text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu 20 marca 2013 r.

(pierwszy dzień obrad)

Warszawa

Komunikaty

w 2013 r.

Minister Spraw Zagranicznych

(Przerwa w posiedzeniu)

str. str.

TREŚĆ

36. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 20 marca 2013 r.)

str. str.

Wznowienie posiedzenia

Punkt 1. porządku dziennego (cd.)

Minister Spraw Zagranicznych

Punkt 2. porządku dziennego: Sprawozda-

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Oświadczenia

Jagnę Maczułajtis-Walczak, Marka Poznańskiego,

Michała Kabacińskiego i Monikę Wielichowską.

słowie Jagna Maczułajtis-Walczak oraz Marek Po-

znański.

Jagna Maczułajtis-Walczak oraz Michał Kabaciński.

Protokół 35. posiedzenia Sejmu uważam za przy-

Wysoka Izbo!

Bardzo serdecznie witam prezyden-

ta Rzeczypospolitej Polskiej pana Bronisława Komo-

rowskiego.

(Zebrani wstają, oklaski)

Witam prezesa Rady Ministrów pana Donalda

Tuska oraz członków Rady Ministrów.

(Oklaski)

Witam również członków korpusu dyplomatycz-

nego przybyłych w celu wysłuchania informacji mi-

nistra spraw zagranicznych.

(Oklaski)

Prezydium Sejmu proponuje, aby Sejm przepro-

wadził debatę średnią nad informacją ministra spraw

nicznej w 2013 r.

Prezydium Sejmu proponuje, aby Sejm wysłuchał

nej dyskusji w pierwszych czytaniach projektów

ustaw dotyczących zmiany ustawy Kodeks wyborczy.

bów w dyskusji nad informacją prezesa Rady Mini-

strów na temat sytuacji w PLL LOT SA.

w dyskusjach nad pozostałymi punktami porządku

Za chwilę rozpatrzymy informację ministra spraw

Następnie rozpatrzymy sprawozdanie komisji

siedzeniu Sejmu informacji w sprawie prawnego ure-

gulowania zasad nadzoru nad działalnością klinik

leczenia niepłodności, banków komórek jajowych

i nasienia oraz leczenia niepłodności metodami wspo-

maganego rozrodu, o której przedstawienie wnosił

Klub Poselski Ruch Palikota.

Następnie przeprowadzimy pierwsze czytania

projektów ustaw dotyczących zmiany ustawy Kodeks

W dalszej kolejności rozpatrzymy sprawozdanie

Następnie przeprowadzimy pierwsze czytania

projektów ustaw:

— o zmianie ustawy o prokuraturze.

Następnie planowane jest rozpatrzenie sprawo-

W piątek rano przeprowadzimy głosowania.

W bloku głosowań przeprowadzimy między inny-

mi głosowania nad wnioskami o odrzucenie w pierw-

rych innych ustaw,

W bloku głosowań planowane jest również doko-

nanie zmian w składach osobowych komisji sejmo-

wych, a także dokonanie wyboru nowego składu

Po głosowaniach wysłuchamy informacji prezesa

(Początek posiedzenia o godz. 9 min 02)

4

36. posiedzenie Sejmu w dniu 20 marca 2013 r.

Porządek dzienny

Informuję, że Senat przyjął bez poprawek ustawę

o zmianie zakresu obowiązywania Konwencji o mię-

dzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i rośli-

nami gatunków zagrożonych wyginięciem, sporzą-

— Gospodarki – o godz. 10.30,

13.30,

— Zdrowia – godz. 15,

— Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych

— Finansów Publicznych wspólnie z Komisją Kul -

skiej – o godz. 10,

— Parlamentarnego Zespołu Ratownictwa Wod -

nego, Brzegowego i Morskiego – o godz. 16.

Ponadto Karkonosko-Izerski Zespół Parlamen-

tarny zaprasza na otwarcie wystawy fotograficznej

„Karkonosze”, która odbędzie się o godz. 11 w holu

głównym Sejmu na pierwszym piętrze.

Komunikat: Duszpasterstwo Parlamentarzystów

postne dla parlamentarzystów, które odbędą się

sze dwa dni rekolekcji, to jest 20 i 21 marca, odbędą

się spotkania o godz. 20 w kościele św. Aleksandra

w Warszawie na placu Trzech Krzyży.

W ostatni

dzień rekolekcji – piątek 22 marca, spotkanie odbę-

(Głos z sali: Dałeś radę.)

Dałem radę.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

rządku dziennego: Informacja ministra spraw

zagranicznej w 2013 r.

(Minister spraw zagranicznych Radosław Sikor-

ski ilustruje swoje wystąpienie prezentacją multime-

dialną)

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

basadorowie!

Wysoki Sejmie!

Po raz szósty mam

zaszczyt przedstawiać państwu informację o zada-

niach polskiej polityki zagranicznej.

Z satysfakcją

mogę dziś powiedzieć: międzynarodowa pozycja Pol-

ski jest dobra.

Umacniamy naszą pozycję w Unii Eu-

ropejskiej, która mimo kryzysu integruje się i rozsze-

rza.

Pamiętając o przeszłości, patrzymy przede wszyst-

kim w przyszłość.

Myślimy jak wolni ludzie żyjący

w wolnym i prosperującym kraju.

Wiemy, że nasz los

zależy dziś od nas samych bardziej niż kiedykolwiek

wcześniej.

Samodzielnie, w zgodzie z własnym sumie-

niem i wedle najlepszej wiedzy kształtujemy polską

politykę zagraniczną.

A czymże może dzisiaj być sku-

teczna polityka zagraniczna?

To nic innego jak wy-

nik wzajemnego oddziaływania czynników material-

nych i niematerialnych wpływających na zdolność

państwa do osiągania swoich celów, to sztuka wzmac-

niania pozytywnych zależności i optymalnego wyko-

rzystania uzyskanego potencjału.

Jak mawiał fran-

cuski mąż stanu Aristide Briand, jest to sztuka łą-

czenia pożądanego z możliwym.

Najważniejszym narzędziem budowy statusu kra-

ju na arenie międzynarodowej jest naturalnie dyplo-

Marszałek

5

macja, ale jej skuteczność zależy przede wszystkim

od siły całego państwa.

Ta zaś zmienia się w czasie

i zawsze powinna być mierzona w relacji do innych

podmiotów stosunków międzynarodowych.

Aby właś-

ciwie ocenić geostrategiczną pozycję Polski dziś,

trzeba spojrzeć na nasz kraj z perspektywy histo-

rii.

Kluczowe jest określenie naszego znaczenia

w przeszłości, naszego miejsca w dzisiejszej hierar-

chii państw oraz wykonalnych scenariuszy na

przyszłość.

Historia wielokrotnie stawiała nas wobec strate-

gicznych dylematów.

Nasz los zależał wówczas od

poczucia odpowiedzialności przywódców państwa, od

ich sumienia i zrozumienia prawideł życia politycz-

nego oraz społecznego, a przede wszystkim od reali-

stycznej oceny naszych zasobów.

Jak bowiem kiedyś

powiedział Józef Piłsudski: Myśleć mogę za pięć

Polsk, ale realizować tylko to, co ta jedna wykonać

potrafi.

Kiedy w nowożytnej Europie rodził się kapita-

lizm, my byliśmy na uboczu.

Na zachodzie kontynen-

tu pierwsze manufaktury powstały już w XIII w.,

a u nas dopiero u schyłku wieku XVI.

W średniowie-

czu polski produkt krajowy brutto per capita nie od-

biegał jeszcze znacząco od średniej dla najzamożniej-

szych państw Europy Zachodniej, w XIV i XV wieku

kształtował się na poziomie około 80%.

Podobnie nie

odstawaliśmy jeszcze pod względem siły fiskalnej,

czyli zdolności administracji do ściągania podatków,

a co zatem idzie, do inwestycji publicznych.

Spowol-

nienia oraz blokady procesów modernizacyjnych oka-

zały się fundamentalną przyczyną polskich proble-

mów i tragedii – skutkowały słabszym wzrostem i za-

cofaniem oraz niewydolnością państwa.

Wprawdzie

Polacy byli jeszcze stosunkowo zamożni, ale skarb

królewski świecił pustkami.

Inaczej mówiąc, siła fi-

skalna naszego kraju nie odpowiadała wciąż dużemu

potencjałowi poboru podatków.

W przededniu Sejmu

Wielkiego w 1788 r. polski PKB spadł do poziomu

zaledwie 16% PKB brytyjskiego.

Nasi sąsiedzi rośli

w siłę, także militarną.

Polska wprawdzie jeszcze

formalnie istniała, ale nie liczyła się na arenie mię-

dzynarodowej.

Obce wojska, wbrew polskiemu inte-

resowi i nominalnej suwerenności, stacjonowały na

naszym terytorium.

Pod zaborami większość ziem

polskich nie zaznała rewolucji przemysłowej.

W kon-

sekwencji II Rzeczpospolita nie mogła dołączyć do

gospodarczej czołówki ówczesnego świata.

Mimo

sztandarowych inwestycji, takich jak port w Gdyni

i Centralny Okręg Przemysłowy, polska gospodarka

nie rozwijała się tak dynamicznie jak sąsiednie.

Przez dziesięć lat trwała wojna celna z Niemcami,

uniemożliwiająca dwustronny handel.

Aby dostrzec

skalę wyzwań, wyobraźmy sobie, co by było, gdyby-

śmy dziś nie mogli eksportować towarów na nasz

najważniejszy rynek zbytu.

Polska była wyspą względnej wolności wśród kon-

solidujących się totalitaryzmów.

Ich przywódcy mniej

lub bardziej otwarcie głosili wrogość wobec naszego

kraju.

Jak się później okazało, nie mogliśmy liczyć na

solidarność sojuszników, a dystans na polu wojsko-

wości między Polską a jej agresywnymi sąsiadami

systematycznie się pogłębiał.

W latach 1933–1939

polskie wydatki na wojsko, mimo że stanowiły 20%

naszego PKB, wynosiły zaledwie 7% wydatków nie-

mieckich.

Wiemy, jaki był finał.

Również dramatycznie, choć z innych powodów,

przedstawiała się sytuacja Polski trzydzieści lat

temu.

W trakcie długiej nocy stanu wojennego narzu-

cono nam przygnębiającą stabilność w ramach dwu-

biegunowego świata.

Rządząca w kraju ekipa nie

wykorzystała okresu swej wszechwładzy do wprowa-

dzenia niezbędnych reform i dźwignięcia kraju z go-

spodarczej zapaści.

W 1981 r. nasz PKB per capita

wynosił 41% średniej zachodnioeuropejskiej, by de-

kadę później, u progu przemian, spaść do zaledwie

30%, najniżej w historii.

Dziś jesteśmy blisko 59%,

a gdy mowa o średniej unijnej, nawet 64% – w dwa-

dzieścia lat.

Te dane dedykuję apologetom etatyzmu

w gospodarce z obu stron sali.

Odwieczne dylematy każdego państwa, które w książ-

ce „Mocarstwa świata” historyk Paul Kennedy stresz-

cza w pytaniu: Armaty, masło czy inwestycje jeszcze

nigdy w naszej historii nie dawały się tak łatwo pogo-

dzić.

Jako jedno z nielicznych państw NATO utrzymu-

jemy rekomendowane standardy wydatków obron-

nych, nie zaniedbując stabilności fiskalnej i pamiętając

o obowiązkach wobec przyszłych pokoleń.

Jesteśmy

jednym z niewielu państw sojuszu, w którym wydatki

na obronność wzrosły od początku kryzysu.

Ostatnie dwadzieścia lat to nieprzerwany

wzrost gospodarczy.

Jedno pełne pokolenie Pola-

ków zjawisko recesji zna jedynie z podręczników

ekonomii i z wiadomości z innych krajów.

Nieprze-

rwanie odnotowujemy wzrost produktu krajowego

brutto przekładający się na odczuwalną, znaczącą

poprawę warunków życia.

Prognozy także są zachę-

cające.

Analitycy szacują, że nominalny PKB Polski

zwiększy się do roku 2030 o ponad 70%.

Efektywnie

korzystamy z funduszy europejskich – w tym miejscu

głęboki ukłon w stronę nieobecnej chyba pani mini-

ster Elżbiety Bieńkowskiej.

Nasza pozycja w rankingach marki narodowej

także się poprawia.

Jak podaje jeden z raportów, Pol-

ska uplasowała się na 20. miejscu w świecie na około

200 państw członków ONZ, a wartość naszej marki

wzrosła o 75%.

Takie rozwiązania jak kotwica fiskal-

na zapisana w naszej konstytucji stanowią dziś in-

spirację dla innych państw.

Między innymi dzięki

udanej prezydencji w Unii i sprawnemu przygotowa-

niu Euro 2012 z szacunkiem mówi się o polskim suk-

cesie i dobrej organizacji.

To zasługa wszystkich Po-

laków, którzy zbudowali wolną ojczyznę – marzenie

tylu pokoleń.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

6

Wyzwaniem natomiast pozostają niekorzystne

trendy demograficzne, które hamują wzrost potencja-

łu fiskalnego, niski poziom inwestycji prywatnych

oraz spadające tempo wzrostu produktywności.

Pol-

ska musi tworzyć nowe przewagi konkurencyjne,

a model wzrostu oparty na zwiększaniu efektywności

wzbogacić zdolnością do innowacji.

Panie i Panowie Posłowie!

W historii naszego kra-

ju wiele razy bywało, że czasy stagnacji i regresu

ustępowały miejsca okresom wielkiego przyspiesze-

nia.

Były to przestrzenie mierzone dziesięcioleciami,

istotniejsze w skutkach niż jakiekolwiek odosobnione

wydarzenia – wspomnijmy choćby modernizacyjne

zrywy z czasów Kazimierza Wielkiego, Stanisława

Augusta czy Władysława Grabskiego.

Miały te okre-

sy dwie cechy wspólne: po pierwsze, decydowały

o losach polskiej państwowości na dziesięciolecia, ale

po drugie, nigdy nie kończyły się pełnym sukcesem

rozumianym jako zasypanie luki rozwojowej między

nami a zachodem kontynentu.

Nasze dzisiejsze dylematy przypadają właśnie

w takim momencie.

Gdy mamy już powody do dumy,

Polska po udanej transformacji stoi przed pokusą,

aby zwolnić i napawać się własnymi niezaprzeczal-

nymi osiągnięciami.

Wszak kraj nasz nigdy nie był

dostatniejszy.

Ale rolą dyplomacji, tak jak ja ją poj-

muję, jest mądre wspieranie procesów modernizacyj-

nych, zapewnianie Polsce stabilnego i przyjaznego

otoczenia międzynarodowego.

Jeśli w naszych wysiłkach będziemy konsekwen-

tni, a koniunktura nadal będzie nam sprzyjać, to – jak

sugerują prognozy Międzynarodowego Funduszu Wa-

lutowego – w ciągu dwóch dekad polski PKB per capi-

ta osiągnie poziom zachodnioeuropejski.

Nie będzie to

wszakże oznaczało końca drogi, wyrównania poziomu

życia i zamożności, jeszcze dłużej bowiem potrwa

opóźniony u nas z przyczyn historycznych proces aku-

mulacji majątku, zarówno osobistego, jak i narodowe-

go.

W ubiegłym roku przeciętny Polak odłożył zale-

dwie 3% swoich dochodów, podczas gdy przeciętny

Czech – prawie 7%, a Niemiec – 10%.

Wciąż budujemy

drogi, koleje, stadiony czy teatry, które inni już mają.

Tak więc, reasumując, można powiedzieć, że potrze-

bujemy jednego pokolenia bezpiecznego rozwoju, aby

osiągnąć zdolności produkcyjne zachodniej Europy,

i ok. 30 lat, aby osiągnąć jej jakość życia.

Wysoka Izbo!

Zdaję sprawę Wysokiej Izbie z pol-

skiej polityki zagranicznej zaledwie kilka tygodni po

wydaniu przez Radę Europejską decyzji w sprawie

wieloletniego budżetu Unii, sprawie tak ważnej dla

całego rządu i dla szans rozwojowych Polski na de-

kady, że osobistą odpowiedzialność za negocjacje

przejął prezes Rady Ministrów Donald Tusk.

Wyne-

gocjowana suma 106 mld euro, w tym prawie 73 mld

euro na politykę spójności oraz blisko 29 mld euro na

rolnictwo, to realizacja wyborczych obietnic Platfor-

Dumny jestem, że mogę w obecności prezydenta i ca-

łego Sejmu powiedzieć: panie premierze, słowa dane-

go narodowi dotrzymał pan z nawiązką.

(Oklaski)

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: O mój Boże kochany.)

Te olbrzymie sumy to także dowód, że potrafimy

metodycznie, w duchu zadań pracy organicznej realizo-

wać na arenie międzynarodowej wielkie projekty poli-

tyczne.

Wbrew kryzysowi szalejącemu w Europie cierp-

liwie pracowaliśmy na nasz sukces, począwszy od uzy-

skania teki komisarza do spraw budżetu dla Janusza

Lewandowskiego, poprzez powołanie grupy przyjaciół

polityki spójności i negocjacyjny sojusz z Grupą Wy-

szehradzką, współpracę z Francją, aż po przekonanie

Niemiec i Wielkiej Brytanii do poparcia budżetu

oszczędnego, ale takiego, w którym cięcia nie spadły

głównie na kraje na dorobku.

Mój pierwszy zastępca

pan minister Piotr Serafin skutecznie wspierał premie-

ra w omijaniu raf.

W tych negocjacjach budżetowych

Polska okazała się zawodnikiem długodystansowym,

który potrafi inteligentnie rozłożyć siły i odnieść zwy-

cięstwo zarówno drużynowe, jak i indywidualne.

Wysoki Sejmie!

Teraz, gdy batalia już wygrana,

czas na refleksje.

Na naszych oczach powstaje bowiem

zreformowana konstrukcja europejska.

Integrację na-

pędza w coraz większym stopniu współpraca w kwe-

stiach finansowych i bankowych.

Strefa euro od po-

czątku kryzysu zasadniczo się zmieniła.

Doceńmy

wielki wysiłek, który podjęły kraje siedemnastki.

Zro-

biono wiele, aby w przyszłości były one obszarem fi-

nansowej stabilności i przewidywalności.

Tylko do

takiej odmienionej i zreformowanej strefy euro, w któ-

rej naprawie dzisiaj uczestniczymy, będziemy mogli

w sposób bezpieczny przystąpić.

Trwałe pozostawanie

poza obszarem wspólnej waluty ograniczyłoby nasze

pole manewru.

Będziemy więc mieli wybór: albo po-

zostaniemy w nurcie ściślejszej integracji gospodar-

czej, finansowej i politycznej, albo staniemy gdzieś

z boku, zaprzepaszczając szanse na szybszy rozwój

i wpływ na kształt polityk unijnych.

Europa wciąż walczy z kryzysem, ale mimo to

integracja kontynentu posuwa się naprzód.

Dowodzi

tego podtrzymanie polityki rozszerzenia Unii oraz

przyjęcie traktatu fiskalnego, który podpisało 25 państw

członkowskich.

Premier Donald Tusk uzyskał dla

Polski możliwość wpływania na architekturę strefy

euro, mimo że do niej jeszcze nie należymy.

Kolejną

odsłoną procesu zacieśniania integracji jest plan

utworzenia unii bankowej.

Podpisujemy się pod tym

pomysłem, choć musimy być pewni, że nasze prawa

i interesy będą tu respektowane.

Pierwszy etap ne-

gocjacji tej unii, czyli utworzenie europejskiego nad-

zoru, jest obiecujący.

Europa to dzisiaj także coraz bardziej widoczny

podział na kręgi integracji.

Czy nam się to podoba,

czy nie, to, co kiedyś było jedynie przedmiotem teo-

retycznych rozważań, staje się polityczną rzeczywi-

stością.

Zainteresowane państwa członkowskie mogą

w dowolnym momencie podjąć wzmocnioną współ-

pracę, zobowiązując się przy tym do zachowania jej

otwartego charakteru.

Centrum tworzą dziś bezape-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

lacyjnie państwa używające waluty euro.

Uzupełnia-

ją je układ z Schengen oraz traktat fiskalny.

Jak na

tle kręgów integracji czy, jak mówią inni, jej różnych

prędkości rysuje się pozycja naszego kraju?

Wobec

zawirowań na Południu i wyspiarskiego dystansu

szego kręgu decyzyjnego Unii Europejskiej.

Choć

jesteśmy liczącym się państwem członkowskim, to

aby zwiększyć nasze znaczenie, powinniśmy być go-

towi dołączyć do strefy euro…

( Oklaski)

(Poseł Janusz Palikot: Brawo!)

…lecz tylko w taki sposób, który wzmocni gospo -

darkę.

Tak jak 4 lata temu uczyniła to Słowacja,

gdzie wbrew powszechnym obawom natychmiast

spadła inflacja, a wielkie sieci handlowe zaokrąglały

ceny w dół.

Wkrótce wspólną walutę przyjmą inne

państwa naszego regionu – po Estonii także Łotwa

i Litwa.

Członkostwo Polski w strefie euro przyniesie wy-

mierne korzyści, których skala zależeć będzie od siły

i przygotowania naszej gospodarki oraz ostatecznego

kursu złotego wobec euro, korzyści dla konsumentów

i przedsiębiorców: tańsze pożyczki, brak konieczno-

ści wymiany waluty przy podróżach zagranicznych,

ułatwienie zakupów internetowych, łatwość dokony-

wania międzynarodowych transakcji, prostsze rozli-

czanie się firm z funduszy unijnych i wreszcie zwięk-

szenie zaufania zagranicznych inwestorów.

Wspólna

waluta to także odebranie politykom prawa do nie-

odpowiedzialności i możliwości psucia pieniądza.

Nikt, kto poważnie myśli o finansach państwa, nie

powinien bać się kar wymierzanych za lekkomyślne

szastanie pieniędzmi przyszłych pokoleń.

W zamian

bowiem uzyska pewność, że w razie niezawinionego

kryzysu nie będziemy zostawieni sami sobie.

A skoro

tak, to słowami Józefa Ignacego Kraszewskiego nie-

przekonanych pytam: Dlaczego boicie się zmian,

choćby na lepsze?

Wysoka Izbo!

Wobec wyłaniającej się nowej Unii

Europejskiej skupionej wokół strefy euro zadajmy

sobie szczerze pytanie, jaki typ relacji z resztą Unii

najlepiej będzie służył naszemu interesowi narodo-

wemu.

I nie chodzi mi o perspektywę jedynie śred-

nioterminową, którą już tutaj zarysowałem, to zna-

czy kiedy i po jakim kursie przystąpić do trzeciego

etapu Unii Gospodarczej i Walutowej.

Czas i warun-

ki wykonania tego kroku trzeba ostrożnie i mądrze

rozeznać.

Ale powiedzmy sobie to jasno: przystąpie-

nie do strefy euro leży w strategicznym interesie

Polski.

(Oklaski) Stawką jest geopolityczne umoco-

wanie naszego kraju na dekady, a może, oby, na wie-

ki.

(Oklaski)

W Unii Europejskiej działają bowiem także siły

odśrodkowe.

Przy okazji kryzysu wypłynęły na

wierzch egoizmy narodowe.

Niestety, interes Wspól-

noty jako całości bywa spychany na drugi plan i jest

coraz częściej podporządkowywany polityce wewnętrz-

nej.

Niektórzy sądzą, że mogą wybierać z europej-

skiego menu jedynie te potrawy, które smakują im

najbardziej, korzystać z dobrodziejstw integracji, nie

angażując się we wspólne przedsięwzięcia.

Łudzą się,

że będąc poza Unią, mogliby ważyć więcej, mieć

większe pole swobody.

Ale pamiętajmy, że gdyby Unia

Europejska miała być jedynie tymczasową strefą wol-

nego handlu, to adekwatne byłoby pytanie jednego

z europarlamentarzystów o to, dlaczego brytyjski

podatnik ma dokładać się do budowy warszawskiego

metra.

Solidarność i spójność mają sens wtedy – i tyl-

ko wtedy – gdy jako Europejczycy dostrzegamy

wspólnotę naszych losów.

Tymczasem udział gospodarek państw członkow-

skich Unii Europejskiej spadł w światowym PKB

w ciągu ostatnich 20 lat o prawie 1/4 i będzie spadał

nadal.

Odwrotny trend dotyczy mocarstw pozaeuro-

pejskich, które będą dynamicznie rosnąć.

Jeśli w Chi-

nach nie dojdzie do kryzysu zadłużenia, to rok 2016

może być pierwszym, w którym staną się one gospo-

darczo potężniejsze od całej Unii.

Ostrzegam więc – wyobrażenia o państwach Unii

działających na światowej arenie w pojedynkę to nie-

bezpieczne mrzonki.

Zastrzeżenie to dotyczy nawet

Wielkiej Brytanii, której udział w unijnym PKB wy-

nosi 14%, a co dopiero Polski, dla której wskaźnik ten

wynosi 5%.

Podobnie niekorzystne dla Europy, lecz

jeszcze bardziej nieubłagane, są trendy demograficz-

ne.

O ile w 1960 r. ludność naszego kontynentu sta-

nowiła prawie 20%, a w 2000 r. niecałe 12% populacji

świata, to w roku 2040 będzie to zaledwie nieco po-

nad 8%.

Wobec tych przemian potrzebujemy porozumienia

o transatlantyckiej strefie wolnego handlu – Unia

Europejska i Stany Zjednoczone – zwłaszcza że jest

Unii w świecie.

Tak korzystnego porozumienia w po-

jedynkę nie wynegocjowałoby żadne państwo euro-

pejskie.

My, Polacy, przekonaliśmy się, że wspólny interes

Europy to nie abstrakcja, tylko namacalna rzeczywi-

stość.

Tak było przy okazji zniesienia rosyjskiego

embarga na import naszej żywności czy przy nego-

cjacjach gazowych.

Tu nie potrzeba wielkich słów.

Wspólne działanie Unii po prostu się opłaca.

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Pamiętając, że

wszelkie analogie historyczne mają ograniczoną uży-

teczność, porównałbym Unię Europejską do mocar-

stwa rzymskiego – organizmu, który na stulecia,

przynajmniej w Europie Zachodniej, określił schemat

osadnictwa, siatkę dróg i dorobek prawny, z którego

korzystamy do dzisiaj.

Tyle że nasza Unia jest lepsza,

bo nie powstała w drodze podboju, lecz dobrowolnie.

Wszyscy czujemy, że pytanie o granice integracji

europejskiej to pytanie o nasze bezpieczeństwo i o po-

tęgę zachodniej cywilizacji.

Pytanie o granice Stare-

go Kontynentu jest stare jak marzenie o europejskiej

jedności.

Dla niektórych Europa jest tam, gdzie stoją

średniowieczne ratusze i katedry.

Dla wielu na Za-

chodzie mentalna granica utrwalona przez pół wieku

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

zimnej wojny przebiega nadal tam, gdzie kończą się

rzymskie drogi – gdzieś między Renem a Łabą i na

Dunaju, ale tylko w Wiedniu...

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Pan nie ma nic do

powiedzenia na temat…)

...zaś moim zdaniem budowle są wynikiem dzia-

łania praw i instytucji.

A więc granica Europy sięga

tam, gdzie obowiązuje europejskie prawo.

Po zjedno-

czeniu Niemiec linia ta przesunęła się na Odrę.

W roku

2004 na Bug.

Ale czy jest trwała?

I czy może sięgnąć

dalej?

Rzymski limes czasami się cofał, nawet w czasach

świetności.

Na Wyspach Brytyjskich północną grani-

cę stanowił Wał Hadriana, ale przez ok. 20 lat pró-

bowano ustanowić ją na Wale Antoninusa.

Pozostając

poza strefą Euro, stanęlibyśmy wobec ryzyka ponow-

nej marginalizacji, samookreślenia się jako obszar

niepełnej, a być może nawet tymczasowej integracji.

Lecz Polacy chcą być w Unii pełnoprawnymi oby-

watelami – cives Romani, a nie podrzędnymi federa-

ti.

Nie dla prestiżu, który jest z tym związany, ale

aby móc wpływać i wspólnie z innymi kształtować

przyszłość Unii.

Rzym to nie tylko Cesarstwo Za-

chodnie, lecz także prawosławne Bizancjum, z nie-

przerwanym do 1453 r. pocztem cesarzy.

Nasz wielki rodak Jan Paweł II mawiał, że Euro-

pa jest w pełni sobą, gdy oddycha oboma płucami:

wschodnim i zachodnim.

Gdyby więc świat wschod-

niosłowiańskiego prawosławia kiedyś zechciał i umiał

przyjąć dorobek prawny oraz instytucjonalny naszej

Unii, to horyzont europejskiego świata przesunąłby

się nie tylko za Dniepr, ale hen, po granice Chin

i Korei.

Polska na zawsze przezwyciężyłaby syndrom

peryferii i znalazłaby się w bezpiecznym centrum.

Tak poszerzony Zachód z zasobami Rosji, potęgą go-

spodarczą Unii oraz wojskową Stanów Zjednoczo-

nych miałby szansę zachowania wpływów w świecie

wschodzących potęg pozaeuropejskich.

Spyta ktoś, dlaczego nie możemy iść naszą polską

drogą, dlaczego sami nie możemy stać się biegunem

integracyjnym – wszak była taka szansa w okresie

złotego wieku.

Odpowiadam: była, ale ją zaprzepaś-

ciliśmy.

Dziś ani nasi wschodni sąsiedzi nie chcą pań-

stwowo integrować się z nami, ani my z nimi.

Pójście

drogą samodzielną wymagałoby mobilizacji społecz-

nej, finansowej i wojskowej, które trudno sobie wyob-

razić przy zachowaniu systemu demokratycznego.

Tak więc jedyne dzisiaj wykonalne zastosowanie idei

jagiellońskiej to rozszerzanie Unii Europejskiej.

In-

nej możliwości nie ma.

(Oklaski) Bieżąca dekada za-

decyduje zapewne o tym, czy nasze europejskie, de-

mokratyczne imperium utrzyma moc przyciągania.

Natomiast tym, którzy mimo ograniczeń naszych

zasobów śnią o renacjonalizacji polityki w Europie,

o powrocie do znajomych ram samolubnego państwa

narodowego, mówię: uważajcie, o czym marzycie.

Wasze życzenie może spełnić się łatwiej, niż sądzicie.

Unia Europejska jest nadal w kryzysie, jej przetrwa-

nie nie jest gwarantowane.

To prawda, że jej rozpad

oddałby nam pełnię władztwa, ale odzyskaliby je też

i inni.

Bylibyśmy wtedy, owszem, samorządni i nie-

zależni, ale i samotni, i znowu na przedmurzu.

Wysoki Sejmie!

Silna Polska w Unii to także sil-

niejsza Grupa Wyszehradzka, bo Europa Środkowa

nie jest już miejscem, w którym, jak pisał w słynnym

eseju Milan Kundera, rozgrywają się dziejowe trage-

die.

Przypomina coraz bardziej spełnione wreszcie

marzenie węgierskiego pisarza György’a Konráda

o wolnym i dostatnim regionie czy czechosłowackiego

premiera Milana Hodžy o regionie zintegrowanym.

Potencjał naszej części Europy już dziś jest całkiem

pokaźny i stale rośnie.

Stopa wzrostu gospodarczego

Polski, Czech, Słowacji i Węgier przekroczyła w ubie-

głych latach średnią unijną.

W połowie lat 90. PKB

czterech państw Grupy Wyszehradzkiej wynosiło

niecałe 270 mld dolarów.

Dziś jest to prawie cztery

razy tyle.

Jesteśmy także zbiorowo najważniejszym

partnerem handlowym Niemiec, wyprzedzając mię-

dzy innymi Francję.

W Radzie Unii Europejskiej,

zgodnie z obowiązującym wciąż prawem, mamy we

czwórkę 58 głosów ważonych – dokładnie tyle samo,

co Niemcy i Francja razem wzięte.

Chcemy dodawać

impetu tym sprzyjającym trendom.

Przewodnictwo

w Grupie Wyszehradzkiej rozpocząłem, odwiedzając

Bratysławę, Pragę i Budapeszt.

Mam nadzieję, że

zapoczątkuję w ten sposób tradycję wizyt na począt-

ku każdej prezydencji.

Niecałe dwa lata temu otworzyliśmy połączenie

gazowe z Czechami.

Ruszyły także prace nad budową

analogicznego łącznika ze Słowacją.

Podobne projek-

ty rozwijają wspólnie Słowacy i Węgrzy.

Kończymy

budowę dróg łączących Polskę z Czechami i Słowacją.

Ze Słowacją chcielibyśmy wspólnie zorganizować zi-

mowe igrzyska olimpijskie w 2022 r.

Potwierdziliśmy decyzję o uruchomieniu za trzy

lata wyszehradzkiej grupy bojowej.

Kontynuujemy

sprawdzoną formułę spotkań premierów, szefów dy-

plomacji i ministrów spraw europejskich przed szczy-

tami unijnymi.

Wspólne wysiłki dają dobre wyniki,

tak jak przy negocjacjach wieloletniego budżetu.

Wspólnie wspieramy europejskie aspiracje państw

Partnerstwa Wschodniego.

Odbywamy regularne

konsultacje polityczne z państwami nordyckimi.

Ra-

zem zabiegamy o rozszerzenie Unii Europejskiej o pań-

stwa Bałkanów Zachodnich.

Wkrótce z radością po-

witamy w Unii Chorwację – 28. państwo członkow-

skie Wspólnoty.

Wysoka Izbo!

Jak już wspomniałem, dla nas i dla

Europy XXI w. istotne będzie, jaką przynależność

cywilizacyjną wybiorą narody wschodniej części kon-

tynentu.

Jesteśmy aktywnym promotorem unijnej

polityki partnerstwa.

Zdajemy sobie jednak sprawę,

że postępy na drodze ku demokracji, rządom prawa

i modernizacji zależą głównie od nich samych.

Duże nadzieje wiążemy z listopadowym szczytem

Partnerstwa Wschodniego w Wilnie.

Za pełny sukces

uznamy podpisanie umów – stowarzyszeniowej i o wol-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

nym handlu z Ukrainą – oraz sfinalizowanie nego-

cjacji analogicznych porozumień z Mołdawią, Gruzją

i Armenią.

Dążymy do objęcia obywateli Gruzji,

Ukrainy i Mołdawii, a także Rosji ruchem bezwizo-

wym.

Choć ucieszymy się, gdy wizy znikną, mamy

satysfakcję, że póki obowiązują, nasi wschodni sąsie-

dzi przychodzą po nie głównie do polskich konsula-

tów.

W roku 2008 wydaliśmy 534 tys. wiz, a w po-

przednim już 1,3 mln.

W ciągu 4 lat wzrost o 143%.

Znieśliśmy opłaty wizowe za nasze wizy narodowe

dla obywateli Ukrainy i Białorusi, a ostatnio także

Mołdawii.

Dzięki działaniom Polski udało się uruchomić

unijny fundusz w wysokości 37 mln euro, skierowany

do społeczeństw obywatelskich 6 państw Partner-

stwa Wschodniego.

Zabiegamy o pełne otwarcie pro-

gramu „Erasmus dla wszystkich” dla tysięcy studen-

tów z tych krajów.

Społeczeństwo obywatelskie będziemy głównie

wspierać także na Białorusi, m.in. za pośrednictwem

Europejskiego Funduszu na rzecz Demokracji.

Cie-

szymy się, że nasze wysiłki zmierzające do jego po-

wołania zakończyły się powodzeniem, a polski kan-

dydat Jerzy Pomianowski został wybrany jego pierw-

szym dyrektorem.

Fundusz będzie promował demo-

krację w całym sąsiedztwie Unii.

W Polsce jego part-

nerem będzie Fundacja Solidarności Międzynarodo-

wej.

Ta i inne inicjatywy świadczą o naszym zdecy-

dowaniu, by zwłaszcza w przypadku niesprzyjającej

atmosfery politycznej podtrzymywać i rozwijać dialog

na poziomie obywatelskim.

Wzmacniamy także Wspól-

notę Demokracji – stworzyliśmy trwałe ramy prawne

dla funkcjonowania jej Stałego Sekretariatu w War-

szawie.

Ustanawiamy szczodrą Nagrodę Solidarno-

ści, którą pragniemy po raz pierwszy wręczyć w tym

roku, w rocznicę porozumień sierpniowych.

Dostrzegamy, że Ukraina stoi przed zasadniczym

dylematem na miarę tego z połowy XVII w. lub

z początków wieku XX.

Jest to dla Kijowa wybór mię-

dzy nowoczesnością i demokracją z jednej strony

a innym modelem cywilizacyjnym z drugiej strony.

Jeśli Ukraina stworzy warunki do podpisania umo-

wy stowarzyszeniowej, to Polska będzie zabiegać

o przyznanie jej na nadchodzącym szczycie Partner-

stwa Wschodniego perspektywy europejskiej.

skiej, w wyniku której zginęły dziesiątki tysięcy na-

szych rodaków.

Doceniamy niedawne orędzie ukra-

ińskich biskupów greckokatolickich, upamiętniające

te tragiczne wydarzenia.

Wyrażamy jednocześnie

głębokie przekonanie, że pojednanie musi się doko-

nywać w duchu szacunku dla prawdy historycznej.

(Oklaski)

Dynamicznie rosną dwustronne obroty handlowe

z Rosją – w ubiegłym roku o ponad 10%, wynosząc

blisko 38 mld dolarów.

Sam eksport wzrósł aż o 16%,

a w porównaniu z rokiem 2007 – o ponad połowę.

Cieszymy się z sukcesów naszych przedsiębiorców

w Europie Wschodniej.

Polskie firmy uczestniczą

w rozbudowie metra w Petersburgu, bydgoska PESA

dostarcza tramwaje do Królewca.

Jesteśmy zainteresowani współpracą między Pol-

ską a Rosją, a zwłaszcza między regionami i spo-

łecznościami lokalnymi.

Problematykę tę kompe-

tentnie nadzoruje Polsko-Rosyjskie Forum Regio-

centra dialogu i porozumienia, które zajmują się

trudnymi tematami.

Otwarta w 68. rocznicę wyzwo-

lenia obozów w Auschwitz rosyjska wystawa naro-

dowa pokazuje, że jesteśmy w stanie mówić jednym

głosem w ważnych i trudnych sprawach historycz-

nych.

Wierzymy, że ubiegłoroczna wizyta patriarchy

Cyryla I w naszym kraju oraz wspólne przesłanie

polskiego Kościoła katolickiego i rosyjskiej Cerkwi

prawosławnej przyczynią się do pojednania między

naszymi narodami.

Widzimy, że zdaje egzamin umowa o małym ru-

chu granicznym, która pozwala mieszkańcom pół-

nocnej Polski i obwodu królewieckiego poznać się

nawzajem.

Większa otwartość granic to także wy-

mierne korzyści gospodarcze.

Dzięki m.in. wspo-

mnianej umowie z Rosją oraz podobnemu porozumie-

niu z Ukrainą wydatki cudzoziemców przekraczają-

cych granice Polski na wschodzie i północy wyniosły

w zeszłym roku aż 6,6 mld zł, jest to wzrost o ok. 1/4

w porównaniu z rokiem poprzednim.

Żałujemy, że Rosja nie jest konsekwentna w mo-

dernizacji swych instytucji i społeczeństwa, a na dro-

dze do demokracji robi wręcz krok wstecz.

Konse-

kwentnie zabiegamy o zwrot dokumentów katyń-

skich oraz domagamy się przekazania wraku TU-154

i pełnej dokumentacji katastrofy.

Będziemy nadal

wspierać polską prokuraturę w jej staraniach o wy-

egzekwowanie pomocy prawnej w tej sprawie.

Roz-

czarowani dotychczasowym impasem, zdecydowali-

śmy się zwrócić o wsparcie Unii Europejskiej i uzy-

skaliśmy je.

Natomiast tym, którzy całą naszą poli-

tykę zagraniczną chcieliby sprowadzić do sprawy

wraku, pragnę powiedzieć: gdy jakieś państwo nie

wypełnia zobowiązań międzynarodowych wobec nas,

tak jak w tym wypadku, to po patriotach spodziewał-

bym się solidarności z rządem i kierowania pretensji

pod właściwy adres.

(Oklaski)

Panie i Panowie Posłowie!

Najbliższe stosunki

dwustronne łączą nas przede wszystkim z partnera-

mi z Unii Europejskiej.

Z Niemcami mamy wspólną

strategiczną wizję przyszłości Unii oraz podobne re-

cepty na wyjście z kryzysu.

Razem dbamy o sąsiedz-

two, w szczególności wschodnie.

Jednocześnie nie-

zmiennie przypominamy naszym partnerom, że na-

wet państwo o tak dużym potencjale, jak RFN, nie

może na forum Unii działać w pojedynkę.

Z potencja-

łem powinno się wiązać poczucie szczególnej odpo-

wiedzialności za losy Europy.

Miniony rok miał doniosłe znaczenie dla stosun-

ków polsko-francuskich.

Wybór nowych władz dał

podstawy do politycznego zbliżenia.

Nowe otwarcie

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

widać przede wszystkim na forum unijnym, gdzie

walczyliśmy o utrzymanie ambitnej wspólnej polityki

rolnej i prorozwojowej polityki spójności.

Wracamy

do cyklicznych konsultacji międzyrządowych przewi-

dzianych w ramach partnerstwa strategicznego.

Niemcom i Francuzom gratulujemy 50-lecia trak-

tatu elizejskiego.

Pamiętamy, że ponad 20 lat temu

był on inspiracją do pojednania polsko-niemieckiego.

Z obu państwami łączy nas współpraca w ramach

Trójkąta Weimarskiego, a sam trójkąt staje się coraz

bardziej równoramienny.

Niedawny szczyt wyszeh-

radzko-weimarski w Warszawie był ambitną figurą

z zakresu geometrii politycznej, kwadrat wpisany

w trójkąt.

Krytykom naszej polityki mówię: im ści-

ślejsze nasze związki z Francją i Niemcami, tym sil-

niejsza Polska w regionie, im lepsza współpraca w na-

szym regionie, tym większa zdolność Polski do repre-

zentowania jego interesów.

Najważniejszym partnerem pozaeuropejskim po-

zostają Stany Zjednoczone.

Cieszymy się, że mimo

interesów w innych częściach świata USA przypomi-

nają sobie o starych europejskich przyjaciołach.

Pol-

ska pozostanie orędownikiem bliskiego współdziała-

nia obu części zachodniej cywilizacji, tak w dziedzi-

nie handlu i gospodarki, jak i bezpieczeństwa, a także

szerzenia demokracji.

Polski jest najczęściej używanym językiem obcym

w Anglii i Walii.

Chcielibyśmy, aby tak liczna obec-

ność naszych rodaków w Wielkiej Brytanii przyczy-

niła się do dalszego zacieśniania tradycyjnie przyja-

znych więzów między naszymi krajami.

Żałujemy, że

Wielka Brytania dystansuje się od Europy.

Brytyj-

skim przyjaciołom pragnę dziś powiedzieć: Unia was

potrzebuje – waszego pragmatyzmu, kompetencji

i siły zbrojnej.

Możemy razem działać na rzecz poli-

tyki rozszerzenia, dokończyć tworzenie w pełni wspól-

nego unijnego rynku, bronić nowych technik wydo-

bywania gazu i ropy.

Ale także wy potrzebujecie Unii,

która zwiększa waszą moc oddziaływania, szczegól-

nie w bezpośrednim sąsiedztwie Europy, a przezwy-

ciężanie kryzysu zadłużenia okazuje się niełatwe

także poza strefą euro.

nistrów spraw zagranicznych i obrony.

Doskonale

rozwijają się nasze stosunku z innymi partnerami

bałtyckimi – Danią, Estonią i Finlandią, także Ło-

twą.

Już dziś rozpoczynamy przygotowania do pol-

skiego przewodnictwa w Radzie Państw Morza Bał-

tyckiego.

Współpraca polsko-norweska rozwija się

dynamicznie w dziedzinie tak energetyki, jak i prze-

mysłów obronnych, ale także w dziedzinie inicjatyw

rozbrojeniowych.

Wysoko cenimy współpracę poli-

tyczno-wojskową z Rumunią.

Podtrzymujemy trady-

cję konsultacji międzyrządowych z Hiszpanią.

Doce-

niamy wkład poprzedniego rządu Włoch w walkę

z kryzysem i pozostajemy otwarci na współdziałanie

z nowym gabinetem.

Benedyktowi XVI dziękujemy za kontynuację mi-

sji Jana Pawła Wielkiego, za pamiętną pielgrzymkę

do Polski w 2006 r. oraz życzliwość, którą okazywał

naszemu krajowi.

Gratulujemy nowemu papieżowi

Franciszkowi wyboru, pierwszemu z Nowego Świata.

(Oklaski) Liczymy na dalszą owocną współpracę ze

Stolicą Apostolską, także w kwestii ochrony praw

chrześcijan na świecie.

styczniowego.

Litewska Pogoń na powstańczych

sztandarach obok Orła i Archanioła Michała przypo-

mina o łączącej nas historii.

Pamiętając o wspólnym

dziedzictwie, tym bardziej liczymy dziś na współpra-

cę z nowym rządem Litwy.

Mamy nadzieję, że roz-

wiązanie najbardziej palących kwestii, w tym praw

mniejszości polskiej na Litwie, przyczyni się do ła-

twiejszej realizacji dwustronnych przedsięwzięć, w tym

nowych połączeń drogowych, kolejowych oraz ener-

getycznych.

Życzymy Litwie powodzenia w sprawo-

waniu unijnej prezydencji w drugiej połowie roku.

W dyskusji o przyszłości Unii nie zapominamy

o państwach, które mają prawo być częścią europej-

skiej rodziny.

Polskie wsparcie dla polityki rozszerza-

nia Unii to nie tylko polityczne deklaracje, lecz także

konkretna pomoc, szczególnie dla państw Bałkanów

Zachodnich.

Ważne są dla nas relacje z Turcją, na-

szym sojusznikiem w NATO, jedną z najbardziej dy-

namicznych gospodarek na świecie.

Przygotowujemy

się do obchodów wyjątkowej 600. rocznicy nawiąza-

nia stosunków dyplomatycznych z państwem ture-

ckim.

A skoro o południowym wschodzie kontynentu

mowa, cieszymy się, że wskaźniki ekonomiczne zda-

ją się sugerować koniec dotkliwego stadium kryzysu

w kolebce demokracji, w Grecji.

Wysoka Izbo!

Coraz istotniejszym elementem pro-

wadzenia naszej polityki staje się dyplomacja publicz-

na.

To główny instrument tzw. miękkiej siły, której

w dzisiejszym świecie używa się częściej i czasami

skuteczniej niż siły twardej, militarnej.

Z naszym

przekazem chcemy docierać do szerokiej grupy od-

biorców.

Przybliżamy światu naszą historię i naszych

bohaterów.

W siedzibie Organizacji Narodów Zjedno-

czonych w Nowym Jorku w dniu pamięci o Holokau-

ście, otwarta została wystawa poświęcona Janowi

Karskiemu.

Polska pozostaje rzecznikiem prawdy

historycznej.

Tam, gdzie spotykamy się z próbami

fałszowania naszej historii, stanowczo i skutecznie

reagujemy.

Polskie doświadczenia pokojowej transformacji to

główny motyw naszej pomocy rozwojowej.

Najbar-

dziej użyteczne wydają się one na postsowieckim

Wschodzie, ale na specjalistyczne szkolenia zaprasza-

my także urzędników z państw, które są w trakcie

lub dopiero u progu zmian, z takich krajów, jak: Af-

ganistan, Egipt, Libia, Mianma czy Tunezja.

We

współpracy z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa

Wyższego utworzymy w tym roku nowy program sty-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

pendialny, imienia Stefana Banacha, dla najlepszych

studentów z obszaru Partnerstwa Wschodniego.

Zabiegamy o niestałe członkostwo w Radzie Bez-

pieczeństwa Narodów Zjednoczonych na lata 2018–

2019, szóste w historii i pierwsze od ponad 20 lat.

W tym roku Polska przewodniczy Radzie Praw Czło-

wieka ONZ w Genewie.

Powierzenie nam tej funkcji

odbieramy jako wyraz uznania za nasze dotychcza-

sowe zaangażowanie.

W świecie arabskim nadal będziemy kłaść nacisk

na wspieranie demokratyzacji – zarówno w ramach

stosunków dwustronnych, jak i w ramach południo-

wego wymiaru europejskiej polityki sąsiedztwa.

Dziesiąta rocznica rozpoczęcia interwencji w Iraku

przypomina nam o zagrożeniach, jakie niesie ekstre-

mizm.

Z ogromną troską i współczuciem obserwuje-

my sytuację ludności cywilnej w Syrii.

Przestrzega-

my rząd w Damaszku przed użyciem broni chemicz-

nej w trwającym już blisko dwa lata konflikcie.

Jako

członka Komisji Państw Neutralnych nadzorujących

rozejm na Półwyspie Koreańskim niepokoi nas kolej-

na północnokoreańska próba nuklearna.

Dostrzegamy ogromny, choć nadal nie w pełni wy-

korzystany, potencjał Afryki.

Uczestniczymy w reali-

zacji wspólnej europejskiej polityki, w tym rozwojowej,

wobec państw afrykańskich.

Razem z innymi resor-

tami aktywizujemy kontakty międzyrządowe z naj-

ważniejszymi krajami Afryki Subsaharyjskiej – z Re-

publiką Południowej Afryki i Nigerią.

Odnotowujemy rosnące znaczenie Azji, kontynen-

tu, który już dziś wytwarza ponad 1/3 światowego

PKB.

Dostrzegając ten potencjał, zwiększamy w Azji

naszą obecność dyplomatyczną.

Otworzyliśmy insty-

tuty polskie w Tokio i w New Delhi, a wkrótce otwo-

rzymy w Pekinie.

Rozbudowujemy sieć konsulatów

honorowych.

Z Chinami łączy nas partnerstwo strategiczne,

potwierdzone ubiegłorocznym szczytem w Warsza-

wie, w którym uczestniczyli również przywódcy

państw naszego regionu.

Uważamy Państwo Środka

za mocarstwo ponadregionalne, które powinno coraz

aktywniej angażować się w rozwiązywanie proble-

mów w skali globalnej.

Służymy swoimi doświadcze-

niami, gdyby Chiny zdecydowały się kiedyś splurali-

zować swój system polityczny.

Kontynuować będzie-

my dobrą współpracę z Japonią, forpocztą demokra-

cji w strefie Pacyfiku.

Polskie firmy konsekwentnie wzmacniają swoją

pozycję na zagranicznych, w szczególności pozaeuro-

pejskich, rynkach.

W ubiegłym roku nasz eksport

wzrósł prawie o 4%, z czego najbardziej przyspieszy-

ła sprzedaż do krajów Ameryki Łacińskiej, o 17,6%,

do Afryki, o ponad 16% i Azji, o ponad 12%.

Polski

eksport nareszcie uzyskuje profil globalny.

To rosnące zainteresowanie wymaga wzmacnia-

nia stosunków z odległymi i słabiej rozpoznanymi

rynkami.

Wspieramy polskich przedsiębiorców, kon-

centrując się na rozbudowie nowoczesnej bazy trak-

tatowej.

Niezmiennie uznajemy rolę Ministerstwa

Gospodarki w promocji gospodarczej i postulujemy

przyjęcie odpowiedniej ustawy.

Utrzymujemy regu-

larne kontakty z kilkoma setkami polskich firm

stwa spożywczego i przemysłu innowacyjnego.

Przy-

stąpiliśmy do Europejskiej Agencji Kosmicznej.

Przedsiębiorcy towarzyszą przedstawicielom MSZ

głym roku były to wyjazdy do Arabii Saudyjskiej,

Mianmy, Brazylii, Chile, Chin, Kolumbii i Meksyku.

W tym roku będzie to Australia, Indie, Mongolia

i Nowa Zelandia.

Z uwagą obserwujemy zmiany na rynku energe-

tycznym w USA, które pociągną za sobą konsekwen-

cje geopolityczne.

Stany Zjednoczone będą do roku

2020 eksporterem netto gazu.

Europejska gospodar-

ka może na tym skorzystać.

W ciągu najbliższej de-

kady otworzy się bowiem nowy rynek handlu ener-

gią, pozwalający na dywersyfikację importu surow-

ców, z czego będziemy mogli korzystać dzięki oddaniu

do tego czasu do użytku naszego terminala LNG.

Mamy ponadto podstawy do współpracy w obszarze

poszukiwania alternatywnych źródeł energii i roz-

woju nowatorskich technologii.

Intensywny dialog

w tych kwestiach prowadzimy z Kanadą.

Prioryte-

tem pozostanie pełne wykorzystanie naszych włas-

nych, narodowych zasobów energetycznych, w tym,

ale nie tylko, złóż gazu łupkowego.

Panie i Panowie Posłowie!

Historia uczy, że Pol-

ska o bezpieczeństwo, także w wymiarze wojskowym,

zadbać musi przede wszystkim sama.

Że zależy ono

w największym stopniu od naszego własnego poten-

cjału obronnego.

Jak pisał Jan Nowak Jeziorański,

„nie można opierać bezpieczeństwa tylko na sojusz-

nikach, nawet najpotężniejszych, jeśli własnymi si-

łami nie zapewnimy sprzymierzeńcom możliwości

przyjścia nam z pomocą.

Poczucie bezpieczeństwa

(…) nie może stać się mitem, który rozbroi nas psy -

chicznie i zrodzi lenistwo myśli wojskowej”.

Moder-

nizacja Sił Zbrojnych to więc priorytet na najbliższą

dekadę.

W ciągu tej dekady wydamy na nią poważną

sumę prawie 140 mld zł.

Budujemy siły odstraszania

– pozyskamy rakiety, śmigłowce, wozy bojowe, okrę-

ty podwodne i samoloty bezzałogowe.

Będziemy dysponowali własnym systemem obro-

ny powietrznej.

Nasza narodowa tarcza, wraz z tar-

czą amerykańską, której elementy znajdą się na na-

szym terytorium w roku 2018, wejdzie w skład syste-

mu ogólnonatowskiego.

Sojusz Północnoatlantycki

pozostaje dla nas bowiem najważniejszym zewnętrz-

nym gwarantem bezpieczeństwa.

Będziemy zabiegać,

aby kolektywna obrona, kluczowa z polskiego punk-

tu widzenia, pozostała dla NATO naczelnym zada-

niem. Jesienią po raz pierwszy na naszym teryto-

rium odbędą się manewry wojskowe Sojuszu pod

kryptonimem „Steadfast Jazz”.

Cieszymy się ze znacz-

nego wkładu, jaki zadeklarowali nasi natowscy part-

nerzy, przede wszystkim Francja i Stany Zjednoczo-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

ne.

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami od kilku

miesięcy gościmy w Polsce pododdział amerykań-

skich sił powietrznych, który obsługuje rotacyjną

obecność samolotów bojowych F-16 i transportowych

C-130.

Z Amerykanami współpracujemy także w Afga-

nistanie.

Operacja NATO w tym kraju wkracza

w końcową fazę.

Polski kontyngent, obecnie liczący

1800 żołnierzy, zmniejszymy w październiku do

1000.

Do końca przyszłego roku, zgodnie z zapowie-

dziami, razem z sojusznikami, zakończymy misję

stabilizacyjną ISAF.

Jesteśmy dumni, że naród af-

gański wysoko ceni zaangażowanie i poświęcenie

polskich żołnierzy oraz dyplomatów.

Silna Unia Europejska, którą budujemy, to także

rozwój europejskich zdolności obronnych.

Pod koniec

tego roku Rada Europejska podejmie decyzję w spra-

wie dalszych kierunków rozwoju wspólnej polityki

bezpieczeństwa i obrony.

Będziemy konsekwentnie

opowiadać się za jej wzmacnianiem, choć nie mamy

złudzeń, aby mogła w tej dekadzie zastąpić NATO.

Uczestniczymy w unijnych grupach bojowych i nie

wykluczamy ich użycia.

Nasze siły są obecne w Ko-

sowie, Bośni i Hercegowinie oraz Gruzji.

Bierzemy

udział w unijnej misji szkoleniowej w Mali, wspiera-

jąc sojuszników w walce z terroryzmem w Sahelu.

Silna Unia Europejska to także taka, która posia-

da sprawną i skuteczną dyplomację.

Wspieramy wy-

siłki Catherine Ashton i Europejskiej Służby Działań

Zewnętrznych, szczególnie w trudnych rozmowach

z Iranem.

Wysoki Sejmie!

W ubiegłym roku decyzją Wyso-

kiej Izby środki przeznaczone na wsparcie Polonii

zostały przekazane Ministerstwu Spraw Zagranicz-

nych.

Bieżący rok jest pierwszym pełnym rokiem

obowiązywania nowych zasad.

W ramach rozstrzyg-

niętych niedawno konkursów przeznaczymy na

współpracę z rodakami ponad 50 mln zł, choć wnio-

ski złożono na sumę 224 mln.

Rozumiem rozczaro-

wanie tych, których zgłoszenia nie uzyskały aproba-

ty, i zapraszam do składania wniosków w przyszłym

roku.

Szczególnie mile widziane będą projekty, które

wzmocnią współpracę gospodarczą Polonii z krajem,

oraz te, które zachęcą Polaków z diaspory do powro-

tu.

Zaproponujemy także nowe formy emisji progra-

mów telewizji i radia dla zagranicy, zarówno po pol-

sku, jak i w językach obcych.

Zmieniamy filozofię polityki polonijnej.

Chcemy,

aby rodacy mieszkający za granicą stali się wpływo-

wym podmiotem polskiej polityki zagranicznej i swo-

ją aktywnością wzmacniali wizerunek, pozycję i in-

teresy gospodarcze i polityczne Polski.

Pamiętamy o naszych obowiązkach wobec roda-

ków na Wschodzie.

A zarówno na Zachodzie, jak i na

Wschodzie nie pytamy jedynie, co Polska może zrobić

dla Polonii, ale, głównie, co Polonia może zrobić dla

Polski.

Wysoka Izbo!

Kontynuujemy proces modernizacji

polskiej służby zagranicznej.

Wprowadzamy nowe

formy obecności dyplomatycznej Polski, takie jak

wspólne z państwami trzecimi siedziby placówek czy

powoływanie ambasadorów wizytujących, na przy-

kład na Malcie.

Te rozwiązania zapewniają obecność

polskiej służby zagranicznej w nowych miejscach

przy znacznie niższych nakładach finansowych.

To-

warzyszy temu racjonalizacja sieci zagranicznych

przedstawicielstw Polski.

Zwiększamy naszą obec-

ność w tych regionach, w których mamy istotne in-

teresy, zwłaszcza gospodarcze.

Dlatego na przykład

przenosimy konsulat z Vancouver do Edmonton, ka-

nadyjskiej stolicy przemysłu wydobywczego.

Roz-

strzygnęliśmy międzynarodowy konkurs na nową

ambasadę w Berlinie – teraz trwają prace przygoto-

wawcze.

Jednocześnie sprzedajemy budynki, które

odegrały już swą rolę – chodzi np. o byłą ambasadę

PRL w Kolonii lub budynki w miejscach, gdzie nie

mamy już placówek.

Efektywnie działa nasza służba konsularna.

W ubie-

głym roku wykonaliśmy ponad 2 mln rejestrowanych

czynności konsularnych, o 16% więcej niż w roku 2011,

co przyniosło Skarbowi Państwa ponad 200 mln zł.

Uru-

chomiliśmy zespół wsparcia konsularnego, który udzie-

la pomocy polskim placówkom w sytuacjach kryzyso-

wych, i to już w ciągu 24 godzin od zgłoszenia.

Polacy

chętnie podróżują i stają się coraz bardziej mobilni.

Je-

steśmy jako naród bardziej otwarci i swobodnie korzy-

stamy z dobrodziejstw globalizacji.

W ubiegłym roku

polskie urzędy konsularne wydały blisko 177 tys. pasz-

portów, o 65% więcej niż w roku 2003 poprzedzającym

naszą akcesję do Unii.

Chcąc prowadzić skuteczną politykę zagraniczną,

która dawno już przestała być dyplomacją salonową,

zapewniamy polskim dyplomatom nowoczesne na-

rzędzia pracy.

Dzięki zdjęciom satelitarnym jesteśmy

w stanie precyzyjnie analizować zagrożenia i spraw-

nie organizować pomoc dla naszych rodaków w sytu-

acjach kryzysowych.

Uruchomiliśmy przejrzysty por-

tal internetowy zintegrowany z witrynami placówek,

jedno z najbardziej ambitnych przedsięwzięć w histo-

rii polskiego Internetu.

Wdrażamy system elektro-

nicznego obiegu dokumentów, najnowocześniejszy

w polskiej administracji rządowej.

Dążąc do polep-

szenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz ochrony

informacji, utworzyliśmy Inspektorat Służby Zagra-

nicznej.

Pracujemy także nad wprowadzeniem kate-

gorii tajemnicy dyplomatycznej, która obejmowałaby

informacje jawne o charakterze wrażliwym.

Trwa przegląd funkcjonowania Europejskiej Służ-

by Działań Zewnętrznych.

Liczymy na zapewnienie

równowagi geograficznej wśród personelu służby,

chcemy także, aby w większym stopniu angażowała

się w zadania stricte dyplomatyczne.

Z satysfakcją

stwierdzam stale zwiększającą się liczbę polskich dy-

plomatów w ESDZ.

W unijnej dyplomacji zatrudnio-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

nych jest na stanowiskach merytorycznych 66 Pola-

ków, w tym 48 w Brukseli i 18 w delegaturach.

Nasz

rodak Maciej Popowski jest zastępcą sekretarza gene-

ralnego służby, a w ubiegłym roku grono unijnych

ambasadorów powiększyło się o kolejnych dwóch Po-

laków: Jana Tombińskiego na Ukrainie oraz Adama

Kułacha w Arabii Saudyjskiej.

Co siódma nominacja

przypadła naszym dyplomatom.

Polacy obejmują od-

powiedzialne stanowiska także w NATO, szefują biu-

rom Sojuszu na Ukrainie i w Rosji.

Jeden z naszych

rodaków wkrótce obejmie funkcję szefa Komitetu Bu-

dżetowego Sojuszu Północnoatlantyckiego.

Ściśle współpracujemy także z polskimi instytu-

tami badawczymi i analitycznymi, które są coraz

lepiej rozpoznawalne w Europie i na świecie.

Wysokie

noty zbierają Polski Instytut Spraw Międzynarodo-

wych oraz Ośrodek Studiów Wschodnich.

Naszą po-

litykę konsultujemy z władzami lokalnymi i organi-

zacjami pozarządowymi.

We wszystkich wojewódz-

twach powstają regionalne ośrodki debaty między-

narodowej, dzięki którym potrzeby samorządów

znajdują odzwierciedlenie w priorytetach polityki

zagranicznej państwa.

Wysoka Izbo!

Kończąc, przypomnę, że jeden z eu-

ropejskich polityków porównał niedawno Unię Euro-

pejską do rodu Buddenbrooków z powieści Tomasza

Manna: pierwsze pokolenie założyło obiecujące ro-

dzinne przedsiębiorstwo, drugie skutecznie nim za-

rządzało, a trzecie cały dorobek zaprzepaściło.

Uży-

wając dalej tej metafory, ów polityk dodał, że Europą

rządzą dziś przedstawiciele trzeciego pokolenia,

a Nagrodę Nobla odebrali ku czci pierwszego – jako

napomnienie, by wspólnego dorobku, stworzonego

tak wielkim wysiłkiem, nie traktować jako czegoś

oczywistego i danego raz na zawsze.

Przyjmujemy tę

analogię, próbujemy ją stosować również do historii

Polski.

Kilkakrotnie w naszych dziejach bywało bo-

wiem, że z mozołem wznoszony gmach państwa, naj-

pierw błyszczący przepychem, z czasem, źle zarzą-

dzany, popadał w ruinę.

Nasze dzieje to bowiem opo-

wieść o wielkości i upadku, o bohaterach i zdrajcach,

opowieść o oszałamiających sukcesach, o kraju mi-

liona kilometrów kwadratowych, sięgającym od Bał-

tyku po Morze Czarne, od Wielkopolski po Kijow-

szczyznę, wielonarodowym i wielowyznaniowym,

otwartym i gościnnym, a zarazem wiernym tradycji

i korzeniom.

To jedna strona medalu.

Ale to także

opowieść o karygodnych zaniechaniach, o nieprzeku-

waniu militarnych wiktorii w sukcesy polityczne

i dyplomatyczne, o niewykorzystanych możliwoś-

ciach rozwojowych i o „straceńczym optymizmie”,

który w myśl hasła „chcieć to móc” stawiał przed

nami niewykonalne zadania, po czym zmuszał do

rozdzierania szat, gdy łatwo przewidywalne skutki

prowadziły do katastrof na skalę pokoleń.

Dziś szybciej niż kiedykolwiek w historii wzmac-

niamy siłę Polski i jej pozycję w świecie.

Dzięki pracy

milionów Polaków, dzięki osiągnięciom przedsiębior-

ców, dzięki dobrej polityce kolejnych rządów i samo-

rządów, ale też dzięki polskiej dyplomacji.

Robimy to

z polską konsekwencją i z polskim uporem.

Wchodząc

do Unii, dokonaliśmy wyboru dziejowego.

Jeśli nie

chcemy powtórzyć grzechu zaniechania naszych

przodków, musimy być konsekwentni i wchodzić do

najściślejszych kręgów decyzyjnych.

Prowadzić poli-

tykę zagraniczną tak, jak Donald Tusk poprowadził

unijne negocjacje budżetowe.

Dzięki odniesionemu

w nich sukcesowi dziś mamy środki na dokonanie

cywilizacyjnego skoku.

Nie zaprzepaśćmy tej histo-

rycznej szansy.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Jarząbek.)

tej informacji.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu ministrowi.

Bardzo proszę o zabranie głosu przedstawicie-

la klubu Platforma Obywatelska pana Grzegorza

Schetynę.

Poseł Grzegorz Schetyna:

mierze!

Panie i Panowie Ministrowie!

Przedstawicie-

le Korpusu Dyplomatycznego!

Wysoka Izbo!

Wystą-

pienie pana ministra Sikorskiego kieruje dziś uwagę

całego Sejmu, parlamentu, na sprawy zagraniczne.

To szczególny dzień.

Wszyscy wiemy, że międzynaro-

dowe relacje pozostają sprawą fundamentalną dla

naszego bezpieczeństwa i dla przyszłości naszego

kraju.

Do historycznego szkicu relacji gospodarczych

i politycznych chciałbym dołączyć tekst z 1526 r., czy-

li sprzed 500 lat, który jest aktualny, więc proszę

mnie wysłuchać:

Choć nieskończona jest ilość plag, które zazwyczaj

powodują upadek królestw, księstw i rzeczypospoli-

tych, to moim zdaniem najgorsze są cztery: niezgoda,

śmiertelność, jałowość ziemi i lichy pieniądz.

Trzy

pierwsze są tak oczywiste, że wszyscy dobrze wiedzą,

iż tak właśnie jest, ale czwartą, która dotyczy pienią-

dza, uznają tylko nieliczni, i to najmądrzejsi, ponie-

waż doprowadza do upadku rzeczypospolitych nie od

razu i nie za pomocą jednego ciosu, ale stopniowo

i jakby skrycie.

To są słowa Mikołaja Kopernika z „Traktatu o re-

formie monetarnej Prus Królewskich i Książęcych”.

Mają prawie 500 lat, jak powiedziałem, ale uderza ich

aktualność, bo ciągle przecież nie zmieniają się wy-

zwania stojące przed polską polityką zagraniczną.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

Cały czas szukamy zgody, porozumienia, czegoś

wspólnego, myślimy o polityce rodzinnej w perspek-

tywie kryzysu demograficznego, pilnujemy skutecz-

nej polityki rolnej i cały czas wszyscy troszczymy się

o siłę naszego pieniądza.

Naszym najważniejszym wyzywaniem jest, jak

często podkreśla prezydent Komorowski, umacnia-

nie naszego bezpieczeństwa i rozwój Polski.

Dziś bez-

pieczeństwo to nie tylko kwestia obrony.

To również

bezpieczeństwo energetyczne, demograficzne i oczy-

wiście ekonomiczne.

By je zapewniać, by tego bezpie-

czeństwa pilnować, trzeba ciągle szukać i znajdować

sojuszników, partnerów i kontrahentów.

Musimy

utrzymywać dobre i intensywne relacje z resztą świa-

ta.

Do tego musimy wypracować dobrą wiedzę, zgod-

ne stanowisko, jasność politycznego celu.

Musimy

konsekwentnie i wzajemnie uzupełniać działania,

delegacje, inicjatywy, które służą budowaniu stabil-

nego wizerunku Rzeczypospolitej.

To jest zadanie nie tylko dla Ministerstwa Spraw

Zagranicznych.

To jest zadanie także dla nas, dla

polskiego parlamentu, bo parlament jest miejscem

politycznego sporu, politycznych różnic, dyskusji, ale

polityka zagraniczna jest też testem na polityczną

odpowiedzialność.

Tu sprawdzamy, czy umiemy wy-

znaczyć granicę między partyjnym, politycznym in-

teresem a polską racją stanu.

Tak naprawdę bez po-

litycznej zgody w sprawach międzynarodowych nie

zdołamy nadrobić tych zaległości, które mamy.

Dla-

tego dobre i ważne jest przywoływanie nadrzędnych

celów polskiej dyplomacji, mówienie cały czas o jej

wspólnych motywach.

Uważam, że to właśnie powi-

nien być ten wspólny mianownik naszego myślenia

i politycznego działania w polityce zagranicznej, tu,

w parlamencie.

Nasze zadanie, każdego z nas, po-

słów, senatorów, też samorządowców, tych niezależ-

nych, tych z opozycji, z kręgów rządzących, cały czas

polega na szukaniu szans wzrostu i rozwoju dla pol-

skiej gospodarki, promocji polskiej marki.

Stabilny

wzrost jest dziś absolutną koniecznością, jest chociaż

nie jedyną, ale jednak gwarancją bezpieczeństwa na-

rodowego.

Dzisiaj – i apelujemy o to od miesięcy – Pol-

ska musi, powinna i musi, mówić jednym głosem.

W tym głosie musi być zawarte wszystko: nasze cele,

które mamy, nasze marzenia, nasze stanowisko, ale

także nasza godność, bo tego oczekują od nas Polacy.

Zarówno kwestia polityki, jak i kwestia gospodar-

ki to są sprawy wspólne, praktyczne i ideowe.

I nie

zależą one od kalendarza wyborczego czy od agendy

naszych prac w Sejmie, od agendy ustawodawczej.

Droga, którą Polska przeszła od 1989 r., jest napraw-

dę szkołą życia.

Nie tylko dla nas, nie tylko dla Pol-

ski, nie tylko dla Polaków, także dla całej Europy

i świata.

Musimy dzisiaj powiedzieć w perspektywie

tych dwudziestu kilku lat, że poradziliśmy sobie, że

przeszliśmy wyboistą, trudną drogę, ale osiągamy

sukces.

Zdaliśmy egzamin z gospodarki rynkowej.

Pojęliśmy, jak ważne, jak kluczowe dla demokracji są

rządy prawa.

Dziś mamy prawo, a może i obowiązek, żeby tą

wiedzą, tym naszym doświadczeniem, potrafić dzielić

się z resztą Europy i świata.

Reszta świata powinna

być rozumiana najszerzej, jak to jest możliwe, bo na-

sza uwaga kieruje się w najróżniejsze strony.

Działa-

nia w postaci poszerzania kontaktów gospodarczych,

szukanie, otwieranie rynków zagranicznych dla na-

szych przedsiębiorców, tych największych, wielkich,

ale też tych małych, zapotrzebowanie na naszych

specjalistów, intensyfikacja kontaktów w dziedzi-

nach współpracy naukowo-technicznej w odniesieniu

do krajów tradycyjnie niebędących naszymi partne-

rami, krajów, które otwierają się teraz i tworzą nowe

gospodarcze rynki – to wszystko służy wzmocnieniu

polskiej pozycji, służy naszemu bezpieczeństwu, słu-

ży polskiej przyszłości.

Jesteśmy świadkami powstawania nowej Unii Eu-

ropejskiej, ona się przekształca.

Niektórzy chcą mó-

wić, że tworzy się na nowo.

Od wybuchu kryzysu fi-

nansowo-gospodarczego widzimy tendencję do pogłę-

biania się integracji w ramach eurostrefy.

To jest

rzecz trudna, o której wielokrotnie rozmawialiśmy

i jeszcze będziemy rozmawiać, ale ta debata jest

w Polsce konieczna.

Na grudniowym posiedzeniu

Rady Europejskiej zapowiedziano wprowadzenie me-

chanizmów koordynacji polityk gospodarczych wy-

muszających trwałą dbałość o konkurencyjność ze

strony wszystkich uczestników.

Zmiany obejmą też

kwestie społeczne.

Dziś zatrzymanie tego procesu wydaje się niemoż-

liwe, dlatego strategia rządu, ministra finansów, pre-

miera, ministra Rostowskiego, premiera Tuska, mi-

nistra spraw zagranicznych co do przystąpienia do

traktatu fiskalnego i bycia jego aktywnym uczestni-

kiem, a nie tylko cichym, zdystansowanym obserwa-

torem jest najlepszą strategią dla Polski.

Musimy to

powiedzieć.

Istnieją poważne przesłanki, że ta dzi-

siejsza gotowość strefy euro do rozmowy, do otworze-

nia się, do szukania czegoś wspólnego, zachęty do

prawdziwej rozmowy o przyszłej obecności także Pol-

ski jako wielkiego kraju nowej Europy, wydaje się,

mogą być ograniczone, ten przedział czasu, kiedy

nasza podmiotowa, silna pozycja, nasz głos będą za-

uważalne i słyszalne i przyjmowane podmiotowo,

i będą mogły tworzyć nową jakość dzisiejszej i przy-

szłej strefy euro, może być zamknięty.

Dlatego po-

winniśmy już dzisiaj deklarować gotowość do pełnej

rozmowy, a także współuczestnictwa w decyzjach

dotyczących przyszłości strefy euro.

Ten proces, spro-

wadzany do spełnienia warunków do wejścia do eu-

rolandu, jest dobrą agendą dla każdego państwa, dla

nas też, bo on wymusza i mapę drogową, i konieczne

polityczne, ekonomiczne oraz gospodarcze decyzje.

Dziś zdobywamy doświadczenia w zakresie zespoło-

wego, grupowego działania.

Unia Europejska jest

miejscem rozmowy wielu krajów, ale co ważne, co

istotne, tam gdzie jest możliwość szukania partne-

rów, przyjaciół, tych, z którymi można przygotowywać

Poseł Grzegorz Schetyna

polityczne tezy, polityczną koncepcję, tam głos tych

państw zawsze brzmi bardziej donośnie, bardziej wy-

raziście.

Te państwa mogą więcej.

Dlatego Grupa Wy-

szehradzka, dlatego Trójkąt Weimerski to są wielolet-

nie projekty, które dzisiaj, w perspektywie ostatnich

lat, uzyskują nową polityczną jakość, uzyskują nową

polityczną barwę.

I to dzieje się za sprawą polskiego,

naszego pomysłu realizującego naszą polityczną wizję

– współpracy i otwartości.

Grupa Wyszehradzka ma ugruntowaną pozycję

lidera regionalnego, ale to już nie wystarczy.

To wy-

zwanie, które stoi przed Wyszehradem, a także przed

Trójkatem Weimarskim, to coś, co daje nam szansę

na wypracowywanie kompromisu o piętro wyżej i na

to, żeby polski głos i polska możliwość budowania

politycznego kompromisu, politycznych sojuszów

była uważana za rzecz, która jest polityczną polską

specjalnością.

Mówił minister Sikorski o kwadracie wpisanym

w trójkąt.

Mało co tak obrazowo potrafi pokazać taką

sytuację.

To jest ważne, żeby móc mówić o wspólno-

cie, o wspólnym mianowniku, ale też o skuteczności

takiego działania.

Jeżeli uda nam się, a ostatnie lata

i miesiące są dobrym znakiem tego, że można to zro-

bić, jeżeli będziemy tę sprawę wspólnie oceniać

i wspólnie tu, w parlamencie, przygotowywać, dawać

wsparcie ministerstwu, polskiemu rządowi, to wyda-

je się, że gwarancje polskiego bezpieczeństwa będą

jeszcze bardziej trwałe.

Działanie grupowe, zespoło-

we jest kluczowe, najważniejsze w polityce.

Ważne są także relacje dwustronne.

Mówił o tym

minister spraw zagranicznych.

Relacje z Niemcami

są historycznie trudne, ale dzisiaj historia nie może

zdominować naszych relacji, nasze relacje z Niem-

cami powinny przejść do historii.

Dzisiaj mamy kon-

takty, rozmawiamy z Niemcami jak partnerzy – są

ważnym, strategicznym, niektórzy mówią: najważ-

niejszym, sojusznikiem Polski w Europie.

To jest

współpraca, która jest na każdym szczeblu.

Kiedyś

współpraca samorządowa, współpraca młodzieży.

Te dwadzieścia parę lat jest sygnałem wielkiej zmia-

ny, wielkiej otwartości i nowej jakości w tych rela-

cjach.

Dziś można powiedzieć, że te stosunki są

modelowe i historia, droga dojścia do tych relacji jest

także modelowa.

Zawdzięczamy to jeszcze decyzjom

premiera Mazowieckiego i wszystkich następnych

polskich rządów.

Wspólne, zbliżone poglądy na europejską politykę

sąsiedztwa, sprawy bezpieczeństwa, walkę z kryzy-

sem – to wszystko pokazuje, że z naszym zachodnim

sąsiadem mamy wspólne spojrzenie.

Chcemy też roz-

mawiać o procesie rozbudowy sieci energetycznych,

o bezpieczeństwie energetycznym, o efektywności ener-

getycznej, a także o transformacji w kierunku gospo-

darki niskoemisyjnej.

To są rzeczy, które są trudne.

Różnimy się tym.

Uważamy jednak, że rozmowa po-

winna dotyczyć właśnie trudnych spraw, bo w na-

szych relacjach pokazujemy, że jesteśmy w stanie

dochodzić do porozumienia.

Jeżeli chodzi o stosunki z Francją po wyborach,

z nowym parlamentem, z nowym prezydentem, to

możemy cieszyć się, że następuje ożywienie relacji

polsko-francuskich.

To jest kwestia budżetu, walki

o europejski budżet i francuskiego wsparcia dla pol-

skiego stanowiska.

Chodzi o wspólną, i francuską,

i polską, ochronę interesów dotyczących rolnictwa,

a także – trzeba to sobie powiedzieć wprost – o doce-

nianie przez Francję roli Polski w zmianach, do któ-

rych doszło podczas ostatnich 20 lat.

Odnosi się to

również do Trójkąta Weimarskiego, chodzi o nowe

relacje, nowy, jak powiedziałem, klimat budowany

wokół czy w ramach Trójkąta Weimarskiego między

Francją, Niemcami a Polską.

Szuka się nowego po-

rozumienia, tak żeby nasz głos był jeszcze bardziej

słyszalny, miał wpływ na politykę europejską, a prze-

de wszystkim żeby był wspólny, czyli starej i nowej

Europy.

Chodzi o to, aby nową jakość tworzyły nie

tylko relacje bilateralne, ale żeby była ona wspólna,

bo wtedy mogą zapadać jeszcze korzystniejsze dla nas

decyzje.

Współpracujemy na poziomach rządowym,

parlamentarnym, a także w Parlamencie Europej-

skim.

Współpraca z Francją jest bardzo dobra.

Zdajemy sobie sprawę z trudnych, także pod

względem historycznym, relacji z Rosją.

Również

dzisiaj nie są one łatwe ani proste.

Wiemy, że pewne

sprawy będą tu powracać.

Jest to spowodowane za-

równo historią, jak i brakiem rozmowy czy porozu-

mienia, które można osiągnąć tylko wtedy, kiedy

będziemy mieli przekonanie, że trzeba tę debatę roz-

począć i prowadzić ją na każdym szczeblu – rządo-

wym, ministerialnym, parlamentarnym.

Zdajemy

będziemy próbowali rozpocząć tę rozmowę od takich

kwestii jak mały ruch graniczny z obszarem króle-

wieckim, sprawa wiz.

Dyskusja będzie jednak trud-

na.

Już taka jest.

Ciągle szukamy wspólnej płaszczy-

zny.

Z prezydiami Komisji Spraw Zagranicznych

Sejmu i Senatu prowadziliśmy w Moskwie rozmowy

w Dumie i w Radzie Federacji Rosyjskiej.

Były one

naprawdę trudne, jednak podjęliśmy taką próbę.

Uważam, że tutaj trzeba konsekwentnie pilnować

pewnych spraw, ponieważ niektóre problemy będą

wracać.

Oczywiście chodzi o kwestie związane z ka-

tastrofą smoleńską, zamknięciem postępowania pro-

kuratorskiego, a także, a może przede wszystkim,

symbolicznym powrotem wraku do Polski.

Trzeba jednak również szukać tego, co jest opty-

mistyczne, ma otwierający charakter w odniesieniu

do relacji z Rosją.

Mówiłem o Królewcu, o małym

ruchu granicznym.

Radykalnie zwiększyły się obroty

handlowe.

Chodzi o 34 mld w 2011 r. i dalszy wzrost

w 2012 r.

Członkostwo Rosji w WTO, zniesienie ist-

niejących ograniczeń będą stanowiły kolejne okolicz-

ności, które mogą sprzyjać otwieraniu rynku, han-

dlu, współpracy, wymiany handlowej.

Współpraca

zaistniała w związku z otworzeniem granicy, wpro-

Poseł Grzegorz Schetyna

wadzenie małego ruchu granicznego stanowią tego

klasyczne przykłady, pokazują, jak życie weryfikuje

polityczne zapowiedzi i strach o podłożu politycznym.

Dzisiaj wszyscy mieszkańcy Warmii i Mazur cieszą

się z tego, że mogą zarabiać na obecności rosyjskich

turystów, uważają, że to była dobra decyzja.

A prze-

cież tyle nasłuchaliśmy się tu, w tej Izbie, oraz na

posiedzeniu komisji na temat tego, jakie stanowi to

zagrożenie dla polskiego bezpieczeństwa, jak wielkie

jest to zagrożenie.

Przemytnicy mieli przechodzić

przez polską granicę i rujnować poczucie naszego

bezpieczeństwa.

Nic takiego się nie stało.

Zrealizo-

waliśmy trudny projekt i okazało się to wielkim suk-

cesem.

Dobrze byłoby, gdyby przyznali to również

przedstawiciele opozycji, bo warto.

Jest też kwestia potencjału, który musimy reali-

zować.

Nikt nie zmieni historii polsko-rosyjskiej.

To,

co my będziemy mogli zapisać, stworzyć w przyszło-

ści, zależy tylko od nas, a stanowi to polską rację

stanu.

Herman Van Rompuy powiedział, że w przypadku

Rosji musimy przejść od partnerstwa z konieczności

do partnerstwa z wyboru.

Chcielibyśmy móc powie-

dzieć to tu, w Warszawie.

Warto walczyć o to i warto

budować takie podejście do tego problemu, żeby móc

tak powiedzieć.

Daleka droga przed nami, ale innej

nie ma.

Zobowiązanie do solidarności, polska rola w Eu-

ropie, Ukraina, Białoruś Mołdawia – to jest kwestia

walki o wolność, o solidarność.

Tej wolności nikt nam

nie dał, musieliśmy ją sami wywalczyć przez lata,

może lepiej powiedzieć: przez wieki.

Dzisiaj mamy

poczucie spełnienia, satysfakcji, ale czujemy zobo-

wiązanie do solidarności.

Wiemy, że inni nie są w tak

komfortowej sytuacji jak my.

Inne kraje, inne narody

walczą o podmiotowość, o suwerenność i musimy być

gotowi do tego, żeby im pomagać, mieć system, żeby

to było bardzo silne.

To jest w nas.

Ale nie wystarczy

mieć przekonania, że to trzeba robić, trzeba przygo-

tować system wdrażania tej pomocy.

Europejska Fundacja na Rzecz Demokracji, mó-

wił o tym minister Sikorski, to kolejny potrzebny

instrument finansowania rozwoju demokracji w Eu-

ropie Południowej, Wschodniej, tam, gdzie walka

o wolność, o wolne media, o społeczeństwo obywatel-

skie ciągle jest wielkim wyzwaniem.

Tam musi być

polski znak, tam muszą być polscy przedstawiciele,

polscy parlamentarzyści, tam musimy być my.

Bo my

jesteśmy to winni historii i temu, że ktoś nam też

kiedyś pomógł, ktoś o nas pamiętał, ktoś nas wspie-

rał i ktoś nam pokazał, że trzeba żyć, że można żyć

w suwerennym kraju.

To dotyczy także krajów Afry-

ki Północnej.

Też staramy się tam być aktywni: MSZ,

ale przecież także parlament, Sejm, Senat, są częste

wizyty parlamentarzystów.

Jest to kwestia walki,

pokazywania drogi do demokracji i naszych osiąg-

nięć czy przekazywania naszej wiedzy.

To wszystko

się dzieje.

Ważne jest to, że Polska, Polacy umieją dzisiaj

nawiązywać relacje.

Wszystkie nasze wizyty – mówię

tutaj o aktywności parlamentarnej posłów, senato-

rów na świecie – zawsze otwierają nowe możliwości.

Dają nam dobry pomysł na współpracę, na realizację

pomysłu, na pokazywanie tego polskiego fenomenu,

opowiadanie o nim, na to, żeby pokazać, dlaczego

i z czego jesteśmy dumni, na potwierdzenie jakości

polskiej drogi, wielkiej jakości polskiej drogi.

Oczy-

wiście to jest polityczne otwarcie, za którym musi iść

pomysł na współpracę gospodarczą.

Głęboko wierzę,

że tutaj jest najwięcej do zrobienia.

Współpraca go-

spodarcza, obecność polskich przedsiębiorców, pol-

skich przedsiębiorstw na świecie – to jest dzisiaj wy-

zwanie dla nas, to jest pomysł, który musimy reali-

zować.

To jest wielka, ogromna szansa na to, żeby

Polska była jeszcze wyżej, żeby podnieść jej znacze-

nie, wagę, zwiększyć możliwości.

Jeśli chodzi o rynki wschodzące, państwa BRICS,

Brazylię, Rosję, Indie, Chiny, południową Afrykę,

Oceanię, są wielkie wyzwania, wielkie możliwości.

mówić, musimy to przygotowywać i, wydaje się, mu-

simy też budować wspólnotę celu oraz wspólnotę pra-

cy wokół tego.

Tu nie ma żadnych podziałów politycz-

nych.

Zależy nam na tym, żeby Polska miała dobrą

markę i żeby była obecna na całym świecie.

Dyplomacja zachowuje swoje klasyczne funkcje,

ale także musi być aktywna w nowym, innym wy-

miarze.

Chodzi o współpracę Ministerstwa Spraw

Zagranicznych z resortami gospodarki, środowiska,

rozwoju regionalnego, o to wszystko, co otworzy pol-

ską wizję gospodarki na świecie, pokaże polskie

osiągnięcia, otworzy polskie firmy, da szansę polskim

przedsiębiorcom, czyli fora gospodarcze, seminaria,

dni polskie, tygodnie gospodarcze.

To wszystko już

jest.

My, jako parlamentarzyści, musimy mieć po-

mysł, jak to jeszcze bardziej nagłośnić, jak to jeszcze

bardziej zmodyfikować, jeszcze bardziej nasycić treś-

cią, obecnością, konkretem.

To jest wyzwanie dla

polskich parlamentarzystów, którzy tak szeroko i chęt-

nie wizytują kraje świata i promują Polskę.

MSZ w bardzo poważny sposób angażuje się

w promocję polskich firm, ale nie można zostawić tej

aktywności tylko ministerstwu.

Kilkaset polskich

firm na 70 rynkach świata jest wspieranych przez mi-

nisterstwo, wspiera ono interesy gospodarcze, promu-

je polską kulturę, buduje wizerunek, ale tak jak po-

wiedziałem, konieczna tu jest współpraca, konieczna

jest otwartość ze strony parlamentarzystów.

Musimy

to robić wspólnie, szczególnie że nie ma tutaj żadnego

konfliktu.

Nie ma żadnej różnicy między nami, jest

tylko kwestia skuteczności i systematyczności.

Dzisiaj musimy walczyć, żeby być w czołówce tych

krajów, które się rozwijają, które się otwierają.

Prze-

cież można wymieniać: Wietnam, Angola, Meksyk,

Kolumbia, Brazylia, Indonezja – jest wiele krajów,

które są otwarte i czekają.

Czekają na ofertę, na obec-

ność, na pomysł.

To musi być polski pomysł, to musi

być polska obecność, to musi być polski znak jakości.

Poseł Grzegorz Schetyna

Panie Premierze!

Panie i Panowie Ministrowie!

Przedstawiciele Korpusu!

Pozytywnie oceniamy

działania Ministerstwa Spraw Zagranicznych na

rzecz realizowania interesów Polski w świecie.

Wy-

pracowaliśmy pozycję w Unii Europejskiej, jest ona

konkretna, solidna, zasłużyliśmy na nią ciężką, trud-

ną pracą, tymi dwudziestoma paroma latami.

Udało

nam się zająć dobrą pozycję, ale tak jak było mówio-

jest tak, że tak będzie zawsze.

Polska historia zna

wiele takich przykładów – ci, którzy uwierzyli, że

można już odpocząć, odetchnąć, zawsze przegrywali.

Dzisiaj mamy wielkie wyzwanie przed sobą, bo jeste-

śmy elementem sztafety, która wystartowała w 1989 r.

i która, zmieniając Polskę, zaczyna zmieniać Europę.

To jest dla nas wielkie wyzwanie.

Musimy pomyśleć

o następnych pokoleniach, także pokoleniach polskiej

polityki, którym tę pałeczkę będziemy przekazywać

– jakie będziemy im dzisiaj pisać scenariusze na przy-

szłość, jak będziemy ich instruować czy pokazywać im

kierunek tego biegu.

To jest wielkie wyzwanie, to jest

wyzwanie dla polskiej polityki, nie tylko zagranicznej.

To jest polska racja stanu.

Dzisiaj wzmacniamy fundamenty naszego państwa.

Mówimy, jak ważna jest polityka międzynarodowa, jak

ważna jest polityka zagraniczna dla tego, żeby Polska

rozwijała się w sposób otwarty, żeby wzmacniała swoją

pozycję i realizowała oczekiwania Polaków.

Ta dzisiejsza debata niech da asumpt i sygnał, że

potrafimy szukać tego, co wspólne, i to znajdować.

Łatwiej nam będzie rozwiązywać problemy tu, jeżeli

będziemy razem tam, za granicą.

Jeżeli będziemy

szukać, odnajdywać siebie tam i wspólnie rozwiązy-

wać polskie problemy tam, zrobimy to też tutaj, bę-

dzie nam łatwiej w rozmowie, w poszukiwaniu poro-

zumienia tutaj.

Wszystko to możemy zrobić, wszyst-

ko jest przed nami, trzeba w to tylko uwierzyć.

Dzię-

kuję bardzo.

Waszczykowskiego z Klubu Parlamentarnego Prawo

i Sprawiedliwość.

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Szanowny Rzą-

odrzuceniem informacji ministra spraw zagranicz-

nych o założeniach polityki zagranicznej w 2013 r.

Uważamy, że przedstawione założenia nie odpowiada-

ją ambicjom naszego państwa oraz nie przyczynią się

do realizacji polskich interesów narodowych.

Nie mo-

żemy też akceptować publicystyczno-propagandowego

i megalomańskiego stylu tej informacji.

(Oklaski)

Wysoki Sejmie!

W ubiegłym roku minister spraw

zagranicznych zapowiadał wprowadzenie takiej po-

lityki, która znacząco przyczyni się do poprawy na-

szego bezpieczeństwa, wzrostu zamożności i siły.

Pańska polityka tych celów nie zrealizowała.

Polska

nie jest bezpieczniejsza, dekoniunktura związana

z naszym bezpieczeństwem postępuje.

W ubiegłym

roku dostrzegli wreszcie ten fakt zarówno prezydent,

jak i premier.

Prezydent zainicjował program budo-

wy narodowej obrony powietrznej i antyrakietowej,

zaś premier przy okazji ćwiczeń „Anakonda” i innych

zapowiedział realizację kilku innych programów

zbrojeniowych.

To ewidentne sygnały, iż dyploma-

tyczne instrumenty oraz eksperymenty, np. w polity-

ce wschodniej, zawiodły.

W dzisiejszej informacji wiele miejsca poświęcił

minister spraw zagranicznych kwestiom wojskowym,

chwalił się wielomiliardowym programem zbrojenio-

wym oraz zbudowaniem sił odstraszania.

To jednak

program Ministerstwa Obrony Narodowej.

Minister

spraw zagranicznych nie przedstawił nam definicji

wyzwań, zagrożeń w dziedzinie bezpieczeństwa mię-

dzynarodowego.

Domagamy się zatem, aby pan uczci-

wie przedstawił, kto, jak i czym zagraża Polsce.

Nie wzrosła też nasza zamożność, drastycznie

wzrasta natomiast zadłużenie państwa i samorzą-

dów.

Nie zbiliśmy fortuny na organizacji turnieju

piłkarskiego.

Budowa infrastruktury komunikacyj-

nej wlecze się, nie doszło do znaczącego wzrostu za-

granicznych inwestycji w Polsce ani zdobycia nowych

rynków zbytu.

To wymagałoby zmierzenia się ze

światem i jego wyzwaniami, intensywnych poszuki-

wań za granicą partnerów gospodarczych, to wyma-

gałoby od ministra spraw zagranicznych wytężonej

pracy, oderwania się od ćwierkacza, wyjścia z me-

diów, gdzie nieustająco walczy pan z opozycją, za-

miast przekonywać do zgody wokół swojej polityki.

Do walki z opozycją wciągnął minister nawet

urzędników służby zagranicznej.

Na blogach sponso-

rowanych przez ministra usłużni potakiwacze, urzęd-

nicy, a nawet ambasadorowie, głoszą pana chwałę,

rozprawiają się z opozycją w kraju, a nawet z polity-

kami zagranicznymi.

Niektórzy zaś polscy dyploma-

ci tańczą ku zadowoleniu ministerstwa.

(Oklaski)

W rezultacie takiej aktywności ONZ-owski wskaźnik

Human Development Index kwalifikuje Polskę jako

państwo w stagnacji.

Przed chwilą pan bakałarz oksfordzki – bo wresz-

cie ostatecznie przyznał pan wczoraj publicznie, że

nie jest magistrem – zaprezentował nam wielką por-

cję refleksji na tematy politologiczne, historyczne

oraz z dziedziny ekonomii politycznej.

Mogę odnieść

się tylko do kilku wątków, gdyż to nie miejsce i pora,

aby to wszystko komentować.

Rozumiem ten niedo-

syt wiedzy po latach i chęć podzielenia się nowymi

Poseł Grzegorz Schetyna

wiadomościami, ale to wymaga precyzji, delikatności

w dobieraniu przykładów i cytatów.

I tak – wojna

celna była wywołana przez Niemcy w 1925 r., aby

zablokować śląski węgiel.

Dylematy o armatach czy

maśle to też kwestie sprzed prawie 100 lat, wywle-

czone na forum publiczne m.in. przez Goebbelsa

i Göringa.

Jakim celom służy wyciąganie tych przy-

kładów?

Tworzeniu współczesnej legendy o godzeniu

dziś rozwoju z wydatkami wojskowymi?

Kwestiono-

wany przez premiera i prezydenta stan polskiej armii

przeczy pańskim dywagacjom.

Równie niestosowne są przechwałki, iż recesję

znamy tylko z historii.

Dwa miliony emigrantów

i prawie 2,5-milionowa rzesza bezrobotnych znają

kryzys z autopsji.

(Oklaski) Nie wiadomo, czemu słu-

żą odniesienia do PRL-u.

Może zrobił pan w MSZ

bilans PRL-u i rozliczył rolę ponad 100 agentów

służb bezpieczeństwa z tamtych czasów?

(Oklaski)

Wysoka Izbo!

Jak przed rokiem, tak i obecnie głów-

nym odniesieniem swojej polityki uczynił pan Niemcy.

Sprawy pozaeuropejskie jak zwykle są marginalne,

wiele spraw zostało skwitowanych jednozdaniowymi

sloganami: zabiegamy, kładziemy nacisk, z troską ob-

serwujemy, dostrzegamy potencjał, aktywizujemy kon-

takty, odnotowujemy znaczenie.

Tak jak przed rokiem

– brak stanowiska wobec wielu kryzysowych kwestii.

Pamiętam, że rok temu kpiliście panowie, kiedy wspo-

mniałem, że trzeba mieć stanowisko na temat Sahelu,

pan z premierem wysłaliście tam wojska.

Warto więc

znać stanowisko na tematy międzynarodowe, na tema-

ty związane z kryzysami, bo za chwilę możecie tam

w nich uczestniczyć.

(Oklaski)

Cieszy natomiast fakt, że inni politycy z tego

ugrupowania rządowego – np. odnosząc się do wystą-

pienia sprzed chwili pana Schetyny – dostrzegają

potrzebę szerokiej dyplomacji i aktywności świato-

wej.

Partnerstwo z Niemcami miało być rzekomo

wynikiem podobieństwa kultury gospodarczej, kon-

cepcji politycznych.

Tak więc w towarzystwie polity-

ków niemieckich odbywa pan wizyty na Białorusi,

Ukrainie, w Mołdawii, z ich udziałem organizuje się

szczyty Partnerstwa Wschodniego i Grupy Wyszeh-

radzkiej.

Wpisuje pan trójkąt w czworokąt, tworzy

zawiasy etc.

Współpracę regionalną próbuje się za-

stąpić eksperymentalnym trójkątem królewieckim,

który nie wyrównał naszego statusu wobec Niemiec

i Rosji, zaś skutecznie przestraszył naszych dotych-

czasowych partnerów regionalnych.

Nawet stadiony

otwieracie panowie z udziałem Niemców.

Zastana-

wiam się, czy panowie potraficie jeszcze cokolwiek

zrobić bez współudziału Niemiec.

To dość karkołom-

na polityka.

(Oklaski)

Nie jesteśmy przeciwnikami szerokiej i głębokiej

współpracy z Niemcami.

Doskonale rozumiemy zna-

czenie naszego sąsiada dla naszej gospodarki.

Mamy

świadomość roli Niemiec w Europie i świecie.

Ale

nawet duża dysproporcja, duża różnica gospodarcza

między naszymi państwami nie uzasadnia tak dużej

dysproporcji politycznej w traktowaniu nas, w lekce-

ważeniu naszych interesów narodowych, szczególnie

na obszarze na wschód od naszych granic.

Nie ma

uzasadnienia dla negowania istnienia Polonii niemie-

ckiej, choć w tym samym czasie Polska tworzy kom-

fortowe warunki do rozwoju niemieckiej mniejszości

w naszym kraju.

Ta iluzoryczna wspólnota interesów z Niemcami

miała torować drogę ku centrum decyzyjnemu Unii.

Ostatnie miesiące pokazały, iż decyzje zapadają w ra-

mach uzgodnień między Berlinem, Paryżem i Lon-

dynem.

Trudno nam dostrzec, aby pan premier Tusk

czy sam minister Sikorski zasiadali przy jakimkol-

wiek stole decyzyjnym w wyniku tej tak daleko po-

suniętej uległości wobec Niemiec.

Szczyt budżetowy

obnażył tę słabość.

Dotacje, które przyznano nam na

następną perspektywę finansową, po uwzględnieniu

inflacji i rosnącej naszej składki są mniejsze niż te,

które wynegocjowano w 2005 r.

Mogły być jeszcze

mniejsze, ale na szczęście, jak premier Tusk przy-

znał, polska delegacja większość czasu spędziła, za-

mknąwszy się, w swoich pokojach, a sam premier

pilnował, by minister Arabski nie chrapał zbyt głoś-

no i nie zwrócił tym zachowaniem uwagi innych po-

lityków europejskich.

(Wesołość na sali, oklaski)

Wobec niepowodzenia tej polityki próbuje się

obecnie przekonać nas, że instrumentem, który za-

pewni nam współdecydowanie w Unii, jest przyjęcie

waluty euro.

To trochę zakamuflowany, ale nadal

proniemiecki, kliencki kurs na całkowitą symbiozę

z gospodarką niemiecką, bez żadnej gwarancji na

sukces gospodarczy i polityczny.

Przyjęcie euro przez

kilka państw naszego regionu: Estonię, Słowację czy

Słowenię nie wprowadziło tych krajów do pierwszej

ligi europejskiej.

Ostatnie doświadczenia Cypru po-

kazują, jak łatwo jest zarobić w tej lidze rzut karny.

Brak zaś waluty euro wcale nie uniemożliwia Wiel-

kiej Brytanii odgrywania istotnej roli w Europie.

Zatem to wiele innych aspektów decyduje o pozycji

państwa w Europie, a nie tylko relacja do waluty

euro.

Stawiany dylemat: albo euro, albo peryferie jest

po prostu fałszywy.

Nie bronimy się przed poważną dyskusją o Unii

i euro.

Dyskusja powinna jednak uwzględniać rów-

norzędne różne scenariusze i koncepcje rozwoju Eu-

ropy, nie koncentrować się na jedynie słusznym upo-

litycznieniu i federalizowaniu Europy.

W takim tylko

znaczeniu ciepło przyjęliśmy wypowiedzi brytyjskie-

go premiera.

Nie solidaryzujemy się z brytyjskimi

propozycjami oszczędnościowymi kosztem Polski, co

usiłuje się wmówić społeczeństwu polskiemu.

W dys-

kusjach zwracamy też uwagę na mylną diagnozę

kryzysu europejskiego.

To nie jest kryzys zaufania

do polityki monetarnej, fiskalnej państw europej-

skich.

Jest to kryzys całej koncepcji integracji euro-

pejskiej.

Stworzenie europejskiego pieniądza dla

państw o drastycznie różnym poziomie rozwoju i bez

jasnego podporządkowania politycznemu centrum

było zapowiedzią tego, że kiedyś takiego suwerena,

Poseł Witold Waszczykowski

taki centralny ośrodek decyzyjny mający prawo usta-

lać politykę materialną, fiskalną i budżetową będzie

należało powołać.

tycznego suwerena nad walutą europejską nie był

klimatu do podjęcia decyzji o powierzeniu Berlinowi,

Paryżowi politycznej władzy nad Unią Europejską.

Ale i dzisiaj tego klimatu nie ma.

Może zatem taniej

będzie odejść od utopii, powrócić do waluty rozlicze-

niowej?

Może wtedy poznamy tajemnicę mitycznych

rynków finansowych, a międzynarodowy kapitał od-

zyska ojczyznę?

Może warto ideologię europejską

zastąpić uczciwym rachunkiem ekonomicznym?

A może

warto zaapelować do euroentuzjastów: zastąpcie ideo-

logię kalkulatorami?

Zauważamy, że w pożądanej debacie zaczynają się

pojawiać też fałszywe tony.

Słyszymy w europejskim

żargonie, iż lekarstwem na problemy jest pogłębianie

kretnie, ale zawołanie: więcej Europy w Polsce brzmi

ładnie, nowocześnie, postępowo, europejsko, to takie

beztroskie, bezmyślne slogany jeszcze z czasów eu-

roentuzjazmu.

Ale pojawiają się też upiory z okresu

debat rozbiorowych.

Niektórzy głoszą – i tu vide

właśnie blogi MSZ – iż Polska nie może sobie pozwo-

lić na suwerenną podmiotową politykę zagraniczną,

ległość.

To awanturnictwo, potrząsanie szabelką,

marzenie o mocarstwowości, utrzymują.

Tyle zna-

czymy dla Europy, ile spolegliwie współpracujemy

z Rosją, twierdzą jedni doradcy ministra Sikorskiego.

Możemy rozwijać się tylko w politycznej, gospodar-

czej symbiozie z Niemcami, twierdzą inni.

Zatem,

Germanio, prowadź, podpowiadają premier Tusk i mi-

nister Sikorski.

(Wesołość na sali, oklaski)

Nietrafna diagnoza prowadzi do promowania an-

tydemokratycznej terapii.

Koncepcja, aby politykę

finansową, gospodarczą, społeczną, a nawet budżety

narodowe dyscyplinowało, koordynowało jakieś nie-

sprecyzowane europejskie polityczne centrum decy-

zyjne, oznacza utratę suwerenności danego państwa.

W tak niedemokratyczny sposób potraktowano re-

zultaty wyborów greckich, wykręcono następnie ręce

demokracji włoskiej, skazując konkretnego premiera.

Obecnie obserwujemy eksperyment na oszczędnoś-

ciach Cypryjczyków.

Przypomina on raczej niesławny

domiar nakładany przez władze z poprzedniej epoki.

Kto zagwarantuje zatem, że takie centrum politycz-

ne w Europie będzie stało na straży wspólnego euro-

pejskiego dobra?

Używając biblijnego porównania, można zapytać,

kto będzie strzegł strażników w Europie.

A właśnie

o podatki i dysponowanie budżetem spieraliśmy się

przez wieki z naszymi władcami i robiliśmy rewolu-

cje.

Szkoda, że akurat ten okres rozwoju Europy po-

minął pan Sikorski w swoim wystąpieniu, bo kto ma

władzę nad budżetem państwa, ten może decydować,

jak bronić bezpieczeństwa, chronić zdrowie, uczyć

dzieci, modernizować kraj.

Kto ma wpływ na tworze-

nie budżetu, może też wskazywać, kto ma go reali-

zować, jaka partia, jaki premier w danym kraju.

To

już się robi.

Mieliśmy w kampanii 2011 r. wideoklipy

zapowiadające, jaki zestaw polityków może wywal-

czyć mityczne 300 mld zł dotacji.

Przekazanie tych

uprawnień zewnętrznemu centrum oznacza, że to nie

wyborcy, czyli nie demokratyczny suweren narodu,

będą decydować o rozwoju kraju.

Postawieniu na kartę niemiecką towarzyszy od lat

proces osłabiania współpracy ze Stanami Zjednoczo-

nymi.

Agenda współpracy jest niezwykle skromna.

Ciągle liczymy na współpracę gospodarczą w dziedzi-

nie wydobycia gazu łupkowego.

Jednak brak regula-

cji prawnych i finansowych raczej zniechęca partne-

rów amerykańskich do dalszego zaangażowania.

Już

zakończyła się obecność w Polsce jednej z poważnych

firm.

Do niedawna liczyliśmy też, iż płaszczyzną

współpracy będzie wspólne promowanie demokracji

w innych regionach świata, jednak homofobiczny wy-

skok byłego prezydenta może poważnie osłabić i tę

sferę współpracy.

Nadal główna dziedzina kooperacji

to bezpieczeństwo, współpraca wojskowa, jednak na

coraz niższym poziomie.

W przyszłym roku zamknie-

my rozdział afgański.

Nie kontynuujemy współpracy

w dziedzinie rakiet Patriot.

Polska nie zadeklarowa-

ła chęci ich pozyskania.

Nagrodą pocieszenia jest

rozwój współpracy lotniczej.

Jego zakres jest jednak

symboliczny i zredukowany do ćwiczeń z pilotażu.

W programie współpracy nie ma ćwiczeń misji bojo-

wych, a tym bardziej obrony Polski.

Na naszych oczach sypie się program tarczy an-

tyrakietowej.

W 2009 r. prezydent Obama zadekla-

rował, że za jego kadencji żadna tarcza w Polsce nie

powstanie, a on kończy swoją misję najdalej w stycz-

niu 2017 r.

Kto zatem zrealizuje jego pomysł o bazie

w Radzikowie w 2018 r., Bóg raczy wiedzieć.

Ostatnio

podjął kolejną decyzję, i to bez konsultacji z Polską,

powiadamiając jedynie pana telefonicznie o zmianie,

iż i po zakończeniu jego kadencji najistotniejsze ele-

menty obrony rakietowej nie zostaną rozlokowane

w Polsce.

Miały to być antyrakiety do obrony teryto-

rium USA, czyli właśnie ten element, którym Ame-

rykanie byliby najżywotniej zainteresowani i w przy-

padku którego wykazywaliby maksimum determi-

nacji do obrony.

Wycofanie strategicznych antyrakiet z Europy to

także cios dla natowskiego systemu antyrakietowe-

go.

Po deklaracji ministra Sikorskiego na szczycie

NATO w Chicago, iż nie będzie płakał po tarczy, nie

dziwi zatem obojętna reakcja władz Polski.

Zarówno

premier, który aż 5 lat temu odwiedził Stany Zjedno-

czone, więc już raz tam był, jak i minister spraw za-

granicznych nadal nie dostrzegają amerykańskiej

obecności wojskowej w Polsce, nie dostrzegają zna-

czenia tej obecności w Polsce dla bezpieczeństwa na-

szego kraju.

A bezpieczeństwo to powinniśmy umac-

niać, biorąc pod uwagę rozwój sytuacji u naszych

wschodnich sąsiadów.

Za wschodnią granicą narasta

Poseł Witold Waszczykowski

deficyt demokracji, mówiąc eufemistycznie.

Brak de-

mokracji to brak przejrzystości procesu decyzyjnego,

brak zasad prawnych w życiu politycznym, to możli-

wość podejmowania zaskakujących, arbitralnych,

nieprzyjaznych decyzji i gestów – mamy z nimi do

czynienia – to ciągłe groźby rozlokowania ofensyw-

nych broni w okręgu Królewca czy rosyjsko-białoru-

skie manewry o charakterze ofensywnym.

Ostatnia wizyta prezydiów Komisji Spraw Zagra-

nicznych Sejmu i Senatu w Moskwie obnażyła kata-

strofalny stan relacji polsko-rosyjskich.

Zamiast zde-

terminowanej polityki wyjaśniania i rozwiązywania

dzielących nas problemów odkryliśmy proces zamia-

tania pod dywan – przysłowiowy dywan – trudnych

spraw i problemów.

Oba rządy, polski i rosyjski, stwo-

rzyły iluzję procesu pojednania.

Utworzono szereg

bilateralnych grup, centrów, forów, konferencji, se-

minariów w celu prowadzenia rozmów o rozmowach

lub co najwyżej tworzenia rejestrów rozbieżności.

Większość dzielących nas spraw nie została rozwią-

zana i nie widać żadnej perspektywy na pozytywne

rozstrzygnięcie.

Usłyszeliśmy, że podnoszenie trud-

nych spraw z bilateralnej historii to jątrzenie.

Nie,

to poszukiwanie prawdy.

Możemy zakładać, że jeśli

jesteśmy oszukiwani w odległych kwestiach histo-

rycznych, jak sprawa katyńska, gdzie tak naprawdę

nie domagamy się żadnych odszkodowań i kar, to

tym bardziej jesteśmy oszukiwani w sprawach bie-

żących, w takich sprawach jak dostawy ropy dla

Możejek czy ceny gazu dla Polski, zwrot wraku z ka-

tastrofy smoleńskiej.

W Moskwie dano nam do zro-

zumienia, że wrak nie wróci dopóty, dopóki staramy

się wyjść w naszym śledztwie poza ustalenia rosyj-

skiej komisji MAK.

Tak więc Rosjanie obawiają się,

że wrak samolotu może stanowić istotną wartość

dowodową.

Myli się pan Sikorski, zakładając, że to

już tylko pamiątka.

W tym kontekście chciałbym zapytać: W co i z kim

panowie, premierze i ministrze, gracie?

Trzy miesią-

ce temu to pan minister Sikorski prosił Ashton o in-

terwencję w Rosji, a premier odcina się od umiędzy-

narodowienia sprawy.

Ostatnio to premier zapowie-

dział interwencję na szczycie Unii, zaś pan minister

spraw zagranicznych przekonywał, że wrak to już

tylko pamiątka.

Panowie, o co chodzi?

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Wstydu nie ma.)

Kto prowadzi politykę zagraniczną w sprawie

wraku i w sprawach rosyjskich?

Wiem, że natych-

miast spotkamy się z pytaniem o wojnę z Rosją o wrak.

Wyjaśnienie katastrofy smoleńskiej nie wymagało

i nie wymaga wojny z Rosją.

W pierwszych chwilach

po katastrofie należało wykazać się choć minimalną

trzeźwością, błyskawicznie rozpisać prośby do znaw-

ców prawa międzynarodowego o ekspertyzy na temat

skutków i sposobów prowadzenia śledztwa.

Był na to

kilkudniowy margines swobody.

Strona rosyjska ewi-

dentnie oczekiwała na polskie reakcje.

Rządzący mo-

gli wówczas wykazać się taką samą determinacją

wobec prowadzenia śledztwa, jak wykazywali się

w kraju błyskawicznym przejmowaniem urzędów

wakujących po zmarłych w katastrofie politykach

i urzędnikach.

(Oklaski)

Domaganie się zwrotu państwowego mienia od

innego kraju nie wymaga wojny.

Polska ma do dys-

pozycji cały katalog działań.

Po pierwsze, apele, proś-

by do władz rosyjskich.

Mogą być noty do organów

rządowych i prokuratury, apele parlamentu i insty-

tucji społecznych, ludzi cieszących się powszechnym

autorytetem czy wręcz celebrytów znanych w obu

krajach.

Mogę sobie wyobrazić wspólne wystąpienie

w telewizji rosyjskiej panów Zanussiego, Wajdy, Ol-

brychskiego i Michnika z apelem o zwrot polskiej

własności.

Nie doczekaliśmy się takiego wystąpienia.

W zamian słyszymy: dość już o Smoleńsku.

Po drugie, strona polska mogła przekazać sprawę

zwrotu polskiego mienia do wszelkich międzynaro-

dowych instytucji arbitrażowych.

Oddanie sprawy do

trybunałów międzynarodowych nie oznacza działań

wojennych.

Jednak przykład skargi Rodzin Katyń-

skich i niewielkie zaangażowanie władz polskich

w sprawie sprzed 73 lat świadczy, że i na tej płasz-

czyźnie podchodzimy do Rosji bojaźliwie.

Po trzecie, Polska powinna zwrócić się o pomoc

do sojuszników, do sojuszniczych instytucji, do któ-

rych należy.

Katastrofa samolotu wojskowego, śmierć

prezydenta, zwierzchnika Sił Zbrojnych, dowódców

wojskowych, uzasadniała skierowanie prośby do Pak-

tu Północnoatlantyckiego o wsparcie naszych śledztw

oraz naszych roszczeń wobec Rosji.

Po czwarte wreszcie, rząd mógł skorzystać ze

wsparcia dyplomatycznego i eksperckiego innych za-

przyjaźnionych państw.

Jest sytuacją zupełnie natu-

ralną, że sojusznicy świadczą sobie przysługi między-

narodowe.

Ostatnio Stany Zjednoczone prosiły na-

szych dyplomatów o reprezentowanie ich interesów,

amerykańskich, w Syrii.

Oczekiwałbym prośby

władz Polski do Waszyngtonu o udzielenie wszelkiej

pomocy w wyjaśnieniu przyczyn katastrofy lub me-

diacji z Rosjanami na rzecz zwrotu wraku i czarnych

skrzynek.

Nie trzeba zatem straszyć i demonizować wszyst-

kich upominających się o prawdę smoleńską.

Trzeba

szczerze, konsekwentnie, z determinacją, z rozmy-

słem wykorzystać wszelkie instrumenty pokojowe do

odkrycia prawdy, chyba że tej prawdy nie chce się

poznać lub ujawnić społeczeństwu.

Wysoka Izbo!

Jest alternatywny model polskiej

polityki zagranicznej.

Polska racja stanu nie została

wystarczy być w tych instytucjach, płynąć w głów-

nym nurcie.

Nie są to kluby altruistów.

Kryzys po-

kazał, że Unia Europejska jest polem rywalizacji

interesów narodowych państw członkowskich.

Racją stanu Polski jest zajęcie pozycji, która umoż-

liwiłaby współdecydowanie o polityce Unii i NATO,

wschodnich.

Tam rozpościera się strefa, jak już wspo-

mniałem, deficytu demokracji, zatem niestabilna

Poseł Witold Waszczykowski

i nieprzewidywalna.

Stamtąd mogą płynąć zagroże-

nia, również o charakterze militarnym.

Od prezyden-

ta, premiera i właściwych ministrów oczekiwaliby-

śmy klarownej i uczciwej definicji wyzwań i zagrożeń.

Współkształtowanie polityki wschodniej Unii i NATO

to zatem nasze żywotne interesy bezpieczeństwa.

Nie jest prawdą, iż nie przyjmując euro, nie może-

my współuczestniczyć w debacie europejskiej, w podej-

mowaniu tych żywotnych dla nas decyzji.

Uczestniczą

w niej, jak wspomniałem, państwa spoza strefy euro,

tową pozycję można odbudować przez odzyskanie roli

intensywnej i rzeczywistej współpracy, opartej na re-

gionalnych projektach z państwami nordyckimi, bał-

tyckimi, Grupą Wyszehradzką oraz Rumunią.

Przez

nego regionu, na przykład karpackiego, w naszej

części Unii Europejskiej.

Przez powrót do roli wiary-

godnego promotora europejskich ambicji państw bał-

kańskich i wschodnio-europejskich.

Przez powrót do

dzinie energetyki, współpracy z USA.

Przez powrót

do naszej obecności, i to niekoniecznie oczywiście

wojskowej, na Bliskim Wschodzie, ważnym regionie

sąsiadującym z Europą.

Podmiotowość wymaga od-

zyskania atutów i instrumentów, które zostały utra-

wzrośnie, jeśli zdołamy ulokować na stanowiskach

tów z różnych dziedzin.

Tylko odzyskanie podmiotowej pozycji w Unii,

a nie samo przyjęcie euro, pozwoli nam zadbać o na-

sze interesy gospodarcze, właściwy udział w budże-

cie, bezpieczeństwo energetyczne, powstrzymanie

tycznego i zapobieganie ewentualnym ograniczeniom

Nie jesteśmy skazani na wasalizację, na podpo-

rządkowanie się Europie niemieckiej, do której zmie-

rza strefa euro.

Nie chcemy Unii na podobieństwo

cesarstwa rzymskiego, federalistycznej struktury

z centrum w trójkącie Berlin – Paryż – Bruksela.

W takiej konfiguracji będziemy zawsze na peryfe-

riach.

Nie chcemy Unii niedemokratycznej, jak za

czasów cesarstwa, co proponuje nam minister Sikor-

ski.

Chcemy uczestniczyć w Unii o zrównoważonym

rozwoju gospodarczym pod względem geograficznym.

Nie proponujemy Unii pozostania na etapie strefy

wolnego handlu.

To są wydumane mrzonki i oskar-

żenia.

Wręcz przeciwnie, utrzymując obecne zdoby-

cze wspólnotowe, oczywiście bez takich niedemokra-

tycznych kagańców jak pakt fiskalny, proponujemy

zamiast rygoru i gorsetu jedynie oszczędzanie, skon-

centrowanie się na wszelkich działaniach i kierun-

kach umożliwiających utrzymanie wzrostu.

Tylko

Unia rozwijająca się przez rozszerzanie, prowzrosto-

wo, a nie Unia tworząca biurokratyczne, federalne,

a przez to niedemokratyczne struktury, może być

atrakcyjna dla członków oraz otoczenia zewnętrzne-

go.

Unia musi zatem powrócić do procesu rozszerze-

nia się na wschód oraz południe Europy.

Musi podjąć

decyzję o dalszej współpracy i członkostwie Turcji

w swoich strukturach.

To duża, prężna gospodarka,

która wniosłaby nowy impuls rozwojowy dla całej

Europy.

Unia musi poważnie rozważyć stworzenie wraz

z Ameryką Północną strefy wolnego handlu.

W tym

procesie należy odłożyć wszelką ideologię i włączyć

komputery, które dałyby prawdziwy obraz zysków

i strat.

Wreszcie Unia powinna w dłuższej perspektywie

na serio zająć się uregulowaniem współpracy z Rosją

na zdrowych zasadach.

To zapewne zadanie na jedno

lub dwa pokolenia.

Ale stworzenie silnej strefy gospo-

darczej od Vancouver po Władywostok, w której

funkcjonowałyby stabilne, demokratyczne państwa,

powiązane siecią zdrowej współpracy politycznej,

a może i sojuszem polityczno-wojskowym, jest wysił-

kiem wartym próby.

Jest wysiłkiem wartym próby.

To trudne wyzwanie, ale z perspektywy rozwoju hi-

storii politycznej świata wydaje się bardziej reali-

styczne niż europejska federacja na podobieństwo

cesarstwa rzymskiego.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Ministrze!

Wysoka Izbo!

W czasie, kiedy pan mini-

ster Sikorski przygotowywał swoje wystąpienie i kie-

dy je wygłaszał, zapadła decyzja o zdjęciu z wizji

ostatniego codziennego programu w polskiej telewi-

zji dotyczącego polityki zagranicznej, mianowicie

programu „To był dzień na świecie” telewizji Polsat,

telewizji prywatnej, ale warto też podkreślić, że

w telewizji publicznej już od dawna nie ma żadnego

takiego programu.

Ten fakt chyba najdobitniej po-

kazuje w sposób symboliczny, jakie jest zaintereso-

wanie polskiej opinii publicznej polską polityką za-

graniczną i jaka jest kondycja tej polityki zagranicz-

nej.

I po wystąpieniu pana ministra jestem przeko-

nany, że to zainteresowanie nie wzrośnie, dlatego

że to wystąpienie pełne było odniesień historycz-

nych, natomiast bardzo mało było w nim konkretów

dotyczących przyszłości i wyzwań, przed którymi

polska dyplomacja stoi.

Rozpocznę swoje uwagi dotyczące tez pana mini-

stra od kwestii budżetu Unii Europejskiej.

Negocjacje

dotyczące nowych ram finansowych i przyjęcie tych

Poseł Witold Waszczykowski

ram to niewątpliwie wydarzenie, które w najwięk-

szym stopniu dotyczy przyszłości nas, Polaków, i przy-

szłości Unii Europejskiej.

Widać już wyraźnie, że

entuzjazm, z jakim miesiąc temu pan premier Tusk

ogłosił wielki sukces, był przedwczesny.

Widać to po

stanowisku Parlamentu Europejskiego.

Ale mnie nie

dziwi to, że ten entuzjazm okazał się przedwczesny,

raczej dziwi mnie to, że premier Donald Tusk ogłosił

jako swój sukces coś, co tak naprawdę jest sukcesem

Davida Camerona.

Bo to David Cameron, premier

dzo sceptyczny wobec Unii Europejskiej i że chciałby

ograniczenia jej roli i wpływów, a co za tym idzie,

zmniejszenia jej budżetu, odniósł sukces, dlatego że

w nowych ramach finansowych zaproponowanych

przez Radę Europejską wydatki są o 30 mld euro

mniejsze niż w poprzedniej perspektywie finansowej.

To jest wydarzenie absolutnie bez precedensu.

Nigdy

były mniejsze od poprzednich.

I rzeczywiście dla ko-

goś, kto jest sceptyczny, jeżeli chodzi o Unię Europej-

ską, to może być sukces.

Ale pytam pana ministra

i pana premiera: Czy rzeczywiście jest to sukces Pol-

ski?

Czy w sytuacji, kiedy kraje azjatyckie notują 6-,

8- czy 10-procentowy wzrost gospodarczy, a w Euro-

pie wynosi on ok. 0%, zwijanie się Unii Europejskiej

czy ograniczanie środków finansowych przeznaczo-

nych na zadania, jakie realizuje Unia Europejska, to

rzeczywiście jest właściwy kierunek?

Moim zdaniem

jest to raczej dowód na kapitulację Europy w walce

ze Stanami Zjednoczonymi i z Azją o prymat na świe-

cie.

(Oklaski)

Pytanie kolejne.

Czy rzeczywiście pan minister

uważa, że sukcesem jest budżet europejski, w któ-

rym deficyt to 50 mld euro?

Czy jak za dwa albo trzy

lata okaże się, że brakuje pieniędzy na wypłaty dla

polskich podmiotów, pan premier i pan minister

ciągle będziecie twierdzili, że ten budżet był wiel-

kim sukcesem?

(Poseł Krystyna Skowrońska: Trzeba było słuchać

innych państw europejskich.

Wtedy by pan wiedział.)

Proszę się nie denerwować, proszę wysłuchać,

proszę się nie denerwować.

Do czego prowadzi nieodpowiedzialna polityka

budżetowa, widać dzisiaj wyraźnie na przykładzie

Cypru.

Tam rząd przez lata nieodpowiedzialnie się

zadłużał, a dzisiaj okrada własnych obywateli z pry-

watnych oszczędności.

(Oklaski)

(Poseł Krystyna Skowrońska: Chłopie, spytaj się

szefa, czy odprowadza na Cypr.)

już w Polsce nie jest w stanie prowadzić polityki

zrównoważonego budżetu, przynajmniej w Unii Eu-

ropejskiej nie mógłby nie promować nieodpowiedzial-

nych fiskalnie rozwiązań?

Czy naprawdę musimy

promować rozwiązania cypryjskie, jeśli chodzi o fi-

nanse Unii Europejskiej?

(Oklaski)

Chciałbym też podkreślić, że nie jest prawdą to,

co pan minister i pan premier nieustannie podkre-

ślają, że Polska dostanie więcej środków z Unii Eu-

ropejskiej.

Otóż to nieprawda, ponieważ tak napraw-

dę liczy się bilans przepływów netto.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Uczyć się!)

Choć wpłaty do polskich podmiotów wzrosną, to

jednocześnie też znacznie wzrośnie składka, którą

Polska będzie płaciła do Unii Europejskiej, a co za

tym idzie, faktyczny bilans przepływów netto będzie

gorszy niż w poprzedniej perspektywie finansowej.

I warto to podkreślać.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Warto się uczyć!)

(Poseł Janusz Palikot: Pani marszałkini, proszę

o środki uspokajające dla pani poseł z Platformy Oby-

watelskiej, ponieważ przerywa bez przerwy.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję bardzo za uwagę.

Bardzo proszę kontynuować, panie pośle.

(Poseł Janusz Palikot: Pomocy medycznej.)

(Wesołość na sali, oklaski)

Poseł Łukasz Gibała:

Dlatego mnie nie dziwi to, że większość europo-

słów zagłosowała za tą krytyczną wobec budżetu

rezolucją Parlamentu Europejskiego, wzywającą do

zmian w budżecie.

Bardziej dziwi mnie entuzjazm

rządu oraz stanowisko europosłów koalicyjnych, eu-

roposłów PO i PSL, którzy głosowali ramię w ramię

właśnie z posłami Davida Camerona przeciwko tej

rezolucji.

Co ciekawe, w tej wąskiej grupie europo-

słów, którym ten budżet się podoba, jest na przykład

również Nigel Farage, najbardziej chyba euroscep-

tyczny europoseł, który znany jest z tego, że swoją

niechęcią do Unii Europejskiej przewyższa nawet

ojca Rydzyka oraz Romana Giertycha, od niedawna

sojusznika, jak rozumiem, Platformy Obywatelskiej.

wspólnota poglądów z Cameronem i Farage’em to jest

dowód na jakiś zwrot w polityce europejskiej Platfor-

my Obywatelskiej?

(Oklaski)

Jest też jeden bardzo ważny i oczywisty powód,

dla którego większości eurposłów nie podoba się

czony deficytem, i o to, że jest mniejszy niż poprzed-

ni budżet, ale chodzi również o to, że sposób, w jaki

tam są wydatkowane pieniądze, jest skrajnie anty-

rozwojowy.

Ok. 40% środków jest przeznaczonych na

rolnictwo, ok. 60 mld euro jest przeznaczonych na

administrację, to jedna z niewielu pozycji, które

wzrosły, a dla porównania tylko ok. 10% środków

zostanie przeznaczonych na badania i rozwój, na za-

awansowane technologie, na wzrost konkurencyjno-

ści gospodarki.

A więc pytam pana ministra: Czy

Poseł Łukasz Gibała

naprawdę pan minister chce nas przekonać co do

tego, że zboża, krowy i brukselscy biurokraci są pięć

razy bardziej ważni od konkurencyjnej gospodarki

i od badań i zaawansowanych technologii?

(Oklaski)

Ale powiem szczerze, że, summa summarum, nie

dziwi mnie to stanowisko rządu Rzeczypospolitej

Polskiej.

Albowiem cele, które wydaje się rząd reali-

zować na płaszczyźnie polityki zagranicznej, są rze-

czywiście spójne z celami, które realizuje w polityce

wewnętrznej.

Od października Ruch Palikota tydzień

po tygodniu składa do Sejmu ustawy, które mają

zmniejszyć biurokrację w Polsce i przyspieszyć wzrost

gospodarczy, i rząd konsekwentnie te ustawy w pierw-

szym czytaniu odrzuca.

Teraz jak widzę, jak rząd

konsekwentnie te ustawy prowzrostowe w Polsce

odrzuca w pierwszym czytaniu, a jednocześnie widzę,

jak promuje antyrozwojowy budżet na poziomie Unii

Europejskiej, to rzeczywiście jest tutaj duża spójność

i konsekwencja.

I to może robić pewne wrażenie, to

przyznaję rządowi.

Chciałbym też zwrócić uwagę, że jeśli rząd dalej

będzie prowadził taką politykę gospodarczą, to fak-

tycznie może dojść do pogłębienia relacji między Pol-

ską a Wielką Brytanią, bo wkrótce może się okazać,

że co drugi, góra co trzeci mieszkaniec Wielkiej Bry-

tanii będzie faktycznie mówił po polsku.

Przy tak

rosnącym bezrobociu do tego w końcu państwo do-

prowadzicie.

(Oklaski)

Kończąc temat budżetu Unii Europejskiej, po-

wiem, że nie dziwi mnie, że rząd polski i MSZ nie

potrafią skutecznie zabiegać o efektywne wydawanie

środków unijnych, o bardziej efektywny budżet unij-

ny, ponieważ we wrześniu zeszłego roku NIK wy-

tknął MSZ-owi, że nie potrafi efektywnie zarządzać

własnymi funduszami.

Mianowicie w raporcie pokon-

trolnym NIK wyraźnie stwierdził, że dochodzi do

marnotrawstwa, jeśli chodzi o wydawanie środków

MSZ-u, np. ponad 1,5 mln zł zostało wydanych na

remont pałacyku Przezdzieckich, pomimo że wiado-

mo już było, że ten pałacyk za kilka miesięcy trafi do

poprzednich właścicieli.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Ale jest nadal przez nas wynajmowany.)

Tak, pytanie tylko, jaki jest sens wydawać pienią-

dze na remont czegoś, co za kilka miesięcy ma trafić

do poprzedniego właściciela.

Trzeba było potem od-

stąpić od tej umowy na kwotę 840 tys. zł.

Mam na-

dzieję, że pan minister wyciągnie konsekwencje.

Zresztą nie będę polemizował z raportem NIK-u.

Jeśli pan minister chce, to proszę uprzejmie, ja tylko

odczytam tezy.

(Oklaski)

W tymże raporcie NIK-u też pojawiły się oskar-

żenia – być może pan minister udowodni, że są one

nietrafione – o to, że MSZ przez ponad 3 lata prze-

chowywał w magazynach nieużywany sprzęt kompu-

terowy o wartości kilkuset tysięcy złotych, który

tości.

Stąd właśnie pytanie: Skoro MSZ nie potrafi

efektywnie wykorzystywać własnych zasobów, to jak

może walczyć o skuteczne wykorzystywanie zasobów

Unii Europejskiej?

(Oklaski)

(Głos z sali: Rezerwa sprzętowa.)

(Głos z sali: Do muzeum trzeba.)

Rezerwa sprzętowa, rozumiem, strategiczna re-

zerwa sprzętowa.

(Wesołość na sali)

Przechodzę do kolejnego punktu, jakim jest przy-

jęcie przez Polskę waluty euro.

Bardzo mnie cieszy

deklaracja pana ministra, że rząd jest za tym, żeby

kota, uważamy, że powinno to nastąpić, i to jak naj-

szybciej.

Istnieją oczywiste argumenty gospodarcze

pierwsze, zlikwiduje to ryzyko kursowe, jakim obar-

czeni są polscy przedsiębiorcy.

Po drugie, zlikwiduje

uciążliwe koszty transakcyjne, jakie ponosimy wszy-

scy, kiedy wyjeżdżamy za granicę.

I wreszcie po trze-

cie, sprawi, że my, obywatele i przedsiębiorcy, będzie-

my mieli tańszy dostęp do kredytów, pożyczek.

I wresz-

cie jest też ważny argument polityczny, który pan

minister podniósł – polecam ten argument PIS-owi,

nie wejdziemy do strefy euro, to zostaniemy komplet-

nie zmarginalizowani, dlatego że na mocy paktu fi-

skalnego te kraje, które zostaną poza strefą euro,

będą co prawda mogły brać udział w nieformalnych

szczytach przywódców państw strefy euro, ale bez

prawa głosu w niektórych ważnych kwestiach.

A to

na tych szczytach będą zapadały kluczowe decyzje

dotyczące przyszłości polityki gospodarczej Unii Eu-

ropejskiej.

Dlatego musimy wejść do strefy euro, na-

tomiast martwi mnie chwiejne stanowisko rządu

w kwestii daty tego wejścia.

Przeczytam państwu kilka cytatów z wypowiedzi

premiera Donalda Tuska w tej materii.

Rok 2008,

Donald Tusk: „Chcę sformułować precyzyjnie jeden

nie powiedzieć, że naszym celem jest rok 2011”.

W roku 2009 pan premier mówił: „Myślę, że 2015 r.

jest realną datą”.

Tymczasem 23 lutego tego roku

pan premier Tusk i dzisiaj pan minister Sikorski mó-

wią jedynie o tym, że powinniśmy wejść do strefy

euro w pierwszym możliwym, bezpiecznym terminie.

Otóż oczekiwałbym – poza tą ważną deklaracją, z któ-

rej się cieszę – jednak konkretnego kalendarza wej-

ścia Polski do strefy euro i przygotowań do tego, to

po pierwsze.

Po drugie, konsekwencji i determinacji

w realizacji tego kalendarza.

Po trzecie, tego, ażeby

Polska wreszcie zaczęła spełniać kryteria konwer-

gencji.

Spełnienie tych kryteriów jest korzystne rów-

nież z punktu widzenia zdrowia polskiej gospodarki,

np. kryterium budżetowego.

Panie ministrze, apelowałbym do pana, żeby się

pan w mniejszym stopniu martwił przyszłością i bez-

pieczeństwem strefy euro, a w większym stopniu

tym, czy my te kryteria spełnimy.

Zajmijmy się sobą

i spróbujmy zrobić wszystko, ażebyśmy spełniali te

Poseł Łukasz Gibała

kryteria, a nie martwmy się przyszłością strefy euro.

(Oklaski)

Podobnie chwiejne stanowisko co w kwestii walu-

ty euro niestety rząd prezentuje w kwestii dalszej

pogłębionej integracji politycznej, integracji europej-

skiej.

Pan minister Sikorski słusznie przytoczył

dane, które pokazują, jak w ciągu ostatnich kilku-

dziesięciu lat spadła rola Europy na świecie.

Otóż

w 1980 r. w Europie wytwarzano ponad 1/3 świato-

wego PKB, czyli co trzecia usługa była świadczona

w Europie, co trzeci towar produkowany na świecie

był produkowany w Europie.

Obecnie jest to mniej

niż 20%, a za jakieś 15–20 lat, czego chyba pan mi-

nister już wprost nie powiedział, to będzie około 10%,

czyli zaledwie co dziesiąte dobro będzie wytwarzane

właśnie w Europie, i jeśli nie zatrzymamy tej tenden-

cji, to jest oczywiste, że Europa zostanie kompletnie

zmarginalizowana, że będziemy mało liczącym się

przylądkiem w świecie zdominowanym przez Azja-

tów.

Jest tylko jeden sposób, żeby tę tendencję odwró-

cić.

To pogłębiona integracja europejska, również

polityczna.

Unia Europejska musi mieć jasno okre-

ślone ośrodki decyzyjne, które muszą dysponować

większą niż obecnie władzą.

I musimy się pogodzić

z tym faktem, że jeśli my, Polacy, Europejczycy, chce-

ze Stanami Zjednoczonymi czy z Azją, to musimy,

niestety, wyrzec się kolejnej części naszej narodowej

decyzyjności i pomimo tych historycznych zaszłości

i podziałów musimy jeszcze ściślej współpracować

z innymi krajami w ramach Unii Europejskiej.

Kolejny temat to kwestia transatlantyckich rela-

cji ze Stanami Zjednoczonymi.

Ruch Palikota dekla-

ruje, że będzie wspierał rząd w budowie partnerskiej

współpracy ze Stanami Zjednoczonymi.

O ile współ-

pracę dostrzegamy, o tyle tego partnerstwa nie wi-

dzimy wcale.

(Oklaski) Z jednej strony bowiem my,

Polacy, pomagamy Stanom Zjednoczonym w woj-

nach, które nie są naszymi wojnami.

Wojna w Iraku

– niedawno minęła właśnie 10. rocznica naszej inter-

wencji – czy wojna w Afganistanie to są wojny, które

Amerykanie toczą w związku z zagrożeniem terro-

rystycznym i z hipotezami, że te kraje wspierają ter-

roryzm w związku z atakiem na Stany Zjednoczone.

Na nas, na Polakach, rzeczywiście ciążą obowiązki

sojusznicze, ale nasze zaangażowanie w Iraku czy

w Afganistanie jest znacznie większe, niż wynika to

z samych traktatów.

Jest to ewidentny gest przyjaź-

ni wobec Stanów Zjednoczonych.

To, że w Iraku zgi-

nęło 28 Polaków, a w Afganistanie już 38, jest ofiarą

ze strony Polski o ogromnej wartości.

Pomijam już

kwestię środków finansowych.

Co my, Polacy, dostajemy w zamian?

Otóż, jak

ster Sikorski, od 20 lat nic się nie zmieniło w takiej

drobnej sprawie, jak kwestia wiz dla Polaków do Sta-

nów Zjednoczonych, mimo że Polacy już od dawana

nie jeżdżą do Stanów Zjednoczonych zarabiać, bo to

się po porostu nie opłaca, lepiej wyjechać do Unii Eu-

ropejskiej.

Mimo to Stany Zjednoczone poza kolejny-

mi obietnicami – teraz jest kolejna obietnica – nie

zrobiły nic, aby to zmienić.

Pewnie przez 20 najbliż-

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: To jest wina MSZ?)

Zaraz przejdę do tego, czyja to jest wina.

Podobnie słyszymy, że plany budowy tarczy anty-

rakietowej zostaną mocno zrewidowane, jeśli chodzi

o tę część europejską.

Widzimy wreszcie, że pan pre-

zydent Obama i niektórzy inni wysoko postawieni

urzędnicy Stanów Zjednoczonych mają problem z na-

uczeniem się podstawowych faktów i nie potrafią

unikać takich wpadek, jak na przykład nazywanie

obozów koncentracyjnych, które były na terenie Pol-

ski, polskimi obozami śmierci, co dla nas, Polaków,

jest oczywiście przykre.

W kontekście tego ostatniego faktu ciekawa jest

reakcja MSZ na tę wpadkę.

Otóż kiedy prezydent

Komorowski napisał list do prezydenta Obamy z proś-

bą o wyjaśnienie tej sprawy i przyszła odpowiedź ze

strony prezydenta Obamy, to rzecznik MSZ pan Mar-

cin Bosacki stwierdził, że list prezydenta Obamy to

dobry, godny list.

Problem w tym, że w jednym z wy-

wiadów profesor Nałęcz, doradca prezydenta, powie-

dział, że rzecznik MSZ Marcin Bosacki nie mógł znać

treści tego list.

W związku z tym pytam pana mini-

stra, czy to jest praktyka w MSZ, że państwo ocenia-

cie dokumenty, których treści nie znacie.

(Wesołość

na sali, oklaski) Być może, panie ministrze, jest tak,

że a priori zakładacie, że wszystko, co napisze prezy-

dent Stanów Zjednoczonych, jest dobre i godne.

(We-

sołość na sali, oklaski) Jeśli taką politykę prowadzi-

cie, jeśli taką politykę przyjmujecie, to ja się nie dzi-

wię, że te relacje wyglądają tak, jak wyglądają, i że

ze Stanami niczego nie jesteśmy w stanie załatwić,

skoro z góry zakładamy, że wszystko, co zrobią i po-

wiedzą, jest dobre i godne.

(Oklaski)

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Nie miał pełnej wiedzy.)

Widocznie pan profesor Nałęcz mówił nieprawdę.

Nie miał pełnej wiedzy, mimo że jest doradcą prezy-

denta.

Dobrze, niech będzie, że nie miał pełnej wie-

dzy.

Nie wnikam w relacje między MSZ a prezyden-

tem.

W każdym razie apeluję do pana ministra Sikor-

skiego o mniej bezkrytycznego uwielbienia w rela-

cjach ze Stanami Zjednoczonymi, a więcej zdrowego

rozsądku.

Kolejna ważna rzecz – cieszę się, że pan minister

Sikorski to poruszył, aczkolwiek moim zdaniem w zbyt

małym zakresie – to kwestia negocjacji, które rozpo-

czną się w czerwcu.

Chodzi o negocjacje między Unią

dotyczyły utworzenia transatlantyckiej strefy wolne-

go handlu.

To jest projekt o ogromnej wadze.

Rzeczy-

wiście może to być narzędzie do tego, żeby rywalizo-

wać w sposób skuteczny z Azją.

Na terenie tej strefy

będzie mieszkać prawie miliard ludzi, będzie tam

Poseł Łukasz Gibała

25

wytwarzane ponad 40% światowego PKB, a łączny

eksport krajów, które będą w tej strefie wolnego han-

dlu, będzie miał wartość ponad 4 bln dolarów.

Jest

to przedsięwzięcie o ogromnej wadze.

W związku z tym

oczekiwałbym czegoś więcej niż tych paru zdań i słusz-

nego stanowiska MSZ, że Polska to popiera.

Oczeki-

wałbym mocnego zaangażowania się w te negocjacje.

Przecież tam będą zapadały także decyzje dotyczące

szczegółowych zapisów, które w sposób istotny będą

miały wpływ na polskich przedsiębiorców.

W związku

się, o czynny udział w tym procesie i bardziej szczegó-

łowe informacje dotyczące tego, jak polski rząd zamie-

rza brać udział w tym procesie.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Obiecuję.)

Dziękuję bardzo.

Ostatnia sprawa, którą poruszę w swoim wystą-

pieniu, dotyczy zmian geopolitycznych, jakie zacho-

dzą na świecie i które moim zdaniem w sposób nie-

wystarczający znajdują swoje odzwierciedlenie w po-

lityce zagranicznej Polski.

Otóż wszyscy wiemy, że

centrum, środek ciężkości, świata przenosi się z ob-

szaru atlantyckiego na obszar Pacyfiku, w stronę

Azji.

Fakty są w tym wypadku przytłaczające.

Obec-

nie już prawie 40% światowego PKB jest wytwarza-

ne w Azji.

Zaledwie kilka lat temu Chiny prześcignę-

ły Stany Zjednoczone, jeśli chodzi o wielkość ekspor-

tu, jak również wielkość produkcji przemysłowej.

W 1980 r. w Chinach produkowano 3% tego, co wy-

produkowano na świecie, a teraz stanowi to ponad

20%.

Proszę zwrócić uwagę na ten wzrost.

Nie wiem,

cie w Chinach produkuje się 20 mln samochodów

rocznie.

Dla porównania w Stanach Zjednoczonych

– 8 mln.

To są porażające dane, które muszą spowo-

dować, że również środki i priorytety polskiej polity-

ki to odzwierciedlą.

Podobnie jest na przykład w przy-

padku polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych,

gdzie widać to przesunięcie i środków finansowych,

i uwagi z Europy w stronę Azji.

Podobne zjawiska

obserwujemy, jeśli chodzi o politykę Francji i Nie-

miec.

A jak to wygląda, jeżeli chodzi o kwestię działań

polskiego MSZ i polskiego rządu?

Niedawno przepro-

wadzono sondaż na próbce 500 przedsiębiorstw, któ-

re działają w Chinach – Chiny, jak wszyscy wiemy, są

największym i najważniejszym krajem azjatyckim –

dotyczący warunków działalności i pomocy, jaką uzy-

skują ci przedsiębiorcy ze strony polskiego rządu.

Otóż 80% tych przedsiębiorców uznało, stwierdziło,

że działanie w Chinach bez pomocy polskiego rządu

jest praktycznie niemożliwe – jest niemożliwe, taka

była dokładnie rubryka – a jednocześnie przytłacza-

jąca większość z nich stwierdziła, że nie zauważa żad-

nych oznak pomocy ze strony polskiego rządu.

Jeśli

tak jest, to nic dziwnego, że bilans handlowy z Chi-

nami wygląda tak, jak wygląda – proporcja eksportu

do importu wynosi 1:10.

A zatem pytam: Czy rzeczywiście będziemy w sta-

nie zbudować w Polsce zdrową gospodarkę, jeśli

z krajem, który jest obecnie drugą potęgą gospodar-

czą, a wkrótce będzie pierwszą potęgą gospodarczą,

będziemy mieli taki bilans handlowy – 10:1?

Bierzmy

przykład chociażby z Angeli Merkel, która w sierpniu

pojechała do Chin.

Delegacja liczyła ponad 100 osób

– 8 ministrów, ponad 20 szefów największych niemie-

ckich koncernów.

Efekt tej wizyty?

Kontrakty na po-

nad 7 mld dolarów.

A więc da się rozmawiać z Chiń-

czykami, da się pomagać przedsiębiorstwom, które

tam działają.

Tego samego oczekiwałbym ze strony

premiera Tuska i ze strony ministra Sikorskiego.

Niestety, w tej materii same słowa i same intencje nie

wystarczą, potrzebne są czyny.

I dlatego, chociaż nie-

wątpliwie miło jest twittować, panie ministrze, i cho-

ciaż wszyscy jesteśmy pod wrażeniem pańskich bły-

skotliwych bon motów na Twitterze...

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Dziękuję.)

...oczekujemy również bardzo konkretnych dzia-

łań, jeśli chodzi o umożliwienie polskim firmom eks-

pansji na rynki azjatyckie.

Bez tego docelowo polska

gospodarka nie będzie mogła się rozwijać w takim

świecie i w takim układzie geopolitycznym, który

powstaje.

Dziękuję bardzo za uwagę.

(Oklaski)

z Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa

Ludowego.

Bardzo dziękuję.

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Panie Ministrze!

Polskiego Stronnictwa Ludowego, partii, która od

blisko 120 lat istnienia na polskiej scenie politycznej

chce wrócić do przedstawionego przez pana ministra

postrzegania spraw na tle polityki historycznej, po-

kazującego na przestrzeni wieków, jakie popełnili-

śmy błędy, jakie były nasze sukcesy do dnia dzisiej-

szego, chcę stwierdzić, że kiedy zakładany był ruch

ludowy, to wówczas Polska była tylko w sercach,

umysłach Polaków i nie było jej na mapach.

Trudno

było wówczas przewidzieć, że będziemy rozmawiali

w demokratycznie wybranym parlamencie, który po

raz dwudziesty trzeci analizuje zasady polityki za-

granicznej suwerennego polskiego państwa, i że taką

informację przedstawi polski minister spraw zagra-

nicznych.

Obyśmy wyciągnęli wnioski z przeszłości

i oby ta historia była dla nas nauczycielką życia, że-

Poseł Łukasz Gibała

byśmy uszanowali tę ofiarę, bo ta ofiara niewątpliwie

była.

A dziś, kiedy słucha się niektórych wypowiedzi,

przypominają się słowa Napoleona Bonaparte, który

mówił, że prawdziwy przywódca to taki, który daje

nadzieję.

Dzisiaj, słuchając tu niektórych głosów,

trudno było znaleźć w nich jakąkolwiek nadzieję.

To

była jedna wielka czarna dziura.

I w takim kierunku

próbujemy iść.

Ale stoi również dzisiaj przed nami pytanie o na-

dzieję.

Czy realizowana po raz szósty – jak pan mi-

nister zaznaczył – polityka zagraniczna przez obecną

koalicję, przez rząd, daje nadzieję Polakom na reali-

zację ich podstawowego celu, jakim jest działanie

w interesie polskiego społeczeństwa, polskiego pań-

stwa?

Co do tego możemy się różnić, bo opozycja

przedstawi to w jednym kierunku, koalicja – w in-

nym.

Chciałbym zacytować dwie wypowiedzi lidera

największej partii opozycyjnej.

Szkoda, że go dzisiaj

nie ma, bo kilka dni temu jeszcze, kiedy toczyła się

debata nad wotum zaufania dla rządu, w przedsta-

wionych 12 punktach sformułowane zostały dwa za-

rzuty wobec polityki zagranicznej, które moim zda-

niem są, jeśli inaczej na nie się spojrzy, wielką po-

chwałą tejże polityki zagranicznej.

Po pierwsze, pan prezes wówczas stwierdził, że

Polska jest dwudziestą gospodarką świata i rząd za

mało robi, żeby formalnie to usankcjonować.

Podzie-

lam zdanie pana premiera, że rząd zrobił olbrzymi

postęp od 2007 r.

Według statystyk ONZ-owskich,

jeśli chodzi o konkurencję w Polsce, nastąpiła popra-

wa i aż o 12 miejsc przesunęliśmy się w rankingach.

Działania te spowodowały, że dziś możemy stwier-

dzić, że z kraju, którego nie było na mapach Europy

i świata, dziś staliśmy się partnerem, silną gospodar-

ką.

Według statystyk ONZ jesteśmy rozwiniętym

krajem współczesnego świata i niezależnie od biedy,

która na pewno jest – pamiętam czasy mojej młodo-

ści, kiedy moje pokolenie mogło porównywać się do

Czechosłowacji, Węgier – dziś porównujemy się do

Niemiec, Anglii, Francji.

Chwała za to.

Tak powinno

być, takie powinny być nasze ambicje.

Kiedy pomy-

ślimy, jaką drogę przeszliśmy, to zauważymy wysiłek

kolejnego rządu.

I nawet ta uwaga pana prezesa, któ-

ra została wówczas przekazana, świadczy o tym, że

idziemy we właściwym kierunku.

Padło dzisiaj również stwierdzenie, jeżeli chodzi

o drugą sprawę, że środki pomocowe dostaliśmy

wprawdzie niemałe, ale de facto, tak jak się tu kom-

binuje, one nie są takie duże, bo netto to jest mniej,

niż było.

Szanowni państwo, zasada jest taka, że pła-

cimy składkę w zależności od PKB, czyli bogactwa

Polaków.

Nie chcę was podejrzewać, że walczycie

o to, aby Polacy byli coraz biedniejsi i płacili coraz

mniejszą składkę (Oklaski), bo ideą koalicji, która się

utworzyła, Platformy i PSL, jest to, żeby Polska się

bogaciła, i w tym zakresie nie można mówić...

(Poseł Janusz Palikot: PSL-owi to wychodzi, oj,

wychodzi.)

No, nie tak, panie pośle, jak panu.

(Poruszenie na

sali) Pan zobaczy, co dzieje się na Cyprze.

(Poruszenie

na sali) Jeżeli weźmiemy pod uwagę PKB, w ciągu

20 lat doszliśmy od 160 mld euro do ponad 700.

To

jest wysiłek całego narodu i tego w żadnych ukła-

dach, w żadnych naszych tu gierkach partyjnych nie

można zaprzepaścić.

W demokracjach rozwiniętych,

ustabilizowanych zwykle bywa tak, że polityka za-

graniczna, polityka obronna jest poza walką politycz-

ną.

W Polsce pewnie jeszcze to nie ten moment, ale

mam nadzieję, że w takim kierunku zmierzamy.

Gdybyśmy zastanowili się dziś, co jest naszym

celem, może inaczej: jakie cele sobie stawiamy, rów-

nież jeśli chodzi o politykę zagraniczną, to chcemy,

żeby była silna Polska w silnej Europie.

Naszym

atutem, tym, co decyduje o sile państwa, jest olbrzy-

mia rzesza wykształconych, najbardziej pracowi-

tych, według wszelkich statystyk, Polaków.

Jeste-

śmy jednym z najbardziej kreatywnych narodów

w Europie.

Dzięki takim cechom Polaków zatrzy-

muje się w Polsce kapitał.

Mimo trudności w Euro-

pie możemy rozwiązywać cały szereg problemów,

które stoją przed państwem, i mam nadzieję, że

kryzys, który od wielu lat jest w Polsce, może być

tym kryzysem uzdrowieńczym.

My, Polacy potrafi-

my sobie w trudnych, kryzysowych warunkach,

czasach radzić.

Takich okresów mieliśmy w naszej

historii dużo.

Stanowi to w pewnym sensie naszą

przewagę nad innymi krajami.

Wynegocjowano znaczne środki w perspektywie

budżetowej.

Stanowi to jedną stronę zagadnienia.

Druga strona jest taka, że potrafimy te środki sen-

sownie wydawać na modernizację kraju.

Działają tu

dobrzy przedsiębiorcy, samorządowcy, dobre organi-

zacje rządowe.

Pamiętam, że niedawnymi czasy po-

kazywano dwa sposoby wykorzystywania środków:

grecki, który był bardzo zły, i irlandzki, który był

bardzo dobry.

W tym obszarze Polska przerosła

wszelkie oczekiwania.

Chwała za to, że tak to funk-

cjonuje.

Pan minister wspomniał w swoim wystąpie-

niu niektórych autorów, sprawców tego, że w tym

zakresie w zupełności działamy tak, jak powinniśmy.

Czeka nas na pewno uproszczenie procedur.

Mu-

simy trochę na nowo spojrzeć na sprawę tzw. układu,

bo usztywniliśmy te procedury, ciągle szukając jakie-

goś układu.

Nikt go nie znalazł, natomiast obecny

ich kształt utrudnia wykorzystywanie środków.

W związku z tym warto byłoby popracować również

w tym zakresie.

Mamy również inne spore słabości.

Pan minister wspominał o demografii, chodzi tu rów-

nież o biurokrację, która nas otacza.

To są zadania,

nad którymi na pewno trzeba jeszcze popracować.

Pozycja Polski w zjednoczonej Europie jest w moim

i mojego klubu przekonaniu dosyć mocna.

Pojawia się

tu jednak inne pytanie: Czy Europa jest mocna?

Tak

więc, jeżeli przyjmiemy, że dzisiaj scena globalna sta-

ła się wielobiegunowa, to Europa, która mogłaby być

silnym graczem na scenie wielobiegunowej, jest nim

w coraz mniejszym stopniu.

Zajmuje się głównie sama

sobą.

Jak pan minister powiedział, egoizmy narodo-

Poseł Stanisław Żelichowski

wościowe często biorą górę nad rozsądkiem.

Tutaj

dużą rolę do odegrania ma dyplomacja.

Szczególnie,

panie ministrze, chodzi o tych jej przedstawicieli,

którzy są rekrutowani wśród Polaków.

Liczymy na

to, że nadadzą oni dyplomacji w Europie pewien kie-

runek, który będzie mógł później być obierany rów-

nież przez innych.

nister mówił trochę na ten temat.

Dodam tu tylko

jeden argument.

Naszym zdaniem musimy podążać

w dwóch kierunkach.

Z jednej strony należy zrobić

wszystko, żeby gospodarka była przygotowana do

wejścia na jak najlepszych warunkach.

Z drugiej stro-

ny trzeba pokazać polskiemu społeczeństwu rzetelną

analizę szans i zagrożeń.

Nad tym trzeba pracować.

To, że dziś w strefie euro są problemy, wynika w du-

żej części z faktu, że część krajów została przyjęta

wskutek decyzji politycznych, a nie ekonomicznych.

W takim układzie wygrywali ci, których gospodarki

były mocniejsze, a przegrywali ci, których gospodar-

ki były słabsze.

Chodzi o to, żeby unikać takich na-

pięć.

Z jednej strony wszyscy liczymy na to, że strefa

euro sama sobie poradzi przy uwzględnieniu naszych

podpowiedzi, a z drugiej strony trzeba umieć zrozu-

mieć współczesny świat.

Podam jeszcze jeden argu-

ment.

Jeżeli popatrzymy na fakt, że na globalnej

scenie ścierają się z jednej strony interesy narodowe,

a z drugiej strony kapitał międzynarodowy, to dużo

łatwiej utrzymać stabilność, jeżeli dysponuje się pie-

niądzem światowym, niż wówczas, kiedy jest to tylko

pieniądz krajowy.

To też zależy od siły gospodarek po-

szczególnych krajów.

W związku z tym warto pracować

nad przeprowadzeniem rzetelnej analizy szans i za-

grożeń w tym zakresie i pokazać wyniki Polakom, bo

myślę, że następne wybory, które odbędą się w 2015 r.,

będą w jakimś sensie stanowiły plebiscyt dotyczący

wejścia do strefy euro.

Wyniki analiz musimy poka-

zać rodakom w rzetelny sposób.

Ja wierzę, że innej

siły, innej możliwości nie ma.

Co prawda po mnie zabierze jeszcze głos kolega,

chciałbym jednak teraz skonkludować, że Klub Par-

lamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego będzie

zagranicznych.

Mam jeszcze tylko jedną uwagę.

Panie ministrze,

wydaje mi się, że warto przedstawiać nas jako repre-

zentanta Europy Środkowo-Wschodniej, niekoniecz-

nie jako lidera.

Jeżeli odbiera to ktoś z zewnątrz, to

może różnie pomyśleć.

Lider zwykle jest nielubiany,

traktowany trochę inaczej.

Reprezentant brzmi ład-

niej.

Dziękuję ślicznie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej.

z XVIII w.

Samuel Johnson mawiał, że dobrze jest

mieć wyobraźnię za towarzysza podróży, ale koniecz-

ne trzeba wziąć rozsądek za przewodnika.

Właśnie

z tego punktu widzenia powinniśmy dokonywać

wszelkich analiz, także w materii, którą się dziś zaj-

mujemy, bardziej niż poprzez kontrowersyjne para-

lele historyczne.

Należy zgodzić się, iż najważniejszą

rolą dyplomacji jest obecnie wspieranie procesu uno-

wocześniania państwa, gospodarki, społeczeństwa,

dalsze działania na rzecz zmniejszania dystansu cy-

wilizacyjnego dzielącego nas od państw najwyżej

rozwiniętych.

W przeciwnym razie Polska znalazłaby

się na marginesie procesów globalnych, a powinno

też chodzić o to, by zająć odpowiadające naszemu po-

tencjałowi miejsce w nowej architekturze 7-miliardo-

wego świata, przekształcającej się coraz bardziej

w układ wielobiegunowy.

Jak zawsze szczególnie istotna jest budowa przy-

jaznego najbliższego otoczenia zewnętrznego.

Z tego

punktu widzenia ważna jest też potrzeba kontynuo-

wania i rozwoju historycznych procesów pojednania

oraz współpracy z trzema naszymi największymi

sąsiadami: Niemcami, Rosją i Ukrainą, choć natu-

ralnie znajdują się one w rozmaitych stadiach za-

awansowania.

Niezmiernie i niezmiennie istotne jest

zachowanie wiarygodnej gwarancji bezpieczeństwa,

bo choć Polsce nie grozi zbrojna napaść ani, jak się

wydaje, dramatyczna ingerencja polityczna bądź eko-

nomiczna z zewnątrz, to w naszym żywotnym inte-

resie leży zachowanie stabilności nowej konstrukcji

geostrategicznej powstałej na przełomie XX i XXI w.,

zarówno w Europie, jak i w strefie euroatlantyckiej.

Dlatego też dziwią użyte przez pana ministra na

wczorajszym posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicz-

nych niepotrzebne historyczne sformułowania o Pol-

sce Ludowej jako kosztownym eksperymencie i stanie

wojennym jako sposobie na utrzymanie monopolu

władzy.

Absolwent Oxfordu i pierwszy Polak, który

znalazł się niedawno na liście stu Top Global Thin-

kers 2012 magazynu „Foreign Policy” między innymi

za wypowiedź, iż bankierów należy wynagradzać

proporcjonalnie do kapitału, który generują, nie do

długu – gratuluję – nie może nie wiedzieć, że to po-

rozumienia międzynarodowe z końca II wojny świa-

towej zaowocowały podziałem Europy na strefy

wpływów, zaś stan wojenny nadal oceniany jest przez

większość rodaków jako mniejsze zło.

Ustanowienie powyższych filarów naszej polityki

nie zmienia wszak faktu, że wciąż odczuwa się brak

strategicznej wizji Polski w świecie w dłuższej per-

spektywie i że nie toczy się szersza debata na ten

temat.

Ubiegłoroczny dokument „Priorytety polskiej

polityki zagranicznej na lata 2012–2016” jest już

częściowo nieaktualny.

Pewna bierność strategiczna

dostrzegalna jest nawet w obszarze polityki unijnej,

słusznie uważanej za kluczową dla nas.

Umacnianie

Unii Europejskiej oraz pogłębianie integracji w jej

Poseł Stanisław Żelichowski

ramach stanowią imperatyw polskiej polityki.

Wiąże

się z tym działanie na rzecz umacniania światowej

mieć wpływ na kształt decyzji podejmowanych w ska-

li globalnej.

Ponadto w tej konfiguracji możemy za-

pobiec takiemu ewentualnemu podziałowi Europy,

w którym ponownie stalibyśmy się państwem fron-

towym.

Klub SLD z zadowoleniem przyjmuje pragmatyzm

rządu w stosunkach z Francją rządzoną przez socja-

listów, co może ożywić współpracę w obrębie Trójką-

ta Weimarskiego.

Mamy też szansę na ustanowienie

bardziej zrównoważonych relacji we współdziałaniu

z Niemcami i Francją.

Zastrzeżenia budzi natomiast

narracja spraw wspólnotowych i praktyka polegająca

na koncentracji na tym, co można wywalczyć w Bruk-

seli.

Brakuje rzetelnej debaty o tym, co wnosimy do

Unii, jaki jest nasz wkład i jak dobrze słyszalny jest

nasz głos.

To rząd Leszka Millera wprowadził Polskę

do Unii, ale w ramach wspominanej już sztafety obec-

ny gabinet prawie 40-milionowego państwa powinien

tryskać pomysłami jak gejzer i występować z kon-

kretnymi inicjatywami w sprawie dalszego rozwoju

tej organizacji.

Unia musi przecież znaleźć skuteczne

odpowiedzi na pytania związane z trwającym kryzy-

sem, nieograniczające się do zaciskania pasa, owocu-

jące wzrostem gospodarczym i tworzeniem miejsc

pracy.

Niestety, nie widać takich inicjatyw, a zdarza-

ją się nawet różnice stanowisk w wystąpieniach naj-

wyższych przedstawicieli polskich władz.

Nie brak pesymistycznych prognoz, ocen co do

przyszłości Unii Europejskiej ani sygnałów ostrze-

gawczych.

Ostatnio Timothy Garton Ash napisał

wprost, cytuję, że bez nowych sił, bez pozytywnej

mobilizacji elit i społeczeństw Unia wprawdzie prze-

trwa jako skomplikowana układanka traktatów

i instytucji, ale efektywność jej działań i rzeczy-

wiste znaczenie będą stopniowo spadać, tak jak nie-

gdyś znaczenie Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Takie sygnały rzeczywiście należy brać poważnie.

A niedostatku pomysłów i inicjatyw nie zastąpi ćwier-

kanie będące skądinąd nowoczesnym i potrzebnym

narzędziem, jakim jest Twitter, ćwierkanie oznacza-

jące swoistą tabloidyzację polskiej polityki zagranicz-

nej.

Wśród ostatnich przykładów są takie, cytuję, iż

premier Tusk uczył kanclerz Merkel wymowy pol-

skiego nazwiska jej dziadka, a minister spraw zagra-

nicznych wręczył lady Ashton ceramiczny imbryk

i filiżanki z Bolesławca.

To wszystko należy robić, ale

chyba jednak zachowywać powagę podczas komuni-

kowania o takich wydarzeniach.

SLD wyrażał aprobatę dla osiągnięć szczytu Unii

w sprawie budżetu dla Polski, ale mamy świadomość

szeregu niewiadomych.

Suma 73 mld euro w fundu-

szach strukturalnych i spójności nie jest ostatecznie

przesądzona.

Rząd zaaprobował deficyt budżetu Unii

na poziomie 51 mld euro, co jest niezgodne z trakta-

tem lizbońskim, zaś eurodeputowani PO i PSL otrzy-

mali instrukcje głosowania w Strasburgu za przed-

łożonym projektem.

Znaleźli się w wyraźnej mniej-

szości, a nawet byli izolowani we własnej grupie po-

litycznej, Europejskiej Partii Ludowej, w Parlamen-

cie Europejskim, głosując zresztą razem z konserwa-

tystami brytyjskimi, polskimi i czeskimi.

Oby gratu-

lacje ministra nie okazały się przedwczesne.

Nie umocniło to autorytetu Polski, ujawniło, jak

znaczna jest rozbieżność między słowami a czynami.

Liczymy jednak, że rząd utrzyma obiecane już spo-

łeczeństwu środki unijne, a zarazem wykaże się mą-

drą troską o Unię jako całość i jej zdolność pokony-

wania kryzysu.

Pomijam w tym miejscu sprawę wy-

korzystania tych środków, które nie jest tak dobre,

jak się przedstawia.

Wspomnę tylko kwestię pienię-

dzy na koleje oraz wyśmiewane dopiero co przez „Der

Spiegel” pewne inwestycje, na czele ze słynnymi już

termami w Lidzbarku Warmińskim, gdzie wodę trze-

ba podgrzewać.

Ponieważ jest to drugie exposé szefa polskiej dy-

plomacji w tej kadencji Sejmu, a drugie małżeństwo

to triumf nadziei nad doświadczeniem, jak mawiał

klasyk, chciałoby się mieć nadzieję, iż rząd wyciąg-

nie właściwe wnioski zarówno z dobrych, jak i złych

doświadczeń swojej polityki zagranicznej.

Wspomnę

jedynie o negatywach sfery unijnej, o wciąż niepod-

pisanej przez Polskę Karcie Praw Podstawowych

zapewniającej w swych 54 artykułach ochronę

prawną obywatelom, o niechęci do zainicjowania

publicznej debaty na temat plusów i minusów przy-

stąpienia Polski do strefy euro i prezentacji odnoś-

nej mapy dochodzenia do niej oraz o braku sygnali-

zowanej wcześniej polskiej wizji umacniania Wspól-

noty.

Niestety nie doczekaliśmy się jej, szczerze

mówiąc, i dzisiaj.

Pani marszałek, inne, nawet ważne kwestie ze

względu na brak czasu podczas wystąpienia klubo-

wego muszę poruszyć w ogromnym skrócie.

Jeśli chodzi o politykę wschodnią, wciąż nie jest

wykorzystany w pełni potencjał wzajemnych relacji.

W stosunkach z Rosją ważny, pozytywny krok to roz-

wijający się mały ruch graniczny między mieszkańca-

mi obwodu kaliningradzkiego z jednej strony a miesz-

kańcami dużej część Warmii i Mazur oraz Pomorza

z drugiej.

To dobrze, że wyraźnie wzrosła ostatnio

wymiana handlowa, choć biznesmeni rosyjscy narze-

kają na ograniczone możliwości inwestowania nad

Wisłą.

Istnieje potrzeba wykorzystywania cennych

doświadczeń procesu pojednania polsko-niemieckiego,

a także wcześniej francusko-niemieckiego, szczególnie

co do kwestii wymiany młodzieży.

To właśnie w sto-

sunku do studentów jak najszybciej powinny zostać

zniesione wizy, a następnie dla przedstawicieli sfery

nauki i kultury.

Warto należycie przygotować się do

Roku Rosji w Polsce i Polski w Rosji przypadającego

na 2015 r. oraz do 70. rocznicy wyzwolenia obozu

w Oświęcimiu.

Należy zintensyfikować działalność

Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia

oraz jego odpowiednika z drugiej strony.

Równocześ-

nie warto uświadomić sobie, że od kilku lat brakuje

wizyt oficjalnych na najwyższym szczeblu, choć nale-

Poseł Tadeusz Iwiński

ży odnotować niedawny pobyt przewodniczącego

Dumy Państwowej, który odwiedził Warszawę przy

okazji swojego pobytu w Oświęcimiu.

Naszych relacji bez wątpienia nie powinna zdomi-

nować katastrofa smoleńska i sprawa zwrotu wraku

samolotu.

Ponadto trzeba zadbać o poprawę niekiedy

niskiego poziomu obsługi konsularno-wizowej w pol-

skich placówkach na terenie Rosji, a także Ukrainy.

Odnośnie do stosunków z tym ostatnim państwem

powinniśmy niezmiennie wspierać proces jego zbli-

żania do Unii Europejskiej, w tym zawarcia umowy

stowarzyszeniowej.

Z uznaniem należy odnieść się do aktywności pre-

zydenta Bronisława Komorowskiego na tym polu.

Nie

powinno to jednak przeszkadzać w zajmowaniu kon-

sekwentnego stanowiska przez władze polskie w związ-

ku z 70. rocznicą tragedii wołyńskiej oraz w reago-

waniu na rozmaite nacjonalistyczne wystąpienia,

ostatnio potęgujące się, w zachodniej części Ukrainy.

Wydaje się, że niestety w impasie znalazła się cała

strategia Partnerstwa Wschodniego i być może do-

piero szczyt w Wilnie przesądzi o jego dalszych lo-

sach.

Polska nie przejawia też aktywności, jeżeli

chodzi o unijną strategię wobec Azji Centralnej, pię-

ciu państw, z których oczywiście największym jest

Kazachstan.

Notabene dwukrotnie odwołano wizytę

prezydenta Kazachstanu w Warszawie.

W tym kontekście pragnę jednak zaakcentować,

iż Polska nie powinna nadal nie reagować na naru-

szanie od dłuższego czasu przez władze węgierskie

standardów europejskich, jeśli chodzi choćby o zmia-

ny w konstytucji, funkcjonowanie wymiaru spra-

wiedliwości czy traktowanie tamtejszej opozycji.

Tym bardziej iż rządzący Fidesz należy do tej samej

skie Stronnictwo Ludowe.

Za słabość naszej polityki uważamy – wspomina-

no o tym już wcześniej w debacie – brak realnej stra-

tegicznej odpowiedzi na ukształtowanie się nowych

światowych centrów politycznych i gospodarczych,

w tym w Azji Południowo-Wschodniej i w Ameryce

Łacińskiej.

Jako niewystarczająca jawi się aktywność

Polski w tych obszarach również w krajach arab-

skich, na przykład obecnie w Libii czy Egipcie, nie-

zależnie od pojedynczych wizyt.

Przez ponad 5 lat

premier Donald Tusk, w przeciwieństwie choćby do

czołowych unijnych przywódców, nie zawitał w ogóle

do Afryki, nawet do takich mocarstw regionalnych

jak Republika Południowej Afryki czy 170-milionowa

Nigeria.

Pan te państwa dzisiaj wymienił.

Notabene

my w Afryce, gdzie istnieją 53 państwa, mamy tylko

10 placówek.

Osobną sprawą jest oczywiście stan stosunków

z Chinami, drugą gospodarką światową.

Niecały rok

temu premier Wen Jiabao, który opuścił swoje stano-

wisko w ramach rotacji w ubiegłym tygodniu, przed-

stawił w Warszawie 12-punktowy program współpra-

cy z Polską i innymi państwami Europy Środkowej.

Na tym spotkaniu było zresztą innych 11 premierów

lub wicepremierów.

Szczerze mówiąc, jak dotąd sto-

pień realizacji tego programu jest niewielki, przy

rosnącym deficycie obrotów handlowych nawet nie

1:10, jak tu mówił jeden z poprzedników, tylko 1:11.

Przy okazji wyjątkowo niski jest poziom naszej

pomocy rozwojowej, a sam sposób jej pojmowania

przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych trzeba

uznać za kuriozalny, biorąc pod uwagę kryteria ONZ

i podejście, słuszne podejście, takich organizacji po-

zarządowych jak na przykład Polska Akcja Humani-

tarna.

W zasadniczym stopniu chodzić bowiem po-

winno o realizację 8 tzw. milenijnych celów rozwojo-

wych dotyczących podstawowych kwestii, takich jak

likwidacja głodu, równouprawnienie kobiet i męż-

czyzn, zmniejszanie śmiertelności wśród niemowląt

itd.

Wygląda na to, że te cele milenijne nie zostaną

osiągnięte, jak wcześniej planowano, w roku 2015.

W odniesieniu do obszernie naświetlonego przez

pana ministra wątku bezpieczeństwa, w tym moder-

nizacji technicznej polskiej armii za sumę 140 mld zł

w najbliższej dekadzie na tzw. siły odstraszania…

Przy okazji wydaje się, że też niedostatecznie sku-

tecznie działamy, o czym mówił pan minister, na

rzecz stworzenia wspólnej, stałej, z wizją polityki

obronnej Unii Europejskiej.

Tak więc, wracając do

wątku bezpieczeństwa, nieco paradoksalnie przyto-

czę przysłowie popularne w Argentynie, ojczyźnie

nowego papieża.

Brzmi ono tak: życie jest jak tango,

kto nie tańczy, jest głupcem.

Ale dziś w naszym kra-

ju nie ma nastroju do powszechnego tanga ze wzglę-

du na sytuację społeczno-ekonomiczną, narastające

bezrobocie i pogłębiające się nierówności.

Warto więc zastanowić się nad zamiarem rządu

przeznaczenia tak ogromnych sum na cele obronne

i rozważyć, czy przynajmniej części tych środków nie

skierować na naukę, służbę zdrowia bądź politykę

społeczną.

Klub SLD ma wobec takiego projektu za-

sadnicze wątpliwości.

Przecież członkostwo w NATO

gwarantuje nam bezpieczeństwo, ponadto dobrze

rozwija się współpraca wojskowa ze Stanami Zjedno-

czonymi, a zapowiedziana właśnie przez USA rezyg-

nacja z czwartej fazy projektowanego systemu tarczy

antyrakietowej w Polsce nie wydaje się mimo wszyst-

ko zmniejszać naszego poczucia bezpieczeństwa.

Konkludując, żyjemy bez wątpienia w czasach

niepewności w wielu wymiarach – Unia Europejska,

Polska i wiele struktur regionalnych w skali global-

nej.

Niepewność jest tym, co zmusza do myślenia, jak

zauważał Albert Camus, a zarazem tym, co mobili-

zuje człowieka do wykazania wszystkich swoich war-

tości, by użyć słów Ericha Fromma.

Tymczasem

Polska wykorzystuje w swojej polityce zagranicznej

szereg atutów, ale przecież daleko nie wszystkie.

Oby

nastąpiła w tej mierze zmiana – myślę, że takie jest

życzenie całej Izby.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Tadeusz Iwiński

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję panu posłowi.

na Polska.

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Panie Mini-

strze!

Przedstawiona informacja szefa MSZ o założe-

niach polskiej polityki zagranicznej to w czystej po-

staci polityka PR-u, propaganda sukcesu i pozorowa-

na dyplomacja, to mydlenie oczu polskiemu społe-

czeństwu.

Kreowanie takiej iluzji wirtualnej, mocar-

stwowej polityki zagranicznej, pełnej sukcesów

i propagandy, powoduje, że Polska rok po roku po

cichu traci kolejne atrybuty swojej suwerenności,

a także gwarancji bezpieczeństwa, nie otrzymując

nic w zamian.

W rzeczywistości ostatnie sześć lat

polskiej polityki zagranicznej charakteryzuje się

znacznym osłabieniem pozycji międzynarodowej Pol-

ski na świecie, a w szczególności w Europie, wręcz jej

marginalizacją.

Informacja, którą przedstawił Sejmowi pan mini-

ster Radosław Sikorski, to szeroki opis wydarzeń

z historii Polski, świata, geopolityki, gospodarki, opis

procesów na arenie europejskiej, światowej.

Mamy

nawiązania do historycznych postaci polskich, euro-

pejskich, wiele miejsca poświęcił pan także cesar-

stwu rzymskiemu, porównując je do Unii Europej-

skiej.

Ale jakże banalny, krótki i płytki jest opis pol-

skiej sytuacji w świecie, naszych relacji ze Stanami

Zjednoczonymi, Rosją oraz obrazu Polski w Europie.

Panie ministrze, od męża stanu oczekiwalibyśmy

informacji o priorytetach, założeniach i realnych

celach polskiej polityki zagranicznej.

To, co dzisiaj

usłyszeliśmy, pokazuje, że brak tej wizji w pana po-

lityce – brak wizji Polski w Europie, brak wizji Pol-

ski w świecie.

Dlatego polskiej polityce zagranicznej potrzebna

jest gruntowna reorganizacja, reorientacja oraz

określenie konkretnych celów długo- i krótkotermi-

nowych.

Szczególnie ważne jest, żeby Polska zaczęła

kierować się zasadą wzajemności w relacjach bilate-

ralnych i multilateralnych.

Obecnie tak nie jest.

Po-

winniśmy zapomnieć o lansowanej przez pana mini-

stra nierealnej i szkodliwej koncepcji Polski, która

może dziś wejść do grupy mocarstw jako równopraw-

ny gracz.

Forsowanie tej koncepcji kończy się tym, że

powoli tracimy podmiotowość, popierając politykę

najmocniejszych graczy w Europie.

Oczywiście pan

minister Sikorski za taką politykę będzie chwalony,

nagradzany i poklepywany po plecach na europej-

skich salonach.

Niech pan porzuci mrzonki o równym

traktowaniu Polski przez kraje, które mają 10, 15, 20

razy większe budżety i traktują nasz kraj jako rynek

zbytu i miejsce taniej siły roboczej za najniższą kra-

jową.

Bez mocnej gospodarki, bez dużego budżetu

państwa niech pan nie łudzi społeczeństwa, że zbu-

dujemy partnerskie relacje z mocarstwami świata,

a nawet Europy.

Panie ministrze, alternatywą i rozwiązaniem dla

polskiej polityki zagranicznej jest polityka wzajem-

ności w relacjach, ale też solidarności z naszymi part-

nerami z Europy Środkowo-Wschodniej.

Trzeba prze-

de wszystkim budować dobre relacje w tej części

Europy i występować jako lider i reprezentant inte-

resów krajów Europy Środkowo-Wschodniej, bo

mamy zbieżne interesy i wartości, podobne zagroże-

nia i szanse.

Trzeba także postawić na dobrze przygotowa-

nych, fachowych, młodych, nieskażonych komuni-

zmem dyplomatów, panie ministrze.

Dlaczego pan

tego nie czyni?

Solidarna Polska oczekuje polityki

zagranicznej prowadzonej w interesie polskiego na-

rodu i polskiego społeczeństwa, takiej polityki, jaką

prowadzą pańscy europejscy przyjaciele z Niemiec

czy Francji, którzy w pierwszej kolejności dbają o in-

teresy swojego narodu i swojego kraju, a dopiero póź-

niej o wirtualny interes Unii Europejskiej.

Pan miał

czas w ciągu ostatnich sześciu lat na zbudowanie

takiej polityki, bo pan ma władzę wykonawczą i opo-

zycja nie może pana w tym wyręczyć, ale jeśli nie daje

pan sobie rady, panie ministrze, to możemy panu

pomóc.

Proszę oddać władzę, my wtedy posprzątamy

tę stajnię Augiasza, choć już dziś wiemy, że nie będzie

łatwo.

(Poseł Tomasz Kulesza: O, nieładnie.)

Panie ministrze, nie ma zbyt wielu rzeczy, który-

mi może się pan pochwalić.

Pokażę tylko kilka przy-

kładów, które uświadomią nam, w jakim miejscu jest

polska dyplomacja.

Po trzech latach od katastrofy

smoleńskiej gdzież jest wrak Tupolewa?

Pan minister

mówił w depeszy do Polskiej Agencji Prasowej dwa

dni temu: Nie mierzyłbym skuteczności polityki wo-

bec Rosji sprawą wraku, który jest dla nas ważną

pamiątką, ale już nawet nie tak ważnym dowodem

w sprawie.

Nasza prokuratura zakończy dochodzenie

niezależnie od tego, czy wrak zostanie nam zwróco-

ny, czy też nie.

Panie ministrze, pan się myli.

Bo

właśnie sprawa wraku, tego, gdzie on jest, jest jed-

nym z przykładów bezsilności pana i polskiej dyplo-

macji.

To dowód nie tylko nieskuteczności polskiej

polityki zagranicznej, lecz także całkowitej bezrad-

ności.

Jeśli bowiem nie mamy tak naprawdę spójnej,

zbudowanej w interesie polskiej racji stanu polityki

polskiej suwerenności, zawsze będziemy bezradni

wobec takich sytuacji.

Nic tu nie pomoże pana nad-

zwyczajna aktywność na Twitterze.

Ostatnia wypo-

wiedź pana ministra jest też zaskakująca wobec fak-

tu, że jeszcze w grudniu zabiegał pan u szefowej

unijnej dyplomacji pani Ashton o to, żeby sprawę

wraku postawić na szczycie Unia Europejska – Rosja.

Gdy się to panu nie udało, powrócił pan do bagateli-

zowania problemu.

Jest to niestety rozpaczliwa próba

przykrycia prawdy o tym, jak słabi jesteśmy w rela-

cjach na salonach Unii Europejskiej i jak niezwykle

niewiele znaczymy, mimo pańskiego oksfordzkiego

akcentu i salonowych manier.

Wzywa nas pan, panie ministrze, do wskazania,

jaką iść drogą, co konkretnie robić, żeby było lepiej.

Panie ministrze, może należy rozpocząć od przeglądu

kadry w MSZ i wyeliminowania ludzi skompromito-

wanych współpracą z dawnymi służbami specjalnymi

PRL, ekspertów po moskiewskich szkołach KGB.

Żaden bowiem przepis polskiego prawa nie nakazuje

panu osadzać na kierowniczych stanowiskach ludzi

skompromitowanych albo niewystarczająco wy-

kształconych.

Panie ministrze, pan się kreuje na an-

tykomunistę, wywiad „Strefa zdekomunizowana”,

Afganistan, kombatanctwo, Oksford itd., ale dziś

widać, że to była tylko legenda.

To za kadencji pana

jako ministra na 2700 osób w MSZ było aż 237 pra-

cowników i współpracowników służb specjalnych

PRL...

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Odziedziczyłem ponad 300.)

...czyli niemal co dziesiąty dyplomata za pana ka-

dencji był komunistycznym szpiegiem, kapusiem

i konfidentem.

Ilu tych dyplomatów jest nadal tajny-

mi agentami?

Czy obce służby nie wykorzystują ich

współpracy z dawnych komunistycznych czasów?

Z jakich powodów doszło do ich werbunku?

Szantaż,

korupcja, sprawy obyczajowe, alkoholizm czy może

miłość do innej ojczyzny czy systemu?

Obecnie w MSZ

zatrudnionych jest nadal 131 współpracowników

PRL-owskich służb specjalnych, aż siedmiu z nich

kieruje naszymi placówkami dyplomatycznymi.

Czy

po dwudziestu latach wolnej Polski nie stać pana na

to, żeby zatrudnić młodych ludzi po akademiach dy-

plomatycznych za Zachodzie, po KSAP-ie czy cho-

ciażby wykształconych na polskich uniwersytetach,

w wolnej już Polsce, politologów, dziennikarzy, praw-

ników czy filologów?

Tylu młodych, świetnie wy-

kształconych Polaków musi emigrować do Londynu,

do Dublina i do USA w poszukiwaniu pracy, a pan

w MSZ trzyma starych współpracowników SB.

Nie

wstyd panu?

(Poseł Romuald Ajchler: Ale coś umieją.)

Pana postawa musi budzić tym większe zdziwie-

nie, że według najnowszego raportu ABW (współpra-

ca SB z KGB w latach 1970–1990) istnieje realne

zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa ze strony

funkcjonariuszy i współpracowników SB współpra-

cujących z KGB.

(Głos z sali: Pan ich zlustruje?)

W tym roku minie dokładnie 20 lat od opuszcze-

nia przez wojska sowieckie terytorium Polski, a we-

dług wielu ekspertów od bezpieczeństwa cały czas

kwestią otwartą jest, jak liczną agenturę pozostawi-

li Rosjanie w Polsce.

Czy da pan głowę, że wśród pana

dyplomatów, byłych współpracowników SB, nie ma

takich, którzy mogą być dziś wykorzystywani przez

obce służby?

(Głos z sali: Zapraszam pana do...)

Panie ministrze, a jaki rodzaj dyplomacji w Hi-

szpanii będzie reprezentował przyszły ambasador

Polski pan Tomasz Arabski?

Czy nie jest tak, iż ucie-

ka on z Polski przed odpowiedzialnością?

A może po

prostu chodzi o to, żebyście z panem premierem Tu-

skiem mieli zawsze sprawozdania z ligi hiszpańskiej

albo też bezpłatne bilety na mecze Realu Madryt?

A co w MSZ zrobiła 23-trzyletnia córka ministra Ro-

stowskiego Maja Rostowska?

(Poseł Tomasz Kulesza: Ale śmieszne.)

Bezpośrednio po studiach, bez doświadczenia, bez

żadnych konkursów została zatrudniona w pana ga-

binecie, a po wielkim skandalu pan ją przeniósł na

ciepłą posadkę do Polskiego Instytutu Spraw Mię-

dzynarodowych.

Tak wygląda dobór kadr w MSZ?

Dlaczego pan kręci głową?

To jest prawda.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Wygrała konkurs, to jest oszczerstwo.)

Panie ministrze, czy zapomniał już pan o kolej-

nych skandalach w MSZ z ujawnieniem reżimowi

Łukaszenki danych osobowych białoruskich opozy-

cjonistów?

Oni trafili do więzienia.

To są przykłady

pana sukcesów w polityce zagranicznej?

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Niech pan nie kłamie, nikt nie trafił do więzienia.)

A Aleś Białacki, panie ministrze?

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

No, jak to?

Dobrze, panie ministrze, będzie czas

na polemikę.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Niech pan

nie przeszkadza, tylko słucha.)

Najsłabszym elementem tej pana dyplomacji, pa-

nie ministrze, jest jednak polityka europejska, a w szcze-

gólności wspieranie dominującej pozycji Niemiec

w kształtowaniu przyszłości polityki europejskiej.

Co

więcej, pan i pan premier Tusk daliście carte blanche

pani kanclerz Merkel na wszystkie jej reformy w Unii

Europejskiej.

Trudno wskazać w tak kształtowanej

polityce realne interesy Polski.

W wielu dziedzinach,

w wielu relacjach dwustronnych z Niemcami odnoto-

wujemy sprzeczność naszych interesów i interesów

naszych sąsiadów z Zachodu.

Wymieńmy najważniej-

sze: polityka ochrony środowiska, pakiet klimatycz-

ny, dostawy surowców energetycznych, współpraca

z Rosją przy projekcie Nord Stream czy też takie

drobne sprawy, jak brak konsultacji rządu Niemiec

z polską mniejszością, brak równowagi co do finan-

sowania języka polskiego w niemieckich szkołach.

A ile już lat remontuje pan, panie ministrze, budynek

ambasady polskiej w Berlinie?

Można o to pytać pana

od sześciu lat, w tej sprawie naprawdę niewiele się

dzieje.

Powstaje pytanie: Czy przy tak wielu sprzecz-

nościach interesów w naszym interesie są działania

na rzecz pogłębiania różnicy dotyczącej Polski i mo-

carstwowej potęgi i polityki Niemiec?

To jedno z naj-

ważniejszych pytań, które winni sobie postawić ar-

chitekci naszej dyplomacji.

W tej sali przed kilkoma tygodniami miałem oka-

zję mówić o dwóch decyzjach rządu związanych z in-

tegracją europejską, a mianowicie rezultatach nego-

cjacji budżetowych i ratyfikacji paktu fiskalnego.

Poseł Arkadiusz Mularczyk

Negocjacje budżetowe i czytelna analiza nie są moż-

liwe bez przedstawienia przez rząd realnego stanu

naszego członkostwa w Unii Europejskiej.

Rząd ta-

kiej prognozy nie przedstawił, a zatem trudno stwier-

dzić, czy do naszego członkostwa w Unii Europejskiej

realnie dopłacamy, czy też jesteśmy beneficjentami.

Przypomnę tylko, że z tytułu realizacji zobowiązań

klimatycznych możemy stracić w latach 2014–2020

nawet 40 mld euro, a to, co przywiózł pan premier

z Brukseli, to realnie 70 mld euro.

To właśnie z tego

powodu Solidarna Polska zbiera podpisy pod projek-

tem ogólnoeuropejskiego referendum, którego celem

będzie zablokowanie działania pakietu.

Brak bilansu

członkostwa Polski w Unii Europejskiej świadczy

o tym, że dla rządu członkostwo w Unii jest celem sa-

mym w sobie, a nie sposobem realizacji interesów na-

rodowych.

(Dzwonek) Jest rodzajem propagandy, która

ma służyć jak najdłuższemu trwaniu przy władzy.

Inne sprawy – jeśli chodzi o relacje Polski z takim

sojusznikiem, jak Stany Zjednoczone, widzimy już od

wielu lat poważny regres.

Jest to związane nie tylko

z coraz większym dystansem USA do Europy, ale

także polską polityką, dla której priorytetem są kwe-

stie integracji europejskiej.

To zawężenie perspekty-

wy przez obecny rząd jest z oczywistych względów

bardzo niekorzystne dla Polski, przede wszystkim

dla naszego bezpieczeństwa, którego najważniejszym

filarem jest NATO, czyli przede wszystkim USA.

Jeszcze gorzej wygląda nasza sytuacja na Wscho-

dzie.

Mińsk i Kijów popadają w coraz większą zależ-

ność od Moskwy, stopniowo tracą rolę bufora oddzie-

lającego nas od Rosji.

W ten sposób dobiega końca

niezwykle korzystna konstelacja geopolityczna...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kończyć.

...jaka powstała zaraz po odzyskaniu przez Polskę

niepodległości.

Już kończę, jeszcze minuta, panie marszałku.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie, nie, minuta już nie.

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Twierdzi pan, że nie mierzyłby pan skuteczności

polskiej polityki wobec Rosji sprawą wraku.

To czym

by ją pan mierzył?

Może sprawą zakończenia budowy

gazociągu Nord Stream?

A może stanowiskiem Rosji

w sprawie skargi katyńskiej w Strasburgu?

A może

ogromną nierównowagą w bilansie handlowym?

Reasumując, polityka zagraniczna tandemu: pan

korski już w 2012 r. była kontynuacją dotychczaso-

wej linii.

Zdaniem Solidarnej Polski linia ta prowa-

dzi do marginalizacji i stopniowej utraty podmioto-

wości i suwerenności przez Polskę na arenie mię-

dzynarodowej.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panie pośle.

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Z tego względu Solidarna Polska wnosi o odrzu-

cenie przez Wysoką Izbę informacji ministra Sikor-

skiego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nie Ministrze!

Różnych wystąpień mogliśmy wysłu-

chać na tej sali, ale z przykrością muszę stwierdzić,

że to ostatnie wystąpienie, pana posła Mularczyka,

kompletnie nie nadaje się do żadnej polemiki.

(Okla-

ski) Jest zupełnie puste, nie ma w nim żadnych treści

merytorycznych.

Żałuję, panie pośle, bo nawet z naj-

bardziej krytycznych wystąpień, których tutaj mo-

gliśmy wysłuchać, można wyciągnąć jakąś naukę dla

polskiej polityki zagranicznej.

To, co pan przedstawił,

można spuentować tylko w jeden sposób: panie mini-

strze, niech pan nie oddaje władzy w MSZ Solidarnej

Polsce (Oklaski), bo wizja polskiej polityki zagranicz-

nej pod rządami tego ugrupowania wydaje się prze-

rażająca.

Nawet poseł Mularczyk wspólnie z europo-

słem Ziobrą nie poradzą sobie z wyzwaniami, przed

którymi stoi dzisiaj Polska w Europie i w świecie.

Chciałbym powiedzieć kilka zdań o polityce

wschodniej.

To bardzo dobrze, że pan minister tak

dogłębnie w swoim exposé odwołał się do naszej hi-

storii, bo z historycznej perspektywy wyraźniej wi-

dać, jak ważna jest dla naszego kraju polityka zagra-

niczna wobec wschodnich sąsiadów i jak wielką rolę

odegrała w naszych dziejach, jak często była źródłem

naszej potęgi lub zaczynem klęski i, co najważniejsze,

jak istotne dla polskiej polityki wschodniej jest osiąg-

nięcie w tej dziedzinie ponadpartyjnego konsensu.

Mówię to w debacie parlamentarnej, często twardej,

ale wierzę, że cel, jakim jest skuteczna polityka

Poseł Arkadiusz Mularczyk

wschodnia, może, jeśli nie dziś, to w nadchodzących

kadencjach, połączyć polskich parlamentarzystów,

nic bowiem tak nie rujnuje polskiej aktywności na

wschodzie Europy, jak wykorzystywanie tej prze-

strzeni do wewnętrznych rozgrywek politycznych.

Jeżeli od Europy oczekujemy, że wesprze polskie am-

bicje na obszarach wschodnich, to musi nas być stać,

aby w tych sprawach mówić jednym głosem, a przy-

najmniej starać się mówić jednym głosem w polskim

Sejmie.

Do porozumienia w sprawie polskiej polityki

wschodniej nie trzeba wcale aż tak wiele.

Wystarczy

nie tworzyć iluzji łatwego i szybkiego sukcesu, doce-

nić potrzebę konsekwencji i cierpliwości wobec ogro-

mu cywilizacyjnych wyzwań i przemian, które muszą

nastąpić, by państwa na wschód od nas mogły się

stać częścią Europy.

Wystarczy nie używać historii

jako straszydła i narzędzia podziałów, ale szukać

w niej inspiracji do odbudowy sąsiedzkiej wspólnoty

krajów i narodów wschodniej Europy, i wreszcie pa-

miętać o celu naszej wschodniej polityki, który ma

wymiar strategiczny i historyczny i tak naprawdę

przez pierwsze pokolenie niepodległej Polski XX w.

My ten cel mamy tylko zrealizować w warunkach

zjednoczonej Europy wieku XXI.

Chciałoby się po-

wiedzieć: Kiedy, jeśli nie teraz?

Wierzę, że dla takie-

go zadania warto się porozumieć.

trudnych kwestii, jeśli chodzi o relacje z naszymi

wschodnimi sąsiadami, a szczególnie relacje z Rosją.

Ich symbolem jest bolesna dla nas sprawa wraku sa-

molotu po katastrofie smoleńskiej.

Nie do zaakcepto-

wania jest sytuacja – ale rozumiem dobre intencje

pana ministra – że strona rosyjska odmawia nam

prawa do przewiezienia na terytorium Polski tej na-

szej własności, dowodu prawnego, ale też symbolicz-

nej pamiątki.

Chciałbym też powiedzieć, że gdy kontaktuję się

z kolegami z Europy, to właśnie w kontekście relacji

wschodnich spotykam się z takim oto argumentem:

ponieważ na Wschodzie jest deficyt demokracji, po-

nieważ na Wschodzie są trudne, historyczne zaszło-

ści, to powinniśmy zaczekać z aktywną polityką

wschodnią, aż ten deficyt demokracji zostanie usu-

nięty, aż te historyczne kwestie zostaną wyjaśnione.

Uważam tę alternatywę, tę wizję za niebezpieczną

i fałszywą.

Pojednanie historyczne będzie, o czym

doskonale wiemy, procesem i musi być procesem.

Je-

śli ma być oparte na prawdzie, musi być procesem

wieloletnim, być może wielopokoleniowym.

Sprawy,

które nas dzielą, również nie mogą być...

Jeśli chodzi

o deficyt demokracji, który dostrzegamy, to właśnie

dlatego prowadzimy tę politykę wschodnią, chcemy

być aktywni na Wschodzie, bo jest tam deficyt demo-

kracji.

Nie możemy czekać, aż państwa takie jak Ro-

sja, Ukraina, Białoruś same z tego wybrną, bo mamy

umiarkowaną wiarę, że tak się stanie.

Chcemy im

w tym pomóc, chcemy zaangażować do tego zadania

także Unię Europejską.

To właśnie niedobór demo-

kracji na wschód od polskich i europejskich granic

powinien być dla nas zasadniczą motywacją do więk-

szej aktywności w tym kierunku.

Porozmawiajmy

o celach.

Myślę, że w swoim wystąpieniu pan przewodni-

czący Waszczykowski mimo wielu krytycznych uwag

powiedział jedną bardzo doniosłą rzecz: że jeżeli cho-

dzi o ten historyczny, strategiczny, daleki cel, to jest

to zbudowanie przestrzeni wartości i prawa europej-

skiego na wschód od polskich granic, łącznie z Rosją.

Tego byśmy sobie życzyli.

To jest to wielkie wyzwa-

nie, przed którym wszyscy stoimy.

Różnimy się w oce-

nie instrumentów, jednak jeżeli chodzi o spojrzenie

na ten odległy, ale wierzę, że osiągalny cel, być może

różnice między nami nie są aż tak kategoryczne, jak

mogłoby to się wydawać.

Celem polskiej polityki wschodniej jest zatem bu-

dowanie europejskiej przestrzeni politycznej na wchód

od naszych granic, przybliżanie naszych wschodnich

sąsiadów do europejskich wartości i standardów, ale

też, co ważne, budowanie infrastruktury politycz-

nych, gospodarczych i społecznych więzi pomiędzy

naszymi wschodnimi sąsiadami a Polską i Unią Eu-

ropejską.

Bez dialogu, bez kontaktów aktywna poli-

tyka wschodnia umrze, ona nie jest bez tego dialogu

możliwa.

Co jest potrzebne do realizacji tej polityki?

Tu,

mam wrażenie, jest zasadnicza różnica.

Otóż, jak

uważa rząd, minister Sikorski i koalicja rządowa,

niezbędne jest zaangażowanie, kluczem do skutecz-

nej polityki wschodniej jest zaangażowanie Unii Eu-

ropejskiej.

Bez Unii Europejskiej nie osiągniemy

skuteczności, jeśli chodzi o ten kierunek polityczny,

zarówno wobec Rosji, jak też wobec innych naszych

wschodnich sąsiadów.

Tylko europejska polityka

wschodnia jest w stanie odpowiedzieć na wyzwania,

przed którymi stoją dziś państwa naszego wschod-

niego sąsiedztwa: wyzwania cywilizacyjne, gospo-

darcze, prawne, modernizacyjne.

Tylko razem może-

my podołać temu gigantycznemu zadaniu, jakim jest

przybliżenie tych krajów, a w perspektywie, trzeba

to jasno powiedzieć, ich członkostwo w Unii Europej-

skiej.

Jeżeli chodzi o naszych wschodnich sąsiadów,

musimy jako Polacy mówić o tym głośno.

Musimy też

pamiętać, że dla naszych wschodnich partnerów Pol-

ska zachowuje atrakcyjność przede wszystkim jako

ich europejski ambasador.

Droga naszych wschod-

nich sąsiadów do Europy może i powinna prowadzić

przez Warszawę, ale to Europa pozostaje celem ich

podróży.

Ich aspiracje, oby jak najsilniejsze, oby roz-

wijające się, są aspiracjami europejskimi.

Dlatego tak

fundamentalne znaczenie ma w tym procesie silna

pozycja Polski w Unii Europejskiej.

Mamy ambicje

– i udaje nam się to – by Polska miała wpływ i była

postrzegana jako podmiot współkształtujący unijną

politykę wobec naszych wschodnich sąsiadów, w tym

wobec Rosji.

Wymaga to od nas dużej aktywności na

forum unijnym.

Na uznanie zasługuje podejmowana

Poseł Robert Tyszkiewicz

przez polską dyplomację inicjatywa łączenia poten-

cjałów Grupy Wyszehradzkiej, Trójkąta Weimarskie-

go i państw nordyckich na rzecz europejskiej polityki

wschodniej.

W czasie tej debaty padło wiele głosów, że polityka

wschodnia jest w regresie, że nie osiągamy efektów.

Chciałbym o kilku takich efektach powiedzieć.

Pa-

miętając o tym, że to jest wielki proces cywilizacyjny,

potrzebne i niezbędne są cierpliwość i konsekwencja

w działaniu.

Nie będzie tu fajerwerków, nie możemy

ich oczekiwać, jednak absolutnie nie do utrzymania

jest twierdzenie, że nie notujemy w tej dziedzinie po-

stępu.

Co nam się udało?

Po pierwsze, choć wielkim

sprawdzianem będzie jesienny szczyt w Wilnie, uwa-

żam, że mamy dodatni bilans Partnerstwa Wschod-

stwierdzeniem, że Partnerstwo Wschodnie stało się

programem, który ma dziś wymiar wyłącznie sym-

boliczny.

Przypomnę, że spośród sześciu państw

Partnerstwa Wschodniego cztery: Ukraina, Gruzja,

Mołdawia i Armenia zakończyły negocjacje umów

o stowarzyszeniu oraz o kompleksowej strefie wolne-

go handlu lub są na ich zaawansowanym etapie.

Nie

są to negocjacje proste, gdyż przystąpienie kraju do

strefy wolnego handlu z Unią Europejską oznacza de

facto przyjęcie 60% unijnego prawa.

Jesienny szczyt

Partnerstwa Wschodniego w Wilnie będzie tym wiel-

kim sprawdzianem skuteczności.

Warto jeszcze dziś

zrobić wszystko, aby mógł zakończyć się sukcesem,

zwłaszcza jeżeli chodzi o podpisanie umowy stowa-

rzyszeniowej z Ukrainą.

Umowa ta ze względu na

rolę Ukrainy w regionie będzie miała wymiar sym-

boliczny i może odegrać rolę dynamizującą projekt

Partnerstwa Wschodniego.

Chciałbym powiedzieć kilka zdań o Białorusi, mo-

jej ukochanej Białorusi.

Rzeczywiście jest ona tym

państwem spośród naszych wschodnich sąsiadów,

w którym obserwujemy kompletną stagnację.

Biało-

ruś praktycznie nie uczestniczy w programie Part-

nerstwa Wschodniego.

Na Białorusi wciąż siedzą w wię-

zieniach działacze na rzecz praw człowieka i przed-

stawiciele opozycji demokratycznej.

Musimy być

wobec Białorusi konsekwentni.

Nie możemy prowa-

dzić z tym państwem dialogu, dopóki są tam więź-

niowie polityczni.

Muszą być kontynuowane i są kon-

tynuowane programy wsparcia dla niezależnych

mediów, programy stypendialne dla studentów, mu-

szą być kontynuowane programy wsparcia dla opo-

zycji demokratycznej.

Myślę, że warto wysłać do władz w Mińsku też

taki sygnał, że dla Polski jedną z przesłanek powro-

tu do dialogu z tym państwem byłoby wreszcie od-

blokowanie przez Białoruś umowy o małym ruchu

granicznym.

Jeśli chodzi o naszą wschodnią granicę

– od południa: Ukraina, od północy: Federacja Ro-

syjska – jedynie na granicy z Białorusią mamy dziś

nową żelazną kurtynę.

Odblokowanie funkcjonowa-

nia tej umowy na pewno byłoby docenione przez pol-

ską dyplomację.

Poszukujemy europejskich narzędzi wspierania

budowy społeczeństw obywatelskich.

W 2012 r. – to

jest kolejne realne osiągnięcie, zwłaszcza w dziedzi-

nie polityki wschodniej – z inicjatywy pana ministra

Radosława Sikorskiego powstał Europejski Fundusz

na rzecz Demokracji.

Serdeczne gratulacje, bo to jest

ważny instrument.

Warto podkreślić, że szefem fun-

duszu został obecny wiceminister spraw zagranicz-

nych pan Jerzy Pomianowski.

Wydaje się, że udało

się dzięki temu stworzyć nowe narzędzie dające moż-

liwość bardziej elastycznego wspierania ruchów de-

mokratycznych we wszystkich państwach, w których

istnieje taka potrzeba.

Była już o tym mowa, ale też konkretnym dorob-

kiem w ramach polityki wschodniej jest oczywiście

wejście w życie w roku 2012, w mijającym roku, umo-

Do końca stycznia 2013 r. w ramach małego ruchu

granicznego z obwodem kaliningradzkim złożono 29

tys. wniosków, wydano 19 tys. pozwoleń, dziennie

wpływa ok. 750 wniosków.

W sumie już teraz osiąg-

nęliśmy na tej granicy taką wielkość ruchu osobowe-

go, jaka była przed wstąpieniem Polski do strefy

Schengen – to jest bardzo konkretny, praktyczny

wymiar.

Mały ruch graniczny sprawdza się również

w naszych kontaktach z Ukrainą, gdzie obowiązuje

z górą od dwóch lat, ale potrzebujemy też nowych

instrumentów.

Sytuacja w krajach naszego wschod-

niego sąsiedztwa pokazuje, że niezbędne jest zinten-

syfikowanie działań przyciągających te państwa i ich

społeczeństwa do Unii Europejskiej.

Potrzebujemy

nowych narzędzi oddziaływania – tak by, budując

pole wpływu, nie tylko opierać się na kontaktach ofi-

cjalnych czy instytucjonalnych, lecz także stworzyć

szerokie pole współpracy społecznej, międzyludzkiej.

Nowym instrumentem – to jest również słowo uzna-

nia wobec Ministerstwa Spraw Zagranicznych – jest

program dyplomacji obywatelskiej i samorządowej

zapewniający finansowanie aktywności społeczności

i wspólnot lokalnych, regionalnych oraz organizacji

pozarządowych w polityce zagranicznej.

W odniesie-

niu do kierunku wschodniego – chodzi o ten instru-

ment – myślę, że kontakty międzyregionalne na po-

ziomie gmin, nawet powiatów i miast, w sytuacji gdy

oddziaływanie polityczne przynosi ograniczone efek-

ty, mogą mieć kapitalne znaczenie.

Jeżeli chodzi o wsparcie współpracy transgranicz-

nej na poziomie regionalnym, kontaktów międzyna-

rodowych na poziomie lokalnym, to wszystko sprzy-

ja intensyfikacji współpracy międzynarodowej Pol-

ski, tworzy pozytywny wizerunek naszego kraju, a co

najważniejsze – pozwala aktywnie oddziaływać na

społeczeństwa krajów dla nas istotnych.

Mądrze

ukierunkowana dyplomacja samorządowa i obywa-

telska może bardzo skutecznie uzupełniać politykę

zagraniczną państwa, a nawet być dla niej źródłem

wiedzy i inspiracji.

Poseł Robert Tyszkiewicz

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Kończąc, chciał-

bym wyrazić poparcie dla informacji o celach polskiej

polityki zagranicznej przedstawionej przez pana mi-

nistra Sikorskiego i złożyć pewne wyznanie wiary,

być może naiwnej.

Wierzę, że polska polityka wschod-

nia może być obszarem owocnej współpracy koalicji

rządowej i opozycji parlamentarnej.

Spróbujmy od

małego kroku – trzydzieści dwa lata temu pierwszy

zjazd „Solidarności” poruszył opinię światową ape-

lem do narodów Europy Wschodniej.

Dziś w przede-

dniu szczytu Partnerstwa Wschodniego w wolnym

Wilnie zwróćmy się z jednogłośnym apelem do par-

lamentów Unii Europejskiej o poparcie dla umowy

stowarzyszeniowej z niepodległą Ukrainą.

Trzydzie-

ści lat temu mogliśmy o takiej szansie tylko marzyć,

dziś mamy ją w zasięgu ręki – wykorzystajmy ją ra-

zem.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Pana ministra

Sikorskiego nie ma, a chciałbym podzielić się naj-

pierw jedną refleksją osobistą odnośnie do pana mi-

nistra Sikorskiego.

Muszę powiedzieć, że im dłużej

słucham ministra Sikorskiego, tym bardziej docho-

dzę do przekonania, że minister Sikorski jest chyba

pierwszym w historii kosmitą, który jest tak podobny

do człowieka, że wielu ludzi daje się na to nabrać.

Nie mam jak tego sprawdzić, ale jestem przeko-

nany, że gdyby mocniej uderzyć ministra Sikorskiego

w plecy, to rozległby się głuchy, metaliczny dźwięk.

Mówię tak dlatego, że trzeba być postacią nie z tej

Ziemi, żeby mówić o rzeczach, które dzieją się dzisiaj

na świecie, w taki sposób, w jaki mówi minister Si-

korski – tak bardzo oderwany od tego, co realnie

dzieje się na świecie.

To, co pan minister Sikorski

dzisiaj pokazywał tutaj, wyglądało trochę tak, jakby

właśnie jako kosmita od 2500 lat gdzieś krążył

w kosmosie i jak kometa raz na jakiś czas przylaty-

wał na Ziemię – tak raz na 200 lat.

Przedstawił nam

dzisiaj za pomocą wykresów pewne notatki ze swoich

wizyt o tym, jak zmieniało się PKB różnych krajów

co 200 lat, jakie były manufaktury, jakie były losy

różnych wydarzeń na świecie w przeciągu 2500 lat.

Tak krąży po przestrzeni kosmicznej, raz na 200 lat

odwiedza Ziemię i notuje sobie, jakie były tam wtedy

dane liczbowe.

Problem polega jednak na tym – to jest moja oso-

bista refleksja – że pan minister Sikorski jest kosmi-

tą pechowym, a nie jest dobrze, jak się ma ministra

spraw zagranicznych, który jest pechowcem.

Dzisiaj

jest na świecie ONZ-owski Międzynarodowy Dzień

Szczęścia, tylko że jakoś pan minister Sikorski tego

szczęścia nie ma.

Dlaczego nie ma tego szczęścia?

Otóż dlatego, że gdyby swoje wystąpienie wygłosił

jeszcze tydzień temu, to ono byłoby troszeczkę bar-

dziej wiarygodne.

Jeżeli chodzi o optymistyczne tezy,

które dzisiaj przedstawił – że mamy z USA strate-

giczny sojusz obronny, że Polacy mają się na Litwie

coraz lepiej, że strefa euro jest znowu dla nas atrak-

cyjna, że Unia nadal się integruje, że mamy gwaran-

cję dużych środków z unijnego budżetu na następne

lata – to wszystko to jeszcze tydzień temu może

brzmiałoby troszeczkę bardziej wiarygodnie, ale tyl-

ko ten ostatni tydzień po prostu wszystko to obrócił

w proch.

W tym jednym tygodniu USA podjęło decy-

zję o praktycznym wycofaniu się z instalacji tarczy

antyrakietowej w naszej części Europy.

Nowy pre-

mier Litwy właśnie powtórzył, że nie istnieje problem

pisowni polskich nazwisk i zaostrzył znowu kurs

wobec Polaków.

W krajach Partnerstwa Wschodniego

– w tym leżącej mi na sercu Mołdawii – pogłębiły się

niekorzystne trendy.

Sytuacja na Cyprze jest tak nie-

przewidywalna – na dzisiaj istnieją już przesłanki

odnośnie do tego, że to przeleje się teraz z kolei na

Słowenię – że cała strefa euro drży w posadach, a więk-

szość parlamentarna własnej partii pana Sikorskiego

w Parlamencie Europejskim, czyli EPP, przegłosowa-

ła negatywna opinię co do kompromisu budżetowego

Unii.

Więc wszystko, o czym nas dzisiaj pan minister

Sikorski zapewniał, już dzisiaj jest nieaktualne.

Ty-

dzień temu byłoby może więcej wiarygodności w tym,

co mówił minister Sikorski.

Po tym tygodniu to

wszystko legło w gruzach, to jest ten wymiar pecha,

którego ma pan minister Sikorski – właśnie jest pe-

chowym kosmitą.

Problem polega na tym, jaka jest odpowiedź pana

ministra Sikorskiego na niekorzystny bieg wypad-

ków.

To jest w zasadzie najważniejsze, to mnie nie-

pokoi dużo bardziej niż fakt, że pan minister nie ma

szczęścia.

Otóż odpowiedź, którą formułuje minister

Sikorski, jest jasna: sprawy się toczą, my nie mamy

na to wpływu, możemy się jedynie jakoś dostosować,

jakoś odnieść do procesów, które są od nas ważniej-

sze, silniejsze i przebiegają ponad nami.

Jak jest do-

brze, to się pan pod sukcesami Polaków podpisuje,

jak jest źle, to nie ma pan na to żadnej odpowiedzi.

Pan w ogóle, panie ministrze Sikorski, nie tworzy

polityki zagranicznej.

(Oklaski)

Zatem pierwszym i zasadniczym punktem, który

oddziela politykę zagraniczną według koncepcji Pra-

wa i Sprawiedliwości od tej, którą prowadzi dzisiejszy

polski rząd, jest to, że my zakładamy, że nie należy,

że nie możemy po prostu poddawać się biegowi wy-

padków.

Polska musi i może stwarzać fakty w polity-

ce międzynarodowej.

Możemy i musimy być aktorem

polityki międzynarodowej, a nie statystą, który nosi

halabardę przy innych rycerzach.

Pańską politykę,

politykę ministra Sikorskiego cechuje swoisty rea-

Poseł Robert Tyszkiewicz

lizm rezygnacyjny.

To jest pana definicja polityki.

Po

analizach sytuacji dochodzi pan do wniosku, że Pol-

ska nie może wiele, że jesteśmy krajem, który wiele

nie może, w związku z powyższym musimy się z tym

pogodzić, że nic nie możemy.

To jest opis tego, co pan

robi np. w kwestii smoleńskiej.

Pan po prostu uważa,

że nic nie może, więc tak musi być, jak jest, tylko

czasami pan ma jakieś takie, minister Sikorski ma

jakieś takie przebłyski szamotania się retorycznego,

lem, który mamy – ja oraz Prawo i Sprawiedliwość

– z polityką pana ministra Sikorskiego.

Jest to poli-

tyka, która mówi, że po prostu trzeba się poddać bie-

gowi rzeczy i jakoś usadzić się w tym nurcie, jakoś

się w niego wpisać.

Najlepiej widać to w polityce eu-

ropejskiej, na której chcę się skupić, aczkolwiek cie-

szę się, że jest pan minister Serafin, bo pan minister

Sikorski, jak wiadomo, z polityki europejskiej jest

całkowicie wyłączony.

Nie był nawet na posiedzeniu

Rady Europejskiej, gdy zatwierdzano budżet.

Mini-

strowie spraw zagranicznych – nie ci, co przyszli do

MSZ z UKIE, tylko realni ministrowie spraw zagra-

nicznych – na posiedzeniach Komisji Spraw Zagra-

Europejskiej.

Nawet nie wiedzieli, jaka jest wysokość

polskiej składki członkowskiej w Unii Europejskiej.

A wczoraj nie wiedział tego sam minister Sikorski,

który pomylił się, bo taką rozbieżność podał – że jest

to między 800 mln a 14 mld zł – i powiedział, że nie

wie, czy to jest 800 mln, czy 14 mld zł.

Rzeczywiście

jest tak i to wszyscy dobrze wiemy – tutaj nie będę

od pana ministra Serafina wymuszał żadnych dekla-

racji – że połączenie UKIE z MSZ to jest fikcja.

Wie-

my, że politykę europejską prowadzą nadal ludzie

z UKIE, którzy są de facto zgromadzeni zupełnie

gdzie indziej, bo w kancelarii premiera, gdzie pan

minister Serafin zasiada, a w MSZ pan minister Si-

korski jest z polityki europejskiej całkowicie wyklu-

czony.

Po prostu się nią nie interesuje, polityka unij-

na to jest coś, co go męczy i nudzi.

Mimo wszystko chciałbym coś powiedzieć o Eu-

ropie – może właśnie nawet lepiej, że ministra Sikor-

skiego nie ma na sali.

Dwa fakty dobrze ilustrują

różnicę, jaka jest między rządem Donalda Tuska a

Prawem i Sprawiedliwością, jeśli chodzi o politykę

europejską – te dwa fakty dobrze to pokazują.

Pierwszy to plan, który przedstawił rząd, plan

włączenia Polski do rdzenia europejskiego poprzez

pakt fiskalny i członkostwo w strefie euro wraz ze

zgodą, by ten rdzeń był zarządzany odgórnie przez

najsilniejsze państwo i by władza biurokratów eu-

ropejskich była wyposażona w narzędzia nadzoru

i kontroli wobec krajów słabszych.

Ten plan reali-

zuje rząd z żelazną konsekwencją, nawet wbrew

polskiej konstytucji i bez dialogu ze społeczeń-

stwem.

Prawo i Sprawiedliwość mówi na to: nie.

Jutro, co zapowiadam z mównicy sejmowej, do Try-

bunału Konstytucyjnego trafi nasz wniosek, nasza

skarga o stwierdzenie niezgodności paktu fiskalne-

go i ustawy, która ją ratyfikowała, z polską konsty-

tucją.

Wniosek, zapowiadam, jest miażdżący, bo

wykazuje kilkanaście naruszeń konstytucji w od-

niesieniu do prawie 20 jej przepisów.

To jest wielki,

miażdżący akt oskarżenia przeciwko łamaniu pol-

skiej konstytucji przez rząd Donalda Tuska w spra-

wie paktu fiskalnego.

Prawo i Sprawiedliwość mówi Polakom jasno: po

pierwsze, zabezpieczymy polskie państwo przed nie-

kontrolowaną utratą suwerenności i kompetencji.

Po

drugie, nie pozwolimy poddać nas decyzjom i kontro-

li silniejszych.

Po trzecie, nie będziemy niczyim

klientem ani giermkiem przy czyimkolwiek przy-

wództwie.

Po czwarte, Polacy za naszych rządów

będą mogli bezpiecznie trzymać oszczędności w ban-

kach, bo żaden europejski polityk nie sięgnie po nie.

Członkostwo w Unii musi służyć odbudowie polskie-

go potencjału gospodarczego, przemysłowego i pod-

niesieniu poziomu życia w Polsce.

Musi służyć nasze-

mu podmiotowemu rozwojowi.

Mówię panu premie-

rowi Tuskowi: zawsze i przede wszystkim więcej

Polski w Europie, ale nie więcej Europy ponad Pol-

ską.

(Oklaski)

Proponujemy Polakom silną, odpowiedzialną i sta-

bilną politykę europejską, która poszukuje dla nasze-

go kraju sojuszników wśród tych krajów, które także

widzą swą przyszłość nie w federacji rządzonej przez

najsilniejszych, tylko we wspólnocie równych państw,

swobodach wspólnego rynku i solidarności europej-

skiej.

Partnerów do takiej polityki jest wystarczająco

dużo i wśród państw strefy euro, i poza nią.

Wszyscy

dobrze wiemy, że mamy partnerów do takiej polityki.

Nie wszyscy bowiem zgadzają się z pomysłami narzu-

canymi przez dzisiejszych najsilniejszych liderów

polityki europejskiej, przez biurokratów unijnych

i przez szefów instytucji finansowych.

Jest z kim bu-

dować przeciwwagę dla zacieśniającego się rdzenia

strefy euro, któremu grozi dziś implozja czy załama-

nie się pod własnym ciężarem.

To przez tworzenie alternatywy dla egoizmu i par-

tykularyzmu niektórych krajów rdzenia możemy

sobie zapewnić warunki do samodzielnego, nieskrę-

powanego rozwoju i wyjść z peryferii.

Z kolei do stre-

fy euro możemy wchodzić jedynie pod warunkiem, że

to będzie służyć naszemu interesowi gospodarczemu

i społecznemu, oraz przy jednym założeniu, z którego

nie zrezygnujemy: decyzja o porzuceniu złotego musi

być demokratyczną decyzją Polaków wyrażoną w od-

rębnym referendum.

Nic o Polakach bez zgody Pola-

ków.

(Oklaski)

I drugi fakt.

Po spotkaniu Grupy Wyszehradzkiej

z kanclerz Niemiec i prezydentem Francji premier

Tusk ogłosił, cytuję: Zgadzamy się, że dziś budowę

jedności europejskiej należy prowadzić za pomocą

trzech narzędzi – unii walutowej, konkurencyjności

państw członkowskich oraz umacniania europejskich

zdolności obronnych.

I to jest wypisz wymaluj przepis

na to, jak rozbić wspólnotę w Europie, bo to są właś-

nie trzy piły tarczowe, które tną Unię na kawałki,

Poseł Krzysztof Szczerski

a które są dzisiaj w ręku przywództwa francusko-

-niemieckiego w Europie.

Po pierwsze bowiem, unia

walutowa z góry wyklucza kraje, które nie mają wa-

luty euro i nie mają obowiązku jej przyjąć.

Nie może

więc być narzędziem jedności.

Odwrotnie, ewolucja

strefy euro, której symbolem jest pakt fiskalny, raczej

zmierza do zamykania się w wewnętrznym egoizmie

tej grupy państw ponad i poza prawem Unii jako ca-

łości przy nakładaniu coraz bardziej rygorystycznych

kagańców na kraje strefy euro.

To jest sprzeczne

z duchem integracji europejskiej.

Po drugie, konkurencyjność państw członkow-

skich to jest hasło, które, jak pan Serafin dobrze wie,

jest używane po to, by ostatecznie porzucić politykę

solidarności w Unii Europejskiej i zmienić zasadę

pożytkowania pieniędzy z budżetu unijnego – z po-

mocy najsłabszym, czyli ze spójności gospodarczo-

-społecznej, na wsparcie najsilniejszych, czyli właśnie

na konkurencyjność.

Zmiana ta widoczna jest także

już dzisiaj w negocjowanych świeżo perspektywach

finansowych.

Po trzecie, zdolności obronne Europy to w gruncie

rzeczy krok do unii politycznej, w której nie mogą być

one narzędziem jedności, ponieważ Unia jest podzie-

lona bardzo istotnie, jeśli chodzi o kwestie obronne,

pomiędzy krajami neutralnymi, krajami, które są

w rdzeniu NATO, krajami, które walczą o swoją su-

werenność w ramach NATO.

A więc to są dokładnie trzy mechanizmy dzielące

i rozbijające dzisiaj wewnętrznie Unię.

Zamykanie się

strefy euro, konkurencyjność, czyli rozbicie solidar-

ności europejskiej, i unia polityczna to dokładnie są

trzy piły tarczowe, które rżną dzisiaj Unię na kawał-

ki i pan Tusk podpisuje się pod tym w komunikacie

po szczycie, który pan tutaj ogłasza jako wielki suk-

ces trójkąta z czworokątem.

To jest kompletnie bez

sensu.

Nasz przepis na wspólnotę jest odwrotnością tej

strategii.

Zamiast mówić o unii walutowej powinni-

śmy mówić o wspólnym rynku opartym na czterech

swobodach: przepływu osób, towarów, kapitału i usług.

To rynek bowiem sprzyja naszej ekspansji handlowej,

natomiast nie sprzyja jej zamykanie się strefy euro

za murem partykularnych rozwiązań służących tyl-

ko jej, bo to zaprzepaszcza szanse dla Polski.

Nato-

miast o konkurencyjności powinniśmy mówić trwale

oraz stale domagać się utrzymania solidarności i spój-

ności w Unii Europejskiej.

Zamiast o zdolnościach

obronnych powinniśmy mówić o wspólnym bezpie-

czeństwie, dla którego podstawą jest więź transat-

lantycka.

A więc są dwie koncepcje tego, co powinno być

celem polskiej polityki europejskiej.

Wizja ministra

Sikorskiego i rządu Donalda Tuska to wąska federa-

cja, kapsuła strefy euro z porzuceniem pozostających

poza nią państw, postawienie na konkurencję we-

wnątrz tej strefy i budowę unii politycznej.

To nas na

trwałe spycha na pozycję drugorzędną.

Wizja alter-

natywna, którą popiera Prawo i Sprawiedliwość, to

szeroka wspólnota, wspólny rynek, solidarność i spój-

ność oraz bezpieczeństwo transatlantyckie.

Nasza

wizja wynika z ducha i litery europejskich traktatów,

więc nie musimy jej od nowa konstruować.

Będziemy

bronić traktatów i będziemy bronić rządów prawa

w Europie.

Państwa wizja, wizja rządu Donalda Tu-

ska, to naginanie prawa europejskiego i dyktat woli

najsilniejszych jak w Grecji, we Włoszech, dzisiaj na

Cyprze, jutro w Słowenii.

Dobrze zdać sobie sprawę

z tych różnic.

Na koniec powiem jeszcze jedno.

Dobrą politykę

europejską można prowadzić wyłącznie z dobrymi,

uporządkowanymi kadrami dyplomacji i infrastruk-

turą, która ją wspomaga.

Pan w minionym roku uru-

chomił karuzelę z ambasadorami w Europie.

Prze-

rzuca pan ambasadorów z jednej stolicy do drugiej,

bez postawienia przez nich stopy w gmachu na Szu-

cha – z Berlina do Brukseli, z Nowego Jorku do Lon-

dynu, z Wiednia do Berlina.

Karuzela z ambasado-

rami ruszyła.

Nie ma żadnej spójnej polityki perso-

nalnej.

Wreszcie jedna rzecz, o której muszę powiedzieć, bo

to jest dla mnie osobiście i, mam sygnały, dla bardzo

wielu polskich dyplomatów bolesne.

Nikt jeszcze tak

bardzo nie wymierzył policzka polskiemu korpusowi

dyplomatycznemu jak minister Sikorski, godząc się na

uczynienie ambasadorem pana ministra Arabskiego.

To jest policzek dla polskiej dyplomacji.

(Oklaski)

Wyboru między tymi wizjami polityki europej-

skiej dokonają Polacy, o ile im na to pozwolicie, bo

dzisiaj w Europie, jak wszyscy dobrze wiemy, jest

coraz mniej demokracji, a coraz więcej arogancji sa-

mozwańczych elit.

Ale i tę arogancję samozwańczych

elit uda się przezwyciężyć, gdy odsuniemy was w koń-

cu od władzy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Niedoczekanie.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję panu posłowi.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

To nie była informacja ministra spraw zagranicz-

nych, to było exposé kandydata na premiera.

Swoim

wystąpieniem zawłaszczył pan funkcję ministra fi-

nansów, ministra obrony narodowej, ministra edu-

kacji, bo o historii mówił pan dużo.

Szkoda, że nie

wspomniał pan o jej fragmencie dotyczącym pańskie-

go udziału w rządach PiS-u.

2013 r. w polskiej polityce zagranicznej powinien

być przede wszystkim skoncentrowany na roli nasze-

go kraju w Unii Europejskiej jako lidera grupy

państw Europy Środkowo-Wschodniej.

Od naszej ak-

Poseł Krzysztof Szczerski

cesji do struktur wspólnotowych minęło już niemal

dziewięć lat.

Okres ten pozwala spojrzeć na mecha-

nizmy funkcjonowania europejskiego domu z dystan-

sem, dostrzec nie tylko banknoty i bilony z nomina-

łem euro, dzięki którym wspomagamy modernizację

kraju, lecz również zagrożenia i trudności, z którymi

musi zmierzyć się unia 27 państw.

Pierwszym problemem jest rozpowszechniony

kryzys myśli o integracji europejskiej.

Najjaskraw-

szym przejawem tego kryzysu jest groźba referen-

dum w Wielkiej Brytanii w sprawie ewentualnego

wystąpienia ze struktur Unii.

Choć jest to prawnie

dopuszczalna możliwość, Polska nie powinna stać

obojętnie wobec takiego zagrożenia.

Dostrzegamy

równocześnie problem związany ze wzrostem tenden-

cji nacjonalistycznych w Europie.

Nie są to postawy

wynikające z patriotyzmu, ale z ksenofobicznego po-

dejścia do imigrantów nie tylko wewnątrzwspólnoto-

wych, lecz także obywateli innych krajów.

Godzi to

w jedną z podstawowych zasad wspólnotowych, czy-

li swobodę przepływu osób.

Taki też jest nasz wize-

runek za granicą, jako kraju osób nastawionych ne-

gatywnie do zagranicznych przybyszów.

Z tego miejsca zwracam się również z prośbą do

słom informacji na temat strategii promocji Rzeczy-

pospolitej za granicą, na temat tego, jakie są działa-

nia promocyjne, jaka jest ich koncepcja, jaki jest

budżet na te działania, z kim są one konsultowane,

jakie są strategiczne cele działań czysto promocyj-

nych za granicą.

Wydaje się, że powinno być ich co

najmniej kilka.

Jednym z nich powinna być promocja

polskiej żywności za granicą.

W powszechnej opinii

międzynarodowej nadal jesteśmy uważani głównie

za kraj agrarny.

Dlatego ponownie można zapytać

ministra spraw zagranicznych o to, jakie są podsta-

wowe cele promocji kraju oraz jakimi narzędziami

chce działania w tym zakresie zrealizować.

Ruch

Palikota nie widzi również dostatecznej współpracy

pomiędzy rządem, przede wszystkim ministrem

spraw zagranicznych, a reprezentacją Polski w Par-

lamencie Europejskim przede wszystkim na etapie

prac nad tworzeniem europejskich aktów prawnych

w procedurze współdecydowania o tym przez Parla-

ment Europejski.

Osobnym tematem jest opieszałość i przewlekłość

implementacji prawa europejskiego na grunt prawa

krajowego.

Ale zdarza się również, że jesteśmy zmu-

szeni inkorporować do naszego systemu prawnego

takie akty prawne, które w dużej części uprzykrzają

życie polskim przedsiębiorcom.

Przykładem tego

może być brak możliwości obligatoryjnego stosowa-

nia metody kasowej VAT.

Jest to wynik europejskiej

dyrektywy.

Gdyby polski MSZ należycie monitorował

proces stanowienia prawa Unii Europejskiej, to

współpraca z polskimi europarlamentarzystami mo-

głaby zapewnić na etapie prac w Komisji (Dzwonek)

lobbing na rzecz zmian przepisów prawa wtórnego.

Wymaga to jednak odrobiny chęci, której widocznie

ministrowi spraw zagranicznych brak.

Ostatnie zdanie, panie marszałku.

Obserwując pańskie mierne zaangażowanie i wyniki

polskiej polityki zagranicznej, pomyślałem, że może

warto zastanowić się nad działalnością, w której jest

się faktycznie dobrym.

A pan, panie ministrze, bez-

sprzecznie, nad czym ubolewam, najlepszy jest w ćwier-

kaniu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

nictwa Ludowego zabrać głos w sprawie priorytetów

polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na

najbliższy okres.

Dotychczasowe osiągnięcia Polski i nas, jako jej

obywateli, w działaniach międzynarodowych pozwa-

lają postawić tezę, która dobitnie podkreśla to, iż

obrany kurs rozwoju naszego kraju jest słuszny i ma

umocowanie w obecności Polski w usankcjonowa-

nych strukturach unijnych i ogólnoświatowych, któ-

rą traktujemy jako autonomiczne i suwerenne prawo

Polski, kraju o trwałych fundamentach demokratycz-

nych, wiarygodnej gospodarce, kraju będącego prze-

widywalnym partnerem.

To fakt, iż obecny czas nie jest łatwy.

Europa i świat

nękane są rozchwianiem koniunktury gospodarczej,

choć już pewne sygnały płynące z rynków sugerują,

że główne zarzewie pożarów zostało opanowane, a me-

chanizmy stabilizacji finansów i gospodarek narodo-

wych zostały wdrożone.

Inicjowanie działań, ich prze-

widywanie, realizacja niejednokrotnie należały do

Polski, której głos jest wysłuchiwany w Europie i na

świecie, z której siłą liczą się partnerzy i organizacje

międzynarodowe.

Nie zmarnujmy tego.

To zasługa

uwzględniania polskiej racji stanu w kształtowaniu

polityki międzynarodowej i budowaniu zaufania do

Polski.

Poprzeczka została zawieszona już dość wy-

soko, zatem my wszyscy tutaj obecni, my, jako oby-

watele Rzeczypospolitej Polskiej, jesteśmy zobowią-

zani do dołożenia wszelkich starań dla jej dalszego

rozwoju i umacniania pozycji Polski na arenie mię-

dzynarodowej.

Jesteśmy to winni naszym przodkom

walczącym o zdobycze demokracji, jak i naszym mło-

dym pokoleniom, wskazując im tym samym kredo

dotyczące ich dalszego postępowania.

Szanowne Panie i Szanowni Panowie!

Dzisiaj,

kiedy debatujemy w obliczu Wysokiej Izby nad wizją

naszej polityki zagranicznej, nie sposób nie poruszyć

Poseł Maciej Wydrzyński

kilku kwestii i nie uwypuklić tym samym ich wagi

dla naszego kraju.

Po pierwsze, jest to pozycja międzynarodowa.

Pol-

ska jako aktywny członek Unii Europejskiej nie może

pozwolić sobie na trwałe ukształtowanie się myśli spo-

walniającej lub wykluczającej dalsze rozszerzanie się

struktur unijnych.

Eksponując, zwłaszcza z uwzględ-

nieniem kierunku wschodniego, sprawdzone i utrwa-

lone mechanizmy życia demokratycznego, jesteśmy

naturalnym pomostem łączącym Europę z obywate-

lami Białorusi, Ukrainy i Mołdawii, dla których war-

tością nadrzędną jest pluralizm i demokracja.

Umac-

niajmy te postawy i wspierajmy słuszne idee integra-

cyjne, aranżując tym samym pracę organiczną.

Nie bez znaczenia jest również dialog z Niemcami,

Francją w ramach Unii Europejskiej i Trójkąta Wei-

marskiego.

Nadawanie wyraźnego rytmu procesom

europejskim jest wykładnikiem pozycji i roli Polski

w nowoczesnej Europie.

Kontynuujmy dalszą współ-

pracę ze Stanami Zjednoczonymi jako głównym, klu-

czowym partnerem na linii transatlantyckiej w wy-

miarze wymiany gospodarczej, naukowej, kultural-

nej i militarnej na płaszczyźnie Paktu Północnoat-

lantyckiego.

To fakt, że dysonansem w stosunkach

dwustronnych jest sytuacja związana z ruchem wi-

zowym.

Jednak kontynuujmy drobiazgowe starania,

trzymając za dyplomatyczne słowo administrację

amerykańską, że rozbieżności w powyższej materii

zostaną w niedalekiej przyszłości usunięte.

Nie zapominajmy również o Grupie Wyszehradz-

kiej, zwłaszcza teraz, kiedy jest niejako dokonywane

nowe otwarcie.

Dbajmy o moderowanie działań po-

głębiających procesy integracyjne, szczególnie wspie-

rając Węgry jako kraj dokonujący przewartościowa-

nia swojej optyki w odniesieniu do Unii Europejskiej.

Bądźmy konsekwentni w relacjach z Rosją.

Podej-

mujmy inicjatywy oparte na prawdzie historycznej

i realistycznych wartościach gospodarczych, wyraź-

nie współdziałając z europejską dyplomacją.

Po drugie, jest to gospodarka.

Polska aktywnie

uczestniczy w procesach stabilizujących finanse Unii

Europejskiej.

Nie tak dawno przyjęliśmy pakt fiskal-

ny, dając tym samym wyraźny sygnał opinii między-

narodowej o naszej odpowiedzialności za losy Europy.

Nie możemy na tym poprzestać.

Nasza aktywność

międzynarodowa powinna generować szereg inicja-

tyw zmierzających do utworzenia szerokiego między-

narodowego frontu wobec pełnej akceptacji regulacji

płynących z treści paktu, z myślą w konsekwencji

o wydobyciu Europy z zastoju gospodarczego i odwró-

ceniu dekoniunktury.

Kolejnym aspektem wykorzystującym niejako do-

bry standing Polski jest intensyfikacja działań zmie-

rzających do szerszego napływu kapitału zagranicz-

nego do Polski, transferu nowoczesnych technologii

i inicjowanie działań zmierzających do dalszego zin-

tegrowania kluczowych gałęzi przemysłu w naszym

kraju i poszczególnych jego regionach.

To także rea-

lizacja międzynarodowych projektów w obszarze sa-

mej Unii Europejskiej, jak i Trójkąta Weimarskiego,

Partnerstwa Wschodniego, Rady Państw Bałtyckich,

Grupy Wyszehradzkiej.

Aspekty gospodarcze szcze-

gólnie wyraźnie mogące w przyszłości implikować

politykę zagraniczną to również projekt pozyskiwa-

nia gazu łupkowego, jak i jego wprowadzenie w go-

spodarczy obieg we współpracy z międzynarodowymi

partnerami posiadającymi stosowne koncesje.

To

zapewnienie transparentności i bezpieczeństwa ener-

getycznego kraju.

Po trzecie, jest to rolnictwo, dziedzina naszej go-

spodarki, w której odnotowujemy od kilku lat w sal-

dzie nadwyżkę eksportu nad importem.

To nasza

perła, którą ze szczególnym pietyzmem powinniśmy

chronić.

Ostatnie sygnały płynące z rynku produk-

tów mięsnych, często nieuzasadnione i niepoparte

faktami, mogą destabilizująco wpłynąć na impet roz-

woju branży rolno-spożywczej.

(Dzwonek) Dlatego też

ścisła współpraca MSZ z resortem rolnictwa i objęcie

parasolem dyplomatycznym tego sektora, szczególnie

w relacjach międzynarodowych, staje się niezbędną

praktyką.

Panie marszałku, poprosiłbym jeszcze o chwilę.

Opozycja miała prawie 2,5 minuty...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie, nie, 2,5 minuty to nie, ale minutkę mogę.

Poseł Jarosław Górczyński:

Po czwarte, to obecność Wojska Polskiego poza

granicami naszego kraju.

Zbliża się powoli termin

zakończenia misji stabilizacyjnej w Afganistanie.

Przygotowanie dyplomatyczne, a także wypracowa-

nie odpowiedniego modelu bezpieczeństwa wobec

zakończenia misji będzie działaniem również posia-

dającym pewne implikacje i wpływ na nasze bezpie-

czeństwo wewnętrzne.

Po piąte, jest to kultura i kontakty z Polonią.

Do-

tychczasowa współpraca w obszarze podtrzymywa-

nia kontaktów z polską diasporą na Zachodzie i Wscho-

dzie, na Białorusi, Ukrainie, w Rosji i Kazachstanie,

nie może zaniknąć.

Jesteśmy to winni naszym przod-

kom, którzy nie z własnej woli, bo byli do tego zmu-

szeni, opuścili ojczyznę i nie mogli do niej powrócić

po zakończeniu zawieruchy wojennej.

Musimy starać

się wypracować najbardziej optymalny model rozwo-

ju procesów repatriacyjnych.

Poza tym koniecznością

jest wnikliwe monitorowanie informacji o naszym

dziedzictwie narodowym rozsianym i ukrytym poza

granicami naszego kraju, któremu razem z Minister-

stwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego możemy

przywrócić należyty blask i, co najważniejsze, o pol-

skiej własności i lokalizacji dóbr polskiej kultury i sztu-

ki zawłaszczonych podczas ostatniej wojny.

Poseł Jarosław Górczyński

Panie Marszałku!

Panowie Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Polskie Stronnictwo Ludowe będzie popierało

stanowisko wynikające z założeń polityki zagranicz-

nej Rzeczypospolitej Polskiej w myśl ugruntowania

pozycji naszego kraju w nowoczesnej Europie, Euro-

pie ojczyzn suwerennych, niezależnych i samostano-

wiących.

Przyjęte cele i zamierzenia są zintegrowane

z dotychczasowym dorobkiem i miejscem Polski, jej

siłą i znaczeniem na arenie międzynarodowej.

Dzię-

kuję za uwagę.

(Oklaski)

forma Obywatelska.

Poseł Agnieszka Pomaska:

Bardzo dziękuję.

Panie Marszałku!

Panowie Ministrowie!

Panie

i Panowie Posłowie!

Długo mogłabym mówić o kon-

sekwentnej i zdecydowanej realizacji priorytetów

polskiej polityki zagranicznej przedstawionych w ex-

posé ministra spraw zagranicznych Radosława Sikor-

skiego, która sprawia, że z roku na rok Polska staje

się coraz ważniejszym aktorem na nie tylko europej-

skiej scenie politycznej, lecz także tej międzynarodo-

wej, tej globalnej.

Długo mogłabym mówić o tym, że w ostatnim roku

w polskiej polityce zagranicznej obserwowaliśmy nad-

zwyczajną aktywność i zaangażowanie.

Wiem, że

ny tej sali, ale to są fakty.

Państwo również bywacie

za granicą, słuchacie debat na szczeblu europejskim

i wiecie, że tak jest, wiecie, że pozycja Polski na euro-

pejskiej arenie wzrasta, i chyba powinniście się z tego

cieszyć.

Żal, że nie potraficie tego zauważyć.

roku akcesji Polski do Unii Europejskiej można z całą

pewnością powiedzieć, że Polacy nadal akceptują in-

tegrację europejską.

Poparcie dla członkostwa Polski

dyskusji czasem o tym zapominamy.

Można by długo mówić o tym, że członkostwo

Czasami jak słucham – i za chwilę o tym więcej po-

wiem – polityków Prawa i Sprawiedliwości, to mam

wrażenie, że zapomnieli, że my jesteśmy członkiem

Unii Europejskiej.

Bardzo często da się w tych wypo-

wiedziach zauważyć, że Unia jest jakimś tam orga-

nizmem, z którym nie do końca chcecie się identyfi-

kować.

rum uzyskaliśmy pełne prawo przedstawiania i obro-

ny swoich interesów.

Miejsce silnego państwa w Eu-

ropie mogliśmy zamanifestować i udowodnić podczas

negocjacji wieloletnich ram finansowych na lata

2014–2020.

To było zadanie niezwykle ważne dla

rządu.

Naprawdę trudno zrozumieć słowa, które suk-

ces w tej materii kwestionują.

Długo można by mówić o faktach, ale pozwolę so-

bie teraz powiedzieć kilka słów o tym, co faktem nie

jest, o tym, co padło głównie z ust przedstawicieli

największego klubu opozycyjnego, Prawa i Sprawied-

liwości.

Pan poseł Waszczykowski słusznie zauważył, że

homofobiczne wyskoki byłego prezydenta mogą nam

zaszkodzić na arenie międzynarodowej.

Zastana-

wiam się, jakie konsekwencje te słowa będą miały

w ramach klubu Prawa i Sprawiedliwości, w którym

tego typu głosy są bardzo powszechne i wygłaszane

także niejednokrotnie z tej mównicy.

Pan poseł Waszczykowski mówił o katastrofal-

nych stosunkach z Rosją.

Myślałam w pierwszej

chwili, że się przesłyszałam, ale sprawdziłam – rze-

czywiście takich słów użył.

To ja pytam: Jak nazwać

stosunki z Rosją w czasach rządu Prawa i Sprawied-

liwości, w latach 2005–2007?

Pytam Prawa i Spra-

wiedliwości, pana posła Waszczykowskiego, ewentu-

alnie innych, którzy będą zabierali później głos: Co

zrobili w kwestii na przykład embarga na mięso?

Przypomnę, że to embargo zostało zniesione za cza-

sów rządu Donalda Tuska, a nie prezesa, premiera

Jarosława Kaczyńskiego.

Mówicie o stosunkach z Ro-

sją.

Dlaczego negujecie, dlaczego demonizujecie mały

ruch graniczny?

Każdy, kto żyje na tym terenie, wie,

że to jest w interesie Polski, że to jest w interesie

Polaków, zwłaszcza przedsiębiorców, którzy z tego

małego ruchu granicznego korzystają.

Pan poseł – bardzo się cieszę – poruszył sprawę

sytuacji politycznej w Parlamencie Europejskim.

Pewnie bardzo łatwo mówić o tym, jak wygląda ta

sytuacja polityczna, wobec największej partii, która

ma największą liczbę przedstawicieli.

Ale pytam:

Jaki Prawo i Sprawiedliwość ma wpływ na politykę

europejską w Parlamencie Europejskim, jeśli z 15

europosłów wybranych z waszych list zostało wam

dzisiaj tylko 6, a do tego są członkami Europejskich

Konserwatystów i Reformatorów – dopiero piątej co

do wielkości frakcji w Parlamencie Europejskim?

A więc pytam: Jaki macie wpływ i co wasi europosło-

wie robią w Parlamencie Europejskim?

Bo moim zda-

niem poza pokazywaniem się w mediach i przyjeż-

dżaniem do Warszawy, by pokazywać się w mediach,

nic więcej nie robią.

Pytam: Jak chcecie budować silną Polskę na are-

nie europejskiej czy zagranicznej, jeśli nie macie

partnerów do współpracy?

Bardzo uważnie przyjrza-

łam się dokumentowi, który potraktowałam poważ-

nie.

To jest fragment, a w zasadzie całe rozszerzone

uzasadnienie wniosku posłów Prawa i Sprawiedliwo-

ści o konstruktywne wotum nieufności z 7 marca.

To

opracowanie ma 80 stron.

Traktuję to jako dokument

poważny, który jest zapowiedzią waszej polityki po

Poseł Jarosław Górczyński

ewentualnym przejęciu rządów w Polsce.

Unii Euro-

pejskiej, o której dzisiaj tutaj dużo mówimy, której

jesteśmy poważnym członkiem, ważnym graczem,

poświęciliście dwie strony.

Unii Europejskiej w tym

opracowaniu poświęciliście dwie strony.

I ta lektura

jest bardzo ciekawa.

Zachęcam wszystkich i nie bez

powodu o tym mówię, bo jeśli pytam, jak chcecie bu-

dować silną Polskę, Rosja wam się nie podoba, nie

podobają wam się Niemcy.

Pozwolę sobie zacytować

fragment z tego opracowania: Powierzenie prof. Je-

rzemu Buzkowi funkcji przewodniczącego Parlamen-

tu Europejskiego tylko na pół kadencji, by po upływie

tego okresu przekazał swój fotel Niemcowi, trudno

uznać za satysfakcjonujące dla nas.

Polska otrzyma-

ła najmniej z tego, co mogła uzyskać.

Było wszak jas-

ne, że w nowym rozdaniu jakaś ważna funkcja euro-

pejska musi przypaść komuś z nowej Unii.

A nasz

kraj stanowi jej połowę.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Ad rem.)

Panie pośle, zwracam się teraz do pana posła

Szczerskiego, który jest na sali: Czy to są poważne

słowa?

Czy wypada największej partii opozycyjnej,

z aspiracjami do rządzenia, podważać sens tego, żeby

Polska była tak ważnie i poważnie reprezentowana

w Parlamencie Europejskim?

Pan poseł wspomniał,

rozbawił część sali, mówiąc o kosmitach.

Panie pośle,

czytając to opracowanie, zwłaszcza w zakresie poli-

tyki europejskiej, mam wrażenie, że to wy żyjecie na

innej planecie, że to wy nie wiecie, jak funkcjonuje

Unia Europejska, jak funkcjonuje Parlament Euro-

pejski i co robią tam wasi europosłowie.

I to zdanie

jest kwintesencją tego, co chcę powiedzieć.

Chrońmy

Polskę przed wami, chrońmy Polskę przed powrotem

Prawa i Sprawiedliwości do władzy, bo skończy się

znowu katastrofą i znowu będziemy musieli Polskę

w tym wymiarze zagranicznym ratować.

Mam na-

dzieję i gorąco wierzę w to, że to nie będzie potrzebne.

Dlatego w imieniu Platformy Obywatelskiej, dzię-

kując panu ministrowi Sikorskiemu, chcę podzięko-

wać także za skuteczną pracę polskiemu rządowi,

całemu resortowi spraw zagranicznych, wszystkim

polskim dyplomatom.

To dzięki ich wytężonej pracy

nasza pozycja w świecie, w polityce światowej tak

bardzo się poprawiła, umocniła.

I życzę, panie mini-

strze, powodzenia w najbliższym roku.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

wiedliwość.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Sprostowanie.)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ale z jakiej racji?)

Wywołałem już pana posła Lipińskiego.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Przecież zostałem wy-

mieniony.)

Ale wywołałem już pana posła Lipińskiego, udzie-

liłem mu głosu.

(Poseł Stefan Niesiołowski: To co z tego, że wy-

mieniony?)

Proszę wcześniej sygnalizować potrzebę wystą-

pienia.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Pan marszałek nie za-

uważył mnie wcześniej.

Już jak pani poseł kończyła,

sygnalizowałem.)

To będzie później.

(Poseł Stefan Niesiołowski: A po co później?

Już

zakończył.)

Bardzo proszę.

Poseł Adam Lipiński:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Nie wiem, ile

mam czasu, bo się nie wyświetla.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Zaraz się wyświetli.

Poseł Adam Lipiński:

pana ministra, bo mam kilka pytań do pana mini-

stra.

Ale trudno.

Nawiązując do retoryki pani poseł Pomaskiej,

mógłbym zacząć tak: Długo by można mówić błędach

polityki zagranicznej, na przykład w tym obszarze,

w którym ja się orientuję, mianowicie wobec Polaków

za granicą i Polonii.

Ale nie będę złośliwy, przejdę do

meritum.

Proszę państwa, chciałbym się skoncentrować

tylko i wyłącznie na kwestiach związanych ze zmia-

ną polityki zagranicznej wobec Polaków za granicą

i Polonii.

Jak państwo wiecie, wszyscy to wiemy, do-

szło do radykalnych zmian w alokacji środków finan-

sowych, trybie przekazywania tych środków Pola-

kom za granicą.

Była to decyzja Sejmu inspirowana

przez MSZ i przez nie było to realizowane.

Przepro-

wadzone to zostało całkowicie bez przygotowania,

w atmosferze rywalizacji politycznej między Mini-

sterstwem Spraw Zagranicznych a Senatem RP.

Aloka-

cja tzw. budżetu polonijnego zdestabilizowała w dużej

części polskie środowiska za granicą, a miejscami

doprowadziła do nieodwracalnych strat.

Będę mówił

o konkretach i będę się starał unikać oceny, a będę

podawał fakty.

Przesunięcie środków nie było po-

przedzone żadnym poważnym dialogiem ani konsul-

tacjami społecznymi.

Przeprowadzono je z pozycji

siły, ze względu na większość parlamentarną i ambi-

cje MSZ, traktując środowiska polonijne całkowicie

przedmiotowo.

Chciałbym tu przytoczyć dwa fakty.

Po pierwsze,

stanowisko Komisji Łączności z Polakami za Grani-

cą, która wyraziła negatywną opinię na temat zmia-

Poseł Agnieszka Pomaska

ny trybu przekazywania tych środków, a po drugie,

dramatyczny list Związku Polaków na Białorusi do

zjazdu Polaków i Polonii, który został wysłany w

trakcie zjazdu Polaków i Polonii w Polsce, w którym

to Związek Polaków na Białorusi prosił Ministerstwo

Spraw Zagranicznych i apelował do niego o wycofa-

nie się z tego trybu przekazywanych środków.

Przesunięcie środków nie było przygotowane na-

leżycie, nastąpiło w trakcie roku budżetowego.

Z za-

żenowaniem można było patrzeć, jak Senat RP ogła-

sza konkursy na przyznanie środków polonijnych,

następnie MSZ ogłasza kolejne konkursy, kompletny

chaos i kompromitacja.

Tym bardziej jest to przykre,

że przyglądali się temu Polacy na całym świecie.

W efekcie tych przepychanek między MSZ a Senatem

RP najbardziej ucierpiały polskie organizacje za gra-

nicą, które pierwsze dotacje zaczęły otrzymywać do-

piero na przełomie lipca i sierpnia.

Sytuacja taka nie

miała miejsca w ciągu ostatnich 20 lat.

„Najlepszym”

wynikiem, jakim może się poszczycić MSZ, jest prze-

kazanie dotacji na wydawanie pisma „Polak na Ło-

twie” przez polską placówkę dyplomatyczna w Rydze

w drugiej połowie grudnia 2012 r.

Całkowitemu za-

hamowaniu uległy inwestycje polonijne.

Do roku

2011 włącznie na remonty polskich szkół na Litwie,

budowę i remonty polskich placówek oświatowych

i kulturalnych za granicą państwo polskie rocznie

przekazywało od 12 do 15 mln zł.

W zeszłym roku była

to kwota niespełna 4 mln zł, w tym roku, o ile wiem,

pozycja ta została zredukowana niemal do zera.

Oczywiście rząd i MSZ mogą w pewnym zakresie

zmieniać swoją politykę, ale robienie tego z dnia na

dzień bez przywiązywania wagi do zaciągniętych zo-

bowiązań jest nie do zaakceptowania.

Jako przykład podam moje spotkanie z rodzicami

blisko 100 dzieci w miejscowości Łanowice na Ukra-

inie, gdzie miało być budowane pierwsze polskie

przedszkole na Ukrainie i polska szkoła podstawowa.

Po dwóch latach przygotowań, po uzyskaniu przez

miejscowych Polaków potrzebnych zezwoleń od władz

ukraińskich, co nie jest łatwe, MSZ uznało, że nie

można, nie warto realizować tej inwestycji.

Tymcza-

sem samo przygotowanie dokumentacji kosztowało

budżet państwa prawie 100 tys. zł.

Wstrzymanie inwestycji oświatowych, w szczegól-

nie dużym zakresie na Litwie, jest tym bardziej zdu-

miewające w świetle deklaracji ministra Sikorskiego,

który obiecywał szczególną pomoc Polakom na Wi-

leńszczyźnie.

Wydaje się, że mamy do czynienia głów-

nie z działaniami o charakterze medialnym, a nie

realnym.

Wyprawki szkolne dla polskich dzieci z Li-

twy zostały przyznane jednorazowo, tzn. w jednym

roku szkolnym, tak jakby dzieci nie zaczynały w ko-

lejnym roku także nauki w szkołach.

W chwili kiedy

w Polsce toczyła się w mediach dyskusja na temat

dyskryminujących Polaków na Litwie ustaw oświato-

wych, reszta roczników polskich dzieci pozostała bez

jakiegokolwiek wsparcia.

Podobnie nie ma żadnego długofalowego planu

wspierania nauczycieli.

Jednorazowo przeprowadzo-

ny kurs dla polskich pedagogów na Wileńszczyźnie

oraz prezenty w postaci rzutników i laptopów są

oczywiście potrzebne, ale mają charakter raczej dzia-

łań propagandowych.

O ile do poprzedniego systemu

rozdzielania środków na wspieranie polskich środo-

wisk za granicą można mieć zastrzeżenia, też je mia-

łem, należało to dokładnie przeanalizować, przedy-

skutować i zmienić wiele rzeczy, ale należy stwier-

dzić, że to był jakiś plan, o tyle obecnie mamy do

czynienia albo ze złą wolą, albo z całkowitym chao-

sem w podziale tych środków.

Wystarczy podać kilka

przykładów.

Jeszcze dwa lata temu dofinansowanie otrzymy-

wało ponad 90 redakcji polskich czasopism na Wscho-

dzie.

Dziś wspieramy jedynie niespełna 30.

Spadek

o 2/3 jest olbrzymim ciosem, ponieważ – należy o tym

pamiętać – wszystkie wydawnictwa, nawet te najdrob-

niejsze, to nie tylko gazety, lecz także środowiska osób,

które je przygotowują, osób, które są zwykle liderami

lokalnej opinii.

Zlikwidowanie ich redakcji jest w wie-

lu wypadkach równoznaczne z rozbiciem – a w najlep-

szym wypadku osłabieniem – tych środowisk.

W sposób niewytłumaczalny radykalnie zmalało

dofinansowanie dla sobotnio-niedzielnych szkół języ-

ka polskiego na Wschodzie.

Wystarczy podać przy-

kład Ukrainy, gdzie zlikwidowano ponad 100 tego

typu placówek.

Wskutek zracjonalizowanego, jak

twierdzi ministerstwo, podziału środków finanso-

wych w ciągu ostatniego roku zlikwidowano jedyny

polski program na Łotwie „Akcenty polskie”, jedyny

w pełni polskojęzyczny program w ukraińskiej tele-

wizji państwowej „Słowo polskie”, ukazujący się na

antenie telewizji w Żytomierzu, zagrożone jest istnie-

nie jedynego polskiego programu telewizyjnego na

Białorusi „Nad Niemnem”.

Przestały ukazywać się

m.in. gazety: „Gazeta Żytomierska”, „Mozaika Ber-

dyczowska”, drastycznemu ograniczeniu uległ druk

kwartalnika „Polak na Łotwie”, zamiast czterech

numerów ukazał się tylko jeden, a pieniądze na druk

zostały przekazane przez placówkę dyplomatyczną

w drugiej połowie grudnia ubiegłego roku, zamiast

sześciu numerów dwumiesięcznika „Nasze Drogi”,

pisma Federacji Organizacji Polskich na Ukrainie,

ukazał się tylko jeden, i to jedynie dlatego, że wyda-

no go jako materiał pokonferencyjny.

Przestały być

nadawane polskie audycje radiowe na Łotwie w Dy-

neburgu, na Ukrainie w Łucku, od tego roku zosta-

nie skrócona o połowę audycja radiowa dla Polaków

na Białorusi „Znad Niemna i Berezyny”.

W sposób znaczący zmalała liczba polskich dzieci

przyjeżdżających na letni wypoczynek do Polski.

Jeszcze nie dysponuję pełnymi danymi z tego roku

poza ogólną informacją z polskich środowisk na

Wschodzie, jednak mogę podać konkretne przykłady

drastycznego ograniczenia wyjazdów dzieci.

O ile

w roku 2011 do Polski w ramach akcji letniej skoor-

dynowanej przez Związek Polaków na Białorusi przy-

jechało ponad 1000 dzieci, o tyle w 2012 r. ta grupa

Poseł Adam Lipiński

została zmniejszona do 600.

Jest to spadek o ponad

40%.

Na koniec należy podkreślić, że dokonane zmiany

idą całkowicie w poprzek przyjętego w październiku

2007 r. i wciąż obowiązującego dokumentu o nazwie

za granicą”.

Był to dokument przyjęty za czasów rzą-

du Jarosława Kaczyńskiego oraz Prawa i Sprawied-

liwości.

Nie został on do tej pory zmieniony i obowią-

zuje.

MSZ od 6 lat co jakiś czas zapowiada przyjęcie

nowego dokumentu, ale na razie go nie przedstawia.

Drodzy państwo, jeżeli nie ma pomysłu na przyjęcie

programowo zmian dotyczących polskiej polityki wo-

bec Polaków na Wschodzie i Polonii, to nie należy

podejmować tak radykalnych kroków, które mogą

zdemolować politykę do tej pory stosowaną.

Podsumowując, przesunięcie środków na finanso-

MSZ ma bardzo poważne konsekwencje.

Od strony

wizerunkowej została nadszarpnięta reputacja pań-

stwa polskiego.

Wielu naszych rodaków zaczęło uwa-

żać, że traktowani są przedmiotowo, na decyzje w spra-

wach polonijnych o wiele większy wpływ ma ambicja

poszczególnych polityków, a nie przesłanki meryto-

ryczne.

Natomiast oczywiście ważniejsze od wizerun-

kowych są straty programowe.

Wskutek wyżej opisa-

nych działań Polskę odwiedzić mogło o wiele mniej

dzieci ze Wschodu niż w ubiegłych latach, wiele pol-

skich mediów po prostu zawiesiło swoją działalność.

To są straty nie do odrobienia, niestety.

Naprawa

tego będzie trwała wiele lat i nie wiem, czy uda nam

się wrócić do tego stanu, który był poprzednio.

Chy-

ba że potraktuje się poważnie słowa pana ministra

z dzisiejszego wystąpienia, zacytuję je: zarówno na

nia może zrobić dla Polski.

Proszę państwa, już sobie wyobrażam swoją wi-

zytę w Łanowicach albo w jakiejś polskiej wsi, za-

mieszkałej przez Polaków, na Białorusi, wyobrażam

sobie tę wizytę, kiedy przekazuję im tę informację.

Polska polityka wschodnia ulega zmianie, ponieważ

pan minister Sikorski proponuje, żeby to Polacy na

Białorusi i Ukrainie pomagali Polsce, a nie Polska

Polakom.

To jest zresztą jedyny element, który wska-

zuje na zmianę polskiej polityki zagranicznej doty-

czącej Polaków na Wschodzie i Polonii, bo poza tą

deklaracją w zasadzie nie ma tu innych sugestii do-

tyczących tego, w jakim kierunku ta zmiana ma

pójść.

Proszę państwa, jeszcze tylko jedno wyjaśnienie.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Bredzi...)

Ja bredzę, panie pośle?

Ja bredzę?

Dobrze, skoro

bredzę, to ostatnie słowo, ostatnie zdanie.

Panie po-

śle, ja przedstawiam same fakty.

Jak pan może mnie

tak traktować?

(Poseł Stefan Niesiołowski: Proszę nie podsłuchi-

wać, mówię do kolegi.)

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Ale z kim pan rozma-

wia?)

To strasznie dekoncentruje.

Apeluję do pana, żeby

pan nie przeszkadzał, bo to powoduje, że ta debata

jest nerwowa, a po co ma byś tak nerwowa.

Zaraz ja

coś przykrego panu powiem, a pan mi odpowie.

Po co

robić takie rzeczy?

Jeszcze jedna sprawa.

Zostałem zaproszony jako

ekspert do zespołu, który miał zająć się alokacją i przy-

działem środków finansowych dla Polaków na Wscho-

dzie i Polonii.

Jak państwo wiecie, powstał 40-osobo-

wy zespół złożony z pracowników MSZ i było grono

20 ekspertów, do którego zostałem zaproszony.

Dzię-

kuję za to zaproszenie.

Nie przyjąłem tego zaprosze-

nia przede wszystkim dlatego, że wniosków było 418,

a zespół miał bardzo mało czasu, żeby zaznajomić się

z tymi wnioskami.

Urzędnicy MSZ, którzy mieli ten

czas, dysponowali wiedzą, a eksperci byli tego pozba-

wieni.

Z tego względu, nie mając możliwości realnego

wpływu na decyzje tego zespołu, byłbym posądzony

o współodpowiedzialność.

Albo będę miał na to real-

ny wpływ i mogę być w takim zespole, albo, niestety,

będę się zajmował tylko i wyłącznie monitorowaniem

i recenzowaniem decyzji tego zespołu.

Jeszcze raz

powtarzam jednak, że dziękuję za to zaproszenie.

Ostatnia sprawa.

Pan minister w swoim wystą-

pieniu wspomniał m.in. o sprzedaży budynku konsu-

latu w Kolonii, mówiąc, że ta decyzja jest spowodo-

wana względami finansowymi i tym, że była to daw-

na ambasada PRL w Kolonii.

Otóż rozumiem, że pan

minister jest niezadowolony z dekomunizacji w Pol-

sce – ja też jestem niezadowolony, uważam, że powin-

na być znacznie głębsza – ale o dekomunizacji budyn-

ku jeszcze nie słyszałem, zważywszy, że Minister-

stwo Spraw Zagranicznych mieści się w Alei Szucha.

Gdybyśmy zaczęli analizować, co tam się poprzednio

działo, to obawiam się, że pan minister musiałby

sprzedać także budynek Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Przecież chciał zburzyć

pałac kultury, to byłaby pierwsza dekomunizacja bu-

dynku.)

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Pan poseł Krzysztof Szczerski w trybie sprosto-

wania.

1 minuta na sprostowanie.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Pani posłanka

Pomaska była łaskawa wymienić moje nazwisko,

więc muszę odpowiedzieć.

Poseł Adam Lipiński

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie, nie musi pan.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Różnica między nami jest taka, że pani poseł Po-

maska nigdy nie prowadziła polityki zagranicznej,

nigdy nie była we władzy wykonawczej, nigdy nie

odpowiadała za jakąkolwiek część polityki zagranicz-

nej.

Pani poseł może nie wiedzieć, jak się prowadzi

politykę zagraniczną, bo trudno dysponować do-

świadczeniem, którego się nie ma.

Jeśli chodzi o embargo, to istota polegała na tym,

jak błędnie powiedziała pani poseł Pomaska...

(Poru-

szenie na sali)

(Głos z sali: To jest polemika.)

O Jezu, to taka teraz będzie rozmowa?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Tak pan zaczął, proszę kończyć.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dobrze, mówię wbrew szaleństwu bijącemu z sali.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Weźcie się uspokójcie.)

Pani poseł, istotnym przełomem w sprawie em-

barga było to, że dzięki wysiłkom rządu Prawa i Spra-

wiedliwości, dzięki po raz pierwszy skutecznie uży-

temu wetu na poziomie europejskim, sprawa embar-

ga niesłusznie nałożonego na Polskę przez Rosję była

sprawą Unii Europejskiej.

(Dzwonek) To jest wielki

sukces rządu Prawa i Sprawiedliwości, że udało się

to wtedy przeprowadzić.

Pan minister Serafin może

o tym zaświadczyć.

Jeśli chodzi z kolei o pana przewodniczącego Buz-

ka, to szef Parlamentu Europejskiego, jak pani poseł

bardzo dobrze wie, jest organem ponadnarodowym,

więc nie można zaliczać pana przewodniczącego Buz-

ka do zasobu polskiego w polityce europejskiej.

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Jeszcze jedna uwaga.

Nie trzeba występować za

każdym razem, gdy zostanie wymienione nazwisko.

Nie prostuje się błędnych informacji, tylko źle zrozu-

mianą własną wypowiedź.

(Poseł Krzysztof Szczerski: A jeśli ktoś podaje

błędne informacje?)

Sprostowanie nie dotyczy każdego dowolnego te-

matu.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Ale proszę, żeby nie

przerywać wypowiedzi.)

Głos ma pan poseł Andrzej Halicki, Platforma

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Dzisiejsza debata

jest ważna, poruszamy ważne tematy.

Chciałbym

przytoczyć ostatnie zdanie, które w imieniu klubu

przytoczył i powtarzał wielokrotnie podczas debaty

o polityce zagranicznej Grzegorz Schetyna: Wszystko

przed nami, bo powinno to być pole naszej wspólnej

działalności na rzecz Polski, realizacji naszego inte-

resu narodowego, bo Polska jest jedna, Polska jest

wspólna, Polska jest nasza, tylko trzeba w to uwie-

rzyć.

Ja jestem człowiekiem wiary, ale widać, że

przedstawiciele PiS wierzą znacznie słabiej.

Nie będę

wymieniał nazwiska, bo zaraz będzie sprostowanie,

ale przedstawiciel klubu oczywiście od razu w pierw-

szym zdaniu powiedział, iż informację ministra na-

leży w tej kwestii odrzucić, bo całkowicie nie zgadza

Panie ministrze, podczas naszej debaty padło bar-

dzo ważne porównanie mówiące o sztafecie, która od

1989 r. realizuje politykę zagraniczną.

Dynamika

bywa różna, ale w gruncie rzeczy wektor, kierunek,

priorytety są dokładnie te same od 1989 r., od Krzysz-

tofa Skubiszewskiego w rządzie Tadeusza Mazowie-

ckiego.

(Poseł Witold Waszczykowski: Zmieniliście kieru-

nek.)

Dobrze, pan Macierewicz za chwilę będzie miał

głos, będzie próbował zawrócić Wisłę kijem.

Kieru-

nek jest taki, bo taka jest nasza historia, takie są

również nasze potrzeby i oczekiwania społeczne.

Zresztą musicie to panowie uzgodnić między sobą,

bo pan minister Waszczykowski uczestniczył w tym

aktywnie jako współpracownik Tadeusza Mazowie-

ckiego, ale także jako minister przed ministrem Si-

korskim albo też z ministrem Sikorskim w czasie

pierwszego roku rządu Donalda Tuska.

Dziś może

pan powiedzieć to w ten sposób, ale jeżeli chce pan

dekomunizować MSZ, a mówi pan, że Radosław Si-

korski odziedziczył 100 agentów – może i jest w tym

cień prawdy – to co pan robił przez te lata, kiedy był

pan w MSZ?

Co pan robił z tymi agentami?

Przecież

oni wtedy też byli, jak rozumiem.

Może pan ich za-

trudniał, nie wiem.

(Poseł Witold Waszczykowski: Szukałem.)

Skoro pan szukał, to nie do końca efektywnie, nie

do końca skutecznie.

Proszę o trochę konsekwencji

w tych wystąpieniach, bo naprawdę sprawa jest po-

ważna.

(Głos z sali: 6 lat nad tym pracował.)

Jeżeli pan nazywa politykę wschodnią ekspery-

mentem, to jak pan nazwie wizytę w Gruzji?

(Poseł Witold Waszczykowski: Obrona przed agre-

sją, która się udała.)

45

To był dopiero eksperyment, to był dopiero nie-

bezpieczny eksperyment.

Mam wrażenie, i co do tego

chyba możemy być zgodni, że są pola wspólne, na

których wspólnie nam zależy.

Co więcej, są one wpi-

sane w naszą tożsamość, w nasze doświadczenia.

Myślę właśnie o Polakach na Wschodzie, o których

upominał się przed chwilą poseł Lipiński, o polityce

wschodniej w całości.

Nie ma bezpiecznej Polski bez

niepodległej i demokratycznej Ukrainy.

To jest ze

sobą związane.

O tym powinniśmy myśleć i powin-

niśmy wspólnie działać.

Nie ma zintegrowanej, bez-

piecznej Europy z nacjonalizmami i z dezintegracją

gospodarczą, bo to proponujecie.

Jeżeli pan mówi, że

poprzez dezintegrację można się łączyć, to jest ab-

surd do kwadratu.

Mówi pan o walucie rozliczeniowej.

Co znaczy

„waluta rozliczeniowa”?

Kłania się PRL i rubel roz-

liczeniowy, tak to wtedy nazywano.

(Głos z sali: ECU.)

ECU, dokładnie, to jest dopiero rzecz sztuczna.

Mówiłem to przy okazji debaty o pakcie fiskalnym.

Proszę powiedzieć Polakom, dlaczego dzisiaj tylko

z tytułu przewalutowań mają płacić bankom 4,5 mld

rocznie, czyli de facto rezygnować z tych pieniędzy

dla polskiej gospodarki.

Dlaczego mamy rezygnować

z 10 kolejnych miliardów, które są kosztem kredytów

walutowych w euro?

Dlaczego mamy rezygnować

z kolejnych 10 miliardów z tytułu ubezpieczeń, z ty-

tułu ryzyka destabilizacji?

(Poseł Witold Waszczykowski: Z sufitu.)

Nie z sufitu, tylko z raportu Sławomira Skrzypka,

prezesa NBP, który ten raport przygotował w 2008 r.

Został on opublikowany w 2009 r., zapraszam do lek-

tury.

Wasz prezes Narodowego Banku Polskiego Sła-

womir Skrzypek jest autorem tego raportu.

Tak, nie mogliśmy wówczas wejść do strefy euro,

dlatego że kryteria konwergencji, o których słusznie

przypomniał poseł Gibała, zostały przez nas, nieste-

ty, przekroczone w 2007 r., za czasów premiera Ka-

czyńskiego, kiedy weszliśmy na ścieżkę zbyt wyso-

kiego deficytu budżetowego.

To od 2007 r. jest na-

szym problemem.

Dziś Komisja Europejska zdejmie z nas status pań-

stwa, które posiada nadmierny deficyt, między innymi

dzięki temu moglibyśmy realnie myśleć także o strefie

euro.

To w 2007 r. zaprzepaściliśmy tę szansę, którą

wykorzystała Słowacja, od stycznia 2009 r. mając sta-

bilizację, walutę i również szybszy rozwój.

Jeżeli mówimy o polskiej specjalizacji, to jest taka

polska specjalizacja, z której i wy, i my powinniśmy

być dumni, to Polska i jej wizerunek jako społeczeń-

stwa, które kocha wolność i jest tolerancyjne, otwar-

te, i jako kraju, który zawsze był schronieniem dla

tych, którzy nie mieli wolności, ochrony swoich praw,

upominali się o swoją wolność, i który ich właśnie

wspomagał.

Dlatego z wielkim uznaniem przyjmo-

wali oni naszą aktywność, hasło „Za wolność naszą

i waszą” i realizację tego hasła właśnie na arenie

międzynarodowej.

Dlatego jesteśmy partnerem tak-

że tych krajów, które marzą o takim statusie, jaki

dzisiaj mamy, a same są ciągle jeszcze w trybach tych

postkomunistycznych żaren.

Dlatego tak oczekują

naszej pomocy w Mołdawii, na Ukrainie, w Gruzji

i w innych krajach postkomunistycznych, dlatego

jesteśmy wiarygodnym partnerem dla innych społe-

czeństw, dlatego siłą polskiego głosu powinniśmy się

upominać o prawa człowieka, prawa obywatelskie

także w tych krajach, gdzie nie ma dzisiaj swobód.

Jesteśmy również krajem członkowskim w Radzie

Praw Człowieka ONZ.

Według raportu o Kubie z 1 maja,

co przypominam, na Kubie nadal gwałcone są prawa

człowieka, Kobiety w Bieli poddane są represjom.

Mamy kolejną rocznicę czarnej wiosny.

Przypomi-

nam o tym z tej mównicy.

Ale nie tylko Kuba jest

wyzwaniem dla Europy i świata.

Polska jest tym kra-

jem, który zawsze upominał się właśnie o wartości

w polityce, w życiu codziennym.

Powinniśmy je ra-

zem realizować i to wspomagać, bo warto to wspólnie

kontynuować.

Ale widzę, że posłuchu nie mam, widzę, że za

chwilę będzie sprostowanie, pan Antoni Macierewicz

wyjdzie i upomni się o prawdę smoleńską.

Zatem je-

żeli chodzi o prawdę, też odsyłam pana Antoniego

Macierewicza do dobrego, spokojnego, rzeczowego,

opartego na faktach artykułu z „Przeglądu Lotnicze-

go”, polecam go, w kiosku kosztuje 12,90 zł, niedrogo,

warto przeczytać, bo tam wszystkie fakty dotyczące

katastrofy na lotnisku w Smoleńsku są skonfronto-

wane z tymi pseudotezami, które pańscy eksperci

próbują nam wmawiać.

Proszę przeczytać i zapoznać

się z faktami.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Co to za źródło?

Co to

za gazeta?

Jacy specjaliści tam są?)

„Przegląd Lotniczy”, specjalistyczny miesięcznik,

numer marcowy.

Polecam.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Antoni Macierewicz:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Ten slajd, który

możecie państwo oglądać na monitorach, pokazuje

to, czego państwu nie chciano przez lata pokazać.

Pokazuje, jak naprawdę wyglądał i wygląda wrak

samolotu.

Przepraszam, już nie wygląda, dlatego że

Rosjanie już go pocięli za zgodą pana ministra Sikor-

skiego i Platformy Obywatelskiej.

Tak wyglądał za-

raz po katastrofie.

Tak właśnie dzisiaj wygląda poli-

tyka zagraniczna pana ministra Sikorskiego.

To jest

obraz stanu, do którego doprowadziliście państwo

polską politykę.

Poseł Andrzej Halicki

46

Sprawa roli Ministerstwa Spraw Zagranicznych

i osobiście ministra Sikorskiego w tragedii smoleń-

skiej, w tym także w śledztwie smoleńskim, ma istot-

ne znaczenie dla oceny działania tego ministerstwa

i oceny linii politycznej rządu Donalda Tuska.

Ale

oczywiście jest tylko częścią tej polityki i jej ewolucji,

której punktem zwrotnym była zagłada polskiej elity

państwowej z prezydentem na czele.

Było oczywiście

nieprawdą sprowadzanie polityki zagranicznej pana

Sikorskiego do tej jednej kwestii.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Tylko psychiatra.)

On przecież dba o śledztwo smoleńskie tak jak

o włamanie do garażu, i to do cudzego garażu, i to są

sformułowania nie Prawa i Sprawiedliwości, lecz po-

sła, polityka lewicy.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Na Pradze.)

Jest jednak coś szczególnego w tym, że minister

spraw zagranicznych w obliczu tak straszliwego dra-

matu narodu i państwa uważa za najwłaściwsze

oskarżanie polskich pilotów i podtrzymuje tę nie-

prawdziwą, szkodliwą dla Polski, rosyjską wersję

przez całe trzy lata do dnia dzisiejszego, a następnie

koncentruje się na wywieraniu publicznej presji na

prokuraturę, by zrezygnowała z traktowania wraku

samolotu jako istotnego dowodu w tej sprawie.

Gdyby

ten postulat zrealizować, katastrofa smoleńska byłaby

pierwszą w historii katastrofą, którą badano bez ba-

dania wraku i głównych dowodów.

(Poseł Stefan Niesiołowski: To nie ta debata.

De-

baty pomylił.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie pośle, przepraszam na moment.

W porząd-

ku dziennym mamy informację ministra spraw za-

granicznych o założeniach polskiej polityki zagra-

nicznej w 2013 r.

Tak że proszę do rzeczy.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Właśnie, pomylił salę.)

Poseł Antoni Macierewicz:

Wszystko się zgadza, panie marszałku, odwołuję

się do przemówienia pana ministra Sikorskiego, któ-

ry wskazywał na to, jak wiele wysiłku wkłada w to,

żeby wrak odzyskać i żeby tę sprawę, która – jak po-

wiedział – jest istotną przeszkodą, powtarzam: prze-

szkodą, w stosunkach polsko-rosyjskich, rozwiązać.

Pokazuję właśnie, jak pan minister Sikorski tę spra-

wę rozwiązuje.

Myślę, że obecność pana ministra Si-

korskiego w przedpokoju pani Ashton, obecność pana

Sikorskiego w przedpokoju pana Ławrowa, te wszyst-

kie rozmowy, to jest część polityki zagranicznej.

Czy

pan marszałek uważa, że to nie jest polityka zagra-

niczna?

Jeżeli tak, to prezentuje pan nową wersję

mogę kontynuować, panie marszałku?

(Gwar na sali)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Tak, może pan kontynuować.

Tylko jeszcze raz

przypominam, że przedmiotem naszej debaty jest

informacja ministra spraw zagranicznych o założe-

Poseł Antoni Macierewicz:

Bardzo dziękuję, że pan odliczył te wszystkie in-

terwencje i konieczność moich na ten temat replik od

mojego czasu.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nie, nie.)

Oczywiście pamiętamy także inne działania mi-

nistra Sikorskiego w tej kwestii.

Pamiętamy, że to na

terenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a do-

kładnie na trawniku archiwum Ministerstwa Spraw

Zagranicznych, pracownicy MSZ palili – tak, palili

– przywiezione z Moskwy rzeczy osobiste ministra

Merty, które stanowiły dowody w tej sprawie.

Prowa-

dzone jest śledztwo w tej kwestii, przedstawicielem

pokrzywdzonych jest pan mecenas Kownacki.

To

jeden z najbardziej skandalicznych dowodów szcze-

gólnego udziału ministra spraw zagranicznych w tra-

gedii smoleńskiej.

Pamiętamy, jak pan premier Do-

nald Tusk i pan minister Sikorski obiecywali mię-

dzynarodową interwencję w sprawie raportu pani

Anodiny, a później okazało się, że nie tylko takich

działań nie podjęli, ale też nigdy nie mieli takiego

zamiaru.

W odpowiedzi na interpelację pana posła Opioły

minister Sikorski stwierdził, że istnieje różnica in-

terpretacyjna między Polską i Rosją co do podstawy

prawnej badania katastrofy smoleńskiej i w związku

z tym interwencja dyplomatyczna w tej sprawie w ICAO

czy na jakimkolwiek innym forum międzynarodo-

wym jest niemożliwa.

Warto zapytać, na czym polega

ta różnica interpretacyjna.

Ano na tym, że Polakom

pan minister Sikorski i pan premier Donald Tusk

wmawiają po dziś dzień, że konwencja chicagowska,

jej załącznik 13, była podstawą prawną badania ka-

tastrofy, a w rozmowach z Rosjanami zgodzono się,

by tą podstawą było zarządzenie premiera Władimi-

ra Putina.

I to jest rzeczywistą podstawą prawną,

dlatego właśnie nigdy nie było szans na interwencje

na forum międzynarodowym.

Powtarzam jeszcze raz: nam mówiono o konwen-

cji chicagowskiej, jeśli chodzi o Rosjan, zgodzono się

na zarządzenie premiera Putina.

Ale pamiętamy

przecież, że obowiązkiem ministra spraw zagranicz-

nych było wskazanie jak najskuteczniejszej drogi

prawnej, a były minister obrony narodowej musiał

przecież świetnie wiedzieć o porozumieniu z 1993 r.

dotyczącym lotów wojskowych.

Pamiętamy, jak pod-

pisywano 13 maja 2010 r. układ z Moskwą o tym, że

czarne skrzynki pozostaną w Rosji aż do zakończenia

rosyjskiego postępowania sądowego, czyli ad Kalen-

das Graecas.

Ta linia działania na szkodę śledztwa

Poseł Antoni Macierewicz:

47

smoleńskiego była realizowana przez pana ministra

Sikorskiego od początku i konsekwentnie, ale kam-

pania ostatnich miesięcy, nastawiona na wywarcie

presji politycznej na prokuraturę, by zrezygnowała

wet na tle dotychczasowych działań ministra spraw

zagranicznych czymś niewiarygodnym i bezprece-

densowym w historii państwa polskiego.

Zaczęło się 16 stycznia br. w radiowej Trójce.

Pan

minister oświadczył, że wrak nie jest ważnym dowo-

dem, a w ostatnim tygodniu, zaczynając od 15 marca,

16, 17, 18 i wreszcie 19 marca, pan minister wystę-

pował regularnie, dowodząc, że w ogóle nie jest do-

wodem, nie tylko ważnym, w ogóle wrak nie jest do-

wodem, jest pamiątką.

Najdalej szła wypowiedź z dnia

wczorajszego, gdy usłyszeliśmy, że prokuratura

oświadczyła, że zakończyła już badanie wraku, a więc

jest on już tylko rodzajem pamiątki, a nie dowodem

w śledztwie.

Taki przekaz został nam dostarczony

przez pana ministra Sikorskiego.

Oczywiście jest to

kłamstwo.

Oczywiście nie ma żadnego komunikatu

prokuratury i nie ma takiej wypowiedzi prokuratora

prowadzącego pana Karola Kopczyka, który prowa-

dzi to śledztwo.

Przeciwnie, pan Karol Kopczyk

oświadczył, że właśnie pobrano z wraku szereg pró-

bek do badania i dopiero będą one analizowane.

Pro-

kuratura nadal uważa, i słusznie, bo jest to zgodne

z Kodeksem postępowania karnego, że wrak i wszyst-

ko, co Rosjanie nam zawłaszczyli, jest nadal kluczo-

wym dowodem w tym śledztwie.

Dlaczego pana mi-

nister Sikorski nie tylko okłamuje opinię publiczną,

ale wywiera presję na prokuraturę?

Skąd ta presja,

by za wszelką cenę prokuratorzy oświadczyli coś do-

kładnie sprzecznego z prawdą?

Zresztą w tym samym czasie rosyjski komitet

śledczy oświadczył, że pan prokurator Karol Kopczyk

wykluczył obecność materiału wybuchowego na wra-

ku.

Musiało to się spotkać, i spotkało się, z dementi

prokuratury, która stwierdziła, że nigdy takiego

oświadczenia nie składała.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Tak nie było.)

Od tego czasu aż do ostatniej wizyty prokurato-

ra Seremeta w Moskwie, od samego początku, od

10 kwietnia prokuratura powtarza, że wrak jest jed-

nym z najważniejszych dowodów i powtarza, że in-

terwencje na rzecz jego odzyskania są kluczową spra-

wą dla skuteczności tego śledztwa.

Ale teraz, po

wypowiedziach przedstawiciela Ministerstwa Spraw

Zagranicznych, po wypowiedziach człowieka, który

stępowania w imieniu Rzeczypospolitej, pana Rado-

sława Sikorskiego prokuratura polska otrzymała

śmiertelny cios w plecy.

Podczas gdy prokuratorzy

domagają się zwrotu materiału dowodowego, mini-

ster spraw zagranicznych publicznie dezawuuje ich

wysiłki i stwierdza, że to nie jest materiał dowodowy,

że to jest tylko pamiątka, że prokuratorzy w istocie

okłamują stronę rosyjską, domagając się czegoś, co

wcale nie jest Polsce potrzebne i co nie jest konieczne.

Nikt i nigdy w ciągu ostatnich trzech lat nie zadał

tak skutecznego ciosu polskiemu śledztwu w sprawie

smoleńskiej, jak pan minister Radosław Sikorski.

Odtąd urzędnicy rosyjscy nie będą już odpowiadali

na żądania polskiej prokuratury, odeślą pułkownika

Kopczyka i pozostałych prokuratorów po prostu do

ministra Sikorskiego jako najlepiej i najskuteczniej

uzasadniającego tezy rosyjskiej racji stanu.

Jak powiedziałem, sprawa śledztwa smoleńskiego

nie może i nie powinna przesłonić...

(Dzwonek)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Tobie przesłoniła.)

...zadań polskiej polityki zagranicznej.

Rzecz w tym,

że sposób prowadzenia jej przez ministra Sikorskiego

sprawa, że kapitulacja smoleńska stała się symbolem

tej polityki.

W Smoleńsku Polsce zadano straszliwy

cios, pan minister Sikorski od tamtego czasu trosk-

liwie czuwa, byśmy się po tym ciosie nie podnieśli.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Szanowny Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Mógłbym odnieść się do wypowiedzi

mojego poprzednika, ale, po pierwsze, nie widzę

związku z dzisiejszą debatą, po drugie, nie będę od-

bierał przyjemności polemiki panu marszałkowi Nie-

siołowskiemu, który być może ustosunkuje się do

mojego poprzednika.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ja tylko odniosę się do

Macierewicza.)

W dzisiejszej debacie poświęconej omówieniu za-

łożeń naszej polityki zagranicznej chciałem odnieść

się do relacji z naszym najbliższym sąsiadem, czyli

eksponowane w dzisiejszych wystąpieniach komplek-

ostatnio, kiedy prezes PiS-u próbował odwołać obec-

ny rząd, nazwał nasze wzajemne relacje formą klien-

tyzmu i porównał do bliżej niesprecyzowanych hoł-

dów berlińskich

Już raz rzecznik PiS mówił o hołdach pruskich.

Dla odświeżenia pamięci należy przypomnieć, że

hołd pruski został złożony przez byłego mistrza za-

konu krzyżackiego Albrechta Hohenzollerna wobec

polskiego króla Zygmunta Starego, tak na margine-

sie, jego wujka, w kwietniu 1525 r. w Krakowie i ozna-

czał, że państwo pruskie staje się krajem całkowicie

zależnym od Polski.

Jeżeli to PiS miał na myśli, to

powinien pogratulować ministrowi Sikorskiemu sku-

teczności działań.

Wysoka Izbo!

Relacje z naszym zachodnim sąsia-

dem opierają się od kilku lat, wbrew ocenie opozycji,

Poseł Antoni Macierewicz

na zasadzie partnerstwa i współpracy.

Kryzys gospo-

darczy i finansowy, problemy strefy euro wymusiły

konieczność szybkich działań i szukania sojuszników

w Europie.

Dzisiaj stabilizacja rynków, wzmocnienie

spójności Europy i strefy euro są najważniejszym

zadaniem dla Unii Europejskiej.

W przezwyciężaniu

kryzysu i szukaniu rozwiązań najbliżej nam do kon-

cepcji Niemiec, chociaż być może PiS szukałby inne-

go partnera.

Co więcej, wejście Polski do strefy euro

leży w naszym żywotnym interesie, ponieważ daje

nam możliwość uczestniczenia w decyzjach podejmo-

wanych w eurogrupie.

Z kolei dla Niemiec poparcie

polskiego rządu w przeprowadzeniu niezbędnych re-

form oznacza współdecyzyjnego partnera jako prze-

ciwwagę dla głosów państw niechętnych reformom

i polityce zaciskania pasa.

Pola współpracy, mimo czasami rozbieżnych inte-

resów, występują w obszarze europejskiej polityki

sąsiedztwa, bezpieczeństwa i obrony, współpracy na-

ukowej i transgranicznej czy nawet, mimo tylu kon-

trowersji, w polityce energetycznej.

We wspólnym

rynku energii, w rozbudowie sieci energetycznych,

w podnoszeniu efektywności energetycznej i trans-

formacji w kierunku gospodarki niskoemisyjnej na-

leży dostrzegać szansę na współpracę.

Kierunki naszego działania wyznaczają również

uzgodnione w 2011 r. dokumenty jubileuszowe, przy-

jęte z okazji 20. rocznicy Traktatu o dobrym sąsiedz-

twie i przyjaznej współpracy, których efektem jest

deklaracja polityczna i opracowany program współ-

pracy, wraz z konkretną listą prawie stu dwustron-

nych projektów.

Z żadnym innym państwem w Euro-

pie nie prowadzimy tak intensywnej współpracy, nie

powstała tak kompleksowa i ambitna lista wspólnych

inicjatyw.

W chwili obecnej możemy z satysfakcją

odnotować wymierne efekty realizacji wspólnych po-

stanowień.

Również okrągły stół jest sporym osiąg-

nięciem, które wpisuje się w szerszy, bilateralny pro-

gram współpracy.

Dobrze, że od początku w rozmo-

wach biorą udział przedstawiciele społeczności pol-

Wystarczy wspomnieć uruchomienie Biura Polonii

w Berlinie, wraz z portalem internetowym, powoła-

nie pełnomocników w landach, pełnomocnika fede-

ralnego do współpracy z obywatelami polskiego po-

chodzenia czy też realizację projektu Centrum Do-

kumentacji Kultury i Historii Polaków w Niemczech,

co stanowi pozytywny przykład i daje impuls dla

pozostałych projektów okrągłego stołu.

Zadanie na najbliższe lata to stały monitoring

przyjętych zobowiązań i konsekwentna realizacja

uzgodnionych działań, do czego zachęcam również

opozycję.

Siłę państwa mierzy się jego kondycją gospodar-

czą.

Rok 2012 był kolejnym korzystnym rokiem z punk-

tu widzenia dynamiki polsko-niemieckiej wymiany

handlowej.

Łączny poziom obrotów nieprzerwanie

oscyluje wokół kwoty 70 mld euro.

Podobnie jest ze

współpracą inwestycyjno-kapitałową.

Niemcy są, po

Niderlandach, drugim najważniejszym inwestorem

zagranicznym w Polsce.

Nasze gospodarki są ściśle

ze sobą powiązane, a oba kraje są liderami, jeśli cho-

dzi o wzrost gospodarczy w Europie.

Wysoka Izbo!

Jeżeli chcemy skutecznie realizować

w sposób odpowiedzialny i solidarny ideę partner-

stwa dla Europy, to powinniśmy w perspektywie dłu-

goterminowej konsekwentnie wzmacniać partner-

tylko jako część szerszej współpracy czy to w ramach

Trójkąta Weimarskiego, czy Grupy Wyszehradzkiej

na rzecz silnej i zjednoczonej Europy.

Minister Sikorski wspomniał o powieści Thomasa

Manna „Buddenbrookowie”.

Ja przywołam cytat nie-

mieckiego poety Johanna Wolfganga Goethego: błąd

a prawda w głębi.

Jeżeli opozycja chce obiektywnie

ocenić naszą politykę zagraniczną, to powinna zejść

do głębi, by poznać prawdę, a nie tylko dostrzegać

błędy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

ma Obywatelska.

Poseł Andrzej Gałażewski:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Trudno jest przejść do debaty merytorycznej po osz-

czerczych wypowiedziach niektórych posłów Prawa

i Sprawiedliwości, a szczególnie posła Macierewicza,

ale spróbuję.

Jednym z najważniejszych zadań polskiej polityki

skiemu społeczeństwu.

Dość niewiele na ten temat

było w dzisiejszej debacie.

Dzisiaj Polska leży w spo-

kojnym miejscu w Europie, jest członkiem Unii Eu-

ropejskiej i NATO, ma traktatowe gwarancje bezpie-

czeństwa i można by sądzić, że nie musimy się spe-

cjalnie troszczyć o sprawy bezpieczeństwa.

Nic bar-

dziej mylnego.

Pokój nie trwa wiecznie i w każdej

chwili w każdym miejscu może być zagrożony.

Co-

dziennie się o tym przekonujemy, śledząc serwisy

światowych agencji informacyjnych.

Pokój można zapewnić środkami militarnymi,

lecz także, a raczej przede wszystkim, przez skutecz-

ną politykę zagraniczną i zręczną dyplomację.

Nie-

stety w przeszłości Polska nie słynęła ze skutecznej

dyplomacji, za to Polacy byli znani z bitności.

Nad-

zwyczaj często wygrywaliśmy potyczki, a przegrywa-

liśmy wojny i nie wykorzystywaliśmy należycie czasu

pokoju.

Do dzisiaj polskimi bohaterami narodowymi

są najczęściej żołnierze i powstańcy, im bardziej po-

konani, tym bardziej cenieni.

Nie ma wśród polskich

bohaterów zręcznych negocjatorów i twórców kom-

Poseł Marek Krząkała

promisów.

Sytuacja na szczęście się zmienia.

Od cza-

su, kiedy Polska została członkiem NATO i Unii Eu-

ropejskiej, w równym stopniu docenia się rolę armii

i dyplomacji.

Przez wiele lat systematycznym wysił-

kiem finansowym i organizacyjnym modernizujemy

armię i zmieniamy ją nie tylko pod względem uzbro-

jenia.

Przede wszystkim zmieniliśmy doktrynę

obronną z postsowieckiej, gdzie liczyła się prymityw-

na siła, na charakterystyczną dla państw demokra-

tycznych, w której przede wszystkim liczy się życie

każdego żołnierza i ludności cywilnej.

Polska jest jedynym krajem Unii Europejskiej,

w którym mimo kryzysu ekonomicznego w Europie

utrzymano wydatki na obronność państwa na nie-

zmienionym poziomie w stosunku do PKB, a w licz-

bach bezwzględnych wydatki te wzrosły.

Cały wysi-

łek finansowy rządu PO i PSL nie przyniósłby pożą-

danych skutków bez efektywnej polityki zagranicz-

nej.

Niezmiennie od lat Polska jest i w przyszłości

będzie aktywnym, wiarygodnym i zaangażowanym

członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego.

Pomimo

różnicy potencjału militarnego rozwijamy współpra-

cę wojskową ze Stanami Zjednoczonymi.

Minister

Sikorski czyni wiele wysiłków, aby utrzymać zainte-

resowanie tą współpracą za Atlantykiem.

Współpra-

ca z USA nie jest jednak tak oczywista, jak wielu

politykom opozycyjnym się wydaje.

Wszak prezydent

Obama zmienia priorytety polityki zagranicznej i obron-

nej swojego kraju i słusznie zresztą liczy na większe

zaangażowanie Unii Europejskiej w zapewnienie

bezpieczeństwa w Europie.

Rząd premiera Donalda Tuska wyciągnął z tego

wnioski i z dużym zaangażowaniem promuje euro-

pejską politykę bezpieczeństwa i obrony.

Nie wszyst-

kie rządy państw członkowskich są gotowe do współ-

pracy.

Jedne zachowują sztuczną neutralność, inne

są przekonane, że polityka bezpieczeństwa i obrony

pozostanie domeną państw narodowych.

Na tym tle

widać doskonale, że polska polityka zagraniczna

w tej dziedzinie jest nowatorska i nastawiona na sze-

roką współpracę.

Efektem takiej polityki jest współ-

praca w ramach weimarskiej grupy bojowej i praca

przy organizowaniu współpracy wojskowej w ramach

Grupy Wyszehradzkiej.

Rozwija się współpraca w tej

dziedzinie ze Szwecją.

Myślą przewodnią tej polityki

jest zwiększanie zdolności obronnych Unii Europej-

skiej we współpracy z NATO, które pozostaje najsku-

teczniejszym sojuszem obronnym świata.

Budując zdolność obronną Unii Europejskiej, pol-

ska dyplomacja zabiega o zmniejszenie zagrożenia

konfliktem w najbliższym sąsiedztwie.

Naszym ce-

lem, o czym zresztą mówił pan minister Sikorski, jest

partnerska współpraca z Ukrainą, Białorusią i Rosją.

Oczekujemy podobnego myślenia ze strony rządów

tych państw.

W moim krótkim wystąpieniu chciał-

bym Wysokiemu Sejmowi przedstawić inne nowator-

skie podejście rządu PO i PSL do polityki bezpieczeń-

stwa i obrony, gdzie praca dyplomatyczna i organiza-

cyjna ma zasadnicze znaczenie w nawiązaniu kon-

kretnej współpracy pomiędzy państwami członkow-

skimi Unii Europejskiej, co w konsekwencji wzmac-

nia bezpieczeństwo Unii Europejskiej i każdego

państwa oddzielnie.

Skromnym parlamentarnym wymiarem wspólno-

towego podejścia do polityki bezpieczeństwa jest po-

wołanie w Warszawie do życia stałej konferencji par-

lamentarnej do spraw polityki zagranicznej oraz

polityki bezpieczeństwa i obrony.

Za kilka dni w Dub-

linie odbędzie się drugie spotkanie przedstawicieli

parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskie-

go, podczas którego będą między innymi omawiane

sprawy bezpieczeństwa w najbliższym południowym

sąsiedztwie Unii Europejskiej.

Z pełnym przekonaniem rekomenduję Wysokiej

Izbie podejście do spraw bezpieczeństwa Polski rea-

lizowane przez rząd PO–PSL i zachęcam do współ-

pracy w tej dziedzinie wszystkie ugrupowania poli-

tyczne.

Naszym wspólnym interesem jest wspieranie

rządu premiera Donalda Tuska, a szczególnie mini-

stra Radosława Sikorskiego w wysiłkach na rzecz

bezpiecznej Europy i bezpiecznej Polski.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Pani Minister!

Uczestniczymy w debacie, a więc wymianie poglą-

dów, często różnych.

Mamy różne spojrzenia na wie-

nia pana posła Macierewicza, które przed chwilą

miało miejsce.

To nie jest tak, że moi poprzednicy,

posłowie Platformy, unikali polemiki z panem w ra-

mach debaty.

Jak widzieliśmy, mieli przygotowane

bardzo ważne wystąpienia i chcieli, aby sala plenar-

na miała okazję usłyszeć ich opinie na temat wielu

ważnych kwestii dotyczących polityki zagranicznej.

Panie pośle, koledzy z PiS-u, zapominacie o tym,

że w tej naszej strasznej narodowej tragedii zginęli

w Smoleńsku przedstawiciele wszystkich partii poli-

tycznych: Platformy Obywatelskiej, Polskiego Stron-

nictwa…

(Głos z sali: No właśnie.)

Panie pośle, niech pan się opanuje i zachowuje

tak, jak przystało na posła Rzeczypospolitej Polskiej.

(Poseł Andrzej Gałażewski: On ma taki tik.)

Zginęli tam przedstawiciele wszystkich partii po-

litycznych: Platformy, Polskiego Stronnictwa Ludo-

wego, Sojuszu Lewicy Demokratycznej, Prawa i Spra-

wiedliwości.

Wszyscy przeżyliśmy wtedy traumatycz-

ne wydarzenia.

Do dzisiaj w klubie Platformy, jak we

Poseł Andrzej Gałażewski

wszystkich innych klubach, wiszą portrety naszych

przyjaciół, których do dzisiaj wspominamy.

Próba

zawłaszczenia tragedii narodowej przez pana posła

Macierewicza, jego komisję, jego klub parlamentarny

jest po prostu nieprzyzwoita.

I zabieranie głosu w de-

bacie o kierunkach polityki zagranicznej w obecnym

roku tylko i wyłącznie w tej sprawie i insynuowanie,

że ten dramat, ta tragedia była elementem gry także

polskich władz, które teraz próbują kryć jakieś wy-

darzenia, które uroiły się w paranoi pana posła Ma-

cierewicza, w jego głowie, świadczą o tym, że klub

Prawa i Sprawiedliwości ma problem ze sobą.

I pan

także.

(Oklaski)

Chcę powiedzieć, że dalsze dezawuowanie władz

polskich i atakowanie przez pana komisję i pana

osobę jest atakiem na Polskę.

Pan często powtarza

w swoich wypowiedziach…

Przypomnę tu wypo -

wiedź posła Zbigniewa Girzyńskiego, który kiedyś

z tej mównicy nazwał premiera Rzeczypospolitej

zdrajcą.

Zadałem mu pytanie po tamtej debacie, jak

mógł coś takiego powiedzieć, rzucić taką kalumnię.

Odpowiedział mi, że to można różnie zinterpretować.

Jeżeli będziemy do takiego poziomu sprowadzali de-

batę parlamentarną i w taki sposób dbali o interesy

Polski, przedstawiając, że jedno ugrupowanie poli-

tyczne ma prawo do oceny historii, pewnych wyda-

rzeń bez czekania na dochodzenie prokuratury, na

które, przypomnę panu posłowi, czekają także rodzi-

ny tych, którzy zginęli w tej tragedii – bo wiele rodzin

odcina się od tego, co pan robi, jest przeciwko temu,

co pan robi, i przeciwko temu, co robi Prawo i Spra-

wiedliwość – a wy cały czas próbujecie zawłaszczyć

dramat narodowy dla swoich politycznych potrzeb,

także w tej debacie, to ja przeciwko temu protestuję.

Chciałbym, aby pan wreszcie spojrzał prawdzie

w oczy i powiedział też sobie jako politykowi, że Pol-

ska Rzeczpospolita to nie jest Prawo i Sprawiedli-

wość.

Chcę panu powiedzieć, że ci, którzy nie akcep-

tują pana działań, także mają prawo do wypowiedzi,

ale oni milczą, bo czekają na decyzję prokuratury,

czekają na decyzje instytucji, które zajmują się tą

sprawą, a pan próbuje politycznie ją wykorzystywać

dla celów Prawa i Sprawiedliwości.

To jest oburzają-

ce.

Jeszcze w tej debacie miesza pan do tego ministra

spraw zagranicznych, który robi wszystko, aby wy-

jaśnić tę sprawę.

Zabiega w tej kwestii...

Już pan się uśmiał z tragedii, która wydarzyła się

pod Smoleńskiem?

Uśmiał się pan.

Gratuluję panu.

Pan minister robi wszystko w tej sprawie, zabiera

głos publicznie, rozmawia z Catherine Ashton, pro-

sząc ją o interwencję w tej sprawie, podnosi tę ważną

kwestię na forum Unii Europejskiej, chociaż, jak wie-

my, niestety władze rosyjskie nie robią wiele, żeby

załatwić tę sprawę.

Powiem panu, że gdyby Prawo

i Sprawiedliwość, na co, mam nadzieję, opatrzność

nie pozwoli, wygrało kiedyś wybory w Polsce, to na

Kremlu byłby duży bankiet, bo nie ma nic gorszego

dla Polski niż rządy Prawa i Sprawiedliwości.

Na

Kremlu o tym wiedzą.

Oni chętnie zrobiliby wszyst-

ko, żebyście wygrali wybory, bo wtedy pozycja Polski

w Europie byłaby słabsza.

(Głos z sali: Byłaby mniejsza.)

Byłaby zdecydowanie mniejsza.

Tak naprawdę

gra tym samolotem jest elementem wpływania na

sytuację polityczną w Polsce.

Ale my mamy tego

świadomość, a wy nie.

I to jest ten problem.

Nato-

miast mam nadzieję, że kończące się dochodzenie

w tej sprawie spowoduje, że wrak samolotu, który jest

dramatyczną pamiątką narodową, którą musimy

w jakiś sposób sprowadzić do Polski i umieścić

w miejscu, które będzie upamiętniało tę tragedię…

że to nastąpi.

Platforma w to wierzy i Platforma robi

wiele, żeby tak się stało.

Dlatego proszę, żeby pan nie

przywłaszczał tego dramatu sobie, swojej komisji,

swojemu ugrupowaniu politycznemu, bo przypomi-

nam, że zginęli tam ludzie wszystkich opcji politycz-

nych, i po prostu apeluję do pana, żeby pan się opa-

miętał.

Szanowni państwo, chciałbym powiedzieć kilka

ważnych słów – na ten temat chciałem mówić w dzi-

siejszym wystąpieniu, ale słowa posła Macierewicza

spowodowały, że nie sposób zupełnie było ich pomi-

nąć – o kwestii związanej z Partnerstwem Wschod-

nim, polityką wschodnią.

Chcę zwrócić uwagę na

pewną sprawę i tutaj niestety znowu muszę być kry-

tyczny.

Pamiętam jak dzisiaj debatę sprzed roku,

kiedy minister spraw zagranicznych mówił o ruchu

przygranicznym z obwodem kaliningradzkim.

Wtedy

projekt uruchomienia ruchu przygranicznego z ob-

wodem kaliningradzkim prawie zrównywaliście ze

zdradą narodową.

Pamiętam tę debatę.

Krytykowa-

liście pana ministra za ten projekt, który jest wspól-

nym projektem, też Rosji, i który przedstawiliśmy

Komisji Europejskiej.

Dzisiaj mówiła o tym pani po-

seł Pomaska, która jest z Gdańska, więc widzi, jakie

są efekty otworzenia tego ruchu przygranicznego.

Okazuje się, że był to świetny ruch pokazujący Polskę

jako kraj demokratyczny, otwarty.

Rosjanie przyjeż-

dżający do Polski północnej mogą zobaczyć, jak dzia-

ła polska demokracja, jak działają polskie samorządy.

Korzystają na tym firmy usługowe, korzystają na

tym firmy turystyczne.

Region północny rozwija się

dzięki tej wymianie.

Chcę zwrócić uwagę, że polska polityka wschod-

nia jest zrównoważona i prowadzona w sposób otwar-

ty, a jednocześnie reprezentuje interesy Unii Euro-

pejskiej.

O projekcie Partnerstwa Wschodniego, sza-

nowni państwo, mówił z tej mównicy w tamtym roku

w swojej wypowiedzi prezydent Hollande, który goś-

cił w tym parlamencie.

Zwróćcie uwagę, że do tej pory

Unia Europejska mówiła o polityce sąsiedztwa w ra-

mach basenu Morza Śródziemnego.

Jaki to jest suk-

ces polskiej polityki zagranicznej, skoro z tej mówni-

cy prezydent Francji, który był gościem tego parla-

mentu, powiedział, że rozumie interesy Polski i bę-

dzie także wspierał projekt Partnerstwa Wschodnie-

go, bo rozumie, że Unia Europejska potrzebuje poli-

Poseł Tomasz Lenz

tyki w ramach basenu Morza Śródziemnego, ale

także w ramach Partnerstwa Wschodniego.

Oczywiście jesteśmy zaniepokojeni, bo obserwu-

jemy, co się dzieje w krajach Partnerstwa Wschodnie-

go.

Białoruś jest krajem, który nie uczestniczy w tym

projekcie, a jeżeli już, to jest zainteresowany projek-

tami ekonomicznymi.

Trudno przez tę szczelną bia-

łoruską granicę przeniknąć z ideą demokracji, z ideą

wymiany myśli, z przekazywaniem tych wszystkich

wartości, które rozumiemy jako wartości europej-

skie.

Ale już w przypadku Ukrainy, mimo wielkich

trudności, które tam są w tej chwili, i problemów

politycznych, które obserwujemy, cały czas czekamy

z nadzieją na podpisanie umowy przez Ukrainę z Unią

Europejską o stowarzyszeniu i strefie wolnego han-

dlu.

Mamy nadzieję, że mimo kłopotów, które tam są,

ostatecznie do tego dojdzie i ta umowa zostanie pod-

pisana.

Niestety, wybory w Mołdawii, które w najbliż-

szym czasie odbędą się w wyniku kryzysu politycz-

nego, też powodują pewne perturbacje, jeśli chodzi

o projekty związane z przyszłością Mołdawii i Unii

Europejskiej.

Ale projekt Partnerstwa Wschodniego,

mam nadzieję, zostanie wybroniony w ramach zmian

politycznych, które będą miały tam miejsce.

Nadal

będziemy wspierali te projekty.

Azerbejdżan, Armenia – apelowałem w tej sprawie

zresztą w Sejmie już w poprzednim roku – które mają

cały czas problem konfliktu zbrojnego dotyczącego

Górnego Karabachu, nie mogą realizować wspólnie

projektów Partnerstwa Wschodniego, ponieważ cały

czas nie jest rozstrzygnięty problem zbrojny między

utrudnienie w ramach prowadzenia projektu Part-

nerstwa Wschodniego, ale te kraje, jak wiemy, uczest-

niczą w tym i starają się interesować tym projektem.

Gruzja po ostatnich wyborach parlamentarnych

jest krajem, który przechodzi dość dynamiczne zmia-

ny.

Polska bardzo się tym interesuje, ale Gruzja jest

forpocztą państw, tak jak Mołdawia, zainteresowa-

nych zbliżeniem do Unii Europejskiej i korzysta-

jących z projektu Partnerstwa Wschodniego.

Dzia-

łania, które Polska podejmuje na forum Unii Euro-

pejskiej, mówił o tym tutaj minister Sikorski, doty-

czące zniesienia reżimu wizowego dla Gruzinów,

Mołdawian, a także dla Rosjan, o czym też mówił

pan minister, wskazują na to, że w ramach polskiej

polityki wschodniej widzi się potrzeby państw, które

z nami współpracują, widzi się konieczność przeka-

zywania elementów demokracji, procesów związa-

nych ze zmianą tych państw w państwa pełnego pra-

wa, pełnej demokracji.

I takie projekty są realizowa-

ne.

One nie są zagrożone.

Mam nadzieję, że cała Izba

parlamentarna, wszystkie opcje polityczne będą

wspierały te działania ministra Sikorskiego, które

są prowadzone, a nie poddawały je krytyce.

Szanowni państwo, polska polityka wschodnia,

jak już mówiłem, znalazła nie tylko poparcie na fo-

rum Unii Europejskiej, lecz także zrozumienie u tych,

którzy kiedyś lokowali bliską politykę zagraniczną

Unii Europejskiej wyłącznie w obszarze basenu Mo-

rza Śródziemnego.

Dzisiaj mamy poparcie nawet

Francuzów, którzy kiedyś zupełnie nie zwracali uwa-

gi na ten kierunek.

To naprawdę jest bardzo ważny

element.

Jest to sukces polityki ministra Sikorskiego.

Mam nadzieję, że tego rodzaju polityka, tego rodzaju

projekty będą uzyskiwały wsparcie całego parlamen-

tu, a nie będą krytykowane i podważane tylko dlatego,

że jesteśmy między opozycją a rządzącymi.

To są pro-

jekty, które wzmacniają Rzeczpospolitą i jej wizerunek

w całej Europie, bez względu na to, jak bardzo różni-

my się w parlamencie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

W jakim trybie?

(Poseł Antoni Macierewicz: W trybie sprostowa-

nia, panie marszałku, źle zrozumianych słów.)

Bardzo proszę, 1 minuta.

Poseł Antoni Macierewicz:

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Poseł, który

przed chwilą przemawiał, w sposób oczywisty źle zro-

zumiał moje słowa.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Jak zawsze.)

Ja, panie pośle, nie insynuowałem panu Sikorskie-

mu działania na szkodę państwa polskiego, a zwłaszcza

na szkodę prokuratury i tego śledztwa, ja przytacza-

łem fakty, wypowiedzi, konkretne dowody tego, że on

tak działa.

(Poseł Stefan Niesiołowski: A ty na czego szkodę

działasz?)

On działa na szkodę tego śledztwa.

Jeżeli ktoś

próbuje wymusić na prokuraturze zrezygnowanie

z traktowania najważniejszego materiału dowodowe-

go jako dowodu, jeżeli polscy prokuratorzy, którzy

właśnie rozmawiają w tym momencie w Rosji, żeby

zwrócić ten wrak jako dowód, a pan Sikorski oświad-

cza publicznie, że to nie jest żaden dowód, to jest to

cios w plecy polskiej prokuratury.

To jest najostrzej-

sze działanie przeciwko temu śledztwu.

Pan po pro-

stu mnie nie zrozumiał.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Kończ już.)

A jeżeli chodzi (Dzwonek) o zawłaszczanie trage-

dii smoleńskiej, to jest pan po prostu niepoważny.

(Poseł Tomasz Lenz: Pana nie rozumie większość

społeczeństwa polskiego.)

Śmierć marszałka Szmajdzińskiego jest dla mnie

tak samo ważna jak śmierć każdego z moich przyja-

ciół.

Dochodzę prawdy o tych śmierciach, bez wzglę-

du na to, jaki miały kolor polityczny.

Poseł Tomasz Lenz

Jeżeli pan tego nie rozumie, to niech pan popatrzy

na to, co robi zespół parlamentarny.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Kłamiesz.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Chyba jednak został pan dobrze zrozumiany, tak

że sprostowanie było nadużyciem.

(Poseł Antoni Macierewicz: Nie było.)

Głos ma pan poseł Stefan Niesiołowski, Platforma

Obywatelska.

Poseł Stefan Niesiołowski:

porcji kłamstwa i nienawiści, którą zaserwował nam

pan poseł, który przede mną przemawiał, nie warto

się odnosić.

Ja tylko zwróciłbym się do pana posła Lenza.

Cały

wywód, który pan przedstawił, był bardzo trafny,

bardzo dobry i właściwie w pełni ten cały ładunek

kłamstwa, myślę, tutaj obnażył, ale pan jest jednak

trochę człowiekiem pełnym dobrej woli, chyba nad-

miernej.

Jeżeli pan sądzi, że zaapeluje pan do tych

dobrych cech pana posła Macierewicza, które, muszę

powiedzieć, są bardzo starannie zamaskowane jeżeli

uważa pan, że przekona tego człowieka, jest pan

w błędzie.

To jest przecież cyniczna gra polityczna,

kalkulacja.

To jest, jak już pan powiedział, wykorzy-

stanie tej tragedii w walce o władzę.

To jest element

strategii PiS-u.

Nie bądźmy naiwni.

Jakiekolwiek

zwracanie się do pana Macierewicza jest stratą czasu.

(Oklaski)

(Głos z sali: Po co klaszczecie?)

Natomiast skomentowałbym, panowie, ten cały

wywód pana Macierewicza krócej.

Mianowicie tak:

każdy ma prawo do głupoty.

Tyle tylko, że pan Ma-

cierewicz tego prawa stanowczo nadużywa.

(Wesołość

na sali, oklaski)

Odezwał się do mnie jeszcze tutaj pan poseł Li-

piński, którego wystąpienie było absolutnie różne od

wypowiedzi jego kolegów, zarówno jeśli chodzi o for-

mę, jak i o treść.

Dlatego nie chciałbym pozostawić

go bez odpowiedzi.

Powiedziałem, rzeczywiście, jed-

no słowo za dużo, ale do mojego kolegi.

Może trochę

za głośno, za co przepraszam.

Zanegowałem tylko ten

fragment wystąpienia posła Lipińskiego, kiedy on,

cytując prezydenta Kennedy’ego – to znany po-

wszechnie cytat, nie trzeba autora podawać – twier-

dzi: ważne nie to, co Polska zrobi dla Polonii, tylko

co Polonia dla Polski.

I jakaś wioska na Białorusi

będzie oczekiwać, że ci biedni tam Polacy, stłamsze-

ni, zbiorą pieniądze i dadzą Polsce.

Tak to zinterpre-

tował, tak przynajmniej zrozumiałem, poseł Lipiń-

ski.

Przecież to nie o to chodziło.

Chodzi o wartości,

o potencjał intelektualny, moralny, o dorobek, o te

wartości, które ma Polonia.

My także chcemy od

nich, dużo potrzebujemy.

O to chodzi.

Prosiłbym, by

nie wkładać w usta ministra Sikorskiego stwierdzeń,

których nie powiedział.

Całe to wystąpienie, zwłasz-

cza ten rys historyczny, był bardzo dobry, precyzyjny.

I konkluzja.

Tu w ogóle nie ma...

Za mało mam

czasu.

Chciałbym jeszcze kolegom zostawić czas na

wystąpienia.

Nie będę tego już w jakiś sposób nawet

komentował.

Uważam, że jest to w ogóle bardzo do-

bre.

Mamy w Polsce wyjątkową koniunkturę.

Do

wszystkich apeluję, oczywiście nie do tych, którzy

uważają, że wykorzystując kryzys polityczny i dekon-

iunkturę, należy dorwać się do władzy, bo oni nie są

zainteresowani pomyślnością Polski, tylko tym, żeby

było jak najgorzej.

Im gorzej, tym lepiej.

Ale mamy

wyjątkową koniunkturę.

Zdanie pana ministra, że

potrzeba pomyślnego rozwoju, stabilizacji dla jednej

generacji – przynajmniej dla jednej, jak rozumiem

– jest niezwykle ważne.

Na tym etapie jesteśmy.

To

jest ten moment historyczny.

Od kilkuset lat takiej

sytuacji w Polsce nie było.

Mamy znakomitą sytuację

geopolityczną.

Mamy znakomitą wewnętrzną sytua-

cję geopolityczną i radzę to dostrzec.

Oczywiście nie ma obowiązku głosowania za

tym sprawozdaniem.

Rozumiem, że opozycja z po-

wodów politycznych i innych tego nie poprze.

To

jest jasne.

Ale twierdzić, że jest jakaś katastrofa,

że istnieje jakaś tragedia?

Jest teza, która się prze-

wija, że państwa polskiego nie ma itd.

Wybrałem

sobie parę cytatów z wypowiedzi pana posła

Szczerskiego, który twierdzi, że Sikorski w ogóle

nie prowadzi żadnej polityki europejskiej.

Jak w ogó-

le można takie tezy formułować?

A wystąpienie

w Berlinie?

Jest cała zasadnicza koncepcja.

Prze-

cież nasza koncepcja, Platformy i PSL-u, to odej-

ście od szaleństwa nacjonalizmów.

Były samolubne

państwa narodowe, które rozpętywały wojny w Eu-

ropie.

Dzisiaj to, co robi PiS i te różne inne jakieś

pronarodowe bojówki tego rodzaju, to jest właści-

wie próba odejścia, zburzenia Unii Europejskiej.

I mie-

rzenie...

Tak to wygląda.

Gdy przeczyta się to, co

zamieszczają wszystkie PiS-owskie media i ci pseu-

dodziennikarze propagandyści, widać, że tam właś-

ciwie miary patriotyzmu są dwie.

Jedna miara: im

większy wróg Unii Europejskiej, tym większy pa-

triota.

I druga: im gorzej się mówi o Rosji.

To jest

miara patriotyzmu.

Otóż to nie jest miara patrio-

tyzmu, tylko szkodzenie Polsce.

Szkodzicie Polsce.

Jesteście antypatriotami, w walce o władzę podpa-

lacie Polskę.

10 kwietnia...

(Poseł Marek Matuszewski: Z miłością niech pan

mówi.

Na galerii są dzieci i słuchają.)

Ciszej, panie pośle, ciszej trochę.

(Poseł Marek Matuszewski: To niech pan ciszej

mówi.

Dzieci słuchają.)

Poseł Antoni Macierewicz

Bo jeżeli pan...

Marek Aureliusz powiedział, że

prawda nikomu nie zaszkodziła.

Czasem warto coś

tego cesarza poczytać.

Jeżeli ktoś sądzi, że dzisiaj jest taka sytuacja – jak

tutaj pan poseł Szczerski był uprzejmy powiedzieć

– że minister prezentuje realizm rezygnacyjny, pod-

daje się biegowi wypadków, jak wcześniej jeszcze

słynna pani posłanka z PiS-u powiedziała, że mini-

ster w ogóle nie lubi Polski, to mogę powiedzieć, że

to jest w ogóle jakiś minimalizm ze strony PiS-u,

dlatego że przecież wasz prezes, największy strateg

wszystkich czasów, najgenialniejszy polityk XX wie-

ku, wasz prezes Kaczyński powiedział po prostu:

Polska jest kondominium polsko-rosyjskim.

Jeśli jest

kondominium, to nie ma polityki zagranicznej.

Po

prostu wróciliśmy do czasów – właściwie w PiS-ow-

skich gazetach jest taka teza – że Polska jest pań-

stwem tylko formalnie, że są czasy Wielopolskiego.

Wieszcz z Milanówka głosi tezę, że każda generacja

musi złożyć daninę krwi.

No ja się, panie Rymkie-

wicz, nie piszę na pana pomysł polityczny, który jest

rozwijany, że każda generacja ma wywołać krwawe

i nieudane powstanie.

Nie zapisuję się.

To jest pewien

scenariusz.

Myślę, że 10 kwietnia będzie próba jego

realizacji.

Już mamy przygrywkę – ten gdański Hyde

Park, tzw. oburzonych.

Będziemy mieli strajk gene-

ralny na Śląsku i próbę ulicznego scenariusza, że tak

powiem, dojścia do władzy.

To jest powód, dla które-

go gorąco popieram tę informację ministra.

Jest też

wiele innych powodów.

Jeszcze dwie krótkie uwagi końcowe.

Jedna...

To

nie jest krytyczna uwaga.

Jako osoba, która śledzi to,

bo od dawna jestem członkiem Komisji Spraw Zagra-

nicznych, to znaczy byłem, teraz jestem w innej, ale

od dawna zajmuję się polityką zagraniczną, prze-

strzegam przed pewnym takim naiwnym entuzja-

zmem odnośnie do tej arabskiej wiosny ludów.

Ona

tu była wymieniana jako coś pozytywnego.

Na razie

dyktatury wojskowe są zastępowane przez dyktatury

islamskie.

I teza, że tam jest walka dobra ze złem, że

jedna strona to ci powstańcy reprezentujący dobro,

a druga strona to zło – oczywiście nie ma czasu, żeby

to rozwijać – jest, delikatnie mówiąc, tezą mało prze-

konującą.

Ostatni wniosek.

Chciałbym jako szef grupy pol-

sko-tajwańskiej, w tym charakterze zabierając głos,

bardzo prosić pana ministra, żeby jeszcze odrobinę

staranności i pasji włożył w to, żeby wreszcie – chodzi

o tę część narodu chińskiego, która żyje w warun-

kach demokracji, w Republice Chińskiej, na Tajwanie

– zakończyć ten od dwóch lat trwający, nie mówię, że

spór, ale ten proces prowadzący do zniesienia podwój-

nego opodatkowania.

Jako szef tej grupy myślę, że

jest to w gospodarczym interesie nie tylko Polski.

Mówiliśmy o prawach człowieka.

To się tej społecz-

ności należy.

I także o Polsce myślę.

Bardzo o to pro-

szę.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panu posłowi.

Poseł Maciej Orzechowski:

Tym razem o relacjach polsko-amerykańskich.

Cha-

rakteryzują się one obecnie dojrzałością właściwą

państwom związanym mocnym sojuszem polityczno-

-obronnym.

Głównymi czynnikami wpływającymi

w ostatnim okresie na tę dynamikę stosunków pol-

sko-amerykańskich i współpracy jest z jednej strony

to przewartościowanie w ramach polityki zagranicz-

nej, bezpieczeństwa i obrony USA, przesunięcie

punktu ciężkości tej polityki w kierunku Azji, Wscho-

du, również w kierunku Afryki, a z drugiej strony

zmiana pokoleniowa wśród polityków w Stanach

Zjednoczonych.

Te obiektywne czynniki nie narusza-

ją kanonu polsko-amerykańskich relacji opartych na

ścisłych sojuszach, więziach, jeśli chodzi o NATO,

oraz na poszukiwaniu nowych obszarów współpracy.

Te nowe obszary współpracy to bez wątpienia ener-

gia, zwłaszcza energia z gazu pochodzącego z łupków,

jak również energia z odnawialnych źródeł energii.

Jest to też wspólna polityka bezpieczeństwa, wspólne

ćwiczenia na terytorium Polski, ale też obecność

i stacjonowanie jednostek amerykańskich na terenie

Rzeczypospolitej.

Obecność sił USA jest...

Podstawą

prawną tego pobytu jest umowa o statusie sił zbroj-

nych USA na terytorium Rzeczypospolitej, tzw.

SOFA supplement.

Stopniowo w duchu postanowień

deklaracji o współpracy strategicznej od 2008 r. roz-

szerzana jest w zakresie współpracy obronnej.

Me-

morandum o porozumieniu między Ministerstwem

Obrony Narodowej a Departamentem Obrony USA

o współpracy sił powietrznych na terytorium Polski

zostało podpisane 13 czerwca 2011 r.

Zakłada ono

stacjonowanie wielozadaniowych F-16, ale też trans-

portowych EC-130.

Oddzielnym tematem przybiera-

jącym ostatnio na sile jest kwestia tarczy obronnej.

Ostateczne decyzje odnośnie do obecności i charak-

teru tej jednostki jeszcze nie zapadły.

Chciałbym jednak skupić się na sprawach chyba

nam bliższych, dotyczących obrotów handlowych.

Obroty handlowe ze Stanami Zjednoczonymi cechują

się dodatnim bilansem po stronie polskiej w wysoko-

ści prawie 500 mln dolarów.

Natomiast współpraca

w zakresie energetyki to obecność i poszukiwanie

gazu łupkowego na terytorium Polski przez wiele

amerykańskich firm.

To również na zaproszenie USA

udział w globalnej inicjatywie na rzecz gazu łupko-

wego, ale też ten komponent dotyczący współpracy

takich firm amerykańskich, jak ConocoPhillips, Ma-

rathon Oil czy Chevron, wreszcie kwestia dotycząca

wzmocnienia i bezpieczeństwa energetycznego Polski

i przyspieszenia modernizacji technologicznej oma-

Poseł Stefan Niesiołowski

wiana w trakcie spotkania premiera Donald Tuska

z prezydentem USA Barackiem Obamą podczas jego

wizyty w Warszawie w dniach 27–28 maja 2011 r.

Ale

teraz pojawia się nowa, ciekawa propozycja dotyczą-

ca importu gazu skroplonego, gazu pochodzącego

właśnie z takich źródeł w Stanach Zjednoczonych.

Jest to rzeczywiście coraz nowsza, ciekawsza alter-

natywa w stosunku do umów, które obecnie są zawie-

rane, m.in. do umowy, którą zawarliśmy z Katarem.

Wreszcie warto wspomnieć o takiej współpracy,

która może nie tylko wzmocnić nasz sojusz, ale przy-

bliżyć obydwa kraje nowym pokoleniom.

To są umo-

wy dotyczące współpracy, jeśli chodzi o ośrodki na-

ukowo-badawcze.

Na terenie Polski są obecne ośrod-

ki naukowo-badawcze i takie firmy jak GE, IBM,

Microsoft, czy Pfizer, jeśli chodzi o rynek medyczny,

czy Google, zatrudniające ponad 5 tys. pracowników.

Ale to również wymiana naukowa od od lutego

2006 r., podpisana w ramach polsko-amerykańskiej

komisji Fulbrighta, zakładająca wzrost zaangażowa-

nia obydwu stron, jeśli chodzi o wymianę naukowo-

-badawczą.

To również ostatnie informacje dotyczące

promocji nauki i gospodarki.

Pani minister Stelmach

odbyła wizytę w Chicago w styczniu br., podczas któ-

rej otworzyła forum akademicko-biznesowe w siedzi-

bie Kent College of Law.

Tam przedstawiła stan

współpracy naukowo-badawczej pomiędzy Polską

a USA i forum to było również okazją do wspólnego

przedstawienia Uniwersytetu Warszawskiego po pol-

skiej stronie i partnera w Loyola University Chicago.

Ale to też odbywające się od roku 2008 r. forum wy-

miany młodzieży, młodzieży która dzisiaj jest na

przykład obecna w Sejmie, to taka wymiana, że ucz-

niowie ze strony polskiej i ze strony amerykańskiej

wzajemnie się odwiedzają.

Tą wiodącą i zaangażowa-

ną w to instytucją po stronie polskiej jest Minister-

stwo Edukacji Narodowej.

Oczywiście dużo łatwiejszy byłby sposób wy-

miany zarówno w kwestii naukowej, jak też w kwe-

stii biznesowej, gdyby nie problem, który bardzo

często wraca na agendę, dotyczący wiz.

I tutaj,

jeżeli chodzi o takie najnowsze informacje, 4 lutego

br. ponownie został zgłoszony w nowym kongresie

przez kongresmanów Mika Quigley i Aarona Scho-

cka oraz senatora Marka Kirka, projekt dotyczący

zapisów zbieżnych z poprzednim projektem Visa

Act.

Tak że jest to szansa na to, że pomimo iż Pol-

ska dzisiaj znalazła się poniżej dotychczasowego

progu 10% odmów wiz, a to kryterium w ostatnich

latach zostało zaostrzone z 3%, jest szansa na to,

żeby polscy obywatele wreszcie mogli swobodnie

podróżować do Stanów Zjednoczonych, tak jak

mogą obywatele amerykańscy.

Wreszcie kwestia wspólnoty demokracji, i też naj-

świeższe informacje dotyczące tego rozwoju, gdzie

trzecia runda wspólnego dialogu na temat demokra-

cji miała miejsce 8 maja 2012 r. w Waszyngtonie.

Trzecia, kolejna, miała miejsce w Warszawie 28 lute-

go 2013 r.

To również forum, na którym możemy

rozmawiać o tym, w jaki sposób sukces polskiej de-

mokracji, tych transformacji może się przełożyć na

takie kraje, jak kraje Maghrebu czy inne kraje, gdzie

dzisiaj ta demokracja jest jeszcze w bardzo szczątko-

wej formie.

Wreszcie szansę na nowy napęd, jeśli cho-

dzi o rozwój stosunków polsko-amerykańskich, może

i mam nadzieję, że wniesie nowy ambasador, który

pojawił się w Warszawie w ubiegłym roku – Stephen

Mull, który jest absolwentem Uniwersytetu George-

town, a karierę dyplomatyczną rozpoczął m.in. na

placówce w Polsce.

Jest to osoba, która świetnie włą-

cza się w kontakty, pomaga zarówno w kontaktach

na szczeblu dyplomatycznym, jak i w kontaktach

biznesowych, jak chociażby w rozmowach z olbrzy-

mim koncernem Boeing dotyczących tego, w jaki

sposób ta firma może zrekompensować nam straty

spowodowane uziemieniem samolotów, a więc nie-

możnością ich włączenia do normalnej obsługi prze-

wozów.

Warto podkreślić, że ambasador nie tylko jest

obecny w wielu miejscach w Polsce, ale też utrzymu-

je żywe kontakty z parlamentarzystami.

Istnieje ze-

spół współpracy polsko-amerykańskiej, jest wspólne

forum dialogu i chociażby nawet dzisiaj będę miał

dorem i rozmawiać nie o wizach, nie o gospodarce,

a o temacie, który mnie jako przewodniczącego, wi-

ceprzewodniczącego Komisji Zdrowia bardzo intere-

suje, na temat polityki zdrowotnej w Stanach, bo tam

jest wprowadzana olbrzymia reforma, a w Polsce

również jesteśmy w okresie przekształceń.

Dziękuję

serdecznie.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Poświęcę parę

minut, które zostały, na polską politykę w krajach

Afryki Subsaharyjskiej przede wszystkim.

Proszę

leży również poświęcić właśnie kilka słów na ten

temat, ponieważ mówimy o kontynencie, który mimo

kryzysu rozwija się niezwykle dynamicznie, i o lu-

dziach, którzy oczywiście dzięki ciężkiej pracy stara-

ją się gonić za poziomem rozwoju państw zachodnich.

Wreszcie w społeczeństwach, które od lat stoją przed

wyborem ustroju politycznego i rozważają pytania

dotyczące przyczyn tego, że w naszym interesie jest

niesienie im pomocy oraz przekonanie do wzorców

ustrojowych, którymi sami się rządzimy.

Poseł Maciej Orzechowski

Pragnę tutaj zaznaczyć, że Polska od lat wspiera

po prostu swoją pomocą państwa afrykańskie.

Wspie-

ra, by to oczywiście metaforycznie określić, zarówno

na płaszczyźnie ducha, jak i ciała, zapewniając właś-

nie z jednej strony pomoc humanitarną, a z drugiej

zaś merytoryczne i finansowe wsparcie dla przemian

demokratycznych w poszczególnych państwach re-

gionu.

Obecne ramy przekazywanej pomocy reguluje

pracy rozwojowej.

Precyzuje ona oczywiście najważ-

niejsze pojęcia związane ze współpracą rozwojową

oraz wprowadza najważniejsze zasady jej koordyna-

cji.

Dyskutowany plan współpracy rozwojowej na

2013 r. jest elementem wykonawczym ustawy i wcho-

dzi właśnie w skład wieloletniego programu współ-

pracy rozwojowej na lata 2012–2015.

Tutaj głównym

narzędziem, za pomocą którego udzielana jest pomoc

rozwojowa w Afryce Subsaharyjskiej, są dofinanso-

wania udzielane w głównej mierze polskim organiza-

cjom pozarządowym w ramach konkursu: Polska

pomoc rozwojowa.

Zgodnie z założeniami „Planu współpracy rozwo-

jowej w 2013 r.” działania będą realizowane w róż-

nych obszarach i praktycznie można powiedzieć, że

do głównych beneficjentów należą właśnie dzieci,

szczególnie w wieku wczesnoszkolnym, którym prak-

tycznie ułatwiany jest dostęp do szkół i poprawiane

są warunki kształcenia, oraz kobiety.

Ale oprócz tego trzeba zwrócić uwagę na to, że

Polska powinna położyć duży nacisk na współpracę

gospodarczą z krajami afrykańskimi.

Jest to olbrzy-

mi kontynent, z olbrzymimi możliwościami i myślę,

że współpraca gospodarcza będzie po prostu stano-

wiła przyszłość zarówno Polski, jak i całego konty-

nentu afrykańskiego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

(Poseł Antoni Macierewicz: Panie marszałku,

w kwestii formalnej.)

Ale w kwestii formalnej to znaczy...

(Poseł Antoni Macierewicz: Niech pan marsza-

łek...)

Nie, nie, ale proszę mi to wyjaśnić.

(Poseł Antoni Macierewicz: Ale proszę bardzo

o przerwę dla klubu i zwołanie Konwentu Seniorów.)

(Głos z sali: Nie ma takiej reguły.)

Ale nie wiem, czy pan poseł zna regulamin.

(Poseł Antoni Macierewicz: Tak, i owszem.)

Ale regulamin przewiduje, iż wniosek formalny

może dotyczyć tylko porządku dziennego.

(Poseł Antoni Macierewicz: Panie marszałku,

wnioskiem, który jest zgodny z regulaminem Sejmu,

zapewniam pana.

Nie chciałbym odwoływać się do

tego, kto z nas dłużej miał szansę zapoznawać się

z regulaminem Sejmu, ale zapewniam pana, panie

marszałku, że tak właśnie jest.

Proszę sprawdzić.)

(Gwar na sali)

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Panie marszałku, niech

pan poseł zabierze głos.)

Wniosek formalny może dotyczyć wyłącznie spraw

biegu posiedzenia.

(Gwar na sali)

(Poseł Antoni Macierewicz: To jest przerwa zwią-

zana…)

Bardzo proszę.

Poseł Antoni Macierewicz:

Bardzo dziękuję, panie marszałku.

Proszę o przerwę dla klubu Prawa i Sprawiedli-

wości, zwołanie Konwentu Seniorów w związku ze

skandalicznym zachowaniem podczas ostatniej deba-

ty pana marszałka, który tolerował mowę nienawiści,

wyzwiska, brutalność ze strony posłów Platformy

Obywatelskiej: pana Lentza i pana Niesiołowskiego,

skierowane przeciwko posłom Prawa i Sprawiedliwo-

ści.

Ostatnio takie wyzwiska czytałem przed laty

w „Trybunie Ludu”, wtedy gdy opozycja niepodległoś-

ciowa była traktowana tak jak dzisiaj pan marszałek

pozwolił traktować posłów Prawa i Sprawiedliwości

niepodległej Rzeczypospolitej.

To jest rzeczywiście

polityka Platformy Obywatelskiej, dlatego prosiłbym,

panie marszałku, żebyśmy mogli omówić tę sprawę na

posiedzeniu Konwentu Seniorów.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Wniosek dotyczący zwołania Konwentu Seniorów

zostanie przekazany pani marszałek.

Tylko pani

marszałek podejmuje decyzje w tej sprawie.

Limit czasu na debatę został wyczerpany.

W tej chwili przejdziemy do pytań.

Ponieważ jest 67 pytań, pytam, czy ktoś z pań-

stwa posłów chciałby się jeszcze dopisać do listy.

Nie widzę zgłoszeń.

Ruch Palikota.

Nieobecny.

Wiem, że w czasach, o których tak dużo dziś pan

Poseł Killion Munyama

mówił, nie było problemu z surowcami energetyczny-

mi.

W czasach cesarstwa rzymskiego, w czasach Ka-

zimierza Wielkiego podstawowe zasoby energetyczne

stanowiły wszechobecne lasy i rozległe łąki jako pa-

liwo dla ówczesnych środków lokomocji.

Niemniej dzisiaj jedną z kluczowych polityk

każdego państwa jest polityka dostępu i korzysta-

nia z surowców energetycznych, dywersyfikacji

zakupu, uniezależnienia energetyki kraju od moż-

liwych zawirowań politycznych, zwłaszcza w kraju

o ograniczonych zasobach surowcowych, jakim jest

Polska.

Są kraje, które gotowe są wszczynać kon-

flikty zbrojne na terenach bogatych w złoża ropy

naftowej i gazu.

Są kraje, które wykładają miliar-

dy dolarów, by prowadzić swoje gazociągi, ropocią-

gi drogami wytyczonymi nie przez ekonomię, tylko

przez politykę.

Polityka bezpieczeństwa energetycznego to w przy-

padku Polski jeden z kluczowych wyznaczników po-

nek) Co pan, panie ministrze, powiedział dziś na ten

temat?

Nic, po prostu nic.

I nic dziwnego, bo to znacznie trudniejsze niż

pańskie dzisiejsze wpisywanie kwadratu w trójkąty

i robienie trójkątów bardziej równoramiennymi.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panie pośle.

Głos ma pani posłanka Józefa Hrynkiewicz, Pra-

Panie Marszałku!

Mam cztery pytania do pana

ministra.

Pierwsze pytanie: Czy 13 kwietnia 2010 r. był pan

na spotkaniu z najwyższymi władzami Federacji Ro-

syjskiej na temat katastrofy smoleńskiej i jakie

były ustalenia?

Jeśli pana nie było, to kto tam był?

Drugie pytanie: Jaka jest doktryna migracyjna

Polski, która w czasach transformacji stała się głów-

nym rezerwuarem taniej siły roboczej w Europie?

Pytam o generalne zasady oraz o działania ministra

spraw zagranicznych w sprawie emigracji i imigracji.

Trzecie pytanie: Co robi rząd w sprawie dyskry-

minacji Polaków na Litwie i jak ocenia swoje osiąg-

nięcia w tym zakresie?

I wreszcie moje ostatnie pytanie dotyczy losów

inicjatywy obywatelskiej śp. pana marszałka Macie-

ja Płażyńskiego w sprawach repatriacji.

O ile wiem,

od roku nie odbyło się ani jedno (Dzwonek) posiedze-

nie podkomisji na ten temat.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

ministra.

Nie będzie ono miało charakteru napastli-

wego.

Chodzi o zrozumienie pewnej intencji.

Otóż

jednym z priorytetów działalności służb zagranicz-

nych naszego kraju jest wspieranie biznesu.

Mamy

doskonałe przykłady – może je tutaj przytoczę – dzię-

ki pani minister, jeżeli chodzi o działalność np. kon-

sulatu we Lwowie, gdzie wszystko funkcjonuje w spo-

sób właściwy, jest właściwa obsługa.

Niestety w więk-

szości konsulatów na świecie taka obsługa jest w ja-

kimś sensie ograniczona.

Pozwolę sobie zwrócić uwagę na konsulat w Ko-

lonii – chodzi tutaj o RFN – gdzie właściwie jest

tylko jeden konsul, pan konsul Hebda.

On się stara,

ale jest sam.

Dlaczego ministerstwo nie prowadzi po-

lityki uświadamiania czy informowania przedsiębior-

ców, przede wszystkim przedsiębiorców izb handlo-

wych, stowarzyszeń, o tym, że mogą korzystać

(Dzwonek) z naszych placówek za granicą?

Dziękuję

bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Głos ma pan poseł Ryszard Terlecki, Prawo i Spra-

wiedliwość.

Poseł Ryszard Terlecki:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Pan minister

spraw zagranicznych martwił się o przyszłość Unii

Europejskiej, jak się wyraził, na wieki.

W trakcie

swojego wystąpienia m.in. pouczał Wielką Bryta-

nię, że jej bardziej samodzielna pozycja w Europie

spowoduje polityczną, a przede wszystkim gospo-

darczą marginalizację.

Porównał też Unię Euro-

pejską do cesarstwa rzymskiego, co moim zdaniem

jest porównaniem bardzo ryzykownym, które źle

wróży przyszłości zarówno Unii, jak i europejskiej

integracji.

Ale w tym wystąpieniu nie usłyszeliśmy, wydaje

mi się, o problemie kluczowym.

Mianowicie jak pol-

ski rząd w ogóle widzi przyszłość Unii Europejskiej?

Za jakim rozwiązaniem z tych, które pojawiają się

choćby w tej chwili w przestrzeni publicznej, się opo-

Poseł Wincenty Elsner

wiada?

I czy jedynym sposobem myślenia o przyszło-

ści (Dzwonek) jest zdanie się na projekty, które na-

rzucą państwa silniejsze?

To jest moje pytanie.

Czy

poza hasłem: więcej Unii w Unii, pan minister ma

w ogóle w tej sprawie coś do powiedzenia?

Dziękuję

bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Prezydencie!

Wysoka

Izbo!

Panie premierze, zamiast zajmować się produk-

cją slajdów, tworzeniem fikcyjnej, obrazkowej rzeczy-

wistości proszę zabrać się do prostej, technicznej

roboty.

Zamiast ćwierkać, czytaj: bredzić, na Twitte-

rze trzeba zabrać się za merytoryczną pracę.

Proszę

udowodnić, że jest pan realnym, kompetentnym mi-

nistrem, a nie animowaną kukiełką w teatrze Donal-

da Tuska.

Dla formalności pytam: Kiedy rząd dokona pełnej

implementacji dyrektywy 2009/28/WE?

Przecież od-

nawialne źródła energii to klucz do wzrostu bezpie-

czeństwa energetycznego kraju.

A 6-miesięczne opóź-

nienie w procesie implementacji postanowień dyrek-

tywy dotyczącej charakterystyki energetycznej bu-

dynków to dowód nieudolności.

Panie premierze, czas do pracy.

To od pana zależy,

czy będzie pan ministrem spraw zagranicznych, czy

ministrem ćwir, ćwir, z angielskiego: tweet, tweet.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Pan minister powołał się na wypowiedź francuskie-

go męża stanu, że skuteczna polityka zagraniczna

to jest sztuka łączenia pożądanego z możliwym, ale

obszar pożądanego działania, ten pożądany obszar,

zależy głównie od działalności służb dyplomatycz-

nych, a to są wszystkie ambasady.

Dzisiaj, jak sły-

szeliśmy, jest karuzela w ambasadach, wymiana

ambasadorów, często powoływanych z klucza par-

tyjnego, bez jakiegokolwiek merytorycznego uza-

sadnienia.

W ambasadach bardzo często jest nepo-

tyzm, ambasadorzy zatrudniają swoje żony w pla-

cówkach dyplomatycznych.

Tak się dzieje w Malezji.

między innymi o to, czy to jest prawda.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

W tej prezentacji

multimedialnej, którą widzieliśmy, zostało przed-

stawionych wiele elementów i odniesień historycz-

nych, które tak naprawdę podkreślają i ilustrują

przepaść, jaka nas oddziela od innych państw

w Unii Europejskiej i na świecie.

Nastąpiło tak zwa-

ne, moim zdaniem, swoiste samobiczowanie mini-

stra spraw zagranicznych, które może ma związek

z okresem przedświątecznym.

Dobrze, że wiele osób

nie oglądało on-line tego wystąpienia, bo było ono

bardzo pesymistyczne.

Gdyby minister spraw za-

granicznych miał jeszcze z tą prezentacją multime-

dialną gdzieś jechać poza tę Izbę, to proponowałbym

ubogacenie jej o dokonania Polski na arenie między-

narodowej w ujęciu historycznym, takie jak wkład

dynastii Jagiellonów, wkład w integrację Unii Eu-

ropejskiej, pokonanie faszyzmu, Sobieski pod Wied-

niem, ruch „Solidarności”, który otworzył Europę

Środkową na możliwość budowania (Dzwonek) na

powrót demokracji.

rując możliwość i wolę Polski przystąpienia do unii

bankowej, ma świadomość tego, że dzisiaj wszystkim

zależy na dostępie do informacji finansowych i na

poznaniu struktury właścicielskiej...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panie pośle.

Poseł Wiesław Janczyk:

...depozytów w krajach Unii Europejskiej.

Cyprze.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Ryszard Terlecki

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie ma pana posła?

Jest.

Poseł Włodzimierz Bernacki:

Panie marszałku, po prostu czekałem na swoją

kolej.

Wysoka Izbo!

Wysłuchaliśmy wystąpienia pana

ministra Sikorskiego i cóż tam odnajdujemy?

Ży-

czenia, gratulacje, podziękowania, dobre rady dla

Chin, samozachwyt, demokratyczne imperium się-

gające po Koreę – to są sugestie pana ministra Si-

korskiego, i nad tym unosząca się megalomania.

Na szczęście dla nas nie była aż tak dramatyczna.

Mogliśmy to mimo wszystko znieść, jesteśmy ludź-

mi pokory.

Cóż mówił pan minister Sikorski?

Trójkąt Wei-

marski, Grupa Wyszehradzka, Unia Europejska,

tylko dziwnym zbiegiem okoliczności nie dał ani

jednego wskazania, jaką rolę ma Polska odegrać

w obrębie tych organizacji i przede wszystkim w jaki

sposób te cele, jakie przed sobą stawia, chce osiąg-

nąć.

Jaka jest polityka wobec Polaków na Wscho-

dzie, panie ministrze?

Jaki jest stosunek minister-

stwa wobec statusu prawnego Polaków w Niem-

czech?

Jaki jest stosunek ministerstwa przede

wszystkim wobec zwrotu wraku?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

słowie!

Wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony to

nie tylko wydatki na zbrojenia, nie tylko wydatki na

wyposażenie Wojska Polskiego.

Wspólna polityk bez-

pieczeństwa to umiejętne współdziałanie wszystkich

państw Unii Europejskiej po to, żeby tworzyć wspól-

ne zdolności do obrony, zdolności, które będą nawza-

jem się uzupełniać.

Pan prezydent Bronisław Komorowski w jednym

ze swoich wystąpień publicznych powiedział, że jest

potrzeba zbudowania nowej europejskiej strategii

obronnej.

Byłem więc przekonany, że dzisiaj pan mi-

nister Sikorski uzupełni tego rodzaju deklarację treś-

cią, że wskaże, jakie są słabości wspólnej polityki

bezpieczeństwa i obrony, że pokaże, jaką rolę może

odegrać Polska w tej nowej strategii i co z sobą wno-

simy.

Takich odpowiedzi na proste, wydawałoby się,

pytania nie ma.

Zatem pytam.

Panie ministrze, proszę jedno-

znacznie określić, z czym wchodzimy do Unii Euro-

pejskiej, mówiąc o nowej strategii obronnej.

Co jest

naszą wizją, jakie są nasze cele?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Głos ma pan poseł Mariusz Orion Jędrysek, Pra-

wo i Sprawiedliwość.

Poseł Mariusz Orion Jędrysek:

strze Radosławie!

Puste krzesło.

Chciałbym, po

pierwsze, poprosić, żeby pan minister – bo w po-

dobnej sytuacji mu zadałem pytania rok temu i nie

dostałem odpowiedzi, chociaż się zobowiązał do

odpowiedzi na piśmie – może wreszcie odpowie-

dział, ustosunkował się przynajmniej do pytań, a po

drugie, zapytać.

Pan minister w dużym stopniu odpowiada za to,

że pakiet klimatyczny został podpisany, no bo są to

jednak sprawy międzynarodowe, w związku z tym

pytam.

Czy nie chciałby pan rady?

Może to prze-

wrotne, ale jednak trzeba by próbować zrobić w ten

sposób, żeby te miliardy, które Polska traci, albo

poprzez nieosiągnięcie korzyści, albo poprzez na-

kłady związane ze zwalczaniem emisji CO

2

, a więc

potencjalnych zmian klimatu, przeznaczyć na od-

śnieżanie, budowę czy remonty dróg po zimie, walkę

z powodzią pozimową itd., itd.

To jest istotne w Pol-

sce, to są polskie sprawy dotyczące zmiany klimatu.

Proszę w tym kierunku modyfikować pakt klima-

tyczny.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

tania ministrowi spraw zagranicznych, którego in-

formacja wydaje się daleko odstająca od tego, co wy-

obrażalibyśmy sobie jako potrzebne przy przedsta-

wianiu kierunków, jakie są preferowane w polskiej

polityce zagranicznej i jej dalekosiężnych planach,

oraz bieżących zagadnień.

W ciągu minuty nie można zadać pytań dotyczą-

cych wszystkich spraw, ale zadam kilka, takie które

przychodzą pierwsze do głowy.

Jaką politykę prowadzi Polska w sprawie obrony

praw człowieka w różnych częściach świata?

Dlacze-

go Polska wstrzymała się od głosu w ONZ w sprawie

Palestyny?

Dlaczego Polska nie ma jasnego stanowi-

ska w sprawie obrony praw człowieka tam, gdzie one

są łamane, w różnych krajach azjatyckich, afrykań-

skich?

Dlaczego Polska bierze udział w różnego ro-

dzaju misjach tylko w sposób symboliczny?

(Dzwo-

nek) Dlaczego na przykład do Mali wysłaliśmy na-

szych przedstawicieli w liczbie 20, która nie ma żad-

nego znaczenia dla poprawy sytuacji w tej części

świata?

Dlaczego likwidujemy nasze ambasady?

Dlaczego...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Tadeusz Woźniak:

...kątem mieścimy się w innych ambasadach?

Jest

to niegodne Polski.

Polskę stać na to, żebyśmy mieli

chociażby ambasadora na Malcie, tak jak Malta ma

swojego ambasadora...

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Przysłuchiwałem się temu wystąpieniu.

Łubu-dubu,

łubu-dubu, niech nam żyje Donald Tusk i Unia Eu-

ropejska.

Tyle treści zawierało wystąpienie mini-

stra Sikorskiego, ministra Radosława Sikorskiego,

ministra spraw zagranicznych, w sprawie polityki

zagranicznej.

Mówił minister też o historii, o trady-

cji polskiej tolerancji, ale nie słyszeliśmy ani słowa

o tym, co polska dyplomacja zrobiła w sprawie tole-

rancji dla Polaków mieszkających za granicą, ani

słowa na temat sytuacji Polaków na Litwie, ani sło-

wa na temat sytuacji Polaków na Białorusi, ani sło-

wa o sytuacji polskich rodziców w Niemczech,

w Norwegii, w innych krajach Europy, ani słowa

o zniesieniu wiz, o równym traktowaniu Polaków

przez Stany Zjednoczone, tak jak innych narodów

Europy.

Co udało się waszej dyplomacji (Dzwonek)

osiągnąć w tych sprawach – w sprawach tolerancji

dla Polaków za granicą?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Głos ma pan Marek Domaracki, Ruch Palikota.

Mam szczegółowe pytanie.

Jak informuje ukraińska

prasa, w polskim konsulacie w Łucku narasta nowy

wizowy skandal.

Według obywateli Ukrainy otrzy-

manie bezpłatnej i długoterminowej wizy do Polski

jest niemal niemożliwe.

Czy Ministerstwo Spraw Za-

granicznych monitoruje to zjawisko?

Czy prowadzone

są prace, które ułatwią obywatelom Ukrainy przy-

jazd do Polski?

W imieniu tych osób proszę o odpo-

wiedź.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

dyplomacji siłą rzeczy, i to należy zrozumieć, najwię-

cej miejsca zajęły sprawy związane z Unią Europej-

ską.

W tym kontekście chciałbym postawić dwa py-

tania.

Po pierwsze, dlaczego Polska jako jedyne pań-

stwo, nawet rozumiejąc okoliczności, jak do tego do-

szło, w jakiejś mierze, a upłynęło kilka lat, nadal nie

przystępuje w całości do Karty Praw Podstawowych

Unii Europejskiej, co jest rzeczą niesłychaną?

Dla-

czego nie podjęła działań, żeby wystąpić z protokołu

brytyjskiego?

Po wtóre, dlaczego Polska w ramach znajdowania

skutecznych środków i sposobów na zwalczanie kry-

zysu nie popiera idei wprowadzenia podatku od trans-

akcji finansowych, za czym się opowiada 11 najważ-

niejszych państw Unii, w tym Francja i Niemcy,

tylko zajmuje mętne stanowisko?

To byłby bardzo

duży dochód, który by ułatwił funkcjonowanie Unii

Europejskiej.

(Dzwonek)

Poseł Tadeusz Woźniak

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

pewnie stąd do końca nie widać tej mapy, którą

w tej chwili panu pokazuję.

Sprawa dotyczy małego

ruchu granicznego i nieważne, czy to komuś się po-

dobało, czy nie, w czasie kiedy była dyskusja na ten

temat, tylko pytanie jest dość zasadnicze: Jakimi

kryteriami rząd polski, Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych kierowały się, wyznaczając obszar, na któ-

rym ma działać mały ruch graniczny?

Myślę w tej

zurskim, ponieważ tam mieszkam.

Chcę panu po-

wiedzieć, że od granicy powiatu ziemskiego olsztyń-

skiego do granicy z Federacją Rosyjską jest ponad

140 km, a na przykład z Ostródy do granicy z Fede-

racją Rosyjską jest 104 km.

Co legło u podstaw, że

takie powiaty jak Ostróda, Iława i pozostałe rów-

nież nie znalazły się w tej strefie małego ruchu gra-

nicznego?

(Dzwonek) Czyżby sprawa polegała na

tym, że Gdynia, Gdańsk, Sopot, z całym szacun-

kiem dla przepięknych miast, które lubię i kocham,

miały gorszą sytuację gospodarczą, handlową niż

ubogie powiaty w regionie warmińsko-mazurskim?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Nie ma pani poseł.

Nie ma.

Już padło co prawda to pytanie, ale chciałbym po-

znać przyczyny wstrzymania się Polski w ONZ w

sprawie Palestyny.

Drugie pytanie z tym się wiążą-

ce: Jakie jest stanowisko naszego rządu wobec Pa-

lestyńczyków, a przede wszystkim wobec łamania

tam praw człowieka przez sąsiadów?

To pierwsza

kwestia.

Druga kwestia.

Chciałbym się jeszcze tego do-

wiedzieć.

Panie ministrze, właściwie gdyby nie pre-

zydent Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski, to

polityki zagranicznej wobec Ukrainy nie byłoby

zydent Bronisław Komorowski stara się tę dziurę

załatać i staje na wysokości zadania, ale to jest za

mało.

Bierność rządu w tej sprawie jest dla mnie

niezrozumiała.

Następna kwestia.

W ubiegłym roku doszło do

spotkania na szczycie polsko-chińskiego.

Chciałbym

się dowiedzieć, co z tego wynika.

Upłynęło już trochę

czasu.

Czy poprawiły się stosunki gospodarcze

(Dzwonek) i ewentualnie jakie są perspektywy wej-

ścia nie tylko Chińczyków na rynek polski, ale prze-

de wszystkim Polski na rynek chiński?

Dziękuję

bardzo.

Piotra Nowaka, Platforma Obywatelska.

Poseł Tomasz Piotr Nowak:

Jesienią 2012 r. odbyła się ważna wizyta ministra

Sikorskiego w Brazylii.

To pokazuje, że kierunek

Ameryki Południowej jest w tej chwili kierunkiem,

który jest w kręgu zainteresowania dyplomacji pol-

skiej, tak jak wszystkich państw obszaru BRIC.

Chciałbym się dowiedzieć, jak w tej chwili, po wizy-

cie, która właśnie wtedy miała miejsce, postrzegana

jest Brazylia i jakie szanse zacieśnienia współpracy

z Brazylią widzi w tej chwili rząd polski.

Zwłaszcza

że jako przewodniczący grupy Brazylia–Polska tu,

w parlamencie, chciałbym zwrócić uwagę, że parla-

ment polski do Brazylii się znacząco zbliżył.

Mieliśmy

wizytę grupy bilateralnej brazylijskiej w naszym par-

lamencie, mieliśmy wystawę poświęconą (Dzwonek)

90-leciu nawiązania współpracy dyplomatycznej Pol-

ski z Brazylią.

Tak więc wskazując na kierunek bra-

zylijski, dziękując za zainteresowanie tym kierun-

kiem, stawiam pytanie o dalsze zacieśnienie, jak

będzie to wyglądało.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Poseł Zbyszek Zaborowski:

Chciałbym najpierw pogratulować panu ministro-

wi Sikorskiemu rozstrzygnięcia konkursu na projekt

nowej ambasady w Berlinie.

To wielki sukces po

23 latach transformacji.

Ale dlaczego ta budowa ma

się odbywać kosztem obsługi Polonii w zachodnich

landach Niemiec, między innymi w Nadrenii Północ-

nej-Westfalii, gdzie pan minister chce na siłę sprze-

dać polską ambasadę w Kolonii, mimo protestów

środowisk polonijnych?

Dzisiaj dużo pan mówił o tym,

jak skutecznie pan od Senatu przejął opiekę nad Po-

lonią.

Wszystkie środowiska polonijne w Niemczech

protestują w tej sprawie, bo traktują ten gmach nie

tylko jako symbol obecności Polski nad Renem, ale

również miejsce spotkań Polonii, nie tylko obsługi

800 tys. Polaków, bo tylu ma korzenie polskie w sa-

mej Nadrenii-Westfalii, a są to w końcu cztery landy,

więc mówimy mniej więcej o 1,5 mln potencjalnych

interesantów.

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Nawet

Niemcy protestują.)

Druga sprawa.

Pan minister mówił o tym, że trze-

ba (Dzwonek) pomóc w demokratyzacji państw arab-

skich.

Ja bym się upominał również o współpracę

gospodarczą.

W Libii, panie ministrze, czterech ludzi

jest zamkniętych w placówce.

Kiedy pan wyśle tam

ambasadora...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, proszę kończyć już pytanie.

Poseł Zbyszek Zaborowski:

…i kiedy pan realnie zajmie się współpracą z Li -

bią tak jak państwa zachodnie?

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję panu posłowi Zaborowskiemu.

(Poseł Zbyszek Zaborowski: Dziękuję, panie mar-

szałku, za tolerancję.)

Dziękuję bardzo.

Pani poseł Joanna Fabisiak, Platforma Obywatel-

ska.

Poseł Joanna Fabisiak:

problemów, które musiał przedstawić minister Sikor-

ski, troszkę zabrakło czasu na sprawy Polonii, a prze-

cież trudno rozpatrywać politykę zagraniczną bez

uwzględnienia środowisk polskich i polonijnych na

świecie.

Zatem moja prośba o przedstawienie na piś-

mie założeń polityki państwa wobec Polonii, w tym

ze szczególnym uwzględnieniem tych kierunków,

które będą dotyczyły współpracy gospodarczej, które

będą dotyczyły nowego sposobu informowania Pola-

ków o tym, co dzieje się wśród Polonii, i Polonii o tym,

co dzieje się w Polsce.

Ta zmiana jest ważna, bo na-

leży dostosować do nowych potrzeb Polonii także

komunikatory.

Ale wielka prośba, byście państwo

przesłali taką informację na piśmie, bo z pewnością

to będzie zaspokojenie tych nowych potrzeb (Dzwo-

nek) polonijnych.

W tej chwili to jest jeszcze nieod-

czuwane, a są częste zapytania Polonii właśnie o te

kwestie.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pytanie było.

Dziękuję, panie marszałku.

Panie ministrze, moje pytanie dotyczy środków

przeznaczonych w budżecie państwa na pomoc Po-

lakom mieszkającym poza granicami kraju, czyli

jest to kontynuacja pytania poprzedniego.

Otóż w

ubiegłym roku wokół tych środków było duże zamie-

szanie, długo panował chaos wywołany zmianami

dokonanymi w ciągu roku budżetowego.

Ale wtedy

słyszeliśmy zapewnienie, że w roku 2013 sytuacja

będzie klarowna, że środki będą przyznawane w

terminie, który pozwoli na rzetelną pomoc naszym

rodakom.

Partnerami w realizacji tego zadania, któ-

re od ubiegłego roku znajduje się właśnie w gestii

MSZ, są tak samorządy, jak i organizacje pozarzą-

dowe.

Dlatego pytam: Kiedy zapadną decyzje o roz-

dziale środków?

Kiedy organizacje pozarządowe,

które od lat zajmują się pomocą Polakom zamiesz-

kującym poza granicami Polski, a zwłaszcza na

Wschodzie, otrzymają decyzje związane z wnioska-

mi, które (Dzwonek) złożyły kilka miesięcy temu, bo

jeszcze w ubiegłym roku?

Aby dobrze się przygoto-

wać, trzeba koniecznie...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Nie, nie, już teraz opinii proszę nie wygłaszać.

Pytanie padło.

Dziękuję, pani poseł.

Poseł Maria Nowak:

...planować z wyprzedzeniem.

A więc, panie mini-

strze, kiedy zapadnie decyzja?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Już za-

padła.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Proszę unikać opinii, a koncentrować się na zada-

waniu pytań.

Poseł Gabriela Masłowska:

Dziękuję.

Czy to prawda, że od roku szkolnego 2015/2016

uczniowie gimnazjów z Niemiec i z Polski będą się

uczyć historii z identycznego podręcznika?

Jeśli tak,

to jakie pana zdaniem może mieć długofalowe skutki

dla Polski propagowanie koncepcji takiego polsko-

-niemieckiego podręcznika do historii?

Drugie pytanie.

Jakie cele pana zdaniem powi-

nien w najbliższych kilku latach realizować Insty-

tut Zachodni w Poznaniu?

Czy wedle wiedzy MSZ

prawdą jest, że w listopadzie 2008 r. w Pittsburgu

w Bawarii została utworzona organizacja pod

nazwą Inicjatywa dla Autonomii Śląska?

Czy mi-

nisterstwo zaobserwowało jakiekolwiek powiąza-

nia między tą organizacją a Ruchem Autonomii

Śląska?

I ostatnie pytanie.

Jaką rolę pana zdaniem w kształ-

towaniu stosunków międzynarodowych pełni Grupa

Bilderberg?

Prosiłabym o odpowiedź na piśmie na te pytania,

ponieważ nie ma ministra Sikorskiego.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Zapraszam pana prof. Jerzego Żyżyńskiego, Pra-

wo i Sprawiedliwość.

Poseł Jerzy Żyżyński:

Dziękuję.

pana ministra, bo jako ekonomista chciałbym zapy-

tać o ważną kwestię.

W tym wypracowaniu, które

nam przeczytał pan minister Sikorski, była mowa

o rosnącym produkcie krajowym brutto jako sukcesie

Platformy Obywatelskiej i dyplomacji, ale chciałbym

zwrócić uwagę i chciałbym zapytać pana ministra,

czy wie, że jest coś ważniejszego dla Polaków, miano-

wicie produkt narodowy brutto.

Otóż produkt naro-

dowy brutto w 2011 r. był o 4,2% niższy od produktu

krajowego brutto, co oznacza, że z Polski wypłynęły

63 mld zł.

W roku 2000 ta różnica wynosiła 0,4%,

a więc produkt narodowy, PNB jest, i to systematycz-

nie, niższy niż produkt krajowy brutto.

W roku 2004,

po wejściu do Unii Europejskiej było to 4,4%, w czasie

rządów Prawa i Sprawiedliwości spadło do 2,3%, czy-

li te (Dzwonek) transfery znacznie się zmniejszyły,

a teraz sukcesywnie, od 2008 r. do 2011 r., wzrastały

z 2,3 do 4,2%.

A więc chciałbym zapytać pana mini-

stra, którego tu niestety nie ma: Czy zdaje sobie spra-

wę, co tak naprawdę decyduje o naszym, bardzo ni-

skim, dobrobycie?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan prof. Jan Szyszko, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Jan Szyszko:

Dziękuję bardzo.

nowny Panie Ministrze!

Pana wystąpienie można

krótko zrecenzować: coś miłego dla każdego i coś

bardzo niekonkretnego.

Równocześnie chciałbym

zadać panu pytanie.

Rok temu przysłuchiwałem się

pana wystąpieniu tak samo bardzo uważnie, jak

dzisiaj.

Rok temu pan mówił, że wszystko, co jest złe

w Polsce albo z czym związane są polskie kłopoty,

to sprawa kryzysu światowego.

Wtedy pana zapyta-

łem, czy do świata zalicza pan Chiny, 1,4 mld miesz-

kańców, Indie, ponad 1 mld mieszkańców, również

wspominałem o Turcji – czy to też świat, skoro one

rozwijają się bardzo dynamicznie.

Dzisiaj powie-

dział pan, że wszystkiemu jest winne to, że jest kry-

zys w strefie euro.

Panie ministrze, gdzie jest pana

profesjonalizm?

Skoro chce pan budować porozu-

mienie, to bardzo bym prosił, aby pan posługiwał

się konkretnymi danymi.

(Dzwonek) To, co pan mó-

wił rok temu i teraz, świadczy o tym, że chyba albo

pan się zagubił, albo pan nie wie, na czym polega

w ogóle kryzys w Unii Europejskiej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Szanowni państwo, chciałbym uściślić jedną

sprawę.

Otóż niektórzy z państwa podnoszą to, że

nie ma pana ministra Sikorskiego na sali.

Pan mi-

nister ma prawo zostawić swoją reprezentację i my-

ślę, że zostawił bardzo silną, tak że proszę się nie

niepokoić.

Uczestniczy w obradach i przysłuchuje

się im podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Poseł Maria Nowak

Zagranicznych pani minister Katarzyna Pełczyń-

ska-Nałęcz, pytania kierowane do ministra spraw

zagranicznych są wysłuchiwane przez panią mini-

ster.

Nie ma więc już, myślę, sensu przywoływanie

chwilowej nieobecności pana ministra, bo uczestni-

czył w obradach od godz. 9.

Pani poseł Anna Elżbieta Sobecka, Prawo i Spra-

wiedliwość, bardzo proszę.

Poseł Anna Elżbieta Sobecka:

Wysoka Izbo!

W związku z informacją, jaką pan

minister przedłożył Wysokiej Izbie, pytam pana mi-

nistra, dlaczego Polska zajmuje jedno z ostatnich

miejsc pod względem stanu wykonania wyroków Eu-

ropejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Aktualnie

nie zostało wykonanych 880 wyroków w sprawach

polskich.

Dlatego też, mając na uwadze szorstką

przyjaźń z panem ministrem i niespożytą siłę pana

ministra w dopieszczaniu autorów interpelacji skie-

rowanych do pana, składam tym razem do pana mi-

nistra 650 interpelacji w sprawach niewykonanych

wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

z pytaniem, czego dotyczy poszczególny wyrok wy-

dany przez Europejski Trybunał Praw Człowieka

przeciwko Polsce (Dzwonek) i czym Polska naruszyła

przepisy europejskiej Konwencji praw człowieka.

Proszę się z tym zapoznać – z tej lektury trzeba ko-

niecznie wyciągnąć wnioski.

Dziękuję uprzejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pani poseł Jadwiga Wiśniewska, Prawo i Spra-

wiedliwość.

Poseł Jadwiga Wiśniewska:

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaj-

muje się sprawami zagranicznymi Rzeczypospolitej

Polskiej, czy tylko jest to napis fasadowy?

Warto

dzisiaj nad tym się zastanowić i pochylić.

Nie tylko

posłowie opozycji, ale i eksperci wskazują, że dzisiaj

minister Sikorski nie miał się czym pochwalić.

Do-

bitnie pokazują to przykłady potraktowania kata-

strofy smoleńskiej czy amerykańskiej tarczy anty-

rakietowej.

Jeśli dołożymy do tego zatrudnianie

byłych agentów tajnych służb PRL, skandale z ujaw-

nianiem reżimowi Aleksandra Łukaszenki danych

białoruskich opozycjonistów, fatalne dysponowanie

pieniędzmi na wsparcie Polonii i Polaków na Wscho-

dzie, jeśli jeszcze dołożymy likwidowanie konsula-

wa, niewypełniona codziennymi czynami.

Chciała-

bym pana ministra zapytać (Dzwonek), bo zauważy-

łam, że dyplomaci, pracownicy Ministerstwa Spraw

Zagranicznych prowadzą blogi, na których zajmują

się m.in. krytykowaniem opozycji, a także polityki

szefów państw, w których przebywają, czemu ta

działalność ma służyć.

I ostatnie pytanie, panie marszałku.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Nie zdąży pani poseł zadać.

Poseł Jadwiga Wiśniewska:

Proszę o odpowiedź: Jakie były powody nieprzy-

znania dofinansowania mediom polonijnym w Euro-

pie Zachodniej, Australii i Stanach Zjednoczonych?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

I pan poseł Józef Rojek, Solidarna Polska.

ku, z szacunkiem do pana uwagi o nieobecności pana

ministra, ale my jako posłowie też mamy prawo za-

uważyć, że pana ministra nie ma, i wypowiedzieć to

głośno na mównicy.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ale jest pani minister, panie pośle.

Poseł Józef Rojek:

Ale my też z szacunkiem do pani minister, oczy-

wiście.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

I niech pan zaznaczy, że z nie mniejszym.

I wów-

czas wyjdzie na to, że ja mam rację.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich

Poseł Józef Rojek:

Tak, z nie mniejszym szacunkiem.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

No to dziękuję bardzo.

Poseł Józef Rojek:

Natomiast, szanowni państwo, to jest bardzo waż-

na debata.

Dzisiaj młodzież szkół średnich przy-

chodzi do nas do biura i zauważa, że pozycja Pol-

ski w Europie i na świecie jest marna.

Marna.

Chodzi

o młodzież, która za parę lat być może będzie w tym

Sejmie siedzieć i podejmować decyzje.

To o czymś

świadczy.

Stąd moje pytanie, jak państwo myślicie,

z czego to wynika.

To jest, myślę, dla nas Polaków

i dla obecnej kadencji Sejmu bardzo ważne pytanie.

Następne pytanie, krótkie (Dzwonek), w sprawie

wiz Polaków do Stanów Zjednoczonych, bo tyle się

o tym mówi, tyle różnych spraw...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Nie, to już było.

Krótkie pytanie, tak jak pan obie-

cał.

Nie ma powodu, żeby wygłaszać opinię.

Poseł Józef Rojek:

Ja rozumiem.

Jest szereg uwarunkowań, ale co

z tą sprawą?

Panie marszałku, dziękuję, tyle.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

To ja też dziękuję.

Teraz pan poseł Adam Kwiatkowski, Prawo i Spra-

wiedliwość.

Poseł Adam Kwiatkowski:

słuchając wystąpienia pana ministra Sikorskiego,

z jednej strony słyszałem słowa, jakąś taką teorię,

kretnymi decyzjami – i to jest praktyka.

Pan mini-

ster mówi: chcemy, aby rodacy mieszkający za grani-

cą stali się wpływowym podmiotem polskiej polityki

zagranicznej, swoją aktywnością wzmacniali wizeru-

nek, pozycję, interesy gospodarcze Polski.

Pamięta-

my o naszych obowiązkach wobec rodaków na

Wschodzie.

Jak to się ma do wcześniejszego stwier-

dzenia o tym, że niedawno rozstrzygnięte konkursy

to ponad 50 mln zł pomocy?

Panie ministrze, a jak pan z tej mównicy przeko-

nywał nas o tym, że rząd będzie lepiej te pieniądze

rozdysponowywał niż Senat, to pan obiecywał, że

cała pula środków z Senatu zostanie rozdysponowana

na Polaków i Polonię za granicą.

Senat rozdysponował

Jak ci, którzy realizują projekty na Wschodzie, mają

przeżyć kolejny rok, żeby, cytując pana, mogli za-

proszeni przez pana składać wnioski w przyszłym

roku?

Przecież to jest jakaś absolutna hipokryzja.

(Dzwonek)

Co dalej z polską oświatą?

Dlaczego za chwilę zo-

staną zamknięte polskie szkoły, i to zarówno te na

Wschodzie, jak i te zamykane przez państwa w tej

chwili na Zachodzie?

I dlaczego wreszcie polityka

rządu doprowadza do tego, co wydarzyło się w Pary-

żu?

Tam zamknięto polski instytut kulturalny, a książ-

ki wyrzucono na ulicę.

Czy to nie jest polityka, która

tak naprawdę zmierza do wynarodowienia?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Uhuhu, ale w debet czasowy pan poseł wpadł.

Pan poseł Andrzej Duda, Prawo i Sprawiedliwość,

który uwzględni ten pana naddatek.

Poseł Andrzej Duda:

pytania.

Pierwsze pytanie istotne i z ostatniej chwi-

li.

Sąd warszawski zdecydował o tym, że cywilny

wątek śledztwa w sprawie tragedii smoleńskiej bę-

dzie wznowiony, w związku z tym pytanie.

Ponieważ

pan minister Arabski, który w tym wątku jest głów-

nym podmiotem, wybiera się do ambasady w Madry-

cie, to jeżeli zostaną mu postawione, powtarzam:

jeżeli zostaną mu postawione w tej sprawie zarzuty,

czy na tę placówkę wyjedzie?

Bo wiemy o tym, że

zarzuty konkretne postawiono mu już w raporcie NIK

i w jednym z pism prokuratury wcześniej wysłanych

do kancelarii premiera, do premiera Donalda Tuska.

To jest pierwsza sprawa.

Druga sprawa.

Proszę, żeby pan minister poinfor-

mował, ile polskich placówek dyplomatycznych na

świecie zostało w ostatnich latach zlikwidowanych

i czy tak wygląda polska ekspansja na świecie i po-

moc polskiemu biznesowi.

Sam słyszałem z ust rek-

tora Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, że

KGHM i naukowcy z AGH interesowali się świeżo

odkrytymi złożami w Laosie, ale niestety polska dy-

plomacja nie była im w stanie pomóc, bo ambasador

właśnie zajmował się likwidacją placówki.

(Dzwonek)

I ostatnie pytanie, bo pan minister dzisiaj dużo

mówił tutaj o wprowadzeniu euro w Polsce...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Chyba już nie zdąży pan poseł zadać tego pytania,

niestety, panie pośle.

Poseł Andrzej Duda:

Po ile państwo zamierzacie wprowadzić euro w Pol-

sce, to znaczy jak będą przeliczane pensje i emerytu-

ry?

Bo jeżeli przeliczycie je tak, jak euro wygląda

obecnie...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, bez opinii.

Proszę, jak będą przeliczone?

Poseł Andrzej Duda:

...to będziemy jako Polacy dziadami przez dzie-

siątki lat w Unii Europejskiej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

I to było pytanie.

Dziękuję bardzo.

Raz jeszcze będę bardzo uparcie zwracał państwu

uwagę, że nie musicie się państwo zwracać do pana

ministra, bo reprezentuje go w tej chwili pani mini-

ster.

Adresatem tych pytań w imieniu pana ministra

jest w tej chwili pani...

(Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Ale w imie-

niu pana ministra.)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ale to pan minister ma

same sukcesy.)

Ale przecież ja taką sugestię kieruję pod adresem

państwa.

A teraz pani poseł Dorota Arciszewska-Mielew-

czyk, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk:

Dziękuję.

Chciałabym zapytać, czy sukcesem rządu jest

brak rządowego programu współpracy z Polonią i Po-

lakami za granicą.

Nie jest to dokument rangi rzą-

dowej.

Nie ma również atlasu Polonii świata, za któ-

ry podobno jeden z ministrów ma ręczyć głową, tak

mówił pan minister.

Nie ma raportu o Polonii i Pola-

kach za granicą, bo ten z 2009 r. się zdezaktualizo-

wał, więc kiedy nastąpią zmiany?

Senat miał do dys-

pozycji 75 mln, przejęliście państwo tę pulę pienię-

dzy, wydając 52 mln.

Co stało się z resztą funduszy

na Polonię?

Czy sukcesem można nazwać współpracę, jeżeli

ona jest, ruchu autonomii Górnego Śląska, który po-

wstał w Republice Federalnej Niemiec, a który ma

wspierać RAŚ?

Jak wiadomo, Platforma Obywatel-

ska w sejmiku śląskim ma koalicję z Ruchem Auto-

nomii Śląska, który jest wspierany przez ruch, który

powstał w Niemczech.

Czy sukcesem MSZ jest skandaliczny komiks, na

który państwo wydaliście 30 tys. euro, który był pe-

łen wulgarnych, niecenzuralnych zwrotów i miał

popularyzować wśród uczniów z Niemiec naszą kul-

turę i muzykę Fryderyka Chopina?

(Dzwonek)

Czy sukcesem jest siedziba konwentu organizacji

polonijnej mieszcząca się w niemieckim MSW?

Czy

zaoszczędzili oni na podsłuchach, czy też to jest do-

wód na dostęp Polonii i Polaków do konwentu i kon-

taktu z państwem?

I na koniec...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

No, to już powinien być koniec.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk:

Czy uważacie państwo, że pan minister Cisek

miał rację, mówiąc, że Polacy mieli status mniejszo-

ści, ale to my zajęliśmy po II wojnie światowej dużą

część terytorium, które należało do państwa niemie-

ckiego...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Adam Lipiński z Prawa i Sprawiedli-

wości.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk:

...i w związku z tym nie możemy popierać dążenia

do uzyskania statusu mniejszości Polaków w Niem-

czech?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Proszę pana posła Adama Lipińskiego.

Panie pośle, serdecznie zapraszam pana na try-

bunę.

Poseł Adam Lipiński:

do wykrycia afery związanej z handlem wizami w kon-

sulacie w Łucku.

O ile wiem, toczą się postępowania

prokuratorskie.

Mam informację, że podobna sprawa

ma miejsce w Brześciu.

Czy to prawda, że ostatnio

odwołano kilku pracowników konsulatu w Brześciu

za podobne praktyki, to znaczy czy mogły tam mieć

miejsce nieprawidłowości przy wydawaniu wiz?

Korzystając jeszcze z tego, że mam czas, inna

sprawa.

1 maja w Genewie na posiedzeniu Rady Praw

Człowieka ONZ prezentowany będzie raport dotyczą-

cy praw człowieka na Kubie.

Chcielibyśmy, żeby Pol-

ska wykorzystała fakt, że jest jeszcze członkiem

RPC, i dopilnowała, żeby w raporcie znalazły się in-

formacje o niewyjaśnionych śmierciach przywódców

kubańskiej opozycji.

Ostatnio pomimo wypuszczenia

większości długoletnich więźniów sumienia w 2010 r.

reżim kubański zmienił taktykę – zamiast wsadzać

aktywistów do więzień na długie lata teraz po prostu

ich morduje lub nęka przemocą fizyczną i krótkimi

zatrzymaniami.

Jest to zjawisko tak bulwersujące,

że powinno naszym zdaniem zostać uwzględnione

w raporcie prezentowanym w Radzie Praw Człowie-

ka ONZ.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Bierzcie państwo przykład z pana posła Lipińskie-

go i jego szacunku do regulaminu.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Pan poseł Lipiński jest

bardzo zdyscyplinowany.)

Pan poseł Piotr Pyzik z Prawa i Sprawiedliwości

będzie mógł zmierzyć się z 1 minutą.

Poseł Piotr Pyzik:

bym się wpisać w tę konwencję tramwaju, ale trud-

no mi.

A więc pierwsza sprawa – w związku z tym, że

mamy nowego papieża, a nie mamy już szefa państwa

w Wenezueli, to znaczy będziemy mieli nowego,

chciałbym się dowiedzieć, jak wygląda polityka Mi-

nisterstwa Spraw Zagranicznych odnośnie do Ame-

ryki Południowej w aspekcie niekoniecznie tylko tych

dwóch osób, które wymieniłem, ale też w aspekcie

Kuby, o której mówił pan poseł Lipiński.

Stosunki polsko-niemieckie określił pan minister

jako modelowe.

Chciałbym zapytać o aspekt zbroje-

niówki.

Czy ta modelowość ma polegać na tym, że

mamy kupować niemieckie czołgi, czy ratować polską

zbrojeniówkę?

Jeżeli tak, bardzo bym prosił o wska-

zanie, jaką rolę w tym wszystkim odgrywa minister

spraw zagranicznych.

Następna sprawa – kreowanie polityki zagra-

nicznej.

W jaki sposób Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych kreuje politykę odnośnie do GMO z jednej

rolnictwa, konkretnie producentów żywności?

Mam na myśli tych, którzy nie używają soli przemy-

słowej i mięsa niewiadomego pochodzenia.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

liwość.

Poseł Kazimierz Moskal:

czy Grupie Wyszehradzkiej.

Bardzo proszę o odpo-

wiedź na pytanie: Czy i jakie korzyści Polska odniesie

z tego przewodnictwa, jakie są cele, jakie są zadania?

Proszę konkretnie powiedzieć coś na ten temat.

Pan minister mówił, że m.in. kończymy budowę

głównych dróg łączących Polskę, Czechy i Słowację.

W tym kontekście mam pytanie: Proszę powiedzieć

konkretnie, kiedy skończymy budowę drogi S19.

(Oklaski)

Pan minister mówił też o ważnym wydarzeniu,

o ważnej w tym roku rocznicy rzezi wołyńskiej.

Mam

konkretne pytanie i proszę o konkretną odpowiedź:

Co ministerstwo planuje w związku z tym?

Jakie

działania były podjęte i jakie działania będą podej-

mowane?

(Dzwonek)

Ostatnie pytanie dotyczy naszej pozycji w Euro-

pie.

Proszę powiedzieć, ilu jest urzędników w Unii

Europejskiej i ilu w tych wszystkich instytucjach eu-

ropejskich jest Polaków.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Kiedy słucha-

łem wystąpienia pana Sikorskiego, nie mogłem wyjść

ze zdumienia, bo silił się na recenzowanie polityki

zagranicznej II Rzeczypospolitej, zestawiał ją z poli-

tyką komunistycznego tworu, jakim był PRL.

Właś-

porównanie: Krytyka polityki zagranicznej II Rze-

czypospolitej przypomina sytuację, w której czwar-

toligowy zawodnik krytykuje grę Leo Messiego.

Natomiast pytań do pana Sikorskiego nie mam,

bo przecież trudno pytać o taką działalność, jak twit-

towanie.

To nie jest polityka zagraniczna Polski, tyl-

ko najwyżej polityka Platformy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Adam Lipiński

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Nie ma pani poseł.

Pan poseł Bogdan Rzońca z tej samej formacji.

Poseł Bogdan Rzońca:

nia.

Po pierwsze, mam prośbę do pani minister, żeby

udzielić odpowiedzi pisemnej na pytanie, które zadał

pan poseł Michał Wojtkiewicz.

Bardzo proszę o odpo-

wiedź pisemną.

Po drugie, jakoś nie mogę się doszukać we wszyst-

kich wystąpieniach pana ministra Sikorskiego i jego

zastępców przy różnych okazjach, żeby cokolwiek

dobrego powiedzieli o Karpatach.

Jest takie miejsce

w Europie, Karpaty, prawie poemat natury, kilka

krajów, piękne terytorium, wszyscy w Karpatach

chcą współpracować.

Ani podczas naszej prezydencji,

ani w żadnym innym wypadku nie słyszymy o jakiej-

kolwiek strategii dla Karpat.

Stąd moje pytanie, na

które też proszę odpowiedzieć pisemnie: Kiedy, przy

jakich okazjach polski MSZ, ustami pana ministra,

pani minister, kogokolwiek, gdziekolwiek mówił o Eu-

ropie Karpat, o sieci współpracy karpackiej, o współ-

pracy krajów karpackich, o współpracy samorządów

karpackich, o programie dla Karpat.

Udało się zrobić

strategię dunajską, udało się zrobić program dla Alp,

a o Karpatach ze strony MSZ ani słowa.

Bardzo pro-

szę o pisemną odpowiedź.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

zupełnie, panie ministrze, dlaczego dosłownie tylko

pół zdania, bo tak rzeczywiście to sprawozdanie wy-

gląda, poświęcił pan jakże ważnemu wydarzeniu, jak

wybór papieża na Stolicę Apostolską, i współpracy ze

Stolicą Apostolską.

Skądinąd wcześniej dość obszer-

nie komentował pan to w różnych mediach, a w spo-

sób ostentacyjny i złośliwy odnosił się w tym wymia-

rze do katolickich mediów w Polsce, szczególnie do

Telewizji Trwam i Radia Maryja.

Pytam o to w kontekście informacji, jaką znala-

złem, że ponoć jest już znana osoba nowego ambasa-

dora w Watykanie, że tę osobę znają już pan minister,

pan premier i pan prezydent.

Chciałbym się zapytać,

jakimi kryteriami kierował się pan minister przy

doborze tej osoby na jakże ważną funkcję ambasado-

ra przy Stolicy Apostolskiej.

Czy był to dobór mery-

toryczny, czy też, podobnie jak w przypadku doboru

ambasadora w Hiszpanii, wyłącznie uznaniowy?

(Dzwonek)

Pytanie w związku ze zbrodnią wołyńską.

Cytuję:

pojednanie musi się dokonywać w duchu szacunku

dla historycznej prawdy.

O czym pan minister myślał,

mówiąc o historycznej prawdzie?

Jakie są plany mini-

sterstwa w dochodzeniu do tej prawdy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Pan minister Sikorski w swoim wystąpieniu puszył

się jak paw, chwalił i chwalił, a przecież nie ma się

czym chwalić.

Powinien się pan minister czerwienić,

porażki.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

A pytanie jakie będzie?

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: To jest jego sprawa,

kiedy zada pytanie.)

Poseł Marek Matuszewski:

Panie marszałku, rozumiem, że pan jest już jedną

nogą w koalicji z panem ministrem Sikorskim, więc

zadam pytanie, żeby potwierdzić to, panie marszał-

ku, że jednak...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Wyłączyłem panu mikrofon.

Proszę zatrzymać czas.

Poprosiłem pana zgodnie z regulaminem o to,

żeby pan zechciał przejść do zadawania pytań, a pan

zaczął mi prawić impertynencje.

Chciałbym, żeby to

się nie powtórzyło.

Włączam panu czas.

Proszę, żeby

zechciał go pan wykorzystać regulaminowo.

Poseł Marek Matuszewski:

Panie marszałku, też bym pana zachęcał, żeby

pan przeczytał regulamin, bo nie muszę cały...

68

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Proszę zatrzymać czas.

Panie pośle, chciałbym po raz wtóry zwrócić panu

uwagę, żeby nie insynuował pan nieznajomości regu-

laminu Sejmu marszałkowi, wicemarszałkowi Sej-

mu, kiedy ja pana poprosiłem o przestrzeganie regu-

laminu.

Prosiłbym, żeby tym razem zechciał mnie

pan posłuchać.

Włączamy czas i ponownie pan poseł.

Poseł Marek Matuszewski:

Panie marszałku, ale ja bym chciał, żeby pan mi

nie insynuował, że...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Proszę zatrzymać czas.

Panie pośle, chciałbym pana prosić, żeby zechciał

pan przystąpić do zadawania pytania.

Jeśli to się

w tej chwili nie zdarzy, będę musiał odebrać panu głos.

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Wniosek formalny,

panie marszałku.)

W tej chwili przemawia pan poseł i prosiłbym,

żeby pani poseł nie przeszkadzała panu posłowi,

zwłaszcza że jest on z pani ugrupowania.

Myślę, że

nie wypada przeszkadzać panu posłowi.

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Poczekam.)

Panie pośle, chciałbym włączyć panu czas.

Nie

będziemy się tak dłużej bawić.

Czy chce pan zadać

pytanie, czy pan rezygnuje?

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Ma minutę i to jego

sprawa, kiedy postawi pytanie.)

Proszę podejść do mnie.

Panie pośle, czy mogę

pana prosić?

Uprzejmie proszę pana posła o kontynuowanie.

Poseł Marek Matuszewski:

Pan minister Sikorski absolutnie nic nie zrobił dla

polskiej mniejszości w Niemczech.

Dlaczego pan mi-

nister Sikorski nie doprowadzi do tego, aby polska

mniejszość w Niemczech miała takie same prawa, jak

niemiecka w Polsce?

Panie marszałku, następne pytanie.

Posłowie

Platformy mówią tutaj, że świetnie przebiega ruch

graniczny na trasie Gdańsk – Kaliningrad.

(Dzwo-

nek) Ja też uważam, że świetnie, ale pytam pana mi-

nistra Sikorskiego: Czy Polacy są chronieni przed

przyjazdami gangsterów zza wschodniej granicy?

Chodzi o ostatni wypadek, o zabójstwo z premedyta-

cją w Gdańsku.

Następne pytanie...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, pański czas już minął, nie zdąży pan

zadać pytania.

Dziękuję bardzo.

Poseł Marek Matuszewski:

Panie marszałku, pan mi przerywał.

Jestem po-

słem od 2005 r. i żaden marszałek nie zachowywał

się w taki sposób jak pan.

Pan ma jakieś uprzedzenie

wobec mnie.

Jestem zbulwersowany, panie marszał-

ku, pana zachowaniem i wręcz trzeba skierować

wniosek do komisji regulaminowej dotyczący pana

zachowania wobec mnie.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Przywołuję pana do rzeczy zgodnie z art. 175 ust. 2

regulaminu Sejmu.

(Głos z sali: To skandal.)

Proszę szybciutko zadać to pytanie.

Poseł Marek Matuszewski:

Dobrze, panie marszałku, następne pytanie.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Proszę, jak się poprawiło.

Poseł Marek Matuszewski:

Sprawa zniesienia podwójnego opodatkowania

w relacjach z Tajwanem, demokratyczną częścią

Chin.

Pan marszałek Niesiołowski jako przewodni-

czący mówił, że się domaga.

Nie wiem, jak się doma-

ga, skoro jest w koalicji rządowej i od, nie wiem ilu,

lat nie ma ruchu, aby to podwójne opodatkowanie…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

nie opinii.

Dziękuję.

Poseł Marek Matuszewski:

Pytam, dlaczego Polska nie ma, dlaczego nadal

sytuacja nie jest taka, że Tajwan ma takie same pra-

wa jak inne kraje, które współpracują z Polską, jeśli

chodzi o podwójne opodatkowanie.

Pytam jeszcze raz

pana ministra o Kartę Polaka, o kolejki, jakie są

w konsulatach na Wschodzie.

Co ministerstwo w tej

sprawie robi?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Chciałbym wszystkich państwa przeprosić, że ni-

gdy wobec nikogo nie byłem tak życzliwy jak wobec

pana posła Matuszewskiego, któremu tak znacznie

wydłużyłem czas.

W sprawie formalnej pani poseł Jadwiga Wiś-

niewska.

Czy pani poseł zechciałaby przestać rozmawiać?

Czy pani poseł woli rozmawiać przez telefon, czy za-

bierze głos w sprawie formalnej teraz?

Zdecydowała się pani poseł w sprawie formalnej.

Serdecznie zapraszam.

Poseł Jadwiga Wiśniewska:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Rezygnuję z wniosku w sprawie formalnej, który

miałam zgłosić w imieniu Klubu Parlamentarnego

Prawo i Sprawiedliwość, aby ogłosić 5-minutową

przerwę, żeby pan marszałek ochłonął.

Widzę, że pan

marszałek wrócił do formy i dziękuję bardzo.

(Weso-

łość na sali)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Myślę, że pan poseł Matuszewski zrobił na pani

dobre wrażenie, bo wreszcie pod koniec wypowiedzi

ochłonął.

Moja życzliwość wobec niego też panią do-

brze usposobiła i dzięki temu możemy procedować

dalej.

Następną osobą, która zada pytanie – i absolutnie

jestem pewien, że zgodnie z regulaminem – będzie

pan poseł John Abraham Godson, Platforma Obywa-

telska.

Poseł John Abraham Godson:

kuję za przedstawienie polityki zagranicznej państwa

polskiego.

Można zauważyć, że pozycja Polski na are-

nie międzynarodowej rośnie i nadal będzie rosła.

Mam kilka pytań dotyczących relacji polsko-afry-

kańskich.

Przedwczoraj wróciłem z misji gospodar-

czej w Nigerii wraz z polskimi biznesmenami działa-

jącymi przy łódzkiej izbie gospodarczej.

Można było

zauważyć, że Afryka naprawdę szybko się zmienia

i przy okazji wzbogaca się.

Nadmienię, że wzrost go-

spodarczy w Afryce w ostatnich 10 latach wynosił ok.

6–7%.

W ostatnich kilkudziesięciu latach Polska wy-

kształciła wielu studentów z Afryki, którzy na dzień

dzisiejszy stanowią elity biznesowe i polityczne w swo-

ich krajach.

Dlaczego nie wykorzystujemy ich wiedzy

do budowy lepszych i głębszych relacji z Afryką?

W ostatnich paru latach zamknięto wiele polskich

ambasad w krajach afrykańskich.

Uzasadnieniem

takiej sytuacji była racjonalizacja kosztów.

Dlaczego

nie wykorzystujemy naszych absolwentów, którym

się powodzi, do otwierania konsulatów honorowych

w krajach afrykańskich, gdzie nie ma polskich am-

basad?

(Dzwonek)

Króciutko jeszcze.

Polska ma tylko 4 wydziały

handlu przy ambasadach w Afryce: 3 na północy,

a jeden w Afryce Subsaharyjskiej, w RPA.

Dlaczego?

Afryka jest kontynentem przyszłości, w związku

z tym nadszedł czas, by z natężoną siłą wejść w bliż-

szą współpracę z krajami afrykańskimi, ponieważ

jutro może być za późno.

Afryka czeka na Polskę

i Polaków.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Teraz pan poseł Andrzej Jaworski, Prawo i Spra-

wiedliwość.

Poseł Andrzej Jaworski:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Pan minister

Sikorski skarżył się po swoim wystąpieniu, że części

posłów nie było na sali, kiedy przemawiał, więc dla-

tego ja mogę się poskarżyć, że nie ma ministra Sikor-

skiego, kiedy zadaję pytanie.

A pytania mam dwa.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ale jest pani minister Pełczyńska-Nałęcz, tak że

bardzo proszę korzystać z jej kompetencji, wiedzy

i obecności.

Poseł Andrzej Jaworski:

Panie marszałku, oczywiście, ale jeżeli minister

skarży się na posłów, to posłowie też chcieliby mieć

ministra konstytucyjnego, a nie, z całym szacun-

kiem, panią wiceminister.

Dwa pytania, bardzo konkretne.

Pan minister Si-

korski powiedział nam dzisiaj w tej sali, że już w sierp-

niu będzie ustanowiona i wręczana nagroda „Solidar-

ności”.

Pytanie: Z kim ta sprawa została skonsulto-

pan minister Sikorski ma prawo do logo „Solidarno-

ści”?

Bo tutaj są sprawy bardzo jasno i precyzyjnie

opisane.

Jest też to jakieś novum, że najpierw się

Poseł Marek Matuszewski

o tym dowiadują posłowie z mównicy sejmowej, a nie

osoby, które mają prawo do tego tytułu.

(Dzwonek)

Pytanie drugie dotyczy prześladowania chrześci-

jan na świecie.

Pan minister Sikorski jednym słowem

na ten temat się wypowiedział.

Chciałbym się dowie-

dzieć, co zrobił osobiście, co zrobiło polskie Minister-

stwo Spraw Zagranicznych albo co zrobili jego kole-

dzy z Unii Europejskiej w sprawie prześladowania

Chrześcijan w Egipcie czy chociażby tego, co dzieje

się obecnie w Syrii.

Będę czekał na te pytania na

piśmie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pytania to pan poseł zadał.

(Poseł Andrzej Jaworski: Na odpowiedzi będę cze-

kał.)

Będzie pan czekał na odpowiedzi, żeby wszystko

było jasne.

Patrzcie, państwo, jak zadbałem o interes pana

posła Jaworskiego.

A teraz pan poseł Tadeusz Tomaszewski, Sojusz

Panie Marszałku!

Szanowna Pani Minister!

Wy-

soki Sejmie!

Na spotkaniu Związku Inwalidów Wo-

jennych RP w Gnieźnie osoby te dopytywały, czy

polski rząd prowadzi jakiekolwiek rozmowy z Fede-

racją Rosyjską na temat odszkodowań dla sybiraków

oraz rodzin tych, którzy polegli w Katyniu i w innych

miejscach kaźni.

Drugie pytanie dotyczy współpracy Ministerstwa

Spraw Zagranicznych z organizacjami polonijnymi.

Po pierwsze, czy resort posiada, zgodnie z ustawą

program współpracy z sektorem pozarządowym?

Po

drugie, czy stosuje w swojej polityce również umowy

wieloletnie na realizację zadań publicznych, chociaż-

by w zakresie prowadzenia oświaty?

Byłoby to bar-

dzo istotne, gdyby taka umowa wieloletnia pozwoliła

funkcjonować.

Po trzecie, czy również dyplomacja

polska wspiera organizatorów dużych wydarzeń

sportowych w Polsce, którzy starają się o organizację

wielkich imprez sportowych w Polsce?

Dziękuję.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Pan poseł Zbigniew Kuźmiuk, Prawo i Sprawied-

liwość.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Dziękuję bardzo.

stąpienia pana ministra Sikorskiego z 2011 r. i z 2012 r.

w Berlinie zgodnie zostały nazwane w mediach

w Polsce hołdem berlińskim.

Pan minister domagał

się tam od Niemiec wzięcia pełnej odpowiedzialności

za przyszłość Unii Europejskiej, odgrywanie wiodą-

cej roli w Unii Europejskiej przez Niemcy.

Chciałbym

zapytać, czy w świetle tamtych dwóch wystąpień de-

cyzje na przykład czy sugestie pana ministra finan-

sów Wolfganga Schäuble’a, aby zająć 18% oszczędno-

ści Cypryjczyków, albo też wypowiedź szefa Comme-

rzbanku, żeby zająć 15% oszczędności Hiszpanów

jako sposób na rozwiązanie problemu zadłużenia

Hiszpanii to jest już wzięcie przez Niemcy pełnej od-

powiedzialności za losy Unii Europejskiej, czy pan

minister spodziewa się jeszcze głębszych ruchów nie-

mieckich w tej sprawie.

To jest pierwsze pytanie.

(Dzwonek)

Druga kwestia.

Jak słyszałem dzisiaj pana mini-

stra, myślą przewodnią tego jego wystąpienia było

członkostwo Polski w Unii Europejskiej jako priory-

tet polskiej polityki zagranicznej.

W świetle tego, co

dzieje się na Cyprze, a także wcześniej – wymiana

rządów chociażby w Grecji czy we Włoszech na sku-

tek nacisku wiodących państw strefy euro – czy rze-

czywiście te dążenia wiodących krajów nie powinny

być przestrogą dla Polski?

Bo coraz bardziej zacho-

wanie naszego kraju, a przynajmniej rządzącej Plat-

formy i PSL, przypomina to słynne powiedzenie, że

karpie domagają się przyspieszenia świąt Bożego

Narodzenia.

Pani minister, prosiłbym o to, żeby…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, proponowałbym, żeby na tych kar-

piach pan skończył już.

Do innych gatunków nie

przechodźmy, bo już ponad minutę siedzi pan w de-

becie czasowym.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Już kończę, ale, panie marszałku, chodziło o tę

myśl, żeby odpowiedź była na piśmie.

Poprosiłbym

Odpowiedź na piśmie.

Znając życzliwość pani mi-

nister, myślę, że przychyli się do pana prośby.

Pani minister, czy można prosić o udzielenie od-

powiedzi na piśmie panu posłowi Kuźmiukowi?

I pan poseł Marcin Witko, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Poseł Andrzej Jaworski

Poseł Marcin Witko:

krością muszę odnotować fakt, iż pan minister Si-

korski dosłownie w jednym zdaniu odniósł się do

sytuacji Polaków za wschodnią granicą.

Z jeszcze

większą przykrością muszę odnotować fakt, iż posłu-

żył się w stosunku do Polaków na Wschodzie słyn-

nym cytatem z Johna Kennedy’ego: Nie pytaj, co twój

kraj może zrobić dla ciebie.

Pytaj, co ty możesz zrobić

dla swojego kraju.

To znaczy nie wiem, co pan mini-

ster miał na myśli.

Czy może to, że Polacy mieszka-

jący na Litwie, Ukrainie, Białorusi, w Mołdawii mają

zrzucić się, żeby wesprzeć trudną sytuację finansową

budżetu polskiego?

Mam nadzieję, że nie.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Edukacja i oświa-

ta to bodaj najważniejsze dziedziny w kreowaniu

polityki wobec Polonii, przede wszystkim wobec Po-

laków na Wschodzie.

Jakie środki przeznaczacie pań-

stwo na pomoc dla polskich szkół?

Ile polskich szkół

zostało zamkniętych, a ile nowych zostało otwartych

na Wschodzie (Dzwonek) podczas państwa rządów?

Czy wszystkie szkoły, mam na myśli szkoły z Litwy,

Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, które zwracały się

o pomoc do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, tę

pomoc otrzymały?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Kazimierz Gołojuch, Prawo i Sprawied-

liwość.

Poseł Kazimierz Gołojuch:

pana ministra Sikorskiego nie usłyszałem informacji

na temat obrony przez Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych, Unię Europejską chrześcijan prześladowa-

nych na świecie.

Rocznie na świecie zabijanych jest

około 170 tys. chrześcijan, a w ponad 70 krajach do-

chodzi do ich prześladowań.

Mało się o tym mówi

i niewiele działań podejmowanych jest w ich obronie.

Moje pytanie: Jakie działania podejmowane są przez

Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Służbę Działań

Zewnętrznych Unii Europejskiej w obronie chrześci-

jan prześladowanych na świecie i czy takie działania

w ogóle są podejmowane?

Kolejne pytanie: Czy Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych przewiduje wsparcie konsularne, na przy-

kład w formie dokumentu dyplomatycznego, przy

przekraczaniu granicy wschodniej dla polskich oby-

wateli, którzy prowadzą działalność gospodarczą,

i księży, którzy pełnią posługę misyjną za wschodnią

granicą, na przykład na Ukrainie?

Te osoby wielo-

krotnie przekraczają granicę i nieraz stoją w bardzo

długich kolejkach po wiele godzin.

(Dzwonek)

Kolejne pytanie: Jakie są możliwości pozyskania

siedziby, domu dla Towarzystwa Kultury Polskiej

Ziemi Lwowskiej?

Nadmieniam, że taki dom został

przekazany Związkowi Ukraińców w Polsce, kon-

kretnie w Przemyślu.

Ta sprawa jest niezałatwiona

od kilku lat.

Czy wreszcie zostanie załatwiona, bo

polskie towarzystwo kulturalne we Lwowie nie ma

takiej siedziby?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

A pan poseł Ajchler zrobił sobie przedpokój przej-

ściowy z tego miejsca przed mównicą.

Niech będzie.

Nie ma pana posła Dariusza Bąka, a więc pani

obecny Ministrze Spraw Zagranicznych!

Wysłucha-

łam pana porannego oświadczenia, informacji o za-

łożeniach polskiej polityki zagranicznej i ze zdumie-

niem muszę stwierdzić, że poza kwiecistą, odwołują-

cą się do patriotycznych uczuć Polaków mową nicze-

go ważnego na temat tego stanu polityki polskiej nie

usłyszałam.

W pierwszej sekwencji pana pięknej

przemowy pobrzmiały tony i elementy znane już Po-

lakom z okresu propagandy sukcesu, tak zwany

wczesny Gierek.

Było także odwoływanie się do naj-

lepszych czasów historii Polski, kiedy to istotnie by-

liśmy dużym, silnym i bogatym krajem.

Kiedy wspo-

mina się tamte czasy, czyli prawdopodobnie jagielloń-

ską Polskę, serce rośnie, ale co to ma wspólnego

z obecną rzeczywistością?

To pewnie znowu z pana

strony był jakiś zabieg PR-owski, tylko że Polacy na

piękną mowę i nie tylko piękną mowę nabrać już się

nie dadzą.

Żądają konkretnych owoców pana pracy

(Dzwonek), a tu wyziera prawdziwa pustka, można

powiedzieć, katastrofa w każdym calu.

Dlaczego polski rząd nie obronił obecności insta-

lacji antyrakietowych w naszej części Europy?

Pyta-

nie pierwsze.

Pytanie dodatkowe: Czy nie czuje pan niestosow-

ności pewnych swoich komentarzy, od których przy-

zwoity Polak powstrzymałby się, aby nie ranić in-

nych?

Mam na myśli pana komentarze dotyczące

katastrofy smoleńskiej.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Pan poseł Miron Sycz, Platforma Obywatelska.

Poseł Miron Sycz:

Polska dyplomacja wiele wysiłku włożyła w zaanga-

żowanie się w proces integracji Ukrainy z Unią Eu-

ropejską.

Mam świadomość, że coraz bardziej jest

osamotniona w tym procesie.

Wobec tego mam pyta-

nie: Co jeszcze zamierza zrobić dyplomacja polska,

aby ten układ stowarzyszeniowy został w tym roku

podpisany z Ukrainą?

Była też mowa o korzyściach płynących dla Rze-

czypospolitej, szczególnie dla finansów Rzeczypospo-

litej, z tytułu małego ruchu granicznego z Ukrainą,

ale też z Rosją.

Wszyscy chyba jesteśmy przekonani co

do tej idei.

Ponad 6 mld zostawiają w Polsce rocznie

obywatele ze Wschodu.

To jest rzeczywiście sukces.

Samorządy są zainteresowane otwieraniem, nawet

współuczestniczeniem w tym, nowych przejść granicz-

nych, szczególnie pieszych, rowerowych.

Czy są roz-

ważane takie możliwości, szczególnie na granicy Pol-

ski z obwodem królewieckim?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Andrzej Halicki, Platforma Obywa-

telska.

Poseł Andrzej Halicki:

Panie Marszałku!

Pani Minister!

Chciałbym za-

dać krótkie pytanie.

W ostatni piątek gościliśmy,

nadmieniał o tym tutaj poseł Adam Lipiński, przed-

stawicieli kubańskiej demokratycznej opozycji.

Był

pan John Suarez, który jest sekretarzem generalnym

organizacji prodemokratycznych, informujący nas

o okrutnych wydarzeniach, które miały miejsce

ostatnio na Kubie.

Tego samego dnia była próba bez

precedensu w ostatnich latach – nie przypominam

sobie tego rodzaju historii – storpedowania spotkania

z naszym gościem: telefony z pogróżkami, próba po-

informowania Policji, że podłożone zostały bomby

w Fundacji Wolność i Demokracja.

Chciałbym zapy-

tać: Czy możliwe jest sporządzenie noty przez Mini-

sterstwo Spraw Zagranicznych na ten temat?

Wydaje

mi się, że jest to konieczne.

Chciałbym prosić o to, aby

stanowisko w sprawie praw człowieka na Kubie, a Pol-

ska jest uczestnikiem Rady Praw Człowieka przy

ONZ, było pryncypialne jak dotychczas.

Zresztą jest

to polską specjalnością, że upominamy się o podsta-

wowe prawa obywatelskie.

W tym wypadku nie może-

my być dezinformowani przez władze kubańskie, że

nastąpiła jakaś odwilż, jeśli chodzi o kwestię więźniów

politycznych na Kubie.

Dziękuję serdecznie.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję, panie pośle.

Pan poseł Tomasz Lenz, Platforma Obywatelska.

Nie ma pana posła.

wość.

Poseł Marek Ast:

W bieżącym roku obchodzimy 70. rocznicę rzezi wo-

łyńskiej.

Chciałbym wiedzieć, jakie działania podjął

resort spraw zagranicznych i polskie państwo w tym

kierunku, aby parlament ukraiński potępił zbrodnię

dokonaną na Polakach przez UPA i OUN, sprawców

tej tragedii.

To jest pierwsze pytanie.

Drugie pytanie: Jakie działania zostały podjęte

przez rząd i państwo polskie, resort spraw zagranicz-

nych również, w tym kierunku, aby przywrócić Po-

lakom mieszkającym w Niemczech status mniejszo-

ści?

Proszę nie mówić, że na przeszkodzie temu stoi

fakt (Dzwonek), że Polacy po II wojnie światowej

w Niemczech wyginęli, bo to nie jest prawda.

Związek

Polaków w Niemczech zdecydowanie temu zaprzecza.

A zatem…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ale to już jest opinia, pytanie pan poseł zadał.

Poseł Marek Ast:

Oczywiście prosiłbym bardzo, panie ministrze,

o odpowiedź na piśmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Dziękuję, że

pan przyszedł, bo będą mógł panu teraz zadać pytanie.

Wysoka Izbo!

Panie ministrze, tylko kilka minut

poświęcił pan polityce wschodniej, m.in. Mołdawii,

Gruzji, Armenii, porozumieniom handlowym.

Mam

do pana takie pytanie.

Kilka tygodni temu byłem

w Kazachstanie.

Od północy do południa spotykałem

się z ambasadorami – w Astanie, w Ałmaty.

Bardzo

mile wspominam rozmowę z ambasadorami, nie-

mniej jednak mam pytanie: Jaka jest dzisiaj sytuacja,

jeżeli chodzi o Polaków w Kazachstanie, a zwłaszcza

w północnej części Kazachstanu, czyli Syberii północ-

nej, jak oni to nazywają?

Drugie pytanie jest następujące: Jakie obroty

handlowe są dzisiaj między Polską a Kazachstanem?

Moje trzecie pytanie jest takie: Kiedy ostatnio

premier polskiego rządu był w Kazachstanie?

(Dzwo-

nek) Kiedy był tam prezydent Rzeczypospolitej Pol-

skiej?

Kiedy pan był w Kazachstanie?

Na koniec chciałbym zadać pytanie: Jakie jest

stanowisko MSZ dotyczące praw człowieka i prze-

trzymywanych więźniów politycznych w Kazachsta-

nie?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Stanisław Lamczyk, Platforma Obywa-

telska.

Poseł Stanisław Lamczyk:

W ostatnim czasie mamy duży wzrost, mamy dyna-

mikę firm polskich, które właśnie chcą pracować na

Zachodzie, ale także w Azji i na Wschodzie.

Czy po-

dobnie jak firmy zagraniczne, które przychodzą do

Polski, a którymi bardzo dobrze opiekuje się Polska

Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych, pol-

skie firmy chcące działać w tych krajach, o których

mówiłem, też mają zapewnioną opiekę właśnie przez

ministerstwo?

Jak to wygląda?

Ostatnio bowiem czy-

tałem raport „Think Tank”, zdaje się, że z ostatniego

kwartału 2012 r., i on był niesatysfakcjonujący, po-

nieważ 70% badanych firm nie jest zadowolonych

z obsługi.

Czy jest jakaś strategia, żeby tę sprawę jak

gdyby ulepszyć?

Druga kwestia.

Wiadomo, że Polska przez 20 lat

odniosła sukces.

(Dzwonek) Chodzi zarówno o trans-

formację, jak i wzrost gospodarczy.

Jednak ta narra-

cja sukcesu nie jest wykorzystywana w wymierny

sposób.

Czy nie można by, jak to robią inne kraje,

wypromować tu markę, pracowitość Polaków i te ele-

menty sukcesu?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Moje pytanie będzie związane z działalnością pol-

skiego rządu w dziedzinie poprawy statusu Polaków

na Litwie.

Sytuacja Polaków na Litwie mimo wprowadzenia

przez nich do litewskiego Sejmu swoich przedstawicie-

li, nie ulega poprawie.

Z porównania sytuacji Polaków

ści obszarów nie ma symetrii co do uprawnień.

Polacy

nie mają na Litwie ustawowej ochrony mniejszości, nie

wprowadzono pisowni nazwisk w oryginalnej pisowni

mniejszości narodowej, nie wprowadzono dwujęzycz-

nych napisów, jeśli chodzi o nazwy ulic i miejscowości,

szkoły i przedszkola nie mają statusu placówek mniej-

szości narodowej, nie ma finansowania przez Litwę

podstawowych mediów.

Ta olbrzymia asymetria praw

mniejszości polskiej w porównaniu z mniejszością li-

tewską w Polsce stawia przed polską dyplomacją wy-

jątkowe wyzwania.

Dlatego kieruję do pana ministra pytanie: Jakie

działania podjął polski rząd w ostatnich dwóch latach

w sprawie niewywiązywania się Litwy z międzyna-

rodowych zobowiązań wynikających z międzynaro-

dowych aktów prawnych, które mają moc nadrzęd-

ną?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

korski żyje nie tyle w świecie ułudy, co obłudy.

Otóż

pan minister dzisiaj gorąco nas zachęcał...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, czy może pan przystąpić do zadawa-

nia pytania, bo regulamin nie przewiduje w tym

punkcie wygłaszania opinii.

(Głos z sali: Oni tak mają.)

Poseł Stanisław Pięta:

Pan marszałek pozwoli, że najpierw swoje pytanie

uzasadnię…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Nie, nie pozwolę.

Jeśli pan dalej będzie wygłaszał

opinie, to nie pozwolę.

Panie pośle, czy może pan

przystąpić…

Poseł Tomasz Makowski

Poseł Stanisław Pięta:

…a potem je wygłoszę.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Proszę zatrzymać czas.

Czy mogę pana prosić?

Czy jest pan w stanie przy-

stąpić do zadawania pytania, żebym wiedział, jak

dalej procedować?

Poseł Stanisław Pięta:

Panie marszałku, jestem w stanie zadać pytanie,

tylko proszę, żeby pan marszałek mi nie przeszka-

dzał.

(Głos z sali: Siadaj już.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

To bardzo proszę, żeby pan ten swój stan wyko-

rzystał.

Jeśli będzie pan wygłaszał opinie, to będą

panu przerywał, bo teraz jest czas na zadawanie

pytań.

Uprzejmie...

Poseł Stanisław Pięta:

Panie marszałku, proszę przyjąć do wiadomości,

że wygłoszenie opinii może stanowić uzasadnienie

pytania.

To jest prawo posła – tak skonstruować py-

tanie, jak poseł sobie życzy.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ale ja pamiętam początek pana opinii i wolałbym,

żeby w takim tonie nie było formułowane pytanie czy

też doprowadzanie do zadania pytania.

Bardzo proszę, pan poseł Stanisław Pięta próbuje

raz jeszcze.

Poseł Stanisław Pięta:

Panie marszałku, ja pana marszałka szanuję po-

mimo tego, co myślę o SLD.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ja pana też, bardzo.

Panie pośle, uprzejmie proszę, włączamy czas

i teraz będzie pan go tracił już na własną odpowie-

dzialność.

Poseł Stanisław Pięta:

Otóż pan minister Sikorski zachęca Polaków do

przyjęcia eurowaluty.

Po tym, co wydarzyło się w Gre-

cji, w Portugalii, we Włoszech, ostatnio na Cyprze,

Polacy mają przyjąć euro.

Właśnie pozostawienie

polskiej waluty jest gwarancją naszego bezpieczeń-

stwa, chyba że przyjęcie euro ma stanowić przepust-

kę dla pana ministra do objęcia w przyszłości stano-

wiska w eurobiurokracji.

(Dzwonek) Proszę się na to

nie nastawiać, panie ministrze, bo być może odpo-

wiednie polskie organy w przyszłości będą sobie ży-

czyły pozostania pańskiej osoby na terenie Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Jeśli chodzi o pogłębioną integrację polityczną,

którą pan minister tutaj także gwałtownie zachwa-

lał, to, panie ministrze...

(Głos z sali: Gdzie pytanie?)

(Głos z sali: Czas już się skończył.)

(Głos z sali: Siadaj, kończ już.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, to już jest opinia, czas minął.

Chciałbym raz jeszcze państwu powiedzieć, że wy-

stępował pan poseł Stanisław Pięta, a teraz chciałbym

zapowiedzieć już kogoś innego.

Poseł Stanisław Pięta:

...

Europa, Unia Europejska, która odrzuciła

dziedzictwo chrześcijańskie, która kieruje się lewa-

ckim fundamentalizmem, pogrąża się i Polska nie

powinna wstępować do tej dziurawej łajby.

Dzięku-

ję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

strze!

Co do zachowania posłów Prawa i Sprawiedli-

wości, mojego przedmówcy, jak również pana posła

Matuszewskiego to zachowujecie się skandalicznie.

(Oklaski, gwar na sali)

Mam pytanie do pana ministra...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

przystąpić do zadawania pytania.

Poseł Cezary Olejniczak:

Dlaczego w swojej wypowiedzi tak mało czasu po-

święcił pan pomocy rozwojowej dla państw trzecich

i jej roli?

Druga rzecz.

W swoim wystąpieniu nie wspo-

mniał pan nic o współpracy z prezydentem Rzeczy-

pospolitej Polskiej, a jest nim pan prezydent Broni-

sław Komorowski, i jego roli w polityce zagranicznej.

Pan teraz przytakuje, ale zbyt mało, jeśli już, poświę-

cił pan temu uwagi.

I ostatnie pytanie: Jaki jest pana stosunek do po-

stulatów zawartych w rezolucji Parlamentu Europej-

skiego z 13 marca w sprawie wieloletnich ram finan-

sowych?

Dziękuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Pan poseł Edward Siarka, Solidarna Polska.

stąpieniu pan minister Radosław Sikorski wspo-

mniał o organizacji wspólnie ze Słowacją olimpiady

zimowej w 2022 r. jako jednym z priorytetów działań

polskiej dyplomacji.

Chciałbym zapytać: Jak ma wyglądać kwestia or-

ganizacji tej imprezy sportowej, skoro między innymi

wczoraj Rada Miasta Zakopanego podjęła uchwałę,

że oczywiście popiera ideę organizowania olimpiady

w 2022 r. między innymi w Zakopanem, ale tak na

dobrą sprawę odżegnuje się w tej chwili od jakiego-

kolwiek udziału finansowego, partycypowania cho-

ciażby w kosztach zgłaszania kandydatury Polski do

organizacji olimpiady w 2022 r.?

Kto w takim razie

ma ponieść koszty związane ze zgłoszeniem polskiej

kandydatury przed instytucją decydującą o tym,

gdzie odbędą się igrzyska?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Europejskie ugrupowania współpracy terytorialnej

to instrumenty prawne wprowadzone przez prawo

z różnych państw członkowskich.

Jak wiemy, do roku

2011 powstało 15 europejskich ugrupowań wspólnot

terytorialnych w Europie.

Jak dotąd brak było

EUWT z udziałem polskich instytucji.

Chciałbym

zapytać: Czy na przestrzeni roku 2012 coś w tym

zakresie się zmieniło, czy powstały takie ugrupowa-

nia z udziałem strony polskiej?

I drugie pytanie: Czy strona czeska w bieżącym

roku, bo takie informacje otrzymujemy od samorzą-

dowców czeskich z pogranicza Ostrawy, aktywizuje

rozmowy w sprawie inicjatywy budowy kanału Odra

min – Ostrawa?

Czy rzeczywiście na ten temat były

toczone jakiekolwiek rozmowy?

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Piotr Naimski, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Piotr Naimski:

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

rowana przez pana polska dyplomacja zrezygnowała

z kontaktów z Kazachstanem, Azerbejdżanem, Ukra-

iną w kontekście sprawy planowanego korytarza

transportowego dla ropy naftowej z rejonu Morza

Kaspijskiego do Polski.

Wiadomo, że dzisiaj azerska

ropa jest przerabiana w rafinerii białoruskiej w Mo-

zyrzu.

Wiadomo, że technicznie byłoby to możliwe,

niestety wiadomo też, że bez aktywnego wsparcia

dyplomacji na poziomie MSZ, rządu i prezydenta nie-

możliwe jest realizowanie tego typu projektów z kra-

jami tamtego rejonu.

Te projekty były zaawansowane

w 2007 r.

Rok 2012 był realnym terminem urucho-

mienia transportu ropy do Polski.

Pytam pana, dla-

czego w tym kontekście pańska dyplomacja nie robi

nic?

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

O zabranie głosu, a konkretnie o zadanie pytania

proszę pana posła Piotra Szeligę z Solidarnej Polski.

Poseł Piotr Szeliga:

strze!

Chciałbym zapytać o Polaków, szczególnie z Li-

twy, Białorusi, północnego Kazachstanu.

Jakie kon-

kretnie działania pan podjął?

Wiemy, jak wygląda

sytuacja na Litwie i z czego wynika to, że jednak ta

sytuacja Polonii, tych Polaków się nie poprawia.

Czy

pańskie działania są za słabe, no, żeby konkretnie

pan powiedział, co pan… nie wiem, czy od 20 lat to

samo, ale na pewno nie ma powodu do dumy, tylko

po prostu konkretnie, jakie kroki dalej będzie pan

starał się podejmować, by było jednak lepiej?

To samo

w odniesieniu do Polaków w Niemczech, Norwegii

– chodzi o liczne spory dotyczące praw rodziców.

Co

konkretnie polska dyplomacja będzie robiła, jeśli cho-

dzi właśnie o ten temat?

Co zrobiła, gdzie tu jest mur,

jaki, z czyjej strony i dlaczego?

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Łukasz Krupa, Ruch Palikota.

Rząd, zresztą po raz kolejny, coraz częściej wraca do

tematu przyjęcia przez Polskę waluty euro i – w na-

szym przekonaniu – bardzo dobrze.

Natomiast w ob-

liczu ratyfikacji przez Polskę paktu fiskalnego i wy-

nikających z przyjęcia przez Polskę euro pewnych

konsekwencji, obostrzeń fiskalnych w polityce finan-

sowej państwa ten moment przyjęcia euro wydaje się

być ważny, więc należy go wybrać bardzo ostrożnie

i bardzo właściwie dla Polski, tak aby chociażby

najbliższą perspektywę finansową wykorzystać w jak

największym stopniu.

Ale żeby móc ten moment wy-

brać, Polska musi spełniać kryteria zbieżności, czyli

tzw. kryteria z Maastricht – jak wiemy, obecnie jest

z tym różnie.

Większości z kryteriów właściwie nie

spełniamy.

Jeśli chodzi o dług publiczny i średnią

długoterminową stopę procentową, jesteśmy na gra-

nicy spełnienia tych kryteriów.

(Dzwonek) Moje py-

tanie zatem brzmi: Czy jest przygotowany przez rząd

jakiś haromonogram z perspektywą czasową spełnie-

nia poszczególnych kryteriów, wszystkich kryteriów,

tak abyśmy później mogli swobodnie i jak najlepiej

dla Polski wybrać moment, kiedy to euro wreszcie

w Polsce przyjmiemy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Marek Poznański, Ruch Palikota.

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Sza-

nowny Panie Ministrze!

Mam do pana ministra krót-

kie pytanie: Co pan uczynił i co pan uczyni w celu

odzyskania polskich dóbr kultury, jakie zostały zra-

bowane przez Szwedów?

O tym, że Szwedzi zobowią-

zują się do zwrotu zagrabionych archiwaliów i biblio-

teki królewskiej, mówi też art. 9 traktatu oliwskiego.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Nasze roszczenia wobec korony szwedzkiej, do

tronu szwedzkiego.)

Nie, nie… zaraz, czy tron?

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Szwedzki.)

To jest kwestia dywagacji, tron szwedzki nie ma

nic do tej sprawy.

Panie ministrze, to nie ma do…

troszeczkę się wybiłem.

Nic to nie ma do… wybił

mnie pan specjalnie.

Nic to nie ma do tronu szwedz-

kiego, bo to był jakby (Dzwonek) … no, dobra.

Panie

ministrze, mam do pana prośbę – bo wiem, że zna

pan ministra spraw zagranicznych Szwecji – o prze-

kazanie tej publikacji w języku szwedzkim o tym,

jakie dobra zostały zniszczone.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Obiecuję przekazać.)

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Proszę, panu posłowi Poznańskiemu nie przery-

wałem, żeby miał trochę więcej czasu na powiedzenie

czegokolwiek o tronie.

Teraz będzie już miał bardziej rygorystyczne wa-

runki do zadania pytania pan poseł Waldemar An-

korski określił jako dobrą sytuację, w jakiej znajduje

się dzisiaj Polska na arenie międzynarodowej.

Rze-

czywistość w tej dziedzinie jest inna – sytuacja,

w jaką nas wpędził rząd Tuska, jest zła.

Podstawową kwestią jest sprawa zwrot wraku TU-

-154M jako głównego dowodu w sprawie największej

tragedii w powojennej Rzeczypospolitej Polskiej – ka-

tastrofy samolotu z prezydentem RP Lechem Kaczyń-

skim i 95 osobami z elity państwa polskiego.

Sytuacja

ta pokazuje jak w soczewce całą słabość obecnego

państwa, dokładnie rządu, który kompromituje nas

na arenie międzynarodowej.

Coraz więcej dowodów

wskazuje na to, że to był zamach, a najważniejszy do-

wód w tej sprawie jest w Rosji.

Od 3 lat rząd PO–PSL

nie zrobił prawie nic w sprawie wraku tego samolotu,

własności Rzeczypospolitej Polskiej, poza deklaracja-

mi pana ministra.

Mam pytanie, co pan zrobi w tej

sprawie (Dzwonek), aby powrócił do Polski…

Poseł Piotr Szeliga

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan powinien kończyć, a pan dopiero chce zadać

pytanie.

Panie pośle, będzie pytanie czy nie będzie?

Bardzo proszę już teraz.

Poseł Waldemar Andzel:

Tak, już kończę.

Drugą istotną kwestią jest ogra-

niczenie zdolności obronnych państwa, Rzeczypospo-

litej Polskiej.

Chodzi o bardzo słabą armię, źle przy-

gotowaną armię zawodową poprzez niechlubne, zbyt

pośpieszne przekształcenie, a także ograniczenie

w kwestii przemysłu obronnego poprzez upadek czę-

ści zakładów lub ich ograniczone wykorzystanie.

Stoi

to naprzeciw temu, o czym mówił pan dzisiaj.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Halo, panie pośle, mogę prosić po raz kolejny?

Poseł Waldemar Andzel:

Tak, tak.

Co zamierza pan minister Sikorski ra-

zem z rządem zrobić, aby poprawić nakłady na Siły

Zbrojne, bo obecnie one naprawdę są na niskim po-

ziomie.

Dziękuję.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

To już jest opinia.

Pytanie zostało zadane, dzię-

kuje serdecznie.

Pan poseł Marek Rząsa, Platforma Obywatelska

Poseł Marek Rząsa:

Dziękuję bardzo.

Padło dziś tutaj wiele słów o dużej polityce.

Pozwolę

sobie troszeczkę, kilka zdań, ale dotyczących jej

mniejszego wymiaru.

Panie ministrze, od 4 lat dopominam się w tej

Izbie o nieruchomość dla Polonii lwowskiej.

Wiem, że

są prowadzone prace, ale bardzo gorąco proszę pana

ministra o zintensyfikowanie działań w tej sprawie.

Również bardzo proszę pana ministra o zwróce-

nie szczególnej uwagi, jeżeli chodzi o stronę ukra-

ińską, na przejście graniczne Budomierz – Hruszew.

Ono jest praktycznie gotowe do otwarcia, ale po

stronie ukraińskiej brakuje kawałka drogi – prosił-

bym bardzo, żeby mieć to na uwadze.

Pytanie do

pana miniasta – panie ministrze, jak pan po roku

ocenia funkcjonowanie pomocy finansowej dla Po-

lonii realizowanej przez MSZ, bo w pańskiej infor-

macji była na ten temat dość krótka informacja,

natomiast chciałbym uzyskać jakąś szerszą infor-

mację, tym bardziej że padło tutaj wiele pytań, rów-

nież takich w formie negatywnej, co do tej sprawy.

Dziękuję uprzejmie.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pana posła Marcina Święcickiego z Platformy nie

widzę.

W związku z tym, że go nie ma, to dostrzegam

już pana posła Jerzego Szmita, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Bardzo proszę.

Poseł Jerzy Szmit:

Chciałbym zadać dwa pytania dotyczące relacji Pol-

ski z Federacją Rosyjską, a konkretnie inwestycji,

które mają być – czy już są – realizowane w obwodzie

kaliningradzkim.

Po pierwsze, chciałbym zapytać, czy z władzami

polskimi była konsultowana sprawa rozbudowy i pod-

niesienia standardu lotniska w Kaliningradzie.

Jest

to lotnisko, które…

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: W Królewcu, panie pośle.)

Wolę trzymać się realiów.

To, co na mapach, a to,

co w sercu – myślę, że tutaj się zgadzamy.

Ale mapy

są mapami, pieczątki są pieczątkami, państwa mają

prawo do nazywania swoich terytoriów tak, jak sobie

tego życzą.

Czy była na ten temat rozmowa z polski-

mi czynnikami odnośnie do tego?

Drugie pytanie, myślę, że być może jeszcze waż-

niejsze, mianowicie dotyczące budowania w obwodzie

kaliningradzkim elektrowni atomowej.

Oddziaływa-

nie takich obiektów przekracza granice, jest to spra-

wa nie tylko dotycząca bezpieczeństwa, ale też potem

sprzedaży energii.

(Dzwonek) Padały też takie głosy,

że być może wycofanie się polskich władz z inwesto-

wania w elektrownię w Ostrołęce spowodowane było

tym, że władze Federacji Rosyjskiej zaproponowały

tanią energię z elektrowni w Kaliningradzie.

Chciał-

bym zapytać, czy budowa elektrowni w Kaliningra-

dzie była konsultowana z władzami polskimi w za-

kresie bezpieczeństwa, transportu energii i innych

stwo Polski.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Jako ostatnia pytanie zadawać będzie pani poseł

Iwona Ewa Arent, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Iwona Ewa Arent:

Dziękuję bardzo.

Ja mam krótkie pytanie, ale może zacznę od tego, że

każdego roku, panie ministrze, wypowiadał się pan

na temat sprawy palestyńskiej i polskiego wspierania

kwestii palestyńskich.

Oczywiście tutaj zgadzamy się

na pewno w tej kwestii, że to nie jest w ogóle sprawa,

którą bardzo łatwo rozwiązać.

Oczywiście wszyscy

się zgadzamy, że najlepiej by było, gdyby doszło do

dialogu izraelsko-palestyńskiego, żeby zostały na-

wiązane rozmowy, a te dwa państwa pokojowo współ-

istniały.

Tutaj jest pełna zgoda nas wszystkich w tej

kwestii, żeby dwa narody mogły istnieć obok siebie

i żeby siebie uznawały.

Zabrakło mi w tym roku wy-

powiedzi na temat kwestii palestyńskiej, nawet jed-

nego zdania.

Wspomniał pan tylko o Syrii, jest tam

wielki konflikt, ale to jest konflikt…

( Dzwonek) Ja

mam tylko króciutkie pytanie.

Bardzo dziękuję za

interwencję Ministerstwa Spraw Zagranicznych w spra-

wie spotkania w szkole w Tarnowie, bardzo za to

dziękuję.

Mam pytanie: Jakie jest stanowisko pana

Unią Europejską a Izraelem?

Czy Ministerstwo

Spraw Zagranicznych będzie nadal finansowało dzia-

łania Polskiej Akcji Humanitarnej związane z odbu-

dową infrastruktury wodno-sanitarnej i jaka jest

polityka Polski właśnie w kwestii palestyńskiej?

Tak

krótko, bo chciałabym to wiedzieć.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Na prośbę pana ministra spraw zagranicznych,

aby mógł ze swoimi współpracownikami w pełni

przygotować się do udzielenia odpowiedzi, ogłaszam

10-minutową przerwę.

do godz. 16 min 29)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Wznawiam obrady.

dziennego.

Uprzejmie proszę, panie ministrze.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

chciałbym podziękować za wystąpienia klubowe i za

tak liczne pytania skierowane do mnie.

Będę starał

się w miarę wyczerpująco na nie odpowiedzieć.

(Głos z sali: Nie ma kolegów, ale my jesteśmy.)

Z góry proszę o zrozumienie, że to są odpowiedzi

na gorąco, więc proszę nie chwytać za słowa.

Zawsze

jesteśmy gotowi do udzielenia odpowiedzi na piśmie.

Chciałbym na wstępie odpowiedzieć temu posłowi,

który zapytał o rolę prezydenta w polskiej polityce za-

granicznej.

Chciałbym z tego miejsca, pod nieobecność

pana prezydenta, podziękować mu za doskonałą

współpracę z rządem, a w szczególności z Minister-

stwem Spraw Zagranicznych, i to współpracę nie tylko

w kwestiach protokolarnych czy w kwestiach bieżą-

cych.

Pan prezydent Bronisław Komorowski w dwóch

przynajmniej dziedzinach bardzo nam pomógł.

To są

relacje z Ukrainą – odgrywa on istotną rolę w dialogu

nie tylko polsko-ukraińskim, ale wręcz europejsko-

-ukraińskim, i są to stosunki, jakie nawiązał najpierw

z kandydatem, a dzisiaj prezydentem Francji Hollan-

dem, też bardzo wzmacniają one naszą pozycję w sto-

sunkach z tym ważnym krajem.

Jeszcze raz bardzo

dziękuję panu prezydentowi.

Chciałbym odpowiedzieć paniom i panom posłom

nie w takiej kolejności, w jakiej zadawali pytania, ale

grupując odpowiedzi tematycznie, aby uniknąć po-

wtórek.

Pan poseł Tadeusz Iwiński i pan poseł Gibała py-

tali o stanowisko i głosowania w Parlamencie Euro-

pejskim.

Pan poseł Gibała pytał, dlaczego polski rząd

wraz z europosłami PO i PSL popiera nagle Davida

Camerona i brytyjskich europosłów.

Wydaje mi się to

nieporozumieniem, bo wiemy, że brytyjskie stanowi-

sko było na przeciwnym biegunie polskich dążeń

o ambitny budżet, natomiast teraz, gdy kompromis

został już osiągnięty, to po prostu tego kompromisu

bronimy.

W tym sensie dziękuję posłom PiS i Solidar-

nej Polski za przyznanie, że rząd odniósł sukces

w sprawie budżetu europejskiego.

Pan poseł Terlecki z PiS pytał, jak rząd widzi

przyszłość Unii Europejskiej.

Ja o tym mówiłem

znacznie szerzej niż w tym roku w zeszłym roku,

serdecznie zachęcam do przeczytania tego exposé na

stronie www.msz.gov.pl, tam są wszystkie poprzednie

informacje ministrów.

Nie jest tajemnicą, że tu po

prostu się różnimy.

Prawa strona sali jest przeciwna

wizji nakreślonej przez rząd, to znaczy polskiego in-

teresu narodowego w tym, aby powstała trwała unia

polityczna.

To jest nasza wizja.

Pan poseł Janczyk pytał, czy rząd jest świadomy

tego, że powstanie unii bankowej wiąże się z ujaw-

nieniem informacji na temat sektora bankowego.

Tak, ale to będzie działało w dwie strony, bo gdy Pol-

ska przystąpi do tej unii, to będzie też uzyskiwała

informacje na temat banków europejskich.

Tak jak

w wielu sprawach w Unii Europejskiej jest coś za coś.

To dla nas byłoby korzystne – to nie moja opinia,

tylko Ministerstwa Finansów – gdyż, pamiętajmy,

60% aktywów polskiego sektora bankowego jest

w posiadaniu banków z siedzibą w strefie euro.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To 70%.)

Tak więc uzyskalibyśmy informację o tym, co oni

tam kombinują.

Pan poseł Iwiński pytał, dlaczego Polska nie po-

piera podatku od transakcji finansowych.

Polska po-

pierała podatek od transakcji finansowych, ale tak

skonstruowany, aby był dochodem Unii, natomiast

11 krajów zdecydowało się pójść inną drogą.

Według

szacunków Komisji Europejskiej wprowadzenie po-

datku od transakcji finansowych miałoby negatywny

wpływ na gospodarkę i dlatego mamy mieszane uczu-

cia, jeśli chodzi o ten podatek.

Pan poseł pytał także,

dlaczego Polska nie odstępuje od protokołu polsko-

-brytyjskiego dotyczącego stosowania Karty Praw

Podstawowych.

Mam wrażenie, że pan poseł dokład-

nie zna odpowiedź, tylko co roku musimy ten rytuał

przejść, bo pan poseł doskonale wie, że Polska jest

sygnatariuszem Karty Praw Podstawowych i że prak-

tycznych konsekwencji protokół polsko-brytyjski nie

ma żadnych.

Natomiast był on częścią – zresztą chy-

ba pan o tym wspomniał – kompromisu z prezyden-

tem Lechem Kaczyńskim na rzecz ratyfikacji trak-

tatu z Lizbony.

Tak więc coś, co nie ma praktycznego

znaczenia, jest bardzo trudne do wycofania ze wzglę-

du na procedurę, bo wymagałoby to de facto zmiany

traktatu, otworzenia negocjacji traktatowych i zmia-

ny traktatu.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Może mieć znaczenie przy

wyroku Trybunału.)

Może mieć, ale jeszcze się taki przypadek nie zda-

rzył.

(Poseł Tadeusz Iwiński: No tak.)

W każdym razie przy którejś kolejnej zmianie

traktatowej być może to jest do załatwienia.

Pan poseł Gibała twierdził, że budżet Unii z 50-mi-

liardowym deficytem nie jest sukcesem i że jest on

skrajnie antyrozwojowy.

Nie wiem, czy tak można

określić budżet, który tak olbrzymie sumy przezna-

cza na politykę spójności.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie ma deficytu.)

Dziękuję bardzo za pomoc z tej strony sali.

Miejmy jasność, to nie jest budżet naszych ma-

rzeń.

Polska chciała innego budżetu.

To płatnicy

netto się uparli, że będą ścinać budżet, i to nawet na

tak ważne rzeczy, jak na przykład politykę zagranicz-

ną Unii Europejskiej, która wymaga wzmocnienia,

a nie osłabiania.

Tak więc to jest wynik działania

sojuszników politycznych Prawa i Sprawiedliwości.

To było ustępstwo wobec strony...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Będziemy musieli to

sprostować.)

...brytyjskiej.

Przyzna pan, że ścięcie budżetu było

ustępstwem całej Unii Europejskiej wobec jednego

z jej członków.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Wie pan, jaka była pro-

pozycja brytyjska.)

Propozycja brytyjska się opierała na ścięciu bu-

dżetu, my broniliśmy...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ścięciu starym krajom

UE.)

Zgoda, ale Polska popierała propozycję Komisji

Europejskiej, budżet w wersji Janusza Lewandow-

skiego, więc nie pod naszym adresem powinny być

kierowane te pretensje.

Poseł Gibała ma pretensje o to, że rośnie nasza

składka do budżetu Unii Europejskiej.

Też był chciał,

żebyśmy więcej dostawali, a płacili tyle samo albo

jeszcze mniej.

(Poseł Tomasz Makowski: On zaznaczył, że jest

wyższa.)

Niestety, rośnie też nasza składka do ONZ, i to

bardzo znacząco.

Tego nie unikniemy.

Powiem panom

więcej.

W kolejnym wieloletnim budżecie Unii Euro-

pejskiej będziemy płacić jeszcze więcej, i powinniśmy

się powoli zacząć przyzwyczajać do myśli, że mogą być

takie budżety w przyszłości, w których my będziemy

płatnikiem netto.

I powinniśmy się modlić o to, aby

ten moment – kieruję to specjalnie do posłów...

(Poseł Tomasz Makowski: Trzeba się pomodlić,

aby się nie pomylić.)

...

Ruchu Palikota – przyszedł jak najszybciej, bo

to będzie oznaczało, że Polska jest wreszcie zamoż-

nym krajem.

O to samo pytał pan poseł Waszczykowski.

Z tym

że jedną rzecz trzeba wyjaśnić.

Kilku posłów chyba

operowało liczbami, które są łatwe do pomylenia.

Pamiętajmy o różnicach między cenami stałymi

a cenami, które nie uwzględniają inflacji.

W cenach

stałych z 2011 r.

Polska otrzyma blisko 106 mld euro

w latach 2014–2020 w porównaniu ze 102 mld euro

w poprzednim budżecie.

To oznacza wzrost o ponad

4 mld euro.

A wszystkie podawane przez rząd po

szczycie sumy były wyrażane w cenach stałych

z 2011 r.

Ale te absolutne sumy się zwiększą, bo

będzie dodawana inflacja.

Pan poseł Gibała się obawia, że sukces negocjacji

został ogłoszony przedwcześnie, bo Parlament Euro-

pejski odrzucił porozumienie.

Póki co, parlament

przyjął negatywną rezolucję, ale ona nie jest wiążą-

cym aktem prawnym.

Ja jestem dobrej myśli.

Sądzę,

że ostatecznie parlament budżet przyjmie.

Pan poseł Kazimierz Moskal z PiS pytał, ilu jest

urzędników Unii Europejskiej, w tym ilu jest Polaków.

Według danych Biuletynu Statystycznego Komisji Eu-

ropejskiej w zeszłym roku w instytucjach Unii Euro-

pejskiej zatrudnionych było ogółem 47 135 osób, z tego

2495 Polaków.

W 2011 r. było zatrudnionych 2214

Polaków, a teraz to wzrosło o ponad 200.

Pamiętajmy,

że ten nasz procent rośnie powoli, tym bardziej że

tuż przed naszym wejściem do Unii wykonano taki

nieprzyjazny wobec nas manewr proceduralny, a mniej-

szy niż poprzednio budżet Unii Europejskiej też nie

sprzyja nowym rekrutacjom.

Natomiast akurat w Eu-

ropejskiej Służbie Działań Zewnętrznych wbrew

temu, co się czasami mówi w domenie publicznej,

nasza pozycja, jeżeli chodzi o nominacje, wygląda

wyjątkowo dobrze.

Jesteśmy przedmiotem zazdrości.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

Co siódma nominacja ambasadorska to jest nomina-

cja Polaka, a ponadto cztery osoby rządzą ESDZ

i wśród tych czterech osób jest Polak.

Pan poseł Maciej Wydrzyński uważa, że MSZ nie-

wystarczająco monitoruje prace nad legislacją Unii,

a następnie nad implementacją w Polsce.

Rzeczywi-

ście powstały, chyba nie tylko za naszych czasów,

opóźnienia implementacyjne, bo bywało w przeszło-

ści tak, że resorty negocjowały jakąś dyrektywę, po

czym, gdy była ona przyjęta, odkładały na półkę

i zaczynały się martwić o jej implementację dopiero

wtedy, gdy już się zbliżał termin wdrożenia.

Zmieni-

liśmy ten system.

W tej chwili resorty będą musiały

przedstawiać – i już przedstawiają – projekty aktów

implementacyjnych na sam koniec negocjacji, a już

w trakcie negocjacji pracować nad tym i dlatego w tej

chwili jeszcze wiosenny przegląd stanu wdrożeń, oba-

wiam się, nie będzie dla nas korzystny, nadal będzie

powyżej 1% niewdrożonych dyrektyw.

Ale już na je-

sieni, spodziewam się, ulegnie to znaczącej poprawie.

Pan poseł Szczerski zgłosił zarzuty o…

Akurat nie

słuchałem tej części wypowiedzi, ale rozumiem, że bał

się o solidarność i konkurencyjność.

A, i o udział mi-

nistra spraw zagranicznych w Radzie Europejskiej.

Pan minister twierdzi, że to dowód na moją bezsil-

ność.

Ma trochę racji.

Faktycznie minister spraw

zagranicznych nie uczestniczy z automatu w posie-

dzeniach Rady Europejskiej.

Przypominam, że jest

to efekt wynegocjowanego przez panią minister Annę

Fotygę i pana prezydenta Lecha Kaczyńskiego trak-

tatu z Lizbony, który rzeczywiście pozbawił ministra

spraw zagranicznych tej roli.

Mogę tylko częściowo

ubolewać, ale myślę, że pan poseł Szczerski teraz już

wie, do kogo kierować swoje pretensje.

Pan Andrzej Duda pyta, po ile przeliczymy kurs

euro w kontekście niskich przyszłych emerytur.

Ja

bym marzył o tym, żeby w momencie wejścia do stre-

fy euro wprowadzić w Polsce takie same emerytury

jak w krajach strefy euro.

Nie tylko emerytury, pen-

sje, także R-ki.

Tylko że wiemy, że to jest niepoważny

argument.

To jest równie poważne jak postulat, żeby

wszyscy z nas zarabiali trochę powyżej średniej.

(Poseł Andrzej Duda: W kontekście emerytur ge-

neralnie.)

Nie rozumiem pańskiego postulatu.

To znaczy czy

zmiana waluty miałaby prowadzić automatycznie do

zwiększenia emerytur w Polsce?

Taki jest postulat,

tak?

(Gwar na sali)

(Poseł Andrzej Duda: …jak będziemy w strefie

euro, to oni będą decydować, czy my…)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Szanowni państwo, panie pośle…

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

Nie rozumiem tego…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Ale czas na zadawanie pytania był, już dopytywać

nie można.

Pana ministra uprzejmie…

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Pan minister nas pyta,

panie marszałku.)

Nie, nie, nie.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

Nie ma takiego związku oczywiście.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Prosiłbym, żeby nie wchodzić w dialogi, tylko żeby

pan minister zechciał udzielić odpowiedzi na pytania,

a państwo żebyście panu ministrowi to umożliwili.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

Dziękuję.

Dzisiaj też mamy kotwicę zadłużenia, więc dzisiaj

też nie jest możliwe nieodpowiedzialne zwiększanie

obciążeń budżetowych takich jak emerytury czy ren-

ty, czy płace, czyli tu się po prostu nic nie zmieni.

A państwa spoza strefy euro takie jak Stany Zjedno-

czone, Wielka Brytania czy Japonia też mają potężne

problemy budżetowe i potężne problemy zadłużenia.

Strefa euro tutaj wedle mojej wiedzy niczego nie

zmienia.

Pyta pan poseł Mularczyk, dlaczego wspieramy

dominującą pozycję Niemiec, a przecież mamy wiele

sprzecznych interesów.

Potwierdzam, mamy sprzecz-

ne interesy z Niemcami.

Ale nie wszystkie.

Mamy też

wiele wspólnych interesów.

To, że Niemcy są najważ-

niejszą gospodarką w Unii Europejskiej, wynika po

prostu z ich potencjału, nie wynika z mianowania

przez Polskę.

Proponuję się z tym pogodzić, bo wtedy

będziemy mogli prowadzić realistyczną politykę.

A na

pewno walkę na dwa fronty, jednocześnie z Niemcami

i z Rosją, jako były minister obrony bym odradzał.

W jaki sposób Polska chce osiągnąć swoje cele

w ramach Trójkąta Weimarskiego?

Muszę powie-

dzieć, że ostatni rok to szczególnie dobra passa Trój-

kąta Weimarskiego, bo to nie tylko spotkania na

szczeblu ministrów spraw zagranicznych, ministrów

obrony, ministrów do spraw europejskich, także spot-

kania na szczeblu parlamentarnym.

I to spotkanie

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

weimarsko-wyszehradzkie to jest dokładnie to miej-

sce, w którym chcemy być w sensie politycznym.

A co chcemy osiągnąć?

Chcemy osiągnąć wpływ.

Ro-

zumiem czasami frustrację wynikającą z tego, że

polityka zagraniczna jest czasami trudniej uchwytna

od, dajmy na to, wyników gospodarczych, trudniej

policzalna.

No jak policzyć wpływ Polski na procesy

europejskie?

Ale chciałbym państwa przekonać, że są

takie momenty, w których ta wieloletnia praca nad

kształtowaniem opinii innych o Polsce, nad wywie-

raniem wpływu nagle przynosi efekty.

Dosłownie

w ostatnich miesiącach mieliśmy tego dowód.

Efek-

tem tej olbrzymiej, wieloletniej pracy był właśnie

wieloletni budżet Unii Europejskiej.

Pan poseł Mularczyk pyta też o brak konsultacji

z organizacjami mniejszości polskiej w Niemczech,

dysproporcje w finansowaniu nauki języka polskiego

w Niemczech i niemieckiego w Polsce.

Zgoda, nie je-

steśmy jeszcze zadowoleni z tego, co państwo niemie-

ckie robi dla polskiej… możemy nazywać ją mniej -

szością, możemy nazywać grupą etniczną.

Ja nie

zmienię traktatu polsko-niemieckiego.

Traktat pol-

sko-niemiecki został podpisany na początku lat 90.

i tam przyznano podobne prawa, ale inaczej określo-

no status obydwu grup w dwóch krajach, wychodząc

z założenia, że tak jak przed wojną Polacy mieszkali

na Śląsku w niemieckiej części, na Pomorzu w nie-

mieckiej części, tak dzisiaj te tereny stały się częścią

Polski, to jest nasze zwycięstwo.

Traktat jest trudno

zmienić, natomiast uważam, że powinniśmy nadal

energicznie domagać się wyegzekwowania tego, co

on jednocześnie mówi: że prawa obydwu społeczności

będą traktowane podobnie.

I mamy tutaj postęp.

Po-

wstało biuro konwentu organizacji polskich, związek

Polaków Rodło uczestniczy na pełnych prawach w roz-

mowach na forum okrągłego stołu.

Nie jesteśmy za-

dowoleni z ilości punktów nauczania języka polskie-

go w Niemczech, ale strona niemiecka też podnosi,

że w Polsce dotacja na nauczanie języków mniejszości

narodowej jest przekazywana samorządom, a one nie

zawsze na te cele ją przeznaczają.

O ile wiem, ilość

osób identyfikujących się jako przedstawiciele mniej-

szości narodowej w Polsce maleje, a nie wzrasta, czy-

li coraz więcej osób poczuwa się do polskości, co po-

winno nas cieszyć.

Uzgodniliśmy też ze stroną nie-

miecką przygotowanie strategii rozwoju oświaty

polskiej w Niemczech.

To jest jedno z ustaleń przy

okrągłym stole.

Dokument ten, o wymiarze ogólno-

federalnym, ma być przyjęty w czerwcu tego roku.

Pan poseł Waszczykowski pyta, czy potrafimy coś

zrobić bez Niemiec.

Nie wiem, na czym polega ta ob-

sesja na punkcie Niemiec.

Niemcy, przypominam, są

naszym traktatowym sojusznikiem, a nie wrogiem.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Cypryjczycy już wie-

dzą.)

Cypryjczycy nie muszą przyjmować pomocy euro-

pejskiej.

Jak chcą zbankrutować, mają suwerenne pra-

wo, aby zbankrutować.

Za swoje błędy, za życie ponad

stan przez wiele lat, za ponoszenie dodatkowego ryzyka

zawsze kiedyś przychodzą rachunki.

(Oklaski)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Niestety przyjdą i do

Polski.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle Kuźmiuk…

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

Natomiast przykład z ostatnich dni, mam nadzie-

ję, przekona tych, którzy mają alergię na punkcie

Niemiec – to, że według renomowanej prasy niemie-

ckiej, bo nie mamy jeszcze oficjalnego potwierdzenia,

strona niemiecka rezygnuje z ćwiczeń wojskowych

z Federacją Rosyjską ze względu, na zresztą słusznie,

domniemane obiekcje Polski, jest dowodem na to, że

politycy, że państwo niemieckie jest gotowe coś real-

nego poświęcić na rzecz dobrych stosunków z Polską.

To jest rzecz namacalna, to powinno nas cieszyć.

pytała o polsko-niemiecki podręcznik, o skutki tego

dla Polski.

Mam wrażenie, że pytała w duchu podej-

rzliwości.

Chciałbym uspokoić panią poseł.

Uważam,

że to jest duże osiągnięcie, że zredagowaliśmy, że

najlepsi polscy eksperci od edukacji i koledzy nie-

mieccy uzgodnili tekst podręcznika, w którego treści

zgadzamy się co do faktów.

Przecież największym

problemem w naszych relacjach czy to z Federacją

Rosyjską, czy z innymi krajami jest to, że niektóre

inne kraje nie uznają podstawowych faktów z histo-

rii.

A więc jeśli w Europie Zachodniej, w szczególno-

ści w Niemczech, młodzież będzie się uczyła na pod-

stawie podręcznika sformułowanego nie tylko przez

tamtejszych ekspertów, ale też uzgodnionego z eks-

pertami polskimi, to jest to powód do dużej naszej

satysfakcji.

Ja bym naprawdę się cieszył, gdybyśmy

w relacjach z innymi krajami też mieli podręczniki,

które zostały uzgodnione przez polskich ekspertów.

Piotr Pyzik z PiS pyta, czy kupowanie czołgów od

Niemiec jest metodą na ratowanie polskiej zbroje-

niówki.

Pytanie chyba do ministra gospodarki, może

ministra obrony narodowej, ale ja bym nie wykluczał,

że sprzęt z sojuszniczych krajów może być użyteczny

dla Wojska Polskiego.

To jest, o ile mnie pamięć nie

myli, nasza najnowocześniejsza brygada czołgów,

a ich obsługa to też spore dochody dla polskich fa-

bryk.

Mamy też sprzęt amerykański, polskie firmy

zabiegają o to, chociażby w mojej rodzinnej Bydgosz-

czy WZL-2 zabiegało i uzyskało możliwość serwiso-

wania F-16.

Mamy program polonizacji pocisku prze-

ciwpancernego Spike, będziemy mieli, już jest wpro-

wadzany, pierwszy dywizjon nadbrzeżny z norweski-

mi rakietami przeciwokrętowymi.

Proponuję się do

tego przyzwyczaić, że polskie fabryki będą współob-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

sługiwały sprzęt zakupywany także za granicą i wkła-

dały tam swój element technologiczny.

Pan poseł Waszczykowski mówił – przechodzę do

spraw rosyjskich – o iluzji pojednania polsko-rosyj-

skiego i katastrofalnym stanie stosunków polsko-

-rosyjskich.

Faktycznie, nie powiedziałbym, że pojed-

nanie polsko-rosyjskie już nastąpiło, mamy wiele

punktów sprzecznych, ale znam z historii okresy,

w których stosunki polsko-rosyjskie określiłbym jako

gorsze niż dzisiaj.

Przychodzi na myśl czas zaborów,

przychodzi na myśl pakt Ribbentrop-Mołotow, inwa-

zja na Polskę po 17 września, przychodzi na myśl

okres PRL, przychodzi na myśl wreszcie okres paru

poprzednich rządów, gdy w Moskwie byli bici nasi

dyplomaci, gdy obowiązywało embargo na eksport

polskiej żywności.

Wszyscy wiemy, że to są niełatwe

stosunki, ale na tle tych niełatwych stosunków dzi-

siejszego stanu nie określiłbym jako katastrofalny.

Mówiłem w swoim wystąpieniu o obrotach handlo-

wych z Rosją: za zeszły rok 37,9 mld dolarów – oczy-

wiście Rosja eksportuje do nas węglowodory, na to

nic nie poradzimy, znaczy, poradzimy, ale to jeszcze

będzie się przez jakiś czas utrzymywało – z tego nasz

eksport 10 mld, wzrost eksportu o 16%, a obrotów

o 11%.

Czyli „trynd”, jak mówił towarzysz Szydlak,

jest we właściwą stronę.

Mały ruch graniczny między

nami a obwodem królewieckim to też jest coś, co nam

pomoże zbilansować ten niekorzystny stan, bo liczy-

my na to, że tak jak wzrasta liczba turystów z obwo-

du królewieckiego, z 2,3 mln do 4 mln w zeszłym

roku, tak też będzie dynamicznie rosła ilość rosyj-

skich zakupów w Polsce.

Na marginesie chciałbym wspomnieć, bo nawet

komentarze prasowe świadczą, że niektórzy dzienni-

karze ewidentnie o tym nie wiedzą, iż ruch bezwizo-

wy nie oznacza przyjeżdżania do Polski bez żadnego

dokumentu ani nawet nie oznacza przyjeżdżania do

Polski tylko na podstawie paszportu czy dowodu oso-

bistego rosyjskiego.

Trzeba...

(Poseł Jerzy Szmit: Ruch graniczny bezwizowy.)

Mały ruch graniczny, mały ruch graniczny bez-

wizowy.

Wymaga on karty identyfikacyjnej wydawa-

nej przez polski konsulat, przy czym rygory są tu

bardzo podobne do rygorów przy uzyskiwaniu wizy.

Użyteczność tego reżimu polega na tym, że nie ma

stempli, że można przez parę lat korzystać z tej samej

karty.

I tu garść danych: wydaliśmy do tej pory

30 tys. kart małego ruchu granicznego, na rozpatrze-

nie czeka kolejnych 10 tys. wniosków.

A propos tej samej sprawy.

Pan poseł Matuszew-

ski pyta, czy Polacy są chronieni przed przyjazdem

rosyjskich przestępców.

Zapewne chodzi mu o bul-

wersującą sprawę pana Azera, tak się chyba nazywa,

w Gdańsku, podejrzanego o morderstwo na polskiej

rodzinie, w tym szokujące morderstwo kilkunasto-

miesięcznego dziecka.

Według informacji przekaza-

nych mediom przez prokuraturę w Gdańsku ten

człowiek mieszkał od ponad dwóch lat w Polsce,

a więc jego pobyt nie ma nic wspólnego z wprowadze-

niem małego ruchu granicznego, który zaczął obo-

wiązywać dopiero w lipcu zeszłego roku.

Dotychczas

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nie zgłosiło nam

informacji o żadnych poważnych przestępstwach po-

pełnionych przez obywateli Rosji korzystających

z dobrodziejstw małego ruchu granicznego.

Natomiast muszę powiedzieć, że bardzo ucieszyło

mnie pytanie pana posła Zbigniewa Babalskiego,

chyba byłego wojewody olsztyńskiego, bo, przypomi-

nam, niektórzy posłowie Prawa i Sprawiedliwości

odsądzali nas od czci i wiary za wprowadzenie tego

systemu.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Warmińsko-mazurskiego.)

Chyba olsztyńskiego, bo to było parę lat temu.

Mówiono o zdradzie, o mafii, o gangsterach, o pro-

stytutkach, o HIV, o zagrożeniach wywiadowczych

– bardzo ciężkie zarzuty padały z tej strony sali pod

adresem tego systemu.

Tymczasem pan poseł PiS

Zbigniew Babalski pyta, dlaczego ta strefa jest tak

wąsko zdefiniowana po naszej stronie i dlaczego klu-

czowe powiaty jego regionu nie zostały włączone do

tej strefy.

To ja już nic nie rozumiem, proszę pań-

stwa.

Chcecie, żeby jeszcze większa ilość powiatów

była zagrożona przez coś, co uważacie za takie nie-

bezpieczeństwo dla Rzeczypospolitej?

Ja myślę, że

prawda jest dokładnie odwrotna.

To znaczy, pan były

wojewoda doskonale wie, że to jest bardzo dobry sy-

stem dla Polski, że to jest korzystne dla naszego kra-

ju, i chciałby, żeby większa liczba mieszkańców War-

mii i Mazur skorzystała z dobrodziejstw tego syste-

mu.

Dziękuję za ten komplement i mam nadzieję, że

przyzna pan jedno, że w Unii Europejskiej bardzo

energicznie zabiegaliśmy o to, aby jak największa ilość

powiatów była tym objęta.

Niestety nie można było iść

dalej, niż poszliśmy, a to, co osiągnęliśmy, jest bardzo

istotne, bo po stronie rosyjskiej – pan wojewoda ma

rację – fizycznie sięga to głębiej, do stu parunastu ki-

lometrów, ale liczba osób objętych systemem wynosi

prawie milion, a po naszej stronie – 2 mln.

Zatem uwa-

żam to za nasz spory sukces.

To też jest jedno z osiągnięć, jeśli chodzi o lepsze

stosunki polsko-rosyjskie, podpisaliśmy umowę o wol-

ności w Cieśninie Piławskiej.

Nie pogłębię dla pani Zalewu Wiślanego.

Tam jest

1,6, czy 1,8 m głębokości.

Nic większego po prostu

tam nie wpłynie.

Nic na to nie poradzę.

Padały pytania ze strony posłów Waszczykow-

skiego i Mularczyka o zwrot wraku TU-154M i skrzy-

nek.

Nie wiem, czy to jest czas i miejsce na to, bo było

to już przedmiotem wielu interpelacji, na które bar-

dzo szczegółowo na piśmie odpowiedzieliśmy.

Mogę

potwierdzić, że sprawa jest przedmiotem wielu not

dyplomatycznych, oficjalnych wystąpień, rozmów te-

lefonicznych.

Jest podejmowana przez nas przy każ-

dej okazji.

Powiem szczerze, że wtedy, gdy umiędzy-

narodowiłem tę sprawę, nie czułem jakiegoś ener-

gicznego wsparcia prawej strony sali.

Spodziewałem

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

się, że to wywoła jakieś zadowolenie, skoro jest to

ważna dla nas wszystkich sprawa.

Wręcz przeciw-

nie, moje wrażenie, że prawa strona sali tragedii

smoleńskiej używa wyłącznie do celów politycznych,

pogłębiło się, bo mimo że poprosiłem Catherine

Ashton o podniesienie tej sprawy podczas szczytu

Unia – Rosja i uzyskałem to, z prawej strony sali

sejmowej spotkały mnie za to wyłącznie tradycyjne

ataki.

(Gwar na sali)

Przysłuchiwałem się też wystąpieniu pana posła

Antoniego Macierewicza, który w kilku wątkach za-

brał głos.

Powiedział, o ile pamiętam, że to ja wyda-

łem zgodę na niszczenie wraku w Rosji.

Otóż oświad-

stwo, tak jak zresztą wiele z pseudoinformacji prze-

kazywanych przez posła Macierewicza.

Nigdy mnie

nikt nie prosił o to ani też nie wydawałem żadnych

zezwoleń związanych z wrakiem, bo przypominam,

że sprawą wraku zajmuje się głównie polska proku-

ratura.

Oczywiście nie śmiałbym wpływać na proku-

raturę, na traktowanie przez nią tej sprawy i jej proś-

by o pomoc prawną mającą na celu uzyskanie wraku.

Cała nasza aktywność właśnie polega na tym, aby

uzyskano pomoc prawną dla polskiej prokuratury

skutkującą przekazaniem nam wraku, skrzynek i ca-

łej reszty dokumentacji.

Natomiast skoro czynności

związane z wrakiem zostały zakończone, to tym bar-

dziej wzmacnia to nasz argument wobec strony ro-

syjskiej za tym, aby ten wrak do nas wrócił.

Komentarz do działalności pana posła Maciere-

wicza wygłosił w dniu wczorajszym pan Kazimierz

Marcinkiewicz, były premier.

Jeśli dobrze cytuję

z pamięci, to powiedział, że pan poseł Macierewicz

zachowuje się tak, jakby był przedstawicielem jakie-

goś innego państwa.

To znaczy, nie chciałbym

skrzywdzić posła Macierewicza, rozumiem wypo-

wiedź Kazimierza Marcinkiewicza nie jako oskarże-

nie o to, że poseł Macierewicz jest rosyjskim agen-

tem, ale jako domniemanie, że gdyby nim był, to nie

mógłby lepiej wykonywać swojego zadania.

I nie mó-

wił tego przedstawiciel Platformy Obywatelskiej,

SLD, Ruchu Palikota, PSL, tylko były prezes Rady

Ministrów Prawa i Sprawiedliwości.

(Głos z sali: Za rządów Platformy.)

I jest coś na rzeczy, przyznacie państwo, bo gdyby

pan poseł Macierewicz chciał wzmocnić pozycję ne-

gocjacyjną Polski, gdyby chciał pomóc rodzinom smo-

leńskim, to mówiłby o tym, co jest kwestią współod-

powiedzialności rosyjskiej.

Tak jak powiedział jeden

z ważnych polskich adwokatów, być może Federacja

Rosyjska ponosi odpowiedzialność cywilną za zanie-

dbania wieży w Smoleńsku.

I to jest – z tego, co wiem

– ten aspekt sprawy smoleńskiej, którego Federacja

Rosyjska najbardziej się obawia.

Natomiast jeśli się

od tej faktycznej odpowiedzialności odciąga uwagę

i mówi o zamachach, wybuchach i wszystkich tych

teoriach, to trzeba dojść do wniosku, że się wyświad-

cza bardzo dużą przysługę, ale nie naszemu krajowi.

Pan poseł Iwiński tak jak wczoraj na posiedzeniu

komisji twierdzi, że poziom obsługi wizowej obywate-

li Rosji i Ukrainy jest niski.

Panie pośle, tłumaczyłem

to już wczoraj i nie rozumiem, dlaczego nie przyjmu-

je pan niepodważalnego – jak uważam – argumentu.

Jeżeli do polskich konsulatów przychodzi więcej

Ukraińców niż do konsulatu jakiegokolwiek innego

państwa unijnego, a więcej ich przychodzi do polskich

konsulatów niż do wszystkich innych konsulatów

razem wziętych, to o czym to świadczy?

To świadczy

o tym, że Ukraińcy czują się w polskich konsulatach

dobrze, a nie źle, traktowani.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Jesteśmy sąsiadami.)

I co więcej, ta ilość wiz – cytowałem odnośne dane

– rośnie, a ilość odmów wiz jest bardzo mała.

Choć

oczywiście będziemy szczęśliwi dopiero wtedy, gdy

będziemy mogli zupełnie zrezygnować z wiz, jeśli te

kraje spełnią warunki.

Poseł Waszczykowski mówił, że brak obniżek cen

rosyjskiego gazu pokazuje stanowisko Rosji wobec

Polski.

Nie rozumiem tego, bo uzyskaliśmy bardzo

duże, prawie 20-procentowe, obniżki cen (Gwar na

sali), i to z cofnięciem czasu tych rozliczeń aż do tego

momentu, w którym PGNiG złożyło wniosek o arbi-

traż.

Rozumiem, że Prawu i Sprawiedliwości leży na

sercu sprawa bezpieczeństwa energetycznego, tylko

chciałbym przypomnieć, że to za czasów dzisiejszej

prawicowej opozycji w 2006 r. miała miejsce nieko-

rzystna zmiana formuły cenowej na rosyjski gaz,

która według Ministerstwa Skarbu Państwa tylko

w latach 2006–2010 kosztowała polskich odbiorców

gazu dodatkowo 4 mld zł.

Podzielam opinię pana posła Iwińskiego co do

Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumie-

nia, to jest użyteczna instytucja.

Mamy nadzieję, że

będzie się rozwijać.

Pan poseł Tadeusz Iwiński tak jak wczoraj na po-

siedzeniu komisji znowu dzisiaj twierdzi, że rosyjscy

biznesmeni skarżą się na problemy, i wymienia w tym

kontekście pewną kluczową spółkę, o której interesy

zabiegają też inni politycy lewicy.

Bardzo proszę, jeśli

miałyby być kolejne takie zabiegi, żeby się wpisać na

listę lobbystów, zdaje się, że jest odpowiedni rejestr

w Kancelarii Sejmu.

Pyta pan poseł Kazimierz Moskal, jakie plany ma

Od tego jest wyspecjalizowana instytucja – rada

ochrony miejsc pamięci, ale plany ma też prezydent.

Będziemy wspierać wszystkie polskie instytucje pań-

stwowe w organizacji tych obchodów.

Poseł Szczerski mówi, że rząd Litwy zaostrzył

kurs wobec Polaków i nie widzi konieczności wpro-

wadzenia oryginalnej pisowni imion i nazwisk.

Chciałbym poinformować posła Szczerskiego i Wyso-

ką Izbę, że premier Butkevičius skorygował swoją źle

zrozumianą wypowiedź bodajże z dnia wczorajszego.

Kontaktowałem się w tej sprawie dzisiaj z ministrem

spraw zagranicznych Litwy.

A więc mamy nadzieję,

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

że tu nastąpi poprawa, ale dajmy stronie litewskiej

czas na refleksję.

Moja odpowiedź jest także skiero-

wana do posła Boguckiego, a niech dobrym omenem

będzie decyzja już podjęta o złagodzeniu warunków

zdawania egzaminu maturalnego z języka litewskie-

go.

Chciałbym podkreślić, że elementem polityki Pol-

ski jest przekonywanie naszych rodaków na Litwie

do lojalności obywatelskiej wobec niepodległej, demo-

kratycznej Litwy i w ich interesie jest dobrze mówić

w języku państwowym swojego kraju zamieszkania.

Ale dziękujemy władzom Litwy, że zrozumiały, że

potrzebują oni pewnego okresu przejściowego.

Pan poseł Waszczykowski stawia zdumiewający

zarzut o ograniczeniu polsko-amerykańskiej współ-

pracy w dziedzinie demokratyzacji.

Już nie wiem, co

trzeba zrobić, żeby zadowolić posła Waszczykow-

skiego.

Jesteśmy jedynym krajem na świecie, z któ-

rym Stany Zjednoczone prowadzą dialog demokra-

tyzacyjny, a poseł Waszczykowski i tak niezadowo-

lony, trzy rundy tego dialogu już się odbyły.

Tak

samo poseł Mularczyk mówi o pogarszających się

stosunkach polsko-amerykańskich.

Panie pośle,

ambasador Stanów Zjednoczonych komplementował

moje dzisiejsze wystąpienie, a pan mówi o pogarsza-

jących się relacjach.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Amerykanie wszyst-

kich komplementują.)

Widzę, że…

Czyli pan uważa, że wie lepiej od sa -

mych Amerykanów.

Oni mówią, że stosunki polsko-

-amerykańskie są doskonałe, a pan twierdzi, że i tak

są złe.

To jest bardzo trudna formuła do udowodnie-

nia, tym bardziej że mamy wreszcie to, o co kolejne

rządy zabiegały, ale innym się nie udawało, a my,

zręcznie negocjując sprawę tarczy, uzyskaliśmy

żołnierzy amerykańskich w Polsce.

To jest dowód na

dobre stosunki polsko-amerykańskie, a nie złe.

Spo-

dziewałbym się pana gratulacji, a nie mitotwórstwa.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Ilu jest tych żołnie-

rzy, panie ministrze?

Pięciu, sześciu?)

Od czegoś trzeba zacząć.

(Głos z sali: A wizy, a wizy?)

W sprawie wiz mamy sytuację dokładnie taką

samą jak za rządów Prawa i Sprawiedliwości.

(Głos z sali: Prawo wzajemności.)

Słyszę z lewej strony sali o prawie wzajemności

i oczywiście nie ma w tych sprawach świętych krów.

Rozważałem, czy wprowadzenie wiz dla obywateli

amerykańskich służyłoby naszym interesom.

Po

pierwsze, byłoby to technicznie trudniejsze dzisiaj

niż przed naszym wejściem do Schengen.

Pamiętaj-

my, że większość Amerykanów nie przylatuje do

Polski lotami bezpośrednimi, tylko najpierw ląduje

gdzieś w strefie Schengen i przylatuje do Warszawy

lotem wewnątrzschengeńskim, a więc nie podlega

na polskiej granicy kontroli granicznej, czyli trzeba

by wprowadzić jakiś system wyłapywania Amery-

kanów z wewnątrzschengeńskich kolejek.

Nie wiem,

czy to by służyło naszemu wizerunkowi.

Ponadto

cenimy sobie podróże do Polski amerykańskich

biznesmenów, turystów, zostawiają tu pieniądze,

a wśród nich, przypomnę, jest oczywiście dosyć duża

grupa naszych rodaków legitymujących się amery-

kańskimi paszportami.

Tak że i z powodów ekono-

micznych, i sentymentalnych, i technicznych uwa-

żam to za niewskazane, mimo że, jak już mówiłem,

nie fair jest to, że strona amerykańska złamała

polsko-amerykańską umowę z początku lat 90.

My

jednostronnie znieśliśmy wizy, ale oni się zobowią-

zywali, że ich wizy będą za darmo.

I są za darmo,

tylko że jest opłata za złożenie podania o wizę, bar-

dzo znacząca.

(Głos z sali: Dwa dolary.)

Oj, chyba więcej, 120 czy 160.

Jest to tym bardziej

irytujące dla naszych obywateli, że gdyby to była

opłata za wizę, to jeszcze pół biedy, bo to byłaby opła-

ta za coś, co się faktycznie dostaje, a tu przy odmowie

opłatę już się uiściło.

Więc bardzo liczymy na to, że

pan prezydent Obama dotrzyma danego słowa.

Na

pewno pan poseł Mularczyk będzie do tego motywo-

wał stronę amerykańską w duchu dobrych stosun-

ków polsko-amerykańskich.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Na Twitterze.)

Mam nadzieję, że nie tylko na Twitterze.

Mam

nadzieję, że od czasu…

Ojciec Święty używa Twitte -

ra, niech pan poseł przestanie sobie żartować z tego

medium.

(Wesołość na sali)

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Ja nie żartuję.)

(Głos z sali: Wszyscy używamy.)

Było to zresztą przedmiotem rozmowy w dniu

dzisiejszym czy wczorajszym prezydenta Komorow-

skiego z wiceprezydentem Stanów Zjednoczonych.

Chyba się zgadzamy z posłem Gibałą, że umowa

o wolnym handlu z USA byłaby ważna.

Deklaruję,

że Polska będzie maksymalnie wspierać ten pomysł.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Panie ministrze,

a co z Arabskim?)

Do krajów arabskich przejdziemy jeszcze.

(Weso-

łość na sali, oklaski)

(Głos z sali: Panie ministrze, dobry z pana dyplo-

mata.)

Pan poseł Szczerski, ale także pan poseł Waszczy-

kowski pyta o budowę tarczy antyrakietowej.

Chciał-

bym się zatrzymać na moment przy wypowiedzi pana

posła Waszczykowskiego.

Po pierwsze, to jest trochę

dziwne, że w imieniu największej partii opozycyjnej

do wypowiedzi także w takich sprawach bezpieczeń-

stwa jest nominowany poseł, któremu Agencja Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego, kontrwywiad wolnej

Polski, prawomocnie odebrała dopuszczenie do ta-

jemnicy państwowej.

Przeszkadzają wam byli współ-

pracownicy, a nie przeszkadza wam ktoś, kto jest

problemem kontrwywiadowczym dla Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego, gratuluję.

To po pierwsze.

Po drugie, rozumiem bardzo osobisty stosunek

pana posła Waszczykowskiego do sprawy tarczy, bo

przypomnę, że pan poseł Waszczykowski był przez

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

rok wiceministrem w rządzie Platformy Obywatel-

skiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego.

Wyleciał,

został zdymisjonowany wtedy, gdy ujawnił tajemni-

ce negocjacji w tygodniku „Newsweek”, tym samym

działając wtedy na szkodę tych negocjacji.

Otóż pan

poseł Waszczykowski kochał tarczę miłością auten-

tyczną.

Pan poseł Waszczykowski chciał na tarczy,

teraz już mówię poważnie, oprzeć całe bezpieczeń-

stwo Polski.

To była taka jego osobista koncepcja, że

jeżeli powstanie coś, co jest kluczowe dla bezpieczeń-

stwa Stanów Zjednoczonych, to uzyskamy niejako

zakładnika na naszym terytorium i wtedy na wieki

wieków Stany Zjednoczone będą zmuszone do obrony

naszego terytorium.

Ja jako jego szef próbowałem go

przywoływać do realizmu.

Stany Zjednoczone są

wielkim, ogólnoglobalnym mocarstwem i nie takie

instalacje, jak ta, porzucały, gdy nie było już w ich

interesie ich utrzymywanie.

Co się okazało?

Pierwsza

kadencja prezydenta Obamy zmieniła konfigurację

tarczy, teraz prezydent Obama zmienił ją ponownie.

Okazuje się, że rząd w tej sprawie miał rację, a kon-

cepcja oparcia na tarczy całej strategii bezpieczeń-

stwa Polski była niebezpieczną mrzonką, przyznajcie

to wreszcie.

Poseł Waszczykowski ma prawo czuć, że

jego osobista misja związana z tarczą poniosła klę-

skę.

Rozumiem, że poświęcił on też swoją karierę, bo

gdyby zachował elementarną lojalność i nie ujawniał,

na złość rządowi, tajemnic tamtych negocjacji, to dzi-

siaj mógłby nadal być wiceministrem w rządzie Plat-

formy Obywatelskiej i PSL i nie zasiadałby po tej

stronie sali, byłby może ambasadorem w Egipcie czy

w Chinach.

Rozumiem jego rozczarowanie, ale decy-

zję w sprawie tarczy podejmuje rząd Stanów Zjedno-

czonych i nasze argumenty zwyciężyły.

Poseł Wasz-

czykowski chciał prowadzić negocjacje w sprawie

tarczy tak, jak prowadził je rząd Czech, czyli na

wszystko z góry się zgadzając.

Przypomnę – widzia-

łem te dokumenty, bo byłem ministrem obrony naro-

dowej w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jaro-

sława Kaczyńskiego – strona amerykańska przysła-

ła nam gotowe do podpisania polskie stanowisko,

przez nich sformułowane, i tak minister Waszczy-

kowski chciał prowadzić te negocjacje.

A my je pro-

wadziliśmy tak, aby coś w zamian uzyskać i uzyska-

liśmy.

Uzyskaliśmy najpierw rotacyjną obecność ra-

kiet Patriot, zamieniając je na stałą obecność podod-

działów wojsk powietrznych.

Zgoda, to nie jest szczyt

naszych marzeń, ale to jest coś.

Mamy całą infra-

strukturę prawną związaną z obecnością wojsk ame-

rykańskich w Polsce, będzie to można powiększać,

zamiast jednej bazy będziemy mieli dwie stałe bazy

wojsk amerykańskich w Polsce.

Mam nadzieję, że to

zadowoli nawet posła Mularczyka.

(Głos z sali: Już zadowoliło.)

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Zaraz sprostuję.)

Było wiele pytań w sprawie wiz dla Polaków, więc

tylko przypomnę, że 4 lutego grupa kongresmanów

zgłosiła projekt ustawy umożliwiającej przyłączenie

Polski do programu bezwizowego.

Oczywiście wspie-

ramy te wysiłki działaniami lobbingowymi w Wa-

szyngtonie.

Odrzucam kompletnie zarzut posła Gibały, wręcz

uważam nie fair wobec naszych dyplomatów, o braku

aktywności w sprawie zniesienia wiz do USA, zresz-

tą odsyłam do wymiany myśli z ambasadorem Sta-

nów Zjednoczonych.

Zapytałem go wprost, czy czuje

się niewystarczająco lobbowany przez MSZ w sprawie

wiz, odpowiedział, że wręcz przeciwnie.

(Poseł Tomasz Makowski: Trzeba częściej, moc-

niej.)

Zapewniam państwa, że w tej sprawie, tak jak

w sprawie wraku, tak jak w wielu innych spornych

sprawach, które mamy z innymi państwami, gdyby

to zależało od Ministerstwa Spraw Zagranicznych,

decyzja już dawno byłaby podjęta, ale nie wszystkie

działania obcych państw są w naszej mocy.

Tak jak

nasze działania nie są w ich mocy.

(Poseł Tomasz Makowski: Dajemy się wodzić za

nos przez tyle lat.)

Pytał pan poseł Waszczykowski kto, jak i czym

zagraża bezpieczeństwu Polski.

Mam wrażenie, że

myślimy o tym samym kierunku.

Pan poseł Gibała był bardzo aktywny, bo widzę

jego kolejne pytanie – udział w operacjach w Iraku

i Afganistanie a zobowiązania traktatowe.

Nie było

żadnych zobowiązań traktatowych co do naszego

udziału w Iraku.

W Afganistanie można by się spie-

rać, bo była to misja Sojuszu Północnoatlantyckiego,

w każdym razie było w naszym interesie politycz-

nym, aby wziąć w niej udział.

Pan poseł Górczyński pyta o to, czy będziemy

w Afganistanie po zakończeniu misji ISAF.

Żadna

pan poseł ma rację, że może powstać nowa misja.

Ale

nie wykluczamy, że może być potrzeba, że będziemy

mieć zdolność i chęć wysłania grupy doradców do

afgańskiej armii czy policji, natomiast w przyszłym

roku zakończy się nasza misja bojowa.

Nie zgadzam się z posłem Iwińskim, który suge-

ruje, że SLD będzie przeciwna wydatkom na politykę

obronną i modernizację polskich Sił Zbrojnych.

Panie

pośle, nie ma go chyba, wyszedł, ale…

(Głos z sali: Wyszedł.)

…proponuję utrzymać ten konsensus, jaki mamy,

do tej pory mieliśmy, w sprawie utrzymywania wy-

datków na wojsko w wysokości 1,95% PKB.

To jest

ustawa uchwalona za czasów ministra obrony naro-

dowej Bronisława Komorowskiego.

Od tego czasu

rządziła już i lewica, i prawica, i my i dzięki jej obo-

wiązywaniu Polska ma mocną pozycję w NATO

i dzięki niej polskie wojsko ma perspektywy na wej-

ście do pierwszej ligi.

W tym roku nasz budżet obron-

ny w liczbach absolutnych przekroczył budżet obron-

ny Hiszpanii, kraju dwa razy od nas bogatszego, ale

są powody ku temu, Hiszpania nie jest na granicy

NATO, my jesteśmy krajem flankowym, krajem gra-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

nicznym.

Proszę wziąć sobie do serca stare wojskowe

powiedzenie – a my, Polacy, znamy jego prawdziwość

lepiej niż inni – że każdy kraj ma wojsko – albo swo-

je, albo cudze; swoje na dłuższą metę wychodzi taniej.

Pan poseł Elsner pytał o bezpieczeństwo energe-

tyczne naszego kraju.

Oczywiście, ważna sprawa,

mówiłem o niej w poprzednich exposé.

Wspomniałem

o terminalu LNG w Świnoujściu, implementujemy

też trzeci pakiet energetyczny.

Przypomnę, że władz-

two nad rurociągiem jamalskim przejęła państwowa

polska spółka Gaz-System.

Przypomnę, że naszym

narodowym zasobem energetycznym nadal jest wę-

giel, że rząd podjął praktyczne działania na rzecz

budowania dwóch siłowni atomowych, że rozwija się

sektor utylizacji odpadów na cele energetyczne, że

mamy cały system wspierania oszczędzania energii,

bo największy zasób, ale też biomasy, innych sposo-

bów generowania energii.

Może to będzie dobre miejsce na odpowiedzenie

panu posłowi Naimskiemu, który pytał o losy inicja-

tywy Sarmatia, to jest doprowadzenia ropy azerskiej

poprzez Gruzję i Ukrainę do Polski.

Myślę, że pytanie

szczegółowe powinno być zadane w tym wypadku

ministrowi skarbu państwa albo ministrowi gospo-

darki.

Z mojej wiedzy wynika, że strona azerska nie

potwierdziła gotowości sprzedaży wystarczających

wolumenów ropy, aby ta inwestycja miała jakikol-

wiek sens, więc to jest argument, który osłabia tę

inicjatywę.

Pan poseł Woźniak pytał, dlaczego Polska bierze

udział w misji szkoleniowej w Mali w liczbie 20 osób.

Równie dobrze mógłbym spytać: Jak pan myśli,

w jaki sposób mój francuski kolega w analogicznej

debacie w parlamencie Francji uzasadnia to, że Fran-

cja w niełatwej obecnie francuskiej sytuacji gospo-

darczej przysyła 1000 żołnierzy na NATO-wskie ćwi-

czenia Steadfast Jazz do Polski?

Czy w takiej sytua-

cji, gdy Francja przysyła więcej żołnierzy niż cała

reszta NATO razem wzięta i gdy Francja zapobiega

przejęciu stolicy Mali przez Al-Kaidę, przez ludzi,

którzy mordują z zimną krwią zachodnich zakładni-

ków – przecież straciliśmy w tego typu atakach ter-

rorystycznych i porwaniach także naszych obywate-

li – naprawdę byłoby politycznie powiedzieć, że nic

nas to nie obchodzi, mimo że Unia Europejska usta-

nowiła tę misję i poproszono nas o tak w sumie

skromny udział?

Uważam, że jest inaczej, że jako

odpowiedzialny kraj, który sprawował prezydencję

w Unii Europejskiej, musimy pokazywać zdolność do

wzięcia odpowiedzialności za całość projektu.

To

oczywiście oznacza, że w takich kwestiach czysto

wojskowych będzie to raczej zaangażowanie na połu-

ale to nas upoważnia do domagania się solidarności

i otrzymujemy tę solidarność w stawianiu czoła na-

szym wyzwaniom na wschodzie.

Panu posłowi Lipińskiemu będę chciał odpowie-

dzieć szczegółowo, bo doceniam merytoryczną wagę

jego wystąpienia.

Sam też będę chciał zaznajomić się

z niektórymi szczegółami, z których nie wszystkie są

mi w tej chwili znane.

Będę miał kilka odpowiedzi

w kilku sekcjach.

Po pierwsze, mamy roczne plany

były konsultowane także z organizacjami społeczny-

mi i z pozostałymi resortami, a „Rządowy program

wieloletni, jest już uzgodniony i niebawem wejdzie

w życie, tak że proszę jeszcze o moment cierpliwości.

Pan poseł Kwiatkowski z PiS i pani poseł Arci-

szewska-Mielewczyk pytali o niezgodność kwoty

środków przejętych z Senatu z kwotą środków wyda-

nych w konkursie.

Otóż wyjaśniam, że Senat dyspo-

nował kwotą 75 mln.

Z góry uprzedzam, że nic nie

zginęło.

W Senacie w zeszłym roku nadal pozostało

10 mln, a 12 mln przeznaczyliśmy na granty, na dzia-

łania polonijne prowadzone przez konsulaty.

Wyszli-

śmy z założenia, że konsulat jest najbliżej i poprzez

te szybkie programy takich doraźnych grantów jest

bardzo użytecznym kanałem dystrybucji tych pienię-

dzy.

Suma bilansowa oczywiście się zgadza.

Chciał-

bym zapewnić Wysoką Izbę, że te pieniądze nie zo-

stały i dopóki jestem ministrem nie zostaną przeka-

zane na jakąś inną działalność.

Pan poseł Matuszewski z PiS pytał o kolejki przy

wydawaniu Karty Polaka.

Kolejki są, ale tylko w jed-

nym miejscu.

Przyznaję, że są kolejki w Grodnie.

Wynika to z tego, że mamy tam sporą polską mniej-

szość, a jednocześnie rząd pana prezydenta Łuka-

szenki nie zezwala na zwiększenie liczby konsulów.

Jest jeden konsul, nic nie poradzę.

Umówmy się, że

Karta Polaka daje jednak pewne przywileje w Polsce,

m.in. prawo do pracy, więc procedura jest taka, zresz-

tą wymaga tego ustawa, że konsul musi się spotkać

osobiście z kandydatem.

To jest chyba dobre wytłu-

maczenie i to powoduje kolejki.

Ponadto chcę powiedzieć, że w najbliższych mie-

siącach ukaże się też „Atlas obecności Polonii i Po-

laków za granicą”, a za miesiąc będziemy mieli raport

o sytuacji Polonii i Polaków na świecie.

Nie wiem, czy

sobie państwo przypominacie, że bodajże 2 lata temu

stworzyliśmy z mojej inicjatywy taki raport.

Teraz

będzie kolejna edycja, aby móc śledzić zmiany w sy-

tuacji Polaków za granicą w poszczególnych krajach.

To nam da lepszy i dynamiczny obraz.

Poseł Hrynkiewicz pytała, co robimy, aby wspie-

rać powroty.

To jest właśnie ta nowa filozofia polonij-

na, o której mówiłem.

Tu mam lekką pretensję do

pana posła Lipińskiego, bo zacytował tylko połowę

sformułowania tej nowej filozofii.

Pan poseł nie zacy-

tował zdania poprzedzającego, w którym powiedzia-

łem, że nie zapominamy o naszych zobowiązaniach

wobec Polaków na Wschodzie.

Natomiast faktycznie

nowością jest to, że z tych samych pieniędzy chcemy

wydać 5 mln zł na wspieranie powrotów.

To oczywi-

ście oznacza, że na niektóre inne cele będzie trochę

mniej.

Na tym polegają priorytety, że na coś jest,

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

a na coś innego nie ma.

Polemizowałbym z pańską

tezą mówiącą o tym, że jeżeli dotujemy mniejszą

liczbę mediów polonijnych, to jest gorzej.

Przykład

oczywiście nie jest do końca adekwatny, ale gdy by-

łem ministrem obrony, były oddzielne czasopisma

Wojsk Powietrznych, Wojsk Lądowych, Marynarki

Wojennej plus jeszcze gazeta „Żołnierz Polski”.

Sko-

masowaliśmy to wszystko i jest jedna dobra gazeta.

W każdym razie zamiast czterech jest jedna, a dobra.

Taki jest nasz cel.

Chodzi o to, żeby w takich przy-

padkach, gdy są to bardzo małe społeczności, miały

one swój wkład w czymś większym.

Stary dylemat

polskiej prawicy: mieć całą suwerenną mrówkę czy

nogę słonia.

Wiemy, że stosuje się to również do po-

lityki europejskiej naszego kraju.

Jesteśmy przeko-

nani, że ta konsolidacja będzie dobra dla oddziaływa-

nia tych mediów i dla naszych społeczności na

Wschodzie.

O ile wiem, przekonało się już do niej

środowisko lwowskie, gdzie będzie dotowany portal,

który będzie miał swoją część audiowizualną oraz

tekstową, a w sumie będzie lepszy niż to, co było do

Poseł Hrynkiewicz pytała też o doktrynę migra-

cyjną Polski.

To jest trochę nie do mnie, bo za emi-

grację odpowiada oczywiście Ministerstwo Spraw

Wewnętrznych.

Uważam, że zarzut, iż Polacy stano-

wią tanią siłę roboczą w Unii, jest dziwny, bo przecież

walczyliśmy o to, żeby Polacy mogli pracować tam,

gdzie zarabiają więcej.

Oczywiście zgadzam się, że

każda emigracja nie jest sukcesem naszego kraju.

Jak już wspomniałem, będziemy zabiegać o powroty.

Sam byłem kiedyś emigrantem, ale wróciłem i nie

żałuję.

Wielokrotnie namawiam naszych rodaków,

aby szli w ślady takich osób, jak chociażby wicemini-

ster Cisek odpowiedzialny za sprawy polonijne, który

też kiedyś był emigrantem.

Polacy dzisiaj są w Wiel-

kiej Brytanii, jutro w Norwegii, pojutrze w Niem-

czech, a popojutrze może wrócą do Polski, w tym

czasie przesyłając do kraju środki na wsparcie swoich

rodzin.

To ma swoje – jak mawia klasyk – plusy do-

datnie i plusy ujemne, natomiast moim osobistym

zdaniem rzeczywiście mamy globalną konkurencję

o produktywnych obywateli i w tę konkurencję Pol-

ska powinna się włączyć.

Ułatwiamy odzyskiwanie

polskiego obywatelstwa.

Może trzeba byłoby wspól-

nie zastanowić się nad ułatwieniami w uzyskaniu

obywatelstwa dla posiadaczy Karty Polaka?

Uwa-

żam, że powinniśmy szerzej otworzyć podwoje Pola-

kom i obywatelom z krajów, z którymi kiedyś dzieli-

liśmy historię, tak aby radzić sobie z wyzwaniami

demograficznymi w naszym kraju.

Pan poseł Lipiński odnotował faktyczne opóźnie-

nia w przekazywaniu w zeszłym roku dotacji, chociaż

to trochę nie fair, bo o ile wiem, Senatowi też zdarza-

ło się przyznawać te dotacje w kilku turach.

Ostatnia

z tych tur, w tym ostatnim cyklu, bodajże miała miej-

sce w listopadzie.

Pan poseł oczywiście wie, z czego

to wynikło w zeszłym roku.

Wynikło to z tego, że

sama decyzja zapadła bardzo późno i wymagała roz-

pisania konkursów itd.

Dla mnie zdumiewające było

co innego.

Pana posła nie było, ale w tym roku zro-

biliśmy to, co pan poseł postulował w zeszłym roku,

i słusznie.

Maksymalnie przyspieszyliśmy rozpisanie

konkursów.

Ogłoszenie, jeśli dobrze pamiętam, na-

stąpiło już w październiku, najpóźniej w listopadzie,

rozstrzygnięcie konkursów – już w styczniu.

Proszę

sobie wyobrazić, że z tego właśnie, iż rozstrzygnęli-

śmy konkursy w styczniu po to, żeby organizacje

miały cały rok na wydanie pieniędzy, zrobiła wobec

mnie koronny zarzut pana klubowa koleżanka pani

poseł Arciszewska-Mielewczyk wczoraj na posiedze-

niu komisji, tak że już nie wiem, jak was zadowolić.

Ale zgadzam się z panem, że im wcześniej, tym lepiej,

i staramy się, będziemy się starać, tak robić to

w przyszłości.

(Poseł Maria Nowak: Ale organizacje nie mają

jeszcze informacji.)

Konkursy zostały rozstrzygnięte, informacja za-

wisła na witrynie MSZ, zachęcam do odwiedzenia.

Trzeba jeszcze podpisać umowy.

Pani poseł, nas obo-

wiązuje ustawa.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Senat też.)

Senat działał wedle własnego regulaminu, na-

zwijmy to tak, a my musimy stosować tryb konkur-

sowy, ustawy, umowy.

To oczywiście trochę trwa, ale

już wiadomo, kto co dostał.

Z moich informacji wyni-

ka, że umowy będą podpisywane dosłownie w najbliż-

szych dniach, z początkiem kwietnia, zgodnie z po-

stanowieniami tych umów, bo jeszcze jest kwestia

przekazywania środków z Ministerstwa Finansów,

a później, po podpisaniu umowy, dotacje zostaną

przekazane w ciągu 14 dni, zgodnie z umową.

Mam

nadzieję, że pan poseł Lipiński docenia to, iż w związ-

ku z tym, że część środków polonijnych skierowałem

na konsulaty, tam, gdzie jakieś media na Wschodzie

nie wygrały w konkursach – zdarza się to – konsulat

ma możliwość poprawienia tego, może uznać, że z ja-

kichś lokalnych powodów i tak dajemy tę pomoc.

Dzięki temu systemowi jest siatka bezpieczeństwa.

Jeśli chodzi o dzieci przebywające na koloniach,

oczywiście można by się spierać, czy kolonie, szkolne

pobyty mieszczą się we właściwości MSZ.

Wydaje mi

się, że ministerstwo edukacji mogłoby to zrobić lepiej,

bo to są pobyty w szkołach itd., w każdym razie

w tym roku na organizację pobytów przeznaczyliśmy

10 mln, w tym na Białorusi – 5,6 mln.

To są spore,

wydaje mi się, sumy.

Chyba mamy inne dane, bo pa-

miętam, że pan mówił o paruset dzieciach, a z moich

na koloniach i obozach edukacyjno-wypoczynkowych

w Polsce.

Na dofinansowanie oświaty polonijnej na Litwie

przekazaliśmy – sama nasza ambasada przekazała

– blisko 4 mln zł, nie licząc środków przekazanych

organizacjom pozarządowym, a wyprawki szkolne

nie były jednorazową akcją, finansujemy je od dwóch

lat.

Przypominam też, że w zeszłym roku Senat za-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

chował 10 mln zł na inwestycje.

Trzeba to uwzględ-

niać w tych wszystkich bilansach.

Z moich danych wynika, że pan poseł nawet nie

odpowiedział na nasze zaproszenie do komisji kon-

kursowej czy eksperckiej.

W każdym razie zamie-

rzam ponowić zaproszenie i jest prośba o ponowne

rozważenie tego.

(Poseł Adam Lipiński: Panie ministrze, tłumaczy-

łem, dlaczego nie przyjąłem zaproszenia.)

Słuchałem pana posła.

Wobec tego umówmy się,

że gdyby pan poseł zechciał, bo, mówiąc wprost, za-

leżałoby nam na tym, żeby przedstawiciel – przedsta-

wiciele – opozycji, w tym największej partii opozycyj-

nej, był włączony w ten proces, bo nikt z nas nie chce,

aby nawet powstało wrażenie, że w sprawach opieki

polonijnej ktoś próbuje robić jakąś politykę.

Jeśli ta

formuła panu nie odpowiada, jeśli pan zaproponuje

jakąś inną, rozważę to, i wszystko, co będzie możliwe

w ramach prawa, będę chciał uwzględnić.

Czy może

tak być?

(Poseł Adam Lipiński: Tak.)

Panowie posłowie Kwiatkowski i Witko pytali

o wydatki na szkolnictwo polonijne.

W zeszłym roku

była to kwota 32 mln zł, z tym że proszę pamiętać,

że gros środków na ten cel ma ministerstwo edukacji.

Przewiduję, że w tych sprawach czeka nas w przy-

szłości żywa dyskusja i mogą pojawić się duże kon-

trowersje, bo w tej chwili mamy taki system, w głów-

nej mierze chyba jeszcze odziedziczony po PRL,

w którym bardzo mała grupa rodziców i dzieci za

granicą ma za granicą takie polskie szkoły, które są

podobne do szkół w Polsce.

W niektórych krajach wy-

gląda to nawet tak, że te dzieci uczą się w takim

bąblu, nie poznając nawet języka kraju zamieszka-

nia.

Mówimy więc pewnie o paru tysiącach osób,

które uzyskują dla swoich dzieci wykształcenie qua-

si-krajowe, a wiele milionów Polaków za granicą nie

ma żadnej oferty edukacyjnej.

Uważam, że to jest nie

fair, a po drugie, to nie jest optymalne użycie środ-

ków polskiego podatnika.

Powinniśmy dla tych mi-

lionów Polaków pracujących za granicą mieć przy-

najmniej ofertę sobotnich szkółek, w których mogły-

by uzyskiwać dodatkowe wykształcenie ich dzieci,

które uczęszczają do szkół w kraju przebywania, ale

szkółek, w których można byłoby uczyć się mówić po

polsku, przerabiać polskie lektury itd.

Tu oczywiście

inicjatywa należy do ministerstwa edukacji, ale do-

brze byłoby, moim zdaniem, najpierw stworzyć sy-

stem szkół społecznych, by dotrzeć do tych szerokich

rzesz Polaków za granicą, i niekoniecznie przejmo-

wać się tym, że wąska grupa nie będzie z tego zado-

wolona.

Uważam, że ten system, który jest, wymaga

zmiany.

Proszę Wysoką Izbę o sympatię dla tej dłu-

gofalowej filozofii.

Nic nie będzie robione nagle.

Uwa-

żam, że to musi być zrobione w przyszłości w poro-

zumieniu z rodzicami, ale najpierw stwórzmy alter-

natywę.

Natomiast obecny model szkół przyamba-

sadzkich uważam za nieoptymalny.

Poseł Gibała – jestem zdumiony jego aktywnością

– pyta o wsparcie naszej przedsiębiorczości w Chi-

nach.

Wsparcie polityczne jest olbrzymie: wizyta pre-

zydenta RP w Chinach – grudzień 2011 r., wizyta

premiera w Chinach – kwiecień 2012 r., moja wizyta

– wrzesień zeszłego roku.

Są fora ekonomiczne, po-

wstał zespół międzyresortowy do spraw rozwoju re-

lacji Polska – Chiny.

Pamiętajmy też, że promocja

gospodarki leży w kompetencjach ministra gospodar-

ki i że Chiny to już nie są te same Chiny, z którymi

można było kiedyś podpisać umowę międzyrządową:

my wam kotły Rafako czy słynne miedziane elemen-

ty, a wy nam trampki.

Chiny mają gospodarkę wol-

norynkową, więc możemy tylko stworzyć ramy dla

działalności polskich firm.

Mam nadzieję, że się nie

spóźnią i na ten rynek wejdą, póki jeszcze trwa boom.

W odpowiedzi na kilka pytań, także pytanie po-

sła Niesiołowskiego o umowę z Tajwanem dotyczącą

podwójnego opodatkowania powiem, że znajduje się

ona w decydującej fazie negocjacji.

Polski projekt

został przekazany do Tajpej, a więc piłeczka jest po

tamtej stronie.

Polska rozwija współpracę gospodar-

czą z Tajwanem przy pełnym poszanowaniu polity-

ki jednych Chin.

Co do naszego zaangażowania w Afryce – było to

podnoszone przez posła Iwińskiego, ale także posła

Godsona – chciałbym poinformować Wysoką Izbę, że

na kwiecień zaplanowana jest oficjalna wizyta pre-

miera Donalda Tuska w Nigerii.

Będzie mu towarzy-

szyć duża grupa polskich biznesmenów.

Na początku

maja pani wiceminister Beata Stelmach uda się

z wizytą gospodarczą do Angoli.

W drugiej połowie

roku będą miały miejsce kolejne wizyty.

Na początku

roku ruszył portal internetowy Geo Africa.

Krajami

priorytetowymi dla nas są Algieria, Nigeria, Angola

i RPA.

Polska wspiera największy obecnie polski pro-

jekt rozwojowy w Afryce, tj. budowę Instytutu Nauk

Morskich w Nanibe w Angoli.

Poprzednio pomogli-

śmy naszym misjonarkom wybudować szkołę dla

ociemniałych dzieci w Rwandzie.

Generalny mój komentarz co do promocji gospo-

darczej zarówno w Afryce, jak i w Azji, to także od-

powiedź na pytanie posła Godsona, jeśli chodzi o umiesz-

czanie polskich placówek.

Polskie placówki promocji

gospodarczej leżą w zakresie kompetencji ministra

gospodarki.

Wiem, co osobiście zrobiłbym na jego

miejscu, ale to on podejmie decyzję.

Moim zdaniem

utrzymywanie biur promocji gospodarczej w krajach

Unii Europejskiej ma coraz mniejszy sens.

Polski bi-

znesmen, jeśli chce coś sprzedać w Niemczech, we

Francji czy w Wielkiej Brytanii, nie idzie do ambasa-

dy.

Obejmuje go to samo prawo europejskie, jest bar-

dzo gęsta sieć kontaktów pomiędzy samorządami

biznesowymi a samorządami, nie potrzebuje wspar-

cia dyplomatycznego.

Tymczasem połowa środków,

personelu i finansowania zaangażowana jest właśnie

w kraje Unii Europejskiej.

Czyli gdyby zrobić to, co

niektóre inne kraje – w nawiasie dodam, że to będzie

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

odpowiedź na niektóre zarzuty – na przykład Szwe-

cja, która zlikwidowała wszystkie swoje konsulaty

w Unii Europejskiej i przerzuciła środki na resztę

świata, wychodząc skądinąd ze słusznego założenia,

że Unia Europejska to w pewnym sensie nie jest już

zagranica...

Gdy polski obywatel potrzebuje sobie od-

nowić paszport, mieszkając w Niemczech czy w Wiel-

kiej Brytanii, to może to zrobić przy okazji którejś

z wizyt w kraju.

To nie jest drugi koniec świata, tak

wydawało się 30 lat temu.

Gdyby w dziedzinie pro-

mocji gospodarczej zrobić to, co Szwecja zrobiła

w dziedzinie polityki konsularnej, zlikwidować tę

obecność w Unii Europejskiej, a całe środki przerzu-

cić na resztę świata, mielibyśmy podwojenie naszych

środków.

Wtedy można by naprawdę być obecnym

w kilkunastu krajach afrykańskich.

Taka byłaby

moja rada dla ministra gospodarki, ale to jest jego

domena.

Pan poseł Tadeusz Iwiński oskarża nas o małą

aktywność w relacjach z krajami arabskimi, przecho-

dzimy więc do spraw arabskich.

Panie pośle, to nie

fair.

Byłem pierwszym ministrem spraw zagranicz-

nych Unii Europejskiej, który odwiedził Bengazi, gdy

żył jeszcze Kadafi i na przedmieściach toczono walki.

Dopiero tydzień po mnie była wysoka przedstawiciel.

Wysłaliśmy tam też naszą Wunderwaffe demokraty-

zacyjną – Lecha Wałęsę.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Czy on wie, że pan

go tak określa?)

Pan poseł Waszczykowski twierdzi, że jesteśmy

państwem stagnacji.

Z tego, co wiem, dosłownie

w ostatnich miesiącach ONZ uznała nas po raz

pierwszy w historii za kraj wysokorozwinięty.

Ale ja

rozumiem, że opozycja nie może przepuścić żadnej

okazji, żeby powiedzieć coś złego o Polsce.

Tymcza-

sem Human Development Report stwierdza, że Pol-

ska jest na 39. pozycji wśród 187 państw ujętych

w rankingu.

Oczywiście chcielibyśmy być wyżej,

w wielu rankingach figurujemy wyżej, ale to nas pla-

suje, tak jak wspomniałem, wśród 47 tych najlepiej

rozwiniętych krajów świata.

Jesteśmy wyżej od Por-

tugalii czy tak bardzo zamożnego kraju, jakim są

Zjednoczone Emiraty Arabskie.

Wielu posłów i pani poseł też pytała o głosowanie

w ONZ w sprawie statusu Palestyny.

Przypomnę, że

nasze wstrzymanie się od głosu umożliwiło Palesty-

nie zdobycie tego wyższego statusu.

Palestyna doce-

niła ten nasz gest.

To miała być demonstracja tego,

o czym pani poseł słusznie mówiła – że życzylibyśmy

sobie, aby na Bliskim Wschodzie, w mandatowej Pa-

lestynie powstały dwa żyjące obok siebie państwa:

żydowskie i palestyńskie.

Oczywiście jesteśmy zanie-

pokojeni łamaniem praw człowieka.

Nie mogę zagwa-

rantować, że Polska Akcja Humanitarna wygra na-

sze konkursy rozwojowe, bo, proszę to zrozumieć, tak

jak w sprawach polonijnych, tak w sprawach rozwo-

jowych są konkursy, natomiast najlepszą oznaką na-

szej dobrej woli niech będzie to, że wtedy, gdy armia

izraelska zniszczyła jeden, to chyba nie była studnia,

ze zbiorników wody na terenach okupowanych, to

bezprecedensowo wsparliśmy PAH dyplomatycznie,

co odbiło się dość szerokim echem.

Będziemy to kon-

tynuować.

Pan poseł Mularczyk bardzo interesuje się kadra-

mi MSZ.

Chciałbym poinformować pana posła, że

średnia wieku na stanowiskach dyrektorów i zastęp-

ców dyrektorów w MSZ to 44,5 roku.

A więc więk-

szość osób zajmujących te stanowiska komunizm

pamięta z dzieciństwa i wczesnej młodości.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Wszyscy byliśmy

w PiS-ie.)

(Głos z sali: Nie wszyscy.)

Panie pośle, po rządach formacji, z którą i pan,

i ja kiedyś sympatyzowaliśmy, odziedziczyłem ponad

300 osób.

Natomiast proszę mnie nie obwiniać za to,

pan jako prawnik mógł mieć zresztą na to wpływ, że

ustawa lustracyjna, którą przyjął rząd PiS-u, nie

dała mi instrumentu w postaci możliwości zwolnie-

nia z pracy osób, które składają prawdziwe, potwier-

dzające zeznanie co do pracy w dawnych organach.

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Nie musi ich pan

awansować.)

Tych osób w tej chwili jest znacznie mniej, nie

muszę ich awansować, ale wie pan, życie jest bogat-

sze, niż to się niektórym ideologom wydaje.

Gdy ktoś

pracował dla PRL-u na kierunku arabskim, mówi po

arabsku, służył w wolnej Polsce przez wszystkie rzą-

dy, czyli na przykład pracował dla wolnej Polski już

znacznie dłużej niż dla PRL-u, a nie mam w to miej-

sce świeżo upieczonego arabisty i, co więcej, jeśli taka

osoba dysponuje ważnym dopuszczeniem do tajemni-

cy państwowej, a więc według kontrwywiadu wolnej

Polski nie stanowi zagrożenia dla interesów bezpie-

czeństwa naszego kraju, to nie wiem, czy byłoby

zgodne z naszym interesem uleganie tego typu zacie-

trzewieniu i wyrzucanie takiej osoby czy nawet rele-

gowanie jej gdzieś do departamentu spraw bardzo

ważnych.

Uważam, że ludzie przez ostanie ponad

dwadzieścia lat wolnej Polski sami się zweryfikowali,

swoją działalnością.

I to nie jest tak – przekonałby się pan o tym, gdy-

by pan pracował wewnątrz administracji publicznej

– że wszyscy tak zwani nasi są świetni, a wszyscy ich

są źli.

Życie jest niestety bogatsze, niż się wydaje

i czasami niektórzy z tych ludzi, którzy mieli taki

epizod i przyznali się do niego, od tego czasu mieli

zasługi dla wolnej Polski.

Minister spraw zagranicz-

nych w niektórych sprawach, także jeśli chodzi

o operacje wywiadowcze, ma wiedzę kadrową, ma

pewną uprzywilejowaną wiedzę, musi też legendować

niektóre osoby na prośby naszych służb, co czasami

spotyka się z niezrozumieniem albo celowymi prze-

inaczeniami intencji ze strony opozycji.

Staramy się

być sprawiedliwi wobec ludzi.

Po to stworzyłem In-

spektorat Służby Zagranicznej, aby była ta wiedza

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

90

kadrowa o różnych grzechach lustracyjnych, obycza-

jowych, korupcyjnych – jak w każdej dużej organizacji.

Dla MSZ pracuje w sumie, łącznie z pracownikami

miejscowymi, 4,5 tys. ludzi, więc oczywiście pojawiają

się zdarzenia naganne.

Te kwestie lustracyjne są waż-

ne, ale takich ludzi z każdym rokiem jest mniej.

Na pewno jednak zauważył pan, że chociażby

w dniu dzisiejszym zapadł wyrok co do byłego dyplo-

maty pana Tomasza Turowskiego, który odszedł z MSZ

wskutek mojej decyzji i który takie emocje budzi na

prawicy – sąd dzisiaj ostatecznie uznał, że złożył on

prawdziwe oświadczenie lustracyjne.

Nie będę rozwi-

jał tego tematu, bo postać jest kontrowersyjna, i to, co

robiła za czasów PRL, nie jest godne pochwały, bardzo

łagodnie to ujmując.

Proszę jednak pamiętać w swoim

zacietrzewieniu, że ambasadorem tytularnym pan

Tomasz Turowski został z mianowania mojej poprzed-

niczki, pani minister Anny Fotygi.

A więc jak sam pan

widzi, ludzkie losy bywają bardzo skomplikowane,

a Pan Bóg do swoich celów używa najróżniejszych lu-

dzi, także dla dobra Rzeczypospolitej.

Pan poseł Szczerski pyta złośliwie o panią Maję

Rostowską.

Życzyłbym mu takiego wykształcenia,

jakie ma pani Maja Rostowska, która właśnie wygra-

ła konkurs na analityka w Polskim Instytucie Spraw

Międzynarodowych.

Skończyła University College

London, Stanford University.

Chciałbym podkreślić

wobec Wysokiej Izby, że nie miałem żadnej uprzedza-

jącej wiedzy ani żadnego wpływu na tę autonomiczną

i suwerenną decyzję Polskiego Instytutu Spraw Mię-

dzynarodowych.

Uważam jednak za nie fair atako-

wanie młodej kobiety, która mając do wyboru po

Stanford, po University College London karierę na

całym świecie, wybiera Polskę, chce służyć w polskiej

instytucji, a wy głosami swoich publicystów i swoich

posłów robicie z tego przedmiot kontrowersji, mimo

że dziewczyna wygrała uczciwy konkurs, tylko dla-

tego, że jej ojcem jest minister finansów.

Naprawdę

też kiedyś może będziecie ministrami i życzę wam

tego, aby nie pozbawiano waszych dzieci praw oby-

watelskich tylko z tego tytułu.

(Poseł Henryk Kowalczyk: Dzieci z daleka od urzę-

dów publicznych w tej sytuacji.

Tak byłoby lepiej.)

Pan poseł Mularczyk, pan poseł Szczerski i chyba

też pan poseł Duda pytali o sprawy arabskie, ale już

teraz w sensie kadrowym.

Pragnę oświadczyć wobec

Wysokiej Izby, że kandydat na ambasadora w Madry-

cie, były szef kancelarii, będzie do dyspozycji orga-

nów państwa polskiego niezależnie od tego, gdzie

będzie przebywał.

Pan poseł Szczerski pytał o zmiany na stanowi-

skach ambasadorów w zeszłym roku.

Oczywiście

mógłbym przypomnieć konstytucję, że to prezydent

mianuje i odwołuje na mój wniosek za zgodą premie-

ra.

Bardzo niechętnie komentujemy sprawy kadrowe,

bo są to delikatne kwestie relacji z państwem przyj-

mującym, które nie chce być zaskakiwane, z Komisją

Spraw Zagranicznych, która chce mieć pierwszeń-

stwo co do tej wiedzy.

Staram się prowadzić politykę

kadrową, dzięki której na te najważniejsze stanowi-

ska naszych ambasadorów w Berlinie, Brukseli, Wa-

szyngtonie, Londynie mianuję najbardziej doświad-

czonych polskich dyplomatów.

Rozumiem, że posłowi

Szczerskiemu może być markotno, bo gdyby nie stał

się politykiem, to też miałby szansę zostania amba-

sadorem.

Poseł Waszczykowski miał wręcz jechać do

Kairu, żeby zostać ambasadorem, i gdyby zachował

elementarną lojalność wobec rządu i państwa pol-

skiego, to zostałby nim.

Pan poseł Michał Wojtkiewicz z PiS pytał o za-

trudnianie współmałżonków kierowników placówek,

o ile pamiętam, z takim komentarzem, jakoby za-

trudnianie małżonka budziło znowu jakąś podejrzli-

wość, że jest to...

Szukam właściwego słowa.

(Gwar

na sali) Nie, że to właśnie źle.

(Głos z sali: Bo źle.)

Nie zgodzę się z takim postawieniem sprawy.

Pa-

miętajmy, że – tak jak w każdej grupie ludzi – w MSZ

mamy wiele małżeństw, w których oboje małżonko-

wie są dyplomatami.

I nie zawsze jest tak, że to męż-

czyzna jest wyższy rangą niż kobieta.

Mamy np. pa-

nią ambasador w Nowej Zelandii, której podwładnym

jest jej mąż.

To nie jest jedyny taki przypadek, więc

nie możemy ich przez to represjonować, tylko dlate-

go, że akurat w MSZ ludzie znaleźli miłość i się po-

brali.

Ale jest też inny aspekt sprawy.

Nawet tam, gdzie

– już sobie pozwólmy na moment na stereotyp, bo jest

to częstsza sytuacja – mężczyzna jest ambasadorem,

a żona prowadzi rezydencję, umówmy się, żona am-

basadora spełnia bardzo ważną rolę w naszej dyplo-

macji.

I nie mamy prawa żądać, aby tę rolę w organi-

zowaniu życia towarzyskiego ambasadora, co jest

kluczowym elementem dyplomacji, małżonek – prze-

ważnie jeszcze kobieta – odgrywał za darmo.

Do tej

pory było to regulowane w ten sposób, że ambasador

otrzymywał na współmałżonka, niezależnie od płci,

dodatek do swoich poborów w wysokości bodajże

20%.

Tylko że nawet to było nie fair, niesprawiedli-

we, bo życie bywa życiem, nie wszystkie małżeństwa,

nawet w MSZ, są trwałe, dochodziło do rozwodów, co

oznaczało, że po jakimś czasie małżonek ambasadora

nie miał praw emerytalnych nawet do tej części za-

robków, którą otrzymał z tytułu pełnionej usługi na

rzecz państwa polskiego.

Dlatego też na wniosek Stowarzyszenia Rodzin

Dyplomatów, poparty przez różne środowiska, rze-

czywiście podjąłem decyzję o możliwości zatrudnia-

nia na pół etatu małżonków dyplomatów, ambasado-

uprzednio ambasador dostawał w postaci dodatku.

Teraz małżonek dostaje pół etatu na niższej szarży

i jest to uzusowione.

Ten małżonek wreszcie nabywa

do tego prawa emerytalne.

Mam nadzieję, że napraw-

dę nikogo to nie razi, że jest to po prostu sprawiedli-

we w stosunku do naszych pracowników.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

91

Pan poseł Woźniak pytał o likwidację ambasad.

Trochę się z tym spóźnił, bo przeprowadziłem tę li-

kwidację 5 lat temu.

Dzisiaj raczej tworzymy.

Stwo-

rzyliśmy nowe konsulaty – już o tym wspomniałem

– na Ukrainie, ale nie tylko.

To będzie stały proces.

To, że gdzieś raz powstała ambasada, nie znaczy, że

musi tam być na wieki wieków.

Mapa polskich inte-

resów się zmienia.

Kiedyś walczyliśmy przeciwko

reżimowi apartheidu w południowej Afryce, nie mie-

liśmy stosunków dyplomatycznych z południową

Afryką, kluczowa była placówka w Zimbabwe.

Prze-

stała być kluczowa, nie ma tam żadnych perspektyw

gospodarczych.

Zamknąłem tę placówkę.

Może ją

kiedyś otworzymy, gdy sytuacja się zmieni.

To musi

się zmieniać, bo każda polska placówka to wydatek

od kilku milionów złotych rocznie.

Dlatego też proszę

nie robić mi z tego zarzutu, bo moim zadaniem jest

oszczędne gospodarowanie mieniem polskiego podat-

nika.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Zwłaszcza w Karaczi.)

Konsulaty.

Każda placówka ma jakąś grupę

wsparcia i jakichś swoich sympatyków.

To zawsze

będzie budziło kontrowersje.

W Karaczi konsul bo-

dajże sam błagał o to, żeby wreszcie zamknąć jego

placówkę, bo nie miał nic do roboty.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Myli się pan.)

Tak że to podniecenie posła Iwińskiego już od 5

lat po zamknięciu tego...

Natomiast uzasadnianie

istnienia konsulatu w Karaczi potrzebami polskiego

kontyngentu w Afganistanie, czego pan dokonywał,

uważam za dowód na bujną wyobraźnię.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Ja jestem konsekwentny.)

Będziemy tworzyć placówki nowego typu, wizytu-

jących ambasadorów w miejscach, które są perspek-

tywiczne, ale co do których nie mamy jeszcze przeko-

nania, że warto otworzyć stałą ambasadę, np. w Mon-

golii, gdzie już dwa razy była zamykana ambasada,

mamy lokalnego pracownika, który jest wzmacniany

przez polskiego dyplomatę z Pekinu bodajże raz na

miesiąc.

Jeżeli pojawią się wreszcie, po dekadach

obiecanek jakieś ważne kontrakty dla polskich firm,

to będę pierwszym, który będzie chciał poszerzyć

polską ofertę dyplomatyczną o Ułan Bator.

Tak samo,

jeśli chodzi o Laos.

Ale o tych obiecankach słyszę od

kilkunastu lat i nadal nic.

(Poseł Tadeusz Iwiński: W Mongolii, gdy zamyka-

liśmy, Czesi otwierali.)

To już tak będzie, dlatego z partnerami wyszeh-

radzkimi, nordyckimi będziemy się dzielili kosztami.

Najlepsze byłoby ustanawianie właśnie w takich kra-

jach, gdzie...

Kraje nie największe, nie najbogatsze

mają właśnie taką trudną podprogową decyzję: mieć

placówkę czy nie.

To są też przeważnie kraje, w któ-

rych koszty funkcjonowania są wyjątkowo wysokie.

Weźmy Afganistan.

Podzielę się z panem realnym

dylematem, który teraz mamy, rozważamy.

Dopóki

polscy żołnierze są w Afganistanie, dopóty ambasada

musi oczywiście być.

Ona jest bardzo kosztowna.

Do

ochrony placówki i ambasady mamy 16 żołnierzy

Biura Ochrony Rządu.

Proszę sobie wyobrazić, jakie

to są koszty.

16 najwyższej rangi żołnierzy z dodat-

kami wojennymi.

Dodatki wojenne są także dla dy-

plomatów.

Olbrzymie koszty.

Zgódźmy się, że koszt funkcjonowania ambasady

musi być w jakichś rozsądnych proporcjach w stosun-

ku do obrotów handlowych z tym krajem.

Generalnie

przyjmuję zasadę, że koszt funkcjonowania placówki

nie powinien być większy niż 1% obrotów handlo-

wych, ale mamy kilkanaście placówek, w których ten

koszt jest większy, i mamy jedną placówkę, w której

koszt utrzymania ambasady to 250% obrotów han-

dlowych z tym krajem.

Ja mam obowiązek patrzeć na to realnie, bo gdy-

by to zależało od dyplomatów, to byśmy nigdy nie

zredukowali żadnego etatu i nigdy nie zamknęli żad-

nej ambasady, pan sobie z tego zdaje sprawę.

Na przy-

kład w takim Kabulu rozważaliśmy różne opcje: wy-

miany działek, zbudowania ambasady, kolokacji ze

Szwecją, tylko wizytującego ambasadora, czy konty-

nuację obecnego systemu.

Najlepiej by było, gdyby

Unia Europejska w takich miejscach jak Kabul otwo-

rzyła tak zwane Europe house, czyli budynek, który

wynajmuje Komisja, któremu zapewnia ten najdroż-

szy zewnętrzny kordon bezpieczeństwa i w którym

są pomieszczenia do wynajęcia przez państwa człon-

kowskie, czyli każdy ma swoją ambasadę, ale ona jest

fizycznie w jednym kompleksie.

Wszyscy zyskują, bo

wszyscy redukują koszty.

Tak by było optymalnie, o to

będziemy zabiegać.

I to już działa.

Mamy wspólny

konsulat państw Grupy Wyszehradzkiej, tak zwany

Dom Wyszehradzki w Kapsztadzie, z kolei u nas w kon-

sulacie generalnym w Królewcu urzęduje szwedzki

konsul, a z kolei my mamy nadzieję użytkować wspól-

nie nieruchomość w Algierze.

(Poseł Tadeusz Iwiński: W Armenii…)

Nie wiem, czy to już jest wdrożone, ale…

(Poseł Tadeusz Iwiński: Jest, jest.)

Dziękuję za poparcie, rozumiem, że…

Pan poseł Andrzej Duda pyta też, czy faktycznie

MSZ pomaga biznesowi, i pyta chyba o KGHM.

KGHM

był nam bardzo wdzięczny za wspólną wizytę w Bra-

zylii i oczywiście polska dyplomacja wspierała naj-

większą inwestycję w historii naszego kraju – inwe-

stycję KGHM w Chile.

W sumie w programach gospodarczych MSZ w ze-

szłym roku to było około tysiąc interwencji, a w po-

dróżach z przedstawicielami MSZ w całym kraju

wzięło udział 240 firm.

Pan poseł Mularczyk oczywiście też wie, że MSZ

nie jest organem lustracyjnym.

Pan poseł Mularczyk

ma osobiste doświadczenie z lustrowania i to w trybie

bardzo pilnym, z tego co pamiętam…

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Zaraz dam odpo-

wiedź.)

…więc powinien wiedzieć, że to nie MSZ odpowia -

da za lustrację.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

92

Poseł Gibała znowu.

Pytanie o remont pałacu

Przeździeckich.

Remont, panie pośle, za kilkaset ty-

sięcy złotych to nie był żaden remont, to było takie

odświeżenie.

Ja nie mogę przyjmować gości zagra-

nicznych w brudzie.

Znaczy, tam był przewidywany

remont, prawdziwy, za kilkadziesiąt milionów.

To

byłby prawdziwy remont.

(Poseł Tomasz Makowski: Poseł Gibała powie-

dział, że zostały przekazane poprzednim właścicie-

lom.)

Nie zostały przekazane.

Jutro będę miał tam ko-

lację dla ministra spraw zagranicznych Turcji, więc

póki używam, to musi jakoś wyglądać, chyba się zgo-

dzimy.

Jeżeli chodzi o zarzucanie nam, że tracimy

pałac Przeździckich, proszę przekazać posłowi Giba-

le, że uważam to za wyjątkowo perfidne.

Bo to jest

pałacyk, który ofiarował Ministerstwu Spraw Zagra-

nicznych hrabia Przeździecki, były szef naszego pro-

tokołu dyplomatycznego, jeszcze przed wojną zapi-

sem testamentowym, że ma być w rękach MSZ tak

długo, jak służy dyplomacji.

Pałacyk uległ zniszcze-

niu już we wrześniu 1939 r. i został po wojnie odre-

staurowany, odbudowany w nowym kształcie, to jest

właściwie nowy budynek z lat pięćdziesiątych, na

koszt państwa polskiego i trafił do MSZ, ale po paru

latach.

Przez parę lat funkcjonowała tam bodajże

biblioteka i z tego, co wiem, spadkobiercy na tej pod-

stawie podważyli zapis w księdze wieczystej.

Podwa-

żyli tę decyzję i my jesteśmy w tej sprawie poszkodo-

wani, więc to, że sąd wydał taki wyrok – nie będę

komentował wyroków niezawisłych sądów – wydaje

mi się dziwne, ale liczyłbym na sympatię i życzliwość

dla starań Ministerstwa Spraw Zagranicznych, aby

pozyskać nowy obiekt o podobnej funkcji, który jest

nam niezbędnie potrzebny do wykonywania naszej

podstawowej funkcji, to jest obsługi wizyt zagranicz-

nych gości z całego świata, więc zarzut jest komplet-

nie chybiony.

Koalicja obrońców byłej ambasady PRL w Kolonii,

widzę, sięga od SLD, od posła Zaborowskiego, do pra-

wej strony sali.

Kompletnie nie rozumiem tego, jak

można bronić sytuacji, w której na jednego pracow-

nika MSZ, a jesteśmy oskarżani o to, że dyplomaci

lubią luksusy, ten współczynnik wynosi 281 m

2

, śred-

nio na pracownika.

Każdy z 19 pracowników w Ko-

lonii dysponuje powierzchnią 281 m

2

.

Czy naprawdę

uważacie, że to jest potrzebne?

Ja uważam, że to jest

lekka przesada i że nam wystarczy znacznie mniejsze

pomieszczenie.

(Głos z sali: Wersalu nie będzie.)

I co więcej, tam jest tak, że są te gigantyczne,

odziedziczone po czasach, gdy tam pracowało 200

osób, gdy to była ambasada, przestrzenie reprezen-

tacyjne, a dla tych ludzi, którzy dzisiaj korzystają

z tego budynku, dla interesantów konsulatu jest ba-

rak, którego by się pan powstydził, tam jest standard

dworca PKS-u za czasów mienionych, i jest jakaś

zdumiewająca koalicja, żeby obronić ten stan rzeczy,

podczas gdy podpisaliśmy umowę na przeniesienie

konsulatu do budynku ultranowoczesnego, znacznie

bliżej centrum Kolonii, z eleganckim parkingiem,

z możliwością nowoczesnej, sprawnej obsługi intere-

santów tak jak przystało na traktowanie Polaków,

obywateli Unii Europejskiej z poważnego kraju.

Zna-

czy, ten z jednej strony kompletnie chybiony przepych

taki powierzchniowy i złe traktowanie ludzi to jest

dokładnie to, co ja chcę wyrugować z naszej dyplo-

macji w tym odziedziczonym stanie pogierkowskiej

głównie infrastruktury dyplomatycznej i bardzo pro-

szę Wysoka Izbę ze wszystkich stron sali o wsparcie

mnie w tym procesie, a nie o bronienie jakichś zupeł-

nie fałszywie wydumanych sreber rodowych PRL-u

Posłowi Mularczykowi chcę powiedzieć, że mamy

nadzieję zbudować ambasadę w Berlinie do listopada

mnie, ani dla moich poprzedników.

To trwa stanow-

czo zbyt długo.

Było ileś konkursów, podważane były

ich wyniki.

Nie za wszystko można obwiniać MSZ.

Były procesy sądowe, to jest wyjątkowo trudna dział-

ka, bardzo duże ograniczenia, ale mamy już roz-

strzygnięty konkurs, w tej chwili tworzona jest do-

kumentacja techniczna.

Posła Lipińskiego nie widzę na sali, ale jeśli ma

wiarygodne sygnały o nieprawidłowościach w wyda-

waniu wiz w Brześciu czy w jakiejkolwiek innej na-

szej placówce, bardzo proszę o sygnał.

Nie tolerujemy

korupcji.

Osoby, którym nawet jeszcze sąd nie udo-

wodnił korupcji, ale wobec których tracimy zaufanie,

tracimy przekonanie o ich nieposzlakowanej opinii,

np. ze względu na kłamstwo w oświadczeniu mająt-

kowym czy zeznania pracowników lokalnych, na-

tychmiast ruguję ze służby zagranicznej, ale muszę

mieć konkretny sygnał o konkretnych zaniedba-

niach.

Dopóki jestem ministrem, dla korupcji, także

w wydawaniu wiz, nie będzie tolerancji.

Będę zmierzał do końca.

(Poseł Marek Poznański: A moje pytanie?)

Pani poseł Gabriela Masłowska pytała o cele In-

stytutu Zachodniego.

Nie jestem zadowolony, chyba

tak jak ona, z sytuacji w Instytucie Zachodnim.

Pla-

cówka bardzo zasłużona, jeszcze w czasach słusznie

minionych, także w dokumentowaniu zbrodni nie-

mieckich w Polsce, trochę spoczęła na laurach.

Chciałbym ją widzieć jako taką, która z jednej strony

dokumentuje historię, ale też jest bardziej ofensyw-

na.

Tam niestety rozpisano kilka konkursów na dy-

rektora i jakoś nie zgłaszają się kandydaci na odpo-

wiednim poziomie.

Zainteresowanie budzi też sprawa używania

Twittera i multimediów, w tym zainteresowanie po-

sła Waszczykowskiego, który sam jest autorem blo-

gów.

Twittera używa większość dyplomacji na świe-

cie, większość prezydentów, premierów, ministrów

spraw zagranicznych, ostatnio, jak już wspomniałem,

poprzedni papież i obecny Ojciec Święty, tak że uwa-

żam te zarzuty za kompletnie chybione.

Prowadzenie

blogów przez dyplomatów jest coraz bardziej rozpo-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

93

wszechnione, robią to Brytyjczycy, Amerykanie,

Niemcy, tak że uważam to za dziwny zarzut.

Jest to

częścią naszej nowej witryny MSZ.

To był wielki pro-

jekt, zajęło nam to dwa lata, to jest najbardziej skom-

plikowana witryna internetowa w administracji pań-

stwowej, bo to jest witryna centrali MSZ po polsku

i po angielsku i witryny wszystkich naszych placó-

wek w kilkunastu językach.

Jak państwo wchodzicie

na ten adres www.msz.gov.pl, to widzicie jedną stro-

nę, ale tak naprawdę to jest system 340 stron skon-

figurowanych według tego samego wzoru i ze sobą

zsynchronizowanych.

Uważam, że działa on bardzo

dobrze, ostatnio uruchomiliśmy dostęp poprzez

smartfony, działają też aplikacje, takie jak iPolak,

jest możliwość zgłaszania swoich podróży zagranicz-

nych przez Internet, dostęp do wszystkich telefonów

alarmowych, wysyłamy informacje o zagrożeniach

dla Polaków, rekomendacje, gdzie nie jeździć.

Uwa-

żam, że to bardzo ważny serwis, ważna usługa dla

polskich obywateli, nie rozumiem, dlaczego to się

komuś nie podoba.

Krótko, pan poseł Makowski pytał o obroty han-

dlowe z Kazachstanem.

Informuję, że za zeszły rok

wyniosły one 960 mln zł, w tym nasz eksport – 568

mln, a import – 392 mln, czyli pozytywne dla nas

saldo to 175 mln zł.

(Poseł Tomasz Makowski: Czy będzie tendencja

wzrostowa?)

Jak pan Bóg pozwoli.

Kończąc, chciałbym z jeszcze niekorygowanego

i nieautoryzowanego stenogramu sejmowego zacyto-

wać pana posła Szczerskiego, który powiedział: Nie

nistrem spraw zagranicznych.

(Wesołość na sali)

Panie marszałku, jestem zdumiony, to chyba ma

coś wspólnego z tym, że faktycznie przystąpiliśmy do

Europejskiej Agencji Kosmicznej, która będzie finan-

sowana także ze środków Ministerstwa Spraw Za-

granicznych.

Chciałbym serdecznie panu posłowi

Szczerskiemu podziękować, bo w wypowiedziach

posłów Prawa i Sprawiedliwości w poprzednich la-

tach byłem zdrajcą, ministrem spraw zagranicznych

Niemiec, więc wydaje mi się, że bycie kosmitą jest

ruchem we właściwą stronę, w kierunku podwyższa-

nia standardów polskiej debaty publicznej.

(Głos z sali: A moje pytanie, panie ministrze?)

(Poseł Romuald Ajchler: Dajcie spokój, już koniec.)

(Głos z sali: A moje krótkie pytanie?)

Ponadto, panie marszałku, uważam, że w miejscu

pałacu kultury powinien powstać park centralny dla

Warszawy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Podziękowania w sprawie kosmitów przekażę.

(Głos z sali: W trybie sprostowania.)

W trybie sprostowania, dobrze, chwileczkę, panowie.

W trybie sprostowania zgłosili się panowie posło-

wie: Andrzej Duda, Adam Kwiatkowski, Zbigniew

Babalski, Arkadiusz Mularczyk, Tadeusz Iwiński i Zby-

szek Zaborowski, tak?

Proszę bardzo, pan poseł Andrzej Duda.

Poseł Andrzej Duda:

Dwie kwestie.

Wiem, że pan minister mnie zrozu-

miał, rozumiem też, że na tej sali musi udawać, że

euro sprawa jest banalnie prosta.

Otóż jeżeli wejdzie-

my do strefy euro, a widzę, że państwo jako rząd RP,

co stwierdzam z ubolewaniem, wciągacie nas czy też

próbujecie nas do niej wepchnąć, to skażecie Polaków,

obawiam się, na wiele dziesięcioleci bycia dziadami

i mówię to wprost, z wielkim ubolewaniem.

Nie będzie

można wtedy przeprowadzać tych procesów, które dzi-

siaj zarówno rząd, jak i nasz bank centralny może

przeprowadzać, a więc mimo wszystko jest to jakieś

sterowanie kursem złotówki, co jest możliwe, i decy-

dowanie także o tym, czy będziemy robili u nas pod-

wyżki, np. rent i emerytur, czy nie będziemy robili.

Jeżeli będziemy w strefie euro, to wszystko będzie

uzależnione od decyzji europejskiego banku, bo nie

będziemy mogli takich działań podejmować bez jego

zgody.

Utracimy tę samodzielność, bo będzie obawa

o dewaluację w całej strefie euro i to jest, panie mini-

strze, oczywiste i jasne i proszę mi tutaj nie opowiadać.

Mam nadzieję, że państwo do tego nie dopuścicie, że-

byśmy wchodzili do euro po 4 zł.

Bo nie mam zamiaru

ani ja, ani chyba większość naszych rodaków, być ska-

zany przez was na nieustające dziadostwo, bo taka jest

prawda.

Doskonale pan wie, że Niemcy, o których w tej

chwili pan wspomina, zarabiają trzy razy więcej niż

Polacy, biorąc pod uwagę średnie zarobki.

Proszę więc

sobie nie żartować, bo to są po prostu kpiny, które się

nie należą ludziom, którzy dostają poniżej 800 zł eme-

rytury.

Przy waszych zamiarach, które teraz bez prze-

rwy prezentujecie, ci ludzie będą dostawali poniżej 200

euro miesięcznie.

Rozumiem, panie ministrze, że pan

ma dużo pieniędzy, ale proszę się nad tym zastanowić,

nie jest pan sam na świecie.

Druga sprawa, panie ministrze.

(Dzwonek) Nie

mówiłem ogólnie o biznesie, mówiłem o pewnym

problemie, o którym powiedział jeden z rektorów

krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej, dotyczy-

ło to placówki w Laosie, gdzie odkryto złoża i nikt

nie chciał pomóc polskiemu biznesowi ani polskim

naukowcom, bo się okazało, że ambasador był zajęty

zwijaniem ambasady i powiedział: przepraszam pań-

stwa, ale muszę się zajmować zwijaniem ambasady,

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

94

którą pan minister Sikorski likwiduje.

Tak właśnie

pomagacie polskiemu biznesowi.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Pan poseł Adam Kwiatkowski w trybie sprosto-

wania.

Poseł Adam Kwiatkowski:

Pytając o to, gdzie są pieniądze przeznaczone na

wsparcie Polonii i Polaków za granicą, pytałem nie

o zeszły rok i te 10 mln, które były w zeszłym roku

nie ma już ani złotówki.

Nawet jeśli dodamy do tych

ponad 50 mln rzeczone 12 mln rezerwy, to dalej jest

pytanie, co z resztą pieniędzy, które miały być prze-

znaczone na wsparcie dla Polaków i Polonii za gra-

nicą.

To jest pierwsze sprostowanie, bo być może źle

zrozumiał pan moje pytanie.

Natomiast druga kwe-

stia, która wynika jakby z tej pierwszej – i też zosta-

łem chyba źle zrozumiany – jest taka, że cieszę się,

że państwo przygotowujecie jakiś program reformy,

który obejmie szkolnictwo dla polskich dzieci poza

granicami kraju, i czekam z niecierpliwością na nie-

go, jeżeli nie będzie się on ograniczał do tego, co ro-

bicie w Atenach, czyli po prostu do likwidacji szkoły,

tak jak w kilku jeszcze innych miejscach na świecie,

tylko że moje pytanie było takie: Co się dzieje z dzieć-

mi, które na przykład się uczą w tej chwili na Ukra-

inie, i z pieniędzmi, które zabraliście Fundacji Pomoc

Polakom na Wschodzie, z których to nauczanie było

do tej pory finansowane?

Takie było moje pytanie.

Chodziło mi o to, żeby padła z tej sali deklaracja,

czy polskie państwo pamięta o polskich dzieciach,

które bez tych pieniędzy przestaną się uczyć polskie-

go, i dlatego powiedziałem na końcu swojego wystą-

pienia, że to jest polityka, która prowadzi do wyna-

rodowienia części naszych rodaków.

Dziękuję bar-

dzo, panie marszałku.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Także w trybie sprostowania – pan poseł Zbi-

gniew Babalski.

(Głos z sali: Pół minuty, panie marszałku.)

Poseł Zbigniew Babalski:

Dziękuję bardzo.

Zdziwił się pan i wyraził to pan publicznie, że zadaję

pytanie dotyczące rozszerzenia strefy…

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Ucieszyłem się.

Ucieszyłem się.)

Ale i się pan bardzo mocno zdziwił.

Chcę panu

przypomnieć, że, tak jak pan powiedział, kiedy ja

byłem wojewodą, to pan w tym czasie był wicemini-

strem spraw zagranicznych.

Co prawda, jeśli dobrze

pamiętam, zajmował się pan Azją, Afryką i Ameryką

Łacińską.

Tak więc niech pan nie wyraża takiej opi-

nii, że PiS kontestuje, a Babalski o to pyta.

Nie po

raz pierwszy PiS kontestuje.

PiS kontestował, kon-

testuje i będzie kontestował.

To jest prawo opozycji.

Natomiast chcę panu powiedzieć jedną rzecz, i pan

prawdopodobnie o tym doskonale wie, że w tym cza-

sie, kiedy byłem wojewodą, byłem bardzo aktywny,

jeśli chodzi o politykę dotyczącą stosunków z Fede-

racją Rosyjską.

Przykład – niech pan tego poszuka,

niech pan da polecenie pracownikom – przepraszam

za słowo, po łapach dostałem od ówczesnego ministra

spraw zagranicznych za zbyt aktywną politykę doty-

czącą stosunków z Federacją Rosyjską.

Chodzi o ob-

wód kaliningradzki.

Chodziło mi jednak tylko i wy-

łącznie o to, żeby ten region w jakikolwiek sposób

ożył.

To po pierwsze.

Po drugie, dla przypomnienia,

odchodząc ze stanowiska wojewody zostawiłem całą

dokumentację odnośnie do przejścia Grzechotki –

Mamonowo.

Tak było.

A walczyłem o to przez 4 lata,

żeby dostać na to pieniądze.

Dlaczego o tym mówię?

Jestem trochę podenerwowany.

Powiem panu dlacze-

go.

Bo jeżeli już mieliśmy inną opinię, to dużą war-

tością w tym, że jestem w Prawie i Sprawiedliwości,

jest również to, że mogę mieć swoje zdanie na ten

temat.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Więc proszę mnie przekonać.)

I miałem.

Nie, ja chcę pana przekonać do jednej

rzeczy.

Jeżeli już podjęliście państwo decyzję o ma-

łym ruchu granicznym, to dlaczego znowu dzielicie

ten region?

Tylko lądowa granica jest do przejścia

w ramach małego ruchu granicznego, pan o tym do-

kładnie wie, a jedyny region w Polsce, który graniczy

z Federacją Rosyjską, to jest właśnie region Warmii

i Mazur, i podzieliliście go: pół województwa (Dzwo-

nek) ma możliwość, a pół województwa nie.

Proszę

pojechać do regionu, porozmawiać z samorządowca-

mi, w jaki sposób oni do tego podchodzą.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Nie dało się.)

Dało się.

Proszę mi nie mówić, że to 30 km czy 40,

bo od Olsztyna, od skraju powiatu olsztyńskiego, do

granicy z Federacją Rosyjską są 142 km.

Przykład

podaję: od Ostródy do granicy są 104 km.

Tam się

dało, a tu się nie dało?

Panie ministrze, bez względu

na zdanie, jakie mamy z moimi koleżankami i kole-

gami, ja swojego zdania nie zmienię.

Uważam, że jeśli

zrobiliście jeden krok, powinniście doprowadzić do

sytuacji takiej, żeby cały region warmińsko-mazur-

ski, który jako jedyny ma granicę lądową z Federacją

Rosyjską, w konsekwencji – kiedy już podejmujecie

takie działania – był objęty cały małym ruchem gra-

Poseł Andrzej Duda

95

nicznym.

Dziękuję bardzo i przepraszam, panie mar-

szałku, że przedłużyłem.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Zgadzam się, panie pośle, ale się nie da.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Proszę bardzo.

Jeszcze w trybie sprostowania pan poseł Arka-

diusz Mularczyk.

(Głos z sali: Nie trzeba.)

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

bo wielokrotnie pan moje nazwisko wymieniał.

Pierwsza sprawa.

Był taki okres, kiedy obaj byliśmy

w Prawie i Sprawiedliwości.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Nie, nie było takiego okresu, bo ja nie byłem.)

Był pan bodajże w klubie.

To był czas, kiedy była

przygotowywana ustawa...

(Głos z sali: W rządzie Prawa i Sprawiedliwości.)

Był pan w rządzie Prawa i Sprawiedliwości i był

pan senatorem z list Prawa i Sprawiedliwości.

Chyba

tak.

I to był czas przygotowywania ustawy tak zwa-

nej lustracyjnej, której celem było ujawnienie infor-

macji o dokumentach państwa komunistycznego,

które zachowały się na temat urzędników, także

MSZ.

Niestety ta ustawa została przez prezydenta

śp. Lecha Kaczyńskiego zmieniona i przywrócono tę,

która jest obecnie, zresztą wiemy, że pod presją pro-

minentnych polityków obecnej i Platformy i PiS, nie-

stety, tak się stało.

Później Trybunał tę ustawę jesz-

cze bardziej pokiereszował, więc tak naprawdę lu-

stracji nie ma.

Tak więc niech pan mi nie zarzuca, że

w tamtym czasie broniłem tego, ażeby Trybunał

Konstytucyjny nie rozpatrywał ustawy, która miała

dotyczyć dwóch sędziów trybunału, a jak się później

okazało, jeszcze kilku innych sędziów trybunału.

Ale

przyzna pan, panie ministrze, że nie jest chyba uczci-

we, jeśli dyplomaci, którzy pracują 30 lat w dyploma-

cji, są postawieni w takiej sytuacji, że dowiadują się,

że ich kolega z pokoju donosił na nich do SB 20 czy

25 lat wcześniej i dalej pracuje w MSZ, bo takie przy-

padki są.

Może jest ich niewiele, ale są.

To jest spra-

wa lustracji.

Sprawa Białorusi.

Panie ministrze, jeśliby pana

urzędnicy w ministerstwie roboczo spotykali się,

a nie wysyłali pisma do prokuratury, nie byłoby wie-

lu spraw na Białorusi.

Pan musi takich rzeczy pilno-

wać, bo to jest dyplomacja poufna.

Nie może być w tych

sprawach, jeśli wspieramy białoruską opozycję, tak,

że ktoś sobie koresponduje i nie uprzedza innych

urzędników, bo później są wpadki.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Mam już dwie sprawy...)

Okey, dobrze, to pan mi to za chwileczkę wyjaśni.

Uważam, że to są sprawy (Dzwonek) niezwykle istotne.

Wspomniał pan też o kwestii naszych relacji w Afry-

ce, o tym, jakie kraje afrykańskie dla pana są istot-

ne.

Myślę, że zapomniał pan o Maroku.

To jest kraj

afrykański...

(Poseł Romuald Ajchler: To jest sprostowanie?)

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Mamy tam ambasadę.)

Ja wiem o tym, że mamy ambasadę.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Przepraszam, panie przewodniczący.

Tryb sprostowania jest stosowany do sprostowa-

nia źle zrozumiałej pańskiej wypowiedzi.

(Głos z sali: To jest polemika.)

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Już kończę, momencik.

Tak więc, reasumując, myślę, że ten kraj jest rów-

nież ważny z perspektywy interesów Polski w Afryce.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Również w trybie sprostowania – pan poseł Tadeusz

Iwiński.

(Głos z sali: Pół minuty.)

(Poseł Tadeusz Iwiński: Przestań.

Kiedy zosta-

niesz marszałkiem, będziesz miał prawo coś mówić.)

Proszę bardzo.

Poseł Tadeusz Iwiński:

formowany, gdy dojeżdżałem na dyskusję w Progra-

mie 1 Polskiego Radia, że pan minister wypowiadał

dość dziwne słowa na podstawie naszej dyskusji, któ-

rą mieliśmy wczoraj na zamkniętym posiedzeniu

Komisji Spraw Zagranicznych.

Zdążyłem to w Pro-

gramie 1 sprostować, ale to nie ma tej wagi, jeżeli

chodzi akurat o ten wątek, ponieważ pan zarzucił mi,

że lobbuję za jakimiś grupami czy przedsiębiorstwa-

mi rosyjskimi.

Dzisiaj powiedziałem jedynie, że bi-

znesmeni rosyjscy skarżą się, i to dość powszechnie,

Poseł Zbigniew Babalski

96

że mają kłopoty z inwestycjami tutaj.

Wasz wybitny

minister, egiptolog, nie ma kompletnie poczucia dy-

plomatycznego, jeżeli opowiada takie rzeczy.

Jeżeli

jest przedsiębiorstwo rosyjskie, to można mu odmó-

wić – myślę tutaj akurat o Akronie, ale dzisiaj o tym

nie mówiłem, który chce kupić Azoty Tarnów, a mó-

wię o tym jako inżynier chemii z pierwszego wy-

kształcenia – można się zgodzić lub nie, ale nie moż-

na opowiadać tego typu rzeczy, skandalicznych, że

tu chodzi o wrogie przejęcie.

To wtedy tak jest z każ-

dym, kto chce kupić.

Ja niczego nie będę wpisywał,

wie pan, do rejestru korzyści.

A jeszcze pan wczoraj

wmieszał Aleksandra Kwaśniewskiego do tego.

Na

Oksfordzie dobrze uczą erystyki.

Pana pochwaliłem

w radiu, że pan, jeżeli chodzi o prowadzenie sporu,

to jest zdolny, do wszystkiego zresztą też.

Druga

rzecz.

Ja rzeczywiście skrytykowałem pewną sytua-

cję w krajach arabskich i dałem przykład Libii.

Do-

brze, pan tam był.

Przecież ja dobrze wiem, że pan

tam był.

Ale co się dzieje tam teraz?

Wie pan, to nie

ważne, kto jak zacznie, ważne kto jak kończy.

To była

moja fraza, której używał Leszek Miller później.

Tak

więc co z tego, że pan tam był...

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Nie wiedziałem, że...)

A co jest teraz?

(Głos z sali: To z tego wynika?)

Bardzo dobry ambasador, który zresztą był moim

pracownikiem (Dzwonek) w Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów, został ambasadorem.

No i co?

I co

się dzieje?

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Się stara.)

No co się stara?

Jest i nie może wyjechać.

I ostatnia sprawa.

(Dzwonek) Między nami nie ma

de facto różnicy, jeżeli chodzi o elastyczne formuły

mianowania ambasadorów i żon.

Tutaj pan realizuje,

uważam, wiele śmiałych pomysłów.

Byłem w ciągu

ostatnich 4 miesięcy w 3 dużych krajach afrykań-

skich, w Nigerii, Etiopii i w Maroku.

Jeżeli chodzi

o żony dobrych, często młodych ambasadorów, to

jedna pracuje dodatkowo jako konsul, druga pracuje

w Brukseli – to są zupełnie zrozumiałe rzeczy.

Natomiast ostatnia sprawa dotyczy Pakistanu.

Dlaczego jednak mówię o tym?

Pan ten region po-

winien znać lepiej ode mnie, tam też byłem kilka

razy.

Jeżeli pan zamyka konsulat generalny w naj-

większym mieście, ponad 12-milionowym, 170-mi-

lionowego kraju, gdzie ten konsulat działał dla po-

nad połowy kraju i był ważniejszą placówką aniżeli

w stolicy Islamabadzie, to naprawdę...

Jak mówił

Talleyrand, to był gorzej niż dramat, to był błąd.

Pewne rzeczy trzeba czasem naprawiać.

To, że pew-

ne ambasady się zamyka, inne otwiera, jest zrozu-

miałe.

Jak mawiał Lejzorek Rojtszwanc – bohater

prozy Ilii Erenburga – gadają, że mają zwalniać,

znaczy, będą przyjmować.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie pośle, wykracza pan poza formułę sprosto-

wania.

A ponadto przekroczył pan już prawie w 100%

czas.

Poseł Tadeusz Iwiński:

Tak, panie marszałku, już przestanę wykraczać.

Ale ponieważ pan minister poświęcił mi tyle czasu,

więc chociaż mały rewanż.

Krótko mówiąc, panie ministrze, to nie jest tak,

że ktoś podważa takie czy inne rzeczy.

Musimy na-

uczyć się różnić pięknie.

Natomiast ostatnie moje zdanie jest takie.

Na-

prawdę myślałem, że pan po tylu latach wyciągnął

chociaż wnioski dotyczące pałacu kultury i przestał

opowiadać takie rzeczy.

Wie pan, pan się sam z tego

śmieje, ale ludzie się z tego śmieją, że pan to powta-

rza.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

szam pana bardzo, ale proszę pamiętać, że odnośnie

do trybu sprostowania to jest sprostowanie źle zro-

zumianej własnej wypowiedzi.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Tak mówiłem właśnie o...)

O pałacu kultury pan w swoim wystąpieniu nie

mówił, tak że bardzo pana przepraszam, ale proszę

trzymać się zasad regulaminowych.

Proszę, pan poseł Zbyszek Zaborowski – także

w trybie sprostowania.

Poseł Zbyszek Zaborowski:

szerzyć tę koalicję, o której pan mówił – czyli spro-

stować – w obronie siedziby konsulatu generalnego

w Kolonii, byłej ambasady.

Chciałbym rozszerzyć

przede wszystkim o Polonię, panie ministrze, bo to

Polonia przede wszystkim walczy o utrzymanie sie-

dziby konsulatu, ponieważ ten konsulat nie tylko

spełnia funkcje typowo konsularne, urzędnicze, lecz

jest to także miejsce spotkań bardzo licznej Polonii

w Północnej Nadrenii-Westfalii i w całym okręgu

konsularnym, który składa się z 4 landów – 800 tys.

ludzi ma polskie korzenie w Północnej Nadrenii-

-Westfalii.

Panie ministrze, jeżeli pan wynajmie

w nowym miejscu konsulat, to będzie drożej.

Zresz-

tą chce pan wynająć w miejscu, gdzie nikt nie chce

wynajmować – krytykują to towarzystwo polsko-

-niemieckie, polskie towarzystwo medyczne i stowa-

rzyszenie prawników polskich, wszystkie liczące się

środowiska polonijne w Niemczech.

Ale pan się upie-

ra przy tej decyzji.

Nie będę panu pomagał, zresztą

pan sobie bez mojej pomocy świetnie radzi, nawet

Poseł Tadeusz Iwiński

97

za dobrze, bo wyrzucił pan z roboty konsul general-

ną, która miała obiekcje w sprawie pańskiej decyzji.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Za bunt.)

Za bunt, tak to pan minister jeszcze dookreśla.

Więc pan sobie świetnie radzi, realizując nad Renem

decyzje moim zdaniem niezgodne z polską racją stanu.

Odnośnie do Libii jeszcze raz pytam, kiedy wyśle

pan ambasadora do Libii, bo polscy przedsiębiorcy

i interesanci libijscy skarżą się, że ambasada faktycz-

nie nie działa.

Dyplomaci zamknęli się w czterech

ścianach, są chronieni przez BOR, a inni działają,

nawiązują kontakty, są kontrakty, Europa Zachodnia

działa, my nie działamy, panie ministrze.

Jeżeli cho-

dzi o pańskie otwarcie w Benghazi, to nie ma ciągu

dalszego.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: Dostał nominację.)

Świetnie.

A ponadto sądzę, panie ministrze, że

trzeba wyprowadzić jak najszybciej polskie wojsko

z Afganistanu, powiem korzystając z pańskiej kon-

wencji.

(Dzwonek) Na decyzję w sprawie pałacu kul-

tury na szczęście jako minister spraw zagranicznych

nie ma pan wpływu, a na to mógłby pan mieć.

Mógłby

się pan zająć tą sprawą.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Tryb sprostowania został wyczerpany.

Zamykam dyskusję.

W dyskusji dwa kluby zgłosiły wnioski o odrzuce-

nie informacji.

A więc informuję, że do głosowania

go w cenie oleju napędowego wykorzystywanego

do produkcji rolnej (druki nr 264 i 843).

Głos zabierze sprawozdawca komisji pan poseł

Krzysztof Jurgiel.

Poseł Sprawozdawca Krzysztof Jurgiel:

Publicznych przedstawiam sprawozdanie komisji o po-

Sejm na 12. posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2012 r.

na podstawie art. 39 ust. 2 regulaminu Sejmu skie-

rował powyższy projekt ustawy do Komisji Rolnictwa

Komisje Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Finansów

Publicznych, po rozpatrzeniu tego projektu ustawy

2012 r., wnoszą, aby Wysoki Sejm odrzucił projekt

Wysoki Sejmie!

Zmiany w projekcie ustawy doty-

czą art. 4 ust. 2, w którym wnioskodawcy, Prawo i Spra-

wiedliwość, proponują, aby ustalić limit jako kwotę

oleju napędowego, liczby 126 oraz powierzchni użyt-

ków rolnych będących w posiadaniu lub współposia-

daniu producenta rolnego, określonej w ewidencji

danego roku.

Przypomnę, że w obowiązującej usta-

wie, która została uchwalona w 2006 r., limit ten

uwzględniał liczbę 86.

Druga zmiana dotyczy ust. 4.

Polega na tym, aby

rok następny, wraz z wysokością kwoty ogólnej prze-

znaczonej na ten cel, każdorazowo określała ustawa

budżetowa.

W obowiązującej ustawie dokonywała tej

czynności Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

Wreszcie zmiana w art. 5 – dodaje się ust. 3a.

Tu-

taj chodzi o to, że jeśli producent rolny posiada grun-

ty w kilku gminach, wówczas składa wniosek o zwrot

podatku w gminie, w której położona jest siedziba

gospodarstwa rolnego.

Połączone komisje powołały podkomisję, która

przygotowała sprawozdanie.

W sprawozdaniu podko-

misje zaproponowały komisjom, aby przyjąć limit

wysokości w liczbie 112.

Była to propozycja rządu,

ponieważ rząd twierdził podczas prac podkomisji, że

ma na ten temat takie wyliczenia.

Jednocześnie usta-

lono, że w przypadku gdy grunty gospodarstwa rol-

nego są położone na obszarze kilku gmin, producent

rolny składa wniosek o zwrot podatku dotyczący

wszystkich posiadanych gruntów do wójta, burmi-

strza wybranej przez siebie gminy, na terenie której

posiada grunty gospodarstwa rolnego.

Jeśli chodzi o posiedzenie komisji 7 listopada, to

wcześniej rząd przyjął stanowisko w sprawie tego

projektu ustawy.

Stanowisko jest negatywne.

Rząd

przede wszystkim wskazuje tutaj skutki finansowe,

które wyniosą 1005 mln zł w przypadku przyjęcia

liczby 126, a przy 112 było to ok. 900 mln zł, czyli

wzrost w stosunku do tego, co mamy zapisane w usta-

wie budżetowej, o ponad 150 mln zł.

Sprawa następna: jeśli chodzi o opinię rady kra-

jowej rolników indywidualnych, w pełni popierają oni

przedłożony projekt ustawy, wskazując też na uza-

sadnienie.

Także Krajowa Rada Izb Rolniczych po-

piera większość rozwiązań w tym projekcie ustawy,

szczególnie dotyczy to limitu, a więc zastąpienia licz-

by 86 liczbą 112.

Po dyskusji w połączonych komisjach, niestety

przy negatywnym stanowisku rządu, projekt został

odrzucony.

Połączone komisje proponują, aby Sejm

raczył odrzucić projekt ustawy zawarty w druku

nr 264.

Dziękuję bardzo.

Poseł Zbyszek Zaborowski

98

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

Informuję, że dyskusja nad tym punktem porząd-

ku dziennego obejmuje 5-minutowe wystąpienia

w imieniu klubów.

nin, Platforma Obywatelska.

Poseł Artur Dunin:

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Rolnictwa i Rozwoju Wsi odrzuciła ten projekt.

Dzię-

kuję bardzo za przypomnienie, czego dotyczył.

Już

może nie będę powtarzał, że dotyczy to zwiększenia

liczby do 126, tych spraw, które omawiał pan poseł

sprawozdawca.

Też tylko w skrócie przypomnę, że ustawa z dnia

go do produkcji rolnej jest zgodna z przepisami dy-

2003 r.

Ta dyrektywa dotyczy lat 2007–2013, czyli

obecnego roku, to jest ostatni rok.

W tej chwili trwa-

ją prace nad tym, żeby okres obowiązywania tej dy-

rektywy przedłużyć.

Mam nadzieję, że tak się stanie,

że rząd polski będzie robił wszystko, żeby okres obo-

wiązywania tej dyrektywy przedłużyć, żeby faktycz-

nie polscy rolnicy mogli uzyskiwać dopłatę, odliczać

podatek akcyzowy.

Jest też prawdą, że zmiana zaproponowana przez

klub Prawo i Sprawiedliwość kosztowałaby budżet

ponad 1 mld zł.

Chciałbym tylko przypomnieć jeszcze szanownym

paniom i panom posłom, że jak tylko była taka moż-

liwość, to w roku 2012 rząd polski w rozporządzeniu

zwiększył – o niedużą kwotę, ale zwiększył – tę do-

płatę.

(Poseł Krzysztof Jurgiel: 2 gr.)

Chciałbym również powiedzieć, szanowni pań-

stwo, że jak tylko jest taka możliwość, to staramy się

wprowadzać zmiany na korzyść rolników.

Tak się

stało na poprzednim posiedzeniu Sejmu, chodzi o usta-

wę, którą żeśmy rozpatrywali.

Udało się tak złożyć

artykuły, że dzisiaj rolnicy nie muszą potwierdzać

rachunków.

To też jest oszczędność dla rolników, za

co bardzo dziękujemy, dziękuję w imieniu rolników,

bo to był duży wydatek finansowy, który czasami

przewyższał kwotę odzyskaną.

To dobry ruch, panie

ministrze, rolnicy są za to wdzięczni.

Oprócz tego były też problemy z nazewnictwem

tej ustawy.

Legislatorzy wychwycili, że żaden akt

normatywny nie definiuje użytego w proponowanym

ust. 3a w art. 5 projektu ustawy pojęcia „siedlisko”.

Takie rzeczy też były.

Reasumując, kończąc wystąpienie w imieniu klu-

bu Platformy Obywatelskiej, chcę powiedzieć, że klub

Platformy Obywatelskiej negatywnie ocenia zmiany

menduje, w ślad za całą komisją rolnictwa, odrzuce-

nie tego projektu.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

(Poseł Krzysztof Jurgiel: Pewnie będzie za.)

Poseł Henryk Kowalczyk:

wobec projektu ustawy, który wniósł klub Prawo

i Sprawiedliwość, a także zawartego w druku będą-

cym efektem prac podkomisji.

Klub Prawo i Sprawiedliwość, przypomnę, zgłosił

w tym projekcie propozycję zwiększenia limitu zwro-

tu akcyzy na paliwo rolnicze z 86 l na hektar do 126 l

na hektar.

W czasie prac podkomisji prowadzonych

w duchu konsensusu wydawało nam się, że znaleźli-

śmy rozwiązanie kompromisowe określające zwrot

w ramach limitu 112 l na hektar, ale to była niestety

nasza naiwność.

Okazało się, że niestety na mocy

decyzji, trudno powiedzieć, czyjej, rządu, ministra

finansów posłowie koalicji dostali polecenie, żeby jed-

nak mimo wypracowanego kompromisu co do tych

112 l...

(Poseł Artur Dunin: Panie pośle, nie było polece-

nia.

Czysty rachunek ekonomiczny.)

Cóż, trudno mi znaleźć wytłumaczenie, dlaczego

w podkomisji był to jednogłośnie przyjęty kompro-

mis, na zasadzie konsensusu, 112 l, a w połączonych

komisjach niestety zostało to odrzucone.

Natomiast,

panie pośle, jeśli chodzi o warunki ekonomiczne, już

wyjaśniam.

Do pańskiego wystąpienia wkradło się

sporo nieścisłości, dlatego że skutki ekonomiczne tej

ustawy nie sięgają miliarda złotych – miliard złotych

wypłacono by wtedy, kiedy ustawa weszłaby w życie...

(Poseł Artur Dunin: Proszę przyjrzeć się budżeto-

wi, sytuacji ekonomicznej kraju.)

...z tym że, przypomnę, do tej pory z budżetu wy-

płaca się mniej więcej kwotę 720 mln zł, a więc skut-

ki to przyrost tych wypłat, czyli 280 mln czy, już

w stosunku do tego kompromisowego rozwiązania,

ok. 150–170 mln zł.

I to byłyby rzeczywiste skutki tej

litrów na hektar nie jest jakimś wymysłem klubu

Prawo i Sprawiedliwość, tylko wynika to z wyliczeń

IBMER, instytucji, która jest instytucją naukową

99

rządową.

Chyba badający wiedzieli, co mówią, co su-

gerują, a sugerowali właśnie te 126 l.

W naszej propozycji było to rozwiązanie dość

istotne, które rzeczywiście dzisiaj chyba już w prak-

tyce straciło sens, dlatego że mamy rok 2013, nieste-

ty słynna zamrażarka zadziałała bardzo skutecznie,

bo projekt ustawy był zgłoszony w lutym 2012 r.,

pierwsze czytanie odbyło się 12 kwietnia 2012 r.

Wte-

dy rzeczywiście to miało jeszcze sens, natomiast jeśli

teraz to rozpatrujemy, a mamy rok 2013, ostatni rok

realizacji programu, który został notyfikowany, to

faktycznie mogę powiedzieć, że bardzo skutecznie,

w sposób podstępny zablokowana została ta ustawa.

Odbędzie się więc pewnie formalne głosowanie.

Ale

myślę, że ta dyskusja też powinna służyć temu, żeby

przy następnym programie zwrotu akcyzy i noweli-

zacji na następne lata tej ustawy wziąć pod uwagę

dwie rzeczy: po pierwsze, tę zwiększoną ilość litrów

na hektar, po drugie, ustalanie w inny sposób niż do

tej pory, czyli rozporządzeniem Rady Ministrów,

stawki zwrotu akcyzy za 1 l.

Akcyza rosła wielokrot-

nie, możliwość zwrotu zgodnie z obecnymi przepisa-

mi europejskimi sięga już ok.1,30 zł, a obecny rząd

po wielokrotnych podwyżkach akcyzy zwiększył

zwrot zaledwie o 10 gr. Przypomnę, 85 gr zwrotu

było ustalone jeszcze przez rząd Prawa i Sprawiedli-

wości w roku 2007 i przez te kolejne lata zaledwie

o 10 gr podniesiono stawkę zwrotu.

A więc gdybyśmy zrobili te dwie rzeczy: zwiększy-

li zarówno stawkę zwrotu akcyzy do poziomu rzeczy-

wistego, czyli ok. 1,30 zł, jak i ilość litrów, to byłaby to

wtedy realna pomoc dla rolników, którzy przez lata

następne niestety np. co do dopłat bezpośrednich

będą dalej pokrzywdzeni w stosunku do rolników in-

nych państw europejskich, niemieckich, francuskich

itd.

To jest wynik tych negocjacji.

Wszyscy na to liczy-

li, że dopłaty bezpośrednie będą już równe po roku

2013.

Okazuje się, że nadal ta nierówność w znacz-

nym stopniu pozostanie, a więc moglibyśmy chociaż

tym sposobem w jakiejś drobnej części te różnice ni-

welować.

Stąd oczywiste jest, że klub Prawo i Spra-

wiedliwość (Dzwonek) będzie głosował przeciwko sta-

nowisku komisji odrzucających ten projekt ustawy,

czyli będziemy głosować za pozostawieniem tej ustawy

w obecnej formie chociażby jeszcze na ten, już niepeł-

ny, rok 2013.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Głos ma pan poseł Adam Rybakowicz, Ruch Pa-

sprawozdania komisji o poselskim projekcie ustawy

go do produkcji rolnej, druki nr 264 i 843.

Nowelizacja ma zmienić obecnie obowiązującą

dwa tygodnie temu w tej Izbie debatowano o rządo-

wym projekcie ustawy o zwrocie podatku akcyzowego.

W dyskusji ustalono, że obecnie poziom zużycia pa-

liwa rolniczego wynosi ok. 126 l na hektar.

Rządowy

projekt przewidywał jedynie 86 l.

Pomimo kompro-

misowego rozwiązania wypracowanego w podkomi-

sji, popartego przez większość partii, które przewi-

dywało 112 l na hektar, limit pozostał na tym sa-

mym poziome.

W poselskim projekcie ustawy o zwro-

cie podatku akcyzowego tę zmianę już się dostrzega,

związane z produkcją rolną, a ceny produktów rol-

nych, niestety, spadają.

Dziwię się niezmiernie, że polski rząd chce za-

oszczędzić nawet na ustawie, która nie jest już w tej

chwili dość aktualna.

W stanowisku Rady Ministrów

wobec poselskiego projektu ustawy czytamy m.in., że

zwiększenie limitu litrów na hektar ziemi spowoduje

negatywny skutek na budżet państwa w 2012 r., po-

nieważ skutki wprowadzenia ustawy nie znajdują

odzwierciedlenia w wydatkach przewidzianych w usta-

wie budżetowej na rok 2012, gdzie na dopłaty do pa-

liwa rolniczego została zaplanowana kwota 720 mln

zł, czyli taka sama, jak w dwóch poprzednich latach.

Jednak należy przypomnieć, że pieniądze nie były

całkowicie wykorzystane.

W 2011 r. z 720 mln zł wy-

korzystano tylko 635 mln zł.

Rząd odpowiada też, że

kosztowało budżet państwa 1 mld zł, czyli niejako

280 mln zł, aczkolwiek ta kwota będzie większa, bo

pełnego wykorzystania z pewnością też nie będzie.

Kolejną kwestią, która została poruszona w pro-

jekcie ustawy, jest kwestia ustalenia w ustawie bu-

dżetowej wysokości stawki zwrotu podatku.

Ważną

kwestią zaproponowaną przez wnioskodawców jest

stworzenie możliwości składania przez producentów

rolnych posiadających grunty w kilku gminach jed-

nego wniosku o zwrot podatku akcyzowego z gminy,

w której położona jest zabudowa mieszkalna.

Jak

najbardziej popieramy tę zmianę w ustawie, gdyż

umożliwiłoby to przyspieszenie i doprecyzowanie

procesu administracyjnego, jeśli chodzi o producenta

rolnego, jak i urząd gminy.

Wejście w życie projektowanej ustawy o zmianie

rolnej spowoduje zapewnienie miejsc pracy w gospo-

darstwach rolnych oraz podniesienie konkurencyjno-

ści polskich gospodarstw rolnych.

Pozytywnie wpłynie

również na rozwój produkcji rolnej na obszarze całego

kraju poprzez zmniejszenie kosztów produkcji, a pod-

Poseł Henryk Kowalczyk

100

wyższenie opłacalności.

W związku z powyższym klub

Ruch Palikota będzie głosował przeciwko odrzuceniu

projektu.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

nie Ministrze!

Rzeczywiście dziś o godz. 12.02 przy-

szła do nas astronomiczna wiosna.

(Poseł Krzysztof Jurgiel: Jutro.)

Już dzisiaj o godz. 12.02.

Choć powinno być ciepło, to jednak śnieg i mróz

trzymają.

Rzeczywiście, nawet biorąc pod uwagę pra-

cę silników w pojazdach rolniczych, zużycie paliwa

wzrasta, jeżeli trzeba dostarczyć dodatkowego oleju,

żeby silnik się dogrzał i dopiero miał właściwe spa-

lanie.

Chciałbym kolegom z Prawa i Sprawiedliwości

podziękować za ten projekt ustawy.

Rzeczywiście

daje on podwaliny pod dyskusję, którą rozpoczniemy

przy budżecie na rok 2014, w momencie, kiedy zapad-

ną pozytywne decyzje Komisji Europejskiej w kwestii

przedłużenia możliwości stosowania pomocy publicz-

nej dla rolników w tej właśnie formie, ponieważ – tak

jak mówiliśmy dwa tygodnie temu w tej sali – zmia-

ny, które wprowadzaliśmy do ustawy, zmiany projek-

tu rządowego, mają zastosowanie do końca roku 2013.

Jak się zorientowałem, nasz rząd wystąpił o możli-

wość stosowania tych samych mechanizmów po roku

2013.

Dotyczy to nie tylko dopłaty do rolnictwa, ale

również dopłaty do kredytów.

Ten okres się kończy,

więc miejmy nadzieję, że po otrzymaniu zgody będzie-

my rozmawiali o tych kwestiach przy konstrukcji,

a właściwie przed konstrukcją przyszłorocznego bu-

dżetu, i wtedy powinniśmy to określić.

Myślę, że jeśli

wałem, panie przewodniczący, w podkomisji, ale my-

ślę, że osiągnięty konsensus w sprawie tych 112 l to

jest to, co rzeczywiście miałoby w tej chwili wpływ i co

równoważyłoby potrzeby, które są, jeżeli chodzi o zu-

życie oleju napędowego na 1 ha.

W związku z tym, jeżeli na ten rok mamy 720

mln, kolega mówił, że w 2011 r. nie wykorzystano

prawie 85 mln, na początku, jak pan przewodniczący

pamięta, ta proporcja była nawet większa, to po pro-

stu rolnicy musieli się do tego przygotować.

W tej

chwili praktycznie już dochodzi do wypełniania przez

rolników obowiązków związanych z przeprowadze-

niem procedur celem zwrotu należnego podatku.

Powiem tak: mam nadzieję, że dyskusja, którą pro-

wadziliśmy w komisji, w ramach której pracowała

podkomisja, i to doświadczenie zostaną wykorzysta-

ne.

Kiedy po podjęciu pozytywnej decyzji przez Ko-

misję Europejską otrzymamy zgodę, myślę, że w tych

granicach będziemy występowali, żeby to uzyskać po

roku 2013.

Panie Ministrze!

Uważam, że zwiększenie tej kwo-

ty do miliona dwustu, przepraszam, do 1200 mln,

z 720 mln, zaspokajałoby potrzeby.

Rzeczywiście,

zgadzam się z Krajową Radą Izb Rolniczych, krajo-

wymi związkami rolników, które były tu wymienia-

ne, że jest to argument dość powszechnie zgłaszany,

nie tyle argument, co postulat zgłaszany przez na-

szych rolników, ale muszę użyć tego sformułowania,

jakie ostatnio padło odnośnie do tej krótkiej kołderki

w budżecie, który przyjęliśmy w grudniu.

Te środki

są zapewnione, zmiany w budżecie nie są zapowiada-

ne, w związku z tym, będąc odpowiedzialnym człon-

kiem koalicji, niestety z bólem serca muszę powie-

dzieć, że nie będę domagał się rzeczy niemożliwych

od mojego rządu.

W związku z tym takie jest też

stanowisko mojego klubu.

(Dzwonek) Powiem tak...

Albo nie, spokojnie, nie będę o to zahaczał.

Wiemy

doskonale, że pewne środki, które mogłyby być na

ten cel przeznaczone, nie zostały przeznaczone na

skutek chociażby naszych zaległości w stosunku do

programów Unii, które wystąpiły, ale myślę, że kto

nie robi nic, błędów nie popełnia, dlatego też nie będę

poruszał tego tematu.

Dziękuję bardzo wszystkim za

baczną uwagę i życzę dobrego wieczoru.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję, panie pośle.

Przez słowa „nie będę domagał się rzeczy niemoż-

liwych od mojego rządu” rozumiem, że Polskie Stron-

nictwo Ludowe będzie głosowało za wnioskiem obu

połączonych komisji zawartym w sprawozdaniu, tak?

(Poseł Piotr Walkowski: Panie marszałku, powiedzia-

łem, że jesteśmy członkiem koalicji, popieramy rząd,

w związku z tym stanowisko komisji…)

Rozumiem, czyli domyślam się, o co chodzi.

Proszę bardzo.

Poseł Romuald Ajchler:

Wysoka Izbo!

Klub Sojuszu Lewicy Demokratycz-

nej będzie popierał projekt ustawy (Oklaski), mimo

że tego typu uwagi zostały tutaj przedstawione przez

kolegów czy przez kolegę z Platformy Obywatelskiej.

Poseł Adam Rybakowicz

101

Przytoczył historię powstawania tego projektu, kon-

sensusu, potem tego, co było w podkomisji.

Następnie

projekt został odrzucony przez połączone komisje.

Ale jestem wielce zdziwiony, przede wszystkim je-

stem zdziwiony w związku z wystąpieniem kolegi

Piotra Walkowskiego z Polskiego Stronnictwa Ludo-

wego, bo co jak co, ale, kolego Piotrze, to jest gadul-

stwo.

Wy, jako partia, która jest odpowiedzialna za

rolnictwo, wbrew opiniom izb rolniczych i wszystkich

innych organizacji, które pracują na wsi, nie popie-

racie tak słusznej sprawy…

(Poseł Artur Dunin: Panie pośle…)

…tego, co uchwaliliśmy?

Powiem inaczej.

Na spra -

wę dotyczącą tego, że nie ma pieniędzy, był czas w roku

2012, bo w tamtym czasie można było sprawić, aby

znalazły się środki budżetowe na rok 2013, tylko nie

zrobiliście absolutnie nic.

A wiecie, dlaczego nic nie

zrobiliście?

Ja wam to wytłumaczę dzisiaj po chłop-

sku.

Otóż dlatego, że musicie klękać na kolana przed

ministrem finansów w przypadku każdej złotówki.

A wiecie, dlaczego musicie klękać?

Dlatego, że nie

macie, jako PSL, swojego przedstawiciela w Minister-

stwie Finansów, żadnego nie macie.

Nie macie nic do

powiedzenia w Ministerstwie Finansów.

Ba, był je-

den dyrektor, dyrektor Indra, który znał się chociaż

trochę na rolnictwie, a przede wszystkim bardzo do-

brze znał się na ekonomii, o której tutaj dyskutujemy,

i co?

I w zeszłym tygodniu został wyrzucony.

Teraz

już nie macie kompletnie nikogo i nic nie macie do

powiedzenia.

W związku z tym nie wierzę w żadne

wasze zapewnienia, jeśli chodzi o wieś, o polskie rol-

nictwo i o dbałość o polskie rolnictwo.

Nie macie ta-

kiej możliwości, bo fizycznie nie macie tej możliwości

przez resort finansów z tego powodu, że jednak bu-

dżet i propozycje budżetowe uchwalane są w Mini-

sterstwie Finansów.

Był rok 2012, mówiliśmy o ubezpieczeniach w rol-

nictwie, o wielu, wielu sprawach.

Wszystko tylko roz-

bija się o to, że nie ma pieniędzy.

Nie ma pieniędzy,

bo do tych pieniędzy nie jesteście i nie będziecie do-

puszczeni.

Wierz mi pan, panie pośle, że tak to jest.

Jeżeli pan przyjdzie tutaj i powie, że macie przedsta-

wicieli w resorcie finansów, którzy dbają o sprawy

dotyczące rolnictwa…

Ba, wy nawet nie wiecie…

A wie pan, dlaczego tak mówię?

Dlatego że minister

finansów nie chce dopuścić was do tego, żebyście wie-

dzieli, co dzieje się w tym białym budynku.

Nie będzie

żadnych pieniędzy.

W związku z tym nie wierzę na-

wet w zapewnienia ministra Kalemby, który powie-

dział z tej mównicy, że będzie możliwość uzyskania

środków spójności, bo jest zgoda.

Czyja jest zgoda?

Dzisiaj jest zgoda, a wtedy, kiedy przyjdzie do reali-

zacji tego, tej zgody nie będzie.

A więc powiedzmy

jedno: jesteście, chcecie być za wszelką cenę w koali-

cji.

Nie dbacie o polskie rolnictwo, bo w efekcie wy

w tej koalicji odpowiadacie za rolnictwo przez okres

5 lat.

Można było zgodzić się z tym, że był pierwszy

rok waszego funkcjonowania, drugi rok waszego

funkcjonowania, kryzys itd.

I co z tego wynika?

Po

5 latach mówicie, że nawet nie stać was na 5 gr, a na

tym paliwie minister finansów oszczędził w ubiegłym

roku 85 czy prawie 100 mln zł.

W tym roku, panie

pośle, będzie to samo, dlatego że jeszcze dodatkowe

utrudnienia, nie utrudnienia, tylko dodatkowe środ-

ki mogą wpłynąć z pieniędzy niewypłaconych spół-

kom, co w ustawie zapisaliśmy w ubiegłym tygodniu.

A więc mówmy sobie prawdę w oczy.

Możemy się sza-

nować, szanujmy się, ale nie oszukujmy rolników, nie

roztaczajmy przed nimi wizji, których nie jesteście

w stanie jako Polskie Stronnictwo Ludowe w tym

Sejmie, w tej koalicji zrealizować.

Tyle w tej kwestii

miałem do powiedzenia, jeśli chodzi o wizję roku

2014.

Nie będzie, panie pośle, takiej wizji.

Zresztą

niebawem zapytam pana ministra o plany na rok

2014.

Wobec takiej sytuacji...

I gdyby teraz wasze inten-

cje, Polskiego Stronnictwa Ludowego, były takie, aby

uchwalić ten projekt ustawy, wstrząsnąć panem mi-

nistrem finansów (Dzwonek), to biorąc pod uwagę to,

że wszystkie kluby – przepraszam, nie słyszałem

jeszcze kolegi Boguckiego – popierają ten projekt

ustawy, tylko wy decydujecie, czy paliwo będzie na

wsi, czy rolnicy będą otrzymywali większe pieniądze

z tego tytułu, czy nie.

Jeżeli jutro zagłosujecie prze-

ciwko temu projektowi ustawy, to proszę na spotka-

niach z rolnikami o tym powiedzieć, a nie pokazywać

świetlane wizje, które można tutaj snuć, a nie w rze-

czywistości.

Dziękuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Rozumiem, że klękanie na kolana to przenośnia

użyta przez posła Ajchlera, bo nie widziałem tutaj

takiej sytuacji, panie pośle.

Poseł Romuald Ajchler:

ster rolnictwa klęknie na kolana przed ministrem

finansów, nie zapewni to większych środków na rol-

nictwo od tych, jakie są do tej pory.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Rozumiem, że to jest przenośnia.

Proszę bardzo, teraz pan poseł Jacek Bogucki,

Solidarna Polska.

Poseł Romuald Ajchler

102

Solidarna Polska przedstawić stanowisko wobec pro-

Jest skandalem, że o tak ważnych zapisach usta-

wy rządząca większość nie chce nawet dyskutować,

że po pracach nad projektem w komisji, potem w pod-

komisji, potem znów w komisji nie ma nawet woli,

żeby ten projekt próbować, z uwzględnieniem wa-

szych poprawek, przyjąć.

Nie dalej jak na ostatnim

posiedzeniu Sejmu przyjmowaliśmy także zmiany

w tej ustawie.

Kluby proponowały daleko idące po-

prawki, a więc takie, które zwiększyłyby kwotę zwro-

tu podatku akcyzowego dla rolników.

Proponowały

też, wraz z moim klubem, takie poprawki, które cy-

wilizowały tę ustawę, nie zmuszały rolnika, który ma

ziemię położoną w kilku sąsiednich gminach, do bie-

gania od urzędu do urzędu, donoszenia faktur z gmi-

ny do gminy, biegania – nawet jeśli w tej gminie ma

pół hektara czy hektar – żeby uzyskać kilka czy kil-

kadziesiąt złotych zwrotu akcyzy, co jest uwłaczające

dla rolnika.

I nawet tej poprawki nie byliście w stanie

przyjąć.

Jeśli chodzi o ten projekt ustawy, także propono-

wana była tego typu zmiana i także nie byliście

w stanie przyjąć tej poprawki ani wypracować swojej,

takiej, która by ten bezsens usunęła.

To świadczy

o tym, że rzeczywiście, jak mówił mój przedmówca,

kolega z komisji, jest to po prostu w waszym wyko-

naniu tylko demagogia.

Też prosiłbym o to, żeby nie

wprowadzać rolników w błąd.

To nie jest ustawa,

która kończy żywot 1 stycznia 2014 r.

Takiego zapisu

obowiązywać, a waszym obowiązkiem, a nie waszym

dokonaniem, tylko waszym obowiązkiem jest to, aże-

by ten program w Komisji Europejskiej zatwierdzić.

Ustawa nie jest ustawą terminową, nie jest ustawą

incydentalną.

(Poseł Artur Dunin: Nikt tego nie powiedział.)

To są fakty.

(Poseł Artur Dunin: Nie powiedziałem, że 1 stycz-

nia.)

(Poseł Piotr Walkowski: Panie pośle, proszę nie

przeszkadzać panu marszałkowi w prowadzeniu ob-

rad.)

Dziękuję koledze za pomoc w uspokojeniu kolegi.

Wysoka Izbo!

Panie Marszałku!

To jest skandal,

że nie chcecie pracować nad rozwiązaniami, które

już w tej chwili ułatwiłyby życie rolnikom.

Jeszcze

ten ostatni wniosek w tym roku mogliby złożyć

tylko w jednej gminie, w tej, w której mieszka-

ją, w której prowadzą gospodarstwo, w tej, w której

jest największa część ich ziemi.

Nie musieliby jeź-

dzić, biegać, tracić paliwa – tego, za które nie mają

zwrotu, bo za paliwo do samochodów zwrotu nie ma

– po to żeby uzyskać nawet niewielkie zwroty.

W niektórych przypadkach przecież staje się to bez-

sensem.

Jak można utrzymywać tak idiotyczny spo-

sób zwrotu za paliwo, wymagający jeżdżenia po

różnych biurach?

Kolejna rzecz to jest stawka i ilość.

Jeśli chwalicie

się tym, że jesteśmy w Unii Europejskiej, to zastosuj-

cie wobec polskich rolników to prawo, które zastoso-

wały inne kraje Unii Europejskiej.

W większości

krajów zwrot jest 100-procentowy, w całości, paliwo

rolnicze jest nieopodatkowane dodatkowo.

A u nas

nie dość, że jest podatek akcyzowy, nie dość, że nało-

żyliście za waszych rządów opłatę paliwową na pali-

wo rolnicze – przeznaczoną na budowę dróg krajo-

wych i autostrad, którymi rolnicy jeździć nie mają

prawa – to jeszcze to wszystko opodatkowujecie po-

datkiem VAT.

A więc podatek od podatku płacą pol-

scy rolnicy, ale niemieccy już go nie płacą.

To jest

skandaliczne w sytuacji, kiedy rolnicy mimo niższych

dopłat muszą zmagać się z konkurencją z innych kra-

jów europejskich.

Jak mogą konkurować z rolnikami

z innych krajów, jeśli stwarzacie im gorsze warunki

funkcjonowania, jeśli ich nadmiernie obciążacie po-

datkami nienależnymi, których nigdy nie powinni

płacić?

(Dzwonek)

Dlatego, Wysoka Izbo, klub Solidarnej Polski po-

piera tę ustawę i nie zagłosuje za jej odrzuceniem.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Do zadania pytania zapisali się posłowie.

mokratycznej, proszę bardzo.

Czas.

Zgodnie z regulaminem nie może być nie-

ograniczonego czasu.

Minuta panu wystarczy, panie

pośle?

Proszę bardzo.

Poseł Romuald Ajchler:

tać o kwestię paliwa i stosowania ulg, jeśli chodzi

o podatek akcyzowy.

Właściwie już pan poseł Bogu-

cki przytoczył kwestię paliwa rolniczego w krajach

Unii Europejskiej, szczególnie w starej piętnastce.

Chciałbym się dowiedzieć o poziom, jeśli chodzi o te

kraje.

Nie chodzi mi o średnią europejską, jak ostat-

nio macie już zwyczaj uśredniać, tylko o piętnastkę.

Dlatego mówię o niej, bo z tymi krajami w najwięk-

szym stopniu konkurujemy i chcielibyśmy mieć cho-

ciaż równe warunki startu.

To po pierwsze.

Z tego, co wiem – ale to jest tylko i wyłącznie in-

formacja zasłyszana – rząd planuje na rok 2014 pod-

niesienie wysokości tej liczby ze 100 do 126.

Tak

właściwie powinniśmy mieć według badań 130 l na

hektar.

(Dzwonek)

(Poseł Artur Dunin: Panie pośle, 150.)

Nie, 130.

Artur, bardzo cię proszę.

Poseł Jacek Bogucki

103

130 l, naukowcy wyliczyli, że tyle powinni polscy

rolnicy otrzymać.

I teraz wierzyłbym w intencje pana ministra, bo

wiem, że sprzyja on polskiemu rolnictwu, chciałby

mu pomóc, ale musi wyjść na mównicę i mówić to, co

mu kazano, bo inaczej nie wyobrażam sobie.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie pośle, minuta minęła.

Poseł Romuald Ajchler:

Ale nie wierzę, dlatego że w poprzedniej ustawie

zaproponowałem, abyśmy podnieśli chociaż o 5 gr

kwotę zwrotu za litr i na to się nie zgodziliście, wie-

dząc, że w ubiegłym roku, w ostatnim budżecie było

80 mln oszczędności, wiedząc, że w tym roku, w 2013 r.

będzie podobna sytuacja.

Dlaczego tak postępujecie?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Pan poseł Krzysztof Jurgiel, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Poseł Krzysztof Jurgiel:

sytuacja, że jeśli ustawa wróciłaby do komisji, o to

apeluję do Polskiego Stronnictwa Ludowego, to mie-

libyśmy szansę ustalić przynajmniej limit, liczbę do-

tyczącą limitu, o której mówił pan poseł Walkowski,

i wtedy byłaby lepsza sytuacja wyjściowa.

Drugie pytanie do pana ministra: Czy ustalenie tej

nowej liczby nie jest zasadne w związku z tym, że musi

być przeprowadzona notyfikacja, a w notyfikacji, w pro-

gramie, musimy przyjmować te liczby, które są usta-

lone w ustawie?

A więc uważam, że jest to korzystne

dla rządu, a szczególnie dla Polskiego Stronnictwa

Ludowego, które mogłoby na wsi powiedzieć, że dopro-

wadziło do zwiększenia limitu.

Proszę was zatem, przemyślcie to.

Wrócimy do

komisji, przyjmiemy przynajmniej sam limit i na

drugi rok będzie lepsza sytuacja.

Dlaczego?

Dlatego

że wynegocjowano mniejszą kwotą na dopłaty, po-

nieważ w 2013 r. jest koperta z 3 mld euro, natomiast

w 2014 r. będzie niecałe 2,5 mld i będą kłopoty z opła-

calnością produkcji rolnej.

A więc proszę o zastano-

wienie się.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Jeszcze trochę od-

nośnie do wypowiedzi, które padły wcześniej.

Rozu-

miem, że to zbójeckie prawo opozycji – można wszyst-

ko obiecać, za nic nie odpowiada się.

Powiem wam,

szanowni państwo, że bałbym się żyć w waszym kraju,

rządzonym przez was, czy przez prawą czy przez lewą

stronę w całości, razem z Ruchem Palikota.

Mieliby-

śmy bowiem taką sytuację jak na Cyprze.

Dzisiaj dzię-

kuję temu rządowi i ministrowi Rostowskiemu, iż tak

dba o finanse naszego kraju, że jesteśmy bezpieczni.

Natomiast wracając już do spraw merytorycznych,

panie ministrze, mam nadzieję, że uda się uzyskać Ko-

misji Europejskiej przedłużenie dyrektywy.

Mam od-

nośnie do tego pytanie: Czy ministerstwo faktycznie

nie rozważy zwiększenia limitu litrów na hektar czy

podwyższenia odpisu akcyzowego?

Zaklinać faktów nie

wolno.

Faktycznie ceny ropy idą w górę cały czas.

Rol-

nicy wykorzystują do celów rolniczych to paliwo, jeżdżą

na pola i naprawdę warto byłoby zastanowić się nad

tym.

Jeżeli Unia Europejska, Komisja Europejska zde-

cyduje się na przedłużenie tego programu, to bardzo

proszę wziąć pod uwagę w tym nowym rozdaniu zwięk-

szenie tego limitu.

Bardzo serdecznie dziękuję.

Dzięku-

ję, panie marszałku.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Przepraszam, że z lekkim opóź-

nieniem, ale musiałem powstać z kolan.

Nie zabiera-

łem głosu co do sprostowań, chociaż…

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

To ja, panie pośle, ponownie tego nie widziałem,

tak że być może mój wzrok tak daleko nie sięga.

Poseł Piotr Walkowski:

Jestem troszeczkę zdegustowany wypowiedziami

posłów, którzy nie mówią o sprawie, tylko odnoszą

się do tego jakby osobiście.

Poseł Romuald Ajchler

104

stiach, drogi przyjacielu przewodniczący komisji,

warto dyskutować, warto podejmować decyzje.

My-

ślę, że trzeba je przedyskutować w gronie ludzi roz-

sądnych, takich, którzy rzeczywiście chcą dobra pol-

skiego rolnictwa.

Miałem nie być złośliwy…

(Poseł Krzysztof Jurgiel: Ale będę.)

…ale, koledzy, w 2005 r. jeden minister wydał

rozporządzenie i dzisiaj 2 tys. ludzi strajkowało pod

kancelarią premiera.

(Dzwonek) Wołowina staniała

o 25 gr.

(Poseł Romuald Ajchler: Trzeba odnieść się do

tego.

Który minister?)

Nie wiem, z jakiej był opcji.

W 2005 r. jeden minister podejmował decyzje od-

nośnie do wypłaty PEG-ów, 93 mln euro.

400 mln,

które wpłaciliśmy jako kaucję, najprawdopodobniej

przepadło.

Gdyby ci posłowie, którzy mieli władzę

w 2005 r., mieli rozsądnego ministra, te 400 mln

w dniu dzisiejszym można byłoby uratować i mogło-

by to być wprowadzonych jeszcze w 2012 r.

Słyszę

głosy z sali.

Nie będę odnosił się imiennie, bo dałbym

prawo do sprostowania.

W 2005 r. władzę sprawował

taki mały klub, który w tej chwili jest najmniejszym

klubem poza tym, który powstał z podziału Prawa

i Sprawiedliwości.

I ten najmniejszy klub w tej chwi-

li każe nam wykonywać takie rzeczy.

Przepraszam, panie marszałku, że przeciągnąłem

tutaj, ale nie chcę używać inwektyw.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Tak, o ponad 100%, panie pośle.

Poseł Piotr Walkowski:

Zgodnie z zasadą: nie czyń drugiemu, co tobie

niemiłe.

Przepraszam bardzo za przedłużenie i jeżeli ko-

goś uraziłem...

(Poseł Maria Nowak: Ale nie było żadnego pytania.)

Proszę?

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

Poseł Piotr Walkowski:

Dziękuję bardzo.

Aha, panie marszałku, pytanie w związku z tym.

Czy wiosna w tym roku do nas dotrze?

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Do kogo jest to pytanie, panie pośle?

(Poseł Piotr Walkowski: Do ministra.)

Do pana ministra.

Nie wiem, czy jest ono na te-

mat, ale zostało zadane.

Proszę bardzo, pan poseł Zbigniew Kuźmiuk,

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Będę miał oczywiście pytanie do pana ministra.

Panie ministrze, państwo prezentujecie konse-

kwentnie negatywne stanowisko wobec tego projektu

ustawy, a przecież doskonale wiecie, że to jest próba

obniżenia kosztów funkcjonowania rolników, obniże-

nia kosztów wytwarzania.

To powinien być element

polityki krajowej wobec rolnictwa.

Nie ulega wątpliwości, że te koszty się wyrównu-

ją, od roku 2004, od momentu, kiedy jesteśmy człon-

kiem Unii Europejskiej, to wyrównanie postępuje

szybciej niż do tej pory.

Bardzo często jest tak, że

ceny wielu środków produkcji są wyraźnie wyższe

w Polsce niż w krajach starej Unii Europejskiej, więc

powinniście, jak rozumiem, to analizować i jeżeli jest

taka możliwość, prawo unijne to dopuszcza, to z tego

dodatkowego wsparcia po prostu powinniście skorzy-

stać.

(Dzwonek)

Już będę kończył, panie marszałku.

Zwłaszcza, panie ministrze, że przecież nie ulega

wątpliwości, że przez następne 7 lat, w latach 2014–

2020, będzie naprawdę bardzo trudna sytuacja dla

polskiego rolnictwa, bardzo nierówne wsparcie,

zgódźmy się wreszcie, że to nierówne wsparcie bę-

dzie, i jednocześnie wyrównanie kosztów wytwarza-

nia.

Najlepsze polskie gospodarstwa, które bardzo

dużo sprzedają na rynek, będą miały największe kło-

poty.

Naprawdę polski rząd powinien być zaintereso-

wany tym, żeby wykorzystać wszystkie krajowe in-

strumenty polityki rolnej, a to jest jak najbardziej

krajowy instrument.

Opozycja panu podpowiada, że

można z tego instrumentu skorzystać, a pan konse-

kwentnie jest temu rozwiązaniu przeciwny.

Mówiąc

szczerze, nie mogę się w tej sprawie nadziwić.

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Prośba do pana ministra polega na tym, żeby się

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Tak, żeby się do tego odniósł.

Poseł Piotr Walkowski

105

Dziękuję bardzo.

Proszę bardzo, pani poseł Maria Nowak, Prawo

Pytanie kieruję do pana posła sprawozdawcy.

Nie

jestem członkiem komisji rolnictwa i po zapoznaniu

się z urobkiem komisji jestem bardzo zaskoczona,

stąd moje pytanie.

Jak to się stało, że taka niewielka

nowelizacja ustawy była w komisji chyba przez rok?

Nie bardzo w ogóle rozumiem, jak to się działo, że

podkomisja i komisja tak długo obradowały nad taką

prostą, cokolwiek by powiedzieć, nowelizacją.

To jest

raz.

Panie marszałku, wiem, że czasem do komisji

edukacji przychodzą tak grube ustawy...

(Głos z sali: Bo dotyczą dzieci.)

...jak ustawa o systemie informacji oświatowej

i pani marszałek wyznaczyła na to dwa tygodnie,

trzeba było to zrobić.

Czasem nawet się przeczytać

tego nie da, a tutaj taka nowelizacja i rok pracy.

Druga sprawa, też pana posła sprawozdawcy, bo

nie mogę pytać (Dzwonek) pana posła przedstawicie-

la PSL: Jakie argumenty padały na posiedzeniu pod-

komisji i komisji, że posłowie PSL, którzy, myślę, że

czują wieś, wielu z nich jest w ogóle rolnikami, są

przeciwni takiej nowelizacji, która moim zdaniem jak

najbardziej będzie służyła polskim rolnikom?

Co za

tym stoi?

Jakie argumenty, bardzo proszę o odpo-

wiedź, jak to wyglądało w komisji i podkomisji?

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo, pani poseł.

Przypominam państwu posłom, że marszałek po

podejmuje decyzję o wyznaczeniu terminu, ale najczęś-

ciej dotyczy to projektów ustaw z zakresu prawa euro-

pejskiego albo rządowych projektów ustaw, kiedy jest

prośba czy wniosek o tryb pilny ponadto.

Natomiast

w wypadku poselskich projektów …

(Poseł Maria Nowak: Szkoda, że w tym przypad-

ku nie.)

…to raczej nie ma takiej sytuacji.

Natomiast przy -

pominam, że nad tym pracowała nie tylko komisja

rolnictwa, ale również komisja finansów.

(Poseł Romuald Ajchler: Panie marszałku, chciał-

bym się odnieść do tego, co pan mówi.)

Ale w jakim trybie, panie pośle?

(Poseł Piotr Walkowski: Ale ja nie użyłem…)

Zaraz, chwileczkę.

(Poseł Romuald Ajchler: Panie marszałku, pan

poseł Walkowski co prawda nie użył mojego nazwi-

ska, ale wskazał w moją stroną i wiadomo, że wszyst-

kim chodziło o SLD, dlatego chciałbym się odnieść

do tego.)

(Poseł Piotr Walkowski: Nie używałem żadnych

nazwisk.)

Tak, domyślam się.

Chodzi panu posłowi o rok

2005 podawany przez pana posła.

(Poseł Romuald Ajchler: Dokładnie tak!

Chodzi

o to, kto wtedy rządził.

Chciałbym panu posłowi po-

wiedzieć, kto rządził w tym czasie.)

Panie pośle…

(Poseł Romuald Ajchler: Jedno zdanie, panie mar-

szałku.)

Tylko proszę pamiętać, że tryb sprostowania do-

tyczy sprostowania własnej wypowiedzi.

Poseł Romuald Ajchler:

tej reguły.

Panie pośle, pan nie zrozumiał mojej wy-

powiedzi, nie zrozumiał pan w żaden sposób, bo nie

przywoływałem roku 2005 w moim wystąpieniu.

Je-

żeli już jest pan tak precyzyjny, to mógłbym odpowie-

dzieć panu tak.

A kto polskim rolnictwem rządził 15

lat po transformacji?

Kto rządził?

Polskie Stronni-

ctwo Ludowe.

Przez 15 lat rządzicie w nowej Polsce.

I co?

I mamy tego efekty na wsi.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Proszę panów, tylko nie...

(Poseł Piotr Walkowski: Chciałbym sprostować.

Poseł użył mojego nazwiska.)

Panowie, nie róbmy sobie tutaj za przeprosze-

niem…

(Poseł Piotr Walkowski: Panie marszałku, inni

udostępniają…)

Chwileczkę, panie pośle.

Proszę państwa, chodzi o kontekst, a to nie zna-

czy, że musi być użyte nazwisko.

Wiadomo, kogo kon-

tekst dotyczył.

Pan poseł Ajchler reprezentował klub

Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Tylko bym prosił,

żeby zachować tryb regulaminowy, tryb sprostowa-

nia, a nie odpowiadać polemicznie.

(Poseł Piotr Walkowski: Nazwiska padają.

Parę

razy moje nazwisko padło.

Chciałbym, sprostować.)

Pan poseł Krzysztof Jurgiel chciałby wystąpić

w trybie sprostowania?

Proszę.

(Poseł Piotr Walkowski: To już zupełnie, cha, cha…)

Poseł Krzysztof Jurgiel:

Chciałbym wypowiedzieć się, bo pan poseł poru-

szył sprawę 400 mln.

Chcę powiedzieć, panie pośle,

tak.

Niech pan przeanalizuje temat.

My tego nie ru-

szamy, bo to jest w interesie Polski.

400 mln to jest

106

sprawa decyzji w 2002 r.

Wiadomo, kto był wtedy

w ARiMR.

Przyjęto z nalotów zdjęcia, zbudowano

tak zwany ELPIS, niedokładnie zbudowano.

Lepiej

do tego nie wracajmy, bo to może zaszkodzić Polsce

na arenie międzynarodowej.

Jeżeli pan chce o tym

mówić, to lepiej niech pan to sprawdzi.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo.

Zamknę dyskusję, ale przed jej zamknięciem, jako

że były pytania, w pierwszej kolejności zapytam pana

ministra.

Czy pan minister Kazimierz Plocke chciałby za-

brać głos w tej debacie?

Proszę bardzo, sekretarz stanu w Ministerstwie

głos.

Sekretarz Stanu

odnieść do wystąpień klubowych i podziękować par-

lamentarzystom za udział w tej debacie, za pracę w ko-

misji nad poselskim projektem ustawy o zwrocie po-

Rząd negatywnie ocenia poselski projekt ustawy

z dwóch powodów, z powodów prawnych i z powodów

finansowych.

Jeżeli chodzi o powody prawne, to chcę

zwrócić uwagę, że ten projekt, który byłby procedo-

wany, nie zyskał notyfikacji Komisji Europejskiej,

dlatego też nie może być procedowany, ponieważ był-

by niezgodny z prawodawstwem unijnym.

Bylibyśmy

w konflikcie w razie ewentualnego jego przyjęcia.

Ponadto jeżeli chodzi o przedstawione rozwiązania

w tymże projekcie polegające na tym, że w ustawie

budżetowej co roku będzie się wskazywać, jaka wiel-

kość akcyzy będzie podlegała zwrotowi, to nie jest

możliwe ich wprowadzenie z uwagi na to, że ustawy

budżetowej nie przyjmujemy i nie wprowadzamy w tym

samym roku budżetowym.

Zwykle jest tak, że ustawę

budżetową przyjmujemy w roku kolejnym.

Natomiast

do 30 listopada musimy ustalić, na podstawie uchwa-

ły Rady Ministrów, wysokość zwrotu podatku akcy-

zowego.

Zatem bylibyśmy w konflikcie i, praktycznie

rzecz biorąc, cały system byłby bardzo kiepsko skon-

struowany, po prostu by nie funkcjonował.

Po trzecie, sprawa dotycząca definicji: siedlisko

czy siedziba.

Zostało to już rozstrzygnięte, nie bę-

dziemy do tego powracać.

Natomiast zapis z art. 1 pkt 3b, praktycznie rzecz

biorąc, zawęża grupę producentów rolnych, którzy

upoważnieni byliby do złożenia wniosku o zwrot ak-

cyzy.

Zatem w tym miejscu chcę jasno stwierdzić, że

byłyby to niekorzystne zapisy dla rolników w stosun-

ku do obecnie obowiązujących przepisów.

Również

Krajowa Rada Izb Rolniczych zwróciła na to uwagę.

Dlatego też wydaje się, że te propozycje, które obec-

nie obowiązują, są bardziej korzystne i należy je

utrzymać.

I kwestie dotyczące spraw finansowych.

Otóż chcę

zwrócić uwagę, że mamy dzisiaj sytuację taką, że

program będzie obowiązywał do końca grudnia tego

roku i zwrot jest na poziomie 95 gr od każdego litra

zużytego oleju napędowego w przypadku akcyzy.

Gdyby wziąć pod uwagę ten wskaźnik, to na 1 ha

zwracamy 81,7 zł.

Natomiast gdyby wziąć pod uwagę

126 l i 95 gr, to oczywiście na 1 ha zwrot byłby na

poziomie 118 zł i oczywiście w sensie globalnym kwo-

ta w budżecie musiałaby być zarezerwowana na po-

ziomie 1 mld zł.

Już koledzy posłowie o tym mówili.

Chcę jeszcze wrócić do naszego programu rządo-

wego, o którym dyskutowaliśmy, do tych zmian, żeby

w jednej gminie złożyć stosowny wniosek o zwrot

akcyzy.

Chcę powiedzieć, że do końca tej perspekty-

ły podzielone w poszczególnych jednostkach samo-

rządowych i samorządowcy doskonale wiedzą, na

jakie środki będą mogli liczyć, zresztą 2-procentowy

zwrot za obsługę programu jest należny samorzą-

dom.

Chcąc uzyskać tego typu rozwiązania, trzeba

uzyskać zgodę komisji wspólnej rządu i samorządu,

co na obecnym etapie jest niemożliwe.

A zatem ten

projekt jest rzeczywiście być może dobrą podstawą

do dyskusji na następną perspektywę.

W tej kolejności też chciałbym jeszcze podzielić się

kilkoma refleksjami, ponieważ do 20 marca tego roku

Komisja Europejska wyznaczyła termin składania

przez poszczególne państwa członkowskie propozycji

do przygotowania wytycznych w zakresie stosowania

krajowych instrumentów wsparcia.

Polska oprócz

tych obowiązujących systemów wsparcia w ramach

instrumentów krajowych zwróciła się do Komisji Eu-

ropejskiej z nowymi propozycjami w zakresie: po

pierwsze, dopłat do kredytów na zakup ziemi, po dru-

gie, dopłat do kredytów obrotowych, po trzecie, do-

tacji do wapnowania gleb, po czwarte, dotacji za szko-

dy wyrządzone przez zwierzęta łowne.

(Oklaski) To

są nasze nowe propozycje, które oczywiście będą

przedmiotem analiz w Komisji Europejskiej i na tej

podstawie Komisja Europejska przygotuje stosowne

wytyczne dla poszczególnych państw członkowskich.

Spodziewamy się odpowiednio, że w drugim półroczu

tego roku będziemy mogli procedować nad przygoto-

waniem programów, które będą podstawą do finan-

sowego wsparcia z budżetu, jeżeli chodzi o krajowe

instrumenty wsparcia dla sektora rolnego.

A zatem

przed nami jest konkretna praca, którą musimy wy-

konać.

Poseł Krzysztof Jurgiel

107

Chcę też zwrócić uwagę Wysokiej Izbie, że wystą-

piliśmy także o zwiększenie limitu w ramach pomo-

cy de minimis o 2,5 razy, czyli ze 119 mln, które

mamy w tej perspektywie, do prawie 300 mln euro

w następnej perspektywie.

To są nasze propozycje,

które zostały zgłoszone.

Będziemy oczekiwać natu-

ralnie pozytywnych odpowiedzi.

Informuję także Wysoką Izbę, iż rządowy projekt,

który był procedowany 2 tygodnie temu w Wysokiej

Izbie, jest w tej chwili procedowany w Senacie.

Myślę,

że w drugim półroczu rolnicy będą mogli złożyć wnio-

ski według tych nowych procedur, które zostały za-

proponowane w rządowym programie.

Jakie będą perspektywy na następną siedmiolat-

kę?

Dyskusja o tym jest jeszcze przed nami.

Mówicie

państwo, że zapisy w tym projekcie są proste.

Tak,

proste, tylko że kosztowne.

Musimy wziąć pod uwagę

dwie istotne kwestie, to, co powiedział pan poseł Kuź-

miuk, a więc jaka będzie sytuacja w sektorze rolnym

w kontekście zmieniających się warunków w Euro-

możliwości naszego budżetu.

Zatem potwierdzam

jedno: ta sytuacja będzie wymagała bardzo ostrożne-

go programowania, a także realnego podejścia do

tych wszystkich instrumentów, które z pewnością

będziemy musieli zastosować.

Uważam, że ta sytua-

cja, to, co będzie w przyszłości, w jakimś sensie dzi-

siaj jest trudne do opisania, ale w każdym razie wy-

rażamy wolę, żeby przynajmniej na dotychczasowym

poziomie utrzymać te instrumenty wsparcia, które

mamy, a być może będą też nowe rozwiązania.

Ta

w roku 2013 do niej przystąpimy.

Skąd ta liczba, 126 l zużytego oleju na uprawę

1 ha.

Oczywiście ministerstwo dysponuje różnymi

ekspertyzami, które zostały zlecone, natomiast naj-

dalej idąca propozycja przygotowana przez Instytut

Technologiczno-Przyrodniczy w Falentach mówi

o 120 l oleju napędowego, który może być wykorzy-

stany do uprawy 1 ha użytków rolnych.

Inne insty-

tuty mają inne wyniki badań: Instytut Uprawy, Na-

wożenia i Gleboznawstwa w Puławach stwierdza, że

to są 94 l, Instytut Ekonomiki Rolnictwa – że 88 l.

A zatem widać tutaj znaczne różnice pomiędzy insty-

tutami, co wynika też z przyjętej metodologii.

Rolą

polityków będzie natomiast to, ażeby na podstawie

możliwości budżetowych określić, którą propozycję

przyjmiemy.

Co do zwrotu, dzisiaj można mówić o zwrocie na

poziomie 1,10 zł – to jest ta maksymalna stawka ak-

cyzy, która może być zwrócona producentom rolnym.

sadę, to mielibyśmy 100% zwrotu, ale oczywiście fi-

nansowanie z budżetu byłoby pewnie na poziomie 1 mld.

Dzisiaj jest to nierealne, jest to niemożliwe, co nie

oznacza, że minister rolnictwa nie będzie czynił sta-

rań, żeby przystąpić do opracowania nowego progra-

mu na kolejny rok budżetowy.

Mam nadzieję, że

w komisji rolnictwa tego typu prace będą kontynuo-

wane, tak by przygotować nasz sektor do sprostania

jeszcze większej konkurencyjności na poziomie euro-

pejskim.

Panie marszałku, to tyle uwag.

Dziękuję za uwa-

gę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Pan poseł Krzysztof Jurgiel jako poseł sprawo-

zdawca, proszę bardzo.

Poseł Krzysztof Jurgiel:

Jedna uwaga.

Chcieliśmy ustawowo określić stawkę

zwrotu.

Jeśli weźmiemy pod uwagę ustawę budżeto-

wą, to jest ustalanych kilka wskaźników waloryzacji,

które obowiązują od 1 stycznia, a ustawa budżetowa

zawsze wchodzi w życie na początku lutego.

Tak że

to nie jest jakiś błąd metodologiczny – ustalona staw-

ka zwrotu byłaby nadal stosowana od 1 stycznia na

każdy rok budżetowy, ale byłaby większa rola parla-

mentu.

Jeśli chodzi o terminarz prac nad ustawą – pyta-

nie pani poseł Nowak – to w kwietniu podjęliśmy

decyzję, żeby rząd przygotował stanowisko, bo, jak

wiadomo, podstawą przyjęcia przez tę koalicję usta-

wy w Sejmie jest stanowisko rządu, co też należy

w jakimś sensie rozumieć.

Stanowisko otrzymaliśmy

w sierpniu, we wrześniu przyjęliśmy rozwiązanie

podkomisji, licząc na to, że do końca września rząd

umieści w ustawie budżetowej zwiększoną kwotę.

Tak się nie stało, ustawa została rozpatrzona przez

komisje, a stanowisko rządu było oczywiście związa-

ne z budżetem i oznaczało, że rząd jest przeciw przy-

jęciu zwiększonego limitu.

Ustawa została w efekcie

odrzucona.

Natomiast jeśli chodzi o stanowiska róż-

nych partii, to tutaj dominowała, w tej końcowej fa-

zie, bo przypomnę, że podkomisja przyjęła 112 litrów

limitu, sprawa przede wszystkim budżetowa, więc

rząd przedstawił stanowisko w komisji, że te skutki

rzędu chyba stu siedemdziesięciu paru milionów są

nie do przyjęcia, bo koszt przy zużyciu paliwa, tak

jak w roku bieżącym, wynosił dziewięćset kilkana-

ście milionów, co przy przeznaczanych 720 mln da-

wało ok. 170 mln nadwyżki.

Koalicja zagłosowała, a ponieważ ma większość, ta-

kie jest stanowisko komisji.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa

108

Ale pan, panie pośle, nawet nie zadał pytania,

a minister odniósł się do pana uwag.

(Poseł Romuald Ajchler: Dlatego chce prostować.)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Tak, odniósł się, dlate-

go chcę prostować, panie marszałku.

Tak, tak, jest

co prostować.)

W trybie sprostowania, proszę.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

W trybie sprostowania.

Panie Ministrze!

Mówiłem o tym jednym instru-

mencie wsparcia, krajowym, o którym dzisiaj roz-

mawiamy, bo w tej sprawie jest przecież projekt

ustawy.

Pan wymienił kilka dodatkowych, które

macie państwo zamiar notyfikować.

Oczywiście cieszy-

my się z tego powodu.

Jeżeli będą dodatkowe instru-

menty polityki krajowej i uda się je notyfikować w Unii

Europejskiej, to nic tylko się cieszyć.

Tylko, panie

ministrze, tu jest jakaś wewnętrzna sprzeczność.

Państwo zgłaszacie nowe instrumenty i jednocześ-

nie nie chcecie w pełni wykorzystywać tego, który

jest już notyfikowany.

(Głos z sali: Co jest notyfikowane?)

Jest zgoda na zwrot akcyzy, tak?

To jest instru-

ment polityki krajowej.

I pan mówi, że ze względów budżetowych 170 mln

to jest problem?

Na 300 mld wydatków budżetowych?

To jest problem, tak?

To po co zgłaszać kolejne in-

strumenty?

To będzie jeszcze większy problem.

(We-

sołość na sali) Dziękuję bardzo.

(Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Roz-

woju Wsi Kazimierz Plocke: Nie masz racji.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

Przepraszam, czy pan minister chciałby się do

Nie.

Zamykam dyskusję.

marca br.

Informuję, że do wygłoszenia oświadczeń posel-

skich zgłosili się państwo posłowie.

Pierwszy pan poseł Zbyszek Zaborowski, Sojusz

sto w ostatnim czasie nas zaskakuje.

Tym razem

zaskoczył mieszkańców województwa śląskiego,

ogłaszając, że autostrada A4, przebiegająca przez

aglomerację górnośląską, będzie płatna.

W połowie

lat 90., wytyczając przebieg autostrady A4 poprzez

aglomerację górnośląską, poprzez obrzeża miast, np.

Katowic czy Rudy Śląskiej, uzgodniono jednocześnie,

że ponieważ ta autostrada oprócz ruchu tranzytowe-

go będzie obsługiwać ruch wewnątrzaglomeracyjny,

będzie ona bezpłatna.

Dzisiaj, a dokładnie wczoraj

generalna dyrekcja oznajmiła, że ten odcinek zosta-

nie objęty opłatą elektroniczną.

To jest, panie marszałku, rzecz nie do pomyślenia.

To oznacza złamanie umowy społecznej.

Panie mar-

szałku, pan minister Nowak był uprzejmy demento-

wać tę informację Generalnej Dyrekcji Dróg Krajo-

wych i Autostrad na Twitterze, w bardzo nowoczesny

sposób.

Doceniam to dementi, ale decyzję w tej spra-

wie podejmuje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad.

Oczekuję potwierdzenia opinii pana mi-

nistra poprzez ostateczną decyzję odpowiedniej agen-

cji rządowej nadzorowanej przez pana ministra.

Nie jest to pierwszy i nie jest to zapewne ostatni

przypadek robienia ludziom wody z mózgu.

Przed wy-

borami w 2011 r. parlamentarzyści i kandydaci do

parlamentu Platformy Obywatelskiej ogłosili, że nowo

zbudowany odcinek autostrady A1 od granicy państwa

z Czechami po lotnisko w Pyrzowicach będzie bezpłat-

ny, ponieważ również przebiega przez gęsto zurbani-

zowany teren, przez aglomerację górnośląską.

Do tej

pory nie ma decyzji rządu w tej sprawie.

Natomiast

dwa tygodnie po wyborach pod Gliwicami, ale od stro-

ny Zabrza, czyli od strony aglomeracji, ustawiono

bramki na A4.

To był konkretny wkład rządu Donal-

da Tuska w umożliwienie bezpłatnego transportu

wewnątrz aglomeracji górnośląskiej.

Panie marszał-

ku, najwyższy czas, żeby opinia publiczna zareagowa-

ła.

26 marca na Górnym Śląsku odbędzie się strajk

protestacyjny wobec polityki rządu.

Mam nadzieję, że

ta sprawa również będzie przedmiotem uwagi związ-

kowców i rząd powstrzyma swoje niecne plany.

Dzię-

kuję za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

watelska.

Poseł Jerzy Ziętek:

o ochronie przeciwpożarowej ochotnicze straże po-

żarne mogą być włączone do krajowego systemu ra-

Wicemarszałek Marek Kuchciński

109

Oświadczenia poselskie

towniczo-gaśniczego, współdziałając w tym zakresie

przez co nieraz stanowią niezwykle istotne ogniwo

naszego bezpieczeństwa.

Dzięki gęstej sieci swych

remiz i strażnic często pierwsze przystępują do akcji

ratunkowych, niosąc pomoc poszkodowanym na sku-

tek pożarów czy innych niebezpieczeństw, ofiarnie

ratując ludzi w przeróżnych zagrożeniach.

W Kostuchnie, dzielnicy, w której mieszkam, od

blisko 100 lat funkcjonuje jedna z 5 katowickich

ochotniczych straży pożarnych – OSP Kostuchna.

Obchodzącą w minionym roku 90-lecie działalności

instytucję założono z inicjatywy mieszkańców

w 1922 r.

Od tego czasu nasza OSP funkcjonuje nie-

ustannie, a poprzez wpisanie do wspomnianego kra-

jowego systemu ratowniczo-gaśniczego od 1997 r.

dzięki współpracy z komendą miejską Państwowej

Straży Pożarnej i jednostką ratowniczo-gaśniczą nr

2 w Katowicach bierze udział w działaniach ratow-

niczo-gaśniczych na terenie miasta i całego regionu.

OSP Kostuchna brała udział m.in. w gaszeniu naj-

większego od lat pożaru hal produkcyjnych i maga-

zynów na Śląsku w listopadzie 2000 r. w Siemiano-

wicach Śląskich czy też jako jedna z nielicznych stra-

ży ochotniczych podczas działań po katastrofie na

terenie Międzynarodowych Targów Katowickich

w styczniu 2006 r.

Najważniejsze jednak jest to, że służy nam, miesz-

kańcom Kostuchny, niosąc na co dzień ofiarną pomoc

w obliczu przeróżnych zagrożeń.

W 2012 r. reakty-

wowano młodzieżową drużynę pożarniczą przy na-

szej OSP.

Nie bez znaczenia jest też wkład OSP Ko-

stuchna w życie kulturalne i rozwój naszej dzielnicy.

Z ogromną radością przyjąłem słowa prezesa zarzą-

du, pana Marka Odrzywołka, jakie padły kilka dni

temu podczas walnego zebrania sprawozdawczego,

z których jasno wynika, że jednym z planów instytu-

cji na rok bieżący jest, obok zakupu niezbędnego

sprzętu oraz umundurowania, chęć budowy boiska

sportowego przy strażnicy.

To godna pochwały i na-

śladowania decyzja.

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Prag-

nę z tego miejsca serdecznie podziękować druhnom

i druhom, strażakom mojej OSP za ich przykładną

i ofiarną pracę na rzecz społeczności Kostuchny i ca-

łego miasta.

Życzę też wszelkiej pomyślności, reali-

zacji wszystkich planów przedsiębranych w bieżącym

roku.

Dziękuję za uwagę.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Obywatelska.

Poseł Bożena Kamińska:

oświadczenie w sprawie konieczności pilnych zmian

z 2012 r., poz. 651, z późn. zm.

dowcy z województw podlaskiego i warmińsko-ma-

zurskiego, na terenach których funkcjonują uzdro-

wiska, celem pilnego podjęcia inicjatywy ustawodaw-

czej i wprowadzenia zmian do obowiązującej ustawy

w zakresie odnoszącym się do zmiany lub eliminacji

z ustawy art. 2 ust. 13.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej nowelizacja ww. usta-

wy.

Niestety w niecałe dwa lata od jej uchwalenia

pojawiły się poważne problemy w stosowaniu niektó-

rych przepisów tej ustawy, które znacząco ogranicza-

ją rozwój gmin uzdrowiskowych i uzdrowisk.

Do

najważniejszych kwestii zaliczyć należy przepis art.

ustawy uzdrowiskowej.

Przepis art. 2 pkt 13 brzmi

następująco: „zakład przemysłowy – zespół budyn-

ceniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym

przemysłowym jest na przykład ciastkarnia, piekar-

nia, lodziarnia, rozlewnia wody leczniczej, która siłą

jęta definicja zakładu przemysłowego powoduje, że

inwestycji w uzdrowiskach, co dla wielu samorządów

oznacza brak możliwości rozwoju gospodarczego.

Dotychczasowy zakaz prowadzenia działalności

przemysłowej obejmował strefy A i B, czyli obszar, na

wiskowego, oraz przylegający do niego teren pod

nicze uzdrowiska.

Ograniczenie to obejmuje teraz

łalności przemysłowej, która nie ma negatywnego

oddziaływania na środowisko.

W obecnej dobie, kiedy

woju miast uzdrowiskowych poprzez nieuzasadnione

zmiany w prawie.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Poseł Jerzy Ziętek

110

Poseł Maria Nowak:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Od dwóch lat na

podstawie ustawy Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

dzień 1 marca jest świętem państwowym ustanowio-

nym w hołdzie bohaterom antykomunistycznego pod-

ziemia.

Przypomnę, że pomysłodawcą ustanowienia

Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”

z taką właśnie datą, 1 marca, był śp. prezes Instytu-

tu Pamięci Narodowej Janusz Kurtyka.

To właśnie

towie wykonano wyrok śmierci na siedmiu członkach

Żołnierze Wyklęci po wkroczeniu do Polski sowie-

ckich i rodzimych komunistów mieli odwagę podjąć

dalszą walkę o niepodległą Polskę, nie poddać się

sowietyzacji kraju.

1 marca uczestniczyłam w uroczystościach zorga-

nizowanych w Katowicach przez Instytut Pamięci

Narodowej.

W kościele pod wezwaniem Niepokalane-

go Poczęcia Najświętszej Marii Panny odbyła się wo-

jewódzka inauguracja obchodów Narodowego Dnia

Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”.

Zgromadzonych po-

witał dr Andrzej Drogoń, dyrektor Oddziału IPN

w Katowicach.

Mówił między innymi o tym, że dzień

Żołnierzy Wyklętych to hołd pamięci tych, dzięki któ-

rym w dużym stopniu idea wolności nie została za-

mknięta w kazamatach wraz z nadejściem totalita-

ryzmu sowieckiego, a przeciwnie, stała się źródłem

inspiracji i dalszej walki.

Można śmiało mówić o ciągu pokoleniowym, bo

wyklęci stali się inspiracją dla tych, którzy w latach

50., 60., a nawet w okresie rewolucji sierpniowej sta-

li się pokłosiem idei niepodległościowej.

Drugi czyn-

nik to zwykła formuła wdzięczności.

Tym żołnierzom

zawdzięczamy nie coś, ale możliwość życia w wolnym

kraju.

Ta formuła pozwala przyjąć model myślenia,

że to nie wielka polityka, mężowie stanu kreujący

w Jałcie pewne układy decydują o losach narodu, ale

to naród ma prawo do budowy suwerenności w opar-

ciu o zasady wypływające z jego tradycji, historii, a prze-

de wszystkim woli.

To był akt sprzeciwu wobec ukła-

du jałtańskiego, a w praktyce – wobec wprowadzenia

porządków sowieckich w Polsce po 1944 r.

W katowickim kościele mariackim odbył się wspa-

niały, niezapomniany koncert pieśni patriotycznych

w wykonaniu występującej po raz pierwszy na Śląsku

Orkiestry Koncertowej Reprezentacyjnego Zespołu

Mszę świętą w intencji Żołnierzy Wyklętych celebro-

wał ksiądz dziekan Andrzej Suchoń, proboszcz para-

fii mariackiej.

Zaprezentowany został także tomik poezji ojca

Łukasza Buksy „Trzydziestu trzech zapomnianych”

poświęcony pamięci Żołnierzy Wyklętych, a następ-

nie na placu przed kościołem odbył się apel pole-

głych z udziałem kompanii honorowej Wojska Pol-

skiego.

Także na placu przykościelnym otwarta zo-

stała wystawa „Orzeł, Pogoń i Archanioł.

Powstanie

przygotowana przez IPN Katowice, a spotkanie po-

koleń, kombatantów i młodzieży, odbyło się w domu

parafialnym przy żołnierskiej grochówce.

Również ksiądz proboszcz zaprosił gości do siebie

na poczęstunek, w trakcie którego odbyła się bardzo

ciekawa debata na temat najnowszej historii Polski.

Ciągle brak nam takich debat w takim gronie.

Mówię

o tym dlatego, że przez cały okres PRL władze sto-

sowały wobec historii antykomunistycznego podzie-

mia taktykę przemilczania, zakłamania, fałszowania

i szkalowania.

O żołnierzach oddziału Wolność i Nie-

zawisłość czy Narodowych Sił Zbrojnych nie mówiło

się inaczej jak o formacjach bandyckich.

Niestety ten

fałsz i ciągłe próby dyskredytowania zasług bohater-

skich patriotów trwają do dziś.

Nawet w Narodowy

Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” w części me-

diów ukazały się materiały uwłaczające ich pamięci

i godności.

Dzieje się tak dlatego, jak powiedział pan dr An-

drzej Drogoń, że nadal funkcjonują ci, którzy byli kre-

atorami systemu sowieckiego, przeciw któremu wy-

stępowano.

To element ich prymitywnej samoobro-

ny i trudno temu przeciwdziałać.

Dla mnie odpowie-

dzią jest duch tego, co działo się 1 marca w Katowicach

i całym kraju.

Dlatego z tego miejsca bardzo gorąco dziękuję

się do tego, że dzień 1 marca przeżyliśmy w tak pod-

niosłej atmosferze, która pozostanie na zawsze w na-

szych sercach.

Szczególnie dziękuję panu dr. Andrze-

jowi Drogoniowi, dyrektorowi katowickiego IPN, oraz

księdzu dziekanowi Andrzejowi Suchoniowi.

Wierzę,

że uroczystości w dniu pamięci Żołnierzy Wyklętych

na trwałe zagoszczą w kościele mariackim w Kato-

wicach oraz na pl. bł. ks. Emila Szramka, czyli przed

samym kościołem.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Marszałku!

Szanowne Panie Posłanki!

Sza-

nowni Panowie Posłowie!

Niezwykle trudna sytuacja,

jaka ma obecnie miejsce w dwóch największych zakła-

dach pracy regionu jeleniogórskiego, czyli kopalni

i elektrowni Turów, spowodowała konieczność naszej

wspólnej, natychmiastowej i zdecydowanej reakcji.

Zarząd spółki PGE Górnictwo i Energetyki Konwen-

cjonalnej SA, której właścicielem jest Skarb Państwa,

swoje decyzje usprawiedliwia koniecznością sprosta-

nia wymogom gospodarki rynkowej.

Tak liczne reduk-

cje etatów, które mogą dotknąć nawet 1800 zatrudnio-

nych w obu zakładach pracowników, stanowią zatem

element restrukturyzacji, której nadrzędnym celem

111

jest między innymi zmniejszenie kosztów funkcjono-

wania obu zakładów, a tym samym wzmocnienie ich

pozycji na rynku energetycznym.

Ich zdania nie podzielają jednak zarówno związki

zawodowe działające w tych przedsiębiorstwach, jak

i mieszkańcy powiatu zgorzeleckiego czy liderzy lo-

kalnych partii opozycyjnych, wskazując na całkowi-

cie odmienne i ich zdaniem dalekie od transparen-

tności przyczyny podjęcia tak szkodliwych dla regio-

nu decyzji.

Według nich planowane zwolnienia są

niczym innym jak miernikiem czy może raczej swo-

istym papierkiem lakmusowym służącym do zdiag-

nozowania nastrojów społecznych wobec dalekosięż-

nych planów, których efektem stanie się marginali-

zacja czy może nawet całkowita likwidacja naszego

rodzimego przemysłu energetycznego.

Szanowne Panie Posłanki!

Szanowni Panowie

Posłowie!

Zwróciłem się do naszych parlamentar-

nych koleżanek i kolegów z okręgu wyborczego nr 1

i nie bacząc na ich przynależność partyjną czy ideo-

logiczne różnice, jakie nas dzielą, zaproponowałem

powołanie do życia zespołu poselskiego, który zaj-

mie się problematyką restrukturyzacji przemysłu

energetycznego, ze szczególnym uwzględnieniem

zagrożeń w postaci masowych redukcji etatów.

Za-

proponowana płaszczyzna rozmów i ewentualne

przystąpienie do zespołu parlamentarzystów z koalicji

rządzącej w sposób zdecydowany zwiększą szanse

na wspólne znalezienie konkretnych rozwiązań.

Za-

nim jednak w sposób rzetelny i przejrzysty dla na-

szych wyborców podejmiemy działania w celu wy-

jaśnienia wszystkich powyższych wątpliwości, war-

to sobie uświadomić, że mamy 1800 powodów, ażeby

takim szkodliwym ze społecznego punktu widzenia

działaniom powiedzieć zdecydowane „nie”.

Wszyst-

kich was proszę o wsparcie tej inicjatywy.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

dni temu, 15 marca, minęła 47. rocznica urodzin na-

szego przyjaciela, ministra, wybitnego polskiego po-

lityka, choć jeszcze wtedy cały czas młodego, Włady-

sława Stasiaka.

Władek zginął 10 kwietnia 2010 r.,

towarzysząc panu prezydentowi profesorowi Lechowi

Kaczyńskiemu w drodze na uroczystości 70. rocznicy

zbrodni katyńskiej.

Zginął pod Smoleńskiem razem

z 95 wybitnymi Polakami, którzy tam polegli.

Władek był wspaniałym człowiekiem i history-

kiem.

Studia historyczne ukończył w 1989 r.

Wtedy

też zatrudnił się na Wydziale Historii Uniwersytetu

Warszawskiego.

Chciał poświęcić się karierze nauko-

wej, ale w 1991 r. usłyszał wezwanie: Jeżeli jesteś

odważny, to idź do służby publicznej.

To było wezwa-

nie Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, która

wtedy właśnie powstawała.

Władek był w pierwszym

roczniku studentów tej szkoły, a później w pierwszym

roczniku jej absolwentów.

Potem został szefem sto-

warzyszenia absolwentów.

Zawsze powtarzał, że jest

KSAP-owcem i był ze szkołą bardzo związany.

W 1993 r. rozpoczął pracę w Najwyższej Izbie Kon-

troli i tam poznał swojego mentora, swojego mistrza,

wtedy prezesa Najwyższej Izby Kontroli pana Lecha

Kaczyńskiego, z którym związał całe swoje zawodo-

we i polityczne życie i z którym później, jak wiemy

doskonale, odszedł w ostatnią drogę do Pana.

Władek

szedł za panem prezydentem z NIK do Warszawy.

W 2002 r. został wiceprezydentem Warszawy, odpo-

wiadał za bezpieczeństwo w mieście.

Była to praca

uwieńczona wielkim sukcesem, zaprowadzeniem spo-

koju w Warszawie, likwidacją wielu patologii.

Później

jeszcze przez całe lata mieszkańcy Warszawy nazy-

wali go komendantem, bo tak doskonale współpraco-

wał z Policją i ze strażą miejską.

Rzeczywiście był

utożsamiany z tym, że w Warszawie po latach niepo-

kojów, po latach niebezpieczeństwa, które realnie

odczuwali mieszkańcy, wreszcie udało się wprowa-

dzić porządek.

W 2005 r. został wiceministrem spraw wewnętrz-

nych i administracji.

W 2006 r. wezwany przez pana

prezydenta został szefem Biura Bezpieczeństwa Na-

rodowego, ale praca ta nie trwała długo, bo po zwol-

nieniu się teki ministra spraw wewnętrznych i admi-

nistracji Władysław wrócił do rządu Jarosława Ka-

czyńskiego i został ministrem spraw wewnętrznych

i administracji.

Wsławił się wspaniałymi działaniami

przede wszystkim wobec Policji, czyli w tym obsza-

rze, który był mu najbliższy.

Nie chodzi tylko o dużą,

niespotykaną w tamtych latach i wcześniej podwyżkę

dla policjantów, ale przede wszystkim o nowoczesne

wyposażenie dla Policji i wprowadzenie nowoczes-

nych systemów zarządzania.

Policjanci do dzisiaj

wspominają czasy, kiedy ich ministrem był Włady-

sław Stasiak, jako czasy wielkiej prosperity, kiedy

naprawdę dobrze im się wiodło.

Po 2007 r., po zakończeniu pracy w rządzie Jaro-

sława Kaczyńskiego, wrócił do Biura Bezpieczeństwa

Narodowego, gdzie analizował prowadzoną przez PO

profesjonalizację polskich Sił Zbrojnych i krytycznie

się do niej odnosił, twierdząc, że w rzeczywistości

prowadzi ona do upadku i do pogorszenia siły bojowej

polskiej armii, co stało się, niestety, faktem, jego sło-

wa się sprawdziły.

Uczestniczył też w opracowywaniu

nowej strategii NATO.

Na początku 2009 r. został wiceszefem Kancelarii

Prezydenta RP, by wkrótce – jeszcze w 2009 r. – objąć

stanowisko szefa kancelarii, czyli stać się najbliż-

Poseł Henryk Kmiecik

112

szym i najwyżej postawionym w kancelarii współpra-

cownikiem prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Był

niezwykle oddany służbie państwowej.

Był wielkim

patriotą.

Był wspaniałym człowiekiem.

Tworzył wraz ze swoją żoną Basią wspaniałą ro-

dzinę.

Dużo razem podróżowali.

Władek był takim

człowiekiem, który potrafił do siebie zbliżyć, który

zawsze znajdował czas na to, żeby porozmawiać ze

swoimi współpracownikami.

Był niezwykle ludzki.

Był bardzo dobrym szefem.

Ale był też wielkim pa-

triotą, niezwykle oddanym sprawom państwowym

i swojej pracy.

Był też całym sercem oddany panu

prezydentowi prof. Lechowi Kaczyńskiemu.

10 kwietnia 2010 r., rankiem, wyruszył wraz z pa-

nem prezydentem w ostatnią drogę.

Nie wiedział, że

to jest jego ostatnia misja.

Władku!

Na zawsze zostaniesz w naszej pamięci.

Byłeś wspaniałym człowiekiem.

Jestem przekonany,

że gdyby nie tragedia, do której doszło pod Smoleń-

skiem, byłbyś dzisiaj z nami w Sejmie.

Cześć pamię-

ci!

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Chciałbym zrezygnować z mo-

jego głosu, biorąc pod uwagę wystąpienie poprzedni-

ka.

Nie chciałbym sprawami mniejszej wagi zajmo-

wać Izby.

Wygłoszę swoje oświadczenie w innym

terminie.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

21 marca br., do godz. 9.

*

)

Poseł Andrzej Duda

Oświadczenia poselskie

Poseł Waldemar Andzel

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

7 marca br. ob-

chodzimy 90. rocznicę urodzin wspaniałego harce-

rza, żołnierza Szarych Szeregów i AK oraz Delegatu-

ry Sił Zbrojnych – porucznika Jana Rodowicza, zna-

nego również pod pseudonimem „Anoda”.

Jan Rodowicz urodził się 7 marca 1923 r. w War-

szawie.

Edukację rozpoczął w Prywatnej Szkole Po-

wszechnej Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej.

Naukę

kontynuował w gimnazjum i liceum im. Stefana Ba-

torego.

Należał do słynnej „Pomarańczarni”, czyli

23.

Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Bolesła-

wa Chrobrego.

Po wybuchu II wojny światowej i opanowaniu kra-

ju przez wojska hitlerowskie Rodowicz włączył się

w antyniemiecką konspirację i wstąpił do Szarych

Szeregów, gdzie uczestniczył w akcjach sabotażo-

wych.

Wtedy też przybrał pseudonim „Anoda”.

Rów-

nocześnie potajemnie kontynuował naukę w liceum

im. Batorego.

W 1942 r. wziął udział w zastępczym

kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty

Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej „Agricola”.

Był także adeptem kursów wyszkolenia bojowego

i wielkiej dywersji.

W listopadzie 1942 r. mianowano

go zastępcą dowódcy 2. drużyny Feliksa Pendelskie-

go w hufcu Centrum Grup Szturmowych Szarych

Szeregów.

Uczestniczył w wielu akcjach bojowych,

m.in. pod Arsenałem, podczas której odbito z rąk

niemieckich Jana Bytnara „Rudego”, oraz akcji Ce-

lestynów, mającej na celu odbicie więźniów przewo-

żonych do obozu koncentracyjnego Auschwitz.

Po wybuchu powstania warszawskiego początko-

wo walczył na Woli, gdzie był zastępcą dowódcy

3. plutonu „Felek” batalionu „Zośka”.

Brał m.in.

udział w walkach o cmentarz ewangelicki, potem

ciężko ranny trafił do szpitala.

11 sierpnia 1944 r.

został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Vir-

tuti Militari V klasy.

Po ewakuacji Starówki przedo-

stał się kanałami wraz z grupą rannych żołnierzy

batalionu „Zośka” na Śródmieście.

Na tydzień znów

trafił do szpitala, a później wrócił do kolegów walczą-

cych na Czerniakowie.

Ponownie ranny, został prze-

wieziony przez żołnierzy armii Berlinga na Pragę.

Przebywał na leczeniu w Otwocku, skąd powrócił do

rodziny przebywającej w Milanówku.

Objął wtedy

funkcję dowódcy oddziału dyspozycyjnego szefa obsza-

ru centralnego Delegatury Sił Zbrojnych pułkownika

Jana Mazurkiewicza, gdzie zajmował się m.in. akcjami

propagandowymi przeciw władzom komunistycznym.

W sierpniu 1945 r. po rozwiązaniu delegatury prze-

prowadził się do Warszawy, gdzie wspólnie z członka-

mi batalionu „Zośka” nadzorował ekshumację i pochó-

wek współtowarzyszy na Powązkach.

We wrześniu

1945 r. po apelu pułkownika Mazurkiewicza ujawnił

się przed komisją likwidacyjną AK okręgu centralne-

go, z którą później przez pewien czas współpracował.

W tym okresie zajmował się spisywaniem list pole-

głych i zaginionych żołnierzy batalionu „Zośka” i współ-

tworzył archiwum batalionu „Zośka”.

Rozpoczął rów-

nież studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki

Warszawskiej, z którego w kolejnym roku przeniósł się

na Wydział Architektury.

Rodowicz został aresztowany przez funkcjona-

riuszy Urzędu Bezpieczeństwa i przewieziony do

gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,

gdzie poddano go brutalnemu śledztwu.

Jan Rodo-

wicz zmarł 7 stycznia 1949 r.

Według UB wyskoczył

z 4. piętra budynku, ale wiele przemawia za tym, że

został z niego wypchnięty.

Kilka dni później zwłoki

„Anody” w tajemnicy przetransportowano do zakła-

du pogrzebowego, później anonimowo pochowano

na Powązkach.

Bliscy o jego śmierci dowiedzieli się

kilka tygodni później, dokonali ekshumacji i prze-

niesienia zwłok do rodzinnego grobu na Starych

Powązkach.

Rodowicz jest patronem drużyn harcer-

skich i ulic, poświęcono mu film dokumentalny

i sztukę telewizyjną, pośmiertnie został także od-

znaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia

Polski.

Dziękuję.

Poseł Piotr Chmielowski

– eksporterów z branży stomatologicznej

W dniach 12–16 marca 2013 r. odbyły się 35.

Mię-

dzynarodowe Targi IDS.

Edycja ta była bez wątpie-

nia największą w historii IDS-u.

Można powiedzieć,

że w Kolonii była reprezentowana cała branża sto-

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

114

matologiczna z całego świata, w tym 15 polskich eks-

porterów.

Zadziwiające było to, że pomimo braku

euforii biznesowej na stoiskach wiodących świato-

wych marek polscy producenci nie tylko zaprezento-

wali się godnie, ale odnieśli wiele sukcesów.

W tym

z programu „Globalna Firma”, który ogłosił pan wi-

cepremier Janusz Piechociński.

Wszyscy mają na-

dzieję, że program ten wspomoże i ułatwi eksport

naszych wyrobów.

Poseł Marian Cycoń

Szanowna Pani Marszałek!

Szanowne Panie Po-

słanki!

Szanowni Panowie Posłowie!

Przez wiele lat

mieszkańcy Nowego Sącza podnosili problem potrze-

by uwolnienia miasta od ulicznych korków, które

zwłaszcza w godzinach szczytu paraliżują najważ-

niejsze miejskie ulice.

Przez ostatnie dwie dekady

kilku prezydentów miasta próbowało się nieskutecz-

nie zmierzyć z tym tematem.

Nieskutecznie, gdyż

samorząd miasta Nowego Sącza nie jest w stanie

samodzielnie udźwignąć realizacji tego zadania.

Od lat źródła pomocy w rozwiązaniu tego proble-

mu upatrywano w Ministerstwie Rozwoju Regional-

nego, będącym dzięki środkom unijnym dysponen-

tem dużych możliwości.

W ostatnich dwóch tygo-

dniach wielu mieszkańców miasta Nowego Sącza

i regionu Sądecczyzny ucieszyła informacja, potwier-

dzona przez panią minister Elżbietę Bieńkowską,

o przyznaniu środków na realizację budowy obwod-

nicy północnej Nowego Sącza i drugiego w obrębie

miasta mostu na rzece Dunajec.

Władze Nowego Są-

cza przygotowały projekt wraz z uzasadnieniem i wska-

zano, jak ważne jest dla miasta wyprowadzenie ru-

chu tranzytowego ze ścisłego centrum.

Podczas spot-

kania w Warszawie pani minister Elżbieta Bieńkowska

zapewniła prezydenta miasta Ryszarda Nowaka o po-

parciu tej inwestycji i przyznaniu 68 mln zł ze środków

unijnych na to zadanie.

Pełne koszty realizacji inwesty-

cji mają zamknąć się w kwocie 80 mln zł.

Niewątpliwie obwodnica i most zminimalizują

skutki wielkiego natężenia ruchu w Nowym Sączu.

Na tę inwestycję mieszkańcy po obydwu stronach

Dunajca czekali od wielu, wielu lat.

Dziś samochody

ciężarowe wjeżdżają niemal do ścisłego centrum No-

wego Sącza i dopiero w okolicach ruin Zamku Jagiel-

lonów skręcają na istniejący most na Dunajcu, a da-

lej przez ciasną dzielnicę Helena kierują się do Sta-

rego Sącza bądź do Nowego Targu.

Północna obwod-

nica miasta w założeniach będzie w przyszłości połą-

czona z obwodnicą zachodnią miasta, co bardzo po-

prawi komfort podróżowania przez ziemię sądecką,

jak również stworzy znacznie wydajniejszy szlak

tranzytowy przez Sądecczyznę w kierunku południo-

wej granicy kraju.

Budowa obwodnicy północnej No-

wego Sącza wraz z drugim mostem na Dunajcu pod-

niesie także komfort poruszania się po mieście miesz-

kańców dzielnicy Helena, która jako jedyna oddzie-

lona jest od innych dzielnic rzeką Dunajec.

Istniejący dziś zaledwie jeden most na Dunajcu

w obrębie miasta nie jest w stanie przyjąć bez prze-

stojów wszystkich chętnych chcących w godzinach

szczytu wyjechać od strony Starego Miasta w kierun-

ku dzielnicy Helena i innych miejscowości zamiesz-

kiwanych licznie przez osoby pracujące lub załatwia-

jące różne sprawy w Nowym Sączu.

Budowa obwod-

nicy północnej wraz z drugim mostem na Dunajcu

jest dowodem otwartości koalicyjnego rządu na po-

trzeby lokalnych samorządów, a także profesjonalnej

współpracy samorządów i ministerstw w sprawach

ważnych dla obywateli naszego kraju i lokalnych spo-

łeczności.

Poseł Piotr Polak

(Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość)

Nie da się już udawać!

Spotkanie Platformy Obu-

rzonych w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej

pokazało prawdziwy stopień społecznej frustracji

spowodowanej głównie rządami Platformy Obywa-

telskiej.

Takiej liczby związków i stowarzyszeń i wy-

krzyczanych otwarcie problemów Polaków nie da się

po prostu przemilczeć.

Nie da się też udowodnić, że

uczestniczący w dyskusji przedstawiciele OPZZ to

ukryci współpracownicy PiS, a młodzi od ACTA pod

maskami noszą, z całym szacunkiem, moherowe be-

rety.

Nawet jeśli tworzących ten ruch społeczny trud-

no dziś identyfikować z określonym programem czy

chociażby z jednolitymi poglądami, to jedno jest pew-

ne: po zjeździe Platformy Oburzonych politycy Plat-

formy Obywatelskiej i komentatorzy wyznaczający

obowiązujące trendy w stacjach telewizyjnych i ra-

diowych nie mogą już udawać, że w Polsce wszystko

jest okej i nie jest źle, a na tle innych krajów europej-

skich wręcz jest świetnie.

Dziś trudno wskazać, w jakiej sferze życia, w ja-

kich środowiskach nie odczuwa się fatalnych skut-

ków funkcjonowania rządu Donalda Tuska.

Niemal

gdziekolwiek się nie obejrzymy, dramat: w służbie

zdrowia, w edukacji, w wymiarze sprawiedliwości,

na rynku pracy, na drogach i kolei, w szeroko poję-

tych sprawach bezpieczeństwa.

Jeśli coraz trudniej

jest znaleźć dobrze funkcjonujące organy państwa,

a obywatelowi w oczy zagląda bieda, to czy społeczeń-

stwo nie ma prawa oczekiwać zmian, nie ma prawa

wykrzyczeć swoich bolączek?

Jeśli dodamy do tego

kompletne lekceważenie opozycji i innych myślących

inaczej niż rząd, a także:

— utrącanie inicjatyw społecznych, jeśli nawet

stoją za nimi podpisy setek tysięcy obywateli,

— trzyletnie antyśledztwo w sprawie katastrofy

smoleńskiej,

— uchwalenie przez większość parlamentarną

zmiany ustawy o zgromadzeniach, ograniczającej

prawa obywateli,

115

— odmowę miejsca na platformie cyfrowej dla Te -

lewizji Trwam i hajdarowiczenie w prasie

o ograniczeniu demokracji i wolności słowa.

To

wszystko dzieje się na naszych oczach, a rząd tego

nie widzi?

Po prostu widzieć nie chce.

Przy takich realiach pozytywem okazuje się samo

zorganizowanie spotkania umożliwiającego uczest-

nikom otwarte wyartykułowanie niezadowolenia

z sytuacji społeczno-ekonomicznej w Polsce, z mniej

czy bardziej trafnymi diagnozami zarówno przyczyn,

jak i metod rozwiązania problemów.

Należy docenić

fakt przełamania oporu przed otwartą dyskusją nad

stanem państwa i życia jego obywateli.

Na dziś była

to jedna z niewielu form zmobilizowania szerokiej

grupy ludzi, z kompletnie różnych środowisk, do pod-

jęcia wysiłku udziału w życiu społecznym państwa

i odwagi publicznego pokazania swego sprzeciwu wo-

bec realiów, w jakich przychodzi żyć obywatelom

w naszym kraju.

Trzeba niestety też przyjąć z dużym

prawdopodobieństwem, że być może właśnie ta nie

do końca dopracowana forma spotkania, szerokie

i różnorodne zarówno co do celów, jak i co do poglą-

dów politycznych grono ludzi i niewiadoma, jaka cią-

gle jeszcze stoi za Platformą Oburzonych, dały moż-

liwość przebicia się z dyskusją do ogromnej większo-

ści społeczeństwa.

Ciekawe wydają się reakcje zaskoczonych inicja-

tywą przewodniczącego Dudy przedstawicieli partii

władzy i samego premiera Tuska.

Posłanki i posło-

wie z PO dziwią się pretensjom oburzonych kiero-

wanym pod adresem rządu i ich partii, bo przecież

ich ugrupowanie zrobiło dla narodu więcej niż kto-

kolwiek inny, jest najbliżej okręgów jednomandato-

wych, systematycznie przedłuża urlopy rodziciel-

skie itd., itd.

I wbrew oświadczeniu zainteresowa-

nego wmawiają innym, że Duda, śladem poprzedni-

ków, też chce zrobić karierę polityczną.

A szef rządu

dla odmiany zastosował starą metodę postraszenia.

Tym razem Dudą.

Przy rosnącym bezrobociu, w milionach liczonej

emigracji zarobkowej i już nie wyjątkowym zjawisku

niedożywienia dzieci, namawianiu ludzi do oszczę-

dzania i ratowania się szczawiem, przy jednoczes-

nych wypłatach kosmicznych nagród w kulejących

ministerstwach, w samorządach i ostatnio ponad-

milionowych nagrodach za „supermistrzostwa” z pły-

wającym stadionem, nie wystarczy jednak tylko

powiedzieć ludziom: Piotr Duda chce obalenia rzą-

du.

Panie premierze Tusk, pan się myli.

Piotr Duda

– i tu akurat podobnie jak PiS – od dawna widzi ko-

nieczność, ale zmiany rządu.

Mówiąc zaś pana języ-

kiem, obalenia rządu pragnie, jak wskazują zawsze

obserwowane przez PO słupki, większość obywateli.

A wszystko to na własne życzenie władzy.

Trudno się

bowiem nie zgodzić z tym, co powiedział Duda: Plat-

formę Oburzonych zbudował Tusk przez brak dialo-

gu społecznego.

zmiany w naszym kraju są niezbędne i potrzebne

możliwie szybko.

Wiele z przytoczonych na zjeździe

w Gdańsku inicjatyw jest ciekawych, a ze stawiany-

mi propozycjami i roszczeniami trzeba się zapoznać

i o nich dyskutować, nawet wtedy gdy nie zgadzamy

się, że panaceum na wszelkie bolączki są okręgi jed-

nomandatowe –już zresztą mamy je w Senacie,

a efekt, jaki jest, każdy widzi.

Propozycje zmiany

przepisów dotyczących referendów i wprowadzania

w życie uzyskanych tą bezpośrednią metodą woli

obywateli rozwiązań są ciekawe, ale, jak wiemy, nie

we wszystkich sprawach możliwe do stosowania.

Wie-

le wprowadzonych przepisów należałoby cofnąć od

zaraz, tak jak chociażby te dotyczące wieku emery-

talnego czy ograniczeń w ustawie o zgromadzeniach.

Do uchwalenia niektórych planowanych zmian, na

przykład w Kodeksie pracy, nie można dopuścić.

Po-

trzebnych jest wiele zmian, a przede wszystkim

zmian filozofii rządzenia.

Aby to było możliwe, spo-

łeczeństwo swoją wolę musi pokazać przy urnach

wyborczych.

I choć do wyborów parlamentarnych jest

jeszcze sporo czasu, to już dzisiaj, jeszcze przed zjaz-

dem Platformy Oburzonych, jedna z zagorzałych zna-

nych postaci popierających PO ogłosiła: Już nigdy nie

zagłosuję na partię, która mnie oszukała.

Więcej takich deklaracji, więcej takich Platform

Oburzonych, a ludziom naprawdę będzie żyło się

lepiej.

Poseł Józef Rojek

marca minęła 90. rocznica urodzin legendarnego żoł-

nierza Szarych Szeregów i bohatera powstania war-

szawskiego Jana Rodowicza ps. „Anoda”.

Chociaż

„Anoda” po zakończeniu wojny, zapewne także ze

względu na związany z odniesionymi ranami zły stan

zdrowia, nie kontynuował walki zbrojnej w podzie-

miu, zginął w identyczny sposób, jak umierali Żołnie-

rze Wyklęci.

funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i przewie-

ziony do gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Pub-

licznego, gdzie poddano go brutalnemu śledztwu.

Zabrany od stołu wigilijnego zabrał ze sobą i schował

do kieszeni kawałek opłatka, który później umożliwił

rodzinie rozpoznanie pogrzebanego ciała.

Zmarł 7 stycz-

nia 1949 r., według oficjalnej informacji UB wysko-

czył z IV piętra budynku, ale wiele przemawia za

tym jak najpierw go zamordowano w czasie śledztwa.

Dnia 12 stycznia zwłoki „Anody” w tajemnicy prze-

transportowano do zakładu pogrzebowego, a później

leźli ciało dzięki powązkowskiemu grabarzowi, który

zapamiętał młodego mężczyznę, który jakiś czas

116

temu uczestniczył w poszukiwaniach i pochówkach

swoich kolegów z powstańczego batalionu „Zośka”.

Najbliżsi dokonali ekshumacji i przenieśli zwłoki do

rodzinnego grobu na Starych Powązkach.

Jan Rodowicz w czasie okupacji hitlerowskiej brał

udział w wielu akcjach bojowych m.in. pod Arsena-

celu odbicie więźniów przewożonych do obozu kon-

centracyjnego Auschwitz.

W czasie powstania był

ka”, natomiast po zakończeniu wojny wspólnie z człon-

kami batalionu „Zośka” nadzorował ekshumację

i pochówek współtowarzyszy na Powązkach.

W tym

okresie zajmował się także spisywaniem list pole-

rzył archiwum batalionu „Zośka”.

Poseł Bogdan Rzońca

Komisja Europejska zakwestionowała faktury

przesłane do Brukseli z Podkarpacia przez instytucję

zarządzającą RPO, czyli Zarząd Województwa Pod-

karpackiego, jako zwrot kosztów wykonanych inwe-

stycji.

Pieniądze unijne z regionalnego programu

operacyjnego dostępne dla Podkarpacia po stosow-

nym zatwierdzeniu przez KE były dotąd systema-

tycznie zatwierdzane i przekazywane.

Tymczasem od 15 marca 2013 r. faktury przesła-

ne do KE przez Zarząd Województwa Podkarpackie-

go nie są zatwierdzane, a beneficjenci tych środków

– gminy, powiaty, przedsiębiorcy – po wstrzymaniu

wypłaty środków stają w dramatycznej sytuacji z uwa-

gi na brak rekompensaty poniesionych kosztów.

Opisana wyżej sytuacja wynika z prowadzonego

przez prokuraturę lubelską śledztwa dotyczącego

nieprawidłowości w przyznawaniu dotacji unijnych,

podróży zagranicznych członków zarządu wojewódz-

twa oraz zatrudnienia w podkarpackim urzędzie

marszałkowskim.

Jakiekolwiek będą wyniki śledztwa, apeluję do

Zarządu Województwa Podkarpackiego, sejmiku wo-

jewództwa, radnych województwa o szybkie reagowa-

nie na nieprawidłowości, jakie mogły mieć miejsce

w urzędzie marszałkowskim.

Apeluję o wyjaśnienie spraw, które legły u pod-

staw wstrzymania certyfikacji dotacji unijnych dla

Podkarpacia na kwotę 118 mln zł.

W imieniu potencjalnych beneficjentów zwracam

się z apelem o podjęcie rozmów z Komisją Europej-

ską, Ministerstwem Rozwoju Regionalnego w celu

szybkiej weryfikacji tego niekorzystnego stanu.

Zaznaczam, że sztywne procedury unijne i konse-

kwencja w działaniu urzędników brukselskich mogą

prowadzić, w wypadku opieszałych działań strony

polskiej, do dalszego pogorszenia sytuacji osób fizycz-

nych i prawnych korzystających z unijnych dotacji na

Podkarpaciu.

Poseł Piotr Szeliga

Polski „Nie dla kradzieży od 1000 zł”

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Solidarna Polska

przedstawiła niebezpieczeństwo płynące z propono-

wanych przez rząd PO–PSL rozwiązań prawnych.

Rząd po raz kolejny otwiera szeroko drzwi dla zło-

dziei.

Przedmiotowa zmiana miałaby polegać na pod-

niesieniu granicy, od której kradzież będzie uznawa-

na za przestępstwo, z obecnej kwoty 250 zł do kwoty

1000 zł.

Przepis ten godzi nie tylko w średnich i ma-

łych przedsiębiorców, ale w każdego obywatela Pol-

ski.

Powstaje realna obawa o drastyczne rozzuchwa-

lenie się przestępców, wzrost liczby kradzieży, co jest

szczególnie dotkliwe dla osób prowadzących działal-

ność handlową, ale też dla zwykłych obywateli.

Po

wprowadzeniu rozwiązań proponowanych przez rząd

żaden obywatel naszego kraju nie będzie mógł być

w pełni spokojny o swój rower, komórkę, laptopa swo-

jego dziecka.

Solidarna Polska stanowczo sprzeciwia się pomy-

słowi Platformy Obywatelskiej.

Jesteśmy zwolenni-

kami funkcji państwa jako strażnika prawa, dlatego

też podejmiemy wszelkie działania, by przepisy kon-

stytuujące kradzież na dużą skalę nie weszły w życie.

Jest niedopuszczalne, by w państwie prawa legalizo-

wane było bezprawie.

Solidarna Polska rozpoczęła ogólnopolską akcję

zbierania podpisów – na stronie internetowej: niedla-

kradziezy1000.pl, można zapoznać się z możliwymi

skutkami projektowanych zmian oraz złożyć podpis

pod protestem skierowanym do rządu premiera Do-

nalda Tuska.

Planowane zmiany obniżą bezpieczeń-

stwo wszystkich obywateli, w tym również małych

i średnich przedsiębiorców.

Obywatele działający ra-

zem mogą powstrzymać niekorzystne zmiany zapro-

jektowane przez nieodpowiedzialnych polityków rzą-

dzącej koalicji.

Poseł Andrzej Szlachta

miały miejsce w Polsce wystąpienia protestacyjne stu-

dentów.

Bezpośrednią przyczyną wybuchu tych prote-

stów stała się demonstracja studentów pod pomnikiem

1968 r., na znak protestu przeciwko zdjęciu przez cen-

zurę spektaklu „Dziady” w reżyserii Kazimierza Dej-

mka.

Studenci domagali się demokracji w życiu poli-

tycznym.

Wydarzenia te dały początek kryzysowi poli-

tycznemu.

Towarzyszyła im fala antysemityzmu, na

skutek czego wyemigrowało z Polski ok. 20 tys. obywa-

teli polskich pochodzenia żydowskiego.

W tym oświadczeniu poselskim chciałbym przy-

bliżyć przebieg wystąpień studenckich na Podkarpa-

ciu, głównie w Rzeszowie.

Informacje o wystąpie-

niach studenckich w Warszawie i Krakowie dociera-

117

ły na Podkarpacie z kilkudniowym opóźnieniem.

Miejscowa prasa informowała mieszkańców Rze-

szowszczyzny o wiecach potępiających chuligańskie

wybryki studentów.

Wiece organizowane pod dyktan-

do lokalnych komitetów PZPR miały być demonstra-

cją poparcia dla Władysława Gomułki.

W Przemyślu

12 marca odbyły się krótkie demonstracje młodzieży

szkół średnich.

15 marca przyjechali do domów stu-

denckich rzeszowskich uczelni studenci z Krakowa,

którzy przywieźli ręcznie sporządzone ulotki.

Jako

mieszkaniec domu studenckiego Wyższej Szkoły In-

żynierskiej w Rzeszowie brałem udział w powielaniu

tych ulotek i ich rozprowadzaniu.

W nocy z 15 na

16 marca wywiesiłem z kolegami własnoręcznie spo-

rządzone plakaty wzywające do zbiórki studentów

i przemarszu ulicami Rzeszowa.

Pierwsze zbiórki

odbyły się w południe przy stołówce studenckiej

przed obiadem.

Wówczas oficerowie ze Studium Woj-

skowego próbowali przekonywać nas, aby się rozejść.

Wieczorem grupa blisko 200 studentów wyruszyła

spod osiedla akademickiego ul. Dąbrowskiego, koło

komendy wojewódzkiej MO, w kierunku klubu stu-

denckiego Wyższej Szkoły Pedagogicznej.

Milicyjny

radiowóz poruszał się obok demonstrujących studen-

tów, a milicjanci wzywali do zejścia na chodnik.

Studenci przeszli cały zamierzony szlak i po dotarciu

do klubu studenckiego nastąpiło zakończenie demon-

stracji.

Z materiałów IPN wynika, że SB zanotowała

ok. 100 wypadków określonych jako „wroga propa-

ganda na tle wydarzeń marcowych”.

Dwóch studen-

tów WSP zostało relegowanych z uczelni, a kilka osób

zwolniono z pracy.

Rzeszowska młodzież studencka

zaznaczyła swoją obecność w tych historycznych wy-

darzeniach.

Poseł Jan Warzecha

ca 2013 r. podczas drugiego dnia konklawe zwołane-

go w związku z rezygnacją papieża Benedykta XVI

wybrano w piątym głosowaniu nowego papieża.

Wy-

powiedziane nazwisko wywołało duże zaskoczenie.

Papieżem został 76-letni kardynał z dalekiej Argen-

tyny – Jorge Mario Bergoglio, który przybrał imię

Franciszek.

Jego gesty i wypowiedzi wskazują na

jego skromność i prostotę.

Wybór imienia nie był

przypadkowy, został podyktowany chęcią zajęcia się

problemami ludzi biednych na wzór św. Franciszka

ta kardynałom tuż po wyborze.

Kardynał Bergoglio urodził się w 1936 r. jako jed-

no z pięciorga dzieci włoskich imigrantów.

Jako mło-

dy człowiek wstąpił do zakonu jezuitów.

Tę formację

i studia teologiczne odbył najpierw w nowicjacie

w Chile, potem studiował w Buenos Aires.

Biskupem

został mianowany w 1992 r., był również arcybisku-

pem Buenos Aires.

Zanim nowo wybrany papież zo-

stał biskupem pomocniczym Buenos Aires, był wcześ-

niej także członkiem konsulty prowincji i prowincja-

łem.

W 1997 r. został arcybiskupem koadiutor tej

diecezji, zaś w 1998 r. jednocześnie ordynariuszem

bardzo dużej diecezji, jaką jest ta obejmująca stolicę

Argentyny.

W lutym 2001 r.

Jorge Mario Bergoglio

kardynalskiej.

Zarówno w Brazylii, jak i w Argenty-

nie notowany jest największy odsetek katolików.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Gdyby miało oka-

zać się, że Europa zupełnie sprzeniewierzy się swym

chrześcijańskim korzeniom, promując zboczenia i upa-

dek moralny, to jest nadzieja dla wierzących, że

światło ewangelii nie zgaśnie, lecz będzie nadal jaś-

niało na innych kontynentach.

Niech papież Franci-

szek będzie nadzieją dla Kościoła i świata.

Dziękuję.

Poseł Jan Ziobro

premii w spółkach Skarbu Państwa podległych rzą-

dowi premiera Donalda Tuska

nistrowie!

Zwracam się do państwa w sprawie skanda-

licznie wysokich premii w spółkach Skarbu Państwa

podległych rządowi premiera Donalda Tuska.

W ostatnim tygodniu znowu pojawiły się informa-

cje na temat premii w spółkach Skarbu Państwa,

dokładnie w spółce PL.2012+.

Okazuje się, iż powo-

łane tam osoby dostają premie w wysokości ponad

1 mln zł!

Daje to nam prawie 1000 minimalnych pol-

skich wynagrodzeń, co oznacza, iż osoba pracująca

i zarabiająca minimalne wynagrodzenie w Polsce

musiałaby pracować na tę kwotę prawie 100 lat, bez

żadnych przerw i świadczeń chorobowych.

Warto tu

jednak wskazać, iż osoba ta, chcąc odkładać z ww.

minimalnej pensji, zapewne musiałaby pracować kil-

kaset lat lub nawet kilka tysięcy lat.

Opisana powyżej symulacja pokazuje, jakie podej-

ście do przeciętnego obywatela ma rząd premiera

Tuska.

Jedyne słowa, jakie przychodzą tu na myśl,

to brak szacunku, pogarda, buta, lekceważenie cięż-

kich realiów życia Polaków.

Cała ta sytuacja pokazu-

je, iż rząd premiera Tuska zdegradował się już cał-

kowicie.

Jest on zupełnie oderwany od realiów życia

przeciętnych Polaków, a wypłata ponadmilionowych

premii w spółkach Skarbu Państwa musi przynieść

zmianę tego rządu.

Warto tu podkreślić, iż w swoich oświadczeniach,

zapytaniach i interpelacjach wielokrotnie prosiłem

premiera o podanie informacji o wysokości zarobków

w spółkach Skarbu Państwa oraz o sposobach, w ja-

kich są tam rekrutowani członkowie zarządów i rad

nadzorczych.

Niestety nikt z rządu nie chce i nie od-

powiada na pytania dotyczące skandalicznych dzia-

łań w spółkach Skarbu Państwa.

Nie mamy już nadziei, iż rząd RP potrafi zmienić

swoje podejście do zarządzania spółkami Skarbu

Państwa.

Niestety rząd PO–PSL traktuje te podmio-

ty jak swoje prywatne folwarki.

Dziękuję za uwag