby za osobę niepeł-

noletnią osoba pełnoletnia podejmowała najważniej-

sze decyzje.

Przecież minister pracy jest ministrem

konstytucyjnym i chyba dobrze wie, gdzie są potrzeb-

ne pieniądze, które są do wykorzystania.

Mamy in-

formacje, jeżeli chodzi o nasze działania, doświadcze-

nia, interpelacje, że minister pracy dużo częściej

chciałby wspierać, pomagać, działać w kierunku

wspierania rozwoju przedsiębiorczości czy ratowania

miejsc pracy, ale niestety nie może, bo jest blokowany

przez ministra finansów.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Moje pytanie dotyczy szkoleń.

Wydaje się, iż przepisy,

jeżeli chodzi o jakość przeprowadzanych szkoleń, są

nieprecyzyjne.

Nauka, szkolenia, oświata to kwestia

jakości, zatem w temacie szkoleń powinno się wyma-

gać odpowiedniego poziomu jakościowego, jest to

wiodące kryterium oceny.

Tymczasem w praktyce

daje się zauważyć powierzanie szkoleń osobom przy-

padkowym, nieprzygotowanym, niemającym żadne-

go statusu oświatowego.

Również osoby dokonujące

wyboru firm lub osób szkolących nie są przygotowa-

ne do dokonywania takiego wyboru, nie potrafią oce-

nić jakości szkolenia.

W ten sposób dochodzi do nie-

celowego, nieefektywnego, nieoszczędnego, a czasa-

mi nawet nierzetelnego wydatkowania środków

publicznych.

Panie ministrze, czy w omawianym temacie widzi

pan stosowne zabezpieczenie, jeżeli chodzi o prawid-

łowe finansowanie publicznych zadań?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Poseł Stanisław Szwed

Poseł Józef Rojek:

strze!

Jeżeli chodzi o pytanie, z którym chciałem się

do pana zwrócić, ubiegł mnie, między innymi pan

poseł Szejnfeld, bo mnie też interesuje, jakie było

stanowisko Komisji Trójstronnej, bo tam są wszyst-

kie siły zainteresowane tą ustawą, a jeżeli dzisiaj

dowiaduję się, że jeden związek powiedział rzekomo:

nie, to chcieliśmy też wiedzieć, bo ja nie jestem człon-

kiem komisji, które pracowały nad tą ustawą, ale

chcę wiedzieć, jaki był argument tego związku, że

powiedział: nie.

To jest jedna sprawa.

Oczywiście ustawa jest jak najbardziej potrzebna

i tylko tutaj dzisiaj trzeba zastanowić się, bo do pew-

nych celów były powołane powiatowe urzędy pracy

i właściwie jeśli chodzi o szkolenia, to one są do tego

przygotowane i wręcz odpowiedzialne za to, co z tego

mamy.

Dzisiaj jest, panie ministrze, dość dużo kry-

tycznych uwag co do funkcjonowania powiatowych

urzędów, nie tylko jeśli chodzi o merytoryczną stronę

ich działania, ale też niewydolność w tej efektywnej

pomocy dla pracowników i przedsiębiorców.

Trzecia sprawa.

My dzisiaj mówimy o pewnych

środkach, bo jak trzeba pomóc, to państwo, rząd musi

wydać te środki.

Dzisiaj debatowaliśmy nad nową

ustawą budżetową.

Jeszcze nie ma tej ustawy, ale czy

są przewidziane środki i skąd państwo wiecie, ile tych

pieniędzy będzie potrzeba, bo sytuacja w Polsce nie

jest łatwa i dla przedsiębiorców, i dla pracowników,

więc skąd państwo wiecie, jakiej wielkości środki są

potrzebne i czy one będą zabezpieczone w przyszło-

rocznym budżecie.

Tyle, panie ministrze.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Po prawie czterech latach funkcjonowania ustawy,

o której dzisiaj mówimy, okazuje się, panie ministrze,

że rząd się zreflektował i stosowny projekt ustawy

pod koniec maja został złożony w polskim parlamen-

cie u pani marszałek.

Szkoda, że tak późno, ale do-

brze, że ten projekt wpłynął

Chciałbym zapytać, panie ministrze, ponieważ

powszechnie wiadomo po deklaracji pana premiera

Donalda Tuska w Krynicy, że kryzys w Polsce to już

właściwie się skończył, czy wobec powyższej dekla-

racji nie należałoby zweryfikować zapisu art. 29,

gdzie jest mowa o prolongacie na kolejne 10 lat zabez-

pieczonych środków do wykorzystania z Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jak rów-

nież z Funduszu Pracy.

Czy tych środków na wspar-

cie przedsiębiorstw, na walkę z bezrobociem nie sku-

mulować w tych najbliższych dwóch, trzech latach,

kiedy jeszcze, mimo że kryzys się skończył, widzimy

wszyscy, że tych efektów bezpośrednio odczuwalnych

nie ma.

Chodzi o to, żeby były zabezpieczone zdecy-

dowanie większe kwoty, mając na względzie fakt, że

grube miliardy leżą na kontach funduszy.

I kolejne pytanie.

Czy na posiedzeniach rządu

trwały, czy były podejmowane przez pana ministra,

przez ministerstwo pracy zdecydowane, podkreślam,

zdecydowane wręcz żądania, by być jedynym dyspo-

nentem w tym trudnym czasie środków, które są

chociażby na kontach Funduszu Pracy, żeby to nie

były środki, o które musi, można nawet powiedzieć,

upominać się, czy wręcz żebrać pan minister u mini-

stra finansów, tylko żeby był pan jedynym dysponen-

tem tych środków, tak dużych środków, które nieste-

ty nie są na walkę z bezrobociem wykorzystywane.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Pierwsza sprawa dotyczy właśnie kwestii szkoleń.

Dzisiaj spotykamy się z takimi opiniami, że de facto

te pieniądze są przejadane, czyli firmy zarabiają na

tych szkoleniach, a bezrobotni najczęściej nie korzy-

stają z nich.

Czy – kolejny raz pytam właśnie o to

– nie można iść w takim kierunku, żeby szkolenia

były prowadzone realnie, pod miejsce pracy czy dla

konkretnego pracodawcy, który zgłasza wniosek, że

potrzebuje takiego czy innego pracownika i dopiero

wtedy odbywa się szkolenie, bo dzisiaj często, znamy

to przecież i z rozmów, firmy nawet płacą za to, że

ktoś jedzie na takie szkolenie, czyli tej firmie się to

opłaca, a bezrobotny dalej jest bezrobotnym.

I kwestia Funduszu Pracy.

Czy w najbliższym czasie

będzie uruchomiona jakaś kolejna transza i jaka jest

wizja na przyszły rok, czy dalej będziemy w kółko się

dopominać, czy minister finansów zablokuje te pienią-

dze, czy jednak ministerstwo pracy będzie miało realny

wpływ i wspomoże bezrobotnych.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Dziękuję.

pana posła Szejnfelda budzi się refleksja polegająca

na tym, że tam gdzie nie ma posła Szejnfelda, tam

pojawiają się niezłe ustawy.

Przykładem dzisiejszy

projekty ustawy i jutrzejsze pierwsze czytanie

zmian w Kodeksie pracy, które – już dzisiaj zapo-

wiadam – poprzemy.

A więc mniej Szejnfelda, lepsze

ustawy.

A teraz wracając do dialogu społecznego szczegól-

nie w Komisji Trójstronnej.

Otóż pewnie pan mini-

ster zna dokument pod tytułem „Pakiet działań an-

tykryzysowych”, podkreślam słowo: antykryzyso-

wych, przyjęty w dialogu autonomicznych partnerów

społecznych reprezentowanych w Trójstronnej Komi-

sji do Spraw Społeczno-Gospodarczych.

Kto to są ci

autonomiczni partnerzy społeczni?

Oczywiście nie

rząd, to są przedstawiciele pracodawców i pracobior-

ców, a więc centrale związków zawodowych.

I te dwa

gremia z Komisji Trójstronnej podpisały pakiet trzy-

nastopunktowy.

Powiem, że tu była gra wielu kom-

promisów.

Ale rząd w sposób wybiórczy realizuje ten

pakiet, bowiem dlaczego wprowadza się dwunasto-

miesięczny okres rozliczeniowy, a nie wprowadza się

wypracowania ścieżki dojścia minimalnego wynagro-

dzenia do 50% udziału w przeciętnej płacy krajowej.

Dlaczego wprowadza się ruchomy czas pracy, a jed-

nocześnie nie wprowadza się programu kryzysowej

pomocy dla społeczeństwa, szczególnie wsparcia ro-

dzin najuboższych poszkodowanych w wyniku kry-

zysu, oraz dlaczego nie zwiększa się środków na

osób zwalnianych z pracy.

Powiem, że budżet na rok

2014 idzie dokładnie w odwrotnym kierunku, niż

wynikałoby to z pakietu działań antykryzysowych.

Oczywiście jest tu 13 punktów, które pan minister

doskonale zna, i wiele z nich zostało zrealizowanych,

ale nie te, które dotyczą opieki społecznej, nie te, któ-

re dotyczą ochrony pracowniczej (Dzwonek), nie te,

które dotyczą funduszy związkowych.

Myślę, że pora

w sposób kompleksowy podejść do tematu i spisać

pakiet antykryzysowy dla Polski, którego stronami

będą wszystkie strony Komisji Trójstronnej.

Dzięku-

ję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

(Poseł Romuald Ajchler: Panie marszałku, pan

na mnie patrzy…)

Bo pan poseł sygnalizował potrzebę zgłoszenia

wniosku.

Poseł Romuald Ajchler:

panu marszałkowi czasu, wyjaśniłem sprawę z panem

ministrem w ławach.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Padło tutaj wie-

le pytań, przedstawiono wiele wątpliwości.

Postaram

się na wszystkie odpowiedzieć czy je rozwiać, zwłasz-

cza te, które dotyczą procedur związanych z ustawą.

A jeśli idzie o ewentualną statystykę, to pozwolicie

państwo, że odpowiem na piśmie.

Przede wszystkim dziękuję za tę debatę.

Chcę

podkreślić, że instrumenty ochrony miejsc pracy al-

ternatywne dla zwolnień grupowych, a więc takie,

które włączają mechanizmy ochrony, ale racjonalnej

ochrony, produktywnych miejsc pracy, funkcjonują

w niektórych krajach Unii.

Tych krajów jest stosun-

kowo mało.

Gdy w 2009 r. podejmowane były prace

nad realizacją pakietu antykryzysowego, wzorowali-

śmy się wtedy m.in. na rozwiązaniach, które były

przyjęte w Holandii.

Chcę podkreślić, że w większo-

ści krajów Unii Europejskiej są to instrumenty, któ-

re są realizowane autonomicznie przez partnerów

społecznych, przez pracodawców i związki zawodowe,

wspierane środkami publicznymi, jak to jest w syste-

mie włoskim.

U nas ze względu na to, że nie funkcjo-

nują chociażby układy branżowe albo funkcjonują

w bardzo małym zakresie, byłoby to trudne rozwią-

zanie.

Dlatego rząd bierze niejako na siebie funkcjo-

nowanie tych instrumentów.

Te instrumenty, jak panie posłanki i panowie po-

słowie wskazywaliście, były w pewnym sensie testo-

wane w latach 2009–2011 w tzw. ustawie antykryzy-

sowej.

Oczywiście zapisy tego pakietu z 13 marca

2009 r. znam doskonale, ponieważ jestem jednym

z jego autorów.

Chcę powiedzieć, że te doświadczenia

były przez nas głęboko brane pod uwagę i kształt tej

ustawy ma charakter pewnej refleksji nad tym, jak

te zapisy funkcjonowały, ale był on także przedmio-

tem – państwo o to pytaliście – wnikliwej analizy

i dyskusji w Trójstronnej Komisji.

Ponad trzy miesią-

ce pracowaliśmy nad tym, aby uwzględnić jak najwię-

cej uwag zgłaszanych przez związki zawodowe i pra-

codawców.

Z takich kontrowersyjnych elementów pozostały

właściwie dwa.

Jeden dotyczył sposobu uruchamia-

nia tego instrumentu.

Tu przypomnę – to jest istota

tej ustawy i to trochę odróżnia naszą ustawę od tych,

które funkcjonują w Europie – że ma to być stały

mechanizm.

Nie było łatwe, także na poziomie prac

konstytucyjnych, takie sformułowanie tego mecha-

nizmu.

Przypomnę, że taki był cel tej regulacji

w 2009 r., ale wtedy nie udało się.

Teraz wypracowa-

liśmy mechanizm, który na stałe wprowadza to roz-

wiązanie do systemu.

Chcę powiedzieć, że dyskutowaliśmy na ten temat

także na posiedzeniach podkomisji, i podkreślić, że

dzisiejszy kształt projektu zobowiązuje Radę Mini-

strów do wydania rozporządzenia uruchamiającego

program.

Zatem to nie jest widzimisię rządu, to jest

obowiązek rządu, chyba że wystąpiłaby taka sytuacja

finansowa w przypadku tych dwóch funduszy, Fun-

duszu Pracy lub Funduszu Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych, która powodowałaby zagroże-

nie dla realizacji działań statutowych.

Przypomnę, bo my znamy taką sytuację.

Chcę

przypomnieć Wysokiej Izbie, że dopiero w 2008 r. zo-

stały spłacone kredyty komercyjne, które trzeba było

zaciągnąć ze względu na to, że z Funduszu Gwaran-

towanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie

art. 4, dawno uchylonego, zostały wypłacone świad-

czenia, które zagroziły upadłością Funduszu Gwa-

rantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Dlatego ten

mechanizm jest optymalny.

Z jednej strony on zobo-

wiązuje do tego, żeby uruchomić pomoc, a z drugiej

strony dba o bezpieczeństwo środków, które mimo że

znajdują się w sektorze finansów publicznych, są jed-

nak środkami gromadzonymi przez partnerów spo-

łecznych, przede wszystkim przez pracodawców.

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowni-

czych jednak powinien służyć takim celom.

Tak jak

chroni on roszczenia pracownicze w razie niewypła-

calności pracodawców, tak powinien także włączać

mechanizmy ochrony, ale racjonalnej ochrony, czyli

nie w sytuacji np. grożącej upadłości, ale w sytuacji,

w której ta pomoc może być efektywna, może spra-

wić, że miejsca pracy zostaną ochronione.

Jest to

w interesie i pracodawców, i pracowników, bo praco-

dawca – jak zresztą pokazał ten kryzys – nie jest

zainteresowany tym, żeby tracić pracownika.

Dlacze-

go?

Dlatego że bardzo często zainwestował w niego

bardzo duże środki, aby ta produktywność była wy-

soka.

Z kolei dla pracownika lepiej jest nawet przez

pewien okres zarabiać nieco mniej, ale jak gdyby

z gwarancją tego, że sytuacja się poprawi.

Wreszcie drugie koszty, które mnożą się coraz

bardziej, a związane są z tym, że jak zwalniamy, to

musimy później zrekrutować pracownika, a jest co-

raz trudniej o wykwalifikowanych, w pełni produk-

tywnych pracowników.

Jak powiedziałem, ten projekt był szeroko dysku-

towany w Komisji Trójstronnej i w efekcie tych roz-

mów – chcę powiedzieć to z całą odpowiedzialnością

– był on właściwie przychylnie odbierany przez wszyst-

kich partnerów społecznych: pracodawców i związki

zawodowe.

Natomiast pewne zastrzeżenia po stronie

Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodo-

wych i Forum Związków Zawodowych spowodowały,

że te dwie organizacje projektu nie poparły.

Co było

kością niezgody?

Między innymi długość ochrony,

która została zgłoszona w poprawce pana posła.

Otóż

rząd nie był przeciwny wydłużeniu tego okresu, na-

tomiast analiza realizacji tej ustawy w latach 2009–

2011 wskazywała, że pracodawcy podnosili, że wy-

dłużenie tej ochrony ponad 3 miesiące jest istotną

barierą powodującą zobowiązania, których nie chcą

podjąć, biorąc pod uwagę, że są w trudnej sytuacji,

wychodzą z niej i jeszcze nie znajdują się na pełnej

prostej.

To była dla nas trudna i kompromisowa de-

cyzja, ale uznaliśmy, że ta 3-miesięczna gwarancja

– biorąc pod uwagę jeszcze to, że mechanizm ustawy

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracowni-

pracowników powoduje, że przez kolejne 3 miesiące

jest procedura jak gdyby zwolnieniowa – de facto

oznacza 6-miesięczny okres, w którym pracownik

utrzymuje zatrudnienie.

Chciałbym też bardzo podziękować komisji, pod-

komisji, wszystkim klubom, a najbardziej pani prze-

wodniczącej Mrzygłockiej za podjęte działania.

Bio-

rąc pod uwagę to, że pod koniec maja projekt został

skierowany do Wysokiej Izby i że znalazły się aż trzy

wnioski i trzy duże ekspertyzy, opinie jego dotyczące,

to procedowanie, które rozpoczęliśmy w zasadzie

w ostatnich dniach przed przerwą wakacyjną, idzie

bardzo szybko.

Jeśli taka będzie wola Wysokiej Izby,

to jesteśmy w stanie na najbliższym posiedzeniu Se-

natu rozpatrzyć tę ustawę i wtedy te instrumenty

– a jesteśmy do tego przygotowani – mogłyby funk-

cjonować jeszcze w listopadzie.

A skądinąd wiemy, bo

monitorujemy tę sytuację, że w niektórych branżach

są jeszcze firmy, dla których ta końcówka roku może

być trudna, mimo że z drugiej strony są wyraźne

oznaki ożywienia gospodarczego, także na rynku

pracy.

Ten spadek obrotów był również przedmio-

tem bardzo długiej debaty z Ministerstwem Finan-

sów i z Ministerstwem Gospodarki.

Dyskutowaliśmy

na ten temat i powiem tak: pamiętajmy, że w 2009 r.

Wysoka Izba uchwaliła tę ustawę z progiem 25-pro-

centowym i był on za wysoki.

Natomiast próg 10-pro-

centowy z kolei wydaje się zbyt niski, biorąc pod

uwagę zróżnicowanie branżowe.

Dlatego te 15% było

kompromisem, który został wypracowany w Komisji

Trójstronnej – choć nie do końca, bo bez tego pełnego

konsensusu.

Oczywiście tutaj pojawiało się szereg pytań doty-

czących gospodarowania Funduszem Pracy.

W imie-

niu pana ministra Kosiniaka-Kamysza i swoim chcę

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

zadeklarować, że oczywiście minister pracy chciałby

mieć jak największy wpływ na funkcjonowanie roz-

wiązań związanych z Funduszem Pracy czy Fundu-

szem Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Ale chcę też powiedzieć, szanowni państwo, że ten

dialog z Ministerstwem Finansów, choć bardzo rze-

czowy...

Między innymi efektem przyjęcia ustawy

o finansach publicznych, art. 50, jest reguła wydat-

kowa, która spowodowała, że musieliśmy zaplanować

w ustawie limity wydatków na 10 lat, co wcale nie

Ministrów.

Natomiast te limity zostały ustalone ra-

cjonalnie.

Także mechanizm związany ze zmianą stopy bez-

robocia jest oparty na ponaddwudziestoletnich ana-

lizach, jak kształtowała się zmiana dynamiki bezro-

menty będą adekwatne.

Otóż w 2012 r. minister

pracy otrzymał dodatkowo ponad 1 mld zł od mini-

stra finansów.

(Poseł Elżbieta Rafalska: Żadna łaska.)

W 2013 r. plan funduszu przewidywał wzrost wy-

datków Funduszu Pracy o 1,7 mld, prawie o 2 mld.

Te środki są w poszczególnych urzędach pracy, po-

nieważ te limity są uruchamiane z miesiąca na mie-

siąc.

W tym roku – jak Wysoka Izba wie – wystąpili-

śmy z wnioskiem o kolejne 500 mln i za chwilę poja-

wi się kolejny wniosek związany z wypłatą świad-

czeń.

Chcę powiedzieć, że m.in. w przypadku wydat-

ków związanych ze świadczeniami minister pracy

wywalczył sobie pełną autonomię.

A więc można

powiedzieć, że w przypadku świadczeń, zgoda mini-

stra finansów nie jest niezbędna.

Chcę też powiedzieć, że środki Funduszu Pracy,

m.in. ze względu na wypłatę świadczeń, ale i słabsze

wpływy, zmniejszają się i szacujemy, że w przyszłym

roku te nadwyżki będą na poziomie niespełna 4 mld.

Tak dużo kosztują zasiłki dla bezrobotnych, ale tak-

że zwiększone środki w tym roku.

Miałem przyjem-

ność mówić o tym Wysokiej Izbie, przygotowujemy

bardzo wiele instrumentów i działań związanych

z realizacją europejskiej gwarancji dla młodych.

Mię-

dzy innymi zwiększone środki Funduszu Pracy, ale

nie tylko, także inne inicjatywy podejmowane na po-

ziomie regionalnym i krajowym będą służyły temu,

aby wspierać przede wszystkim młodych ludzi.

Było tutaj kilka pytań o Komisję Trójstronną.

Oczywiście rząd jest jak najbardziej zwolennikiem

dialogu trójstronnego.

Wysokiej Izbie chcę powie-

dzieć tak: Jestem przekonany, uczestniczę w tym

dialogu od ponad kilkunastu lat, że swoisty kryzys

dialogu społecznego też zostanie przezwyciężony

i wzmocni dialog społeczny.

Chcę powiedzieć, że mie-

liśmy już takie sytuacje w historii, także w Komisji

Trójstronnej.

Wspomnę o przełomie lat 2000 i 2001,

kiedy jedna z central opuściła Komisję Trójstronną.

To jest trudny moment, zresztą w całej Europie, ale

ważne, że jest wola porozumienia i wola rozmów,

mimo że jeszcze nie możemy spotkać się w Komisji

Trójstronnej.

Rząd przygotowuje, mówił o tym pod-

czas debaty minister Kosiniak-Kamysz, odpowiedzi

na postulaty strony związkowej kierowane do resor-

tu.

Cały czas ślemy różne propozycje działań, a po

stronie związków zawodowych też pojawiają się bar-

dzo interesujące projekty, które mogą być przedmio-

tem dyskusji, może najpierw dialogu autonomiczne-

go, a później dyskusji w Komisji Trójstronnej.

Słaboś-

cią naszego dialogu, także trójstronnego, jest słabość

dialogu autonomicznego.

Pamiętajmy, że wszędzie

w Europie – ale, można powiedzieć, taka już jest na-

sza historia – to dialog autonomiczny jest podwaliną

dialogu trójstronnego.

U nas jest dokładnie odwrot-

nie, ponieważ zmieniając system polityczny, ekono-

miczny, społeczny, tak naprawdę budowaliśmy pań-

stwo, instytucje demokratyczne.

Komisja Trójstron-

na jest także gwarantem demokracji, podobnie jak

Międzynarodowa Organizacja Pracy.

Budowaliśmy

ją od góry i to jest pewna słabość.

Oczywiście działania Międzynarodowej Organi-

zacji Pracy i konwencje są bardzo ważne.

Przypomnę,

że w Komisji Trójstronnej właśnie przygotowaliśmy

harmonogram prac nad ratyfikacją kolejnych kon-

wencji.

Chcę powiedzieć, że Polska na tle innych kra-

jów wygląda zupełnie nieźle.

Rzeczywiście jeśli cho-

dzi o relacje z Międzynarodową Organizacją Pracy,

pojawia się ten problem, że kraje europejskie, patrząc

trochę europocentrycznie, gdzie indziej regulują te

standardy i gdzie indziej są wypracowywane akcenty.

Największa rozbieżność między przestrzenią europej-

ską a Międzynarodową Organizacją Pracy występu-

je w ramach systemu zabezpieczenia społecznego,

który w Unii Europejskiej jest tylko koordynowany,

natomiast w krajach, to znaczy w regulacjach, w kon-

wencjach MOP jest regulowany szczegółowo.

Dla

przykładu powiem, że rozważamy implementację

bardzo ciekawej konwencji, przyjętej zresztą niedaw-

no przez Międzynarodową Organizację Pracy, a do-

tyczącej ochrony pracowników domowych.

To jest

przestrzeń szarej strefy, ogromnej, ale i pewnych

gwarancji, które powinny być wprowadzone.

Chcie-

libyśmy się tym zająć i rozmawialiśmy o tym z part-

nerami społecznymi.

Jeśli chodzi o jakość szkoleń, pełna zgoda, ale chcę

podkreślić, że sytuacja nie jest zero-jedynkowa, jak

niektórzy panowie posłowie mówili.

Kłopot w tym,

że polski rynek pracy zupełnie gdzie indziej wykazu-

je wielką słabość, z którą nie potrafimy sobie poradzić

i, z całym szacunkiem, nawet najlepszymi regulacja-

mi tego nie zmienimy, ponieważ bezrobocie kumulu-

je się na lokalnych rynkach pracy, a Polacy nie są

mobilni przestrzennie.

Często wybierają mobilność

za morze aniżeli z jednego miasta czy z jednego po-

wiatu do drugiego, a niestety miejsca pracy nie mogą

podążać za bezrobotnymi, musi być odwrotnie.

I to

jest ogromne wyzwanie, które także należy do poli-

tyki rynku pracy.

(Poseł Romuald Ajchler: To jest też sprawa miesz-

kań.)

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

87

Bardzo często… ale i postaw, bo jeżeli młodzi lu -

dzie, i są badania, które to potwierdzają, przestają

być mobilni po ukończeniu studiów, podejmując po

raz ostatni przysłowiową decyzję o tym, czy zostają

w ośrodku akademickim, gdzie studiowali, czy też

wracają do siebie, to nie jest dobrze.

Pod tym wzglę-

dem oczywiście polityka mieszkaniowa jest proble-

mem, ale to dotyczy także szerszych wyzwań zwią-

zanych również z niektórymi instrumentami rynku

pracy, takimi jak chociażby bony na zasiedlenie, któ-

rymi chcemy wspierać mobilność przestrzenną.

Nie

zmienimy tym postaw, ale możemy pomóc co naj-

mniej kilku tysiącom osób.

Wdrażamy działania pro-

efektywnościowe.

Po reformie, o której miałem przy-

jemność mówić na poprzednim posiedzeniu, będzie

efektywniej, chociażby będą trójstronne umowy szko-

leniowe.

To jest właśnie odpowiedź.

Chodzi o to, aby

pracodawca wskazał, jakiego szkolenia potrzebuje dla

osoby bezrobotnej i żeby nie szkolić pod, że tak po-

wiem, przetargi ogłoszone na początku stycznia i za-

kontraktowane u firm szkoleniowych.

Chcę też po-

wiedzieć, że mechanizmy kontroli są bardzo rozbu-

dowane na poziomie powiatowym i samorządy muszą

wziąć odpowiedzialność, chodzi o powiatową radę

zatrudnienia tudzież rynek pracy, za monitorowanie

efektywności.

Szereg działań, które podejmujemy,

idzie właśnie w tym kierunku, żeby było efektywniej

i bliżej zatrudnienia, bo ta efektywność zatrudnie-

niowa jest kluczowa.

Jeśli chodzi o koordynację szkoleń, powiem tak:

Szkolenia są potrzebnym instrumentem, trochę nie-

docenianym w polskiej przestrzeni.

Badania sprzed

zaledwie kilku lat, które przeprowadziła Komisja

Europejska, wskazują, że przeciętny Europejczyk co

dziesięć lat będzie musiał wymienić 80% wiedzy, i to

nie jest mrzonka.

Takie jest wyzwanie, tak szybko

zmienia się gospodarka, tak szybko zmienia się sama

treść zawodu.

W związku z tym kształcenie ustawicz-

ne musi być normą, dlatego przewidzieliśmy krajowy

fundusz szkoleniowy.

Możemy oczekiwać, że firmy

duże i średnie poradzą sobie z finansowaniem tego,

natomiast firma mała czy mikro- nie jest w stanie

sfinansować szkolenia swojego pracownika, chyba że

głównego księgowego, który musi znać aktualne

zmiany w przepisach podatkowych.

Wysoka Izbo,

ślusarz, który po 15 latach pracy w zakładzie rze-

mieślniczym wypada z rynku pracy i przychodzi za-

rejestrować się jako bezrobotny, to jest osoba, której

ryczne i brak umiejętności dostosowywania się do

zmieniającej się sytuacji czynią z tego bezrobotnego

osobę, w którą trzeba zainwestować – trzeba zainwe-

stować środki, żeby go przywrócić rynkowi pracy.

Alternatywą jest długoletnie wypłacanie świadczeń.

Chcemy pójść w kierunku aktywizacji, wiedząc do-

skonale, że liczy się efektywność, ale liczy się też cel,

jakim jest zatrudnienie.

Na koniec chcę powiedzieć, że wniosek, który przy-

jęliśmy, aby do tych instrumentów przestojowych

dopisać możliwość związaną ze szkoleniami, to był

wniosek partnerów społecznych.

Oczywiście praco-

dawca powinien przedstawić racjonalne uzasadnie-

nie kierunku szkolenia, które jest związane z jego

potrzebami, a to podlega kontroli władz samorządo-

wych, które podejmują decyzje.

Wydaje się, że jest

racjonalne, aby pracownicy w momencie przestoju

ekonomicznego, kiedy otrzymują pewne świadczenie,

mogli być zobligowani do podnoszenia kwalifikacji.

większość pytań sformułowanych przez panie po-

słanki i panów posłów.

Panie Marszałku!

Jeszcze raz chciałbym serdecz-

nie podziękować wszystkim klubom za wsparcie tego

projektu, który jest ważny i będzie projektem na lata.

Jestem co do tego przekonany, od dawna to mówię,

nie bójmy się nawet drobnych zmian.

Jak pani poseł

sprawozdawczyni pokazała, były elementy, które

trzeba było zmienić po to, żeby ten akt prawny lepiej

funkcjonował.

Ważne jednak w konsekwencji jest to,

że właściwie po raz pierwszy od początku okresu

transformacji będziemy mieli mechanizm – który

może nie jest doskonały, ale nie bójmy się testować

różnych mechanizmów – na trudne czasy.

Mam na-

dzieję, że te środki nie będą potrzebne, bo też prawda

o ustawie antykryzysowej była taka, że pracodawcy

woleli korzystać z innych instrumentów, a poprawa

Pamiętajmy też, że jeśli chodzi o kryzys i spowolnie-

nie, ostatnie lata pokazują, że kryzys może kończy

się w wymiarze globalnym, ale też przebiega inaczej

niż dotychczasowe znane nam kryzysy – uderza na

przykład w niektóre branże, może uderzać w niektó-

re regiony, które w czymś się specjalizują.

A więc ten

instrument, mam nadzieję, będzie trwale oddziaływał

i będzie potrzebny.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

słuchuje się delegacja mieszkańców Pajęczna.

(Oklaski)

Pozdrawiamy pana burmistrza i państwa na ga-

lerii.

A teraz proszę o podsumowanie debaty sprawo-

zdawcę komisji panią posłankę Izabelę Katarzynę

Mrzygłocką.

kować wszystkim posłom, którzy brali udział w pra-

cach podkomisji i komisji.

Atmosfera była bardzo

dobra, wszyscy rozumiemy, jak bardzo ta ustawa jest

potrzebna, jak jest wyczekiwana.

W związku z tym

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

88

jeszcze raz bardzo serdecznie dziękuję.

Dziękuję też

za konsensus i taką dobrą atmosferę.

W dniu dzisiej-

szym podczas drugiego czytania wpłynęło kilkana-

ście poprawek.

Te poprawki będziemy rozpatrywać

jutro o godz. 9.30 na posiedzeniu połączonych komi-

sji.

Jestem przekonana, że rozpatrzymy te poprawki

w tak samo dobrej atmosferze.

Jeszcze raz bardzo

serdecznie dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nr 1179 i 1764).

nowelizacji ustawy Prawo zamówień publicznych

Projekt, o którym mowa, był przedmiotem obrad

Komisji Gospodarki w dniu 4 kwietnia i 25 września

br. oraz prac podkomisji w dniach 4 kwietnia, 28 maja,

6 czerwca, 13 czerwca, 19 czerwca, 24 lipca i 11 wrześ-

nia.

Podkomisja oraz komisja otrzymały wiele stano-

wisk i zapoznały się z nimi oraz z opiniami i eksper-

tyzami.

Sami też zlecaliśmy takie ekspertyzy poprzez

Biuro Analiz Sejmowych.

Jedną z nich była eksperty-

za, opinia prawna pana prof. dr. hab. Ryszarda Szo-

staka.

Na podstawie tej wielomiesięcznej pracy, zgła-

szanych uwag, opinii oraz ekspertyz prawnych w komi-

sji i w podkomisji łącznie dokonaliśmy około 40 popra-

wek, zmian w ustawie, o której mówimy.

Ustawa nie była i nie jest łatwa, powiem szczerze.

Można powiedzieć, że gdybyśmy mieli dobrze, spraw-

nie działający rynek z jednej strony, z drugiej strony

dobrze działający cały system prawa, a nie tylko Pra-

wo zamówień publicznych, to ta ustawa nie powinna

powstać.

To jest bowiem ustawa, która pokazuje, jak

państwo, chcąc, oczywiście w dobrej wierze, w do-

brym celu, wpływać na stosunki między podmiotami

prawa, dokonuje określonej regulacji.

Regulacje, któ-

re podejmuje się czasem, gdy praktyka nie niesie ze

sobą dobrych przykładów, wywołują kolejne regula-

cje.

Dobrze, gdy nie dochodzimy do sytuacji, w której

moglibyśmy powiedzieć, że coś jest przeregulowane.

wa właściwie jako prawo publiczne wkracza bardzo

wyraźnie i w szerokim zakresie w domenę prawa cy-

wilnego, co niesie ze sobą, i niosło także w trakcie

trudności.

Należało bowiem bardzo zdecydowanie

starać się wyważać zakres ingerencji państwa po-

przez ten projekt ustawy w stosunki cywilnoprawne

między podmiotami, które w myśl konstytucyjnej

zasady swobody umów wiążą umowy kreowane mię-

dzy nimi i materią regulowaną przez państwo, gdyż

jednym z podmiotów stosunków w zamówieniach

publicznych jest oczywiście podmiot publiczny, tj. pań-

stwo, jego organy, także samorząd terytorialny.

To

jest pozytywna przesłanka na rzecz podejmowania

tego rodzaju inicjatyw przez państwo.

Jednak głównym celem i powodem podjęcia tej

inicjatywy, przypomnę, były zjawiska, które uznali-

śmy za zjawiska niekorzystne, niepożądane, żeby nie

powiedzieć mocno – w niektórych przypadkach pew-

nie w sposób adekwatny – patologiczne.

Najkrócej

rzecz ujmując, polegało to na tym, iż zdarzały się zbyt

często – i ewidentnie był to brak poszanowania nie

tylko uczciwych zasad konkurencji, ale także przepi-

sów prawa – przypadki, w których wykonawcy, ko-

rzystając w pewnej mierze z reguł związanych z re-

alizacją zamówienia publicznego, nie wywiązywali

się z umów cywilnoprawnych wobec swoich podwy-

konawców.

Oczywiście umowa między wykonawcą zamówie-

nia publicznego a podwykonawcą czy dalszym pod-

wykonawcą zamówienia publicznego jest umową

cywilnoprawną, która wiąże podmioty prywatne, ale

zamawiającym jest podmiot publiczny, który nie tyl-

Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka

89

ko w zakresie moralnym, etycznym, ale także praw-

ków związanych z zamówieniami publicznymi.

Mało tego, jakiś czas temu podjęliśmy przecież

inicjatywę w zakresie przepisów prawa, a więc doko-

naliśmy zmiany Kodeksu cywilnego, wprowadzając

solidarną odpowiedzialność zamawiającego za nie-

wykonane zobowiązania w ramach zamówień publicz-

nych.

To rozwiązanie zawarte jest bodajże w art. 647

1

i jednak w tych skrajnych przypadkach, które obser-

wowaliśmy w ostatnich latach, nie w pełni zdało eg-

zamin i dlatego inicjatywa rządowa, dlatego zaanga-

żowanie Urzędu Zamówień Publicznych, prezesa

zamówień publicznych, by wyjść naprzeciw, wyjść

z pomocą tym wszystkim, którzy są czy mogliby być

potencjalnie w przyszłości pokrzywdzeni w realizacji

umów cywilnoprawnych, w zamówieniach publicznych

dokonywanych przez podmioty publiczne.

Ta idea jest

realizowana przez ten projekt.

W kilku przypadkach

oczywiście, by wyważyć sprawy związane z kreowa-

niem minimalnej ingerencji prawa w stosunki cywil-

noprawne, były kłopoty, ale mam nadzieję, że uzyska-

liśmy optymalne rozwiązania.

Co więc zawiera ta ustawa?

Ona przede wszystkim

wprowadza nową definicję umowy na podwykonaw-

stwo.

To jest zasadnicza kwestia.

Chcemy, żeby umo-

wa o podwykonawstwo miała formę umowy pisemnej.

Musi mieć charakter odpłatny.

Te przesłanki są istot-

ne choćby w kwestiach dowodowych.

Będzie dotyczyła

usług, dostaw lub robót budowlanych i ma być zawie-

rana między wykonawcą a dalszym podmiotem, czyli

podwykonawcą lub dalszymi podwykonawcami.

Nie

cytuję, lecz streszczam tę definicję.

Konsekwencją przyjęcia tej definicji jest cały dalszy

katalog zmian, a więc przede wszystkim uzupełnia się

przepisy dotyczące specyfikacji istotnych warunków

zamówienia, m.in. o wymagania dotyczące warunków

podwykonawstwa.

Dodaje się nowe przepisy działu

czwartego dotyczące umów w sprawie zamówień pub-

licznych, m.in. wprowadza się regulacje w sprawie

płatności za roboty budowlane z terminem wykonania

powyżej 12 miesięcy.

Wprowadza się regulacje doty-

czące wynagradzania płatnego w częściach, podobnie

regulacje dotyczące wypłat wynagrodzenia w zalicz-

kach.

W jednym i drugim przypadku podstawą do

regulowania zobowiązań zamawiającego będą dowody

zapłaty na rzecz podwykonawców lub dalszych pod-

wykonawców.

Wprowadza się prawo wstrzymania

wynagrodzenia wykonawcy, a więc tego wynagrodze-

nia częściowego bądź zaliczki.

Wprowadza się prawo

dokonania bezpośredniej zapłaty na rzecz podwyko-

nawcy lub dalszemu podwykonawcy, jeżeli nie ma do-

wodów zapłaty przez wykonawcę.

Ten dowód zapłaty

jest przesłanką podjęcia bezpośredniej zapłaty podwy-

konawcy, jeżeli tego dowodu nie ma, jeżeli jest, to oczy-

wiście zamawiający płaci wykonawcy.

Kolejna kwestia, uregulowano prawa zamawiają-

cego w zakresie obowiązku zapłaty w przypadku

zgłoszenia uwag przez wykonawcę.

Tu mamy trzy

zasadnicze możliwości.

Jeżeli wykonawca zgłosi uwa-

gi, to zamawiający może nie dokonać bezpośredniej

zapłaty wynagrodzenia.

Jeżeli wykonawca wykaże

niezasadność takiej zapłaty – albo złożyć do depozy-

tu sądowego kwotę potrzebną na pokrycie wynagro-

dzenia, w przypadku istnienia zasadniczej wątpliwo-

ści zamawiającego co do wysokości należnej zapłaty

lub podmiotu, któremu zapłata się należy, albo doko-

nać bezpośredniej zapłaty wynagrodzenia podwyko-

nawcy lub dalszemu podwykonawcy, jeżeli wykażą

zasadność takiej zapłaty.

To jest clou sprawy.

Przy-

pomnę, jeżeli wykonawca ma prawo do uzyskania

wynagrodzenia w części lub zaliczki, ale okaże się,

że nie zapłacił swojemu podwykonawcy, to nie dosta-

nie tych pieniędzy.

Zamawiający zamiast jemu zapła-

ci dalszemu podwykonawcy, ale jeżeli ma wątpliwość,

nawcy, ani podwykonawcy czy dalszemu podwyko-

nawcy, tylko złoży do depozytu należną kwotę.

Wprowadza się także obowiązek potrącenia kwo-

ty wykonawcy ze względu na bezpośrednią zapłatę

podwykonawcy, to jest rzecz oczywista, czyli z wyna-

grodzenia będzie się tę część bezpośrednio zapłaconą

potrącało wykonawcy.

Wprowadza się również prawo

zamawiającego odstąpienia od umowy z wykonawcą

w przypadku, nazwijmy to kolokwialnie, wielokrot-

nego braku zapłaty na rzecz swoich podwykonawców

czy dalszych podwykonawców bądź też jeśli zapłata

bezpośrednia na rzecz podwykonawców jest większa

niż suma 2% wartości zamówienia publicznego.

Określa się też nowe warunki, by mogła być wpro-

wadzona zasada zapłaty bezpośredniej, m.in. wyko-

nawca lub podwykonawca musi przedłożyć zamawia-

jącemu projekt umowy do akceptacji, a następnie

uwierzytelnioną kopię samej umowy do akceptacji.

W umowie tej wprowadza się termin płatności nie-

mogący przekraczać 30 dni, czyli bardzo wyraźnie na

rzecz podwykonawców, dalszych podwykonawców, na

ogół to są małe i średnie firmy, zawęża się, skraca

termin, w którym zobowiązanie wykonawcy wobec

swojego podwykonawcy powinno być zrealizowane.

Zamawiający ma prawo zgłosić zastrzeżenie do pro-

jektu umowy lub samej umowy.

Doprecyzowuje się

też przepisy dotyczące umów na roboty budowlane.

Oczywiście przepisy przewidują także sankcje karne,

kary umowne, itd.

Jak powiedziałem, prace wywołały problemy do-

tyczące wzajemnych relacji między Kodeksem cywil-

nym, szczególnie art. 647

1

, i projektowanymi przepi-

sami, ale wydaje się, że zostały one rozwiane także

na podstawie sugestii pana prof. Szostaka i współ-

pracy legislatorów Urzędu Zamówień Publicznych

i Sejmu.

A więc sądzę, że te przepisy rozwiewają teraz

wszystkie wątpliwości.

Podobnie jest, jeżeli chodzi

o terminy zapłaty.

Zdecydowaliśmy się zachować pro-

pozycję, by był to termin szczególny, wynikający

z tej ustawy, a więc 30 dni, a nie terminy określone

dlowych.

One są tam, po pierwsze, dłuższe, a po dru-

Poseł Sprawozdawca Adam Szejnfeld

90

gie, bardziej elastyczne.

Powiedziałbym, że jest system

egzekucji tych terminów.

W dyskusji pojawiały się wątpliwości co do kilku

kwestii, np. prawa odstąpienia od umowy przy braku

płatności.

Jest teraz kwestia, czy 2% wartości zamó-

wienia to nie jest za mało.

Padały propozycje, żeby

podnieść to do 5%, aby zamówienie było jednak bar-

dziej stabilne i praca wszystkich związanych z zamó-

wieniami publicznymi była bardziej stabilna.

Wiem,

że będą w tej sprawie złożone poprawki.

To jest właś-

ciwie, powiedziałbym, największe streszczenie tych

trochę długich, ale bardzo trudnych, głównie pod

względem prawniczym, prac.

Wysoka Izbo!

W takim razie w imieniu Komisji

Gospodarki wnoszę o uchwalenie projektu ustawy.

publicznych, zawarty w druku nr 1179, został bardzo

szczegółowo przedstawiony przez posła sprawozdaw-

cę.

Twierdzę, że jest to niezwykle ważna i pożądana

regulacja, która dotyczy ważnych kwestii w relacjach

zamawiający – wykonawca – podwykonawca i dalszy

podwykonawca.

Konieczność dokonania zmian podyktowana jest

praktycznymi doświadczeniami z ostatnich lat, zwłasz-

cza przypadkami, które miały miejsce przy realizacji

dużych inwestycji infrastrukturalnych, a mianowicie

nieregulowania płatności przez wykonawców na rzecz

pracujących dla nich firm bądź opóźniania tych płat-

ności.

Negatywne skutki takich działań oczywiście

nich przedsiębiorstw.

Działo się tak dlatego, że prze-

pisy prawa w sposób ogólny, a więc w stosunku do

zamówień publicznych – ograniczony, regulowały ob-

szar związany z wykonywaniem umów.

Oczywiście nie ma przeszkód, o czym wspomniał

również poseł sprawozdawca, aby podmioty, podmio-

ty prywatne, które były związane umową, w ramach

rozwiązań negocjowanych w oparciu o zasadę swobo-

dy umów i równości stron negocjowały dla siebie ko-

rzystne warunki, ale, jak pokazała praktyka w przy-

padku zamówień publicznych, w obliczu kryzysu

i w związku z tym pogorszonej sytuacji dostępu do

zleceń małym firmom bardzo trudno być równorzęd-

nym partnerem dla dużych firm, często o charakte-

rze korporacyjnym.

Również świadomość prawna

i znajomość regulacji w kwestii praw i obowiązków

jest zdecydowanie mniejsza w małych firmach, któ-

rych często nie stać na współpracę z prawnikami,

kancelariami prawnymi, które oczywiście w sposób

należyty potrafią chronić interesy swoich klientów.

Dlatego też konieczne, aczkolwiek czasem dysku-

syjne, co również zostało wspomniane, stało się za-

bezpieczenie przez państwo regulacji tego obszaru,

ale, co trzeba szczególnie podkreślić, obszaru uregu-

lowania kwestii umów podwykonawstwa już na eta-

pie procedury dotyczącej udzielenia zamówienia pub-

licznego.

Ma to ogromne znaczenie dla zapewnienia

i sprawnego, i niezakłóconego wykonywania zamó-

wień publicznych oraz stabilnego uczestnictwa ma-

łych i średnich przedsiębiorców w realizacji tych

zamówień.

Niniejsza propozycja rządowa jest kontynuacją

reakcji na ten problem, reakcji, która dotyczyła w mi-

nionym roku doraźnej sytuacji i była podjęta w szyb-

kiej procedurze w ramach ustawy o spłacie niektó-

rych niezaspokojonych należności przedsiębiorców.

Już wówczas było oczywiste, że jest konieczność włą-

czenia na stałe tego rodzaju regulacji do systemu

prawnego.

Ten cel legł u podstaw przedstawionego

już tutaj dzisiaj w sprawozdaniu rządowego projektu

ustawy.

Zawiera on oczekiwane rozwiązania, które

mają służyć wzmocnieniu bezpieczeństwa prawidło-

wej realizacji zamówień publicznych, wyborowi wy-

konawców mających odpowiedni potencjał do reali-

zacji tych zamówień, wzmocnieniu ochrony słusz-

nych praw podwykonawców, ograniczeniu ryzyka

pojawiania się sporów na etapie realizacji zamówień

publicznych, a także zapewnieniu odpowiedniej jako-

ści realizacji zamówień publicznych.

Mimo że jest to sfera, jak już wspomniałam, sto-

sunków między podmiotami prywatnymi, to stosun-

ki te mają zasadniczy wpływ na działalność sfery

publicznoprawnej regulowanej ustawą Prawo zamó-

wień publicznych.

Dlatego też zamawiający, działając

w interesie publicznym, nie powinni pomijać tychże

regulacji na etapie postępowania o udzielenie zamó-

wienia publicznego.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Dzięki likwidacji

oraz ograniczaniu nierówności w relacjach podmio-

tów uczestniczących w wykonywaniu zamówień pub-

licznych zwiększy się konkurencyjność i jakość tych

zamówień, a także dostęp do nich dla firm z sektora

ważna regulacja, którą klub Platformy Obywatel-

skiej popiera, również z uwagi na to, że jej dopełnie-

niem będzie, jak sądzimy, projekt klubowy Platformy

Obywatelskiej, który jest już po pierwszym czytaniu,

tzw. mała nowelizacja, która również zawiera szereg

narzędzi mających poprawić jakość, konkurencyj-

ność i dostęp do zamówień publicznych.

Poseł Sprawozdawca Adam Szejnfeld

91

prawkami, które złożę na pana ręce, chcę zarekomen-

dować Wysokiej Izbie jego przyjęcie.

Klub Platforma

Obywatelska będzie rekomendował Wysokiej Izbie

przyjęcie tego projektu.

Te poprawki dotyczą dwóch obszarów.

Pierwszy

obszar to jest właśnie wartość procentowa wartości

zamówienia publicznego, która będzie sumowana

w przypadku wielokrotnego dokonywania bezpo-

średniej zapłaty przez zamawiającego na rzecz pod-

wykonawców.

Proponujemy podwyższenie z 2% do

5% tego progu, który mógłby być przyczyną odstą-

pienia od realizacji umowy.

Druga poprawka doty-

czy wartości (Gwar na sali) progowej określonej

procentowo...

Przepraszam, nie przeszkadzam panom?

Nie

przeszkadzam panom?

Dziękuję bardzo.

Bo za chwi-

lę nie będę słyszała sama siebie.

...poniżej której nie ma wymogu przedstawiania

zawartej umowy o podwykonawstwo.

Uważamy, że

oprócz tej wartości procentowej powinna być rów-

nież uwzględniana wartość finansowa zamówienia

i taką propozycję tutaj składamy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Nie zdążyłem jeszcze wyjąć okularów, zmieniając

pana marszałka Grabarczyka.

Ale teraz, już w okularach, wiem, że następnym

mówcą będzie pan poseł Michał Jach z Prawa i Spra-

wiedliwości.

Poseł Michał Jach:

Dziękuję.

Inspiracją do przedstawienia tej ustawy stały się

nagminne problemy przedsiębiorstw biorących udział

w realizacji wielkich inwestycji publicznych, szcze-

gólnie infrastrukturalnych.

Nowelizacja ta, szczegól-

nie w zakresie zabezpieczenia interesów podwyko-

nawców, była oczekiwana z wielkimi nadziejami przez

przedsiębiorców przystępujących do realizacji zamó-

wień publicznych.

W ostatnich dwu latach coraz częś-

ciej występują przypadki nieregulowania lub nieter-

wykonane przy realizacji zamówienia publicznego na

roboty budowlane przez podmioty gospodarcze bio-

rące udział w tej realizacji, a nieposiadające statusu

wykonawcy.

Sytuacja ta, prowadząca do zatorów

płatniczych, często dotyczy niewypłacania wynagro-

dzenia małym i średnim przedsiębiorcom przez głów-

nych wykonawców, co w skrajnych przypadkach pro-

wadzi do upadłości lub likwidacji MSP.

Powtarzające

się tego rodzaju sytuacje zniechęcają przedsiębiorców

do brania udziału w zamówieniach publicznych, co

negatywnie wpływa na konkurencyjność, tym sa-

mym na cenę oraz jakość udzielanych i zrealizowa-

nych zamówień publicznych.

Jednocześnie zatory

płatnicze powodują ograniczenie możliwości rozwoju

i kredytowania przedsiębiorców, co grozi również

poważnymi konsekwencjami dla nich.

Co więcej, na-

leży zauważyć, że opóźnienia w spłacie przez wyko-

nawców należności podwykonawcom wpływają nie

tylko na sytuację podwykonawców i ich pracowni-

ków, lecz również na sytuację strony publicznej.

Po-

nadto nie jest zasadne, by realizacja zamówień pub-

licznych, szczególnie o charakterze inwestycyjnym,

odbywała się kosztem małych i średnich przedsię-

biorców, których słabsza pozycja na rynku często jest

wykorzystywana przez większe podmioty.

Diagnoza

tej sytuacji doprowadziła rząd do przygotowania

zmian w Prawie zamówień publicznych.

W związku z powyższym należy zadać sobie py-

tanie, czy obecne propozycje zmian spełniają oczeki-

wania przedsiębiorców.

Przewodniczący podkomisji

pan poseł Szejnfeld szczegółowo wyjaśnił, na czym te

zmiany polegają, a więc nie będę po kolei ich wymie-

niał.

Na ile nowe przepisy wyeliminują lub choćby

może obniżą tylko ryzyko niewypłacenia podwyko-

nawcom należnej im zapłaty za wykonane prace i usłu-

gi przez zlecającego im to zadanie wykonawcę?

War-

to sobie zadać takie pytanie.

W moim głębokim prze-

konaniu te rozwiązania, niestety, takiej gwarancji

nie dają.

Podobne zdanie wyrażają przedsiębiorcy

uczestniczący w posiedzeniach podkomisji nadzwy-

czajnej.

Emocje, jakie wywołała wśród zainteresowa-

nych ta nowelizacja, opadały w miarę postępu prac

komisji.

Część przepisów dubluje regulacje prawne

z Kodeksu cywilnego, część z ustawy o terminach

dług uzasadnienia do projektu, do przedłożenia rzą-

dowego wprowadzenie tych zmian służyć miało (pięć

punktów wyszczególniono, bardzo istotnych): 1) wzmoc-

nieniu bezpieczeństwa prawidłowej realizacji zamó-

wień publicznych, 2) wyborowi wykonawców mają-

cych odpowiedni potencjał do realizacji zamówień

cji zamówień publicznych, szczególnie zapewnieniu

wień publicznych przez powierzanie ich podwyko-

nawcom dającym gwarancję prawidłowego wykony-

wania podzlecanych robót.

Słowa piękne, ale jaka realizacja?

Poza częścio-

wym dotknięciem pkt 3 nie zrealizowano żadnego.

Poseł Maria Małgorzata Janyska

92

Zamiast poprawy pozycji negocjacyjnej podwykonaw-

ców ustawa wprowadzi przede wszystkim zwiększe-

nie biurokracji, co również zwiększy koszty wszyst-

kich przedsiębiorców biorących udział w realizacji

zamówienia.

Jednocześnie w uzasadnieniu ustawy

projektodawca przyznaje: obecne przepisy nie zabra-

niają wprowadzenia uregulowań dotyczących podwy-

konawstwa (zarówno w zakresie spełniania przez

podwykonawców określonych warunków, jak i odpo-

wiadania...

(Dzwonek)

Panie marszałku, już kończę.

...postawionym wymaganiom przez zawierane

z nimi umowy) do umów w sprawie udzielenia zamówie-

nia publicznego.

Ustawa nie usunęła podstawowej przy-

czyny problemów podwykonawców, jaką jest nieegze-

kwowanie obowiązującego prawa.

Państwo nie ma na-

rzędzi, a tym bardziej woli, by wyciągać konsekwencje

i zmuszać wykonawców do wywiązywania się z zawar-

tych umów w stosunku do podmiotów wykonujących

zadania na ich zlecenie.

Dopóki rząd nie wprowadzi sku-

tecznych metod egzekwowania prawa gospodarczego,

sytuacja przedsiębiorców w Polsce nie poprawi się.

Wydaje się, że głównym celem procedowanej usta-

wy jest uzyskanie propagandowego efektu i pokaza-

nie, jak to rząd Donalda Tuska dba o przedsiębior-

ców.

Chciałbym tu podkreślić również bardzo niską

jakość legislacyjną ustawy.

Ponad 40 poprawek, jakie

wprowadziła podkomisja nadzwyczajna do niewiel-

kiego przecież projektu, odpowiednio świadczy o pro-

jektodawcy.

Ponieważ, jak tu dowiodłem, projekt ustawy o zmia-

mierze nie spełnia oczekiwań przedsiębiorców, Klub

Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie głoso-

wał przeciw proponowanym rozwiązaniom.

(Oklaski)

Panie marszałku, składam projekt poprawki do

ustawy.

(Poseł Jerzy Borkowski: To po co poprawki?)

Z tą stroną nie dyskutuję.

(Poseł Romuald Ajchler: Pan poseł nie wierzy, że

zostanie odrzucony.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Ajchler występował w roli proroka.

(We-

sołość na sali)

(Poseł Romuald Ajchler: Panie marszałku...)

W zasadzie powiedziałem komplement pod pana

adresem, więc nie ma powodu, żeby pan protestował.

Pan poseł Jerzy Borkowski, Twój Ruch.

Bardzo proszę, teraz ruch pana posła Borkowskiego.

Poseł Jerzy Borkowski:

Dziękuję bardzo.

projektu nowelizacji ustawy, druki nr 1179 i 1764.

Przedmiotowy projekt reguluje materię związaną

z podwykonawstwem, która wcześniej była zawarta

w ustawie.

Tymczasem podwykonawstwo ma ogrom-

ne znaczenie dla zapewnienia sprawnego i niezakłó-

conego wykonawstwa zamówień publicznych oraz

alizacji zamówień publicznych.

Jestem więc zadowo-

lony z tego, że po wielu rządowych błędach, fatalnych

w skutkach, mam na myśli m.in. budowę autostrady

A2, zdecydowaliście się państwo na uregulowanie tej

kwestii, która była podnoszona w tej Izbie już kilka-

naście razy przy wielu okazjach.

Dziś wreszcie nad-

szedł czas, aby postulaty innych choć częściowo

uwzględnić.

Jest mi również niezmiernie miło, że mój postu-

lat, który wygłaszałem na mównicy przy okazji inne-

go projektu, został częściowo uwzględniony przez

szanowną komisję.

Chodzi o żądanie od składającego

projekt wykonania z ramienia publicznego listy moż-

liwych do wynajęcia przez niego podwykonawców,

chociażby listy stawianych im wymagań, oraz infor-

mowania na bieżąco zlecającego podpisanie umowy

z podwykonawcą w celu jego weryfikacji.

Jednak na-

leży zauważyć, że przedmiotowy projekt nie likwidu-

je podstawowego problemu podwykonawców, czyli

głównie małych i średnich przedsiębiorstw, jakim są

przede wszystkim zatory płatnicze.

To one niszczą

sektor małych i średnich przedsiębiorstw.

Wysoka Izbo!

Już trzykrotnie w tej kadencji skła-

daliśmy projekty dotyczące zmian w przedmiotowej

ustawie.

Wszystkie czekają obecnie w kolejce do roz-

patrzenia w komisjach.

Pierwszy z nich, przypomnę,

zawarty w druku nr 1076, dotyczy dokonania takich

zmian w Prawie zamówień publicznych, które mia-

łyby doprowadzić do tego, że jednym z kryteriów

oceny ofert składanych przez wykonawców miała być

innowacyjność proponowanych rozwiązań.

Celem

niniejszego projektu ustawy było więc wskazanie in-

stytucjom zamawiającym wyraźnych wytycznych, by

preferowały tych oferentów, którzy będą przedsta-

wiać rozwiązania innowacyjne, przez co wytworzyłby

się popyt na innowacje.

Jednak Rada Ministrów za-

jęła negatywne stanowisko wobec projektu, wskazu-

jąc jednocześnie, iż podjęto już działania legislacyjne

zmierzające do realizacji celów przedłożonego projek-

tu.

Przy okazji pytam więc pana ministra, jaki jest

stan tych działań, bo dzisiaj nie mamy odpowiedzi.

Kolejny projekt był zawarty w druku nr 1226,

a jego celem miało być stworzenie dodatkowych gwa-

rancji służących zapewnieniu, że zamówienia pub-

liczne nie będą powierzane tym podmiotom, w sto-

sunku do których nie ma pewności, że wykonają

zadanie terminowo i zgodnie z oczekiwanymi przez

zamawiającego standardami odnoszącymi się do ja-

kości realizacji zleconego zamówienia.

Miał ograni-

czyć kryterium najniższej ceny jako jedyne kryte-

rium w zamówieniach publicznych.

Ten projekt tak-

że uzyskał negatywną opinię Rady Ministrów, która

Poseł Michał Jach

93

stwierdziła, że pomimo słusznego postulatu uwzględ-

nienia przez zamawiającego konieczności udzielenia

zamówienia publicznego podmiotom innowacyjnym,

proponowana nowelizacja ustawy nie rozwiązuje

przedstawionego problemu.

W ten sposób postanowi-

ła po prostu zamieść ją pod dywan.

Kolejny projekt, zawarty w druku nr 1335, był

dedykowany małym i średnim przedsiębiorstwom, by

mogły się one ubiegać o uzyskanie zamówienia pub-

licznego.

Ta regulacja miała zwiększyć dostępność

zamówień publicznych, jeśli chodzi o tę właśnie ka-

tegorię przedsiębiorców, ponieważ była możliwość

dokonania podziału zamówienia na części, zwłaszcza

gdy jest to uzasadnione względami technicznymi,

organizacyjnymi czy gospodarczymi.

Ten projekt

także uzyskał negatywne stanowisko Rady Mini-

strów, która tradycyjnie wskazała, iż podjęto już dzia-

łania legislacyjne zmierzające do realizacji celów

projektu, których do dzisiaj brak.

Może zatem warto

byłoby zmienić swoje negatywne stanowisko i po pro-

stu zaakceptować propozycje, które przedstawiają

dobre rozwiązania i załatwiają sprawę bardziej kom-

pleksowo niż obecnie proponowana projekt zawarty

w drukach nr 1179 i 1764.

Reasumując, Klub Poselski Twój Ruch mimo wszyst-

niami publicznymi należy zmodernizować komplekso-

wo i w szerszym zakresie.

Mimo to, licząc na dalszą

współpracę w komisjach, jeśli chodzi o nasze projekty,

poprzemy projekt nowelizacji ustawy Prawo zamówień

publicznych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Zabierając głos w imieniu klubu Polskiego Stronni-

ctwa Ludowego w zakresie przedmiotowego projektu

ustawy, chcę powiedzieć, że jest to jedna z ważniej-

szych ustaw, które regulują nasze ustawodawstwo

gospodarcze.

Bardzo często przedsiębiorcy podnoszą,

że obok systemu finansowego i obok ustawy Prawo

budowlane to ustawa o zamówieniach publicznych

jest tą, która określa dostępność i przejrzystość na-

szego prawa.

Tak również oceniają nas pod tym

względem instytucje międzynarodowe, gospodarcze

czy finansowe.

Ustawa Prawo zamówień publicznych podlega tu-

taj ścisłej krytyce i kontroli.

Nie ukrywam, że wyma-

ga ona głębszych zmian, dlatego że to właśnie te trzy

ustawy, o których wspomniałem, są najbardziej

uciążliwe dla przedsiębiorców i oni to bardzo często

podnoszą.

Ale, tak jak powiedziałem, to nawet nie

nasi przedsiębiorcy, to międzynarodowe instytucje

zwracają nam szczególnie na te rzeczy uwagę.

Do-

brze, że te sprawy, w bardzo wąskim zakresie, doty-

czącymtylko stosunków między zleceniodawcą, pod-

wykonawcą czy kolejnymi podwykonawcami, zostają

uregulowane, dlatego że, jak pokazały nam wcześ-

niejsze doświadczenia, wiele zła z tego tytułu w na-

szych przedsiębiorstwach powstało.

Regulujemy sto-

sunki, jeżeli chodzi o wykonanie zlecenia i dokonanie

zapłaty.

Wiele firm małych i średnich upadło tylko

dlatego, że prawo było w tym zakresie nieprecyzyjne.

Dlatego też Klub Parlamentarny Polskiego Stronni-

ctwa Ludowego przychyla się do tych propozycji.

Pan

poseł sprawozdawca bardzo szczegółowo omówił

wszystkie warianty, które będą miały zastosowanie

w regulacji stosunków pomiędzy tymi podmiotami.

To są trudne sprawy.

Pokazuje to nam również przy-

kład partnerstwa publiczno-prywatnego, gdzie ciężko

doczekać się dobrych, przejrzystych rozwiązań, które

wyzwoliłyby inicjatywę w relacjach między instytu-

cjami prywatnymi, prywatnym kapitałem, a instytu-

cjami państwowymi.

Często w tym zakresie pojawia-

ją się różne zakusy korupcyjne, a nie mamy jasnego,

czytelnego prawa.

Dlatego też chcę powiedzieć w imie-

Ludowego, że będziemy popierać te rozwiązania.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

nie Prezesie!

Panie Ministrze!

Mam zaszczyt w imie-

nej przedstawić stanowisko klubu w sprawie ustawy

W aktualnym stanie prawnym coraz częściej wy-

stępują przypadki nieuregulowania lub nietermino-

wego uregulowania należności za świadczenia wyko-

nane przy realizacji zamówienia publicznego na ro-

boty budowlane przez podmioty biorące udział w tej

realizacji, niemające statusu wykonawcy.

„Sytuacja

ta, prowadząca do zatorów płatniczych, często doty-

czy wypłacania wynagrodzeń małym i średnim przed-

siębiorcom przez głównych wykonawców, co w skraj-

nych przypadkach prowadzić może do upadłości lub

likwidacji MSP”.

To jest cytat z uzasadnienia, które

jest przygotowane do tego projektu.

Pytam więc ko-

alicję rządzącą PO–PSL: Kto od 6 lat za ten stan

Poseł Jerzy Borkowski

94

rzeczy odpowiada?

No kto?

Państwa koalicja.

I stąd

moje i klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej pytanie:

Dlaczego państwo wcześniej nie reagowali, kiedy ty-

siące małych i średnich przedsiębiorstw bankruto-

wały przy okazji takiego budowania słynnych auto-

strad A2 i A1, żeby na Euro 2012 rząd premiera Do-

nalda Tuska mógł ogłosić sukces?

Gdzie państwo

wtedy byli?

Gdzie był rząd?

Gdzie były służby?

Gdzie

było biuro legislacyjne?

Ta ustawa już powinna być

przygotowana 3 lata temu, tylko państwo przygoto-

wywali się do kampanii wyborczej, do Euro 2012.

I w imieniu klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej

mówię: My popieramy ten projekt ustawy.

Popieramy

go.

Tylko nasze pytanie jest takie: Dlaczego tak póź-

no, że aż państwo doprowadzili do bankructwa wiele

przedsiębiorstw z terenu powiatu żyrardowskiego,

sochaczewskiego, łowickiego, że wymienię położone

najbliżej?

Ci przedsiębiorcy protestowali przed mini-

sterstwem transportu, przed Generalną Dyrekcją

Dróg Krajowych i Autostrad, często na mrozie, bo

zostali bez środków do życia.

Ta ustawa idzie naprze-

ciw ich oczekiwaniom, tak żeby tych błędów już nie

było.

Klub Sojusz Lewicy Demokratycznej, tak jak powie-

działem, popiera tę ustawę, bo jest za małymi i średni-

mi przedsiębiorstwami.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

publicznych.

Obowiązujące przepisy prawa w sposób

ograniczony regulują obszar związany z wykonywa-

niem umów opartych o zamówienia publiczne.

Dział

IV ustawy Prawo zamówień publicznych co prawda

reguluje problematykę umów w sprawach zamówień

publicznych, ale ogranicza się do kwestii związanych

z okresem zawarcia umowy, jej zmianami, zabezpie-

czeniem, unieważnieniem oraz udzieleniem zaliczek,

natomiast nie obejmuje problematyki podwykonaw-

stwa robót budowlanych.

W tym zakresie przepisy

ustawy Prawo zamówień publicznych odsyłają do

Kodeksu cywilnego.

Tymczasem podwykonawstwo

ma ogromne znaczenie dla zapewnienia sprawnego

nych oraz uczestnictwa małych i średnich przedsię-

biorców w realizacji zamówień publicznych.

W aktu-

alnym stanie prawnym coraz częściej występują przy-

padki nieuregulowania lub nieterminowego uregu-

lowania należności za świadczenia wykonane przy

niemające jednak statutu wykonawcy.

Sytuacja ta,

wypłacania wynagrodzeń małym i średnim przed-

likwidacji wielu polskich przedsiębiorstw.

Przykła-

dem tego jest realizowany program budowy auto-

strad, przy którym przy ogromnych środkach finan-

sowych, jakie były i są aangażowane w budowę no-

wych dróg, upadło wiele tysięcy polskich przedsię-

biorców, którzy do dziś czekają na wynagrodzenie za

swoją pracę.

Ci ludzie często stracili swoje majątki,

zastawione, by ratować swoje firmy.

Powtarzające się

gatywnie wpływa na konkurencyjność, tym samym

na cenę oraz jakość udzielanych i zrealizowanych

zamówień publicznych.

Jednocześnie zatory płatni-

cze powodują ograniczenie możliwości rozwoju i kre-

dytowania się przedsiębiorców, co może w konse-

kwencji prowadzić do upadłości i likwidacji wielu

firm.

Co więcej, należy zauważyć, iż opóźnienia w spła-

cie należności przez wykonawców podwykonawcom

niekorzystnie wpływają nie tylko na sytuację podwy-

konawców, lecz również na sytuację strony publicz-

nej.

Ponadto nie jest zasadne, by realizacja zamówień

publicznych, w szczególności o charakterze inwesty-

cyjnym, odbywała się kosztem małych i średnich

przedsiębiorców, których słabsza pozycja na rynku

jest niejednokrotnie wykorzystywana przez większe

podmioty.

Pomimo zatem tego, iż obecne przepisy nie zabra-

wiadania postawionym wymaganiom przez zawiera-

zamówienia publicznego, pojawiające się w ostatnim

czasie problemy dotyczące podwykonawstwa wska-

zują na konieczność zwrócenia większej uwagi na

kwestie z tym związane w przepisach ustawy Prawo

zamówień publicznych.

Zamawiający, działając w interesie publicznym,

nie powinni pomijać na etapie postępowania o udzie-

dotyczących stosunku wykonawca – podwykonawca

– dalszy podwykonawca, jako kluczowych dla bezpie-

czeństwa realizowanych zamówień publicznych i nie-

zakłóconego ich wykonywania.

Wykonanie części

zamówienia przez podwykonawcę lub dalszego pod-

wykonawcę następuje na rzecz wykonawcy, służy

jednak spełnieniu zobowiązań zaciągniętych przez

wykonawcę w stosunku do zamawiającego, stąd też

zamawiający powinien mieć wpływ na treść i sposób

realizacji zamówienia w ramach podwykonawstwa.

Klub Parlamentarny Solidarna Polska opowiada

Poseł Cezary Olejniczak

95

Tak jak już przedmówcy zwracali uwagę, szkoda, że

dopiero teraz, bo wiemy, jak wiele polskich firm upad-

ło, jak wiele firm dalej czeka w sądach w kolejce na

odzyskanie swoich pieniędzy, i wiemy, jak wyglądały

inwestycje, te związane z Euro, ale nie tylko.

Mamy

nadzieję, że poprzez tę ustawę zapobiegniemy wielu

dramatom ludzkim.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

listę pytających osób?

Pan poseł Ajchler jest.

To znaczy, że możemy chy-

ba listę zamykać.

Pan poseł Szeliga również.

(Weso-

łość na sali)

Zamykam listę.

(Poseł Jerzy Borkowski: Dziękujmy.)

Czas na zadanie pytania, jeśli to państwa satys-

fakcjonuje, to 1,5 minuty.

(Poseł Cezary Olejniczak: Tak.)

Z obu stron sali słyszę akceptację, więc rozpoczy-

namy tę sekwencję.

Poseł Adam Abramowicz:

wy, przedłożenia rządowego, miała być ochrona pod-

wykonawców, którzy biorą udział w zamówieniu pub-

licznym.

Podkomisja pracowała bardzo intensywnie,

długo, także i komisja.

Otóż efekt końcowy jest taki,

że mimo iż tę ustawę przyjmiemy, małe firmy nadal

nie będą chronione.

Prawo i Sprawiedliwość poprzez

swoją poprawkę próbowało objąć jak najszerszą bazę

tych małych i średnich przedsiębiorstw, które gene-

ralnie przy zamówieniach publicznych ostatnio zo-

stały pokrzywdzone.

Niestety ta poprawka została

odrzucona.

Wygląda na to, że napracowaliśmy się

tylko po to, żeby dalej było tak, jak jest.

Za tydzień w Rawiczu ma być blokada dróg przez

te firmy, które miały skorzystać z dobrodziejstw tzw.

specjalnej ustawy, która miała odblokować pieniądze

dla firm, które budowały autostrady.

Okazuje się, że

to też były podobnego typu działania, czyli ustawa

istnieje, a firmy pieniędzy nie mają.

Mam pytanie do autorów: Czy państwo nie oba-

wiacie się, że efekt wprowadzenia tego prawa będzie

podobny?

I czy zamiast tego ciągłego doklejania pa-

ragrafów, dodatkowych rozwiązań nie lepiej zastano-

wić się (Dzwonek) nad kompleksowym rozwiązaniem

i przyjąć prostą, skuteczną ustawę o zamówieniach

publicznych, taką, jaka jest w innych krajach euro-

pejskich?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

nie Prezesie!

Trochę bym chciał odbiec od tej ustawy,

którą dzisiaj procedujemy.

Jest to kolejna zmiana

w ustawie Prawo zamówień publicznych, a przedsię-

biorcy, wykonawcy, podwykonawcy wnoszą cały czas

o większe rozszerzenie, czyli o większą zmianę w tej-

że ustawie.

Głównie chodzi o to zamówienie i kryte-

rium najniższej ceny, która chociażby przy ustawie

śmieciowej spowodowała, że dzisiaj wiele miast ma

olbrzymie problemy z ustawą śmieciową.

W wielu

krajach europejskich takie rozwiązania są, one są

w Szwecji, one są w Niemczech – rozwiązania, które

nie zawierają kryterium najniższej ceny, ale zupełnie

inne rozwiązanie.

Czy w związku z tym będziemy

nowelizowali tak tę ustawę co parę miesięcy, nie

wchodząc w meritum sprawy?

Czy Urząd Zamówień

Publicznych ma przygotowane takie rozwiązanie, czy

pracuje nad takim rozwiązaniem, aby całościowo roz-

wiązać problem ustawy o zamówieniach publicznych,

wsłuchując się w głosy zamawiających i tych, którzy

zlecenia realizują?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ja również dziękuję.

Ja w podobnym tonie jak mój przedmówca chciałbym

powiedzieć, że dobrze, że ta ustawa zostaje zmieniona

teraz, ale to jest za mało.

Już dwukrotnie zmieniali-

ście ustawę o zamówieniach publicznych, co dopro-

wadziło do upadku setek firm i utraty miejsc pracy

wielu ludzi.

Sam spotykam się z przedsiębiorcami,

którzy stwierdzają, że przy takiej ustawie nie warto

zatrudniać pracowników.

Warto mieć niewielką fir-

mę, wygrywać konkursy, przetargi, a później zatrud-

niać podwykonawców.

Niekoniecznie trzeba być do-

brym wykonawcą.

Ustawa, która obecnie funkcjonu-

je, promuje niestety cwaniaków, a nie poważne firmy.

Kiedy zlikwidujecie wynajmowanie uprawnień, zli-

kwidujecie to, że ktoś może pożyczyć od kogoś czy

odkupić uprawnienie?

Przy tym osoba czy firma,

która użycza swoich uprawnień, nie ponosi żadnych

konsekwencji z tego powodu, że firma, która od niej

Poseł Piotr Szeliga

96

te uprawnienia pożyczyła, zbankrutowała, nie wyko-

nała należycie roboty.

Przerzucacie odpowiedzial-

ność na samorządy w tak trudnej sytuacji, kiedy

samorządy muszą wykorzystać środki unijne, ażeby

te środki nie przepadły.

Kiedy nastąpi zmiana, jeśli

chodzi o przetargi, w których wygrywa oferta zawie-

rająca najniższą cenę (Dzwonek) – panie marszałku,

jeżeli mogę, proszę jeszcze o kilkadziesiąt sekund na

dokończenie pytania – wygrywa firma, która propo-

nuje najniższą cenę, a później okazuje się, że ta firma,

nawet tracąc wadium, dogaduje się z firmami, które

zaproponowały wyższe ceny w tym przetargu, rezyg-

nuje z tego przetargu, a później kolejna firma nie

przystępuje do przetargu, bo nie musi, bo to nie ona

wygrała, i wygrywa przetarg ostatnia firma, która

przedstawiła na przykład dwa razy wyższą cenę niż

ta firma, która zaproponowała najniższą cenę.

Two-

rząc taki koszmarek jak obecna ustawa o zamówie-

niach publicznych, doprowadziliście do tego, że po-

wstają w majestacie prawa zmowy cenowe, które są

legalne, bo każdy może odstąpić od przetargu i go nie

realizować.

Wtedy wygrywa firma, która przedsta-

wiła najwyższą cenę, a te firmy, które nie przystąpi-

ły do przetargu, pracują u niej jako podwykonawcy,

dzieląc się górką w majestacie prawa.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, tak pięknie pan to wyjaśnił, że może

pan już skończyć.

Poseł Marek Balt:

Kiedy nastąpi poważna zmiana ustawy o zamó-

wieniach publicznych?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie ministrze, wypowiem się w podobnym tonie

jak moi przedmówcy, a z tego miejsca zwracam się do

pana w imieniu przedsiębiorców, tych małych, a na-

wet średnich, którzy prosili mnie, żebym zasygnali-

zowała ten problem.

Bardzo sceptycznie podchodzą

oni do tej nowelizacji, widocznie już nie wierzą Plat-

formie i nie wierzą w to, że ta ustawa cokolwiek zmie-

ni, jeżeli nie zmieni się podejście do samego przetar-

gu, do kryteriów, czyli nie zmieni się to, że jedynym

kryterium, najważniejszym, jest cena.

Bardzo często

przedsiębiorcy, którzy wygrywają przetarg, schodzą

do tak niskiej ceny, ponieważ chcą zaistnieć, chcą

dostać pracę, natomiast potem szukają podwykonaw-

ców, którzy często są pod ścianą, nie mają żadnego

frontu prac i biorą tę pracę za takie ceny, które po

prostu jeszcze bardziej dołują firmę.

Tłumaczyli mi

to, pokazywali.

Rzeczywiście jestem pełna uznania

dla tych ludzi za to, że w ogóle starają się utrzymać

te miejsca pracy, ale rząd ma obowiązek im pomagać.

Nie tą ustawą – twierdzą oni, że ta ustawa absolutnie

nie będzie dla nich korzystna, dla tych małych i śred-

nich, którzy czasem, nie opłacając ZUS-u, bo nie

mają jak wyjść z tego dołka, nie mogą stanąć do prze-

targu.

(Dzwonek) Sami stanęliby do przetargu, gdyby

mieli czystą kartę.

O tym, panie ministrze, trzeba

pomyśleć i tym ludziom, drobnym przedsiębiorcom,

którzy walczą o miejsca pracy, pomóc, a nie cwania-

kom, którzy proponują niskie ceny, aby tylko wygrać

przetarg i którzy potem wychodzą na swoje, nato-

miast ci mali ciągle są dołowani.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Jerzy Borkowski z Twojego Ruchu.

Poseł Jerzy Borkowski:

Szejnfeld, jest pan doświadczonym parlamentarzy-

stą, ba, nawet bardzo doświadczonym, i mam do pana

pytanie: Czy nie uważa pan, że byłoby zasadne, aby

ta nowelizacja ustawy była kompleksowa?

Bo na razie

poruszamy się tak, jakbyśmy wykonywali syzyfową

pracę.

Pchamy tę kulę do góry i wracamy, pchamy tę

kulę do góry i wracamy.

Dowodem na to są nawet

wasze własne poprawki, które wnieśliście do tego

projektu.

Pani poseł Janysek złożyła dwie poprawki.

(Poseł Cezary Olejniczak: Janyska.)

Janyska, przepraszam bardzo.

Dlatego pytam,

czy znowu będziemy procedować nad kolejnymi na-

szymi projektami i Klubu Poselskiego Twój Ruch

w komisjach, czy nie byłoby zasadne uregulować

wreszcie do końca i kompleksowo ustawę o zamó-

wieniach publicznych.

I jeszcze jedno, bardzo zasad-

ne pytanie: Czy doczekamy się takiego rządowego

projektu ustawy, zgodnie z którym wszystkie zamó-

wienia publiczne i przetargi będą jawne?

To jest dla

zdrowia gospodarki, dla przejrzystości i praworząd-

ności oraz uczciwości przy rozstrzyganiu przetar-

gów.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł Marek Balt

97

Poseł Bogdan Rzońca:

zwykle ważny, jeśli chodzi o ustawę o zamówieniach

publicznych, co do tego zgoda.

Natomiast mam wra-

żenie, że tym projektem gmatwamy prawo, dekoru-

jemy państwo kolejnym gniotem prawnym, bo jak

słyszymy od osób zainteresowanych, które śledzą ten

projekt, nie wnosi on niczego nowego, nie rozwiązuje

sprawy.

Tak jak zostało podane w uzasadnieniu

przedstawionym przez pana posła Jacha, praktycznie

przy ustawie, która jest, mogłoby być tak samo, jak

jest.

Mam wrażenie, że nikomu z koalicji rządowej

nie zależy na tym, żeby ten stan związany z ogrom-

nymi problemami w funkcjonowaniu obecnej ustawy

o zamówieniach publicznych generalnie zmienić.

Przez ileś lat nie słyszałem o tym, żeby z uwagi na

ustawę o zamówieniach publicznych w Unii Europej-

skiej były jakieś strajki.

U nas to jest powód głównie

do strajków.

Myślę chociażby o strajku, który odbę-

dzie się za tydzień w Rawiczu.

Dlaczego jest tak, że

nie możemy przetransponować jakiegoś dobrego

przykładu, jeżeli chodzi o ustawę o zamówieniach

publicznych, z jednego z krajów Unii Europejskiej?

Dlaczego nie podejdziemy kompleksowo do tego prob-

lemu, tylko lepimy Prawo zamówień publicznych?

Z tego nic nowego i dobrego dla tych, którzy startu-

ją w przetargach, nie wynika.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Chcę przedstawić wątpliwości kierowane przez zama-

wiających, chodzi zwłaszcza o sektor samorządowy.

Panie ministrze, czy art. 143a i następny nakła-

dają na zamawiającego zbyt wiele obowiązków odnoś-

nie do regulacji, jakie zachodzą między wykonaw-

cą a podwykonawcami?

Są postępowania, gdzie wy-

stępuje ponad 100 podwykonawców, wówczas zama-

wiający musi śledzić wszystkie umowy, zmiany

umów i rozliczenia z tymi podwykonawcami.

To tak,

jakby to sam zamawiający na realizację jednego za-

dania zawierał 100 umów.

Aby to wszystko ogarnąć

i jednocześnie czuwać nad prawidłową realizacją in-

westycji, będzie potrzebny sztab ludzi, a każde nie-

dopatrzenie zamawiającego będzie miało wpływ na

finanse publiczne.

W przypadku spornych spraw o za-

płatę nie poprawi to sytuacji podwykonawców, gdyż

zamawiający w obawie przed zarzutem niewłaściwe-

go wydatkowania środków publicznych będzie się

wstrzymywał z zapłatą za wykonanie pracy do czasu

wyroku sądu, zgodnie z art. 143c ust. 5 pkt 2 projek-

tu.

Kto będzie płacił odsetki w przypadku niezapła-

cenia w terminie wykonawcy, jeżeli okaże się, że to

opóźnienie nie jest z jego winy?

Mam wrażenie, że ta

zmiana, chroniąc podwykonawców, znacząco utrudni

życie zamawiającym.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

strze!

Prace nad tą ustawą trwają już dość długo, a opi-

nie są raczej negatywne.

Wszyscy oczekują zmiany

tej ustawy, jej nowelizacji, zarówno po stronie zama-

wiających, jak i wykonawców.

Mam wrażenie, że dzi-

siaj, opieram się na tym, o czym na tej sali mówili-

śmy, jest to takie łapanie pcheł.

Może i dobrze, bo

jakiś kroczek jest zrobiony.

Panie ministrze, mam pytanie do pana jako fa-

chowca: Czy chciałby pan, bo ja nie, budować swój

dom w oparciu o to Prawo zamówień publicznych?

Pieniądze publiczne są bardziej chronione niż pienią-

dze prywatne.

Dzisiaj mówimy i rozważamy wzmoc-

nienie podwykonawców i wykonawców, i dobrze, bo

w ostatnim czasie.

Mój przedmówca też wystąpił

w związku ze wzmocnieniem roli zamawiającego.

Jak

on jest chroniony w oparciu o tzw. przetargową zmo-

wę cenową?

Jaki ma na to wpływ?

To jest bardzo

istotne.

Dzisiaj słyszymy, że jest kolejna afera, że są

kolejni zaobrączkowani, że jest mowa o zmowie ceno-

wej.

(Dzwonek) Czy nas, Sejmu Rzeczypospolitej, nie

stać na to, aby przygotować porządną ustawę, spo-

kojnie, w oparciu o normy, jak już tutaj ktoś powie-

dział, któregoś z krajów Unii Europejskiej, gdzie to

wszystko funkcjonuje w miarę normalnie?

Wiem, panie pośle, panie ministrze, że u nas ten

rynek jest porąbany, przepraszam za trywialne okre-

ślenie, i tutaj wszystko jest możliwe, ale my, Sejm Rze-

czypospolitej, jesteśmy po to, żeby naprawiać i uzdra-

wiać, tego wszyscy oczekujemy.

Proszę o odpowiedź

na moje pytania, wątpliwości.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Zapraszam pana posła Piotra Szeligę, Solidarna

Polska.

98

Poseł Piotr Szeliga:

Kontynuując wątek zmów cenowych, mam pytanie:

Jaka jest w ogóle ich wykrywalność?

Ile państwo ta-

kich przypadków stwierdziliście?

Jeżeli faktycznie

były w Polsce zmowy cenowe, to w jakim stopniu do-

tyczyły one konkretnych zamówień publicznych?

Kolejna sprawa, o której wielokrotnie mówili przed-

mówcy, dotyczy kryterium ceny.

Czy trwają jakieś

prace?

Czy to będzie wreszcie zmienione, czy będzie

dalej obowiązywało?

Czy nie warto by było się nad

tym pochylić, szczególnie jeżeli chodzi o nową per-

spektywę unijną?

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Ile firm musiało upaść, ile osób musiało się znaleźć

na bruku, żeby w końcu ten projekt znalazł się

w Sejmie?

Kilka miesięcy temu mieliśmy okazję spotkać się

z podwykonawcami budowanej autostrady A2, tej

słynnej, którą chińska firma Covec miała wybudować

za połowę ceny.

Było wiadomo, że za taką cenę nie

jest w stanie tego zrobić.

Większość podwykonawców

zbankrutowała, kilkanaście firm przy jednej budowie

zbankrutowało, kilkaset osób straciło pracę.

Wtedy

wszyscy apelowali do polskiego rządu, do Generalnej

wali.

Nikt nie chciał zareagować, ci ludzie znaleźli

się na bruku, a państwo dopiero dzisiaj przedstawia-

cie projekt tej ustawy.

Mam konkretne pytanie do pana ministra: Ile

udałoby się ochronić miejsc pracy, gdyby ta ustawa

pojawiła się w 2009 r.?

Patrząc na rozstrzyganie prze-

targów przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad, gdzie tylko i wyłącznie najniższa cena

decydowała o wygraniu przetargu, już w 2009 r. mó-

wiliśmy o tym, że trzeba zmienić tę ustawę, że rząd

musi się nią zająć, bo mogą ucierpieć podwykonawcy.

Konkretne pytanie: Ile firm, ile osób udałoby się

ochronić, gdyby ta ustawa obowiązywała od 2009 r.?

Dziękuję.

(Oklaski)

tek, który podniósł pan poseł Rojek.

Panie mini-

strze, czy chciałby pan w oparciu o tę ustawę bu-

dować własny dom?

Otóż jestem przekonany, że

budowałby pan i budował ten dom.

Jak pan poseł

Szejnfeld wie, buduje się obwodnicę wokół Czarn-

kowa.

Przecież to jest straszne.

Trzeba coś z tym

fantem zrobić.

Sprawa ceny to jest dzisiaj podsta-

wowa sprawa, jeżeli chodzi o problemy, jakie mają

wykonawcy i podwykonawcy.

Nie może być tak, że

za pół ceny ktoś oferuje wykonanie usługi, a inwe-

stor z góry wie, że nie jest ludzką możliwością

zmieścić się w tych cenach, które on oferuje, bo

przecież inwestor ma kosztorysy i wie, co jest real-

ne i co jest nierealne.

Potem jest taki tego efekt,

że inwestycja miała być w tym roku oddana, a pan

Bóg wie, kiedy będzie następny przetarg, odwoła-

nie wykonawców, kombinacje z tym itd.

Panie ministrze, nie życzę panu, żeby pan, ale

myślę, że pan się nie odważy, budował dom właśnie

w oparciu o tę ustawę.

Panie pośle Adamie, powinniście, w moim prze-

świadczeniu, zmierzyć się ze sprawą ceny.

To można

opanować, bo jeśli my się z tym nie zmierzymy tutaj

w parlamencie, to zmierzą się ci, którzy dzisiaj doga-

dują się poza ustawą o zamówieniach publicznych

i efekty tego mamy oczywiste, że realizacja inwesty-

cji zamiast rok, trwa dwa lata, budujemy kilkukrot-

nie dłużej, blokując środki samorządowe, budżetu

państwa, a także prywatne (Dzwonek), doprowadza-

jąc jednocześnie do bankructwa tych, o których tu

państwo mówicie.

Szkoda, że tylko taki mały jest

zakres tej nowelizacji.

A moje pytanie: Czy zmierzy się komisja, pan mi-

nister z propozycją ceny?

Można to zrobić, zresztą były

na tej sali podawane przykłady.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pozwoliłem wybrzmieć rzęsistym oklaskom i do-

Polaka z Prawa i Sprawiedliwości.

Wszyscy pamiętamy szumne zapowiedzi i nadzieje

związane z zapowiedzianym wielkim bumem inwe-

stycyjnym, a dotyczącym właśnie organizowanych

w Polsce mistrzostw Euro 2012.

Rzeczywiście, ilość

realizowanych czy mających być zrealizowanymi

dróg, stadionów, wszystkich innych inwestycji, wy-

budowanych dworców, odnawianych itd. pozwalała

mieć nadzieję, że w Polsce wiele się zmieni i będzie

to przede wszystkim dobrze zrealizowane.

Rzeczywi-

99

stość okazała się brutalna.

Padały tutaj pytania o licz-

bę firm, które upadły, o liczbę utraconych miejsc

pracy.

Chciałbym właśnie powtórzyć to pytanie, pa-

nie prezesie, czy są jakieś szacunki, czy dysponujecie

szacunkami odnośnie do upadłości małych i średnich

przedsiębiorstw związanych z realizacją podwykonań

w ramach tych inwestycji i czy być może dysponuje

pan również kwotą, na jaką opiewają roszczenia tych-

że przedsiębiorców związane z niewypłaceniem świad-

czeń za umowy zrealizowane właśnie w ramach tych

inwestycji, o które wcześniej pytałem.

Dziękuję.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Zanim zadam pytanie, muszę zastrzec, że nie je-

stem członkiem branżowej komisji.

Kwestia, którą

podniosę, dotyczy zauważonej przeze mnie pewnej

luki.

Być może sprawa była omówiona na posiedze-

niach komisji i podkomisji, wtedy prosiłbym o krót-

kie wyjaśnienie.

Otóż ta kwestia łączy się z tym, że zamawiający

oraz wykonawcy ponoszą solidarną odpowiedzialność

nane przez podwykonawcę, ale projektowane przepisy

nie ograniczają tej odpowiedzialności do wysokości

wynagrodzenia uzgodnionego między wykonawcą

a zamawiającym.

Zgodnie z treścią projektowanego

art. 143b ust. 3 zamawiający może zgłosić pisemne

zastrzeżenia do projektu umowy o podwykonawstwo

w trzech okolicznościach, z tym że żaden z tych wa-

runków nie odnosi się do wysokości wynagrodzenia

należnego wykonawcy na podstawie treści oferty.

I pytanie jest takie: Czy ten brak nie pociąga za sobą

ryzyka obejścia celów ustawy Prawo zamówień pub-

licznych w zakresie niezmienności wysokości wyna-

grodzenia określonego w ofercie?

Takie niebezpieczeń-

stwo w każdym razie widzę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

I teraz poproszę już prezesa Urzędu Zamówień

Publicznych pana Jacka Sadowego o odniesienie się

do debaty.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy:

czywiście projekt rządowy przygotowany przez Urząd

Zamówień Publicznych dotyka bardzo ważnych kwe-

stii, kwestii, powiedziałbym, newralgicznych, doty-

czących stosunków zamawiającego z wykonawcą

oraz samych stosunków wykonawcy z podwykonaw-

cą oraz dalszymi podwykonawcami.

Jest to kwestia

bardzo, bardzo złożona, wymagająca rzeczywiście

bardzo wnikliwych prac, które miały też miejsce mię-

dzy innymi na posiedzeniu komisji i podkomisji,

w tym Komisji Gospodarki oraz podkomisji powoła-

nej przez Komisję Gospodarki.

Jest to materia trudna oraz wrażliwa, stąd też

budząca wiele emocji oraz często wywołująca szereg

odmiennych postaw i oczekiwań ze strony różnych

interesariuszy.

Warto podkreślić, że właśnie tutaj

regulujemy kwestie relacji zamawiający – wykonaw-

ca – podwykonawca.

Każdy właściwie z tych podmio-

tów ma trochę odmienne oczekiwania, odmienne

interesy, odmienne poglądy.

Zresztą poniekąd wy-

brzmiało to także w treści pytań zadawanych przez

panów posłów, albowiem można było zauważyć, że

z jednej strony część z państwa oczekiwałaby – i tak

też rozumiem poprawki zgłoszone m.in. przez Klub

ochrony i jakby większego rygoryzmu związanego

z tym po stronie administracji publicznej, a z drugiej

daleko, czy nie za bardzo obciążamy administrację

publiczną w tym zakresie.

Tutaj rzeczywiście jest

jakiś problem, a mianowicie pewnego wyważenia

tych, często słusznych, postaw i postulatów płyną-

cych z różnych stron.

To był m.in. jeden z głównych,

powiedziałbym, problemów, które stanęły zarówno

przed rządem, jak i przed komisją, a teraz stoi on

przed Wysoką Izbą.

Chciałbym niezależnie od trudności materii,

w zakresie której się poruszamy, zwrócić uwagę na

to, że ten problem podlegał bardzo głębokim konsul-

tacjom społecznym.

Projekt jeszcze na etapie prac

rządowych został wysłany bodajże do 27 organizacji

społecznych.

Napłynęły uwagi z 12 organizacji, spo-

śród których 10 wyraziło bardzo pozytywne i przy-

chylne opinie co do projektowanych zmian, a 2 orga-

nizacje branżowe, zrzeszające co do zasady dużych

przedsiębiorców, wyraziły sceptyczne stanowisko, co

też jest odnotowane w ocenie skutków regulacji.

Mam tu oczywiście na myśli Business Centre Club

oraz Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej, które

niejako negatywnie opiniowały ten projekt, ale jeśli

chodzi o krąg głównych adresatów, do których pro-

jekt jest skierowany, a więc przede wszystkim małe

i średnie przedsiębiorstwa, to co do zasady ten pro-

jekt spotykał się z daleko idącym poparciem także ze

strony tych środowisk.

Zdaję sobie sprawę, że ten projekt ingeruje w sto-

sunki wykonawcy z podwykonawcami.

Wykonawcy,

którzy z reguły są dużymi przedsiębiorcami realizu-

jącymi kontrakty publiczne, szczególnie duże kon-

trakty infrastrukturalne, siłą rzeczy są zaintereso-

wani tym, żeby jednak nadzór ze strony administra-

cji publicznej był jak najmniejszy.

Jednocześnie, jak

Poseł Piotr Polak

100

rzeczywistość nam pokazała – chodzi o sytuacje

braku płatności należnego wynagrodzenia podwyko-

nawcy – ta materia powinna jednak podlegać szerszej

regulacji w zakresie ochrony przyznawanej małym

i średnim przedsiębiorcom, którzy z reguły są pod-

wykonawcami przy realizacji projektów inwestycyj-

nych.

Dlatego też głównym celem tego projektu rządo-

wego jest upodmiotowienie podwykonawców w pro-

cesie realizacji zamówień publicznych, upodmioto-

wienie, a więc uczynienie z podwykonawcy strony,

która posiada uprawnienia, oczywiście poza upraw-

nieniami pewne obowiązki, i poprzez to zagwaranto-

wanie podstawowych praw tym ważnym podmiotom

uczestniczącym w realizacji zamówień publicznych.

Warto tutaj podkreślić, że obecnie co do zasady

mamy bardzo ograniczone regulacje dotyczące

uczestnictwa podwykonawców w realizacji szczegól-

nie zamówień publicznych.

Obecnie są to jedynie dwa

ustępy jednego z przepisów ustawy Prawo zamówień

publicznych oraz art. 647

1

Kodeksu cywilnego.

Jak

pokazała rzeczywistość, ochrona czy rozwiązania

przewidziane w obecnie obowiązującym prawie oka-

zały się niewystarczające dla skutecznej ochrony

praw przedsiębiorców realizujących jako podwyko-

nawcy zamówienia publiczne.

Tymczasem te podmioty zasługują na szerszą

ochronę, albowiem problemy, jakie następują w rela-

cji wykonawca – podwykonawca, odbijają się również

na sprawności realizacji inwestycji publicznych.

Przyznanie szerszej ochrony tym przedsiębiorcom

służy nie tylko tym przedsiębiorcom, ale leży w inte-

resie publicznym pojmowanym jako konieczność za-

gwarantowania sprawnej i niezakłóconej realizacji

inwestycji budowlanych, na które przecież wszyscy

czekają.

Zgadzam się – i oczywiście sami w ocenie skutków

regulacji, w uzasadnieniu do ustawy to podkreślamy

– że co do zasady dziś ustawodawca nie sprzeciwia się

szerszej regulacji podwykonawstwa w umowach o za-

mówienie publiczne, niemniej jednak jest jeden prob-

lem, mianowicie taki, że ci zamawiający tych kwestii

w umowach nie uwzględniają, stąd powstał problem

praktyczny.

Obecnie, dostrzegając już ten problem, instytucje

zamawiające, przynajmniej niektóre, korygują spo-

sób przyjętego wcześniej postępowania, dostrzegają

już ten problem oraz regulują to w szerszym zakresie,

tys. instytucji publicznych udzielających zamówień

publicznych, trzeba powiedzieć, że kwestia ta niewąt-

pliwie wymaga unormowania ustawowego, tak by

rzeczywiście w tym zakresie nie powtórzyły się takie

sytuacje czy też zminimalizowane zostało ryzyko po-

jawienia się sytuacji nieakceptowalnych z punktu

widzenia interesu publicznego, też z punktu widze-

nia wizerunku państwa, chodzi o ograniczenie ryzy-

ka związanego z brakiem płatności należnego wyna-

grodzenia podwykonawcom przy realizacji inwestycji

publicznych.

Myślę, że tego typu sytuacje najdotkliwiej odczu-

wają sami przedsiębiorcy uczestniczący w realizacji

zamówień publicznych jako podwykonawcy, ale doty-

ka to również instytucji publicznych, a przede wszyst-

kim wpływa na wizerunek państwa jako takiego,

udzielającego kontraktów publicznych, w ramach

których podwykonawcy, zdarza się, nie otrzymują

należnego wynagrodzenia.

Chciałbym podkreślić, odnosząc się już poniekąd

do zadanych pytań, że sama ustawa Prawo zamówień

publicznych jest materią bardzo złożoną.

Chciałbym

zwrócić uwagę na to, że udzielamy zamówień pub-

licznych w szeregu różnych, przeróżnych dziedzin –

robót budowlanych, dostaw, usług – z których każda

ma swoją specyfikę.

W tym zakresie normy mają

charakter generalny, dotyczą wszystkich zamówień

publicznych.

Co do zasady ustawa Prawo zamówień

publicznych odzwierciedla normy prawa europejskie-

go.

Chciałbym zwrócić uwagę, że zamówienia pub-

liczne jako takie podlegają bardzo daleko idącej har-

monizacji na poziomie dyrektyw Unii Europejskiej.

Zarówno rozwiązania przyjęte w Polsce, jak i rozwią-

zania przyjęte w innych państwach członkowskich

co do zasady w swej treści nie różnią się w sposób

istotny i nie odbiegają od siebie.

Analizy, których do-

konujemy w Urzędzie Zamówień Publicznych, anali-

zy aktów, które spotykamy w innych państwach

członkowskich Unii Europejskiej, pokazują, że te

przepisy i normy w zakresie sposobu udzielania za-

mówień publicznych mamy zbieżne.

Inaczej też być

nie może, albowiem wychodzą one z głównego, po-

wiedziałbym, pnia, jakim są dyrektywy Unii Euro-

pejskiej.

Chciałbym tutaj szczególnie podkreślić, że rzeczy-

wiście w ostatnich latach zmiany, jakie nastąpiły

w systemie zamówień publicznych – i tego dowodzą

też pewne badania empiryczne, statystyki, którymi

dysponuję – pokazują jedno: w sposób drastyczny

zwiększyła się konkurencyjność na rynku zamówień

publicznych, szczególnie na rynku robót budowla-

nych.

Jeszcze w roku 2007 czy 2008 średnio w postę-

powaniu przetargowym o udzielenie zamówienia

na trzy oferty, co było wskaźnikiem dość niskim.

Na

dzień dzisiejszy w postępowaniu przetargowym

wskaźnik ten wynosi średnio ok. sześciu ofert.

Ana-

lizując pewne dane, którymi dysponujemy, myślę, że

częściowo problem związany z realizacją zamówień

publicznych wynika przede wszystkim ze zwiększo-

nej konkurencyjności w ramach postępowań dotyczą-

cych robót budowlanych, albowiem zwiększona ry-

walizacja przedsiębiorców ubiegających się o roboty

budowlane powodowała wyścig cenowy, który niekie-

dy prowadził do tego, że kontrakty były zawierane

na poziomie niegwarantującym pokrycia kosztów

przedsiębiorcom.

Trudno jednakże winić w tym za-

kresie samo Prawo zamówień publicznych.

Warto też

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy

101

zwrócić uwagę na mechanizm konkurencyjności uru-

chomiony w drodze przetargowej, który doprowadzał

niekiedy do składania ofert o stosunkowo niskiej cenie.

Oczywiście sama w sobie konkurencja nie jest zła,

jest bardzo ważnym elementem w przetargach, cho-

dzi o to, żeby tę konkurencję wywołać.

Niemniej jed-

nak konieczne są pewne mechanizmy zabezpieczają-

ce postępowanie przetargowe przed oferowaniem cen

nieadekwatnie czy nierealnie niskich.

W związku

z tym warto tutaj podkreślić, że kluczowym elemen-

tem rozwiązań, jeśli chodzi o proces udzielania za-

mówień publicznych, nie jest, jak państwo wskazy-

wali w szeregu swoich wystąpień, cena jako jedyne

kryterium oceny ofert, ale przede wszystkim stwo-

rzenie mechanizmu, który pozwala na weryfikowa-

nie wiarygodności oferowanych cen na etapie prze-

targu.

I jeśli chodzi o rząd, tutaj odpowiadam już na

pytania, które zostały zadane w sprawie tego, czy

pracujemy nad rozwiązaniami prawnymi dotyczący-

mi ograniczenia ryzyka związanego z zawieraniem

umów nierentownych, chciałbym odpowiedzieć, że

tak, pracujemy, tyle że pracujemy nad procedurą wy-

jaśniania ceny oferowanej w przetargu przez przed-

siębiorców ubiegających się o zamówienie publiczne,

po to by rzeczywiście zbadać i zweryfikować to, czy

ta cena ma charakter realny.

Na marginesie dodam,

że sama ustawa Prawo zamówień publicznych prze-

widuje mechanizm badania rażąco niskich cen, na-

tomiast praktyka pokazuje, że ten mechanizm jed-

nak powinien ulec pewnej korekcie, i w tym zakresie

rząd będzie na pewno proponował kolejne zmiany

w systemie zamówień publicznych.

rencja doprowadziła też do często dobrych rezulta-

tów, a mianowicie zwiększyła się efektywność ekono-

miczna uzyskiwanych zamówień publicznych.

Trzeba

podkreślić, że w roku 2010 średnia uzyskiwanej ceny

w stosunku do szacunków dokonywanych przez za-

mawiającego wynosiła 70%, jeśli mówimy o robotach

budowlanych, w roku 2007 średnia ta wynosiła 96%.

A więc to pokazuje, jaki był ten mechanizm, który

nam się ujawnił w systemie zamówień publicznych.

Przy tej okazji, po wysłuchaniu wielu krytycznych

słów na temat samych przepisów ustawy Prawo za-

mówień publicznych, trzeba jednak podkreślić, że co

do zasady mamy też tutaj zjawiska bardzo pozytyw-

ne, dotyczące zwiększonej konkurencyjności, lepszej

efektywności, większej przejrzystości procesu udzie-

lania zamówień publicznych, oraz że instytucje za-

mawiające stosują przetargi jako podstawowy tryb

udzielania zamówień publicznych, który gwarantuje

niedyskryminujący dostęp do zamówień publicznych

potencjalnym wykonawcom.

Staramy się oczywiście wychodzić z inicjatywami,

które mają na celu ograniczenie ryzyka wystąpienia

problemów w systemie udzielania zamówień publicz-

nych.

Tutaj przykładami są m.in. rządowy projekt

zmian w zakresie podwykonawstwa, a także inne

zmiany, nad którymi pracuje rząd.

A więc rząd nie

jest bierny, staramy się na bieżąco reagować, co też

często spotyka się z krytycznym podejściem i kry-

tyczną oceną dotyczącą tego, że tych zmian może jest

za dużo.

Niemniej jednak uważamy, że jeśli jest prob-

lem, to trzeba go rozwiązywać również na poziomie

ingerencji legislacyjnej.

Warto też podkreślić – bo tutaj, co naturalne

w tej Izbie, rozmawiamy o przepisach prawa – że sy-

stem zamówień publicznych to nie jest tylko prawo.

To przede wszystkim – i na to warto zwrócić uwagę

– kwestia stosowania tego prawa w praktyce.

Tutaj

jest duży problem, bo kryterium ceny jako jedyne

kryterium przy ocenie ofert jest niekiedy nadużywa-

ne przez instytucje zamawiające, dlatego że po prostu

obawiają się one negatywnej oceny stosowania in-

nych kryteriów.

Ta praktyka, wynikająca też często

z obaw instytucji zamawiającej, nie zawsze prowadzi

oczywiście do najlepszych rezultatów.

Niemniej jed-

nak warto podkreślić, że same przepisy prawa, cho-

ciażby w zakresie kryteriów oceny ofert, pozwalają

stosować inne kryteria niż cenowe.

Wszystko zależy

od instytucji zamawiającej, od okoliczności, które

funkcjonują przy udzielaniu konkretnych zamówień

publicznych czy też im towarzyszą.

Przy czym nie

chciałbym od razu zostać źle zrozumiany – nie trak-

tuję ceny jako jedynego kryterium oceny ofert jako

z gruntu złego sposobu udzielania zamówień publicz-

nych.

Takie kryterium cenowe jest stosowane, wyko-

rzystywane także w innych państwach członkow-

skich Unii Europejskiej.

Natomiast oczywiście tutaj

każda decyzja ma wymiar indywidualny i powinna

być podejmowana w zależności od okoliczności dane-

go postępowania.

Próbując udzielić odpowiedzi na poszczególne py-

tania dotyczące materii podwykonawstwa, od której

trochę odbiegliśmy – czy też od której odbiegli nie-

którzy z posłów zadających pytania – przede wszyst-

sób istotny ograniczamy ryzyko braku płatności

podwykonawcom realizującym kontrakty publiczne

przez to właśnie, że podwykonawstwo staje się ele-

mentem umowy zamawiającego z wykonawcami.

Jeśli

zatem wykonawca nie będzie wywiązywał się ze swo-

ich zobowiązań w stosunku do podwykonawcy, to

grożą mu za to sankcje, które muszą być przewidzia-

ne w umowie o zamówienie publiczne zawieranej

właśnie między zamawiającym a wykonawcą.

Jeśli

wystąpi brak płatności po stronie wykonawcy, nie-

wywiązywanie się ze swoich zobowiązań, to oczywi-

ście ustawodawca przewiduje czy też projektodawca

przewidział możliwość zastosowania kar pieniężnych

– jeśli tego typu przypadki będą się zdarzały.

Nato-

miast jeśli będą miały one charakter ciągły czy też

stały, to z tego powodu instytucja zamawiająca bę-

dzie mogła odstąpić od umowy o zamówienie publicz-

ne z wykonawcą.

Zatem mechanizm zastosowany

w projekcie ustawy powoduje, że również w interesie

wykonawców leży to, by płacić i wywiązywać się ze

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy

102

swoich zobowiązań w stosunku do podwykonawców.

Chciałbym na to państwu, Wysokiej Izbie, zwrócić

uwagę – przez te zmiany motywujemy również wy-

konawców do tego, by wywiązywali się ze swoich zo-

bowiązań w stosunku do podwykonawców.

Warto podkreślić, że tą ochroną są obejmowani

przy realizacji kontraktów budowlanych wszyscy

podwykonawcy, którzy realizują roboty budowlane,

oraz podwykonawcy, którzy realizują dostawy i usłu-

gi przy inwestycjach budowlanych.

W tym zakresie

jedynym ograniczeniem, jeśli chodzi o dostawy i usłu-

gi, jest sytuacja, gdy wartość umowy o podwykonaw-

stwo jest mniejsza niż 0,5% wartości całego zamówie-

nia publicznego.

Przy czym oczywiście tutaj pojawia

się pytanie – i o tym była też dyskusja na posiedzeniu

komisji – czy tego progu nie należałoby obniżyć.

Jak

domniemam czy też jak wnoszę z treści złożonych

poprawek, ta dyskusja będzie nas również czekała na

jutrzejszym posiedzeniu Komisji Gospodarki.

Tak

zakładam.

W tym zakresie obejmujemy zatem ochroną pod-

wykonawców robót budowlanych, niezależnie od po-

ziomu podwykonawstwa, oraz – i to jest istotna róż-

nica w stosunku do Kodeksu cywilnego – dostawców,

a także usługodawców.

Warto podkreślić, że Kodeks

cywilny nie chroni podwykonawstwa w zakresie za-

mówień publicznych czy podwykonawców realizują-

cych usługi lub dostawy przy realizacji kontraktów

budowlanych, a ta ustawa czy projekt ustawy ma

właśnie zmienić tę sytuację.

Zatem w moim przeko-

naniu – tutaj odpowiadam na pytanie pana posła

Abramowicza – ten projekt ustawy, który był wyku-

wany w tak ciężkich, często burzliwych dyskusjach,

rzeczywiście powinien doprowadzić do zminimalizo-

wania istotnego ryzyka braku płatności podwyko-

nawcom przy realizacji kontraktów budowlanych.

Pojawiały się pytania dotyczące całościowej regu-

lacji ustawy Prawo zamówień publicznych: Czy nie

warto podjąć prac nad nową ustawą Prawo zamówień

publicznych?

Tak rozumiałem te pytania.

Oczywiście

nie możemy wykluczyć, że ustawa Prawo zamówień

publicznych będzie musiała być napisana od nowa,

dlatego że w tej chwili trwają też prace na poziomie

Komisji Europejskiej czy na poziomie europejskim,

które zmierzają do końca.

Będą przyjmowane trzy

nowe dyrektywy regulujące od podstaw i od początku

sposób udzielenia zamówień publicznych na poziomie

całej Unii Europejskiej.

W mojej ocenie, po przyjęciu

dyrektyw europejskich – biorąc pod uwagę skalę

zmian, jakie zachodzą na poziomie europejskim – nie-

wątpliwie tych zmian nie da się implementować przez

samą nowelizację.

Wydaje się, że prędzej czy później,

tak czy inaczej, powstanie konieczność napisania

bądź przygotowania i przyjęcia nowej ustawy Prawo

powinniśmy reagować na bieżąco i dokonywać tych

zmian bieżących, które później, być może w kolejnej

już ustawie Prawo zamówień publicznych, mogłyby

zostać przyjęte czy też powielone i uzupełnione o nowe

doświadczenia – mam nadzieję, że dobre, a jeśli

będą złe, to tutaj też odpowiednie korekty będą moż-

liwe do naniesienia.

Tak więc trwają bardzo inten-

sywne prace nad zmianami w prawie, natomiast wy-

daje się, że oczywiście docelowo po przyjęciu dyrek-

tyw konieczne będzie tak naprawdę też przygotowa-

nie i przyjęcie nowej ustawy Prawo zamówień pub-

licznych.

Odnosząc się do wątku zmów cenowych i skali

występowania zmów cenowych, może nie do końca

czuję się właściwym w tym zakresie, albowiem wkra-

czam tutaj w kompetencje Urzędu Ochrony Konku-

rencji i Konsumentów, który jest odpowiedzialny za

kwestię zmów cenowych również w przetargach pub-

licznych.

Niemniej jednak z danych nam dostępnych

i udostępnianych przez Urząd Ochrony Konkurencji

urząd wydał kilkanaście decyzji, jeśli chodzi o kwe-

stie zmów cenowych, nakładających kary na przed-

siębiorców, którzy dopuścili się zmowy cenowej czy

też zmowy na etapie przetargu publicznego.

Biorąc

pod uwagę skalę udzielanych zamówień publicznych

– rocznie udzielamy około 200 tys. zamówień publicz-

nych w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych

o wartości, w zależności od roku, od 130 mld do 160

mld zł – wydaje się, że ta skala rzeczywiście jest mar-

ginalna.

Natomiast same przepisy ustawy Prawo

zamówień publicznych też przewidują pewne mecha-

nizmy chroniące przez tego typu zjawiskami.

Zmowy

cenowe i w ogóle problem występowania zmów ceno-

wych w przetargach publicznych jest problemem bar-

dzo dużym i trudnym.

Trudno jest wykryć zmowę

między dwoma przedsiębiorcami, jeśli nie mamy kon-

kretnych, powiedziałbym, podejrzeń w stosunku do

zachowań przedsiębiorców na etapie procedury prze-

targowej.

Warto tu podkreślić, że nawet jeśli mamy

jakieś przypuszczenia, to one są trudne do udowod-

nienia, albowiem żeby wykluczyć wykonawców z po-

stępowania o zamówienie publiczne, zawsze trzeba

wskazać odpowiednią podstawę prawną.

A więc na

pewno są to bardzo trudne decyzje i jest to trudne do

wykazania na etapie procesu udzielania zamówień

publicznych.

Stąd też z reguły takie przypadki wy-

krywa się już na etapie realizacji kontraktów, a więc

po udzieleniu zamówienia publicznego.

Odniosę się do pytania dotyczącego tego, czy

chciałbym budować swój dom w oparciu o tę ustawę.

Jestem w tej lepszej sytuacji, że z tą ustawą mam do

czynienia właściwie od początku jej funkcjonowania,

znam ją, wydaje mi się, dość dobrze i nie miałbym

z tym problemów.

Szczególnie napawa mnie optymi-

zmem fakt, że w oparciu o tę ustawę jednak buduje

się i to wcale niemało.

Oczywiście warto tutaj pod-

kreślić, mieć na uwadze trudności, jakie występują

przy realizacji inwestycji budowlanych.

Natomiast

trzeba też zwrócić uwagę, że jednak są to sytuacje

wyjątkowe.

Warto podkreślić, że rokrocznie udziela

się w Polsce 200 tys. zamówień publicznych w opar-

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy

103

ciu o ustawę Prawo zamówień publicznych.

Nawet

patrząc przez pryzmat tych nie najlepszych doświad-

czeń, należy zwrócić uwagę, że są to jednak sytuacje

wyjątkowe z uwagi na skalę oraz efekty, które są też

widoczne.

Mówię to już bardziej jako osoba prywatna,

która korzysta z tych efektów, chociażby jeżdżąc po

nowo oddanych do użytku drogach.

Tak więc nie

miałbym problemu ze stosowaniem ustawy Prawo

zamówień publicznych, ale nie muszę jej stosować, bo

nie buduję domu.

Jeśli chodzi o kolejne kwestie podnoszone w py-

taniach, pan poseł Joński zadał pytanie, ile miejsc

pracy udałoby się ochronić, gdyby nowelizacja doty-

cząca podwykonawstwa została wcześniej przyjęta.

Oczywiście trudno odpowiedzieć na to pytanie w spo-

sób jednoznaczny.

Myślę, że życie zweryfikuje, jak

ta nowelizacja przyjmie się w praktyce i czy rzeczy-

wiście po przyjęciu tych zmian dalej będą występo-

wać sytuacje braku płatności, czy one znikną, na co

też liczę.

Chciałbym jednak też podkreślić, że to nie jest

jedyna inicjatywa rządu w zakresie regulowania płat-

ności podwykonawców.

Chciałbym przypomnieć spe-

custawę, przyjętą bodajże jednak w ubiegłym roku,

która też pozwoliła wypłacić podwykonawcom należ-

ności, jakich nie otrzymali od wykonawców.

Warto

też zwrócić uwagę, że przynajmniej jeśli chodzi o sa-

mych zamawiających ze sfery administracji rządowej,

stosowne klauzule umowne są już wprowadzane do

kontraktów regulujących w szerszy sposób podwyko-

nawstwo przy realizacji zamówień publicznych.

Nie chciałbym przedłużać swojego wystąpienia.

Mam wrażenie, że nie odpowiedziałem na wszystkie

pytania, za co przepraszam.

Natomiast odbieram

sygnały…

(Głos z sali: Czy będzie pan budował swój dom?)

Czy będę…

Nie mam obowiązku stosowania usta -

wy Prawo zamówień publicznych jako osoba fizyczna,

natomiast, tak jak powiedziałem, nie miałbym obaw,

jeżeli miałbym obowiązek zbudowania domu, biorąc

pod uwagę, że o wiele bardziej poważne przedsięwzię-

cia udaje się jednak zrealizować w trybie ustawy Pra-

Na koniec chciałbym jedynie podziękować człon-

kom Komisji Gospodarki, szczególnie członkom pod-

komisji, która pracowała nad tym projektem.

Szcze-

gólnie chciałbym podziękować też panu posłowi Szejn-

feldowi.

Rzeczywiście prace były bardzo długie, trud-

ne, ale efekt jest naprawdę bardzo dobry.

Ten projekt,

tak uważam, mam takie przekonanie, rzeczywiście

pozwoli do minimum ograniczyć ryzyko pojawienia się

istotnego problemu społecznego, jakim jest brak płat-

ności należnego wynagrodzenia, co – myślę – wpłynie

też na lepszy wizerunek administracji publicznej od-

powiedzialnej za udzielanie zamówień publicznych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

pana posła Adama Szejnfelda.

Panie ministrze, zapraszam.

Poseł Adam Szejnfeld:

wy odniósł się do większości pytań, także tych, które

były kierowane do mnie, więc postaram się je pomi-

nąć w odpowiedziach bądź tylko uzupełnić.

Przede wszystkim jedna refleksja.

Debata była na

temat projektu, który prezentowałem, formalnie, ale

faktycznie na temat zupełnie innego projektu.

Mało

tego, ta debata była nie na temat projektu, którego

państwo oczekujecie czy który postulujecie, bo były

głosy, mówiono, że potrzebny jest taki projekt, który

takie a nie inne rozwiązania by prezentował, nato-

miast ten projekt już jest i pierwsze czytanie tego

projektu już się odbyło w Wysokiej Izbie, mało tego,

w Komisji Gospodarki, w podkomisji, którą prowa-

dzę, trwają prace nad tym projektem.

Czyli tak de

facto, odnotowałem to, właściwie przy jedenastym

mówcy przestałem to liczyć i odnotowywać, można

powiedzieć, że wszyscy, którzy się wypowiadali na

temat projektu nie dzisiaj procedowanego, tylko tego

potencjalnego, oczekiwanego, nie są, że tak powiem

delikatnie, na bieżąco z informacją i zaraz powiem o

tym parę słów.

Było pytanie pana posła Abramowicza dotyczące

nowej ustawy.

Pan prezes zaznaczył, że prace będą

podjęte.

To jest oczywiste, że jest potrzeba tworzenia

nowego prawa i nie tylko dlatego, że jest tyle uwag

do obecnie obowiązującego, ale dlatego, że są tworzo-

ne nowe dyrektywy, aż trzy dyrektywy, które i tak

wymuszą stworzenie nowelizacji, ale po co tworzyć

nowelizację, skoro lepiej by było uregulować to w no-

wym prawie.

Pomijam pytania, na które pan prezes odpowie-

dział.

Było ciekawe pytanie pana posła Ryszarda Za-

wadzkiego.

Czy nie będzie nadmiaru biurokracji

w związku z tą ustawą?

Tak, będzie, bo to jest właś-

nie taka ustawa, jeśli chcemy wprowadzać te regula-

cje ustawowe tam, gdzie ich nie powinno być, już o tym

powiedziałem, a więc w stosunki cywilnoprawne, to

oczywiście musi to doprowadzać do takiego efektu,

ponieważ administracja będzie musiała nie tylko

wkraczać władczo w te stosunki, ale je kontrolować,

nadzorować i zachowywać się odpowiednio do stopnia

realizacji tych stosunków.

Jeżeli to podmiot publicz-

ny będzie miał zapłacić za podmiot prywatny innemu

podmiotowi prywatnemu, to wpierw musi sprawdzić,

czy umowa, która wiąże te podmioty, jest dobrze

skonstruowana, czy on ją akceptuje.

Najpierw projekt,

potem całą umowę, potem musi tę umowę kontrolo-

wać, nadzorować.

Gdy będzie chciał zapłacić, musi

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy

104

sprawdzić, czy są podstawy do tego, żeby wynagro-

dzenie bądź zaliczkę wypłacić.

Tak więc nie czarujmy

się.

Tu znowuż, jak często w Polsce jest, w imię

ochrony jakiegoś dobra lub grupy podmiotów wpro-

wadza się regulację, którą ktoś kiedyś może nawet

nazwać nadregulacją, zobaczymy.

Ale musimy się

zdecydować w tym przypadku, czy chcemy chronić te

wartości, które są po stronie przedsiębiorców, zwłasz-

cza małych i średnich przedsiębiorców, nawet mikro-

przedsiębiorców, czy też ograniczać biurokrację.

Tu

się tego nie da oddzielić, jedno i drugie jest niestety

powiązane i odpowiedź dla pana posła Zawadzkiego

jest, znów powiem: niestety, pozytywna.

Ta ustawa

tworzy kolejną biurokrację, ale, że tak powiem, w imię

szczytnego celu – ochrony dóbr i wartości związanych

z prawami mikroprzedsiębiorców, małych firm i ich

pracowników.

Pan poseł Dziuba pytał, czy nie będzie niebezpie-

czeństwa obejścia przepisów dotyczących wynagro-

dzenia.

Właśnie nie.

Możemy później porozmawiać,

gdzie pan dojrzał jakieś niebezpieczeństwo, ale w moim

odbiorze takiego niebezpieczeństwa nie ma.

Można

wręcz powiedzieć, że tu są takie obostrzenia związa-

ne z tym, o czym przed chwilą mówiłem, albo nie-

związane, tylko będą wywoływać to, o czym przed

chwilą mówiłem, czyli biurokrację związaną z kon-

trolą, nadzorem, egzekucją obowiązków stron umów,

etc., że trudno mi sobie wyobrazić, że można by było

te przepisy obchodzić.

Jedno odniesienie do sumarycznie wszystkich

wystąpień, które nawoływały, postulowały stworze-

nie nowej ustawy, szczególnie jeżeli chodzi o kwestie

walki z tym zjawiskiem, nie chcę nazywać tego pa-

tologią, z negatywnym zjawiskiem rozstrzygania

absolutnej większości przetargów na podstawie kry-

terium ceny.

Jak powiedziałem, klub Platformy

Obywatelskiej przygotował dużą, wielką, na pewno

największą w ostatnich latach, kto wie, czy nie naj-

większą w ostatniej dekadzie, nowelizację Prawa

zamówień publicznych, która dotyczy wielu kwestii

i wielu zmian: kwestii progu, a więc wejścia w obo-

wiązek stosowania zamówień publicznych, kwestii

procedur przetargowych i kwestii dotyczących wa-

dium, uprawnień zamawiających, wykonawców, itd.;

bardzo poważną, dużą, wielką i moim zdaniem waż-

ną nowelizację.

Ta nowelizacja konsumuje także

wszystkie postulaty, które dotyczyły uregulowania

spraw związanych z kryterium ceny jako głównego

lub wyłącznego kryterium stosowanego w Polsce,

i zawiera przepisy, normy, propozycje, które w spo-

sób absolutnie bezpośredni lub pośredni mają wpły-

nąć na to, iż cena nie będzie kryterium wyłącznym,

jeśli nie będzie do tego uzasadnienia.

Jakie propozycje mają pomóc nam to osiągnąć?

Po pierwsze, nakładamy na zamawiającego obowią-

zek polegający na tym, że jeżeli będzie chciał stoso-

wać wyłączne kryterium ceny, to będzie musiał w pro-

tokole wykazać, dlaczego on jako zamawiający uwa-

ża, że jeżeli zastosuje inne kryteria, nie wiem, czas

wykonania, gwarancję, jakość, użycie nowych tech-

nologii etc., to będzie to niekorzystne dla finansów

publicznych.

Po drugie, nakładamy na wykonawców

obowiązek udowodnienia, że cena nie jest rażąco ni-

ska.

Dzisiaj takiego obowiązku nie ma.

Po trzecie,

dajemy zamawiającemu uprawnienie dochodzenia,

czy cena zgłoszona w ofercie jest ceną rażąco niską,

jeżeli zamawiający tak uważa, czy te nie.

Dzisiaj ta-

kich uprawnień w zasadzie nie ma.

Tą także inne, pośrednie rozwiązania.

Na wyko-

nawców nakładamy np. obowiązek stosowania w kosz-

torysach płacy minimalnej za robociznę, co najmniej

płacy minimalnej.

Dzisiaj takiego obowiązku nie ma.

Oni mogą sobie wpisać, nie wiem, 2 zł za godzinę i nikt

ich nie może z tego rozliczyć, bo nie ma prawa, które

pozwoliłoby to zakwestionować.

Kolejna sprawa.

Będziemy proponowali możliwość

waloryzowania wskaźników kosztorysu, niektórych

wskaźników kosztorysu, na które ani zamawiający,

ani wykonawca nie mają wpływu, a mianowicie VAT,

wysokość płacy minimalnej, wysokość składek na

Będziemy także w pewnym zakresie dawali zama-

wiającemu prawo wymagania, by wykonawca zatrud-

umowę-zlecenie.

Jest zatem wiele rozwiązań proponowanych w tej

nowelizacji klubu Platformy Obywatelskiej, które –

tak jak powiedziałem – w sposób bezpośredni lub

pośredni będą prowadziły do tego, żeby cena nie była

bezwzględnym kryterium, na podstawie którego wy-

biera się oferenta.

Tych rozwiązań jest o wiele więcej,

ale dzisiaj nie czas, żeby je prezentować.

Zachęcam

do zapoznania się z projektem ustawy, tym, który –

tak jak powiedziałem – jest już po pierwszym czyta-

niu w Sejmie.

Dziękuję uprzejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Zamykam dyskusję.

zdania komisji.

Poseł Adam Szejnfeld

105

Poseł Sprawozdawca

Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska:

dowych i egzekucji, zawartym w drukach nr 1190

i nr 1747.

Otóż, projekt, nad którym pracowaliśmy w komi-

sji i w podkomisji nadzwyczajnej, powstał z inicjaty-

wy Senatu na skutek wyroku Trybunału Konstytu-

cyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., który orzekł, że

sądowych i egzekucji przez to, że w każdym wypadku

wania cywilnego zawieszonego wcześniej postępowa-

nia egzekucyjnego przewiduje pobieranie od dłużnika

go, jest niezgodny z art. 2 konstytucji.

Orzeczenie trybunału odnosiło się do sprawy,

w której postępowanie egzekucyjne zostało zawieszo-

ne na wniosek wierzyciela ze względu na wstrzyma-

nie wykonania nakazu zapłaty objętego tytułem wy-

konawczym, a następnie postępowanie to uległo

umorzeniu z mocy prawa.

Trybunał uznał, że pobieranie od dłużnika opłaty

egzekucyjnej w każdym wypadku umorzenia zawie-

szonego postępowania wskutek bezczynności wierzy-

ciela nie znajduje oparcia ani w konstrukcji ustawy

o komornikach, ani w aksjologii konstytucyjnej.

Zda-

niem trybunału identyczna reguła powinna obowią-

zywać w przypadku, w którym u podstaw umorzenia

postępowania leży spór co do prawidłowości tytułu

egzekucyjnego, a umorzenie następuje na wniosek

wierzyciela.

Trybunał wskazał, że warta rozważenia

jest konstrukcja zwrotu opłaty uiszczonej komorni-

kowi przez dłużnika, jeżeli przedstawi orzeczenie

pozbawiające tytułu wykonawczego wykonalności

nim doszło do umorzenia postępowania.

W ocenie

trybunału „dopuszczalne jest pozostawienie finanso-

wego ryzyka postępowania egzekucyjnego przy ko-

morniku, podobnie jak w wypadku egzekucji niedo-

deksu postępowania cywilnego, to jest wówczas, gdy

wych, wierzyciel lub dłużnik nie ma zdolności sądo-

osobę dłużnika jest niedopuszczalna.

Komornik jako

organ egzekucyjny jest również współodpowiedzialny

(wraz z sądami) za zachowanie standardów rzetelnej

procedury”.

Projekt ustawy, który jednogłośnie przyjęła komi-

sja, odpowiada warunkom wynikającym z treści

orzeczenia trybunału.

Oczywiście nie stało się to na-

tychmiast – procedowanie było długie i żmudne, pop-

arte wieloma opiniami, bo też materia, nad którą

pracowaliśmy, niewątpliwie jest trudna.

Ostatecznie

komisja wprowadziła poprawki do projektu Senatu,

które wyeliminowały wątpliwości dotyczące na przy-

kład procedury uchylenia postanowienia, o którym

cego dłużnika do uiszczenia należności z tytułu opła-

ty oraz zwrotu pobranej opłaty.

Przypomnę, że zwrot

to oddanie czegoś komuś.

Opłata jest pobierana przez

komornika, zatem zwrotu może dokonać tylko ko-

mornik, i to tej stronie, od której ją pobrano, na jej

wniosek odpowiadający warunkom formalnym.

Nie

pisy nie odnoszą się do przypadków, w których opła-

tą zostanie obciążony wierzyciel zgodnie z art. 49 ust.

4 ustawy.

Nowa regulacja dotycząca wniosku o zwrot

opłaty została zamieszczona w ust. 2b, który nawią-

zuje do ust. 2a, a ten z kolei do ust. 2, gdzie wprost

jest mowa o pobraniu opłaty od dłużnika.

Notabene

wspomniany wyżej art. 49 ust. 4 może skutkować

obciążenie opłatą wierzyciela w przypadku niecelo-

wego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Zwrócić jeszcze należy uwagę na zmianę zapropo-

nowaną przez komisję, która odnosi się do sposobu

obliczania terminu do złożeniu wniosku, o którym

mowa w ust. 2b.

Bieg tego terminu nie powinien roz-

poczynać się od dnia pobrania opłaty, co proponował

Senat i co mogłoby spowodować pozbawienie dłużni-

ka możliwości zwrotu tej opłaty z przyczyn od niego

niezależnych.

Przyjęcie krótkiego trzymiesięcznego

terminu liczonego od daty uprawomocnienia się orze-

czenia wywołującego skutki, o których mowa w ust.

2a, albo od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego

utratę mocy przez orzeczenie, na którym oparto klau-

zulę wykonalności, jest rozwiązaniem zdecydowanie

bardziej racjonalnym niż przyjęcie okresu trzech lat

od dnia pobrania opłaty.

Na koniec chcę jeszcze raz zwrócić uwagę na fakt,

że w omawianych przypadkach uzależnienie wysoko-

ści opłaty ryczałtowej od nakładu pracy komornika

byłoby możliwe tylko po wprowadzeniu szczegóło-

wych regulacji co do wartościowania i ewidencjono-

wania poszczególnych czynności komornika.

W usta-

wie jest to praktycznie nierealne, nie mówiąc o za-

chwianiu systemu spójności opłat, w którym nie

przewidziano opłaty zależnej od rodzaju i liczby czyn-

ności komornika.

Stąd rozwiązanie przyjęte w pro-

jekcie wydaje się najbardziej zasadne.

Wysoka Izbo!

W imieniu Komisji Sprawiedliwości

i Praw Człowieka wnoszę i proszę o uchwalenie usta-

wy.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

dzińskiej za to wystąpienie.

Otwieram dyskusję.

Przystępujemy do wystąpień klubowych.

forma Obywatelska nowo wybrany członek Krajowej

106

Rady Sądownictwa pan poseł Witold Pahl.

Zaprasza-

jąc go do głosu, jednocześnie serdecznie panu posłowi

gratuluję.

(Oklaski)

Poseł Witold Pahl:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Dziękuję pań-

stwu.

Po raz pierwszy: Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Pani poseł sprawozdawca Sekuła-Szmajdzińska właś-

ciwie omówiła całość materii.

Trudno coś tu dodać.

(Poseł Piotr Zgorzelski: To tylko jedno zdanie –

jak będziecie głosować.)

Czuję olbrzymi dyskomfort, bo rzeczywiście na-

łożone dzisiaj na mnie obowiązki powodują, że po-

winienem wykazać się jeszcze jakąś merytoryczną

wiedzą, a niestety pani poseł nie dała mi takiej

szansy.

Ale jest pewien drobny element konstytucyj-

ny, o którym chyba warto byłoby powiedzieć.

Rze-

czywiście to, na co zwrócił uwagę Trybunał Konsty-

tucyjny, to prawo własności.

I pochodną stwierdze-

nia, że dłużnik nie może ponosić odpowiedzialności

finansowej za czynności, które zostały podjęte w ra-

mach postępowania egzekucyjnego, które nie po-

winno być w stosunku do niego prowadzone bądź

nie było prowadzone, bądź było prowadzone w ogra-

niczonym zakresie, jest również refleksja co do tego,

o czym mówiła także pani poseł, co stwierdzam

z radością, ale także pragnę podkreślić, że nie daje

to mi dużej możliwości przedstawienia określonych

argumentów, że jest to również wskazanie pozycjo-

nowania organów komorniczych czy komornika

w systemie wymiaru sprawiedliwości.

Tak więc, z jed-

nej strony, jest to komornik, który występuje w imie-

niu wymiaru sprawiedliwości i reprezentuje go, z dru-

giej strony, komornik, który prowadzi działalność

gospodarczą.

I rzeczywiście te negocjacje, czy te

rozmowy, czy te konsultacje – to chyba jest najbar-

dziej właściwe sformułowanie – prowadzone z samo-

rządem komorniczym doprowadziły do takiego oto

ustalenia, że samorząd komorniczy ma świadomość

pewnej misji, jaką musi realizować w ramach wy-

miaru sprawiedliwości, i że rzeczywiście w sytuacji,

kiedy to dłużnik z tych względów, o których wspo-

minała pani poseł, nie ponosi odpowiedzialności za

prowadzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi

na uchylenie mocy tego tytułu wykonawczego czy

też realizację tego świadczenia w inny sposób niż

spełnienie go bezpośrednio przez dłużnika, jest to

rozwiązanie wychodzące naprzeciw oczekiwaniom

wynikającym z rozstrzygnięcia Trybunału Konsty-

tucyjnego.

Podsumowując, jest to rozwiązanie, któ-

re podnosi standard państwa prawa, które gwaran-

tuje prawo własności uczestnikom czy stronom po-

stępowania egzekucyjnego.

Tak więc ten najwyższy

konstytucyjny standard, jaki jest efektem pracy

komisji, upoważnia mnie do prośby – i do takiego

stwierdzenia – aby Wysoka Izba zechciała to sprawo-

zdanie zawierające projekt tejże ustawy przyjąć.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

O wystąpienie proszę panią poseł Iwonę Ewę

Arent, która głos zabierze w imieniu Klubu Parla-

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Pani poseł sprawozdawczyni już, jak wszyscy wiemy,

wyczerpała temat.

Nie będziemy opisywać wszystkie-

go i się chwalić tym, że wiemy, o co chodzi w tej usta-

wie.

Ale ja się do kilku kwestii odniosę, które dla

mnie były dosyć ważne.

wiedliwość chcę zaprezentować stanowisko naszego

klubu wobec projektu ustawy, wobec sprawozdania

Przede wszystkim projekt ten stanowi wykonanie

nia Trybunału Konstytucyjnego.

Trybunał orzekł

niekonstytucyjność, niezgodność z konstytucją art.

cji.

Przyjął jako wzorzec konstytucyjny art. 2 konsty-

tucji, czyli zasadę demokratycznego państwa prawa

i zasadę przyzwoitej legislacji.

Trybunał m.in. zwró-

cił uwagę, że powiązanie obowiązku ponoszenia kosz-

tów egzekucji komorniczych z podstawą jej umorze-

nia powoduje, że dłużnik, w stosunku do którego

prowadzenie egzekucji było nieuzasadnione, może

być obciążony jej kosztami.

W praktyce oznacza to

całkowite uzależnienie obowiązku zapłaty przez

dłużnika kosztów egzekucyjnych od zachowania wie-

rzyciela.

Trybunał podkreślił, że koszty te nie mogą

w żadnym wypadku prowadzić do sytuacji, w której

opłata egzekucyjna staje się karą finansową dla oso-

by, z której majątku była prowadzona nieuzasadnio-

na egzekucja.

Przepis art. 49 ust. 2 nie obowiązuje od 4 lipca

2012 r. i komornicy nie mogą pobierać opłat w przy-

padku umorzenia postępowania, wtedy kiedy jest

zawieszone postępowanie egzekucyjne przez okres co

najmniej jednego roku, a w tym czasie nie wpłynie

wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, ko-

mornik wydaje postanowienie o umorzeniu.

W posta-

nowieniu o umorzeniu komornik określał opłaty po-

bierane od dłużnika.

Dotychczas było to 5% egzekwo-

wanego świadczenia, przy czym kwota 5% była ogra-

niczona stawką najniższą w wysokości 1/10 przecięt-

nego wynagrodzenia i stawką maksymalną w wyso-

kości 10-krotności przeciętnego wynagrodzenia.

No-

welizacja art. 49 ust. 2 polega na obniżeniu dolnej

granicy opłaty należnej komornikowi w przypadku

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich

107

względu na bezczynność wierzyciela z 1/10 do 1/20

przeciętnego wynagrodzenia.

Z 1/10 do 1/20 przecięt-

nego wynagrodzenia obniżona jest także opłata ry-

czałtowa w przypadku umorzenia postępowania eg-

zekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed

egzekucji.

Tak na marginesie, chciałabym wspo-

mnieć o tym, że w ogóle w polskim prawie i w pracach

kiedykolwiek prowadzonych nad nowelizacją ustawy

ważniejsza taka zasada – przynajmniej nam ona

przyświecała – że koszty egzekucji obciążają dłużni-

ka, ale co do zasady opłaty należą się komornikowi

w przypadku skutecznej egzekucji i są zależne od

wartości wyegzekwowanego świadczenia i, co ważne,

jego nakładu pracy.

To jest istotne i to zawsze nam

przyświecało, że to jest zależne od nakładu pracy ko-

mornika.

Projekt, który trafił z Senatu do komisji, a potem

do podkomisji, został przez komisję poprawiony po

uwagach, tak jak pani poseł mówiła.

Uwagi zgłasza-

li przedstawiciele i ministerstwa, i Biura Analiz

Sejmowych.

Projekt został doprecyzowany.

Myślę,

że wychodzi on naprzeciw oczekiwaniom Trybuna-

łu Konstytucyjnego, ale także obywateli naszego

państwa.

Wprowadza możliwości zwrotu opłaty za

egzekucję świadczeń pieniężnych przez komornika

dłużnikowi, jeżeli dłużnik przedstawi orzeczenie

pozbawiające tytułu wykonawczego wykonalności

czenia, którego nie był w stanie przedstawić, zanim

doszło do umorzenia postępowania.

Jest to pozytyw-

na zmiana.

W pierwotnym projekcie zastrzeżenie budził trzy-

letni termin, w którym dłużnik mógł żądać zwrotu

pobranej przez komornika opłaty.

W komisji podczas

pracy także to zostało zmienione.

I to jest pozytywna

zmiana.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Każda nowelizacja

wiele emocji zarówno samych komorników, jak i osób,

których (Dzwonek) dotyczą egzekucje, wierzycieli,

dłużników.

Myślę, że ta nowelizacja, nad którą deba-

tujemy, jest potrzebna, ale także konieczna ze względu

na wyrok Trybunału Konstytucyjnego.

Została przez

komisję bardzo dobrze przygotowana.

Sprawozdanie

komisji nie budzi zastrzeżeń.

W związku z tym Prawo

i Sprawiedliwość będzie za przyjęciem sprawozdania

i uchwaleniem nowelizacji ustawy o komornikach są-

dowych i egzekucji.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

szę pana posła Roberta Biedronia.

Podobnie jak moi koledzy i koleżanki, którzy prze-

mawiali przede mną, nie będę się powtarzał, ponie-

waż przedstawiła to jak zwykle bardzo profesjonalnie

i solidnie pani posłanka Małgorzata Sekuła-Szmaj-

dzińska, która przewodniczyła podkomisji w tej spra-

wie, za co chciałbym serdecznie podziękować pani

posłance.

Projekt jest ważny.

Projekt, jak już zostało powie-

dziane, stanowi wykonanie obowiązku dostosowania

cyjnego, odnosi się do art. 2 naszej konstytucji.

Oczy-

wiście możemy tutaj mówić o podnoszeniu standar-

dów państwa prawa itd. i to wszystko uwzględnia ten

projekt.

Ale ja, korzystając z czasu, który dzięki tak

profesjonalnemu przedstawieniu tego projektu pozo-

stał, chciałbym zwrócić uwagę na ostatnią dyskusję

dotyczącą egzekucji komorniczych i tego słynnego

zajęcia przetworów przez jednego z komorników.

To

jest problem.

I to nie dotyczy tych przetworów, o któ-

rych dzisiaj piszą media i których zajęcie obśmiewa-

ją, ale dotyczy to także wielu innych egzekucji, w któ-

rych zabiera się na przykład wózki dziecięce, kwiaty

doniczkowe…

(Poseł Iwona Ewa Arent: Weki, ogórki.)

…weki, to już powiedziałem, pani poseł, tak, ogór -

ki, zabiera się też inne przedmioty, które, wydaje się,

z różnych względów, przede wszystkim takich etycz-

nych, nie powinny być rzeczami zajmowanymi w pro-

cesie egzekucji.

Ja wiem, że to jest oczywiście zgodne

z prawem, ale – i to jest apel do pana ministra spra-

wiedliwości – być może minister sprawiedliwości po-

winien rozpocząć jakieś działania, które miałyby

uwrażliwić komorników w tej kwestii.

Komornicy, to

pamiętamy, w 2012 r. przyjęli swój kodeks etyczny,

który szczegółowo określa te kwestie, ale wydaje się,

że warto byłoby użyć jeszcze jakiegoś innego narzę-

dzia, żeby przypomnieć, że być może egzekucja ro-

werka dziecięcego, huśtawki dla dzieci czy tych ogór-

ków to jest chyba już kwestia, która może budzić

społeczne wątpliwości.

Jak już powiedziałem, to nie

jest kwestia prawa, to jest przede wszystkim kwestia

etyki zawodowej i Krajowa Rada Komornicza powin-

na być może też być bardziej wrażliwa na te kwestie.

Jeżeli mógłbym mieć prośbę – w związku z dzisiejszą

debatą, dzięki temu cennemu czasowi, który pozostał

w tej debacie – do pana ministra sprawiedliwości

o podjęcie jakichś działań w tym zakresie, to będę

bardzo wdzięczny.

Serdecznie dziękuję.

Oczywiście Klub Poselski Twój Ruch będzie gło-

(Poseł Grzegorz Janik: A mój ruch?)

Mój ruch również, panie pośle.

Serdecznie dzię-

kuję.

(Oklaski)

Poseł Iwona Ewa Arent

108

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję panu posłowi Biedroniowi.

rzelskiego, Polskie Stronnictwo Ludowe.

Poseł Piotr Zgorzelski:

Podobnie jak mój zacny przedmówca, chciałbym

także złożyć gratulacje i wyrazić uznanie pani poseł

sprawozdawcy, która w znacznym stopniu wyczerpa-

ła zakres materii.

Przedmówcy uczynili to równie

skutecznie.

Zatem aby nie powtarzać wcześniej przy-

toczonych argumentów, chcę tylko stwierdzić, że

przedmiotowy projekt w istotny sposób podnosi stan-

dard państwa prawa.

W związku z tym nasz klub

w pełni popiera te zmiany, uznaje je za konieczne,

pozytywnie je opiniując, i opowiada się za przyjęciem

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Raczej nietrudno zgadnąć, co powiem.

Oczywiście

Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie

Nie ma pana posła, więc w tym miejscu debaty

przystępujemy do pytań, do zadania których zgłosili

się posłowie.

Zamykam więc listę.

żbieta Sobecka, Prawo i Sprawiedliwość.

Bardzo proszę.

pada sformułowanie: dłużnik może żądać uchylenia

postanowienia, o którym mowa w ust. 3.

Nowelizo-

wany przepis nie informuje jednak, w jakim zakresie

można tego uchylenia żądać, można jedynie domyślać

się, że chodzi tutaj o uchylenie postanowienia, o któ-

rym mowa w ust. 3, w zakresie ustalonej opłaty.

Najpoważniejszy zarzut jednak należy skierować

wobec propozycji zwrotu opłat przez komornika.

Opłaty służą realizacji obowiązków, jakie państwo

delegowało organowi.

W świetle regulacji obowiązu-

jącej od 1 stycznia 2002 r. komornicy nie otrzymują

wynagrodzenia, ich dochód stanowi nadwyżka opłat

nad kosztami działalności egzekucyjnej.

Z tych opłat

pokrywane są koszty działalności egzekucyjnej ko-

mornika i koszty związane z prowadzeniem kance-

larii, w tym koszty wynagrodzenia pracowników,

koszty biurowości, ale także koszty dojazdu komor-

nika do miejsca czynności etc.

(Dzwonek)

Koszty te ponosi komornik bez względu na fakt

umorzenia sprawy z jakiegokolwiek powodu, przy

czym o ile klarowny jest powód, dla którego nie po-

biera się opłaty w przypadku umorzenia egzekucji

z uwagi na bezskuteczność, to zupełnie niezrozumia-

ły jest zwrot opłaty w przypadku umorzenia postę-

powania z przyczyn, które zupełnie komornika nie

dotyczą.

Warto zauważyć, że w ten sposób mogą być

umorzone sprawy, w których przez długi okres po-

dejmowano wiele czynności zarówno biurowych, jak

i terenowych, przy czym takie sprawy jako niezakoń-

czone mogą uniemożliwić komornikowi wszczynanie

nowych postępowań.

Nasuwa się pytanie: Czy pozbawianie w takich

sytuacjach komornika możliwości pobierania jakie-

gokolwiek dochodu nie jest sprzeczne z konstytucyj-

ną zasadą równości wobec prawa?

Jeszcze jedno zdanie.

Niedorzeczny jest również

termin 3 lat na złożenie wniosku o zwrot opłaty...

(Poseł Iwona Ewa Arent: Już nie ma, zmieniony.)

Zmieniony?

Wobec tego dziękuję bardzo za uwagę.

(Poseł Robert Biedroń: Ale, pani poseł, to jest inne

stanowisko niż klubu.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł Grzegorz Janik:

dzy innymi na obniżeniu dolnej granicy opłaty należ-

nej komornikowi w przypadku umorzenia egzekucji

wierzycieli z 1/10 do 1/20 przeciętnego wynagrodzenia.

109

Zmniejszenie opłaty minimalnej do 1/20 przeciętnego

wynagrodzenia jest zgodne z orzeczeniem Trybuna-

łu Konstytucyjnego.

Moje pytanie: Jeżeli postępowanie umarzane jest

przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczę-

ciu egzekucji, to czy opłata ta nie powinna być niższa

niż 1/20 przeciętnego wynagrodzenia, jeśli komornik

nie podjął żadnych czynności i właściwie nie wykonał

żadnej pracy?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

widziałem, że chciał coś dopowiedzieć w sprawie for-

malnej?

Bardzo proszę.

Poseł Robert Biedroń:

Nie formalnej, ja tylko proszę o chwilę, panie mar-

szałku.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Nie?

Poseł Robert Biedroń:

Nie, ja tylko byłem zdziwiony, przepraszam, sta-

nowiskiem pani posłanki...

(Poseł Iwona Ewa Arent: Ale pani poseł ma włas-

ne zdanie.)

...które jest całkiem inne niż stanowisko klubu,

ale to taka moja prywatna...

(Poseł Iwona Ewa Arent: To jest prywatne zdanie

pani poseł.)

Właśnie, rozumiem, tylko jest całkiem inne niż

klubu i dlatego byłem zdziwiony.

To wszystko, panie marszałku.

Przepraszam.

(Poseł Iwona Ewa Arent: U nas jest wolność wy-

boru i wystąpień.)

(Poseł Anna Elżbieta Sobecka: Jestem członkiem

komisji.)

Oczywiście.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Jednak kto pyta i docieka, nie błądzi.

W zasadzie

to, co powiedział pan poseł Biedroń, niemal otarło

się o formalizm.

Dziękuję, panie pośle.

Przysłuchuję się tej debacie i cieszę się, że ten prob-

lem, o którym była mowa, został rozwiązany.

Pozo-

stają jednak problemy, o których niemal codziennie

dowiadujemy się z mediów – o tym, że komornik

przez pomyłkę zabrał kobiecie chorej na raka pienią-

dze na leczenie, która nie ma za co się leczyć; że ko-

mornik zlicytował albo nawet nie zlicytował, tylko

z wolnej ręki sprzedał majątek człowieka, który nie

miał żadnych długów, bo pomylił osoby; że komornik

mający sprawę karną za działalność, można powie-

dzieć, przestępczą, za działalność na szkodę różnych

osób, wierzycieli dostaje kolejne zlecenia od sądów na

windykowanie kolejnych osób, co też robi niezgodnie

z procedurami, czym doprowadza ludzi do ruiny.

Tego typu rzeczy, tego typu informacje dotyczące de

facto zawodu zaufania publicznego są po prostu

czymś, co nie powinno funkcjonować.

Moje pytanie do ministerstwa: Kiedy będą zmiany

w prawie, które doprowadzą do tego, że windykowa-

ni będą tylko dłużnicy, a nie ich imiennicy, że nawet

jeżeli zwindykowany jest dłużnik, to jego majątek

zostanie sprzedany w drodze przetargu o jasnych

zasadach, a nie za 1/20 jego wartości kolegom komor-

nika?

Kiedy Ministerstwo Sprawiedliwości przygotu-

je zmiany, których oczekuje społeczeństwo?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Janik był zapisany do zadania pytania.

Czy jest pan poseł Janik?

Przepraszam, przeoczyłem pana posła.

stawiciele Rządu!

Mam pytanie dotyczące podobnej

kwestii, która była tu poruszana wielokrotnie.

Otóż

komornik jest częścią wymiaru sprawiedliwości.

Ko-

mornik, który działa w taki sposób, jak przywoływa-

na już tutaj pani komornik, która dokonała zaboru

ogórków kiszonych bez sprawdzenia, czyją są włas-

nością, w jakimś sensie ośmiesza wymiar sprawied-

liwości, bo to działanie, można powiedzieć, jest ku-

riozalne i pokazuje, jak bardzo źle wyszkoleni są

komornicy.

Jak się później okazało, ta pani miała

rozdzielność majątkową i tak naprawdę te ogórki nie

należały do osoby, która miała długi i podlegała eg-

zekucji.

wicieli rządu: Jak rząd zamierza zmienić tę złą sytu-

ację?

Czy są przygotowywane jakieś rozporządzenia

Poseł Grzegorz Janik:

110

lub działania ministerstwa, aby w jakiś sposób we-

ryfikować komornika?

Miałem taki przypadek, że

komornik zabierał komuś całą rentę, a ktoś był cięż-

ko chory, a później się okazało, że robił to niezgodnie

z przepisami.

Myślę, że rząd, który reprezentuje

wszystkich obywateli, powinien zadbać o to, żeby ko-

mornik jako część wymiaru sprawiedliwości nie

ośmieszał go, reprezentował i bronił tych, którzy są

pokrzywdzeni, a nie krzywdził Bogu ducha winnych

ludzi.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

kowski, Polskie Stronnictwo Ludowe.

Poseł Krzysztof Borkowski:

które dotyczy wielu przedsiębiorców.

Komornik jako

instytucja zaufania publicznego powinien wspierać

przedsiębiorców i im pomagać.

Jeżeli chodzi o egze-

kucję środków, to zazwyczaj przedsiębiorcy dowiadu-

ją się, że konto jest puste i należy wskazać miejsce,

gdzie można dokonać egzekucji.

Kończy się to ni-

czym.

Jeżeli przedsiębiorca zapomni zapłacić 50 zł

i ma, nie daj Boże, kredyt w rachunku bieżącym i kon-

ta w pięciu bankach, to komornik wysyła do pięciu

banków informacje i zajmuje konta.

Trwa to kilka

dni.

W związku z tym przez te dni, mimo że na tych

kontach są środki, nie można realizować operacji.

Oznacza to totalną blokadę firmy.

Jak działa ta in-

stytucja zaufania publicznego?

Co rząd zamierza

Mówię o tym od strony praktycznej, z punktu wi-

dzenia przedsiębiorców, bo to ich bardzo boli.

Kiedy

zwracają się do komornika, ten z uśmiechem na us-

tach albo w ogóle przez telefon, jeśli w ogóle go od-

biera, lub też za pośrednictwem pracownika mówi,

do banku.

Proszę odpowiedzieć na pytanie, czy jest

cydowanie paraliż firmy.

Kiedy będzie zmiana prawa,

kiedy rząd wniesie stosowne rozwiązania i kiedy

przedsiębiorcy będą traktowani w sposób poważny?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

drzej Rozenek, Twój Ruch.

Poseł Andrzej Rozenek:

Dziękuję uprzejmie, panie marszałku.

Przepraszam, że poprosiłem o głos w tak nagłym

trybie, ale skoro rozmawiamy o komornikach, to nie

mogłem się, Wysoka Izbo, oprzeć pokusie powiedze-

nia tego, co się wydarzyło w związku z interwencją

komorniczą w zakładach Malma.

Były takie zakłady,

które produkowały znakomity makaron.

Proszę so-

bie wyobrazić, że w tym wypadku – nie będę wnikał,

czy sprawa jest przesądzona, czy nie, ale powiedzmy,

że była to sprawa sporna – komornik wszedł do za-

kładu, który produkował makaron i w którym było

zatrudnionych kilkaset osób, i wyjął jedną część

z maszyny, całkowicie uniemożliwiając produkcję.

Zatrzymał w ten sposób produkcję w zakładzie, nie

osiągając niczego, bo przecież tej części nie sprzedał.

To była ewidentnie decyzja komornicza nastawiona

na to, żeby zatrzymać produkcję, czyli de facto jesz-

cze pogłębić kłopoty tego zakładu produkcyjnego.

Moje pytanie do przedstawiciela resortu spra-

wiedliwości: Czy rzeczywiście musimy na takie rze-

czy pozwalać?

Rozumiem, że jest to objęte bezpośred-

nim nadzorem prezesa sądu, który kontroluje komor-

nika, ale jednak w takich wypadkach, kiedy chodzi

o miejsce pracy kilkuset osób, o ich przyszłość i byt,

o to, czy będą mieli co dać swoim dzieciom do jedzenia

za miesiąc czy za dwa, chyba nie może być tak, że

komornik sobie wchodzi, zabiera jedną część i niszczy

w ten sposób zakład i produkcję.

Dziękuję bardzo.

Przepraszam, że zabrałem głos w tej sprawie, ale wy-

dawało mi się to ważne.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Uprzejmie proszę o zabranie głosu sekretarza sta-

Kozdronia.

Panie ministrze, bardzo proszę.

Sekretarz Stanu

chciałbym podziękować Komisji Sprawiedliwości i Praw

Człowieka za tak dogłębne rozpoznanie senackiego

sądowych i egzekucji, ze szczególnym uwzględnie-

niem pani poseł Sekuły-Szmajdzińskiej, która z nie-

zwykłą elegancją przedstawiła sprawozdanie o tym

projekcie i jak zwykle po adwokacku, w sposób lekki

i przystępny, przedstawiła założenia tego projektu

ustawy.

Proszę państwa, chciałbym podkreślić jedno.

To

będzie też odpowiedź na pytania, które zadała pani

poseł Anna Sobecka.

Projekt senacki w istocie rzeczy

Poseł Marek Suski

111

dotyczył wprost tylko wykonania wyroku Trybunału

Konstytucyjnego, natomiast komisja sprawiedliwości

pochyliła się nad tym projektem i go rozbudowała

w tym sensie, że zniuansowała pewne sytuacje, po-

nieważ przepis art. 49 ust. 2 przewidywał, że w sy-

tuacji kiedy na wniosek wierzyciela umarza się po-

stępowanie albo postępowanie jest umarzane z po-

wodu zawieszenia po upływie roku – art. 823 K.p.c.

– wtedy komornik pobiera opłatę egzekucyjną od

dłużnika.

Koniec, kropka.

Trybunał Konstytucyjny

to zakwestionował, stwierdził, że to jest niezgodne

z treścią art. 2 konstytucji, czyli z zasadą demokra-

tycznego państwa prawnego, a przede wszystkim,

w mojej ocenie, z zasadą sprawiedliwości społecznej.

Są sytuacje, kiedy umarza się postępowanie egzeku-

cyjne nie dlatego, że wierzyciel tak chce, nie dlatego,

że w międzyczasie dłużnik po wszczęciu egzekucji

dogadał się z wierzycielem i spłacił mu poza komor-

nikiem, żeby komornik nie pobierał opłat, tylko dla-

tego, że potem w toku procesu okazało się, że wierzy-

ciel nie miał racji, ponieważ dłużnik wytoczył po-

wództwo opozycyjne, pozbawił klauzuli wykonalno-

ści tytuł wykonawczy itd., i w tej sytuacji nie było

podstaw do pobrania opłaty egzekucyjnej od dłużni-

ka.

W takiej sytuacji, kiedy nie było podstaw, komor-

nik nie powinien obciążać dłużnika opłatą.

Dlatego

art. 49 został rozszerzony o ust. 2a, 2b i 2c.

Pani poseł Sobecka w istocie rzeczy zadała pyta-

nia dotyczące projektu pierwotnego.

Natomiast zasa-

dą jest, że jeżeli umarzamy postępowanie egzekucyj-

ne po upływie zawieszenia czy na wniosek wierzycie-

la, to zawsze komornik pobiera opłaty egzekucyjne

od dłużnika.

Tak że w tym wypadku komornik po-

biera te opłaty i nie zalicza tego do kosztów swojej

działalności.

Są natomiast wyjątki od zasady, kiedy

okazuje się, że wniosek egzekucyjny oparty był na

tytule wykonawczym, który utracił klauzulę wyko-

nalności, względnie orzeczenie zaopatrzone w tę

klauzulę zostało zmienione lub uchylone bądź tytuł

ten utracił moc.

W takiej sytuacji nie pobiera się opła-

ty od dłużnika, bo on nie ponosi winy, ponieważ miał

swoje racje, które wykazał przed sądem, i stosuje się

odpowiednio ust. 4, czyli pobiera się od opłaty egze-

kucyjne wierzyciela, bo skoro niesłusznie wystąpił,

to ma zapłacić.

Problem polega na tym, że w ust. 2c

mówi się o tym, iż należy złożyć wniosek, czyli dłuż-

nik, chcąc uzyskać zwrot na przykład opłaty egzeku-

cyjnej względnie uchylenie postanowienia nakładają-

cego obowiązek uiszczenia opłaty, powinien złożyć do

komornika wniosek o uchylenie tego postanowienia.

To tyle, jeżeli chodzi o pytanie pani poseł Sobeckiej.

Wydaje mi się, że żądanie zwrotu opłaty przez

dłużnika jest uzasadnione, bo dotyczy to tylko sytu-

acji, kiedy w istocie rzeczy przeciwko niemu niesłusz-

nie skierowano egzekucję.

Wtedy stosuje się odpo-

wiednio ust. 4, a więc to wierzyciel ponosi ryzyko

działalności komornika, bo mamy świadomość, że

kancelaria komornicza stanowi swego rodzaju przed-

siębiorstwo, w którym są zatrudnieni, jak pani słusz-

nie powiedziała, ludzie, którym trzeba wypłacić pen-

sje, których czynności wymagają dojazdu, zajęcia się

nimi, jak również prowadzona jest biurowość.

To

wszystko kosztuje, nie ma nic za darmo, za te czyn-

ności należy się opłata egzekucyjna, ponieważ wcho-

dzi to w skład przychodów, a potem dochodu.

Pytanie pana posła Grzegorza Janika.

Noweliza-

cja polega na obniżeniu opłaty egzekucyjnej, czy nie

powinna ona być niższa aniżeli 1/20 przeciętnego

wynagrodzenia w sytuacji, gdy wierzyciel wniósł

o umorzenie przed wszczęciem egzekucji?

To jest py-

tanie stawiane cały czas w komisji.

Jaki jest punkt

krytyczny?

Jak jeszcze można obniżyć opłaty egze-

kucyjne?

Czy 1/20, którą zaproponowaliśmy, jeśli

chodzi o obniżenie opłaty egzekucyjnej za wniosek

wierzyciela o umorzenie postępowania egzekucyjne-

go w sytuacji, kiedy komornik jeszcze nie zawiadomił

dłużnika o wszczęciu egzekucji, to jest za dużo?

(Poseł Adam Kępiński: Dla Boga nie.)

Trudno na to pytanie odpowiedzieć.

Komornik

przyjmuje wniosek egzekucyjny, rejestruje go, pra-

cownicy jego kancelarii komorniczej muszą wykonać

pewne czynności związane z zarejestrowaniem wnio-

sku egzekucyjnego itd., i te czynności zostały wyko-

nane, w związku z tym należy się za to wynagrodze-

nie.

Czy 1/20 przeciętnego wynagrodzenia to jest za

dużo?

Nie wiem, natomiast jeżeli dzisiaj przeciętne

wynagrodzenie wynosi 3600 zł, to 1/10 tej kwoty sta-

nowi 360 zł, a 1/20 chyba 180 zł, a więc wydaje się,

że to nie jest wygórowane wynagrodzenie.

Pan poseł Marek Balt pytał w następujących spra-

wach: Kiedy windykowani będą dłużnicy, a nie ich

imiennicy, którzy dłużnikami nie są?

Kiedy będą

przejrzyste zasady licytacji?

Chciałbym pana posła

Balta uspokoić, że na posiedzeniu komisji kodyfika-

cyjnej już została znowelizowana ustawa w zakresie

kodeksu postępowania cywilnego, jak również elek-

tronicznego postępowania upominawczego, gdzie

wszystko to – problem identyfikacji stron, PESEL,

adresy – zostało już wprowadzone i dzisiaj takie przy-

padki, z jakimi mieliśmy do czynienia w niedalekiej

zresztą przeszłości, kiedy komornik przystępował do

egzekucji od osoby z imienia i nazwiska identycznej

z tą w tytule egzekucji, ale zupełnie obcej, już w na-

szej ocenie nie będą miały miejsca, ponieważ każdy

pozwany będzie musiał mieć przyporządkowany swój

PESEL.

Ten PESEL będzie musiał podać powód,

a jeżeli go nie poda, to sąd z urzędu ustali PESEL tej

osoby, żeby było wiadomo, żeby ten dłużnik był zin-

dywidualizowany.

Czy będą przejrzyste zasady licytacji prowadzonej

przez komornika?

Tak, jest przygotowany projekt,

już praktycznie jest napisany, jest tylko kwestia przy-

jęcia go przez rząd.

Ten projekt zmienia przepisy

dotyczące egzekucji.

Chodzi o to, że wszelkiego ro-

dzaju licytacje będą prowadzone w Internecie, czyli

będą odbywały się przy otwartej kurtynie, ludzie

będą widzieli, jak to przebiega, nie dość tego, będą

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

112

mogli w tej licytacji uczestniczyć.

A więc nie będzie

to tak, że obwieszczenie o licytacji gdzieś się w sądzie

w kąciku wywiesza, przychodzą na licytację dwie

osoby albo jedna osoba...

(Poseł Marek Suski: I dowiadują się, że już wszyst-

ko sprzedane.)

Tak jest, dowiadują się, że już wszystko jest sprze-

dane.

Czyli tutaj wszystko będzie odbywało się drogą

internetową i licytacja będzie w sposób internetowy

prowadzona.

Najtrudniejsze pytanie zadał mi, wbrew pozorom,

pan poseł Marek Suski.

Co zrobić, żeby komornicy

nie kompromitowali wymiaru sprawiedliwości?

No

tak, to jest pytanie, na które trudno jest odpowie-

dzieć.

Przede wszystkim chodzi o to, że to są funk-

cjonariusze publiczni, niestety, to są osoby, za któ-

rych działalność w jakiś sposób odpowiada też pań-

stwo.

I w związku z tym jest ustawa o komornikach

i egzekucji.

Komornicy mają swój samorząd, mają

określone zasady etyczne, odpowiedzialność za prze-

winienia i naruszenie tych zasad etycznych.

Wydaje

energiczny rozliczać ich, prowadzić postępowania

dyscyplinarne i karać nieuczciwych, niesolidnych

komorników.

Z drugiej strony chciałbym, żebyście państwo też

mieli wzgląd na to, że bycie komornikiem to nie jest

szczyt marzeń każdego obywatela.

Jest to zawód,

który nie cieszy się takim wielkim prestiżem.

Są

pewne zawody, które mógłbym wymienić, których

prestiż jest na podobnym poziomie w ocenie obywa-

teli, w związku z tym nie każdy tym komornikiem

chce być.

Jeżeli już są komornikami, to wiemy, z ja-

kiego powodu idą do tego zawodu.

Natomiast sytua-

cje, w których komornik egzekwuje słoiki, weki, to

jest po prostu działanie kompromitujące ten zawód,

to jest kompromitujące.

Prawda jest taka, że są założenia legislacyjne,

w Ministerstwie Sprawiedliwości prowadzone są pra-

ce w zakresie ograniczenia egzekucji pewnych przed-

miotów i wyłączenia ich spod egzekucji, ponieważ

stare przepisy K.p.c. w tym zakresie, które mówią,

że nie wolno zabrać jednego łóżka, jednej krowy, jed-

nej kozy itd., że są one wyłączone, po prostu nie przy-

stają dzisiaj do rzeczywistości.

Tak jak tutaj siedzący

obok mnie sędzia mi podpowiada, na przykład sprzęt

rehabilitacyjny będzie wyłączony.

Będą pewne inne

przedmioty użytku codziennego aktualnie używane,

których nie będzie wolno dłużnikowi zabrać, bo bę-

dzie to wyłączone spod egzekucji.

Pracujemy nad

tym, jest to przedmiotem prac legislacyjnych i chce-

my w tym zakresie te stare, przestarzałe przepisy

w K.p.c. uchylić i zamienić nowymi, bardziej racjo-

nalnymi.

Pytanie pana posła Krzysztofa Borkowskiego:

Jak to postępuje komornik, że zajmuje 50 zł czy ileś

tam, 100 zł, i wysyła zajęcie do wszystkich banków,

bo chodzi mu o wszystkie konta.

Po pierwsze, musi-

my założyć, że komornik musi być skuteczny, bo je-

żeli będziemy uważali, że komornik to siostra miło-

sierdzia, to w ogóle nic z tej egzekucji nie będzie, bo

prawo do sądu to nie tylko prawo do sprawiedliwego

procesu, ale jednocześnie do skutecznego wyegze-

kwowania należności.

Ilu jest dzisiaj wierzycieli, któ-

rzy mają wyroki, z którymi komornicy nie mogą nic

zrobić i nie mają satysfakcji, nie dostają należnych

im wynagrodzeń, bo dłużnik ucieka z majątkiem,

skuteczni, i to, że komornik kieruje zajęcie do wszyst-

kich banków, to kieruje po prostu do tych banków, co

do których wie, że może tam coś być.

Przecież on nie

ma informacji, w którym banku dłużnik ma rachu-

nek, on kieruje zajęcie do wszystkich lokalnych ban-

ków w danym mieście, zakładając, że w którymś

z nich dłużnik ma rachunek.

To, że się okazało, że

ten dłużnik ma we wszystkich bankach rachunki

i że we wszystkich bankach zostały zajęte pieniądze,

to już jest inny problem, bo przecież komornik nie-

wątpliwie zaspokoi się z jednego rachunku, a co do

reszty pieniędzy uchyli zajęcie.

Natomiast prawda jest też taka, że kiedy komor-

nik wszczyna egzekucję, to nie ma obowiązku zawia-

damiania dłużnika: panie dłużniku, dostałem prze-

ciwko panu wyrok i od jutra przystępuję do egzekucji.

W związku z tym co on robi?

Dostaje wyrok i pierw-

szą rzecz robi tam, gdzie najprościej – rachunki, wie-

rzytelności – kiedy dłużnik jeszcze nie wie, że on już

zaczął działać, bo jak on coś złapie w pierwszym mo-

mencie, to wyegzekwuje, a potem już najczęściej nie

wyegzekwuje, bo dłużnik to potrafi schować.

Natomiast problem, który poruszył w pytaniu pan

poseł Andrzej Rozenek, to jest problem, w mojej oce-

nie, działania funkcjonariusza publicznego na szko-

dę.

I to jest w ogóle problem przestępstwa, takie dzia-

łanie to jest działanie przestępne.

(Poseł Andrzej Rozenek: Dziękuję, panie ministrze.)

To nie tylko jest działanie na szkodę tych sześciu-

set czy tam iluś, nie wiem, nie usłyszałem ilu…

(Głos z sali: Kilkuset.)

...kilkuset ludzi tam pracujących, żeby uniemoż-

liwić im zarobkowanie i pracę, tak że oni nie będą

mieli co przynieść do domu z pensji.

Kiedyś to się

nazywało sabotażem…

(Poseł Andrzej Rozenek: Tak jest.)

i powinno być przez prokuraturę…

(Poseł Adam Kępiński: Słowo „sabotaż” nie wy-

szło z obiegu.

Sabotaż to sabotaż.)

Wiem, wiem, tylko wie pan, sabotaż nie wyszedł

z obiegu, ale dzisiaj sama definicja prawna sabotażu

jest inna niż ta, która była wtedy.

To wszystko.

Mam nadzieję, że odpowiedziałem

państwu na pytania.

Dziękuję.

(Oklaski)

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

113

(Poseł Krzysztof Borkowski: Sprostowanie.

Pan

minister nie zrozumiał pytania.

Pół minuty poproszę.)

W takim trybie ma pan prawo, bardzo proszę.

Pan poseł Borkowski.

Poseł Krzysztof Borkowski:

Dziękuję.

Oczywiście to bardzo dobrze – sprostowanie do mo-

jego pytania – że komornicy podejmują szybkie dzia-

łania i zajmują konta, ale ja miałem na myśli co in-

nego.

Wiele instytucji, jak i różnego rodzaju inspekcje

mają prawo wydawać decyzje, zajmować też w trybie

szybkim konta, poprzez urzędy skarbowe i w inny

sposób, i np. jeśli ktoś nie zapłacił 100 zł mandatu,

jakiś pracownik czegoś nie dopełnił, to komornik

mógłby się zaspokoić 100 zł z firmy, która obraca mi-

lionami w skali miesiąca.

Mógłby zaspokoić, ale nie

zaspokaja, tylko kieruje wniosek dotyczący wszyst-

kich kont.

Jeżeli któryś przedsiębiorca ma kredyt

w rachunku bieżącym, to zablokowane są wszystkie

konta.

Takiej potrzeby po prostu nie ma.

Jest to zwy-

kłe złośliwe działanie, bo zanim dojdzie potem zawia-

domienie anulujące, odbywa się to w sposób bardzo

długi, nieraz dwa, trzy dni przedsiębiorca nie może

dysponować kontem.

To miałem, panie ministrze, na

myśli.

To jest działanie po prostu naganne.

Czy pan

się z tym zgodzi, czy nie, to już zostawiam pana oce-

nie.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Uprzejmie proszę, pan minister.

Sekretarz Stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

Zgadzam się z panem, panie pośle, jeżeli to jest

działanie złośliwe, a z tego, co pan przedstawił, wy-

nika, że to jest po prostu z czystej ludzkiej złośliwo-

ści, ale cóż my możemy na to poradzić, ludzie są, jacy

są.

Tu niejednokrotnie nie chodzi o skuteczność, tyl-

ko oni po prostu są złośliwi.

(Poseł Marek Suski: Nie przesadzajmy.)

Ale funkcjonariusze też są ludźmi, panie pośle.

(Poseł Marek Suski: Jak są złośliwi, to powinni

zostać zdyscyplinowani.)

Ja wiem, natomiast w tym przypadku, jeśli on

będzie chciał się bronić, to od strony formalnopraw-

nej pan mu nic nie zarzuci, bo on powie: przecież ja

zająłem rachunek.

Nie dość tego, on wykaże jeszcze:

zajęcie rachunku to najniższe opłaty, bo gdybym po-

szedł zająć cokolwiek do przedsiębiorstwa, jakieś

przedmioty, wierzytelności czy majątek z przedsię-

biorstwa, to wtedy już są wyższe opłaty, a tutaj zaję-

cie rachunku to jest najniższa obowiązująca taksa.

(Poseł Marek Suski: Ale musi być proporcja, jeśli

jest zaległość.)

Dobrze.

Wszyscy są tutaj fachowcami, panie mar-

szałku.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Tak jest, słusznie mówi pan minister Jerzy Ko-

zdroń.

Dziękuję, panie ministrze.

O puentę tej debaty proszę sprawozdawczynię ko-

misji panią poseł Małgorzatę Sekułę-Szmajdzińską.

Króciutka puenta.

Serdecznie dziękuję przedstawi-

cielom wszystkich klubów i wszystkim klubom za to,

że popierają ten projekt – rozumiem, że będziemy

jednogłośni podczas najbliższego głosowania – a panu

ministrowi za wyczerpujące odpowiedzi, szczególnie

za odpowiedź udzieloną pani poseł Sobeckiej.

To bar-

dzo ważne, żeby wytłumaczyć, skąd ta różnica i że

można sięgnąć do kieszeni wierzyciela w sytuacji,

w której nie będzie podstaw do wniesienia o postępo-

wanie.

Serdecznie zatem dziękuję wszystkim za wsparcie

tego projektu.

Wykonaliśmy po prostu swoją pracę.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Zamykam dyskusję*

)

.

cjalizacji i prywatyzacji (druk nr 1799).

Proszę o zabranie głosu pana senatora Aleksan-

dra Pocieja w celu przedstawienia uzasadnienia pro-

Senator Aleksander Pociej:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

W imieniu Se-

natu mam przyjemność zaprezentować projekt usta-

*

)

114

uchwalony na posiedzeniu Senatu w dniu 3 paździer-

nika 2013 r.

Szanowni Państwo!

Niedługo minie 70 lat od cza-

su uchwalenia przez Polskę głównych aktów nacjo-

nalizacyjnych powodujących zaistnienie roszczeń

rewindykacyjnych i odszkodowawczych za utracone

przez obywateli mienie.

Akty te doprowadziły do

utraty na przedwojennych Kresach Wschodnich

przez repatriantów i innych swoich majątków na sku-

tek przesiedlenia na powojenny obszar państwa pol-

skiego, mówię tu o mieniu zabużańskim, doprowadzi-

ły one do komunalizacji gruntów warszawskich, a na-

stępnie do przejęcia przez Skarb Państwa zarówno

gruntów, jak i budynków na podstawie tzw. dekretu

Bieruta, do utraty gruntów, gospodarstw, majątków,

nieruchomości budynkowych i wskutek dekretów

o reformie rolnej i ustawy o przejęciu na własność

Brak jakichkolwiek działań mających na celu cho-

ciaż częściowe zadośćuczynienie dla dotkniętych

tymi aktami nacjonalizacji jest – trzeba to powiedzieć

– karygodny, jest przejawem lekceważenia przez ko-

lejne ekipy rządzące życiowych problemów wieluset

tysięcy Polaków.

Spowodował on narastanie nieroz-

wiązanych spraw, blokujących rozwój Polski poprzez

niespotykany bałagan prawny, wzbudzający wątpli-

wość co do traktowania Polski jako państwa prawa.

A sytuacja ta w Warszawie jest nie tyle nawet w dwój-

nasób, ile wielokroć bardziej skomplikowana.

Wobec braku kompleksowych działań, mogących

raz na zawsze przeciąć ten węzeł prawny, rozwiąza-

nia te zaczęły być narzucane cząstkowo przez wyko-

rzystywanie furtek prawnych i zmieniające się przez

lata orzecznictwo sądów powszechnych, Sądu Naj-

wyższego i Trybunału Konstytucyjnego.

I tak przykładowo od wielu lat właściciele mająt-

ków utraconych na podstawie dekretów o reformie

rolnej wykorzystują furtkę umożliwiającą im zwrot

pałaców wtedy, kiedy w odniesieniu do funkcjonowa-

nia tych gruntów potrafią udowodnić, że w żaden

sposób te pałace, budynki nie były związane z pro-

wadzeniem gospodarstw rolnych.

Niemniej jest to

tylko i wyłącznie furtka prawna, nie jest to rozwią-

zanie całościowe.

Paradoksalnie jedyna pozytywnie rozwiązana

kwestia to kwestia wydająca się być najtrudniejszą,

tj. odszkodowanie za tzw. mienie zabużańskie, czyli

za ziemie zabrane przez Sowietów po 1945 r.

Potrze-

ba było wyroku Europejskiego Trybunału Sprawied-

przeciwko Polsce i przystąpienia Rzeczypospolitej do

Unii Europejskiej, by pod taką presją nastąpił pierw-

szy konsensus pomiędzy politykami i można było

litej Polskiej, zwracającą 20%, tylko 20% wartości

mienia w postaci odszkodowania.

Jeszcze bardziej skomplikowaną historię prawną

przeszły roszczenia z tzw. dekretu Bieruta.

Komuna-

lizacja gruntów warszawskich z dniem 21 listopada

1945 r. zyskała generalnie jak najgorszą opinię,

zwłaszcza w środowiskach prawniczych.

Ale byli

i tacy prawnicy, którzy twierdzili, że dekret w znacz-

nym stopniu skonsumował postulaty zawarte w uchwa-

le Komisji Rozbudowy Miast z 1939 r., jeszcze sprzed

wojny, i przy jego pełnej realizacji był rozwiązaniem

racjonalnym i uczciwym.

Niestety, trzeba powiedzieć,

że ta realizacja daleko odbiegała od uczciwości zapi-

sanej nawet w tym nieuczciwym dekrecie, a rozpo-

rządzenia wykonawcze dotyczące odszkodowań nigdy

nie zostały wydane, więc odszkodowania nigdy nie

zostały wypłacone.

szawy stanowił, iż z dniem wejścia w życie tego de-

kretu, czyli 21 listopada 1945 r., wszelkie grunty na

obszarze Warszawy w jej ówczesnych granicach prze-

szły na własność gminy m.st. Warszawy.

Pięć lat

później grunty te z mocy samego prawa stały się

majątkiem państwowym.

Jeżeli zaś chodzi o budynki

i inne przedmioty znajdujące się na przejętych grun-

tach, to w zasadzie pozostawały one własnością do-

tychczasowych właścicieli.

Właściciele, ich następcy

prawni, np. spadkobiercy, będący w posiadaniu grun-

tu lub osoby reprezentujące ich prawa mogli w ciągu

organy administracji miasta zgłosić wniosek o przy-

znanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właś-

cicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem

liczną.

Prawo wieczystej dzierżawy oraz prawo zabu-

dowy przekształciły się z kolei w prawo własności

czasowej, a następnie w prawo użytkowania wieczy-

stego.

Jak państwo rozumiecie, wskazany okres 6 mie-

sięcy w warunkach roku 1945 oczywiście prowadził

do tego, że z założenia ten dekret nie miał prawa

funkcjonować w stosunku do ludzi uprawnionych,

ponieważ często potrzebne było dużo więcej czasu,

aby dotrzeć do Warszawy.

Warszawiacy zostali przez

powstanie warszawskie zdziesiątkowani, potem roz-

wiezieni.

Już założenia były iluzoryczne, a późniejsze

wykonanie również wskazywało na to, że nawet te

straszne zasady komunistyczne w żaden sposób nie

miały być realizowane.

Otóż, w razie nieprzyznania dotychczasowemu

właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa

zabudowy wszystkie budynki położone na gruncie

przechodziły na własność państwa, na początku gmi-

ny m.st. Warszawy, później na własność państwa.

Przejęcie gruntów oraz położonych na nich bu-

dynków nie miało jednak następować bez jakiegokol-

wiek ekwiwalentu.

Przepisy dekretu przewidywały

wypłatę odszkodowania w papierach wartościowych

dotychczasowym właścicielom za grunt i budynki

Senator Aleksander Pociej

115

w razie niezgłoszenia wniosku o przyznanie wieczy-

stej dzierżawy lub prawa zabudowy.

Zgodnie z postanowieniami dekretu minister od-

budowy, w porozumieniu z ministrem administracji

publicznej i skarbu, miał określić w rozporządzeniu

wykonawczym tryb postępowania, zasady i sposób

ustalania odszkodowań oraz przepisy o emisji papie-

rów wartościowych.

W następstwie w celu ostatecz-

nego uporządkowania niezałatwionych przez 40 lat

kwestii sprawę gruntów warszawskich uregulowano

To jest bardzo ważna ustawa, ponieważ była ko-

lejną, która w tym zakresie dotyczyła tylko i wyłącz-

nie Warszawy.

Ta ustawa, jak się później przekona-

my, jest jednym z powodów, dla których sytuacja

w Warszawie, specyficzna i właściwa tylko Warsza-

wie, potoczyła się tak, że dzisiaj budżet Warszawy nie

wytrzymuje wypłacanych odszkodowań.

Ustawa ta uznała za wygasłe prawo do odszkodo-

wania za przejęte przez państwo nieruchomości, któ-

re to prawo dekret z 1945 r. przyznawał tym właści-

cielom, którzy nie zgłosili wniosku o wieczystą dzier-

żawę lub prawo zabudowy, oraz tym, których wnioski

załatwiono odmownie.

Ta ustawa przewidywała

wprawdzie możliwość przyznania prawa użytkowa-

nia wieczystego i zwrotu budynków jednorodzinnych

i podobnych poprzednim właścicielom lub ich następ-

com, ale nie dotyczyło to gruntów, które wcześniej

zostały oddane w użytkowanie lub użytkowanie wie-

czyste innym osobom.

Tym samym ustawa z 1985 r.,

po pierwsze, pozbawiała obywateli przewidzianego

dekretem z 1945 r. prawa do odszkodowania za prze-

jęte przez państwo nieruchomości, a po drugie, prze-

widziane w niej formy rekompensaty, czyli zwrot

budynków, przyznanie użytkowania wieczystego,

dotyczyły jedynie domów lub zostały zawężone i za-

częły dotyczyć jedynie domów lub lokali do użytku

osobistego.

Po trzecie wreszcie, korzystne rozwiąza-

nia ustawy nie objęły całej grupy osób, które pozba-

wione zostały wcześniej władania swymi nierucho-

mościami.

To władanie mogło być im przywrócone,

ponieważ ich nieruchomości przekazano innym oso-

bom.

Ten ostatni problem miał się radykalnie zmie-

nić w wyniku ustanowienia nowego brzmienia

art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz

orzeczeń sądów powszechnych i Trybunału Konsty-

tucyjnego.

Te zmiany okazały się, przy braku ustawy

reprywatyzacyjnej, dla Warszawy mordercze.

Jak już wcześniej powiedziałem, dekret z dnia

26 października 1945 r. znacjonalizował wszystkie

nieruchomości na obszarze Warszawy.

Co do zasady,

zgodnie z brzmieniem dekretów, były i są dokonywa-

ne zwroty nieruchomości, w przypadku których w wy-

znaczonym terminie byli właściciele złożyli wnioski

o ustanowienie wieczystej dzierżawy.

W takich przy-

padkach mamy do czynienia z następującą drogą

prawną.

Wszyscy, którzy złożyli wnioski, teoretycz-

nie mogą żądać zwrotu albo zadośćuczynienia.

Nale-

ży złożyć wniosek do samorządowego kolegium od-

woławczego lub do ministra infrastruktury o stwier-

dzenie nieważności decyzji odmawiającej przyznanie

własności czasowej, dzisiaj chodzi tu o użytkowanie

wieczyste.

Jeżeli organ stwierdzi nieważność odmow-

nej decyzji, to następuje zwrot w naturze, decyzją

prezydenta Warszawy o przyznaniu użytkowania

wieczystego za symboliczną opłatą, a jeżeli nie ma

możliwości zwrotu, bo istnieją nieodwracalne skutki

prawne, na przykład zostało to sprzedane bądź w ja-

kikolwiek inny sposób utracone, to wtedy występuje

się z pozwem do sądu cywilnego, gdzie biegły ocenia

wartość nieruchomości.

Następnie zapada wyrok za-

sądzający odszkodowanie według stanu nieruchomo-

ści z 1945 r., zgodnie z obecną wartością.

Zupełnie

inaczej wygląda sytuacja osób, które nie złożyły

wniosku, ale nie można im udowodnić, iż utraciły

nieruchomość przed rokiem 1958.

Równolegle do tej drogi, jak już wcześniej mówi-

łem, ustawodawca wygasił wynikające wprost z dekre-

tu prawo do odszkodowania i ustanowił samoistną

podstawę do wypłaty odszkodowań.

Chodzi o art. 215

ruchomościami.

Miały one stosować się początkowo

tylko do tych nieruchomości, o których była mowa

w ustawie z 1985 r.

Teraz narzędziem, którego funk-

cją jest finansowanie roszczeń wynikających z aktów

nacjonalizacyjnych, jest Fundusz Reprywatyzacji,

który powstał i funkcjonuje na podstawie art. 56 ust. 1

lizacji i prywatyzacji.

Dochodzimy tutaj do rażącej

niesprawiedliwości, która dotyka Warszawy.

Wszę-

dzie tam, gdzie mamy do czynienia z wypłatami od-

szkodowań w skali kraju, Fundusz Reprywatyzacyjny

działa, natomiast nie działa w stosunku do Warszawy.

rzystywanie środków Funduszu Reprywatyzacji

w celu realizacji roszczeń, o których mowa w art. 215

z tytułu przejęcia mienia tzw. dekretem Bieruta mają

znamiona roszczeń o charakterze reprywatyzacyj-

nym, to znaczy wynikają z przejęcia przez państwo

własności prywatnej na podstawie aktu generalnego

dotyczącego określonej kategorii osób lub mienia, bez

wypłaty odszkodowań.

Na ten temat wypowiedział

się jednoznacznie Trybunał Konstytucyjny.

W projekcie uchwalonym przez Senat proponuje

się dodanie art. 69f do ustawy z dnia 30 sierpnia

przepisu w latach 2014–2016 ze środków Funduszu

Reprywatyzacji będzie mogła być udzielona Warsza-

wie dotacja celowa z przeznaczeniem na dofinansowa-

nie wypłaty odszkodowań, o których mowa w art. 215

Wysokość udzielonej dotacji w roku budżetowym nie

będzie mogła być wyższa niż 200 mln zł.

Senator Aleksander Pociej

116

Zgodnie z kolei z art. 126 ustawy z dnia 27 sierp-

legające szczegółowym zasadom rozliczenia środki

wych przeznaczone na podstawie tej ustawy, odręb-

nych ustaw lub umów międzynarodowych na finan-

sowanie, dofinansowywanie realizacji zadań publicz-

nych.

Projektowany przepis umożliwi otrzymanie

przez Warszawę z Funduszu Reprywatyzacji dotacji

celowej w rozumieniu art. 127 ust. 2 pkt 3 ustawy

Tryb, a także zasady udzielania i rozliczania do-

tacji będzie określała umowa między dysponentem

środków a beneficjentem, czyli odpowiednio pomię-

dzy Ministerstwem Skarbu Państwa a prezydentem

miasta stołecznego Warszawy, zawarta na podstawie

publicznych.

Umowa będzie musiała określić w szcze-

wysokość udzielonej dotacji, termin wykorzystania

dotacji, termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji,

termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, tryb

kontroli wykonania zadania.

Projektowana ustawa nie wyłącza odpowiedzial-

ności prezydenta miasta stołecznego Warszawy za

prawidłowość pod względem formalnym i meryto-

rycznym decyzji wydawanych na podstawie art. 215

również odszkodowań wypłacanych w następstwie

tych decyzji.

Proponowane regulacje nie oznaczają

także, że miasto stołeczne Warszawa zwolnione bę-

dzie z partycypowania w finansowaniu wypłaty od-

szkodowań również ze swoich środków budżetowych.

negatywnie na bieżącą realizację zobowiązań Fun-

duszu Reprywatyzacji, niemniej będzie się wiązało

z dodatkowym obciążeniem funduszu w latach 2014–

2016.

Kwota wszystkich odszkodowań zrealizowa-

nych ze środków funduszu z tytułu bezprawnej na-

cjonalizacji mienia w skali całego kraju wyniosła

w latach 2010–2012 średnio 195 mln zł.

To jest do-

kładnie tyle, trochę mniej, niż wypłacała ostatnio

w ciągu dwóch lat co roku Warszawa.

Należy przy

tym zauważyć, iż Fundusz Reprywatyzacji dysponu-

je środkami finansowymi w wysokości ponad 5 mld zł.

Podstawą gospodarki finansowej Funduszu Re-

prywatyzacji jest roczny plan finansowy stanowiący

załącznik do ustawy budżetowej.

Minister skarbu

państwa w związku z informacją o przygotowywa-

nym projekcie zarezerwował w planie finansowym

funduszu środki w rocznej kwocie 200 mln zł z prze-

znaczeniem na ewentualną realizację roszczeń

warszawskich.

Przekazanie z Funduszu Reprywa-

tyzacji na rzecz miasta stołecznego Warszawy kwo-

ty do 600 mln zł spowoduje zwiększenie o tę kwotę

dochodów tej jednostki samorządu terytorialnego.

Zaproponowane vacatio legis jest wystarczające z punk-

tu widzenia zasady demokratycznego państwa prawa

oraz umożliwi zarówno dysponentowi Funduszu Re-

prywatyzacji, jak i beneficjentowi podjęcie stosow-

nych działań w celu zapewnienia funkcjonowania

ustawy, począwszy od dnia wejścia jej w życie.

W trakcie prac swoje opinie do projektu ustawy

przedstawili: Sąd Najwyższy, Krajowa Rada Radców

Prawnych, stowarzyszenie „Dekretowiec”, Prokura-

toria Generalna Skarbu Państwa, minister skarbu

państwa, minister finansów, Naczelny Sąd Admini-

stracyjny i prezydent miasta stołecznego Warszawy.

Projekt ustawy jest zgodny z prawem europejskim.

W związku z tym w imieniu Senatu bardzo proszę

Wysoką Izbę, Sejm o przyjęcie tego projektu.

Dzięku-

ję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Przystępujemy do wystąpień klubowych.

Otwieram dyskusję.

cin Święcicki.

Bardzo proszę.

Poseł Marcin Święcicki:

go Wysokiej Izbie przez Senat.

Proszę państwa, projekt ten dotyczy umożliwie-

nia udzielenia Warszawie dotacji celowej na dofinan-

sowanie wypłat odszkodowań z tytułu przejęcia nie-

ruchomości od dawnych właścicieli, którzy mają do

tych nieruchomości roszczenia i domagają się odszko-

dowań.

Dlaczego ta sprawa jest taka ważna i dlaczego

dotyczy w sposób specyficzny Warszawy?

Otóż w roku

1990, kiedy przywróciliśmy gminy, przywróciliśmy

własność komunalną, wszyscy dostali nieruchomo-

ści, grunty czy budynki, które nie były potrzebne

Skarbowi Państwa, a spełniały funkcje lokalne.

Rów-

nież Warszawa dostała te wszystkie grunty, te

wszystkie nieruchomości.

Tylko w Warszawie była

taka specyfika, że tutaj był dekret Bieruta, który te

wszystkie nieruchomości swego czasu, w 1945 r., za-

rekwirował na rzecz państwa i obiecał właścicielom,

że dostaną to w wieczyste użytkowanie, jeśli to nie

będzie potrzebne na cel publiczny, a jeśli będzie po-

trzebne na cel publiczny, to dostaną za to odszkodo-

wanie.

Tylko że tego dekretu Bieruta po prostu nie

wykonywano: albo dawano odmowy bez właściwego

uzasadnienia, albo w ogóle nie odpowiadano na zło-

żone wnioski, część osób w ogóle nie mogła tych

Senator Aleksander Pociej

117

wniosków złożyć, bo nie była w stanie w ciągu sześciu

miesięcy dotrzeć do kraju czy siedziała w więzie-

niach.

W związku z tym nieruchomości przejęte

przez państwo były w rozmaitych momentach przed-

miotem dalszego obrotu: bądź sprzedawano miesz-

kania lokatorom za niską cenę, bądź jakieś osoby

prawne nabywały te nieruchomości.

Co więcej, pro-

szę państwa, odbudowa Warszawy, Warszawa była

miastem szczególnie zniszczonym, przebiegała we-

dług zupełnie innych podziałów tych działek, tak że

zupełnie inna siatka powstała na tej siatce własności,

która była objęta dekretem Bieruta i była w czasie

wojny.

Co więcej, gdy mówimy o takiej Warszawie,

jaką dzisiaj mamy na myśli, to nie jest ta Warszawa.

To było samo centrum Warszawy, to jest plac Defilad,

to jest Śródmieście, to jest Górny Mokotów, Saska

Kępa, Żoliborz, czyli ten dekret dotyczył najbardziej

cennych gruntów w Warszawie.

W związku z tym

powstała sytuacja, kiedy jesteśmy już w wolnej Pol-

sce, demokratycznej, w państwie prawa, że byli właś-

ciciele zaczęli się upominać o swoją własność, nie-

prawnie im zabraną, i obciążone tym wszystkim

zostało miasto, które tę własność komunalną przeję-

ło, z wszystkimi obciążeniami wynikającymi z dekre-

tu Bieruta.

Niektóre rzeczy można zwrócić fizycznie, ale bar-

dzo wielu nie można zwrócić fizycznie, bo, jak powie-

działem, są zmiany, inni właściciele, inne podziały.

Znalazły się tam również tereny publiczne – ogródki

jordanowskie, boiska szkolne, parki.

Zmienia się linia

orzecznictwa sądów, która coraz bardziej uwzględnia

interesy dawnych właścicieli.

Co więcej, mogą się oni

domagać odszkodowań równych aktualnej pełnej

wartości tych nieruchomości, a przecież gdy kiedyś

miasto to udostępniało, sprzedawało innym podmio-

tom, to sprzedawało często za bezcen.

Wykupywało

się mieszkania, nie wiem, za 10% czy za 20% warto-

ści, instytucje publiczne otrzymywały te mieszkania

czy place.

Jednym słowem na Warszawę spadły szcze-

gólnie duże obciążenia związane z mieniem komu-

nalnym.

A tymczasem, proszę państwa, w ustawie

5% środków pochodzących z prywatyzacji na odszko-

dowania dla dawnych właścicieli, nie uwzględniono

w ogóle Warszawy.

Tam w jakimś marginalnym za-

kresie są uwzględnione sprawy warszawskie, dotyczy

to niektórych nieruchomości przejętych po roku

1958, ale nie tych kilkunastu tysięcy nieruchomości,

co do których są roszczenia; nie zostało to uwzględ-

nione.

Sama Warszawa tego wszystkiego oczywiście

udźwignąć nie może.

Kwota zasądzonych przez sądy

odszkodowań, a przecież to tylko niewielki fragment

tego morza odszkodowań, gdzie są już prawomocne

dwóch latach sięgała już ponad 200 mln zł i dalej ma

tendencję wzrostową.

Aktualnie toczy się ok. 8 tys.

postępowań.

(Dzwonek)

Dlatego też klub Platformy Obywatelskiej opowia-

prac, żeby Warszawa mogła przez najbliższe trzy lata

korzystać z tego funduszu reprywatyzacyjnego w wy-

sokości do 200 mln zł rocznie.

Uważamy, że jest to

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

skiego, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Marek Suski:

wość do przedłożonego projektu ustawy zmieniającej

ustawę o komercjalizacji i prywatyzacji.

Otóż, szanowni państwo, chciałem na początku

powiedzieć, że walka o rekompensaty i reprywatyza-

cję w Polsce toczy się od wielu lat.

Jak sobie przypo-

minam, kiedy tworzono Fundusz Reprywatyzacji, to

między innymi ci, którzy dzisiaj chcą z niego skorzy-

stać, czyli Warszawa, wtedy nie chcieli być włączeni

do tego funduszu.

Miała być oddzielna ustawa, tzw.

warszawska, oddzielna tzw. zabużańska i oddzielna

reprywatyzacyjna.

Ustawa zabużańska została przy-

jęta rzeczywiście w 2005 r.

Byłem przewodniczącym

podkomisji, która nad nią pracowała przed uchwale-

niem. Pan senator z Platformy powiedział, że nieste-

ty tylko 20%.

Przypominam, wtedy rząd zapropono-

wał 15%.

Poprawką klubu Prawo i Sprawiedliwość

podwyższono to do 20%.

Platforma Obywatelska nie

zgodziła się na podwyższenie do 25%.

Mam do tej

pory, zachowałem specjalnie pismo z podpisem prze-

wodniczącego klubu Platformy, który się na to nie

zgodził, więc gdyby ktoś tu kwestionował, to mogę

przedstawić taki dokument.

Tak więc dzisiejsze ubo-

lewanie Platformy, że tylko – ubolewajcie nad tym,

że nie chcieliście wtedy, żeby było więcej.

Jeśli chodzi o przedłożony dzisiaj projekt, to jest

on swego rodzaju, można powiedzieć, kuriozum.

Jest

kuriozum, gdyż Platforma Obywatelska wpadła po

prostu w popłoch przed referendum w Warszawie.

Badania opinii publicznej wskazują jednoznacznie,

że jeżeli uda się osiągnąć poziom uczestnictwa w re-

ferendum odwołującym panią Hannę Gronkiewicz-

-Waltz, to zdecydowana większość mieszkańców War-

szawy opowie się za jej odwołaniem.

Platforma wyczynia dzisiaj najdziksze wygibasy,

aby ratować zagrożony stołek swojej pani wiceprezes,

a zresztą i stołki wielu setek, a może nawet tysięcy

partyjnych towarzyszy, którzy są w Warszawie za-

trudnieni.

Premier wzywa do niebrania udziału w re-

ferendum, urzędnicy utrudniają dopisywanie się do

listy wyborców, służby mundurowe sprawdzają, czy

osoby, które się dopisały, rzeczywiście znajdują się

Poseł Marcin Święcicki

118

w tych lokalach, które podały jako swoje miejsce za-

mieszkania.

A z drugiej strony mamy serial obieca-

nek-cacanek Tuska dla Warszawy.

Jak w brazylijskiej

telenoweli dowiadujemy się co jakiś czas, jakie to

łaski pańskie spłyną od dobrej Platformy na stolicę.

Premier na przykład kosztem nowego wjazdu do

Warszawy od strony Janek i Raszyna, którego budo-

wa została zdjęta z planu, ma wybudować dalszą

część obwodnicy wewnętrznej Warszawy.

No i nieste-

ty okazuje się, że nie ma tego w planach rządowych.

Można powiedzieć, że to tylko taki drobiazg.

Z pew-

nością minister Nowak dopisze to do planów ze

szwajcarską precyzją, idąc pewnie w ślady swoich

zegarków.

(Poseł Ligia Krajewska: Jaki to ma związek z te-

matem?)

No i dzisiaj nawet senatorowie z Platformy pospie-

szyli w sukurs swojej wiceprezes, proponując zmianę

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, omawiany

dziś projekt, według którego Warszawa miałaby do-

stać 200 mln zł na zaspokojenie roszczeń odszkodo-

wawczych z tytułu mienia odebranego dekretem

Bieruta.

Jednak sami senatorowie w trakcie prac

wnieśli poprawkę zmieniającą obligatoryjność zapisu

dotyczącego tych 200 mln na jego fakultatywność,

poprawkę przewidującą możliwość otrzymania do

200 mln, co może świadczyć o prawdziwych inten-

cjach.

Bo skoro zapis nie jest obligatoryjny, to można

sądzić, że ta ustawa pewnie nie zostanie zrealizowa-

na, zostanie martwym prawem, czyli że będzie pew-

nie kolejną obiecanką-cacanką Donalda Tuska.

Cho-

ciaż trzeba przyznać, że rzeczywiście roszczenia

z tytułu zaboru mienia przez komunistów w Polsce

nie zostały załatwione.

Platforma rządzi już 6 lat

– o ile sobie przypominam, nawet obecny pan prezy-

dent mówił, że to powinno być minimum minimorum

50% – ale jak na razie nie wzięła się do pracy nad

ustawą, tylko chce wziąć środki z Funduszu Repry-

watyzacji, który był przygotowany na reprywatyzację

mienia odebranego w kraju, na zaspokojenie roszczeń

w Warszawie, która z tego tytułu nie chciała korzy-

stać z tegoż funduszu.

Tutaj być może niedługo po referendum zostanie

odegrany taki teatrzyk, że pan minister Vincent po-

wie, że nie ma pieniędzy, pan premier w milczeniu to

przyjmie, albo nawet zagrozi odwołaniem pana mi-

nistra, tak jak to było w przypadku ministra Grada

i tego rzekomego inwestora z Kataru dla stoczni.

(Dzwonek) A ponieważ wejście w życie nowelizacji

przewidziane jest na 1 stycznia, to być może ludzie

zapomną, bo po drodze będzie rekonstrukcja rządu,

jakiś innych pic na wodę, fotomontaż, i później nikt

ka Donalda Tuska zostanie pewnie martwym tru-

pem jeszcze jednej PR-owskiej gierki Platformy Oby-

watelskiej.

My nie zamierzamy uczestniczyć w tych grach

i zabawach Platformy, dlatego powiemy: sprawdzam,

i nie będziemy głosować przeciw, nie będziemy zgła-

szać poprawek, nie będziemy też głosować za.

Cho-

ciaż swoją drogą jest tu pewna wyjątkowa niespra-

wiedliwość, bo z jednej strony Zabużanie dostają 20%

– można powiedzieć: tylko czy aż – z drugiej strony

Warszawie z Funduszu Reprywatyzacji przekażemy

pieniądze i tutaj być może będzie nawet 100%, bo

roszczenia odnoszą się do obecnej wartości mienia,

a pozostali w innych miastach, gdzie też przejmowa-

no budynki i dzisiaj gminy mają problemy z roszcze-

niami – te dwory, które wspomniano, a jeszcze inny

majątek, który został zabrany – dostaną zero.

Tak

więc jeżeli ma być tak, że z tego funduszu, który miał

służyć do zaspokojenia wszystkich roszczeń, w War-

szawie roszczenia mają być zaspokojone w 100%,

a gdzie indziej wcale, to można powiedzieć, że rze-

czywiście wyjątkową niesprawiedliwością jest to, co

teraz proponuje Platforma Obywatelska, jak rozu-

miem, w obliczu klęski referendalnej.

Też w jakimś

sensie to działanie dzisiaj jest wynikiem tegoż refe-

rendum, bo kiedy Platformie Obywatelskiej pali się

grunt pod stopami, to wtedy się bierze do pracy.

I można powiedzieć...

(Głos z sali: Panie pośle…)

Już, ostatnie zdanie.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, po tonacji wnoszę, że nie zmierza pan

do puenty.

Poseł Marek Suski:

Ostatnie zdanie.

Panie marszałku, to jest jak naj-

bardziej na temat.

To pokazuje, w jakiej sytuacji uchwalacie niby-

-dobry projekt – nie dlatego że chcecie coś załatwić,

bo gdybyście to chcieli załatwić, tobyście przygoto-

wali ustawę przez sześć lat waszych rządów, a teraz

po prostu jest tak, że jakąś poprawką przekazujecie

jakieś pieniądze dla Warszawy, żeby się pochwalić,

jaki to rząd jest dobry.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję, panie pośle.

Warto zatem organizować referenda, bo wtedy

władza z Platformy bierze się do pracy.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Tak.

Poseł Marek Suski

119

Poseł Marek Suski:

Warto chodzić na referenda.

I, szanowni państwo,

idźcie na referendum, warto zmienić Warszawę.

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

zentującego Twój Ruch.

Ale kiedy będzie pan mówił, prowadzenie obrad

przejmie pan marszałek Kuchciński, jestem pewien,

że podobnie życzliwy wobec pana jak ja.

Poseł Andrzej Rozenek:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Nie wątpię w życz-

liwość pana marszałka.

Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Twojego

Ruchu wobec projektu, który jest potrzebny.

I trzeba

od tego zacząć.

To jest na pewno potrzebny projekt.

W zeszłym roku Warszawa wypłaciła 250 mln tytu-

łem odszkodowań, w tym roku wypłaci co najmniej

300 mln, bo tyle jest już zasądzone, w przyszłym roku

wypłaci prawdopodobnie 350 lub więcej.

Wczujmy się

teraz w sytuację warszawiaków.

Przecież to nie war-

szawiacy ustanowili dekret Bieruta.

Przecież to nie

warszawiacy odpowiadają za to, że kiedyś władza

centralna wprowadziła niemądre prawo, za które te-

raz musimy płacić.

Tak więc to nie budżet Warszawy, czyli nie war-

szawiacy, powinien ponosić odpowiedzialność za te

błędne decyzje i to nie budżet Warszawy powinien

wypłacać odszkodowania z tytułu reprywatyzacji.

To

jest chyba oczywiste.

A teraz się zaczną tematy mniej oczywiste.

Otóż

przekazujemy 200 mln z budżetu państwa, milionów,

które pochodzą z podatków, czyli to są pieniądze nas

wszystkich.

Bardzo bym chciał, żeby te pieniądze

były wydane dobrze, żeby nie było takiej sytuacji,

den urzędnik jednym podpisem decyduje o tym,

komu przyznać jakąś nieruchomość, a komu jej nie

przyznać, że to jeden urzędnik jednym podpisem lub

jego brakiem potrafi wstrzymać procedowanie nad

reprywatyzacją konkretnej nieruchomości, tak to

w tej chwili wygląda.

Bardzo źle się dzieje, kiedy reprywatyzacji podle-

gają budynki użyteczności publicznej, a nawet, co już

jest w ogóle kuriozalne, ogródki jordanowskie.

Na

pewno nie chcielibyśmy, żeby te 200 mln trafiło na

tego typu cele.

Wolelibyśmy, żeby były to pieniądze

dobrze przeznaczone na prawdziwą reprywatyzację,

żeby nie trafiły w ręce hochsztaplerów, w ręce ludzi

poszukujących wierzytelności czy też spekulantów.

Wolelibyśmy, żeby rzeczywiście zaspokajały potrzeby

prawdziwych wierzycieli.

Przepraszam, nie jestem ekspertem od prawa tak

jak szanowny pan senator Pociej, ale chcę zadać py-

tanie, bo sam pan się powołał na ustawę o finansach

publicznych.

Art. 127 ust. 1 pkt 1 mówi o dotacjach

celowych, które to środki przeznaczone są, i tu jest

wymienione, na: a) zadania z zakresu administracji

morządu terytorialnego, b) ustawowo określone za-

dania, w tym zadania z zakresu mecenatu państwa

nad kulturą, c) bieżące zadania własne jednostek

samorządu terytorialnego, d) zadania agencji wyko-

e) zadania zlecone do realizacji organizacjom poza-

rządowym, f) koszty realizacji inwestycji.

Który z tych

punktów w tym wypadku należy zastosować?

Ja tu

nie widzę punktu odpowiedniego.

W związku z czym

mam pytanie do pana senatora: Czy aby jesteśmy

w zgodzie z ustawą o finansach publicznych?

Bo wy-

daje mi się, że niekoniecznie.

I rzecz ostatnia, choć nie najmniej ważna.

To jest

prowizorka, proszę państwa.

To, co państwo propo-

nujecie, to jest prowizorka.

Ja wiem, że to zapewnia

utrzymanie budżetu miasta przez najbliższe trzy

lata, bo na tyle jest to obliczone, bo co roku będziemy

przeznaczać do 200 mln na fundusz reprywatyzacyj-

ny, ale to jest prowizorka.

Sześć lat miała Platforma

Obywatelska, żeby rozwiązać problem dekretów bie-

rutowskich.

Hanna Gronkiewicz-Waltz, obejmując

stanowisko prezydenta Warszawy, obiecała, że ten

problem zostanie prawnie rozwiązany.

Macie więk-

szość w Sejmie, macie większość w Senacie, ba, macie

nawet swojego prezydenta.

Dlaczego przez tyle lat nie

potraficie systemowo rozwiązać tego problemu?

Cze-

mu znowu robimy jakąś prowizorkę?

(Oklaski) Dzię-

kuję pięknie.

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

nego przez Senat Rzeczypospolitej.

Senat proponuje, aby w ustawie z dnia 30 sierpnia

dodać art. 69f.

Treść dodanego art. 69f przewiduje

przeznaczenie w latach 2014–2016 ze środków Fun-

120

duszu Reprywatyzacji corocznie do 200 mln zł na

finansowanie wypłaty odszkodowań z tytułu rosz-

czeń za przejęcie mienia tzw. dekretem Bieruta.

Obecnie obowiązujące prawo – art. 215 ustawy

– nie pozwala na wykorzystanie środków Funduszu

Reprywatyzacji w celu realizacji roszczeń.

Dotych-

czasowe wypłaty z budżetu m.st. Warszawy przekro-

czyły już ponad pół miliarda.

Jest to znaczna kwota.

Zarekwirowane nieruchomości często były i obecnie

są przeznaczone pod cel publiczny, były to najlepsze

tereny, a zatem nie można dokonać zwrotu tych nie-

ruchomości, natomiast trzeba wypłacać gigantyczne

odszkodowania.

W związku z tym Warszawy nie stać

dalej, żeby takie odszkodowania można było realizo-

wać i płacić z własnego budżetu, i jest konieczność

realizacji i wniesienia tejże ustawy.

Budżet Warszawy na obecną chwilę liczy na

wsparcie z Funduszu Reprywatyzacji, na dotację ce-

lową.

Tryb i zasady udzielania tej dotacji będzie prze-

widywała umowa pomiędzy ministrem skarbu pań-

stwa i prezydentem m.st. Warszawy.

Mamy nadzieję

i sądzę, że jeśli chodzi o ministra skarbu państwa, ta

umowa pozwoli na kontrolę tych środków, które będą

przekazywane.

Nie będzie to potem tylko zwykły

podpis urzędniczy, a będzie to wiele przeprowadza-

nych kontroli i te środki rzeczywiście będą przezna-

czane na zaspokojenie roszczeń.

W latach 2014–2016

z tego tytułu trafi ponad 600 mln do budżetu m.st.

Warszawy, o tyle też, o tę kwotę, zwiększy się budżet.

(Gwar na sali) Pozwoli to m.st. Warszawie na reali-

zację niezbędnych inwestycji, na rozwój.

Miasto, po-

dobnie jak i województwo mazowieckie, które jest

uznawane za jedno z najbogatszych, nie tylko musi

ponosić z tego tytułu duże obciążenia, ale również

z tego powodu, że płaci janosikowe, w wielu miej-

scach staje się jednym z najbiedniejszych miast, po-

nieważ te środki tak mocno obciążają budżet.

jektu do komisji.

Dziękuję bardzo.

zaprezentować stanowisko klubu Sojusz Lewicy De-

mokratycznej à propos druku nr 1799, projektu usta-

Proszę państwa, ta ustawa jest potrzebna, to jest

pewnego rodzaju kroplówka dla budżetu m.st. War-

szawy.

Przypomnę, że rok temu Warszawa z tytułu

zadośćuczynienia w związku z dekretem Bieruta wy-

płaciła 250 mln zł, w tym roku być może 300 mln, za

rok 350 mln.

Są to środki budżetu m.st. Warszawy,

aczkolwiek sam dekret Bieruta nacjonalizujący ma-

jątek w 1945 r., grunty i budynki, po prostu zabierał

obywatelom majątek w sposób niesprawiedliwy.

Dzi-

siaj mamy projekt, zgodnie z którym do 200 mln

rocznie w 2014 r., 2015 r., 2016 r., czyli mówimy

o 600 mln zł, z Funduszu Reprywatyzacji może prze-

kazać minister skarbu państwa prezydentowi War-

szawy, na dziś dzień pani prezydent Warszawy.

Mamy sytuację pewnego kuriozum prawnego,

dlatego że wspomniany Fundusz Reprywatyzacji, na

którym zgromadzono 5 mld zł, działa we wszystkich

przypadkach reprywatyzacji mienia poza m.st. War-

szawa, więc tutaj ustawa mówi wprost – aby sięgnąć

po te pieniądze i móc je wydać właśnie tutaj, gdzie

dekret Bieruta działa.

Niestety smutną prawdą jest

także to, że Platforma przez sześć lat swoich rządów

nie przygotowała prawdziwej, jednolitej ustawy re-

prywatyzacyjnej, w której problem dekretu Bieruta

i innych tego typu uregulowań prawnych powstałych

tuż po wojnie mógłby być załatwiony w sposób kom-

pleksowy.

Tak jak wspomniałem, jest to pewnego rodzaju

kroplówka zasilająca budżet miasta, ale ona nie roz-

wiązuje de facto problemów, dlatego że właściwie

rodzą się kolejne pytania.

Dzisiaj państwo nie może

dziadować.

Jeżeli w sprawach cywilnych sąd przyzna-

je rację, poszczególni obywatele mają wyroki i te re-

kompensaty im się należą, to po prostu państwo musi

spłacać swoje długi i trzeba je pokryć z tego fundu-

szu.

Jednak wątpliwości budzi to, że brak ustawy

reprywatyzacyjnej właśnie dziś jest w stanie spowo-

dować, iż byli właściciele poszczególnych nierucho-

mości dostają często rekompensatę jeden do jednego,

na przykład wspomniani Zabużanie 20%.

(Głos z sali: A inni zero.)

A inni zero.

Budzi wątpliwości także to, że czasami budynki

kompletnie zniszczone po wojnie, odbudowane ręka-

mi państwa dzisiaj stanowią fant, po który zgłasza

się poszczególny właściciel, i jeżeli on istnieje, jest

uregulowana sytuacja prawna, to oddaje się taki fant

lub czyni zadość w tak wysokim zakresie, jaką miał

wartość budynek w danym momencie.

Uważamy, że ta ustawa łata de facto problem,

a nie załatwia sprawy, jednakże jest konieczna, dla-

tego że państwo musi realizować swoje zobowiązania

zasądzone przez władzę sądowniczą, i będziemy

wspierać ten projekt.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Krzysztof Borkowski

121

Poseł Ludwik Dorn:

ny sposób wszyscy z tej trybuny wyrażali pewną zgo-

dę co do tego, że chociaż ta ustawa powstała w wyni-

ku stanu rzeczy, który oceniają bardzo krytycznie,

to nie ma co przeciwko niej protestować, bo budżet

miasta się wali i będzie się walił, bo jest 8 tys. spraw

w sądach, a jak w 2010 r. zaczęło się od 64 mln od-

szkodowań, tak to systematycznie rośnie i będzie

rosło.

W związku z tym Solidarna Polska, co deklaruję,

nie będzie przeciw tej ustawie, ale też nie będzie gło-

sować za, po prostu wstrzyma się od głosu, bo nie

chcemy brać odpowiedzialności za stan rzeczy, który

ją zrodził.

A jaki jest stan rzeczy?

To jest niesłychanie cie-

kawe.

Mianowicie były szanse na uregulowanie kwe-

stii reprywatyzacyjnych, poza mieniem zabużań-

skim, które zostało uregulowane osobno.

Z pewnym

rozbawieniem słucham przedstawiciela SLD, który

ubolewa nad brakiem ustawy reprywatyzacyjnej, bo

przypominam sobie, że w 2001 r. prezydent Aleksan-

der Kwaśniewski zawetował ustawę reprywatyzacyj-

ną.

Nie została ona uchwalona w znacznej mierze

dzięki głosom SLD.

To jest rzecz pierwsza.

Jednak jest druga rzecz – odpowiedzialność Plat-

formy Obywatelskiej, która rządzi najdłużej w wa-

runkach pewnej stabilności.

Wysoka Izbo, zarzuty

pod adresem Platformy Obywatelskiej, że nie przy-

gotowała projektu ustawy, są chybione.

Ano przygo-

towała.

Zalecam sięgnięcie do Biuletynu Informacji

Publicznej Ministerstwa Skarbu Państwa, gdzie jest

projekt ustawy o wypłacie świadczeń pieniężnych,

nie odszkodowań, lecz świadczeń pieniężnych, a więc

mniej niż te 100% dla poszkodowanych przez nacjo-

nalizację w określonych latach.

To się zaczęło w 2008 r.,

zostało doprowadzone poprzez komitet stały do po-

ziomu konsultacji międzyresortowych i się zakończy-

ło.

A dlaczego się zakończyło?

Dlatego że minister

finansów pan Rostowski napisał w ramach tych kon-

sultacji pismo, że oni to szacują na ok. 18 mld zł i jeśli

zostanie to uchwalone, to będzie katastrofa, bo

wzrośnie dług publiczny i przekroczymy próg.

Spra-

wa zaległa skończyła się, ale jest projekt, można do

niego wracać.

Być może niech opozycja wspólnie za-

stanowi się nad kliknięciem, ściągnięciem w forma-

cie PDF i powrotem do tego.

Dlaczego to jest takie ważne?

Minister Rostowski

może się martwić, że dług publiczny wzrośnie o ok.

1 punkt procentowy, choć w ustawie wypłatę świad-

czeń można przecież rozciągnąć w czasie.

Ale to jest

tak, że w wyniku procesów sądowych i orzeczeń są-

dów pieniądze płyną ze Skarbu Państwa i dług pub-

liczny też rośnie, i to zrośnie o wiele bardziej, tylko

będzie bardziej rozciągnięty w czasie.

W efekcie stra-

ci na tym Skarb Państwa, a wzbogacą się przede

wszystkim kancelarie prawne, które podejmują się

– w Internecie można przeczytać ich ogłoszenia i nie

gi prawnej zarówno jednej, jak i drugiej strony, tzn.

zarówno tych, którzy występują z roszczeniami, jak

i dzisiejszych użytkowników.

W związku z tym, Wysoka Izbo, po pierwsze, po-

wiem, że może to zrobić opozycja, może sięgnąć do

ustawy przygotowanej przez Skarb Państwa, niespe-

cjalnie ją zmieniając, bo nawet lepsza w tej sytuacji

ta ustawa – może nie taka dobra – niż żadna.

Zwróćmy jeszcze tutaj uwagę na jedno.

W marcu

tego roku posłowie Platformy zadęli w surmy i odtrą-

bili, że mają oni już prawie gotowy projekt ustawy

szczegółowej, ustawy warszawskiej, po czym rzecz

z niewiadomych powodów...

Zaległa tutaj martwa ci-

sza.

Nie wiem, to może znowu minister Rostowski.

(Dzwonek)

Już kończę, panie marszałku, ale poseł Suski prze-

mawiał 2 minuty poza czasem, więc pan też może

potraktuje mnie łaskawie.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Proszę bardzo.

Poseł Ludwik Dorn:

Skoro jest paraliż w rządzie i w partii rządzącej,

to bez monopolizowania tego przez kogokolwiek.

Tak

jak razem występowaliśmy na tym spotkaniu prore-

ferendalnym, tak także tutaj możemy razem coś

przedstawić, bazując na projekcie rządowym, co w idio-

tycznym świetle postawi rząd, Ministerstwo Skarbu

Państwa i Platformę Obywatelską.

Warto to zrobić,

bo zapadają orzeczenia, zegar cyka.

Dlaczego by tego

nie zrobić, skoro ten trzyletni okres wskazuje na to,

że rząd się nie spieszy?

Bo później to już będzie nie

ich rząd, nie ten minister finansów i nie ten kłopot.

A tak po 200 mln każdego roku i niech się nasi na-

stępcy martwią.

Dobra, działajmy, niech wszyscy się

martwią, my razem z rządem, bo to jest nasza Polska

i nasza Warszawa.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Przechodzimy do pytań.

Pierwszy ma głos poseł Marek Balt, Sojusz Lewi-

Mam pytanie.

Przecież ponad 1 mld zł, który jest

planowany do wydania dla Warszawy na spłatę zo-

bowiązań, pochodzi z podatków wszystkich Polaków.

122

Czemu nie są przygotowywane działania, które mają

też wspomóc inne miasta?

Przecież nie mówimy…

(Głos z sali: To nie są pieniądze z podatków, tylko

z prywatyzacji.)

Ja wiem, okej, ale to są wszystko pieniądze wspól-

ne, pieniądze budżetowe, pieniądze wszystkich Pola-

ków, wypracowywane przez lata.

Dzisiaj z tych pie-

niędzy korzysta de facto tylko jedno miasto, bo w tym

mieście rządzi Platforma Obywatelska.

Czemu nie

podchodzicie do całego państwa, do wszystkich miast

jak gospodarz, tylko w uprzywilejowanej sytuacji sta-

wiacie jedno miasto?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

chę mojemu przedmówcy, powiem tak: pewnie dlatego,

że dekret Bieruta był bardzo specyficznym prawem

dotyczącym tylko i wyłącznie miasta stołecznego War-

szawy.

Tylko dekret Bieruta nie może być aktualnie

zaspokajany z Funduszu Reprywatyzacji.

To warto

powiedzieć.

Mam dwa bardzo konkretne pytania.

Pierwsze to:

Czy pieniądze przeznaczane dla Warszawy w ramach

200 mln będą dotyczyły decyzji odszkodowawczych,

zwrotowych, nowych, czy także tych, które aktualnie

są zasądzone?

Druga kwestia: Jak wyglądała praca

nad tym projektem ustawy w Senacie?

Czy prawdą

jest, że Prawo i Sprawiedliwość jako formacja z grun-

tu antywarszawska po raz kolejny blokowało to, co

jest dla Warszawy ważne?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Głos ma poseł Ligia Krajewska, Platforma Oby-

watelska.

Poseł Ligia Krajewska:

ce pytanie: Z jakich środków będzie utworzony ten

fundusz?

Zdaje się, że padają tu różne definicje.

Jakie

były oczekiwania stowarzyszenia „Dekretowiec”

w sprawie tej ustawy?

Jaka jest w ogóle skala rosz-

czeń dotyczących Warszawy?

Chciałabym się też odnieść do pana posła Suskie-

go.

Panie pośle Suski, prosiłabym jednak, żeby mó-

wić o dekrecie Bieruta, a nie o referendum, bo to

zupełnie inna materia.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Głos ma poseł Marek Suski, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Poseł Marek Suski:

momencie, kiedy jest referendum, Platforma wyszła

z taką propozycją.

To jest dla mnie oczywiste, że ma

to ścisły związek z referendum i z obroną stołka pani

wiceprezes Platformy Obywatelskiej.

Nie oszukujmy

się i nie czarujmy.

Po prostu powiedziałem wprost to,

co wszyscy wiedzą.

Nie ma co tutaj komuś przypinać

łatki, że mówił nie na temat.

Mówiłem w 100% na

temat.

Powinniście się wstydzić, że przez tyle lat nie

rozwiązaliście problemu, a dzisiaj mówicie: damy

Warszawie 200 mln przed referendum.

(Poseł Ligia Krajewska: Bo są właścicielami.)

Jeszcze do tego w sposób bardzo nieelegancki pan

poseł mówi, że Prawo i Sprawiedliwość jest antywar-

szawskie.

Nie jest antywarszawskie, my kochamy

swoją stolicę i chcemy, żeby było w niej najlepiej.

Uważamy jednak, że obywatele naszego kraju nie

mogą się dzielić na lepszych, bo z Warszawy, bo tu

rządzi Platforma, i gorszych, bo ze wszystkich innych

miast i wsi w Polsce.

Mówicie: dobrze, teraz damy

tym, którzy są w Warszawie, żeby mogli otrzymać

rekompensatę 100-procentową, a inni mogą nie

otrzymać wcale.

(Poseł Marcin Kierwiński: Odszkodowania, a nie

rekompensaty.)

Powinniście tę sprawę załatwić po prostu w spo-

sób kompleksowy, a nie tylko wybiórczy, jako kiełba-

sę referendalną, bo to jest stricte kiełbasa referen-

dalna.

li rządu, być może do wnioskodawców, czyli do Plat-

formy Obywatelskiej, która dzisiaj niepodzielnie rzą-

dzi Polską.

Kiedy weźmiecie się za rozwiązanie tego

problemu?

Czy może na dwa miesiące przed wybora-

mi?

W 2005 r. ustawa zabużańska została przyjęta

na ostatnim posiedzeniu Sejmu i Senatu, kiedy rzą-

dziło SLD, żeby po prostu ten problem zostawić na-

stępcom.

Pewnie idziecie w tym samym kierunku, bo

już 6 lat rządzicie.

Przypominam jeszcze raz, że wasz

prezydent mówił, że to trzeba rozwiązać, że to hańba,

że to nie jest rozwiązane.

Zgadzamy się z tym.

(Poseł Andrzej Rozenek: PiS też rządził.)

My rządziliśmy 2 lata.

Osobiście mogę powiedzieć,

że jako przewodniczący komisji doprowadziłem usta-

wę zabużańską do szczęśliwego finału i zabużanie

otrzymują odszkodowania.

Niestety, obecnie od 6 lat

rządzi Platforma.

Mam pytanie.

Kiedy, Platformo,

zaczniesz robić coś dla wszystkich Polaków, a nie tyl-

ko tam, gdzie jest wasz interes?

Dziękuję bardzo.

Poseł Marek Balt

123

Panie Senatorze!

Mam kilka pytań szczegółowych

i merytorycznych.

Jeżeli ta ustawa zakłada odszko-

dowania, to czy nie powinna za tą ustawą iść zmiana

ustawy o finansach publicznych, bodajże art. 127 pkt 1

ust. e?

Chodzi o dotacje i zadania własne gminy.

Może

się okazać, że prezydent wyda zarządzenie, żeby wy-

płacać te odszkodowania, ale interpretacja ustawy

o finansach publicznych zakazuje wypłat odszkodo-

wań.

Jako Klub Poselski Twój Ruch mamy obawy, że

to jest niezgodne.

Pytanie do pani minister: Jaka jest

interpretacja ministerstwa dotycząca tej sprawy?

Druga kwestia jest taka, że pani prezydent Han-

na Gronkiewicz-Waltz przed objęciem funkcji prezy-

denta Warszawy deklarowała, że ureguluje wszystkie

prawne aspekty dotyczące tej ustawy, łącznie z ogro-

dami działkowymi.

Dzisiaj, w przeddzień protestów

działkowców przeciwko zabraniu im tych działek,

jest dyskusja na temat tej ustawy.

Pytanie tylko, czy

nych, bo jeżeli nie będzie zgodna, to może się okazać,

że musi trafić do kosza.

Proszę odpowiedzieć na to

pytanie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Dziękuję.

pana senatora.

W jakiej kolejności będą wypłacane

te odszkodowania?

Czy rozpocznie się to od tych naj-

starszych, że tak powiem, zasądzonych wyroków,

gdzie są już naliczane odsetki?

Jak państwo przewi-

dujecie technicznie wypłatę tych odszkodowań?

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Wszyscy zapisani posłowie zabrali głos w debacie.

Proszę o zabranie głosu wiceminister skarbu pań-

stwa panią Urszulę Pasławską.

(Senator Aleksander Pociej: Też będę odpowiadał.)

Przedstawiciela wnioskodawców poproszę na

końcu.

Proszę bardzo.

Podsekretarz Stanu

ster skarbu państwa dysponuje funduszem celowym,

jakim jest Fundusz Reprywatyzacji.

Od 2001 r. wyko-

nuje zobowiązania powstałe w wyniku wyroków sądo-

wych, jak i ostatecznych decyzji administracyjnych.

Chciałabym podkreślić, że zobowiązania te wyni-

kają z aktów nacjonalizacyjnych wydanych niezgod-

nie z ówczesnym prawem.

Takie właśnie zobowiąza-

nia, roszczenia konsumuje i reguluje, i finansuje

Fundusz Reprywatyzacji.

W przypadku gdy w sto-

sunku do danej nieruchomości nie miały miejsca nie-

odwracalne skutki prawne, każdy właściciel zobowią-

zany jest wyrokiem do oddania mienia w naturze.

Co

to oznacza?

Oznacza to, że wszyscy potencjalni part-

nerzy, wykonawcy tych wyroków są zobowiązani do

wydania mienia w naturze, również Warszawa.

Na-

tomiast Warszawa ma jeszcze dodatkowe zobowiąza-

nia, których nie mają inne samorządy.

Odnoszę się

tutaj do samorządów – bo o tym była mowa – które

nie mają takich zobowiązań, jakie ma Warszawa,

która, realizując zobowiązania dekretu Bieruta, re-

alizuje zobowiązania wynikające z samej istoty tego

dekretu, ponieważ przewidywał on możliwość od-

szkodowania.

Odniosę się jeszcze do kwestii zobowiązań wypła-

canych przez Fundusz Reprywatyzacyjny.

Na dzień

dzisiejszy stan konta funduszu wynosi 5,4 mld zł.

Są

to kwoty powstałe w wyniku 5-procentowego odpisu

z prywatyzacji.

Do 30 września 2013 r. zrealizowano

908 wniosków na kwotę 1300 mln zł.

Średniorocznie

wypłacamy z tego funduszu około 195 mln zł, czyli

kwota o której mówimy – odnoszę się do pytania pana

posła Marka Balta – nie wynosi 1 mld zł i nie pocho-

dzi wprost z podatków, ale pochodzi z Funduszu Re-

prywatyzacyjnego.

Mówimy o maksymalnej kwocie

200 mln zł rocznie.

(Poseł Andrzej Rozenek: Tak, to skromnie policzo-

ne.)

To jest maksymalna kwota 200 mln zł rocznie

przez 3 lata.

Co to znaczy?

Znaczy to, że maksymal-

nie jest to 200 mln zł, bo rzeczywiście taka zmiana

miała miejsce, jest to autopoprawka senacka.

To

oznacza, że realizować będziemy konkretne, nowe

wyroki i kwota jest maksymalna, czyli nie możemy

wypłacić więcej, niż wynoszą kwoty wskazane w wy-

rokach.

Mówimy również o wsparciu działań repry-

watyzacyjnych, bo z całą pewnością zobowiązania

wynikające z dekretu Bieruta – i myślę, że pan sena-

tor sprawozdawca to przybliżył – mają charakter

reprywatyzacyjny.

Udzielając odpowiedzi, odpowiedziałam również

na pytanie pana posła Kierwińskiego o to, czy pienią-

dze będą dotyczyły nowych wyroków.

Tak, będą do-

tyczyły nowych wyroków.

Sposób regulacji i rozlicza-

nia będzie wskazywała umowa dotacyjna, która bę-

124

dzie oczywiście obarczona wszystkimi zobowiązania-

mi wynikającymi z ustawy o finansach publicznych.

Jaka jest skala roszczeń?

Bo to również jest bar-

dzo ważna kwestia, kiedy o tym mówimy i chcemy

porównywać samorząd warszawski do innych samo-

rządów czy do innych zobowiązanych płatników.

Mia-

nowicie w 2008 r., kiedy przygotowywany był projekt

ustawy może nie o reprywatyzacji, ale o zadośćuczy-

nieniu, nasze szacunki wskazywały na to, iż jeśli

chodzi o zobowiązania w Polsce, jest to kwota około

100 mld zł, jeśli chodzi natomiast o zobowiązania

warszawskie, jest to kwota 20 mld zł, która obciąża

jeden samorząd.

Jest to szacunek dokonany na pod-

stawie ankiet przesyłanych nam przez podmioty wy-

dające decyzje administracyjne, samorządy, staro-

stów i urzędy wojewódzkie.

Odniosę się do pytania pana posła Makowskiego,

które dotyczy możliwości wsparcia w ten sposób sa-

morządu miasta Warszawy.

Myślę, że tu trzeba wyjść

przede wszystkim od ustawy o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego, która wskazuje, iż docho-

dami jednostek samorządu terytorialnego mogą być

odrębnych przepisów.

Zgodnie z ustawą o finansach

publicznych, art. 127, przez dotację celową należy

rozumieć środki przeznaczone na dofinansowanie

zadań realizowanych przez jednostkę samorządu te-

rytorialnego.

(Głos z sali: Pani minister, nie przychody.)

Co do tego Biuro Legislacyjne Kancelarii Senatu

(Poseł Tomasz Makowski: Niezgodne z ustawą

o finansach publicznych.)

Biuro Legislacyjne Kancelarii Senatu nie miało

(Poseł Tomasz Makowski: Bo nie badało ustawy

o finansach publicznych, tylko badało ustawę o do-

chodach jednostek samorządu terytorialnego.

Docho-

dy, a po stronie wydatków nie analizowało.)

Nie mamy wątpliwości prawnych co do kwestii,

które pan poseł porusza.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

To wszystko, tak?

(Poseł Marek Balt: Panie marszałku, chciałbym

sprostować.)

Pan poseł Balt w trybie sprostowania.

Proszę bardzo.

Poseł Marek Balt:

stować, zostałem źle zrozumiany.

Warszawa wydała

w 2012 r. 250 mln zł, w 2013 r.

– 300 mln zł, w 2014 r.

ma wydać 350 mln zł.

Łącznie to jest 900 mln zł.

Do

tego trzeba dodać 600 mln zł z budżetu Funduszu

Reprywatyzacyjnego.

To jest blisko 1,5 mld zł.

(Głos z sali: To już ponad miliard.)

A co z innymi miastami?

Co z pomocą dla innych

miast, które oczywiście nie miały dekretu Bieruta,

ale których też dotyczyły wywłaszczenia i które też

mają problemy, z którymi muszą się borykać?

Czy

tylko i wyłącznie chodzi o politykę dotyczącą referen-

dum?

(Poseł Ligia Krajewska: Jakby Kwaśniewski pod-

pisał, to nie byłoby z budżetu.)

(Głos z sali: Rządzicie 6 lat.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

To było w trybie sprosto-

wania.

W tej chwili ostatni głos w dyskusji zabierze w imie-

niu wnioskodawców pan senator Aleksander Pociej.

Senator Aleksander Pociej:

Zacznę od ostatniej sprawy, poruszonej przez

pana posła Balta oddalającego się powoli od nas.

Pa-

nie pośle, tylko jedna rzecz.

Warszawa w 2013 r. wy-

dała 30 mln, a nie 300 mln.

300 mln było zabudżeto-

wane, ale tych pieniędzy po prostu nie było.

W związ-

ku z tym takie sprostowanie.

Jeżeli chodzi o kwestię – formalnie to nie było

pytanie – którą poruszał pan poseł Rozenek, to fak-

tycznie prawnie trzeba podejść do tej sprawy odwrot-

nie.

Trzeba wyjść od art. 127, bo on tylko i wyłącznie

stwierdza, co jest dotacją.

Jeżeli weźmiecie panowie

art. 127, aby sprawdzić, co to są dotacje celowe, to

okaże się, że dotacjami celowymi jest finansowanie

lub dofinansowanie zadań realizowanych przez jed-

nostki samorządu terytorialnego oraz inne podmioty

ze środków przekazywanych.

To trzeba czytać razem

du terytorialnego, który stanowi, że dochodami jed-

nostek samorządu terytorialnego mogą być środki

z funduszy celowych.

Tak?

(Poseł Tomasz Makowski: My nie negujemy tego,

panie senatorze…)

Na tej podstawie…

(Poseł Tomasz Makowski: …ale w zadaniach włas -

nych nie ma zapisu o odszkodowaniach, to nie jest

zadanie własne.)

Nie ma, ale te dwa przepisy czytane razem, panie

pośle, dały nam po dosyć długich rozmowach, bo to

też nie jest prawda…

(Głos z sali: Mogą.)

(Poseł Marek Suski: To trochę na kolanie było pi-

sane.)

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Skarbu

125

Tak, mogą.

I to nie jest prawda, że myśmy to pi-

sali na kolanie w ostatniej chwili tylko i wyłącznie

z powodu…

(Poseł Marek Suski: Trochę na kolanku było.)

Tak, zresztą zaraz do tego przejdę.

W każdym razie to sprawdziliśmy i mogą być,

taką mamy interpretację naszych legislatorów, któ-

rzy są dosyć zachowawczy.

Teraz odniosę się do zarzutu pana posła Suskiego,

że najpierw było 200 mln, a potem było do 200 mln.

To nie jest tak, tak samo było od początku.

Mam tu

ze sobą również pierwszy tekst, w którym było do

200 mln, panie pośle.

Prawdą jest to, że pierwotnie

– i to było przedmiotem poprawki – było tylko prze-

niesienie miejsca, w którym ta ustawa jest zmienia-

na.

Najpierw to był art. 56 ust. 4c itd., a potem art. 69.

Taka jest różnica, gdy porówna pan te dwa teksty,

mam je obydwa.

Tak że w odpowiedzi na to pytanie

muszę powiedzieć, że tak po prostu było.

Były pytania o podatki Polaków.

Ja mogę odpo-

wiedzieć w ten sposób.

To znowu nie są podatki Po-

laków, to nie jest z podatków i nie chciałbym, żeby

poszła taka informacja, że oto Warszawa będzie bra-

ła z podatków.

Jest tu pewna logika.

Od 1996 r., od

kiedy powstał Fundusz Reprywatyzacji, on był właś-

nie po to, żeby symetrycznie, z jednej strony to, co

wypracowała Polska, jeżeli było prywatyzowane, było

sprzedawane…

Tak jak pracownicy byli zabezpiecza -

ni, tak samo ustalono, że 5% idzie na te cele.

Te kwo-

ty są zapisane, te pieniądze są zarezerwowane na

reprywatyzację i nikt nikomu niczego nie zabiera.

(Poseł Marek Suski: Początkowo było z wyłącze-

niem dekretu Bieruta…)

Tylko początkowo, to jest to, o czym mówiłem, 80,

tak, ale potem to jest ustawa z roku 1997, art. 215

ustawy o gospodarce nieruchomościami i później

Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy.

Dopiero to

łącznie stworzyło sytuację, w której nagle, z dnia na

dzień Warszawa zaczęła wypłacać potężne pieniądze.

Było pytanie o to, jak przebiegały prace.

Otóż,

prace przebiegały tak.

Podczas posiedzenia Senatu

w dniu 2 października…

Zacznę od tego, że najpierw,

jeszcze przed 2 października, w połączonych komi-

sjach odbyło się głosowanie.

Sytuacja wyglądała tak,

że senatorowie Platformy Obywatelskiej głosowali

za, zaś senatorowie Prawa i Sprawiedliwości głoso-

wali przeciw bądź wstrzymali się od głosu, czyli wy-

powiedzieli się przeciwko tej ustawie.

Na posiedzeniu

Senatu 2 października najpierw odbyło się głosowa-

nie nad wnioskiem formalnym zgłoszonym przez

Jana Marię Jackowskiego, który chciał zdjąć z po-

rządku obrad punkt dotyczący nowelizacji tejże usta-

wy.

Wniosek ten został odrzucony.

Znowu w tym

głosowaniu senatorowie Prawa i Sprawiedliwości

głosowali za zdjęciem tego z porządku obrad, Plat-

forma głosowała za.

Później było głosowanie nad

wnioskiem formalnym o odesłanie do komisji, co mo-

głoby o parę tygodni opóźnić prace.

Było dokładnie

tak samo i, co ciekawe, podczas głosowania w spra-

wie ustawy senator Jan Maria Jackowski zagłoso-

wał za tą ustawą, zmieniając wyraźnie swoje zapa-

trywania...

(Poseł Marek Suski: Może został przekonany.)

…natomiast senatorowie Prawa i Sprawiedliwości

i Solidarnej Polski wstrzymali się od głosu.

Jedynym

głosującym był kolega Zając z PSL-u.

(Poseł Marek Suski: Jedynym głosującym jak?)

Przeciwko.

Było pytanie o to, jaka jest skala roszczeń.

Skala

roszczeń jest następująca: średnio było to mniej wię-

cej 200 mln rocznie do tej pory, chodzi o ostatnie dwa

lata, wcześniej, od 2007 r., regularnie rosło to o 10,

20, 30 mln rocznie.

Ten skok w 2011 r. i 2012 r. to jest

pokłosie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i Sądu

Najwyższego, które się uzupełniały i które przesądzi-

ły o wysokości odszkodowań, ale przede wszystkim

potwierdziły rozszerzenie na wszystkie nieruchomo-

ści warszawskie – nawet na te, w przypadku których

nie złożono wniosków o zwrot w trybie dekretu Bie-

ruta – tego, że tam należy się odszkodowanie.

W związ-

ku z tym poszło to zupełnie poza dekretem Bieruta

i w tej chwili żyje bytem samodzielnym, dotyczy tylko

i wyłącznie Warszawy i morduje Warszawę w sposób

niezależny nawet od woli politycznej, ponieważ są to

orzeczenia sądowe i trybunałów.

Czego chciał „Dekretowiec”?

Przytoczę może

parę zdań: W naszej opinii sugerujemy komisji doko-

nanie minimalnych i doprecyzowujących korekt pro-

ponowanych zapisów, które nakładałyby obowiązek

przekazywania kwoty nie 200, ale 300 mln zł rocznie

na wypłatę roszczeń odszkodowawczych wynikają-

cych z wyroków sądowych, ugód sądowych oraz osta-

tecznych decyzji.

W naszej opinii przekazywanie

przez ministra właściwego ds. skarbu państwa rocz-

nej kwoty na wskazane wyżej cele nie może być za-

leżne od złożonego wniosku przez prezydenta m.st.

Warszawy, a winno wynikać z przepisu ustawowego.

Tutaj pan poseł Suski wyraził właśnie obawę, że

to będzie może ta zmiana, którą już tłumaczyłem – że

to nie było tak, że było 200, a potem do 200 – ale

„Dekretowiec” też tego dotknął, bo się obawia, że nie

będzie takich wniosków: W historii m.st. Warszawy

za prezydenta Lecha Kaczyńskiego zostały wstrzy-

mane wszelkie zwroty bezprawnie odebranych war-

szawiakom nieruchomości oraz wypłaty odszkodo-

wań.

Istnieje realne zagrożenie dla poszkodowanych

dekretem Bieruta warszawiaków, naszych członków,

że jeżeli inny prezydent m.st. Warszawy będzie re-

prezentował poglądy zbliżone do poglądów byłego

prezydenta Kaczyńskiego, to nie wystąpi z wnio-

skiem do ministerstwa skarbu o przelanie rocznej

kwoty przeznaczonej na odszkodowania i w związku

z tym będzie posiadał legitymację do niewypłacania

żadnych odszkodowań.

Obawy podnoszone wyżej są

na tyle uzasadnione, że warszawiacy, tzw. dekretow-

cy, oświadczyli, że nie chcą powtórnego wywłaszcze-

nia, takiego, jakie miało miejsce za prezydentury

Lecha Kaczyńskiego poprzez wprowadzanie przez

Senator Aleksander Pociej

126

niego, jak to trafnie określa prasa, rugów warszaw-

skich.

„Dekretowiec” także, panie pośle, podziela te oba-

wy, natomiast dosyć wprost formułuje pod kątem

innej formacji politycznej obawy, że tych wniosków

może nie być.

Odpowiedziałem na wszystko, dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu senatorowi.

Zamykam dyskusję.

mercjalizacji i prywatyzacji, zawarty w druku nr 1799,

spodarczej (druki nr 1785 i 1800).

Głos zabierze sprawozdawca komisji pan poseł

Jarosław Katulski.

Poseł Sprawozdawca

Jarosław Katulski:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

stawić sprawozdanie Komisji Zdrowia o rządowym

gospodarczej, druk nr 1785.

Wysoka Izbo!

2 października wpłynął do Sejmu

rządowy projekt ustawy o tytule, który przed chwilą

wymieniłem.

Dzisiaj w godzinach porannych odbyło

się posiedzenie komisji i pierwsze czytanie projektu

ustawy.

Z prac komisji właściwie jednoznacznie wy-

nikało, że główna intencja przyświecająca rządowi,

żeby przedłożyć nam ten projekt, polega na tym, że

niezbędne na tym etapie, z uwagi na sytuację finan-

sową Narodowego Funduszu Zdrowia w przyszłym

roku, jest umożliwienie przedłużenia zakontrakto-

wanych świadczeń na zasadzie aneksowania, najo-

gólniej mówiąc, a nie rozpisywania na nowo kontrak-

tów.

To jest jeden z elementów, ważny i właściwie

podstawowy, który przyświecał nam, jeśli chodzi

o to, że na tym etapie w szybkim trybie należy przy-

jąć taki projekt ustawy.

Drugi ważny element, który został ujęty w pro-

jekcie, to jest opisanie ciągłości i kompleksowości

udzielania świadczeń.

To ma zapewnić czy może za-

gwarantować lepszą jakość udzielanych świadczeń

zdrowotnych.

Następna sprawa, którą proponuje rząd w tym

projekcie, to jest wprowadzenie pojęcia, a także

umożliwienie kontraktowania, poradni przyszpital-

nych.

One dotychczas też mogły funkcjonować, ale

nie było to zaproponowane jako osobny produkt, któ-

ry można by było oferować przy kontraktach.

Teraz

taka możliwość by się pojawiła.

Następna dość istotna sprawa to jest zmiana try-

bu odwoływania się od decyzji dyrektora oddziału

Narodowego Funduszu Zdrowia polegająca na tym,

że odwołanie będzie do dyrektora, a nie do prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowia.

Ma to w sposób zde-

cydowany przyspieszyć tryb rozpatrywania tego od-

wołania.

Dzisiaj sytuacja prawna wygląda tak, że

wszystkie odwołania trafiają do prezesa Narodowego

Funduszu Zdrowia i w efekcie, jeśli odwołujący się

nie zgadza się z decyzją Narodowego Funduszu Zdro-

wia, sprawa musi trafić do rozpatrzenia do warszaw-

skiego sądu administracyjnego, który jest bardzo

obciążony pracą, i rozpatrzenie skargi trwa bardzo

długo, czasami nawet do trzech lat.

W toku burzliwej dyskusji, która odbyła się na

posiedzeniu komisji, zgłoszono siedem poprawek,

które za chwilę pokrótce omówię.

Z tego sześć popra-

wek zostało przyjętych, jedna została odrzucona.

W wyniku wprowadzenia niektórych z tych popra-

wek zmianie musiał też ulec tytuł ustawy.

Obecnie

w sprawozdaniu, które jest zawarte w druku nr 1800,

jak posłowie wiedzą, mamy projekt ustawy o zmianie

Jeśli chodzi o uzasadnienie całości, pokrótce już

to przedstawiłem Wysokiej Izbie.

Powiem jeszcze tyl-

ko o tym, że jednym z ważnych elementów propono-

wanej ustawy była też zmiana w ustawie o swobodzie

działalności gospodarczej polegająca na tym, że Na-

rodowy Fundusz Zdrowia miałby ułatwienie, powie-

działbym, w sprawie dotyczącej kontroli świadczenio-

dawców polegające na tym, że nie musiałby zawiada-

miać z 7-dniowym wyprzedzeniem świadczeniodaw-

cy o tym, że chce przeprowadzić kontrolę.

W toku

prac została zgłoszona poprawka, która polegała na

tym, że zostało zaproponowane wykreślenie z projek-

tu ustawy całego art. 2, który właśnie o tym mówił.

następuje zmiana w ustawie o swobodzie działalności

gospodarczej.

Inne poprawki, które zostały przyjęte, dotyczą

sposobu ewidencjonowania, tzw. systemu eWUŚ, i po-

legają m.in. na tym, że oświadczenie, iż osoba jest

uprawniona do pobierania świadczeń, bo jest ubez-

pieczona, jeśli eWUŚ nie do końca dokładnie ewiden-

Senator Aleksander Pociej

127

cjonuje, nie musi być składane za każdym razem,

tylko złożone raz będzie ważne przez miesiąc.

To jest

zdecydowane ułatwienie przede wszystkim dla

świadczeniodawców, ale też dla świadczeniobiorców.

Następna sprawa, dość istotna, jest taka, że od

tego momentu – jeśli wprowadzimy tę ustawę – to

wójt, burmistrz, zarządzający gminą będzie musiał

zawiadamiać Narodowy Fundusz Zdrowia o tym, że

ktoś skorzystał ze świadczenia zdrowotnego, jeśli

płatnikiem był Narodowy Fundusz Zdrowia, prze-

praszam, jeśli płatnikiem była właśnie gmina, a nie

sam ubezpieczony.

Następna sprawa, dość ważna, dotyczy absolwen-

tów szkół, którzy często w tym systemie byli mylnie

wykazywani.

Zaproponowana zmiana, która została

przyjęta, eliminuje ten problem.

Zgłoszona została też poprawka dotycząca usu-

nięcia z projektu ustawy tego, o czym mówiłem, po-

jęcia poradni przyszpitalnych.

Ta poprawka nie uzy-

skała większości w komisji i przepadła.

W związku

z tym projekt, który wyszedł z komisji, pozostaje

z zapisem obejmującym poradnie przyszpitalne.

Wysoka Izbo!

Już dalej pracować będziemy zgod-

nie z drukiem nr 1800, sprawozdaniem, w którego

posiadaniu jest Wysoka Izba.

Zgłaszam wniosek

w imieniu komisji o przyjęcie sprawozdania z druku

nr 1800.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

druki nr 1785 i 1800.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

dyskusja pana senatora i pana posła, czy nie?

(Poseł Marek Suski: Przepraszamy.)

Poseł Maciej Orzechowski:

Mnie, panie marszałku, nie przeszkadza, ale jeśli

panu marszałkowi przeszkadza, to proszę zareagować.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Nie, mnie też nie przeszkadza.

Proszę kontynuować.

Poseł Maciej Orzechowski:

Panie marszałku, przyzwyczaiłem się już do więk-

szej obstrukcji wobec osób na mównicy ze strony par-

lamentarzystów klubu Prawa i Sprawiedliwości,

więc...

(Poseł Marek Suski: My akurat do pana nie mó-

wiliśmy.)

...dzisiejsza dyskusja szefa dyscypliny klubu Pra-

wa i Sprawiedliwości, który tak rozumie swoją dyscy-

plinę na sali, nie przeszkadza mi.

Wracając do meritum sprawy, projekt ustawy

o zmianie ustawy ma na celu pięć głównych spraw.

Po pierwsze, zwiększenie gwarancji wysokiej ja-

kości i kompleksowości świadczeń opieki zdrowotnej.

To temat rzeka, który powraca, żeby z jednej strony

świadczenia medyczne miały jak najwyższą jakość,

z drugiej strony, żeby podmioty świadczyły to kom-

pleksowo, żeby pacjent w jednym miejscu mógł otrzy-

mać wszystkie możliwe świadczenia.

Drugim punktem jest usprawnienie postępowa-

nia odwoławczego od rozstrzygnięć komisji konkur-

sowej.

Ten temat również wraca jak mantra.

Chcie-

libyśmy to usprawnić, żeby te postępowania konkur-

sowe, które dla wielu podmiotów medycznych i wielu

świadczeniodawców są kluczowe w ich dalszej egzy-

stencji i działalności, odbywały się sprawnie.

Wreszcie wprowadzenie możliwości przedłużenia

okresu obowiązywania umów, udzielania świadczeń

opieki zdrowotnej, czyli aneksowanie tych umów.

To

również usprawnienie, które ma ułatwić świadcze-

niodawcom ich działalność, wydłużając o kolejne mie-

siące, bo taką promesę już wcześniej uzyskali.

Wreszcie dookreślenie sposobu realizacji zasady

jawności umów i postępowań w sprawie zawarcia

o tym sprawozdawca komisji, i usprawnienie kontro-

li realizacji umów o świadczenia opieki zdrowotnej.

Komisja stanęła na stanowisku, że nie ma specjalnie

potrzeby wyłączania podmiotów świadczących usłu-

gi medyczne z ustawy o swobodzie działalności go-

spodarczej.

Stąd przyjęta zasada siedem dni wcześ-

niej zgłoszonej kontroli jest jak najbardziej adekwat-

na dla wszystkich tych podmiotów, co zyskało popar-

cie członków komisji.

Zostały wprowadzone również dodatkowe popraw-

ki, o których mówił poseł sprawozdawca.

Z dwóch

kluczowych poprawek warto zaznaczyć poprawkę

Poseł Sprawozdawca Jarosław Katulski

128

mówiącą o możliwości funkcjonowania chemioterapii

niestandardowej po 31 grudnia tego roku, to umoż-

liwia ten projekt ustawy.

Wreszcie druga poprawka,

mówiąca o możliwości aneksowania umów, jak rów-

nież o przesunięciu obliga ubezpieczenia podmiotów

w działalności leczniczej od zdarzeń medycznych o ko-

lejne 24 miesiące.

Podsumowując, Klub Parlamentarny Prawo i Spra…

(Wesołość na sali) Platforma Obywatelska popiera

przedłożony projekt ustawy, zawarty w drukach

nr 1785 i 1800.

Mam nadzieję, że wspomniany klub

Prawa i Sprawiedliwości, mając na uwadze dobro pa-

cjentów i świadczeniodawców, będzie powyższy pro-

jekt popierał.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

klub Prawo i Sprawiedliwość.

łalności gospodarczej (druk sejmowy nr 1785).

Z tytułu wynika, że to ważny projekt ustawy,

wszak szermuje się hasłami wielce pożądanymi

w ochronie zdrowia – ciągłość udzielonych świad-

czeń, kompleksowość, usprawnienie postępowania

odwoławczego, jawność umów o udzielanie świad-

czeń, a w uzasadnieniu nawet próbuje się udowodnić,

że ów projekt ustawy gwarantuje wysoką jakość

świadczeń opieki zdrowotnej.

Tylko tyle, że ów pro-

jekt potraktowano niepoważnie.

Nie chodzi w tym

przypadku o piorunujący pośpiech, o to, że do czte-

rech stron projektu ustaw jest tyleż stron poprawek

koalicji rządowej, że nie przedstawiono ekspertyz

z Biura Analiz Sejmowych, wobec mnóstwa zastrze-

żeń, uwag i pytań nie tylko ze strony posłów, ale tak-

że ze strony społecznej, bo do tego koalicja rządowa

już nas przyzwyczaiła, ale w trakcie jego procedowa-

nia pojawiła się arogancja, lekceważenie zasad dobrej

praktyki legislacyjnej.

Oto na opinię biura prawnego,

że zgłoszone poprawki w sposób istotny wykraczają

poza zakres procedowanego projektu ustawy i naru-

szają aż dwie ustawy, to jest ustawę o działalności

leczniczej i ustawę o refundacji leków, środków spo-

żywczych oraz wyrobów medycznych, i mogą być za-

skarżone skutecznie do Trybunału Konstytucyjnego,

reakcja koalicji rządowej była żadna: kto jest za, kto

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Zatem w pro-

jekcie ustawy szczytne hasła, ale niestety tylko hasła.

Oto w uzasadnieniu projektu ustawy gwarantuje się

wysoką jakość świadczonych usług medycznych na

jednej stronie, ale już na drugiej jest napisane, cytu-

ję: brak możliwości określenia na obecnym etapie

kryterium jakości, które będzie mogło być określone

dopiero po wprowadzeniu ustawy o jakości w ochro-

nie zdrowia.

Z kolei kompleksowość może w konse-

kwencji tych zapisów spowodować monopolizację,

a nie kompleksowość drogi leczenia pacjenta.

Anek-

sowanie automatyczne umów do końca 2014 r. to za-

mknięcie rynku przed nowymi świadczeniodawcami,

którzy podjęli szereg działań inwestycyjnych i orga-

nizacyjnych, a więc można rzec, że projekt ustawy

ma działanie antykonkurencyjne.

Można też odnieść

wrażenie, że rząd PO i PSL doszedł do wniosku, że

ci, którzy już się załapali na rynku medycznym,

niech dalej działają, tylko tyle, że oni wchodzili wów-

czas na rynek medyczny obowiązkowo, każdy kto

złożył ofertę musiał być rozpatrzony.

Wówczas nie-

jednokrotnie zdarzało się tak, że nowoczesne pod-

mioty, profesjonalnie obsługiwane, wysoce doświad-

czone, traciły kontrakt, nawet cały lub w poważnej

części, na rzec podmiotu, który miał świadczyć usłu-

gi medyczne w prowizorycznym budynku, z częścio-

wo fikcyjną listą nazwisk lekarzy i sprzętu specjali-

stycznego, który zamierzali dopiero kupić.

Wysoki Sejmie!

Niejasne, niekiedy chaotyczne po-

jęcia ciągłości i kompleksowości świadczeń medycz-

nych, rzekome usprawnienie postępowania odwoław-

czego poprzez odwołanie się ponownie do tego same-

go dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia, który ofertę świadczeniodawcy

przed chwilą odrzucił, zasada jawności umów, z wy-

jątkiem tego, co przedsiębiorca sobie zastrzeże, two-

rzenie nowego produktu – przychodni przyszpitalnej,

a te są i od dawna funkcjonują itd., oto fikcyjne i wy-

soce niespójne zapisy tego projektu ustawy.

Zatem

czy poprawi się jakość świadczeń i zwiększy się do-

stępność tych świadczeń dla pacjentów?

Przecież

w takich projektach ustawy priorytetem jest pacjent.

Czy skróci się kolejka oczekujących i czy pacjent bę-

dzie zadowolony z udzielonych świadczeń?

Oczywi-

ście nie.

Tak więc po co w trybie iście piorunująco

szybkim ów projekt ustawy, pilnie procedowany, na-

wet wbrew dobrej praktyce legislacyjnej?

To proste.

Zbliża się koniec roku, w planie finansowym Naro-

dowego Funduszu Zdrowia na rok 2014 – mizeria,

niepokój w kraju, a już wrze w sprawie kontraktowa-

nia świadczeń medycznych na Pomorzu i Śląsku.

A projekt tej ustawy zezwala na aneksowanie umów,

czyli na przetrwanie, na petryfikację tego, co jest

niedobre.

Ale gorsze byłoby dla rządu PO i PSL roz-

poczęcie postępowania konkursowego, bo mogłoby

się okazać, że w systemie jest zapaść i bałagan.

Ktoś

zapyta: dlaczego projekt ustawy tak późno i tak bły-

skawicznie procedowany, wszak plan finansowy Na-

rodowego Funduszu Zdrowia na rok 2014 już dawno

ustalony?

Odpowiedź jest prosta, albowiem w tym

Poseł Maciej Orzechowski

129

szaleństwie jest metoda.

Jeśli nie poprzemy projektu

ustawy, to będzie można sprzedać informację, że opo-

zycja chce doprowadzić do blokady kontraktowania

i pozbawić miliony polskich pacjentów opieki medycz-

nej.

A przecież czasu na debatę już nie ma.

Zatem, panie marszałku, Wysoki Sejmie, nie mo-

żemy poprzeć tego projektu z uwagi na jego niespój-

ność, miałkość, bałagan legislacyjny oraz z uwagi na

utrwalanie w nim niekorzystnych rozwiązań w ochro-

nie zdrowia, i wreszcie z tej przyczyny, iż ani nie

poprawia on jakości, ani nie zwiększa dostępności

świadczeń medycznych dla pacjentów.

Ale wiemy też,

że nieprzyjęcie tego projektu ustawy wywoła totalny

chaos w kontraktowaniu usług medycznych na rok

2014 (Dzwonek) i może spowodować nie tylko zagro-

żenie poczucia bezpieczeństwa zdrowotnego obywa-

teli, ale i obawę obywateli o życie i zdrowie swoje

i rodziny.

Zatem Klub Parlamentarny Prawo i Spra-

tym projektem ustawy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Głos zabierze poseł Jacek Kwiatkowski, Twój Ruch.

przedstawić stanowisko klubu dotyczące rządowego

Projekt ustawy zwiększa gwarancje jakości i zło-

żoności świadczeń opieki zdrowotnej przez określenie

pojęcia ciągłości i złożoności świadczeń opieki zdro-

wotnej, które mają służyć jako wyznacznik oceny

ofert złożonych w postępowaniu o zawarcie umowy

projektu ustawy możemy wyróżnić zasadnicze ele-

menty wskazanych pojęć.

Ponadto projekt ustawy

ulepsza postępowanie odwoławcze od rozstrzygnięć

komisji konkursowej, głównie w postępowaniach do-

tyczących zawarcia umów o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej.

Projekt proponuje, aby postępo-

wanie odwoławcze było prowadzone na poziomie od-

działów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdro-

wia, wskutek czego nastąpi usprawnienie procesu

wotnej.

Rządowy projekt ustawy ustala sposób reali-

wotnej.

W głównej mierze pogląd ten jest ugrunto-

wany w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Uściślając, oferty składane przez świadczeniodawców

w postępowaniach o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej winny być upublicznione stronom postę-

powania, w następstwie czego będą stanowić infor-

mację publiczną.

Dalszym korzystnym aspektem jest

ulepszenie kontroli wykonywania umów o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, które ma na celu zmo-

dernizowanie i uproszczenie procesu kontroli świad-

czeniodawców.

Wskazane jest wyartykułowanie, iż projekt usta-

wy wprowadza perspektywę przedłużenia okresu

zdrowotnej w sytuacji zagrożenia brakiem zabezpie-

czenia udzielania wcześniej wymienionych świad-

czeń.

Konkretyzując, w przypadku niezabezpieczenia

lub braku możliwości zabezpieczenia udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej wprowadzenie tej opcji

pozwala na wydłużenie lub zmianę obowiązującej

umowy.

W trosce o dobro pacjentów Klub Poselski Twój

rowanie go do dalszych prac.

Dziękuję.

(Oklaski)

Dziękuję.

tować nasze stanowisko wobec sprawozdania Komisji

nych oraz zmiany niektórych innych ustaw.

Szanowni Państwo!

Otrzymaliśmy projekt rządo-

wy, który rzeczywiście w iście ekspresowym tempie

był dziś procedowany na posiedzeniu komisji.

Oczy-

wiście były zdania podzielone co do sposobu procedo-

wania.

Myślę, że nawet gdybyśmy powołali podkomi-

sję, to niewiele wątpliwości udałoby się rozwiać.

Pra-

cowaliśmy w szerszej formule, w związku z tym może

zarzuty, które padają, związane są z tym, że praca

w szerszej formule jest znacznie trudniejsza, tym

bardziej że mamy świadomość, że działamy pod pre-

wiedział, to, niestety, mamy taką dziś potrzebę, żeby

zabezpieczyć się i uniknąć zagrożenia chaosem przy

kontraktowaniu świadczeń.

Osobiście też jestem za

tym, żeby dać możliwość przedłużenia dotychczas

obowiązujących kontraktów tym wszystkim jednost-

kom, które sprawdziły się przez lata, które zarówno

realizują kontrakty i nadwykonania, jak i wykazują

się wysoką jakością świadczonych usług.

Poseł Czesław Hoc

130

Szanowni Państwo!

Kiedyś tak się stało, że fun-

dusz wykorzystał możliwości ustawowe i rozmonto-

wał nam specjalistykę, która dosyć dobrze wtedy

funkcjonowała – mówię o specjalistyce przyszpital-

nej.

Ludzie obserwowali ten proces z wielkim niepo-

kojem, jako że liczyła się li tylko cena i rzeczywiście

niepotrzebnie wyprowadzono duże pieniądze z jed-

nostek publicznych, ze szpitali.

Dzisiaj mamy znacz-

nie wyższe koszty świadczeń, szczególnie ambulato-

ryjnych, przez taką właśnie działalność.

W pewnym

sensie ta ustawa jest próbą naprawienia, przynaj-

mniej w części, błędów.

Podkreślamy tutaj również

kwestię poradni przyszpitalnych i potrzeby ich funk-

cjonowania.

Zwracamy uwagę na ciągłość i komplek-

sowość udzielanych świadczeń.

Do tej pory w zasa-

dzie te aspekty historyczne nie były brane pod uwa-

gę.

Jedynie w przypadku gdy trzeba było ustalić

wysokość kontraktu, aspekty historyczne były

uwzględniane, natomiast wprowadzano ciągle no-

wych świadczeniodawców na rynek i niestety ja mam

inne spostrzeżenia: że to nie jest dobra konkurencja,

tylko to wprowadza chaos, to po prostu świadczy

o braku kontroli nad rynkiem, rynkiem dzisiaj w mia-

rę poukładanym.

Był czas na to, żeby nowe podmio-

ty wchodziły, i dobrze, że część podmiotów weszła.

Dzisiaj miejmy świadomość, że w dalszym ciągu dys-

ponujemy bardzo ograniczonymi środkami na świad-

czenia zdrowotne, i starajmy się, jeżeli pacjent rze-

czywiście ma udzielone świadczenia na dobrym po-

ziomie w określonej placówce, żeby ta placówka dalej

te świadczenia realizowała.

Przykład Pomorza, my-

ślę, wszystkim powinien dać dużo do myślenia.

Spró-

bowano wykorzystać możliwości prawne w sposób,

że tak powiem, nie do końca przemyślany i doszło do

paraliżu działalności ochrony zdrowia w trzech wo-

jewództwach.

Szanowni państwo, jest kwestia pewnej przejrzy-

stości, jasności postępowania, jeżeli chodzi o zlecanie

realizacji usług zdrowotnych, kwestia odwołania de-

cyzji dyrektora funduszu.

Chodzi tutaj przede wszyst-

kim o skrócenie czasu odwołania, chodzi o, że tak

powiem, mobilność przy podpisywaniu umów na

Zdrowia, z oddziałami.

I kwestia w końcu bardzo

istotna – do tej pory nie ustalono, nie było tzw. usta-

lenia stron postępowania administracyjnego, co nie-

jednokrotnie było wielkim problemem nawet przy

procesach sądowych.

Dzisiaj tę kwestię w tym pro-

jekcie ustawy rozstrzygamy.

To są najważniejsze zmiany, które rząd proponu-

je wprowadzić.

Poprawki, które zostały przyjęte

przez komisję, również ja i mój klub będziemy popie-

rać.

Oczywiście jest kwestia dyskusyjna, czy zgodnie

z procedurą legislacyjną je wprowadzamy, czy może

nie do końca, bo takie głosy się pojawiły.

Mają one,

i co do tego jesteśmy wszyscy przekonani, służyć do-

brej sprawie.

Mają służyć pewnemu uporządkowaniu

kwestii, z którymi dzisiaj możemy mieć problemy.

Uważam, że nie dopracowaliśmy jako parlament

spraw związanych z ubezpieczeniem od (Dzwonek)

zdarzeń medycznych.

W związku z tym jasno dzisiaj

trzeba przyznać: trzeba to odłożyć w czasie, bo po-

stawimy dyrektorów szpitali i jednostek ochrony

zdrowia w bardzo trudnej sytuacji.

Kolejna popraw-

ka, która została również przyjęta, związana z che-

mioterapią niestandardową, też pozwoli płynnie

wejść w nowy rok tym świadczeniodawcom, którzy

dotychczas te świadczenia realizują.

Dziękuję za

uwagę, panie marszałku, Wysoki Sejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie marszałku, dziękuję.

Wysoki Sejmie!

Mam przyjemność przedstawić

Zaproponowany przez rząd projekt ustawy o zmia-

czej podejmuje ważkie problemy i dąży do ich rozwią-

zania.

Niestety jednak w wielu miejscach zapropono-

wane rozwiązania wzbudzają kontrowersje, które

zostały zresztą zasygnalizowane przez podmioty bio-

rące udział w konsultacjach dotyczących tego projek-

tu.

Niniejszy projekt ma na celu zwiększenie gwaran-

cji wysokiej jakości i kompleksowości świadczeń opie-

ki zdrowotnej poprzez wprowadzenie, dodanie w art. 5

ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finanso-

wanych ze środków publicznych pkt 2 oraz 7a.

Pkt 2

definiuje ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdro-

wotnej, natomiast pkt 7a – kompleksowość udziela-

nych świadczeń opieki zdrowotnej.

Zgodnie z projek-

tem kryterium kompleksowości należy rozumieć jako

co najmniej takie elementy jak możliwość realizacji

świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obej-

mującą wszystkie etapy i elementy procesu ich reali-

zacji oraz strukturę świadczeń opieki zdrowotnej, to

jest możliwość realizacji wszystkich objętych umową

z NFZ w danym zakresie świadczeń jednostkowych

przypisanych do danego zakresu świadczeń.

Kryte-

rium ciągłości należy rozumieć jako organizację

udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniają-

cą ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycz-

nego oraz ograniczającą ryzyko przerwania procesu

leczenia świadczeniobiorców w ramach danego za-

kresu świadczeń.

Poseł Marek Gos

131

Trzeba jednak odnotować, że uwagi odnośnie do

definicji zgłosiło wiele podmiotów, które brały udział

w konsultacjach społecznych, w tym Naczelna Rada

Lekarska.

Uwagi do proponowanej definicji komplek-

sowości dotyczyły przede wszystkim wynikającej

z nich dyskryminacji podmiotów specjalistycznych

monoprofilowych, która prowadzić będzie do centra-

lizacji świadczeń, co w konsekwencji doprowadzi do

zmniejszenia ich dostępności dla ubezpieczonych.

Jak

słusznie zauważono, kierowanie pacjentów jedynie

do nielicznej grupy wysokospecjalistycznych szpitali,

posiadających możliwość oferowania w jednej lokali-

zacji wszystkich aspektów leczenia danej choroby,

drastycznie zmniejszy poziom konkurencji pomiędzy

świadczeniodawcami.

Skutkować to może obniże-

niem efektywności gospodarowania środkami pub-

licznymi przeznaczonymi na finansowanie świad-

czeń.

Rozwiązanie zaproponowane w projekcie może

narazić pacjentów na istotne niedogodności związane

z koniecznością leczenia w dużej odległości od miej-

sca zamieszkania, wydłużenie kolejek oraz wzrost

śmiertelności wskutek wydłużenia czasu między roz-

poznaniem choroby a leczeniem.

Zdaniem konfede-

racji pracodawców prywatnych zaproponowana defi-

nicja dotknięta jest błędem logicznym.

Użycie w de-

finicji terminu „w szczególności” dopuszcza możli-

wość realizowania świadczeń z pominięciem niektó-

rych etapów terapii.

Naturalnie takie ujęcie jest

niedopuszczalne jako godzące wprost w prawo pa-

cjenta wyrażone w art. 6 ustawy z dnia 6 listopada

ta, to jest prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych

medycznej.

Możliwość osiągnięcia kryterium kom-

pleksowości, zdaniem podmiotów zgłaszających uwa-

gi do projektu, powinna występować poprzez kom-

pleksowość sieciową.

Oferowanie zintegrowanego

leczenia na mocy porozumień pomiędzy podmiotami

może przyczynić się do ułatwienia leczenia pacjenta

i znaczącej redukcji czasu pomiędzy rozpoznaniem

choroby a jej leczeniem.

Zaproponowana w projekcie definicja kryterium

ciągłości stoi w sprzeczności z zasadą równości pod-

miotów gwarantowanych przez konstytucję i ustawę

udział w konsultacjach społecznych wprost wskazu-

je na antykonkurencyjny charakter przedmiotowego

rozwiązania i naruszenie zasady swobody podejmo-

wania działalności gospodarczej.

Kompleksowość

i ciągłość powinna być rozumiana jako komplekso-

wość drogi leczenia pacjenta.

Ta powinna być osiąg-

nięta przez współpracę placówek, a nie monopolizację

miejsca leczenia.

Sposób, w jaki zaproponowano usprawnienie po-

stępowania odwoławczego od rozstrzygnięć komisji

konkursowej w postępowaniach o zawarcie umów

o udzielanie świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej,

również wzbudza wiele kontrowersji.

W projekcie

w znowelizowanym art. 154 proponuje się prowadze-

nie postępowania administracyjnego na poziomie

oddziałów wojewódzkich NFZ, zastępując możliwość

złożenia odwołania od decyzji oddziałów wojewódz-

dzenie do obrotu prawnego znowelizowanego przepi-

su spowoduje usunięcie kontroli instancyjnej pomię-

dzy oddziałami a Centralą NFZ.

(Dzwonek)

W proponowanym kształcie artykuł stanowi fikcję

systemu odwoławczego i wprowadza niebezpieczną

praktykę w ramach zasady dwuinstancyjności postę-

powania, uniemożliwiając skuteczne dochodzenie

praw przez podmiot kwestionujący decyzję dyrektora

oddziału wojewódzkiego NFZ.

Ponowne rozpatrzenie

sprawy przez ten sam podmiot stanowi de facto brak

możliwości skutecznego odwołania, gdyż trudno

przypuszczać, iż dyrektor oddziału wojewódzkiego

NFZ, przyznając się do błędu, wyda odmienną decy-

zję w tej samej sprawie.

W sytuacji gdy istnieją pod-

mioty sprawujące bezpośredni nadzór nad działal-

nością dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ,

odwołania od przedmiotowych decyzji powinny być

skierowane właśnie do tych podmiotów.

Już kończę, panie marszałku.

Dodatkowo naszą wątpliwość budzi wprowadzone

vacatio legis w przypadku jednej propozycji określo-

ne na 12 miesięcy, a drugiej – na 6 miesięcy.

Chciał-

bym powiedzieć, że to wskazuje ewidentnie na to, że

rząd wie, iż nie zrealizuje swoich zobowiązań, i pró-

buje odsunąć w czasie skutki tych zobowiązań.

Z ko-

lei te argumenty i niepoważny sposób pracy nad bar-

dzo ważną ustawą, który doprowadził do wprowadze-

nia bardzo istotnych zapisów w ustawie w sposób

niezgodny z konstytucją bez poważnej debaty, na

przykład w specjalnej podkomisji, zmusiły nas do

podjęcia decyzji o niepopieraniu tej ustawy.

Dziękuję.

(Poseł Jarosław Katulski: Brzydko, panie pośle.)

(Poseł Maciej Orzechowski: Przeciwko pacjentom.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

zaprezentować nasze stanowisko wobec rządowego

W ustawie zdecydowano się na wyszczególnienie

podstawowych elementów wskazanych pojęć, które

muszą być brane pod uwagę podczas procesu porów-

Poseł Marek Balt

132

nywania ofert według wskazanych kryteriów.

Wyli-

czenie wskazuje elementy, które należy brać pod

uwagę, dokonując oceny ofert pod względem ciągło-

ści, kompleksowości, co umożliwia prezesowi Naro-

dowego Funduszu Zdrowia stosowanie także dodat-

kowych wyznaczników wyżej wymienionych kryte-

riów.

Wskazane kryteria były dotychczas rozbieżnie

interpretowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia,

a ich zakresy nierzadko pokrywały się ze sobą, dla-

tego proponuje się ich zdefiniowanie przez wyliczenie

podstawowych parametrów.

Projekt wyraźnie określa, iż kryterium komplek-

rę świadczeń opieki zdrowotnej, tj. możliwość reali-

nostkowych, tzw. produktów rozliczeniowych, przy-

ta powinna być oceniana przez posiadanie niezbęd-

nego potencjału, między innymi sprzętu, personelu,

odpowiednich warunków lokalowych.

Kryterium ciągłości natomiast należy rozumieć

wotnej zapewniającą ciągłość procesu diagnostycz-

nego lub terapeutycznego oraz ograniczającą ryzyko

lizujących obecnie o umowy o udzielanie świadczeń

głości kolejki oczekujących na udzielenie świadcze-

nia.

Oferta nowego świadczeniodawcy powinna za-

tem być lepsza, aby uzasadniać związane z jej wybo-

rem zmiany.

Druga zasadnicza zmiana przewidziana w projek-

cie polega na tym, że postępowanie odwoławcze od

rozstrzygnięć komisji konkursowej w postępowa-

kresu opieki zdrowotnej będzie prowadzone na pozio-

mie oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu

Zdrowia.

W projekcie proponuje się prowadzenie po-

stępowania administracyjnego na poziomie oddzia-

łów wojewódzkich w taki sposób, że od decyzji dyrek-

tora będzie przysługiwał wniosek o ponowne rozpo-

administracyjnego umożliwiająca kontrolę legalności

przeprowadzonego postępowania.

Ma to na celu uspraw-

nienie procesu zawierania umów o udzielanie świad-

czeń z zakresu opieki zdrowotnej finansowanych ze

świadczeń dla pacjentów.

Tym samym w przypadku

przeprowadzania dużej liczby konkursów ofert w związ-

ku z wygasaniem umów zawieranych co do zasady na

okres 3 lat, skutkującego między innymi bardzo dużą

liczbą składanych odwołań, nie zawsze było możliwe

ich rozpatrzenia przez prezesa NFZ w okresie umoż-

liwiającym zawarcie umów o udzielanie świadczeń od

początku następnego roku.

W związku z licznymi zastrzeżeniami różnych pod-

miotów opiniujących projekt ustawy, który między

innymi może doprowadzić do monopolizacji w lecze-

niu, Klub Parlamentarny Solidarna Polska swoje sta-

nowisko dotyczące ustawy wyrazi w głosowaniu.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Ale jakie, to dopiero dowiemy się.

Dobrze.

(Głos z sali: Tak czy nie?)

(Poseł Piotr Szeliga: Zobaczymy.)

Dziękuję panu posłowi.

czyńska, koło ID, czyli Inicjatywa Demokratyczna.

(Głos z sali: Inicjatywa Dialogu.)

Inicjatywa Dialogu, przepraszam.

(Wesołość na

sali)

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska:

(Poseł Maciej Orzechowski: Panie marszałku, to

szybko jest zmieniane.)

Przedstawiony projekt zakłada zmodyfikowanie

nych.

Projekt rozszerza słownik ustawowy i definicja

pojęcia ciągłość jednoznacznie zmierza do premiowa-

nia świadczeniodawców za to, że w dacie składania

ofert do konkursu są już kontrahentami Narodowego

Funduszu Zdrowia.

Wprowadzenie tej definicji do

obrotu prawnego spowoduje także dyskryminację

nowo powstałych podmiotów wykonujących działal-

ność leczniczą i zdaje się kolidować z zasadą wyrażo-

działalności gospodarczej, dotyczącą swobody podej-

mowania, prowadzenia i kończenia działalności go-

spodarczej.

Za niezrozumiałe i jednocześnie niecelowe należy

uznać wprowadzenie do legalnego słownika noweli-

zowanej ustawy definicji „poradnia przyszpitalna”.

W obecnym brzmieniu ustawy pojęcie to w ogóle nie

występuje.

Kierując się jednak postulatem racjonal-

ności ustawodawcy, należy podjąć próbę doszukania

się rzeczywistego uzasadnienia nowelizacji.

Wprowa-

dzenie pojęcia „poradnia przyszpitalna”, jak również

jego umieszczenie w art. 57 nowelizowanej ustawy

zdaje się zmierzać wyłącznie do utworzenia nowej

kategorii świadczeniodawcy.

Rozważania nad celem

takiej modyfikacji prawnej, zwłaszcza że odbywa się

ona na gruncie ustawy o finansowaniu świadczeń

133

z pominięciem ustawy o działalności leczniczej, skła-

niają do uznania, że jest to przygotowanie do prze-

kierowania strumienia pieniędzy, strumienia finan-

sowania na prowadzące działalność szpitalną pod-

mioty lecznicze, które w znacznej mierze są podmio-

tami sektora finansów publicznych.

Nowelizacja godzi w równość podmiotów na ryn-

ku.

W naszej ocenie przychodnie przyszpitalne będą

stanowiły ogromne zagrożenie dla egzystencji pozo-

stałych podmiotów w znacznej mierze należących

do strefy niepublicznej.

Struktura rynku usług me-

dycznych jest bowiem aktualnie taka, że w sferze

publicznej przeważają szpitale, a w prywatnej AOS,

POZ, stomatologia, rehabilitacja i psychiatria.

Ta

część nowelizacji wykazuje podobieństwo do założeń

reformy wskazującej na przyznanie podmiotom pro-

wadzącym szpitale jakiejś szczególnej roli w syste-

mie.

Takie rozumienie godzi w prawa pacjenta oraz

w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.

Ocena projektu jest zła, bo prowadzi do premiowa-

nia publicznych jednostek, a nadto uderza w interes

pacjentów.

Chciałabym w imieniu koła Inicjatywa Dialogu

złożyć dwie poprawki do projektu tej ustawy.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

To wszystko, tak?

(Poseł Halina Szymiec-Raczyńska: Tak.)

Dziękuję, pani poseł.

Przechodzimy do pytań.

Proszę państwa, nie zamknąłem listy.

Pierwszy głos zabierze poseł Adam Abramowicz

Pani Anna Paluch, Prawo i Sprawiedliwość.

Nie ma.

Pani Lidia Gądek z klubu Platforma Obywatelska.

Poseł Lidia Gądek:

mie!

Procedujemy dzisiaj nad zmianą ustawową, któ-

ra jest niezmiernie ważna z punktu widzenia głównie

pacjenta polskiego.

Większość zaproponowanych w niej

zmian jest bardzo dobra dla systemu opieki zdrowot-

nej w Polsce.

Jednakże są takowe, z którymi duża

grupa i pacjentów, i świadczeniodawców może nie

tyle się nie zgadza, ile ma zdecydowanie znaczące

wątpliwości co do celowości ich wprowadzenia.

Moje pytanie sprowadzi się do jednej kwestii,

o którą pytałam również w komisji.

Niestety nie uzy-

skałam w tej kwestii odpowiedzi.

Jeżeli wprowadza-

my nowy produkt pod tytułem: poradnie przyszpital-

ne, to proszę powiedzieć, z jakiego budżetu Narodo-

wego Funduszu Zdrowia będą one finansowane.

Je-

żeli będą finansowane z ambulatoryjnej opieki spe-

cjalistycznej, czyli z tego, co jest dzisiaj w tym zakre-

sie, to w jaki sposób wpłynie to na dostępność świad-

czeń w rejonach, szczególnie tam, gdzie odległość od

najbliższego szpitala jest duża.

Nie ma tu znaczenia,

czy są to placówki publiczne, czy niepubliczne, zarów-

no w stosunku do szpitali, które będą rozwijać te

poradnie, jak i do podmiotów świadczących ambula-

toryjną opiekę specjalistyczną.

Moje kolejne pytanie: Czy nie ma obawy, że wy-

dłuży to drogę pacjenta, najczęściej starszego i ciężko

chorego, do poradni specjalistycznej, która powinna

być blisko miejsca jego zamieszkania?

Ostatnie pytanie, bo nie ma tego w projekcie i nie

wiemy, jak to jest przewidywane do rozwiązania: Czy

te poradnie będą tylko i wyłącznie przyporządkowa-

ne profilowo do oddziałów, które posiada dany szpital

(Dzwonek), czy generalnie w worku: poradnia przy-

szpitalna może się mieścić wszystko, co do tej pory

mieści się w AOS?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Mam kilka pytań dotyczących trybu pracy nad tą

ustawą.

Chciałbym zapytać: Czemu rząd w takim

trybie proceduje tę ustawę?

Czemu nie zapoznał z tą

ustawą posłów Platformy Obywatelskiej i PSL-u?

Czy

obawiał się ich reakcji?

Czemu w tajemnicy przed

swoimi popierającymi posłami przygotowywał taką

ustawę?

Bo na 7 poprawek jedna odrzucona, 6 przy-

jętych, w tym 4 w trybie łamiącym konstytucję.

To

pokazuje, że gdybyście przedstawili projekt tej usta-

wy swoim parlamentarzystom, to oni na pewno zmie-

niliby tę ustawę.

Może i dobrze, że zmieniliby, bo

przecież te poprawki idą w dobrym kierunku.

Czy rząd nie jest pewien swoich posłów z Komisji

Zdrowia, specjalistów?

Czy nie boi się tego, że te

4 poprawki, których ewidentnie tryb wprowadzenia

i tryb procedowania łamią zasadę trzech czytań

w Sejmie, nie doprowadzą do tego, że kiedyś ktoś za-

kwestionuje tę ustawę i trzeba będzie ją jeszcze raz

nowelizować?

Proszę odpowiedzieć na pytanie: Dla-

czego rząd w takim trybie, ekspresowym i niepoważ-

nym, proceduje i wprowadza do Sejmu tak ważną

ustawę?

Dziękuję.

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

134

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie pośle, właściwie w tej chwili prace trwają

w Sejmie, rząd jest tutaj gościem.

Pytanie pana posła

jest jednak skierowane do ministra.

mie!

Dwie kwestie.

Czy nie obawiacie się, że niektóre

podmioty mogą wystąpić na drogę sądową o odszko-

dowanie, albowiem działając w zaufaniu do dotych-

czasowego stanu prawnego, zgodnie z którym pod

koniec 2013 r. mogli przystąpić do konkursu ofert,

poczyniły znaczne inwestycje, podjęły działania or-

ganizacyjno-prawne, poniosły określone koszty?

Obec-

nie, wskutek decyzji aneksowania, nie mają takiej

szansy.

Wydaje się zatem, że jest to naruszenie kon-

stytucyjnej zasady ochrony zaufania obywateli do

resu tego podmiotu i interesu publicznego, bo brak

jest równego dostępu pacjentów, że są to również

działania antykonkurencyjne.

I druga kwestia.

Co się stanie, jeśli przyjęta usta-

wa zostanie zaskarżona do Trybunału Konstytucyj-

nego, a Trybunał wyda orzeczenie, że ustawa jest

niezgodna z konstytucją?

Co się stanie, jaki będzie

los aneksowanych umów?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Jeżeli Trybunał to ogłosi, panie pośle, to wia-

domo, co się stanie, wiele razy już się tym zajmo-

waliśmy.

(Poseł Czesław Hoc: Tak, ale chodzi o to, co się

stanie z aneksowanymi umowami.)

Pan poseł Tadeusz Dziuba, Prawo i Sprawiedli-

Proszę.

Poseł Tadeusz Dziuba:

Projekt ustawy realizuje trzy cele: umożliwia omi-

nięcie śmiertelnego zawału, jaki bez nowelizacji na-

stąpi przy kontraktowaniu świadczeń na 2014 r. i lata

następne, zmienia proces kontraktowania świadczeń

i wreszcie sprzyja dużym jednostkom ochrony zdro-

wia, czyli szpitalom.

To, co w tym projekcie jest ko-

rzystne, łączy się z tym, niestety, co w prognozach

można określić jako zagrożenie.

Jest to zagrożenie

dla mniejszych jednostek, ambulatoriów nieszpital-

nych, dla przejrzystości podejmowania decyzji.

Pro-

jekt wpłynął do marszałka Sejmu 2 października,

7 października, czyli dzisiaj, odbywają się dwa czyta-

nia, a 11 października zostanie uchwalony.

To coś

w rodzaju zamachu na ustawę o świadczeniach zdro-

wotnych finansowanych ze środków publicznych.

Pytania.

Jakimi państwo dysponujecie analizami

i weryfikowalnymi symulacjami, jeżeli chodzi o to,

czy te zasady nie spowodują masowego upadku lokal-

nych przychodni?

Na podstawie jakich analiz i symu-

lacji sądzicie państwo, że w następstwie działania

nowych zasad placówki świadczeniodawców nie będą

oddalać się od świadczeniobiorców?

Jakie procedury

wprowadzi się dla przeciwdziałania ewentualnym

incydentom protekcjonizmu w nowym procesie kon-

traktowania?

I na koniec najważniejsze pytanie: Dla-

czego teraz, a nie w czerwcu albo w lipcu?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Mam informację dla pana posła Tadeusza Dziuby.

Termin regulaminowy 7 dni od doręczenia druku

projektu ustawy jest przestrzegany, bo dzisiaj, zdaje

się, komisja rozpoczęła prace nad tym projektem,

dzisiaj także jest sprawozdanie, 9 października, a nie

7 października.

Dzisiaj mamy 9 października.

Pani poseł Janina Okrągły, Platforma Obywa-

telska.

Proszę bardzo.

Poseł Janina Okrągły:

wadzone jest pojęcie kompleksowości świadczeń.

Brzmi to bardzo ładnie, pojęcie jest dosyć pojemne.

Podczas czytania pojawiło się pytanie, które kieruję

cie może być różnie, dowolnie przez urzędników in-

terpretowane, a warunki konkursów mogą być usta-

wiane pod kątem wybranych podmiotów?

To jest

pierwsze pytanie.

Drugie pytanie dotyczy tego, o czym mówiła poseł

Gądek, chodzi o poradnie przyszpitalne.

Chciałabym

się dowiedzieć, jakie funkcje będą pełniły poradnie

przyszpitalne, bo wiemy, że w strukturach szpitala ist-

nieją lub mogą istnieć poradnie specjalistyczne.

Czym

będą się one różniły?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie ministrze, opiszę sytuację, która miała

miejsce w jednym ze szpitali na Śląsku.

Otóż na od-

135

dziale położniczym dzieci, które urodziły się z jakąś

wadą, są wożone do szpitala kilkanaście, a nawet

kilkadziesiąt kilometrów.

Oddział ten poprawił refe-

rencyjność, ma już w tej chwili drugi stopień referen-

cyjności, włożył w to naprawdę duże pieniądze, bo

stara się o to, aby kompleksowo można było te dzieci

na tym oddziale leczyć.

W myśl tej ustawy oddział

nie będzie mógł zmienić dotychczasowego kontraktu.

Gdzie tu jest dobro małego pacjenta?

Przecież chyba

nikt nie zaprzeczy, że lepiej, jeżeli dziecko mogłoby

być leczone na tym oddziale, gdzie nastąpił poród,

a nie kilkadziesiąt kilometrów dalej.

Jest to korzyst-

ne także dla matki, która zostaje razem z ze swoim

dzieckiem.

Panie ministrze, zupełnie nie rozumiem

tej polityki.

Poza tym ten oddział włożył w poprawę

warunków bardzo duże pieniądze.

Zupełnie nie ro-

zumiem, jak można teraz powiedzieć, że wszystko

musi zostać tak, jak jest, bo nam się tak podoba.

dzo.

(Oklaski)

Mam następujące pytanie.

W kilku wypowiedziach

pojawiają się zarzuty, że tym projektem, a niebawem,

myślę, ustawą, łamiemy równość podmiotów.

Chodzi

tutaj o podmioty prywatne i publiczne.

Czy zdaniem

pana ministra jest jakiekolwiek zagrożenie, że tę za-

sadę możemy naruszyć, a jeżeli tak, to w którym

punkcie?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma poseł Rajmund Miller, Platforma Obywa-

telska.

Poseł Rajmund Miller:

Sam kierunek proponowanej ustawy jest zrozumiały

i jest to kierunek dobry.

Natomiast padło tutaj wiele

słów i wyrażono wiele obaw o to, jak będzie wygląda-

ła konkurencyjność podmiotów, które mają już pod-

pisane umowy z nowymi podmiotami.

Mam do pana ministra pytanie: Czy ktokolwiek

zastanawiał się nad tym, że w innych krajach orga-

nizacja służby zdrowia wygląda nieco inaczej i spraw-

dza się doskonale, mimo że istnieje u nas ustawa

jem Unii Europejskiej?

Chodzi mi o to, że prawie co

roku ogłaszamy konkursy na świadczenia.

W służbie

zdrowia te konkursy są wielkim ryzykiem, dlatego

że trzeba sobie zdać sprawę, że podmioty, które mają

podpisane umowy, wydały olbrzymie pieniądze.

Je-

żeli to jest szpital, są to miliony złotych, a jeżeli to są

przychodnie, to też są wydane olbrzymie pieniądze

na wyposażenie tych przychodni.

Więc jeżeli fundusz

w konkursie ma pewne określone wymagania sprzę-

towe i zatrudnieniowe, to czy nie należałoby pomy-

śleć, żeby było tak jak w Niemczech, że te umowy są

na wiele lat, że przy polityce, która będzie określała

potrzeby w danym regionie, konkursy powinny być

ogłaszane tylko na te usługi czy te świadczenia me-

dyczne, których w tym regionie brak?

Wtedy nie mie-

libyśmy obaw, które były dzisiaj wyrażane z tej try-

buny.

Podmioty, które mają już podpisaną umowę,

które spełniają wszystkie warunki, co do których

działania nie ma żadnych zastrzeżeń, nie powinny

występować w nowych konkursach.

W innych krajach

w Europie tak jest.

Tylko w takiej sytuacji, w której

podmiot sam się likwiduje, lub w sytuacji, gdy NFZ

ma zastrzeżenia co do jego działalności, czyli faktycz-

nie chodzi o częstsze kontrole merytoryczne, albo

w przypadku zabrania kontraktu przez NFZ, można

byłoby rozpisywać nowe kontrakty.

(Dzwonek) Proszę

popatrzeć, ile kosztuje dzisiaj ogłaszanie konkursów,

jakie to są perturbacje dla lekarzy, którzy pracują,

którzy muszą się stawiać w Narodowym Funduszu

Zdrowia, często zostawiając pacjentów w tych dniach

nieobsłużonych.

Myślę, że to jest kwestia przyszłości,

ale należałoby w ministerstwie przemyśleć tego typu

działania i dzisiaj nie mielibyśmy tych obaw i takich

pytań.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wszyscy państwo posłowie zapisani do głosu już

się wypowiedzieli.

Głos zabierze sekretarz stanu w Ministerstwie

Zdrowia pan Sławomir Neumann.

Sekretarz Stanu

tania, postaram się na wszystkie państwu odpowie-

dzieć.

Pani poseł Gądek pytała, z czego będzie finan-

sowana poradnia przyszpitalna.

To jest element am-

bulatoryjnej opieki specjalistycznej, więc będzie fi-

nansowana z tego budżetu.

Przypomnę, że co roku

budżet Narodowego Funduszu Zdrowia jest dzielony

na różne poziomy, także na AOS.

Co roku będzie

Poseł Maria Nowak

136

ustalony budżet na AOS w całości.

Czy będzie on

wzrastał i w jakich proporcjach, będzie oczywiście

decydował rok do roku plan finansowy funduszu.

Nie

jest to inny produkt, tylko produkt ambulatoryjnej

opieki specjalistycznej.

Czy wydłuży on drogę pacjen-

ta do poradni?

Moim zdaniem, absolutnie nie.

To

będą poradnie, które uzupełniają system poradni

AOS, ale mają trochę inne zadania.

Łączę to już z pytaniem pani poseł Okrągły, ponie-

waż naszym celem jest zbudowanie produktu trochę

innego niż typowy AOS, który będzie w stanie prowa-

dzić pacjenta leczonego w tym szpitalu na oddziale,

ponieważ padało pytanie, czy ta poradnia ma być po-

wiązana z szpitalem, z oddziałem, a nie z wszystkimi

możliwymi zakresami ambulatoryjnej opieki specja-

listycznej.

Tak, ten przepis, który jest w ustawie,

mówi wyraźnie, że to ma być połączone wprost z od-

działem.

Ten produkt nie będzie mógł być rozszerzo-

ny na inne specjalności, które nie mają odzwiercied-

lenia w oddziałach szpitalnych, dlatego to jest trochę

inny produkt.

Jeśli chodzi o pytanie pana posła Dziuby, nie wi-

dzę tutaj ryzyka masowej upadłości innych AOS.

Nie

widzę takiego ryzyka, ponieważ te poradnie przyszpi-

talne funkcjonują dzisiaj i nie spowodowały żadnych

upadłości.

Naszym celem jest zagwarantowanie, żeby

one były, bo uważamy, że te poradnie są potrzebne.

Dla nas to nie jest ekstrawagancja.

Naprawdę uwa-

żamy, że przy szpitalu, który ma dany oddział spe-

cjalistyczny, taka poradnia to jest dobre rozwiązanie.

Nie zakładamy, że będziemy wchodzić w konkurencję

w innych dziedzinach, ponieważ, jak mówiłem, ta

poradnia będzie wyraźnie do tego przypisana.

Pan poseł Balt pytał o tryb i dlaczego nie pokaza-

no tego posłom.

Nie rozumiem tego pytania.

Gdyby

pytał o to ktoś, kto nie zna procesu legislacyjnego,

panie pośle, to uznałbym to pytanie za poważne, jed-

nak widać, że ono chyba jednak nie jest do końca

poważne.

8 lipca tego roku Ministerstwo Zdrowia

przekazało ten projekt do uzgodnień zewnętrznych.

Wisiał on na stronach internetowych, był przekazany

partnerom społecznym.

Każdy, kto wszedł na stronę

Ministerstwa Zdrowia, mógł ten projekt przeczytać.

Wpłynął on do laski marszałkowskiej i stał się znany

wszystkim posłom.

(Poseł Marek Balt: A poprawki PO?)

Jeśli chodzi o niekonstytucyjny tryb procedowa-

nia, zawsze byłbym ostrożny, bo jednak to Trybunał

Konstytucyjny na podstawie wniosków decyduje, co

z tej mównicy dość często przy okazji wielu ustaw

i są regularnie powtarzane w niektórych opiniach

prawnych.

Nie zawsze te opinie prawne są potem toż-

same z wyrokami Trybunału Konstytucyjnego.

Ro-

zumiem, że to jest pewien element debaty, ale myślę,

że prawdziwym, jedynym orzeczeniem dotyczącym

niekonstytucyjności jest orzeczenie Trybunału Kon-

stytucyjnego, gdyby ktoś zdecydował się złożyć taki

wniosek.

Pan poseł Hoc zapytał o możliwość zaskarżania

przez podmioty, które zainwestowały, a nie mają kon-

traktu.

Te podmioty nie mają żadnych podstaw praw-

nych do zaskarżania – żadnych.

Nie mają żadnej

podstawy prawnej do tego, by wystąpić do sądu

odbędzie się później…

(Poseł Czesław Hoc: Konkurs miał być w 2013 r.)

…ponieważ nie ma żadnej mocy prawnej.

Chcąc

to zobrazować, powiem – a państwo ostatnio zajmu-

jecie się Warszawą bardzo poważnie – że to jest tak,

jak gdyby ktoś zakupił autobus niskopodłogowy, speł-

niający wszelkie kryteria, i zwrócił się do prezydent

miasta o to, że ma autobus i chce jeździć, a jeśli nie,

to pójdzie do sądu, jeśli nie zostanie wpuszczony na

linie.

To jest mniej więcej taka sama filozofia.

(Poseł Czesław Hoc: Gdyby co roku był ogłaszany

konkurs...)

Dopóki nie ma, to jest dokładnie tak samo.

Do-

kładnie tak samo.

(Poseł Czesław Hoc: Co roku był ogłaszany, a w tym

roku nie.)

Nie ma roszczenia do płatnika publicznego, jeżeli

nie ma z nim żadnej umowy.

Nie było żadnej prome-

sy płatnika publicznego, że po wybudowaniu czego-

kolwiek będzie natychmiast kontrakt.

Nie ma cze-

goś takiego, a więc po prostu rozwiewam pana wąt-

pliwości.

Nie ma takiej możliwości prawnej, żeby iść

do sądu.

Pani poseł mówiła o nowym oddziale.

(Poseł Maria Nowak: Nie o nowym oddziale, ale

o podniesieniu referencyjności.)

Pani poseł, doskonale pani wie, że samo podnie-

sienie i to, że ktoś zainwestował oraz poprawił jakość

– nie ma referencyjności, więc podniósł standard tego

oddziału – nie musi oznaczać, że w konkursie dosta-

nie lepszy kontrakt, bo może się okazać, że obok,

w innym szpitalu, będzie jeszcze lepszy oddział i w ogó-

le przegra konkurs.

(Poseł Maria Nowak: Ale nie ma.)

Pani poseł, chwileczkę.

Stawianie tezy, że przez

podwyższenie standardu ten szpital teraz straci, bo

nie będzie konkursu, ponieważ na pewno dostałby

więcej, jest pewnym antycypowaniem przyszłości,

która mogłaby być zupełnie inna.

(Poseł Maria Nowak: Nie o to chodzi.)

Mogłoby być tak, że jeszcze bardziej przegrałby

konkurs.

A więc aneksowanie daje pewność i stabili-

zację tego systemu, także tego oddziału, w 2014 r.

Mówienie o tym, że aneksowanie jest czymś złym, że

na pewno ktoś by wygrał konkurs, jest, myślę, dużym

nadużyciem, bo przecież nie wiemy, jak mogą być

rozstrzygnięte konkursy.

Na pewno tak jest.

Pan poseł Gos zapytał o zagrożenie łamania rów-

ności podmiotów.

Nie ma takiego zagrożenia, wszyst-

kie podmioty są tak samo traktowane.

Także ten

nowy produkt w postaci poradni przyszpitalnej musi

spełnić kryteria w ramach koszyka.

Te minimalne

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

137

kryteria muszą spełnić wszystkie podmioty, nie ma

innego traktowania.

Pan poseł Miller mówił na temat dłuższych umów.

Wydaje się – i to jest kierunek, o którym też rozma-

wiamy – że trzyletnie umowy są umowami zbyt krót-

kimi, według mojej oceny, z wielu powodów, nie tylko

takich, o których pan mówił, ale także chociażby ze

względu na korzystanie ze środków unijnych.

Przy-

kłady były już podawane.

Projekty muszą trwać 5 lat,

więc choćby już to pokazuje, że ten okres jest za krót-

ki.

To nie jest nowelizacja, która aż tak mocno zmie-

niałaby ten system, więc w kolejnych dokumentach,

projektach przygotowanych przez ministerstwo mó-

wimy wyraźnie o wydłużeniu tego terminu.

Jest on

absolutnie za krótki, co powoduje ciągłe organizowa-

nie konkursów w podmiotach, które właściwie zabez-

pieczają w sposób odpowiedni i monopolistyczny

w wielu miejscach – bo nie ma innego szpitala w da-

nym powiecie – dane świadczenia, co czasami powo-

duje też sporo zamieszania.

W tej chwili przepis jest

taki, jaki jest, nie zdecydowaliśmy się wydłużyć w tej

nowelizacji takich umów.

Dziękuję bardzo, panie

marszałku.

W trybie sprostowania zgłosiło się troje państwa

posłów.

Pierwszy pan poseł Marek Balt.

Proszę.

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Chciałbym

sprostować swoją wypowiedź.

Moje pytanie było

związane z tą sprawą.

Skoro projekt ustawy był przez

tyle czasu zamieszczony na stronach ministerstwa,

to skąd wzięły się poprawki składane dzisiaj przez

posłów Platformy Obywatelskiej, które pan minister

ochoczo dzisiaj aprobował i popierał?

(Poruszenie na

sali) Nie można było tego zrobić w sposób formalny?

Przecież dzisiaj zaproponowaliście na wyleczenie

chorej, zgangrenowanej nogi obcięcie jej piłą, która

jest zakażona, czyli wprowadzicie nową chorobę

w miejsce starej, nic nie leczycie.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Sprostowanie niewłaściwie zrozumianej lub źle

przytoczonej wypowiedzi.

Proszę bardzo, pani poseł.

Dziękuję, panie marszałku.

Panie Ministrze!

Pan mnie nie zrozumiał.

Oczy-

wiście ważne są nakłady, które poniósł ten oddział,

korzyści czy interesu tego oddziału położniczego, lecz

interesu małego pacjenta.

Jest niezaprzeczalne, że

interes tego małego pacjenta – a nawet jego matki

– jest taki, aby to dziecko nadal było leczone w tym

szpitalu, w którym się urodziło.

O tym mówiłam, że

to jest istota sprawy.

Natomiast w tej ustawie mówicie

państwo o kompleksowości leczenia, zaś interes pa-

cjenta zupełnie nie jest brany pod uwagę.

O tym mó-

wiłam, a nie tylko i wyłącznie o oddziale położniczym.

(Poseł Rajmund Miller: Pani poseł, ten szpital nie

miał możliwości leczenia dziecka.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Prostowała pani poseł Maria Nowak.

A w tej chwili w trybie sprostowania głos zabierze

poseł Tadeusz Dziuba.

Poseł Tadeusz Dziuba:

Panie Ministrze!

Pan wyraźnie mnie nie zrozu-

miał.

Nie mówiłem, że lokalne przychodnie upadną.

Ja mówiłem, że jest takie zagrożenie, nie objaśnia-

łem, skąd to podejrzenie się bierze, ale w związku

z tym podejrzeniem zadałem pytanie, na podstawie

jakich analiz i symulacji państwo sądzicie, że tak się

nie stanie.

Nie uzyskałem odpowiedzi na to pytanie.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

I też w trybie sprostowania poseł Czesław Hoc.

A pan poseł też w trybie sprostowania?

(Gwar na

sali)

Poseł Czesław Hoc:

Do pana ministra: Pan minister stwierdził teraz,

że nie ma żadnego uzasadnienia dla ewentualnego

pozwu o odszkodowanie i w mojej ocenie myli się pan

minister.

Dlaczego?

Dlatego że dany podmiot, który

inwestuje, chodzi o zmiany organizacyjno-prawne,

który podjął pewne działania, wie, że pod koniec

2013 r. zgodnie z ustalonym prawem będzie miał

szansę w postępowaniu konkursowym.

Może wygrać,

może przegrać, ale będzie miał szansę.

Zakupił ku-

pon.

Natomiast pan teraz, panie ministrze, anekso-

waniem tych umów całkowicie przekreślił szanse,

żadnej szansy nie ma, pan mu nawet zabronił kupić

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

138

tego kuponu.

Pan powiedział o przykładzie autobu-

sów niskopodłogowych.

I to jest tak, że pani prezy-

dent Warszawy co roku robi konkurs, przetarg – co

roku.

Ktoś kupuje autobus, bo myśli, że może wygrać.

Może też przegrać, ale może wygrać.

A w tym roku

załóżmy, że pani prezydent nie zrobiła tego konkursu

i powiedziała, że nie będzie już w tym roku żadnych

konkursów.

A więc jest to naruszenie konstytucyjnej

zasady zaufania obywateli do demokratycznego pań-

stwa prawa, która jest urzeczywistniona w art. 2

Konstytucji RP.

To jest jedna z najważniejszych za-

sad konstytucyjnych, zasada ochrony zaufania oby-

wateli do demokratycznego państwa prawa.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo.

Chociaż wypowiedź pana posła była merytorycz-

na, odnoszę wrażenie, że była bardziej polemiką niż

sprostowaniem.

Ale wypowiedział się pan poseł, pro-

szę bardzo.

W tej chwili pan poseł Jarosław Katulski, nie

skodawców, sprawozdawca.

(Poseł Jarosław Katulski: Tak, jako sprawo-

zdawca.)

Proszę.

Poseł Jarosław Katulski:

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku!

Muszę powiedzieć, że bardzo

żałuję, że jestem sprawozdawcą w tym momencie,

ponieważ bardzo chętnie podjąłbym się polemiki

z wieloma przedmówcami.

Jako sprawozdawcy nie

wypada mi może, nie mam takiej możliwości.

Jedną

rzecz jednak muszę powiedzieć.

Padały tu często za-

rzuty o nieregulaminowym, niekonstytucyjnym try-

bie procedowania nad tą ustawą.

Z naciskiem muszę

podkreślić, że nawet jeśli to się przedstawicielom

opozycji nie podoba, to procedowanie nad tą ustawą

jest jak najbardziej regulaminowe.

Te siedem dni…

(Poseł Czesław Hoc: Ale nie poprawki w trybie

niekonstytucyjnym.)

Padały takie zarzuty, więc chcę to jasno powie-

dzieć.

Natomiast jeśli chodzi o to, że padły też zarzu-

ty, że niektóre poprawki zaproponowane przez nas

mogą być zaproponowane w trybie niekonstytucyj-

nym, to się dopiero okaże.

Jeśli weźmiemy pod uwa-

gę chociażby poprawkę dotyczącą chemioterapii, pro-

szę to wziąć pod uwagę, ja już nie chcę nawet mówić

górnolotnie czy używać wielkich słów, ale interes

pacjentów jest nadrzędny.

(Poseł Czesław Hoc: Rządzicie sześć lat.

Sześć lat.)

Ja nie mam żadnych wątpliwości, że tak właśnie

trzeba było postąpić.

(Poseł Czesław Hoc: Sześć lat mieliście na to.)

Panie pośle, nie chcę już dalej dyskutować, bo tak

jak mówię, nie wypada mi w tym momencie, ale nie

podejrzewam, żeby pan jako lekarz był tutaj przeciw-

ny interesowi pacjentów, szczególnie chorych onko-

logicznie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Rzeczywiście, żeby jeszcze dopowiedzieć panu po-

słowi Tadeuszowi Dziubie i wyjaśnić, przepisy regu-

laminu nie zostały złamane…

(Poseł Tadeusz Dziuba: Ja się przejęzyczyłem, pa-

nie marszałku.

Dzisiaj, czyli dziewiątego.)

Tak.

Dzisiaj na posiedzeniu Konwentu Seniorów,

jak sobie przypominam, i na posiedzeniu Prezydium

Sejmu chyba była dyskusja na temat zbyt pospiesz-

nego stanowienia prawa, co może wpływać na jakość

tego prawa, były co do tego wątpliwości.

Natomiast

Wysoka Izba pracuje zgodnie z regulaminem, dotrzy-

muje zgłoszonego terminu nadania druków, prac

komisji.

W przypadku, panie pośle, tak szybkiego

procedowania nad tym projektem ustawy, czyli dru-

giego czytania, również jest to dopuszczalne.

Mowa

jest również o tym, żeby po sprawozdaniu komisji

upłynęło siedem dni do drugiego czytania, ale tam

jest również dopisek: chyba że Sejm postanowi ina-

czej.

Sejm postanowił inaczej, dzisiaj był o to pytany,

nie było sprzeciwu i dlatego dzisiaj pracujemy nad

tym wieczorem, przeprowadzamy drugie czytanie.

Ponieważ do projektu ustawy zgłoszono dwie po-

prawki, informuję, że projekt ustawy zostanie ponow-

nie przekazany do komisji celem rozpatrzenia tych

poprawek i przygotowania sprawozdania.

Zamykam dyskusję.

Na tym zakończyliśmy rozpatrywanie punktów

dziernika br.

Do wygłoszenia oświadczeń zgłosili się państwo

posłowie.

Zasad nie muszę przypominać.

Jako pierwszy oświadczenie wygłosi pan poseł

townik medyczny to osoba będąca najbliżej chorego,

potrzebującego natychmiastowej pomocy.

Od jej ja-

kości i sprawności zależy życie człowieka, jak i jego

dalsze zdrowie.

Często od kompetencji, doświadcze-

nia i mądrego osądu ratowników zależą przyszłe ro-

kowania i szanse powodzenia dalszego leczenia pa-

cjenta trafiającego po interwencji pogotowia do szpi-

tala.

W interesie każdego leży podnoszenie wiedzy

i umiejętności ratowników medycznych oraz wspie-

Poseł Czesław Hoc

139

Oświadczenia poselskie

ranie tego zawodu, zarówno instytucjonalne, jak i to

zwykłe, codzienne.

Ratownikiem bowiem nikt nie

zostaje z przypadku.

To jeden z tych zawodów, do

których trzeba czuć swoiste powołanie.

Ciężko, i całe

szczęście, że tak jest, zostać ratownikiem ot tak, po

prostu, z braku innych możliwości pracy.

Wysoka Izbo!

13 października będziemy już po raz

kolejny obchodzić Dzień Ratownictwa Medycznego.

Pragnę dzisiaj z tego miejsca, jako członek Parlamen-

tarnego Zespołu Ratownictwa Medycznego i Trans-

portu Sanitarnego, jak również jako obywatel, w któ-

rego interesie leży jak najsprawniej działający system

ratownictwa medycznego, wyrazić wdzięczność i uzna-

nie dla ludzi, którzy zawodowo oraz społecznie zaj-

mują się na co dzień ratowaniem ludzkiego życia.

Obok lekarzy, pielęgniarek słowa mojego szczególne-

go uznania kieruję pod adresem najliczniejszej zawo-

dowo profesji w systemie Państwowego Ratownictwa

Medycznego – ratowników medycznych.

Wyrażam

wdzięczność także dla ratowników medycznych ra-

tujących życie poza systemem Państwowego Ratow-

nictwa Medycznego, w szczególności w ramach za-

bezpieczenia medycznych jednostek Sił Zbrojnych,

ochotniczej straży pożarnej i Państwowej Straży

Pożarnej, służb mundurowych, w zakładach pracy,

a także w innych strukturach i organizacjach.

Panie Posłanki i Panowie Posłowie!

Choć ratow-

nicy wykonują jeden z najmłodszych zawodów me-

dycznych w Polsce, to jednak ich profesjonalizm za-

wodowy, pasja oraz poczucie odpowiedzialności za

ludzkie życie dały się już wielokrotnie poznać nie

tylko w czasie głośnych zdarzeń masowych i kata-

strof, przy których, co zrozumiałe, o ratownikach

słyszymy wiele, ale także przy zdarzających się nie-

stety każdego dnia wypadkach komunikacyjnych,

nagłych zachorowaniach czy innych sytuacjach za-

grożenia życia i zdrowia, kiedy ich pomocy doświad-

czali członkowie naszych rodzin, przyjaciele, znajo-

mi, a może i doświadczaliśmy my sami.

Wyrażamy

im za to uznanie i wdzięczność.

Oddajemy cześć pa-

mięci tych, którzy ratując ludzkie życie, poświęcili

własne.

lekarz ginekolog położnik z wieloletnim stażem, ale

też jako zwykły człowiek, którego los w każdej chwi-

li może stać się zależny od umiejętności wezwanego

do niego ratownika, chciałbym, byśmy w naszym

kraju mieli ratowników niemających sobie równych

w świecie.

Dlatego z ogromną radością przyjąłem

członkostwo w Komitecie Honorowym I Ogólnopol-

skiego Kongresu Ratowników Medycznych, który

odbędzie się w dniach 11–12 października w Krako-

wie z inicjatywy Społecznego Komitetu Ratowników

Medycznych.

Jako parlamentarzyści dołóżmy wszelkich starań,

aby zawód ratownika medycznego w Polsce wykony-

wany był w oparciu o jasne, przejrzyste przepisy pra-

wa.

Zapewnijmy optymalne i bezpieczne warunki do

wykonywania pracy przez ratowników medycznych,

także w trosce o bezpieczeństwo pacjentów.

Apelujmy

w naszych regionach, aby wszystkie urzędy i insty-

tucje w ramach swojej działalności dbały o zapewnie-

nie optymalnych warunków do wykonywania zawo-

du ratownika medycznego w Polsce.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Nie widzę pana posła Siedlaczka, więc głos ma

Proszę.

Poseł Waldemar Andzel:

bieżącego roku będziemy obchodzić 97. rocznicę uro-

dzin Antoniego Hedy „Szarego”, który był dowódcą

oddziałów partyzanckich Związku Walki Zbrojnej

i Armii Krajowej.

Działał głównie na terenie okręgów

kieleckiego i radomskiego.

Jego rodzice gospodarzyli na 8 ha ziemi i z tego utrzy-

mywali pięciu synów i trzy córki.

Nie było łatwo, więc

mogli pozwolić sobie na wykształcenie jedynie dwoj-

ga dzieci, najstarszego syna Władysława i Antoniego.

Antoni ukończył Państwową Średnią Szkołę Tech-

niczną Kolejową w Radomiu.

Zaliczył wówczas dodat-

kowy kurs projektowania broni małokalibrowej i do-

konywania pomiarów precyzyjnych.

Dwa lata przed

Szkoły Podchorążych Rezerwy, którą ukończył rok

później w stopniu kaprala podchorążego.

Jako pracow-

nik zakładów zbrojeniowych nie został zmobilizowany

na wojnę, a jednak po przyłączeniu się do pułku pie-

choty wziął w niej udział, walcząc m.in. pod Kockiem.

Jego rodzina była przekonana, że nie przeżył.

Tuż po wybuchu wojny zaczął działalność w kon-

spiracji.

Na początku w Organizacji Orła Białego,

a potem w Związku Walki Zbrojnej, gdzie jako „Ząb”

został komendantem placówki w Iłży.

Zagrożony

aresztowaniem wraz ze swoim kolegą próbował prze-

dostać się za Bug.

Zostali jednak zatrzymani przez

Sowietów.

Obu Polakom zarzucano szpiegostwo, ale

ostatecznie skazano ich za nielegalne przekroczenie

granicy.

Antoni Heda był nękany wielogodzinnymi

stójkami, przesłuchaniami nocnymi, lampami świe-

cącymi prosto w oczy, karmieniem słonymi śledziami

i pozbawieniem wody.

Po takim śledztwie Antoni

trafił do twierdzy w Brześciu.

Miał trafić na Syberię,

ale wybuchła wojna niemiecko-radziecka i do Brześ-

cia wkroczyli Niemcy.

Wywieźli Hedę do obozu jenie-

ckiego, skąd uciekł i wrócił w rodzinne strony.

Do konspiracji powrócił jako „Szary”, objął ko-

mendę Podobozu ZWZ Iłża liczącego 600 ludzi, a la-

Poseł Jerzy Ziętek

Oświadczenia poselskie140

tem 1943 r. współdziałał z największym zgrupowa-

niem cichociemnego majora Jana Piwnika „Ponure-

go”.

Kiedy Niemcy aresztowali iłżeckich przewodni-

ków pomagających „Ponuremu”, Antoni Heda bez

jednego wystrzału rozbił więzienie w Starachowi-

cach, uwalniając zarówno przewodników, jak i 60 in-

nych więźniów.

Połowa z nich wstąpiła do utworzo-

nego przez niego oddziału partyzanckiego Szaracy.

Jako oddział zasłynęli brawurowymi akcjami, nie-

zwykłą odwagą i wybitnym dowódcą.

Wszystkie po-

dejmowane przez niego akcje były udane, a straty

własne oddziału niskie.

Żołnierze uwielbiali go jako dowódcę.

Antoni ni-

gdy nie pozostawiłby żadnego ze swoich żołnierzy na

pastwę Niemców, ale też wymagał od nich lojalności,

koleżeństwa i bezwzględnego posłuszeństwa.

Nie zno-

sił ani kłamstwa, ani lizusostwa.

Tak samo jak żoł-

nierze szanowali go cywile z okolicznych wsi, dla

których stał się obrońcą.

Podkreślić jednak należy,

że troskliwy wobec żołnierzy i cywilów „Szary” był

bezwzględny dla zdrajców i kolaborantów.

Hitlerow-

scy zbrodniarze i ich szpicle nie mogli liczyć na jego

wrażliwość.

8 maja 1945 r.

UB aresztowało trzech braci Anto-

niego oraz dwóch jego szwagrów.

Próbując wymusić

na nich informacje o miejscu ukrycia „Szarego”, ube-

cy poddali ich wszystkich bestialskim torturom.

Szwagra oraz dwóch braci, Jana i Stanisława, ubecy

zamordowali w ciągu kilku tygodni.

Torturom pod-

dany został także szkolny kolega „Szarego” kapral

Stanisław Leśniewski.

Ubecy wydali go rodzinie za-

katowanego, z połamanymi nogami.

Żaden z tortu-

rowanych „Szarego” nie wydał.

Antoni postanowił

nie puścić komunistom płazem tych zbrodni.

Nawią-

zał kontakt z działającymi w terenie oddziałami.

Zgromadziwszy 200 partyzantów, 3 sierpnia zaata-

kował więzienie UB w Kielcach.

Uwolnił wówczas

375 więźniów i całkowicie zniszczył więzienie.

Akcja

ta była tak udana, że na polecenie przełożonych

„Szary” zaczął myśleć o rozbiciu największej ubeckiej

katowni na ul. Rakowieckiej w Warszawie.

Wycofał

się jednak z konspiracji, powrócił do świeżo poślubio-

nej żony, w spokoju przeżył trzy lata.

Aresztowali go 27 lipca 1948 r. na stacji kolejowej

w Gdyni.

Skutego kajdankami ubecy wrzucili na

pakę ciężarówki i zawieźli do aresztu.

W sierpniu

został przewieziony do osławionej katowni UB na

Koszykowej w Warszawie.

To wtedy Józef Różański

zaproponował mu współpracę.

„Szary” ofertę zbrod-

niarza odrzucił.

Nastąpiły kolejne przeniesienia – na

Mokotów i do więzienia w Kielcach.

Antoni Heda

przeszedł intensywne śledztwo.

Nie wspominał o fi-

zycznych torturach, ale był przesłuchiwany całymi

nocami przy święcącej w oczy lampie.

Nie wydał ni-

kogo.

Rozprawa sądowa rozpoczęła się 19 grudnia

(Dzwonek) rok po aresztowaniu.

Panie marszałku, mogę jeszcze chwilę?

Dziękuję

bardzo.

A już 4 stycznia zapadł wyrok – cztery kary śmier-

ci.

„Szaremu” zamieniono wyrok na dożywocie.

Zo-

stał warunkowo zwolniony z więzienia w listopadzie

sześć lat później.

Antoni Heda był na wolności, co nie

znaczy, że był wolny.

Chociaż za działalność w czasie

okupacji niemieckiej został zrehabilitowany w 1959 r.

,przez całe lata był pilnie inwigilowany.

Ubecy, a po-

tem esbecy, wcale nie ukrywali, że „Szarego” cały

czas szpiegują, wiedząc, że jest to dla niego denerwu-

jące.

Pomimo masy szpicli śledzących każdy jego krok

Antoni Heda stale utrzymywał kontakt ze swymi par-

tyzantami i starał się na wszystkie możliwe sposoby

upamiętać chłopców z AK.

Internowany w stanie wo-

jennym był najstarszym z wówczas zatrzymanych.

Przez wiele lat był doradcą kardynała Wyszyń-

skiego, usilnie pracował nad zjednoczeniem organi-

zacji kombatanckich, spotykał się z młodymi ludźmi,

pisał wspomnienia.

Esbecy dali mu spokój dopiero

w 1989 r.

Dopiero wtedy został doceniony.

Otrzymał

wiele nagród i odznaczeń.

W 2006 r. świętej pamięci

prezydent Lech Kaczyński awansował go do stopnia

generała brygady.

Generał Antoni Heda „Szary”, wierny do końca,

zmarł w Warszawie 14 lutego 2008 r.

Z wojskowymi

honorami został pochowany obok ukochanej żony

w Podkowie Leśnej.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

twa śląskiego ogłosił rok 2013 Rokiem Księdza Kar-

dynała Augusta Hlonda.

22 października przypadnie 65. rocznica jego

śmierci.

Z tą datą wiąże się ciekawy zbieg okoliczno-

ści.

Właśnie 22 października niemal o tej samej go-

dzinie, ale 30 lat później, na urząd papieski wprowa-

dzony został Jan Paweł II.

W tamtych dniach

w rzymskiej bazylice św. Jana na Lateranie w czasie

kazania kardynał Stefan Wyszyński powiedział:

„Meldujemy ci, Sługo Boży, kardynale Auguście, któ-

ry tam klęczysz u tronu Matki Bożej.

Powiedziałeś

za życia, że zwycięstwo, gdy przyjdzie, będzie to zwy-

cięstwo Maryi.

Zwycięstwo przyszło, przyszło przez

Maryję.

Przyszło w 30. rocznicę śmierci Sługi Bożego

kardynała Augusta Hlonda”.

Jakiego formatu człowiekiem był kardynał Au-

gust Hlond, świadczy chociażby wypowiedź arcybi-

skupa Westminsteru kardynała Bernarda Griffinie-

go, który na wieść o śmierci kardynała powiedział:

Poseł Waldemar Andzel

Polska straciła jednego z największych synów jakich

zna historia, świat – natchnionego przewodnika,

Kościół – wiernego sługę i wielkiego kapłana.

August Hlond urodził się w Brzęczkowicach, dzi-

siaj jest to dzielnica Mysłowic, w biednej, pobożnej

i patriotycznej rodzinie Jana i Marii Hlondów, któ-

rych czwórka spośród jedenaściorga dzieci została

salezjanami.

Zdał maturę we Lwowie, święcenia ka-

płańskie przyjął w Krakowie, w Rzymie ukończył

z wyróżnieniem Papieski Uniwersytet Gregoriański.

Miał doktorat z filozofii i teologii, studiował także

germanistykę i polonistykę na Uniwersytecie Jagiel-

lońskim i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwo-

wie.

Grał na fortepianie, komponował, znał siedem

języków.

W 1925 r. Pius XI mianował księdza Augusta

Hlonda najpierw administratorem, a potem pierw-

szym biskupem nowo utworzonej diecezji katowi-

ckiej, a w 1926 r., czyli rok później, został on arcybi-

skupem gnieźnieńskim i poznańskim oraz pryma-

sem Polski.

Po następnym roku papież podniósł go

do godności kardynalskiej.

W herbie biskupim umieś-

cił hasło: Daj mi dusze, resztę zabierz.

I tak też po-

stępował w życiu.

Nigdy nie miał pieniędzy, bo je

rozdawał.

Nie oczekiwał wygód, spał na żelaznym

łóżku, nosił najtańszy zegarek, już jako metropolita

nie miał w Katowicach mieszkania ani samochodu,

jeździł po prostu pociągami.

Rodzina i znajomi zło-

żyli się na zakup ubioru, aby godnie wyglądał pod-

czas ingresu.

W Katowicach przebywał niespełna rok, ale zdą-

żył zorganizować kurię i sąd biskupi.

Powołał do ży-

cia tygodnik „Gość Niedzielny”.

Przyczynił się do

karskiej.

Założył Ligę Katolicką.

W czasie wojny Ignacy Mościcki rozważał możli-

wość powierzenia Augustowi Hlondowi urzędu prezy-

denta RP na uchodźstwie.

Prymas nie przyjął tej pro-

pozycji.

Po wojnie nie miał złudzeń co do panującego

w Polsce ustroju.

Pisał: „Nowoczesne pogaństwo, opę-

tane jakby kultem demona, odrzuciło wszelkie idee

Wielkim wydarzeniem w życiu Kościoła i narodu

w obecności miliona wiernych kardynał August

Hlond dokonał aktu poświęcenia narodu polskiego

W pierwszych trzech latach PRL uchodził za du-

chowego przywódcę antykomunistycznej opozycji.

Nigdy, mimo nacisków, nie pokazał się publicznie

z Bolesławem Bierutem.

Bezkompromisowa postawa

księdza prymasa była bardzo niewygodna dla komu-

nistycznych władz.

Z niewyjaśnionych powodów, po udanej operacji

wyrostka robaczkowego, na skutek nierozpoznanej

infekcji 22 października 1948 r. kardynał August

Hlond zmarł w warszawskim szpitalu.

Miał zaledwie

67 lat.

Był prawdziwym przywódcą duchowym Polski

w latach 1926–1948, jednym z najwybitniejszych Ślą-

zaków i Polaków.

W 1992 r. otwarty został jego proces

beatyfikacyjny.

Wierzę, że także Wysoka Izba odda hołd pryma-

sowi Augustowi Hlondowi w 65. rocznicę jego śmier-

ci w stosownej uchwale.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Marszałku!

Koleżanki i Koledzy Posłowie!

Pragnę złożyć oświadczenie poselskie w związku

z odsłonięciem pomnika Petera Westena w srebrnym

mieście Olkuszu.

Rola, jaką odegrał austriacki przed-

siębiorca w rozwoju przemysłu na ziemi olkuskiej,

jest trudna do przecenienia.

Jeszcze w drugiej połowie XIX w.

Olkusz, kojarzo-

ny głównie ze srebrem Jagiellonów, był mało znaczą-

cym ośrodkiem na mapie Małopolski.

Kiedy w 1865 r.

okoliczne miejscowości były dosyć silnie zaludnione,

Olkusz liczył niespełna 2 tys. mieszkańców.

Dzisiaj

to ponad 40-tysięczne miasto.

Dla przykładu podam,

że sąsiednią Pilicę zamieszkiwało blisko 4 tys. osób,

Wolbrom – nieco ponad 3 tys., a średniowieczny Sław-

ków – blisko 3 tys.

W tym czasie w Olkuszu funkcjonowały tylko dwa

zakłady produkcyjne: fabryka octu i destylatornia

wódki, które łącznie zatrudniały, uwaga!, czterech

robotników.

Z punktu widzenia inwestora ziemia ol-

kuska ciągle jawiła się jako teren mało przystępny,

jeśli chodzi o lokatę kapitału.

Na atrakcyjności zy-

skała dopiero w 1885 r., kiedy rząd zaborcy zdecydo-

wał się przeprowadzić przez Olkusz i Wolbrom linię

kolejową.

Z jednej strony nowe połączenie pozwoliło

na dostawę surowców ze Śląska, a z drugiej strony

umożliwiło bezcłowy szybki transport produktów na

chłonny rynek rosyjski.

Bez wątpienia był to jeden

z czynników, które przekonały rodzinę Westenów do

założenia swoich fabryk w 1907 r. w Olkuszu, rok

później w pobliskim Wolbromiu.

Jak się szybko okazało, austriacki przedsiębiorca

uwolnił ogromny potencjał społeczny.

Mieszkańcy

ziemi olkuskiej przez wieki związani z górnictwem

posiadali odpowiednie kwalifikacje, a działająca przy

ul. Górniczej w Olkuszu od 1900 r. szkoła rzemieśl-

nicza systematycznie dostarczała nowych kadr.

Po

20 latach istnienia zakład w Olkuszu zatrudniał już

2,5 tys. osób, a zatem więcej niż cała ludność srebr-

nego miasta miała pół wieku wcześniej.

Profil produkcji olkuskiej fabryki był bardzo sze-

roki.

Wytwarzano garnki, wiadra, bańki na mleko,

miski oraz czajniki.

Te ostatnie znalazły się w logo

firmy, które ówcześnie było jednym z lepiej rozpozna-

Poseł Maria Nowak

Oświadczenia poselskie142

walnych znaków graficznych na terytorium I Rze-

czypospolitej.

Produkty te były eksportowane do

takich krajów jak: Łotwa, Estonia, Turcja, Grecja,

Syria, Meksyk, Kanada, Argentyna, Wenezuela,

Gwatemala, Egipt, Abisynia i kilku innych.

Stalowe

naczynia emaliowane były na tamten czas absolutną

nowością, a sposób produkcji określilibyśmy dzisiaj

zapewne mianem nowoczesnych technologii.

Przełom XIX i XX w. na terytoriach okupowanych

przez zaborców to często okres permanentnych nie-

doborów i biedy.

Dlatego nie może dziwić fakt, że

u podstaw sukcesu olkuskiej emalierni legł rozbudo-

wany system zabezpieczeń socjalnych.

Niech najlepszym jego opisem będą słowa długo-

letniego pracownika fabryki, pana Mieczysława Mis-

ki.

Wypowiedział je podczas ubiegłotygodniowej uro-

czystości odsłonięcia popiersia Westena, w której

miałam zaszczyt uczestniczyć.

Dziękuję za to – mó-

wił, wzywając Westena, pan Mieczysław – że spędzi-

łem dzieciństwo i młode lata na nowym placu obok

wybudowanej przez ciebie fabryki.

Dałeś ludziom,

tysiącom ludzi pracę i chleb, darmowe mieszkanie,

darmową energię elektryczną, opał na ogrzewanie

mieszkań.

Dzięki tej energii mogłem w jesienne i zi-

mowe wieczory odrabiać zadane lekcje i czytać książ-

ki Mickiewicza, Słowackiego, Sienkiewicza czy Że-

romskiego, bo one uczyły nas patriotyzmu i miłości

do ojczyzny.

Dziękuję ci za to, że mogłem prosto

z kranu napić się zdrowej źródlanej wody.

Dziękuję

ci za świetlicę, w której w słotne, zimowe wieczory

mogłem mile spędzić czas, posłuchać ćwiczącej dużej

fabrycznej orkiestry, a w święta wielkanocne brać

udział w poświęceniu pokarmów przez księdza przy-

wożonego na tę uroczystość fabrycznym powozem.

W tym opisie nic dodać, nic ująć.

No może jedynie

to, że gdy w fabryce w Rostowie na Ukrainie wybuchł

bunt załogi, a Westena niesiono na spalenie, urato-

wali go przebywający tam pracownicy z Olkusza.

Jest

kańców ziemi olkuskiej kimś więcej aniżeli tylko

pracodawcą.

Niektórzy są nawet zdania, że stawał

się lokalnym patriotą wszędzie tam, gdzie w danym

czasie przyszło mu żyć i pracować.

to z jego inicjatywy powołano zakładowy dom kultu-

ry, orkiestrę, straż pożarną, wybudowano kino oraz

obiekty sportowe.

Mieszkańcy i pracownicy fabryki

mieli jednocześnie zapewnioną swobodę wyznania

i możliwości pielęgnacji najwspanialszych polskich

wartości.

Był on również współfundatorem pomnika

marszałka Piłsudskiego na rynku olkuskim.

Etos westenowskiej fabryki trwał w Olkuszu do

wybuchu II wojny światowej.

(Dzwonek)

Panie marszałku, pozwoli pan, że skończę.

Po 1945 r. znacjonalizowany zakład kontynuował

swoją działalność, jednak lata świetności wydawał

się mieć za sobą.

Dziś niestety z tej fabryki pozosta-

ło już bardzo niewiele.

Zupełnie inaczej historia potoczyła się w przypadku

przedsiębiorstwa w Wolbromiu.

Nastawione w okresie

socjalizmu na zmieniony profil produkcji funkcjono-

wało pod nazwą Wolbromskich Zakładów Przemysłu

Gumowego „Stomil” i w dobrej kondycji dotrwało do

czasów wolnej Polski.

Na początku lat 20. uległo pry-

watyzacji, co wymusiło potrzebę utworzenia kilku

osobnych podmiotów gospodarczych.

Wiodącym do

dzisiaj jest Fabryka Taśm Transporterowych, która

wzmocniona zagranicznym kapitałem japońskim

przechodzi obecnie trzecią fazę rozwoju.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Wspomnianą

uroczystość odsłonięcia pomnika Westena na Starym

Cmentarzu w Olkuszu uświetnił swoją obecnością

konsul honorowy Republiki Austrii pan Andrzej

Tombiński.

W trakcie panelu dyskusyjnego przyznał,

że zanim otrzymał zaproszenie od społecznego komi-

tetu budowy pomnika, nigdy wcześniej nie słyszał

o postawie Westena wobec mieszkańców ziemi olku-

skiej.

Jednocześnie zgodził się ze mną, że dobrze by

się stało, gdyby wydarzenie promujące wzorowe kon-

takty polsko-austriackie zostało powtórzone.

Zasu-

gerował również, że byłby to doskonały pretekst do

podjęcia wspólnej inicjatywy przedstawicieli polskiej

i austriackiej izby gospodarczej.

Mając na uwadze fakt, że zarówno organizatorzy

odsłonięcia popiersia Westena, jak i tutejszy magi-

strat, centrum kultury oraz zakładowe muzeum dys-

ponują profesjonalnie przygotowaną galerią zdjęć,

filmem z roku 1933 r., który został odnowiony przy

udziale specjalistów z Telewizji Polskiej, oraz boga-

tym zasobem unikalnych rekwizytów, pragnę w ten

mało oficjalny sposób zwrócić się już do pana mar-

szałka o pomoc w zorganizowaniu wystawy w Sejmie.

Będzie to nie tylko wspaniała okazja do nawiązania

nowych kontaktów, o czym przekonywał pan konsul,

ale także wyraz wdzięczności dla społecznej inicjaty-

wy mieszkańców Olkusza i okolic.

Ta wymagała

przecież dużej pracy i zaangażowania, za co jako po-

słanka na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ziemi olku-

skiej serdecznie dziękuję.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Pani poseł powiedziała, że zakłady zostały spry-

watyzowane na początku lat 20.

Którego wieku?

(Poseł Lidia Gądek: Nie, 20 lat temu.)

20 lat temu.

Proszę sprawdzić stenogram, żeby

nie było potem nieporozumień.

Proszę, poseł Marek Balt, Sojusz Lewicy Demo-

kratycznej.

Poseł Marek Balt:

które w jasny sposób opisuje sytuację w Wojewódz-

Poseł Lidia Gądek

kim Szpitalu Specjalistycznym im. Najświętszej Ma-

ryi Panny w Częstochowie.

Arogancja władzy to sło-

wa najlepiej oddające stosunek marszałka wojewódz-

twa śląskiego do częstochowian.

Marszałkowi z Plat-

formy Obywatelskiej najwyraźniej obojętne jest, co

stanie się z chorymi.

Niespieszno mu reagować na

decyzje 140 lekarzy ze szpitala na Parkitce i Tysiąc-

leciu, którzy podjęli decyzję o odejściu z pracy, bo

szpital oszczędza na pacjentach.

Marszałek wymyśla

sposoby na osiągnięcie przez szpitale rentowności.

Chętnie wylicza ich pozytywne skutki, ale gdy poja-

wiają się te negatywne, twierdzi, że problem jest lo-

kalny i powinien zostać rozwiązany w szpitalu.

To

samo mówi o wydarzeniach w Częstochowie.

Dzisiaj już wiadomo, że wobec lekarzy protestu-

jących przeciwko oszczędnościom na sprzęcie i le-

kach wicemarszałek Kleszczewski i jego szef mar-

szałek Sekuła z PO przyjęli politykę twardej ręki:

chcą odejść, trudno, znajdzie się nowych.

Chodzi

o lekarzy, którzy złożyli wypowiedzenia.

Taką dekla-

rację składa dyrektor szpitala, a urząd marszałkow-

ski, w którym rządzi koalicja PO i PSL, wcale nie

stara się złagodzić napiętej sytuacji.

Najwyraźniej

troska o chorych nie przyszła im do głowy i najwy-

raźniej nie wyciągnęli wniosków z protestu z 2007 r.

Wtedy tylko 84 lekarzy złożyło wypowiedzenia.

Efek-

tem była ewakuacja kilkuset pacjentów ze szpitala

na Parkitce.

Nie znaleziono następców dla zbunto-

wanych specjalistów.

Czy łatwiej będzie teraz wyszu-

kać ich 140?

W mojej ocenie dyrektor wybrany i popierany

przez Platformę Obywatelską ma misję zlikwidowa-

nia szpitala wojewódzkiego w Częstochowie i dopro-

wadzenia do przekazania kontraktu tego szpitala

innym jednostkom, ale spoza północnego subregionu

województwa, pozbawiając tym samym dostępu do

szybkiej specjalistycznej opieki ponad 700 tys. miesz-

kańców regionu północnego.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Ruch.

trzeba być członkiem Platformy Obywatelskiej ani jej

wiernego, choć wielce wyrachowanego sojusznika,

jakim jest Polskie Stronnictwo Ludowe, ażeby zrozu-

mieć i przekonać się bez mała dotykowo o skali i roz-

piętości nepotyzmu, szemranych interesów i korupcji

w szeregach tych dwóch partii.

Tak, szanowni pań-

stwo, nie boję się użyć tych mocnych i obrazowych

słów, które i tak nie odzwierciedlają chociaż w przy-

bliżeniu tego, co w naszym kraju te dwie partie wy-

czyniają.

Z tej trybuny kilkukrotnie informowałem o tym,

że liderka Platformy Obywatelskie z powiatu ka-

miennogórskiego, piastując przy okazji stanowisko

prezeski kamiennogórskiej specjalnej strefy ekono-

micznej, za bezcen, bo za 194 tys. zł, sprzedała obiekt

o powierzchni 1477 m

2

znajdujący się w centrum mia-

sta, choć wartość rynkowa tego obiektu to ok. 3 mln,

oczywiście licząc tylko po 2 tys. za m

2

.

To z tej try-

buny informowałem o imprezach organizowanych

przez zarząd specjalnej strefy ekonomicznej w Ka-

miennej Górze, na których bawią się wysocy dygni-

tarze rządzącej partii.

Z tej trybuny, a także w formie

pisemnej, czy to w interpelacjach, czy w innych pis-

mach, prosiłem o rzeczowe i poważne podejście do

tego tematu.

Niestety każdorazowo ten czy inny mi-

nister kiwał ze zrozumieniem głową i mówił o szyb-

kiej interwencji, a w duchu pewnie myślał, cytując

klasyka: spieprzaj, dziadu.

Wysoki Sejmie!

W ostatnich dniach otrzymałem

informację, iż powiatowa protegowana Platformy

Obywatelskiej Iwona Krawczyk, na co dzień będąca

prezeską specjalnej strefy ekonomicznej w Kamien-

nej Górze, w dniu jutrzejszym, czyli 10 października

2013 r., otrzyma nagrodę za wyniki i zaangażowanie

w rozwój tejże strefy.

Można powiedzieć, że ta nagro-

da to jedynie 57 tys. zł.

Nijak się to ma do 1100 tys. zł

wydatkowanych na wycieczkę naszych malowanych

żołnierzy na Jasną Górę.

Ten wydatek także można

zrelatywizować i powiedzieć, że w stosunku do po-

myłki ministra Rostowskiego to mały pikuś.

Można

w ten sposób bawić się w rosyjską matrioszkę i dojść

do budżetu USA.

Pragnę uzmysłowić tu obecnym i opinii publicz-

nej, że rozkradanie Rzeczypospolitej Polskiej trwa

w najlepsze.

Kamiennogórska specjalna strefa eko-

nomiczna jest tego doskonałym przykładem.

Zajmuje

ona jedno z ostatnich miejsc we wszystkich miaro-

dajnych rankingach.

Przepraszam, w jednym rankin-

gu strefa w Kamiennej Górze przoduje, jest po prostu

pierwsza alfabetycznie.

Nikt i nic nie może tego sta-

nu zmienić.

W ostatnią niedzielę sam Grzegorz Schetyna na-

maszczał Iwonę Krawczyk na następną kadencję

w powiatowych władzach PO.

Ostatnia zmiana mi-

nistra gospodarki spowodowała co prawda małe za-

wirowanie we władzach strefy, gdyż przestał pełnić

w niej funkcję protegowany PSL.

Ktoś pomyśli, że

idzie nowe.

Nieprawda, tenże sam protegowany PSL

został następnie przez panią Krawczyk ustanowiony

prokurentem i, prowadząc swoją działalność gospo-

darczą, wpada od czasu do czasu do Kamiennej Góry

na kawę z mleczkiem.

Jakby tego jeszcze było mało,

tenże prokurent, używając swojego uroku osobistego,

spowodował zatrudnienie w kamiennogórskiej eko-

nomicznej strefie swojej przyjaciółki z Kudowy-Zdro-

ju.

Ta pani, nabywająca swego czasu szlify edukacyj-

ne w recepcji Hotelu Verde Montana, w chwili obec-

Poseł Marek Balt

Oświadczenia poselskie144

nej nie tylko porusza się samochodem służbowym

strefy, oczywiście tak jak auto szefowej posiadającym

rozkładaną tylną kanapę, posiada służbowego lapto-

pa, korzysta ze służbowego telefonu komórkowego,

ale jeszcze wraz z prokurentem Adamem Ugrewi-

czem reprezentuje specjalną strefę ekonomiczną

przed różnymi gremiami tak w kraju, jak i za grani-

cą.

Jedno trzeba jednakże tej zasłużonej dla kamien-

nogórskiej strefy parze przyznać – w ramach oszczęd-

ności wszystkie wielodniowe wyjazdy spędzają

w jednym pokoju hotelowym.

Doprawdy jest to

oszczędność godna odnotowania.

Wysoki Sejmie!

Jestem głęboko przekonany, że

tolerowanie tego rodzaju procederu, jakim jest po-

wszechne okradanie spółek Skarbu Państwa, pobła-

żanie mu, a może i zachęcanie do niego jest podykto-

wane tym, że każda z osób, które piastują określone

funkcje z ramienia koalicji rządzącej, opłaca się świę-

topietrzem, które stanowi ukryty dochód partii.

Nie

wiem, ile to jest procent – 10, 15, może 20?

Jedno jest

pewne, nikt nie chce zmieniać osób, które, chociaż

wplątane w nieczyste interesy, to jednak są lojalne

wobec swojej matki partii (Dzwonek) i karnie co mie-

siąc w zakamuflowany sposób zasilają jej konta.

Mając pewność, że ten czas złodziejskich żniw się

kończy, życzę wszystkim tym, którzy w nim uczest-

niczą, wszystkiego dobrego, owocnego i radosnego

konsumowania państwowych konfitur.

Oczywiście

tego samego życzę pani Iwonie Krawczyk, prezes spe-

cjalnej strefy ekonomicznej w Kamiennej Górze.

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Chciałbym tylko pana posła poinformować, że je-

żeli pan używa dosłownie terminu „okradanie”, to-

bym sugerował, żeby pan zastanowił się nad zgłosze-

niem do właściwych organów tej informacji.

Poseł Henryk Kmiecik:

Tak, tak, zgłaszałem.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dobrze, dziękuję bardzo.

Głos ma pan poseł Jacek Świat, Prawo i Spra-

miałem przyjemność uczestniczenia w niezwykłym

wydarzeniu.

Oto we Wrocławiu zebrał się po raz 400

Klub Spotkanie i Dialog.

Na czym polega niezwy-

kłość tego wydarzenia?

Otóż klub zbiera się raz na

miesiąc i to z przerwą na sierpniowe wakacje.

Łatwo

więc policzyć, że działa już ponad 36 lat.

W istocie,

Klub Spotkanie i Dialog zainaugurował działalność

w październiku 1977 r., jest więc jedną z najstar-

szych, a może najstarszą funkcjonującą do dziś tego

typu inicjatywą w Polsce.

Dodatkowa niezwykłość

polega na tym, że od początku do dziś jest dziełem

jednego człowieka, dr. Lecha Stefana.

Lech Stefan to

matematyk, pracownik naukowo-dydaktyczny Poli-

techniki Wrocławskiej, a z pasji i z natury – działacz

społeczny.

Klub powstał jako forma niezgody na komuni-

styczną rzeczywistość, jako miejsce wymiany myśli

i forma wsparcia dla rodzącej się demokratycznej

opozycji.

Spotkań klubu odbywających się z niezmą-

coną regularnością nie zmieniły wydarzenia Sierpnia

i działania „Solidarności”, nie zakłócił ich nawet stan

wojenny, trwały, gdy rodziła się nowa Polska.

Oka-

zało się, że niezależnie od sytuacji warto się spotykać

i dzielić wspólną troską o nasz kraj.

Klub nie sforma-

lizował swojego statusu, nie jest instytucją, jest bar-

dziej hasłem i ideą.

Niewielkie koszty działania po-

krywają dobrowolne składki klubowiczów.

Bardzo długo spotkania klubu miały miejsce

w prywatnych domach, najczęściej u jego twórcy.

Od

wielu lat klub korzysta z gościny instytucji kościel-

nych, ostatnio spotyka się w sali konferencyjnej gim-

nazjum salezjańskiego.

Bywalcy klubu to wrocławska

inteligencja, przede wszystkim wykonująca zawody

techniczne.

Wielu wśród nich jest pracowników Poli-

techniki Wrocławskiej.

To także odróżnia Spotkanie

i Dialog od podobnych inicjatyw, gdzie dominują raczej

humaniści.

Natomiast gośćmi klubu byli, liczeni już

chyba na setki, lokalni politycy, samorządowcy, na-

ukowcy, ludzie kultury, działacze związkowi i społecz-

ni.

Spotykają się, by rozmawiać o Polsce i poszukiwać

pomysłów na jej budowanie, na budowanie jej pomyśl-

ności.

Tę troskę wywodzą z polskiej patriotycznej tra-

dycji, z republikańskiego ducha I Rzeczypospolitej,

a także ze społecznej nauki Kościoła.

Można zapytać, jaki sens, jaką wartość mają takie

spotkania, spotkania w dużym stopniu towarzyskie,

jaką wartość mają działania na uboczu, z dala od

medialnego zgiełku i spektakularnych akcji.

Ten

sens polega nie tylko na wymianie myśli, na dyskusji,

podnoszeniu świadomości uczestników klubu, polega

on także na nawiązywaniu kontaktów, zawieraniu

znajomości, a nawet przyjaźni, a przede wszystkim

polega na rodzeniu się na marginesie dyskusji pomy-

słów i inicjatyw społecznych.

Dość powiedzieć, że

w stanie wojennym to właśnie klubowicze tworzyli

zaplecze organizacyjno-logistyczne dla solidarnościo-

wej opozycji.

Robili to niezwykle sprawnie, skutecz-

nie i, co najważniejsze, bezpiecznie.

To środowisko

nie zanotowało ani jednej wpadki i było dla Służby

Bezpieczeństwa całkowicie niedostępne.

Poseł Henryk Kmiecik

Członków klubu nie brakowało przez lata w wielu

inicjatywach, i tych wielkich, takich jak „Solidar-

ność”, komitety obywatelskie, i tych mniejszych, ta-

kich jak tworzenie diecezjalnego Radia Rodzina.

Sukces Klubu Spotkanie i Dialog w niemałej czę-

ści jest zasługą Lecha Stefana, jego osobowości, pra-

cowitości, konsekwencji, to także wynik patrioty-

zmu i obywatelskiej odpowiedzialności klubowiczów,

a wreszcie sukces przyniosło także założone z góry

nieuleganie ambicjom politycznym i interesowności.

Klub Spotkanie i Dialog jest jednym z najczyst-

szych i najdoskonalszych przykładów tego, co nazy-

wamy pracą organiczną.

Trzeba więc z tego miejsca

życzyć klubowi i jego bywalcom jeszcze wielu lat go-

rących spotkań i przeżywania kolejnych jubileuszy.

Trzeba także, żeby klub stał się przykładem dla tych,

którzy chcą realizować się w działalności społecznej.

I stąd niniejsze oświadczenie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo.

Przyłączamy się do życzeń, panie pośle.

Proszę

przekazać pozdrowienia członkom i organizatorom

klubu.

(Poseł Jacek Świat: Dziękuję, panie marszałku.)

Zaraz, którą mamy godzinę?

To jest dzisiaj czy

jutro?

Dzisiaj.

znaczy 10 października, do godz. 9 rano.

*

)

Pierwsze czytanie rządowego projektu usta-

– punkt 2. porządku dziennego

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska)

Na przykładzie zapisanych w budżecie na 2014 r.

wieloletnich programów infrastrukturalnych chcia-

łabym wykazać ciągłość polityki inwestycyjnej rządu

w następnych latach.

Zacznę od dróg krajowych i autostrad, bo w kon-

tekście infrastruktury mówi się o nich najwięcej.

Kiedy rozpoczynaliśmy proces przebudowy dróg lo-

kalnych i krajowych, nie wszyscy spodziewali się, że

w tym zakresie.

Od kilkunastu lat budowa dróg jest

wręcz jednym z głównych czynników oceny poszcze-

gólnych rządów.

Obecny rząd zdaje sobie sprawę

z zapotrzebowania na infrastrukturę, zatem realizo-

przeznaczonych kilkanaście miliardów złotych, które

w dużej mierze pochodzić będą ze środków unijnych.

Budżet państwa wyłoży na ten cel 2,95 mld zł.

Dzię-

ki temu w 2014 r. wybudowanych zostanie 440,5 km

dróg ekspresowych i autostrad, zaś 63,39 km zosta-

nie przebudowanych.

Poprawi się dostępność komu-

nikacyjna Polski.

Drogi ekspresowe i autostrady to coś, czym każde

państwo może się pochwalić, jednak dla Polaków

równie istotne są odcinki, które na te autostrady

i drogi ekspresowe pozwalają dojechać.

Na realizację

II etapu „Narodowego programu przebudowy dróg

lokalnych” przeznaczono 250 mln zł.

Pozwoli to na

wybudowanie, przebudowanie, wyremontowanie 2,6

tys. km odcinków dróg lokalnych, co przyczyni się do

poprawy komfortu i bezpieczeństwa użytkowników

ruchu drogowego w tych miejscach.

Jednak ze wzglę-

du na duże potrzeby powinniśmy zastanowić się nad

powrotem do podstawowej propozycji – 1 mld zł prze-

znaczonego na ten cel.

Jeżeli chodzi o zakres rzeczowy w kwestii infra-

struktury kolejowej, będzie realizowany wg przyję-

tego planu do 2015 r., także w zakresie realizacji

planu zakupu taboru kolejowego, częściowo w opar-

ciu o środki finansowe z budżetu, a częściowo z fun-

duszy PKP PLK.

Środki z budżetu na infrastruktu-

rę kolejową wynoszą 2159 mln zł i wykorzystywane

są na: dofinansowanie kosztów remontów i infra-

struktury kolejowej, przebudowę dworców, współfi-

nansowanie projektów pochodzących z Unii Europej-

skiej.

W zakresie infrastruktury lotniczej – porty lotni-

cze są w dobrej kondycji, wszystkie zostały zmoder-

nizowane i spełniają najwyższe standardy, a dodat-

kowo powstało lotnisko w Lublinie.

Jeśli chodzi o program związany z gospodarką

morską, a budził on wiele emocji przy nowelizacji bu-

dżetu na 2014 r., to 33,4 mln zł przeznaczono na

„Program ochrony brzegów morskich”, co pozwoli na

wynik będzie taki jak w bieżącym roku, a zmniejszo-

ne o 12 mln zł wydatki wynikają z możliwości sfinan-

sowania niektórych zadań ze środków Unii Europej-

skiej.

W ramach programu pojawiły się też oszczęd-

ności przetargowe.

Nie zmieni się termin realizacji

programu – zgodnie z powołującą go ustawą został

zaplanowany na 2023 r.

W sprawie infrastruktury

portowej trzeba powiedzieć, iż w 2014 r. możemy od-

naleźć w rezerwach w poz. 71 kwotę 111 mln zł prze-

znaczoną na budowę falochronu osłonowego dla por-

tu zewnętrznego w Świnoujściu.

Projekt budżetu na 2014 r. zawiera wiele dobrych,

konstruktywnych i pozytywnych programów.

Jed-

nym z takich przykładów jest konsekwentne i racjo-

nalne gospodarowanie zasobami wodnymi w kontek-

ście ochrony przed powodzią oraz przeciwdziałania

skutkom suszy.

W 2010 r. trzeba było włożyć ogrom-

ny wysiłek, aby przywrócić normalne warunki życia

na terenach, które dotknęła klęska powodzi.

Dlatego

z determinacją wdrażane są i realizowane wieloletnie

projekty rządowe zabezpieczające przed tego typu

zdarzeniami.

W projekcie budżetu na 2014 r. będzie nadal rea-

lizowany „Program dla Odry – 2006”, na realizację

którego zaplanowano kwotę 56 mln zł.

Także uru-

a inwestycje będą realizowane.

Wydatki budżetowe

na ten cel w 2014 r. zaplanowano na poziomie 101 mln

zł, a w przygotowaniu znajduje się jeszcze program

związany ze środkową Wisłą.

Powołując się na powyższe plany na 2014 r. doty-

czące infrastruktury, można stwierdzić, że praktyka

inwestycji, którą rząd prowadzi od dłuższego czasu,

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

nie jest zagrożona.

Zasadniczym celem jest optyma-

lizacja systemu transportowego w Polsce, która jest

jednym z głównych wyzwań dla rozwoju naszego kra-

ju – stworzenie sieci transportowej, która będzie spój-

na i zapewni sprawną komunikację nie tylko między

największymi ośrodkami gospodarczymi, która włą-

czy do sieci komunikacyjnej te miejscowości, gminy

czy powiaty, których dostępność transportowa była

na niższym poziomie.

Sprawny system transportowy

sprawi, że Polska będzie, a już w dużej mierze jest,

równoprawnym uczestnikiem europejskiego systemu

komunikacyjnego.

Sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości

– punkt 5. porządku dziennego

Poseł Mirosław Pawlak

1.

Czy w przypadku gdy sąd pozbawi w wyroku

tytułu wykonalności, a komornik przed umorzeniem

postępowania egzekucyjnego podejmie czynności wy-

magające znacznego nakładu, będzie on obciążony

tymi kosztami?

2.

Czy umorzenie egzekucji oznacza automatycz-

nie umorzenie wierzytelności?

Tutaj ma zastrzeżenia

Sąd Najwyższy.

3.

Czy nie tylko logiczne, ale i racjonalne byłoby

odniesienie do art. 39 ustawy, z dodaniem ewentual-

nie należności wyliczonej według określonego współ-

czynnika?

4.

Co w sytuacji gdy tytuł wykonawczy ulegnie

takiej zmianie, że nie będzie nadawał się do wykona-

nia, np. w razie zmiany zaskarżonego wyroku przez

sąd odwoławczy?

5.

Proszę o wskazanie następstw w odniesieniu

do procedowanej materii, a mianowicie przy założe-

niu, że wierzyciel złoży wniosek na podstawie art.

825 pkt 1 K.p.c. o umorzenie postępowania egzeku-

cyjnego i komornik postępowanie umorzy.

Oświadczenia poselskie

Poseł Marian Cycoń

Oświadczenie w 140. rocznicę urodzin Adama Ze-

nona Remiego

Szanowna Pani Marszałek!

Panie Posłanki!

Pa-

nowie Posłowie!

W bieżącym roku obchodzimy 140.

rocznicę urodzin Adama Zenona Remiego, pierwsze-

go przedstawiciela słynnej w Polsce rodziny architek-

tów, projektantów wielu wspaniałych budynków uży-

teczności publicznej.

Adam Zenon urodził się w 1873 r. w Krasiczynie.

Po śmierci sześciorga rodzeństwa i matki przeniósł

się wraz z ojcem do Lwowa, gdzie podjął naukę, kon-

tynuowaną później w Krakowie.

W 1897 r. ukończył

c.k. Państwową Szkołę Przemysłową we Lwowie.

Od

razu został zauważony przez architekta Kazimierza

Hroboniego.

W jego pracowni opracował plan dwor-

ców kolejowych w Nadwornej i Tarnowicy.

Później

pracował przy budowie szkoły fundacji barona Hirs-

cha, koszar w Monasterzyskach, wilii Józefa Weisse-

ra w Jassowie oraz Muzeum Górniczego im. Fran-

ciszka Józefa w Wieliczce.

Szybko zdobywał zaufanie

lwowskiego środowiska architektów.

Zaowocowało to

nawiązaniem kontaktu z nowosądeckim budowni-

czym miejskim Janem Perosiem, który zaproponował

Remiemu posadę prywatnego asystenta.

W ten spo-

sób w 1898 r.

Adam Zenon Remi przeprowadził się

do Nowego Sącza.

Pierwszą pracą, jaką wykonał

Adam Zenon Remi w stolicy Sądecczyzny, było do-

kończenie zagospodarowania terenu wokół nowo wy-

budowanego ratusza.

Prawie jednocześnie zajął się

też budową koszar.

W tym samym czasie, w 1901 r., z funkcji budow-

niczego miejskiego ustąpił Jan Peroś.

Posadę tę po-

wierzono tymczasowo Adamowi Zenonowi Remiemu.

Dwa lata później uzyskał on już pełne kwalifikacje

budowniczego przyznane przez komisję kwalifikacyj-

ną we Lwowie i mógł bez przeszkód objąć wspomnia-

ne stanowisko.

Stało się to w maju 1904 r.

Pracę na

urzędowym stanowisku rozpoczął przy budowie Szpi-

tala Powszechnego i Szkoły Ludowej przy ul. Rejta-

na, zwanej „Ciuciubabką”.

Kierował także pracami

restauratorskimi baszty i zamkowych murów, współ-

pracował z architektem Teodorem Talowskim przy

budowie kościoła św. Kazimierza.

Otrzymywał też

coraz więcej zamówień od osób prywatnych.

Projek-

tował kamienice, wille, szkoły, budynki przemysłowe

i gospodarcze.

Do jego najbardziej rozpoznawalnych

dzieł architektonicznych można zaliczyć kamienice:

Edwarda Zielińskiego (przy ul. Kościuszki), Wiktora

Oleksego (przy ul. Konarskiego), Karola Persa (przy

ul. Jagiellońskiej) oraz Stanisława Kopczyńskiego

(przy ul. Długosza) czy dom rodzinny Remich (przy

placu św. Kazimierza).

Po 1911 r., kiedy to w Nowym Sączu zaczęła funk-

cjonować sieć wodociągowa i kanalizacyjna, zajął się

planowaniem instalacji sanitarnych.

Później ograni-

czył się do usuwania szkód spowodowanych działa-

niami wojennymi.

Jest także autorem projektu bu-

dynków Kasy Zaliczkowej przy ul. Jagiellońskiej oraz

Banku Miejskiego.

Zaprojektował piękny prospekt

wylotu ul. Lwowskiej ze Starego Miasta w kierunku

mostu na rzece Kamienica.

To miejsce uchodzi za

jedno z najpiękniejszych w Nowym Sączu i jest często

ukazywane na licznych obrazach, reprodukcjach

i pocztówkach.

W Starym Sączu zaprojektował bu-

dynek „Sokoła”, piętrowe domy na Rynku 12 i przy

ul. Sobieskiego 30.

W 1919 r. przeszedł na emeryturę, ale nadal pro-

wadził działalność jako prywatny przedsiębiorca bu-

149

dowlany.

Zajmował się m.in. przebudową gmachu

nowosądeckiego „Sokoła”, której jednak nie dokoń-

czył z powodu śmierci w 1924 r.

Od roku 2009 Adam

Zenon Remi jest patronem Zespołu Szkół Budowla-

nych w Nowym Sączu.

Poseł Józef Rojek

kolejny rok szkolny i – tak jak w poprzednich latach

– nasze pociechy znowu noszą do szkoły za ciężkie

plecaki.

Jak wynika z badań Fundacji Rosa, ponad

55% dzieci z klas I–III, czyli co drugi uczeń w wieku

7–10 lat, nosi do szkoły za ciężki plecak, a jak po-

wszechnie wiadomo, noszenie zbyt ciężkiego torni-

stra może skutkować wadami postawy i schorzenia-

mi kręgosłupa.

Niestety nie na wiele zdaje się walka zatroskanych

rodziców, wypowiedzi specjalistów czy nawet wyraźne

zalecenia głównego inspektora sanitarnego.

Zdaniem

tego ostatniego waga tornistra nie powinna przekra-

czać 10–15% masy ciała ucznia – w wypadku siedmio-

latków i dziesięciolatków jest to od 3,4 do 4,9 kg.

Oczy-

wiście zazwyczaj uczniowie początkowych klas szkół

podstawowych dźwigają tornistry ważące ponad 3 kg

i jest to tzw. średnia krajowa, niemniej jednak, jak

wynika z badań przeprowadzonych przez wspomnia-

plecak dziesięciolatka waży nawet ponad 5 kg.

W tej sytuacji rodzice przeważnie są bezbronni,

ponieważ dziecko na ogół dźwiga do szkoły to, co jest

mu akurat w danym dniu potrzebne.

Tutaj zaznacza

się rola szkoły, nauczycieli i dyrekcji, którzy powinni

zwracać uwagę na to, jak ciężkie tornistry muszą

nosić ich uczniowie.

Jednak nie po raz pierwszy pod-

kreślam, że ten wbrew pozorom bardzo istotny prob-

lem wymaga rozwiązań systemowych.

Przecież wy-

starczy, żeby uczniowie, szczególnie najmłodszych

klas, zostawiali podręczniki w szkole.

To kwestia

dobrze skonstruowanego systemu edukacji i problem

dźwigania tornistrów przestanie istnieć.

Jednak jak

na razie wobec likwidacji wielu szkół, a tym samym

niejednokrotnie wydłużenia się drogi uczniów do in-

nych placówek, problem dzieci uginających się pod

zbyt ciężkimi tornistrami powrócił ze zdwojoną siłą.

Poseł Bogdan Rzońca

święcenia kościoła Franciszkanów w Jaśle

rocznicą poświęcenia kościoła Franciszkanów w Ja-

śle, w której miałem zaszczyt uczestniczyć w ostatnią

niedzielę, tj. 6 września 2013 r., przedstawię historię

ich przybycia do Jasła.

Franciszkanie przybyli do Jasła pod koniec XIX

w., kiedy zaliczano je do grona najpiękniejszych miej-

scowości w Galicji, należącej do ówczesnej monarchii

austro-węgierskiej.

Początek klasztoru w Jaśle jest

wana przez niego suma 15 tys. złotych reńskich na

założenie klasztoru w Jaśle stała się zachętą do pod-

cej wówczas zaledwie osiem klasztorów, prowincji

galicyjskiej.

Gdy franciszkanie przybyli do Jasła w paździer-

niku 1899 r., początkowo zamieszkali w wynajętej

kamienicy, zaś swe msze święte odprawiali w koście-

le gimnazjalnym do czasu zbudowania w 1904 r.

własnego kościoła, pw. św. Antoniego, w stylu neogo-

tyckim.

W roku 1906 zakonnicy nabyli dom obok

kościoła, gdzie zamieszkali, a rok później erygowano

tam ich klasztor.

Jak się później okazało, kościół służył wiernym

zaledwie przez 40 lat.

W czasie II wojny światowej

splądrowano miasto, rabując i wywożąc pociągami do

tykę spalonej ziemi, hitlerowcy – cofając się przed ar-

mią radziecką – wysadzili miasto w powietrze.

Ocala-

budowy kościół franciszkański wraz z klasztorem

W styczniu 1945 r., podczas porządkowania ru-

mowiska, w miejscu, gdzie kiedyś stał kościół, odna-

leziono prawie nieuszkodzoną figurę św. Antoniego.

Zaraz po wojnie zamierzano odbudować kościół,

wał się on już do zamieszkania.

Zamieszkali w nim

cji niższych seminariów duchownych było wielu.

Za-

szła konieczność otwarcia dwóch nowicjatów: w Leg-

nicy i właśnie w Jaśle.

Klasztor jasielski rolę domu

formacyjnego pełnił przez kilka lat.

Franciszkanie od 1949 r. starali się o uzyskanie

pozwolenia.

Kolejne podania były odrzucane, a fran-

ciszkanów szantażowano i straszono groźbami wy-

dalenia z Jasła.

Dopiero na fali odwilży Października

‘56 zakonnikom udało się w 1957 r. otrzymać długo

władze państwowe wielokrotnie dokonywały konfi-

skaty zgromadzonych materiałów, nakładając przy

istotnie wstrzymywało dostawy materiałów budow-

lanych.

W ten sposób komuniści chcieli zdusić zapał

150

i determinację jaślan.

Dlatego budowa rozpoczęta

w roku 1957 trwała do 1963 r.

Przy nowo powstałym kościele erygowano w roku

ski.

l stycznia 1997 r. abp diecezji rzeszowskiej Kazi-

mierz Górny wydał dekret ustanawiający kościół

sanktuarium św. Antoniego Padewskiego.

w mieście, święty z Padwy został należycie uhonoro-

wany.

Wraz z nim doceniono jego współbraci, jasiel-

skich franciszkanów, za niezłomną postawę, wier-

ność i twórczą obecność na ziemi jasielskiej.

Pozdrawiam więc jasielskich franciszkanów, księ-

ży, zakonników i parafian.

Niech następne „-lecia”

działalności zgromadzenia franciszkanów przyniosą

wiele pożytku dla wiernych i mieszkańców Jasła.

Poseł Piotr Szeliga

Oświadczenie w sprawie listu Solidarnej Polski do

zaangażowanych w referendum warszawskie

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Chciałbym przed-

stawić treść listu Solidarnej Polski do zaangażowa-

nych w referendum warszawskie.

„Jarosław Kaczyński, prezes Prawa i Sprawiedli-

wości

prof. Piotr Gliński, kandydat PiS na prezydenta

Warszawy

Ryszard Kalisz, poseł na Sejm, niezrzeszony

Andrzej Rozenek, poseł na Sejm, kandydat Ruchu

Palikota na prezydenta Warszawy

Piotr Guział, burmistrz Ursynowa, inicjator akcji

referendalnej w Warszawie, Warszawska Wspólnota

Samorządowa

Szanowni Panowie!

Zwracamy się do Panów jako

najważniejszych uczestników debaty publicznej nad

stanem Warszawy i rozwijającej się kampanii refe-

rendalnej.

W naszej ocenie wiążący wynik referendum

– odwołanie prezydent Hanny Gronkiewicz-Waltz –

jest zagrożony z powodu możliwej zbyt niskiej fre-

kwencji.

Platforma Obywatelska i środowiska poli-

tycznie z nią związane postawiły na wielką, uderza-

jącą w podstawy obywatelskiej, samorządowej demo-

kracji akcję demobilizacji warszawiaków w przeko-

naniu, że obecna prezydent nie jest w stanie obronić

się przed zarzutami inaczej niż poprzez odwołanie

się do bierności i obojętności na sprawy publiczne.

Jednakże zagrożeniem dla wiążącego wyniku refe-

rendum jest nie tylko wielka kampania odwołująca

się do bierności.

Istotną rolę odgrywa postrzeganie

– zwłaszcza w ostatnich, kluczowych dniach – kam-

panii referendalnej jako starcia między dwiema naj-

większymi obecnie partiami politycznymi, z których

jedna rządzi, a druga pozostaje w opozycji.

W ten

sposób na drugi plan schodzi najważniejszy, obywa-

telski impuls, który nadał akcji referendalnej siłę

i dynamizm: sprzeciw obywateli mieszkańców wobec

nieudolnej prezydent miasta, lekceważącej wspólno-

tę miejską i potrzeby mieszkańców.

Ten pierwotny

obywatelski impuls połączył we wspólnym działaniu

warszawiaków o zróżnicowanych, często skonflikto-

wanych, sympatiach czysto politycznych.

Obecnie ten

impuls traci swą siłę.

Dlatego apelujemy do Was.

Powróćmy do korzeni

obywatelskości.

Przywróćmy akcji referendalnej jej

siłę.

W ostatnim tygodniu kampanii referendalnej

spotkajmy się razem na wspólnym spotkaniu z miesz-

kańcami stolicy, aby pokazać, że chodzi o wspólne

obywatelskie działanie, a nie walkę jednej partii wła-

dzy z drugą partią opozycji.

Uważamy, że natural-

nym organizatorem takiego spotkania powinna być

Warszawska Wspólnota Samorządowa, która jako

pierwsza podjęła inicjatywę referendalną”.

Poseł Andrzej Szlachta

roku akademickiego w Uniwersytecie Rzeszowskim

im. Królowej Jadwigi

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

W dniu 8 paź-

dziernika 2013 r. odbyła się w Rzeszowie 13. inaugu-

racja roku akademickiego w Uniwersytecie Rzeszow-

skim im. Królowej Jadwigi.

Historia powstania w Rze-

szowie uczelni humanistycznej wiąże się z powsta-

niem w 1965 r.

Wyższej Szkoły Pedagogicznej.

Dwa

lata wcześniej uruchomiono w Rzeszowie Studium

Wydziałów: Filologiczno-Historycznego i Matema-

tyczno-Fizycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej

w Krakowie.

W 2001 r. na mocy ustawy uchwalonej

łączenia trzech samodzielnych jednostek: Wyższej

Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, filii Uniwersyte-

tu Marii Curie-Skłodowskiej i zamiejscowego Wy-

działu Ekonomii w Rzeszowie Akademii Rolniczej

Uroczystą inaugurację roku akademickiego po-

przedziła msza święta odprawiona w kościele uniwer-

syteckim pod przewodnictwem ks. bp. seniora Kazi-

mierza Górnego.

Profesor dr hab. Aleksander Bobko,

rektor Uniwersytetu Rzeszowskiego, w swoim prze-

mówieniu inauguracyjnym poinformował zebranych

uczestników uroczystości o dużych inwestycjach,

które powstały w ostatnim okresie, głównie z wyko-

rzystanych środków Unii Europejskiej.

„Rok 2014

będzie dokończeniem kilkuletniego okresu inwestycji

w infrastrukturę, kończąc ten proces, stajemy przed

zadaniem intensyfikacji i wzrostu badań naukowych.

Mając takie narzędzia, musimy rozwijać badania na-

ukowe” – powiedział rektor Aleksander Bobko.

W roku akademickim 2013/2014 będzie studiować

na Uniwersytecie Rzeszowskim 22 tys. studentów na

studiach stacjonarnych i niestacjonarnych, na 43 kie-

151

runkach, 400 doktorantów oraz 1,5 tys. studentów

studiów podyplomowych.

Pierwszy rok studiów roz-

poczęło 7,6 tys. nowych studentów, o 400 studentów

więcej niż w roku poprzednim.

W uniwersytecie pra-

cuje 101 profesorów tytularnych, 208 doktorów habi-

litowanych i ponad 600 doktorów.

Wielkim wyzwa-

niem dla Uniwersytetu Rzeszowskiego jest utworze-

nie w ciągu dwóch lat kierunku lekarskiego.

Wykład inauguracyjny nt.

„Dlaczego wszyscy po-

winniśmy pracować nad udoskonaleniem języka pol-

skiego?” wygłosił prof. Kazimierz Ożóg.

Zebrani

przyjęli ten interesujący, wygłoszony w niekonwen-

cjonalny sposób wykład gromkimi brawami.

Podczas

inauguracji nadano tytuł doktora honoris causa pro-

fesorowi Uniwersytetu w Bonn Rudolfowi Simkowi.

Rektorowi, senatowi uczelni, nauczycielom aka-

demickim i studentom przekazuję z gmachu Sejmu

RP najlepsze życzenia sukcesów w nowym roku aka-

demickim.

Poseł Tadeusz Tomaszewski

gminy Kłodawa oraz związkami zawodowymi dzia-

łającymi w Kopalni Soli Kłodawa SA podnoszone są

obawy związane z rozpoczęciem prywatyzacji kopal-

ni.

Władze samorządowe wykazują głębokie zaniepo-

kojenie faktem podejmowania przez Agencję Rozwo-

ju Przemysłu decyzji mających ogromny wpływ na

kańców.

Decyzje te podejmowane są bez udziału lokalnego

samorządu czy chociażby konsultacji z nim.

Ogłoszo-

tości nominalnej 25 500 000 PLN jest dla załogi za-

kładu oraz całego kłodawskiego samorządu wielkim

zagrożeniem dalszej egzystencji pracowników kopal-

ni soli i mieszkańców gminy Kłodawa.

Oferta sprze-

daży tak dużego pakietu akcji przy stosunkowo nie-

wielkiej cenie stwarza możliwość przejęcia kontroli

nad kopalnią przez osoby przypadkowe, nie tylko

takie, które nie poradzą sobie z trudną sztuką pro-

wadzenia zakładu górniczego, ale nawet takie, które

działalności zakładu, a tym samym ograniczenia za-

trudnienia.

W skrajnym przypadku istnieje możli-

wość całkowitego zaprzestania dalszej działalności

spółki.

Kopalnia Soli Kłodawa SA jest największym za-

kładem na tym terenie.

Daje zatrudnienie prawie

1000 osobom, a drugie tyle pośrednio zarabia na ży-

cie dzięki działalności tego zakładu.

Dla społeczno-

-gospodarczego znaczenia gminy Kłodawa prawidło-

we i sprawne funkcjonowanie kopalni jest konieczne.

lokalnych oraz płatnikiem podatku CIT.

Udział w po-

datku PIT pracowników kopalni soli stanowi istotną

datku CIT – powiatu kolskiego i województwa wiel-

kopolskiego.

Każde zawirowanie wokół zakładu i za-

sów gminy i regionu konińskiego.

kulturalne, sportowe i socjalne.

Kopalni Soli Kłodawa SA są w trakcie zaawansowa-

nego stadium postępowania o przedłużenie koncesji

woju Przemysłu jako właściciela może w znacznym

stopniu utrudnić proces koncesyjny i zniweczyć sta-

rania o przedłużenie koncesji.

Wobec powyższego zwracam się do ministra skar-

bu państwa z gorącym apelem o ponowne dokonanie

aby zapewnić działalność zakładu z poszanowaniem

łeczności lokalnej.

Poseł Jan Warzecha

prasa, z powodu problemów finansowych już od 20

sierpnia nie są prowadzone identyfikacje bohaterów

polskiego podziemia niepodległościowego, którzy zo-

stali ekshumowani na powązkowskiej Łączce.

Trud-

no nazwać to inaczej jak skandalem, że rząd Polski

nie wspiera finansowo badań, które zostały rozpoczę-

te w kwaterze Ł i dawały szansę na godny pochówek

ludziom – ofiarom stalinowskich oprawców – którzy

oddali swoje życie, walcząc o wolną i niepodległą Pol-

skę.

Kontynuowanie badań mogłoby doprowadzić do

znalezienia doczesnych szczątków takich narodo-

wych bohaterów, jak pułkownik Witold Pilecki czy

generał August Emil Fieldorf.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Polska jest win-

na rodzinom pomordowanych przez sowieckiego oku-

panta i jego miejscowych popleczników, by nie dopuś-

cić, aby zrealizował się zamysł morderców z UB, aby

ich ofiary pozostały w bezimiennych grobach.

Poseł Jan Ziobro

Oświadczenie w sprawie bezpieczeństwa na pol-

skich drogach oraz torach kolejowych

152

pieczeństwa na polskich drogach oraz torach kolejo-

wych.

Praktycznie co tydzień słyszymy w mediach

o katastrofach komunikacyjnych na stykach dróg

i torów kolejowych.

Niestety, wypadki te cechuje za-

wsze wysoka śmiertelność ofiar oraz ogromne straty

materialne.

Jest rzeczą wręcz niesłychaną, iż w naszym kraju

istnieje nadal wiele tysięcy przejazdów kolejowych,

które nie posiadają barykad.

Taka organizacja ruchu

musi prowadzić do wielu śmiertelnych katastrof dro-

gowych.

Niezrozumiałe jest także coraz częstsze po-

wstawanie zderzeń pojazdów kołowych z kolejowymi

na tzw. strzeżonych przejazdach kolejowych.

Do ta-

kich zdarzeń nie powinno dochodzić nigdy.

System zabezpieczeń powinien być zorganizowa-

ny w taki sposób, aby drogi samochodowe nigdy nie

przecinały się z torami kolejowymi.

Jeżeli zaś musi

już dojść do takiego skrzyżowania, to powinno ono

być zabezpieczone tak, aby nie było możliwości doj-

ścia tam do katastrofy komunikacyjnej.

Na tych środ-

kach bezpieczeństwa nie wolno nam oszczędzać.

Dziękuję za uwag