corpora: sejm

text:
KANCELARIA SEJMU

i surowcÓw eNergetyczNych

(Nr 3)

z dnia 9 stycznia 2014 r.

t.k. 3

Pełny zapis przebiegu posiedzenia

energetycznych (nr 3)

9 stycznia 2014 r.

dująca pod przewodnictwem posła Andrzeja Czerwińskiego (PO), przewodni-

czącego Komisji, zrealizowała następujący porządek obrad:

– informacja Ministra Gospodarki o udziale górnictwa węgla kamiennego

w polityce energetycznej Polski,

– informacja Ministra Gospodarki o zamierzeniach rządu dotyczących

restrukturyzacji kopalni węgla kamiennego;

– plany rozwoju Kompanii Węglowej, Jastrzębskiej Spółki Węglowej i Kato-

wickiego Holdingu Węglowego.

woju, Piotr Litwa prezes Wyższego Urzędu Górniczego, Maciej Bando wiceprezes Urzędu Regulacji

Energetyki, wykonujący obowiązki Prezesa URE, Jerzy Swatoń dyrektor Departamentu Ochrony

prawny Najwyższej Izby Kontroli, Marek Uszko wiceprezes Zarządu Kompanii Węglowej S.A., koor-

dynator pracy Zarządu, wraz ze współpracownikami, Jarosław Zagórowski prezes Zarządu Jastrzęb-

skiej Spółki Węglowej S.A. wraz ze współpracownikami, Roman Łój prezes Zarządu Katowickiego

Holdingu Węglowego S.A. wraz ze współpracownikami, Andrzej Nehrebecki ekspert Polskich Sieci

Elektroenergetycznych S.A., Sławomir Łukasiewicz przewodniczący Zarządu Krajowego Związku

Zawodowego Pracowników Zakładów Przeróbki Mechanicznej Węgla w Polsce „Przeróbka”, Kazimierz

Grajcarek przewodniczący Sekretariatu Górnictwa i Energetyki NSZZ „Solidarność”, Jarosław

Grzesik przewodniczący i Sławomir Kozłowski wiceprzewodniczący Sekcji Krajowej Górnictwa

Węgla Kamiennego NSZZ „Solidarność”.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Dzień dobry, witam państwa bardzo serdecznie.

Nowy rok zaczyna się dla nas dobrze, ponieważ przygotowaliśmy temat, którym żyła,

żyje i będzie żyć cała Polska.

Tematem tym zajmie się dziś nasza Komisja i goście, którzy

pojawili się na dzisiejszym posiedzeniu.

Zajmiemy się tematem polskiego węgla.

Fakt,

Komisji złożyć państwu noworoczne serdeczne życzenia zdrowia i efektywnego działania

dla kraju, w tym dla energetyki.

Wszystkiego dobrego.

Tematem dzisiejszego posiedzenia będzie informacja ministra gospodarki o udziale

o informacje na temat sytuacji w poszczególnych spółkach węglowych.

Potrzebne też

są wnioski, ale w ich formułowaniu będziemy bardzo ostrożni do czasu, kiedy poznamy

i sprawdzimy pełne i obiektywne informacje na temat polskiego węgla.

Temat ten

z pewnością pojawi się na kolejnych posiedzeniach Komisji.

W związku z tym chciałbym

państwa poinformować, że dziś nie każdy musi powiedzieć wszystko, co wie.

Będziemy

4 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Komisji nadzwyczajnej

do sPraw energetyki i surowców energetycznych (nr 3)

mieli na to dość dużo czasu.

Dziś chodzi o to, aby w mądrej, dobrej i roboczej atmosferze

poznać sprawę i abyśmy byli gotowi do formułowania wniosków wniosków.

Czy ktoś chciałby wnieść uwagi do porządku obrad?

Nie słyszę.

Rozumiem, że przyjęliśmy zaproponowany porządek.

dzieć, że oprócz departamentu górnictwa na sali są przedstawiciele departamentu ener-

getyki a także – o czym wspomniał pan przewodniczący – prezesi spółek węglowych

i przedstawiciele ich rad nadzorczych.

Zgodnie z prośbą pana przewodniczącego, Ministerstwo Gospodarki przesłało na jego

ręce materiały dotyczące sytuacji na rynku węgla i na temat energetycznego wykorzy-

stania tego paliwa.

Przesłaliśmy również informacje na temat sytuacji poszczególnych

spółek węglowych.

Chciałbym przypomnieć, że do końca 2015 r. obowiązuje przyjęty w 2006 r. przez

2007-2015”.

Oczywiście, w trakcie realizacji programu pojawiło się kilka zmian, w któ-

rych określone zostały główne kierunki działań dla osiągnięcia celu strategicznego,

jakim jest racjonalne i efektywne gospodarowanie złożami węgla kamiennego.

Program

ten zakłada, że zarządy spółek węglowych będą opracowywać plany swojej działalno-

ści i wiemy, po lekturze dostarczonych materiałów, że plany te sięgają już 2020 r., czyli

wybiegają poza termin określony wspomnianym programem rządowym.

Istniejące roz-

wiązania pozwalają na elastyczne dopasowanie działalności spółek węglowych do warun-

ków rynkowych.

Można powiedzieć, że kwestie związane z restrukturyzacją spółek

węglowych należą do obowiązków zarządów spółek i ich rad nadzorczych.

Jeśli chodzi o restrukturyzację Jastrzębskiej Spółki Węglowej, Katowickiego Hol-

dingu Węglowego i Kompanii Węglowej to należy podkreślić, że swoje plany wdrażanych

zmian opierają na fachowej ekspertyzie firmy zewnętrznej i doświadczeniach własnych

doradców.

tycznej Polski do 2050 r.

Obecnie obowiązuje dokument przyjęty przez Radę Ministrów

w 2009 r.

– „Polityka energetyczna Polski do 2030 r.”.

Ten projekt ze względu na per-

spektywę czasową, jaką wyznacza Unia Europejska (to jest 2050 r.), stracił nieco na swo-

jej aktualności.

W tej perspektywie czasowej musimy określić założenia naszej polityki

energetycznej.

zależny od wymagań związanych z ochroną środowiska naturalnego.

Ostatnio rząd blo-

kował wszelkie zaostrzenia wymagań dotyczących emisji gazów cieplarnianych.

W prze-

ciwnym razie nowe regulacje uderzyłyby zwłaszcza w polskich producentów energii elek-

trycznej i cieplnej.

Uważamy, że węgiel kamienny i brunatny będą podstawą mixu energetycznego Pol-

ski w najbliższych latach.

Oczywiście, procentowy udział węgla kamiennego będzie się

zmieniał.

Prognozy wskazują na wzrost podaży energii powstałej z niekonwencjonal-

nych źródeł.

Wielką nadzieją jest też planowane wydobycie gazu łupkowego, który może w zna-

czący sposób wpłynąć na skład polskiego mixu energetycznego.

Dziś są to prognozy i niczego pewnego nie możemy jeszcze powiedzieć.

To było

wszystko, co chciałem powiedzieć tytułem wstępu.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Dziękuję bardzo.

Pan minister wspomniał i jest to dla nas zrozumiałe, że sprawa wewnętrznej polityki

w spółkach węglowych to jest sprawa ich zarządów, bo taka jest kolej rzeczy i taka jest

sytuacja prawna spółek prawa handlowego, aczkolwiek to, co pan minister powiedział

t.k. 5

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

na samym końcu swojej wypowiedzi, czyli o polityce energetycznej do 2050 r., to jest

sprawa naszego kraju i całej Europy.

Stąd też powinniśmy mieć wpływ na decyzje, jakie

będzie podejmować nasze państwo, aby żyć w poczuciu bezpieczeństwa energetycznego

kraju.

Bardzo dziękujemy panu ministrowi i oczekujemy na informację dotyczącą przyszło-

ści Kompanii Węglowej S.A.

Jeśli prezesi są gotowi do przedstawienia informacji to prosimy bardzo.

Wiceprezes Zarządu Kompanii Węglowej S.A. Marek Uszko:

Może najpierw na stojąco przedstawię się.

Moje nazwisko Marek Uszko, jestem wicepre-

zesem Zarządu Kompanii Węglowej…

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Jeśli mogę prosić, to oczywiście bardzo eleganckie zachowanie, że pan wstał, ale proszę

pamiętać, że te wypowiedzi są rejestrowane.

To jest niezmiernie ważne i proszę wypo-

wiedzi kierować do stojącego na stole mikrofonu.

Można to robić w pozycji siedzącej.

Dziękuję.

Przygotowaliśmy krótką prezentację, która omówi historię powstania Kompanii Węglo-

wej i aktualną sytuację finansową spółki.

To potrwa około dziesięciu minut.

Nie będziemy

państwa zanudzać.

Poproszę o pierwszy slajd.

Kompania Węglowa w ubiegłym roku obchodziła swoje

dziesięciolecie.

Powstała 1 lutego 2003 r. poprzez przeniesienie do Państwowej Agen-

cji Restrukturyzacji Górnictwa Węgla Kamiennego pięciu spółek węglowych.

Te spółki

są tu wymienione: Gliwicka Spółka Węglowa, Rudzka Spółka Węglowa, Nadwiślańska

Spółka Węglowa, Rybnicka Spółka Węglowa oraz Zakłady Górnicze Bytomskiej Spółki

Węglowej S.A. W momencie powstania Kompania Węglowa skupiała 23 kopalnie i 9 jed-

nostek specjalistycznych.

Na mapie przedstawiliśmy lokalizację tych kopalń, które znaj-

dowały się w województwach śląskim i małopolskim.

Kolejny slajd przedstawi proces restrukturyzacji ilości zakładów i zatrudnienia, jaki

nastąpił w naszym zakładzie w ciągu tych dziesięciu lat.

Na początku działalności Kom-

pania Węglowa zatrudniała ponad 84 tys. pracowników, niemalże – 85 tys., w końcu

2013 r. zatrudnienie nieznacznie przekracza 55 tys. osób.

W ciągu tych dziesięciu lat

podejmowano szereg decyzji, które zmieniły strukturę organizacyjną spółki.

Wykres

przedstawia elementy takie jak sprzedaż kopalń, między innymi sprzedaż kopalni

„Janina” Południowemu Koncernowi Węglowemu czy sprzedaż kopalni „Silesia”.

Wska-

zane są też procesy, które miały poprawić efektywność zarządzania majątkiem i złożami

węgla.

Myślę tu o łączeniu kopalń.

Doszło do połączenia kopalni „Rydułtowy” i kopalni

„Anna”.

Połączono też kopalnię „Bytom” z Zakładem Górniczym „Centrum”, kopalnię

„Sośnica” z kopalnią „Makoszowy” i kopalnię „Knurów” z kopalnią „Szczygłowice”.

Pod koniec ubiegłego roku w strukturze organizacyjnej Kompanii Węglowej było 15

kopalń i 5 jednostek specjalistycznych.

To jest również przedstawione na schemacie.

Chciałbym zwrócić państwa uwagę na tę tablicę, która przedstawia proces restruktu-

ryzacji finansowej Kompanii Węglowej, która nastąpiła w ciągu minionych dziesięciu

lat.

W momencie powstania spółka była obciążona zobowiązaniem, które odziedziczyła

po byłych spółkach węglowych.

Było to 3,9 mld zł.

Do końca 2013 roku, przez dziesięć lat

swojego istnienia Kompania Węglowa uregulowała zobowiązania w wysokości 1,7 mld zł.

Dokonała tego wyłącznie z własnych środków finansowych.

W najbliższych dwóch latach

spółka musi wypłacić 337 mln zł i będą to również środki własne.

Ta kwota została

podzielona na dwie części.

W tym roku będzie to 169 mln zł i w przyszłym 168 mln zł.

Po spłacie tych zobowiązań będziemy mogli uznać, że proces restrukturyzacji finansowej

Kompanii Węglowej zakończy się pomyślnie i wszystkie zobowiązania, przejęte po byłych

spółek węglowych, zostaną zrealizowane.

Kolejny slajd przedstawia prognozę zysków Kompanii Węglowej w 2013 r. na tle

zysków osiągniętych w latach 2011-2012.

Chciałbym zwrócić państwa uwagę na kilka

istotnych informacji.

Światowy kryzys, który dotknął również branży węgla kamiennego

w Polsce, spowodował drastyczny spadek cen tego surowca.

Te ceny w Kompanii Węglo-

6 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

wej kształtowały się następująco.

W 2013 r. cena zbytu węgla w porównaniu do roku

poprzedniego spadła o 15,6%.

To odbiło się w przychodach spółki, które w porównaniu

do roku 2012 zmniejszyły się o około 1 mld zł.

Jest to olbrzymi ubytek w przychodach

spółki.

W latach 2012-2013 Kompania Węglowa wdrażała programy, które skutkowały

ograniczeniem wydatków inwestycyjnych i w procesie produkcji.

Te wydatki ograni-

czono o około 800 mln zł.

Jednak, mimo tak drastycznych ograniczeń, koszty produkcji

węgla w Kompanii Węglowej spadły jedynie o 5% w stosunku do planowanych.

Mimo

tego, różnica między spadkiem ceny (prawie 16%) a pięcioprocentowym spadkiem kosz-

tów produkcji spowodowała, że spółka wygenerowała na podstawowej działalności opera-

cyjnej, czyli na sprzedaży węgla, stratę przekraczającą 1 mld zł.

Jest to olbrzymia strata.

W ciągu 10 lat działalności Kompanii Węglowej strata o takiej skali nigdy wcześniej się

nie pojawiła.

Zarząd dokonał analizy sytuacji finansowej spółki i powstałych strat.

Ta diagnoza

powstała już w 2012 r.

Od października 2012 r. został uruchomiony proces, który miał

przygotować spółkę do emisji obligacji.

W lutym 2013 r. spółka wyemitowała krótko-

terminowe obligacje na kwotę 700 mln zł, które w październiku 2013 r. zostały zamie-

nione na obligacje średnioterminowe na kwotę 1 mld 230 mln zł.

To pozwoliło ustabili-

zować sytuację finansową spółki za 2013 r.

Spółka realizowała wszystkie zobowiązania

publicznoprawne, cywilnoprawne, zobowiązania wobec pracowników.

Wszystko odby-

wało się zgodnie z terminami, z ustawami lub zawartymi umowami.

Niestety, strata

w wysokości ponad 1 mld zł, która spowodowała zachwianie płynności finansowej spółki,

zmusiła ją do zaciągnięcia zobowiązań i to skłoniło zarząd spółki do przygotowania pro-

gramu restrukturyzacyjnego, który ma doprowadzić do poprawy efektywności działal-

ności spółki na poziomie podstawowym, czyli sprzedaży węgla.

Uzyskane dochody mają

pozwolić na obsługę zobowiązań, które spółka zaciągnęła w październiku.

Przypomnę,

jest to olbrzymia kwota 1 mld 230 mln zł.

Pod koniec listopada ubiegłego roku został przyjęty przez zarząd Kompanii Węglo-

wej program restrukturyzacji na najbliższe lata z perspektywą do 2020 r.

Ten program,

według stawianych założeń, powinien pozwolić na krótkotrwałe utrzymanie płynności

finansowej spółki.

Można powiedzieć, że to już się udało, ponieważ w minionym roku

spójność finansowa nie została zachwiana.

Mamy zaplanowane działania, które pozwolą

na utrzymanie tej płynności w bieżącym roku.

Są to działania natury organizacyjnej

i technicznej.

Będzie to również pozyskanie pewnych środków z przedpłat i sprzedaży

zbędnego majątku spółki.

W dalszej części wystąpienia zapoznam państwa z pewnym

kluczowym elementem programu, który ma ustabilizować sytuację finansową i procesy

inwestycyjne w naszej spółce.

Slajd przedstawia cele średnio i długoterminowe, czyli

nowy model operacyjny spółki, który ma doprowadzić do tego, że od 2015 r. spółka osią-

gnie akumulację dodatnią ze sprzedaży węgla.

Gdybym mógł prosić o powrót do poprzedniego slajdu…

Zarząd spółki prowadzi bardzo intensywny proces negocjacji ze stroną społeczną,

organizacjami związkowymi i radą pracowników.

Dialog prowadzimy w sposób otwarty.

Często są to kilkugodzinne spotkania prowadzone w konstruktywnej atmosferze.

Jeste-

śmy umówieni na kolejne spotkanie zaraz po posiedzeniu Komisji.

Jest wyznaczone

na piątek, w tym tygodniu.

Zarząd spółki termin spotkania ustalił z przedstawicielami

strony społecznej i z nią będzie omawiany zakres realizacji tego programu.

Pozwolą państwo, że omówię kluczowe elementy tego programu, ponieważ jest

to program, który budzi wiele negatywnych emocji.

Wiemy, że zmiany proponowane

Pojawiło się wiele przekłamań.

Jeśli państwo pozwolą w sześciu punktach przedstawię

założenia tego programu, które – co mogę na wstępie powiedzieć – mogą być modyfi-

kowane i możemy szukać rozwiązań alternatywnych.

Proces negocjacji ze stroną spo-

łeczną ma doprowadzić do znalezienia rozwiązań alternatywnych, które w konsekwencji

pozwolą osiągnąć takie same skutki w wymiarze technicznym, ekonomicznym, finanso-

wym i płynnościowym.

Z dniem 1 kwietnia 2014 r. planujemy połączyć kopalnie Kompanii Węglowej w jed-

nostki wieloruchowe, czyli kopalnie dwu- i, w jednym przypadku, trzyruchowe.

Ma to spo-

t.k. 7

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

wodować bardziej efektywne zarządzanie złożami i majątkiem i pozwolić na bardziej

elastyczne zarządzanie pracownikami.

To zarządzanie jest dziś poważnie ograniczone

ponieważ pracownicy mają zawarte umowy o pracę z konkretną kopalnią i napotykamy

na pewne bariery z zakresie możliwości przesunięć pracowników do tych punktów, gdzie

są potrzebni i gdzie można lepiej, efektywniej wykorzystać załogę.

Kluczowym elementem tego programu jest również sprzedaż kopalni „Knurów-

-Szczygłowice” jako zorganizowanego przedsiębiorstwa, Jastrzębskiej Spółce Węglowej.

Podpisaliśmy również list intencyjny z zarządem Jastrzębskiej Spółki Węglowej i mamy

uzgodniony półroczny termin na negocjacje pomiędzy Jastrzębską Spółką Węglową

i Kompanią Węglową w zakresie wyceny i ustalenia ostatecznego terminu sprzedaży

kopalni.

Wymaga to, oczywiście, zgody korporacyjnej, czyli opinii rady nadzorczej i zgody

Ministra Gospodarki i Ministra Skarbu Państwa.

Głównym celem tego punktu programu

jest uzyskanie środków finansowych na przeprowadzenie procesu restrukturyzacji orga-

nizacyjnej spółki i, przede wszystkim, utrzymanie na minimalnym poziomie koniecznych

działań inwestycyjnych w spółce.

Kompania Węglowa przeznacza bardzo skromne środki na inwestycje.

Jest to spo-

wodowane stałym niedoborem środków finansowych.

Od dziesięciu lat spółka nie prze-

znacza odpowiednich środków na konieczne inwestycje z powodu ich braku.

Jeśli spoj-

rzeć na konieczne wydatki inwestycyjne, związane z wydobyciem jednej tony węgla,

to Kompania Węglowa ma te środki o 50% mniejsze niż inne spółki.

Ta sytuacja musi

ulec odwróceniu.

Musi poprawić się efektywność działania.

Większość środków pozyska-

nych ze sprzedaży majątku chcemy przeznaczyć na inwestycje i proces restrukturyzacji

spółki, co pozwoli na poprawę jej efektywności.

Kluczowym elementem jest również restrukturyzacja techniczna kopalń, która ukie-

runkowana jest na zwiększenie wydobycia z jednej ściany i wzrost wydajności poprzez,

między innymi, zwiększenie zmianowości ścian i, jak powiedziałem kilka minut temu,

możliwość elastycznego zarządzania pracownikami, którzy powinni być zatrudniani

w miejscach i kopalniach, gdzie jest największa efektywność.

W tej chwili sytuacja jest –

niestety – taka, że mamy problemy z przenoszeniem pracowników z kopalń, które gene-

rują straty i, które nie mogą realizować pewnych zadań produkcyjnych.

Ten problem

będziemy musieli w omawianym programie restrukturyzacji, w uzgodnieniu z zaintere-

sowanymi stronami, jakoś rozwiązać i wprowadzić odpowiednie regulacje.

Oczywiście, jednym z najważniejszych punktów programu jest maksymalizacja

zysków ze sprzedaży węgla.

Kompania Węglowa dostosuje wielkość wydobycia do moż-

Planujemy ograniczyć eksport do 4 mln ton, pozostała część trafi na rynki krajowe.

Wprowadziliśmy, tak zwane, ceny strefowe, które mają doprowadzić do odzyskania utra-

conych rynków krajowych.

Mówię tu o północy kraju, gdzie węgiel importowany wypiera

z rynku polski węgiel.

Dziś parytet importowy, liczony według cen ARA, wyliczony jest,

mniej więcej, na linii Łodzi.

Mówię to, aby państwo wiedzieli, że węgiel można sprowa-

dzać drogą morską i efektywnie lokować na obszarze od poziomu linii Łodzi w kierunku

na północ kraju.

Bardzo istotnym elementem tego programu jest ograniczenie stanu zatrudnienia.

Kompania Węglowa zamierza utrzymać wszystkie gwarancje zatrudnienia, określone

porozumieniem pomiędzy stroną społeczną i zarządem spółki.

Zgodnie z zapisami poro-

zumienia, zawartego w 2010 r. pomiędzy zarządem Kompanii Węglowej i stroną spo-

łeczną, do 2015 r. zagwarantowano ochronę zatrudnienia wszystkim zatrudnionym

utrzymane, natomiast nasze wewnętrzne analizy, jak i analiza wykonana przez doradcę

zewnętrznego, który wykonywał audyt dla wszystkich spółek węglowych, pozwalają

stwierdzić, że istnieje przerost zatrudnienia w administracji, który szacujemy na około

tysiąc pracowników.

Poszukujemy rozwiązań, które pozwoliłyby na zmniejszenie zatrud-

nienia w administracji.

Są tu pokazane możliwości przeprowadzenia tego zadania.

To jest jeden z elementów, który wciąż podlega negocjacjom, tak więc nie jest to jeszcze

gotowe rozwiązanie.

8 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Aby utrzymać płynność finansową Kompania Węglowa przeprowadziła już kilka sku-

tecznych działań.

Jednym z nich była sprzedaż akcji Południowego Koncernu Węglo-

wego.

W grupie kapitałowej Kompanii Węglowej są również spółki, które nie są ważne

dla realizacji jej podstawowych zadań.

Zamierzamy w najbliższych latach przeprowadzić

proces ich wyceny i sprzedaży.

Gdyby udało się zrealizować planowany scenariusz restrukturyzacji spółki to Kom-

pania Węglowa zmniejszyłaby swoje posiadanie do 7 kopalń.

Nie ma w tej liczbie kopalni

„Knurów-Szydłowice”, która w drugiej połowie roku zostałaby sprzedana Jastrzębskiej

Spółce Węglowej.

To było wszystko, co chciałem powiedzieć o aktualnej sytuacji Kom-

panii Węglowej.

Jeśli pojawią się szczegółowe pytania to, oczywiście, jeśli będę mógł,

na wszystkie odpowiem.

Chciałbym jeszcze wspomnieć o dwóch kluczowych inwestycjach.

Kompania Węglowa,

mimo aktualnej trudnej sytuacji finansowej, jest również udziałowcem w dwóch stra-

tegicznych projektach inwestycyjnych.

To jest planowana budowa nowej elektrowni

i nowej kopalni.

Przekażę państwu informację na temat planowanej budowy elektrowni.

W ubiegłym

roku wybraliśmy dwie firmy, które wzięły udział w dalszych negocjacjach.

Planujemy,

że do połowy tego roku zostanie wyłoniona jedna, która będzie partnerem Kompanii

Węglowej w budowie elektrowni.

Elektrownia może powstać do końca 2019 r.

Budowa

wymaga olbrzymich nakładów, to jest kwota około 6 mld zł.

Prowadzimy rozmowy

z potencjalnym wykonawcą tak, aby ten w całości zagwarantował pełne finansowanie

inwestycji.

Umożliwi to Kompanii Węglowej sprzedaż 3,5 mln ton węgla.

Kompania

Węglowa, prócz udziału aportowego, zabezpieczałaby dostawy węgla dla tej elektrowni.

Kolejna inwestycja, o której chciałbym powiedzieć to kopalnia.

Kompania Węglowa

posiada koncesję na rozpoznawanie i poszukiwanie złóż węgla w rejonie Pawłowa.

Jest

to roboczo nazwane jako Chełmskie Zagłębie Węglowe.

Koncesja poszukiwawcza pozwala

na wykonanie ośmiu otworów badawczych w celu lepszego rozpoznania złoża.

Jeste-

śmy w trakcie realizacji tych wierceń.

Ostatnie pobrane próby potwierdzają wstępne,

przewidywane parametry wielkości i zasobności złóż (poproszę o ostatni slajd) – to jest

inwestycja, której koszty szacowane są na 3,7 mld zł.

Będzie realizowana przez 10-11 lat.

Szacowane wydobycie to 5 mln ton węgla rocznie.

Kopalnia zatrudni około 2 tys. osób.

To są perspektywiczne dwa projekty, nad którymi pracujemy i, mimo trudnej sytuacji,

te przedsięwzięcia inwestycyjne są realizowane.

Dziękuję bardzo.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Bardzo dziękuję panu prezesowi.

Po tej prezentacji chciałbym zaproponować dyskusję, abyśmy mogli uzupełnić braku-

jącą wiedzę pytaniami, potem wysłuchamy dalszych informacji.

Pan poseł Naimski, proszę.

Poseł Piotr Naimski (PiS):

Prawdę mówiąc, chciałem chwilę odczekać.

Panie przewodniczący, panie ministrze, panie prezesie, mam jedno pytanie ogólne

i jedno pytanie szczegółowe.

Zacznę od szczegółowego.

Chciałbym pana zapytać jak

wyglądają relacje pomiędzy Kompanią Węglową i Polską Grupą Energetyczną w kontek-

ście długoterminowego kontraktu na zakupy węgla w Kompanii przez PGE a wszystko

to razem w kontekście inwestycji w Opolu?

Chciałbym wiedzieć jak wygląda ta sytuacja.

Moje pytanie generalne to prośba do pana prezesa o ocenę realizacji w Kompanii

Węglowej dokumentu, który był strategią rozwoju funkcjonowania kompanii w latach

2012-2015 z perspektywą do 2020 r.

To jest dokument z grudnia 2011 r., czyli sprzed

dwóch lat.

Nie chodzi mi o to, że pewne plany zostały, czy musiały być zweryfikowane,

w związku z koniunkturą cenową, rynkową, globalną itd.

Chciałbym raczej odnieść się

do rozdziału, który był w tym dokumencie zawarty pod tytułem „Racjonalizacja kosztów

produkcji węgla”.

Ten rozdział zawiera kilka podpunktów takich jak wzrost wydajno-

ści, koncentracja produkcji, wydłużenie efektywnego czasu pracy, centralizacja procesu

t.k. 9

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

zakupów czy realizacja spójnej polityki w zakresie gospodarki środkami produkcji oraz

polityki remontowej.

To są działania restrukturyzacyjne, które były wtedy zaplano-

wane i które należałoby, jak się wydaje, prowadzić niezależnie od koniunktury cenowej

na rynku węgla.

Chciałbym wiedzieć jak te postulaty, zawarte w dokumencie sprzed dwóch lat, zostały

zrealizowane do dziś przez Kompanię Węglową?

Nie pytam o plany.

Pytam o realizację

tych założeń i jej efekt.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Bardzo dziękuję.

Pan poseł Zbyszek Zaborowski.

Poseł Zbyszek Zaborowski (SLD):

Dziękuję, panie przewodniczący.

Mam jedno pytanie do pana ministra i kilka pytań do pana prezesa.

Pan minister wspomniał o tym, że rząd chce określić politykę energetyczną kraju

do 2050 r. i jednocześnie mówił o mixie energetycznym, wspomniał o przyszłości gazu

łupkowego, mówił o energii odnawialnej.

Chciałbym wiedzie, jak pan minister wyobraża

sobie określenie tej polityki energetycznej kraju do 2050 r.?

Jak ten mix energetyczny

miałby wyglądać, skoro mamy zdiagnozowane zasoby węgla.

Jest to bilans dość precy-

zyjny.

Natomiast w przypadku gazu łupkowego nadal jesteśmy w fazie badań i rozpo-

znania złóż.

Jak zatem można dziś odpowiedzialnie określić politykę energetyczną kraju

do 2050 r.?

Drugie pytanie również skieruję do pana ministra.

Prezes Kompanii Węglowej mówił

o ambitnych planach budowy nowej, mimo przynoszenia strat przez firmę, nowej elek-

trowni i nowej kopalni.

Mam pytanie o modernizację istniejącej energetyki węglowej.

Czy

nie powinna być to sprawa zasadnicza?

Do tej pory firmy państwowe przez dwadzieścia

kilka lat zdołały zmodernizować bloki energetyczne jedynie w Bełchatowie i w Będzinie.

Ciągle mówimy o modernizacji energetyki.

Jeżeli mamy mówić o perspektywie ener-

getyki węglowej to, przede wszystkim, ta energetyka powinna być zmodernizowana.

W przypadku Opola, aby kontynuowano tam plany modernizacyjne, konieczna była

interwencja premiera.

W przypadku Rybnika nie wiem, kto może zmusić prywatnego

inwestora do modernizacji własnej elektrowni, zwłaszcza, że dziś mamy chory układ

w polskiej energetyce, że zyski przynosi dystrybucja.

Wytwarzanie energii nie przynosi

zysków.

Niekiedy generuje straty i ci inwestorzy, którzy zajęli się jedynie produkcją ener-

gii, lub którym sprzedano elektrownie bez możliwości dystrybucji energii, są w szczegól-

nie trudnej sytuacji i ciężko sobie wyobrazić kiedy ta modernizacja ma nastąpić.

Do pana prezesa Kompanii Węglowej mam jedno pytanie w sprawie projektu, który

ujawnił.

Drugie pytanie dotyczyć będzie kwestii, których nie ujawnił w tej prezentacji.

Pierwsze pytanie dotyczy sprzedaży, jednej z najlepszych kopalń, Jastrzębskiej Spółce

Węglowej.

Rozumiem, że prawdopodobnie pokryłoby to straty Kompanii Węglowej.

Negocjacje nie są zakończone.

Jeśli pozbywa się pan jednej z najlepszych kopalń i jedno-

cześnie ogranicza koszty produkcji w firmie, która pozostaje w spółce, mówił pan o pię-

cioprocentowym spadku kosztów produkcji, jeśli pozbywa się pan najlepszych części

produkcyjnych, to jak chce pan na tej gorszej reszcie (statystycznie rzecz ujmując, jeśli

idzie o wyniki finansowe i warunki technologiczne funkcjonowania) uzdrowić firmę?

Drugie pytanie dotyczy planów, których pan nie ujawnił.

Są to plany łączenia kopalń.

W przekazanych materiałach czytam o połączeniu kopalni „Ziemowit” z kopalnią

„Bolesław Śmiały”.

Kopalnię „Ziemowit” znam gorzej, ale kopalnię „Bolesław Śmiały”,

z uwagi na fakt, że mieszkam w tym powiecie, znam dosyć dobrze.

Jaki jest sens łączenia

tych dwóch zakładów produkcyjnych?

Czy to połączenie uwarunkowane jest względami

technicznymi czy jakimikolwiek innymi?

Czy w nowym wybudowanym korytarzu będzie

kursować podziemne metro?

Czy może szybka kolej naziemna połączy te zakłady?

Jaki

sens ma łączenie dwóch kopalń z dwóch obszarów górniczych?

Takie same pytania pojawiają się przy okazji planowanego połączenia kopalni

„Piast” z kopalnią „Brzeszcze”.

W przypadku planowanego połączenia kopalń „Mar-

cel” i „Rydułtowy”, właściwie „Rydułtowy-Anna”, bo kiedyś już te kopalnie połączono.

10 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Dawna kopalnia „Anna” jest na wykończeniu.

Jej złoże jest sczerpywane do końca.

Związkowcy z kopalni „Rydułtowy-Anna” mówią, że to połączenie pozbawione jest

sensu.

Wydobycie w obu kopalniach przebiega na zupełnie różnym poziomie.

Po połącze-

niu kopalń plan produkcyjny dla kopalni „Rydułtowy-Anna” nie może być taki sam jak

dla kopalni „Marcel”.

Kopalnia jest zagrożona tąpaniami i, w związku z tym, ze względu

na bezpieczeństwo górników i bezpieczeństwo na powierzchni, postęp prac nie może

być zbyt intensywny i pytanie o sens łączenia tych kopalń będzie się systematycznie

pojawiać.

Dodajmy do tego istniejące zagrożenie metanowe.

Związkowcy wskazują głów-

nie na zagrożenie tąpaniami i podkreślają, że nie da się zwiększyć wydobycia właśnie

ze względów technicznych.

Panowie połączyli jednak trzy, sześć, w sumie dwanaście kopalń na papierze.

Zmniej-

szyli ich liczbę do sześciu.

Jaki ma być tego efekt, panie prezesie?

Co wzięto pod uwagę

łącząc te właśnie kopalnie?

Niektórzy mówią, że jeśli już łączyć kopalnię „Marcel”

to raczej z kopalnią „Jankowice”.

Nie podpowiadam rozwiązań, nie jestem fachowcem

w tych sprawach, nie jestem też górnikiem czy energetykiem, natomiast przedstawiam

wątpliwości, które mi przedstawiono.

Kolejna rzecz (bardzo przepraszam panie przewodnicząc, ale o tym zapomnia-

łem) to bilans eksport-import.

Patrzymy na statystyki i widać, że w ostatnim czasie,

poza minionym rokiem, mieliśmy przewagę importu węgla nad eksportem.

Utracono,

i to w czasie dobrej koniunktury, wiele rynków eksportowych.

Pan prezes mówi o reduk-

cji eksportu do 4,5 mln ton i jednocześnie mówi o odzyskiwaniu rynków.

Tutaj czegoś

nie rozumiem.

Zmniejszamy, czego byłbym przeciwnikiem, eksport węgla czy próbujemy

odzyskać rynki zbytu poprzez zwiększenie jego eksportu, co spowodowałoby uzdrowienie

sytuacji finansowej spółki.

Na razie nie rozumiem istoty tej restrukturyzacji, którą pan

skrótowo przedstawił.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Mamy zgłoszonych kolejnych mówców.

Chciałbym tylko przypomnieć, że dziś nie

zamykamy tego tematu.

Głównym tematem posiedzenia jest informacja ministra gospo-

darki o udziale górnictwa węgla kamiennego w bilansie energetycznym i tym drugim,

bardziej szczegółowym, są plany rozwojowe spółek węglowych.

Szczegóły, o które pytamy

są bardzo istotne, tylko apeluję do państwa, aby w dyskusji nie zniknął nam ten główny

obraz sytuacji górnictwa węgla kamiennego.

Ważne jest, by ten obraz się nie rozmył.

Nie

jestem ze Śląska, w odróżnieniu od pana Zaborowskiego, którego wiedzę menadżerską

na temat górnictwa niezwykle cenię.

Chodzi mi o to abyśmy po dzisiejszym spotkaniu mieli wyraźny obraz sytuacji pol-

skiego węgla do 2050 r.

Ważne jest poznanie planów poszczególnych spółek węglowych,

które muszą podjąć konkretne działania aby utrzymać się na rynku.

Na cenę węgla

z pewnością nie będziemy mieli wpływu.

To ustalą mechanizmy rynkowe.

Możemy mieć

wpływ na koszty wydobycia węgla.

Ważny jest też kontekst energetycznego bezpieczeń-

stwa państwa i w tym kontekście chcielibyśmy poznać politykę poszczególnych spółek.

Chciałbym abyśmy ten główny temat, który dziś rozpoczynamy, mieli na, tak zwanej,

tapecie.

Teraz pan poseł Jach.

Poseł Michał Jach (PiS):

Dziękuję, panie przewodniczący.

wać się pełnego opracowania tego programu polskiej polityki energetycznej do 2050 r.?

Drugie pytanie jest dość szczegółowe: czy rząd ustalił już wielkość udziału węgla kamien-

nego w tym mixie energetycznym?

Mam też dwa krótkie pytania do pana prezesa.

Panie prezesie, czym się różni obecny

plan rozwoju Kompanii Węglowej od poprzednich programów, które spółka przygoto-

wywała i miała je realizować?

Sam pan powiedział, że przez te dziesięć lat było kilka

takich programów.

Wiadomo, że główne punkty tych planów, takie jak koncentracja,

racjonalizacja zatrudnienia czy poprawa efektywności sprzedaży powtarzały się.

Czym

t.k. 11

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

te plany z lat poprzednich różnią się od tego aktualnego?

Może tak się zdarzyć, że za dwa

lata będziemy musieli przyjrzeć się kolejnemu programowi restrukturyzacji Kompanii

Węglowej.

Może się tak zdarzyć, że w tym kolejnym programie znów pojawią się te trzy

wymienione punkty i wtedy okaże się, że spółka w dalszym ciągu ma nie rozwiązane

problemy natury finansowej.

Drugie pytanie dotyczy zaawansowania prac nad wspomnianymi projektami budowy

elektrowni i nowej kopalni.

Na jakim etapie są te projekty?

Czy może jest to tylko feasi-

bility study, prezentacja zamierzeń i pokazanie jakie są możliwości rozwoju?

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Teraz jeszcze pan poseł Nowak.

Poseł Tomasz Nowak (PO):

Panie prezesie, mam trzy krótkie pytania.

Rozumiem, że nastąpi ograniczenie ilości ścian na rzecz maksymalizacji wydobycia

z jednej ściany.

Jako laik chciałbym spytać, czy to jest zmiana filozofii działania?

Kiedyś

było tak, że liczyła się ilość ścian a teraz ważna jest wydajność z jednej.

To jest jedna

sprawa.

Drugie pytanie dotyczy ograniczenia zwałów węgla.

Jaka jest wartość tych zwałów,

które czekają w kolejce na sprzedaż?

Jaka jest wartość energetyczna tego węgla?

Trzecie pytanie dotyczy koncepcji marketingowej cen strefowych.

Rozumiem,

że spółka chce konkurować tam, gdzie dotąd nie była konkurencyjna, czyli tam, gdzie

pojawił się węgiel importowany.

To oznacza, że spółka zamierza pojawić się na wybrzeżu.

Wniosek jest taki, że chcecie być tańsi od węgla importowanego a to oznacza znowu,

że koszty, które będziecie ponosili na transport węgla na wybrzeże będą musiały być,

że tak powiem, skrośnie finansowane z innych źródeł.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Pan marszałek Ludwik Dorn.

Poseł Ludwik Dorn (SP):

Dziękuję bardzo.

Na początek pytanie skierowane bardziej do pana ministra niż do pana prezesa.

Wiąże się z pytaniem, które panu prezesowi zadał pan przewodniczący Piotr Naimski.

Mamy ten dokument z 2011 r., który mówi o planach restrukturyzacyjnych.

Przedsta-

wiona tu prezentacja jest w znacznym stopniu jego powtórzeniem.

Wydaje mi się, że te

plany z 2011 r. nie zostały zrealizowane.

Pytam pana prezesa, dlaczego realizacja tego

programu była dalece cząstkowa?

Oczywiście, nie jest to jedynie wynik działań samej spółki.

Tutaj kluczowe są relacje

z rządem, licznymi związkami zawodowymi i gminami górniczymi.

Prawda?

Tu pojawia

się pytanie do pana ministra.

Jak z punktu widzenia rządu ocenia pan realizację i trud-

ności w realizacji przedsięwzięć restrukturyzacyjnych.

Czy rząd w tej sprawie zamierza

podjąć jakieś działania, bo to rząd kształtuje otoczenie, w którym realizuje się różne

przedsięwzięcia.

Drugie pytanie jest skierowane do pana prezesa a właściwie – panów prezesów spółek

węglowych.

Pytam o kwestie relacji z gminami górniczymi i opłat za szkody górnicze.

To jest element kosztów produkcji.

Pytam o konkretne dane i o cenę pewnego procesu

relacji z gminami, bo (może moje informacje są niepełne bądź nie do końca, łagodnie

mówiąc, prawdziwe) wydaje mi się, że większość tych relacji z gminami odbywa się

na drodze sądowej.

Praktyka jest taka, że – jak mówią – „idziemy do wójta”.

Pytanie trzecie dotyczy, może to nie zostało jasno powiedziane, ale chodzi o kwestie

zmianowości i liczby dni w tygodniu, w których kopalnie pracują.

Niektóre kopalnie,

na ogół posiadające właścicieli prywatnych, pracują sześć dni w tygodniu a inne przez

pięć dni.

W związku z tym wykorzystanie ściany jest gorsze.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Dziękuję.

12 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Mam nadzieję, że pan minister i pan prezes zanotowali te pytania.

Nie wiem, czy pan

minister pierwszy zabierze głos, czy pan prezes?

Proszę żeby pan minister zdecydował.

Sekretarz stanu w MG Tomasz Tomczykiewicz:

Dokument „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku” przyjęty w 2009 r. miał być

aktualizowany co cztery lata.

Wynikało to ze zmieniającej się sytuacji gospodarczej

i pojawiania się nowych surowców służących do produkcji energii.

Istnieje potrzeba ela-

stycznego reagowania na wszelkie zmiany.

Pamiętamy dyskusję, która odbyła się kiedyś w tej sali i jak bardzo nietrafne było

wtedy prognozowane zapotrzebowanie na gaz w 2020 r., mimo tego, że nasze prognozy

bazują na danych, które otrzymujemy bezpośrednio od firm wydobywczych, w tym kon-

kretnym wypadku – z PGNiG.

Po dwóch latach od dnia dyskusji planowana wielkość

zużycia gazu w 2020 r. była znaczącą różna od wcześniejszych założeń.

Podobnie jest

w przypadku innych surowców energetycznych.

Przypomnę, że planowany udział węgla

kamiennego w 2030 r. w mixie energetycznym był określany na poziomie 36,5%.

Oczywiście, w 2050 r. może to być wielkość mniejsza.

Wynika to również z faktu,

że złoża, które mamy powoli się wyczerpują.

Te, które są aktualnie eksploatowane,

zostaną zamknięte za 45-50 lat, część zostanie zamknięta przed 2020 r.

Zgodzę się z posłem Zaborowskim, że gazu łupkowego na razie nie mamy.

Mamy

jedynie prognozy.

Wszystko, o czym tu mówimy to są prognozy i nie jesteśmy w stanie

przewidzieć wydarzeń takich jak te w Stanach Zjednoczonych.

Myślę o rewolucji wywo-

łanej wydobywaniem gazu łupkowego czy ropy łupkowej.

Stany Zjednoczone przez lata

szukały tych surowców i dziś są poważnym ich eksporterem, przestały je importować.

światowym.

Wpłynęło to też na zmiany w gospodarce Stanów Zjednoczonych, która

wcześniej opierała się na węglu kamiennym.

Wiedzą państwo o tym, że rozpoczęto wiele procesów inwestycyjnych, które pozwolą

na produkcję energii elektrycznej w oparciu o węgiel kamienny.

Zawsze pojawia się

pytanie czy to będzie polski węgiel czy węgiel importowany.

Zadaniem spółek jest takie

wydobywanie węgla, by jego ceny były konkurencyjne i, żeby zwiększać tę strefę zasięgu

sprzedaży.

W tej chwili ta strefa się kurczy.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Teraz pan prezes.

Szanowni państwo, na początku odpowiem na szczegółowe pytania, które sobie zapi-

sałem.

Później tak ogólnie ustosunkuję się do kilku tematów, które takiego ogólnego

komentarza wymagają.

Pojawiło się pytanie o współpracę Kompani Węglowej z Polską Grupą Energetyczną.

Została zawarta pięcioletnia umowa, która – po raz pierwszy w historii (myślę, że mogę

tak powiedzieć) górnictwa węgla kamiennego – określa ścieżkę cenową według określo-

nego i wynegocjowanego wzoru w zakresie relacji do cen ARA, ale i również do szeroko

pojętych wpływów na rynek energii i do pakietu klimatycznego.

Umowa pomiędzy Kom-

panią Węglową i PGE określa wolumen i ceny sprzedaży węgla na pięć lat.

Ta umowa

obowiązuje do 2018 r. i jest realizowana od tego roku.

Niezależnie od tego, Kompania Węglowa zawarła dwudziestoletnią umowę na lata

2018-2038 na dostawy węgla do budowanych bloków energetycznych w Opolu.

Ta umowa

ma charakter czysto biznesowy.

W umowie tej istnieją zapisy (powinienem o tym poin-

formować), które mówią o tym, że 12 miesięcy przed planowanym terminem dostaw

do tej elektrowni obydwie strony, czyli kupujący i sprzedający, dokonają ponownej ana-

lizy efektywności zakupu lub sprzedaży dla obydwu stron i podejmą stosowne decyzje.

Jesteśmy przekonani, że zapisy tej umowy pozwolą na elastyczne reagowanie na zmiany

koniunktury i nie zmuszą żadnej ze stron do składania zobowiązań z dwudziestoletnią

perspektywą.

t.k. 13

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Teraz powiem kilka słów o restrukturyzacji kosztowej.

Przekażę państwu informację,

która w branży górniczej jest powszechnie znana.

Struktura kosztów w podziemnym

górnictwie węgla kamiennego wygląda mniej więcej tak, że 80% kosztów to są koszty

stałe a 20% to są koszty zmienne.

Szczegółowe pytanie, które zadał pan poseł Naimski,

dotyczące realizacji strategii w zakresie poszczególnych elementów, które były wymie-

nione, to chciałbym powiedzieć, że większość tych elementów została zrealizowana.

Na potwierdzenie tego powiem, że Kompania Węglowa ma najniższe koszty wydobycia

wśród wszystkich spółek węglowych, mimo tego, że warunki, w jakich prowadzimy eks-

ploatację są porównywalne do warunków w innych spółkach.

Mamy te koszty niższe.

Istotną informacją jest również to, że średnia wartość opałowa węgla z naszych złóż

kopalnianych jest o trzy, cztery klasy niższa od węgla eksploatowanego ze złóż innych

spółek.

Jeżeli zderzymy te dwie wielkości to można stwierdzić, że proces ograniczenia

kosztów i restrukturyzacji kosztów ma pewne ograniczenia, chociażby z tego tytułu,

że musimy zagwarantować bezpieczeństwo prowadzenia prac.

Pracujemy w zagroże-

niach skojarzonych i nie można w nieskończoność ograniczać kosztów.

W naszej oce-

nie te koszty są realizowane racjonalnie i polityka kosztowa przynosi wymierne efekty

ponieważ to jest tylko 5%, ale to jest aż 800 mln zł.

Jeśli w skali roku po raz kolejny

obniżamy wydatki o taką kwotę to każdy powinien zdać sobie sprawę z wielkości ogra-

niczeń wydatków, jakie nastąpiły po stronie kosztowej.

Większość usług, z których korzystamy jest dostępna w trybie ustawy o zamówie-

niach publicznych.

Wszystkie spółki, w tym Kompania Węglowa, bezpośrednio lub przez

Górniczą Izbę Przemysłową, nieskutecznie od kilku lat wnosi o zmianę tej ustawy.

Nie

doczekaliśmy się tej zmiany.

Istnieje zapis mówiący o tym, że aukcję można przeprowadzić

w przypadku trzech zgłoszonych ważnych ofert.

Wnosimy o to, żeby aukcja była możliwa

w przypadku dwóch ofert.

Nie ma zrozumienia dla naszego postulatu.

W przypadku, kiedy

na rynku pojawią się jedynie dwie oferty zmuszeni jesteśmy uznać ceny, które nie podle-

gają żadnym negocjacjom i nie pozwala to na zmniejszenie kosztów działania.

Chciałbym uzasadnić wybór kopalni „Knurów-Szczygłowice” jako przeznaczonej

do sprzedaży.

W strukturze 15 kopalń są takie, które od dziesięciu lat generują wynik

dodatni rzędu kilkuset milionów złotych rocznie.

Nie będę wymieniał tych kopalń.

Są też kopalnie, które przynoszą po kilkaset milionów zł strat każda.

Z takimi faktami

nie można polemizować.

Co powoduje, że niektóre kopalnie są lepsze a niektóre gorsze?

Zależy to od możliwości poprawy efektywności w kopalni.

Są kopalnie, w których ta efek-

tywność ma granice, bo mamy zagrożenia skojarzone, tąpania, metan i nie możemy

z takich ścian uzyskiwać wydajności rzędu 3-4 tys. ton na dobę.

Z tych ścian wydajność

nie przekracza 2 tys. ton.

To jest właśnie przyczyna niskiej efektywności.

Zgadzam się

z opinią, że celem powstania Kompanii Węglowej dziesięć lat temu było, między innymi,

spokojne przeprowadzenie procesu restrukturyzacji.

Tam, gdzie efektywność wydobycia

nie mogła być podniesiona, to ta kopalnia miała być w sposób łagodny wygaszana.

Nie

można w nieskończoność prowadzić wydobycia na poziomie 1100-1300 metrów i do każ-

dej tony dopłacać po 160 zł.

Ekonomika tego nie wytrzyma, bo kopalnie, które muszą

pokrywać te straty również mają pewne ograniczenia efektywnościowe.

Dlaczego zatem kopalnia „Knurów-Szczygłowice”?

Otóż dlatego, panie pośle i proszę

państwa, że była złożona przez Jastrzębską Spółkę Węglową oferta kupna tej kopalni.

Uznaliśmy, że węglem energetycznym powinny zajmować się Kompania Węglowa i Kato-

wicki Holding Węglowy a węglem koksującym powinna zajmować się Jastrzębska Spółka

Węglowa, która specjalizuje się w obróbce tego typu węgla.

Jastrzębska Spółka Węglowa

ma środki potrzebne na restrukturyzację tej kopalni a my tych pieniędzy nie posiadamy.

Mówiłem już, że inwestujemy o połowę mniej na każdą tonę węgla niż inne spółki.

Kopalnia „Knurów-Szczygłowice” nie jest kopalnią, która stabilizuje sytuację finan-

sową w naszej spółce.

Kopalnia raz przynosi zyski, raz straty, ale po koniecznych inwe-

stycjach można poprawić jej efektywność.

Powtarzam, Kompania Węglowa nie ma środ-

ków na inwestycje w tej kopalni i pilnie potrzebuje środków na inwestycje w innych

kopalniach, żeby można było utrzymać proces inwestycyjny.

Decyzja o sprzedaży kopalni

zostanie podjęta, oczywiście, przez jej właściciela.

Właściciel zdecyduje też o przeniesie-

niu środków uzyskanych z tej sprzedaży.

14 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Pytali państwo o celowość łączenia kopalń.

Jako przykład posłużyło planowane połą-

czenie kopalń „Piast” z „Brzeszcze” i „Ziemowit” z kopalnią „Bolesław Śmiały”.

Kopal-

nie „Ziemowit” i „Bolesław Śmiały” są wyjątkiem od reguły, ale za chwilę uzasadnię

to planowane połączenie.

Posiadane przez nas złoża są złożami podziemnymi i musimy

kopalń mają zmniejszyć zużycie i wykorzystywanie infrastruktury na powierzchni.

Będzie potrzebna mniejsza liczba zakładów, taśmociągów czy szybów.

Połączenia kopalń

ułatwią również elastyczne wykorzystanie załogi.

W przypadku połączenia kopalń „Zie-

mowit” i „Bolesław Śmiały” efekty w zakresie kosztowym możemy uzyskać poprzez

inną organizację całego procesu zarządzania, na przykład poprzez tworzenie wspólnego

działu zamówień publicznych, gospodarki materiałowej czy ochrony środowiska.

Co się tyczy odzyskania rynków obcych poprzez tworzenie cen strefowych – może

niezbyt precyzyjnie się wyraziłem, ale eksport polskiego węgla drogą lądową jest opła-

calny.

Jeśli eksportujemy węgiel do Niemiec czy do Austrii to ceny, które uzyskujemy

w procesie negocjacji prowadzonym przez firmę Węglokoks, jedyną spółkę, która współ-

pracuje na tym obszarze z Kompanią Węglową, są zadowalające i pokrywają koszty pro-

dukcji.

Nieefektywny jest eksport drogą morską.

Jeśli mówiłem o ograniczeniu eksportu

do 4-4,5 mln ton to mówiłem, że ograniczamy eksport prowadzony drogą morską.

Ponie-

do wielkości sprzedaży to również mamy plan (mają pomóc w tym ceny strefowe) wejść

na polski rynek węgla, który dziś zdominowany jest przez węgiel importowany.

Chcemy

pojawić się na tym rynku z ceną niższą niż ceny obecnego tam węgla importowanego

drogą morską.

Pojawiło się pytanie, czym różni się aktualne podejście do projektów restrukturyza-

cyjnych od poprzednich podejść.

Wszystkie te strategie miały taką wadę, że już po roku

trzeba było je weryfikować i czynnikiem, który weryfikuje strategię jest plan roczny.

Nie-

stety, od 2011 r. kiedy ta strategia została uchwalona, nastąpiły bardzo istotne zmiany

cje nie mogły być realizowane z powodu zmniejszenia przychodów.

Podałem wielkość 1

mld zł zmniejszenia dochodów rok do roku.

To jest istotna informacja.

Wielkość zwałów to dziś 4 mln 170 tys. ton.

Jeśli pomnożymy to przez średnią cenę

sprzedaży to mają one wartość około 1 mld zł.

Trzeba tylko mieć chętnego odbiorcę

tego węgla.

Tacy odbiorcy są i kontrakty na ten rok zostały podpisane.

Węgiel zalegający

na zwałach, takie było pytanie, jest to niestety węgiel nieeksportowalny, w klasach 21-19

MJ/t.

W obrocie handlowym jest to węgiel w klasie 25-26.

Ten węgiel nie znajdzie odbior-

ców poza naszym rynkiem.

Kompania Węglowa ma taki plan, że w tym roku zapasy

węgla mają być ograniczone do około 2 mln ton i zapas w wielkości 1,5-2 mln ton będzie

utrzymywany przez kolejne lata.

Dlaczego pojawiły się tak duże zwały węgla?

Jest to wynik tego, że jeszcze w 2012 r.

realizowaliśmy strategię, o którą państwo pytali, która zakładała wydobycie 39 mln ton.

Ta wielkość została zrealizowana, ale struktura produkcji energii elektrycznej uległa

w Polsce niekorzystnej dla węgla kamiennego zmianie.

Wzrosła produkcja energii elek-

trycznej z węgla brunatnego i wyparło to z rynku 3 mln ton węgla kamiennego.

To jest

rynek i z tym nie ma się co kłócić.

Taka była sytuacja i fakt, że Kompania Węglowa jest

największym producentem węgla energetycznego spowodował powstanie tak dużych

na to dwa lata.

W najbliższym czasie nie planujemy w Kompanii Węglowej organizacji sześciodnio-

wego tygodnia pracy.

Będziemy natomiast szukali rozwiązań, które poprawią efektyw-

ność w pięciodniowym cyklu pracy.

Chcemy to osiągnąć poprzez zwiększenie efektywnego

czasu pracy kompleksów ścianowych.

Ten czas jest dziś słabo wykorzystany, znacznie

poniżej możliwości.

Jedynym rozwiązaniem, które spowoduje zwiększenie tej efektyw-

ności jest zwiększenie ilości zmian w konkretnych rejonach.

Żeby to zrobić trzeba mieć

możliwość elastycznego zarządzania pracownikami i przemieszczać ich pomiędzy kopal-

t.k. 15

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

niami.

Mówię to celowo na tej sali piąty raz, bo to jest mankament, z którym boryka się

Kompania Węglowa.

To musi zostać zmienione, dalej tak nie można prowadzić firmy.

Jeżeli chodzi o relacje z gminami górniczymi to 99% szkód górniczych jest realizowa-

nych w drodze ugody, postępowania sądowe są incydentalne.

Są to duże koszty, ale nie da

się prowadzić eksploatacji podziemnej bez generowania szkód.

Mamy to wkalkulowane

w działanie i wszystkie zobowiązania realizujemy w terminach.

W przypadku Kompa-

nii Węglowej jest to 200 mln zł rocznie, co daje wielkość 5 zł na każdą wydobytą tonę

węgla.

Koszty są wysokie, bo prowadzimy eksploatację w terenie zurbanizowanym, pod

autostradami, czy w ich pobliżu, pod infrastrukturą kolejową.

Jeżeli chcemy uzyskać

pozwolenie na prowadzenie eksploatacji (a to jest nadrzędny cel) to musimy te szkody

naprawiać.

Jeśli na jakieś pytanie nie odpowiedziałem (a próbowałem na wszystkie) to, proszę

państwa, chciałem podkreślić jedną rzecz jeszcze raz.

Za chwilę będą państwo mieli moż-

liwość zapoznania się z wynikami innych spółek węglowych: Katowickiego Holdingu

Węglowego i Jastrzębskiej Spółki Węglowej.

Proszę, aby z mojej wypowiedzi zapamiętali

państwo pewne istotne elementy.

Dziesięć lat restrukturyzacji kopalń węgla kamiennego

w Polsce to wiele zmian, których 90% nastąpiło w Kompanii Węglowej.

Wszystkie 23

kopalnie, które były w tej firmie zostały zrestrukturyzowane i dziś jest to 15 kopalń.

Kompania wydała na ten cel ze środków własnych kwotę 1 mld 700 mln zł.

Powinna

jeszcze wydać kolejne 337 mln.

Kompania prowadzi eksploatację w bardzo trudnych

warunkach.

Węgiel jest słabej jakości.

Mimo tego, że mamy najniższe koszty produk-

cji, straty, które ponosimy są skutkiem bardzo radykalnego, gwałtownego spadku cen.

Tego procesu naprawczego nie da się zrealizować w ciągu dwunastu miesięcy.

Zakładamy

przywrócenie efektywności na poziomie operacyjnym od 2015 r.

To wszystko.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Mamy jeszcze kilka szczegółowych pytań.

Jeśli pan prezes pozwoli to zadamy je w tej

chwili.

Bardzo proszę, pan minister Jarmuziewicz.

Poseł Tomasz Jarmuziewicz (PO):

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący.

Wysoka Komisjo, trochę wahałem się z zadaniem tego pytania, natomiast myślę,

że pomoże ono mnie i moim kolegom zrozumieć sposób zorganizowania tej branży.

Wiem,

co – z punktu widzenia kodeksu handlowego – znaczy termin „spółka”, co znaczy „dzia-

łanie na szkodę”, natomiast przyznam szczerze, żywiąc się wiedzą medialną, gazetową,

nie wiem, co – w państwa rozumieniu – znaczy termin „holding”, co to znaczy „inny

sposób zorganizowania”.

Taki termin nie występuje w kodeksie handlowym.

Co to zna-

czy „z punktu widzenia przepływów finansowych”?

Co to znaczy „kompania węglowa”?

Zadaję to pytanie po to, by zrozumieć jak przemieszczają się koszty i jaka jest możli-

wość dofinansowania skrośnego potencjalnego.

Zadaję to pytanie z bardzo prostego powodu, bo, po prostu, tego nie wiem.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Pan minister Naimski, proszę.

Poseł Piotr Naimski (PiS):

Powiedział pan, że to jest taka duża trudność (przepraszam, to może być pytanie

laika), duża trudność w dostosowaniu produkcji do sprzedaży, że to wymaga dużo czasu

a – jak rozumiem – rezultatem tego są istniejące zwały niesprzedanego jeszcze węgla.

Ponieważ sytuacja rynkowa zmieniała się, pan prezes wspomniał tutaj o przesunię-

ciu zainteresowania odbiorców w stronę węgla brunatnego i spadku zapotrzebowania

na węgiel kamienny.

Zarząd Kompanii Węglowej miał możliwość obserwowania tej ten-

dencji i może można było nie produkować tego węgla na zwały, z czym w tej chwili jest

16 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

problem.

To jest pytanie trochę historyczne, ale tak naprawdę ono wybiega w przyszłość.

Chodzi mi głównie o tę trudność dostosowania produkcji do zapotrzebowania, do zbytu,

bo przecież wydawałoby się, że to powinno być jednakże elastyczne.

Drugie moje pytanie, panie prezesie, jest bardzo konkretne.

Załóżmy, że negocjacje

w sprawie sprzedaży kopalni „Knurów-Szczygłowice” przeciągną się.

Czy będzie pan

miał pieniądze na wypłaty w marcu i kwietniu tego roku?

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Teraz pan poseł Grzegorz Tobiszowski.

Poseł Grzegorz Tobiszowski (PiS):

Panie przewodniczący, panie ministrze, szanowni goście, w kontekście wypowiedzi pana

prezesa chciałbym zapytać (myślę o przyszłości Kompanii Węglowej, gdzie z jednej strony

mamy najniższe koszty w porównaniu z innymi spółkami, z drugiej strony mamy naj-

niższą jakość węgla w porównaniu do produkowanego przez inne spółki): czy pan prezes

widzi możliwość podniesienia jakości węgla?

Jest to z pewnością potrzeba stosownych

inwestycji w kopalniach.

Jak wyglądają plany inwestycyjne zmierzające do podniesienia

jakości węgla?

Pan prezes często mówi o alokacji pracowników.

Jeśli byłaby zgoda zatrudnionych

i możliwość przenoszenia pracowników z jednej kopalni do drugiej, czy nadal istniałaby

potrzeba łączenia kopalń?

Chciałbym wiedzieć czy zgoda pracowników na alokację spo-

wodowałaby zatrzymanie procesu łączenia kilku kopalń w jeden podmiot.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Chciałbym spytać pana prezesa o kilka szczegółowych kwestii.

W swojej odpowie-

dzi pan prezes wspomniał o ty, że łączenie ma poprawić zarządzanie i obniżyć koszty

zarządzania.

Chciałbym zapytać czy nie byłoby prościej obniżyć koszty zarządzania

na poziomie centralnym spółki?

Wiem, że na początku istnienia Kompani Węglowej

na tym poziomie pracowało w niej 230 osób.

Poda pan z pewnością dużo dokładniej-

sze dane i aktualną liczbę zatrudnionych pracowników administracji na szczeblu cen-

to tam są znacznie większe rezerwy.

W tej chwili pracownicy kopalni informują mnie, że już są przenoszeni, choć ten pro-

gram restrukturyzacyjny nie został jeszcze przyjęty.

Jak widać, zarządowi Kompanii

Węglowej nie jest potrzebne formalne połączenie kopalń, aby tych przenosin dokony-

wać.

Pracownicy byli przenoszeni z kopalni „Brzeszcze” czy „Piekary” Są przenoszeni

do kopalni „Bolesław Śmiały” .

Czasami dla pracowników to przeniesienie oznaczało

zwiększenie dojazdu do pracy o 40 kilometrów.

Z tego właśnie punktu widzenia nie widzę

sensu łączenia kopalń „Bolesław Śmiały”’ i „Ziemowit”.

Naprawdę, nie rozumiem, panie

prezesie, tej idei.

Przy omawianiu wzrostu kosztów wydobycia pan prezes wspomniał o kosztownym

wydobyciu węgla z poziomu 1100-1300 m.

Chciałbym wiedzieć, czy planowane jest zanie-

chanie wydobycia na tych poziomach?

Jeśli dobrze wiem to bilansowe zasoby węgla znaj-

dują się na tych właśnie i poniżej tych poziomów.

Czy wydobycie będzie odbywać się

na poziomach płytszych niż 1000 metrów pod ziemią?

Tego też dobrze nie zrozumiałem.

Chciałbym przyłączyć się do pytania pana Naimskiego.

Jeśli na zwałach mamy 4

mln 600 tys. ton węgla i wiemy, że jest to, pan o tym już mówił, węgiel niższej jakości,

to czy podczas rocznego planowania wydobycia nie należałoby większej uwagi zwracać

na wydobywanie węgla sprzedawalnego i nie kopać tego barachła, z którym – jak pan

mówi – nie ma co zrobić i nie ma kupca na ten węgiel.

Pojawia się pytanie o jakość węgla

ze wschodu, który jest kupowany przez polskie elektrownie.

Tutaj rząd powinien się

t.k. 17

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

zastanowić czy nie powinny istnieć jakieś jakościowe ograniczenia importu, ponieważ

z tego, co wiem ten konkurencyjny import ze wschodu nie zawsze spełnia parametry

jakościowe.

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Krzysztof Gadowski.

Poseł Krzysztof Gadowski (PO):

Dziękuję, panie przewodniczący.

Panie prezesie, jeszcze tak niedawno pani prezes Joanna Strzelec-Łobodzińska

informowała o inwestycjach, które państwo chcą poprowadzić na Lubelszczyźnie.

Było

to podyktowane wysoką jakością tamtejszych złóż węgla, łatwiejszym dostępem do złóż

i, co się z tym wiąże, niższymi kosztami ich eksploatacji.

Czy w strategii rozwoju zakła-

dają państwo porzucenie tych projektów?

Czy myślą państwo o eksploatacji tych złóż

w późniejszym czasie?

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Pan poseł Grzegorz Matusiak, proszę bardzo.

Poseł Grzegorz Matusiak (PiS):

Dziękuję, panie przewodniczący.

Mam pytanie do pana prezesa.

Proszę powiedzieć jak wyglądał spadek sprzedaży

węgla w 2013 r. i jaka jest w tej chwili liczba pracowników w Kompanii Węglowej?

Jaką

wielkość ma osiągnąć to zatrudnienie po wprowadzeniu planu restrukturyzacji?

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

To są wszystkie pytania i teraz proszę pana prezesa o odpowiedź.

Będę udzielał odpowiedzi w takiej kolejności jakiej były zadawane pytania.

Jak wygląda dostosowanie produkcji do zbytu?

W Kompanii Węglowej w ubiegłych

latach średnio było 55 czynnych ścian wydobywczych każdego roku.

Strategia, o której

tutaj mówimy, zakładała rozwój Kompanii Węglowej i zwiększenie wydobycia.

Mówiło

się o wydobyciu na poziomie 43 mln ton i wymagało to utrzymania takiej liczby czyn-

nych ścian.

Wymagało to inwestycji w przygotowanie tych ścian, ich wyposażenie i ich

zazbrojenie.

Oczywiście, obserwowaliśmy te niekorzystne tendencje w relacjach pomię-

dzy zużyciem energii elektrycznej i ceną jej nośników, ale mieliśmy zazbrojone czynne

ściany, który to koszt zazbrojenia liczy się w dziesiątkach milionów złotych.

Kiedyś powiedziałem, że jedna ściana to jest jedna fabryka Opla w Gliwicach, tylko,

że taka fabryka stoi dwadzieścia kilka lat i może produkować różne modele samochodów.

My taką fabrykę Opla montujemy i po ośmiu, dziewięciu miesiącach przenosimy w inne

miejsce.

Funkcjonowanie zazbrojonej ściany wyklucza możliwość jej natychmiastowego wyłą-

czenia z eksploatacji.

Zatrzymanie ściany w biegu to są niewyobrażalne straty, które

można łatwo skalkulować.

Mówiłem to w kontekście prób ograniczenia nieefektyw-

nego eksportu.

Ten eksport możemy ograniczyć radykalnie i szybko, tylko – jakie będą

tego skutki?

Gdyby zapadła decyzja o zatrzymaniu eksportu to musielibyśmy zamknąć

kopalnie.

Deklarujemy, że kopalnie nie będą zamykane, poza tymi, których złoża są już

na wyczerpaniu, gdzie dalsza efektywna praca jest niemożliwa.

Nie wiem, czy udało

Powtarzam, jeśli mamy czynną zazbrojoną ścianę to taki front prac trudno jest

szybko zatrzymać.

Kiedy kilka miesięcy temu mieliśmy jeszcze plany rozwoju i zwięk-

szenia wydobycia, to najpierw musieliśmy wykorzystać ten front, który był już czynny

i zazbrojony a dopiero potem stopniowo ograniczać wydobycie.

Najbardziej radykalne

kroki zmierzające do ograniczenia eksportu podjęliśmy w 2013 r. kiedy wydobycie spa-

18 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

dło do poziomu 39-35 mln ton.

To jest poziom rocznego wydobycia, który nie generuje

żadnych działań likwidacyjnych.

Sprzedaż kopalni „Knurów-Szczygłowice” i konieczne do tego uzyskanie zgody kor-

poracyjnej, proces negocjacji i wyceny przewidziany jest w drugiej połowie tego roku.

Chcę państwa uspokoić, że środki na wypłaty są zabezpieczone, aczkolwiek mamy pewne

problemy z jedną z płatności.

Jest to, tak zwana czternasta pensja, która jest wypłacana

corocznie 15 lutego i trwają prace, których celem jest pozyskanie środków z przedpłat,

które pozwolą na pełną realizację tego wynagrodzenia.

Rozmawiamy o tym ze stroną

społeczną.

Jest to przedmiotem negocjacji.

Mówiłem, że jakość węgla surowego, czyli węgla w złożu, jest o trzy, cztery klasy niż-

sza.

Oczywiście, są realizowane zadania, które pozwalają na bardziej selektywną eks-

ploatację tych pokładów.

Możemy inwestować w proces wzbogacania węgla w zakładach

mechanicznej przeróbki węgla na powierzchni i ten proces jest od wielu lat realizowany.

W ten sposób podnosimy jakość węgla o trzy, cztery klasy.

Pytali państwo o alokację pracowników w kontekście łączenia kopalń.

Ta alokacja

nie jest jedynym celem łączenia.

To jest tylko jeden z celów łączenia kopalń.

Chodzi

o to, by w strukturach dwu-, trzy- i wieloruchowych lepiej wykorzystywać infrastruk-

turę naziemną i podziemną.

Dodam, że w procesie negocjacji ze stroną społeczną oma-

wiany jest inny możliwy wariant rozwiązań, o których nie chcę jeszcze mówić, bo nie

jest to proces zakończony.

Jeśli uda się znaleźć alternatywne rozwiązania pewnych pro-

blemów z pewnością o tym poinformujemy.

Alokacja w spółce trwa.

W jednej z kopalń,

o których pan poseł wspomniał (to jest kopalnia „Piekary”) jest realizowana dobrowol-

nie.

Pracownik sam wyraża zgodę na przeniesienie, natomiast w innych kopalniach

alokacja realizowana jest zgodnie z zasadą oddelegowania kodeksowego.

Tam, gdzie

nie ma zgody pracownik, spółka oddelegowuje go na trzy miesiące, ponosząc przy tym

dodatkowe koszty delegacji.

Zauważono tu ewentualny problem dojazdu do pracy.

Myślę, że najważniejsze

powinno być utrzymanie miejsca pracy a nie dyskutowanie o tym czy ktoś jedzie do pracy

pięć czy dziesięć kilometrów dalej.

Najważniejsze jest utrzymanie miejsc pracy i właśnie

taki przyświeca temu programowi.

Co do nazwy „barachło” to ja, panie pośle, nie zgodziłbym się z taką nazwą…

Poseł Zbyszek Zaborowski (SLD):

Wycofuję.

…węgiel jest w pocie i trudzie wydobywany spod ziemi i czy jego jakość jest lepsza czy

gorsza to jest to nadal węgiel.

Węgiel z każdej kopalni znajduje odbiorcę.

Są kopalnie,

w których jakość wydobywanego węgla ulega czasowym zmianom.

Są to kopalnie, które

eksploatują złoża wielopokładowe.

Niektóre pokłady są o gorszych właściwościach, ale

i te trzeba wybrać z powodów, które określają zasady gospodarki złożem.

Okres takiego

„gorszego węgla” również trzeba przeżyć na kopalni.

Dalsze inwestowanie w złoże w okolicach Chełma, chcę to potwierdzić, będzie reali-

zowane.

W tej chwili dokonujemy wierceń, o których mówiłem.

Oczywiście, Kompania

Węglowa nie ma dziś środków, które można przeznaczyć na budowę nowej kopalni,

bo – jak już mówiłem – nie mamy pieniędzy na inwestycje konieczne w działających

kopalniach.

Są natomiast rozwiązania, takie jak w przypadku planowanej elektrowni,

że możemy pozyskać partnera do wspólnego sfinansowania tego projektu.

Naszym wkła-

dem byłaby koncesja, którą zamierzamy uzyskać w najbliższym czasie na poszukiwanie

węgla i jego późniejszą eksploatację.

Proces zmniejszenia zatrudnienia w Kompanii Węglowej będzie realizowany w spo-

sób naturalny.

Nie przewidujemy zwolnień.

Jak już mówiłem, zwolnienia dotkną jedy-

nie pracowników administracji, w której tę wielkość zatrudnienia szacujemy na około

1000 osób.

Prowadzimy negocjacje ze stroną społeczną, żeby jakoś inaczej rozwiązać

ten problem, żeby nie doprowadzać do zwolnienia, bo zwolnienie tych pracowników

nie jest naszym celem.

Celem jest ograniczenie zbyt wysokich wydatków przeznacza-

nych na tę grupę zawodową.

Również audyt zewnętrzny wykazał przerost zatrudnienia

t.k. 19

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

w administracji.

Pod koniec ubiegłego roku Kompania Węglowa zatrudniała 55 tysięcy

osób.

Program restrukturyzacyjny zakłada, że w 2020 r. wielkość zatrudnienia osiągnie

poziom 38 tysięcy ludzi.

Jest to wielkość liczona bez zatrudnienia w kopalni „Knurów-

-Szcygłowice”, w której dziś zatrudnienie kształtuje się na poziomie 6 tysięcy osób.

Podkreślam, że redukcja zatrudnienia odbywać się będzie drogą naturalną, czyli będą

to przejścia emerytalne.

Do 2020 r.

Kompania Węglowa zamierza przyjąć do pracy 6400

absolwentów szkół górniczych, techników i wyższych uczelni.

Mamy podpisane poro-

zumienia ze starostami, które będą realizowane i przyjęcie tej grupy do pracy nastąpi

w tym właśnie okresie.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Te informacje z pewnością są ciekawe z różnego punktu widzenia.

Nie są ani dobre

ani złe tylko różne.

Z pewnością optymizmem tu nie powiało.

Widać, że zarząd ma jesz-

cze wiele rzeczy do zrobienia.

Ta prezentacja mi osobiście wyjaśniła wiele rzeczy.

Nie

wiem w jakim stopniu jest ona tajemnicą, ale jeśli jest to możliwe to prosimy o jej przeka-

zanie do sekretariatu naszej Komisji.

Otrzymaliśmy materiały pisemne.

Dobrze byłoby,

gdybyśmy mieli też elektroniczną wersję prezentacji, aby każdy z posłów mógł się z nią

dokładnie zapoznać.

Oddam jeszcze za chwilę głos panu Naimskiemu.

To, co chcę powiedzieć nie będzie podsumowaniem.

To będzie mój udział w dysku-

sji.

Kiedyś Kompanii Węglowej powierzono 25 kopalń, którymi miała się zająć i kiedyś

miał to być dobry biznes.

Z tego co usłyszałem, jeszcze 15 kopalń funkcjonuje i kilka

z nich musi być jeszcze, że tak powiem, przedmiotem decyzji zanim ten biznes stanie

się prawdziwym biznesem.

Życie się zmienia i warunki zewnętrzne raczej nie sprzyjają

polskiemu górnictwu, raczej utrudniają podejmowanie pewnych decyzji.

Tutaj bez sze-

roko rozumianego porozumienia niczego nie załatwimy.

Ustawa o zamówieniach publicznych jest powszechnie krytykowana.

Nie chcę mówić,

że jest aż tak tragiczna.

Planowane są zmiany w ustawie o zamówieniach publicznych,

które wychodzą naprzeciw sygnałom o wadliwym działaniu ustawy, takim jak trudności

w prowadzeniu przedsiębiorstw.

Mówił o tym pan prezes.

To jest perspektywa tego roku

i te zmiany są przygotowywane.

Mówimy o ustawie, której jeszcze nie ma w drukach sej-

mowych.

Są cztery projekty, które są procedowane i niedługo będą upublicznione.

Mówię

o tym, co będzie sednem nie tyle zmian, co doprecyzowania zapisów.

Bardzo dziękuję panu prezesowi za bardzo ciekawą informację i chciałbym jeszcze

oddać głos panu przewodniczącemu Naimskiemu.

Poseł Piotr Naimski (PiS):

Panie prezesie, mam ostatnie pytanie do pana, jeżeli można.

Chciałbym pana zapytać, w jaki sposób właściciel holdingu mógłby pomóc zarządowi

w tej niełatwej sytuacji?

To jest pytanie a prośba, którą mam sprowadza się do tego, żeby

zarząd rozważył, czy nie byłby gotów przesłać w trybie niejawnym do kancelarii tajnej

w Sejmie projekt restrukturyzacji.

Wiem, że ten projekt jest utajniony, co, skądinąd, jest dziwną sprawą, bo mamy tutaj

konsultacje społeczne nad tajnym projektem.

Zostawmy to jednak na boku.

Zostawmy

ten tryb tajny.

Posłowie mogą zapoznać się z tym dokumentem w kancelarii tajnej i stąd

moja prośba.

Jeżeli zarząd wyrazi zgodę, bo jest to dokument korporacyjny spółki, nie

możemy zażądać tego dokumentu, gdyby zarząd przychylił się do mojej prośby to byłoby

to bardzo cenne.

Dziękuję bardzo.

Proszę państwa, ja się już tutaj dziś mocno napociłem, ale chciałbym jeszcze powiedzieć,

że właściciel rozumie trudną sytuację Kompanii Węglowej.

Jest na bieżąco informowany

o sytuacji i, mam nadzieję, że wspólnie z Jastrzębską Spółką Węglową wypracowany pro-

20 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

jekt sprzedaży kopalni, uzyska akceptację.

To jest taka jedyna nasza wspólna (a szcze-

gólnie – moja) nadzieja, że sprzedaż tej kopalni doprowadzi do stabilizacji w zakresie

inwestycji procesu restrukturyzacji spółki.

O tych problemach rozmawiamy na bieżąco z ministrami i panem premierem Janu-

szem Piechocińskim, tak więc te wszystkie sprawy są na bieżąco realizowane i konsul-

towane.

Oczywiście, prześlemy do kancelarii tajnej Sejmu projekt restrukturyzacji spółki.

Nie

wiem tylko, czy chodzi o dokument już przyjęty w formie decyzji zarządu do realizacji czy

chodzi o dokument, który jeszcze jest projektem i będzie podlegał pewnym korektom?

Poseł Piotr Naimski (PiS):

Panie prezesie, chodzi najpierw o projekt a potem o produkt finalny.

Chcemy na bieżąco

mieć zdanie w tej sprawie.

Wyjaśnię tylko, że powodem tego utajnienia są pewne wrażliwe dane handlowe.

Poda-

jemy tam różne projekcje cenowe, ale i pewne projekcje w zakresie różnych przychodów

z operacji na majątku pozaprodukcyjnym.

Z tego powodu te informacje są objęte klau-

zulą tajności.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Rozumiemy tę sytuację.

Jeśli pan prezes wyraził zgodę to bardzo dziękujemy.

Doło-

żymy wszelkich starań, aby był to dokument tajny.

Teraz o głos poprosił pan minister Kaliski.

Dyrektor Departamentu Górnictwa MG Maciej Kaliski:

nia importu węgla kamiennego, bo ten import obrasta w różne nieprawdziwe fakty.

Śle-

dzimy każdą tonę importowanego węgla, ze wszystkich kierunków i wszystkich przejść

granicznych, którymi ten węgiel dostaje się do Polski.

Węgiel importujemy głównie

z Rosji, Republiki Czeskiej, z Kazachstanu, Ukrainy, Kolumbii, Stanów Zjednoczonych

i Australii.

Muszę powiedzieć, że największe ilości importowanego węgla pochodzą z Rosji.

Jest to węgiel energetyczny.

Ten węgiel energetyczny jest, niestety, lepszy jakościowo.

Zawiera mniej siarki i mniej popiołu, mniej substancji lotnych itd. i, co ciekawe, on jest

droższy.

Wobec tego pracujemy nad wprowadzeniem czegoś, co nazywalibyśmy marką

„Polski węgiel”.

Taki węgiel byłby certyfikowany, poświadczany, o określonych parame-

trach, wzbogacany i sprzedawany pod taką nazwą.

Wiele firm zajmujących się importem

węgla importowanego, chodzi tu głównie o węgiel rosyjski, sprzedaje później ten węgiel

jako polski.

Wprowadzenie marki „Polski węgiel” umożliwiłoby pełny monitoring rynku

węglowego w naszym kraju.

Tyle w kwestii wyjaśnień.

Dziękuję bardzo.

W końcu powiało optymizmem.

Zamykamy temat.

Jarosław Grzesik:

Przepraszam, czy zaproszeni goście mogą zabierać głos?

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Mogą, tylko chciałbym jeszcze przypomnieć, że mamy kolejne dwie prezentacje przed

sobą i jeśli ktoś ma pytania do przedstawicieli Kompanii Węglowej to, jak najbardziej,

można je zadawać.

Przypomnę, że przed nami prezentacja planów Jastrzębskiej Spółki Węglowej i Kato-

wickiego Holdingu Węglowego.

Przypominam to tym, którzy myślą, że wyczerpaliśmy

tematy dzisiejszego posiedzenia.

Do tej pory zajęliśmy się jednym z trzech.

Proszę, pan poseł Jędrysek.

t.k. 21

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Poseł Mariusz Orion Jędrysek (PiS):

Muszę tu polemizować z panem profesorem Kaliskim.

Wydaje mi się, że polityka promocji węgla w Polsce zajmuje się promowaniem jedy-

nie węgla z Rosji i to nie jest budowanie polskiej marki tylko, tak naprawdę, rosyjskiej

marki.

Nie wiedzą o tym zwykli obywatele.

Proszę zwrócić uwagę na to, że jedyny węgiel,

który mógłby przynosić zysk polskim kopalniom to jest węgiel sprzedawany na cele opa-

łowe dla indywidualnych odbiorców.

Ten pochodzi głównie z Rosji.

Trzeba myśleć o pol-

skiej marce i pilnować tego!

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Chciałbym nieco oprotestować wypowiedź pana posła, gdyż dokładnie odwrotnie zrozu-

miałem wypowiedź pana ministra.

Zrozumiałem, że węgiel rosyjski jest lepszy i droższy

od polskiego i, naszym zadaniem, zrozumiałem, że ministerstwa, jest zbudowanie pol-

skiej marki czy pozycji rynkowej polskiego węgla, tak aby był atrakcyjniejszy od rosyj-

skiego.

Tak zrozumiałem wypowiedź pana profesora Kaliskiego.

Proszę bardzo o zabranie głosu sąsiada pana posła Jędryska.

Przepraszam, że nie

znam nazwiska i proszę się przedstawić.

Panie przewodniczący, Jarosław Grzesik, Związek Zawodowy „Solidarność”.

Mam kilka pytań do pana prezesa.

Być może, na posiedzeniu Komisji uda się uzyskać

odpowiedzi na niektóre z tych pytań, bo są one bezskutecznie zadawane w procesie, tak

zwanego, konstruktywnego dialogu społecznego, jak to określił pan prezes, w Kompanii

Węglowej SA.

Pan prezes mówił o konieczności zmniejszenia ilości pracowników administracji Kom-

panii Węglowej.

Mam dwa pytania i chciałbym, żeby państwo posłowie wysłuchali tych

odpowiedzi.

Pan prezes wspominał, że ilość zatrudnionych w administracji Kompanii

Węglowej w stosunku do liczby zatrudnionych w administracjach innych spółek jest zbyt

wysoka.

Pytanie pierwsze jest takie: do jakiej wysokości wzrosło to zatrudnienie w admini-

stracji Kompanii Węglowej w 2013 r. i, dodam, że ten wzrost zatrudnienia był wynikiem

podjęcia decyzji administracyjnej, czyli uchwały zarządu?

Ważne jest też to, że porów-

nuje się coś co w poszczególnych spółkach jest jakimś światem wirtualnym.

W jednej

ze spółek pracowników na konkretnych stanowiskach zalicza się do pracowników admi-

nistracyjnych, w innych spółkach są zaliczani do grupy pracowników inżynieryjno-tech-

nicznych czy produkcyjnych, więc interesuje mnie o jaką wielkość decyzją zarządu wzro-

sło zatrudnienie w administracji Kompanii Węglowej.

To pierwsze pytanie.

Jedna z występujących tu osób podała błędną informację o ilości pracowników zatrud-

nionych w centrali Kompanii Węglowej, czyli osób zatrudnionych w działach czysto

administracyjnych.

Chciałbym wiedzieć, jaka była łączna ilość pracowników 1 lutego

2003 r. w momencie utworzenia Kompanii Węglowej i jaka była liczba pracowników cen-

trali tego dnia.

Chciałbym wiedzieć, jak to wygląda dziś.

Kolejne moje pytanie dotyczy alokacji pracowników.

Pan prezes pięć razy podkreślał,

że możliwość swobodnej alokacji pracowników to jest kluczowy dziś problem w Kompa-

nii Węglowej.

Właśnie dlatego zamierzamy łączyć kopalnie Kompanii Węglowej w więk-

sze jednostki organizacyjne.

Pan poseł Tobiszowski zadał panu prezesowi pytanie, czy

gdyby miał możliwość swobodnej alokacji pracowników pomiędzy kopalniami, które chce

łączyć, to – czy od tych połączeń by odstąpił?

Odpowiedział, że nie, bo są jeszcze inne

uwarunkowania natury technicznej, możliwości lepszego wykorzystania sprzętu i infra-

struktury na powierzchni.

Rozumiem, że jeśli chodzi o alokację to ma pan tutaj pewne

ograniczenia, bo pracownicy w umowach o pracę mają zapisane konkretne miejsce pracy,

konkretną kopalnię.

Co panu, jako zarządzającemu tym majątkiem, przeszkadza dzisiaj

korzystać z tych innych narzędzi, które pan wymienił przy okazji omawiania lepszego

wykorzystania infrastruktury czy to powierzchniowej czy dołowej?

Jakie uwarunkowa-

nia, jakie umowy przeszkadzają panu, żeby to robić?

22 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Kolejne moje wątpliwości budzi planowana sprzedaż kopalni „Knurów-Szczygłowice”.

Z jednej strony mówi pan, że Kompania Węglowa produkuje węgiel niskiej jaskości, jest

on niesprzedawalny i leży na zwałach a, z drugiej strony, pozbywa się pan tej kopalni,

która produkuje węgiel najdroższy w całej strukturze wydobycia Kompanii Węglowej.

Jest to węgiel, który nie ma żadnego problemu ze zbytem i może służyć jako domieszka

do węgla niższej jakości, żeby łatwiej można było go sprzedać na rynku.

Czy to jest

właściwy kierunek funkcjonowania Kompanii Węglowej?

Czy nie obawia się pan tego,

że coraz większy udział w produkcji tego węgla, jak pan to określił – niesprzedawalnego

i gorszej jakości będzie tylko pogarszał możliwości funkcjonowania Kompanii Węglowej

w kolejnych latach?

Kolejne pytanie również związane jest z planowaną sprzedażą kopalni ”Knurów-

-Szczygłowice”.

Jakiej wielkości środki zostaną uzyskane ze sprzedaży tej kopalni

i na co zostaną przeznaczone, bo usłyszałem, że w większości na inwestycje.

Skoro

w większości na inwestycje to ta mniejszość będzie wykorzystana na inne cele.

Intere-

suje mnie to na jakie inwestycje zostaną przeznaczone uzyskane środki?

Jakie inwesty-

cje zostaną zrealizowane z tytułu pozyskania tych środków i jaka to będzie kwota?

Pojawia się jeszcze jedno pytanie związane ze sprzedażą tej kopalni.

Już od dłuż-

szego czasu, w ramach procesu negocjacyjnego, domagamy się przedstawienia prognozy

funkcjonowania kopalni „Knurów-Szczygłowice” w kolejnych latach do 2020 r., czyli

w latach, których dotyczy program restrukturyzacyjny Kompanii Węglowej.

Chcieliby-

śmy wiedzieć, czy w ciągu najbliższych siedmiu lat kopalnia „Knurów-Szczygłowice”

może przynieść Kompanii Węglowej, gdyby pozostała w jej strukturach, zyski czy też

straty.

Jeśli zyski to jakie i czy te zyski do 2020 r. nie będą wyższe niż suma jaką Kom-

pania Węglowa otrzyma ze sprzedaży kopalni?

Gdyby tak się stało Kompania Węglowa

sprzedałaby tę kopalnię za darmo.

pan prezes jakąś możliwość pomocy ze strony właściciela w kontekście aktualnej sytu-

acji Kompanii Węglowej.

Dziwię się, panie prezesie, że jedyną pomocą może być ta przy

sprzedaży najbardziej perspektywicznej kopalni, która funkcjonuje w Kompanii Węglo-

wej.

Nikt nie zwraca się, myślę tu o zarządzie, z prośbą o to, żeby zaległości z tytułu

środków publicznoprawnych, które jeszcze nie zostały przez Kompanię Węglową spła-

cone, żeby tę spłatę przesunąć na okres, kiedy Kompania odzyska oddech i za dwa, trzy

lata ureguluje te należności.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Te pytania są bardzo ciekawe i z pewnością każdy chciałby usłyszeć odpowiedzi, jed-

nak zaczynamy podążać w kierunku nieco odbiegającym od tego, który założyliśmy

na początku spotkania, czyli poznania planów rozwoju poszczególnych spółek.

Skoro już udzieliłem panu głosu to poproszę też pana prezesa, aby możliwie krótko

udzielił odpowiedzi.

Te kwestie, o których pan mówił jako przedstawiciel strony związko-

wej będą przedmiotem szczegółowych analiz na kolejnych spotkaniach.

Proszę tego nie

traktować jak zablokowanie głosu.

Dziś poznajemy informacje o planach spółek a drugim

etapem będzie omawianie przedstawionych sposobów dojścia do zaplanowanych przez

spółki celów.

Ten drugi etap jest o wiele trudniejszy w realizacji i musimy na to mieć

niemal nieograniczony czas.

Dziś, za chwilę będziemy zmęczeni, ale chcielibyśmy zrobić ten pierwszy krok, to zna-

czy poznać plany spółek.

Sposób dojścia do celu to będzie temat naszych kolejnych spo-

tkań na posiedzeniach Komisji.

Bardzo proszę, pan prezes.

było zatrudnienie w centrali w 2003 r. i jakie było pod koniec ubiegłego roku.

Rozma-

wiamy o tym szczegółowo na wielu…

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

To proszę przynajmniej powiedzieć, jeśli pan wie, jak duży był wzrost liczby zatrudnionych.

t.k. 23

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Panie przewodniczący, panie pośle, na początku istnienia Kompanii była to wielkość

rzędu 230-250 pracowników.

Dziś liczba zatrudnionych przekracza 650 osób, ale jest

to zupełnie inna struktura, która scentralizowała cały marketing, służby remontowe,

centrum usług księgowych i logistyki materiałowej.

Gdyby spojrzeć na zatrudnienie

w centrali, bez osób, które są odpowiedzialne za wymienione przed chwilą przeze mnie

funkcje, to zatrudnienie w centrali Kompanii Węglowej oscyluje wokół 60 osób.

Myślę, że na te wszystkie pytania po raz kolejny udzielę na spotkaniu, które mamy

jutro o godzinie siódmej w Katowicach.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Proszę pana Grzesika o zrozumienie tego co powiedziałem.

Wszystko jest zanotowane

i na pewno….

Panie przewodniczący, bardzo proszę, żebym mógł się do tego odnieść.

Zrobię to szybko.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Jeśli, rzeczywiście, zrobi pan to szybko to proszę.

Nie o to chodziło, że ja, w odróżnieniu od pana prezesa nie znam tych danych, bo ja te

dane znam.

Chciałbym, żeby te dane poznali państwo posłowie.

Otóż w momencie

powstania Kompanii Węglowej 1 lutego 2003 r. stan załogi łącznie wynosił 84.956 osób.

Prawie 85.000.

Pracowników centrali Kompanii Węglowej było wtedy 127.

Dziś załoga

Kompanii Węglowej to ponad 55.000 osób, natomiast ilość pracowników centrali Kom-

panii Węglowej łącznie to jest 900 osób.

To są liczby, panie prezesie, które państwo prezentują, tak więc je znają.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Może tu już skończymy?

Natomiast sztuczną decyzją administracyjną, uchwałą zarządu Kompanii Węglowej

w 2013 r., liczba pracowników administracyjnych wzrosła o 40%.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Wiem, ile jest i będziemy pytać dlaczego, ale to już jest następny etap naszego działania,

kolejne spotkanie.

Jeśli nie usłyszę wyraźnego sprzeciwu to uznam, że informację o planach rozwoju

Kompanii Węglowej omówiliśmy.

Przechodzimy do planów Jastrzębskiej Spółki Węglowej.

Bardzo proszę pana prezesa.

Prezes Zarządu Jastrzębskiej Spółki Węglowej SA Jarosław Zagórowski:

Panie przewodniczący, szanowni państwo, dokument o planach spółki przedstawiliśmy

Ministerstwu Gospodarki, które – mam nadzieję – przekazało je członkom Komisji.

Jeśli

nie, to prześlemy je bezpośrednio do sekretariatu Komisji.

Jastrzębska Spółka Węglowa plany rozwoju realizuje już od kilkunastu lat i, przede

wszystkim, są one związane z budową grupy węglowo-koksowej a więc połączenia kopalń

produkujących węgiel koksowy z koksowniami, które wcześniej były niezależne.

Struk-

tura organizacyjna Jastrzębskiej Spółki Węglowej wygląda dziś tak, że mamy 5 kopalń

w rejonie Jastrzębia, które produkują węgiel koksowy, i koksownie na południu kraju…

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Taki dźwięk oznacza prośbę o spokój.

24 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

…koksownie, które są na południu Polski.

W grupie kapitałowej Jastrzębskiej Spółki

Węglowej to jest koksownia „Przyjaźń” w Dąbrowie Górniczej, kombinat koksoche-

miczny „Zabrze” i koksownia „Wałbrzych”.

Koksownia „Przyjaźń” została pozyskana

przez konwersję części wierzytelności na udziały, następnie resztę udziałów kupiliśmy

od państwa i od PKP.

Kombinat koksochemiczny „Zabrze” został wniesiony do Jastrzęb-

skiej Spółki Węglowej przez Skarb Państwa, natomiast koksownię „Wałbrzych” kupili-

śmy od Skarbu Państwa na drodze zwykłej sprzedaży tego majątku.

Dziś grupa kapitałowa Jastrzębskiej Spółki Węglowej produkuje 13,5 mln ton węgla,

z czego 9 mln ton to jest węgiel koksowy.

Połowę produkcji węgla koksowego przezna-

czamy do bezpośredniej sprzedaży na rynku polskim i rynkach zagranicznych.

Drugą

połowę przerabiamy we własnych koksowniach i produkujemy prawie 4 mln ton koksu.

Pragnę zaznaczyć, że Polska jest dziś największym eksporterem koksu na świecie

a grupa kapitałowa Jastrzębskiej Spółki Węglowej wytwarza niemal połowę całkowitej

polskiej produkcji.

W Polsce produkuje się około 9 mln ton koksu rocznie.

Tworząc tę grupę kapitałową stworzyliśmy możliwość utworzenia i rozwoju kolej-

nego sektora produkcyjnego.

To jest sektor energetyki, który powstał przez wykorzysta-

nie odpadów produkcyjnych z różnych, rozproszonych źródeł.

To jest metan, który jest

odpadem, ale może być źródłem energii, wykorzystujemy gaz koksowniczy z koksowni.

Właśnie kończymy pewną inwestycję energetyczną w koksowni „Przyjaźń” o mocy około

70 MW.

W tej chwili osiągana moc tej siłowni to około 40 MW.

W koksowni „Radlin” pla-

nujemy budowę kolejnej siłowni o mocy 30 MW i w Wałbrzychu o mocy 15 MW.

W 2016 r.

grupa kapitałowa Jastrzębskiej Spółki Węglowej powinna wytwarzać około 30 MW mocy

i energia ta będzie produkowana w oparciu o metan, gaz koksowniczy i węgiel niskiej

jakości.

Dziś dużo mówi się o niskiej emisji zanieczyszczeń przy wytwarzaniu energii.

Uwa-

żamy, że muły węglowe i inne produkty węglowe, które doprowadzają do tej niskiej emi-

sji powinny być spalane w urządzeniach dedykowanych i w tym kierunku zmierzamy.

Niedawno minister gospodarki wydał decyzję, która pozwala nam na budowę kotła flu-

idalnego w rejonie Jastrzębia, który pozwala spalać niskiej jakości węgiel niehandlowy

i muły węglowe.

Ten kocioł pozwoli na produkcję kolejnych 70 MG energii elektrycznej.

Jako grupa kapitałowa zużywamy około 160 MW mocy, tak więc będziemy dysponować

dużą nadwyżką, którą skierujemy do sprzedaży na rynek.

Dodatkowo, aby ten biznes

energetyczny się opłacał, kupiliśmy od Skarbu Państwa Przedsiębiorstwo Energetyki

Cieplnej zlokalizowane w rejonach Jastrzębia, Żor, Wodzisławia i Rybnika, które ma nie-

mal pół miliona odbiorców.

Pozwoli to stworzyć własny rynek ciepła i na skojarzoną

pracę systemów energetycznych.

Wartość głównego procesu inwestycyjnego realizowanego w tej chwili w kopalniach

szacowana jest na 1 mld 200 mln zł.

Każda z naszych kopalni ma swój ustalony proces

rozwojowy.

Jest on bardzo mocno zaawansowany i każda z kopalń zajmuje się planowa-

niem zwiększenia wydobycia ze złóż znajdujących się niedaleko kopalni.

Pozwoli to wyko-

rzystać istniejącą już infrastrukturę przy intensywniejszej, wertykalnej i horyzontal-

nej eksploatacji złoża.

W zakładach produkujących koks nie prowadzimy w tej chwili

inwestycji, ponieważ rynek europejski nie będzie potrzebował w najbliższej przyszłości

większych ilości koksu.

Inwestycje w części koksowniczej ograniczają się do koniecznych

wydatków na utrzymanie funkcjonowania zakładów i poziomu produkcji.

Jest to niemal

4 mln ton rocznie.

Koks produkujemy w szerokiej gamie produktowej.

Od wielkopieco-

wego po koks odlewniczy wytwarzany w Wałbrzychu.

Mamy tu element dywersyfikacji

produkcji.

W części koksowej realizowane inwestycje służą głownie wykorzystaniu odpa-

dów produkcyjnych czyli przy produkcji energii elektrycznej.

Kolejne źródło przychodów jakie pojawiło się przy tej okazji, to są przychody z węglo-

pochodnych, czyli produktów pozyskiwanych z węgla w procesie jego koksowania.

To jest

poważne źródło przychodów.

Jest to około 0,5 mld zł rocznie ze sprzedaży smoły, siarki

i benzolu.

Zastanawiamy się, czy ta skala przedsięwzięcia jaką osiągnęliśmy poprzez

zgrupowanie kilku koksowni pozwoli w przyszłości na budowę instalacji chemicznej,

która umożliwi wykorzystanie tych półproduktów chemicznych: smoły, siarki i benzolu

t.k. 25

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

i uruchomić produkcję artykułów chemicznych.

To jest przed nami.

W tej chwili koncen-

trujemy się na rozwoju części górniczej spółki.

Dziś produkujemy niemal 13,5 ton węgla rocznie.

Uważamy, że przez proces poprawy

efektywności wykorzystania mocy produkcyjnych i poprawę zarządzania powinniśmy,

przy dzisiejszym modelu organizacyjnym, dojść do poziomu produkcji niemal 14 mln ton.

Nasz węgiel, w przeciwieństwie do tego co mówił pan prezes Uszko, jesteśmy w stanie

ulokować na rynku europejskim.

Jest to produkt poszukiwany, mówię o węglu kokso-

wym.

Europa zużywa od 50 do 60 mln ton węgla koksowego rocznie.

My produkujemy 9

mln ton, zatem mamy możliwości lokowania tego produktu.

Oczywiście, trzeba z klientami wcześniej rozmawiać i zapewnić ich o stabilności

dostaw.

Idziemy w kierunku rozwoju produkcji i jej zwiększenia.

Dlaczego?

Dzieje się tak

dlatego, bo ceny sprzedaży naszego węgla są cenami światowymi i są ustalane podczas

podpisywania kontraktów na Dalekim Wschodzie.

Nie mamy możliwości wpływu na te

ceny i powiem, że dwa lata temu sprzedawaliśmy węgiel, kiedy ceny na rynku azjatyc-

kim kształtowały się wokół 300 dolarów za tonę węgla koksowego.

Dzisiaj tona takiego

węgla kosztuje 150 dolarów.

Mamy spadek ceny niemal o 50%.

Żeby ten spadek cen

(a więc i spadek przychodów) zamortyzować idziemy w kierunku zwiększenia produkcji,

bo mamy rynek na nasz produkt i możemy sprzedawać zarówno węgiel jak i koks.

Mamy oczywiście problemy przejściowe.

Jednym z nich były zwały, na których w ubie-

głym roku zalegało niemal 1 mln 200 tys. ton węgla koksowego.

Tę ilość udało się zredu-

kować do 600 mln ton.

Zapasy koksu sięgały 350 tys. ton, dziś jest to 280 tys. ton.

Tak

więc, przez odpowiednie działania rynkowe możemy ulokować nasze produkty i będziemy

zwiększać wydobycie.

Przy dzisiejszym modelu organizacyjnym pracy kopalń w rygorze

pięciodniowym jesteśmy w stanie osiągnąć wydobycie na poziomie 14 mln ton rocznie.

Żeby zwiększyć produkcję musimy przejść do sześciodniowego rygoru pracy i działać

tam gdzie są ściany wysokowydajne i gdzie mamy produkt, który możemy sprzedać…

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Powiedział pan: „600 mln ton”?

Przepraszam, dzisiaj mamy 600 tys. ton węgla na zwałach.

Zeszliśmy z poziomu 1 mln 200 tys. ton, z tym, że w dużej części jest to zapas techno-

logiczny, bo trzeba przyjąć, że dwudniowa produkcja to jest 60 tys. ton.

To znajduje się

na wagonach.

Koksownie muszą mieć zapas węgla z uwagi na to, że pracujących tam urzą-

dzeń się nie wyłącza i zapas dwu-, trzytygodniowy to jest ten poziom wymagalny.

Stąd

utrzymywany zapas wielkości 600 tys. ton węgla koksowego i węgla energetycznego.

Nasza spółka produkuje również węgiel energetyczny.

To są 4 mln ton rocznie.

To jest

węgiel wysokojakościowy, z tym że to nie jest węgiel łatwo spalalny.

On towarzyszy

pokładom węgla koksowego i nie może być spalany samodzielnie.

Kontrahenci „Bog-

danki” czy Kompanii Węglowej kupują od nas ten węgiel, by podnieść kaloryczność tych

gorszych gatunków.

Nasz węgiel energetyczny nie powinien być spalany samodzielnie,

bo wytwarza bardzo wysoką temperaturę i może doprowadzić do zniszczenia kotłów.

W minionych latach korzystaliśmy z dobrej koniunktury rynkowej i wysokich cen

węgla.

Zgromadziliśmy zasoby finansowe, które pozwoliły nam zwrócić się do Kompanii

Węglowej z ofertą zakupu kopalni „Knurów-Szczygłowice”.

Dlaczego chcemy ją kupić?

Jest to kopalnia, która w swoich zasobach ma węgiel koksowy, w produkcji którego spe-

cjalizuje się Jastrzębska Spółka Węglowa, mamy własne zakłady przetwórcze, mamy wie-

dzę o rynku i kontrahentach.

Chcieliśmy rozwijać naszą spółkę.

Mamy na to potrzebne

środki i nie jesteśmy zadłużeni.

Możemy pozyskać pieniądze z rynku kapitałowego,

i zwróciliśmy się do Kompanii Węglowej o sprzedaż kopalni „Knurów-Szczygłowice”.

Jest to o tyle ważne, że ta kopalnia sąsiaduje z naszą kopalnią „Budryk” i pomiędzy tymi

kopalniami znajduje się złoże „Dębieńsko”, które w tej chwili należy do czeskiej firmy,

ale wiemy, że ta firma ma problemy i jest możliwe, że w przyszłości będziemy korzystać

ze złóż kopalni „Dębieńsko”.

Myślę o wykorzystywaniu złóż głębokich, których eksplo-

atacja odbywałaby się w oparciu o infrastrukturę kopalni „Budryk” i kopalni „Knurów-

-Szczygłowice”.

26 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Złoża kopalni „Knurów-Sczygłowice” są w tej chwili przez nas, wspólnie z Kompanią

Węglową, rozpoznawane po to, by dokładnie określić cenę tej kopalni.

Cena powinna

być wiarygodna dla akcjonariuszy Jastrzębskiej Spółki Węglowej.

Musimy uzasadnić,

dlaczego zapłacimy taką a nie inną i, z drugiej strony, wiemy, że Kompania Węglowa

musi otrzymać kwotę, która pozwoli dofinansować proces inwestycyjny w innych kopal-

niach.

Musi to być cena satysfakcjonująca dla obydwu stron i, oczywiście, dla właściciela

kopalni.

Pięć lat temu pozyskaliśmy kopalnię „Budryk”.

Przejęliśmy ją jako kopalnię węgla

energetycznego, wiedząc, że w głębszych zasobach występuje węgiel koksowy.

Poprzez

modyfikację procesu inwestycyjnego i dokapitalizowanie tego procesu, kopalnia „Budryk”

powinna w niedalekiej przyszłości produkować węgiel koksowy.

Jesteśmy w stanie

zmniejszyć produkcję węgla energetycznego i zastąpić ją produkcją węgla koksującego,

za który dostajemy więcej pieniędzy.

Taki model będziemy chcieli zastosować w kopalni

„Knurów-Szczygłowice”, aby poprzez dokapitalizowanie procesów inwestycyjnych,

zarówno w infrastrukturę podziemną, jak i zakład przeróbczy, który ma doświadczenie

w produkcji węgla koksowego, aby ten węgiel energetyczny zdjąć z rynku, który jest dziś

rynkiem trudnym, dochodzi konkurencja węgla rosyjskiego, i zastąpić produkcją węgla

koksowego, który będziemy w stanie sprzedać.

Uważam, że wbrew pojawiającym się opi-

niom ten proces powinien być korzystny dla spółki.

Trzeba patrzeć na dobro jednostki

organizacyjnej, jaką jest kopalnia i na to, że ta kopalnia ma dziś problemy z rozwojem,

bo Kompania Węglowa nie ma wystarczających środków, by finansować wszystkie kopal-

nie i procesy inwestycyjne.

Jastrzębska Spółka Węglowa, również dzięki możliwości pozyskania pieniędzy

z zewnątrz, będzie w stanie ten proces inwestycyjny dokapitalizować tak, aby produko-

wać węgiel koksowy, który trafi na rynek inny niż ten trudny rynek węgla energetycznego.

To są najbliższe plany Jastrzębskiej Spółki Węglowej.

Myśleliśmy również o inwe-

stycjach za granicą, ale zdecydowaliśmy, że inwestycje powinny być realizowane w Pol-

sce, na polskim rynku i pieniądze, które zarabiamy powinny trafić do tego krwioobiegu

gospodarczego w naszym kraju a przede wszystkim – na Śląsk.

Jeśli mogę wziąć udział w dyskusji, to chciałbym zwrócić uwagę na pewien element

ważny dla prac tej Komisji, która zajmuje się sprawami energetyki.

W ostatnich latach

spadła cena 1 MW energii elektrycznej z 220 zł do 160 zł.

Wydaje się, że taki spadek

powinien sprzyjać rozwojowi gospodarczemu.

Niestety, ta teza nie jest prawdziwa, ponie-

waż dla nas koszt energii elektrycznej, zarówno dla Jastrzębskiej Spółki Węglowej, jak

i statystycznego Kowalskiego, nie spadł o 30%, ten spadek to jedynie 8%.

Cena jednego MW spadła z 220 do 160 zł, ale dla nas, którzy musimy patrzeć

na wszystkie składniki opłat, koszty tej energii spadły jedynie o 8%.

Zatem ten spadek cen energii nie sprzyja rozwojowi gospodarczemu tak jak stało się

to w Stanach Zjednoczonych, gdzie nastąpił wyraźny spadek cen energii po rewolucji

spowodowanej wydobyciem gazu łupkowego.

Taki stan rzeczy spowodował, że energe-

tyka, niezależnie od tego czy węglowa czy oparta na gazie ziemnym, nie jest w stanie

realizować jakichkolwiek inwestycji.

To nie jest zła wola rządu.

Rząd dość jasno powie-

dział jaka będzie struktura zużycia węgla w najbliższych latach i to były wypowiedzi pre-

miera i ministrów.

Natomiast, jeśli chcemy realizować jakąkolwiek inwestycję to idziemy

do banku by tam znaleźć potrzebne pieniądze.

W tym projekcie do modelu matematycz-

nego podstawia się aktualną cenę 1 MW i tę przewidywaną w najbliższej przyszłości.

Ta cena jest tak niska, że żaden projekt energetyczny się nie obroni i dlatego energetyka

nie może ruszyć z miejsca i, w zasadzie, realizowana jest tylko inwestycja w Kozienicach.

Tu pojawia się jeszcze jeden element, o którym mówił pan poseł Zaborowski.

Te grupy

energetyczne, które mają w swojej strukturze wytwarzanie i przesył energii mają dobrą

sytuację finansową.

Elektrownie samodzielne, jak „Rybnik” i „Połaniec” funkcjonują dziś

przy dużych stratach.

Dla nas, dla górnictwa, partnerem jest elektrownia.

Żeby sprzedać

węgiel idziemy do elektrowni.

Elektrownia, niezależnie od tego czy działa w grupie czy

samodzielnie, mówi, że ponosi straty i nie jest w stanie zapłacić za paliwo.

Natomiast,

jeśli patrzymy na wyniki grup kapitałowych widzimy, że są one całkiem przyzwoite.

t.k. 27

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Nie wiem, czy nie byłoby korzystne podniesienie ceny 1 MW, co niekoniecznie musia-

łoby przełożyć się na wzrost cen energii dla przemysłu i odbiorców indywidualnych.

To pozwoliłoby ustalić cenę węgla na poziomie, który pokrywa koszty produkcji i nie

pozwoli na pojawianie się kolejnych problemów i niszczenie polskiego górnictwa.

Pozwo-

liłoby energetyce realizować procesy inwestycyjne, które dziś są wstrzymane.

To byłby

kolejny impuls i sami widzimy, że firmy budowlane, inżynieryjne i wykonawcze padają

w oczekiwaniu na rozwój wydarzeń w energetyce.

Niedawno rozmawiałem z bankami, które twierdzą, że mają nadpłynność finansową.

Są w stanie finansować polską energetykę, ale przedstawiane im projekty nie bronią się.

Jest to wynik zbyt niskiej ceny 1 MW.

Dziękuję bardzo.

Za chwilę oddam głos przedstawicielom Katowickiego Holdingu Węglowego.

Ten postulat podniesienia ceny 1 MW z naszego punktu widzenia jest bardzo intere-

sujący.

Proszę wierzyć, panie prezesie, że nie trafia pan w próżnię.

Jest faktem, że spadły

ceny wytwarzania energii w kraju, ale jest też faktem, że ceny płacone przez odbiorców

nie uległy znaczącym zmianom.

Możemy stwierdzić, że w ciągu ostatnich kilku lat ceny

energii dla przemysłu spadły, jak pan mówi, o 8% a dla odbiorców indywidualnych naj-

wyżej od 2,5 do 4%.

Każdy kto dostaje rachunek ma tam wykazane, oprócz ceny energii,

koszty wielu innych składników, które windują tę cenę na bardzo wysoki poziom i nie

Komisja ma zamiar zająć się tym problemem.

To jest jeden z problemów, którego roz-

wiązanie pozwoli urynkowić energię elektryczną w naszym kraju.

Znamy ten problem

i podejmiemy stosowne działania.

Myślę, że również rząd jest przygotowany do podjęcia działań, które unormują

tę sytuację.

Po zapoznaniu się z planami Katowickiego Holdingu Węglowego rozpoczniemy dys-

kusję.

Proszę pana prezesa Katowickiego Holdingu Węglowego o prezentację.

Prezes Zarządu Katowickiego Holdingu Węglowego SA Roman Łój:

Prezentację dotyczącą Katowickiego Holdingu Węglowego chciałbym rozpocząć od przed-

stawienia wyników wykonania założeń planu techniczno-ekonomicznego w 2013 r. oraz

planu technicznego na 2014 r.

W 2013 r. praktycznie wykonaliśmy wszystkie założenia wielkości wydobycia ponie-

waż zostało ono wykonane na poziomie 99,9% w ilości 11 mln 870 tys. ton.

Wydobycie

na jednego zatrudnionego, czyli wydajność, również była na poziomie 99% i wyniosła

717 ton na jednego pracownika rocznie.

Niestety, stan zapasów na koniec okresu roz-

liczeniowego był wyższy o ponad 623 tys. ton i wyniósł 1 mln 300 tys. ton węgla.

Było

uwzględnieniem spółki PKP Cargo, nie przygotowali wagonów do przewozu ponad 400

tys. ton węgla.

Spowodowało to spadek sprzedaży węgla o 626 tys. ton.

Natomiast osią-

gnięta cena zbytu węgla była wyższa od zakładanej o prawie 10 zł i było to pochodną

wyższej jakości produkcji, kaloryczność węgla była wyższa o 600 kJ/kg, zwłaszcza węgla

średniej jakości opałowej, która jest wyznacznikiem ceny, szczególnie przy dostawach dla

energetyki zawodowej.

Zmieniono również strukturę produkcji, czyli zwiększono udział

grubszych sortymentów węgla, które są najbardziej cenotwórcze o 2%, czyli ponad 200

tys. ton.

Zwiększono również udział średnich sortymentów węgla, czyli tzw. groszków,

o ponad 3% czyli prawie 320 tys. ton.

Ten węgiel jest poszukiwany na rynku i chciałbym

przeciwstawić się przedstawionym tu opiniom, że nie promujemy marki „Polski węgiel”,

bo ta marka jest dziś promowana.

Katowicki Holding Węglowy, który 15 lat temu tworzył sieć autoryzowanej sieci

sprzedawców, stworzył 200 – w cudzysłowie – „ambasadorów” naszego węgla w Polsce

i pomimo zwiększenia produkcji o 200 tys. ton, zapotrzebowanie na węgiel opałowy

Katowickiego Holdingu Węglowego jest większe od naszych możliwości produkcyjnych.

28 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Jednostkowy koszt produkcji węgla był wyższy o 6,1 zł i było to pochodną dwóch

czynników.

Przede wszystkim – mniejszej sprzedaży i większego zrzutu węgla na zwał

oraz skokowego wzrostu kosztów produkcji z, tak zwaną, podsadzką hydrauliczną, który

był wywołany skokowym wzrostem cen materiałów używanych w procesie podsadzania,

przede wszystkim piasku i drewna.

Cena sprzedaży jednej tony węgla ukształtowała się na poziomie wyższym o 17 zł

i była wyższa o 4 zł od zakładanej.

Katowicki Holding Węglowy miał 43 mln zł zysku

pomimo dwóch niekorzystnych zjawisk, które pojawiły się pod koniec ubiegłego roku.

Przegraliśmy sprawę z Urzędem Skarbowym przed Naczelnym Sądem Administracyj-

nym o płatności podatku VAT od deputatów wydawanych w naturze oraz, na wniosek

biegłego, musieliśmy utworzyć rezerwę z tytułu planowanego zakończenia eksploatacji

złóż kopalni „Kazimierz-Juliusz” w przypadku niepozyskania inwestora finansowego

i niemożliwości eksploatacji złóż w polu po kopalni „Jan Kanty”.

Mówię to już przy oka-

zji omawiania sytuacji kopalni „Kazimierz-Juliusz”.

Pomimo tych dwóch niekorzystnych zjawisk, które, sumarycznie, pogorszyły wyniki

Katowickiego Holdingu Węglowego o prawie 38 mln zł, wynik końcowy naszej działalno-

ści jest zgodny z założeniami.

Zatrudnienie jest wyższe o 108 etatów.

Nakłady inwesty-

cyjne zostały zrealizowane na poziomie 542 mln zł, czyli o 14,5 mln zł mniej od zakła-

danych.

Jeśli mówimy o planach na 2014 r. to – zakładamy zmniejszenie wydobycia o 220 tys.

ton, ponieważ mamy nadmierny stan zapasów węgla, który chcemy zmniejszyć o 411

tys. ton poprzez zwiększenie sprzedaży o 760 tys. ton – do poziomu 11 mln 900 tys. ton

rocznie.

Mamy podpisane wieloletnie umowy, które zabezpieczają zbyt 95-96% tej ilości

węgla.

Zakładamy, że średnia cena zbytu węgla w 2014 r. będzie niższa o 5,7 zł w stosunku

do roku ubiegłego.

Jest to pochodna trudnych negocjacji z energetyką zawodową, ale –

jeżeli weźmiemy pod uwagę, że jest to jedynie 2% ceny – to możemy jasno stwierdzić,

że nie udało się energetyce zawodowej zrealizować swoich zamierzeń i doprowadzić

do spadku cen węgla energetycznego w Polsce.

Ten spadek cen miał być wyższy i wyno-

sić od 10 do 15%.

Pozostawiona zostanie średnia wartość opałowa węgla.

Jednostkowy koszt sprzedaży

spadnie o niecałe 3 zł.

Utrzymamy dodatni wynik sprzedaży tony węgla na poziomie

14 zł. i dodatni wynik finansowy netto na poziomie niecałych 51 mln zł.

W tym roku planujemy zmniejszenie zatrudnienia i pod koniec grudnia w Katowic-

kim Holdingu Węglowym nie powinno przekraczać ilości 16.410 osób.

Podkreślam z całą

stanowczością, że będą to jedynie odejścia naturalne lub z winy leżącej po stronie pra-

cownika.

Stan załogi będzie uzupełniany przez pozyskiwanie absolwentów szkół górni-

czych.

Mamy podpisane umowy o zatrudnieniu z pięcioma klasami.

Będziemy zatrud-

niać również absolwentów wyższych szkół górniczych oraz poszukiwanych specjalistów

z rynku pracy.

W bieżącym roku planowane nakłady inwestycyjne osiągną poziom 501 mln zł.

Jeśli chodzi o strategię produkcyjną i inwestycyjną, w związku z charakterem pracy

przy wydobyciu węgla kamiennego, konieczne jest ciągłe odtwarzanie zasobów.

W przy-

padku Katowickiego Holdingu Węglowego musimy sięgać do pokładów zalegających

na coraz większej głębokości w posiadanych przez nas obszarach górniczych.

Te zasoby,

które chcemy pozyskać to wspomniany już obszar po kopalni „Jan-Kanty” dla kopalni

„Kazimierz-Juliusz” oraz pokłady grupy 500, pokłady siodłowe dla kopalni „Murcki-

-Staszic” w obszarze górniczym kopalni „Boże Dary”.

W związku ze zwiększaniem się głębokości zalegania pokładów realizowany będzie

projekt udostępnienia i rozbudowy (poprzez budowę nowego szybu) wyrobisk górni-

czych na poziomie 1250 metrów, znajdujących się w obszarach kopalń „Murcki-Staszic”

i „Mysłowice-Wesoła”.

Powstanie system wentylacyjny, który spowoduje zespolenie tych

dwóch kopalni.

W ramach udostępniania zasobów znajdujących się na głębokości 1250 m

planujemy zwiększyć wykorzystanie tych, których eksploatacja nie wpływa negatywnie

na infrastrukturę powierzchniową.

Niestety, większość prowadzonych przez nas eks-

t.k. 29

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

ploatacji złóż odbywa się w silnie zurbanizowanym terenie, gdzie jest dużo obiektów

przemysłowych i liniowych, takich jak wodociągi, gazociągi i linie kolejowe.

Tworzone jest Centrum Usług Górniczych, które będzie realizować funkcje wspar-

cia w operacjach pomocniczych takich jak wiercenia celem odmetanowania pokładów,

kotwienia wyrobisk oraz wykonywania powłok natryskowych w celach profilaktyki prze-

ciwpożarowej.

Proszę państwa, gdyby przyjąć tok rozumowania, że Katowicki Holding Węglowy

składa się z czterech kopalń to musimy stwierdzić, że dwie kopalnie – „Mysłowice-

-Wesoła” i „Murcki-Staszic” – to są kopalnie rozwojowe i perspektywiczne ze względu

na posiadane przez nie zasoby oraz dwie kopalnie, które ze względu na posiadane zasoby,

czyli kopalnie „Wieczorek” i „Wujek”, są kopalniami schyłkowymi.

Jeśli idzie o kopalnię „Mysłowice-Wesoła” i „Murcki-Staszic” planujemy tam realiza-

cję dużych zadań inwestycyjnych.

Budowa nowego szybu do poziomu 1250 m zlokalizo-

wanego na ruchu „Boże Dary” kopalni „Murcki-Staszic”.

Modernizację szybu „Piotr”

z rozbudową poziomu 865 m w kopalni „Mysłowice-Wesoła” ruch „Wesoła” celem udo-

stępnienia pokładu 510 z najlepszym jakościowo węglem.

Udostępnienie tego pokładu

510 w dwóch polach – polu „S” i polu „T” na ruchu „Staszic” kopalni „Murcki-Sta-

szic”.

Planujemy budowę, czyli uzbrojenie, istniejącego otworu szybowego szybu VII

połączone z rozbudową poziomu 900 m celem stworzenia nowego poziomu wydobyw-

czego w kopalni „Murcki-Staszic”, ruch „Staszic”, oraz wykonanie wyrobisk łączących

tworzone poziomy eksploatacyjne 865 m, 900 m, i 1200 m celem udostępnienia nowych

zasobów w obszarach kopalń „Murcki-Staszic” i „Mysłowice-Wesoła” , które zalegają

na głębokości poniżej 1000 m.

Prace związane z budową szybu III rozpoczęły się w 2013 r. poprzez rozpoczęcie wier-

cenia badawczego otworu rdzeniowego, który posłuży do opracowania projektu technicz-

nego budowy tego szybu.

Zakładany przez nas poziom wydobycia węgla energetycznego w 2014 r. zamyka się

w przedziale pomiędzy 11,2 mln a 11,7 mln ton.

Jeśli idzie o grupę kapitałową Kato-

wickiego Holdingu Węglowego, czyli z uwzględnieniem kopalni „Kazimierz-Juliusz”,

to produkcja będzie kształtować się na poziomie od 12,1 mln do 11,2 mln ton.

Tutaj

zakładany jest scenariusz pesymistyczny rozwoju sytuacji, który przewiduje, że kopalnia

„Kazimierz-Juliusz” nie pozyska inwestora finansowego, który pomoże wykonać wyrobi-

ska udostępniające złoża i umożliwiające ich eksploatację w polu po kopalni „Jan-Kanty”

i w 2019 r. zostanie wygaszona.

Zakładana jest, o czym mówiłem, rozbudowa istniejących szybów wydobywczych

i wykonanie nowych.

Uproszczenie modeli organizacyjnych.

Od dwóch lat, oprócz wspomnianego Centrum

Usług Górniczych, działa Centrum Usług Wspólnych, które przejęło funkcje wsparcia,

czyli obsługuje księgowość, kwestie zarządzania zasobami ludzkimi, transport i gospo-

darowanie nieruchomościami nieprodukcyjnymi.

Przystępujemy do tworzenia Centrum Usług Przeróbczych, czyli zintegrowanego

zakładu przeróbczego, który realizowałby funkcję przerobu węgla, jego sprzedaży i zała-

dunku we wszystkich kopalniach.

Dzięki budowie i rozbudowie szybów wentylacyjnych nastąpi uproszczenie działania

sieci wentylacyjnej.

W sposób istotny ograniczymy eksploatację podpoziomową, czyli

z przeciwpożarowego punktu widzenia tę najbardziej niebezpieczną.

Uproszczone i roz-

budowane będą również układy transportowe i odstawcze, w tym również układy służące

do transportu załogi z wykorzystaniem przenośników taśmowych, które umożliwią pra-

cownikom szybsze dotarcie do miejsca pracy i szybszy z niego powrót.

Stawiamy na poprawę jakości węgla i dostosowanie jej do oczekiwań odbiorców.

Realizacja tego zadania w 2013 r. istotnie podniosła średnią cenę zbytu węgla.

Inten-

syfikujemy działania w zakresie ochrony środowiska oraz poprawiamy bezpieczeństwo

i higienę pracy.

W tym roku nakłady inwestycyjne wyniosą 501 mln zł.

Od 2015 r. te nakłady będą

rosnąć i jest to związane z budową szybu III.

Apogeum tego wzrostu to będą lata 2017-

2018 kiedy będziemy musieli ponieść największe nakłady związane z uzbrojeniem tego

30 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

szybu i wykonaniem poziomych wyrobisk łączących, na poziomie 1250 m, podszybie

z istniejącą już siecią wyrobisk, co spowoduje powstanie zespolonego systemu wentyla-

cyjnego.

Szacunkowy koszt tej inwestycji to 1,5 mld zł.

Inwestycja będzie realizowana

w ciągu 9-10 lat i pozwoli spółce na funkcjonowanie przez kolejnych 60 lat.

W 2015 r.

inwestycja będzie wymagała pozyskania inwestowania zewnętrznego w kwocie około 1

mld zł.

Dzięki tej inwestycji nastąpi wzrost zasobów operatywnych o około 123 mln ton.

Chciałbym krótko scharakteryzować nasze poszczególne kopalnie.

W kopalni „Mysłowice-Wesoła” kluczowym zadaniem jest budowa poziomu eksploata-

cyjnego na głębokości 865 m, który z czasem przejmie ciężar głównego wydobycia w tej

kopalni.

Musimy zatem uzbroić szyb „Piotr” do poziomu 865 m, wykonać wyrobiska

przyszybowe, czyli praktycznie zbudować cały ten poziom wydobywczy, zbudować dwa

wyrobiska, wydrążyć przekop przewozowy A-D na poziomie 865 m i wydrążyć upadową

transportową międzypoziomową, co pozwoli na uzyskanie lepszych parametrów wenty-

lacyjnych i skróci drogi transportu załogi i materiałów.

W kopalni „Murcki-Staszic”, drugiej naszej kopalni perspektywicznej, musimy zbu-

dować szyb III, rozbudować poziom 900 m na ruchu „Staszic” i zbrojenie szybu VII

na ruchu „Staszic”.

W kopalni „Wujek”, w związku ze skumulowaniem pewnych negatywnych zjawisk

i czynników (wspomnę o katastrofie, która miała miejsce na ruchu „Śląsk” w 2009 r.

i w istotny sposób zmieniła warunki eksploatacji w polach metanowych) oraz – jak już

wspomniałem – skokowy wzrost cen materiałów podsadzkowych, co w istotny sposób

pogłębiło różnicę między kosztami eksploatacji na zawał a kosztami materiałów pod-

sadzkowych, w tej chwili jest to kwota 140-150 zł na tonę węgla, musimy w istotny spo-

sób zmienić model produkcyjny tej kopalni.

W wyniku działań podjętych w latach 2012-1013 w październiku tego roku prak-

tycznie zakończymy eksploatację podsadzkową w kopalni „Wujek” i będzie to kopalnia

z zawałem stropu i w tym modelu będzie funkcjonowała do 2021 r.

Dalsze funkcjonowa-

nie będzie uzależnione od sytuacji rynkowej, podażowej oraz zapotrzebowania na ofe-

rowany przez kopalnię węgiel.

Jeśli aktualna niekorzystna sytuacja ulegnie zmianie

na bardziej korzystną wtedy w 2020 r. możemy wrócić do eksploatacji podsadzkowej.

Jeśli tak się nie stanie to wtedy definitywnie, w ciągu 3-4 lat, nastąpi wygaszenie kopalni

przez eksploatację w innych kopalniach filarów, które dziś służą podstawowym wyrobi-

skom kopalni „Wujek”.

Kopalnia „Wieczorek” w związku z charakterem złoża, jakim dziś dysponuje, będzie

sukcesywnie wygaszana i proces ten zakończy się w latach 2020-2021.

Chciałbym wspo-

mnieć, że w projekcie strategii, który był przyjęty w 2010 r. jako horyzont czasowy dla

tej kopalni określono 2016 r.

W wyniku działań organizacyjnych wydłużyliśmy żywot tej

kopalni o pięć lat.

Kopalnia „Kazimierz-Juliusz” i zasoby, które posiada w polu macierzystym,

ze względu na strome zaleganie pokładów są w tej chwili eksploatowane jedynie metodą

podbierkową.

Eksploatacja ostatniej ściany w tej kopalni zakończyła się w połowie ubie-

głego roku.

Prowadzone rozpoznanie otworami badawczymi, tak zwanego, pola rezerwo-

wego byłego Dąbrowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, położonego w sąsiedz-

twie pola macierzystego kopalni „Kazimierz-Juliusz”, niestety, nie potwierdziło zalega-

nia tam węgla w ilościach potrzebnych do ekonomicznie uzasadnionej eksploatacji.

Kopalnia uzyskała ważną do końca tego roku koncesję na prace poszukiwawcze

w polu po kopalni „Jan-Kanty”.

Zamierza ubiegać się o koncesję na eksploatację złóż.

W tej chwili poszukuje inwestora finansowego, ponieważ konieczne są nakłady, w zależ-

ności od przyjęcia jednego z pięciu wariantów, od kilkuset milionów do 1 mld zł.

Kopalnia

z końcem tego roku planuje również przystąpić do budowy nowego dla niej obszaru dzia-

łania czyli świadczenia usług górniczych na rzecz kopalń Katowickiego Holdingu Węglo-

wego.

W tej chwili usługi na rzecz naszej spółki świadczy 2100 osób z firm zewnętrznych.

Są to usługi świadczone pod ziemią i na powierzchni.

Jest to więc obszar, który kopalni

„Kazimierz-Juliusz” mógłby pomóc w dalszym funkcjonowaniu.

Ten rok rozpoczęliśmy z zatrudnieniem na poziomie 16.850 osób.

Zakładamy,

że comiesięczne redukcje zatrudnienia spowodują, że pod koniec roku jego wielkość

t.k. 31

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

osiągnie poziom 16.400 osób.

W końcu 2020 roku powinno wynieść 15.760 osób.

Jak

już mówiłem, będą to tylko i wyłącznie odejścia naturalne a braki kadrowe będą uzu-

pełniane absolwentami szkół górniczych, wyższych uczelni i fachowcami z rynku pracy.

Planujemy optymalizację zatrudnienia i dostosowanie jego wielkości do potrzeb rozwo-

jowych spółki.

Będziemy dbać o rozwój zawodowy pracowników poprzez podnoszenie ich

kwalifikacji a także, zdobywanie przez nich, nowych kwalifikacji zgodnie z opracowanym

modelem łączonych kwalifikacji zawodowych.

Zamierzamy pozyskać pracowników odpo-

wiednio wykształconych i przygotowanych do pracy w górnictwie.

Jeżeli chodzi o kwestie strategii finansowej to w drugiej połowie 2012 r., po prawie

dwóch latach negocjacji, została podpisana umowa z konsorcjum pięciu banków o emi-

sji obligacji zabezpieczonych.

Ten program przewidywał emisję trzech transzy obligacji

na łączną kwotę 1 mld 50 mln zł.

Pozwoliło to na likwidację zobowiązań przetermino-

wanych oraz konwersję zadłużenia krótkoterminowego na średnio i długoterminowe.

Przewidujemy, że model działania opracowany przez spółkę pozwoli na rentowną dzia-

łalność Katowickiego Holdingu Węglowego i realizowanie bieżących potrzeb inwestycyj-

nych w latach 2014-2020.

Dla inwestycji stricte rozwojowych, takich jak szyb III i szyb VII, niezbędne jest pod-

jęcie działań zmierzających do pozyskania w 2015 r. finansowania zewnętrznego.

W stra-

tegii przyjętej w 2010 r. zakładana była prywatyzacja spółki przez Giełdę Papierów War-

tościowych, która miała nastąpić w latach 2014-2015.

Należy przyjąć, że przy aktualnym

podejściu instytucji finansowych i inwestorów giełdowych może to być, jeśli ma zakoń-

czyć się w 2015 r., bardzo trudny w realizacji proces.

Dlatego też planujemy pozyskanie

inwestora długoterminowego na drodze kolejnej emisji obligacji lub na drodze negocjacji

z konsorcjum banków dotyczących przesunięcia spłaty istniejącego programu obligacji.

Jeśli chodzi o strategię innowacji to będę mówił niej bardzo krótko.

We współpracy

z szeregiem instytucji naukowo-badawczych w tej chwili pracujemy nad opracowaniem

technologii podziemnego zgazowania węgla.

Instalacja do podziemnego zgazowania

w kopalni „Wieczorek” praktycznie jest na ukończeniu i wymaga jeszcze ostatnich prac.

Jej uruchomienie nastąpi najpóźniej pod koniec drugiego kwartału tego roku i wtedy pro-

cesowi zgazowania zostanie poddane ponad 1000 ton węgla.

Liczymy, że to doświadczenie

pozwoli ustalić czy ten proces można realizować na skalę przemysłową.

Taka produkcja

mogłaby odbywać się w dawnym Dąbrowskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego.

Pracujemy nad wyprzedzającym odmetanowaniem górotworu i czynimy to przy

wykorzystaniu wyrobisk podziemnych jak i otworów powierzchniowych.

Te zadania

realizujemy we współpracy z Państwowym Instytutem Geologicznym.

Przyczyni się

to do poprawy bezpieczeństwa i umożliwi przemysłowe wykorzystanie metanu i odzy-

skanie go ze starych zrobów po prowadzonej tam eksploatacji górniczej.

Wnioski są takie jak te kluczowe informacje, które już przekazałem.

Musimy

zwiększać potencjał produkcyjny kopalń „Mysłowice-Wesoła” oraz „Murcki-Staszic”

i ta konieczność jest podyktowana nieuniknionym spadkiem potencjału innych kopalń.

Kopalnia „Wieczorek” zostanie wygaszona najpóźniej do 2021 r., później wygaszona

zostanie kopalnia „Wujek”.

Zwiększenie tego potencjału produkcyjnego kopalń rozwo-

jowych musi być zrealizowane poprzez wykonanie nowego szybu III i rozbudowę istnie-

jącego szybu VII, które to inwestycje pozwolą na lepszą wentylację kopalń i umożliwią

szybki transport ludzi do poziomu 1250 m.

Musimy również kontynuować restruktury-

zację organizacyjną spółki.

Musi powstać Centrum Usług Wspólnych i Centrum Usług

Przeróbczych, musimy też rozbudować Centrum Usług Górniczych.

Musimy też kontynuować dialog ze stroną społeczną celem wprowadzenia nowej

umowy zbiorowej.

Aktualna holdingowa umowa zbiorowa skończyła 20 lat i powstało

do niej ponad 40 aneksów.

Umowa ta, krótko mówiąc, odstaje od rzeczywistości.

Proces

Chciałbym podkreślić, że zakończony już właściwie audyt realizowany przez firmę

Roland Berger Strategy Consultants, przeprowadzony na zlecenie spółek węglowych,

praktycznie potwierdził większość założeń przyjętego, opracowanego przez zarząd

modelu funkcjonowania spółki.

Dziękuję bardzo.

32 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Teraz przystąpimy do dyskusji.

Czy ktoś chciałby zadać pytanie panu prezesowi?

Nigdy nie zawodzi pan poseł Zaborowski, proszę bardzo.

Poseł Zbyszek Zaborowski (SLD):

Obiecuję, że będzie to bardzo krótkie pytanie do pana prezesa Łoja.

Mam pytanie o podziemne zgazowanie węgla.

Na jakim etapie jest ten projekt i czy

przewiduje pan realne wdrożenie tego pomysłu do produkcji i w jakiej perspektywie cza-

sowej może to nastąpić?

Natomiast panu prezesowi Jastrzębskiej Spółki Węglowej chciałbym zadać pytanie,

być może ta problematyka umknęła mojej uwadze, o przyszłość projektu inwestycyjnego

„Bzie-Dębina”.

Kiedy ta de facto nowa kopalnia zostanie uruchomiona.

Dziękuję bardzo.

Pana poproszę o głos, proszę się przedstawić.

Sławomir Kozłowski:

Moje nazwisko Sławomir Kozłowski, Sekcja Krajowa Górnictwa Węgla Kamiennego

związku „Solidarność”.

Panie przewodniczący, szanowni państwo.

Bardzo cieszy mnie wypowiedź pana pre-

zesa Zagórowskiego i tu mam pytanie do pana ministra Tomczykiewicza.

Czy można

jakoś zaradzić sytuacji, w której spadają ceny energii, producenci energii i producenci

węgla łapią ostanie oddechy a ze zmniejszenia cen energii korzystają jedynie podmioty

odpowiedzialne za jej przesyłanie?

To nas bardzo niepokoi, bo to są miejsca pracy

w przedsiębiorstwach wytwarzających nośniki energii i w przedsiębiorstwach, które

ją wytwarzają.

Dla mnie ta sytuacja jest nieprzyjemnym zaskoczeniem.

Mam również pytanie do pana prezesa Zagórowskiego.

Powiedział pan, że mamy 600

tys. ton węgla na zwałach.

Czy mógłby pan powiedzieć jaki jest procentowy udział węgla

koksowego i węgla energetycznego w tej ilości?

Mam też pytanie o kupno kopalni „Knurów-Szczygłowice”.

Powiedział pan,

że Jastrzębska Spółka Węglowa posiada konieczne środki finansowe.

Powiedział pan też,

że na ten cel należy pozyskać środki z rynku kapitałowego.

Jaka będzie relacja między

wielkością środków własnych a środkami, które musimy pozyskać i czy obsługa pozy-

skanych środków nie będzie zbyt dużym obciążeniem dla Jastrzębskiej Spółki Węglo-

wej?

Oprócz tego, że zapłacimy za kopalnię „Knurów-Szczygłowice” to, jako Jastrzęb-

ska Spółka Węglowa, przejmujemy pewne zobowiązania.

Oprócz inwestycji, o których

mówimy, że będą konieczne i długoterminowe pojawią się zobowiązania, na przykład,

z tytułu konieczności budowania rezerw.

Ta kopalnia ma zobowiązania wobec 16.000

emerytów.

Czy przy podpisywaniu listu intencyjnego wzięliśmy to pod uwagę?

W kopalni

„Budryk” nie osiągnęliśmy jeszcze pokładów węgla koksowego a tę kopalnię Jastrzębska

Spółka Węglowa przejęła w 2008 r.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Nie ma więcej zgłoszeń.

Przewodniczący Sekretariatu Górnictwa i Energetyki NSZZ „Solidarność” Kazimierz

Grajcarek:

Nie.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

A taką miałem nadzieję.

t.k. 33

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Witam pięknie, dzień dobry, nazywam się Kazimierz Grajcarek i jestem przewodniczą-

cym Sekretariatu Górnictwa i Energetyki „Solidarność”.

Dziękuję za to spotkanie, bo jest ono dla nas niezwykle ważne.

Ważne jest dla całego

górnictwa i sektora paliwowego, ale przede wszystkim dla związkowców.

To jest też bar-

dzo ważne, żeby posłowie mieli okazję dowiedzieć się jak wygląda sytuacja w górnictwie,

o którym dziś mówimy i całej energetyce.

Nie tyle mam pytanie do prezesów spółek,

bo zarządy spółek przekazują nam większość informacji na temat swoich działań, oczy-

wiście poza informacjami tajnymi.

Pytanie mam takie.

Spółki węglowe działają tak, żeby wykonać zadanie wyznaczone

przez zarządzających, czyli przez właściciela.

Mam takie podstawowe pytanie do pana

ministra, jeśli pan minister zechciałby odpowiedzieć.

Czy te propozycje przedstawione

przez zarządy spółek są kompatybilne z programem rządowym?

Czy są z nim rozbieżne?

Daję przykład budowy elektrowni, na przykład, w Opolu gdzie w programie rządowym

były zapisane plany unowocześnienia energetyki itd., państwo doskonale tę sprawę znają

a prezes powiedział: a ja to chromolę.

Wywalił tym samym, no jeszcze nie do końca, cały

program rządowy.

Dziś sytuacja jest podobna.

Panowie prezesi przedstawiają lepsze lub gorsze pomy-

sły, ale moje pytanie jest takie czy jest to kompatybilne, czy takie zarządzanie spółkami

węglowymi widzi ich właściciel?

To pierwsze.

Po drugie.

Szanowni państwo, jeśli dajemy zadania spółkom węglowym i mówimy

o tym, że jest kryzys i, że nie ma rynku zbytu na węgiel, mówię o węglu energetycz-

nym, to chcę przekazać informację, którą pewnie wszyscy znamy.

Wpuściliśmy na polski

rynek 11, 12, 13 mln ton rocznie, tu się nie sprzeczajmy, wpuściliśmy potężne ilości

węgla.

Z kolei Unia Europejska od dwudziestu lat (no, może od piętnastu) spala 160

mln ton węgla energetycznego i bardzo mnie niepokoi to, że mówimy tu o tym, i pewnie

też powinni tu, taką mam propozycję, panie przewodniczący, jeśli byłoby to możliwe,

żeby w kolejnych spotkaniach wzięli udział również przedstawiciele dwóch potężnych

spółek: „Węglokoksu” i „Węglozbytu”.

Chciałbym wiedzieć jaka jest szansa żeby zwięk-

szyć udział polskiego węgla w rynku europejskim?

Przecież najprostszym rozwiązaniem

zmniejszającym koszty wydobycia jest zwiększenie tego wydobycia.

Mówił tutaj pan prezes (a to pewnie jest prawda), że przy wydobyciu węgla 80%

to są koszty stałe a 20% to koszty zmienne.

Wiadomo zatem, że jeśli zwiększymy wydo-

bycie, i takie zadanie w moim przekonaniu powinno być postawione przez właściciela

spółek węglowych, żeby poprzez zwiększenie wydobycia zmniejszały jego koszty, a nie

przez restrukturyzację.

Moje pytanie byłoby takie i nie oczekuję dziś na odpowiedź, ale

na naszym następnym spotkaniu z chęcią usłyszę odpowiedź.

Chciałbym, żeby pano-

wie prezesi odpowiedzieli nam na pytanie, również od Ministerstwa Gospodarki ocze-

kuję odpowiedzi.

Jakie są koszty społeczne przeprowadzenia restrukturyzacji?

To jest

niezwykle istotna sprawa.

Przed chwilą przedstawiciel Katowickiego Holdingu Węglo-

wego mówił, że o ileś tysięcy zmniejszy się zatrudnienie.

Czy powinniśmy liczyć również

koszty społeczne?

O taką informację chciałbym prosić.

Chciałbym prosić również o to, żeby pan przewodniczący zechciał, czy też Komisja,

zechciała zapytać zarządy spółek węglowych, czy te programy restrukturyzacyjne są pro-

wadzone w zgodzie i w dialogu, czy też są prowadzone na siłę i ten dialog ma kształt

taki jak ten w Komisji Trójstronnej.

To są niezwykle ważne rzeczy, ponieważ – z jednej

strony – mówimy o tym, że obniżamy koszty wydobycia przez likwidację miejsc pracy

a z drugiej strony – musimy płacić tym, którzy na tym rynku pracy nie mogą znaleźć.

Przedostatni problem jaki chciałbym poruszyć to wypowiedź pana prezesa Uszko

o tym, że Kompania Węglowa ma, mniej więcej mówię, zatrudnienie zbyt wysokie o około

1600 osób.

Społecznym skutkiem ustawy emerytalnej jest przedłużenie zatrudnienia

„na siłę”.

Przyjęta ustawa emerytalna każe tym paniom, bo najczęściej są to panie, które

przeszłyby na emeryturę już w tym roku, przepracować jeszcze siedem lat.

To są skutki

społeczne przeprowadzenia tamtej ustawy.

34 t.k.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

wie, chodzi o dialog społeczny i o zbiorowe układy pracy.

Przemysł tak silny jakim jest

górnictwo i nie stać Związku Pracodawców Górnictwa Węgla Kamiennego na to, by prze-

prowadzić porządną debatę na temat Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy.

Ten

Ponadzakładowy Układ Zbiorowy Pracy mógłby rozwiązać wiele problemów.

Proszę

również i taki jest mój wniosek, by o te sprawy poszerzyć naszą debatę na kolejnych

spotkaniach.

Wszystkim składam najlepsze życzenia z okazji Nowego Roku.

Dziękuję, Szczęść Boże.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Czy ktoś jeszcze musi coś powiedzieć?

Jeśli nie to bardzo dziękuję za zrozumienie.

Kolejne spotkanie będzie równie ciekawe.

Nie chcę podsumowywać tego posiedzenia, bo – jak się umówiliśmy – jesteśmy w trak-

cie dyskusji i tych informacji będzie coraz więcej.

Założenie zostało osiągnięte i poznali-

śmy pewne problemy.

Kolejnym etapem będzie omówienie sposobu rozwiązania sprawy,

czyli dojścia do tych celów, które dziś zostały przedstawione.

Muszę też powiedzieć, że gdyby sprawa węgla i energetyki była taka prosta to byśmy

się tu nie spotykali.

Wiemy, że duże miasto, jakim jest Kraków, podejmuje decyzję o zaka-

zie spalania węgla.

Władze mówią, że spalanie węgla zatruwa ludzi.

Rynek, jakkolwiek

chcielibyśmy nim sterować, on jest niesterowalny.

Żeby wszystkie spółki węglowe miały

jasną perspektywę działania to wymaga to, o czym mówił znany z kwiecistości mowy

pan przewodniczący Grajcarek, dialogu i trzeba pamiętać, że dialog to jest rozumienie

problemu przez obydwie strony.

To nie jest narzucenie woli jednej strony.

To prowadzi

w ślepy zaułek.

Zależy nam na tym, żeby ustawodawcy liczyli koszty społeczne proponowanych roz-

wiązań.

Te koszty są również ważne.

Nasza odpowiedzialność za pewne decyzje może

pojawić się w perspektywie wielu lat.

Nigdy nie jest tak, że dziś coś tam się poprawi

a potem jakoś to będzie.

Pewne kwestie trzeba rozwiązywać tak, aby przedsiębiorstwo

mogło stabilnie działać do 2050 r.

Niektórzy posłowie nie tylko 4 grudnia będą się stroić

w mundury górnicze, ale każdego dnia będą pochylać się nad problemami sektora gór-

niczego.

Jeśli zgodzimy się, że ten etap dyskusji zamykamy, w prezydium Komisji zajmiemy się

tym tematem i określimy pewne szczegółowe rzeczy, przyjmiemy harmonogram działań,

to dzisiejsze spotkanie moglibyśmy zamykać.

Mam jeszcze zgłoszenia.

Poseł Zbyszek Zaborowski (SLD):

Co z odpowiedziami na pytania, panie przewodniczący?

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Za chwilę podejmiemy decyzję w tej sprawie.

W tej chwili udzielam głosu, pan przewodniczący Naimski.

Poseł Piotr Naimski (PiS):

Panie pośle, jest tak, że jesteśmy ograniczeni technicznie.

Przekroczyliśmy już czas jaki

mogliśmy poświęcić na to posiedzenie w tej sali i nie zamykamy dyskusji na ten temat.

Chciałbym też powiedzieć, że prace tej Komisji (zaczynamy jej działalność), prace

w tej Komisji nie będą pracami seminaryjnymi.

Nie jest tak, żebyśmy mieli jakiś plan

spotkań, które odhaczymy i nie będzie to miało jakichkolwiek konsekwencji.

To powo-

duje, że następne spotkanie na ten temat nie odbędzie się za dwa tygodnie.

Chcemy się

do tego przygotować, chcemy żeby to było poważnie i w związku z tym będziemy wszyst-

kich informowali o tematyce posiedzeń a jednocześnie w Komisji będą prowadzone prace

stricte legislacyjne i jeśli będzie to dotyczyło naszych dzisiejszych gości to serdecznie

zapraszamy.

t.k. 35

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Jeśli pan poseł Zaborowski uzna, że wypowiedź pana ministra wychodzi nam naprzeciw

i nikt nie zabierze głosu to będę bardzo usatysfakcjonowany.

Rozumiem, że są państwo

podobnego zdania.

Chciałbym też zapewnić naszych gości, panów prezesów, że bardzo uważnie słuchamy

tego, co mówią i przy rozwiązywaniu pewnych zadań chcemy uwzględnić ich głos.

Doty-

czy to również strony społecznej, związków zawodowych.

Tę dyskusję musimy również

toczyć w kontekście unijnym.

Sprawą polskiego węgla zainteresować Komisję Europej-

ską.

Decyzje związane z węglem to nie tylko nasze lokalne działania.

Są związane z tym

co dzieje się w Europie.

Zadań dużych jest przed nami dużo.

Widzę jeszcze jedną rękę w górze, proszę bardzo.

Przewodniczący Zarządu Krajowego Związku Zawodowego Pracowników Zakładów

Panie przewodniczący, szanowni państwo, Sławomir Łukaszewicz, Związek Zawodowy

Pracowników Zakładów Przeróbki Mechanicznej Węgla.

Mamy w porządku posiedzenia punkt, w którym pan minister gospodarki miał przed-

stawić zamierzenia rządu dotyczące restrukturyzacji górnictwa.

Obowiązująca strategia

funkcjonowania górnictwa kończy się w 2015 r.

Dzisiejsze posiedzenie kończymy bez tej

cennej informacji.

Te zamierzenia restrukturyzacyjne rządu są i oczekuję na odpowiedź

ministra.

Jeśli nie stanie się to dziś to proponuję kolejne spotkanie zacząć od tej infor-

macji.

Przewidujemy, że – być może – zostaną wznowione prace nad nową strategią,

oczywiście, z udziałem partnerów społecznych i wszystkich posłów i posłanek.

Przewodniczący poseł Andrzej Czerwiński (PO):

Ten głos, moim zdaniem, dobrze świadczy o panu ministrze, bo gdyby pan minister miał

wszystko w kieszeni przygotowane i powiedział, że tak ma być to bylibyśmy trochę zdzi-

wieni.

Wystąpienie pana ministra odbieram jako otwarcie na dalszy dialog.

Żeby pana nieco uspokoić to – będziemy konsekwentni i na pewnym etapie Minister-

stwo Gospodarki nam wszystkie szczegóły przedstawi.

Dziś z punktu widzenia parla-

mentarzystów, dyskutowaliśmy na ten temat, wypowiedź pana ministra jest satysfak-

cjonująca.

Na wnioski przyjdzie jeszcze czas.

Chciałbym podziękować za współdziałanie.

Dość dobrze nam to poszło, bo jeszcze

mamy pięciominutową rezerwę na nieprzewidziane sytuacje.

Zamykam posiedzenie Komisj