corpora: wikisources-pl

text:
352.

Źle, gdy, kto, Wiedzę zdobyć zbyt ochoczy

Swym wzrokiem na to w Nieskończoność sięga:

By się dopatrzył Krańców u jej Kręga.

Gdyż nie cielesne ślepną wtedy oczy —

Ale od tego się mroczy

Duchowych spojrzeń potęga.


corpora: openbooks

text:
Juliusz Słowacki

O!

nieszczęśliwa!

o!

uciemiężona…

O!

nieszczęśliwa!

o!

uciemiężona

Ojczyzno moja — raz jeszcze ku tobie

Otworzę moje krzyżowe ramiona,

Wszakże spokojny, bo wiem, że masz w sobie

Słońce żywota.

-----

Tekst opracowany na podstawie: Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego.

Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd.

Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła


text:
CLXXXVII.

Ta światłość, Panie, z której dusza żywie,

I którą się zwykł duch cieszyć prawdziwie;

Zwłaszcza promieniem onej wspomożony,

Chce ją zdobion być i błogosławiony,

Zwykła, niebieski królu, w nas przychodzić 5

Z twej woli, której skrytości uchodzić

Nie mogą, i ta stąd, iż dawa nama

Umiętność[1], rozum, cześć, chwałę ma sama.

Tyś sam jest mądrość, ty dawasz ozdoby

Wszemu, ty z światem niebieskie sposoby 10

Rządzisz, a twój wzrok jako kędy władnie,

I jak wszytko wiesz, zaż jest, kto to[2] zgadnie.

Zmiłuj się, proszę; z twych przybytków wiecznych

Spuść ducha twego do mych sił serdecznych;

Daj, by oświecił zmysły zaślepione 15

I zjął miłości ogniem oziębione.

Przypisy

↑ Umiejętność.

↑ co.


text:
dawny, dawność, przedawnienie; rzeczownikowe przypadki u przymiotnika: z dawna, z dawien (2 przyp. liczby mnogiej) dawna.

Prasłowo; cerk. dawie, ‘niegdyś’ (na Rusi niedawno, ‘onegdaj’), izdawna, bułg. otdawna, u innych Słowian i dawni obok dawny; łac. dū-rare, ‘trwać’, dū-dum, ‘dawno’, grec.

dēron, daon (narzeczowe), ‘dawno’.


text:
Aquaviva (Acquaviva) Klaudjusz, jenerał zakonu jezuitów.

Ród Aquavivów, który wyprowadzał swój początek z miasteczka tegoż imienia, w prowincji Bari, w państwie Neapolitańskiém, spotykamy często w historji od czasów cesarza Ferdynanda I. Wielu znakomitych wojowników, uczonych i dostojników kościelnych wyszło z tego rodu.

Pomiędzy nimi wspomnieć należy o Andrzeju Mateuszu Aquavivie, księciu Atri i Teramo i o jego bracie Belizarjuszu, wyniesionym przez Karola V do godności książęcej, tudzież o Janie Hieronimie, księciu Atri, rycerzu i poecie i o jego synach: Rudolfie, jezuicie, zabitym w Indjach zachodnich i Oktawjuszu.

Ten ostatni był nietylko opiekunem i dobroczyńcą uczonych, lecz sam, pomimo rozlicznych zajęć, z zamiłowaniem oddawał się naukom.

Za Papieża Sykstusa był on referendarzem obu sygnatur i wice-legatem apostolskim; za Grzegorza XIV, został kardynałem (1591), a za Pawła V, arcybiskupem Neapolu.

Oktawjusz umarł 12 Wrześ.

1612, przeżywszy 52 lat.

Nakoniec spotykamy, oprócz sławnego z czasów wojny o następstwo hiszpańskie Jana Hieronima Aquavivy, jego brata Franciszka.

Franciszek Aquaviva ur. się w Neapolu 14 Paźdz.

1665.

Z początku mianowany clericus camerae apost., w 1697 wysłany jako nuncjusz do Szwajcarji, następnie przy dworze hiszpańskim; został kardynałem 1706, za rządów Klemensa XI, a w 1713 wyniesiony do godności protektora korony hiszpańskiej, przy dworze papiezkim.

W trzy lata potém, mianował go król Filip V biskupem Kordowy; otrzymawszy tytuł biskupa Sabiny, um.

w Rzymie 1725, w 59 roku życia (Cf. Iselin, Histor.-geogr. Lexicon, 1 Bd.

str. 222 sq.; Ersch i Gruber, Allg.

Encykl.

5 Th.

p.

27).

Z tego rodu pochodził także Klaudjusz Aquaviva, jenerał zakonu jezuitów (ur. 14 Wrześ.

1543).

Jako najmłodszy syn Jana Antonjusza Aquavivy, dziewiątego księcia Atri, był on wnukiem wyżej wzmiankowanych, Andrzeja Mateusza, Rudolfa i Oktawjusza; bratem zaś Jana Hieronima.

Poświęciwszy się stanowi duchownemu, został mianowany szambelanem przez Piusa V. Otwierała się przed nim droga do świetnych urzędów i godności.

Pomimo to, Klaudjusz wstąpił do zakonu jezuitów w 25 roku życia (1567 r.).

Nauką i zdolnościami takie zyskał uznanie, że mianowany został wkrótce prowincjałem zakonu, z początku w Neapolu, a potém w Rzymie.

Po śmierci Eberharda Merkurjana z Luksemburga, czwartego jenerała, w 1580, Klaudjusz, zaledwie 37 lat wieku liczący, został obrany jenerałem zakonu, znaczną większością głosów.

Wybór tak młodego człowieka, na jeden z najtrudniejszych urzędów w Kościele, zadziwił nawet Papieża.

Klaudjusz nie zawiódł nadziei, które w nim pokładał zakon.

Obdarzony od natury ujmującą postacią, wytrwałem zdrowiem, uczony, pobożny, łączył w sobie najważniejsze przymioty do kierowania wielką instytucją: łagodność, energię, uprzejmość i powagę.

Przy tych przymiotach Aqnaviva po mistrzowsku prowadził dalej wielką budowę, rozpoczętą przez św. Ignacego i usuwał niebezpieczeństwa, mogące jej grozić, czy to zewnątrz, czy wewnątrz.

Słowem, wybór to był jak najlepszy dla zakonu, który wtedy właśnie potrzebował umiejętnego sternika.

Aquaviva postawił sobie za zadanie nie tyle rozszerzać wpływ i znaczenie zakonu, nie tyle pomnożyć liczbę członków i tak już po Europie daleko rozsiadłego zakonu, ile dać mocną, wewnętrzną organizację potężnemu ciału.

Pierwszym środkiem, do tego zmierzającym, było wyznaczenie dobrych zwierzchników.

Wkrótce po objęciu jeneralstwa, Aquaviva wystosował do wszystkich prowincjałów i przełożonych zakonu list, w którym mówi najpierw o cnotach, potrzebnych zwierzchnikom; potém o dwóch systematach rządzenia, świeckim i religijnym; następnie objaśnia, że towarzystwu Jezusowemu drugi, t. j. religijny systemat tylko przystoi, że zakon więc sam z siebie rząd swój wytwarzać powinien.

Nie poprzestawał on jednak na reformie przełożonych, lecz pracował również nad niższymi członkami zakonu.

W tym celu, w końcu 1584 r. mianował, z siedmiu członków różnej narodowości, komissję, celem ułożenia planu nauk w kollegjach.

Ratio studiorum, t. j. metoda nauczania, która była owocem prac komissji, pozostanie na zawsze arcydziełem umiejętnego kierowania wychowaniem młodzieży.

Aquaviva pokazał głęboką znajomość ducha ustaw zakonnych, w rozstrzygnięciu sporu wynikłego między jego asystentami.

Dwaj z nich, obstawali za ścisłym ascetycznym kierunkiem w ćwiczeniach i praktykach duchownych, co znowu dwaj inni, za niedające się pogodzić z głównym celem zakonu uważali.

Jenerał rozstrzygnął tę bardzo drażliwą kwestję, stanąwszy w pośrodku, między przeciwnemi sobie zdaniami.

Wyjaśnił, co winien zakonnik niebu, a co jezuita winien światu, i trafne myśli wyłożył w liście, do wszystkich prowincjałów rozesłanym.

Nietylko łagodności i mądrości, lecz i wielkiej dzielności potrzeba było, aby zakon organizować i jednocześnie odpierać podnoszące się przeciwko niemu z zewnątrz napaści.

Aquaviva był w swej pracy niezmordowany; rosnące trudności wykazywały wielkość jego umysłu.

Przedewsżystkiém uderza nas jego zachowanie się względem Sykstusa V, które dowodzi, że świadomość swej siły nie sprowadziła go z drogi posłuszeństwa, jakie zaprzysiągł głowie Kościoła, i że jenerał nietylko umiał rozkazywać, lecz i słuchać.

Aquaviva posiadał wielką znajomość charakterów ludzkich i nigdy uniesienia Papieża nie zdołały naruszyć jego spokoju i panowania nad sobą.

Jeśli Sykstus wpadał w gniew, Aquaviva cierpliwie poddawał się, lub pokornie wyjaśniał swe postępowanie, lub bronił swych zasad.

To pilne przestrzeganie ślubowanego posłuszeństwa, to umiejętne wychodzenie z ludźmi takiego charakteru, jak Sykstus V, odwróciło od zakonu nie jedno grożące niebezpieczeństwo.

I tak, dostrzegłszy, że Papież chce odjąć subsydja, wydawane ze swej kasy na utrzymanie seminarjów, Aquaviva doprowadza rzecz do tego, że Sykstus V nietylko dawne przywileje szkoł zakonnych zatwierdza, lecz nowe kollegjum i znaczne summy dla jezuitów przeznacza.

Zjednywa zaś dla zakonu Papieża tém, że sam prosi Papieża o uwolnienie zakonu od obowiązku kierowania rzymskiemi seminarjami, z powodu braku nauczycieli.

W podobny sposób postąpił Aquaviva z Papieżem, kiedy ten chciał dać inną nazwę zakonowi jezuitów i zmienić jego ustawę.

Pod względem ustawy, Aquaviva potrafił przekonać Papieża, że siła zakonu spoczywa z jednej strony, na władzy skupionej w ręku jenerała, z drugiej strony, na posłuszeństwie podwładnych.

Przez zmianę ustawy nadwerężyłaby się ta siła i to w czasach, w których, z powodu rosnących niebezpieczeństw, więcej niż kiedykolwiek była potrzebną.

Co do zmiany nazwy, Aquaviva, na żądanie Papieża, sam przygotował dekret, którego Sykstus V jednak nie podpisał, a który z jego śmiercią poszedł w zapomnienie.

Aquavivie udało się również zręcznie usunąć trudności, wywołane przez jezuitów hiszpańskich, groźne dla jedności zakonu.

Nieporozumienie wynikło ztąd, że jezuici hiszpańscy żądali, aby przy głowie zakonu znajdował się stale jeden, z ich narodu pochodzący, przedstawiciel.

Aquaviva wyprawił dwóch komissarzy do Hiszpanji, jednego prawie po drugim, wyrobił uwolnienie prowincjała Marcejnjusza i innych więzionych przez inkwizycję jezuitów i uspokoił niezgody, które już zaczynały wstrząsać zakonem.

Również pomyślne były skutki poselstwa, wyprawionego w 1589 do króla, wywołane zamiarem rządu hiszpańskiego zmienienia ustawy zakonu i poddania go, narówni z innemi stowarzyszeniami religijnemi, pod władzę wizytatorów królewskich.

Stanęło na tém, że jenerał sam miał wyznaczać wizytatorów.

Jezuici hiszpańscy, pomimo to, od swoich roszczeń nie odstępowali: Henriguez i Mariana zjednali na swoją korzyść Papieża Klemensa VIII (wstąpił na tron 1592).

Dla łatwiejszego odmienienia niemiłych im ustaw, jenerał miał być wydalony przed rozpoczęciem nowej kongregacji.

Za pozór do tego służyła poruczona mu dyplomatyczna missja.

Gdy jednak zgromadzenie to starszyzny zakonnej przyszło do skutku, Aquaviva przyjechał co prędzej.

Wprawdzie i tą razą posłusznym się Papieżowi okazał i na zgromadzenie zezwolił, ale żądał ścisłego śledztwa w sprawie czynionych mu zarzutów.

Śledztwo zostało wyprowadzone, zabiegi jezuitów hiszpańskich nie odniosły skutku, a Papież, przekonany o słuszności postępowania Aquavivy, zawołał: „Chciano znaleść winnego, a znaleziono świętego.“ Wkrótce potém, surowym dekretem Aquaviva zabronił jezuitom hiszpańskim mieszać się w jakibądź sposób do świeckich i publicznych spraw, z rządem krajowym mających styczność.

Odmówił wszakże prośbie Filipa III, aby przyjechał do Madrytu, z obawy, aby ta podróż smutnych następstw dla zakonu nie wywołała.

Zwróciwszy uwagę na postępowanie jenerała względem Francji, przekonywamy się, jak umiejętnie dawał on sobie radę w trudnych kwestjach, odnoszących się do tamtejszych jezuitów: uspakaja rozterki, mogące osłabić organizację towarzystwa, powagą swoją wpływa na wyjednanie pozwolenia do powrotu tym, których z Francji wydalono i broni przeciwko niesłusznym napaściom.

Potępia popieranie ligi świętej przez zakon, jako postępowanie niezgodne z jego duchem, powstrzymuje go od wszelkiego udziału w polityce, członków zamieszanych w ówczesnych zaburzeniach, Matthieu i Samniera, przenosi z Francji do Rzymu.

Aquaviva protestował przeciwko potwarzy, jakoby jezuici byli zwolennikami doktryny o zabijaniu, doktryny dawniejszej od zakonu jezuitów, którą stanowczo potępili najznakomitsi teologowie zakonu z wyjątkiem jednego Mariany, który jeszcze w tym względzie wiele robi zastrzeżeń.

Aquaviva wykazał bezzasadność zarzutów, czynionych jezuitom we Francji, o udział w zamordowaniu Henryka III i Henryka IV, a przytém potępił opinje Mariany w sprawie królobójstwa, zalecił poprawić dzieła Mariany i wydał 1610 r. dekret następującej treści: Zabrania się członkom zakonu, w moc świętego posłuszeństwa, pod karą ekskommuniki, pozbawienia wszelkich urzędów i zawieszenia ab officiis etc., publicznie lub prywatnie, w wykładach lub udzielaniu rady nauczać, jakoby dozwoloném było tyranów, królów lub książąt zabijać (por. dekret, u Riffell'a Aufhebung des Jesuiten-Ordens p.

298).

Kiedy za Henryka IV jezuici wrócili do Paryża, napisał Aquaviva dla spowiedników królewskich przepisy postępowania w kwestjach zawiłych, obejmujące czternaście rozdziałów.

Najpierw wystawia trudności, nieodłączne od takiego urzędu i zaleca, o ile możności, uchylać się od niego.

Jeżeli zaś członek zakonu przyjmuje ten ciężki obowiązek, powinien mieć wyłączną pieczę o sumieniu króla i ma unikać częstego ukazywania się na pokojach królewskich.

Żadnych postronnych interesów popierać mu nie wolno.

Tu można wspomnieć o dziele Langa (Geschichte der Jesuiten in Baiern): rozumowanie jego i wnioski, do których on dochodzi, opierają się na fałszywych cytatach i niezrozumieniu przepisów Aquavivy.

Kłamliwe zarzuty znajdują wyczerpującą odpowiedź w gruntowném dziele Wittmana, p. t.

Die Jesuiten und der Ritter von Lang.

— W sporze molinistów i tomistów, wszczętym jeszcze 1580 r., Aquaviva, za poradą Bellarmina, zabronił publicznych wykładów nauki Moliny, która nawet przez Stolicę Apostolską nie była potępiona.

Do Konstantynopola wysłał Mancinellego, z czterema innymi członkami zakonu, dla niesienia pomocy religijnej chrześcjanom, którzy dostali się w moc turecką; wyprawił też kilka missji do Anglji.

W Belgji powstały, za jego staraniem, nowe kollegja, a Korneljusz Deyest i Wilhelm Laon, założyli misję w Hollandji.

Co się tyczy naukowej działalności Aquavivy, już wspomnieliśmy o rozmaitych listach i dekretach, o Ratio studiorum i Directorium exercitiorum S. Ignatii, które za staraniem Aquavivy zostały wydane; doliczyć tu należy 16 listów (Epistolae), które stanowią część Corporis „Instituti“ zakonu i dzieło: Industriae ad curandos animae morbos, Venet.

1606.

Wycieńczony pracą i mozołami, wywołanemi w znacznej części przez wewnętrzne niesnaski i zewnętrzne napaści na zakon, Aquaviva um.

31 Stycz.

1615 r.

Pomimo wszystkich przeciwności, liczył zakon, pód koniec 34-letniego generalstwa Aquavivy, 13,000 członków w 550 domach, podzielonych na 13 prowincji.

Zamykamy krótki nasz życiorys znakomitego następcy św. Ignacego, słowami d'Alemberta: „Towarzystwo Jezusowe zawdzięcza Aquavivie tę głęboko obmyślaną organizację, którą należy uważać za arcydzieło umysłu ludzkiego i która w późniejszych czasach taką wielkość i sławę zapewniła zakonowi“.

Cf. Crétineau-Joly, Histoire relig.

de la Comp. do Jésus II, 3; Dallas, Ueber den Orden der Jesuiten, str. 248; Iselin, Histor.-geogr. Lexicon, 1 Bd.

s. 222; Ersch u.

Gruber, Allg.

Encl 5 Bd.

s. 27 sq.

(Stemmer).

J. N.


Etnografia w badaniu wie dzy ukrytej

J. Clifford, O autorytecie etnograficznym, „Polska Sztuka Ludowa - Konteksty” 1995, t.

49, z.

3-4.

M. Hammersley, P. Atkinson, Metody badań terenowych, przeł.

S. Dymczyk, Zysk i S-ka Poznań 2002.

Ch. Hann, Antropologia społeczna,Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2008.

P. Krzyworzeka, Kultura organizacyjna - ślepa uliczka teorii organizacji, „Management and Business Administration.

Central Europe” 2012, nr 1.

C. Levi-Strauss, Antropologia strukturalna, PIW, Warszawa 1970.

B. Malinowski, Argonauci zachodniego Pacyfiku.

Relacje o poczynaniach i przygodach krajowców z Nowej Gwinei, PWN, Warszawa 1981.

E. Mayo, The Human Problems of an Industrial Civilization, Routledge, Londyn - Nowy Jork 1933/2003.

S. Plattner, Introduction, [w:] S. Plattner (red.), Economic Anthropology, Stanford University Press, Stanford 1989.

R. Sanjek, Fieldnotes: the makings of anthropology, Cornell UniversityPress, Ithaca 1990.

V. Turner, Od rytuału do teatru: powaga zabawy, Volumen, Warszawa 200


corpora: CEN

text:
Zakończył się strajk pielęgniarek i położnych w Radomskim Szpitalu Specjalistycznym.

Pielęgniarki i położne zgodziły się na dodatki do pensji zamiast podwyżek.

Wczoraj późnym wieczorem podpisały porozumienie z dyrekcją placówki i prezydentem miasta.

Pieniądze, w trzech ratach do około 1000 złotych w sumie, będą wypłacone pielęgniarkom.

1,2 mln zł brutto ma zostać przeznaczone na dodatki.

Do tego dochodzi kwota 200 tys. zł, które dyrektor RSS, Andrzej Pawluczyk, przeznaczył ze swojej strony na ZUS i fundusz pracy, pod warunkiem jednakże, że instytucje uprawnione do kontroli nie nałożą na dyrekcję kar wynikających z przebiegu strajku.

Niestety związki wyrazili zgodę, że jeśli wynikną koszty związane z karami za strajk, to zostaną one przesunięte na nich.

Jednak po odliczeniu ewentualnych kar suma jednorazowego dodatku nie będzie mniejsza, niż 1 tys. zł na osobę.

Anna Trzaszczka, przewodnicząca Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych w RSS.

nie ukrywa, że zakończenie strajku nie jest przez pielęgniarki odczuwane jako sukces, ale jako konieczne zamknięcie etapu, który zaczął prowadzić donikąd.

– Pojawiające się w mediach informacje o możliwości wygaszania kolejnych oddziałów robiły swoje – ocenia przewodnicząca.

– Mamy świadomość, że odium związane z tą sytuacją spadłoby na nas.

Nie pozwolimy obciążyć się taką odpowiedzialnością.

Nie chcemy, aby nasza akcja sprowadziła się do opowieści o pielęgniarkach, które „wykończyły własny szpital”.

Zakończenie strajku nie oznacza jednak, że składamy broń.

Wracamy do pracy, ale nadal walczymy o swoje - powiedziała Trzaszczka portalowi "Rynek Zdrowia".

Anna Trzaszczka zwraca uwagę, że pielęgniarki nie przyjmują do wiadomości wyjaśnień dyrekcji, że środków na podwyżki nie ma, ponieważ już wcześniej zostały rozdane lekarzom, a one po raz kolejny muszą wykazać zrozumienie.

Podkreśla także, że istnieje pilna konieczność wypracowania norm zatrudnienia oraz siatki i taryfikatora płac.


text:
30.

Pędziwiatr.

Wykrój z grubej tektury okrągłą tarczę, 15 do 20 ctm. średnicy; poczem narysuj na niej drugie koło w średnicy o cztery ctm. mniejsze.

Od środka ku obwodowi koła mniejszego narysuj kilkanaście promieni w równej odległości od siebie oddalonych i poprzecinaj je ostrym nożykiem.

Wskutek tego powstaną zęby, ku środkowi ukośnie schodzące.

Jeden ząb przegnij w jednę, drugi w drugą stronę, aż wszystkich w tym porządku nie poprzeginasz.

Jeżeli wieje wiatr, puść kółko, a wiatr, wpadając w jego zęby, sam je popędzi.


corpora: sejm

text:
Projekt

USTAWA

z dnia….................2012 r.

w art. 16:

podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej;

wykonywana jako:

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

w art. 18:

ust. 7 otrzymuje brzmienie:

dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

w art. 19:

w art. 24 w ust. 1:

pkt 12 otrzymuje brzmienie:

w art. 26:

w art. 27:

w art. 36:

w art. 42:

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

w art. 48:

w ust. 2:

w art. 49:

w art. 66:

art. 70 otrzymuje brzmienie:

w art. 100:

w ust. 1:

w art. 105:

w art. 106:

w ust. 3:

-- lit. a otrzymuje brzmienie:

w ust. 4:

w art. 114:

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

w pkt 2 i 3

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

gdzie współczynnik przychodów P0 = , a poszczególne symbole oznaczają:

dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

w art. 116:

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

pkt 2 i 3

gdzie współczynnik Pn = , a poszczególne symbole oznaczają:

zgodności z prawem;

medycznym.

uzyskanej dokumentacji medycznej;

w art. 119:

art. 120 otrzymuje brzmienie:

w art. 122:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

przeprowadzania oględzin;

sprawdzania przebiegu określonych czynności;

zabezpieczania dowodów;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

w art. 197 w pkt 2:

lit. e otrzymuje brzmienie:

w art. 199 w ust. 1:

w art. 67k:

UZASADNIEN


text:
←Tom II Rozdział piąty Faraon

Tom II

Rozdział szósty

Bolesław Prus Tom II Rozdział siódmy→

Stary Fenicjanin kiwał głową.

- Dawnoż to było? - spytał.

- Przed kilkoma laty.

- No - powoli mówił Hiram - jeżeli wasza dostojność zechcesz kiedy odwiedzić Tyr, będę miał zaszczyt pokazać wam taką uroczystość...

- Nie chcę jej widzieć!...

- I w nas jest niemało złego - odparł Hiram - ale wszyscy będziemy wiernymi sługami twoimi, panie, gdy nas zawołasz...

- Czy tak?... - spytał książę, bystro patrząc mu w oczy.

Starzec położył rękę na sercu.

- Racz, panie, udać się ze mną.

- I niech bogowie czuwają nad waszą dostojnością - dorzucił Hiram zostawiając ich.

Ramzes poszedł za kapłanem.

Nieco z boku świątyni, między największym gąszczem, stała kamienna ławka, a może o sto kroków od niej niewielki pałacyk, pod którym rozlegały się śpiewy.

- Tam modlą się? - zapytał książę.

- Nie!... - odparł kapłan nie ukrywając niechęci.

- To zbierają się wielbiciele Kamy, naszej kapłanki, pilnującej ognia przed ołtarzem Astoreth.

- Któregoż ona dziś przyjmie?

- Żadnego, nigdy!... - odparł zgorszony przewodnik.

- Gdyby kapłanka od ognia nie dotrzymała ślubu czystości, musiałaby umrzeć.

- Okrutne prawo! - rzekł książę.

- Aha-a!... aha-a! - jakby przy kołysaniu dzieci.

Ucichł flet, umilkły kobiety, a odezwał się piękny głos męski greckim językiem:

- Kiedy na ganku błyśnie twoja szata, bledną gwiazdy i milkną słowiki, a w moim sercu budzi się taka cisza jak na ziemi, gdy ją powita biały świt...

- Aha-a!... aha-a!... aha-a!... - nuciły kobiety i flet znowu odegrał zwrotkę.

- A gdy rozmodlona udajesz się do świątyni, fiołki otaczają cię wonnym obłokiem, motyle krążą około twoich ust, palmy przed twoją pięknością schylają głowy...

- Aha-a!... aha-a!... aha-a!...

Daj znak, a porwę cię i uniosę do mojej miłej ojczyzny.

Morze oddzieli nas od prześladowców, mirtowe gaje ukryją nasze pieszczoty i czuwać będą nad naszym szczęściem litościwsi dla zakochanych bogowie.

- Aha-a!... aha-a!...

"To królowie asyryjscy" - pomyślał książę przypatrując się ich brodom, splecionym w drobne warkoczyki.

Ramzes pobiegł i schwycił ją za rękę.

Nie uciekła.

- Ty jesteś Kama?...

Nie, ty jesteś...

Tak, ciebie kiedyś przysłał do mnie Dagon, ale wówczas nazywałaś się Pieszczotą...

- Bo ja jestem i Pieszczota - odpowiedziała naiwnie.

- Ty mnie dotykałaś rękoma?...

- Ja.

- Jakim sposobem?...

- Jakaś ty piękna - mówił.

- Gdzie mieszkasz?...

Ach wiem, w tamtym pałacyku...

Czy można cię odwiedzić?...

Naturalnie, jeżeli przyjmujesz wizyty śpiewaków, musisz i mnie przyjąć...

Czy naprawdę jesteś kapłanką pilnującą ognia?...

- Tak.

- I wasze prawa są tak okrutne, że nie pozwalają ci kochać?...

Ech, to są pogróżki!...

Dla mnie zrobisz wyjątek...

- Przeklęłaby mnie cała Fenicja, zemściliby się bogowie... - odparła ze śmiechem.

Ramzes znowu przyciągnął ją do siebie, ona znowu wydarła się.

- Strzeż się, książę - mówiła z wyzywającym spojrzeniem.

- Fenicja jest potężna, a jej bogowie...

- Co mnie obchodzą twoi bogowie albo Fenicja...

Gdyby ci włos spadł, zdeptałbym Fenicję jak złą gadzinę...

- Kama!...

Kama!... - odezwał się od posągu głos.

Przeraziła się.

- O, widzisz, wołają mnie...

Może nawet słyszeli twoje bluźnierstwa...

- Bodajby nie usłyszeli mego gniewu!... - wybuchnął książę.

- Gniew bogów jest straszniejszy...

- Oglądałem miasto.

Ładna noc...

- Wiesz - dodał śpiesznie Tutmozis jakby lękając się, aby go kto inny nie uprzedził.

- Wiesz, Sara powiła ci syna...

Nie mógł zasnąć do rana.

góra strony


text:
Uzasadnienie

Wprowadzenie

Przedmiotem wniosku o ratyfikację jest Protokół w sprawie rejestrów uwalniania i transferu zanieczyszczeń, zwany dalej „Protokołem”, który został podpisany w dniu 21 maja 2003 r., w Kijowie w czasie V Paneuropejskiej Konferencji Ministrów Ochrony Środowiska „Środowisko dla Europy”.

Jest to Protokół do Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r.

(Dz. U. z 2003 r.

Nr 78, poz. 706), zwanej dalej „Konwencją z Aarhus”.

Konwencja weszła w życie dnia 30 października 2001 r., a w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej dnia 16 maja 2002 r.

Treść Protokołu została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w 19 językach, w tym w języku polskim.

W związku ze stwierdzeniem rozbieżności pomiędzy tekstem w języku angielskim a tekstem podpisanym w Kijowie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszono w dniu 7 lipca 2010 r. oraz w dniu 13 lipca 2011 r. sprostowania do decyzji Rady 2006/61/WE z dnia 2 grudnia 2005 r.

w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu EKG-ONZ w sprawie rejestrów uwalniania i transferu zanieczyszczeń.

Zgodnie z art. 27 Protokołu, wchodzi on w życie dziewięćdziesiątego dnia od dnia złożenia szesnastego dokumentu potwierdzającego ratyfikację, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie.

W związku ze złożeniem wymaganej liczby instrumentów ratyfikacji, Protokół wszedł w życie 8 października 2009 r.

Wyjaśnienie potrzeby i celu ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Protokołu

Przepisy rozporządzenia (WE) nr 166/2006 zobowiązują państwa członkowskie do określenia w prawie krajowym pewnych zagadnień związanych z prowadzeniem i funkcjonowaniem Krajowych Rejestrów Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, w związku z powyższym w 2007 r. zmieniona została ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r.

– Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r.

Nr 25, poz. 150, z późn. zm.), zwana dalej „ustawą – Prawo ochrony środowiska”.

W ustawie – Prawo ochrony środowiska w tytule III dodany został dział IVa Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń.

Zgodnie z art. 236a utworzony został Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, co stanowi realizację obowiązków wynikających z Protokołu.

Art. 236a ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska stanowi, że Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń jest prowadzony przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska – organ ten wpisuje się w definicję „właściwego organu” w rozumieniu art. 2 pkt 5 Protokołu.

Na podstawie art. 19 rozporządzenia (WE) nr 166/2006 utworzony został Komitet Regulacyjny, w spotkaniach którego biorą również udział przedstawiciele Rzeczypospolitej Polskiej – Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

Komisja Europejska, która przewodniczy pracom Komitetu jest żywo zainteresowana stanem ratyfikacji Protokołu w państwach członkowskich.

Protokół nie nakłada na Rzeczpospolitą Polską dodatkowych obowiązków, niemieszczących się w zakresie prawa Unii Europejskiej, czyli wynikających z rozporządzenia (WE) nr 166/2006.

Jednocześnie wskazać należy, iż ww. rozporządzenie zmniejsza wartości progowe dla niektórych zanieczyszczeń wymienionych w Protokole, jak również wprowadza nowe zanieczyszczenia dotychczas nieuwzględnione w Protokole.

Ponadto ww. rozporządzenie zawiera rozszerzone, bądź zmodyfikowane w stosunku do Protokołu niektóre rodzaje działalności oraz progi wydajności dla nich określone, wymienione w załączniku I do ww. rozporządzenia.

Wskazanie przewidywalnych skutków społecznych, gospodarczych, finansowych, politycznych i prawnych, związanych z ratyfikacją umowy międzynarodowej wraz z określeniem źródeł finansowania

Protokół nie przewiduje obowiązkowego systemu płacenia składek przez jego Sygnatariuszy lub Strony.

Nie przewiduje też tworzenia innych organów zarządzających poza tymi, które istnieją już w ramach Konwencji z Aarhus.

Z uwagi na członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej, która również jest Sygnatariuszem Protokołu, system rejestrów PRTR jest dla Rzeczypospolitej Polskiej wiążący.

Skutki prawne zostały opisane szczegółowo poniżej, w pkt 4.

Wszystkie postanowienia Protokołu zostały wdrożone przez rozporządzenie (WE) nr 166/2006.

Art. 1 rozporządzenia (WE) nr 166/2006 stanowi: „Niniejsze rozporządzenie ustanawia zintegrowany rejestr uwalniania i transferu zanieczyszczeń na poziomie Wspólnoty (europejski PRTR) w postaci publicznie dostępnej elektronicznej bazy danych i określa zasady jego funkcjonowania w celu wdrożenia Protokołu EKG-ONZ w sprawie rejestrów uwalniania i transferu zanieczyszczeń (zwanego dalej „Protokołem”) i ułatwienia udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji dotyczących środowiska, jak również przyczyniania się do zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska i zmniejszania tego zanieczyszczenia.”.

Dodatkowo w ustawie – Prawo ochrony środowiska, w art. 236b i 236c znajdują się odwołania bezpośrednio do załączników powyższego rozporządzenia.

Protokół oddziałuje na podmioty prowadzące działalność wymienioną w załączniku I do Protokołu z przekroczeniem progów wydajności, a także na organ właściwy do prowadzenia Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, tj. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Wyjaśnienie wyboru trybu związania Rzeczypospolitej Polskiej Protokołem w sprawie Rejestrów Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń

Jednocześnie możliwość ratyfikacji dopuszcza art. 26 Protokołu, zgodnie z którym podlega on ratyfikacji, zatwierdzeniu lub przyjęciu przez Państwa Sygnatariuszy lub przez regionalne organizacje integracji gospodarczej.

Równocześnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 27 pkt 3 Protokołu, dla każdego Państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, które ratyfikują, przyjmą lub zatwierdzą niniejszy Protokół lub przystąpią do niego po złożeniu szesnastego dokumentu potwierdzającego ratyfikację, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie, Protokół wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia od dnia złożenia przez to Państwo lub organizację instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

Wyniki uzgodnień międzyresortowych

Projekt wniosku o ratyfikację Protokołu został uzgodniony z następującymi ministrami:

Ministrem Gospodarki,

Ministrem Spraw Zagranicznych,

Ministrem Finansów,

Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi,

oraz:

Prezesem Rządowego Centrum Legislacji,

Prezesem Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

19-01-


text:
Volumina Legum.

Tom VII

zbiorowy

Konfederacya Generalna (1764)

Deputacya do rachunkow skarbu Koronnego.

Ponieważ przez teraźnieyszą Konfederacyą obligowany W. Podskarbi W. Kor.

do oddania rachunkow, nie tak iak inni przed nim Podskarbiowie, one w czterech-kroć stu tysięcy złotych Polskich za każdy rok czynili, ale żeby się ad normam rachunkow WW.

Moszyńskiego y Grabowskiego ad assem kalkulował; zaczym do odebrania od niego tych rachunkow, naznaczamy z Senatu: Przewielebnego Anton.

Ostrowskiego Biskupa Kuiawsk.

WW.

Ignacego Twardowskiego Woiew.

Kaliskiego, Tadeusza Ogińskiego Kasztellana Trock.

Piotra Sapiehę Smoleńskiego, Stanisława Bernarda Gozdzkiego Podlask.

Woiewodow, Rocha Zbiewskiego Kalisk.

Ur. Anton.

Morskiego Przemysk.

Kasztelanow.

Z Stanu Rycersk.., z Małey-Polski: UU.

Xcia Stanisława Kostkę Czartoryskiego Łowczego, Franc.

Rzewuskiego Pisarza Polnego Koronnych, Iana Kaietana Ilińskiego Starostę Żytomirsk., Alexandra Morskiego Chorążego Przemyskiego, Andrzeia Wąsowicza Podstolego Radomskiego, Tomasza Dłuskiego Łowczego Lubelskiego.

Z Wielkiey-Polski: UU.

Karola Gomolińskiego Podkomorzego Łęczyckiego, Woyciecha Męcińskiego Wieluńskiego, Macieia Szymanowskiego Wyszogrodzkiego Starostow, Antoniego Kossowskiego Generała woyska Koronnego, Teodora Szydłowskiego Chorążego y Sędziego Grodzkiego Warszawskiego, Mikoła Taczanowskiego Łowczego Sieradzkiego, z W. X. Lit.

UU.

Antoniego Zabiełę Łowczego, Iozefa Sosnowskiego Pisarza Wielkiego W. X. Lit.

Tadeusza Wawrzeckiego Stolnika Brasławskiego, Ierzego Laparskiego Podstolego Upitskiego, Michała Gorskiego Ciwuna Tędziagolskiego, Starostę Wiekszniańskiego, Gedeona Ieleńskiego Pisarza Dekretowego W. X. Lit.

mieć chcąc, aby obaczywszy percepty wszystkie, dempta pensione stu dwudziestu tysięcy zł.

Polsk., ktorą mu in recompensam ejus Ministerii na każdy rok naznaczamy, expensa wszystkie tak ordynaryjne na Officyalistow skarbowych, iako y extraordynaryine na potrzeby et pro commodo Rzpltey, tudzież mediantibus resultatis Senatus Consiliorum, y za assygnacyami Xcia IMci Prymasa w czasie tego Bez-Krolewia erogowane, przyięte były.

Ażeby oraz ta kalkulacya w czasie Seymu teraźnieyszego dla wiadomości, co się w skarbie na potrzeby publiczne znayduie, y dla zakwitowania pro praeterito W. Podskarbiego W. K. zakończona była, nieodwłocznie oney expedyowanie IchMciom Deputowanym zalecamy.

A ieżeliby się ta kalkulacya podczas Seymu teraźnieyszego skończyć nie mogła, IchMć Delegowani in eadem authoritate kończyć onę po Seymie maią.

Z prowentow zaś dobr ekonomicznych stołowych y żupp solnych, tudzież skarbu Rzpltey za ostatni kwartał ad diem 1mam Iunii roku teraźnieyszego, nie interessuiąc się iuż od tego dnia sine Consilio Oeconomico do dalszych kwartałow, tenże W. Podskarbi W. K. kalkulacyą czynić na przyszłym Seymie Coronationis, a gdyby do tego na ten czas nie przyszło, tedy na Seymie następuiącym, kiedy cum Consilio Oeconomico z poźnieyszych skarbu proweniencyi rachować się ma, winien będzie; a iako Officya wszystkie Skarbowe, tuzdież w żuppach solnych, ekonomiach, y na komorach dla samego stanu szlacheckiego prawami są ostrzeżone, tak aby na nich dissidentes, cudzoziemcy, osoby plebejae conditionis, ani żydzi pod żadnym pretextem odtąd konserwowani nie byli, serio inhibemus, sub poena mille marcarum in foro competenti vindicanda.