text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

Kadencja VII

Załączniki

do Sprawozdania Stenograficznego

z 43. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

zawierające informację Marszałka Sejmu

oraz odpowiedzi na nie, a także ich teksty

Warszawa

2013

str. str.

SPIS TREŚCI

Załącznik nr 1 – Informacja marszałka Sejmu

Załącznik nr 2 – Teksty interpelacji i zapytań

Interpelacje

Posłowie Anna Nemś i Józef Lassota .

.

.

.

.

.

.78

Poseł Józef Lassota oraz grupa posłów .

.

.

.

.

80

Poseł Piotr Chmielowski oraz grupa posłów .

.

83

Posłowie Jadwiga Wiśniewska

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska .

.

.

.

98

Posłowie Maciej Małecki

Posłowie Tadeusz Arkit

Posłowie Bogdan Rzońca i Jan Warzecha .

.

.132

Posłowie Jan Warzecha i Bogdan Rzońca .

.

.133

str. str.

Poseł Andrzej Lewandowski

Posłowie Bogdan Rzońca i Robert Wardzała .

.203

Poseł Andrzej Adamczyk oraz grupa posłów .

.

210

Poseł Arkady Fiedler oraz grupa posłów.

.

.

220

Poseł Barbara Bartuś oraz grupa posłów .

.

258

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Posłowie Anna Bańkowska

Posłowie Leszek Miller i Cezary Olejniczak .

.

.277

Poseł Sławomir Zawiślak

Posłowie Mariusz Orion Jędrysek

Posłowie Marek Kuchciński

str. str.

Poseł Urszula Augustyn oraz grupa posłów .

.298

Poseł Maciej Orzechowski

Posłowie Jerzy Polaczek

Posłowie Piotr Zgorzelski

Posłowie Zbigniew Włodkowski

Posłowie Jacek Świat

Posłowie Grzegorz Tobiszowski

Posłowie Andrzej Adamczyk

Odpowiedzi na interpelacje

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.452

Minister – członek Rady Ministrów,

Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz .

.

.456

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk .

.

.

.

.457

Podsekretarz stanu Beata Jaczewska .

.

.

.

.

463

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.

464

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz .

.

465

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.

466

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Marcin Jabłoński .

.

.

.

.471

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Sławomir Neumann .

.

.

.

.

.475

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Elżbieta Seredyn .

.

.

.

.

.479

str. str.

Sekretarz stanu Jerzy Witold Pietrewicz .

.

485

Podsekretarz stanu Paweł Tamborski .

.

.

.

493

Podsekretarz stanu Maciej Grabowski .

.

.

.

498

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu w Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów Michał Deskur .

.

.519

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska .

.527

Wiceprezes Urzędu Ochrony

Podsekretarz stanu Cezary Rzemek .

.

.

.

.

.

545

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

.591

Sekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.

602

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

.610

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

.611

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

627

Podsekretarz stanu Andrzej Ręgowski .

.

.

.

633

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski .

.

.

.

644

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.648

Podsekretarz stanu Wojciech Hajduk .

.

.

.

.

.672

Podsekretarz stanu Jacek Gołaczyński .

.

.

.677

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.681

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

689

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.705

Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz .

.

.705

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

.709

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

.711

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko .

.

.

.

.712

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski .

.

.

.

.713

Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk .

.

.

.

.717

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak .

.

.718

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.725

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.730

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.739

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.758

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska .

.759

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik .

.

.

.

.

.

.766

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

.793

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

853

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

854

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

863

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz .

.

.

.

885

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

888

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.890

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski .

.

894

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

900

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

907

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

.915

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska .

.918

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

920

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Mariusz Haładyj .

.

.

.

.

938

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska .

940

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

943

Wiceprezes Urzędu Ochrony

Podsekretarz stanu Krystyna Gurbiel .

.

.

.

949

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn .

.

.

.

958

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

964

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Dariusz Bogdan .

.

.

.

.

.

.978

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Magdalena Młochowska .

.

988

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.1014

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska .1016

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.1024

Szef Służby Cywilnej Sławomir Brodziński .

.

.

1029

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.1029

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Jerzy Witold Pietrewicz .

.1039

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska .1048

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1055

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1071

Podsekretarz stanu

Wiceprezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów Małgorzata Kozak .

.

.

.

.

.

.1082

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.1091

Sekretarz stanu Jerzy Witold Pietrewicz .

.1110

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.1113

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.1120

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1121

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1132

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu

Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel .

.

.

.

.

.

.1145

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.1151

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aneta Wilmańska .

.

.

.1157

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.1163

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.

.1181

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1184

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1187

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.1197

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1201

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

1230

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Wiceprezes Urzędu Ochrony Konkurencji

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

1254

str. str.

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Jerzy Witold Pietrewicz .

.1267

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Jerzy Witold Pietrewicz .

.1274

Podsekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski .

.

.

.1280

Zapytania

Poseł Piotr Chmielowski

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska .

.

1285

Posłowie Przemysław Wipler

Posłowie Przemysław Wipler

Poseł Piotr Chmielowski

Odpowiedzi na zapytania

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1361

Podsekretarz stanu

str. str.

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1367

Podsekretarz stanu Urszula Pasławska .

.

.1370

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.1373

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1379

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1387

Podsekretarz stanu Paweł Orłowski .

.

.

.

.

1388

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1395

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz .

.1403

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Kowalczyk .

.

.1408

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.1416

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1439

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

1448

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

INTERPELACJE

Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje:

1) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie prywat-

nych imprez towarzyskich w ośrodku szkoleniowym

Służby Kontrwywiadu Wojskowego w Magdalence

– do ministra obrony narodowej – ponowna (14072),

2) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie wykony-

wania przez szefa SKW obowiązku wynikającego

prezesa Rady Ministrów – ponowna (14619),

3) posła Marka Opioły w sprawie nieprawidłowo-

ści w działaniu Służby Kontrwywiadu Wojskowego

4) posła Macieja Małeckiego w sprawie działań

służb specjalnych podległych prezesowi Rady Mini-

strów, dotyczących ujawnionych nieprawidłowości

(15165),

5) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie zapew-

nienia należytej osłony kontrwywiadowczej konsty-

tucyjnym organom państwa, które przetwarzają in-

formacje „ściśle tajne” – do prezesa Rady Ministrów

6) posła Przemysława Wiplera w sprawie planów

wprowadzenia dodatkowych opłat za wypłatę z ban-

komatu – do ministra finansów – ponowna (15589),

7) posła Jacka Czerniaka w sprawie poszerzenia

kręgu płatników, którzy mogliby ubiegać się o umo-

rzenie zaległych należności wobec Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych – do prezesa Rady Ministrów – po-

nowna (15633),

8) posła Dariusza Jońskiego w sprawie budowy dro-

gi ekspresowej S14 – do ministra transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej – ponowna (16852),

9) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie dyspropor-

cji w podziale środków finansowych na ochronę za-

bytków – do ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego – ponowna (16887),

10) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie włącze-

nia Łodzi do systemu pociągów Pendolino – do mini-

stra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

– ponowna (17059),

11) posła Marka Łapińskiego w sprawie koniecz-

ności prowadzenia od początku spraw karnych i cy-

wilnych zawisłych przed dniem 1 stycznia 2013 r.

w sądach rejonowych, które zostały zlikwidowane,

a stały się wydziałami zamiejscowymi innych sądów

rejonowych – do ministra sprawiedliwości – ponowna

(17089),

12) posła Cezarego Kucharskiego w sprawie pla-

nów prac remontowych na drodze krajowej nr 63 na

odcinku Łuków – Białki – do ministra transportu,

13) posłów Anny Nemś i Józefa Lassoty w sprawie

profesjonalnego doradztwa zawodowego w gimna-

zjach oraz w szkołach ponadgimnazjalnych – do mi-

nistra edukacji narodowej (17948),

udziału prokuratorów w sprawach wszczętych na

podstawie subsydiarnego aktu oskarżenia – do mini-

stra sprawiedliwości (17949),

deficytu stanowisk intensywnej terapii w szpitalnych

oddziałach anestezjologii i intensywnej terapii – do

ministra zdrowia (17950),

monitoringu wizyjnego w szkołach – do ministra edu-

kacji narodowej (17951),

utrudnionego dostępu osób bliskich do dokumentacji

medycznej zmarłego członka rodziny – do ministra

zdrowia (17952),

18) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie umożliwienia samorządom skuteczniejszej

ochrony obiektów zabytkowych – do ministra kultu-

ry i dziedzictwa narodowego (17953),

19) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie możliwości przygotowania dziennych da-

wek leków cytostatycznych poza apteką szpitalną

– do ministra zdrowia (17954),

20) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie stosowania podsłuchów telefonicznych

– do ministra sprawiedliwości (17955),

21) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie terminowości rozpraw sądowych – do mi-

nistra sprawiedliwości (17956),

22) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie usług świadczonych przez Sanato-

rium Uzdrowiskowe Willa York w Ciechocinku – do

ministra zdrowia (17957),

Druk 1424

2

23) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

rium Uzdrowiskowe Perełka w Ciechocinku – do mi-

nistra zdrowia (17958),

24) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

rium Uzdrowiskowe Gracja w Ciechocinku – do mi-

25) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

rium Uzdrowiskowe Polex-Ruch w Ciechocinku – do

ministra zdrowia (17960),

26) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

rium Uzdrowiskowe Krystynka w Ciechocinku

– do ministra zdrowia (17961),

27) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie występowania zwierząt chronionych

na terenach zamieszkanych – do ministra środowiska

(17962),

28) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie motyla dostojka akwilonaris – do mi-

nistra środowiska (17963),

29) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie ubezpieczenia na życie i zdrowie dzie-

ci i młodzieży w szkołach – do ministra edukacji na-

rodowej (17964),

30) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie zakresu pomocy oferowanej obywa-

telom przez Ambasadę RP w Królestwie Norwegii

– do ministra spraw zagranicznych (17965),

31) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

ministra spraw zagranicznych (17966),

32) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

ministra spraw zagranicznych (17967),

33) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

– do ministra spraw zagranicznych (17968),

34) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

ministra spraw zagranicznych (17969),

35) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie umowy o bezcłowym handlu z Repu-

bliką Turcji – do ministra gospodarki (17970),

36) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stwem Tajlandii – do ministra gospodarki (17971),

37) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stwem Zjednoczonych Emiratów Arabskich – do mi-

nistra gospodarki (17972),

38) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

Uzbekistanu – do ministra gospodarki (17973),

39) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

wariańską Republiką Wenezueli – do ministra gospo-

darki (17974),

40) posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie uprosz-

czenia procedur wydawania zaproszeń dla Białoru-

sinów – do ministra spraw wewnętrznych (17975),

41) posła Jerzego Budnika w sprawie sytuacji cy-

wilnych pracowników wojska po wdrożeniu reformy

dowodzenia polską armią – do ministra obrony naro-

dowej (17976),

42) posła Jerzego Budnika w sprawie wprowadze-

pieczy zastępczej – do ministra pracy i polityki spo-

łecznej (17977),

43) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pro-

blemów pszczelarzy związanych z prowadzoną wy-

cinką robinii akacjowych na obszarze woj. lubuskie-

go i całego kraju – do ministra rolnictwa i rozwoju

44) posła Waldemara Sługockiego w sprawie moż-

liwości przyspieszenia prac związanych z przyjęciem

uregulowań prowadzących do wydłużenia okresu

funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych na

terenie Polski do 2026 r. – do ministra gospodarki

(17979),

45) poseł Krystyny Skowrońskiej w sprawie pie-

szych przejść granicznych na wschodniej granicy Pol-

ski – do ministra spraw wewnętrznych (17980),

46) posła Marka Opioły w sprawie praw pacjentów

niewidomych – do ministra zdrowia (17981),

47) posła Ryszarda Galli oraz grupy posłów

w sprawie rozbudowy PGE Elektrownia Opole SA

– do prezesa Rady Ministrów (17982),

48) posła Pawła Arndta w sprawie wprowadze-

nia zmian do ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu

morskiej (17983),

49) poseł Anny Zalewskiej w sprawie charakteru

prawnego abonamentu radiowo-telewizyjnego i obo-

wiązku jego płacenia – do ministra administracji

i cyfryzacji (17984),

50) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie ochrony

dziedzictwa narodowego pod postacią Muzeum Igna-

cego Jana Paderewskiego – do ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego (17985),

51) posłów Jadwigi Wiśniewskiej i Jarosława Zie-

lińskiego w sprawie ochrony Puszczy Białowieskiej

– do ministra środowiska (17986),

52) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie niepra-

widłowości zawartych w nowelizacji ustawy o lecz-

nictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

wych – do ministra zdrowia (17987),

53) poseł Elżbiety Kruk w sprawie pieszych

przejść na granicy polsko-ukraińskiej – do ministra

spraw wewnętrznych (17988),

3

54) poseł Elżbiety Kruk w sprawie prób przejęcia

przez rosyjskie spółki kontroli nad polską chemią

– do ministra skarbu państwa (17989),

55) posła Macieja Małeckiego w sprawie środków

finansowych przekazywanych przez ministra kultu-

ry i dziedzictwa narodowego zewnętrznym podmio-

tom – do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

(17990),

56) poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

w sprawie zaniechania podniesienia stawki podatku

i rękodzieła oraz rzemiosła – do ministra finansów

(17991),

57) poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

w sprawie konieczności budowy drugiej przeprawy

mostowej na rzece Odrze w ciągu drogi krajowej

nr 12 – do ministra transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej (17992),

58) poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

w sprawie zmian w ustawach o finansach publicznych

oraz o systemie oświaty dotyczących zmniejszania

dotacji dla przedszkoli niepublicznych – do prezesa

Rady Ministrów (17993),

59) posła Piotra Szeligi w sprawie sytuacji finan-

sowej Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu

– do ministra zdrowia (17994),

60) posła Piotra Szeligi w sprawie wykonywania

zabiegów angioplastyki w Polsce – do ministra zdro-

wia (17995),

61) posła Andrzeja Kani w sprawie form i zasad

wspierania bezrobotnych – do ministra pracy i poli-

tyki społecznej (17996),

62) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie organi-

zacji ruchu lokalnego w rejonie inwestycji realizowa-

nych przez GDDKiA – do ministra transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej (17997),

63) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie nie-

respektowania przez notariuszy obowiązku zgłasza-

nia do rejestru aktów notarialnych dotyczących za-

kupu nieruchomości w Polsce przez cudzoziemców

– do ministra spraw wewnętrznych oraz ministra

sprawiedliwości (17998),

64) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie kary

w wysokości 80 mln euro nałożonej na Polskę za nie-

prawidłowości przy rozliczeniu wydatków z funduszy

65) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie dys-

kryminacji polskiej żywności przez zagraniczny ry-

66) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

nieprawidłowości przy wdrażaniu systemu bezpie-

czeństwa informacji przez Grupę PKP – do mini-

skiej (18001),

67) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

6 mln zł, które nie zostały przeznaczone na promo-

cję Euro 2012 – do ministra sportu i turystyki

(18002),

68) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie zdy-

scyplinowania odpowiedzialnego za górnictwo wi-

ceministra gospodarki – do ministra gospodarki

(18003),

69) posła Jerzego Polaczka w sprawie wyjaśnienia

przez rząd wybranych zagadnień związanych z bez-

pieczeństwem państwa w świetle skierowania przez

Radę Ministrów projektu ustawy o ratyfikacji Umo-

wy o ustanowieniu Bałtyckiego Funkcjonalnego Blo-

ku Przestrzeni Powietrznej pomiędzy Rzecząpospo-

litą Polską i Republiką Litewską, podpisanej w Wil-

nie dnia 17 lipca 2012 r. – do prezesa Rady Ministrów

(18004),

70) poseł Ewy Kołodziej w sprawie planowanych

zmian ustawowych przekładających się na funkcjo-

nowanie TBS-ów w Polsce – do ministra transportu,

71) poseł Wandy Nowickiej w sprawie niezgod-

nych z prawem praktyk szkół podczas rekolekcji wiel-

kopostnych – do ministra edukacji narodowej (18006),

72) poseł Marii Zuby w sprawie dramatycznego

niedoboru lekarzy geriatrów w Polsce, w tym w woj.

świętokrzyskim, i konieczności poprawy sytuacji

w tym zakresie – do ministra zdrowia (18007),

73) posła Roberta Biedronia w sprawie wprowa-

dzenia rozwiązań mających na celu ochronę danych

osobowych pacjentów w tworzonym przez Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji systemie informacji

medycznej – do ministra zdrowia (18008),

74) posła Kazimierza Ziobry w sprawie finanso-

wania skandalistów z pieniędzy publicznych – do pre-

zesa Rady Ministrów (18009),

75) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie po-

myłkowych zatrzymań domniemanych przestępców

– do ministra spraw wewnętrznych (18010),

76) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie liczby

spóźnień na egzamin maturalny spowodowanych

chaosem komunikacyjnym w Warszawie – do mini-

stra edukacji narodowej (18011),

77) posła Jacka Czerniaka w sprawie wydłużają-

cych się kolejek oczekujących pacjentów do lekarzy

specjalistów – do ministra zdrowia (18012),

78) posła Mieczysława Golby w sprawie podjęcia

działań na rzecz wydobycia metanu ze złóż polskiego

węgla – do ministra gospodarki (18013),

79) posłów Macieja Małeckiego i Adama Kwiat-

kowskiego w sprawie podstaw przeprowadzenia kon-

troli podatkowej z urzędu oraz przekazywania zwią-

zanych z nią informacji – do ministra finansów

(18014),

80) posła Marka Wójcika w sprawie stworzenia

elektronicznej wersji formularza ZAP-3 – do ministra

finansów (18015),

81) posła Tomasza Latosa w sprawie rozporządze-

nia ministra administracji i cyfryzacji z dnia 29 kwiet-

nia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług

ministra administracji i cyfryzacji (18016),

4

82) posła Jacka Czerniaka w sprawie podziału

zysków oraz planów prywatyzacyjnych Krajowej

Spółki Cukrowej SA – do ministra skarbu państwa

(18017),

83) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie termi-

nowego rozpatrzenia i załatwienia wniosku inwesto-

ra zagranicznego o wydanie koncesji na rozpoznanie

złoża węgla kamiennego w rejonie Nowej Rudy

w pow. kłodzkim oraz organizacji obsługi inwestorów

przez Ministerstwo Środowiska – do ministra środo-

wiska (18018),

84) posłów Tadeusza Arkita i Krystyny Pośledniej

w sprawie postępów w działaniach legislacyjnych

zmierzających do rozwiązania problemu unikania

płacenia podatku dochodowego przez spółki kapita-

łowe wykorzystujące możliwość przekształcenia

w spółkę komandytowo-akcyjną, a następnie prze-

niesienia większości akcji spółki komandytowo-ak-

cyjnej do funduszu inwestycyjnego zamkniętego,

tworzonego na potrzeby tej transakcji – do ministra

finansów (18019),

85) posła Roberta Wardzały w sprawie planów or-

ganizacyjno-rozwojowych dotyczących przedsiębior-

stwa Grupa Azoty – do ministra skarbu państwa

(18020),

86) posła Wojciecha Zubowskiego w sprawie wy-

konywania przepisów ustawy o utrzymaniu czystości

(18021),

87) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie prze-

pisów regulujących obecność flagi Unii Europejskiej

w polskich urzędach administracji rządowej i samo-

rządowej oraz instytucjach publicznych – do prezesa

Rady Ministrów (18022),

88) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie od-

bioru odpadów z bloków, budynków wielorodzinnych,

spółdzielni i wspólnot mieszkaniowych – do ministra

środowiska (18023),

89) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

opłacenia z budżetu państwa koncertu Madonny – do

prezesa Rady Ministrów (18024),

90) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

dwuczłonowych nazw miejscowości – do ministra ad-

ministracji i cyfryzacji (18025),

91) poseł Barbary Bartuś w sprawie trudnej sytu-

acji domów pomocy społecznej dla przewlekle soma-

tycznie chorych – do ministra pracy i polityki społecz-

nej (18026),

92) poseł Domiceli Kopaczewskiej w sprawie roz-

szerzenia kręgu uprawnionych do świadczenia pielę-

gnacyjnego – do ministra pracy i polityki społecznej

(18027),

93) posła Henryka Siedlaczka w sprawie umożli-

wienia białoruskim współpracownikom Akcji Huma-

nitarnej „Życie” składania grupowych wniosków wi-

zowych do strefy Schengen dla organizatorów i uczest-

ników szkoleń, obozów integracyjnych i wycieczek

krajoznawczo-edukacyjnych dla dzieci i młodzieży

z Białorusi, odbywających się na terenie RP i innych

krajów Unii Europejskiej, z pominięciem elektronicz-

nej rejestracji wniosków, poprzez bezpośrednie skła-

danie zaproszeń wystosowanych przez tę organizację

wraz z niezbędnymi dokumentami wizowymi w okien-

ku VIP Wydziału Konsularnego w Mińsku – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18028),

94) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie realiza-

cji programu „Wyprawka szkolna” – do ministra edu-

kacji narodowej (18029),

95) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie propo-

zycji zmian dotyczących bezrobotnych – do ministra

96) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie przepi-

sów nowego rozporządzenia ministra pracy i polityki

społecznej o podróżach służbowych – do ministra pra-

cy i polityki społecznej (18031),

97) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie braku

czytelnych przepisów regulujących opodatkowanie

podatkiem VAT towarów przekazywanych w wyniku

likwidacji spółki kapitałowej – do ministra finansów

(18032),

98) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie propo-

zycji zmian przepisów związanych z sytuowaniem

farm wiatrowych – do ministra transportu, budow-

99) posła Marka Suskiego w sprawie modernizacji

100) posła Marka Suskiego w sprawie budowy

drogi ekspresowej S7 – do ministra transportu, bu-

101) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie cią-

głych problemów z klasyfikacją pojazdów typu pick-up

jako samochodów ciężarowych – do ministra finan-

sów (18036),

102) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie

funkcjonowania Centrum Automatycznego Nadzoru

nad Ruchem Drogowym GITD – do ministra spraw

wewnętrznych (18037),

103) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie spo-

sobu oceniania wniosków o dofinansowanie projek-

tów z puli przeznaczonej na konkursy ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego – do ministra kultury

104) posła Artura Dębskiego w sprawie środków

pieniężnych przeznaczonych dla gmin w budżecie

państwa – do ministra finansów (18039),

105) posła Artura Dębskiego w sprawie trudności

finansowych w przypadku polskich budowlanych in-

westycjach infrastrukturalnych – do ministra trans-

portu, budownictwa i gospodarki morskiej (18040),

106) posła Artura Dębskiego w sprawie prac nad

nową ustawą samorządową – do ministra administra-

cji i cyfryzacji (18041),

107) posła Artura Dębskiego w sprawie wysokości

wypłaconych dodatkowych wynagrodzeń rocznych za

2012 r. – do ministra finansów (18042),

108) posła Artura Dębskiego w sprawie projektu

ustawy nowelizującej ustawę o ochronie zwierząt

w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1099/

5

zwierząt podczas ich uśmiercania – do ministra rol-

nictwa i rozwoju wsi (18043),

109) posła Artura Dębskiego w sprawie przeciw-

działania nielegalnemu obrotowi paliwami – do mi-

nistra finansów (18044),

110) posła Artura Dębskiego w sprawie spowol-

nienia na polskim rynku energetyki odnawialnej – do

ministra środowiska (18045),

111) posła Henryka Kmiecika w sprawie inwesty-

cji zagranicznych Kombinatu Górniczo-Hutniczego

Miedzi SA – do ministra skarbu państwa (18046),

112) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie badań stężenia cholesterolu u dzieci – do

ministra zdrowia (18047),

113) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie funkcjonowania świetlic szkolnych – do

ministra edukacji narodowej (18048),

114) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie projektowanych zmian w kształceniu dia-

gnostów laboratoryjnych – do ministra nauki i szkol-

nictwa wyższego (18049),

115) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych

osobom prowadzącym gospodarstwa rolne – do mini-

stra pracy i polityki społecznej (18050),

116) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie raportu NIK o rozstrzyganiu przetargów

przez GDDKiA – do ministra transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej (18051),

117) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie rekompensat dla pracowników służby cy-

wilnej za pracę w godzinach nadliczbowych – do pre-

zesa Rady Ministrów (18052),

118) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie terminów egzaminów wstępnych na aplika-

cje prawnicze – do ministra sprawiedliwości (18053),

119) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie elektronicznego systemu przekazywania

dokumentów kierowców między wojewódzkimi ośrod-

kami ruchu drogowego a starostwami – do ministra trans-

120) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie kontrolowania aktywności pracownika w pra-

121) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie legitymacji procesowej dla właścicieli

i użytkowników wieczystych gruntów – do ministra

122) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie likwidacji powiatowych dyspozytorni przy

pogotowiach ratunkowych – do ministra zdrowia

(18057),

123) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie problemów z przygotowaniem szkół na

przyjęcie sześciolatków – do ministra edukacji na-

rodowej (18058),

124) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie tłumaczy języka migowego w urzędach

125) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie wprowadzenia edukacji seksualnej od

pierwszej klasy szkoły podstawowej – do ministra

edukacji narodowej (18060),

126) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie zasiłku opiekuńczego przy zatrudnianiu

opiekunki do dziecka – do ministra pracy i polityki

społecznej (18061),

127) posła Macieja Małeckiego w sprawie zwięk-

szającej się aktywności grup przestępczych na tere-

nie północnego Mazowsza – do ministra spraw we-

wnętrznych (18062),

128) posła Bogdana Rzońcy w sprawie finansowa-

nia koncertu Madonny ze środków Ministerstwa

Sportu i Turystyki – do ministra sportu i turystyki

(18063),

129) posła Bogdana Rzońcy w sprawie zwrotu

przez Polskę Komisji Europejskiej blisko 80 mln euro

z funduszy na rolnictwo – do ministra rolnictwa

130) posła Bogdana Rzońcy w sprawie systemu

studiów doktoranckich w Polsce – do ministra nauki

i szkolnictwa wyższego (18065),

131) posła Bogdana Rzońcy w sprawie koncepcji

likwidacji Karpackiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o.

w Tarnowie – do ministra skarbu państwa (18066),

132) posła Bogdana Rzońcy w sprawie ustawiania

przetargów w spółkach Grupy PKP SA – do ministra

(18067),

133) posła Bogdana Rzońcy w sprawie zmian do-

tyczących zeznań podatkowych PIT – do ministra

finansów (18068),

134) posła Jerzego Polaczka w sprawie wyjaśnie-

nia informacji w zakresie ochrony danych osobowych

właścicieli i kierowców pojazdów, które zostały zare-

jestrowane przez fotoradary Inspekcji Transportu

Drogowego – do ministra transportu, budownictwa

135) posła Piotra Tomańskiego w sprawie wprowa-

nie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowi-

skach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gmi-

nach uzdrowiskowych – do ministra zdrowia (18070),

136) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

uprawnień instruktora nauki jazdy – do ministra trans-

137) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie

praktyk monopolowych stosowanych przez Polskie

skarbu państwa (18072),

138) posła Jarosława Sellina w sprawie sytuacji

wierzycieli Banku Staropolskiego SA, który na mocy

orzeczenia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia

17 lutego 2000 r., na wniosek byłej prezes NBP, został

postawiony w stan upadłości – do ministra sprawie-

dliwości (18073),

139) posła Tomasza Kamińskiego w sprawie od-

szkodowań za przymusową pracę dla byłych żołnie-

6

rzy tzw. wojsk kolejowych i drogowych – do prezesa

Rady Ministrów (18074),

140) posła Wojciecha Saługi w sprawie art. 74

ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – do ministra

administracji i cyfryzacji (18075),

141) posła Wojciecha Saługi w sprawie art. 21 ust. 4

ustawy o lasach – do ministra środowiska (18076),

142) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie

klasyfikacji do drugiej kategorii osób poszukiwanych,

które opuściły ostatnie miejsce swojego pobytu z wła-

snej woli w celu poprawy sytuacji materialnej – do

ministra spraw wewnętrznych (18077),

143) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie uczest-

nictwa w otwartych funduszach emerytalnych – do

ministra finansów (18078),

144) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie prze-

znaczenia środków majątkowych fundacji po jej li-

kwidacji – do ministra sprawiedliwości (18079),

145) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie moż-

liwej zmiany warunków koniecznych odmowy wpisu

nowego podmiotu do rejestru, zgodnie z ustawą

gospodarki (18080),

146) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie moż-

liwych zmian w rozporządzeniach ministra finansów

wydanych w 2010 r. na podstawie art. 10 ustawy

o usługach turystycznych – do ministra finansów

(18081),

147) posła Andrzeja Halickiego w sprawie wyda-

nia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bu-

dowy nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr 721

– do ministra środowiska (18082),

148) posła Andrzeja Halickiego w sprawie rozpo-

częcia budowy obwodnicy Góry Kalwarii na drodze

krajowej nr 79 – do ministra transportu, budownic-

149) posła Andrzeja Halickiego w sprawie sytuacji

Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze”

morskiej (18084),

150) posła Jana Burego w sprawie rozwiązań praw-

nych dotyczących uciążliwości zapachowych związa-

nych z prowadzeniem ferm drobiu – do ministra śro-

dowiska (18085),

151) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie dofinan-

sowania budowy i codziennej działalności stacjonar-

nych hospicjów – do ministra zdrowia (18086),

152) poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie prze-

niesienia prawa własności mieszkania spółdzielczego

z niespłaconym kredytem mieszkaniowym i zabez-

pieczenia hipoteką – do ministra sprawiedliwości

(18087),

153) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie finan-

sowania modernizacji stadionu piłkarskiego wraz

z zapleczem treningowym w Białymstoku – do mini-

stra rozwoju regionalnego (18088),

154) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie budowy

obwodnicy miejscowości Suchowola, Sztabin, Biało-

brzegi w ciągu drogi krajowej nr 8 (Białystok – Au-

gustów) na odcinku Korycin – Augustów – do preze-

sa Rady Ministrów (18089),

155) posła Wojciecha Szaramy w sprawie prywa-

tyzacji Krajowej Spółki Cukrowej Polski Cukier SA

– do prezesa Rady Ministrów (18090),

156) posła Wojciecha Szaramy w sprawie propo-

zycji restrukturyzacji spółki Przewozy Regionalne

morskiej (18091),

157) posła Wojciecha Szaramy w sprawie działal-

ności Komunistycznej Partii Polski – do ministra

sprawiedliwości (18092),

158) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie re-

alizacji obowiązku ubezpieczeniowego w ZUS w przy-

padku pracowników zatrudnionych w wielu miej-

scach pracy na podstawie różnego typu umów – do

159) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie masowych zwolnień nauczycieli – do ministra

edukacji narodowej (18094),

160) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zasad przeprowadzania egzaminu na instrukto-

ra kursów na prawo jazdy – do ministra transportu,

161) posła Waldemara Sługockiego w sprawie zaopa-

trzenia emerytalnego byłych żołnierzy zawodowych

162) posła Waldemara Sługockiego w sprawie sy-

tuacji zawodowej nauczycieli i wychowawców zatrud-

nionych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych

163) poseł Izabeli Kloc w sprawie ujednolicenia

– do ministra edukacji narodowej (18098),

164) posła Czesława Hoca w sprawie interwencji

oddziałów sił Policji w aspekcie użycia środków ade-

kwatnych do występującego zagrożenia oraz użycia

przymusu bezpośredniego wobec kołobrzeskich kibi-

ców Stowarzyszenia Nasza Kotwica powracających z

meczu 24 kolejki III ligi piłki nożnej – do ministra

spraw wewnętrznych (18099),

165) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

uzyskiwania wizy pozwalającej na podjęcie pracy – do

ministra spraw zagranicznych (18100),

166) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie sytuacji na

rynku mieszkaniowym w Polsce – do ministra trans-

167) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie wprowa-

dzenia rozporządzeń uderzających w małe przedsię-

biorstwa – do ministra finansów (18102),

168) posła Wiesława Janczyka w sprawie systemu

przydzielania stypendium rektora dla najlepszych

studentów – do ministra nauki i szkolnictwa wyższe-

go (18103),

169) posła Michała Jarosa w sprawie wykorzy-

stywania kont bankowych zakładanych przez Inter-

net do celów przestępczych – do ministra spraw we-

wnętrznych (18104),

7

170) poseł Anny Fotygi w sprawie spalarni odpa-

dów w Chojnicach i Tczewie – do ministra środowiska

(18105),

171) poseł Anny Fotygi w sprawie funkcjonowania

straży miejskich i gminnych – do ministra spraw we-

wnętrznych (18106),

172) poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie reali-

zacji przez Radę Ministrów przepisu art. 121 ust. 3

ustawy Prawo bankowe dotyczącego zobowiązań do

pokrycia różnic wynikających z ulgowego oprocento-

wania i umorzenia kredytów – do ministra transpor-

tu, budownictwa i gospodarki morskiej (18107),

173) posła Jerzego Szmita w sprawie wydawania

legitymacji szkolnych uczniom niepełnosprawnym na

podstawie rozporządzenia ministra edukacji narodo-

plomów państwowych i innych druków szkolnych – do

ministra edukacji narodowej (18108),

174) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pro-

jektu utworzenia Turystycznego Funduszu Gwaran-

cyjnego – do ministra sportu i turystyki (18109),

175) posła Stanisława Szweda w sprawie warun-

ków zawieszania części emerytury rolniczej – do mi-

nistra rolnictwa i rozwoju wsi (18110),

176) posła Stanisława Szweda w sprawie zmiany

ce nad zabytkami – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (18111),

177) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

posłów w sprawie opłaty skarbowej za wydanie za-

świadczenia potwierdzającego brak obowiązku uisz-

zu nabywanych na terytorium państwa członkow-

skiego Unii Europejskiej innego niż terytorium RP

terytorium Polski – do ministra finansów (18112),

178) posła Jerzego Szmita w sprawie braku odpo-

wiednich przepisów przejściowych w ustawie o kie-

rujących pojazdami – do ministra transportu, budow-

179) posła Jerzego Szmita w sprawie nienależyte-

go zabezpieczenia środków finansowych dla jedno-

stek samorządu terytorialnego na zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej – do ministra finan-

sów (18114),

180) posła Kazimierza Moskala w sprawie syste-

matycznie malejącej liczby pielęgniarek – do ministra

zdrowia (18115),

181) posła Kazimierza Moskala w sprawie przepi-

sów dotyczących zakazu reklamowania aptek biorą-

cych udział w programie opieki farmaceutycznej – do

ministra zdrowia (18116),

182) posła Kazimierza Moskala w sprawie zbyt

małej skali dostępności opieki farmaceutycznej – do

ministra zdrowia (18117),

183) posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w działalności komendanta głównego Po-

licji oraz podległych mu komendantów wojewódzkich

– do ministra spraw wewnętrznych (18118),

184) posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w przeprowadzaniu postępowań kwalifi-

kacyjnych w CBA w latach 2010–2012 – do prezesa

Rady Ministrów (18119),

185) posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w działalności szefa ABW oraz podległych

mu dyrektorów delegatur – do prezesa Rady Mini-

strów (18120),

186) posła Kazimierza Moskala w sprawie podwyż-

ki cen autogazu – do ministra gospodarki (18121),

187) posła Kazimierza Moskala w sprawie nadzo-

ru nad naborem kandydatów do służby w Policji

i służbach specjalnych – do prezesa Rady Ministrów

(18122),

188) posła Kazimierza Moskala w sprawie zmiany

przepisów regulujących zasady zakładania placówek

ministra edukacji narodowej (18123),

189) posła Kazimierza Moskala w sprawie wpro-

wadzenia ustawowego zakazu sprzedaży e-papiero-

sów młodzieży – do ministra zdrowia (18124),

190) posła Kazimierza Moskala w sprawie przy-

gotowania nowego modelu zarządzania projektami

realizowanymi przez GDDKiA w zakresie budowy

dróg publicznych – do ministra transportu, budow-

191) posła Kazimierza Moskala w sprawie nie-

przestrzegania przez GDDKiA obowiązujących prze-

pisów i procedur podczas realizacji inwestycji drogo-

wych – do prezesa Rady Ministrów (18126),

192) posła Kazimierza Moskala w sprawie wpro-

wadzenia w ustawie Prawo zamówień publicznych

definicji pojęcia „rażąco niska cena” – do prezesa

Rady Ministrów (18127),

193) posła Kazimierza Moskala w sprawie finan-

sowych skutków nieprawidłowości podczas wykony-

wania przez GDDKiA obowiązków inwestora przy

realizacji inwestycji drogowych – do ministra trans-

194) posła Kazimierza Moskala w sprawie podję-

cia działań regulujących zakres pozyskiwania da-

nych telekomunikacyjnych przez uprawnione pod-

mioty – do ministra spraw wewnętrznych (18129),

195) posła Kazimierza Moskala w sprawie stwo-

rzenia mechanizmów sprawozdawczych, które za-

pewnią rzetelną informację o zakresie pozyskiwania

danych telekomunikacyjnych – do ministra spraw

wewnętrznych (18130),

196) posła Kazimierza Moskala w sprawie podję-

cia działań regulujących proces niszczenia pozyska-

nych danych telekomunikacyjnych w sytuacji, gdy

nie są już one niezbędne dla osiągnięcia celów pro-

wadzonego postępowania – do ministra spraw we-

wnętrznych (18131),

197) posła Kazimierza Moskala w sprawie podję-

sem pozyskiwania danych telekomunikacyjnych

przez uprawnione podmioty – do ministra spraw we-

wnętrznych (18132),

8

198) posła Jerzego Polaczka w sprawie realizacji

planu dochodów Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego oraz jego wydatków za okres styczeń–ma-

rzec 2013 r. – do ministra finansów (18133),

199) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

wpływu obniżenia stóp procentowych przez Radę Po-

lityki Pieniężnej na klientów banków – do ministra

finansów (18134),

200) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

korzyści, który powinien być prowadzony w Kance-

larii Prezesa Rady Ministrów – do prezesa Rady Mi-

nistrów (18135),

201) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego – do mini-

stra nauki i szkolnictwa wyższego (18136),

202) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego – do

203) posła Henryka Kmiecika w sprawie reje-

stru korzyści, który powinien być prowadzony

w Ministerstwie Gospodarki – do ministra gospo-

darki (18138),

204) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Finansów – do ministra finansów (18139),

205) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Administracji i Cyfryzacji – do ministra

administracji i cyfryzacji (18140),

206) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Zdrowia – do ministra zdrowia (18141),

207) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej – do ministra transportu, budownictwa

208) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Środowiska – do ministra środowiska

(18143),

209) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Sprawiedliwości – do ministra sprawiedli-

wości (18144),

210) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Spraw Zagranicznych – do ministra spraw

zagranicznych (18145),

211) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Spraw Wewnętrznych – do ministra spraw

wewnętrznych (18146),

212) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

213) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Skarbu Państwa – do ministra skarbu pań-

stwa (18148),

214) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Rozwoju Regionalnego – do ministra roz-

woju regionalnego (18149),

215) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi – do ministra rol-

216) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Pracy i Polityki Społecznej – do ministra

217) posła Henryka Kmiecika w sprawie rejestru

sterstwie Obrony Narodowej – do ministra obrony

narodowej (18152),

218) posła Henryka Kmiecika w sprawie zmiany

przepisów dotyczących obowiązku podjęcia przez oso-

bę bezrobotną pracy wskazanej przez organ zatrud-

(18153),

219) posła Henryka Kmiecika w sprawie położe-

nia kresu średniowiecznym gusłom i zabobonom,

którymi indoktrynowane są dzieci na lekcjach religii

w szkołach powszechnych – do ministra edukacji na-

rodowej (18154),

220) posła Henryka Kmiecika w sprawie zmiany

przepisu mówiącego o możliwości odliczenia od pod-

stawy opodatkowania kosztów przynależności podat-

nika do organizacji związanych z wykonywanym za-

wodem lub też prowadzoną działalnością gospodar-

czą – do ministra finansów (18155),

221) posła Henryka Kmiecika w sprawie przed-

sięwzięcia działań mających na celu doprecyzowanie

przepisów ustawowych w zakresie stylizacji lub też

artystycznego przetworzenia godła i hymnu Rzeczy-

pospolitej Polskiej – do ministra kultury i dziedzic-

twa narodowego (18156),

222) posła Henryka Kmiecika w sprawie złożenia

wyjaśnień dotyczących tolerowania w składzie Rady

Ministrów ministra transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej, który według przepisów karno-

skarbowych jest sprawcą przestępstwa skarbowego

– do prezesa Rady Ministrów (18157),

223) posła Henryka Kmiecika w sprawie zlecenia

podjęcia kontroli skarbowej dotyczącej efektów po-

datkowo-skarbowych związanych z dokonywaniem

zamian zegarków – do ministra finansów (18158),

224) posła Henryka Kmiecika w sprawie ustą-

pienia z zajmowanego stanowiska ministra trans-

ku z ewidentnym złamaniem przepisów ustaw: usta-

wy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz

ustawy Kodeks karny skarbowy – do ministra trans-

dano biegu (18159),

9

225) posła Henryka Kmiecika w sprawie przepro-

wadzenia analizy celowości istnienia przy prezesie

Rady Ministrów ciała doradczego w postaci Rady Go-

spodarczej pod przewodnictwem Jana Krzysztofa

Bieleckiego – do prezesa Rady Ministrów (18160),

226) posła Józefa Lassoty w sprawie edukacji ko-

munikacyjnej prowadzonej na poziomie szkoły pod-

stawowej i gimnazjum – do ministra edukacji naro-

dowej (18161),

227) poseł Barbary Bartuś w sprawie egzekwowa-

nia opłat od osób, które powinny być zwolnione z pła-

cenia abonamentu radiowo-telewizyjnego – do mini-

stra administracji i cyfryzacji (18162),

228) poseł Barbary Bartuś w sprawie krzywdzą-

cych przepisów ustawy z 12 października 2012 r.

zbawiających „becikowego” kobiety które nie zgłosi-

ły się do lekarza do 10. tygodnia ciąży – do ministra

229) posła Macieja Małeckiego w sprawie stwier-

dzonej niegospodarności i innych działań na szkodę

budżetu państwa w Krajowej Radzie Radiofonii i Te-

lewizji – do ministra finansów (18164),

230) poseł Elżbiety Kruk w sprawie projektu

„Równościowe przedszkole.

Jak uczynić nauczanie

przedszkolne wrażliwym na płeć” – do ministra edu-

kacji narodowej (18165),

231) poseł Elżbiety Kruk w sprawie propozycji

zniesienia wymagań projakościowych w kształceniu

diagnostów laboratoryjnych – do ministra nauki

232) posła Piotra Babinetza w sprawie restruk-

turyzacji oddziału Polimex-Mostostal SA w Rudniku

nad Sanem – do ministra skarbu państwa (18167),

233) posła Piotra Babinetza w sprawie poprawnej

ministra edukacji narodowej (18168),

234) posła Piotra Babinetza w sprawie zwolnienia

samorządów, które otrzymały dotacje z różnych źró-

deł finansowania, z utrzymania trwałości projektów

– do ministra środowiska (18169),

235) posła Piotra Babinetza w sprawie centraliza-

cji systemu powiadamiania ratunkowego – do mini-

stra zdrowia (18170),

236) posła Piotra Babinetza w sprawie likwidacji

załącznika nr 4 do rozporządzenia ministra gospo-

gospodarki (18171),

237) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie sy-

tuacji podwykonawców niemogących uzyskać należ-

nego wynagrodzenia od generalnego wykonawcy – do

ministra finansów (18172),

238) posła Kazimierza Ziobry w sprawie sporzą-

dzania protokołów rozpraw w sądzie na przykładzie

Sądu Rejonowego w Rzeszowie – do ministra spra-

wiedliwości (18173),

239) posła Jana Warzechy w sprawie dyżurów pro-

wadzonych przez apteki – do ministra zdrowia

(18174),

240) posła Jana Warzechy w sprawie usuwania

z dróg publicznych padniętych bezdomnych zwierząt

– do ministra środowiska (18175),

241) posła Jana Warzechy w sprawie braku chęt-

nych na stanowiska pielęgniarek i położnych – do

ministra zdrowia (18176),

242) posła Jana Warzechy w sprawie ilości wita-

miny D3 w mlekach modyfikowanych – do ministra

zdrowia (18177),

243) posła Jana Warzechy w sprawie konieczności

uzyskania skierowań do dermatologa i okulisty – do

ministra zdrowia (18178),

244) posła Jana Warzechy w sprawie wprowadze-

nia edukacji prawniczej w szkołach licealnych – do

ministra edukacji narodowej (18179),

245) posła Jana Warzechy w sprawie wprowadze-

nia podręcznika pt. „Lekcja równości” – do ministra

edukacji narodowej (18180),

246) posła Jana Warzechy w sprawie wysyłania

mandatu karnego bez fotografii – do ministra trans-

247) posła Jana Warzechy w sprawie zabierania

dzieci do domów dziecka na podstawie orzeczeń są-

dowych wydanych na podstawie opinii rodzinnych

ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych – do mini-

stra sprawiedliwości (18182),

248) posła Czesława Hoca w sprawie nieuzasad-

nionej odmowy przyznania emerytur pomostowych

rybakom pracującym w rybackich przedsiębior-

stwach państwowych zlikwidowanych w latach 90.

249) posła Bogdana Rzońcy w sprawie stanu pol-

skich szlaków turystycznych – do ministra sportu

i turystyki (18184),

250) posła Bogdana Rzońcy w sprawie celu reali-

zowania zasady myślenia „pod klucz” w szkolnictwie

– do ministra edukacji narodowej (18185),

251) posłów Bogdana Rzońcy i Roberta Wardzały

w sprawie krajowej strategii dotyczącej opieki zdro-

wotnej nad osobami starszymi – do ministra zdrowia

(18186),

252) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie ograniczania bezpłatnego dostępu do usług

medycznych w Polsce – do ministra zdrowia (18187),

253) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie fatalnej kondycji polskiej gospodarki – do

ministra gospodarki (18188),

254) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie zrealizowania projektu pl.ID – do ministra

spraw wewnętrznych (18189),

255) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie kosztów wprowadzenia dowodów biome-

trycznych w Polsce – do ministra spraw wewnętrz-

nych (18190),

256) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie nowelizacji budżetu – do ministra finan-

sów (18191),

10

257) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie planów zniesienia możliwości uzyskania

ministra finansów (18192),

258) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie sieci szerokopasmowej w woj. podkarpac-

kim – do ministra administracji i cyfryzacji (18193),

259) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie jakości materiałów budowlanych sprowa-

dzonych do Polski z zagranicy – do ministra trans-

260) posła Leszka Millera w sprawie możliwości

zmiany zapisów art. 33 ust. 2a ustawy o świadcze-

cy osobom uprawnionym do alimentów – do ministra

261) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie limi-

tów kredytów inwestycyjnych z dopłatą do oprocen-

towania – do ministra finansów oraz ministra rolnic-

twa i rozwoju wsi (18196),

262) posła Jana Ziobry w sprawie zestawienia

przedstawionego przez Kancelarię Senatu – do pre-

zesa Rady Ministrów – nie nadano biegu (18197),

263) posła Jerzego Polaczka w sprawie sposobu

działania operatorów telefonii komórkowej wobec

klientów kwestionujących prawidłowość obciążają-

cych ich umów na świadczenie usług telekomunika-

cyjnych – do ministra administracji i cyfryzacji

(18198),

264) posła Artura Bramory w sprawie sposobu

przeprowadzania kontroli w podmiotach realizują-

cych kontrakty w ramach umowy z Narodowym Fun-

duszem Zdrowia – do ministra zdrowia (18199),

265) posła Jarosława Pięty w sprawie trudności

w uzyskiwaniu należnych odszkodowań z tytułu

strat spowodowanych przez bobry – do ministra śro-

dowiska (18200),

266) posła Andrzeja Adamczyka oraz grupy po-

słów w sprawie wyjaśnienia działań zmierzających

do sprzedaży lub likwidacji PKP Informatyka sp.

z o.o. – do ministra transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej (18201),

267) posła Pawła Szałamachy w sprawie połączeń

oferowanych przez PLL LOT SA na trasie Ukraina

– Polska – Kanada/USA – do ministra skarbu pań-

stwa (18202),

268) posła Kazimierza Ziobry w sprawie zwolnie-

nia samorządów, które otrzymały dotacje z różnych

źródeł finansowania na zakup sprzętu komunalnego

(samochodów, śmieciarek, pojemników na odpady),

z obowiązku utrzymania trwałości projektów – do

269) poseł Marzeny Doroty Wróbel w sprawie

wprowadzenia możliwości zdawania matury z religii

– do ministra edukacji narodowej (18204),

270) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie na-

gminnego łamania praw pracowniczych i związko-

wych w firmach na terenie Katowickiej Specjalnej

Strefy Ekonomicznej – do ministra pracy i polityki

społecznej (18205),

271) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie ko-

lejnego wzrostu bezrobocia – do ministra pracy i po-

lityki społecznej (18206),

272) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie za-

grożenia prywatyzacją Miejskiego Przedsiębiorstwa

Energetyki Cieplnej w Białymstoku sp. z o.o. – do

(18207),

lejnych protestów dotyczących obniżenia wieku

szkolnego – do ministra edukacji narodowej (18208),

274) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie wy-

sokich kosztów organizacji szczytu klimatycznego

w Warszawie – do ministra środowiska (18209),

275) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie pro-

jektu nowelizacji ustawy wprowadzającej obniżenie

(18210),

kluczenia osób z upośledzeniem umysłowym – do mi-

nistra pracy i polityki społecznej (18211),

kryminacji osób z niepełnosprawnością – do ministra

278) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie pry-

279) posła Mariana Cyconia w sprawie coraz droż-

szych leków refundowanych – do ministra zdrowia

(18214),

280) posła Mariana Cyconia w sprawie niepokoju

społecznego dotyczącego przyszłych świadczeń eme-

(18215),

281) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

kwestionowania umów o dzieło przez Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych – do ministra pracy i polityki

społecznej (18216),

282) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

eksmisji mieszkańców z lokali prywatnych – do mi-

nistra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej (18217),

283) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie do-

wozu dzieci do przedszkoli – do ministra edukacji

narodowej (18218),

284) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

procedury rekrutacyjnej w przedszkolach – do mini-

stra edukacji narodowej (18219),

285) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

sposobu obliczania dotacji dla przedszkoli niepublicz-

nych – do ministra finansów (18220),

286) posła Arkadego Fiedlera oraz grupy posłów

w sprawie zmiany unormowania zawartego w art. 139

§ 1 Kodeksu postępowania cywilnego w taki sposób,

by jednoznacznie określona była podstawa prawna

do uznania skutku doręczenia przesyłki – do mini-

stra sprawiedliwości (18221),

287) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

form zatrudnienia kadry nauczycielskiej w szkolnych

11

punktach konsultacyjnych – do ministra edukacji na-

rodowej (18222),

288) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie do-

finansowania dla mediów polonijnych przekazywa-

nego bezpośrednio przez placówki dyplomatyczne

poza konkursem „Współpraca z Polonią i Polakami

za granicą” w latach 2012–2013 – do ministra spraw

zagranicznych (18223),

289) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

opracowania informacji podatkowej dla amerykań-

skich reemigrantów planujących powrót do Polski

– do ministra finansów (18224),

290) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie or-

ganizacji IV Światowego Zjazdu Nauczycieli Polonij-

nych w Ostródzie – do ministra spraw zagranicznych

(18225),

291) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie bez-

prawnego pozbawienia wolności obywatela krytykują-

cego władze RP – do prezesa Rady Ministrów (18226),

292) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

opodatkowania emerytur w relacjach polsko-amery-

kańskich na podstawie konwencji między Rzecząpo-

spolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki

Północnej o unikaniu podwójnego opodatkowania

– do ministra finansów (18227),

293) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

opodatkowania emerytur społecznych dla amerykań-

skich nierezydentów wracających do Polski – do mi-

nistra finansów (18228),

294) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie ozna-

kowania produktów mięsnych i wędlin pochodzących

z uboju rytualnego – do ministra rolnictwa i rozwoju

wsi (18229),

295) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie nadawa-

nia korespondencji urzędowej przez osoby pozbawio-

ne wolności – do ministra sprawiedliwości (18230),

296) posła Łukasza Borowiaka w sprawie zwrotu

przez SPZOZ w Gostyniu środków na dofinansowa-

nie zakupu ambulansów – do ministra rozwoju regio-

nalnego oraz ministra zdrowia (18231),

297) posła Łukasza Borowiaka w sprawie zmian

w Poczcie Polskiej SA – do ministra administracji

i cyfryzacji (18232),

298) posła Łukasza Borowiaka w sprawie zasad

korzystania z europejskiej karty parkingowej przez

motocyklistów – do ministra transportu, budownic-

299) posła Łukasza Borowiaka w sprawie wpro-

wadzenia zmian ustawowych w sposobie obliczania

dotacji dla niepublicznych szkół, w których nie jest

– do ministra edukacji narodowej (18234),

300) posła Łukasza Borowiaka w sprawie upraw-

nień żeglarskich i motorowodnych – do ministra

sportu i turystyki (18235),

301) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie budo-

wy odcinka autostrady A1 Świerklany – Gorzyczki

morskiej (18236),

302) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie nie-

prawidłowości w działaniach spółki PGE Energia

Jądrowa SA – do prezesa Rady Ministrów (18237),

303) posła Łukasza Krupy w sprawie przepisów

dotyczących łódek wędkarskich, zawartych w usta-

wie o żegludze śródlądowej, ustawie o bezpieczeń-

stwie osób przebywających na obszarach wodnych

oraz rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia

ważniania podmiotów do wykonywania przeglądów

technicznych – do ministra sportu i turystyki oraz

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej (18238),

304) posła Łukasza Krupy w sprawie postępowa-

nia ZUS wobec osób właścicieli podmiotów gospodar-

czych zalegających ze składkami ubezpieczeniowymi

305) posła Artura Górskiego w sprawie planów Mi-

nisterstwa Edukacji Narodowej uspołecznienia szkol-

nych punktów konsultacyjnych funkcjonujących za

306) posła Przemysława Wiplera w sprawie wy-

cieku danych podatników z tzw. hurtowni danych

WHTAX – do ministra finansów (18241),

307) posła Krzysztofa Borkowskiego w sprawie

rolników, którzy zdecydowali się na uruchomienie

działalności pozarolniczej w ramach działania 311:

Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej

PROW 2007–2013 – do ministra finansów (18242),

308) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie roz-

porządzenia ministra środowiska z dnia 9 września

dowlę jelenia sika w hodowlach fermowych i zagro-

dowych – do ministra środowiska (18243),

309) posła Tomasza Latosa w sprawie budowy dro-

gi S5 w woj. kujawsko-pomorskim – do ministra trans-

310) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie za-

warcia w PROW na lata 2014–2020 zadań wspiera-

jących gospodarkę wodno-ściekową – do ministra

311) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pla-

nowanej likwidacji Zakładu Konstrukcji Stalowych

312) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie wyklu-

czenia młodych mieszkańców miast powiatowych, mia-

steczek i wsi z rządowego programu „Mieszkanie dla

młodych” – do ministra gospodarki oraz ministra trans-

313) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie do-

mniemanych, ujawnionych w jednym z tygodników...

kontaktów doradcy premiera z rosyjskimi biznesme-

nami – do prezesa Rady Ministrów (18248),

314) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie stanu

przygotowań do wdrożenia unijnej dyrektywy o trans-

12

granicznej opiece zdrowotnej – do ministra zdrowia

(18249),

315) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie dymi-

sji ministra skarbu państwa – do prezesa Rady Mi-

nistrów – nie nadano biegu (18250),

316) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie wypo-

wiedzi sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

na temat możliwości likwidacji kilku kopalń węgla

kamiennego – do ministra gospodarki (18251),

317) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie odpo-

wiedzialności polskiego rządu za dotrzymanie pakie-

tu socjalnego i gwarancje dziesięcioletniego zatrud-

318) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie sy-

gnałów wskazujących na świadomą kampanię dys-

kredytującą jakość polskiej żywności na rynkach

(18253),

319) poseł Barbary Bartuś w sprawie sprzeciwu

wobec zamiaru sprzedaży akcji przedsiębiorstwa

PEC Geotermia Podhalańska SA – do ministra śro-

dowiska (18254),

320) posła Jacka Czerniaka w sprawie praktyk

NFZ wobec osób będących członkami rodziny osoby

ubezpieczonej – do prezesa Rady Ministrów (18255),

321) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie kon-

troli handlu mięsem na rynkach – do ministra rol-

322) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pro-

blemów związanych ze specjalistycznymi badaniami

w szpitalach – do ministra zdrowia (18257),

323) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie bry-

kietów wytwarzanych z trocin – do ministra gospo-

darki (18258),

324) poseł Elżbiety Gapińskiej w sprawie dopre-

cyzowania przepisów dotyczących jednolitego finan-

sowania bibliotek, które nie wchodzą w skład jedno-

stek naukowych, oraz zapewnienia środków na funk-

cjonowanie Biblioteki im. Zielińskich w Płocku pro-

wadzonej przez Towarzystwo Naukowe Płockie – do

325) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie

zasad ustalania dotacji dla podmiotów prowadzą-

(18260),

326) posła Andrzeja Rozenka w sprawie zaniecha-

nia przez prezesa Rady Ministrów podejmowania

działań kontrolnych w spółce Skarbu Państwa Pol-

skie Sieci Elektroenergetyczne SA, w świetle zagro-

żeń bezpieczeństwa energetycznego Polski – do pre-

zesa Rady Ministrów (18261),

327) poseł Ewy Kołodziej w sprawie notyfikacji

zarolniczą działalność – do ministra pracy i polityki

społecznej (18262),

328) posła Edwarda Siarki w sprawie moderniza-

cji drogi krajowej nr 47 Rabka-Zdrój – Zakopane – do

skiej (18263),

329) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie utraty

ubezpieczenia zdrowotnego przez osoby, które w świe-

ustaw nie będą już mogły otrzymywać świadczenia

łecznej (18264),

330) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie spójności polityki rządu na przykładzie

VAT na komputery przenośne dla szkół – do ministra

finansów (18265),

331) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie zagrożeń prywatności on-line – do mini-

332) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie realizacji rządowego programu wsparcia

mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw – gwaran-

cja de minimis – do ministra finansów (18267),

333) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie

działań związanych z poszukiwaniem osób zaginio-

nych za granicą kraju, które opuściły ostatnie miej-

sce swojego pobytu z własnej woli w celu poprawy

nych (18268),

334) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie barier ograniczających przekazywanie

przez podmioty żywności na rzecz potrzebujących

– do ministra finansów (18269),

335) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

ki – do ministra gospodarki (18270),

336) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

brakujących odcinków drogi ekspresowej S3 – do mi-

skiej (18271),

337) posła Andrzeja Kani w sprawie sytuacji Pol-

skich Linii Lotniczych LOT SA – do ministra skarbu

państwa (18272),

338) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie

transparentności rynku świadectw pochodzenia i sy-

tuacji na rynku zielonych certyfikatów – do ministra

gospodarki (18273),

339) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie do-

towania przedszkoli niepublicznych z budżetu gminy

– do ministra edukacji narodowej (18274),

340) posła Waldemara Andzela w sprawie nieod-

powiednich treści zawartych w podręcznikach szkol-

nych – do ministra edukacji narodowej (18275),

341) posłów Barbary Bartuś i Roberta Telusa

w sprawie projektu ustawy, który po przyjęciu dopro-

wadziłby do delegalizacji Związku Harcerstwa Rze-

czypospolitej i Stowarzyszenia Harcerstwa Katolic-

kiego Zawisza – do prezesa Rady Ministrów – nie

nadano biegu (18276),

342) posła Michała Wojtkiewicza oraz grupy po-

słów w sprawie abonamentu radiowo-telewizyjnego

– do prezesa Rady Ministrów (18277),

13

343) posła Stanisława Pięty w sprawie likwidacji

Archiwum Państwowego Dokumentacji Płacowej

i Osobowej oraz niekompetencji ministra kultury

i dziedzictwa narodowego – do prezesa Rady Mini-

strów (18278),

344) posła Wiesława Janczyka w sprawie przepi-

sów regulujących trasę przejazdu prywatnych prze-

woźników oraz postojów na przystankach i dworcach

autobusowych – do ministra transportu, budownic-

345) poseł Barbary Bartuś oraz grupy posłów

w sprawie nowych zasad przyznawania zasiłku opie-

(18280),

346) posła Marka Polaka oraz grupy posłów

w sprawie zmian w przepisach regulujących prowa-

dzenie postępowania egzekucyjnego – do ministra

sprawiedliwości (18281),

347) posła Wojciecha Saługi w sprawie art. 11, art. 14

i art. 15 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę

kach samorządowych oraz art. 6 ustawy z dnia 29 grud-

ruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmia-

nie niektórych ustaw – do ministra administracji

i cyfryzacji (18282),

348) posła Mirosława Pluty w sprawie powrotu

dopalaczy na podkarpacki rynek i możliwości zakupu

w aptekach środków odurzających bez recepty – do

ministra zdrowia (18283),

349) posła Mirosława Pluty w sprawie świadczeń

pielęgnacyjnych dla rolników – do ministra rolnictwa

350) posła Mirosława Pluty w sprawie taryfy

ulgowej wobec zagranicznych kierowców łamiących

przepisy ruchu drogowego – do ministra transportu,

351) posła Mirosława Pluty w sprawie możliwości

zerwania umowy z operatorem sieci komórkowej bez

konsekwencji ponoszenia dodatkowych kosztów – do

ministra administracji i cyfryzacji (18286),

352) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie upraw-

nień socjalnych uczniów szkół artystycznych – do

353) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie produktów

żywnościowych oferowanych pod marką własną sieci

handlowych – do prezesa Rady Ministrów (18288),

354) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie podjęcia

postępowania przeciwko kierowcom, którzy nie

udzielili pomocy po wypadku drogowym – do mini-

stra spraw wewnętrznych (18289),

355) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie większego

zaangażowania transportu kolejowego do przewoże-

nia towarów – do ministra transportu, budownictwa

356) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie połączeń

kolejowych na odcinkach stycznych dwóch różnych

województw – do ministra transportu, budownictwa

357) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie zmian

w Prawie budowlanym – do ministra transportu, bu-

358) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie kontroli

pojazdów ciężarowych – do ministra transportu, bu-

359) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie działań

prekoncepcyjnych – do ministra zdrowia (18294),

360) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie zabawek

dla dzieci zawierających substancje niebezpieczne dla

zdrowia – do ministra zdrowia (18295),

361) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie jakości

gazu sprzedawanego odbiorcom indywidualnym – do

ministra skarbu państwa (18296),

362) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie braku

możliwości przeprowadzania egzaminów żeglarskich

(18297),

363) posła Waldemara Andzela w sprawie plano-

wanej likwidacji połączeń Kolei Śląskich – do mini-

(18298),

364) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Uzdrowiskowe Marysieńka w miejscowości Cieplice

Śląskie-Zdrój – do ministra zdrowia (18299),

365) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

jowy III w miejscowości Cieplice Śląskie-Zdrój – do

366) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

jowy I w miejscowości Cieplice Śląskie-Zdrój

367) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

jowy II w miejscowości Cieplice Śląskie-Zdrój – do

368) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

styczny Szpital Uzdrowiskowy dla Dzieci Małgosia

zdrowia (18303),

369) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie statusu jeńca wojennego, który jest

kapelanem wojskowym – do ministra obrony narodo-

wej (18304),

370) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie zatrudnienia w Komendzie Głównej

Państwowej Straży Pożarnej – do ministra spraw we-

wnętrznych (18305),

371) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

372) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Rady Ministrów (18307),

373) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie pomocy oferowanej obywatelom przez

14

Ambasadę RP w Republice Białoruś – do ministra

spraw zagranicznych (18308),

374) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Ambasadę RP w Republice Azerbejdżanu – do mini-

stra spraw zagranicznych (18309),

375) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Ambasadę RP w Królestwie Belgii – do ministra

spraw zagranicznych (18310),

376) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie utrzymania warunków sanitarnych

i nadzoru nad nimi przez Państwową Inspekcję Sa-

nitarną w Sanktuarium Matki Bożej Lipskiej

w Lubawie – do ministra zdrowia (18311),

377) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Lubaczowie – do ministra zdrowia (18312),

378) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Lublinie – do ministra zdrowia (18313),

379) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Makowie Podhalańskim – do ministra zdrowia

(18314),

380) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

kiej w Łowiczu – do ministra zdrowia (18315),

381) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

tarną w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Podhala

w Ludźmierzu – do ministra zdrowia (18316),

382) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie średniej ocen w szkołach publicznych

– do ministra edukacji narodowej (18317),

383) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie od-

budowy mostu w Orchówku k. Włodawy i przywró-

cenia przedwojennej linii kolejowej oraz kolejowego

przejścia granicznego polsko-białoruskiego – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18318),

384) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie

przyszłości delegatur urzędów wojewódzkich – do mi-

nistra administracji i cyfryzacji (18319),

385) posła Tadeusza Tomaszewskiego oraz grupy

posłów w sprawie działań służb państwowych na

rynku hazardu w Polsce – do prezesa Rady Mini-

strów (18320),

386) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie pla-

nów wyłączenia z użytkowania linii kolejowej nr 144

na trasie Zawadzkie – Fosowskie – do ministra trans-

387) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

przywrócenia zawodu kucharza do zawodów rzemieśl-

niczych – do ministra edukacji narodowej (18322),

388) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

możliwości dalszego posiadania statusu polskiego

związku sportowego przez Ligę Obrony Kraju w za-

kresie modelarstwa kołowego i pływającego – do mi-

nistra sportu i turystyki (18323),

389) posłów Anny Bańkowskiej i Tadeusza Toma-

szewskiego w sprawie specjalistycznego archiwum

dokumentacji płacowej – do ministra kultury i dzie-

390) posłów Leszka Millera i Cezarego Olejnicza-

ka w sprawie sytuacji grupy producentów owoców

i warzyw Agro-North sp. z o.o. w Lęborku – do mini-

stra rolnictwa i rozwoju wsi (18325),

391) posła Sławomira Zawiślaka oraz grupy po-

słów w sprawie organizacji obchodów 70. rocznicy

zbrodni wołyńskiej – do ministra kultury i dziedzic-

392) poseł Ewy Malik oraz grupy posłów w spra-

wie zmian w przepisach dotyczących publicznych za-

kładów kształcenia – do ministra nauki i szkolnictwa

wyższego (18327),

393) poseł Barbary Bartuś w sprawie stale pogar-

szającej się sytuacji osób bezrobotnych w Polsce – do

394) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie funk-

cjonowania szpitalnych oddziałów ratunkowych – do

ministra zdrowia (18329),

395) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie zadłu-

żenia samorządów i zmiany terminu obowiązywania

art. 243 ustawy o finansach publicznych – do mini-

stra finansów (18330),

396) posła Macieja Małeckiego w sprawie kosztów

funkcjonowania pełnomocnika rządu do spraw rów-

nego traktowania – do prezesa Rady Ministrów

(18331),

397) posła Macieja Małeckiego w sprawie braku

implementacji oczekiwanych od kilku lat rozwiązań

prawnych w zakresie wydobycia surowców natural-

nych oraz opóźnień w procesie powołania rządowego

pełnomocnika do spraw wydobycia złóż niekonwen-

cjonalnych – do prezesa Rady Ministrów (18332),

398) poseł Anny Paluch oraz grupy posłów w spra-

wie przedłużających się prac nad zmianą ustawy

darskich, której celem jest umożliwienie skorzysta-

nia przez producentów rolnych z dopłat do składek

nych w przypadku, kiedy stawki oferowane przez

ubezpieczycieli przekraczają 6% wartości ubezpiecze-

399) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

postępowania przed Europejskim Trybunałem Spra-

wiedliwości dotyczącego naruszenia przez Polskę pra-

wa unijnego – do prezesa Rady Ministrów (18334),

400) posłów Mariusza Oriona Jędryska i Jacka

Świata w sprawie funkcjonowania Rady Legislacyj-

nej – do prezesa Rady Ministrów (18335),

15

401) posła Andrzeja Lewandowskiego w sprawie

sprzedaży napojów alkoholowych na plażach nad-

morskich – do ministra zdrowia (18336),

402) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie po-

prawy sytuacji infrastruktury komunikacyjnej woj.

podkarpackiego poprzez budowę drogi ekspresowej

403) posłów Marka Kuchcińskiego i Grzegorza

Tobiszowskiego w sprawie budowy drogi na odcinku

od Bielska-Białej węzeł Suchy Potok do Mysłowic wę-

zeł Kosztowy II – do ministra transportu, budownic-

404) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

Karta Nauczyciela – do ministra edukacji narodowej

(18339),

405) posła Dariusza Jońskiego w sprawie dodat-

kowych ubezpieczeń zdrowotnych – do ministra zdro-

wia (18340),

406) posła Marka Opioły w sprawie dostosowania

egzaminów próbnych dla osób niewidomych – do mi-

nistra edukacji narodowej (18341),

407) posła Marka Opioły w sprawie oznaczeń

w alfabecie Braille’a na dowodach osobistych – do

ministra spraw wewnętrznych (18342),

408) posła Marka Opioły w sprawie rządowego

programu „Wyprawka szkolna” – do ministra eduka-

cji narodowej (18343),

409) posła Marka Opioły w sprawie wysokości

nej (18344),

410) posła Marka Opioły w sprawie wysokości za-

społecznej (18345),

411) posła Patryka Jakiego w sprawie budowy ob-

wodnicy Koszalina i Sianowa w ciągu drogi krajowej

S6 oraz budowy dróg ekspresowych S6 i S11 – do

skiej (18346),

412) posła Jacka Świata w sprawie upadłości li-

kwidacyjnej Polskich Nagrań sp. z o.o. – do ministra

413) poseł Anny Fotygi w sprawie przesyłania

energii z budowanej w Kaliningradzie elektrowni

atomowej – do prezesa Rady Ministrów (18348),

414) posła Stanisława Wziątka w sprawie funkcjo-

nowania regularnego przewozu osób zbiorowym

transportem drogowym, na przykładzie woj. zachod-

niopomorskiego – do ministra transportu, budownic-

415) posła Stanisława Wziątka w sprawie nieko-

rzystnej decyzji PKP o likwidacji legitymacji seniora

uprawniającej do korzystania z ulgowych przejazdów

kolejowych w komunikacji krajowej – do ministra trans-

416) posła Zbigniewa Kuźmiuka w sprawie utrud-

niania wykonywania usług transportowych polskim

firmom na terenie Włoch – do ministra spraw zagra-

nicznych (18351),

417) posła Piotra Tomańskiego w sprawie zmian

w przepisach dotyczących Państwowego Ratownic-

twa Medycznego – do ministra zdrowia (18352),

418) posła Marka Gosa w sprawie aktów wyko-

nawczych do ustawy o kierujących pojazdami – do

skiej (18353),

419) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie podjęcia

działań zmierzających do wydania aktu prawnego

określającego minimalną płacę dla pielęgniarek, pie-

lęgniarzy i położnych, zgodną z projektem samorzą-

dowym powstałym podczas prac nad nowelizacją

zesa Rady Ministrów (18354),

420) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie ustale-

nia minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek

i położnych oraz okresowych kontroli pracodawców

zatrudniających personel pielęgniarski – do ministra

zdrowia (18355),

421) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie przeka-

zania kontroli nad częścią polskiej przestrzeni po-

wietrznej kontrolerom lotniczym z Litwy – do preze-

sa Rady Ministrów (18356),

422) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie niepra-

widłowości przy wprowadzeniu nowego systemu eg-

423) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie obo-

wiązku opodatkowania bądź odstąpienia od opodat-

kowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych

obniżki czynszu dla najemcy lokalu zakładowego

z uwagi na jego niskie dochody – do ministra finan-

sów (18358),

424) poseł Urszuli Augustyn w sprawie prze-

kształceń w małopolskim oddziale GDDKiA – do mi-

skiej (18359),

425) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie wy-

cofania się firmy Alpine Bau z miejsca budowy auto-

strady A1 na odcinku Świerklany – Gorzyczki i dal-

szych losów budowy autostrady – do ministra trans-

426) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie połą-

czenia żłobków z przedszkolami – do ministra pracy

427) poseł Urszuli Augustyn oraz grupy posłów

w sprawie zmian w Grupie Azoty – do ministra skar-

bu państwa (18362),

428) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie przekształcania dzielnic miast

w sołectwa – do ministra administracji i cyfryzacji

(18363),

429) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie sposobu obliczania dotacji dla przed-

szkoli niepublicznych – do ministra edukacji narodo-

wej (18364),

430) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie wprowadzenia uregulowań doty-

czących odwróconej hipoteki – do ministra gospodar-

ki (18365),

16

431) posła Romana Kaczora w sprawie koniecz-

ności podjęcia prac dotyczących naprawy systemu

finansowania mediów publicznych – do ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego (18366),

432) posła Romana Kaczora w sprawie trwających

prac nad ustaleniem wysokości minimalnego wyna-

łecznej (18367),

433) posła Romana Kaczora w sprawie toczących

się prac nad dodatkowymi ubezpieczeniami zdrowot-

nymi, które w ostatnim czasie podjęło Ministerstwo

Zdrowia – do ministra zdrowia (18368),

434) posła Romana Kaczora w sprawie rozporzą-

pieczeństwa i higieny pracy – do ministra pracy i po-

435) posła Marka Rząsy w sprawie utrzymania

trwałości projektów samorządów korzystających z róż-

nych źródeł finansowania – do ministra rolnictwa

436) posła Jacka Świata w sprawie likwidacji Pań-

stwowego Instytutu Wydawniczego – do prezesa

Rady Ministrów (18371),

437) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

nauczania informatyki w szkołach podstawowych i gim-

nazjach – do ministra edukacji narodowej (18372),

438) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

czyka w sprawie doniesień medialnych na temat po-

zyskiwania przez spółkę CAM Media intratnych kon-

traktów na obsługę medialną instytucji publicznych

– do ministra sprawiedliwości (18373),

439) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do ministra edukacji narodowej (18374),

440) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do ministra spraw zagranicznych (18375),

441) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

442) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

443) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

444) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do ministra sportu i turystyki (18379),

445) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

446) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do ministra rozwoju regionalnego (18381),

447) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do prezesa Rady Ministrów (18382),

448) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

(18383),

449) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

450) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

451) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

452) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adamczy-

ka w sprawie doniesień medialnych na temat pozyski-

wania przez spółkę CAM Media intratnych kontrak-

ministra administracji i cyfryzacji (18387),

453) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adamczy-

454) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do ministra skarbu państwa (18389),

455) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

– do ministra obrony narodowej (18390),

17

456) posłów Jerzego Polaczka i Andrzeja Adam-

morskiej (18391),

457) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

nie przyrody oraz ustawy o dostępie do informacji

środowisko – do ministra środowiska (18392),

458) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

czyńskiego w sprawie podatku od dróg polnych – do

ministra finansów (18393),

459) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

czyńskiego w sprawie malejącej liczby pielęgniarek

460) posłów Zbigniewa Włodkowskiego i Piotra

Zgorzelskiego w sprawie oceny zasadności odrzucenia

przez zamawiającego oferty w postępowaniu o udziele-

nie zamówienia publicznego z powodu niezałączenia

przez wykonawcę kosztorysu ofertowego do jego ofer-

ty – do prezesa Rady Ministrów (18395),

461) posła Jerzego Polaczka w sprawie wydatków

poniesionych przez Krajowy Fundusz Drogowy na

usługi doradcze w 2012 r. – do ministra transportu,

462) posła Jerzego Polaczka w sprawie całkowite-

go obciążenia działalności banków spółdzielczych

w związku z przedstawionym projektem nowej usta-

wy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym – do mi-

nistra finansów (18397),

463) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie szko-

lenia członków Państwowej Komisji Wyborczej w Mo-

gu (18398),

464) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie roz-

porządzenia nakazującego zmianę wzoru recept – do

ministra zdrowia (18399),

465) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie ra-

portu Najwyższej Izby Kontroli dotyczącego ratow-

nictwa technicznego na kolei – do ministra transpor-

466) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie po-

wołania Komisji do spraw etyki w ochronie zdrowia

– do ministra zdrowia (18401),

467) posła Stanisława Szweda w sprawie pobiera-

nia opłat i karania kierowców w systemie viaTOLL

morskiej (18402),

468) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie

zmiany przepisów prawnych określających warunki

dopłat obszarowych – do ministra rolnictwa i rozwo-

ju wsi (18403),

469) poseł Barbary Bartuś w sprawie zapowiedzi

ograniczenia dostępu do niektórych świadczeń zdro-

wotnych – do ministra zdrowia (18404),

470) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie kon-

kretnych kwot wynagrodzeń kierownictw jednostek

podległych ministrowi transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej lub przez niego nadzorowanych

w odniesieniu do poszczególnych stanowisk – do mi-

skiej (18405),

471) posła Mieczysława Golby w sprawie nadmier-

nych obciążeń administracyjnych i podatkowych dla

przedsiębiorców – do prezesa Rady Ministrów (18406),

472) posła Mieczysława Golby w sprawie podjęcia

działań w zakresie ochrony pszczoły miodnej przed

groźnymi skutkami używania środków ochrony ro-

ślin w uprawach polowych, w sadach i ogrodnictwie

473) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie stanowiska rządu na temat płacy minimal-

(18408),

474) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie projektu rozporządzenia, na mocy którego

w 2013 r. 2,5 mld zł zostanie wykorzystane ze środ-

ków Funduszu Rezerwy Demograficznej na uzupeł-

nienie niedoboru funduszu emerytalnego – do mini-

stra finansów (18409),

475) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie problemów rodziców wcześniaków – do mi-

476) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie relacji pomiędzy świadczeniem pienięż-

nym na zakup posiłku i zasiłkiem celowym – do mi-

477) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie stosowania przepisu art. 37 ustawy o po-

łecznej (18412),

478) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie telefonicznego udzielania informacji przez

sądy – do ministra sprawiedliwości (18413),

479) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie podręczników do kształcenia zawodowego

– do ministra edukacji narodowej (18414),

480) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie utrzymania dotychczasowych zasad dofi-

nansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych

481) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie środków finansowych na budowę Komen-

dy Powiatowej Policji w Jaśle – do ministra spraw

wewnętrznych (18416),

482) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie pobierania przez gminy danych niewska-

zanych w ustawie – do ministra administracji i cy-

fryzacji (18417),

483) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie likwidacji zwolnień L4 w wersji papierowej

484) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie opodatkowania dostawy sprzętu kompute-

rowego dla placówek oświatowych – do ministra fi-

nansów (18419),

18

485) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie leczenia osób cierpiących na hemofilię

i pokrewne skazy krwotoczne – do ministra zdrowia

(18420),

486) posła Marka Krząkały w sprawie wpływu

spodarce komunalnej, ustawy o samorządzie woje-

wództwa i ustawy o samorządzie powiatowym na

działalność towarzystw budownictwa społecznego

morskiej (18421),

487) posła Marka Krząkały w sprawie zwolnienia

z systemu poboru opłat viaTOLL pojazdów służących

zaspokajaniu potrzeb obywateli w zakresie turystyki

488) posła Marka Krząkały w sprawie przyszłości

porozumień zawieranych przez kolegia nauczyciel-

skie z uczelniami patronackimi – do ministra nauki

489) posła Jarosława Pięty w sprawie nieprawi-

dłowości w zakresie funkcjonowania Narodowego

Funduszu Zdrowia – do ministra zdrowia (18424),

490) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie sy-

tuacji polskich konsulatów na Białorusi – do ministra

spraw zagranicznych (18425),

491) posła Stanisława Ożoga w sprawie nieważno-

ści decyzji podatkowych podpisywanych przez osoby

pełniące obowiązki – do ministra finansów (18426),

492) posła Stanisława Ożoga w sprawie likwidacji

przez Ministerstwo Sprawiedliwości prokuratur re-

jonowych w powiatach woj. podkarpackiego – do mi-

nistra sprawiedliwości (18427),

493) posła Artura Górskiego w sprawie wprowa-

dzenia przez Narodowe Centrum Nauki języka an-

gielskiego jako języka urzędowego w wymaganych

dokumentach – do ministra nauki i szkolnictwa wyż-

szego (18428),

494) posła Artura Górskiego w sprawie realizacji

rekompensat za mienie pozostawione przez Polaków

przymusowo wysiedlonych z Kresów Wschodnich – do

ministra skarbu państwa (18429),

495) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

szkolenia kierownictwa polskiej Państwowej Komisji

Wyborczej w Moskwie – do ministra spraw wewnętrz-

nych – nie nadano biegu (18430),

496) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie re-

fundacji sztucznego zapłodnienia – do ministra zdro-

wia (18431),

497) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

około 100 tys. osób oszukanych przy pomocy e-sądów

– do ministra sprawiedliwości (18432),

498) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

okrojonych zasad pomocy przy zakupie nowego miesz-

499) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

zmian zasad pomocy przy zakupie nowych mieszkań

morskiej (18434),

500) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie bra-

ku mechanizmów wsparcia przy nabyciu własnego

mieszkania w 2013 r. – do ministra transportu, bu-

501) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie zde-

zelowanych elektrowni wiatrowych – do ministra trans-

502) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

2,5 mln dzieci w wieku do 17 lat żyjących w biedzie

503) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie od-

wołania komendanta głównego Policji – do ministra

spraw wewnętrznych (18438),

mknięcia inwestycji w kraju przez kolejne firmy zaj-

mujące się poszukiwaniem gazu łupkowego w Polsce

– do ministra gospodarki oraz ministra środowiska

(18439),

505) posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

nadużywania wulgaryzmów w środkach masowego

przekazu i przestrzeni publicznej – do ministra edu-

kacji narodowej oraz ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (18440),

506) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

promocji polskiego biznesu i przedsiębiorczości przez

ambasadora w Państwie Izrael – do ministra spraw

zagranicznych (18441),

507) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Państwie Kuwejtu – do ministra

spraw zagranicznych (18442),

508) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Państwie Libia – do ministra spraw

zagranicznych (18443),

509) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Macedonii – do ministra

spraw zagranicznych (18444),

510) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Litewskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18445),

511) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Libańskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18446),

512) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Kuby – do ministra spraw

zagranicznych (18447),

513) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Korei – do ministra spraw

zagranicznych (18448),

514) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Kolumbii – do ministra

spraw zagranicznych (18449),

19

515) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Kenii – do ministra spraw

zagranicznych (18450),

516) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Kazachstanu – do ministra

spraw zagranicznych (18451),

517) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Jemeńskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18452),

518) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Iraku – do ministra spraw

zagranicznych (18453),

519) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Argentyńskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18454),

520) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Albanii – do ministra spraw

zagranicznych (18455),

521) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Armenii – do ministra

522) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Azerbejdżanu – do ministra

spraw zagranicznych (18457),

523) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Bułgarii – do ministra

spraw zagranicznych (18458),

524) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Chile – do ministra spraw

zagranicznych (18459),

525) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Chorwacji – do ministra

spraw zagranicznych (18460),

526) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Cypryjskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18461),

527) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Estońskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18462),

528) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Finlandii – do ministra

529) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Francuskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18464),

530) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Greckiej – do ministra

spraw zagranicznych (18465),

531) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Czeskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18466),

532) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Indii – do ministra spraw

zagranicznych (18467),

533) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Indonezji – do ministra

spraw zagranicznych (18468),

534) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Singapuru – do ministra

spraw zagranicznych (18469),

535) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Senegalu – do ministra

spraw zagranicznych (18470),

536) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Południowej Afryki – do

ministra spraw zagranicznych (18471),

537) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Portugalskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18472),

538) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Peru – do ministra spraw

zagranicznych (18473),

539) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Islamskiej Republice Pakistanu – do

ministra spraw zagranicznych (18474),

540) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Federalnej Niemiec – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18475),

541) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Federalnej Republice Nigerii – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18476),

542) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Angoli – do ministra spraw

zagranicznych (18477),

543) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

zagranicznych (18478),

544) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Białoruś – do ministra

20

545) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Łotewskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18480),

546) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Słowackiej – do ministra

spraw zagranicznych (18481),

547) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Słowenii – do ministra

spraw zagranicznych (18482),

548) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Tunezyjskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18483),

549) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Turcji – do ministra spraw

zagranicznych (18484),

550) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Uzbekistanu – do ministra

spraw zagranicznych (18485),

551) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Włoskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18486),

552) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Marokańskim – do mini-

stra spraw zagranicznych (18487),

553) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Szwecji – do ministra

spraw zagranicznych (18488),

554) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Tajlandii – do ministra

spraw zagranicznych (18489),

555) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Niderlandów – do ministra

spraw zagranicznych (18490),

556) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Norwegii – do ministra

557) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Hiszpanii – do ministra

spraw zagranicznych (18492),

558) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Danii – do ministra spraw

zagranicznych (18493),

559) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

zagranicznych (18494),

560) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Arabii Saudyjskiej – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18495),

561) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Królestwie Kambodży – do ministra

spraw zagranicznych (18496),

562) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Kanadzie – do ministra spraw zagra-

nicznych (18497),

563) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Japonii – do ministra spraw zagra-

nicznych (18498),

564) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Irlandii – do ministra spraw zagra-

nicznych (18499),

565) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie pro-

mocji polskiego biznesu i przedsiębiorczości przez am-

basadora w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokra-

tycznej – do ministra spraw zagranicznych (18500),

566) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie pro-

basadora w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokra-

567) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Demokratycznej Republice Konga – do

ministra spraw zagranicznych (18502),

568) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Jordańskim Królestwie Haszymidz-

kim – do ministra spraw zagranicznych (18503),

569) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Islamskiej Republice Iranu – do mini-

stra spraw zagranicznych (18504),

570) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie pro-

basadora w Algierskiej Republice Ludowo-Demokra-

571) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Związku Australijskim – do ministra

572) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Ludowej Republice Bangladeszu – do

ministra spraw zagranicznych (18507),

573) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Federalnej Republice Brazylii – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18508),

574) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Boliwariańskiej Republice Wenezueli

– do ministra spraw zagranicznych (18509),

21

575) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Chińskiej Republice Ludowej – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18510),

576) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Arabskiej Republice Egiptu – do mi-

nistra spraw zagranicznych (18511),

577) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Gruzji – do ministra spraw zagranicz-

nych (18512),

578) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Rumunii – do ministra spraw zagra-

nicznych (18513),

579) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Federacji Rosyjskiej – do ministra

spraw zagranicznych (18514),

580) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Nowej Zelandii – do ministra spraw

zagranicznych (18515),

581) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Zjednoczonych Emiratach Arabskich

– do ministra spraw zagranicznych (18516),

582) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Zimbabwe – do ministra

spraw zagranicznych (18517),

583) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej

– do ministra spraw zagranicznych (18518),

584) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora na Węgrzech – do ministra spraw zagra-

nicznych (18519),

585) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej

Brytanii i Irlandii Północnej – do ministra spraw za-

granicznych (18520),

586) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Socjalistycznej Republice Wietnamu

– do ministra spraw zagranicznych (18521),

587) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora we Wschodniej Republice Urugwaju – do

ministra spraw zagranicznych (18522),

588) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora na Ukrainie – do ministra spraw zagra-

nicznych (18523),

589) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Zjednoczonej Republice Tanzanii – do

ministra spraw zagranicznych (18524),

590) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Konfederacji Szwajcarskiej – do mini-

stra spraw zagranicznych (18525),

591) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Syryjskiej Republice Arabskiej – do

ministra spraw zagranicznych (18526),

592) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Stanach Zjednoczonych Ameryki – do

ministra spraw zagranicznych (18527),

593) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Malezji – do ministra spraw zagra-

nicznych (18528),

594) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Meksykańskich Stanach Zjednoczo-

nych – do ministra spraw zagranicznych (18529),

595) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ambasadora w Mongolii – do ministra spraw zagra-

nicznych (18530),

596) posła Pawła Sajaka w sprawie polityki miesz-

kaniowej oraz wyrównywania szans społecznych

w dostępie do mieszkań – do ministra transportu,

597) posła Pawła Sajaka w sprawie bezrobocia

i aktywizacji zawodowej, szczególnie młodych ludzi

598) posła Pawła Sajaka w sprawie informacji na

temat nowelizacji tzw. ustawy oświatowej – do mini-

stra edukacji narodowej (18533),

599) posła Rafała Grupińskiego w sprawie wnio-

sku Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk

z dnia 27 września 2012 r. o finansowanie działalno-

ści upowszechniającej naukę w zakresie zadań wska-

zanych w decyzji – do ministra nauki i szkolnictwa

wyższego (18534),

600) poseł Anny Paluch oraz grupy posłów

w sprawie nieobjęcia dozorem technicznym urządzeń

elektrowni wiatrowych – do prezesa Rady Ministrów

(18535),

601) poseł Anny Paluch w sprawie planowanych

zmian własnościowych ZEW Niedzica SA – do mini-

stra skarbu państwa (18536),

602) posła Artura Ostrowskiego w sprawie rozpo-

rządzenia ministra finansów z dnia 14 marca 2013 r.

w sprawie kas rejestrujących – do ministra finansów

(18537),

603) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

planowanego wyłączenia z eksploatacji linii kolejowej

nr 223 Czerwonka – Ełk na odcinku Czerwonka

– Orzysz – do ministra transportu, budownictwa

604) posłów Jacka Świata i Mariusza Oriona Ję-

dryska w sprawie działalności Zespołu do spraw wy-

22

jaśniania opinii publicznej treści informacji i mate-

riałów dotyczących przyczyn i okoliczności katastro-

skiem – do prezesa Rady Ministrów (18539),

605) posła Bogdana Rzońcy w sprawie problemów

związanych z interpretacją przepisów prawa podat-

kowego – do ministra finansów (18540),

606) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie pro-

cedury rekrutacji nowych funkcjonariuszy Policji

– do ministra spraw wewnętrznych (18541),

607) posłów Grzegorza Tobiszowskiego i Jerzego

Polaczka w sprawie zapowiedzi dotyczących zamiaru

likwidacji kopalń – do ministra gospodarki (18542),

608) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

sytuacji Poczty Polskiej SA – do ministra administra-

609) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

przyznania przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji

cji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

łecznej (18544),

610) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

rynku stalowych wyrobów masowych z punktu wi-

dzenia narażenia na proceder wyłudzeń VAT – do

ministra finansów (18545),

611) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

wypłacania wysokich premii prezesom zarządzają-

cym Stadionem Narodowym – do ministra sportu

i turystyki (18546),

612) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

wysokości kontraktów menedżerskich dla członków

Zarządu PKP SA – do ministra transportu, budow-

613) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

akcyzy w branży energochłonnej – do ministra go-

spodarki (18548),

614) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

częstych zmian podręczników szkolnych i konse-

kwencji z tego wynikających – do ministra edukacji

narodowej (18549),

615) posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

zbadania akt sprawy Sądu Okręgowego w Katowi-

cach o sygn.

IV Cz 527/11 i akt sprawy Sądu Rejono-

wego Katowice-Wschód w Katowicach o sygn.

I 2 C

– upr.

653/10/5 – do ministra sprawiedliwości (18550),

616) poseł Beaty Mazurek w sprawie błędów

w tegorocznych maturalnych arkuszach egzamina-

cyjnych – do ministra edukacji narodowej (18551),

617) poseł Beaty Mazurek w sprawie egzekucji

zaległych opłat abonamentu RTV – do ministra fi-

nansów (18552),

618) poseł Beaty Mazurek w sprawie obsadzania

stanowisk referendarzy sądowych w sądach po-

wszechnych – do ministra sprawiedliwości (18553),

619) poseł Beaty Mazurek w sprawie przeciwdzia-

łania narkomanii wśród młodzieży szkolnej – do mi-

nistra zdrowia (18554),

620) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zgod-

ności etykiet ze stanem faktycznym w zakresie wy-

robów mięsnych – do ministra rolnictwa i rozwoju

wsi (18555),

621) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie renty

dożywotniej – do ministra gospodarki (18556),

622) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie sta-

wek za wywóz śmieci w Polsce – do ministra środo-

wiska (18557),

623) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie punk-

tów konsultacyjnych dla dzieci z rdzeniowym zanikiem

mięśni SMA – do ministra zdrowia (18558),

624) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie po-

stępowania dyscyplinarnego wobec nauczycieli – do

ministra edukacji narodowej (18559),

625) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie in-

formatyzacji w służbie zdrowia – do ministra zdrowia

(18560),

626) posła Józefa Lassoty w sprawie uregulowań

ustawowych dotyczących określenia pierwszeństwa

przejazdu pojazdów uprzywilejowanych w przypadku

przecinania się ich kierunków ruchu – do ministra

ministra spraw wewnętrznych (18561),

627) posła Józefa Lassoty w sprawie aktów wyko-

skiej (18562),

628) posła Józefa Lassoty w sprawie sposobu ob-

liczania emerytury dla funkcjonariuszy – do ministra

spraw wewnętrznych (18563),

629) posła Józefa Lassoty w sprawie systemu na-

uczania osób niepełnosprawnych z wykorzystaniem

ośrodków specjalnych – do ministra edukacji naro-

dowej (18564),

630) posła Józefa Lassoty w sprawie zagrożenia

wynikającego z planowanego fakultatywnego zawie-

szenia w czynnościach służbowych w przypadku wy-

stąpienia z subsydiarnym aktem oskarżenia – do

ministra spraw wewnętrznych (18565),

631) posła Marka Balta w sprawie stanu realizacji

gospodarczego programu działań ratunkowych w Czę-

stochowie w związku z planami likwidacji 1500 miejsc

pracy w ISD Huta Częstochowa sp. z o.o. – do mini-

stra gospodarki (18566),

632) posła Rafała Grupińskiego w sprawie kon-

serwacji krypty Szembeków przy kościele pw. św.

Idziego w Siemianicach k. Kępna – do ministra kul-

633) posła Jana Szyszki w sprawie możliwości

uruchomienia produkcji samochodu Syrena Sport

– do prezesa Rady Ministrów (18568),

634) posła Jana Szyszki w sprawie działalności

II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego Gdańsk-Pół-

noc w Gdańsku – do prezesa Rady Ministrów (18569),

635) posła Jana Szyszki w sprawie ekranów przy

drogach – do prezesa Rady Ministrów (18570),

636) posła Ryszarda Galli w sprawie budowy stop-

nia wodnego w Malczycach – do ministra środowiska

(18571),

23

637) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

laczka w sprawie prac i projektów zleconych spółce

CAM Media przez podmioty gospodarcze zależne od

Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi od 1 stycznia

638) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Polacz-

639) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Obrony Narodowej od 1 stycznia 2008 r.

(18574),

640) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Skarbu Państwa od 1 stycznia 2008 r.

(18575),

641) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej od 1 stycz-

642) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Spraw Zagranicznych od 1 stycznia

nicznych (18577),

643) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodar-

morskiej (18578),

644) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Edukacji Narodowej od 1 stycznia 2008 r.

(18579),

645) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

646) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Gospodarki od 1 stycznia 2008 r. do

647) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych od 1 stycznia

wnętrznych (18582),

648) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego od

649) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Rozwoju Regionalnego od 1 stycznia

gionalnego (18584),

650) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Sportu i Turystyki od 1 stycznia 2008 r.

(18585),

651) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego od 1 stycz-

652) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Sprawiedliwości od 1 stycznia 2008 r.

(18587),

653) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji od 1 stycznia

654) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Ministerstwa Środowiska od 1 stycznia 2008 r. do

655) posłów Andrzeja Adamczyka i Jerzego Po-

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów od 1 stycznia

strów (18590),

656) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie prze-

pisów ogólnych dotyczących referendum lokalnego

przeprowadzanego na wniosek mieszkańców – do mi-

657) poseł Ewy Wolak w sprawie zamknięcia Dro-

gi Sudeckiej – do ministra transportu, budownictwa

24

658) poseł Ewy Wolak w sprawie dotacji na utrzy-

manie psów przewodników dla osób niewidomych

659) poseł Ewy Wolak w sprawie wyeliminowania

nie Kodeksu cywilnego i doprowadzenia do objęcia

wszystkich lokatorów ochroną, w postaci orzekanego

przez sąd uprawnienia do lokalu socjalnego – do mi-

skiej (18594),

660) poseł Ewy Wolak w sprawie zagrożeń dla

społeczności lokalnej związanych z biegiem rzeki

Odry na Dolnym Śląsku – do ministra transportu,

661) poseł Ewy Wolak w sprawie budowy łącznika

aglomeracyjnego A4 – S8 – do ministra transportu,

662) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie ustawy

663) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie rozpo-

edukacji narodowej (18598),

664) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie umiej-

scowienia siedziby Zarządu Dorzecza Wisły w Byd-

goszczy – do ministra środowiska (18599),

665) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie zasad

egzekwowania abonamentu RTV – do ministra kul-

666) posła Waldemara Sługockiego w sprawie

„Programu operacyjnego współpracy transgranicz-

nej Polska – Saksonia 2014–2020” w ramach „Euro-

pejskiej współpracy terytorialnej” – do ministra roz-

woju regionalnego (18601),

667) poseł Marzeny Machałek w sprawie zagroże-

nia realizacji inwestycji dotyczącej budowy drogi S3

na odcinku Legnica – Lubawka – do ministra trans-

668) posła Marka Rząsy w sprawie projektu usta-

wy o korytarzach przesyłowych – do ministra gospo-

darki (18603),

669) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zasad naboru dzieci do przedszkola – do ministra

edukacji narodowej (18604).

Interpelacje te – zgodnie z art. 192 ust. 6 regula-

minu Sejmu – zostały przekazane adresatom.

Jednocześnie informuję, że wpłynęły następujące

odpowiedzi:

1) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Bogdana Zdrojewskiego na ponowną interpelację po-

sła Jerzego Borowczaka w sprawie uruchomienia

ce konserwatorskie przy kościele pw. św. Szymona

i Judy w Gnojewie (10712),

2) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Magdaleny Młochowskiej – z upo-

ważnienia prezesa Rady Ministrów – na interpelację

posła Bartosza Kownackiego w sprawie zamówień

publicznych na usługi medyczne w urzędach pań-

stwowych (10726),

3) podsekretarz stanu w Ministerstwie Transpor-

tu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Patrycji Wo-

lińskiej-Bartkiewicz – z upoważnienia ministra – na

interpelację poseł Haliny Rozpondek oraz grupy po-

Pyrzowice – Częstochowa i obwodnicy Częstochowy

(11062),

4) ministra spraw wewnętrznych Bartłomieja

Sienkiewicza – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

strów – na interpelację posła Leonarda Krasulskiego

w sprawie raportów z działalności ABW w 2010 oraz

2011 r. i zawartych w nich informacji w zakresie

zwalczania procederu reaktywowania na podstawie

akcji kolekcjonersko-historycznych przedwojennych

przedsiębiorstw, a także bezpodstawnego żądania

przez nie lub ich pełnomocników znacznych kwot od-

szkodowań albo zwrotu mienia od Skarbu Państwa

(12366),

5) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jacka

Sadowego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

– na ponowną interpelację posła Zbigniewa Włod-

kowskiego w sprawie oceny zasadności odrzucenia

lenie zamówienia publicznego z powodu niezałącze-

nia przez wykonawcę kosztorysu ofertowego do jego

oferty (13206),

6) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Małgorzaty Olszewskiej na ponow-

ną interpelację poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie

wzrostu cen usług pocztowych (13589),

7) ministra-członka Rady Ministrów, szef Kance-

larii Prezesa Rady Ministrów Jacka Cichockiego – z upo-

posła Jana Ziobry w sprawie lotów służbowych Pre-

zesa Rady Ministrów Donalda Tuska (13704),

8) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

rodowej Czesława Mroczka – z upoważnienia mini-

stra – na ponowną interpelację posła Marka Opioły

w sprawie wykorzystywania przez Służbę Kontrwy-

wiadu Wojskowego oraz Służbę Wywiadu Wojskowe-

go rosyjskiego transportu lotniczego (13745),

9) ministra obrony narodowej Tomasza Siemonia-

ka na ponowną interpelację posła Tomasza Kaczmar-

ka w sprawie zwolnienia funkcjonariuszy, żołnierzy

i pracowników Służby Kontrwywiadu Wojskowego

z obowiązku zachowania tajemnicy w ramach śledz-

twa dotyczącego inwigilowania przez tę służbę po-

słów PiS (13807),

10) ministra spraw wewnętrznych Bartłomieja

niedopełnienia obowiązków służbowych przez szefów

ABW, BOR i SKW w związku z wykorzystywaniem

25

przez urzędników państwowych samolotów prywat-

nego przewoźnika (13898),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

portu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Andrze-

ja Massela – z upoważnienia ministra – na ponowną

interpelację posła Jerzego Borkowskiego w sprawie

pociągu TLK 407 Chopin (13907),

12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Andrzeja Parafianowicza – z upoważnienia mi-

nistra – na interpelację posła Przemysława Wiplera

w sprawie kosztów wadliwych decyzji wydawanych

przez organy podatkowe (13980),

13) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Bogdana Zdrojewskiego na interpelację posłów Artu-

ra Dębskiego i Tomasza Makowskiego w sprawie na-

gród pieniężnych przyznanych w Ministerstwie Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 r.

(14025),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi Tadeusza Nalewajka – z upoważ-

nienia prezesa Rady Ministrów – na ponowną inter-

pelację posła Jana Szyszki w sprawie genetycznie

modyfikowanych organizmów (14065),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Jacka Kapicy – z upoważnienia ministra – na

ponowną interpelację posła Bogdana Rzońcy w spra-

wie likwidacji Oddziału Celnego w Sanoku (14100),

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ponowną interpelację posła Andrzeja Kani w sprawie

zmiany obowiązujących przepisów dotyczących ogra-

niczenia wwozu na terytorium Polski paliwa z państw

trzecich (14237),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej Marka Buciora – z upoważnienia

Zbonikowskiego w sprawie obniżenia stawki składek

na ubezpieczenie społeczne dla tzw. drobnych przed-

siębiorców (14250),

18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

ska Beaty Jaczewskiej – z upoważnienia prezesa

Marka Opioły w sprawie podjęcia przez rząd działań

legislacyjnych w kontekście dynamicznego wzrostu

liczby ferm na północnym Mazowszu (14380),

19) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Jarmuziewicza – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

wie działania UOKiK wobec zmowy cenowej przy

przetargach na modernizację dróg krajowych i auto-

strad (14390),

20) ministra gospodarki Janusza Piechocińskiego

na interpelację posłów Artura Dębskiego i Tomasza

Makowskiego w sprawie odpowiedzi na interpelację

skierowaną do ówczesnego ministra gospodarki, do-

tyczącą nagród pieniężnych przyznanych pracowni-

kom ministerstwa w latach 2008–2011 (14406),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Jarmuziewicza – z upoważnienia ministra – na po-

nowną interpelację poseł Małgorzaty Niemczyk

w sprawie planowanej rozbudowy sieci dróg w woj.

łódzkim (14478),

22) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

Tomasza Tomczykiewicza – z upoważnienia ministra

czyk w sprawie ustawy o korytarzach przesyłowych

(14479),

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Wewnętrznych Stanisława Rakoczego – z upoważnie-

nia ministra – na ponowną interpelację poseł Małgo-

rzaty Niemczyk w sprawie wypadków w górach i bra-

ku obowiązkowego ubezpieczenia w Polsce (14485),

24) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego Piotra Żuchowskiego – z upoważ-

nienia ministra – na ponowną interpelację poseł Mał-

gorzaty Niemczyk w sprawie zabytków i procederu

ich niszczenia (14486),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Igora Radziewicza-Winnickiego – z upoważnienia mi-

nistra – na ponowną interpelację posła Sławomira

Jana Piechoty w sprawie zmiany wymagań w zakre-

sie prowadzenia punktów aptecznych, w szczególno-

ści dotyczących kwalifikacji osoby będącej kierowni-

kiem takiego punktu (14606),

26) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

ryka Kmiecika w sprawie wysokości nagród i premii

wypłaconych w latach 2011–2012 zarówno w Mini-

sterstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jak

i w podległych jednostkach (14858),

27) ministra gospodarki Janusza Piechocińskiego

na interpelację posła Henryka Kmiecika w sprawie

2011–2012 zarówno w Ministerstwie Gospodarki, jak

i w podległych jednostkach (14862),

28) minister sportu i turystyki Joanny Muchy na

sokości nagród i premii wypłaconych w latach 2011–

2012 zarówno w Ministerstwie Sportu i Turystyki,

jak i w podległych jednostkach (14873),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Wewnętrznych Marcina Jabłońskiego – z upoważnie-

nia ministra – na interpelację posła Macieja Małec-

kiego w sprawie planowanej likwidacji posterunków

Policji w Słubicach, Staroźrebach i Słupnie w pow.

płockim (14893),

30) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodar-

ki Ilony Antoniszyn-Klik – z upoważnienia ministra

szałości Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości

w ocenie wniosków o dofinansowanie (14938),

interpelację poseł Marzeny Machałek w sprawie wpi-

sania biathlonu na listę strategicznych dyscyplin

sportowych (14949),

32) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

womira Neumanna – z upoważnienia ministra – na

26

interpelację posłów Anny Nemś i Józefa Lassoty

w sprawie niepokojącego ograniczania dzieciom nie-

widomym dostępu do rehabilitacji ruchowej (14960),

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa Rafała Baniaka – z upoważnienia ministra

zajęcia stanowiska przez ministra skarbu państwa

w zakresie polityki spółki PLL LOT SA (jej obecnego

oraz byłych prezesów i zarządu) wobec związków za-

wodowych, osób je reprezentujących oraz spółki pra-

cowniczej LOT Air, ze szczególnym uwzględnieniem

procesów wytoczonych przez PLL LOT SA ww. pod-

miotom (14978),

34) ministra spraw wewnętrznych Bartłomieja

nieprawidłowości w działaniu Służby Kontrwywiadu

Wojskowego (14981),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Narodowej Przemysława Krzyżanowskiego – z upo-

ważnienia ministra – na ponowną interpelację poseł

Małgorzaty Niemczyk w sprawie zapewnienia uczniom

możliwości pozostawienia części podręczników i przy-

borów szkolnych w budynku szkoły (15008),

36) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej Elżbiety Seredyn – z upoważnie-

rzaty Niemczyk w sprawie ustawy o wspieraniu ro-

dziny i systemie pieczy zastępczej (15010),

interpelację posła Artura Górczyńskiego oraz grupy

posłów w sprawie urządzeń przeciwpożarowych znaj-

dujących się na Stadionie Narodowym (15041),

38) ministra obrony narodowej Tomasza Siemo-

niaka na ponowną interpelację posła Tomasza Kacz-

marka w sprawie możliwego zagrożenia życia i zdro-

wia XIII zmiany PKW w Afganistanie (15079),

39) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

Nowickiej w sprawie sytuacji samotnych osób niepeł-

nosprawnych (15092),

40) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Marzeny Machałek w sprawie zachowania

połączeń kolejowych na odcinku Jelenia Góra – Lwó-

wek Śląski i modernizacji linii 283 (15100),

41) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

Jerzego Witolda Pietrewicza – z upoważnienia mini-

ka w sprawie przyszłości i dalszego funkcjonowania

Kopalni Węgla Kamiennego Piekary w związku

z informacjami o zamiarze jej sprzedaży spółce Wę-

glokoks SA (15118),

interpelację poseł Beaty Kempy w sprawie finanso-

wania i działalności Polskiego Związku Bilardowego

(15186),

interpelację posła Czesława Hoca w sprawie kontro-

wersyjnego i niespójnego przepisu w ostatecznej wersji

projektu rozporządzenia ministra sportu i turystyki

w sprawie uprawiania turystyki wodnej (15199),

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Marka Polaka w sprawie czasowego wy-

łączenia z eksploatacji linii kolejowej nr 117 (Biel-

sko-Biała – Wadowice – Kalwaria Zebrzydowska

– Lanckorona) (15222),

interpelację posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzoń-

cy w sprawie zmniejszenia dotacji dla niektórych dys-

cyplin sportowych (15251),

46) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

sza Piontkowskiego w sprawie zasad publikowania

płatnych ogłoszeń i reklam w środkach masowego

przekazu przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa

Narodowego (15298),

47) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

interpelację posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

dostępności opieki stomatologicznej (15321),

interpelację posła Dariusza Cezara Dziadzia w spra-

wie podjęcia działań w celu utrzymania działalności

Policyjnego Towarzystwa Sportowego „Walter” w Rze-

szowie (15328),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa Pawła Tamborskiego – z upoważnienia mi-

i rzeczowych dla pracowników w KWB Bełchatów

w Bełchatowie (15404),

50) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

skiego oraz grupy posłów w sprawie sytuacji szpitali

uzdrowiskowych na przykładzie usług świadczonych

przez Szpital Uzdrowiskowy nr 1 w Ciechocinku

(15451),

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych Piotra Stachańczyka – z upoważnienia

w sprawie wydania pozwolenia dotyczącego przedsię-

wzięcia polegającego na montażu urządzeń w posta-

ci pływających pomostów cumowniczych w ramach

projektu pn. „Zagospodarowanie Basenu Północnego

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie funkcjonowania i obiegu informacji w sie-

ci TOR (15508),

53) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

27

niejasnych przepisów dotyczących postępowania

w przypadku zagubienia przez osobę poniżej 18. roku

życia ważnej karty motorowerowej (15522),

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

– na interpelację posła Dariusza Seligi w sprawie

strategii zakupowej i planowanej zmiany struktury

własnościowej podmiotu zajmującego się produkcją

budowlanego i wojskowego asortymentu specjalnego,

jakim jest Huta Stalowa Wola SA (15539),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Macieja Grabowskiego – z upoważnienia mini-

Niemczyk w sprawie możliwości wydłużenia terminu

datkowego w związku z orzeczeniem Trybunału

Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Spra-

wiedliwości (15556),

56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

ubojem zwierząt w Polsce (15560),

interpelację posła Łukasza Borowiaka w sprawie

ochrony klientów biur podróży (15571),

58) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Sławomira Neumanna – z upoważnienia ministra

– na interpelację posła Andrzeja Dąbrowskiego w spra-

wie działań polskiej służby zdrowia na rzecz rozpo-

wszechniania idei zdrowego żywienia w szkołach

pow. kamiennogórskiego (15636),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie działań polskiej służby zdrowia na rzecz

rozpowszechniania idei zdrowego żywienia w szko-

łach pow. jaworskiego (15637),

60) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. oławskiego (15638),

61) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. oleśnickiego (15639),

62) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. wrocławskiego (15640),

63) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. świdnickiego (15641),

64) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. wałbrzyskiego (15642),

65) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. jeleniogórskiego (15643),

66) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. średzkiego (15644),

67) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. strzelińskiego (15645),

68) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. dzierżoniowskiego (15646),

69) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. ząbkowickiego (15647),

70) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. kłodzkiego (15648),

71) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. legnickiego (15649),

72) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. złotoryjskiego (15650),

73) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

28

łach pow. lwóweckiego (15651),

74) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. lubańskiego (15652),

75) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. bolesławieckiego (15653),

76) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. zgorzeleckiego (15654),

77) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. polkowickiego (15655),

78) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. głogowskiego (15656),

79) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. górowskiego (15657),

80) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. lubińskiego (15658),

81) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. wołowskiego (15659),

82) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pow. milickiego (15660),

83) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łach pow. trzebnickiego (15661),

84) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Ewy Wolak w sprawie parkowania po-

jazdów na trawnikach (16339),

interpelację posła Kazimierza Moskala w sprawie gi-

gantycznych premii przyznanych szefom rządowej

spółki PL.2012 (16364),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wiska Piotra Woźniaka – z upoważnienia ministra

Rzońcy w sprawie wysokości opłat za wywóz śmieci

(16381),

87) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

boratoriów działających przy stacjach sanitarno-epide-

miologicznych na Podkarpaciu (16386),

88) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

racie Transportu Drogowego (16400),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

interpelację poseł Beaty Mazurek w sprawie przyszło-

ści wydobycia gazu łupkowego w Polsce (16415),

90) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ewentualnego wprowadzenia refundacji szczepionki

na krztusiec dla młodzieży i osób starszych (16435),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie występowania przypadków dodawania skażone-

go, przeterminowanego mięsa do innych wyrobów

mięsnych i wędliniarskich (16437),

92) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Po-

lityki Społecznej Jacka Męciny – z upoważnienia mi-

wie występujących problemów na rynku pracy zwią-

zanych z brakiem kierowców dużych samochodów

osobowych (tirów) (16440),

93) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Szymona Giżyńskiego w sprawie informa-

cji na temat podejrzeń o działaniu w Polsce lobby

„tunelowego” (16445),

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie stanowiska polskiego rządu dotyczącego

29

paktu klimatycznego i skutków jego wprowadzenia

(16457),

95) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów Michała Deskura – z upoważnienia pre-

zesa Rady Ministrów – na interpelację posła Henry-

ka Kmiecika w sprawie nagannego obyczaju udziela-

nia odpowiedzi na składane interpelacje przez rzecz-

nika prasowego Rady Ministrów (16464),

96) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Roberta Telusa oraz grupy posłów w spra-

odcinku Tomaszów Mazowiecki – Skarżysko-Ka-

mienna (16478),

interpelację poseł Danuty Pietraszewskiej w sprawie

pozostawienia zapasów w programie igrzysk olimpij-

skich w roku 2020 (16494),

98) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

strzegania ustaw i rozporządzeń resortowych w za-

kresie zapewnienia wykonania geodezyjnej inwenta-

ryzacji powykonawczej przewodów podziemnych sie-

ci uzbrojenia terenu i związanych z nimi urządzeń

(16495),

99) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie likwidacji laboratoriów w niektórych po-

wiatowych stacjach sanitarno-epidemiologicznych

(16519),

100) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Łukasza Gibały w sprawie konieczności

zapewnienia uczciwej konkurencji pomiędzy podmio-

tami gospodarczymi prowadzącymi działalność po-

legającą na wykonywaniu przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym (16533),

101) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zasad postępowania ZUS w związku z orze-

czeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listo-

pada 2012 r.

(16535),

102) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na interpelację posła Roberta Wardzały w sprawie

metod leczenia próchnicy zębów u dzieci (16547),

103) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Grażyny Henclewskiej – z upoważnienia mini-

stra – na interpelację posłów Marka Krząkały i Jaro-

sława Pięty w sprawie wspierania krajowych firm

104) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie złego stanu uzębienia dzieci i młodzieży

(16553),

105) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie przedmiotowego traktowania pacjentów

przez niektóre placówki medyczne (16554),

106) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

na interpelację posła Mieczysława Golby w sprawie

podjęcia niezbędnych działań w celu ratowania to-

warzystwa sportowego PTS Walter w Rzeszowie ze

względu na istotny interes społeczny (16555),

107) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów Jarosława Króla – z upoważnienia

kasza Borowiaka w sprawie nieuczciwych praktyk

stosowanych przez firmy wydawnicze (16564),

kości prowadzonych w szkołach zajęć z wychowania

fizycznego (16565),

109) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

zaawansowania prac przygotowawczych i rozpoczę-

cia modernizacji drogi S17 na odcinku Warszawa

– Lublin, w nowej perspektywie finansowej 2014–

2020 (16576),

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

poseł Gabrieli Masłowskiej oraz grupy posłów w spra-

wie warunków nabycia mieszkań zakładowych przez

najemców i ich następców prawnych (16580),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

– na interpelację posłów Dawida Jackiewicza i Ada-

ma Kwiatkowskiego w sprawie obsługi handlingowej

PLL LOT SA (16582),

112) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

bu Państwa Rafała Baniaka – z upoważnienia mini-

i Adama Kwiatkowskiego w sprawie przejęcia lotów

dotychczas wykonywanych przez PLL LOT przez

spółkę Eurolot (16583),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

sowych PLL LOT SA w 2012 r.

(16584),

114) ministra spraw zagranicznych Radosława

Sikorskiego na interpelację posła Adama Kwiatkow-

skiego w sprawie dotacji przyznanej Fundacji Pomoc

Polakom na Wschodzie na działania skierowane do

Polonii i Polaków za granicą w 2013 r.

(16585),

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wia Cezarego Rzemka – z upoważnienia ministra

30

w sprawie uzyskania II stopnia specjalizacji zawodo-

wej z rehabilitacji (16591),

116) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posłanek Agnieszki Hanajczyk i Ewy Drozd

w sprawie art. 111 ustawy o kierujących pojazdami

(16607),

interpelację posła Tadeusza Tomaszewskiego oraz

zadania publiczne realizowane przez polskie związki

sportowe (16612),

118) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

gresów sportu powszechnego (16613),

119) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

duszu Rozwoju Kultury Fizycznej przeznaczonych na

dofinansowanie inwestycji sportowych w woj. wiel-

kopolskim (16615),

120) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

wieckim (16616),

polskim (16617),

122) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

śląskim (16618),

123) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

kim (16619),

124) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

skim (16620),

125) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

skim (16621),

126) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

sko-pomorskim (16622),

127) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

skim (16623),

128) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

skim (16624),

129) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

karpackim (16625),

130) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

tokrzyskim (16626),

mińsko-mazurskim (16627),

132) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

niopomorskim (16628),

133) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

skim (16629),

134) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

skim (16630),

135) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Macieja Banaszaka oraz grupy posłów

w sprawie udostępniania materiału dowodowego

przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego

31

w związku z mandatami karnymi za wykroczenia

zarejestrowane za pomocą automatycznych urządzeń

rejestrujących (16631),

136) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Zespół Szpitalno-Sanatoryjny nr V „Zachęta” w Cie-

chocinku (16632),

137) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Sanatorium Uzdrowiskowe „Grażyna” w Ciechocin-

ku (16633),

138) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Kolejowy Szpital Uzdrowiskowy w Ciechocinku

(16635),

139) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Krzysztofa Kłosowskiego oraz grupy

posłów w sprawie planowanego wykreślenia budowy

obwodnic Jarocina i Ostrowa Wielkopolskiego z pla-

nu inwestycji drogowych (16636),

140) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

interpelację posła Tomasza Makowskiego oraz grupy

posłów w sprawie wynagrodzeń (pensji, nagród, pre-

mii, dodatków specjalnych, trzynastek) kierownictwa,

dyrektorów i zastępców dyrektorów biur oraz depar-

tamentów Ministerstwa Zdrowia (16639),

141) ministra środowiska Marcina Korolca na in-

terpelację posła Tomasza Makowskiego oraz grupy

twa, dyrektorów i zastępców dyrektorów biur oraz

departamentów Ministerstwa Środowiska (16640),

142) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

dliwości Stanisława Chmielewskiego – z upoważnie-

kowskiego oraz grupy posłów w sprawie wynagro-

dzeń (pensji, nagród, premii, dodatków specjalnych,

Sprawiedliwości (16641),

143) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

Narodowej Czesława Mroczka – z upoważnienia mi-

nagród, premii, dodatków specjalnych, trzynastek)

rodowej (16648),

144) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas na interpelację posła Tomasza Makowskiego

rodowej (16652),

145) sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady

Szczypińskiej w sprawie kosztów działania Rady Go-

spodarczej powołanej przez prezesa Rady Ministrów

w marcu 2010 r.

(16662),

146) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Rogackiego w sprawie udzielenia dotacji w ramach

programu „Dziedzictwo kulturowe” na naprawę Mo-

stu Kamiennego w Kaliszu (16664),

147) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa Urszuli Pasławskiej – z upoważnienia mi-

i Dawida Jackiewicza w sprawie sprzedaży udziałów

Skarbu Państwa w spółce Presspublica oraz prywa-

tyzacji Przedsiębiorstwa Wydawniczego Rzeczpospo-

lita SA (16668),

148) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na interpelację poseł Bożeny Szydłowskiej w spra-

wie projektu rozporządzenia ministra zdrowia w spra-

wie sposobu ustalenia minimalnych norm zatrudnie-

nia pielęgniarek i położnych w podmiotach leczni-

czych niebędących przedsiębiorcami wydanego na

ust. 2 ustawy o działalności leczniczej (16670),

149) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie wpro-

wadzenia zmian w przepisach dotyczących użytko-

wania oraz wyglądu tablic rejestracyjnych w Polsce

(16671),

150) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nadwykonań w ochronie zdrowia (16677),

151) ministra spraw zagranicznych Radosława

Sikorskiego na interpelację posłów Tomasza Makow-

skiego i Małgorzaty Marcinkiewicz w sprawie pol-

skiej polityki wobec Kazachstanu (16678),

152) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

nistracji i Cyfryzacji Magdaleny Młochowskiej na

interpelację posłów Adama Rybakowicza i Tomasza

Makowskiego w sprawie kondycji spółki Przedsię-

biorstwo Obsługi Inwestycji w Białymstoku należącej

do Skarbu Państwa (16697),

153) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

pelację posłów Adama Rybakowicza i Tomasza Ma-

kowskiego w sprawie kondycji spółki Przedsiębiorstwo

Geologiczne Budownictwa Wodnego Hydrogeo w Kra-

kowie należącej do Skarbu Państwa (16698),

154) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

32

nia ministra – na interpelację posłów Adama Ryba-

kowicza i Tomasza Makowskiego w sprawie kondycji

spółki Państwowe Przedsiębiorstwo Produkcyjno-

-Usługowe Presbet należącej do Skarbu Państwa

(16699),

155) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wości Stanisława Chmielewskiego – z upoważnienia

cza i Tomasza Makowskiego w sprawie kondycji spół-

ki Państwowe Przedsiębiorstwo Przemysłowo-Monta-

żowe Pomet należącej do Skarbu Państwa (16700),

156) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

blarskiego w Potulicach należącej do Skarbu Pań-

stwa (16701),

157) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

go Pomet należącej do Skarbu Państwa (16702),

158) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

Agot należącej do Skarbu Państwa (16703),

159) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

spółki Pepebe Włocławek Przedsiębiorstwo Państwo-

we należącej do Skarbu Państwa (16704),

160) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Polska Żegluga Morska w Szczecinie należącej do

Skarbu Państwa (16705),

161) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Polskie Ratownictwo Okrętowe w Gdyni należącej

do Skarbu Państwa (16706),

162) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

spółki PPO Przedsiębiorstwo Państwowe w Strzel-

cach Opolskich należącej do Skarbu Państwa (16708),

163) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

spółki Przedsiębiorstwo Państwowe Gardia należącej

do Skarbu Państwa (16709),

164) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

spółki Przedsiębiorstwo Państwowe Robut w Nowym

Wiśniczu należącej do Skarbu Państwa (16710),

165) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

spółki Przedsiębiorstwo Państwowe Setar w Siedl-

cach należącej do Skarbu Państwa (16711),

166) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

spółki Przedsiębiorstwo Państwowe Drukarnia nr 1

należącej do Skarbu Państwa (16714),

167) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

w Raciborzu należącej do Skarbu Państwa (16717),

168) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

cji spółki Państwowe Przedsiębiorstwo Odzieżowe

w Sieradzu należącej do Skarbu Państwa (16718),

169) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

w sprawie kondycji spółki Stocznia Gdańska SA na-

leżącej do Skarbu Państwa (16719),

170) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Strefa Ekonomiczna SA należącej do Skarbu Pań-

stwa (16724),

171) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie kondycji Centrum Ophtha-Lab sp. z o.o.

należącej do Skarbu Państwa (16725),

172) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

wie kondycji spółki LS Airport Services SA należącej

do Skarbu Państwa (16732),

173) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

(16736),

174) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

33

wie kondycji spółki Eurolot SA w Warszawie należą-

cej do Skarbu Państwa (16738),

175) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie kondycji spółki Unimor Radiocom sp. z o.o.

176) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Precyzyjnych Mera-Poltik sp. z o.o. należącej do

177) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie kondycji spółki Zespół Pieśni i Tańca Opo-

178) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie kondycji spółki Polbus-PKS sp. z o.o. we

Wrocławiu należącej do Skarbu Państwa (16760),

179) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

darki Przestrzennej SA z siedzibą w Ostrołęce nale-

żącej do Skarbu Państwa (16762),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

w sprawie kondycji spółki PLL LOT SA należącej do

Skarbu Państwa (16764),

181) ministra skarbu państwa Włodzimierza Kar-

pińskiego na interpelację posła Adama Rybakowicza

we i Gazownictwo SA należącej do Skarbu Państwa

(16765),

182) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

warowa SA należącej do Skarbu Państwa (16768),

183) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

biorstwo Budownictwa Przemysłowego Petrobudowa

należącej do Skarbu Państwa (16769),

184) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Wojciecha Zubowskiego oraz grupy posłów

w sprawie prac remontowych na odcinku linii kolejo-

wej Legnica – Rudna Gwizdanów (16776),

185) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

ki Tomasza Tomczykiewicza – z upoważnienia mini-

cji budowy nowego bloku energetycznego w Elek-

trowni Turów (16777),

186) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

ny Machałek i Adama Lipińskiego w sprawie trudnej

sytuacji polskiego przemysłu energetycznego opartego

zwolnień pracowników Kopalni i Elektrowni Turów

(16778),

187) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Sławomira Neumanna na interpelację poseł Małgo-

finansowanych przez budżet państwa składek na

ubezpieczenie zdrowotne ewidencjonowanych w ZUS

oraz zasad finansowania świadczeń opieki zdrowot-

nej dla świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni

(16783),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia ministra

w sprawie braku rozwiązań prawnych dotyczących

budowy elektrowni wiatrowych (16790),

189) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

nistracji i Cyfryzacji Andrzeja Ręgowskiego – z upo-

tofa Tchórzewskiego w sprawie braku uregulowań

prawnych dotyczących budowy elektrowni wiatro-

wych (16791),

190) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie Komendy Powiatowej Policji w Au-

gustowie (16793),

191) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie Komisariatu Policji w Dąbrowie Bia-

łostockiej (16794),

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sokiem Mazowieckiem (16795),

193) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kółce (16796),

194) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nach (16797),

195) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kach (16798),

34

196) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nówce (16799),

197) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

jewie (16800),

198) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sku Podlaskim (16801),

199) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie Rewiru Dzielnicowych Komendy

200) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie Komendy Miejskiej Policji w Suwał-

kach (16803),

201) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie I Komisariatu Policji w Białymstoku

przy ul. Lipowej 32 (16804),

202) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Dzielnicowych Suwałki-Północ (16805),

203) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

stoku (16806),

204) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16807),

205) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie Posterunku Policji w Tykocinie

(16808),

206) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16809),

207) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Rejon Służbowy w Jeleniewie (16810),

208) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16811),

209) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16812),

210) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16813),

211) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Rejonu Służbowego w Wiżajnach (16814),

212) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

u(16815),

213) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16816),

214) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16817),

215) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

duchownej (16818),

216) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16819),

217) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16820),

218) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16821),

219) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16822),

35

220) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16823),

221) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nienia ministra – na interpelację posła Adama Ry-

bakowicza w sprawie komisariatu Policji w Surażu

(16824),

222) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16825),

223) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

miatyczach (16826),

224) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

mbrowie (16827),

225) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kowicza w sprawie Komendy Wojewódzkiej Policji

w Białymstoku (16828),

226) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wicza w sprawie II Komisariatu Policji w Białymsto-

ku przy ul. Warszawskiej 65 (16829),

227) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sakach (16830),

228) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16831),

229) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ścielnym (16832),

230) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16833),

231) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16834),

232) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16835),

233) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

bakowicza w sprawie Posterunku Policji w Czyże-

wie-Osadzie (16836),

234) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Dużym (16837),

235) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16838),

236) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16839),

237) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16840),

238) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16841),

239) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Górnym (16842),

240) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16843),

241) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

– Punktu Przyjęć Interesantów w Janowie (16844),

242) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16845),

243) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16846),

36

244) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

stockiej (16847),

245) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(16848),

246) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na interpelację poseł Zofii Popiołek w sprawie Sa-

modzielnego Publicznego Psychiatrycznego Zakładu

Opiekuńczo-Leczniczego w Celejowie (16849),

zyskiwania środków zewnętrznych na wspieranie ak-

tywności sportowej osób niepełnosprawnych (16856),

248) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

Jankowskiego – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

go w sprawie planowanej lokalizacji Dzielnicowego

Zakładu Oczyszczania w dzielnicy Włochy m.st. War-

szawy (16857),

249) ministra spraw zagranicznych Radosława

w sprawie likwidacji konsulatu w Malmö i propozycji

utworzenia Domu Polskiego dla Polaków mieszkają-

cych w południowej Szwecji (16858),

250) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Macieja Małeckiego w sprawie nieprawi-

dłowości w systemie rezerwacji miejsc w pociągach

spółki PKP InterCity (16859),

251) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

nistracji i Cyfryzacji Małgorzaty Olszewskiej – z upo-

posła Dariusza Jońskiego w sprawie decyzji Urzędu

Komunikacji Elektronicznej dotyczącej dokonania

dodatkowej zapłaty za użytkowanie pozwolenia ra-

diowego w latach 2007–2009 przez Miejskie Przed-

siębiorstwo Transportowe Tele-Taxi 400-400 s.c.

(16862),

252) ministra spraw zagranicznych Radosława

w sprawie systemu finansowania organizacji polonij-

nych oraz pomocy Polakom mieszkającym w krajach

byłego Związku Radzieckiego (16868),

253) ministra skarbu państwa Włodzimierza Kar-

pińskiego na interpelację poseł Marzeny Machałek

w sprawie powstrzymania likwidacji Dolnośląskiej

Spółki Gazownictwa sp. z o.o. we Wrocławiu oraz Za-

kładów Gazowniczych w Zgorzelcu i innych miastach

Dolnego Śląska (16878),

254) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

ska w sprawie przyznawania darmowych uprawnień

do emisji dwutlenku węgla do atmosfery (16879),

255) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie budowy fermy norek w miejscowości Brze-

ście w gm. Żórawina (16880),

256) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

cję posła Eugeniusza Czykwina w sprawie ustalenia

zakresu kompetencji organów Państwowej Straży Po-

żarnej i państwowego nadzoru budowlanego (16881),

257) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie procederu kradzieży przewodów telekomu-

nikacyjnych na terenie woj. lubuskiego (16883),

258) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

planowanych zmian w Ordynacji podatkowej mają-

cych na celu rozszerzenie kontroli nad podatnikiem

(16884),

259) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

bu Państwa Pawła Tamborskiego – z upoważnienia

w sprawie zwolnień pracowników podczas sprzedaży

Zakładu Elektroenergetycznego Elsen SA w Często-

chowie (16885),

260) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie roz-

porządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca

nych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urzą-

dzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków

261) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

pogarszającej się sytuacji ratowników medycznych

(16888),

262) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Wojciecha Hajduka – z upoważnienia mi-

cywilnych (16889),

263) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie wprowadzenia zmian w Kodeksie postępo-

wania cywilnego mających za zadanie wyeliminowa-

nie potencjalnych pomyłek komorników sądowych

(16891),

264) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

wiska Beaty Jaczewskiej – z upoważnienia prezesa

w sprawie chemitrails (16893),

37

265) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

ustawy Prawo łowieckie (16911),

266) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Jacka Gołaczyńskiego – z upoważnienia

w sprawie zmiany w systemie informatycznym Mini-

sterstwa Sprawiedliwości (16913),

267) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Piotra Tomańskiego w sprawie karania

kierowców karetek przez Inspekcję Transportu Dro-

gowego (16915),

268) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na interpelację posła Marka Rząsy w sprawie art. 2

pkt 13 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdro-

wiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz

269) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

niczaka w sprawie rozszerzenia zasięgu obszarów

szczególnie narażonych w pow. łowickim (16917),

270) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

posła Cezarego Olejniczaka w sprawie wniosku wo-

jewody łódzkiego dotyczącego zawieszenia organów

gm. Pątnów i ustanowienia w ich miejsce zarządu

komisarycznego (16918),

271) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wia Igora Radziewicza-Winnickiego – z upoważnienia

Dziadzia w sprawie braku dostępu pacjentów zaka-

żonych wirusowym zapaleniem wątroby typu C do

najskuteczniejszego leczenia za pomocą trójlekowej

terapii skojarzonej z zastosowaniem inhibitorów pro-

teazy (16919),

272) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na interpelację posła Edwarda Siarki w sprawie

wiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdro-

wiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (16920),

273) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skiej w sprawie zawartej w art. 90 ustawy o kierują-

cych pojazdami delegacji ustawowej do wydania

przez ministra zdrowia rozporządzenia dotyczącego

określenia wzoru zaświadczenia o wpisie do ewiden-

cji uprawnionych psychologów (16922),

274) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie pieszych przejść granicznych na granicy

Polski z Białorusią, Rosją i Ukrainą (16924),

275) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kiego w sprawie zwolnienia ze służby przewodniczą-

cego Związku Zawodowego Celnicy PL (16927),

276) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi Zofii Szalczyk – z upoważnienia

kiego w sprawie zmiany okresu użytkowania planta-

cji truskawek w ten sposób, aby umożliwić plantato-

rom ubieganie się w Agencji Restrukturyzacji i Mo-

dernizacji Rolnictwa o przyznanie pomocy w ramach

działania: Przywracanie potencjału produkcji rolnej

wych oraz wprowadzenie odpowiednich działań za-

pobiegawczych (16928),

277) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Wojciecha Kowalczyka – z upoważnienia mini-

w sprawie ustawy o usługach płatniczych (16930),

278) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

czaka w sprawie sytuacji na drogowym przejściu gra-

nicznym w Dorohusku (16931),

279) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie reorganizacji sądów powszechnych (16934),

280) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

bary Kudryckiej na interpelację posła Piotra Zgorzel-

skiego w sprawie kolegiów nauczycielskich w Polsce

(16935),

281) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnie-

w sprawie uwzględniania lokalnych uwarunkowań

rynku pracy przy ocenie wniosków projektowych do-

tyczących aktywizacji bezrobotnych (16936),

282) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wie działań na rzecz włączenia Kanału Śląskiego

i drogi wodnej górnej Wisły do sieci TEN-T i pozyska-

nia funduszy unijnych na rzecz realizacji tych inwe-

stycji (16937),

283) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

interpelację posła Stanisława Ożoga w sprawie zamia-

rów likwidacji laboratoriów sanepidu (16938),

284) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej Jacka Męciny – z upoważnienia

ków Funduszu Pracy wynagrodzeń oraz składek na

ubezpieczenie społeczne młodocianych pracowników

(16939),

285) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

38

dana Rzońcy w sprawie czasu trwania postępowań

przed sądami pracy (16940),

286) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kontroli stanu technicznego elektrowni wiatrowych

(16941),

287) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Rzońcy w sprawie opłat za pobyt w szpitalu rodziców

w przypadku hospitalizacji ich dziecka (16942),

288) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

nych (16944),

289) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

gramu wspierania osób uprawnionych do świadcze-

nia pielęgnacyjnego (16945),

290) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Michała Królikowskiego – z upoważnie-

wiania wizerunku sprawców brutalnych przestępstw

(16946),

291) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wykroczenia skarbowe (16947),

292) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Rzońcy w sprawie planowanych zmian organizacyj-

nych w strukturze Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(16949),

293) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

mentacji dotyczącej pracownika przez pracodawców

(16950),

294) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

(16951),

295) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

tzw. metody na bliźniaka w egzekucji komorniczej

(16952),

296) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

dowań dla więźniów (16953),

297) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej Radosława Mleczki – z upoważ-

chy i Bogdana Rzońcy w sprawie zwolnień pracownic

powracających z urlopu macierzyńskiego (16955),

298) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

ska Stanisława Gawłowskiego – z upoważnienia mi-

w sprawie podtrzymania derogacji na budowę zbior-

nika Kąty – Myscowa (16956),

299) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

wie powodu przesunięcia rozpoczęcia budowy zbior-

nika Kąty – Myscowa (16957),

300) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

problemów mieszkańców gm. Krempna spowodowa-

nych działalnością Magurskiego Parku Narodowego

(16958),

301) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nia ministra oraz podsekretarza stanu w Minister-

stwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia

rocznej dotacji do PFRON (16959),

302) podsekretarza stanu w Ministerstwie Obro-

ny Narodowej Waldemara Skrzypczaka – z upoważ-

polskich przepisów do unijnej dyrektywy obronnej

(16960),

303) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej Przemysława Krzyżanowskiego

miejsc w przedszkolach w poszczególnych powiatach

i województwach (16961),

304) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rzechy w sprawie planowanych zmian organizacyj-

(16962),

305) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Wewnętrznych Rafała Magrysia – z upoważnienia

Informacji Departamentu Spraw Obywatelskich Mi-

nisterstwa Spraw Wewnętrznych (16967),

39

306) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

cy i Jana Warzechy w sprawie realizacji wieloletniego

(16968),

307) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

chy w sprawie nagradzania jednostek samorządu te-

rytorialnego, które realizują zadania publiczne wy-

nikające z kompetencji gmin, powiatów i województw

(16969),

308) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

chy w sprawie włączenia się rządu w pomoc admini-

stracji samorządowej (16970),

309) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

Warzechy w sprawie likwidacji ulgi w podatku VAT

dla inwestorów indywidualnych (16972),

310) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

sprawowanie opieki nad osobą ubezwłasnowolnioną

wypłacanego ze środków publicznych (16973),

311) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Ilony Antoniszyn-Klik – z upoważnienia pre-

ja Bętkowskiego w sprawie konieczności zmian legi-

slacyjnych w kwestii zmiany okresu działania spe-

cjalnych stref ekonomicznych na terenie całego kraju

na czas nieoznaczony, względnie przedłużenia termi-

nów ich funkcjonowania (16975),

312) ministra spraw zagranicznych Radosława

kowskiego w sprawie uspołeczniania polskich szkół

za granicą (16976),

313) ministra obrony narodowej Tomasza Siemo-

interpelację posła Tomasza Kaczmarka w sprawie

umożliwienia bezpośredniego rozpoznania siedzib

Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz sfilmowania

oficerów operacyjnych SKW rosyjskim służbom spe-

cjalnym (16977),

314) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie prawa do renty z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych dla osób o długim stażu ubezpieczenio-

wym (16980),

315) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie wysokości potrącenia ze świadczenia

z ubezpieczenia społecznego z tytułu pobytu w za-

kładzie opiekuńczym (16981),

316) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

szewskiej w sprawie systemu nauczania oraz egzami-

nowania studentów prawa, kandydatów na aplikan-

tów, aplikantów, doktorantów i innych prawników

(16983),

317) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Marka Hoka w sprawie działań zmie-

rzających do usprawnienia układu komunikacyjnego

dróg krajowych nr 11 i 25 poprzez rozwiązanie pro-

blemu komunikacyjnego w mieście Bobolice w pow.

koszalińskim (16984),

318) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie dofinansowania pobytu w prywat-

nych domach pomocy społecznej (16985),

319) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

nowelizacji aktów prawnych regulujących sposób finan-

sowania zespołów ratownictwa medycznego (16986),

320) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wicz w sprawie egzaminów studentów prawa, kandy-

datów na aplikantów, aplikantów, doktorantów i in-

nych prawników (16987),

321) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Zofii Ławrynowicz w sprawie możliwo-

ści dokonania zmian komunikacyjnych w mieście

Bobolice usprawniających ciągi komunikacyjne dwóch

dróg krajowych nr 11 i 25 (16988),

322) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

ministra, sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ministra, podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

ważnienia ministra oraz sekretarza stanu w Mini-

sterstwie Gospodarki Jerzego Witolda Pietrewicza

Krystyny Sibińskiej oraz grupy posłów w sprawie sy-

tuacji na rynku biomasy w Polsce (16989),

323) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Bogdana Zdrojewskiego oraz sekretarza stanu w Mi-

nisterstwie Finansów Janusza Cichonia – z upoważ-

lowskiego oraz grupy posłów w sprawie wykazu sto-

warzyszeń i organizacji pozarządowych (16990),

324) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

trudnienia w Głównym Urzędzie Geodezji i Karto-

grafii (16993),

40

325) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

nym Urzędzie Miar (16994),

326) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

zoru Budowlanego (16995),

327) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nitarnych i nadzorowania ich przez Państwową In-

spekcję Sanitarną w Sanktuarium Matki Boskiej

Pocieszenia w Leżajsku (16996),

328) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Leśniańskiej w Leśnej Podlaskiej (16997),

329) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Leśniowskiej w mieście Żarki (16998),

330) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

(16999),

331) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

Narodowej Joanny Berdzik – z upoważnienia ministra

w sprawie działań podejmowanych przez MEN w związ-

ku z przekazywaniem szkołom przez wydawców pod-

ręczników korzyści majątkowych w zamian za wybór

332) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

cji Narodowej Joanny Berdzik – z upoważnienia mi-

w sprawie częstej modyfikacji zakresu i treści kształ-

cenia, która negatywnie wpływa na polski system

oświaty i zmusza rodziców uczniów do ponoszenia

nieuzasadnionych wydatków na kolejne podręczniki

szkolne (17009),

333) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

dłowości w funkcjonowaniu systemu informacji me-

gafonowej kolei (17010),

334) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

Kozłowskiej w sprawie łamania przepisów z zakresu

bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego

(17012),

335) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Cezarego Kucharskiego w sprawie nowelizacji

ustawy o gospodarce nieruchomościami (17013),

336) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

– na interpelację poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie

obowiązku sporządzania przez przedsiębiorców ra-

portów o emisji do powietrza gazów cieplarnianych

337) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie stanu polskiego górnictwa (17017),

338) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Tomasza Tomczykiewicza – z upoważnienia

w sprawie projektu ustawy o korytarzach przesyło-

wych (17018),

339) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na interpelację posła Mieczysława Kasprzaka w spra-

wie planowanych zmian organizacyjnych w strukturze

Państwowej Inspekcji Sanitarnej w woj. podkarpac-

kim, poprzez likwidację oddziałów laboratoryjnych

zlokalizowanych w 10 powiatowych stacjach sanitar-

no-epidemiologicznych, w tym w Lubaczowie, Jaśle,

Przeworsku i Jarosławiu (17019),

340) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Eugeniusza Czykwina w sprawie rozbieżności in-

terpretacyjnych ustawy Prawo budowlane (17021),

341) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

nikowskiego w sprawie zniesienia możliwości ubie-

gania się o uzyskanie dyplomu i tytułu zawodowego

przez słuchaczy kolegiów nauczycielskich, nauczy-

cielskich kolegiów języków obcych i kolegiów pracow-

ników służb społecznych na mocy art. 261b ustawy

342) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie no-

wych zasad dotyczących egzaminów na prawo jazdy

(17025),

343) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

41

rze Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na przykładzie

Podkarpacia (17027),

344) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

wie zagrożenia polskich uczelni infiltracją wywiadu

rosyjskiego w związku z planowaną przez Akademię

Obrony Narodowej wymianą profesorów z Federacją

Rosyjską (17028),

345) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie wydania zarządzenia zakazującego obec-

ności honorowej asysty wojskowej na pogrzebach by-

łych funkcjonariuszy komunistycznych, członków

wojskowych służb specjalnych zaangażowanych we

wprowadzenie stanu wojennego i w prześladowania

narodu polskiego (17029),

346) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

w sprawie planowanych zwolnień pracowników Else-

nu SA w Częstochowie (17030),

347) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skiej w sprawie zmian w wycenie leków dla chorych

na nowotwory krwi (17031),

348) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie reali-

zacji zapowiedzi dotyczącej przeznaczenia dochodów

pochodzących z fotoradarów na budowę dróg i auto-

strad (17032),

349) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie problemu

obniżającego się poziomu czytelnictwa wśród mło-

dzieży skutkującego zubożeniem słownictwa prze-

ciętnego użytkownika języka polskiego (17034),

350) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

tom w zdobyciu doświadczenia zawodowego i uzyska-

niu pracy po urodzeniu dziecka (17035),

351) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

finansowej szpitali (17036),

352) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

prawnych, które wyeliminowałyby omyłkowe egze-

kucje komornicze spowodowane niedoprecyzowa-

niem danych osobowych, jakie powinny być zawarte

w tytule wykonawczym (17037),

353) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

– na interpelację posła Jacka Sasina w sprawie inter-

pretacji niektórych przepisów ustawy o spółdziel-

niach mieszkaniowych (17039),

354) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie doprecyzowania przepisów ustawy o po-

datku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy

o gospodarce nieruchomościami dotyczących służeb-

ności przesyłu (17040),

355) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie refundacji świadczeń ratujących życie (17041),

356) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na interpelację posła Jana Dziedziczaka

w sprawie nowego sposobu finansowania budowy ob-

wodnic (17042),

357) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Rzońcy w sprawie rozkładania na raty nienależnie

pobranych stypendiów szkolnych (17044),

358) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

alkoholizmowi wśród dzieci i młodzieży (17046),

359) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wie częstych zmian podręczników dla dzieci realizu-

jących obowiązek szkolny (17048),

360) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Józefa Rackiego w sprawie poprawy para-

metrów torów kolejowych oraz rewitalizacji dworca

kolejowego w Kaliszu (17049),

361) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

technicznego torów oraz czasu przejazdu pociągu na

trasie Ostrów – Wrocław (17050),

362) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

egzaminu państwowego na prawo jazdy dla osób, któ-

re ukończyły szkolenie na prawo jazdy przed 19 stycz-

nia 2013 r.

(17051),

363) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

42

Włodkowskiego w sprawie problemów prawnych po-

wstałych w związku z przekazywaniem publicznych

szkół podstawowych osobom fizycznym (17052),

364) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Mieczysława Kasprzaka w sprawie plano-

wanej likwidacji linii kolejowej nr 101 Munina – Hre-

benne (17053),

365) ministra spraw zagranicznych Radosława

w sprawie krajowego sprawozdawcy w zakresie han-

dlu ludźmi (17054),

366) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie pieszych przejść granicznych Polski

z Ukrainą, Białorusią oraz Rosją (obwód kalinin-

gradzki), stanowiących zewnętrzną granicę Unii Eu-

ropejskiej (17055),

367) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie zakazu uboju

rytualnego zwierząt i możliwości likwidacji miejsc

pracy (17056),

368) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie programów terapeutycznych w zakresie prze-

ciwdziałania wadom postawy u dzieci i młodzieży

(17057),

369) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Aleksandry Trybuś w sprawie wysokich

opłat za uzyskanie kwalifikacji wstępnej do przewozu

osób lub rzeczy (17060),

370) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

ministra oraz ministra spraw zagranicznych Rado-

sława Sikorskiego na interpelację poseł Aleksandry

Trybuś w sprawie wsparcia wizerunku polskiej żyw-

ności w Republice Czeskiej (17061),

371) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Kazimierza Ziobry w sprawie funkcjono-

wania PKP InterCity SA oraz wyłączenia z eksplo-

atacji przez Polskie Linie Kolejowe SA niektórych

linii kolejowych na terenie woj. podkarpackiego

(17067),

372) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Jacka Boguckiego w sprawie kolejowych

przewozów towarowych do stacji Łomża, Łapy, Soko-

ły i Czyżew oraz planów modernizacji linii kolejowej

E75 na terenie woj. podlaskiego (17069),

373) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

browskiego w sprawie przepisów ograniczających

rozwój uzdrowisk (17070),

Paluch i Ewy Malik w sprawie stanowiska rządu wo-

bec postulatu likwidacji okien życia (17071),

375) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie przepisów znowelizowanej ustawy o lecz-

wych ograniczających rozwój gmin uzdrowiskowych

(17072),

376) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie wydania rozporządzenia na podstawie art. 111

ustawy o kierujących pojazdami (17073),

377) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

i Rozwoju Wsi Kazimierza Plocke – z upoważnienia

na Łuczaka w sprawie wsparcia finansowego zbioru,

transportu i unieszkodliwiania padłych zwierząt go-

spodarskich w sytuacji zaprzestania stosowania roz-

porządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 (17074),

378) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

Kalemby na interpelację posła Jerzego Wenderlicha

w sprawie potrzeby promocji polskiej żywności za

granicą (17075),

379) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie wadliwości systemu eWUŚ (17076),

380) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

ki Jerzego Witolda Pietrewicza – z upoważnienia mi-

w sprawie rezerwy mocy w krajowym systemie ener-

getycznym (17077),

381) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie nieprawidłowości w umowach na dostawy gazu

(17078),

382) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie możliwości dokładnej kontroli nad działal-

nością fundacji i stowarzyszeń (17079),

383) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

Cyconia w sprawie złej sytuacji w branży pszczelar-

skiej (17080),

43

384) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ujednolicenia zakresu stosowania stawek podatko-

wych od garaży (17081),

385) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

wymagających pobytu w domach pomocy społecznej

(17083),

386) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

uczycielskich (17084),

387) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Lassoty w sprawie nowego systemu obiegu dokumen-

tów w sądach (17085),

388) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie pilotażowego projektu wdrażania w apte-

kach nowego systemu informatycznego będącego po-

łączeniem internetowego konta pacjenta oraz e-re-

cepty (17086),

389) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie konieczności prowadzenia od początku

spraw karnych i cywilnych zawisłych przed dniem

ły zlikwidowane, a stały się wydziałami zamiejsco-

wymi innych sądów rejonowych (17089),

390) ministra spraw zagranicznych Radosława

grupy posłów w sprawie zbliżającej się 70. rocznicy

zbrodni rzezi wołyńskiej (17092),

391) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

żłobków do obowiązujących przepisów (17095),

392) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Ewy Wolak oraz grupy posłów w sprawie

przewozu rowerów w pociągach (17097),

393) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skiej oraz grupy posłów w sprawie prac nad przygo-

towaniem ustawy o zawodzie ratownika medycznego

(17098),

394) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

łacz-Leszczyńskiej oraz grupy posłów w sprawie no-

welizacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym

(17099),

395) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

funkcjonowania Państwowego Ratownictwa Medycz-

nego (17100),

396) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nansowania szczepionki chroniącej przed rozwojem

raka szyjki macicy (17101),

397) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Agnieszki Kołacz-Leszczyńskiej oraz

grupy posłów w sprawie budowy obwodnicy dla mia-

sta Głogowa i przeprawy mostowej na rzece Odrze

(17102),

398) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Macieja Orzechowskiego w sprawie za-

pewnienia osobie niesłyszącej bezpłatnej pomocy tłu-

macza języka migowego podczas egzaminu na prawo

jazdy (17103),

399) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wymiany kas fiskalnych (17104),

400) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie składki ubezpieczenia chorobowego

płaconej przez pracodawców (17105),

401) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Doroty Rutkowskiej w sprawie moderni-

zacji linii kolejowej Warszawa – Łódź na odcinku

402) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

Kozłowskiej w sprawie proponowanych zmian doty-

czących reformy aparatów wykonawczych organów

administracji rządowej (17109),

403) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

skiej w sprawie praktyki sądów powszechnych w spra-

wach cywilnych w zakresie zaliczek na poczet opinii

sądowych (17110),

404) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie uznawania przez Polskę przepisów UE do-

tyczących swobodnego handlu środkami spożywczy-

mi i suplementami diety (17111),

44

405) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie bu-

dowy drogi krajowej S12 wraz z obwodnicą Chełma

(17112),

406) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

norm zatrudnienia oraz minimalnego wynagrodze-

nia dla pielęgniarek i położnych (17113),

407) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie ustalania minimalnych norm zatrudnienia pie-

lęgniarek i położnych w podmiotach leczniczych nie-

będących przedsiębiorcami (17116),

408) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Roberta Kołakowskiego w sprawie zwiększenia kwo-

ty granicznej, od jakiej czyn zabroniony będzie kwa-

lifikowany jako przestępstwo (17117),

409) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie kryteriów kwalifikacyjnych dotyczących

pielęgniarek i położnych (17118),

410) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

potrzeby utrzymania oddziałów laboratoryjnych po-

wiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych na

terenie woj. podkarpackiego (17119),

411) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

potrzeby nowelizacji ustawy o lecznictwie uzdrowi-

skowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdro-

412) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

go i Piotra Zgorzelskiego w sprawie podstawy opo-

datkowania przy sprzedaży zadłużonych lokali

mieszkalnych nabytych w drodze spadku (17121),

413) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kości opłaty reprograficznej (17122),

414) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posłów Stanisława Pięty i Waldemara Andze-

la w sprawie nieprzestrzegania przepisów ustawy

o spłacie niektórych niezaspokojonych należności

nych zamówień publicznych oraz niegospodarności

przy realizacji inwestycji drogowych, co skutkuje

upadkiem polskich firm budowlanych i wzrostem

bezrobocia (17123),

415) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wszczęcia procesu legislacyjnego w zakresie zmiany

art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, polegającej

na wyłączeniu jego stosowania w odniesieniu do tzw.

ogródków gastronomicznych (17125),

416) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

mie pieczy zastępczej (17126),

417) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

laka i Roberta Telusa w sprawie rozwiązania trudnej

sytuacji na rynku trzody chlewnej w Polsce (17127),

418) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

problemu pozyskiwania energii z odnawialnych źró-

deł energii w Polsce (17129),

419) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skar-

bu Państwa Urszuli Pasławskiej – z upoważnienia

oraz grupy posłów w sprawie prywatyzacji Przed-

siębiorstwa Przemysłu Ziemniaczanego Trzemesz-

no sp. z o.o. (17130),

420) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

nistra – na interpelację poseł Elżbiety Witek w spra-

wie ograniczeń w dostępie obywateli do zasobów Cen-

tralnego Archiwum Wojskowego (17132),

421) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

i Ewy Malik w sprawie zmiany sposobu finansowania

leków dostępnych w ramach chemioterapii niestan-

dardowej w leczeniu nowotworów krwi (17133),

422) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie 30 mln zł zablokowanych firmie CH Nexa

sp. z o.o. przez urząd skarbowy z Lublina (17137),

423) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pelację posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie wyklu-

czenia cyfrowego osób niepełnosprawnych (17140),

424) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

skiego i Wojciecha Penkalskiego w sprawie zaniedbań

w Zakładzie Karnym w Wojkowicach (17141),

45

425) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

Najdera w sprawie wykorzystania środków budżetu

Unii Europejskiej na lata 2014–2020 w kontekście

realizacji założeń pakietu klimatyczno-energetycz-

nego (17142),

426) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie zerwania kontraktu Narodowego Funduszu

Zdrowia z Centrum Medycznym Esculap sp. z o.o.

w Bielsku-Białej (17143),

427) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na interpelację posła Pawła Sajaka w sprawie stre-

fy zagrożenia ekologicznego i wpływu przemysłu na

środowisko (17144),

428) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w sprawie zmiany praktyki sądów lub zmian ustawo-

wych, które zapobiegałyby dyskryminacji ojców

w postępowaniach przed sądami rodzinnymi (17145),

429) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Pawła Sajaka w sprawie transportu ma-

teriałów niebezpiecznych przez Płock do Polskiego

Koncernu Naftowego Orlen SA (17146),

430) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie wpływu przemysłu petrochemicznego na zdrowie

obywateli Płocka (17147),

431) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie danych dotyczących liczby najcięższych

przestępstw popełnionych w ostatnich latach (17150),

432) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego oraz grupy posłów w sprawie sankcji wobec

osób niepłacących alimentów (17151),

433) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

grupy posłów w sprawie zmiany przepisów o koniecz-

ności rejestracji transakcji za pomocą kas fiskalnych

(17152),

434) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

grupy posłów w sprawie odliczania podatku VAT od

zakupionych przez firmy pojazdów (17153),

435) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Tomasza Górskiego oraz grupy posłów

w sprawie sprzedaży biletów na przejazdy koleją

(17155),

436) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

długów (17156),

437) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nych i paragonów (17157),

438) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Wojciecha Kowalczyka na interpelację posła To-

masza Górskiego oraz grupy posłów w sprawie usta-

wy o odwróconej hipotece (17159),

439) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

siębiorców (17160),

440) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

py posłów w sprawie wydłużenia czasu dojazdu ka-

retki do pacjenta (17161),

441) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

grupy posłów w sprawie podatku VAT na materiały

budowlane (17162),

442) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

umów na wywóz śmieci (17163),

443) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

nia kraju na wypadek powodzi (17164),

444) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

Funduszu Gwarancyjnego (17168),

445) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

Orzechowskiego i Marka Hoka w sprawie kolegiów

obcych (17169),

446) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

w sprawie badań nad grafenem (17170),

447) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie długo działających analogów insuliny, które nie

są objęte refundacją dla większości diabetyków (17171),

46

448) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

chowskiego w sprawie nowelizacji Kodeksu postępo-

wania cywilnego (17172),

449) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

czak w sprawie refundacji długo działających analo-

gów insuliny dla dotychczas pominiętej grupy pacjen-

tów z cukrzycą typu II (17173),

450) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Jerzego Wenderlicha w sprawie otwar-

cia węzła w Turznie (17174),

451) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra

wie szacunkowych danych o wykonaniu budżetu

państwa za okres styczeń–luty 2013 r.

(17176),

452) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie utworzenia Zarządu Dorzecza Dolnej Wi-

sły (17177),

453) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie skutków budżetowych wprowadzenia pełnego

odliczenia podatku VAT od nabywanych przez firmy

pojazdów (17178),

454) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

455) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie wybranych prac geologicznych (17180),

456) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

prywatyzacji Zakładów Wyrobów Kamionkowych

Marywil SA z siedzibą w Suchedniowie (17182),

457) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

tofa Lipca w sprawie Kieleckich Kopalń Surowców

Mineralnych SA i procedowania przez ministerstwo

wniosków płynących z tejże spółki (17183),

458) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Mariusza Haładyja – z upoważnienia ministra

– na interpelację posła Mirosława Pluty w sprawie

liczby kontroli w przedsiębiorstwach i praw przedsię-

biorcy wobec organów przeprowadzających kontrole

(17184),

459) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie rozwoju polskiego przemysłu motoryzacyjnego

(17185),

460) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

ny kryterium w zakresie możliwości aplikowania

o środki w ramach programu „Likwidacja niskiej

emisji wspierająca wzrost efektywności energetycz-

nej i rozwój rozproszonych odnawialnych źródeł ener-

gii” (17187),

461) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Beaty Kempy w sprawie zjazdów na au-

tostradzie A4 (17188),

462) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

zy w sprawie wykładni art. 62 ustawy o przeciwdzia-

łaniu narkomanii (17189),

463) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

mioty handlowe mylącej informacji o likwidacji dzia-

łalności (17190),

464) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

zy w sprawie oszustów internetowych podających się

za Policję (17191),

465) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Krzysztofa Brejzy w sprawie zdjęć po-

chodzących z fotoradarów robionych pojazdom uprzy-

wilejowanym (17192),

466) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

informacji umieszczanych na paragonach (17193),

467) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi Krystyny Gurbiel – z upoważnie-

zy w sprawie nieuczciwego procederu w handlu wa-

rzywami (17194),

468) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

poseł Julii Pitery w sprawie konieczności doprecyzo-

wania art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowa-

niu przestrzennym (17195),

469) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

niczaka w sprawie dalszego funkcjonowania kolegiów

nauczycielskich oraz nauczycielskich kolegiów języ-

ków obcych, na przykładzie Kolegium Nauczyciel-

skiego w Zgierzu (17196),

470) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

47

stra – na interpelację posłów Leszka Millera i Ceza-

rego Olejniczaka w sprawie skutków podatkowych

w transakcjach sprzedaży i zamiany gruntów (17197),

471) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

manka w sprawie kolegiów nauczycielskich i nauczy-

cielskich kolegiów języków obcych (17198),

472) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie prawa polskich rolników do ochrony pod-

stawowych atrybutów swojej własności rolnej – prawa

do pracy na nieskażonej ziemi i stosowania materia-

łu siewnego bezpiecznego i kontrolowanego przez

służby państwowe (17200),

473) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Ewy Wolak w sprawie nowelizacji ustawy Karta Na-

uczyciela (17201),

474) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Wojciecha Węgrzyna – z upoważnienia

skiej w sprawie orzekania przez sądy w trybie kon-

wencji haskiej nakazów wydania dziecka rodzicowi

zamieszkałemu za granicą (17205),

475) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

czących wprowadzenia zasady odpowiedzialności na-

bywcy za zobowiązania podatkowe zbywcy (17208),

476) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

sytuacji gmin będących członkami związków mię-

dzygminnych, na terenie których zlokalizowane są

składowiska odpadów (17209),

477) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

stych zmian podręczników szkolnych (17213),

478) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

chowskiego w sprawie opłat przy zawarciu tzw. umo-

wy deweloperskiej (17214),

479) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

go w sprawie zasadności przedstawiania niektórych

zaświadczeń (17215),

480) ministra sprawiedliwości Marka Biernackie-

wymuszania przez Ministerstwo Spraw Zagranicz-

nych na sądach postępowania, które może przynieść

straty obywatelom i Skarbowi Państwa (17216),

481) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Zagranicznych Henryki Mościckej-Dendys – z upo-

Górskiego w sprawie odsyłania do kraju przez polskie

placówki dyplomatyczne pism sądowych i konse-

kwencji tego działania (17217),

482) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

dobrych i niepokojących, wbrew wcześniejszym usta-

leniom, zapisów rozporządzenia ministra zdrowia

nia minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek

przedsiębiorcami (17220),

483) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie polskich rejestrów nieruchomości (17221),

484) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Teresy Hoppe w sprawie przywrócenia

ruchu pociągów na trasie Gdańsk – Kościerzyna

(17222),

485) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

– na interpelację poseł Teresy Hoppe w sprawie za-

bezpieczeń dla osób przenoszących własność nieru-

chomości na inny podmiot w zamian za dożywotnie

świadczenia pieniężne (17223),

486) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie zmiany art. 402 ust. 6 ustawy Prawo

ochrony środowiska (17224),

487) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

Patryka Jakiego w sprawie niedostatecznych środ-

ków na ochronę zabytków w woj. opolskim (17228),

488) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

ka Jakiego w sprawie dofinansowania imprez zwią-

zanych z 50-leciem Krajowego Festiwalu Piosenki

Polskiej w Opolu (17230),

489) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie opłaty produktowej wynikającej z ustawy

rowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produk-

towej i opłacie depozytowej (17231),

490) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

Wolińskiej-Bartkiewicz – z upoważnienia ministra

pominięcia kluczowych dla Małopolski i całego kraju

inwestycji drogowych w opublikowanym przez Mini-

sterstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mor-

skiej projekcie nowelizacji „Programu budowy dróg

krajowych na lata 2011–2015” (17233),

48

491) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Dariusza Bogdana – z upoważnienia ministra

nieczności doprecyzowania przepisów regulujących

492) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Roberta Kropiwnickiego w sprawie udziału nauczy-

cieli w wyborach uczniów do organów samorządu

uczniowskiego (17235),

493) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

berta Kropiwnickiego w sprawie regulowania zasad

monitorowania przestrzeni publicznej (17237),

494) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Narodowej Tadeusza Sławeckiego – z upoważnienia

na Łuczaka w sprawie funkcjonowania świetlic w szko-

łach podstawowych i gimnazjach (17238),

495) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

rząd na rzecz spadku stopy bezrobocia wśród osób

młodych (17239),

496) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

dzeń w Polsce (17240),

497) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

interpelację posła Mieczysława Marcina Łuczaka

w sprawie propozycji uwzględnienia w przepisach

prawa oświatowego przepisu umożliwiającego wyko-

nywanie zadań biblioteki szkolnej przez biblioteki

publiczne (17241),

498) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

w sprawie kampanii propagującej posyłanie dzieci

sześcioletnich do pierwszej klasy szkoły podstawowej

(17243),

499) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie zaleceń dotyczących szkoleń dla recenzen-

tów podręczników szkolnych i ulegania presji środo-

wisk LGBT (17245),

500) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Marka Opioły w sprawie rezygnacji z bu-

dowy terminalu kolejowego łączącego Lotnisko War-

szawa Modlin z istniejącą linią Warszawa – Modlin

(17247),

501) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

ry Kudryckiej na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie złej sytuacji pracowników naukowych wsku-

tek wprowadzonych regulacji prawnych (17248),

502) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

78-procentowej ulgi dla dzieci niewidomych na prze-

jazdy środkami publicznego transportu zbiorowego

(17249),

503) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posła Marka Opioły w sprawie nowelizacji

przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (17250),

504) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

darki Andrzeja Dychy – z upoważnienia ministra

z Malezją (17252),

505) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie refundowania wybranych bezgluteno-

wych środków spożywczych zaliczanych do środków

specjalnego przeznaczenia żywieniowego (17253),

506) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie odliczenia przez przedsiębiorców całej kwo-

ty podatku VAT przy zakupie samochodów (17254),

507) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

i Anny Grodzkiej w sprawie prezentowania w pod-

ręcznikach szkolnych treści dotyczących osób niehe-

teroseksualnych i transpłciowych (17256),

508) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

mieć osoba uczęszczająca do szkoły gimnazjalnej

i ponadgimnazjalnej, na temat homoseksualności,

transseksualności, związków osób tej samej płci, ro-

dzicielstwa osób homoseksualnych oraz zdrowia sek-

sualnego osób homoseksualnych (17257),

509) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Cezarego Olejniczaka w sprawie nowego

przebiegu planowanej trasy kolei dużych prędkości

na terenie gm. Nieborów w pow. łowickim (17259),

510) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie otwarcia pieszych przejść granicznych

w obrębie istniejących przejść na wschodniej granicy

Polski (17260),

511) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas na interpelację posła Mariusza Grada w spra-

wie utrzymania obecnego statusu bibliotek szkolnych

49

i nauczycieli bibliotekarzy w szkołach i placówkach

wychowawczych (17261),

512) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zamiaru zdelegalizowania okien życia

(17262),

513) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

skiego w sprawie złagodzenia obowiązujących prze-

pisów dotyczących bakteriozy pierścieniowej ziem-

niaka – choroby kwarantannowej (17264),

514) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie wprowadzenia zmian w szkolnictwie do-

tyczących podręczników szkolnych (17265),

515) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie dyskryminacji ojców w sądach rodzinnych

(17266),

516) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

wie bezpieczeństwa na kolejach (17267),

517) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ministra oraz podsekretarz stanu w Ministerstwie

Gospodarki Grażyny Henclewskiej – z upoważnienia

go w sprawie zapowiedzi zwolnień grupowych w hu-

cie CMC w Zawierciu (17268),

518) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Mazowszu (17269),

519) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

lizacji ustawy o utrzymaniu porządku i czystości

w gminach i wprowadzenia nowego systemu gospo-

darki odpadami komunalnymi (17270),

520) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

interpelację posła Joachima Brudzińskiego w spra-

wie rażących nieprawidłowości w stosowaniu przepi-

sów prawa akcyzowego oraz dyskryminacji polskich

rybaków w zakresie naliczania akcyzy od paliwa że-

glugowego (17272),

521) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

go na kolei (17274),

522) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

rych terapii stosowanych w leczeniu nowotworów

krwi (17275),

523) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

(17277),

524) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

gulujących przyznawanie świadczeń pielęgnacyjnych

(17278),

525) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kucyjnej przy dobrowolnej spłacie dokonanej przez

dłużnika (17279),

526) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pelację posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie krytyki w Internecie (17280),

527) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

skiego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

Rzońcy w sprawie rekompensaty za godziny nadlicz-

bowe (17282),

528) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kup ziemi w woj. podkarpackim przez obcokrajow-

ców, wydanych w 2012 r.

(17283),

529) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w system wspomagania dowodzenia (17284),

530) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

planowanej nowelizacji Kodeksu pracy (17285),

531) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

podatkowej (17286),

532) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

rzechy w sprawie budowy drogi S19 (17287),

50

533) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

534) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rzechy w sprawie niskiej dostępności nowych szcze-

pionek dla Polaków (17290),

535) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

cujących w stałej formie zatrudnienia (17291),

536) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

umundurowania policjantów (17292),

537) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie planów likwidacji linii kolejowej nr 101

Munina – Hrebenne (17293),

538) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

ministra oraz sekretarza stanu w Ministerstwie Go-

spodarki Jerzego Witolda Pietrewicza – z upoważnie-

stosowania krajowych przepisów do prawa unijnego

w zakresie odnawialnych źródeł energii (17294),

539) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

przeludnienia mieszkań w Polsce (17295),

540) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie wniesienia poprawki rozszerzającej upraw-

nienia do dodatkowego 26-tygodniowego urlopu ro-

dzicielskiego dla rodziców dzieci urodzonych między

1 stycznia a 17 marca 2013 r.

(17297),

541) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

określenia zasad funkcjonowania na przyszłość Ko-

strzyńsko-Słubickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej

(17298),

542) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

Kalemby na interpelację posła Józefa Lassoty w spra-

wie nasilonego wymierania pszczół (17300),

543) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie wspierania krajowych firm z sektora małych

544) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Marka Krząkały w sprawie zaostrzenia

przepisów dotyczących naruszania zasad przewozu

osób przez taksówkarzy (17302),

545) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie reformy usług sektora finansowego (17303),

546) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posła Romana Kaczora w sprawie niejasności

powstałych przy wprowadzeniu nowych przepisów

dotyczących części teoretycznej egzaminu na prawo

jazdy (17304),

547) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zbiorowej odpowiedzialności podatników (17305),

548) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

podręcznika zredagowanego w ramach projektu Pla-

tina UE Manual on Good Practices in Sustainable

Waterway Planning (Good practices report II), który

jest integralną częścią wytycznych Komisji Europej-

skiej „Guidance document on Inland waterway

transport and Natura 2000” (17306),

549) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

Ziobry w sprawie przyszłości funkcjonowania kole-

giów nauczycielskich (17307),

550) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

sieckiego w sprawie nowelizacji ustawy o świadcze-

niach rodzinnych (17308),

551) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie nowelizacji ustawy o lecznictwie uzdrowisko-

wym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowisko-

wej oraz o gminach uzdrowiskowych (17309),

552) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

kowskiego w sprawie funkcjonowania kolegiów na-

uczycielskich (17310),

553) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie nowych obowiązków związanych z kasami

fiskalnymi (17312),

554) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

go w sprawie uprawnień emerytalnych nauczycieli

(17314),

555) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

51

w sprawie wartości akcji PKS SA w Mińsku Mazo-

wieckim (17315),

556) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Marka Kuchcińskiego w sprawie wyłącze-

nia z eksploatacji linii kolejowych na Podkarpaciu

(17316),

557) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie stosowania przez wydawców podręczni-

ków szkolnych niezgodnych z prawem praktyk ofero-

wania szkołom korzyści za wybór ich podręczników

(17320),

558) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

cji Narodowej Przemysława Krzyżanowskiego – z upo-

rza Moskala w sprawie ujednolicenia pensum pedago-

gów i innych specjalistów szkolnych (17322),

559) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

ków cukrowych (17323),

560) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

la w sprawie nieodpowiednich bajek dla dzieci emito-

wanych w Telewizji Polskiej SA (17324),

561) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Kazimierza Moskala w sprawie planowa-

nej likwidacji linii kolejowej nr 25 Chmielów – Mielec

– Dębica (17327),

562) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

la w sprawie braku miejsc w przedszkolach dla dzie-

ci chorych na autyzm (17328),

563) wiceprezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów Małgorzaty Kozak – z upoważnienia

zimierza Moskala w sprawie nieprawidłowego ozna-

kowania produktów spożywczych (17329),

564) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

rza Moskala w sprawie wzrostu ceny pszenicy ze

względu na przedłużającą się zimę (17330),

565) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

skala w sprawie wadliwego systemu dożywiania dzie-

ci w Polsce (17331),

566) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie rozporządzenia nakazującego stosowanie

kas fiskalnych (17332),

567) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

w przygotowaniu szkół do objęcia obowiązkiem szkol-

nym sześciolatków (17333),

568) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

mierza Moskala w sprawie udzielania dotacji podmio-

towej na działalność bieżącą nadzorowanych insty-

tucji kultury niezgodnie z obowiązującymi w tym

569) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skala w sprawie absurdalnego przepisu nakazujące-

go podawanie numeru PESEL pozwanego w każdej

sprawie cywilnej (17335),

570) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

instytucjom kultury zadań, które nie były zgodne

z ich celami i zadaniami określonymi w statucie

(17337),

571) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

pracy z dziećmi chorymi na autyzm (17339),

572) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wie nieskuteczności pracy rządowych zespołów ds.

kolejnictwa (17340),

573) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nowości, niegospodarności i niezgodności z obowią-

zującymi przepisami prawa wykonywania zadań

przez PKP PLK SA (17341),

574) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

starczającego nadzoru właścicielskiego nad funkcjo-

nowaniem PKP PLK SA (17342),

575) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wie krytycznej oceny NIK działań ministra transpor-

rozwoju infrastruktury kolejowej (17343),

576) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

52

lację posła Kazimierza Moskala w sprawie negatyw-

nej oceny NIK działalności PKP PLK SA w zakresie

realizacji inwestycji infrastrukturalnych w latach

2010–2012 (17344),

577) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nej oceny NIK ratownictwa technicznego i ochrony

przeciwpożarowej na kolei (17345),

578) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nej oceny NIK zapewnienia przez PKP PLK SA bez-

pieczeństwa w ruchu kolejowym (17346),

579) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

gotowania PKP PLK SA do sprawnego wykorzysty-

wania funduszy unijnych (17348),

580) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

oraz podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

pelację posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w wypełnianiu obowiązków wynikają-

cych z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

581) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wprowadzenia jednolitego bazowego katalogu diagnoz

i procedur pielęgniarskich i położnych (17352),

582) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

kiej w sprawie bezczynności rządu wobec zrywania

przez elektrownie umów na odbiór biomasy (17355),

583) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie informacji dotyczących reformy NFZ (17356),

584) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie propozycji Izby Gospodarczej Towarzystw

Emerytalnych dotyczącej wypłaty emerytur z dru-

giego filaru tylko przez z góry określoną liczbę lat

(17357),

585) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie obecnego kapitału rozporządzanego przez

OFE (17358),

586) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie stanowiska ministra zdrowia wobec postu-

latów protestujących związkowców NSZZ „Solidar-

ność” (17360),

587) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kiej w sprawie bezrobocia w Polsce (17362),

588) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nansowania przedszkolom na 2013 r.

(17364),

589) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Elżbiety Sobeckiej w sprawie wycofania 320 mln zł,

(17365),

590) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

kiej w sprawie obecnej sytuacji sprzyjającej korupcji

na polskim rynku wydawnictw oferujących podręcz-

niki szkolne (17366),

591) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Sobeckiej w sprawie wykupu polskiej ziemi przez ob-

cokrajowców (17367),

592) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

błędnie działającego systemu viaTOLL (17368),

593) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

dardów opieki nad dziećmi w przedszkolach od naj-

bliższego roku szkolnego (17369),

594) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

o szkolnictwie wyższym (17370),

595) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

terpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

trudnej sytuacji polskich rodzin (17371),

596) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

biety Sobeckiej w sprawie likwidacji programu

„Słownik polsko@polski” w TVP Polonia (17372),

597) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kiej w sprawie reformy OFE z 1999 r.

(17373),

598) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Janusza Cichonia – z upoważnienia ministra – na

53

interpelację posła Grzegorza Tobiszowskiego w spra-

wie środków emerytalnych należących do osób, które

pobierały rentę i zmarły, nie dożywszy emerytury

(17374),

599) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

szewskiego i Cezarego Olejniczaka w sprawie możli-

wości przedłużenia Programu Rozwoju Obszarów

Wiejskich na następne lata (17375),

600) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

zmierzających do rozwoju sieci drogowej Polski na lata

2014–2020, z uwzględnieniem inwestycji przebudowy

dróg krajowych: nr 11, łączącej południową i central-

ną część Polski z wybrzeżem, nr 6, łączącej siedzibę

województwa ze środkowym Wybrzeżem, a dalej

z Gdańskiem, obwodem kaliningradzkim oraz Litwą

(17376),

601) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie utworzenia regionalnych ośrodków

egzaminacyjnych dla części praktycznej szkolnego

egzaminu zawodowego w poszczególnych kwalifika-

cjach (17379),

602) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej Macieja Jakubowskiego – z upoważ-

Pępek w sprawie sposobu podziału części oświatowej

rialnego w 2013 r. i wielkości subwencji przewidzia-

nej dla wychowanków domów wczasów dziecięcych

(17380),

603) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

interpelację poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie

proponowanego przez rząd projektu ustawy umożli-

wiającego połączenie bibliotek szkolnych z bibliote-

kami publicznymi (17382),

604) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

projektu utworzenia centrów usług wspólnych i jego

ingerencji w działalność wojewódzkiego inspektoratu

weterynarii (17383),

605) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

pelację posła Bogdana Rzońcy w sprawie zwiększenia

instytucjonalnej sprawności państwa (17388),

606) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

wiązującego prawa w zakresie dotyczącym upraw-

nień GIODO (17391),

607) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

czeństwa i porządku publicznego (17393),

608) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

skiego w sprawie braku nadzoru rządu nad wydawa-

niem aktów prawa miejscowego przez niektóre samo-

rządy dotyczących lokowania elektrowni wiatrowych

w pow. wysokomazowieckim i zambrowskim pod

względem ich szkodliwości dla zdrowia mieszkańców

i degradowania środowiska naturalnego oraz braku

rozwiązań prawnych w Polsce podobnych do obowią-

zujących w RFN (17394),

609) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie projektu zmiany ustawy o promocji zatrud-

nienia i instytucjach rynku pracy (17395),

610) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

kazania dopłat z budżetu do przedszkoli (17396),

611) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

wiekiem biologicznym a osiągnięciami szkolnymi

sześciolatków (17397),

612) prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów Małgorzaty Krasnodębskiej-Tomkiel – z upo-

Komisji Europejskiej wobec tzw. ustawy umorzenio-

wej (17399),

613) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kiewicz w sprawie możliwości zakwalifikowania osób

służących w tzw. wojskach kolejowych do osób repre-

sjonowanych (17400),

614) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

– na interpelację poseł Wandy Nowickiej w sprawie

przyszłości Muzeum Kolejnictwa (17402),

615) podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

nansów Macieja Grabowskiego – z upoważnienia

skiego w sprawie wprowadzenia ułatwień w doko-

nywaniu rozliczeń przez firmy, które ze względu na

specyfikę swojej branży działają w warunkach,

w których generują koszty możliwe do opłacenia po

terminie i w których mogą rozliczyć je po stronie

kosztów (17403),

616) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie nowelizacji przepisu Kodeksu karnego

(art. 240 § 3) wyłączającego karalność za niezawia-

54

domienie o popełnieniu przestępstwa w obawie przed

odpowiedzialnością karną osoby bliskiej (17404),

617) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie zatrudniania odpowiedniej liczby

pracowników socjalnych w ośrodkach pomocy spo-

łecznej (17405),

618) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Anny Fotygi w sprawie przyszłości kolegiów nauczy-

cielskich i nauczycielskich kolegiów języków obcych

(17406),

619) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie problemów ze stosowaniem przepisów

ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach

uzdrowiskowych (17407),

620) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

wiska Anety Wilmańskiej – z upoważnienia ministra

standardów dyrektywy Parlamentu Europejskiego

621) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

czaka w sprawie przywrócenia opłacalności udziela-

nia kredytów inwestycyjnych z dopłatami do opro-

centowania przez ARiMR (17418),

622) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ogrodów działkowych (17420),

623) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

decyzji koncesyjnej na wydobywanie węgla brunat-

nego na terenie gmin Krobia, Miejska Górka i Oczko-

wice (17422),

624) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację poseł Beaty Mazurek w sprawie weryfikacji

pytań egzaminacyjnych w części teoretycznej egza-

minu na prawo jazdy kat. B (17424),

625) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Beaty Mazurek w sprawie negatywnej

oceny NIK w zakresie ratownictwa technicznego

626) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie proponowanych zmian art. 119 ustawy

Kodeks wykroczeń (17426),

627) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

w Łomży i pow. łomżyńskim w związku z ich szko-

dliwością dla zdrowia mieszkańców i degradowaniem

środowiska naturalnego oraz braku rozwiązań praw-

nych w Polsce podobnych do obowiązujących w Re-

publice Federalnej Niemiec (17427),

628) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie dożywiania dzieci w szkołach (17429),

629) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie nega-

tywnej opinii raportu NIK po kontroli spółki PKP

PLK SA (17431),

630) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie weryfikowania deklarowanej liczby loka-

torów w oświadczeniach do deklaracji o wysokości

631) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nia do życia w rodzinie (17434),

632) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

Nowaka w sprawie podniesienia kwot świadczenia

pielęgnacyjnego dla osób opiekujących się osobami

niepełnosprawnymi (17435),

633) podsekretarza stanu w Ministerstwie Śro-

dowiska Piotra Woźniaka – z upoważnienia mini-

w sprawie uznania spalarni odpadów za źródła ener-

gii odnawialnej (17437),

634) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie obowiązku zapłaty podatku od nierucho-

mości w przypadku zawieszenia działalności gospo-

darczej (17438),

635) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego dla rol-

ników (17439),

636) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

zniszczeń upraw i płodów rolnych spowodowanych

przez dziki (17441),

55

637) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

– na interpelację posłów Piotra Zgorzelskiego i Jaro-

sława Górczyńskiego w sprawie regulacji prawnych

dotyczących funkcjonowania wielkofermowych ho-

dowli (17444),

638) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

– na interpelację posłów Józefa Rackiego i Piotra

Walkowskiego w sprawie budowy obwodnic w ciągu

drogi S11 (17445),

639) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

skiego w sprawie destabilizacji systemu wsparcia wy-

nikającej z nadpodaży świadectw pochodzenia z za-

kresu technologii współspalania (17447),

640) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

Dąbrowskiego w sprawie działalności fundacji w Pol-

sce (17448),

641) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

rosa w sprawie przepisów przejściowych do projektu

nego w razie choroby i macierzyństwa (17453),

642) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

wego w sprawie prywatyzacji spółki Polskie Tatry SA

(17455),

643) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

terpelację posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie

braku emisji cyfrowej w gminach pow. nowotarskie-

go (17456),

644) podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

w sprawie projektowanych przez Ministerstwo Fi-

nansów zmian w Ordynacji podatkowej dotyczących

wprowadzenia do przepisów prawa podatkowego

tzw. klauzuli ogólnej przeciwko unikaniu opodatko-

wania (17461),

645) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kiego w sprawie konwojowania kibiców na mecze pił-

karskie przez siły policyjne (17464),

646) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

nistra – na interpelację posłanek Ewy Malik i Jadwi-

gi Wiśniewskiej w sprawie krytycznej sytuacji eko-

nomicznej Kieleckich Kopalni Surowców Mineral-

nych SA (17465),

647) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

mara Andzela i Józefy Hrynkiewicz w sprawie nie-

przystosowania szkół do przyjęcia 6-latków (17467),

648) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Waldemara Andzela w sprawie nie zatrzy-

mywania się pociągu TLK 407 „Chopin” w Zawierciu

(17468),

649) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ru likwidacji Oddziału Celnego w Sanoku (17473),

650) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

macji geologicznej (17476),

651) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

uczycielskich (17477),

652) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

siewskiej w sprawie sytuacji, w jakiej znaleźli się nie-

pełnosprawni juniorzy biorący udział w zawodach

pływackich (17478),

653) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

oraz grupy posłów w sprawie inwestowania środków

otwartych funduszy emerytalnych (17480),

654) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

jących zasady przyznawania świadczenia pielęgna-

cyjnego (17482),

655) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie ujawnienia planów wypłaty dywidendy

oraz nagród z zysku (podziału zysku) w spółkach za-

leżnych Skarbu Państwa (17484),

656) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Artura Ostrowskiego w sprawie wymiaru czasu

pracy pedagogów szkolnych (17485),

657) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

w sprawie przeprowadzonych oszczędności w admi-

nistracji państwowej (17486),

658) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

56

kosztów eksploatacji pojazdów prywatnych używa-

nych do celów służbowych (17487),

659) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

szewskiego w sprawie masowych wyjazdów Polaków

za granicę (17490),

660) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

kwidacji kolegiów dla nauczycieli (17491),

661) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

pelację posła Marka Wojtkowskiego w sprawie reformy

samorządu terytorialnego w Polsce (17492),

662) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

interpelację posła Arkadego Fiedlera w sprawie pro-

ponowanych zmian dotyczących bibliotek szkolnych

(17493),

663) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wie wdrożenia systemu elektronicznych zwolnień le-

karskich (17494),

664) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie przebudowy drogi krajowej E4 na odcinku

Łańcut – Radymno, w tym skrzyżowania w Ostrowie

k. Radymna oraz budowy obwodnicy Przeworska

(17497),

665) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie systemu poboru opłat za płatne odcinki

dróg viaTOLL (17498),

666) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie trudnej sytuacji sektora produkcji polskiego

tytoniu (17502),

667) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

poseł Ewy Malik w sprawie nieprawidłowego obcią-

żania kosztami modernizacji budynków członków

spółdzielni mieszkaniowych (17505),

668) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Gąsior-Marek w sprawie sytuacji matek I kwartału

2013 r.

(17506),

669) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

terpelację poseł Magdaleny Gąsior-Marek oraz grupy

posłów w sprawie nowelizacji Kodeksu pracy i ustawy

670) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

przeprowadzenia remontu odcinka drogi krajowej

nr 53 (17510),

671) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

zinki i Sławomira Kowalskiego w sprawie propono-

wanego terminu wejścia w życie przepisów wprowa-

dzających urlop rodzicielski (17514),

672) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

tach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (17518),

673) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nauczycieli klas integracyjnych (17520),

674) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

chowskiego w sprawie monitorowania karier absol-

wentów uczelni wyższych (17522),

675) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie zasad przeprowadzania olimpiad

przedmiotowych (17526),

676) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

przepisów dotyczących wpływów z tytułu opłat za

składowanie odpadów (17527),

677) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

fa Lassoty w sprawie braku regulacji na rynku e-pa-

pierosów (17528),

678) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ny przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów,

cywilnego w zakresie tzw. eksmisji na bruk (17530),

679) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kancelaryjnej za wydanie odpisu orzeczenia wraz

z uzasadnieniem oraz za doręczenie odpisu sentencji

orzeczenia w sprawach sądowoadministracyjnych

(17532),

57

680) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

wek opiekuńczo-wychowawczych (17538),

681) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

ty oraz grupy posłów w sprawie ograniczenia uboju

bez ogłuszania (17540),

682) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wie przeciwdziałaniu zanikaniu towarowego trans-

portu kolejowego (17541),

683) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

go oraz grupy posłów w sprawie podpisywania przez

szkoły umów z wydawnictwami (17545),

684) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

chowskiego oraz grupy posłów w sprawie działalności

klubów dziecięcych (17546),

685) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Jadwigi Wiśniewskiej oraz grupy posłów

w sprawie zwiększenia liczby pociągów zatrzymują-

cych się na stacji PKP Zawiercie (17551),

686) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie propozycji wypłat emerytur przedstawio-

nych przez Izbę Gospodarczą Towarzystw Emerytal-

nych (17553),

687) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

interpelację poseł Elżbiety Kruk w sprawie likwida-

cji bibliotek szkolnych (17554),

688) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

Kruk w sprawie dopłat do przedszkoli (17555),

689) sekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

cji Narodowej Tadeusza Sławeckiego – z upoważ-

Kruk w sprawie żywienia dzieci w placówkach

oświatowych (17556),

690) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie budowy drogi ekspresowej S6 ze Szczecina

do Gdańska (17559),

691) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagra-

nicznych Henryki Mościckej-Dendys – z upoważnie-

stwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mor-

skiej Macieja Jankowskiego – z upoważnienia mini-

oraz grupy posłów w sprawie stanu realizacji umowy

ramowej o współpracy między Boliwariańską Repu-

bliką Wenezueli a Rzecząpospolitą Polską (17560),

692) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

sza Pacholskiego oraz grupy posłów w sprawie znie-

sienia opłat za badanie materiału siewnego na zawar-

tość GMO (17566),

693) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

Tomasza Pacholskiego w sprawie ograniczenia liczby

radnych w gminach (17571),

694) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

-Szmajdzińskiej w sprawie zapowiadanych zwolnień

pracowników Elektrowni Turów i Kopalni Turów

(17585),

695) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

ramy w sprawie dotacji przedmiotowych do podręcz-

ników akademickich (17587),

696) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

deusza Tomaszewskiego w sprawie działalności no-

wej platformy cyfrowej NC+ (17589),

697) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Jacka Tomczaka w sprawie deregulacji i przy-

spieszenia procedur związanych z przygotowaniem

i prowadzeniem inwestycji budowlanych (17595),

698) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

mentacji budowlanej, w szczególności projektowej dla

budowlanych (17596),

699) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie dalszego funkcjonowania specjalnych stref eko-

nomicznych (17599),

700) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

konieczności nowelizacji przepisów regulujących uty-

lizację zużytego sprzętu AGD (17600),

701) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

interpretacji przepisu art. 125 ust. 4 ustawy o odpa-

dach (17601),

58

702) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie liczby ratowników na basenach

(17607),

703) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

grodzeń pracowników parków narodowych (17609),

704) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

bry w sprawie opłat za badania materiału siewnego

na zawartość GMO w Centralnym Laboratorium

twa (17611),

705) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skar-

tryka Jakiego w sprawie wydatków poniesionych na

przygotowania do realizacji inwestycji Opole II – bu-

trownia Opole oraz zagrożenia bezpieczeństwa ener-

getycznego kraju w związku z planowanym zaniecha-

niem inwestycji (17612),

706) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

prowadzania zbiórek publicznych (17617),

707) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

wie promocji dokumentu „Standardy edukacji seksual-

nej w Europie” przez Ministerstwo Zdrowia i Minister-

stwo Edukacji Narodowej (17618),

708) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

pelację poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie podstawy

prawnej stałego eksponowania na terenie objętym

kompetencją premiera/ministra łącznie i obok polskiej

flagi państwowej również flagi organizacji międzyna-

rodowej, Unii Europejskiej (17619),

709) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

czoznawców za pozytywne zaopiniowanie podręczni-

ka, który nie spełnia warunków dopuszczenia do

użytku szkolnego (17631),

710) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

wie egzaminu gimnazjalnego w 2013 r.

(17633),

711) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

zbyt drogich książek elektronicznych (17641),

712) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

conia w sprawie skróconych studiów dla ratownika

medycznego (17642),

713) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

714) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wycinki drzew akacjowych (17651),

715) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

Wypych-Namiotko – z upoważnienia ministra – na

łalności spółki Koreańsko-Polskie Towarzystwo Że-

glugowe „Chopol” i współpracy gospodarczej rządu

z reżimem Kim Dzong Una (17652),

716) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

717) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie kryzysu w branży produkcji biomasy jako

źródła odnawialnej energii elektrycznej (17660),

718) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnic-

w pow. grajewskim i kolneńskim, ze względu na ich

szkodliwości dla zdrowia mieszkańców i degradowa-

nie środowiska naturalnego oraz braku rozwiązań

prawnych w Polsce, podobnych jak w RFN (17670),

719) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nastycznych jedynie ze środków samorządu teryto-

rialnego (17671),

720) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie systemu e-myto (17688),

721) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na interpelację posła Wojciecha Saługi w sprawie

art. 16 ust. 1a ustawy o lasach (17705),

722) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

Łuczaka w sprawie załamania rynku biomasy na

przykładzie woj. śląskiego (17709),

723) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów Adama Jassera – z upoważnienia pre-

59

wa Golby w sprawie nieprzyznania koncesji TV Trwam

na krajowym multipleksie cyfrowym (17769),

724) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

2007 r. dotyczącego określenia stanowisk w Służbie

Leśnej (17829),

725) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

szkół niepublicznych (17845),

726) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie nowej podstawy programowej w zawodzie

technika drogownictwa (311206) (17852),

727) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Rajmunda Millera w sprawie nieprecyzyjnych

728) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

prokuratury w Brzozowie (17915),

729) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Chmielowca w sprawie planowanej likwidacji Proku-

ratury Rejonowej w Leżajsku (17930),

730) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

731) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

732) podsekretarza stanu w Ministerstwie Śro-

dowiska Janusza Zaleskiego – z upoważnienia mi-

go w sprawie problemów pszczelarzy związanych

z prowadzoną wycinką robinii akacjowych na obsza-

rze woj. lubuskiego i całego kraju (17978).

Odpowiedzi te – zgodnie z art. 193 ust. 2 regula-

minu Sejmu – zostały przekazane posłom.

Informuję również, że w regulaminowym termi-

nie nie wpłynęły odpowiedzi na następujące interpe-

lacje:

1) posła Edwarda Siarki w sprawie pominięcia

pow. nowotarskiego w przygotowywanym wniosku

o organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. – od mi-

nistra sportu i turystyki (14658) – 82 dni,

2) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie za-

sad publikowania płatnych ogłoszeń i reklam w środ-

kach masowego przekazu przez Ministerstwo Sportu

i Turystyki – od ministra sportu i turystyki (15308)

– 63 dni,

3) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie podzia-

łu środków finansowych na sport zawodowy i po-

wszechny – od ministra sportu i turystyki (15557)

– 62 dni,

4) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie dostęp-

ności poszczególnych dyscyplin sportowych – od mi-

nistra sportu i turystyki (15617) – 58 dni,

5) posła Michała Jarosa w sprawie finansowania

programu infrastrukturalnego „Orlik Plus” – od mi-

nistra sportu i turystyki (15585) – 48 dni,

6) posła Przemysława Wiplera w sprawie proble-

mów wynikających z wprowadzenia poboru tzw.

opłaty śmieciowej – od ministra środowiska (16861)

– 34 dni,

7) posła Jerzego Borowczaka w sprawie podmiotu

zobowiązanego do składania deklaracji o wysokości

oraz podmiotu zobowiązanego do poniesienia tej

opłaty – od ministra środowiska (17211) – 14 dni,

8) posła Łukasza Gibały w sprawie konieczności

podjęcia pilnych działań służących walce z nielegal-

nym graffiti – od ministra kultury i dziedzictwa na-

rodowego (17232) – 14 dni,

9) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie ochro-

ny antykorupcyjnej nad postępowaniem konkurso-

wym dotyczącym przyznania koncesji na pierwszym

multipleksie cyfrowym – od prezesa Rady Ministrów

(17361) – 14 dni,

10) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie refe-

rendum dotyczącego pakietu klimatyczno-energe-

tycznego – od ministra środowiska (17363) – 14 dni,

11) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie braku

nadzoru rządu nad wydawaniem aktów prawa miej-

scowego przez niektóre samorządy dotyczące lokowa-

nia elektrowni wiatrowych w powiatach wysokoma-

zowieckiem i zambrowskim, ze względu na ich szko-

dliwości dla zdrowia mieszkańców i degradowania

nych w Polsce, podobnych jak w RFN – od ministra

środowiska (17394) – 14 dni,

12) posła Artura Dębskiego w sprawie dopuszczal-

nych poziomów pól elektromagnetycznych oraz spo-

sobu zapewnienia ochrony przed ich nadmiernym

oddziaływaniem – od ministra środowiska (17415)

– 12 dni,

13) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie nagród

przyznanych wojewodom, ich zastępcom oraz wice-

ministrom w 2012 r. – od prezesa Rady Ministrów

– ponowna (14388) – 8 dni,

14) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie mo-

dernizacji obiektów OPO COS Warszawa w Zakopa-

nem – od ministra sportu i turystyki (17459) – 8 dni,

15) posła Artura Górskiego w sprawie łamania pra-

wa, a także uniemożliwienia prawidłowego i bezpiecz-

nego funkcjonowania przedszkoli przez władze Warsza-

wy – od prezesa Rady Ministrów (17500) – 8 dni,

60

16) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wymia-

ny dokumentów prawa jazdy – od ministra transportu,

budownictwa i gospodarki morskiej (17523) – 8 dni,

17) posła Andrzeja Rozenka w sprawie pogłębia-

jących się nieprawidłowości w zarządzaniu Polskimi

Sieciami Elektroenergetycznymi SA, oraz niespraw-

nego mechanizmu przygotowywania odpowiedzi Pre-

zesa Rady Ministrów na kierowane do niego interpe-

lacje poselskie – od prezesa Rady Ministrów (17616)

– 7 dni,

18) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie podsta-

wy prawnej dla stałego eksponowania na terenie ob-

jętym kompetencją Premiera/Ministra, łącznie i obok

międzynarodowej Unii Europejskiej – od prezesa

Rady Ministrów (17619) – 7 dni,

19) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie niedozwo-

lonych substancji medycznych wykrytych u sportowców

– od ministra sportu i turystyki (17624) – 7 dni,

20) posła Tomasza Garbowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie stanu realizacji umowy ramowej

nezueli a Rzecząpospolitą Polską – od ministra spor-

tu i turystyki (17560) – 6 dni,

21) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie

braku odpowiedzi na pytania zadane Ministrowi Śro-

dowiska zawarte w zapytaniu poselskim nr 2047 oraz

w sprawie pisma do Prezesa Rady Ministrów sygn.

BP/032/13 z dnia 18 stycznia 2013 r. – od prezesa

Rady Ministrów (17634) – 6 dni,

22) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie braku

wania elektrowni wiatrowych w pow. grajewskim

i kolneńskim ze względu na ich szkodliwości dla zdro-

wia mieszkańców i degradowanie środowiska natu-

ralnego oraz braku rozwiązań prawnych w Polsce,

podobnych jak w Republice Federalnej Niemiec – od

ministra środowiska (17635) – 6 dni,

23) posła Jerzego Polaczka w sprawie stanowiska

rządu wobec szeregu stanowisk władz lokalnych wo-

jewódzkich, powiatowych i gminnych oraz organiza-

cji pozarządowych do projektu Kanału Śląskiego,

połączenia Dunaj – Odra – Łaba, a także drogi wod-

nej Górnej Wisły, w tym Kanału Krakowskiego – od

prezesa Rady Ministrów (17640) – 6 dni.

ZAPYTANIA

Informuję, że wpłynęły następujące zapytania:

1) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

w sprawie kapelanów wojskowych w garnizonie

w Szczecinie – do ministra obrony narodowej (4430),

2) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

wałkach – do ministra obrony narodowej (4431),

3) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

lechowie – do ministra obrony narodowej (4432),

4) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie kapelanów wojskowych w garnizonie

w Stargardzie Szczecińskim – do ministra obrony

narodowej (4433),

5) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

chaczewie – do ministra obrony narodowej (4434),

6) posła Waldemara Sługockiego w sprawie stanu

infrastruktury drogowej na byłych polsko-niemiec-

kich przejściach granicznych, zlokalizowanych w woj.

lubuskim – do ministra transportu, budownictwa

7) posła Piotra Tomańskiego w sprawie likwidacji

(4436),

8) posła Stanisława Wziątka w sprawie emeryta

wojskowego, który po 20 latach służby został pozba-

wiony mieszkania – do ministra obrony narodowej

(4437),

9) posła Pawła Arndta w sprawie oficjalnej wykład-

ni § 19 ust. 1 rozporządzenia ministra infrastruktury

nicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie – do ministra transportu, budownictwa

10) posła Pawła Arndta w sprawie powzięcia dzia-

łań mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa na

wą nr 2158P w miejscowości Szczytniki Czerniejew-

11) poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie prawa

do odliczenia wydatków limitowanych poniesionych

na używanie samochodu osobowego na potrzeby

przewozu osób niepełnosprawnych – do ministra fi-

nansów (4440),

12) poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

w sprawie oferty programowej i finansowania telewi-

zji publicznej – do ministra kultury i dziedzictwa na-

rodowego (4441),

13) posła Artura Gierady w sprawie ustanowienia

łogon, gm. Kielce, pow. kielecki, określonej w § 4

ust. 1 pkt 8 rozporządzenia dyrektora Regionalnego

z dnia 26 sierpnia 2005 r. – do ministra środowiska

(4442),

14) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie odmowy wydawania orzeczeń o potrzebie

zdrowia przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy

w Rzeszowie – do ministra zdrowia (4443),

15) posła Stanisława Szweda w sprawie kryteriów

wyboru wykonawcy w przetargach dotyczących in-

westycji drogowych – do ministra transportu, budow-

61

16) posła Jerzego Borowczaka w sprawie podwój-

nego opodatkowania – do ministra finansów (4445),

17) posła Jerzego Borowczaka w sprawie wydzia-

łów ekonomiczno-handlowych w polskich placówkach

dyplomatycznych na terenie Chin – do ministra go-

spodarki (4446),

18) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie moder-

nizacji dworca PKP w Białymstoku – do ministra trans-

19) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie zgod-

ności postępowania władz samorządowych i towarzy-

stwa budownictwa społecznego z ustawą o zbioro-

wym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadza-

niu ścieków – do ministra transportu, budownictwa

20) poseł Joanny Fabisiak w sprawie ujednolice-

nia pensum pedagogów i innych specjalistów szkol-

21) posła Joachima Brudzińskiego w sprawie za-

pewnienia należytego poziomu finansowania ze środ-

ków budżetu państwa przeprawy promowej pomiędzy

wyspą Wolin i wyspą Uznam – do ministra transpor-

22) posła Pawła Arndta w sprawie dotacji celowej

dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego na organi-

zację i prowadzenie opieki specjalnej w domu chorego

23) posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie wyro-

ku Sądu Rejonowego w Białymstoku skazującego

obywatela Białorusi – do ministra sprawiedliwości

(4452),

24) posła Wojciecha Szaramy w sprawie podjęcia

czynności legislacyjnych w przedmiocie umożliwie-

nia dokonywania zwolnień podmiotowych od opłat

za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika-

w gminach – do prezesa Rady Ministrów (4453),

25) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie rozliczania ulgi internetowej zgodnie z noweliza-

– do ministra finansów (4454),

26) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zasad prowadzenia żłobków i klubów dziecięcych

27) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie opóźnień w wypłatach dotacji dla uczelni wyż-

(4456),

28) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zasad korzystania z urlopu wychowawczego – do

29) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie pro-

jektu ustawy o odnawialnych źródłach energii – do

ministra gospodarki (4458),

30) posła Adama Szejnfelda w sprawie zintensy-

fikowania stosunków dyplomatycznych na rzecz wzro-

stu współpracy politycznej i gospodarczej między

Polską a krajami Ameryki Łacińskiej – do ministra

spraw zagranicznych (4459),

31) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

działań inwestycyjnych w sąsiedztwie obszaru chro-

nionego – do ministra środowiska (4460),

32) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

formalności, jakich musi dopełnić sadownik, zatrud-

niając cudzoziemców – do ministra finansów (4461),

33) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

zatrudniania cudzoziemców – do ministra pracy i po-

34) posła Adama Lipińskiego w sprawie trybu roz-

patrywania wniosków o rekompensaty z tytułu po-

zostawienia mienia zabużańskiego – do ministra

skarbu państwa (4463),

35) posła Michała Jarosa w sprawie systemu pro-

dukcji blankietów prawa jazdy – do ministra trans-

36) posła Stanisława Szweda w sprawie rejestru

błędów lekarskich – do ministra zdrowia (4465),

37) posła Stanisława Szweda w sprawie certyfi-

kacji placówek świadczących usługi medyczne – do

ministra zdrowia (4466),

38) posła Stanisława Szweda w sprawie planu po-

prowadzenia drogi S1 na odcinku Bielsko-Biała (Suchy

Potok) – Mysłowice (Kosztowy II) – do ministra trans-

39) posła Stanisława Szweda w sprawie ustawy

deregulacyjnej dotyczącej zawodu urbanisty – do mi-

nistra sprawiedliwości (4468),

40) posła Jerzego Szmita w sprawie naliczania skła-

dek emerytalnych dla osób pracujących w rolnictwie

i poza rolnictwem urodzonych przed 31 grudnia 1948 r.

41) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie wykona-

nia planu dochodów budżetowych oraz planów wy-

datków budżetu państwa przez jednostki Ochotni-

czych Hufców Pracy – do ministra pracy i polityki

społecznej (4470),

42) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie wykona-

szkolenia maszynistów w Mińsku Mazowieckim, Ra-

domiu, Włocławku oraz we Wrocławiu w latach

2007–2010 – do ministra gospodarki (4471),

43) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie kompe-

tencji osób zasiadających w komisjach egzaminacyj-

nych w odniesieniu do operatorów maszyn budowla-

(4472),

44) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie doku-

mentów przekazywanych ministrowi przez komen-

danta głównego Ochotniczych Hufców Pracy – do

45) posła Artura Górskiego w sprawie wsparcia

przez rząd równościowego wychowania w przedszko-

lach – do ministra edukacji narodowej (4474),

46) posła Jana Dziedziczaka w sprawie prowadzo-

nych przez komorników sądowych egzekucji z nad-

płaty w podatku dochodowym, która powstała na

skutek odliczenia ulgi prorodzinnej – do ministra

sprawiedliwości (4475),

62

47) posła Jana Dziedziczaka w sprawie możliwości

skorzystania z rocznego urlopu rodzicielskiego przez

rodziców wcześniaków, których termin porodu był

ustalony na 2013 r., a dzieci przyszły na świat w 2012 r.

48) posła Jana Dziedziczaka w sprawie wydatko-

wania blisko 6 mln zł z Ministerstwa Sportu i Tury-

styki na dofinansowanie koncertu Madonny w War-

Rady Ministrów (4477),

49) posła Czesława Hoca w sprawie niemożności

skorzystania z leczenia uzdrowiskowego albo reha-

bilitacji uzdrowiskowej przez osoby z rozpoznaną

chorobą psychiczną w sytuacji, gdy choroba jest sta-

bilna i wyrównana lub dobrze kontrolowana farma-

kologicznie, a także w okresie jej remisji – do mini-

stra zdrowia (4478),

50) posła Jana Warzechy w sprawie budowy zjaz-

du z autostrady A4 w miejscowości Pustynia k. Dę-

51) posła Jana Warzechy w sprawie planów likwi-

dacji Prokuratury Rejonowej w Leżajsku – do mini-

stra sprawiedliwości (4480),

52) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie

uwzględniania przy ustalaniu prawa do emerytury

okresu uczestnictwa w misji pokojowej ONZ – do mi-

53) posła Marka Poznańskiego w sprawie kontro-

li skarbowej Centrum Handlowego NEXA sp. z o.o.

z siedzibą w Zamościu – do ministra finansów (4482),

54) posła Marka Matuszewskiego w sprawie moż-

liwości przyznania wozu strażackiego dla OSP w Uni-

kowie – do ministra spraw wewnętrznych (4483),

55) posła Marka Matuszewskiego w sprawie poli-

56) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie do-

finansowania z Regionalnego Programu Operacyjne-

go Województwa Podlaskiego projektu „Kompleks

Narew” – budowy Muzeum Diecezjalnego w Łomży

– do ministra rozwoju regionalnego (4485),

57) posła Wojciecha Szaramy w sprawie renowacji

pomnika upamiętniającego walki w obronie Lwowa

w latach 1918–1920 w Rzęsnej Polskiej – do ministra

58) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wy-

konywania zawodu fizjoterapeuty – do ministra zdro-

wia (4487),

59) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

Konsultacyjnej przy Ambasadzie RP w Waszyngtonie

– do ministra spraw zagranicznych (4488),

60) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

Konsultacyjnej przy Konsulacie RP w Toronto – do

ministra spraw zagranicznych (4489),

61) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

– do ministra spraw zagranicznych (4490),

62) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

ministra spraw zagranicznych (4491),

63) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

ministra spraw zagranicznych (4492),

64) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

ministra spraw zagranicznych (4493),

65) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

ministra spraw zagranicznych (4494),

66) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

ministra spraw zagranicznych (4495),

67) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

i Konsulacie RP w Sydney – do ministra spraw za-

granicznych (4496),

68) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

– do ministra spraw zagranicznych (4497),

69) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie Rady

ministra spraw zagranicznych (4498),

70) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie or-

ganizacji w 2013 r. dodatkowego konkursu MSZ dla

organizacji polonijnych – do ministra spraw zagra-

nicznych (4499),

71) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie dzia-

łań MSZ promujących polskość na wschodzie Europy

– do ministra spraw zagranicznych (4500),

72) posła Jerzego Szmita w sprawie właściwego

zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane

w przypadku awarii wiatraków – do ministra trans-

73) posła Krzysztofa Borkowskiego w sprawie

zmiany organizacji ruchu na skrzyżowaniu drogi

krajowej nr 17 z drogą wojewódzką nr 805 w miejsco-

wości Lipówki, gm. Pilawa, pow. garwoliński – do

skiej (4502),

74) posła Marka Hoka w sprawie braku przepisów

wykonawczych do rozporządzenia ministra sportu

wiania turystyki wodnej dotyczących przeprowadza-

nia egzaminów na patenty żeglarskie i motorowodne

– do ministra sportu i turystyki (4503),

75) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie braku fi-

nansowania członków polskiej kadry narodowej w snow-

boardzie – do ministra sportu i turystyki (4504),

76) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie proble-

mów związanych z egzekwowaniem prawa na skwe-

rach miejskich oraz terenach niezagospodarowanych

– do ministra spraw wewnętrznych (4505),

77) posła Józefa Lassoty w sprawie praktyk stoso-

wanych w spółce PKP InterCity – do ministra trans-

78) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie zwiększe-

nia dotacji celowej z budżetu państwa na finansowa-

63

społecznej (4507),

79) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie sposobu

przeprowadzenia egzaminu na prawo jazdy kat. C/D

dla osoby niepełnosprawnej – do ministra transportu,

80) posła Macieja Zielińskiego w sprawie różnic

prawnych występujących między pracownikami lot-

niskowej wojskowej straży pożarnej a pracownikami

wnętrznych (4509),

81) posła Macieja Zielińskiego w sprawie nadania

Lotniczej Amatorskiej Federacji RP statusu polskie-

go związku sportowego – do ministra sportu i tury-

styki (4510),

82) posła Macieja Zielińskiego w sprawie ujęcia

2015” budowy obwodnicy miasta Głogowa wraz

z przeprawą mostową na rzece Odrze – do ministra

83) posła Macieja Zielińskiego w sprawie oblicza-

edukacji narodowej (4512),

84) posła Witolda Klepacza w sprawie przyszłości

dworca Jaworzno Szczakowa – do ministra transpor-

85) posła Witolda Klepacza w sprawie przywróce-

nia przystanku kolejowego w miejscowości Szczeko-

86) posła Jana Ziobry w sprawie budowy obwod-

nicy Gdowa – do ministra transportu, budownictwa

87) posła Jana Ziobry w sprawie pracy biegłych

sądowych – do ministra sprawiedliwości (4516),

88) posła Michała Jacha w sprawie polityki płaco-

wej w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowe-

go, na przykładzie danych dotyczących dyrektora

generalnego tej instytucji – do ministra transportu,

89) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie wsparcia

osób powracających z długoletniej pracy za granicą

90) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie treści na

tablicy porządkowej pod znakiem drogowym typu

91) posłów Przemysława Wiplera i Dawida Jackie-

wicza w sprawie kosztów utrzymania kadry kierow-

niczej ENERGA Elektrownie Ostrołęka SA – do mi-

nistra skarbu państwa (4520),

92) posła Przemysława Wiplera w sprawie kosz-

tów funkcjonowania pełnomocnika rządu do spraw

równego traktowania – do prezesa Rady Ministrów

(4521),

93) posłów Przemysława Wiplera i Dawida Jackie-

i lokalizacyjnych dla Elektrowni Jądrowej Żarnowiec

– do ministra skarbu państwa (4522),

94) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie bez-

robocia wśród osób młodych w woj. lubelskim – do

95) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie ter-

minu realizacji inwestycji pn. „Przebudowa dworca

kolejowego Chełm Miasto” – do ministra transportu,

96) posła Artura Górskiego w sprawie trybu wy-

stępowania o środki na Polonię i dotacji udzielonych

przez Konsulat Generalny RP w Wiedniu – do mini-

stra spraw zagranicznych (4525),

97) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

noujściu – do ministra obrony narodowej (4526),

98) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

winie – do ministra obrony narodowej (4527),

99) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Śremie – do ministra obrony narodowej (4528),

100) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Tarnowskich Górach – do ministra obrony naro-

dowej (4529),

101) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Tomaszowie Mazowieckim – do ministra obrony

narodowej (4530),

102) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie

zmiany rozporządzenia ministra edukacji narodowej

dzianów i egzaminów w szkołach publicznych, wpro-

wadzającego nowe wymogi dopuszczenia do egzami-

nu semestralnego w szkołach dla dorosłych kształcą-

cych w formie zaocznej – do ministra edukacji naro-

dowej (4531),

103) poseł Barbary Bartuś w sprawie likwidacji

Archiwum Państwowego Dokumentacji Osobowej

i Płacowej w Milanówku – do ministra kultury i dzie-

104) posła Janusza Śniadka w sprawie nieprawi-

dłowości w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-

-Konsultacyjnym nr 2 w Warszawie – do ministra

sprawiedliwości (4533),

wie określenia prawidłowości działań władz spółki

powołanej w celu zagospodarowania Wspólnoty Le-

śnej w Sławkowie – do ministra środowiska (4534),

wie planowanej budowy połączenia kolejowego MPL

Katowice w Pyrzowicach na odcinku Katowice – Py-

107) posła Stanisława Wziątka w sprawie postę-

powania dotyczącego wypadku drogowego, w którym

zginął emerytowany komendant Policji w Białogar-

dzie – do ministra sprawiedliwości (4536),

64

108) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie ko-

legiów nauczycielskich – do ministra nauki i szkol-

109) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie

przyznania środków finansowych Towarzystwu Na-

ukowemu Płockiemu – do ministra nauki i szkolnic-

twa wyższego (4538),

110) posła Henryka Kmiecika w sprawie podjęcia

niezbędnych kroków mających na celu uporządkowa-

nie sytuacji prawnej w Zespole Szkół Zawodowych

stra edukacji narodowej (4539),

111) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

nansowania ogłoszeń i komunikatów w prasie, radiu

i telewizji oraz portalach internetowych – do mini-

stra zdrowia (4540),

112) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

(4541),

113) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra środowiska (4542),

114) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra sprawiedliwości (4543),

115) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra spraw zagranicznych (4544),

116) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra spraw wewnętrznych (4545),

117) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra sportu i turystyki (4546),

118) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra skarbu państwa (4547),

119) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra rozwoju regionalnego (4548),

120) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

121) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

122) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra obrony narodowej (4551),

123) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

124) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra kultury i dziedzictwa narodowego (4553),

125) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra gospodarki (4554),

126) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra finansów (4555),

127) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

stra edukacji narodowej (4556),

128) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

129) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie fi-

Rady Ministrów (4558),

130) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie po-

nownego umieszczenia w Programie Operacyjnym

„Rozwój Polski Wschodniej” budowy obwodnicy No-

wego Miasta Lubawskiego – do ministra transportu,

131) poseł Alicji Dąbrowskiej w sprawie odszko-

dowań orzekanych przez wojewódzkie komisje ds.

zdarzeń medycznych – do ministra zdrowia (4560),

132) posła Marka Krząkały w sprawie inwestycji

w moce wytwórcze na terenie Elektrowni Łaziska

– do ministra gospodarki (4561),

133) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie przed-

miotów uzupełniających obowiązujących uczniów

szkół ponadgimnazjalnych wybierających kształcenie

w zakresie rozszerzonym w zestawie niestandardo-

wym, np. z przedmiotów należących do różnych grup

nauk – do ministra edukacji narodowej (4562),

134) posła Wiesława Suchowiejki w sprawie remon-

tu dworca kolejowego w Szczecinku – do ministra trans-

135) posła Piotra Polaka w sprawie interpretacji

przepisów rozporządzenia ministra rolnictwa i roz-

mocy finansowej w ramach działania: Modernizacja

gospodarstw rolnych, objętego Programem Rozwoju

136) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie przejmowania zadłużonych spadków przez samo-

65

rządy gminne w przypadku braku uprawnionych do

dziedziczenia – do ministra sprawiedliwości (4565),

137) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie wycofania ze szkół podstawowych i gimnazjów

automatów z niezdrową żywnością – do ministra edu-

kacji narodowej (4566),

138) posła Jana Szyszki w sprawie niezawisłości

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – do prezesa

Rady Ministrów (4567) – nie nadano biegu,

139) posła Marcina Święcickiego w sprawie elek-

tronicznego systemu składania wniosków wizowych

– do ministra spraw zagranicznych (4568),

140) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

możliwości zakupu siatek i armatek przeciwgrado-

wych przez rolników – do ministra rolnictwa i roz-

woju wsi (4569),

141) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

możliwości używania przez rolników dział prze-

ciwgradowych i odstraszających ptaki – do ministra

środowiska (4570),

142) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

pomocy rolnikom poszkodowanym w wyniku katakli-

Zapytania te – zgodnie z art. 195 regulaminu Sej-

mu – zostały przekazane adresatom.

1) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nia ministra – na zapytanie poseł Beaty Mazurek

w sprawie likwidacji wszystkich posterunków Policji

w pow. włodawskim (3552),

zapytanie posła Stanisława Szweda w sprawie zakre-

su finansowania biathlonu (3628),

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie kursów

pociągów na linii kolejowej nr 117 wstępnie przezna-

czonych do zawieszenia (3696),

zapytanie posła Henryka Kmiecika w sprawie finan-

sowania Polskiego Związku Narciarskiego (3720),

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie likwidacji posterunku Policji w Wijewie

(3743),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3744),

7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3745),

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3746),

9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3747),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3748),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Wielkopolskim (3749),

12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3750),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(3751),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

niewie (3752),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ciechowa (3753),

16) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

– na zapytanie posła Patryka Jakiego w sprawie kosz-

tów i terminu zakończenia budowy autostrady A1

(3815),

17) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

(3816),

18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

(3817),

66

zapytanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie

zakwalifikowania Polskiego Związku Bilardowego do

trzeciej grupy finansowania związków sportowych

w kategorii sportów nieolimpijskich (3859),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Piotra Polaka w sprawie nowelizacji usta-

wy o kierujących pojazdami (3895),

21) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na zapytanie posła Marka Krząkały w sprawie

projektu inwestycyjnego Szpitala Chorób Płuc

w Orzeszu oraz leczenia gruźlicy płuc, chorób no-

wotworowych płuc oraz POChP na terenie woj. ślą-

skiego (3902),

22) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Kwiatkowskiego w sprawie działań skierowanych

przez Instytut Zachodni – Instytut Naukowo-Badaw-

czy im. Zygmunta Wojciechowskiego do Polonii i Po-

laków za granicą w 2013 r.

(3912),

23) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

stra – na zapytanie posła Ludwika Dorna w sprawie

obecności Bumaru na targach IDEX 2013 (4172),

24) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

budowy ośrodka radioterapii w Pile (4173),

25) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Bogdana Zdrojewskiego – z upoważnienia prezesa

Rady Ministrów – na zapytanie poseł Anny Bańkow-

skiej w sprawie kar nałożonych na emerytów i renci-

stów za nieuregulowany abonament radiowo-telewi-

zyjny (4174),

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Jarosława Katulskiego w sprawie moder-

nizacji drogi krajowej nr 25 na odcinku Tryszczyn

– Koronowo (4175),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie rozbudowy siedziby Komendy Powiatowej

Policji w Wejherowie (4176),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zapytanie poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie pro-

cedur obowiązujących dyspozytorów pogotowia ra-

tunkowego (4177),

29) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

czaka w sprawie zatrudnienia w spółkach Skarbu Pań-

stwa i przedsiębiorstwach państwowych (4180),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

żeń dla ruchu cargo w Porcie Lotniczym Katowice

(4181),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zmiany ustawy Kodeks spółek handlowych

(4185),

32) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na zapytanie poseł Julii Pitery w sprawie włączenia

Specjalistycznego Szpitala Wojewódzkiego w Ciecha-

nowie do „Narodowego programu zwalczania chorób

nowotworowych” poprzez uruchomienie ośrodka ra-

dioterapii jako ośrodka satelitarnego warszawskich

ośrodków radioterapii (4187),

33) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

ciecha Szaramy w sprawie odpowiedzialności za prze-

bieg prac modernizacyjnych na Kanale Gliwickim

i niebezpieczeństwa zniszczenia oryginalnych urzą-

dzeń (4190),

34) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na zapytanie posła Cezarego Olejniczaka w sprawie

nadzoru nad obrotem żywnością w podmiotach nad-

zorowanych przez Państwową Inspekcję Sanitarną

(4199),

35) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Andrzeja Bętkowskiego w sprawie szyb-

kiego rozpoczęcia budowy drogi ekspresowej S7 na

odcinku obszar miasta Skarżyska-Kamiennej – pół-

nocna granica woj. świętokrzyskiego i węzła północ-

nego (4207),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

sona w sprawie zmiany naliczania świadczeń emery-

talnych (4213),

37) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Bogdana Zdrojewskiego na zapytanie posła Józefa

Rojka w sprawie nagród dla pracowników Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (4217),

38) ministra skarbu państwa Włodzimierza Kar-

nagród dla pracowników Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa (4222),

39) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

40) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

67

zmiany odstępstwa od przepisów techniczno-budow-

lanych dla budowy zjazdu publicznego z ul. Hałcnow-

skiej w Bielsku-Białej (4232),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Marcina Łuczaka w sprawie niejasności w przepisach

prawnych dotyczących dalszego funkcjonowania ko-

legiów nauczycielskich i nauczycielskich kolegiów

języków obcych (4233),

42) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

– na zapytanie poseł Joanny Bobowskiej w sprawie

przyspieszenia prac nad budową Beskidzkiej Drogi

Integracyjnej (4234),

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

cji Narodowej Macieja Jakubowskiego – z upoważnie-

w sprawie edukacji seksualnej w programach szkol-

nych (4236),

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwo-

ju Regionalnego Pawła Orłowskiego – z upoważnie-

w sprawie przyjętego przez Wojewódzki Urząd Pracy

w Katowicach sposobu rozdysponowania środków

z Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” w ra-

mach działania 8.1.2: Wsparcie procesów adaptacyj-

nych i modernizacyjnych w regionie (4237),

nistra – na zapytanie posła Łukasza Zbonikowskiego

w sprawie planów dotyczących zwolnień pracowni-

ków w Kopalni Węgla Brunatnego Turów SA

i Elektrowni Turów (4239),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

– na zapytanie poseł Marii Zuby w sprawie zasad fi-

nansowania inwestycji przez samorządy (4242),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Niemczyk w sprawie form realizacji obowiązkowych

zajęć wychowania fizycznego w zakresie zajęć do wy-

boru przez uczniów (4243),

48) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Macieja Orzechowskiego w sprawie budo-

wy drogi S11 (4244),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nistra – na zapytanie poseł Lidii Gądek w sprawie

szkolenia techników farmacji (4246),

50) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na zapytanie posła Jarosława Górczyńskiego w spra-

wie dostępności usług rehabilitacyjnych (4247),

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

stra – na zapytanie poseł Ewy Malik oraz grupy po-

słów w sprawie gospodarowania substancją mieszka-

niową należącą do KWK Mysłowice-Wesoła wchodzą-

cej w skład Katowickiego Holdingu Węglowego SA

(4248),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posłanek Agnieszki Kołacz-Leszczyńskiej i Ewy Wo-

lak w sprawie wznowienia połączenia kolejowego na

trasie Wrocław – Świdnica (4250),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie dokonania zmian w ustawie Prawo łowiec-

kie (4253),

54) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

Stanisława Gawłowskiego – z upoważnienia prezesa

tuszczaka w sprawie inwestycji przeciwpowodzio-

wych na terenie gm. Mietków (4254),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie umieszczenia na liście leków refundowa-

nych leku o nazwie Lucentis (4256),

56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

nienia ministra – na zapytanie posła Piotra Polaka

w sprawie możliwości krzyżowego skarmiania mą-

czek pochodzenia zwierzęcego w produkcji trzody

chlewnej w Polsce (4257),

57) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

– na zapytanie poseł Elżbiety Witek w sprawie zasad

nabycia ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do

bezpłatnego węgla dla emerytów, rencistów oraz

członków rodzin byłych pracowników przedsię-

biorstw górniczych (4259),

58) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

– na zapytanie posła Artura Dunina w sprawie prze-

– Kołobrzeg (4262),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Fotygi w sprawie trudnej sytuacji rolników z woj. za-

chodniopomorskiego w związku z zaciągnięciem

przez nich kredytu inwestycyjnego na urządzenie

gospodarstwa rybacko-rolnego (4263),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na zapytanie posła Sławomira Zawiślaka w spra-

wie działań podejmowanych przez firmę Chevron

sp. z o.o. (4264),

61) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

68

Kwiatkowskiego w sprawie działań skierowanych

przez Jagiellońskie Towarzystwo Kulturalno-Oświa-

towe „Klub Jagielloński” do Polonii i Polaków za gra-

nicą w 2013 r.

(4265),

62) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie wycofania Straży Granicznej z Międzynarodowe-

go Portu Lotniczego w Katowicach-Pyrzowicach

(4267),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sytuacji poszkodowanego klienta Getin Banku SA

(4268),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

Katowice – Pyrzowice (lotnisko) (4269),

65) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Mularczyka w sprawie zapewnienia bezpieczeństwa

Polakom przebywającym na terenie Republiki Środ-

kowoafrykańskiej (4270),

66) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Janczyka w sprawie zakończenia emisji programu

„Słownik polsko@polski” w TVP Polonia oraz dba-

łości o język polski i jego ochrony (4271),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie protestu

przeciwko wyłączeniu przez PKP PLK SA z eksplo-

atacji odcinka linii kolejowej Działdowo – Brodnica

(4272),

68) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

wie modernizacji drogi krajowej nr 25 na odcinku

Mąkowarsko – Kamień Krajeński (4273),

69) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Mirosława Pluty w sprawie spornej kwestii

opłat pobieranych za odprowadzanie ścieków opado-

wych i rozpadowych z powierzchni dachów (4274),

70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Marka Gosa w sprawie nowoczesnego materiału

izolacyjnego firmy Rebond (4275),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

dliwości Michała Królikowskiego – z upoważnienia

w sprawie deregulacji zawodu notariusza (4277),

72) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

cha Szaramy w sprawie wdrożenia unijnego przepisu

dotyczącego opłat za korzystanie z książek w biblio-

tekach (4278),

73) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

go w sprawie przygotowania administracji rządowej

do ochrony przed powodzią terenów części woj. ku-

jawsko-pomorskiego leżących nad Wisłą w okolicach

Włocławka (4279),

74) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

Szweda w sprawie ustalania opłat za korzystanie

z zasobu geodezyjnego (4281),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

oddziałów rejonowych PCK w Bielsku-Białej i Czę-

stochowie (4283),

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

poseł Wandy Nowickiej w sprawie nieprawidłowości

w funkcjonowaniu spółdzielni mieszkaniowej (4284),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

ta w sprawie systemów ochrony konsumentów przed

wprowadzaną do sprzedaży żywnością niespełniają-

cą wymogów jakościowych (4285),

78) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

rygodności deklaracji ministra transportu, budow-

gi S7 na odcinku węzeł Rybitwy – węzeł Igołomska

w Krakowie w świetle stanowiska prezentowanego

przez GDDKiA (4286),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ja Massela na zapytanie posła Andrzeja Romanka

w sprawie decyzji zarządu spółki PKP Polskie Linie

Kolejowe SA dotyczącej tzw. optymalizacji linii kole-

jowych, ze szczególnym uwzględnieniem wyłączenia

linii Nowy Sącz – Chabówka na odcinku Nowy Sącz

– Rabka-Zdrój (4288),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Joachima Brudzińskiego w sprawie ujednolice-

nia wysokości stawek opłat za użytkowanie wieczy-

ste w polskich portach, ze szczególnym uwzględnie-

niem obecnej rażącej dyskryminacji użytkowników

zespołu portów Szczecin – Świnoujście (4289),

69

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie pojawiających się wątpliwości co do

ewentualnych nieprawidłowości w sytuacji finan-

sowej Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawcze-

go nr 2 im. Kornela Makuszyńskiego w Policach

w latach 2001–2009 (4290),

82) podsekretarz stanu w Ministerstwie Transpor-

umieszczenia w planie rozwoju sieci drogowej Polski

na lata 2014–2020 inwestycji przebudowy drogi kra-

jowej nr 6 łączącej Szczecin z Gdańskiem (4291),

83) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

go w sprawie braku postępów w realizacji słusznych

postulatów zmierzających do poprawy sytuacji na

terenie wsi woj. zachodniopomorskiego (4292),

lityki Społecznej Jarosława Dudy – z upoważnienia

go w sprawie uzyskania przez Stowarzyszenie Pomo-

cy Dzieciom i Młodzieży Niepełnosprawnej Ruchowo

„Tęcza” w Szczecinie dotacji celowej na remont i ada-

ptację budynku przy ul. Wawrzyniaka 7a na potrzeby

przeniesienia i rozbudowania Specjalistycznego Cen-

trum Diagnozy, Terapii i Rehabilitacji Dziecięcej oraz

utworzenia w nim przedszkola specjalnego, a także

środowiskowego domu pomocy (4293),

85) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

– na zapytanie posła Czesława Hoca w sprawie kary-

godnych zaniedbań w kwestii ścisłej ochrony gatun-

kowej bielika zwyczajnego na terenach Pomorza Środ-

kowego (4295),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na zapytanie poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie

konsekwencji dla gmin wchodzących w skład związ-

ków międzygminnych zapisu art. 402 ust. 6 ustawy

87) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie od-

stąpienia od pobierania opłat za egzaminy doradców

do spraw bezpieczeństwa w zakresie przewozu towa-

rów niebezpiecznych (4297),

88) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie linii kolejo-

wych nr 36 na odcinku Ostrołęka – Śniadowo – Łapy

oraz nr 49 na odcinku Śniadowo – Łomża zagrożo-

nych wyłączeniem z eksploatacji (4298),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

funduszu remontowego w spółdzielniach mieszkanio-

wych, na przykładzie Spółdzielni Mieszkaniowej Lo-

katorsko-Własnościowej w Tucholi (4299),

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nie posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie wyłą-

czenia z eksploatacji linii kolejowej Zamość – Hru-

bieszów (4300),

91) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

skiego w sprawie zmian przepisów odnośnie do nie-

odpłatnego przekazywania mienia przez Agencję

Nieruchomości Rolnych jednostkom samorządu te-

rytorialnego (4301),

92) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

czyka w sprawie wyraźnych sprzeczności w oświad-

czeniach o stanie majątkowym zastępcy komendanta

głównego Policji z lat 2011–2012 powodujących uza-

sadnione wątpliwości co do rzetelności tych oświad-

czeń oraz wpływu wykonywanych przez niego dodat-

kowych obowiązków na wykonywanie obowiązków

służbowych (4303),

93) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

tanie posła Artura Dębskiego w sprawie wpisu Ko-

ścioła Latającego Potwora Spaghetti do rejestru ko-

ściołów i innych związków wyznaniowych (4304),

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

grupy posłów w sprawie funkcjonowania przepisów

darczą w odniesieniu do grupy zawodowej taksówka-

rzy (4305),

95) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie dramatycznej sytuacji na drogowym przejściu

granicznym w Dorohusku (4307),

96) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Edwarda Czesaka w sprawie prawnego umocowa-

nia norm w zakresie oświetlenia (4308),

97) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

kacyjnych przez firmę EduMal (4309),

98) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

70

nienia ministra – na zapytanie posła Andrzeja Dąbrow-

skiego w sprawie działalności fundacji (4310),

99) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie interpretacji zapisów ustawy o świadcze-

niach rodzinnych (4312),

100) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na zapytanie poseł Krystyny Kłosin w sprawie sta-

nowiska w przedmiocie zmian wprowadzonych usta-

wą o odpadach (4315),

101) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie objęcia opieką psychologiczną polskich

dzieci uczęszczających do szkół w Republice Cze-

skiej (4316),

102) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zapytanie posła Jacka Boguckiego w sprawie zwol-

nienia ze służby przewodniczącego Związku Zawodo-

wego Celnicy PL (4320),

103) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

chan w sprawie trzynastej pensji dla matek przebywa-

jących w 2012 r. na urlopie macierzyńskim (4326),

104) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

– na zapytanie posła Ireneusza Rasia w sprawie no-

welizacji ustawy o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego (4346),

105) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

transport publiczny na rzecz mieszkańców gm. Za-

bierzów (4347),

106) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie uwzględniania dodatku mieszkaniowego

przy obliczaniu dochodu (4348),

107) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

manda Kamila Ryfińskiego w sprawie bulwersujące-

go zachowania dyrektorki gimnazjum w Kościelnej

Wsi (4351),

108) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

infrastruktury komputerowo-sieciowej w szkołach

(4352),

109) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

wie realizacji inwestycji budowy drogi ekspresowej

S14 (4358),

110) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie modernizacji dróg w rejonie miasta Płocka

(4364),

111) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

ka w sprawie braku środków budżetowych dla Kura-

torium Oświaty w Krakowie na dofinansowanie let-

niego wypoczynku dzieci i młodzieży w formie wspie-

rania zadania publicznego przez organizacje poza-

rządowe, w tym fundacje, stowarzyszenia, parafie

w woj. małopolskim (4420).

Sejmu – zostały przekazane posłom.

tania:

1) posła Józefa Rojka w sprawie wzrostu zatrud-

nienia w Ministerstwie Sportu i Turystyki – od mi-

nistra sportu i turystyki (3683) – 70 dni,

2) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie finanso-

wania bilardu w świetle reformy finansowania spor-

tu – od ministra sportu i turystyki (3770) – 58 dni,

3) posła Mariana Cyconia w sprawie prawa jazdy

na czas określony – od ministra transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej (4328) – 7 dni,

4) posła Roberta Telusa w sprawie budowy sta-

dionu w Łodzi – od prezesa Rady Ministrów (4335)

– 7 dni,

5) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie kryte-

riów stosowanych przy podziale środków z Funduszu

zacji zadań inwestycyjnych – od ministra sportu

i turystyki (4355) – 6 dni,

6) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

braku możliwości otrzymania prawa jazdy kat. A i C

przez osoby, które nie ukończyły wymaganego wieku

morskiej (4360) – 6 dni.

Interpelacja

(nr 14072)

do ministra obrony narodowej

w sprawie prywatnych imprez towarzyskich

w ośrodku szkoleniowym

W związku z fragmentaryczną odpowiedzią na

interpelację nr 14072 w sprawie prywatnych imprez

dzi na wszystkie zadane w niej pytania, a to:

1.

Ile spotkań/uroczystości/imprez towarzyskich:

imieniny, urodziny, awanse i inne okoliczności, odby-

do 31 stycznia 2013 r.?

2.

Czy prawdą jest, że w dniu 24 lutego 2012 r.

w ośrodku szkoleniowym SKW w Magdalence odby-

ła się impreza z okazji imienin zastępcy szefa SKW

oraz zastępcy dyrektora Zarządu Ochrony Ekono-

micznych Interesów Sił Zbrojnych?

3.

Czy prawdą jest, że imprezie tej „patronował”

szef SKW, a uczestniczyli w niej dyrektorzy i zastęp-

cy dyrektorów jednostek organizacyjnych SKW?

4.

Czy prawdą jest, że koszty przewozu i pobytu

ww. osób pokryła SKW ze swojego budżetu, a osoby

dojeżdżające spoza terenu Warszawy rozliczyły na tę

okoliczność delegacje służbowe?

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 14619)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wykonywania przez szefa SKW

W związku z brakiem odpowiedzi na którekol-

wiek z pytań zadanych przeze mnie w interpelacji

nr 14619 w sprawie wykonywania przez szefa SKW

Pana Premiera z ponowną prośbą o udzielenie odpo-

wiedzi na następujące pytania:

1.

Czy SKW przedstawiało Panu Premierowi wy-

niki rozpoznania radioelektronicznego okolicy Hote-

lu Parkowa oraz Belwederu?

Proszę podać daty prze-

słania Panu takich dokumentów w ciągu ostatnich

pięciu lat (odnośnie do Belwederu od czasu, gdy za-

mieszkał tam Bronisław Komorowski).

2.

W jakim sposób SKW klasyfikuje stopień za-

grożenia dla Belwederu i Hotelu Parkowa ze strony

wywiadu radioelektronicznego Rosji?

Ile razy spo-

rządzane były tego typu dokumenty, jakie zawiera-

ją wnioski?

3.

Ile razy w ciągu ostatnich pięciu lat SKW pro-

wadziło działania z zakresu radiokontrwywiadu,

sprawdzając rodzaj i natężenie fal elektromagnetycz-

nych emitowanych z powyższych miejsc?

4.

Ile razy, gdy w Belwederze odbywały się rozmo-

wy objęte klauzulą „Ściśle tajne”, SKW sprawdzała

przestrzeń radiową w tym rejonie?

prowadziła operację ustalenia, czy z powyższych lo-

kalizacji nie jest prowadzony nasłuch nadajników

wykorzystywanych przez oficerów ABW/SKW/CBŚ

prowadzących obserwację figurantów?

6.

Czy SKW informowało – a jeśli tak, to kiedy

– prezydenta RP, szefa Kancelarii Prezydenta RP,

szefa BBN o zagrożeniach wywiadowczych wynika-

Teksty interpelacji i zapytań poselskich

INTERPELACJE

Załącznik nr 2

72

jących z zamieszkania przez Bronisława Komorow-

skiego w Belwederze?

prezesa Rady Ministrów lub szefa Kancelarii Preze-

sa Rady Ministrów o zagrożeniach wywiadowczych

wynikających z zamieszkania przez członków rządu

w Hotelu Parkowa?

8.

Czy w Hotelu Parkowa znajduje się kancelaria

tajna?

9.

Czy w Hotelu Parkowa znajduje się system

komputerowy akredytowany do przetwarzania infor-

macji niejawnych?

10.

Czy w Hotelu Parkowa znajduje się pomiesz-

czenie, a którym można prowadzić rozmowy o tema-

tyce objętej klauzulą tajności?

11.

Czy w Hotelu Parkowa znajduje się szyfrowa-

na linia łączności?

12.

Czy Pan Premier bądź podlegli Panu Premie-

rowi ministrowie korzystają na terenie hotelu z tele-

fonów komórkowych/satelitarnych z przystawkami

szyfrującymi?

Poseł Tomasz Kaczmarek

(nr 14981)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieprawidłowości w działaniu

Służby Kontrwywiadu Wojskowego – ponowna

z czterech zadanych przez mnie pytań w interpelacji

nr 14981 w sprawie nieprawidłowości w działaniu

Służby Kontrwywiadu Wojskowego zwracam się do

1.

Czy Pan Premier wie o szczegółach współpracy

szefa SKW z rosyjskimi służbami specjalnymi?

Czy

Pan akceptuje te działania?

Czy działania te są zgod-

ne z naszymi sojuszami i celami strategicznymi?

Czy

zlecił Pan takie kontakty?

2.

Czy sojusznicy Polski w NATO wyrażają apro-

batę co do faktu i zakresu współdziałania szefa SKW

spotkań są omawiane z przedstawicielami NATO na

cyklicznych spotkaniach?

3.

Jaka jest podstawa prawna i faktyczna tak bli-

skiego współdziałania SKW z rosyjskimi służbami

specjalnymi?

4.

Czy szef SKW oraz jego zastępcy są poddawani

okresowym sprawdzeniom kontrwywiadowczym?

Która służba je prowadzi?

Informuję, iż nie polega na prawdzie zawarte

w odpowiedzi na powyższą interpelację stwierdzenie,

iż odpowiedź na zawarte w niej pytania objęta jest

jakąkolwiek tajemnicą.

Odpowiedź na wszystkie po-

wyższe cztery pytania jest w pełni jawna i dotyczy

jawnej sfery działania Pana Premiera oraz podle-

głych mu służb.

Nie jest także prawdą, iż na którekolwiek z po-

wyższych czterech pytań szef SKW udzielił odpowie-

dzi w trakcie 52. posiedzenia Komisji do Spraw Służb

Specjalnych w dniu 6 marca 2013 r.

Na potwierdzenie powyższej okoliczności zapra-

szam Pana Premiera bądź upełnomocnionego przez

Pana przedstawiciela do zapoznania się z protokołem

posiedzenia powyższej komisji.

Jeżeli to szef SKW

przekazał Panu Premierowi tę fałszywą informację,

po zapoznaniu się z protokołem przedmiotowego po-

siedzenia, wnoszę o pociągnięcie go do odpowiedzial-

ności dyscyplinarnej za wprowadzenie w błąd Pana

Premiera oraz marszałek Sejmu RP.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 15165)

do prezesa Rady Ministrów

dotyczących ujawnionych nieprawidłowości

w KRRiT – ponowna

Szanowny Panie Premierze!

W związku z bra-

kiem satysfakcjonującej odpowiedzi na moją interpe-

lację nr 15165 proszę o uszczegółowiającą odpowiedź

na poniższe pytania:

1.

Czy podległe Panu ustawowo służby specjalne,

w tym Centralne Biuro Antykorupcyjne, prowadziły

w ciągu ostatniego roku działania związane z Krajo-

wą Radą Radiofonii i Telewizji?

Chodzi o sprawdzenie

przygotowań procesu decyzyjnego, rozpisanych kon-

kursów etc.

cu 2012 r.

Najwyższa Izba Kontroli ujawniła raport

przedstawiający skalę niegospodarności Krajowej

Rady Radiofonii i Telewizji.

Przykładem najwięk-

szych nieprawidłowości w gospodarowaniu publicz-

nymi środkami jest według raportu NIK bezpod-

stawne rozkładanie na raty opłat koncesyjnych na

multipleks cyfrowy.

Kontrolerzy NIK wytknęli krajowej radzie „nie-

gospodarne rozkładanie niektórym nadawcom opłat

koncesyjnych na raty”.

Jan Dworak tłumaczył decy-

zję „ważnym interesem koncesjonariusza, tj. trudną

sytuacją finansową, uniemożliwiającą dokonanie jed-

norazowego wydatku”.

Wcześniej natomiast utrzy-

mywał, że ci, którym przyznał koncesje, byli w lepszej

73

kondycji finansowej niż np. Fundacja Lux Veritatis,

której koncesji odmówił.

Z danych przedstawionych przez Najwyższą

Izbę Kontroli wynika, że zaległości w należnoś-

ciach rady pochodzą z rozłożenia na raty 45 kon-

cesji na blisko 64 mln zł.

26 decyzji o ratach na

sumę blisko 32,5 mln zł dotyczyło koncesji wyda-

nych w 2011 r.

Jest to 58% ogólnej wartości opłat

koncesyjnych naliczonych w 2011 r.

Raport NIK podkreśla również, że decyzje KRRiT

nie były uzasadnione interesem publicznym.

Podaje,

iż rozłożenie na tak wiele rat opłat koncesyjnych po-

woduje poważne straty w dochodach budżetowych.

W tym kontekście szczególny niepokój budzą ko-

lejne doniesienia prasowe związane z działalnością

przewodniczącego KRRiT.

25 października 2011 r.

w podwarszawskim Wawrze otwierał on studio ATM

Grupa – nadawcy, któremu wcześniej przyznał kon-

cesję na multipleksie.

Wówczas w hucznej imprezie

zorganizowanej przez ATM Grupa SA wzięło udział

ok. 300 osób, w tym wielu ludzi z branży telewizyjnej

i rozrywkowej.

Wiceprezes ATM to wieloletni przyja-

ciel Jana Dworaka.

Dyrektor w ATM w 1994 r. zało-

żył spółkę „Studio A” wspólnie z Janem Dworakiem.

„Studio A” to od 2007 r. jedna ze spółek Grupy ATM.

W dniu, kiedy Jan Dworak uczestniczył w impre-

zie ATM-u, spółka ta od wielu miesięcy nie wypełnia-

ła przyznanej przez niego koncesji, ponieważ nie roz-

poczęła nadawania programu zapisanego w koncesji.

mówi, że koncesję cofa się, jeżeli nadawca, pomimo

wezwania przewodniczącego krajowej rady, nie roz-

począł rozpowszechniania programu w terminie

ustalonym w koncesji.

Ze sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Te-

lewizji za 2012 r. dowiedzieliśmy się, że Jan Dworak

nie tylko umorzył postępowanie o cofnięcie koncesji,

ale na dodatek rozłożył spółce ATM na raty opłatę

koncesyjną – 10,8 mln zł na 108 rat!

Niejasne pozostaje również to, czy w imprezie

wzięli udział przedstawiciele spółek Stavka i Lemon

Records.

Pewne jest natomiast, że już następnego

dnia po wspomnianym nieformalnym spotkaniu,

w środę 26 października 2011 r., przewodniczący

KRRiT podjął niezwykle kontrowersyjną decyzję

o rozłożeniu na raty opłat koncesyjnych właśnie dla

Lemon Records i Stavki.

Opłaty w wysokości 10,8 mln

pozwolił im spłacać aż w 114 ratach.

Przypomnę, iż wymienione spółki otrzymały

wcześniej od KRRIT decyzję o rozszerzeniu koncesji,

pomimo iż nie wykazały żadnej zdolności finansowej

– posiadały ujemne kapitały własne, straty genero-

wane na działalności i brak majątku.

Spółka Stavka, której 25% udziałów należy do

Grupy TVN, jest firmą, której cały majątek w czasie

przyznawania koncesji wynosił zaledwie 90 tys. zł.

Nie posiadała ona żadnego majątku trwałego i niko-

go nie zatrudniała.

Oczywiste jest, że firma o tak

znikomym potencjale nie mogła wykazać się środka-

mi potrzebnymi do realizacji projektu.

W przypadku

Stavki wymagane były środki w wysokości ok. 17 mln zł.

Już po terminie przyjmowania wniosków – co jest

niezgodne z warunkami ogłoszenia – dołączono do

wniosku promesę kredytową BRE Banku na kwotę

16,5 mln zł.

Zastanawiające jest, że w dokumencie

tym bank zamieścił zdanie, że Stavka posiada zdol-

ność kredytową.

Zabezpieczeniem miały być: lokata

środków na kwotę przekraczającą wartość kredytu

i weksel własny in blanco.

Bank zaznaczył również, że rozważy ewentualność

zamiany zabezpieczenia części lokaty na obciążenie

hipoteki nieruchomości właściciela firmy Stavka.

We-

dług operatu szacunkowego, który nie spełnia jednak

wymogów dla tego rodzaju dokumentów, wartość tej

nieruchomości miała wynosić 13,7 mln zł.

Jednak

z ksiąg wieczystych wynika, że hipoteki tej nierucho-

mości są już obciążone kwotą 3 mln zł na rzecz innego

banku.

Oznacza to, że ewentualna wartość tego za-

bezpieczenia to maksymalnie 10,7 mln zł.

Krajowa rada nie dopatrzyła się więc oczywistego

braku aż 6 mln zł na zabezpieczenie kredytu, choć

Stavka nie posiadała żadnych innych środków ani

gwarancji otrzymania finansowania.

Łączne straty dla budżetu państwa spowodowane

udogodnieniami finansowymi dla ATM-u, Stavki, Le-

mon Records oraz Eska TV dają kwotę ok. 70 mln zł.

Jak wynika z powyższych przykładów, które sta-

nowią jedynie drobny wycinek poważnych nieprawid-

łowości, KRRiT ustawicznie przekracza swoje upraw-

nienia oraz narusza obowiązujące prawo, wspomaga-

jąc spółki powiązane z największymi graczami na

rynku telewizyjnym, utrwalając ich monopol, ogra-

niczając pluralizm rynku mediów, a wszystko to na

koszt budżetu państwa, godząc w jego interes.

2.

Jeśli podległe Panu Premierowi służby specjal-

ne, w tym Centralne Biuro Antykorupcyjne, prowa-

dziły w ciągu ostatniego roku działania związane

z kontrolą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, pro-

szę o odpowiedź, jaki charakter miały prowadzone

działania i jakich spraw dokładnie dotyczyły?

3.

Jeśli podległe Panu służby, w tym CBA, nie

podjęły w opisanych przypadkach żadnej aktywności,

jaki był powód rezygnacji ze sprawdzenia stanu rze-

czywistego, szczególnie po publikacji raportu NIK

przedstawiającego skalę nadużyć i brak transparen-

tności procesów decyzyjnych w tak ważnej instytucji

publicznej?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 24 maja 2013 r.

74

Interpelacja

(nr 15224)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zapewnienia należytej osłony

kontrwywiadowczej konstytucyjnym

organom państwa, które przetwarzają

informacje „ściśle tajne” – ponowna

pytania zadane w interpelacji nr 15224 w sprawie

zapewnienia należytej osłony kontrwywiadowczej

rzają informacje „ściśle tajne”, zwracam się do Pana

1.

Czy wśród doradców, ekspertów, asystentów po-

siadających poświadczenie bezpieczeństwa osobowego

do klauzuli „ściśle tajne”, a pracujących na rzecz sej-

mowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych oraz jej

członków, znajdują się osoby szkolone w ZSRR?

2.

Jeżeli tak, to czy ABW w ramach działań kontr-

wywiadowczych informowała o tym fakcie marszałek

Sejmu RP i przewodniczącego komisji?

3.

W jaki sposób ABW wykluczyła, że w czasie

studiów w ZSRR nie doszło do werbunku przez so-

wieckie służby specjalne?

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę Pana Pre-

miera, że nie jest ustawowym obowiązkiem przewod-

niczącego Komisji do Spraw Służb Specjalnych pro-

wadzenie osłony kontrwywiadowczej instytucji cy-

wilnych.

Ten obowiązek spoczywa na podległej Panu

Premierowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

która dodatkowo – zgodnie z ustawą o ochronie in-

formacji niejawnych – jest zobowiązana do niedo-

puszczenia do informacji objętych tajemnicą pań-

stwową osób, które nie dają rękojmi zachowania ta-

jemnicy.

To ta sama Agencja Bezpieczeństwa We-

wnętrznego w swoim raporcie przedstawiła diagnozę,

według której osoby szkolone przez sowieckie służby

specjalne stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa

państwa.

Poseł Tomasz Kaczmarek

(nr 15589)

do ministra finansów

w sprawie planów wprowadzenia

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie art. 193

ust. 3 regulaminu Sejmu RP zwracam się z żądaniem

przedstawienia dodatkowych wyjaśnień dotyczących

mojej interpelacji w sprawie planów wprowadzenia

W odpowiedzi z 12 kwietnia 2013 r.

(FN-7/0602/

MIO/11/RWPD-22458/2013/RD-32766/2013) minister-

stwo nie udzieliło odpowiedzi na poniższe pytanie,

w związku z czym ponawiam je i dodaję następne:

1.

Czy jest prawdą, iż projektowany przepis art. 1

pkt 19 nowelizacji ustawy o usługach płatniczych

przygotowywanej przez Ministerstwo Finansów po-

jawił się w projekcie jako uwzględnienie propozycji

federacji Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej, do

której należy operator bankomatów Euronet?

2.

Dlaczego Ministerstwo Finansów ostatecznie

wycofało się z pierwotnie projektowanych zmian

w ustawie o usługach płatniczych dopuszczających

wprowadzenie opłaty surcharge?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 15633)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie poszerzenia kręgu płatników,

zaległych należności wobec Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych – ponowna

Szanowny Panie Premierze!

15 stycznia br. we-

szła w życie długo oczekiwana przez przedsiębiorców

zarolniczą działalność, tzw. ustawa abolicyjna.

Ucie-

szyła bardzo przedsiębiorców, którzy podlegając

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i ren-

towemu oraz wypadkowemu z tytułu prowadzenia

pozarolniczej działalności, z różnych przyczyn nie

opłacali składek na własne ubezpieczenia.

Na pod-

stawie nowych przepisów abolicji podlegają również

ubezpieczenia społeczne.

Ustawa jest powszechna, obejmie osoby, które

z różnych przyczyn nie regulowały należności.

Dzię-

ki niej przestaną być dłużnikami ZUS.

Ich zaległe

składki na ubezpieczenia i odsetki karne zostaną

umorzone.

Tymczasem od kilku już miesięcy do mojego biu-

ra zgłaszają się osoby mające problem polegający na

braku możliwości skorzystania z umorzenia na pod-

stawie ustawy abolicyjnej zaległości, jeśli wynikają

one wyłącznie z nieopłaconych składek na ubezpie-

75

czenie zdrowotne.

Są to w większości przypadków eme-

ryci i renciści, którzy w przeszłości jednocześnie pobie-

rając świadczenie z ZUS, pracowali również na własny

rachunek, a którzy na podstawie przepisów ustawy

czeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych podlegali wyłącznie obowiązkowemu ubez-

pieczeniu zdrowotnemu.

Czują się rozgoryczeni, bo nie-

jednokrotnie działalność przez nich prowadzona była

na granicy opłacalności, a stanowiła wyłącznie, w przy-

padku rencistów, formę rehabilitacji.

Obowiązek odprowadzania składek na ubezpie-

czenia społeczne ustawodawca nałożył na rencistów

dopiero od początku stycznia 2008 r.

Przez większość

okresu, którego abolicja dotyczy, przedsiębiorcy ren-

ciści nie byli więc zobowiązani ustawowo do opłacania

składek emerytalnych i rentowych.

Natomiast osoby,

nie prowadzą działalność, z oczywistych względów

nie musiały tak jak i w chwili obecnej opłacać składek

emerytalnych ani rentowych.

W przystępowaniu

przedsiębiorcy do tych ubezpieczeń obowiązuje zasa-

da ich dobrowolności.

Obowiązkowa dla obydwu grup

była jedynie składka zdrowotna.

Panie Premierze, trudno jest się oprzeć wrażeniu

nierównego potraktowania przedsiębiorców, którzy

zobowiązani byli do opłacania tylko składki zdrowot-

nej.

Na podstawie ustawy abolicyjnej grupa dłużni-

ków, która powinna była opłacić składki na ubezpie-

czenie społeczne, a tego nie zrobiła, w pakiecie nie-

jako otrzymała umorzenie zaległej składki zdrowot-

nej.

Natomiast ci, którzy obowiązkowo podlegali

tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu, swój dług muszą

spłacić.

Pan możliwość zmiany ustawy abolicyjnej w taki spo-

sób, aby obejmowała ona także zobowiązania płatni-

ków, których zaległości względem ZUS wynikają wy-

łącznie z nieopłaconych składek na ubezpieczenie

zdrowotne?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Lublin, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 16852)

do ministra transportu,

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

16 maja br. otrzyma-

łem odpowiedź od sekretarza stanu w Ministerstwie

pana Tadeusza Jarmuziewicza na moją interpelację

w sprawie dotyczącej budowy drogi ekspresowej S14.

Niestety pismo pana Tadeusza Jarmuziewicza

pytanie, które brzmi: Czy inwestycja polegająca na

budowie drogi ekspresowej S14 na odcinku węzeł

Emilia na autostradzie A2 – węzeł Lublinek będzie

zrealizowana?

Odpowiedź ministerstwa jest wręcz niepokojąca,

gdyż zawarte w niej stwierdzenia mogą wskazywać

na to, iż inwestycja ta nie zostanie zrealizowana

w najbliższych latach.

Z tego też względu jeszcze raz proszę Pana Mini-

stra o jasną deklarację co do budowy drogi ekspreso-

wej S14 i odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy droga ekspresowa S14 ujęta zostanie w zmo-

dyfikowanym wykazie inwestycji planowanych w ra-

mach programu budowy dróg krajowych i autostrad?

2.

Jeżeli tak, to w jakim terminie należy spodzie-

wać się rozpoczęcia oraz zakończenia budowy drogi

ekspresowej S14?

3.

Czy w ministerstwie transportu rozważa się

możliwość rezygnacji z budowy drogi ekspresowej

S14 lub przesunięcia realizacji tej inwestycji na

znacznie późniejsze lata?

4.

Na jakim etapie jest obecnie realizacja umowy

przez firmę Mosty-Katowice sp. z o.o. na wykonanie

dokumentacji technicznej, w tym uzyskanie wszel-

kich wymaganych decyzji, pozwoleń i uzgodnień, któ-

re są niezbędne do rozpoczęcia budowy drogi ekspre-

sowej S14?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 16887)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie dysproporcji w podziale

środków finansowych na ochronę zabytków

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

Zwróciłam się do

Pana w dniu 25 marca 2013 r. (interpelacja nr 16887)

z czterema konkretnymi pytaniami w sprawie dys-

proporcji podziału środków z programu „Dziedzictwo

kulturowe – ochrona zabytków”.

Otrzymałam odpo-

wiedź od pana Piotra Żuchowskiego, sekretarza sta-

nu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego.

Pomijam fakt pomylenia mojego nazwiska,

choć jest mi przykro, natomiast pragnę wyrazić swo-

je niezadowolenie z treści tej odpowiedzi.

Zadałam w interpelacji cztery konkretne pytania

dotyczące dysproporcji podziału środków na ochronę

76

zabytków w województwie kujawsko-pomorskim.

Od-

powiedź tylko w niewielkiej części wyczerpuje zobra-

zowane przeze mnie wątpliwości, generalnie jest to

kopia listu przesłanego dnia 11 marca 2013 r. m.in.

prezesowi Bydgoskiego Oddziału Stowarzyszenia

Konserwatorów Zabytków.

Proszę zatem o przeanalizowanie całej sprawy

i ponownie wnoszę o udzielenie konkretnych odpo-

wiedzi na następujące pytania:

1.

Czym spowodowane są tak duże dysproporcje

w podziale środków finansowych na konserwację za-

bytków w województwie kujawsko-pomorskim?

2.

Dlaczego województwo kujawsko-pomorskie otrzy-

mało jedynie 2,6 mln zł z kwoty 99,3 mln zł rozdyspo-

nowanej przez ministerstwo na 16 województw w kra-

ju?

Jest to raptem 3% wszystkich środków.

3.

Dlaczego, mimo wysokiej punktacji w konkur-

sie, tak wiele wniosków z okręgu bydgoskiego zosta-

ło odrzuconych?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17059)

do ministra transportu,

w sprawie włączenia Łodzi

do systemu pociągów Pendolino – ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 24 kwietnia

2013 r. wpłynęła do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

odpowiedź na interpelację w sprawie ustawy dotyczą-

cej włączenia Łodzi do systemu pociągów Pendolino,

kierowaną przeze mnie do Ministerstwa Transportu,

Na wstępie pragnę podziękować za odpowiedź na

interpelację, aczkolwiek pragnę zapytać, czy mini-

sterstwo transportu przeprowadziło jakąkolwiek

analizę ilościową dot. podróżujących na linii Łódź

– Warszawa?

Dodam, że sama podróżuję pociągiem

na tym odcinku, dojeżdżając na obrady Sejmu,

i wiem, że linia ta jest bardzo zatłoczona ze względu

na dużą ilość osób podróżujących z domu do pracy

i na odwrót.

Czy nie ma możliwości, aby zwiększyć

komfort i skrócić ich czas przejazdu na linii Łódź

– Warszawa poprzez przyłączenie Łodzi do systemu

kolei Pendolino?

Z góry serdecznie dziękuję za udzielenie odpowie-

dzi na niniejszą interpelację.

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17089)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie konieczności prowadzenia

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z odpo-

wiedzią na interpelację nr 17089 dotyczącą wprowa-

dzonej z dniem 1 stycznia 2013 r. reorganizacji funk-

cjonowania sądów rejonowych ponownie wnoszę

o udzielenie odpowiedzi na pytania: Czy przeprowa-

dzona reforma spowoduje konieczność prowadzenia

od nowa (od początku) spraw karnych i cywilnych,

które zostały od 1 stycznia 2013 r. przejęte do dalsze-

go prowadzenia od zlikwidowanych sądów?

Jeżeli

tak, to jaka jest liczba tych spraw w całej Polsce

w rozbiciu na sprawy karne i cywilne w okresie sty-

czeń – kwiecień 2013?

Materia objęta niniejszą interpelacją jest bardzo

tego w art. 45 Konstytucji RP prawa do rozpatrzenia

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 12765)*

)

do ministra środowiska

w sprawie wprowadzenia zmian

Działając w interesie gmin zrzeszonych w Związ-

ku Gmin Dorzecza Górnej Skawy Świnna Poręba

w Suchej Beskidzkiej, zwracam się z wnioskiem

instalacji regionalnej w ustawie o odpadach, poprzez

dopuszczenie możliwości funkcjonowania instalacji

(składowisk odpadów), które na dzień wejścia w życie

nowelizacji ustawy posiadały pozwolenie zintegrowa-

ne i spełniały inne warunki – do czasu zapełnienia

składowiska, lub zmiany art. 3 ust. 3 pkt 15c lit. c

ustawy o odpadach, poprzez zmniejszenie okresu

przyjmowania odpadów z 15 lat do 5 lat dla instalacji

*

)

Informacja o wpływie tej interpelacji znajduje się w załącz-

niku nr 1 do Sprawozdania Stenograficznego z 38. posiedzenia

Sejmu.

77

funkcjonujących w dniu wejścia w życie nowelizacji

ww. ustawy.

Mój wniosek ma na celu niedopuszczenie do mar-

notrawienia środków publicznych wydanych na bu-

dowę składowiska odpadów, które od 1 stycznia 2013 r.

pozbawia się strumienia odpadów.

W świetle zapisów znowelizowanej ustawy o utrzy-

o odpadach składowisko odpadów w Suchej Beskidz-

kiej zostało zapisane w „Planie gospodarki odpadami

województwa małopolskiego” jako instalacja zastęp-

cza.

Pomimo posiadania pozwolenia zintegrowanego

i spełniania wymogów najlepszej dostępnej techniki

(BAT) składowisko oddane do użytku 1 stycznia 2003 r.

od 1 stycznia 2013 r. może przyjmować niesegregowa-

ne zmieszane odpady komunalne, odpady balastowe

i zielone jedynie w przypadku awarii instalacji regio-

nalnej lub w przypadku pisemnej odmowy przyjęcia

odpadów przez instalacje regionalne.

Taki stan prawny powoduje, że składowisko po-

mimo dysponowania możliwościami technicznymi

i organizacyjnymi (pojemność składowiska pozwala

na unieszkodliwianie odpadów wytworzonych w gmi-

nach należących do związku, a odbieranych od ok.

60 tys. mieszkańców jeszcze przez kilkanaście lat)

jest pozbawiane strumienia odpadów koniecznych do

jego wypełnienia zgodnie z żywotnością przewidzia-

ną w projekcie budowlanym, pozwoleniu i instrukcji

eksploatacji składowiska odpadów.

Jednocześnie gmi-

ny zrzeszone w związku, które poniosły ogromne

koszty budowy składowiska i sortowni odpadów, zmu-

szane są do wywozu odpadów do instalacji odległej

o ok. 50 km.

Ponadto miałyby jeszcze ponosić koszty

utrzymywania niecki składowiska odpadów, która

byłaby wykorzystywana jedynie na wypadek awarii

instalacji regionalnej, co może wystąpić, ale nie musi,

i to nawet przez szereg lat.

Taka niedopełniona in-

stalacja pozbawiona jakichkolwiek wpływów finan-

sowych musiałaby być zamknięta przez gminy zrze-

szone w związku w połowie eksploatacji.

Zaprzestanie eksploatacji niedopełnionej instala-

cji, której koszt budowy wyniósł 13 665 635,00 zł

(koszt budowy składowiska oraz sortowni odpadów),

jest karygodnym marnotrawieniem środków publicz-

nych, pochodzących przede wszystkim od mieszkań-

ców gmin należących do ZGDGS, jak również prze-

kazanych przez Starostwo Powiatowe w Suchej Be-

skidzkiej, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

Całkowita spłata zobowiązań w formie pożyczek

i kredytów zaciągniętych przez związek na realizację

ww. inwestycji (akceptowanej wówczas przez wszyst-

kie instytucje) nastąpiła niespełna rok temu.

Wnioskuję również o wypracowanie rozwiązania

umożliwiającego przyjmowanie odpadów przez insta-

lację zastępczą – tj. sortownię odpadów – przewidzia-

ną w PGOWM jako planowaną regionalną MBP, do

czasu ukończenia procesu inwestycyjnego.

W obecnym stanie prawnym instalacja zastępcza

przewidziana w PGOWM do modernizacji od 1 stycz-

nia 2013 r. ze względu na wielkość przerobową nie

może przyjmować do segregacji zmieszanych odpa-

dów mimo istnienia takich możliwości.

Instalacja

zastępcza – sortownia odpadów – przewidziana

w ww. programie jako instalacja regionalna powinna

mieć możliwość prawną uzyskania statusu instalacji

regionalnej z okresem dostosowawczym trwającym

np. 12 miesięcy.

Mając na względzie ww. przesłanki apeluję o pod-

jęcie działań w zakresie wypracowania nowych roz-

wiązań prawnych umożliwiających dalsze funkcjono-

wanie ww. instalacji.

Przedmiotowy wniosek został skierowany przez

Związek Gmin Dorzecza Górnej Skawy do przewod-

niczącego podkomisji nadzwyczajnej Sejmu RP do

odrębnym pismem z dnia 4 października 2012 r.,

znak: ZG.0350/57/2012.

Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec powy-

żej opisywanej problematyki?

Z poważaniem

Poseł Anna Grodzka

Kraków, dnia 10 grudnia 2012 r.

Interpelacja

(nr 17947)

do ministra transportu,

w sprawie planów prac remontowych

Szanowny Panie Ministrze!

Stan drogi krajowej

wiele do życzenia.

Wyżłobienia, uszkodzone pobocza,

liczne koleiny i garby uniemożliwiają kierującym

płynne pokonanie wspomnianego odcinka drogi.

Bardzo zły stan nawierzchni przyczynia się do wielu

kolizji i wypadków, niejednokrotnie ze skutkiem

śmiertelnym.

Niezwykle istotnym elementem w kontekście re-

montu drogi krajowej nr 63 na tym odcinku jest rów-

nież znaczenie, jakie ma ona dla lokalnej społeczno-

ści.

Jest to szlak komunikacyjny łączący Łuków

z Siedlcami, jednym z większych ośrodków w regio-

nie, a także dalej, od ronda w Białkach – z Warszawą.

Wielu mieszkańców Łukowa i powiatu korzysta z nie-

go w codziennej drodze do pracy.

GDDKiA ustala odcinki wymagające pilnej inter-

wencji na podstawie corocznego badania sieci drogo-

wej w ramach oceny stanu nawierzchni, a następnie

w ramach dostępnych środków finansowych dokonu-

78

je niezbędnych prac w celu poprawy standardu ich

użytkowania oraz podniesienia poziomu bezpieczeń-

stwa.

W oparciu o kryteria uwzględniające wyniki

badań stanu nawierzchni, panujący na drodze ruch

z uwzględnieniem udziału ruchu pojazdów ciężaro-

wych, wskaźnik wypadkowości oraz ocenę efektyw-

ności ekonomicznej realizacji zadań stworzono „Plan

działań na sieci dróg krajowych”, określający zadania

do realizacji w latach 2012–2016.

W ramach wspomnianego wykazu na przedmio-

towym fragmencie drogi krajowej nr 63 przewidywa-

ne były prace na odcinkach:

— rondo w Białkach – Wiśniew (kilometraż

276,540 do 283,130),

— Wiśniew – Biardy (kilometraż 284,700 do

287,884).

Prace na pierwszym z powyższych odcinków prze-

widywane były na 2013 r.

Termin realizacji kolejnego

zadania nie był możliwy do określenia ze względu na

ograniczenia budżetowe.

pujące pytania:

1.

Na jakim etapie przygotowań do realizacji jest

remont odcinka od ronda w Białkach do Wiśniewa?

2.

Jaki jest przewidywany termin remontu odcin-

ka Wiśniew – Biardy?

3.

Czy tegoroczna aktualizacja „Planu działań na

sieci dróg krajowych” uwzględnia zadania związane

z remontem odcinka Biardy – Łuków?

Z poważaniem

Poseł Cezary Kucharski

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17948)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie profesjonalnego doradztwa

zawodowego w gimnazjach oraz w szkołach

ponadgimnazjalnych

Szanowna Pani Minister!

W myśl rozporządzenia

ministra edukacji narodowej z dnia 17 listopada 2010 r.

chologiczno-pedagogicznej w publicznych szkołach

i przedszkolach gimnazja oraz placówki ponadgim-

nazjalne miały zatrudnić (począwszy od roku szkol-

nego 2011/2012) doradców zawodowych.

Dopuszczo-

no również możliwość pełnienia obowiązków doradcy

zawodowego przez nauczyciela wyznaczonego przez

dyrektora danej placówki szkolnej.

Podstawowymi zadaniami zatrudnianych przez szko-

ły doradców zawodowych miały być: pomoc w plano-

waniu etapów kształcenia oraz kariery zawodowej

uczniów, prowadzenie zajęć przygotowujących ucz-

niów do świadomego wyboru kariery zawodowej, ko-

ordynowanie działań informacyjno-doradczych pro-

wadzonych przez placówkę oświatową, jak również

zapewnianie ciągłości wszelkich działań w kwestii

doradztwa edukacyjno-zawodowego poprzez ścisłą

współpracę z innymi nauczycielami.

Tymczasem z danych Ministerstwa Edukacji Na-

rodowej z grudnia 2012 r. wynika, iż na terenie kraju

pracuje 1385 doradców zawodowych, z czego 591 jest

zatrudnionych w gimnazjach, 542 w szkołach ponad-

gimnazjalnych oraz 132 – w poradniach psychologicz-

no-pedagogicznych.

Zgromadzone dane liczbowe wska-

zują, że jeden doradca zawodowy powinien mieć pod

swą opieką ponad 10 placówek oświatowych i kilka

lub nawet kilkanaście tysięcy uczniów, co jest w prak-

tyce zupełnie nierealne.

Zatem pomimo wydanego

rozporządzenia w większości szkół uczniowie pozba-

wieni są wsparcia ze strony specjalisty w dziedzinie

doradztwa zawodowego.

Eksperci są zdania, iż możliwość skorzystania

przez uczniów z profesjonalnego doradztwa zawodo-

wego jest niezwykle istotna.

Jest to szczególnie waż-

ne dla gimnazjalistów, którzy już na etapie wyboru

szkoły ponadgimnazjalnej (liceum, technikum lub

szkoły zawodowej) muszą decydować o swojej przy-

szłości zawodowej.

lenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jakie jest stanowisko Pani Minister w przed-

stawionej sprawie?

2.

Czy Pani resort dostrzega problem podniesiony

w niniejszej interpelacji?

3.

Dlaczego rozporządzenie ministra edukacji

doradztwa zawodowego w szkołach jest tak napraw-

dę martwym przepisem i nie jest respektowane przez

dyrekcje większości placówek oświatowych?

4.

Jakie działania podejmie resort edukacji, aby dla

dobra uczniów jak najszybciej wprowadzić do szkół

gimnazjalnych oraz ponadgimnazjalnych w pełni pro-

fesjonalne doradztwo zawodowe?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

i Józef Lassota

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17949)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie udziału prokuratorów

Szanowny Panie Ministrze!

W myśl art. 55 § 4

Kodeksu postępowania karnego w sprawie wszczętej

79

na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez

oskarżyciela posiłkowego możliwe jest również uczest-

nictwo prokuratora.

Z kolei pkt 4 wytycznych proku-

wie działań prokuratorów w sprawach, w których

subsydiarnego (samoistnego) aktu oskarżenia, sta-

nowi, iż prokurator uczestniczy w postępowaniu są-

dowym zainicjowanym subsydiarnym aktem oskar-

żenia, podejmując zgodnie z zasadą obiektywizmu

konieczne czynności, zarówno na korzyść, jak i na

Dotychczas prokuratorzy nie brali udziału z urzę-

du w tego rodzaju postępowaniach.

Zgodnie z własną

oceną sytuacji prokurator miał możliwość podjąć

jako rzecznik interesu publicznego czynności na ko-

rzyść oskarżonego lub też przyłączyć się do oskarże-

nia.

Najważniejsze jednak, że w przypadkach kiedy

oskarżenie subsydiarne było bezzasadne lub nie wy-

magała tego waga sprawy, prokuratorzy mogli zre-

zygnować z zajmowania się taką sprawą.

1.

Jakie jest stanowisko Pana Ministra w przed-

stawionej sprawie?

2.

Czy Pański resort dostrzega problem podnie-

siony w niniejszej interpelacji?

3.

Czy w opinii Pana Ministra uzasadnione jest

stanowisko środowiska prawniczego, iż wytyczne

nakazujące prokuratorom udział w sprawach wszczę-

tych na podstawie subsydiarnych aktów oskarżenia

wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 17950)

do ministra zdrowia

w sprawie deficytu stanowisk

Szanowny Panie Ministrze!

W myśl rozporządze-

nia ministra zdrowia z dnia 20 grudnia 2012 r.

nowiska intensywnej terapii w oddziałach anestezjo-

logii i intensywnej terapii powinny stanowić co naj-

mniej 2% ogólnej liczby łóżek w szpitalu.

Tymczasem zdaniem konsultanta krajowego w dzie-

dzinie anestezjologii i intensywnej terapii na terenie

całej Polski brakuje od 600 do 800 stanowisk inten-

sywnej terapii.

Obecnie nawet w najlepszych polskich

szpitalach liczba stanowisk w oddziałach anestezjo-

logii i intensywnej terapii przekracza co najwyżej 1%

ogólnej liczby łóżek w tych szpitalach.

Zdaniem ekspertów dyrektorzy szpitali bardzo

często nie przestrzegają obowiązujących przepisów

i nie tworzą nowych stanowisk na oddziałach aneste-

zjologii i intensywnej terapii.

Przyczyna takiego sta-

nu rzeczy tkwi najprawdopodobniej w zbyt niskim

finansowaniu tej konkretnej dziedziny medycyny

oraz w zróżnicowanej wycenie punktowej dla po-

szczególnych oddziałów wojewódzkich NFZ.

Według

konsultanta krajowego w dziedzinie anestezjologii

i intensywnej terapii niedoszacowanie świadczeń

terapii przekracza w chwili obecnej aż 250 mln zł.

2.

Czy Pański resort monitoruje na bieżąco skalę

opisanego w niniejszej interpelacji problemu deficytu

stanowisk intensywnej terapii w szpitalnych oddzia-

łach anestezjologii i intensywnej terapii?

3.

Czy resort zdrowia podejmie konkretne działa-

nia w celu zminimalizowania przedmiotowego prob-

lemu oraz w zakresie doszacowania finansowego an-

estezjologii i intensywnej terapii?

Jeśli tak, to jakie-

go rodzaju będą to działania?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 17951)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie monitoringu wizyjnego w szkołach

Szanowna Pani Minister!

W latach 2007–2009

w ramach programu rządowego „Monitoring wizyjny

wano w budynkach ponad 8 tys. szkół zestawy do

monitorowania składające się z kamer, urządzeń re-

jestrujących oraz monitorów.

Z dostępnych danych

wynika, iż w chwili obecnej w samej tylko Warszawie

monitoringiem jest objętych 300 szkół, w których

funkcjonuje w sumie aż 1859 kamer.

Dane policyjne wskazują, że monitoring wizyjny

funkcjonujący w szkołach znacznie ogranicza liczbę

przestępstw, na które narażeni są zarówno ucznio-

80

wie, jak i nauczyciele.

Zwolennicy monitoringu wi-

zyjnego w szkołach podkreślają, że łatwiej dzięki

niemu wykryć sprawców różnego rodzaju szkolnych

przestępstw, takich jak kradzieże, wymuszenia, za-

straszanie, pobicia, rozprowadzanie środków odu-

rzających.

dług ekspertów z dziedziny psychologii coraz po-

wszechniejszy szkolny monitoring tak naprawdę nie

powstrzymuje większości młodocianych przestęp-

ców przed dopuszczaniem się czynów karalnych.

Ponadto może on znacznie osłabić w uczniach i na-

uczycielach gotowość do właściwej reakcji w przy-

padku konieczności niesienia pomocy w sytuacjach

realnego zagrożenia.

Coraz powszechniejszy w bu-

dynkach szkolnych monitoring budzi również po-

ważne zastrzeżenia niektórych rodziców, którzy

twierdzą, iż może on w niektórych sytuacjach ogra-

niczać prywatność ich dzieci.

2.

Czy Pani resort monitoruje na bieżąco efekty

stosowania monitoringu wizyjnego w szkołach?

3.

Czy coraz powszechniejsze stosowanie monito-

ringu wizyjnego w szkołach w sposób widoczny roz-

wiązuje problem przemocy w szkołach?

4.

Czy resort edukacji gromadzi kolejne analizy

w tym zakresie?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 17952)

do ministra zdrowia

w sprawie utrudnionego dostępu

Szanowny Panie Ministrze!

Artykuł 26 pkt 2 usta-

poz. 417, z późn. zm.) stanowi, iż podmiot udzielający

dyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawo-

wemu bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.

Po śmierci pacjenta prawo wglądu w dokumenta-

cję medyczną ma osoba upoważniona przez pacjenta

za życia.

Innymi słowy, w przypadku nagłej śmierci

(np. w wyniku wypadku), kiedy osoba zmarła nie

miała możliwości upoważnienia do wglądu w swoją

dokumentację medyczną kogoś bliskiego, jej krewni

nie mają możliwości zapoznania się z treścią tejże

dokumentacji.

Należy zaznaczyć, iż obowiązujące regulacje praw-

ne znacznie komplikują sytuację rodzin zmarłych

pacjentów, które podjęły decyzje o dochodzeniu przy-

sługujących im roszczeń od zakładów opieki zdrowot-

nej (przykładowo z tytułu popełnionych błędów le-

karskich).

Z powodu braku możliwości wglądu do

dokumentacji medycznej zmarłych krewnych takie

roszczenia stają się bardzo trudne lub wręcz niemoż-

liwe do wyegzekwowania.

nego dostępu do dokumentacji medycznej członków

rodziny zmarłego pacjenta?

3.

Czy Ministerstwo Zdrowia podejmie prace le-

gislacyjne nad stosownym rozwiązaniem, które

umożliwiałoby bliskim wgląd w dokumentację me-

dyczną członka rodziny, szczególnie w przypadku,

kiedy trafił on do zakładu opieki medycznej w stanie

niepozwalającym mu na upoważnienie kogokolwiek

do udostępnienia jej albo też poniósł śmierć w wyni-

ku wypadku?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 17953)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie umożliwienia samorządom

skuteczniejszej ochrony

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o ochronie

Art. 7: Formami ochrony zabytków są:

spodarowania przestrzennego albo w decyzji o usta-

leniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji

alizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu loka-

alizację inwestycji w zakresie lotniska użytku pub-

licznego.

81

Art. 76 ust. 1.

Dotacja może być udzielona na do-

finansowanie:

1) nakładów koniecznych na wykonanie prac kon-

serwatorskich, restauratorskich lub robót budowla-

nych przy zabytku wpisanym do rejestru, ustalonych

wódzkiego konserwatora zabytków, które zostaną

jącym po roku złożenia tego wniosku;

stały przeprowadzone w okresie trzech lat poprze-

dzających rok złożenia.

Cytowane powyżej zapisy ustawowe nie przewi-

dują możliwości udzielenia dotacji w przypadku po-

mników historii, a także w przypadku obiektów znaj-

dujących się w gminnej ewidencji zabytków.

Stworze-

nie takich możliwości pozwoliłoby na skuteczniejszą

ochronę obiektów zabytkowych.

Pytanie do Pana Ministra: Czy zdaniem Pana Mi-

nistra proponowana powyżej zmiana jest uzasadnio-

na i czy planuje się jej wprowadzenie?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17954)

do ministra zdrowia

w sprawie możliwości przygotowania

dziennych dawek leków cytostatycznych

poza apteką szpitalną

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa Prawo farma-

ceutyczne w art. 86 określa m.in., iż w odniesieniu

również: 3) przygotowywanie leków w dawkach

Z kolei rozporządzenie ministra zdrowia i opieki spo-

łecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. określa warunki bez-

pieczeństwa i higieny pracy pracowników zatrudnio-

nych przy przygotowywaniu, podawaniu i przecho-

wywaniu leków cytostatycznych w oddziałach che-

mioterapii, hematologii, przychodniach onkologicz-

nych oraz innych komórkach organizacyjnych zakła-

dów opieki zdrowotnej, w których leki cytostatyczne

są stosowane.

Żaden z tych dokumentów nie określa miejsca

przygotowywania dziennych dawek leków cytosta-

tycznych, tym samym nie ograniczając je jedynie do

aptek szpitalnych.

Według naszej wiedzy w praktyce

najczęściej leki te są przygotowywane na oddziałach

onkologicznych, w miejscach ich podawania.

Przygo-

towuje je odpowiednio przeszkolona pielęgniarka

w pracowniach cytostatycznych spełniających wa-

runki określone rozporządzeniem ministra zdrowia.

Rozporządzenie to nie określa jednostki organizacyj-

nej szpitala ani rodzaju wykształcenia osoby przygo-

towującej dawki dzienne cytostatyków.

Jest to rów-

nież uzasadnione względami celowościowymi, gdyż

w przeciwnym przypadku stwarzałoby to niebezpie-

czeństwo dla chorych poprzez ograniczenie dostępu

do leczenia chorym na nowotwory.

Dotyczy to zarów-

no trwałości przygotowanej dawki, jak i nagłych

przypadków, gdy lek musi być podany niezwłocznie,

także poza szpitalem.

Tymczasem interpretacje niektórych przedstawi-

cieli NFZ, jak również pojawiające się publikacje fa-

chowe, możliwość przygotowywania leków w dzien-

nych dawkach przez aptekę szpitalną sprowadzają do

wyłączności apteki szpitalnej dla zrealizowania tej

procedury.

Takie podejście, pomimo że wymagałoby

pracy apteki szpitalnej w ruchu ciągłym, nie byłoby

w stanie zapewnić dostępności leków cytostatycz-

nych w każdym miejscu i czasie ich stosowania.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Jaka jest obecna rzeczywista praktyka stoso-

wana przy przygotowywaniu dziennych dawek leków

cytostatycznych zarówno co do miejsca, jak i wykształ-

cenia osób je przygotowujących?

2.

Czy przygotowywanie dziennych dawek leków

cytostatycznych poza aptekami szpitalnymi jest

zgodne z obecnie obowiązującymi aktami prawnymi?

3.

Jeśli tylko apteki szpitalne byłyby uprawnione

do przygotowywania dziennych dawek leków cytosta-

tycznych, to w jaki sposób zapewnić bezpieczeństwo

pacjentów chorych na nowotwory w zakresie dostęp-

ności leczenia lekami cytostatycznymi?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 17955)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie stosowania

podsłuchów telefonicznych

Szanowny Panie Ministrze!

We współczesnym

świecie trudno oprzeć się wrażeniu, że jesteśmy per-

manentnie inwigilowani: w pracy, bankach, skle-

pach, szkołach śledzą nas kamery.

Jednocześnie po-

wszechnym środkiem komunikacji międzyludzkiej

stał się telefon, w tym telefon komórkowy.

Rozwój

82

telekomunikacji wraz z jej digitalizacją umożliwia

ustalenie miejsca pobytu i ruchu osoby dzwoniącej.

Dzięki takim technologiom dyskrecja milionów osób

jest potencjalnie zagrożona.

Kontrola i utrwalanie rozmów telefonicznych, po-

wszechnie zwane podsłuchem, jest jednym z najbar-

dziej kontrowersyjnych źródeł pozyskiwania dowo-

dów w procesie karnym.

Tego rodzaju działania orga-

nów władzy budzą żywe reakcje, dyskusje i podejrzli-

wość związaną z niejawnością podsłuchu.

Konstytucja RP i Konwencja o ochronie praw

nę tajemnicy komunikowania się.

Jednocześnie Ko-

deks postępowania karnego zawiera uregulowania

kontroli rozmów telefonicznych dotyczącej podsłuchu

telefonicznego stosowanego w ramach czynności ope-

racyjno-rozpoznawczych.

Osoba poddana takiej kon-

troli powinna mieć zapewnione gwarancje w zakresie

ochrony prawa do poszanowania tajemnicy komuni-

kowania się.

Władza wykonawcza, odpowiedzialna za bezpie-

czeństwo i porządek publiczny, oraz podległe jej pod-

mioty dysponują środkami, których zastosowanie

– w imię obrony porządku publicznego – może dopro-

wadzić do zniszczenia instytucji demokratycznych

i redukcji praw obywatelskich.

Niekiedy występuje

też pokusa zastosowania podsłuchu ze względów po-

litycznych.

Cecha niejawności kontroli komunikowa-

nia się czyni ją podatną na nadużycia.

Bezpieczeń-

stwo publiczne, jako dobro co do zasady usprawiedli-

wiające ograniczenie możliwości korzystania z wol-

ności obywatelskich, wymaga więc zachowania pro-

porcjonalności dopuszczalnego wkraczania w imię

ochrony bezpieczeństwa oraz sprawnego systemu

kontroli.

Według najnowszych danych w Polsce systema-

tycznie wzrasta nieuregulowane prawnie zjawisko

monitorowania przez organy rządowe połączeń tele-

fonicznych (miejsca oraz między jakimi numerami

rozmowa się odbywa) bez nadzoru sądowego.

Wydaje

się konieczne dostosowanie prawa polskiego do stan-

dardów międzynarodowych w zakresie ochrony praw

i wolności jednostki, a także wprowadzenie ustawo-

wych uregulowań normujących podsłuch pozaproce-

sowy, podobnie jak w Kodeksie postępowania karne-

go.

Odnosi się to zarówno do przyznania prawa do

zaskarżalności postanowień osobom, których pod-

słuch dotyczy, jak i do nałożenia obowiązku na orga-

ny stosujące go do informowania osób objętych tą

formą kontroli o tym, że takowy podsłuch był wobec

nich stosowany.

Kontrowersje budzi też zbyt swobodne stosowanie

art. 238 K.p.k. w zakresie możliwości przedłużenia

okresu kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych

w szczególnie uzasadnionym wypadku.

Ta sprawa

też wymagałaby bardziej precyzyjnego uregulowania

ustawowego.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Jaka jest ilościowa skala zjawiska kontroli i utrwa-

lania rozmów telefonicznych stosowanych z nadzorem

sądowym i bez nadzoru sądowego?

2.

Jaka jest procentowa skala przedłużania okre-

su kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych?

3.

Czy planowane jest wprowadzenie uregulowań

prawnych przyznających osobom podsłuchiwanym

prawa do zaskarżania takich postanowień?

4.

Czy zdaniem Pana Ministra celowe by było do-

precyzowanie art. 238 K.p.k. w zakresie możliwości

telefonicznych?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 17956)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie terminowości rozpraw sądowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zjawiskiem powszech-

nym obserwowanym w sądach praktycznie każdej in-

stancji jest oczekiwanie przed salą rozpraw na wy-

wołanie sprawy zarówno stron, jak i adwokatów.

To

oczekiwanie niejednokrotnie trwa nawet po kilka

godzin.

Nierzadko zdarza się, że przed salą rozpraw

nakładają się oczekujące strony i ich adwokaci z ko-

lejnych wyznaczonych, a opóźnionych rozpraw.

Takie

postępowanie, poza marnowaniem czasu i zdenerwo-

waniem, burzy ustalony harmonogram pracy adwo-

katów, uniemożliwia zaplanowanie czasu stron, wy-

wołując uzasadnioną frustrację.

To od sędziego zależy, czy dobrze rozplanuje swo-

ją wokandę.

Niejednokrotnie nie jest to łatwe, co

może wynikać zarówno z coraz większej ilości spraw,

jak i sytuacji nieprzewidzianych.

Jednak części sę-

dziów się to udaje.

Stąd pytanie do Pana Ministra: Czy nie uważa

Pan Minister za stosowne ramowe prawne uregulo-

wanie sprawy terminowości rozpraw sądowych, co

mogłoby przyczynić się do jakościowej poprawy pracy

sądów?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

83

Interpelacja

(nr 17957)

do ministra zdrowia

w sprawie usług świadczonych

w Ciechocinku

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

bardzo wiele dyskutuje się na temat prywatyzacji,

a przede wszystkim finansowania polskich uzdro-

wisk, sanatoriów i szpitali uzdrowiskowych.

Ta gałąź

medycyny łączy ze sobą działania rekonwalescencyj-

ne w oparciu o szeroko rozumianą gałąź gospodarki

– turystykę.

Wielu dyrektorów uzdrowisk zgłasza się

systematycznie o różnego rodzaju interwencje, po-

cząwszy od zaniżonych kontraktów, aż po problema-

tykę likwidacji poszczególnych placówek.

Dlatego pytam Pana Ministra:

Sanatorium Uzdrowiskowego Willa York w miejsco-

wości Ciechocinek w zakresie kontynuacji leczenia

pacjentów, wysokości kontraktu i potencjalnej pry-

watyzacji tej placówki?

2.

Jak wysoki kontrakt dana placówka uzyskała

na zaspokojenie potrzeb pacjentów z województwa

śląskiego?

3.

Jak wysoki kontrakt dana placówka uzyskała

kujawsko-pomorskiego?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 17958)

do ministra zdrowia

w Ciechocinku

Sanatorium Uzdrowiskowego Perełka w miejscowo-

ści Ciechocinek w zakresie kontynuacji leczenia pa-

cjentów, wysokości kontraktu i potencjalnej prywa-

tyzacji tej placówki?

(nr 17959)

do ministra zdrowia

w Ciechocinku

Sanatorium Uzdrowiskowego Gracja w miejscowości

Ciechocinek w zakresie kontynuacji leczenia pacjen-

tów, wysokości kontraktu i potencjalnej prywatyzacji

tej placówki?

84

Interpelacja

(nr 17960)

do ministra zdrowia

w Ciechocinku

Sanatorium Uzdrowiskowego Polex-Ruch w miejsco-

(nr 17961)

do ministra zdrowia

w Ciechocinku

natorium Krystynka w miejscowości Ciechocinek w za-

kresie kontynuacji leczenia pacjentów, wysokości kon-

traktu i potencjalnej prywatyzacji tej placówki?

(nr 17962)

do ministra środowiska

w sprawie występowania zwierząt

Szanowny Panie Ministrze!

Bardzo często zdarza

się, że na tereny siedzib ludzkich wkraczają zwierzę-

ta będące pod ochroną.

Z doniesień prasowych moż-

na wysnuć wniosek, że zjawisko to jest coraz częst-

sze.

Żmija zygzakowata (Vipera berus) jest gatun-

kiem w Polsce chronionym.

Często zdarza się, że

możemy spotkać gniazda lub pojedyncze osobniki

żmii na terenach ogródków działkowych czy w przy-

domowych ogrodach.

Właściciele tych powierzchni,

domyślając się, że gad ten jest niebezpieczny, a jed-

nocześnie objęty ochroną, nie wiedzą, do kogo zwró-

cić się o pomoc.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

1.

Jakie służby na terenie całego kraju są odpo-

wiedzialne za usuwanie zwierząt będących pod

ochroną gatunkową, a jednocześnie niebezpiecznych

z terenów prywatnych posesji?

2.

Czy są opracowane procedury postępowania

w takich przypadkach?

3.

Ile osób na terenie całego kraju zostało prze-

szkolonych i poinstruowanych w zakresie ujęcia żmii

zygzakowatej lub innych niebezpiecznych gadów, któ-

re uciekły z hodowli?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

85

Interpelacja

(nr 17963)

do ministra środowiska

w sprawie motyla dostojka akwilonaris

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym z gatunków

chronionych motyli w Polsce jest dostojka akwilona-

ris, Boloria aquilonaris (Stichel, 1908).

Gatunek tego

niewielkiego motyla jest ściśle związany z miejscem

występowania poprzez uzależnienie od roślin żywi-

cielskich, którymi są: żurawina błotna, Vaccinium

oxycoccus, fiołek, Viola, i modrzewnica zwyczajna,

Andromeda polifolia.

Prawdą jest, że systematycznie zmniejsza się za-

sięg występowania tego gatunku, co jest bezpośred-

nio związane z osuszaniem torfowisk wysokich i wy-

cinką borów bagiennych.

Jednak zjawiska te nie są

bezpośrednio wymierzone w ten gatunek motyla,

a jedynie w zagospodarowanie przestrzenne terenu.

Na podmokłych torfowiskach wysokich, szczególnie

na terenach Polski północnej, gatunek ten występu-

je stosunkowo licznie, ponieważ nie nastąpiła inge-

rencja człowieka w jego siedlisko.

Dlatego pytam Pana Ministra:

1.

Jakie powody kierowały ministerstwem, że

umieścił dostojkę akwilonaris, Boloria aquilonaris

(Stichel, 1908) na wykazie gatunków chronionych na

terytorium RP?

2.

Czy wpis na listę gatunków chronionych nie

wpływa czasem na podniesienie wartości wśród ko-

lekcjonerów przez wytworzenie presji nielegalnego

posiadania?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 17964)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Jak wiadomo, stosun-

kowo często zdarza się, że dzieci i młodzież, szczegól-

nie podczas przerw, ulega różnym drobnym kontu-

zjom.

Mamy często do czynienia ze złamaniami,

zwichnięciami i innymi dolegliwościami, które koń-

czą się czasową niezdolnością do nauki.

Część z tych

zdarzeń jest bezpośrednio zawiniona przez młodzież,

część nie.

Dlatego pytamy Panią Ministrę:

1.

Jaki jest standard ubezpieczenia dzieci i mło-

dzieży szkolnej od nieszczęśliwych wypadków i zda-

rzeń losowych na terenie szkoły i poza nią?

2.

Kto bezpośrednio odpowiada za ciągłość i waż-

ność tego typu ubezpieczenia?

3.

Czy jest jakiś organ, który sprawuje funkcję

kontrolną nad zawartymi umowami ubezpieczenia

dzieci i młodzieży szkolnej?

Jeżeli tak, to jakie są jego

kompetencje w ww. temacie?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 17965)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zakresu pomocy oferowanej

obywatelom przez Ambasadę RP

Szanowny Panie Ministrze!

Świat stał się global-

ną wioską, gdzie każdy może wszędzie dotrzeć.

Ma

to nieoceniony wpływ na obywateli, którzy mogą

nasycić swoje podróżniczo-turystyczne potrzeby.

Ma

to też wpływ na gospodarki narodowe poszczegól-

nych krajów w wymiarze bilansu wymiany handlo-

wej.

Ma to też wpływ na relacje polityczno-dyploma-

tyczne między różnymi, często odległymi terytorial-

nie, krajami.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

1.

W jakim zakresie placówka w Norwegii może

pomóc obywatelom turystom zgłaszającym potrzebę

pomocy?

2.

Czy w ramach wspierania rozwoju i promocji

polskiej gospodarki i eksportu, istnieje możliwość

zorganizowania konferencji, spotkania biznesowego

na terenie polskiej placówki?

Jakie inne formy wspar-

cia (np. nocleg, transport) oferuje przedsiębiorcom ta

placówka?

Jakie koszty są z tym związane?

2 Czy w ww. placówce możliwe jest udzielenie noc-

legu przedstawicielowi polskiego parlamentu będące-

go w nieoficjalnej delegacji?

Jakie inne formy wsparcia

może zaproponować placówka?

Jakie są koszty z tym

związane?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

86

Interpelacja

(nr 17966)

do ministra spraw zagranicznych

pomóc obywatelom turystom zgłaszającym potrzebę

polskiej gospodarki i eksportu istnieje możliwość zor-

ganizowania konferencji, spotkania biznesowego na

(np. nocleg, transport) oferuje przedsiębiorcom ta pla-

cówka?

Jakie koszty są z tym związane?

noclegu przedstawicielowi polskiego parlamentu bę-

dącego w nieoficjalnej delegacji?

Jakie inne formy

(nr 17967)

do ministra spraw zagranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Świat stał się globalną

oceniony wpływ na obywateli, którzy mogą nasycić

jów w wymiarze bilansu wymiany handlowej.

Ma to

też wpływ na relacje polityczno-dyplomatyczne mię-

dzy różnymi, często odległymi terytorialnie, krajami.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

móc obywatelom turystom zgłaszającym potrzebę

pomocy?

(nr 17968)

do ministra spraw zagranicznych

w Związku Australijskim

nymi, często odległymi terytorialnie, krajami.

pomóc obywatelom turystom zgłaszającym potrzebę

87

Interpelacja

(nr 17969)

do ministra spraw zagranicznych

pomóc obywatelom turystom zgłaszającym potrzebę

cego w nieoficjalnej delegacji?

Jakie inne formy wspar-

cia może zaproponować placówka?

Jakie są koszty

(nr 17970)

do ministra gospodarki

w sprawie umowy o bezcłowym handlu

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z potencjal-

nie dużych partnerów handlowych Polski jest Repub-

lika Turcji.

Rynek turecki cieszy się coraz to więk-

szym zainteresowaniem naszych wytwórców i eks-

porterów.

Ministerstwo Gospodarki jako organ od-

powiedzialny za promocję i rozwój polityki handlowej

i gospodarczej Polski z pewnością dysponuje środka-

mi prawnymi, aby zgłosić potrzebę zawarcia między-

narodowej umowy ograniczającej lub eliminującej cła

w handlu między UE i Turcją w zakresie urządzeń

i sprzętu medycznego.

Dlatego pytamy Pana Premiera:

1.

Czy ministerstwo dostrzega potencjał handlo-

wy w zakresie sprzedaży urządzeń i sprzętu medycz-

nego naszego rodzimego przemysłu na rynek Turcji?

2.

Czy ministerstwo gotowe jest podjąć się zada-

nia opracowania i negocjowania z UE ww. umowy?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 17971)

do ministra gospodarki

z Królestwem Tajlandii

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z potencjal-

stwo Tajlandii.

Rynek Tajlandii cieszy się coraz to

większym zainteresowaniem naszych wytwórców

i eksporterów.

Ministerstwo Gospodarki jako organ

odpowiedzialny za promocję i rozwój polityki handlo-

wej i gospodarczej Polski z pewnością dysponuje

środkami prawnymi, aby zgłosić potrzebę zawarcia

międzynarodowej umowy ograniczającej lub eliminu-

jącej cła w handlu między UE i Tajlandią w zakresie

urządzeń i sprzętu medycznego.

dycznego naszego rodzimego przemysłu na rynek

Tajlandii?

Warszawa, 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17972)

do ministra gospodarki

z Państwem Zjednoczonych Emiratów

Arabskich

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z potencjal-

czone Emiraty Arabskie.

Rynek Zjednoczonych Emi-

ratów Arabskich cieszy się coraz to większym zain-

teresowaniem naszych wytwórców i eksporterów.

88

czej Polski z pewnością dysponuje środkami prawny-

mi, aby zgłosić potrzebę zawarcia międzynarodowej

między UE i ZEA w zakresie urządzeń i sprzętu me-

dycznego.

Dlatego pytamy Pana Premiera:

czonych Emiratów Arabskich?

(nr 17973)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z potencjal-

lika Uzbekistanu.

Rynek Uzbekistanu cieszy się co-

raz to większym zainteresowaniem naszych wytwór-

ców i eksporterów.

Ministerstwo Gospodarki jako

nuje środkami prawnymi, aby zgłosić potrzebę za-

warcia międzynarodowej umowy ograniczającej lub

w zakresie urządzeń i sprzętu medycznego.

kistanu?

(nr 17974)

do ministra gospodarki

z Boliwariańską Republiką Wenezueli

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z potencjal-

wariańska Republika Wenezueli.

Rynek wenezuel-

ski cieszy się coraz to większym zainteresowaniem

UE i Wenezuelą w zakresie urządzeń i sprzętu me-

Wenezueli?

(nr 17975)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie uproszczenia procedur wydawania

zaproszeń dla Białorusinów

Szanowny Panie Ministrze!

Współpraca Rzeczy-

pospolitej Polskiej z wschodnimi sąsiadami jest istot-

nym czynnikiem dla podlaskiej polityki wschodniej.

Skomplikowane procedury odpraw granicznych, jak

również wydawania zaproszeń wymaganych przez

konsulaty RP w Republice Białorusi są znacznym

utrudnieniem dla cudzoziemców chcących przekro-

czyć granicę naszego kraju.

poz. 1573, z późn. zm.) obcokrajowiec, który wystę-

puje o wydanie wizy krajowej, oprócz wypełnionego

formularza wniosku jest zobowiązany złożyć doku-

menty potwierdzające posiadanie wystarczających

środków na pokrycie kosztów utrzymania przez cały

okres planowanego pobytu na terytorium Rzeczypo-

spolitej Polskiej oraz na powrót do państwa pocho-

89

trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo

możliwość uzyskania takich środków zgodnie z pra-

wem.

Dokumentem potwierdzającym posiadanie wy-

starczających środków może być zaproszenie zatwier-

dzane przez wojewodę właściwego ze względu na miej-

sce zamieszkania zapraszającego.

Zapraszający zobo-

wiązany jest do pokrycia wszelkich kosztów osoby

zapraszanej związanych z jej zakwaterowaniem, po-

wrotem do państwa pochodzenia lub ewentualnym

leczeniem, ewentualnym wydaleniem z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Konieczność formalnego potwierdzenia możliwo-

ści pokrycia kosztów pobytu cudzoziemca na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej oraz duża liczba skła-

danych wniosków do wojewody skutkuje często dłu-

gim czasem oczekiwania na decyzję i wpis do ewiden-

cji zaproszeń.

Po dokonanej przeze mnie analizie

sytuacji wydaje mi się, że skomplikowana procedura

wystawianych zaproszeń dla naszych białoruskich

sąsiadów jest wielkim utrudnieniem zwłaszcza dla

osób, którym z istotnych przyczyn zależy na szybkim

przekroczeniu granicy, jak również dla przedsiębior-

ców prowadzących wymianę z podmiotami na terenie

naszego kraju.

Możliwość swobodnego podróżowania

i kontakty osobiste nawiązywane w trakcie wizyt za-

granicznych sprzyjają współpracy gospodarczej.

Nie

ulega wątpliwości, że nawiązywanie i podtrzymywa-

nie stosunków gospodarczych leży w interesie Polski,

jak również Białorusi.

Ponadto możliwość utrzymy-

wania kontaktów z obywatelami Białorusi jest bar-

dzo istotna dla mniejszości białoruskiej zamieszku-

jącej Polskę.

Zdaję sobie sprawę, że przepisy obowiązujące przy

wjeździe na terytorium Polski – a więc także na te-

rytorium Unii Europejskiej – związane są z obostrze-

niami związanymi ze sferą Schengen, dlatego każda

ich zmiana wymaga zgody krajów unijnych i z tego

powodu jest wyjątkowo trudna do przeprowadzenia.

Wydaje się jednak, że uproszczenie procedur formal-

nych dotyczących wydawania zaproszeń oraz zmiana

kryteriów dotyczących wysokości środków finanso-

wych koniecznych do zadeklarowania przy wystawia-

niu zaproszenia dla Białorusinów przez obywateli

polskich leży w pełni w kompetencjach państwa pol-

skiego.

o odpowiedź na następujące pytanie: Czy Pan Mini-

ster widzi możliwość uproszczenia procedur wyda-

wania zaproszeń dla obywateli Białorusi?

A jeśli tak

– jakiego rodzaju zmiany są planowane i kiedy mo-

głyby zostać wprowadzone?

Z poważaniem

Poseł Robert Tyszkiewicz

Białystok, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17976)

do ministra obrony narodowej

w sprawie sytuacji cywilnych

pracowników wojska po wdrożeniu reformy

Szanowny Panie Ministrze!

Niedawno Sejm skie-

ma zreformować system dowodzenia i kierowania

wojskiem.

Jej głównym celem jest uproszczenie struk-

tur i dopasowanie ich do mniej licznej armii.

Wpro-

wadzaniu w życie proponowanych zmian będą praw-

dopodobnie towarzyszyły restrukturyzacje i rozfor-

mowania niektórych jednostek wojskowych.

Dotkną

one nie tylko kadrę zawodową, ale także pracowni-

ków cywilnych wojska.

Marynarka Wojenna nie bę-

dzie tu prawdopodobnie wyjątkiem.

Na prośbę działaczy NSZZ Pracowników Wojska,

reprezentujących cywilnych pracowników zatrudnio-

nych w jednostkach Marynarki Wojennej, kieruję do

Pana Ministra następujące pytania:

1.

Czy wynikiem reformy, o której mówię w pierw-

szym akapicie, będą także zwolnienia cywilnych pra-

cowników wojska?

Jeśli tak, to czy zostało to uzgod-

nione z dowódcą Marynarki Wojennej, z dowódcami

poszczególnych jednostek, a także ze statutowymi

władzami NSZZ PW?

2.

Czy wdrożenie reformy spowoduje wycofanie

się z wcześniejszych decyzji dotyczących tworzenia

wojskowych oddziałów gospodarczych (WOG), które

miały głównie bazować na cywilnych pracownikach

wojska?

Wdzięczny będę Panu Ministrowi za udzielenie

odpowiedzi na ww. pytania.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Budnik

Wejherowo, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17977)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wprowadzenia zmian w ustawie

Szanowny Panie Ministrze!

Aktualnie w Sejmie

pieczy zastępczej.

Proponowana zmiana poprzez

wprowadzenie przepisu art. 60 ust. 2 umożliwi orga-

90

nizowanie niepublicznego rodzinnego domu dziecka

na terenie innego powiatu, na zasadzie porozumienia

pomiędzy starostami.

Zmiana ta dotyczy wyłącznie

rodzinnych domów dziecka i placówek opiekuńczo-

wychowawczych typu rodzinnego, nie uwzględnia

natomiast pozostałych niepublicznych placówek opie-

kuńczo-wychowawczych.

Na prośbę kierownictw powiatowych centrów po-

mocy rodzinie działających na terenie mojego okręgu

wyborczego zapytuję Pana Ministra: Czy nie uważa

Pan za zasadne wniesienie w imieniu rządu stosow-

nej zmiany do art. 93 ust. 2a, która umożliwiałaby

zawieranie porozumień pomiędzy starostami nie tyl-

ko na prowadzenie rodzinnych domów dziecka i pla-

cówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego,

ale także pozostałych niepublicznych placówek opie-

kuńczo-wychowawczych?

Wprowadzenie takiej moż-

liwości z całą pewnością przyczyniłoby się do bardziej

elastycznego sposobu organizowania opieki nad dzieć-

mi pozbawionymi opieki rodziców, nie mówiąc o zna-

czących oszczędnościach finansowych.

Wdzięczny będę Panu Ministrowi za udzielenie

Z poważaniem

Poseł Jerzy Budnik

(nr 17978)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie problemów pszczelarzy

woj. lubuskiego i całego kraju

Szanowny Panie Ministrze!

W tej interpelacji

pragnę zasygnalizować Panu Ministrowi problem

zgłoszony do mojego biura poselskiego przez Lubuski

Związek Pszczelarzy.

Dotyczy on masowej wycinki

robinii akacjowej, i to nie tylko na terenie woj. lubu-

skiego, ale także na obszarze całego kraju.

Takie po-

stępowanie powoduje stopniowe znikanie z naszego

krajobrazu drzew akacjowych, a tym samym zda-

niem pszczelarzy pogorszenie warunków produkcji

miodu akacjowego, który jest jednym z głównych ga-

tunków miodu wytwarzanych w woj. lubuskim.

O jego

walorach smakowych oraz zdrowotnych świadczy

duże zainteresowanie ze strony konsumentów i wy-

soka sprzedaż tego produktu.

Niestety jednak w opi-

nii Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych robinia

akacjowa jest gatunkiem obcym sprowadzonym do

i dlatego musi być zastępowana gatunkami rodzimy-

mi, takimi jak dąb, buk, sosna i brzoza.

Z obserwacji

pszczelarzy wynika jednak, że powodem takiej decy-

zji wobec przedmiotowego gatunku drzew może być

jego cena, bowiem 1 m

3

akacji dorównuje cenie jednej

tony węgla brunatnego.

Lubuski Związek Pszczelarzy prowadzi działania

mające na celu zaprzestanie procederu wycinki aka-

cji od 2005 r.

Niestety po dziś dzień nie przynoszą

one rezultatu, a nawet w opinii pszczelarzy nabiera

ona tempa.

Decyzja Generalnej Dyrekcji Lasów Pań-

stwowych skutkująca masową wycinką akacji nie

była zdaniem zainteresowanych z nimi konsultowa-

na, choć w obecnym czasie branża pszczelarska prze-

żywa bardzo poważny kryzys mogący mieć wpływa

na całą gospodarkę.

Wycinka akcji nie pozostaje bez

wpływu na zmniejszenie rodzin pszczelich, zaś pszcze-

larzy zmusza do zintensyfikowania i tak trudnej go-

spodarki wędrownej poprzez przemieszczanie rodzin

pszczelich w obręb upraw rzepaku, gryki oraz w po-

bliżu występowania lip i wrzosu.

W związku z przedstawioną powyżej sytuacją

stępujące pytania:

1.

Czy znana jest Panu Ministrowi sytuacja pszcze-

larzy związana z masową wycinką akacji?

2.

Czy kierowany przez Pana Ministra resort po-

siada informacje na temat skali wycinki akacji w woj.

lubuskim oraz na innych obszarach naszego kraju?

3.

Czy w związku z przedstawianą w tej interpe-

lacji sytuacją kierowany przez Pana Ministra resort

podejmie działania zmierzające do ograniczenia pro-

cederu wycinki akcji?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17979)

do ministra gospodarki

w sprawie możliwości przyspieszenia prac

związanych z przyjęciem uregulowań

Szanowny Panie Premierze!

Zasady, tryb powoły-

wania, struktura zarządzania oraz zakres funkcjo-

nowania specjalnych stref ekonomicznych (SSE) na

terenie Rzeczypospolitej Polskiej zostały określone

w ustawie z dnia 20 października 1994 r.

Zgodnie

z powszechnie uznawaną definicją za specjalne stre-

fy ekonomiczne uznaje się te obszary, w obrębie któ-

rych działalność gospodarcza jest prowadzona na

91

preferencyjnych warunkach.

Jeden z głównych in-

strumentów tego typu w Polsce to stosowanie zwol-

nień z podatku dochodowego dla podmiotów gospo-

darczych inwestujących w strefach.

W myśl zapisów ustawowych głównym celem funk-

cjonowania poszczególnych SSE jest zdynamizowa-

nie rozwoju gospodarczego wskazanej części teryto-

rium Polski poprzez: wspieranie określonych sekto-

rów działalności gospodarczej, tworzenie warunków

do wdrażania nowych rozwiązań technicznych oraz

technologicznych, a także umożliwienie ich bezpo-

średniego wykorzystania dla rozwoju gospodarki na-

rodowej.

Ponadto zadaniem SSE jest wspieranie roz-

woju eksportu, podnoszenie jakości wytwarzanych

produktów lub świadczonych usług przy jednoczesnej

optymalizacji wykorzystania istniejącego potencjału

przemysłowego i infrastruktury gospodarczej.

Efek-

tem wyżej wymienionych działań powinno być zwięk-

szenie liczby oraz dynamiki powstawania nowych

miejsc pracy, jak również osiągnięcie pełnego wyko-

rzystania dostępnych na danym obszarze terenów

inwestycyjnych.

W naszym kraju funkcjonuje obecnie 14 specjalnych

stref ekonomicznych: kamiennogórska, katowicka, ko-

strzyńsko-słubicka, krakowska, legnicka, łódzka, mie-

lecka, pomorska, słupska, starachowicka, suwalska,

tarnobrzeska, wałbrzyska oraz warmińsko-mazurska.

Ich łączna powierzchnia obejmuje łącznie prawie 16 tys.

ha, a zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą ich obszar

nie może przekroczyć łącznie powierzchni 20 tys. ha.

W woj. lubuskim od 1997 r. działa Kostrzyńsko-Słubi-

cka Specjalna Strefa Ekonomiczna (w Kostrzynie i Słu-

bicach, a także w innych podstrefach zlokalizowanych

na terenie województw: lubuskiego, wielkopolskiego i

zachodniopomorskiego).

We wszystkich lokalizacjach KSSSE powstają ko-

lejne fabryki, tysiące nowych miejsc pracy, rośnie

wartość inwestycji.

KSSSE jest najszybciej rozwija-

jącą się polską specjalną strefą ekonomiczną zarówno

pod względem finansowym, jak i terytorialnym.

Ofe-

ruje ona bogaty wybór terenów w pełni przygotowa-

nych do rozpoczęcia inwestycji od zaraz.

Dzięki temu

inwestycje realizowane są w komfortowych dla inwe-

stora warunkach, a sprawność działania spółki za-

rządzającej strefą znacznie ułatwia firmom rozpoczę-

cie i prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.

Zgodnie z nowelizacją ustawy o specjalnych stre-

fach ekonomicznych, która została wprowadzona jesz-

cze w roku 2008, mogą one funkcjonować w obecnym

kształcie prawnym tylko do roku 2020, tj. przez na-

stępnych siedem lat.

W kwietniu 2012 r. zarządzany

przez Pana resort wystąpił z propozycją wydłużenia

tego okresu do roku 2026.

Projekt ten jednak do dnia

dzisiejszego nie otrzymał dalszego biegu legislacyj-

nego ze względu na brak ostatecznych uzgodnień

z Ministerstwem Finansów.

Od roku 1997 tylko na terenie Kostrzyńsko-Słu-

bickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej swoją działal-

ność gospodarczą rozpoczęło ponad 80 firm, inwestu-

jąc 4,7 mld zł, efektem czego było utworzenie 13,4 tys.

nowych miejsc pracy oraz łączne utrzymanie zatrud-

nienia 20 tys. pracowników.

Szanowny Panie Ministrze!

Uwzględniając zna-

czenie działalności SSE dla rozwoju gospodarki na-

rodowej, jak również stanowisko Zachodniej Izby

Przemysłowo-Handlowej, proszę o udzielenie odpo-

1.

Jakie działania, licząc od kwietnia 2012 r., podję-

ło Ministerstwo Gospodarki na rzecz wydłużenia okre-

su funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych na

terenie Rzeczypospolitej Polskiej do roku 2026?

2.

Na jakim etapie znajduje się proces uzgadnia-

nia projektu ewentualnej nowelizacji ustawy o spe-

cjalnych strefach ekonomicznych z Ministerstwem

Finansów?

3.

Czy kierowane przez Pana ministerstwo zamie-

rza, oprócz wydłużenia terminu funkcjonowania SSE

do roku 2026, zaproponować dodatkowy pakiet pre-

ferencyjny dla nowych inwestorów?

4.

Czy Ministerstwo Gospodarki rozważa możli-

wość poszerzenia obszaru istniejących SSE, których

preferencje na dzień dzisiejszy mogłyby objąć dodat-

kowe 4 tys. ha obszaru naszego kraju?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 17980)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie pieszych przejść granicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie na wschod-

niej granicy Polski, która jednocześnie jest zewnętrz-

ną granicą Unii Europejskiej, ruch pieszy jest dozwo-

lony tylko na dwóch przejściach, w Białowieży i Me-

dyce, inne przejścia dozwolone są tylko dla ruchu

samochodowego.

W przeszłości – jak podnoszą problem ci, którzy

z przejść pieszych mogliby korzystać – pieszo bez

problemu można było przekraczać wschodnią grani-

cę Niemiec i Austrii, w czasie, gdy była to granica

zewnętrzna UE.

Jak wiadomo, piesze przejścia gra-

niczne służą nie tylko pieszym, którzy wybierają się

do krajów ościennych, są także ważnym punktem

w rozwoju turystyki i gospodarki rejonów przygranicz-

nych, także ograniczają ruch samochodowy.

Za utwo-

rzeniem większej liczby przejść granicznych na grani-

cy wschodniej naszego kraju postuluje wiele środo-

wisk, o czym informują media, także internetowe.

92

Jakie prawo, polskie czy wytyczne UE, reguluje

sprawę przejścia pieszego na zewnętrznej wschodniej

granicy Polski?

Czy samorządy terytorialnie przyległe do wschod-

niej granicy Polski zwracały się o utworzenie pie-

szych przejść?

Czy i kiedy ministerstwo zamierza zwiększyć licz-

bę przejść pieszych, biorąc pod uwagę kontekst dłu-

gich, wielogodzinnych kolejek samochodowych do

przekroczenia granicy wschodniej Polski?

Z poważaniem

Poseł Krystyna Skowrońska

Mielec, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17981)

do ministra zdrowia

w sprawie praw pacjentów niewidomych

Szanowny Panie Ministrze!

Osoby niewidome

mieszkające na terenie okręgu płocko-ciechanowskie-

go skarżą się na nieprzestrzeganie ich praw w czasie

korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej.

Przypad-

ki złego traktowania osób niewidomych w szpitalach

czy przychodniach wynikają z tego, iż w ustawie

znajdują się przepisy odnoszące się do pacjentów nie-

pełnosprawnych.

Ustawodawca nie uwzględnił faktu, że niepełno-

sprawność powoduje dodatkowe poważne problemy

i utrudnienia zarówno przy korzystaniu ze świadczeń

zdrowotnych, jak i w dostępie do informacji – jak ma

lemy niewidomych, którzy zgłaszają się do mojego

biura poselskiego, przy korzystaniu z usług placówek

służby zdrowia polegają przede wszystkim na:

1) konieczności kilkakrotnej obecności w jednej

sprawie w ośrodku zdrowia, jeżeli przychodnia nie

prowadzi telefonicznej rejestracji pacjentów,

2) problemach w znalezieniu rejestracji i odpo-

wiedniego gabinetu,

3) trudnościach w zorientowaniu się, kiedy nadej-

dzie ich kolej, w przypadkach gdy pielęgniarka nie

wywołuje pacjentów po nazwisku,

4) długim wyczekiwaniu z osobą towarzyszącą,

w przypadkach gdy wszyscy pacjenci umawiani są na

jedną godzinę – przewodnik niepotrzebnie traci czas,

5) potrzebie dłuższego czasu wizyty dla niektó-

rych pacjentów (dotyczy to m.in. osób, które mają

problemy ze słuchem i wzrokiem i wymagają specjal-

nego tłumacza do porozumiewania się z lekarzem,

pielęgniarką czy innym pracownikiem służby zdro-

wia, oraz osób niewidomych chorujących na cukrzy-

cę, które potrzebują więcej czasu na poznanie urzą-

dzeń służących edukacji (glukometr, wstrzykiwacz),

6) potrzebie większej ilości informacji w czasie wi-

zyty w przychodni czy szpitalu dotyczących czynno-

ści, które wykonuje się wobec pacjenta, a których nie

obejmuje on kontrolą wzrokową.

Jak wynika z powyższego zestawienia, lista trud-

ności, jakie napotykają niewidomi pacjenci, jest długa

i bardzo zróżnicowana.

Niezbędne jest tym samym

dokonanie w omawianej ustawie stosownych zapisów,

które gwarantowałyby osobom niepełnosprawnym pra-

wo do szczególnej pomocy ze strony podmiotów udzie-

lających świadczeń zdrowotnych zarówno w przypad-

ku korzystania ze świadczeń udzielanych przez szpi-

tal, przychodnię, jak też przy korzystaniu ze świad-

czeń udzielanych w innej formie.

z pytaniem: Czy Ministerstwo Zdrowia podejmie pra-

ce mające na celu zmianę ustawy o prawach pacjenta

i rzeczniku praw pacjenta, tak aby gwarantowała ona

prawa pacjentów niewidomych?

Z poważaniem

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17982)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rozbudowy

Zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kra-

ju stanowi jedno z kluczowych wyzwań, jakie stoją

obecnie przed polskim rządem.

Planowana od dawna

rozbudowa Elektrowni Opole polegająca na budowie

dwóch bloków opalanych węglem kamiennym o mocy

900 MW każdy jako jedno z największych przedsię-

wzięć w energetyce konwencjonalnej miała właśnie

służyć budowie potencjału energetycznego naszego

kraju.

Tymczasem uznawana dotąd za strategiczną

inwestycja ta została wstrzymana decyzją prezesa

PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA

Krzysztofa Kiliana.

Powodem decyzji miała być nie-

opłacalność tego projektu inwestycyjnego wynikają-

ca z niskich cen energii.

Z uwagi na wielką rangę inwestycji, której war-

tość sięgała 11,5 mld zł brutto, miała ona stanowić

szansę dla regionu opolskiego i jego społeczności,

ogromny impuls dla rozwoju gospodarczego Opol-

szczyzny.

Miała przełożyć się m.in. na zwiększenie

koniunktury, rozwój infrastruktury, a także na po-

prawę sytuacji na opolskim rynku pracy, gdyż każde

miejsce pracy w sektorze takim jak energetyka prze-

kłada się na nowe miejsca pracy w innych sektorach,

93

takich jak handel, usługi czy produkcja.

Wreszcie

miała również stanowić sygnał dla młodych miesz-

kańców województwa, mówiący o tym, że Opolszczy-

zna jest silnym i rozwijającym się regionem, z którym

warto wiązać swoją przyszłość.

1.

Jakie przesłanki spowodowały tak nagłą i nie-

oczekiwaną zmianę decyzji odnośnie do nierozbudo-

wywania Elektrowni Opole?

2.

Czy decyzję o rezygnacji z inwestycji poprzedzi-

ła analiza jej kosztów i korzyści, w tym korzyści utra-

conych?

3.

Czy widzi Pan Premier możliwość cofnięcia de-

cyzji spółki PGE Górnictwo i Energetyka Konwen-

cjonalna SA?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Galla

oraz grupa posłów

Opole, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17983)

do ministra transportu,

w sprawie wprowadzenia zmian do ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Przepisy zawarte

opatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ście-

w sposób szczegółowy regulują zasady i warunki

spożycia przez ludzi, a także kwestie związane ze

zbiorowym odprowadzaniem ścieków.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 powyższej ustawy

zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowa-

dzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, w związ-

ku z czym niniejsze organy samorządu terytorialne-

go zobligowane są do podejmowania odpowiednich

działań w celu realizacji danego obowiązku.

Należy jednak zauważyć, że luki występujące

niają realizację przez gminy zadań z zakresu zbioro-

wego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowa-

dzania ścieków.

Brak odpowiednich regulacji prawnych rodzi ne-

gatywne konsekwencje zarówno dla gmin (które zo-

bowiązane są kierować się w swoich działaniach za-

sadą praworządności), jak również dla samych oby-

wateli.

1.

Czy w świetle obowiązujących norm prawnych

możliwe jest wprowadzenie do art. 24 ustawy z dnia

zapisów, które wskazałyby, w jaki sposób gmina oraz

przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne powinny za-

reagować w przypadku stwierdzenia przez sąd admi-

nistracyjny nieważności uchwały dotyczącej taryf?

2.

Czy w świetle obowiązujących norm praw-

nych możliwe jest stworzenie (np. w formie katalo-

gu otwartego) szczegółowych kryteriów, które umoż-

liwią gminom dokładne wyodrębnienie taryfowych

grup odbiorców (szczególnie uwzględnienia odbior-

ców ze stałym meldunkiem i odbiorców tymczaso-

wych – np. turystów)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Paweł Arndt

Gniezno, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17984)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie charakteru prawnego

abonamentu radiowo-telewizyjnego

i obowiązku jego płacenia

które informują, że otrzymały przesłane im przez

Pocztę Polską wezwania do uregulowania zaległości

z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego (dalej

również jako abonament RTV).

Osoby zgłaszające takie przypadki uskarżają się

nie tylko na niską jakość oferty programowej Telewi-

zji Polskiej oraz Polskiego Radia, ale przede wszyst-

kim informują, iż nie regulowały na bieżąco opłat

abonamentowych, ponieważ niedawno temu taki po-

stulat głoszony był publicznie przez prominentnych

polityków rządzącej obecnie w naszym kraju Platfor-

my Obywatelskiej – w tym zajmujących aktualnie

najwyższe stanowiska w organach władzy państwo-

wej Rzeczypospolitej Polskiej.

Szczególnie niepokojąca dla osób, które otrzymały

już wskazane wezwania, jest perspektywa przymuso-

wego ściągnięcia powstałych w ten sposób zaległości

abonamentowych w drodze postępowania egzekucyj-

nego prowadzonego przez urzędy skarbowe.

Abonenci,

którzy otrzymali wezwania, obawiają się dotkliwych

sankcji finansowych, a nawet kar kryminalnych,

określonych właściwymi przepisami regulującymi za-

sady odpowiedzialności karnoskarbowej.

94

Wobec tego zwracam się do Pana Ministra Admi-

nistracji i Cyfryzacji z uwagi na ogólnokrajowy aspekt

sprawy z interpelacją poselską:

1.

Jaki jest charakter prawny abonamentu radio-

wo-telewizyjnego: czy jest to danina publicznopraw-

na o charakterze podatkowym, czy też świadczenie

ekwiwalentne, uiszczane w zamian za dostarczaną

ofertę programową przez publiczną Telewizję Polską

oraz Polskie Radio?

2.

Jaka jest podstawa prawna dochodzenia przez

Pocztę Polską i urzędy skarbowe należności z tytułu

abonamentu RTV?

3.

Czy należności z tytułu abonamentu radiowo-

-telewizyjnego ulegają przedawnieniu, a jeśli tak, to

4.

Czy prawnie dopuszczalna jest możliwość do-

chodzenia zaległych opłat z tytułu abonamentu RTV

od spadkobierców zmarłego abonenta, który ich nie

uiścił?

5.

Jakie sankcje prawne grożą osobom, które po-

mimo otrzymania wezwania do zapłaty zaległego

abonamentu radiowo-telewizyjnego nie spełnią tego

świadczenia?

6.

Czy Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

lub inny resort Rady Ministrów Pana Premiera Do-

nalda Tuska podjęły odpowiednią inicjatywę mającą

na celu likwidację abonamentu RTV, zgodnie ze

składanymi wcześniej obietnicami, a jeśli tak, to na

zagadnienia?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17985)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie ochrony dziedzictwa narodowego

Muzeum Ignacego Jana Paderewskiego

Zwracam się do Pana Ministra w celu zainicjowa-

nia dyskusji na temat zobowiązania współczesnej

Polski do utrwalenia pamięci o dokonaniach jednego

z największych Polaków pierwszej połowy XX w.,

światowej sławy pianisty, kompozytora, ale przede

wszystkim gorącego polskiego patrioty i męża stanu,

jakim był Ignacy Jan Paderewski.

Przed dwoma laty obchodziliśmy 70. rocznicę

śmierci tego wielkiego Polaka, premiera rządu RP,

ministra spraw zagranicznych, pierwszego reprezen-

tanta odrodzonej w 1918 r.

Polski w Lidze Narodów.

Z ubolewaniem trzeba stwierdzić, że III Rzeczpospo-

lita nie przywiązuje należytej wagi do rangi tej po-

staci i jej dorobku.

Bezcenne dary i pamiątki po I. J.

Paderewskim, przekazane narodowi w testamencie

mistrza znikają w czeluściach archiwów, ulegają

rozproszeniu, gdyż nie ma miejsca, w którym mo-

głyby być zaprezentowane i udostępnione szerokiej

publiczności.

Celem przyświecającym osobom odpowiedzial-

nym za ochronę i przekazanie przyszłym pokoleniom

Polaków dziedzictwa jednego z ojców założycieli nie-

podległej Rzeczypospolitej w 1918 r. powinno stać się

stworzenie instytucjonalnych oraz materialnych ram

dla placówki, która wyeksponuje dorobek Ignacego

Jana Paderewskiego oraz zadba o edukację Polaków

i utrwalenie wiedzy o jednym z najwybitniejszych

mężów stanu II RP.

W działaniach na rzecz utworze-

nia takiej placówki może Pan Minister liczyć na moją

osobistą oraz mojej formacji politycznej przychylność

i pomoc, na miarę obecnych możliwości.

Przychylając się do apelu wystosowanego do przed-

stawicieli władz państwowych przez Zarząd Między-

narodowego Towarzystwa Muzyki Polskiej im. Igna-

cego Jana Paderewskiego w osobach prof. Stanisława

Ryszarda Domańskiego i maestro Karola Radziwo-

o odpowiedź na pytania:

1.

Jakie działania podejmuje Ministerstwo Kultu-

ry i Dziedzictwa Narodowego w celu utrwalenia

i przekazania przyszłym pokoleniom Polaków dorob-

ku Ignacego Jana Paderewskiego?

2.

Czy ministerstwo pod Pana kierownictwem

planuje, a jeśli tak, to w jakich ramach czasowych

i z myślą o jakiej lokalizacji, utworzenie Muzeum Ig-

nacego Jana Paderewskiego?

Jestem przekonany, że

niezbędnej pomocy w tej sprawie może udzielić mia-

sto stołeczne Warszawa, którego honorowym obywa-

telem jest I. J. Paderewski.

Jestem przekonany, że stworzenie Muzeum Igna-

cego Jana Paderewskiego również dla Pana Ministra

pozostaje zamiarem priorytetowym.

Dlatego liczę na

rychłą, pozytywną deklarację w powyższej sprawie.

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17986)

do ministra środowiska

w sprawie ochrony Puszczy Białowieskiej

Ministra z interpelacją w sprawie ochrony Puszczy Bia-

łowieskiej.

Puszcza Białowieska to jeden z ostatnich frag-

mentów naturalnych lasów liściastych i mieszanych

Europy.

Mimo że bardzo cenny, to niestety zagrożo-

ny.

Obecnie na terenie Puszczy Białowieskiej stosuje

95

się tzw. ochronę bierną, czyli wykluczającą działanie

człowieka, która doprowadza do degradacji drzewo-

stanu puszczy, a także uniemożliwia okolicznym

mieszkańcom zakup drewna.

Resort środowiska

zmniejszył ilość drewna, które można wyciąć, z oko-

ło 200 tys. m³ do 48 tys. m³.

Tymczasem liczba poła-

manych i suchych drzew, które leżą i niszczeją, sza-

cowana jest na około 2 mln m³.

Powalone drewno jest

na ogół zaatakowane przez szkodniki, które dopro-

wadziły do jego obumarcia.

Racjonalne zdaje się więc

usunięcie zaatakowanych drzew, aby nie dopuścić do

rozprzestrzeniania się chorób.

Niestety, ze względu

na zakaz ingerencji człowieka na tym terenie spróch-

niałe i chore drzewa zarażają kolejne i coraz większe

połacie lasu giną.

Kontynuacja ochrony puszczy w obec-

nym systemie może doprowadzić do unicestwienia

puszczy, pogorszenia warunków życia miejscowej

ludności, bytowania dzikiej fauny i flory, a także do

utraty dużych rezerw finansowych.

W związku z powyższym prosimy Pana Ministra

o odpowiedź na pytanie: Czy Pan Minister dostrzega,

że ścisła ochrona nie jest korzystna dla Puszczy Bia-

łowieskiej, gdyż niszczy jej różnorodność?

Jeśli tak,

to jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo Śro-

dowiska, aby przez źle pojmowaną ekologię Puszcza

Białowieska nie uległa całkowitej degradacji?

Z poważaniem

Posłowie Jadwiga Wiśniewska

i Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17987)

do ministra zdrowia

w sprawie nieprawidłowości zawartych

w nowelizacji ustawy o lecznictwie

zm.) oraz art. 191 ust. 1 i art. 192 ust. 2 Regulaminu

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2009 r.

Nr 5,

poz. 47, z późn. zm.), wnoszę interpelację poselską

w sprawie nieprawidłowości zawartych w nowelizacji

Burmistrzowie, wójtowie, prezydenci miast oraz

Zarząd Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych Rze-

czypospolitej Polskiej zwracają uwagę na problemy

w stosowaniu niektórych przepisów ustawy, które

znacząco ograniczają rozwój gmin uzdrowiskowych

i uzdrowisk.

Do najważniejszych kwestii, które naj-

bardziej ograniczają rozwój uzdrowisk, należy prze-

pis art. 2 pkt 13, w którym zawarta jest definicja

zakładu przemysłowego przyjęta na potrzeby stoso-

wania ustawy uzdrowiskowej.

Według zapisu definicji zakładem przemysłowym

nie tylko jest piekarnia, stolarnia, drukarnia, ale rów-

nież w rozumieniu definicji – rozlewnia wody leczni-

czej, która siłą rzeczy musi być ulokowana w uzdro-

wisku.

Przyjęta definicja „zakładu przemysłowego”

powoduje, że w wielu starostwach wstrzymany został

proces wydawania pozwoleń budowlanych na lokali-

zację ciastkarni, lodziarni, rozlewni wód itp. w uzdro-

wiskach.

Ten stan powoduje konflikty między poten-

cjalnymi inwestorami a gminami uzdrowiskowymi,

które są bezradne wobec zapisów ustawy.

Przepis art. 2 pkt 13 jest zdaniem Zarządu SGU

RP zbędny wobec treści innego przepisu ustawy, tj.

art. 38 ust. 1, pkt 1i, którego zapis mówi, iż w strefie

„A” zabrania się budowy „obiektów budowlanych mo-

gących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

w szczególności takich jak: warsztaty samochodowe,

wędzarnie, garbarnie, z wyjątkiem obiektów budow-

lanych służących poprawie stanu sanitarnego uzdro-

wiska, w szczególności takich jak: sieć wodno-kana-

lizacyjna, sieć gazowa, kotłownie gazowe, wiercenia

wykonywane w celu wykonywania ujęć wód leczni-

czych”.

Zdaniem Stowarzyszenia Gmin Uzdrowisko-

wych RP powyższy zapis jest wystarczający do za-

pewnienia maksymalnej ochrony naturalnych su-

rowców leczniczych i walorów uzdrowiskowych gmin

uzdrowiskowych i nie ma potrzeby przyjmowania

w ustawie definicji, która uniemożliwią przedsiębior-

com inwestowanie i prowadzenie działalności gospo-

darczej na obszarze uzdrowiska.

Ministra z pytaniem: Czy zostaną podjęte działania

legislacyjne zmierzające do rozwiązania opisanego

wyżej problemu?

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17988)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Granica polsko-ukra-

ińska mierzy ponad 530 km długości, na całym tym

odcinku istnieje wyłącznie jedno przejście graniczne

(Medyka, woj. podkarpackie) umożliwiające przekro-

czenie granicy pieszo bądź rowerem.

Podobnej sytu-

acji nie znajdziemy w żadnym z europejskich krajów.

96

Jak wynika ze skarg zwolenników pieszego prze-

kraczania granic, wymuszanie przekroczenia grani-

cy autem sprawia, że turyści zmuszeni są do długo-

trwałych i droższych podróży.

Na przykład bilet na

bezpośredni autobus relacji Lwów – Przemyśl kosz-

tuje ok. 30 zł, a podróż trwa aż 4–7 godzin (niecałe

2 godziny w drodze i 2–5 godzin stania na granicy).

Przekraczając granicę pieszo, turyści mogą skorzy-

stać z alternatywnych środków transportu i tak oto

zapłacić 2 zł za bilet na bus Przemyśl – granica plus

5 zł (15 hrn) za marszrutkę relacji granica – Lwów,

a podróż łącznie z przesiadką zajmie ok. 2–3 godziny.

Urzędnicy zakaz przekraczania granicy pieszo

uzasadniają tym, że granica polsko-ukraińska jest

zewnętrzną granicą Unii Europejskiej oraz strefy

Schengen.

Zwracam jednak uwagę, że nie ma regu-

lacji wspólnotowych zabraniających ustanawiania

takich przejść.

Przed rokiem 2004, kiedy granicą ze-

wnętrzną UE oraz strefy Schengen była granica pol-

sko-niemiecka, przejścia piesze funkcjonowały bez

zarzutu.

Dziś na zewnętrznej granicy UE z Chorwa-

cją także nie występuje tak absurdalna sytuacja.

Kolejnym nieprawdziwym argumentem przyta-

czanym przez urzędników jest zagrożenie przemy-

tem, tzw. mrówki.

Tymczasem wydaje się, że zaost-

rzone w 2008 r. przepisy skutecznie powstrzymały

mrówczy przemyt.

1.

Dlaczego nie funkcjonują piesze przejścia przez

granicę polsko-ukraińską poza Medyką?

2.

Dlaczego mieszkańcy woj. lubelskiego, np. Wło-

dawy, zmuszeni są przejechać ponad 250 km do Me-

dyki, by przekroczyć granicę z Ukrainą pieszo?

3.

Czy są dowody na to, że zaistniała sytuacja re-

alnie wpływa na obniżenie przemytu?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Kruk

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

(nr 17989)

do ministra skarbu państwa

w sprawie prób przejęcia

Szanowny Panie Ministrze!

Rok temu branżę che-

miczną niepokoiły próby wrogiego przejęcia przez

spółki rosyjskie polskich zakładów azotowych.

Stało

się to okazją do przeforsowania przez Ministerstwo

Skarbu Państwa kontrowersyjnej koncepcji konsoli-

dacji Zakładów Azotowych Puławy SA i Zakładów

Azotowych w Tarnowie-Mościcach i utworzenia Gru-

py Azoty.

Protesty związków zawodowych z Azotów Puła-

wy, rozmaitych środowisk puławskich i parlamenta-

rzystów uważających, że wybrano drogę, która nie

tylko nie zabezpieczy ZA w Tarnowie, ale jednocześ-

nie zwiększy ryzyko przejęcia ZA Puławy, zlekcewa-

żono.

Tymczasem niepokoiło, dlaczego Azoty Puła-

wy, podmiot w lepszej kondycji finansowej, ma zostać

przejęty przez spółkę z gorszymi wynikami.

Puław-

skie Azoty to dynamicznie rozwijająca się firma rea-

lizująca wiele nowych inwestycji, zajmująca drugie

miejsce na rynku UE pod względem produkcji nawo-

zów sztucznych i czołowy polski producent chemika-

liów: melaminy i kaprolaktamu.

Dziś wiadomo, że

działania rządu okazały się zupełnie nieskuteczne.

Konsolidacja spółek chemicznych z Tarnowa i Puław

w ramach Grupy Azoty nie zniechęciła Rosjan.

Ro-

syjski Acron i spółki związane dalej skupują akcje

naszego chemicznego giganta, przekraczając już 15%.

Transakcje Rosjan niemal zbiegły się z informacją

12-procentowego pakietu akcji Zakładów Azotowych

Skarbu Państwa zmniejszył się z 45,12% do zaledwie

33%.

Przypomnę, że ministerstwo skarbu uzasadnia-

ło konsolidację spółek azotowych tym, że niski udział

Skarbu Państwa w ZA Tarnów – 32,05% miał być

wzmocniony przez wysoki udział Skarbu Państwa

w ZA Puławy – 50,67%.

Stało się to po wystąpieniu 8 kwietnia 2013 r. do

ministra skarbu przedstawicieli związków zawodo-

wych z Zakładów Azotowych Puławy ws. wrogiego

przejęcia Grupy Azoty.

Napisali, że według nich ro-

syjska firma Acron poprzez firmę Norica Holding

chce przejąć kontrolę nad Grupą Azoty i w związku

z tym wnoszą, aby Pan Minister podjął decyzję

o ogłoszeniu wezwania na skup akcji Grupy Azoty do

progu 66%, a nie schodził poniżej progu 33% udziału

Skarbu Państwa w akcjach Grupy Azoty.

Uważamy,

czenie Grupy Azoty przed wrogim przejęciem, a tym

samym jedyna pewna droga do kontynuacji rozwoju

przemysłu chemicznego w Polsce, a w konsekwencji

utrzymania naszych miejsc pracy.

Wprowadzone do statutu Grupy Azoty zabezpie-

czenia przed wrogimi przejęciami zdaniem związ-

kowców są niewystarczające.

Spółki rosyjskie już

teraz zaskarżyły je, co otwiera im drogę do postępo-

wań sądowych.

Tymczasem rząd wyzbywa się udziałów Skarbu

Państwa w Grupie Azoty, które podniesione przez

konsolidację miały być barierą przed wrogim przeję-

ciem polskiej chemii.

Dotyczą zakładów, które są podstawą polskiego prze-

mysłu chemicznego.

Oddanie ich podmiotowi reali-

zującemu interesy Federacji Rosyjskiej byłoby zagro-

żeniem dla bezpieczeństwa gospodarczego Polski.

Eliminuje Polskę z międzynarodowego rynku, bo-

97

wiem zdaniem analityków przejęcie polskich Azotów

przez Acron niesie ryzyko, że rosyjski inwestor, za-

miast rozwijać naszą spółkę, wykorzysta posiadane

przez nią rynki do sprzedaży własnej produkcji.

1.

Czy rząd oddaje Rosjanom polską chemię?

Jak

inaczej można odczytywać wsparcie, którego w tej

sprawie udziela rosyjskim firmom, sprzedając akcje?

gie przejęcie skonsolidowanego podmiotu i że konso-

lidacja zagroziła funkcjonowaniu Azotów Puławy?

3.

W jaki sposób zabezpieczy Pan wielką syntezę

chemiczną przed przejęciem?

4.

Czy rozważa Pan Minister przyznanie Grupie

Azoty statusu spółki strategicznej dla interesów pań-

stwa?

5.

Dlaczego propozycje związkowców dotyczące

syntezy chemicznej nie zostały wzięte pod uwagę?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Kruk

(nr 17990)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie środków finansowych

i dziedzictwa narodowego

zewnętrznym podmiotom

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Kultu-

ry i Dziedzictwa Narodowego corocznie przeznacza

znaczące środki ze swojego budżetu na dotacje celowe

dofinansowania realizacji zadań objętych mecenatem

państwa.

Jak informuje, Ministerstwo Kultury i Dziedzi-

ctwa Narodowego podejmuje współpracę finansową

z fundacjami w zakresie realizowanych przez nie za-

dań z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa narodo-

wego w ramach następujących trybów/form:

a) dotacji celowej na wydatki majątkowe dla usta-

wowo wskazanego podmiotu – Narodowego Zakładu

im. Ossolińskich (ustawa z dnia 5 stycznia 1995 r.

o fundacji Zakład Narodowy imienia Ossolińskich

– Dz. U. Nr 23, poz. 121, z późn. zm.);

b) programów ministra kultury i dziedzictwa na-

rodowego, których źródłem finansowania są wydat-

ki cz.

24: KiDN, jak również wydatki państwowego

funduszu celowego Funduszu Promocji Kultury

(ustanowionego na podstawie ustawy z dnia 19 li-

stopada 2009 r. o grach hazardowych – Dz. U. Nr 201,

Jak można przeczytać, w Ministerstwie Kultury

i Dziedzictwa Narodowego obowiązuje system udzie-

lania dotacji na realizację zadań w zakresie kultury

polegający na ogłoszeniu przez ministra programów

mających charakter otwartego konkursu, do których

aplikują wnioskodawcy, w tym także fundacje.

Wybór zadań do dofinansowywania jest efektem

konkursowej procedury oceny i weryfikacji wniosków

złożonych przez beneficjentów.

Niektóre z progra-

mów minister KiDN przekazał do zarządzania pań-

stwowym instytucjom kultury i upoważnił te insty-

tucje do udzielania dofinansowań na realizację zadań

objętych mecenatem państwa.

W związku z powyższymi informacjami oraz in-

formacją przekazaną przez media, iż podległe Panu

Ministrowi Narodowe Centrum Kultury przekazało

Fundacji Polska Obywatelska 100 000 zł na akcję

„Orzeł może”, polegającą na wyprodukowaniu gigan-

tycznego orła z czekolady, proszę o odpowiedź na po-

niższe pytania:

1.

Czy prawdą jest, że podległe Panu Ministrowi

może”, polegającą na m.in. wyprodukowaniu gigan-

tycznego orła z czekolady?

2.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowe-

go podejmuje współpracę finansową z fundacjami

sposób wyprodukowanie dwumetrowego orła z cze-

kolady wpisuje się w zadania ministerstwa z zakresu

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego?

3.

Czy jeśli prawdą jest, iż podległe Panu Mini-

strowi Narodowe Centrum Kultury przekazało fun-

dusze Fundacji Polska Obywatelska na zakup wspo-

mnianego czekoladowego orła, ów orzeł jest własnoś-

cią Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

4.

Jeśli tak, to gdzie obecnie się znajduje?

Jak po-

dają media: „Okazuje się, że kilogramy czekolady, któ-

re wykorzystano do stworzenia orła na imprezę”Gazety

Wyborczej«, zostały zmarnowane.

Wbrew wcześniej-

szym zapowiedziom organizatorów przepisy sanitar-

ne zabraniają zjedzenia czekoladowego orła”.

Jak

podkreślił Tomasz Nałęcz: „Myślę, że to jest jedyny

mankament tej bardzo udanej trójkowej akcji, że

przyszło mnóstwo dzieci z nadzieją, że skoro zaprasza

się ich na spotkanie z wielkim czekoladowym orłem,

to co się z tym orłem może stać?...

Żadnemu dziecku

do głowy nie przyjdzie, że te kilkaset kilogramów

czekolady może się zmarnować”.

5.

Jakie będę dalsze losy przedmiotowej inwesty-

cji poczynionej z budżetu państwa?

6.

Czy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego poczyniło inne wydatki związane z przed-

miotową imprezą, a niebędące bezpośrednio zwią-

zane z produkcją gigantycznego czekoladowego

zanie mi pełnej listy kosztów związanych z przed-

miotową imprezą.

98

7.

Proszę o informację o sposobie ogłoszenia pro-

cedury konkursowej (data ogłoszenia, gdzie MKiDN

ogłosiło konkurs, termin składania ofert).

8.

Wybór zadań do dofinansowywania jest efek-

tem konkursowej procedury oceny i weryfikacji wnio-

sków złożonych przez beneficjentów.

Jakie kryteria

weryfikacji zostały zastosowane przy ocenie zgodno-

ści zgłoszonego projektu „Orzeł może” – i zakupu

czekoladowego orła – z realizacją strategii Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 13 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17991)

do ministra finansów

w sprawie zaniechania podniesienia

Szanowny Panie Ministrze!

Przedstawiciele Zakła-

dów Ceramicznych „Bolesławiec”, działając w imieniu

swoim i innych wytwórców sztuki ludowej i rękodzie-

Ministra w sprawie pozostawienia podatku VAT na

wyroby przez nich wytworzone na poziomie 8%.

Zakłady Ceramiczne „Bolesławiec” w Bolesławcu

wytwarzają produkty zdobione ręcznie według tra-

dycyjnej technologii stempelkowej.

Bolesławieckie

wyroby są drugą rozpoznawalną na świecie marką

dolnośląską, tuż po mieście Wrocław.

Produkowane

przez zakłady naczynia ceramiczne określane są na

świecie jako Polish Pottery lub Bunzlauer Geschirr

i od dawna stanowią jeden z najchętniej kupowanych

prezentów zarówno przez Polaków, jak i gości z za-

granicy.

Dotychczasowe rozwiązania prawne pozwalały

wytwórcom sztuki ludowej i rękodzieła oraz rzemio-

sła posiadającym atest Krajowej Komisji Artystycz-

nej i Etnograficznej na stosowanie obniżonej, 8-pro-

centowej stawki VAT.

Dzięki temu producenci mimo

wzrostu kosztów produkcji niezależnych od zakładów

skutecznie bronili się przed zalewem krajowego ryn-

ku wyrobami niskiej jakości importowanymi z Azji

i swoim klientom oferować mogli oryginalny polski

wyrób.

W przypadku bolesławieckich zakładów pod-

wyższenie stawki VAT z 8% do 23% diametralnie

zmieni sytuację i spowoduje znaczący wzrost cen wy-

robów rękodzielniczych – o 13,9%.

Wzrost tych cen,

i tak wysokich w stosunku do importowanych maso-

wo produktów, skutkować będzie spadkiem popytu

i osłabieniem marek wszystkich wyrobów.

Znaczne

zmniejszenie produkcji spowoduje także marginali-

zację ceramiki bolesławieckiej, a nawet całkowite jej

wyeliminowanie z rynku.

Kierując się interesem bolesławieckich producen-

tów ceramiki oraz wytwórców sztuki ludowej i ręko-

dzieła z terenu nie tylko Dolnego Śląska, a także ma-

jąc na uwadze wizerunek naszego kraju za granicą,

wzbogacany do tej pory pięknymi i oryginalnymi wy-

robami rękodzieła artystycznego, zwracam się do

utrzymania dotychczasowych rozwiązań prawnych

umożliwiających stosowanie obniżonej (8-procento-

wej) stawki podatku VAT.

Mając na uwadze dobro producentów wyrobów

sztuki ludowej i rękodzieła oraz rzemiosła, bardzo

stępujące pytania:

1.

Czy posiada Pan Minister wiedzę, ilu wytwór-

ców oryginalnych wyrobów rękodzieła artystyczne-

go, będących najlepszą wizytówką naszego kraju, po

podniesieniu stawki podatku VAT do 23% będzie mu-

siało zaprzestać produkcji?

2.

Czy podwyższając podatek VAT z 8% do 23% na

wyroby rękodzieła, rozważono straty, jakie poniosą

gospodarka oraz kultura naszego kraju?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 17992)

do ministra transportu,

w sprawie konieczności budowy

Szanowny Panie Ministrze!

Rada Gminy Kotla

wraz z mieszkańcami zwróciła się do mnie z prośbą

o pomoc w realizacji inwestycji, która jest kluczowa

dla bezpieczeństwa oraz rozwoju wszystkich gmin

powiatu głogowskiego i całego regionu.

Mając na

wskazała na pilną potrzebę budowy drugiej przepra-

wy mostowej przez rzekę Odrę w Głogowie, w ciągu

drogi krajowej nr 12.

Z problemem komunikacyjnym związanym z bra-

kiem drugiego mostu na rzece Odrze mieszkańcy

gminy Kotla, a także całego powiatu głogowskiego

borykają się od lat.

Jedyny istniejący most obsługuje

ruch kołowy w ciągu drogi krajowej nr 12, relacji

Łęknica – Żagań – Przemków – Głogów – Leszno –

99

– Dorohusk, która stanowi ważną część sieci komu-

nikacyjnej nie tylko w rejonie Głogowa, ale i w skali

całego kraju.

Istniejąca przeprawa mostowa przez rzekę Odrę

nie spełnia oczekiwań użytkowników drogi krajowej,

zwłaszcza w godzinach szczytu, kiedy występuje naj-

większy ruch kołowy, efektem czego są kilkukilome-

trowe korki.

Różnego rodzaju zdarzenia drogowe na

istniejącym moście wymagają okresowego zamknię-

cia go, powodując kilkugodzinne zastoje i wynikające

z tego utrudnienia na terenie całego powiatu głogow-

skiego.

Najistotniejszym problemem przy czasowym

wyłączeniu mostu z ruchu jest dojazd podstawowych

służb medycznych i ratowniczych, które niejedno-

krotnie nie są w stanie dotrzeć do poszkodowanych.

Budowa drugiej przeprawy mostowej w okolicach

Głogowa ma ogromne znaczenie logistyczne, a mia-

nowicie umożliwi ruch tranzytowy z ominięciem te-

renów zurbanizowanych, w związku z możliwością

połączenia dwóch ważnych dla tego regionu ciągów

komunikacyjnych, tj. drogi krajowej nr 12 z drogą

wojewódzką nr 292 (poza obszarem zabudowanym

miasta Głogowa).

Ułatwi to niewątpliwie życie miesz-

kańców okolicznych gmin.

Należy zaznaczyć, iż możliwości budowy drugiej

w „Studium korytarzowym wraz z analizą wielokry-

terialną nowego przebiegu drogi krajowej nr 12

w rejonie miasta Głogowa w woj. dolnośląskim” opra-

cowanym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad.

W „Wieloletnim programie inwestycyj-

nym dla województwa dolnośląskiego na lata 2007–

2013” realizowanym przez samorząd województwa

w zadaniach priorytetowych zostały zabezpieczone

fundusze na sfinansowanie dokumentacji projekto-

wej przedmiotowego zadania.

W związku z faktem, iż budowa drugiej przepra-

wej nr 12 jest dla mieszkańców tego regionu sprawą

priorytetową i niecierpiącą zwłoki, zwracam się do

1.

Czy i kiedy podejmie Pan Minister działania

mające na celu rozpoczęcie inwestycji budowy drugiej

2.

Czy biorąc pod uwagę fakt, iż przeprawa mo-

stowa na rzece Odrze ma znaczenie nie tylko regio-

nalne, lecz ma również wymiar krajowy, podejmie

Pan Minister decyzję wpisania przedmiotowej inwe-

stycji do krajowego programu dróg i autostrad z re-

alizacją na najbliższe lata?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska

(nr 17993)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zmian w ustawach

Szanowny Panie Premierze!

W ramach przyjęć

interesantów oraz na wielu spotkaniach z mieszkań-

cami mojego okręgu wyborczego podnoszone są prob-

lemy dotyczące systematycznego zmniejszania dota-

cji na prowadzenie przedszkoli niepublicznych, co

w niedalekiej przyszłości może spowodować zamyka-

nie tych placówek.

O miejsce w przedszkolu publicznym nie jest łatwo,

się placówki niepubliczne.

Wprowadzenie planowa-

nych zmian w ww. ustawach spowoduje, iż funkcjono-

wanie przedszkoli niepublicznych będzie coraz trud-

niejsze, a w wielu przypadkach nieopłacalne.

Wiąże

się to z zamiarem zmniejszenia dotacji dla tych placó-

wek.

Obecnie otrzymują one dotacje z budżetu gminy

cych ponoszonych w przedszkolach publicznych w prze-

liczeniu na jedno dziecko.

Obowiązujące przepisy pra-

wa mówią jasno, że dotacje te mogłyby być równe

100% wydatków na utrzymanie dziecka w przedszko-

lu publicznym.

Jednak rząd w ramach oszczędności

planuje dalsze ich zmniejszanie.

Wspomniane powyżej zmiany w ustawach o finan-

sach publicznych oraz o systemie oświaty sprawią, iż

rzeczone dotacje zostaną dodatkowo pomniejszone

o kwotę, którą wnoszą rodzice dzieci uczęszczających

do przedszkoli publicznych.

Dla przedszkoli niepub-

licznych oznacza to obniżenie i tak już niskich dota-

cji o kolejne 200 do 300 zł.

Ograniczenie zakresu do-

tacji oznacza, że ciężar wydatków zostanie przenie-

siony na rodziców.

Jeżeli dotacje zostaną obniżone do

zera, to nastąpi zamykanie placówek niepublicznych

lub podwyżki czesnego o kwotę pomniejszonej dota-

cji.

Należy pamiętać, że zaniknięcie tylko jednego

przedszkola niepublicznego to brak miejsc dla mini-

mum kilkudziesięciu dzieci, utrata pracy przynaj-

mniej dla kilkunastu osób oraz bankructwo właści-

cieli tych placówek.

Istotną sprawą jest to, że istnie-

nie przedszkoli niepublicznych jest oszczędnością dla

samorządów – wydatki budżetowe na te placówki

stanowią promile w porównaniu z wydatkami na pla-

cówki publiczne (koszty utrzymania, remonty, za-

trudnianie nauczycieli itd.).

Zwracam się zatem z prośbą o wnikliwe przeana-

lizowanie przedstawionego problemu, tym bardziej

że obecny rząd przedstawiał zamiar jak największe-

go upowszechnienia dostępu do przedszkoli.

Pan pre-

zydent RP Bronisław Komorowski tuż po zaprzysię-

żeniu w swoim orędziu powiedział: Praca, mieszka-

100

nia, żłobki i przedszkola nie mogą być przecież do-

brem, o które trzeba z trudem walczyć.

Dodatkowo

z najniższych wskaźników uczęszczających do przed-

szkola dzieci w całej Unii Europejskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, proszę udzielić odpo-

wiedzi na pytania nurtujące moich wyborców:

1.

Czy podejmując decyzję o systematycznym

zmniejszaniu dofinansowania przedszkoli niepublicz-

nych, zastanowiono się, ile z tych placówek nie będzie

w stanie się utrzymać?

2.

Ile osób straci pracę w wyniku likwidacji kolej-

nych przedszkoli niepublicznych?

3.

Dlaczego rodzice dzieci uczęszczających do

przedszkola niepublicznego zmuszani będą do płace-

nia coraz wyższego czesnego – w miarę postępujące-

go zmniejszania dofinansowania?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska

(nr 17994)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji finansowej

Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu

W dniu 1 czerwca 2011 r. oficjalnie otwarto nowy

budynek Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu.

Zbudowany za 103 mln zł obiekt o powierzchni

ok. 12 tys. m

2

powstał, by poprawić warunki, a tak-

że uzupełnić i częściowo rozwinąć działalność za-

brzańskiej placówki.

45,9 mln zł pochodziło ze zbie-

ranych od 1999 r. środków własnych szpitala, 32 mln zł

– z dotacji resortu zdrowia, 15,2 mln zł – z Unii Eu-

ropejskiej, 9 mln zł – od samorządu województwa ślą-

skiego, 0,9 mln zł – z programu POLKARD,

a 254 tys. zł – z różnych darowizn.

Biorąc pod uwagę

troskę o jak najwyższy standard opieki medycznej

mieszkańców regionu Śląska, kieruję poniższe pyta-

nia, dotyczące racjonalnego i dobrze zarządzanego

wydatkowania środków w ramach planowanych in-

westycji, by uniknąć ewentualnej niegospodarności

w tym zakresie.

1.

Czy resort zdrowia kontroluje wydatkowanie

środków finansowych przekazywanych Śląskiemu

Centrum Chorób Serca w Zabrzu?

Czy jest należycie

kontrolowana sytuacja finansowa tej jednostki me-

dycznej?

2.

Czy Pan Minister Zdrowia jako organ założy-

cielski Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu

ma pełne informacje nt. funkcjonowania podległej

jednostki medycznej?

Czy jest Pan świadom proble-

mów finansowych wynikających z bieżącego funkcjo-

nowania i nietrafionych inwestycji, które pojawiły się

3.

Czy wiadomo Panu, że osoby odpowiedzialne za

kierowanie Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu

są zaangażowane organizacyjnie, kapitałowo lub ro-

dzinnie w inne podmioty medyczne prowadzące kon-

kurencyjne usługi medyczne?

4.

Czy prawdą jest, że Śląskie Centrum Chorób

Serca w Zabrzu mimo problemów natury zarówno

organizacyjnej, jak i finansowej angażuje się w jed-

nostkę leczniczą konsorcjum Kardio-Med Silesia

sp. z o.o., tj. w radzie nadzorczej zasiadają osoby po-

wiązane z SCCS, natomiast członkiem zarządu jest

syn prezesa SCCS?

Jak to się ma do konfliktu inte-

resów między publicznymi a prywatnymi jednostka-

mi medycznymi?

5.

Czy resort zdrowia bierze pod uwagę ograni-

czony zasób środków finansowych przeznaczonych

na służbę zdrowia w regionie Górnego Śląska, a rów-

nocześnie jest w stanie zagwarantować wysoki stan-

dard świadczeń medycznych i opieki zdrowotnej dla

mieszkańców tego regionu w poszczególnych dziedzi-

nach medycznych?

6.

Czy resort zdrowia kontroluje racjonalne wyda-

wanie środków na inwestycje, tak aby nie zabrakło

pieniędzy na podstawową opiekę medyczną dla miesz-

kańców regionu Górnego Śląska, oraz czy resort

zdrowia planuje dodatkowe środki z budżetu na po-

wyższe inwestycje?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 17995)

do ministra zdrowia

w sprawie wykonywania zabiegów

Obecnie angioplastyka wieńcowa stała się podsta-

wową metodą leczenia chorych z zawałem serca

w Polsce.

Wykonuje się ją w znieczuleniu miejsco-

wym, nie wymaga operacyjnego otwierania klatki

piersiowej, zaś instrumenty wprowadza się do serca

poprzez drobne nakłucie tętnicy promieniowej lub

tętnicy udowej.

Podczas angioplastyki może zostać

również wszczepiony stent, czyli rodzaj „sprężyny”

rozprężającej tętnicę i utrzymującej jej właściwy

przekrój.

Głównym zadaniem stentu jest niedopusz-

czenie do ponownego zwężania się tętnicy w uprzed-

nio poszerzonym miejscu.

Rozwiązanie to ma jednak

pewne wady.

Jako ciała obce stenty mogą doprowa-

dzić do powstania skrzepliny.

By temu zapobiec, pa-

101

cjenci ze stentami muszą obowiązkowo przez dłuższy

czas przyjmować leki przeciwpłytkowe.

dard opieki medycznej w Polsce w zakresie wykony-

wania zabiegów angioplastyki, kieruję poniższe py-

tania:

1.

Czy resort zdrowia kontroluje wydatkowanie

wanie zabiegów angioplastyki, w tym na wszczepia-

nie stentów?

Ile rocznie wydawanych jest środków

finansowych na tego typu zabiegi?

2.

Czy resort zdrowia posiada dane, jakie ośrodki

medyczne, zarówno publiczne, jak i prywatne, oraz

w jakiej wysokości otrzymywały środki finansowe

z NFZ na przeprowadzenie powyższych zabiegów?

Ile

rocznie zabiegów angioplastyki jest wykonywanych

3.

Czy to prawda, że wykonywanie zabiegów an-

gioplastyki w Polsce jest jednym z najdroższych

w Europie?

Co jest tego przyczyną?

4.

Czy resort zdrowia prowadzi statystki dotyczą-

ce śmiertelności wśród pacjentów po wykonanych

zabiegach angioplastyki w Polsce?

Jeżeli tak, to jaka

jest śmiertelność pacjentów w Polsce po wykonywa-

nych zabiegach angioplastyki w porównaniu z inny-

mi krajami UE?

5.

Czy resort zdrowia zamierza ograniczyć

w przyszłości nieracjonalne wydatki na przeprowa-

dzanie zabiegów angioplastyki w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

(nr 17996)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie form i zasad wspierania

Szanowny Panie Ministrze!

Składam interpelację

do Pana Ministra w sprawie form i zasad wspierania

bezrobotnych.

W związku z dużym zainteresowaniem ludzi, któ-

rzy odwiedzają moje biura poselskie, różnego rodzaju

dofinansowaniem i wspieraniem bezrobotnych przez

urzędy pracy bardzo proszę Pana Ministra o szcze-

gółowe i wyczerpujące wyjaśnienie następującym

form zatrudnienia, dofinansowania i wsparcia bez-

robotnych:

1) prace interwencyjne,

2) roboty publiczne,

3) staże,

4) zatrudnienie w zamian za refundację składek,

5) prace społecznie użyteczne,

6) zatrudnienie wspierane,

7) przygotowanie zawodowe dorosłych,

8) refundacja doposażenia stanowiska pracy.

Jednocześnie chciałbym spytać Pana Ministra:

Czy w najbliższym czasie planujecie państwo jako

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wprowadzić

inne tego typu zatrudnianie i wspieranie bezrobot-

nych?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Kania

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 17997)

do ministra transportu,

w sprawie organizacji ruchu lokalnego

w rejonie inwestycji realizowanych

przez GDDKiA

lizowanie GDDKiA do wytyczenia niezbędnych tym-

czasowych dróg dojazdu do posesji znajdujących się

w rejonie prowadzonych przez dyrekcję budów.

Skła-

nia mnie do tego wystąpienia sytuacja, jaką opisują

w skardze skierowanej do mnie właściciele działek

rolnych w rejonie budowy dwóch ważnych dla aglo-

meracji warszawskiej dróg ekspresowych.

W związku z budową dróg S2 Konotopa – Opacz

i S8 Salomea – Wolica realizowaną przez Generalną

działek rolnych o numerach: 76/1, 77/1, 78, 79/1, 80/1

81/1, 82/1, 83/1, 84/1, 85/1, 86/1 87/1 i 88/1, położo-

nych w miejscowości Opacz Mała, gmina Michałowi-

ce, w sąsiedztwie ww. inwestycji, zostali pozbawieni

możliwości dojazdu do swoich nieruchomości.

Z ich

relacji wynika, ze GDDKiA uniemożliwia dojazd do

działek poprzez zablokowanie przejazdu ul. Irysową.

Tymczasem uprawa roli stanowi dla większości z właś-

cicieli zasadnicze źródło utrzymania.

W obecnej sy-

tuacji zostali zatem pozbawieni możliwości podjęcia

pracy na polach, a jednocześnie muszą wnosić do

kasy urzędu gminy podatek od nieruchomości, z któ-

rych nie mogą korzystać.

Apeluję do Pana Ministra o położenie nacisku na

nadzór nad inwestycjami drogowymi realizowanymi

przez GDDKiA, także w zakresie zapewnienia nie-

zbędnej zastępczej organizacji ruchu.

Uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedź na

1.

Jakie kroki zostały lub zostaną podjęte w celu

zapewnienia właścicielom możliwości dojazdu do ich

własnych nieruchomości w rejonie prowadzonych

przez GDDKiA inwestycji?

102

2.

Dlaczego zostaje zatwierdzona czasowa organi-

zacja ruchu w rejonie inwestycji GDDKiA, która nie

uwzględnia fundamentalnych potrzeb właścicieli

przyległych do placu budowy nieruchomości, negując

ich prawo do korzystania i dysponowania swoją włas-

nością?

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 17998)

do ministra spraw wewnętrznych

oraz

w sprawie nierespektowania

przez notariuszy obowiązku zgłaszania

do rejestru aktów notarialnych dotyczących

zakupu nieruchomości w Polsce

przez cudzoziemców

Szanowny Panie Ministrze, prasa donosi, że MSW

i resort sprawiedliwości są bezradni wobec notariu-

szy, którzy nie respektują obowiązku zgłaszania do

ruchomości w Polsce przez cudzoziemców.

Z raportu

MSW o nabywaniu nieruchomości w Polsce przez

cudzoziemców za 2012 r. wynika, że od 1990 r. tylko

na podstawie zezwoleń przeszło łącznie w ręce cudzo-

ziemców i obcych spółek ponad 106 tys. ha nierucho-

mości gruntowych w Polsce.

Ile gruntów zmieniło

właściciela bez zezwolenia?

Nie wiadomo.

Szczątko-

nisterstwa tworzonych na podstawie informacji od

notariuszy.

Okazuje się jednak, że uzupełnianie wpi-

sów natrafia na problemy.

Notariusze nie nadsyłają

aktów notarialnych do MSW w wymaganym 7-dnio-

wym terminie, często nie pomagają nawet kilkukrot-

ne monity z naszej strony – mówił wiceminister Sta-

nisław Rakoczy podczas posiedzenia sejmowej Komi-

sji Spraw Wewnętrznych.

Jedynym organem wład-

nym ich ukarać jest izba notarialna.

Ta zaś nie kwa-

pi się do podjęcia działań.

Dotychczas wszczęła zale-

dwie trzy postępowania w tego rodzaju sprawach.

W związku z powyższym pytam Pana Ministra:

1.

Ile gruntów zmieniło właściciela bez zezwole-

nia?

2.

Jakie działania zostaną podjęte w celu poprawy

prawa w zakresie zgłaszania do rejestru aktów nota-

rialnych dotyczących zakupu nieruchomości w Polsce

przez cudzoziemców?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 17999)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

przy rozliczeniu wydatków z funduszy na

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że już

dwa lata temu polski rząd został poinformowany, że

grozi nam ze strony Komisji Europejskiej blisko

80 mln euro kary za nieprawidłowości przy rozlicze-

niu wydatków z funduszy na rozwój obszarów wiej-

skich.

Pan Minister informował również, iż podob-

nych spraw, jak ta, która zakończyła się na początku

maja decyzją Komisji Europejskiej o karze dla Polski,

od czego możemy się jeszcze odwołać do Europejskie-

go Trybunału Sprawiedliwości, jest więcej.

Jest kilka

tych postępowań, nawet kilkanaście.

Kwota tych

wszystkich wniosków spornych, które się toczą w try-

bie odwoławczym, ma nie przekraczać miliarda euro.

Pan Minister poinformował też, że od decyzji o nało-

żeniu kary w pierwszej kolejności odwołamy się do

sądu pierwszej instancji Unii Europejskiej, a następ-

nie, jeśli będzie taka potrzeba, do Europejskiego Try-

bunału Sprawiedliwości.

1.

Jakie działania w przeciągu minionych dwóch

lat podjęło ministerstwo w celu poprawy sytuacji

w kwestii rozliczenia wydatków funduszy na rozwój

obszarów wiejskich, mając na uwadze fakt, że już dwa

datków z funduszy na rozwój obszarów wiejskich?

2.

Z jakich funduszy rząd zamierza zapłacić karę

nałożoną na Polskę przez Komisję Europejską?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18000)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie dyskryminacji polskiej żywności

przez zagraniczny rynek

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że

w związku z licznymi atakami na polską żywność

opisywanymi przez zagraniczną prasę polska żyw-

ność jest mniej doceniana.

W ciągu ostatnich miesię-

cy w zagranicznych mediach ukazał się szereg kry-

tycznych materiałów na temat jakości polskiej żyw-

ności.

Fala krytyki pod adresem Polski przetoczyła

103

się w Wielkiej Brytanii i Irlandii, gdzie polskich do-

stawców oskarżano o sprzedaż zanieczyszczonych

produktów wołowych.

Efektem tych oskarżeń był

m.in. bojkot polskiej żywności w Danii.

Od wielu mie-

sięcy trwa także intensywna kampania przeciwko

polskim artykułom spożywczym w Czechach i na Sło-

wacji, a polski rząd nie interweniuje w tej sprawie

wystarczająco skutecznie.

Potrzebne są konkretne

działania, ponieważ ta wielomiesięczna kampania

bardzo negatywnie odbija się na wizerunku polskich

producentów i przetwórców.

1.

W czym Pan Minister upatruje przyczynę roz-

powszechniania fałszywych informacji dotyczących

polskich produktów żywnościowych?

2.

Jakie działania zostały dotychczas podjęte

w celu obrony naszych producentów i przetwórców?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18001)

do ministra transportu,

przy wdrażaniu systemu bezpieczeństwa

informacji przez Grupę PKP

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że we-

wnętrzny audyt wykazał, że za wdrożenie systemu

bezpieczeństwa informacji Grupa PKP zapłaciła

27 mln zł, choć mogła 550 tys. zł.

Sprawa trafiła już

do Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

Okazuje

się, że kolejowe spółki przepłaciły aż 50-krotnie na

wdrożeniu systemów niezbędnych do otrzymania

certyfikatu ISO oraz przygotowaniu tzw. planu cią-

głości działania.

Należy pamiętać również, bardzo

ciekawym elementem dyskusji o środkach finanso-

wych są choćby wydatki na reklamę i promocję, któ-

re również idą w miliony złotych.

Niestety do tej pory

nie było merytorycznej dyskusji o tym, żeby w tej

sprawie ujawniono opinii publicznej wielkość tych

wydatków.

1.

Dlaczego za wdrożenie systemu bezpieczeństwa

gła 550 tys. zł?

2.

Kto ponosi odpowiedzialność za wdrożenie sy-

stemu bezpieczeństwa informacji Grupy PKP, za któ-

ry zapłaciła 27 mln zł?

3.

Ile milionów złotych zostało przeznaczonych na

reklamę i promocję PKP?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18002)

do ministra sportu i turystyki

przeznaczone na promocję Euro 2012

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że 6 mln

zł, które docelowo miało zostać przeznaczone na pro-

mocję Euro 2012, zostało wydane na koncerty Ma-

donny i Coldplay oraz mecz Polska–Anglia – wynika

środków z puli 30 mln zł, które otrzymał resort spor-

tu przed mistrzostwami Europy w piłce nożnej na

specjalne wydatki.

Większość pieniędzy, tj. 5800 tys.,

jak ustaliła jedna ze stacji telewizyjnych, została

przeznaczona na koncert Madonny, który odbył się

15 sierpnia w Święto Wniebowzięcia Najświętszej

Maryi Panny.

Te pieniądze można było przekazać na

lekcje wychowania fizycznego w szkole, na kulturę

fizyczną, na boiska, na program „Blisko boisko”, by

dzieci miały co robić.

Niestety wydano je na koncert

Madonny, która wzbudza wielkie kontrowersje i wy-

korzystuje symbole bardzo nam bliskie do tego, żeby

się promować.

W związku z powyższym pytam Panią Minister:

przeznaczone na promocję Euro 2012, zostało wyda-

ne na koncerty Madonny i Coldplay oraz mecz Pol-

ska–Anglia?

2.

Kto ponosi odpowiedzialność za to nadużycie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18003)

do ministra gospodarki

w sprawie zdyscyplinowania

odpowiedzialnego za górnictwo

wiceministra gospodarki

Szanowny Panie Ministrze, prasa donosi, że gór-

nicza „Solidarność” zaapelowała do premiera Donal-

da Tuska i Pana Wicepremiera o zdyscyplinowanie

odpowiedzialnego za górnictwo wiceministra gospo-

darki Tomasza Tomczykiewicza.

Wiceminister Tom-

czykiewicz swoimi nieodpowiedzialnymi i niekompe-

tentnymi wypowiedziami wywołuje niepokój społecz-

ny na Śląsku – powiedział Jarosław Grzesik, szef

górniczej „Solidarności”.

Chodzi o wypowiedź wice-

ministra Tomczykiewicza dla PAP z dnia 6 maja,

w której poinformował, że w polskim górnictwie wę-

gla kamiennego jest kilka kopalń nierentownych

i zasugerował konieczność ich likwidacji.

W kopal-

104

niach od razu atmosfera zrobiła się napięta.

W dodat-

ku ta informacja wywołała falę medialnych spekula-

cji na temat tego, o jakie konkretnie kopalnie może

chodzić.

Do tego dołączyły wypowiedzi różnych pseu-

doekspertów, a i część polityków postanowiła wyko-

rzystać to do swoich gier.

Górnicy są wzburzeni i za-

niepokojeni, i trudno im się dziwić.

1.

Jakie konkretne kopalnie miał na myśli wice-

minister gospodarki, mówiąc, że w polskim górni-

ctwie węgla kamiennego jest kilka kopalń nierentow-

nych, i sugerując konieczność ich likwidacji?

2.

Co jest przyczyną podjęcia prób likwidacji tych

kopalni?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18004)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wyjaśnienia przez rząd

z bezpieczeństwem państwa w świetle

o ustanowieniu Bałtyckiego Funkcjonalnego

Rzecząpospolitą Polską

dnia 17 lipca 2012 r.

Szanowny Panie Premierze!

W kontekście podpi-

sanej umowy między Rzecząpospolitą Polską a Re-

publiką Litewską i skierowania jej do Sejmu RP wy-

jaśnienia przez Pana Premiera wymaga aspekt ko-

ordynacji cywilno-wojskowej jako integralny element

związany z zarządzaniem przestrzenią powietrzną.

Pragnę zwrócić uwagę na konieczność ustosunkowa-

nia się przez rząd do niektórych aspektów związa-

nych z bezpieczeństwem państwa, odniesionych do

aktów prawnych, za które odpowiedzialny jest kon-

stytucyjnie minister obrony narodowej.

Przykładowo rozporządzenie wydane na podsta-

lotnicze (w sprawie szczegółowych zasad wykonywa-

nia zadań przez państwowy organ zarządzania ru-

chem lotniczym), z późniejszymi zmianami, oraz roz-

porządzenie MON wydane na podstawie art. 121 ust. 6

ustawy Prawo lotnicze (w sprawie sposobu współdzia-

łania organów zarządzania ruchem lotniczym z Siła-

mi Powietrznymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Pol-

skiej) szczegółowo określają sposób współpracy stron:

wojskowej i cywilnej w zakresie użytkowania prze-

strzeni powietrznej.

Co więcej, oba te akty stanowią

podstawę prawną do zawierania odpowiednich poro-

zumień roboczych oraz uzgadniania procedur współ-

pracy odpowiednich podmiotów strony cywilnej i stro-

ny wojskowej.

Oba te rozporządzenia w żadnym stop-

niu nie odnoszą się do sytuacji, jaka powstanie po

ustanowieniu FAB (Functional Airspace Block).

1.

Czy nastąpiła lub czy nastąpi korekta tych

i innych aktów prawnych, tak aby polska strona woj-

skowa mogła posiadać podstawę prawną do zapew-

nienia współpracy z organami zarządzania ruchem

lotniczym strony litewskiej w ramach Baltic FAB,

skich organów zarządzania ruchem lotniczym?

Kolejne rozporządzenie Rady Ministrów w spra-

wie określenia organu dowodzenia obroną powietrz-

ną oraz trybu postępowania przy stosowaniu środ-

ków obrony powietrznej w stosunku do obcych stat-

ków powietrznych niestosujących się do wezwań

państwowego organu zarządzania ruchem lotni-

czym (Dz. U. z 2011 r.

Nr 254, poz. 1522) określa

m.in. tryb postępowania przy stosowaniu środków

obrony powietrznej w ramach ochrony granicy pań-

stwowej w stosunku do obcych wojskowych i cywil-

nych statków powietrznych niestosujących się do we-

zwań państwowego organu zarządzania ruchem lot-

niczym oraz organu dowodzenia obroną powietrzną,

w tym zakres i sposób współdziałania organu dowo-

dzenia obroną powietrzną z państwowym organem

zarządzania ruchem lotniczym oraz z organem do-

wodzenia zintegrowanego systemu obrony powietrz-

nej NATO.

To rozporządzenie również nie uwzględ-

nia istnienia FAB.

prowadzone operacje powietrzne w ramach ochrony

naszej granicy państwowej, w sytuacji gdy zamiast

pod kontrolą państwowego organu zarządzania ru-

chem lotniczym część naszej przestrzeni powietrznej

będzie pod kontrolą litewskiego organu służb ruchu

lotniczego?

Pragnę ponadto zwrócić uwagę, iż w części pol-

skiej przestrzeni powietrznej ustanowiono struktury

przestrzeni powietrznej wykorzystywane do szkole-

nia lotniczego Sił Powietrznych Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Struktury te to TSA (Temporary Segregated

Area) i TRA (Temporary Reserved Area).

Są one proA-

jektowane i ustanawiane oraz zarządzane na podsta-

wie przepisów rozporządzenia wydanego na podsta-

Również to rozporządzenie nie zawiera żadnego od-

niesienia do sytuacji, jaka powstanie po ustanowie-

niu FAB i organów powołanych na podstawie umowy

międzyrządowej, której ratyfikacja jest aktualnie

procedowana.

Proszę również o udzielenie odpowiedzi na nastę-

3.

Kto zatem będzie odpowiedzialny za projekto-

wanie i ustanawianie struktur przestrzeni powietrz-

nej w ramach FAB w tej części powietrznej, która

znajdzie się pod kontrolą litewskich służb ruchu lot-

105

niczego?

Polskie, narodowe organa zarządzania prze-

strzenią powietrzną czy ustanowione dla potrzeb za-

rządzania FAB ciała powołane na mocy porozumie-

nia, które teraz procedujemy?

4.

Czy Ministerstwo Obrony Narodowej prowadzi-

ło prace analityczne dotyczące skutków ustanowienia

Baltic FAB dla zapewnienia bezpiecznego i skutecz-

nego szkolenia lotniczego Sił Powietrznych i jakie są

wyniki tych prac, i czy mogą być one udostępnione

lub opublikowane?

5.

Czy Ministerstwo Obrony Narodowej uczestni-

czyło w konsultowaniu wstrzymania wejścia w życie

rozporządzenia wykonawczego UE nr 923/2012 z dnia

tzw. SERA (Standardised European Rules of Air),

czyli wspólnotowego prawa lotniczego, i czy ma świa-

domość, że do 4 grudnia 2014 r. w obu częściach Bal-

tic FAB będą obowiązywać różne przepisy ruchu lot-

niczego, bowiem Polska wstrzymała stosowanie prze-

pisów SERA, a strona litewska wprowadziła je w życie

z dniem 4 grudnia 2012 r.?

6.

Jak sytuacja związana z brakiem uzgodnień

dotyczących stosowania przepisów SERA przez litew-

skich kontrolerów ruchu lotniczego zapewniających

usługi szkolenia polskich załóg w naszej przestrzeni

powietrznej, w której tych przepisów się nie stosuje,

wpłynie na bezpieczeństwo wykonywania tych ope-

racji lotniczych?

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18005)

do ministra transportu,

w sprawie planowanych zmian ustawowych

TBS-ów w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Dotychczas w Polsce

wybudowano ponad 100 tys. mieszkań w ramach

działalności podmiotów, które funkcjonują w oparciu

mach popierania budownictwa mieszkaniowego.

Jest

to bardzo istotny element budownictwa mieszkanio-

wego w naszym kraju, dzięki któremu wielu obywa-

teli mogło dokonać najmu lokalu bez konieczności

angażowania dużych środków finansowych w nieru-

chomość.

Na przestrzeni lat funkcjonowania towarzystw

budownictwa społecznego powstało wiele stowarzy-

szeń zrzeszających poszczególne TBS-y, które repre-

zentują ich interesy zwłaszcza przy wszelkich zmia-

nach mogących mieć wpływ na funkcjonowanie TBS-

ów w skali kraju.

Jedno z takich stowarzyszeń

w ostatnim czasie zwróciło się do mojego biura posel-

skiego z prośbą o interwencję.

Z uzyskanych od interweniujących informacji wy-

nika, że przygotowany poselski projekt ustawy o zmia-

nie ustawy o gospodarce komunalnej, ustawy o samo-

rządzie województwa i ustawy o samorządzie powia-

towym może przynieść negatywne skutki dla wielu

polskich miast i gmin, w szczególności zaś zaszkodzić

może działalności wielu TBS-ów w Polsce.

W ocenie

interweniujących powstaje obawa, że przedmiotowy

projekt ma w swoim zamierzeniu doprowadzić do wy-

cofania się jednostek samorządu terytorialnego z udzia-

łu w spółkach komunalnych, które w chwili obecnej

pozostają dla jednostek samorządu terytorialnego na

wielu płaszczyznach skutecznym instrumentem re-

alizacji ich polityki społecznej i gospodarczej, w tym

chodzi o funkcjonowanie lokalnych towarzystw bu-

downictwa społecznego – TBS.

Takie zmiany mogą

w ciągu najbliższych lat doprowadzić do likwidacji

bądź znacznego ograniczenia działalności TBS-ów

w Polsce, albowiem realizują one obecnie jedno z za-

dań gminy, wymienione w ustawie o samorządzie

gminnym – realizację gminnego budownictwa miesz-

kaniowego.

Kolejną kwestią poruszaną przez interweniują-

cych jest fakt, iż obecnie funkcjonujące TBS-y dzia-

łają w oparciu o akty założycielskie, które w przeszło-

ści były akceptowane przez właściwe ministerstwa

odpowiedzialne za budownictwo, bowiem odpowia-

dały wymogom stawianym im przez ustawę o niektó-

rych formach popierania budownictwa mieszkanio-

wego.

Natomiast po wprowadzeniu planowanych

zmian te same akty założycielskie staną się niezgod-

ne z prawem i konieczna będzie ich zmiana, chociaż

w dalszym ciągu będą one spełniać wszelkie wymogi

stawiane przez ustawę o niektórych formach budow-

nictwa mieszkaniowego.

Ministra o następujące kwestie:

1.

Jakie stanowisko w opisywanej sprawie prezen-

tuje Pana resort?

2.

Czy projekt zakłada, że gmina będzie mogła

wyłącznie sama realizować budownictwo mieszka-

niowe, czy będzie mogła w tym celu powoływać spół-

ki gminne (TBS-y)?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

106

Interpelacja

(nr 18006)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie niezgodnych z prawem

praktyk szkół podczas rekolekcji

wielkopostnych

Każdego roku podczas rekolekcji wielkopostnych

dochodzi do nadużyć ze strony dyrekcji szkół, pole-

gających na tym, że młodzież nieuczęszczająca na

rekolekcje nie ma zapewnionej właściwej opieki i za-

jęć ze strony pedagogów.

Takie sytuacje, mimo że są

niedopuszczalne na gruncie obowiązującego prawa,

stały się nagminną praktyką wielu szkół, zarówno

na poziomie podstawowym, jak i gimnazjalnym.

Do mnie jako posłanki docierają liczne sygnały

oburzonych tą sytuacją rodziców, którzy nie godzą

się na całkowite podporządkowanie organizacji zajęć

w szkole rekolekcjom, na które ich dzieci nie uczęsz-

czają.

Na łamach „Gazety Wyborczej” w dniu 14 mar-

ca 2013 r. ukazał się list jednej z matek, która opisu-

je kuriozalne postępowanie szkół w okresie rekolek-

cyjnym

1)

.

Zbulwersowana matka jednego z uczniów

zwraca w nim uwagę, że „dzieci w ciągu trzech dni

rekolekcji straciły: 2 godziny matematyki, 2 godziny

języka polskiego, 2 godziny przyrody, 2 godziny WF-u

oraz 1 godzinę języka angielskiego”.

Podobny list zo-

stał opublikowany w tym roku na portalu radia TOK

FM

2)

, w którym opisana została sytuacja w jednej

z lubelskich szkół podstawowych.

Autorka listu wska-

zała, że podczas rekolekcji w szkole jej syna w ogóle

nie odbywają się lekcje.

W tym roku zaś uczniowie

nawet nie udali się do kościoła, a jedynie odbyli dwu-

godzinne spotkanie z księdzem na sali gimnastycz-

nej, po czym zostali zwolnieni do domów.

Podobnych przykładów w całej Polsce są setki.

Problem jest szeroko opisywany w Internecie, gdzie

bezsilni rodzice, którzy nie godzą się na taką sytua-

cję, wyrażają swoje oburzenie.

Wśród przykładów

szkół, w których dochodzi do naruszeń praw uczniów

w związku z okresem rekolekcyjnym, można wymie-

nić m.in. Szkołę Podstawową im. Wandy Rutkiewicz

w Warszawie, szkołę podstawową w Szopie

3)

, Szkołę

Podstawową im. Kazimierza Odnowiciela w Pobie-

dziskach

4)

, Szkołę Podstawową im. Wspólnej Europy

w Zalesiu Górnym

5)

, Szkołę Podstawową nr 9 w Ka-

towicach

6)

.

Cechą wspólną ww. szkół jest brak zajęć lekcyj-

nych w czasie rekolekcji.

Na bazie tych kilku przy-

kładów widać wyraźny model funkcjonowania szkół

w ciągu trzech dni rekolekcji wielkopostnych, pole-

gający na tym, że szkoła w zakresie dydaktycznym

na te trzy dni przestaje wykonywać swoje funkcje, co

stanowi zaniechanie obowiązków wynikających z po-

wszechnego systemu oświaty.

Problemem jest nie

tylko brak odbywających się lekcji w tym czasie, ale

również brak właściwej opieki nad uczniami, która

należy do obowiązków szkoły.

Same rekolekcje odby-

wają się bowiem w granicach 1–2 godzin dziennie od

rana, zaś potem uczniowie albo „zwalniani” są do

domów, albo proponowane są im zajęcia na świetlicy.

W przypadku zajęć na świetlicy dzieci mają zapew-

nioną opiekę w godzinach lekcyjnych, jednak poziom

tych zajęć jest bardzo zróżnicowany – od angażują-

cego i rozwijającego uczniów po właściwie bierne

oczekiwanie na pójście do domu.

Zwrócić należy przy

nych to nauczyciele, z którymi powinny odbywać się

planowo zajęcia, zobowiązani są do zapewnienia opie-

ki uczniom.

Świetlica jest instytucją zastępczą, gdy

zajęcia lekcyjne nie odbywają się.

W przypadku reko-

lekcji wielkopostnych nie ma żadnych przesłanek, by

takie zajęcia się nie odbywały i by nauczyciele byli

wówczas zwolnieni z obowiązku świadczenia swojej

pracy dydaktyczno-opiekuńczej.

W wielu szkołach

sytuacja wygląda jeszcze gorzej, ponieważ uczniowie

po rekolekcjach zwalniani są do domów.

Zatem ok.

godziny 10–11 zostają oni już bez opieki.

Rzeczą oczy-

wistą jest, że ich rodzice nie uzyskują wówczas spe-

cjalnych zwolnień z pracy na czas rekolekcji, by za-

gwarantować opiekę swoim dzieciom.

Ponadto w okresie rekolekcyjnym, obok braku

podstawowych zajęć lekcyjnych, nie odbywają się

również zajęcia dodatkowe, które dla wielu uczniów

są kluczowo ważne i spośród których każda godzina

jest cenna.

Chodzi tu np. o zajęcia z logopedą czy tzw.

zajęcia reedukacyjne.

Nie ma żadnego uzasadnienia,

by w czasie rekolekcji, które obowiązują tylko ucz-

niów uczęszczających na religię, szkoły odwoływały

wszystkie zajęcia dla wszystkich uczniów.

Takie po-

dejście do uczniów nieuczęszczających na rekolekcje

jest nie tylko lekceważące, ale stanowi jednocześnie

ewidentny przejaw dyskryminacji ze względu na

przynależność religijną.

Zgodnie bowiem z brzmieniem obowiązujących

przepisów okres rekolekcyjny zwalnia dzieci należą-

ce do Kościoła i uczęszczające na lekcje religii z trzech

dni zajęć w szkole na potrzeby uczestnictwa w reko-

lekcjach.

Sytuacja pozostałych dzieci, a zatem tych,

które na religię nie uczęszczają, nie ulega zmianie

w stosunku do zwykłych dni szkolnych.

Oznacza to,

że takie dzieci powinny w normalnym trybie udać się

na zajęcia lekcyjne, które to zajęcia powinny się od-

być w zgodzie z planem.

Tymczasem w Szkole Pod-

stawowej im. Wspólnej Europy w Zalesiu Górnym

nawet gimbus zawożący dzieci do szkoły przyjeżdżał

w ciągu tych trzech dni godzinę później.

Z kolei na-

uczyciele, którzy zgodnie z planem powinni prowa-

dzić zajęcia dla dzieci obecnych w szkole, lekcji tych

nie prowadzili z uwagi na to, jak twierdzi dyrekcja

1)

http://wyborcza.pl/1,95892,13562821,Oburza_mnie_sposob_orga-

nizacji_rekolekcji _wielkopostnych.html

2)

http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103085,13599609,_Zajecia_sporto-

we_na_korytarzu_lub_odwołane_bo_na.html

3)

http://malaszkola.eu/2013/03/rekolekcje-szkola-podstawowa/

4)

http://www.pobiedziska.szkola.pl/files/rekolekcje/rekolekcje_sp.pdf

5)

http://www.zalesie-gorne.eu/forum/viewthread.php?forurn_id=7&thread_

id=1140

6)

http://katowice.gazeta.pl/katowice/1,35019,7668862,Czy_z_powo-

du_rekolekcji_moze_nie_być_lekcji_w_szkole_.html

107

szkoły, że musieli pomagać katechetom w opiece nad

uczestnikami rekolekcji.

Jest to kolejny absurd tej

sytuacji, bowiem nauczyciele nie są zwolnieni ze swo-

ich zajęć i jeżeli tylko znajdują się uczniowie, którzy

nie biorą udziału w rekolekcjach, są zobowiązani

przeprowadzić z nimi zajęcia.

Taka sytuacja jest nie tylko niekomfortowa i krzyw-

dząca dla uczniów nieuczęszczających na religię i ich

rodziców, ale może być również niezręczna dla sa-

mych nauczycieli.

Zamiast bowiem mieć możliwość

wykonywania swoich obowiązków dydaktycznych,

często są oddelegowywani do towarzyszenia uczniom

w rekolekcjach.

Reasumując, przez ostatnie lata wytworzyła się

karygodna praktyka dyrekcji szkół polegająca po

pierwsze na tym, że dzieci nieuczęszczające na religię

są pozbawione zajęć, które angażowałyby ich czas

i uwagę, po drugie szkoła ogranicza czas sprawowa-

nia nad nimi opieki, co bardzo komplikuje organiza-

cję życia pracujących rodziców, po trzecie nauczycie-

le bez żadnej ku temu podstawy otrzymują w efekcie

trzy dni wolne od pracy lub w dużym stopniu z ogra-

niczonym wymiarem czasu pracy.

Taki stan rzeczy

nie tylko w sposób nieuprawniony różnicuje sytuację

dzieci uczęszczających i tych nieuczęszczających na

religię, czyniąc sytuację tych drugich znacznie gor-

szą zarówno z punktu widzenia organizacji czasu, jak

i opieki nad nimi i zaangażowania w pracę z nimi,

ale również jest niezgodny z obowiązującymi przepi-

sami prawa.

Należy przypomnieć, że kwestię rekolekcji wiel-

kopostnych reguluje rozporządzenie ministra eduka-

24 kwietnia 1992 r.).

Reguły organizacji tego czasu

zostały jasno sprecyzowane w § 10 rozporządzenia.

Zgodnie z brzmieniem ust 1. „uczniowie uczęszczają-

kopostnych, jeżeli religia lub wyznanie, do którego

niają katecheci.

Szczegółowe zasady dotyczące orga-

nizacji są przedmiotem odrębnych ustaleń między

organizującymi rekolekcje a szkołą”.

Powyższy zapis

zdaje się nie budzić wątpliwości co do organizacji za-

jęć podczas rekolekcji.

Wynika z niego wyraźnie, że

tylko uczniowie uczęszczający na religię są zwolnieni

z zajęć szkolnych, a zatem pozostali uczniowie nor-

malnie w zajęciach lekcyjnych uczestniczą.

Zacyto-

wany przepis rozporządzenia dotyczy tylko dzieci

uczęszczających na religię i tylko w odniesieniu do

nich wprowadza owo zwolnienie z zajęć.

Pozostali

uczniowie są zarówno zobowiązani, jak i uprawnieni

do udziału w normalnych i pełnowartościowych za-

jęciach lekcyjnych prowadzonych przez nauczycieli.

Dyrekcje większości szkół zdają się zapominać o tym

ważnym aspekcie, że zajęcia szkolne to nie tylko obo-

wiązek, ale też prawo ucznia do uczestnictwa w nich,

a nadto prawo rodzica do oddania dziecka pod opiekę

szkoły podczas zajęć programowych.

Rozporządzenie

nie daje żadnych instrumentów dyrekcji szkoły do

arbitralnego przesądzania o tym, czy zajęcia dla dzie-

ci nieuczęszczających na religię się odbędą, czy też

nie.

To samo dotyczy zajęć dodatkowych.

Zagwaran-

towanie i przeprowadzenie tych zajęć jest obowiąz-

kiem zatrudnionych w szkole nauczycieli.

Prawdą jest, że uczniowie nieuczęszczający na re-

ligię stanowią mniejszość ogółu społeczności szkol-

nej.

Nie ma to jednak żadnego znaczenia w kwestii

ich prawa do normalnych zajęć szkolnych i do wywią-

zania się szkoły z ciążącego na niej obowiązku świad-

czenia takich zajęć.

Niewielki odsetek uczniów, któ-

rzy nie podzielają światopoglądu katolickiego, nie

jest wystarczającym powodem do odmowy bądź ogra-

niczania im prawa do edukacji i zajęć opiekuńczo-

-wychowawczych.

Nie chodzi jednak o zajęcia na

świetlicy, które powinny być formą organizowania

uczniom czasu poza normalnymi godzinami lekcyj-

nymi, lecz o lekcje i zajęcia dydaktyczne, które ucz-

niowie mają zagwarantowane zgodnie z programem

nauczania.

Ponadto, co do zasady, sama konstrukcja rekolek-

cji wielkopostnych, które odbywają się w czasie go-

dzin lekcyjnych, budzi duże wątpliwości.

Niezrozu-

miały pozostaje dla mnie taki zapis rozporządzenia,

który ustala, że rekolekcje odbywają się w dni nauki

szkolnej i w czasie programowych lekcji.

Nic bowiem

nie stoi na przeszkodzie, żeby odbywały się one

np. popołudniami, po zajęciach szkolnych.

Wówczas

nie powstałyby wszystkie powyżej opisane problemy

związane z brakiem zajęć lekcyjnych i nierównym

traktowaniem uczniów uczęszczających i nieuczęsz-

czających na religię.

Problem, który zostaje poruszony w niniejszej in-

terpelacji, nie jest przypadkiem jednostkowym.

Sta-

nowi on powszechne nadużycie.

Charakteryzuje się

opieszałością i lekceważącym traktowaniem uczniów,

którzy nie uczęszczają na religię, a także ich rodzi-

ców.

Jest przejawem dyskryminacji ze względu na

przynależność wyznaniową.

Stanowi niedozwoloną,

bardzo rozszerzającą interpretację obowiązujących

przepisów prawa.

Taki stan rzeczy jest niezgodny ze

współczesnymi europejskimi standardami.

Dlatego, mając na uwadze wyżej opisany problem,

proszę o jego wnikliwą analizę i udzielnie odpowiedzi

na następujące pytania:

1.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej spra-

wuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów rozpo-

rządzenia w sprawie warunków i sposobu organizo-

wania nauki religii w publicznych przedszkolach

się odbywa?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej posiada

informacje, w ilu szkołach, w 2013 r. i w latach po-

przednich, w okresie rekolekcji wielkopostnych zaję-

cia lekcyjne w ogóle się nie odbywały?

108

3.

Czy utracone wskutek rekolekcji wielkopost-

nych zajęcia dodatkowe przez dzieci nieuczęszczające

na religię są im rekompensowane?

4.

Dlaczego w rozporządzeniu ministra edukacji

narodowej przyjęto taką konstrukcję, w której reko-

lekcje wielkopostne odbywają się w dni nauki szkol-

nej w czasie godzin lekcyjnych?

Czy Pani Minister

zamierza dokonać stosownych zmian w rozporządze-

niu, żeby wyeliminować opisane w interpelacji prob-

lemy?

Czy Pani Minister rozważa możliwość zmian

w rozporządzeniu polegających na tym, że rekolekcje

odbywać się będą w godzinach popołudniowych, tak

by uczniowie nie tracili zajęć lekcyjnych?

5.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej dostrze-

ga opisane w treści interpelacji problemy (dzieci nie-

uczęszczające na religię są pozbawione zajęć lekcyj-

nych i zajęć dodatkowych; szkoła ogranicza czas spra-

wowania nad nimi opieki, co bardzo komplikuje or-

ganizację życia pracujących rodziców; nauczyciele

w czasie trwania trzech dni rekolekcji nie wykonują

swoich obowiązków dydaktycznych)?

Jeżeli tak, to co

ministerstwo zamierza uczynić celem poprawy tej

sytuacji?

6.

Czy ministerstwo zamierza przeprowadzić kon-

trolę w szkołach i wyciągnąć konsekwencje w związ-

ku z wyżej opisanymi naruszeniami?

Poseł Wanda Nowicka

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18007)

do ministra zdrowia

w sprawie dramatycznego niedoboru

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie art. 20

z późn. zm.), kierując się szeroko pojętym interesem

społecznym, uprzejmie proszę Pana Ministra o infor-

macje na temat stanu opieki geriatrycznej w Polsce,

oraz o wskazanie planów poprawy sytuacji w tym

zakresie.

Uzasadnienie: Geriatria jest szczególną dziedziną

wiedzy, ponieważ osoby starsze są bardziej wrażliwe

na leki, częściej występują u nich różne działania nie-

pożądane.

Co więcej, zmiany wzajemnych proporcji

rametry farmakokinetyczne leków – np. powodują,

żenia niż u zwykłych pacjentów, a leki rozpuszczalne

skuteczne, gdyż z wiekiem niektóre receptory stają

się mniej wrażliwe na pobudzenie.

Dlatego dawkowa-

być indywidualnie dobierane, tak aby uwzględniać

przyjmowanymi lekami.

Minęło ponad pół wieku od narodzin w Polsce geria-

trii jako pełnoprawnej dziedziny medycyny.

W 1960 r.

powstała pierwsza w Polsce poradnia geriatryczna

(w Opolu), a w 1961 r. pierwsze oddziały geriatryczne

(w Katowicach i w Łodzi).

wydarzeń w Polsce leczenie geriatryczne jest w dal-

szym ciągu słabo dostępne dla potrzebujących go pa-

cjentów.

W 2007 r., za krótkich rządów PiS, Zespół ds. Ge-

riatrii przy Ministerstwie Zdrowia dokonał uaktual-

nienia danych w tym zakresie.

Z analizy wynikało,

że jest 174 lekarzy wyspecjalizowanych w geriatrii,

z których czynnych zawodowo jest tylko 120, co gor-

sza, jedynie ok. 70 z nich pracowało zgodnie ze spe-

cjalizacją.

Z ostatnich danych prasowych, już z roku

przybędzie zaledwie 40 geriatrów.

Prawdopodobnie dziś w Polsce łóżek szpitalnych

dedykowanych kompleksowej opiece osób w pode-

szłym wieku jest zaledwie ok. 500 (z czego połowa na

Śląsku).

A przecież pacjenci w starszym wieku zaj-

mują w Polsce niemal 50% łóżek szpitalnych!

Powiększanie się najstarszej grupy społecznej

w latach 2000–2050 dotyczy wszystkich krajów, jed-

nak jego dynamika w kolejnych 50 latach będzie naj-

wyższa w Polsce (4,4-krotny wzrost), w porównaniu

z Niemcami (3,7) i Szwecją (2,9).

Bardzo nieciekawie wygląda sprawa kształcenia

lekarzy o specjalności geriatrycznej.

O ile w Austrii,

Szwecji i Wielkiej Brytanii wskaźnik liczby lekarzy

geriatrów przypadających na 10 000 osób w wieku

powyżej 65 lat oscyluje od niemal 5 do ponad 3, to

w Polsce jest on... kilkadziesiąt razy mniejszy.

Warto zauważyć, że geriatria nadal nie została

obowiązkowym przedmiotem nauczania na polskich

uczelniach medycznych.

Mimo wysiłków wielu gremiów gerontologicznych

Rada Główna Szkolnictwa Wyższego nie włączyła

dotąd geriatrii do obligatoryjnego programu kształ-

cenia na kierunku lekarskim.

Dlatego jedynie połowa

uczelni medycznych ma możliwości wykładania fa-

kultatywnie przedmiotu „geriatria” w programie edu-

kacji przyszłych lekarzy, specjalizowania geriatrów,

szkolenia lekarzy rodzinnych oraz publikowania.

Niestety, niektóre z uczelni realizujących przedmiot

„geriatria” wykładają go jedynie teoretycznie – z po-

wodu braku klinicznej bazy łóżkowej.

Cierpi na tym

również jakość kształcenia gerontologicznego innych

zawodów – pielęgniarek, fizjoterapeutów i pozosta-

łych praktyków geriatrycznych.

Młodzi adepci sztuki

lekarskiej nie mają wystarczających możliwości na-

bywać podstawowej wiedzy i umiejętności z zakresu

109

geriatrii oraz gerontologii, absolwenci nie mogą od-

bywać podyplomowych staży geriatrycznych w ra-

mach specjalizacji z medycyny rodzinnej ani podej-

mować specjalizacji z geriatrii.

Niewątpliwie rozwijanie geriatrii w Polsce w za-

kresie bazy, kadry i sieci usług staje się koniecznością

– ta dyscyplina medyczna odpowiada zarówno wy-

zwaniom demograficznym najbliższej przyszłości, jak

i złożonym potrzebom osób starzejących się oraz naj-

starszych, a także ich opiekunom rodzinnym.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie proszę

1.

Ilu mamy obecnie lekarzy geriatrów w Polsce

i w województwie świętokrzyskim, ilu z nich czynnie

praktykuje?

2.

Ilu lekarzy o tej specjalności przybędzie w najbliż-

szych latach?

sort zdrowia w celu zwiększenia liczby miejsc specja-

lizacyjnych z dziedziny geriatrii?

4.

Ile szpitalnych oddziałów geriatrycznych dzia-

ła w Polsce, w tym w województwie świętokrzyskim,

i ile oferują miejsc dla pacjentów?

5.

Jakie w ostatnich 5 latach działania podjął mi-

nister zdrowia w celu zachęcenia lekarzy do wyboru

specjalności geriatrycznej?

6.

O ile wyżej (procentowo) w systemie JPG są

wycenione procedury geriatryczne w stosunku do

podobnych, ale przeprowadzanych na osobach w sile

wieku?

7.

Jakie warunki minimalne powinien spełnić

szpital, aby otworzyć oddział geriatryczny?

8.

Czy Ministerstwo Zdrowia podjęło działania

w celu włączenia geriatrii do obligatoryjnego progra-

mu kształcenia przyszłych lekarzy?

Jeśli tak, to na

jakim etapie są te działania?

Wnoszę również o poinformowanie mnie o decy-

zjach, jakie Pan Minister podjął i podejmie w przed-

miotowej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Maria Zuba

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18008)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia rozwiązań

Administracji i Cyfryzacji

systemie informacji medycznej

w sprawie wprowadzenia rozwiązań mających na

nym przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

W dobie informatyzacji dostępu do informacji me-

dycznej należy szczególną ochroną prawną objąć

wszystkie dane dotyczące pacjenta, a w szczególności

te, które wchodzą w zakres szczególnej kategorii da-

nych, tzw. danych wrażliwych.

Zdaniem GIODO ostat-

nie nieprawidłowości, do których dochodziło w służbie

zdrowia podczas korzystania z systemu eWUŚ, polega-

ły na poważnym naruszeniu dóbr osobistych, ponadto

ne informacje znajdujące się w systemie eWUŚ dopro-

wadziły do nieumyślnego poinformowania dziecka ad-

opcyjnego o danych jego biologicznych rodziców, mimo

że fakt adopcji był przez rodziców adopcyjnych utrzy-

mywany w tajemnicy (źródło: http://poznan.gazeta.pl/

poznan/l,36037,13417247,Przez_system_eWUS_dzie-

cko_dowiedzialo_sie ze_zostalo.html).

System eWUŚ zbiera tylko te dane o pacjencie,

które dotyczą jego ubezpieczenia.

Tworzony przez

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji system in-

formacji medycznej będzie zawierał znacznie bardziej

newralgiczne dane.

Każdy pacjent będzie miał zało-

żone internetowe konto pacjenta, które umożliwiać

mu będzie dostęp do informacji o przebytych przez

niego chorobach, operacjach i badaniach lekarskich.

Internetowa baza gromadząca takie dane powinna

być dobrze chroniona.

Trzeba dokładnie określić, kto

Zdaniem rzecznika praw pacjenta dobrym rozwiąza-

niem byłoby wprowadzenie poświadczeń, za pomocą

których pacjent określałby, kto może mieć dostęp do

jego danych.

Tym sposobem, w sytuacjach gdy pa-

cjent nie będzie w stanie samodzielnie poinformować

lekarza o historii swojego zdrowia, na mocy upoważ-

nień odpowiedni lekarz będzie mógł skorzystać z da-

nych dostępnych na internetowym koncie pacjenta

(http://www.bpp.gov.pl/#kom114).

Ważną kwestią

jest dostosowanie poziomu zabezpieczeń takiego kon-

ta.

GIODO twierdzi, iż system logowania polegający

na używaniu przez pacjenta stałego loginu i hasła

mógłby okazać się niewystarczający i zbyt niebez-

pieczny (http://www.tvn24.pl/wiadomosci-z-kraju,3/

ewus-niepokoi-giodo-zbyt-miekkie-logowanie-przy-

musowa-baza,299190.html).

Następną ważną kwe-

stią, którą dostrzega GIODO, jest potrzeba ochrony

newralgicznych danych pacjentów przed ubezpieczy-

cielami.

Może dochodzić do prób wyłudzeń tych da-

nych od pacjentów przez firmy ubezpieczeniowe.

Pra-

wo musi dobrze chronić pacjenta przed takimi niele-

galnymi działaniami.

1.

Jak odnosi się pan do zastrzeżeń GIODO

i rzeczniczki praw pacjenta dotyczących funkcjono-

wania systemu eWUŚ?

110

2.

W jaki sposób chce pan zapewnić ochronę pa-

cjentom przed próbami wyłudzeń danych o ich stanie

zdrowia?

3.

Kto będzie miał dostęp do danych o pacjen-

tach, zawartych w tworzonym systemie informacji

medycznej?

4.

Jak odnosi się Pan do pomysłu wprowadzenia

poświadczeń, za pomocą których pacjenci będą mogli

określić, kto może mieć dostęp do ich danych o stanie

zdrowia zawartych w systemie?

5.

Jak odnosi się Pan do przypadków nieostrożne-

go obchodzenia się z danymi o pacjentach zawartymi

w systemie eWUŚ przez pracowników zakładów me-

dycznych?

6.

Czy planowane są szkolenia pracowników upo-

ważnionych do wglądu w informacje elektronicznych

systemów umożliwiających dostęp do danych o zdro-

wiu pacjentów, w zakresie korzystania z takich sy-

stemów?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18009)

do prezesa Rady Ministrów

z pieniędzy publicznych

Prezesa Rady Ministrów z prośbą o merytoryczną

odpowiedź w sprawie finansowania skandalistów

z pieniędzy publicznych.

Koncert Madonny z 1 sierpnia 2012 r. był poprze-

dzony protestami i sprzeciwem wielu organizacji

i stowarzyszeń.

Katolickie Stowarzyszenie Dzienni-

karzy i Krucjata Młodych domagały się odwołania

koncertu.

Grupa młodych katolików działająca przy

Instytucie im. ks. Piotra Skargi złożyła wtedy w war-

szawskim ratuszu odpowiedni wniosek, który podpi-

sały 43 tys. osób.

Ponadto termin koncertu zbiegł się

z terminem obchodów kolejnej, 68. rocznicy wybuchu

powstania warszawskiego, co zostało odebrane jako

wyraz pogardy w stosunku do bohaterów i ofiar tego

heroicznego zrywu i natychmiast oprotestowane

przez środowiska kombatanckie.

Czyżby koncert

miał odwrócić uwagę ludzi od historii i od tego, jak

wielkie poświęcenie w wyzwolenie od okupanta wło-

żyli ówcześni podziemni działacze?

Tymczasem, jak

donosi Niezalezna.pl, każdy Polak dopłacił do ubie-

głorocznego koncertu Madonny.

Zarządzająca stadio-

nem w imieniu ministerstwa spółka Narodowe Cen-

trum Sportu nie znalazła sponsora dla imprezy.

Kon-

cert zamiast zysku przyniósł 4,8 mln zł strat.

Stadion

Narodowy i Ministerstwo Sportu straciły na występie

wokalistki prawie 5 mln zł.

Narodowe Centrum Spor-

tu obiecało ministerstwu, że jeżeli da na tę imprezę

6 mln zł, to do kasy ministerstwa wróci o 200 tys. zł

więcej.

Zysk miał pochodzić ze sprzedaży biletów VIP

i uzyskania dodatkowego sponsora koncertu.

Nie

wszystkie miejsca zostały jednak sprzedane, a spon-

sora nie znaleziono.

Prawie 5 mln zł straty pokryło

Ministerstwo Sportu, czyli każdy z nas.

Trudno po-

godzić się z faktem, że Polacy, z których większość

deklaruje wiarę chrześcijańską, nie wiedząc o tym,

sfinansowali występ skandalistki znanej m.in. z pub-

licznego „ukrzyżowania się” podczas koncertu.

Ma-

donna naraziła się nie tylko katolikom, ale także

muzułmanom i wyznawcom judaizmu, którzy zgod-

nie stwierdzili, że znacznie przekroczyła dopuszczal-

ne granice.

Ministerstwo naraziło się teraz dodatko-

wo kombatantom.

Organizatorzy najwyraźniej za nic

mieli sprzeciw społeczny osób i stowarzyszeń, które

– wtedy jeszcze nieświadome, że do koncertu dołoży

się każdy – jawnie protestowały przeciwko promowa-

niu skandalistów i bezczeszczeniu ważnego święta

narodowego.

W związku z powyższym pytam:

1.

Czy podane informacje są prawdziwe?

2.

Jeśli tak, to jakie konsekwencje poniosły osoby

odpowiedzialne za tę sytuację?

3.

Dlaczego rząd Rzeczypospolitej Polskiej, której

konstytucja mówi wyraźnie, że władzę zwierzchnią

stanowi naród, marnuje samowolnie publiczne pie-

niądze?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Ziobro

Łańcut, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18010)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie pomyłkowych zatrzymań

domniemanych przestępców

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz częściej docie-

rają do mnie informacje o rażących pomyłkach pod-

czas prowadzenia akcji zatrzymań domniemanych

przestępców.

8 maja od samego rana doszło do kilku

zatrzymań na terenie miasta Poznania, funkcjona-

riusze CBŚ wtargnęli również do mieszkania przy ul.

Sportowej na Wildzie.

Wyłamano drzwi, poturbowa-

no niepełnosprawnego mężczyznę i skuto go kajdan-

kami.

Mężczyzna ma 25 lat i wymaga całodobowej

opieki ze względu na wadę przysadki mózgowej, kon-

takt z nim jest w dużym stopniu utrudniony.

Po sprawdzeniu danych okazało się, że zatrzyma-

ny nie jest tym, za kogo wzięli go funkcjonariusze

111

CBŚ, a na dodatek wtargnęli nie do tego mieszkania,

do którego powinni, pomimo to że na domofonie

przed klatką widnieją nazwiska zamieszkałych ro-

dzin.

Chory mężczyzna przeżył bardzo dużą traumę,

zamknął się w sobie, nie chce opuszczać mieszkania,

bowiem boi się ludzi ubranych na czarno (funkcjona-

riusze CBŚ byli tak ubrani), na słowo „policja” rea-

guje bardzo gwałtownie, krzycząc i podejmując próby

ucieczki, aby gdzieś się schronić.

Przez zaistniałą

sytuację cofnął się o kilka lat w zakresie edukacji

i na nowo trzeba będzie wypracowywać z nim pewne

schematy, mężczyzna jest pod opieka psychologa.

Matka poturbowanego mężczyzny zaraz po prze-

prowadzonej przez CBŚ akcji zrobiła synowi zdjęcia,

na których uwiecznione są siniaki i opuchlizna na

twarzy.

Sprawa o przekroczeniu uprawnień przez

CBŚ została zgłoszona do prokuratury w Poznaniu.

Jest to już kolejna moja interpelacja w sprawie

omyłkowo zatrzymywanych ludzi i wtargnięcia do

mieszkania w Poznaniu.

Policja w dzisiejszych cza-

sach stosuje stalinowskie metody wtargnięcia do

mieszkań punktualnie po zakończeniu ciszy nocnej,

dlatego też proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Czy nie można stosować cywilizowanych form

zatrzymania, w przypadku gdy nie mamy do czynie-

nia z tzw. ciężkimi przestępcami?

2.

Czy ministerstwo planuje zmienić sposoby za-

trzymywania podejrzanych?

Jeżeli tak, to w jaki

sposób?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18011)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie liczby spóźnień

Szanowna Pani Minister!

W ubiegłym roku mie-

liśmy już możliwość przekonania się, że Warszawa

bez metra jest zupełnie sparaliżowana, aczkolwiek

pasażerowie i mieszkańcy stolicy zostali wtedy nale-

życie uprzedzeni o terminie i przebiegu prac.

Sytua-

cja w tym roku przy budowie drugiej linii metra wy-

raźnie odbiega od zaistniałej w zeszłym roku, bowiem

mieszkańców odcięto od rzetelnej informacji, co

wprowadziło chaos i dezorganizację.

Nikogo nie po-

informowano w odpowiednim czasie o przedłużeniu

się prac budowlanych, przez co wiele osób spóźniło

się do pracy, ale co gorsza młodzież pospóźniała się

na egzaminy maturalne.

Z uwagi na powyższe proszę o odpowiedź na py-

tania:

1.

Czy ministerstwo dysponuje danymi dotyczą-

cymi spóźnień na egzaminy maturalne spowodowa-

nych chaosem komunikacyjnym w Warszawie?

2.

Czy istnieje jakaś szansa na pomoc tym matu-

rzystom, którym nie udało się podejść do egzaminów

maturalnych przez paraliż komunikacyjny w War-

szawie?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 18012)

do ministra zdrowia

w sprawie wydłużających się kolejek

oczekujących pacjentów

Szanowny Panie Ministrze!

W niektórych placów-

kach publicznej służby zdrowia w Lublinie uzyskanie

porady lekarza specjalisty w ramach umowy z NFZ

graniczy z cudem.

Grafiki lekarzy zajęte są tam już

do końca roku.

Tak jest np. w poradni kardiologicznej

i endokrynologicznej SPSK nr 4.

Czas oczekiwania

na wizytę w tych poradniach w innych placówkach

waha się od 2 do prawie 8 miesięcy.

Kardiolog, endokrynolog i nefrolog to tradycyjnie

najbardziej oblegani specjaliści.

Wielu chorych zma-

gających się z alergią, u których właśnie na wiosnę

nasilają się objawy chorobowe, na konsultację u spe-

cjalisty musi poczekać ponad miesiąc.

Długie kolejki

ustawiają się jednak przed większością gabinetów

w przyszpitalnych poradniach.

A problem mają nie

tylko dorośli, ale też mali pacjenci.

W Dziecięcym

Szpitalu Klinicznym w Lublinie długo czeka się do

gastroenterologa, kardiologa i endokrynologa.

Szpi-

tal nie prowadzi już zapisów nowych pacjentów do

poradni genetycznej.

Także na badania w ramach NFZ trzeba długo

czekać.

Na tomografię komputerową w ramach ubez-

pieczenia trzeba w tej chwili czekać ponad 2 miesią-

ce.

Podobnie odległe terminy wyznaczane są na ba-

danie rezonansem magnetycznym.

Ograniczenia w dostępie do teoretycznie gwaran-

towanych świadczeń zdrowotnych zmuszają pacjen-

tów do wizyt w gabinetach prywatnych, gdzie trzeba

płacić od 80 do 200 zł.

Pacjenci, dla których kolejka

do gabinetu specjalisty z kontraktem NFZ okazała

się zbyt długa, często w ogóle rezygnują z leczenia,

bo ich na to nie stać.

Ilu z nich przypłaca to poważ-

nymi komplikacjami zdrowotnymi, nie wiadomo.

Sta-

tystyki tego nie obejmują.

112

Rzeczywistość jest przytłaczająca – o ile na wizy-

tę u lekarza rodzinnego czeka się kilka dni, to już

konieczność skorzystania z pomocy specjalisty wiąże

się z odczekaniem w kolejce nawet kilku miesięcy.

Paradoksalnie co roku Narodowy Fundusz Zdrowia

przeznacza więcej pieniędzy na leczenie w porad-

niach specjalistycznych, a kolejki oczekujących pa-

cjentów nie maleją.

1.

Czy znany jest Ministerstwu Zdrowia ten prob-

lem?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia pracuje nad rozwią-

zaniami, które doprowadzą do skrócenia czasu ocze-

kiwania na wizytę w poradniach specjalistycznych?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

(nr 18013)

do ministra gospodarki

w sprawie podjęcia działań na rzecz

Premiera w sprawie podjęcia działań na rzecz wydo-

bycia metanu ze złóż polskiego węgla.

Wzrost cen ropy naftowej, gazu oraz obawy o ich

ciągłość i regularność z zewnętrznych źródeł stwa-

rzają realne podstawy do troski o bezpieczeństwo

energetyczne oraz zaspokojenie potrzeb energetycz-

nych kraju w tym zakresie.

Nasz kraj dysponuje znacz-

nymi zasobami węgla, największymi w całej UE,

a obecnie ok. 95% produkcji energii elektrycznej kra-

ju zaspokajane jest w oparciu o energetykę pracującą

na węgiel (w tym 55% z węgla kamiennego i 40%

z węgla brunatnego).

Niezwykle istotne znaczenie dla

Polski ma opracowanie bezpiecznych i przyjaznych

środowisku oraz charakteryzujących się wysoką spraw-

nością energetyczną i efektywnością ekonomiczną

metod wykorzystania potencjału zasobów metanu,

który można pozyskać przy wydobyciu węgla.

Wydo-

bycie metanu może stanowić technologię kluczową

dla przyszłości górnictwa węglowego w Polsce, zaspo-

kajając jednocześnie zapotrzebowania na energię

krajach europejskich.

Udokumentowane zasoby me-

tanu w Polsce gwarantują niezależność energetyczną

naszego kraju.

Rozwój energetyki opartej na szeroką

skalę na metanie byłby wielokrotnie tańszy niż pro-

gnozowane nakłady na rozwój energetyki jądrowej

(ponad 50 mld zł) czy eksploatację gazu z łupków

(ok. 220 mld zł).

Mając na uwadze ww. kwestie, zwracam się

1.

Jakie działania prowadzone są w resorcie kie-

rowanym prze Pana w tej materii?

2.

Kiedy efekty tych prac mogą zostać wprowa-

dzone w postaci konkretnych rozwiązań legislacyj-

nych i propozycji ekonomicznych dla sektora?

Z wyrazami szacunku

Poseł Mieczysław Golba

Jarosław, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18014)

do ministra finansów

w sprawie podstaw przeprowadzenia

kontroli podatkowej z urzędu

oraz przekazywania związanych z nią

informacji

Szanowny Panie Ministrze!

Zarząd Zakładowy

Wolnego Związku Zawodowego Kierowców RP w PKS

Polonus SA pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. zwrócił

się do III Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście

o przeprowadzenie kontroli w spółce w celu ustalenia

zgodności działań zarządu spółki z przepisami podat-

kowymi.

Wniosek związkowców dotyczył sposobu

księgowania kar finansowych nakładanych na pra-

cowników oraz zagubienia kasy fiskalnej.

Według informacji przekazanych przez przedsta-

wicieli Zarządu Zakładowego Wolnego Związku Za-

wodowego Kierowców RP III Urząd Skarbowy War-

szawa-Śródmieście nie podjął działań w przedmioto-

wej sprawie i nie udzielił zgłaszającym żadnej odpo-

wiedzi.

zm.), wszczęcie postępowania kontrolnego następuje

zawsze z urzędu.

Oczywiste jest zatem, iż to wyłącz-

nie organ podatkowy decyduje o tym, czy należy prze-

prowadzić czynności kontrolne wobec danego podat-

nika, płatnika, inkasenta lub następcy prawnego.

Decyzja o podjęciu lub zaniechaniu kontroli wynika

z informacji uzyskanych w następstwie czynności

sprawdzających, innych postępowań podatkowych

czy kontrolnych, z wywiadu skarbowego, anonsów

prasowych, radiowych, telewizyjnych lub wniosków

W związku z powyższym, prosimy Pana Ministra

1.

Czy urząd skarbowy, do którego wpłynęła in-

formacja o możliwych nieprawidłowościach podatko-

wych, ma możliwość przekazania podmiotowi skła-

113

dającemu wniosek, w tym przypadku jest to Zarząd

Zakładowy Wolnego Związku Zawodowego Kierow-

ców RP w PKS Polonus SA, pisma o powodach zanie-

chania kontroli?

2.

Czy urząd skarbowy ma możliwość przekaza-

nia podmiotowi składającemu wniosek, w tym przy-

padku jest to Zarząd Zakładowy Wolnego Związku

ma o tym, czy i jakie czynności sprawdzające podjęto

w związku z podejrzeniami nieprawidłowości podat-

kowych?

3.

Czy parlamentarzysta, działając na podstawie

waniu mandatu posła i senatora, z zachowaniem prze-

pisów o tajemnicy prawnie chronionej, może wnieść

o udostępnienie materiałów powstałych, zgromadzo-

nych i przetworzonych w związku z pozyskaniem

przez urząd skarbowy informacji o nieprawidłowoś-

ciach podatkowych?

Łączymy wyrazy szacunku

Posłowie Maciej Małecki

i Adam Kwiatkowski

(nr 18015)

do ministra finansów

w sprawie stworzenia elektronicznej wersji

Szanowny Panie Ministrze!

Od początku 2013 r.

w systemie e-Deklaracje złożono już ponad 10 mln

deklaracji podatkowych, z czego ponad 2,5 mln sta-

nowiły PIT-y za rok 2012.

Liczby te dowodzą, że Po-

lacy doceniają możliwości, jakie otwiera przed nimi

e-administracja, i chętnie korzystają z nowoczesnych

rozwiązań.

Należy jednak pamiętać, że popularność

serwisu e-Deklaracje wiąże się również z dużą odpo-

wiedzialnością spoczywającą na jego twórcach.

For-

mularze powinny być więc na bieżąco aktualizowane

i dostosowywane do oczekiwań użytkowników.

Obec-

nie największym niedopatrzeniem na tym polu jest

brak elektronicznej wersji formularza ZAP-3.

Jedyną

możliwością podania informacji o numerze konta, na

który ma zostać przelana np. nadpłata podatku, jest

złożenie wspomnianego formularza w urzędzie skar-

bowym.

Prowadzi to do absurdalnej sytuacji, w któ-

rej podatnik, chcąc uniknąć wizyty w urzędzie, skła-

da PIT drogą elektroniczną, a następnie i tak musi

żenia formularza ZAP-3.

Takie rozwiązanie sprawia,

że e-PIT nie spełnia swojej podstawowej funkcji, jaką

jest dokonanie wszystkich czynności związanych

z rozliczeniem podatkowym przez Internet, bez ko-

nieczności osobistego stawienia się w urzędzie skar-

bowym.

Warto zaznaczyć, że według badań NBP

z 2013 r. ponad 77% dorosłych Polaków posiada kon-

to bankowe – na wprowadzeniu elektronicznej wersji

formularza ZAP-3 mogłoby więc skorzystać ponad

29 mln obywateli.

sterstwo Finansów pracuje nad stworzeniem elektro-

nicznej wersji formularza ZAP-3 i dodaniem go do

serwisu e-Deklaracje, a jeśli tak, to kiedy możemy

spodziewać się tej zmiany?

Z poważaniem

Poseł Marek Wójcik

Katowice, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18016)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie rozporządzenia ministra

administracji i cyfryzacji z dnia

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podaje portal Mo-

ney.pl, rozporządzenie Pana Ministra w sprawie wa-

runków wykonywania usług powszechnych przez

operatora wyznaczonego, opublikowane w Dzienniku

Ustaw 9 maja br., na nowo określa, w jakim zakresie

poczta zobowiązana jest do utrzymania placówek na

terenie całego kraju.

Nowe rozporządzenie nie okre-

śla minimum placówek, wyznacza tylko warunki,

jakie spółka musi spełnić, by w minimalnym stopniu

zapewnić Polakom dostęp do usług pocztowych.

Mowa w nim o przynajmniej jednej placówce na gmi-

nę wiejską i wiejsko-miejską i nie mniej niż jednej na

85 km

2

na tych terenach.

W przypadku miast na jed-

ną placówkę ma przypadać nie więcej niż 6 tys.

mieszkańców.

Już w dokumentach dołączonych do

projektu rozporządzenia autorzy oszacowali, że po-

zwoli to Poczcie Polskiej na likwidację co najmniej

1500 oddziałów, a to może doprowadzić to zwolnień

ok. 15 tys. pracowników spółki.

W związku z powyższym kieruję do Pana Mini-

stra następujące pytania:

1.

Jakie jest oficjalne stanowisko ministerstwa

w tej sprawie?

2.

Czy ministerstwo wobec groźby tak wielu

zwolnień zamierza wprowadzić rozporządzenie, któ-

re zapewni bezpieczeństwo finansowe tym pracow-

nikom, którzy zostaną zwolnieni z powodu likwida-

cji placówki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

114

Interpelacja

(nr 18017)

do ministra skarbu państwa

w sprawie podziału zysków

Szanowny Panie Ministrze!

Związkowcy, planta-

torzy oraz byli i obecni pracownicy Krajowej Spółki

Cukrowej zaniepokojeni są przekazaniem prawie ca-

łego ubiegłorocznego zysku spółki do budżetu pań-

stwa.

Wedle wcześniej uzgodnionych planów zysk

projektowany był na sfinansowanie umorzenia części

akcji i pomoc w sfinansowaniu wykupu akcji pracow-

niczych.

Szczególnie polscy plantatorzy liczyli na po-

zytywną decyzję.

Wedle ich stanowiska wstrzymanie

zakładanego wcześniej planu przekształceń wyhamo-

wuje również prywatyzację Krajowej Spółki Cukro-

wej.

Ocena środowisk: pracowniczego i plantatorskie-

go jest mocno krytyczna.

Uprzejmie proszę, aby Pan Minister zechciał od-

powiedzieć na następujące pytania:

1.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa planuje

zmianę programu prywatyzacji Krajowej Spółki Cu-

krowej?

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa zakłada

poszukiwanie inwestora strategicznego dla KSC za

granicą?

3.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa widzi moż-

liwość wsparcia procesu prywatyzacji KSC poprzez

wsparcie wykupu akcji na rzecz plantatorów i pra-

cowników?

4.

Jakie były przyczyny przekazania zysku KSC

do budżetu?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18018)

do ministra środowiska

w sprawie terminowego rozpatrzenia

i załatwienia wniosku inwestora

zagranicznego o wydanie koncesji

Szanowny Panie Ministrze!

Okoliczności sprawy

będącej przedmiotem interpelacji są następujące.

W dniu 29 marca 2013 r. inwestor z zagraniczny

z Australii poprzez swoją spółkę Coal Holding w Ka-

towicach złożył w Ministerstwie Środowiska wnio-

kłodzkim.

Region Nowej Rudy w powiecie kłodzkim dotknię-

ty jest wyjątkową biedą spowodowaną struktural-

nym bezrobociem (ok. 35%), które wynika głównie

z likwidacji miejscowych kopalń węgla kamiennego.

Największy na Dolnym Śląsku i jeden z najwięk-

szych w kraju powiat – kłodzki, liczący 163 000 miesz-

kańców, poszerza olbrzymie obszary biedy i wyklu-

czenia społecznego oraz pogłębia dysproporcje roz-

wojowe regionu w stosunku do reszty kraju.

Margi-

nalizacja społeczna spowodowana wyjątkowo wyso-

kim strukturalnym, niezawinionym bezrobociem,

sięgającym 30%, z ponad 16 000 bezrobotnych, powo-

duje odpływ ludzi młodych.

Zachodzi realna groźba

zaprzepaszczenia wielkiego potencjału turystycznego

pięknej ziemi kłodzkiej z bogatymi zasobami natu-

ralnymi.

W powyższej sytuacji wykorzystanie występują-

cych zasobów naturalnych ziemi kłodzkiej, a w szcze-

gólności pokładów węgla kamiennego koksującego

(typ 37. najwyższej jakości, tzw. czarne złoto), jest

ratunkiem i ogromną szansą dla miejscowego społe-

czeństwa.

Przekonał mnie o tym wicestarosta kłodz-

ki, który zwrócił się do mnie na początku 2012 r.

o pomoc w pozyskaniu inwestora.

Ponad rok trwały intensywne działania powiatu,

a wśród nich organizacja konferencji i forum inwe-

stycyjnego z udziałem największych autorytetów na-

ukowych z dziedziny geologii i górnictwa, na czele

z prof. Stanisławem Speczikiem.

W związku z wystąpieniem wicestarosty powiatu

kłodzkiego, wykorzystując moje doświadczenie spo-

łeczne i zawodowe, jako parlamentarzysta wspiera-

łem tę lokalną inicjatywę pozyskania inwestora, co

w konsekwencji nastąpiło w styczniu 2013 r.

W lutym i marcu br. inwestor z Australii przy

udziale powiatu przeprowadził własne analizy do-

stępnych dokumentów dotyczących pokładów węgla

w rejonie Ludwikowic Kłodzkich i Nowej Rudy.

W dniu

stwie Środowiska o wydanie koncesji na rozpoznanie

złóż węgla kamiennego w ww. rejonie.

29 kwietnia 2013 r. minął okres 1 miesiąca prze-

widziany na rozpatrywanie ww. wniosku, a inwestor

nie otrzymał żadnej odpowiedzi i jest zaniepokojony

przedłużaniem sprawy, w sytuacji gdy zamierza jak

najszybciej przystąpić do rozpoczęcia prac rozpo-

znawczo-badawczych.

Następnym krokiem inwesto-

ra, według jego deklaracji, będzie wystąpienie z wnio-

skiem o wydanie koncesji na eksploatację, co w kon-

sekwencji doprowadzi w przyszłości do uruchomienia

kopalni i wydobycia węgla.

Do wniosku o koncesję zostały dołączone opinie

samorządów i organizacji pozarządowych popierające

inicjatywę inwestora, tj.:

1) opinia marszałka województwa dolnośląskiego,

2) opinia Zarządu Powiatu Kłodzkiego,

3) opinia Stowarzyszenia Gmin Ziemi Kłodzkiej,

115

4) opinia wójta gminy Nowa Ruda,

5) opinia burmistrza miasta Nowa Ruda.

Ponadto pozytywne opinie z apelami o prioryte-

towe rozpatrzenie wniosku inwestora zostały prze-

kazane przez organizację naukowo-techniczną zrze-

szającą inżynierów i techników górnictwa, geologii

i specjalności pokrewnych współdziałających z gór-

nictwem oraz związku zawodowego:

1) Zarządu Stowarzyszenia Inżynierów i Techni-

ków Górnictwa Koło Terenowe w Nowej Rudzie,

2) Zarządu Związku Górników w Polsce Zarząd

Międzyzakładowy Region Noworudzko-Wałbrzyski.

Wobec powyższego zwracam się do Pana Ministra

Jaka w latach 2009–2013 jest obsada kadrowa mi-

nisterstwa obsługująca wnioski o koncesję i jakie jest

obciążenie specjalistów pracą, ilością wniosków skła-

danych rocznie w resorcie przez inwestorów krajo-

wych i zagranicznych?

Czy przestrzegany jest ustawowy termin rozpa-

trywania wniosku o ww. koncesję firmy Coal Holding

z 29 marca 2013 r. oraz czy obsługa kadrowo-organi-

zacyjna w tym zakresie jest wystarczająca?

Czy w rozpatrywaniu wniosków o koncesję są

uwzględniane oprócz kolejności zgłoszeń także inne

elementy, jak np. wyjątkowość wynikająca z potrzeb

regionu, poziomu bezrobocia oraz skali inwestycji

tworzących nowe miejsca pracy?

Czy planowane jest zwiększanie obsady kadrowej

w resorcie Ministerstwa Środowiska dla przyspiesze-

nia obsługi wniosków o koncesję inwestorów krajo-

wych i zagranicznych, którzy planują inwestycje

w naszym kraju?

Niezależnie od zadanych pytań zwracam się do

Pana Ministra o niezwłoczne rozpatrzenie i załatwie-

nie ww. wniosku o wydanie koncesji, ponieważ nie-

bezpiecznie narasta presja społeczna mieszkańców

i byłych górników, którzy obecnie są zmuszeni dojeż-

dżać do pracy w sąsiednich kopalniach zagłębia mie-

dziowego i do Górnośląskiego Zagłębia Węglowego

oraz do Czech.

W tym kontekście szczególnie ważne

są argumenty merytoryczne, które oznaczają szansę

na stworzenie ok. 1000 do 2000 miejsc pracy, co jest

historyczną możliwością rozwoju całej ziemi kłodz-

kiej dla dobra lokalnej społeczności, regionu oraz wo-

jewództwa dolnośląskiego i kraju.

Reasumując, proszę Pana Ministra o uwzględnie-

nie, że nie można podejmować ryzyka zaistnienia

możliwości wystąpienia tzw. czarnego scenariusza,

który w konsekwencji mógłby doprowadzić do wyco-

fania się pierwszego od 20 lat tak poważnego i zde-

terminowanego inwestora, który aktualnie jest jedy-

nym ratunkiem dla naszego regionu.

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18019)

do ministra finansów

w sprawie postępów w działaniach

wykorzystujące możliwość przekształcenia

przeniesienie większości akcji spółki

komandytowo-akcyjnej do funduszu

inwestycyjnego zamkniętego, tworzonego

Stan faktyczny:

Przedstawiany problem dotyczy licznych przypad-

ków działań przedsiębiorców, którzy chcąc zoptyma-

lizować swoje obciążenia podatkowe, a głównie oszczę-

dzić na podatku dochodowym, przekształcają spółki

kapitałowe w spółki osobowe, spółki komandytowo-

-akcyjne.

Skutkiem przekształcenia spółki kapitałowej

w spółkę komandytowo-akcyjną jest przesunięcie

w czasie obciążeń z tytułu podatku dochodowego.

Spółka komandytowo-akcyjna nie oblicza i nie odpro-

wadza comiesięcznych zaliczek na podatek dochodo-

wy, tak jak spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością.

Opodatkowaniu podatkiem do-

chodowym podlegają wspólnicy spółki komandytowo-

-akcyjnej w dniu otrzymania dywidendy wypłaconej

na podstawie uchwały walnego zgromadzenia w przed-

miocie podziału zysku.

W wyniku dokonywanych przekształceń spółek

kapitałowych w spółki komandytowo-akcyjne docho-

dzi do sytuacji mających na celu całkowite wyelimi-

nowanie płacenia podatku dochodowego, który zasi-

la budżet państwa oraz w pewnym procencie budże-

ty jednostek samorządu terytorialnego.

Przenoszenie większości akcji spółek komandyto-

wo-akcyjnych do funduszu inwestycyjnego zamknię-

tego, notabene tworzonego na potrzeby tej transakcji,

ma na celu uniknięcie płacenia podatku dochodowe-

go, ponieważ fundusze inwestycyjne działające na

o funduszach inwestycyjnych są zwolnione z podatku

W listopadzie ubiegłego roku podczas posiedzenia

Sejmu uzyskaliśmy informację, że minister finansów

podjął działania legislacyjne nakierunkowane na

rozwiązanie sytuacji, w której w systemie podatków

dochodowych nie mamy w ogóle uwzględnionego opo-

datkowania spółek osobowych.

Zwrócono uwagę na

konieczność złamania zasady transparentności ta-

kiej spółki, tak żeby ta spółka była dostrzegana

w systemie podatków dochodowych.

Pytanie:

zania problemu unikania płacenia podatku dochodo-

wego przez spółki kapitałowe wykorzystujące możli-

116

wość przekształcenia w spółkę komandytowo-akcyj-

ną, a następnie przenoszące większość akcji spółki

komandytowo-akcyjnej do funduszu inwestycyjnego

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tadeusz Arkit

i Krystyna Poślednia

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18020)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planów

organizacyjno-rozwojowych dotyczących

przedsiębiorstwa Grupa Azoty

Szanowny Panie Ministrze!

29 kwietnia 2013 r.

Rada Nadzorcza spółki Grupa Azoty podjęła decyzję

o zmianie na stanowisku prezesa.

Odwołała z tej

funkcji J. M., powołując w jego miejsce P. J. W oficjal-

nym komunikacie podano, że nastąpiło to w wyniku

stopniowej realizacji umowy o konsolidacji.

Jak wiadomo spółka Grupa Azoty to największa

w Polsce firma chemiczna, notowana na GPW.

Po-

wstała z połączenia Azotów Tarnów i ZA Puławy.

Skarb Państwa ma w niej 33% udziałów, kolejny

z akcjonariuszy, Norica Holding, 15,34%, powyżej 5%

akcji mają jeszcze ING OFE, TFI PZU, Aviva i EBOiR.

Prawie 20% to akcjonariat rozproszony.

Konsolidacja

tych firm była bezpośrednio związana z próbą wro-

giego przejęcia przez rosyjskiego potentata w branży

chemicznej.

Mimo tego strategicznego celu decyzje,

jakie w związku z tym zostały podjęte, np. siedziba

firmy ulokowana została w Tarnowie, nie zostały

przyjęte bez kontrowersji.

W Puławach nie ukrywa-

no, że role obu zakładów zostały określone niewspół-

miernie do pozycji obu firm na rynku.

W Tarnowie

z kolei podkreślano, że taki zabieg był konieczny

w imię utrzymania zakładu w dłuższej perspektywie

i umocnienia jego pozycji.

Zmiana personalna dokonana niedługo po konso-

lidacji firm, która ma mieć przecież jeszcze swój ciąg

dalszy, na nowo wznieciła dyskusję o losach obu firm

w kolejnych latach.

I ponownie interpretacje wycho-

dzące ze środowisk związanych z Puławami i z Tar-

nowa różnią się od siebie zasadniczo.

Sygnały wycho-

dzące z Puław wskazują na dobry kierunek i przy-

wrócenie Puławom należnej im pozycji (nowy prezes

grupy to dotychczasowy prezes zakładów w Puła-

wach).

W Tarnowie natomiast dominuje zaniepoko-

jenie, czy aby personalna decyzja rady nadzorczej nie

jest wstępem do marginalizacji zakładu w Tarnowie

i wyprowadzenia siedziby spółki poza Tarnów.

Abstrahując od kwestii czysto personalnych nie

ulega wątpliwości, że Grupa Azoty to jedno z kluczo-

wych przedsiębiorstw dla polskiej gospodarki, które-

go silna, stabilna pozycja na rynkach światowych jest

ważnym elementem polskiej gospodarki.

Z jednej

strony jest ważnym źródłem dochodów dla budżetu

państwa, z drugiej filarem budżetów samorządów lo-

kalnych zarówno Puław, jak i Tarnowa.

Jako duży

pracodawca spółka ta ma kapitalne znaczenie dla

krajowego, a w szczególności dla lokalnych rynków

pracy.

Rozwój spółki jest warunkiem poprawy sytu-

acji na rynku pracy i najlepszym sposobem rozwią-

zywania problemów społecznych związanych z bez-

robociem.

Jakakolwiek forma destabilizacji sytuacji

ekonomicznej spółki może mieć zarówno dla Puław,

jak i dla Tarnowa fatalne skutki prowadząc do utra-

ty źródeł utrzymania dla tysięcy rodzin.

W szczegól-

ności zmiany organizacyjne, np. zmiana siedziby

spółki, mogą spowodować negatywne skutki finanso-

we: zmniejszenie dochodów samorządu oraz podnie-

sienie kosztów funkcjonowania spółki, które w du-

żych miastach są z definicji wyższe.

wiedź na następujące pytania:

1.

Czy w ślad za zmianą na stanowisku prezesa

należy spodziewać się zmian organizacyjnych w spół-

ce, a w szczególności wyprowadzenia siedziby spółki

z Tarnowa, czy też zmiana taka nie jest rozważana?

2.

Czy w planach strategicznych spółki jest moder-

nizacja zakładu w Tarnowie, który, jak wskazują

w publicznych wypowiedziach przedstawiciele Puław,

w stosunku do zakładu w Puławach jest dziś pod wzglę-

dem infrastruktury technicznej i stosowanych rozwią-

zań technologicznych mocno niedoinwestowany?

3.

Czy w ramach dalszej konsolidacji spółki prze-

widywane są zmiany w strukturze zatrudnienia,

a jeśli tak, to na czym mają one polegać w odniesieniu

do poszczególnych zakładów?

4.

Na ile podjęte dotychczas działania zapobiega-

jące wrogiemu przejęciu spółki chronią ją przed po-

dobnymi zamiarami w przyszłości?

Czy planowane

są jakieś kolejne działania, które pozwoliłyby wzmoc-

nić ekonomiczną pozycję spółki pozwalając jej sku-

teczniej konkurować na rynku i bronić się przed ko-

lejnymi ewentualnymi próbami przejęcia?

Z poważaniem

Poseł Robert Wardzała

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

117

Interpelacja

(nr 18021)

do ministra środowiska

w sprawie wykonywania przepisów ustawy

W związku z licznymi wątpliwościami dotyczący-

mi dodanego w nowelizacji ustawy o utrzymaniu czy-

„Wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest organem

kich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji

ności pieniężnych z tytułu opłaty za gospodarowanie

odpadami komunalnymi” proszę o wyjaśnienie na-

stępujących zagadnień:

1.

Czy prowadzenie egzekucji należności, o któ-

rych mowa wyżej, będzie można powierzyć urzędowi

łączna kompetencja wójta, burmistrza, prezydenta?

2.

Jak będzie wyglądał dostęp organu egzekucyj-

nego gminy do informacji dotyczących zobowiąza-

nych w zakresie m.in.: wynagrodzenia, dochodów

egzekucji opłat za gospodarowanie odpadami spowo-

duje konieczność występowania o udzielenie infor-

macji do innych organów (zwiększone koszty, utrud-

niona procedura postępowania).

3.

Czy osobom zatrudnionym w komórkach egze-

kucyjnych w gminach będą przysługiwać wynagro-

dzenia na tych samych prawach jak poborcom skar-

stępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty za

Powstanie komórek egzekucyjnych spowoduje po-

wstanie dodatkowych kosztów (m.in. dodatkowe za-

trudnienie, dostęp do informacji, przystosowanie po-

mieszczeń).

Z poważaniem

Poseł Wojciech Zubowski

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18022)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przepisów regulujących obecność

oraz instytucjach publicznych

Szanowny Panie Premierze!

Z dniem 1 maja 2004 r.

na mocy traktatu akcesyjnego podpisanego 16 kwiet-

nia 2003 r.

Polska stała się pełnoprawnym członkiem

Unii Europejskiej.

Od chwili akcesji Polski do struk-

tur unijnych w wielu instytucjach rządowych, samo-

rządowych oraz innych instytucjach publicznych

obok biało-czerwonej polskiej flagi często ekspono-

wana jest także flaga Unii Europejskiej.

W świetle

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej barwy narodo-

we mają szczególne prawa i powinny być eksponowa-

ne z należytym szacunkiem oraz uwzględnieniem ich

nadrzędności względem innych barw.

Eksponowanie

flagi Rzeczypospolitej na równych prawach razem

z symbolem Wspólnoty Europejskiej budzi uzasad-

nione wątpliwości.

Polska jest członkiem wielu organizacji między-

narodowych, w tym takich, które posiadają własną

symbolikę, lecz nigdy nie są one na stałe obecne

w towarzystwie flagi polskiej, tak jak ma to miejsce

w sytuacji barw UE.

Niezrozumiałe i nieuzasadnione

jest zwłaszcza stawianie na równi flagi Unii Europej-

skiej i flagi Rzeczypospolitej Polskiej w tych instytu-

cjach, które są organami władzy państwowej w Pol-

sce.

Do takich sytuacji dochodzi zarówno w instytu-

cjach rządowych, jak i samorządowych, które ekspo-

nują w ten sposób przynależność Polski do struktur

europejskich, sugerując przez to, bardziej lub mniej

świadomie, że Unia Europejska jest czymś co naj-

mniej równorzędnym wobec statusu państwowego

Rzeczypospolitej.

Powstaje wrażenie, że UE jest ro-

dzajem superpaństwa, którego częścią jest Polska.

W zestawieniu z flagą unijną flaga biało-czerwona

jako symbol polskiej państwowości traci na znacze-

niu.

Ustawa z roku 1980 (z późn. zm.) o godle, bar-

nakazuje „otaczać symbole narodowe czcią i szacun-

kiem”, czyniąc to obowiązkiem wszystkich organów

państwowych, instytucji i organizacji („symbole RP

pozostają pod szczególną ochroną prawa” – art. 1

ustawy).

Art. 15 ustawy nakazuje, by barwy Rzeczy-

pospolitej „były umieszczane w sposób zapewniający

im należytą cześć i szacunek”.

W wyniku akcesji na-

szego kraju do Unii Europejskiej Polska nie została

zobligowana żadną dyrektywą czy normą prawną do

eksponowania flagi Wspólnoty w organach admini-

stracji publicznej rządowej i samorządowej na równi

z flagą Rzeczypospolitej Polskiej.

Mimo to nadgorliwi

urzędnicy stawiają flagę UE na równi z biało-czer-

woną flagą polską.

Umieszczanie barw Unii Europej-

skiej w tych miejscach i eksponowanie ich w sposób

118

równorzędny doprowadza nawet do złudzenia, że

Unia Europejska jest zwierzchnikiem Polski.

Wyma-

ga również wyjaśnienia, na jakiej podstawie prawnej

obok polskiej flagi państwowej eksponowana jest fla-

ga Unii Europejskiej w Sejmie Rzeczypospolitej Pol-

udzieli marszałek Sejmu pani Ewa Kopacz, za po-

średnictwem której, zgodnie z obowiązującą proce-

durą, składam tę interpelację poselską.

Obecna praktyka eksponowania flagi Rzeczypo-

spolitej Polskiej na równi z flagą UE jest sprzeczna

z konstytucją i ustawą z 1980 r., gdyż nie jest ona

przejawem „czci i szacunku” i nie podkreśla wyjąt-

kowości polskich barw narodowych.

Należy wziąć

pod uwagę, że flaga Unii Europejskiej nie posiada

statusu flagi państwowej i jest jedynie symbolem

Unii Europejskiej jako związku suwerennych i nie-

podległych państw, które zawarły ze sobą umowę

międzynarodową.

Opinię na ten temat wyraziła Naj-

wyższa Izba Kontroli w raporcie pokontrolnym z kwiet-

nia 2005 r., która jednoznacznie stawia flagi organi-

zacji międzynarodowych (UE, NATO itp.) jako dru-

gorzędne w stosunku do polskiej flagi państwowej.

W związku z tym powinny one być eksponowane

w odległości od polskiej flagi państwowej i zawsze po

jej lewej stronie.

W ocenie NIK flaga Unii Europej-

skiej jako organizacji międzynarodowej może być wy-

wieszana na stałe tylko w budynkach, w których miesz-

czą się siedziby agend Unii Europejskiej lub na gra-

nicach zewnętrznych UE.

W innych miejscach flaga

Unii Europejskiej może być wywieszana tylko w dniach

wizyt z udziałem przedstawicieli UE i w Dniu Euro-

py, czyli 9 maja.

Ostatecznie, w celu informacyjnym,

flaga UE może być czasowo wywieszona na jednost-

kach realizujących programy unijne.

Obecny, służalczy wobec Unii Europejskiej sposób

prezentowania polskiej flagi państwowej przez orga-

ny państwa, urzędy administracji oraz inne instytu-

cje publiczne narusza patriotyczne uczucia wielu Po-

laków.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej obligu-

je wszystkie organy władzy publicznej do działania

stałego i łącznego eksponowania biało-czerwonych

barw Rzeczypospolitej z flagą Unii Europejskiej na-

rusza zwłaszcza art. 7 i art. 28 Konstytucji oraz usta-

Wobec powyższego – działając na podstawie art. 14

z późń. zm.) – uprzejmie proszę Pana Premiera

1.

Czy istnieją szczegółowe przepisy i normy praw-

ne, związane z akcesją i członkostwem w Unii Euro-

pejskiej, obligujące polskie władze do równego trak-

towania flag Wspólnoty Europejskiej i Rzeczypospo-

litej Polskiej w obiektach stanowiących siedzibę or-

ganów władzy rządowej i samorządowej oraz innych

instytucjach publicznych?

2.

Czy wobec różnorodnych praktyk, a nawet da-

leko idącej dowolności w sposobie eksponowania fla-

gi Unii Europejskiej w miejscach przeznaczonych dla

polskiej flagi państwowej (różne konfiguracje odno-

szące się do liczby i kolejności flag polskich i UE) Pan

Premier zamierza uregulować ten problem poprzez

wprowadzenie w całej administracji jednolitych, zgod-

nych z obowiązującymi w Polsce przepisami standar-

dów w tej wrażliwej dziedzinie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18023)

do ministra środowiska

w sprawie odbioru odpadów z bloków,

budynków wielorodzinnych,

Gminy, realizując ustawę z dnia 1 lipca 2011 r.

lają przepisy prawa lokalnego oraz wydają instrukcje

i zalecenia regulujące gospodarkę odpadami na swo-

im terenie, w tym m.in. przyjmując nowe regulaminy

zarówno samorządowcy, jak i mieszkańcy sygnalizu-

ją, że wiele kwestii ustawowych jest nadal niejasnych

i nieokreślonych.

Jednym ze zgłaszanych problemów

jest przyjmowanie zgłoszeń (składanie deklaracji),

rozliczanie i odbiór śmieci z bloków – od spółdzielni,

wspólnot mieszkaniowych i in. Takim problemem

jest podjęcie i wprowadzenie w życie decyzji co do

segregowania lub niesegregowania śmieci przy bra-

ku jednomyślności.

Jeśli większość mieszkańców

(udziałowców) zdecyduje o niesegregowaniu, to pozo-

stali, choćby segregowali, będą ponosić opłaty za od-

pady niesegregowane.

Wiąże się to nie tylko ze stra-

tą finansową, lecz także dyskomfortem ideowym czy

etycznym wynikającym z nieekologicznej postawy,

na jaką skazani są ci, którzy potrzebę segregacji od-

padów uznają nie tylko z powodów ekonomicznych,

lecz także ideowych i moralnych.

Mieszkańcy bloków

mają problem, jak sprawić, aby system segregacji był

rzetelny, uczciwy i skuteczny.

Nie wiedzą, jak mają

reagować, gdy ich wysiłki przy segregacji odpadów

będę szły na marne, bowiem ze względu na wspólny

śmietnik nie da się ustalić osób dostarczających od-

pady zmieszane, narażając wszystkich mieszkańców

bloku na karę i wyższe stawki.

Z kolei wielu zarządców (administratorów) wyra-

ża sprzeciw wobec zbierania od mieszkańców dekla-

racji o rodzaju odpadów (tego, czy śmieci będą segre-

119

odbiór odpadów) i składania zbiorczej deklaracji

w urzędzie gminy.

Wolą, aby odpowiedzialność za

skutki deklaracji ponosili bezpośrednio mieszkańcy.

Nie chcą też, czemu trudno się dziwić, brać na siebie

obowiązku kontrolowania śmieci, uważają bowiem,

że jest to zadanie samorządu.

Na dodatek często na-

rzucają bardzo rygorystyczne warunki segregacji od-

padów, np. aby szkło było pozbawione naklejek, a pa-

pier zszywek itp.

Problemem dodatkowym, jaki zgła-

szają spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe, jest kwe-

stia, czy zarządy mają prawo zbierać dane o osobach

zamieszkujących w lokalach, czy nie jest to przekro-

czenie uprawnień skutkujące interwencją generalne-

go inspektora ochrony danych osobowych.

Uprzejmie proszę zatem o wyjaśnienie:

1.

Czy zarządca bez pisemnego upoważnienia

może zadeklarować w imieniu wszystkich właścicie-

li selektywną lub nieselektywną zbiórkę?

Czy wy-

starczy w tym celu podjęcie uchwały przez większość

mieszkańców bloku (wspólnoty)?

Czy też właściciele

lokali w blokach (spółdzielni i wspólnot mieszkanio-

wych) muszą sami składać deklaracje?

Jaki system

obowiązuje samorządy (lub bezpośrednio odbiorców

odpadów) w tym względzie w stosunku do bloków

spółdzielni i wspólnot mieszkaniowych?

2.

Kto i jaką ponosi odpowiedzialność za niezło-

żenie deklaracji w sprawie odbioru odpadów: spół-

dzielnia lub wspólnota mieszkaniowa (ich organy) czy

też poszczególni właściciele lokali?

3.

Czy samorząd lub odbiorca odpadów mogą

(a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej) narzucić

mieszkańcom dodatkowe wymogi związane z segre-

gacją lub przygotowaniem odpadów do odbioru?

Np. mieszkańcy niektórych gmin zwracają uwagę, że

nakazuje się im usuwanie naklejek ze słoików i bu-

telek szklanych, a gazety lub dokumenty pozbawiać

zszywek.

Czy takie i im podobne żądania są zgodne

z prawem?

4.

Jakie instrumenty prawne, ale też jakie skutecz-

ne rozwiązania mogą wykorzystywać mieszkańcy, gdy

dany blok (spółdzielni lub wspólnoty mieszkaniowej)

zadeklaruje selektywną zbiórkę, ale w praktyce nie-

którzy mieszkańcy jej nie wykonują, a wówczas wszy-

scy, ze szkodą dla siebie, będą płacić jak za odpady

zmieszane?

5.

Czy ministerstwo analizowało, jak problem se-

lektywnej zbiórki odpadów w budynkach wieloro-

dzinnych realizowany jest w krajach, które mają

większe doświadczenie w tym względzie?

Czy mini-

sterstwo zamierza opublikować przegląd dobrych

praktyk w tym względzie, ukazujący, jak skutecznie

można rozwiązywać niektóre problemy, korzystając

z doświadczeń innych krajów?

6.

Jakie obowiązki ciążą na gminach co do pro-

centowej ilości segregowanych odpadów i w jaki spo-

sób gmina ma je zrealizować, jeśli obywatele nie ze-

chcą segregować odpadów?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

w formie elektronicznej na adres: Dariusz.

Piontkow-

ski@sejm.pl.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18024)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie opłacenia z budżetu państwa

Sprawa zeszłorocznego koncertu Madonny (Ma-

donny L. V. Ciccone) na warszawskim Stadionie Na-

rodowym, zaplanowanego, wbrew protestom, w rocz-

nicę wybuchu powstania warszawskiego, budziła

stanowczy sprzeciw bardzo wielu Polaków.

Obecnie

moi wyborcy zostali poruszeni informacją, że za kon-

cert Madonny ministerstwo sportu zapłaciło ogrom-

ną kwotę – ponad 6 mln zł.

Podobno pani minister

(ministra) J. Mucha wyłożyła te ogromne środki

w jakiejś bliżej nieokreślonej kalkulacji, że nie powin-

no na tym stracić, bowiem wydatek wiąże się z pro-

oraz piłki siatkowej i można liczyć na zapewniony

zwrot z reklam.

Oczywiście kalkulacja okazała się

albo naiwna, albo z góry fałszywa, aby uzasadnić ten

kontrowersyjny wydatek z puli 30 mln zł na „specjal-

ne wydatki”, jaką ministerstwo sportu otrzymało

z budżetu państwa.

Nie jest też jasne, czy informacja była jawna dla

opinii publicznej, skoro dopiero teraz, po kontroli

Najwyższej Izby Kontroli, ujrzała światło dzienne,

a media określiły ten wydatek finansową klapą.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

o wyjaśnienie:

1.

Czy wydatek ponad 6 mln zł na zeszłoroczny

koncert Madonny był konsultowany z Panem Pre-

mierem?

Czy Pan Premier wiedział o tym zaplano-

wanym wydatku?

Jeśli tak, w jakim trybie Pan Pre-

mier został o nim powiadomiony i jakiej procedurze

podlegał ten wydatek?

2.

Czy zdaniem Pana Premiera wydatek ponad

6 mln zł na koncert Madonny jest uzasadniony,

3.

Jakie kryteria decydują o wyborze do wsparcia

przez ministerstwa takich imprez jak koncerty, biorąc

pod uwagę zaangażowanie tak znacznych środków

z budżetu państwa?

Czy taki wybór podlega zaopinio-

waniu przez podmioty spoza ministerstwa sportu?

Z kim takie wydatki są ewentualnie konsultowane?

4.

Czy nie uważa Pan Premier, że występuje tu

nadmierna uznaniowość, biorąc pod uwagę tak duże

120

wydatki pieniędzy publicznych?

Czy zamierza Pan

Premier zmienić procedurę przy wydawaniu takich

znacznych kwot przez ministerstwa na imprezy?

ny był od początku znany opinii publicznej?

Jeśli tak,

to gdzie taka informacja była opublikowana?

6.

Czy wydatek ponad 6 mln zł został poniesiony

zgodnie z przeznaczeniem rezerwy celowej?

Czy kon-

cert Madonny należy uznać za przedsięwzięcie ściśle

związane z Euro 2012?

7.

Czy ww. wydatek ministerstwo sportu miało

obowiązek uzgadniać z ministrem finansów?

Czy

(kiedy) uzyskało na ten wydatek zgodę?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 18025)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie dwuczłonowych nazw

miejscowości

W Polsce zasady pisowni nazw miejscowości są ści-

śle określone i decyduje o tym minister administracji

i cyfryzacji (wcześniej minister spraw wewnętrznych

i administracji).

W wypadku nowych nazw zasięga on

opinii Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjo-

graficznych.

Wykazy nazw miejscowości są publiko-

wane, a nazwy te są oficjalnymi nazwami urzędowymi

i jako zatwierdzone przez organ nazewniczy stanowią

endonimy standaryzowane.

Nie wdając się w różne,

nieraz niełatwe przykłady językowe, pragnę zwrócić

uwagę na prostą sytuację, gdy mamy do czynienia

z nazwami miejscowości złożonych z dwóch lub wię-

cej członów równorzędnych (wyrażonych rzeczowni-

kiem).

Szczególnie chodzi o nazwy miejscowe składa-

jące się z dwóch członów rzeczownikowych lub po-

dobnych.

Nie wchodząc w złożoność problematyki

i genezę oraz ewolucję nazewnictwa miejscowości z uży-

ciem łącznika, chciałbym skupić się na stronie prak-

tycznej.

Nazwy wieloczłonowe z łącznikiem zostały

od dawna określone prawnie w odpowiednich rozpo-

rządzeniach – niestety nie zawsze zostały wprowa-

dzone faktycznie.

Nie są używane w uchwałach i do-

kumentach urzędowych, na pieczątkach, a szczegól-

ne często nie są właściwie zapisane na drogowych

znakach informacyjnych.

Szczególnie niezrozumiałe

jest to, że bardzo wiele miejscowości oznaczanych jest

niewłaściwą nazwą.

Przede wszystkim dotyczy to

nazw wsi.

Trudno zrozumieć, z czego wynika taka

niedbałość samorządów co do nazw swych miejsco-

wości, ale także brak jakichkolwiek starań admini-

stracji państwowej w wyegzekwowaniu tego obowiąz-

ku.

Także osobiście spotykam się w dokumentach

i terenie z ignorowaniem obowiązku używania pra-

widłowych nazw miejscowości.

To oczywiście nie jest

sprawa wielkiej wagi, nawet zastanawiałem się, czy

warto w tej sprawie interpelować, ale uznałem, że

skoro sprawa jest, to bez najmniejszego problemu

państwo powinno to uporządkować.

W dokumentach

(zwłaszcza udostępnianych w BIP) jest to bardzo pro-

ste, a na znakach drogowych wystarczy dorysować

czy dokleić łącznik.

Chodzi jedynie o dobrą wolę upo-

rządkowania tej kwestii.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

o wyjaśnienie:

1.

Dlaczego w Polsce, mimo że nazwy dwuczłono-

we pisze się z łącznikiem, w praktyce występuje duża

dowolność (zwłaszcza w oznaczeniach wsi)?

Wciąż

nierzadko w dokumentach samorządów, w informa-

cjach BIP, w uchwałach rad gmin itd. i przede wszyst-

kim na znakach drogowych nie stosuje się prawidło-

wych nazw i zupełnie nie jest to egzekwowane przez

organy nadzoru.

2.

Dlaczego organy państwa nie wyegzekwują tak,

zdawałoby się, niezwykle prostej kwestii, jak prawid-

łowe nazwy miejscowości, pisane z łącznikiem?

Dla-

czego w praktyce panuje tak znaczny nieporządek

w oznaczeniach miejscowości?

3.

Czy rząd podejmie działania, które zapewnią

prawidłowe stosowanie nazw miejscowości, także na

znakach drogowych?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 18026)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie trudnej sytuacji

domów pomocy społecznej

dla przewlekle somatycznie chorych

Domy pomocy społecznej dla przewlekle soma-

tycznie chorych zaliczają się do kategorii jednostek

organizacyjnych pomocy społecznej.

Nie należą do

placówek służby zdrowia, ale większość pensjonariu-

szy tych domów cierpi na schorzenia somatyczne

i wymaga stałego nadzoru medycznego.

Celem takich

domów jest zapewnienie całodobowej opieki oraz za-

spokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, opiekuń-

czych, wspomagających, religijnych i społecznych na

poziomie obowiązujących standardów.

121

Większość osób przebywających w domach pomo-

cy społecznej cierpi na przewlekłe schorzenia.

Ze

względu na charakter chorób nie wymagają one po-

bytu w szpitalu czy zakładzie opiekuńczo-leczniczym,

jednakże muszą często korzystać z pomocy lekarskiej

czy pielęgniarskiej.

Codzienna opieka nad osobami chorym, starszy-

mi, w wielu przypadkach samotnymi, i ich pielęgna-

cja to nie tylko praca, ale często misja dla wszystkich,

którzy pracują w takich jednostkach.

Niestety od

2008 r., kiedy MPiPS podjęło decyzję o braku możli-

wości zatrudnienia w domach pomocy dla somatycz-

nie chorych personelu medycznego, ich sytuacja ule-

gła znacznemu pogorszeniu.

Według opinii minister-

stwa w jednostkach pomocy społecznej nie można

finansować świadczeń zdrowotnych, tj. usług pielęg-

nacyjnych, z budżetu pomocy społecznej.

Niejednokrotnie mieszkańcy takich domów objęci

są usługami finansowanymi z Narodowego Fundu-

szu Zdrowia na zasadach ogólnych.

Pomimo licznych

prób wyjaśnienia, iż domy zajmujące się opieką osób

przewlekle chorych, w stosunku do których zostały

wyczerpane możliwości świadczenia usług w miejscu

zamieszkania, nie są zwykłymi domami opieki spo-

łecznej, resort nie zmienił swojej decyzji.

Dodatkowo

nałożył się problem finansowania pobytu mieszkań-

ców w domach pomocy społecznej.

Po 2004 r. obo-

wiązki te zostały przekazane gminom, które przy

obecnych obciążeniach i sposobie finansowania decy-

dują się na skierowanie do DPS-ów jedynie osób

w najcięższej sytuacji zdrowotnej.

Ideą tworzenia domów pomocy społecznej dla prze-

wlekle chorych somatycznie jest świadczenie pomocy

osobom starszym i chorym, ale zakres i poziom za-

czynają poważnie obciążać personel pracujący w ta-

kich jednostkach, tym samym podważają zasadność

ich funkcjonowania w obecnym systemie pomocy spo-

łecznej.

Nikogo już nie dziwi, że DPS-y samoczynnie

„przekształcane” są w oddziały opieki długotermino-

wej czy też zakłady opiekuńczo-lecznicze, do których

bardzo często trafiają pacjenci mogący przebywać

w DPS-ach.

Przyglądając się więc niektórym mecha-

nizmom funkcjonowania w tym zakresie, można od-

nieść wrażenie, że nadal ze środków pomocy społecz-

nej pokrywane są usługi medyczne.

Niezaprzeczalnym dowodem potwierdzającym źle

zreformowany system są doświadczenia mieszkań-

ców takich ośrodków.

Ci, którzy funkcjonują w mia-

rę samodzielnie i są świadomi zachodzących nieko-

rzystnych i niebezpiecznych zmian, wyrażają swoje

niepochlebne opinie w tym zakresie.

Najczęściej sły-

szy się, że „nie tego spodziewali się po domu pomocy

społecznej” oraz że „dom, w którym zamieszkali, to

szpital i umieralnia, a nie dom, w którym mieli

szczęśliwie dożyć późnej starości”.

W tym krótkim opisie sytuacji, w jakiej znalazły

się DPS-y dla przewlekle chorych somatycznie, za-

chodzi poważna obawa, czy misja, do której placówki

zostały powołane, zachowa swoją pierwotną ideę.

Czy

musi wydarzyć się coś dramatycznego, aby obecnie

funkcjonujące domy pomocy społecznej mogły stać

się na powrót ośrodkami, jakie miały funkcjonować

po ich reformie i standaryzacji?

Mając na uwadze opisaną powyżej sytuację, zwra-

stwo zamierza podjąć działania systemowe polegają-

ce na wdrożeniu nowych rozwiązań zabezpieczają-

cych osoby starsze, chore oraz wymagające szczegól-

nej troski, opieki i pielęgnacji, tak aby uniknąć „eu-

tanazji za zgodą i w imieniu prawa”?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18027)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie rozszerzenia kręgu uprawnionych

do świadczenia pielęgnacyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

Niepełnosprawność

dziecka zmienia diametralnie życie pozostałych osób

w rodzinie.

Często wiąże się to z podjęciem przez ro-

dzica opieki nad dzieckiem, która trwa również wte-

dy, gdy rodzic jest już w wieku emerytalnym.

W ustawie o świadczeniach rodzinnych krąg osób

uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego nie

obejmuje osób pobierających emerytury.

Osoby te na-

dal jednak pracują, sprawując nieustanną opiekę nad

niepełnosprawnym, już dorosłym dzieckiem.

Niejed-

nokrotnie otrzymują emeryturę, która obecnie oscy-

luje w okolicach wysokości świadczenia pielęgnacyj-

nego.

Szans na przeliczenie, a tym samym na zwięk-

szenie wysokości emerytury nie mają osoby urodzone

przed 1949 r.

Natomiast wraz z wiekiem zwiększają

się potrzeby finansowe emerytowanych rodziców nie-

pełnosprawnego dziecka, związane chociażby z wy-

datkami na zdrowie, leki itp.

powiedzi na następujące pytania:

Czy planowane jest podjęcie prac mających na

celu uwzględnienie grupy rodziców pobierających

emeryturę, a sprawujących opiekę nad niepełno-

sprawnym dzieckiem wśród uprawnionych do otrzy-

mania świadczenia pielęgnacyjnego?

Czy podjęte zostaną prace umożliwiające dolicze-

nie ww. grupie osób lat opieki nad niepełnosprawnym

dzieckiem jako okresów nieskładkowych?

Czy planowane jest stworzenie możliwości wypła-

cania dodatku dla ww. grupy osób, stanowiącego róż-

nicę między świadczeniem pielęgnacyjnym a ich niż-

szą od świadczenia emeryturą?

Poseł Domicela Kopaczewska

Włocławek, dnia 14 maja 2013 r.

122

Interpelacja

(nr 18028)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie umożliwienia białoruskim

współpracownikom Akcji Humanitarnej

„Życie” składania grupowych wniosków

wizowych do strefy Schengen

dla organizatorów i uczestników szkoleń,

obozów integracyjnych i wycieczek

elektronicznej rejestracji wniosków, poprzez

bezpośrednie składanie zaproszeń

wystosowanych przez tę organizację

w okienku VIP Wydziału Konsularnego

w Mińsku

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 25 kwietnia

2013 r.

Akcja Humanitarna „Życie” Oddział w Ra-

ciborzu przesłała do Ministerstwa Spraw Zagranicz-

nych pismo z prośbą o pomoc polegającą na umożli-

wieniu białoruskim współpracownikom Akcji Hu-

manitarnej „Życie” składania grupowych wnio-

sków wizowych do strefy Schengen dla organizato-

rów i uczestników szkoleń, obozów integracyjnych

RP i innych krajów UE, z pominięciem elektronicznej

nie zaproszeń wystosowanych przez tę organizację

mniane pismo zawiera dodatkowo kopie dwóch pe-

tycji w tej sprawie skierowanych do MSZ, a wysła-

nych z Mińska, w dniach 3 i 17 kwietnia br., na które

nie udzielono odpowiedzi.

Akcja Humanitarna „Życie” Oddział w Raciborzu

od dziewięciu lat prowadzi wspólne działania, orga-

nizując szkolenia dla liderów oraz obozy wypoczyn-

kowo-edukacyjne i wycieczki edukacyjno-krajoznaw-

cze dla białoruskich dzieci i młodzieży.

Projekty są

realizowane poza białoruską jurysdykcją, na teryto-

rium Polski i innych krajów Unii Europejskiej.

W ostatnich latach oprócz Polski (obozy stacjonarne

w Rudach Wielkich, Raciborzu, Lwówku Śląskim,

Kątach Rybackich, Pomysku Wielkim i wycieczki

do Wrocławia, Krakowa, Warszawy i Trójmiasta)

były to Niemcy, Czechy, Łotwa, Hiszpania i Włochy,

a w bieżącym sezonie planuje się 10 przedsięwzięć

na terenie Polski, Czech, Niemiec, Austrii, Holandii

i Finlandii.

Początkowo zaplanowano 12 projektów,

jednak w związku z przewlekłym rozpatrywaniem

wniosków i bezwzględnym wymogiem elektronicz-

nej rejestracji wniosków za pośrednictwem witryny

internetowej Wydziału Konsularnego Ambasady

RP w Mińsku dwa z nich (szkolenie liderów) nie

zostały zrealizowane.

Współpraca ze stroną białoruską rozpoczęła się

w Raciborzu w roku 2004.

Jednak stale rozszerza-

jący się zakres realizowanych projektów wymusił

niejako, aby w roku 2011 przekazać te obowiązki Ak-

cji Humanitarnej „Życie”.

Obecnie w realizację tych projektów ze strony

białoruskiej na stałe jest zaangażowanych 12 osób.

Są to nieopłacani wolontariusze prowadzący od lat

pracę wychowawczą i edukacyjną wśród białoru-

skich dzieci i młodzieży.

Odpowiadają za przygoto-

wywanie i realizację projektów międzynarodowych.

Aby mogli prowadzić swoją pracę w sposób nieskrę-

powany, umożliwiający im swobodne poruszanie się

po strefie Schengen, konieczne są dla nich stałe wizy

wielokrotnego przekraczania granicy UE.

Oprócz tej grupy osób, w realizację poszczegól-

nych projektów zaangażowani są inni wolontariusze

z Białorusi.

Aby bezproblemowo mógł się odbyć

obóz czy wycieczka edukacyjna, konieczne staje się

zaangażowanie w to przedsięwzięcie dodatkowych

ludzi stanowiących obsługę organizacyjną, meryto-

ryczną i techniczną.

Ta grupa stanowi około 30 osób.

Dla nich oraz beneficjentów (dzieci i młodzież) po-

trzebne są wizy jednokrotnego przekroczenia grani-

cy z określonym czasem pobytu na okres realizacji

danego projektu.

Zaangażowanie tak dużej ilości białoruskich wo-

lontariuszy wynika z tego, że wszyscy ci ludzie pro-

wadzą pracę zarobkową, a na pracę wśród młodego

pokolenia Białorusinów poświęcają swój czas wolny

i urlopy.

Ponieważ białoruscy wolontariusze wykonują tę

pracę nieodpłatnie, pomimo że posiadają niskie do-

chody, a ich standard życiowy znacznie odbiega od

standardów polskich, konieczne staje się, aby mogli

korzystać z wiz bezpłatnych.

Ten sam postulat doty-

czy beneficjentów.

Młodzi ludzie objęci tym progra-

mem pochodzą z rodzin niezamożnych, a nierzadko

patologicznych.

Ceny wiz są poza zasięgiem wszyst-

kich tych ludzi.

Bez przyznania im takiego „profitu”

praca z białoruskimi dziećmi i młodzieżą poza tere-

nem Białorusi, a tym samym poza białoruską jurys-

dykcją i kontrolą, staje się niemożliwa.

Oprócz wolontariuszy z Białorusi, w realizację kon-

kretnego projektu zaangażowani są wolontariusze ze

strony polskiej związani z Akcją Humanitarną „Życie”:

koordynator projektu odpowiedzialny za logistyczne

przygotowanie projektu, interwencję kryzysową, pro-

wadzenie wycieczek i pogadanek historycznych oraz

wolontariusze z innych krajów UE pomagający w przy-

gotowywaniu i realizacji projektów w swoich krajach.

Akcja Humanitarna „Życie” Oddział w Raciborzu peł-

ni tutaj rolę swoistej „agrafki” spinającej wszystkie te

poczynania.

Celem tego programu m.in. jest:

— troska o rozwój duchowy młodego pokolenia

Białorusinów,

— szeroko pojęta edukacja proobywatelska i spo -

łeczna,

— integracja grupy rówieśniczej,

123

— integracja z rówieśnikami z Europy.

Organizatorzy pragną poprzez swoją działalność

umożliwić dorastającemu pokoleniu Białorusinów

zapoznanie się z wzorcami kultury światowej i in-

nymi wartościami społecznymi.

Odwiedzając inne

kraje, poznając kulturę i zwyczaje swoich europej-

skich sąsiadów, młodzi ludzie mogą na własne oczy

zobaczyć rozkwit państw zbudowanych na funda-

mentach demokratycznej organizacji społeczeństwa

i wartościach chrześcijańskich.

Zmiana myślenia

jest tutaj celem nadrzędnym.

Tylko edukacja młode-

go pokolenia może przynieść w efekcie, jakże oczeki-

wane, zmiany ustrojowe i społeczne w tym kraju.

Przez osiem lat pracy z białoruskimi dziećmi i mło-

dzieżą Akcja Humanitarna „Życie” i jej białoruscy

partnerzy nie napotykali utrudnień w tej sprawie,

a wręcz odwrotnie, spotykali się z przychylnością

i zrozumieniem dla tego zagadnienia ze strony ów-

czesnych konsulów.

Jednak od jesieni ubiegłego roku

sytuacja zaczęła się zmieniać na niekorzyść, a w tej

chwili realizacja programu na terenie UE stała się

po prostu niemożliwa.

W chwili obecnej Białorusini związani z tą orga-

nizacją napotykają na następujące utrudnienia w Wy-

dziale Konsularnym w Mińsku:

— brak możliwości elektronicznej rejestracji wnio -

sków na wyjazdy grupowe z powodu braku możliwości

wpisania dat,

— rozpatrywanie wniosków złożonych przedłuża

się,

— zdarzają się przypadki zagubienia wniosków,

a ponowne ich rozpatrzenie trwa długo,

— coraz częściej bywają zdarzenia, że zaprosze -

nia są przyjmowane, ale mimo to wymaga się ich

elektronicznego zarejestrowania, co jest jednoznacz-

ne z odmową, bo witryna nie posiada dat dla wnio-

sków grupowych.

Doszło nawet do absurdu.

W związku z zaist-

niałym kryzysem Akcja Humanitarna „Życie” Od-

dział w Raciborzu gościła ostatnio u siebie kilku

współpracowników, którzy bezproblemowo otrzyma-

li wizy do strefy Schengen na zaproszenie innych or-

ganizacji chrześcijańskich z UE poprzez tamte am-

basady, gdy tymczasem nie udało się załatwić spra-

wy w ambasadzie RP.

Ta sytuacja obrazuje to, że

problem nie posiada rangi ogólnoeuropejskiej, ale

występuje jedynie w placówkach polskich (podobna

sytuacja jest w Moskwie).

Panie Ministrze!

Rozumiem, że ochrona granic

Unii Europejskiej stała się sprawą priorytetową, ale

czy czasem przez nadmiar urzędniczej gorliwości nie

wylewa się dziecka z kąpielą?

Oczywiście, że obo-

wiązują nas przepisy układu z Schengen, ale roz-

wiązanie tego problemu powinno być rozpatrywane

w ramach tzw. wyjątków narodowych.

Wszyscy potrafimy szczycić się naszą otwartą po-

stawą w rozwiązywaniu problemów białoruskich.

Wielu polityków bierze udział w koncertach wyraża-

jących nasze poparcie w dążeniu Białorusinów do

demokracji.

Ale czy jednocześnie nie zapominamy

o pracy organicznej od podstaw?

Akcja Humanitarna „Życie” i jej białoruscy współ-

pracownicy realizują program edukacyjny mający na

celu ukształtowanie moralne i społeczne młodej gene-

racji Białorusinów.

Tylko w ubiegłym roku ze zrealizo-

wanych projektów mogło skorzystać ponad 500 osób.

Przez dziewięć lat funkcjonowania projektu wychowa-

no nową kadrę liderów młodzieżowych, którzy aktyw-

nie biorą udział w życiu społecznym i religijnym narodu

białoruskiego.

Część z nich studiuje obecnie w uczel-

niach na terenie Niemiec i Wielkiej Brytanii.

W moim

odczuciu – wieloletniego pedagoga i historyka – jest to

właściwy kierunek i należy go wspierać.

Raciborski oddział Akcji Humanitarnej „Życie”

deklaruje pełną transparentność i jest otwarty na

hospitację dowolnego projektu przez wizytatora z ra-

mienia Ministerstwa Spraw Zagranicznych (harmo-

nogram projektów został załączony do pisma*

)

).

Wobec powyższego uprzejmie proszę Pana Mini-

stra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

l.

Czy istnieje szansa umożliwienia białoruskim

współpracownikom Akcji Humanitarnej „Życie”

fy Schengen dla organizatorów i uczestników szko-

leń, obozów integracyjnych i wycieczek krajoznaw-

czo-edukacyjnych dla dzieci i młodzieży z Białorusi,

w witrynie internetowej Ambasady RP w Mińsku,

poprzez bezpośrednie składanie zaproszeń wystoso-

wanych przez Akcję Humanitarną „Życie” Oddział

w Raciborzu wraz z niezbędnymi dokumentami

w Mińsku?

2.

Czy przewiduje się przebudowanie witryn in-

ternetowych polskich placówek dyplomatycznych

w taki sposób, aby umożliwić ewentualne składanie

podobnych wniosków innym organizacjom?

Pytanie

jest zasadne, ponieważ Akcja Humanitarna „Życie”

spotkała się z podobnymi problemami w Wydziale

Konsularnym Ambasady RP w Moskwie.

Ponadto proszę o wskazanie Akcji Humanitarnej

„Życie” Oddział w Raciborzu procedury umożliwia-

jącej załatwienie tej sprawy w trybie pilnym.

Pragnę podkreślić, że sprawa jest bardzo pilna, po-

nieważ w dniach od 9 czerwca do 23 czerwca 2013 r.

ma się odbyć obóz wypoczynkowo-edukacyjny dla

bach.

Zaplanowano przybycie ok. 50 dzieci i 10 osób

dorosłych.

Dokonano rezerwacji ośrodka i autokaru

oraz wpłacono zaliczki.

W przypadku braku możliwo-

ści odbycia obozu zaliczki ulegną przepadkowi.

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

*

)

Załącznik – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

124

Interpelacja

(nr 18029)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie realizacji programu

„Wyprawka szkolna”

Zgodnie z danymi podsumowującymi edycję pro-

gramu „Wyprawka szkolna” w ubiegłym roku samo-

rządy nie wykorzystały 13% środków przeznaczo-

nych na ten cel.

Taka sytuacja pojawia się corocznie,

ponieważ w 2010 r. gminy zwróciły aż 38% środków,

a rok wcześniej – 30%.

Podkreśla się, iż taka sytuacja

jest spowodowana głównie niskim poziomem kryte-

rium dochodowego, od którego zależy przyznanie do-

finansowania.

Jako inny powód wymienia się złe

oszacowanie liczby uczniów objętych pomocą, a część

gmin miała też problem związany z koniecznością

zagwarantowania wkładu własnego do wyprawki,

czego wymagali niektórzy wojewodowie.

Jakie działania i ewentualne zmiany w odniesie-

niu do zasad przyznawania dofinansowania zamierza

podjąć ministerstwo, aby środki na ten cel wykorzy-

stywane były w pełni i żeby ułatwić dostęp do tych

środków?

Poseł Waldy Dzikowski

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18030)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie propozycji zmian

dotyczących bezrobotnych

W odniesieniu do zaproponowanych zmian doty-

czących bezrobotnych i specjalnego programu resor-

tu pracy „Aktywizacja i integracja” pojawiają się

wątpliwości związane z jego formą i sposobem finan-

sowania.

Podkreśla się, iż problemem może być fa-

kultatywność finansowania programu przez gminy.

Jeśli bowiem program w całości może sfinansować

powiat, to gminy mogą nie być chętne, by partycypo-

wać w kosztach.

Podnosi się także, iż taka formuła

może okazać się mało skuteczna, a program ten wy-

łącznie wydłuży proces aktywizacji długotrwale bez-

robotnych, którzy od 2 do 6 miesięcy przez 10 godzin

w tygodniu będą musieli realizować prace społecznie

użyteczne lub roboty publiczne.

Jakie postulaty zgłaszane były podczas konsulta-

cji społecznych w odniesieniu do propozycji resortu

pracy?

Jak ministerstwo odnosi się do powyższych

wątpliwości?

Czy przewidywane są inne rozwiązania

związane z programem „Aktywizacja i integracja”?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 18031)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie przepisów nowego rozporządzenia

Rozporządzenie ministra pracy i polityki społecz-

nej ze stycznia tego roku w sprawie należności przy-

sługujących pracownikowi zatrudnionemu w pań-

stwowej lub samorządowej jednostce sfery budżeto-

wej z tytułu podróży służbowej miało na celu prze-

niesienie na grunt krajowych podróży służbowych

zasad stosowanych przy podróżach zagranicznych,

dotyczących odliczania kwot posiłków zagwaranto-

wanych pracownikowi od przysługującej diety.

Jed-

nakże ministerialna interpretacja przepisów nowego

rozporządzenia rodzi problem opodatkowania i skład-

kowania diet, co w konsekwencji może nałożyć na

pracodawcę obowiązek pokrycia niezapłaconych na-

leżności publicznoprawnych wraz z odsetkami.

Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

przewiduje dodatkowe zmiany w zakresie wydanego

rozporządzenia?

Czy przewiduje się uściślenie kwe-

stii opodatkowania i składkowania diet?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 18032)

do ministra finansów

w sprawie braku czytelnych przepisów

W wyniku likwidacji spółki kapitałowej może

nastąpić przeniesienie własności nieruchomości

oraz innych składników majątkowych na wspólni-

ków spółki kapitałowej.

Jednakże ustawa o VAT

nie zawiera czytelnych przepisów regulujących

opodatkowanie VAT towarów przekazywanych

w wyniku likwidacji spółki.

Z kolei stosowanie

przepisów ogólnych może prowadzić do nieuzasad-

nionego opodatkowania towarów, które będą w dal-

szym ciągu wykorzystywane w działalności gospo-

darczej, co w efekcie może prowadzić do naruszenia

zasady neutralności.

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje noweliza-

cję przepisów regulujących opodatkowanie VAT przy

likwidacji spółek kapitałowych, tak by brak opodat-

kowania towarów wykorzystywanych nadal w dzia-

łalności gospodarczej wynikał wprost z przepisów

125

prawa?

Jakie rozwiązania w tym zakresie ostatecz-

nie się przewiduje?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 18033)

do ministra transportu,

w sprawie propozycji zmian przepisów

Obecne regulacje prawne nie precyzują dokład-

nie, jakie odległości powinny być zachowywane przy

sytuowaniu farm wiatrowych.

Pojawiły się propozy-

cje nowelizacji ustawy Prawo budowlane oraz ustawy

Główny postulat to zapis, zgodnie z którym elektro-

wnie wiatrowe o mocy przekraczającej 500 KW nie

będą mogły być budowane w odległości mniejszej niż

3 km od zabudowań mieszkalnych i terenów leśnych.

Zmiany te mają zabezpieczyć interesy osób sąsiadu-

jących z farmami wiatrowymi, ale pojawia się wiele

wątpliwości.

Określenie sztywnej, trzykilometrowej

odległości może zablokować inwestycje, ze względu

na rozproszoną zabudowę polskich wsi może być

trudno spełnić ten warunek.

Do tego dochodzą wąt-

pliwości związane z kontrolą.

Jak ministerstwo odnosi się do tego typu propo-

zycji?

Czy przewidywane są jakieś inne zmiany, któ-

re bardziej zabezpieczą osoby sąsiadujące z instala-

cjami farm wiatrowych?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 18034)

do ministra transportu,

Panie Ministrze!

W ostatnich dniach dotarły do

mnie niepokojące sygnały o kolejnych opóźnieniach

przy pracach nad modernizacją linii kolejowej nr 8

1.

Jak duże w stosunku do pierwotnego planu są

opóźnienia tej inwestycji?

opóźnienia w opracowywaniu dokumentacji dla LCS

Okęcie i LCS Radom?

3.

Jaki jest stan realizacji umowy na opracowanie

dokumentacji projektowej materiałów przetargowych

dotyczących wyboru wykonawcy robót dla LCS Radom

zawartej w dniu 8 lutego 2011 r.?

Proszę o szczegółowe

informacje o stanie realizacji każdego z etapów.

szawa-Okęcie zawartej w dniu 14 lutego 2011 r.?

Pro-

szę o szczegółowe informacje o stanie realizacji każ-

dego z etapów.

5.

Jaki jest stan realizacji postępowania prze-

targowego w sprawie wyboru wykonawcy zintegro-

wanego systemu sterowania i kierowania ruchem

kolejowym na odcinku Warszawa-Okęcie – Radom

linii nr 8?

6.

Jak duże są opóźnienia w wykupie prywatnych

działek wchodzących w obręb przebiegu modernizo-

wanej linii, szczególnie na odcinku Bartodzieje – Ra-

dom, w stosunku do planów wynikających ze stu-

dium wykonalności dla modernizacji linii kolejowej

nr 8?

Proszę wskazać konkretną liczbę działek prze-

widzianych do wykupu i wyszczególnić, dla ilu z nich

procedura wykupu została zakończona, a dla ilu jest

w trakcie lub nie została jeszcze uruchomiona?

7.

Jaki jest aktualny plan dotyczący stacji Barto-

dzieje?

8.

Czy prawdą jest, że nowy przebieg linii kolejo-

stał zaprojektowany przez działkę, na której znajdu-

je się czynny tartak?

9.

Czy w związku z pogłębiającymi się opóźnienia-

mi istnieje zagrożenie utraty środków finansowych

na realizację odcinka Warszawa-Okęcie – Radom

(LOT A, B, F – odcinek Warszawa-Okęcie – Warka

oraz stacja Radom) w ramach Programu Operacyj-

nego „Infrastruktura i środowisko” w obecnej per-

spektywie finansowej?

Proszę podać aktualne termi-

ny realizacji robót ziemnych przy modernizacji linii

Z poważaniem

Poseł Marek Suski

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

126

Interpelacja

(nr 18035)

do ministra transportu,

lenie wyjaśnień w sprawie budowy drogi ekspresowej

S7 Radom (Jedlińsk) – Skarżysko-Kamienna.

Zada-

nie to zostało ujęte jako priorytetowe w załączniku

nr 1a do „Programu budowy dróg krajowych na lata

2011–2015”, a jego realizacja miała się rozpocząć do

2013 r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga

nakazano GDDKiA wznowienie i dokończenie inwe-

stycji na podstawie unieważnionego przetargu na

budowę drogi ekspresowej S7 od planowanej obwod-

nicy Radomia do granicy województwa mazowieckie-

go, w którym najkorzystniejszą ofertę złożyła firma

Dragados.

1.

Proszę o informację, czy GDDKiA odwoływa-

ła się od wyroku i czy powyższy wyrok jest prawo-

mocny?

2.

Jeśli powyższy wyrok jest prawomocny, to pro-

szę o poinformowanie mnie, czy GDDKiA przystąpi-

ła lub kiedy zamierza przystąpić do wykonania inwe-

stycji wymuszonej wyrokiem sądu?

3.

Kiedy planowane jest zakończenie prac zwią-

zanych z budową drogi ekspresowej S7 Radom (Jed-

lińsk) – Skarżysko-Kamienna?

4.

Proszę podać, jakiej wysokości karę zapłaci lub

zapłaciła GDDKiA firmie Dragados w przypadku nie-

zastosowania się do prawomocnego orzeczenia sądu?

5.

W przypadku gdyby GDDKiA nie zamierzała

realizować wyroku sądu, proszę podać nowy plano-

wany termin rozpoczęcia budowy omawianego odcin-

ka drogi S7?

Poseł Marek Suski

(nr 18036)

do ministra finansów

w sprawie ciągłych problemów

z klasyfikacją pojazdów typu pick-up

Szanowny Panie Ministrze!

Ideą interpelacji po-

selskiej jest odpowiedź adresata na zadane pytania

w celu rozwiania wątpliwości natury prawnej kon-

kretnego zagadnienia, sprecyzowania wątpliwości,

szukania legislacyjnych ścieżek rozwiązania opisa-

nego problemu.

Niestety w przypadku tematu mojej

interpelacji nie uzyskuję ciągle żadnej konkretnej

odpowiedzi, a przesyłane stanowiska pozostają mgli-

ste i wprowadzają jeszcze większy chaos w świado-

mości prawnej osób, których problem bezpośrednio

dotyka.

Ponadto brak jednolitego stanowiska mini-

sterstwa potęguje poczucie nierównego traktowania

podmiotów wobec tych samych przepisów prawa.

Po-

nieważ problematyka stosowania nomenklatury sca-

lonej 8703 i 8704 w stosunku do pojazdów typu pick-

-up jest już dobrze znana Panu Ministrowi, nie będę

powtórnie przytaczał całej problematyki zarówno

generalnej, jak i indywidualnej związanej z nierów-

nym traktowaniem podmiotu prawa handlowego, ja-

kim jest spółka INTER CAR z Torunia.

Panie Ministrze!

Większość podmiotów, które

działają na rynku samochodowym, zajmujących się

pośrednictwem czy obrotem handlowym pojazdami,

to podmioty rejestrowane jako spółki cywilne, spółki

jawne.

Podmioty posiadające status spółki z ograni-

czoną odpowiedzialnością to przypadki jednostkowe.

Poprzez ten typ klasyfikacji podmiotów gospodar-

czych można wyciągać wiele wniosków natury praw-

nej, ale również natury intencyjności zamiaru prowa-

dzenia działalności.

Wszyscy przedsiębiorcy zoriento-

wani na zysk chcą działać transparentnie i z poszano-

waniem obowiązujących przepisów prawa.

Podejmu-

jąc decyzję o zakupie konkretnych pojazdów, działają

zawsze w dobrej wierze, wiedząc, że charakter odpo-

wiedzialności finansowej za błędne decyzje będzie

rozkładał się nie tylko na majątek spółki, ale też ma-

jątek osobisty wspólników.

Dlatego też warto o tym

pamiętać, że jeżeli podmiot dokonuje klasyfikacji sa-

mochodu typu pick-up jako samochód ciężarowy, robi

to w oparciu o działania w dobrej wierze, dodatkowo

posiłkując się niemal wszystkimi środkami, które

utwierdzają go w przekonaniu, że dokonuje prawid-

łowego zakwalifikowania.

A dokonuje tego chociażby

w oparciu o informacje największych komercyjnych

dealerów samochodowych jak Nissan Polska i Mitsu-

bishi Polska.

Panie Ministrze!

Z uzyskanych informacji, które

również zostały wystawione przez przedstawicieli

tych głównych graczy rynku samochodów typu pick-

-up, żaden z tych podmiotów nie kwalifikuje samo-

chodu pick-up jako samochód osobowy.

A przecież

sprowadzając samochód na terytorium Rzeczypospo-

litej Polskiej, i tak trzeba zgłosić ten fakt w urzędzie

skarbowym.

Czy zatem fakt takiej rejestracji przez

największe podmioty rynku samochodowego jest ina-

czej traktowany niż rejestracja przez indywidualnego

przedsiębiorcę?

Wszystko niestety na to wskazuje.

Wszędzie na świecie homologacja wystawiana na

samochody typu pick-up jest wystawiana na pojazdy

ciężarowe.

Tylko w Polsce jest odmienna, to bardzo

indywidualna praktyka.

Kolejny raz moją wątpliwość budzi brak jakiejkol-

wiek woli uznania opinii Głównego Urzędu Staty-

stycznego jako wiarygodnej informacji na temat kla-

syfikowania pojazdów pick-up jako ciężarowe.

A tak

się expressis verbis wyraził GUS.

Dla urzędów skar-

127

bowych jest to jednak mało wiarygodny urząd, więc

jego opinia jest nieistotna.

Trzeba wyraźnie powiedzieć: nie stoję na stano-

wisku obrony tych, którzy świadomie i w celu być

może ominięcia jakiegoś przepisu ingerują w kon-

strukcję samochodu, dokonując manualnych zmian

w celu przekształcenia charakteru pojazdu z osobo-

wego na ciężarowy.

Stoję na stanowisku obrony inte-

resów tych, którzy działając w dobrej wierze, chcą

zarejestrować pojazd dostarczony w finalnej wersji,

gotowej do użytkowania.

Proszę zatem Pana Ministra o konkretne udzie-

lenie odpowiedzi na pytania:

Dlaczego dealerzy pojazdów, np. marki Nissan czy

marki Mitsubishi, kwalifikują swoje pojazdy typu

pick-up jako samochody ciężarowe bez żadnych kon-

sekwencji skarbowych?

Jest to bezkarne i nierówne

traktowanie podmiotów gospodarczych wprost fawo-

ryzujące największe koncerny samochodowe, a go-

dzące w działalność małych i średnich przedsię-

biorstw.

Jeżeli zdaniem urzędów skarbowych mali i średni

przedsiębiorcy, którzy błędnie kwalifikowali samo-

chody pick-up, mają zapłacić podatki akcyzowe do

5 lat wstecz, jakie będzie postępowanie wobec naj-

większych dealerów samochodowych?

Czy minister-

stwo może wyliczyć, jaka kwota mogłaby wpłynąć do

budżetu państwa z tytułu akcyzy za samochody typu

pick-up od dealerów takich marek jak Nissan czy

Mitsubishi?

Przedsiębiorcy, którzy użytkowali samochód cię-

żarowy w swojej działalności gospodarczej (w tym

ewentualnie pojazdy typu pick-up), mogli odliczać

podatek VAT od paliwa.

Jeżeli klasyfikacja ulegnie

zmianie, co stanie się z odliczonym VAT-em?

Czy

przedsiębiorcy będą zobowiązani do zwrotu odliczo-

nych kwot, a co za tym idzie korekty przychodów swo-

ich firm 5 lat wstecz?

Jak przedsiębiorcy będą mieli rozliczać amorty-

zowane koszty działalności związanej z samochoda-

mi ciężarowymi (w tym typu pick-up), jeżeli w trakcie

użytkowania zmieni się ich urzędowa kwalifikacja

z samochodów ciężarowych na samochody osobowe?

Nadmieniam tu, iż firma Nissan wyraźnie wskazuje,

że pick-up o nazwie Navara jest pojazdem ciężaro-

wym służącym zasadniczo do przewozu towarów, na-

tomiast pojazd osobowy oparty na tym samym nad-

woziu nazwany został Pathfinder i różni się typem

zabudowy tylnej części nadwozia.

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18037)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie funkcjonowania

Centrum Automatycznego Nadzoru

Szanowny Panie Ministrze!

W ciągu ostatnich

miesięcy przez media ogólnopolskie przetoczyła się

fala dyskusji na temat roli i sposobu funkcjonowania

punktów automatycznego nadzoru nad ruchem dro-

gowym w Polsce, które powszechnie znane są jako

fotoradary.

Nie ulega wątpliwości, że urządzenia te

są niezbędne dla zwiększenia bezpieczeństwa w ru-

chu komunikacyjnym w kraju, pod warunkiem że

działają one sprawnie i nie są tzw. atrapami, które

mają przyczynić się jedynie do chwilowego zmniejsze-

nia prędkości na drodze.

Rolą tych urządzeń jest nie-

wątpliwie działanie o charakterze prewencyjnym, co

w prawnokarnej nomenklaturze można porównać do

roli prewencji ogólnej w odniesieniu do wszystkich

użytkowników dróg, a w odniesieniu do indywidual-

nego charakteru mandatu, czyli grzywny nałożonej

na kierowcę łamiącego przepisy, ma ona mieć cha-

rakter prewencji szczególnej, czyli zapobieżenia

przed ponownym popełnieniem czynu zabronionego.

Wszystko to brzmi doniośle w momencie, kiedy

jest to ogólne przeświadczenie, jak te elementy po-

winny funkcjonować.

Gorzej jest już w momencie,

kiedy od teorii przechodzi się do praktyki.

Aby w sto-

sunku do kierowcy, na podstawie zapisu fotograficz-

nego z urządzenia nadzoru nad ruchem drogowym,

zastosować funkcję prewencji szczególnej grzywny

nałożonej w wyniku złamania przepisów Kodeksu

wykroczeń, niezbędne jest pełne zrozumienie popeł-

nienia tego czynu, a także dolegliwości nałożonego

środka karnego (wysokości grzywny, czyli mandatu

i liczby nałożonych punktów karnych).

Śmiem twier-

dzić, że w momencie, w którym kierowca otrzymują-

cy zapis z fotoradaru z wysokością nałożonego man-

datu nie miałby wątpliwości co do sposobu naliczenia

tej kary, nie byłoby tylu problemów i tematu tej in-

terpelacji.

Niestety jest inaczej.

Obecnie po otrzymaniu za-

wiadomienia z Generalnej Inspekcji Transportu Dro-

gowego właściciel pojazdu, do którego odnosi się in-

dywidualna sprawa, ma dwie główne możliwości:

a) wypełnić oświadczanie, w którym przyznaje się

do kierowania pojazdem w chwili zdarzenia, którego

następstwem było popełnienie wykroczenia,

b) wypełnić oświadczenie, w którym nie przyzna-

a także nie wskazuje, komu powierzył pojazd do kie-

rowania lub używania w oznaczonym czasie.

W przypadku wyboru oświadczenia A właściciel

pojazdu dostaje mandat, a także określoną wg tary-

fikatora liczbę punktów karnych.

W przypadku wy-

128

boru oświadczania B właściciel pojazdu zostaje uka-

rany tylko mandatem.

Problem polega na tym, że GITD sama zachęca

właścicieli pojazdów, aby nie przyznawali się do prowa-

dzenia przez nich pojazdu w chwili konkretnego zda-

rzenia (jeżeli to właściciel pojazdu naprawdę nim kie-

rował), ponieważ mniej dolegliwe (finansowo i punkto-

wo) jest poświadczanie nieprawdy.

I tak w otrzymanej

przeze mnie dokumentacji, która trafiła do mojego biu-

ra jako próba pokazania absurdów funkcjonowania

tego systemu, mamy takie oto przykłady:

— oświadczenie A – mandat 500 zł + 10 pkt kar -

nych/oświadczenie B – mandat 500 zł,

— oświadczenie A – mandat 300 zł + 6 pkt kar -

— oświadczenie A – mandat 200 zł + 4 pkt karne/

oświadczenie B – mandat 250 zł.

Nietrudno jest domyślić się, które opcje właściciel

pojazdu, jeżeli faktycznie kierował pojazdem w chwi-

li zdarzenia, wybierze ze względu ekonomicznego.

Zdecydowanie bardziej opłaca się skłamać państwo-

wej instytucji, ponieważ można albo zapłacić mniej-

szą karę, albo za „niewielką” dopłatą uniknąć zain-

kasowania punktów karnych.

o odpowiedź w odniesieniu do tej absurdalnej sytua-

cji na pytania:

Jak w taryfikatorze wysokości mandatów za wy-

kroczenia w ruchu komunikacyjnym określone są

„widełki” zależności przekroczonej prędkości do wy-

sokości kwotowej mandatu i punktów karnych?

Na jakiej podstawie taryfikatora wysokości grzyw-

ny ustalana jest różnica pomiędzy wyborem opcji

z oświadczenia A i B?

Skąd biorą się takie różnice

zachęcające do ewentualnego poświadczania nie-

prawdy przez właścicieli pojazdu?

Jak GITD weryfikuje prawdziwość oświadczenia

B, że to nie właściciel pojazdu kierował w chwili zda-

rzenia?

Brak weryfikacji prawdziwości tego oświad-

czenia skutkuje jawnym zachęcaniem przez organy

państwowe do poświadczania nieprawdy.

Dlaczego przy zapisie z fotoradaru właściciel

pojazdu nie otrzymuje wykonanego przez fotoradar

zdjęcia, które zdecydowanie ułatwiłoby i właścicie-

lowi pojazdu i organom GITD weryfikację tożsa-

mości kierującego pojazdem.

Taka praktyka po-

wszechnie stosowana jest w innych krajach Unii

Europejskiej.

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

(nr 18038)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie sposobu oceniania wniosków

o dofinansowanie projektów z puli

przeznaczonej na konkursy ministra kultury

i dziedzictwa narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Każdego roku przy pla-

nowaniu budżetu ministerstwa określona zostaje odpo-

wiednia kwota środków, które, pozostając w dyspozycji

ministerstwa, są przeznaczone na konkursy w ramach

różnych priorytetów, o które mogą ubiegać się organi-

zacje pozarządowe, ośrodki i centra kultury.

Co do słuszności tego trybu nie ma żadnych wąt-

pliwości.

Procedura konkursowa pozwala na wyło-

nienie najciekawszych przedsięwzięć, projektów za-

równo kulturotwórczych, jak i inwestycyjnych zwią-

zanych z poprawą jakości technicznej tzw. infra-

struktury kultury.

Każdego roku lista podmiotów,

które aplikują swoimi propozycjami o środki mini-

sterialne, wzrasta, co pokazuje dużą aktywność i za-

interesowanie tworzeniem wydarzeń i przestrzeni

kulturalnej w skali całego kraju.

Procedura konkursowa, zarówno regulaminowo,

jak i technicznie związana z przygotowywaniem wnio-

sków on-line, jest coraz bardziej zbliżona do standar-

dów procedur aplikacyjnych znanych z wniosków

o granty europejskie, co ułatwia wnioskodawcom

prace nad ich aplikacjami.

Niestety w jednym aspekcie procedury ministe-

rialne odbiegają od europejskich standardów, two-

rząc poczucie braku transparentności przy ocenie

merytorycznej wniosków.

Podmioty ubiegające się

o przyznanie dotacji w przypadku nieotrzymania od-

powiedniej ilości punktów nie mogą otrzymać infor-

macji o błędach, jakie popełniły, nie otrzymują opi-

sowej oceny tzw. asesorów projektów.

Nie mają moż-

liwość zapoznania się z błędami, jakie zostały popeł-

nione na etapie tworzenia aplikacji, aby w przyszłości

takich błędów uniknąć.

Bardzo dobrym przykładem

modelowo funkcjonującego grantu dotacyjnego jest

tzw. fundusz szwajcarski.

Tutaj oceny zostały podzie-

lone na trzy poziomy:

— wniosek odrzucony, liczba uzyskanych punk -

tów nie pozwala na otrzymanie oceny merytorycznej,

tów pozwala na otrzymanie oceny merytorycznej pro-

jektu,

— wniosek pozytywny, otrzymane dofinansowa -

nie.

Ten mechanizm pozwala pokazać, które projekty

wprost są dobre, ale brakuje im odpowiednich popra-

wek, które powinny się pojawić, jeżeli w przyszłości

wnioskodawca chciałby składać ten sam projekt.

W przypadku dotacji ministerialnych kryteria są

bardzo uproszczone:

— wniosek nie kwalifikuje się do odwołania,

129

— wniosek kwalifikuje się do odwołania,

— wniosek pozytywny, dofinansowanie przy -

znane.

Pomijam tu wnioski, które z przyczyn formalnych

zostały odrzucone.

Aplikacje, które nie mogą skorzy-

stać z możliwości odwołania, nie mogą poznać oceny

merytorycznej.

Wnioski, które mogą się odwołać, po-

siadają jedynie 240 znaków na fakultatywne uzasad-

nienie odwołania (to około 1,5 wiadomości tekstowej

SMS).

Nie sposób w takiej liczbie znaków uzasadnić

odwołania projektu, którego wartość wynosi np.

1 mln zł.

Dlatego też proszę Pana Ministra o udzie-

Dlaczego wnioskodawcy o środki finansowe w po-

staci konkursów leżących w gestii Ministerstwa Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego nie mogą uzyskać

pisemnej oceny merytorycznej swoich aplikacji?

Je-

żeli nie wszystkie projekty, to chociaż te, których licz-

ba punktów pozwala na skorzystanie z możliwości

formalnego odwołania.

Jak wygląda ocena procedury odwoławczej przy

konkursach?

Jeżeli wnioskodawca ma możliwość

napisania fakultatywnego uzasadnienia na jedynie

240 znaków, to jak działa komisja oceniająca odwo-

łania?

Jakie kryteria odwołania bierze pod uwagę

komisja (bo nie sposób za pomocą liczby 240 znaków

przedstawić lub zmienić treść projektu, aby wyeli-

minować błędy)?

Taka procedura w przypadku od-

rzuconych wniosków może budzić słuszne przeko-

nanie o braku jakiejkolwiek transparentności prac

komisji oceniającej.

Jaka jest liczba osób w komisjach oceniających

projekty?

Czy ministerstwo ogłasza nabór ofert do

pracy w komisjach oceniających?

Czy osoby zasiada-

jące w danym roku kalendarzowym pozostają rów-

nież na lata kolejne?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

(nr 18039)

do ministra finansów

w sprawie środków pieniężnych

w kwestii dotyczącej środków pieniężnych przezna-

czonych dla gmin w budżecie krajowym.

kazanie gminie, w drodze ustawy, nowych zadań

ków finansowych na ich realizację”.

Od kilku lat sa-

morządy te skarżą się na coraz to więcej nakłada-

nych na nie zadań, za czym nie idą odpowiednie środ-

ki pieniężne.

Obowiązki, których gminy otrzymują

coraz więcej, wiążą się ze znacznymi wydatkami,

a niewskazywanie źródeł finansowania tych obo-

wiązków prowadzi do coraz większego zadłużania się

tych jednostek.

wiedź na poniższe pytania:

Jakie kwoty były zapisywane do przeznaczenia

dla gmin w budżecie państwa na przestrzeni ostat-

nich 10 lat?

W jaki sposób ministerstwo współpracuje z inny-

mi jednostkami, obliczając niezbędne środki przezna-

czane dla gmin w przypadku nakładania na nie no-

wych zadań?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18040)

do ministra transportu,

w sprawie trudności finansowych

inwestycji infrastrukturalnych

w kwestii trudności finansowych w polskich budow-

lanych inwestycjach infrastrukturalnych.

Stan faktyczny: Z raportów sporządzonych na

podstawie danych z Monitora Sądowego wynika, że

w 2012 r. odnotowano 28 upadłości przedsiębiorstw

związanych z budową dróg i różnego rodzaju infra-

struktury.

Z kolei w lutym 2013 r. orzeczono 3 upad-

łości firm wyspecjalizowanych w obiektach inżynierii

lądowej i budownictwie.

Znaczną część upadłych firm

stanowiły mniejsze przedsiębiorstwa.

Według opinii ekspertów Polskiego Związku Pra-

codawców Budownictwa mniejsi uczestnicy na rynku

budownictwa, którzy próbują zaistnieć jako główni

wykonawcy, mają problemy z uzyskaniem środków

na realizację inwestycji, co prowadzi do wyelimino-

wania ich na etapie prekwalifikacji w przetargach.

Jest to jeden z istotnych czynników wpływających na

nierentowność przedsiębiorstw.

Wedle danych Polskiego Związku Pracodawców

Budownictwa firmy jasno sygnalizują trudności zwią-

zane z uzyskaniem kredytów lub gwarancji banko-

wych.

Stanowisko to potwierdza Departament Ban-

kowości Korporacyjnej Raiffeisen Polbank.

Według

ekspertów finansowych firmy budowlane mają kło-

130

poty z płynnością, tworzą się zatory płatnicze.

Dla-

tego otrzymanie kredytu czy gwarancji bankowej

wymaga mocnych zabezpieczeń.

Zgodnie ze zdaniem

ekspertów po ostatnich upadłościach w branży ban-

ki podchodzą ze znaczną rezerwą do finansowania

przedsięwzięć infrastrukturalnych.

Warto zaznaczyć, że wśród przedsiębiorców bio-

rących udział w przetargach na realizację inwestycji

infrastrukturalnych odnotowuje się zwiększone uczest-

nictwo zagranicznych firm wypierających polskie,

mimo że te posiadają odpowiednie specjalistyczne

zaplecze kadrowe, maszynowe i doświadczalne.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w związku z

zaistniałymi trudnościami finansowymi polskich

przedsiębiorstw budowlanych wyspecjalizowanych

w infrastrukturze?

Czy ministerstwo planuje działania mające na

celu wsparcie polskich firm budowlanych w inwesty-

cjach infrastrukturalnych?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 18041)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie prac nad nową ustawą

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracam się do

Pana w kwestii dotyczącej prac nad nową ustawą

samorządową.

Stan obecny: W ministerstwie prowadzone są od

pewnego czasu prace nad projektem nowej ustawy

samorządowej.

Wprowadzone zmiany miałyby m.in.

zachęcać mniej zamożne gminy do łączenia się, co

przyniosłoby im większe zyski z PIT.

Inną ważną

zmianą będzie ułatwiona i zwiększona współpraca

na linii samorządy – rząd.

Jednocześnie minister-

stwo zapewnia, że nowa ustawa nie będzie bodźcem

do likwidowania jednostek samorządowych ani do

zwolnień w administracji samorządowej.

To jednak, co obecnie budzi oburzenie i debatę

wśród władz m.in. gminnych, to narzucana im coraz

większa liczba obowiązków, za którą nie idą odpo-

wiednie środki finansowe.

Sprawia to, że często mu-

szą zrezygnować np. z remontów na rzecz wykony-

wania nowych zadań.

Nierzadko w takich przypad-

kach gminy czy też inne jednostki samorządowe są

zmuszone zadłużać się, co zdecydowanie nie wpływa

pozytywnie na społeczność zamieszkującą daną jed-

nostkę, gdyż to często na nich odbija się stan finan-

sowy danej gminy.

wiedź na następujące pytania:

Jakie konkretne zadania ma obecnie wykonywać

gmina i co sprawia, iż ilość tych zadań wzrasta?

Czy w projekcie nowej ustawy ministerstwo we

współpracy z Ministerstwem Finansów przewiduje

rozwiązać problem finansowania gmin, tak by było

ono skuteczniejsze i wystarczające, po to, by gminy

nie musiały się zadłużać?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 18042)

do ministra finansów

w sprawie wysokości wypłaconych

datkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowni-

ków jednostek sfery budżetowej, każdy pracownik

spełniający wymogi określone przez ww. ustawę

otrzymuje tzw. trzynastkę.

Jest to dość duże obcią-

żenie dla budżetu państwa, biorąc pod uwagę olbrzy-

mią liczbę pracowników administracyjnych opłaca-

nych właśnie z budżetu.

Mimo wielu zapowiadanych w tym zakresie zmian

coroczne otrzymywanie premii jest prawem każdego

pracownika sfery budżetowej, co najbardziej niepokoi

najbiedniejszych pracodawców sektora publicznego.

Pieniądze, które mogliby przeznaczyć na znacznie

ważniejsze cele, a premie dawać jedynie uznaniowo,

co roku muszą odkładać – dość dużą sumę – na wy-

płacenie trzynastek.

Czy ministerstwo prowadzi statystyki dotyczące

kwot wypłacanych rocznie na trzynastki dla pracow-

ników jednostek sfery budżetowej?

Jeśli tak, to ile

w sumie pieniędzy zostało przeznaczonych na ten cel

za rok 2012?

Czy ministerstwo myśli nad alternatywą dla tej

ustawy, po to by zaoszczędzić publiczne pieniądze i

nagradzać tylko najlepszych pracowników?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

131

Interpelacja

(nr 18043)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie projektu ustawy nowelizującej

w kwestii związanej z projektem ustawy nowelizują-

oraz w związku z rozporządzeniem Rady (WE)

Stan faktyczny: Trybunał Konstytucyjny uznał

§ 8 ust. 2 rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwo-

ju wsi z dnia 9 września 2004 r. za niezgodny z usta-

wą o ochronie zwierząt.

Przepis utracił moc 31 grud-

ubój zwierząt bez wcześniejszego ogłuszenia.

Od tego

samego dnia obowiązuje rozporządzenie Rady w spra-

wie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania.

Nowe

regulacje unijne obowiązują w sposób bezpośredni,

jednak art. 26 ww. aktu pozwala na wprowadzenie

bardziej restrykcyjnych przepisów krajowych.

z następującymi pytaniami:

W jaki sposób ministerstwo interpretuje art. 26

ust. 2 lit. c?

W jaki sposób kształtuje się luka prawna w obec-

nym stanie prawnym dotyczącym uboju zwierząt?

(Stwierdzenie takie pojawia się w uzasadnieniu do

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 18044)

do ministra finansów

w sprawie przeciwdziałania

nielegalnemu obrotowi paliwami

Ministra w kwestii przeciwdziałań nielegalnym ob-

rotom paliwami.

Stan faktyczny: Według opinii Polskiej Organiza-

cji Przemysłu i Handlu Naftowego od 2011 r. szara

strefa w obrocie olejem napędowym zwiększyła się

z 3–4% do przynajmniej 10%, co łącznie z tytułu ak-

cyzy, VAT i opłaty paliwowej przyczynia się do rocz-

nych strat dla budżetu państwa liczonych w miliar-

dach złotych.

Na ten stan rzeczy miało wpływ podniesienie

stawki VAT z 22% do 23% od daty 1 stycznia 2011 r.,

a także zwiększenie akcyzy na olej napędowy z po-

czątkiem 2012 r.

Jednak do stworzenia warunków,

w których rozkwita szara strefa, przyczynił się także

brak systemu ścisłej kontroli obrotu paliwami, a tak-

że bardzo trudne warunki konkurencyjne na rynku

paliw, zwłaszcza wśród małych, niezależnych opera-

torów stacji paliwowych.

Wiadome jest, że Ministerstwo Finansów przygo-

towało projekt zmian w przepisach, które mają ogra-

niczyć wyłudzania VAT poprzez wprowadzenie m.in

solidarnej odpowiedzialności sprzedawcy i nabywcy

za odprowadzenie podatku.

Rozwiązanie to, zapro-

ponowane przez ministerstwo może wzbudzać skraj-

ne emocje i niepokój związany zarówno z obarcze-

niem odpowiedzialnością za cudze błędy i winy, jak

i skutecznością w ograniczeniu rozkwitu szarej strefy,

gdyż nielegalni dystrybutorzy paliw mogą szukać alter-

natywnych sposobów w celu ominięcia przepisów.

Jakie ministerstwo podejmowało działania wspie-

rające organy działające w różnych obszarach

(tj. Służba Celna, urzędy kontroli skarbowej, ABW,

CBŚ, Policja i inne) na rzecz walki z nielegalnymi

aktywnościami w sferze paliwowej?

Jakie ministerstwo podejmowało działania mają-

ce na celu wspieranie i zachęcanie stacji paliw do

zaopatrywania się w paliwo u legalnych dostawców

mimo okresów słabej koniunktury i trudnych warun-

ków konkurencyjnych?

Czy ministerstwo planuje podejmować działania

zwiększające odpowiedzialność nielegalnych dostaw-

ców paliw, którzy na nieuczciwym obrocie zarabiają

najwięcej?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 18045)

do ministra środowiska

w sprawie spowolnienia

na polskim rynku energetyki odnawialnej

w kwestii dotyczącej spowolnienia na polskim rynku

energetyki odnawialnej.

Stan faktyczny: W związku z komunikatem Ko-

misji do Rady Europejskiej i Parlamentu Europejskie-

go – „Europejska polityka energetyczna” z dnia 10 stycz-

132

nia 2007 r.

Polska zobowiązała się do osiągnięcia

3 celów regulujących działalność na rzecz ochrony

środowiska.

Jednym z tych trzech inicjatyw jest

osiągniecie 20-procentowego udziału energii odna-

wialnej w bilansie konsumpcyjnym energii.

Wiadome jest, że Komisja Europejska planuje po-

zwać Polskę do Trybunału UE za naruszenie unijne-

go prawa w związku z niewdrożeniem dyrektywy

o odnawialnych źródłach energii.

Wiadome jest rów-

nież, że aby uniknąć dotkliwej kary pieniężnej wyda-

nej przez Trybunał UE, Polska musi przedstawić

nowe prawo i wdrożyć najważniejsze cele dyrektywy.

Tymczasem według danych Instytutu Energetyki

Odnawialnej w znacznej części produkcyjnej sektora

OZE występują trwałe stagnacje i nisze, które się

powiększają.

Według danych instytutu w Polsce za-

potrzebowanie na urządzenia i komponenty OZE do

wytwarzania energii znacząco maleje.

Wedle opinii

instytutu jednym z determinantów tego stanu rzeczy

jest gwałtowny spadek cen zielonych certyfikatów

i jednak niejednolity rynek w tym zakresie.

Zgodnie

z danymi instytutu w obrocie giełdowym znajduje się

ok. 20% zielonych certyfikatów, a blisko 80% jest

w kontraktach bilateralnych.

Spadają ceny certyfi-

katów będących w obrocie na giełdzie, a w transak-

cjach bilateralnych ceny zbliżone są do wysokości

opłaty zastępczej.

Według opinii instytutu są to zja-

wiska niszczące rynek, a wzmacniające monopol.

Instytut Energetyki Odnawialnej odnotował tak-

że niekorzystną tendencję, która wskazuje na brak

nowych inwestycji w sektorze OZE, obliczonych jedy-

nie na szybki zysk regulacyjny typu windfall profits

oraz przejęcie już zbudowanych mocy, co związane

jest z tym, że jedynie 270 na 2000 instalacji OZE jest

w instalacjach prokonsumenckich, niezależnych o mocy

poniżej 40 kW.

z zapaścią na rynku energii odnawialnej?

Jakie stanowisko ministerstwo prezentuje w związ-

ku między bessą na rynku energii odnawialnej a re-

alizacją celu osiągnięcia minimum do 2020 r. produk-

cji energii z OZE?

Czy ministerstwo planuje działania mające na

celu wsparcie nowych inwestycji w OZE?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 18046)

do ministra skarbu państwa

w sprawie inwestycji zagranicznych

Kombinatu Górniczo-Hutniczego Miedzi SA

Kombinat Górniczo Hutniczy Miedzi Polska

Miedź SA prowadzi ogromną inwestycję w Chile, jed-

nak z ostatnich informacji, potwierdzonych m.in.

przez prezesa Herberta Wirtha na łamach tygodnika

„Konkrety.pl”, wynika, że chilijska inwestycja będzie

o wiele droższa, niż pierwotnie planowano.

Z drugiej

strony ostatnie spadki cen srebra i miedzi na świato-

wych giełdach mogą prowadzić w najbliższych latach

do spadku dochodów KGHM.

niższe pytania:

1.

Jak ministerstwo skarbu zamierza wesprzeć

miedziowy koncern w tej sytuacji?

2.

Czy planowane jest np. zmniejszenie podatku

od złóż miedzi i srebra, gdyby niekorzystne tendencje

na światowych giełdach (dalsze spadki cen tych me-

tali) się utrzymywały?

3.

Czy inwestycja w Chile była ostatnio przedmio-

tem analizy resortu skarbu państwa?

4.

Jeżeli nie, to czy taka pogłębiona analiza jest

planowana?

5.

Czy jest sprawowany prawidłowo nadzór właś-

cicielski nad KGHM, którego najwyraźniej zabrakło

w przypadku okoliczności podpisania tzw. memoran-

dum gazowego?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18047)

do ministra zdrowia

w sprawie badań stężenia cholesterolu

Szanowny Panie Ministrze!

11 kwietnia rozpo-

częła się akcja „Sprawdź cholesterol u dziecka!”,

która polega na przeprowadzeniu badań profilak-

tycznych u dzieci w wieku 5–10 lat zagrożonych roz-

wojem miażdżycy i chorób układu krążenia.

Przed-

miotowe badania będą bezpłatne i przewidziane są

dla 1250 dzieci.

Wysoki poziom cholesterolu wśród najmłodszych

staje się coraz większym problemem w naszym spo-

łeczeństwie.

Sytuacja ta wiąże się między innymi

z powiększającym się odsetkiem dzieci z nadwagą

133

i otyłością.

Według danych wśród najmłodszych w prze-

dziale wiekowym 1–3 lata co trzecie ma nadwagę,

a co szóste jest otyłe, zaś w przedziale wiekowym

7–9 lat 15% chłopców oraz 16% dziewczynek ma nad-

wagę.

Jak wskazują eksperci, pierwsze blaszki miaż-

dżycowe mogą tworzyć się już w 2. roku życia, a miaż-

dżyca od 10. roku życia.

Dlatego też tak ważne jest

upowszechnienie przeprowadzania analiz poziomu

cholesterolu wśród dzieci, gdyż badania takie dają

możliwość wytypowania najmłodszych, u których ist-

nieje podwyższone ryzyko wystąpienia w przyszłości

chorób układu krążenia, które obecnie są najczęstszą

przyczyną zgonów wśród osób po 40. roku życia.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

Czy ministerstwo posiada dane, jaki odsetek dzieci

w Polsce zagrożony jest podwyższonym poziomem

cholesterolu oraz czy planuje podjąć działania, które

upowszechnią przeprowadzanie badań stężenia cho-

lesterolu wśród dzieci?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

i Jan Warzecha

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18048)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie funkcjonowania świetlic szkolnych

Szanowna Pani Minister!

Komisja Pedagogiczna

ZG ZNP przeprowadziła na przełomie 2012/2013 r.

badanie ankietowe dotyczące funkcjonowania świet-

lic szkolnych.

Wyniki badania wskazują, że na 6657

szkół podstawowych, gimnazjalnych oraz ponadgim-

nazjalnych świetlice działają w 4496 placówkach.

Dane zawarte w przedmiotowym dokumencie

wskazują między innymi, że co piąta szkoła podsta-

wowa i co trzecie gimnazjum nie gwarantuje opieki

świetlicowej swoim uczniom.

Należy zwrócić uwagę,

nowi, że do realizacji zadań statutowych szkoła pub-

liczna powinna zapewnić uczniom możliwość korzy-

stania ze świetlicy.

Wyniki przeprowadzonego bada-

nia wskazują także, że często świetlice prowadzone

są w jednym pomieszczeniu ze stołówkami.

Taka

praktyka ma miejsce w 32,33% szkół podstawowych

i 31,63% gimnazjów.

Sytuacja ta może w znaczący

sposób ograniczać realizacje zadań wychowawczo-

-oświatowych świetlic.

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej

szkola oraz publicznych szkół normuje między inny-

mi maksymalną liczbę uczniów przypadających na

jednego nauczyciela w świetlicy.

Według jego przepi-

sów zajęcia w świetlicy prowadzone są w grupach

wychowawczych, a liczba uczniów w grupie nie po-

winna przekraczać 25.

Jak wynika z badań przepro-

wadzonych przez ZNP, na 28 175 grup wychowaw-

czych działających w świetlicach szkolnych w 5685

przypadkach ich liczebność przekracza 25 uczniów.

Minister z następującymi pytaniami:

1.

Czy w ocenie ministerstwa obecnie obowiązu-

jące przepisy w sposób odpowiedni i wystarczający

regulują funkcjonowanie świetlic?

2.

Czy według ministerstwa nie powinno się pod-

jąć działań, które zwiększyłyby liczbę świetlic,

zwłaszcza w szkołach podstawowych?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

i Bogdan Rzońca

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

(nr 18049)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie projektowanych zmian

w kształceniu diagnostów laboratoryjnych

Szanowna Pani Minister!

Krajowa Izba Diagno-

stów Laboratoryjnych zgłasza zastrzeżenia do zało-

żeń projektu nowelizacji ustawy Prawo o szkolni-

ctwie wyższym oraz niektórych innych ustaw, które

dotyczą zniesienia wymagań projakościowych w kształ-

ceniu diagnostów laboratoryjnych.

Według KIDL

nowe regulacje umożliwią kształcenie diagnostów

drogą nieformalną, na kursach czy też w trybie sa-

mokształcenia.

Sytuacja ta może wpływać negatyw-

nie na jakość badań, co mogłoby przełożyć się na

zdrowie i życie pacjentów.

Jak wskazuje KIDL, obecnie 70% decyzji lekarskich

wydawanych jest na podstawie wyników badań wyko-

nywanych przez diagnostów laboratoryjnych.

Dlatego

też powinno się zagwarantować jak najwyższą facho-

wość tego rodzaju personelu medycznego, zwłaszcza

przez podniesienie standardów kształcenia.

W związku powyższym zwracamy się do Pani Mi-

nister z następującym pytaniem: Czy według mini-

sterstwa projektowane zmiany nie wpłyną negatyw-

nie na poziom kształcenia diagnostów laboratoryj-

nych?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

134

Interpelacja

(nr 18050)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie przyznawania świadczeń

Szanowny Panie Ministrze!

Art. 17 ustawy o świad-

czeniach rodzinnych reguluje kwestie osób upraw-

nionych do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego,

a art. 3 pkt 22 definiuje pojęcie zatrudnienia i pracy

zarobkowej.

Jednak przepisy te nie są jednoznaczne

w odniesieniu do osób prowadzących gospodarstwa

rolne.

Sytuacja ta powoduje różne decyzje o przyzna-

waniu przedmiotowego świadczenia w poszczegól-

nych gminach.

Należy zwrócić uwagę, że według MPiPS prowa-

dzenie gospodarstwa rolnego nie jest uznawane za

zatrudnienie lub wykonywanie pracy zarobkowej,

zatem nie jest konieczna rezygnacja z jego prowadze-

nia w celu uzyskania świadczenia.

Odmienne stano-

wisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, który

w uchwale z dnia 11 grudnia 2012 r. (syg.

akt I OPS

5/12) rozstrzygnął, że prowadzenie gospodarstwa rol-

nego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę

przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego.

nisterstwa nie powinno się wprowadzić do przedmio-

towej ustawy jednoznacznych przepisów, które przy-

znawałyby osobom prowadzącym gospodarstwa rol-

ne prawo do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18051)

do ministra transportu,

w sprawie raportu NIK o rozstrzyganiu

Szanowny Panie Ministrze!

Najwyższa Izba Kon-

troli przedstawiła raport o rozstrzyganiu przetargów

przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Auto-

strad.

NIK zwróciła uwagę, że GDDKiA rozstrzyga-

ła postępowania przetargowe głównie w oparciu

o kryterium najniższej ceny.

Sytuacja ta powodowa-

ła, że dochodziło do składania ofert, których dekla-

rowana wysokość była poniżej realnych kosztów wy-

konania planowanej inwestycji, co w konsekwencji

doprowadziło w kilku przypadkach do zerwania pod-

pisanych umów, opóźnień w oddawaniu do użytko-

wania nowych odcinków dróg.

Według NIK do wyeli-

minowania podobnych praktyk potrzebne jest precy-

zyjne określenie definicji rażąco niskiej ceny.

W ra-

porcie zwrócono także uwagę, że GDDKiA niezbyt

rygorystycznie podchodziła do posiadania środków

własnych przez podmioty ubiegające się o kontrakty,

tym samym utrudniało to wyeliminowanie z postę-

powań przetargowych przedsiębiorstw znajdujących

się w trudnej kondycji finansowej, czego wynikiem

były na przykład utrudnienia z płatnościami dla pod-

wykonawców.

stwo planuje wprowadzenie regulacji prawnych, któ-

re pozwoliłyby na wyeliminowanie w przyszłości

problemów wskazanych w raporcie NIK?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18052)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rekompensat dla pracowników

służby cywilnej za pracę

Szanowny Panie Premierze!

W 2012 r. pracowni-

cy służby cywilnej przepracowali około 961 tys. go-

dzin nadliczbowych.

Zgodnie z art. 97 ustawy o służ-

bie cywilnej pracownikowi tej służby wykonującemu

pracę w godzinach nadliczbowych przysługuje czas

nującemu pracę w niedzielę przysługuje dzień wolny

dzień wolny.

Tym samym w świetle obowiązujących

przepisów pracownikom cywilnym nie przysługuje

prawo do dodatkowego wynagrodzenia za pracę

w godzinach nadliczbowych, które przewidują regu-

lacje zawarte w Kodeksie pracy.

Rzecznik praw oby-

watelskich zwraca także uwagę, że obowiązujące

przepisy ustawy o służbie cywilnej, które regulują

przedmiotową kwestię, są sprzeczne z ratyfikowaną

przez Polskę Europejską Kartą Społeczną.

ra z następującymi pytaniami:

1.

Czy obecne przepisy regulujące kwestie rekom-

pensaty pracownikom służby cywilnej za ich pracę

w godzinach nadliczbowych nie są sprzeczne z Euro-

pejską Kartą Społeczną?

135

2.

Czy planowane są zmiany, które umożliwiałyby

przyznanie prawa pracownikom służby cywilnej do

dodatkowego wynagrodzenia za ich pracę w godzi-

nach nadliczbowych?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18053)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie terminów egzaminów wstępnych

na aplikacje prawnicze

Szanowny Panie Ministrze!

Minister sprawiedli-

wości na podstawie przepisów ustaw: o radcach praw-

nych, o komornikach sądowych i egzekucji, Prawo

o adwokaturze, Prawo o notariacie wyznaczył termin

egzaminów wstępnych na poszczególne aplikacje.

Wszystkie egzaminy na aplikacje normowane powyż-

szymi aktami prawnymi odbędą się 28 września

2013 r.

Wiele osób, które chce przystąpić do przed-

miotowych egzaminów, uważa, że ustalenie ich

w tym samym terminie jest dla nich krzywdzące,

gdyż w ten sposób ogranicza się im możliwość podję-

cia kilku prób zdawania egzaminów na aplikacje

w tym samym roku.

1.

Dlaczego egzaminy wstępne na przedmiotowe

aplikacje przeprowadzane są w tym samym terminie?

2.

Czy ministerstwo dokona zmiany w terminach

egzaminów wstępnych na aplikacje w taki sposób,

aby nie pokrywały się one ze sobą?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18054)

do ministra transportu,

w sprawie elektronicznego systemu

ruchu drogowego a starostwami

Szanowny Panie Ministrze!

Nowe rozporządzenie

ministra wprowadziło elektroniczny system przeka-

zywania dokumentów kierowców pomiędzy WORD

a starostwami.

Miało to usprawnić proces wydawa-

nia prawa jazdy.

Resort wybrał firmę, która zapew-

niała, że posiada dostęp do Państwowej Wytwórni

Papierów Wartościowych, z oferty której korzysta

większość starostw.

W efekcie końcowym okazało się,

że dostępu nie posiada.

Skomplikowało to pracę sta-

rostwa i ośrodków WORD, ponieważ muszą one wy-

syłać dane kierowców w formie papierowej.

Dodatko-

we rozporządzenie, tzw. tryb awaryjny, zdaniem sa-

morządowców jest pomysłem kuriozalnym.

Wprowa-

dza ono duże obciążenia finansowe na samorządy

oraz problemy dla przyszłych kierowców.

Starostowie

twierdzą, iż wymaga to stworzenia oddzielnej komór-

ki, gdzie będzie można przygotowywać, drukować,

kserować i wysyłać duże ilości dokumentów w formie

papierowej.

W niektórych przypadkach ten nieprze-

widziany koszt przekracza możliwości finansowe sa-

morządów.

powiedzi na następujące pytanie: Czy ministerstwo

zamierza wyrównać straty finansowe samorządów

poniesione przez wprowadzenie tzw. trybu awaryjne-

go lub w inny sposób rozwiązać ten problem?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18055)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie kontrolowania aktywności

pracownika w pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Właściciele portali

internetowych informują, że wzrasta zainteresowa-

nie oprogramowaniem, które pozwala pracodawcom

na monitorowanie pracy komputera pracownika.

Program ten zawiera statystyki, wykresy z ekranu,

pokazuje, ile czasu pracownik poświęca na pracę,

136

a ile na przeglądanie portali społecznościowych, gry

online czy inne rzeczy niezwiązane z zadaniami

w pracy.

Zgodnie z art. 22 i art. 100 Kodeksu pracy

pracownik ma obowiązek sumiennie wykonywać

swoje zadania na rzecz pracodawcy pod jego kierow-

nictwem.

Pracodawca, chcąc zamontować takie opro-

gramowanie, musi poinformować pracowników, nie

może podejmować takich działań bez zgody podwład-

nych, by później wykorzystać to jako podstawę wy-

powiedzenia umowy o pracę.

Stanowisko w tej spra-

wie zajął główny inspektor pracy, twierdząc, iż poja-

wia się coraz więcej takich przypadków zwolnień,

ponieważ nie ma obecnie regulacji prawnej dotyczą-

cej możliwości kontrolowania aktywności pracowni-

ka w pracy odnośnie do korzystania z Internetu.

przedstawiony problem i zamierza podjąć działania

w kierunku regulacji prawnych opisanego procederu?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18056)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie legitymacji procesowej

Szanowny Panie Ministrze!

Helsińska Fundacja

Praw Człowieka wyraziła swoje stanowisko na temat

tów rolnych i leśnych, która wykazuje, iż stroną po-

stępowania o wyrażenie zgody na przekształcenie

gruntów mógłby być jedynie wójt, burmistrz lub pre-

zydent miasta.

HFPR uznała projekt o zmianie usta-

wy za niezgodny z dominującą linią orzeczniczą oraz

łamiący zasadę demokratycznego państwa prawa.

Orzecznictwo administracyjne wyznaje pogląd, że

legitymację procesową powinni mieć również właś-

ciciele i użytkownicy wieczyści gruntów.

Art. 45 ust.1

Konstytucji RP również przyznaje prawo właścicie-

lom gruntów do decydowania o nich, a kto chciałby

je wyłączyć, zmienić, według ustawy zasadniczej ,,na-

rusza prawo do sądu”.

Eksperci z Katedry Prawa

Warszawskiego wyjaśniają, iż proponowane zapisy są

nieprecyzyjne ze względu na skutki uchwalenia pla-

nów miejscowych.

Wynik postępowania decyduje

o zmianie przeznaczenia gruntów w planie miejsco-

wym.

Konsekwencjami tego mogą być większe opła-

ty z tytułu podatków od nieruchomości.

dzi na następujące pytanie: Czy ministerstwo uwa-

ża opinię Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka za

zasadną?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18057)

do ministra zdrowia

w sprawie likwidacji powiatowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zdaniem ekspertów

reforma ratownictwa medycznego, której skutkiem

była likwidacja powiatowych dyspozytorni przy po-

gotowiach ratunkowych, nie przynosi oczekiwanych

efektów.

Zdarzały się opisywane w mediach przypad-

ki nieprecyzyjnego skierowania lub zbłądzenia kie-

rowcy karetki spowodowane podobnymi nazwami

różnych miejscowości w tej samej okolicy, co wydłu-

żało czas udzielenia pomocy choremu.

Kolejnym

problemem nowego systemu są zawodne sprzęty elek-

troniczne oraz niedokładne automapy.

Reforma więc

miała skutkować lepszym, szybszym dotarciem ka-

retki do chorego potrzebującego pomocy, jednak te

nowe rozwiązania powodują dodatkowe problemy

i opóźnienia.

dostrzegło występowanie opisanego wyżej problemu,

jeżeli tak, to jakie zaproponuje rozwiązanie w celu

usprawnienia systemu dysponowania karetkami po-

gotowia?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18058)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie problemów z przygotowaniem

Szanowna Pani Minister!

Resort przekazuje wie-

le informacji na temat korzyści z posyłania sześcio-

latków do szkoły.

Eksperci przeprowadzili badania,

137

z których wynika następująca konkluzja, że młodzi

uczniowie sprawiają trudności z ukończeniem zadań,

są nadpobudliwi, prowadzą rozmowy z kolegami pod-

czas zajęć oraz domagają się absolutnej wyłączności

nauczyciela.

Innym problemem jest agresywne za-

chowanie starszych uczniów wobec sześciolatków.

Instytut Badań Edukacyjnych podsumowuje, iż celo-

we byłoby wysyłanie sześciolatków do szkoły, gdy

będą miały szansę na naukę tylko ze swoim roczni-

kiem i w małych grupach.

z następującym pytaniem: Czy według oceny mini-

sterstwa szkoły są odpowiednio przygotowane na

przyjęcie sześciolatków?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18059)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie tłumaczy języka migowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

o języku migowym, która weszła w życie rok temu,

urzędy dostosowano do Konwencji ONZ o prawach

osób niepełnosprawnych.

W każdym wykwalifikowa-

no pracowników znających język migowy, by osoby

potrzebujące tłumaczenia nie musiały korzystać

z pomocy osób trzecich.

Koszty realizacji wprowadzo-

nych zmian wynoszą 5,612 mln zł rocznie, a jak po-

twierdzają urzędnicy, zapotrzebowanie na te usługi

okazało się mniejsze, niż przypuszczano.

Prezes Fun-

dacji Pomocy Osobom Niepełnosprawnym TON wska-

zuje na braki udogodnień, z jakimi muszą się zmie-

rzyć niepełnosprawni.

Urzędnicy znają tylko podsta-

wy języka migowego, dlatego trudno im się z nimi

porozumieć.

Zgodnie z ustawą niesłyszący może wy-

brać formę kontaktu, na przykład tłumacza elektro-

nicznego, a nie przyjmować tę narzuconą.

powiedzi: Czy według ministerstwa wprowadzona

reforma zapewniła niesłyszącym wystarczający, op-

tymalny dostęp do realizacji swoich spraw w urzę-

dach publicznych?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18060)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Projekt ustawy o edu-

kacji seksualnej, jaki trafił do Sejmu, zakłada wpro-

wadzenie edukacji seksualnej od pierwszej klasy

szkoły podstawowej, po jednej godzinie tygodniowo.

Byłby to przedmiot obowiązkowy.

Nie wszyscy oby-

watele chcieliby przymuszać dzieci do takich lekcji,

bo jeżeli byłoby to obowiązkowe, to uczniowie musie-

liby uczestniczyć w tych zajęciach.

Wielu ekspertów

sądzi, że przedmiot ten mógłby rozbudzać jedynie

wyobraźnię seksualną, nie ucząc dziecka szacunku

i powagi dla tych tematów.

Uważają oni, że wyobraź-

nię należy kształtować oraz odpowiednio przygoto-

wać dzieci, by właściwie zrozumiały edukację seksu-

alną.

Zbyt wczesna edukacja w tym zakresie mogła-

by źle wpłynąć na prawidłowy rozwój emocjonalny

dzieci, dlatego eksperci sugerują, że powinna być

prowadzona wśród starszych uczniów.

menty przemawiają za wprowadzeniem edukacji sek-

sualnej od tak wczesnych klas w szkole podstawowej?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18061)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zasiłku opiekuńczego

Szanowny Panie Ministrze!

Resort planuje wpro-

wadzić rozwiązania, by rodzice, którzy zatrudnili

opiekunkę na podstawie umowy uaktywniającej, nie

mieli prawa do zasiłku opiekuńczego na dziecko.

Wy-

jątkiem miałaby być sytuacja, gdy opiekunka zacho-

ruje, wtedy rodzice mogliby skorzystać z zasiłku.

Fundacja Mama krytykuje ograniczenia, jakie chce

wprowadzić resort.

Według niej takich wyjątków po-

winno być o wiele więcej, np. w sytuacji gdy opiekun-

ka ma większą liczbę podopiecznych, a jedno z nich

trafi do szpitala, lub gdy opiekunka będzie w ciąży.

Ograniczenia, jakie planuje resort, mogą zniechęcać,

a nie zachęcać rodziców do legalnego zatrudniania

opiekunek.

138

zania w niektórych sytuacjach nie okażą się krzyw-

dzące dla osób zatrudniających opiekunki do dzieci?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18062)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zwiększającej się aktywności

grup przestępczych na terenie

północnego Mazowsza

Szanowny Panie Ministrze!

Jako parlamentarzy-

sta północnego Mazowsza z głębokim zaniepokoje-

niem przyjmuję kolejne informacje świadczące o zwięk-

szającej się aktywności zorganizowanych grup prze-

stępczych w regionie.

Tylko w jednym mieście – Żyrardowie – w ostat-

nich miesiącach doszło do serii brutalnych prze-

z lokali mężczyzna został postrzelony z broni palnej.

9 stycznia 2013 r.

Prokuratura Rejonowa w Żyrardo-

wie wszczęła w tej sprawie śledztwo dotyczące m.in.

usiłowania zabójstwa.

W czasie kolejnego napadu, do

którego doszło w Żyrardowie w nocy 15 lutego, nie-

ustaleni sprawcy postrzelili inną ofiarę.

Do kolejnej

próby usiłowania zabójstwa doszło już dzień później,

16 lutego.

29-letni mieszkaniec Żyrardowa doznał

ciężkich obrażeń ciała.

Jak donoszą media, mężczyzna „został znaleziony

w centrum miasta.

Miał odciętą dłoń, odrąbane trzy

palce drugiej ręki oraz oskalpowaną skórę na głowie.

Obok leżały ucięte części ciała.

Policja podejrzewa

wojnę gangów.”

Ponieważ policjanci z Żyrardowa – wspierani przez

służby kryminalne z komendy wojewódzkiej Policji

– podejrzewają, że przestępcy mogą być uzbrojeni

w duże ilości broni palnej, do działań włączyła się gru-

pa antyterrorystyczna.

18 lutego policja zatrzymała w sprawie cztery oso-

by; jedna z nich została w czasie akcji postrzelona.

Tego samego dnia zatrzymano trzy kolejne osoby.

Te

ostatnie miały być sprawcami brutalnego napadu.

Przesłuchano je w charakterze świadków, a następ-

nie zwolniono.

W wywiadzie prasowym udzielonym 19 lutego szef

prokuratury w Żyrardowie przyznał, iż organa ściga-

nia nie mają w opisanych sprawach „zbyt wielu dowo-

dów”, choć wszystkie trzy przestępstwa się łączą.

W związku ze wzrastającym zagrożeniem miesz-

kańców północnego Mazowsza proszę Pana Ministra

1.

Czy w ostatnich miesiącach w Żyrardowie mia-

ły miejsce inne przestępstwa, zdarzenia, których oko-

liczności mogą wskazywać na zorganizowaną prze-

stępczość?

2.

Jeśli tak, to czy takie zdarzenia również doty-

czyły okaleczenia?

3.

Czy grupy przestępcze podejrzewane o przed-

miotowe przestępstwa były aktywne w innych mia-

stach regionu?

Jeśli tak, to w których?

4.

Jaka była reakcja policji i organów zajmujących

się zwalczaniem przestępczości, szczególnie zorgani-

zowanej?

5.

Czy opisanymi sprawami zajmuje się Centralne

Biuro Śledcze?

6.

Czy do procesu ustalania i poszukiwania spraw-

ców zajść został włączony Wydział Operacji Pościgo-

wych KGP?

7.

W jaki sposób po pierwszej próbie zabójstwa

ła swoje działania?

Czy nastąpiło wzmocnienie sił

w Żyrardowie np. przez oddziały prewencji z Radomia?

8.

Jakie działania w związku z serią brutalnych

napadów zostaną podjęte w celu zapewnienia bezpie-

czeństwa mieszkańcom Żyrardowa i innych miast

regionu?

Proszę o szczegółową odpowiedź.

9.

Czy w każdej z opisanych spraw istnieją nagra-

nia monitoringu miejskiego?

10.

Ile dokładnie kamer monitoringu miejskiego

funkcjonuje w Żyrardowie?

Czy zdaniem policji jest

to liczba wystarczająca?

11.

W ciągu ostatnich kilku lat media regularnie

przekazują informacje świadczące o ponownym roz-

woju zorganizowanych grup przestępczych w róż-

nych częściach Polski.

Czy w ostatnich latach odno-

towano wzrost liczby liderów zorganizowanych grup

przestępczych objętych zainteresowaniem CBŚ KGP?

Jeśli tak, proszę o szczegółowe statystyki dotyczące

liczby rozpracowywanych zorganizowanych grup

przestępczych w kraju, począwszy od roku 2005 do

roku 2012.

Proszę ponadto o statystyki dotyczące

liczby przedstawionych w wyniku działań CBŚ KGP

zarzutów o kierowanie grupą lub związkiem mający-

mi na celu popełnianie przestępstw w wymienionym

okresie.

12.

Jakie dokładnie – w przypadku wzrostu liczby

zorganizowanych grup przestępczych oraz przestępstw

o charakterze mafijnym – kierowany przez Pana resort

podjął działania w celu powstrzymania odbudowywa-

nia w Polsce swoich wpływów przez mafię?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 14 maja 2013 r.

139

Interpelacja

(nr 18063)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie finansowania koncertu Madonny

Szanowna Pani Minister!

Według informacji me-

dialnych ministerstwo sportu dofinansowało koncert

Madonny w kwocie 6,2 mln zł.

Według mnie przekazy-

wanie pieniędzy z ministerstwa sportu na koncerty jest

sytuacją skandaliczną.

W związku z tym proszę Panią

1.

Jaką kwotę przekazało ministerstwo na koncert

Madonny na Stadionie Narodowym w Warszawie?

2.

Czy były prowadzone badania ekonomiczne,

które wyliczałyby możliwe zyski/straty z tytułu udzie-

lenia dofinansowania do koncertu?

3.

Czy Ministerstwo Finansów wydało zgodę na

przeznaczenie pieniędzy na koncert Madonny ze środ-

ków Ministerstwa Sportu i Turystyki?

Z należnymi wyrazami szacunku

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 14 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18064)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zwrotu przez Polskę

Szanowny Panie Ministrze!

Komisja Europejska

domaga się od Polski zwrotu 79,9 mln euro z fundu-

szy na rolnictwo.

W wyniku przeprowadzonej kontro-

li w 2009 r.

Komisja Europejska uznała, że polskie

kontrole wniosków o unijne wsparcie w ramach

wspólnej polityki rolnej były niewystarczające.

1.

Od kiedy ministerstwo wiedziało, że Polsce gro-

zi kara od KE w tej sprawie?

2.

Czego konkretnie dotyczą zarzuty KE w sto-

sunku do ministerstwa?

3.

Jakie dalsze działania zamierza podjąć mini-

sterstwo, aby Polska nie musiała zwracać blisko

80 mln Komisji Europejskiej?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 18065)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie systemu studiów doktoranckich

Szanowna Pani Minister!

Z ogólnie dostępnych

informacji wynika, że w Polsce na studiach dokto-

ranckich jest około 40 tys. osób.

Przewody doktor-

skie, które są niezbędne do uzyskania tytułu doktor-

skiego, otworzyło zaledwie 5 tys. z nich, co stanowi

w przybliżeniu liczbę osób, które uzyskają tytuł dok-

tora.

Według mnie istnieje potrzeba zmiany systemu

kształcenia na poziomie doktorskim, dlatego proszę

1.

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie zmian

mających na celu podział doktoratów na typowo na-

ukowe i praktyczne?

2.

Czy w ministerstwie trwają jakiekolwiek prace

mające na celu zmianę obecnie obowiązującego sy-

stemu studiów doktoranckich w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 18066)

do ministra skarbu państwa

w sprawie koncepcji likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

Według planów Za-

rządu Grupy Kapitałowej PGNiG SA ogłoszonych 19 grud-

nia 2012 r. w dokumencie „Krótkoterminowa strate-

gia budowania wartości Grupy Kapitałowej PGNiG”

w krótkim czasie ma dojść do likwidacji działających

na terenie kraju sześciu spółek gazownictwa a powo-

łania w ich miejsce jednej, scentralizowanej spółki

dystrybucyjnej z siedzibą w warszawie.

W związku z tym, że został Pan mianowany no-

wym ministrem skarbu państwa oraz zaszły zmiany

w Zarządzie Grupy Kapitałowej PGNiG, wyrażam

głęboką nadzieję, że dokona Pan rzeczowej analizy

branży gazowniczej i odstąpi od decyzji likwidacji

Karpackiej Spółki Gazownictwa w Tarnowie.

1.

Czy będzie Pan kontynuował politykę byłego

ministra Mikołaja Budzanowskiego dotyczącą likwi-

dacji Karpackiej Spółki Gazownictwa w Tarnowie?

140

2.

Czy według Pana Ministra realizacja powyżej

opisanych działań zawartych w „Krótkoterminowej

strategii budowania wartości Grupy Kapitałowej

PGNiG” nie będzie skutkować obniżeniem bezpie-

czeństwa i efektywności funkcjonowania sektora dys-

trybucji gazu, a także dramatem utraty pracy przez

wielu ludzi?

3.

Czy dalsza likwidacja jednostek terenowych

(biur obsługi klienta) nie będzie skutkować obniże-

niem jakości obsługi klientów, pogorszeniem wize-

runku spółki i przejściem klientów do konkurencji?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 18067)

do ministra transportu,

w sprawie ustawiania przetargów

Szanowny Panie Ministrze!

Zarząd PKP SA za-

wiadomił prokuraturę i CBA o swoich podejrzeniach

ustawiania przetargów w pięciu spółkach grupy.

Za-

miast 550 tys. zł spółki za usługę zapłaciły ok. 30 mln zł.

Sprawa dotyczy PKP Cargo i dwóch jej spółek zależ-

nych, TK Telekom i PKP LHS.

Według informacji

medialnych dochodziło do zmów cenowych.

Mecha-

nizm polegał na kierowaniu przez spółkę zapytań do

trzech podmiotów, przy czym dwa od razu wycofy-

wały się z zamówienia, a wygrywała trzecia firma,

która do realizacji zamówienia używała dwóch po-

przednich podmiotów, które się wycofały na starcie.

1.

Kto ponosi odpowiedzialność za zaistniałą sy-

tuację?

2.

Jakie działania zamierza Pan podjąć, aby

w pełni wyjaśnić sprawę?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 18068)

do ministra finansów

w sprawie zmian dotyczących

zeznań podatkowych PIT

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z infor-

macjami z Departamentu Administracji Podatkowej

dotyczącymi szeregu zmian dotyczących zeznania

podatkowego PIT proszę Pana Ministra o odpowiedź

1.

Jakie nowe rozwiązania zamierza przedstawić

ministerstwo w rocznych zeznaniach podatkowych

PIT?

przepisami dotyczącymi nowych rozwiązań dla pra-

codawców nakładających na nich obowiązek składa-

nia informacji PIT-11, PIT-8C i PIT-R?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18069)

do ministra transportu,

w sprawie wyjaśnienia informacji

w zakresie ochrony danych osobowych

przez fotoradary

Inspekcji Transportu Drogowego

Szanowny Panie Ministrze!

Rzecznik praw oby-

watelskich (RPO) w październiku 2012 r. zakwestio-

nował regulację prawną, na podstawie której Inspek-

cja Transportu Drogowego (ITD) gromadzi, przetwa-

rza, udostępnia i usuwa dane oraz obrazy pojazdów

naruszających przepisy ruchu drogowego.

Ponadto

RPO zwrócił uwagę na brak rozporządzenia ministra

transportu w sprawie gromadzenia i przetwarzania

tychże danych, które wynika z art. 129g ust. 4 Prawa

o ruchu drogowym.

W ostatnich dniach media szero-

ko informowały o stwierdzonych faktach „wycieku”

danych osobowych z Głównego Inspektoratu Trans-

portu Drogowego w związku z mechanizmem oszu-

stwa polegającego na fałszywych wezwaniach do za-

płaty mandatu z logo GITD.

141

1.

Kto w ITD jest administratorem danych osobo-

wych właścicieli i kierowców pojazdów, które zostały

2.

Kto w ITD ponosi personalną odpowiedzialność

za ewentualne wycieki tych danych?

Proszę o poda-

nie imienia, nazwiska i funkcji konkretnej osoby.

3.

Gdzie dane osobowe wymienionych w pkt 1

osób są przechowywane w siedzibach ITD?

Proszę

o podanie konkretnych adresów pocztowych.

4.

Ile czasu te dane muszą być przechowywane przez

ITD?

Co się z nimi dzieje po upływie tego czasu?

5.

Kto w ITD ma dostęp do danych osobowych

wyżej wymienionych osób?

Proszę o podanie liczby

osób w rozbiciu na konkretne biura.

6.

Czy oprócz ITD istnieją inne instytucje, firmy

etc., które mają dostęp do danych osobowych właści-

cieli pojazdów zarejestrowanych przez fotoradary

ITD i ukaranych kierowców za wykroczenia dotyczą-

ce przekroczenia prędkości?

Jeśli tak, to proszę po-

dać ich nazwy i liczbę osób w każdym z podmiotów

upoważnionych do przetwarzania danych osobowych

przekazanych przez ITD.

7.

Ile razy IDT było kontrolowane przez głównego

inspektora ochrony danych osobowych (GIODO) w za-

kresie przechowywania, przetwarzania i udostępnia-

nia danych osobowych w związku z działaniem sy-

stemu fotoradarowego?

Jakie są wyniki tych kontro-

li?

Proszę o załączenie kserokopii wystąpień pokon-

trolnych GIODO.

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18070)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia zmian w ustawie

Szanowny Panie Ministrze!

Uchwalona w marcu

2011 r. nowelizacja ustawy o lecznictwie uzdrowisko-

poz. 651) miała uporządkować nieprawidłowości za-

warte w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym z dnia

28 lipca 2005 r.

Samorządowcy zrzeszeni w SGU RP sygnalizują,

że część przepisów nowej ustawy znacząco ogranicza

rozwój uzdrowisk i gmin uzdrowiskowych, a w szcze-

by stosowania ustawy uzdrowiskowej.

Przywołany

wyżej artykuł mówi: zakład przemysłowy – zespół

micznym materiału, substancji lub ich części składo-

wych w produkt.

Według tak przyjętej definicji za-

kładem przemysłowym jest ciastkarnia, lodziarnia,

piekarnia, wytwórnia pierogów, a nawet rozlewnia

wody leczniczej.

Tak przyjęta definicja „zakładu przemysłowego”

dawanie pozwoleń budowlanych na lokalizację ciast-

karni, lodziarni, wytwórni garmażeryjnych itp., co

jest przyczyną wielu konfliktów pomiędzy potencjal-

nymi inwestorami a gminami.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

o odpowiedź:

Czy nie uważa Pan, że wystarczającą ochronę na-

turalnych surowców leczniczych i walorów uzdrowi-

skowych gmin uzdrowiskowych zapewnia art. 38a

ust. 1 pkt 1 lit. i, który mówi, że w strefie A zabrania

się budowy: obiektów budowlanych mogących zna-

cząco oddziaływać na środowisko, w szczególności

barnie, z wyjątkiem obiektów budowlanych służących

poprawie stanu sanitarnego uzdrowiska, a w szczegól-

ności (...)?

Czy w świetle powyższego rozważy Pan możliwość

podjęcia prac nad zmianą przepisów, tak aby na te-

renach gmin uzdrowiskowych możliwe było inwesto-

wanie i prowadzenie zakładów typu: lodziarnia, cu-

kiernia, piekarnia, pierogarnia czy rozlewnia wód?

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Tomański

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

(nr 18071)

do ministra transportu,

w sprawie uprawnień instruktora

nauki jazdy

Szanowny Panie Ministrze!

Do mojego biura po-

selskiego zwrócił się instruktor nauki jazdy, który

posiada uprawnienia kat. A, B, C, D, C+E.

Zgodnie

z obowiązującym do 19 stycznia 2013 r. rozporządze-

niem ministra infrastruktury z dnia 27 października

skiwania uprawnień przez kierujących pojazdami,

Nr 217, poz. 1834), posiadając ww. uprawnienia, mógł

on szkolić również na kat.: A1, B1, B+E, C1, C1+E,

D1, D1+E, D+E, T. Rozporządzenie to zostało uchy-

lone i obecnie obowiązuje rozporządzenie ministra

142

rów dokumentów stosowanych w tych sprawach,

Wyżej wymienione rozporządzenie nie przewiduje

możliwości szkolenia na kat. B+E, C1, C1+E, D1,

D1+E, D+E, T, gdy instruktor posiada uprawnienia

kat. C, D, C+E.

Zgodnie z § 33 przedmiotowego roz-

porządzenia legitymacje instruktorów nauki jazdy

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

zachowują ważność do upływu terminu ich ważności.

następujące pytanie: Dlaczego instruktor nauki jaz-

dy, który posiada uprawnienia kat. C, D, C+E, utra-

D1+E, D+E, T po upływie ważności legitymacji?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 15 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18072)

do ministra skarbu państwa

w sprawie praktyk monopolowych

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

Pańską uwagę na stosowane przez Polskie Górnictwo

w zakresie sprzedaży hurtowej, polegające m.in. na

uniemożliwianiu klientom spółki zmniejszania za-

mawianych na kolejne lata ilości paliw w stosunku

do zamawianych wcześniej.

13 lutego 2013 r. dyrektor Regionalnego Szpitala

w Grudziądzu ogłosił przetarg nieograniczony na do-

stawy gazu ziemnego wysokometanowego do dwóch

ciepłowni szpitala.

W specyfikacji istotnych warun-

ków zamówienia zamawiający zawarł zapis dotyczą-

cy dopuszczenia przez strony postępowania możliwo-

ści ilościowego ograniczenia dostaw do aktualnych

potrzeb zamawiającego.

Powyższy zapis spowodowa-

ny był stosowaną przez dyrektora przy wydatkowa-

niu środków publicznych gospodarnością, której jed-

ną z podstawowych zasad jest ponoszenie jedynie

niezbędnych wydatków – w tym przypadku ponosze-

nie kosztów za faktycznie zużywany gaz.

11 marca 2013 r.

Polskie Górnictwo Naftowe i Ga-

zownictwo SA złożyło propozycję zmiany rozdziału

XIX SIWZ na załączony przez spółkę wzór umowy

kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, twier-

dząc, iż propozycja podyktowana jest brakiem moż-

liwości akceptacji warunków określonych w powyż-

szym rozdziale SIWZ.

Z analizy zapisów rozdziału

przywołanego przez potencjalnego wykonawcę oraz

dostarczonej przez niego umowy wynika, iż Polskie

akceptować zapisów dotyczących możliwości ilościo-

wego ograniczenia dostaw do aktualnych potrzeb

zamawiającego.

4 kwietnia 2013 r. z powodu niezłożenia ofert nie-

podlegających odrzuceniu (de facto nie złożono żad-

nej oferty) dyrektor unieważnił przetarg, skutkiem

czego jest brak dostawy do szpitala gazu ziemnego,

konieczność korzystania z alternatywnych – droż-

szych paliw, a tym samym narażanie szpitala na stra-

ty, co z kolei może mieć negatywne oddziaływanie na

obsługę, a tym samym zdrowie i życie pacjentów.

Ponadto pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na

fakt, który wynika z opisanej powyżej sytuacji.

Mia-

nowicie spółka, której głównym akcjonariuszem, po-

siadającym 73,5% udziałów w kapitale zakładowym,

jest Skarb Państwa, stosuje praktyki polegające na

sugerowaniu zamawiającemu, prowadzącemu postę-

powanie przetargowe w oparciu o przepisy ustawy

Prawo zamówień publicznych, praktyk niezgodnych

z przedmiotową ustawą, polegających na zamieszcze-

niu przez zamawiającego w specyfikacji zamówienia

zapisów umowy dostarczonej przez spółkę.

Powyższa

praktyka w mojej ocenie jest nie tylko nieetyczna,

lecz może również prowadzić do negatywnego odbio-

ru społecznego, sugerującego możliwość tzw. usta-

wiania przetargów pod kątem jednej, konkretnej fir-

my.

Uważam, że stosowanie takich praktyk nie po-

winno mieć miejsca.

Mając na uwadze powyższe, zwracam się do Pana

sze pytania:

1.

Czy znane są Panu Ministrowi praktyki mono-

polowe stosowane przez Polskie Górnictwo Naftowe

2.

Czy podejmie Pan Minister działania zmierza-

jące do zapobieżenia stosowania przez Polskie Gór-

nictwo Naftowe i Gazownictwo SA praktyk opisa-

nych w niniejszej interpelacji?

3.

Czy zamierza Pan Minister wyciągnąć konse-

kwencje za stosowanie przez spółkę praktyk mogą-

cych mieć negatywne oddziaływanie społeczne?

Będę zobowiązany za szybką, konkretną i wnikli-

wą odpowiedź.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Szymański

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

143

Interpelacja

(nr 18073)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie sytuacji wierzycieli

Szanowny Panie Ministrze!

Historia upadłości

Banku Staropolskiego jest jedną z najdłużej ciągną-

cych się spraw w polskim sądownictwie w III RP.

Jak

Panu Ministrowi wiadomo, nie wszyscy wierzyciele

Banku Staropolskiego SA, postawionego w stan upad-

łości na mocy orzeczenia Sądu Okręgowego w Pozna-

NBP, odzyskali 100% swoich oszczędności.

Część depozytariuszy, którzy zgromadzili na swo-

ich kontach równowartość do 1 tys. euro, otrzymało

100% wkładu.

Na zwrot 90% wkładu mogli liczyć wie-

rzyciele, którzy zgromadzili od 1 tys. euro do 11 tys.

euro.

Natomiast tysiące pozostałych utraciło niekie-

dy większość dorobku swojego życia, uzyskując jedy-

nie 50% wkładu.

Od ponad dekady toczy się dochodzenie sądowe

w sprawie winnych upadłości banku.

Niestety po-

szkodowani nie otrzymują informacji o przebiegu

śledztwa.

W związku z powyższym chciałbym zadać Panu

Ministrowi kilka pytań, na które oczekuję odpo-

wiedzi:

Na jakim etapie postępowania sądowego jest ww.

sprawa?

Czy poszkodowani, którzy zdeponowali swoje

oszczędności w Banku Staropolskim i otrzymali tyl-

ko 50% kwoty, mogą liczyć na zwrot w całości?

Dlaczego poszkodowani nie otrzymują powia-

domień o toczącym się postępowaniu, które ich

dotyczy?

Dlaczego pomimo sprzedaży Banku Staropolskie-

go spółce Invest-Bank nie zostały wypłacone rekom-

pensaty wierzycielom?

Pozostaję z szacunkiem

Poseł Jarosław Sellin

Gdynia, dnia 16 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18074)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie odszkodowań

za przymusową pracę dla byłych żołnierzy

tzw. wojsk kolejowych i drogowych

Szanowny Panie Premierze!

Na potrzeby gospo-

darki nakazowo-rozdzielczej w minionym ustroju zo-

stały w latach 50. ubiegłego wieku utworzone spe-

cjalne formacje wojskowe o przeznaczeniu gospodar-

czym.

Spośród formacji, które w tym czasie powstały,

należy w szczególności wymienić wojska kolejowe,

wojska drogowe, wojska budowlane czy wojska gór-

nicze.

Powstawały one z uwagi na to, iż taka forma

organizacyjna pozwalała omijać przepisy prawa pra-

cy o odpowiednim zaopatrzeniu socjalno-bytowym

pracowników.

Formacje miały charakter wojskowy

tylko z nazwy, ponieważ podejmowane przez nich

działania nie miały nic wspólnego z celami wojsko-

wym.

W wyniku uchwalenia ustawy z dnia 2 wrześ-

nia 1994 r. o dodatku i uprawnieniach przysługują-

cych żołnierzom zastępczej służby wojskowej przy-

musowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamie-

niołomach i zakładach wydobywania rud uranu żoł-

nierze brygad budowlanych i wojsk górniczych zna-

leźli się jako uprawnieni do otrzymania rekompensat

za nieludzką i niewolniczą przymusową pracę.

Jed-

nak ustawą nie zostali objęci żołnierze wojsk kolejo-

wych i drogowych, co w ich opinii stanowi powtórne

pokrzywdzenie ich przez państwo polskie.

Zdaniem

byłych żołnierzy różnicowanie uprawnienia do re-

kompensat ze względu na nazwę wojsk, a nie charak-

ter ich pracy jest niegodne z polskim, jak i między-

narodowym porządkiem prawnym.

Wobec powyższego proszę Pana Premiera o odpo-

wiedź na następujące pytania:

1.

Dlaczego do tej pory kwestia rekompensat dla

żołnierzy wojsk kolejowych i drogowych nie została

rozwiązana przez polski rząd?

2.

Czy rząd polski nie zamierza respektować mię-

dzynarodowych konwencji w zakresie wykorzysty-

wania ludzi do pracy niewolniczej i rekompensat

w tym zakresie?

3.

Czy rząd polski zamierza dalej wykorzystywać

totalitarne metody mienionej epoki i odmawiać słusz-

nie należnych rekompensat za przymusową pracę

niewolniczą?

4.

Czy opieszałość Pańskiego rządu jest spowodo-

wana tym, iż liczy na to, że problem sam się rozwią-

że na skutek naturalnej śmierci wykorzystywanych

do niewolniczej pracy byłych żołnierzy?

5.

Jakie działania zamierza podjąć w tym zakresie

rząd polski, aby krzywdy zostały zrekompensowane?

144

6.

Kiedy byli żołnierze wojsk kolejowych i drogo-

wych otrzymają należne im i słuszne rekompensaty

za nieludzką i niewolniczą pracę?

Poseł Tomasz Kamiński

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18075)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 74 ust. 1

przez nie zadań publicznych.

Gminy przez wiele lat

zawierały w oparciu o istniejący przepis porozumie-

nia ze związkami międzygminnymi, np. Jaworzno

z KZK GOP, ZKKM.

Z końcem 2011 r. nadzór praw-

ny wojewody śląskiego zaskarżył podjętą w oparciu

o ten tryb uchwałę RM Jaworzno upoważniającą pre-

zydenta miasta do podpisania porozumienia gminy

Jaworzno z ZKKM Chrzanów.

Podobne interpretacje

ewidentnie zawężające wykładnię przepisu uniemoż-

liwiły de facto i de iure realizację połączeń komunika-

cyjnych pomiędzy obszarami związków międzygmin-

nych a gminami do tych związków nienależącymi.

Panie Ministrze!

Czy według ministerstwa istnie-

je możliwość wprowadzenia zmian w przepisach re-

gulujących powyższą kwestię poprzez dodanie do ww.

artykułu zapisu: przez porozumienie międzygminne

rozumie się także porozumienie zawarte między gmi-

ną a związkiem międzygminnym?

Istotą powyższej

propozycji jest ewidentne dookreślenie przepisu lub

spowodowanie zmiany interpretacji przepisu istnie-

jącego, którego interpretacja poprzednia przez wiele

lat nikomu nie przeszkadzała.

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

(nr 18076)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Art. 21 ust. 4 ustawy

o lasach traktuje, iż: „Projekt uproszczonego planu

niu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu

wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisem-

nie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony

datku leśnego”.

Panie Ministrze, korzystne byłoby

skrócenie procedury przy sporządzaniu uproszczone-

go planu urządzenia lasu, a tym samym obniżenie

kosztów jego sporządzenia.

Panie Ministrze!

Czy według ministerstwa istnie-

gulujących powyższą kwestię, np. poprzez nadanie

brzmienia art. 21 ust. 4 zapisem: „Projekt uproszczo-

nego planu urządzenia lasu wykłada się do publicz-

ny.

Informację o wyłożeniu podać w tym samym try-

bie jak dla miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego”?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

(nr 18077)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie klasyfikacji do drugiej kategorii

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podkreśla orga-

nizacja Missing – Zaginieni, każdego roku notuje się

w naszym kraju rosnącą liczbę zaginięć obywateli

– w 2009 r. zaginęło w Polsce 15 076 osób.

W 2012 r.

jednostki Policji w kraju przyjęły 17 704 zgłoszenia

o zaginięciu osoby.

Losy znaczącej części nigdy nie

zostały ostatecznie wyjaśnione, a osoby te nie zosta-

ły odnalezione.

Według statystyk policyjnych na

ostatni dzień roku 2012 w policyjnej bazie osób zagi-

nionych zarejestrowanych było 4707 osób, wśród tych

osób z pewnością znajdują się też osoby bezdomne.

Osoby te, nie znajdując odpowiedniej pomocy socjal-

nej w swoim rodzinnym kraju, rozpoczynają wędrów-

kę po Europie, która w większości jest zjednoczona

i bez granic lądowych, z nadzieją, że tam odnajdą

swój dom i możliwość godnego życia.

Realia często są

okrutne – w obcym kraju brak znajomości języka ob-

cego oraz kultury – osoby te popadają także w bez-

nie wewnątrz kraju.

Ludzie wędrują także w poszu-

kiwaniu pracy, której nie znaleźli wcześniej w swoim

rodzinnym kraju, nie zważając na barierę językową

i różnice kulturowe danego państwa, co też prowadzi

145

często do niepowodzeń i jest efektem braku kontaktu

z rodziną w kraju – pozostają oni na listach osób za-

ginionych przez długi czas.

Często też z powodu swo-

jej niezaradności i łatwowierności padają ofiarami

oszustw oraz ofiarami handlu żywym towarem.

Gru-

pa tych ludzi w większości, według zarządzenia nr 124

komendanta głównego Policji z dnia 4 czerwca 2012 r.,

klasyfikuje się do drugiej kategorii osób poszukiwa-

nych, ponieważ są to osoby, które w większości opuś-

ciły ostatnie miejsce swojego pobytu w okolicznoś-

ciach nieuzasadniających niezwłocznej potrzeby za-

pewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub wolności

albo udzielenia pomocy.

Czy można stwierdzić w dniu

zgłoszenia zaginięcia osoby, która dobrowolnie opuś-

ciła swój dom rok czy miesiąc wcześniej, przebywają-

cej w innym kraju, że ww. zagrożenia nie istnieją?

Jeśli nawet osoba zaginiona okazywała wcześniej

opuściła ostatnie miejsce swojego pobytu z własnej

woli, ale przed zaginięciem kontaktowała się regu-

larnie ze swoją rodziną, czy ww. zagrożenia nie ist-

nieją w chwili zgłoszenia zaginięcia?

Przykładem

może być zaginięcie M. W., która w 2006 r. pozosta-

wiła małą córeczkę u swoich rodziców w Polsce,

a sama powróciła do pracy w Wielkiej Brytanii.

Nic

nie wskazywało na to, że zniknie bez śladu.

Zaginię-

cie zgłoszono dość późno i działania rozpoczęte raczej

na zasadzie poszukiwań osoby, która dobrowolnie

odeszła od rodziny, uniemożliwiły w jakimkolwiek

stopniu wyjaśnienie sprawy.

Losy tej młodej kobiety

pozostają wciąż niewyjaśnione.

1.

Czy klasyfikacja nie jest zbyt uogólniona i czy

zaginięcia zagraniczne nie powinny być oddzielną

kategorią, o której nie ma mowy w zarządzeniu ko-

2.

Czy w związku z tą sytuacją i rosnącą liczbą

zaginięć osób w naszym kraju i Polaków poza grani-

cami Polski kierowany przez Pana Ministra resort

podejmuje jakiekolwiek działania na rzecz zmiany

wspomnianej klasyfikacji?

3.

Czy instytucje pozarządowe działające poza

granicami Polski na rzecz obywateli naszego kraju

mogą liczyć na wsparcie, i jakie wsparcie, aby tym

samym ograniczyć rosnącą liczbę zaginięć zagranicz-

nych oraz popadania w bezdomność naszych obywa-

teli poza granicami Polski?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

(nr 18078)

do ministra finansów

w sprawie uczestnictwa

w otwartych funduszach emerytalnych

Szanowny Panie Ministrze!

W obliczu kryzysu

gospodarczego rozwiązania przyjęte przez polski sy-

stem emerytalny stanęły pod znakiem zapytania.

Czy rzeczywiście przymusowe uczestnictwo w otwar-

tym funduszu emerytalnym stanowi najlepsze roz-

wiązanie?

Dzisiaj nie jest to już takie oczywiste.

Być

może Polacy dojrzeli już do swobody wyboru najlep-

szej dla nich opcji.

Można wyobrazić sobie sytuację, w której otwarte

fundusze emerytalne konkurują w ramach wolnego

rynku wraz z innymi instytucjami, które również

zajmowałyby się zabezpieczaniem naszych emerytur.

Wówczas konkurencja między równymi podmiotami

zapewniłaby najwyższy stopień świadczonych usług.

Być może wtedy udałoby się zapobiec niebezpiecznym

skutkom kryzysu gospodarczego i związanych z nim

obniżonych notowań.

Mając na uwadze powyższe, zwracam się z uprzej-

mą prośbą do Pana Ministra o odniesienie się do po-

niższych kwestii:

1.

Czy ministerstwo rozważa zmiany w zakresie

otwartych funduszy emerytalnych, tak aby to oby-

watel podejmował decyzję, w jaki sposób chce oszczę-

dzać swoje pieniądze zgromadzone na poczet przy-

szłych świadczeń emerytalnych?

2.

Czy państwo polskie może dysponować pie-

niędzmi zgromadzonymi w ramach otwartych fun-

duszy emerytalnych?

Jeżeli tak, jaka jest podstawa

prawna takich działań?

W jakim celu może podejmo-

wać te działania?

3.

Czy nie zasadniejsze byłoby, gdyby otwarte fun-

dusze emerytalne konkurowały na wolnym rynku

wraz z innymi podmiotami świadczącymi usługi za-

bezpieczające naszą emeryturę?

Z góry dziękuję za udzielenie odpowiedzi na ni-

niejszą interpelację.

Z wyrazami szacunku

Łódź, dnia 16 maja 2013 r.

146

Interpelacja

(nr 18079)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przeznaczenia

środków majątkowych fundacji

po jej likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

Ramy prawne działa-

z późn. zm.).

Zgodnie z art. 5 ust. 4 przedmiotowej

ustawy „jeżeli w statucie określa się przeznaczenie

ki te powinny być przeznaczone na cele, o których

mowa w art. 1”.

Art. 1 ustawy określa otwarty kata-

log celów, dla realizacji których mogą być powoływa-

ne fundacje.

Art. 15 ust. 1 i 4 ustawy stanowią, iż (1)

„w razie osiągnięcia celu, dla którego fundacja była

nansowych i majątku fundacji, fundacja podlega li-

kwidacji w sposób wskazany w statucie” oraz (4) „je-

żeli statut fundacji nie określa przeznaczenia środ-

ków majątkowych pozostających po jej likwidacji, sąd

niem celów, którym fundacja służyła”.

W mojej opinii przepisy pozwalające swobodnie

kształtować w statucie fundacji przeznaczenie ma-

jątku w sytuacji jej likwidacji mogą prowadzić do nad-

użyć.

Powszechna jest praktyka, w której osoby fi-

zyczne i prawne przekazują darowizny na rzecz fun-

dacji, mając nadzieję, że zostaną one wykorzystane

do realizacji celów, dla których fundację ustanowio-

no.

Nietrudno jednak wyobrazić sobie sytuację, w któ-

rej, poprzez odpowiednie postanowienia statutowe,

tak zebrany majątek mógłby być z fundacji wypro-

wadzony i wykorzystany na cele sprzeczne z inten-

cjami darczyńców.

Należy mieć również na uwadze,

że przepisy statutowe określające przeznaczenie

być zmieniane, a zatem i cele fundacji mogą wielo-

krotnie ulegać zmianom.

W związku z przedstawionym wyżej stanem rze-

1.

Czy Minister Sprawiedliwości dostrzega opisy-

wany problem?

2.

Czy Minister Sprawiedliwości podejmie dzia-

łania na rzecz zmiany obowiązujących przepisów

w przedmiotowym zakresie?

Postulatem de lege fe-

renda w tym wypadku mogłoby być wprowadzenie

regulacji, na mocy której sąd określa konkretne

przeznaczenie środków majątkowych fundacji po jej

likwidacji, mając na uwadze art. 1 przedmiotowej

ustawy i niezależnie od postanowień statutowych

w tym zakresie.

Interpelacja

(nr 18080)

do ministra gospodarki

w sprawie możliwej zmiany

warunków koniecznych odmowy wpisu

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z obowiązu-

jącymi przepisami brak jest podstawy do odmowy

wpisu do rejestru nowego podmiotu (osoby prawnej),

nawet jeśli wcześniej inny podmiot (osoba prawna)

kierowany przez te same osoby otrzymał zakaz wy-

konywania działalności, bo zakaz ten dotyczy przed-

siębiorcy (osoby prawnej), a nie zarządu spółki czy

osób kierujących działalnością danej firmy.

Takiej

możliwości nie przewiduje art. 68 ustawy z dnia

w którym określone zostały przyczyny odmowy wpisu.

Niestety, często ma miejsce sytuacja, w której te

same osoby (osoba), pełniąc funkcję organu osoby

prawnej, doprowadzają ją do upadłości, a potem reje-

strują kolejną.

Jest to bardzo duże pole do nadużyć

i potencjalnych oszustw, a wyżej przedstawione re-

gulacje prawne nie powodują zapobieżenia takim sy-

tuacjom.

ra o odniesienie się do następującej kwestii: Czy roz-

waża się nowelizację ustawy o swobodzie działalności

gospodarczej w zakresie art. 68 tak, aby była podsta-

mał zakaz wykonywania działalności?

Proszę o uza-

sadnienie stanowiska.

147

Interpelacja

(nr 18081)

do ministra finansów

w sprawie możliwych zmian

w rozporządzeniach ministra finansów

Szanowny Panie Premierze!

Stosownie do infor-

macji przekazywanych przez Ministerstwo Sportu

i Turystyki minister sportu i turystyki zaproponował

Ministerstwu Finansów rozważenie możliwości wpro-

wadzenia w rozporządzeniach ministra finansów wy-

gach turystycznych dokonania modyfikacji w nastę-

pującym zakresie:

— uszczegółowienie definicji przychodów przed -

siębiorców, które stanowią podstawę wyliczenia mi-

nimalnych sum zabezpieczeń,

— doprecyzowanie przepisów określających spo -

sób obliczania minimalnych sum gwarancyjnych za-

bezpieczenia,

— zmianę regulacji dotyczących minimalnych sum

gwarancyjnych dla przedsiębiorców, którzy się prze-

kształcają, łączą z innymi przedsiębiorcami, zmienia-

ją formę prawną lub przejmują zobowiązania innych

przedsiębiorców wynikające z zawartych przez nich

umów o imprezę turystyczną,

— wdrożenie instrumentów umożliwiających oce -

nę kondycji finansowej przedsiębiorców turystycz-

nych (np. konieczność załączania do gwarancji ubez-

pieczeniowej rocznego sprawozdania finansowego;

nowe podmioty powinny deklarować poziom obrotu

i planowaną liczbę klientów w celu ustalenia wyso-

kości gwarancji; wypracowanie procedur współpracy

z ubezpieczycielami).

1.

Proszę o przedstawienie stanowiska ministra

finansów w zakresie wyżej proponowanych modyfi-

kacji.

2.

Jakie zmiany zostaną wprowadzone w rozporzą-

stawie art. 10 ustawy o usługach turystycznych?

3.

Jakich ww. modyfikacji minister finansów nie

wprowadzi?

Proszę o uzasadnienie decyzji.

(nr 18082)

do ministra środowiska

w sprawie wydania decyzji

budowy nowego przebiegu

drogi wojewódzkiej nr 721

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 26 lipca 2010 r.

do regionalnej dyrekcji ochrony środowiska został

dowie nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr 721

na odcinku od skrzyżowania ulic Mleczarskiej i Po-

wstańców Warszawy (granica pomiędzy gminami

Piaseczno i Lesznowola) do włączenia do drogi kra-

jowej nr 7 na terenie gmin Lesznowola i Raszyn.

W dniu 23 marca 2012 r., tj. po ponad sześciuset

dniach od złożenia wniosku, RDOŚ wydała decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji

przedmiotowej inwestycji.

Od ww. decyzji do generalnego dyrektora ochrony

środowiska wpłynęły odwołania pięciu stron ww. po-

stępowania, w tym od Mazowieckiego Zarządu Dróg

Wojewódzkich w Warszawie.

Niestety do dnia dzisiejszego nie zostało wydane

rozstrzygnięcie w sprawie, nie zostały rozpatrzone

odwołania, o których mowa powyżej.

W międzyczasie

GDOŚ wydała kolejne zawiadomienie o wyznaczeniu

nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 30 czerw-

ca 2013 r.

Taki stan rzeczy jest niedopuszczalny i wpływa na

brak możliwości dalszej realizacji procesu inwestycyj-

nego.

Powyższe skutkuje znacznym oddaleniem w cza-

sie możliwości realizacji budowy ww. odcinka drogi.

Działania zarówno GDOŚ, jak i RDOŚ – w związku

z procedurą wydawania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia, jak i sa-

mego rozpatrywania odwołań – podważają zaufanie

do organów administracji, które zobowiązane są do

działania zgodnie z przepisami prawa, zwłaszcza w za-

kresie terminów rozpatrywania spraw.

przyczyn tak długiego procedowania w zakresie wy-

dawania ww. decyzji o środowiskowych uwarunko-

waniach oraz rozpatrywania odwołań od tej decyzji.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Halicki

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

148

Interpelacja

(nr 18083)

do ministra transportu,

w sprawie rozpoczęcia budowy obwodnicy

Szanowny Panie Ministrze!

Odcinkiem drogi kra-

jowej nr 79 przebiegającym przez Górę Kalwarię co-

dziennie przejeżdżają tysiące pojazdów.

Droga ta jest

jedną z najbardziej uciążliwych i zatłoczonych wylo-

tówek w Polsce.

Jak wiadomo, brak obwodnicy Góry

Kalwarii powoduje duże utrudnienia nie tylko dla

12-tysięcznego miasta.

Jednocześnie droga ta krzy-

żuje się w Górze Kalwarii z inną DK, nr 50, co powo-

duje, że ruch dwóch ważnych dróg krajowych kumu-

luje się na rondzie w tym mieście.

Każdego dnia po-

woduje to kilkukilometrowe korki w mieście oraz na

drodze DK nr 50 od Grójca do Góry Kalwarii.

W piąt-

ki i przed długimi weekendami oraz świętami korki

sięgają kilkunastu kilometrów, co powoduje, że w mie-

ście ruch zamiera.

Projekt budowy od lat jest odkładany na kolejne

lata, a ostatecznej decyzji wciąż nie ma.

Warto pod-

kreślić, że wszelakie uzgodnienia oraz pozwolenia

są praktycznie gotowe.

Nawet wykupy gruntów są

niemal zakończone.

Wszystko jest kwestią decyzji

oraz wygospodarowania odpowiednich środków fi-

nansowych.

Jednak w ostatnim okresie dotarła informacja, że

budowa obwodnicy Góry Kalwarii została zawieszo-

na z powodu braku środków finansowych.

Prioryte-

tem są ponoć autostrady i drogi ekspresowe.

na poniższe pytanie: Kiedy możliwe są rozpoczęcie

przygotowanej już do realizacji inwestycji i budowa

tego strategicznego węzła komunikacyjnego na po-

łudnie od stolicy?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Halicki

(nr 18084)

do ministra transportu,

w sprawie sytuacji Przedsiębiorstwa

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 2 maja 2013 r.

lotnisko Chopina opublikowało informację prasową

na temat liczby obsłużonych pasażerów.

Zawarte jest

w niej zdanie: Na rekordowe wyniki ruchu w Warsza-

wie nadal decydujący wpływ mają operacje dwóch

tanich linii przeniesione tymczasowo z Modlina; Ry-

anair obsłużył w kwietniu na lotnisku Chopina po-

nad 131 tys. pasażerów, Wizz Air – blisko 80 tys.

Równocześnie w związku z remontem na lotnisku

Chopina otrzymałem od mieszkańców południowych

dzielnic – Wilanowa (gł. osiedle Miasteczko Wilanów)

i Ursynowa – informacje, że zauważają oni od kilku

tygodni uciążliwe pojawienie się samolotów lub nasi-

lenie lotów.

W związku z tym proszę o informacje:

1.

Jaki procent pasażerów obsługiwanych na te-

renie lotniska w ciągu ostatniego kwartału stanowią

pasażerowie linii Ryanair i Wizz Air?

2.

Jak długo będzie trwał remont pasów starto-

wych na lotnisku Chopina?

3.

Jaki procent wszystkich operacji lotów ww. ta-

nich linii lotniczych obsługiwany jest obecnie na tzw.

progu 29 (w kierunku Ursynowa i Wilanowa)?

4.

Czy lotnisko odnotowuje skargi od mieszkań-

ców w związku z remontem i nasileniem operacji nad

Wilanowem, Ursynowem i Ursusem oraz:

a) ile takich skarg odnotowano?

b) ile z tych skarg pochodzi od mieszkańców spo-

za obszaru ograniczonego użytkowania?

5.

Jakie działania jako współwłaściciel lotniska

w Modlinie podjęło Przedsiębiorstwo Państwowe

„Porty Lotnicze”, by przyspieszyć uruchomienie lot-

niska po koniecznych naprawach i odciążyć tym sa-

mym jak najszybciej lotnisko Chopina, zwłaszcza

w związku z przeprowadzanym aktualnie remontem

na Okęciu?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Halicki

(nr 18085)

do ministra środowiska

w sprawie rozwiązań prawnych dotyczących

uciążliwości zapachowych związanych

z prowadzeniem ferm drobiu

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Środo-

wiska od dłuższego czasu prowadzi prace nad projek-

tem ustawy o przeciwdziałaniu uciążliwości zapacho-

wej, jednak jak do tej pory brak konkretnej regulacji

ustawowej w tym zakresie.

Oczywiście przeciwdzia-

łanie uciążliwym zapachom związanym z budową

i utrzymaniem chlewni, ferm drobiu, garbarni, za-

kładów trudniących się wyrobem wędlin i utylizacją

odpadów ubojnianych i zwierzęcych czy zlokalizowa-

149

niem wysypisk śmieci jest obecnie regulowane szere-

giem przepisów zawartych w ustawach, jak i rozpo-

rządzeniach.

Jednym z działań mogących wpływać

na środowisko i mieć wpływ na zdrowie jest prowa-

dzenie hodowli drobiu.

Prowadzenie takiej działalno-

ści de facto wymusza na właścicielu fermy obowiązek

spełnienia szeregu wymogów w celu wyeliminowania

negatywnych skutków dla otoczenia związanych z ho-

dowlą drobiu.

Jednym z aktów prawnych regulują-

cych tę kwestię jest rozporządzenie Rady Ministrów

mogących znacząco wpływać na środowisko.

Zgodnie

z powyższym aktem prawnym tylko hodowla drobiu,

która przekracza określone dopuszczalne parametry,

należy do działań mogących zawsze lub potencjalnie

dane przedsięwzięcie nie przekracza ustalonych pro-

gów oraz innych przepisów, np. Prawa budowlanego,

jest w pełni uprawnione.

Jednakże bardzo często

w sąsiedztwie nie tylko ferm drobiu, ale także chlew-

ni, garbarni czy ubojni znajdują się zabudowania

mieszkalne, a zapachy, jakie wiążą się z prowadze-

niem tych działów hodowli, niejednokrotnie uniemoż-

liwiają i uprzykrzają życie mieszkańcom.

Wydobywa-

jące się zapachy niosą się na duże odległości i powo-

dują skutki zdrowotne, takie jak reakcje alergiczne,

złe samopoczucie, bóle głowy.

Wraz z istnieniem nie-

przyjemnego zapachu obniża się na tych terenach

komfort życia, ale równocześnie spada wartość nie-

ruchomości przeznaczonych na sprzedaż.

Obecne

rozwiązania prawne, jak i organizacyjne nie zapew-

niają wyeliminowania w pełni uciążliwości takich

inwestycji dla bliższego i dalszego otoczenia.

1.

Kiedy zostaną zakończone prace nad ustawą

o przeciwdziałaniu uciążliwościom zapachowym i ja-

kie prawne środki ochrony będzie ona przewidywać?

2.

Czy w Polsce prawo stanowi wprost, w jakiej

odległości może znajdować się ferma drobiu od zabu-

dowań mieszkalnych, jeżeli z racji na nieprzekrocze-

nie ustalonych jednostek przeliczeniowych należy

ona do przedsięwzięć niemających wpływu na środo-

wisko?

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 16 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18086)

do ministra zdrowia

w sprawie dofinansowania budowy

i codziennej działalności

stacjonarnych hospicjów

Szanowny Panie Ministrze!

W 2008 r. w Polsce

działało 349 publicznych – państwowych, samorzą-

dowych – oraz niepublicznych – prowadzonych przez

stowarzyszenia, fundacje, stowarzyszenia zakonne,

Caritas – zakładów opieki paliatywno-hospicyjnej

(dane na podstawie raportu prof. dr hab. Krystyny

de Walden-Gałuszko).

Ponadto w naszym kraju funk-

cjonują nieliczne komercyjne ośrodki paliatywno-

-hospicyjne.

Idea opieki hospicyjnej związana jest ze społecz-

nym zjawiskiem przeżywania śmierci i procesu

umierania.

Hospicja stacjonarne przeznaczone są

głównie dla pacjentów, którzy wymagają ze względu

na ciężki przebieg nowotworu stałej specjalistycznej

opieki medycznej.

Opieka hospicyjna oznacza aktyw-

ną i wszechstronną opiekę nad osobami cierpiącymi

Głównym problemem, z którym borykają się sto-

warzyszenia budujące ośrodki opieki paliatywnej,

jest brak środków pieniężnych.

Taka sytuacja wyni-

ka z faktu, iż nie ma żadnego programu w kraju ani

w Unii Europejskiej, który miałby za zadanie wes-

przeć takie inwestycje.

Przykładem stowarzyszenia

borykającego się z trudnościami finansowymi jest

Salwatoriańskie Stowarzyszenie Hospicyjne, które

buduje placówkę opieki hospicyjnej w Bielsku-Białej.

Kilka lat temu gmina Bielsko-Biała przekazała sto-

warzyszeniu willę przy ul. Zdrojowej, w której kiedyś

mieściło się przedszkole.

Budynek został m.in. osu-

szony, konieczne było zrobienie drenażu, izolacji pio-

nowych i poziomych.

Mimo to okazało się, że obiekt

przekazany przez miasto nie spełnia warunków, ja-

kie powinny spełniać obiekty przeznaczone do pro-

wadzenia stacjonarnego hospicjum.

Dlatego stowa-

rzyszenie musiało dobudować do zabytkowej willi

nowoczesny pawilon łóżkowy.

Środki pieniężne po-

trzebne na tak dużą inwestycję stowarzyszenie zbie-

ra poprzez organizowanie festynów charytatywnych

dla mieszkańców Bielska-Białej chcących wspomóc

budowę placówki, dodatkowo wolontariusze zbierają

pieniądze przed kościołami.

Budowa hospicjum zasi-

lana jest także ze środków pozyskiwanych podczas

corocznych akcji Pola Nadziei, w której uczestniczą

uczniowie z beskidzkich szkół.

Inwestycja zasilana

jest także z odpisu 1% podatku.

Bielskie stowarzy-

mo tak dużych wysiłków zarządu stowarzyszenia

potrzebna jest pomoc także ze strony państwa

w tworzeniu i utrzymywaniu placówek o takim

charakterze, gdyż pacjenci nie ponoszą żadnych

150

opłat za świadczenia zdrowotne udzielane w opiece

paliatywnej.

1.

Czy w ministerstwie toczyły się już rozmowy

dotyczące opisanego problemu?

2.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania,

aby dofinansować budowę i codzienną działalność

hospicjów – jeśli tak, to jakie?

Z poważaniem

Poseł Mirosława Nykiel

Bielsko-Biała, dnia 17 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18087)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przeniesienia prawa własności

mieszkania spółdzielczego

i zabezpieczenia hipoteką

W związku z kierowanymi do mnie pytaniami do-

tyczącymi tzw. kredytów mieszkaniowych starego

portfela proszę o udzielenie odpowiedzi w sprawie, do

i o hipotece (Dz.U. z 2009 r.

Nr 131, poz. 1075).

niach mieszkaniowych na pisemne żądanie członka

spółdzielnia zobowiązana jest zawrzeć z tym człon-

kiem umowę przeniesienia własności lokalu miesz-

kalnego po dokonaniu przez niego spłaty przypada-

jącej na ten lokal części zobowiązań spółdzielni zwią-

nia kredytowego spółdzielni wraz z odsetkami oraz

kwoty umorzonego kredytu podlegającej odprowa-

dzeniu przez spółdzielnię do budżetu państwa.

Art. 44 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszka-

niowych przewiduje, że wierzytelność spółdzielni

z tytułu przypadających im do spłaty części kredytów

cych własność tych osób.

Przepis art. 44 ust. 3 nie precyzuje, czy pod poję-

ciem kredytów mieści się również kredyt mieszka-

przez spółdzielnię na budowę domu, w którym znaj-

duje się przedmiotowy lokal mieszkalny.

Obecnie sytuację tę komplikuje uchylenie przepi-

sów art. 44 ust. 1

1

, 2

1

i 4, ponieważ od dnia 4 grudnia

2012 r. po spłaceniu zadłużenia przypadającego na

konkretny lokal obowiązuje hipoteka łączna zabez-

pieczająca dług spółdzielni.

Pytanie dotyczy następującego stanu faktyczne-

go: spółdzielnia mieszkaniowa zaciągnęła kredyt

mieszkaniowy w 1989 r., lecz kwestionuje wykazy-

waną przez bank, zawyżoną wartość zadłużenia kre-

dytowego.

Trudno określić termin uzgodnienia sta-

nowisk między spółdzielnią a bankiem.

Niektórzy

członkowie, którym przysługuje spółdzielcze lokator-

skie prawo do lokalu mieszkalnego, złożyli wnioski

o przeniesienie prawa własności zajmowanych lokali;

spółdzielnia jest zobowiązana zawrzeć z tymi człon-

kami umowy przeniesienia po dokonaniu przez nich

spłaty przypadającej na dany lokal części zobowiązań

ności odpowiedniej części zadłużenia kredytowego

go kredytu podlegającej odprowadzeniu przez spół-

dzielnię do budżetu państwa.

Ze względu na brak

możliwości podania w sposób niebudzący wątpliwości

kwoty zadłużenia podlegającej spłacie powstał prob-

lem z zawarciem umowy przeniesienia prawa włas-

ności lokali.

Uczestniczenie członka w spłacie zaciągniętego

przez spółdzielnię kredytu mieszkaniowego jest obo-

wiązkowe.

Wnoszenie wkładu mieszkaniowego przez

członka polega na spłacie zaciągniętego przez spół-

dzielnię kredytu mieszkaniowego.

Kredyt zaciągnię-

ty przez spółdzielnię na budowę tych lokali mieszkal-

nych został zabezpieczony hipoteką na prawie wie-

czystego użytkowania terenu.

W związku z powyższym powstaje pytanie: Czy

spółdzielnia może zawrzeć z członkiem umowę prze-

niesienia prawa własności lokalu po wpłaceniu przez

niego części umorzonego kredytu, którego kwota zo-

stanie odprowadzona do budżetu państwa zgodnie

z przepisem art. 12 ust. 1 pkt 1, przy czym postano-

wienia umowne zobowiążą członka i jego następców

do spłaty pozostałej przypadającej na dany lokal czę-

ści wykazywanego przez bank zadłużenia kredyto-

wego spółdzielni związanego z budową tego lokalu,

a spółdzielni będzie przysługiwało roszczenie o spła-

tę tego zadłużenia na zasadach obowiązujących

w spółdzielni bez względu na to, czy właściciel miesz-

kania będzie jej członkiem?

Zadłużenie kredytowe zostanie zabezpieczone hi-

poteką na podstawie art. 44 ust. 3; zobowiązania

członka spółdzielni określone w umowie przeniesie-

nia własności lokalu zostaną wpisane do księgi wie-

czystej.

Z poważaniem

Poseł Gabriela Masłowska

Lublin, dnia 17 maja 2013 r.

151

Interpelacja

(nr 18088)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie finansowania modernizacji

stadionu piłkarskiego wraz z zapleczem

Od połowy 2010 r. w Białymstoku prowadzona

jest modernizacja stadionu piłkarskiego wraz z za-

pleczem treningowym przy ul. Słonecznej.

Projekt

mu Województwa Podlaskiego (priorytet III: Rozwój

turystyki i kultury, działanie 3.1: Rozwój atrakcyj-

ności turystycznej regionu).

Beneficjentem jest mia-

sto Białystok.

Wartość projektu to 168 304 449,76 zł,

a dofinansowanie UE wynosi 107 mln zł.

W ramach

realizowanego projektu zostanie przygotowana płyta

istniejącej nawierzchni z trawy naturalnej, z syste-

mami odwadniania, automatycznego nawadniania

oraz instalacją podgrzewania elektrycznego wraz

z otoczeniem oddzielającym boisko od widowni).

In-

westycja obejmuje również powstanie szerokopasmo-

wej sieci kablowej do odbioru telewizji kablowej au-

dio-video, która umożliwi bezpośrednią transmisję

do wybranych stref obiektu i wyświetlania jej w sek-

torach: VIP, prasowym i reporterskim oraz na wiel-

koformatowych projektorach w holach wejściowych.

Powstanie 76 sektorów, w tym 56 sektorów kibiców

i 20 sektorów lożowych.

Pierwotnie cała budowa miała kosztować 156 mln zł

– tyle za jej realizację chciało polsko-francuskie kon-

sorcjum Eiffage, które zostało wybrane w pierwszym

przetargu.

Po tym jednak, jak miasto zakończyło

współpracę z Eiffage (wykonawca nie wywiązywał

się z terminów), i po rozpisaniu drugiego przetargu

okazało się, że budowa pochłonie znacznie większe

środki, niż pierwotnie planowano.

Konsorcjum z hi-

szpańskim OHL na czele za dokończenie budowy ma

otrzymać 254 mln zł.

Ponieważ w budżecie miasta Bia-

łegostoku brakuje ok. 130 mln zł na tę inwestycję, by

nie obciążać budżetu, władze Białegostoku powołały

stadionową spółkę miejską.

By zdobyć brakujące środ-

ki, spółka miałaby wyemitować obligacje – mowa jest

o papierach na łączną sumę 132,5 mln zł właśnie – któ-

re odkupywałaby później na przestrzeni piętnastu lat,

aż do czerwca 2029 r.

Tym samym finansowanie budo-

wy stadionu zostałoby rozciągnięte w czasie.

Dodatkowym problemem jest to, że w sytuacji gdy

wzrósł koszt inwestycji i jej wartość przekroczyła

50 mln euro, projekt przestał być traktowany jako

„projekt mały” – teraz jest to „projekt duży”.

poniższe pytania:

1.

Ile środków unijnych, do tej pory, przekazało

na tę inwestycję Ministerstwo Rozwoju Regional-

nego?

2.

W ilu transzach i w jakiej wysokości były prze-

kazywane te środki?

Na co ww. środki zostały prze-

znaczone?

3.

Jaka była reakcja Ministerstwa Rozwoju Re-

gionalnego na fakt, że inwestycja pn. „Modernizacja

stadionu piłkarskiego wraz z zapleczem treningo-

wym” w Białymstoku jak do tej pory nie została za-

kończona, choć pierwotnie budowa stadionu miała

zostać zakończona w połowie 2012 r.?

4.

Czy ministerstwo przeprowadziło kontrolę re-

alizacji inwestycji i jakie były wyniki tych kontroli?

5.

Czy władze Białegostoku informowały Mini-

sterstwo Rozwoju Regionalnego o opóźnieniach w mo-

dernizacji stadionu?

6.

Czy, według wiedzy przedstawicieli Minister-

stwa Rozwoju Regionalnego, władze Białegostoku

występowały do Komisji Europejskiej o przesunięcie

tego projektu z kategorii projektów małych do kate-

gorii projektów dużych?

7.

Jeśli tak, to jaki jest efekt tych wystąpień władz

Białegostoku do Komisji Europejskiej?

8.

W jakim terminie władze Białegostoku powin-

ny wystąpić o notyfikację tego projektu?

9.

Czy w przypadku realizowanych w Polsce pro-

jektów z dofinansowaniem unijnym Komisja Euro-

pejska wyrażała zgodę na przesunięcie projektu

z kategorii małych do kategorii dużych?

Ile było ta-

kich przypadków?

Poseł Krzysztof Jurgiel

Białystok, dnia 17 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18089)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie budowy obwodnicy miejscowości

w ciągu drogi krajowej nr 8

(Białystok – Augustów) na odcinku

Korycin – Augustów

Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja

rząd umieścił drogę Białystok – Augustów w wykazie

jako drogę ekspresową S8.

25 września 2005 r. rząd

Prawa i Sprawiedliwości przyjął „Program budowy

jeden z priorytetów budowę drogi ekspresowej Wroc-

ław – Warszawa – Białystok – Augustów – Budzisko

z datą realizacji do 2015 r. o długości 138 km i war-

tości 1484 mln zł.

Rada Ministrów 3 stycznia 2008 r. przyjęła Pro-

gram Operacyjny „Infrastruktura i środowisko”

2007–2013, umieszczając na pozycji 155. inwestycję

pod tytułem „Przebudowa do parametrów drogi eks-

presowej S8, odc.

Białystok – granica państwa”,

152

o wartości 481 mln € (ok. 2 mld zł.) z terminem rea-

lizacji 2015 r.

Tym samym przeznaczono środki unij-

ne na budowę drogi S8.

Wydawało się, że dzięki m.

in. moim staraniom oraz przyjętej przez PiS koncep-

cji zrównoważonego rozwoju kraju po wieloletnich

oczekiwaniach droga Białystok – granica państwa

będzie przebudowana łącznie z budową obwodnic Su-

chowoli, Sztabina i Białobrzegów.

Niestety, 25 października 2009 r. rząd PO–PSL

wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie

rym zmienił kategorię drogi Białystok – granica pań-

stwa z drogi ekspresowej na drogę krajową, przesu-

wając jednocześnie 2 mld zł na inną inwestycję.

Najbardziej ucierpieli na tym mieszkańcy Sucho-

woli, Sztabina i Białobrzegów, dla których obecny

przebieg drogi przez ich miejscowości jest bardzo

uciążliwy i prowadzi do wielu tragicznych wypadków.

W „Programie budowy dróg krajowych 2011–

2015” przyjętym uchwałą Rady Ministrów z dnia

25 stycznia 2011 r. w załączniku nr 1a: lista zadań

priorytetowych, których realizacja może zostać roz-

poczęta do 2013 r., umieszczono w pozycji 14. inwe-

stycję pod tytułem: „Przebudowa drogi nr 8 Biały-

stok – Katrynka – Przewalanka” o długości 11,9 km

i wartości 145 mln zł oraz w pozycji nr 44 pod tytu-

łem: „Przebudowa drogi krajowej nr 8 Białystok

– Augustów” na odcinku Przewalanka – Augustów,

łącznie z obwodnicami Suchowoli wraz z zespołem

wsi Sztabina i Białobrzegów o długości 61,3 km i war-

tości 1371 mln zł.

20 stycznia 2013 r.

Rada Ministrów przyjęła

„Strategię rozwoju transportu do 2020 r.”, jednocześ-

nie minister transportu opracowuje szczegółowy pro-

gram budowy dróg krajowych na lata 2014–2020,

czekając jednocześnie na środki unijne.

Z informacji

uzyskanych w GDDKiA wynika, że podjęto wstępne

prace dotyczące przebudowy drogi nr 8 z budową ob-

wodnic Suchowoli, Sztabina i Białobrzegów.

W związku z powyższym, na wniosek mieszkań-

manie w programie budowy dróg krajowych przebu-

dowy odcinka Przewalanka – Augustów w terminie

do 31 grudnia 2016 r. zgodnie z programem budowy

dróg krajowych na lata 2011–2015.

Jednocześnie zwracam się z prośbą do Pana Premie-

ra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

W jakim terminie zostanie zrealizowana droga

krajowa nr 8 na odcinku Przewalanka – Augustów

wraz z budową obwodnic: Suchowoli, Sztabina i Bia-

łobrzegów?

2.

Z jakiego źródła zamierza przeznaczyć Pan Pre-

mier środki na przebudowę drogi krajowej nr 8 Prze-

walanka – Augustów?

3.

Z jakich źródeł możliwe jest finansowanie prze-

budowy drogi nr 8?

Poseł Krzysztof Jurgiel

(nr 18090)

do prezesa Rady Ministrów

Cukrowej Polski Cukier SA

Na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r.

Nr 23 poz. 398,

z 2003 r.

Nr 23, poz. 337, z 2004 r.

Nr 12, poz. 182,

z 2005 r.

Nr 16, poz. 263, Nr 42, poz. 556, Nr 66,

poz. 912 i Nr 76, poz. 1062, z 2006 r.

Nr 15, poz. 194

oraz z 2007 r.

Nr 23 poz. 253) kieruję do Pana Pre-

miera interpelację w sprawie prywatyzacji Krajowej

Polski rynek cukru podzielony jest od kilku lat

między jedną firmę polską i trzy niemieckie.

Krajowa

Spółka Cukrowa Polski Cukier skupia 40% produkcji

cukru w Polsce.

79% udziałów w spółce posiada

Skarb Państwa, pozostałą część objęli plantatorzy

oraz pracownicy siedmiu cukrowni.

Grupa ta wystą-

piła do rządu z propozycją odkupienia należących do

państwa udziałów.

Gwarantuje im to ustawa z 2002 r.,

która mówi, że jeśli firma będzie prywatyzowana,

może zostać przekształcona w spółkę plantatorsko-

-pracowniczą.

Przedstawiciele plantatorów i pracow-

ników wspólnie z ministrem skarbu państwa wypra-

cowali koncepcję, która dałaby realne szanse, aby

spółka ta trafiła w ręce m.in. rolników z nią związa-

nych.

Wciąż jednak brak jest zgody rządu.

Jak mówi

K. K., dyrektor krajowego zrzeszenia plantatorów

buraka cukrowego: „Ta sprawa od trzech miesięcy

nie może stanąć na Radzie Ministrów i nie wiemy

dlaczego.

Rada Ministrów jest w stanie opracować

system prywatyzacji, który nam odpowiada.

Niestety

nikt tego nie potrafi przeprowadzić”.

Ważnym elementem jest też podniesienie ceny za

akcje spółki.

W pierwszym, zeszłorocznym podejściu

do prywatyzacji Polskiego Cukru cena akcji pod umo-

rzenie ustalona została na 1,6 zł.

Obecnie wycenę

ustalono na poziomie 2,47 zł.

Wzbudziło to natych-

miastowy protest plantatorów, którzy stwierdzili, że

taka cena pozbawia ich szans na nabycie akcji KSC.

Jak twierdzi przywoływany już wyżej K. K.: „rząd

chce sprzedać spółkę za blisko 2,5 mld zł, a KSC

w tej chwili warta jest maksymalnie 800 mln zł, a po

zniesieniu kwot cukrowych ona będzie warta prawie

że nic.

Więc albo teraz kupią to plantatorzy i poprzez

zostawienie części zysku dekapitalizują ją, albo nie-

stety cukier polski zniknie”.

W ostatnich dniach kwietnia zaniepokojeni bez-

czynnością rządu plantatorzy i pracownicy wszyst-

kich siedmiu cukrowni należących do Krajowej Spół-

ki Cukrowej Polski Cukier zorganizowali pod Kan-

celarią Prezesa Rady Ministrów manifestację, pod-

czas której domagali się podjęcia decyzji w tej spra-

wie, pomocy przy prywatyzacji i negocjacji ceny akcji.

153

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

1.

Dlaczego pomimo upływu kilku miesięcy od

wypracowania przez plantatorów i pracowników KSC

wspólnie z ministrem skarbu koncepcji prywatyzacji

plantatorsko-pracowniczej do dnia dzisiejszego Rada

Ministrów nie zajęła się tą propozycją?

2.

Na jakich wyliczeniach oparto ustaloną na po-

ziomie 2,47 zł cenę za akcje KSC?

3.

Czy nie uważa Pan, iż istniejące, mimo wpro-

wadzenia przez MSP maksymalnej liczby zabezpie-

czeń przed kupnem akcji przez nieuprawnione osoby,

zagrożenie wystąpieniem takiego ryzyka w przyszło-

ści może doprowadzić do likwidacji Krajowej Spółki

Cukrowej, co w sposób niekorzystny odbiłoby się na-

stępnie na sytuacji zarówno plantatorów buraka cu-

krowego, jak i pracowników spółki?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 17 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18091)

do ministra transportu,

Przewozy Regionalne

oraz z 2007 r.

Nr 23, poz. 253) kieruję do Pana Mini-

stra interpelację w sprawie propozycji restruktury-

zacji spółki Przewozy Regionalne.

Do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej trafiła opracowana przez marszał-

ków województw koncepcja restrukturyzacji spółki

Przewozy Regionalne.

Od przygotowania takiego

planu kierowane przez Pana ministerstwo uzależni-

ło swoją pomoc w oddłużeniu Przewozów Regional-

nych z budżetu państwa.

Resort transportu za-

strzegł, że bez tego o przekazaniu pieniędzy na spła-

tę długów nie może być mowy.

W przekazanym mi-

nisterstwu dokumencie jego autorzy proponują, aby

do końca 2013 r. zakończyła się faza przygotowawcza

procesu restrukturyzacji PR, a do końca 2014 r. swo-

ją działalność rozpocząć miałyby nowe spółki po-

wstałe na bazie przewozów.

Zgodnie z wstępnymi

deklaracjami marszałków ma zostać utworzonych

osiem nowych spółek kolejowych.

Tymczasem była

prezes Przewozów Regionalnych twierdzi, iż propo-

nowany podział spółki to działanie na niekorzyść

przedsiębiorstwa.

Jej zdaniem pogorszyłoby to także

funkcjonowanie kolejowego transportu pasażerskie-

go w Polsce, o czym przekonaliśmy się w grudniu

2012 r. na Śląsku, kiedy to nastąpił nieudany start

spółki Koleje Śląskie, która przejęła wszystkie połą-

czenia obsługiwane wcześniej przez pociągi Przewo-

zów Regionalnych.

Przypomnę, iż działanie to zakoń-

czyło się całkowitą kompromitacją, gdy już w drugim

dniu istnienia spółki odwołano aż 58 pociągów.

Nie

lepiej było także i w dniach kolejnych, kiedy to regu-

larnie na tory nie wyjeżdżało od kilkunastu do kil-

kudziesięciu składów kolejowych.

Sytuację uratowa-

ło dopiero zawarcie przez władze województwa rocz-

nej umowy z Przewozami Regionalnymi, dzięki cze-

mu możliwe było przywrócenie ponad 30 połączeń

kolejowych, miedzy innymi na trasie Katowice – Imie-

lin oraz Bielsko-Biała – Czechowice-Dziedzice.

Inna koncepcja, przygotowana przez kancelarię

Prof. Marek Wierzbowski i Partnerzy zakłada z kolei

poprzedzenie podziału Przewozów Regionalnych

sprzedażą części jego aktywów na rzecz inwestora

finansowego, który następnie aktywa te wydzierżawi

PKP InterCity (za wynagrodzeniem).

W końcowym

etapie aktywa te zostaną sprzedane spółkom regio-

nalnym.

Środki pozyskane od inwestora finansowego

(zapłata za zorganizowaną część przedsiębiorstwa)

będą przeznaczone przez PR na spłatę 100 mln zł

zobowiązań Przewozów względem urzędu skarbowe-

go z tytułu nadpłaconego przez PKP PLK SA podat-

ku VAT z tytułu zobowiązań względem PR i zobowią-

zania z tytułu odpraw dla pracowników zakładu ślą-

skiego.

Jak podnosi przewodniczący Konfederacji Kolejo-

wych Związków Zawodowych: „Rozparcelowanie PR

na mniejsze podmioty to jak próba rozlewania her-

baty do kilku filiżanek, aby stała się słodsza.

Wiel-

kość spółki nie jest jej problemem, ale zaletą.

Bo na

kolei liczy się efekt skali.

To zależność, której – jak

widać – marszałkowie nie są w stanie zrozumieć”.

Związkowcy wyrażają zaniepokojenie, iż tak poważ-

ne zmiany, jakim poddane mogą zostać Przewozy

Regionalne, planowane są bez konsultacji ze stroną

społeczną.

Ostrzegają, że jeśli decyzje będą zapadały

w ten sposób, na kolei wybuchnie strajk.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

1.

Czy Pana zdaniem dalsza parcelacja polskiego

kolejnictwa, polegająca na tworzeniu wciąż nowych

spółek, jest najlepszym rozwiązaniem problemów fi-

nansowych Przewozów Regionalnych?

2.

Czy zdaniem ministerstwa marszałkowie wo-

jewództw są przygotowani – także finansowo – do

utworzenia nowych spółek kolejowych?

3.

Czy jest Pan w stanie zagwarantować, iż pla-

nowana parcelacja Przewozów Regionalnych nie spo-

woduje, jak w przypadku Kolei Śląskich, pogorszenia

funkcjonowania kolejowego transportu pasażerskie-

go w Polsce?

154

4.

Dlaczego podczas opracowywania koncepcji

tzw. restrukturyzacji spółki PR nie konsultowano ich

ze stroną związkową?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 18092)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie działalności Komunistycznej

Partii Polski

stycznej Partii Polski.

Jak wynika z informacji, do jakich dotarł portal

internetowy niezalezna.pl, pomimo art. 13 Konsty-

tucji RP zakazującego istnienia partii politycznych

komunizmu w naszym kraju legalnie działa Komu-

nistyczna Partia Polski, co potwierdza Sąd Okręgo-

wy w Warszawie.

Sąd ten po wyborze nowego prze-

wodniczącego partii wprowadził bez żadnych za-

strzeżeń stosowne zmiany do rejestru sądowego par-

tii politycznych.

Komunistyczna Partia Polski została założona

w lipcu 2002 r., a oficjalnie zarejestrowana bez żad-

nych zastrzeżeń 9 października 2002 r.

Partia uważa

się za historyczną i ideową spadkobierczynię Komu-

nistycznej Partii Polski, działającej w latach 1918–

1938.

„Odrodzoną” KPP założyli działacze wywodzą-

cy się głównie ze Związku Komunistów Polskich

„Proletariat”, którzy po uprawomocnieniu się posta-

nowienia sądu stawiającego tę partię w stan likwida-

cji postanowili powołać do życia nową formację ko-

munistyczną.

Aktualnym przewodniczącym wybra-

nym na zjeździe w grudniu 2010 r. jest Krzysztof

Szwej.

Sąd Okręgowy w Warszawie po wyborze no-

wego przewodniczącego partii wprowadził bez żad-

nych zastrzeżeń stosowne zmiany do rejestru sądo-

wego partii politycznych.

Na oficjalnej stronie inter-

netowej poza symbolem sierpa i młota znajduje się

także hasło: „Proletariusze wszystkich krajów łącz-

cie się!”, będące fragmentem Manifestu komuni-

stycznego Karola Marksa i Fryderyka Engelsa,

a które to stało się zawołaniem i wiodącym hasłem

komunistów w XX wieku.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

1.

Jakie działania zamierza Pan podjąć w celu wy-

jaśnienia braku reakcji sądu okręgowego na funkcjo-

nowanie w Polsce partii odwołującej się w swoim pro-

gramie do ideologii komunistycznej?

2.

Czy rozważy Pan złożenie wniosku o wykreśle-

nie Komunistycznej Partii Polski z rejestru partii

politycznych lub o zbadanie legalności jej działania?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

(nr 18093)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie realizacji obowiązku

ubezpieczeniowego w ZUS w przypadku

pracowników zatrudnionych

w wielu miejscach pracy na podstawie

różnego typu umów

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 13 paź-

dziernika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

1) zasady podlegania ubezpieczeniom społecz-

nym;

2) zasady ustalania składek na ubezpieczenia spo-

łeczne oraz podstawy ich wymiaru.

W art. 2a ww. ustawy określono, że zasada rów-

nego traktowania, o której mówi art. 1, dotyczy

w szczególności:

1) warunków objęcia systemem ubezpieczeń spo-

łecznych;

2) obowiązku opłacania i obliczania wysokości

składek na ubezpieczenie społeczne.

Dla pracowników płatnikiem składek jest praco-

dawca, zaś obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytal-

nemu i rentowym podlegają m.in. pracownicy oraz

suje się przepisy dotyczące zlecenia, zwani dalej „zle-

ceniobiorcami”.

łecznych wprowadza rozszerzającą definicję pracow-

nika.

W tej sytuacji pracodawcy, których pracownicy

są zatrudnieni na podstawie różnych typów umów

również u innych pracodawców, wykonując w ramach

takiej umowy pracę na rzecz różnych podmiotów,

w tym niekiedy również na rzecz pracodawcy, z któ-

rym pozostają w stosunku pracy, oraz pracodawcy

zatrudniający „zleceniobiorców”, którzy pozostają

w stosunku pracy u innego pracodawcy, nie zawsze

są w stanie wywiązać się z obowiązku prawidłowego

odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne.

155

Pracodawcy boją się zatrudniać pracowników pozo-

stających w stosunku pracy u innego pracodawcy.

Zdarza się, że pracodawca, którego pracownik pozo-

staje w stosunku pracy, żąda, aby pracownik, który

ma zamiar podjąć pracę na umowę zlecenie lub umo-

wę o dzieło u innego pracodawcy, uzyskiwał obowiąz-

kowo zgodę pracodawcy na jej podjęcie pod groźbą

kar opisanych w regulaminach wewnętrznych pra-

codawcy.

W dzisiejszej trudnej sytuacji gospodarczej cenne

jest każde miejsce pracy, które zapewnia dochód dla

legalnie zatrudnionego, a PIT i CIT dla budżetu.

Ob-

ciążanie pracodawców dodatkowymi kosztami, któ-

rymi są niezmiernie wysokie składki ZUS, powoduje

zahamowanie produkcji i rozszerzenie szarej strefy.

1.

Czy, a jeżeli tak, to który rodzaj składek (ubez-

pieczenie społeczne, wypadkowe, FP, FGŚP) jest wy-

magany oraz co jest podstawą wymiaru dla składek

opłacanych przez pracodawcę i/lub pracownika, jeże-

li w ramach umów gospodarczych jego pracownik

poprzez firmę zewnętrzną świadczy usługi dla inne-

go podmiotu?

3.

Czy interpretacja ZUS traktująca powyższą sy-

tuację (pytanie nr 2) jak fakt świadczenia pracy przez

pracownika i objęcie jego przychodów z innej firmy

składkami ZUS przez podstawowego pracodawcę (za-

trudnienie na umowę o pracę) jest prawidłowe?

4.

Na jakiej podstawie pracodawca może żądać od

pracownika informacji, jakie i skąd osiągnął dodat-

kowe przychody u innych przedsiębiorców i na rzecz

jakiego podmiotu wykonywał pracę?

5.

Czy ministerstwo uważa za stosowne podjęcie

wie o systemie ubezpieczeń społecznych w taki spo-

sób, aby wyeliminować rozszerzające interpretacje

ZUS, a pracodawcy i pracownicy mieli jasno określo-

ne prawa i obowiązki, bez obawy, że zostaną obcią-

żeni nieprzewidywalnymi kosztami?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 17 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18094)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie masowych zwolnień nauczycieli

Szanowna Pani Minister!

Stan polskiej oświaty

w ostatnich latach znacznie się pogorszył.

W ubie-

głym roku z pracy w szkołach wskutek polityki gmin

odeszło 7 tys. nauczycieli.

Według szacunków związ-

ków oświatowych w tym roku może być ich nawet

dwukrotnie więcej.

Przyczyniają się do tego niż de-

mograficzny, którego fala przechodzi obecnie przez

szkoły ponadgimnazjalne, a także pogłębiające się

problemy finansowe samorządów.

Tworzeniu prze-

pełnionych klas i redukcjom etatów nie mogą prze-

ciwstawić się kuratoria.

W efekcie dyrektorom pozo-

staje tylko zwalnianie kolejnych pracowników.

Do 30 kwietnia 2013 r. do organów prowadzących,

którymi najczęściej są gminy i starostwa, powinny

trafić arkusze organizacyjne szkół.

Określa się tam

plan pracy na kolejny rok: szacuje liczbę uczniów, na-

uczycieli, a także klas.

Zatrudnieni, dla których za-

braknie zajęć, muszą spodziewać się wypowiedzeń do

końca maja.

Samorządy zalecają też dyrektorom szkół, aby nie

zatrudniali nowych nauczycieli.

Etaty po tych odcho-

dzących powinni dzielić na pozostałych.

To efekt obo-

wiązku zapewniania średnich płac.

Jeśli samorządy

gminne będą dopuszczać możliwość zatrudniania

nauczycieli w niepełnym wymiarze lub na etat bez

godzin ponadwymiarowych, muszą się liczyć z ko-

niecznością wypłacania im w styczniu jednorazowe-

go dodatku uzupełniającego.

W związku z powyższym proszę Panią Minister o

odpowiedź na pytania:

1.

Czy w najbliższych latach należy się spodziewać

dalszych niekorzystnych zmian na rynku pracy na-

uczycieli w Polsce?

2.

Czy znane są Ministerstwu Edukacji Narodo-

wej informacje dotyczące liczby nauczycieli, którzy

utracili bądź utracą pracę w roku szkolnym 2012/2013

w województwie łódzkim?

3.

Co z nauczycielami, którzy już nabyli upraw-

nienia emerytalne i „blokują” miejsce pracy młodym

osobom?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 17 maja 2013 r.

156

Interpelacja

(nr 18095)

do ministra transportu,

w sprawie zasad przeprowadzania egzaminu

na instruktora kursów na prawo jazdy

Szanowny Panie Ministrze!

Prawo jazdy jest ma-

rzeniem każdego młodego człowieka, który wkracza

w dorosłość.

Wiele osób wiąże z tym dalsze plany

związane z zakupem własnego samochodu osobowe-

go czy motocykla.

Jednak zanim się ono spełni, przed

osiemnastolatkiem stoi trudne wyzwanie nauki,

a następnie egzaminu, który wyzwala wiele emocji

i nerwów.

przystępują do egzaminu na prawo jazdy wyłącznie

na nowych zasadach.

Zdający muszą wskazać pra-

widłową odpowiedź na pytania wyświetlane losowo

przez system komputerowy bez możliwości powrotu

min teoretyczny trwa 25 minut, a baza pytań nie jest

wcześniej znana, jak było to do tej pory.

Część teore-

tyczna egzaminu obejmuje 20 pytań z wiedzy podsta-

cią jest wprowadzenie różnej „wartości” pytań,

drogowego.

Jak alarmują media, liczne zmiany w egzaminie

na prawo jazdy – zwiększenie bazy pytań oraz skró-

cenie czasu na odpowiedź – nie przyniosły ze sobą

zmian w egzaminie na instruktora kursów na prawo

jazdy.

Egzamin ten nadal składa się z tych samych

pytań, co daje możliwość nauczenia się ich na pamięć.

Coraz częściej możemy słyszeć niezadowalające opi-

nie na temat instruktorów.

Nauczyciele jazdy są nie-

cierpliwi, krzyczą lub załatwiają sprawy prywatne

podczas kursu.

Jak podaje „Gazeta Prawna”, wielu

la pochwały za prawidłowe zachowania na drodze.

A przecież jakże ważne jest, aby pomóc przyszłym

kierowcom w prawidłowym prowadzeniu samochodu,

przestrzeganiu przepisów drogowych oraz wskazać

zagrożenia płynące z naszych niedopatrzeń.

Instruk-

torzy dbający o przyszłych kierowców powinni udzie-

lać konkretnych rad i wskazówek.

1.

Jak przebiega proces egzaminowania instruk-

torów?

2.

Czy ministerstwo przewiduje zmiany w zakre-

sie egzaminowania i szkolenia instruktorów?

3.

Jakie instytucje i w jakim zakresie kontrolują

pracę instruktorów?

4.

Jakie wymagania stawia się kandydatom na

instruktora nauki jazdy?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Interpelacja

(nr 18096)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zaopatrzenia emerytalnego

byłych żołnierzy zawodowych

Szanowny Panie Ministrze!

W tej interpelacji

pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na kwestie za-

opatrzenia emerytalnego byłych żołnierzy zawodo-

wych.

Podstawą przeprowadzania waloryzacji woj-

skowych emerytur i rent jest art. 6 ustawy z dnia 10 grud-

nia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

jącym od 1 stycznia 1999 r.

Przepis ten stanowi, że

legają waloryzacji na zasadach i w terminach prze-

Oznacza to, że począwszy od 1 stycznia 1999 r., wa-

loryzację wojskowych emerytur i rent przeprowadza

się na podstawie przepisów art. 88–94 tej ustawy,

w sposób jednolity dla wszystkich grup zawodowych.

W odczuciu przedstawicieli środowiska emerytowa-

nych wojskowych, którzy z różnych powodów przeszli

w stan spoczynku, takie rozwiązanie jest dla nich

krzywdzące.

Dodatkowo wskazują oni problem zwią-

zany z podjęciem przez niektórych byłych wojsko-

wych pracy zawodowej w oparciu o umowę o pracę.

Ich zatrudnienie, zazwyczaj na czas nieokreślony

w pełnym wymiarze godzin, oraz pobierane z tego

pobieranej przez nich emerytury.

Według byłych żoł-

nierzy w służbie czynnej jest to kolejne rozwiązanie

dyskryminujące byłych żołnierzy zawodowych (eme-

rytów), którzy podjęli pracę i zgodnie z przepisami

mują żadnej podwyżki emerytury za każdy przepra-

cowany rok.

Zmieniając zasady waloryzacji emerytur

i rent w 1998 r. dla służb mundurowych, nie zmienio-

no zapisu, że emeryturę żołnierza zawodowego sta-

nowi 75% podstawy otrzymywanego uposażenia, któ-

ra nie może być przekraczana.

1.

Czy kierowany przez Pana Ministra resort

przewiduje zmianę istniejących przepisów i przywró-

157

cenie w całości lub częściowo waloryzacji rent i eme-

rytur byłych żołnierzy zawodowych wg podwyżek

pensji czynnych zawodowo ich odpowiedników?

2.

Czy możliwa jest zmiana przepisów, która umoż-

liwiałaby takie same możliwości podwyższania eme-

rytur byłym żołnierzom zawodowym z tytułu prze-

pracowanych lat, tak jak emerytom, którzy podlega-

ją waloryzacji na zasadach i terminach przewidzia-

rach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 20 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18097)

do ministra pracy i polityki społecznej

i wychowawców zatrudnionych

w placówkach opiekuńczo-wychowawczych

Szanowny Panie Ministrze!

W 2003 r. zostało za-

warte z rządem porozumienie gwarantujące pracow-

nikom domów dziecka, placówek pogotowia opiekuń-

czego, ośrodków adopcyjnych itp. przeniesionych

z resortu edukacji do resortu polityki społecznej ko-

rzystanie do końca kariery zawodowej ze statusu za-

wodowego określonego w Karcie Nauczyciela.

Pozwa-

lało to im zachować dotychczasowe warunki pracy,

ale także uzyskiwać kolejne stopnie awansu zawodo-

wego.

To przesunięcie placówek opiekuńczo-wycho-

wawczych z systemu oświaty do systemu pomocy

społecznej odebrało jednak zatrudnionym w nich na-

uczycielom status pracowników specjalnych, a w kon-

sekwencji uprawnienia do wcześniejszych emerytur.

Powstało także wiele niejasności, które skutkowały

naruszeniem ich uprawnień pracowniczych.

Nie zo-

stała ta grupa objęta ustawą o nauczycielskich świad-

czeniach kompensacyjnych ani ustawą o emerytu-

rach pomostowych.

Jedynym ustępstwem na rzecz

tych pracowników było właśnie utrzymanie prawa

do zatrudnienia na podstawie Karty Nauczyciela do

momentu zakończenia pracy w placówkach opiekuń-

czo-wychowawczych.

Był to konsensus poprzedzony

wieloma rozmowami i protestami środowiska.

Osoby

rozpoczynające pracę miały być już objęte Kodeksem

pracy.

W czerwcu 2011 r. została przyjęta ustawa o wspie-

raniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

Akt ten

odebrał jednak około 2 tys. wspomnianych wyżej na-

uczycieli uprawnienia wynikające z Karty Nauczy-

ciela.

Wyznaczył on także jedynie dwuletni okres

przejściowy i od 1 stycznia 2014 r. nauczyciele ci zo-

staną teoretycznie pracownikami samorządowymi.

Zgodnie bowiem z art. 237 ust. 1 wspomnianej wyżej

ustawy wychowawców i innych pracowników peda-

gogicznych zatrudnionych w placówkach opiekuńczo-

i 229 ust. 1–7, na podstawie przepisów Karty Nauczy-

ciela przepisy te stosuje się tylko do dnia 31 grudnia

2013 r.

Po tym terminie osoby, o których wyżej mowa,

stają się pracownikami samorządowymi w rozumie-

kach samorządowych.

Tymczasem przepisy ustawy

nastąpić przekształcenie stosunków pracy tych na-

uczycieli i wychowawców.

W związku z tym, Panie Ministrze, powstaje sze-

reg pytań zaniepokojonych nauczycieli i wychowaw-

ców, na które uprzejmie proszę odpowiedzieć:

1.

Czy nastąpi rozwiązanie dotychczasowej umo-

wy o pracę i zawarcie nowej?

2.

Czy przekształcenie stosunku pracy będzie wy-

magało wypowiedzenia zmieniającego?

3.

Czy w razie nieprzyjęcia zaproponowanych no-

wych warunków pracy będzie przysługiwała odprawa

4.

Czy po zmianie umów zostanie zapewnione wy-

nagrodzenie na dotychczasowym poziomie?

5.

Jakie będą składniki nowego wynagrodzenia?

6.

Co z uprawnieniami dotychczas nabytymi przez

nauczycieli i wychowawców?

Kwestie te są przedmiotem szerokiego zaintere-

sowania i zaniepokojenia omawianej grupy nauczy-

cieli i wychowawców.

Na stronie internetowej Mini-

sterstwa Pracy i Polityki Społecznej ukazała się in-

formacja dotycząca stosowania Karty Nauczyciela

w stosunku do osób zatrudnionych w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych po dniu wejścia w życie

stępczej.

Informacja ta zdaniem przedstawicieli śro-

dowiska, w imieniu którego występuję, zawiera wie-

le błędów i nie odpowiada na przedstawione pytania,

a zwłaszcza na pytanie, czy konieczne jest wypowie-

dzenie zmieniające.

I tak podstawą stosowania prze-

pisów Karty Nauczyciela od dnia 1 stycznia 2012 r.

do 31 grudnia 2013 r. nie jest art. 237 ust. 1 ustawy,

lecz sama Karta Nauczyciela, do której art. 237 ust. 1

przedmiotowej ustawy jedynie odsyła, a uchylenie

art. 1 ust. 1a Karty Nauczyciela od dnia 1 stycznia

2012 r. niczego w tym zakresie nie zmienia.

Przedstawiciele nauczycieli zatrudnionych w pla-

cówkach opiekuńczo-wychowawczych nie zgadzają

się ze stanowiskiem, że przy przekształceniu stosun-

ków pracy z mocy prawa nie może dojść do rozwiąza-

nia stosunku pracy z nauczycielami i wychowawca-

mi, skoro od dnia 1 stycznia 2014 r. nastąpi drastycz-

ne pogorszenie warunków zatrudnienia oraz utrata

niektórych świadczeń.

Tym samym nie można też

wykluczyć przyznania odpraw z powodu rozwiązania

stosunku pracy.

Wiąże się z tym błędna informacja,

że „dostosowanie treści umowy o pracę do nowego

stanu prawnego (zmiana np. wskazanej w umowie

158

podstawy prawnej) jest czynnością wtórną niewyma-

gającą wypowiedzenia zmieniającego ani porozumie-

nia stron”.

W zdaniu tym autor informacji nie okre-

ślił, jaka podstawa prawna pozwala na drastyczne

pogorszenie warunków pracy i wynagrodzenia oraz

utratę niektórych świadczeń bez dokonania wypo-

wiedzenia zmieniającego.

Oprócz tego zainteresowa-

ni nie zgadzają się ze stanowiskiem, że art. 29 § 32

Kodeksu pracy określający pozaumowne warunki

zatrudniania ma zastąpić podstawę przekształcania

umownych warunków pracy i wynagrodzenia.

Wbrew

temu stanowisku okoliczność, że przepisy ustawy

przewidują okresu ochronnego dla wychowawców,

nie oznacza, że przy przekształceniu stosunków pra-

cy nie obowiązują inne przepisy wprowadzające okre-

sy ochronne, a zwłaszcza przepisy Kodeksu pracy,

przewidziane dla podobnych stanów prawnych.

Ponadto przedstawiciele środowiska nauczycieli

zatrudnionych w placówkach opiekuńczo-wychowaw-

czych wskazują brak konsekwencji, w przedmiotowej

informacji, która mówi, że o przekształceniu stosun-

dywidualna decyzja o redukcji zatrudnienia, nie

określając, na jakiej podstawie musiałoby nastąpić

wypowiedzenie, tj. na podstawie przepisów Karty

Nauczyciela czy przepisów Kodeksu pracy, oraz do-

konując zupełnie dowolnych ustaleń w tym zakresie.

W informacji kierowanego przez Pana resortu zawar-

ta jest niezrozumiała konstatacja, że (po przekształ-

ceniu stosunku pracy) wychowawcy, dla których

dzień 1 stycznia 2014 r. będzie dniem pracy, powinni

otrzymać za ten dzień wynagrodzenie zgodnie z prze-

pisami Karty Nauczyciela.

Nie wiadomo, na jakiej

podstawie i dlaczego autor informacji twierdzi, że

skoro wychowawcy z dniem 2 stycznia 2014 r. stają

się pracownikami samorządowymi, to ustawodawca

nie przewidział dla nich jakichkolwiek uprawnień

wynikających z Karty Nauczyciela, w tym także moż-

liwości korzystania z urlopu dla poratowania zdrowia

po dniu 1 stycznia 2014 r., skoro w stosunku do tych

wychowawców Karta Nauczyciela obowiązuje do dnia

z przyznanych uprawnień w niej przewidzianych.

Z powyższych względów według zainteresowa-

nych tą sprawą nauczycieli i wychowawców wspo-

mniana wyżej informacja MPiPS nie może stanowić

wskazówek do stosowania procedur, jakie będą mia-

ły miejsce przy przekształcaniu stosunków pracy na-

uczycieli i wychowawców zatrudnionych w placów-

kach opiekuńczo-wychowawczych na podstawie prze-

pisów Karty Nauczyciela do dnia 31 grudnia 2013 r.

Na zakończenie raz jeszcze uprzejmie proszę Pana

Ministra o odpowiedź na pytania zawarte w tej in-

terpelacji oraz o ustosunkowanie się do uwag w niej

zawartych.

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 18098)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie ujednolicenia pensum pedagogów

Szanowna Pani Minister!

Pedagodzy to jedyna

grupa zawodowa zatrudniona w polskich szkołach,

która doświadcza krzywdzących rozbieżności w wy-

nagradzaniu swojej pracy.

Przy jasno określonej ty-

godniowej liczbie godzin obowiązkowego wymiaru

nauczycieli (18 godz.), wychowawców świetlic (26 godz.),

nauczycieli bibliotekarzy (30 godz.) czy nauczycieli

poradni psychologiczno- pedagogicznych (20) pen-

sum pedagogów szkolnych – w zależności od uchwał

władz samorządowych – to 20, 22, 25, 26, 30, 34, 40

godz. Dotyczy to w pełni wykwalifikowanych pracow-

ników polskich placówek oświatowych.

W związku z powyższym chciałabym zadać Pani

Minister następujące pytanie: Czy ministerstwo po-

dejmie działania zmierzające do ujednolicenia pen-

sum pedagogów i innych specjalistów szkolnych i okre-

ślenia go w ustawie na poziomie norm obowiązują-

cych takich samych specjalistów zatrudnionych w po-

radniach psychologiczno-pedagogicznych?

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 20 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18099)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie interwencji oddziałów sił Policji

do występującego zagrożenia oraz użycia

środków przymusu bezpośredniego

wobec kołobrzeskich kibiców Stowarzyszenia

Nasza Kotwica powracających z meczu

24. kolejki III ligi piłki nożnej

Uzasadnienie: W dniu 11 maja 2013 r. odbył się

mecz piłki nożnej w ramach 24. kolejki III ligi pomię-

dzy Kotwicą Kołobrzeg a Błękitnymi Stargard Szcze-

ciński (zakończony remisem 1:1).

Mecz miał status

podwyższonego ryzyka.

Do bardzo niepokojących zdarzeń, wymagających

szczegółowego wyjaśnienia, doszło w trakcie powrotu

kołobrzeskich kibiców z tego meczu na wysokości,

przy rogatkach miasta Stargard Szczeciński.

Otóż, z relacji kibiców, w trakcie tego powrotu

autokarem przy eskorcie Policji jadący wewnątrz ki-

bice poprosili kierowcę o zatrzymanie na chwilę au-

159

tokaru, by dać szansę dołączenia do kolumny kilku

samochodom osobowym z pozostałymi kołobrzeskimi

kibicami.

Wówczas gwałtownie zareagowały siły porządko-

we Policji, które po poleceniu otworzenia drzwi auto-

karu użyły środków przymusu bezpośredniego w po-

staci pałek i gazu (żelu) pieprzowego, a następnie nie

pozwolono kibicom na jego opuszczenie.

Wobec dramatycznych okoliczności kierowca au-

tobusu wyskoczył przez okno (w konsekwencji został

uderzony pałką policyjną), natomiast w autobusie

powstała sytuacja bardzo niebezpieczna, albowiem

z uwagi na działanie gazu (żelu) pieprzowego (użyte-

go w bardzo dużej ilości) i wywołania poczucia dusze-

nia się mogło dojść do zbiorowej paniki.

Co więcej,

kibice wewnątrz autobusu obserwowali, jak na ze-

wnątrz kilku funkcjonariuszy Policji w dość brutalny

sposób zakładało kajdanki jednemu z pasażerów au-

tokaru, zresztą w sposób bezceremonialny wyprowa-

dzonego.

Kibice wewnątrz autobusu mogli odnieść

wrażenie, iż takiego spektakularnego zatrzymania

na zewnątrz autobusu dokonywano w sposób prowo-

kacyjny.

W międzyczasie dowodzący siłami Policji w sposób

bardzo głośny, używając słów obraźliwych, np. k… ko -

łobrzeskie (vide: film), wydawał kolejne polecenia.

Olbrzymia część opisanych zdarzeń jest uwidocz-

niona na zdjęciach i filmie z nagrań telefonami ko-

mórkowymi: http://informacje.kolobrzeg.pl/rozryw-

ka/item/3260-kilka-zdj%C4%99%C4%87 oraz http://

miastokolobrzeg.pl/wiadomosci/6110-kibice-policja-

-naduya-uprawnie-video.html, a także http://e-kg.pl/

news/4-wydarzenia/12522-relacja-kibicow-policja-

-qgazujeq-autokar-foto-i-video.html.

Szanowny Panie Ministrze!

Z całą surowością

prawa należy walczyć z chuliganami, bandytami sta-

dionowymi.

Wobec chuliganów na stadionach i wobec

wszystkich łamiących prawo i porządek publiczny

Policja musi działać w sposób zdecydowany.

Taką samą konstatacją musi być pewność, że Po-

cach prawa.

Wydaje się także, że współcześnie profesjonalne

zasady działań Policji w tego rodzaju zdarzeniach

polegają na zlokalizowaniu (wytypowaniu) osób na-

ruszających prawo (prowodyrów), ich odizolowaniu

i zatrzymaniu.

Nie jest standardem stosowanie zasa-

dy zbiorowej odpowiedzialności.

Wobec powyższego powstaje konieczność szczegó-

łowej odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy Policja w Stargardzie Szczecińskim wobec

powracających kibiców do Kołobrzegu podjęła dzia-

łania adekwatne do występującego zagrożenia?

Bezpośrednio po przybyciu jednego z pobitych ko-

łobrzeskich kibiców osobiście oglądałem w kołobrze-

skim szpitalu (jestem także lekarzem z 33-letnim

stażem pracy w szpitalu) groźne skutki uderzenia

pałką w twarz z urazem oczodołu później pozosta-

wionego w szpitalu z podejrzeniem wstrząśnienia

mózgu młodego mężczyzny w towarzystwie zmar-

twionej rodziny (małżonki i synka), który ani nie był

pod wpływem alkoholu (pobrano krew), ani też nie

przejawiał przypisywanych wszem i wobec cech tzw.

kibola.

2.

Czy Policja, wobec zdarzenia z udziałem powra-

cających do domu kołobrzeskich kibiców, zastosowa-

ła procedurę ostrzeżeń wynikającą z postanowień

ków oraz warunków i sposobów użycia przez poli-

cjantów środków przymusu bezpośredniego (Dz. U.

Nr 70, poz. 410, z późn. zm.) brzmiącego: „Środki

przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po

chowania się zgodnego z prawem oraz uprzedzeniu

3.

Czy zastosowanie przez Policję środków przy-

musu bezpośredniego wewnątrz autobusu, tj. pałek

wobec większości kibiców, a następnie gazu (żelu)

pieprzowego w bardzo dużej ilości (vide: film), wy-

nikało z nieskuteczności wcześniejszych wezwań

czy Policja wcześniej uprzedziła o ich użyciu (na fil-

mie video jest takie wezwanie już po użyciu owych

środków)?

4.

Dlaczego dowodzący siłami Policji bezzwłocznie

nie zastosował się do § 16 ust. 1 ww. rozporządzenia

brzmiącego: „Jeżeli wskutek zastosowania środka

policjant jest obowiązany natychmiast udzielić tej

dować podjęcie wobec niej medycznych działań ra-

towniczych – w rozumieniu przepisów o Państwo-

wym Ratownictwie Medycznym”?

5.

Jakie zaistniały okoliczności realnego zagroże-

nia porządku publicznego bądź innego naruszenia

przepisów prawa podczas chwilowego zatrzymania

autobusu eskortowanego przecież przez Policję (i też

zatrzymaniu się samochodów policyjnych jadących

z przodu – przed skrzyżowaniem), by natychmiast

(kilka, kilkanaście sekund), bez wyczerpania proce-

dur przepisów prawa w takich okolicznościach, do-

szło do interwencji sił Policji, a w konsekwencji wtło-

czenia bardzo dużej ilości gazu (żelu) pieprzowego do

środka autobusu z jednoczesnym wkroczeniem do

autobusu i biciem pałkami kibiców z głośnymi okrzy-

kami: głowy do góry (by mogli bardziej skutecznie

wchłaniać gaz pieprzowy, vide: film)?

6.

Dlaczego nie zapewniono łączności pomiędzy

opiekunem kibiców jadących wewnątrz autokaru

a dowodzącym siłami Policji?

7.

Czy Policja powinna użyć gazu (żelu) pieprzo-

wego (w tak dużych ilościach) w pomieszczeniu za-

mkniętym, znając fakt, że zawsze użycie tego gazu

(żelu) wywoła objaw duszenia się?

8.

Czy prawdą jest, że ojciec 16-letniego kibica cho-

rującego na astmę oskrzelową, dzwoniąc na nr alarmo-

wy 112 (11 maja 2013 r. ok. godz. 21.00), prosząc

o przyjazd karetki ratownictwa medycznego do miej-

160

sca tego zdarzenia, otrzymał odpowiedź od oficera

dyżurującego: nie, bo to są kibole?

9.

Czyżby istniały szczególne wytyczne Komendy

Głównej Policji, które nakazywałyby siłom Policji ko-

rzystanie wobec tzw. kiboli z nieuprawnionej zasady

odpowiedzialności zbiorowej oraz niestosowanie się

do procedur w zakresie ochrony i pomocy w razie

zagrożenia życia i zdrowia po zastosowaniu środków

przymusu bezpośredniego, w odróżnieniu np. od zło-

dziei, gangsterów, bandytów itp., wobec których zbio-

rowej odpowiedzialności się nie stosuje i przestrzega

się, jak wszystkim obywatelom, gwarantowanych

reguł ochrony i pomocy w przypadkach zagrożenia

życia i zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg, dnia 20 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18100)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie uzyskiwania wizy

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 20 lipca 2011 r.

tyki społecznej (Dz. U. z 2011 r.

Nr 155, poz. 919)

w sprawie przypadków, w których powierzenie wy-

konywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rze-

czypospolitej Polskiej jest dopuszczalne, bez koniecz-

ności uzyskania zezwolenia na pracę możliwe jest

zatrudnianie obywateli państw Republiki Białoruś,

syjskiej lub Ukrainy na okres 6 miesięcy w ciągu ko-

lejnych 12 miesięcy.

Warunkiem przekroczenia gra-

nicy i podjęcia pracy w Polsce przez cudzoziemca jest

uzyskanie przez niego wizy pozwalającej na podjęcie

pracy.

Z informacji uzyskiwanych od rolników wyni-

ka, że w ostatnim czasie w konsulatach polskich na

Ukrainie czas oczekiwania na ww. wizę znacznie się

wydłużył.

Czym jest to spowodowane?

Podobnie jak

i w poprzednich latach brak pracowników zza wschod-

niej granicy odczuwają polscy rolnicy, a zwłaszcza

sadownicy i plantatorzy truskawek.

Pracownicy nie

chcą przyjeżdżać do Polski nie z powodu braku pracy,

lecz trudności, jakie napotykają na urzędowej drodze

do załatwienia wszelkich formalności w celu legalne-

go zatrudnienia.

Sytuacja jest o tyle trudna, że w najbliż-

szym czasie trzeba będzie rozpocząć pierwsze prace

polowe, a problem zatrudnienia istnieje już kolejny

sezon, na czym najwięcej tracą producenci, zwłaszcza

producenci owoców miękkich, których zbiór musi być

dokonywany regularnie, i nie można pozwolić sobie

na żaden przestój.

Proszę zatem Pana Ministra o odpowiedź na py-

tania:

1.

Jaki jest czas oczekiwania na wydanie wizy po-

zwalającej na podjęcie pracy dla obywateli Ukrainy?

2.

Kiedy można spodziewać się ułatwień w uzy-

skiwaniu wiz?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Maliszewski

Grójec, dnia 20 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18101)

do ministra transportu,

w sprawie sytuacji na rynku mieszkaniowym

Mija rok, od kiedy weszła tzw. ustawa deweloper-

ska.

Od tego czasu coraz częściej usłyszeć można kry-

tyczne głosy ze strony deweloperów, banków i innych

środowisk, które przytaczają dane mówiące o kryzy-

sie w budownictwie mieszkań.

Od stycznia do marca

liczba lokali mieszkalnych, których budowę rozpo-

częto, spadła o 31% w porównaniu z sytuacją sprzed

roku.

Przepisy ustawy są niejasne i powodują różne

interpretacje środowisk deweloperskich i banków.

W marcu liczono na ożywienie sprzedaży na rynku

mieszkań.

Niestety ze względu na niekorzystne wa-

runki atmosferyczne branża mieszkaniowa do tej

pory nie ożywiła się po zimowym okresie w naszym

kraju.

Ceny mieszkań w wielu obszarach naszego

kraju częściej podrożały, niż uległy nieznacznemu

obniżeniu.

Dodatkowym negatywnym elementem

jest zakończenie programu „Rodzina na swoim”, któ-

ry ma zostać zastąpiony uboższym projektem, który

przewiduje większe ograniczenia wobec potencjal-

nych beneficjentów i typów nieruchomości, które

można kupić.

Ponadto nowy program „Mieszkanie

dla młodych” wejdzie w życie dopiero w 2014 r., ła-

miąc tym samym obietnice rządu o ciągłości pomocy

dla młodych osób w nabywaniu własnego mieszka-

nia.

Przerwa ta negatywnie wpłynie na sytuację na

rynku mieszkaniowym, w szczególności na rynku

wtórnym.

Kredyt hipoteczny w Polsce jest jednym

z najdroższych kredytów w całej Unii Europejskiej.

Wyprzedzają nas tylko takie kraje jak Rumunia czy

Bułgaria.

Młody obywatel ma o wiele gorsze możli-

wości przy rozpoczynaniu samodzielnego życia niż

mieszkańcy pozostałych krajów Unii Europejskiej.

Ile osób skorzystało z zakończonego programu

„Rodzina na swoim” w woj. lubuskim?

161

Kiedy młodzi Polacy będą mogli skorzystać z pro-

gramu ułatwiającego zakup własnego mieszkania?

Jakie ułatwienia przewiduje program „Mieszka-

nie dla młodych”, na jakie wsparcie ze strony pań-

stwa może liczyć osoba rozpoczynająca samodzielne

życie?

Dla ilu osób przewidziany będzie program „Miesz-

kanie dla młodych”?

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej przygotowuje nowelizację tzw.

ustawy deweloperskiej, która poprawi sytuację na

rynku nieruchomości w naszym kraju?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18102)

do ministra finansów

w sprawie wprowadzenia rozporządzeń

uderzających w małe przedsiębiorstwa

W czasie światowego kryzysu, który uderza

w szczególny sposób w małe i średnie przedsiębior-

stwa, takie jak sklepy spożywcze i wielobranżowe,

należałoby się spodziewać pomocy ze strony państwa,

która pomogłaby utrzymać lokalne zakłady pracy,

które są głównym napędem polskiego PKB.

Niestety

pojawiają się sygnały i niejasne rozporządzenia ze

strony Ministerstwa Finansów, które uderzają bez-

pośrednio w kieszeń ww. przedsiębiorstw.

W ostatnim czasie pojawiają się sygnały o tym, że

każdy sklep spożywczy, przemysłowy czy wielobran-

żowy, bez względu na wielkość będzie musiał zaopa-

trzyć się w urządzenia skanujące towar, a na parago-

nach będzie musiała być widoczna pełna nazwa pro-

duktu.

W obecnej sytuacji w małych przedsiębior-

stwach na paragonie widoczna była nazwa ogólna

zakupionego produktu oraz informacja o stawce VAT.

Według przedstawicieli Ministerstwa Finansów taka

sytuacja powoduje wiele niejasności i problemów klien-

ta związanych ze zdaniem zakupionego towaru.

We-

dług lokalnych przedsiębiorców i kupujących nie ma

problemów związanych z przyjmowaniem reklamacji,

a sposób oznakowania towarów na paragonie w tym

kształcie jest wydolny i prawidłowy.

W Polsce mali

i średni przedsiębiorcy borykają się z wieloma prob-

lemami, takimi jak ciągle kontrole, coraz większe

wymagania sanitarne czy obciążenia finansowe.

Nowo wprowadzane zmiany dotyczące oznakowania

towaru na paragonach wydają się kolejnym ciosem.

Zainstalowanie odpowiedniego programu i zakup

sprzętu do zinformatyzowania sklepu jest bardzo

kosztowny i wielu właścicieli sklepów nie jest w sta-

nie zakupić go w obecnej i dalszej perspektywie cza-

sowej.

Czy resort Pana Ministra zamierza wprowadzić

zmiany dotyczące oznakowania towarów na parago-

nach fiskalnych?

Jakie i jakiej wielkości sklepy będą musiały pod-

porządkować się wprowadzanym zmianom?

Jaki stopień szczegółowości ma być zastosowany

podczas wprowadzania zmian nazewnictwa towarów

na paragonach?

Do kiedy przedsiębiorstwa będą musiały się do-

stosować do zapowiadanych zmian?

Czy resort Pana Ministra bierze pod uwagę to, że

proponowane zmiany mogą spowodować zamknięcie

wielu małych przedsiębiorstw, które są tak ważne dla

polskiej gospodarki?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

(nr 18103)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Od czasu wprowadzenia nowych zasad w przyzna-

waniu stypendiów naukowych na wyższych uczel-

niach pojawił się problem nierównego traktowania

studentów.

Według teraźniejszych przepisów stypen-

dium rektora dla najlepszych studentów może otrzy-

mać maksymalnie 10% studentów każdego kierunku

studiów prowadzonego przez daną uczelnię.

Jak się

okazuje, to rektor podejmuje decyzję, czy grupa 10%

studentów uprawnionych do otrzymania wsparcia

finansowego jest dzielona na poszczególne lata stu-

diów.

Wynika z tego, że student z najlepszymi wyni-

kami w nauce, uzyskujący najwyższą średnią ocen

na roku może być pominięty przy rozdziale stypen-

diów.

Jest to bardzo niesprawiedliwe wobec studen-

tów, którzy uzyskując tak wysokie wyniki w trakcie

nauki, nie mogą liczyć na pomoc finansową.

1.

Jak wygląda na chwilę obecną przydzielanie

stypendiów rektora?

Czy wszyscy studenci osiągają-

finansową?

2.

Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby

usprawnić system przyznawania stypendium rektora

dla najlepszych studentów, aby szanse starających się

o nie studentów były wyrównane?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

Limanowa, dnia 20 maja 2013 r.

162

Interpelacja

(nr 18104)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wykorzystywania kont bankowych

zakładanych przez Internet do celów

przestępczych

Szanowny Panie Ministrze!

Ostatnie publikacje

prasowe podniosły kwestię zakładania kont banko-

wych (ROR) przez Internet, a następnie wykorzy-

stywania ich do przestępczych procederów.

„Otwie-

ranie rachunków przelewem miało być wygodą dla

klientów.

Stało się żyłą złota – dla oszustów, którzy

wykorzystują ludzi szukających pracy do zakładania

kont widm służących do wyłudzania pieniędzy”, pi-

sze „Pulsu Biznesu” (z dnia 24 kwietnia).

Precyzu-

jąc – procedura wygląda tak, że klient otwiera konto,

wypełniając internetowy wniosek, a w celu potwier-

dzenia danych przelewa symboliczną kwotę z rachun-

ku funkcjonującego w innej instytucji na nowo zało-

żone konto, co powoduje aktywację ROR.

Klient nie

musi przedstawiać już żadnych dodatkowych doku-

mentów.

„Takich rachunków używają przestępcy do

wyłudzeń pożyczek z niebankowych instytucji finan-

sowych.

Dla tych firm bowiem dane o koncie banko-

wym, na które przelewają pożyczki, stanowią podsta-

wowy sposób weryfikacji klientów” – alarmuje „Ga-

zeta Prawna”.

Skala zjawiska przybiera coraz większe rozmiary,

a procederem zajmują się wyspecjalizowane grupy

przestępcze.

„W lokalnym serwisie pojawia się oferta

zdalnej pracy: korekta tekstów, przepisywanie da-

nych z faktur albo… testowanie rachunków banko -

wych.

Zainteresowany wysyła CV z danymi osobowy-

mi i skan dowodu.

Przestępcy mają już podstawowe

dane do wypełnienia wniosku o otwarcie rachunku.

Wtedy proszą wnioskodawcę o zrobienie przelewu.

Standardowo bank wysyła wówczas na numer telefo-

nu wpisany we wniosku hasło do logowania do konta.

Oszuści wmawiają ofierze, że to”pracodawca”wysłał

SMS, i proszą o podanie numeru hasła w celu porów-

nania z hasłem, które rzekomo oni wygenerowali.

W całym procederze wykorzystują desperację poszu-

kujących pracy oraz ludzką naiwność” („Puls Bizne-

su” nr 80 z dnia 24 kwietnia 2013 r., s. 4).

Przedsta-

wiciele branży pożyczkowej są zaniepokojeni, argu-

mentując, że tego typu zachowanie nie tylko uderza

w ich interesy, ale może być zagrożeniem dla całego

systemu bankowego.

1.

Czy Ministerstwu Spraw Wewnętrznych zna-

ny jest proceder zakładania kont bankowych i wy-

korzystywania ich do wyłudzenia pieniędzy od firm

wiska?

2.

Jakie zagrożenie dla sektora finansów stanowi

powyższy proceder?

3.

Jakie kroki podjęło lub zamierza podjąć Mini-

sterstwo Spraw Wewnętrznych w celu zwalczania

tego zjawiska?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18105)

do ministra środowiska

w sprawie spalarni odpadów

w Chojnicach i Tczewie

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie art. 192

regulaminu Sejmu zwracam się do Pana Ministra

wości w spalarni odpadów medycznych w Chojnicach

i Tczewie.

Z informacji, jakie uzyskałam, wynika, że spółka

EMKA SA, będąca operatorem instalacji w Chojnicach

i Tczewie, odbierała odpady medyczne ze szpitali na

Pomorzu.

Ponad 90% odbieranych odpadów stanowiły

odpady niebezpieczne (odpady zakaźne, zawierające

toksyny lub drobnoustroje chorobotwórcze).

Zgodnie

z przekazem medialnym obie spalarnie nie posiadały

możliwości przerobowych do utylizacji odpadów w ta-

kich ilościach, jakie odbierały.

Pod koniec 2012 r. woje-

wódzki inspektorat ochrony środowiska przeprowadził

kontrolę w chojnickiej i tczewskiej spalarni, która wy-

kazała nieprawidłowości w zakresie prowadzonej doku-

mentacji spalanych odpadów.

województwa pomorskiego pojawia się problem właś-

ciwego składowania, utylizacji odpadów, zwracam się

jące pytania:

1.

Jakie działania zostały podjęte w celu zbadania

i wyjaśnienia opisanej sprawy?

2.

Czy istnieje zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwie-

rząt w związku z niewiadomym miejscem składowa-

nia skażonych odpadów medycznych?

3.

Czy ministerstwo planuje, jeśli tak, to jakie,

zmiany w przepisach w zakresie składowania odpa-

dów niebezpiecznych?

Poseł Anna Fotyga

Gdańska, dnia 21 maja 2013 r.

163

Interpelacja

(nr 18106)

do ministra spraw wewnętrznych

z interpelacją w sprawie, z jaką zgłosili się do mnie

przedstawiciele związków zawodowych reprezentu-

jących interesy strażników miejskich (gminnych).

Straże miejskie zaczęły masowo powstawać na

początku lat 90. ubiegłego wieku na podstawie usta-

wy o Policji.

Pierwotnie straże postrzegane były za-

równo przez obywateli, jak i władze samorządowe

jako nowoczesna umundurowana formacja samorzą-

dowa, której zadaniem było dbanie o porządek pub-

liczny w mieście.

Z biegiem czasu straże stały się

jednak formacją egzekwującą przepisy porządkowe

w miastach w zakresie utrzymania czystości, elimi-

nacji nielegalnego handlu, drobnych wykroczeń dro-

gowych.

nych, która w kolejnych latach była wielokrotnie no-

welizowana.

Kolejne zmiany stopniowo zwiększały

zakres obowiązków i zadań funkcjonariuszy straży

miejskich (gminnych), nie przyznając im w zamian

żadnych uprawnień.

Straże miejskie (gminne) stop-

niowo przejmowały sprawy związane z ruchem sta-

tycznym na drogach publicznych, w strefach zamiesz-

kania, w strefach ruchu.

Zwiększono również zakres

uprawnień strażników, rozszerzając katalog wykro-

czeń i kompetencji straży w tym zakresie.

Z przekazanych informacji wynika, że straże

miejskie (gminne) w obecnym kształcie wykonują

w zasadzie te same czynności co służby policyjne pio-

nu prewencji.

Podobny zakres obowiązków, a przy

tym brak jakiegokolwiek zaplecza socjalnego, zabez-

pieczenia emerytalno-rentowego.

lowań prawnych w zakresie funkcjonowania straży

miejskich (gminnych), przywilejów socjalnych, formy

zatrudnienia strażników miejskich (gminnych)?

2.

Czy ministerstwo planuje przekształcenie stra-

ży gminnej w policję municypalną, jeśli tak, to na

jakim etapie zaawansowania są prace na tymi roz-

wiązaniami?

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 21 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18107)

do ministra transportu,

w sprawie realizacji przez Radę Ministrów

oprocentowania i umorzenia kredytów

Panie Ministrze!

Z otrzymanej odpowiedzi Mini-

stra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mor-

skiej: BS-3ab-0701007/2013/808 E:28462/13/35784/13

z dnia 22 marca 2013 r., na moją interpelację

nr 14889, wynika, że Rada Ministrów nie realizuje

obowiązującego przepisu art. 121 ust. 3 ustawy

nie dla Rady Ministrów do zapewnienia pokrycia róż-

nic wynikających z ulgowego oprocentowania i umo-

rzenia kredytów, zgodnie z przepisem przejściowym

z późn. zm.), a ministerstwo nie ma danych liczbo-

wych na ten temat, czego nie usprawiedliwia nieuza-

sadniona, daleko idąca swoboda interpretacji przepi-

sów ustawowych.

Do uchwalania ustawowych aktów prawnych upraw-

niony jest Sejm, a Rada Ministrów może wydawać

rozporządzenia na podstawie odpowiedniej delegacji

zawartej w ustawie.

Należy podkreślić, że przepis art. 121 ust. 3 usta-

wy Prawo bankowe z 1989 r. jest obowiązujący

w brzmieniu nadanym art. 5 ustawy z dnia 28 grud-

nia 1989 r. o uporządkowaniu stosunków kredyto-

wych: „3.

Rada Ministrów zapewni pokrycie różnic

wynikających z ulgowego oprocentowania i umorze-

nia kredytów określonych w ust. 2, udzielonych do

dnia 31 grudnia 1989 r.”.

Kategoryczna i jednoznacz-

na treść przepisu nie daje delegacji do wydania ja-

kichkolwiek rozporządzeń w celu jego realizacji, nie

dotyczy odsetek „przejściowo wykupionych” i nie jest

skierowana do oznaczonej formuły spłaty.

Jedynym

wyznacznikiem adresatów są kredytobiorcy, którzy

zaciągnęli kredyty do dnia 31 grudnia 1989 r. – za-

tem nie ma uzasadnienia stanowisko, że: Rada Mi-

nistrów wywiązuje się z nałożonego na nią obowiąz-

ku na podstawie rozporządzeń, pokrywając część

odsetek w formie przejściowego ich wykupienia, i mo-

gła zaniechać wykonywania przepisu w stosunku do

kredytobiorców spłacających kredyty formułą war-

tościową.

Twierdzenie, że realizacja przepisu dotyczy wy-

łącznie rozliczeń między państwem a bankiem i nie

ma wpływu za zadłużenie kredytobiorców, bezpod-

stawnie sugeruje, że bank ma prawo żądać spłaty

różnicy odsetek od kredytobiorców, mimo że zobo-

wiązanie należy do Rady Ministrów.

164

Mam nadzieję, że złożone przez ministerstwo

oświadczenie, zawarte w stanowisku rządu do druku

sejmowego nr 784, iż ministerstwo gruntownie prze-

analizowało dane dotyczące tzw. starych kredytów

mieszkaniowych, w tym strukturę zadłużenia, nie

było gołosłowne i ministerstwo dysponuje niezbęd-

nymi informacjami, dlatego ponownie proszę o udzie-

lenie odpowiedzi na pytania, odniesione do zadłużeń

kredytowych pozostających w okresie spłaty, według

Jaką kwotę przeznaczyła Rada Ministrów na po-

krycie różnic wynikających z przepisu art. 121 ust. 3

Prawa bankowego?

Jakie jest zadłużenie z tytułu różnicy odsetek,

o których mowa w przepisie art. 121 ust. 3 Prawa

bankowego?

Jeśli przedmiotowa różnica odsetek nie była na

bieżąco pokrywana ze środków budżetu państwa, to

o ile wzrosło zobowiązanie Rady Ministrów z powodu

np. kapitalizacji tych odsetek?

Kiedy Rada Ministrów wywiąże się z ustawowego

obowiązku pokrycia różnicy odsetek wynikającej

Brak jednoznacznej odpowiedzi na postawione py-

tania potwierdzi niewłaściwy nadzór nad prawidło-

wością rozliczeń banku z budżetem państwa i zgod-

nie ze stanowiskiem Komisji Nadzoru Finansowego

zawartym w piśmie: DBK/DBK IV/070/1/13/12/MS

z dnia 4.10.2012 r. „kwestia prawidłowości rozliczeń

banku z budżetem państwa” powinna być zbadana

przez Najwyższą Izbę Kontroli.

Z poważaniem

Poseł Gabriela Masłowska

Lublin, dnia 21 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18108)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wydawania legitymacji szkolnych

Szanowna Pani Minister!

Na podstawie art. 192

Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P.

Minister interpelację dotyczącą wydawania legity-

macji szkolnych dla uczniów niepełnosprawnych na

podstawie rozporządzenia z dnia 28 maja 2010 r.

Załącznik nr 2 do rozrządzenia „Wykaz wzorów,

świadectw, dyplomu, suplementu, zaświadczeń i in-

nych druków szkolnych” określa m.in. wzory dwóch

rodzajów legitymacji szkolnych: dla uczniów i słucha-

czy wszystkich typów szkół, z wyjątkiem uczniów

niepełnosprawnych (wzór 66. MEN-I/50/2) oraz dla

uczniów niepełnosprawnych (wzór 67. MEN-1/51/2).

Sytuację osób niepełnosprawnych reguluje usta-

wej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełno-

m.in. definiuje niepełnosprawność dorosłych i dzieci,

którzy otrzymują orzeczenie o niepełnosprawności

kania o niepełnosprawności.

Jednocześnie rozporządzenie ministra edukacji

runków organizowania kształcenia, wychowania i opie-

ki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz

szkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach

(Dz. U. z 2010 r.

Nr 228, poz. 1489) oraz rozporządze-

pełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie

poz. 1490) określają jako uczniów niepełnosprawnych

dzieci z następującymi rodzajami niepełnosprawno-

ści: niesłyszący; słabosłyszący; niewidomi; słabowi-

dzący; z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afa-

śledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, umiarko-

wanym lub znacznym i z niepełnosprawnościami

sprzężonymi.

Dzieci te posiadają orzeczenie o potrze-

bie kształcenia specjalnego.

W związku z powyższym kieruję do Pani Minister

następujące pytania:

1.

Jak prawnie definiuje się pojęcie ucznia niepeł-

nosprawnego uprawnionego do otrzymania legityma-

cji wg wzoru 67. MEN-I/51/2?

2.

Jak wygląda kwestia zgodności ustawy z dnia

łecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

ty i wydanych na jej podstawie ww. rozporządzeń

w zakresie definicji niepełnosprawności?

3.

Czy uczeń posiadający orzeczenie o niepełno-

sprawności, a niewymagający kształcenia specjalne-

go ma prawo do posiadania legitymacji według ww.

wzoru?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

165

Interpelacja

(nr 18109)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie projektu utworzenia

Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z informacjami

przedstawionymi przez panią Katarzynę Sobieraj-

ską, podsekretarza stanu w Ministerstwie Sportu

i Turystyki, na posiedzeniu sejmowej Komisji Kultu-

ry Fizycznej, Sportu i Turystyki w dniu 7 maja br.,

w sierpniu ub.r.

Ministerstwo Sportu i Turystyki

skierowało do pierwszych konsultacji wstępny pro-

jekt ustawy o Turystycznym Funduszu Gwarancyj-

nym, aby zweryfikować ewentualny model funkcjo-

nowania w przyszłości takiego funduszu i znaleźć

rozwiązanie, które z punktu widzenia ekonomiczne-

go byłoby jak najlepsze.

Ministerstwo Sportu i Tury-

styki uzyskało zgodę na przygotowanie projektu za-

łożeń do projektu ustawy o Turystycznym Funduszu

Gwarancyjnym.

W dniu 18 kwietnia br. projekt został

skierowany równolegle do konsultacji społecznych

oraz uzgodnień międzyresortowych.

o odniesienie się do następujących kwestii, które były

przedmiotem informacji przedstawionej przez panią

Katarzynę Sobierajską:

1.

Turystyczny Fundusz Gwarancyjny miałby

funkcjonować jako jednostka posiadająca osobowość

prawną.

Miałby mieć stosowne organy typu: rada

i zarząd.

Na jakim poziomie miałoby utrzymywać się

łączne zatrudnienie w tej jednostce?

Proszę o uzasad-

nianie zasadności i celowości takiego rozwiązania,

w szczególności poprzez opisanie obowiązków tychże

osób.

Z jakich środków będą opłacane wynagrodze-

nia tych osób?

2.

Czy zamiast tworzenia nowej osoby prawnej

lepszym rozwiązaniem byłoby wyłonienie w drodze

przetargu i powierzenie pewnych funkcji prywatnej

kancelarii prawnej?

Można byłoby płacić jej za tzw.

gotowość, a zatem generowałaby ona mniejsze kosz-

ty niż osoba prawna w okresie, kiedy jej działania

byłyby „uśpione”, np. w czasie poza sezonem tury-

stycznym.

Łódź, dnia 21 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18110)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie warunków zawieszania części

emerytury rolniczej

Osobom, które nie przekazały gospodarstwa, a po-

bierają emerytury z KRUS, nie zawiesza się wypłaty

świadczenia, jeżeli „(…) prowadzą działalność rolni -

czą z małżonkiem podlegającym ubezpieczeniu eme-

rytalno-rentowemu z mocy ustawy (…)” (art. 28

ze zm.).

Przepis ten nie precyzuje jakiej ustawy.

Oso-

by posiadające gospodarstwa rolne i prowadzące, czę-

sto w oparciu o nie, działalność pozarolniczą

(np. chłodnie) były przez lata objęte ubezpieczeniem

społecznym w KRUS.

Po zmianie przepisów i prze-

kroczeniu limitu podatku dochodowego od prowadzo-

nej działalności zostały objęte ubezpieczeniem w ZUS

i po uzyskaniu wieku emerytalnego pobierają eme-

ryturę z ZUS, prowadząc nadal gospodarstwo rolne

i działalność.

Szanowny Panie Ministrze, proszę o odpowiedź

na następujące pytania:

1.

Czy osobom, które nie przekazały gospodar-

stwa prowadzonego ze współmałżonkiem, który jed-

nocześnie prowadzi działalność gospodarczą i na mocy

zmiany ustawy został objęty ubezpieczeniem w ZUS,

zawiesza się część emerytury?

Jaka jest interpretacja

art. 28 ust. 11 ustawy o ubezpieczeniu społecznym

rolników w przypadku osób, których ubezpieczenia

mocą ustawy przejął ZUS?

2.

Czy przewiduje się zmianę przepisów, aby

emeryt, który osiągnął pełny wiek emerytalny,

mógł pobierać emeryturę bez żadnych ograniczeń,

jak w przypadku emerytów pobierających świad-

czenia z ZUS?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 21 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18111)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie zmiany ustawy

Zmiana ww. ustawy w 2010 r. nałożyła obowią-

zek założenia w terminie 2 lat gminnych ewidencji

zabytków.

166

Władze samorządowe i właściciele nieruchomości

umieszczonych w tych ewidencjach zgłaszają zastrze-

żenia do sposobu ich tworzenia, bez udziału właści-

cieli, na podstawie zdjęć, bez żadnych konsultacji.

Dla przykładu podam, że wojewódzki konserwa-

tor zabytków w wojewódzkiej ewidencji umieścił

170 obiektów ze Szczyrku, głównie własności miesz-

kańców.

Po uzgodnieniach z gminą z listy tej wykreślono

53 obiekty z powodu niskich walorów zabytkowych

i architektonicznych oraz przekształceń zacierają-

cych pierwotne walory zabytkowe.

Jednocześnie samorządy i mieszkańcy zwracają

uwagę na niespójność przepisów Prawa budowlanego

i ustawy o ochronie zabytków, która wymaga w każdym

przypadku, nawet najdrobniejszego remontu, moderni-

zacji, uzyskania zgody konserwatora zabytków.

Szanowny Panie Ministrze:

1.

Jakie prawne i finansowe konsekwencje będą

ponosili mieszkańcy, których domy znajdą się w gmin-

nej ewidencji zabytków?

2.

Czy ministerstwo planuje zmiany w ustawie,

aby ustawa była spójna z Prawem budowlanym?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 18112)

do ministra finansów

w sprawie opłaty skarbowej

za wydanie zaświadczenia potwierdzającego

nabywanych na terytorium państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 105

poz. 1054, ze zm.) naczelnicy urzędów skarbowych

tu są obowiązani do wydawania zaświadczeń po-

twierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku

stwa członkowskiego innego niż terytorium kraju

Zaświadczenia są wydawane na wniosek zainte-

resowanego.

Zaświadczenia są niezbędne w celu dokonania re-

jestracji pojazdu przez właściwego starostę (prezy-

denta miasta) ze względu na miejsce zamieszkania

lub siedzibę podmiotu zwracającego się o dokonanie

rejestracji pojazdu.

Z tytułu wydania zaświadczenia pobierana jest

opłata skarbowa w wysokości 160 zł, która płatna jest

na rachunek burmistrza lub prezydenta miasta właś-

ciwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu skar-

bowego wydającego przedmiotowe zaświadczenie.

W przypadku dokonywania rejestracji przez sta-

rostę powiatu, na terenie którego nie ma siedziby

naczelnik urzędu skarbowego wydającego przedmio-

towe zaświadczenie, opłata skarbowa płatna jest na

rachunek burmistrza (prezydenta miasta) mającego

siedzibę na terenie innego powiatu.

Tytułem przykładu można wskazać powiat sła-

wieński.

W przypadku rejestracji pojazdu przez sta-

rostę sławieńskiego opłata skarbowa z tytułu wyda-

nia przedmiotowego zaświadczenia płatna jest na

rachunek prezydenta miasta Koszalina.

Powiat sła-

wieński objęty jest bowiem właściwością naczelnika

Drugiego Urzędu Skarbowego w Koszalinie.

Za

wskazane należy jednak uznać uiszczanie tej opłaty

na rachunek burmistrza miasta Sławna, bowiem re-

jestracja pojazdu dokonywana jest przez starostę sła-

wieńskiego.

Nie pozwalają jednak na to przepisy

ślające właściwość organów podatkowych.

Mając na uwadze zasadę sprawiedliwego podziału

środków z tytułu opłaty skarbowej, za wskazane na-

leży uznać dokonanie zmiany przepisu art. 12 ustawy

o opłacie skarbowej w taki sposób, aby opłata za wy-

danie przedmiotowego zaświadczenia mogła być płat-

na na rachunek burmistrza miasta Sławna zamiast

na rachunek prezydenta miasta Koszalina.

W świetle powyższego zwracamy się do Pana Mi-

nistra z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następu-

jące pytania:

1.

Czy Pan Minister uznaje za zasadne dokonanie

cego przedmiotem interpelacji mogła być płatna na

chunek prezydenta miasta Koszalina?

2.

Czy zostaną podjęte przez Ministerstwo Finan-

sów prace zmierzające do zmiany art. 12 ustawy

o opłacie skarbowej w celu zmiany właściwości orga-

nów podatkowych w zakresie opisanym w pkt 1?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Lewandowski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

167

Interpelacja

(nr 18113)

do ministra transportu,

w sprawie braku odpowiednich przepisów

przejściowych w ustawie

o kierujących pojazdami

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 19 stycznia 2013 r.

Nr 30, poz. 151) dotyczące m.in. wymaganego mini-

malnego wieku do kierowania pojazdami.

Szczegól-

nie istotną kwestią jest tu podniesienie minimalnego

wieku do uzyskania prawa jazdy kategorii C, C+E,

ustawy, co spowodowało szereg problemów zasygna-

lizowanych mi przez obywateli.

Według art. 134 ustawy „szkolenie osób ubiegają-

czasowych przepisów”.

Jednak osobom, które przed

wejściem w życie nowych przepisów miały ukończone

18 lat, a nie miały ukończonych 21 lat, nie pozwolono

ukończyć kursu czy podejść do egzaminów na pod-

stawie przepisów obowiązujących do 19 stycznia 2013 r.,

tłumacząc to brakiem minimalnego wieku.

W konse-

kwencji wiele osób dopiero po ukończeniu 21 będzie

mogło ukończyć kurs, niektórzy nawet zaczynać go

od początku czy kupować dodatkowo płatne godziny

jazdy (zwłaszcza osoby będące obecnie w wieku ok.

18 lat).

Ta sytuacja jest uciążliwa także dla osób, któ-

re ukończyły kurs i zdały egzamin teoretyczny, ale

nie zdążyły zdać egzaminu praktycznego.

Ze względu

na fakt, że jest on ważny tylko pół roku, osoby, które

ukończą 21 lat po upływie tego okresu, będą musiały

powtarzać go, co wiąże się z dodatkowymi kosztami.

W przypadku osób poniżej 21 lat nie ma więc zasto-

sowania art. 134 ustawy umożliwiający kontynuowa-

nie kursu na dotychczasowych zasadach.

Jednocześnie tę kwestię podjęła pani Irena Lipo-

wicz, rzecznik praw obywatelskich, która na skutek

złożonych skarg obywateli dnia 12 marca 2013 r.

stanowiska (sygn.

RPO-715580-V/12).

1.

Czy Pan Minister przewiduje podjęcie działań

legislacyjnych związanych z odpowiednimi przepisa-

mi przejściowymi, aby wprowadzenie nowych prze-

pisów prawa nie było tak dotkliwe dla obywateli?

2.

Czy jest możliwe tak skonstruowanie przepi-

sów, aby osoby, do których odnosi się interpelacja,

będące w trakcie kursu miały możliwość jego ukoń-

czenia i zdawania egzaminów na podstawie wcześniej

obowiązujących przepisów, a jedynie prawo jazdy ode-

brały po ukończeniu minimalnego wieku do uzyska-

nia prawa jazdy?

Poseł Jerzy Szmit

(nr 18114)

do ministra finansów

w sprawie nienależytego zabezpieczenia

środków finansowych dla jednostek

samorządu terytorialnego na zadania

Do mojego biura poselskiego wpłynęło pismo

Związku Gmin Warmińsko-Mazurskich, w którym

przedstawiciele gmin z regionu Warmii i Mazur

zwracają uwagę na problem nieodpowiedniego finan-

sowania z budżetu państwa zadań zleconych wyko-

nywanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

Według przedstawionych wyliczeń w latach 2010–

2012 jedynie ok. 51% wydatków na zadania zlecone

w gminach regionu z zakresu administracji rządowej

zostało poniesionych ze środków finansowych otrzy-

manych z budżetu państwa.

Spośród 95 wyszczegól-

nionych jednostek w 53 nie przekroczono nawet po-

ziomu 50% finansowania zadań zleconych z dotacji

rządowych.

Natomiast w 51 jednostkach można za-

uważyć tendencję malejącą w zakresie przekazywa-

nia środków rządowych na zadania zlecone, co może

budzić zaniepokojenie w kwestii finansowania tych

zadań przez władze rządowe w przyszłości.

Tymczasem przepisy prawa wprost regulują kwe-

stię finansowania takich zadań w pełni przez władze

nostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2003 r.

Nr 203, poz. 1966) oraz przepisy ustawy z dnia

Czy wobec powyższego zamierza Pan Minister

zapewnić w przyszłym roku pełne finansowanie za-

dań zleconych z budżetu państwa, bez konieczność

ponoszenia tych kosztów przez jednostki samorządu

terytorialnego, aby przywrócić stan zgodny z obowią-

zującym prawem?

Poseł Jerzy Szmit

168

Interpelacja

(nr 18115)

do ministra zdrowia

w sprawie systematycznie malejącej

liczby pielęgniarek

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

wie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senato-

proszę o podjęcie działań w przedstawionej poniżej

sprawie.

Z raportu Naczelnej Izby Pielęgniarek i Położ-

nych wynika, że liczba pielęgniarek pracujących

przy łóżkach pacjentów systematycznie spada, na-

tomiast z roku na rok pacjentów przybywa, ponie-

waż rośnie grupa seniorów i chorych z powodów

cywilizacyjnych.

Sytuacja jest dramatyczna.

Według przedstawi-

cieli izby, jeśli teraz nie powstaną mechanizmy za-

chęcające młodych ludzi do wyboru zawodu pielęg-

niarki i położnej, to za kilka lat na fachową opiekę

z ich strony będzie mogła liczyć mniej niż połowa

potrzebujących.

Tę złą sytuację potwierdzają dane

WHO, według których Polska znajduje na dalekim

39. miejscu w Europie pod względem ilości zatrud-

nionych pielęgniarek i położnych na 10 tys. miesz-

kańców.

Ważnym czynnikiem zniechęcającym do wyboru

tego zawodu jest nie tylko niskie uposażenie.

Równie

ważnym czynnikiem są warunki pracy.

Praca pielęg-

niarki i położnej obciążona jest dużą odpowiedzial-

nością, często wykonywana w trybie zmianowym, na

rzecz zbyt wielu pacjentów na raz, wymagająca z jed-

nej strony ogromnej wiedzy i doświadczenia, a z dru-

giej, dobrej formy fizycznej.

1.

Czy dostrzega Pan skutki dramatycznie spada-

jącej liczby pielęgniarek?

2.

Jakie działania podejmie ministerstwo, by za-

trzymać tę niepokojącą tendencję?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

(nr 18116)

do ministra zdrowia

w sprawie przepisów dotyczących zakazu

reklamowania aptek biorących udział

w programie opieki farmaceutycznej

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W mediach pojawiły się informacje, że wprowa-

dzenie do Prawa farmaceutycznego przepisu zakazu-

jącego reklamy aptek może utrudnić rozwój progra-

mu opieki zdrowotnej.

Apteki, które dobrowolnie

biorą w nim udział, obawiając się kar, nie informują

o nim pacjentów.

A to oni tracą na tym najwięcej, bo

opieka farmaceutyczna jest często uzupełnieniem

opieki lekarskiej polegającym głównie na tym, że pa-

cjent otrzymuje pełną informację o lekach, przebiegu

leczenia czy np. tańszych zamiennikach.

Z powodu zakazu reklamy apteki nie mogą infor-

mować pacjentów o tym, że biorą udział w programie

opieki farmaceutycznej.

W związku z tym pacjenci

nie wiedzą, które apteki w nim uczestniczą.

Wpraw-

dzie zakaz promowania programu opieki nie wynika

wprost z ustawy, ale zarówno inicjatorzy programu,

jak i same apteki obawiają się, że np. wywieszenie

plakatu informującego o prowadzonej opiece zostanie

w ten sposób zinterpretowane.

To zaś oznacza moż-

liwość wysokich kar.

2.

Jakie działania podejmie ministerstwo, by wy-

eliminować powyższą nieprawidłowość?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18117)

do ministra zdrowia

w sprawie zbyt małej skali dostępności

169

W programie opieki farmaceutycznej obecnie

uczestniczy ok. 70 aptek.

Występuje duży problem z po-

zyskaniem nowych aptek, które dobrowolnie podejmą

się uczestnictwa w programie.

Powodami są m.in.

zbyt małe zaangażowanie farmaceutów, brak dostę-

pu w niektórych aptekach do narzędzi pomagających

dokumentować przebieg farmakoterapii, a także nie-

korzystne przepisy prawne.

Przykładem jest przepis

zakazujący aptekom reklamę.

Opieka farmaceutyczna nie ma na celu zastąpie-

nia opieki lekarskiej, a jej uzupełnienie.

Jeżeli farma-

ceuta wie, co pacjent do tej pory stosował, jakie leki

kupował bez recepty, to jest w stanie mu doradzić

w sposób rzetelny, czy ten lek, który on planuje teraz

kupić, czy lek, który został mu zlecony przez lekarza,

jest dla niego najlepszy.

Mamy ogromny wybór leków

na rynku i to farmaceuci orientują się w tym, który

z tych leków powinien pacjent zastosować, i który dla

niego będzie najlepszy, czy kombinacja, którą chce

zastosować, jest bezpieczna.

Eksperci podkreślają, że

program opieki farmaceutycznej jest przede wszyst-

kim korzystny z punktu widzenia pojedynczego pa-

cjenta, ponieważ może to skutkować mniejszą ilością

leków, które musi on stosować.

mu opieki farmaceutycznej?

2.

Czy i jakie działania podejmie ministerstwo,

by zwiększyć dostępność opieki farmaceutycznej

w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18118)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie nieprawidłowości

w działalności komendanta głównego Policji

oraz podległych mu komendantów

wojewódzkich

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Najwyższa Izba Kontroli w „Informacji o wyni-

kach kontroli: Nabór, postępowanie kwalifikacyjne

i szkolenie nowo przyjętych funkcjonariuszy ABW,

CBA, Policji i Straży Granicznej” zwraca uwagę na

nieprawidłowości w działalności komendanta głów-

nego Policji oraz podległych mu komendantów woje-

wódzkich.

Jedną z nieprawidłowości stwierdzonych przez

NIK jest naruszanie zasady celowości określonej

w ustawie o ochronie danych osobowych poprzez zbyt

długie przechowywanie informacji o kandydatach.

Zastrzeżenia NIK dotyczą również procesu szko-

lenia nowych funkcjonariuszy, w szczególności braku

konsekwencji w określeniu wymagań w zakresie

sprawności fizycznej kandydatów do służby i funk-

cjonariuszy, bazy szkoleniowej, której stan uniemoż-

liwiał zabezpieczenie w całości potrzeb szkolenio-

wych oraz nieefektywnej realizacji szkoleń doskona-

lących i specjalistycznych.

1.

Czy znane są Panu nieprawidłowości wskazane

przez NIK dotyczące działalności komendanta głów-

wódzkich?

2.

Jakie działania podejmie ministerstwo, by

zwiększyć nadzór nad działalnością komendanta

wojewódzkich w celu wyeliminowania ww. niepra-

widłowości?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18119)

do prezesa Rady Ministrów

w przeprowadzaniu postępowań

kwalifikacyjnych w CBA w latach 2010–2012

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

nieprawidłowości m.in. przeprowadzania postępo-

wań kwalifikacyjnych niezgodnie z ustawą o CBA i roz-

porządzeniami wykonawczymi regulującymi nabór

i postępowanie kwalifikacyjne kandydatów, w tym

ocenę ich zdolności do służby w CBA.

NIK wskazuje ponadto na prowadzenie wbrew

obowiązującym przepisom badań poligraficznych

w stosunku do wszystkich kandydatów objętych peł-

ną procedurą postępowania kwalifikacyjnego.

170

Krytyczna ocena NIK obejmuje również braki

w dokumentacji, w tym potwierdzenia złożenia przy-

sięgi przez nowo przyjętych funkcjonariuszy, niespo-

rządzania lub nieterminowego sporządzania opinii

służbowych.

widłowości w przeprowadzaniu postępowań kwalifi-

2.

Jakie działania Pan podejmie, by wyeliminować

powyższe nieprawidłowości?

Kiedy nastąpi realizacja

ew. działań?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18120)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

nieprawidłowości w działalności szefa Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego oraz podległych mu dy-

rektorów delegatur.

Zastrzeżenia NIK dotyczą m.in. przeprowadzania

wbrew obowiązującym przepisom badań poligraficz-

nych w stosunku do wszystkich kandydatów oraz

długotrwałości postępowań kwalifikacyjnych.

Po-

nadto końcowe oceny predyspozycji były sporządzane

przed zakończeniem postępowania lub nie były one

zatwierdzane przez kierowników jednostek organi-

zacyjnych ABW prowadzących postępowanie.

NIK stwierdziła także opóźnienia w składaniu

ślubowania przez nowo przyjętych funkcjonariuszy

czy w kierowaniu nowo przyjętych funkcjonariuszy

na szkolenie podoficerskie oraz opóźnienia w sporzą-

dzaniu wymaganych opinii służbowych.

rektorów delegatur?

3.

Jakie działania podejmie Pan, by wyeliminować

ww. nieprawidłowości?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18121)

do ministra gospodarki

w sprawie podwyżki cen autogazu

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Przedstawiciele firm paliwowych alarmują, że

zmiany w przepisach dotyczących obowiązku groma-

dzenia zapasów paliw znacznie osłabią rynek auto-

gazu.

Jak twierdzą, ustawa o zapasach obowiązko-

wych będzie kosztowała ich dodatkowo 200 mln zł

rocznie, co z pewnością będzie skutkowało podwyż-

kami cen LPG.

Wiele państw zrezygnowało z obowiązku tworze-

nia zapasów LPG, a w innych poziom zapasów LPG

odpowiada 20–30 dniom zapotrzebowania na to pa-

liwo, podczas gdy w Polsce planowane jest przedłu-

żenie tego terminu do 90 dni.

Polska będzie więc je-

dynym krajem w UE, który zmusi firmy do tworzenia

gigantycznych zapasów LPG.

Wprowadzenie tak re-

strykcyjnych przepisów będzie więc ewenementem

na skalę europejską.

2.

Czy dostrzega Pan trudne skutki dla branży

przepisów o zapasach obowiązkowych?

3.

Jakie są przyczyny wydłużenia okresu obo-

wiązkowego gromadzenia zapasów paliw?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

171

Interpelacja

(nr 18122)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nadzoru nad naborem kandydatów

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

nieczność wzmocnienia nadzoru nad naborem kan-

dydatów do służby w Policji i służbach specjalnych.

NIK zwraca uwagę na nieprawidłowości w zakre-

sie: nieprzestrzegania obowiązujących przepisów, za-

sad i procedur, długotrwałości postępowania kwali-

fikacyjnego, nieefektywnej organizacji szkoleń, nie-

rzetelnego dokumentowania przebiegu procesu re-

krutacji i szkolenia.

Obowiązujące do tej pory rozwiązania prawne nie

umożliwiały rzetelnej weryfikacji kandydatów i wy-

łonienia najlepszych z nich, co w efekcie prowadziło

do rozszerzania zakresu prowadzonych postępowań.

Działania takie stanowiły jednakże ingerencję w sfe-

rę praw i wolności obywatelskich, która nie znajdo-

wała uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

Ponadto NIK zwróciła uwagę na zróżnicowanie

wymogów ustawowych dla kandydatów ubiegających

zbliżoną specyfikę prowadzonych działań, nie znaj-

dują uzasadnienia.

przez NIK w zakresie naboru, postępowania kwali-

fikacyjnego i szkolenia nowo przyjętych funkcjona-

riuszy ABW, CBA, Policji i Straży Granicznej?

2.

Czy dostrzega Pan konieczność wzmocnienia

licji i służbach specjalnych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18123)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zmiany przepisów regulujących

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

szę o przedstawienie informacji i podjęcie działań

w przedstawionej poniżej sprawie.

W związku z licznymi skargami obywateli pol-

skich czasowo mieszkających za granicą, a także

wnioskami zgłaszanymi przez dyrektorów szkół pub-

licznych kuratorom oświaty RPO zwrócił się do MEN

o zmianę przepisów regulujących zasady zakładania

ku polskim dla Polaków czasowo przebywających za

W wyniku zmiany rozporządzenia ministra edu-

sowo przebywających za granicą minimalna liczba

uczniów w punkcie konsultacyjnym została podnie-

siona z 30 do 50.

Skutkuje to tym, że wielu punktom

konsultacyjnym grozi likwidacja.

1.

Czy ministerstwo dostrzega zagrożenie ograni-

czenia dostępu do edukacji w języku polskim dla pol-

skich dzieci mieszkających za granicą?

2.

Czy ministerstwo dostrzega potrzebę zmiany

przepisów regulujących zasady zakładania placówek

3.

Czy, kiedy i jakie działania zostaną podjęte

w tej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18124)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia ustawowego zakazu

sprzedaży e-papierosów młodzieży

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

172

proszę o przedstawienie informacji oraz podjęcie

działań w przedstawionej poniżej sprawie.

Wśród młodzieży zapanowała ostatnio niebez-

pieczna moda na e-papierosy.

Co piąty młody czło-

wiek miał już z nimi styczność.

Żadne przepisy nie

można je bez problemu kupić.

Chociaż zawierają ni-

kotynę, nie podlegają kontroli farmaceutycznej, bo

nie są środkiem leczniczym, jak plastry.

Nie ma

w nich tytoniu, więc dostęp do nich nie jest regulo-

wany przez ustawę o ochronie zdrowia przed następ-

stwami używania wyrobów tytoniowych.

E-papierosy zawierają powodującą uzależnienie

nikotynę, dlatego swobodny ich dostęp dla młodzieży

i brak odpowiednich uregulowań, wzorem innych

krajów, niesie za sobą realne niebezpieczeństwo.

Na

sprawę, po licznych publikacjach prasowych sygna-

lizujących problem, zwrócił uwagę także rzecznik

praw obywatelskich w swoim wystąpieniu do mini-

stra zdrowia.

1.

Czy dostrzega Pan problem, i związane z nim

zagrożenia, niebezpiecznej dla młodzieży mody na

e-papierosy?

2.

Czy ministerstwo dostrzega konieczność ure-

gulowania prawnego kwestii e-papierosów?

3.

Czy dostrzega Pan konieczność wprowadzenia

ustawowego zakazu sprzedaży e-papierosów?

4.

Czy, kiedy i jakie działania podejmie minister-

stwo w tej sprawie?

Z poważaniem

(nr 18125)

do ministra transportu,

w sprawie przygotowania nowego modelu

zarządzania projektami realizowanymi

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

proszę o przedstawienie informacji oraz podjęcie

NIK w „Informacji o wynikach kontroli: Wykony-

wanie przez GDDKiA obowiązków inwestora przy

realizacji inwestycji drogowych” wskazuje na szereg

nieprawidłowości w tym zakresie.

We wnioskach ra-

portu NIK sugeruje ministrowi transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej podjęcie działań mają-

cych na celu przygotowanie nowego modelu zarzą-

dzania projektami realizowanymi przez GDDKiA

niłby proces inwestycyjny w sposób uwzględniający

zarówno interesy inwestora, jak też wykonawców.

Wprowadzenie zmian powinno nastąpić zarówno na

etapie wyłaniania wykonawców, jak również w umo-

wach na wykonanie robót budowlanych oraz w sposobie

realizacji tych umów.

Zdaniem NIK należałoby wpro-

wadzić wymagania dotyczące sytuacji ekonomicznej

i finansowej wykonawcy, których spełnienie pozwala

mu na złożenie oferty, gwarantujące, że wykonawca

jest w stanie zrealizować inwestycję na warunkach

finansowania ustalonych w umowie.

Uzasadnione

jest też wprowadzenie mechanizmów wymuszających

na przedstawicielach inwestora przestrzeganie obo-

wiązujących zasad udzielania zamówień publicznych

oraz terminowe wypełnianie przez nich przypisa-

nych im obowiązków inwestora ustalonych w kon-

traktach, a także egzekwowanie od wykonawców

realizacji wszystkich warunków kontraktów.

skierowane do MTBiGM?

2.

Czy ministerstwo dostrzega konieczność wpro-

wadzenia zasugerowanych przez NIK zmian (wpro-

wadzenie wymagań dotyczących sytuacji ekonomicz-

nej i finansowej wykonawcy, mechanizmów wymu-

szających na przedstawicielach inwestora przestrze-

ganie obowiązujących zasad udzielania zamówień

przypisanych im obowiązków itd.)?

3.

Czy, kiedy i jakie działania podejmie Pan w celu

przygotowania nowego modelu zarządzania projek-

tami realizowanymi przez GDDKiA w zakresie bu-

dowy dróg publicznych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18126)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieprzestrzegania przez GDDKiA

obowiązujących przepisów i procedur

podczas realizacji inwestycji drogowych

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

173

prawidłowości w realizacji inwestycji drogowych, po-

legających na nierzetelnym prowadzeniu postępowań

o zamówienia publiczne i nierzetelnym wywiązywa-

niu się z nadzoru nad realizacją inwestycji drogo-

wych wynikała z nieprzestrzegania przez inwestora

obowiązujących przepisów i procedur.

Oczywiste jest, że z uwagi na fakt, że finansowa-

nie budowy sieci dróg następuje ze środków publicz-

nych, inwestor powinien dołożyć wszelkich starań

o pełne zabezpieczenie interesu publicznego (praw-

nego i ekonomicznego).

Tymczasem miliony złotych

są marnotrawione, niemal każdy projekt nie jest re-

alizowany w terminie i przy pierwotnie zaplanowa-

nych kosztach.

Co jakiś czas ujawniane są afery zwią-

zane z budową dróg, a ich bohaterowie nie ponoszą

żadnych konsekwencji.

Najnowszy przykład – most

na A1, ucieczka z budowy firmy Alpine Bau, niejasny

udział wiceministra transportu w całej sprawie w tle.

wskazujące na nieprzestrzeganie przez GDDKiA obo-

wiązujących przepisów i procedur podczas realizacji

inwestycji?

2.

Czy w demokratycznym państwie prawnym wy-

kryte nieprzestrzeganie przez GDDKiA obowiązują-

cych przepisów i procedur podczas realizacji inwesty-

cji drogowych, które doprowadziły do 136 130,9 mln zł

strat (2008–2011), nie powinno skutkować wyegze-

kwowaniem konsekwencji od odpowiedzialnych za to

ludzi?

3.

Czy po zapoznaniu z raportem NIK wyciągnął

Pan jakieś wnioski i czy podjął Pan jakiekolwiek

działania?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18127)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wprowadzenia w ustawie

Prawo zamówień publicznych definicji

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

realizacji inwestycji drogowych”, wskazuje na szereg

nieprawidłowości mających miejsce w okresie 2008–

2011.

Największym zastrzeżeniem wg NIK było i jest

rozstrzyganie przetargów głównie na podstawie kry-

terium najniższej ceny.

Przy dużej konkurencji na

rynku prowadziło to i nadal prowadzi do składania

ofert poniżej realnych kosztów budowy (np. chińskie

konsorcjum Covec).

Dodatkowy brak weryfikacji kon-

dycji finansowej wykonawców ubiegających się o kon-

trakt (np. Dolnośląskie Surowce Skalne) powodował,

że czas inwestycji realizowanych przez nierzetelne

firmy wydłużał się lub nawet dochodziło do ich prze-

rwania.

Odcinki budowanych dróg, z których scho-

dzą niewypłacalne, nierzetelne firmy, pozostawiając

po sobie niedokończone budowy, niezapłacone faktu-

ry i podwykonawców, którym grozi w związku z tym

bankructwo, można mnożyć.

Tak samo, jak mnożą

się koszty rozpoczętych inwestycji.

Zdaniem NIK, aby zapobiegać podobnym sytua-

cjom, konieczne jest wprowadzenie w ustawie Prawo

cena”, określenia mierników do jej ustalenia oraz

szczegółowego sposobu postępowania mającego na

celu ustalenie, czy oferowana cena nie jest rażąco

„rażąco niska cena” jest używane w ww. ustawie, ale

nie zostało w niej jednoznacznie zdefiniowane.

konywanie przez GDDKiA obowiązków inwestora

2.

Czy dostrzega Pan konieczność wprowadzenia

jęcia „rażąco niska cena”, jej mierników i sposobów

postępowania w celu ustalenia, czy oferowana cena

mówienia?

nistrów w celu jej wprowadzenia?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

174

Interpelacja

(nr 18128)

do ministra transportu,

w sprawie finansowych skutków

nieprawidłowości podczas wykonywania

przez GDDKiA obowiązków inwestora

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

nywanie przez GDDKiA obowiązków inwestora

sie 2008–2011.

Finansowe skutki nieprawidłowości

ujawnione w ww. informacji NIK oszacowała na

kwotę 136 130,9 mln zł, w tym:

— uszczuplenia środków publicznych – 469 mln

zł, dotyczy kwoty dofinansowania ze środków unij-

nych zwróconej przez GDDKiA w związku z narusze-

niem wymogów określonych w umowach o dofinan-

sowanie budowy dróg oraz kar nienaliczonych wyko-

nawcom przez oddział w Warszawie,

— kwoty wydatkowane z naruszeniem prawa

– 668,7 mln zł, dotyczy zamówień publicznych udzie-

lonych z naruszeniem zasad i trybów udzielania za-

mówień publicznych określonych w ustawie P.z.p. oraz

w zarządzeniach generalnego dyrektora dróg krajo-

wych i autostrad,

— kwoty odpowiadające sprawozdawczym skut -

kom nieprawidłowości – 134 993,2 mln zł, dotyczy

wartości dróg będących w zarządzie GDDKiA, które

w wyniku kontroli NIK ujęte zostały w ewidencji

księgowej GDDKiA za 2012 r.

zmarnotrawienia 136 130,9 mln zł publicznych

środków?

wyegzekwowania jakichkolwiek konsekwencji od od-

powiedzialnych za stratę kwoty 136 130,9 mln zł

osób?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18129)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie podjęcia działań regulujących

zakres pozyskiwania danych

telekomunikacyjnych przez uprawnione

podmioty

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

NIK opublikował najważniejsze wnioski z kontroli

dotyczącej uzyskiwania i przetwarzania przez upraw-

nione podmioty danych telekomunikacyjnych, z któ-

rych wynika, że obowiązujące przepisy regulujące tę

materię nie chronią w stopniu wystarczającym praw

ze strony państwa.

NIK postuluje podjęcie szeregu

działań, m.in. w zakresie pozyskiwanych danych.

W ocenie NIK doprecyzowania wymaga cel gro-

madzenia danych retencyjnych.

Konieczne jest wpro-

wadzenie przepisów, które wykorzystanie danych

telekomunikacyjnych będą uzależniać od niemożno-

ści zastosowania innych, mniej ingerujących w prawa

obywatelskie środków.

Udostępnienie danych teleko-

munikacyjnych powinno uwzględniać również zasa-

dę subsydiarności.

W ocenie NIK należałoby rozwa-

żyć również wprowadzenie rozwiązań, które będą

stwarzać dodatkowe gwarancje w przypadku osób

wykonujących zawód zaufania publicznego, np. po-

przez uzależnienie pozyskania danych retencyjnych

od zgody sądu lub innego niezależnego organu.

czące uzyskiwania i przetwarzania przez uprawnione

2.

Czy dostrzega Pan wskazane przez NIK niepra-

widłowości i konieczność podjęcia działań?

w celu uregulowania zakresu pozyskiwanych da-

nych telekomunikacyjnych przez uprawnione pod-

mioty?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

175

Interpelacja

(nr 18130)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie stworzenia mechanizmów

sprawozdawczych, które zapewnią

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

li dotyczącej uzyskiwania i przetwarzania przez

z których wynika m.in., że funkcjonujący obecnie sy-

stem gromadzenia informacji o pozyskiwaniu danych

retencyjnych nie zapewnia rzetelnej informacji o licz-

bie tego rodzaju przypadków.

Brak jest precyzyjnie

określonych wskaźników pomiarowych, a ustanowio-

ne procedury nie zapobiegają wystąpieniu rażących

błędów.

Również zakres gromadzonych danych spra-

wozdawczych nie pozwala na ocenę, dla jakich celów,

jak często i z jakim skutkiem retencja danych jest

stosowana.

NIK postuluje podjęcie szeregu działań, m.in.

w zakresie stworzenia mechanizmów sprawozdaw-

czych, które zapewnią rzetelną informację o zakresie

nie NIK dla prawidłowej oceny funkcjonowania sy-

stemu retencji danych niezbędne jest gromadzenie

danych w zakresie: liczby przypadków, w których

telekomunikacyjnych dane retencyjne; liczby osób,

których dane telekomunikacyjne były pozyskiwane

i wykorzystywane przez uprawnione organy; łącznej

liczby odmów udostępnienia danych (ze wskazaniem

zasadniczych przyczyn); informacji na temat rodzaju

spraw, w których środek ten wykorzystywano, oraz

jego skuteczności.

1.

Czy dostrzega Pan, że funkcjonujący obecnie

system gromadzenia informacji o pozyskiwaniu da-

nych retencyjnych nie zapewnia rzetelnej informacji

o liczbie tego rodzaju przypadków?

2.

Czy dostrzega Pan konieczność stworzenia me-

chanizmów sprawozdawczych, które zapewnią rze-

telną informację o zakresie pozyskiwania danych

telekomunikacyjnych?

(nr 18131)

do ministra spraw wewnętrznych

proces niszczenia pozyskanych danych

prowadzonego postępowania

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Z Konstytucji RP wynika zakaz gromadzenia da-

nych innych niż niezbędne w demokratycznym pań-

stwie prawnym.

Dane, które stały się zbędne dla to-

czącego się postępowania, powinny być więc obliga-

toryjnie niszczone.

Z informacji NIK o wynikach

kontroli dotyczącej uzyskiwania i przetwarzania przez

wynika, że obowiązujące przepisy regulujące tę waż-

ną materię nie są wystarczające.

NIK postuluje pod-

jęcie szeregu działań, m.in. pilne wprowadzenie prze-

pisów w zakresie obowiązku niszczenia zbędnych

służb.

Zdaniem NIK przepisy powinny nie tylko

określić sam obowiązek niszczenia danych, ale rów-

nież precyzować tryb i sposób jego realizacji.

Tym-

czasem przepisy ustawy o Agencji Bezpieczeństwa

wiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowe-

go, a także ustawy o Centralnym Biurze Antykorup-

cyjnym w ogóle nie przewidują obowiązku usunięcia

nych, gdy przestały być one niezbędne dla prowadzo-

nego postępowania.

łań regulujących proces niszczenia pozyskanych da-

one dalej niezbędne dla osiągnięcia celów prowadzo-

nego postępowania?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

176

Interpelacja

(nr 18132)

do ministra spraw wewnętrznych

zakres kontroli nad procesem pozyskiwania

danych telekomunikacyjnych przez

uprawnione podmioty

NIK opublikowała najważniejsze wnioski z kon-

troli dotyczącej uzyskiwania i przetwarzania przez

z których wynika, że obowiązujące przepisy regulu-

jące tę materię nie chronią w stopniu wystarczają-

cym praw i wolności obywatelskich przed nadmierną

cesem pozyskiwania danych.

trolę nad wykorzystaniem przez służby uprawnień

dami przyjętymi w większości państw Unii Europej-

skiej.

Sytuacja, że jedynym podmiotem oceniającym

zasadność pozyskiwania danych telekomunikacyj-

nych ma być jednostka uprawniona do ich pozyska-

nia, jest zdaniem NIK nie do zaakceptowania w ra-

mach demokratycznego państwa prawnego.

W ocenie

ru i kontroli nad wykorzystaniem danych pochodzą-

cych z billingów.

1.

Czy znany jest Panu fakt, że w obecnym stanie

telekomunikacyjne obywateli?

2.

Czy dostrzega Pan konieczność podjęcia dzia-

łań w tym zakresie?

uprawnione podmioty?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 18133)

do ministra finansów

w sprawie realizacji planu dochodów

styczeń–marzec 2013 r.

Szanowny Panie Ministrze!

W budżecie państwa

na 2013 r. rząd pana premiera Donalda Tuska zapla-

nował konkretną kwotę 1,5 mld zł (miliard pięćset

milionów złotych) z tytułu dochodów w postaci man-

datów karnych Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego (GITD).

Suma powyższa została oszaco-

wana przez głównego inspektora transportu drogo-

wego i ministra właściwego ds. transportu w oparciu

o system automatycznego nadzoru nad ruchem dro-

gowym (CANARD).

Mając na uwadze realizację budżetu państwa

w części związanej z uzyskaniem zakładanego wzro-

stu dochodów, w tym realizacją budżetu GITD, zwra-

cam się o udzielenie odpowiedzi na następujące py-

tania:

1.

Na jaką kwotę GITD wystawiła mandaty z ty-

tułu przekroczenia dopuszczalnej prędkości w okre-

sie styczeń–marzec 2013 r.?

2.

Jaką kwotę z tytułu wspomnianych wyżej man-

datów za okres styczeń–marzec 2013 r. wpłacili w tym

okresie kierowcy, którzy popełnili wykroczenie dro-

gowe, przekraczając dopuszczalną prędkość?

Zwracam się o podanie danych dotyczących wy-

łącznie zadań wykonywanych przez system CA-

NARD, z pominięciem wojewódzkich inspekcji trans-

portu drogowego oraz innych biur GITD.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18134)

do ministra finansów

w sprawie wpływu obniżenia

Pieniężnej na klientów banków

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

Rada Polityki Pieniężnej (RPP) po raz kolejny obni-

żyła stopy procentowe.

Rynek konsumencki odczuł

to.

Z jednej strony bowiem lokaty bankowe zostały

oprocentowane, natychmiast, niżej niż dotychczas,

zaś obniżenie oprocentowania kredytów zostało od-

łożone w czasie.

Fakt ten sprawia, że konsumenci

177

zakładający lokaty, po decyzji RPP, będą uzyskiwać

mniejsze wpływy z tytułu obniżonego oprocentowa-

nia, zaś inni klienci, w tym samym momencie, podej-

mując decyzję o wzięciu kredytu, będą go uzyskiwać

z dotychczasowym oprocentowaniem na zasadach

sprzed decyzji RPP.

Jedynie banki zarobią na tym,

a na rynku polskim istnieje dominująca większość

banków z zagranicznym kapitałem.

Na lokatach stra-

cą Polacy, a na zyskach z kredytów z wysokim opro-

centowaniem zyskają banki głównie zagraniczne.

Przez czas, w którym obcy kapitał dostosuje ofertę

kredytową do decyzji RPP, z Polski niesłusznie wy-

płyną dodatkowo miliony złotych.

W związku z po-

wyższym proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Z jakiego powodu po decyzjach Rady Polityki

Pieniężnej o obniżaniu stóp procentowych oprocen-

towanie lokat spada, a oprocentowanie kredytów nie

zmienia się przez długi czas, choć powinno być obni-

żone?

2.

Kiedy ministerstwo zamierza doprowadzić do

sytuacji, w której zmiany stóp procentowych będą

miały natychmiastowe i równe przełożenie na pro-

centowe zyski banków i konsumentów, zarówno

w zakresie zaciąganych kredytów, jak i zakładanych

lokat?

3.

Z jakiego powodu istnieje taka duża dyspropor-

cja pomiędzy wysokością oprocentowania kredytów

a wysokością oprocentowania lokat?

4.

Czy Pan Minister nie uważa, że różnica po-

między oprocentowaniem lokat i kredytów powinna

wynosić jedynie kilka procent, dzięki czemu z Polski

nie będą wypływały miliardy złotych do zagranicz-

nych banków, a polska gospodarka będzie się rozwi-

jać, bo ww. pieniądze zostaną w kieszeniach kredy-

tobiorców?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18135)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rejestru korzyści,

w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

W ostatnich dniach opinia publiczna jest coraz

częściej informowana o jawnych, zakamuflowanych

lub też domniemywanych sytuacjach, w których lu-

dzie z tzw. sfer rządowych odnoszą w związku z wy-

konywaną pracą czy też pełnioną funkcją określone

profity i korzyści.

Traf chce, że na celowniku mediów

znalazł się resort ministra Sławomira Nowaka.

Mi-

nister Nowak do dzisiaj nie potrafi wymyślić praw-

dopodobnej wersji na zamianę zegarków, z kolei wi-

ceminister Tadeusz Jarmuziewicz nie wie w zasa-

dzie, po co spotykał się nieoficjalnie z przedstawi-

cielami firmy Alpine Bau.

Tego rodzaju enuncjacje

medialne nie dość, że nie służą panu premierowi

i resortom, gdzie zasiadają osoby budzące swoim za-

chowaniem medialne sensacje, to ponadto szkodzą

polskiej racji stanu.

Dlatego też czuje się uprawniony do postawienia

następujących pytań:

1.

Czy w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów pro-

wadzony jest rejestr korzyści uzyskiwanych w związ-

ku z pełnieniem określonych funkcji i wykonywa-

niem określonej pracy?

2.

Jakie są zasady dokonywania w nim wpisów?

3.

Jaka kwota korzyści powoduje konieczność

umieszczenia wpisu w rejestrze?

4.

Kto jest upoważniony do dokonywania spraw-

dzenia złożonej deklaracji w rejestrze korzyści?

5.

Jakie sankcje czekają na osobę, która świado-

mie zataja uzyskane korzyści?

6.

Czy nie byłoby zasadne, w ramach transparen-

tności państwa, publikować raz do roku informacje

o osobach najbardziej obdarowywanych oraz o pod-

miotach, które takowe przysporzenia czynią?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18136)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

i Szkolnictwa Wyższego

po co spotykał się nieoficjalnie z przedstawicielami

178

1.

Czy w Pani ministerstwie prowadzony jest re-

jestr korzyści uzyskiwanych w związku z pełnie-

niem określonych funkcji i wykonywaniem określo-

nej pracy?

(nr 18137)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

i Dziedzictwa Narodowego

1.

Czy w Pana ministerstwie prowadzony jest re-

(nr 18138)

do ministra gospodarki

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

179

Interpelacja

(nr 18139)

do ministra finansów

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

korzyści uzyskiwanych w związku z pełnieniem okre-

ślonych funkcji i wykonywaniem określonej pracy?

(nr 18140)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

(nr 18141)

do ministra zdrowia

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

180

(nr 18142)

do ministra transportu,

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

(nr 18143)

do ministra środowiska

w sprawie rejestru korzyści, który powinien

181

Interpelacja

(nr 18144)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie rejestru korzyści,

(nr 18145)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

182

Interpelacja

(nr 18146)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie rejestru korzyści,

(nr 18147)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Sportu i Turystyki

wak do dzisiaj nie potrafi wymyślić prawdopodobnej

wersji na zamianę zegarków, z kolei wiceminister Ta-

(nr 18148)

do ministra skarbu państwa

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Skarbu Państwa

183

(nr 18149)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego

(nr 18150)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi

184

(nr 18151)

do ministra pracy i polityki społecznej

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

(nr 18152)

do ministra obrony narodowej

w sprawie rejestru korzyści,

w Ministerstwie Obrony Narodowej

diów znalazł się resort ministra Sławomira Nowa-

ka.

Minister Nowak do dzisiaj nie potrafi wymyślić

lei wiceminister Tadeusz Jarmuziewicz nie wie

stawicielami firmy Alpine Bau.

Tego rodzaju enun-

rowi i resortom, gdzie zasiadają osoby budzące swo-

im zachowaniem medialne sensacje, to ponadto

185

Interpelacja

(nr 18153)

do ministra pracy i polityki społecznej

pracy wskazanej przez organ zatrudnienia

Jednym z podstawowych obowiązków osoby bez-

robotnej jest obowiązek przyjmowania odpowiedniej

pracy, tj. zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,

które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do któ-

rych wykonywania ma wystarczające kwalifikacje

osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysoko-

ści co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pra-

cę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu prac.

Obo-

wiązek ten wynika bezpośrednio z zapisów ustawy

mniemam, zamysłu ustawodawcy, który miał na celu

ukrócenie praktyk nieprzyjmowania ofert pracy przez

niektórych bezrobotnych, w chwili obecnej właśnie

te zapisy ustawy służą innym, niebranym pod uwagę

przez ustawodawcę celom.

Jeden z nich to sztuczne

i w pełni irracjonalne dążenie przez podległe Panu

służby do poprawy statystyk GUS poprzez zaniżanie

liczby bezrobotnych oraz nie do końca transparentne

współpracowanie powiatowych urzędów pracy z przed-

siębiorcami, którzy złamali podstawowe obowiązki,

nie wypłacając wynagrodzenia swoim pracownikom.

Dwa przypadki przedstawione poniżej pozwolą na

zapoznanie się z rozmiarami patologii, która drąży

organy i instytucje mające spełniać bardzo ważną

funkcję na rynku pracy:

1. PUP w Kamiennej Górze kieruje grupę zwol-

nionych wcześniej pracowników z pewnego zakładu

do tego samego zakładu.

Równolegle toczy się prze-

ciwko właścicielowi tegoż zakładu proces w sądzie

pracy o niewypłacanie wynagrodzeń za okres czte-

rech miesięcy.

Urzędnik w PUP w Kamiennej Górze

na słuszne glosy oburzenia straszy bezrobotnych

sankcją w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej.

2. PUP w Wałbrzychu kieruje osobę będącą z wy-

kształcenia instalatorem hydraulicznym do podjęcia

pracy w firmie zajmującej się windykacją należności.

Odmowa spotyka się także ze skreśleniem z reje-

strów osób bezrobotnych.

Odwołanie zainteresowa-

nego jest w chwili obecnej na biurku wojewody.

Takich i szereg innych równie bulwersujących

przypadków dociera do biur poselskich bardzo dużo.

Tego rodzaju przypadki świadczą o tym, że 14-pro-

centowe bezrobocie tryumfalnie odtrąbione przez

Pana służby w ostatnich tygodniach to ewidentne

mijanie się z prawdą.

Z uwagi na powyższe proszę o udzielenie odpowie-

dzi na poniższe pytania:

1.

Czy mechanizmy kontroli zawarte w ustawie

pobieżenia przypadkom opisanym powyżej?

2.

Czy PUP, realizując tzw. nabór pracowników,

nie winny baczniej przyglądać się ofercie oraz kondy-

cji finansowej przedsiębiorcy, który składa zapotrze-

bowanie?

3.

Czy praktyki stosowane z takim zapałem

w PUP na terenie całej Polski, które nie zwiększają

stanu zatrudnionych i tym samym nie zmniejszają sta-

nu bezrobotnych, nie powodują pozostawania znacznej

grupy społecznej poza zasobami siły roboczej?

4.

Czy resort kierowany przez Pana nie powinien

zrewidować swoich poglądów dotyczących wpływa-

nia na stopień bezrobocia tylko poprzez XIX-wiecz-

ne bodźce ekonomiczne na poziomie mikroekono-

micznym?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 18154)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie położenia kresu

średniowiecznym gusłom i zabobonom,

Podstawą wykładania katechezy w szkołach są

pewne akty prawne, które regulują dosyć szczegóło-

wo wszystkie istotne w tej materii zagadnienia i ob-

szary.

Zaliczyć do nich należy:

— konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej,

— konkordat między Stolicą Apostolską a Rzeczą -

pospolitą Polską,

— rozporządzenie ministra edukacji narodowej

— rozporządzenie ministra edukacji narodowej

— rozporządzenie ministra edukacji narodowej

z dnia 22 maja 2001 r. zmieniające rozporządzenie

186

w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagro-

dzenia zasadniczego nauczycieli.

Nawet pobieżna analiza prawnych zapisów regu-

lujących pozycję katechety w szkolnictwie prowadzi

do zaskakujących i kompletnie nieprzystających do

podstaw logicznego myślenia wniosków i spostrze-

żeń.

Okazuje się mianowicie, że katecheta, który

jest zatrudniony w szkole zgodnie z Kartą Nauczy-

ciela, swojego faktycznego pracodawcę, który móg-

łby poddać krytyce jego zasób wiedzy, sposób na-

uczania czy też reprezentowany program naucza-

nia, posiada nie w osobie dyrektora szkoły lecz

w osobie hierarchy kościelnego, jakim jest biskup

diecezjalny.

Stąd bez jakichkolwiek konsekwencji

każdy katecheta może w sposób haniebny indoktry-

nować nasze dzieci i na szczęście coraz rzadziej mło-

dzież, opowiadając im na lekcjach tak zwanej religii

średniowieczne banialuki i dyrdymały rodem z książ-

ki „Imię róży” Umberto Eco.

Oto przykłady:

— katechetka ze szkoły gimnazjalnej w Jeleniej

Górze opowiada na lekcjach religii o tym, muzyka

grupy The Beatles odtwarzana od tyłu to muzyka

satanistyczna, w której teksty piosenek to czyste

przesłanie satanizmu, okultyzmu itp.,

— katechetka ze szkoły podstawowej w Kamien -

nej Górze na lekcjach religii opowiada z kolei o tym,

że Jurek Owsiak to wysłannik diabła, który, wysłu-

gując się szatanowi, ma za zadanie sprowadzanie nie-

winnych duszyczek na drogę występku i katolickiego

niebytu.

Więcej tego rodzaju enuncjacji przytaczał nie

będę, gdyż mamy ich pod dostatkiem na łamach nie-

których gazet, które próbują zachować laickość.

W związku z tym koniecznym jest położenie kres

tego rodzaju nieodpowiedzialnym praktykom i pod-

jęcie decyzji o zmianie przepisów regulujących naukę

religii w szkołach.

Mając na względzie fakt łamania

przez rząd RP zasady rozdzielności państwa od koś-

cioła i tym samym okazywaną niechęć do zaprzesta-

nia prowadzenia katechezy w szkołach, jaką repre-

zentuje obecna koalicja rządowa, celowe jest przed-

sięwzięcie innych działań mających na celu stworze-

nie chociażby namiastki nowoczesnej szkoły.

Stąd proszę o odpowiedz na poniższe pytania:

1.

Czy zdaniem Pani Ministry art. 12 w tym ust.

2 i 4 konkordatu są wystarczającym narzędziem, któ-

ry zapewnia Państwu wgląd w treści przekazywane

na lekcjach katechezy?

2.

Czy § 4 rozporządzenia ministra edukacji na-

ków i sposobu organizowania nauki religii w publicz-

155, z późn. zm.) jest w swojej istocie sformułowany

poprawnie?

3.

Czy w wyżej wymienionym rozporządzeniu nie

winny się znaleźć słowa o zatwierdzeniu przez mini-

stra edukacji programów nauczania religii, a nie tyl-

ko, jak jest obecnie, o przedstawieniu ich tylko do

wiadomości?

4.

Czy § 11 wyżej wymienionego rozporządzenia

w sprawie wizytowania i nadzoru pedagogicznego

jest wystarczającym dla zapewnienia właściwego ob-

licza publicznej szkoły?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 18155)

do ministra finansów

w sprawie zmiany przepisu mówiącego

opodatkowania kosztów przynależności

podatnika do organizacji związanych

z wykonywanym zawodem lub też

prowadzoną działalnością gospodarczą

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycz-

nych w sposób bardzo szczególny traktuje problem

przynależności podatnika do organizacji zawodo-

wych oraz tych, które są związane z prowadzoną

działalnością gospodarczą czy też z wykonywanym

zawodem.

Możliwość zaliczenia poniesionego wydat-

ku do kosztów uzyskania przychodów reguluje ogól-

(dalej u.p.d.o.f.), zgodnie z którą kosztami uzyskania

u.p.d.o.f. stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyska-

nia przychodów składek na rzecz organizacji, do któ-

rych przynależność podatnika nie jest obowiązkowa,

z wyjątkiem składek na rzecz organizacji zrzeszają-

cych przedsiębiorców i pracodawców, działających na

podstawie odrębnych ustaw, do wysokości łącznie

wiadającej 0,15% kwoty wynagrodzeń wypłaconych

stawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Jeżeli przedsiębiorca nie wypłacał tych wynagro-

dzeń, kwota składek zaliczona do kosztów uzyskania

czyć kwoty odpowiadającej 15% najniższego wyna-

grodzenia za pracę, ogłaszanego na podstawie odręb-

nych przepisów, za grudzień roku poprzedzającego

rok podatkowy.

Powyższy zapis był i jest w dalszym ciągu kryty-

kowany zarówno przez samych zainteresowanych,

jak i doradców podatkowych.

Wydaje się, że sprawa

ta nabrała już wszelkich cech świadczących o tym,

ze należy ten przepis zmienić.

187

1.

Czy resort finansów zamierza w niedalekiej

przyszłości zmienić ten zapis?

2.

Czy Szanowny Pan Minister nie uważa, że

utrzymywaniem w dalszym ciągu tego archaicznego

i niewątpliwie tylko i wyłącznie fiskalnego przepisu

hamuje rozwój między innymi cechów rzemiosł róż-

nych, które opierają się na dobrowolności przynależ-

ności swoich członków?

3.

Czy resort finansów zarówno w sferze fiskalnej,

jak i strat dla rozwoju rzemiosła dokonał bilansu pod-

sumowującego koszt istnienia tego przepisu w chwi-

li obecnej, ewentualny rozkład zysków i strat w przy-

padku jego likwidacji?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Lubawka, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18156)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie przedsięwzięcia działań mających

na celu doprecyzowanie przepisów

Rzeczypospolitej Polskiej

Godło, barwy oraz hymn Rzeczypospolitej Pol-

skiej są określone w Konstytucji RP i podlegają one

ochronie prawnej.

Szczegóły dotyczące godła, barwy

i hymnu RP określa ustawa o godle, barwach i hym-

nie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach pań-

stwowych.

W ustawie tej odnaleźć można zapisy de-

finiujące symbole Rzeczypospolitej Polskiej.

Są nimi

jak powszechnie wiadomo: orzeł biały, biało czerwone

barwy i „Mazurek Dąbrowskiego” jako hymn pań-

stwowy.

W art. 2 ustawy sprecyzowano wizerunek

godła państwowego.

Czytamy, że godłem jest wize-

runek orla białego ze złota koroną na głowie zwróco-

nej w prawo, z rozwiniętymi skrzydłami, ze złotymi

dziobem i szponami, umieszczony w czerwonym polu

tarczy.

W ustawie tej określono także, kto może uży-

wać wizerunku orła dla godła oraz gdzie godło RP

się umieszcza.

W art. 16 przedmiotowej ustawy od-

najdujemy zapisy mówiące o tym, że symbole RP nie

mogą być umieszczane na przedmiotach przeznaczo-

nych do obrotu handlowego oraz że dozwolone jest

umieszczanie na przedmiotach przeznaczonych do

tworzonej.

Zapis ten w sposób bardzo ogólny traktu-

je problem przetwarzania godła, pozwalając tym sa-

mym domorosłym „artystom” na dowolne i niczym

nie zakłócone interpretowanie symboli naszego pań-

stwa.

Zaobserwować to można ze szczególnym natę-

żeniem w okresie ważnych imprez sportowych lub też

różnego rodzaju rocznic.

W tego rodzaju działaniach

celują zwłaszcza grupy skupione wokół PiS w czasie

tzw. miesięcznic i rocznic katastrofy smoleńskiej.

Po-

zostawienie tego tematu bez należytego oddźwięku

i doprecyzowania zapisów ustawy spowoduje, iż w najbliż-

szym czasie okaże się, że na tego rodzaju eventach

będziemy oglądać godło RP jako wizerunek orła bia-

łego z głową byłego prezydenta RP, który poniósł

śmierć w trakcie katastrofy smoleńskiej.

Dlatego też pilne i konieczne jest postawienie na-

stępujących pytań:

1.

Czy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego dostrzega ten problem i czy zamierza podjąć

w tym zakresie działania?

2.

Czy istnieją granice stylizacji lub artystycznych

przetworzeń naszego godła, a jeśli tak, to jakie?

3.

Czy umieszczanie jakichkolwiek dodatkowych

elementów na wizerunku godła jest prawnie dopusz-

czalne?

4.

Czy obecne brzmienie art. 137 § 1 Kodeksu kar-

nego, mówiącego o znieważeniu godła, sztandaru

chorągwi, bandery, flagi lub innego znaku państwo-

wego nie powoduje, że mamy w istocie do czynienia

z martwym przepisem, którego nie przestrzega w za-

sadzie nikt?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 18157)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie złożenia wyjaśnień dotyczących

i gospodarki morskiej, który według

przepisów karnoskarbowych jest sprawcą

przestępstwa skarbowego

Szanowny Panie Premierze!

W miesiącu kwietniu

opinię publiczną w całym kraju obiegła wiadomość,

że minister Sławomir Nowak bryluje w różnych gre-

miach, dumnie dzierżąc na swojej lewicy drogie, eks-

kluzywne wręcz zegarki.

W związku z tym, że wypo-

wiedzi ministra Nowaka są niespójne, wewnętrznie

sprzeczne oraz w rzeczy samej bałamutne, koniecz-

nym się staje wyjaśnienie tej sprawy w sposób trans-

parentny i zgodny z literą obowiązującego prawa.

Ostatnia wersja wyjaśnień ministra Nowaka w spra-

wie rzeczonych zegarków opierała się na tym, że mi-

nister wymienia sobie zegarki w gronie bliskich zna-

188

jomych.

W związku z tym, jak Pan zapewne się orien-

tuje na ministrze Nowaku spoczywają obowiązki

natury podatkowo-skarbowej.

w tej sprawie, rodzą się uzasadnione obawy o próby

zamiatania tej sprawy pod dywan.

Proszę o podjęcie

działań mających na celu odwołanie ministra Sławo-

mira Nowaka z powodu złamania przez niego prze-

pisów prawa podatkowego poprzez niezłożenie we

właściwym urzędzie skarbowym deklaracji PCC-3

oraz uiszczenia należnego podatku w wysokości 1%

liczonego od wartości rynkowej rzeczy lub prawa ma-

jątkowego, od którego przypada wyższy podatek.

Biorąc powyższe pod uwagę, proszę o udzielenie

1.

Czy prezes Rady Ministrów, mając w chwili

obecnej, jeśli nie pewność, to świadomość istnienia

dużego prawdopodobieństwa, iż minister Nowak po-

pełnił przestępstwo, jest gotów do odwołania mini-

stra Nowaka?

ka od twierdzącej, proszę o sprecyzowanie terminu

dokonania korekty w przepisach ustawy o czynnoś-

ciach cywilnoprawnych oraz w ustawie karnoskar-

bowej, że nie dotyczą one ministra Nowaka i jemu

podobnych.

3.

Czy działania ministra Nowaka nie są kwint-

esencją fałszywie pojmowanej, także przez Pana,

arytmetyki sejmowej, która pozwala winnym tego

rodzaju skandali liczyć na całkowitą bezkarność?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 18158)

do ministra finansów

w sprawie zlecenia podjęcia

podatkowo-skarbowych związanych

z dokonywaniem zamian zegarków

Szanowny Panie Premierze!

W miesiącu kwietniu

tuje, na ministrze Nowaku spoczywają obowiązki

Z informacji powszechnie dostępnych wynika,

że minister Sławomir Nowak nie dopełnił ciążą-

cych na nim obowiązków wynikających z procedu-

ry skarbowej:

— niezłożenia we właściwym urzędzie skarbo -

wym deklaracji PCC-3,

— nieuiszczenia należnego podatku w wysokości

majątkowego, od którego przypada wyższy podatek.

1.

Czy w związku z zaistniała sytuacja minister

finansów podejmie działania, które są mu przynależ-

ne z tytułu nadzoru nad strukturami skarbowymi?

2.

Czy nie byłoby celowe publiczne ustosunkowa-

nie się do niezgodnych z prawem zachowań ministra

Nowaka i ich napiętnowanie?

3.

Czy powściągliwość zachowywana przez Pana

i przez Pański resort w tej sprawie nie jest próbą

zatuszowania sprawy?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 18160)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przeprowadzenia analizy

celowości istnienia przy prezesie

Rady Gospodarczej pod przewodnictwem

Jana Krzysztofa Bieleckiego

W ślad za dwoma interpelacjami, które z niewia-

domych przyczyn nie zostały nawet odnotowane,

składam po raz trzeci interpelację dotyczącą celowo-

ści istnienia przy prezesie Rady Ministrów ciała do-

radczego w postaci Rady Gospodarczej pod przewod-

nictwem Jana Krzysztofa Bieleckiego.

Wydarzenia

ostatnich dni i informacje prasowe na temat uzasad-

nionych podejrzeń skierowanych wobec Jana Krzysz-

tofa Bieleckiego w sprawie lobbowania na rzecz ro-

syjskiego kapitału w firmie Zakłady Azotowe Tarnów

determinują do ponownego złożenia niniejszej inter-

pelacji.

Gwoli przywołania przypominam, że w dniu 9 mar-

ca 2010 r. przy prezesie Rady Ministrów powołane

zostało gremium pn. Rada Gospodarcza.

Ta grupa

ludzi miała według zapewnień Szanownego Pana

Premiera opiniować pod względem gospodarczym

działania rządu.

Pozwolę sobie przypomnieć słowa,

189

które Premier wypowiedział w dniu powołania Rady

Gospodarczej do życia: „Teraz, kiedy szukamy nowa-

torskich, oryginalnych i czasami bezprecedensowych

sposobów wyjścia z kryzysu, potrzebujemy umysłów

niezależnych (…).

Dzięki Radzie chce uzyskać pew -

ność, że koncepcje i decyzje, które rodzą się w rzą-

dzie, a dotyczą gospodarki i szans Polski na dyna-

miczne wychodzenie z kryzysu, są dobre.

Jesteśmy

na półmetku rządów i taka świeża i niezależna poli-

tycznie recenzja będzie niezwykle przydatna”.

Sze-

fem Rady Gospodarczej przy Prezesie Rady Mini-

strów został Jan Krzysztof Bielecki.

Zarówno szef

rady, jak i jej skład miał gwarantować niezależność

oraz pełen profesjonalizm.

Warto odnotować, iż za-

równo szef Rady Gospodarczej, jak i jej członkowie

deklarowali wykonywanie swoich obowiązków w ra-

dzie za darmo.

W chwili obecnej, po trzech latach

działania tego gremium, trudno doszukać się w do-

robku rady „nowatorskich, oryginalnych i czasami

Jedynym namacalnym efektem działalności Rady

Gospodarczej jest animowanie pewnych zdarzeń go-

spodarczo-finansowych, wyręczając odpowiednie mi-

nisterstwa, i jednocześnie nieponoszenie za efekty

tychże działań jakiejkolwiek odpowiedzialności.

Do-

wodów na poparcie tak przedstawionej tezy jest do-

prawdy pod dostatkiem, wystarczy chociażby oprzeć

się na ostatnich wypowiedziach jej szefa K. Bieleckie-

go.

Jego krytyka opodatkowania transferów pienięż-

nych za granicę przez wielkie korporacje handlowe

będące właścicielami super- i hipermarketów mają-

cych swych właścicieli poza granicami Polski oraz

krytyka wprowadzenia okresowego podatku banko-

wego i podatku od wielkich transakcji międzybanko-

wych musi budzić zdziwienie oraz daleko idącą

ostrożność w podejmowaniu decyzji w oparciu o opi-

nie zarówno całej Rady Gospodarczej, jak i jej szefa

Krzysztofa Bieleckiego.

Stąd uzasadnione staje się postawienie następu-

jących pytań:

1.

Czy zarówno Jan Krzysztof Bielecki, jak i Rada

Gospodarcza w dalszym ciągu swoją działalność wy-

konuje pro publico bono?

Jeśli nie, to jakie są koszty

osobowe działania tego gremium?

2.

Ile wynosi koszt działalności Rady Gospodar-

czej przy Prezesie Rady Ministrów?

3.

Czy opinie wygłaszane przez Krzysztofa Biele-

ckiego nie szkodzą polskiej racji stanu i nie są ewi-

dentnym przejawem wynaturzenia idei lobbingu i or-

bitowania w stronę korupcji politycznej, ekonomicz-

nej i społecznej?

4.

Czy działalność Rady Gospodarczej jest zda-

niem Premiera działalnością zgodną z zapisami Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej?

5.

Czy nadal zamierza Pan Premier słuchać rad

człowieka określanego przez media mianem „gospo-

darczego łącznika”, jakim jest najprawdopodobniej

Krzysztof Bielecki, który wyraźnie wskazuje, że dla

niego ważniejsze są interesy zagranicznych właści-

cieli banków i wielkich sieci handlowych niż bieda

zwykłych obywateli naszego kraju?

6.

Czyż nie jest zasadny nasz postulat wprowa-

dzenia podatku obrotowego, który byłby równy i dla

małych sklepów, i wielkich sieci?

Z uwagi na to, że dalsze doradzanie przez pana

Bieleckiego Panu oraz innym członkom Rady Mini-

strów stawia nasz rząd w jednym rzędzie z banano-

wymi republikami, proszę o jak najszybsze podjęcie

odpowiednich działań w tym zakresie.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 18161)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie edukacji komunikacyjnej

prowadzonej na poziomie

szkoły podstawowej i gimnazjum

Szanowna Pani Minister!

Niezależnie od swojej

woli każda osoba po wyjściu z domu zostaje uczest-

nikiem ruchu drogowego w różnorakiej formie pie-

szego, pasażera, rowerzysty czy kierowcy.

Stan taki

naraża na zetknięcie się z zagrożeniami wynikający-

mi z rozwoju motoryzacji.

Mając na uwadze bilans

ostatniego długiego weekendu majowego: 77 osób za-

bitych, 950 rannych, jest to powód skłaniający do re-

fleksji o konieczności kształtowania u młodych ludzi

już na poziomie szkół podstawowych właściwych po-

staw na drodze jako pieszego, rowerzysty czy kieru-

jącego.

Właściwe, a nawet niezbędne w tym zakresie

mogłoby być wprowadzenie do szkół podstawowych

i gimnazjalnych przedmiotu z dziedziny wychowania

komunikacyjnego.

Edukacja taka umożliwiałaby już

we wczesnym okresie przyswojenie w podstawowym

stopniu przepisów ruchu drogowego, a szczególnie

kształtowanie świadomości przestrzegania obowią-

zujących przepisów i odpowiedzialności za bezpie-

czeństwo własne i innych użytkowników dróg, a tak-

że kształtowanie gotowości niesienia pomocy poszko-

dowanym i potrzebującym.

W przyszłości te dzieci,

udając się do ośrodków szkoleniowych kierowców,

posiadałyby już taką wiedzę w stopniu dobrym.

Wprawdzie wychowanie komunikacyjne w polskim

systemie szkolnym jest realizowane od 1957 r., jed-

nak po 1 września 1999 r. w zakresie edukacji komu-

nikacyjnej nie wprowadzono żadnych zasadniczych

zmian, a wychowanie komunikacyjne dzieci i mło-

dzieży w dobie dynamicznego rozwoju motoryzacji

winno być przedmiotem szczególnej troski i posiadać

charakter interdyscyplinarny.

Zatem kształtowanie

postawy uczestnika ruchu drogowego powinno być

190

wpisane do programu wychowawczego szkoły.

Ponad-

to wszystkie osoby kształtujące dobre postawy dzie-

cka, jak: nauczyciele także rodzice, opiekunowie, po-

winny mieć czynny udział w takiej edukacji.

Ideal-

nym rozwiązaniem byłaby współpraca szkoły z rodzi-

cami, władzami samorządowymi, społecznościami

lokalnymi, instytucjami i organizacjami działający-

mi na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego.

We współczesnym świecie edukacja komuni-

kacyjna nie jest tylko nauką przepisów o ruchu dro-

gowym, jej głównym celem jest nauczenie dzieci i mło-

dzieży, jak nie powodować zagrożeń w ruchu drogo-

wym, jak ich unikać oraz jak bezpiecznie funkcjono-

wać w ruchu, respektując potrzeby i prawa innych

uczestników ruchu.

Proces edukacyjny jest długo-

trwały, ale jeżeli rozpoczęty jest wcześnie i prowadzo-

ny systematycznie, czego dowodzą badania prowa-

dzone w krajach o wysokim poziomie bezpieczeń-

stwa, przyczynia się do osiągania pożądanych rezul-

tatów i jest dobrą inwestycją na przyszłość zwiększa-

jącą bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Pytanie do Pani Minister: Wobec niewystarczają-

cej kultury użytkowania dróg publicznych czy i w ja-

kim zakresie planuje się poszerzenie edukacji komu-

nikacyjnej na poziomie szkoły podstawowej i gimna-

zjum?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18162)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie egzekwowania opłat od osób,

abonamentu radiowo-telewizyjnego

art. 191–193 regulaminu Sejmu, zwracam się do

Pana Ministra w sprawie egzekwowania opłat od

mentu radiowo-telewizyjnego.

Obecnie obowiązująca ustawa z 21 kwietnia 2005 r.

i dokładnie wylicza wszystkie grupy osób, które są

uprawnione do darmowego korzystania z radia i te-

lewizora.

Z abonamentu są zwolnione osoby niepeł-

nosprawne, osoby, które ukończyły co najmniej 60 lat

i których emerytura nie przekracza połowy średniej

krajowej pensji z poprzedniego roku, kombatanci

oraz seniorzy, którzy ukończyli 75 lat życia.

W prawie

jednak zapis, który w bardzo wielu przypadkach był

dla tych osób, często niedołężnych, schorowanych

i w podeszłym wieku, niemożliwy do wykonania,

a z pewnością nieznany.

Osoba, która jest uprawnio-

na do ulgi, musi bowiem osobiście stawić się w urzę-

dzie Poczty Polskiej w przeciągu dwóch tygodni

i zgłosić fakt nabycia prawa do zwolnienia z opłaca-

nia abonamentu.

Jeżeli tego nie zrobi, to abonament

jest dalej naliczany.

Bardzo wiele osób zwolnionych z opłaty nie zda-

wało sobie sprawy, do ostatniego okresu, że mają obo-

wiązek zgłaszania Poczcie Polskiej spełnienia wa-

runków do zwolnienia.

Były nieświadome ciążącego

na nich obowiązku, aż do momentu otrzymania we-

zwania i to z sankcją egzekucji komorniczej.

Są to

kwoty ok. 1400, 1600 zł.

Ustawa, która miała być dla nich dobrodziej-

stwem, okazuje się pułapką.

Ludzie ci nie byli w ża-

den sposób poinformowani o tym zapisie.

Wcześniej

przez wiele lat Poczta Polska milczała i żadnych upo-

mnień nie wysyłała.

Co prawda w Polsce wszystkich

nas obowiązuje zasada ignorantia iuris nocet, ale czy

w tym przypadku nie należałoby tych słabych i scho-

rowanych ludzi poinformować zrozumiale dla nich

o obowiązku zgłaszania prawa do ulgi?

Nie było żadnej akcji w Polskim Radiu i telewizji mó-

wiącej o konieczności zgłoszenia się w ciągu dwóch ty-

godni na poczcie.

Radio milczało, a telewizja tylko wy-

emitowała reklamę o tym, aby płacić abonament.

Inną słabością przyjętego rozwiązania ustawowe-

go jest to, iż w bardzo wielu regionach Polski placów-

ki pocztowe uległy likwidacji.

Najbliższe są często

miejsc zamieszkania tych ludzi.

Dla młodych i zdro-

wych ludzi udanie się do nich jest często męczące,

a co dopiero dla osób starszych, niepełnosprawnych

i chorych.

Biorąc pod uwagę, że zamiast od osób zobowiąza-

nych, to nasze państwo próbuje ściągnąć opłaty abona-

mentowe od grupy najsłabszej, czyli emerytów i renci-

stów, zwracam się do Pana Ministra z pytaniami:

1.

W jaki sposób zostanie rozwiązany problem ko-

niecznej abolicji dla osób, od których dziś Poczta Pol-

ska żąda zaległego abonamentu, a które powinny być

z opłaty zwolnione?

2.

Jak można było dopuścić do takiej sytuacji, że

kilka lat temu premier naszego kraju namawiał do

łamania prawa i niepłacenia abonamentu, a dziś ko-

mornikiem straszy się osoby starsze, często niedołęż-

ne, które powinny być zwolnione z opłacania?

3.

Czy podejmowane są jakiekolwiek kroki, aby

wyegzekwować należny abonament od osób, które

powinny go opłacać, a nigdy tego nie czyniły, nie

zgłosiły radioodbiorników i nie zamierzają wywiązy-

wać się z obowiązku opłaty abonamentu za posiada-

ną telewizję czy radio?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

191

Interpelacja

(nr 18163)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie krzywdzących przepisów ustawy

becikowego kobiety, które nie zgłosiły się

wy, pozbawiających becikowego kobiety, które nie

Podstawowym zadaniem polityki prorodzinnej

demu człowiekowi.

Jej głównym celem jest przede

państwa, stwarzających samodzielną przestrzeń roz-

woju dla każdej z nich.

Owe działania winny uwzględ-

nić prawo do pełnej autonomii, dając również poczu-

cie wsparcia i swobodę w decydowaniu o kształcie

oraz zakresie samodzielności rozwoju rodziny.

Wprowadzoną w 2005 r. przez rząd formą wspar-

cia dla polskich rodzin jest jednorazowa zapomoga

z tytułu urodzenia dziecka zwana powszechnie beci-

kowym, przysługująca matce, ojcu bądź też opieku-

nowi prawnemu dziecka.

Do tej pory becikowe, jako

jedno świadczenie na rodzinę, było przyznawane

wszystkim, którym urodziło się dziecko.

Od 1 stycznia 2013 r. wprowadzono zmiany w przy-

znawaniu tego świadczenia.

Według tych zmian jed-

norazową zapomogę w wysokości 1000 zł otrzymają

na osobę, co już ogranicza dostęp do świadczenia dla

określonej liczby osób.

Ale wprowadzono jeszcze do-

datkowe ograniczenie, tzn. nie otrzymają becikowego

te matki, które nie zgłosiły się wcześnie do lekarza

ginekologa i którym do 10. tygodnia ciąży nie zało-

żono karty ciąży.

Pan Minister wielokrotnie obiecywał udoskona-

lenie systemu przyznawania ww. świadczenia, po-

przez m.in. podniesienie jego kwoty, co niestety do

tej pory nie nastąpiło.

Miało też nastąpić wydłużenie

terminu do 15. tygodnia ciąży, kiedy to przyszła mat-

ka musi się zgłosić do lekarza, aby nie być pozbawio-

ną prawa do becikowego.

Jednak, jak zwykle, i w tym

dziecka nadal musi przedstawić zaświadczenie, że od

co najmniej 10. tygodnia ciąży pozostaje pod opieką

lekarza.

Jak informuje „Rzeczpospolita”: „w Ministerstwie

Pracy nie są prowadzone obecnie żadne prace zmie-

rzające do złagodzenia wymogu pozostawania kobie-

ty w ciąży pod opieką medyczną od 10. tygodnia cią-

ży i nie będzie zapowiadanego przesunięcia na ter-

min późniejszy”.

Według zdania większości lekarzy przepis, który

nakłada na nich obowiązek wystawienie zaświadcze-

nia, że kobieta była pod opieką lekarską od 10. tygo-

dnia ciąży, zmusza ich do oszustw.

Coraz częściej

się po wypłatę becikowego nie dostają tego świadcze-

nia, gdyż nie potrafią udowodnić, że były pod opieką

lekarza.

Fakt ten otwiera też pole do „nadużyć” i cza-

sami skłania lekarzy, którzy nie chcą pozbawiać ma-

tek becikowego, do poświadczenia nieprawdy.

Specja-

liści uważają, że jeśli pacjentka jest biedna i nie stać

jej na prywatną wizytę, to może nie zdążyć na czas

zgłosić się do ginekologa, ponieważ w poradniach są

duże kolejki.

Podkreślają oni, że becikowe to pienią-

dze nie dla matki, aby na czas odwiedziła ginekologa,

tylko dla dziecka na początek drogi.

Są też częste sytuacje życiowe, że kobieta nie po-

dejrzewa nawet w pierwszych tygodniach, że jest

w ciąży.

Są sytuacje przebywania w podróży, za gra-

nicą itp. i nie z własnej winy nie może zgłosić się do

lekarza w stosownym terminie.

Ciąża to niewątpliwie wspaniały okres w życiu

większości przyszłych rodziców.

Oczekiwanie na

przyjście na świat dziecka daje wiele radości, ale wią-

że się również z wieloma obawami, często związany-

mi z dużymi wydatkami.

W sytuacji gdy w Polsce

mamy dziś tak duży problem z demografią, to nasze

państwo powinno zrobić wszystko, aby zachęcać Pol-

ki i pomagać im w każdym zakresie, tzn. zarówno

finansowym, jak i w dostępie do opieki zdrowotnej,

aby rodziły dzieci w Polsce.

I później też, aby miały

szanse na wychowywanie dzieci w naszym kraju.

Mu-

simy zrobić wszystko, aby Polki ze względów finan-

sowych nie były zmuszane do opuszczenia kraju

i rodzenia dzieci np. w Wielkiej Brytanii.

Wydłużenie terminu o kolejne pięć tygodni pozwo-

liłoby wielu kobietom na skorzystanie z zapomogi,

będącej niejednokrotnie jedyną formą tak potrzebnej

w tym okresie pomocy finansowej.

Biorąc pod uwagę

powyższe, nie można wyznaczać ścisłych granic, że

jeśli pacjentka przyjdzie do lekarza w 10. tygodniu,

to dobrze, a jeśli w 12., to już źle.

Zdaniem wielu le-

karzy ginekologów bez znaczenia jest, czy kobieta

odwiedzi lekarza dwa tygodnie wcześniej czy później,

1.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania na

rzecz zmiany przepisów, aby nie pozbawiać beciko-

wego matek, które nie zdążyły zgłosić się do lekarza

przed zakończeniem 10. tygodnia ciąży?

2.

Czy zostanie podniesiona kwota becikowego

i kiedy?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

192

Interpelacja

(nr 18164)

do ministra finansów

w sprawie stwierdzonej niegospodarności

Szanowny Panie Ministrze!

W lipcu 2012 r.

Naj-

wyższa Izba Kontroli ujawniła raport przedstawiają-

cy skalę niegospodarności Krajowej Rady Radiofonii

wości w gospodarowaniu publicznymi środkami jest

według raportu NIK bezpodstawne rozkładanie na

w należnościach rady pochodzą z rozłożenia na raty

Grupa, nadawcy, któremu wcześniej przyznał konce-

sję na multipleksie.

Wówczas w hucznej imprezie zor-

żył spółkę Studio A wspólnie z Janem Dworakiem.

zie ATM, spółka ta od wielu miesięcy nie wypełniała

przyznanej przez niego koncesji, ponieważ nie rozpo-

częła nadawania programu zapisanego w koncesji.

lonym w koncesji.

koncesyjną, 10,8 mln zł na 108 rat!

Spółka Stavka, której większościowy pakiet udzia-

trwałego i nikogo nie zatrudniała.

Oczywiste jest, że

się środkami potrzebnymi do realizacji projektu.

posiada zdolność kredytową.

Zabezpieczeniem miały

czył również, że rozważy ewentualność zamiany za-

bezpieczenia części lokaty na obciążenie hipoteki

„operatu szacunkowego”, który nie spełnia jednak

zabezpieczenia to maksymalnie 10,7 mln zł.

Krajowa

Rada nie dopatrzyła się więc braku aż 6 mln zł na

ustawicznie przekracza swoje uprawnienia oraz na-

rusza obowiązujące prawo, ograniczając pluralizm

stwa, czyli podatników, którzy mają w tym roku do-

łożyć do budżetu państwa 1,5 mld zł, płacąc np. za

mandaty z fotoradarów.

1.

Czy Ministerstwo Finansów, po opublikowaniu

przez Najwyższą Izbę Kontroli raportu dotyczącego

193

niegospodarności w KRRIT, dokonało analizy zarzą-

dzania publicznymi środkami przez tę instytucję?

2.

Jeśli tak, jaki jest wynik ewaluacji i jakie środ-

ki podjęło Ministerstwo Finansów w celu wyciągnię-

cia konsekwencji wobec osób, które dopuściły się nie-

gospodarności i działania na szkodę budżetu pań-

stwa wskazanych przez NIK?

3.

Jak Ministerstwo Finansów ocenia decyzję

KRRiT o pozbawieniu budżetu państwa jednorazo-

wych wpływów w wysokości 70 mln zł w sytuacji de-

ficytu budżetowego w wysokości 35 565 500 tys. zł?

4.

Czy Pan Minister uznaje za uzasadnioną decy-

zję KRRiT o rozłożeniu niektórym nadawcom opłat

koncesyjnych na długoletnie dogodne raty?

Jeśli tak,

to czy na podobnie preferencyjne warunki w postaci

np. 114 rat będą mogli liczyć inne podmioty prowa-

dzące działalność gospodarczą oraz kierowcy spłaca-

jący mandaty z fotoradarów?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18165)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie projektu

Szanowna Pani Minister!

Z doniesień medialnych

wynika, że w części polskich przedszkoli jest wdra-

żany w życie projekt „Równościowe przedszkole.

Jak

autorstwa Anny Dzierzgowskiej, Joanny Piotrowskiej

oraz Ewy Rutkowskiej.

Autorki proponują szereg sce-

nariuszy zabaw dziecięcych mających na celu rzeko-

mą naukę tolerancji dla obojga płci.

I tak oto czytamy

w ww. projekcie o zabawach polegających na przeła-

mywaniu stereotypów płciowych, budowaniu atmo-

sfery tolerancji dla inności i różnorodności.

Scena-

riusze tych zabaw przeznaczone są dla dzieci w wieku

przedszkolnym (3–6 lat), a polegają np. na przebiera-

niu się chłopców za dziewczynki bądź bawieniu się

lalkami.

Autorki zaznaczają, że celem tych zajęć jest

pokazanie dzieciom, że każdy może się bawić tym,

czym chce, i nie powinien mieć żadnych nieprzyjem-

ności z tego tytułu.

Nie zapominajmy jednak, że dzie-

ci w tym wieku kształtują dopiero swój światopogląd

i swoją tożsamość.

Zajęcia proponowane przez autor-

ki nie tyle zniechęcają do braku tolerancji, co zachę-

cają do inności.

Wielu rodziców (jak zauważają same autorki pro-

jektu) żywi obawy o dobro swych dzieci i o wpływ

programu na ich przyszłe życie.

Autorki odpowiada-

ją na te obawy w sposób budzący jeszcze większy nie-

pokój.

Na 23 stronie projektu „Równościowe przed-

szkole.

Jak uczynić nauczanie przedszkolne wrażli-

wym na płeć” czytamy: „Dlatego szczególnie ważne

rują się stereotypami”.

Art. 48.

Konstytucji RP w ust. 1 stanowi, że ro-

nymi przekonaniami.

Wychowanie to powinno uwzględ-

wskazuje, że ograniczenie lub pozbawienie praw ro-

dzicielskich może nastąpić tylko w przypadkach

mocnego orzeczenia sądu.

1.

Czy w ministerstwie przeanalizowano propozy-

cje autorek przed przyjęciem projektu i wdrożeniem

go w życie?

2.

Czy prowadzone były konsultacje z psychologami

i psychiatrami dziecięcymi odnośnie do wpływu na

dzieci zabaw i rozmów proponowanych w projekcie?

3.

Kto według Pani Minister powinien mieć decy-

dujący wpływ na wychowanie naszych dzieci?

4.

Czy w opinii Pani Minister przedsięwzięcie to

realizowane jest w duchu Konstytucji RP?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Kruk

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18166)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie propozycji zniesienia wymagań

Szanowna Pani Minister!

„Projekt założeń usta-

oraz niektórych innych ustaw” opublikowany przez

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego wzbu-

dził niepokój zaproponowanymi rozwiązaniami.

We-

dług Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych za-

warta jest w nim propozycja zniesienia wymagań

projakościowych w kształceniu diagnostów laborato-

ryjnych, m.in. poprzez zezwolenia na kształcenie

przyszłych diagnostów na kursach i w trybie samo-

kształcenia.

194

Projekt ten wydaje się niezrozumiały choćby ze

względu na ogromną rolę diagnostów laboratoryj-

nych w procesie leczenia, gdyż blisko 70% decyzji le-

karskich opiera się na wynikach badań, jak czytamy

w liście protestujących diagnostów z Krajowej Izby

Diagnostów Laboratoryjnych.

Obniżenie fachowości tego personelu przekłada

się bezpośrednio na jakość świadczonych usług

w służbie zdrowia.

Ponadto obecny projekt jest

sprzeczny z obowiązującym prawem, w szczególności

z przepisami ustawy o diagnostyce laboratoryjnej.

W ustawie tej prawo do samodzielnego wykonywania

zawodu posiada absolwent studiów magisterskich na

kierunku „analityka medyczna”.

Niepokojący jest

również fakt, że to Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa

Wyższego podejmuje decyzję o trybie kształcenia

w obszarze nauk medycznych bez porozumienia

z Ministerstwem Zdrowia czy ekspertami, których

opinie według Krajowej Izby Diagnostów Laborato-

ryjnych są ignorowane.

W związku z powyższym pragnę zadać Pani Mi-

nister następujące pytania:

1.

Czy zamierza Pani Minister wziąć pod uwagę

merytoryczne opinie specjalistów z dziedziny diag-

nostyki laboratoryjnej przy pracach nad projektem

ustawy?

2.

Czy ministerstwo zaniecha zmian prowadzą-

cych do obniżenia jakości kształcenia przyszłych

diagnostów laboratoryjnych?

3.

Jaki cel ma być zrealizowany poprzez zniesienie

wymagań projakościowych w kształceniu diagno-

stów laboratoryjnych?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Kruk

(nr 18167)

do ministra skarbu państwa

w sprawie restrukturyzacji oddziału

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji przeka-

zanych mi przez burmistrza gminy i miasta Rudnik

nad Sanem wynika, że Zarząd Polimex-Mostostal SA

ma zamiar zlikwidować swój oddział w Rudniku nad

Sanem.

Zapadło również postanowienie o wypowie-

dzeniu wszystkim pracownikom tego oddziału umów

o pracę.

Zakład w Rudniku nad Sanem jest bardzo nowo-

czesny, wyspecjalizowany w produkcji skomplikowa-

nych i zaawansowanych technologicznie konstrukcji

w branżach energetycznej i chemicznej.

Należy do

nielicznych zakładów w skali kraju, które wytwarza-

ją specjalistyczne urządzenia dla energetyki: elek-

trofiltry, wentylatory, podgrzewacze powietrza i gazu,

kanały, bunkry i zsypy.

Dodatkowo zakład w Rud-

niku nad Sanem ma wieloletnie doświadczenie

w branży konstrukcji stalowych, doskonałe zaple-

cze, otrzymał wiele certyfikatów, a ponadto potrafi

samodzielnie pozyskiwać kontrahentów krajowych

i zagranicznych.

Działalność operacyjna zakładu Polimex-Mosto-

stal SA Oddział w Rudniku nad Sanem jest oceniana

przez zainteresowanych jako zadowalająca.

W ich

ocenie źródłem zmniejszenia liczby zamówień od

kontrahentów jest duże zadłużenie grupy kapitało-

wej, do której należy ten zakład, oraz niedotrzymanie

terminów realizowanych inwestycji przez inne zakła-

dy ze spółki Polimex-Mostostal SA na Euro 2012.

Ta decyzja ma znaczące skutki społeczne i ekono-

miczne zarówno dla miasta i gminy Rudnik nad Sanem,

jak i całego powiatu niżańskiego.

Zakład ten jest naj-

większym pracodawcą w powiecie niżańskim.

W tym

rejonie bezrobocie jest bardzo wysokie (wynosi 25,6%),

a praca w tym zakładzie dla wielu rodzin często jest

jedynym źródłem utrzymania.

Nierzadko w rudnickim

oddziale Polimpex-Mostostal SA jest zatrudnionych kil-

ka osób z danej rodziny.

Dlatego jego likwidacja i wy-

powiedzenie umów o pracę wszystkim pracownikom

stanowi wielki problem społeczny.

nomiczna grupy kapitałowej Polimex-Mostostal SA?

2.

Co jest przyczyną decyzji o likwidacji oddziału

zakładu w Rudniku nad Sanem, pomimo że przyno-

si on zyski?

3.

Czy w przypadku likwidacji tego oddziału za-

rząd spółki zapewni pracownikom zatrudnienie

w innym oddziale?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Krosno, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18168)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Przepisy art. 80 i 90

szą się do sposobu liczenia subwencji oświatowej.

Zgodnie z pismem Ministerstwa Edukacji Narodowej,

znak: DAP-337-1/2013 (dostępnym pod adresem

http://iar.pl/akrualnosci/2013-02-14_MEN.pdf), uży-

195

te w art. 80 ust. 3 określenie „kwota przewidziana

samorządu” należy rozumieć jako „kwota przewidzia-

nostki samorządu”.

W związku z tym taka wykładnia

powinna być stosowana na zasadzie analogii w każ-

dym przypadku użycia tego określenia w ustawie.

Przedstawiona przez Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej celowościowa i systemowa wykładnia tego

zapisu budzi jednak wiele rozbieżności, w przypadku

gdy należy wyznaczyć wysokość tej kwoty.

Kontro-

wersje budzi kwestia podstawy ustalenia wysokości

dotacji.

Większość samorządów przyjmuje jednostko-

wy sposób wyliczenia tej kwoty w oparciu o liczbę

uczniów.

Łączy się to jednakże z negatywnym zjawi-

skiem unieważniania takich uchwał w całości lub

w części przez regionalne izby obrachunkowe, które

za podstawę ustalenia wysokości dotacji przyjmują

średnią krajową kwoty subwencji otrzymywanej

przez jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Czy regionalne izby obrachunkowe prawidłowo

ustalają wysokość dotacji w oparciu o średnią krajo-

wą kwoty subwencji otrzymywanej przez jednostki

samorządu terytorialnego?

2.

Co powinno stanowić podstawę ustalenia wy-

sokości dotacji?

3.

Czy została w tej sprawie wydana wiążąca wy-

4.

Czy podejmie Pani Minister działania mające na

celu usunięcie rozbieżności interpretacyjnych związa-

nych z określeniem „kwota przewidziana na jednego

wej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu”?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 18169)

do ministra środowiska

w sprawie zwolnienia samorządów,

finansowania, z utrzymania trwałości

projektów

Szanowny Panie Ministrze!

Wiele samorządów w

latach 2007–2013 w ramach działania 321: Podsta-

wowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej obję-

tego PROW na lata 2007–2013 złożyło wnioski do

urzędów marszałkowskich o przyznanie pomocy na

zakup sprzętu komunalnego, takiego jak samochody

śmieciarki, pojemniki na odpady itp.

Wnioski złożone

w 2009 r. zostały poddane weryfikacji i rozpatrzone

pozytywnie na początku 2010 r.

Dzięki uzyskanemu

dofinansowaniu gminne zakłady komunalne zakupi-

ły sprzęt przy środkach w wysokości 75% kosztów

kwalifikowanych.

Przez kolejne lata sprzęt ten był

eksploatowany zgodnie z zakresem operacji.

1 stycznia 2012 r., nałożyła na gminy obowiązek

wdrożenia nowego systemu gospodarki odpadami.

Gminy zostały zobowiązane do zorganizowania od-

bierania odpadów komunalnych od właścicieli nieru-

chomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Zgodnie z art. 6d ust. 1 tej ustawy wójt jest obo-

wiązany zorganizować przetarg na odbieranie odpa-

dów komunalnych od właścicieli nieruchomości albo

padów.

Z przedsiębiorcą wybranym w drodze prze-

targu jest podpisywana umowa na wykonywanie tych

zadań.

Gminne zakłady gospodarki komunalnej jako

samorządowe zakłady budżetowe nie będą mogły

przystępować do przetargu.

W związku z powyższym

beneficjenci będący samorządowymi zakładami bu-

dżetowymi nie będą mogli utrzymać trwałości pro-

ostatecznej.

Rozwiązaniem tego problemu byłoby zwolnienie

tych zakładów w części z obowiązku zachowania celu

operacji bez konieczności zwrotu otrzymanej pomocy

lub innych konsekwencji.

1.

Czy podczas uchwalania ustawy był rozważany

ten problem?

2.

Jakie są inne możliwości prawne rozwiązania

tego problemu poza zwolnieniem zakładów komunal-

nych w części z obowiązku zachowania celu operacji?

3.

Czy jest przewidziana pomoc dla gminnych za-

kładów gospodarki komunalnej w związku z nałożo-

nymi na gminy nowymi obowiązkami?

4.

Czy będą prowadzone prace odnośnie do praw-

nego uregulowania zwolnienia zakładów komunal-

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

196

Interpelacja

(nr 18170)

do ministra zdrowia

w sprawie centralizacji systemu

powiadamiania ratunkowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

o systemie powiadamiania ratunkowego obsługa

zgłoszeń alarmowych, dokonywanych za pośredni-

ctwem numerów alarmowych 112, 997, 998 i 999,

będzie realizowana poprzez centrum powiadamiania

ratunkowego na szczeblu województwa.

Nowy sy-

stem ratownictwa zacznie funkcjonować od 2014 r.

W województwie podkarpackim w Rzeszowie będzie

zlokalizowane Centrum Powiadamiania Ratunkowe-

go, natomiast na terenie województwa znajdzie się

pięć dyspozytorni medycznych: w Rzeszowie, Kroś-

nie, Mielcu, Przemyślu i Sanoku.

Dyspozytornia sa-

nocka swoim zasięgiem będzie obejmować cztery po-

wiaty: bieszczadzki, brzozowski, leski i sanocki.

Centralizacja systemu powiadamiania ratunko-

wego jest sprzeczna z ogólną ideą przyjętej w 2000 r.

przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Admini-

stracji, Ministerstwo Zdrowia oraz Komendę Główną

PSP wspólnej „Koncepcji centrów powiadamiania

ratunkowego”, która stała się podstawą do integracji

działań ratowniczych w procesie powiadamiania,

dysponowania i koordynowania.

Zintegrowane sta-

nowiska dyspozytorskie miały działać w każdym po-

wiecie.

Były tworzone przy sporym nakładzie sił i pie-

niędzy.

Lokalizowano je zwykle przy stanowiskach

kierowania Państwowej Straży Pożarnej.

Aktualnie funkcjonujący system powiadamiania

w ocenie przedstawicieli samorządu terytorialnego

sprawdził się.

Ich zdaniem środki przeznaczone na

stworzenie nowego systemu mogłyby być przeznaczo-

ne na dopracowanie go oraz na lepsze wyposażenie

i unowocześnienie centrów powiatowych.

Nowy sy-

stem według zapowiedzi ma być optymalny zarówno

pod względem poprawy obsługi zgłoszeń alarmo-

wych, jak również ekonomizacji wydatków, jednakże

będzie się to prawdopodobnie wiązało z oszczędnoś-

ciami w kosztach osobowych.

Obok możliwych redukcji w liczbie pracowników

wiele wątpliwości zarówno wśród reprezentantów

jednostek samorządu terytorialnego, jak i mieszkań-

ców Podkarpacia budzą kwestie poprawnej łączności

i dobrej znajomości terenu dyspozytorów.

W praktyce

wszystkie zgłoszenia z całego województwa będą tra-

fiać do Rzeszowa.

Centrum Powiadamiania Ratun-

kowego w Rzeszowie następnie przekaże je do właś-

ciwej dyspozytorni.

Z kolei z dyspozytorni sygnał

o wezwaniu zostanie przekazany konkretnej karetce.

Często ludzie, dzwoniąc po pomoc, podają nazwy

przysiółków oraz nazwy zwyczajowe, a ustalenie miej-

sca interwencji przez osobę nieobeznaną z danym

terenem może znacząco wydłużyć czas reakcji na we-

zwanie.

1.

Czy podczas prac nad ustawą o systemie powia-

damiania ratunkowego ten problem się pojawił?

2.

Co było źródłem likwidacji sprawnie działają-

cego systemu na rzecz jego centralizacji?

3.

Ile osób zatrudnionych w dyspozytorniach stra-

ci pracę po uruchomieniu nowego, scentralizowanego

systemu?

4.

Czy Pan Minister rozważy możliwość podjęcia

działań legislacyjnych w celu utrzymania dotychczas

sprawdzonego systemu powiadamiania ratunkowego

i odstąpienia od jego centralizacji?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 18171)

do ministra gospodarki

w sprawie likwidacji załącznika nr 4

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z § 6 rozpo-

padów do składowania na składowisku odpadów da-

nego typu kryteria do składowania na składowisku

ślonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia) speł-

niają odpady o kodach 19 08 05, 19 08 12, 19 08 14,

19 12 12 oraz z grupy 20.

Określone w rozporządzeniu terminy wejścia

w życie poszczególnych przepisów odnośnie do skła-

dowania odpadów stwarzają możliwość, w której od-

pady komunalne (z grupy 20) zbierane z posesji mogą

trafić bezpośrednio na wysypisko.

Wynika to z kon-

strukcji § 7, który stanowi, że rozporządzenie wcho-

Stawia to w bardzo trudnej sytuacji aktualnie ist-

niejące instalacje do mechanicznego lub też mecha-

niczno-biologicznego przetwarzania odpadów, często

budowane z ogromnym wysiłkiem finansowym i or-

ganizacyjnym.

Niejednokrotnie dużą część takich in-

westycji stanowiły środki pomocowe (głównie z RPO).

Koszt przetwarzania odpadów przy użyciu takich

instalacji kształtuje się na wyższym poziomie jak

koszt składowania odpadów, z tego względu nie będą

197

one również atrakcyjnym partnerem w przetargach

na zagospodarowanie odpadów.

Ponadto może zostać

zachwiana trwałość projektu z powodu nieosiągania

efektu biologicznego.

Skutkiem takiej regulacji może być również to, że

na składowiskach, które nie są regionalnymi, będą

składowane zmieszane odpady komunalne, a do in-

stalacji regionalnej służącej do składowania odpadów

będą mogły być kierowane jedynie odpady po prze-

tworzeniu odpadów komunalnych.

Byłoby to bardzo

krzywdzące dla instalacji regionalnych, które w prak-

tyce nie miałyby odpadów do przetwarzania.

Przedstawiciele samorządów terytorialnych wska-

zują na możliwość rozwiązania tego problemu po-

przez zmianę przepisu § 6 ust. 4 w kierunku usunię-

cia zapisu o odpadach z grupy 20 oraz umieszczenie

go w § 6 ust. 4a.

W świetle tych proponowanych

zmian § 7 otrzymałby następujące brzmienie: „Roz-

porządzenie wchodzi w życie z dniem następującym

1.

Czy podczas oznaczania terminu wejścia w ży-

cie rozporządzenia ministra gospodarki z dnia 8 stycz-

puszczania odpadów do składowania na składowisku

odpadów danego typu oraz przepisu § 6 ust. 4 zosta-

ła uwzględniona sytuacja finansowa instalacji do me-

chanicznego lub też mechaniczno-biologicznego prze-

twarzania odpadów?

2.

Czy ten problem pojawił się podczas prac nad

rozporządzeniem?

3.

Czy Pan Minister podejmie działania legisla-

cyjne mające na celu zmianę brzmienia przepisu § 7

w sposób proponowany przez przedstawicieli jedno-

stek samorządowych?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 18172)

do ministra finansów

w sprawie sytuacji podwykonawców

niemogących uzyskać należnego

wynagrodzenia od generalnego wykonawcy

selskiego wpłynął apel pana T. C. prowadzącego fir-

mę Sokrates z siedzibą w Mierzynie zwracający uwa-

gę na problem podwykonawców oszukanych przez

generalnego wykonawcę.

Zainteresowany podkreśla, że w sytuacji niemoż-

ności uzyskania należnego wynagrodzenia za wyko-

naną pracę a konieczności uregulowania własnych

zobowiązań publicznoprawnych podwykonawcy nie

otrzymują jakiegokolwiek wsparcia od instytucji ta-

kich, jak urząd skarbowy czy też Zakład Ubezpieczeń

Społecznych.

Instytucje takie również nie korzystają

z instrumentów prawnych, z których mogłyby sko-

rzystać, tj. odroczenia terminu płatności czy też roz-

łożenia należności na raty.

W konsekwencji w wyni-

ku braku środków finansowych, egzekucji sądowych

i administracyjnych oraz rosnących długów przedsię-

biorcy upadają, często nie podejmując walki o należ-

ne od generalnego wykonawcy wynagrodzenie właś-

nie z uwagi na brak środków finansowych.

Ponadto

zarysowana sytuacja nie jest korzystna dla państwa

z uwagi choćby na fakt, że oznacza to również likwi-

dację miejsc pracy oraz niemożność wyegzekwowania

należnych podatków.

Mając na uwadze powyższe, proszę Pana Ministra

o zainteresowanie się niniejszą sprawą.

do Pana Ministra: Jakie działania może podjąć

przedsiębiorca, aby odzyskać należne mu wynagro-

dzenie w ww. sytuacji, oraz jakie działania są w sta-

nie przedsięwziąć instytucje państwowe, aby zapo-

biegać takim sytuacją?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18173)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie sporządzania protokołów rozpraw

W ostatnim czasie media donosiły o szeregu przy-

padków nadużyć ze strony władzy publicznej, które

dotyczyły osób bezbronnych, chcących żyć, funkcjo-

nować oraz prowadzić działalność gospodarczą w Pol-

sce w sposób uczciwy, rzetelny i w zgodzie z przepi-

sami prawa, co w wielu przypadkach okazało się nie-

możliwe ze względu na niekorzystne ustosunkowanie

się osób odpowiedzialnych za stosowanie przepisów

prawa wobec określonych spraw.

Ta bulwersująca te-

matyka była przedmiotem licznych publikacji praso-

wych opisujących przypadki osób niewinnie skaza-

nych oraz stała się przedmiotem ekranizacji, np. „Układ

zamknięty”, a także iskrą zapalną do powstawania

szeregu organizacji, jak Niepokonani 2012, które

mają misję, by walczyć o prawa osób pokrzywdzo-

nych.

Przecież to państwo powinno obywatelom za-

198

gwarantować prawdziwie demokratyczne uczestni-

ctwo w życiu społecznym, porozumiewaniu się oraz

w formowaniu opinii publicznej, a tym samym wpły-

waniu na instytucje systemu, aby funkcjonowały one

poprawnie i w zgodzie z celem, dla którego zostały

powołane.

W mojej pracy parlamentarnej poświęcam szcze-

gólną uwagę kwestiom związanym z przestrzega-

niem porządku prawnego, a w szczególności respek-

gólności w trakcie postępowania przygotowawczego

oraz jurysdykcyjnego, gdyż zgodnie z Konstytucją

483) wszyscy jesteśmy „równi w prawach i w powin-

nościach wobec dobra wspólnego – Polski”.

Do moje-

go biura poselskiego wpłynęła sprawa pana P. D. do-

tycząca prawidłowego stosowania i realizacji norm

poz. 1070, ze zm.); rozdziale 16 Kodeksu postępowa-

nia karnego oraz rozporządzeniu ministra sprawied-

ze zm.); zarządzeniu ministra sprawiedliwości z dnia

łów administracji sądowej (Dz.Urz.

MS Nr 5, po.

22,

ze zm.), a także rozporządzeniu ministra sprawiedli-

sków dotyczących działalności sądów powszechnych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 524).

Sprawa pana P. D. stała

się przedmiotem publikacji w lokalnych mediach (za-

łącznik nr 1)*

)

, gdyż może ona dotyczyć szerszego

grona mieszkańców Podkarpacia, w związku z czym

wymaga zbadania przez odpowiednie organy pań-

stwowe.

Należałoby nadmienić, że sądy realizują bardzo

ważną rolę w naszym kraju, gdyż wydają wyroki

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, czyli wykonują

swe zadania w imieniu państwa i realizują jego funk-

cje, tak aby zabezpieczony został prawidłowy tok

działania organów państwowych, co ma oddziaływa-

nie na życie społeczne, a zarazem na wzrost zaufania

obywateli do zasady demokratycznego państwa pra-

wa.

Wyroki, orzeczenia czy postanowienia sądów po-

winny być wydawane na podstawie i w granicach

prawa, żeby były respektowane i wykonywane, a au-

torytet państwa został poszanowany.

Jednocześnie

w zakresie postępowania karnego sądy mają obowią-

zek uwzględnić i realizować w swej jurysdykcji zasa-

dę trafnego orzekania, tzw. trafnej reakcji, należytej

szybkości postępowania oraz ochrony praw pokrzyw-

dzonego, a przede wszystkim zasadę prawdy mate-

rialnej w celu ochrony gwarantowanych konstytucyj-

nie i ustawowo praw i wolności jednostki.

Niniejszym

jeżeli powyższe zasady nie są respektowane w trakcie

procesu orzekania przez sądy, to należy zadać pyta-

nie o podwaliny demokratycznego państwa prawa,

którego immanentną cechę stanowi urzeczywistnia-

nie zasad sprawiedliwości społecznej w celu zapew-

Jako poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polski, wy-

konując swój mandat, kieruję się dobrem narodu, sta-

ram się rzetelnie i sumiennie wykonywać obowiązki

wobec obywateli, strzec suwerenności ojczyzny i do-

bra rodaków, a w szczególności przestrzegać porząd-

ku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku

karpacia, a w szczególności sprawą przedstawioną

przez pana P. D., świadczącymi o braku lub ograniczo-

nej realizacji wyszczególnionych przeze mnie podstaw

funkcjonowania władzy sądowniczej w Rzeczypospo-

litej Polskiej chciałbym uzyskać stosowne odpowiedzi

od Szanownego Pana Marka Biernackiego, ministra

sprawiedliwości, na następujące zagadnienia:

1.

Sprawa pana P. D, miała swój początek w po-

stępowaniu dotyczącym podziału majątku dorobko-

wego, sygn. akt I C 1167/02, w Sądzie Okręgowym

w Rzeszowie, podczas którego została ustalona kwe-

stia podziału majątku dorobkowego między byłych

małżonków.

Jednakże zostało wszczęte kolejne po-

stępowanie, sygn. akt 2 Ds.

2379/04, w sprawie sfał-

szowania oświadczenia o przyjęciu przez byłą mał-

żonkę kwoty 180 000 zł.

W rzeczonej sprawie Sąd

Rejonowy w Rzeszowie, sygn. akt II K 422/05, nie

zgodził się na powołanie innego biegłego odnośnie do

zbadania autentyczności podpisu, pomimo iż stan

faktyczny sprawy wskazywał na konieczność podję-

cia takowych działań.

W kolejnej sprawie biegły

w trakcie badania autentyczności podpisu orzekł, iż

podpis pod oświadczeniem jest autentycznym podpi-

sem (załącznik nr 2)

*)

.

W związku z powyższym sko-

ro w rozdziale 22: „Biegli, tłumacze, specjaliści” usta-

§ 1 znajduje się podstawa do powołania biegłych

w trakcie toczącego się postępowania, która brzmi:

„Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne

domości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo

biegłych”, wynika z tego, iż organ procesowy ma obo-

wiązek, a nie tylko prawo zasięgnięcia opinii biegłe-

go co do wszystkich okoliczności, które stanowić mają

podstawę orzeczenia zapadającego w sprawie, pod

warunkiem że stwierdzenie takowych okoliczności

wymaga wiadomości specjalnych.

W związku ze spra-

wą prezentowaną w przedstawionych w załączeniu

dokumentach, jakie uprawnienia na podstawie prze-

pisów prawa posiada minister sprawiedliwości, a ja-

kie prokurator generalny w celu rzetelnego zbadania

przedstawionej sprawa pana P. D., tak by zachowana

była zasada bezstronności i równego traktowania

wszystkich obywateli?

Czy minister sprawiedliwości

może w tej sprawie podjąć interwencję w Sądzie Re-

jonowym w Rzeszowie?

2.

Skoro zadaniem prokuratury jest strzeżenie

)

199

stępstw, a także podejmowanie środków przewidzia-

nych prawem zmierzających do prawidłowego i jed-

nolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym

oraz w innych postępowaniach; koordynowanie dzia-

łalności w zakresie ścigania przestępstw, prowadzo-

nej przez inne organy państwowe; współdziałanie

z organami państwowymi, państwowymi jednostka-

mi organizacyjnymi i organizacjami społecznymi

prawa, a w szczególności podejmowanie innych czyn-

ności określonych w ustawach, to z jakimi innymi

organami państwowymi prokurator generalny, a tak-

że minister sprawiedliwości mogą współdziałać

w celu wyjaśnienia zaistniałych nieprawidłowości

w stosowaniu norm prawnych w sprawie pana P. D.?

3.

W kwestii do opinii informatycznej, przedsta-

wionej w załączeniu (załącznik nr 3)

*)

, odnoszącej się

do kwestii protokołów rozpraw chciałbym uzyskać

informację: Jak w przedstawionej w załączeniu spra-

wie, a w szczególności w świetle wniosków zawartych

w opinii informatycznej wygląda przestrzeganie

przepisów prawa w kwestii sporządzania protokołu

rozprawy?

Jakie działania w tej sprawie może podjąć

minister sprawiedliwości w celu rzetelnego wyjaśnie-

nia sposobu sporządzania protokołów w Sądzie Rejo-

nowym w Rzeszowie w sprawie sygn. akt.

II K

560/09?

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości w zakre-

sie ustawowo przewidzianych kompetencji miało już

do czynienia ze sprawami związanymi ze sporządza-

niem protokołów rozpraw, które odbiegały od prze-

widzianych norm prawnych?

Jednocześnie działając na podstawie przepisów

nego Pana Marka Biernackiego jako ministra spra-

wiedliwości o podjęcie stosownych działań w przed-

stawionej przeze mnie sprawie.

Z góry dziękuję za rzetelne zbadanie przedstawio-

nej przeze mnie sprawy i podjęcie działań, tak by

zasady leżące u podstaw polskiego porządku praw-

nego i demokratycznego państwa prawa, jakim jest

Rzeczpospolita Polska, były realizowane.

Z wyrazami szacunku

Poseł Kazimierz Ziobro

Rzeszów, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18174)

do ministra zdrowia

w sprawie dyżurów prowadzonych

przez apteki

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 94

ustawy Prawo farmaceutyczne rozkład godzin pracy

tek ogólnodostępnych na danym terenie określa

Jak wskazują przedstawiciele farmaceutów, wiele

aptek, zwłaszcza w małych miejscowościach, ponosi

straty finansowe związane z wymogiem organizowa-

nia przedmiotowych dyżurów.

Nie ulega wątpliwości,

że należy zagwarantować dla pacjentów dostęp do

zakupu leków w aptekach poza ich codziennymi go-

dzinami otwarcia.

Jednak farmaceuci uważają, że

powinno się rozważyć możliwość wprowadzenia re-

gulacji, które pozwalałyby na dofinansowywanie

przez państwo dyżurów aptek.

stwo rozważa możliwość dofinansowywania dyżurów

prowadzonych przez apteki poza ich codziennymi go-

dzinami otwarcia?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18175)

do ministra środowiska

w sprawie usuwania z dróg publicznych

selskiego wpłynęło pismo od wójta gminy Dębica do-

tyczące usuwania padłych bezdomnych zwierząt

posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów

ganizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej bę-

dącą w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że wła-

dający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów

Zgodnie z powyższą ustawową definicją za posia-

daczy odpadów w postaci zwłok padłych zwierząt,

które zostały zabite na drogach, należałoby uznać za-

rządców dróg.

Jednak przepisy ustawy z dnia 13 wrześ-

nach wyznaczają gminę jako podmiot odpowiedzial-

ny za usuwanie, transport i utylizację padłych bez-

domnych zwierząt.

Według wójta gminy Dębica na-

leży wprowadzić jednoznaczne przepisy, które regu-

lowałyby tę kwestię w taki sposób, aby to zarządcy

dróg byli zobowiązani do usuwania zwierząt, które

200

zginęły na drogach, i do ponoszenia związanych

z tym kosztów finansowych.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

Czy według ministerstwa nie byłoby zasadne wpro-

wadzenie regulacji proponowanych przez gminę Dę-

bica odnośnie do usuwania padłych bezdomnych

zwierząt z dróg publicznych?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18176)

do ministra zdrowia

w sprawie braku chętnych na stanowiska

pielęgniarek i położnych

Szanowny Panie Ministrze!

Raport Naczelnej

Izby Pielęgniarek i Położnych informuje, że w Polsce

maleje liczba osób wybierających ten zawód.

Z prze-

prowadzonych prognoz wynika, że w roku 2020

zmniejszy się liczba zarejestrowanych pielęgniarek

o ok. 20 tys. Z opinii pracownic służby zdrowia wy-

nika, że winne jest temu zbyt niskie wynagrodzenie

za ich pracę.

Zawód pielęgniarki jest obciążony dużą

odpowiedzialnością.

Oprócz czynności rutynowych,

jak podawanie leków, zastrzyków, coraz częściej wy-

konują również drobne zabiegi, np. szycie ran, dezyn-

fekcja itp.

Coraz częściej zmuszone są pracować po

godzinach, ponieważ brakuje personelu.

Ich praca

wymaga dużej wiedzy medycznej i doświadczenia

oraz niezwykłej kondycji fizycznej i psychicznej.

zamierza podjąć ministerstwo, by młodzi absolwenci

szkół średnich chcieli decydować się na wybór tak

ważnego zawodu pielęgniarki lub pielęgniarza?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18177)

do ministra zdrowia

w sprawie ilości witaminy D3

w mlekach modyfikowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Specjaliści z Centrum

Zdrowia Dziecka alarmują, by rodzice prawidłowo

odżywiali swoje dzieci.

Karmią je słodyczami, solami

czy tłuszczami, zamiast zadbać o większe źródło wi-

tamin.

Bardzo mała część rodziców wie, że witamina

D3 powinna być podawana aż do ukończenia wzrostu

dzieci, a kolejna część umyślnie jej nie podaje, aby nie

przedawkować.

Koncerny farmaceutyczne proponują

mleka modyfikowane wzbogacone w tę witaminę.

Le-

karze tłumaczą, że jeżeli zauważą niedobór jakiejś

witaminy, zalecają jej stosowanie.

Rodzice i tak zro-

bią to, co uważają za stosowne.

Należałoby uświada-

miać rodziców, iż uzupełnianie diety dziecka w wita-

miny i minerały ma znaczny wpływ na późniejszy

rozwój i zdrowie dziecka.

na następujące pytanie: Czy nie zasadne byłoby in-

formowanie rodziców o zawartości witamin w mle-

kach modyfikowanych?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18178)

do ministra zdrowia

w sprawie konieczności uzyskania skierowań

Szanowny Panie Ministrze!

Narodowy Fundusz

Zdrowia proponuje, by lekarze specjaliści: okulista

i dermatolog, znaleźli się w grupie tych, do których

pacjenci będą potrzebowali skierowania od lekarza

pierwszego kontaktu.

Według przedstawicieli NFZ

dzięki temu mogłyby się zmniejszyć kolejki do spe-

cjalistów, ponieważ pacjenci tylko z poważniejszymi

schorzeniami udawaliby się do nich.

Drobne proble-

my mogliby rozwiązać lekarze rodzinni i zlecić pro-

filaktyczne badania bądź lekarstwa.

Pacjenci są jednak innego zdania.

Uważają, że

lekarze rodzinni nie są w stanie rozpoznać i zdiag-

nozować specjalistycznych przypadków.

Nie chcą

oni także wystawiać skierowań do specjalistów.

Jest

tak wiele schorzeń dermatologicznych i niektóre re-

cepty, i na niektóre leki może przepisywać tylko spe-

201

cjalista.

Również okulary i soczewki najlepiej dobie-

rze okulista.

zamierza poprzeć zmiany proponowane przez NFZ

w ustawie ubezpieczeniowej i rozporządzeniu koszy-

kowym?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18179)

do ministra edukacji narodowej

prawniczej w szkołach licealnych

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z nowymi za-

łożeniami programowymi w liceum uczniowie kie-

runków humanistycznych będą mieli zagwarantowa-

ną edukację prawniczą.

Absolwent będzie mógł biegle

poruszać się po procedurze cywilnej, karnej, admini-

stracyjnej, egzekucyjnej, prawie rodzinnym, pozna

system prawny RP, TK i rolę KRS.

Te wszystkie cen-

ne informacje mają przekazywać nauczyciele wiedzy

o społeczeństwie.

Istnieją jednak wątpliwości, czy nie

będą oni ograniczać się do suchych regułek i definicji,

co zniechęci uczniów.

Nie przeszli oni bowiem żad-

nych kursów przez 5 lat od 2008 r., kiedy to zostały

ogłoszone podstawy programowe.

Proszę Panią Minister o odpowiedź:

Jaka jest szansa na sukces nowego programu na-

uczania i edukację prawniczą bez przeszkolenia na-

uczycieli z wiedzy o społeczeństwie?

Czy nie byłoby stosowne przeszkolić nauczycieli

WOS-u lub zagwarantować im opiekę merytoryczną?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18180)

do ministra edukacji narodowej

pt. „Lekcja równości”

Szanowna Pani Minister!

Związek Nauczyciel-

stwa Polskiego objął patronat nad wprowadzeniem

podręcznika,,Lekcja równości”.

Miałby on promować

tolerancję i równe traktowanie osób o odmiennej

orientacji seksualnej.

Sugeruje się nauczycielom, aby

podczas lekcji podawali przykłady,,,nie zakładając

powszechnej heteroseksualności”.

Autorzy podręcz-

nika twierdzą, iż osoby nieheteroseksualne zmuszo-

ne są ukrywać swoje uczucia.

Nie wszyscy jednak

nauczyciele zgadzają się na takie nauczanie.

Również

większość rodziców jest niezadowolona i uważają, że

w szkole nie powinno się promować postaw homosek-

sualnych.

Proszę Panią Minister o odpowiedź: Czy minister-

stwo zamierza poprzeć wprowadzenie książki „Lek-

cja równości” do programu nauczania?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18181)

do ministra transportu,

w sprawie wysyłania mandatu karnego

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie pre-

zesa RM z 7 września 2011 r. zmieniło rozporządze-

nie w sprawie nakładania grzywien w drodze man-

datu karnego.

Stanowiło ono, że organ, prowadząc

postępowanie w sprawie wykroczenia stwierdzone-

go za pomocą fotoradaru, zobowiązany był do prze-

syłania fotografii wraz z wystawionym mandatem

zaocznym.

Obecnie kierowcy otrzymują pisma wzywające do

zapłaty bez zdjęcia pojazdu.

Zgodnie z procedurą wy-

pełniają jeden z trzech załączników.

Jeżeli kierowca

muje mandat i punkty, a okaże się, że to nie on kie-

rował, naraża się na popełnienie przestępstwa.

Jest

to art. 233 K.k. składanie fałszywych zeznań, za co

drogowego uważają, że zrezygnowano z obowiązku

wysyłania fotografii z mandatem z powodu dużych

kosztów.

Ustawodawca, ułatwiając życie służbom,

utrudnił je kierowcom.

Co więc zostaje kierowcom do

wyboru: nie przyznawać się do winy i zapłacić, czy

przyznawać się i też zapłacić, choć być może nieco

większą karę?

Proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące

pytanie: Czy ministerstwo nie uważa za zasadne wy-

syłanie fotografii wraz z mandatem i zaoszczędzenie

kłopotów kierowców?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

202

Interpelacja

(nr 18182)

do ministra sprawiedliwości

na podstawie opinii rodzinnych ośrodków

Szanowny Panie Ministrze!

Organizacja Forum

Matek przeciw Dyskryminacji Ojców poruszyła po-

ważny problem zabierania dzieci do domu dziecka na

podstawie wydanej opinii przez rodzinne ośrodki

diagnostyczno- konsultacyjne.

Rozporządzenie resor-

tu z 2001 r. do ustawy o nieletnich pozwala ośrodkom

opiniować sytuację dziecka w domu, lecz tylko

w przypadkach dzieci zdemoralizowanych lub kiero-

wanych do zakładów poprawczych.

Na tej opinii opie-

rał się sąd, wydając orzeczenie o umieszczeniu dzie-

cka w domach dziecka.

Biuro Spraw Konstytucyjnych Prokuratury Ge-

neralnej uznało jednak, iż brak jest podstaw praw-

nych, by RODK wydawały opinie w sprawach rodzi-

cielskich rozpatrywanych przez sądy.

Polskie Towa-

rzystwo Higieny Psychologicznej również uważa, że

pracownicy RODK nie powinni wydawać opinii, jeże-

li nie należą do samorządu zawodowego.

Podkreślają,

że dzieci traktowane są przez nich instrumentalnie,

uznając pochopnie, bez głębszej analizy, iż lepiej im

będzie w domach dziecka.

Proszę o odpowiedź:

1.

Jak ministerstwo odniesie się do opinii Biura

Spraw Konstytucyjnych Prokuratury Generalnej do-

tyczącej opinii RODK?

2.

Jak w chwili obecnej ustosunkować się do nie-

ważności opinii RODK i wydanych na tej podstawie

orzeczeń sądowych?

3.

Kiedy rodzice mogą się spodziewać powrotu

dzieci do domu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 18183)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nieuzasadnionej odmowy

przyznania emerytur pomostowych rybakom

państwowych zlikwidowanych w latach 90.

Uzasadnienie: Rybacy pracujący na kutrach ryba-

ckich w przedsiębiorstwach państwowych, np. w Przed-

siębiorstwie Połowów i Usług Rybackich (PP i UR)

„Barka” w Kołobrzegu, PPiUR „Szkuner” Włady-

sławowo, PPiUR „Koga” na Helu, działających

w latach 70. i 80., oraz u armatorów prywatnych

zatrudniających rybaków w latach 80. zostali pozba-

wieni możliwości otrzymania należnym im emery-

tur pomostowych.

W opinii tych rybaków dzisiejszy rząd, chwytając

się lichego pretekstu prawnego i dość pokrętnej i ten-

dencyjnej interpretacji niektórych przepisów prawa,

w sposób bezceremonialny i nieuprawniony odrzuca

ich wnioski o emerytury pomostowe.

Otóż zdaniem ZUS oraz sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych nie można przyznać emerytur pomosto-

wych, bowiem:

1) nie są ważne zaświadczenia o pracy w szczegól-

nych warunkach, które są wystawione przez archi-

wum państwowe!

A przecież owe przedsiębiorstwa nie istnieją już

od ponad d 20 lat, to kto według ZUS i sądu, jeśli nie

państwowe archiwum, może wydać takie zaświad-

czenie?

Co więcej, przypadki rybaków, którzy przed-

łożyli zaświadczenia o pracy w szczególnych warun-

kach wydanych w dniu likwidacji przedsiębiorstwa,

też nie są uznawane – co raczej świadczy o uznanio-

wości stosowania prawa w tym zakresie.

2) rybak motorzysta, rybak mechanik, szyper, ry-

bak kucharz w opinii ZUS i sądu pracy i US nie są

rybakami, albowiem w zmienionej definicji w 2011 r.

za rybaka morskiego uznano tylko członka załogi ku-

tra rybackiego, którego stanowisko i kwalifikacje

sprowadzają się do wykonywania tylko i wyłącznie

czynności związanych z połowem ryb.

Okazuje się, że dla ZUS i sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych rozstrzygającą wykładnią jest jedynie

stanowisko Urzędu Morskiego w Słupsku, w którym

wyjaśniono, że stanowiska „mechanik” i „motorzysta

kutrowy” w żadnym względzie nie mogą być utożsa-

miane ze stanowiskiem „rybaka”, ponieważ do me-

chanika i motorzysty należy głównie praca pod po-

kładem w odróżnieniu od pracy „rybaka” wykonują-

cego swoje czynności na zewnątrz (!?).

Tymczasem:

a) konwencja nr 188 dotycząca pracy w sektorze

rybołówstwa przyjęta na Konferencji Ogólnej Mię-

dzynarodowej Organizacji Pracy, zwołanej w Gene-

wie przez Radę Administracyjną Międzynarodowego

siątej szóstej sesji, stwierdza jednoznacznie, że rybak

oznacza każdą osobę zatrudnioną lub zaangażowaną

w jakimkolwiek charakterze lub wykonującą swój za-

wód na pokładzie statku rybackiego, łącznie z osoba-

mi pracującymi na statku, które są opłacane na za-

sadzie udziału w połowach, z wyłączeniem pilotów,

żołnierzy marynarki wojennej, innych osób zatrud-

nionych w stałych służbach państwowych, osób pra-

cujących na statku rybackim jedynie w ciągu dnia

oraz obserwatorów rybołówstwa, natomiast szyper

oznacza rybaka sprawującego dowództwo na statku

rybackim.

203

b) w rozporządzeniu ministra żeglugi z dnia 10 mar-

ca 1964 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych ofice-

rów i rybaków na polskich morskich statkach ryba-

ckich (Dz. U. z 1964 r.

Nr 12, poz. 74) w rozdziale

3 w § 29 brzmiącym: „W służbie mechanicznej usta-

la się następujące stopnie i stanowiska rybackie:”

pkt 4 i 5: motorzysta, smarownik, magazynier ma-

szynowy; podobnie brzmią: § 57 ust. 1 oraz § 62, ust. 1

tego rozporządzenia.

c) w obowiązkowym badaniach środowiska pracy

na poszczególnych stanowiskach pracy są dopuszczo-

ne wartości wg rozporządzenia MPiPS z dnia 29 li-

stopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczal-

nych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla

tak więc jest szczegółowy wykaz czasu ekspozycji dla

jednego 24-godzinnego rejsu, dla stanowiska np. ry-

bakamechanika tylko 10 min w obsłudze i regulacji

silnika w maszynowni, natomiast 710 min w rozła-

dunku ryb, sortowaniu i składaniu do ładowni w prze-

twórni, 360 min dla wypoczynku i posiłków w mesie

oraz 360 min dla wypoczynku w pomieszczeniu socjal-

nym załogi (kubryku), następnie wymagane dopusz-

czalne normy dla: szypra, rybaka-kucharza itp.

d) zasady doświadczenia życiowego, zasada zdro-

wego rozsądku wskazują, że na kutrach rybackich

jest tylko jedno stanowisko rybaka, a załoga składa

się z 3 do 5 członków; jeden rybak na kutrze nie był-

by w stanie samodzielnie dokonać połowu ryb!

W myśl rozumowania ZUS i sądu pracy i US na stat-

ku rybackim powinni być tylko i wyłącznie rybacy

(bez szypra, motorzysty, kucharza, itd.).

Interpreta-

cja tyleż kuriozalna, co nieuprawniona.

Wszak nale-

ży zdawać sobie sprawę z tego, że zawód rybaka jest

zawodem wykonywanym w szczególnych warunkach

(awarie kutra i grożące niebezpieczeństwo, nagłe za-

łamania pogody, odległe łowiska ryb, zmienne zasoby

ryb itd.).

Pytania:

1.

Czy i kiedy spowoduje Pan Minister uznanie

wniosków o emerytury pomostowe rybaków mecha-

ników, motorzystów, szyprów i kucharzy?

2.

Czy dobrą praktyką legislacyjną ZUS i sądową

jest werdykt w oparciu tylko o stanowisko urzędu

morskiego w aspekcie jego wykładni prawnej o zawo-

dzie rybaka?

3.

Kto w opinii Pana Ministra miałby wydawać

zaświadczenia o pracy w szczególnych warunkach

dla osób pracujących w przedsiębiorstwach państwo-

wych ww., a zlikwidowanych ponad 20 lat temu, jeśli

nie archiwum państwowe?

Dlaczego też nie zostały

uznane takie zaświadczenia wydane przez te przed-

siębiorstwa w dniu ich likwidacji?*

)

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18184)

do ministra sportu i turystyki

polskich szlaków turystycznych

Szanowna Pani Minister!

Według informacji me-

dialnych w Polsce w coraz gorszym stanie są szlaki

turystyczne.

Wiele z nich nie było odświeżanych

przez kilkanaście lat.

W związku z tym proszę Panią

kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby rozwiązać

ten problem?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18185)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie celu realizowania zasady myślenia

„pod klucz” w szkolnictwie

Szanowna Pani Minister!

Od kilku lat w naszym

systemie szkolnictwa realizowana jest zasada tzw.

myślenia pod klucz w różnego rodzaju testach, które

uczniowie muszą pisać pod koniec szkoły podstawo-

wej, gimnazjalnej oraz w liceach i technikach.

We-

dług mnie potrzeba poważnej dyskusji na temat ko-

nieczności forsowania obecnego systemu testowania

pod klucz.

Dlatego proszę Panią Minister o odpowiedź na

następujące pytanie: Czy MEN rozważa wprowadze-

nie zmian w zasadach zdawania egzaminu matural-

nego polegających na odstąpieniu przy zdawaniu

j. polskiego od testowych egzaminów „pod klucz”?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 18186)

do ministra zdrowia

w sprawie krajowej strategii dotyczącej

opieki zdrowotnej nad osobami starszymi

Szanowny Panie Ministrze!

Półtora roku temu

informował Pan, że polski system opieki zdrowotnej

i pomocy osobom starszym jest niewydolny.

Nierzad-

ko zdarza się sytuacja, że starzejący się obywatele

pozostają bez realnego dostępu do właściwej opieki

zdrowotnej.*

)

204

Coraz wyższe standardy w krajach UE dotyczące

opieki nad osobami starszymi wywołują debatę w kra-

ju dotyczącą naszego systemu opieki zdrowotnej.

kie działania ministerstwo podjęło w ostatnim czasie

bądź jakie zamierza podjąć w celu utworzenia krajo-

wej strategii opieki zdrowotnej opartej o realne po-

trzeby osób starszych?

Z należnymi wyrazami szacunku

Posłowie Bogdan Rzońca

i Robert Wardzała

Jasło, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18187)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczania bezpłatnego dostępu

Szanowny Panie Ministrze!

Kilka dni temu media

w NFZ w Ministerstwie Zdrowia przygotowywane są

zmiany prawne, które ograniczą bezpłatny dostęp do

wielu usług medycznych Polakom.

Wobec powyższego z całą pewnością można stwier-

dzić, że system opieki zdrowotnej w Polsce jest po-

ważnie chory.

Jedyną drogą do jego uzdrowienia jest

likwidacja NFZ i powrót do budżetowego finansowa-

nia służby zdrowia w Polsce.

Doniesienia medialne jednoznacznie wskazują,

iż rząd de facto dąży po cichu do prywatyzacji służ-

by zdrowia w Polsce.

Niedopuszczalne jest również

to, że lekarze podczas konsyliów zastanawiają się

jak leczyć.

Niestety zatrważające jest to, że jeśli doj-

dzie do wprowadzenia odpłatnej służby zdrowia

w Polsce, to tylko ludzie zamożni będą mieć możli-

wość leczenia.

1.

Czy rząd dostrzega konieczność decentralizacji

systemu finansowania służby zdrowia w Polsce, tak

by pieniądze trafiały do wojewodów, którzy w ramach

budżetów zadaniowych realizowaliby to, co jest zwią-

zane z kontraktowaniem świadczeń zdrowotnych?

2.

Czy rząd rozważa przywrócenie opieki lekar-

skiej w szkołach celem zapewnienia zdrowego rozwo-

ju najmłodszych obywateli poprzez otwarcie działa-

jących tam gabinetów dentystycznych?

Z należnymi wyrazami szacunku

i Jan Warzecha

Jasło, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18188)

do ministra gospodarki

w sprawie fatalnej kondycji

polskiej gospodarki

Szanowny Panie Ministrze!

Według wstępnych

danych GUS w pierwszym kwartale 2013 r.

PKB Pol-

ski zwiększył się zaledwie o 0,4% w stosunku do ana-

logicznego okresu 2012 r.

Te informacje potwierdza-

ją to, iż rząd poprzez swoje nieudolne działania za-

trzymał polską gospodarkę.

Fatalny stan gospodarki w połączeniu z praktycz-

nie zerowym tempem rozwoju oraz szalejącym bez-

robociem wynika z bierności rządu, który zamiast

zajmowania się związkami partnerskimi i uprawia-

niem wszelakiej maści propagandy powinien przed-

stawiać konkretne rozwiązania narastających prob-

lemów.

Odkąd władzę sprawuje rząd PO, tempo wzrostu

gospodarczego sukcesywnie maleje.

Na polskie PKB

w głównej mierze wpływ ma popyt wewnętrzny, co

oznacza, że podnoszenie podatków oraz wzrost cen

odbija się negatywnie na naszej gospodarce.

Uważamy, że ewentualna nowelizacja budżetu nie

jest skuteczną receptą na spadające tempo wzrostu

gospodarczego, a Polska potrzebuje natychmiasto-

wych inwestycji i podjęcia działań na rzecz przedsię-

biorców.

zamierza podjąć resort gospodarki celem rozwiąza-

nia narastających problemów gospodarczych Polski?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18189)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zrealizowania projektu pl.ID

Szanowny Panie Ministrze!

W Związku z tym,

że specjalny resort ds. cyfryzacji po pół roku stra-

cił uprawnienia do zajmowania się cyfrowymi do-

stępujące pytanie: Kiedy projekt pl.ID zostanie

zrealizowany?

Z należnymi wyrazami szacunku

205

Interpelacja

(nr 18190)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie kosztów wprowadzenia

dowodów biometrycznych w Polsce

spekulacjami medialnymi dotyczącymi wprowadze-

nia biometrycznych dokumentów tożsamości proszę

Jakie koszty poniesie państwo przy wprowadzeniu

pl. ID?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18191)

do ministra finansów

w sprawie nowelizacji budżetu

Szanowny Panie Ministrze!

W roku 2013 budżet

musi być nowelizowany.

Nierealność wskaźników,

w oparciu o które Rada Ministrów przygotowała bu-

dżet, potwierdza się.

Niskie wpływy, wysokie bezro-

bocie, masowe upadłości firm – brak reakcji rządu na

te negatywne zjawiska ma swój finał w potrzebie no-

welizacji budżetu.

Czy MF uważa, że najważniejsza zmiana w nowe-

lizowanym w przyszłości budżecie będzie dotyczyła

zwiększenia limitów zadłużenia?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18192)

do ministra finansów

w sprawie planów zniesienia możliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Według dostępnej

nam wiedzy przyszłoroczne wydatki na materia-

ły budowlane nie będą już podlegać częściowemu

zwrotowi podatku VAT.

Zatem osoby, które indywi-

dualnie budują lub remontują domy, będą mogły od-

zyskać część wydatków, jeżeli poniosą je jeszcze

w tym roku kalendarzowym.

Naszym zdaniem taka zmiana przyczyni się do

rozwoju szarej strefy na rynku materiałów budowla-

nych w Polsce.

Z całą pewnością będzie o wiele mniej

osób, które będą kupować materiały budowlane na

fakturę.

Zmiana ta może również spowodować dalszy

regres jakości wyrobów spowodowany mniejszym

zbytem i przychodami producentów chcących utrzy-

mać się na rynku.

Zaznaczyć należy to, iż Polska z powodzeniem

eksportuje do UE wyroby z tzw. górnej półki, czyli

zaawansowane technologicznie, wśród nich okna, in-

stalacje wodno-kanalizacyjne, materiały izolacyjne,

w tym styropian i wełnę mineralną.

ministra z następującym pytaniem: Czy rząd nie oba-

wia się realnej możliwości wzrostu szarej strefy, czy-

li zakupów bez faktur, w związku z odejściem od

możliwości uzyskania zwrotu podatku VAT na ma-

teriały budowlane w 2014 r.?

Z należnymi wyrazami

Posłowie Bogdan Rzońca

i Jan Warzecha

(nr 18193)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie sieci szerokopasmowej

w woj. podkarpackim

Szanowny Panie Ministrze!

W nawiązaniu do odpo-

wiedzi na naszą interpelację o nr 16394, którą otrzy-

maliśmy od ministra administracji i cyfryzacji, uprzej-

mie prosimy o odpowiedź na następujące pytanie:

Czy został wybrany wykonawca infrastruktury

oraz czy odbyła się zaplanowana na dzień 4 marca

2013 r. sesja dialogu konkurencyjnego?

Z należnymi wyrazami szacunku

206

Interpelacja

(nr 18194)

do ministra transportu,

w sprawie jakości materiałów budowlanych

sprowadzanych do Polski z zagranicy

Szanowny Panie Ministrze!

Z dostępnych nam

informacji wynika, że w Polsce sprzedawane są coraz

gorsze materiały budowlane.

Taka praktyka, powo-

duje, że Polska staje się śmietnikiem na rynku ma-

teriałów budowlanych w Europie.

W ten sposób spa-

da jakość naszych wyrobów, a zagraniczne firmy

wprowadzają na polski rynek szeroką gamę materia-

łów niespełniających wymogów jakościowych.

Specjaliści podkreślają, że materiały budowlane

powinny być przede wszystkim wytrzymałe, bez-

pieczne w użytkowaniu oraz posiadać odpowiednie

parametry akustyczne, przy jednoczesnym braku

emisji niebezpiecznych substancji.

Szczególnie źle

według nich wygląda sytuacja na rynku klejów, ma-

teriałów izolacyjnych, w tym styropianu czy papy

stosowanej do izolacji przeciwwodnej dachów.

Właś-

ciwych parametrów nie spełniają również zestawy

wyrobów do wykonywania ociepleń, w tym na przy-

kład tynk do elewacji.

1.

Kto ponosi odpowiedzialność za sprowadzane

do Polski, np. z Niemiec, materiały budowlane, któ-

re wycofywane są z rynku niemieckiego z uwagi na

niedostosowanie ich do wymogów budownictwa pa-

sywnego?

2.

Czy rząd poprzez swoje służby sprawdza w ja-

kikolwiek sposób jakość materiałów budowlanych

sprowadzanych z zagranicy do Polski?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18195)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas swojej pracy

poselskiej został mi zasygnalizowany problem kosz-

tów obsługi dotacji celowej na świadczenia rodzinne

stopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 31

kazywania środków na koszty obsługi związanych

z realizacją zadań wynikających z ww. ustaw oraz

o jednoznaczny zapis art. 27 ust. 6 ustawy o pomocy

Zgodnie z art. 33 ust. 2a i art. 31 ust. 3 koszty

obsługi wynoszą 3% dotacji celowej na świadczenia

W przypadku ustawy o pomocy osobom uprawnio-

nym do alimentów dodatkowym źródłem finansowa-

nia podejmowanych działań wobec dłużników ali-

mentacyjnych mogą być – zgodnie z art. 27 ust. 4

i ust. 6 ustawy – dochody uzyskane przez organy

właściwe z tytułu zwrotów przez dłużników alimen-

tacyjnych wydatków na świadczenia z funduszu ali-

mentacyjnego, wypłacone w zastępstwie niewyegze-

kwowanych alimentów.

Co najmniej 20% kwot zwró-

conych przez dłużników z tytułu wydatków poniesio-

nych przez budżet państwa na wypłaty świadczeń

z funduszu alimentacyjnego stanowi dochód własny

gmin wypłacających świadczenia, a w przypadku gdy

gmina wierzyciela jest jednocześnie gminą dłużnika

alimentacyjnego, aż 40% zwróconych środków przez

dłużnika stanowi dochód własny gminy.

Jednakże od

wyboru gminy zależy, czy tak uzyskane dochody

własne zostaną przeznaczone na dofinansowanie re-

alizacji ustawy o pomocy osobom uprawnionym do

Środki na realizację zadań są zdaniem wielu sa-

morządowców niewystarczające, a kwoty dochodów

uzyskanych z tytułu zwrotów należności od dłużni-

ków alimentacyjnych nie są przekazywane na pokry-

cie kosztów podejmowanych działań.

Warto nadmienić, że zmiany zapisów obu ustaw

w 2012 r. i 2013 r. narzuciły na realizatora (ośrodki

pomocy) dodatkowe zadania.

W 2012 r. ustawa o po-

mocy osobom uprawnionym do alimentów wprowa-

dziła zapisy, że wobec dłużnika alimentacyjnego na-

leży wydać w konsekwencji minimum 6 decyzji, na-

tomiast zmiany wprowadzone w 2013 r. w ustawie

o świadczeniach rodzinnych narzuciły m.in., że do

przyznanych świadczeń pielęgnacyjnych organ musi

wydać dodatkowo 5 decyzji.

Ponadto zmiany ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych narzuciły wery-

fikację wszystkich osób, które pobierały świadczenie

pielęgnacyjne od 2004 r.

jące pytania:

1.

Czy zdaniem Pana Ministra celowe byłoby

zwiększenie środków na obsługę świadczeń rodzin-

nych i funduszu alimentacyjnego z 3% do 4–5% oraz

by uzyskane przez gminy dochody, o których mowa

nym do alimentów, były w całości przekazywane na

207

pokrycie poniesionych wydatków w związku z reali-

zacją zadań ww. ustawy?

2.

Jakie ewentualne alternatywne działania prze-

widuje resort, aby zrekompensować dodatkowe kosz-

ty zadań, które dodano ośrodkom pomocy społecznej?

Ze słowami szacunku

Poseł Leszek Miller

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18196)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie limitów kredytów inwestycyjnych

z dopłatą do oprocentowania

prośbami zrzeszonych banków spółdzielczych oraz

klientów proszę Pana Ministra o informację, kiedy

zostanie przyznany limit akcji kredytowej do kredy-

tów inwestycyjnych z dopłatami do oprocentowania

na rok 2013.

Przyznany dotychczas limit został już

rozdysponowany w pełnej wysokości na poszczególne

banki kredytujące już 18 kwietnia 2013 r. pod kon-

kretne wnioski złożone przez klientów.

Banki odno-

towują zwiększony popyt na te kredyty.

Sytuacje po-

garsza wyczerpanie środków na uruchomienie in-

nych instrumentów finansowych przeznaczonych dla

rolników, takich jak kredytu z linii CSK – z dopłata-

mi do spłaty kapitału, czy środków w ramach progra-

mów realizowanych z wykorzystaniem funduszy

unijnych przeznaczonych dla inwestycji w rolnictwie,

jak również w przetwórstwie płodów rolnych i brak

następnych instrumentów finansowych realizujących

cele wspierania rolnictwa z uwagi na kończący się

okres programowania 2007–2013.

Z analizy przepro-

wadzonej w bankach zrzeszonych w Grupie BPS wy-

nika, że pomimo niskiej rentowności kredytów prefe-

rencyjnych zaangażowanie w udzielanie tych kredy-

tów powinno wynieść w bieżącym roku ok. 1,5 mld zł.

Wiele banków spółdzielczych posiada portfel kredy-

towy oparty w przeważającej części na kredytach

preferencyjnych.

W sytuacji gdy nie zostaną zrekom-

pensowane w odpowiednim czasie aktualnie pono-

szone straty wynikające z zawartych transakcji

z dopłatami ARiMR do oprocentowania, może to do-

prowadzić do nieodwracalnych negatywnych skut-

ków ekonomiczno-finansowych w tym środowisku.

Szanowny Panie Ministrze!

Znam istniejące ogra-

niczenia wynikające z budżetu państwa.

Jednak

ograniczenia te negatywnie mogą także odbić się na

realizowanych inwestycjach w obszarach wiejskich,

go pogorszenia sytuacji wielu gospodarstw.

Z rozmów

z przedstawicielami sektora bankowego wiem, że są

głęboko zainteresowani uczestnictwem w finansowa-

niu rozwoju rolnictwa i przebudowy obszarów wiej-

skich.

I jest na to wiele przykładów, jak chociażby

aktywne angażowanie się banków w udzielanie rol-

nikom kredytów z realizowanymi przez ARiMR do-

płatami do oprocentowania.

Mając powyższe na względzie, proszę Pana Mini-

stra o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Dlaczego, mimo napływających z banków spół-

dzielczych do ministerstwa informacji o wyczerpaniu

przyznanego dotychczas limitu akcji kredytowej do

kredytów inwestycyjnych z dopłatami do oprocento-

wania na rok 2013, nie poczyniono żadnych kroków,

by zapobiec sytuacji, w której banki na dzień dzisiej-

szy nie dysponują już wolnym limitem tych akcji?

2.

Czy ministerstwo zamierza – jeżeli tak, to kie-

dy – podjąć pilne działania mające na celu poprawie-

nie dochodowości kredytów preferencyjnych poprzez

chociażby wprowadzenie mechanizmów pozwalają-

cych na kreowanie współczynnika na ruchomym po-

ziomie, uzależniając jego zmianę od tendencji wzro-

stowej stóp procentowych i możliwości finansowych

budżetu państwa?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

w sprawie limitów kredytów inwestycyjnych

prowadzonej w bankach zrzeszonych w Grupie BPS

208

wynika, że pomimo niskiej rentowności kredytów pre-

ferencyjnych zaangażowanie w udzielanie tych kredy-

preferencyjne mają jakże pozytywny wpływ na go-

spodarkę narodową poprzez stymulacyjne oddziały-

wanie na wzrost działań inwestycyjnych, a tym sa-

mym na wzrost dochodów państwa z wpływów z po-

datków pośrednich.

Może to spowodować nie tylko

spadek dynamiki rozwoju rolnictwa i obszarów wiej-

skich, ale i wzrost bezrobocia i obciążeń sektora pub-

licznego.

Z rozmów z przedstawicielami sektora ban-

kowego wiem, że są głęboko zainteresowani uczest-

nictwem w finansowaniu rozwoju rolnictwa i przebu-

dowy obszarów wiejskich.

I jest na to wiele przykła-

dów, jak chociażby aktywne angażowanie się banków

w udzielanie rolnikom kredytów z realizowanymi

przez ARiMR dopłatami do oprocentowania.

(nr 18198)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie sposobu działania operatorów

ich umów na świadczenie usług

telekomunikacyjnych

Panie Ministrze!

W dniu 21 maja br. TVP 1 wyemi-

towała w wydaniu „Ekspresu Reporterów” niepoko-

jący materiał pt. „Umowa”.

Przedstawiona w nim sy-

tuacja dotyczy grupy mieszkańców Śląska, lecz jestem

przekonany, iż ujawnione w nim działania przestępcze

mogą mieć miejsce na terenie całego kraju.

W wyniku sfałszowania podpisów na umowach

o świadczenie usług telekomunikacyjnych klienci jed-

nej z firm telefonii komórkowej z tytułu nieopłaco-

nych faktur stali się jej dłużnikami.

Jednym ze skut-

ków było zablokowanie dotychczas użytkowanych

numerów telefonicznych, dla których umowy zostały

prawidłowo zawarte, oraz ciągłe monity ze strony

firmy z wezwaniami do uregulowania nienależnych

operatorowi świadczeń.

Jak wynika z reportażu z nieoficjalnych informa-

cji przekazanych przez Policję, osobą, która sfałszo-

wała umowy, podrabiając na nich podpisy, jest współ-

pracownik operatora, który miał dostęp do bazy da-

nych osobowych abonentów.

Klienci zgłosili sprawę Policji, czego efektem, po

wielu miesiącach (!), były postanowienia o umorzeniu

postępowania wydane przez prokuraturę z powodu

niemożności wykrycia sprawców z jednoczesnym jed-

noznacznym stwierdzeniem na podstawie analizy

grafologicznej sfałszowania podpisu.

Operator odmówił poszkodowanym udostępnie-

nia kopii umów z podpisem, powołując się na to, iż

nawet, jeśli umowa została sfałszowana, to chroniąc

dane osobowe faktycznego fałszerza (!), na podstawie

udostępnić, a jedynie wydrukować jej treść bez pod-

pisu.

Ponadto po przekazaniu postanowienia o umo-

rzeniu postępowania ze wskazaniem na sfałszowanie

umowy jeden z klientów otrzymał pismo od operato-

ra, iż nie zmienia to jego sytuacji i powinien uregu-

lować należności wynikające z tej umowy.

W związku z opisanym wyżej stanem faktycznym

zwracam się o udzielenie odpowiedzi na następujące

pytania:

czasie nasileniem się w sytuacjach konfliktowych ze

strony operatów w stosunku do klientów postawy

przerzucania ciężaru wyjaśnienia wątpliwości na klien-

ta przy jednoczesnej bardzo częstej co najmniej bier-

nej postawie operatora rząd przewiduje wprowadze-

nie regulacji cywilizujących takie sytuacje, tzn. wy-

muszających na operatorach konieczność skutecz-

nych działań w celu wyjaśnienia zaistniałych niepra-

209

widłowości?

Szczególnie w odniesieniu do zachowań

pracowników i współpracowników operatorów, któ-

rych niezgodne z prawem działania powodują m.in.

skutki jak opisane powyżej.

2.

Czy domaganie się przez operatora uregulowa-

nia wystawionych faktur na podstawie sfałszowa-

nych umów znajduje oparcie w obowiązujących prze-

pisach i czy takie zachowanie nie narusza treści wy-

danej koncesji na świadczenie usług telekomunika-

cyjnych przez operatora (możliwość wyłudzenia świad-

czeń pieniężnych)?

3.

Czy resort, Urząd Komunikacji Elektronicznej

bądź inna instytucja centralna prowadzi monitoring

postępowania operatorów wobec klientów w spra-

wach jak wyżej opisana?

Jeśli tak, jakie są jego usta-

lenia?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

(nr 18199)

do ministra zdrowia

w sprawie sposobu przeprowadzania kontroli

w podmiotach realizujących kontrakty

w ramach umowy

zm.), dalej s.d.g., do kontroli świadczeniodawców

przeprowadzonych przez Narodowy Fundusz Zdro-

wia na podstawie art. w trybie art. 64 ustawy z dnia

działalności gospodarczej przedsiębiorców przepro-

wadzana jest na zasadach określonych w ustawie

pośrednio stosowanych przepisów powszechnie obo-

wiązującego prawa wspólnotowego albo z ratyfiko-

wanych umów międzynarodowych.

Jedynie w zakre-

sie nieuregulowanym w rozdziale 5 ustawy s.d.g.

stosuje się przepisy ustaw szczególnych, stosownie do

postanowień art. 77 ust. 2.

Stosowanie przepisów ustawy s.d.g. do kontroli

przeprowadzanych przez NFZ potwierdzone zostało

ponadto wyrokiem Sadu Rejonowego dla m.st. War-

szawy w Warszawie w sprawie I C 1129/10.

Niejedno-

krotnie także minister zdrowia dokonywał interpre-

tacji tego zagadnienia prawnego (MZ-UZ-PR-71-28564/

MM/12. MZ-UZ-RP-71-20098/1/JC/10), przychylając

się do stanowiska, że przepisy s.d.g. mają zastosowanie

do przeprowadzanych kontroli, a zwłaszcza o termi-

nach dokonywania zawiadomień.

W związku z tym zadaję następujące pytania:

Czy do kontroli przeprowadzanych przez NFZ

u świadczeniodawcy będącego spółką z o.o. prowa-

dzącą podmiot leczniczy zastosowanie mają przepisy

ustawy o swobodzie działalności gospodarczej?

Czy NFZ ma obowiązek dokonywać zawiadomień

o zamiarze przeprowadzenia kontroli w terminach

wskazanych w ustawie o swobodzie działalności go-

spodarczej?

Która z ustaw ma charakter nadrzędny?

Czy przeprowadzenie kontroli u świadczeniodaw-

cy przeprowadzonej z pogwałceniem przepisów usta-

wy o swobodzie działalności gospodarczej czyni kon-

trolę nieważną, a jej rozstrzygnięcia powinny zostać

uchylone?

Z poważaniem

Poseł Artur Bramora

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18200)

do ministra środowiska

w sprawie trudności w uzyskiwaniu

Od dłuższego czasu do mojego biura poselskiego

napływają niepokojące informacje o szkodach wyrzą-

dzonych przez wzmożoną aktywność bobrów, głównie

w powiecie zawierciańskim oraz o trudnościach

w uzyskiwaniu należnych odszkodowań z tytułu po-

niesionych strat.

W Polsce bóbr europejski jest objęty ochroną ga-

tunkową we współczesnym znaczeniu od 1952 r.

W 2001 r. ustalono, że bobra obejmuje częściowa

ochrona.

Na terenach o szczególnym nasileniu szkód

ze strony bobrów dokonywane są odstrzały redukcyj-

ne bądź odłów.

Działalność bobrów teoretycznie jest korzystna

dla środowiska poprzez zachowanie różnorodności

biologicznej i kondycji naturalnych ekosystemów, lecz

często powoduje zalewanie łąk, pastwisk i lasów pry-

watnych.

Żeremia i tamy bobrowe budowane na rze-

kach powodują miejscowe podtopienia, które unie-

możliwiają koszenie łąk, co stanowi podstawę do

ograniczenia dopłat bezpośrednich i w konsekwencji

powoduje nakładanie kar na rolników.

Działalność bobrów może powodować również

niszczenie budowli hydrotechnicznych takich jak

210

wały przeciwpowodziowe, co w konsekwencji może

zagrażać zdrowiu lub życiu ludzi.

Budowane podziemne korytarze utrudniają pro-

wadzenie wszelkich prac polowych i powodują uszko-

dzenia sprzętu rolniczego.

Bobry powodują zniszcze-

nia również na terenach wpisanych do rejestru za-

bytków poprzez niszczenie wielu drzew pomników

przyrody, ścinają drzewa, które następnie uszkadza-

ją linie energetyczne i budynki.

Pomimo uregulowań prawnych uzyskanie satys-

fakcjonujących odszkodowań wymaga skomplikowa-

nych dochodzeń merytoryczno-prawnych.

Aktualny

stan w tym zakresie jest niezadowalający, a środki

przeznaczone na wypłatę odszkodowań nie pokrywa-

ją poniesionych strat.

W związku z powyższym mam do Pana Ministra

następujące pytania:

1.

Czy ministerstwo przewiduje podjęcie działań

legislacyjnych w zakresie uproszczenia procedur

ubiegania się o odszkodowanie za szkody wyrządzone

przez bobry?

2.

Czy możliwe jest zwiększenie środków przezna-

czonych na wypłaty odszkodowań do kwoty zapew-

niającej pokrycie poniesionych strat?

3.

Czy w Pańskim resorcie prowadzone są prace

nad zmianą przepisów dotyczących ochrony tych

zwierząt?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Pięta

Sosnowiec, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18201)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Zarząd PKP SA pod-

jął działania zmierzające do sprzedaży lub likwidacji

PKP Informatyka.

Spółka ta jest dostawcą systemów informatycz-

nych dla głównych spółek wchodzących w skład

PKP SA, posiada zatem kluczowe w tym zakresie

zasoby kadrowe oraz wiedzę i doświadczenie nie-

zbędne do skutecznego funkcjonowania w ramach

spółek PKP SA.

Eliminacja przedsiębiorstwa z rynku musi wywo-

łać problemy, których konsekwencje trudno jest sobie

dziś wyobrazić.

Co więcej, PKP Informatyka wypra-

cowała w latach 2011–2012 zyski ze swojej działalno-

ści, odpowiednio 4,5 mln zł w 2011 r. i 12 mln zł

w 2012 r.

W planach na ten rok założono zysk ok.

9 mln PLN, z którego mają być sfinansowane zwol-

nienia pracowników.

Ponadto PKP Informatyka dys-

ponuje niezwykle atrakcyjną działką przy Alejach

Jerozolimskich w Warszawie.

1.

Jakie jest uzasadnienie działań zmierzających

do sprzedaży lub likwidacji tego przedsiębiorstwa?

2.

Jakie będą losy nieruchomości stanowiących

własność spółki?

3.

W jaki sposób PKP SA zamierza zapewnić ob-

sługę informatyczną firm kolejowych, które korzy-

stają dziś z usług PKP Informatyka w ramach Grupy

PKP (PKP Cargo, PKP PLK, pozostałych spółek

świadczących usługi przewozu w grupie PKP) oraz

poza nią (Arriva, Przewozy Regionalne, Koleje Dol-

nośląskie), jak również dla takich odbiorców jak PKP

Energetyka, Telekomunikacja Kolejowa i systemów

informatycznych związanych ze sprzedażą i rezerwa-

cją biletów?

4.

Czy ministerstwo posiada dane dotyczące kosz-

tów, które powstaną w zakresie obsługi informatycz-

nej podstawowych spółek grupy PKP?

Jeżeli tak, to

jakie będą koszty obsługi informatycznej powyższych

spółek w latach 2013–2015.

5.

Jaki będzie los załogi w przypadku kontynuo-

wania działań zmierzających do sprzedaży spółki

– czy będzie negocjowany pakiet socjalny bądź

w przypadku likwidacji jak kierownictwo PKP SA

zamierza rozwiązywać problemy pracownicze?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 22 maja 1213 r.

Interpelacja

(nr 18202)

do ministra skarbu państwa

w sprawie połączeń oferowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Po upadku linii lotni-

czych AeroSvit Ukrainian Airlines Ukraina nie po-

siada bezpośredniego połączenia lotniczego z Kanadą

i USA.

Istniejący flagowy przewoźnik Ukraine Inter-

national Airlines nie oferuje połączeń do Ameryki

Północnej.

Tymczasem w Kanadzie żyje spora diaspora po-

chodzenia ukraińskiego, szacuje się, że jest to ok.

1,2 mln obywateli, co czyni Kanadę trzecim na świe-

cie krajem o populacji ukraińskiej.

Dla porównania

Polonia kanadyjska to ok. 1 mln osób.

W USA żyje

900 tys. obywateli pochodzenia ukraińskiego.

211

Jest to szansa na rozwój połączeń na trasie Ukra-

ina – Kanada/USA przez Warszawę, która powinna

być podjęta przez PLL LOT.

Jednak rozkład lotów

z Ukrainy nie pozwala na dogodne przesiadki, samo-

lot z Odessy przylatuje o 15.35, ze Lwowa o 14.40,

z Kijowa o 15.05 i 19.05.

Uniemożliwia to przesiadkę

na łotewskiego Boeinga do Toronto, który odlatuje

o 12.50 lub 14.25 (jedynie we wtorek, piątek i nie-

dzielę o 16.45).

Podobnie niekorzystny rozkład doty-

czy trasy do Nowego Jorku JFK (6 razy w tygodniu

odlot o 13, jedynie 2 razy w tygodniu o 17.20) i Chi-

cago (7 razy w tygodniu odlot o 12.10, jedynie 3 razy

w tygodniu o 16.30).

W ostatnich latach SAS i Lufthansa znacznie

zwiększyły oferowanie z polskich portów lotniczych,

do kilku lotów dziennie, przejmując ruch do Europy

i poza kontynent.

Wzory aktywnego planowania siat-

ki połączeń istnieją i należy je wykorzystywać.

Za-

rząd PLL LOT wielokrotnie zapowiadał budowę

hubu przesiadkowego w Warszawie, ale jeśli siatka

połączeń to uniemożliwia, to pasażerowie nie będą

się przesiadać.

Pańscy poprzednicy pp.

Grad i Budzanowski zo-

stawili LOT w trudnej sytuacji.

Ma Pan szansę to

zmienić.

1.

Czy podejmie Pan aktywne działania jako re-

prezentujący Skarb Państwa w akcjonariacie PLL

LOT w celu optymalizacji połączeń z Ukrainy via

Warszawa do Kanady i USA?

2.

Czy przedstawiciele Skarbu Państwa w Radzie

Nadzorczej PLL LOT podejmą temat godzin połączeń

z miast ukraińskich, tak aby umożliwiały przesiadkę

na loty transatlantyckie?

3.

W interpelacji nr 13984 pytałem o użycie B-777

we flocie PLL LOT.

Z zadowoleniem zauważam, że

samolot ten w maju ma obsługiwać połączenie do To-

ronto.

Czy PLL LOT rozważy pozostawienie go we

flocie, aby zapewnić stałe większe oferowanie na tej

trasie po zmianie godzin przylotów i ewentualnej ak-

cji informacyjnej wśród publiczności ukraińskiej?

Z poważaniem

Poseł Paweł Szałamacha

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(nr 18203)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zwolnienia samorządów,

toryczną odpowiedź w sprawie zwolnienia samorzą-

dów, które otrzymały dotacje z różnych źródeł finan-

sowania na zakup sprzętu komunalnego (samochody

śmieciarki, pojemniki na odpady), z obowiązku utrzy-

mania trwałości projektów.

Uregulowania zawarte w ustawie śmieciowej bu-

dzą wiele kontrowersji i stwarzają coraz to nowe nie-

jasności.

Mianowicie wiele samorządów skorzystało

z pomocy urzędów marszałkowskich w ramach dzia-

łania 321: Podstawowe usługi dla gospodarki i lud-

ności wiejskiej objętego PROW na lata 2007–2013.

Dzięki tej pomocy otrzymały dofinansowania na

śmieciarki czy pojemniki na odpady itp.

Przez ko-

lejne lata sprzęt użytkowano zgodnie z zakresem

operacji.

niektórych innych ustaw nakłada na gminy nowy

system gospodarowania odpadami.

Zgodnie z art. 6d

ust. 1 ww. ustawy „Wójt, burmistrz lub prezydent

ruchomości, o których mowa w art. 6c, albo przetarg

„zwycięzcą” przetargu, przedsiębiorcą, gmina podpi-

sze umowę na realizację tych zadań.

Gminne zakła-

dy gospodarki komunalnej, w które już zainwestowa-

no wspomniane wyżej środki, nie mogą brać udziału

w przetargu, ponieważ są samorządowymi zakłada-

mi budżetowymi.

Wynika z tego, że beneficjenci bę-

dący samorządowymi jednostkami budżetowymi nie

będą mogli utrzymać trwałości projektu przez okres

wa się pytanie: Czy nie byłoby prościej, żeby to właś-

nie gminne zakłady gospodarki komunalnej zajmo-

wały się odbiorem odpadów komunalnych?

Mogłyby

wtedy utrzymać trwałość projektu i w pełni wyko-

rzystać zakupiony sprzęt.

Kolejny problem to drastyczny wzrost cen za od-

bieranie odpadów.

Z zaproponowanych przez władze

gmin cen i sposobu ich naliczania wynika, że opłaty

będą znacznie przewyższać ilość odpadów, jaką oby-

watele w ogóle będą w stanie „wyprodukować”.

Wy-

chodzi na to, że tych trzeba będzie po prostu szukać

w obrębie zamieszkania czy może nawet dalej, żeby

212

wypełnić ilość odpadów, za jaką się zapłaci, albo ina-

to szczególnie obszarów wiejskich, gdzie produkcja

odpadów i ich ilość wygląda zupełnie inaczej niż

w miastach.

Z praktycznego punktu widzenia ustawa

wydaje się dezorganizować to, co do tej pory działało

dobrze.

Kolejna kwestia to problem kontroli, czy śmiecie,

które miałyby być segregowane, naprawdę będą pod-

dawane tej segregacji.

Samorządy nie mają pomysłu,

jak kontrolować, czy odpady rzeczywiście są segrego-

wane.

Mówi się o specjalnych inspektorach, którzy

będą fizycznie sprawdzać, co znajduje się w pojemni-

kach.

Kolejnym kuriozalnym pomysłem jest wprowa-

dzenie w śmietnikach kamer, które prawdopodobnie

padną ofiarą chuliganów lub bezdomnych, szukają-

cych na śmietnikach czegoś, co może być jeszcze

przydatne do użytku.

Obywatele żartobliwie twier-

dzą, że to chyba jedyny plus tego rozwiązania.

Szko-

da tylko, że będą musieli to finansować.

Cały projekt, jak donosi serwis wp.pl, zwrócił

uwagę generalnego inspektora ochrony danych oso-

bowych, ponieważ wiąże się z pobieraniem od obywa-

teli dużej ilości danych osobowych, jak PESEL, nu-

mer telefonu czy stopień pokrewieństwa.

Jeśli na

podstawie wykładni GIODO wojewodowie będą ma-

sowo unieważniać uchwały rad gmin, może to spara-

liżować wdrożenie nowego systemu gospodarowania

odpadami.

Mając powyższe na uwadze, proszę o odpowiedź

na pytania:

1.

Czy gminne zakłady gospodarki komunalnej

będą mogły zostać zwolnione w części z obowiązku

2.

Jeśli nie, to z jakimi konsekwencjami muszą się

liczyć?

3.

Dlaczego te właśnie zakłady nie są dopuszczone

do przetargu lub czemu im nie powierza się odbioru

odpadów komunalnych, skoro już posiadają potrzeb-

ny sprzęt i do tej pory mogły zajmować się realizacją

wspomnianych zadań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Kazimierz Ziobro

Łańcut, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18204)

do ministra edukacji narodowej

Nauczanie religii po II wojnie światowej w szko-

łach publicznych zostało wyeliminowane przez ko-

munistów w 1961 r. ustawą sejmową.

Dopiero na sku-

tek zmian ustrojowych w 1990 r. i podpisaniu kon-

kordatu między Rzecząpospolitą Polską a Stolicą

Apostolską religia powróciła do przedmiotów naucza-

nych w polskich szkołach.

Na mocy obowiązującego

rozporządzenia ministra edukacji narodowej i sportu

nauczania w szkołach publicznych, zgodnie z § 2 ust. 1,

wprowadzono regulację, iż ramowy plan nauczania

określa tygodniowy wymiar godzin zajęć religii i ety-

ki w wymiarze sześciu godzin dla każdego etapu edu-

kacyjnego.

Na podstawie ww. planu nauczania, zgod-

nie z § 3 ust. 1, dyrektor szkoły ustala szkolny plan

godzin zajęć lekcyjnych dla poszczególnych klas i od-

działów na danym etapie edukacyjnym, tj. po dwie

godziny tygodniowo.

Strona kościelna już od kilku lat zwraca się

z wnioskiem o wprowadzenie możliwości zdawania

przez uczniów religii na maturze, bowiem już pięć lat

temu zostały spełnione wszelkie wymagania, by moż-

na było podjąć taką decyzję.

Ma to istotne znaczenie

dla wielu tysięcy uczniów, którzy podejmują studia

teologiczne na uniwersytetach państwowych.

Możli-

we jest zdawanie matury z tańca czy filozofii, a wciąż

nie można zdawać egzaminu maturalnego z teologii

– jednej z najstarszych dyscyplin naukowych.

Igno-

rowany jest głos Kościoła katolickiego oraz potrzeby

osób wierzących w naszym kraju, a MEN uchyla się

od spotkań z przedstawicielami Kościoła w tej tak

ważnej sprawie.

Kierowany przez Panią resort zobowiązał się do

połowy kwietnia przedstawić analizę prawną tego

zagadnienia, co nie nastąpiło do dnia dzisiejszego.

Konieczność niezwłocznego podjęcia decyzji wynika

z wchodzącej do szkół ponadgimnazjalnych nowej

podstawy programowej, skutkującej zdawaniem ma-

tury w 2015 r. według nowych zasad.

W związku z powyższym chciałabym zapytać Pa-

nią Minister:

1.

Kiedy możliwe będzie zdawanie egzaminu ma-

turalnego z przedmiotu religia?

stroną kościelną?

3.

Dlaczego strona kościelna nie otrzymuje odpo-

wiedzi na wnioski o wprowadzenie religii jako przed-

miotu maturalnego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Dorota Wróbel

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

213

Interpelacja

(nr 18205)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nagminnego łamania

praw pracowniczych i związkowych

w firmach na terenie Katowickiej Specjalnej

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że ślą-

sko-dąbrowska „Solidarność” zaapelowała do władz

Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (KSSE)

o interwencje w działających na jej terenie firmach,

gdzie nagminnie łamane są prawa pracownicze

i związkowe, a wyroki sądów – lekceważone.

„W na-

szej ocenie odpowiedzialność za takie praktyki spada

zarówno na zarządy poszczególnych firm działają-

cych w KSSE, jak i na władze strefy.

Dlatego też do-

magamy się natychmiastowej interwencji” – napisał

w liście do prezesa KSSE szef śląsko-dąbrowskiej

„Solidarności”.

Jego zdaniem brak reakcji władz strefy będzie

oznaczać świadome tolerowanie łamania prawa

w firmach działających w KSSE.

„To z kolei zmusi

nas do podjęcia zdecydowanych działań protestacyj-

nych” – napisali związkowcy.

Przedstawiciele „Soli-

darności” przypominają, że zasadniczym celem utwo-

rzenia KSSE było stworzenie nowych miejsc pracy

w regionie, co zakończyło się sukcesem.

Wskazują

jednak, że nie zwalnia to pracodawców z przestrze-

gania praw pracowniczych.

„Niestety część zagra-

nicznych inwestorów traktuje swoje zakłady jak ma-

szynki do robienia pieniędzy, a zasady w nich panu-

jące bardziej przypominają XIX-wieczny kapitalizm

niż współczesne, europejskie standardy traktowania

pracowników” – napisał szef śląsko-dąbrowskiej „So-

lidarności” do prezesa strefy.

Podczas wtorkowej kon-

ferencji prasowej w Katowicach związkowcy z „Soli-

darności” przedstawili przykłady świadczące – ich

zdaniem – o łamaniu prawa w trzech firmach: BMZ

Poland w Gliwicach oraz Aweco Polska Appliance

i Nexteer Automotive Poland w Tychach.

Mówili

m.in. o zwalnianiu liderów związkowych, szykano-

waniu pracowników za zapisywanie się do związków

oraz niezatrudnianiu pracowników prawomocnie

przywróconych do pracy decyzjami sądów.

W ubie-

głym tygodniu jeden z menedżerów uderzył działacza

związkowego, który – wraz z komornikiem – towa-

rzyszył kobiecie w powrocie do pracy.

Strefy Ekonomicznej?

2.

Jakie stanowisko w celu zapewnienia ochrony

praw pracowniczych pracownikom Katowickiej Spe-

cjalnej Strefy Ekonomicznej zamierza podjąć mini-

sterstwo?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 22 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18206)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie kolejnego wzrostu bezrobocia

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że obec-

na władza prezentuje „postawę całkowitej bierności”

wobec problemu bezrobocia.

W Szczecinie w sobotę

18 maja odbyła się konferencja „Więcej pracy”.

Na

spotkanie przybyli m.in. politycy PiS i szefowie „So-

lidarności” kilku regionów.

Zaproszeni byli także

przedsiębiorcy i środowiska naukowe.

Zgromadzeni

rozmawiali o rynku pracy w Polsce oraz sposobach

walki z bezrobociem.

Związkowcy i parlamentarzyści

podkreślali, że upadek Stoczni Szczecińskiej przyczy-

nił się do degradacji tamtejszego regionu.

Drastycz-

nie wzrosło bezrobocie.

Wszyscy zgodnie podkreślali,

że specjaliści, którzy budowali statki, dziś pracują

w innych krajach, bo w Polsce nie ma pracy.

Oznacza

to, że Polska traci siły, a nasza przyszłość jest zagro-

żona.

Mamy do czynienia z sytuacją bardzo specy-

ficzną.

Otóż ta władza jakby się bezrobociem, uciecz-

ką ludzi z Polski nie przejmuje.

Fundusze na walkę

z bezrobociem są ograniczane.

Mamy do czynienia

wieku emerytalnego, w tej chwili projekt, żeby godzi-

ny pracy rozliczać w skali roku – to, można powie-

dzieć, atakowanie pracowników, atakowanie tych

ludzi, którzy są w dalszym ciągu także w ustroju

rynkowym podstawą – bo to oni tworzą jego zasad-

niczą wartość.

1.

Jakie działania zostaną podjęte przez rząd jako

odpowiedź na rosnące bezrobocie (szczególnie wśród

ludzi młodych)?

2.

Jakie działania dotychczas zostały podjęte

w celu ograniczenia emigracji zarobkowej Polaków?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18207)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zagrożenia prywatyzacją

Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że Miej-

skie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Białym-

stoku jest zagrożone prywatyzacją.

W związku z sy-

tuacją na najbliższą niedzielę 26 maja zaplanowano

referendum, aby mieszkańcy miasta opowiedzieli się

„za” bądź „przeciw” sprzedaży MPEC.

Istnieją po-

214

ważne argumenty, żeby nie sprzedawać MPEC.

Bra-

kuje jednak argumentów, żeby go sprzedać.

Jeżeli

dojdzie do prywatyzacji MPEC, wówczas pracę może

stracić wiele osób.

MPEC w Białymstoku jest mono-

polistą, a monopolistów się nie sprzedaje.

Najbardziej

tej prywatyzacji boją się pracownicy, ponieważ nie

wiadomo, ilu ludzi straci pracę w związku z zapowia-

daną prywatyzacją.

1.

Jakie są argumenty przemawiające za sprzeda-

żą Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej

w Białymstoku?

2.

Jakie podmioty ubiegają się o wykupienie Miej-

skiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Bia-

łymstoku?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

w sprawie zagrożenia prywatyzacją

2.

Ilu pracowników straci pracę w wyniku prywa-

tyzacji Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Ciep-

lnej w Białymstoku?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18208)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kolejnych protestów dotyczących

obniżenia wieku szkolnego

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że coraz

więcej środowisk sprzeciwia się obniżaniu wieku

szkolnego.

Do protestujących przeciw takim rozwią-

zaniom dołączają nauczyciele i naukowcy z Polskiej

Akademii Nauk.

Obowiązkowi szkolnemu dla sześ-

ciolatków sprzeciwia się Sekcja Krajowa Oświaty i Wy-

chowania NSZZ „Solidarność”.

Między innymi o tej

kwestii przedstawiciele związku będą rozmawiać już

w czerwcu na posiedzeniu rady sekcji krajowej.

W przesłanym komunikacie oświadczono, że decyzję

w tej sprawie należy pozostawić rodzicom.

Zwrócono

również uwagę na potrzebę stworzenia odpowiednich

warunków w szkołach.

Fundacja Rzecznik Praw Ro-

dziców zebrała już ponad 360 tys. głosów pod wnio-

skiem o referendum w tej sprawie.

Rodzice nie zga-

dzają się na to, żeby ich dzieci zapychały dziurę

w ZUS-ie.

To jest cel reformy obniżającej wiek szkol-

ny.

Dzieci mają szybciej skończyć szkołę i iść do pra-

cy, żeby ratować tonący budżet – twierdzą rodzice.

Przeciwko tym zmianom wypowiada się także Komi-

tet Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk.

Pedagodzy z PAN krytykują politykę edukacyjną Pani

Minister, zarzucając „przejawy bezmyślności” i „nie-

dojrzałość polityczną”.

Były wiceminister edukacji,

dziś działacz „Solidarności”, W. K. uważa, że wiele

polskich szkół jest nieprzygotowanych do przyjęcia

młodszych dzieci.

Podobnego zdania są także pedago-

dzy z PAN.

Braki w przygotowaniu szkół pod wzglę-

dem prawnym, kadrowym i organizacyjnym są dra-

styczne i dotyczą m.in. nauczycieli przygotowanych

ku, rozwiązań całodziennej opieki wykraczającej poza

nych, terenów zabaw – stwierdzają pedagodzy.

1.

Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec po-

stulatów wystosowanych przez Sekcję Krajową Oświa-

ty i Wychowania NSZZ „Solidarność”?

2.

Czy prawdą jest, że istnieją rażące braki

w przygotowaniu szkół pod względem prawnym, ka-

drowym i organizacyjnym, które dotyczą m.in. na-

uczycieli nieprzygotowanych profesjonalnie do zajmo-

wania się dziećmi w tym wieku, braku rozwiązań

renów zabaw?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

215

Interpelacja

(nr 18209)

do ministra środowiska

w sprawie wysokich kosztów organizacji

szczytu klimatycznego w Warszawie

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że bu-

dżet państwa wyda 100 mln zł na organizację szczy-

tu klimatycznego, jaki na przełomie listopada i grud-

nia odbędzie się w Warszawie.

Sejmowa Komisja Fi-

nansów Publicznych zgodziła się przesunąć taką

kwotę w planie finansowym Narodowego Funduszu

Ministerstwo Finansów twierdzi, że będzie kontro-

lować wydatki związane ze szczytem klimatycznym,

licząc, że uda się zaoszczędzić część pieniędzy z pla-

nowanych 100 mln zł.

Te wydatki przechodzą przez

budżet państwa, dlatego powinny być wykreowane

jak najoszczędniej.

1.

Z czego wynikają tak wysokie koszty organiza-

cji szczytu klimatycznego w Warszawie?

2.

Na jakie konkretne działania zostaną przezna-

czone powyższe środki?

3.

Jakie koszty przy organizacji konferencji kli-

matycznej poniesiono w 2008 r. w Poznaniu?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18210)

do ministra edukacji narodowej

wprowadzającej obniżenie wieku szkolnego

nowelizacji ustawy o sześciolatkach w szkole czekają

teraz konsultacje społeczne.

W myśl rządowego pro-

jektu datą wprowadzenia obniżonego wieku szkolne-

go pozostaje 1 września 2014 r.

Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej skierowało nowelizację do konsultacji

zewnętrznych.

Mają wziąć w nich udział m.in. Sekcja

Krajowa Wychowania i Oświaty NSZZ „Solidarność”,

Rada Szkół Katolickich i Sekretariat Konferencji

Episkopatu Polski.

Reforma ustawy o szkolnictwie budzi od początku

protesty społeczne i niepokój rodziców.

Wielu peda-

gogów i nauczycieli zwraca uwagę, że sześciolatki nie

są gotowe na to, aby rozpocząć edukację.

Podkreśla

się również niewystarczające przygotowanie placó-

wek szkolnych do przyjęcia młodszych dzieci.

Coraz

poważniejszym problemem jest także zjawisko łącze-

nia szkół – np. podstawowych z gimnazjami, co rodzi

kolejną przeszkodę dla obniżenia wieku szkolnego.

W debacie na temat posyłania sześciolatków do szkół

przewija się również argument wskazujący na to, że

nie powinno wprowadzać się obligatoryjności tego

zapisu.

1.

Czy system edukacji w Polsce jest w całości

przygotowany organizacyjnie na przyjęcie sześciolat-

ków do szkół?

2.

Jeśli nie, to który z regionów ma największy

problem z przyjęciem sześciolatków do szkół?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18211)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wykluczenia osób

z upośledzeniem umysłowym

Szanowny Panie Ministrze.

Prasa donosi, że pań-

stwo za mało wspiera osoby z upośledzeniem umysło-

wym, a istniejące prawo nie pozwala im normalnie

funkcjonować w społeczeństwie.

Swoją niełatwą sy-

tuację niepełnosprawni intelektualnie wspierani

przez organizacje pozarządowe przedstawili na zor-

ganizowanej w Sejmie debacie.

Co ważne, głos pod-

czas publicznego spotkania miały – po raz pierwszy

– właśnie osoby dotknięte upośledzeniem umysło-

wym.

Wnioski tzw. self-adwokatów, czyli niepełno-

sprawnych, którzy sami bronili swoich praw, trafią

do rządzących jako petycja o zmianę prawa, tak aby

pozwoliło ono na lepsze funkcjonowanie takich osób

w społeczeństwie.

Najważniejszymi kwestiami, które

– zdaniem uczestników debaty – należy zmienić, są

zapisy o dziedziczeniu mieszkania, niemożności za-

warcia małżeństwa czy udziału w wyborach.

Zwra-

cali również uwagę na to, że tak jak wszyscy, oni

także płacą podatki, a ich potrzeby i tak nie są

uwzględniane w wydatkowaniu pieniędzy publicz-

nych.

Żalili się też na wciąż istniejące blokady na

rynku pracy, które rodzą się najczęściej ze strachu

pracodawców, że osoby z upośledzeniem umysłowym

byłyby gorszymi pracownikami.

Jak się okazuje, bar-

dzo często samorządy nie potrafią dysponować pie-

niędzmi na edukację dzieci z upośledzeniem umysło-

wym, a po skończeniu przez nie nauki państwo prze-

staje się nimi interesować.

1.

Jakie rozwiązania proponuje rząd w celu likwi-

dacji wciąż istniejącej blokady na rynku pracy, która

rodzi się najczęściej ze strachu pracodawców, że oso-

by z upośledzeniem umysłowym byłyby gorszymi

pracownikami?

216

2.

Jakie działania dotychczas podjął rząd w celu

poprawienia jakości życia osób z upośledzeniem umy-

słowym w Polsce?

3.

Jak potrzeby osób z upośledzeniem umysłowym

zostały uwzględniane w wydatkowaniu pieniędzy

publicznych w obecnym budżecie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18212)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dyskryminacji osób

z niepełnosprawnością

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że pań-

wydarzenia należy powiedzieć również o zbiórce

podpisów pod inicjatywą ustawodawczą „Stop abor-

cji”, której celem jest zniesienie w obecnie obowią-

zującym prawie w Polsce przesłanki eugenicznej.

Chodzi o zmianę ustawy aborcyjnej, tak aby podej-

rzenie wady genetycznej u dziecka (czyli również upo-

śledzenie umysłowe) nie było czynnikiem uprawnia-

jącym do pozbawienia życia najbardziej bezbronnych.

najpoważniejszy przejaw dyskryminacji osób z nie-

pełnosprawnością.

1.

Czy Pana zdaniem obecnie obowiązująca w pol-

skim prawie zgoda na aborcję na podstawie przesła-

nek eugenicznych jest przejawem dyskryminacji osób

z niepełnosprawnością?

2.

Jakie działania zostaną podjęte przez rząd

w celu zapewnienia podstawowego prawa człowieka,

czyli prawa do życia, wszystkim osobom, w tym tak-

że z niepełnosprawnością?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18213)

do ministra skarbu państwa

w sprawie prywatyzacji

Krajowej Spółki Cukrowej SA

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że do-

stawcy buraków cukrowych i pracownicy cukrowni

domagają się wznowienia przez rząd prywatyzacji

Krajowej Spółki Cukrowej.

Zapewniają, że cały czas

są gotowi do wykupienia od państwa akcji Polskiego

Cukru.

Ministerstwo Skarbu Państwa ogłosiło w kwiet-

niu decyzję o zamknięciu procesu prywatyzacji Kra-

jowej Spółki Cukrowej SA.

Według resortu powodem

takiej decyzji były przede wszystkim obawy o to, że

zmiany w systemie regulacji unijnego rynku cukru

po 2015 r. wpłyną negatywnie na wartość spółki.

MSP informowało też o ryzyku wrogiego przejęcia

akcji KSC przez nieuprawnione osoby – w ustawie

zapisano zaś, że udziały w Polskim Cukrze będą mo-

gli kupować tylko rolnicy dostarczający buraki do

cukrowni i pracownicy spółki.

Ta decyzja była od po-

czątku krytykowana przez zainteresowanych.

I plan-

tatorzy, i pracownicy uważają, że prawdziwym powo-

dem wstrzymania prywatyzacji była chęć zagarnięcia

przez rząd zysku, jaki wypracowała spółka – chodzi

o kwotę 500 mln zł.

Większość tych pieniędzy trafi

do budżetu zamiast na wsparcie procesu prywatyza-

cji.

Mimo to Zarząd Główny Krajowego Związku

Plantatorów Buraka Cukrowego deklaruje w imieniu

rolników gotowość zakupu przez nich akcji Krajowej

Spółki Cukrowej.

„Z całą stanowczością podkreśla-

my, że chcemy kontynuować rozmowy z Rządem RP

na temat procesu prywatyzacji i domagamy się rea-

lizacji postanowień ustawy dotyczącej przekształceń

własnościowych w przemyśle cukrowniczym, która

zakłada, że akcje mają być zbywane wyłącznie na

rzecz plantatorów buraków cukrowych związanych

umowami kontraktacji z Krajową Spółką Cukrową

SA i pracowników Krajowej Spółki Cukrowej SA”

– napisano w stanowisku KZPBC.

1.

Na jakiem etapie są obecnie rozmowy rządu

z Zarządem Głównym Krajowego Związku Plantato-

rów Buraka Cukrowego na temat procesu prywaty-

zacji Krajowej Spółki Cukrowej?

2.

Czy rząd przychyli się do realizacji postanowień

ustawy dotyczącej przekształceń własnościowych

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

217

Interpelacja

(nr 18214)

do ministra zdrowia

w sprawie coraz droższych leków

refundowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak oceniają eksperci,

w wyniku wejścia w życie ustawy refundacyjnej z 2012 r.,

wprowadzającej ceny urzędowe na leki refundowane,

systematycznie wzrasta poziom współpłacenia pa-

cjentów za te leki.

W 2011 r. statystyczny pacjent do-

płacał do leków refundowanych 37%.

W roku 2012

ten poziom wzrósł do 39%, a po pierwszym kwartale

tego roku przedmiotowy wskaźnik przekroczył 40%.

Według specjalistów zmiany w poziomie współpłace-

nia przez pacjentów za leki refundowane wynikają

m.in. z częstych zmian na liście leków refundowa-

nych.

Według organizacji IMS Health Poland Polacy

dopłacają do leków najwięcej w całej Unii Europej-

skiej.

Eksperci zauważają, że najbardziej zdrożały

leki dla cukrzyków, wrzodowców, pacjentów cierpią-

cych na choroby nowotworowe, psychiczne i grzybice.

Zdrożały też leki ginekologiczne przeciwinfekcyjne,

przeciwbólowe i przeciwzapalne.

W dniu 1 maja we-

szła w życie najnowsza lista refundacyjna.

Jak wyni-

ka z obwieszczenia Ministerstwa Zdrowia, aż 510

leków podrożało, tylko w przypadku 280 prepara-

tów dopłata pacjenta została zmniejszona.

Chcę więc zapytać Pana Ministra:

1.

Czy jest możliwe, aby w najbliższym czasie mo-

gło dojść do obniżenia cen leków refundowanych,

używanych przez cukrzyków, osoby chore na choroby

nowotworowe i inne osoby używające leków w sposób

ciągły bez perspektywy ich czasowego bądź całkowi-

tego odstawienia?

2.

Czy przed ogłaszaniem nowych, kolejnych list

leków refundowanych Agencja Oceny Technologii

Medycznych zaprasza na konsultacje lub prosi o opi-

nie przedstawicieli stowarzyszeń działających na

rzecz różnych grup chorych?

Jak częste są takie

praktyki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18215)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie niepokoju społecznego

emerytalnych

Szanowny Panie Ministrze!

W społeczeństwie na-

rasta niepokój dotyczący prawa do świadczeń emery-

talnych.

Dotychczas powszechne było przekonanie,

iż emerytura w minimalnej wysokości należy się każ-

demu.

Jak zauważają eksperci ze Szkoły Głównej

Handlowej w Warszawie – przekonanie to może wie-

le osób doprowadzić do rozczarowania.

ZUS nie wy-

płaci świadczenia osobom, które po ukończeniu wie-

ku emerytalnego nie udowodnią stażu ubezpiecze-

niowego.

Możliwe, że za kilka lat w kolejce do pomo-

cy społecznej stanie kolejna grupa osób mająca tylko

w teorii prawo do emerytury.

Pomimo ukończenia

przewidzianego ustawą wieku wiele osób musi prze-

pracować jeszcze dodatkowo nawet kilka lat, aby uzy-

skać prawo do minimalnego świadczenia.

Zdarza się,

że brakuje trzech lat do osiągnięcia wymaganego

przepisami stażu ubezpieczeniowego.

Znane są przy-

padki, gdy obywatel nie mógł udowodnić posiadania

25 lat składkowych i nieskładkowych uprawniają-

cych do otrzymania świadczenia gwarantowanego

przez państwo.

Często, żeby dopracować okres bra-

kujący do wymaganych 20 lat, kobiety muszą dodat-

kowo szukać zatrudnienia.

Eksperci ostrzegają, że

szej emerytury został zwiększony o rok.

W kolejnych

ostatecznie od 2022 r. osiągnąć 25 lat.

Może się więc zdarzyć, że obowiązek udowodnie-

nia dłuższego stażu ubezpieczeniowego spowoduje,

brakujące lata.

Stanie się to trudniejsze, bo w związ-

ku z przesunięciem wieku emerytalnego dodatkowy

okres trzeba będzie przepracować w podeszłym już

wieku.

Co ważne, podniesienie wieku emerytalnego spo-

wodowało konieczność wprowadzenia rozwiązań

chroniących osoby, które nie będą mogły być aktyw-

ne zawodowo do 67. roku życia.

Takim wentylem bez-

pieczeństwa teoretycznie powinny być emerytury

częściowe.

W polskim systemie do tej pory nie było

takiego świadczenia.

Aby je uzyskać, też trzeba bę-

dzie spełnić łącznie dwa warunki.

Na emerytu-

ry częściowe będą mogły przejść wyłącznie osoby,

które równocześnie osiągną wymagany wiek oraz

będą się legitymowały odpowiednim stażem ubezpie-

czeniowym.

Kobieta będzie mogła otrzymać częścio-

wą emeryturę, jeśli ukończyła 62 lata oraz ma co

wych, a mężczyzna – pod warunkiem ukończenia 65.

218

roku życia i 40 lat składkowych i nieskładkowych.

Będą to jednak świadczenia znacznie niższe od peł-

nych świadczeń emerytalnych.

Chcę zatem zapytać Pana Ministra:

1.

Czy prowadzone są szacunkowe badania, ilu

Polaków będzie korzystało z częściowych emerytur

do roku 2020 i 2030?

2.

Jaki jest według Pana Ministra poziom świa-

domości społecznej wśród przyszłych emerytów, że

częściowe emerytury będą znacznie niższe od obec-

nego najniższego pełnego świadczenia emerytalnego?

3.

Czy w opinii Pana Ministra system pomocy spo-

łecznej w Polsce jest przygotowany na niewątpliwe

pojawienie się nowej grupy petentów – emerytów

z częściowymi świadczeniami emerytalnymi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

(nr 18216)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie kwestionowania umów o dzieło

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podaje „Dziennik

Gazeta Prawna”, ZUS po przeprowadzeniu kontroli

w jednej z firm szkoleniowych zakwestionował umo-

wy o dzieło, które te firmy podpisywały ze szkole-

niowcami.

Dotyczyło to również umów zawartych

kilka lat wcześniej.

Skoro umowy te uznane zostały za niesłuszne, to

od tych wynagrodzeń, wskazał ZUS, powinny być

zapłacone składki oraz odsetki od zaległości.

ZUS

decyzję uzasadnił tym, iż nie istnieje jednoznaczny

i jednolity efekt pracy szkoleniowców.

Ponadto twier-

dzi, że egzamin nie jest wymiernym rezultatem pra-

cy, który może uzasadniać wybranie umowy o dzieło.

Zdaniem zakładu prawidłowymi umowami w takich

przypadkach są umowy zlecenia.

W związku z powyższą sytuacją zwracam się do

1.

Na jakiego typu działania może być zawierana

umowa o dzieło, a jakich zadań dotyczy umowa zle-

cenie?

2.

Do ilu lat wstecz ZUS może analizować zawar-

te przez firmy umowy?

3.

Czy można zawrzeć umowę o dzieło ze szkole-

niowcem?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18217)

do ministra transportu,

w sprawie eksmisji mieszkańców

Szanowny Panie Ministrze!

Osoby zajmujące lo-

kal prywatny, wobec których zastosowany został na-

kaz eksmisji, nie mają prawa do lokalu socjalnego

– zauważa rzecznik praw obywatelskich.

Eksmitowa-

nemu bez prawa do lokalu socjalnego, jak również

mieszkania zastępczego, jeśli gmina nie posiada po-

mieszczeń tymczasowych, przysługuje miejsce w noc-

legowni lub schronisku.

Kiedy takim dłużnikiem jest

osoba posiadająca dzieci, to te dzieci przekazywane

są do rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dzie-

cka.

W efekcie rozdzielane są rodziny tylko z powodu

problemów mieszkaniowych.

W związku z taką sytuacją zwracam się do Pana

1.

Jakie możliwości ma rodzina, która jest eksmi-

towana, jeśli nie chce, aby dzieci zostały rozdzielone

od rodziców?

2.

W jaki sposób są chronieni przed eksmisją lo-

katorzy mieszkań prywatnych?

3.

Czy i w jakim zakresie resort przewiduje zmia-

nę przepisów celem ograniczenia sytuacji rozdziele-

nia dzieci od rodziców?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 18218)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dowozu dzieci do przedszkoli

Szanowna Pani Minister!

Jak podaje „Dziennik

Gazeta Prawna”, od września tego roku gminy będą

zobowiązane zorganizować transport dla dzieci

uczęszczających do podległych im przedszkoli, jak

również do prywatnych placówek, jednakże z za-

strzeżeniem, iż będzie to dotyczyć tylko tych prywat-

nych placówek, które zdecydują się na realizację

5 bezpłatnych godzin podstawy programowej, a za

kolejne będą pobierały opłatę w wysokości maksy-

malnie złotówki za godzinę, czyli na tej samej zasa-

dzie, jak działać będą przedszkola podległe pod gmi-

nę.

Dowóz zorganizowanym transportem dotyczy

tych dzieci, których miejsce zamieszkania znajduje

się w odległości powyżej 3 km od przedszkola.

219

Tego typu przepisy, jak podaje DGP, mogą być

odebrane przez część społeczeństwa jako dyskry-

minacja nieobjętych transportem dzieci oraz ich

rodziców.

Pani Minister z pytaniem: Jak resort argumentuje

wprowadzenie takiego podziału dotyczącego obo-

wiązku dowożenia?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 18219)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie procedury rekrutacyjnej

w przedszkolach

Szanowna Pani Minister!

Pierwszeństwo w nabo-

rze do przedszkola mają dzieci tych rodziców, którzy

zadeklarowali, że wychowują swoje dziecko samotnie.

„Dziennik Gazeta Prawna” przeprowadził sondę,

z której wynika, że liczba takich deklaracji wzrasta.

Dyrektorzy placówek, nawet jeśli zdają sobie sprawę,

że część tych osób poświadcza nieprawdę, nie mają

narzędzi, by to zweryfikować.

1.

Czy resort przeanalizował, czy i o ile wzrosła

liczba deklaracji o samodzielnym wychowywaniu

dziecka?

2.

Jakie narzędzia mają dyrektorzy placówek

przedszkolnych, które mogłyby pomóc w weryfikacji

wniosków do przedszkola?

Czy przyjmowanie dzieci

odbywa się wyłącznie na podstawie deklaracji rodzi-

ców, czy też dyrektor placówki ma dostęp do infor-

macji z innych źródeł, np. miejskiego ośrodka pomo-

cy społecznej?

3.

Jakie konsekwencje poniesie osoba, która zade-

klarowała nieprawdę we wniosku o przyjęcie dziecka,

jeśli dyrektor placówki po przyjęciu dziecka odkryje,

że rodzic poświadczył nieprawdę?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 18220)

do ministra finansów

w sprawie sposobu obliczania dotacji

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

dla niepublicznych przedszkoli przysługuje na każ-

dego przedszkolaka w wysokości nie niższej niż 75%

pełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota

szkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej

morządu terytorialnego – pod warunkiem że osoba

prowadząca niepubliczne przedszkole poda organowi

la publicznego podstawą do ustalenia wysokości do-

tacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą

W związku z tym, że samorządy w różny sposób

obliczają podstawę naliczenia dotacji, zwracamy się

do Pana Ministra z pytaniami:

1.

Jakie konkretnie składniki wydatków powinny

wchodzić w podstawę naliczenia dotacji?

2.

Czy do podstawy naliczenia dotacji należy wli-

czyć wydatki na wyżywienie dzieci?

czyć koszty opieki nad dzieckiem w czasie wykracza-

jącym poza bezpłatny wymiar?

4.

Czy podstawą naliczenia dotacji są wydatki tyl-

ko ponoszone ze środków własnych gminy czy rów-

nież opłat ponoszonych przez rodziców?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

220

Interpelacja

(nr 18221)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmiany unormowania zawartego

Od dłuższego czasu toczy się na łamach prasy

dyskusja dotycząca powszechnie stosowanej przez

sądy w postępowaniu cywilnym praktyki uznawania

skutku doręczenia pozwu w sytuacji braku podjęcia

przez adresata przesyłki poleconej.

Podzielając sta-

nowisko, że taka praktyka nie ma podstaw praw-

nych, pytamy Pana Ministra: Czy Ministerstwo Spra-

wiedliwości przygotowuje projekt zmiany unormowa-

przesyłki?

Uzasadnienie: Z obowiązującego Kodeksu postę-

powania cywilnego wynika, że mamy do czynienia

z 3 rodzajami doręczeń.

Pierwszy to przekazanie

przesyłki do rąk adresata, drugi to tzw. doręczenie

zastępcze, gdy listonosz zostawia przesyłkę dorosłe-

mu domownikowi, dozorcy lub administratorowi

domu, trzeci, gdy nie ma komu doręczyć przesyłki.

Na zasadzie wspomnianego art. 139 § 1 K.p.c. prze-

syłka składana jest do operatora pocztowego, a listo-

nosz dwukrotnie zostawia w skrzynce adresata dwu-

krotne awizo zobowiązujące do odbioru przesyłki

w placówce pocztowej w terminie każde do 7 dni.

W sądach rozstrzygających sprawy cywilne po-

wszechnie stosowana jest praktyka uznawania skut-

ku doręczenia pozwu w sytuacji braku podjęcia prze-

syłki przez adresata przez okres 2 tygodni.

Nie wy-

nika to z brzmienia przepisu, jest to więc praktyka

bezpodstawna.

Sąd zakłada więc, że adresat otrzy-

mał przesyłkę, której w rzeczywistości nie dostał,

a nawet o niej nie wiedział.

Taka sytuacja oprócz

tego, że budzi poczucie krzywdy (wystarczy, że adre-

sat był na urlopie), nie ma podstaw prawnych.

W innych typach postępowań, np. karnym, ad-

ministracyjnym czy podatkowym, przepisy są jed-

noznaczne.

W postępowaniu cywilnym problem zo-

stał pominięty.

To niedopatrzenie ma całkiem po-

ważne skutki, gdyż pozwany, który nie otrzymał

przesyłki, może dowiedzieć się o przegranym proce-

sie dopiero na etapie egzekucji komorniczej.

Został

więc pozbawiony podstawowego prawa do obrony

swoich racji przed sądem.

Dotychczasowa praktyka

sądów może więc rzutować na wynik całego postę-

powania cywilnego.

Wielu prawników proponuje uściślenie ww. art. 139

K.p.c. poprzez dodanie zdania: „Pismo niepodjęte

w terminie operator pocztowy zwraca do nadawcy”.

Powyższe jednoznacznie określałoby podstawę praw-

ną i skutek doręczenia.

W tym stanie rzeczy niniejsza interpelacja jest

w pełni uzasadniona.

realizując uprawnienia posłów RP, uprzejmie prosi-

my o odpowiedź na niniejszą interpelację.

Z poważaniem

Poseł Arkady Fiedler

oraz grupa posłów

Poznań, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18222)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie form zatrudnienia

konsultacyjnych

Szanowna Pani Minister!

Proszę o wyjaśnienie,

jakie są obowiązujące zasady zatrudniania kadry na-

uczycielskiej w szkolnych punktach konsultacyjnych,

i odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Na podstawie jakich umów zatrudniani są na-

uczyciele?

2.

Czy zawieranie powyższych umów jest uwarun-

kowane polskim prawodawstwem, czyli Kodeksem

pracy i innymi ustawami z zakresy prawodawstwa

pracy?

4.

Jeśli na czas określony, to jakie są to okresy

i czym uwarunkowana jest ich długość?

5.

Czy występuje specjalna reguła lub utarty tryb

postępowania przy zawieraniu umów z kadrą na-

uczycielską w momencie podpisywania kolejnych

umów po wygaśnięciu poprzednich?

Poseł Adam Kwiatkowski

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

221

Interpelacja

(nr 18223)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie dofinansowania dla mediów

polonijnych przekazywanego bezpośrednio

przez placówki dyplomatyczne

Szanowny Panie Ministrze!

Funkcjonowanie po-

lonijnych mediów to bardzo ważny obszar współpra-

cy z Polakami za granicą.

Zwłaszcza media polonijne

na Wschodzie, które nie funkcjonują w realiach ryn-

kowych, bez wsparcia finansowego ze strony państwa

polskiego nie są w stanie utrzymać się i kontynuować

swojej dotychczasowej działalności.

W 2012 r. MSZ

otrzymało z budżetu państwa 65 mln PLN przezna-

go ponad 52 800 tys. PLN rozdysponowało w trybie

nicą”, a pozostałą kwotę przekazało bezpośrednio do

dyspozycji placówek dyplomatycznych.

W efekcie ta-

kiego podziału środków wiele mediów polonijnych na

Wschodzie otrzymało znacznie mniejsze fundusze

i zmuszonych było zakończyć swoją działalność lub

znacznie ją ograniczyć.

Z przekazanej przez Panią

Minister Grażynę Bernatowicz informacji wynika,

że według stanu na dzień 16 października 2012 r.

placówki dyplomatyczne dofinansowały media polo-

nijne jedynie kwotą 832 860 PLN.

Mam nadzieję, że

do końca 2012 r. kwota przeznaczona przez placówki

dyplomatyczne na wsparcie mediów polonijnych ule-

gła zwiększeniu.

W związku z tym proszę Pana Mi-

nistra o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Jaka kwota ogółem z funduszy przekazanych

do dyspozycji placówek dyplomatycznych została

w całym 2012 r. przeznaczona na dofinansowanie

działalności mediów polonijnych, które wcześniej nie

uzyskały aprobaty komisji konkursowej w ramach

nicą”?

Proszę o wyszczególnienie placówek dyploma-

tycznych, które przeznaczyły środki finansowe na

dofinansowanie mediów polonijnych, ich nazw oraz

przyznanych kwot w przeliczeniu na PLN.

2.

Na jakie inne cele została przeznaczona znacz-

na większość kwoty przekazanej poszczególnym pla-

cówkom dyplomatycznym w 2012 r.?

Które placówki

i na jakie inne cele niż dofinansowanie dla mediów

polonijnych wydatkowały przekazane im fundusze ze

środków przeznaczonych na rzecz Polonii i Polaków

za granicą?

3.

Jaka kwota ze środków przeznaczonych na

zana przez MSZ w 2013 r. do dyspozycji placówek

dyplomatycznych?

Ile z tej kwoty zostanie przezna-

czonych na dofinansowanie mediów polonijnych i któ-

rych, a ile na inne cele, jakie?

4.

Podczas swojego wystąpienia w Senacie powie-

dział Pan: „bogatsi o rok doświadczeń w zakresie

dysponowania środkami, przygotowaliśmy i skonsul-

towaliśmy nowy program, który powinien zostać

przyjęty w tym roku”.

Proszę o wyjaśnienie, na czym

ma polegać nowy program MSZ, który ma dotyczyć

dysponowania środkami finansowymi przez placów-

ki dyplomatyczne.

Z kim został skonsultowany?

Kie-

dy zostaną ogłoszone jego zasady?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 18224)

do ministra finansów

w sprawie opracowania informacji

podatkowej dla amerykańskich

reemigrantów planujących powrót do Polski

Szanowny Panie Ministrze!

Wielu Polaków miesz-

kających w Stanach Zjednoczonych Ameryki oraz

przedstawiciele środowisk i organizacji polonijnych

bardzo istotnej kwestii dotyczącej opodatkowania ich

przychodów.

W świetle obowiązującej od 1 marca

2009 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Sta-

nami Zjednoczonymi Ameryki o zabezpieczeniu spo-

łecznym oraz nowej, podpisanej w dniu 13 lutego

2013 r.

Konwencji między Rzecząpospolitą Polską

a Stanami Zjednoczonymi w sprawie unikania po-

dwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu

du proszę Pana Ministra o opracowanie pełnej i wy-

czerpującej informacji na temat podatków, jakie będą

obowiązywały amerykańskich reemigrantów (o róż-

nym amerykańskim statusie imigracyjnym) po ich

powrocie do Polski.

Chodzi o przedstawienie zasad opodatkowania oraz

o podanie wysokości podatków w sposób prosty i przej-

rzysty, aby amerykańscy reemigranci po powrocie do

Polski wiedzieli, czego mogą spodziewać się w kwestii

podatków od dochodów zarówno ze strony amerykań-

skiej, jak i polskiej.

Informacja ta będzie miała decy-

dujący wpływ na podjęcie decyzji o powrocie do kraju.

1.

Czy Ministerstwo Finansów opracuje informa-

cję podatkową dla amerykańskich reemigrantów

wracających do Polski?

Jeśli tak, to kiedy możemy

2.

Czy po opracowaniu informacji podatkowej dla

do Polski Ministerstwo Finansów rozpowszechni ją

222

poprzez opublikowanie na swojej stronie internetowej

oraz wyda w formie drukowanej (w postaci np. bro-

szury)?

3.

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje współ-

pracę z Ministerstwem Spraw Zagranicznych w celu

rozpowszechnienia informacji o podatkach dla ame-

rykańskich reemigrantów w formie drukowanej (np. bro-

szury) za pośrednictwem polskich placówek konsu-

larnych i licznych organizacji polonijnych?

4.

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje współ-

rozpowszechnienia wiedzy o podatkach dla amery-

kańskich reemigrantów za pośrednictwem stron in-

ternetowych MSZ oraz placówek dyplomatycznych

w USA?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 18225)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie organizacji IV Światowego Zjazdu

Nauczycieli Polonijnych w Ostródzie

Szanowny Panie Ministrze!

W dniach 8–12 maja

2013 r. w Ostródzie odbył się IV Światowy Zjazd Na-

uczycieli Polonijnych, zorganizowany przez Stowa-

rzyszenie „Wspólnota Polska”.

Wpłynęła do mnie

skarga na organizatorów, że uczestnicy nie byli trak-

towani jednakowo, ale zostali podzieleni na grupę

lepszych – delegatów z krajów zachodnich, i grupę

gorszych – delegatów, którzy przyjechali z Ukrainy,

Rosji i Czech.

1.

Jakie środki zostały przekazane „Wspólnocie

Polskiej” przez MSZ na organizację ww. zjazdu?

Czy

pozostałe środki przeznaczone na organizację zjazdu

były także środkami publicznymi?

2.

Czy Pan Minister posiada wiedzę, dlaczego pod-

czas ww. zjazdu obowiązywały różne standardy

w stosunku do przedstawicieli Polonii z danych ob-

szarów oraz w stosunku do przedstawicieli Minister-

stwa Edukacji Narodowej?

3.

Kto jest odpowiedzialny za standardy obowią-

zujące przy organizacji imprez tego typu dla polskiej

diaspory?

4.

Czy MSZ zlikwidował dotychczas funkcjonują-

ce dofinansowanie dla mniej zamożnych delegatów

uczestniczących w zjazdach i innych formach rozwo-

ju kadry nauczycielstwa polonijnego?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 18226)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie bezprawnego pozbawienia

wolności obywatela krytykującego

władze RP

Szanowny Panie Premierze!

Wolność każdego

obywatela jest jedną z najważniejszych wartości

chronioną przez Konstytucję Rzeczypospolitej Pol-

skiej, a jej ochrona jest fundamentem każdego demo-

kratycznego państwa prawa.

Sprawa, w której się do

Pana zwracam, dotyczy właśnie obywatelskich praw

i wolności oraz konstytucyjnego obowiązku władzy

publicznej do działania wyłącznie na podstawie i w gra-

nicach prawa.

Dlatego finał tej sprawy i Pana osobi-

ste stanowisko jest kwestią nie tylko zadośćuczynie-

nia temu, którego ze strony państwa spotkała olbrzy-

mia krzywda.

Jest to także kwestia odpowiedzialno-

ści organów państwa za skandaliczne łamanie na-

szych podstawowych praw i wolności.

Pan M. L., podobnie jak bardzo wielu innych

mieszkańców warszawskiej ulicy Marsa, od ponad

dwóch lat żyje na placu budowy.

Jego dom znajduje

się w bezpośrednim sąsiedztwie przebudowywanej

ulicy, przy której mieszka.

Zdesperowani i doprowa-

dzeni na skraj wytrzymałości mieszkańcy „pielgrzy-

mują” od urzędnika do urzędnika w poszukiwaniu

informacji o przyszłości swojej i swoich bliskich.

Pod-

czas jednej z takich wizyt w Ministerstwie Transpor-

nie mogąc doprosić się od urzędników żadnej infor-

macji, pan M. L. powiedział w akcie bezsilności, że

To jedno zdanie wypowiedziane w obecności mi-

nisterialnego urzędnika posłużyło mu do złożenia

donosu na pana L., zaś Policji posłużyło jako pre-

tekst, aby niepokornego obywatela już następnego

dnia zatrzymać i osadzić w szpitalu psychiatrycznym

„Drewnica”, gdzie przebywał na oddziale zamknię-

tym razem z ciężko chorymi psychicznie pacjentami.

Wyszedł z niego dopiero po pięciu dniach wyłącznie

dzięki interwencji mediów.

Przez ten czas nie pozwo-

lono mu na normalny kontakt z otoczeniem, w tym

z najbliższą rodziną.

Po roku od tego wydarzenia Sąd Rejonowy w Wo-

łominie postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r.

stwierdza, że nie zachodziły przesłanki do przyjęcia

w dniu 16.02.2012 r. do szpitala psychiatrycznego

M. L. bez jego zgody.

Sąd potwierdził zatem, że doszło

do naruszenia prawa i bezprawnego pozbawiania

wolności obywatela RP.

Dlatego uprzejmie proszę Pana Premiera o odpo-

1.

Jak ocenia Pan postępowanie urzędników mi-

nisterstwa transportu oraz policjantów w tej spra-

wie?

223

2.

Czy zamierza Pan nakazać wyciągnięcie kon-

sekwencji wobec tych, którzy doprowadzili do bez-

prawnego i niedopuszczalnego w państwie prawa

pozbawienia wolności pana M. L.?

3.

Czy Pana zdaniem działania organów władzy

publicznej, a w szczególności Policji, w tej sprawie

wypełniają standardy, jakie obowiązują w demokra-

tycznym państwie prawa?

4.

Czy jest standardem postępowania kierowanej

przez Pana administracji pozbawianie wolności bez

wyroków sądowych i umieszczanie w szpitalach psy-

chiatrycznych osób wypowiadających się krytycznie

o działaniach Pańskiego rządu?

5.

Czy pan M. L. otrzyma od rządu RP odszkodo-

wanie za bezprawne zatrzymanie i uwięzienie?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 18227)

do ministra finansów

w sprawie opodatkowania emerytur

w relacjach polsko-amerykańskich

na podstawie konwencji między

Rzecząpospolitą Polską a Stanami

podwójnego opodatkowania

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 13 lutego

2013 r. podpisano nową konwencję między Rzecząpo-

pobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakre-

sie podatków od dochodu.

Konwencja ta, po zakoń-

czeniu procesu ratyfikacji przez obydwa państwa,

zastąpi Umowę między Rządem Polskiej Rzeczypo-

spolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych

kresie podatków od dochodu, podpisaną w Waszyng-

tonie dnia 8 października 1974 r.

1.

Czy według przepisów nowej konwencji otrzy-

mywane przez osoby mające miejsce zamieszkania

w Polsce świadczenia emerytalne z USA podlegają

opodatkowaniu w Polsce?

2.

Które z państw – państwo źródła świadczenia

emerytalnego (USA) czy państwo zamieszkania jego

odbiorcy (Polska) – ma prawo opodatkowania emery-

tur?

Proszę o wyjaśnienie, od czego jest to zależne.

3.

W którym państwie będzie podlegać opodatko-

waniu osoba mieszkająca obecnie w Polsce, która

otrzymuje z USA świadczenie emerytalne wypłacane

zgodnie z amerykańskimi przepisami o ubezpiecze-

niu społecznym (Social Security)?

4.

W którym państwie będzie podlegać opodatko-

z prywatnych form zabezpieczenia emerytalnego?

5.

Czy polski reemigrant, który został zwolnio-

ny z opodatkowania świadczenia emerytalnego

w USA, nie straci tego uprzywilejowania po powro-

cie do kraju?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 18228)

do ministra finansów

w sprawie opodatkowania

emerytur społecznych

dla amerykańskich nierezydentów

wracających do Polski

Szanowny Panie Ministrze!

Ubezpieczenie spo-

łeczne (Social Security) jest I filarem systemu ubez-

pieczeń emerytalnych Stanów Zjednoczonych, finan-

sowanym ze składek pobieranych od wynagrodzeń.

Świadczenia wypłacane w ramach tego systemu sta-

nowią tzw. emeryturę podstawową.

W przypadku

płatności emerytury dla reemigranta mieszkającego

obecnie w Polsce, która odbywa się zgodnie z amery-

kańskimi przepisami o ubezpieczeniu społecznym

(Social Security), wyłączne prawo do opodatkowania

zachowuje państwo źródła płatności (USA).

Niemniej

jednak od prawie 40 lat Polonię amerykańską gnębi

problem 30-procentowego podatku dla nierezyden-

tów (non-resident tax) od emerytur społecznych So-

cial Security.

Dla osób niemających miejsca zamiesz-

kania w USA lub nieposiadających obywatelstwa

tego kraju (non-residents aliens) podatek z tytułu

świadczeń otrzymywanych z ubezpieczenia społecz-

nego naliczany jest od 85% wartości świadczenia,

przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 30%,

czyli wynosi 25,5%.

Wiele krajów posiada umowy

z USA zwalniające emerytury i renty z sektora spo-

łecznego Social Security od podatków.

W związku

pujące pytania:

1.

Czy strona polska podczas negocjacji dotyczą-

cych nowej konwencji z USA podjęła ten istotny prob-

lem?

Jakie rozwiązania zaproponowano?

2.

Czy według przepisów nowej Konwencji między

224

wania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowa-

nia w zakresie podatków od dochodu został zlikwi-

dowany 30-procentowy podatek nierezydentów od

emerytur społecznych Social Security?

Jeśli nie, to

dlaczego?

Czy ustalono kwotę wolną od podatku?

3.

Czy i jakie działania mające na celu poprawie-

nie sytuacji emerytów i rencistów wracających do

kraju zostały podjęte przez stronę polską?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 18229)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

głośno jest o problemie uboju rytualnego, słychać też

dość duży sprzeciw niektórych grup społecznych.

Mając na uwadze powyższe, jak również zastrze-

żenia zgłaszane przez zakłady mięsne, chciałabym

poruszyć kwestię oznakowana produktów mięsnych

obecnej ani zakłady mięsne nabywające produkty do

przetworzenia, ani konsumenci nabywający mięso

(w tym wędliny) do spożycia nie wiedzą, czy dany

produkt nie pochodzi z uboju rytualnego.

je się wprowadzić nakaz w zakresie oznakowania

produktów i informowania zarówno przetwórców, jak

i ostatecznych konsumentów o tym, że dany produkt

mięsny (bądź wędlina) pochodzi z uboju rytualnego?

niejszą interpelację.

(nr 18230)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie nadawania korespondencji

urzędowej przez osoby pozbawione wolności

Szanowny Panie Ministrze!

Na mój dyżur stawiła

się osoba, która odbywała karę pozbawienia wolności

i przekazała mi wiele informacji na temat problemów

osadzonych czy też tymczasowo aresztowanych.

Po-

stanowiłam zająć się tą tematyką.

Osoby pozbawione wolności mają problemy z wy-

syłaniem korespondencji urzędowej, przy której wy-

magane jest potwierdzenie jej nadania ze względu na

konieczność zachowania terminu.

Funkcjonariusze

Służby Więziennej wymagają od tych osób wypełnia-

nia druku potwierdzenia nadania korespondencji

urzędowej.

Obowiązujące przepisy nie przewidują

konieczności spełnienia takiego obowiązku przez

osoby pozbawione wolności, które chcą nadać kore-

spondencję urzędową.

To osoba, która przyjmuje ko-

respondencję, ma obowiązek wydać nadawcy po-

twierdzenie jej odbioru.

Z informacji mi przekazanych wynika, iż obowią-

zek wypełnienia przez nadawcę w tym wypadku po-

twierdzenia nadania wynika tylko i wyłącznie z we-

wnętrznych wytycznych obowiązujących pracowni-

ków Służby Więziennej.

tania:

1.

Czy ministerstwo posiada wiedzę o wprowadze-

niu przez funkcjonariuszy Służby Więziennej dodat-

kowych wymogów przesłania przez osoby pozbawio-

ne wolności korespondencji urzędowej?

2.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w tej spra-

wie?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18231)

do ministra rozwoju regionalnego

oraz

ministra zdrowia

w sprawie zwrotu przez SPZOZ

zakupu ambulansów

Szanowna Pani Minister!/Szanowny Panie Mini-

strze!

Minister rozwoju regionalnego (organ II in-

stancji) decyzją z dnia 1 marca 2013 r. utrzymał

225

w mocy decyzję dyrektora Centrum Systemów Infor-

macyjnych Ochrony Zdrowia (organ I instancji)

finansowych w kwocie 488 979,80 zł wraz z odsetka-

mi, przekazanych SPZOZ w Gostyniu w celu realiza-

cji projektu związanego z zakupem specjalistycznych

środków transportu.

W ocenie wskazanych wyżej organów przesłanką

uprawniającą do wydania przedmiotowych decyzji

była utrata przez SPZOZ w Gostyniu kontraktu

su ratownictwa medycznego w okresie 5 lat od zakoń-

czenia realizacji projektu, co stanowi w ocenie orga-

nów jego zasadniczą modyfikację.

Brak kontraktu na świadczenia zdrowotne z za-

kresu ratownictwa medycznego nie był rezultatem

jakichkolwiek działań lub zaniechań SPZOZ w Go-

styniu.

W przedmiotowej sprawie to nie SPZOZ

w Gostyniu zerwał kontrakt z NFZ, nie przegrał też

postępowania konkursowego w WOW NFZ w roku

2011.

W trakcie postępowania konkursowego prowa-

dzonego przez WOW NFZ komisja konkursowa po-

pełniła istotny błąd rachunkowy w obliczeniu punk-

tacji.

Po odwołaniu SPZOZ w Gostyniu komisja kon-

kursowa przyznała się do błędu i decyzją dyrekcji

WOW NFZ kontrakt został przyznany szpitalowi.

Jednak prezes NFZ anulował decyzję dyrektor WOW

NFZ i podpisano umowę z firmą, która przegrała po-

stępowanie konkursowe.

Prowadzone z inicjatywy SPZOZ w Gostyniu po-

stępowanie odwoławcze, a następnie sądowe zakoń-

czyło się uzyskaniem przez SPZOZ w Gostyniu ko-

rzystnego rozstrzygnięcia.

Do dnia dzisiejszego

SPZOZ w Gostyniu nie odzyskał jednak kontraktu

na ratownictwo medyczne i ciągle musi odpierać za-

rzuty przed zwrotem dofinansowania na ambulanse

sanitarne w wyniku błędów i bezprawnych działań

ze strony poprzedniego prezesa NFZ.

W ocenie SPZOZ w Gostyniu nie ma podstaw do

domagania się przez CSIOZ zwrotu dofinansowania.

Brak kontraktu na świadczenia zdrowotne z zakresu

ratownictwa medycznego nie był rezultatem jakich-

kolwiek działań czy zaniechań SPZOZ w Gostyniu,

a tylko wtedy można by mówić o znaczącej modyfika-

cji projektu oznaczającej naruszenie zasady jego trwa-

łości zgodnie z przepisami oraz rozporządzeniem Rady

Wobec powyższego zapytuję: Czy możliwe jest

podjęcie takich działań formalno-prawnych, które

spowodują, że SPZOZ w Gostyniu nie będzie zmuszo-

ny do zwrotu udzielonej wcześniej dotacji na realiza-

cję zadania?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18232)

do ministra administracji i cyfryzacji

Ministra z interpelacją dotyczącą planowanych

zmian w Poczcie Polskiej SA.

Z początkiem 2012 r.

nastąpiła zmiana struktury organizacyjnej spółki

w obszarze jej kluczowej działalności.

Z uprzednio

działających w Polsce 62 oddziałów rejonowych Cen-

trum Poczty, które pełniły jednocześnie funkcje bi-

znesowe, jak i funkcje wsparcia, wyodrębniono

17 jednostek – regionów sieci.

Zakłada się, że zmia-

na ta powinna znacząco wpłynąć na jakość procesów

kierowania i zarządzania placówkami.

Poczta Polska

SA planuje dalszy proces zmian w strukturze orga-

nizacyjnej.

1.

Czy w najbliższym czasie planuje się wprowa-

dzenie zmian w działalności urzędów pocztowych dla

powiatów: leszczyńskiego, gostyńskiego, kościańskie-

go, rawickiego?

Jeżeli tak, to proszę o informację

o planowanych ewentualnie zmianach.

2.

Czy w związku ze zmianami restrukturyzacyj-

nymi, planuje się zwolnienia pracowników?

3.

Czy urzędy pocztowe oraz te położone w mniej-

szych miejscowościach regionu leszczyńskiego będą

w najbliższym czasie przekształcane w agencje?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 18233)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

można zauważyć zwiększoną ilość motocyklistów na

drogach publicznych, w szczególności w okresie wio-

senno-letnim.

Duża część z tych osób posiada orze-

czenie o stopniu niepełnosprawności oraz przysługu-

jącą z tego tytułu kartę parkingową.

Jak wiadomo,

w przypadku samochodów nie ma problemu z pra-

widłowym okazaniem karty parkingowej uprawnia-

jącej do bezpłatnego postoju w określonych miej-

scach, gdyż najczęściej wyłożona jest ona za przednią

226

szybę od strony wewnętrznej samochodu.

Problem

natomiast powstaje w przypadku wymienionych wy-

żej motorów.

komplikuje w znaczny sposób sprawę, stanowiąc, że:

„Karta parkingowa powinna być umieszczona za

umożliwiający jej odczytanie”.

Pojazdem samochodo-

wym w myśl cytowanej wyżej ustawy jest również mo-

tocykl, co szczegółowo określone jest w art. 2 pkt 45.

W związku z powyższym stwarza to motocykli-

stom posiadającym kartę parkingową poważny prob-

lem, gdyż zgodnie z ustawą o ruchu drogowym: „Kar-

ta parkingowa powinna być umieszczona za przednią

jący jej odczytanie”.

W takim przypadku należałoby

więc znaleźć miejsce na motocyklu, gdzie będzie moż-

na umieścić kartę w sposób możliwie trwały.

Jednak

w takim przypadku właściciel karty narażony jest

na jej kradzież lub zniszczenie, gdyż motor nie jest

pojazdem zamkniętym.

Reasumując, karty parkingowej mogą używać

również motocykliści (za wyjątkiem motorowerzy-

stów), a sposób jej umieszczenia na pojeździe pozo-

staje do wymyślenia przez kierującego, przy czym

należy każdorazowo spełnić warunek umożliwienia

jej odczytania.

szym czasie będzie proponowało zmiany w przepi-

sach prawa, które umożliwią rozwiązanie opisanego

przeze mnie problemu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 18234)

do ministra edukacji narodowej

w sposobie obliczania dotacji

Szanowna Pani Minister!

Polityka państwa zmie-

rza w kierunku reaktywacji szkolnictwa zawodowe-

go, co znalazło odzwierciedlenie we wzroście subwen-

cji oświatowej na ten cel.

Ostatnio zostałem jednak poinformowany, iż

w styczniu 2013 r. szkoły medyczne w Łodzi otrzy-

mały bez żadnego wcześniejszego uprzedzenia dota-

cję niższą o 80% w stosunku do lat ubiegłych (opie-

kun medyczny, masażysta, asystentka stomatologicz-

na).

Zmiana poziomu dotacji nastąpiła w trakcie

trwania roku szkolnego, kiedy szkoły podpisały już

ze słuchaczami stosowne umowy w kwestii poziomu

czesnego, co skutkuje brakiem możliwości zmian

w tym zakresie.

Jeśli szkoły podejmą w nowym roku szkolnym

decyzję o zwiększeniu poziomu czesnego, mogą nie

dokonać naboru, gdyż odbiorcami naszej oferty są

osoby:

1) które posiadają status osób bezrobotnych z za-

siłkiem bądź bez prawa do zasiłku,

2) które są zatrudnione w domach pomocy spo-

łecznej na poziomie najniższej krajowej,

3) które są zagrożone utratą pracy i szukają alter-

natywy dla siebie na rynku pracy,

4) po liceach, dla których ukończenie kierunku

medycznego daje szansę na wejście na rynek pracy.

Jesteśmy przedsiębiorcami, tak drastyczne zmia-

ny poziomu dotacji spowodowały utratę płynności

finansowej (zobowiązania wobec ZUS, urzędu skar-

bowego, dostawców, kadry itp.), konieczność redukcji

kadry, problemy z realizacją programu na oczekiwa-

nym poziomie.

Taki stan w konsekwencji może doprowadzić do

likwidacji szkół, które kształcą na dobrym poziomie,

posiadają wyposażoną bazę dydaktyczną, wysoko

wykwalifikowaną kadrę, a przede wszystkim kształ-

cą kadrę, która nie zasila ogromnej rzeszy bezrobot-

nych.

Również Najwyższa Izba Kontroli wskazała na

nieporównywalność i nieweryfikowalność przedsta-

wianych kosztów przez szkoły publiczne.

Wyniki przeprowadzonej kontroli NIK: Finanso-

wanie ponadgimnazjalnych szkół niepublicznych

przez jednostki samorządu terytorialnego wojewódz-

twa wielkopolskiego, LPO-4101-01-00/2012, nr ewid.

157/2012/P12160/LPO, wskazują, że ustawowe regu-

lacje w zakresie finansowania ponadgimnazjalnych

szkół niepublicznych (art. 90 ust. 3) nie były prze-

strzegane zarówno przez organy stanowiące, jak

i organy wykonawcze j.s.t., m.in. z powodu niejedno-

rodnej interpretacji metodyki określania podstawy

do ustalenia wysokości dotacji.

Najwyższa Izba Kontroli proponuje rozważenie

podjęcia działań w celu wprowadzenia zmiany usta-

wowego sposobu obliczania dotacji dla niepublicz-

szkolny lub obowiązek nauki.

Zmiana ta mogłaby

polegać na zastąpieniu dotychczasowej podstawy ob-

liczania dotacji, tj. ustalonych w budżecie wydatków

samego typu i rodzaju, kwotami przewidzianymi na

j.s.t.

Zdaniem Najwyższej Izby Kontroli przyjęcie za-

proponowanej zmiany pozwoliłoby na zrezygnowanie

m.in. z korzystania z nieweryfikowalnych danych

o wydatkach ponoszonych przez najbliższy powiat na

prowadzenie szkół publicznych danego typu lub ro-

dzaju.

Wyeliminowane zostałyby też problemy zwią-

227

zane z ustalaniem podstawy obliczania dotacji,

tj. m.in. ustaleniem wydatków w poszczególnych

szkołach publicznych, działających najczęściej w ra-

mach zespołów, dla których wydatki są planowane

i realizowane łącznie.

W konsekwencji proponowana zmiana spowodo-

wałaby uproszczenie trybu obliczania dotacji dla nie-

publicznych szkół o uprawnieniach szkół publicz-

nych, a tym samym mogłaby istotnie ograniczyć ska-

lę występujących nieprawidłowości przy ustalaniu

kwot dotacji.

Kolejną nieprawidłowością wskazaną przez NIK

było niewskazanie w uchwałach organów stanowią-

cych regulacji w zakresie obliczania dotacji, w tym

sposobu i kryteriów wyboru najbliższego powiatu

prowadzącego szkoły publiczne, których wydatki po-

winny być podstawą obliczania dotacji dla szkół nie-

publicznych; decyzje w tym zakresie były podejmo-

wane przez organy wykonawcze, które nie posiadały

do tego ustawowych kompetencji.

W związku z powyższym zapytuję: Czy minister-

stwo rozważa zmiany legislacyjne w zakresie przepi-

sów dotyczących finansowania ponadgimnazjalnych

norodnej interpretacji metodyki określania podstawy

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 18235)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie uprawnień żeglarskich

i motorowodnych

Szanowna Pani Minister!

Przepisy regulujące

możliwość zdobycia uprawnień żeglarskich i motoro-

wodnych wygasły w październiku 2012 r.

W efekcie

Polski Związek Żeglarski (PZŻ) oraz Polski Związek

mogą egzaminować na patenty.

W związku z tą sytuacją tysiące ludzi, którzy co

roku w okresie przedwakacyjnym chcą zdobyć upraw-

nienia wodne, mają zamówione żaglówki, jachty czy

zaplanowane i opłacone wyjazdy pod żagle, z uwagi

na brak przepisów regulujących nie mają możliwości

przystąpienia do egzaminów.

Sytuacja ta jest bardzo trudna, wiele firm, które

zajmują się szkoleniem przyszłych żeglarzy, nie może

pracować i zarabiać – szkolenia takie przeprowadza

się sezonowo.

mym zapytaniem: Kiedy zostaną wprowadzone prze-

pisy prawa, które umożliwiają przeprowadzenie eg-

zaminów patentowych uprawniających zdobycie upraw-

nień żeglarskich i motorowodnych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 18236)

do ministra transportu,

w sprawie budowy odcinka autostrady A1

Świerklany – Gorzyczki

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z kolej-

nym opóźnieniem oddania do użytku odcinka auto-

strady A1 Świerklany – Gorzyczki wnoszę poniższą

interpelację.

GDDKiA odstąpiła od umowy z gene-

ralnym wykonawcą powyższego odcinka, co powodu-

je kolejne straty.

Zastanawiające w tej sprawie są

szczególnie rozbieżności w prezentowaniu swoich

stanowisk GDDKiA oraz firmy Alpine Bau, która wy-

dała oficjalne oświadczenie w tej sprawie, które po-

zwolę sobie zacytować poniżej.

„Umowa została zawarta w październiku 2007

i miała zostać wykonana do stycznia 2010 r.

Po roz-

poczęciu robót okazało się, że plac budowy przekaza-

ny przez GDDKiA nie nadawał się do rozpoczęcia na

nim robót z powodu znajdujących się tam niewybu-

chów; ten fakt został zatajony przez GDDKiA w mo-

mencie ustalania terminu wykonania robót.

Oczysz-

czanie placu budowy przez certyfikowaną specjali-

styczną firmę trwało 5,5 miesiąca.

Z tego powodu

podane przez GDDKiA wyniki postępu prac są nie-

prawidłowe i wprowadzają w błąd.

Z powodu tego

opóźnienia Generalny Wykonawca zgodnie z umową

zgłosił roszczenie odszkodowawcze, które zostało

uznane przez inżyniera reprezentującego GDDKiA

w wysokości 20,9 mln EUR.

Ta kwota nie została

zapłacona przez GDDKiA do dnia dzisiejszego.

Podczas przygotowań do wykonania najważniej-

szego obiektu inżynieryjnego – mostu podwieszonego

MA 532 o długości 380 m i szerokości 40 m, stwier-

dziliśmy, że projekt budowlany dostarczony przez

GDDKiA z powodu błędów nie nadaje się do wykona-

nia robót zgodnie z umową.

O tym fakcie powiado-

miliśmy natychmiast GDDKiA w lutym 2009 r. i we-

zwaliśmy do dostarczenia wolnego od wad projektu

budowlanego.

Do tej pory tego nie zrobiono, co zmu-

siło nas do wstrzymania prac na obiekcie mostowym

MA 532.

Dodatkowe sprawdzenia tego projektu bu-

dowlanego wskazują naszym zdaniem na to, że most

MA 532, gdyby miał zostać wykonany zgodnie z ist-

niejącym projektem budowlanym, zagraża katastro-

228

fą budowlaną podczas jego użytkowania.

Wykazali-

śmy to także Inwestorowi poprzez ekspertyzy mię-

dzynarodowych ekspertów.

Zawiadomiliśmy GDD-

KiA i wezwaliśmy do usunięcia wad projektu budow-

lanego.

Do tej pory tego nie uczyniono.

W ostatnich

dniach GDDKiA usiłowała nas zmusić do podpisania

aneksu do umowy, którego skutkiem byłaby rezyg-

nacja przez nasze przedsiębiorstwo z wszelkich rosz-

czeń wynikających z naruszenia umowy przez GDD-

KiA.

Nie mogliśmy zaakceptować takiego aneksu.

Naszym zdaniem ogłoszone przez GDDKiA odstąpie-

nie od umowy miało na celu uniknięcie wszelkiej od-

powiedzialności GDDKiA względem naszego przed-

siębiorstwa oraz ukrycie nieprawidłowości w przygo-

towaniu inwestycji, w szczególności projektu budow-

lanego.

Fakty wskazują na to, że inwestycja została

przygotowana przez GDDKiA nieprawidłowo, a wszel-

kie skutki tych nieprawidłowości GDDKiA chciałaby

przypisać naszemu przedsiębiorstwu.

Sposób postępowania GDDKiA, także w zakresie

powiadomienia opinii publicznej o powodach odstą-

pienia, narusza zaufanie do GDDKiA jako partnera

umowy.

Zasługujące na uwagę jest to, że w dniu

27.10.2009 r. w ramach corocznej wizyty Wojewody

na placu budowy A1 prace wykonywane przez Alpine

Bau GmbH były szczególnie chwalone wobec przed-

stawicieli prasy.

Tym bardziej dziwią obecne metody

postępowania.

Jesteśmy zdecydowani bronić naszych

praw w razie potrzeby na drodze sądowej.”

Informacje podawane przez GDDKiA są zupełnie

inne, zatem mam pytania do Pana Ministra:

1.

Jakie są rzeczywiste fakty dotyczące przedmio-

towej sprawy?

2.

Czy projekt mostu MA 532 jest zgodny z wszel-

kimi normami bezpieczeństwa i nie zagraża kata-

strofą budowlaną?

3.

Jakie będą kolejne działania, by doprowadzić

tę inwestycję do końca?

4.

Ile wynoszą straty związane z opóźnieniami

przy budowie tej drogi?

5.

Kto poniesie ewentualne koszty związane z od-

szkodowaniami dla generalnego wykonawcy?

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18237)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Nie ustalono jeszcze,

kiedy ruszy budowa elektrowni atomowej, a Central-

ne Biuro Antykorupcyjne już alarmuje prokuraturę

w kwestii wydawania pieniędzy przez PGE Energia

Jądrowa 1 – spółkę celową powołaną specjalnie do

przygotowania i budowy pierwszej elektrowni jądro-

wej w Polsce.

Według CBA byli prezesi są winni wy-

rządzenia w spółce szkody wielkich rozmiarów.

Zgod-

nie z zapisami Kodeksu karnego grozi za to do 10 lat

więzienia.

Centralne Biuro Antykorupcyjne zakończyło kon-

trolę w zakresie udzielania zamówień publicznych

w latach 2010–2012 w PGE Energia Jądrowa.

Była

to głośna kontrola, gdyż o jej wszczęciu obwieścił

w jednym z programów telewizyjnych w grudniu

ubiegłego roku sam szef CBA.

Nowy Zarząd PGE

z Aleksandrem Gradem na czele w specjalnym

oświadczeniu inicjatywie przyklasnął, wyrażając za-

dowolenie, że CBA sprawdzi firmę za czasy rządów

jego poprzedników.

Dziś wiadomo, że zawiadomienie

o popełnieniu przestępstwa jest już w prokuraturze.

Chodzi o nadużycie uprawnień i doprowadzenie do

szkody wielkich rozmiarów w majątku firmy PGE EJ

1 przez osoby pełniące w czasie objętym kontrolą

funkcję prezesa i wiceprezesa spółki.

Wątpliwości CBA dotyczą 11 mln zł, które PGE

EJ1 wydała w latach 2010–2012 na zakup usługi

określonej w dokumentach finansowych jako „budo-

wanie i propagowanie pozytywnych emocji związa-

nych z planowanymi strategicznymi inwestycjami na

obszarze Pomorza, w szczególności związanymi z ener-

getyką jądrową”.

Pieniądze trafiły na konto jednego

z klubów żeńskiej siatkówki.

Wskazywałoby na to, że

udzielono tego zamówienia z naruszeniem zapisów

ustawy Prawo zamówień publicznych.

Chodzi o dwie

umowy zawarte z klubem sportowym: jedną z 26 lip-

ca 2010 r. i drugą – z 16 maja 2011 r.

Ta ostatnia

w trybie nagłym została rozwiązana.

Mam zatem

w związku z tym kilka pytań:

1.

Jaki jest stopień zaawansowania prac przy pla-

nowaniu budowy elektrowni atomowych w Polsce?

2.

Ile wydano już środków publicznych na ten cel?

3.

Czy rząd przeprowadzał kontrole lub posiada

raporty w przedmiotowej sprawie od spółki PGE EJ?

4.

Czy zasadne jest marnotrawienie publicznych

pieniędzy na prace przygotowawcze bez specjalnej

nadziei, że kiedykolwiek będzie on realizowany?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Borkowski

229

Interpelacja

(nr 18238)

do ministra sportu i turystyki

oraz

w sprawie przepisów dotyczących łódek

o żegludze śródlądowej, ustawie

o bezpieczeństwie osób przebywających

oraz upoważniania podmiotów do

wykonywania przeglądów technicznych

Na gruncie obecnego stanu prawnego pojawia się

wiele problemów i kontrowersyjnych kwestii.

Dotyczy

to przede wszystkim obowiązkowego i jednocześnie

nadmiernego wyposażenia każdej łódki, w tym także

i wędkarskiej.

Genezą powstałego problemu jest definicja statku

Zgodnie z powyższą definicją statek to urządzenie

duszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądo-

wych drogach wodnych do m.in. także połowu ryb

i uprawiania sportu lub rekreacji.

Definicja ta jest używana w innych aktach praw-

nych, tj. rozporządzeniu ministra infrastruktury

nicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej

przeglądów technicznych statków, stanowiące także

o wyposażeniu.

Konsekwencją takiego braku podziału czy jakie-

gokolwiek rozróżnienia ze względu na rozmiar czy

rodzaj napędu jest obowiązek rejestrowania każdej

łódki wędkarskiej oraz posiadania przy sobie przez

wędkarza odpowiednich dokumentów, bosaka, lor-

netki, megafonu lub tuby, koła i pasów ratunkowych

oraz nietonącej linki (m.in. § 6 i § 7 rozporządzenia

oraz art. 18 ustawy).

Warto również wspomnieć o dotkliwych sank-

cjach zawartych m.in. w ustawie z dnia 18 sierpnia

obszarach wodnych (m.in. art. 30 i 35) za prowadze-

nie takiej łódki pod wpływem alkoholu bez rozróż-

nienia jego stopnia.

Przedstawiając zwięzłą ocenę funkcjonowania

omawianej sytuacji prawnej, uprzejmie proszę o od-

powiedź na pytania:

1.

Jakie były przesłanki i cel do ustalenia niniej-

szego stanu prawnego w stosunku do łódek wędkar-

skich?

2.

Jaki stosunek ma ministerstwo odnośnie do

przedstawionego problemu?

3.

Jakie kroki planuje Pani/Pan podjąć w celu zapo-

biegania opisanym stanom faktycznym w przyszłości?

4.

Jakie kroki, w tym także legislacyjne, zamierza

podjąć Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej w celu eliminacji opisanych sta-

nów faktycznych i prawnych?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Krupa

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18239)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie postępowania ZUS wobec osób

właścicieli podmiotów gospodarczych

zalegających ze składkami

ubezpieczeniowymi

Istotę niniejszej interpelacji stanowi problematy-

ka wydawania zaświadczeń ZUS odnośnie do nieza-

legania ze składkami.

Zgodnie z art. 306e § 1 ZUS na wniosek wydaje

zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwier-

dzające stan zaległości na podstawie dokumentacji

manych od innych organów podatkowych.

Niniejsze zaświadczenie jest konieczne m.in.

w przypadku uczestniczenia pomiotów w przetar-

gach publicznych.

Dz. U. Nr 113, poz. 759) z postępowania o udzielenie

mentów, jakich może żądać zamawiający od wyko-

poz. 1817) w celu wykazania braku podstaw do wy-

kluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia

ust. 1 ustawy, w postępowaniach określonych w art. 26

ust. 1 ustawy zamawiający żąda, a w postępowaniach

może żądać m.in.: aktualnego zaświadczenia właści-

wego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub

twierdzającego, że wykonawca nie zalega z opłaca-

niem składek na ubezpieczenia zdrowotne i społecz-

230

upływem terminu składania wniosków o dopuszcze-

nie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówie-

nia albo składania ofert.

Sedno problematyki niniejszego stanu prawnego

stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 kwiet-

czeń Społecznych, § 21 ust. 6.

W przypadku wystą-

pienia różnic między kwotami składek wykazanymi

przez płatnika składek w deklaracji o najwyższym

numerze identyfikatora a kwotami wyliczonymi

w wewnętrznym dokumencie rozliczeniowym wszczy-

na się postępowanie wyjaśniające, jeżeli łączna kwo-

ta różnic przekracza 2 zł.

Tym samym wezwanie do zapłaty do uregulowa-

nia należności zostaje wystosowanie dopiero po prze-

kroczeniu kwoty 2 zł.

Jednakże jednocześnie w tej

sytuacji organ nie może wydać zaświadczenia o nie-

zaleganiu.

W związku z powyższym podmiot startujący

w przetargu publicznym z uwagi, iż nie był wzywany

do uiszczenia żadnych należności, jest przekonany

o niezaleganiu – jednocześnie nie może uzyskać ni-

niejszego zaświadczenia.

Tym samym nawet po póź-

niejszym uregulowaniu należności jego oferta podle-

ga wykluczeniu.

Skład orzekający KIO z dnia 30 lipca 2009 r., KIO/

UZP 901/09, oraz Sąd Okręgowy w Warszawie w wy-

roku z dnia 8 grudnia 2009 r., VCa 230/09, stanęły

na stanowisku, iż zaświadczenie Krajowego Rejestru

Karnego, jak i inne dokumenty powinny być wysta-

wione nie później niż przed terminem składania

ofert, co wynika z wykładni przepisu § 2 ust. 1 pkt 4

ty mogą być składane z dnia 30 grudnia 2009 r.

Oznacza to, iż uzupełnienie zaświadczenia ZUS na

podstawie art. 26 ust. 3 P.z.p. może mieć miejsce tyl-

ko wówczas, gdy wykonawca posiadał prawidłowe

dokumenty w dniu składania ofert, ale nie dołączył

ich przez przeoczenie.

Zdaniem sądu art. 26 ust. 3

P.z.p. nie służy gromadzeniu dokumentów, których

wykonawca nie posiada.

Mając dokonaną analizę orzecznictwa KIO oraz

sądu okręgowego, można wysnuć wniosek, iż wyko-

nawca, który na wezwanie do uzupełnienia aktual-

nego zaświadczenia ZUS przedkłada oświadczenie

ZUS wystawione po terminie składania ofert, po-

twierdzające stan historyczny o braku zaległości

w opłacaniu składek na dzień składania ofert podle-

ga wykluczeniu z postępowania.

takie postępowanie godzi w podmioty, które bez swo-

jej winy są sankcjonowane i pozbawiane m.in. możli-

wości uczestniczenia w przetargach publicznych.

1.

Jaki stosunek ma ministerstwo odnośnie do

2.

Jakie kroki planuje Pan podjąć w celu zapobie-

gania opisanym stanom faktycznym w przyszłości?

3.

Jakie rozwiązania proponuje ministerstwo

w celu usunięcia niniejszego problematycznego stanu

prawnego?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Krupa

(nr 18240)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie planów

Ministerstwa Edukacji Narodowej

uspołecznienia szkolnych punktów

konsultacyjnych funkcjonujących za granicą

Po protestach rodziców, których dzieci pobierają

naukę w szkolnych punktach konsultacyjnych w Ha-

dze i Brukseli, skierowałem do ministra spraw zagra-

nicznych interpelację w sprawie planów uspołecznie-

nia szkół polonijnych.

Wiceminister MSZ Janusz Ci-

sek, obecnie zdymisjonowany, w odpowiedzi na moją

punktów konsultacyjnych, tam gdzie jest to zasadne,

jest decyzją Ministerstwa Edukacji Narodowej”.

Jednocześnie minister stwierdził, że „przy obec-

nym poziomie środków budżetowych nie jest możliwe

zapewnienie powszechnej, bezpłatnej edukacji za-

równo w kraju, jak i za granicą”.

Tym samym przy-

znał, że zapisy Konstytucji RP, które gwarantują po-

wszechne, bezpłatne nauczanie polskich dzieci, są

przez rząd łamane i od września, gdy ma nastąpić

uspołecznienie, czyli faktyczna „komercjalizacja”

szkół polonijnych, będą łamane w sposób systemowy.

Zarazem minister stwierdził dwuznacznie, iż „wy-

daje się w sposób oczywisty” (albo coś się wydaje,

albo jest oczywiste), że takie rozwiązanie będzie pro-

wadziło „do zwiększenia konkurencyjności lepiej wy-

edukowanej młodzieży”.

Nie pisał jednak, na czym

ma polegać lepsza edukacja w szkołach uspołecznio-

nych w stosunku do edukacji prowadzonej w szkol-

nych punktach konsultacyjnych finansowanych z bu-

dżetu państwa, tym bardziej iż Komisja Łączności

z Polakami za Granicą otrzymuje liczne sygnały od

organizacji społecznych prowadzących polskie szkoły

w krajach Europy Zachodniej, że nie otrzymują środ-

ków publicznych na dokształcanie nauczycieli.

Pełne niepokoju listy rodziców dzieci uczących się

w szkołach polonijnych wciąż docierają do Komisji

członków tej komisji.

Ostatnio otrzymałem do wia-

231

domości list Rady Rodziców Szkolnego Punktu Kon-

sultacyjnego im. 7.

Eskadry Kościuszkowskiej przy

Konsulacie Generalnym w Chicago z dnia 8 maja

2013 r.

W liście tym, skierowanym m.in. do Pani Mi-

nister, rodzice zauważają, że wybrali dla swoich dzie-

ci tę szkołę, gdyż jej „poziom nauczania i materiały

dydaktyczne bardzo różnią się od szkół polonijnych

istniejących przy parafiach i innych organizacjach

polonijnych”.

Szkoła realizuje program nauczania

uwzględniający podstawę programową kształcenia

ogólnego oraz uzupełniający program nauczania szko-

ły amerykańskiej.

Jak piszą rodzice: „Mamy pełną

świadomość faktu, że w dzisiejszym zmieniającym się

świecie tylko nauka w szkole typu SPK gwarantuje

dzieciom kontynuację nauki w równorzędnej klasie

w Polsce.

Ta młodzież chce związać swoją przyszłość

z krajem ojczystym swoich rodziców, nie wstydzą się

być Polakami i otwarcie przyznają się do swojej pol-

skości.

(…)

My, rodzice, chcemy zagwarantować na -

szym dzieciom dostęp do edukacji na najwyższym

poziomie i prosimy: nie odbierajcie naszym dzieciom

tej możliwości”.

Jednocześnie autorzy listu przyzna-

ją otwarcie, że „w razie uspołecznienia SPK rodzice

nie będą w stanie pokrywać pełnych kosztów nauki

bez pomocy państwa polskiego”.

W związku z powyższym mam następujące pyta-

nia do Pani Minister:

Czy wszystkie szkolne punkty konsultacyjne będą

uspołecznione z dniem 1 września, czy tylko tam

– jak twierdził były minister Cisek – „gdzie jest to

zasadne”?

Jakie kryteria będą decydowały o tym,

które SPK zostaną uspołecznione?

Czy w związku

Konsultacyjnego im. 7.

Eskadry Kościuszkowskiej

Jakie są podstawy do stwierdzenia ministra Ci-

ska, że uspołecznienie SPK spowoduje lepsze wyedu-

kowanie młodzieży polonijnej, która dziś w tych szko-

łach pobiera naukę?

Czy odległa biurokracja wie le-

piej, czy lepiej wiedzą rodzice, jaka edukacja i w ja-

kich szkołach jest lepsza dla ich dzieci?

Dlaczego

zabieracie rodzicom gwarantowaną przez Konstytu-

cję RP możliwość posyłania ich dzieci do szkół pub-

licznych za granicą, planując ich uspołecznienie?

Jak będzie wyglądała finansowa pomoc państwa

dla uspołecznionych szkół polonijnych, czy MEN bę-

dzie finansowało pensje nauczycieli i przeznaczy do-

datkowe środki na ich szkolenie?

Czy MEN ma sy-

mulację, ilu rodziców dziś posyłających swoje dzieci

do SPK nie będzie miało możliwości finansowej, by

wysyłać dzieci do płatnych szkół społecznych?

Czy

MEN szacuje, ile dzisiejszych SPK zostanie zlikwi-

dowanych po ich uspołecznieniu?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18241)

do ministra finansów

w sprawie wycieku danych podatników

Szanowny Panie Ministrze!

W dniach 19–22 kwiet-

nia 2013 r. odbyło się w hotelu Antałówka w Zakopa-

nem szkolenie pn. „Warsztaty przy komputerach –

analizy, mierniki, jakość informacji 2013 – szkolenie

z wykorzystaniem komputerów dla pracowników eg-

zekucji administracyjnej”.

Szkolenie dotyczyło m.in.

tzw. hurtowni danych WHTAX, czyli agregatora in-

formacji z baz danych podatników z wszystkich urzę-

dów skarbowych w Polsce umiejscowionego przy Iz-

bie Skarbowej w Katowicach).

Zgodnie z informacja-

mi wciąż dostępnymi na stronie internetowej ISP

„odbiorcami szkolenia są pracownicy resortu finan-

sów korzystający w swej pracy z różnych form dostę-

pu do danych pochodzących z systemów informatycz-

nych, a w szczególności hurtowni danych.

Mogą to

być zarówno osoby podejmujące decyzje, jak i odpo-

wiedzialne za analizę mierników służących do oceny

pracy (egzekucji administracyjnej), przygotowujące

materiały analityczno-sprawozdawcze, raporty doty-

czące jakości danych, analizy ryzyka, kontroli za-

rządczej, a także rzetelności prowadzonych reje-

strów”.

Szkoliło się ponad 100 pracowników, koszt

szkolenia wynosił 2600 zł od osoby.

Szkolenie zosta-

ło przeprowadzone przez Instytut Szkoleń Profesjo-

1)

.

Szkolącymi byli pracownicy resortu odpowiedzialni

za obsługę WHTAX.

Szkolenie odbyło się na sprzęcie

komercyjnej firmy organizującej szkolenie (każdy

uczestnik miał do dyspozycji komputer, na którym

pracował).

Jako materiał szkoleniowy wszyscy uczest-

nicy otrzymali dane pobrane z WHTAX z urzędu,

z którego przyjechali, przekazane na nośniku pen-

drive.

Obejmowały one m.in. NIP firm i osób prowa-

dzących działalność gospodarczą, numery PESEL

osób nieprowadzących działalności oraz przebieg pro-

wadzonych przeciwko podatnikom postępowań egze-

kucyjnych, włącznie z tytułem i wysokością długów.

Dane te tworzą tzw. bazę Egopoltax i odnoszą się do

wszystkich podatników z obszaru właściwości danej

izby skarbowej.

Osoby prowadzące szkolenie wyko-

rzystały zatem do celów szkoleniowych, ale także ko-

mercyjnych (wszak szkolenie było odpłatne) dane

podatników objęte tajemnicą skarbową.

Co więcej,

osoby, które się szkoliły, otrzymały pendrive’y z tymi

danymi bez konieczności ich zwrotu.

W ten sposób

doszło do rażącego naruszenia Ordynacji podatkowej

i ustawy o ochronie danych osobowych.

1)

Oferta szkolenia Instytutu Szkoleń Profesjonalnych z Gdańska,

stan na: 10.05.2013 r. http://www.isp.edu.pl/szkolenia-dla-pracownikow-

-administracji/262-nowosci-2012-r-dotyczace-analizy-miernikow-jako-

sci-informacji-szkolenie-dla-pracownikow-egzekucji-administracyjnej-4

232

Taki nieograniczony i niekontrolowany dostęp do

Zakres szkolenia jednoznacznie wskazuje, że jego

przeprowadzenie wymaga aktualnej i bardzo szcze-

gółowej wiedzy na temat stosowanych przez admini-

strację podatkową systemów informatycznych, w tym

gromadzą oraz przetwarzają dane.

Przeprowadzenie

szkolenia wymaga więc zaangażowania osób zatrud-

nionych w administracji podatkowej (osobą prowa-

dzącą była pracownik Departamentu Informatyki

Ministerstwa Finansów) i ujawnienia przez te osoby

wiedzy, która kwalifikuje się jako tajemnica skarbo-

wa i która nie powinna być przekazywana pracowni-

kom aparatu skarbowego w ramach szkolenia orga-

nizowanego przez podmiot prywatny.

Szkolenie to

winno było zostać przeprowadzone przez Centrum

Edukacji Zawodowej Resortu Finansów.

Tak się jed-

nak nie stało.

Pieniądze publiczne trafiły do prywat-

nej gdańskiej spółki, a przy okazji pracownicy resor-

tu otrzymali dodatkowo profity za przekazywanie

danych i wiedzy, którą posiedli w ramach wykony-

wanych obowiązków służbowych.

1.

Czy potwierdza Pan, że ww. zdarzenia miały

miejsce?

2.

Ilu podatników (w tym: prowadzących działal-

ność gospodarczą) figuruje obecnie w hurtowni da-

nych WHTAX?

3.

Kto posiada dostęp do hurtowni danych WH-

TAX?

Na jakich zasadach i w jakich przypadkach?

Jak wygląda kontrola i ochrona tajemnicy skarbowej

w tym zakresie?

4.

Czy technicznie jest możliwe migrowanie lub ko-

piowanie danych z hurtowni danych WHTAX na inne,

np. komercyjne, nośniki informacji (np. pendrive’y,

komputery)?

Jeżeli tak, to w jaki sposób zbiory danych

podlegają ochronie i udostępnianiu?

W jakich przypad-

kach może się to wydarzyć i jakie osoby na jakich sta-

nowiskach mogą to zrobić?

5.

Czy posiadając dostęp do hurtowni danych WH-

TAX, możliwe jest:

a) ustalenie zaległości i egzekucji podmiotów go-

spodarczych?

b) ustalenie danych podmiotów gospodarczych

(NIP, REGON, nazwa podmiotu, historia podat-

kowa)?

c) bieżące sprawdzenie aktualnej rachunkowości

budżetowej jednostek samorządu terytorialnego?

d) ocenienie efektywności egzekucji podatków?

6.

Kto prowadzi szkolenia specjalistyczne z zakre-

su działania i funkcjonalności hurtowni danych WH-

TAX i na jakich danych to się odbywa – testowych

czy realnych?

W jaki sposób są chronione dane udo-

stępniane podczas tych szkoleń?

Czy procedury do-

tyczące organizacji tych szkoleń są nadzorowane pod

względem zabezpieczenia tajemnicy skarbowej?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18242)

do ministra finansów

w sprawie rolników, którzy zdecydowali się

Do mojego biura docierają niepokojące informacje

od rolników, którzy zdecydowali się na uruchomienie

PROW 2007–2013.

Ze względu na brak na wsi firm świadczących

usługi dla mniejszych gospodarstw rolnych część rol-

ników postanowiła uruchomić działalność w tym za-

kresie, korzystając z dofinansowania ww. programu.

Rozporządzenie ministra rolnictwa dotyczące ww.

programu dopuszcza możliwość uruchomienia usług

dla rolnictwa w zakresie kodu PKD 01.61.

Z: Działal-

ność usługowa wspomagająca produkcję roślinną,

przez oboje małżonków, by świadczyć szerszy zakres

usług.

Z tej możliwości skorzystało wiele gospo-

darstw, by świadczyć szerszy zakres usług.

Małżonkowie posiadają zawarte umowy z ARiMR

na zakup sprzętu rolniczego.

Chcą rejestrować dzia-

łalność, zakupić maszyny, by świadczyć usługi i pła-

cić podatki.

Problem powstaje przy rejestracji w urzę-

dach skarbowych jako płatnika VAT.

Jeśli mąż ma

zarejestrowane usługi wg ww. kodu, żonie urzędy

skarbowe odmawiają rejestracji jako płatnik VAT,

twierdząc, że jeśli mąż – rolnik – jest płatnikiem po-

datku VAT, żona nie może być zarejestrowana jako

płatnik VAT wg tego samego kodu.

Według rolników

występuje tu sprzeczność przepisów.

Ministerstwo

rolnictwa dopuszcza działalność wg tego samego

kodu dla obojga małżonków prowadzących gospodar-

stwo rolne.

Ministerstwo Finansów ogranicza moż-

liwość rejestracji jako podatnik VAT współmałżonka.

1.

Jak mają postąpić rolnicy, którzy posiadają za-

warte umowy z ARiMR na usługi określone kodem

PKD 01.61.

Z, których małżonkowie również skorzy-

stali z dofinansowania i prowadzą działalność usłu-

gową wspomagającą produkcję roślinną?

233

2.

Jak ministerstwo zamierza rozwiązać powyż-

szy problem?

I jakie rozwiązanie proponuje resort?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Borkowski

Siedlce, dnia 23 maja 2015 r.

Interpelacja

(nr 18243)

do ministra środowiska

w sprawie rozporządzenia

jelenia sika w hodowlach fermowych

i zagrodowych

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymałem pismo

od prezesa Zarządu Polskiego Związku Hodowców

o wyjaśnienie sprawy związanej z niewykreśleniem

jelenia sika z wykazu gatunków zwierząt obcych, któ-

re w wyniku uwolnienia do środowiska przyrodnicze-

go mogą zagrozić gatunkom rodzimym.

W tej sprawie

do Ministerstwa Środowiska zwracało się wielokrot-

uzgodnień międzyresortowych projektu przedmioto-

wego rozporządzenia z dn. 9 września 2011 r.

Ponadto Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

wskazywało w piśmie do Polskiego Związku Hodow-

ców Jeleniowatych, że zgodnie z przepisami ustawy

rodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 135, poz.

921, z późn. zm.) jeleń sika utrzymywany w warun-

kach fermowych w celu pozyskania mięsa lub skór

zaliczany jest do zwierząt gospodarskich, a tym sa-

mym na jego utrzymywanie nie powinno być potrzeb-

ne specjalne zezwolenie wydane przez generalnego

dyrektora ochrony środowiska.

Pan Janusz Zaleski, główny konserwator przyro-

dy, pisał z kolei, że jeleń sika to gatunek, który bar-

dzo niekorzystnie wpływał na rodzime gatunki jele-

niowatych, a szczególnie na jelenia szlachetnego ze

względu na krzyżowanie się tych dwóch gatunków

w środowisku naturalnym.

W konsekwencji może to

doprowadzić do utraty czystości gatunkowej rodzi-

mego gatunku jelenia.

Jednak wg danych Polskiego

Związku Hodowców Jeleniowatych otrzymanych

z Instytutu Ochrony Przyrody w Polsce dotychczas

nie stwierdzono hybrydyzacji jelenia sika z jeleniem

szlachetnym.

wyżej problemu i wycofany zostanie pkt 46 (dot. jele-

nia sika – Cervus nippon) rozporządzenia z dnia

9 września 2011 r.

Z poważaniem

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18244)

do ministra transportu,

w woj. kujawsko-pomorskim

Szanowna Pani Minister!

W związku z budową

drogi S5 bardzo proszę o wyjaśnienie zaistniałej sy-

tuacji.

W czasie ostatniej wizyty Pana Ministra

w Bydgoszczy kwietniu br. zadeklarował Pan, że po-

wstanie droga ekspresowa od Bydgoszczy do Nowych

Marz.

Ostatnie spotkanie parlamentarnej grupy ds.

budowy dróg S3 i S5 nie rozwiało wątpliwości w tej

sprawie.

1.

Kiedy w ministerstwie zapadną decyzje doty-

czące ostatecznych planów budowy drogi Bydgoszcz

– Nowe Marzy?

2.

Czy w przypadku gdy UE nie przyzna Polsce

wystarczających środków, ministerstwo przeznaczy

pieniądze z własnych środków na budowę tej drogi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18245)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zawarcia w PROW

na lata 2014–2020 zadań wspierających

gospodarkę wodno-ściekową

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

proszę o podanie informacji w przedstawionej poniżej

sprawie.

234

Od dnia wstąpienia do Unii Europejskiej w 2004 r.

w Polsce znacznie poprawił się stan infrastruktury

technicznej.

Jednak na znacznej części obszarów

wiejskich nadal nie występuje infrastruktura odpro-

wadzania i oczyszczania ścieków albo jej stan wyma-

ga prowadzenia inwestycji polegających na przebu-

dowie lub rozbudowie infrastruktury wodno-kanali-

zacyjnej.

Konieczne jest kontynuowanie wsparcia

w tym zakresie w następnej perspektywie finansowej.

Sytuacja taka ma miejsce m.in. w woj. podkarpa-

ckim, w którym system odprowadzania ścieków jest

słabo rozwinięty, a dotyczy to szczególnie terenów

wiejskich.

Na obszarze woj. podkarpackiego z sieci kanali-

zacyjnej korzysta 84,7% ludności miast (w Polsce

86,6%) i 35% ludności wsi (w Polsce 23,8%).

Odpro-

wadzane siecią kanalizacyjną ścieki komunalne są

oczyszczane w 93,1%.

Ze względu na hydrauliczne

warunki transportu ścieków sieć kanalizacyjna na

terenie woj. podkarpackiego jest w przeważającej czę-

ści siecią typu grawitacyjnego.

Pozostałą część sta-

nowi kanalizacja ciśnieniowa oraz w znikomej ilości

kanalizacja podciśnieniowa.

Różny jest też stopień obsługi mieszkańców woj.

podkarpackiego przez komunalne oczyszczalnie ście-

ków.

Dla przykładu w mieście Rzeszowie wynosi on

98,6%, natomiast w powiatach: dębickim, kolbuszow-

skim, leżajskim, łańcuckim, mieleckim, niżańskim,

ropczycko-sędziszowskim, rzeszowskim, stalowowol-

skim, strzyżowskim i tarnobrzeskim ludność korzy-

stająca z oczyszczalni ścieków nie przekracza 50%

ludności ogółem.

Problem ten dotyka nie tylko woj.

podkarpackiego.

Brak dobrze rozwiniętej infrastruk-

tury technicznej stanowi barierę rozwoju kraju.

Analizując powyższe, należy zauważyć, iż w okre-

sie programowania na lata 2014–2020 priorytetem

powinno być uregulowanie gospodarki wodno-ście-

kowej na terenie kraju w sposób gwarantujący speł-

nienie wymagań przepisów prawa polskiego i euro-

pejskiego w zakresie ochrony środowiska.

Realizacja zadań związanych z gospodarką wod-

no-ściekową nie tylko podniesie poziom życia miesz-

kańców, ale również pozwoli osiągnąć najwyższe

standardy ochrony środowiska oraz dostosować go-

spodarkę wodno-ściekową woj. podkarpackiego do

wymogów prawa polskiego i dyrektyw UE.

Spowodu-

je to zmniejszenie ilości zanieczyszczeń wprowadzo-

nych do odbiornika, a co za tym idzie, przyczyni się

do realizacji gospodarki zasobami naturalnymi.

Bu-

dowa nowej kanalizacji i modernizacji istniejącej to

dla kraju priorytet, gdyż zgodnie z wynegocjowanym

traktatem akcesyjnym Polska zobowiązana jest do

wyposażenia aglomeracji w sieć kanalizacyjną do

końca 2015 r.

1.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w wyżej opi-

sanej sprawie?

2.

Czy istnieje możliwość zawarcia w Programie

pisów pozwalających na finansowanie w ramach pro-

gramu poprawy gospodarki wodno-ściekowej w za-

kresie budowy systemu kanalizacyjnego oraz odbioru

i oczyszczenia ścieków komunalnych zgodnie z wy-

mogami Unii Europejskiej w zakresie ochrony środo-

wiska?

3.

Jaka jest planowana kwota do wydatkowania

na działanie związane z poprawą gospodarki wodno-

-ściekowej?

4.

Czy planowane jest wprowadzenie limitu wy-

datkowanych środków na teren jednej gminy?

5.

Co należy rozumieć przez proponowany w pro-

gramie zakres działania: Tworzenie, ulepszanie lub

rozbudowa infrastruktury małej skali – drogi?

6.

Jaka jest planowana kwota do wydatkowania

na działanie: Tworzenie, ulepszanie lub rozbudowa

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18246)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planowanej likwidacji zakładu

konstrukcji stalowych Polimex-Mostostal SA

w Rudniku nad Sanem

pokojeniem przyjąłem wiadomość o planowanej li-

kwidacji Polimex-Mostostal SA oddział w Rudniku

nad Sanem, której akcjonariuszem jest Skarb Pań-

stwa reprezentowany przez Agencję Rozwoju Prze-

mysłu.

Zakład konstrukcji stalowych Polimex-Mostostal

nałym zapleczem i latami doświadczeń.

Jest on prze-

de wszystkim kluczowy dla gospodarki naszego kra-

ju w branży energetycznej i chemicznej.

Wysoko wy-

specjalizowana kadra podejmuje się najtrudniejszych

wyzwań, produkując wiele skomplikowanych i za-

awansowanych technologicznie konstrukcji stalo-

wych.

Jako nieliczny zakład w Polsce wytwarza spe-

cjalistyczne urządzenia dla energetyki: elektrofiltry,

wentylatory, podgrzewacze powietrza i gazu, kanały,

bunkry czy zsypy.

Mostostal przez lata był wzorem rozwoju i posia-

dał niezachwianą pozycję na rynku budowlanym.

Jakiekolwiek plany likwidacji tego zakładu są co naj-

mniej niezrozumiałe i absurdalne.

Konsekwencją

podjęcia błędnych i niegospodarnych decyzji zarządu

spółki będą nie tylko negatywnie skutki względem

gospodarki kraju, ale w szczególności pracę straci

kilkuset pracowników.

Zakład zatrudnia ok. 340 osób,

235

rodziny.

Zwolnienie ich oznacza tragedię dla wielu

polskich rodzin.

Czy temu służyć ma podjęcie tak

pochopnej decyzji?

Ponadto w powiecie niżańskim, w którym to znaj-

duje się zakład, decyzja ta ma ogromne znaczenie

w aspekcie ekonomicznym i społecznym, bowiem po-

ziom bezrobocia tego powiatu należy do najwyższych

w kraju i sięga aż 25,6%.

sprawie?

2.

Czy znane są Panu Ministrowi konsekwencje

związane z likwidacją zakładu Polimex-Mostostal SA

oddział w Rudniku nad Sanem?

3.

Czy nie przeraża Pana fakt, że planuje się li-

kwidację zakładu w powiecie o tak wysokim wskaź-

niku bezrobocia?

4.

Jakie obecnie działania podjęło bądź podejmie

ministerstwo skarbu, by ocalić zakład od likwidacji,

a tym samym pomóc setkom pracowników i ich ro-

dzinom przed utratą pracy?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 18247)

do ministra gospodarki

oraz

ministra transportu,

młodych mieszkańców miast powiatowych,

miasteczek i wsi z rządowego programu

Szanowny Panie Premierze!

Panie Ministrze!

Pro-

jekt rządowy, tzw. MdM, zakłada, że beneficjentami

wotnym.

Natomiast samodzielna budowa domu jedno-

rodzinnego, w budownictwie szeregowym bądź zakup

mieszkania na rynku wtórnym nie uprawniają do sko-

rzystania z programu.

Pomoc rządowa polegać ma na

Podjęta przez rząd inicjatywa niewiele pomoże

ności dla młodych ludzi.

Z programu MdM wyklucze-

ni zostali młodzi mieszkańcy miast powiatowych,

miasteczek i wsi.

Program został stworzony dla mło-

dych ludzi z miast, gdzie istnieje budownictwo wie-

lomieszkaniowe.

Według danych GUS aż w 198

(z 379) powiatach deweloperzy nie rozpoczęli w ubie-

głym roku budowy żadnego mieszkania.

W poprzed-

nim programie „Rodzina na swoim” tylko 1/3 miesz-

w poprzednim.

Barierą w dostępie do programu może

z nimi gmin oraz reszty województwa.

Według wyli-

czeń firm zajmujących się rynkiem nieruchomości

program MdM objąłby obecnie zaledwie 1/10 oferty

deweloperskiej.

Trudno przyjąć założenie, że więk-

szość firm obniży ceny mieszkań, bo już teraz branża

deweloperska przeżywa trudny okres.

Projekt rządo-

wy zakłada także likwidację od 2014 r. zwrotu części

budowy domu bądź mieszkania.

Rząd ocenia, że do

2022 r. budżet zyska na planowanych rozwiązaniach

Specjaliści zajmujący się rynkiem nieruchomości

oceniają, że z MdM skorzysta niewielu beneficjentów,

a wpływ na ceny mieszkań będzie znikomy.

Najbar-

dziej prawdopodobnym efektem państwowych dopłat

będzie sprzedaż najmniej atrakcyjnych mieszkań,

których obniżenie ceny i tak będzie konieczne.

Wiele

osób, które chciałyby skorzystać z pomocy państwa,

nie będzie w stanie spełnić wymaganych kryteriów.

Olbrzymie bezrobocie wśród młodych, niskie wyna-

grodzenia pracujących ograniczają dostęp do kredy-

tu bankowego.

Rodziny, które już mają mieszkania,

a chciałyby zamienić je na większe z powodu zwięk-

szenia liczby ich członków, nie będą mogły z tego sko-

rzystać.

Autorzy programu rządowego zupełnie za-

pomnieli o rodzinach z miast powiatowych, miaste-

czek i wsi, gdzie deweloperzy w ogóle nie prowadzą

żadnej działalności.

Obecny rząd już podzielił Polskę, przyjmując pro-

gram rozwoju metropolitarnego kraju, kosztem

miast powiatowych, miasteczek i wsi.

Po raz kolejny

rząd dzieli tym razem młodych Polaków na mieszka-

jących w miastach z budownictwem wielomieszka-

niowym i pozostałych.

Tylko kupujący mieszkania

w blokach skorzystają z pomocy MdM, natomiast po-

zostali zostaną wykluczeni.

W ocenie mieszkańców

miast powiatowych, miasteczek i wsi niezrozumiałe

jest, jak koalicjant rządu PSL mógł stworzyć tak dys-

kryminujący program.

Program MdM ma zacząć funkcjonować od 1 stycz-

nia 2014 r. i trwać 5 lat.

Zwracam się do rządu

o podjęcie dodatkowych prac w celu zmiany zapisów

projektu MdM.

Nie wiadomo, dlaczego autorzy pro-

jektu dostrzegają tylko i wyłącznie rynek pierwotny

nieruchomości.

Czy ma to być zakamuflowana pomoc

dla wybranej grupy deweloperów?

Mało prawdopo-

dobne, aby program miał jakikolwiek wpływ na roz-

wój rynku mieszkaniowego i obniżenie cen nowo bu-

dowanych mieszkań.

Według opinii pozwoli tylko na

236

„upłynnienie” mało atrakcyjnych i trudno sprzeda-

walnych lokali, a nie spowoduje żadnych istotnych,

korzystnych dla obywateli zmian na tym rynku.

Mimo pomocy państwowej głównym elementem pro-

gramu jest uzyskanie pożyczki bankowej, co przy

bardzo dużym bezrobociu wśród młodych ludzi oraz

niskich wynagrodzeniach nie gwarantuje uzyskania

takiej pożyczki.

Program może się stać dodatkowym

bonusem dla niedużej i tak bogatej grupy, dla której

uzyskanie pożyczki nie jest problemem.

Program nie

dostrzega możliwości młodych rodzin, które się po-

większają i chciałyby zmienić mieszkania na większe.

Rządowy projekt jest bublem prawnym, który po-

dych.

Rzeczywistym celem jest wsparcie grupy dewe-

loperów, którzy dzięki programowi pozbędą się trud-

no sprzedawalnych lokali.

Rząd, dzięki ogranicze-

niom wynikającym z programu, udostępni pomoc

pozbawi setki tysięcy osób możliwości odzyskania

rzyć program obejmujący cały rynek nieruchomości,

Program zaproponowany przez rząd dyskryminu-

je większość młodych obywateli RP.

Jest dostępny

tylko dla pewnej grupy młodych ludzi i jest niezgod-

ny z zasadami demokratycznego państwa.

Jasno

z niego wynika, że rząd chce pomagać młodym, nie

ponosząc dużych kosztów.

Program rządu nie jest

uczciwy wobec młodych.

Rząd nie uwzględnił, że aż

28% ludzi do 30. roku życia to bezrobotni.

MdM to

fikcja pomocy dla młodych, a oszczędności w budżecie

państwa.

Pytania:

Panie Premierze, Panie Ministrze:

1.

Dlaczego program MdM obejmuje pomoc w za-

kupie mieszkań tylko z rynku pierwotnego w budow-

nictwie wielomieszkaniowym?

2.

Dlaczego wprowadzenie programu pozbawia

3.

Dlaczego program MdM nie przejął rozwiązań

4.

Dlaczego rząd dyskryminuje młodych miesz-

kańców miast powiatowych, miasteczek i wsi, wyklu-

czając ich z programu MdM?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

Łomża, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18248)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie domniemanych, ujawnionych

w jednym z tygodników kontaktów doradcy

premiera z rosyjskimi biznesmenami

Szanowny Panie Premierze!

Tygodnik „Uważam

Rze” w numerze z dnia 20 maja br. pisze o kontak-

tach Jana Krzysztofa Bieleckiego z rosyjskimi bi-

znesmenami.

Podobne sugestie pojawiały się wcześ-

niej zarówno w prasie, jak i w Internecie.

Informacje dotyczą lobbingu Jana K. Bieleckiego

na rzecz sprzedaży rosyjskiemu oligarsze Wiaczesła-

wowi Kantorowi tarnowskich Azotów oraz rzeko-

mych kontaktów Jana K. Bieleckiego z Rosjanami

w sprawie planów zakupu przez nich Alior Banku

i Banku Millenium.

Ponieważ wspomniane sugestie dotyczą doradcy

Pana Premiera i wiążą się z ewentualnymi działa-

niami, które mogłyby zagrozić interesom państwa,

proszę o jednoznaczną odpowiedź na pytanie: Czy

wiedział Pan Premier o kontaktach Jana K. Biele-

ckiego z rosyjskimi biznesmenami i o tym, co było

przedmiotem tych kontaktów?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18249)

do ministra zdrowia

w sprawie stanu przygotowań do wdrożenia

zdrowotnej

Szanowny Panie Ministrze!

W bieżącym roku wej-

dzie w życie (25 października) unijna dyrektywa

o transgranicznej opiece zdrowotnej.

Zgodnie z jej

zapisami do Polski będą mogli przyjeżdżać na lecze-

Polska powinna – zgodnie z wymogami dyrektywy

– uruchomić określony system informacyjny zagra-

nicznych pacjentów o polskich placówkach świadczą-

cych usługi obcokrajowcom poprzez utworzenie kra-

jowych punktów informacyjno-kontaktowych.

Dodatkowym problemem przy realizacji dyrekty-

wy może być, w przypadku świadczenia usług komer-

cyjnych obcokrajowcom, brak jednoznacznej inter-

pretacji prawnej w kwestii korzystania przez szpita-

le z urządzeń zakupionych z dotacji publicznych.

237

wynikających z dyrektywy o transgranicznej opiece

zdrowotnej, obowiązków, proszę Pana Ministra o od-

powiedź na pytania:

Czy nie grozi Polsce niedotrzymanie terminu

spełnienia wymogów zawartych w dyrektywie unij-

nej o transgranicznej opiece zdrowotnej?

Czy słuszne są podnoszone przez środowiska me-

dyczne wątpliwości co do – spowodowanego wejściem

w życie wspomnianej dyrektywy – nierównego trak-

towania pacjentów polskich i tych z zagranicy?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 18251)

do ministra gospodarki

w sprawie wypowiedzi sekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

Szanowny Panie Ministrze!

Z wypowiedzi Toma-

sza Tomczykiewicza dla Polskiej Agencji Prasowej

z 6 maja bieżącego roku wynika, że Ministerstwo Go-

spodarki liczy się z możliwością likwidacji niektórych

kopalń.

Pan minister Tomczykiewicz wskazał nawet,

że: „zakłady wydobywcze, które sprzedają węgiel po-

niżej kosztów jego wydobycia”, są w dwóch spółkach

węglowych: Kompanii Węglowej i Katowickim Hol-

dingu Węglowym.

W związku z cytowaną wypowiedzią pana Tom-

czykiewicza proszę o odpowiedź na pytanie: Czy je-

dynym projektem przygotowywanym w Minister-

stwie Gospodarki, który miałby poprawić sytuację

polskiego górnictwa, tym samym zatrzymać degra-

dację ekonomiczną Górnego Śląska, jest przyzwole-

nie na zamykanie kolejnych kopalń?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 18252)

do ministra skarbu państwa

w sprawie odpowiedzialności

Szanowny Panie Ministrze!

Właściciel ISD Huty

gralną częścią umowy sprzedaży częstochowskiej

trudnienia dla jej załogi.

Gwarantem pakietu socjal-

nego wraz z zabezpieczonym tym samym okresem

runki umowy sprzedaży Huty Stali Częstochowa

ników częstochowskiej huty, a w przypadku ogłosze-

nia upadłości przedsiębiorstwa – utraty pracy przez

że dla całej społeczności Częstochowy i okręgu czę-

stochowskiego, kieruję do Pana Ministra pytanie:

ne z umową, a na dzisiaj zagrożone gwarancje pakie-

tu socjalnego, w tym 10-letniego zatrudnienia jej pra-

cowników?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

238

Interpelacja

(nr 18253)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie sygnałów wskazujących

na świadomą kampanię dyskredytującą

jakość polskiej żywności

na rynkach europejskich

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku miesięcy

trwa medialna dezinformacja, która w ewidentny

sposób zniechęca Europejczyków do polskiej żywno-

ści.

Jest sprawą bezdyskusyjną, że na europejskich

rynkach polskie produkty żywnościowe cieszą się

opinią smacznych, zdrowych i tanich.

Ta sytuacja

z pewnością przeszkadza wielu i może być podstawo-

wą przyczyną, dla której właśnie Polskę wymienia

się coraz częściej jako miejsce pochodzenia wszelkie-

go rodzaju „wątpliwej” jakości mięsa.

Jest to tym

bardziej bulwersujące, że dzieje się tak również przed

potwierdzeniem upublicznionej już informacji, nie-

zbędnym dochodzeniem, czy wskazany produkt po-

chodzi z naszego kraju.

Tego typu działania, co wska-

zują znawcy rynku, widoczne są zwłaszcza w Cze-

chach i na Słowacji.

Czy w ministerstwie prowadzi się monitoring tego

typu medialnych przekazów dla właściwego rozezna-

nia stanu faktycznego?

Jakie podjęto działania w ministerstwie, aby sku-

tecznie zapobiec sytuacjom, które są przejawem wal-

ki o konsumenta i nieuczciwej konkurencji, zwłasz-

cza że w tego typu działania włączają się zarówno

przedstawiciele rządu, jak instytucji państwowych

krajów, w których tego typu przedsięwzięcia, zagra-

żające polskim interesom, są prowadzone?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 18254)

do ministra środowiska

w sprawie sprzeciwu wobec zamiaru

Geotermia Podhalańska jest szczególnym przed-

siębiorstwem ciepłowniczym w Polsce, które wyko-

rzystuje odnawialne źródła energii zawarte w wo-

dach geotermalnych dla celów centralnego ogrzewa-

nia, podgrzania wody użytkowej, ale i dla rekreacji.

Głównym jej akcjonariuszem jest Narodowy Fundusz

jący 88% akcji, a współakcjonariuszami są podhalań-

skie samorządy, w tym: gmina miasto Zakopane

wraz z Tatrzańską Komunalną Grupą Kapitałową

sp. z o.o., gmina Szaflary, gmina Biały Dunajec, gmi-

na Poronin, miasto Nowy Targ, gmina Kościelisko

oraz gmina Bukowina Tatrzańska.

W 1992 r. samorządy podjęły ryzyko inwestycji

w geotermię.

Powstała ona z inicjatywy prof. dra hab.

inż. Juliana Sokołowskiego i gminy Szaflar przy udzia-

le NFOŚiGW, bo biednej gminy nie było stać na sfinan-

sowanie w całości inwestycji.

Akt notarialny o utworze-

niu Geotermii Podhalańskiej SA zawarto 30 grudnia

1993 r. i do spółki weszły też inne samorządy.

Z podanych informacji wynika, iż w miejscowości

Bańska Niżna, gmina Szaflary, w latach 1989–1993

został zaprojektowany i uruchomiony pierwszy

w Polsce doświadczalny zakład geotermalny PAN.

Do geotermalnej sieci ciepłowniczej zostało podłączo-

nych 30 grudnia 1993 r. pierwszych 6 budynków

w Bańskiej Niżnej, a w kolejnych dwóch latach zosta-

ła już podłączona cała miejscowość zamieszkała

przez tysiąc mieszkańców.

Produkcja ciepła odbywa-

Dunajec PAN – 1.

Na bazie tych doświadczeń powstał

następny projekt komercyjny.

Rok później urucho-

miono pierwszą pilotażową geotermalną instalację

i podłączenia nowych odbiorców trwają nadal i rea-

lizowane są przez spółkę Przedsiębiorstwo Energe-

tyki Cieplnej Geotermia Podhalańska SA będącą

producentem i dystrybutorem energii cieplnej.

Z przedstawionych informacji wynika, że rocznie

ok. 100 budynków.

Obecnie energia geotermalna po-

krywa ok. 35% zapotrzebowania na ciepło w samym

Zakopanem.

Dzięki dotychczasowej działalności spół-

ka osiągnęła znaczący efekt ekologiczny.

Pomiędzy

2

do atmosfery zmniej-

szyła się o 298,82 tys. ton.

Dzięki ekologicznej energii

oraz zmniejszył się, widoczny zwłaszcza w zimie nad

Zakopanem, pył zawieszony, tzw. smog.

Właściwe funkcjonowanie Geotermii Podhalań-

skiej jest gwarantem proekologicznego rozwoju oraz

strażnikiem dla zanieczyszczenia parków narodo-

wych poprzez malejącą emisję pyłów zawieszonych

w powietrzu.

Nieustannie zwiększająca się liczba

przyłączonych gospodarstw i firm z terenu Podhala

wpływa więc znacząco na poprawę jakości powietrza.

Odbiorcami ciepła w tym przypadku są to nie tylko

tysiące gospodarstw domowych.

To także baseny cie-

plicowe.

Mieszkańcy Podhala żyją z turystyki, więc przy-

stosowują swoje budynki do celów turystycznych,

jeżdżają na Podhale.

Chodzi też o wykorzystanie za-

iż zakłady poupadają, pracy jest coraz mniej, a geo-

239

termia to pieniądze.

To też korzyści dla restauracji

i innych punktów żywienia, a więc nowe miejsca pra-

cy.

Wszystko to razem poprawia koniunkturę gospo-

darczą na Podhalu, czyniąc je bardziej atrakcyjnym.

Misją spółki jest wykorzystanie odnawialnych

źródeł energii zawartych w wodach geotermalnych

ciepłej wody użytkowej, ale też dla turystki, rekreacji

i balneologii.

Jestem przekona, że Pan Minister o tym wszyst-

kim wie, bo w kwietniu br., gdy rozpoczęto procedurę

prywatyzacyjną Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej

Geotermia Podhalańska, mieszkańcy i wszystkie sa-

morządy na Podhalu zaprotestowały i wysłały też do

Pana stosowne pisma.

Górale nie chcą, aby dzieło Geo-

termii Podhalańskiej, które jest m.in. efektem prze-

mian społecznych, gdzie samorządy pokazały, co zna-

czy samorządność i praca koncepcyjna dla dobra włas-

nych mieszkańców, zostało sprywatyzowane.

Wszyscy

protestują przeciw sytuacji, że gdy ryzyko dotyczące

publicznych pieniędzy, gdy po prostu eksperyment

geotermalny na Podhalu się powiódł, to teraz dzieło

to zostanie sprywatyzowane i to może za niewielkie

pieniądze, jak to potrafi czynić ten rząd.

Samorządy mają w sumie 12% udziałów w spółce,

która się rozwija i inwestuje.

Spółka wzięła kolejny

kredyt w wysokości ok. 20 mln zł z Wojewódzkiego

pytaniem:

1.

Dlaczego po raz kolejny rząd i podległe mu in-

stytucje chcą prywatyzować przedsiębiorstwa, któ-

rych charakter wpływa pozytywnie na cały region?

2.

Czy uważa Pan, że mieszkańcy Podhala zyska-

liby coś dzięki prywatyzacji Przedsiębiorstwa Ener-

getyki Cieplnej Geotermia Podhalańska SA?

3.

Czy ministerstwo wstrzyma procedury mające

na celu zbycie przez NFOŚiGW większościowego pa-

kietu akcji w PEC Geotermia Podhalańska?

4.

Jakie stanowisko ma Pan Minister w sprawie

komunalizacji PEC Geotermia Podhalańska na rzecz

lokalnych samorządów?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18255)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Wraz z wprowadze-

niem od 1 stycznia 2013 r. elektronicznego systemu

weryfikacji uprawnień świadczeniobiorców NFZ za-

czął wnikliwie doszukiwać się uchybień formalnych

w zgłoszeniu do ubezpieczenia członków rodzin oso-

by ubezpieczonej.

Dotyczy to najczęściej osób, które

po zgłoszeniu do ubezpieczenia były choćby na krót-

ko zarejestrowane jako osoby bezrobotne i po wyre-

jestrowaniu z urzędu pracy nie zostały ponownie

w terminie 7 dni zgłoszone do ubezpieczenia przez

pracującego członka swojej rodziny.

Przedmiotowy problem dotyczy przeważnie ludzi

niezamożnych, którzy nie bez powodu byli lub są ak-

tualnie klientami urzędów pracy.

Najczęściej niedo-

pełnienie formalności następowało z braku wiedzy,

ale NFZ koncentruje swoją uwagę i działania na tej

okoliczności z uporem wartym lepszej sprawy.

Nie-

kiedy sytuacja taka trwała latami i teraz za wszyst-

kie wizyty u lekarza, porady i pobyty szpitalne grożą

takim osobom ogromne koszty.

Nikt przy tym przez

ten okres nie raczył im zwrócić uwagi na uchybienie

formalne, aby można było uporządkować sytuację

i nie narażać tych pacjentów na kumulację kosztów,

którymi według zapowiedzi urzędników z NFZ mogą

zostać obciążeni.

Pikanterii sprawie dodaje fakt, że

NFZ przez cały ten czas te koszty pokrywał i prze-

rzucanie teraz tych kosztów na pacjentów wydaje się

czynnością karygodną.

Bez względu jednak na to, czy nieinformowanie

pacjentów o statusie ich ubezpieczenia wynikało

z niemożności technicznej leżącej po strome NFZ

i placówek świadczących usługi medyczne, czy może

przyczyna była rezultatem bałaganu, uważam, że

pacjenci nie powinni ponosić wynikających z tego

konsekwencji.

Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy

składki na ubezpieczenie były przez pracodawcę pra-

cownika, którego członków rodziny dotyczy taka oko-

liczność, odprowadzane regularnie.

Dodam również,

że często osoby, o pomoc dla których się zwracam,

otrzymywały z ZUS lub od płatnika składek zaświad-

czenia potwierdzające posiadanie przez członków ich

rodzin ubezpieczenia, w okresie który teraz NFZ

kwestionuje.

Niektórzy płatnicy składek interpreto-

wali bowiem istniejące przepisy jako zbieg uprawnień

do ubezpieczenia niepowodujący konieczności zgła-

szania członków rodziny do ubezpieczenia ponownie.

Co istotne również ZUS wystawiał zaświadczenia

potwierdzające prawo do świadczeń medycznych

w danym okresie upewniając zainteresowanych, że

wszystko jest w porządku, aczkolwiek z drugiej stro-

ny NFZ wskazuje teraz na braki formalne w zgłosze-

niu do ubezpieczenia i wynikający z tego brak pod-

staw do jego uznania.

Należy w tym miejscu zwrócić

uwagę na pewien istotny fakt polegający na tym, że

wysokość składek odprowadzonych do NFZ niczym

nie mogłaby się różnić bez względu na to, czy termin

7-dniowy zgłoszenia do ubezpieczenia członka rodzi-

ny zostałby dotrzymany, co oznacza, że NFZ nie po-

niósł żadnych strat z tytułu wpływających składek.

Konkludując, należy też odnotować, że niektórzy

dysponują zaświadczeniami wystawionymi przez płat-

nika składek lub ZUS stwierdzającymi ich prawo do

240

korzystania ze świadczeń zdrowotnych finansowanych

przez NFZ, chociaż z powodu niedopełnienia 7-dnio-

wego terminu zgłoszenia do ubezpieczenia NFZ nie

chce tego prawa uznać.

Nie muszę dodawać, ze dla

przeciętnego obywatela sprzeczność stanowisk wyra-

żanych przez poważne instytucje państwowe jest nie-

zrozumiała.

Przez to uważam, że NFZ powinien od-

stąpić od jakichkolwiek prób egzekwowania kosztów

od pacjentów, wyznaczając ponadto wszystkim obywa-

telom czas na uporządkowanie kwestii formalnych.

W związku z opisanym stanem rzeczy kieruję do

Pana Premiera następujące pytania:

1.

Jaka będzie polityka rządu RP i NFZ wobec

pacjentów, których dotyczy moja interpelacja?

2.

Co powinny zrobić osoby, o których mowa

w interpelacji, aby nie ponosić rujnujących ich

kosztów?

3.

Czy rząd zamierza pomóc takim osobom np. po-

przez odpowiednie do sytuacji decyzje?

4.

Czy członkowie rodzin osoby ubezpieczonej po-

siadający zaświadczenie z ZUS lub od płatnika

o opłacaniu składek i posiadaniu ubezpieczenia

w okresie, zdaniem NFZ dyskusyjnym, mogą liczyć,

że będą te zaświadczenia uwzględniane?

5.

Czy pojawi się ze strony rządu odpowiednia ini-

cjatywa legislacyjna w sposób jednoznaczny regulu-

jąca kwestie ponownego zgłaszania do ubezpieczenia

członków rodzin i niedopuszczająca, jak to się działo

dotychczas, do różnych interpretacji?

Dodam, iż obawiam się, że obecny stan rzeczy

może podważać zaufanie obywateli wobec państwa.

NFZ, będąc instytucją mającą służyć społeczeństwu,

nie powinien bowiem działać niczym spółka prawa

handlowego, spychając człowieka na drugi plan,

a główną energię zużytkowując na myślenie o finan-

sach.

Nie można również pozbawiać poprzez wska-

zane wyżej praktyki polskich rodzin spokoju i bez-

piecznej egzystencji.

Wierzę, ze Pan Premier podzieli moje zdanie i po-

dejmie kroki mogące pomóc znacznej grupie naszych

obywateli, którzy nie z rozmysłem i nie poprzez zlek-

ceważenie jakiegokolwiek obowiązku prawnego zna-

leźli się w opisanej sytuacji.

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18256)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie kontroli handlu mięsem

na rynkach

Szanowny Panie Ministrze!

Legalnie działające

zakłady przetwórcze inwestowały pieniądze, aby speł-

niać unijne normy sanitarne.

Jednak nie tylko zwie-

rzęta z legalnych przetwórni trafiają na rynek.

Opo-

rządzone domowym sposobem wędliny bez żadnego

nadzoru sanitarnego są sprzedawane na bazarach

jako produkt lokalny, który cieszy się ogromną popu-

larnością.

Często również właśnie takie mięso dostar-

czane jest do przetwórni.

Co gorsza, bombardowani

jesteśmy co chwilę kolejnymi donosami o wykryciu

kolejnych przetwórni mięs, które bez obawy o sankcje

reprodukują stare mięsa, sprzedając je jako nowe.

1.

Jak w Polsce wygląda handel mięsem i wędliną

pochodzącymi z uboju gospodarczego oraz w jaki spo-

sób ten ubój i handel jest nadzorowany i kontrolowany?

2.

Dlaczego, wiedząc, gdzie przeprowadzany jest

ubój gospodarczy na tzw. skalę masową, organy uda-

działań, dając tym samym ciche przyzwolenie na taki

ubój i handel?

3.

Jakie organy zajmują się kontrolą handlu oraz

uboju?

Jakie instytucje są zobligowane do kontroli

tych organów, by nie dochodziło do nadużyć?

4.

Poproszę o informację o wielkości uboju gospo-

darczego w Polsce.

5.

Poproszę o informację, w jaki sposób ubój go-

spodarczy jest prowadzony, pod czyim nadzorem.

6.

Poproszę o informację, czy przeprowadzany

w Polsce ubój gospodarczy nie ma znamion uboju rytu-

alnego, który jest niedopuszczony zgodnie z ustawą.

241

Interpelacja

(nr 18257)

do ministra zdrowia

w sprawie problemów związanych

ze specjalistycznymi badaniami w szpitalach

Szanowny Panie Ministrze!

Wciąż nie został roz-

wiązany problem z kolejkami związanymi z badania-

mi specjalistycznymi w szpitalach.

I niestety nadal

nie widać końca tego problemu, zaś chorzy ludzie

czekają zbyt długo na badania, które mogą uratować

im życie.

Półroczne oczekiwania na badanie np. an-

gio CT tętnic wieńcowych jest w dzisiejszych czasach

i europejskich standardach niedorzeczne w obliczu

patologii tętnic, które mogą doprowadzić do zawału

serca i, w ciężkim przypadku, do śmierci chorego.

Na

kolejne badanie, np. badania wydolnościowe, również

przeznaczone dla osób cierpiących na przypadłości

sercowe, też trzeba czekać około pół roku.

Problem

ten nie dotyczy tylko dorosłych, ale również dzieci.

Zapisów do poradni kardiologicznych dla dzieci na

ten rok już nie przyjmują niektóre placówki w Łodzi,

inne mają terminy październik/listopad.

Dziecko cze-

kające na echo serca ponad 10 miesięcy to przesada.

Co więcej, istnieją rozbieżności między terminami

badań w Internecie podawanymi na stronie NFZ

a terminami na miejscu w szpitalach, gdzie terminy

są o wiele odleglejsze.

Czy nie jest to patologia syste-

mu i jego niewydolność?

Kiedy zacznie się proces

zmierzający do poprawy tego arcytrudnego zadania,

jakim jest „naprawa” służby zdrowia, zarówno syste-

mu, jak i samych lekarzy, którzy traktują leczenie

pacjentów jako dochodowy biznes i sposób na duże

pieniądze, a nie jako powołanie i chęć niesienia po-

mocy potrzebującym?

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Jak Pan Minister zapatruje się na ten problem?

Czy tak długie kolejki są problemem tylko łódzkich

szpitali, przychodni i poradni?

2.

Dlaczego problemem okazuje się również fakt

nepotyzmu pacjentów, którzy w przypadku przynależ-

ności do prywatnej przychodni lekarza działającego

również w szpitalu mogą liczyć w trudnych przypad-

kach na pobyt w szpitalu poza kolejnością?

Dlaczego

jest to dozwolone i praktykowane przez lekarzy?

3.

Co z propozycją Platformy Obywatelskiej pry-

watyzacji szpitali?

Czy Ministerstwo Zdrowia poczy-

niło dalsze kroki w tym planie?

4.

Co jest przyczyną rozbieżności w czasie oczeki-

wania podawanym w Internecie na stronie NFZ

a kolejkami w praktyce?

Jaki sens miało tworzenie

systemu, który nie działa?

Z góry uprzejmie dziękuję za odpowiedź na niniej-

szą interpelację.

Z wyrazami szacunku

(nr 18258)

do ministra gospodarki

w sprawie brykietów wytwarzanych z trocin

Szanowny Panie Wicepremierze!

Kilka lat temu

Ministerstwo Gospodarki przygotowywało projekt

całkowitego wyeliminowania używania do produkcji

tzw. zielonej energii między innymi odpadów z trocin,

z których z powodzeniem produkowany jest brykiet,

pellet.

Jest to poważny cios w dział zajmujący się

przetwarzaniem i obrotem tego surowca.

Pojawiło się

wiele głosów oburzenia ze strony producentów ww.

produktów, dlatego w związku z przedstawionym wy-

żej stanem rzeczy, zwracam się z uprzejmą prośbą do

Pana wicepremiera o odniesienie się do następującej

kwestii:

1.

Jak wyglądają plany wyeliminowania brykietu

jako surowca do produkcji energii cieplnej?

Czy mi-

nisterstwo wycofało się z tego założenia?

2.

Jakie Unia Europejska ma wymagania co do

stosowalności brykietu, pelletu oraz innych materia-

łów zaliczanych do biomasy jako środków do produk-

cji ciepła?

3.

Proszę Pana Ministra o przedstawienie staty-

styk, jeśli istnieją, wedłg województw, gdzie produku-

je się najwięcej brykietu, pelletu itp.

W jakich rejonach

wykorzystanie tego materiału jest największe?

(nr 18259)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie doprecyzowania przepisów

dotyczących jednolitego finansowania

bibliotek, które nie wchodzą w skład

jednostek naukowych, oraz zapewnienia

środków na funkcjonowanie Biblioteki

im. Zielińskich w Płocku prowadzonej

przez Towarzystwo Naukowe Płockie

o doprecyzowanie przepisów związanych z finanso-

stek naukowych, takich jak np. Biblioteka im. Zieliń-

skich w Płocku.

Chciałabym podkreślić, że Biblioteka im. Zieliń-

skich w Płocku prowadzona przez Towarzystwo Na-

242

ukowe Płockie jest jedną z najstarszych i najbardziej

zasobnych bibliotek w kraju:

— pełni funkcję międzyuczelnianej biblioteki aka -

demickiej (około 10 tys. studentów płockich uczelni),

— jest podstawową bazą dla nauczycieli akademi -

ckich płockich uczelni,

— uczeni z całej Polski, a nawet Europy zwracają

się o udostępnienie materiałów ze zbiorów Biblioteki,

— Płocka Biblioteka Cyfrowa udostępnia elektro -

niczne wersje zbiorów,

— korzystają z niej także studenci studiujący

w uczelniach z całej Polski, przyjeżdżający na week-

endy do domów,

— realizuje lekcje biblioteczne dla młodzieży

wszystkich rodzajów szkół,

— ochrania dla przyszłych pokoleń najważniejsze

dla kultury polskiej zabytki piśmiennictwa i pomni-

ki nauki,

— księgozbiór odgrywa dużą rolę w systemie pol -

skiej nauki,

— stanowi bazę dla seminarium doktoranckiego

przy TNP, które wypromowało 31 doktorów,

— na bazie zbiorów biblioteki powstało wiele prac

doktorskich i książek habilitacyjnych,

— posiada ok. 400 tysięcy woluminów i 15 tysięcy

starodruków wchodzących w skład narodowego za-

sobu bibliotecznego,

— swoje spuścizny przekazują bibliotece wybitni

polscy uczeni, np. prof. dr hab. Andrzej Chodubski

czy prof. dr hab. Antoni Rajkiewicz,

— w zbiorach znajdują się ponadto wcześniejsze

spuścizny uczonych, np. prof. Władysława Smoleń-

skiego.

Biblioteka jest od wielu lat prowadzona wyłącznie

dzięki grantom Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyż-

szego, do których Towarzystwo Naukowe Płockie jako

instytucja społeczna dokłada swoje znaczne środki.

Nie-

pokojący jest fakt, że kolejny rok niezmiernie ważna

działalność Biblioteki im. Zielińskich jest zagrożona

z powodu braku środków finansowych.

Jest to placów-

ka zasłużona dla kultury Płocka i Polski, naszym prio-

rytetowym działaniem powinna być ochrona i pielęg-

nacja tak ważnej instytucji.

W związku z tym kierujemy do Pani Minister na-

stępujące pytania:

1.

Czy Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

go podjęło pracę nad kwestią uregulowania przepi-

sów jednolitego finansowania bibliotek, które nie

2.

Czy do czasu systemowego rozwiązania proble-

mu, który dotyczy dwóch bibliotek w Polsce, mini-

sterstwo zapewni środki na nieprzerwane funkcjo-

nowanie tych bibliotek?

Poseł Elżbieta Gapińska

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18260)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zasad ustalania dotacji

dla podmiotów prowadzących żłobki

pytaniami rodziców proszę o odpowiedź na pytanie:

Czy uchwała rady gminy (w jednym przypadku była

to gmina Pawłowice) co do wysokości i zasad ustala-

nia dotacji celowej dla podmiotów prowadzących

na z ustawą?

Według zainteresowanych ww. uchwa-

ła zawiera regulacje naruszające prawa dziecka

w wieku do lat 3 i są to zapisy niezgodne z obowiązu-

poz. 235, z późn. zm.).

W przedmiotowej uchwale,

w jej § 1 ust. 4 przewidziano, iż dotacja udzielana

będzie za każdy dzień roboczy obecności dziecka

w żłobku lub klubie dziecięcym.

Tymczasem ustawa

widuje uprawnienia rady gminy do takiego kształto-

wania uprawnienia do otrzymywania dotacji.

Zgod-

nie z zapisami ustawy dofinansowanie jest należne

na każde dziecko objęte opieką żłobka lub klubu dzie-

cięcego niezależnie od tego, jak często dziecko do pla-

cówki uczęszcza.

Część bowiem kosztów utrzymania

palcówki jest stała i niezależna od frekwencji dzieci

(np. koszty utrzymania pomieszczeń czy kadry).

Stąd

ustawodawca wskazał udzielenie dotacji na każde ob-

jęte opieką dziecko, a nie każde uczęszczające do pla-

cówki dziecko.

Jak wskazuje się piśmiennictwie: bra-

kuje podstaw do wprowadzania w treści uchwały

postanowień określających np. zasady rozliczania

udzielonej dotacji, kontroli wykorzystania przyzna-

nego dofinansowania oraz kontroli uczęszczania

dzieci do placówki.

Czy tego rodzaju przepisy nie wy-

kraczają poza delegację ustawową dla organu stano-

wiącego gminy?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

243

Interpelacja

(nr 18261)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zaniechania przez prezesa

Rady Ministrów podejmowania działań

Polskie Sieci Elektroenergetyczne SA

w świetle zagrożeń bezpieczeństwa

energetycznego Polski

W sprawie zaniechania przez prezesa Rady Mini-

strów podejmowania działań kontrolnych w spółce

go Polski z powodu: błędów w zarządzaniu tą spółką

zgłaszanych wielokrotnie w interpelacjach posel-

skich, niewykonywania koniecznych inwestycji roz-

wijających sieć przesyłową oraz zgłoszonego podej-

rzenia o niegospodarność przy zawieraniu kontrak-

tów menedżerskich.

Motto: „Nie ma się co zastanawiać, czy zgaśnie

światło, tylko kiedy ono zgaśnie”.

Wypowiedź prof.

Krzysztofa Żmijewskiego, jednego z czołowych pol-

skich autorytetów w zakresie elektroenergetyki, w pro-

gramie Doroty Gawryluk „Premierzy”, TV Polsat,

27 kwietnia 2013 r.

Szanowny Panie Premierze!

To już piąta od lipca

2012 r. interpelacja w sprawie zagrożenia bezpieczeń-

stwa energetycznego Polski wynikającego z nieudol-

nej realizacji inwestycji w linie przesyłowe sieci elek-

troenergetycznych najwyższych napięć spowodowa-

nej złym zarządzaniem spółką PSE SA.

Wszystkie

interpelacje adresowane były do prezesa Rady Mini-

strów Rzeczypospolitej Polskiej pana Donalda Tuska.

Na pierwsze trzy otrzymałem od Pana, Panie Pre-

mierze – jeśli wierzyć osobom podpisującym pisma,

że czynią to z Pana upoważnienia – odpowiedzi po-

krętne, omijające sedno sprawy, a w wielu istotnych

kwestiach wręcz kłamliwe, w sumie kompromitujące

autorytet szefa rządu.

Składałem w interpelacjach formalne wnioski, by:

1) zagrożenie bezpieczeństwa energetycznego Pol-

ski wskazane w interpelacjach zbadał niezależny po-

zapartyjny zespół ekspertów;

2) nieprawidłowości w zarządzaniu PSE SA zba-

dała Najwyższa Izba Kontroli;

3) legalność powołania obecnego Zarządu PSE SA

potwierdził sąd, gdyż przyjęte przez ministra gospo-

darki i jego zastępców interpretacje, że w spółce

Skarbu Państwa, zwłaszcza spółce o szczególnym

znaczeniu dla gospodarki, nie trzeba powoływać za-

rządów drogą konkursów – są negowane przez eks-

pertów, nie mówiąc już o absurdalności tezy, że

w trzecio- i czwartorzędnych spółeczkach konkursy

są wymagane, a w strategicznych – w myśl poglądów

ministra gospodarki – obowiązuje samowola;

4) podejrzenie o niegospodarność i działanie na

szkodę spółki przez Radę Nadzorczą PSE SA zbada-

ła prokuratura; Rada Nadzorcza w listopadzie 2012 r.,

na krótko przed zbliżającym się końcem kadencji or-

ganów spółki, przyznała zarządowi wielomilionowe

odszkodowanie na wypadek, gdyby jego członkowie

stracili dotychczasowe posady;

5) ujawniono, kto i w jakim trybie uznał, że pro-

wadzenie służbowej limuzyny w stanie upojenia al-

koholowego (2,3 promille) jest dopuszczalne, i zwolnił

wiceprezesa spółki z odpowiedzialności służbowej za

narażenie na szwank mienia Skarbu Państwa, a wkrót-

ce potem nagrodził ten wyczyn mianowaniem tegoż

wiceprezesa na szefa Rady Nadzorczej PSE Centrum

SA (gratyfikacja w postaci 3400 zł miesięcznie, do

dziś ok. 100 tys.) oraz podwyżką uposażenia z nie-

spełna 20 tys. zł miesięcznie do ponad 60 tys. zł,

a ponadto przyznał mu prawo do odszkodowania po

zwolnieniu z pracy w wysokości sięgającej 750 tys. zł.

Za każdym razem moje wnioski były w nadsyłanych

odpowiedziach ignorowane i przemilczane.

Nigdy do

nich nawet nie nawiązano, choćby krytycznie, by wy-

kazać ich bezzasadność.

Pytam zatem:

1.

Dlaczego Pan Premier i działający z Pana upo-

ważnienia personel boi się Najwyższej Izby Kontroli?

2.

Dlaczego boicie się rozstrzygnięcia wątpliwości

co do legalności powołania organów PSE SA przez

niezawisły sąd?

3.

Dlaczego boicie się powołania niezależnego, po-

nadpartyjnego zespołu ekspertów?

4.

Dlaczego nie zawiadamiacie prokuratury przy

ewidentnym, zgłoszonym przez posła na Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej podejrzeniu o skok na kasę

przez organy spółki Skarbu Państwa PSE SA po-

przez przyznanie zarządowi wielomilionowych od-

szkodowań na wypadek utraty pracy i to na krótko

przed końcem kadencji?

5.

Dlaczego nagradzacie pijaństwo członka władz

spółki odpowiadającego za bezpieczeństwo energe-

tyczne Polski idącymi w setki tysięcy złotych graty-

fikacjami?

I na koniec najważniejsze pytanie:

6.

Czy ignorowanie sygnałów o nieprawidłowoś-

ciach i uciekanie od podejmowania działań kontrol-

nych w PSE SA wynika z decyzji Pana Premiera?

Jeśli tak, to proszę o uzasadnienie tych decyzji.

Najnowszym przykładem uciekania od meritum

sprawy, rozwadniania strategicznego problemu za-

grożenia Polski blackoutem jest pismo ministra go-

spodarki odpowiadającego w imieniu prezesa mini-

strów na kolejną interpelację, a podpisane przez se-

kretarza stanu Tomasza Tomczykiewicza (za co mu

chwała, bo przecież mógł kazać to podpisać kolejne-

mu podwładnemu).

Już ta spychologia odpowiedzial-

ności pokazuje, że nie może być mowy o merytoryce.

Premier nie ma czasu, wicepremier gospodarki też

nie, a sekretarz stanu się na tym nie zna, o czym

świadczy jego CV.

W rezultacie odpowiedź premiera

przygotowuje prezes PSE SA Henryk Majchrzak,

którego wszystkie zarzuty dotyczą w stopniu naj-

większym (o czym pisałem w poprzedniej interpelacji

244

złożonej 19 kwietnia 2013 r.).

Metodą „wytnij – wklej”

na podpis premiera daje się wszystko, co znajduje się

w komputerach PSE SA, nawet jeśli nie ma to nic

wspólnego z treścią zgłaszanej interpelacji lub jest

totalną bzdurą.

Największą kompromitacją odpowiedzi Tomasza

Tomczykiewicza jest stwierdzenie, że – cytuję: „awa-

ria systemowa typu blackout [...] występuje najczęś-

ciej w wyniku nałożenia się kilku zdarzeń losowych”.

Tymczasem prawda jest inna.

Przyczynami najwięk-

szych awarii systemowych typu blackout zarówno

Kalifornii w 2003 r. (ok. 50 mln ludzi bez prądu, bli-

sko 4,5 mld dolarów strat szacowanych tylko wartoś-

cią niedostarczonego prądu), jak i we Włoszech w tym

samym roku (ze skutkami dla Austrii, Słowenii,

Szwajcarii, Francji oraz odcięciem Włoch od europej-

skiego systemu UCTE – koszty 1,8 mld euro), jak

również największej awarii odnotowanej do tej pory

w Polsce w regionie szczecińskim w roku 2008,

gdzie dwie doby braku dostaw prądu kosztowały po-

nad 100 mln zł (bez uwzględnienia strat przedsię-

biorstw i osób fizycznych) – powodem wszystkich

tych awarii, jak wykazały dogłębne badania i analizy,

były co prawda sploty okoliczności, ale nie samej tyl-

ko natury losowej, lecz wynikające z zawinionych

wcześniej błędów ludzkich.

Wśród tych błędów na

czele stawiano wieloletnie zaniedbania dotyczące roz-

woju, modernizacji i prawidłowej eksploatacji sieci.

Dotyczyło to zarówno Kalifornii, Włoch, jak i Pomo-

rza Zachodniego.

Większość zaniedbań wymienio-

nych w raportach dotyczących tych katastrof energe-

tycznych występuje w działalności Polskich Sieci

Elektroenergetycznych SA, o czym alarmowałem

Pana Premiera.

Tłumaczenie zatem, że wszystko

w rękach losu – jak chce upoważniony przez premie-

ra i ministra gospodarki sekretarz stanu ds. energe-

tyki Tomasz Tomczykiewicz – jest tylko kompromi-

tujące.

Stoi też w sprzeczności z innym fragmentem

jego wyjaśnień, udzielonych w imieniu Janusza Pie-

chocińskiego na polecenie Donalda Tuska, że idące

w miliony wynagrodzenia i odszkodowania dla Za-

rządu PSE SA są uzasadnione motywowaniem tych

ludzi do dobrej pracy.

Po co, skoro od nich nic nie

zależy, gdyż wszystko w rękach losu?

Kompromitacji jest więcej.

Pan Tomasz Tomczy-

kiewicz przekonuje na przykład, że „PSE jako peł-

niący funkcję OSP nie ma możliwości prowadzenia

działalności związanej z wytwarzaniem energii elek-

trycznej, i co za tym idzie, budową nowych mocy”.

Pragnę podkreślić, że w żadnej z moich czterech po-

przednich interpelacji na temat zagrożenia blackou-

tem takiego postulatu nie zgłaszałem.

Mało tego,

w pierwszej interpelacji z dnia 12 czerwca 2012 r.

szczegółowo tłumaczyłem, że w krótkim czasie więk-

szym zagrożeniem wystąpienia awarii krajowego sy-

stemu elektroenergetycznego jest właśnie niedoroz-

wój sieci elektroenergetycznych najwyższych napięć

wadliwie zarządzanych przez PSE SA.

Gdybyśmy

mieli rozwiniętą sieć, prąd można by zaimportować,

ale bez sieci jest to niemożliwe.

Dalsze argumenty w odpowiedzi na interpelacje

skierowane do Pana Premiera, przekazane następnie

do wicepremiera i ministra gospodarki, a podpisane

przez sekretarza stanu Tomczykiewicza brzmią jesz-

cze bardziej absurdalnie.

Pisze się tam na przykład,

że, cytuję: „od 18 lipca 2007 r. do chwili obecnej spół-

ka PSE zawarła 48 umów o przyłączenie (podkreśle-

nie – A.R.) jednostek wytwórczych o łącznej mocy

19 973 MW”.

Zapewnia się też, że włączone zostaną

do sieci nowo powstające źródła, jak bloki gazowo-

-parowe w Stalowej Woli i Skawinie, blok Elektrowni

Jaworzno III, a nawet (tak!) nowy blok elektrowni

Opole, z którego budowy właśnie zrezygnowano,

o czym wiedzą z mediów wszyscy poza sekretarzem

stanu odpowiadającym w Ministerstwie Gospodarki

za energetykę.

Jeszcze raz z naciskiem przypominam, że moje

interpelacje dotyczyły braku możliwości przesyło-

wych wynikającego z zastoju w budowie nowych linii,

nie zaś budowy nowych mocy wytwórczych – o czym

pisze sekretarz stanu.

Wszystkie nowe przyłączenia

do niewydolnej sieci mogą zatem tylko pogorszyć wa-

runki prowadzenia ruchu w krajowym systemie elek-

troenergetycznym.

Niewiedza Tomasza Tomczykiewicza jest jednak

dużo głębsza.

Chwali na przykład nowy system rea-

lizacji inwestycji w Grupie Kapitałowej PSE oparty

na przekształceniu zależnej firmy konsultingowej

EPC SA w spółkę, co za działania pozorowane kry-

tykowałem w swoich poprzednich interpelacjach.

A tymczasem okazało się, że pomysł się nie sprawdził

i cały Zarząd EPC SA został zwolniony, choć przecież

realizował pomysłu szefa – prezesa Henryka Maj-

chrzaka, laureata nagrody Białego Tygrysa, którym

to tytułem lubi się chełpić szczególnie często.

Podsumowując: Na 12 stronach otrzymanej kore-

spondencji większość tekstu to zapowiedzi, że w PSE

SA coś się planuje, analizuje, ogłasza się przetargi,

a nawet niebawem zacznie coś robić.

Brakuje konkre-

tów, co zrobiono, ile nowych sieci oddano.

Brakuje,

bo takowych nie ma.

Niedługo będziemy zwracać

Unii Europejskiej pieniądze przyznane na budowę

mostu elektroenergetycznego Polska – Litwa, bo ani

PSE SA, ani polsko-litewska spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością LitPol Link sp. z o.o. (szefem

Rady Nadzorczej jest Henryk Majchrzak – 4,5 tys. zł

miesięcznie, łącznie przeszło 100 tys. PLN) nie są

w stanie przygotować terminowo inwestycji.

Szanując czas Pana Premiera, nie będę się znęcał

nad pozostałymi głupstwami zawartymi w przywo-

łanej odpowiedzi na interpelację, wymienić muszę

jednak choćby niektóre.

Piszę w interpelacji, że uwa-

żam za niepokojące, nieetyczne i działające na szko-

dę spółki zawieranie nowych kontraktów menedżer-

skie na krótko przed upływem kadencji, a T. Tomczy-

kiewicz odpisuje, że są one „długoterminowym ele-

mentem motywacyjnym”.

Czy 7 lub 8 miesięcy dla

spółki o 9,7-miliardowym majątku, osiągającej rocz-

ne obroty rzędu 7 mld zł to horyzont długotermino-

wy?

Takie podchodzenie do zarządzania PSE SA tłu-

245

maczyłoby całą amatorszczyznę, na którą w pięciu

swoich interpelacjach usiłuję zwrócić uwagę.

Gdy proszę Pana Premiera, by sąd rozstrzygnął

o legalności powołania Zarządu PSE SA, bo eksperci

nie podzielają interpretacji prawnych Ministerstwa

Gospodarki i proszę o potwierdzenie, że rzeczywiście

według Pana Premiera można jeździć w stanie upo-

jenia alkoholowego służbowym autem, to T. Tomczy-

kiewicz idzie w zaparte ze swoimi przemilczeniami

i zapewnia, że „wątpliwości dotyczące prawomocno-

ści wyboru Zarządu PSE oraz zarzutów wobec jedne-

go z członków zarządu zostały szczegółowo wyjaśnio-

ne w odpowiedzi na interpelację nr 6475”.

Otóż nie.

Nie zostały wyjaśnione!

Przedstawiony został tylko

jednostronny pogląd ministra gospodarki, który jest

nie do przyjęcia.

Po raz piąty więc proszę i apeluję do Pana Premie-

ra o podjęcie wiążących decyzji, by sprawą bezpie-

czeństwa energetycznego Polski wynikającego z za-

grożeń powodowanych złym zarządzaniem PSE SA

(garść przykładów przytoczyłem w poprzedniej inter-

pelacji z dnia 19 kwietnia 2013 r.) zajęło się niezależ-

ne grono fachowców, w tym Najwyższa Izba Kontro-

li i prokuratura, tak żeby obwinieni za zaniedbania

i łamanie prawa nie byli sędziami we własnej spra-

wie, ferując nieobiektywne wyroki na swoją korzyść,

co od blisko roku ma miejsce.

Broniąc swych stołków,

zagrażają bezpieczeństwu Polski.

Panie Premierze!

Czy musimy czekać na trage-

dię?

Niedługo wybory zarządu na nową kadencję.

Pewnikiem znów zostaną przeprowadzone bez kon-

kursu, wbrew postanowieniom ustawy o komercjali-

zacji i prywatyzacji, bo konkursu jeszcze nie ogłoszo-

no.

Rada Nadzorcza – pisałem o tym szczegółowo

w poprzedniej interpelacji, wymieniając jej skład per-

sonalny – też zresztą powołana została bez konkur-

su, choć kandydat na premiera Donald Tusk w obu

kampaniach wyborczych do Sejmu obiecywał, że wy-

bory do rad nadzorczych będą transparentne dzięki

konkursom.

Cóż, Tusk obiecuje, a Pawlak i Piecho-

ciński nie dotrzymują.

Takie prawo koalicjanta.

Wszystkie moje ostrzeżenia kierowane do Pana

Premiera od roku funkcjonują w Internecie.

Gdyby

– choćby tylko po części – spełniły się przytoczone na

wstępie słowa prof. Krzysztofa Żmijewskiego, że „Nie

dy ono zgaśnie”, nikt nie da wiary późniejszym za-

pewnieniom rządowych PR-owców, że Pan Premier

nie podejmował interwencji, gdyż nie był o zagroże-

niach informowany.

Dlatego ja informuję, i to już po

raz piąty w ciągu 10 miesięcy.

Najwyższy czas na

ruch Pana Premiera!

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18262)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie notyfikacji ustawy o umorzeniu

Szanowny Panie Ministrze!

Uchwalenie ustawy

z dnia 09.11.2012 r. o umorzeniu należności powsta-

łych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby pro-

wadzące pozarolniczą działalność było priorytetem

rządu.

Długie i trudne prace, które towarzyszyły

wszystkim zaangażowanym, przyczyniły się do uchwa-

lenia ustawy w Sejmie ponad politycznymi podziała-

mi.

Intencją ustawodawcy było faktyczne rozwiąza-

nie problemów, z którym borykają się poszkodowani

przedsiębiorcy.

Obecnie docierają do mnie niepokoją-

ce sygnały od zainteresowanych, dlatego też kieruję

do Pana Ministra interpelację poselską dotyczącą

zagadnień, z którymi zwrócili się do mnie poszkodo-

wani przedsiębiorcy.

Dnia 08.02.2013 r.

Urząd Ochrony Konkurencji

i Konsumentów skierował do Komisji Europejskiej

dokumenty notyfikacyjne dotyczące przedmiotowej

ustawy.

Ze względu jednak na szereg pytań Komisji

Europejskiej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów otrzymał korespondencję od KE zawierającą

pytania do wniosku.

UOKiK dnia 25 kwietnia 2013 r.

udzielił na te pytania odpowiedzi, które budzą głębo-

ki niepokój poszkodowanych przedsiębiorców, ponie-

waż według ich opinii pogłębiają niejasności.

A mia-

nowicie:

1.

W formularzu notyfikacyjnym (przesłanym

08.02.2013 r.) w pkt 2.2 wskazano, że zgłoszony śro-

dek ma na celu rozwój regionalny.

Natomiast w od-

powiedzi na pytania z dnia 25.04.2013 r. wyjaśniono

(odp.

UOKiK, str. 1 i 2), że wskazanie na rozwój re-

gionalny miało charakter techniczny, celem zatwier-

dzenia formularza, a nie merytoryczny.

Zastanawia-

jące jest zatem, dlaczego w dokumentach notyfika-

cyjnych przesłanych dnia 08.02.2013 r. wpisano, że

zgłoszony środek ma na celu rozwój regionalny, prze-

cież wyjaśnienie dotyczące kwestii technicznych po-

winno być udzielone w postaci załącznika.

2.

Odpowiedź UOKiK budzi również niepokój

z powodu wprowadzania w błąd KE poprzez wysłanie

w dokumentach notyfikacyjnych zał. nr 6 informacji

o 5-letnim okresie przedawnienia należności i twier-

dzeniu, że ZUS za ten okres nie będzie w ogóle do-

chodził należności.

Ten okres został zmieniony

z 10-letniego na okres 5-letni, ale dopiero od

01.01.2012 r.

W dokumentach notyfikacyjnych z dnia

08.02.2013 r. w załączniku nr 6 UOKiK poinformo-

wał, że ww. ustawą został wprowadzony 5-letni okres

przedawnienia należności i stwierdził, że za lata

1999–2006 ZUS w ogóle nie będzie ich dochodził, po-

nieważ z mocy ustawy uległy one przedawnieniu.

246

Wobec tego Komisja Europejska słusznie zapytała,

cyt.: „Jaki to będzie miało wpływ na budżet umo-

rzeń?”.

Z informacji, które przekazują zainteresowa-

ni, wynika, że niestety żadnego, ponieważ ZUS nadal

wysyła decyzje i dochodzi należności za te lata,

a ustawa została źle zinterpretowana.

Odpowiedź UOKiK z dnia 25.04.2013 r., cyt.: „Po-

wyższe wskazuje, iż wprowadzona zmiana przepisów

w zakresie przedawnienia należności nie ma wpływu

na możliwość dochodzenia należności za lata 1999–

2006” – (odp.

UOKiK, str. 8 i 91) – „Przedawnione są

jedynie lata 1999–2002” (odp.

UOKiK, str. 2).

3.

Niezrozumiały jest również dla poszkodowa-

nych fakt, iż w dokumentach notyfikacyjnych z dnia

zadłużeń polskich przedsiębiorców na poziomie prze-

ciętnego zadłużenia w wysokości 2000 zł opartego

niestety na danych z końca 2011 r.

Natomiast na sku-

tek pytań zadanych przez Komisję Europejską, cyt.:

„Dlaczego wobec tego nie zastosowano środka de mi-

nimis?”, w odpowiedzi z dnia 25.04.2013 r. zmieniono

kwotę przeciętnego zadłużenia na 4500 zł, według

uaktualnionych szacunków.

W jaki sposób w ciągu

dwóch miesięcy przeszacowano wartości, a wcześniej

podawano wartości sprzed dwóch lat?

ZUS posiada

pełne dane w swoim systemie informatycznym, na

podstawie którego wydaje decyzje wyłączające przed-

siębiorców z ubezpieczeń społecznych.

W załączniku

nr 6 kwota 2000 zł. została podana jako średnia war-

tość umorzenia dla jednego podmiotu, a obecnie po-

dano kwotę 4500 zł (odp.

UOKiK str. 4).

W odpowiedzi dane o prawdziwej wysokości za-

dłużeń polskich przedsiębiorców wahające się w gra-

nicach 20 000 do 100 000 zł. podano na podstawie

informacji uzyskanych z SPPRP.

Dlaczego zatem in-

formacji o wysokości zadłużeń nie podano na podsta-

wie danych systemu informatycznego ZUS, na pod-

stawie którego wydaje przedsiębiorcom decyzje.

Istnieje zagrożenie, że podane tak niskie kwoty

zadłużeń zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE)

będą uważane jako pomoc de minimis.

Poszkodowa-

nymi są w dużej mierze mikroprzedsiębiorcy, a więc

te podmioty, które często nie mają odpowiednio du-

żego zaplecza administracyjnego czy środków finan-

sowych, aby się rozwijać czy nawet funkcjonować

i tym samym spełniać warunki do otrzymania takiej

pomocy.

Poszkodowani przedsiębiorcy obawiają się, że po

tak niespójnie udzielanych odpowiedziach Komisja

Europejska ponownie zwróci się do Urzędu Ochrony

ty wpłynie na wydłużanie czasu notyfikacji.

1.

Czy do ministerstwa docierają również te nie-

pokojące sygnały od poszkodowanych przedsiębior-

ców?

2.

Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

jest w ciągłym kontakcie z Urzędem Ochrony Kon-

kurencji i Konsumentów w celu dopracowania szcze-

gółowych odpowiedzi przesyłanych do Komisji Euro-

pejskiej na pytania dotyczące notyfikacji?

3.

Jakie ewentualnie można podjąć kroki, by pro-

ces notyfikacji, tak bardzo oczekiwany przez poszko-

dowanych przedsiębiorców, zakończył się pomyślnie?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

(nr 18263)

do ministra transportu,

w sprawie modernizacji drogi krajowej nr 47

Szanowny Panie Ministrze!

Droga nr 47, po-

wszechnie znana jako zakopianka, od wielu lat budzi

wiele kontrowersji z powodu planowanych moderni-

zacji trasy.

Mieszkańcy nie zgadzają się z nowo po-

wstałym projektem budowy drogi na odcinku Rdzaw-

ka – Klikuszowa.

Zgodnie z obecnym projektem autorstwa Transpro-

jektu s.c. zaakceptowanego przez GDDKiA w Krako-

wie prace modernizacyjne przewidują budowę zako-

pianki po nowym śladzie.

W latach 1973 i 1998 powstały projekty, znajdu-

jące się w archiwum GDDKiA w Krakowie, które za-

kładały dobudowanie drugiej jezdni z prawej (zachod-

niej) strony dotychczasowego przebiegu trasy.

Dobu-

dowa dwóch pasów w kierunku Zakopanego zajmo-

wać miała ok. 8 ha powierzchni.

Obecny projekt zakłada wykup terenu ok. 45 ha

w miejscowości Rdzawka (w tym kilku hektarów la-

sów), budowę wiaduktów i infrastruktury z tym

związanej.

Koszty nowego projektu są nieporówny-

walnie większe do poprzedniego.

Za poprzednim rozwiązaniem w 2008 r. opowie-

działo się ok. 70 mieszkańców oraz właścicieli grun-

tów i nieruchomości z terenu Rdzawki.

Co więcej,

droga nr 47 na odcinku Rabka – Nowy Targ w ostat-

nich latach została wyremontowana, położono nową

nawierzchnię asfaltową, wybudowano most w Cha-

bówce i Klikuszowej, zmodernizowano przepusty pod

jezdnią, pogłębiono rowy wzdłuż jezdni.

Poprzedni

projekt został poparty przez projektantów i inżynie-

rów z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie,

którzy uważają, iż wykonanie dodatkowych dwóch

pasów z zachodniej strony obecnej drogi będzie ko-

rzystniejsze.

247

Wydaje się, że działania GDDKiA w Krakowie są

niebezpiecznym przejawem niegospodarności oraz

brakiem poszanowania prywatnej własności miesz-

kańców pobliskich terenów.

Mając na uwadze niedawną modernizację zako-

pianki na odcinku Rabka – Nowy Targ, budowa no-

wej oddzielnej linii drogi będzie zwykłym marnotra-

wieniem funduszy państwa i Unii Europejskiej prze-

znaczonych na poprzednie inwestycje.

W związku z powyższym jako reprezentant oby-

wateli i ziemi podhalańskiej pragnę zapytać:

1.

Dlaczego ministerstwo nie przeanalizowało

projektów modernizacji drogi nr 47 z lat 1973 i 1998,

które wydają się dużo korzystniejsze dla budżetu

państwa polskiego?

2.

Czy w razie analizy projektów z 1973 i 1998 r.

ministerstwo weźmie pod uwagę koncepcję warszaw-

skiego biura projektowego IVV GmbH, którego opra-

cowania uzyskały akceptację większości miejscowych

burmistrzów i wójtów?

Poseł Edward Siarka

Nowy Targ, dnia 23 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18264)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie utraty ubezpieczenia zdrowotnego

Szanowny Panie Ministrze!

Z dniem 1 stycznia

świadczenia pielęgnacyjnego zachowują prawo do

znające prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wyga-

W związku ze zmianą ustawy do mojego biura

poselskiego wpłynęło pismo dotyczące kwestii ubez-

pieczenia zdrowotnego otrzymywanego wraz ze świad-

czeniem pielęgnacyjnym.

Sytuacja przedstawia się

następująco: ojciec w wyniku wylewu jest osobą wy-

magającą stałej opieki, której podjął się jedyny żyją-

cy krewny – syn.

Jako że opieka nad ojcem wymaga-

ła od niego rezygnacji z pracy zarobkowej, do tej pory

otrzymywał od gminy świadczenie pielęgnacyjne

w wysokości ok. 500 zł.

Zmiana ustawy spowoduje

utratę świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ prze-

kroczony zostanie limit dochodu na członka rodziny.

Jednak w tej sytuacji problemem nie jest utrata

świadczenia, ale fakt, że wraz z utratą świadczenia

pielęgnacyjnego syn utraci również ubezpieczenie

zdrowotne.

Obawia się sytuacji, że (po 1 lipca br.)

jeśli będzie musiał skorzystać z opieki medycznej, to

jako nieubezpieczony będzie musiał korzystać z niej

w pełnej odpłatności.

1.

Czy w świetle przepisów nowej ustawy utrata

świadczenia pielęgnacyjnego z powodu przekroczenia

limitu dochodu na członka rodziny za każdym razem

skutkuje utratą ubezpieczenia zdrowotnego?

2.

Czy istnieje możliwość, w świetle nowych prze-

pisów, aby gmina mogła pozytywnie zweryfikować

sytuację takiej rodziny w kontekście ubezpieczenia

zdrowotnego?

3.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

przepisów mających na celu objęcie rodzin znajdują-

cych się w tak szczególnej sytuacji ubezpieczeniem

zdrowotnym?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Cieszyn, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18265)

do ministra finansów

w sprawie spójności polityki rządu

Szanowny Panie Premierze!

W polityce Minister-

stwa Edukacji Narodowej duży nacisk kładzie się na

cyfryzację procesu edukacyjnego z wykorzystaniem

nowoczesnego sprzętu elektronicznego, w tym przede

wszystkim w komputery przenośne – laptopy.

Jed-

nym z elementów tej polityki jest przyjęcie przez

Radę Ministrów uchwały w sprawie rządowego roz-

wijania kompetencji uczniów i nauczycieli w zakresie

nych „Cyfrowa szkoła”.

A więc jest to jasny kierunek

polityki rządu w tym zakresie.

Tymczasem polityka fiskalna, również tego same-

go rządu, którego jest Pan wicepremierem i mini-

strem finansów, idzie w przeciwnym kierunku.

Otóż

paradoksem jest sytuacja, w której komputery sta-

cjonarne sprzedawane szkołom mają zerową stawkę

VAT, natomiast na komputery przenośne nałożona

jest stawka VAT 23%.

Potwierdzeniem takiej sytuacji

248

jest interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie,

nr IPPP2/443-1213/12-2/RR, a także interpretacja

Izby Skarbowej w Poznaniu, nr ILPP2/443-704/12-4/

MN.

Komputer przenośny spełnia te same zadania,

co komputer stacjonarny, tyle że jest łatwiejszy

w użytkowaniu.

Zdajemy sobie sprawę, że jak zwykle przedstawi

Pan Minister uzasadnienie tego paradoksu wymoga-

mi dyrektyw Unii Europejskiej.

Jednak wydaje się,

że obowiązkiem rządu, w tym również Pana Premie-

ra, jest przede wszystkim dbanie o polski interes.

A preferencyjna stawka VAT dla wszystkich kompu-

terów (także przenośnych) dostarczanych dla szkół

leży w naszym narodowym interesie.

Nie zawsze

wpływ do budżetu jest wystarczającym argumentem

do ograniczania działań, które w dłuższej pespekty-

wie przynoszą niewspółmiernie większe korzyści.

Stąd pytania do Pana Premiera:

1.

Jakie działania zamierza podjąć Pan Premier

jako minister finansów, by zapewnić spójność polity-

ki rządu w zakresie informatyzacji procesu eduka-

cyjnego?

2.

Jaka jest wysokość kwoty wpływającej do bu-

dżetu państwa z tytułu nałożonego obciążenia podat-

kiem VAT komputerów przenośnych dostarczanych

do szkół w roku 2012 i bieżącym roku?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18266)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zagrożeń prywatności on-line

Szanowny Panie Ministrze!

Rozwój technologii

informatycznych stwarza coraz to nowe możliwości

znakomicie ułatwiające nasze życie, ale stwarzające

też poważne zagrożenia.

Takim poważnym zagroże-

niem jest zagrożenie związane z naruszeniem naszej

prywatności.

Polega to na personalizacji w handlu

internetowym i internetowej bankowości.

Nagminną

praktyką jest proceder polegający na tym, że klienci

sklepów w sieci i instytucji finansowych zasypywani

są ofertami.

Obecnie firmy starają się dopasowywać

swoje oferty do potrzeb potencjalnych klientów.

Stąd

analizują zawartość portali społecznościowych, by

poznać upodobania i dopasować ofertę handlową do

potencjalnych klientów.

Strony internetowe i banki

tworzą profile swoich klientów i użytkowników, co

wiąże się z naruszaniem naszej prywatności.

Nie chroni też naszej prywatności niekorzystanie

z Facebooka i innych podobnych serwisów.

W szcze-

gólności banki gromadzą dane o naszych zachowa-

niach konsumenckich.

Zawsze, kiedy płacimy kartą,

w banku pozostaje dokładna informacja, gdzie i kie-

dy dokonaliśmy zakupu, a także co kupiliśmy.

Wiadomo, że w opcjach zaawansowanych istnieją

pewne sposoby na ochronę, w pewnym zakresie, na-

szej prywatności.

Często konieczna jest do tego zmia-

na ustawień przeglądarki internetowej, tak by nie

zapisywała się historia odwiedzanych stron.

Ale na

ogół nie jest to zabezpieczenie wystarczające.

W dzi-

siejszych uwarunkowaniach, z jednej strony, ludzie

potrzebują Internetu, ale z drugiej strony, nie czują

się w nim bezpiecznie.

Pytanie do Pana Ministra: Czy istnieje możliwość

wprowadzenia takiego uregulowania prawnego, któ-

re stwarzałoby gwarancję zabezpieczenia naszej pry-

watności on-line?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 18267)

do ministra finansów

w sprawie realizacji rządowego programu

przedsiębiorstw – gwarancja de minimis

Szanowny Panie Premierze!

Celem rządowego

siębiorstw jest wsparcie przez Bank Gospodarstwa

Krajowego poprzez udzielanie gwarancji de minimis

firm, które w czasach spowolnienia gospodarczego

mają przejściowo zagrożoną płynność finansową.

Trzeba przyznać, że jest to dobre rozwiązanie, gdyż

bank udzielający kredytu ma pewność, że odzyska

pieniądze, a przedsiębiorca nie musi obawiać się

o płynność finansową swojej firmy.

Kredytów udzielają banki.

Jeśli przedsiębiorca

nie spłaci kredytu w wyznaczonym terminie, BGK

tującego.

Przedsiębiorca musi jednak zwrócić gwa-

rantowi wypłaconą kwotę wraz z odsetkami.

Zabez-

pieczeniem zwrotu jest weksel in blanco.

Wydaje się, że jest to forma jak najbardziej ocze-

kiwana, bo zapewniająca możliwość bieżącego dzia-

łania, pomimo zakłócenia płynności finansowej.

Jed-

nak rzeczywisty efekt programu zależy od pragma-

tyki jego realizacji.

Dochodzą sygnały, że pomimo

gwarancji rządowych niektóre banki stosują nad-

mierne restrykcje w stosunku do przedsiębiorcy.

Przykładem może być sytuacja, w której bank PKO

BP odmówił udzielenia kredytu przedsiębiorcy tylko

249

dlatego, że stwierdzono, iż w przeszłości nastąpiło

jednorazowe opóźnienie w spłacie zadłużenia prywat-

nej karty kredytowej.

Stąd pytania do Pana Premiera:

1.

Jak przebiega realizacja rządowego programu

de minimis?

2.

Czy banki udzielające kredytu mają pełną swo-

bodę określania wymogów dla starającego się o kre-

dyt, czy też są określone przez BGK ramowe wymogi,

które mogą określać banki?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 18268)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie działań związanych

za granicą kraju, które opuściły

ostatnie miejsce swojego pobytu

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz częściej mamy

dując odpowiedniej pomocy socjalnej w swoim rodzin-

nym kraju, rozpoczynają wędrówkę po Europie, któ-

wość godnego życia.

Realia często są okrutne i w ob-

cym kraju przy braku znajomości języka obcego oraz

kultury osoby te popadają także w bezdomność.

Lu-

dzie wędrują także w poszukiwaniu pracy, której nie

ju – pozostają oni na listach osób zaginionych przez

ofiarami handlu żywym towarem.

Grupa tych ludzi

w większości według zarządzenia nr 124 komendan-

kuje się do drugiej kategorii osób poszukiwanych,

ostatnie miejsce swojego pobytu w okolicznościach

nieuzasadniających niezwłoczną potrzebę zapewnie-

rok czy miesiąc wcześniej dobrowolnie, przebywającej

w innym kraju, że wyżej wymienione zagrożenia nie

biste, opuściła ostatnie miejsce swojego pobytu z włas-

nej woli, ale przed zaginięciem kontaktowała się re-

istnieją w chwili zgłoszenia zaginięcia.

Przykładem

cie zgłoszone dość późno i działania rozpoczęte raczej

nięć naszych obywateli poza granicami Polski, jakie

działania podejmuje kierowany przez Pana Ministra

resort na rzecz osób zaginionych?

2.

Czy instytucje pozarządowe działające poza

mogą liczyć na wsparcie i jakie wsparcie, aby tym

nych naszych obywateli poza granicami Polski?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18269)

do ministra finansów

w sprawie barier ograniczających

Szanowny Panie Premierze!

Zdaniem Pana Mini-

stra, wyrażonym w odpowiedzi na interpelację doty-

czącą marnowania z powodu opodatkowywania ogrom-

nej ilości żywności przekazywanej w formie darowizn

(PT1/0602/21/251/ALX/13/RD42466), system opo-

datkowania podatkiem VAT darowizn żywności nie

powinien stanowić bariery ograniczającej przekazy-

wanie żywności na rzecz potrzebujących.

Jednocześ-

nie stwierdza Pan, że nie zgadza się ze stwierdze-

niem, iż z powodu opodatkowania VAT zanikło prze-

kazywanie żywności potrzebującym.

Stwierdzenia te

są całkowicie rozbieżne z ocenami samych handlow-

ców i producentów przetworzonej żywności, a także

licznych organizacji pomocowych.

Jednocześnie stwierdza Pan, że z powodu dyrek-

250

nie jest możliwe podjęcie przez ministra finansów

inicjatywy legislacyjnej mającej na celu wprowadze-

nie w ustawie o VAT zwolnienia od tego podatku dla

dokonywanych darowizn.

A przecież wiadome jest,

również Panu Ministrowi, że w niektórych pań-

stwach UE jest to możliwe.

W tej sytuacji całkowicie uzasadnione jest stwier-

dzenie, że przez niekorzystne przepisy podatkowe

firmy wolą żywność utylizować, niż przekazywać po-

trzebującym.

Stąd pytania do Pana Premiera:

1.

Jaka jest skala ilościowa żywności przekazywa-

nej przez firmy handlowe i przetwórcze potrzebują-

cym?

2.

Jaka jest skala ilościowa utylizowanej żywności

przez firmy handlowe i przetwórcze?

3.

Jakie są prawdziwe powody niechęci ministra

finansów do podjęcia wysiłku legislacyjnego dopro-

wadzenia do zwolnienia od podatku VAT dla dokony-

wanych darowizn żywności?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 18270)

do ministra gospodarki

w sprawie barier ograniczających

potencjał gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Programowa polity-

ka rządu zakłada konsekwentne usuwanie barier

blokujących potencjał polskiej gospodarki.

Wprowa-

dzane są kolejne uregulowania prawne, których ce-

lem jest tzw. deregulacja gospodarki.

Dlatego ze zdzi-

wieniem przyjęliśmy informację sporządzoną przez

PKPP Lewiatan, według której czarna lista barier

2013 r. liczy aż 416 pozycji, gdy tymczasem w 2012 r.

było to 316 pozycji, a w 2006 r. nieco ponad 100.

Jeśli

przyjąć te informacje za prawdziwe, to pomimo usu-

wania części barier, lista ta ciągle się wydłuża.

Na

regulacje prawne, nowe i nowelizowane, powodują,

że firmom i administracji coraz trudniej odnaleźć się

w gąszczu przepisów.

Świadczyłoby to także o nie-

skutecznym opiniowaniu projektów tworzonych re-

gulacji prawnych i braku rzetelnych konsultacji spo-

łecznych, a także o braku prawidłowej oceny skutków

tych regulacji.

Według firmy Deloitte, koszty obo-

wiązków nakładanych na przedsiębiorców sięgają

70 mld zł.

Gdyby znacząco ograniczyć te koszty, moż-

na byłoby liczyć na znaczne zwiększenie tempa wzro-

stu gospodarczego.

Pytanie do Pana Premiera: Czy i jakie działania

planuje przeprowadzić Pan Premier, by sukcesywnie,

ale znacząco ograniczać bariery blokujące potencjał

polskiej gospodarki?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 18271)

do ministra transportu,

w sprawie brakujących odcinków drogi

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

przekazał Pan opinii publicznej zapowiedź przyspie-

szenia realizacji brakujących odcinków drogi ekspre-

sowej S3 na terenie województw lubuskiego i dolno-

śląskiego.

Informacje te przyjmuję z satysfakcją, nie-

mniej pragnę zwrócić uwagę na kilkunastokilome-

trową lukę w przebiegu drogi ekspresowej S3 na te-

renie woj. zachodniopomorskiego pomiędzy Mięko-

wem a Brzozowem.

Brzozowo jest jedyną miejscowością w ciągu dro-

gi krajowej nr 3 (docelowo S3), która nie posiada ob-

wodnicy, co w świetle planowanych i realizowanych

inwestycji na terenie portu Świnoujście, które gene-

rować będą znaczny wzrost ruchu pojazdów oraz

przewożenia ładunków niebezpiecznych, ma istotne

znaczenie dla zachowania bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego.

Brak odseparowania ruchu tranzytowego od

lokalnego powoduje i powodować będzie wiele niebez-

piecznych sytuacji, które stanowić będą bardzo duże

również dla przejeżdżających przez tę miejscowość

kierowców.

W sezonie letnim w okolicach tej miejsco-

wości występują zatory drogowe, zwłaszcza, że droga

krajowa nr 3 w celu podwyższenia bezpieczeństwa

wyposażona została w elementy spowolnienia ruchu

na tym odcinku.

Projekt budowlany dla większości brakującego

odcinka jest już gotowy i wymaga tylko niewielkiej

aktualizacji.

W pozostałym zakresie prace dokumen-

tacyjne są zaawansowane.

Mając powyższe na uwadze, proszę o informacje:

1.

Kiedy nastąpi realizacja brakującego odcinka

drogi ekspresowej S3 pomiędzy Miękowem a Brzozo-

wem?

2.

W jakim terminie planowana jest kontynuacja

budowy drogi ekspresowej S3 pomiędzy Troszynem

a Świnoujściem?

251

3.

Jednocześnie proszę o informacje o praktycz-

nym realizowaniu zapowiedzi przyspieszenia budowy

odcinków drogi ekspresowej S3 na południe od Nowej

Soli w kierunku granicy z Republiką Czeską.

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18272)

do ministra skarbu państwa

w sprawie sytuacji Polskich Linii Lotniczych

LOT SA

Szanowny Panie Ministrze!

Składam interpelację

Lotniczych LOT SA – naszego narodowego lotnicze-

go przewoźnika.

Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu w mediach

ekonomicznej Polskich Linii Lotniczych LOT SA.

W połowie lutego podległy Panu resort ogłosił wy-

niki finansowe spółki za rok 2012.

Ogłoszone dane

budzą niepokój nie tylko analityków, ale też zwy-

kłych obywateli.

W roku obrotowym 2012 PLL LOT SA uzyskał

przychody z działalności podstawowej w wysokości

3306 mln zł, co stanowi wzrost o ok. 5% w porówna-

niu do roku 2011.

W 2012 r. spółka przewiozła ok.

4972 tys. pasażerów, co stanowi wzrost o ok. 7%

w stosunku do 2011 r.

Przewoźnik poprawił też

wskaźnik wykorzystania miejsc w samolotach

(wzrost z 74,4% do 78,1%), wykonując przy tym zbli-

żoną liczbę operacji lotniczych.

Jednak w wyniku konkurencji i presji rynkowej,

szczególnie przewoźników niskokosztowych, ale tak-

że działalności OLT Express, średni przychód w LOT

ze sprzedaży biletu zmalał o 2,2% (do 564,3 zł).

Trud-

ną sytuację finansową pogłębiły: wzrost kursu PLN/

USD, co spowodowało dalszy wzrost kosztu zakupu

paliwa, zwiększenie depozytów zabezpieczających

przez operatorów kart płatniczych oraz wspomniany

wzrost konkurencji (od lipca 2012 r. na lotnisku War-

szawa Modlin więcej lotów uruchomili Ryanair i Wizz

Air).

Pomimo też wzrostu liczby przewiezionych pa-

sażerów, PLL LOT zmniejszył udział w polskim ryn-

ku lotniczym z prawie 30% w 2011 r. do 28,4% w roku

2012 (wspomniana wyżej konkurencja odpowiednio

zwiększyła swój udział w tym rynku).

Zarazem, pomimo większych o 5% przychodów

w ub.r., o 5% wzrosły także koszty działalności.

Jak

podano w komunikacie Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa, po korektach rezerw LOT zanotował 115 mln

zł straty na działalności podstawowej, a 157,1 mln na

działalności gospodarczej.

Tragiczna sytuacja finansowa zmusiła władze spół-

ki do sięgnięcia po pomoc finansową Skarbu Państwa

(większościowego akcjonariusza spółki).

Z 400 mln zł

udzielonego kredytu większość została przeznaczona

na spłatę przeterminowanych zobowiązań.

LOT, będąc już w latach poprzednich w ciężkiej

sytuacji finansowej, zdecydował się na zakup nowych

samolotów Boeing 787 Dreamliner.

Jak wszyscy wie-

my, od samego początku z nowymi samolotami był

problem.

Najpierw kilkakrotnie przesuwano datę do-

stawy pierwszych zamówionych egzemplarzy.

Kiedy

dostarczono dwa pierwsze dreamlinery, okazało się,

że są one awaryjne i często trzeba było odwoływać

ich loty, co dodatkowo powiększało straty.

W końcu

Zarząd Lotnictwa (FAA) wstrzymał loty wszystkich

Boeingów 787 na świecie, w tym dwóch latających

w barwach LOT-u.

Według szacunków przedstawianych przez obec-

ne władze spółki, bez kosztów reklamacji pasażerów

(bilety na loty dreamlinerem były droższe) oraz utra-

conych korzyści, z powodu postoju obu posiadanych

samolotów LOT traci ok. 50 tys. dolarów dziennie.

Straty powiększają również koszty leasingu samolo-

tów zastępczych, które muszą obsługiwać trasy, na

których latały boeingi.

W związku z przedłużającym się zakazem lotów

dreamlinerów i opóźnieniami w dostarczeniu kolej-

nych maszyn do Polski w połowie marca tego roku

mieli przylecieć przedstawiciele Boeinga na rozmowy

w sprawie odzyskania pieniędzy za uziemione samo-

loty albo otrzymanie samolotów zastępczych.

Rozmo-

wy miały też dotyczyć kwestii odszkodowań za po-

niesione przez LOT straty finansowe.

W związku z powyższymi problemami związany-

mi z sytuacją Polskich Linii Lotniczych LOT SA,

podjąć w stosunku do PLL LOT SA Ministerstwo

Skarbu Państwa?

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa rozważa

sprzedaż większościowego pakietu akcji PLL LOT

SA, a jeżeli tak, to czy są prowadzone w tym zakresie

rozmowy z ewentualnymi inwestorami?

3.

Czy odbyło się planowane na marzec spotkanie

z przedstawicielami Boeinga?

4.

Czy na spotkaniu poczyniono jakieś uzgodnie-

nia co do formy odszkodowania za poniesione przez

PLL LOT SA straty?

5.

Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo

Skarbu Państwa w przypadku braku ugodowego za-

łatwienia sprawy odszkodowań finansowych dla PLL

LOT SA od producenta Boeingów 787 Dreamliner?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Kania

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

252

Interpelacja

(nr 18273)

do ministra gospodarki

w sprawie transparentności

na rynku zielonych certyfikatów

Szanowny Panie Premierze!

Mając na uwadze pol-

skie zobowiązania wynikające z polityki energetycz-

no-klimatycznej Unii Europejskiej, nasz kraj jest

zobligowany, aby do 2020 r. zwiększyć do 15% udział

energii odnawialnej w ogólnym bilansie zużycia ener-

gii.

Przez ostatnie miesiące coraz bardziej widoczne

jest zahamowanie inwestycji w sektorze OZE.

Nie

jest to związane tylko z brakiem ustawy o OZE, nad

którą pracuje resort gospodarki, ale przede wszyst-

kim z rynkowym problemem nadpodaży świadectw

pochodzenia.

Brak bieżących informacji rynkowych

w zakresie kolorowych certyfikatów, OZE ogranicza

możliwość podejmowania działań zapobiegawczych

we właściwym czasie zarówno przez regulatora, jak

i uczestników rynku.

Często podawanym przykładem dezinformacji na

rynku OZE jest fakt, że Agencja Rynku Energii

przedstawiła w kwietniu raport, w którym znalazła

się informacja o tym, że produkcja energii ze źródeł

odnawialnych wyniosła w 2012 r. 16,8.

Z kolei według

lonej energii była na poziomie 13,8 TWh.

Pojawiają

się też różne, rozbieżne informacje dotyczące tego, ile

jest na rynku nieumorzonych certyfikatów (od 4 TWh

do 8 TWh).

Projekt ustawy Prawa energetycznego (druk nr 946)

przygotowany przez klub poselski PO zawierał istot-

ne elementy w zakresie transparentności informacji

o świadectwach pochodzenia (art. 20f przedmiotowej

noweli), nakładając obowiązek publikowania przez

nicznej bazie m.in. danych dotyczących ilości wyda-

nych i umorzonych świadectw pochodzenia, czy ilości

wydanych koncesji na wytwarzanie ze źródeł odna-

wialnych.

Niemniej w procesie prac podkomisji zapi-

sy te zostały usunięte.

Zdaniem ekspertów tylko pełna transparentność

w zakresie istniejącego i prognozowanego popytu

i podaży praw majątkowych wynikających ze świa-

dectw pochodzenia umożliwi zapobieganie ich nad-

podaży oraz spekulacjom i destabilizacji na rynku.

Należy również wskazać na obowiązki wynikające

z dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania sto-

sowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. Urz.

UE

L 140/16 z 5.6.2009 r.): „Konieczne jest określenie

przejrzystych i jednoznacznych zasad obliczania

udziału energii ze źródeł odnawialnych i definiowa-

nia takich źródeł”.

W wielu krajach europejskich,

Norwegia publikacje dotyczące transparentności

rynku są powszechnie dostępne i są podawane na

pewniając jasność funkcjonowania tych rynków.

System wsparcia dla producentów energii ze źró-

deł odnawialnych w formule świadectw pochodzenia

stanowi w ocenie Komisji Europejskiej rodzaj pomo-

cy publicznej.

Z tego powodu system wsparcia oraz

sposób wydatkowania środków publicznych z nim

związanych powinna cechować pełna transparen-

tność.

W związku z powyższym chciałbym uzyskać od-

powiedź Pana Ministra na następujące pytania:

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki popiera wprowa-

dzenie w tzw. małym trójpaku energetycznym, czyli

poselskim projekcie Prawa energetycznego, zapisów

służących transparentności rynku świadectw pocho-

dzenia?

2.

Jakie są propozycje Ministerstwa Gospodarki

w zakresie ustabilizowania sytuacji na rynku świa-

dectw pochodzenia i czy zostaną one wprowadzone

do tzw. dużego trójpaku energetycznego, w tym usta-

wy o OZE?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

Kłodzko, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18274)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dotowania przedszkoli

niepublicznych z budżetu gminy

Szanowna Pani Minister!

Od kilku lat pozostaje

niedoprecyzowana sprawa ustalenia podstawy do ob-

liczenia dotacji wypłacanych przez gminy przedszko-

lom niepublicznym.

Obecnie obowiązujące przepisy

nie określają jednoznacznie, jakie składowe powinny

cych w przeliczaniu na jednego ucznia.

Obecnie trwa-

ją prace nad zmianami w ustawie z dnia 7 września

innymi wprowadzenie tzw. dotacji przedszkolnej.

Wy-

daje się, że jest to właściwy moment, żeby wprowadzić

zapowiadane od dawna zmiany.

Stanowisko dotyczące

tych uregulowań zawarło ministerstwo na stronie

www.men. gov.pl już w ubiegłym roku, tj. w dniu

2 lutego 2012 r., i zostało ono opublikowane pod adre-

sem: http://www.men.gov.pl/index.php?option=com co

ntent&view=:article&id=:2731%3Adotacje-dla-nie-

publicznvch-przedszkoli-niepublicznych-punktow-

-przedszkolnvch-i-niepublicznvch-zespoow-wychowa-

nia-przedszkolnego&catid=272%3Aministerstwo-ko-

munikatv-i-wyj anienia-men&Itemid=355.

253

Jednak do dnia dzisiejszego uregulowania te nie

zostały wprowadzone w życie.

Przypomnę, że propo-

nowane były następujące zmiany.

W art. 80 dodany miał zostać ustęp 2e, zgodnie

z którym wydatki bieżące stanowiące podstawę usta-

lenia wysokości dotacji dla publicznych przedszkoli

wadzonych przez osoby prawne inne niż j.s.t. lub oso-

by fizyczne pomniejsza się o kwotę opłat za świadcze-

nia udzielane przez publiczne przedszkola prowadzo-

ne przez gminę w czasie przekraczającym wymiar

Analogicznie w art. 90 miał zostać dodany ustęp

2f, zgodnie z którym wydatki bieżące stanowiące

nych przedszkoli i niepublicznych form wychowania

przedszkolnego pomniejsza się o kwotę opłat za

prowadzone przez gminę w czasie przekraczającym

szkolach.

Wprowadzenie tych zapisów doprowadzi do rów-

nego traktowania przedszkoli publicznych i niepub-

licznych, co zauważa również ministerstwo w przy-

toczonym wyżej stanowisku z 2 lutego 2012 r..

Obecna sytuacja gmin, na przykładzie gminy

miejskiej Kłodzko przedstawia się w sposób następu-

jący:

Przy ustalaniu podstawy wyliczenia dotacji dla

przedszkoli niepublicznych gmina kieruje się przepi-

oświaty, uchwałą nr XLII/418/2009 Rady Miejskiej

bu udzielania, rozliczania i kontroli prawidłowości

wykorzystania dotacji dla podstawowych i gimnazjal-

nych szkół niepublicznych, przedszkoli niepublicz-

nych oraz innych form wychowania przedszkolnego

oraz zasadami gospodarowania środkami publiczny-

mi.

Ustalając podstawę wyliczenia dotacji, nie można

brać pod uwagę literalnie tylko jednego zdania odno-

szącego się do wydatków bieżących ponoszonych

w przedszkolach publicznych, ale wszystkie zapisy

ustawy o systemie oświaty odnoszące się do tego za-

kresu.

Do roku 2007 przedszkola gminy miejskiej Kłodz-

ko funkcjonowały w formie zakładów budżetowych.

Podstawą wyliczenia dotacji dla przedszkoli niepub-

licznych była wysokość dotacji dla przedszkoli publicz-

nych planowanej w rozdziale 80104 klasyfikacji budże-

towej.

Po przekształceniu zakładów budżetowych

w jednostki budżetowe, analogicznie do lat poprzed-

nich, do ustalenia podstawy dotacji dla przedszkoli

niepublicznych przyjmowano wydatki bieżące sklasy-

fikowane w tym rozdziale.

Ustawa o systemie oświaty

mówi o wydatkach ponoszonych w przedszkolach, czy-

li, biorąc pod uwagę klasyfikację budżetową, odnieśli-

śmy to do rozdziału 80104: Przedszkola.

Ustawa ta nakłada na gminę obowiązek realizacji

zadań oświatowych i ich finansowania (art. 5, art. 5a).

Ustawodawca przewidział możliwość przekazania

realizacji zadań oświatowych podmiotom innym niż

gmina (art. 3 ust. 2) w formie placówki publicznej

(art. 7 ust. 1) i niepublicznej.

Sposób finansowania

zadań przez placówki publiczne prowadzone przez

inne podmioty zawarł w art. 80, natomiast niepub-

liczne w art. 90.

Z powyższych artykułów wynika

w sposób jednoznaczny, że zadania oświatowe w pla-

cówkach publicznych powinny być finansowane na

tym samym poziomie, co tożsame zadania realizowa-

ne w placówkach prowadzonych przez gminę, nato-

miast w placówkach niepublicznych zadania oświa-

towe powinny być dofinansowane w wysokości sub-

wencji lub, jeżeli są to zadania własne gminy (przed-

szkola), w wysokości nie niższej niż 75% wydatków

bieżących, z tym że katalog tych wydatków został

zawężony do dofinansowania (nie sfinansowania) do

zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowa-

nia i opieki, w tym profilaktyki społecznej.

Środki

z dotacji mogą być wykorzystane wyłącznie na po-

krycie wydatków bieżących przedszkola niepublicz-

nego.

Jak wynika z powyższego, intencją ustawodaw-

cy nie było pełne finansowanie funkcjonowania pla-

cówki niepublicznej, a jedynie dofinansowanie reali-

zowanych przez nią zadań oświatowych.

Ustawodaw-

ca mówi również o wydatkach ponoszonych na ucz-

nia, co wskazuje jednoznacznie, że mowa tu o bezpo-

średnich wydatkach na jego kształcenie/wychowanie.

W tym katalogu nie mieści się dokształcanie i dosko-

nalenie zawodowe nauczycieli oraz ZFŚS dla nauczy-

cieli będących emerytami lub rencistami.

W przedszkolach niepublicznych nie obowiązuje

Karta Nauczyciela, która narzuca na samorządy wy-

dzielenie środków w wysokości 1% planowanych rocz-

nych wydatków na wynagrodzenia osobowe nauczy-

cieli na dokształcanie i doskonalenie (rozdział 80146),

niezależnie od tego, czy te środki będą wykorzystane.

Zgodnie z art. 70a Karty Nauczyciela to organ pro-

wadzący musi wyodrębnić w swoim budżecie środki

na dofinansowanie doskonalenia zawodowego na-

uczycieli.

Nie jest to wydatek przedszkola.

Podobnie

jest z zakładowym funduszem świadczeń socjalnych

dla nauczycieli będących emerytami, rencistami lub

czenie kompensacyjne.

Dla nich zgodnie z art. 53 ust.

2 Karty Nauczyciela dokonuje się odpisu na zakłado-

wy fundusz świadczeń socjalnych w wysokości 5%

cielskich świadczeń kompensacyjnych (rozdział

80195).

Takich wydatków nie ponoszą przedszkola

niepubliczne.

Biorąc pod uwagę to oraz analogiczne

postępowanie do lat poprzednich, jako podstawę do

ustalenia dotacji dla przedszkoli niepublicznych

przyjęto wydatki bieżące planowane w rozdziale

80104 klasyfikacji budżetowej.

Dotacja nie może być wydana na działalność or-

ganu prowadzącego niezwiązaną bezpośrednio z kształ-

ceniem, wychowaniem i opieką nad uczniem.

A taki

254

charakter noszą wydatki na powyższe cele.

Skoro

ustawodawca określił, na jaki cel mogą być wydatko-

wane środki z dotacji, należy przyjąć, że do obliczania

jej podstawy należy brać pod uwagę środki przezna-

czane na te cele przez gminę w jednostkach publicz-

nych.

Tylko przy takim założeniu finansowanie

przedszkoli niepublicznych i publicznych będzie rów-

noważne i sprawiedliwe.

Wydatki bieżące zaplanowane w dziale 80104 sta-

nowią wszystkie wydatki ponoszone w przedszkolu

publicznym.

Wydatki te są pokrywane ze środków

własnych gminy, subwencji w przypadku dzieci nie-

pełnosprawnych oraz z opłat wnoszonych przez ro-

wymiar oraz za wyżywienie.

W przypadku ujmowa-

nia w podstawie ustalenia dotacji dla przedszkola

niepublicznego wszystkich tych wydatków prowadzi-

łoby to do sytuacji sztucznego zwiększania wydatków

bieżących.

W uchwale nr XLII/418/2009 w § 3 ust. 1

zapisano, iż niepublicznym przedszkolom przysługu-

je dotacja na każde dziecko w wysokości równej 75%

wydatków bieżących ustalonych w uchwale budżeto-

wej, ponoszonych przez gminę miejską Kłodzko, a nie

przez rodziców czy finansowanych z innych źródeł.

W przypadku odliczania subwencji zgodnie z art. 90

nosprawnego przysługuje dotacja w wysokości nie

go ucznia przedszkola publicznego w części oświato-

wej subwencji ogólnej otrzymywanej przez gminę.

Ten zapis wskazuje, iż zasadne jest pomniejszanie

podstawy ustalenia dotacji o wysokość tej subwencji,

ponieważ w sytuacji, gdyby w przedszkolu niepublicz-

nym byli uczniowie niepełnosprawni, a nie odjęto by

wydatków pokrywanych przez subwencję, dotacja

zostałaby podwojona.

W odniesieniu do opłat rodziców rodzice, którzy

posyłają dziecko do przedszkola publicznego, ponoszą

opłaty za wyżywienie, które pokrywają wydatki po-

niesione przez gminy.

Nie jest zasadne ujmowanie

tych wydatków do ustalenia dotacji, ponieważ nie są

to środki własne gminy, a przecież rodzice w przed-

szkolu niepublicznym również ponoszą opłaty za wy-

żywienie.

Podobnie jest w przypadku opłat za zajęcia

przekraczające podstawę programową, które również

powodują wzrost dotacji.

Ustawodawca uznał, że

w szkole publicznej powinna być w pełni dotowana

realizacja podstawy programowej.

Podstawa progra-

mowa wychowania przedszkolnego jest realizowana

w zakresie 5 godzin dziennie i jest ona bezpłatna

również w przedszkolach prowadzonych przez gminę.

Natomiast zadania związane z opieką powyżej 5 go-

dzin pobytu dziecka w przedszkolu są zgodnie z usta-

wą finansowane przez rodziców (art. 14).

W tym wy-

padku ustawodawca dał gminie delegację do ustale-

nia wysokości tych opłat.

W art. 7 ust. 1 ustawodaw-

ca określa, że zadaniem szkoły publicznej, a więc

i przedszkola (por. art. 3) jest m.in. zapewnienie bez-

płatnego nauczania w zakresie ramowych planów

nauczania, a więc w nawiązaniu do przywołanego

art. 14 realizacja zadań przedszkola publicznego za-

myka się wymiarze 5 godzin dziennie.

Pozostałe go-

dziny są wyłączone z bezpośredniego finansowania

przez gminę, a więc, gdyby czytać to literalnie, moż-

na uznać, że po 5 godzinach przedszkole przestaje,

w tym sensie być szkołą publiczną, a więc nie można

w świetle ustawy wliczać tych kosztów do podstawy

naliczania dotacji dla szkół niepublicznych (art. 90

ust. 2b).

W przedszkolu niepublicznym rodzice również

płacą za korzystanie dziecka z zajęć w postaci tzw.

czesnego.

I gdyby przyjąć sposób naliczania dotacji

uwzględniający wszelkie wydatki bieżące ponoszone

w przedszkolach, dotacja dla placówek niepublicz-

nych powinna być wyższa od wydatków ponoszonych

przez budżet gminy w placówkach publicznych, co

byłoby wprost niezgodne z ustawą o systemie oświa-

ty.

W tych przypadkach zadanie byłoby finansowane

dwukrotnie.

W 2009 r., biorąc pod uwagę wszystkie

wydatki bieżące niezależnie od źródeł ich finansowa-

nia, okazało się, że podstawa ustalenia dotacji na

dziecko w przedszkolu niepublicznym wyniosłaby

673 zł, natomiast faktyczny koszt gminy w przelicze-

niu na l dziecko w przedszkolu publicznym wyniósł

494 zł.

Ustalając dotację na poziomie 75% z kwoty

673 zł, wyniosłaby ona 504,75 zł i okazała się wyższa

niż koszt ponoszony przez gminę w przedszkolu pub-

licznym.

Biorąc powyższe pod uwagę, jak również płyną-

ce z różnych środowisk postulaty i uwagi krytyczne

oraz zasady budżetowe, które mówią, iż wydatki

wy i oszczędny oraz prawidłowy w sensie ich słusz-

ności i skuteczności, ustalając podstawę ustalenia

dotacji dla przedszkoli niepublicznych, przyjmowa-

no wydatki bieżące ponoszone przez gminę ze środ-

ków własnych.

Prawidłowość postępowania gminy została po-

twierdzona przez ukazujące się na przestrzenie tych

lat stanowiska ministerstwa edukacji narodowej.

W piśmie z dnia 09.10.2010 r. nr DZSE-3-

ER-5018-24/10 MEN stwierdził, iż gmina, ustalając

wysokość dotacji dla niepublicznych przedszkoli, ma

prawo wyłączać z podstawy naliczenia dotacji wydat-

ki żywieniowe wnoszone przez rodziców dzieci

uczęszczających do przedszkoli publicznych w formie

opłat za korzystanie przez wychowanków z posiłku.

Również w piśmie do prezesa Regionalnej Izby Ob-

rachunkowej w Lublinie z dnia 20 lipca 2011 r.

nr DKOW-WJST-BN-337-52/11 stwierdzono, że do

podstawy ustalenia dotacji nie należy zaliczać wpłat

rodziców za czynności opiekuńczo-wychowawcze

i żywienie dzieci.

Biorąc powyższe pod uwagę, proszę o odpowiedź

na następujące pytanie: Czy w związku z prowadzo-

nymi obecnie pracami nad zmianami w ustawie

255

sterstwo zamierza zrealizować postulaty praktycznie

wszystkich gmin w Polsce zmierzające do uregulo-

wania sposobu naliczania dotacji dla przedszkoli nie-

publicznych?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

(nr 18275)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nieodpowiednich treści zawartych

w podręcznikach szkolnych

Szanowna Pani Minister!

Ostatnio coraz częściej

obserwujemy, że poziom wiedzy w podręcznikach,

z których uczy się młodzież gimnazjalna i licealna,

uległ znacznemu obniżeniu.

W ostatnim czasie do-

wiedzieliśmy się, że nauczyciele podczas lekcji powin-

ni uświadamiać dzieci chociażby o tym, że Maria

Konopnicka była lesbijką.

Co gorsze, nauczyciele po-

winni również organizować lekcje z homoseksuali-

stami oraz osobami transpłciowymi.

Tak zaleca podręcznik, który ma pomóc nauczy-

cielom wspierać homoseksualnych uczniów.

Podręcz-

nik nosi tytuł „Lekcja równości” i wydała go Kam-

pania Przeciw Homofobii.

Patronat objęła minister

ds. równości, która uważa, że w Polsce brakuje ma-

teriałów, które pomogłyby nauczycielom zrozumieć

uczniów, którzy mają pociąg do tej samej płci.

Dodat-

kowo książka podaje m.in. cenne rady, aby uczniowie

homoseksualni nie musieli się już ukrywać ze swoimi

uczuciami.

Problemom homoseksualnym książka rzeczywi-

ście poświęca wiele miejsca.

Możemy się z niej dowie-

dzieć, że za przejawy dyskryminacji w szkole są na-

wet bale studniówkowe, podczas których poloneza

należy zatańczyć z przedstawicielem płci przeciwnej.

A poza tym, aby uczniom homoseksualnym było miło,

autorzy apelują, aby nie zakładać powszechnej hete-

roseksualności i gdy przedstawiają mężczyznę, który

był obiektem westchnień kobiet, nie zapomnieli wy-

jaśnić, że był on obiektem westchnień zarówno ko-

biet, jak i mężczyzn.

Z książki wynika, że w szkole

należy podawać przykłady znanych postaci, które

były homoseksualistami.

Oprócz Konopnickiej auto-

rzy wymieniają m.in. Witolda Gombrowicza, Juliusza

Cezara i Władysława Warneńczyka.

Wydawanie takiej książki jest niepoważne.

To

uderza w normy kulturowe.

Jeżeli uczniowie mają

problemy ze swoją orientacją seksualną, powinni

udać się do specjalistów, a ci, którzy wyznają taką

ideologię, nie powinni się angażować w szkolnictwo.

Trzeba uczyć dzieci od najmłodszych lat prawidło-

wych zachowań i pokazywać im naturalny model ro-

dziny, a nie uczyć różnego rodzaju dziwactw.

Niestety to nie jest pierwsza próba wpływania na

treści prezentowane w szkołach przez homoseksua-

listów.

Coraz częściej lansowane są także pomysły,

w ramach których z podręczników biologii, wiedzy

nych wartości.

Do podręczników przedstawiciele śro-

dowisk homoseksualnych chcą dopisywać poza tra-

dycyjnym obrazem rodziny składającym się z mamy,

taty i dzieci także inne rodzaje rodzin, wszelkie

wzmianki dotyczące tradycyjnego modelu rodziny

traktując jako dyskryminację.

Na nieszczęście przykłady fatalnie przygotowa-

nych podręczników szkolnych można mnożyć w nie-

skończoność.

Już od dwóch lat uczniowie liceów ogól-

nokształcących w całej Polsce uczą się z podręcznika

do wiedzy o społeczeństwie, że katastrofa smoleńska

może wpłynąć na „poprawę stosunków polsko-rosyj-

skich”.

W jednym z podręczników można również

przeczytać zdanie, które nastolatkom ma wmówić,

że po katastrofie smoleńskiej współpraca Rosji i Pol-

ski przebiegała wręcz wzorowo.

„Empatia i wszech-

stronna pomoc, okazana władzom polskim i Pola-

kom, znacznie ociepliły wizerunek Rosji w Polsce”

– napisali autorzy jednego podręcznika.

W takiej sytuacji na myśl przychodzi tylko jedno,

mianowicie to, że polska młodzież jest ogłupiana,

a to przecież w niej leży siła całego narodu!

tania:

1.

Czy ministerstwo przewiduje konsekwencje, ja-

kie niesie za sobą lansowanie takiego wizerunku

w szkołach?

2.

Kto weźmie odpowiedzialność za niepoważne

zajmowanie się tak niepoważnymi sprawami w szko-

łach?

3.

Czy podręczniki szkolne sprawdzane są pod ką-

tem prawidłowości informacji w nich zawartych?

Młodzież potrzebuje rzetelnych źródeł wiedzy, dzięki

którym będzie mogła wypracować własne poglądy

i opinie.

Poseł Waldemar Andzel

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

256

Interpelacja

(nr 18277)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie abonamentu

radiowo-telewizyjnego

Szanowny Panie Premierze!

Na wstępie niniejszej

interpelacji pragnę przytoczyć kilka Pańskich wypo-

wiedzi na temat abonamentu radiowo-telewizyjnego.

Listopad 2007 r.: „Wszystkie dotychczasowe sta-

rania, takie jak (...) instytucja abonamentu, mające

nie instrumentami – mówię to z pełną odpowiedzial-

nością – wyłudzania pieniędzy od Polaków na rzecz

cień 2008 r.: „Abonament radiowo-telewizyjny jest

archaicznym sposobem finansowania mediów pub-

licznych, haraczem ściąganym z ludzi; dlatego rząd

będzie zabiegał o poparcie prezydenta i opozycji dla

jego zniesienia.

(...)

Nie wyobrażam sobie jednak, aby

w finale utrzymać ten niesprawiedliwy, a kosztowny

system.

(...)

Mamy zbyt wiele informacji na temat nie-

racjonalnego wydawania pieniędzy publicznych, pie-

niędzy podatnika, jeśli chodzi o media publiczne”.

Maj 2008 r.: „Chciałbym powiedzieć, że nie spocznie-

my dopóty, dopóki nie zmienimy tego wyjątkowo ob-

łudnego systemu narzucania haraczu Polakom,

szczególnie niezamożnym, po to by nieliczna grupa

wali te media publiczne we własnym interesie”.

Instytucję abonamentu nazwał Pan m.in.: „wyłu-

dzaniem pieniędzy od Polaków na rzecz budowania

propagandowej machiny rządowej”, „archaicznym spo-

sobem finansowania mediów publicznych, haraczem

ściąganym z ludzi”.

Jednocześnie Pan deklarował, że

jego zniesienia” i „nie spocznie dopóty, dopóki nie zmie-

ni tego wyjątkowo obłudnego systemu narzucania ha-

raczu Polakom, szczególnie niezamożnym”.

większość ludzi jest niezamożna, Pańskie wypowie-

dzi zostały odczytane jednoznacznie jako nawoływa-

nie do niepłacenia abonamentu RTV.

Ludzie zaufali

premierowi i zaprzestali płacenia abonamentu, licząc

jednocześnie na szybką likwidację tego „haraczu”.

Dzisiaj ściga ich komornik.

Kilka lat po Pana głośnych deklaracjach ludzie

zostali sami ze swoimi problemami, z długiem, roz-

czarowaniem i niesmakiem.

Do mojego biura posel-

skiego zgłasza się coraz więcej zdezorientowanych

osób, które posłuchały premiera i teraz są wzywani

do natychmiastowej zapłaty zaległego abonamentu

radiowo-telewizyjnego.

Zaległości za pięć lat wynoszą

ok. 1500 zł.

1.

Wyborcy odpowiedzieli pozytywnie na apel pre-

miera i zaprzestali płacenia abonamentu, a dzisiaj

Pan Premier za przyzwoleniem ministra finansów

ściąga „haracz” z tych osób.

Jak słowa mają się do

czynów Pana Premiera?

Gdzie jest praworządność?

2.

Czy Pan Premier zamierza wywiązać się ze

swoich obietnic i deklaracji z 2007 i 2008 r. w sprawie

abonamentu radiowo-telewizyjnego?

3.

W jaki sposób Pan Premier zamierza pomóc

ludziom, którzy zaufali obietnicom i zaprzestali pła-

cenia abonamentu RTV, a teraz są wzywani do na-

tychmiastowej zapłaty zaległości?

Z poważaniem

Poseł Michał Wojtkiewicz

oraz grupa posłów

(nr 18278)

do prezesa Rady Ministrów

Archiwum Państwowego Dokumentacji

Panie Premierze!

Resort kultury likwiduje spe-

cjalistyczne archiwum zajmujące się przechowywa-

niem dokumentacji osobowej i płacowej.

Utrudni,

a być może nawet uniemożliwi to milionom ubezpie-

czonych Polaków udowodnienie prawa do świadczeń.

Minister Bogdan Zdrojewski 15 maja podpisał

rozporządzenie w tej sprawie.

W Archiwum Państwo-

wym Dokumentacji Płacowej i Osobowej w Milanów-

ku znajduje się dokumentacja zlikwidowanych firm

i zakładów pracy.

Tam też były udostępniane karto-

teki płacowe czy dokumentacja osobowa upadłych

nie komercyjnych archiwów.

Dzięki temu ubezpiecze-

ni mogli odnaleźć m.in. świadectwa pracy lub karty

płac oraz udowodnić swoje prawo do emerytury i in-

nych świadczeń.

W obecnej sytuacji, gdy rośnie bezrobocie, a z po-

wodu wysokich podatków i utrudnień biurokratycz-

nych coraz więcej przedsiębiorców jest zmuszonych

likwidować działalność, likwidacja archiwum jest

szczególnie niezrozumiała.

Nowa jednostka archiwalna, która ma przejąć za-

soby APDPiO w Milanówku, zgodnie z zarządzenia-

mi ministerstwa będzie gromadzić dokumentację

pracowniczą tylko w przypadku stwierdzenia przez

sąd rejestrowy, na wniosek pracodawcy podlegające-

257

spodarczej, niemożności zapewnienia środków na

dalsze przechowywanie dokumentacji.

Ministerstwo kultury potrafi znaleźć środki fi-

nansowe na wątpliwej wartości imprezy i wystawy.

Wymienię tylko quasi-pornograficzną wystawę „Ars

homo erotica”, festiwal „Unsound” z pokazowymi

występami „gwiazdy porno”, perwersyjny spektakl

dla młodzieży „Zabawy na podwórku” czy też war-

sztaty dla najmłodszych dzieci oswajające z homosek-

sualizmem „Przytul swojego demona”.

Jednak mini-

utrzymanie archiwum, które ma znaczenie dla setek

tysięcy Polaków.

Czy minister kultury wystąpił do Ministerstwa

Finansów o środki na utrzymanie Archiwum Pań-

stwowego Dokumentacji Płacowej i Osobowej?

Czy minister kultury zaproponował ministerstwu

pracy zawarcie porozumienia w celu przejęcia zaso-

bów i dalszej archiwizacji dokumentów pracowni-

czych?

Czy Pan Premier zamierza w ramach przysługu-

jących kompetencji kierowniczych uświadomić panu

ministrowi Zdrojewskiemu społeczną szkodliwość

tak lekkomyślnej decyzji?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18279)

do ministra transportu,

trasę przejazdu prywatnych przewoźników

oraz postojów na przystankach

Po przebudowie wielu dróg w Polsce zmianie uległy

trasy przejazdów autobusów i busów na liniach regu-

larnych.

Często zdarza się, że nowe trasy są niekorzyst-

ne dla przewoźników, lecz odgórnie narzucone przez

samorząd nie mogą być poddane modyfikacji.

Podobnie sprawa ma się z przystankami i dwor-

cami autobusowymi, za które za każdorazowy postój

trzeba płacić, a ceny te często ustala firma z bezpo-

średniej konkurencji, która aktualnie dzierżawi

obiekt dworcowy.

Następuje tu trudny do opanowania konflikt inte-

resów.

Przewoźnicy w obawie przed zmonopolizowa-

niem rynku usług przewozowych przez tych przedsię-

biorców, którzy są w posiadaniu dworca głównego

w danej miejscowości, a jednocześnie świadczą usługi

przewozu osób, nie chcą dyktatu ich bezpośredniej

konkurencji polegającego na narzucaniu zbyt wysokiej

opłaty za korzystanie z takiego dworca, który wcześ-

niej np. był własnością PKS-u, co więcej, użycie w roz-

kładzie jazdy takiego przystanku powoduje, że właś-

ciciel dworca uzyskuje również pełny wpływ na har-

monogram kursów i godziny odjazdów.

Na tym rynku

usług są to kluczowe elementy decydujące o rentow-

ności średnio- i długookresowej tak prowadzonej dzia-

łalności gospodarczej.

Cierpią na tym pasażerowie transportu niepub-

licznego, gdyż muszą chodzić z jednego na drugi ko-

niec miasta, tak jak np. w Limanowej, aby zmienić

linię i dojechać do celu.

Ta sytuacja doskonale ilustruje niedogodności,

jakie powstały po prywatyzacji PKS-u, a szczególnie

po wyprzedaży z rąk sektora publicznego dworców.

Sprzeciw przewoźników często nie znajduje uza-

sadnienia w oczach władz, gdyż ustawowo podjęte

ww. działania trudno zmienić i nadać im właściwy

oraz zdrowy dla konkurencji tok, który jest niezbęd-

ny do poprawnego funkcjonowania przewozów.

Wyżej wymienione fakty powodują zmniejszenie

konkurencyjności wśród firm przewozowych na li-

niach regularnych, które funkcjonowały skutecznie

i w sposób rentowny przez wiele ostatnich lat.

To

wszystko odbić się może natychmiast negatywnie na

zwykłych obywatelach, którzy finalnie ucierpią, ko-

rzystając z takiego środka transportu, poprzez znacz-

ny wzrost kosztów biletów, jak i ostatecznie mniejszą

ilość kursów.

1.

Czy w świetle dzisiaj obowiązującego prawa

władze samorządowe mogą narzucić firmom komer-

cyjnym uwzględnienie w ich rozkładzie jazdy przy-

musu zatrzymywania się na dworcu ich bezpośred-

niego konkurenta, a nienależącym do samorządu ani

do podmiotu sektora publicznego?

2.

Jakie rozwiązania proponuje ministerstwo

w tej sferze, aby pogodzić interes stron i dać użyt-

kownikom transportu publicznego i niepublicznego

najlepszą usługę, a firmom, które spłacają jeszcze za-

ciągnięte kredyty na środki transportu, którymi

przewożą pasażerów, szansę na normalne rentowne

funkcjonowanie w średniej i długiej perspektywie?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Janczyk

Limanowa, dnia 24 maja 2013 r.

258

Interpelacja

(nr 18280)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nowych zasad przyznawania

zasiłku opiekuńczego

art.191–193 regulaminu Sejmu, zwracamy się do

Pana Ministra w sprawie nowych zasad przyznawa-

nia zasiłku opiekuńczego.

Od kilku lat liczba osób, którym państwo wypła-

ca jakieś świadczenie, zasiłek, drastycznie spada.

Nie

jest to efektem polepszenia warunków życia w Polsce,

a jedynie niekorzystnych zmian w przepisach.

Szczególnie niesprawiedliwe są nowe zasady przy-

znawania specjalnego zasiłku opiekuńczego osobom,

które po to, aby opiekować się niepełnosprawnym,

schorowanym, starszym członkiem rodziny, zrezyg-

nowały z pracy zarobkowej, z własnej kariery.

Do

niedawna takie osoby dostawały 520 zł i miały od-

prowadzane składki.

Od 1 lipca 2013 r. świadczenie

będzie przysługiwało tylko wtedy, gdy dochód na oso-

bę w danej rodzinie nie przekracza 623 zł.

Pracowni-

cy socjalni w wątpliwych przypadkach będą też prze-

prowadzać wywiad środowiskowy, czy opiekun fak-

tycznie opiekuje się podopiecznym, a także badać

dochód rodziny.

Ludzie chorzy przewlekle, nieuleczalnie, psychicz-

nie, umierający na raka wymagają całodobowej opieki,

dlatego ich opiekunowie są zmuszeni do całkowitego

poświęcenia.

Nie robią tego po to, żeby dostać kwotę

520 zł, ale z potrzeby serca i poczucia obowiązku.

Przy nowych regulacjach niepełnosprawni mogą

zostać bez opieki, bo opiekunowie, aby móc z czegoś

żyć, zostawią ich w domach, aby szukać dla siebie

pracy.

Ale bardziej prawdopodobne jest, że opiekuno-

wie dalej zostaną przy swoich niepełnosprawnych,

tylko przestaną otrzymywać te 520 zł i będzie im

jeszcze trudniej żyć.

Ludzie, którzy poświęcili swoją

karierę zawodową, aby zająć się chorymi, dziś,

w obecnej sytuacji na rynku pracy, ale też z poczucia

obowiązku, nie mogą powrócić na rynek pracy.

Zo-

staną z niczym.

Rolnicy, którzy nigdy nie pracowali zawodowo, też

nie mogą uzyskać żadnych świadczeń z uwagi na

brak pracy zarobkowej.

Nawet w sytuacji, gdy posia-

dają np. niewiele ponad 2 ha pola, co w żadnym za-

kresie nie pozwala na utrzymanie się z rolnictwa,

również zostaną z niczym.

Podczas naszych spotkań z mieszkańcami wiosek

częstym tematem był właśnie problem z otrzyma-

niem zasiłków ze względu na fakt posiadania kawał-

ka pola.

A to niekonstytucyjne i nieludzkie zostawić

tych ludzi bez pomocy i bez możliwości wyboru.

Ci

ludzie, opiekunowie za 520 zł, poniekąd wyręczali

państwo z obowiązku opieki nad niepełnosprawnymi.

Obowiązku, którego państwo wyzbyło się w 2004 r.,

wprowadzając obowiązek opłaty za pobyt w domach

Niegodne jest szukanie oszczędności wśród ludzi,

dla których nie ma już nadziei na „cud”, kiedy wia-

domo, że będzie już tylko gorzej.

Kiedy w perspekty-

wie są jeszcze lata walki z chorobą i kiedy wiadomo,

że tej walki się nie wygra.

Mimo to trzeba żyć w mia-

rę normalnie, radzić sobie nie tylko z problemami

dnia codziennego, ale także z problemami chorych,

którzy wymagają pełnej opieki.

Dysproporcje finan-

sowe między ludźmi są ogromne, a regulacje prawne

jeszcze sprzyjają temu.

W związku z przedstawionymi faktami zwracamy

się z zapytaniem:

1.

Czy zdaniem Pana Ministra osoby chore, któ-

rych dochód przekracza kwotę 623 zł, żyją w do-

statku?

2.

Kto przejmie opiekę nad ludźmi niepełno-

sprawnymi, gdy ich opiekunowie będą zmuszeni iść

do pracy?

3.

Z czego mają utrzymywać siebie i swoich pod-

opiecznych ludzie, którym dotychczas przyznane za-

siłki zostaną odebrane w myśl nowych przepisów, bo

np. wcześniej nie pracowały?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

oraz grupa posłów

(nr 18281)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmian w przepisach regulujących

prowadzenie postępowania egzekucyjnego

Wśród przepisów normujących prowadzenie po-

stępowania egzekucyjnego w przypadku należności

alimentacyjnych ustawodawca nie umieścił regulacji,

które rozstrzygałyby postępowanie organu egzeku-

cyjnego w razie ograniczenia władzy rodzicielskiej

rodzicowi, na rzecz którego zostały uprzednio zasą-

dzone alimenty od rodzica, któremu również przysłu-

gują ograniczone prawa, a następnie ustanowiono

przez sąd rodzinę zastępczą dla małoletnich dzieci.

Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywil-

nego organ egzekucyjny działa na wniosek wierzy-

ciela, na podstawie tytułu wykonawczego, a więc ty-

tułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wyko-

nalności, który we wskazanym przypadku stanowi

wyrok alimentacyjny.

Wydaje się, że dalsze egzekwo-

wanie należności alimentacyjnych, zgodnie z wyro-

kiem i wnioskiem wierzyciela, do rąk wskazanego

w tytule rodzica, któremu ograniczono władzę rodzi-

cielską, przeczy zasadniczemu celowi obowiązku ali-

259

mentacyjnego, mianowicie zapewnieniu małoletnim

środków finansowych potrzebnych do utrzymania,

wychowania oraz ich egzystencji.

Przekazywanie wy-

egzekwowanych alimentów przez organ egzekucyjny

do depozytu sądowego również nie rozstrzyga o tym,

z obowiązku alimentacyjnego funkcje, tj. materialno-

-ekonomiczna, opiekuńczo-zabezpieczająca i socjal-

no-wychowawcza, nie mogą zostać spełnione, jeżeli

egzekwowane środki trafiają do rąk rodzica, któremu

sąd ograniczył władzę rodzicielską.

Egzekwowane

alimenty winny trafiać do rąk osoby sprawującej fak-

tyczną opiekę nad dzieckiem, w tym przypadku ro-

dziny zastępczej, którą bardzo często stanowią bliscy

krewni małoletnich.

Pytania:

1.

Czy w przypadku ograniczenia władzy rodzi-

cielskiej rodzicowi, na rzecz którego zostały uprzed-

nio zasądzone alimenty, a następnie ustanowiono

organ egzekucyjny powinien kierować wyegzekwo-

wane środki do rąk rodzica, zgodnie z wyrokiem, do

depozytu sądowego (jeśli tak, to kto jest uprawniony

do ich otrzymania) czy też do rodziny zastępczej?

2.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie prze-

pisów rozstrzygających przedmiotowe kwestie?

Z poważaniem

Poseł Marek Polak

oraz grupa posłów

Andrychów, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18282)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Obecne brzmienie

torialnym i ustawę o pracownikach samorządowych

nie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rol-

nymi Skarbu Państwa oraz zmianie niektórych

ustaw uniemożliwia skomunalizowanie nieruchomo-

ści, które na dzień 5 grudnia 1990 r. oddane były na

rzecz przedsiębiorstw państwowych.

Taki stan rze-

czy powoduje, iż w zasobie nieruchomości Skarbu

Państwa pozostają grunty oraz budynki po zlikwido-

wanych przedsiębiorstwach państwowych, na admi-

nistrowanie którymi nie ma zabezpieczonych środ-

ków finansowych pochodzących z dotacji celowych na

realizację z zakresu administracji rządowej.

Ponadto

wykreślenie art. 15 z obecnego brzmienia ustawy

Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie tery-

spowodowało brak możliwości regulacji na rzecz

gmin gruntów Państwowego Funduszu Ziemi.

Panie Ministrze, czy według ministerstwa istnie-

art. 11, dokonanie zmiany brzmienia art. 14 o nastę-

pującej treści: „Grunty należące do przedsiębiorstw

państwowych niepodlegających komunalizacji na

podstawie niniejszej ustawy i niewykorzystywane

zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem

których obszarze są położone”, przywrócenie treści

art. 15 w pierwotnym brzmieniu: „Na wniosek gmi-

ny, grunty Państwowego Funduszu Ziemi położone

na terenie tej gminy mogą być przekazane na jej

własność.

Przepisy art. 17 ust. 1, 2, 4, 6 i 7 stosuje się

odpowiednio” oraz skreślenie art. 6 z ustawy o zmia-

ustaw?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18283)

do ministra zdrowia

w sprawie powrotu dopalaczy

Szanowny Panie Ministrze!

Pomimo zakazu sprze-

daży dopalaczy wciąż utrzymują się wysokie statysty-

ki osób trafiających na oddziały toksykologiczne.

Me-

dia alarmują, że temat dopalaczy jest wciąż aktualny.

Problem nielegalnych substancji dotyczy również wo-

jewództwa podkarpackiego.

W Szpitalu Wojewódzkim

nych jest miesięcznie kilkanaście osób.

Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektorat

Sanitarny alarmuje, że narkotyki rozprowadzane są

w postaci drzewek zapachowych, jak również nawo-

zów do roślin*

)

.

*

)

http://radio.rzeszow.pl/aktualnoci-podkarpacie/item/23240-dopalacze-

-wr%C3%B3ci%C5%82y-jako-nawozy-do-ro%C5%9Blin-pos%C5%82uchaj

260

Likwidacja 28 sklepów z dopalaczami w 2010 r.

na Podkarpaciu nie obniżyła znacząco statystyk się-

gania po zabronione substancje, w szczególności przez

bardzo młode osoby – uczęszczające nawet do szkół

podstawowych.

Ponadto w każdej aptece w Polsce

można bez recepty zakupić wiele środków odurzają-

cych i uzależniających.

Pomimo wycofania ze sprze-

daży wielu niebezpiecznych leków na półki trafiają

wciąż nowe.

Bardzo modną substancją pobudzającą i popra-

wiającą nastrój wśród młodzieży jest obecnie kodei-

na.

Jest składnikiem powszechnie dostępnego leku

na kaszel o nazwie firmowej „Thiocodin”.

Koszt za-

kupu wynosi w przybliżeniu ok. 8 zł.

Farmaceuta nie

ma prawa odmówić sprzedaży leku, niezależnie od

ilości, o jaką prosi kupujący.

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia dysponuje najnow-

szymi statystykami odnośnie do spadku zażywania

środków odurzających od momentu zamknięcia skle-

pów z dopalaczami?

2.

Czy firmy farmaceutyczne nie powinny w pierw-

szej kolejności informować Ministerstwa Zdrowia

o niebezpiecznych substancjach, jakie znajdują się

w lekarstwach, w celu wprowadzenia niezbędnych

restrykcji przy zakupie leku?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

pytania.

Z poważaniem

Poseł Mirosław Pluta

Tarnobrzeg, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18284)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie świadczeń pielęgnacyjnych

dla rolników

Szanowny Panie Ministrze!

Wiele polskich gmin

ma problemy z przyznawaniem świadczeń pielęgna-

cyjnych dla rolników.

Uzyskiwanie świadczenia pie-

lęgnacyjnego wymaga bowiem rezygnacji z zatrud-

nienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej.

W rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych

poz. 992, z późn. zm.) osoba będąca rolnikiem nie jest

kową.

W praktyce oznacza to, że rolnik niezależnie

od wielkości prowadzonego gospodarstwa może ubie-

gać się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż

nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobko-

wej.

Decyzją sądu administracyjnego z dnia 11 grud-

nia 2012 r. uznano, że prowadzenie gospodarstwa

rolnego stanowi przesłankę negatywną przyznania

osobie świadczenia pielęgnacyjnego.

1.

Jakie jest stanowisko resortu rolnictwa odnoś-

nie do decyzji sądu administracyjnego ws. przyzna-

wania świadczeń pielęgnacyjnych rolnikom?

2.

Na jaką rządową pomoc mogą liczyć rolnicy

ubiegający się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

(nr 18285)

do ministra transportu,

w sprawie taryfy ulgowej wobec

Szanowny Panie Ministrze!

Według prognoz rzą-

du wpływy do budżetu z mandatów w bieżącym 2013 r.

wyniosą ok. 1,5 mld zł.

Dziennikarze informują opi-

nię publiczną o nieprawidłowościach odnoszących się

do selekcji zdjęć zrobionych przez fotoradary i egzekwo-

wania środków pieniężnych za naruszanie przepisów

drogowych.

Na „taryfę ulgową” mogą w szczególności

liczyć obcokrajowcy.

Zagraniczne tablice rejestracyjne

są problemem dla Inspektoratu Transportu Drogowe-

go.

Tryb wykroczeniowy dla kierowców spoza granicy

kraju jest czasochłonny i kosztowny.

O ustalenie personaliów zagranicznego właścicie-

la samochodu, na podstawie tablicy rejestracyjnej,

można wystąpić wówczas, kiedy zachodzi podejrzenie

popełnienia przestępstwa.

Przekroczenie prędkości

zaliczane jest do kategorii wykroczeń.

Tymczasem Polacy łamiący przepisy w innych

krajach nie mogą liczyć na łagodniejsze traktowanie.

Traktowani są bowiem na takich samych zasadach,

jak inni kierowcy, którzy łamią zasady bezpieczeń-

stwa na drodze.

1.

Kiedy i jakim zakresie zostanie usprawniony

tryb administracyjny, dzięki któremu temu samemu

prawu podlegać będą kierowcy z różnych krajów ła-

miący przepisy ruchu drogowego?

2.

Jak obecnie przebiega współpraca z państwami

wu informacji o popełnianych wykroczeniach drogo-

wych oraz egzekwowaniu należnych kar pieniężnych?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

261

Interpelacja

(nr 18286)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie możliwości zerwania umowy

Szanowny Panie Ministrze!

Część posiadaczy te-

lefonów komórkowych w Polsce ma podpisaną umowę

na świadczenie usług telekomunikacyjnych.

Z naj-

nowszych wyliczeń GUS wynika, że pod koniec mar-

ca 2013 r. w Polsce było aktywnych 54,9 mln kart

SIM.

Osoby posiadające abonament stanowią w przy-

bliżeniu 54% całości badanej próby*

)

.

Nowo powstające sieci komórkowe są kluczowym

czynnikiem sprzyjającym coraz atrakcyjniejszym

ofertom proponowanym potencjalnym nabywcom.

żemy znaleźć lepszą ofertę u innego operatora.

Głównym powodem, dla którego posiadacze tele-

fonów komórkowych wahają się, aby przejść na ko-

rzystniejszą ofertę, są konsekwencje finansowe, któ-

rymi operator „straszy” nabywcę swoich usług.

nenta, który rozwiązuje umowę przed terminem,

Przy wypowiadaniu umowy operator ma prawo

zażądać jedynie zapłaty w wysokości ulgi przyznawa-

nej abonentowi przy zawarciu umowy.

Jednakże ów

przepis nie jest do końca zrozumiały dla potencjalnego

nabywcy zawierającego umowę z operatorem.

1.

Na podstawie jakich aktualnych przepisów

prawnych może dochodzić swoich praw osoba chcąca

zmienić abonament bez konsekwencji ponoszenia do-

datkowych kosztów?

2.

Czy pobieranie opłat przez operatorów sieci ko-

mórkowych za wypowiedzenie zawartej umowy jest

w pełni legalne i nie jest sprzeczne z obowiązującymi

przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

(nr 18287)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie uprawnień socjalnych uczniów

szkół artystycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Na mój dyżur poselski

zgłosił się uczeń szkoły artystycznej, który pobiera

z powiatowego centrum pomocy rodzinie pomoc na

kontynuowanie nauki, o której mowa w art. 146 ust. 1

Niestety dyrektor powiatowego centrum pomocy

rodzinie nabrał wątpliwości co do tego, czy uczeń

szkoły artystycznej jest uprawniony do takiego

świadczenia, podnosząc, że nie wie, czy szkoła mu-

zyczna pierwszego stopnia jest placówką, o której

stępczej.

Wątpliwość ta wydaje się nieuzasadniona,

zważywszy na okoliczność, że art. 2 ustawy z dnia

„System oświaty obejmuje: (…)

2) szkoły: a) podsta -

wowe, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami

stwa sportowego, b) gimnazja, w tym: specjalne, in-

tegracyjne, dwujęzyczne, z oddziałami integracyjny-

mi, dwujęzycznymi, sportowymi i przysposabiający-

mi do pracy, sportowe i mistrzostwa sportowego,

c) ponadgimnazjalne, w tym: specjalne, integracyjne,

zycznymi i sportowymi, sportowe, mistrzostwa spor-

towego, rolnicze i leśne, d) artystyczne (…)”.

Tym niemniej wobec powyższych wątpliwości,

zważywszy, że problem może dotyczyć znacznej gru-

py osób, pragnę zapytać Pana Ministra: Czy szkołę

muzyczną pierwszego stopnia należy uznać za pla-

mie pieczy zastępczej?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 24 maja 2013 r.

*

)

http://www.telepolis.pl/wiadomosci/gus-o-liczbie-kart-sim-po-

-1q2013,2,3,28013.html

262

Interpelacja

(nr 18288)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie produktów żywnościowych

Szanowny Panie Premierze!

Obserwując rozwój

sieci handlowej, przez ostatnie kilka lat daje się za-

uważyć, że supermarkety i hipermarkety odgrywają

coraz większą rolę na rynku krajowym.

Z danych zebranych przez Urząd Ochrony Kon-

kurencji i Konsumentów (UOKiK) w 2011 r. wynika,

że zdecydowana większość super‐ i hipermarketów

działających w zorganizowanych sieciach handlowych

posiada w ofercie przynajmniej jeden rodzaj produk-

tów żywnościowych oznaczonych własną marką sie-

ci handlowej.

Jednak zgłaszają się do mnie na dyżur osoby, któ-

re twierdzą, iż jedna z sieci handlowych posiada wie-

le produktów żywnościowych oznaczonych własną

marką, które nie zawierają informacji, przez kogo

zostały wyprodukowane (nazwa producenta).

1.

Jakie informacje powinny widnieć na etykiecie

produktów oznaczonych marką sieci handlowych?

2.

Czy sieci handlowe w świetle obowiązujących

przepisów mają obowiązek umieszczania na produk-

tach oznaczonych marką sieci handlowej informacji,

przez kogo zostały one wyprodukowane?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Interpelacja

(nr 18289)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Pod koniec ubiegłego

roku na autostradzie A2, na wysokości węzła Emilia

uległ wypadkowi drogowemu samochód osobowy na

białoruskich numerach rejestracyjnych.

Autem pod-

różowały w kierunku Poznania 4 osoby, w tym

2,5-letnie dziecko.

Służby ratunkowe zostały poin-

formowane o wypadku dopiero 5 minut po zdarzeniu.

Wcześniej, według służb autostradowych i Policji,

koło rozbitego, palącego się samochodu przejeżdżało

kilkanaście samochodów osobowych.

Niestety nikt

z tych kierowców nie zatrzymał się i nikt nie zadzwo-

nił nawet po pomoc.

W pożarze auta zginęło troje

pasażerów samochodu, po kilku dniach w Centrum

cko poszkodowane w wypadku.

Zgodnie z polskim

prawodawstwem nieudzielenie pomocy osobie znaj-

dującej się w położeniu grożącym bezpośrednim nie-

bezpieczeństwem utraty życia lub ciężkiego uszczerb-

ku na zdrowiu podlega karze pozbawienia wolności

jące pytanie:

Czy Policja podejmowała w powyższej sprawie

działania w celu ustalenia tożsamości kierowców,

którzy nie udzielili pierwszej pomocy poszkodowa-

nym?

Jak wygląda na przestrzeni ostatnich lat statysty-

ka zdarzeń związanych z nieudzieleniem pomocy

ofiarom wypadków?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18290)

do ministra transportu,

w sprawie większego zaangażowania

transportu kolejowego

do przewożenia towarów

Szanowny Panie Ministrze!

Obserwując ruch na

drogach publicznych, można zaobserwować, że natę-

żenie ruchu kołowego nieustająco rośnie.

W dużej

mierze jest on spowodowany przez ogromną ilość po-

jazdów ciężarowych, które mają wpływ na ilość wy-

padków drogowych i stan nawierzchni dróg w Polsce.

W związku z tym zasadny wydaje się pomysł więk-

szego zaangażowania transportu kolejowego do prze-

wożenia towarów.

Cechy stawiające kolej przed innymi rodzajami

transportu to przede wszystkim: bezpieczeństwo, ła-

twa automatyzacja sterowania ruchem pociągów

oraz procesami ładunkowymi, minimalnie ujemny

wpływ na środowisko naturalne oraz zdolność do

przewozów masowych przy małym zużyciu energii.

Przy tak korzystnie przedstawiającym się trans-

porcie, jakim jest kolej, niepokojące jest to, iż masa

przewożonych towarów spadła w I półroczu o 9%,

w porównaniu z 2011 r., powodując bezpośredni

wpływ na wyniki finansowe spółek kolejowych.

263

Poprawę takiego stanu rzeczy przyniosłoby wpro-

wadzenie rozwiązań umożliwiających zwiększenie

udziału transportu kolejowego zwłaszcza w przewo-

zie towarów.

1.

Jakie programy resortu obejmują wsparcie dla

większego zaangażowania transportu kolejowego

i jak wygląda ich realizacja?

2.

Jakie jest stanowisko Pana Ministra w tej spra-

wie?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18291)

do ministra transportu,

w sprawie połączeń kolejowych

Szanowny Panie Ministrze!

Mając na uwadze po-

trzeby komunikacyjne osób dojeżdżających codzien-

nie pociągami do pracy, pragnę podnieść problem

połączeń kolejowych na odcinkach stycznych dwóch

różnych województw.

W sprawie połączeń kolejowych na prośbę miesz-

kańców województwa kujawsko-pomorskiego inter-

weniuję nieprzerwanie od 2009 r.

Przykładem mogą posłużyć pociągi relacji Mogil-

no – Gniezno – Poznań, które są uruchamiane przez

Wielkopolski Zakład Przewozów Regionalnych na

podstawie umowy zawartej z województwem wielko-

polskim.

Województwo kujawsko-pomorskie w celu

polepszenia warunków przewozów nieustannie pro-

wadzi z województwem wielkopolskim rozmowy

w sprawie zasad organizowania przewozów na tere-

nie połączeń stycznych (w tym przypadku Mogilno

– Gniezno – Poznań).

Obecnie sytuacja osób codziennie dojeżdżających

pociągami do pracy (Mogilno – Poznań) jest bardzo

trudna.

Likwidowanie kolejnych połączeń umożliwia-

jących szybsze przemieszczanie się między miastami

powoduje zmuszenie do podróżowania z przesiadka-

mi.

Codzienne dojazdy osób mających na utrzymaniu

rodziny rozpoczynają się o godz. 4.30 rano z przesiad-

ką o godz. 5.00 w Gnieźnie po to, aby dojechać do

pracy na godz. 7.00.

Należy nadmienić, iż powiat mogileński cechuje

się wysokim poziomem bezrobocia, a dostępność ko-

lejowa jest istotnym ograniczeniem dla osób bezro-

botnych oraz dojeżdżających do pracy.

Zatem komfort podróżowania zależny jest od uzy-

skania porozumienia pomiędzy województwami.

W sy-

tuacji kiedy takie porozumienie jest niemożliwe, pod-

różowanie staje się uciążliwe.

Bardzo często podróżu-

jący rezygnują z usług PKP.

Jakimi narzędziami dysponuje ministerstwo w celu

nadzorowania komunikacji kolejowej między woje-

wództwami?

Jakie działania ministerstwo planuje podjąć

w celu poprawienia współpracy między wojewódz-

twami?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18292)

do ministra transportu,

w sprawie zmian w Prawie budowlanym

Szanowny Panie Ministrze!

W projekcie zmian

Prawa budowlanego w przypadku budynków jedno-

rodzinnych przewiduje się rezygnację z wymogu uzy-

skania pozwolenia na budowę.

Zamiast tego wprowa-

dzony zostanie obowiązek złożenia zgłoszenia z pro-

jektem budowlanym.

Zmiana nie będzie miała zasto-

sowania do budynków, których obszar oddziaływania

wykraczać będzie poza zakres projektu zagospodaro-

wania działki.

Nie będzie też konieczności dołączania

oświadczeń dostawców mediów.

Obszar ten zaś bę-

dzie obowiązkowo wyznaczany w projekcie budowla-

nym.

Część ekspertów branży budowlanej ostrzega

jednak, że przeprowadzanie inwestycji na podstawie

zgłoszenia może prowadzić do naruszenia praw właś-

cicieli nieruchomości sąsiednich.

pytanie: Czy Pan Minister mógłby odnieść się do za-

strzeżeń środowiska przedsiębiorców budowlanych

dotyczących projektowanych zmian w Prawie budow-

lanym?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

264

Interpelacja

(nr 18293)

do ministra transportu,

w sprawie kontroli pojazdów ciężarowych

Szanowny Panie Ministrze!

Obserwując ruch na

żenie ruchu kołowego jest coraz większe.

Jednakże

ilość pojazdów ciężarowych.

Poza tym dochodzi do

tego niszczenie stanu dróg przez przeładowane po-

żywa nawierzchnię w takim samym stopniu, co prze-

jazd 2,5 mln samochodów osobowych.

Tymczasem

według Najwyższej Izby Kontroli inspektorzy trans-

portu drogowego sprawdzają, czy ciężarówki nie są

przeładowane, głównie na drogach krajowych.

Na

drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych nie

ma stanowisk do ważenia pojazdów.

Używane są

wagi niewłaściwe dokonujące pomiarów.

Funkcjona-

riusze ITD nie prowadzą też kontroli w nocy, w week-

endy ani w święta, rzadko dokonują jej także zimą.

ków kontroli NIK przeprowadzonej w Inspekcji

Transportu Drogowego?

2.

Ile kontroli pojazdów ciężarowych dokonała

ITD w 2011 r. i 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18294)

do ministra zdrowia

w sprawie działań prekoncepcyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

Polska uczestniczy

w dwóch projektach UE realizowanych w ramach

FP7-Health, które podnoszą problemy spadającej ilo-

ści urodzeń, ogólnoeuropejskich tendencji do przesu-

wania się decyzji o rodzicielstwie na lata późniejsze,

wzrostu wśród osób w wieku prokreacyjnym zacho-

rowań na choroby cywilizacyjne.

EUROCAT i EUROmediCAT to programy reali-

zujące cele dotyczące monitorowania i profilaktyki

wad wrodzonych.

Ze zgromadzonych informacji wy-

nika, iż niektóre wady wrodzone występują u dzieci

żywo urodzonych ze znacznie większą częstotliwoś-

cią, niż wynosi średnia dla wszystkich krajów UE.

Koordynator polskiego zespołu EUROCAT i EU-

ROmediCAT twierdzi, iż wnioski wypływające z re-

alizacji obu projektów nie przełożą się na skuteczną

promocję zdrowia prekoncepcyjnego, dopóki nie po-

dejmuje się działań zmierzających do procesów pro-

mocyjnych i legislacyjnych.

W wielu krajach UE są już opracowywane progra-

my rządowe i strategie działania dotyczące zdrowia

prekoncepcyjnego, dotyczącego obszaru opieki me-

dycznej, ale także edukacji całego społeczeństwa,

w tym młodzieży szkolnej.

Pana Ministra o odpowiedź: Czy ministerstwo, biorąc

pod uwagę sytuację demograficzną Polski, rozważa

możliwość powołania takiego programu także w na-

szym kraju?

Jakie jest stanowisko ministerstwa

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18295)

do ministra zdrowia

w sprawie zabawek dla dzieci zawierających

Szanowny Panie Ministrze!

W niektórych krajach

europejskich wykryto niebezpieczne ftalany w za-

bawkach wyprodukowanych w Chinach.

Środek ten

był zastosowany jako zmiękczający gumę.

Jest jed-

nak bardzo niebezpieczny dla zdrowia dzieci, powo-

dując wady rozwojowe.

Ponadto w innych zabawkach

wykryto niebezpieczne barwniki zawierające związ-

ki ołowiu.

1.

Czy produkty przeznaczone dla dzieci są bada-

ne pod względem zawartości substancji potencjalnie

niebezpiecznych?

2.

Czy w Polsce dochodziło do wycofywania ze

sprzedaży zabawek dla dzieci i jaka według danych,

którymi dysponuje Ministerstwo Zdrowia, jest skala

tego problemu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

265

Interpelacja

(nr 18296)

do ministra skarbu państwa

w sprawie jakości gazu sprzedawanego

Szanowny Panie Ministrze!

Dotarły do mnie nie-

pokojące informacje, że jakość gazu sprzedawanego

odbiorcom indywidualnym jest zróżnicowana.

Po-

twierdzają to skargi konsumentów kierowane do

Urzędu Regulacji Energetyki oraz informacje z Fe-

deracji Konsumentów.

Jak wiadomo, niska kalorycz-

ność paliwa powoduje jego większe zużycie.

Zdaniem

wielu ekspertów system kontroli gazu jest niewystar-

czający.

1.

W jaki sposób dokonywane są kontrole jakości

gazu dostarczanego odbiorcom indywidualnych?

2.

Czy w ostatnich latach stwierdzono podczas

kontroli nieprawidłowości w kaloryczności dostar-

czanego konsumentom paliwa?

3.

Czy prowadzone są prace na zmianą przepisów,

według których zużycie gazu rozliczane będzie nie

według ilości w metrach sześciennych, ale na podsta-

wie dostarczonej energii w kilowatogodzinach?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18297)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie braku możliwości

Szanowna Pani Minister!

Dotarły do mnie niepo-

kojące informacje, że Polski Związek Żeglarski oraz

go nie mogą egzaminować na patenty żeglarskie

i motorowodne.

Jest to spowodowane brakiem obecnie

obowiązujących przepisów umożliwiających przepro-

wadzanie egzaminów patentowych.

Poprzednie rozpo-

rządzenie obowiązywało do października 2012 r.

Po-

woduje to zastój w działalności wielu małych firm,

które zajmują się szkoleniem przyszłych żeglarzy.

1.

Dlaczego ministerstwo nie wydało we właści-

wym czasie rozporządzenia umożliwiającego prze-

prowadzanie egzaminów patentowych?

2.

Kiedy można się spodziewać opracowania wyżej

wymienionych przepisów?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 18298)

do ministra transportu,

w sprawie planowanej likwidacji połączeń

Kolei Śląskich

Szanowny Panie Ministrze!

Nietypowy program

naprawczy i nowy rozkład Kolei Śląskich budzi nie-

pokój i złość wśród pasażerów.

W ubiegłym tygodniu

Koleje Śląskie ogłosiły, że od 1 czerwca ograniczą

liczbę połączeń o jedną trzecią, a na najpopularniej-

szych trasach Gliwice – Katowice – Częstochowa oraz

Katowice – Tychy nawet o ponad 40%.

Nie będą

wprawdzie ruszane cogodzinne połączenia zatrzymu-

jące się na wszystkich stacjach między Częstochową

a Katowicami, lecz znikną pociągi obsługujące frag-

menty tej trasy, dzięki którym na najbardziej obcią-

żonych odcinkach pociągi pojawiały się co 30, a na-

wet co 15 minut.

Zlikwidowane zostaną np. trzy połączenia, który-

mi mieszkańcy Kłobucka mogli się cieszyć jedynie pół

roku po ich reaktywacji.

9 grudnia 2012 r. zostały

uruchomione z tego miasta trzy pociągi dziennie do

Katowic przez Tarnowskie Góry i Bytom, a 1 czerw-

ca już ich nie będzie.

Cięcia mają być w całym woje-

wództwie, największe jednak w okręgu rybnickim.

Analizując poszczególne linie, przykładem ograni-

czeń jest trasa z Lublińca do Częstochowy, gdzie

z siedmiu połączeń pozostaną jedynie trzy.

Od czerwca średnio o 10% zdrożeją również bilety,

a na najpopularniejszych wśród podróżnych trasach

opłaty wzrosną nawet o 20%.

Jakby tego było mało,

z rynku znikną cenione przez pasażerów tanie bilety

strefowe.

Teraz ceny Kolei Śląskich będą porówny-

walne do kwot, które płacą pasażerowie w innych

województwach.

Władze spółki zarzekają się jednak,

że innej możliwości nie było.

Odbije się to na pasaże-

rach, którzy codziennie korzystają z Kolei Śląskich

podczas dojazdów do szkoły czy pracy.

Jak tłumaczą władze spółki, bez tych zmian mu-

siałaby ona upaść.

Jednak likwidacja tak wielu połą-

czeń utrudni, a i w wielu przypadkach odbierze pa-

sażerom możliwość korzystania z transportu zbioro-

wego.

Na niektórych trasach powstaną czterogodzin-

266

ne przerwy w połączeniach.

Wielu ludzi to zniechęci

do korzystania z kolei.

Część już zapowiada, że prze-

siądzie się z powrotem na autobusy czy samochody.

Przy tworzeniu Kolei Śląskich popełniono mnó-

stwo błędów, za które teraz muszą płacić zwykli lu-

dzie.

Należy zaznaczyć, że na codziennie dojazdy po-

ciągiem do pracy skazanych jest wielu ludzi z okolic

Zawiercia i Częstochowy, czyli regionów należących

do najbardziej dotkniętych bezrobociem, a zarazem

terenów, na których komunikacja miejska jest słabo

rozwinięta.

Pasażerowie nie wyobrażają sobie pod-

wyżek cen biletów i likwidacji kursów pociągów.

Należy podkreślić, że Koleje Śląskie w zeszłym

roku przejęły obsługę całości regionalnych przewo-

zów pasażerskich, co wywołało chaos na torach i za-

kończyło się dymisją nie tylko zarządu spółki, ale też

marszałka województwa śląskiego.

A teraz Koleje

Śląskie likwidują większość połączeń, tłumacząc się

absurdalnym programem naprawczym!

Panujący od

kilku lat chaos na śląskich torach doprowadził pasa-

żerów do kresu wytrzymałości.

Nie ma dnia, aby po-

ciągi relacji Gliwice – Częstochowa nie były opóźnio-

ne.

Pasażerowie apelują już teraz, że podróżują

w zatłoczonych wagonach, a ograniczenie połączeń

doprowadzi do pogorszenia warunków jazdy.

A prze-

cież stworzenie Kolei Śląskich miało poprawić sytu-

ację na torach w regionie.

oraz odpowiedź na następujące pytania:

1.

W jaki sposób likwidacja sporej liczby połączeń

ma pomóc w rozwiązaniu problemów finansowych

Kolei Śląskich?

2.

Czy ministerstwo widzi jakąś możliwość wyj-

ścia z tej sytuacji w taki sposób, aby nie ucierpieli na

niej pasażerowie?

3.

Czy możliwe jest zachowanie dotychczasowego

rozkładu połączeń obsługiwanych przez Koleje Ślą-

skie oraz tanich biletów strefowych?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Andzel

(nr 18299)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

Sanatorium Uzdrowiskowego Marysieńka w miejsco-

wości Cieplice Śląskie-Zdrój w zakresie kontynuacji

nej prywatyzacji tej placówki?

dolnośląskiego?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 18300)

do ministra zdrowia

przez Dom Zdrojowy III w miejscowości

Cieplice Śląskie-Zdrój

Domu Zdrojowego III w miejscowości Cieplice Ślą-

skie-Zdrój w zakresie kontynuacji leczenia pacjen-

267

Interpelacja

(nr 18301)

do ministra zdrowia

w miejscowości Cieplice Śląskie-Zdrój

Domu Zdrojowego I w miejscowości Cieplice Śląskie-

-Zdrój w zakresie kontynuacji leczenia pacjentów,

(nr 18302)

do ministra zdrowia

w miejscowości Cieplice Śląskie-Zdrój

Domu Zdrojowego II w miejscowości Cieplice Śląskie-

(nr 18303)

do ministra zdrowia

przez Specjalistyczny Szpital Uzdrowiskowy

szpitala uzdrowiskowego dla dzieci Małgosia w miej-

scowości Cieplice Śląskie-Zdrój w zakresie kontynu-

acji leczenia pacjentów, wysokości kontraktu i poten-

cjalnej prywatyzacji tej placówki?

268

Interpelacja

(nr 18304)

do ministra obrony narodowej

w sprawie statusu jeńca wojennego,

Szanowny Panie Ministrze!

Polska bierze udział

w kilku misjach pokojowych na całym świecie.

Obec-

nie utrzymujemy np. kontyngent wojskowy w Afga-

nistanie.

Wśród żołnierzy pełniących służbę znajdu-

ją się również kapelani.

Jak wiadomo, są wyposażeni

w mundury, otrzymują żołd i posiadają stopnie woj-

skowe.

Dlatego pytam Pana Ministra:

1.

Czy kapelan wojskowy będący na służbie, który

dostanie się do niewoli, jest traktowany jako jeniec

cerowie wzięci do niewoli?

2.

Czy może istnieją inne uwarunkowania i prze-

pisy przy zniewoleniu osoby duchownej, która brała

udział w akcjach wojskowych w sposób bierny, tzn.

bez broni?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 18305)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zatrudnienia w Komendzie

Szanowny Panie Ministrze!

Pan premier Tusk

ogłosił dwukrotnie podczas swojego exposé, że nale-

ży odbiurokratyzować nie tylko życie gospodarcze,

ale całe społeczeństwo.

Biurokrację tworzą biurokra-

ci, bo wtedy kiedy urzędnik się nudzi, to wymyśla

dodatkowe przeszkody i utrudnienia zwykłemu oby-

watelowi.

Jedynym miernikiem skuteczności działa-

nia urzędów jest wielkość zatrudnienia, bo to urzęd-

nik wtedy, kiedy jest przeciążony pracą, sam pracuje

nad ułatwieniami i innowacjami, które go odciążą.

Dlatego pytam Pana Ministra:

1.

W zakresie działania Komendy Głównej Pań-

stwowej Straży Pożarnej na jakim poziomie kształ-

towało się zatrudnienie w latach 2010, 2011 i 2012?

2.

Jak duży był fundusz płac z wszystkimi dodat-

kami, premiami, trzynastkami tej instytucji w po-

szczególnych latach?

3.

W jakiej wysokości, kwotowo, był określony

tzw. pozapłacowy fundusz reprezentacyjny dla pre-

zesa i dyrektorów ww. urzędu w roku 2012?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 18306)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zatrudnienia w KRUS

Szanowny Panie Ministrze!

Pan premier Tusk

czenia Społecznego na jakim poziomie kształtowało

(nr 18307)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zatrudnienia w KPRM

Szanowny Panie Premierze!

Pan Premier Tusk

ogłosił dwukrotnie podczas swojego exposè, że nale-

W zakresie działania Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów na jakim poziomie kształtowało się za-

trudnienie w latach 2010, 2011 i 2012?

mi, premiami, trzynastkami tej instytucji w poszcze-

gólnych latach?

269

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 18308)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie pomocy oferowanej obywatelom

Dlatego pytam Pana Ministra:

pomóc obywatelom – turystom zgłaszającym potrze-

bę pomocy?

3.

Czy w wyżej wymienionej placówce możliwe jest

lamentu będącemu w nieoficjalnej delegacji?

Jakie

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 18309)

do ministra spraw zagranicznych

może pomóc obywatelom – turystom zgłaszającym

potrzebę pomocy?

(nr 18310)

do ministra spraw zagranicznych

móc obywatelom – turystom zgłaszającym potrzebę

pomocy?

270

(nr 18311)

do ministra zdrowia

w sprawie utrzymania

Sanitarną w Sanktuarium

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

krajowych i zagranicznych Polska jest atrakcyjnym

miejscem turystyki religijnej.

Silnie zakorzeniony

kult religijny w Polsce na przestrzeni wieków zaowo-

cował powstaniem Sanktuarium Matki Bożej Lip-

skiej.

Odwiedzający to miejsce turyści – pielgrzymi

nierzadko odbywają długą i nużącą podróż pieszo lub

środkami komunikacji masowej bądź indywidualnej.

Powinni oni mieć miejsca, gdzie mogliby odpocząć,

odświeżyć się i spożyć ciepły posiłek.

Zapewne tego

typu obiekty znajdują się w pobliżu Sanktuarium

Matki Bożej Lipskiej i są komercyjne.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

1.

Czy organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej

sprawują nadzór sanitarny i epidemiczny miejsca

pielgrzymkowego, jakim jest Sanktuarium Matki Bo-

żej Lipskiej w Lubawie?

2.

Jak często organa Państwowej Inspekcji Sani-

tarnej monitorują czystość sanitariatów, czyli miejsc

najczęściej używanych przez turystów w ww. sank-

tuarium?

3.

Czy sprawowany jest bieżący nadzór sanitarny

nad punktami konsumpcyjnymi zlokalizowanymi

w pobliżu ww. miejsca pielgrzymkowego?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 18312)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

wej.

Odwiedzający to miejsce turyści – pielgrzymi

Matki Bożej Łaskawej i są komercyjne.

żej Łaskawej w Lubaczowie?

(nr 18313)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

271

czowskiej w kościele sióstr służek NMP.

Odwiedza-

jący to miejsce turyści – pielgrzymi nierzadko odby-

munikacji masowej bądź indywidualnej.

Powinni oni

tyczowskiej i są komercyjne.

żej Latyczowskiej w Lublinie?

(nr 18314)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

wej Rodzin.

Odwiedzający to miejsce turyści – piel-

grzymi nierzadko odbywają długą i nużącą podróż

dywidualnej.

Powinni oni mieć miejsca, gdzie mogli-

Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin i są ko-

mercyjne.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

żej Królowej Rodzin w Makowie Podhalańskim?

(nr 18315)

do ministra zdrowia

Księżnej Łowickiej w Łowiczu

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

nej Łowickiej w katedrze w Łowiczu.

Odwiedzający

kacji masowej bądź indywidualnej.

Powinni oni mieć

żyć ciepły posiłek.

Zapewne tego typu obiekty znaj-

dują się w pobliżu Sanktuarium Matki Bożej Księż-

nej Łowickiej i są komercyjne.

żej Księżnej Łowickiej w Łowiczu?

272

Interpelacja

(nr 18316)

do ministra zdrowia

w sprawie utrzymania

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

wej Podhala.

Odwiedzający to miejsce turyści – piel-

Sanktuarium Matki Bożej Królowej Podhala i są ko-

mercyjne.

żej Królowej Podhala w Ludźmierzu?

(nr 18317)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie średniej ocen

Szanowna Pani Minister!

Z wcześniejszych odpo-

wiedzi na moje interpelacje dowiedziałem się, że mi-

nisterstwo nie sprawuje nadzoru metodycznego, jak

również programowego nad lekcjami religii w szko-

łach podstawowych i ponadpodstawowych.

Jednak

ocena z religii jest jedną z ocen, które wliczają się do

średniej ocen na świadectwie danego ucznia.

Dlatego pytam Panią Ministrę:

1.

Czy jest to sprawiedliwe, aby uczniowie uzyski-

wali oceny według indywidualnej oceny najczęściej

nieprofesjonalnych nauczycieli, którzy nie bazują na

jednolitych podstawach programowych zatwierdzo-

nych przez ministerstwo, a jedynie na własnych od-

czuciach i przekonaniach?

2.

Czy istnieje i jest dostępny sposób (np. komisyj-

nego) poprawienia oceny z religii w sytuacji, gdy

uczeń nie zgadza się z wystawioną oceną przez kate-

chetę?

3.

Czy ministerstwu znane są przypadki, w któ-

rych uczniowie nie uzyskali promocji do następnej

klasy z powodu niedostatecznej oceny z religii?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 18318)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie odbudowy mostu w Orchówku

k. Włodawy i przywrócenia przedwojennej

linii kolejowej oraz kolejowego przejścia

Szanowny Panie Ministrze!

Polacy i Białorusini

od wielu lat mają identyczne pragnienie dotyczące

potrzeby odbudowy mostu kolejowego w Orchówku.

Potwierdzeniem tej idei jest podpisany przez stronę

białoruską i PKP Lublin protokół uzgodnień, w któ-

rym obie strony widzą potrzebę budowy mostu w celu

zaspokojenia potrzeb gospodarczych i rozwoju wy-

miany towarowej oraz osobowego ruchu transgra-

nicznego.

Stanowisko takie podzielają władze samo-

rządów lokalnych Polski i Białorusi.

Odbudowa mostu w Orchówku i tym samym przy-

wrócenie przedwojennej linii kolejowej przyczyni się

do dynamicznego rozwoju gospodarczego, turystycz-

nego i społecznego całego regionu.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Czy ministerstwo zna sygnalizowaną sprawę?

2.

Jakie jest stanowisko MSZ odnośnie do przy-

wrócenia mostu w Orchówku i przedwojennej linii

kolejowej?

3.

Czy ministerstwo prowadzi rozmowy z rządem

Białorusi mające na celu ostateczne, konstruktywne

ustalenia w sprawie wspólnej odbudowy mostu gra-

nicznego we Włodawie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 24 maja 2013 r.

273

Interpelacja

(nr 18319)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie przyszłości delegatur

urzędów wojewódzkich

Szanowny Panie Ministrze!

Kolejny raz pojawiają

się w wypowiedziach urzędników i doniesieniach me-

dialnych zapowiedzi planowanej reformy urzędów

wojewódzkich i radykalnego zmniejszenia ich obsady

kadrowej.

Sprzyjają temu częste ataki medialne na

rzekomo wysokie wynagrodzenia kadry urzędniczej

i wypłacanie im należnych z mocy prawa 13. pensji.

Powoduje to zrozumiałe zaniepokojenie zarówno pra-

cowników urzędów wojewódzkich, jak i przede wszyst-

kim korzystających z tych urzędów obywateli.

Szcze-

gólne obawy dotyczą przyszłości delegatur urzędów

wojewódzkich zlokalizowanych w miastach stano-

wiących siedziby byłych województw.

Warto przypomnieć, że delegatury te zostały utwo-

rzone w ramach reformy administracyjnej kraju

przeprowadzonej z końcem 1998 r.

Zadaniem ich było

skrócenie drogi obywatela do urzędu przez zapew-

nienie możliwości załatwienia większości spraw bez

konieczności kosztownego dojazdu do miasta będą-

cego stolicą nowego województwa, a także wykorzy-

stanie istniejącej w dawnych województwach wykwa-

lifikowanej kadry urzędniczej.

Powracający stale

zamiar likwidacji tych delegatur był deklarowany już

w początkach istnienia rządu Prawa i Sprawiedliwo-

ści, jednak zrezygnowano z niego z uzasadnionych

przesłanek społecznych i ekonomicznych.

Przy obec-

nych zapowiedziach kolejnej reformy pojawia się uza-

sadniona obawa, że w przypadku radykalnego ogra-

niczania zatrudnienia w urzędach wojewódzkich

ofiarą redukcji, na zasadzie „bliższa ciału koszula”,

padną przede wszystkim delegatury.

Na terenie rozległego woj. lubelskiego o słabo roz-

winiętej sieci komunikacyjnej Lubelski Urząd Woje-

wódzki posiada trzy delegatury zlokalizowane w Bia-

łej Podlaskiej, Chełmie i Zamościu.

Są one dogodnie

położone dla interesantów zamieszkałych na tere-

nach byłych województw i obsługują znaczącą liczbę

interesantów.

Wystarczy wspomnieć, że w delegatu-

rze w Chełmie wydawanych jest rocznie 15–20 tys.

paszportów, zaś łączna liczba interesantów obsługi-

wanych przez tę jednostkę organizacyjną sięga

30 tys. osób.

Przeprowadzone na początku 2005 r.

obliczenia wykazały, że większość tych obywateli

w razie likwidacji delegatury musiałaby dla załatwie-

nia swych spraw co najmniej dwukrotnie podróżować

do oddalonego o 72 km Lublina, przy czym koszty tych

przejazdów spowodowałyby obciążenie mieszkańców

biednego terenu wydatkami rzędu 2–3 mln zł.

W przy-

padku delegatury w Zamościu oddalonej od Lublina

o ok. 100 km i delegatury w Białej Podlaskiej jeszcze

bardziej oddalonej od Lublina obciążenia te byłyby

proporcjonalnie jeszcze wyższe.

Poza ogromną nie-

dogodnością, zwłaszcza w przypadku osób w pode-

szłym wieku, przyjęcie takiej koncepcji oznaczałoby

realizację hasła taniego państwa drogą przerzucenia

zwiększonych obciążeń finansowych na obywateli, co

stanowiłoby zaprzeczenie deklarowanych intencji

rządu.

Tanie państwo musi być państwem tanim dla

podatników, a nie państwem nakładającym na po-

datników niezależnie od podatków dodatkowe obcią-

żenia finansowe i niedogodności.

Zrozumiałe są także obawy zatrudnionych w de-

legaturach pracowników administracji rządowej o utra-

tę pracy.

Utrzymujący się nadal niski poziom płac

w tej grupie pracowniczej czyni mało prawdopodobną

lub wręcz nierealną możliwość dojazdu do pracy

w Lublinie np. z Białej Podlaskiej (obecnie płace

w samorządach są konkurencyjne w stosunku do płac

w administracji rządowej).

Pomysły przekazania czę-

ści pracowników wraz z zadaniami do administracji

samorządowej także nie stanowią wystarczającego

zabezpieczenia z uwagi na powszechną praktykę pro-

wadzenia polityki kadrowej w samorządach wedle

aktualnego klucza politycznego.

Wobec powyższego proszę Pana Ministra o udzie-

1.

Czy prowadzone są prace nad reformą urzędów

wojewódzkich, a jeżeli tak, to jak przedstawiają się

założenia tej reformy i ich przewidywane skutki?

2.

Czy realizacja planowanej reformy urzędów wo-

jewódzkich nie spowoduje likwidacji ich delegatur,

a tym samym wydłużenia drogi obywatela do urzędu

administracji rządowej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Interpelacja

(nr 18320)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Sytuacja polskiego

budżetu, w dobie kryzysu gospodarczego, stała się

w najwyższym stopniu skomplikowana.

Jednocześnie

w strukturach aparatu państwowego dramatycznie

zanika skuteczność nadzoru i kontroli.

Z prowadzo-

nych badań i statystyk można wysnuć wnioski, że

wśród struktur aparatu państwowego zanika sku-

teczność nadzoru i kontroli.

Według oficjalnych danych GUS globalna wartość

podatków od gier hazardowych, stanowiąca dochód

budżetu państwa, wyniosła w roku 2011 zaledwie

1,447 mld zł i była aż o 148 mln zł niższa niż w roku

2010.

Wyborcy podczas dyżurów poselskich zwracają

uwagę, że konieczne wydaje się być wprowadzenie

zmian przepisów obowiązującej ustawy o grach ha-

274

zardowych w kierunku upodabniającym polski rynek

hazardu do stanu ukształtowanego przez systemy

prawne państw o utrwalonej demokracji i gospodar-

ce wolnorynkowej.

Przewidywana wartość odszkodowań dla właści-

cieli automatów do gry szacuje się na kwotę kilkuna-

stu miliardów złotych na podstawie uprawomocnio-

nych wyroków sądów administracyjnych, zapadają-

cych w oparciu o orzeczenie Europejskiego Trybuna-

Fortuna, Grand i Forta przeciwko dyrektorowi Izby

Celnej w Gdyni.

Są to olbrzymie koszty opłacane

z pieniędzy podatników, a są wynikiem zaniedbania

ludzkiego.

W Polsce wskutek nieudolności spółki Traf – Za-

kłady Wzajemne, należącej do grupy kapitałowej

spółki Skarbu Państwa Totalizator Sportowy, oraz

na skutek niedowładu inicjatywnego charakteryzu-

jącego działalność Polskiego Klubu Wyścigów Kon-

nych zakłady wzajemne o wyniki wyścigów konnych

przyniosły budżetowi państwa dochód z 2012 r.

o 92 tys. euro mniejszy niż w 2011 r.

prezesi dwóch państwowych jednostek organizacyj-

nych – Polskiego Klubu Wyścigów Konnych i Totali-

zatora Sportowego – podlegający nadzorowi dwóch

konstytucyjnych ministrów (rolnictwa i rozwoju wsi

oraz skarbu państwa) zawarli umowę uznaną przez

Najwyższa Izbę Kontroli za godzącą w interesy Skar-

bu Państwa.

Chodzi o kontrakt 30-letniej dzierżawy przez TS

terenów zabytkowego zespołu torów wyścigów kon-

nych na warszawskim Służewcu (o wartości rynko-

wej rzędu 5 mld zł) stanowiących – w myśl art. 12

ustawy o wyścigach konnych – niezbywalną własność

Skarbu Państwa.

Totalizator Sportowy wydał na działania czterech

firm konsultingowych w okresie lat 2008–2012 kwo-

tę 3,2 mln zł, w ramach działań mających na celu

finalizację zakwestionowanych przez NIK postano-

wień umowy dzierżawnej.

Wobec powyższego prosimy Pana Premiera o usto-

sunkowanie się do powyższej kwestii i odpowiedź na

następujące pytania:

1.

Jakie mogą być negatywne skutki finansowe

dla budżetu państwa po orzeczeniu ETS z dnia 19 lip-

ca 2012 r. w sprawie Fortuna sp. z o.o., Grand

sp. z o.o., Forta sp. z o.o. przeciwko dyrektorowi Izby

Celnej w Gdyni?

2.

W jaki sposób rząd kontroluje stan polskich wy-

ścigów konnych oraz hodowli koni w państwowych

stadninach folblutów?

3.

Czy właściwi ministrowie prowadzą nadzór

i kontrolę nad Polskim Klubem Wyścigów Konnych

i jakie były ich rezultaty w latach 2008–2013?

4.

Dlaczego rząd, tolerując kosztem dochodów bu-

dżetu państwa szacowaną na 4 mld zł szarą strefę

w obszarze rodzimego hazardu, nie podejmuje nowe-

lizacji stosownych przepisów prawa?

5.

Kto personalnie ze strony rządu ponosi odpo-

wiedzialność za pominięcie procedury notyfikacyjnej

w stosunku do przepisów ustawy hazardowej z dnia

19 listopada 2009 r.?

6.

Czy rząd przewiduje nowelizację ustawy z dnia

Prosimy Pana Premiera, aby stosowne służby

i podległe Panu resorty z większym zaangażowaniem

pracowały na rzecz ograniczenia szarej strefy w ob-

szarze hazardu w Polsce w celu zwiększenia docho-

dów do budżetu państwa.

Poseł Tadeusz Tomaszewski

oraz grupa posłów

(nr 18321)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach prowadzo-

nej działalności poselskiej na moje ręce kierowane są

liczne wystąpienia obywateli oraz organów samorzą-

du lokalnego, wyrażające zaniepokojenie i protest

w związku z planami zawieszenia linii kolejowej

zainteresowanych jest to decyzja zaskakująca, nie-

przemyślana i wielce szkodliwa dla wielu gmin,

w tym gminy Krupski Młyn, przez które przebiega

likwidowana linia kolejowa.

Wstrzymanie ruchu pociągów w grudniu 2011 r.

na odcinku Tarnowskie Góry – Zawadzkie pozbawiło

wielu mieszkańców ww. gminy możliwości dojazdu

do szkół ponadpodstawowych i zakładów pracy w gmi-

nie Zawadzkie oraz innych gminach województwa

opolskiego.

Wprowadzenie w życie decyzji Zarządu

PKP PLK SA dotyczącej wyłączenia z użytkowania

linii na trasie Fosowskie – Zawadzkie spowoduje dal-

sze ograniczenia dla mieszkańców, w tym szczególnie

dla młodzieży dojeżdżającej na zajęcia do wyższych

uczelni w Opolu.

Informacja o zamiarze wyłączenia przedmioto-

wej linii kolejowej jest przyjmowana przez miesz-

kańców gminy z oburzeniem, ponieważ takie dzia-

łania w ich opinii przyniosą dalsze negatywne kon-

sekwencje dla regionalnego rynku pracy.

Mieszkań-

cy oczekiwaliby bardziej od PKP PLK SA w Warsza-

wie stworzenia oferty atrakcyjnych połączeń kolejo-

wych opartych na uwzględniającym potrzeby pasa-

żerów rozkładzie jazdy.

Niezwykle istotnym argumentem za utrzyma-

niem linii kolejowej są istniejące i działające na trasie

linii nr 144 przedsiębiorstwa i zakłady pracy, dające

zatrudnienie mieszkańcom oraz stwarzające możli-

wości rozwoju gospodarczego i społecznego gminy.

W gminie Krupski Młyn prowadzi działalność posia-

275

dająca przeszło 140-letnie doświadczenie w produkcji

materiałów wybuchowych, zapalników elektrycz-

nych, lontów detonujących i dodatku do paliw spółka

NITROERG SA w Bieruniu Zakład w Krupskim

Młynie.

Spółka NITROERG SA zatrudniająca ok.

1400 pracowników jest wiodącym producentem ma-

teriałów wybuchowych i środków strzałowych prze-

znaczonych do użytku cywilnego; działalność firmy

obejmuje także produkcję szerokiej gamy wyrobów z

tworzyw sztucznych oraz dodatku do paliw 2-EHN.

Główni odbiorcy produktów firmy w sektorze mate-

riałów wybuchowych i środków strzałowych to:

KGHM, kopalnie odkrywkowe, kopalnie węgla ka-

miennego, podziemne zakłady rud metali nieżela-

znych oraz klienci zagraniczni; w sektorze Nitrocetu:

rafinerie, koncerny naftowe, a w sektorze tworzyw

sztucznych klienci z następujących branż: płyt peł-

nych, płyt Tekpol, opakowań i detali motoryzacyj-

nych.

Spółka NITROERG SA Zakład w Krupskim

Młynie przy zaopatrywaniu się w surowce oraz przy

wywozie swoich wyrobów do odbiorców korzysta z bocz-

nicy własnej łączącej zakład z linią kolejową nr 144

na stacji kolejowej Kielcza.

Wyłączenie z użytkowa-

nia linii kolejowej spowoduje poważne problemy logi-

styczne oraz pociągnie za sobą wzrost kosztów trans-

portu, co może doprowadzić do kłopotów finanso-

wych spółki.

Nie bez znaczenia dla gminy będzie

sytuacja, kiedy to przy braku możliwości korzystania

z transportu kolejowego cały ruch związany z zaopa-

trzeniem spółki spowoduje wzrost natężenia ruchu

samochodowego i tym samym wzrost nakładów fi-

nansowych na utrzymanie dróg gminnych.

W związku z powyższym, w pełni wspierając sta-

rania obywateli oraz organów samorządu terytorial-

nego o zachowanie przedmiotowego połączenia kole-

jowego, proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy decyzja w sprawie wyłączeniu z użytkowania

skie jest ostateczna, a jeśli tak, to w jakiej perspek-

tywie czasowej zostanie zrealizowana?

Jakie względy zdecydowały o jej podjęciu?

Czy

przeprowadzono w tym względzie stosowne konsul-

tacje z zainteresowanymi organami samorządu tery-

torialnego, a jeśli tak, dlaczego nie uwzględniono ich

opinii o negatywnych skutkach likwidacji ww. linii

kolejowej dla prawidłowego funkcjonowania gminy,

w tym działających na jej terenie podmiotów gospo-

darczych, oraz dla codziennego tycia mieszkańców?

Czy w przypadku zrealizowania ww. decyzji pla-

nowane jest wdrożenie innych rozwiązań w zakresie

transportu zbiorowego zapewniającego mieszkańcom

realizację ich potrzeb życiowych?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18322)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przywrócenia zawodu kucharza

Szanowna Pani Minister!

Rzemiosło „kuchmi-

strzostwo”, patrząc historycznie, zawsze figurowało

w obowiązującej do 1989 r. „liście rzemiosł” jako za-

wód rzemieślniczy.

Wskutek zmian ustrojowych i zmie-

nionych przepisów o działalności gospodarczej Sejm

RP w 1989 r. uchwalił ustawę z dnia 22 marca 1989 r.

która w art. 2 ust. 4 nie uznaje działalności gastro-

nomicznej jako działalności rzemieślniczej.

W 2004 r. na skutek interpretacji ówczesnego De-

partamentu Kształcenia Zawodowego i Ustawiczne-

go Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu w uzgod-

nieniu z Departamentem Rozwoju Przedsiębiorczości

Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecz-

nej arbitralnie uznano zawód „kucharz” za zawód

nierzemieślniczy.

Na skutek takiej interpretacji po-

zbawiono środowisko rzemieślnicze prawa do szkole-

nia praktycznego, a izby rzemieślnicze do powoływa-

nia komisji egzaminacyjnych i przeprowadzania eg-

zaminów czeladniczych i mistrzowskich.

Aktualnie stan faktyczny jest taki, że młodociani

pracownicy mogą zdawać egzaminy potwierdzające

kwalifikacje zawodowe w zawodzie „kucharz” przed

okręgowymi komisjami egzaminacyjnymi, natomiast

osoby pełnoletnie nie mają gdzie potwierdzać swoich

kwalifikacji podobnie jak osoby chcące zdobyć tytuł

mistrza w zawodzie.

Należy nadmienić, że 31 grudnia

2012 r. uległy likwidacji państwowe komisje egzami-

nacyjne powoływane przez kuratorów oświaty, które

ewentualnie mogły przeprowadzać wspomniane eg-

zaminy.

Z uwagi na duże zainteresowanie pracodawców

szkoleniem w tym zawodzie oraz dużą ilością chęt-

nych do potwierdzania swoich kwalifikacji naturalne

wydaje się przywrócenie sytuacji sprzed 2004 r. i uzna-

nie zawodu „kucharz” za zawód rzemieślniczy.

Przywrócenie rzemiosłu prawa do szkolenia i eg-

zaminowania unormuje sytuację w tym zakresie

Wobec powyższego uprzejmie proszę Panią Mini-

ster o ustosunkowanie się do powyższej kwestii i od-

powiedź na następujące pytania: Czy rząd planuje

wprowadzenie zmian w obowiązujących przepisach

poprzez uznanie zawodu „kucharz” za zawód rze-

mieślniczy?

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

276

Interpelacja

(nr 18323)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie możliwości dalszego posiadania

modelarstwa kołowego i pływającego

Szanowna Pani Minister!

Liga Obrony Kraju nie

jest stowarzyszeniem lub związkiem stowarzyszeń

Liga Obrony Kraju jest ogólnopolskim, patriotycz-

nym stowarzyszeniem, działającym na podstawie

szeniach (ze zmianami), z bardzo szerokim, różno-

rodnym spektrum działań, w tym również upo-

wszechnianiem kultury fizycznej i turystyki, rozwo-

jem dyscyplin sportu, w tym sportu wyczynowego,

nia poprzez popularyzowanie, organizowanie i stwa-

rzanie warunków do masowego uprawiania, przede

wszystkim przez młodzież, różnych dyscyplin spor-

towych, w tym sportów obronnych, sportów walki,

strzelectwa kulowego i pneumatycznego, żeglarstwa

śródlądowego i morskiego, sportów motorowodnych

płetwonurkowania oraz sportów politechnicznych,

takich jak modelarstwo kołowe, pływające i lotnicze,

a także różnych odmian sportów łączności.

Chociaż modelarstwo nie jest dyscypliną olimpij-

ską, to jednak może poszczycić się dużymi sukcesa-

mi na arenie międzynarodowej.

Modelarze, człon-

kowie LOK, zdobyli w latach 2008–2012 29 medali

i 37 medali w kategorii juniorów.

Liga Obrony Kraju od 1975 r. zajmowała się cało-

kształtem modelarstwa kołowego i pływającego

w oparciu o zarządzenie nr 57 przewodniczącego

głównego komitetu kultury fizycznej i turystyki

z dnia 31 lipca 1975 r. w sprawie modelarstwa spor-

towego oraz nadania Aeroklubowi PRL i Lidze Obro-

ny Kraju uprawnień organizacji wiodącej, a od 2007 r.

Związku Sportowego w zakresie modelarstwa koło-

wego i pływającego.

Obowiązki wynikające z powyżej przywołanych

aktów prawnych LOK wykonywała poprzez Central-

ną Komisję Modelarstwa.

Ze względów struktural-

nych, wewnątrzorganizacyjnych, a także bardzo sze-

rokich działań pozasportowych realizowanych przez

LOK, nie ma możliwości dostosowania zapisów sta-

tutu LOK do wymogów ustawy o sporcie, w szczegól-

ności dotyczących:

— przekształcenia stowarzyszenia w związek sto -

warzyszeń,

— wprowadzenia 4-letnich kadencji władz, dosto -

sowując je do cyklu olimpijskiego (w LOK kadencja

trwa 5 lat),

— wprowadzenia 2 kadencji dla prezesa (w LOK

zrezygnowano z ograniczenia ze względów wewnątrz-

organizacyjnych),

— corocznego zatwierdzenia sprawozdania finanso -

wego przez zjazd (walne zgromadzenie) w LOK należy

to do obowiązków statutowych zarządu głównego.

niu jej przepisów, w obecnym kształcie eliminuje

Modelarstwa Kołowego i Pływającego, jednak, o ile

będzie taka możliwość, wyrażają wolę dalszego peł-

nienia dotychczasowej roli w zakresie sportu mode-

larstwa kołowego i pływającego.

Mamy bowiem pełną

świadomość, że rezygnacja z pełnienia roli polskiego

związku sportowego zmniejszy rangę szczególnie

tych klubów modelarskich, które mają siedziby w ma-

łych miejscowościach, od dziesięcioleci prowadzą

szkolenia modelarskie młodzieży szkolnej i organizu-

ją zawody modeli, które są znaczącymi wydarzeniami

sportowymi w życiu społeczności lokalnych.

Zdaniem członków LOK wystarczy w obecnej

ustawie zastosować podobne rozwiązanie jak w po-

przedniej, już przywoływanej, w art. 26 ust. 1.

Wobec powyższego uprzejmie proszę Panią Mini-

1.

Czy minister sportu i turystyki widzi możli-

wość dalszego posiadania przez Ligę Obrony Kraju

statusu polskiego związku sportowego w zakresie

modelarstwa kołowego i pływającego?

2.

Czy resort planuje w najbliższym czasie nowe-

lizację ustawy o sporcie w zakresie stworzenia moż-

liwości prawnej uzyskania statusu polskiego związku

ski i Polski Związek Wędkarski?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 18324)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie specjalistycznego archiwum

dokumentacji płacowej

Szanowny Panie Ministrze!

Z publikacji praso-

wych wynika, że dojdzie do likwidacji specjalistycz-

nego archiwum zajmującego się przechowywaniem

dokumentacji osobowej i płacowej.

To utrudni odna-

lezienie dokumentów nieistniejących firm.

Pan mini-

ster 15 maja 2013 r. podpisał rozporządzenie w spra-

wie likwidacji Archiwum Państwowego Dokumenta-

277

cji Osobowej i Płacowej w Milanówku.

Zmiana jest

traktowana jako organizacyjna, ale tak naprawdę

będzie mieć wpływ na dalsze życie milionów przy-

szłych emerytów i rencistów.

A to dlatego, że właśnie

do Milanówka trafiały archiwa likwidowanych firm

a następnie udostępnianie kartoteki płacowe czy do-

kumentacja osobowa upadłych firm, które nie miały

mie w Milanówku umieszczono 3,9 km bieżących do-

kumentacji pracowniczej, a kolejne 1,5 km czeka na

w kolejce.

Także miało trafić 2 km dokumentacji

cych przedsiębiorców.

W ostatnim czasie rośnie bezrobocie, a coraz wię-

cej przedsiębiorców musi likwidować działalność,

mamy kryzys.

Prawdopodobnie w miejsce likwidowa-

nego archiwum ma powstać nowa jednostka pod na-

zwą Archiwum Państwowe w Warszawie, która przej-

mie dokumenty już znajdujące się w Milanówku.

Nowa jednostka będzie wykonywać zadania wynika-

jące z art. 51 u ust. 3 ustawy z 14 lipca 1983 r. o na-

gromadzić dokumenty tylko w przypadku stwierdze-

nia przez sąd rejestrowy, na wniosek pracodawcy

podlegającego wpisowi do Krajowego Rejestru Sądo-

wego lub do ewidencji działalności gospodarczej, nie-

możności zapewnienia środków na koszty dalszego

przechowywania.

Słyszymy zapewnienia, że na pod-

stawie postanowień sądowych w przyszłości będzie

przejmowana i zabezpieczana dokumentacja osobowa

i płacowa nie tylko od pracodawców, ale również od

przedsiębiorców.

Taka jednak możliwość nie jest jed-

nak zapisana w rozporządzeniu.

pujące pytania:

1.

Jakie względy przemawiają za likwidacją spe-

cjalistycznego archiwum?

2.

Ile osób straci w związku z tym dostęp do do-

kumentacji płacowej, a tym samym będzie miało niż-

sze emerytury?

3.

Jakie są gwarancje, że dokumentacja ta będzie

przechowywana dalej i udostępniana na wniosek za-

interesowanych?

4.

Jaki będzie koszt tego przedsięwzięcia?

5.

Na jakiej podstawie nowe archiwum będzie gro-

madziło dokumentację od przedsiębiorców wobec

braku odpowiedniego zapisu w rozporządzeniu?

6.

Jakie będą konsekwencje tej zmiany dla zatrud-

nionych w obecnie funkcjonującym archiwum w Mi-

lanówku?

Z poważaniem

Posłowie Anna Bańkowska

i Tadeusz Tomaszewski

(nr 18325)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie sytuacji grupy producentów

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się do

Pana Ministra o pilne rozstrzygnięcie sporu pomię-

dzy dyrektorem Pomorskiego Oddziału Agencji Re-

strukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa a grupą pro-

ducentów owoców i warzyw Argo-North sp. z o.o.

w Lęborku w kwestii interpretacji przepisów prawa.

Panie Ministrze, pracownicy grupy producentów

wyrażają ogromny niepokój w związku z planami li-

kwidacji spółki, co niewątpliwie będzie wiązało się

kilku lat Agro-North sp. z o.o. w Lęborku zatrudnia

ponad 150 mieszkańców gmin Choczewo, Łęczyce,

Wicko, Lębork, Gniewino, Nowa Wieś Lęborska,

Puck, Wejherowo.

Grupa ta jest jedynym takim pra-

codawcą w regionie i dla mieszkańców stanowi jedy-

ne źródło utrzymania.

Likwidacja tego pracodawcy

doprowadzi do powstania sytuacji dramatycznej

wo dotkniętej największym bezrobociem w Polsce.

Szanowny Panie Ministrze!

Plan dochodzenia do

uznania Agro-North sp. z o.o. został rozplanowany

na pięć kolejnych lat, licząc od początku roku 2008.

Wszystkie założenia planu przewidziane na pierwsze

półrocze 2012 r. zostały wykonane w terminie.

Prze-

widziane na drugie półrocze założenia planu ze

względu na bezprawne działania dyrektora Pomor-

skiego Oddziału ARiMR nie zostały wykonane.

Po-

stanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. dyrektor

Pomorskiego Oddziału ARiMR zawiesił postępowa-

nie w sprawie przyznania pomocy finansowej na po-

krycie kosztów związanych z utworzeniem grupy

stracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na

pokrycie części kwalifikowanych elementów inwesty-

cji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do

uznania.

Na powyższe postanowienie grupa złożyła

zażalenie, a kilka dni później w trybie art. 97 § 2

K.p.a. wniosła o odwieszenie postępowania z uwagi

na odpadnięcie przesłanek powodujących rzekomą

konieczność zawieszenia postępowania.

Dyrektor Po-

morskiego Oddziału ARiMR swoje postanowienie

o zawieszeniu postępowania oparł na przesłance

wstępnego w postaci postępowań prowadzonych

przez marszałka województwa pomorskiego w opar-

ciu o art. 114 i 115 rozporządzenia wykonawczego

Komisji Europejskiej (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerw-

ca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sto-

sowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007

w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sek-

tora przetworzonych owoców i warzyw.

Ponadto zda-

278

niem dyrektora Pomorskiego Oddziału ARiMR po-

stępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgo-

wą w Słupsku, a dotyczące Agro-North sp. z o.o. uza-

sadnia samodzielne zastosowanie art. 115 ust. 2

przez ten organ.

Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r.

marszałek województwa pomorskiego poinformował

grupę, że nie prowadzi żadnych postępowań w trybie

ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania roz-

porządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu

rzonych owoców i warzyw.

Marszałek podkreślił, że

na dzień dzisiejszy nie ma przesłanek zastosowania

art. 115 powyższego rozporządzenia.

Wszystkie prze-

słanki zawieszenia postępowania wymienione przez

dyrektora Pomorskiego Oddziału ARiMR – zdaniem

zainteresowanych – były nieprawdziwe i fałszowały

stan faktyczny.

Jednak dyrektor Pomorskiego Od-

działu ARiMR nadal podtrzymuje swoją decyzję.

Zainteresowani zwracają uwagę, że takie działa-

nia mogą skutkować nałożeniem na Polskę kary

w wysokości ok. miliarda złotych przez Komisję Eu-

ropejską.

Jak wynika z akt sprawy administracyjnej

w Pomorskim Oddziale ARiMR, Prokuratura Okrę-

gowa w Słupsku w piśmie z dnia 3 sierpnia 2012 r.

poinformowała POR ARiMR, że postępowanie, jakie

prowadzi wobec Agro-North sp. z o.o., dotyczy wyłu-

dzenia dofinansowania (bez uszczegółowienia, czy

postępowanie to dotyczy pomocy unijnej wypłaconej

grupie w latach 2008–2012 w związku z realizacją

przez tę grupę planu dochodzenia do uznania).

Ko-

lejną intrygującą sprawą dla zainteresowanych jest

fakt, iż prokuratura nie podjęła żadnych czynności

wobec Agro-North sp. z o.o., zaś dyrektor Pomorskie-

go Oddziału ARiMR nie podjął żadnych działań ce-

lem ustalenia, jakiej pomocy unijnej dotyczy postę-

powanie prokuratury.

Marszałek, chcąc wyjaśnić

stan faktyczny, wystąpił do prokuratury z pytaniem

o stan postępowania dotyczącego Agro-North, uzy-

skując odpowiedź, iż postępowanie toczy się w spra-

wie rzekomych nieprawidłowości, a nie przeciwko

Agro-North sp. z o.o. lub jakimkolwiek osobom fi-

zycznym.

Marszałek na podstawie tej informacji nie

stwierdził istnienia przesłanek zawieszenia grupy.

Zdaniem zainteresowanych niedopuszczalne jest,

aby dyrektor Pomorskiego Oddziału ARiMR, mając

te same informacje z Prokuratury Rejonowej w Słup-

sku co marszałek województwa pomorskiego, podej-

mował odmienną decyzję.

Ich zdaniem postępowanie

dyrektora tutejszego oddziału ARiMR godzi w inte-

resy grupy.

Przyglądając się całej sprawie z bliska,

można dostrzec wyraźnie personalną i bardzo su-

biektywną awersję dyrektora do grupy.

A to już bez

wątpienia doprowadzi do powstania po stronie Agro-

-North sp. z o.o. szkody wielkich rozmiarów.

Szanowny Panie Ministrze!

Sytuacja grupy jest

w chwili obecnej dramatyczna.

Grupa prowadzi swo-

je zamierzenia inwestycyjne w oparciu o linie kredy-

towe.

Pozytywna decyzja dyrektora Pomorskiego

Oddziału ARiMR o wypłacie pomocy pozwalała na

uwolnienie kolejnych środków przez banki, co z kolei

umożliwiało spłatę zobowiązań wobec banków za po-

przednie półrocze i uruchamiało następne tańsze

kredyty, umożliwiając tym samym realizację inwe-

stycji w kolejnym półroczu.

Na dzień dzisiejszy banki

zaczęły wypowiadać umowy kredytowe i przygoto-

wują się do licytacji majątku spółki, który został sfi-

nansowany ze środków z dotacji.

Jak dotychczas żaden organ administracji, w tym

nadzorujący ARiMR oraz Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi, nie wyjaśnił grupie producenckiej

wątpliwości w powyższych kwestiach.

Od dłuższego

czasu trwa spór organów co do tego, jak organy pań-

stwa winny w zaistniałej sytuacji postąpić.

Zastane

okoliczności nie pozwalają podjąć grupie żadnej stra-

tegicznej decyzji.

Panie Ministrze, nie do zaakcepto-

wania w praworządnym państwie jest fakt, że odpo-

wiedzialność za brak przepisów prawnych pozwala-

jących szybko, ale i skrupulatnie oraz bez wątpliwo-

ści procedować w sprawie obciążają obywatela, w tej

sytuacji grupę producentów.

Wobec sprzeciwu wszystkich pracowników, któ-

rzy czują się rozgoryczeni zaistniałą sytuacją, uprzej-

mie proszę o odpowiedź na najczęściej zadawane py-

tania, które kierują za naszym pośrednictwem do

Pana Ministra:

1.

Czy organ wypłacający pomoc może samodziel-

nie zawiesić postępowanie o wypłatę pomocy w przy-

padku, jeżeli nie zrobił tego organ nadzorujący grupy

producentów, tj. marszałek województwa?

2.

Jakie są skutki zawieszenia postępowania

o wypłatę pomocy i czy w tym przypadku zawiesze-

niu ulega także bieg terminu przewidzianego na re-

alizację planu dochodzenia do uznania?

3.

W przypadku zawieszenia postępowania o wy-

płatę przez dyrektora Pomorskiego Oddziału Regio-

nalnego ARiMR i zawieszenia grupy przez marszał-

ka województwa jakie są skutki pomocy i czy w tym

przypadku zawieszeniu ulega także bieg terminu

przewidzianego na realizację planu dochodzenia do

uznania, tj. po odwieszeniu grupa ma jeszcze czas na

dokończenie realizacji planu?

4.

Jakie działania podejmie Pan Minister w przed-

miotowej sprawie?

5.

Czy ministerstwo dostrzega, że likwidacja spół-

ki spowoduje zwiększenie i tak już dużego bezrobo-

cia, którym dotknięty jest region, co bezpośrednio

uderzy w sytuację finansową gminy Choczewo?

6.

Jak Pan Minister odniesie się do redukcji eta-

tów, która będzie naturalnym następstwem likwida-

cji spółki, szczególnie wśród okolicznych mieszkań-

ców, którym trudno będzie znaleźć nowe miejsce za-

trudnienia?

Z poważaniem

Posłowie Leszek Miller

i Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 24 maja 2013 r.

279

Interpelacja

(nr 18326)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie organizacji obchodów

20 lutego br. Muzeum Lwowa i Kresów Południo-

wo-Wschodnich, działając w imieniu ogólnopolskiego

komitetu obchodów 70. rocznicy ludobójstwa na Wo-

łyniu i w Małopolsce Wschodniej oraz rodzin ofiar,

zgodnie ze wskazaniem pracownika resortu, przesła-

ło prośbę skierowaną do Pana Ministra o spotkanie

delegacji ww. komitetu z Panem Ministrem w związ-

ku z organizacją 11 lipca br. w Warszawie społecz-

nych obchodów 70. rocznicy zbrodni wołyńskiej.

W przesłanej korespondencji Pan Minister został po-

wiadomiony o tym, że w uroczystościach wezmą

udział rodziny ofiar, organizacje pozarządowe z całej

Polski oraz władze państwowe i samorządowe.

W dniu 27 lutego br. zgodnie ze wskazaniem pra-

cownika resortu ww. ponowili swoją prośbę.

Przesła-

na korespondencja w załącznikach zawierała opis

obchodów planowanych przez ww. komitet i rodziny

ofiar na dzień 11 lipca br. w Warszawie, wykaz orga-

nizacji skupiających rodziny pomordowanych Pola-

ków, informację o składzie ogólnopolskiego komitetu

Społeczny ogólnopolski komitet obchodów 70. rocz-

nicy ludobójstwa na Wołyniu, stawiając sobie za cel

godne uczczenie pamięci prawie 200 tys. ofiar i usza-

nowanie ich rodzin, przywrócenie świadomości spo-

łecznej o zagładzie ludności polskiej na kresach Rze-

czypospolitej, przywrócenie prawdy historycznej

o planowym i okrutnym likwidowaniu narodu pol-

skiego, bardzo liczy na pomoc i współpracę władz

naszego kraju.

W związku z powyższym prosimy o:

1.

Podanie przyczyn nieudzielenia żadnej odpo-

wiedzi organizatorom społecznych obchodów 70. rocz-

nicy zbrodni wołyńskiej.

2.

Podanie przyczyn, które nie pozwoliły Panu

Ministrowi spotkać się z przedstawicielami kilku-

dziesięciu organizacji pozarządowych i zapoznania

się z ich oczekiwaniami wobec resortu w związku

z organizowanymi obchodami 70. rocznicy zbrodni

wołyńskiej.

3.

Informację, jakie środki z budżetu resortu zo-

stały przeznaczone na organizację obchodów 70. rocz-

nicy zbrodni wołyńskiej.

W jakim zakresie partycy-

pują w tej kwocie organizacje pozarządowe zrzesza-

jące rodziny ofiar?

Poseł Sławomir Zawiślak

oraz grupa posłów

(nr 18327)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie zmian w przepisach dotyczących

publicznych zakładów kształcenia

Szanowna Pani Minister!

Do mojego biura posel-

skiego zgłosili się nauczyciele i pracownicy Zespołu

Nauczycielskich Kolegiów Języków Obcych w Sos-

nowcu z prośbą o interwencję w sprawie zmian w prze-

pisach dotyczących publicznych zakładów kształce-

nia, jakim są kolegia.

W świetle zmiany przepisów wprowadzonych

Nr 202, poz. 1553) zgodnie z jej art. 261b „porozu-

mienia zawarte przez organy prowadzące kolegia na-

uczycielskie, nauczycielskie kolegia języków obcych

niami w zakresie, w jakim umożliwią one absolwen-

towi, po zdaniu egzaminu dyplomowego, ubieganie

skanie dyplomu i tytułu zawodowego licencjata, tra-

cą moc z dniem 30 września 2015 r.”.

Z zapisem tym nie wiąże się bezpośrednio fakt

likwidacji kolegiów, ale powoduje on, że oferta edu-

kacyjna kolegiów przestanie być atrakcyjna (słucha-

cze pozbawieni zostaną szansy uzyskania tytułu li-

cencjata).

Kolegia oferują młodzieży wykształcenie ukierun-

kowane na praktyczną naukę zawodu nauczyciela

(większa liczba praktyk zawodowych w szkołach

i przedszkolach niż w uniwersytetach).

Absolwenci

nauczycielskiego kolegium języków obcych uzyskują

uprawnienia do pracy w przedszkolach, w szkołach

podstawowych (klasy I–III) oraz w gimnazjach i szko-

łach średnich, co zwiększa ich szansę na rynku pra-

cy.

Kolegia istnieją często w mniejszych miejscowoś-

ciach (np. w Zgierzu pod Łodzią).

Umożliwiają uzy-

skanie wykształcenia młodzieży z obszarów oddalo-

nych od ośrodków akademickich.

Likwidacja kolegiów utrudni, a w niektórych

przypadkach uniemożliwi młodzieży, zwłaszcza tej

z mniejszych ośrodków, dostęp do oferty edukacyjnej.

Będzie ona skutkować zlikwidowaniem szkolnictwa

zorientowanego na praktyczną naukę zawodu, które

zasadniczo różni się od kształcenia akademickiego

oferowanego przez uniwersytet.

Ponadto likwidacja kolegiów w tak znaczącej ska-

li spowoduje utratę miejsc pracy przez kadrę naucza-

jącą, pracowników administracji i obsługi.

Warto nadmienić, iż pomimo niżu demograficz-

nego kolegia dobrze radzą sobie na rynku edukacyj-

nym, ich oferta jest atrakcyjna dla słuchaczy, absol-

wenci kolegiów są cenionymi pracownikami.

Sprawa jest pilna, ponieważ brak naboru na ko-

lejny rok poczyni przerwę w ciągłości kształcenia

i dodatkowo utrudni funkcjonowanie.

280

W związku z poruszonymi wyżej kwestiami uprzej-

mie proszę Panią Minister o odpowiedź na następu-

jące pytania:

Dlaczego decyzja o likwidacji kolegiów została

przeprowadzona bez jakichkolwiek konsultacji spo-

łecznych, bez próby wypracowania wspólnego roz-

wiązania ze środowiskami bezpośrednio dotkniętymi

tymi zmianami?

Dlaczego kwestionuje się jakość wykształcenia

oferowanego w kolegiach, skoro podlega ono tym sa-

mym standardom i krajowym ramom kwalifikacji, co

kształcenie w szkołach wyższych, pomimo iż progra-

my nauczania są na bieżąco konsultowane z uczel-

niami patronackimi?

Czy znowelizowana ustawa Prawo o szkolnictwie

wyższym umożliwia zawieranie nowych porozumień

z uczelniami patronackimi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

oraz grupa posłów

(nr 18328)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stale pogarszającej się sytuacji

osób bezrobotnych w Polsce

Pana Ministra w sprawie stale pogarszającej się sy-

tuacji osób bezrobotnych w Polsce.

Problem bezrobocia jest jednym z najpoważniej-

szych problemów społecznych obecnych czasów.

Za

bezrobocie uważa się sytuację, w której człowiek po-

grodzenia.

Jest to sytuacja, w której ograniczeniu

ulega wykorzystywanie własnych umiejętności zawo-

dowych.

Często prowadzi ono do wykluczenia spo-

łecznego, zubożenia, a także do tak poważnych kon-

sekwencji jak np. bezdomność.

Bycie bezrobotnym oznacza również ogromne ob-

ciążenie psychiczne.

Jest ono związane nie tylko

z tym, że człowiek czuje się bezwartościowy, niepo-

trzebny, ale także musi zmierzyć się z niepewnością

co do swojej materialnej egzystencji.

Poczucie bycia kimś gorszym i niepotrzebnym

przekłada się w dalszej konsekwencji na działanie

jednostki.

W myśleniu zaczyna dominować pesymizm

(i tak nie znajdę pracy, nie uda mi się), w dalszej kon-

sekwencji mogą się pojawić stany depresyjne.

Prowa-

dzi to do sytuacji, która nie ułatwia znalezienia pra-

cy.

Nie widząc sensu swojego działania, bezrobotny

przestaje składać oferty, pytać o pracę.

Często się

izoluje – ponieważ czuje się gorszy, przestaje widywać

się ze znajomymi czy rodziną.

Według danych przedstawionych przez Minister-

stwo Pracy i Polityki Społecznej stopa bezrobocia re-

jestrowanego (na podstawie liczby pracujących z koń-

towego.

W analogicznym okresie ubiegłego roku

(kwiecień 2012 – marzec 2012) odnotowano spadek

natężenia bezrobocia o 0,4 punktu (z poziomu 13,3%

do poziomu 12,9%).

Pomimo stosunkowo lepszych danych odnoszą-

cych się do bezrobocia w kwietniu br. aniżeli w mar-

cu br., wynikały one przede wszystkim z rozpoczęcia

sezonu letniego charakteryzującego się zwiększe-

niem zapotrzebowania na pracowników.

Porównując

aktualną sytuację z ubiegłoroczną, należy stwierdzić,

że obecnie mamy do czynienia jednak z trudniejszy-

mi warunkami na rynku pracy.

W ostatnich miesią-

cach to właśnie Polska najszybciej w całej Unii likwi-

dowała miejsca pracy.

Po masowym upadku zakładów przemysłowych

w całym kraju pojawiło się zdecydowanie mniej moż-

liwości znalezienia pracy.

W ciągu ostatniego roku

zauważalna jest także tendencja spadkowa w budow-

nictwie.

Jeśli chodzi o ludzi młodych, to ci, jeśli tylko

mają okazję, wyjeżdżają do dużych miast lub szuka-

ją pracy za granicą.

To bardzo niepokojące zjawisko

powoduje, że wsie i mniejsze miasteczka zaczynają

się wyludniać a oczywistą konsekwencją tego jest sta-

rzenie się społeczeństwa.

Niezwykle niepokojącym zjawiskiem jest także

gwałtowne przyspieszenie upadłości firm jednooso-

bowych, które dla wielu Polaków były miejscem pra-

cy i ratunkiem przed bezrobociem.

Daje to na dziś

ponad 2,5 mln ludzi bez pracy i gwałtowne zwiększe-

nie liczby emigrujących Polaków – ponownie najczęś-

ciej młodych ludzi.

Również perspektywa pracy do emerytury w wie-

ku 67 lat skutecznie blokuje miejsca pracy dla mło-

dych Polaków.

Aby powstały nowe miejsca pracy, naj-

pierw trzeba odzyskać utracony majątek narodowy,

tanio i bezmyślnie wyprzedany, obejmujący najbar-

dziej dochodowe branże i duże przedsiębiorstwa.

Żeby tworzyć nowe miejsca pracy i rozwijać zatrud-

nienie, państwo musi mieć własny majątek i młode

ręce do pracy, a nie samych emerytów.

Należy utrzy-

mać własną walutę, czyli polskiego złotego, własny

sektor bankowy i posiadać w miarę zamożne społe-

czeństwo, które stać na zakup wytwarzanych przez

siebie towarów.

W obecnej chwili zaliczamy się do grupy najbied-

niejszych krajów Unii Europejskiej (jesteśmy na

czwartym miejscu od końca), a jednocześnie Polacy

spędzają w pracy ponad 2 tys. godzin i są w pierwszej

trójce na świecie tych najbardziej zapracowanych na-

rodów.

Koszty utrzymania przeciętnej polskiej rodzi-

ny, wychowania i wykształcenia dziecka, ogrzewania

mieszkania, energii i paliwa są u nas często wyższe

281

niż w wielu krajach Unii Europejskiej.

Mamy blisko

dwumilionową grupę Polaków żyjącą na poziomie

minimum socjalnego z dochodem niewiele ponad

1000 zł miesięcznie.

Osoby te mimo tego, że pracują,

to nie są w stanie opłacić wszystkich rachunków.

W Polsce prawie 10 mln mieszkańców jest zagrożo-

nych niedostatkiem i wykluczeniem.

Niewątpliwie skutkiem takiego stanu rzeczy są

m.in. zbyt wysokie koszty pracy.

Wielu pracodawców

zwraca uwagę, że gdyby koszty zatrudnienia były

niższe, mogliby tworzyć nowe miejsca pracy.

Tak

samo sprawa ma się z samozatrudnieniem.

Dla zob-

razowania tej sytuacji możemy posłużyć się przykła-

dem kobiety zakładającej działalność gospodarczą

w zakresie krawiectwa, która przychodzi do urzędu

pracy po dotację na uruchomienie swojej działalności.

Z kalkulacji wynika, że na opłaty stałe – podatki,

ZUS, czynsz za lokal, rachunki bieżące, musi wydać

przynajmniej 2000 zł na miesiąc.

Przy tak wysokich

kosztach utrzymania krawcowa nie ma szans na pro-

wadzenie swojej działalności.

W tym wypadku naj-

lepszym rozwiązaniem problemu rosnącego bezrobo-

cia byłoby radykalne zmniejszenie kosztów pracy.

Sprawdzonym sposobem na walkę z rosnącym

bezrobociem jest także ponowne uruchomienie du-

żych zakładów przemysłowych.

Gdyby tak się stało,

setki, a może i tysiące ludzi znalazłoby pracę.

Jed-

nak, aby do tego doszło – ponownie koszty pracy po-

winny zostać zredukowane do niezbędnego mini-

mum.

Stwarza to szansę na pojawienie się potencjal-

nych przedsiębiorców, którzy będą zakładać nowe

firmy i rozwijać już istniejące.

Problem bezrobocia w naszym kraju stanie się

w najbliższych dwóch latach najgroźniejszym prob-

lemem, prawdziwym dramatem i jednym ze zjawisk

najbardziej odczuwalnych społecznie.

Będzie przy-

czyną rosnących konfliktów i niepokojów między

obywatelami naszego państwa.

Mimo olbrzymiej już

emigracji blisko 2 mln Polaków od 2004 r., czyli wej-

ścia Polski do UE, grupa młodych i wykształconych

stanowi dzisiaj 400-tysięczną nową armię bezrobot-

nych kończących co roku szkoły wyższe i uczelnie.

Bezrobocie ludzi młodych, do 30. roku życia, zbliża

jest bez stałego zatrudnienia, a co 10. bezrobotny ma

wyższe wykształcenie.

Brakuje pracy, bo nie mamy

własnego majątku narodowego, własnych fabryk,

banków i przyjaznego systemu podatkowego dla Po-

laków.

Tak więc polska „zielona wyspa” stała się je-

dynie złudzeniem i kłamstwem, które w obecnej

chwili przeistacza się w czarną dziurę bezrobocia

i biedy.

W związku z przedstawionym najpoważniejszym

obecnie problemem całego społeczeństwa polskiego

1.

Jak rząd zamierza pomóc osobom bezrobot-

nym, które obecnie borykają się już nie tylko z sa-

mym problemem poszukiwania pracy, ale również

chorobami, tj. depresją czy załamaniem psychicz-

nym, będącymi skutkiem trwałego pozostawania

bez zatrudnienia, a tym samym pozbawionych środ-

ków do życia?

2.

Czy ministerstwo podejmie w końcu działania,

których efektem będzie zwiększona liczba miejsc pra-

cy w naszym państwie, poprawa warunków zatrud-

nienia oraz stworzenie perspektyw na godne życie

dla milionów bezrobotnych Polaków?

3.

Co rząd zamierza zrobić ze środkami finanso-

wymi, które powinny być przeznaczone na walkę

z bezrobociem i znajdują się w Funduszu Pracy?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18329)

do ministra zdrowia

w sprawie funkcjonowania

szpitalnych oddziałów ratunkowych

Szanowny Panie Ministrze!

W Słupsku w Woje-

wódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. Janusza

Korczaka funkcjonuje szpitalny oddział ratunkowy

(SOR).

W ostatnich dniach lokalne media (gazeta

„Głos Pomorza”) relacjonowały problemy w funkcjo-

nowaniu SOR w Wojewódzkim Szpitalu Specjali-

stycznym w Słupsku, polegające na bardzo długim

okresie oczekiwania przez pacjentów na pomoc.

Skargi na długi okres oczekiwania na pomoc lekar-

ską w SOR w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycz-

nym w Słupsku wpływają także do mojego biura po-

selskiego.

Dla przykładu: ponad 90-letnia pacjentka

z postępującą martwicą śródstopia spędziła na SOR

ponad 11 godzin, zanim uzyskała pomoc lekarską,

czy 7-godzinny okres oczekiwania na pomoc lekarską

w przypadku innej pacjentki.

Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Słupsku im.

Janusza Korczaka zarządzany jest przez samorząd

województwa pomorskiego, który odpowiada za spo-

sób organizacji pracy szpitala i SOR.

Niemniej z moich

talne oddziały ratunkowe funkcjonują lepiej.

1.

Proszę o informację, ile szpitalnych oddziałów

ratunkowych (SOR) funkcjonuje w chwili obecnej na

terenie całego kraju.

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia i Pan Minister kon-

trolują funkcjonowanie szpitalnych oddziałów ratun-

kowych (SOR)?

3.

W jakiej wysokości środki są przeznaczane na

funkcjonowanie szpitalnych oddziałów ratunkowych

(SOR)?

282

4.

Czy do Ministerstwa Zdrowia i Pana Ministra

wpływają skargi na funkcjonowanie szpitalnych od-

działów ratunkowych (SOR)?

Jeżeli tak, proszę o po-

danie liczby skarg w roku 2012 i w I kwartale roku

2013.

5.

Jakie główne problemy poruszane są w skar-

gach na funkcjonowanie szpitalnych oddziałów ra-

tunkowych (SOR)?

wpłynęły skargi na funkcjonowanie szpitalnego od-

działu ratunkowego (SOR) w Wojewódzkim Szpitalu

Specjalistycznym w Słupsku im. Janusza Korczaka?

Jeżeli tak, proszę o podanie liczby skarg w roku 2012

w skargach dotyczących funkcjonowania szpitalnego

oddziału ratunkowego (SOR) w Wojewódzkim Szpi-

talu Specjalistycznym w Słupsku im. Janusza Kor-

czaka.

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18330)

do ministra finansów

w sprawie zadłużenia samorządów

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z przepisami

nostki samorządu terytorialnego będzie obowiązy-

wał indywidualny wskaźnik zadłużenia.

Z analiz

przeprowadzanych m.in. przez Ministerstwo Rozwo-

ju Regionalnego wynika, że duża liczba jednostek

samorządu terytorialnego może mieć poważne prob-

lemy ze spełnieniem od roku 2014 indywidualnych

wskaźników zadłużenia.

Z raportu Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego opracowanego przez zespół

w składzie: J. Sierak, M. Bitner, A. Gałązka, R. Gór-

niak wynika także, że indywidualne wskaźniki za-

dłużenia wynikające z ustawy o finansach publicz-

nych mogą znacząco ograniczyć możliwości inwesty-

cyjne samorządów i zdolność samorządów do ab-

sorbcji środków z UE w latach 2014–2022.

W raporcie

Ministerstwa Rozwoju Regionalnego czytamy: „utrzy-

manie wydatków inwestycyjnych (poza wydatkami

podlegającymi refundacji i ich współfinansowaniem)

na średnim poziomie z okresu 2007–2011 będzie pro-

wadzić do naruszenia równowagi budżetu bieżącego

w ponad 900 jednostkach samorządu terytorialnego.

Redukcja inwestycji o 20 proc. zmniejszy tę liczbę

o około 200 samorządów.

Jednak nawet przy zmniej-

szeniu wydatków inwestycyjnych o 80 proc. pozosta-

nie około 400 samorządów, które w okresie 2014–

2022 będą miały problemy z zachowaniem równowa-

gi budżetu bieżącego”.

Z opracowanego przez Ministerstwo Rozwoju Re-

gionalnego raportu wynikają następujące konkluzje:

— należy opracować nowe zasady ograniczania

długu zaciąganego przez jednostki samorządu tery-

torialnego,

— należy powrócić do rozwiązania obowiązujące -

go w poprzednim stanie prawnym, według którego

reguły indywidualnego wskaźnika zadłużenia nie

mają zastosowania w stosunku do długu zaciągnię-

tego w związku z umową o dofinansowanie, m.in.

w związku z realizacją projektów współfinansowa-

nych ze środków UE.

1.

Czy Panu Ministrowi znany jest raport Mini-

sterstwa Rozwoju Regionalnego?

2.

Czy raport Ministerstwa Rozwoju Regionalne-

go będzie brany pod uwagę w pracach Ministerstwa

Finansów nad ustawą o finansach publicznych?

3.

Czy w Ministerstwie Finansów brana jest pod

uwagę możliwość nowelizacji przepisów ustawy o fi-

nansach publicznych w zakresie indywidualnych

wskaźników zadłużenia jednostek samorządu tery-

torialnego?

4.

Czy Ministerstwo Finansów oszacowało, w ja-

kim stopniu niewykorzystanie środków z UE przez

jednostki samorządu terytorialnego w latach 2014–

2022 z powodu obowiązujących indywidualnych wskaź-

ników zadłużenia wpłynie negatywnie na wzrost

PKB w Polsce w latach 2014–2022?

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

(nr 18331)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie kosztów funkcjonowania

pełnomocnika rządu

Szanowny Panie Premierze!

Na podstawie art. 191

poselską w sprawie kosztów funkcjonowania pełno-

mocnika rządu do spraw równego traktowania.

Pełnomocnik rządu do spraw równego traktowa-

nia został powołany rozporządzeniem Rady Mini-

Nr 75, poz. 450, ze zm.) na podstawie art. 10 ust. 1

283

Do jego zadań należy m.in. opracowywanie i opi-

niowanie projektów aktów prawnych w zakresie za-

sady równego traktowania; realizowanie polityki

w tym przeciwdziałanie dyskryminacji, w szczegól-

ności ze względu na płeć, rasę, narodowość, pocho-

dzenie etniczne, religię, wyznanie, światopogląd,

promowanie, upowszechnianie i propagowanie prob-

lematyki równego traktowania; współpraca z krajo-

wymi organizacjami społecznymi, w tym ze związ-

kami zawodowymi i organizacjami pracodawców.

Od 1 grudnia 2011 r. urząd pełnomocnika rządu

do spraw równego traktowania pełni Agnieszka Ko-

złowska-Rajewicz

1)

.

Pani pełnomocnik podczas 1,5 roku pełnienia

funkcji podejmowała interwencje w rozmaitych spra-

wach.

17 lutego 2012 r. wystąpiła do ministra spra-

wiedliwości z wnioskiem o podjęcie inicjatywy usta-

wodawczej, której celem będzie penalizacja „mowy

nienawiści” m.in. z powodu takich przesłanek jak

orientacja seksualna lub tożsamość płciowa.

We wrześniu 2012 r. zaapelowała do minister edu-

kacji narodowej o podjęcie działań mających na celu

przeciwdziałanie i zwalczanie mobbingu i przemocy

w placówkach oświatowych wobec osób LGBT.

W maju br. pani pełnomocnik udzieliła patronatu

podręcznikowi Kampanii Przeciw Homofobii pt. ,,Lek-

cja równości.

Postawy i potrzeby kadry szkolnej

publikacji sugerowano, że polonez na studniówce

może dyskryminować gejów, zaś nauczyciele przy

omawianiu utworów literackich Marii Konopnickiej

powinni szczególnie podkreślać jej rzekomą homo-

seksualną orientację.

1.

Ile wynosił koszt funkcjonowania Biura Pełno-

mocnika Rządu do spraw Równego Traktowania

w poszczególnych latach, w okresie 2008–2013?

2.

Z jakiego powodu w sprawozdaniu z działalno-

ści pełnomocnika rządu do spraw równego traktowa-

nia za okres 1 maja 2009 r.

– 31 grudnia 2011 r. nie

znalazły się informacje o wydatkach biura pełnomoc-

nika?

Czy wspomniane dane znajdą się w sprawozda-

niu pełnomocnika za rok 2012?

3.

Ile osób zatrudniało Biuro Pełnomocnika Rzą-

du do spraw Równego Traktowania w poszczegól-

nych latach, w okresie 2008–2013?

4.

Jaki był koszt delegacji pełnomocnika rządu do

spraw równego traktowania w poszczególnych la-

tach, w okresie 2008–2013?

Proszę o przygotowanie

zestawienia zawierającego koszt delegacji, cel, loka-

lizację oraz jej datę.

5.

Czy treści na blogu, który jest prowadzony

przez pełnomocnika rządu do spraw równego trakto-

wania na portalu natemat.pl

2)

, mogą być traktowane

jako stanowisko rządu (skoro do zadań pełnomocnika

należy realizowanie polityki rządu)?

Czy wpisy są

publikowane w godzinach pracy Biura Pełnomocnika

Rządu do spraw Równego Traktowania?

Z poważaniem

Poseł Maciej Małecki

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18332)

do prezesa Rady Ministrów

naturalnych oraz opóźnień w procesie

złóż niekonwencjonalnych

Szanowny Panie Premierze!

Ze względu na wagę

sprawy dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej, jak i jej

ponadresortowy charakter kieruję niniejszą interpe-

lację do Pana.

Po tym, jak o sprzedaży swoich udziałów w kon-

cesjach na terenie Polski poinformował w czerwcu

zeszłego roku ExxonMobil, na początku maja br. in-

formację o wycofaniu się z naszego kraju przekazał

kolejny potentat Marathon Oil oraz kanadyjski Ta-

lisman Energy (już w grudniu Talisman zrezygno-

wał z członkostwa w Organizacji Polskiego Przemy-

słu Poszukiwawczo-Wydobywczego zrzeszającej naj-

ważniejszych graczy polskiej branży łupkowej).

Przedstawiciele firm, które opuściły w ostatnim

roku polskie koncesje, podają, że jednym z głównych

powodów rezygnacji z prowadzenia prac w Polsce był

brak oczekiwanych od kilku lat rozwiązań prawnych.

Inne firmy, takie jak Chevron czy 3Legs Resour-

ces, pozostają w Polsce.

Jednak i one – jak podają me-

dia – rozważają wycofanie się, mając poważne wątpli-

wości wobec bezczynności polskiego rządu w imple-

mentacji projektowanego prawa.

Jeśli dojdzie do kolejnych rezygnacji tak dużych

i doświadczonych firm z aktywności w Polsce, głów-

ny ciężar finansowy i ryzyko poszukiwań spadną wy-

łącznie na polskie spółki.

Zagraniczne koncerny już

dziś zaczynają unikać dalszych inwestycji i nie for-1)

Informacja umieszczona na stronie pełnomocnika rządu do spraw

równego traktowania z dnia 02.12.2011 r.

http://rownetraktowanie.gov.pl/aktualnosci/agnieszka-kozlowska-raje-

wicz-nowym-pelnomocnikiem-rzadu-do-spraw-rownego-traktowania.

2)

http://kozlowskarajewicz.natemat.pl/

284

sują tempa poszukiwań, czekając na efekt prac nad

nowymi przepisami.

Jeśli uznają je za zbyt restryk-

cyjne, nie można wykluczyć dalszych rezygnacji.

Niepokojący jest również fakt, iż mimo trwają-

cych wiele miesięcy uzgodnień projektu rozporządze-

nia proponującego utworzenie międzyresortowego

zespołu, któremu powierzone byłyby zadania zwią-

zane z rozwojem i funkcjonowaniem sektora węglo-

wodorów w Polsce, co powinno w sposób efektywny

przyczynić się do skoordynowania działań poszcze-

gólnych zaangażowanych podmiotów bez jednoczes-

nego ryzyka wystąpienia sporów kompetencyjnych

oraz konieczności tworzenia dodatkowych struktur

w ramach administracji rządowej, do dziś nie udało

się podjąć konkretnych działań w tym kierunku.

Niezrozumiały jest również brak powołania peł-

nomocnika rządu do spraw wydobycia złóż niekon-

wencjonalnych.

Pragnę przypomnieć, iż już rok temu sygnalizo-

wałem ministrowi skarbu opisane wyżej problemy

podczas posiedzenia Komisji Skarbu Państwa w dniu

10 maja 2012 r. oraz w interpelacji nr 5599 z dnia

4 czerwca 2012 r.

Zwracałem wówczas uwagę, że we-

dług dziennika „Gazeta Prawna” jednym z powodów

niepowołania pełnomocnika rządu do spraw wydoby-

cia złóż niekonwencjonalnych jest brak porozumienia

pomiędzy poszczególnymi resortami.

Jak widać,

dla Polski status quo.

1.

Jaki jest powód braku implementacji oczekiwa-

2.

Jaki jest powód niepowołania pełnomocnika do

spraw wydobycia złóż niekonwencjonalnych?

3.

Jaki jest powód nieutworzenia międzyresorto-

wego zespołu, któremu powierzone byłyby zadania

związane z rozwojem i funkcjonowaniem sektora wę-

glowodorów w Polsce?

4.

Czy Rządowe Centrum Legislacji zakończyło

już przygotowanie aktu powołującego pełnomocnika

rządu do spraw wydobycia złóż niekonwencjonal-

nych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Interpelacja

(nr 18333)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie przedłużających się prac

której celem jest umożliwienie skorzystania

przez producentów rolnych z dopłat

Rolnicy i sadownicy z terenu powiatu nowosąde-

ckiego w wystąpieniach do mojego biura poselskiego

podnoszą dotąd nierozwiązany problem umożliwie-

nia producentom warzyw i owoców skorzystania z do-

płat do składek ubezpieczeń upraw rolnych w przy-

padku, gdy oferowane przez ubezpieczycieli stawki

taryfowe przekraczają stawki określone ustawowo.

Zwłaszcza w zakresie upraw drzew i krzewów

owocowych w przypadku ubezpieczeń od skutków

gradobicia proponowane są – na skutek występowa-

nia wysokiego ryzyka szkód – stawki znacznie prze-

kraczające te określone ustawowo, np. PZU SA ofe-

ruje stawkę taryfową w wysokości 13% wartości

ubezpieczenia.

Konieczna jest możliwie szybka zmiana zasad sto-

tułu zawarcia umów ubezpieczenia od ryzyka wystą-

pienia skutków zdarzeń losowych w rolnictwie, okre-

niu upraw rolnych i zwierząt gospodarskich.

Zgodnie

z art. 5 ust. 2c tej ustawy dopłaty do składek za ubez-

pieczenia w wymienionym zakresie nie przysługują,

jeżeli stawka taryfowa zostanie ustalona na poziomie

powyżej 6% wartości ubezpieczenia.

Rolnicy i sadow-

nicy postulują, by przysługiwała dopłata do ubezpie-

czenia także wówczas, gdy stawki są wyższe.

Odpowiadając na moją interpelację nr 10571

z października 2012 r., poinformował Pan Minister

o przygotowywaniu nowelizacji ustawy z dnia 7 lipca

2005 r. o ubezpieczeniu upraw rolnych i zwierząt go-

spodarskich, która czyni zadość postulatom zgłasza-

nym przez producentów warzyw i owoców, m.in. pod-

nosi stawki ubezpieczeń do 9% sumy ubezpieczenia

dla warzyw i owoców, a także zezwala na wypłatę

dopłat przy wyższych stawkach, do wysokości okre-

ślonej w przepisach.

cją ustawy, o której Pan informował w odpowiedzi na

interpelację nr 10571?

2.

Kiedy projekt zmiany ustawy trafi do Sejmu?

3.

Czy nie należy wrócić do obowiązujących nie-

gdyś rozwiązań, tj. do powszechnych obowiązkowych

285

ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich

z ewentualną dopłatą budżetu państwa?

Poseł Anna Paluch

oraz grupa posłów

(nr 18334)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie postępowania

przed Europejskim Trybunałem

Sprawiedliwości dotyczącego naruszenia

przez Polskę prawa unijnego

Szanowny Panie Premierze!

Prawidłowe gospo-

darowanie surowcami naturalnymi ma kluczowe

znaczenie m.in. dla bezpieczeństwa energetycznego

państwa.

W szczególności zastosowanie to ma w przy-

padku kopalin strategicznych, do których zaliczane

są węglowodory (np. ropa naftowa, gaz ziemny).

Jeśli

chodzi o Polskę, to surowce energetyczne mają bar-

dzo duże znaczenie dla naszej gospodarki, ponieważ

polski przemysł energetyczny opiera się w większości

na elektrowniach węglowych.

Kwestie poszukiwania,

rozpoznawania złóż kopalin, wydobywania kopalin

ze złóż oraz innej działalności związanej z geologią

i górnictwem uregulowane zostały w ustawie z dnia

wa obowiązuje od stycznia 2012 r. i zastąpiła nieobo-

geologiczne i górnicze.

Materia Prawa geologicznego

i górniczego uregulowana została również na gruncie

prawa europejskiego.

W dyrektywie 94/22/WE Par-

zawarte zostały warunki udzielania i korzystania

glowodorów.

Prawodawca europejski, decydując się

na dyrektywę, pozostawił państwom członkowskim

wybór formy i środków harmonizacji prawa krajowe-

go, a zobowiązał ich jedynie do rezultatu, który ma

być osiągnięty.

Zdaniem Komisji Europejskiej (KE)

Polska naruszyła przepisy dyrektywy i z tego powo-

du została skierowana przez Komisję skarga do Eu-

ropejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS).

Obec-

nie w tej sprawie prowadzone jest postępowanie

przed ETS.

W grudniu 2012 r. rzecznik generalny

ETS wydał w tej sprawie niekorzystną dla Polski opi-

nię.

Brak jest szczegółowych informacji dotyczących

terminu ogłoszenia wyroku przez ETS.

W związku z toczącym się przed ETS postępowa-

niem oraz prowadzonymi w Polsce pracami legisla-

1.

Nowe Prawo geologiczne i górnicze zostało

uchwalone 9 czerwca 2011 r. i obowiązuje od stycznia

2012 r.

Dyrektywa 94/227WE weszła w życie w roku

1994 i nie jest obszernym aktem prawnym, gdyż za-

wiera zaledwie 16 artykułów.

Zatem dziwi mnie fakt,

iż pomimo wiedzy o istnieniu obowiązku implemen-

tacji ww. dyrektywy w trakcie prac nad nowym pra-

wem rząd nie podjął stosownych działań w celu usu-

nięcia niezgodności polskich przepisów z prawem

unijnym.

Co było zatem przyczyną niewprowadzenia

do polskiego systemu prawnego obligatoryjnych po-

stanowień ww. dyrektywy?

2.

W związku ze zwlekaniem rządu w kwestii

zmiany ustawy Prawo geologiczne i górnicze istnieje

możliwość, że prace legislacyjne będą prowadzone

w pośpiechu i znowu powstanie „bubel prawny”.

Jakie są gwarancje na to, że zmiany ustawy nie

będą po raz kolejną wpadką w wykonaniu koalicji

PO–PSL?

3.

Według mojej wiedzy postępowanie przed KE

i ETS wszczęte zostało przed uchwaleniem nowego

Prawa geologicznego i górniczego w 2011 r.

Zapewne

część zarzutów kierowanych przez KE przeciwko Pol-

sce straciła już na aktualności, ale nie wszystkie,

gdyż w takim wypadku postępowanie przed KE i ETS

stałoby się bezprzedmiotowe, co skutkowałoby jego

umorzeniem (a tak się do tej pory nie stało).

W związ-

ku z tym proszę o wskazanie, które zarzuty straciły

już na aktualności (a były podnoszone w oparciu o Pra-

wo geologiczne i górnicze z 1994 r.), oraz o wskazanie

zarzutów, które są w dalszym ciągu aktualne (pomi-

mo uchwalenia nowego Prawa geologicznego i górni-

czego z 2011 r.).

4.

Jakie jest Pana stanowisko w sprawie opinii

rzecznika generalnego ETS, która została wydana

w grudniu 2012 r.?

5.

Polska jest reprezentowana przed ETS przez

przedstawicieli Departamentu Prawa UE w MSZ, ale

minister środowiska jako organ koncesyjny pewien

być najbardziej zainteresowany rozstrzygnięciem

ww. sprawy.

W związku z tym dlaczego na stronie

Ministerstwa Środowiska nie znajdują się wyczerpu-

jące informacje dotyczące postępowania toczącego się

przed KE oraz ETS?

6.

Dlaczego rząd nie informuje należycie o tak waż-

nych z punktu widzenia przyszłości kraju spawach?

7.

W związku z prowadzonymi pracami nad zmia-

ną ustawy Prawo geologiczne i górnicze proszę o od-

powiedź na pytanie: Dlaczego rząd zwlekał tak długo

z pracami legislacyjnymi?

8.

Jak Pan Premier ocenia przebieg dalszych wy-

darzeń związanych z postępowaniem przed ETS?

9.

Czy posiada Pan plan działania w przypadku

niekorzystnego rozstrzygnięcia dla Polski skargi KE

przez ETS?

10.

Jednym z zarzutów przeciwko Polsce jest nie-

objęcie całego postępowania w sprawie ustanowienia

użytkowania górniczego postępowaniem przetargo-

wym.

W aktualnym stanie prawnym zarzut odnosi

się do art. 15 P.g.g. (odpowiednikiem pod rządem

i górnicze był art. 12 P.g.g.), który przyznaje pierw-

286

szeństwo z wystąpieniem z żądaniem ustanowienia

użytkowania górniczego przedsiębiorcy, który rozpo-

znał złoże kopaliny i udokumentował je w stopniu

umożliwiającym sporządzenie projektu zagospodaro-

wania złoża oraz uzyskał decyzję zatwierdzającą do-

kumentację geologiczną tego złoża.

Z racji tego, że

koncesje na poszukiwanie i rozpoznawanie posiadają

spółki kontrolowane przez Skarb Państwa, jeśliby

dokonać wymuszonej przez UE zmiany przepisów

w kierunku objęcia tego etapu postępowania prze-

targiem, to mogłoby się okazać, że przedsiębiorcy,

którzy podjęli duże inwestycje i związane z nim ry-

zyko, będą musieli przystąpić do przetargu o ustano-

wienie użytkowania górniczego na równi z innymi

podmiotami.

Jakie są propozycje rządu w kwestii

rozwiązania tej sprawy?

11.

Czy Polska zdąży dostosować Prawo geologicz-

ne i górnicze przed wydaniem wyroku przez ETS?

12.

Jakie grożą Polsce sankcje prawne w przypad-

ku wydania niekorzystnego dla Polski rozstrzygnię-

cia przed ETS?

Proszę o podanie wysokości ewentu-

alnych kar pieniężnych.

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18335)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie funkcjonowania

Rady Legislacyjnej

Rada Legislacyjna jest organem opiniodawczo-

-doradczym Prezesa Rady Ministrów i Rady Mini-

strów w sprawach dotyczących systemu prawa.

Or-

gan istnieje od 1972 r., a jego XI kadencja rozpoczęła

się 29 czerwca 2010 r.

Organ działa na podstawie

i trybu jej funkcjonowania (Dz. U. z dnia 10 stycznia

2011 r.).

Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 pkt 3 Rozporządzenia

organem Rady jest Przewodniczący Rady Legislacyj-

nej, do którego zadań w szczególności należy wyzna-

czanie terminów posiedzeń i przewodniczenie posie-

dzeniom Rady.

Pomimo wyraźnego obowiązku zwo-

ływania posiedzeń od czasu, w którym funkcję Pre-

zesa Rady Ministrów pełnił Pan Premier Jarosław

Kaczyński nie odbyło się żadne posiedzenie Rady

Legislacyjnej.

W okresie rządów koalicji PO–PSL proces legis-

lacyjny w Polsce przechodzi wieloletni i wielki kry-

zys.

Rząd za późno podejmuje działania harmonizu-

jące nasz system prawny z systemem unijnym.

Naj-

częściej prace w tym kierunku inicjowane są poprzez

wszczęcie postępowania przez Komisje Europejską

(przykład regulacje dotyczące przetargu na węglowo-

dory, Wychwyt i magazynowanie CO

2

, OZE itd).

W konsekwencji prace legislacyjne często prowadzone

są w pośpiechu, nie przeprowadza się w tych spra-

wach stosownych konsultacji oraz nie zasięga opinii

środowisk naukowych i zawodowych.

Koalicja rzą-

dząca w sposób bezwzględny i ślepy odrzuca każdy

projekt opozycji korygujący błędy koalicji.

W związku

z tym powstaje wiele „bubli prawnych”, które nie od-

powiadają potrzebom naszej rzeczywistości.

Przykła-

dem tego może być ustawa z dnia 9 czerwca prawo

geologiczne i górnicze, która obowiązuje od 1 stycznia

2012 r.

Już w momencie prowadzenia prac nad ww. pro-

jektem ustawy w literaturze przedmiotu i w środowi-

skach geologiczno-górniczych pojawiały się liczne słowa

krytyki.

Pomimo tego projekt ustawy został przyjęty,

a rząd przypisał sobie „wielki sukces”.

Obecnie rok od

wejścia w życie „nowego prawa geologicznego i górni-

czego” Ministerstwo Środowiska przedstawiło projekt

www.mos.gov.p1/kategoria/5169_projekt_ustawy_o_

zmianie_ustawy_prawo_geologiczne_i_gornicze_oraz_

niektórych_innych_ustaw_węglowodory/.

Projekt jest

próbą dostosowania polskiego prawa do wymogów dy-

rektywy węglowodorowej (94/22/WE).

Jeśli osoby odpo-

wiedzialne za tworzenie prawa wykazywałyby się sto-

sowną kompetencją, to nie byłoby konieczności doko-

nywania ciągłych zmian prawa.

Brak jest nadal odpo-

wiednich regulacji związanych z działaniem Państwo-

wej Służby Geologicznej, własnością koncesji (kontrolą)

i ogromem innych spraw.

1.

Czy Rada Legislacyjna formalnie istnieje?

2.

Jakie są powody niezwoływania posiedzeń ww.

rady i jakie są tego efekty pozytywne i negatywne dla

procesu legislacji i dla Rzeczypospolitej Polskiej

w ogóle?

3.

Jak funkcjonuje ww. rada?

Proszę udzielić od-

powiedzi w oparciu o coroczne sprawozdanie z funk-

cjonowania ww. rady oraz uwzględnić w odpowiedzi

podział na poszczególne lata i kadencje ww. rady.

Z poważaniem

Posłowie Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 24 maja 2013 r.

287

Interpelacja

(nr 18336)

do ministra zdrowia

w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z przepisami

czania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany

nia na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdzia-

łania powstawaniu i usuwania następstw nadużywa-

Coraz większym problemem w gminach nadmor-

skich jest spożywanie napojów alkoholowych na pla-

żach nadmorskich.

Jako mieszkaniec Darłowa obser-

wuję corocznie ten problem w czasie sezonu letniego.

Władze miasta Darłowa wydają zezwolenia, na pod-

stawie których dopuszczalna jest sprzedaż alkoholu

w pobliżu plaż nadmorskich.

Praktyka taka powodu-

je, że osoby kupujące w takich punktach sprzedaży

napoje alkoholowe spożywają je następnie na plaży.

Stanowi to zagrożenie dla osób korzystających z wy-

poczynku na plaży, szczególnie z dziećmi, oraz ką-

pieli w morzu.

Przepisy art. 14–16 ustawy o wychowaniu w trzeź-

wości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wprowadza-

ją zakazy przedmiotowe i podmiotowe w zakresie

sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoho-

lowych.

Niestety żaden z zakazów nie dotyczy sprze-

daży, podawania i spożywania napojów alkoholowych

na plażach nadmorskich.

Za wskazane należy uznać

dokonanie zmiany przedmiotowej ustawy w taki spo-

sób, aby wprowadzić zakaz spożywania napojów al-

koholowych na plażach nadmorskich.

W świetle powyższego zwracam się do Pana Mi-

związanych ze spożywaniem napojów alkoholowych

na plażach nadmorskich?

2.

Czy zostaną podjęte przez Ministerstwo Zdro-

wia prace zmierzające do zmiany przepisów ustawy

holizmowi w taki sposób, aby wprowadzić zakaz spo-

żywania napojów alkoholowych na plażach nadmor-

skich?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Lewandowski

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18337)

do ministra transportu,

w sprawie poprawy sytuacji infrastruktury

komunikacyjnej woj. podkarpackiego

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Rzeczypospolitej Polskiej, wnoszę interpelację w spra-

wie poprawy sytuacji infrastruktury komunikacyjnej

województwa podkarpackiego poprzez budowę drogi

ekspresowej S19.

Przyjęty przez Radę Ministrów „Program budo-

wy dróg krajowych na lata 2011–2015” z dnia 14 stycz-

nia 2011 r. odsuwa w bliżej nieokreśloną przyszłość

budowę drogi ekspresowej S19 na terenie woj. pod-

karpackiego.

Znaczenie tej inwestycji dla Polski i in-

nych państw regionu Europy Środkowo-Wschodniej

potwierdza podpisanie w 2006 r. przez ministrów

transportu 4 krajów, a w 2010 r. przez kolejne 3 pań-

stwa deklaracji łańcuckiej, która zobowiązała rządy

krajów sygnatariuszy do podjęcia działań zmierzają-

cych do włączenia S19 w system transeuropejskich

korytarzy transportowych oraz szybkiej budowy dro-

gi i uznania jej za projekt priorytetowy oficjalnie zde-

finiowanej drogowej sieci TEN-T.

Droga S19 stanowi fragment połączenia Bałtyku

z Półwyspem Bałkańskim.

Jej budowa znacząco

zwiększy atrakcyjność Polski wschodniej, ułatwi

swobodę przepływu osób, towarów i usług na osi pół-

noc-południe we wschodniej części Unii Europejskiej,

a także wpłynie na wzrost atrakcyjności inwestycyj-

nej i turystycznej Podkarpacia.

Przesuwanie w czasie realizacji inwestycji zwią-

zanej z budową drogi S19 na terenie woj. podkarpa-

ckiego powoduje marginalizację tego regionu oraz

pozbawia możliwości rozwoju.

Ministra z pytaniem: Czy i kiedy budowa drogi S19

zostanie ponownie włączona do zadań prioryteto-

wych rządu?

Z poważaniem

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 24 maja 2013 r.

288

Interpelacja

(nr 18338)

do ministra transportu,

do Mysłowic węzeł Kosztowy II

W ostatnim czasie została przeprowadzona inwe-

stycja budowy drogi ekspresowej S1 na odcinku Cie-

szyn – Bielsko-Biała i Mysłowice – Pyrzowice.

Inwestycja nie została do końca zrealizowana.

Po-

został do realizacji odcinek ok. 40 km przebiegający

przez powiat bieruńsko-lędziński.

Na odcinku Bielsko-Biała węzeł Suchy Potok

– Mysłowice, węzeł Kosztowy II władze samorządowe

powiatu bieruńsko-lędzińskiego od kilku lat walczą

o ten odcinek, ponieważ w tym miejscu istnieją dwie

największe kopalnie w Europie – Piast i Ziemowit.

Transport węgla odbywa się drogami lokalnymi,

niszcząc ich nawierzchnię, a częstotliwość ruchu na

kalne konflikty (zniszczeniu ulegają budynki), któ-

rych efektem były blokady dróg przez mieszkańców.

Posłowie Prawa i Sprawiedliwości kilkakrotnie

występowali o zabezpieczenie w budżecie państwa

środków finansowych potrzebnych na dokończenie

tej inwestycji.

Panie Ministrze!

Prosimy o informację, kiedy pla-

nowane jest zakończenie powyższej inwestycji.

Z poważaniem

Posłowie Marek Kuchciński

i Grzegorz Tobiszowski

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18339)

do ministra edukacji narodowej

skiego wpłynął list od przedstawiciela gminy, w któ-

rym prosi on o wyjaśnienie sytuacji nauczyciela, któ-

ry złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na przej-

ście do przekazywanej szkoły.

W opisanej sytuacji

rozwiązanie stosunku pracy z nauczycielem nastę-

puje z dniem przekazania szkoły oraz wiąże się z wy-

płaceniem półrocznej odprawy.

Zgodnie z ustawą

może on podjąć pracę w przekazanej placówce np. po

upływie kilku dni od przekazania ze względu na brak

kadry.

Możliwa jest również sytuacja, w której sto-

warzyszenie, które przejęło szkołę, zatrudni nową

kadrę na okres próbny i po jego upływie powróci po-

przednia kadra, gdyż nowa się nie sprawdziła.

następujące pytanie: Co w takim przypadku stanie

się z wypłaconą odprawą?

Czy nie powinna ona pod-

legać zwrotowi?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18340)

do ministra zdrowia

w sprawie dodatkowych ubezpieczeń

zdrowotnych

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z tym, iż

rządowe propozycje dotyczące ewentualnego wpro-

wadzenia dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego

budzą szereg kontrowersji wśród zdecydowanej więk-

szości pacjentów, zwracam się do Pana Ministra

z prośbą o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia planuje wprowadze-

nie dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego?

2.

W jakim terminie Ministerstwo Zdrowia zamie-

rza wprowadzić zapowiadane zmiany?

3.

Czy w związku z wprowadzeniem dodatkowego

ubezpieczenia Ministerstwo Zdrowia zamierza ogra-

niczyć obecnie obowiązujący tzw. koszyk darmowych

świadczeń zdrowotnych?

Jeżeli tak, to jakie świad-

czenia miałyby zostać usunięte z listy darmowych

świadczeń zdrowotnych?

4.

Czy Ministerstwo Zdrowia konsultowało lub

zamierza konsultować propozycje dodatkowego ubez-

pieczenia zdrowotnego i wynikające z tego zmiany ze

środowiskiem lekarzy, pacjentów i związkami zawo-

dowymi?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

(nr 18341)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dostosowania egzaminów

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 9c ust. 2

ustawy o systemie oświaty uczniom i absolwentom

niepełnosprawnym posiadającym orzeczenie o po-

289

trzebie kształcenia specjalnego zapewnia się przygo-

towanie odpowiedniego zestawu zadań albo arkusza

egzaminacyjnego dostosowanego do rodzaju niepeł-

nosprawności.

Przygotowanie dotyczy sprawdzianu po ukończe-

niu klasy szóstej szkoły podstawowej i egzaminów po

ukończeniu gimnazjum lub szkoły ponadgimnazjal-

nej.

W omawianym przepisie nie wspomina się o przy-

gotowaniu osoby niewidomej do egzaminów prób-

nych, które w ostatnim roku nauki w szkole podsta-

wowej, gimnazjum i w szkole ponadgimnazjalnej

zdają uczniowie niepełnosprawni.

Brak informacji, iż

przepis ten dotyczy także sprawdzianu i egzaminów

próbnych, rodzi negatywne skutki.

Na terenie mojego okręgu zdarzały się takie sy-

tuacje, iż egzaminy próbne dla osób niewidomych

przygotowała placówka edukacyjna na własny koszt,

co nie powinno mieć miejsca.

Otrzymałem również

skargę od rodziców niewidomego ucznia, których

dziecko nie mogło przystąpić do próbnego egzaminu

gimnazjalnego, ponieważ nie było środków finanso-

wych na odpowiednie jego przygotowanie.

Uczniowie niepełnosprawni powinni móc przeko-

nać się czy obrana forma egzaminacyjna, w której

będą zdawali egzamin ze względu na daną niepełno-

sprawność, jest właściwa i właściwie przygotowana.

Pozwoli to także na sprawdzenie rzeczywistego po-

ziomu wiedzy uczniów niepełnosprawnych.

z następującymi pytaniem: Czy Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej podejmie prace nad doprecyzowa-

niem ustawy o systemie oświaty w materii przygoto-

wania egzaminów próbnych dla osób niewidomych,

aby tym samym zapewnić tej grupie uczniów właści-

wy i równy dostęp do edukacji?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18342)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie oznaczeń w alfabecie Braille’a

selskiego zgłaszają się osoby niewidome, które skar-

żą się na nieprawidłowe oznaczenie dowodów osobi-

stych.

Podkreślają one, że bardzo słabo identyfikują

litery w brajlu, które aktualnie znajdują się na dowo-

dzie osobistym.

Ich zdaniem zastosowany format

brajla jest nieprawidłowy.

Zbyt małe i nieczytelne

punkty sprawiają, że brajlowskie litery są zupełnie

nieczytelne.

Jak podkreślają moi wyborcy, dowód

osobisty powinien mieć wypukłe, dobre oznaczenie,

pozwalające łatwo zidentyfikować ten dokument.

Osoby niewidome korzystają z coraz większej liczby

kart, które mają identyczny wygląd i format, dlatego

prawidłowe oznaczenie dowodu osobistego jest tak

istotne.

Szansą na zmianę zaistniałej sytuacji mogą

być nowe dowody osobiste.

1.

Czy przy projektowaniu nowych dowodów oso-

bistych przewidziano oznaczenia brajlowskie?

2.

Czy brajlowskie oznaczenia na nowych dowo-

dach osobistych zostaną wykonane zgodnie z obowią-

zującymi standardami?

3.

Czy brajlowskie oznaczenia na nowych dowo-

dach osobistych zostały przetestowane przez osoby

niewidome?

Jeżeli tak, to na jakiej grupie osób?

4.

Czy projekt oznaczeń brajlowskich konsultowa-

ny był ze środowiskami zrzeszającymi osoby niewi-

dome, takimi jak Polski Związek Niewidomych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońska, dnia 24 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18343)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie rządowego programu

„Wyprawka szkolna”

Szanowna Pani Minister!

W ubiegłych latach

Rada Ministrów przyjmowała i realizowała program

„Wyprawka szkolna”, którego celem było wyrówny-

wanie szans edukacyjnych uczniów z rodzin najuboż-

szych.

Doprecyzowaniem i uszczegółowieniem zało-

żeń programu były rozporządzenia Rady Ministrów.

W ubiegłym roku szkolnym w ramach programu

wsparcie dla uczniów polegało na dofinansowaniu

zakupu podręczników do klas, w których zmieniła

się podstawa programowa.

Dofinansowanie zakupu

podręczników objęło także uczniów niepełnospraw-

nych, w tym słabowidzących.

Wśród adresatów pro-

gramu pominięto uczniów niewidomych.

Mimo adaptacji wybranych podręczników do po-

trzeb osób niewidomych i finansowania ich druku

pomoc rządowa jest w tej materii zdaje się być niewy-

starczająca.

Dotyczy to zwłaszcza uczniów, którzy

pomimo problemów ze wzrokiem uczą się w szkołach,

które nie są szkołami specjalnymi.

Bywa bowiem nie-

jednokrotnie, że uczeń uczy się w klasie, w której

nauczyciel wybrał podręcznik, który nie został zaad-

aptowany do potrzeb osób niewidomych.

W takiej sytuacji uczeń niewidomy jest w dużo

gorszej sytuacji niż jego pełnosprawne koleżanki i ko-

290

ledzy, nie ma ani zaadaptowanego podręcznika, nie

może też liczyć na żadną pomoc ze strony państwa.

Tym uczniom winna w tych sytuacjach przysługiwać

pomoc na zakup podręczników wymaganych przez

nauczycieli przedmiotowych, jeśli nie są one dostępne

wśród podręczników zaadaptowanych.

Z uwagi na

wyżej wskazane problemy sądzę, iż niewidomi ucz-

niowie winni być objęci programem „Wyprawka

szkolna” podczas całego procesu edukacji, w każdej

klasie i w każdym typie szkół.

1.

Czy na rok szkolny 2013/2014 przewiduje się

uchwalenie programu „Wyprawka szkolna”?

2.

Czy w programie wsparcia dla uczniów zostaną

uwzględnieni uczniowie niewidomi?

3.

Dlaczego w latach ubiegłych uczniowie niewi-

domi byli wykluczani z grona adresatów powyższego

programu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 18344)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wysokości renty socjalnej

rają rentę socjalną.

Jak Panu wiadomo, świadczenie

to stanowi 84% renty z tytułu niezdolności do pracy,

czyli od 1 marca br. zaledwie 698,17 zł.

Większość osób pobierających rentę socjalną jest

niepełnosprawna od urodzenia.

Część z nich cierpi

na dodatkowe schorzenia.

Koszty leczenia i rehabi-

litacji tych osób sprawiają, że renta socjalna nie wy-

starcza na pokrycie podstawowych wydatków.

Oso-

by pobierające rentę często żyją poniżej minimum

socjalnego.

Oprócz borykania się z niepełnospraw-

nością są skazani na wykluczenie ekonomiczne.

Renta socjalna często stanowi jedyne źródło docho-

du tych osób.

1.

Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

podejmie prace mające na celu zmianę ustawy o ren-

cie socjalnej w celu podwyższenia omawianego świad-

czenia?

2.

Jakie działania zamierza podjąć Pański resort,

aby poprawić ekonomiczną sytuację osób niepełno-

sprawnych pobierających rentę socjalną?

3.

Dlaczego renta socjalna wynosi 84% renty

z tytułu niezdolności do pracy?

Co stanowiło podsta-

wę przyjęcia takiego konkretnie procentu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 18345)

do ministra pracy i polityki społecznej

selskiego zwracają się osoby niewidome uprawnione

do zasiłku pielęgnacyjnego.

Świadczenie to nie było

waloryzowane od 1 września 2006 r.

Od 7 lat wyso-

kość zasiłku pielęgnacyjnego wynosi 153 zł.

Petenci

skarżą się, że siła nabywcza zasiłku jest coraz mniej-

niach rodzinnych, wysokość zasiłku pielęgnacyjnego,

podobnie jak pozostałych świadczeń rodzinnych, pod-

w przypadku omawianego świadczenia nawet ten

trzyletni termin nie został zachowany.

Za niezrozumiałą uważam sytuację, w której po-

dobne świadczenie – dodatek pielęgnacyjny, podlega

corocznej podwyżce, podczas gdy zasiłek pielęgnacyj-

ny de facto pozostaje na tym samym poziomie.

pielęgnacyjnego?

sprawnych pobierających zasiłek pielęgnacyjny?

3.

Dlaczego zasiłek pielęgnacyjny od tak dawna

nie był rewaloryzowany?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

291

Interpelacja

(nr 18346)

do ministra transportu,

morzu Zachodnim, były ośrodek wojewódzki, jedno

z większych centrów gospodarczych Pomorza.

Z racji

swojego położenia Koszalin nastawiony jest przede

wszystkim na rozwój turystyki w mieście i regionie.

Dla właściwego rozwoju turystyki, a także gospodar-

ki kluczową sprawą jest rozwój infrastruktury dro-

gowej.

Przez miasto prowadzą dwie drogi krajowe:

nr 6 i nr 11, których rozbudowa od lat jest odwlekana,

podobnie jak budowa obwodnicy Koszalina i Sianowa

w ciągu drogi S6.

Doprowadza to do postępującej de-

gradacji ekonomicznej Koszalina.

Nowa strategia

rozwoju kraju zakłada zrównoważony rozwój, które-

go beneficjentem miał być również Koszalin.

Nieste-

ty, odzwierciedlenia tych obietnic nie widać w „Pro-

gramie budowy dróg krajowych i autostrad”.

Braku-

je podstawowej dokumentacji, ostatecznych i szcze-

gółowych planów przedmiotowych dróg, montaży

finansowych, a w związku z tym perspektyw na ich

szybkie wykonanie.

Dla poprawy bezpieczeństwa na drogach, rozwoju

turystyki oraz postępu gospodarczego w Koszalinie

i okolicach potrzebne jest zmodernizowanie dróg S6

i S11 jako dróg ekspresowych.

Brak tego typu dróg

i obwodnicy Koszalina, przy jednoczesnym deficycie

połączeń kolejowych oraz braku lotniska w Zegrzu

Pomorskim, prowadzi do „ubezwłasnowolnienia ko-

munikacyjnego” województwa zachodniopomorskie-

go, co skutkuje stagnacją, brakiem perspektyw i bez-

robociem w regionie.

1.

W jakim terminie planowana jest budowa ob-

z odcinkiem drogi S11 od węzła Koszalin do węzła

Szczecińska?

2.

Czy Pan Minister rozważa uwzględnienie bu-

dowy dróg ekspresowych S6 i S11 w „Programie bu-

dowy dróg krajowych i autostrad na lata 2014–2020”?

3.

Czy przygotowywana jest dokumentacja, plany

i sposoby finansowania budowy dróg ekspresowych

S6 i S11 oraz budowy obwodnicy Koszalina i Sianowa

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

Opole, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18347)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie upadłości likwidacyjnej

Polskich Nagrań sp. z o.o.

Szanowny Panie Ministrze!

Polskie Nagrania

nia działającego od 1956 r.

Przedsiębiorstwa Pań-

stwowego Polskie Nagrania w jednoosobową spółkę

Skarbu Państwa.

W latach 2010–2012 wobec spółki

toczyło się postępowanie upadłościowe z możliwością

zawarcia układu.

Na zgromadzeniu wierzycieli w dniu

24 września 2012 r. został zawarty układ umożliwia-

jący zakończenie postępowania upadłościowego i – jak

się wydawało – kłopotów finansowych spółki.

Tak się

jednak nie stało.

Jak donoszą media, spółka stała się

niewypłacalna z powodu braku środków finansowych

na uregulowanie zobowiązań wynikających z wyro-

ku sądu zasądzającego na rzecz spadkobierców jed-

nego z wykonawców utworów muzycznych odszkodo-

wanie w wysokości ok. 2 000 000 zł.

W dniu 26 mar-

ca 2013 r. sąd postanowił o uchyleniu zawartego

układu oraz otwarciu zakończonego postępowania

upadłościowego i zmianie sposobu jego prowadzenia

łego.

Tym samym zagrożony stał się los zasobów

zgromadzonych przez spółkę, w tym licencji, znaku

towarowego i archiwum nagrań muzycznych.

Panie Ministrze!

Polskie Nagrania to najstarsza

polska firma fonograficzna, a jej znak firmowy sta-

nowi najbardziej rozpoznawalny i ceniony symbol

w polskiej branży muzycznej.

Do roku 1989 firma

była monopolistą na polskim rynku płytowym, gro-

madząc nagrania najwybitniejszych polskich arty-

stów ze wszystkich dziedzin muzyki.

Do dzisiaj Pol-

skie Nagrania posiadają prawa do 34 000 utworów

muzycznych i dysponują najbogatszym w kraju ar-

chiwum nagrań muzyki polskiej zarówno rozrywko-

wej, jak i poważnej czy jazzowej.

1.

Jakie działania podjęło ministerstwo kultury

w celu ochrony zasobów (w tym praw autorskich) li-

kwidowanej spółki Skarbu Państwa?

2.

Czy ministerstwo rozważa przejęcie praw do

utworów i zaliczenie ich do dziedzictwa narodowego,

3.

Czy ministerstwo kultury rozważa stworzenie

instytucji kultury zarządzającej prawami posiadany-

mi przez Polskie Nagrania sp. z o.o.?

4.

Czy w związku z tym, że Polskie Nagrania sp.

z o.o. w upadłości likwidacyjnej są jednoosobową

spółką Skarbu Państwa, Ministerstwo Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego prowadzi rozmowy z Minister-

292

stwem Skarbu Państwa na temat przyszłości zasobu

zgromadzonego przez Polskie Nagrania?

5.

Czy znane są Panu Ministrowi działania, jakie

podjął Skarb Państwa, jedyny udziałowiec spółki,

aby nie dopuścić do upadłości likwidacyjnej spółki?

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

Wrocław, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18348)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przesyłania energii z budowanej

Panie Premierze!

Na podstawie art. 192 regula-

pelacją w sprawie mostu energetycznego – przesyłu

energii z budowanej w obwodzie królewieckim elek-

trowni atomowej.

W opinii ekspertów Ośrodka Studiów Wschodnich

elektrownia jądrowa w Kaliningradzie z jednej stro-

ny stworzy możliwość zacieśnienia relacji UE – Ro-

sja, z drugiej zaś umocni pozycję Rosji na rynku ener-

getycznym w regionie Morza Bałtyckiego, ogranicza-

jąc tym samym bezpieczeństwo energetyczne Polski,

Litwy, Łotwy i Estonii.

Warto zauważyć, że potrzeby energetyczne obwo-

du królewieckiego są zaspokajane przez inne regio-

nalne elektrownie.

Jak się szacuje, blisko 80% energii

powstającej w przyszłej bałtyckiej elektrowni atomo-

wej będzie przeznaczona na eksport.

Rosyjski mono-

polista rozważa trzy potencjalne szlaki eksportu

energii na rynek europejski: przez Litwę i dalej do

pozostałych państw bałtyckich (i ewentualnie do Pol-

ski, po tym jak powstanie polsko-litewski most ener-

getyczny), budowę bezpośredniego połączenia z Pol-

ską oraz położenie kabla w kierunku Niemiec po dnie

Morza Bałtyckiego.

W ubiegłym roku minister Sławomir Nowak jako

współprzewodniczący Polsko-Rosyjskiej Międzyrzą-

dowej Komisji ds. Współpracy Gospodarczej, będąc

w Moskwie na V posiedzeniu plenarnym tej komisji,

miał rozmawiać m.in. także z doradcą koncernu In-

ter Rao Jes Władimirem Ałganowem na temat zaku-

pu przez Polskę rosyjskiego prądu z nowo budowanej

elektrowni w okręgu królewieckim.

Bezspornie silny lobbing Moskwy w Brukseli w rze-

czywistości mocno uderzy w polskie bezpieczeństwo

energetyczne.

1.

Jakie zostały poczynione ustalenia i jakie sta-

nowisko zaprezentowała Polska podczas V posiedze-

nia Polsko-Rosyjskiej Międzyrządowej Komisji ds.

2.

W jaki sposób rząd planuje zapewnić bezpie-

czeństwo energetyczne Polski?

3.

Jakie są plany rządu dotyczące budowy elektro-

wni atomowej w Polsce?

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18349)

do ministra transportu,

w sprawie funkcjonowania regularnego

przewozu osób zbiorowym transportem

woj. zachodniopomorskiego

Szanowny Panie Ministrze!

W kwietniu br. odby-

ło się II Zachodniopomorskie Forum Transportowe,

w którym w szczególności uczestniczyli przedstawi-

ciele firm wykonujących regularne przewozy osób

zbiorowym transportem drogowym.

Podczas spotka-

nia wypracowano wnioski, które potwierdzają, iż dzia-

łalność firm świadczących usługi regularnego prze-

wozu osób zbiorowym transportem drogowym jest

osób transportem kolejowym.

Zachodzi również po-

trzeba wdrożenia programów dofinansowania środ-

kami publicznymi zakupu autobusów dla firm świad-

czących usługi regularnego przewozu osób zbioro-

wym transportem drogowym.

Ministra z pytaniem: Czy Pan Minister zauważa po-

trzebę wsparcia funkcjonowania regularnego prze-

zechce uwzględnić przedstawione propozycje?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 27 maja 2013 r.

293

Interpelacja

(nr 18350)

do ministra transportu,

w sprawie niekorzystnej decyzji PKP

o likwidacji legitymacji seniora

2010 r. została zniesiona możliwość zakupu jednej

legitymacji seniora upoważniającej podróżnych w wie-

ku powyżej 60 lat do korzystania z 50-procentowej

ulgi w przejazdach pociągami wszystkich przewoź-

ników kolejowych na podstawie jednego wspólnego

dokumentu uprawniającego do takich przejazdów.

Obecnie podróżni powyżej 60. roku życia mają moż-

liwość korzystania z ulg na przejazdy polskimi kole-

jami na podstawie różnych legitymacji, płacąc za każ-

dą z nich 75 zł.

działania, które spowodują przywrócenie legitymacji

przejazdów pociągami wszystkich spółek kolejowych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Interpelacja

(nr 18351)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie utrudniania wykonywania

usług transportowych polskim firmom

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z inter-

wencją w moim biurze poselskim właściciela firmy

KDX Transport Spedition z Radomia, spowodowanej

zatrzymaniem przez włoską policję jego środka

transportu, którym wykonywał wewnątrzunijny

transport ładunku ponadgabarytowego, uprzejmie

proszę Pana Ministra o pilne i dogłębne wyjaśnienie

tej sprawy.

Z wyjaśnień i dokumentów przedstawionych przez

przedsiębiorcę*

)

wyraźnie wynika, że w tym przy-

padku (a także w wielu podobnych) włoska policja

wykonuje zdecydowane działania, aby wyrugować

polskich przedsiębiorców z rynku usług transporto-

wych.

Pod byle pretekstem nakłada ona na polskich

przewoźników drakońskie kary, idące w tysiące euro,

a samochody z ładunkiem są zatrzymywane na trzy

miesiące na policyjnych parkingach depozytowych,

gdzie za każdy dzień postoju przedsiębiorca musi sło-

no płacić.

Interweniujący przedsiębiorca pisze, że takie po-

stępowanie jest stosowane przez włoską policję od

kilku lat, co spowodowało praktycznie eliminację pol-

skich przewoźników z tego rynku.

Ponieważ polskie placówki dyplomatyczne we

Włoszech odmawiają pomocy w takich sprawach,

jeszcze raz z całą mocą chciałbym podkreślić, że nie

kar na przewoźników ze względu na wykroczenie

drogowe.

czy rozwoju ważnej części polskiej gospodarki – usług

transportu międzynarodowego, uprzejmie proszę

Pana Ministra o podjęcie zdecydowanych działań

w tej sprawie, zarówno u swojego włoskiego odpo-

wiednika, jak i na forum Unii Europejskiej (wszak

chodzi o utrudnianie wykonywania usług transpor-

towych na wspólnym unijnym rynku).

W konkluzji proszę o odpowiedź na pytanie: Jakie

działania podejmie Pan Minister, aby umożliwić wy-

konywanie usług transportowych polskim firmom na

rynku włoskim?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

Radom, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18352)

do ministra zdrowia

w sprawie zmian w przepisach dotyczących

Państwowego Ratownictwa Medycznego

Szanowny Panie Ministrze!

System Państwowego

Ratownictwa Medycznego jest najważniejszym ele-

mentem przedszpitalnych świadczeń zdrowotnych,

a zatem jest jednym z najważniejszych elementów

bezpieczeństwa, zdrowia i życia społeczeństwa.

Został utworzony na podstawie ustawy o Pań-

stwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 26 wrześ-

nia 2006 r., która zaczęła obowiązywać od 1 stycznia

2007 r.

Sześcioletni okres opierania naszego bezpieczeń-

stwa na powyższej ustawie wskazywał i w dalszym

ciągu wskazuje na potrzebę zmian i poprawek wy-

mienionych przepisów ustawy.

Obecnie podmiot medyczny świadczący usługi ra-

townictwa medycznego w danym rejonie operacyj-

nym wyłaniany jest przez Narodowy Fundusz Zdro-

wia w wyniku konkursów ofert.

W konkursie może

zostać wyłoniony tylko jeden podmiot, ponieważ *

)

Załączniki – w aktach Sekretariatu Posiedzeń Sejmu.

294

w jednym rejonie operacyjnym usługi ratownictwa

medycznego może świadczyć tylko jeden dysponent.

Sytuacja, w której wybrany może zostać tylko je-

den dysponent, sprawia, że nie ma możliwości podzie-

lenia usługi pomiędzy kilku oferentów, i zaczyna się

walka o kontrakt, która staje się walką o istnienie

danego podmiotu, niezależnie czy jest to podmiot

publiczny, czy prywatny.

Dodatkowo taka sytuacja

prowadzi do powstawania napięć i podziałów pomię-

dzy podmiotami, a także pracownikami.

Prowadzi

do rozwarstwiania systemu, co nie sprzyja współpra-

cy, a ta wydaje się być fundamentem podczas działa-

nia przy eliminacji skutków zdarzeń o charakterze

masowym, katastrof itd.

Przytoczoną współpracę można zaobserwować

podczas działań Państwowej Straży Pożarnej, gdzie

nikt nikomu nie stara się udowodnić swej wyższości,

a najważniejsza jest współpraca pomiędzy różnymi

jednostkami PSP, OSP działającymi przy jednym

zdarzeniu.

W przypadku konkursu, jaki obecnie mamy w sy-

stemie ratownictwa medycznego, zmiana świadcze-

niodawcy doprowadza do pewnego rodzaju rewolucji,

a nie ewolucji, co niekoniecznie jest dobrym rozwią-

zaniem, a w przypadku publicznego podmiotu prze-

grana w konkursie w praktyce oznacza upadłość pub-

licznego podmiotu.

Na tym tle jawi się kolejny prob-

lem, jakim jest brak stabilności dla podmiotów

świadczących usługi ratownictwa medycznego i ry-

zyko, że koszty ponoszone na inwestowanie w perso-

nel, infrastrukturę, sprzęt medyczny, specjalistyczne

środki transportu staną się nikomu niepotrzebnymi

rekwizytami po ewentualnie przegranym konkursie,

a poniesione na ten cel bardzo duże środki finansowe,

czy to publiczne, czy prywatne, zostaną zmarnowane.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

o odpowiedź:

Czy Ministerstwo Zdrowia przewiduje nowelizację

przytoczonej ustawy z uwzględnieniem ww. uwag?

Czy przewidziane jest przywrócenie publicznego

charakteru Państwowego Ratownictwa Medycznego?

Czy obecny sposób wyłaniania podmiotu świad-

czącego usługi ratownictwa medycznego, będącego

elementem bezpieczeństwa mieszkańców, nie jest

sprzeczny z duchem ustaw samorządowych, które zo-

stały pozbawione wpływu na wybór podmiotu świad-

czącego usługi w zakresie ratownictwa na danym

terenie?

Czy wprowadzenie mechanizmów wolnorynko-

wych w Państwowym Ratownictwie Medycznym nie

jest wypaczeniem istoty wolnego rynku, ponieważ

wolny rynek to prawo wyboru przez klienta; w tym

przypadku klientem są osoby znajdujące się w stanie

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Tomański

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18353)

do ministra transportu,

w sprawie aktów wykonawczych do ustawy

o kierujących pojazdami

Ministra w sprawie aktów wykonawczych do ustawy

Nr 30, poz. 115, z późn. zm.).

W ww. ustawie nakazu-

je się wymianę zaświadczenia o prawie kierowania

pojazdami uprzywilejowanymi na zezwolenie wyda-

wane przez starostę w terminie do 18 lipca 2013 r.

Do chwili obecnej nie wydano żadnych przepisów wy-

konawczych dotyczących art. 111 ustawy.

W związku

z tym organy zobowiązane zapisami ustawy odma-

wiają wydawania wskazanych zezwoleń.

Dodatkowo brak rozporządzenia określającego

szczegółowe programy kursów dla kierowców pojaz-

dów uprzywilejowanych skutkuje brakiem możliwo-

ści zatrudniania na stanowisku kierowcy.

Powyższa sytuacja powoduje realne zagrożenie

utraty po 18 lipca br. uprawnień do kierowania po-

jazdami uprzywilejowanymi przez wszystkich kie-

rowców – ratowników medycznych pracujących w sy-

stemie Państwowego Ratownictwa Medycznego.

Dotychczas zezwolenia kierowcom prowadzącym

pojazdy uprzywilejowane (karetki) wydawał dyrektor

zakładu opieki zdrowotnej, a aktualnie obowiązująca

ustawa nie wymienia dysponentów ratownictwa me-

dycznego.

Pan Minister zamierza wydać rozporządzenie doty-

czące art. 111 ustawy o kierujących pojazdami?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Gos

Kielce, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18354)

do prezesa Rady Ministrów

pielęgniarzy i położnych, zgodną z projektem

samorządowym powstałym podczas prac

Szanowny Panie Premierze!

Środowisko pielęg-

niarek i położnych zwraca uwagę na potrzebę wyda-

nia aktu prawnego określającego minimalną płacę

295

dla pielęgniarek, pielęgniarzy i położnych zgodną

Celem przedmiotowego rozwiązania będzie zda-

niem samorządu pielęgniarskiego określenie płacy

minimalnej dla osób wykonujących pracę pielęgniar-

ki lub położnej niezależnie od miejsca jej świadczenia.

Jednolity poziom minimalnych wynagrodzeń i ich

podniesienie względem stawek obecnie obowiązują-

cych pozwoli na zniwelowanie różnic wpływających

m.in. na odpływ pielęgniarek i położnych z woje-

wództw o niższym poziomie wynagrodzeń do ośrod-

ków oferujących wyższe płace.

Bardzo proszę Pana Premiera o odpowiedź: Kiedy

i w jakiej formie możliwe jest zrealizowanie przed-

stawionego powyżej postulatu środowiska pielęgniar-

skiego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18355)

do ministra zdrowia

w sprawie ustalenia minimalnych norm

Szanowny Panie Ministrze!

Samorząd pielęgnia-

rek i położnych zwraca uwagę na potrzebę doprecy-

zowania zapisów rozporządzenia ministra zdrowia

dotyczyć szczególnie czasu pracy związanego z pie-

lęgnacją bezpośrednią i pośrednią, liczby pielęgnia-

rek zatrudnionych na bloku operacyjnym i wprowa-

dzenia norm dla wszystkich placówek udzielających

świadczenia medyczne.

W obecnym rozporządzeniu znajdują się zapisy,

według których nie jest możliwe ustalenie postulo-

wanych norm związanych z zatrudnieniem persone-

lu pielęgniarskiego.

Brak jest ustaleń dotyczących

pracy pielęgniarek na bloku operacyjnym.

Obniżono

także czasy opieki pośredniej.

Taki stan rzeczy wpły-

wa niekorzystnie na jakość pracy pielęgniarek i po-

łożnych i pozostawia pracodawcom zbyt duże pole

manewru do określania obowiązujących norm na

poszczególnych stanowiskach.

Bardzo ważnym postulatem jest również wprowa-

dzenie mechanizmów kontroli pracodawców zatrud-

niających personel pielęgniarski.

Występują bowiem

przypadki, gdy podczas kontraktowania świadczeń

podmiot lecznicy uzyskuje dodatkowe punkty, powołu-

jąc się na fakt zatrudnienia wykwalifikowanej pielęg-

niarki, która w niedługim czasie po podpisaniu z NFZ

umowy zostaje zwolniona.

Okresowe kontrole u świad-

czeniodawców pozwoliłyby na znaczące ograniczenie

tego wysoce nagannego i szkodliwego zjawiska.

tanie: Czy znane są panu wskazane wyżej postulaty

środowiska pielęgniarskiego, a także kiedy i w jakiej

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 18356)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przekazania kontroli nad częścią

polskiej przestrzeni powietrznej

kontrolerom lotniczym z Litwy

Szanowny Panie Premierze!

W Sejmie oczekuje

na ratyfikację rządowy projekt ustawy o ratyfikacji

spolitą Polską i Republiką Litewską, podpisanej

1.

Kto personalnie odpowiada za wynegocjowane

warunki wspomnianej wyżej polsko-litewskiej umo-

wy o kontroli przestrzeni powietrznej?

2.

Czy umowa ta jest efektem wymogów Unii Eu-

ropejskiej, czy też jest ona własną inicjatywą resortu?

3.

Ilu kontrolerów ruchu lotniczego brakuje obec-

nie w Polsce i jak ministerstwo zamierza uzupełnić

powstałe niedobory kadrowe?

4.

Które państwo w Europie zgodziło się oprócz

Polski udostępnić część swojego nieba do kontroli in-

nemu państwu?

5.

Jakie będą straty finansowe po stronie Polskiej

w wyniku przekazania kontroli nad częścią prze-

strzeni powietrznej pod kontrole Litwy?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

296

Interpelacja

(nr 18357)

do ministra transportu,

przy wprowadzeniu nowego systemu

egzaminów na prawo jazdy

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

media wielokrotnie informowały o błędach i niepra-

widłowościach występujących podczas egzaminów na

prawo jazdy.

W Ministerstwie Transportu, Budowni-

ctwa i Gospodarki Morskiej zakończyła się wewnętrz-

na kontrola przeprowadzona przez Instytut Trans-

portu Samochodowego w zakresie oceny systemu

nowych egzaminów na prawo jazdy.

niższe pytania:

1.

Czy prawdą jest, jak informują media, że mini-

sterstwo zatwierdziło oprogramowanie jednego z wy-

konawców projektu na podstawie przepisów, które

dokładnie w tym samym dniu, kiedy podejmowano

decyzję, przestały obowiązywać?

Jeśli tak, to jak

wpłynęło to na terminowość wprowadzenia w życie

nowego systemu i poniesione koszty związane z eg-

zaminowaniem kierowców?

2.

Jakie konsekwencje wyciągnięto wobec osób,

które podejmowały w omawianej sprawie błędne de-

cyzje?

3.

Dlaczego podczas prac w ministerstwie podzie-

lono obowiązki pomiędzy dwa podmioty, tak aby je-

den przygotowywał bazę pytań, a drugi zajął się or-

ganizacją egzaminów?

Czy podziela Pan Minister

pogląd, że taka sytuacja doprowadziła do bałaganu

przy organizacji egzaminów na prawo jazdy i jakie

działania podjął Pan lub zamierza podjąć w celu po-

prawy tej sytuacji?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 18358)

do ministra finansów

w sprawie obowiązku opodatkowania

bądź odstąpienia od opodatkowania

Szanowny Panie Ministrze!

Niektóre przedsię-

biorstwa państwowe i spółki Skarbu Państwa są

właścicielami mieszkań zakładowych.

Czynsze pła-

cone przez najemców z tytułu ich wynajmu nie nale-

żą do wysokich i w wielu przypadkach od lat nie były

waloryzowane.

Koszty wynajmu bywają zatem więk-

sze niż wpływy z tego tytułu.

Próby urynkowienia

stawek czynszu nie są jednak możliwe w związku

z niskimi dochodami najemców.

Istnieje bowiem oba-

wa, iż podwyżki czynszu spowodują pogorszenie sta-

tusu materialnego wielu emerytów i rencistów, sta-

nowiących główną grupę najemców mieszkań zakła-

dowych.

W obliczu podwyżek mogą oni zaprzestać

opłacania należności czynszowych.

Zasób mieszkaniowy przedsiębiorstw państwo-

wych i spółek ze 100-procentowym udziałem Skar-

bu Państwa jest zasobem publicznym zgodnie

nie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy

ciciel nieruchomości (przedsiębiorstwo, spółka) może

w formie uchwały zarządu ustanowić obniżki stawek

czynszu naliczonego w stosunku do najemców o ni-

skich dochodach.

Obniżki takie mogą być udzielone

ziomu określonego w uchwale zarządu.

Kwota obniż-

ki powinna być zróżnicowana w zależności od wyso-

kości dochodu gospodarstwa domowego najemcy.

Ustawa o ochronie praw lokatorów w kolejnych ustę-

pach art. 7 określa m.in. czas, na jaki mogą być udzie-

lane obniżki, definicję dochodu, zasady kontroli przez

wynajmującego prawidłowego złożenia oświadczenia

dochodowego przez najemcę, a także kary za niezgod-

ne z prawdą złożenie przez najemcę oświadczenia

o osiąganych dochodach.

Pojawia się jednak problem prawny na styku przy-

toczonych wyżej przepisów z ustawą z dnia 26 lipca

(Dz. U. z 1991 r.

Nr 80, poz. 350, ze zm.).

Powstaje

pytanie, czy w przypadku obniżenia stawki czynszu

za zajmowany lokal z uwagi na jego niski dochód na-

jemcy kwota obniżki (różnica między czynszem, któ-

ry musiałby zapłacić, gdyby nie spełniał kryterium

dochodowego, a czynszem po obniżce) nie stanowi

przychodu w rozumieniu art. 20 ustawy o podatku

Czy podmiot, który zastosuje takie obniżki, bę-

dzie zobowiązany treścią art. 42a ustawy o podatku

od osób fizycznych podmiot, za pośrednictwem któ-

rego podatnik uzyskuje przychody z innych źródeł

przychodów, nie pobiera od nich zaliczki na podatek,

lecz ma obowiązek sporządzić informację PIT-8c

i przekazać ją po zakończeniu roku podatkowego

w terminie do końca lutego podatnikowi oraz właś-

ciwemu urzędowi skarbowemu ze względu na za-

mieszkanie podatnika?

Bardzo proszę Pana Ministra o odpowiedź: Czy

obniżka stawki czynszu na najem lokalu mieszkalne-

go (w oparciu o przygotowaną instrukcję zatwierdzo-

297

ną uchwałą zarządu) z uwagi na niskie dochody na-

jemcy będzie dla osoby, która taką obniżkę otrzyma,

siębiorstwo lub spółka będą musiały takim osobom

wystawić PIT-8c?

Proszę również o informację: Czy kwota obniżki

czynszu w oparciu o kryterium dochodowe musi być

traktowana jako dochód najemcy, czy też czynsz naj-

mu jest kwotą za usługę, jaką jest wynajem lokalu

mieszkalnego, oraz czy właściciel mieszkania, a ta-

kim jest np. spółka Skarbu Państwa, sama w drodze

negocjacji z najemcą może określić wysokość czynszu

bez stosowania dodatkowych uchwal zarządu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 18359)

do ministra transportu,

w małopolskim oddziale GDDKiA

Szanowny Panie Ministrze!

Każda inwestycja,

a szczególnie tak ważna społecznie jak budowa dróg,

wymaga czasochłonnego, precyzyjnego przygotowa-

nia.

Jest to proces niezmiernie istotny z punktu wi-

dzenia strategicznego planowania i sprawnego reali-

zowania zadań o wyjątkowym znaczeniu dla regionu

i kraju.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę, ile czasu upły-

wa od momentu zrodzenia się pomysłu do oddania

inwestycji do użytku publicznego i jak ważne jest, by

planowaniem zajmowały się profesjonalne, doświad-

czone zespoły ludzi.

niem: Czy prawdą jest, że powstał pomysł rozwiąza-

nia pionu inwestycyjnego w małopolskim oddziale

Jakie jest uzasadnienie takiego działania?

Kto w konsekwencji przygotuje inwestycje, któ-

rych w Małopolsce wciąż potrzeba?

Dlaczego w momencie rozpoczynającej się nowej

perspektywy finansowej przekreśla się szanse niedo-

inwestowanego pod tym względem regionu?

Mam wielką nadzieję, że informacje, które do

mnie dotarły, okażą się pogłoskami, co potwierdzi

Pan Minister w odpowiedzi na moją interpelację.

Z poważaniem

Poseł Urszula Augustyn

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

(nr 18360)

do ministra transportu,

w sprawie wycofania się firmy Alpine Bau

z miejsca budowy autostrady A1 na odcinku

Świerklany – Gorzyczki

i dalszych losów budowy autostrady

Szanowny Panie Ministrze!

W 2007 r. firma Alpi-

ne rozpoczęła budowę południowego odcinka auto-

miało być wykonane do sierpnia 2010 r., jednak

9 miesięcy przed planowanym zakończeniem prac

GDDKiA wypowiedziała firmie umowę, jako powód

podając niewielkie zaawansowanie robót prowadzo-

nych przez wykonawcę.

1 kwietnia 2010 r.

Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

jowych i Autostrad ogłosiła kolejny przetarg na do-

kończenie odcinka autostrady A1 Świerklany – Go-

rzyczki.

13 sierpnia 2010 r. rozstrzygnięto przetarg,

a wykonawcą została ponownie Alpine Bau.

Wszyscy

żyliśmy nadzieją, że już wkrótce będziemy mogli

sprawnie poruszać się nową autostradą, aż do granic

z Republiką Czeską.

W trakcie realizacji zadania pojawiły się problemy.

2012 r.

Pierwsza polegała na wyrwaniu bloku kotwią-

cego podczas naprężania jednego z kabli.

Druga po-

legała na odspojeniu fragmentu betonu z dolnej czę-

ści płyty mostu.

Po tych dwóch awariach na teren

budowy wszedł inspektor nadzoru budowlanego, któ-

ry 10 kwietnia 2012 r. postanowieniem nr 49/12

wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy bu-

dowie obiektu mostowego MA 532 i nakazał naprawę

usterek oraz umocnienie konstrukcji.

Tym samym

data otwarcia autostrady przesunęła się na 26 lipca

2012 r.

Po raz kolejny czekaliśmy z niecierpliwością

na otwarcie autostrady A1, jednak wciąż krążyły

plotki o kolejnym opóźnieniu.

W kwietniu tego roku przedstawiono harmono-

gram realizacji zadań zgodny z ustaleniami woje-

wódzkiego inspektoratu nadzoru budownictwa.

14 maja wykonawca mostu autostradowego (MA 532)

w Mszanie, firma Alpine Bau, złożył do GDDKiA

oświadczenie, że wycofuje się z placu budowy i nie

dokończy budowy tegoż mostu.

Jest to ostatni budo-

wany obiekt na odcinku A1 między węzłami Świer-

klany i Mszana.

Wykonawca oświadczył, że projekt mostu wzbu-

dza wiele kontrowersji wśród międzynarodowych

ekspertów, a zaproponowane przez nią „profesjonal-

ne i bezpieczne” wykończenia tej budowli nie zostały

przyjęte przez zamawiającego (GDDKiA).

W związku z powyższym:

1.

Co dalej z mostem MA 532 i autostradą A1?

2.

Czy GDDKiA zamierza ogłosić kolejny prze-

targ, czy planuje rozwiązać problem w innej formie?

298

3.

Czy GDDKiA włączy się aktywnie w wyegze-

kwowanie zobowiązań dotychczasowego wykonawcy

Alpine Bau w stosunku do gmin, których infrastruk-

tura, a zwłaszcza drogi gminne, została zniszczona?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

(nr 18361)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie połączenia żłobków

z przedszkolami

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas ostatnich

spotkań z władzami samorządowymi coraz częściej

poruszany zostaje temat łączenia przez samorządy

żłobków z przedszkolami.

Samorządowcy twierdzą,

że nie ma przeszkód, aby przedszkole i żłobek funk-

cjonowały w jednym budynku i korzystały ze wspól-

nej szatni, stołówki lub toalety, a to niewątpliwie

przyczyniłoby się do daleko idących oszczędności

w utrzymaniu przedmiotowych placówek.

Mając na uwadze powyższe, chciałabym prosić

1.

Czy ministerstwo dostrzega wyżej opisany

problem?

2.

Czy ministerstwo planuje zmianę przepisów

prawa, tak by umożliwić samorządom łączenie żłob-

ków i przedszkoli?

3.

Czy ministerstwo dysponuje wiedzą, jakiego

rzędu byłby oszczędności dla budżetu samorządów

z tego tytułu?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

Kościan, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18362)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zmian w Grupie Azoty

Szanowny Panie Ministrze!

Decyzja o odwołaniu

prezesa Zarządu Grupy Azoty jest dla nas osobiście,

dla załogi i społeczeństwa miasta Tarnowa komplet-

nie niezrozumiała i nielogiczna.

Tak dalece, że nie

braliśmy poważnie pod uwagę takiej możliwości.

Jak

można było bowiem przypuszczać, że człowiek, który

dokonał trudnej sztuki konsolidacji kilku spółek ob-

szaru wielkiej syntezy chemicznej, spowodował, że

powstał podmiot największy w Europie, o istotnym

znaczeniu na świecie, zostanie ukarany za sukcesy.

Konsolidacja odbyła się za zgodą społeczną, wydoby-

wając niektóre firmy z trudnych sytuacji ekonomicz-

nych i pokazując kierunek wspólnego działania.

Za-

uważyli to obserwatorzy rynków, eksperci gospodar-

czy i ekonomiczni, nagradzając prezesa i grupę pre-

stiżowymi nagrodami i wyróżnieniami.

Ani prezes, ani kierowana przez niego spółka nie

zasłużyły na tak niesprawiedliwe potraktowanie.

Czujemy się oszukani i pokrzywdzeni.

Panie Ministrze!

Jako nadzorujący działania pod-

ległych Panu spółek powinien Pan wiedzieć o podej-

mowanych decyzjach.

Dlatego zwracamy się do Pana

z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji i przedsta-

wienie dalszych planów działania.

Interesuje nas

Pańskie stanowisko w sprawie odwołania prezesa,

ale także w sprawie siedziby Grupy Azoty: Czy zgod-

nie z obowiązującymi zapisami statutu siedzibą gru-

py pozostanie Tarnów?

Czy będą kontynuowane pla-

nowane wcześniej w Tarnowie inwestycje (centrum

naukowo-badawcze, zakup Siarkopolu)?

Czy Grupa

Azoty jest bezpieczna, nie grozi jej wrogie przejecie,

posiada odpowiednie zabezpieczenia?

Czy pracowni-

cy tarnowskiej spółki mają gwarancję zatrudnienia?

Nie dopuszczamy możliwości utraty pozycji wy-

pracowanej przez tarnowską spółkę.

Chcemy uzyskać

satysfakcjonujące nas stanowisko w drodze porozu-

mienia.

Rozumiemy cenę konsolidacji, ale nie rozu-

miemy kary za uratowanie statusu konsorcjum i po-

zycji polskiej chemii na świecie.

Z poważaniem

Poseł Urszula Augustyn

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

(nr 18363)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie przekształcania dzielnic miast

Szanowny Panie Ministrze!

Radni Jarocina w Wiel-

kopolsce podjęli uchwałę o powołaniu w miejsce zli-

kwidowanych dzielnic (rad osiedli) sześciu sołectw na

terenie miasta.

Utworzony dla tych sołectw fundusz

sołecki miał poprawić sytuację budżetową gminy.

Prawo stanowi, że gmina otrzymuje zwrot części wy-

datków wykonanych w ramach tego funduszu z bu-

dżetu państwa.

Jak podaje serwis samorządowy PAP, wojewoda

wielkopolski uznał uchwały Jarocina tworzące sołe-

ctwa za nieważne.

Uzasadnił to tym, iż Jarocin jako

299

jedna z większych w Wielkopolsce jednostek na pra-

wach miejskich nie ma umocowania prawnego do

tworzenia wiejskich jednostek pomocniczych.

W związku z powyższą sytuacją zwracamy się do

1.

Czy w miastach można tworzyć zamiast dziel-

nic czy rad osiedli sołectwa?

2.

Na jakich warunkach samorządy mogą doko-

nywać wspomnianych zmian?

3.

W miastach jakiej wielkości można tworzyć so-

łectwa?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

oraz grupa posłów

(nr 18364)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie sposobu obliczania dotacji

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z ustawą z dnia

lonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących

nosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota prze-

widziana na niepełnosprawnego ucznia przedszkola

wencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samo-

rządu terytorialnego – pod warunkiem że osoba pro-

wadząca niepubliczne przedszkole poda organowi

do Pani Minister z pytaniami:

(nr 18365)

do ministra gospodarki

w sprawie wprowadzenia uregulowań

dotyczących odwróconej hipoteki

Szanowny Panie Ministrze!

Z rozwiązania, jakim

jest hipoteka odwrócona, korzystają najczęściej osoby

w podeszłym wieku.

Polega ona na tym, iż zamrożo-

ny kapitał w postaci nieruchomości upłynnia się,

sprzedając go bankowi.

Ten w zamian nie przekazu-

je nam od razu zapłaty, lecz dożywotnią rentę.

Jej

przewidywana przez bank wartość wynosi od 30 do

70% wartości nieruchomości.

W związku z zapytaniami mieszkańców w sprawie

wprowadzenia tych rozwiązań w polskim prawodaw-

1.

Kiedy zostaną zaproponowane konkretne roz-

wiązania dotyczące hipoteki odwróconej?

Od kiedy

osoby zainteresowane będą mogły korzystać z tych

rozwiązań?

2.

Jakie będą podstawowe założenia zapowiada-

nych rozwiązań hipoteki odwróconej?

3.

Jakie ograniczenia wobec banków zostaną

wprowadzone, tak aby nie wykorzystywały one trud-

nej sytuacji seniorów w Polsce?

4.

Jakie korzyści i zagrożenia niesie ze sobą od-

wrócona hipoteka?

5.

Czy w przepisach zostaną ujęte oba sposoby

spłaty: renta dożywotnia oraz model kredytowy?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

300

Interpelacja

(nr 18366)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie konieczności podjęcia prac

dotyczących naprawy systemu finansowania

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wynika ze spra-

wozdania przedstawionego przez Krajową Radę Ra-

diofonii i Telewizji za rok 2012 podczas posiedzenia

wpływy z tytułu opłaty abonamentowej wynosiły 550

Jak widać, dzięki wysiłkom m.in. Poczty Polskiej,

KRRIT, a także samych nadawców, udało się chodź

trochę odwrócić niekorzystny trend, jaki dotychczas

panował w poborze opłat abonamentowych.

Niemniej

jednak mimo wzrostu wpływu z przedmiotowych

opłat w dalszym ciągu istnieje duży odsetek społe-

czeństwa, który uchyla się od obowiązku uiszczania

opłat za korzystanie z usług radiowo-telewizyjnych.

W 2012 r. według szacunków KRRIT abonament za-

płaciło jedynie 1,7 mln gospodarstw domowych,

a powinno było to zrobić ok. 4 mln.

Jak przedstawio-

no w sprawozdaniu, strata wpływów abonamento-

wych w 2012 r. z tytułu używania niezarejestrowa-

nych odbiorników wynosiła ok. 1,6 mln zł.

Ponieważ Polska ma jeden z najniższych wskaź-

ników poboru, ściągalności opłat abonamentowych,

zasadne wydaje się podjęcie prac związanych z na-

prawą obecnie obowiązującego systemu finansowa-

nia mediów publicznych.

Warty zaznaczenie jest rów-

nież fakt, iż w dalszym ciągu obecnie obowiązujący

system jest niewystarczający i mało skuteczny, gdyż

spory odsetek polskiego społeczeństwa, mimo posia-

danych odbiorników radiowo-telewizyjnych, nie reje-

struje ich, wobec czego nie płaci abonamentu.

1.

Jakie działania zamierza podjąć resort, aby

ściągalność opłaty abonamentowej była wyższa niż

dotychczas i kształtowała się w granicach np. 90%?

2.

Jakie działania planuje podjąć resort celem na-

prawy obecnego systemu finansowania mediów pub-

licznych?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

Oława, dnia 27 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18367)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie trwających prac nad ustaleniem

za pracę

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z rozpo-

częciem prac nad ustaleniem wysokości płacy mini-

malnej na rok 2014 zwracam się do Pana ministra

z interpelacją.

Zgodnie z komunikatem ministerstwa na podsta-

wie szacowanych prognoz ekonomicznych minimalne

wynagrodzenie powinno wzrosnąć o 80 zł i w konse-

kwencji wynosić 1680 zł.

Ustalając wynagrodzenie,

wzięto pod uwagę takie pochodne jak szacunkowy

wzrost inflacji w 2014 r. o 2,4%, wzrost PKB o 2,5%,

a także wskaźnik weryfikacyjnego zastosowania

w odniesieniu do obowiązującej wysokości minimal-

nego wynagrodzenia.

W ocenie pracodawców wzrost

płacy minimalnej o proponowane 80 zł jest optymal-

ny, gdyż nie niesie za sobą poważniejszych konse-

kwencji finansowych, które miałyby znaczący wpływ

na politykę budżetową przedsiębiorstw.

Jednak w ocenie związków zawodowych propono-

wana kwota w stosunku do stałego wzrostu cen żyw-

ności, pogarszającego się stylu życia wielu Polaków

oraz wzrostu cen rachunków gospodarczych jest nie-

adekwatna i wysoce niewystarczająca.

Wobec czego

związki zawodowe proponują wzrost płacy minimal-

nej o 120 zł, co w konsekwencji daje kwotę wynagro-

dzenia w wysokości 1720 zł.

Ponadto związki zawo-

dowe domagają się podniesienia pracowniczych kosz-

tów uzyskania przychodów oraz podniesienia kwoty

wolnej od podatku.

Jak pokazały dotychczasowe roz-

mowy, każda ze stron optuje przy swojej propozycji i,

co istotniejsze, nic nie wskazuje na to, aby wypraco-

wano wspólne stanowisko.

Wobec tego zachodzi pytanie, która z przedsta-

wionych opcji zostanie przez resort przyjęta.

Jeśli

bowiem do 15 lipca br. Komisja Trójstronna nie doj-

dzie do konsensusu, decyzję o kwocie wzrostu wyna-

grodzenia minimalnego będzie zmuszona podjąć

Rada Ministrów.

Wobec tego zwracam się z pytaniami:

1.

Jaką kwotę płacy minimalnej zaproponuje re-

sort, jeśli komisja nie dojdzie do wypracowania

wspólnego stanowiska?

2.

Jaka kwota płacy minimalnej w ocenie resortu

jest wystarczająca na pokrycie miesięcznych kosztów

związanych z samodzielnym utrzymaniem się?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

301

Interpelacja

(nr 18368)

do ministra zdrowia

w sprawie toczących się prac

zdrowotnymi, które w ostatnim czasie

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z faktem

rozpoczęcia przez resort prac nad dodatkowym ubez-

pieczeniem zdrowotnym i wątpliwościami, które wo-

kół sprawy powstają, zwracam się z interpelacją.

W chwili obecnej ok. 30 mld zł rocznie wydają Po-

lacy z własnej kieszeni na prywatne wizyty i badania

lekarskie, gdyż nie otrzymują opieki medycznej w ta-

kim stopniu, w jakim wymagają lub w jakim przewi-

dują europejskie standardy.

Niestety mimo wprowa-

dzenia szeregu reform mających niewątpliwie na celu

ulepszenie służby zdrowia w dalszym ciągu pacjenci

zmuszeni są czekać na wizytę u lekarza specjalisty

w wielu przypadkach nawet po kilka miesięcy.

W wie-

lu regionach kraju umówienie się np. do lekarza oku-

listy lub kardiologa przekracza okres sześciu miesię-

cy, co w przypadku niektórych pacjentów i ich scho-

rzeń ma znaczący wpływ na pogorszenie się ich stanu

zdrowia.

Wprowadzenie dodatkowego ubezpieczenia zdro-

wotnego spowoduje, iż spośród wszystkich usług, któ-

re obecnie otrzymują pacjenci w ramach opłacania

składek ZUS, trzeba będzie wyszczególnić te, które

będą zagwarantowane jedynie dla tych pacjentów,

którzy zdecydują się na dodatkowe ubezpieczenie

zdrowotne.

Obawiam się, że taka sytuacji spowoduje to, iż tak

naprawdę w praktyce dostęp do usług medycznych

będzie ograniczony lub zawęzi się do osób, które stać

będzie na wykupienie dodatkowego ubezpieczenia

zdrowotnego.

Biorąc pod uwagę fakt, iż w kraju

w dalszym ciągu jest spory odsetek rodzin, które

utrzymują się z minimalnego wynagrodzenia, wyku-

pienie dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego z pew-

nością może stanowić dla nich kłopot.

Należy w tym

nych, których najzwyczajniej w świecie nie stać bę-

dzie na wykupienie dodatkowego ubezpieczenia.

Po-

nadto wyodrębnienie z dotychczasowego koszyka

usług gwarantowanych tych, które otrzymywać będą

jedynie ci ubezpieczeni dodatkowo, spowoduje de fac-

to uszczuplenie dotychczasowych usług obecnym

świadczeniobiorcom i w konsekwencji utrudni dostęp

do służby zdrowotnej.

1.

Czy w ocenie resortu wprowadzenie planowa-

nych zmian w sposób rzeczywisty ułatwi Polakom

dostęp do służby zdrowia?

2.

Czy na te zmiany stać będzie przeciętnie zara-

biającą polską rodzinę?

3.

Jakie świadczenia znajdą się w tzw. koszyku

usług gwarantowanych?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

(nr 18369)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów

selskiego zwrócili się pracownicy służby bezpieczeń-

stwa i higieny pracy z prośbą o pomoc w sprawie ich

zdaniem krzywdzących zapisów ujętych w rozporzą-

Zgodnie z ww. rozporządzeniem stanowisko specja-

objąć osoba posiadająca wyższe wykształcenie o kie-

runku lub specjalności w zakresie bezpieczeństwa

i higieny pracy albo osoba mająca studia podyplomo-

we w zakresie bhp oraz co najmniej rok stażu pracy

w służbie bhp.

Podobnie jest w przypadku stanowiska

starszego specjalisty, gdzie wymagany jest 3-letni

staż pracy w służbie bhp, oraz w przypadku stanowi-

ska głównego specjalisty, którego staż pracy powi-

nien wynosić 5 lat.

Powyższe stanowiska wymagają

wyższego wykształcenia, co z racji sprawowanych

funkcji i wysokiej odpowiedzialności jest oczywiste

i zrozumiałe.

Jednak w chwili obecnej niestety dość częstą prak-

tyką jest kończenie studiów na kierunkach znacznie

odbiegających od spraw z zakresu bhp, a następnie

uzupełnienie wykształcenia poprzez studia podyplo-

mowe w zakresie bhp.

z absurdalną sytuacją, w której osoba posiadająca

wyższe wykształcenie np. o kierunku humanistycz-

nym, uzupełnionym o podyplomowe studia z zakresu

bhp, ceniona jest wyżej w randze umiejętności niż

technik bhp posiadający niejednokrotnie wieloletnie

doświadczenie zawodowe.

Kolejnym absurdem jest to, iż w świetle obowią-

zujących przepisów technicy bhp mogą pełnić stano-

wiska inspektora oraz starszego inspektora ds. bhp

jedynie na terenie firm, w których są zatrudnieni.

Biorąc pod uwagę fakt, iż mogą wykonywać swoje

obowiązki w zakładach pracy, w których są zatrud-

nieni, a nie mogą ich pełnić jako specjaliści w innych

podmiotach na podstawie umowy-zlecenia, jest ku-

riozalne i wydaje się niedorzeczne.

302

Powyższe kryteria w sposób oczywisty wydają się

krzywdzące dla techników bhp z wieloletnim do-

świadczeniem (często nawet 20-, 30-letnim), których

wiedza i wykształcenie opierają się na ukończeniu

wnikliwych kursów technicznych, kursów, które nie

są realizowane w tym samym wymiarze w przypad-

ku studiów uzupełniających.

Pragnę ponadto wskazać, iż jedynie odpowiednie

przygotowanie techniczne oraz wieloletnia praktyka

zawodowa pozwalają na bezpieczne wykonywanie za-

wodu.

Nieracjonalny zatem wydaje się fakt, iż spe-

cjalista bhp ze średnim wykształceniem i wieloletnim

doświadczeniem zawodowym nie może świadczyć

swoich usług na umowę-zlecenie w innym zakładzie

pracy aniżeli ten, w którym jest zatrudniony jako

starszy specjalista.

1.

Dlaczego technicy bhp mogą pełnić swoje obo-

wiązki jako starsi inspektorzy jedynie w zakładach

pracy, w których są zatrudnieni?

2.

Dlaczego nie mogą podjąć pracy na podstawie

umowy-zlecenia na świadczenie takich samych usług

jak w swojej pracy?

3.

Czy i jakie działania zamierza podjąć resort

w sprawie kryteriów określających obejmowanie sta-

nowisk w służbie bezpieczeństwa i higieny pracy?

4.

Czy w ocenie resortu wiedza zdobyta poprzez

studia uzupełniające jest większa niż wiedza wielo-

letniego specjalisty z zakresu bhp?

Z poważaniem

Poseł Roman Kaczor

(nr 18370)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie utrzymania trwałości projektów

finansowania

Szanowny Panie Ministrze!

Podkarpackie Stowa-

rzyszenie Samorządów Terytorialnych przesłało na

mój adres stanowisko dotyczące trudnej sytuacji,

w jakiej znalazły się gminne zakłady komunalne

w gminach, która z nielicznymi wyjątkami weszła

zobowiązane do zorganizowania odbioru odpadów

komunalnych od właścicieli nieruchomości.

Z przed-

siębiorcą wybranym w drodze przetargu zostaną czy

też zostały podpisane umowy na wykonywanie tych

zadań.

Niestety, gminne zakłady gospodarki komu-

nalnej jako samorządowe zakłady budżetowe nie mo-

gły i nie mogą przystępować do przetargu.

W latach 2007–2013 w ramach działania 321:

skiej, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiej-

skich na lata 2007–2013, samorządy składały wnio-

ski do urzędów marszałkowskich o przyznanie pomo-

cy na zakup sprzętu.

Wiele rzeczonych zakładów

komunalnych skorzystało z tej możliwości.

Wnioski

składano w roku 2009, a w 2010 r. zostały one zwe-

ryfikowane i zakwalifikowane.

Dzięki dofinansowa-

niu zakłady komunalne zakupiły sprzęt w wysokości

75% kosztów kwalifikowanych.

Problem w tym, iż beneficjenci będący samorządo-

wymi zakładami budżetowymi nie będą mogli utrzy-

mać trwałości projektu.

Oczywiście wiele zakładów

przekształciło się w spółkę prawa handlowego, akcyj-

ną czy z ograniczoną odpowiedzialnością i bierze

udział w przetargach na odbiór odpadów komunal-

nych od mieszkańców.

Jednak w swoim wystąpieniu

mam na myśli te zakłady komunalne, które nie uległy

przekształceniu, a na rynku nie ma odpadów przemy-

słowych czy niebezpiecznych, którymi zakłady komu-

nalne w dalszym ciągu mogłyby się zajmować.

W odniesieniu do powyższego zwracam się do

1.

Czy Pan Minister posiada wiedzę, czy zakłady

komunalne, które nie będą miały możliwości reali-

zowania projektów, na które uzyskały pieniądze,

będą musiały zwracać otrzymane środki?

2.

Jakie stanowisko w przedmiotowym temacie

zajmuje Pan Minister jako prowadzący Program Roz-

woju Obszarów Wiejskich?

3.

Czy zakłady komunalne będą mogły zostać

racji bez konieczności zwrotu otrzymanej pomocy lub

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18371)

do prezesa Rady Ministrów

Państwowego Instytutu Wydawniczego

Szanowny Panie Premierze!

Ostatnie lata przy-

niosły niepokojące wydarzenia na rynku wydaw-

niczym: likwidację, a następnie ogłoszenie upadło-

ści Wydawnictwa Wiedza Powszechna, likwidację

Wydawnictw Naukowo-Technicznych, Wydawni-

ctwa Ossolineum czy Państwowego Instytutu Wy-

dawniczego.

303

Państwowy Instytut Wydawniczy, jedno z najstar-

szych i najbardziej zasłużonych polskich wydaw-

nictw, został postawiony w stan likwidacji niemal

dokładnie rok temu.

W 2011 r. zapowiedź rozpoczęcia

likwidacji PIW przez ministra skarbu państwa wzbu-

dziła liczne protesty czytelników, przedstawicieli

świata kultury, a także polityków.

Protest poparł

również Pan Premier, zapowiadając, że pochyli się

nad tą sprawą.

Na polecenie Pana Premiera mini-

sterstwo skarbu i ministerstwo kultury miały wy-

pracować formułę, która uchroni dorobek założonego

w 1946 r. wydawnictwa przed rozproszeniem i pozwo-

li na kontynuację rozpoczętych serii.

Likwidacja in-

stytutu rozpoczęła się na podstawie decyzji ministra

skarbu państwa z dnia 16 lutego 2012 r.

Do dnia dzi-

siejszego, mimo wielu zapowiedzi ministra kultury

i dziedzictwa narodowego, nie podjęto działań w kie-

runku ochrony dorobku tej instytucji.

Nadal nie wia-

domo, jakie będą dalsze losy PIW.

Przyszłość PIW

będącego przedsiębiorstwem państwowym zależy od

ministra skarbu państwa, który jest jego właścicie-

lem, i ministra kultury i dziedzictwa narodowego,

który powinien podjąć decyzję w kwestii zagospoda-

rowania dorobku wydawnictwa.

Rok temu minister

Bogdan Zdrojewski mówił, że w sprawie przyszłości

PIW rozpatruje trzy warianty postępowania.

Pierw-

szy z nich zakłada przekształcenie PIW w autono-

miczny zespół Biblioteki Narodowej.

Drugi scena-

riusz zakłada podzielenie dorobku wydawnictwa po-

między Instytut Książki a Bibliotekę Narodową.

Instytut Książki kontynuowałby wydawanie serii

PIW-owskich, a zasoby, jak prawa autorskie, przeję-

łaby BN.

Trzeci scenariusz to powołanie odrębnej

instytucji, która przejęłaby nie tylko zasoby PIW, ale

też innych instytucji, które są w chwili obecnej w sytu-

acji zagrożenia rozproszeniem dorobku (np. Ossoli-

neum czy Państwowe Wydawnictwo Muzyczne).

De-

cyzja miała zapaść do końca 2012 r.

Do dnia dzisiej-

szego decyzji w tej sprawie nie znamy.

Wobec braku działań rządu ruch Obywateli Kul-

tury wystąpił w ostatnim czasie do ministerstwa kul-

tury, proponując powołanie Polskiej Akademii Lite-

ratury, która obejmie dorobek najważniejszych pań-

stwowych wydawnictw – Ossolineum, PIW.

Miałaby

ona przejąć prawa do książek i serii powstałych ze

środków publicznych i wydawać je w nowych opraco-

waniach krytycznych zarówno w formie e-booków,

jak i analogowych książek.

Towarzyszyłby temu pro-

gram przekazywania do domeny publicznej twórczo-

ści najważniejszych polskich pisarzy.

Spotkało się to

z brakiem reakcji Ministerstwa Kultury i Dziedzi-

ctwa Narodowego.

Panie Premierze, marka PIW przez lata dawała

gwarancję doskonale przygotowanych do edycji ksią-

żek klasycznych i współczesnych.

Pytanie o przy-

szłość PIW to pytanie o prawa autorskie do książek,

tłumaczeń, opracowań i serii wydawniczych, biblio-

tekę tzw. żelaznych egzemplarzy, czyli prawie 8 tys.

wydanych przez PIW książek oraz należące do wy-

dawnictwa znaki towarowe, w tym jego prostokątne

logo, znane kiedyś każdemu polskiemu inteligentowi.

PIW, wydawnictwo w stanie likwidacji, stara się kon-

tynuować działalność wydawniczą, zdając sobie spra-

wę, jak ważna dla utrzymania wartości znaku towa-

rowego PIW wycenionego przez rzeczoznawcę na

milion złotych jest ciągłość publikacji.

Nie ulega bo-

wiem wątpliwości, że zaprzestanie działalności wy-

dawniczej spowodowałoby drastyczny spadek warto-

ści znaku towarowego.

Na skutek likwidacji wydaw-

nictwo straciło jednak swój prestiż.

Kliku agentów

odebrało PIW prawa do publikacji dzieł swoich auto-

rów.

Tak stało się chociażby w przypadku Milana

Kundery.

1.

Dlaczego podjęto decyzję o likwidacji PIW, jed-

nego z najbardziej zasłużonych państwowych wydaw-

nictw, bez uprzedniego stworzenia konkretnego pla-

nu działania dla tej instytucji?

2.

Jakie działania podjął rząd w celu ochrony do-

robku wydawniczego (w tym praw autorskich) likwi-

dowanych instytucji kultury?

3.

Kiedy zostanie podjęta ostateczna decyzja

w sprawie sposobu zagospodarowania dorobku wy-

dawnictwa?

4.

Czy rozpatrywany jest również pomysł powo-

łania Polskiej Akademii Kultury?

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

Wrocław, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18372)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nauczania informatyki

Szanowna Pani Minister!

Proces nauczania bę-

dzie można uznać za zrealizowany, jeśli zostaną speł-

nione określone warunki – właściwe przygotowanie

nauczycieli, dobrze wyposażony warsztat pracy oraz

wiele innych istotnych czynników wpływających na

wszechstronny i harmonijny rozwój młodego człowie-

ka.

W dobie ogromnego rozwoju techniki i cywilizacji

ważne jest, aby treści nauczania przekazywane były

nie tylko w sposób werbalny na zasadzie wykładu,

ale także wspomagane były obrazem, dźwiękiem,

muzyką czy filmem.

Te różnorodne formy pozwalają

uczniowi w bardziej przystępny sposób opanować

przekazywany materiał kształcenia oraz rozbudzają

jego dodatkowe predyspozycje.

Zadaniem każdego

nauczyciela powinno być wprowadzenie aktywizują-

cych metod nauczania, dzięki którym uczeń podczas

304

lekcji nie jest jedynie biernym słuchaczem, ale także

uczy się samodzielnego zdobywania informacji oraz

wykorzystania ich podczas pojawiającego się proble-

mu czy zadania.

Celem stawianym współczesnej edukacji jest przy-

gotowanie do aktywnego i odpowiedzialnego życia

zdobyć wiedzę i umiejętności umożliwiające swobod-

ne posługiwanie się komputerem oraz jego oprogra-

mowaniem.

Informatyka jest stosunkowo młodą dziedziną

nauki.

Praca z komputerem umożliwia aktywny

udział ucznia w procesie dydaktyczno-wychowaw-

czym oraz wspomaga poznawanie otaczającej rze-

czywistości.

Młodzież uczy się gromadzenia, prze-

chowywania, przetwarzania oraz wykorzystania

zdobytych informacji.

Szybki rozwój technologii informacyjnej wymusza

właściwe przygotowanie nauczycieli tego przedmio-

tu.

Oprócz posiadanej wiedzy merytorycznej powin-

ni posiadać także odpowiednie predyspozycje do

przekazywania jej swoim podopiecznym.

To do ich

zadań należy rozbudzanie u uczniów zainteresowań

informatycznych oraz stworzenie odpowiednich wa-

runków do zdobycia umiejętności z zakresu wykorzy-

stania oprogramowania komputerowego do codzien-

nych zadań.

Obowiązująca podstawa programowa przewiduje

dwie godziny informatyki w klasach IV i V szkoły

podstawowej, ale w VI już tylko jedną.

W planie na-

uczania gimnazjalistów spotykamy tylko po dwie go-

dziny w klasie I i II, natomiast w ostatnim roku na-

uki takich lekcji nie ma w ogóle.

Jak przewidują au-

torzy podstawy, uczniowie przez ten czas nauczą się

wszystkich potrzebnych we współczesnym świecie

umiejętności komputerowych, m.in. tworzenia pre-

zentacji multimedialnych, wykorzystania progra-

mów tekstowych oraz arkusza kalkulacyjnego do

rozwiązywania zadań rachunkowych.

W praktyce jednak wygląda to zupełnie inaczej.

Przy ograniczeniu do jednej godziny tygodniowo

przedmiotu możliwość przekazania młodzieży odpo-

wiedniego zakresu wiedzy jest mało realna.

W związ-

ku z tym istnieje zagrożenie, że znajomość takich

zagadnień jak spam, wirusy, oszustwa transakcyjne

czy ochrona danych będzie znikoma, co w krótkim

czasie może zagrozić całemu społeczeństwu.

Jak podaje Europejski Urząd Statystyczny, cho-

ciaż zajęcia z informatyki są już w szkole standar-

dem, to jednak nie wyposażają uczniów w niezbędne

kompetencje.

Umiejętność użycia podstawowych for-

muł arytmetycznych w arkuszu kalkulacyjnym w Ex-

celu deklaruje 70% Polaków w wieku 16–24 lata.

Umiejętność sporządzenia prezentacji w PowerPoin-

cie zadeklarowało tylko 46%.

Biorąc pod uwagę, jak

kluczowe są to umiejętności, to za mało.

Jak wynika z badań psychologów, część problemu

stanowią sami nauczyciele.

Są to zazwyczaj osoby,

które tylko uzupełniły swoje studia o kurs informa-

tyki, a przekazywane przez nich treści są w nieatrak-

cyjny i trudno przyswajalny sposób.

W konsekwencji

dziecko na informatyce myśli wyłącznie o tym, żeby

nauczyciel się odwrócił i żeby mogło pograć w grę.

Dodatkowo problemem staje się także niewystar-

czająca ilość komputerów w pracowniach informa-

tycznych, co powoduje, że uczeń nie jest w stanie za-

stosować przekazanej wiedzy w praktyce.

Jak podaje

„Gazeta Prawna”, spory odsetek młodych ludzi nie

radzi sobie nawet z podstawami informatyki, zamy-

kając sobie w ten sposób drzwi do kariery w dzisiej-

szym cyfrowym świecie.

opisanej sprawie?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej zamie-

rza zwiększyć liczbę godzin informatyki w szkołach

w celu umożliwienia pełnej realizacji programu na-

uczania młodzieży, która przy obecnie niewielkiej

liczbie godzin nie jest w pełni możliwa?

3.

Czy ministerstwo planuje przeprowadzenie

kontroli mających na celu sprawdzenie wyników

kształcenia uczniów z technologii informatycznej?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18373)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie doniesień medialnych

na temat pozyskiwania przez spółkę

CAM Media intratnych kontraktów

na obsługę medialną instytucji publicznych

Według pojawiających się w ostatnich dniach do-

niesień medialnych, m.in. ze stron Wprost.pl oraz

Tvn24.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych płaci-

ło średnio 618 tys. zł konsorcjum, w skład którego

wchodziła spółka CAM Media, za zorganizowanie

jednej konferencji podczas prezydencji w UE.

Według

powyższych informacji resort za 55 konferencji miał

zapłacić konsorcjum 34 mln zł.

W publikacji tygodni-

ka „Wprost” pojawiły się również sugestie, że spółka

pozyskiwała inne intratne zamówienia od instytucji

publicznych na zasadach mogących budzić poważne

wątpliwości.

Podano również przykłady niezwykle

wygórowanych cen za realizację różnych zleceń i kon-

traktów.

Działalność spółki, która zgodnie z donie-

sieniami medialnymi osiągnęła niebywały sukces

finansowy po wygranych przez Platformę Obywatel-

ską wyborach w 2007 r., budzi poważne wątpliwości

i wymaga sprawdzenia, ile ministerstw oraz podle-

głych im podmiotów korzystało z jej usług w czasie

305

kierowania państwem przez rząd Donalda Tuska

i czy rzeczywiście zlecenia te były opłacane zgodnie

z ekonomiką wydatkowania środków publicznych.

1.

Jakie usługi i zlecenia wykonywała na rzecz

Państwa instytucji firma CAM Media SA?

2.

Na jaką kwotę opiewały wszystkie usługi zlecane

firmie CAM Media SA przez Państwa instytucje?

3.

Ile ze zleceń dla firmy CAM Media SA wyni-

kało z przetargów, a ile było zlecanych z tzw. wol-

nej ręki?

4.

Jakie zlecenia i usługi wykonywały dla Pań-

stwa firmy lub podmioty powiązane z CAM Media

w sposób właścicielski lub powiązane z tą firmą

w inny przewidziany prawem sposób?

Z poważaniem

Posłowie Jerzy Polaczek

i Andrzej Adamczyk

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18374)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie doniesień medialnych

kierowania państwem przez rząd Donalda Tuska

cane firmie CAM Media SA przez Państwa insty-

tucje?

ręki?

(nr 18375)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie doniesień medialnych na temat

Tvn24.pl. Ministerstwo Spraw Zagranicznych płaci-

306

(nr 18376)

do ministra środowiska

w sprawie doniesień medialnych na temat

(nr 18377)

do ministra gospodarki

w sprawie doniesień medialnych na temat

307

Interpelacja

(nr 18378)

do ministra finansów

w sprawie doniesień medialnych na temat

(nr 18379)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie doniesień medialnych na temat

308

Interpelacja

(nr 18380)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie doniesień medialnych na temat

(nr 18381)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie doniesień medialnych na temat

309

Interpelacja

(nr 18382)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie doniesień medialnych na temat

(nr 18383)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie doniesień medialnych na temat

nomiką wydatkowania środków publicznych.

310

Interpelacja

(nr 18384)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie doniesień medialnych na temat

Poseł Jerzy Polaczek

i Andrzej Adamczyk

(nr 18385)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie doniesień medialnych na temat

311

Interpelacja

(nr 18386)

do ministra zdrowia

w sprawie doniesień medialnych na temat

(nr 18387)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie doniesień medialnych na temat

312

Interpelacja

(nr 18388)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie doniesień medialnych na temat

(nr 18389)

do ministra skarbu państwa

w sprawie doniesień medialnych na temat

313

Interpelacja

(nr 18390)

do ministra obrony narodowej

(nr 18391)

do ministra transportu,

w sprawie doniesień medialnych na temat

314

Interpelacja

(nr 18392)

do ministra środowiska

w sprawie ustawy o zmianie ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Ochrona środowiska

leży w interesie każdego z nas, jednakże zbytnia

komplikacja przepisów prawa może odnieść przeciw-

ny do zamierzonego skutek.

Docierają do mnie infor-

macje od osób związanych z melioracją oraz urządze-

niami wodnymi, które sygnalizują, iż zmiany propo-

na środowisko są problematyczne.

W art. 21, 75 i 77 Prawa wodnego adresowane są

obowiązki w zakresie utrzymania wód i urządzeń

melioracji wodnych do konkretnych podmiotów.

Pro-

jekt zmiany Prawa wodnego art. 22 w ust. 1 określa

cele utrzymania wód, natomiast art. 22 ust. 1 pkt 3

– katalog robót utrzymaniowych pozwalających te

cele osiągnąć.

Niezrozumiałe jest drastyczne ograni-

czanie możliwości oraz reglamentowanie wykonywa-

nia tych obowiązków projektem zmian ustawy o ochro-

nie przyrody w art. 118 ust. 1, gdzie przewiduje się

procedurę zgłaszania regionalnemu dyrektorowi

ochrony środowiska robót konserwacyjnych nie tylko

na obszarach ochronnych wyznaczonych na podsta-

wie tej ustawy i ustawy o rybactwie śródlądowym,

ale także robót w obrębie wszystkich cieków natural-

nych w zakresie utrzymania wód i robót melioracyj-

nych wykonywanych w okresie innym niż od 1 wrześ-

nia do końca lutego.

Należy wspomnieć, iż w stosunku do robót melio-

racyjnych obowiązuje już restrykcyjna procedura co

do konieczności przeprowadzania oceny oddziaływa-

nia przedsięwzięcia na środowisko i nie ma potrzeby

przeprowadzania jeszcze jednej procedury.

Roboty

i usługi utrzymaniowe wykonywane na ciekach istot-

nych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby

cyjnej gleby i ułatwianiu jej uprawy, muszą zapewnić

sprawność systemów melioracyjnych, a w szczegól-

ności drenowań na milionach hektarów użytków rol-

nych w okresie wegetacyjnym.

W związku z powyż-

szym większość zabiegów utrzymaniowych winna

być wykonywana w okresie od kwietnia do września,

a nie, jak zaproponowano, od września do lutego.

Upalne i mokre lata sprzyjają rozwojowi roślinno-

ści w dnie i na skarpach cieku, co może zmniejszyć

jego drożność nawet o 90%.

Coraz częściej występu-

jące ulewne deszcze w okresie letnim na skutek nie-

drożności tych cieków spowodują zjawiska powodzi,

niszczenia systemów melioracyjnych i niszczenia

upraw rolnych.

Utrzymanie proponowanych zapisów

przedłuży o co najmniej 1,5 miesiąca pełniącemu obo-

wiązki właściciela wody i urządzenia wykonanie

usług i robót zapewniających swobodny odpływ nad-

miaru wód pełnym przekrojem cieku, co może spo-

wodować wielomilionowe straty w uprawach rolnych.

Jeśli utrzymany zostanie proponowany zapis, na-

leży również sprecyzować, kto w takim przypadku

zapłaci rolnikom odszkodowania.

Nie zawsze są środ-

ki, aby uszkodzenia w dnie i skarpach cieków mogły

być usunięte w ciągu 1-go roku.

Nic nie da usunięcie

zatorów, jeśli dno i skarpy cieku nie zostaną wyko-

szone w odpowiednim czasie, a roślinność nie zosta-

nie usunięta poza linię brzegową.

Nie można też

przykładać jednej miary do cieków typu Wisła, Odra,

Bug, Narew i cieków o szerokości dna 0,4–2,0 m, sta-

nowiących zdecydowaną większość wód istotnych dla

i ułatwianiu jej uprawy.

W moim uznaniu część proponowanych zmian

przyczyni się jedynie do zwiększenia biurokracji

i zwiększenia ilości produkowanych dokumentów, co

zdecydowanie nie sprzyja ochronie środowiska.

W związku z powyższymi problemami i wątpli-

wościami zwracamy się do Pana Ministra z następu-

jącymi pytaniami:

1.

W projekcie art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie

przyrody występuje akapit: ale także w obrębie

wszystkich cieków naturalnych w zakresie utrzyma-

nia wód i robót melioracyjnych.

Czy istnieje możli-

wość, aby go uściślić i zastąpić słowami: ale także

lowanych oraz cieków o średnim przepływie z wielo-

lecia równym lub wyższym od 2m

3

/s w zakresie

utrzymania wód?

2.

Czy proponowane zmiany wynikają z unijnych

dyrektyw, czy też jest to w jakimś stopniu nadgorli-

wość ze strony ministerialnych urzędników?

3.

Czy możliwe jest wprowadzenie przepisu naka-

zującego w określonych sytuacjach wprowadzenie

ręcznego kierowania ruchem?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

i Jarosław Górczyński

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

315

Interpelacja

(nr 18393)

do ministra finansów

w sprawie podatku od dróg polnych

Szanowny Panie Ministrze!

Drogi polne na ma-

pach geodezyjnych z reguły są oznaczane symbolem:

Dr odnoszącym się do użytku gruntowego o nazwie:

drogi (§ 68 ust. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia ministra

Zgodnie z ww. rozporządzeniem do użytku ta-

kiego zalicza się grunty w granicach pasów drogo-

wych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w ro-

poz. 115), a w szczególności grunty zajęte pod: drogi

nych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładow-

czych i placów składowych.

Tym samym stwierdzić należy, że drogi polne bez

wątpienia nie korzystają ze zwolnienia z opodatko-

wania podatkiem od nieruchomości ustanowionego

poz. 844, z późn. zm.), zgodnie z którym nie podlega-

ją opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości m.in.

zlokalizowane w nich budowle.

Bardzo istotna w tej

sytuacji okazuje się treść ust. 3 pkt 7 lit. a zd.

3 za-

łącznika nr 6 do rozporządzenia ministra rozwoju

Nr 38, poz. 454) w zw. z § 68 ust. 6 tego rozporządze-

nia, zgodnie z którym grunty zajęte pod wewnętrzną

szczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumie-

niu rozporządzenia.

Grunty te wlicza się do przyle-

głego do nich użytku gruntowego.

Biorąc zatem pod uwagę ustawową definicję go-

spodarstwa rolnego zawartą w art. 553 K.c., że go-

spodarstwem rolnym są grunty rolne wraz z grunta-

mi leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządze-

niami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą sta-

nowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz pra-

wami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa

rolnego, uznać należy, iż wszystkie drogi polne (rów-

nież te oznaczone na mapach geodezyjnych symbo-

lem Dr) są w istocie gruntami zajętymi pod we-

wnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, a tym

samym w celach rozliczeniowych winny być trakto-

wane jako fragment nieruchomości, do której bezpo-

średnio przylegają.

Zgodnie z prawem drogi polne są zwolnione z opo-

datkowania podatkiem od nieruchomości na mocy

art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach i podatkach lo-

kalnych, a opodatkowane są natomiast podatkiem

rolnym.

Sprawa ta jednak budzi wiele kontrowersji, po-

nieważ gminy przyjęły praktykę, że właścicieli pol-

nych dróg, a ściślej – znajdujących się pod tymi dro-

gami gruntów, obciąża podatkiem od nieruchomo-

ści.

Praktyka ta zaczyna również być przejmowana

przez gminy, które dotąd obciążały właścicieli ta-

kich gruntów podatkiem rolnym.

Powód jest banal-

ny – większe wpływy do kasy gminy.

Czy jednak

praktyka ta jest zgodna z obowiązującym prawem?

Samorządowe kolegia odwoławcze podtrzymują de-

cyzje włodarzy gmin.

1.

Czy gminy zgodnie z prawem obciążają właści-

cieli polnych dróg podatkiem od nieruchomości?

2.

Jeśli tak, to czy wprowadzone zostaną zmiany

do ustawy, tak by drogi polne były wolne od podatku

od nieruchomości, a były obciążone podatkiem od

użytków rolnych?

3.

Jeśli odpowiedź na pyt.

1 brzmi: nie, to czy mi-

nisterstwo kontroluje samorządy pod względem po-

prawności naliczania podatków?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

(nr 18394)

do ministra zdrowia

w sprawie malejącej liczby pielęgniarek

Szanowny Panie Ministrze!

Pielęgniarka sprawu-

je opiekę medyczną nad pacjentem (m.in. pielęgnacja

pacjenta, podawanie leków, wykonywanie iniekcji,

wlewów dożylnych), asystuje lekarzowi w czasie za-

biegów, operacji, wypełnia zlecenia lekarskie w pro-

cesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji, a także zaj-

muje się szeroko rozumianą edukacją zdrowotną

Zasady i warunki wykonywania zawodu pielęg-

o zawodach pielęgniarki i położnej.

Na podstawie

art. 6 tej ustawy minister zdrowia określa rodzaj

i zakres świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych,

316

lęgniarkę albo położną samodzielnie bez zlecenia le-

karskiego.

Od kilku lat w Polsce obserwujemy, jak wskaźnik

liczby pielęgniarek maleje.

Według prognozy w 2020 r.

liczba wszystkich zarejestrowanych pielęgniarek

spadnie o ponad 20 tys. Jest to głównie uwarunko-

wane ich złymi warunkami pracy.

Do wybierania

tego zawodu zniechęcają głównie niskie zarobki, jak

również złe warunki zatrudnienia, bo praca pielęg-

nością.

Często pielęgniarki muszą pracować na zmia-

ny, na rzecz zbyt wielu pacjentów naraz.

Ich praca

wymaga z jednej strony ogromnej wiedzy i doświad-

czenia, z drugiej zaś dobrej formy fizycznej.

1.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

w związku ze spadkiem liczby pielęgniarek w Polsce?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza zachęcić

do wybierania zawodu pielęgniarki?

3.

Czy ministerstwo zamierza podnieść pensje dla

pielęgniarek?

4.

Jakie działanie podjęło bądź podejmie minister-

stwo, aby poprawić warunki pracy pielęgniarek?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

(nr 18395)

do prezesa Rady Ministrów

Premiera w związku z problemem, jaki powstał

w postępowaniu o udzielenie zamówienia publiczne-

go.

Przedmiotowa inwestycja była realizowana ze

środków unijnych.

Rozliczenie jej nie byłoby możliwe

bez szczegółowego kosztorysu, w związku z czym za-

mawiający zawarł w specyfikacji istotnych warun-

ków zamówienia (SIWZ) wymóg dołączenia koszto-

rysów ofertowych do ofert składanych przez wyko-

nawców.

W sprawie tej wystosowałem już interpelację

(nr 13206), jednak odpowiedź udzielona przez preze-

sa Urzędu Zamówień Publicznych nie wyjaśniła

wszystkich niejasności.

Jednym z obligatoryjnych elementów SIWZ jest,

zgodnie z zapisami art. 36 ust. 1 pkt 12, opis sposobu

obliczenia ceny, który to, jak wynika z powyższego,

nie jest normowany przez zapisy ustawy Prawo za-

mówień publicznych.

W związku z powyższym twier-

dzeniem postępowanie zamawiającego wydaje się jak

najbardziej słuszne, gdyż zgodnie z nim zamawiający

takiego opisu dokonał.

Powyższe stanowisko znajdu-

je swoje potwierdzenie w udzielonej przez prezesa

UZP odpowiedzi na interpelację z dnia 15 kwietnia

2013 r., znak: UZP/DP/O-AGA/20021/2492/13, gdzie

czytamy: „(...) kosztorys ofertowy jest natomiast do-

kumentem, który służy ustaleniu ceny, czyli wyna-

grodzenia wykonawcy za zamawiane roboty budow-

lane, i jest odpowiedzią wykonawcy na wymagania

zamawiającego dotyczące sposobu obliczenia ceny

ofertowej”.

Na uwagę zasługują tutaj sformułowania

„ustaleniu ceny” i „wynagrodzenia wykonawcy”,

gdyż niezależnie od przyjętej formy rozliczenia cena

ofertowa, obliczona zgodnie z wytycznymi zamawia-

jącego zawartymi w SIWZ, niewątpliwie stanowi wy-

nagrodzenie wykonawcy.

Niezastosowanie się do wy-

tycznych zamawiającego stanowi o niezgodności tre-

ści oferty z SIWZ, co skutkuje odrzuceniem oferty na

wień publicznych.

1.

Czy powyższe dywagacje nie są słuszne i nie

przemawiają za prawidłowością postępowania zama-

wiającego?

2.

Jakie są podstawy prawne odrzucenia oferty

z powodu niezałączenia kosztorysu ofertowego przy

wynagrodzeniu kosztorysowym, skoro, jak prezes

UZP twierdzi, ustawa Prawo zamówień publicznych

nie reguluje kwestii wynagradzania wykonawcy?

3.

Jaka jest podstawa prawna twierdzenia, iż „co

do zasady” przewidziane w SIWZ rozliczenie wyna-

grodzenia w formie ryczałtu zwalnia wykonawcę

z przedłożenia kosztorysu ofertowego?

4.

Jak Pan Prezes ustosunkuje się do stanowiska

Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmiń-

sko-Mazurskiego w Olsztynie wyrażonego w piśmie

(znak: OW-VI.042.1.15.2012) z dnia 15 marca 2013 r.,

w którym to możemy w odpowiedzi na zadane pyta-

nie dotyczące rozliczenia i aneksowania umowy prze-

czytać: „Jeżeli formularz ofertowy będzie zawierał

pozycje, wraz z kosztami, wymienione w załączniku

do umowy, jakim jest zestawienie rzeczowo-finanso-

we operacji, i będzie obowiązywało wynagrodzenie

ryczałtowe, to będzie możliwe sporządzenie aneksu,

gdyż dokumenty będą porównywalne.

Jeżeli nato-

miast formularz ofertowy będzie zawierał jedynie

cenę za wykonanie całej operacji i będzie obowiązy-

wało wynagrodzenie ryczałtowe, wówczas nie ma

możliwości porównania zadań i kosztów w celu spo-

rządzenia aneksu”?

Posłowie Zbigniew Włodkowski

i Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

317

Interpelacja

(nr 18396)

do ministra transportu,

w sprawie wydatków poniesionych

W latach 2010, 2011, 2012 w strukturze wydatków

Krajowego Funduszu Drogowego (KFD) pojawiła się

pozycja: usługi doradcze (załącznik, tabela nr 3 pkt 7).

W 2011 r. KFD poniósł na ten cel 22 023 600,00 zł

(dwadzieścia dwa miliony dwadzieścia trzy tysiące

sześćset złotych).

Zgodnie z planem finansowym KFD

przyjętym przez ministrów transportu i finansów na

2012 r. zaplanowano na wspomniane usługi doradcze

kwotę znacząco wyższą 43 200 0100,00 zł (czterdzieści

trzy miliony dwieście tysięcy sto złotych).

W związku z powyższym wnoszę do Pana Mini-

stra o uzyskanie szczegółowej informacji na temat

tychże wydatków KFD i udzielenie odpowiedzi na

następujące pytania:

1.

Jaka jest faktyczna kwota poniesionych wydat-

ków przez KFD na usługi doradcze w 2012 r.?

2.

Jakie firmy (kancelarie prawnicze itp.) realizo-

wały zadania w zakresie wykonywania usług dorad-

czych na rzecz KFD w 2012 r.?

Proszę o pełną infor-

mację w tym zakresie z wykazem podmiotów gospo-

darczych.

3.

Proszę o wykaz tytułów umów określających

zakres realizowanych usług (opinii) wraz z wskaza-

niem nazwy podmiotu, który go opracował albo przy-

gotował.

Proszę również o wskazanie instytucji

(GDDKiA, MBTiGM, ewentualnie inne), które były

zleceniodawcami tychże usług doradczych finanso-

wanych z tej pozycji KFD.

4.

W jakim trybie zlecane były usługi doradcze na

rzecz podmiotów zewnętrznych?

Proszę o wskazanie

umów zawartych w trybie przetargowym, a także tych,

które zostały zawarte ewentualnie z wolnej ręki.

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18397)

do ministra finansów

w sprawie całkowitego obciążenia

działalności banków spółdzielczych

nowej ustawy

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

Panie Ministrze!

W ostatnich dniach przedstawio-

no nowy projekt ustawy o Bankowym Funduszu

Gwarancyjnym autorstwa Ministerstwa Finansów.

W projekcie tym zawarto zapisy o utworzeniu nowe-

go funduszu uporządkowanej likwidacji banków.

Opłata ponoszona przez poszczególne banki będzie

wynosić 0,2% aktywów ważonych ryzykiem.

Opłata

ta dołączy do dwóch innych w ramach BFG, tj. fun-

duszu stabilizacyjnego (tzw. podatku bankowego)

oraz funduszu pomocowego.

W założeniu projektowany fundusz uporządkowa-

nej likwidacji ma za zadanie ułatwić likwidację za-

grożonego upadłością banku z respektowaniem praw

klientów do ochrony złożonych depozytów w sposób

szybszy i tańszy od tradycyjnego postępowania przez

dodanie BFG uprawnień do samodzielnego znalezie-

nia dla banku nowego właściciela lub też sprzedania

części jego działalności.

Sektor bankowy w Polsce jest zróżnicowany za-

równo pod względem wielkości działających na nim

podmiotów, jak również zakresu funkcjonowania

i świadczonych usług.

Zwiększenie obciążeń sektora

bankowego po przyjęciu zaproponowanych przez Mi-

nisterstwo Finansów zmian szacowane jest obecnie

przez analityków na 13,3% zysku netto całego sekto-

ra bankowego i może być szczególnie dotkliwie od-

czuwane przez mniejsze instytucje, jakimi są np. ban-

ki spółdzielcze.

1.

Jak będzie kształtował się łącznie koszt obciążeń

dla banków spółdzielczych po wprowadzeniu zapropo-

nowanych zmian, z uwzględnieniem kosztu opłaty na

fundusz uporządkowanej likwidacji banków?

2.

Czy ministerstwo ze względu na wielkość po-

szczególnych banków zamierza wprowadzić rozróż-

nienie w wielkości zobowiązań z tytułu wpłat na fun-

dusze BFG?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

318

Interpelacja

(nr 18399)

do ministra zdrowia

w sprawie rozporządzenia nakazującego

zmianę wzoru recept

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

z ostatniego tygodnia Łódzka Okręgowa Izba Lekar-

ska posiada około 1,5 t nieważnych czystych recept.

Prawdopodobnym jest, że podobna sytuacja – na róż-

ną skalę – występuje w innych częściach kraju.

Przy-

czyną takiego stanu rzeczy jest rozporządzenie Pana

Ministra, którym wprowadzone zostały druki róż-

niące się od tych mających obowiązywać od 1 stycz-

nia 2013 r. (wprowadzone przez Ministerstwo Zdro-

wia w marcu 2012 r.) jedynie cyfrą umieszczoną

w numerze przy kodzie kreskowym NFZ (zamiast

1 ma być 2).

Ponieważ straty powstałe z tytułu nieprzydatno-

ści – zamówionych najczęściej na cały rok – przez izby

lekarskie recept są znaczne, proszę o odpowiedź na

pytania:

Jakie jest uzasadnienie dla rozporządzenia, które

naraża placówki medyczne i samych lekarzy na ogrom-

ne straty?

Kto i jaką odpowiedzialność poniesie za nieprze-

myślane i bardzo kosztowne decyzje zmieniające wzo-

ry recept?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18400)

do ministra transportu,

w sprawie raportu Najwyższej Izby Kontroli

dotyczącego ratownictwa technicznego

na kolei

Szanowny Panie Ministrze!

8 kwietnia 2013 r.

opublikowany został raport Najwyższej Izby Kontro-

li komentujący stan ratownictwa technicznego na

kolei.

Czytamy w nim m.in.: „Służby kolejowego ra-

townictwa technicznego nie są przygotowane do

nia linii kolejowych.

Brakuje im nowoczesnego sprzę-

tu, ratownicy są źle wyszkoleni, a zarządcy linii ko-

lejowych nie inwestują w rozwój zespołów ratowni-

czych.

W konsekwencji co szósta jednostka ratowni-

ctwa kolejowego utraciła gotowość operacyjną”.

Za

usuwanie skutków wypadków na kolei odpowiadają

zarządcy linii; co za tym idzie, największą odpowie-

dzialność za ratownictwo techniczne mają zespoły

ratownictwa technicznego funkcjonujące w struktu-

rach spółki PKP Polskie Linie Kolejowe SA (96% sie-

ci kolejowej w Polsce).

Jako jedno z poważniejszych zaniedbań NIK wska-

zała zaakceptowaną przez ministerstwo decyzję za-

rządu spółki z marca 2011 r., która spowodowała, że

przestano utrzymywać pasy przeciwpożarowe przy

liniach kolejowych.

Decyzja ta spowodowała znaczny

wzrost liczby pożarów lasów wznieconych przy torach

kolejowych.

W raporcie podano przykład terenu ZKL

(Zakładów Linii Kolejowych) w Sosnowcu, gdzie poża-

rów w roku 2010 było 57, a w roku 2011 – 112.

W związku z raportem NIK proszę Pana Ministra

W jaki sposób ministerstwo wyegzekwuje od za-

rządców linii kolejowych przywrócenie podległym im

jednostkom ratownictwa kolejowego gotowości ope-

racyjnej?

Kiedy ministerstwo rozważy cofnięcie swojej ak-

ceptacji dla decyzji o zaprzestaniu utrzymywania

przez spółki pasów przeciwpożarowych przy liniach

kolejowych?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 18401)

do ministra zdrowia

w sprawie powołania Komisji

Szanowny Panie Ministrze!

24 maja br. w Dzien-

niku Urzędowym Ministra Zdrowia opublikowano

zarządzenie Pana Ministra w sprawie powołania

– przy resorcie – Komisji do spraw etyki w ochronie

zdrowia.

Uzasadniając konieczność tej decyzji, użył

Pan Minister określenia, że Kodeks Etyki Lekarskiej

„wymaga korekty”.

Przewodniczącym komisji został wiceminister

zdrowia Igor Radziewicz-Winnicki.

W jej składzie

znaleźli się również pracownicy naukowi wielu pol-

skich uczelni.

Jednym z nich jest prof. Jan Hartman

reprezentujący Uniwersytet Jagielloński.

Niedawno

szeroko komentowano wypowiedź prof. Hartmana,

która padła w wywiadzie emitowanym przez jedną

z komercyjnych stacji telewizyjnych.

Profesor mówi

m.in.: „Nie ma żadnej oczywistości moralnej na rzecz

319

najmniej na płeć, a pewnie na różne inne cechy, być

Ponieważ zgodnie z zarządzeniem Komisja do spraw

etyki w ochronie zdrowia ma być organem pomocni-

czym ministra zdrowia i jej zadaniem będzie opiniowa-

nie w sprawach problemów etycznych w ochronie zdro-

wia, w szczególności w zakresie: stosowania nowych

procedur medycznych oraz wykonywania zawodów

medycznych, pragnę zapytać Pana Ministra:

Jakie przesłanki powodowały, że członkiem komi-

sji został prof. Jan Hartman, zwolennik i propagator

eugeniki?

Jakich korekt wymaga, zdaniem Pana Ministra,

obecnie obowiązujący Kodeks Etyki Lekarskiej?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 18402)

do ministra transportu,

w sprawie pobierania opłat

Zmiana z 7 listopada 2008 r. ustawy o drogach

publicznych (Dz. U. Nr 218, poz. 1391) wprowadziła

w Polsce elektroniczny system poboru opłat za prze-

jazdy po drogach.

Mimo że art. 1, ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi,

że „Korzystający z dróg publicznych są obowiązani

do ponoszenia opłat za: przejazdy po drogach krajo-

wych pojazdów samochodowych (…)” kary nakłada -

ne są na każdej bramce, co czyni ogromne kwoty tych

kar.

Kierowcy nie są w stanie ponieść takiej kary, co

wiele rodzin doprowadziło do tragedii.

Kary ponoszą

także kierowcy, którzy mają rejestrację, ale wystąpi-

ła tylko niedopłata.

Szanowny Panie Ministrze:

1.

Czy przeprowadzono analizę przyczyn powodu-

jących nałożenie kary?

2.

Jaka jest podstawa prawna karania kierowcy

na każdej bramce?

3.

Jakie jest uzasadnienie kwoty kary – 3 tys.,

przy założeniu, że nakładana jest ona na każdej

bramce?

4.

Dlaczego karę ponosi kierowca, który nie jest

właścicielem auta i nie rejestrował go z błędem

w systemie viaTOLL?

5.

Kiedy ministerstwo zrealizuje zapowiadaną

zmianę przepisów?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18403)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Dyrektor Agencji Nie-

ruchomości Rolnych w Olsztynie w audycji radiowej

Polskiego Radia Olsztyn naświetlił ogólnopolski pro-

ceder trwający już od blisko 3 lat, polegający na wy-

łudzaniu dopłat do gruntów rolnych przez osoby bez-

prawnie uprawiające grunty należące do Skarbu

Państwa.

ANR w Olsztynie zdemaskowała już kilka prób

bezprawnego obsiewania pól.

W Sztynorcie agencja

musi wynajmować ochroniarzy, którzy nie pozwalają

wjeżdżać na jej pola ciągnikom przedsiębiorcy spod

Warszawy, dobowy koszt takiej ochrony to 1000 zł.

Poza Sztynortem podobne sytuacje są w rejonie Korsz,

Kamionki, Dźwierzut czy też Nidzicy.

Zgłoszenie

sprawy Policji niewiele dało.

Uznano bowiem, iż ob-

siewanie cudzego, niemal 300-hektarowego pola ma

niską szkodliwość społeczną, w związku z czym za-

niechano jakichkolwiek działań.

Obecnie obowiązujące prawo oraz dyrektywy

unijne mówią, iż warunkiem otrzymania dopłat ob-

szarowych jest sam fakt uprawiania ziemi, bez wzglę-

du na to, kto jest jej właścicielem, ani też choćby na

to, czy faktyczny właściciel zezwala na dzierżawę

gruntu i jej obsiewanie i obkoszanie.

Luka ta stała

się motorem napędowym dla działalności przestęp-

czej osób bezprawnie uprawiających cudzą ziemię

w celach wyłudzania pieniędzy Skarbu Państwa.

Aby zatrzymać tego typu nielegalną działalność,

należy bezzwłocznie postawić tamę procederowi ob-

siewania cudzych pól i wyłudzania z tego tytułu do-

tacji unijnych.

możliwość zmiany przepisów prawa w ten sposób, aby

dopłaty z tytułu uprawiania gruntów rolnych płatnik

wypłacał dopiero po przedstawieniu właściwych do-

kumentów potwierdzających fakt władania ziemią

lub oficjalną zgodę właściciela gruntów dotyczącą jej

dzierżawy?

Poseł Zbigniew Babalski

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

320

Interpelacja

(nr 18404)

do ministra zdrowia

w sprawie zapowiedzi ograniczenia dostępu

Ubezpieczenie zdrowotne obejmuje prawo do świad-

czeń udzielonych w razie choroby lub urazu, ciąży,

robom oraz konieczności dokonania oceny stanu

zdrowia.

Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

łecznych, a warunkiem ubezpieczenia zdrowotnego

jest uiszczanie składek.

Składkę zdrowotną płaci

każda pracująca osoba, niezależnie od tego, czy za-

trudniona jest na etat, umowę zlecenia czy też pro-

wadzi działalność gospodarczą.

Wysokość składki

zdrowotnej uzależniona jest w przypadku pracowni-

ków od wysokości osiąganego dochodu, a w przypad-

ku przedsiębiorców od wartości przeciętnego wyna-

grodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

Wynagrodze-

nia z roku na rok rosną, a więc powinny rosnąć też

dochody NFZ.

Mimo to w ostatnich dniach Ministerstwo Zdro-

wia zapowiedziało, iż część usług medycznych od no-

wego roku przestanie być finansowana przez pań-

stwo.

Wiceminister Sławomir Neumann oficjalnie

potwierdził, że resort zdrowia chce ograniczyć ko-

szyk świadczeń gwarantowanych z powodu braków

w kasie Narodowego Funduszu Zdrowia.

Oznacza to

zmniejszenie zakresu bezpłatnych usług medycznych

w ramach składki zdrowotnej.

W sytuacji gdy część

świadczeń medycznych zostanie wyrzucona z koszy-

ka świadczeń gwarantowanych, pacjent będzie mu-

siał doubezpieczyć się prywatnie, wykładając pienią-

dze z własnej kieszeni.

Dodatkowo składki zdrowot-

ne, które w takim przypadku powinny się zmniej-

szyć, wzrosną i to nawet do poziomu 13,5%.

Obecnie oddajemy do NFZ 9% naszych dochodów,

a w ciągu ostatnich 10 lat średnie wynagrodzenie

wzrosło o 68%, czyli wzrosła też podstawa do nalicza-

nia składek zdrowotnych.

Coraz częstsze sięganie po

pieniądze do kieszeni obywateli powinno prowadzić

do poszerzenia koszyka świadczeń, a nowa ustawa

ma działać w przeciwnym kierunku.

Jak wynika z badań, Polacy nie są przychylni ta-

kiemu rozwiązaniu, tym bardziej że ministerstwo

rozpoczęło już pracę nad ustawą o dodatkowych

ubezpieczeniach, w świetle której firmy ubezpiecze-

niowe stałyby się głównym beneficjentem nowego

rozwiązania.

Są obszary, gdzie musi istnieć dotowanie pań-

stwa.

I zdrowie do takich obszarów należy.

Traci sens

potrzeba istnienia NFZ i opłacania urzędników, po-

nieważ i tak w wielu przypadkach trzeba korzystać

z prywatnej służby zdrowia i z recept płatnych

w 100%.

Kilka milionów ludzi, którzy pozostają bez

pracy czy pracują na umowach śmieciowych za pie-

niądze, które nie wystarczają na normalne życie,

wkrótce nie będzie miało nawet możliwości leczenia.

Należy pamiętać, że ludzie bez pracy też byli kiedyś

pracownikami i nie wolno ich pomijać, tylko dlatego,

że kolejne rządy wyprzedały majątek narodowy i zli-

kwidowały miejsca pracy.

Ciężko jest żyć w kraju,

który martwi się bardziej płynnością banku niż ro-

dziną i zdrowiem obywateli, którzy nie mają czasu

ani pieniędzy na to, by się leczyć.

Biorąc powyższe pod uwagę, zwracam się do Pana

1.

Co z prawem do bezpłatnego dostępu do usług

medycznych dla osób objętych ubezpieczeniem zdro-

wotnym?

2.

Kto zapłaci za leczenie osób bez pracy, osób

bezrobotnych?

3.

Jaki jest sens istnienia NFZ, w przypadku gdy

musimy płacić za coraz większą część świadczeń

zdrowotnych?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18405)

do ministra transportu,

w sprawie konkretnych kwot wynagrodzeń

kierownictw jednostek podległych

Ministra interpelację poselską w sprawie konkret-

nych kwot wynagrodzeń kierownictw jednostek pod-

ległych lub nadzorowanych przez ministra transpor-

do poszczególnych stanowisk.

Przedmiotowa materia interpelacji była m.in.

udziałem mojego zapytania poselskiego z dnia 15 paź-

dziernika br., na które odpowiedź Pana Ministra oka-

zała się niewystarczająca, poprzez ogólnikowe trak-

towanie przekazanych przez Pana Ministra danych

w zakresie wysokości wszystkich składników wyna-

grodzenia kierownictw jednostek podległych lub nad-

zorowanych przez ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej za okres I półrocza 2012 r.

Wobec mojego dalszego zainteresowania sprawą,

które jest przejawem troski o transparentne i rzetel-

321

ne wydatkowanie środków publicznych, zwracam się

kwot wszystkich składników wynagrodzenia, uposa-

żenia, premii, nagród (w tym nagród rocznych i oko-

licznościowych), diet i wszystkich należności, jakie

ze środków publicznych przekazano w całym 2012 r.

cje: prezesa, wiceprezesów, a także dyrektorów gene-

ralnych (w tym osoby pełniące obowiązki)?

Pytanie dotyczy wynagrodzeń niżej wymienio-

nych jednostek z rozbiciem na poszczególne stanowi-

ska (prezes, wiceprezes, dyrektor generalny) i w od-

niesieniu do poszczególnych czasookresów (rok 2012

oraz I kwartał 2013 r.):

— Centrum Unijnych Projektów Transportowych,

— Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej,

— Urzędu Lotnictwa Cywilnego,

— Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto -

strad,

— Urzędu Transportu Kolejowego,

— Polskich Kolei Państwowych.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

(nr 18406)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nadmiernych obciążeń

administracyjnych i podatkowych

dla przedsiębiorców

Premiera w sprawie nadmiernych obciążeń admini-

stracyjnych i podatkowych dla przedsiębiorców.

Mały i średni przedsiębiorca jest podstawowym

elementem, na którym opiera się nasza gospodarka.

Prowadzenie działalności gospodarczej w naszym kra-

ju nie jest takie proste.

Przedsiębiorcy od lat zwra-

cają uwagę na zbyt duże obciążenia podatkowe i nie-

jasne przepisy im towarzyszące, na zawiłe prawo,

a także na brak zachęt, np. ulg podatkowych, dla tych

firm, które chcą prowadzić np. innowacyjne badania.

Osoby i podmioty prowadzące małe i średnie przed-

siębiorstwa są traktowane marginalnie i niepoważ-

nie przez rząd.

Deklaracje kierowane w ich stronę

zazwyczaj są bez pokrycia.

Wiele z tych firm w co-

dziennej praktyce zmaga się z wieloma absurdalnymi

przepisami w zakresie gospodarczym i podatkowym

oraz zmuszonych jest ponosić olbrzymie w porówna-

niu do zysków koszty prowadzenia księgowości i ob-

sługi administracyjnej.

Prawo w tym zakresie powin-

no być jasne i nieskomplikowane, gdyż realizacja tych

niejednokrotnie skomplikowanych przepisów obciąża

te podmioty ponad racjonalną miarę i nie pozwala im

się rozwijać, co generuje straty dla polskiej gospodarki.

1.

Czy znana jest Panu sytuacja małych i średnich

przedsiębiorców w tym zakresie?

2.

Jakie działania i kiedy zamierza Pan podjąć

w celu zmiany tej sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Golba

Jarosław, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18407)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie podjęcia działań w zakresie

ochrony roślin w uprawach polowych,

Ministra w sprawie podjęcia działań w zakresie

wych, w sadach i ogrodnictwie.

W imieniu pszczelarzy zwracam się z gorącą proś-

bą do Pana Ministra o wsparcie działań w zakresie

regionu ponoszą bardzo duże straty w pszczołach

i produkcji miodu od niszczącej chemii, której uży-

wają rolnicy, sadownicy i ogrodnicy do oprysków rze-

paku, chwastów polnych i drzew owocowych.

W ciągu

sezonu pszczelarskiego, który trwa w naszych wa-

runkach przyrodniczych od kwietnia do sierpnia,

przez cały ten okres z różnych miejscowości naszych

gmin pszczelarze zgłaszają znaczące podtrucia lub

wytrucia pszczół.

Użytkownicy urządzeń oprysko-

wych, pomimo że zostali przeszkoleni, lekceważą so-

bie obowiązujące przepisy i opryskują środkami che-

micznymi kwitnące plantacje i drzewa owocowe

w czasie lotu pszczół.

Praktycznie co roku w grani-

cach 30–50% rodzin pszczelich ulega podtruciu lub

wytruciu, co oznacza, że co 3.–5. rodzina pszczela

w większym lub mniejszym stopniu zostaje podtruta.

Zatruty nektar, który pszczoły pobierają z kwitną-

cych roślin, dostaje się do jelita pszczoły, skąd prze-

nika do hemolimfy, powodując z reguły ostre zatru-

cie, które prowadzi u pszczół zwykle szybko do ich

śmierci.

Spadają one wówczas na ziemię w pobliżu

trujących roślin lub w drodze powrotnej do ula.

Uby-

tek pszczoły lotnej w rodzinie jest bardzo duży.

Cho-

322

re lub martwe pszczoły pszczelarze znajdują w są-

siedztwie zakażonych roślin, na drodze do pasieki,

w pobliżu uli i w ich wnętrzu.

Pszczelarze mają odczucie, że pszczelarstwu

i ochronie roślin nie jest po drodze.

Z jednej strony

delikatne życie, a z drugiej agresywna chemia.

W obecnych warunkach rolnicy i sadownicy nie wyob-

rażają sobie życia bez chemii, tak jak nie wyobrażamy

sobie życia bez pszczół.

Jednak rozwaga człowieka po-

winna czynić wiele, aby troska o plony nie była śmier-

telnym zagrożeniem dla przyrody, a w tym dla pszczo-

ły miodnej.

Pszczelarze, z których tylko część to rol-

nicy, muszą się czuć bezpiecznie, a rolnicy i sadownicy

powinni przykładać się do właściwego wykonania za-

biegu i w określonym czasie stosować środki chemicz-

ne, bez szkody dla zapylającej pszczoły.

Więcej – po-

winni to robić z dużą wyobraźnią.

Tylko w czystym

środowisku można produkować zdrową żywność, któ-

ra ma człowieka żywić i jednocześnie leczyć.

1.

Czy w resorcie kierowanym przez Pana Mini-

stra są prowadzone prace, aby ten stan rzeczy zmie-

nić, tak by chronić polskie pszczoły?

dzone w życie w postaci konkretnych działań ko-

rzystnych dla środowiska pszczelarskiego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Mieczysław Golba

(nr 18408)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stanowiska rządu na temat

płacy minimalnej od 2014 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Ludzie aktywni za-

wodowo, pracujący w Polsce za najniższe wynagro-

dzenie podnoszą, iż kwota z jego tytułu nie jest wy-

starczająca do normalnej egzystencji, nieurągającej

ludzkiej godności.

Jednak kwestię płacy minimalnej inaczej widzą

pracodawcy, według których zbyt wysokie podniesie-

nie najniższego wynagrodzenia spowoduje wzrost

inflacji i obniżenie konkurencyjności polskich firm.

Specjaliści twierdzą nawet, iż najniższa płaca

w wysokości proponowanej przez związki zawodowe

może zniechęcić przedsiębiorców do zwiększania za-

trudnienia oraz że ucierpieć mogłyby na tym zwłasz-

cza biedniejsze regiony i osoby o bardzo niskich kwa-

lifikacjach.

W zgodzie z obowiązującym prawem rząd powi-

nien do 15 czerwca br. przedstawić Komisji Trój-

stronnej oficjalną propozycję wysokości minimalnego

wynagrodzenia na przyszły rok.

Na wypracowanie wspólnego stanowiska komisja

ma czas do 15 lipca.

Jeśli partnerzy społeczni nie

dojdą do porozumienia, wówczas rząd samodzielnie

podejmie decyzję w sprawie płacy minimalnej w ter-

minie do 15 września.

wisko rządu w sprawie kwoty płacy minimalnej na

rok 2014?

Z należnymi wyrazami szacunku

Jasło, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18409)

do ministra finansów

w sprawie projektu rozporządzenia,

Funduszu Rezerwy Demograficznej

funduszu emerytalnego

Szanowny Panie Ministrze!

W projekcie rozporzą-

dzenia zawarto informację, iż w 2013 r. 2,5 mld zł zo-

stanie wykorzystanych ze środków Funduszu Rezer-

wy Demograficznej na uzupełnienie niedoboru fun-

duszu emerytalnego, wynikającego z przyczyn demo-

graficznych.

Wedle dostępnej nam wiedzy wykorzystanie tych

środków planowano dopiero po 2020 r.

Jednak spry-

watyzowanie ostatnich 300 państwowych przedsię-

biorstw w przyszłym roku sprawi, że fundusz w ko-

lejnych latach nie będzie już zasilany.

Obawiamy się, iż za kilkanaście lat ówczesny rząd

oznajmi emerytom, że nie dostaną i tak głodowo ni-

skich emerytur, bo będący w latach 2008–2013 rząd

spod znaku PO–PSL roztrwonił pieniądze będące ich

zabezpieczeniem na bieżące potrzeby.

Wobec powyższego uważam uzasadnienie do roz-

porządzenia, które mówi, że przekazanie 2,5 mld zł

z FRD do FUS nie będzie miało znaczącego wpływu

nie krótkowzroczne i nieodpowiedzialne.

Należy przy tym zaznaczyć, że wykorzystywanie

środków z FRD rozpoczęło się po katastrofie smoleń-

skiej.

W 2010 r. – 7,5 mld zł, w 2011 r.

– 4 mld zł,

w 2012 r.

– 2,89 mld zł, zaś w 2013 r. rząd planuje

323

wykorzystanie 2,5 mld zł.

Uważam powyższe działa-

nie za kompletnie nieodpowiedzialne, za grabież, któ-

rą należy jak najszybciej powstrzymać.

ster dostrzega krótkowzroczność działania, jakim

jest przesuwanie funduszy z FRD do FUS, i ogrom

negatywnych konsekwencji, jakie przyniesie ono

w przyszłości?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18410)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie problemów rodziców wcześniaków

Szanowny Panie Ministrze!

Problemy demogra-

ficzne Polski są przedmiotem troski wielu środowisk.

Warunki życia naturalnej rodziny, pozycja matki

i ojca w kontekście uprawnień wynikających z po-

większenia się rodziny stają się tematami wielu dys-

kusji i analiz.

Obok naturalnych problemów i kosztów życia ro-

dziny, uposażenia matek, urlopów wychowawczych

i macierzyńskich pojawiają się sytuacje stawiające

rodziców w szczególnie trudnej sytuacji.

Ma to miej-

sce m.in. przy narodzinach tzw. wcześniaków, czyli

dzieci rodzących się przedwcześnie.

W związku z tym zjawiskiem prosimy o udzielenie

1.

Ile narodzin wcześniaków miało miejsce w Pol-

sce w roku 2012?

2.

Czy rząd dostrzega problem rodziców dzieci

urodzonych przedwcześnie, które pozostają pod opie-

ką lekarską, w kontekście urlopów macierzyńskich

i wychowawczych oraz w aspekcie finansowym i czy

nie byłoby w związku z tym zasadne, by czas urlopu

macierzyńskiego rozpoczął swój bieg od wyjścia

wcześniaka ze szpitala?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18411)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie relacji pomiędzy świadczeniem

pieniężnym na zakup posiłku

i zasiłkiem celowym

Szanowny Panie Ministrze!

Wieloletni program

stwa w zakresie dożywiania” obowiązuje do końca

2013 r.

W praktyce realizacji ww. Programu pojawiły się

rozbieżności w sposobie rozumienia jednej z form po-

mocy przyznawanej na jego podstawie, a mianowicie

pomocy w formie świadczenia pieniężnego na zakup

posiłku.

Świadczenie pieniężne na zakup posiłku

utożsamiane jest z zasiłkiem celowym przyznawa-

tych dwóch świadczeń związane jest z odesłaniem,

jakie zawarte jest w art. 7 programu, który stanowi,

że do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania,

mu, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy

pomocy społecznej, oraz z posłużeniem się przez le-

gislatora w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów

nia” sformułowaniem: „Pomoc w formie świadczenia

siłku lub żywności…”.

Identyfikowanie świadczenia pieniężnego na zakup

posiłku i zasiłku celowego pociąga za sobą uznanie, iż

świadczenie pieniężne na zakup posiłku nie może być

przyznane na pewien okres, przykładowo na okres kil-

ku miesięcy, i jednocześnie realizowane w odstępach

miesięcznych, gdyż jako zasiłek celowy jest świadcze-

niem przyznawanym na określony cel (jednorazo-

wym).

Drugą konsekwencją takiego rozumienia za-

chodzącej relacji pomiędzy tymi świadczeniami jest

przecząca odpowiedź na pytanie, czy świadczenie pie-

niężne na zakup posiłku stanowi dochód w rozumie-

niu art. 8 ustawy o pomocy społecznej.

Artykuł 8

ust. 4 ustawy o pomocy społecznej zawierający bo-

wiem katalog źródeł przychodu, które nie podlegają

wliczeniu do dochodu rodziny, wymienia m.in. zasiłek

celowy.

Skoro utożsamiamy świadczenie pieniężne na

zakup posiłku z zasiłkiem celowym, to świadczenie to

nie będzie składnikiem dochodu w rozumieniu art. 8

ustawy o pomocy społecznej.

W orzecznictwie sądów (m.in. wyrok WSA w Lub-

2012 r., sygn. akt IV SA/GI 464/11; wyrok WSA

w Lublinie z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/

Lu 864/12) prezentowane jest stanowisko, że świad-

324

czenia pieniężnego na zakup posiłku, które przyzna-

wane jest na podstawie programu wieloletniego „Po-

moc państwa w zakresie dożywiania”, nie należy

utożsamiać z zasiłkiem celowym w rozumieniu usta-

wy o pomocy społecznej, że może ono zostać przyzna-

ne okresowo oraz że stanowi dochód w rozumieniu

art. 8 ustawy z dnia 2004 r. o pomocy społecznej.

1.

Czy przewiduje się inicjatywę zmierzającą do

przedłużenia obowiązywania ww. programu?

2.

Czy świadczenie pieniężne na zakup posiłku

należy utożsamiać z zasiłkiem celowym?

3.

Czy świadczenie to może zostać przyznane na

pewien okres i być realizowane miesięcznie oraz czy

kwota tego świadczenia podlega doliczeniu do docho-

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18412)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stosowania przepisu art. 37

ustawy o pomocy społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Mając na uwadze do-

cierające do mojego biura poselskiego sygnały o wąt-

pliwościach interpretacyjnych dotyczących rozumie-

nia i w konsekwencji stosowania znowelizowanego

dnia 11 maja 2013 r. przepisu art. 37 ustawy z dnia

jaśnienie powstałych wątpliwości i w miarę możliwo-

ści upowszechnienie ich w celu zapewnienia prawid-

łowego (jednolitego) stosowania przepisów prawa

przez ośrodki pomocy społecznej.

Z dniem 11 maja 2013 r. weszła w życie noweliza-

cja ustawy o pomocy społecznej.

Ustawa nowelizacyj-

na do art. 37 dodała ust. 6 w brzmieniu: „Do dochodu

Treść powyższej zmiany nie budzi wątpliwości,

gdy o zasiłek stały ubiega się lub zasiłek ten pobiera

osoba samotnie gospodarująca.

W przypadku bowiem

posiadania przez taką osobę zasiłku okresowego

kwoty tego zasiłku nie wlicza się do dochodu tej oso-

by.

Sytuacja nie jest jednak do końca jasna, gdy

Osoba taka w przypadku ubiegania się lub pobiera-

nia zasiłku stałego musi posiadać „dochód własny”

niższy niż kryterium dochodowe na osobę w rodzinie

może przekraczać tej kwoty.

Wątpliwości interpreta-

cyjne dotyczą tego, czy w takiej sytuacji zastosowanie

ust. 6 art. 37 prowadzi do pomniejszenia jedynie „do-

chodu własnego” osoby ubiegającej się lub pobierają-

cej zasiłek stały, czy również dochodu na osobę

w rodzinie.

Tytułem przykładu można przedstawić następu-

jącą sytuację.

O przyznanie zasiłku stałego ubiega

się matka samotnie wychowująca dziecko, rodzina

jest zatem dwuosobowa.

Dochodem rodziny są ali-

menty na dziecko w miesięcznej kwocie 400 zł.

Do-

datkowo rodzina objęta jest wsparciem w formie za-

siłku okresowego w kwocie 256 zł miesięcznie.

Łącz-

ny dochód w rodzinie wynosi więc 656 zł, z tym że

dochodem dziecka są alimenty (400 zł) i ½ zasiłku

okresowego (128 zł), zaś dochodem matki jest kwota

128 zł (½ zasiłku okresowego).

I.

W przypadku przyjęcia, że ust. 6 art. 37 powo-

duje jedynie obniżenie „dochodu własnego” osoby

ubiegającej się o zasiłek stały, sytuacja rodziny (do

celów przyznania zasiłku stałego) będzie wyglądała

następująco: dochód własny osoby ubiegającej się

o zasiłek stały – 0 zł; dochód na osobę w rodzinie

– 328 zł.

Zasiłek stały – przy założeniu spełnienia

pozostałych przesłanek – będzie przysługiwał w kwo-

cie 128 zł miesięcznie (456 zł – 328 zł = 128 zł).

duje obniżenie zarówno „dochodu własnego” osoby

na osobę w rodzinie, sytuacja rodziny (do celów przy-

znania zasiłku stałego) będzie wyglądała następują-

ły – 0 zł; dochód rodziny – 528 zł (400 zł (alimenty)

+ 128 zł (½ zasiłku okresowego) = 528 zł); dochód

na osobę w rodzinie – 264 zł (528 zł (dochód rodziny):

2 (liczba osób w rodzinie) = 264 zł).

Zasiłek stały

– będzie przysługiwał w kwocie 192 zł miesięcznie

(456 zł – 264 zł = 192 zł).

Jak widać powyżej, jeden sposób liczenia opiera

się na założeniu, że w przypadku osoby w rodzinie

zasada zawarta w ust. 6 art. 37 znajduje zastosowa-

nie jedynie do „dochodu własnego” osoby ubiegającej

się o zasiłek stały, drugi sposób opiera się na założe-

niu, że reguła ta znajduje zastosowanie i pomniejsza

zarówno „dochód własny” osoby ubiegającej się o za-

siłek stały, jak również dochód na osobę w rodzinie.

Dochodem rodziny jest więc suma dochodów poszcze-

gólnych członków rodziny z wyłączeniem części za-

siłku okresowego przypadającego na osobę ubiegają-

cą się lub pobierającą zasiłek stały.

Pomimo występowania wątpliwości interpretacyj-

nych opowiedzieć należałoby się za podejściem naka-

zującym pomniejszać – o część zasiłku okresowego

przypadającego na osobę ubiegającą się – zarówno

„dochód własny” osoby ubiegającej się lub pobierają-

cej zasiłek stały, jak również dochód rodziny, co

w konsekwencji prowadzi do obniżenia dochodu na

osobę w rodzinie.

Trudno byłoby bowiem przyjąć, że

325

w przypadku osoby samotnie gospodarującej otrzy-

mywany przez nią zasiłek okresowy nie wpływa za-

równo na przyznanie jej zasiłku stałego, jak i na jego

wysokość, natomiast w przypadku osoby w rodzinie

zasiłek ten ma wpływ na wysokość zasiłku stałego.

Przyjęcie poglądu przeciwnego prowadziłoby do ni-

czym nieuzasadnionego uprzywilejowania osoby sa-

motnie gospodarującej, ubiegającej się lub pobierają-

cej zasiłek stały.

W celu wyjaśnienia powstających wątpliwości oraz

zapobiegnięcia powstawaniu rozbieżności w stosowaniu

ww. przepisu zasadne wydaje się zajęcie stanowiska

przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej.

1.

Jak należy rozumieć przepis art. 37 ust. 6 usta-

wy o pomocy społecznej?

W szczególności czy na jego

podstawie należy pomniejszać jedynie „dochód włas-

ny” osoby będącej w rodzinie i ubiegającej się o zasi-

łek stały, czy również dochód rodziny o kwotę odpo-

wiadającą części zasiłku okresowego przypadającego

2.

Czy do ministerstwa zgłaszane są zapytania

i wątpliwości dotyczące stosowania ww. przepisu?

3.

Czy ministerstwo w celu upowszechnienia pra-

widłowego rozumienia znowelizowanego przepisu

art. 37 zamierza skierować wystąpienie do urzędów

wojewódzkich lub ośrodków pomocy społecznej?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18413)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie telefonicznego udzielania

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z § 31 rozpo-

rządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 23 lutego

nych kierownik sekretariatu wydziału lub inny upo-

ważniony przez niego pracownik sekretariatu mogą

wanej w wydziale.

Udzielenie informacji jest poprze-

dzone podaniem przez stronę lub uczestnika postę-

powania danych osobowych lub sygnatury akt spra-

wy.

W ustępie trzecim tego przepisu zawarto regula-

cję określającą przykładowo – na co wskazuje zwrot:

w szczególności – co może być przedmiotem informa-

cji udzielanej telefonicznie.

Wydaje się więc, iż prze-

pis ten stanowi podstawę prawną do udzielenia in-

formacji m.in. o treści zapadłego rozstrzygnięcia.

W praktyce zdarzają się jednak przypadki odmowy

udzielenia telefonicznie takiej informacji.

Zarówno w procedurze cywilnej, jak również kar-

nej ogłoszenie orzeczenia odbywa się publicznie.

Jaw-

ne ogłoszenie sentencji rozstrzygnięcia następuje

również w przypadku, gdy sprawa była rozpoznawa-

na przy drzwiach zamkniętych lub jawność rozprawy

została wyłączona w całości lub w części.

Zwrócić należy uwagę, iż w przypadku gdy strona

nie uczestniczyła w posiedzeniu, na którym zapadło

rozstrzygnięcie, z uwagi chociażby na dużą odległość

pomiędzy jej miejscem zamieszkania a siedzibą sądu

lub w przypadku braku możliwości stawienia się

w sądzie z przyczyn losowych, odmowa udzielenia jej

informacji telefonicznej o treści zapadłego rozstrzyg-

nięcia może spowodować złożenie przez nią wniosku

czenie.

Może się więc okazać, że strona składa wnio-

sek o uzasadnienie orzeczenia zapadłego na jej ko-

rzyść, co niepotrzebnie dodatkowo angażuje sąd.

1.

Czy zdaniem Pana Ministra nie zachodzi potrze-

ba wprowadzenia zmian w § 31 ww. rozporządzenia

poprzez jasne określenie, iż informacja o treści (sen-

tencji) zapadłego rozstrzygnięcia może zostać udzielo-

na telefonicznie i to nie tylko stronom postępowania,

ale wszystkim podmiotom zainteresowanym?

2.

Czy ministerstwo posiada informację o skali

zjawiska odmów udzielania telefonicznej informacji

o treści zapadłego rozstrzygnięcia?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18414)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie podręczników

do kształcenia zawodowego

Szanowna Pani Minister!

Od roku w szkołach po-

nadgimnazjalnych obowiązuje nowa podstawa pro-

gramowa, w tym kształcenia zawodowego.

Do chwili

obecnej nie zostały wydane podręczniki do tego

kształcenia dla zdecydowanej większości kwalifika-

cji.

Szkoły i nauczyciele stają wobec dylematu, z ja-

kich materiałów korzystać, i prawdopodobnie każda

szkoła korzysta z bardzo różnych publikacji niebędą-

cych zatwierdzonymi przez MEN podręcznikami.

Stawia to pod znakiem zapytania jednolitość naucza-

nia oraz wprowadza niepokój i bałagan w tej sferze

szkolnictwa.

326

strzega ten problem, czy też jest to celowe działanie

ministerstwa dążące do przerzucenia odpowiedzial-

ności problemu braku podręczników na szkoły po-

nadgimnazjalne?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18415)

do ministra pracy i polityki społecznej

dotychczasowych zasad dofinansowania

do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych

Szanowny Panie Ministrze!

Wskutek wprowadze-

nia zmian w ustawie o rehabilitacji i zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych w roku 2011 status zakła-

dów pracy chronionej w 2012 r. utraciło ok. 300 za-

kładów.

Zrównanie dofinansowania do wynagrodzeń osób

niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładach pra-

cy chronionej z otwartym rynkiem pracy spowoduje

kolejne konsekwencje dla tych zakładów, którym

może grozić likwidacja bądź upadłość.

Należy pamiętać o tym, że w zakładach pracy

chronionej zatrudnione są przede wszystkim osoby

ze znacznym stopniem niepełnosprawności i schorze-

niami specjalnymi.

Osoby te po utracie zatrudnienia nie będą mogły

znaleźć innej pracy, ze względu na konieczność

przystosowania stanowisk pracy do ich możliwości

i potrzeb, a także opieki medycznej i usług rehabi-

litacyjnych.

dzo trudną sytuację osób niepełnosprawnych na ryn-

ku pracy, prosimy o udzielenie odpowiedzi na nastę-

pujące pytanie: Czy Pan Minister dostrzega koniecz-

ność utrzymania dotychczasowych zasad dofinanso-

wania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18416)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie środków finansowych na budowę

Komendy Powiatowej Policji w Jaśle

Szanowny Panie Ministrze!

Remonty istniejących

komend i komisariatów oraz budowa nowych obiek-

tów na potrzeby Policji pochłoną w sumie miliard

złotych.

Z dostępnej nam wiedzy wynika, iż środki na ten

1.

Czy Pan Minister potwierdza, że w budżecie

Komendy Głównej Policji lub budżecie państwa za-

bezpieczone są środki finansowe na budowę Komen-

2.

Kiedy może rozpocząć się proces inwestycyjny

budowy Komendy Powiatowej Policji w Jaśle?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 18417)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie pobierania przez gminy

danych niewskazanych w ustawie

Szanowny Panie Ministrze!

Generalny inspektor

ochrony danych osobowych otrzymuje kilkadziesiąt

skarg dotyczących zbierania informacji przez gminy

w deklaracjach śmieciowych.

Twierdzi, że pojawiają

się w tym procederze wątpliwości odnośnie do jego

legalizmu, celowości działań niektórych gmin w Pol-

sce, które żądają podawania np. numerów kont ban-

kowych bądź danych osób wspólnie zamieszkujących.

Przekazywać można dane, które są wprost określone

w ustawie.

GIODO uważa, że takie sposoby nie wy-

nikają wprost z ustawy i pobieranie ich od mieszkań-

ców byłoby sprzeczne z konstytucją.

Prosimy o udzielenie odpowiedzi na następujące

pytania:

1.

Jak ministerstwo odnosi się do stanowiska

GIODO?

2.

Czy istnieje możliwość nakładania sankcji za

bezpodstawne wyłudzanie danych od mieszkańców

przez gminy?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

327

Interpelacja

(nr 18418)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie likwidacji zwolnień L4

Szanowny Panie Ministrze!

Rządowy projekt

ustawy zakłada likwidację papierowych druków

zwolnień L4.

Skutkowałoby to wystawieniem pacjen-

tom przez lekarzy e-zwolnień, które błyskawicznie

mogłyby być przesłane do ZUS-u oraz, co najważniej-

sze dla rządu, szybko skontrolowane.

Obecnie pra-

cownik ma 7 dni, by dostarczyć zwolnienie pracodaw-

cy.

Wśród lekarzy pojawiła się obawa o częste kontro-

le i bałagan informatyczny.

Lekarze będą musieli

więcej czasu przeznaczyć na pracę przy komputerze

i pilnowanie terminów, a nie – jak powinni – na le-

czenie pacjentów.

inne pozytywne strony założeń likwidacji zwolnień

L4 poza oszczędnościami finansowymi?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18419)

do ministra finansów

w sprawie opodatkowania dostawy sprzętu

komputerowego dla placówek oświatowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 83 ust. 1

sprzętu komputerowego dla placówek oświatowych.

Według przepisów wyżej wymienionego aktu praw-

nego przez placówki oświatowe rozumie się szkoły

i placówki opiekuńczo-wychowawcze.

W załączniku

nr 8 ustawy o VAT znajduje się wykaz towarów, któ-

rych dostawa jest opodatkowana preferencyjną staw-

ką.

Lista ta obejmuje między innymi: jednostki cen-

tralne komputerów, serwery, monitory, zestawy kom-

puterów stacjonarnych.

Tym samym zerową stawką

podatku VAT nie można objąć zakupu przez placów-

ki oświatowe takich urządzeń jak laptopy, netbooki,

tablety.

Należy zwrócić uwagę, że tego typu urządze-

nia elektroniczne są coraz bardziej popularne, a sam

rząd w programie „Cyfrowa szkoła” przewiduje moż-

liwość dofinansowania zakupu przenośnych kompu-

terów.

stwo planuje zmianę przepisów rozszerzających wy-

kaz towarów, których dostawa jest opodatkowana

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 18420)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Szacuje się, że w Pol-

sce na hemofilię cierpi około 4,2 tys. osób.

Eksperci

od dawna wskazują, że należy utworzyć placówki,

które zapewniałyby kompleksową opiekę dla tej gru-

py pacjentów.

Przyjęty w 2011 r.

„Narodowy program

krwotoczne na lata 2012–2018” miał na celu podnie-

sienie standardów leczenia tej grupy chorych poprzez

usprawnienie kompleksowej, wielospecjalistycznej

opieki nad nimi oraz optymalizację terapii.

Program

zakładał powstanie ośrodków kompleksowego lecze-

nia, a pierwsze z nich miały zacząć funkcjonować

w 2012 r., jednak jak do tej pory nie powstały.

Eks-

perci zwracają także uwagę, że aby nowy system

działał prawidłowo, potrzebna jest nowa wycena le-

czenia hemofilii, która obecnie jest zaniżona.

podejmuje ministerstwo w celu przyspieszenia reali-

zacji „Narodowego programu leczenia chorych na

2018”?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

328

Interpelacja

(nr 18421)

do ministra transportu,

w sprawie wpływu poselskiego projektu

ustawy o samorządzie województwa

Szanowny Panie Ministrze!

Towarzystwa budow-

nictwa społecznego (TBS-y) to podmioty gospodar-

cze, których zasadnicza idea działania polega na bu-

dowie, nabywaniu oraz eksploatacji mieszkań na

wynajem o umiarkowanych, ekonomicznych czyn-

szach.

Funkcjonowanie TBS-ów odbywa się w opar-

ciu o ustawę z 26.10.1995 r. o niektórych formach

niejszymi zmianami oraz ustawę z 21.06.2001 r.

gminnym i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Zagadnie-

niem TBS-ów zajmuje się m.in. katowickie Stowarzy-

szenie Tebeesów Polski Południowej i Zachodniej.

W trosce o dobro towarzystw w kwietniu br. wysto-

sowało ono opinię na temat poselskiego projektu

rządzie powiatowym.

Projekt ten odnosi się w zna-

czącej mierze do działalności środowiska TBS-ow-

skiego na przestrzeni najbliższych lat i budzi rozlicz-

ne obawy ze strony wymienionego powyżej stowarzy-

szenia.

Pierwszym z budzących zastrzeżenia zapisów po-

selskiego projektu jest punkt, który nadaje nowe

z późn. zm.).

Artykuł ten ma po proponowanych

zmianach brzmieć następująco: „Poza sferą użytecz-

ności publicznej jednostka samorządu terytorialnego

może tworzyć spółki (...) i przystępować do nich, je-

żeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

1) przedmiot działalności spółki mieści się w katalo-

gu zadań własnych tej jednostki (...)”.

W opinii Sto-

warzyszenia Tebeesów Polski Południowej i Zachod-

niej zapis taki znacząco godzi w towarzystwa budow-

nictwa społecznego, które w przeważającej większo-

ści zaliczają się do spółek gminnych bądź spółek,

w których gminy mają swoje udziały.

Powstały one

z myślą o realizacji gminnego budownictwa mieszka-

niowego, które jest jednocześnie zadaniem własnym

gminy.

Stąd też obecnie to gmina może sama reali-

zować budownictwo mieszkaniowe lub powołać w tym

celu spółkę gminną (TBS).

Zdaniem stowarzyszenia

proponowane brzmienie wymienionego wyżej arty-

kułu pozostawia jednak możliwość takiej jego inter-

pretacji, że po wdrożeniu wzmiankowanego projektu

to wyłącznie gmina będzie mogła realizować gminne

budownictwo mieszkaniowe.

W takim wypadku jed-

nostki samorządu terytorialnego zmuszone byłyby

do likwidacji TBS-ów jako spółek gminnych (szacuje

się, że rozwiązaniem objętych byłoby ok. 200 spółek).

Biorąc pod uwagę sporą liczbę mieszkań należących

do zasobów towarzystw oraz bardzo duże ich zadłu-

żenie (inwestycje realizowane są dzięki środkom kre-

dytowym), likwidacja wzmiankowanych spółek po-

ciągałaby za sobą rozliczne problemy zarówno dla

najemców, jak i dla samych gmin.

Dla przykładu li-

kwidacja TBS zmusi jego właściciela (gminę) do pod-

jęcia decyzji o tym, czy przejąć budynki należące do

zasobu rozwiązywanej spółki, czy sprzedać je nieza-

leżnemu inwestorowi.

Obydwa te warianty pociągają

za sobą niekorzystne skutki: w pierwszym gmina

prócz przejęcia lokali otrzymałaby również zobowią-

zanie do dalszej spłaty już zaciągniętego kredytu na

budowę kolejnych mieszkań, a w drugim lokatorzy

TBS-owskich pomieszczeń narażeni zostaliby na

znaczącą podwyżkę czynszów.

Drugie z zastrzeżeń Stowarzyszenia Tebeesów

Polski Południowej i Zachodniej dotyczy kwestii za-

dań, jakie spółki TBS realizują w ramach swojej dzia-

nika 1995 r. o niektórych formach popierania budow-

nictwa mieszkalnego podstawowym przedmiotem ich

działania jest budowanie domów mieszkalnych i ich

stwa budownictwa społecznego mogą również m.in.

wynajmować własne lokale użytkowe, zarządzać

wspólnotami mieszkaniowymi i mieniem komunal-

nym gminy czy realizować budownictwo mieszkanio-

we ze środków własnych w celu sprzedaży bądź

w formule deweloperskiej.

Zdaniem stowarzyszenia

tebeesów w przypadku przyjęcia przez Sejm RP pro-

ponowanego projektu konieczne będzie zaprzestanie

przez TBS-y działalności zapisanej w art. 27 ust. 2

ctwa mieszkaniowego.

Konsekwencją tego będzie

ograniczenie źródeł przychodów towarzystw do przy-

chodów z tytułu najmu lokali.

W sytuacji gdy czynsz

najmu w mieszkaniach TBS-ów jest regulowany

ustawowo (nie może on przekroczyć 4% wartości od-

tworzeniowej lokalu), wejście w życie proponowanego

projektu spowoduje gwałtowne pogorszenie sytuacji

finansowej towarzystw i może doprowadzić do ich

upadłości.

Przewiduje się także, że wspomniane

ograniczenie działalności i przychodów TBS-ów spo-

woduje ponadto reakcję ze strony banków, które kre-

dytują inwestycje towarzystw (wcześniej robił to

bank BGK z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego).

Spadek ich przychodów będzie powodem, dla którego

banki te mogą żądać poszerzenia zabezpieczenia

udzielanych kredytów.

Może ono nastąpić poprzez

żądanie obciążenia hipoteką nieobciążonych jeszcze

nieruchomości spółki lub zwiększenia poręczenia za

strony właściciela TBS-u (gminy).

Zabezpieczenia te

mogą być jednak niemożliwe do dokonania, gdyż bar-

dzo często wszystkie nieruchomości posiadane przez

329

towarzystwa są już obciążone hipoteką, a poziom za-

dłużenia gminy może być na granicy dopuszczalnej

przepisami prawa, uniemożliwiając zwiększenie

gminnego poręczenia.

W takiej sytuacji bank będzie

zmuszony do trzeciego wariantu – postawienia kre-

dytu w stan natychmiastowej wymagalności, docho-

dzenia spłaty poręczenia od gminy oraz domagania

się spłaty kredytu od TBS-u.

Doprowadzić to może

do upadłości towarzystwa (jeśli nie będzie posiadać

środków umożliwiających mu spłatę kredytu) i nie-

wypłacalności gminy.

Stowarzyszenie Tebeesów Polski Południowej

i Zachodniej akcentuje ponadto, że omawiany projekt

ustawy stoi w rażącym konflikcie z ustawą z dnia

rania budownictwa mieszkalnego.

Jak się podkreśla,

to w oparciu o tę ustawę gminy tworzyły TBS-y,

a akty założycielskie gminnych spółek akceptowane

były przez ministerstwo odpowiedzialne za budow-

nictwo.

W przypadku przyjęcia przez Sejm RP pro-

ponowanego projektu ustawy te same akty założy-

cielskie staną się niezgodne z prawem i konieczna

będzie ich zmiana pomimo iż spełniają one wymogi

obowiązującej ustawy o niektórych formach popiera-

nia budownictwa mieszkaniowego.

1.

Jakie skutki dla funkcjonowania polskich miast

i gmin może mieć wdrożenie w życie przepisów za-

proponowanych w projekcie ustawy?

2.

Czy istnieje zagrożenie, że przyjęcie przez Sejm

RP proponowanego projektu będzie skutkować likwi-

dacją TBS-ów jako spółek gminnych?

3.

Czy w przypadku wdrożenia wzmiankowanego

projektu konieczne będzie zaprzestanie przez TBS-y

których formach popierania budownictwa mieszka-

niowego?

4.

Jaka jest opinia ministerstwa wobec stanowi-

ska Stowarzyszenia Tebeesów Polski Południowej

i Zachodniej, że proponowany projekt ustawy stoi

kaniowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Rybnik, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18422)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ubiegłym roku zo-

stał przygotowany projekt ustawy o zmianie ustawy

o drogach publicznych przewidujący m.in. zwolnie-

nia z opłaty elektronicznej pobieranej w ramach sy-

stemu viaTOLL.

Zwolnienia te miały dotyczyć

wszystkich zespołów pojazdów złożonych z pojazdu

(d.m.c.) nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy o łącznej

d.m.c. powyżej 3,5 t (w tym samochodów osobowych

złączonych z przyczepą kempingową).

Projekt po-

wyższy został w dniu 24 kwietnia 2012 r. skierowa-

ny do uzgodnień międzyresortowych i konsultacji

społecznych.

Powodem negatywnego zaopiniowania przez Mini-

sterstwo Finansów przedmiotowego projektu mógł być

fakt, iż w art. 13 ust. 3a pkt 4 ujęto wszystkie zestawy

pojazdów, bez rozgraniczenia na to, czy poruszają się

one w celach zarobkowych i turystycznych.

Takie roz-

wiązanie w istocie mogło powodować duże straty

z tytułu pobieranych opłat, gdyż zwalniałoby ono

np. zestawy złożone z busa i ciężkiej przyczepy towa-

rowej czy lawety do przewozu pojazdów (łączna d.m.c.

takiego zestawu może mieć nawet 7 t).

Dlatego też

minister transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej podjął decyzję o rezygnacji z dalszych prac legis-

lacyjnych w przedmiotowym zakresie.

Dodatkowo system viaTOLL stanowi bardzo duże

utrudnienie dla zagranicznych turystów podróżują-

cych przez nasz kraj.

Aby korzystać z sieci dróg płat-

nych objętych systemem, należy zgodnie z obecnie

obowiązującymi przepisami obowiązkowo wyposażyć

pojazd kampingowy (samochód + przyczepa), kam-

per w elektroniczne urządzenie pokładowe, które do-

stępne jest tylko w wybranych punktach dystrybucji

na terenie kraju.

Dla osób podróżujących do Polski

w celach turystycznych bądź jedynie tranzytem do

innego miejsca docelowego zakup, podpisanie umo-

wy, doładowanie salda, oddanie urządzenia i rozwią-

zanie umowy to procedura czasochłonna i niewspół-

mierna do korzyści wynikających z przejazdu przez

raz czwarty Polska będzie gościć turystów campin-

gowych i caravaningowych z całego świata.

1.

Czy możliwość ustawowego rozgraniczenia ce-

lów, w jakich porusza się zestaw pojazdów czy pojazd

(np. kamper), może rozwiązać problem zbyt dużych

strat finansowych dla przychodów Krajowego Fun-

330

duszu Drogowego, na które powoływało się Minister-

stwo Finansów w swojej opinii?

2.

Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec pro-

pozycji, aby turysta podróżujący po naszym kraju

z przyczepą kampingową, kamperem, przyczepą

z łodzią czy z końmi, używając dodatkowego oznako-

wania (winieta na szybę, naklejka typu ADR na przy-

czepę lub inna forma do ustalenia), w ten sposób de-

klarował, że pod odpowiedzialnością karną nie wy-

konuje przejazdu zarobkowo?

3.

Czy szeroka definicja pojazdu samochodowego

zawarta w Prawie o ruchu drogowym jest sprzeczna

z unijną dyrektywą 2006/38/WE Parlamentu Euro-

dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat

4.

Czy i jakie ułatwienia w systemie viaTOLL

można wprowadzić dla zagranicznych turystów po-

dróżujących przez nasz kraj kamperami oraz przy-

czepami kampingowymi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

(nr 18423)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie przyszłości porozumień

z uczelniami patronackimi

Szanowna Pani Minister!

Dotarły do mnie sygna-

ły ze śląskich kolegiów językowych (m.in. Zespołu

nowcu) w sprawie niekorzystnego wpływu, jaki na

ich działalność mają zapisy ustawy z dnia 5 listopada

Kolegia nauczycielskie to publiczne zakłady kształ-

cenia nauczycieli – podlegają one urzędom marszał-

kowskim i kształcą słuchaczy w 3-letnim cyklu koń-

czącym się uzyskaniem dyplomu danego kolegium

oraz tytułu licencjata nadawanego przez uczelnię

patronacką.

Co istotne, dzięki swej działalności ko-

legia nauczycielskie oferują młodzieży zarówno wy-

kształcenie ukierunkowane na praktyczną naukę

zawodu nauczyciela, jak i zwiększają jej szansę na

rynku pracy – absolwenci wzmiankowanych kolegiów

uzyskują uprawnienia do pracy w przedszkolach,

nazjach i szkołach średnich.

Zgodnie z art. 261b znowelizowanej ustawy Pra-

przez organy prowadzące kolegia nauczycielskie, na-

uczycielskie kolegia języków obcych albo kolegia pra-

cowników służb społecznych z uczelniami w zakresie,

w jakim umożliwią one absolwentowi, po zdaniu eg-

zaminu dyplomowego, ubieganie się o dopuszczenie

tułu zawodowego licencjata, tracą moc z dniem

30 września 2015 r.”.

Zapis ten sprawia, że oferta

kolegiów nauczycielskich przestaje być atrakcyjna,

gdyż po wzmiankowanym terminie słuchacze pozba-

wieni zostaną szansy uzyskania tytułu licencjata.

Taka sytuacja może skutkować tym, że kolegia do-

tychczas dobrze radzące sobie na rynku edukacyj-

nym odnotują przerwę w ciągłości świadczenia do-

tychczasowych usług edukacyjnych bądź też w ogóle

nie przeprowadzą naboru na kolejny rok.

Utrudni to

funkcjonowanie tychże ośrodków dydaktycznych,

przyczyniając się do stopniowej ich likwidacji, jedno-

cześnie komplikując – a w niektórych przypadkach

uniemożliwiając – młodzieży (zwłaszcza tej z mniej-

szych ośrodków) dostęp do preferowanej oferty edu-

kacyjnej.

Co należy ponadto podkreślić, likwidacja

kolegiów nauczycielskich nie tylko ograniczy mło-

dzieży dostęp do szkolnictwa zorientowanego na

praktyczną naukę zawodu (uważanego nieraz za wy-

dajniejsze niż kształcenie oferowane przez uniwersy-

tety), ale również spowoduje utratę pracy przez kole-

gialną kadrę nauczającą, pracowników administracji

i obsługi.

W związku z powyższym mam do Pani Minister

następujące pytania:

1.

W oparciu o jakie przesłanki ministerstwo usta-

liło datę rozwiązania porozumień kolegiów z uczelnia-

mi patronackimi na dzień 30 września 2015 r.?

2.

Czy w świetle obowiązujących przepisów po roz-

wiązaniu porozumień kolegiów z uczelniami patro-

nackimi możliwe będzie zawiązanie nowych porozu-

mień w tym zakresie?

3.

Jakie regulacje w kwestii porozumień kolegiów

nauczycielskich i ich uczelni patronackich zawierają

zapisy podpisanej przez Polskę deklaracji bolońskiej?

4.

Czy ministerstwo podziela zdanie nauczyciel-

skich kolegiów językowych, że przedstawiony w in-

terpelacji zapis zahamuje prowadzany przez nie na-

bór i przyczyni się do ich likwidacji?

5.

Czy w przypadku gdy wymieniony powyżej za-

pis ustawowy przyczyni się do likwidacji kolegiów

nauczycielskich, ministerstwo przewiduje wsparcie

dla pozbawionych pracy kolegialnych pracowników

i kadry nauczającej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

331

Interpelacja

(nr 18424)

do ministra zdrowia

w sprawie nieprawidłowości

w zakresie funkcjonowania

Narodowego Funduszu Zdrowia

W dniach od 13.03.2013 r. do 29.03.2013 r.

Naro-

dowy Fundusz Zdrowia przeprowadził kontrolę pro-

gramu leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów

o przebiegu agresywnym, realizowanego na podsta-

wie umowy 125/100567/03/5/2013 zawartej w dniu

7.01.2013 r.

W wystąpieniu pokontrolnym Śląski Oddział Wo-

jewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia uznał, iż

Zdrowia zarządził zwrot kwoty 1 475 852 zł wynika-

jącej z nieprawidłowego według kontrolującego roz-

liczenia usługi.

Kontroli poddano również ubiegłe lata prowadze-

nia ww. programu lekowego w oparciu o umowy

125/100567/03/2/2010, 125/100567/03/2/2011, 125/

100567/03/2/2012, 125/100567/03/2/2012P i 125/

100567/03/5/2012L.

Całkowity okres kontroli obejmo-

wał lata 2010–2012.

nie zgodziło się z wnioskami zawartymi w wystąpie-

niu pokontrolnym Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia i odwołało się zgodnie

z procedurą.

Narodowy Fundusz Zdrowia utrzymał

swoje wystąpienie wraz z roszczeniami finansowymi,

których realizacja spowoduje brak płynności finanso-

wej Centrum Pediatrii.

Obecnie Centrum Pediatrii

wystąpiło z odwołaniem od wystąpienia pokontrolne-

go do prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia za po-

średnictwem dyrektora Śląskiego Oddziału Woje-

wódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Pragnę zatem zadać Panu Ministrowi następują-

ce pytania:

1.

Dlaczego Narodowy Fundusz Zdrowia w wystą-

pieniu pokontrolnym uznał, że złamane zostały za-

sady podawania leku, kiedy nie określono we wcześ-

niejszych umowach tych zasad?

Natomiast ustalenia,

negocjacje i podział środków na podanie leku w ra-

mach hospitalizacji i ambulatorium były takie, jak to

realizowało Centrum Pediatrii im. Jana Pawła II

2.

Dlaczego Narodowy Fundusz Zdrowia, zlecając

kontrolę cytowanego wyżej programu lekowego, sto-

sował różne kryteria tej kontroli w swoich oddzia-

łach, np. czas objęty kontrolą – rok lub trzy lata?

3.

Dlaczego Narodowy Fundusz Zdrowia w przy-

znawanym corocznie kontrakcie nie wydawał wcześ-

niej zaleceń zmiany w podawaniu leku z trybu hospi-

talizacji na ambulatorium?

4.

Dlaczego Narodowy Fundusz Zdrowia przymu-

sza jednostki służby zdrowia do niegospodarności,

rozliczając lek nie w ilości opakowań, lecz w dawce

przypadającej na pacjenta, co powoduje, że program

lekowy nie pokrywa ceny leku u dzieci, które rosną

i zmieniają swoją masę ciała?

5.

Czy wskazanie w uzasadnieniu opinii konsul-

tanta krajowego ds. reumatologii, który jest specja-

listą z zakresu reumatologii dorosłych, jest jedynym

kryterium oceny, zwłaszcza że tego typu opinie mają

siłą rzeczy charakter ogólny?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Pięta

Sosnowiec, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18425)

do ministra spraw zagranicznych

na Białorusi

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji praso-

wych wynika, że obywatele Białorusi skarżą się na

sposób wydawania wiz przez e-konsulat.

System re-

jestracji online, którego celem miało być zmniejsze-

nie kolejek, w praktyce okazał się niefunkcjonalny

i źle zabezpieczony.

Od kilku miesięcy osoby chcące

się zapisać na termin złożenia wniosku wizowego, nie

mają takiej możliwości, gdyż wszystkie terminy są

przejmowane przez hakerów, którzy odsprzedają

miejsca w kolejkach za bardzo duże kwoty lub wpi-

sują do systemu fikcyjne nazwiska, co sprawia, że

kolejki sztucznie wydłużają się.

Problem jest bardzo

poważny i należy podjąć kroki w celu usprawnienia

i zabezpieczenia systemu.

1.

Czy i jakie kroki zamierza podjąć MSZ w celu

zabezpieczenia systemu internetowego e-konsulat na

Białorusi?

2.

Jakie działania zamierza wprowadzić MSZ

w celu ułatwienia zapisania się na wizytę w konsu-

latach na Białorusi dla osób ubiegających się o pol-

skie wizy?

3.

Szczególnie starsze osoby przyznają, że nie ra-

dzą sobie z obsługą komputera.

Czy w związku z po-

wyższym ministerstwo zamierza wprowadzić możli-

wość ubiegania się o wizę bez potrzeby korzystania

z Internetu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbyszek Zaborowski

Katowice, dnia 28 maja 2013 r.

332

Interpelacja

(nr 18426)

do ministra finansów

w sprawie nieważności decyzji podatkowych

podpisywanych przez osoby

Szanowny Panie Ministrze!

W kwietniu br. Na-

czelny Sąd Administracyjny orzekł, że nie można

mianować na pełniącego obowiązki, zwiększając po-

nadregulaminowo zatrudnienie.

Problem mianowa-

nia tzw. p.o. jest w Polsce powszechny, ponieważ jest

sposobem na ominięcie konkurów na stanowiska

i ułatwia procedury powołania osoby na stanowisko

kierownicze.

Jak się okazuje, może niestety rodzić

poważne skutki dla dokumentów podpisanych przez

takie osoby.

Decyzje podatkowe podpisane przez dy-

rektorów lub wicedyrektorów pełniących obowiązki

mogą okazać się nieważne i doprowadzić do lawiny

pozwów przeciwko Skarbowi Państwa.

Szczegółowo

przypadek z rzeszowskiej izby skarbowej opisany jest

pod sygnaturą wyroku NSA II FSK 410/11.

problem?

2.

Czy ministerstwo posiada dane na temat liczby

decyzji obarczonych ewentualną wadą ze względu na

nieuprawniony podpis?

3.

Jakie skutki finansowe zagrażają budżetowi

państwa w przypadku stwierdzenia nieważności de-

cyzji podatkowych w skali kraju?

4.

Jakie decyzje podjął Pan w opisanej przeze

mnie sprawie?

Czy ministerstwo pracuje nad rozwią-

zaniem prawnym, które uchroni Skarb Państwa

przed ewentualnymi roszczeniami podatników?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18427)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji

przez Ministerstwo Sprawiedliwości

prokuratur rejonowych w powiatach

woj. podkarpackiego

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z donie-

sieniami o zamiarze likwidacji Prokuratur Rejono-

wych w Brzozowie, Kolbuszowej, Leżajsku, Lubaczo-

wie, Łańcucie i Przeworsku zwracam się z prośbą

W mojej ocenie dla skutecznego zwalczania bez-

prawia oraz bezproblemowego dostępu mieszkańców

tych powiatów do organów ścigania niezbędne jest

funkcjonowanie prokuratury w każdym powiecie wo-

jewództwa podkarpackiego.

Likwidacja tych instytu-

cji nie tylko przyczyni się do pogorszenia walki z prze-

stępczością, ale również pogorszy poczucie bezpie-

czeństwa mieszkańców.

Uważam za szkodliwe postę-

powanie zmierzające do likwidacji prokuratur w tych

powiatach.

1.

Czym kieruje się Pan Minister, planując likwi-

dację prokuratur w wymienionych wyżej powiatach?

Czy chodzi o interes społeczny, czy raczej szukanie

oszczędności?

2.

Jaki jest cel likwidacji prokuratur i jak wpłynie

ona na poziom przestępczości oraz dostęp mieszkań-

ców do organów ścigania?

3.

Jak Pan Minister wyobraża sobie zgłaszanie

przestępstw prokuraturze przez uboższych miesz-

kańców z powiatów objętych planem likwidacji pro-

kuratur?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

(nr 18428)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

przez Narodowe Centrum Nauki

języka angielskiego jako języka urzędowego

w wymaganych dokumentach

Od przedstawicieli polskiej nauki uzyskałem in-

formację, że w najnowszym konkursie na projekty

badawcze Narodowe Centrum Nauki wymaga wypeł-

niania formularzy wniosków w języku angielskim.

Nawet niektóre polecenia sformułowane są po angiel-

sku (jest przy tym bałagan: pewne z tych poleceń

zaopatrzone są w komunikat „w języku angielskim”

lub „in English”, inne – nie).

Zastanawia i budzi wąt-

pliwości szczególnie to, że pełny opis projektu, z jego

najważniejszymi elementami, tzw. szczegółowy opis

projektu, który ma mieć ok. 15 stron, ma być sformu-

łowany w języku angielskim, natomiast po polsku

– tylko opis skrócony.

Po angielsku także wypełniona

ma być część finansowa.

Zrozumiałe może być, że NCN, działając w jakiejś

międzynarodowej sieci informacji naukowej, życzył-

by sobie formułowania streszczeń, tytułów i słów klu-

333

czowych w języku obcym.

Jednak tutaj chodzi wy-

łącznie o wewnętrzne dokumenty.

Ponadto, na co

zwrócili uwagę humaniści, nie w każdym, nawet mię-

dzynarodowym środowisku badawczym język angiel-

ski jest głównym językiem wspólnym, a w niektórych

Natomiast prawnicy zauważają, że wymagając

formularze w takiej formule, NCN narusza Konsty-

tucję Rzeczypospolitej Polskiej, a szczególnie art. 27,

który mówi: „W Rzeczypospolitej Polskiej językiem

fikowanych umów międzynarodowych”.

Wydaje się,

że w konsekwencji naruszone zostały także inne po-

stanowienia, np. art. 7, który stwierdza: „Organy

cach prawa” oraz art. 8: „Konstytucja jest najwyż-

szym prawem Rzeczypospolitej Polskiej”.

Obowiązu-

je także art. 32, według którego: „Wszyscy są wobec

Tymczasem Narodowe Centrum Nauki narusza

prawo równości naukowców w dostępie do udziału

w konkursie, dyskryminuje tych badaczy, którzy nie

posługują się językiem angielskim (zarówno wnio-

skodawców, jak i recenzentów).

Należy bowiem pod-

kreślić, że ani w toku studiów, ani przy doktoracie

język angielski nie jest obowiązującym językiem ob-

cym.

Badacz polski nie ma obowiązku znać języka

angielskiego w formie czynnej i w dodatku na pozio-

mie takim, by w sposób zadowalający (to znaczy nie

przynoszący mu ujmy) formułować kilkunastostroni-

cowe teksty.

Dlaczego Narodowe Centrum Nauki narusza pol-

skie prawo, wprowadzając język angielski jako język

urzędowy do wymaganych dokumentów?

Dlaczego zdecydowano się na preferencję języka

angielskiego, a tym samym dyskryminację tych

naukowców, którzy posługują się innymi językami

obcymi?

Kto będzie recenzował polskie projekty finanso-

wane z polskiego budżetu?

Czy projekty kierowane

będą jedynie do oceny przez anglojęzycznych recen-

zentów?

Czy sprawozdania z projektów (często kilkudzie-

sięciostronicowe, do kilkusetstronicowych, opraco-

wania cząstkowe i ostateczne) także będą musiały

być formułowane po angielsku?

Czy Pani Minister uwzględniła w budżetach po-

szczególnych uczelni opłaty dla tłumaczy, które będą

zwracane wnioskodawcom, a następnie ewentual-

nym realizatorom projektów?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18429)

do ministra skarbu państwa

w sprawie realizacji rekompensat za mienie

Na podstawie art. 192 regulaminu Sejmu przed-

kładam Panu Ministrowi interpelację w sprawie rea-

lizacji rekompensat za mienie pozostawione przez Po-

laków przymusowo wysiedlonych z Kresów Wschod-

nich (tzw. mienie zabużańskie).

Mając na uwadze skalę krzywd i roszczeń Pola-

ków, którzy zostali wysiedleni po II wojnie światowej

ze wschodnich terenów II Rzeczypospolitej na pod-

stawie tzw. ustaw republikańskich (zawartych przez

PKWN z władzami sowieckich republik: ukraińskiej,

białoruskiej i litewskiej), Sejm RP uchwalił 8 lipca

2005 r. ustawę o realizacji prawa do rekompensaty

Według ustawy prawo do rekompensaty przysłu-

guje właścicielowi (lub jego spadkobiercom) nierucho-

mości pozostawionych poza obecnymi granicami Rze-

czypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie nastę-

pujące wymogi: 1) był w dniu 1 września 1939 r. oby-

watelem polskim zamieszkałym w tym dniu na by-

łym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuś-

w 1939 r., a także posiada obywatelstwo polskie.

Ustawa mówi wyraźnie, że prawo do rekompensaty

Tymczasem dochodzą mnie głosy o problemach

przy realizacji wniosków o rekompensatę.

Wojewodo-

wie pod różnymi pretekstami, głównie formalnymi,

mają odmawiać potwierdzania prawa do rekompen-

saty.

Ilość wymaganych dokumentów (także znajdu-

jących się poza granicami kraju) wskazanych w usta-

wie i wymaganych od wojewody powoduje, że ustawa

dla wielu osób pozostaje „martwą literą”.

Niedawno otrzymałem list od pani M. W., córki

rekompensaty za mienie jego rodziny pozostawione

w dawnym województwie wileńskim zarówno na pod-

stawie wyroku sądu z dnia 24 marca 1992 r., jak rów-

nież rzeczonej ustawy.

Jak pisze zainteresowana,

wniosek został złożony u wojewody zachodniopomor-

skiego w Szczecinie z numerem sprawy 6KN.III.

BB.7725/686/2005: „i do tej pory nie dostaliśmy żad-

nej odpowiedzi w sprawie rekompensaty”.

Pani W.

wskazuje jedynie na list wojewody mazowieckiego

z dnia 9 stycznia 2013 r. (dostarczony do Kanady,

gdzie mieszka obecnie rodzina pana S., w dniu 26 mar-

ca 2013 r.), w którym domaga się dostarczenia róż-

nych dokumentów, które zostały złożone z wnioskiem

334

(numer sprawy podany w liście wojewody: SPN.VII.

MG.7725-833/08).

Jednocześnie wojewoda stwierdza,

że „wniosek należy uzupełnić w terminie 6 miesięcy

ww. terminu decyzja zostanie wydana w oparciu

o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy”.

W domyśle czytamy, że będzie to decyzja negatywna.

Wydaje się, że list wojewody mazowieckiego jest

pismem standardowym, które wysyła się w podob-

nych sprawach i nie uwzględnia właśnie dotychczas

dostarczonego materiału dowodowego.

Tym bardziej

z postanowienia spadkowego wydanego dnia 17 lipca

1992 r. wynika wiele kwestii, o których udokumen-

towanie wnosi wojewoda.

nia do Pana Ministra:

W 2005 r. oceniano, że jeszcze ok. 80 tys. osób (wy-

siedlonych lub ich spadkobierców) nie otrzymało od-

szkodowania.

Jak te szacunki wyglądają w 2013 r.?

Ile wniosków i na jakie kwoty zostało zrealizowa-

nych w poszczególnych latach funkcjonowania usta-

zostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami

Rzeczypospolitej Polskiej?

W ilu przypadkach odmówiono potwierdzenia pra-

wa do rekompensaty i przeważnie z jakich powodów?

Czy może Pan Minister polecić zbadanie przypad-

ku roszczeń pana E. S. z Kanady (Mississauga, On-

tario), któremu wojewoda mazowiecki czyni trudno-

ści w realizacji wniosku o rekompensatę z tytułu

cami RP (6KN:III.BB.7725/686/2005)?

Mam nadzieję, że osobiste zaangażowanie Pana

Ministra w tę sprawę umożliwi jej wyjaśnienie i przy-

najmniej częściowe zadośćuczynienie za straty mo-

ralne i materialne, jakich rodzina pana S. doznała po

II wojnie światowej w wyniku przesunięcia polskich

granic.

Poseł Artur Górski

(nr 18431)

do ministra zdrowia

w sprawie refundacji

sztucznego zapłodnienia

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że Mi-

nisterstwo Zdrowia lekceważy konieczność stworze-

nia przepisów regulujących sztuczne zapłodnienie.

W Poznaniu złożono właśnie doniesienie do prokura-

tury o możliwości popełnienia przestępstwa w związ-

ku z możliwością uszkodzenia lub zniszczenia zarod-

ków z in vitro.

To pierwsza sprawa tego typu w Pol-

sce.

Może się stać precedensem.

W Polsce nie istnie-

ją bowiem regulacje dotyczące przechowywania emb-

rionów.

Przypadek Poznania pokazuje, jak bardzo

brakuje przepisów, które dokładnie uregulowałyby

kwestie zapłodnienia pozaustrojowego.

Obecna sytu-

acja to lekceważenie poczętego życia.

Należy w trybie

pilnym zakazać tworzenia nowych embrionów meto-

dą in vitro.

Tym samym skończyć dyskusję z proce-

durą in vitro jako medycznie mało efektywną, ryzy-

kowną również pod względem możliwości powikłań.

Należy pamiętać, że in vitro nie leczy przyczyn nie-

płodności.

Po zabiegu in vitro parę starającą się

o dziecko w dalszym ciągu dotyka problem niepłod-

ności.

Alternatywą jest tu naprotechnologia jako sku-

teczna metoda lecząca niepłodność.

Wyżej opisana

sytuacja w Poznaniu pokazuje straszne konsekwen-

cje in vitro, a jego cenę ponoszą dzieci, które muszą

albo zginąć na etapie wczesnej preselekcji, albo zo-

stać zamrożone i potem zostawione w kącie jakiejś

kliniki.

Poznański przypadek nie jest pierwszym,

który dotyczy zabezpieczenia poczętych dzieci w po-

jemnikach z ciekłym azotem.

Kilka lat temu po Pol-

sce krążył pojemnik z embrionami, ponieważ klinika

zajmująca się in vitro zbankrutowała.

1.

Dlaczego ministerstwo zdecydowało się na fi-

nasowanie in vitro, mając na uwadze fakt, że w Pol-

sce brak jest jakichkolwiek uregulowań prawnych

w tym zakresie?

2.

Kiedy pojawią się pierwsze regulacje dotyczące

zapłodnienia pozaustrojowego finansowanego przez

państwo?

3.

Dlaczego ministerstwo zdecydowało się na fi-

nansowanie metody in vitro zamiast np. naprotech-

nologii, która w przeciwieństwie do in vitro leczy

niepłodność?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18432)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że

w Polsce około 100 tys. osób zostało przy pomocy

e-sądów oszukanych.

Chodzi o bezprawne ściąganie

przeterminowanych długów.

Blisko 200 tys. osób

w tej chwili oczekuje, co z nimi dalej będzie, 160 tys.

odwołało się od decyzji e-sądów.

Chodzi o wyłudze-

nia, które są dokonywane w Polsce za pomocą naka-

zów zapłaty wydanych przez e-sądy.

Skala trwające-

go od trzech lat procederu dokonywanego przez firmy

windykacyjne, często spoza Polski, jest ogromna.

335

Okazało się, że to jest proceder, który niestety do-

tknął kilkaset tysięcy ludzi w Polsce.

Firmy windy-

kacyjne wykupywały często przeterminowane, a cza-

sami już nieistniejące, czasami bardzo niewielkie

długi, a następnie występowały do e-sądu.

Do nie-

dawna nie trzeba było przedstawiać dowodów w są-

dzie, wystarczyło samo oświadczenie o długu.

Potem

taki nakaz zapłaty wędrował często na zły, stary

adres, osoba taka nie miała de facto możliwości obro-

ny.

Potem po dwukrotnym wezwaniu można było za-

jąć ludziom pensję, emeryturę, rachunek w banku

czy jakieś świadczenia.

E-sąd wydał 5 mln wyroków;

160 tys. osób wniosło zażalenia, ale wielu z nich po

prostu zajęto pieniądze.

Tylko za połowę 2012 r.

wpłynęło 76 tys. zażaleń.

Można szacować, że około

ćwierć miliona osób zostało pokrzywdzonych.

1.

Jakie działania wyjaśniające zostaną podjęte

w tej sprawie?

2.

Czy i w jaki sposób wszystkie podmioty, któ-

re dokonywały świadomych wyłudzeń, zostaną

ukarane?

3.

Na jaką pomoc mogą liczyć poszkodowani, któ-

rych często nie stać na długotrwałe, kosztowne po-

stępowanie cywilne?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18433)

do ministra transportu,

w sprawie okrojonych zasad pomocy

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że rząd

ostro kroi zasady pomocy w zakupie nowego miesz-

kania.

Na wsparcie będą mogli liczyć wyłącznie na-

bywcy lokum na rynku pierwotnym.

Rządowy pro-

gram „Mieszkanie dla młodych”, który ma zacząć

swoim”.

Przede wszystkim skierowany jest do tych,

nisterstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki

stanowił go zakończyć.

W zamian za likwidację pre-

mier złożył obietnicę, że powstanie nowy program.

nak uruchomione.

W ubiegłym tygodniu rząd przyjął

mieszkaniowy.

Na pewno Donald Tusk będzie mógł

nabyć własne mieszkanie.

O ile „Rodzina na swoim”

na rynku zarówno wtórnym, jak i pierwotnym, a tak-

o tyle już nowo projektowany program przewiduje

kania na rynku pierwotnym.

1.

Dlaczego przez cały bieżący rok żadne nowe

instrumenty wsparcia wspierające nabywanie miesz-

kań nie zostaną uruchomione?

2.

Dlaczego rząd zrezygnował z pomocy przy kup-

nie mieszkania z pomocą państwa na rynku wtór-

nym, a także możliwości pomocy poprzez korzystanie

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18434)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że na

wsparcie przy zakupie nowego mieszkania będą mo-

gli liczyć wyłącznie nabywcy lokum na rynku pier-

wotnym.

Rządowy program „Mieszkanie dla mło-

dych”, który ma zacząć obowiązywać od początku

mem „Rodzina na swoim”.

Przede wszystkim skiero-

poinformowało Ministerstwo Transportu, Budowni-

kredytów.

Niewątpliwie ważną kwestią jest też to,

mów jednorodzinnych.

Skupienie programu na miesz-

miastach, gdyż w małych miejscowościach, a tym

dować bloków.

Mieszkańcy małych miasteczek i wsi

336

istnieje prawdopodobieństwo, że w ramach programu

1.

Dlaczego dobre i sprawdzone rozwiązania przy

pomocy zakupu mieszkania są likwidowane i zastę-

2.

Czy prawdą jest, że w ramach nowego progra-

mu zniknie dotychczasowa możliwość uzyskania

wy bądź wykończenia domu lub mieszkania?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18435)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że rzą-

dowy program „Mieszkanie dla młodych”, który ma

swoim”.

Przez cały bieżący rok w wyniku decyzji rzą-

du Donalda Tuska nie obowiązuje żaden mechanizm

Zostawiono na lodzie młodych ludzi, nie dając im żad-

sce.

Program „Rodzina na swoim” był przede wszyst-

kim instrumentem wsparcia dla nabywania miesz-

kań poza metropoliami na rynku wtórnym czy też

ciej kolejności stanowił wsparcie nabywania miesz-

kań na rynku pierwotnym.

Program rządu premiera

weloperów.

Biorąc pod uwagę, że program „Mieszka-

głym.

Mało tego, w następnych 80 powiatach było

z programu wsparcia w nabywaniu mieszkania 3/4

terytorium kraju.

cyzji rządu Donalda Tuska nie obowiązuje żaden me-

chanizm wsparcia w nabyciu własnego mieszkania,

2.

Z czego wynika tak duże wsparcie deweloperów

ze strony rządowej w porównaniu z poprzednim pro-

gramem mieszkaniowym?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18436)

do ministra transportu,

elektrowni wiatrowych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że

w Osiecznicy koło Krosna Odrzańskiego od elektro-

wni wiatrowej oderwało się ważące około tony

12,5-metrowe śmigło.

Przeleciało w powietrzu około

50 metrów i spadło na pole.

Kolejne dwa śmigła za-

wisły złamane na maszcie wiatraka.

Mieszkańcy

Osiecznicy, którzy wcześniej protestowali przeciwko

budowie na terenie swojej miejscowości wiatraka, są

bardzo zaniepokojeni wypadkiem.

Jak mówią, nieda-

leko wiatraka często przechodzą wycieczki szkolne

i bawią się dzieci, gdyż nie jest on ogrodzony.

Właś-

ciciel obiektu twierdzi, że niedawno przeszedł on re-

mont i był sprawny.

Chociaż przyznał, że jest już zde-

zelowany, gdyż najpierw 20 lat pracował za granicą,

a potem, po jego zakupie, 7 lat w Polsce.

1.

Jakie przepisy regulują bezpieczeństwo osób

zamieszkujących tereny w pobliżu elektrowni wia-

trowych?

2.

Jakie obowiązują działania kontrolne wobec

elektrowni wiatrowych?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

337

Interpelacja

(nr 18437)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że

Główny Urząd Statystyczny opublikował nowe dane

dotyczące sytuacji polskich dzieci.

Z opublikowanych

danych wynika, że aż 2,5 mln dzieci wieku do 17 lat

żyje w biedzie i otrzymuje świadczenia rodzinne.

Na-

tomiast z pomocy społecznej, która jest skierowana

do osób w dużo trudniejszej sytuacji, korzysta 16%

najmłodszych.

Aby otrzymać świadczenie, dochód na

ubóstwa i skrajnej nędzy nie ulegają zmianie, a nawet

z roku na rok zjawisko to obejmuje nowe osoby.

Wszystko wskazuje na to, że stosowane instrumenty

pomocy są nieskuteczne.

Polska ma politykę antyro-

dzinną w systemie podatkowym.

Pomoc materialna

jest na niskim poziomie, od dawna w szkołach nie ma

lekarza, pielęgniarki, a pomoc dla dzieci głodnych

jest realizowana w skromnych rozmiarach, a cięcia

wydatków zawsze dotykają tych najsłabszych.

Polski

budżet się wali, ma coraz mniej dochodów podatko-

wych.

To powoduje, że oszczędności są dokonywane

w dużej mierze kosztem najsłabszych grup społecz-

nych, w tym niestety dzieci.

Ze względu na słabość

służb państwowych i samorządowych pieniądze są

często wydawane nieefektywnie.

Najbiedniejsze

w Polsce są niestety rodziny wielodzietne.

Tam gdzie

jest trójka czy czwórka dzieci – nawet jeżeli oboje

rodziców pracuje – dochody są niewystarczające na

zabezpieczenie podstawowych potrzeb.

1.

Brak jakich działań doprowadził do tak zatrwa-

żającej sytuacji, że blisko 2,5 mln dzieci w Polsce

w wieku do 17 lat żyje w biedzie?

szybszej zmiany tej dramatycznej sytuacji?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18438)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie odwołania

komendanta głównego Policji

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że ko-

nieczne jest, aby w trybie natychmiastowym odwołać

komendanta głównego Policji.

Piastowanie przez

nadinspektora Marka Działoszyńskiego tego urzędu

to blamaż polskiej Policji.

Chodzi o wyjście na świat-

ło dzienne tzw. seksafery z Opola.

Na nagraniu, któ-

re dotarło do mediów, słychać rozmowę komendanta

wojewódzkiego gen. Leszka Marca z opolskiego gar-

nizonu i jego podwładnej, których łączy zażyłość.

Ma-

teriał ten jasno ukazuje, że sprawy służbowe miesza-

ją się tam z prywatnymi, a nawet obyczajowymi.

Te

dowody już trafiły do prokuratora generalnego An-

drzeja Seremeta.

Pełną odpowiedzialność za to pono-

si komendant główny pan Marek Działoszyński, dla-

tego należy w trybie niezwłocznym odwołać go ze

stanowiska komendanta głównego Policji.

1.

Czy zostaną podjęte konkretne działania mają-

ce na celu niezwłoczne odwołanie ze stanowiska ko-

mendanta głównego Policji Marka Działoszyńskiego?

2.

Kiedy można spodziewać się pierwszych kon-

kretnych działań zmierzających do zmian na tym

stanowisku?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18439)

do ministra gospodarki

oraz

ministra środowiska

w sprawie zamknięcia inwestycji w kraju

przez kolejne firmy zajmujące się

poszukiwaniem gazu łupkowego w Polsce

lejne firmy zajmujące się poszukiwaniem gazu łupko-

wego w Polsce rozważają zamknięcie swoich inwesty-

cji w kraju i przeniesienie się za granicę.

Powodem

jest m.in. brak administracyjnego wsparcia rządu.

W poprzednich latach zrobiły to już trzy duże kon-

cerny: Marathon Oil, Talisman Energy i ExxonMo-

bil.

Polityka obecnego rządu dalece odbiega od dba-

łości o sprawę eksploatacji gazu łupkowego w Polsce;

jest nieodpowiedzialna i zmierza do uzależnienia nas

od obcych źródeł energii i technologii.

Rząd poniósł

tu ogromną porażkę, zaprzepaścił polskie osiągnię-

cia.

Zniszczył możliwość skorzystania z własnych

zasobów energetycznych, a teraz nieudolnością do-

prowadza do tego, że potencjalni inwestorzy wycofu-

ją się z Polski.

A wszystko to dzieje się na skutek

braków rozwiązań prawnych, jak również organiza-

cyjnych.

W tej chwili rząd skłania się ku opinii, że

polskie zasoby gazu łupkowego są zdecydowanie

mniejsze, niż to było określane 2–3 lata temu przez

takich specjalistów jak Amerykanie.

22 maja szef

Rady Europejskiej Herman Van Rompuy, relacjonu-

jąc wyniki szczytu UE, powiedział, że kraje 27 po-

winny być w stanie bezpiecznie wykorzystywać włas-

338

ne surowce energetyczne.

Dotyczy to również gazu

łupkowego, który może być częścią koszyka energe-

tycznego niektórych krajów.

1.

Co jest przyczyną braku administracyjnego

wsparcia rządu dla firm zajmujących się poszukiwa-

niem gazu łupkowego w Polsce?

2.

Jak powyższe działania wpisują się w wypo-

wiedź szefa Rady Europejskiej, który relacjonując

rowce energetyczne?

Dotyczy to również gazu łupko-

wego, który może być częścią koszyka energetyczne-

go niektórych krajów.

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 18440)

do ministra edukacji narodowej

oraz

w sprawie nadużywania wulgaryzmów

W 2011 r. zwracałem się do ministra kultury

powszechnego używania wulgaryzmów w środkach

masowego przekazu, z odpowiedzi Pana Ministra wy-

nikało, że Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego wspiera finansowo wszelkie przedsięwzięcia

mające na celu popularyzację kultury języka polskie-

go, a także upowszechnianie idei, że jest on wartoś-

cią, którą należy pielęgnować, chronić i kultywować.

Pomóc w tym miał Kongres Języka Polskiego.

Po prawie dwóch latach od tej odpowiedzi nie wi-

dać poprawy sytuacji, wręcz przeciwnie, język me-

diów staje się coraz bardziej brutalny, a ludzie me-

diów nie czują zażenowania, używając wyrazów wul-

garnych.

Wyrazy te były używane zawsze, jednak

jeszcze kilkanaście lat temu używały ich tzw. niższe

warstwy społeczne, a najczęściej kojarzone były z li-

bacjami alkoholowymi.

Obecnie publicznie używają

ich celebryci, artyści, a nawet uczeni, czyżby był to

dowód na zanikanie kultury w tych środowiskach?

Najbardziej bulwersującym faktem jest list w obronie

używającej wulgaryzmu dyrektor Teatru Ósmego

Dnia, przecież teatr to świątynia sztuki, to tutaj po-

winien być propagowany piękny polski język, szkoda,

że nasze dzieci i wnuki są tego w coraz większym

zakresie pozbawione.

Za szacunek i przestrzeganie zasad językowych

w znacznym stopniu odpowiada też Ministerstwo

Edukacji Narodowej, gdyż to szkoły winny wpajać te

zasady.

W swojej odpowiedzi na interpelację z 2011 r. mi-

nister kultury i dziedzictwa narodowego poinformo-

wał, że Departament Programowy w Biurze KRRiT

planuje przeprowadzenie analizy badawczej języka

programów telewizji publicznej pod wstępnym tytu-

łem „Stan polszczyzny w audycjach informacyjnych

i informacyjno-publicystycznych”.

Zaskoczeniem dla mnie jest fakt, że ta tematyka

i dyskusja jej dotycząca nie została przez Państwa

Ministrów rozpowszechniona w mediach.

Pani Minister, Panie Ministrze:

1.

Jakie są wnioski z analizy Departamentu Pro-

gramowego KRRiT, którą pan zapowiedział?

Uprzej-

mie proszę o udostępnienie mi tej analizy.

2.

Czy celem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

jest aprobowanie wzorców językowych pełnych wul-

garyzmów, którymi są karmione dzieci w domu, na

ulicy i wśród rówieśników, a nawet w literaturze?

3.

W jaki sposób ministerstwa zamierzają propa-

gować kulturę języka polskiego i jego piękno?

4.

Jakie wzorce językowe w wytycznych MEN są pro-

pagowane wśród dzieci i młodzieży, które od najmłod-

szych lat stykają się z wulgaryzmami w domu, na ulicy

5.

Jakie kroki i kiedy podejmą Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej i Ministerstwo Kultury i Dziedzi-

ctwa Narodowego w celu wyeliminowania wulgary-

zmów z naszego języka?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Tchórzewski

Siedlce, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18441)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie promocji polskiego biznesu

Zapewne nikogo nie trzeba przekonywać, jak waż-

na w kształtowaniu wizerunku danego kraju za gra-

nicą jest rola ambasadora i wszystkich służb zagra-

nicznych.

Dotyczy to zwłaszcza spraw gospodar-

czych, biznesowych i związanych z szeroko pojętą

przedsiębiorczością.

Na spotkaniach z przedstawicie-

lami biznesu, w tym z izbami i stowarzyszeniami

skupiającymi przedsiębiorców, a także w indywidu-

alnych rozmowach z przedsiębiorcami, często padają

pytania o promocję polskiego biznesu za granicą,

o rolę w tym względzie ambasadorów, o narzędzia,

jakimi dysponują, o działania, jakie podejmują pol-

339

skie służby zagraniczne.

Są to pytania o polską poli-

tykę zagraniczną na rzecz wsparcia polskiej gospo-

darki poza granicami Polski.

Biorąc pod uwagę zapi-

należy zauważyć, że działanie na rzecz własnej go-

spodarki należy do najważniejszych zadań ambasa-

dora i palcówki dyplomatycznej.

Zadanie to należy

także do głównych zadań ministra spraw zagranicz-

nych, odpowiedzialnego za działalność polskich służb

zagranicznych, w tym za pracę polskich placówek

dyplomatycznych w każdym z krajów.

Mając zatem

to na względzie, uprzejmie proszę Pana Ministra

1.

Jaka komórka (wydział itp.) zajmuje się przy

polskiej ambasadzie w Państwie Izrael sprawami go-

spodarczymi i handlowymi Polski, w tym wspiera-

niem działalności polskich podmiotów gospodarczych

na rynku zagranicznym?

Czy przy ambasadzie dzia-

ła biuro radcy handlowego RP?

2.

Czy ww. komórka (bądź ambasada) posiada

własną stronę internetową?

Czy posiada zakładkę

dotyczącą współpracy handlowej i gospodarczej?

Jaki

jest jej adres internetowy?

3.

Czy ministerstwo (lub ambasada) dysponuje

obszernym opisem stosunków gospodarczych i han-

dlowych Polski z Państwem Izrael?

Czy taki materiał

jest ogólnodostępny, a zwłaszcza czy mogą z niego

korzystać polscy przedsiębiorcy?

4.

Jakie najważniejsze działania podejmuje polska

placówka dyplomatyczna w Państwie Izrael na rzecz

rozwoju stosunków gospodarczych i handlowych

między Polską a Państwem Izrael oraz współpracy

z polskim biznesem?

Jakie najważniejsze działania

dotyczące polskiego biznesu, w tym promocji i infor-

macji, prowadzi ambasada?

Jakie działania planowa-

ne są szczególnie w 2013 r.?

5.

Z jakimi najważniejszymi podmiotami na polu

rozwijania współpracy ekonomiczno-handlowej mię-

dzy oboma krajami w tym kraju współpracuje polska

ambasada?

6.

Czy polskie podmioty gospodarcze, zwłaszcza

izby gospodarcze itp., mogą bezpośrednio zwracać się

do ambasady w sprawach ewentualnej współpracy

w sprawach handlowych i gospodarczych?

Jaka jest

praktyka i procedura w tym względzie?

7.

Czy placówka przesyła (choćby w formie elektro-

nicznej) polskim podmiotom gospodarczym, zwłasz-

cza izbom gospodarczym itp., aktualizowane infor-

macje na temat możliwości współpracy na polu go-

spodarczym, handlowym, biznesowym itp., w tym na

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

i usług polskich firm?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

ski@sejm.pl.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

Białystok, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18442)

do ministra spraw zagranicznych

piającymi przedsiębiorców, a także w indywidual-

nych rozmowach z przedsiębiorcami, często padają

gospodarczymi i handlowymi Polski, w tym wspiera-

czych na rynku zagranicznym?

Czy przy ambasadzie

działa biuro radcy handlowego RP?

dlowych Polski z Państwem Kuwejtu?

Czy taki ma-

teriał jest ogólnodostępny, a zwłaszcza, czy mogą

rzecz rozwoju stosunków gospodarczych i handlo-

wych między Polską a Państwem Kuwejtu oraz

współpracy z polskim biznesem?

Jakie ambasada

prowadzi najważniejsze działania dotyczące polskie-

go biznesu, w tym promocji i informacji?

Jakie dzia-

ła planowane są szczególnie w 2013 r.?

340

tronicznej) polskim podmiotom gospodarczym, zwłasz-

(nr 18443)

do ministra spraw zagranicznych

biznesowych i związanych z szeroko pojętą przedsię-

biorczością.

Na spotkaniach z przedstawicielami bi-

znesu, w tym z izbami i stowarzyszeniami skupiają-

cymi przedsiębiorców, a także w indywidualnych

rozmowach z przedsiębiorcami, często padają pyta-

by zagraniczne.

Są to pytania o polską politykę za-

graniczną na rzecz wsparcia polskiej gospodarki poza

granicami Polski.

Biorąc pod uwagę zapisy ustawy

uważyć, że działanie na rzecz własnej gospodarki

należy do najważniejszych zadań ambasadora i pal-

cówki dyplomatycznej.

Zadanie to należy także do

powiedzialnego za działalność polskich służb zagra-

nicznych, w tym za pracę polskich placówek dyplo-

dlowych Polski z Państwem Libia?

Czy taki materiał

ważniejsze działania dotyczące polskiego biznesu,

są szczególnie w 2013 r.?

(nr 18444)

do ministra spraw zagranicznych

341

polskiej ambasadzie w Republice Macedonii sprawa-

mi gospodarczymi i handlowymi Polski, w tym wspie-

raniem działalności polskich podmiotów gospodar-

dlowych Polski z Republiką Macedonii?

Czy taki ma-

placówka dyplomatyczna w Republice Macedonii na

(nr 18445)

do ministra spraw zagranicznych

342

3.

Czy ministerstwo (lub ambasada) dysponuje

dlowych Polski z Republiką Litewską?

Czy taki ma-

(nr 18446)

do ministra spraw zagranicznych

wspieraniem działalności polskich podmiotów gospo-

darczych na rynku zagranicznym?

Czy przy amba-

sadzie działa biuro radcy handlowego RP?

dlowych Polski z Republiką Libańską?

Czy taki ma-

wych między Polską i Republiką Libańską oraz

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

343

Interpelacja

(nr 18447)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Kuby?

Czy taki materiał

między Polską a Republiką Kuby oraz współpracy

(nr 18448)

do ministra spraw zagranicznych

344

niem działalności polskich podmiotów gospodarczych

dlowych Polski z Republiką Korei?

Czy taki materiał

basady w sprawach ewentualnej współpracy w spra-

wach handlowych i gospodarczych?

Jaka jest praktyka

izbom gospodarczym itp., aktualizowane informacje

na temat możliwości współpracy na polu gospodar-

czym, handlowym, biznesowym itp., w tym na przy-

kład dotyczące możliwości promocji towarów i usług

(nr 18449)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Kolumbii?

Czy taki ma-

345

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

(nr 18450)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Kenii?

Czy taki materiał

(nr 18451)

do ministra spraw zagranicznych

346

wami gospodarczymi i handlowymi Polski, w tym

(nr 18452)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Jemeńską?

Czy taki ma-

347

(nr 18453)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Iraku?

Czy taki materiał

(nr 18454)

do ministra spraw zagranicznych

348

(nr 18455)

do ministra spraw zagranicznych

349

3.

Czy ministerstwo (lub ambasada) dysponuje

dlowych Polski z Republiką Albanii?

Czy taki mate-

go korzystać polscy przedsiębiorcy?

dzy Polską a Republiką Albanii oraz współpracy

(nr 18456)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Armenii?

Czy taki ma-

350

Interpelacja

(nr 18457)

do ministra spraw zagranicznych

(nr 18458)

do ministra spraw zagranicznych

351

dlowych Polski z Republiką Bułgarii?

Czy taki ma-

(nr 18459)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Chile?

Czy taki materiał

352

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 18460)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Chorwacji?

Czy taki ma-

(nr 18461)

do ministra spraw zagranicznych

353

dlowych Polski z Republiką Cypryjską?

Czy taki ma-

(nr 18462)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Estońską?

Czy taki ma-

354

(nr 18463)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Finlandii?

Czy taki ma-

(nr 18464)

do ministra spraw zagranicznych

355

przedsiębiorczością.

Na spotkaniach z przedstawicie-

dlowych Polski z Republiką Francuską?

Czy taki ma-

łania planowane są szczególnie w 2013 r.?

(nr 18465)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Grecką?

Czy taki mate-

356

pracy z polskim biznesem?

Jakie ambasada prowadzi

wane są szczególnie w 2013 r.?

(nr 18466)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Czeską?

Czy taki mate-

357

Interpelacja

(nr 18467)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Indii?

Czy taki materiał

(nr 18468)

do ministra spraw zagranicznych

358

dlowych Polski z Republiką Indonezji?

Czy taki ma-

(nr 18469)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Singapuru?

Czy taki ma-

359

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

(nr 18470)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Senegalu?

Czy taki ma-

(nr 18471)

do ministra spraw zagranicznych

360

Afryki na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

wej Afryki oraz współpracy z polskim biznesem?

Ja-

kie ambasada prowadzi najważniejsze działania do-

tyczące polskiego biznesu, w tym promocji i informa-

(nr 18472)

do ministra spraw zagranicznych

361

(nr 18473)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Peru?

Czy taki materiał

(nr 18474)

do ministra spraw zagranicznych

362

nicznych.

Dotyczy to zwłaszcza spraw gospodar-

polskiej ambasadzie w Islamskiej Republice Pakista-

nu sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski z Islamską Republiką Pakistanu?

Czy

placówka dyplomatyczna w Islamskiej Republice Pa-

kistanu na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

Pakistanu oraz współpracy z polskim biznesem?

Ja-

(nr 18475)

do ministra spraw zagranicznych

363

dlowych Polski z Republiką Federalną Niemiec?

Czy

Niemiec na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

Niemiec oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie

(nr 18476)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Federalnej Republice Nigerii

dlowych Polski z Federalną Republiką Nigerii?

Czy

placówka dyplomatyczna w Federalnej Republice Ni-

gerii na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

Nigerii oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie

364

Interpelacja

(nr 18477)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Angoli?

Czy taki mate-

łania dotyczące polskiego biznesu, w tym promocji

i informacji, prowadzi ambasada?

Jakie działania

planowane są szczególnie w 2013 r.?

(nr 18478)

do ministra spraw zagranicznych

365

dlowych Polski z Republiką Austrii?

Czy taki mate-

(nr 18479)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Białoruś?

Czy taki ma-

cji i informacji, prowadzi ambasada?

Jakie działania

366

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

(nr 18480)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Łotewską?

Czy taki ma-

(nr 18481)

do ministra spraw zagranicznych

367

dlowych Polski z Republiką Słowacką?

Czy taki ma-

(nr 18482)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Słowenii?

Czy taki ma-

368

(nr 18483)

do ministra spraw zagranicznych

(nr 18484)

do ministra spraw zagranicznych

369

nicznych.

Dotyczy to zwłaszcza spraw gospodar-

dlowych Polski z Republiką Turcji?

Czy taki materiał

(nr 18485)

do ministra spraw zagranicznych

370

dlowych Polski z Republiką Uzbekistanu?

Czy taki

(nr 18486)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Włoską?

Czy taki mate-

371

Interpelacja

(nr 18487)

do ministra spraw zagranicznych

sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski z Królestwem Marokańskim?

Czy

skim na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

skim oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie naj-

ważniejsze działania dotyczące polskiego biznesu,

(nr 18488)

do ministra spraw zagranicznych

372

dlowych Polski z Królestwem Szwecji?

Czy taki ma-

(nr 18489)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Królestwem Tajlandii?

Czy taki ma-

373

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

(nr 18490)

do ministra spraw zagranicznych

(nr 18491)

do ministra spraw zagranicznych

374

(nr 18492)

do ministra spraw zagranicznych

375

(nr 18493)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Królestwem Danii?

Czy taki mate-

(nr 18494)

do ministra spraw zagranicznych

376

przedsiębiorczością.

Na spotkaniach z przedstawicie-

dlowych Polski z Królestwem Belgii?

Czy taki mate-

(nr 18495)

do ministra spraw zagranicznych

377

ska placówka dyplomatyczna w Królestwie Arabii

Saudyjskiej na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

czych i handlowych między Polską a Królestwem

Arabii Saudyjskiej oraz współpracy z polskim bizne-

sem?

Jakie najważniejsze działania dotyczące pol-

skiego biznesu, w tym promocji i informacji, prowa-

dzi ambasada?

Jakie działania planowane są szcze-

gólnie w 2013 r.?

(nr 18496)

do ministra spraw zagranicznych

378

Interpelacja

(nr 18497)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Kanadzie sprawami gospodar-

czymi i handlowymi Polski, w tym wspieraniem dzia-

łalności polskich podmiotów gospodarczych na ryn-

ku zagranicznym?

Czy przy ambasadzie działa biuro

dlowych Polski z Kanadą?

Czy taki materiał jest

stać polscy przedsiębiorcy?

placówka dyplomatyczna w Kanadzie na rzecz roz-

woju stosunków gospodarczych i handlowych między

Polską a Kanadą oraz współpracy z polskim bizne-

(nr 18498)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Japonii sprawami gospodar-

379

dlowych Polski z Japonią?

Czy taki materiał jest

placówka dyplomatyczna w Japonii na rzecz rozwoju

ską a Japonią oraz współpracy z polskim biznesem?

basada?

Jakie działania planowane są szczególnie

(nr 18499)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Irlandii sprawami gospodar-

dlowych Polski z Irlandią?

Czy taki materiał jest

placówka dyplomatyczna w Irlandii na rzecz rozwoju

ską a Irlandią oraz współpracy z polskim biznesem?

380

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 18500)

do ministra spraw zagranicznych

w Laotańskiej Republice

Ludowo-Demokratycznej

polskiej ambasadzie w Laotańskiej Republice Ludo-

wo-Demokratycznej sprawami gospodarczymi i han-

dlowymi Polski, w tym wspieraniem działalności pol-

skich podmiotów gospodarczych na rynku zagranicz-

nym?

Czy przy ambasadzie działa biuro radcy han-

dlowego RP?

dlowych Polski z Laotańską Republiką Ludowo-De-

mokratyczną?

Czy taki materiał jest ogólnodostępny,

siębiorcy?

4.

Jakie najważniejsze działania podejmuje polska

Ludowo-Demokratycznej na rzecz rozwoju stosun-

ków gospodarczych i handlowych między Polską

a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną oraz

(nr 18501)

do ministra spraw zagranicznych

w Koreańskiej Republice

Ludowo-Demokratycznej

381

polskiej ambasadzie w Koreańskiej Republice Ludo-

dlowych Polski z Koreańską Republiką Ludowo-De-

Ludowo-Demokratycznej na rzecz rozwoju stosun-

a Koreańską Republiką Ludowo-Demokratyczną

niejsze działania dotyczące polskiego biznesu, w tym

(nr 18502)

do ministra spraw zagranicznych

Konga sprawami gospodarczymi i handlowymi Pol-

ski, w tym wspieraniem działalności polskich pod-

miotów gospodarczych na rynku zagranicznym?

Czy

dlowych Polski z Demokratyczną Republiką Konga?

382

lice Konga na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

Republiką Konga oraz współpracy z polskim bizne-

(nr 18503)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Jordańskim Królestwie Ha-

szymidzkim sprawami gospodarczymi i handlowymi

dlowych Polski z Jordańskim Królestwem Haszy-

midzkim?

Czy taki materiał jest ogólnodostępny,

Haszymidzkim na rzecz rozwoju stosunków gospo-

darczych i handlowych między Polską a Jordańskim

Królestwem Haszymidzkim oraz współpracy z pol-

skim biznesem?

Jakie ambasada prowadzi najważ-

383

Interpelacja

(nr 18504)

do ministra spraw zagranicznych

nu na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych i han-

dlowych między Polską a Islamską Republiką Iranu

oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie ambasa-

da prowadzi najważniejsze działania dotyczące pol-

(nr 18505)

do ministra spraw zagranicznych

w Algierskiej Republice

Ludowo-Demokratycznej

polskiej ambasadzie w Algierskiej Republice Ludowo-

384

-Demokratycznej sprawami gospodarczymi i handlo-

wymi Polski, w tym wspieraniem działalności pol-

dlowych Polski z Algierską Republiką Ludowo-De-

Ludowo-Demokratycznej na rzecz rozwoju stosun-

a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną oraz

(nr 18506)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Związku Australijskim spra-

dlowych Polski ze Związkiem Australijskim?

Czy taki

385

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

(nr 18507)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Ludowej Republice Banglade-

szu sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski z Ludową Republiką Bangladeszu?

Bangladeszu na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

liką Bangladeszu oraz współpracy z polskim bizne-

sem?

Jakie ambasada prowadzi najważniejsze dzia-

nie w 2013 r.?

(nr 18508)

do ministra spraw zagranicznych

386

Brazylii na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

Brazylii oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie

(nr 18509)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Boliwariańskiej Republice We-

nezueli sprawami gospodarczymi i handlowymi Pol-

dlowych Polski z Boliwariańską Republiką Wenezu-

eli?

Czy taki materiał jest ogólnodostępny, a zwłasz-

lice Wenezueli na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

Republiką Wenezueli oraz współpracy z polskim bi-

znesem?

Jakie ambasada prowadzi najważniejsze

cji i informacji?

Jakie działania planowane są szcze-

387

(nr 18510)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Chińskiej Republice Ludowej

sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski z Chińską Republiką Ludową?

Czy

placówka dyplomatyczna w Chińskiej Republice Lu-

dowej na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

Ludową oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie

(nr 18511)

do ministra spraw zagranicznych

388

nicznych.

Dotyczy to zwłaszcza spraw gospodar-

polskiej ambasadzie w Arabskiej Republice Egiptu

dlowych Polski z Arabską Republiką Egiptu?

Czy

Egiptu na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

Egiptu oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie

(nr 18512)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Gruzji sprawami gospodarczy-

mi i handlowymi Polski, w tym wspieraniem działal-

ności polskich podmiotów gospodarczych na rynku

389

dlowych Polski z Gruzją?

Czy taki materiał jest ogól-

placówka dyplomatyczna w Gruzji na rzecz rozwoju

ską a Gruzją oraz współpracy z polskim biznesem?

macji?

Jakie działania planowane są szczególnie

(nr 18513)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Rumunii sprawami gospodar-

dlowych Polski z Rumunią?

Czy taki materiał jest

placówka dyplomatyczna w Rumunii na rzecz rozwo-

ju stosunków gospodarczych i handlowych między

Polską a Rumunią oraz współpracy z polskim bizne-

390

Interpelacja

(nr 18514)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Federacji Rosyjskiej sprawami

dlowych Polski z Federacją Rosyjską?

Czy taki ma-

placówka dyplomatyczna w Federacji Rosyjskiej na

(nr 18515)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Nowej Zelandii sprawami go-

391

dlowych Polski z Nową Zelandią?

Czy taki materiał

placówka dyplomatyczna w Nowej Zelandii na rzecz

między Polską a Nową Zelandią oraz współpracy

(nr 18516)

do ministra spraw zagranicznych

w Państwie Zjednoczonych Emiratów

Arabskich

ratów Arabskich sprawami gospodarczymi i handlo-

tów Arabskich?

Czy taki materiał jest ogólnodostęp-

Emiratów Arabskich na rzecz rozwoju stosunków

stwem Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz

392

(nr 18517)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski z Republiką Zimbabwe?

Czy taki ma-

(nr 18518)

do ministra spraw zagranicznych

393

niowej sprawami gospodarczymi i handlowymi Pol-

ści Słoniowej na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

brzeża Kości Słoniowej oraz współpracy z polskim

(nr 18519)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie na Węgrzech sprawami gospo-

darczymi i handlowymi Polski, w tym wspieraniem

dlowych Polski z Węgrami?

Czy taki materiał jest

placówka dyplomatyczna na Węgrzech na rzecz roz-

Polską a Węgrami oraz współpracy z polskim bizne-

394

(nr 18520)

do ministra spraw zagranicznych

dlowych Polski ze Zjednoczonym Królestwem Wiel-

kiej Brytanii i Irlandii Północnej?

Czy taki materiał

stwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na rzecz

między Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej

skim biznesem?

Jakie najważniejsze działania doty-

395

Interpelacja

(nr 18521)

do ministra spraw zagranicznych

Wietnamu sprawami gospodarczymi i handlowymi

dlowych Polski z Socjalistyczną Republiką Wietna-

Wietnamu na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

Republiką Wietnamu oraz współpracy z polskim bi-

znesem?

Jakie najważniejsze działania dotyczące pol-

(nr 18522)

do ministra spraw zagranicznych

396

polskiej ambasadzie we Wschodniej Republice Urug-

waju sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski ze Wschodnią Republiką Urugwaju?

placówka dyplomatyczna we Wschodniej Republice

Urugwaju na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

publiką Urugwaju oraz współpracy z polskim bizne-

(nr 18523)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie na Ukrainie sprawami gospo-

dlowych Polski z Ukrainą?

Czy taki materiał jest

placówka dyplomatyczna na Ukrainie na rzecz roz-

Polską a Ukrainą oraz współpracy z polskim bizne-

397

(nr 18524)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Zjednoczonej Republice Tan-

zanii sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski ze Zjednoczoną Republiką Tanzanii?

Tanzanii na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

ką Tanzanii oraz współpracy z polskim biznesem?

(nr 18525)

do ministra spraw zagranicznych

398

dlowych Polski z Konfederacją Szwajcarską?

Czy taki

skiej na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

carską oraz współpracy z polskim biznesem?

Jakie

(nr 18526)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Syryjskiej Republice Arab-

skiej sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski z Syryjską Republiką Arabską?

Czy

Arabskiej na rzecz rozwoju stosunków gospodar-

liką Arabską oraz współpracy z polskim biznesem?

399

(nr 18527)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Stanach Zjednoczonych Ame-

ryki sprawami gospodarczymi i handlowymi Polski,

dlowych Polski ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki?

Ameryki na rzecz rozwoju stosunków gospodarczych

nymi Ameryki oraz współpracy z polskim biznesem?

400

Interpelacja

(nr 18528)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Malezji sprawami gospodar-

dlowych Polski z Malezją?

Czy taki materiał jest ogól-

placówka dyplomatyczna w Malezji na rzecz rozwoju

ską a Malezją oraz współpracy z polskim biznesem?

(nr 18529)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Meksykańskich Stanach Zjed-

401

noczonych sprawami gospodarczymi i handlowymi

dlowych Polski z Meksykańskimi Stanami Zjedno-

czonymi?

Czy taki materiał jest ogólnodostępny,

Zjednoczonych na rzecz rozwoju stosunków gospo-

skimi Stanami Zjednoczonymi oraz współpracy z pol-

(nr 18530)

do ministra spraw zagranicznych

polskiej ambasadzie w Mongolii sprawami gospodar-

dlowych Polski z Mongolią?

Czy taki materiał jest

placówka dyplomatyczna w Mongolii na rzecz rozwo-

Polską a Mongolią oraz współpracy z polskim bizne-

402

przykład dotyczące możliwości promocji towarów

(nr 18531)

do ministra transportu,

w sprawie polityki mieszkaniowej

oraz wyrównywania szans społecznych

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracam się do

do mieszkań.

Problem mieszkaniowy jest ważną kwestią spo-

łeczną, gdyż mieszkanie jest podstawowym dobrem

człowieka spełniającym funkcje ekonomiczną i spo-

łeczną.

Mieszkanie decyduje o materialnych i spo-

łecznych warunkach, w których żyje człowiek.

Cechy

fizyczne mieszkania, powierzchnia, lokalizacja two-

rzą ramy egzystencji jednostki, rodziny i społeczeń-

stwa.

W procesie rozwoju społecznego nastąpiła ewo-

lucja potrzeb mieszkaniowych od prostego schronie-

nia do lepiej wyposażonych mieszkań.

Budowa i utrzy-

manie zasobów mieszkaniowych, pochłaniając znacz-

by pracy, stanowi ważną dziedzinę gospodarki.

Na-

kłady na pokrycie potrzeb mieszkaniowych mogą

pochodzić z dochodów osobistych, ze środków pub-

licznych, organów państwa, samorządów, organizacji

o charakterze społecznym.

Poczucie sprawiedliwości

wysiłkiem ich sobie zapewnić.

Niezbędne wydają się

rzenia jednakowych szans rozwoju jednostkom i ro-

dzinom.

Z uwagi na powyższe kieruję do Pana Ministra

następujące zapytania:

1.

Jakie programy są aktualnie realizowane przez

Pana ministerstwo na rzecz zmniejszenia nierówno-

ści i tworzenia jednakowych szans rozwoju jednost-

kom i rodzinom w dostępie do mieszkania lub domu?

2.

Czy jest prowadzona jakakolwiek strategia wal-

ki z brakiem mieszkań dla ludzi mało zamożnych?

3.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej prowadzi działania wspierają-

ce towarzystwa budownictwa społecznego?

Jeśli tak,

to jakie?

4.

Czy i w jaki sposób Ministerstwo Transportu,

łania zmierzające do zmniejszenia bezdomności

w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18532)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie bezrobocia i aktywizacji

Ministra w sprawie bezrobocia i aktywizacji zawodo-

wej, szczególnie młodych ludzi.

bieżącego roku 12% wobec 12% w styczniu po rewizji

danych – podał unijny urząd statystyczny Eurostat.

To najwyższy poziom od 1995 r., kiedy Eurostat roz-

począł publikację raportów z rynku pracy.

Dane za

luty były zgodne z oczekiwaniami ekonomistów.

W całej Unii Europejskiej stopa bezrobocia wzrosła

w lutym 2013 r. do 10,9% wobec 10,8% w styczniu.

W porównaniu z 2012 r. bezrobocie wzrosło zarówno

w eurolandzie, jak i w całej UE.

W lutym ubiegłego

roku wskaźnik ten wynosił odpowiednio 10,9%

w strefie euro i 10,2% w UE.

Jak wynika z szacunków

Eurostatu, podobnie jak w styczniu, w lutym w Pol-

sce bezrobocie kształtowało się na poziomie 10,6%.

Dla porównania stopa bezrobocia według GUS wy-

nosiła na koniec lutego 2013 r. 14,4%.

Eurostat mierzy zharmonizowaną stopę bezrobo-

cia jako procent osób w wieku 15–74 lat pozostają-

najbliższych dwóch tygodni, które aktywnie poszu-

kiwały pracy w ciągu ostatnich tygodni w odniesie-

niu do wszystkich osób aktywnych zawodowo w da-

nym kraju.

Stopa bezrobocia mierzona przez GUS to

odsetek bezrobotnych zarejestrowanych w urzędach

wodowo.

Wiadomo natomiast, że w Polsce dużą część

osób bezrobotnych stanowią osoby młode w wieku do

25. roku życia.

Sytuacja ta powoduje, że z jednej stro-

ny mamy ogromną grupę osób, które pozostają bez

pracy nie dlatego, że nie chcą pracować, tylko że tej

pracy nie ma, z drugiej niepewność związana z pracą

na czas określony sprawia, że młodzi ludzie coraz

później stabilizują się życiowo i zakładają rodziny – to

demograficzne.

403

Pana ministerstwo, które dotyczą aktywizacji ludzi

bezrobotnych, a szczególnie młodych bezrobotnych?

2.

Jakie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

prowadzi programy walki z bezrobociem?

3.

Czy jest stworzona ogólnopolska strategia wal-

ki z bezrobociem?

4.

Co ministerstwo zrobiło przez ostatnie 6 lat (od

początku poprzedniej kadencji rządu), by zmniejszyć

grupę Polaków bez pracy?

5.

Czy ministerstwo podejmuje działania na rzecz

stopniowego ułatwiania młodym ludziom otwierania

własnych działalności gospodarczych, a także rozwo-

ju ich przedsiębiorczości?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

(nr 18533)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie informacji na temat nowelizacji

Szanowna Pani Minister!

Zwracam się do Pani

Minister w sprawie informacji na temat nowelizacji

W związku z toczącymi się pracami Ministerstwa

Edukacji Narodowej nad nowelizacją ustawy o syste-

mie oświaty dotyczącej dotowania wychowania przed-

szkolnego osoby prowadzące publiczne i niepubliczne

placówki wychowania przedszkolnego proszą o infor-

macje na temat przewidzianych zmian w nowelizacji

przedmiotowej ustawy.

Z uwagi na powyższe kieruję do Pani Minister

następujące zapytania:

1.

Czy dotacje na placówki niepubliczne zostaną

podwyższone do wysokości dotacji na placówki pub-

liczne?

2.

W jaki sposób i na jakie cele zgodnie z ustawą

powinna zostać wydana dotacja?

3.

W jaki sposób Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej planuje zmniejszyć obciążenia budżetów rodzin-

nych z tytułu korzystania przez dziecko z wychowa-

nia przedszkolnego w placówce publicznej oraz nie-

publicznej?

4.

Czy zostaną zmienione przepisy w przedmiocie

wieku przedszkolaka uprawnionego do wychowania

w publicznej placówce wychowania przedszkolnego

i do jakiej wartości?

5.

Czy zostaną uregulowane zasady rekrutacji do

placówek wychowania przedszkolnego?

6.

Czy wreszcie nowelizowana ustawa pozwoli na

powszechny dostęp do przedszkoli?

7.

Czy zostaną ustalone przystępne, a nie tak wy-

sokie jak dotychczas, opłaty za dodatkowe zajęcia?

Z poważaniem

Poseł Paweł Sajak

(nr 18534)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie wniosku Poznańskiego

Towarzystwa Przyjaciół Nauk

działalności upowszechniającej naukę

w zakresie zadań wskazanych w decyzji

W dniu 27 września 2012 r.

Poznańskie Towarzy-

stwo Przyjaciół Nauk złożyło wniosek o finansowanie

działalności upowszechniającej naukę w 2013 r.,

finansowania nauki.

W dniu 5 marca 2013 r. do

PTPN wpłynęła decyzja nr 688/P-DUN/2013, na pod-

stawie której odmówiono przyznania środków na fi-

nansowanie zadań z zakresu działalności upowszech-

niającej naukę, w zakresie wskazanym w decyzji.

wołania w 2011 i 2012 r.

PTPN otrzymało całą wnio-

skowaną kwotę.

Decyzja odmawiająca PTPN finansowania dzia-

łalności upowszechniającej naukę w 2013 r. prowa-

dzić będzie do upadku jednej z największych książnic

w Wielkopolsce, której losy wiążą się ściśle z dziejami

powstałego w Poznaniu w 1857 r. towarzystwa.

Prag-

nę wspomnieć, że zbiory PTPN przysłużyły się zna-

cząco nauce polskiej w najtrudniejszym etapie jej

dziejów, gdy pozbawiona opieki państwa zmuszona

była opierać się na mecenacie społecznym i prywat-

nym.

Obecnie biblioteka posiada w swoich zbiorach

około 350 000 woluminów, w tym około 15 000 sta-

rodruków od XV do XVIII w.

W sytuacji odmowy

dofinansowania działalności biblioteki ucierpią nie

tylko oddani działalności upowszechniającej naukę

jej pracownicy, lecz także szeroka rzesza odbiorców

i użytkowników biblioteki.

Decyzja skazuje bibliotekę na unicestwienie, a ze

względu na trudności w utrzymaniu płynności finan-

sowej może doprowadzić do upadku PTPN-u.

Placów-

ka, chcąc zapewnić badaczom, studentom, maturzy-

stom dostęp do bieżących osiągnięć nauki polskiej,

musi, zgodnie z art. 25 ustawy, poszerzać zasoby bi-

blioteczne i opracowywać je, a więc prowadzić racjo-

nalną politykę gromadzenia, opracowania i udostęp-

niania.

Do realizacji wszystkich tych zadań, wyszcze-

404

gólnionych we wniosku nadesłanym we wrześniu

2012 r., Bibliotece Poznańskiego Towarzystwa Przy-

jaciół Nauk potrzebna jest cała wnioskowana kwota

ze środków na naukę.

1.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Nauki

problemu?

2.

Czy Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

go rozważa zmianę wydanej decyzji w celu przyzna-

nia Poznańskiemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk

wnioskowanego dofinansowania, które umożliwiłoby

dalsze prowadzenie Biblioteki Poznańskiego Towa-

rzystwa Nauk oraz realizację wszystkich jej zadań?

3.

Jeżeli tak, to na jakim etapie znajdują się prace

nad przedmiotowymi zmianami?

Z poważaniem

Poseł Rafał Grupiński

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18535)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieobjęcia dozorem technicznym

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów

dzeń technicznych podlegających dozorowi technicz-

nemu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1468) wydanym na pod-

stawie art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym

dozorowi technicznemu podlegają:

— urządzenia ciśnieniowe,

— zbiorniki bezciśnieniowe i niskociśnieniowe

cych lub żrących,

— zbiorniki bezciśnieniowe i niskociśnieniowe

kłych zapalnych,

— urządzenia transportu bliskiego,

— dźwigniki,

— przenośniki kabinowe i krzesełkowe.

Rozporządzenie nie obejmuje jednak swym działa-

niem tak skomplikowanych i niebezpiecznych w eksplo-

atacji urządzeń, jakimi są elektrownie wiatrowe.

Montowane w Polsce turbiny elektrowni wiatro-

wych pochodzą w przeważającej większości z demon-

tażu tych urządzeń na zachodzie Europy.

Są urzą-

dzeniami w znacznej mierze wyeksploatowanymi,

a co za tym idzie, prawdopodobieństwo uszkodzenia,

rozpadu, zniszczenia tych urządzeń jest wysokie.

Turbina wiatrowa o wysokości 90–100 m w wypadku

rozpadu śmigła ma zasięg rzutu ok. 1 km, zatem

obiekty położone w odległości kilometra od turbiny

wiatrowej są narażone na uszkodzenie lub zniszcze-

nie elementami rozpadającej się turbiny.

Śmigła turbin wiatrowych są wykonane z żywic

epoksydowych, tj. materiałów łatwopalnych.

W przy-

padku pożaru turbiny, biorąc pod uwagę wysokość

obiektu i wynikający stąd zasięg rzutu elementów

turbiny ulegającej rozpadowi, mogą to być pożary

bardzo szybko się rozprzestrzeniające i bardzo trud-

ne w gaszeniu z uwagi na trudność dojazdu samocho-

dów gaśniczych.

Nawet pobieżna analiza prowadzi do wniosku, że

brak przepisów normujących eksploatację elektrowni

wiatrowych prowadzi do trudnych do wyobrażenia

zagrożeń dla ludzi i środowiska.

Wobec powyższego kierujemy do Pana Premiera

następujące pytania:

1.

Dlaczego mimo instalowania w ostatnich 5 la-

tach w Polsce na dużą skalę turbin wiatrowych po-

chodzących z demontażu funkcjonowanie tych obiek-

tów odbywa się w całkowitej próżni prawnej, bowiem

żadne przepisy techniczne nie normują zasad ich eks-

ploatacji?

2.

Dlaczego w ostatniej nowelizacji rozporządze-

nia Rady Ministrów w sprawie rodzajów urządzeń

dokonanej 7 grudnia 2012 r. nie uwzględniono turbin

wiatrowych?

Czy Pan Premier czeka na pierwszy

spektakularny wypadek spowodowany przez zdeze-

lowaną turbinę wiatrową?

3.

Czy i kiedy zostaną wydane stosowne przepisy

prawa w zakresie warunków technicznych i eksploata-

cyjnych dla turbin wiatrowych określające m.in. zakres

i częstotliwość niezbędnych badań technicznych oraz

stosowne parametry eksploatacyjne celem zapewnienia

bezpiecznego użytkowania tych obiektów?

Poseł Anna Paluch

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18536)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planowanych zmian

W związku z planowanym debiutem na Giełdzie

Papierów Wartościowych firmy ENERGA SA media

informują o planach Pana Ministra wniesienia do

ENERGA aktywów w postaci całości lub części mająt-

ku ZEW Niedzica SA.

Te informacje budzą uzasadnio-

ny niepokój wśród społeczności lokalnych i samorzą-

dów gmin położonych w dorzeczu górnego Dunajca, co

skutkuje licznymi zapytaniami w tej sprawie.

405

Grupa ENERGA działa w północnej i zachodniej

części Polski.

Spółki z grupy ENERGA działające

w zakresie odnawialnych źródeł energii są zlokalizo-

wane w Gdańsku, Pruszczu Gdańskim, Straszynie.

Czy i w jaki sposób można efektywnie zarządzać ma-

jątkiem ZEW Niedzica z odległości ponad 800 km?

Kto będzie podejmował strategiczne decyzje wobec

majątku ZEW Niedzica zlokalizowanego w dorzeczu

górnego Dunajca?

Czy bezpieczeństwo społeczności

lokalnych zamieszkałych w dorzeczu Dunajca będzie

w wystarczającym stopniu brane pod uwagę przy

podejmowaniu decyzji w zakresie gospodarowania

wodami w obrębie elektrowni ZEW Niedzica?

W jaki sposób można skutecznie sprawować nad-

zór techniczny nad funkcjonowaniem elektrowni

wodnej, z całym skomplikowanym zespołem urzą-

dzeń wymagających ciągłego monitoringu, kontroli,

podejmowania decyzji o inwestycjach i remontach

urządzeń etc., jeżeli centrum decyzyjne znajduje się

w odległości ponad 800 km?

Czy osoby, które będą zarządzać ZEW Niedzica

mają doświadczenie w operowaniu elektrowniami

wodnymi na górskich rzekach?

Kadra zarządzająca

z grupy ENERGA steruje pracą elektrowni Włocła-

wek w dolnym biegu Wisły, gdzie prognozy przepły-

wów można określić z kilkudniowym wyprzedze-

niem. Do tych prognoz przepływów dostosowuje się

gospodarkę wodną.

Zupełnie inne warunki działania

są na górskich rzekach.

Tam przepływy charaktery-

zuje bardzo duża zmienność.

Stan wody w górskiej

rzece może ulec zmianie w ciągu kilku godzin po

gwałtownych opadach, przy tak charakterystycznej

dla obszarów górskich zmienności warunków pogo-

dowych.

Czy w nowej sytuacji własnościowej kadra

zarządzająca będzie umiała i chciała podjąć właściwe

decyzje z zakresu gospodarki wodnej?

W przypadku wniesienia własności ZEW Niedzica

SA do spółki ENERGA zachodzi uzasadniona obawa,

że funkcje przeciwpowodziowe zbiornika będą koli-

dować z funkcją wytwarzania energii elektrycznej,

którą z oczywistych względów będzie preferować

w swojej działalności spółka ENERGA.

Znane i opi-

sane w monografii powodzi przez IMGW są przypad-

ki preferowania funkcji energetycznych, czyli dąże-

nia do utrzymania jak najwyższego stanu wody

w zbiorniku kosztem jego funkcji przeciwpowodzio-

wych, nawet w sytuacji narastającego zagrożenia po-

wodziowego, kiedy należy odtwarzać pojemność po-

wodziową.

Społeczność lokalna, którą reprezentuję,

jest pełna obaw, że nowy podmiot zlokalizowany na

drugim końcu Polski może nie respektować w wy-

starczającym stopniu wymogów pozwolenia wodno-

-prawnego, zwłaszcza że sankcje przewidziane przez

Prawo wodne nie są dotkliwe.

Następstwem planowanej zmiany własnościowej

ZEW Niedzica SA może być zagrożenie bezpieczeń-

stwa mieszkańców gmin położonych w dolinie Du-

najca: Czorsztyn, Szczawnica, Krościenko nad Du-

najcem, Ochotnica Dolna, Łącko, Chełmiec oraz

miast Stary Sącz i Nowy Sącz.

Czy planowane zmiany własnościowe wobec ZEW

Niedzica są możliwe do przeprowadzenia w sytuacji

toczących się postępowań w trybie art. 136 ust. 2 art. 137

ustawy o gospodarce nieruchomościami?

Artykuł 137 tej ustawy stanowi, że jeżeli cel wy-

właszczenia został zrealizowany tylko na części wy-

właszczonej nieruchomości, pozostała część podlega

zwrotowi.

W przypadku Zespołu Zbiorników Wod-

nych Czorsztyn – Niedzica – Sromowce Wyżne grun-

ty, na których jest zlokalizowany, zostały nabyte

sadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, w dro-

dze umów sprzedaży.

W trakcie budowy zbiornika

podjęto decyzję o zmniejszeniu początkowo zakłada-

nego poziomu piętrzenia głównej zapory, czego skut-

kiem była zmiana rzędnej określającej granice wy-

właszczeń z poziomu 537 do 533 m n.p.m., tak więc

nie cały teren wywłaszczony na cele budowy został

wykorzystany i zachodzi konieczność zawiadomienia

byłych właścicieli, tj. przeprowadzenia stosownych

procedur administracyjnych, co według mojej wiedzy

ma miejsce.

Czy w opisanej wyżej sytuacji Pan Minister widzi

możliwość przeprowadzenia zapowiedzianej zmiany

własnościowej polegającej na wniesieniu do ENER-

GA aktywów w postaci całości lub części majątku

ZEW Niedzica SA?

Poseł Anna Paluch

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18537)

do ministra finansów

w sprawie rozporządzenia ministra finansów

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach działalno-

stąpienia przedsiębiorców dotyczące obowiązującego

od dnia l kwietnia 2013 r. rozporządzenia ministra

wani, wyrażając krytyczne opinie na temat rozwią-

zań przedmiotowego rozporządzenia, formułują

wręcz pytanie, czy celem tej regulacji jest eliminacja

drobnego, polskiego handlu oraz, czy też przy jej two-

rzeniu nie przewidziano „skutków beztroskiego two-

rzenia prawa”?

W swoich wystąpienia przedsiębiorcy zwracają

uwagę na następujące kwestie przedmiotowego prob-

wie kas rejestrujących opublikowane w Dzienniku

Ustaw z 2013 r. poz. 363.

W „Rzeczpospolitej” z dnia

26 marca 2013 r. zamieszczone zostały wyjaśnienia

406

Ministerstwa Finansów w sprawie okresu przejścio-

wego odnoszącego się do nowych informacji, jakie

muszą pojawić się na paragonie fiskalnym, tj. nazwy

identyfikację oraz NIP nabywcy (pacjenta) na jego

żądanie.

Do 30 września 2013 r. będzie obowiązywał

będą musiały spełniać tego warunku – aż do ich zu-

życia.

Jeśli chodzi o warunek jednoznacznego ozna-

walność danego produktu.

W ocenie Ministerstwa

Finansów od 1 października 2013 r. jednoznacznie

przed 1 kwietnia 2013 r.

W opinii zainteresowanych przywołane regulacje

mogą skutkować likwidacją małych polskich firm,

a tym samym zwiększeniem bezrobocia, bowiem:

— Na chwilę obecną nie ma w ofercie żadnej kasy

umożliwiającej wpisanie nr NIP nabywcy.

W zapo-

wiedziach polskich producentów kas brak jest infor-

macji o takich kasach.

Wniosek z tego, że osoba (fir-

ma), na której ciąży obowiązek wprowadzenia kasy,

już po jej kupnie narażona jest na karę, gdyż nowa

kasa nie spełnia wymogów ww. rozporządzenia.

— Od czasu wprowadzenia kas rejestrujących do

gabinetów lekarskich obowiązki związane z doku-

mentowaniem wykonanych czynności dotyczą też

usług medycznych.

Zgodnie z nowymi przepisami re-

sort chce, aby lekarze na dokumentach fiskalnych

szczegółowo rozpisywali wykonane czynności, które

umożliwią jednoznaczną identyfikację usługi.

Jed-

nak ustawa o zawodzie lekarza wymaga zachowania

w tajemnicy przebiegu choroby.

Ani urzędnicy skar-

bowi, ani inne postronne osoby nie mają prawa do-

wiedzieć się z paragonu, na co choruje pacjent.

Na-

stępuje tu sprzeczność przepisów dwóch aktów nor-

matywnych oraz interesów fiskalnych z uprawnie-

niami obywatelskimi.

— Kto ma mieć możliwość jednoznacznej identy -

fikacji nazwy towaru?

Sprzedawca, klient czy też

urzędnik skarbowy?

Jest to dość poważne pytanie

z uwagi na to, że kasy mają ograniczoną pojemność

znaków w wierszu np. 18–30 znaków i trzeba już te-

raz używać skrótów.

W tym miejscu pozwolę sobie przytoczyć opisany

przez jednego z przedsiębiorców przykład wpływu

ww. regulacji na prowadzoną działalność gospodar-

czą (sklep kosmetyczny).

Dodatkowo jest sprzedawa-

na w nim biżuteria sztuczna i ozdoby do włosów.

W sklepie działają trzy kasy fiskalne, które „skończą”

się w połowie 2014 r.

Jedna z kas obsługuje drogerię,

a druga biżuterię, trzecia jest kasą rezerwową.

W dzia-

le drogeria na dzień dzisiejszy kasa ma zaprogramo-

wane 250 kodów towarów, np. lakier do paznokci,

krem do twarzy, krem do rąk, dezodorant, balsam

itp.

Dziś klient, kupując lakier do paznokci, ma na

paragonie napisane: Lakier do paznokci.

I to wystar-

cza.

Zgodnie z nowymi wymogami na paragonie musi

być napisane: Lakier do paznokci XXX (nazwa firmy)

YYY (nazwa serii) nr 1234.

Aktualnie w sklepie

sprzedawane są lakiery ok. 15 firm, a niektóre z firm

mają kilka (kilkanaście) serii lakierów, a każdy kolor

lakieru ma swój kod kreskowy (i jest ich np. 250

w serii, podobnie jest z kremami, dezodorantami, tu-

szami do rzęs czy też perfumami).

Prawidłowe ozna-

czenie towarów na paragonie fiskalnym, zgodne

z wymienionymi wyżej wymogami, wymaga wprowa-

dzenia ok. 50–75 tys. lub więcej kodów, a docelowo

system musi być gotowy na zwiększenie tej liczby

kodów z uwagi na ciągle zmieniający się asortyment

towaru.

Nie ma kas, które byłyby na to gotowe.

Mak-

symalna pojemność kasy fiskalnej to ok. 30 tys. ko-

dów, ale przeciętna kasa ma ich tylko ok. 5000.

Musi

więc być zastosowany system komputerowy z dru-

karką fiskalną i czytnikiem kodów kreskowych.

Ze

względów technicznych musi to być system wielosta-

nowiskowy połączony w sieć, gdyż ze względów loka-

lowych w innym miejscu musi być wprowadzanie

produktów.

Od strony technicznej jest to bardzo pro-

ste, jednakże koszt takiego systemu to ok. 20 tys. zł,

a czas wprowadzenia ok. 50 tys. rekordów to mini-

mum 50 tys. min – 830 godz., tj. ponad 100 dniówek

roboczych.

Jest to fizycznie nierealne.

Inny problem

związany jest z sytuacją, iż ozdoby do włosów, biżu-

terię sztuczną kupuje się najczęściej w opakowaniach

zbiorczych, np. po 12 szt.

Kody kreskowe czasami

występują na opakowaniach zbiorczych, a przedmio-

ty sprzedaje się na sztuki.

Zgodnie z przepisami na

paragonie powinno się znaleźć określenie np. gumka-

-frotka z ozdobą XXX w kolorze VVV.

Jest to niere-

alne do wykonania zarówno ze względu na brak moż-

liwości indywidualnego oznaczenia (jak np. oznaczyć

pojedynczą wsuwkę), jak i ze względu na zmieniające

się wzory.

Przedsiębiorca informuje, iż w przywołanej

firmie, funkcjonującej od 1991 r., zatrudnione są dwie

pracownice na pełny etat, właścicielka oraz osoba

współpracująca.

Dochody właścicielki netto firmy

oscylują na poziomie 1–3 tys. zł miesięcznie.

Firmy

nie stać na wprowadzenie systemu komputerowego,

gdyż spowoduje to zadłużenie bez możliwości jego

spłaty.

Tak więc już teraz uprzedza się zatrudniony

personel, że najdalej do 30 września br. nastąpi likwi-

dacja firmy i straci on pracę.

Powiększy tym samym

szeregi bezrobotnych w miejscowości, w której już

obecnie skala tego zjawiska wynosi 19,8%.

Opisany problem powtarza się w większości wy-

stąpień, jakie kierowane są na moje ręce przez przed-

siębiorców.

Dotyczy on wszystkich małych sklepów

– w sklepie spożywczym każdy jogurt musi zostać

szczegółowo opisany nazwą firmy, smakiem, grama-

turą, w sklepie z koszulami każda koszula w fasonie,

kolorze, wzorze i rozmiarze musi otrzymać swój kod.

Jest jeszcze jeden problem dotyczący samych kas

i możliwości wprowadzania unikalnych nazw.

Z re-

guły oprogramowanie kas umożliwia na wprowadze-

nie kilku (najczęściej pięciu) powtarzających się

407

nazw.

Na przykład nazwę kefir XXX, smak XXX

można wprowadzić tylko pięć razy, co więc zrobić

przy szóstym i kolejnym smaku.

W związku z powyż-

szym proszę o odpowiedź na pytania:

Jakie jest stanowisko resortu wobec podnoszo-

nych przez przedsiębiorców kwestii związanych

z wprowadzeniem w życie rozporządzenia dotyczące-

go kas rejestrujących?

Czy przygotowując przedmiotowe rozwiązania,

resort finansów konsultował ich brzmienie z organi-

zacjami reprezentującymi przedsiębiorców?

Jeśli tego rodzaju konsultacje miały miejsce, to

czy sygnalizowane były przez przedsiębiorców przy-

wołane wątpliwości, obawy i zastrzeżenia?

Jeśli tak,

resort przy opracowywaniu ostatecznego kształtu

ww. regulacji?

Czy sygnalizowane przez przedsiębiorców nega-

tywne implikacje ww. rozporządzenia dla kondycji

i dalszej działalności małych firm znajdują potwier-

dzenie w notowanych wynikach gospodarczych,

dokonanie modyfikacji obowiązujących obecnie regu-

lacji w tym zakresie ukierunkowanych na wyelimi-

nowanie zagrożeń likwidacji działalności podmiotów

gospodarczych, a tym samym wzrostu bezrobocia?

Z poważaniem

Poseł Artur Ostrowski

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18538)

do ministra transportu,

w sprawie planowanego wyłączenia

Szanowny Panie Ministrze!

Do mojego biura posel-

skiego docierają coraz liczniejsze głosy sprzeciwu wo-

bec planowanego wyłączenia z eksploatacji połączeń

kolejowych w woj. warmińsko-mazurskim, w tym linii

nr 223 Czerwonka – Ełk na trasie Czerwonka – Orzysz.

Zgodnie z przedstawionym przez spółkę PKP Polskie

Linie Kolejowe SA planem połączenie to ma zostać

definitywnie wyłączone w grudniu 2013 r.

Zamierzone wyłączenie z eksploatacji przyczyni

się do wykluczenia komunikacyjnego regionu, zniwe-

czy środki, jakie poniosły instytucje państwowe i sa-

morządowe na wykonanie prac na planowanej do

wyłączenia z eksploatacji linii.

W latach 2009–2012

przeprowadzona została ze środków budżetu pań-

stwa modernizacja linii kolejowej nr 223 na odcinku

z Ełku do Orzysza.

To połączenie kolejowe służy mło-

dzieży dojeżdżającej do szkół średnich i wyższych,

pracownikom zakładów pracy położonych w innych

miejscowościach, w tym żołnierzom zawodowym słu-

żącym w jednostce wojskowej w Orzyszu.

Brak połą-

czeń komunikacyjnych utrudnia dostęp mieszkań-

com gminy do szpitali, ośrodków kultury i innych

instytucji publicznych.

Mazury są regionem o bardzo dużym bezrobociu,

słabo uprzemysłowionym.

Jedną z szans poprawy ja-

kości życia i przeciwdziałania wykluczeniu społecz-

nemu jest rozwój turystyki.

Rozwój ten bezwzględnie

wymaga nieuciążliwej dla środowiska infrastruktury

transportowej.

Względy ekonomiczne nie mogą być jedynym kry-

terium decydującym o wyłączeniu z eksploatacji linii

kolejowej, ważne są również względy społeczne.

w następującej kwestii:

1.

Czy ministerstwo rozważa możliwość włącze-

nia do eksploatacji linii kolejowej nr 223 Czerwonka

2.

Jakie działania muszą zostać podjęte na pozio-

mie rządu i samorządu wojewódzkiego, aby przywró-

cić ruch na ww. trasie?

Poseł Zbigniew Włodkowski

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18539)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie działalności Zespołu

do spraw wyjaśniania opinii publicznej

Szanowny Panie Premierze!

Zarządzeniem z dnia

9 kwietnia br. powołał Pan Premier Zespól do spraw

teriałów dotyczących przyczyn i okoliczności kata-

leńskiem.

Z zarządzenia wynika, że zespół jest orga-

nem pomocniczym prezesa Rady Ministrów, a do jego

zadań należy w szczególności:

1) analiza i wyjaśnianie opinii publicznej treści

pod Smoleńskiem;

2) współpraca z organami i instytucjami państwo-

wymi oraz innymi podmiotami posiadającymi wiedzę

i informacje na temat przyczyn i okoliczności kata-

leńskiem;

408

3) wsparcie merytoryczne w zakresie wiedzy eks-

perckiej podczas konferencji i seminariów dotyczą-

cych przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej

zowanych lub współorganizowanych przez Kancela-

rię Prezesa Rady Ministrów.

Przewodniczący zespołu może występować z wnio-

skiem do szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

o sporządzenie na potrzeby zespołu niezbędnych ma-

teriałów lub zlecenie usług, w szczególności opinii

i ekspertyz.

1.

Jaki jest przewidywany czas i szacowane kosz-

ty działania zespołu?

2.

Czy członkowie zespołu będą służyć wsparciem

merytorycznym w zakresie wiedzy eksperckiej pod-

czas konferencji i seminariów dotyczących przyczyn

podmioty?

będzie współpracował z prokuraturą wojskową pro-

wadzącą postępowanie przygotowawcze w sprawie?

4.

Czy zespół będzie występował do prokuratury

wojskowej prowadzącej postępowanie o udostępnie-

nie akt śledztwa w celu ich analizy na potrzeby dzia-

łań zespołu?

5.

W jaki sposób Kancelaria Prezesa Rady Mini-

strów będzie dokonywała wyboru ekspertów, którym

będzie zlecała sporządzenie opinii i ekspertyz na po-

trzeby zespołu?

Z poważaniem

Posłowie Jacek Świat

Wrocław, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18540)

do ministra finansów

w sprawie problemów związanych

prawa podatkowego

selskiego docierają niepokojące informacje od pod-

karpackich przedsiębiorców.

Podnoszą oni, iż prowa-

dzenie działalności gospodarczej jest obarczone du-

żym ryzykiem wynikającym z niejasnych zapisów

ustaw, głównie ustaw podatkowych.

Przepisy podat-

kowe są mało przejrzyste i często różnie interpreto-

wane przez organy podatkowe.

Duże problemy związane są z przekształceniami

jednoosobowych działalności w spółki kapitałowe.

Wydawane interpretacje indywidualne potwierdzają

istnienie problemów braku sukcesji podatkowej

w przypadku takich przekształceń.

lemach związanych z brakiem sukcesji podatkowej

w przypadku przekształcenia jednoosobowej działal-

ności w spółkę kapitałową?

2.

Czy Minister, celem ujednolicenia stosowania

przepisów prawa podatkowego, rozważa wydanie

z urzędu interpretacji ogólnej dotyczącej sukcesji po-

datkowej w przypadku przekształcenia jednoosobo-

wej działalności w spółkę kapitałową?

3.

Co należy rozumieć pod pojęciem długów funk-

cjonalnie związanych z prowadzoną działalnością

gospodarczą zbywcy, o której mowa w art. 4a pkt 2

Z należnymi wyrazami szacunku

Jasło, dnia 28 maja 2013 r.

(nr 18541)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie procedury rekrutacji

nowych funkcjonariuszy Policji

Szanowny Panie Ministrze!

Ważną rolę dla bez-

pieczeństwa wewnętrznego naszego państwa spełnia

Policja i jej funkcjonariusze.

Jest rzeczą oczywistą,

że jakość pracy policjantów zależy od poziomu ich

wyszkolenia i wyposażenia w niezbędny sprzęt.

Jest

jednak równie oczywiste, że nawet najlepsze wyszko-

lenie i sprzęt nie są w stanie zagwarantować jakości,

jeśli w szeregi Policji wstąpi człowiek, który, mówiąc

wprost, nie nadaje się do tej służby.

Stąd właśnie nie-

zwykle istotne znaczenie ma procedura rekrutacji

nowych funkcjonariuszy Policji.

Interpelacja niniej-

sza została przygotowana w związku z pewnymi wąt-

pliwościami co do prawidłowości zastosowania tej

procedury w ostatnim czasie, a wątpliwości te mogą

zostać rozwiane przez Pana Ministra.

Wobec powyższego uprzejmie proszę o udzielenie

Przez jakie etapy weryfikacji musi przejść każdy

kandydat na funkcjonariusza Policji?

Czy wyniki poszczególnych etapów są jawne dla

każdego, a przynajmniej dla samych kandydatów?

Czy kandydat powinien być informowany pisem-

nie o wynikach całej procedury i rezultacie w stosun-

ku do jego osoby?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

409

Interpelacja

(nr 18542)

do ministra gospodarki

w sprawie zapowiedzi dotyczących

Zwracamy się do Pana Ministra o wyjaśnienie nie-

pokojących informacji dotyczących likwidacji zakła-

dów górniczych, zaprezentowanych w ostatnim cza-

sie przez wiceministra gospodarki pana Tomasza

Tomczykiewicza.

Wzrost importu węgla kamiennego m.in. wpływa

na pogarszającą się kondycję spółek węglowych,

w tym Katowickiego Holdingu Węglowego i Kompa-

nii Węglowej SA, co powoduje, że spółki węglowe ma-

jące nadwyżki węgla kamiennego mają duży problem

z jego sprzedażą.

Ta sytuacja, jak czytamy z wypowiedzi ministra

gospodarki, doprowadziła do złożenia deklaracji do-

tyczących likwidacji kilku polskich kopalń węgla ka-

miennego, bez wskazania, jakie zakłady górnicze

mają zostać zlikwidowane.

Nie może być tak, że je-

dynym planem na polskie górnictwo ma być likwida-

cja kopalń.

Ministra z zapytaniami o szczegółowe wyjaśnienia

dotyczące:

1.

Jakie kopalnie mają zostać zlikwidowane, jakie

są brane pod uwagę do likwidacji?

2.

Jak wpływają takie decyzje na rynek pracy

aglomeracji katowickiej?

Czy Ministerstwo Gospo-

darki przeprowadziło analizę, jak likwidacje kopalń

w aglomeracji katowickiej wpłyną na rynek pracy?

Posłowie Grzegorz Tobiszowski

i Jerzy Polaczek

Ruda Śląska, 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18543)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie sytuacji Poczty Polskiej SA

W związku z dobiegającymi informacjami dotyczą-

cymi trudnej sytuacji Poczty Polskiej, w tym m.in. wy-

sokich kontraktów menedżerskich dla członków zarzą-

1.

Jakie są wyniki finansowe za 2012 r. oraz pro-

gnozowane za 2013 r.?

2.

Jaka jest sytuacja Poczty Polskiej po I kwarta-

le bieżącego roku?

3.

Jakie przesłanki stały za tym, że zawarto tak

wysokie umowy menedżerskie dla prezesów Poczty

Polskiej?

4.

Czym wykazały się osoby otrzymujące te

umowy?

5.

Kto podpisał owe umowy i czy uważa Pan za

słuszne podpisanie stosownych umów?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

Ruda Śląska, dnia 28 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18544)

do ministra pracy i polityki społecznej

Do mojego biura poselskiego zwrócił się z prośbą

o interwencję dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy

Społecznej w Rudzie Śląskiej.

W nadesłanym piśmie

zaznacza, że Zarząd Państwowego Funduszu Reha-

bilitacji Osób Niepełnosprawnych dokonał podziału

środków funduszu na rok 2013 na realizację zadań

określonych w ww. ustawie wg algorytmu.

Wedle

uchwały nr 10/2013 miastu Ruda Śląska zostały przy-

znane środki w łącznej wysokości 2 711 352,00 zł, co

szą o 664 692,00 zł.

Zaznaczyć trzeba także, że Powiatowy Urząd Pra-

cy w Rudzie Śląskiej złożył zapotrzebowanie na środ-

ki z programu PFRON na realizację zadań z zakresu

rehabilitacji zawodowej na kwotę 95 000,00 zł, dlate-

go też środki do dyspozycji MOPS na realizację zadań

sprawnych oraz zlecanie zadań stanowią kwotę

2 616 352,00 zł.

W ramach rehabilitacji społecznej Miejski Ośro-

dek Pomocy Społecznej w Rudzie Śląskiej udziela do-

finansowań osobom niepełnosprawnym do:

— uczestnictwa w turnusach rehabilitacyjnych,

— zaopatrzenia w środki pomocnicze i przed -

mioty ortopedyczne oraz zakupu sprzętu rehabili-

tacyjnego,

— likwidacji barier architektonicznych w komu -

nikowaniu się oraz technicznych.

Ponadto środki te są wykorzystywane na dofinan-

sowanie uczestnictwa osób niepełnosprawnych w war-

sztatach terapii zajęciowej (kwota 1 923 480,00), prze-

kazywane są także stowarzyszeniom działającym na

rzecz osób niepełnosprawnych z zakresu sportu, kultu-

ry, rekreacji i turystyki oraz od 2009 r. otrzymują je

stowarzyszenia i fundacje realizujące zadania z zakre-

su rehabilitacji zawodowej i społecznej.

410

Z powodu obniżenia otrzymywanej kwoty naj-

większe braki występują w zakresie dofinansowania

turnusów rehabilitacyjnych oraz zapotrzebowania

w środki pomocnicze i przedmioty ortopedyczne, któ-

re są niezbędne, by zapewnić kompleksową opiekę.

Wedle powyższego zwracam uwagę, że środki

przekazane przez PFRON na 2013 r. są niewystar-

czające, by zapewnić zaspokojenie potrzeb jak naj-

większej liczbie osób niepełnosprawnych w naszym

mieście.

Warto zwrócić uwagę, że osób zwracających

się o tego typu pomoc jest coraz więcej.

Wnioski, któ-

re wpłynęły i które wpływają nadal, są przez MOPS

w Rudzie Śląskiej skrupulatnie rozpatrywane.

Biorąc

pod uwagę potrzeby osób niepełnosprawnych, otrzy-

mane środki są tak rozdzielane, by zaspokoić podsta-

wowe potrzeby.

Nie jest możliwa pomoc wszystkim

osobom niepełnosprawnym, a z racji tego, iż MOPS

w Rudzie Śląskiej otrzymał dużo niższą kwotę do dys-

pozycji, wiele osób nie skorzysta z pomocy, która bez-

sprzecznie im się należy.

Szanowny Panie Ministrze, ze względu na powyż-

sze zwracam się do Pana z zapytaniami:

1.

Dlaczego kwota przyznana przez PFRON zo-

stała tak mocno obniżona dla MOPS Ruda Śląska?

2.

Jakie działania podejmie Pan Minister w celu

weryfikacji decyzji PFRON w stosunku do MOPS

w Rudzie Śląskiej?

3.

Czy istnieje możliwość przyznania przez

PFRON dodatkowych środków umożliwiających po-

zytywne rozpatrzenie jak największej liczby złożo-

nych wniosków na realizację wszystkich zadań?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

(nr 18545)

do ministra finansów

w sprawie rynku stalowych wyrobów

na proceder wyłudzeń VAT

Według danych Hutniczej Izby Przemysłowo-

-Handlowej (HIPH) ogólne zużycie stali w 2011 r.

wyniosło w Polsce 11 mln ton.

W podobnej wysokości

zużycie jest szacowane na rok 2012, natomiast po-

cząwszy od 2013 r., zużycie będzie najprawdopodob-

niej mniejsze, jako efekt wpływu zjawisk makroeko-

nomicznych na konsumpcję w Polsce.

Podkreślić na-

leży, że w okresie najbardziej intensywnego wzrostu

gospodarczego, w 2007 r., zużycie stali w Polsce wy-

niosło 12 mln ton.

Zauważmy, że zgodnie z danymi HIPH aż ponad

60% zużycia stali w Polsce zaspokajane jest przez

zagranicznych producentów, chociaż moce produk-

cyjne w Polsce są wystarczające do zaspokojenia ca-

łego obecnego polskiego zużycia (krajowe zdolności

produkcyjne w zakresie stali surowej wynoszą ok.

12 mln ton, a jej obecna produkcja nie przekracza

8 mln ton, na którą składa się produkcja na polskie

i zagraniczne rynki).

Szanowny Panie Ministrze!

Analiza rynku maso-

wych wyrobów stalowych przeprowadzona przez

HIPH wskazuje na istnienie znacznych różnic w za-

kresie deklarowania i rejestrowania obrotu tymi to-

warami.

Według wspomnianej analizy w ostatnich

latach w naszym kraju notowana jest coraz większa

rozbieżność pomiędzy danymi raportowanymi przez

kraje dokonujące przywozu wyrobów stalowych do

Polski (dane zagraniczne) a danymi wykazującymi

wywóz wyrobów stalowych do Polski (dane polskie).

Jednym z przykładów wyrobów stalowych poka-

zujących dużą dysproporcję w deklarowanych danych

wywozowych oraz przywozowych są pręty stalowe

(pręty zbrojeniowe).

Już w 2010 r. według informacji podanych przez

HIPH sumaryczne dane ze wszystkich krajów Unii

Europejskiej za 2010 r. wskazywały na dokonanie wy-

wozu z ich terytorium do Polski prętów stalowych

w łącznej ilości 373 tys. ton.

Z kolei oficjalne dane pol-

skie mówiły o przywozie do Polski prętów stalowych

w ilości 148 tys. ton.

Tym samym różnica pomiędzy

zadeklarowaną ilością towarów wywożonych do Polski

z krajów UE (sumaryczne dane wywozowe ze wszyst-

kich krajów Unii Europejskiej) a zadeklarowaną iloś-

cią towarów przywożonych do Polski z tych krajów

(dane polskie) wynosiła około 226 tys. ton.

Wspomniana rozbieżność, wskazana przez HIPH,

drastycznie wzrosła w 2011 r., do 537 tys. ton.

Do-

dam, że dane HIPH za pierwsze półrocze 2012 r.

wskazują dalszy wzrost rozbieżności w obrocie prę-

tami stalowymi w Polsce.

Sumaryczne zestawienie

danych ze wszystkich pozostałych państw UE opra-

cowanych przez HIPH prowadzi do wniosku, że

w pierwszym półroczu 2012 r. wewnętrzna dostawa

towarów (WDT) prętów stalowych do Polski wynio-

sło 385 tys. ton, natomiast zadeklarowane w Polsce

(WNT) wyniosło zaledwie 38 tys. ton.

Dla porównania przedstawiam wykresy HIPH

przedstawiające tempo wzrostu rozbieżności w da-

nych w ujęciu rocznym (wykres nr 1) i w ujęciu kwar-

talnym (wykres nr 2).

Szanowny Panie Ministrze!

Ze względu na powyż-

1.

Jak Pan Minister wytłumaczy zaistniałe roz-

bieżności?

2.

Jakie działania zostaną przez Pana poczynione

w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

411

Interpelacja

(nr 18546)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie wypłacania wysokich premii

Stadionem Narodowym

W związku z dobiegającymi informacjami doty-

czącymi wypłacenia wysokich premii prezesom za-

rządzającym Stadionem Narodowym należącym do

Narodowego Centrum Sportu oraz spółki Skarbu

Państwa PL.

2012+ zwracam się do Pani Minister

1.

Jakie kryteria zostały przyjęte do uruchomie-

nia premii?

Kto podpisał w imieniu właściciela te

premie?

2.

Kto zawarł stosowne umowy menadżerskie

i w czyim imieniu?

3.

Jakie szczególne predyspozycje posiadają pre-

zesi tych spółek, że otrzymali tak wysokie premie?

4.

Dlaczego prezesom spółki zostają wypłacane

kolejne premie, z tytułu strat, jakie przynosi stadion?

Dlaczego dopuszczono do sytuacji, w której za zarzą-

dzanie przynoszące straty wypłaca się premie?

5.

Czy ministerstwo sportu ma swoich przedsta-

wicieli w radzie nadzorczej spółki PL.

2012+?

6.

Czy uważa Pani za stosowne, że osoby te otrzy-

mały tak duże premie?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

WYKRES NR 1

WYKRES NR 2

412

Interpelacja

(nr 18547)

do ministra transportu,

w sprawie wysokości kontraktów

W związku z dobiegającymi informacjami o za-

warciu wysokich kontraktów menedżerskich pomię-

dzy członkami Zarządu PKP SA zwracam się do

1.

Czym kierowało się Ministerstwo Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organ zle-

cający podpisanie tych umów?

2.

Kto zawarł owe umowy w imieniu właściciela?

3.

Czy Pana zdaniem słuszne jest, aby w tak trud-

nej sytuacji zarządy otrzymywały tak wysokie wyna-

grodzenia?

4.

Jakie jest najniższe wynagrodzenie w PKP?

5.

Jaka jest średnia płaca w PKP?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

(nr 18548)

do ministra gospodarki

w sprawie akcyzy w branży energochłonnej

We wrześniu ubiegłego roku brałem udział w spot-

kaniu członków NSZZ „Solidarność” Regionu Ślą-

sko-Dąbrowskiego z polskimi przedsiębiorcami i pra-

cownikami branży energochłonnej, którego wyni-

kiem było wysłanie apelu do pana premiera Donalda

Tuska dotyczącego problemów owej branży.

Jak wy-

nika z informacji mi tam przekazanych, zasadniczym

problemem przemysłu energochłonnego jest fakt, iż

zakłady tego sektora działające w naszym kraju są

zmuszone do ponoszenia dużo wyższych kosztów

funkcjonowania w porównaniu do swoich konkuren-

tów europejskich.

Podkreślić również należy, iż

wprowadzenie obowiązku zakupu uprawnień do emi-

sji CO2 po roku 2013 jeszcze bardziej pogorszy ich

sytuację na rynku europejskim.

Szanowny Panie Ministrze!

Powszechnie wiado-

mo, że takie kraje, jak: Niemcy, Holandia, Belgia,

zrezygnowały z akcyzy, a polskie firmy i spółki właś-

nie poprzez obciążenie akcyzą stają się coraz mniej

konkurencyjne na rynku europejskim.

Opierając się

na materiale i zawartych w nim danych dotyczących

ceny energii elektrycznej oraz polityki energetycznej

w Polsce w ZGH Bolesław SA w latach 2000–2011 r.,

zwracam uwagę na przedstawione tam dodatkowe

koszty związane z obciążeniami finansowymi w Pol-

sce, z których zwolnione są inne kraje.

Powyższy przykład przedstawia nie tylko wyso-

kość opłaty akcyzowej, która występuje w Polsce, ale

również prezentuje, jaki ona ma wpływ na firmy

energochłonne oraz jakie koszta występują w innych

krajach, takich jak: Belgia, Francja, Hiszpania, czy

Holandia.

Przedstawione przeze mnie dane wskazu-

ją także nagły wzrost o 100% ceny energii elektrycz-

nej od 2008 r.

Według informacji mi przekazanych na

wspomnianym spotkaniu w Polsce podatek akcyzowy

wynosi ok. 5 euro, a w Niemczech, w Holandii jest

całkowite zwolnienie firm energochłonnych z podat-

ku akcyzowego, a w krajach takich, jak Francja i Hi-

szpania, jego poziom jest nieporównywalnie niższy.

Tak samo w zakresie certyfikatów kolorowych,

w Polsce jest to ok. 10 euro, natomiast Holandia, Bel-

gia i Hiszpania są zwolnione z opłat.

Podkreślić należy, iż w przemyśle energochłon-

nym pracuje około 200 tys. ludzi, którzy mogą

w najbliższych latach przy dalszych wzrostach opłat

zasilić grono bezrobotnych naszego kraju.

Większość

tych miejsc pracy znajduje się w przedsiębiorstwach

w województwie śląskim.

Realizacja tego „czarnego”,

ale niestety realnego scenariusza, będzie oznaczać

gospodarczą i społeczną degradację tego regionu, ale

podobne skutki dotkną również inne województwa,

gdzie funkcjonują zakłady energochłonne.

Niesie to

też ze sobą bardzo poważne konsekwencje w postaci

uszczerbku dla wpływów do budżetu państwa z po-

datków związanych z działalnością tych przedsię-

biorstw.

Panie Ministrze!

Ze względu na powyższe należy

dołożyć wszelkich starań, aby doprowadzić do wy-

równania warunków konkurencji polskich i europej-

skich zakładów energochłonnych.

Pomimo faktu, iż

niektóre z firm w ciągu ostatniej dekady zainwesto-

wały kilka miliardów złotych w modernizację pro-

dukcji, teraz niestety obawiają się, że z powodu zbyt

wysokich kosztów energii w Polsce w ciągu najbliż-

szych lat stracą konkurencyjność.

Ze względu na powyższe zwracam się do Pana

1.

Jakie działania zostaną przez Pana poczynione

w celu dostosowania obciążeń fiskalnych i parafiskal-

nych związanych z zakupem energii elektrycznej do

warunków panujących w innych krajach UE (a w szcze-

gólności: zmniejszenie opłat za tzw. certyfikaty koloro-

wej energii, wprowadzenie zmian parametrów w za-

kresie przesyłu i dystrybucji uprawniających do stoso-

wania obniżonych stawek opłaty jakościowej oraz

zmniejszenie podatku akcyzowego za energię elek-

tryczną dla zakładów energochłonnych w ramach

możliwych regulacji prawnych, a także utrzymanie

zwolnienia z akcyzy za gaz)?

2.

Czy Pan Minister również przewiduje zwolnie-

nie z akcyzy polskich firm energochłonnych?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

413

414

Interpelacja

(nr 18549)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie częstych zmian

z tego wynikających

Do mojego biura poselskiego wpłynęła rezolucja

radnych Rady Miasta Ruda Śląska wraz z nauczycie-

lami i rzeszą rodziców dotycząca częstej zmiany pod-

ręczników i konsekwencji z tego wynikających.

Zarówno radni Rudy Śląskiej, nauczyciele oraz

rodzice zwracają uwagę, że częste zmiany podręcz-

ników szkolnych są bezzasadne.

Zmiany, których

konsekwencją jest kupno nowych podręczników, wy-

nikają najczęściej z innej numeracji stron czy zmie-

nionej kolejności rozdziałów.

Owe poprawione pod-

ręczniki nie wpływają w żaden sposób na treść, któ-

wpływu na wiedzę zdobywaną przez uczniów.

Zna-

cząco natomiast wpływają na budżet domowy rodzin,

ponieważ ceny podręczników są wygórowane.

Kolejną istotną sprawą jest ilość książek i ćwi-

czeń, które znajdują się w tornistrach noszonych

przez uczniów.

Mimo iż w Polsce nie ma przepisów

regulujących kwestię maksymalnego obciążenia tor-

nistrów, warto zwrócić uwagę, że ciężar ten nie po-

winien przekraczać 10–15% masy ciała, a najczęściej

przekracza i to znacząco.

W trosce o zdrowie dzieci

podejmowane są inicjatywy kompletowania z używa-

nych, odsprzedanych, bądź przekazanych przez star-

sze roczniki drugiego zestawu podręczników, z któ-

rego uczniowie mogliby korzystać w szkole.

Takie

rozwiązanie pozwala odciążyć tornistry uczniów,

gdyż potrzebne książki są dostępne w szkole, nato-

miast w domu mają możliwość korzystania z włas-

nych.

Nie jest to możliwe w sytuacji, kiedy częste

zmiany podręczników blokują możliwość korzystania

z podręczników z poprzednich lat.

Powinny zostać podjęte działania, których celem

będzie uniknięcie wprowadzenia nieuzasadnionych

zmian w układzie i treści podręczników szkolnych,

co umożliwi przedłużenie ich aktualności.

Uczniowie

mogliby odstępować sobie zachowujące aktualność

podręczniki, co obniży koszt ich nabycia i odciąży

rodzinny budżet.

Szanowna Pani Minister, ze względu na powyższe

zwracam się do Pani z zapytaniami:

1.

Jakie działania zostaną podjęte w celu wyjaś-

nienia sytuacji?

2.

Co jest przyczyną wprowadzania częstych

zmian w podręcznikach, które nie są związane z treś-

cią w nich zawartą?

Dlaczego jest to dopuszczane

przez ministerstwo edukacji?

3.

Dlaczego ministerstwo edukacji nie bierze pod

uwagę budżetu rodzinnego, który poprzez ciągłe

zmiany podręczników jest niepotrzebnie obciążany?

4.

Dlaczego pozwala się wydawnictwom na czę-

ste zmiany, które powodują, że tylko one mają

z tego zysk?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

(nr 18550)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zbadania akt sprawy

Sądu Okręgowego w Katowicach o sygn.

Do mojego biura poselskiego zwróciła się z prośbą

o złożenie interpelacji poselskiej pani H. N.-C.

W prośbie przedstawiła swoją sytuację, podając także

w otrzymanym piśmie stan faktyczny w tej sprawie.

Pani H. N.-C.

jest magistrem inżynierem budow-

nictwa, której została zlecona umowa o pracę na

rzecz wspólnoty mieszkaniowej w Katowicach przy

ul. Królowej Jadwigi 2–4.

Zlecona praca, jak twierdzi

pani H. N.-C., została wykonana w okresie około

6 miesięcy, tym samym powódka miała otrzymać wy-

nagrodzenie w wysokości 2982,00 zł.

Z racji tego iż, wspólnota mieszkaniowa w Kato-

wicach przy ul. Królowej Jadwigi 2–4 uchylała się od

wypłacenia należytego wynagrodzenia pani H. N.-C.

wystąpiła z pozwem o zapłatę do Sądu Rejonowego

Katowice-Wschód w Katowicach.

Sąd I instancji wy-

dał wyrok, w całości uznając roszczenia pani N.-C.

za słuszne i zasadne.

Po wydaniu wyroku strona pozwana złożyła od-

wołanie do Sądu Okręgowego w Katowicach.

W kon-

sekwencji sędzia Sądu Okręgowego w Katowicach,

postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt

IV Cz 527/11, zmieniła wyrok sądu I instancji, co spo-

wodowało, że z powódki zrobiono dłużnika na kwotę

750 zł, którą pani N.-C.

ma zapłacić prawnikowi stro-

ny pozwanej.

Powódka twierdzi także, że pani sędzia

nie zapewniła jej należytej reprezentacji podczas tej

sprawy, co miało znaczący wpływ na przebieg proce-

su.

Z opinii przedstawionej w biurze pani H. N.-C.

twierdzi, że postępowanie pani sędzi jest niezasadne.

Szanowny Panie Ministrze!

Zaistniała sytuacja

wydaje się irracjonalna, bowiem pani H. N.-C.

za-

miast otrzymać wynagrodzenie za wykonanie rzetel-

nej pracy, zostaje ukarana kwotą w wysokości 552,47 zł

tytułem zwrotu kosztów procesu oraz 180,00 zł kosz-

tów zażalenia (razem ok. 750 zł), pomijając fakt, że

to pozwana nie zapłaciła powódce 100 zł z tytułu

zwrotu kosztów procesu.

(Dowód: akta sprawy Sądu

11 kwietnia 2011 r. sygn. akt I 2 C-upr.

653/10/35,

415

akta sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn.

akt IV Cz 527/11.)

Proszę o przeanalizowanie sprawy, która wydaje

się być bardzo zaskakująca.

1.

Dlaczego po wniesieniu odwołania został wy-

dany tak diametralnie inny wyrok, który spowodo-

wał, że z osoby poszkodowanej pani H. N.-C.

stała się

dłużnikiem?

2.

Na jakiej podstawie prawnej zostaje wydany

taki wyrok?

3.

Jakie kroki zostaną podjęte w przedstawionej

powyżej sprawie?

Poseł Grzegorz Tobiszowski

(nr 18551)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie błędów w tegorocznych

Z informacji, jakie pojawiły się w mediach, wyni-

ka, że podczas tegorocznego egzaminu maturalnego

znalazły się poważne błędy w arkuszach egzamina-

cyjnych, m.in. z przedmiotów język angielski, fizyka

oraz informatyka.

Zgodnie z art. 9a ust. 2 pkt 1a

powiedzialna za przygotowanie pytań, zadań i testów

Centralna Komisja Egzaminacyjna (CKE).

22 maja br. odbył się egzamin maturalny z infor-

matyki.

Błąd stwierdzono w zadaniu drugim w arku-

szu na poziomie rozszerzonym.

Zadania egzamina-

cyjnego po prostu nie dało się rozwiązać.

Do oblicze-

nia był bowiem algorytm, który zapętlał się w nie-

skończoność.

Za zadanie 2. można było otrzymać

6 punktów, na 20 z części pierwszej.

Z kolei 20 maja br. odbył się egzamin dojrzałości

z fizyki i astronomii.

W arkuszu egzaminacyjnym

z poziomu rozszerzonego jedno z zadań wzbudziło

wątpliwość abiturientów.

Chodzi o zadanie nr 6,

w którym poruszono kwestię ewolucji Słońca.

Brązo-

we karły są to tzw. nieudane gwiazdy, czyli takie,

z których nie powstały obiekty należące do ciągu

głównego, do którego należy np. Słońce.

Stąd od razu

widać, że nasza dzienna gwiazda ani nie mogła być

kiedyś, ani tym bardziej nie będzie mogła stać się

w przyszłości brązowym karłem.

Twórcy arkusza eg-

zaminacyjnego postawili również odważną tezę, że

Słońce stanie się kiedyś czarnym karłem.

Obiekty te

są czysto hipotetyczne – naukowcy jedynie przypusz-

czają, że taki los czeka gwiazdy należące do ciągu

głównego.

Dlatego też stwierdzenie, że taki los z pew-

nością czeka Słońce, jest błędne.

W pierwszym pod-

punkcie zadania nr 6 maturzysta na podstawie wy-

kresu Hertzsprunga-Russella, który obrazuje różne

typy gwiazd, ma wymienić kolejne stadia ewolucji

Słońca.

Tutaj ponownie twórcy arkusza sugerują, że

zamieni się ono w brązowego i czarnego karła.

Infor-

macje te mogą zmylić ucznia, który uzna, że skoro

takie stadia w życiu naszej dziennej gwiazdy nie na-

stąpią, to nie powinien ich wypisywać.

Niestety przez

to nie dostanie maksymalnej liczby punktów za za-

danie, ponieważ, jak widać, nie sprawdza ono fak-

tycznej wiedzy, lecz jedynie zdolności maturzystów

do wpisywania żądanych informacji bez względu na

to, czy są poprawne, czy nie.

Zadania z błędami są

szkodliwe, mogą prowadzić do skrzywdzenia najbar-

dziej zaawansowanych w wiedzy astronomicznej ma-

turzystów i jedynym wyjściem jest je całkowicie anu-

lować, przepraszając wszystkich przystępujących do

egzaminów.

Kontrowersje i wątpliwości wzbudził również ar-

kusz egzaminacyjny z języka angielskiego na pozio-

mie podstawowym.

W zadaniu nr 4, które dotyczyło

rozumienia pisanego tekstu, maturzyści musieli do-

brać właściwe podsumowanie do poszczególnych aka-

pitów artykułu.

W założeniu podsumowania te nale-

żało umieszczać nad fragmentami tekstu, jak na-

główki, to jednak wielu zdających wstawiało je pod

streszczany akapit.

Graficzne rozmieszczenie suge-

rowało, że zdania podsumowujące pasowały zarówno

do tekstów nad, jak i pod wolnym miejscem, w które

trzeba było wpisać odpowiedź.

CKE najpierw stwier-

dziła: Błędu nie ma.

Ale potem dodała: Jeśli ktoś się

pomylił, punkty dostanie.

Taki błąd mógł kosztować

maturzystów nawet 7 punktów (na tyle oceniane było

całe zadanie).

A że jest to aż 14% maksymalnej liczby

możliwych do uzyskania punktów (czyli 50 pkt), to

w wielu przypadkach ich brak mógł skutkować uzy-

skaniem wyniku niewystarczającego, by zdać egza-

min maturalny pozytywnie.

1.

Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo

Edukacji Narodowej, by uniknąć podobnych błędów

w przyszłości?

2.

Czy w zaistniałym przypadku błędne zadanie

jest brane pod uwagę w ogólnej punktacji i ma wpływ

na końcowy wynik egzaminu?

Centralna Komisja Egzaminacyjna została powoła-

Nr 117, poz. 759).

Nadzór nad jej działalnością spra-

wuje minister właściwy do spraw oświaty i wychowa-

nia.

CKE jest państwową jednostką budżetową fi-

nansowaną z budżetu ministra właściwego do spraw

oświaty i wychowania.

Nie do przyjęcia jest kolejny

już blamaż (wcześniej np. fatalne przygotowanie

ubiegłorocznego ogólnopolskiego badania trzeciokla-

sistów, co nawiasem mówiąc, spowodowało przenie-

416

sienie tego zadania do IBE) tej państwowej instytucji,

która dzięki wieloletniemu doświadczeniu winna

umieć w końcu przygotować matury bezbłędnie,

szczególnie iż jakoby zatrudnia najlepszych fachow-

ców w stosownych dziedzinach.

3.

Co znaczy, że CKE funkcjonuje pod nadzorem

ministra edukacji narodowej?

Jakie ogólne koszty

ponosi MEN z racji przeprowadzenia tegorocznych

matur?

4.

Jakie konsekwencje zostaną wyciągnięte wzglę-

dem osób odpowiedzialnych za błędne przygotowanie

poszczególnych arkuszy maturalnych w 2013 r.?

5.

W jakiej wysokości budżetem dysponuje CKE

w roku bieżącym?

Ilu pracowników zatrudnionych

jest obecnie w CKE?

Jakie jest średnie wynagrodze-

nie pracownika CKE?

6.

W jaki sposób CKE jest kontrolowana przez

MEN w zakresie prawidłowości wydatkowanych

środków publicznych?

7. CKE poinformowała w mediach, że w zadaniu

nym na etapie formatowania i przygotowywania do

druku algorytm został błędnie zapisany.

Jakie kroki

podejmie MEN, by tego rodzaju trywialne, a fatalne

w skutkach dla maturzystów, błędy dyskwalifikujące

instytucję, jaką jest CKE, zostały w końcu skutecznie

wyeliminowane?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18552)

do ministra finansów

w sprawie egzekucji zaległych opłat

W roku bieżącym lawinowo ruszyła egzekucja za-

ległych opłat z tytułu niepłaconego abonamentu

RTV.

Poczta Polska w przypadku stwierdzenia zale-

głości we wnoszeniu abonamentu, np. przez osoby,

które zarejestrowały odbiornik, a przestały płacić,

powinna wysłać upomnienie, a po siedmiu dniach

egzekucyjnego, czyli właściwego miejscowo naczelni-

ka urzędu skarbowego.

Tytuł wykonawczy wystawio-

ny przez pocztę trafia do odpowiedniej komórki

w urzędzie skarbowym, która zajmuje się egzekucją.

Należności ściągają poborcy podatkowi, którzy mają

podobne uprawnienia jak komornicy sądowi.

Poborca

może zabezpieczyć rachunek bankowy dłużnika, jego

wynagrodzenie, obligacje, akcje, a w przypadku du-

żych kwot – nawet nieruchomości.

Urzędnicy skarbowi w ramach akcji ściągania za-

ległego abonamentu nie będą sprawdzać, kto ma

w domu telewizor i czy płaci abonament RTV, po

otrzymaniu z Poczty Polskiej tytułów wykonaw-

czych, ograniczają się tylko i wyłącznie do ich reali-

zacji.

Liczba wystawianych przez Pocztę Polską ty-

tułów wykonawczych liczy dziś tysiące.

Z informacji

przekazywanych przez pracowników urzędów skar-

bowych wynika jednak, że tak hurtowa egzekucja ma

wady formalne – Poczta Polska, wystawiając powyż-

sze tytuły, ogranicza się do podania jedynie imienia,

nazwiska i adresu dłużnika.

W przypadku jakichkol-

wiek wątpliwości poborca nie ma czasu, by podjąć

z urzędu czynności zmierzające do ich wyjaśnienia.

Od tego już krok, by pojawił się nagminnie problem

„mylenia dłużników”.

1.

Czy prawdą jest, że przy dochodzeniu Poczty

Polskiej w trybie egzekucji administracyjnej zaległo-

ści z tytułu niepłaconego abonamentu RTV po-

wszechną zasadą jest ograniczanie się w tytułach

wykonawczych jedynie do imienia, nazwiska oraz

adresu dłużnika?

Przy tak masowej akcji co lub kto

jest gwarantem zabezpieczającym przed problemem

mylenia dłużników?

2.

Czy urząd skarbowy może, ewentualnie powi-

nien przyjąć od Poczty Polskiej tytuły wykonawcze,

w których podane są jedynie: imię, nazwisko oraz

adres dłużnika?

3.

Czy resort finansów monitoruje proces egzeku-

cji powyższych tytułów?

Czy zostały przesłane do

urzędów skarbowych wytyczne gwarantujące po-

prawność oraz jednorodność w podejściu do powyż-

szej egzekucji?

4.

Czy ministerstwo – w związku ze społecznie

szkodliwym aspektem egzekucji zaległych opłat abo-

namentu RTV – poprze propozycje abolicji w rzeczo-

nej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Chełm, dnia 29 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18553)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie obsadzania stanowisk

referendarzy sądowych

W związku z płynącymi do mnie informacjami

o problemach środowiska prawniczego, zwłaszcza

młodych prawników będących osobami po pozytyw-

nie zdanym egzaminie sędziowskim, prokuratorskim

417

oraz adwokackim, radcowskim i notarialnym, chcia-

łam w ich imieniu wyrazić zaniepokojenie w sprawie

zasad obsady stanowisk referendarskich.

Zwłaszcza

iż obecnie w tymże środowisku pojawiają się pogłos-

ki o wstrzymaniu wyznaczania kolejnych konkursów

na stanowisko referendarza sądowego, a ogłaszane

anuluje się, czego przykładem jest ostatnio zarządze-

nie prezesa Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia

3 kwietnia 2013 r., który wskazuje, iż wobec decyzji

ministra sprawiedliwości zwolniony etat referenda-

rza sądowego należy pozostawić w dyspozycji Sądu

Rejonowego w Wołominie dla potrzeb stażu referen-

darskiego.

ry (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230) stanowi, iż na stano-

wisko referendarza sądowego będzie oddelegowana

osoba po ukończeniu aplikacji sędziowskiej w Krajo-

wej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w ramach

stażu na czas nieokreślony.

Zaś zgodnie z art. 149a

kandydatów na stanowisko referendarza sądowego

organizuje się w drodze konkursu, który ma na celu

wyłonienie kandydata o największej wiedzy, stosow-

nych umiejętnościach, predyspozycjach i zdolnoś-

ciach ogólnych, niezbędnych do wykonywania obo-

wiązków referendarza.

Przepisy ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa

i Prokuratury oraz przepis art. 153a ustawy Prawo

ust. 1 tejże ustawy, wręcz jednoznacznie w uprzywi-

lejowanej pozycji traktują absolwentów, którzy ukoń-

czyli w ramach tejże szkoły aplikację sędziowską,

w dostępie do zawodu referendarza sądowego.

Nato-

miast można odnieść wrażenie, iż osoby, które ukoń-

czyły aplikację sędziowską na „starych zasadach”,

oraz osoby, które zdały egzamin prokuratorski, no-

tarialny, adwokacki lub radcowski, są w stosunku do

swoich kolegów kończących Krajową Szkołę Sądow-

nictwa i Prokuratury poniekąd dyskryminowane

w dostępie do zawodu referendarza sądowego.

Wyni-

ka bowiem, że absolwenci KSSP otrzymywać będą

etat referendarza sądowego z urzędu bez potrzeby

ubiegania się o niego w konkursie.

Nadto dla ich po-

trzeb nie ogłasza się konkursów na to stanowisko, co

powoduje, iż osoby mające także uprawnienia do zaj-

mowania stanowiska referendarza w razie ewentu-

alnego ogłoszenia naboru na to stanowisko muszą

przystąpić do konkursu lub nie będą mogły w ogóle

ubiegać się o stanowisko referendarza sądowego

w wyniku braku ogłaszania takowych konkursów.

Mając na uwadze powyżej opisane problemy, pro-

szę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na nastę-

1.

Czy i ewentualnie ile przewiduje się w roku

2013 utworzyć dodatkowych etatów referendarzy są-

dowych?

2.

Czy zwalniane etaty referendarzy sądowych

będą zachowywane w dyspozycjach poszczególnych

sądów dla potrzeb zapewnienia stażu referendarskie-

go osobom kończącym aplikację sędziowską w Kra-

jowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, czy też pre-

zesi tychże sądów będą mogli ogłaszać na nie kon-

kursy?

3.

Czy przewidywane są zmiany w przepisach re-

gulujących dostęp do zawodu referendarza sądowe-

go, które na równi pozwolą ubiegać się o to stano-

wisko zarówno osobom po skończonej aplikacji

w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, jak

i osobom po zdanym egzaminie sędziowskim na

„starych zasadach” oraz innym uprawnionym gru-

pom zawodowym?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 18554)

do ministra zdrowia

w sprawie przeciwdziałania narkomanii

wśród młodzieży szkolnej

Wielu dyrektorów szkół gimnazjalnych i ponad-

gimnazjalnych ostatnio często stwierdza, że na tere-

nie zarządzanych placówek oświatowych występują

zachowania patologiczne, jakimi są dostępność do

substancji psychotropowych i ich używanie przez

młodzież szkolną.

Coraz częściej inicjacja narkotyko-

wa wyprzedza pierwsze eksperymenty dzieci i mło-

dzieży z alkoholem.

Narkomania już dawno utraciła

marginalny charakter, który obejmował niegdyś wą-

skie kręgi zbuntowanej młodzieży.

Obecnie stała się

niestety zjawiskiem obecnym niemal w każdej pol-

skiej szkole.

Nie znaczy to wcale, że co drugi uczeń

liceum czy gimnazjum to ćpun.

Faktem jest jednak,

że zainteresowani środkami odurzającymi są w sta-

nie do nich dotrzeć bez większych przeszkód przed

szkołą, w dyskotece, w pubie, na podwórku, drogą

internetową.

Ta łatwość w dostępie do środków odu-

rzających w szybkim tempie ujawnia swoje społeczne

konsekwencje.

Zmiany wprowadzone nowelizacją z dnia 1 stycz-

jeżeli zachowanie nieletniego wykazuje, iż znajduje

chotropowego (narkotyku), pozwalają dyrektorom szkół

zawiadomić kuratora, który może zobowiązać nielet-

niego do poddania się badaniu na obecność w orga-

nizmie substancji psychotropowej (narkotyku).

Jed-

nakże przepisy regulujące ten problem zamieszczone

zostały w postępowaniu wykonawczym i dotyczą wy-

łącznie nieletnich, wobec których prowadzone było

418

postępowanie w sprawach nieletnich i poddani oni

zostali pod dozór kuratora.

Obecnie zaś wielu dyrektorów placówek zauważa

lub domniemywa na podstawie wywiadu przeprowa-

dzonego w gronie nauczycielskim, iż dany uczeń wy-

kazuje zachowanie mogące świadczyć, iż znajduje się

on pod wpływem narkotyku.

Jednakże nie posiadają

oni mechanizmów prawnych pozwalających na pod-

danie ucznia badaniom na obecność substancji psy-

chotropowej w organizmie.

W ich aktualnej ocenie

szkoła nie może przeciwdziałać narkomanii w sto-

sunku do ucznia, który nie jest poddany nadzorowi

kuratora, nadto samo zawiadamianie Policji o takim

zachowaniu jest niewystarczające, zwłaszcza iż zgodę

na poddanie testom na zwartość substancji psycho-

tropowej muszą wyrazić rodzice ucznia.

W tym celu

konieczne jest zatwierdzenie w porozumieniu z mi-

nistrem edukacji odpowiednich zmian ustawy, które

wyposażą władze szkół w rzeczywiste mechanizmy

prawne w walce z uzależnieniami od narkotyków

wśród uczniów.

Jasne jest, że podobne testowanie jest problemem

nie tylko z zakresu prawa, lecz również etyki.

Nie

wszyscy bynajmniej rodzice ustosunkowują się wobec

tego pomysłu pozytywnie.

Niektórzy uważają, że te-

sty podważają ich prawo do życia prywatnego.

Jed-

nakże ci, którzy przeżyli tragedię degradacji osobo-

wości i zgon swego dziecka, świetnie zdają sobie spra-

wę z konieczności takiego posunięcia.

Nie ulega także wątpliwości, że wśród wielu in-

nych zagrożeń, jakie niosą ze sobą uzależnienia, leży

także zagrożenie popełniania przez osoby uzależnio-

ne przestępstw, których być może nie popełniłyby,

gdyby nie wprowadziły się w stan odurzenia.

Często

zachowania takich osób są niezwykle groźne, gdyż

osoba taka nie zawsze może właściwie pokierować

swoim postępowaniem, a często zatraca wszelkie ha-

mulce i granice moralności.

Mając na uwadze powyżej opisany problem, uprzej-

1.

Czy i ewentualnie kiedy przewidywane są re-

gulacje prawne w porozumieniu z ministrem eduka-

cji narodowej pozwalające dyrektorom szkół na moż-

liwość poddania ucznia np. testowi na obecność nar-

kotyków w organizmie?

2.

Czy ewentualnie przewidywane zmiany będą

pozwalały dyrektorom szkół na podjęcie działania

z własnej inicjatywy, bez potrzeby zasięgania zgody

rodzica ucznia na poddanie takiemu badaniu?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 18555)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zgodności etykiet

ze stanem faktycznym w zakresie

wyrobów mięsnych

Szanowny Panie Ministrze!

Kontrola w zakresie

zgodności etykiet ze stanem faktycznym wyrobów

mięsnych w Polsce, jak i innych produktów spożyw-

czych wydaje się być w chwili obecnej niewystarcza-

jąca.

W niniejszej interpelacji pozwolę sobie zająć się

tylko wyrobami mięsnymi.

Opakowania tych wyro-

bów, które powinny oddawać rzeczywisty stan rzeczy

oraz w rzetelny sposób informować klienta o produk-

cie, bywają oznakowane w sposób nierzetelny.

Pomi-

mo obowiązku podania szczegółowej listy składników

na etykietach, wciąż mamy do czynienia z różnymi

wybiegami.

Czasami jest to myląca informacją poda-

wana przez producenta na przodzie opakowaniach,

która nie jest spójna z informacją na etykiecie umiesz-

czonej w tylnej części opakowania produktu.

Innym

razem zamiast podania szczegółowego składu stosu-

je się manewr polegający na podawaniu nazwy pro-

ducenta przyprawy, która została użyta.

Nie można oczekiwać od przeciętnego konsumen-

ta, aby kupując produkt, za każdym razem szukał

składu szczegółowego użytej przyprawy.

Oczywiste

jest również, że konsument, kupując „kabanosa z do-

datkiem drobiu” lub „kabanosa drobiowego”, będzie

sugerował się nazwą produktu umieszczoną na przo-

dzie opakowania, a jest to drastyczna różnica.

Nie-

stety producenci w Polsce pozwalają sobie na tego

typu oszustwa konsumentów.

W mojej opinii odpowiednia kontrola nad proce-

sem etykietowania zgodnego z opakowaniem przy-

czyniałby się do ograniczenia zjawisk niepokojących

konsumentów oraz ograniczyłaby możliwość wpro-

wadzenia kupujących w błąd.

Być może istnieje rów-

nież potrzeba silniejszego zsynchronizowania dzia-

łania służb weterynaryjnych z działaniem służb od-

powiedzialnych za kontrolowanie zgodności etykiet

z opakowaniem oraz ze stanem faktycznym?

Na ży-

czenie mogę wskazać lub dostarczyć te opakowania.

1.

Jakie służby odpowiedzialne są w Polsce za

2.

Jakie podmioty sprawują kontrolę nad jakością

wyrobów mięsnych?

3.

Czy działania dwóch powyższych podmiotów są

zsynchronizowane?

Czy podmioty współpracują ze

sobą przy wykonywaniu czynności?

4.

Czy ministerstwo planuje zmiany w omawia-

nym zakresie, tak aby usprawnić tę kontrolę?

419

Łódź, dnia 29 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18556)

do ministra gospodarki

w sprawie renty dożywotniej

Szanowny Panie Ministrze!

Mimo iż wciąż braku-

je odpowiednich przepisów w zakresie tzw. odwróco-

nego kredytu hipotecznego, podobne umowy mające

za podstawę prawną obowiązujące przepisy dotyczą-

ce instytucji podobnych są zawierane.

Niestety pod-

mioty profesjonalne oferujące takie usługi często

działają nierzetelnie lub wręcz umyślnie na nieko-

rzyść zawierającego umowę.

Ujednolicenie sytuacji

korzystających z takich usług z pewnością przyczyni

się do zminimalizowania oszustw na tym tle.

Z informacji przeze mnie uzyskanych wynika, iż

Ministerstwo Gospodarki podjęło prace nad przygo-

towaniem aktów prawnych regulujących tzw. rentę

dożywotnią, jak i odwróconego kredytu hipoteczne-

go.

Chciałabym w tym miejscu podkreślić, że działa-

nia te uważam za słuszne i konieczne.

Jestem żywot-

nie zainteresowana dalszym procedowaniem w tej

sprawie.

Serdecznie proszę o odniesienie się do tej sprawy

i udzielenie informacji, na jakim etapie znajdują się

prace oraz w jakim kierunku zmierzają.

Z góry

uprzejmie dziękuję za udzielenie odpowiedzi na ni-

niejsze zapytanie.

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 18557)

do ministra środowiska

w sprawie stawek za wywóz śmieci w Polsce

nami, jakie w tym roku czekają polskie domostwa

zgodnie z nowym aktem prawnym – ustawą z dnia

gminy we własnym zakresie będą ustalać i pobierać

opłaty za wywóz śmieci.

Dotarła do mnie informacja, że stawki za wywóz

śmieci, w przypadku gdy zarówno dana rodzina se-

greguje odpady czy też nie, są wyższe w niektórych

miastach od stawek obowiązujących za granicą.

Czy

to oznacza, że koszty odebrania śmieci i gospodaro-

wania nimi w Polsce są wyższe niż na przykład

w Niemczech?

Wydaje się, że celem tej ustawy powinno być za-

chęcenie polskich rodzin do segregacji śmieci, tak aby

w przyszłości problem nie narastał.

Tak wysokie

stawki mogą jedynie przyczynić się do wzmożenia

zjawiska wyrzucania śmieci w miejscach niedozwo-

lonych.

1.

Czy ministerstwo dysponuje zestawieniem in-

formacji o stawkach, jakie w danych gminach zosta-

ły przyjęte?

2.

Czy prawdą jest, że w Polsce za posegregowane

śmieci będziemy płacić, podczas gdy w Niemczech,

Holandii czy innych państwach zachodnioeuropej-

skich odbiór określonych śmieci posegregowanych

obywa się nieodpłatnie?

3.

W jaki sposób gminy będą gospodarować nad-

wyżką pieniędzy zgromadzonych w związku z prze-

szacowaną opłatą za wywóz śmieci?

(nr 18558)

do ministra zdrowia

w sprawie punktów konsultacyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 25 maja br.

Fundacja TPSW zorganizowała seminarium i war-

sztaty poświęcone chorobie SMA, w których osobiście

uczestniczyłem wraz z osobami dotkniętymi tą cho-

robą i ich rodzinami.

W trakcie dyskusji podniesiony

został poważny problem dotyczący braku kliniki

bądź innej wyspecjalizowanej placówki, która zajmo-

z SMA.

Jest to szczególnie ważne, gdyż noworodki

i dzieci dotknięte tą chorobą bez właściwej diagno-

styki i specjalistycznego leczenia żyją krótko.

420

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia zna problem braku

punktów konsultacyjnych dla małych dzieci z SMA?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia widzi możliwość

wsparcia uruchomienia i utrzymania wyspecjalizo-

wanych punktów konsultacyjnych dla dzieci z SMA?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18559)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie postępowania dyscyplinarnego

wobec nauczycieli

Szanowna Pani Minister!

Nauczyciele należą do

tych grup zawodowych, które za uchybienia godności

zawodu i obowiązkom podlegają odpowiedzialności

dyscyplinarnej.

Art. 75 jednoznacznie rozgranicza

odpowiedzialność za uchybienia obowiązkom, o któ-

z późn. zm.) od uchybień przeciwko porządkowi pra-

cy w rozumieniu art. 108 Kodeksu pracy (Dz. U.

Art. 6 Karty Nauczyciela stanowi, że nauczyciel

obowiązany jest:

rzonym mu stanowiskiem oraz podstawowymi funk-

cjami szkoły: dydaktyczną, wychowawczą i opiekuń-

czą, w tym zadania związane z zapewnieniem bez-

pieczeństwa uczniom w czasie zajęć organizowanych

niu ojczyzny, w poszanowaniu Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej, w atmosferze wolności sumienia

nych i obywatelskich zgodnie z ideą demokracji, po-

Natomiast w związku z art. 108 Kodeksu pracy

za nieprzestrzeganie ustalonego porządku, regula-

minu pracy, przepisów bezpieczeństwa i higieny pra-

cy oraz przepisów przeciwpożarowych nauczyciel

może być ukarany karą upomnienia lub nagany.

Tymczasem coraz częściej zdarza się, że za uchy-

bienie obowiązkom, o których mowa w art. 6 Karty

Nauczyciela, np. w pkt 1, nauczyciel zostaje ukarany

przez dyrektora lub dyrektor – przez wójta (burmi-

strza, prezydenta) karą upomnienia czy nagany z art. 108

Kodeksu pracy.

Uniemożliwia to wszczęcie postępo-

wania dyscyplinarnego lub narzuca obowiązek umo-

rzenia wszczętego postępowania.

Należy przy tym

podkreślić, że kara porządkowa z kodeksu jest stoso-

wana przez dyrektorów (lub wójtów – w stosunku do

dyrektorów) w takich przypadkach, jak np. niepro-

wadzenie dokumentacji przebiegu nauczania, nieor-

ganizowanie zastępstw za nieobecnych nauczycieli

(uczniowie są bez opieki), niegodne nauczyciela za-

chowanie wobec ucznia.

Jaki zatem sens ma rozgraniczenie w art. 75 ro-

dzajów uchybień, które podlegają ewentualnemu

ukaraniu w zupełnie różnym trybie i o różnych kon-

sekwencjach, skoro w praktyce nie ma możliwości

zastosowania właściwego trybu (chyba że nauczyciel

wniesie sprzeciw).

Nauczyciele jednak w takim przy-

padku nie wnoszą sprzeciwu, gdyż karę wymierzoną

z art. 108 Kodeksu pracy bardzo szybko można uznać

cownika po roku nienagannej pracy.

Pracodawca

tującej pracownika zakładowej organizacji związko-

minu (art. 113 § 1 K.p.).

Inaczej w przypadku kary

wymierzonej przez komisję dyscyplinarną – tu kary

i ich skutki są bardziej dotkliwe i długotrwałe.

Wydaje się, że w przypadku tak szczególnego za-

wodu, jakim jest zawód nauczyciela, konieczne jest

całkowite wyłączenie stosowania art. 108 Kodeksu

pracy lub też umożliwienie prowadzenia postępowa-

nia dyscyplinarnego, jeśli kara porządkowa została

wymierzona za uchybienia obowiązkom, o których

W związku z powyższym nasuwają się wątpliwo-

ści: Czy rzecznik dyscyplinarny może prowadzić po-

stępowanie wyjaśniające wobec nauczyciela, który

został ukarany karą porządkową z art. 108 K.p.

i skierować wniosek do komisji dyscyplinarnej?

Czy

komisja dyscyplinarna musi umorzyć postępowanie

nawet wówczas, gdy ewidentnie kara porządkowa zo-

stała wymierzona za uchybienia inne niż te, o któ-

rych mowa w Kodeksie pracy?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18560)

do ministra zdrowia

w sprawie informatyzacji w służbie zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Wobec zbliżającego

się terminu wykonania ustawy z dnia 28 kwietnia

2011 r. w sprawie informatyzacji w ochronie zdrowia

421

do biura poselskiego napływa wiele pytań od NZOZ-

ów dotyczących ich sytuacji finansowej i warunków

jej realizacji.

Uprzejmie proszę o odpowiedź na zada-

ne pytania:

1.

Ustawa o systemie informacji w ochronie zdro-

wia z dnia 18 kwietnia 2011 r. obliguje przedsiębior-

stwo lecznicze działające w kraju do pełnego zinfor-

matyzowania procesu leczniczego – bez dalszego uży-

wania formy papierowej dokumentacji medycznej od

dnia 1.08.2014 r.

Jakie mają być źródła finansowania

tego przedsięwzięcia, ponieważ ustawa tego nie pre-

cyzuje?

2.

Zakłady lecznicze dokonały wyliczeń kosztów,

które powinny być poniesione dla realizacji ustawy.

Wynika z nich, że przeciętny koszt wytworzenia no-

wego systemu informatycznego spełniającego usta-

wowe warunki: zakup komputerów, monitorów, dru-

karek, stworzenie sieci teleinformatycznej, zakup

oprogramowania – wynosi ok. 100–110 tys. zł na

10 tys. ludności.

Do tej ceny doliczyć trzeba koszty

bieżącej obsługi systemu informatycznego i jego aktu-

alizowania poprzez zatrudnienie koncesjonowanych

firm informatycznych – wyliczone na 4–5 tys. zł

w skali miesiąca na 10 tys. ludności.

Do kosztów tych

należy dodać 23% VAT-u, jako że przedsiębiorstwa

lecznicze wykonują usługi zwolnione z podatku VAT,

a więc nie mogą odliczyć go po stronie kosztowej.

3.

Aktualna stawka kapitacyjna w systemie POZ

na jednego ubezpieczonego wynosi ok. 10,00 zł mie-

sięcznie, czyli ok. 120 zł rocznie i zawiera w sobie

pieniądze na zakup i utrzymanie bazy przedsiębior-

stwa, na badania laboratoryjne, koszty osobowe pra-

cowników, ubezpieczenie od zdarzeń medycznych.

Czy ministerstwo przygotowało jakieś konkretne

rozwiązanie tego problemu?

Czy zostały w ministerstwie wyliczone koszty fi-

nansowe tej zmiany?

Czy w wyniku wprowadzenia tej ustawy nie spad-

ną realne nakłady na leczenie pacjentów?

Czy nie spowoduje ona spadku realnych płac pra-

cowników ochrony zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

(nr 18561)

do ministra transportu,

w sprawie uregulowań ustawowych

Szanowny Panie Ministrze!

Przepisy nie określa-

ją hierarchii przejazdu pojazdów uprzywilejowanych

pisami o pierwszeństwie przejazdu.

Niewykluczone,

że kierujący pojazdem uprzywilejowanym innym niż

szej kolejności wbrew zasadom (wynikającym z prze-

pisów ruchu drogowego), jednak sytuacja taka nie

jest uwarunkowana przepisami, a jedynie zdrowym

rozsądkiem.

Każdy kierowca pojazdu jest świadomy rangi zda-

rzenia, do którego zmierza, i potrafi prawidłowo oce-

nić potrzebę zwłoki.

Ponadto należy podkreślić, że

trzymać.

W przypadku gdy na skrzyżowaniu znajdu-

je się osoba kierująca ruchem, kierujący pojazdem

W dniu 17 maja Kraków odwiedzała delegacja

państw Grupy Wyszehradzkiej i Partnerstwa Wschod-

niego.

Trasa konwoju skrzyżowała się w sercu miasta

z jadącą na sygnale karetką.

Policjant, widząc pędzą-

cą na sygnale erkę, kolejno przepuszczał rządowe li-

muzyny, a ratownikom kazał stać, aż goście spokoj-

nie przejadą.

Zachowanie policjanta kierującego ruchem było

zgodne z obowiązującymi przepisami.

Ustawa Prawo

o ruchu drogowym w art. 53 poza uszczegółowieniem

rodzajów pojazdów samochodowych, które mogą być

pojazdami uprzywilejowanymi, nakłada również pew-

ne obowiązki na kierującego samochodem uprzywi-

lejowanym.

Z zapisów tego artykułu wynika m.in.,

że kierujący pojazdem uprzywilejowanym może

w określonych sytuacjach (pod warunkiem zachowa-

nia szczególnej ostrożności) nie stosować się do prze-

takim pojazdem ma obowiązek stosowania się do po-

leceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ru-

chem lub upoważnione do jego kontroli.

Omawiane

przepisy nie regulują w sposób szczególny sytuacji

pierwszeństwa przejazdu, gdy na skrzyżowaniu spot-

kają się dwa pojazdy uprzywilejowane, które dojecha-

ły do niego z różnych stron.

Należy zwrócić uwagę na

422

fakt, że obowiązkiem kierującego pojazdem uprzywi-

lejowanym jest zachowanie szczególnej ostrożności,

w przypadkach gdy nie stosuje się on do znaków

i sygnałów drogowych.

Przytoczony powyżej przykład z Krakowa, gdzie

doszło do zatrzymania karetki na sygnale, spotkał

się z szerokim negatywnym odbiorem społecznym,

pomimo iż policjant nie naruszył przepisów prawa.

W związku z powyższym pytanie do Pana Mini-

stra: Czy, zdaniem Pana Ministra, istnieje potrzeba

uregulowania ustawowego określającego zachowanie

się policjanta kierującego ruchem w sytuacji przeci-

nającego się ruchu dwóch pojazdów uprzywilejowa-

nych w akcji?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie uregulowań ustawowych

retka pogotowia umożliwi przejazd karetce w pierwszej

kolejności wbrew zasadom (wynikającym z przepisów

kowana przepisami, a jedynie zdrowym rozsądkiem.

pewne obowiązki na kierującego samochodem uprzy-

wilejowanym.

Z zapisów tego artykułu wynika m.in.,

fakt, że obowiązkiem kierującego pojazdem uprzywi-

stra: Czy istnieją wewnętrzne uregulowania w Policji

określające zachowanie się policjanta kierującego ru-

chem w sytuacji przecinającego się ruchu dwóch po-

jazdów uprzywilejowanych w akcji?

Z poważaniem

(nr 18562)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Z dniem 19 stycznia

która uchyla między innymi rozdział 1 działu IV

zm.).

W związku z brakiem przepisów wykonawczych

do ustawy o kierujących pojazdami funkcjonariu-

szom Policji zostało wstrzymane wydawanie upraw-

423

nień, potocznie zwanych wkładkami, do kierowania

pojazdami uprzywilejowanymi.

Moje pytania do Pana Ministra:

stra są prowadzone prace nad aktami wykonawczymi

do przytoczonej wyżej ustawy i w jakim zakresie?

2.

Kiedy można spodziewać się stosownych regula-

cji prawnych, tak aby funkcjonariuszom Policji można

było wydawać stosowne zaświadczenia – wkładki do

kierowania pojazdami uprzywilejowanymi?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 18563)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie sposobu obliczania emerytury

dla funkcjonariuszy

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę zwrócić uwa-

gę na problem dotyczący sposobu obliczania emery-

tury dla funkcjonariuszy, którzy pozostawali w służ-

bie przed dniem 2 stycznia 1999 r., a w szczególności

funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę w warunkach

zagrażających życiu i zdrowiu.

Stosownie do normy prawnej ujętej w art. 15 ust. 2

pieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służ-

by Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

wej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Pań-

emeryturę dla funkcjonariusza, który pozostawał

rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagra-

żających życiu i zdrowiu.

W ust. 6 cytowanego przepisu ustawodawca za-

warł delegację dla Rady Ministrów do określenia

i 3 art. 15 ustawy.

Zgodnie zaś z rozporządzeniem

funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa We-

wnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,

i Służby Więziennej (Dz. Nr 86, poz. 734), a w szcze-

gólności z § 4 pkt 1 emeryturę podwyższa się o 0,5%

wiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania

obowiązków służbowych podejmował co najmniej

sześć razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpo-

znawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje

w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia po-

rządku publicznego w sytuacjach, w których istniało

bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Ponadto wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Ad-

ministracyjny w Opolu w wyroku z dnia 8 kwietnia

2010 r. wskazał, iż cytowane wyżej rozporządzenie

jest niezgodne z regulacją ustawową, w szczególności

cytowaną wyżej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy.

Wydaje się bowiem, iż powyższe za-

pisy mogą premiować tych funkcjonariuszy, którzy

w ciągu kilku lat uczestniczyli regularnie w co naj-

mniej sześciu akcjach zagrażających życiu i zdrowiu,

a policjanci, którzy np. w ciągu czterech lat uczest-

niczyli przykładowo: w jednym roku w pięciu tego

typu akcjach, w drugim w ośmiu akcjach, w trzecim

w dwóch akcjach i w czwartym w dziewięciu akcjach

– są dyskryminowani.

Uśredniony wynik daje sześć

akcji rocznie, jednakże zalicza się tylko te lata,

w których w kalendarzowym roku faktycznie było

6 akcji zagrażających życiu.

Pomimo że przedstawio-

ny przykład sumarycznie daje wynik, w którym

funkcjonariusz aż 24 razy narażał swoje życie i zdro-

wie w niebezpiecznych akcjach, niestety w myśl obec-

nych przepisów zostaną mu zaliczone tylko dwa lata

do podwyższenia emerytury o 0,5%.

Panie Ministrze!

Patrząc na powyższy przykład,

czy akurat tak przyjęty parametr, tzn. sześć akcji

w jednym roku jest właściwe, kiedy wiadomo, że na-

wet jedna niebezpieczna akcja może zakończyć się

śmiertelnie, a udział w takich przedsięwzięciach na-

leży przecież do nielicznych przygotowanych do tego

funkcjonariuszy różnych formacji?

Biorąc pod uwagę powyższe, proszę o udzielenie

odpowiedzi, na pytania:

1.

Czy, zdaniem Pana Ministra, jest słuszne, że

jedynym parametrem jest liczba odbytych w ciągu

roku co najmniej sześć czynności operacyjno-rozpo-

znawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo inter-

wencji, w których istniało bezpośrednie zagrożenie

2.

Czy możliwa jest zmiana tego rozporządzenia,

aby uwzględnić możliwość naliczania dodatku w wy-

sokości 0,5% do emerytury bez względu na liczbę nie-

bezpiecznych akcji w ciągu roku dla wszystkich funk-

cjonariuszy wykonujących niebezpieczne zadania

z narażeniem swojego życia i zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

424

Interpelacja

(nr 18564)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie systemu nauczania osób

niepełnosprawnych z wykorzystaniem

ośrodków specjalnych

Szanowna Pani Minister!

Ratyfikowana przez

Polskę w 2012 r.

Konwencja o prawach osób niepeł-

nosprawnych przewiduje włączenie takich uczniów

do ogólnego systemu edukacji w szkołach publicz-

nych.

Wymusza to zmianę prawa.

Realizacja pedagogiki włączającej w stosunku do

wszystkich uczniów niepełnosprawnych, szczególnie

z dysfunkcjami sensorycznymi, spowoduje wyłącze-

nie części z nich z obowiązku kształcenia, gdyż nie-

które niepełnosprawności wiążą się z potrzebami

i objawami wykluczającymi możliwość nauki w pla-

cówkach masowych.

Mając na uwadze powyższe,

przy nowelizacji prawa związanej z wprowadzaniem

pedagogiki włączającej zasadne jest utrzymanie do-

tychczasowych struktur szkolnictwa specjalnego.

W nawiązaniu do odpowiedzi, jakiej udzielił se-

kretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej

Tadeusz Sławecki na złożoną interpelację nr 13382,

trzeba z rozczarowaniem stwierdzić, że odpowiedzią

są cytaty z Konstytucji RP oraz ustawy o systemie

oświaty, a więc aktów prawnych obecnie obowiązu-

jących.

Tymczasem interpelacja miała zwrócić uwa-

gę na pewne obiektywnie istniejące przeszkody

w pełnej realizacji pedagogiki włączającej, a tym sa-

mym na konieczność procedowania nad wspomnianą

wyżej zmianą prawa, z uwzględnieniem interesów tej

części populacji dzieci i młodzieży niepełnosprawnej,

która w szkolnictwie publicznym nie będzie mogła

realizować obowiązku szkolnego.

Stanowiska mini-

stra w tym zakresie w udzielonej odpowiedzi próżno

szukać.

Dla uzasadnienia powyższego stanowiska pozwa-

lam sobie przytoczyć stanowisko Rady Pedagogicznej

Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla

w sprawie realizacji programu edukacji włączającej

osoby niepełnosprawne, w kontekście ratyfikacji przez

Polskę Konwencji o prawach osób niepełnospraw-

nych.

Jest to opinia osób, które profesjonalnie zajmu-

ją się edukacją dzieci niewidomych.

W 2012 r. Polska ratyfikowała Konwencję o prawach

osób niepełnosprawnych, która przewiduje włączenie

publicznych.

Mając na uwadze dobro całej populacji

dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, szczególnie osób

z dysfunkcjami sensorycznymi, zwracamy uwagę na

fakt, iż pełna realizacja pedagogiki włączającej jest nie-

możliwa z przyczyn obiektywnych.

Wśród osób z uszkodzonym wzrokiem, na dzień

dzisiejszy ok. 50%, to dzieci z niepełnosprawnością

lub schorzeniami sprzężonymi, których objawy i po-

trzeby wymagają specyficznych metod i warunków

pracy, tj.: mało liczne zespoły klasowe, istotne wydłu-

żenie tempa pracy, nienormowany czas lekcji, daleko

posunięta dyspozycyjność nauczyciela itd.

Zagwaran-

towanie ich jest niemożliwe do realizacji w klasie

szkolnej złożonej w większości z uczniów pełnospraw-

nych fizycznie i psychicznie, a każda taka próba wią-

załaby się ze szkodą dla jakiejś części uczniów pełno-

sprawnych lub niepełnosprawnych.

Ośrodki specjalne gwarantują kompleksową re-

walidację uczniów w zakresie orientacji w przestrze-

ni, terapii widzenia, nauki pisma brajla, czynności

życia codziennego oraz pełne wsparcie psychologicz-

no-pedagogiczne obejmujące opiekę pedagoga i psy-

chologa, logopedy, rehabilitanta ruchowego itp.

Dys-

ponują też pełną bazą pomocy dydaktycznych, sprzę-

tu optycznego i audiowizualnego, księgozbiorem braj-

lowskim.

W przypadku szkolnictwa masowego po-

wyższa oferta z całą pewnością będzie rozproszona

terytorialnie, przez co osoby z mniejszych miejsco-

wości nie będą w stanie z niej korzystać codziennie

z powodu ograniczeń czasowych bądź trudności ko-

munikacyjnych.

Szkolnictwo publiczne nigdy też nie

będzie dysponować porównywalną bazą pomocy

szkolnych, gdyż inwestycja w nie przez każdą placów-

kę masową będzie nieopłacalna.

Ośrodki dysponują doświadczoną, wysoko wy-

kwalifikowaną kadrą specjalistów kompetentną, by

dokonywać trafnej diagnozy bieżącej lub długofalo-

wej dotyczącej potrzeb szkolnych i rewalidacyjnych

każdego ucznia i skonstruować program pracy dla

każdego z nich.

Kwalifikacje te są wynikiem wielo-

letnich studiów w jednym obszarze funkcjonowania

osoby niepełnosprawnej a nie, jak to ma miejsce

w przypadku obecnie oferowanych kursów kwalifi-

kacyjnych, powierzchownego poznawania wszystkich

obszarów funkcjonowania niepełnosprawnych, które

daje wiedzę wyłącznie ogólną i nie kształci żadnych

umiejętności pracy z osobami wymagającymi specja-

listycznej rewalidacji.

Mając na uwadze powyższe, istnieje uzasadniona

obawa, iż część dzieci i młodzieży dotkniętej wielora-

ką niepełnosprawnością nie utrzyma się w systemie

szkolnictwa masowego i ich kształcenie będzie miało

wymiar jedynie symboliczny.

W naszym ośrodku

kształci się grupa uczniów, którzy próbowali swoich

sił w integracji lub szkołach masowych, ale bez suk-

cesu.

Obserwujemy wśród nich narastający problem

w zakresie wiedzy i podstawowych umiejętności, ja-

kimi są czytanie i pisanie oraz brak samodzielności

w wykonywaniu czynności życia codziennego, w tym

umiejętności posługiwania się użytecznymi resztka-

mi wzroku, samoobsługi oraz samodzielnego poru-

szania się.

Uczniowie wszystkich szkół na zakończenie dane-

go etapu edukacyjnego muszą przystąpić do egzami-

nów zewnętrznych.

Bardzo często w ostatnich kla-

sach szkoły nauczyciele, rodzice, a nawet sami ucz-

niowie uczęszczający do szkół masowych uświada-

miają sobie, iż nie są dostatecznie przygotowani, aby

425

samodzielnie napisać testy.

Uczniowie ci w większości

przypadków nie mieli dokonanej oceny widzenia funk-

cjonalnego, która ma na celu określenie największych

trudności wynikających z osłabionego wzroku, możli-

wości wzrokowych danego ucznia oraz naukę wyko-

rzystania użytecznych jego resztek.

Na jej podstawie

nauczyciel powinien dostosować metody i techniki

szkolne.

W obecnej chwili szkoły masowe i integracyj-

swoim uczniom optymalnych warunków edukacji ze

względów ekonomicznych i kadrowych.

Z naszych obserwacji wynika również, że zajęcia

rewalidacyjne mające na celu usprawnianie senso-

ryczne coraz częściej prowadzą nauczyciele przed-

miotów, którzy ukończyli kursy kwalifikacyjne i ich

działania rewalidacyjne mają jedynie charakter dy-

daktyczno-wyrównawczy w zakresie prowadzonego

przez nich przedmiotu Kursy te nie dają kwalifikacji,

wiedzy ani umiejętności w zakresie usprawniania

widzenia, orientacji przestrzennej czy wczesnego wspo-

magania rozwoju dziecka.

Ponadto placówki oświa-

towe nie posiadają odpowiednich narzędzi badaw-

czych oraz pomocy dydaktycznych.

Rezygnacja z kształcenia w specjalnych ośrod-

kach szkolno-wychowawczych, a tym samym brak

alternatywnego nauczania dzieci, które mają proble-

my nie tylko z realizacją programu, ale również nie

są osobami optymalnie zrewalidowanymi, doprowa-

dzi do faktycznego analfabetyzmu i wykluczenia spo-

łecznego.

W konsekwencji po zakończeniu obowiązku

szkolnego, a więc w wieku 18 lat, zostaną rentierami

bądź klientami opieki społecznej.

Brak możliwości

samorealizacji w pracy zawodowej doprowadzi do ze-

pchnięcia osób niewidomych i słabowidzących na

margines społeczny w pełnym tego słowa znaczeniu.

Atuty szkolnictwa specjalnego dla dzieci z dys-

funkcją wzroku to między innymi:

— odpowiednie pomoce dydaktyczne np.: modele

chemiczne, matematyczne, fizyczne,

— wykwalifikowani nauczyciele przedmiotów

(znający obowiązujący zapis brajlowski przedmiotów

humanistycznych, matematyczno-przyrodniczych, ję-

zyków obcych),

— wykwalifikowani nauczyciele rewalidacji (w tym

głównie terapii widzenia, orientacji przestrzennej),

— profesjonalnie wyposażone gabinety rewalida -

cji (testy do oceny funkcjonalnego widzenia, oceny

rozwoju widzenia, m.in. lupy elektroniczne, powięk-

szalniki TV oraz inne pomoce optyczne, modele prze-

strzenne itp.),

— możliwość korzystania przez uczniów z księgo -

zbiorów (brajl, powiększony druk, audiobooki),

— specjalistyczne pracownie informatyczne (pro -

gramy udźwiękawiające, powiększające, drukarki

brajlowskie itp.),

— dzieci i młodzież uczący się czynności życia co -

dziennego, w tym również czynności samoobsługowych

(przyrządzanie potraw, pranie, sprzątanie, dokonywa-

nie zakupów, obsługa urządzeń AGD, RTV itd.),

— mało liczne klasy,

— współpraca z zagranicznymi ośrodkami dla

dzieci niewidomych i słabowidzących,

— nauka w zawodach zarezerwowanych dla osób

z dysfunkcją wzroku z bogato wyposażonymi pracow-

niami dostosowanymi do ich potrzeb,

— kontynuowanie edukacji na państwowych wyż -

szych uczelniach.

Ponadto w innych państwach UE, które wprowa-

dziły pedagogikę włączającą, jak na przykład Niem-

cy, organizacje wspierające osoby niepełnosprawne

postulują o utrzymanie dwóch ścieżek kształcenia.

Poniżej przedstawiamy stanowisko Niemieckiego

Związku Niewidomych i Słabowidzących w sprawie

Konwencji praw osób niepełnosprawnych (źródło:

http://www.dvbs-online.de/horus/2008-2-4345.htm):

1.

Niewidomi i słabowidzący uczniowie muszą

mieć takie same szanse w zdobyciu wykształcenia,

jak osoby pełnosprawne.

2.

Rodzice dzieci niewidomych i słabowidzących

muszą zachować prawo wyboru szkoły dla swojego

dziecka.

3.

Decyzja rodziców o zamianie formy kształcenia

dziecka może nastąpić bez konkretnego uzasadnie-

nia. (np.: ze szkoły ogólnodostępnej do szkoły specjal-

nej i na odwrót).

W chwili obecnej w wielu krajach związkowych

Niemiec mówi się o takich samych równych prawach

osób niepełnosprawnych z pełnosprawnymi.

Szkol-

nictwo integracyjne jest coraz częściej wpierane

i promowane przez liczne organizacje i opcje poli-

tyczne.

Doświadczenia ze szkolnictwem integracyj-

nym niewidomych i słabowidzących dowodzą, że po

latach nauki w systemie integracyjnym swoją edu-

kację kontynuują w szkole specjalnej.

Często zdarza

się, że techniki szkolne, jak czytanie, pisanie brajla

(a w szczególności niemieckich skrótów brajlow-

skich) nie są opanowane bądź opanowane w stopniu

niedostatecznym.

Z drugiej strony wielu rodziców

jest zainteresowanych szkolnictwem włączającym,

szczególnie na początku edukacji (przedszkole, kla-

sy I–III) ze względu na to, że dziecko nie musi

mieszkać w internacie.

Na tej podstawie związek niewidomych (DBSV)

zajmuje jednoznaczne stanowisko, że obie formy

kształcenia niewidomych i słabowidzących muszą zo-

stać zachowane, a rodzice mają pełne prawo wyboru

szkoły dla swojego dziecka.

W kwietniu 2005 r. niemiecki związek niewido-

mych wyrażał swoje zaniepokojenie zapisem SGB IX

(Konwencja praw osób niepełnosprawnych).

1) różna jakość nauczania dzieci i młodzieży w szko-

łach ogólnodostępnych;

2) inne metody i techniki pracy z dziećmi niewi-

domymi, słabowidzącymi, w tym inna kolejność na-

uczania pisania (brak punktów stycznych – korelacji

w nauczaniu dzieci niewidomych i słabowidzących

z dziećmi pełnosprawnymi wzrokowo);

3) inne zasady nauczania przedmiotów ścisłych

(metody, techniki, pomoce dydaktyczne);

426

4) liczebność klas oraz brak odpowiedniego wypo-

sażenia klas w pomoce dydaktyczne, środki technicz-

ne – uczeń niewidomy i słabowidzący traci, zamiast

zyskiwać.

10 kwietnia 2008 r. niemiecki związek niewido-

mych stwierdził, że szkoły włączające rozumiane

jako wizja szkoły bez wyłączenia (segregacji), bez po-

działu, tak chętnie widziane i przyjmowane, są czy-

stą utopią, gdyż nie są w stanie zapewnić każdej

uczennicy i uczniowi indywidualnego podejścia, in-

dywidualnych form i metod pracy.

Gremia intensywnie promujące pedagogikę włą-

czającą szafują określeniem „segregacja”, komentu-

jąc funkcjonowanie specjalnych ośrodków dla dzieci

i młodzieży niepełnosprawnej.

Tymczasem niewąt-

pliwym faktem jest, iż osoby te mają specyficzne po-

trzeby edukacyjne, których realizacja przy jednoczes-

nym zaspokajaniu potrzeb uczniów pełnosprawnych

jest niemożliwa.

Z drugiej zaś strony badania nauko-

we dowiodły, że na przykład osoby niewidome i sła-

bowidzące są w stanie osiągnąć ten sam poziom wie-

dzy i rozwoju, co pełnosprawni, o ile stworzy im się

wiednie metody.

Nieprzemyślane i za wszelką cenę

wdrażanie pedagogiki włączającej może uniemożli-

wić osobom niepełnosprawnym zdobycie wykształce-

nia i osiągnięcie samodzielności życiowej.

Mając na uwadze powyższe rozważania, stwier-

dzić należy, że możliwość nauki w specjalistycznym

ośrodku jawi się raczej jako przywilej osób ze specjal-

nymi potrzebami edukacyjnym, gdyż sam fakt prze-

bywania tych osób w klasie masowej nie umożliwi im

pełnej integracji społecznej ani nie zagwarantuje

równego startu zawodowego.

Uważamy za uzasadnione stworzenie szerokiego

lobby złożonego z rodziców dzieci niepełnospraw-

nych, organizacji wspierających niepełnosprawnych

oraz pedagogów specjalnych zabiegających u władz

o utrzymanie obecnych struktur szkolnictwa specjal-

nego przy równoczesnym wprowadzaniu pedagogiki

włączającej dla dzieci, których stan psychofizyczny

umożliwi im skorzystanie w pełni z praw, jakie ona

daje, nie o to bowiem chodzi, czy lepsza integracja,

czy szkoła specjalna.

Zawsze powinno chodzić wy-

łącznie o to, co najlepsze dla konkretnego niepełno-

sprawnego dziecka, bo ono jest, a przynajmniej po-

winno być w tym wszystkim najważniejsze.

Stąd pytanie do Pani Minister: Jakie rozwiązania

zamierza przyjąć Pani Minister, aby wprowadzenie

włączającego systemu kształcenia osób niepełno-

sprawnych zapewniło uczniom takie same możliwo-

ści, jakie oferuje obecnie nauczanie w ośrodkach spe-

cjalnych?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 18565)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zagrożenia wynikającego

w czynnościach służbowych w przypadku

wystąpienia z subsydiarnym aktem

oskarżenia

Szanowny Panie Ministrze!

Uprzejmie dziękuję

za stanowisko przestawione w odpowiedzi na inter-

pelację nr 10615 dotyczącą subsydiarnego aktu

oskarżenia oraz możliwości zawieszenia policjanta

i jego zwolnienia ze służby.

Odnosząc się jednocześnie do deklaracji podnie-

sionej w piśmie, a mianowicie stwierdzenia „(…)

przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

w przypadku podjęcia prac nad nowelizacją ustawy

o Policji w przedmiotowym zakresie, zostanie rozwa-

żona możliwość wprowadzenia proponowanych w wy-

stąpieniach zmian (…)”, doceniając zamiar zmiany

ustawy o Policji poprzez wprowadzenie możliwości

fakultatywnego zawieszenia w czynnościach służbo-

wych w przypadku wystąpienia z subsydiarnym ak-

tem oskarżenia, chciałbym zwrócić uwagę na zagro-

żenia płynące z takiego rozwiązania.

Wprowadzenie instytucji fakultatywnego zawie-

szenia policjanta w czynnościach służbowych w przy-

padku wystąpienia z subsydiarnym aktem oskarże-

nia i objęcia tym aktem przestępstwa umyślnego

ku przyjęcia rozwiązania, iż o zawieszeniu policjanta

w czynnościach służbowych będzie decydować jego

przełożony, może grozić tym, że o podjęciu decyzji

w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach

służbowych decydować będzie subiektywna ocena

tego przełożonego.

Pragnę jednocześnie doprecyzo-

wać, iż chodzi o sytuacje, w których policjant jest po

prostu nielubiany przez swojego przełożonego bądź

pozostaje z nim w konflikcie osobistym o różnym

podłożu, pomimo iż ten hipotetyczny policjant może

wzorowo wypełniać swoje obowiązki służbowe.

Moje pytanie do Pana Ministra: Jak zabezpieczyć

się, by wprowadzenie planowanego rozwiązania nie

naraziło policjantów na przedstawione przeze mnie

powyżej reperkusje?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

427

Interpelacja

(nr 18566)

do ministra gospodarki

w sprawie stanu realizacji gospodarczego

w Częstochowie w związku z planami

cję kieruję na ręce Pana Premiera, korzystając

waniu mandatu posła i senatora (t.j.

Dz. U. z 2011 r.

Nr 7, poz. 29, z późn. zm.), a także na podstawie

Polskiej (t.j.

M.P. z 2012 r. poz. 32).

Opis stanu faktycznego: Aktualnie ISD Huta Czę-

stochowa sp. z o.o. planuje zmniejszenie zatrudnienia

o ok. 1500 osób, co może pociągnąć za sobą dodatko-

we zmniejszenie zatrudnienia w firmach kooperują-

cych i drastycznie zwiększy liczbę osób pozbawionych

utrzymania w regionie częstochowskim, przede

wszystkim w mieście Częstochowa.

Huta jest jednym

z największych pracodawców w regionie, w sumie za-

trudnia ok. 3000 osób.

Powyższa sytuacja spowoduje

dramatyczne skutki na rynku pracy w subregionie

częstochowskim.

Dodatkowo należy podkreślić, że

wcześniejsze ograniczenie produkcji i zwolnienia

w fabryce Fiata w Tychach także wywołały negatyw-

ne skutki na rynku pracy w Częstochowie z uwagi na

powiązania częstochowskich firm, takich jak Brembo

i TRW (dostawcy części samochodowych), z tyską fa-

bryką Fiata.

W dniu 13 maja 2013 r. prezydent miasta Często-

chowy Krzysztof Matyjaszczyk zwrócił się do Pana

Premiera, przekazując jednocześnie tę prośbę do wia-

domości odpowiednich ministrów, władz wojewódz-

kich i instytucji publicznych oraz parlamentarzystów

okręgu częstochowskiego, z prośbą o interwencję

w zakresie zaistniałej sytuacji.

W piśmie zapropono-

wano szereg konkretnych działań, które w szczegól-

ności mają pomóc w pobudzeniu gospodarki i stwo-

rzeniu nowych miejsc pracy w tej trudnej sytuacji dla

całego subregionu częstochowskiego.

Premiera z pytaniem: W jakiej fazie realizacji są po-

niższe propozycje działań (wymienione w piśmie pre-

zydenta miasta Częstochowy), kiedy zostaną one zre-

alizowane przez odpowiednie podmioty publiczne:

1) przyspieszenie – na poziomie Ministerstwa Go-

spodarki – wydania decyzji w sprawie wniosku Ka-

towickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, który do-

tyczy rozszerzenia jej granic o tereny inwestycyjne

w Częstochowie i w dalszej kolejności uchwalenie od-

powiedniego rozporządzenia Rady Ministrów;

2) powołanie międzyresortowego zespołu ds. kom-

pleksowej aktywizacji gospodarczej regionu często-

chowskiego; do zadań zespołu należałoby w szczegól-

ności opracowanie programu naprawczego mającego

na celu zapobieganie dalszemu wzrostowi bezrobocia

wynikającego z rozpoczynającej się optymalizacji za-

trudniania w ISD Huta Częstochowa sp. z o.o., a tak-

że zapewnienie źródeł finansowania działań w ra-

mach tego programu;

3) zaangażowanie spółek Skarbu Państwa: Regio-

nalnego Funduszu Gospodarczego SA i Operatora

ARP sp. z o. o. w aktywizację na rzecz rozwoju stre-

fy gospodarczej na terenach inwestycyjnych w Czę-

stochowie będących własnością tych podmiotów i wy-

odrębnionych w wyniku restrukturyzacji prywaty-

zacyjnej Huty Częstochowa.

Proponuje się utworze-

nie specjalnej strefy ekonomicznej na terenach inwe-

stycyjnych Operatora ARP poprzez rozszerzenie

granic Specjalnej Strefy Ekonomicznej Euro-Park

micznej Euro-Park Wisłosan, które są zarządzane

przez ARP SA (właściciela spółki Operator ARP).

Dlaczego w coraz trudniejszej sytuacji gospodar-

czej i sytuacji częstochowskiego rynku pracy, spowo-

dowanej planami redukcji zatrudnienia w często-

chowskiej hucie, Agencja Rozwoju Przemysłu SA nie

obejmuje granicami jednej ze specjalnych stref eko-

nomicznych terenów, których właścicielem jest jej

spółka córka?

Powyższe grunty były kiedyś własnoś-

cią częstochowskiej huty i w aktualnej sytuacji kolej-

nych zwolnień w hucie należy podjąć natychmiastowe

działania na rzecz ożywienia gospodarczego tego ob-

szaru.

Rozwiązaniem koniecznym dla pobudzenia

aktywności gospodarczej na tych terenach jest obję-

cie ich specjalną strefą ekonomiczną.

Dla dużych in-

westorów jest to warunek konieczny przy lokalizacji

inwestycji.

W przypadku gdy te tereny nie zostaną

objęte przez ARP SA specjalną strefą ekonomiczną,

wnoszę o przekazanie tych gruntów (kilkaset hekta-

rów gruntów przemysłowych) do dyspozycji prezy-

denta miasta Częstochowy (jako zarządzającego

gruntami Skarbu Państwa), który wówczas będzie

mógł wystąpić o ich objęcie granicami Katowickiej

Specjalnej Strefy Ekonomicznej;

4) wsparcie inicjatywy połączenia terenów inwe-

stycyjnych północnego subregionu województwa ślą-

skiego z głównymi ciągami komunikacyjnymi, w tym

węzłami przyszłej autostrady A1 w ramach okresu

programowania funduszy unijnych na lata 2014–

2020 wobec planowanego zakończenia w 2015 r. bu-

dowy autostrady A1;

5) zapewnienie środków z Europejskiego Fundu-

szu Społecznego w ramach realizacji projektów sy-

stemowych w priorytetach VI, VII, VIII w trzecim

kwartale 2013 r.; proponujemy zwiększenie wsparcia

systemowego na rzecz pomocy społecznej i rynku

pracy poprzez uruchomienie dodatkowych dotacji sy-

stemowych dla miejskich ośrodków pomocy społecz-

nej i powiatowych urzędów pracy w subregionie pół-

nocnym województwa śląskiego;

6) uruchomienie specjalnej puli środków finanso-

wych pozostających w dyspozycji Ministerstwa Go-

428

spodarki, Agencji Rozwoju Przemysłu SA, Polskiej

Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości lub z innych źró-

deł w celu utworzenia specjalnego funduszu pożycz-

kowego, np. w Agencji Rozwoju Regionalnego w Czę-

stochowie SA, na rzecz stymulowania procesu two-

rzenia mikroprzedsiębiorstw;

7) promowanie w sposób priorytetowy często-

chowskich terenów inwestycyjnych wśród inwesto-

rów zagranicznych przez Polską Agencję Informacji

8) przeznaczenie dla właściwych miejscowo po-

wiatowych urzędów pracy specjalnych środków z Fun-

duszu Pracy w latach 2013–2014, np. z rezerwy mar-

szałka województwa śląskiego i Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Balt

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18567)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie konserwacji krypty Szembeków

W latach 1856–1858 w Siemianicach k. Kępna

z fundacji Piotra Szembeka wzniesiony został neoro-

mański kościół pw. św. Idziego Opata.

Zastąpił on

drewnianą świątynię zbudowaną przez Jana Sie-

miańskiego w 1553 r., a rozebraną w roku 1858.

Pod prezbiterium tegoż kościoła znajduje się gro-

bowiec, w którym składano zmarłych hrabiów Szem-

beków.

W krypcie tej spoczywa: generał Piotr

hr. Szembek – uczestnik kampanii napoleońskiej, bo-

hater powstania listopadowego, gubernator Warsza-

wy odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari;

ojciec generała Piotra hr. Szembeka – Ignacy hr.

Szembek, poseł na Sejm Wielki, kawaler Orderu Orła

Białego, poseł ziemi wieluńskiej, cześnik ostrzeszow-

ski; Maria z Fredrów hrabina Szembekowa – wnucz-

ka Aleksandra hr. Fredry, pisarka i działaczka spo-

łeczna, patronka kępińskiej biblioteki publicznej; jej

mąż – Piotr hr. Szembek – uczestnik powstania stycz-

niowego oraz inni znamienici członkowie rodu Szem-

beków.

Łącznie w siemianickiej krypcie Szembeków

złożono kilkanaście trumien, przy czym nie umiesz-

czono w niej tablicy informującej o spoczywających

tam zmarłych.

Ze względu na fakt, iż krypta ta jest zniszczona

i zaniedbana, niezbędne jest niezwłoczne przeprowa-

dzenie prac mających na celu jej zabezpieczenie oraz

konserwację.

Wskazane byłoby również odrestauro-

wanie epitafiów z inskrypcjami.

i Dziedzictwa Narodowego względem przedstawione-

go problemu?

2.

Czy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego rozważa przeprowadzenie zabezpieczenia

i konserwacji krypty Szembeków przy kościele pw.

związane z przygotowaniem zabezpieczenia i konser-

wacji tejże krypty?

Z poważaniem

Poseł Rafał Grupiński

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18568)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W ostatnich dniach

zgłosili się do mnie wyborcy zainteresowani możli-

wościami uruchomienia w Polsce produkcji samocho-

du marki Syrena Sport.

W zaistniałej sytuacji uprzej-

mie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące

1.

Do kogo należy nazwa „Syrena Sport”?

2.

Czy istnieje szansa na uzyskanie licencji na

używanie nazwy „Syrena Sport” przy produkcji

nowo powstającego samochodu, a o ile tak, to na ja-

kich warunkach?

3.

Czy istnieje szansa na uruchomienie małose-

ryjnej produkcji tego auta na terenie byłych zakła-

dów FSO?

4.

Ponieważ zainteresowane osoby twierdzą, że

małoseryjna produkcja samochodu Syrena Sport

winna być oparta o części firmy Nissan, proszę rów-

nież o informacje, czy rząd pomógłby ewentualnym

wykonawcom w nawiązaniu kontaktów z tą firmą?

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18569)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie działalności II Wydziału Karnego

Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku

Szanowny Panie Premierze!

Na przełomie stycz-

nia i lutego 2012 r. dotarła do Pracowni Oceny i Wy-

ceny Zasobów Przyrodniczych Szkoły Głównej Go-

spodarstwa Wiejskiego w Warszawie z Sądu Rejono-

429

wego Gdańsk-Północ przesyłka zawierająca 18 to-

mów akt o wadze kilkudziesięciu kilogramów.

W prze-

syłce było również postanowienie Sądu Rejonowego

Gdańsk-Północ z dnia 16 grudnia 2011 r. powołujące

pracownię na biegłego celem udzielenia odpowiedzi

na 13 konkretnych pytań związanych ze sprawą II K

909/07.

Sprawa dotyczyła zamiany 3,8 ha gruntów

rolnych będących własnością Skarbu Państwa na

74,28 ha gruntów leśnych będących własnością pry-

watną, które po zamianie stały się również własnoś-

cią Skarbu Państwa.

Odpowiedzi należało udzielić do

dnia 31 marca 2012 r.

Z biegiem czasu termin odpo-

wiedzi przedłużono do dnia 31 maja 2012 r.

Oto zaistniałe fakty:

1.

Zróżnicowana tematyka zawartych 13 pytań

zmusiła pracownię do powołania siedmioosobowego

zespołu eksperckiego składającego się z pracowników

pracowni, jak i spoza niej muszącego wypowiedzieć

się przynajmniej w następujących kwestiach:

a) kształtowania się wartości według kosztów

gospodarki leśnej, na przykładzie wybranych wy-

dzieleń,

b) kształtowania się wartości wydzieleń leśnych

poddanych zamianie wg sumy zdyskontowanych do-

chodów z lasu,

c) uwarunkowań prawnych zamiany terenów

użytkowanych rolniczo na tereny leśne,

d) potencjału przyrodniczego zamienionych tere-

nów z punktu widzenia bioróżnorodności na przykła-

dzie dwóch grup zwierząt obejmujących kilkaset ga-

tunków ważnych z punktu widzenia ochrony przyro-

dy, szczególnie w świetle obowiązującego prawa UE,

e) wartość zamienionych terenów z punktu widze-

nia Europejskiej konwencji krajobrazowej,

f) potencjału pochłaniania dwutlenku węgla za-

mienionych terenów.

2.

Powołany zespół pod kierunkiem wyśmienitej

specjalistki od spraw wyceny krajobrazu zapoznał się

z tysiącami stron zawartych akt, a pracownia uzy-

skała zgodę władz uczelni na podjęcie pracy zleconej

przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku na

sumę 88 858,89 zł.

3.

Lektura akt i postawione przez wysoki sąd py-

tania zmusiły część członków zespołu do wizji tere-

nowej na terenie Szwajcarii Kaszubskiej i dokonania

podczas niej dokumentacji faktograficznej zamienia-

nych terenów.

4.

W trakcie prac Dział Kwestury Szkoły Głównej

Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie poinformo-

wał pracownię, iż posiada wiedzę, że brak umowy

z sądem i wystawienie rachunku za wykonane prace

może skutkować tym, że uczelnia, nie uzyskując na-

leżnego ekwiwalentu od sądu za wykonaną pracę,

będzie musiała zapłacić podatek VAT w wysokości

23% od kwoty widniejącej na rachunku.

W zaistniałej

sytuacji uczelnia przygotowała cztery egzemplarze

umowy na sumę 88 898,89 zł (brutto) podpisane

przez JM rektora, kwestora i radcę prawnego.

Pra-

cownia przesłała te dokumenty dnia 24 maja 2012 r.

do zleceniodawcy, czyli Sądu Rejonowego Gdańsk-

-Północ, informując równocześnie, że każda praca

zlecona, ekspertyza i projekt badawczy wykonywane

przez pracowników uczelni realizowane są na pod-

stawie umów między SGGW i stroną zlecającą.

5.

Pracownia, pouczana przez Sąd Rejonowy Gdańsk-

-Północ, że termin sporządzania opinii jest wiążący

i nie może być uzależniany od rozliczeń finansowych

z sądem, przesłała kilkaset stron dokumentacji wraz

z syntetyczną odpowiedzią na postawione pytania

zgodnie z umówionym terminem.

6.

Do dnia dzisiejszego Sąd Rejonowy Gdańsk-

-Północ nie odesłał dwóch podpisanych kopii umów,

w związku z tym uczelnia nie może wystawić rachun-

ku.

Pismem z dnia 28 maja 2012 r.

Sąd Rejonowy

Gdańsk-Północ poinformował pracownię, że nie może

zabezpieczyć sumy 88 858,89 zł, cytuję, „ponieważ

kwota ta stanowi miesięczne koszty związane z wy-

daniem opinii przez wszystkich biegłych dla całego

sądu”.

Sąd zobowiązał również pracownię do przed-

stawienia karty pracy biegłych.

7.

W odpowiedzi na powyższy postulat pracownia

poinformowała, że nie posiada w swoich zasobach

kadrowych biegłych z listy sądu i sama też nie figu-

ruje w wykazach sądu jako biegły.

Pracownia posia-

da jedynie specjalistów z zakresu oceny i wyceny za-

sobów przyrodniczych, którzy uczestniczyli w wyko-

naniu zleconej przez sąd pracy.

Wychodząc naprzeciw

kłopotom sądu, pracownia wyraziła zgodę na wycenę

oddanej pracy, stosując, sugerowane przez wysoki

sąd, kryterium godzinowe.

Zgodnie z sugestią sądu

pracownia zaproponowała przyjęcie kompromisu,

gdzie podstawą wyceny będzie odpowiedź na pytanie:

Ile godzin musiałby poświęcić nowo powołany sędzia

lub prokurator, aby przeczytać ze zrozumieniem do-

starczone pracowni 18 tomów akt?

Tak wyliczoną

podstawę godzin pracownia zaproponowała pomno-

żyć przez liczbę pracowników i proponowane stawki

godzinowe dla biegłych, korygując to o czas wynika-

jący z konieczności odbycia wizji terenowej, czas po-

święcony na sporządzenie ekspertyz i konieczne do

uwzględnienia narzuty i podatki.

Dla porównania

pracownia podała stawki godzinowe stosowane przy

pracach zleconych obowiązujących dla pracowników

SGGW.

8.

Postanowieniem z dnia 18 października 2012 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ postanowił odmówić

Samodzielnej Pracowni Oceny i Wyceny SGGW

w Warszawie wynagrodzenia za wydanie opinii, mo-

tywując to tym, że:

— pracownia nie spełniła warunków biegłego;

— przedstawiona praca nie jest operatem szacun-

kowym, a opracowaniem naukowym;

— pracownia zatrudniła do ekspertyzy osoby, któ -

re według sądu nie powinny być zatrudnione.

9.

Na postanowienie sądu z dnia 18 października

2012 r. pracownia wniosła dnia 10 grudnia 2012 r.

zażalenie, motywując to następującymi faktami:

— pracownia wywiązała się z nałożonych przez

sąd obowiązków i przesłała w terminie odpowiedzi

430

na postawione pytania zgodnie z postanowieniem

sądu z dnia 16 grudnia 2011 r.;

— pracownia, zatrudnieni i kooperujący z pra -

cownią do wykonania opinii eksperci nie są i nie byli

biegłymi w myśl rozporządzenia ministra sprawied-

liwości z dnia 24 stycznia 2005 r., Dz. U. Nr 15, poz. 133.

W związku z powyższym wszelkie dywagacje doty-

czące obowiązku sporządzania kart pracy są bez-

przedmiotowe;

— nie sporządzono operatu szacunkowego, gdyż

nie było to objęte postanowieniem sądu z dnia 16 grud-

nia 2011 r.;

— odpowiedź na postawione pytania wymagała

kooperacji z najlepszymi specjalistami w tej branży

w Polsce i takich zatrudniono.

Sąd nie zastrzegał so-

bie, kogo pracownia może, a kogo nie może zatrudnić.

Jednym z ekspertów okazała się być osoba, którą sąd

w przeszłości sądził.

Osobę tę sąd, po wieloletnim

procesie, uznał za całkowicie niewinną.

Nawiasem

mówiąc, jest to jeden z najlepszych specjalistów

w Polsce w zakresie części wiedzy dotyczącej opinii.

10.

Sąd Okręgowy w Gdańsku XIII Wydział Kar-

ny Odwoławczy postanowieniem z dnia 14 stycznia

2013 r. postanowił zaskarżone postanowienie Sądu

11.

Na powyższe postanowienie pracownia zwró-

ciła się z prośbą o ponowne rozpatrzenie, uważając,

że motywacja postanowienia jest bezpodstawna i nie

ustosunkowuje się do faktów wyszczególnionych

w zażaleniu z dnia 10 grudnia 2012 r.

Wręcz kurio-

zalnym było podanie przez sąd informacji, że powo-

dem niezapłacenia pracowni był brak wystawienia

rachunku przez SGGW.

Rachunek taki nie mógł być

wystawiony, gdyż nie została podpisana przez sąd

umowa, która od ponad roku znajduje się w Sądzie

Rejonowym.

W odpowiedzi na zażalenie Sąd Okręgo-

wy w Gdańsku pismem z dnia 28 lutego 2013 r. po-

informował, że postanowienie Sądu Okręgowego

w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2013 r. jest prawomoc-

ne i niezaskarżalne.

Szanowny Panie Premierze!

W świetle powyżej

przedstawionych faktów uprzejmie proszę o udziele-

nie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy sądy rejonowe i okręgowe w Polsce zdają

muszą postępować zgodnie z obowiązującym prawem

na uczelni?

2.

Na jakiej podstawie Sąd Rejonowy w Gdańsku

uznaje Pracownię Oceny i Wyceny Zasobów Przyrod-

niczych i jej pracowników za swoich biegłych?

3.

W jakim celu sąd przesyła dziesiątki kilogra-

mów dokumentacji sądowej?

Czy dokumenty te mają

służyć jedynie przenoszeniu, czy też czytaniu, i to ze

zrozumieniem?

4.

Dlaczego Sąd Rejonowy w Gdańsku nie odpo-

wiada na złożone przez SGGW pisma, w tym nie od-

syła przesłanych przez SGGW umów, co jest powo-

dem braku możliwości wystawienia rachunku, co

z kolei, według Sądu Okręgowego, jest podstawą

utrzymania w mocy postanowienia właśnie Sądu Re-

jonowego?

5.

Czy osoba niesłusznie oskarżona, którą sąd

uniewinnił, może wydawać opinię lub ekspertyzy

w dziedzinach, w których jest najlepszym specjalistą

w Polsce?

6.

Jakie są prawne powody tego, że w piśmie Sądu

Okręgowego z dnia 14 stycznia 2013 r. nie zamiesz-

czono informacji, że postanowienie jest prawomocne

i niezaskarżalne, a informację taką przesłano dopie-

ro wtedy, gdy pracownia złożyła ponowne zażalenie?

7.

Dlaczego Sąd Okręgowy w Gdańsku postano-

skarżone postanowienie Sądu Rejonowego z dnia

18 października 2012 r. utrzymać w mocy, nie pro-

sząc pracowni ani uczelni o udział w postępowaniu?

8.

Jaki procent kosztów stanowi suma 88 898,89 zł

(brutto z VAT, ZUS, zdrowotne, narzuty uczelniane

i wydziałowe) w całkowitym koszcie w procesie,

o którym mowa w niniejszym piśmie, procesie, który

wydaje się być absurdalnym i trwał chyba ponad

dziesięć lat, procesie, który dotyczył uzyskania przez

Lasy Państwowe, a więc Skarb Państwa, 74,28 ha

gruntów leśnych, bardzo cennych z punktu widzenia

przyrodniczego, za 3,8 ha miernej wartości przyrod-

niczej gruntów rolnych, przy wielokrotnie, jak niesie

wieść, zmieniających się prokuratorach?

9.

W jaki sposób uczelnia może odzyskać pienią-

dze za zleconą przez Sąd Rejonowy w Gdańsku i wy-

konaną przez Pracownię Oceny i Wyceny Zasobów

Przyrodniczych SGGW pracę?

Czy koniecznością

będą dalsze procesy sądowe na koszt Skarbu Pań-

stwa, czy też zwycięży rozsądek?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Szyszko

(nr 18570)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ekranów przy drogach

Szanowny Panie Premierze!

Dnia 2 stycznia 2013 r.

napisałem do Pana list otwarty w sprawie istnieją-

cych i powstających ekranów dźwiękoszczelnych wo-

kół nowo budowanych i przebudowywanych dróg.

Pisałem wtedy: Od kilku tygodni środki społecznego

przekazu interesują się widokiem budowanych auto-

strad i informacjami na temat kosztów związanych

z powstającymi ekranami.

Jak informuje prasa, kosz-

ty te dochodzą do 25% kosztów inwestycji drogowych,

co jest nieomylnie rekordem godnym zapisu w księ-

dze Guinnessa.

Sprawa ta znalazła również swoje

odbicie w debacie nad kolejnym exposé Pana Premie-

431

ra w dniu 12 października 2012 r.

W sprawozdaniu

stenograficznym z 23. posiedzenia Sejmu Rzeczypo-

spolitej Polskiej na str. 284 czytamy następujące sło-

wa Pana, Panie Premierze: „Jeszcze w sprawie PiS-

-u, bo bardzo uderzył mnie tutaj pewien głos – nie

pamiętam, czy któregoś z posłów, czy pani poseł – na

temat ekranów, że ktoś wprowadził takie normy eko-

logiczne, tak wyśrubowane, że konsekwencją tego

była konieczność budowania ekranów nie tam, gdzie

jest to rzeczywiście konieczne.

(Poseł Rafał Grupiń-

ski: Szyszko.)

Normy ekologiczne, które wymuszają

stawianie ekranów, wprowadzono 14 czerwca 2007 r.

(Wesołość na sali, oklaski) Zgadzam się z tymi, któ-

rzy uważają, że powinna zbadać to prokuratura.

Po-

wiem więcej – zbada to.

(Wesołość na sali)” Wydźwięk

jest jasny, PiS, a dokładnie minister Szyszko wydał

14 czerwca 2007 r. rozporządzenie powodujące nie-

botyczny wzrost kosztów budowy i to PiS jest odpo-

wiedzialny za to, co dzieje się z polskimi autostrada-

mi.

Pan, Panie Premierze, z kolei przy wsparciu prze-

wodniczącego Klubu Parlamentarnego PO Rafała

Grupińskiego, kreatora kultury i krytyka literackie-

go (patrz Wikipedia), przerywającego Pana cenne

wystąpienie okrzykiem „Szyszko”, jest tym sprawied-

liwym, który już wie, że niezależna prokuratura na

pewno to zbada.

W zaistniałej sytuacji nie pozostaje

rze, o kilku sprawach, o których Pan jako premier

winien wiedzieć lub Pan wie i celowo, wykorzystując

socjotechnikę, dezinformuje społeczeństwo nie w imię

prawdy, a jedynie w imię trwania przy władzy.

Oto

pytania z listu otwartego, na które do tej pory nie

otrzymałem odpowiedzi, dlatego ponawiam je niniej-

szą interpelacją.

1.

Na podstawie art. 113 ust. l ustawy z dnia 27 kwiet-

nia 2001 r.

Prawo ochrony środowiska minister właś-

ciwy do spraw środowiska w porozumieniu z mini-

strem właściwym do spraw zdrowia określa w drodze

rozporządzenia dopuszczalne poziomy hałasu w śro-

dowisku.

Hałas jest szkodliwy dla zdrowia człowieka

i to z tego powodu rozporządzenie musi być uzgod-

nione z ministrem zdrowia.

Takie rozporządzenie,

uzgodnione także z innymi upoważnionymi do tego

stronami, zostało wydane z dniem 14 czerwca 2007 r.

z moim podpisem.

Nawiasem mówiąc, rozporządze-

nie to zmieniało rozporządzenie ministra środowiska

z dnia 29 lipca 2004 r.

Bardzo bym prosił, aby Pan

Premier porównał te rozporządzenia i zastanowił się,

na czym polegały zmiany i które z wymienionych roz-

porządzeń jest bardziej precyzyjne odnośnie do wy-

magań norm hałasu.

Skoro jednak Pan Premier uwa-

tak niekorzystne, myślę, również dla zdrowia czło-

wieka, to dlaczego nie zmieniono go natychmiast po

dojściu PO–PSL do władzy i czekano z tą zmianą aż

do 8 października 2012 r.?

Przecież to za rządów PO–

PSL powstawały projekty i kosztorysy inwestycji dro-

gowych i wiedziano, jakie będą i zdrowotne, i finan-

sowe skutki tych inwestycji drogowych.

Pytanie więc

brzmi: Indolencja czy celowa działalność, Panie Pre-

mierze?

2.

Jest Pan bardzo mocno zauroczony gospodarką

niemiecką.

Myślę, że był Pan również użytkowni-

kiem infrastruktury drogowej w Niemczech.

Proszę

niemieckie drogi, przy normach dotyczących hałasu

zdecydowanie bardziej restrykcyjnych niż w Polsce,

wyglądają zdecydowanie bardziej przyjaźnie od tych,

które powstają za czasów PO–PSL w naszym kraju?

Proszę więc spytać swoich ministrów i doradców,

w tym i „kreatora kultury”, i udzielić mi odpowiedzi

na następne pytanie, a mianowicie: Czy dziedzi-

ctwem kulturowym i najwyższym osiągnięciem my-

śli technicznej w Niemczech w zakresie walki z ha-

łasem są jedynie ekrany?

Indolencja czy celowa dzia-

łalność, Panie Premierze?

3.

Na sali sejmowej w dniu 12 października 2012 r.

stwierdził Pan zdecydowanie, cytuję: „prokuratura

to zbada”.

W tej sytuacji uprzejmie proszę o udziele-

nie odpowiedzi na pytania: Na jakiej podstawie wie-

dział Pan, że niezależna prokuratura to zbada?

O ile

prokuratura już to zbadała, to proszę również o in-

formacje, jakie są efekty tych badań.

4.

Charakterystyczną cechą Pana rządu, w tym

i Pana, jest to, że otwierając jakąkolwiek inwestycję

czy też dając sprawozdanie z odbytych rozmów i ne-

gocjacji międzynarodowych, podkreśla Pan sukcesy

swego rządu, nie informując, że wiele z tych inwesty-

cji czy też negocjacji było rozpoczętych za poprzed-

nich rządów.

W przypadku okazania się, że to, co Pan

otworzył lub też wynegocjował, okazuje się porażką,

natychmiast zmienia Pan swoją ocenę i oskarża po-

przedników.

Tak było w przypadku pakietu klima-

tyczno-energetycznego, tak jest również w przypadku

dróg.

W pierwszym przypadku po zaakceptowaniu

przez Pana pakietu klimatyczno-energetycznego gło-

sił Pan, iż to jest sukces na skalę rządu Kazimierza

Marcinkiewicza, a więc Polska otrzyma 60 mld euro.

Gdy okazało się, że wynegocjowany przez Pana pakiet

klimatyczno-energetyczny jest totalną porażką nisz-

czącą polską gospodarkę, zaczął Pan głosić wbrew

prawdzie, że to wina śp. prezydenta Lecha Kaczyń-

skiego.

Podobnie jest w przypadku dróg.

Otwierane,

przez co najmniej pięć ostatnich lat, kolejne odcinki

dróg były sukcesem koalicji PO–PSL.

Informacje ze

strony mediów, że to nie jest sukces, zmieniają całko-

wicie Pana opinię i rządząc już 6 lat, oskarża Pan po-

przedników, szczególnie dwuletni okres rządów Prawa

i Sprawiedliwości.

W tej sytuacji uprzejmie proszę

du ważniejsza jest gospodarka i prawda, czy też opinia

mediów i trwanie przy władzy?

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

432

Interpelacja

(nr 18571)

do ministra środowiska

w sprawie budowy stopnia wodnego

w Malczycach

Z informacji medialnych ostatnich tygodni wyni-

ka, że Odra z Kanałem Gliwickim od wielu lat nie

gwarantuje nawet minimalnych warunków nawiga-

cyjnych dla przewozów towarowych zestawami pcha-

nymi i barkami motorowymi na szlaku od Gliwic

poprzez Koźle oraz Opole do portów Szczecin–Świ-

noujście z odgałęzieniami na drogi wodne Niemiec

poprzez połączenia kanałowe w Fürstenberg (do ka-

nału Odra–Szprewa) oraz Hohensaaten (z kanałem

Odra–Hawela).

Ponadto od kilku lat systematycznie

pogarszają się warunki żeglugowe na odcinku Port

Gliwice – nabrzeża portowe we Wrocławiu, chociaż

ten fragment drogi wodnej składa się z Kanału Gli-

wickiego oraz Odry skanalizowanej.

Dla przyszłości żeglugi na Odrze konieczne jest

użeglownienie Odry środkowej poniżej stopnia wod-

nego Brzeg Dolny w km 281,60, co będzie możliwe

dopiero po zbudowaniu stopnia wodnego Malczyce

w km 300,00.

Jest to gigantyczna i niezwykle kosz-

towna inwestycja realizowana od ponad 15 lat, jed-

nak do dnia dzisiejszego niezakończona.

Ponadto

konieczne jest zintensyfikowanie odbudowy budowli

regulacyjnych w korycie rzecznym na odcinku od

Malczyc do ujścia rzeki Nysy Łużyckiej.

Zasadniczym celem budowy stopnia wodnego

w Malczycach jest zahamowanie procesów erozji

w korycie rzeki Odry poniżej stopnia wodnego

w Brzegu Dolnym.

Postępująca erozja denna dopro-

wadziła do obniżenia zwierciadła wody w rzece o ok.

2,5 m bezpośrednio poniżej stopnia w Brzegu Dol-

nym, sięgając aż do Ścinawy i przesuszenia terenów

przyległych do rzeki w pasie szerokości ponad 1 km

na odcinku do Malczyc.

Według badań prowadzonych

od 1970 r. przez Akademię Rolniczą we Wrocławiu

poziom wód gruntowych obniżył się o 44 cm w odle-

głości 550 m od rzeki do 65 cm w odległości 120 cm.

Na terenach tych znajdują się łąki, grunty orne oraz

cenne lasy łęgowe.

Erozja dolnego stanowiska stop-

nia w Brzegu Dolnym spowodowała zagrożenie utra-

ty stateczności stopnia przy dalszym postępie zja-

wisk erozyjnych.

Obniżenie dna w korycie rzeki spo-

wodowało zwężenie szlaku żeglownego i zmniejszenie

głębokości tranzytowych.

Dzięki zakończeniu inwestycji budowy stopnia

wodnego w Malczycach:

— zostanie zabezpieczony stopień w Brzegu Dol -

nym przed podmywaniem i utratą stateczności;

— przywrócony zostanie pierwotny poziom wód

gruntowych;

— zapobiegniemy przesuszaniu się przyległych

terenów do Odry na tym odcinku, w szczególności

ochrony lasów łęgowych;

— powstrzymany zostanie proces erozji koryta

poniżej stopnia;

— powstanie możliwość produkcji energii elek -

trycznej przez elektrownię wodną przy stopniu;

— przywrócimy parametry szlaku żeglownego.

Z racji wagi oraz strategicznego znaczenia reali-

zacji tej inwestycji dla rozwoju żeglugi oraz transpor-

tu śródlądowego w Polsce chciałbym zapytać Pana

Ministra o następujące kwestie:

1.

Jak wygląda harmonogram prac związanych

z realizacją budowy stopnia wodnego w Malczycach?

2.

Jakiej wysokości środki finansowe zostały prze-

widziane w najbliższych latach na realizację tej in-

westycji?

3.

Czy prawdą jest, że na wniosek Narodowego Fun-

duszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zmniej-

szono środki na realizację tej inwestycji w 2013 r. o kwo-

tę 14 mln zł?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Galla

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

(nr 18572)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie prac i projektów zleconych

433

na prace oraz projekty i na jaką kwotę, od stycznia

2008 r. do dnia dzisiejszego, zostały zlecone spółce

CAM Media przez spółki prawa handlowego z udzia-

łem Skarbu Państwa i inne podmioty gospodarcze

zależne od kierowanego przez Pana resortu?

Z poważaniem

Posłowie Andrzej Adamczyk

i Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18573)

do ministra zdrowia

w sprawie prac i projektów zleconych

od Ministerstwa Zdrowia od 1 stycznia 2008 r.

(nr 18574)

do ministra obrony narodowej

(nr 18575)

do ministra skarbu państwa

434

Tvn24.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych płaci-

(nr 18576)

do ministra pracy i polityki społecznej

(nr 18577)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie prac i projektów zleconych

435

(nr 18578)

do ministra transportu,

w sprawie prac i projektów zleconych

Morskiej od 1 stycznia 2008 r.

(nr 18579)

do ministra edukacji narodowej

Z poważaniem

Posłowie Andrzej Adamczyk

(nr 18580)

do ministra finansów

w sprawie prac i projektów zleconych

436

Tvn24.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych płaci-

(nr 18581)

do ministra gospodarki

w sprawie prac i projektów zleconych

(nr 18582)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie prac i projektów zleconych

437

(nr 18583)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie prac i projektów zleconych

(nr 18584)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie prac i projektów zleconych

(nr 18585)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie prac i projektów zleconych

438

Tvn24.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych płaci-

(nr 18586)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie prac i projektów zleconych

(nr 18587)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie prac i projektów zleconych

439

(nr 18588)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie prac i projektów zleconych

(nr 18589)

do ministra środowiska

w sprawie prac i projektów zleconych

(nr 18590)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie prac i projektów zleconych

440

Tvn24.pl, Ministerstwo Spraw Zagranicznych płaci-

zależne od kierowanej przez Pana kancelarii?

Z poważaniem

Posłowie Andrzej Adamczyk

(nr 18591)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie przepisów ogólnych dotyczących

referendum lokalnego przeprowadzanego

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 11 pkt l

kalnym (Dz. U. z 2000 r.

Nr 88, poz. 985) „z inicjaty-

wą przeprowadzenia referendum na wniosek miesz-

kańców jednostki samorządu terytorialnego wystą-

pić może: grupa co najmniej 15 obywateli, którym

cego danej jednostki samorządu terytorialnego, a w od-

niesieniu do referendum gminnego – także pięciu

rady gminy”.

W mojej opinii wyrażenie minimalnej

liczby podpisów pod wnioskiem referendalnym w po-

staci liczby bezwzględnej jest niezasadne, albowiem

nie występuje różnicowanie ze względu na liczbę

mieszkańców danej jednostki.

Skutkiem tego i w licz-

nie zamieszkałej jednostce samorządu terytorialne-

go, jak i w nielicznie zamieszkałej wartości te są

identyczne.

je się dokonanie zmian w przepisach ogólnych doty-

czących referendum lokalnego przeprowadzanego na

wniosek mieszkańców w przedmiotowym zakresie?

Proszę o uzasadnienie stanowiska.

Łódź, dnia 31 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18592)

do ministra transportu,

w sprawie zamknięcia Drogi Sudeckiej

Szanowny Panie Ministrze!

Nadleśnictwo Śnież-

ka na Dolny Śląsku wyłączyło z ruchu część Drogi

Sudeckiej.

Obecnie mogą z niej korzystać jedynie

auta administracji Lasów Państwowych.

Znak zaka-

zu wjazdu ustawiono tuż za Borowicami.

Także od

strony Przesieki jest ustanowiony zakaz wjazdu.

Wg

założeń Droga Sudecka miała połączyć śląską i cze-

ską stronę Karkonoszy.

Budowy jednak nie dokoń-

czono.

Końcowy odcinek położony w lesie turyści wy-

korzystywali jako parking.

Nieopodal przebiega moc-

no uczęszczany szlak na Przełęcz Karkonoską do

schroniska Odrodzenie i czeskiej Spindlerovej Boudy.

Dodatkowo znaki B-1 wprowadzają zakaz także dla

rowerzystów, mimo że Drogą Sudecką biegnie mię-

dzynarodowy szlak rowerowy.

Jak wskazują turyści,

ustanowienie zakazu wjazdu spowoduje spore utrud-

nienia dla zwiedzających.

Zdaniem lokalnych orga-

nizacji pozarządowych wspomniany zakaz może przy-

czynić się do znacznego zmniejszenia ruchu tury-

stycznego w Przesiece i Borowicach.

Będzie to miało

bezpośrednie negatywne przełożenie na lokalną bazę

hotelarsko-gastronomiczną.

Czy zakaz wjazdu na część Drogi Sudeckiej z uwa-

gi na dobro lokalnej społeczności oraz atrakcyjność

i przystępność dla turystów może być zniesiony lub

przynajmniej zawieszony w trakcie sezonu waka-

cyjnego?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 31 maja 2013 r.

441

Interpelacja

(nr 18593)

do ministra pracy i polityki społecznej

psów przewodników dla osób niewidomych

Szanowny Panie Ministrze!

31 marca 2013 r.

skończył się trzyletni program PZN wsparcia dla

utrzymania psów przewodników.

Nowego programu,

w ramach którego nadal przysługiwałoby wsparcie

dla niewidomych, fundusz już nie podpisał.

Opolski

Okręg Polskiego Związku Niewidomych miał zawar-

tą umowę z Państwowym Funduszem Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych o dofinansowaniu do utrzy-

mania każdego psa przewodnika.

Ich opiekunowie

dostawali miesięcznie po 144 zł pomocy refinansowa-

nej co kilka miesięcy po przedstawieniu rachunków

na poniesione wydatki.

Opolski Okręg PZN był jedy-

nym okręgiem w Polsce, któremu tak długo udało się

utrzymać dofinansowanie.

Pozostałe okręgi nie

udzielały takiego wsparcia już od roku.

Procedury

PFRON nie uznają już takiego dofinansowania.

Do

2008 r. pełnomocnik rządu nie widział żadnych prze-

szkód prawnych, aby dofinansowywać utrzymanie

psów przewodników z pieniędzy PFRON w ramach

funduszy przeznaczanych na likwidację barier archi-

tektonicznych i technicznych dla osób niepełno-

sprawnych.

Jednak od 2012 r. interpretacja ustawy

o rehabilitacji zawodowej i społecznej niepełnospraw-

nych nie daje takiej możliwości.

Dofinansowanie

przysługuje tylko w okresie szkolenia psa przewod-

nika.

Osoby niewidome i organizacje ich reprezentu-

jące wskazują na wysokie koszty związane z utrzy-

mywaniem psów przewodników, co dodatkowo obcią-

ża osoby niewidome, zazwyczaj niezamożne.

Czy ministerstwo pracy zakłada zmianę przepi-

sów, dzięki której możliwe będzie wsparcie dla osób

niewidomych posiadających psa przewodnika?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Interpelacja

(nr 18594)

do ministra transportu,

cywilnego i doprowadzenia do objęcia

wszystkich lokatorów ochroną w postaci

orzekanego przez sąd uprawnienia

Szanowny Panie Ministrze!

W wyniku zmian

wprowadzonych z dniem 1 stycznia 2005 r. do ustawy

cywilnego do art. 14 tej ustawy dodany został ust. 7

pozbawiający określone grupy osób, które utraciły

licznego zasobu mieszkaniowego, dotychczasowej ochro-

ny w postaci obligatoryjnego prawa do lokalu socjalnego.

rów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodek-

w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozu-

mieniu przepisów o pomocy społecznej lub ubezwłas-

nowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą

rych, emerytów i rencistów spełniających kryteria do

posiadającej status bezrobotnego, osoby spełniającej

art. 14 ust. 7 cytowanej ustawy przepisu ust. 4 nie

sunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią miesz-

kaniową albo z towarzystwem budownictwa społecz-

nego.

Przy czym przepisu tego nie stosuje się do

umów o używanie lokali mieszkalnych zawartych

przed dniem 1 stycznia 2005 r.

Zasada przyjęta

w omawianym art. 14 ust. 7 budzi wątpliwości co do

tego przepisu pozbawienie osób takich jak kobiety

w ciąży, obłożnie chorzy, bezrobotni, itd. prawa do

lokalu socjalnego, orzeczone obligatoryjnie przez sąd

w wyroku nakazującym opuszczenie dotychczasowe-

go lokalu mieszkalnego, następuje wyłącznie z powo-

du zajmowania lokalu niewchodzącego w skład pub-

licznego zasobu mieszkaniowego.

Kilkuletni okres

lokatorów bez wątpienia pozwala już na ocenę funk-

442

cjonowania tej normy w praktyce.

Zwłaszcza uwagi

w omawianym zakresie formułowane są przez ko-

morników sądowych, którzy wykonując egzekucję

z nieruchomości, w przypadku gdy w wyroku eksmi-

stają przed dylematem, czy dokonać eksmisji np. ko-

biety w ciąży, niepełnosprawnego, czy obłożnie cho-

rego do noclegowni, schroniska lub innej placówki

wa o ochronie praw lokatorów w art. 14 określa ka-

tegorie osób, wobec których sąd nie może, w wyroku

orzekającym eksmisję, orzec o braku uprawnienia do

dzenie wobec osób wymienionych enumeratywnie

w art. 14 ust. 4 ustawy obligatoryjnego prawa do lo-

kalu socjalnego zostało podyktowane potrzebą szcze-

gólnej ochrony, jakiej te osoby wymagają.

Ta sama

jednak grupa osób, która ze względu na sytuację ży-

ciową mogłaby oczekiwać identycznej ochrony, zosta-

ła jej w świetle art. 14 ust. 7 cyt. ustawy pozbawiona.

Wprowadzenie art. 14 ust. 7 doprowadziło do zupeł-

nie niezrozumiałego pokrzywdzenia pewnej grupy

lokatorów, bowiem byłemu lokatorowi zajmującemu

lokal wchodzący w skład publicznego zasobu miesz-

kaniowego, który należy do grona osób z art. 14 ust. 4,

sąd przyzna prawo do lokalu socjalnego, podczas gdy

osoba, która utraciła tytuł prawny do lokalu nie-

wchodzącego do tego zasobu, nie uzyska takiego pra-

wa, pomimo znajdowania się w identycznym położe-

niu, chyba że była uprawniona do używania lokalu

downictwa społecznego.

Trzeba też podkreślić, że

nawet wykonanie eksmisji do pomieszczenia tymcza-

sowego zwłaszcza w przypadku kobiet w ciąży, ma-

łoletnich, niepełnosprawnych czy obłożnie chorych,

nie wydaje się wystarczającym zabezpieczeniem ich

uzasadnionych potrzeb mieszkaniowych.

Zważywszy

bowiem na wymogi techniczne, jakie na gruncie obo-

wiązujących przepisów prawa spełniać musi pomiesz-

czenie tymczasowe, jak też czas trwania umowy naj-

mu (nieprzekraczający 6 miesięcy), nawet wskazanie

przez gminę dłużnikowi takiego pomieszczenia nie

oznacza dla byłego lokatora ochrony porównywalnej

z uprawnieniem do lokalu socjalnego.

Zatem wątpli-

wości wzbudza kierowanie takich osób do noclegow-

ni, schronisk czy podobnych placówek zapewniają-

cych miejsca noclegowe, które często nie są nawet

przystosowane do zamieszkania przez osoby niepeł-

nosprawne czy obłożnie chore.

Czy ministerstwo transportu podejmie działania

w celu wyeliminowania z porządku prawnego art. 14

nie do objęcia ochroną w postaci orzekanego przez sąd

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 18595)

do ministra transportu,

w sprawie zagrożeń dla społeczności lokalnej

Szanowny Panie Ministrze!

Do mojego biura

wpłynęła prośba o podjęcie działań w sprawie zagro-

żeń dla społeczności lokalnej związanych z biegiem

w powiecie średzkim zwracają uwagę na Port Mal-

czyce, który jest jednym z nielicznych już portów

działających na rzece Odrze.

Główna osią działań

portu jest budowa i naprawa barek.

Do dziś zacho-

wały się w nim trzy zsypy służące do załadunku ma-

teriałów sypkich na barki.

Obecnie w porcie pracuje

ok. 70 osób.

Z pism przekazanych przez mieszkańców

wynika, że Komisja Europejska przedsięwzięła sta-

rania mające na celu wykreślenie Kanału Teltow

i Kanału Odra – Szprewa z istniejącej sieci TEN-T.

Podjęcie takiej decyzji wydaje się być równoznaczne

z odcięciem od transgranicznych sieci szlaków wod-

nych południowo-zachodniej Polski.

Uważam, że polska infrastruktura transportowa

związana z potencjałem rzeki Odry wciąż nie jest

w pełni zagospodarowania.

Nasi sąsiedzi Niemcy sy-

stemem dróg wodnych transportują rocznie ok. 12%

całości transportowanego towaru, natomiast w Pol-

sce jest to ok. 1%.

powiedzi na pytanie: Jakie są planowane przez mi-

nisterstwo działania mające na celu rozwój transpor-

tu rzecznego w dolinie rzeki Odry?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 18596)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na początku roku

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej odbyło się spotkanie Pana Ministra

z przedstawicielami samorządów terytorialnych

w sprawie budowy obwodnic na drogach krajowych

klasy G i GP przez samorządy w nowej perspektywie

443

finansowej 2014–2020.

Dla województwa dolnoślą-

skiego oraz powiatu wrocławskiego priorytetem jest

budowa łącznika aglomeracyjnego A4 – S8.

W obecnej

chwili droga ta nie ma numeru drogi wojewódzkiej,

publicznych posiada ona cechy drogi krajowej.

formacji: Czy Ministerstwo Transportu, Budowni-

wyżej wymienionej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 18597)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ustawy o wspieraniu rodziny

pieczy zastępczej porządkuje i reguluje kwestie zwią-

zane z pomocą dziecku i rodzinie przez państwo

i samorządy.

Nowy system ma za zadanie wzmocnić

wsparcie dysfunkcyjnej rodziny biologicznej dziecka

przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opie-

kuńczo-wychowawczych.

Pomoc ta ma za zadanie

w przyszłości ograniczyć liczbę dzieci umieszczanych

w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

System

pieczy zastępczej to zespół osób, instytucji i działań

chowania dzieciom w przypadkach niemożności spra-

wowania opieki i wychowania przez rodziców.

Rodzi-

na borykająca się z wypełnieniem funkcji opiekuń-

czo-wychowawczej może skorzystać z pomocy wspie-

rania w formie pracy z rodziną oraz pomocy w opiece

i wychowaniu dziecka.

Zdarza się jednak tak,że ro-

dzice nie są w stanie sprostać opiece nawet poprzez

proponowaną pomoc przez instytucje do tego powo-

łane i dziecko trafia do rodziny zastępczej bądź do

rodzinnego domu dziecka.

Rodzinne domy dziecka,

jak i rodziny zastępcze podlegają ocenie przez orga-

nizatora rodzinnej pieczy zastępczej.

Ocena sytuacji

dziecka powinna być przeprowadzana w miarę po-

trzeb.

Po dokonaniu oceny sytuacji dziecka organi-

zator rodzinnej pieczy zastępczej formułuje na piśmie

opinię dotyczącą zasadności dalszego pobytu dziecka

w pieczy zastępczej, a następnie przekazuje je do

właściwego sądu.

Rozdział 4 art. 132 mówi, iż: „Or-

ganizator rodzinnej pieczy zastępczej dokonuje oceny

rodziny zastępczej lub prowadzącej rodzinny dom

dziecka pod względem predyspozycji do pełnienia po-

wierzonej im funkcji oraz jakości wykonywanej pra-

cy”.

W artykule ustawy przytoczonym powyżej brak

jest trybu odwoławczego, co skutkuje brakiem moż-

liwości odwołania się przez osoby oceniane, które tej

oceny nie akceptują.

W sprawie ocen zgłaszają się do mojego biura ro-

dziny zastępcze, które nie zgadzają się z ocenami

swoich działań.

Dowolność przeprowadzenia ocen

bez określenia zakresu może powodować zniechęce-

nie rodzin, a w drastycznych przypadkach zaprzesta-

nie prowadzenia rodziny zastępczej.

Ponadto często

jest to oceniane jako ingerencja w życie rodziny, któ-

ra nie jest objęta nadzorem (własne dzieci), i niespra-

wiedliwe.

Czy tworząc ustawę, od samego początku celem

jej było to, iż osoby, które stają się dla dziecka rodzi-

ną zastępczą i podlegają ocenie, nie mają możliwości

odwołania się od opinii, która zostaje wystawiona

w trakcie sprawowania opieki nad dzieckiem?

Czy resort Pana Ministra zamierza umożliwić

osobom możliwość odwoływania się od decyzji, której

nie akceptują?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

(nr 18598)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie rozporządzenia

ministra edukacji narodowej

W projekcie arkusza organizacji pracy specjalnych

ośrodków szkolno-wychowawczych znalazły się dwa

oddziały szkoły podstawowej dla uczniów z upośle-

dzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym

i znacznym, jedna klasa gimnazjum dla uczniów

nym i znacznym oraz jedna klasa szkoły specjalnej

niem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub

sprzężonymi, w których liczba uczniów na dzień skła-

dania arkusza określona została na:

— jeden oddział szkoły podstawowej – 5 osób,

w tym 1 osoba z niepełnosprawnościami sprzężonymi,

— drugi oddział szkoły podstawowej – 5 osób,

— jeden oddział gimnazjum – 5 osób, w tym

444

— jeden oddział szkoły specjalnej przysposabiają -

cej do pracy – 5 osób, w tym 4 osoby z niepełnospraw-

nościami sprzężonymi.

Organ prowadzący stwierdził, że w tej sytuacji,

zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami konieczne

jest uzyskanie zgody organu prowadzącego na utwo-

rzenie tych oddziałów.

Zdaniem przedstawicieli specjalnych ośrodków

szkolno-wychowawczych opisane wyżej przypadki od-

działów z liczbą uczniów niższą niż 6 wyczerpują prze-

słanki określone odpowiednio w przepisach: załącznik

nr 2 § 5 ust. 4, załącznik nr 3 § 5 ust. 4 oraz załącznik

nr 5f § 5 ust. 3, z których – w opinii dyrektora SOSW

– nie wynika konieczność uzyskania zgody organu

prowadzącego w przypadku, gdy w oddziałach są ucz-

niowie z niepełnosprawnościami sprzężonymi.

W kolejnej opinii co do specjalnych ośrodków

szkolno-wychowawczych zgoda organu prowadzącego

wymagana jest jedynie do utworzenia oddziału z licz-

bą uczniów niższą niż 6 w przypadku, gdy nie ma

w nim uczniów z niepełnosprawnościami sprzężony-

mi, lub niższą niż 4, gdy w oddziale jest co najmniej

jeden uczeń z niepełnosprawnościami sprzężonymi.

W projekcie arkusza organizacji pracy specjalnych

ośrodków szkolno-wychowawczych organ prowadzą-

cy zakwestionował podział na grupy na zajęciach ję-

zyka angielskiego w klasie III gimnazjum dla ucz-

niów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

liczącej 13 uczniów, powołując się na ustalenia orga-

nu prowadzącego, iż podział na grupy w szkołach

specjalnych dokonywany jest w sytuacji, gdy oddział

liczy co najmniej 14 uczniów.

Według przedstawicieli specjalnych ośrodków

szkolno-wychowawczych zapis § 7 ust. 2 przywołane-

go rozporządzenia ma w szkole specjalnej zastosowa-

nie do wszystkich oddziałów szkoły.

W związku z tym

z przepisu tego wynika, że w szkole specjalnej podział

pkt 1–3, jest obowiązkowy w każdym oddziale, który

liczy co najmniej 10 uczniów (2 grupy po 5 uczniów).

Czy właściwe jest rozumienie, iż w szkole specjal-

nej każdy oddział jest oddziałem specjalnym, a co za

tym idzie, mają do niego zastosowanie przepisy § 7

ust. 2 przywołanego rozporządzenia?

Czy organ prowadzący ma w takim przypadku

prawo ustalenia minimalnej liczby osób w oddziale

szkoły specjalnej, od której można dokonywać po-

działu na grupy na liczbę większą niż wynikająca ze

wspomnianego przepisu (w tym przypadku na 14 ucz-

niów w oddziale)?

Poseł Elżbieta Rafalska

(nr 18599)

do ministra środowiska

w sprawie umiejscowienia siedziby

Zarządu Dorzecza Wisły w Bydgoszczy

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z planowaną

przez Ministerstwo Środowiska reformą administra-

cji wodnej w miejsce Krajowego Zarządu Gospodarki

mają powstać dwie nowe instytucje centralne: Zarząd

Dorzecza Odry oraz Zarząd Dorzecza Wisły.

Otrzymuję liczne sygnały od samorządowców

(m.in. uchwała samorządowego Sejmiku Wojewódz-

twa Kujawsko-Pomorskiego oraz stanowisko prezy-

denta Bydgoszczy), przedstawicieli środowisk nauko-

wych i mieszkańców mojego okręgu wyborczego, że

idealną lokalizacją dla mającego powstać Zarządu

Dorzecza Wisły jest Bydgoszcz.

Za takim rozwiązaniem przemawia szereg argu-

mentów.

Przede wszystkim ważne jest położenie Byd-

goszczy na dwóch międzynarodowych drogach wod-

nych: E70 (Rotterdam – Berlin – Kaliningrad) i E40

(łączącej Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym).

Umiejscowienie tej instytucji w Bydgoszczy stanowi-

łoby również godne zwieńczenie wieloletnich działań

miasta na rzecz szeroko rozumianej gospodarki wod-

nej oraz podkreślenie znaczenia Bydgoszczy jako

międzynarodowego portu rzecznego w myśl rządowej

„Strategii rozwoju transportu do 2020 r.”

Zaproponowana lokalizacja jest także właściwa ze

względu na rosnące walory turystyczne miasta – dzię-

ki postępującej rewitalizacji sieci dróg wodnych, jak

również aktywność sportową bydgoskiego środowi-

ska wodniackiego.

Popierając przywołane wyżej argumenty, zwra-

niami:

1.

Na jakiem etapie są prace nad reformą admini-

stracji wodnej?

2.

Jakie miasta są brane pod uwagę przy wyborze

lokalizacji Zarządu Dorzecza Odry oraz Zarządu Do-

rzecza Wisły?

3.

Jakie jest stanowisko Pana Ministra w sprawie

w Bydgoszczy?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 31 maja 2013 r.

445

Interpelacja

(nr 18600)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie zasad egzekwowania abonamentu

RTV

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce jest około

14,3 mln odbiorników telewizyjnych, jedynie w 4,2 mln

gospodarstw domowych są one zarejestrowane, zale-

dwie 1,2 mln abonentów wnosi opłaty terminowo.

Według przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii

i Telewizji tylko 8% słuchaczy i widzów regularnie

płaci abonament.

Niski poziom wpływów z tytułu abonamentu RTV

przekłada się na złą kondycję finansową telewizji

publicznej, co jest najbardziej odczuwalne w regio-

nalnych ośrodkach radia i telewizji.

Dla wielu ludzi

stanowią one główne źródło informacji i cieszą się

wysokim uznaniem.

Tymczasem warunki pracy i za-

robki pracowników tych placówek znacząco odbiega-

ją od tych w centrali.

Ten niepokojący stan ma wiele przyczyn.

Jedną

mentowe, m.in. niedające możliwości kontroli osób,

które nie zarejestrowały odbiorników.

Jest to wyjąt-

kowo niesprawiedliwe w stosunku do uiszczających

opłaty.

W praktyce kontroli podlegają jedynie te oso-

by, które figurują w systemie, natomiast niezareje-

strowani są w tym procesie pomijani.

Pragnę jednocześnie zwrócić uwagę na sposób eg-

zekwowania należności z tytułu zaległości w opłaca-

niu abonamentu RTV.

Warunki nakładanych kar,

często w wysokości ponad 1400 zł, w połączeniu

z 7-dniowym terminem zapłaty są dla wielu osób nie-

możliwe do spełnienia ze względów materialnych.

ustawą o finansowaniu mediów publicznych?

Kiedy

można się spodziewać wejścia w życie nowych prze-

pisów?

2.

Jak w ocenie Pana Ministra powinien wyglądać

nowy sposób opłacania abonamentu RTV, aby był on

bardziej skuteczny i sprawiedliwy?

3.

Czy zła kondycja finansowa mediów publicz-

nych wpłynie na warunki pracy i zarobki pracowni-

ków regionalnych ośrodków radia i telewizji?

4.

W jaki sposób osoby o niskich dochodach mają

uiścić nałożone kary?

Czy ministerstwo rozważa

wprowadzenie spłaty zadłużenia w systemie ratal-

nym lub abolicji dla osób, które sądziły, że są objęte

zwolnieniami, np. emerytów?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Interpelacja

(nr 18601)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie „Programu operacyjnego

współpracy transgranicznej Polska

– Saksonia 2014–2020” w ramach

„Europejskiej współpracy terytorialnej”

skiego dostarczono stanowisko Konwentu Starostów

i Wicestarostów Lubuskich w sprawie „Programu

– Saksonia 2014– 2020” w ramach „Europejskiej

współpracy terytorialnej”.

Zrzeszeni w tym konwen-

cie przedstawiciele powiatów lubuskich uważają, że

nieuzasadnione jest wykluczenie województwa lubu-

skiego z obszaru wsparcia w „Programie operacyj-

nym współpracy transgranicznej Polska – Saksonia

na lata 2014–2020”.

Podkreślają we wspomnianym na wstępie stano-

wisku, że dla zachowania ciągłości dotychczasowej,

wieloletniej współpracy konieczne jest kontynuowa-

nie trzech programów transgranicznych z zachowa-

niem ich obecnych obszarów wsparcia.

W poprzed-

nim okresie programowania, tj. w latach 2007–2013,

cały podregion zielonogórski objęty był wsparciem

w ramach programu z Saksonią, bowiem w swojej

południowej części graniczy on z Wolnym Krajem

Saksonią.

Warto podkreślić, że na tym obszarze

funkcjonują ścisłe partnerstwa miast i gmin: Żary

– Weisswasser, Łęknica – Bad Muskau, Przewóz

– Krauschwitz oraz powiatu żarskiego z powiatem

Görlitz (wcześniej Weisswasser i Niesky).

Partner-

stwa te zaowocowały licznymi projektami transgra-

nicznymi zbliżającymi do siebie ludność zamieszku-

jącą po obu stronach polsko-niemieckiej granicy.

W obecnym polsko-saksońskim programie transgra-

nicznym 30 partnerów z województwa lubuskiego

bierze udział w 126 polsko-niemieckich projektach.

Dodatkowo niektóre z realizowanych projektów wy-

różniono jako wzorcowe dla współpracy transgra-

nicznej.

Należą do nich następujące projekty:

— „Przygoda z Nysą” – wieloetapowy projekt za -

gospodarowania turystycznego Nysy, realizowany

przez powiat żarski w partnerstwie z powiatem Gör-

litz oraz gminą Zgorzelec, gminami powiatu zgorze-

leckiego i powiatem zgorzeleckim,

— „Praca i nauka ponad granicami” – projekt re -

witalizacji parku Mużakowskiego, jego początki się-

gają pierwszej połowy lat 90., realizowany w polsko-

-niemieckich grupach bezrobotnej młodzieży, zdoby-

wającej zawód, doświadczenie zawodowe i znajomość

języka sąsiadów,

— „Geopark Łuk Mużakowa” – wspólne działania

promocyjne, które doprowadziły do włączenia w 2011 r.

parku Mużakowskiego do Global Geoparks Network

– elitarnej światowej organizacji zrzeszającej unika-

towe tereny i formacje geologiczne,

446

— „Strażak bez granic wobec współczesnych za -

grożeń na pograniczu polsko-niemieckim” — projekt

realizowany przez powiat żarski i powiat Görlitz

z udziałem finansowym gmin powiatu żarskiego.

Wspomniany wyżej park Mużakowski jako jedyny

w województwie lubuskim obiekt wpisany na listę

światowego dziedzictwa UNESCO (położony po obu

stronach granicy) pozostanie praktycznie poza ob-

szarem wsparcia EWT.

Zdaniem zainteresowanych

członków Konwentu Starostów i Wicestarostów Lu-

buskich to najlepsze, odpowiadające definicji tereny

do realizacji trudnych, ale niezwykle owocnych pro-

jektów współpracy transgranicznej.

Według lubu-

skich starostów i wicestarostów bez możliwości dal-

szego wsparcia dotychczasowe działania na jego

rzecz zostaną zaprzepaszczone.

W związku przedstawionym w tej interpelacji sta-

nowiskiem Konwentu Starostów i Wicestarostów Lu-

buskich w sprawie „Programu operacyjnego współ-

pracy transgranicznej Polska – Saksonia 2014 – 2020”

w ramach „Europejskiej współpracy terytorialnej”

uprzejmie proszę Panią Minister o udzielenie odpo-

wiedzi na pytanie: Czy możliwe jest włączenie woje-

wództwa lubuskiego do tego obszaru?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 31 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18602)

do ministra transportu,

w sprawie zagrożenia realizacji inwestycji

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas posiedzenia

Poselskiego Zespołu ds. Budowy Dróg Ekspresowych

S5 i S3 padło wiele niepokojących informacji co do

przyszłości realizacji inwestycji: budowa drogi S3

w części: Legnica – Lubawka.

Z informacji przedstawicieli ministerstwa wyni-

ka, że strona czeska oczekuje zmiany przebiegu dro-

gi na odcinku Kamienna Góra – Lubawka.

W związ-

ku z tym konieczna jest zmiana projektu, co wiąże

się z poważnymi opóźnieniami w rozpoczęciu budowy

drogi.

Poza tym dowiedzieliśmy się, że polski rząd

decyzję o realizacji tej inwestycji uzależnia całkowi-

cie od partnerów czeskich, których stanowisko jest

w tej kwestii co najmniej niejasne.

Można z tego nie-

stety wywnioskować, że realizacja inwestycji: budo-

poważnie zagrożona.

Nie muszę przypominać, że jest to droga o strate-

gicznym znaczeniu komunikacyjnym dla Polski, bo

łączy północ z południem kraju.

Niestety, budowa

ciągle stoi zatem pod znakiem zapytania.

Panie Ministrze, kolejne opóźnienia w realizacji tej

inwestycji to fatalne skutki dla rozwoju naszego kraju,

a także dla rozwoju całego regionu, a zwłaszcza po-

wiatu kamiennogórskiego; powiatu, który cierpi na

poważne bezrobocie, a młodzi ludzie masowo emigru-

ją z braku jakichkolwiek perspektyw życiowych.

Jak wspomniałam, inwestycja ma ogromne znacze-

nie dla rozwoju społeczno-gospodarczego regionu.

Opóźnienia w jej realizacji to dalsze pogorszenie sytu-

acji na rynku pracy oraz marnotrawstwo pieniędzy wy-

danych przez różne podmioty na jej przygotowanie.

W związku z tymi niepokojącymi informacjami pro-

szę Pana o pilną odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy ministerstwo znało oczekiwania strony

czeskiej?

Jeśli tak, to dlaczego dopiero teraz rozstrzy-

gana jest ta kwestia?

2.

Na jakim etapie są konsultacje ze stroną cze-

ską?

3.

Proszę wskazać, jakiego dokładnie odcinka do-

tyczą planowane zmiany wedle oczekiwań ze strony

czeskiej i na czym konkretnie zmiana ta będzie po-

legała?

4.

Jaki będzie koszt przeprojektowania wskaza-

nego odcinka?

5.

Wobec powyższych zmian proszę określić, kie-

dy rozpocznie się realizacja inwestycji: budowa drogi

S3 na odcinku Legnica – Lubawka?

Z poważaniem

Poseł Marzena Machałek

Jelenia Góra, dnia 31 maja 2013 r.

(nr 18603)

do ministra gospodarki

w sprawie projektu ustawy

o korytarzach przesyłowych

Działając na podstawie ustawy o wykonywaniu

mandatu posła i senatora, art. 14 ust. 1 pkt 7, z dnia

z późn. zm.) oraz art. 191–193 regulaminu Sejmu

Ministra w sprawie projektu ustawy o korytarzach

przesyłowych.

selskiego zwraca się wiele osób, które zaniepokojone

są brakiem regulacji prawnych dotyczących przebie-

gu korytarzy przesyłowych na działkach stanowią-

cych własność prywatną.

Mam na myśli sytuację,

w której w księgach wieczystych nie znajduje się zgo-

447

da właściciela na umieszczenie jakichkolwiek urzą-

dzeń – bowiem przedmiotowa sprawa dotyczy przy-

rządów, które miały na celu rozbudowę sieci elektro-

energetycznej na gruntach prywatnych w okresie

elektryfikacji.

Obecnie równie często zdarzają się

sytuacje, gdzie na prywatnych działkach stawia się

słupy linii energetycznych, rury do przesyłania gazu,

ciepła oraz odprowadzania ścieków.

Właściciele dzia-

łek sprzeciwiają się sytuacji, w której przedsiębior-

stwa przesyłowe nie ponoszą żadnych kosztów za

korzystanie z własności prywatnej.

W związku z tym

zasadne wydaje się ustanowienie służebności przesy-

łu, jednak przedsiębiorstwa nie wyrażają chęci ani

zainteresowania zawarciem ugody ustanowienia słu-

żebności przesyłu, a tym samym nie wykorzystują

okazji, aby uzyskać służebność i mieć swobodny do-

stęp do urządzeń znajdujących się na gruncie pry-

watnym.

Jak powszechnie wiadomo, problem ten dotyczy

ok.19 mln działek w Polsce, dlatego też ważne jest

wypracowanie uregulowań prawnych pozwalających

na ubieganie się o wypłatę odszkodowań.

Za zajęcie

działki przez urządzenia przesyłowe (prąd, gaz,

woda, ciepło) właściciele gruntów swoich praw docho-

dzą w długotrwałych procesach sądowych.

Ponadto

słusznie argumentują, iż często nie mogą poczynić

żadnych inwestycji, a wartość ich działek znacznie

spada.

Pragnę nadmienić, iż w dniu 27 września 2012 r.

skierowałem interpelację do ówczesnego ministra go-

spodarki w sprawie uregulowania prawnego dotyczą-

cego przebiegu linii energetycznych lub usytuowania

urządzeń elektromagnetycznych na działkach stano-

wiących własność prywatną.

W odpowiedzi z dnia

5 listopada 2012 r. uzyskałem informację, iż projekt

ustawy o korytarzach przesyłowych znajduje się na

etapie uzgodnień międzyresortowych.

1.

Na jakim etapie obecnie znajdują się prace zwią-

zane z ustawą o korytarzach przesyłowych i w jakim

terminie możliwe jest zakończenie legislacji?

2.

Czy w uregulowaniach prawnych przewidziane

są odszkodowania dla właścicieli gruntów za służeb-

ność przesyłu?

zasad będzie się można o nie ubiegać?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 31 maja 2013 r.

Interpelacja

(nr 18604)

do ministra edukacji narodowej

do przedszkola

Szanowna Pani Minister!

Od lat rodzice borykają

się z problemami przy zapisywaniu dzieci do przed-

szkoli.

Doprowadziło to do tego, że ich opiekunowie

przy wykorzystaniu różnych sposobów próbują umieś-

cić malucha w samorządowej placówce.

Determinacja

jest tak duża, że przy naborze rodzice poświadczają

często nieprawdę.

Pełne rodziny, w których opiekunowie pracują

i odprowadzają podatki w miejscu zamieszkania,

wciąż muszą się liczyć z nieprzyjęciem pociech do przed-

szkola, dlatego deklarują, że oboje płacą na rzecz

gminy podatki albo że tylko jedno z nich samotnie

wychowuje dziecko.

Dzięki temu zyskują preferencje

w rekrutacji.

Niestety nie można zweryfikować stanu faktycz-

nego.

Przedszkola nie mają narzędzi prawnych po-

trzebnych do sprawdzenia statusu rodzica.

Jest to

przyczyną nagminnego nadużywania statusu tzw.

samotnej matki przez osoby, które często są w związ-

kach partnerskich.

Komisja rekrutacyjna podczas kwalifikowa-

nia dziecka do placówki na kolejny rok szkolny opie-

ra się wyłącznie na danych zawartych w karcie zgło-

szenia.

Rodzic jest więc świadomy, że nikt go nie

sprawdzi i nie wyciągnie konsekwencji za poświad-

czenie nieprawdy.

Opiekunowie nie dołączają dokumentów z sądu

rodzinnego potwierdzających taki fakt ze względu

swoisty problem.

W efekcie kontroli prowadzonych

przez generalnego inspektora ochrony danych osobo-

wych zasady rekrutacji i weryfikacji przy naborze do

przedszkoli są nieprawidłowe i trzeba je zmienić.

o odpowiedź na pytanie: Czy komisja rekrutująca

dzieci do przedszkoli mogłaby wymagać dodatko-

wych dokumentów o statusie rodziców bądź opie-

kunów?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 31 maja 2013 r.

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

na ponowną interpelację posła

Jerzego Borowczaka

w sprawie uruchomienia środków

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na po-

wtórną interpelację pana posła Jerzego Borowczaka

o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Prace konserwatorskie podjęte przy kościele pw.

warzystwo Opieki nad Zabytkami Oddział w Gdań-

sku po podpisaniu w dniu 29 stycznia 2009 r. umowy

użyczenia z parafią rzymskokatolicką pw. św. Floria-

na w Szymankowie miały na celu zabezpieczenie

Na prace przy wspomnianym obiekcie minister

kultury i dziedzictwa narodowego udzielił w 2009 r.

wania dachu wraz z pokryciem papą, przeprowadzono

wykonano dodatkowe wzmocnienie wszystkich kro-

kwi, wymianę podwalin, murłat i belek stropowych,

odgrzybienie drewnianej konstrukcji więźby oraz pod-

stemplowanie krawędziakami zagrożonych ścian na-

rożnika północno-wschodniego oraz ściany południo-

wej, a także klejenie i przytwierdzenie rozluźnionych

Dzięki przeprowadzonym w 2009 r. pracom koś-

ciół w Gnojewie został zabezpieczony przed dalszą

nane prace (w szczególności podstemplowanie) nie

Mając świadomość potrzeby prowadzenia dal-

szych prac przy kościele w Gnojewie, minister kultu-

ry i dziedzictwa narodowego podjął w 2012 r. decyzję

ży kościelnej.

Towarzystwo Opieki nad Zabytkami

Oddział Gdański zostało poinformowane pismem

Mając na uwadze zabezpieczający charakter prac

wych do realizacji w 2012 r. (dociążenie konstrukcji

ski o przedłożenie aktualnej ekspertyzy stanu tech-

nicznego kościoła.

Pragnę poinformować, że sporzą-

dzenie opinii może być dofinansowane jedynie wtedy,

TOnZ Oddział Gdański nie został wprowadzony

kazana do DOZ dopiero w dniu 3 września 2012 r.

W dniu 11 września 2012 r. pomorski WKZ prze-

Oddział Gdański o możliwości wstrzymania decyzji

W związku z uzyskaną informacją Departament

Ochrony Zabytków MKiDN pismem z dnia 19 wrześ-

nia 2012 r. poinformował TOnZ Oddział Gdański

pomorskiego WKZ na prowadzenie prac, stanowią-

cym jeden z niezbędnych dokumentów warunkują-

cych możliwość podpisania umowy o dotację.

W związku z brakiem rozstrzygnięcia niejasności

ność wykorzystania zarezerwowanych środków na

tury i Dziedzictwa Narodowego, Departament Ochro-

ny Zabytków wystąpił (w dniu 23 listopada 2012 r.)

skiem o anulowanie dotacji na prace konserwatorskie

Jednocześnie mając na uwadze konieczność pro-

wadzenia prac konserwatorskich przy kościele w Gno-

jewie, a także dla oceny i zweryfikowania przekaza-

nych przez TOnZ Oddział Gdański opinii dotyczą-

cych stanu technicznego kościoła w Gnojewie, zleco-

no dr. inż. L. E., rzeczoznawcy MKiDN, sporządzenie

Dokument pn. „Ekspertyza o stanie technicznym i przy-

czynach zniszczeń wraz z oceną konstrukcyjną do-

tychczas zrealizowanych prac remontowych kościoła

Analiza przeprowadzona przez dr. inż. L. E. jed-

noznacznie wskazywała, że „(...) więźba dachowa

jącym pokryciu papą na deskowaniu i wymaga prze-

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

449

prowadzenia prac remontowych zgodnych z zasada-

mi statyki, sztuki budowlanej i konserwatorskiej (...).

Pragnę podkreślić, że wspomniana ekspertyza,

a szczególnie przytoczone sformułowanie, w sposób

jednoznaczny potwierdza zasadność postępowania

łość o właściwe wydatkowanie środków publicznych.

W pełni podzielam zdanie pana posła o koniecz-

ności prowadzenia prac konserwatorskich przy goty-

jących przepisach i ściśle respektujące wszelkie nor-

my konserwatorskie i budowlane.

Niestety potwier-

dzeniem nieprawidłowości w dotychczas wykonanych

inż. L. E., ale także fakt uchylenia przez pomorskie-

go WKZ w całości decyzji pozwalającej na prowadze-

nie prac przy kościele w Gnojewie.

Pragnę poinformować, że dla dokonania oceny

informacji przedłożonej przez pana T. K., prezesa

TOnZ Oddział Gdański, pana D.

Ch., pomorskiego

jącą się w posiadaniu Departamentu Ochrony Zabyt-

ków MKiDN.

W efekcie Główna Komisja Konserwa-

torska przyjęła stanowisko, w którego treści stwier-

dza: „GKK stwierdziła, że w trakcie remontu kościo-

wego przy użyciu dachówek ceramicznych lub innego

mania dalszych prac przez dotychczasowego wyko-

nawcę.

Jednocześnie, z uwagi na obecny stan zacho-

wania kościoła, Komisja zaleciła niezwłoczne wyko-

nanie – po uzyskaniu nowego pozwolenia na prowa-

dzenie prac konserwatorskich oraz pozwolenia na

tyki, sztuki budowlanej i konserwatorskiej (...)”.

Pragnę zapewnić pana posła o zrozumieniu Mi-

nisterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i moż-

liwym wsparciu finansowym dla dalszych prac kon-

serwatorskich przy kościele w Gnojewie, prowadzo-

nych w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(10726)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przez pana Adama Jassera, podsekretarza

10359-(1)/12) interpelację posła na Sejm RP pana

Bartosza Kownackiego w sprawie zamówień publicz-

nych na usługi medyczne w urzędach państwowych

(sygn.

SPS-023-10726/12) uprzejmie informuję, że

wszystkie ministerstwa korzystają z usług medycz-

nych dotyczących wykonywania w stosunku do pra-

cowników profilaktycznych badań lekarskich z za-

Jednocześnie uprzejmie informuję, że minister-

stwa nie wydatkują pieniędzy publicznych na usługi

medyczne dla swoich pracowników inne niż wynika-

jące z obowiązujących przepisów, o czym pisze pan

poseł.

Jeśli resorty zawierają umowy na świadczenie

dodatkowych usług medycznych dla swoich pracow-

ników, to ich koszty są w całości pokrywane ze środ-

ków własnych pracowników.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na pis-

mo z dnia 7 kwietnia 2013 r. (znak: SPS-023-11062/13),

450

przy którym przekazano interpelację poseł Haliny

tostrady A1 Pyrzowice – Częstochowa i obwodnicy

Częstochowy, zawierającą prośbę o stanowisko w spra-

wie możliwości realizacji w pierwszej kolejności przed-

miotowego odcinka, niniejszym przekazuję następu-

jące informacje.

Na chwilę obecną nie przewiduje się etapowania

projektu budowy autostrady płatnej A1 na odcinku

Tuszyn – Pyrzowice, lecz przewiduje się jego realiza-

cję w całości.

Niemniej stopień komplikacji budowy

poszczególnych pododcinków powoduje, że sekcja

Rząsawa – Pyrzowice (w skład której wchodzi rów-

nież obwodnica Częstochowy) może być oddana do

eksploatacji wcześniej niż pozostałe.

Natomiast samo

rozpoczęcie prac nad całym odcinkiem Tuszyn – Py-

rzowice, planowanym do realizacji w systemie poza-

budżetowym, uzależnione będzie od pozyskania źró-

deł finansowania inwestycji na rynku kapitałowym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

Odpowiedź

ministra spraw wewnętrznych

albo zwrotu mienia od Skarbu Państwa (12366)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do pis-

ma (SPS-023-12366/13) dotyczącego interpelacji po-

sła Leonarda Krasulskiego uprzejmie informuję.

1.

Od 2007 r.

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego prowadziła 2 postępowania przygotowawcze do-

tyczące reaktywacji przedwojennych podmiotów go-

spodarczych: śledztwo o nr RSD 26/2007 w sprawie

spółki Giesche, a także postępowanie o nr RSD 17/2011

dotyczące spółek „Nowe Dzielnice” SA, „Siła i Świat-

ło” SA, Towarzystwo Fabryk Cukru SA, Zakłady

Amunicyjne Pocisk SA, Zjednoczone Browary War-

szawskie Haberbusch i Schiele SA, Fabryki Metalowe

„Norblin, Bracia Buch i T. Werner” SA w Warszawie.

2.

W sprawie spółki Giesche w dniu 18 marca 2011 r.

skierowano do sądu akt oskarżenia przeciwko 5 po-

dejrzanym.

3.

Centralne Biuro Antykorupcyjne nie angażo-

wało się bezpośrednio w ściganie osób zaangażowa-

nych w proceder reaktywacji przedwojennych pod-

miotów gospodarczych ze względu na wszczęcie w tym

obszarze śledztw przez ABW oraz sądową obronę

interesu skarbu państwa przez Prokuratorię Gene-

ralną.

4.

W Ministerstwie Finansów do końca 2010 r. zo-

stały skatalogowane wszystkie posiadane dawne (wy-

emitowane przed 1939 r.) papiery wartościowe.

W za-

łączeniu przekazuję ich wykaz na płycie CD*

)

.

W od-

niesieniu do dokumentów przechowywanych w Na-

rodowym Banku Polskim należy wyjaśnić, że skata-

logowanie przedwojennych papierów wartościowych

wymagało zorganizowania odpowiedniego zespołu,

działającego na podstawie szczegółowych instrukcji,

zapewniających prawidłowość i wiarygodność opra-

cowanego katalogu.

Porozumieniem ministra finan-

sów, ministra skarbu państwa, prezesa Narodowego

Krajowego z dnia 5 czerwca 2012 r. został powołany

Zespół do Spraw Inwentaryzacji Depozytów Rzeczo-

wych Skarbu Państwa.

Prace tego zespołu nie zosta-

ły jeszcze zakończone.

Z uwagi na nieznaną liczbę

dokumentów oraz stan ich zachowania nie jest moż-

liwe wskazanie konkretnej daty ukończenia zadania.

5.

Informacje na temat reaktywacji przedwojen-

nych podmiotów gospodarczych na podstawie akcji

kolekcjonersko-historycznych znajdują się w „Rapor-

cie o stanie bezpieczeństwa państwa w 2011 r.”, któ-

ry dostępny jest na stronie internetowej Biuletynu

6.

Zagrożenia Skarbu Państwa związane z reak-

tywacją przedwojennych podmiotów gospodarczych

pozostają na niskim poziomie, co jest związane m.in.

z działaniami podejmowanymi w ramach prowadzo-

nych przez ABW śledztw.

Jednym z efektów analiz

i wniosków przeprowadzonych na podstawie przywo-

łanych postępowań przygotowawczych są zmiany le-

o zmianie ustawy Przepisy wprowadzające ustawę

wiają posługiwanie się wyciągami, odpisami i za-

świadczeniami z dawnych rejestrów do celów innych

wym lub dochodzenie roszczeń przez wierzycieli ta-

kich spółek.

Organizatorzy procederu czynią przygo-

towania, które obliczone są na uzyskanie nienależ-

nych korzyści majątkowych opartych na dokumen-

tach niemających wartości korporacyjnej.

Można za-

tem uznać co najmniej, że działają w zamiarze popeł-

nienia czynu zabronionego.

Takie postępowanie nosi

znamiona przestępstwa i w związku z tym ABW kon-

sekwentnie podejmuje działania zmierzające do iden-

tyfikacji procederu nieuprawnionej reaktywacji,

a w dalszej kolejności – do waloryzacji procesowej

informacji potwierdzających nieprawidłowości.

*

)

451

7.

W toku prowadzonych czynności dochodzenio-

wo-śledczych ABW nie stwierdziła istnienia niefor-

malnych związków osób odpowiedzialnych za reak-

tywację przedwojennych podmiotów gospodarczych

z pracownikami administracji rządowej.

8.

Pytanie dotyczy środków, form oraz metod re-

alizacji zadań przez ABW, dlatego – w świetle art. 35

stwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu – agencja

nie może udzielić na nie odpowiedzi.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bartłomiej Sienkiewicz

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

Odpowiedź

prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

w sprawie oceny zasadności odrzucenia

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na in-

terpelację posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

pana Zbigniewa Włodkowskiego przekazaną pismem

z dnia 24 kwietnia 2013 r. (znak: SPS-023-13206p/13)

w sprawie oceny zgodności z ustawą Prawo zamówień

publicznych działania zamawiającego polegającego

ustawy P.z.p. z powodu niezałączenia przez wyko-

nawcę wymaganego zapisami SIWZ kosztorysu ofer-

towego dotyczącego robót budowlanych, przy ustalo-

nym wynagrodzeniu ryczałtowym, proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

W całości podtrzymuję stanowisko prawne przed-

stawione w odpowiedzi na interpelację pana posła

Zbigniewa Włodkowskiego udzieloną pismem z dnia

14 lutego 2013 r. (znak: UZP/DP/0-AGA/4078/1308/13,

KW-1282/13).

W uzupełnieniu powyższego stanowi-

ska, mając na względzie udzielenie odpowiedzi na

dodatkowe pytania postawione przez pana posła, na-

leży wskazać na następujące kwestie.

Aktualne pozostaje twierdzenie, że nadmierne

i niezasadne stawianie wymagań wykonawcom stoi

w sprzeczności z celem zamówień publicznych.

Od-

nosząc je do postępowania o udzielenie zamówienia pub-

licznego na roboty budowlane, prowadzonego w 2011 r.

przez gminę Biskupiec, za nadmierne wymaganie,

gdyż nieuzasadnione w dokumentacji postępowania,

można uznać żądanie zamawiającego załączenia

kosztorysu ofertowego przy przyjętym wynagrodze-

niu ryczałtowym.

Następstwem zamieszczenia w spe-

cyfikacji istotnych warunków zamówienia (dalej SIWZ)

tego wymagania było odrzucenie oferty wykonawcy,

który nie dołączył kosztorysu ofertowego.

Ustawa

P.z.p. w art. 36 ust. 1 pkt 12 nakłada na zamawiają-

cego obowiązek zawarcia w SIWZ opisu sposobu ob-

liczenia ceny, ale w sytuacji ustalenia przez zamawia-

jącego wynagrodzenia w formie ryczałtu opis ten

powinien, co do zasady, sprowadzać się do określenia,

iż wykonawca ma wolny wybór co do sposobu okre-

ślenia ilości robót, stopnia agregacji tych robót i pod-

staw oraz metod dokonywania kalkulacji.

Szczegóło-

wy opis sposobu obliczenia ceny jest natomiast nie-

zbędny w sytuacji, gdy ustalone zostało wynagrodze-

nie kosztorysowe i sposób obliczenia ceny oferty,

określony wyczerpująco w SIWZ, decyduje o porów-

nywalności ofert.

Natomiast wynagrodzenie ryczał-

towe oznacza wynagrodzenie za całość dzieła w jed-

nej sumie pieniężnej lub wartości globalnej.

Jego

istotę stanowi określenie tego wynagrodzenia z góry

bez przeprowadzenia na potrzeby zamawiającego

szczegółowej analizy kosztów wytwarzania dzieła

(wykonania robót budowlanych).

W odniesieniu do postępowania o udzielenie za-

mówienia na roboty budowlane, przeprowadzonego

w 2011 r. przez gminę Biskupiec, nie można przyjąć,

że zamawiający, ustalając wynagrodzenie ryczałto-

we, kierował się treścią art. 628 § 1 K.c.

Przepis ten

odnosi się bowiem do zasad określania wysokości wy-

nagrodzenia za wykonanie dzieła przez wskazanie

podstaw do jego ustalenia.

Natomiast w przypadku

wynagrodzenia ryczałtowego jest ono określane kwo-

towo i wyrażone w konkretnej sumie pieniężnej, któ-

ra od początku, tj. od chwili zawarcia umowy, jest

znana jej stronom.

Nie istnieje zatem potrzeba usta-

lania podstaw określania wysokości wynagrodzenia

ryczałtowego.

Przedmiar robót, przekazywany nie-

kiedy przez zamawiających przy wynagrodzeniu ry-

czałtowym, może mieć w tych okolicznościach jedy-

nie charakter poglądowy, informacyjny.

Podstawą odrzucenia oferty wykonawcy na pod-

tylko niezgodność treści oferty z SIWZ, a sankcja ta

wynika z art. 82 ust. 3 ustawy P.z.p., zgodnie z któ-

rym treść oferty musi odpowiadać specyfikacji istot-

nych warunków zamówienia.

Kosztorys ofertowy jest

dokumentem, który zasadniczo służy ustaleniom

ceny, czyli wynagrodzenia wykonawcy za zamawiane

roboty budowlane, nie stanowi zaś dokumentu po-

twierdzającego spełnianie przez dostawy, usługi lub

P.z.p.

W związku z powyższym uzasadnione jest twier-

dzenie, że w postępowaniu prowadzonym przez gmi-

nę Biskupiec kosztorys ofertowy nie był dokumentem

niezbędnym do przeprowadzenia postępowania o udzie-

lenie zamówienia publicznego.

Nie można zatem po-

452

dzielić poglądu, że kosztorys stanowił podstawowe

i jedyne źródło ustalenia, czy treść oferty odpowiada

treści SIWZ.

Przewidziane w SIWZ rozliczenie wynagrodzenia

w formie ryczałtu, co do zasady, zwalnia wykonawcę

z przedłożenia kosztorysu ofertowego.

Dokument

w postaci kosztorysu ofertowego przy wynagrodze-

niu ryczałtowym może być przedmiotem zaintereso-

wania zamawiającego nie jako dokument dołączony

do oferty, ale w ramach wyjaśnień udzielanych przez

wykonawcę na żądanie zamawiającego w trybie art. 90

ust. 1 ustawy P.z.p. w celu ustalenia, czy oferta za-

zamówienia.

Żądanie przedłożenia dokumentu w po-

staci kosztorysu może również towarzyszyć zawarciu

umowy w sprawie zamówienia publicznego z wybra-

nym wykonawcą.

Brak jest jednak, co do zasady, pod-

staw do żądania takiego dokumentu pod rygorem

odrzucenia oferty, na etapie postępowania o udziele-

nie zamówienia publicznego, w sytuacji ustalenia

przez zamawiającego wynagrodzenia w postaci ceny

ryczałtowej.

Naruszeniem zasady równego traktowa-

nia i uczciwej konkurencji będzie zatem odrzucenie

oferty wykonawcy, który nie załączył kosztorysu przy

ustalonym wynagrodzeniu ryczałtowym.

Z wykładni przepisów art. 629 K.c. oraz art. 632

§ 1 k.c., które w drodze analogii znajdują zastosowa-

nie do umowy o roboty budowlane, wynika brak pod-

staw do załączania przez wykonawcę kosztorysu

ofertowego przy przyjętym wynagrodzeniu ryczałto-

wym.

Przepis art. 629 K.c. odwołuje się wprost do

określenia wynagrodzenia na podstawie zestawienia

grodzenie kosztorysowe), natomiast art. 632 § 1 K.c.

stanowi, że przyjmujący zamówienie nie może żądać

ru lub kosztów prac, a zatem nie odwołuje się do de-

finicji kosztorysu.

Nadmienić należy, iż w wyroku z dnia 6 marca

2001 r. (sygn. akt I ACa 1147/00, LEX nr 53625) Sąd

Apelacyjny w Poznaniu wskazał, że jeżeli za wyko-

nane dzieło strony ustaliły wynagrodzenie ryczałto-

we, dołączenie przez wykonawcę do umowy koszto-

rysu nie ma znaczenia, a dokument ów uznać należy

jedynie za uzasadniający merytorycznie oferowaną

przez przyjmującego zamówienie (wykonawcę) kwotę

wynagrodzenia ryczałtowego.

Nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym

w opinii sporządzonej na zlecenie Ministerstwa Ad-

ministracji i Cyfryzacji na potrzeby konsultacji do-

radczych w ramach projektu „Dobre prawo – spraw-

ne rządzenie”, zgodnie z którym „istnieje prawna

możliwość odrzucenia przez zamawiającego na pod-

nej przez wykonawcę w postępowaniu o udzielenie

dowlanych (przy ustalonym wynagrodzeniu ryczał-

towym) z uwagi na niezałączenie do oferty kosztory-

su ofertowego wymaganego w SIWZ”.

Odrzucenie

oferty wykonawcy z powodu niezgodności z wymaga-

niami określonymi w SIWZ nie może bowiem mieć

swojej podstawy w badaniu założeń przyjętych przez

wykonawcę na potrzeby wyceny robót.

Ponieważ

kosztorys ofertowy nie determinuje zakresu prac ob-

jętych przedmiotem zamówienia, gdyż zakres ten

wynika z dokumentacji projektowej, odrzucenie ofer-

ty niespełniającej zawartego w SIWZ wymogu dołą-

czenia do niej kosztorysu ofertowego – w sytuacji

przyjęcia wynagrodzenia ryczałtowego – stanowi na-

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy

Warszawa, dnia 17 maja 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

na ponowną interpelację

poseł Małgorzaty Niemczyk

(13589)

ma z dnia 24 kwietnia 2013 r. dotyczącego interpela-

cji poseł na Sejm RP pani Małgorzaty Niemczyk

13589p/13) przedstawiam, co następuje.

Jako operator wyznaczony Poczta Polska SA na

Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) zobowiązana jest

do świadczenia powszechnych usług pocztowych, do

których zalicza się między innymi przesyłki listowe

w obrocie zagranicznym o wadze do 2 kg.

Ponadto

w zakresie limitów przesyłek Pocztę Polską obowią-

zują postanowienia Światowego Związku Pocztowe-

go, określone w art. RL 121 Regulaminu Poczty Li-

W związku z powyższym Poczta Polska przyjmu-

je do obrotu pocztowego przesyłki listowe o wadze do

2 kg, zarówno w obrocie krajowym, jak i zagranicz-

nym.

W odniesieniu do przesyłek listowych wysyłanych

za granicę zmianie uległy opłaty dla określonych

przedziałów wagowych do 350 g, natomiast opłaty

dla przedziałów wagowych od 350 g do 2 kg pozosta-

ły niezmienione.

Jednocześnie uprzejmie informujemy, że tak jak

zostało wskazane w poprzednim piśmie, zgodnie

z art. 53 ww. ustawy opłaty za świadczenie powszech-

453

nych usług pocztowych powinny być ustalone z uwzględ-

nieniem kosztów ich świadczenia, a zasady ustalania

opłat za świadczenie powszechnych usług poczto-

wych powinny być jednolite na terytorium całego

też względu kryterium, jakim jest minimalne wyna-

grodzenie, nie jest czynnikiem pozwalającym na do-

konanie porównania cen usług pocztowych w po-

szczególnych krajach.

Jednakże wskazać należy, że

ceny usług w obrocie zagranicznym nie były zmienia-

ne od 2006 r., gdy tymczasem minimalne wynagro-

dzenie za pracę od roku 2006 wzrosło do 2012 r. nie-

mal o 67%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Olszewska

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

Odpowiedź

ministra-członka Rady Ministrów,

prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska (13704)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

30 stycznia 2013 r., znak: SPS-023-13704/13, doty-

czącego interpelacji pana posła Jana Ziobry w spra-

wie lotów służbowych pana Donalda Tuska, prezesa

Rady Ministrów, uprzejmie przedstawiam poniższe

informacje.

Szef rządu w latach 2008–2012 korzystał ze stat-

ków powietrznych: z wydzielonej jednostki wojskowej

(początkowo 36.

Specjalnego Pułku Lotnictwa Trans-

portowego, a obecnie 1.

Bazy Lotnictwa Transporto-

wego), z samolotów Embraer 175 wyczarterowanych

przez Skarb Państwa reprezentowany przez MON

(realizatorem lotów samolotami Embraer są Polskie

Linie Lotnicze LOT SA) oraz z innych samolotów

czarterowych (w sytuacji niemożności skorzystania

z samolotów wojskowych i samolotów Embraer).

Prezes Rady Ministrów w latach 2008–2012 odbył

520 lotów wymienionymi wyżej samolotami.

Koszty

poniesione przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów

w poszczególnych latach na realizację powyższych lo-

tów wyniosły: w 2009 r.

– 510 tys. zł, w 2010 r. – l770

tys. zł, w 2011 r.

– 3273 tys. zł, w 2012 r.

– 2398 tys. zł.

Prezesowi Rady Ministrów podczas lotów odby-

wanych w trakcie zagranicznych i krajowych wizyt

towarzyszą: osoby zajmujące kierownicze stanowiska

państwowe (ministrowie, wiceministrowie, szefowie

urzędów centralnych itp.), doradcy i pracownicy Kan-

celarii Prezesa Rady Ministrów oraz innych resor-

tów, a także funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu.

Ponadto w lotach takich uczestniczą osoby niepracu-

jące w administracji rządowej, które zostały zapro-

szone na konkretne wizyty, m.in. eksperci, tłumacze

i biznesmeni.

Warto dodać, że akredytowani przez

Centrum Informacyjne Rządu dziennikarze towarzy-

szą szefowi rządu podczas przelotów w trakcie więk-

szości wizyt zagranicznych, zdarzało się również, że

podczas lotów szefowi rządu towarzyszyły inne osoby

niezatrudnione w administracji państwowej, na przy-

kład uczestnicząca w niektórych oficjalnych wizytach

zagranicznych małżonka prezesa Rady Ministrów.

Katalog osób, które mogą zostać zaproszone na

pokład samolotu, nie jest ograniczony.

W obecnie

obowiązującym „Porozumieniu z dnia l marca 2012 r.

w sprawie zasad wykonywania lotów z najważniej-

szymi osobami w państwie” istnieją jednak general-

ne zapisy stanowiące, że na pokładzie tego samego

statku powietrznego nie mogą przebywać w czasie

lotu jednocześnie: prezydent Rzeczypospolitej Pol-

skiej i marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej,

prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i prezes Rady

Ministrów, prezes Rady Ministrów i pierwszy wice-

prezes Rady Ministrów.

Ponadto, zgodnie z ww. po-

rozumieniem, na pokładzie tego samego statku po-

wietrznego nie może przebywać w trakcie jednego

Rady Bezpieczeństwa Narodowego, Kolegium do

wych.

Z wyrazami szacunku

Minister – członek Rady Ministrów,

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Obrony Narodowej

- z upoważnienia ministra -

przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego

rosyjskiego transportu lotniczego (13745)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na po-

nowną interpelację Pana Posła Marka Opioły w spra-

wie wykorzystywania przez Służbę Kontrwywiadu

454

syjskiego transportu lotniczego (SPS-023-13745p/13),

uprzejmie proszę o przyjęcie dodatkowych wyjaśnień.

Podtrzymując dotychczasowe stanowisko resortu

obrony narodowej w tej sprawie, wyrażone w moim

piśmie nr 303/197/I19/13/JS z dnia 25 lutego br.,

pragnę nadmienić, że Służba Kontrwywiadu Wojsko-

wego zabezpiecza przeloty do/z Polskiego Kontyngen-

tu Wojskowego Afganistan w ramach bieżącej dzia-

łalności służbowej, wynikającej z wykonywania

ca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

poz. 709, ze zm.).

Służba Kontrwywiadu Wojskowego korzysta wy-

łącznie z transportu zorganizowanego na podstawie

następujących umów: SALIS (Tymczasowe Rozwią-

zania Strategicznego Transportu Lotniczego), SAC

C-17 (Inicjatywa uzyskania zdolności lotniczego

transportu strategicznego), AMSCC (Ateńskie Wie-

lonarodowe Centrum Koordynacji Transportu Stra-

tegicznego), MCCE (Europejskie Centrum Koordy-

nacji Ruchu Wojsk), ATARES (Transport powietrzny,

uzupełnianie paliwa w powietrzu oraz wymiana in-

nych usług), ACSA (Umowa Nabycia i Usług Wzajem-

nych), których Polska jest członkiem.

Jednakże sprzęt Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego do Afganistanu jest transportowany wyłącznie

z wykorzystaniem polskiego transportu lotniczego,

m.in. samolotami CASA, pod nadzorem i kontrolą

przedstawicieli tej służby.

Uprzejmie informuję, że dotychczas nie stwierdzo-

no przypadków występowania funkcjonariuszy ro-

syjskich służb specjalnych wśród załóg samolotów

realizujących transport polskich żołnierzy (w tym

żołnierzy i funkcjonariuszy SKW) i mienia do/z PKW

Afganistan.

międzylądowań samolotów odbywających loty do Af-

ganistanu, pragnę wyjaśnić, że z racji dużych odle-

głości, tonażu zabieranego ładunku i czasu pracy

załóg, statki powietrzne dokonują międzylądowań

technicznych.

Odbywają się one adekwatnie do pla-

nów przelotów i otrzymanych zgód dyplomatycznych

krajów tranzytowych.

Wynikają również z koniecz-

ności „dopasowania” planów lotów do ściśle określo-

nych okien czasowych (slotów) dotyczących wejścia

i wyjścia z przestrzeni powietrznej Afganistanu (za-

rządzanych i wyznaczanych przez NATO) i lądowa-

nia na lotnisku Bagram (zarządzanych i wyznacza-

nych przez Siły Zbrojne USA).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Warszawa, dnia 17 maja 2013 r.

ministra obrony narodowej

na ponowną interpelację

posła Tomasza Kaczmarka

w sprawie zwolnienia funkcjonariuszy,

inwigilowania przez tę służbę posłów PiS

(13807)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na po-

nowną interpelację pana posła Tomasza Kaczmarka

cowników Służby Kontrwywiadu Wojskowego z obo-

wiązku zachowania tajemnicy w ramach śledztwa

PiS (SPS-023-13807p/13), uprzejmie proszę o przyję-

cie dodatkowych wyjaśnień.

Podtrzymując dotychczasowe stanowisko resortu

piśmie, nr 303/178/I14/13/JS, z dnia 20 lutego br.,

pragnę poinformować, że w myśl art. 43 ust. 4 i 5

wie ewentualnego zwolnienia żołnierzy, funkcjona-

riuszy i pracowników Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego z obowiązku zachowania tajemnicy w związku

po stronie prokuratury.

W przypadku śledztwa wymienionego w interpe-

lacji właściwą była Wojskowa Prokuratura Okręgowa

w Warszawie, która wystąpiła z wnioskiem o zwol-

nienie grupy żołnierzy i funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego z obowiązku zachowania

tajemnicy.

W efekcie szef Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego w dniu 15 marca br. zwolnił 11 żołnierzy

i funkcjonariuszy SKW z obowiązku zachowania ta-

jemnicy w zakresie spraw zbieżnych przedmiotowo

z wymienionym wnioskiem.

Jednocześnie należy nadmienić, że dotychczas

nie było sytuacji, w której szef Służby Kontrwy-

wiadu Wojskowego odmówiłby Wojskowej Proku-

raturze Okręgowej w Warszawie przekazania in-

formacji lub udzielenia pomocy wynikającej z prze-

pisów obowiązującego prawa w przypadku jakiego-

kolwiek śledztwa.

Odnosząc się do uwagi pana posła Tomasza Kacz-

marka dotyczącej rzetelności w udzielaniu odpowie-

dzi na pytania zawarte w jego interpelacjach, pragnę

zapewnić, że wszystkie interpelacje, podobnie jak

inne wystąpienia poselskie skierowane do resortu

obrony narodowej, są traktowane z należytą uwagą,

a odpowiedzi są przygotowywane z pełną starannością

455

i zgodnie z najlepszą wiedzą oraz obowiązującymi

przepisami prawa.

Z poważaniem

Minister

Tomasz Siemoniak

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

przez urzędników państwowych samolotów

prywatnego przewoźnika (13898)

ma, znak: SPS-023-13898/13, dotyczącego interpela-

cji posła Marka Opioły w sprawie niedopełnienia obo-

poniżej przedstawiam odpowiedź na wymienioną in-

terpelację w części dotyczącej nadzoru nad Agencją

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Biurem Ochrony

Rządu i Służbą Kontrwywiadu Wojskowego.

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie brała

udziału w opiniowaniu firmy D. S. Jednakże ABW

przekazała Biuru Ochrony Rządu w 2010 r. siedem in-

formacji dotyczących działalności D. S. i w wyniku

współpracy ABW i BOR D. S. i kierowane przez nie-

go podmioty wykonujące usługi transportu lotnicze-

go dla przedstawicieli administracji państwowej zo-

stali definitywnie odsunięci od świadczenia tego typu

usług na początku września 2010 r.

Biuro Ochrony Rządu negatywnie zarekomen-

dowało korzystanie z usług firmy D. S. Natomiast

odnośnie do szczegółowego zakresu form i metod

działań ochronnych BOR wyjaśniam, że są one re-

gulowane niejawną decyzją ministra spraw we-

wnętrznych i administracji z dnia 5 kwietnia 2007 r.

w sprawie objęcia ochroną osób ze względu na do-

bro państwa oraz zakres działań ochronnych rea-

lizowanych przez Biuro Ochrony Rządu oraz nie-

jawnym zarządzeniem ministra spraw wewnętrz-

wanych przez Biuro Ochrony Rządu działań profi-

laktycznych.

Wybór firmy D. S. do świadczenia usług transpor-

tu lotniczego dla przedstawicieli administracji pań-

stwowej nie był konsultowany ze Służbą Kontrwy-

wiadu Wojskowego.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bartłomiej Sienkiewicz

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

posła Jerzego Borkowskiego

terpelację posła Jerzego Borkowskiego w sprawie do-

datkowych wyjaśnień dotyczących przyczyn nieza-

trzymywania się pociągu TLK 407 Chopin, przesłaną

przy piśmie Marszałka Sejmu, nr SPS-023-13907p/13,

z dnia 24 kwietnia 2013 r., uprzejmie przekazuję na-

stępujące informacje.

Postoje pociągu „Chopin” relacji Wiedeń – War-

szawa Wschodnia na stacji Zawiercie zostały zlikwi-

dowane w rozkładzie jazdy pociągów 2003/2004 i jed-

ną z przesłanek podjętych wtedy decyzji zgodnie z in-

formacją przedstawioną przez PKP InterCity SA

były skargi podróżnych dotyczące kradzieży.

Nieste-

ty z uwagi na upływ czasu przewoźnik nie dysponuje

szczegółowymi danymi statystycznymi mogącymi te

fakty potwierdzić.

Według stanowiska spółki w tym

okresie dochodziło do licznych kradzieży na terenie

województwa śląskiego i pociąg był bardzo często

konwojowany przez patrole Straży Ochrony Kolei.

Również według wyjaśnień przedstawionych przez

PKP Polskie Linie Kolejowe SA, w której struktu-

rach znajduje się Straż Ochrony Kolei, na obszarze

działania Komendy Regionalnej SOK w Katowicach

w pociągu TLK 407 dochodziło do przypadków kra-

dzieży na szkodę podróżnych.

Należy przy tym pod-

kreślić, że dane posiadane przez straż dotyczą tylko

zdarzeń zgłoszonych do Straży Ochrony Kolei, po-

nadto ofiary przestępstw nie zawsze informują służ-

by porządkowe, w tym SOK, o tego typu incydentach.

Ponadto brak postoju w Zawierciu wynikał z fak-

tu, iż jego wprowadzenie powodowałoby wydłużenie

czasu przejazdu pociągu „Chopin”, co mogłoby unie-

możliwić skomunikowanie w Warszawie pociągu

„Hańcza” relacji Warszawa Zachodnia – Sestokai

z pociągiem „Chopin”.

Pociąg „Hańcza” jest jedynym

w dobie bezpośrednim połączeniem kolejowym Polski

i Litwy, jak również pierwszym porannym pociągiem

z Warszawy w kierunku Białegostoku i na pociąg ten

456

przesiadają się także podróżni korzystający z tego

połączenia w komunikacji wewnętrznej.

Odnośnie do ostatniego pytania zawartego w in-

terpelacji informuję, że resort zgadza się z tezą, iż

pociągi klasy ekonomicznej powinny zatrzymywać

się na takich stacjach, jak Zawiercie.

Wraz z wejściem

15 grudnia 2013 r., w Zawierciu zostaną wprowadzo-

ne postoje dla pociągu „Chopin” oraz dla nowego po-

ciągu TLK Warszawa – Racibórz – Warszawa kursu-

jącego Centralną Magistralą Kolejową.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

odpowiedzi ministra finansów z dnia 27 lutego 2013 r.,

nr AP10/0602/MXR/54/12/RWPD-2251/RD-12948,

na interpelację pana posła Przemysława Wiplera

z dnia 5 lutego 2013 r., nr SPS-023-13980/13, doty-

czącą kosztów wadliwych decyzji wydawanych przez

organy podatkowe przekazuję w uzupełnieniu dane

w zakresie pkt 1 i 2 interpelacji.

Zgodnie z danymi przekazanymi przez dyrekto-

rów izb skarbowych oraz dyrektorów izb celnych na

postawie zarządzenia nr 37/2012 ministra finansów

ści z zakresu administracji publicznej oraz rejestrów

nych w 2012 r. w postępowaniu przed wojewódzkim

sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Ad-

ministracyjnym oraz kwoty z nich wynikające w po-

dziale na poszczególne podatki przedstawiają się na-

stępująco.

Postępowanie przed wojewódzkim sądami administracyjnymi

Rodzaj Podatku Liczba decyzji

Kwota wynikająca

z decyzji (w zł)

PIT 454 67 729 872

CIT i wpłaty z zysku 68 58 342 047

VAT 710 77 667 255

Akcyza 401 542 057 917

RAZEM 1 633 745 797 091

Postępowanie przed najwyższym sądem administracyjnym

PIT 136 10 208 956

CIT i wpłaty z zysku 16 2 552 347

VAT 212 13 306 143

Akcyza 79 86 475 916

Razem 443 112 543 362

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

stwo Finansów nie posiada informacji, jaka część

kwot wynikających z uchylonych decyzji została

przez podatników wpłacona jeszcze przed rozstrzyg-

nięciem sprawy przez sądy administracyjne.

Dlatego

też podane dane dotyczą całych kwot wynikających

z uchylonych decyzji.

Ponadto w zakresie spraw cel-

nych wojewódzkie sądy administracyjne uchyliły 212

decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny – 18 decyzji.

Ministerstwo Finansów w zakresie spraw celnych

gromadzi dane tylko w ujęciu ilościowym, dlatego też

brak jest danych dotyczących wysokości kwot wyni-

kających z decyzji uchylonych w tych sprawach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Parafianowicz

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

Odpowiedź

na interpelację posłów Artura Dębskiego

w sprawie nagród pieniężnych przyznanych

w Ministerstwie Kultury

terpelację panów posłów Artura Dębskiego i Toma-

sza Makowskiego (znak: SPS-023-14025/13) składam

na ręce Pani Marszałek następujące informacje.

Kierownictwo Ministerstwa Kultury i Dziedzi-

ctwa Narodowego, tj. minister, sekretarz stanu, pod-

sekretarz stanu, nie otrzymało nagród w 2012 r.

Dyrektor generalny otrzymał w 2012 r. jedną na-

grodę w wysokości 7000 zł brutto.

Fundusz nagród dla wszystkich członków gabine-

tu politycznego łącznie z dyrektorem wyniósł brutto

ok. 40 tys. zł.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

457

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie genetycznie

W odpowiedzi na interpelację pana posła Jana

Szyszki, znak: SPS-023-14065p/13, z dnia 19 kwiet-

nia br. przesłaną przez Kancelarię Prezesa Rady Mi-

nistrów przy piśmie z dnia 24 kwietnia br., znak:

DSPA-4810-3180-(1)/13, w sprawie genetycznie zmo-

dyfikowanych organizmów uprzejmie przedkładam

następującą informację.

Na wstępie mojej odpowiedzi pragnę poinformo-

wać, że ze względu na szeroki zakres wątków poru-

szonych w interpelacji minister rolnictwa i rozwoju

wsi, przygotowując odpowiedź, poprosił zgodnie z po-

leceniem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów mini-

stra środowiska oraz głównego inspektora sanitar-

nego o przygotowanie, zgodnie z ich kompetencjami,

obszernych informacji odnoszących się do pytań pana

posła.

Podstawowym zagadnieniem w interpelacji jest

sprawa zakazu stosowania materiału siewnego od-

mian genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON

810 i ziemniaka Amflora.

Pan poseł rozważa, czy za-

kaz stosowania materiału siewnego jest tożsamy

z zakazem uprawy oraz, co odróżnia zakaz stosowa-

nia materiału siewnego od zakazu siewu.

Informuję

uprzejmie, że zakaz stosowania materiału siewnego

oznacza zakaz jego wysiewu, a także zakaz wykorzy-

stywania wskazanych odmian w sposób, który jest

związany z uprawą.

Podkreślam też, że zakaz stoso-

wania materiału siewnego w rozumieniu przepisów

ustawy o nasiennictwie dotyczy odmian wpisanych

do wspólnotowego katalogu odmian bądź krajowych

rejestrów.

Natomiast zakaz stosowania materiału

siewnego nie może objąć produktów GMO znajdują-

cych się w rejestrze genetycznie zmodyfikowanej

żywności i pasz, gdyż nie są to produkty przeznaczo-

ne do uprawy.

Ponownie podkreślam, że ustawa o na-

siennictwie daje podstawę do zakazania stosowania

określonych odmian.

Na podstawie ustawy o nasien-

nictwie nie można wprowadzić zakazu dla każdego

produktu genetycznie zmodyfikowanego dopuszczo-

nego do obrotu w UE, gdyż taki zakaz mógłby być

wprowadzony w oparciu o niewdrożony jeszcze do

krajowych przepisów dotyczących GMO art. 23 dy-

rektywy 2001/18/WE.

Kolejne pytanie dotyczy kwestii, czy przyjęte roz-

porządzenia podlegają procedurze głosowania w Ra-

dzie Europy w oparciu o naukowo umotywowane

szkodliwości konkretnej rośliny dla zdrowia człowie-

ka i bezpieczeństwa środowiska.

Uprzejmie informu-

ję, że każdy krajowy zakaz podlega ocenie Komisji.

Nie w każdym przypadku dochodzi do głosowania,

jednak za każdym razem Komisja Europejska ocenia

argumenty przedłożone przez państwo wprowadza-

jące zakaz.

Niezależnie od tego, na podstawie jakiego

aktu prawnego zakaz jest przyjmowany, powinien

być poparty argumentami odnoszącymi się do szkod-

liwości danego GMO dla zdrowia ludzkiego bądź dla

środowiska.

Ustawa o nasiennictwie, umożliwiając

przyjęcie rozporządzeń bez konieczności uzyskiwa-

nia uprzedniej zgody Komisji Europejskiej, nie zwol-

niła rządu z obowiązku poinformowania Komisji Eu-

ropejskiej o wprowadzeniu zakazów i powodach uza-

sadniających ich przyjęcie.

Jak dotychczas Komisja

go zakazu.

Odpowiadając na pytanie nr 3, dlaczego rząd nie

zlecił do tej pory żadnych badań nad wpływem roślin

GMO oraz dlaczego rząd powołuje się na dyrektywę

2001/110/WE, dążąc równocześnie do jej zmiany

w kierunku takim, aby pyłek GMO uznać za natu-

ralny komponent miodu, informuję, że minister rol-

nictwa i rozwoju wsi w zakresie swoich kompetencji

(czyli kompetencji dotyczących pasz genetycznie zmo-

dyfikowanych oraz hodowli roślin i nasiennictwa)

zlecił Instytutowi Zootechniki w Balicach oraz Pań-

stwowemu Instytutowi Weterynarii PIB w Puławach

wykonanie badań wpływu pasz GMO na produkcyj-

ność i zdrowotność zwierząt, transfer transgeniczne-

go DNA w przewodzie pokarmowym oraz jego reten-

cję w tkankach i produktach żywnościowych pocho-

dzenia zwierzęcego, zaś Instytutowi Hodowli i Akli-

matyzacji Roślin w Radzikowie wykonanie badań

pn.: Ocena wprowadzania do uprawy roślin genetycz-

nie zmodyfikowanych.

Głównym celem tych prac jest

ocena wprowadzenia do uprawy roślin genetycznie

zmodyfikowanych w Polsce oraz prowadzenie labo-

ratorium referencyjnego, którego zadaniem jest wa-

lidacja i optymalizacja metod wykrywania GMO, co

przekłada się bezpośrednio na wsparcie prac służb

kontrolnych.

Minister środowiska oraz główny inspektor sani-

tarny nie zlecali badań z użyciem GMO, które są do-

puszczone do obrotu w Unii Europejskiej i które to

badania dotyczyłyby oceny środowiskowej bądź ba-

dań żywieniowych.

Dotychczasowe wyniki badań pasz GMO prowa-

dzonych w Polsce nie wykazały szkodliwego ich wpły-

wu na zdrowie zwierząt, ludzi i na środowisko.

Zakaz stosowania materiału siewnego kukurydzy

MON 810 oraz ziemniaka Amflora został wprowadzo-

ny w oparciu o zgłaszane już przez Polskę na forum

UE argumenty, takie jak obniżona odporność ziem-

niaka na raka ziemniaka i wirusa Y oraz zagrożenie

związane z zanieczyszczeniem genetycznie zmodyfi-

kowanym pyłkiem miodów produkowanych na tere-

nie kraju.

Argumenty takie są szczególnie racjonalne

w świetle wykładni wyroku Europejskiego Trybuna-

wie C 442/09 o wydanie na podstawie art. 234 WE

orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego sta-

tusu prawnego pyłku wyprodukowanego z genetycz-

458

nie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 i miodu

z pyłkiem z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy

MON 810.

Rząd powołał się również na badania in-

nych państw, które wskazały na szkodliwość obu pro-

duktów.

Nadmienię tylko, że wobec tych państw i wska-

zanych przez nie argumentów Komisja Europejska

również jak dotychczas nie zajęła ostatecznego sta-

nowiska.

Odnosząc się natomiast do kwestii kwalifikacji

pyłku w miodzie, informuję, że Europejski Trybunał

Sprawiedliwości uznał, że obecność nieautoryzowa-

nego w UE pyłku kukurydzy MON 810 w miodzie

kwalifikuje tradycyjny do tej pory miód jako produkt

genetycznie zmodyfikowany, niezależnie, czy pyłek

został tam wprowadzony przez pszczoły, czy w trak-

cie obróbki miodu przez pszczelarza.

Inicjatywa

zmienienia definicji pyłku w miodzie podjęta przez

Komisję Europejską wynikała z faktu ujednolicenia

definicji „składnika” w kilku dyrektywach.

Propozy-

cja Komisji wzbudziła niepokój rządu polskiego i nie

kwestionując faktu, że pyłek jest naturalnym kom-

ponentem miodu, Polska wniosła o przeanalizowa-

nie, czy zmiana definicji pyłku nie doprowadzi do

kolizji z wyrokiem ETS.

Zgodnie z opinią służb praw-

nych Rady zmiana definicji pyłku w dyrektywie

2001/110/WE ze składnika na naturalny komponent

nie będzie miała wpływu na fakt, że w dalszym ciągu

nieautoryzowany pyłek GMO kukurydzy MON 810

w miodach, niezależnie, czy będzie nazywany skład-

nikiem, czy komponentem, będzie kwalifikował mio-

dy zawierające taki pyłek jako produkty genetycznie

zmodyfikowane.

Z polskiego punktu widzenia jest to

najważniejsze, gdyż nie ograniczy dotychczasowych

argumentów wykorzystywanych w uzasadnieniu

wprowadzenia zakazu.

Odpowiadając na pytanie nr 4, dlaczego rząd nie

przygotował rozporządzenia zakazu siewu n dla ku-

kurydzy T25, która jest dopuszczona do siewu w UE

i ma taki sam status prawny jak MON 810, informu-

ję uprzejmie, że oba produkty (kukurydza T25 i ku-

kurydza MON 810) były dopuszczone do obrotu na

podstawie dyrektywy 90/220/EWG, która została za-

stąpiona w roku 2001 dyrektywą 2001/18/WE.

Decy-

zje wydane w latach dziewięćdziesiątych na okres

dziesięciu lat na podstawie dyrektywy 90/220 zezwa-

lające na wprowadzenie do obrotu obu produktów

obejmowały również ich zastosowanie w uprawie.

Obie decyzje wygasły, jednak oba produkty przed

upływem ważności decyzji zostały ponownie zgłoszo-

ne jako tzw. existing products na podstawie tym ra-

zem rozporządzenia WE nr 1829/2003 w sprawie ge-

netycznie zmodyfikowanej żywności i pasz, które

weszło w życie w roku 2003.

Proces ponownej oceny

bezpieczeństwa obu produktów wciąż trwa, a w związ-

ku z tym mogą się one nadal znajdować na rynku UE.

Jednak w przeciwieństwie do kukurydzy MON 810

żadna odmiana kukurydzy T25 nie jest wpisana do

wspólnotowego katalogu, co oznacza w praktyce, że

w UE brak jest odmian materiału siewnego oferowa-

nego do sprzedaży z przeznaczeniem do uprawy.

W kwestii pytania nr 5 dotyczącego relacji pomię-

dzy definicjami „obrót” i „uwalnianie” wynikającymi

z ustawy o nasiennictwie i ustawy o organizmach

genetycznie zmodyfikowanych informuję uprzejmie,

że obowiązująca ustawa o GMO definiuje wprowadze-

nie do obrotu jako zamierzone uwolnienie do środo-

wiska polegające na dostarczeniu lub udostępnieniu

wego.

Definicja ta nie jest zgodna z definicją wprowa-

dzenia do obrotu w dyrektywie 2001/18WE.

W opra-

cowanym przez ministra środowiska projekcie usta-

wy nowelizującej ustawę o GMO w zakresie zamknię-

tego użycia GMO, która jest przygotowywana do

przyjęcia przez Radę Ministrów, planuje się zmianę

definicji wprowadzenia GMO do obrotu w następują-

cy sposób:

udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieod-

płatnie, produktu GMO; wprowadzenie do obrotu nie

obejmuje udostępnienia osobom trzecim produktu

GMO:

a) GMM w celu wykorzystania w zamkniętym

użyciu GMM,

b) GMO innych niż GMM w celu wykorzystania

c) GMO w celu wykorzystania do zamierzonego

uwolnienia GMO do środowiska”.

Takie brzmienie definicji jest zgodne z definicją

zawartą w dyrektywie 2001/18WE i usuwa wątpliwo-

ści interpretacyjne.

Zgodnie ze zmienianą ustawą

o GMO zamierzone uwolnienie będzie natomiast zde-

finiowane jako zamierzone wprowadzenie do środo-

wiska GMO albo ich kombinacji, bez zabezpieczeń

mi i środowiskiem oraz zapewnienie wysokiego po-

ziomu ich ochrony.

Nowe definicje są odwzorowaniem obowiązujące-

zamierzone uwolnienie GMO do środowiska obejmu-

je doświadczenia polowe prowadzone w celach nauko-

wych lub w celach służących pozyskaniu wyników

służących uzasadnieniu wprowadzenia danego GMO

do obrotu.

W świetle tych definicji obrót materiałem

siewnym odmian genetycznie zmodyfikowanych nie

może być traktowany jako zamierzone uwolnienie

GMO do środowiska, na które zgodę wydaje minister

środowiska.

W kwestii ostatniego pytania, dlaczego nie rozpo-

częto prac nad przepisami o GMO od ustawy o GMO,

informuję uprzejmie, że prace nad ustawą Prawo

o GMO były podjęte dużo wcześniej niż nad ustawą

o nasiennictwie.

W trakcie sejmowych prac nie udało

się osiągnąć porozumienia i uchwalić tej ustawy.

Pra-

ce zatrzymały się na etapie podkomisji nadzwyczaj-

nej.

W konsekwencji poskutkowało to skierowaniem

przez Komisję Europejską w 2011 r. skargi C-281/11

do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej za

459

niewdrożenie przepisów dotyczących zamkniętego

użycia.

Obecnie trwa postępowanie w tej sprawie,

a pomyślne jego zakończenie zależy od przyjęcia

w jak najkrótszym czasie nowych przepisów regulu-

jących kwestie zamkniętego użycia mikroorgani-

zmów genetycznie zmodyfikowanych.

Skutecznym

sposobem na rozwiązanie tego problemu jest noweli-

nym obszarze tematycznym, tj. zamkniętego użycia

GMM i GMO.

Kolejnym krokiem będzie zmiana prze-

pisów ustawy o GMO w sposób dokonujący pełnej

transpozycji przepisów dyrektywy 2001/18/WE, a szcze-

gólnie art. 23 i przepisów wdrażających zasady pro-

wadzenia rejestrów upraw GMO.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

posła Bogdana Rzońcy

w sprawie likwidacji

Oddziału Celnego w Sanoku (14100)

Odpowiadając na pismo Pana Marszałka, nr SPS-

023-14100p/13, z dnia 13 maja 2013 r., przy którym

przesłano interpelację posła Bogdana Rzońcy w spra-

mie informuję, co następuje.

W związku z planowaną likwidacją Oddziału Cel-

nego w Sanoku od 2011 r. prowadzone były konsul-

tacje społeczne, podczas których omówiono aspekty

związane z planowaną likwidacją przedmiotowej pla-

cówki celnej, powody przemawiające za jej przepro-

wadzeniem, argumenty uzasadniające podjęcie decy-

zji oraz przewidywane skutki dla przedsiębiorców.

Ostatnie spotkanie z przedsiębiorcami w tej sprawie

2013 r., dlatego też nie można zgodzić się z twierdze-

niem pana posła, że władze miasta o zniesieniu od-

działu celnego nie zostały poinformowane.

Mając świadomość, że niniejsza zmiana organiza-

cyjna stwarza nową sytuację dla podmiotów gospo-

darczych z tego regionu, oraz przeciwdziałając ewen-

tualnym niedogodnościom z tytułu zniesienia przed-

miotowej placówki celnej, zostanie ona przeprowa-

dzona z jednoczesnym zapewnieniem przedsiębior-

com urzędowego miejsca dokonywania odpraw cel-

nych.

Zadania związane z obsługą obrotu towarowe-

go oraz deklaracji podatku akcyzowego z tytułu na-

bycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobo-

wych przejmie Oddział Celny w Krośnie.

W tym miejscu należy zauważyć, iż Służba Celna

na bieżąco prowadzi monitoring oraz analizę funk-

cjonowania jednostek organizacyjnych, biorąc pod

uwagę w szczególności obciążenie pracą, efektywność

realizowanej polityki kadrowej oraz efektywność wy-

korzystania środków publicznych i optymalizację wy-

datków.

Na bieżąco dokonywana jest również analiza oto-

czenia organizacji, zmieniających się warunków go-

spodarczych, jak również wewnętrznych uwarunko-

wań, w tym efektywności, skuteczności działania

oraz wykorzystania zasobów.

Na tej podstawie podej-

mowane są decyzje co do zmian organizacyjnych,

w tym również likwidacji jednostek organizacyjnych.

Zniesienie Oddziału Celnego w Sanoku podykto-

wane jest stałą niską tendencją w zakresie obciążenia

pracą oddziału na przestrzeni kilku lat.

W 2012 r. licz-

ba zgłoszeń (w rozumieniu wszystkich czynności, tj.

zgłoszenia w przywozie, wywozie, tranzycie, liczba

deklaracji akcyzowych) wyniosła 8360, co w przeli-

czeniu na jednego funkcjonariusza (bez kierownika

oddziału) stanowi 5,3 zgłoszenia/deklaracji dziennie.

Natomiast liczba zgłoszeń celnych (przywóz/wywóz)

wyniosła 3654, co w przeliczeniu na jednego funkcjo-

nariusza (bez kierownika oddziału) stanowi 2,3 zgło-

szenia celnego dziennie.

Podstawowym narzędziem prawnym służącym

ułatwieniu prowadzenia działalności gospodarczej

jest możliwość stosowania procedury uproszczonej

zarówno przez podmioty, jak i agencje celne posiada-

jące pozwolenia na stosowanie uproszczeń oraz dys-

ponujące odpowiednim miejscem i infrastrukturą nie-

zbędną do obsługi miejsca dla procedury uproszczo-

nej.

Zatem nawet w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie

dysponuje warunkami infrastrukturalnymi (brak

terenu lub pomieszczeń oraz możliwości technicznych

w zakresie rozładunku i załadunku towarów), posia-

da on możliwość skorzystania z procedury uproszczo-

nej za pośrednictwem agencji celnej.

Stosowanie procedury uproszczonej przez pod-

mioty gospodarcze pozwala nie tylko na odformali-

zowanie czynności związanych z dokonywaniem

zgłoszeń celnych, ale również przyczynia się do

oszczędności czasu – znika konieczność oczekiwania

celnego; zmniejszenia kosztów dostarczenia towarów

ministracyjno-biurowej (towar dostarczany jest do

formalności, zapewniony jest szybki dostęp do towa-

ru importowanego).

W Oddziale Celnym w Sanoku trzy podmioty ko-

rzystają z procedury uproszczonej – jedna agencja

celna i dwa podmioty gospodarcze.

Liczba przyjętych

zgłoszeń w procedurze uproszczonej w stosunku do

zgłoszeń celnych w procedurze wywozu i przywozu

kształtowała się następująco: w 2009 r.

– 21%, w 2010 r.

– 31%, a w 2011 r.

– 38%.

460

Warto jednocześnie podkreślić, iż wszystkie po-

dejmowane decyzje dotyczące reorganizacji funkcjo-

nowania jednostek organizacyjnych podkarpackiej

Służby Celnej mają na celu przede wszystkim zapew-

nienie jak najlepszej obsługi podmiotów dokonują-

cych wymiany towarowej z zagranicą, w tym także

podróżujących przekraczających przejścia graniczne.

Przykładów takich działań w ramach Izby Celnej

w Przemyślu jest bardzo wiele, jednakże wymienić

należy najważniejsze:

— utworzenie zielonego korytarza w Oddziale

Celnym w Korczowej i podwojenie ilości obsługi po-

dróżnych w ciągu doby (wśród których sporą grupę

stanowią osoby prowadzące lub związane z prowa-

dzeniem działalności gospodarczej),

— utworzenie szybkiej ścieżki obsługi pustych po -

jazdów ciężarowych wjeżdżających na teren Wspól-

noty,

— modernizacja organizacji kontroli ruchu pie-

szych w Oddziale Celnym w Medyce.

Przekazując powyższe wyjaśnienia, uprzejmie in-

formuję, że zmiany funkcjonowania jednostek orga-

nizacyjnych, w tym też ich likwidacja, wynikają z po-

trzeby racjonalnego gospodarowania zasobami oraz

mają na celu zapewnienie optymalnej obsługi celnej

przy jednoczesnym uwzględnieniu możliwości budże-

tu państwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

dotyczących ograniczenia wwozu

(14237)

W odpowiedzi na pismo, nr SPS-023-14237p/13,

w sprawie interpelacji pana posła Andrzeja Kani

wnioskującego za zniesieniem ograniczenia do 600 l

zwolnienia paliwa importowanego w standardowym

zbiorniku samochodu ciężarowego uprzejmie infor-

muję, co następuje.

Jednym z podstawowych zadań Ministerstwa Fi-

nansów jest opracowywanie, wykonywanie i kontro-

lowanie realizacji budżetu państwa.

W ramach tego

zadania Ministerstwo Finansów odpowiada również

za realizację dochodów budżetowych, w tym docho-

dów z podatków.

Ponadto Ministerstwo Finansów

jako urząd administracji rządowej obsługujący mini-

stra właściwego do spraw budżetu państwa, finansów

publicznych oraz instytucji finansowych zobowiąza-

ne jest do respektowania zobowiązań podejmowa-

nych przez Unię Europejską, w tym tych, które do-

tyczą objęcia Polski procedurą nadmiernego deficytu.

Obowiązujący limit 600 l paliwa zwolnionego

z VAT i akcyzy z tytułu jego przywozu z krajów trze-

cich do Polski w standardowym zbiorniku (baku)

handlowego pojazdu samochodowego (innego niż

handlowy pojazd samochodowy do przewozu więcej

wadzony w związku z implementacją dyrektywy

wie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby

dodanej i akcyzy (Dz. Urz.

UE L 346 z 29.12.2007,

str. 6).

ustalając limit zwolnienia od akcyzy na poziomie 600

l, kierowano się przede wszystkim założeniami bu-

dżetu państwa, ale również uwzględniono przeciw-

stawne stanowiska podmiotów różnych branż, któ-

rych dotyczyła przedmiotowa zmiana.

Wypracowując

kompromis z jednej strony, przyjmowano wyjaśnienia

polskich firm transportowych w handlu międzyna-

rodowym, które optowały za zwiększeniem limitu

bądź całkowitym zniesieniem ograniczeń w przywo-

zie paliw z krajów nienależących do Unii Europej-

skiej.

Z drugiej natomiast strony analizowano argu-

menty przedstawicieli polskich właścicieli stacji pa-

liw (dystrybutorów), którzy żądali maksymalnego

limitu.

Szacując w roku 2008 zwiększenie limitu zwolnio-

nego paliwa o 400 l, oparto się na danych z lat po-

przednich dotyczących liczby pojazdów wjeżdżają-

cych do kraju z państw trzecich (Rosja, Białoruś,

Ukraina) oraz z Litwy.

Oszacowano wówczas, że zwięk-

szenie z 200 l do 600 l ilości zwolnionego paliwa może

powodować zmniejszenie dochodów z tytułu podat-

ków granicznych oraz opłaty paliwowej o ok. 0,46 mld

zł rocznie, przy założeniu, że natężenie transportu

nie ulegnie istotnym zmianom.

Argumenty pana posła, którymi uzasadniana jest

obecnie potrzeba likwidacji limitu importowanego

paliwa, nie są zatem argumentami nowymi.

Co naj-

wyżej zostały uzupełnione o najnowsze dane staty-

styczne, ale w same w sobie były przedmiotem wielo-

krotnej analizy.

Dlatego tez stanowisko Ministerstwa

Finansów w zakresie braku uzasadnienia dla wpro-

wadzenia całkowitego zwolnienia dla paliwa impor-

towanego w standardowych zbiornikach samocho-

dów ciężarowych nie powinno być postrzegane jako

niezrozumienie przedstawionych przez pana posła

argumentów i pytań oraz nieznajomość zagadnienia.

Wychodząc jednak naprzeciw oczekiwaniom pana

posła odnośnie do prośby o ustosunkowanie się po-

nownie do wskazanych argumentów, pragnę wyjaś-

nić, iż podtrzymuję swoje stanowisko wyrażone w po-

461

przedniej odpowiedzi na interpelację, iż zniesienie

zakazu wwozu paliwa spowoduje zwiększenie kolejek

na polskich przejściach granicznych z Białorusią

i bynajmniej występowania takich sytuacji w wyniku

ewentualnego zniesieniu limitu nie można uzasad-

niać tym, że „na czterech przejściach granicznych

Białoruś – Litwa polskie ciężarówki oczekują średnio

70 godzin”.

Należy bowiem podkreślić, iż o natężeniu

ruchu na polskich przejściach granicznych publiko-

wane są na stronie internetowej Ministerstwa Finan-

sów czasy oczekiwania na granicy z Polską.

Szacun-

kowe czasy oczekiwania na przekroczenie granicy

aktualizowane są cztery razy na dobę, informacje

o ilości odprawionych pojazdów – dwa razy na dobę

na zakończenie każdej zmiany (dziennej oraz nocnej

– co 12 godzin).

Stąd też przewoźnicy, w tym również

polscy, mogą wybrać dogodne przejście graniczne i za-

chowanie obecnie obowiązującego limitu paliwa nie

musi powodować nierównomiernego obciążenia wschod-

nich przejść granicznych.

Skoro jednak przewoźnicy wybierają trasę prze-

jazdu przez terytorium Litwy, gdzie nie obowiązują

limity ilościowe przywozu paliw zwolnionych od ak-

cyzy w standardowych zbiornikach pojazdów samo-

chodowych i, wnioskując z treści interpelacji, znany

jest im fakt kilkudziesięciogodzinnego oczekiwania

na granicy białorusko-litewskiej, to należy uznawać,

co również zostało wskazane w interpelacji, iż rekom-

pensują występujące niedogodności zakupem tańsze-

go paliwa.

Dodatkowo należy zauważyć, iż skoro przy aktu-

alnym limicie wwozu paliwa na poziomie 600 l moż-

liwy jest przejazd pojazdu przez całą Polskę bez ko-

nieczności tankowania (analiza Instytutu Logistyki

i Magazynowania), to argumentowanie wprowadze-

nia ewentualnego zwolnienia faktem wybierania

przez przewoźników tzw. szlaku paliwowego, skoro

niejednokrotnie mogliby oni z niego zrezygnować,

jest niekonsekwentne.

W świetle powyższego niekonsekwentne jest rów-

nież wykazywanie, iż to wyłącznie zniesienie limitu

może przynieść korzyści m.in. w postaci zmniejszenia

kongestii ruchu (na określonych trasach, jak i na

określonych przejściach granicznych), zwiększenia

przepustowości na granicach (szybsze odprawy),

zmniejszenia zanieczyszczenia środowiska dwutlen-

kiem węgla – CO

2

.

Odnośnie natomiast do podniesionej przez pana

posła „rzekomo ochronnej funkcji, jaką pełni oma-

wiany zakaz dla polskich dystrybutorów paliw” na-

leży wyjaśnić, iż o taką ochronę wnioskowali sami

właściciele stacji paliw, którzy – co powinno pozosta-

wać poza dyskusją – najlepiej zorientowani są w za-

kresie ochrony swoich interesów.

Jednocześnie nale-

ży wskazać, iż ochrona właścicieli stacji to nie tylko

możliwość sprzedaży paliwa przewoźnikom (nawet

jeżeli jest to niewielki procent w skali wszystkich

przewozów), ale również zabezpieczenie stacji przed

nadużyciami związanymi z przywozem do Polski nie-

opodatkowanego paliwa i późniejszą jego sprzedażą

na terytorium kraju.

Dodatkowo należy ponownie podkreślić, iż kon-

trola celna na granicy zewnętrznej Unii Europejskiej

to nie tylko pomiar ilości paliwa w zbiornikach po-

jazdów ciężarowych, ale również kontrola wwożo-

nych towarów.

Dlatego argumentowanie zasadności

zniesienia limitu paliwa zatrudnieniem na granicy

funkcjonariuszy, którzy jakoby zajmowali się wyłącz-

nie pomiarem ilości wwożonego paliwa, jest bezpod-

stawne.

Pozytywnego wydźwięku nie można przyznać

również dla powoływanego przez pana posła raportu

Instytutu Logistyki i Magazynowania jako mającego

w sposób bardzo rzetelny ocenić obecny stan rzeczy.

Jak już bowiem zostało wskazane w poprzedniej od-

powiedzi na interpelację, zawiera on szereg błędnych

wniosków i błędów merytorycznych, których nie

można nie zauważyć i o których szerzej mowa była

w odpowiedzi na poprzednią interpelację pana posła.

Konkludując, należy wskazać, iż Ministerstwo Fi-

nansów obecnie nie planuje prac nad zmianą przepi-

sów akcyzowych w powyższym zakresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

posła Łukasza Zbonikowskiego

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na pis-

mo z dnia 26 kwietnia br., znak: SPS-023-14250p/13,

przy którym została przekazana ponowna interpela-

cja posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie obni-

żenia stawki składek na ubezpieczenie społeczne dla

tzw. drobnych przedsiębiorców, pragnę podtrzy-

mać wyjaśnienia przekazane przy piśmie, znak:

DUS/0700/58/WB/13, do pierwszej interpelacji posła

Łukasza Zbonikowskiego w przedmiotowych kwe-

stiach, jednocześnie przekazuję na ręce Pani Marsza-

łek następujące dodatkowe wyjaśnienia.

Pragnę ponownie podkreślić, że system ubezpie-

czeń społecznych został powołany w celu realizacji

zapisanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

praw obywateli do zabezpieczenia społecznego w ra-

462

inwalidztwo i po osiągnięciu wieku emerytalnego

oraz w celu realizacji praw do szczególnej ochrony ze

względu na macierzyństwo.

System ubezpieczeń społecznych funkcjonujący

tem traktowany jako instrument służący innym ce-

lom, w tym także jako instrument polityki gospodar-

czej ani też polityki rynku pracy, ponieważ w tych

obszarach obowiązują odrębne przepisy i inne syste-

my wsparcia – spoza zakresu ubezpieczeń społecz-

nych.

Aby ww. konstytucyjne prawa obywateli do zabez-

pieczenia społecznego mogły być realizowane – prze-

ubezpieczeń społecznych w powiązaniu z innymi

ustawami szczegółowo regulującymi prawo do świad-

czeń z tego systemu (emerytalnych, rentowych, cho-

robowych, macierzyńskich i wypadkowych) stano-

wią, że system ten gwarantuje określonego rodzaju

świadczenia pieniężne z Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych w zamian za określoną składkę.

Należy ponownie podkreślić, że podstawa wymia-

ru składek dla osób prowadzących działalność gospo-

darczą została skalkulowana na określonym pozio-

mie minimalnym dla wszystkich przedsiębiorców po

to, aby zagwarantować każdemu przedsiębiorcy moż-

liwość otrzymania odpowiedniej wysokości przy-

szłych świadczeń z ubezpieczeń społecznych – nie

niższych niż najniższe dofinansowywane przez bu-

dżet państwa (w przypadku emerytur i rent).

Kwota podstawy wymiaru składek rzutuje bezpo-

średnio nie tylko na wysokość obliczanych od tych

kwot emerytur, ale również rent, zasiłków chorobo-

wych i macierzyńskich, świadczeń rehabilitacyjnych

oraz rent rodzinnych.

Odwołując się do stwierdzenia posła Łukasza Zbo-

nikowskiego o godnych warunkach egzystencji – na-

leży stwierdzić, że obowiązujące (od ponad 20 lat)

rozwiązanie w zakresie podstawy ubezpieczenia spo-

łecznego przedsiębiorców jest właśnie wyrazem tro-

ski państwa i ustawodawcy o to, aby świadczeniobior-

cy ZUS, czyli osoby niezdolne do pracy z powodu wie-

ku, niepełnosprawności, choroby lub macierzyństwa,

mogli otrzymać świadczenia w kwotach zapewniają-

cych samodzielne utrzymanie bez konieczności ko-

rzystania z pomocy instytucji pomocy społecznej, na

środki której składają się przecież wszyscy obywate-

le w postaci podatków.

System ubezpieczeń społecznych ma zatem stwa-

rzać odpowiednie warunki egzystencji ubezpieczo-

nym, ale dopiero po spełnieniu ustawowych warun-

ków do otrzymania świadczeń, czyli po zakończeniu

przez nich aktywności zarobkowej z powodu wieku,

niepełnosprawności lub czasowo z powodu choroby

lub macierzyństwa, a także członkom ich rodziny

w przypadkach śmierci jedynego lub współżywiciela

rodziny (renty rodzinne).

Teoretyzując, można by się oczywiście pokusić

o dopuszczenie do sytuacji, że każdy przedsiębiorca

opłaca składki od dowolnych kwot zadeklarowanych

jako jego dochód – tyle że należy jednocześnie pamię-

tać, że w przypadku opłacania składki od kwoty

np. 100 czy nawet 300 zł poziom wszystkich przy-

szłych świadczeń takiej osoby z ZUS byłby także wy-

liczony od tych kwot, czyli skazywałoby się taką oso-

bę automatycznie na korzystanie, po zakończeniu

aktywności zarobkowej, ze środków finansowych po-

mocy społecznej.

Tym bardziej dramatyczna byłaby sytuacja rodzi-

ny takiego przedsiębiorcy, gdyby w przypadku jego

śmierci renta rodzinna miała być obliczana od tak

niskich składek, a od innych nie mogłaby być obliczo-

na, bowiem o wysokości świadczeń decyduje wyso-

kość opłacanych składek lub podstawa ich wymiaru

Do takiej sytuacji państwo i odpowiedzialny usta-

wodawca nie powinni dopuszczać.

Niezależnie od zakresu możliwości ewentualnego

skorzystania z instytucji np. zawieszania działalno-

ści gospodarczej przedsiębiorcy, którzy mają proble-

my z opłacaniem składek i posiadają zaległości z tego

tytułu, mogą w granicach określonych przepisami

ubezpieczeń społecznych ubiegać się w ZUS o ulgi

w opłacaniu składek w postaci układu ratalnego lub

umorzenia zobowiązań.

Także obowiązujące przepisy podatkowe, w zależ-

ności od dokonanego przez przedsiębiorcę wyboru

jednej z trzech dopuszczalnych form opodatkowania

(ryczałt, karta podatkowa lub tzw. zasady ogólne),

umożliwiają częściowe lub całkowite wliczenie kosz-

tów opłacanych składek na ubezpieczenia emerytal-

ne i rentowe do kosztów prowadzonej działalności

gospodarczej i odliczanie ich od podstawy opodatko-

wania przychodów z tej działalności.

W przypadku wyboru przez przedsiębiorcę opo-

datkowania na zasadach ogólnych koszty składek

bieżąco przy ustalaniu comiesięcznych zaliczek na

podatek dochodowy i finalnie jeszcze rozliczone w roz-

liczeniu rocznym, po zakończeniu roku podatkowego,

tak jak to ma miejsce u pracowników.

Odnosząc się ponownie do kwestii zjawiska ewen-

tualnego podejmowania przez polskich przedsiębior-

ców działalności zarobkowej na terenie innych

państw Unii Europejskiej i opłacania przez nich skła-

dek z tego tytułu do systemów ww. państw – pragnę

stwierdzić, że zjawisko to jest wyrazem obowiązują-

cej w Unii podstawowej zasady swobodnego przepły-

wu osób i usług, a nie tworzenia przez Polskę warun-

ków do „ucieczki” z polskiego systemu prawnego.

Rozwiązania w zakresie podstawy ubezpieczenia

społecznego przedsiębiorców opisane szczegółowo

w pierwszej odpowiedzi na interpelację posła Zboni-

kowskiego funkcjonują bowiem od ponad 20 lat,

a zatem o wiele dłużej, niż datuje się polskie człon-

kostwo w Unii Europejskiej.

463

Działalność gospodarcza jest działalnością na ra-

chunek własny i własne ryzyko przedsiębiorcy, zatem

o poszczególnych decyzjach w ramach prowadzonej

działalności przesądzają każdorazowo indywidualne

motywacje poszczególnych przedsiębiorców.

Przedsiębiorcy korzystający z zasady swobodnego

przepływu osób i usług w ramach Unii Europejskiej

nie muszą się nikomu tłumaczyć ani deklarować, ja-

kie są szczegółowe powody podjęcia przez nich czy

przeniesienia działalności poza Polskę do innego kra-

ju Unii.

Nie wiadomo zatem, czy i w jakiej skali są to

względy ubezpieczeniowe, czy może podatkowe, a może

po prostu lepszy rynek zbytu i korzystniejsze ceny na

oferowane przez nich usługi czy produkty.

Już sama różnica kursowa – przelicznik euro

w stosunku do złotego, może być wystarczającym po-

wodem ekonomicznym do podejmowania przez pol-

skich przedsiębiorców czy przenoszenia działalności

poza Polskę do innego kraju Unii należącego do stre-

fy euro.

Biorąc pod uwagę szerszy interes publiczny, nale-

ży zatem ponownie stwierdzić, że o ile transfer dzia-

łalności gospodarczej do innego kraju Unii odbywa

się legalnie w ramach realizacji przepisów Unii Eu-

ropejskiej i polskiego prawa, w tym prawa ubezpie-

czeń społecznych, nie rodzi to negatywnych skutków

dla polskiego systemu ubezpieczeń, Funduszu Ubez-

pieczeń Społecznych i ogółu ubezpieczonych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

14380p/13, przekazujące interpelację pana posła

poniższe wyjaśnienia.

W nawiązaniu do ponownych pytań dotyczących

działań legislacyjnych dotyczących przeciwdziałaniu

uciążliwości zapachowej oraz wyjaśnień już udzielo-

nych przedstawiam dodatkowe informacje.

W resorcie środowiska analizowano wybór naje-

fektywniejszego sposobu prawnego rozwiązania prob-

lemu uciążliwości zapachowej.

Rozważano m.in. moż-

liwość wprowadzania nowych przepisów np. w formie

ustawy albo rozporządzenia lub zmiany istniejących

przepisów prawnych.

W wyniku analizy ustalono, że

efektywniejsze będzie wprowadzenie zmian do obo-

wiązujących już przepisów prawa a nie tworzenie no-

wych przepisów ustawowych.

Trzeba również zauważyć, że wykonana analiza

wskazuje na brak jednolitego podejścia w innych pań-

stwach członkowskich UE do rozwiązywania proble-

mów z uciążliwością zapachową.

Wiąże się to z fak-

tem, że również Komisja Europejska nie pokusiła się

o przygotowanie jednolitego unijnego prawodawstwa

w tym zakresie.

W części z państw członkowskich UE

np. Estonii, Litwie, Łotwie rozpoznawanie uciążliwo-

ści zapachowej oparte jest na powoływaniu specjal-

nych grup oceniających uciążliwość zapachową, pod-

czas gdy np. w Czechach czy Finlandii działania na-

stawione są przede wszystkim na zapobieganie po-

przez wyznaczenie odpowiednich wymogów technicz-

nych dla budynków i planowanie przestrzenne.

Wobec czego obecnie prowadzony jest przegląd

przepisów dotyczących ochrony środowiska, planowa-

nia przestrzennego, warunków technicznych dla bu-

dynków i budowli dotykających problematyki uciążli-

wości zapachowej będących we właściwości zarówno

ministra środowiska, jak i ministra gospodarki, mini-

czy ministra rolnictwa i rozwoju wsi pod kątem moż-

liwości zwiększenia ich efektywności.

W dalszej kolej-

ności na podstawie wyników przeglądu resort środo-

wiska, we współpracy z pozostałymi resortami odpo-

wiedzialnymi za poszczególne obszary, zaproponuje

odpowiednie propozycje zmian w prawie.

Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że w obec-

nym stanie prawnym najbardziej skutecznym dzia-

łaniem ograniczającym powstawanie np. nowych ferm

hodowli zwierząt zaliczanych do przedsięwzięć mo-

gących znacząco oddziaływać na środowisko (na któ-

rych uciążliwość rejestrowanych jest najwięcej skarg)

jest wprowadzenie przez rady gmin do miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego ograni-

czeń w zakresie ich lokalizacji w sąsiedztwie terenów

istniejącej lub planowanej zabudowy mieszkaniowej.

Ponadto nieuzasadnione jest wprowadzanie przez

niektóre samorządy do miejscowych planów zagospo-

darowania przestrzennego zmian dotychczasowej

funkcji terenów sąsiadujących z istniejącymi lub pla-

nowanymi obiektami do chowu lub hodowli zwierząt,

z rolniczo-hodowlanej na mieszkalną.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Beata Jaczewska

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

464

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie działania UOKiK

(14390)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do odpo-

wiedzi na interpelację z dnia 18 lutego 2013 r. (sygn.

akt SPS-023-14390/13) pana posła Jerzego Szmita

przesłaną przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów

4810-1330-(1)/13) w sprawie działania UOKiK wobec

dróg krajowych i autostrad, zgodnie z deklaracją zło-

żoną w piśmie z dnia 17 kwietnia 2013 r. (sygn. akt

TA5EBK-0701-45329/13) przesyłam odpowiedź mi-

nistra spraw wewnętrznych pana Bartłomieja Sien-

kiewicza.

Załącznik:

Szanowny Panie Ministrze!

W nawiązaniu do pis-

ma z dnia 6 marca br. (TA5EBK-0701-28020/13) do-

tyczącego interpelacji posła Jerzego Szmita (SPS

023-14390/13) uprzejmie informuję, że Agencja Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego rozpoczęła rozpoznawa-

nie procederu zmowy cenowej przy budowie dróg

krajowych 31 października 2008 r.

W dniu 22 wrześ-

nia 2009 r.

ABW zawiadomiła prokuratora general-

nego o uzyskaniu materiału dowodowego wskazują-

cego na uzasadnione podejrzenie popełnienia prze-

stępstwa odnośnie do przetargów na zaprojektowanie

– Białystok i Piotrków Trybunalski – Rawa Mazowie-

cka.

Kolejne zawiadomienie do prokuratora general-

nego agencja złożyła 6 stycznia 2010 r. i dotyczyło ono

uzyskania materiału dowodowego wskazującego na

uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa

odnośnie do przetargów na budowę obwodnicy Wroc-

ławia (odcinek Pelców).

W dniu 23 lutego 2010 r.

ABW

zawiadomiła prokuratora generalnego o uzyskaniu

materiału dowodowego wskazującego na uzasadnio-

ne podejrzenie popełnienia przestępstwa odnośnie do

przetargów na budowę: autostrady A4 na odcinku

Radymno – Korczowa, drogi ekspresowej nr 7 na od-

cinku Kalsk – Miłomłyn i drogi ekspresowej nr 7 na

terenie Krakowa.

ABW ma obowiązek niezwłocznego zawiadomie-

nia prokuratora zgodnie z art. 304 ust. 2 K.p.k. o po-

pełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, o którym

dowiedziała się w związku ze swoją działalnością

oraz przekazania prokuratorowi generalnemu na

cji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wy-

wiadu wszystkich materiałów zgromadzonych pod-

czas stosowania kontroli operacyjnej w przypadku

uzyskania w jej toku dowodów pozwalających na wszczę-

cie postępowania karnego lub mających znaczenie

Wyjaśniam również, że w świetle art. 311 w związ-

ku z art. 312 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego

gospodarzem postępowania przygotowawczego jest

prokurator, który może powierzyć Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego przeprowadzenie śledztwa

poszczególnych czynności śledztwa.

Przekazanie

przez ABW informacji wynikających z postępowania

prowadzonego przez nią pod nadzorem prokuratury

może odbyć się wyłącznie po uzyskaniu zgody proku-

ratura nadzorującego postępowanie.

Łączę wyrazy

szacunku, minister spraw wewnętrznych, Bartłomiej

Sienkiewicz.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

ministra gospodarki

na interpelację posłów Artura Dębskiego

dotyczącą nagród pieniężnych przyznanych

pracownikom ministerstwa w latach 2008–2011

(14406)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

pienia z dnia 18 lutego 2013 r., znak: SPS-023-

14406/13, przekazującego interpelację posłów na Sejm

RP pana Artura Dębskiego oraz pana Tomasza Ma-

kowskiego w sprawie uszczegółowienia odpowiedzi na

interpelację w sprawie nagród pieniężnych przezna-

czonych dla pracowników Ministerstwa Gospodarki

w latach 2008–2011, uprzejmie przekazuję następują-

ce informacje.

W Ministerstwie Gospodarki z utworzonego 3-pro-

centowego funduszu nagród oraz z oszczędności wy-

płacono w poszczególnych latach nagrody w kwocie:

— w 2008 r. w wysokości 6 282 437,00 zł,

— w 2009 r. w wysokości 5 022 075,98 zł,

— w 2010 r. w wysokości 7 234 712,50 zł,

— w 2011 r. w wysokości 6 233 251,50 zł.

Minister

Janusz Piechociński

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

465

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

poseł Małgorzaty Niemczyk

mo z dnia 24 kwietnia br., znak: SPS-023-14478p/13,

przy którym przekazano prośbę o przedstawienie do-

datkowych wyjaśnień w kwestii interpelacji pani po-

seł Małgorzaty Niemczyk w sprawie rozbudowy sieci

dróg w woj. łódzkim, uprzejmie przekazuję następu-

jące wyjaśnienia.

W kwestii uzupełnienia udzielonej pani poseł w dniu

15 marca br. odpowiedzi (sygn.

TA5DK-0701-31647/13)

pragnę jeszcze raz zaznaczyć, iż w chwili obecnej resort

transportu skupia swoje działania na opracowywaniu

planów na nową perspektywę finansową na lata 2014–

2020, a realizacja poszczególnych projektów inwesty-

cyjnych, w tym również obwodnicy miasta Wieluń,

w tych ramach czasowych uzależniona jest od ilości

środków finansowych pochodzących z budżetu UE,

przeznaczonych na infrastrukturę drogową, dostęp-

nych dla Polski.

Przy tworzeniu nowego programu resort trans-

portu w dalszym ciągu ma na względzie realizacje

inwestycji budowy obwodnic miejscowości na terenie

całego kraju i nie pomija ich w swoich pracach.

Nawiązując do kwestii załączników, informuję, iż

stanowią one integralną część dokumentu „Program

budowy dróg krajowych na lata 2011–2015”, którego

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej pod adresem www.transport.gov.pl.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

Odpowiedź

w sprawie ustawy o korytarzach przesyłowych

(14479)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Małgorzaty Niemczyk przesła-

ną przy piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r., znak: SPS-

023-14479p/13, w sprawie ustawy o korytarzach prze-

syłowych, pragnę przekazać następujące stanowisko.

W przedmiotowej interpelacji zostały postawione

następujące pytania:

Czy algorytmy pozwalające na oszacowanie wy-

sokości odszkodowania będą obowiązywać dla grun-

tów zarówno tych częściowo nadających się do zago-

spodarowania i tych nienadających się do zagospoda-

rowania po zainstalowaniu urządzeń wchodzących

w skład infrastruktury przesyłowej?

Czy Ministerstwo Gospodarki uważa, że czas ist-

nienia urządzeń przesyłowych na działce jest istotny

Odpowiadając na pierwsze z postawionych pytań,

chciałbym poinformować, że zawarta w przygotowa-

nym przez ministra gospodarki rządowym projekcie

ustawy o korytarzach przesyłowych, który będzie

podlegał procedurze przyjęcia przez Radę Ministrów,

koncepcja algorytmu pozwalającego na oszacowanie

wysokości odszkodowania będzie odnosiła się do wszyst-

kich kategorii gruntów – zarówno tych częściowo

nadających się do zagospodarowania, jak i tych nie-

nadających się do zagospodarowania po wybudowa-

niu urządzenia przesyłowego.

Chciałbym tutaj pod-

kreślić, że definicja korytarza przesyłowego zawarta

w tym projekcie oznacza teren, na którym została

ustanowiona służebność przesyłu w celu posadowie-

nia urządzeń przesyłowych i eksploatacji tych urzą-

dzeń.

A zatem zgodnie z modelem algorytmu przewi-

dzianym w projekcie tej ustawy odszkodowanie musi

zostać wypłacone nie tylko za nieruchomości, na któ-

rych bezpośrednio znajduje się elementy urządzeń

energetycznych, jak słupy stacje itp., ale także za ob-

szar gwarantujący prawidłową eksploatację tych

urządzeń oraz zapewniający bezpieczeństwo życia i

zdrowia mieszkańców zamieszkujących na nierucho-

mościach znajdujących się blisko takich urządzeń

przesyłowych.

Odnosząc się natomiast do drugiego pytania,

pragnę poinformować, że projektowana regulacja nie

wyłącza wynagrodzenia z tytułu bezumownego ko-

rzystania.

Zgodnie z projektem tej ustawy właścicie-

lowi nieruchomości, na której już w chwili obecnej

znajdują się urządzenia przesyłowe, do kwoty odszko-

dowania wyliczonej na podstawie algorytmu należy

doliczyć jeszcze 5% tej kwoty jako rekompensatę za

bezumowne korzystanie z jego nieruchomości.

Wyli-

czenie to uwzględnia podstawowe założenie o niedo-

puszczalności przekroczenia wartości kwoty bazowej

przez odszkodowanie ustalane w drodze decyzji or-

ganu.

W projekcie został wprowadzony limit, zgodnie

z którym łączna wysokość odszkodowania ustalone-

go w decyzji nie może przekroczyć wysokości kwoty

bazowej.

Jest to podyktowane fundamentalnym za-

łożeniem, iż wysokość ekonomiczna rozliczanych od-

szkodowań nie może przekroczyć wartości nierucho-

mości, na której ustanawiany ma być korytarz prze-

syłowy.

W takim przypadku bowiem przedsiębiorca

przesyłowy dokonałby wywłaszczenia przedmiotowej

nieruchomości.

Należy tutaj podkreślić, że podmiot,

który otrzymuje odszkodowanie, nadal pozostaje

466

właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nierucho-

mości, może nią rozporządzać, a w wielu przypad-

kach, po upływie okresu eksploatacji urządzeń prze-

syłowych, nie można wykluczyć, iż w przyszłości, po

usunięciu urządzeń (np. za kilkadziesiąt lat), odzyska

możliwość korzystania z części nieruchomości obcią-

żanej służebnością w związku z korytarzem przesy-

łowym.

Pragnę również podkreślić, iż obecnie zgodnie

z praktyką wyceny nieruchomości wzrost odszkodo-

wania w wyniku uwzględnienia dodatkowo kompo-

nentu bezumownego korzystania nie może być zna-

czący, mając na uwadze, iż ustanawiana służebność

przesyłu jest bezterminowa, a zatem gdyby np. zo-

stała hipotetycznie ustanowiona 10 lat temu, łączna

procentowa wysokość odszkodowania w stosunku do

wartości nieruchomości byłaby dokładnie taka sama.

Dlatego wzrost wartości odszkodowania w stosunku

do stawki podstawowej z algorytmu ma mieć raczej

charakter zryczałtowanej rekompensaty za bez-

umowny (nieuregulowany) charakter dotychczaso-

wego korzystania.

Mając na uwadze, iż ograniczone

prawo rzeczowe (użytkowanie wieczyste) trwa 100 lat,

zaś przedawnienie roszczeń odszkodowawczych na-

stępuje po 10 latach, zdecydowano się ustalić w pro-

jekcie ustawy wzrost wartości odszkodowania bazo-

wo na 10% stawki wyliczonej przy pomocy podstawo-

wego algorytmu oraz dodatkowo zmniejszyć go o po-

łowę, aby uwzględnić bezterminowy charakter słu-

żebności przesyłu.

Tym samym projektowany algorytm z komponen-

tem bezumownego korzystania uwzględnia wzrost

odszkodowania o 5% w stosunku do wartości ustalo-

nej zgodnie z podstawowym algorytmem i, moim zda-

niem, w wystarczający sposób uwzględnia interes

właściciela nieruchomości.

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia

zostaną przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na za-

gadnienia podniesione w interpelacji pani poseł Mał-

gorzaty Niemczyk.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

- z upoważnienia ministra -

obowiązkowego ubezpieczenia w Polsce (14485)

dotyczącego ponownej interpelacji posła na Sejm RP

sce, uprzejmie informuję, że przepisy prawa obowią-

zujące w Słowacji nie obligują osób przebywających

w górach do obowiązkowego ubezpieczenia się od nie-

szczęśliwych wypadków i akcji ratowniczych.

Istnie-

ją natomiast przepisy prawa zobowiązujące osoby

ratowane do ponoszenia kosztów akcji ratowniczych

w górach (z wyłączeniem stoków narciarskich).

Za-

tem aby uniknąć pokrywania kosztów akcji ratowni-

czych, osoby wypoczywające w górach słowackich

powszechnie podejmują decyzję o ubezpieczeniu się

na taką ewentualność.

Warto przy tym wskazać na możliwość kwestio-

nowania przez towarzystwa ubezpieczeniowe zasad-

ności wypłacania odszkodowania na pokrycie kosz-

tów akcji ratowniczych w przypadku np. wyjścia lub

wyjechania poza szlak górski bądź narciarską trasę

zjazdową, jeśli sytuacja taka miała miejsce w okresie

zakazu przebywania na tym terenie.

Należy również

wspomnieć o przypadkach kwestionowania zasadno-

ści użycia śmigłowca przez Horską Służbę – jednost-

kę państwową zajmującą się ratownictwem górskim

na Słowacji.

Horska Służba oferuje więc wykupienie tzw. karty

darczyńcy Horskiej Służby.

W przypadku odmowy

przez ubezpieczyciela pokrycia kosztów akcji ratowni-

czej posiadanie ww. karty uprawnia do bezpłatnej ak-

cji ratunkowej z użyciem śmigłowca, nawet wówczas,

gdy wypadek wydarzył się poza szlakami turystycz-

nymi.

Posiadanie ww. karty nie zwalnia natomiast

z obowiązku pokrycia innych kosztów związanych

z akcją ratowniczą (np. kosztów poszukiwania reali-

zowanego przez ratowników, użycia innego niż śmi-

głowiec specjalistycznego sprzętu ratowniczego itp.).

Porównując zatem system ubezpieczenia od kosz-

tów akcji ratowniczych w górach w Słowacji i w Pol-

sce, należy zauważyć, że podstawowa różnica w obu

systemach polega na ponoszeniu kosztów za udzielo-

ną pomoc przez osoby ratowane.

Natomiast odnosząc się do kwestii podstaw praw-

nych obciążania osób ratowanych kosztami akcji ra-

towniczych w Czechach, Niemczech, Szwajcarii, Au-

strii, Francji i we Włoszech, uprzejmie informuję, że

w większości ww. krajów ratownictwem górskim zaj-

mują się organizacje społeczne, które są uczestnika-

mi życia gospodarczego i mogą pozyskiwać środki od

sponsorów, prowadzić działalność gospodarczą, prze-

kazując dochody na działalność statutową, oraz za

swoje usługi mogą wystawiać rachunki.

Zagadnieniem problematycznym może być jednak

wyegzekwowanie przez organizację społeczną zapła-

ty od osoby ratowanej w przypadku odmowy jej uisz-

czenia.

Również z obawy przed tym problemem pod-

mioty uprawnione do wykonywania ratownictwa

górskiego w Polsce (Górskie Ochotnicze Pogotowie

tunkowe) nie podejmują prób egzekwowania kosztów

akcji ratowniczych.

467

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma pra-

wo do ochrony zdrowia i niezależnie od sytuacji ma-

terialnej obywatela władze publiczne powinny za-

pewniać równy dostęp do świadczeń opieki zdrowot-

nej ze środków publicznych.

Usankcjonowanie szcze-

gólnych opłat za pomoc udzielaną przez ratowników

górskich mogłoby również rodzić uzasadnione wąt-

pliwości w kontekście braku pobierania takich opłat

od innych osób poszkodowanych czy ratowanych na

pozostałym obszarze kraju przez podmioty ustawowo

powołane do niesienia pomocy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

- z upoważnienia ministra -

(14486)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

2 kwietnia 2013 r., skierowaną do ministra kultury

i dziedzictwa narodowego przy piśmie Marszałka Sej-

mu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r.

(SPS-023-14486p/13), w sprawie zabytków i procede-

ru ich niszczenia, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

pującego stanowiska.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wszyst-

kie zabytki, w tym w szczególności zabytki wpisane

do rejestru zabytków, podlegają ochronie prawnej,

„zapisu o ochronie prawnej zabytków wpisanych do

rejestru zabytków”.

Zabytki nieruchome ujęte w ewidencji zabytków

są objęte jedną z form ochrony zabytków.

Formą tą

są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospo-

darowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu

runkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację

Objęcie zabytku tą formą ochrony oznacza koniecz-

ność uzgadniania z wojewódzkim konserwatorem

zabytków zakresu ochrony tego zabytku ustalanej

w projekcie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego albo w decyzjach, na podstawie któ-

rych lokalizowane są różnego rodzaju inwestycje.

Za-

bytków ujętych w gminnej ewidencji zabytków doty-

poz. 1623, z późn. zm.), zgodnie z którym dla tego

rodzaju budynków pozwolenie na budowę lub pozwo-

lenie na rozbiórkę wydaje się w uzgodnieniu z woje-

wódzkim konserwatorem zabytków.

Na podstawie

wskazanych wyżej przepisów wojewódzki konserwa-

tor zabytków może przeciwstawić się planowanym

przekształceniom zabytku, które jego zdaniem spo-

wodują obniżenie wartości zabytkowej obiektu albo

jego rozbiórce.

Taki zakres prawnej ochrony zabyt-

ków nieruchomych ujętych w ewidencji zabytków jest

jak najbardziej wystarczający.

Z wyrazami poważania

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

prowadzenia punktów aptecznych,

w szczególności dotyczących kwalifikacji osoby

będącej kierownikiem takiego punktu (14606)

terpelację pana posła Sławomira Piechoty z dnia 14

maja 2013 r. przysłaną przy piśmie, znak: SPS-023-

14606p/13, w sprawie prac nad zmianą ustawy Prawo

farmaceutyczne w zakresie prowadzenia punktów

osoby pełniącej funkcję kierownika punktu aptecz-

nego, proszę o przyjęcie poniższego stanowiska.

Ministerstwo Zdrowia nie prowadzi obecnie prac

zm.) w zakresie warunków wymaganych do prowa-

dzenia punktów aptecznych, w szczególności doty-

czących podwyższenia kwalifikacji osoby pełniącej

funkcję kierownika punktu aptecznego.

Odnośnie do sprzedaży w punktach aptecznych

Ministerstwo Zdrowia prowadzi wstępne prace nad

kryteriami klasyfikacji oraz aktualizacją wykazu

punktach aptecznych, w ramach nowelizacji rozpo-

rządzenia ministra zdrowia z dnia 22 października

468

2010 r. w sprawie wykazu produktów leczniczych,

(Dz. U. z 2012 r.

Nr 204, poz. 1353), oraz rozporządze-

wie kryteriów klasyfikacji produktów leczniczych,

(Dz. U. z 2009 r.

Nr 24, poz. 151).

Wyżej wymienione

akty wykonawcze regulują wykaz i kryteria klasyfi-

kacji produktów leczniczych dopuszczonych do obro-

tu w placówkach obrotu pozaaptecznego oraz punk-

tach aptecznych.

Prowadzone przez Ministerstwo

Zdrowia prace legislacyjne nie przewidują wprowa-

dzenia obowiązku zatrudniania w punktach aptecz-

nych magistrów farmacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

na interpelację posła Henryka Kmiecika

w Ministerstwie Kultury u Dziedzictwa

(14858)

terpelację pana posła Henryka Kmiecika (znak: SPS-

023-14858/13) składam na ręce Pani Marszałek na-

stępujące informacje.

Ad 1.

Fundusz nagród dla wszystkich pracowni-

ków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowe-

go w 2011 r. wyniósł łącznie ok. 680 tys. zł brutto.

W 2012 r. kwota ta pozostała na zbliżonym poziomie.

Minister kultury i dziedzictwa narodowego nie

przyznaje środków finansowych z bezpośrednim

przeznaczeniem na nagrody i premie dla osób zatrud-

nionych w jednostkach podległych.

Zgodnie z proce-

dziernika 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu

z późn. zm.) organizator przekazuje instytucji kultu-

ry środki finansowe w formie dotacji podmiotowej na

alizowanych zadań statutowych.

Do wysokości tych

środków dostosowany jest plan jednostki ustalony

nostka ma obowiązek pokazania w planie jedynie

wynagrodzeń i składek od nich naliczonych, bez roz-

bicia m.in. na środki przeznaczone na premie i nagro-

dy (art. 31).

Środkami pozyskanymi od organizatora

instytucja kultury gospodaruje samodzielnie, kierując

się zasadami efektywności ich wykorzystania.

Należy jednak zaznaczyć, że w tych czynnościach

jest on zobowiązany do przestrzegania odpowiednich

przepisów prawa zawartych m.in. w ustawach z 26

listopada 2010 r. oraz z 22 grudnia 2011 r. o tym sa-

mym tytule: o zmianie niektórych ustaw związanych

z realizacją budżetu, które blokują m.in. państwo-

wym instytucjom kultury i państwowym instytucjom

filmowym wydatki na wynagrodzenia (osobowe i bez-

osobowe) do poziomu z 2010 r.

Ad 2.

W MKiDN zasady przyznawania nagród

i premii regulują następujące przepisy:

— zarządzenie nr 13 dyrektora generalnego Mi -

nisterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia

nia nagród pracownikom korpusu służby cywilnej,

pracownikom niemnożnikowym niebędącym człon-

kami korpusu służby cywilnej i niebędącym pracow-

nikami politycznymi Ministerstwa Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego za szczególne osiągnięcia w pra-

cy zawodowej,

miowego i warunków przyznawania premii pracow-

nikom zatrudnionym na stanowiskach objętych nie-

mnożnikowym systemem wynagradzania.

Ad 3–5.

Pracownicy w poszczególnych komórkach

organizacyjnych zostają poddani ocenom okresowym

lub cząstkowym w ciągu roku, a decyzję o przyznaniu

nagrody lub premii podejmuje dyrektor departamen-

tu.

W stosunku do dyrektorów i ich zastępców decy-

zję o wyróżnieniu finansowym podejmuje dyrektor

generalny w porozumieniu z ministrem właściwym,

sekretarzem i podsekretarzem stanu bezpośrednio

nadzorującym zadania biura lub departamentu.

Nagrody uznaniowe zgodnie z art. 93 ustawy

znaje się za szczególne osiągnięcia w pracy zawodo-

wej w zakresie: ocen realizacji zadań, podejmowania

decyzji, skuteczności analiz problemowych, twórcze-

go i indywidualnego wkładu w realizację powierzo-

nych zadań, skutecznego rozwiązywania problemów,

dążenia do podnoszenia standardów wykonywania

obowiązków służbowych itp.

Ad 6.

Informacje dotyczące wynagrodzeń w służ-

bie cywilnej są informacjami publicznymi i na wnio-

z późn. zm.) są przez MKiDN udostępniane.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

469

Odpowiedź

ministra gospodarki

na interpelację posła Henryka Kmiecika

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

pienia z dnia 28 lutego 2013 r., znak: SPS-023-

14862/13, przekazującego interpelację posła na Sejm

RP pana Henryka Kmiecika w sprawie wysokości

równo w Ministerstwie Gospodarki, jak i w podle-

głych jednostkach, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

Przepisy prawa przewidują obligatoryjne utworze-

nie dla pracowników funduszu nagród w wysokości

3% planowanych wynagrodzeń osobowych z przezna-

czeniem na nagrody za szczególne osiągnięcia w pra-

cy zawodowej.

W stosunku do członków korpusu

służby cywilnej stanowi o tym art. 93 ust. 1 ustawy

Nr 227, poz. 1505, z późn. zm.), zaś w stosunku do

pracowników niebędących członkami korpusu służby

cywilnej – § 10 rozporządzenia Rady Ministrów

nia pracowników niebędących członkami korpusu

Nr 27, poz. 134, z późn. zm.).

Dodatkowo na podstawie § 9 ww. rozporządzenia

pracodawca zobligowany jest do utworzenia fundu-

szu premiowego w ramach posiadanych środków na

wynagrodzenia.

Warunki przyznawania premii z funduszu pre-

miowego szczegółowo określa pracodawca w akcie

wewnętrznym, tj. regulaminie dotyczącym premio-

wania pracowników niebędących członkami korpusu

służby cywilnej.

W Ministerstwie Gospodarki jest to

zarządzenie nr 19 dyrektora generalnego Minister-

wie utworzenia funduszu premiowego oraz ustalenia

regulaminu premiowania pracowników zatrudnio-

nych na stanowiskach pomocniczych, robotniczych

i obsługi.

Wysokość premii indywidualnej dla pra-

cowników Ministerstwa Gospodarki objętych regu-

laminem wynosi do 50% wynagrodzenia zasadnicze-

go określonego w umowie o pracę.

Pracownikom urzędu z utworzonego 3-procento-

wego funduszu nagród oraz z oszczędności wypłaco-

no nagrody w kwocie 6 233 251,50 zł w roku 2011

i 8 568 040,62 zł w roku 2012.

Natomiast pracowni-

kom niebędącym członkami korpusu służby cywilnej

wypłacono premie w kwocie 995 185,39 zł w roku

2011 i 957 816,27 zł w roku 2012.

Wprowadzone zasady oraz kryteria przyznawania

nagród w Ministerstwie Gospodarki wewnętrznie

regulują i określają kompetencje w zakresie ich przy-

znawania.

Premie i nagrody mają charakter uzna-

niowy, motywacyjny.

Podstawowym kryterium przy-

znania nagrody okresowej jest rzetelna, terminowa

i efektywna praca zawodowa.

Wysokość nagrody

okresowej jest zróżnicowana, ustalana indywidual-

nie dla każdego pracownika i uzależniona od samo-

dzielności i zaangażowania pracownika, od wzorowe-

go wykonywania obowiązków, przejawiania inicjaty-

wy w pracy, a tym samym podnoszenia jej wydajności

nego wykonywania zadań urzędu.

Nagrody nie sta-

nowią obligatoryjnego składnika wynagrodzenia

członka korpusu służby cywilnej.

Co do zasady, nie

wszyscy pracownicy otrzymują nagrody okresowe.

Przyznanie nagrody wszystkim pracownikom obni-

żałoby jej wartość motywacyjną.

poz. 254) kierownikom jednostek podległych można

przyznać nagrodę roczną, która stanowi ważny ele-

ment wynagradzania oraz motywowania kadry kie-

rowniczej i jest przyznawana w związku z osiągnię-

tymi wynikami finansowymi lub stopniem realizacji

innych zadań.

Na podstawie art. 10 ust. 8 ww. ustawy minister

gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 3 lipca 2001 r.

miotami prawnymi oraz wzoru wniosku o przyznanie

nagrody rocznej (Dz. U. Nr 73, poz. 771, z późn. zm.).

Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia nagrodę roczną

można przyznać, jeżeli podmiot:

1) uzyskał korzystne wyniki finansowe, w szcze-

gólności przez wzrost zysku netto, zmniejszenie stra-

ty netto, zwiększenie rentowności obrotu netto, ob-

niżenie poziomu kosztów działalności lub poprawę

płynności finansowej;

2) wzmocnił lub utrzymał pozycję rynkową lub

branżową;

3) efektywnie wdrażał programy restrukturyzacji

lub plany rozwoju;

4) efektywnie realizował zadania i cele statutowe;

5) uzyskał zatwierdzenie sprawozdania finanso-

wego;

6) terminowo regulował zobowiązania o charak-

terze publicznoprawnym.

Powyższe postanowienia stosuje się z uwzględnie-

niem formy prawnej podmiotu oraz jego zadań i celów

statutowych.

W 2011 r. minister gospodarki przyznał kierowni-

kom jednostek podległych nagrody roczne za 2010 r.

w łącznej wysokości 178 958 zł, natomiast w 2012 r. na-

grody roczne za 2011 r. w łącznej wysokości 169 815 zł.

Minister

Janusz Piechociński

470

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

na interpelację posła Henryka Kmiecika

w Ministerstwie Sportu i Turystyki,

terpelację posła na Sejm RP pana Henryka Kmieci-

ka, przekazaną pismem o sygn.

SPS-023-14873/13,

w sprawie wysokości nagród i premii wypłacanych

mie informuję.

Dane dotyczące Ministerstwa Sportu i Turystyki

W 2011 r. w MSiT wypłacono w ramach części 25:

Kultura fizyczna oraz części 40: Turystyka nagrody

na łączną kwotę 1 760 tys. zł netto.

na łączną kwotę 1 265 tys. zł netto.

Podstawę formalnoprawną tworzenia funduszu

nagród w służbie cywilnej stanowi ustawa z dnia 21

Natomiast podstawę formalnoprawną tworzenia

funduszu nagród pracowników niebędących człon-

kami korpusu służby cywilnej stanowi rozporządze-

Przepisy regulujące wysokość i zasady przyzna-

wania nagród i premii w Ministerstwie Sportu i Tu-

rystyki określone są w dokumentach wewnętrznych:

— nagrody przyznawane są zgodnie z zarządze -

niem nr 7 dyrektora generalnego Ministerstwa Spor-

utworzenia funduszu nagród w Ministerstwie Spor-

tu i Turystyki;

— premie są przyznawane na podstawie zarządze -

nia nr 12 dyrektora generalnego Ministerstwa Spor-

przyznawania premii pracownikom zatrudnionym na

stanowiskach pomocniczych, robotniczych i obsługi

w Ministerstwie Sportu i Turystyki oraz ryczałtów

za pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych.

zm.) i rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 lu-

tego 2010 r. w sprawie zasad wynagradzania pracow-

ników niebędących członkami korpusu służby cywil-

nej zatrudnionych w urzędach administracji rządo-

poz. 134, z późn. zm.) ministerstwo co roku w ramach

posiadanych środków na wynagrodzenia osobowe

tworzy obowiązkowy 3-procentowy fundusz nagród.

Pozostaje on w dyspozycji dyrektora generalnego.

W przypadku oszczędności wynikających z:

— korzystania przez pracowników z zasiłków cho -

robowych, macierzyńskich, opiekuńczych i rehabili-

tacyjnych (ww. zasiłki dokonywane są ze środków

ZUS),

— korzystania przez pracowników w trakcie roku

z urlopów wychowawczych i bezpłatnych,

— wykorzystania środków przewidzianych na na -

grody jubileuszowe i odprawy emerytalne na dany

rok budżetowy poniżej zakładanego planu,

— okresowego nieobsadzenia wakatów wskutek

ruchu kadrowego,

— zasilenia funduszu nagród niewykorzystanymi

środkami finansowymi przeznaczonymi na wypłatę

dodatkowego wynagrodzenia rocznego z funduszu

nagród, w ramach posiadanych środków na wyna-

grodzenia

na poziom oszczędności ma wpływ wysokość środ-

ków na wynagrodzenia, poziom zatrudnienia, fluk-

tuacja kadr, dynamika procesów kadrowych, struk-

tura zatrudnienia i wynagrodzeń oraz uwarunkowa-

nia rynku.

Wysokość funduszu wynagrodzeń nie uległa zmia-

nie od 2009 r. z powodu zamrożenia wynagrodzeń

w państwowej sferze budżetowej (w tym w służbie

cywilnej).

Zgodnie z powołanym przepisem zawartym w art. 93

służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy za-

wodowej dyrektorzy i zastępcy dyrektorów komórek

organizacyjnych wnioskują o przyznanie nagród dla

swoich pracowników.

Nagroda uznaniowa przyznawa-

na w ministerstwie jest narzędziem o dużym poten-

cjale motywującym pracowników do zwiększania za-

angażowania w realizację obowiązków służbowych,

podnoszenia standardów realizacji zadań na zajmowa-

nym stanowisku pracy, przejawiania inicjatywy, do-

skonalenia kwalifikacji i umiejętności zawodowych

przy jednocześnie jasno określonych zasadach jej przy-

znawania.

Nagrody nie mają charakteru powszechne-

go, tzn. nie przysługują każdemu pracownikowi, któ-

ry spełnia ustalone standardy wykonania obowiązków

na zajmowanym stanowisku pracy.

Nagrody mają charakter uznaniowy i przy ich

m.in. złożoności realizowanych zadań, wykazywania

inicjatywy, zaangażowania w wykonywaną pracę

oraz wykonywania dodatkowych zadań wykraczają-

cych poza zakres czynności pracownika.

Nagrody nie przyznaje się pracownikowi, który

został ukarany upomnieniem bądź naganą, przepra-

cował w ministerstwie mniej niż 3 miesiące, a także

opieki nad chorym członkiem rodziny, urlopu macie-

rzyńskiego, urlopu bezpłatnego (w całości lub części).

Natomiast premia przyznawana jest pracowni-

kom zatrudnionym na stanowiskach pomocniczych,

robotniczych i obsługi w ustalonej wysokości po speł-

nieniu przez pracownika określonych warunków.

Może być przyznana i wypłacona w wysokości do 200%

471

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

Ma cha-

rakter roszczeniowy i pracownik może dochodzić na

drodze sądowej wypłaty należnej premii.

W aktual-

nym stanie prawnym nie ma możliwości przyznawa-

nia premii członkom korpusu służby cywilnej.

Dane dotyczące jednostek podległych ministrowi

sportu i turystyki:

Polska Organizacja Turystyczna (POT)

W 2011 r. w POT wypłacono premie i nagrody

w wysokości 226 900 zł.

w wysokości 246 648 zł.

Nagrody i premie w POT wypłacane są zgodnie

z obowiązującym regulaminem wynagradzania pra-

cowników POT.

Centralny Ośrodek Sportu (COS)

COS nie prowadzi odrębnej ewidencji wypłaco-

nych premii i nagród.

Wypłacana premia jest skład-

nikiem wynagrodzenia pracownika, a jej wysokość

jest uzależniona przede wszystkim od sytuacji finan-

sowej Centralnego Ośrodka Sportu i jest ustalana po

dokonaniu comiesięcznej analizy ekonomicznej (nie

ma wydzielonego funduszu na premie i nagrody).

Wszystkie wypłacone premie i nagrody mieszczą się

w rocznym limicie wynagrodzeń ujętym w planie fi-

nansowym.

Przepisami uprawniającymi do przyznania pra-

cownikom premii i ewentualnych nagród są przepisy

Kodeksu pracy, Regulaminu wynagradzania oraz

z 2013 r. poz. 254).

Szczegółowe zasady ich przyzna-

wania zostały określone w ww. przepisach oraz regu-

lacjach wewnętrznych.

O wysokości przyznanej pre-

mii decyduje dyrektor, uwzględniając obowiązujący

limit przeznaczony na wypłatę wynagrodzeń.

Instytut Sportu (IS)

Instytut Sportu nie występował ani też nie otrzy-

mywał żadnych środków z MSiT z przeznaczeniem

na nagrody i premie dla pracowników.

Jedynie w 2011 r.

dyrektor Instytutu Sportu otrzymał od ministra

zawodnictwie międzynarodowym.

Biuro Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie

Środki wypłacone pracownikom Biura Komisji do

niosły w 2011 r. i 2012 r. po 65 040 zł.

Zasady przyznawania premii pracownikom Biura

obowiązujący regulamin wynagradzania z dnia 28

czerwca 2011 r.

Kierownik jednostki, a więc dyrektor Biura Ko-

misji do Zwalczania Dopingu w Sporcie, decyduje o przy-

znaniu premii na podstawie regulaminu wynagra-

dzania z dnia 28 czerwca 2011 r.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

w sprawie planowanej likwidacji posterunków

ma z dnia 28 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-023-14893/13)

dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP pana Ma-

cieja Małeckiego w sprawie planowanej likwidacji

nie w pow. płockim stosownie do informacji przeka-

zanych przez Komendę Główną Policji uprzejmie in-

formuję, że reorganizacja ww. posterunków Policji

została przeprowadzona w dniu 15 stycznia 2013 r.

Głównym celem przeprowadzenia zmian w struk-

turze Komendy Miejskiej Policji w Płocku jest zwięk-

szenie poziomu bezpieczeństwa mieszkańców po-

przez poprawę organizacji pracy i efektywności Poli-

cji.

Przeprowadzenie zmian w strukturze komendy

poprzez reorganizację posterunku Policji w Słubi-

cach, Staroźrebach i Słupnie stanowi optymalne roz-

wiązanie dla właściwego funkcjonowania płockiej

Policji.

W wyniku przeprowadzenia zmian w struk-

turach Policji możliwym jest:

— tworzenie silnych komisariatów i posterunków

Policji,

— zwiększenie szybkości interwencji i reakcji na

zdarzenia,

— wzmacnianie skuteczności dowodzenia działa -

niami policyjnymi,

— podniesienie skuteczności pracy wykrywczej,

— zwiększenie liczby i dostępności patroli,

— racjonalne korzystanie z zasobów osobowych,

lokalowych i materiałowych,

— spłaszczenie struktury organizacyjnej jedno -

stek Policji w celu zwiększenia liczby policjantów re-

alizujących zadania bezpośrednio na ulicy,

— poprawa skuteczności planowania, organizacji

i zarządzania działaniami policyjnymi,

— zwiększenie mobilności działania Policji,

— koncentracja sił i środków poprzez optymalne

wykorzystanie sprzętu i materiałów.

Obecnie w miejsce zreorganizowanych posterun-

ków obok funkcjonujących całą dobę komisariatów

Policji utworzono punkty przyjęć interesantów, gdzie

ustalono dni i stałe godziny dyżuru funkcjonariuszy.

Ponadto dzielnicowi pełnią służbę w tych samych re-

jonach w celu zachowania ciągłości komunikacji i utrzy-

mania współpracy z mieszkańcami.

Rozwiązanie to

wydaje się być korzystniejsze dla lokalnej społeczno-

ści z uwagi na: dostęp do policjantów, możliwość nie-

sienia pomocy przez funkcjonariuszy, szybkiej reak-

cji na zdarzenie, zapobiegania przestępczości w toku

służby patrolowej.

Wskazać należy, że godziny przy-

472

jęć interesantów są dostosowywane do potrzeb oby-

wateli.

Po przeprowadzeniu zmian organizacyjnych

w strukturach KMP w Płocku teren gminy Słupno

i gminy Słubice jest obsługiwany przez Komisariat

Policji w Gąbinie, a teren gminy Staroźreby przez

Posterunek Policji w Bielsku.

W wyniku reorganizacji nastąpiło wzmocnienie

Komisariatu Policji w Płocku poprzez włączenie eta-

tów z Posterunku Policji w Słupnie, wzmocnienie

Komisariatu Policji w Gąbinie etatami z Posterunku

Policji w Słubicach oraz wzmocnienie Posterunku

Policji w Bielsku etatami z Posterunku Policji w Sta-

roźrebach.

Należy wskazać, że w 2011 r. zarówno na terenie

powiatu płockiego, jak i całego garnizonu mazowie-

ckiego została przeprowadzona szczegółowa analiza

i ocena pracy posterunków Policji (PP), rewirów

dzielnicowych (Rdz) i punktów przyjęć interesantów.

W tym celu powołano zespół, zadaniem którego było

dokonanie oceny efektywności funkcjonowania jed-

nostek organizacyjnych Policji.

Przedmiotowa anali-

za została przeprowadzana w oparciu o dokumenta-

cję za rok 2009 i 2010 z zakresu służby prewencyjnej,

pionu kryminalnego oraz służby wspomagającej.

Do-

konując przedmiotowej analizy, wzięto pod uwagę

następujące kryteria:

— liczba przeprowadzonych czynności wyjaśnia -

jących w sprawach o wykroczenia,

— dane z karty pracy i efektywności policjanta

realizującego zadania o charakterze patrolowo-inter-

wencyjnym oraz prewencyjnym (karta zbiorcza dla

każdego PP i RDz), tj. m.in. interwencje ogółem, za-

trzymanie sprawców na gorącym uczynku ogółem,

zatrzymanie osób poszukiwanych, liczba sporządzo-

nych meldunków do SMI, doprowadzenia ogółem,

liczba udzielonych asyst i pomocy dla organów egze-

kucyjnych, kontrole pojazdów itd.,

— stany ewidencyjne policjantów realizujących

zadania patrolowo-interwencyjne i dzielnicowych,

— zaludnienie poszczególnych gmin obsługiwa -

nych przez dany PP, Rdz,

— powierzchnię poszczególnych gmin, na których

działa dany PP, Rdz,

— koszty utrzymania jednostki Policji: media,

transport, łączność.

Procedura reorganizacji posterunków Policji w po-

wiecie płockim została poprzedzona przeprowadza-

niem analizy i oceny pracy posterunków Policji w po-

wyższym zakresie również za 2011 r.

Warto podkreślić, że zakres zmian organizacyj-

nych w KMP w Płocku został poprzedzony konsulta-

cjami społecznymi, którym towarzyszyło szereg dzia-

łań, m.in.:

— spotkanie z wójtem gminy Staroźreby przy

udziale mazowieckiego komendanta wojewódzkiego

Policji, komendanta miejskiego Policji w Płocku (16

listopada 2012 r.),

— debata społeczna z udziałem wojewody mazo -

wieckiego, starosty płockiego, prezydenta miasta Pło-

cka, mazowieckiego komendanta wojewódzkiego Po-

licji, komendanta miejskiego Policji w Płocku oraz

wójtów gmin w Słubicach, Staroźrebach i Słupnie;

w czasie spotkania przedstawione zostały argumen-

ty przemawiające za reorganizacją posterunków Po-

licji na terenie powiatu płockiego, dla których zrozu-

mienie wyraził wojewoda mazowiecki (14 grudnia

2012 r.),

— spotkanie w siedzibie KMP Płock, w którym

uczestniczyli przewodniczący Rady Gminy Staroźre-

by oraz wójt gminy Staroźreby (8 stycznia 2013 r.),

— sesje Rady Powiatu Płockiego, Rady Gminy

w Staroźrebach oraz Komisji Bezpieczeństwa i Po-

rządku Publicznego Rady Powiatu Płockiego z udzia-

łem komendanta miejskiego Policji w Płocku.

Należy zauważyć, że średnio łączny miesięczny

koszt utrzymania posterunków Policji w Słubicach,

Staroźrebach i Słupnie wynosi ok. 7386 zł (bez kosz-

tów remontów).

Oszczędności wypracowane w związ-

ku z racjonalnym korzystaniem z zasobów osobo-

wych, lokalowych i materiałowych będą mogły być

zacją zadań ukierunkowanych na wzrost poczucia

bezpieczeństwa mieszkańców.

Dwie nieruchomości,

w których dotychczas miały siedzibę posterunki Po-

licji w Staroźrebach i Słubicach, stanowią własność

Skarbu Państwa w trwałym zarządzie KWP z siedzi-

bą w Radomiu.

Z uwagi na fakt, iż powierzchnia

wskazanych nieruchomości znaczenie przekracza obec-

ne potrzeby lokalowe Policji, zostanie w stosunku do

nich wszczęta procedura wygaszenia prawa trwałego

zarządu i przekazania ich do zasobów nieruchomości

Skarbu Państwa.

Jednocześnie prowadzone są roz-

mowy w kierunku lokalizacji punktu przyjęć intere-

santów w budynku gminy, co stanowi optymalne roz-

wiązaniem dla społeczności lokalnej.

Należy zauważyć, że przeprowadzenie zmian or-

ganizacyjnych w powiecie płockim przyczyniło się do

skrócenia czasu reakcji na zdarzenie (analizie pod-

dano okres dwóch miesięcy przed i po reorganizacji).

Czynnik ten odgrywa szczególne znaczenie z punktu

widzenia poziomu poczucia bezpieczeństwa miesz-

kańców.

Dane w przedmiotowym zakresie zostały

przedstawione w załączniku*

)

do pisma.

Odnosząc się do kwestii planowanej likwidacji po-

sterunków Policji w wymienionych w wystąpieniu

powiatach, uprzejmie informuję, że stosownie do in-

formacji przekazanych przez Komendę Główną Poli-

cji nie jest planowana reorganizacja posterunków

Policji na wskazanym obszarze.

Jednocześnie pragnę wskazać, że dokonano zmian

dotyczących reorganizacji niżej wymienionych poste-

runków Policji w powiatach:

— ciechanowskim – reorganizacja z dniem 2 listo-

pada 2012 r. posterunków Policji w Sońsku, Regimi-

nie, Ojrzeniu, Opinogórze,

*

)

473

— mławskim – reorganizacja z dniem 2 listopada

2012 r.

Posterunku Policji w Turzy Małej,

— żyrardowskim – reorganizacja z dniem 15 li -

stopada 2012 r.

Posterunku Policji w Radziejowicach,

— żuromińskim – reorganizacja z dniem 1 stycznia

2013 r.

Zespołu Dzielnicowych w Kuczborku-Osadzie.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie informu-

ję, że decyzją nr 14/2013 mazowieckiego komendanta

wojewódzkiego Policji z dnia 24 stycznia 2013 r. zo-

stał powołany zespół do monitorowania efektywności

struktury garnizonu mazowieckiego, którego zada-

niem jest monitorowanie struktury organizacyjnej

i etatowej jednostek Policji w związku z wprowadzo-

ną restrukturyzacją posterunków Policji.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Marcin Jabłoński

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

w sprawie opieszałości Polskiej Agencji

Rozwoju Przedsiębiorczości w ocenie

Szanowna Pani Marszałek!

W związku z interpe-

lacją posła Jerzego Szmita przekazaną przez Mar-

szałka Sejmu RP pismem, znak: SPS-023-14938/13,

z dnia 5 marca 2013 r. przedstawiam stanowisko

w przedmiotowej sprawie.

W dniu 27 sierpnia 2012 r.

PARP ogłosiła siódmy

nabór wniosków o dofinansowanie realizacji projek-

tów w ramach Programu Operacyjnego „Innowacyj-

na gospodarka”, działanie 5.1: Wspieranie rozwoju

powiązań kooperacyjnych o znaczeniu ponadregio-

nalnym z kwotą alokacji w wysokości 150 mln zł.

Skła-

danie wniosków poprzez generator wniosków o dofi-

nansowanie możliwe było w terminie od 1 paździer-

nika do 15 listopada 2012 r., przy czym ok. 90% wnio-

sków zostało zatwierdzonych przez wnioskodawców

w generatorze wniosków w ostatnich dwóch dniach

trwania konkursu.

Formalne potwierdzenia złożenia

wniosku (w wersji papierowej, tj. umożliwiającej

zgodnie z regulaminem przeprowadzania konkursu

rozpoczęcie oceny wniosku) wpłynęły do PARP na

Z puli 90 otrzymanych przez PARP wniosków

o dofinansowanie 51 z nich w wyniku oceny formal-

nej zostało skierowanych do uzupełnień i poprawek,

z czego poszczególne wnioski kwalifikowały się do

powtórnych uzupełnień i poprawek.

Ostatnie ze zmo-

dyfikowanych w wyniku wezwań PARP wniosków

składane były w styczniu oraz w lutym br. Średni

okres oceny formalnej wszystkich wniosków, liczony

od dnia złożenia ostatecznej (kompletnej) wersji

wniosku do dnia zatwierdzenia ostatecznego wyniku

oceny w PARP, wynosił niecałe 21 dni kalendarzo-

wych (ok. 15 dni roboczych).

Ocena formalna wnio-

sków została ostatecznie zakończona w PARP w dniu

25 lutego 2013 r., przy czym:

— w listopadzie 2012 r. zakończono ocenę 9 wnio -

sków,

— w grudniu 2012 r.

– 23 wniosków,

— w styczniu 2013 r.

– 49 wniosków,

— w lutym 2013 r.

– 9 wniosków.

Jeden wniosek o dofinansowanie na prośbę wnio-

skodawcy został wycofany z oceny formalnej.

Równolegle z procesem oceny formalnej i w miarę

jej pozytywnych rozstrzygnięć odbywał się proces

oceny merytorycznej wniosków, któremu podlegało

łącznie 46 wniosków o dofinansowanie.

Oceny mery-

toryczne wniosków prowadzone przez komisję kon-

kursową działającą przy PARP zostały zakończone

w dniu 26 lutego br.

Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 12 regulaminu przepro-

wadzania konkursu w ramach Programu Operacyj-

nego „Innowacyjna gospodarka”, priorytet 5: Dyfu-

zja innowacji, działanie 5.1: Wspieranie rozwoju

nalnym dla wczesnej fazy rozwoju i fazy rozwoju

powiązań kooperacyjnych, ocena formalna i mery-

toryczna trwa nie dłużej niż 90 dni kalendarzowych

od potwierdzenia przez wnioskodawcę złożenia do

PARP poprawnego wniosku wraz z załącznikami.

Termin ten nie został przekroczony w przypadku

żadnego z wniosków o dofinansowanie podlegają-

cych ocenie w PARP.

W odniesieniu do przywołanego w interpelacji na-

boru wniosków o dofinansowanie planowanego pier-

wotnie do ogłoszenia w dniu 11 marca br. informuję,

że przedmiotowe ogłoszenie, ze względu na prawdopo-

dobieństwo zagospodarowania pełnej kwoty alokacji

przeznaczonej na to działanie w latach 2007–2013,

zostało zawieszone zgodnie z komunikatem PARP z dnia

6 marca 2013 r. dostępnym na stronie internetowej

PARP: http://poig.parp.gov.pl/index/more/31602.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

474

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

na interpelację poseł Marzeny Machałek

w sprawie wpisania biathlonu na listę

strategicznych dyscyplin sportowych (14949)

terpelację poseł na Sejm RP pani Marzeny Machałek

przekazaną pismem, sygn.

SPS-023-14949/13, w spra-

wie wpisania biathlonu na listę strategicznych dyscy-

plin sportowych uprzejmie informuję.

Ad 1.

W odniesieniu do regionu Polany Jakuszy-

ckiej uprzejmie informuję, że Ministerstwo Sportu

i Turystyki dostrzega potencjał sportowy tego miej-

sca, stanowiącego centrum narciarstwa biegowego

i biathlonu na Dolnym Śląsku, gdzie dodatkowo roz-

grywać się mogą zawody rangi mistrzowskiej.

W ubie-

głych latach resort sportu dofinansował modernizację

Ośrodka Szkolenia i Przygotowań Olimpijskich w Biat-

hlonie w Jakuszycach kwotą blisko 2 mln zł.

Aktualnie w planach wieloletnich Ministerstwa

Sportu i Turystyki dotyczących wsparcia rozwoju in-

westycji o szczególnym znaczeniu dla sportu uwzględ-

niona została rozbudowa Ośrodka Narciarstwa Bie-

gowego i Biathlonu w Szklarskiej Porębie-Jakuszy-

cach.

W kwietniu bieżącego roku podpisany został

z burmistrzem miasta Szklarskiej Poręby oraz z mar-

szałkiem województwa dolnośląskiego list intencyjny

potwierdzający wolę współpracy na rzecz rozwoju

ośrodka w Jakuszycach.

Każda ze stron zobowiązała

się do wsparcia realizacji tej inicjatywy inwestycyjnej.

W gestii miasta Szklarskiej Poręby jako inwestora leżą

przygotowania formalnoprawne i finansowe pozwala-

jące na rozpoczęcie realizacji przedsięwzięcia.

Ad 2.

Ministerstwo Sportu i Turystyki opracowa-

ło nową koncepcję rozwoju polskiego sportu, której

mentarnych założeń nowej strategii jest poprawa za-

sad szkolenia młodzieży.

Czynnikiem determinują-

cym reformę w polskim sporcie jest jego rozwój, co

w konsekwencji spowoduje poprawę wyników spor-

towych w najbliższych latach.

Pierwszym etapem przeprowadzanych zmian jest

pilotażowy program dotyczący szkolenia młodzieży

uzdolnionej sportowo.

Jest to jeden z etapów, zmie-

rzający do nowego modelu organizacji szkolenia w Pol-

sce.

W całym procesie wiodącą rolę odgrywają polskie

związki sportowe, które otrzymały zarówno meryto-

ryczną, jak i finansową swobodę organizacji szkole-

nia w kategoriach:

— juniora młodszego,

— juniora,

— młodzieżowca,

— seniora.

Kolejnym etapem jest program identyfikacji ta-

lentów, który usprawni szkolenie młodych zawodni-

ków.

Przygotowania olimpijskie i sam start w igrzy-

skach olimpijskich nie mogą być elementem oderwa-

nym od całego systemu szkolenia sportowego.

Związ-

ki sportowe będą musiały zwrócić szczególną uwagę

mickiego, w klubach i w kadrach narodowych.

Środ-

ki finansowe przekazywane są polskim związkom

sportowym (p.z.s.) na wyraźnie i ściśle określone za-

dania oraz po spełnieniu określonych warunków.

wości rozwoju danego sportu.

W opracowaniu podziału środków brano pod uwa-

gę sporty, które w kontekście promocji kraju, rywa-

lizacji międzynarodowej oraz historycznie stanowią

sukcesy olimpijskie, koncentrując się na osiągnię-

ciach w ostatnich 3–4 cyklach olimpijskich, nie po-

mijając jednak systematycznych osiągnięć i zdoby-

wanych medali podczas ME i MŚ.

Jednocześnie oce-

nie zostały poddane sprawy organizacyjne p.z.s.,

baza treningowa, kadra zawodnicza, tak w kategorii

kadra trenerska oraz liczba licencji klubowych.

W roku 2013 Polski Związek Biathlonu uczestni-

czy w kilku zadaniach publicznych na programy do-

finansowane ze środków będących w dyspozycji mi-

nistra sportu i turystyki:

1) budżet państwa – „Program dofinansowania

zadań związanych z przygotowaniem kadry narodo-

wej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach

stwach świata lub mistrzostwach Europy w sportach

olimpijskich lub nieolimpijskich w 2013 r.” – zawod-

nicy kadry narodowej seniorów;

2) Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej:

a) program przygotowania i udziału reprezentacji

riach juniorów i młodzieżowców:

— reprezentacji Polski w młodzieżowych igrzy -

skach olimpijskich (MIO),

— zawodników kadry narodowej (KN),

— zawodników składu rezerwowego kadry naro -

dowej (KNB) w wybranych sportach,

— program „Talent” – indywidualne dofinanso -

wanie szkolenia zawodników KN;

b) program w zakresie szkolenia i współzawodni-

ctwa młodzieży uzdolnionej:

— szkolenie kadry wojewódzkiej,

— szkolenie młodzieży uzdolnionej sportowo

w szkołach mistrzostwa sportowego,

— szkolenie młodzieży uzdolnionej sportowo

w akademickich i wojskowych centrach szkolenia

sportowego,

— system sportu młodzieżowego – Ogólnopolska

Olimpiada Młodzieży.

Podział środków finansowych dokonany na po-

czątku 2013 r. nie jest ostateczny.

odpowiednią rezerwę finansową z przeznaczeniem na

475

będą poprawiać osiągnięcia w obszarze organizacyj-

no-sportowym, przedstawią koncepcję poprawy i dal-

szej ewolucji w najbliższych latach.

sek złożony przez PZ Biathlonu z dnia 25 lutego 2013 r.

zostały przydzielone dodatkowe środki budżetowe

na realizację zadań zleconych w 2013 r. w kwocie

990 tys. zł.

Na podstawie załącznika nr 1 do zarządzenia nr

25 ministra sportu i turystyki z dnia 11 grudnia 2012

r. w sprawie wprowadzenia „Programu dofinansowa-

nia zadań związanych z przygotowaniem kadry na-

rodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzy-

skach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzo-

ppkt 7: Regulamin premiowania polskich związków

sportowych, związkowi została przyznana premia za

zdobyte medale przez zawodniczki podczas mi-

strzostw świata w Novym Meście w łącznej wysoko-

ści 250 tys. zł.:

— za srebrny medal Krystyny Pałki – 150 tys. zł,

— za brązowy medal Moniki Hojnisz – 100 tys. zł.

Zgodnie z powyższym zarządzeniem ustala się

następujący zakres przeznaczenia dofinansowania

przyznanych środków – na współzawodnictwo, szko-

lenie, stypendia sportowe, wspomaganie wynajmu

obiektów.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

Odpowiedź

dzieciom niewidomym dostępu

do rehabilitacji ruchowej (14960)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

otrzymaną interpelację pani poseł Anny Nemś oraz

pana posła Józefa Lassoty z dnia 22 lutego 2013 r.

przy piśmie wicemarszałka Sejmu RP pana Marka

Kuchcińskiego (znak pisma: SPS-023-14960/13)

w sprawie rehabilitacji dzieci z uszkodzonym narzą-

dem wzroku proszę o przyjęcie poniższego stanowi-

ska w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na pierwsze pytanie pragnę poin-

ministra do spraw zdrowia w zakresie objętym usta-

wą należą m.in. ocena dostępności świadczeń opieki

kimi oraz kwalifikowanie świadczeń opieki zdrowot-

nej jako świadczeń gwarantowanych.

W art. 15 ust.

2 ustawy wskazano, świadczenia z jakiego zakresu

przysługują świadczeniobiorcom jako świadczenia

gwarantowane, wśród nich znalazła się także reha-

bilitacja lecznicza.

Ponadto należy podkreślić, iż

w odniesieniu do poszczególnych województw, zgod-

nie z art. 10 ust. 1 pkt 1, organami administracji

publicznej odpowiedzialnymi za ocenę zabezpiecze-

nia opieki zdrowotnej na terenie danego wojewódz-

twa są właściwi terytorialnie wojewodowie.

W związ-

ku z tym wystąpiono do wojewody dolnośląskiego

o podjęcie działań i przedstawienie informacji doty-

czących występowania wskazanych problemów

w kwestii zabezpieczenia opieki zdrowotnej nad dzieć-

mi z uszkodzonym narządem wzroku, w tym dziećmi

niewidomymi.

W akcie wykonawczym do powyższej ustawy,

tj. rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 30 sierp-

nia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych

z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz. U z 2009 r.

Nr 140, poz. 1145, z późn. zm.), zostały określone

wykaz i warunki realizacji świadczeń, z których

mogą korzystać także dzieci z uszkodzonym narzą-

dem wzroku, są to w szczególności: rehabilitacja

wzroku w ośrodku lub oddziale dziennym oraz reha-

bilitacja dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego

w ośrodku lub w oddziale dziennym.

Pierwsze z tych świadczeń obejmuje kompleksową

i wielospecjalistyczną opiekę diagnostyczno-terapeu-

tyczną nad świadczeniobiorcami z uszkodzonym

wzrokiem, w skład której wchodzą świadczenia z za-

kresu usprawniania ruchowego i psychoruchowego,

świadczenia z zakresu tyflopedagogiki, psychologii,

psychoterapii i terapii zajęciowej.

Realizacja tego

świadczenia w przypadku dzieci zakłada ponadto ści-

słą współpracę świadczeniodawcy i personelu udzie-

lającego świadczeń z rodzicami dziecka korzystają-

cego ze świadczeń.

Drugie zaś świadczenie jest skierowane do szer-

szej grupy dzieci, które są zagrożone nieprawidło-

wym rozwojem psychomotorycznym (głównie z gru-

py wysokiego ryzyka ciążowo-porodowego) oraz dzie-

ci o zaburzonym rozwoju psychomotorycznym.

Rea-

lizacja tego świadczenia polega na zapewnieniu każ-

demu dziecku zindywidualizowanego dostępu do

wielospecjalistycznej kompleksowej rehabilitacji.

W obu przypadkach więc dzieci z uszkodzonym

narządem wzroku mają zagwarantowaną możliwość

realizowania rehabilitacji ruchowej w ramach świad-

czeń finansowanych ze środków publicznych.

W odpowiedzi na drugie pytanie, dotyczące kwe-

stii monitorowania problemów i zjawisk negatyw-

nych w zakresie poszczególnych dziedzin medycyny

i udzielanych świadczeń, pragnę poinformować, iż

476

Nr 52, poz. 419, z późn. zm.) minister zdrowia powo-

łuje konsultanta krajowego spośród specjalistów

zdrowia.

Do zadań konsultantów krajowych, które

zostały określone szczegółowo w art. 10 powyższej

ustawy, należą kontrola dostępności świadczeń zdro-

wotnych w określonej dziedzinie medycyny oraz spo-

rządzanie corocznego raportu dokumentującego wy-

konywanie zadań, w którym są zazwyczaj wyszcze-

gólnione problemy związane z realizacją świadczeń

opieki zdrowotnej w określonej dziedzinie.

W ostatnim raporcie za rok 2012 konsultanta kra-

jowego w dziedzinie rehabilitacji medycznej istotnie

zwrócono uwagę na istniejące problemy dotyczące

dostępności świadczeń z zakresu rehabilitacji leczni-

czej.

Jako podstawowy problem odnoszący się do wszyst-

kich świadczeń z tego zakresu wskazano długi czas

oczekiwania na udzielenie świadczenia w oddziałach

i poradniach rehabilitacyjnych.

Problem ten genero-

wany jest m.in. poprzez sytuację, w której wielu świad-

czeniobiorców uzyskuje skierowania na zabiegi jed-

nocześnie z kilku poradni specjalistycznych i korzy-

sta z rehabilitacji w kilku miejscach przez kilka mie-

sięcy.

Kolejnym ważnym problemem, na który w oma-

wianym raporcie konsultanta krajowego zwrócono

uwagę, jest nierównomierny dostęp do świadczeń

z zakresu rehabilitacji leczniczej na terenie całego

kraju.

W odpowiedzi na trzecie pytanie, odnoszące się

do kontraktowania świadczeń z zakresu rehabilitacji

leczniczej dla dzieci z uszkodzonym narządem wzro-

ku, pragnę przedstawić szczegółowe informacje uzy-

skane z Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmio-

towej sprawie.

Na terenie działania Dolnośląskiego Oddziału

Wojewódzkiego NFZ aktualnie brak jest świadcze-

niodawców chętnych do realizacji świadczeń z zakre-

su rehabilitacji wzroku w ośrodku lub oddziale dzien-

nym.

Natomiast w poniższej tabeli zawarto informa-

cje odnoszące się do liczby zawartych umów na tere-

nie całego kraju w latach 2012–2013.

Tab. 1.

Liczba świadczeniodawców udzielających

świadczeń w zakresie rehabilitacji wzroku w ośrod-

ku/oddziale dziennym w latach 2012–2013 na terenie

kraju.

Nazwa oddziału wojewódzkiego NFZ

Liczba

świadczeniodawców

2012 2013

Łódzki OW NFZ 1 1

Mazowiecki OW NFZ 1 2

Podkarpacki OW NFZ 1 2

Śląski OW NFZ 1 1

Świętokrzyski OW NFZ 1 1

Warmińsko-Mazurski OW NFZ 2 2

Wielkopolski OW NFZ 1 1

Suma 8 10

W odniesieniu zaś do opisywanego w interpelacji

problemu dotyczącego dostępu do świadczeń rehabi-

litacji leczniczej dla dzieci niewidomych na terenie

miasta Wrocławia pragnę poinformować, iż w wyni-

ku dwóch postępowań konkursowych przeprowadzo-

nych przez Dolnośląski OW NFZ od listopada 2012 r.

do końca stycznia 2013 r., prowadzonych w sprawie

wotnej w zakresie rehabilitacji dzieci z zaburzeniami

na obszarze miasta Wrocławia, wyłoniono 8 świad-

czeniodawców, z których jeden realizuje świadczenia

w czterech lokalizacjach.

W trakcie dwóch postępo-

wań, w tym jednym uzupełniającym, ostatecznie tyl-

ko jeden podmiot uczestniczący w postępowaniu nie

zawarł umowy, jednakże jego oferta nie spełniała

podstawowych warunków wymaganych i nie była

przedmiotem negocjacji w postępowaniu.

Tab. 2.

Dane o świadczeniodawcach realizujących świadczenia w zakresie rehabilitacji dzieci z zaburzenia-

mi wieku rozwojowego w ośrodku/oddziale dziennym na obszarze miasta Wrocławia.

Lp. Nazwa świadczeniodawcy Miejsce udzielania świadczeń Wartość kontraktu (zł)

1.

Otto Prodent Ewa Staniszewska

1) Wrocław, ul. Kilińskiego 36,

2) Wrocław, ul. Kilińskiego 27,

3) Wrocław, ul. Rejtana 4, 4A/1B,

4) Wrocław, ul. Kamiennogórska 16

2 911 053,29

2.

Centrum Neuropsychiatrii Neuromed SP ZOZ Wrocław, ul. Białowieska 74a 260 344,86

3.

Przychodnia Specjalistyczno-Rehabilitacyjna Pulsantis sp. z o.o. Wrocław, ul. Ostrowskiego 3 742 045,20

4.

Creator sp. z o.o. Wrocław, ul. Górnickiego 37A 670 699,95

5.

Wojewódzki Zespół Specjalistycznej Opieki Zdrowotnej Wrocław, ul. Dobrzyńska 21/23 1 750 300,00

6.

Wrocławskie Centrum Zdrowia SP ZOZ Wrocław, ul. Kozanowska 46 448 626,80

7.

Fundacja Promyk Słońca Wrocław, ul. Swobodna 8a 1 600 000,50

8.

Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. J. Gromkowskiego Wrocław, ul. Koszarowa 5 249 026,96

477

Reasumując, należy zauważyć, iż w odniesieniu

do świadczeń w zakresie rehabilitacji wzroku

w ośrodku/oddziale dziennym liczba podmiotów rea-

lizujących te świadczenia wzrosła w porównaniu do

roku ubiegłego w skali całego kraju.

W niektórych

województwach nie ma żadnego świadczeniodawcy,

który by je realizował, co może być skutkiem braku

zgłoszeń ze strony potencjalnych świadczeniodawców

bądź skutkiem zbyt niskiej ilości punktów uzyska-

nych podczas postępowania konkursowego.

Jednak-

że dzieci z uszkodzonym narządem wzroku mają

możliwość korzystania ze świadczeń w zakresie re-

habilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego

w ośrodku/oddziale dziennym.

W tym przypadku jed-

nak należy zwrócić uwagę na fakt, iż ze świadczeń

korzystają także dzieci, u których występują inne

rodzaje schorzeń i problemów zdrowotnych.

W odpowiedzi na pytanie czwarte, dotyczące po-

dejmowanych działań dotyczących zapewnienia moż-

liwości korzystania ze świadczeń dedykowanych dla

dzieci ze schorzeniami narządu wzroku, pragnę po-

informować, nawiązując do poruszanej już kwestii,

iż w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej fi-

nansowanych ze środków publicznych określono za-

dania dla każdego szczebla administracji publicznej

związane z realizacją zadań dotyczących równego

dostępu do świadczeń.

Ponadto pragnę poinformować, iż w wyniku pod-

jętych działań przez pełnomocnika prezesa Rady Mi-

nistrów do spraw przeciwdziałania wykluczeniu spo-

łecznemu w roku 2011 w kwestii pomocy udzielanej

dzieciom zagrożonym niepełnosprawnością lub niepeł-

nosprawnym i ich rodzinom, w szczególności zaś stwo-

rzenia warunków do zapewnienia im możliwości ko-

rzystania na jak najwcześniejszym etapie rozwoju

z wielospecjalistycznej, kompleksowej, spójnej i ciągłej

opieki zdrowotnej, w tym wczesnej diagnozy i rehabi-

litacji medycznej, w Ministerstwie Zdrowia w roku

2012 podjęto prace w ramach grup eksperckich nad

opracowaniem nowego świadczenia gwarantowanego,

które umożliwiłoby zapewnienie takiej opieki opisy-

wanej grupie dzieci, w tym również dzieciom niewido-

mym lub z innym schorzeniem narządu wzroku.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

związków zawodowych, osób je reprezentujących

oraz spółki pracowniczej LOT Air, ze szczególnym

mo z dnia 5 marca 2013 r., znak: SPS-023-14978/13,

przekazujące interpelację pana Jerzego Polaczka,

zakresie polityki spółki Polskie Linie Lotnicze LOT

SA, tj. jej obecnego oraz byłych prezesów, oraz zarzą-

du spółki, wobec związków zawodowych, osób je re-

prezentujących oraz spółki pracowniczej LOT Air, ze

stosownych wyjaśnień od zarządu spółki, uprzejmie

informuję, co następuje.

Ad 1–3.

Aktualnie z powództwa spółki przeciw

związkom zawodowym, działaczom związków zawo-

dowych oraz spółce LOT Air sp. z o.o. toczą się na-

stępujące sprawy sądowe:

— przeciwko Związkowi Zawodowemu Personelu

Pokładowego o ochronę dóbr osobistych,

— przeciwko pani E. N. o ochronę dóbr osobi -

stych,

— przeciwko pani J. M. o ochronę dóbr osobistych,

— przeciwko LOT Air sp. z o.o. o zapłatę za bez -

umowne korzystanie z lokalu oraz o zaniechanie uży-

wania znaku towarowego.

W pierwszych trzech ww. sprawach czynności

prawne podejmuje kancelaria Domański Zakrzewski

Palinka sp. k. Koszty obsługi prawnej w tych spra-

wach wyniosły ogółem 95,2 tys. zł.

Sprawa przeciwko spółce LOT Air sp. z o.o. o za-

płatę za bezumowne korzystanie z lokalu oraz spra-

wa o zaniechanie używania znaku towarowego pro-

wadzona jest przez prawników z zespołu prawnego

spółki w ramach ich ryczałtowego wynagrodzenia.

Decyzję o podjęciu powyższych działań podjął ko-

legialnie Zarząd PLL LOT SA, mając na uwadze

ochronę interesu spółki.

Jednocześnie nadmienić należy, iż spółka LOT

Air sp. z o.o. nie posiada statusu spółki pracowniczej,

o której mowa w programie rządowym z październi-

ka 2009 r. pn. „Wsparcie prywatyzacji poprzez udzie-

lanie poręczeń i gwarancji spółkom z udziałem pra-

cowników i jednostek samorządu terytorialnego (spół-

kom aktywności obywatelskiej)”, gdyż nie spełnia

478

dokumencie.

Ad 4–7.

Aktualnie w PLL LOT SA funkcjonuje

zespół prawny, w którym na umowę o pracę zatrud-

niona jest tylko jedna osoba – asystent koordynatora

zespołu.

Nie jest to komórka wewnętrzna w struktu-

rze organizacyjnej PLL LOT SA, ponieważ obsługa

prawna spółki prowadzona jest na podstawie cywil-

noprawnych umów o świadczenie usług prawnych

z poszczególnymi radcami prawnymi, adwokatami

oraz kancelariami prawnymi.

Osoba kierująca zespo-

łem prawnym w PLL LOT SA również świadczy ob-

sługę prawną na podstawie stałej umowy o świadcze-

nie usług prawnych, a postępowanie, w którym re-

prezentuje PLL LOT SA w sprawie przeciwko LOT

Air sp. z o.o., prowadzone jest w ramach tej umowy.

Wynagrodzenia wynikające z treści umów o świad-

czenie usług prawnych objęte są tajemnicą przedsię-

biorstwa.

Jednocześnie wyjaśniam, iż PLL LOT SA, wybie-

rając daną kancelarię do prowadzenia poszczegól-

nych spraw, bierze pod uwagę przede wszystkim do-

świadczenie kancelarii w prowadzeniu danego rodza-

ju spraw, jak również możliwość zapewnienia szyb-

kiej, wszechstronnej i profesjonalnej pomocy prawnej

w danym zakresie.

Spółka zawarła z kancelarią Domański Zakrzew-

ski Palinka stałą umowę o świadczenie usług praw-

nych na konkurencyjnych warunkach finansowych

jeszcze w 2007 r.

Obecna pozycja ww. kancelarii w ran-

kingach firm prawniczych świadczy o dobrej decyzji

biznesowej ówczesnych władz PLL LOT SA, którą

kontynuują również obecne władze spółki, korzysta-

jąc w dalszym ciągu z jej usług.

Zdaniem zarządu

spółki profesjonalizm, liczba pracowników oraz czas

niezbędny na uzyskanie wsparcia w zakresie usług

prawnych wpływają korzystnie zarówno na działal-

ność spółki, jak i na jej wizerunek.

Kancelaria Do-

mański Zakrzewski Palinka posiada opinię jednej

z najlepszych firm prawniczych w Polsce, znającej

z uwagi na długoletnią współpracę specyfikę działal-

ności PLL LOT SA.

Powyższe czynniki zdecydowały

o wyborze tej kancelarii do obsługi m.in. postępowań

związanych z ochroną interesów PLL LOT SA.

Natomiast odnośnie do postępowania karnego

przeciwko pani J. M. zarząd spółki poinformował, iż

nie zostało ono jeszcze zakończone prawomocnym

wyrokiem sądu.

Wskazywanie zatem na obecnym

etapie sprawy na całkowitą bezzasadność zarzutów

oraz błędy merytoryczne popełnione przez ww. kan-

celarię wydaje się być przedwczesne.

Ad 8–9.

W sytuacji, w której – w ocenie Zarządu

PLL LOT SA – będzie dochodzić do naruszenia inte-

resów spółki lub łamania prawa, będą podejmowane

działania zmierzające do odpowiedniego zabezpiecze-

nia interesów PLL LOT SA.

Decyzje w tym zakresie,

po uprzedniej analizie faktycznej i prawnej, każdora-

zowo podejmowane są kolegialnie przez zarząd spółki.

Ad 10. PLL LOT SA nie zamierza wycofywać się

z prowadzonych obecnie postępowań sądowych, po-

nieważ w ocenie PLL LOT SA działania podejmowa-

ne przez osoby zaangażowane w działalność LOT Air

sp. z o.o. naruszały prawo.

Ad 11–12.

W postępowaniu karnym przeciwko dy-

rektorowi Biura Zarządzania Zasobami Ludzkimi

oraz byłemu prezesowi zarządu wydany został wyrok

nakazowy.

Wyrok taki sąd wydaje w postępowaniu

uproszczonym, na posiedzeniu bez udziału stron.

W powyższej sprawie obwinieni wnieśli do sądu

sprzeciw, w związku z czym wyrok nakazowy utracił

moc.

W dniu 4 kwietnia 2013 r.

Sąd Rejonowy dla

m.st. Warszawy V Wydział Karny ogłosił wyrok w spra-

wie obwinionych: byłego prezesa zarządu oraz dyrek-

tora Biura Zarządzania Zasobami Ludzkimi, którym

zarzucono popełnienie wykroczenia polegającego na

rozwiązaniu z pracownikiem stosunku pracy bez wy-

powiedzenia, z rażącym naruszeniem przepisów pra-

wa pracy.

Oboje obwinieni zostali przez sąd uniewin-

nieni.

Zaangażowanie dyrektora Biura Zarządzania Za-

sobami Ludzkimi w proces zwolnień grupowych jest

twierdza to fakt, iż dyrektor Biura Zarządzania Za-

sobami Ludzkimi doprowadziła do zawarcia porozu-

mienia ze wszystkimi działającymi w PLL LOT SA

organizacjami związkowymi w przedmiocie zwolnień

grupowych, w tym także ze Związkiem Zawodowym

Personelu Pokładowego oraz Związkiem Zawodowy-

mi Pilotów Liniowych.

Odnosząc się natomiast do kwestii ponoszenia

przez PLL LOT SA kosztów związanych z reprezen-

tacją dyrektora Biura Zarządzania Zasobami Ludz-

kimi oraz byłego prezesa zarządu w ww. postępowa-

niu karnym, zarząd spółki wyjaśnił, iż czynności te

podejmowane są przez kancelarię Domański Za-

krzewski Palinka i rozliczane są zgodnie z zawartą

w 2007 r. umową.

W ocenie spółki koszty te nie prze-

kraczają kosztów, jakie spółka musiałaby ponieść,

zatrudniając innego pełnomocnika.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

ma SPS-023-14981/13 dotyczącego interpelacji posła

479

Marka Opioły uprzejmie wyjaśniam, że przekazanie

informacji dotyczących realizowanych przez Służbę

Kontrwywiadu Wojskowego czynności służbowych,

w tym również współpracy międzynarodowej, nie jest

możliwe, gdyż odbyłoby się z naruszeniem przepisów

cji niejawnych.

Nadmieniam przy tym, że współpraca

międzynarodowa służb specjalnych (wymiana infor-

macyjna, współpraca operacyjna i szkoleniowa z part-

nerami zagranicznymi), w tym Służby Kontrwywia-

du Wojskowego, była tematem posiedzenia Komisji

do Spraw Służb Specjalnych, które odbyło się 6 mar-

ca br.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bartłomiej Sienkiewicz

i przyborów szkolnych w budynku szkoły

(15008)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-15008p/13) w sprawie przedstawienia do-

datkowych wyjaśnień na piśmie na temat zapewnie-

nia uczniom możliwości pozostawienia części pod-

ręczników i przyborów szkolnych w budynku szkol-

nym, uprzejmie informuję.

W informacji przedstawionej przez głównego in-

spektora sanitarnego pismem, nr GIS-PZ-HD-0730-7/

MB/13, z dnia 26 marca 2013 r.

„Ocena warunków

sanitarno higienicznych w placówkach oświatowo-

-wychowawczych w 2012 r.” przedstawiono m.in. wy-

niki z kontroli przeprowadzonych w 2012 r. przez

pracowników Państwowej Inspekcji Sanitarnej doty-

czące obowiązku zapewnienia uczniom możliwości

przyborów, zgodnie z § 4a rozporządzenia ministra

Z § 2 rozporządzenia wynika, że przepis dodanego

§ 4a stosowany jest od dnia 1 września 2009 r. dla

uczniów realizujących nową podstawę programową.

Wdrażana sukcesywnie, począwszy od 1 września

2009 r., nowa podstawa programowa została uregu-

lowana w rozporządzeniu z 23 grudnia 2008 r. w spra-

wie podstawy programowej wychowania przedszkol-

nego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych

szkół (Dz. U. poz. 977).

W roku szkolnym 2012/2013

nową podstawę programową realizuje się w przed-

szkolach, klasach I–IV szkoły podstawowej, gimna-

zjach i w klasach I szkół ponadgimnazjalnych.

Wdra-

żanie zmian programowych zakończy się w przypad-

ku liceum ogólnokształcącego i zasadniczej szkoły za-

wodowej w 2015 r., w przypadku technikum w 2016 r.

Oznacza to, że w 2016 r. uczniom wszystkich typów

szkół zapewniona zostanie możliwość pozostawiania

części podręczników i przyborów szkolnych w szkole,

zgodnie z § 4a rozporządzenia.

W wyniku kontroli stwierdzono, że wśród 18 146

kontrolowanych placówek 13 423 (74%) zapewnia

uczniom taką możliwość.

Dotyczy to 81,4% szkół pod-

stawowych, 77,9% gimnazjów oraz 39,7% szkół po-

nadgimnazjalnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, znak: SPS-023-15010p/13, dotyczące interpelacji

posłanki Małgorzaty Niemczyk w sprawie ustawy

uprzejmie informuję.

poz. 135, z późn. zm.) weszła w życie w dniu 1 stycz-

nia 2012 r. i w związku z tym programy resortowe

wskazane w art. 247 ww. ustawy są realizowane do-

piero od roku 2012.

Celem tych programów jest

wsparcie przede wszystkim realizacji zadań włas-

nych samorządu gminnego i powiatowego.

480

W 2012 r. łączna wysokość środków z budżetu

finansowanie zadań własnych samorządu terytorial-

nego wynikających z ustawy o wspieraniu rodziny

i systemie pieczy zastępczej wyniosła 107,5 mln zł

(w tym ponad 37 mln zł środków przekazanych po-

nad plan wydatków ujęty w ustawie budżetowej na

2012 r. w wyniku przesunięcia niewykorzystanych

środków planowanych na inne cele), z tego:

— 25 716 tys. zł – na realizację zadania zleconego

nizowania i prowadzenia ośrodków adopcyjnych

(w 2013 r. środki na ten cel umieszczono w budżetach

wojewodów),

— 17 329 tys. zł – na dofinansowanie zadań włas -

nych jednostek samorządu terytorialnego związa-

nych z powoływaniem w gminach stanowisk asysten-

ta rodziny (zadanie własne gminy),

— 1550 tys. zł – na wsparcie organizacji szkoleń

dla kandydatów na rodziny zastępcze, kandydatów

na osoby prowadzące rodzinne domy dziecka oraz

szkoleń dla istniejących zawodowych rodzin zastęp-

czych (zadanie własne powiatu),

— 15 000 tys. zł – na dofinansowanie wydatków

bieżących powiatów, na wynagrodzenia dla zawodo-

wej rodziny zastępczej oraz na wynagrodzenia dla

osób prowadzących rodzinny dom dziecka (zadanie

własne powiatu),

— 37 798 tys. zł – na dofinansowanie wydatków

bieżących powiatów i gmin w zakresie osiągnięcia

standardów w placówkach opiekuńczo-wychowaw-

czych, wydatków na obowiązkowe zwiększenie wyso-

kości świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania

pomocy na kontynuowanie nauki dla osób usamo-

dzielnianych (zadania własne gminy i powiatu),

— 2489 tys. zł – na pokrycie wydatków związa -

nych z realizacją przez samorządy zadania zleconego

sowania pobytu dzieci cudzoziemców w pieczy za-

stępczej,

— 5656 tys. zł – na dofinansowanie kosztów wy -

nagrodzeń koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej

– I i II edycja (zadanie własne powiatu),

— 2116 tys. zł – na dofinansowanie wsparcia ro -

dzin zastępczych i rodzinnych domów dziecka w za-

kresie niektórych świadczeń (zadanie własne powia-

tu).

Natomiast w ustawie budżetowej na 2013 r. na

wsparcie zadań z zakresu ustawy o wspieraniu ro-

łącznie 91 725 tys. zł, w tym:

— 62 500 tys. zł w rezerwie celowej w cz.

83 poz.

53: Środki na dofinansowanie i finansowanie zadań

mie pieczy zastępczej na finansowanie programów

oraz dofinansowanie zadań własnych z zakresu rea-

lizacji zadań wspierania rodziny oraz systemu pieczy

zastępczej, uzupełnienie środków na finansowanie

pobytu dzieci cudzoziemców w placówkach opiekuń-

czo-wychowawczych oraz rodzinach zastępczych oraz

uzupełnienie środków na postępowania w sprawach

adopcyjnych,

— 21 525 tys. zł – na realizację zadania z zakresu

administracji rządowej dotyczącego organizowania

i prowadzenia ośrodków adopcyjnych,

— 7800 tys. zł w budżecie ministra pracy i polity -

ki społecznej na realizację resortowego programu

Do chwili obecnej została rozdysponowana kwota

45 044 317 zł na dofinansowanie zatrudnienia asy-

stentów rodziny i koordynatorów rodzinnej pieczy

zastępczej.

W załączeniu przekazuję zestawienia, jakimi dys-

ponuje Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

w odniesieniu do poszczególnych programów w po-

dziale na jednostki*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

ministra sportu i turystyki

znajdujących się na Stadionie Narodowym

(15041)

skiego oraz grupy posłów, przekazaną pismem o sygn.

SPS-023-15041/13, w sprawie urządzeń przeciwpo-

żarowych znajdujących się na Stadionie Narodowym

uprzejmie informuję.

W trakcie przeglądu serwisowego bram i urzą-

dzeń przeciwpożarowych typu Marc (bramy przeciw-

pożarowe, kurtyny dymowe, kurtyny ocieplane, bra-

my niepożarowe), przeprowadzonego w dniu 9 lipca

2012 r. (protokół z dnia 20 lipca 2012 r.), stwierdzono

usterki w 14 elementach systemu składającego się

z 320 pozycji.

Wszystkie odkryte usterki zostały usu-

nięte, co zostało potwierdzone m.in. w trakcie na-

stępnego przeglądu serwisowego w dniu 4 marca

2013 r.

zm.) w celu przeprowadzenia imprezy masowej orga-

*

)

481

terminem jej rozpoczęcia zwraca się do właściwych

miejscowo: komendanta miejskiego Policji i komen-

danta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej oraz

dysponenta zespołów ratownictwa medycznego i pań-

stwowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wy-

trzebnych do zabezpieczenia imprezy masowej, za-

strzeżeniach do stanu technicznego obiektu (terenu)

Właściwy miejscowo komendant miejski Policji

i właściwy miejscowo komendant miejski Państwo-

powyżej, na podstawie lustracji obiektu (terenu), na

dokumentów i informacji (wynika to z art. 28 ust. 1

ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych).

Należy zaznaczyć, że w roku 2012 na Stadionie

Narodowym odbyło się 14 imprez masowych całosta-

dionowych.

Każdorazowo organizator takiej imprezy

miał zgodę prezydenta m.st. Warszawy na jej prze-

prowadzenie.

Zgoda ta wydawana była na podstawie

pozytywnych opinii odpowiednich służb (Policji, stra-

ży pożarnej, pogotowia i sanepidu), po uprzednim

sprawdzeniu obiektu przez te służby.

Ostatnia kontrola urządzeń systemu przeciwpo-

żarowego na Stadionie Narodowym przeprowadzona

była przez zespół kontrolny Komendy Miejskiej Pań-

stwowej Straży Pożarnej w okresie od 18 lutego br.

do 22 lutego br. Kontrola ta była związana z wnio-

skiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie im-

prez masowych oraz jednocześnie z cyklicznym ogól-

nym sprawdzeniem systemu i dokumentacji urządzeń

19.00–23.30 zespół kontrolny Komendy Miejskiej

w Warszawie Państwowej Straży Pożarnej dokonał

sprawdzenia sprawności działania systemów prze-

ciwpożarowych zainstalowanych na Stadionie Naro-

dowym w Warszawie.

Działania te wynikały z usta-

wowego obowiązku wydania przez straż pożarną

opinii do złożonego wniosku o zgodę na zorganizowa-

nie imprez masowych.

W wyniku kontroli organizator otrzymał pozwo-

lenie na organizację imprez.

Stadion Narodowy i jego

system przeciwpożarowy zostały szczegółowo skon-

trolowane przez straż pożarną – działają wszystkie

elementy systemu składającego się z 12 500 części,

w tym hydranty zewnętrzne, kurtyny i drzwi prze-

ciwpożarowe, które posiadają wszystkie wymagane

certyfikaty.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

w sprawie możliwego zagrożenia życia

i zdrowia XIII zmiany PKW w Afganistanie

(15079)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na po-

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaś-

nień.

Podtrzymując stanowisko wyrażone w poprzed-

niej odpowiedzi w tej sprawie (pismo sekretarza sta-

nu w MON, nr 303/351./I-38/13/IŚ, z dnia 26 marca

br.), uprzejmie informuję, że Służba Kontrwywiadu

Wojskowego w obecnej chwili nie dostrzega żadnych

powodów uzasadniających potrzebę odwołania wy-

mienionego w interpelacji oficera ze stanowiska sze-

fa Narodowej Komórki Kontrwywiadu XIII zmiany

Polskiego Kontyngentu Wojskowego Afganistan.

Jeszcze raz należy podkreślić, że oficer ten posiada

niezbędne doświadczenie i przeszedł z wynikiem po-

zytywnym całe postępowanie kwalifikacyjne (w tym

m.in. badania poligraficzne oraz psychologiczne) do

objęcia przedmiotowej funkcji.

Badania poligraficzne

oficera zostały przeprowadzone przez osoby pozosta-

jące z nim w stosunku podległości służbowej (zgodnie

ze strukturą organizacyjną SKW), jednak nie miało

jest bowiem możliwości wpływania na pracę poligra-

fu, gdyż istotą jego działania jest rejestracja fizjolo-

gicznych reakcji organizmu osoby badanej.

Jednocześnie pragnę przypomnieć, że wspomnia-

ne w interpelacji śledztwo wojskowej prokuratury

okręgowej (o sygn.

Po.Śl.45/12) prowadzone jest

w sprawie (m.in. przekroczenia uprawnień przez sze-

fa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz podle-

głych mu funkcjonariuszy i żołnierzy, którzy podjąć

mieli działania w przedmiocie inwigilowania pana

posła Tomasza Kaczmarka), a nie przeciwko komu-

kolwiek, co oznacza, że nie przedstawiono nikomu

zarzutu popełnienia przestępstwa.

Odnosząc się do kwestii stawiennictwa na wezwa-

nia Naczelnej Prokuratury Wojskowej w celu prze-

słuchania, uprzejmie informuję, że prokuratura dys-

ponuje instrumentami prawnymi, określonymi w usta-

cymi na skuteczne działanie w tym zakresie, w tym

również na skuteczne wezwanie osoby przebywającej

służbowo na misji w Polskim Kontyngencie Wojsko-

wym w Afganistanie.

Natomiast w przypadku ewen-

tualnego przedstawienia konkretnej osobie zarzutu

popełnienia przestępstwa istnieje możliwość zasto-

482

sowania środków zapobiegawczych, takich jak np. za-

wieszenie w czynnościach służbowych.

Z poważaniem

Minister

Tomasz Siemoniak

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

poseł Wandy Nowickiej

samotnych osób niepełnosprawnych (15092)

Szanowana Pani Marszałek!

Odpowiadając na

Pani wystąpienie z dnia 9 maja 2013 r., pismem SPS-

023-15092p/13, dotyczące interpelacji pani poseł

Wandy Nowickiej, w sprawie sytuacji samotnych osób

niepełnosprawnych, uprzejmie wyjaśniam, że pomoc

i integracja społeczna jest elementem systemu zabez-

pieczenia społecznego, który ze swej istoty działa na

rzecz zapewnienia, także osobom niepełnospraw-

nym, wsparcia umożliwiającego poprawę poziomu

bezpieczeństwa socjalnego i samodzielności życiowej.

Celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom

stując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Politykę w zakresie pomocy i integracji społecznej

prowadzą gminne, powiatowe i regionalne jednostki

samorządu terytorialnego.

Działania podejmowane

w ramach pomocy społecznej zmierzają do wsparcia

kojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiają im życie

Pomoc społeczna podejmuje także działania zmierza-

jące do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin

Osoby niepełnosprawne znajdujące się w trudnej

świadczeń z pomocy społecznej.

Zakres i zasady przy-

znawania pomocy określone są na podstawie ustawy

o pomocy społecznej.

Przedstawiono je w poprzedniej

odpowiedzi na interpelację.

Aby skorzystać ze świadczeń pomocy społecznej,

należy zwrócić się z wnioskiem do ośrodka pomocy

kania.

W celu uzyskania informacji można zwrócić

się osobiście lub telefonicznie, a także za pośredni-

ctwem osób trzecich.

Uprawnienia do większości

świadczeń są ustalane w postępowaniu administra-

cyjnym, w wyniku którego wydaje się decyzje na pod-

stawie przeprowadzonego przez pracownika socjal-

nego rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Pracownik socjalny to osoba posiadająca odpo-

wiednie przygotowanie zawodowe.

Posiada umiejęt-

ności prawidłowego rozpoznania sytuacji osób i ro-

dzin korzystających z pomocy społecznej, planowania

adekwatnych do danego przypadku form pomocy

oraz monitorowania i dokonywania ewaluacji podej-

mowanych działań.

Do zadań pracowników socjal-

nych należy również dokonywanie analiz i oceny zja-

wisk, które powodują zapotrzebowanie na świadcze-

nia z pomocy społecznej.

Pracownicy socjalni zajmu-

ją się poradnictwem specjalistycznym, udzielają in-

formacji, wskazówek i pomocy w zakresie rozwiązy-

wania problemów życiowych osób i rodzin.

W związ-

ku z szerokim wachlarzem problemów, z jakimi mogą

się spotykać, muszą wykazać się znajomością i umie-

jętnością posługiwania się odpowiednimi przepisami

prawa w sytuacji potrzeby udzielenia specjalistycz-

nego wsparcia.

Dlatego też muszą posiadać informa-

cje o możliwościach uzyskania takiego wsparcia oraz

skierować osoby potrzebujące do właściwych urzę-

dów i innych jednostek organizacyjnych, np. podmio-

tów działalności leczniczej, placówek oświaty lub in-

nych jednostek pomocy społecznej, a także podmio-

tów niepublicznych (fundacji, stowarzyszeń, organi-

zacji kościelnych) zajmujących się daną problematy-

ką.

Dla osób potrzebujących pracownicy socjalni

ośrodka pomocy społecznej są pracownikami pierw-

szego kontaktu, którzy po zgłoszeniu się osoby lub

powzięciu informacji o trudnej sytuacji osób/rodzin

rozeznają ich sytuację bytową i proponują odpowied-

nie formy wsparcia.

Odnosząc się wprost do sytuacji pani B. W.,

uprzejmie wyjaśniam, że z informacji uzyskanych

z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Giżycku

wynika, iż jej sytuacja jest monitorowana na bieżąco

przez pracownika socjalnego.

Pani B. W. nie zgłasza

potrzeb przyznania większej liczby usług opiekuń-

czych.

Z listu załączonego do interpelacji odczytać

można niezadowolenie pani B. W. związane z utratą

(z powodu śmierci brata) świadczenia pielęgnacyjne-

go przyznanego mu tytułem sprawowania nad panią

B. W. opieki.

Świadczenie pielęgnacyjne – w wysoko-

ści 520 zł miesięcznie – przyznawane jest osobom,

które rezygnują z pracy zawodowej, by opiekować się

niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Nie jest uza-

leżnione od kryterium dochodowego i przysługuje

matce lub ojcu, a także innym osobom, na których

ciąży obowiązek alimentacyjny, albo innym człon-

kom rodziny opiekującym się osobą niepełnospraw-

ną, jeśli nie mogą zajmować się nią najbliżsi krewni.

Pani B. W. nie może więc otrzymać tego świadczenia.

Może się natomiast ubiegać o pomoc w innej formie

(np. specjalny zasiłek celowy, który przyznawany jest

osobom przekraczającym odpowiednie kryteria do-

chodowe).

Odpowiadając na pytania zawarte w interpelacji,

wyjaśniam, że osoby niepełnosprawne korzystają ze

483

świadczeń pomocy społecznej na ogólnych zasadach

określonych w ustawie.

Świadczenia z pomocy spo-

łecznej przyznawane są przez właściwe dla miejsca

zamieszkania osoby/rodziny ośrodki pomocy społecz-

nej i mogą być przyznawane w formie pieniężnej lub

niepieniężnej.

W tym miejscu należy podkreślić, że

przyznawana pomoc uzależniona jest od dochodu,

sytuacji materialnej i społecznej, a także możliwości

finansowych jednostek organizacyjnych pomocy spo-

łecznej.

Pomoc przyznawana bez względu na dochód

(usługi opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuń-

cze, pobyt w ośrodku wsparcia) związana jest z od-

płatnością, przy czym zasady, wysokość odpłatności,

warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia

z opłat, jak również tryb ich pobierania ustala rada

gminy, w drodze uchwały.

Pomoc przyznawana jest

w formie decyzji administracyjnej, od której przysłu-

guje odwołanie do samorządowego kolegium odwo-

ławczego.

Przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy

o świadczeniach rodzinnych nie przewidują realizacji

działań, które umożliwiałyby monitorowanie zakre-

su wiedzy osób niepełnosprawnych na temat przysłu-

gujących im świadczeń.

Jednakże z uwagi na fakt, że

to organy właściwe, tj. wójt, burmistrz lub prezydent

miasta, są organami ustawowo upoważnionymi do

prowadzenia postępowań w zakresie świadczeń z usta-

wy o pomocy społecznej i rodzinnych, to z kompeten-

cji tychże organów należy wywieść prawo i obowią-

zek do udzielania osobom zainteresowanym wszel-

kich szczegółowych informacji i wyjaśnień na temat

warunków nabywania prawa do świadczeń, zasad

przyznawania oraz sposobu i trybu postępowania.

Wiedzą w tym zakresie dysponują ośrodki pomocy

te instytucje znajdują się w Giżycku.

Ponadto należy podkreślić, że wszelkich informa-

cji, wyjaśnień oraz interpretacji w zakresie stosowa-

nia przepisów wyżej wymienionych ustaw, na bieżą-

co, w formie pisemnej (listownej), elektronicznej oraz

ustnej (np. dyżury telefoniczne), obywatelom, a także

organom właściwym i instytucjom publicznym,

udzielają według swoich kompetencji Departament

Pomocy i Integracji Społecznej, Departament Polity-

ki Rodzinnej oraz biuro pełnomocnika do spraw osób

niepełnosprawnych.

Na stronach internetowych Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej: www.mpips.gov.pl, w zakładach:

pomoc społeczna, osoby niepełnosprawne i wsparcie dla

rodzin z dziećmi – świadczenia rodzinne, można zna-

leźć wszelkie informacje na temat przysługujących

form pomocy dla osób niepełnosprawnych i ich ro-

dzin.

Ponadto ośrodki pomocy społecznej na swoich

stronach internetowych udzielają informacji, w jaki

sposób i kto może ubiegać się o pomoc społeczną.

Nie-

jednokrotnie ośrodki te wydają też lokalne informa-

tory, które zawierają informacje o uprawnieniach

przysługujących osobom potrzebującym, w tym nie-

pełnosprawnym, oraz instytucjach i podmiotach

działających na rzecz takich osób.

Przede wszystkim

jednak każda osoba potrzebująca może liczyć na wspar-

cie „swojego” pracownika socjalnego z lokalnego

ośrodka pomocy społecznej.

Jednocześnie wyjaśniam, że zgodnie z przepisami

zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań

przez właściwy organ albo przez jego pracowników,

naruszenie praworządności lub interesów skarżą-

cych, a także przewlekłe lub biurokratyczne zała-

twianie spraw przysługuje skarga do organu właści-

wego do jej rozpatrzenia (np. w przypadku skargi na

nieprawidłowe działania ośrodka pomocy społecznej

skargę można zgłosić do rady gminy).

Skargę na dzia-

łania organów wykonawczych jednostek samorządu

conych z administracji rządowej rozpatruje właściwy

wojewoda.

Na zakończenie pragnę zaznaczyć, że nie było

moją intencją zdawkowe potraktowanie odpowiedzi

na interpelację pani poseł.

Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej dokłada starań, aby udzielane par-

lamentarzystom odpowiedzi były rzetelne, a także

przedstawiały realne rozwiązania w kontekście pre-

zentowanego problemu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 29 maja 2013 r.

i modernizacji linii 283 (15100)

terpelację poseł Marzeny Machałek w sprawie zacho-

wania połączeń kolejowych na odcinku Jelenia Góra

wiam poniższe informacje.

Jednym z najistotniejszych problemów polskich

przewoźników kolejowych są wysokie koszty funk-

cjonowania, spośród których za najistotniejszy uwa-

ża się koszt dostępu do infrastruktury.

W związku

z powyższym w celu poprawy sytuacji na kolei podej-

mowane są działania ukierunkowane na obniżenie

opłat za korzystanie z torów, tak aby przewoźnicy

484

kolejowi mogli konkurować z przewoźnikami drogo-

wymi.

Wysokość opłat za korzystanie z infrastruktury

kolejowej uzależniona jest przede wszystkim od

dwóch czynników: kosztów ponoszonych przez za-

rządcę infrastruktury oraz wysokości środków prze-

znaczonych na finansowanie infrastruktury.

Wobec

systematycznie zwiększanych nakładów na kolej

z budżetu państwa w celu obniżenia kosztów działal-

ności zarządcy konieczne jest przeprowadzenie pro-

cesu restrukturyzacji PKP PLK SA, który niefortun-

nie został opisany przez niektóre media jako likwi-

dacja linii kolejowych, co nie oddaje istoty podejmo-

wanych działań i może wprowadzać w błąd opinię

publiczną.

Restrukturyzacja ma się wiązać przede wszyst-

kim z optymalizacją kosztów zarządcy infrastruktu-

ry.

Rezygnacja z obsługi stosunkowo ograniczonej

części linii jest jednym z elementów tego procesu.

W opracowanej analizie, uwzględniającej wyniki

obejmujące okres 7 lat, wzięto pod uwagę następują-

ce czynniki:

— zainteresowanie przewoźników,

— zainteresowanie władz samorządowych,

— ważność dla zachowania spójności sieci,

— stan techniczny i parametry eksploatacyjne,

— przychody danego odcinka,

— koszty danego odcinka,

— wynik finansowy,

— utracone przychody na całych trasach,

— ruch pasażerski i towarowy,

— liczbę mieszkańców na terenie wokół danego

odcinka,

— PKB na mieszkańca,

— bezrobocie,

— liczbę samochodów,

— gęstość dróg,

— siatkę połączeń alternatywnych (w tym czasy

przejazdu),

— ceny połączeń alternatywnych,

— liczbę dużych zakładów pracy i firm produkcyj -

nych.

Podkreślam, że analiza, która obejmowała ponad

7 tys. km linii kolejowych, była jedynie materiałem,

na podstawie którego zapadły decyzje co do sposobu

obniżenia kosztów PKP PLK SA.

Niemniej o ile wy-

sunięte w analizie tezy okazały się nieuzasadnione

w kontekście istniejących potrzeb społecznych bądź

gospodarczych, co do zasady, ograniczeń nie wpro-

wadzono.

Wdrożenie ograniczeń było planowane od

15 grudnia 2013 r., tj. od dnia wprowadzenia nowego

rozkładu jazdy pociągów, w odniesieniu do 910 km

linii kolejowych.

Na liniach tych obecnie sporadycz-

nie realizowane są przewozy towarowe o niewielkiej

masie bądź przejazdy okazjonalne.

Ponadto PKP

PLK SA podjęły decyzję o warunkowym udostępnia-

niu 1090 km linii, na których również miały zostać

wprowadzone ograniczenia, o ile zamówienia złożone

przez przewoźników kolejowych nie zapewniłyby od-

powiedniego pokrycia kosztów funkcjonowania tych

linii.

Jednocześnie spółka prowadziła konsultacje z sa-

morządami województw dotyczące perspektyw kon-

kretnych linii.

Wzięto także pod uwagę stanowisko

podmiotów gospodarczych działających w obszarze

ciążenia linii.

Po zakończeniu przedmiotowych kon-

sultacji zarząd spółki w dniu 11 kwietnia 2013 r. zwe-

ryfikował plany dotyczące poszczególnych linii.

Zgod-

nie z nową decyzją linia kolejowa nr 283 na odcinku

na z eksploatacji.

W odniesieniu do modernizacji przedmiotowej li-

nii uprzejmie informuję, że zarządca infrastruktury

przekazał do Ministerstwa Transportu, Budowni-

ctwa i Gospodarki Morskiej dostępne dane za okres

2003–2013.

Wskazują one na realizację jedynie bie-

żących napraw i remontów bez działań o charakterze

modernizacyjnym.

Priorytetowymi zadaniami, jakie realizuje PKP

Polskie Linie Kolejowe SA, są inwestycje zawarte

w „Wieloletnim programie inwestycji kolejowych do

2011 r.

Dokument obejmuje wszystkie inwestycje

wych, których dysponentem jest minister właściwy

do spraw transportu, w tym Funduszu Kolejowego

(FK).

Zarówno w obowiązującej wersji dokumentu,

jak i aktualnie przygotowywanej aktualizacji nie

zaplanowano żadnych działań inwestycyjnych na

przedmiotowej linii kolejowej.

Na chwilę obecną nie

jest możliwe wskazanie, czy projekt zostanie ujęty

w kolejnej wersji WPIK po roku 2015 uwzględniają-

cej środki FK.

Odnośnie do przeprowadzenia modernizacji

przedmiotowej linii uprzejmie informuję, że istnieje

możliwość rewitalizacji linii nr 283 poprzez uwzględ-

nienie jej w kolejnej perspektywie budżetowej w ra-

mach Regionalnego Programu Operacyjnego Woje-

wództwa Dolnośląskiego.

Zarząd PKP PLK SA jesz-

cze pod koniec roku 2011 rozpoczął proces konsulta-

cji działań na kolejny okres 2014–2020 z urzędami

marszałkowskimi całego kraju.

Ostateczny kształt

list inwestycji RPO uzależniony będzie m.in. od za-

interesowania inwestycjami kolejowymi samorządów

wojewódzkich oraz wysokości ostatecznej alokacji

unijnej dla sektora transportu w kolejnej perspekty-

wie.

Jednocześnie wyjaśniam, że ministerstwo nie

w tym zakresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

485

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie przyszłości i dalszego funkcjonowania

spółce Węglokoks SA (15118)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

otrzymaną w dniu 7 maja 2013 r. przy piśmie z dnia

7 maja 2013 r. (znak: SPS-023-15118p/13) ponowną

Rzeczypospolitej Polskiej, złożoną w dniu 17 kwietnia

2013 r., dotyczącą Kopalni Węgla Kamiennego Pie-

kary, przedstawiam dodatkowe informacje.

Minister gospodarki na podstawie art. 20 ust. 1

wykonuje kompetencje ministra skarbu państwa

określone w art. 2 pkt 5 i 6 oraz 18 ust. 1 ustawy

in. w odniesieniu do Kompanii Węglowej SA i Wę-

glokoks SA.

Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych zarząd

prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę.

Zarząd

korzysta z domniemania kompetencji, tj. przysługu-

ją mu te wszystkie kompetencje, które nie są zastrze-

żone dla walnego zgromadzenia.

Walne zgromadze-

spółki (art. 375

1

K.s.h.).

Zgodnie ze statutami: Kompanii Węglowej SA

i Węglokoksu wyrażenie zgody na zbycie i wydzier-

żawienie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej

wa rzeczowego wymaga zgody walnego zgromadze-

nia w osobie ministra gospodarki.

Zarządy Kompanii

Węglowej SA i Węglokoksu SA nie wystąpiły do wal-

nego zgromadzenia z wnioskiem o wyrażenie zgody

na zbycie i odpowiednio nabycie zorganizowanej czę-

ści przedsiębiorstwa, jakim jest Kopalnia Węgla Ka-

miennego Piekary.

Węglokoks SA z uwagi na uwarunkowania KWK

Piekary w obszarze złożowym, infrastrukturalnym,

lokalizacji terenowej, społecznej i ekonomicznej zre-

zygnował z nabycia KWK Piekary.

Kompania Węglowa SA będzie poszukiwała inne-

go strategicznego inwestora dla KWK Piekary.

W przy-

padku ewentualnego zbycia KWK Piekary, w celu

ograniczenia negatywnych skutków restrukturyza-

cji, Kompania Węglowa SA jest gotowa zagwaranto-

wać miejsca pracy dla zwalnianych pracowników.

Obecni pracownicy KWK Piekary nie mają powodów,

by obawiać się utraty miejsc pracy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jerzy Witold Pietrewicz

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie finansowania i działalności

Polskiego Związku Bilardowego (15186)

kazaną pismem o sygn.

SPS-023-15186/13, w sprawie

dowego uprzejmie informuję.

Ad 1.

O skuteczności działania oraz o poprawie

funkcjonowania i osiągania satysfakcjonujących

wyników sportowych w międzynarodowym współza-

wodnictwie sportowym decyduje polski związek spor-

towy.

Ministerstwo Sportu i Turystyki w zakresie swoich

kompetencji wspomagało działalność Polskiego Związ-

ku Bilardowego poprzez dofinansowanie zadań okre-

ślonych we wnioskach składanych przez związek.

Zadania w zakresie sportu wyczynowego były

przedmiotem uzgodnień z ministerstwem, a dofinan-

sowanie przygotowań do udziału w mistrzostwach

świata i mistrzostwach Europy kształtowało się

w ostatnich latach następująco:

— 2009 r – 297 000 zł z budżetu państwa,

— 2010 r.

– 200 000 zł z budżetu państwa i 45 000

z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (FRKF),

— 2011 r.

– 247 080 zł z budżetu państwa i 50 000 zł

z FRKF,

— 2012 r – 270 020 zł z budżetu państwa i 30 000 zł

z FRKF,

— 2013 r.

– 115 000 zł z budżetu państwa.

W obszarach sportu dla wszystkich PZBil w la-

tach 2009–2013 pozyskał dofinansowanie z FRKF

oraz budżetu państwa w łącznej wysokości 569 230 zł

na realizację następujących zadań:

— 2009 r.:

– Program sport wszystkich dzieci – 151 000 zł

z FRKF,

– Program sportu osób niepełnosprawnych –

22 980 zł z FRKF,

Razem 173 980 zł;

— 2010 r.:

– Program upowszechniania sportu w społeczeń-

stwie – 20 000 zł z budżetu państwa,

– Program sport wszystkich dzieci – 141 200 zł

z FRKF,

486

– Program sportu osób niepełnosprawnych –

25 960 zł z FRKF,

Razem 187 160 zł;

— 2011 r.:

stwie – 15 000 zł z budżetu państwa,

z FRKF,

Razem 62 000 zł;

— 2012 r.:

stwie – 11 600 zł z budżetu państwa,

z FRKF,

22 930 zł z FRKF,

Razem 69 530 zł;

— 2013 r.:

stwie – 10 000 zł z budżetu państwa,

z FRKF,

35 560 zł z FRKF,

Razem 76 560 zł.

Ad 2.

Tegoroczny podział środków finansowych

dla wszystkich związków sportowych został określ-

ony według kryteriów uwzględniających znaczenie

do zasięgu.

Tym samym określone zostały standardy,

które powinień spełnić związek, aby móc otrzymać

większe wsparcie finansowe od Ministerstwa Sportu

i Turystyki.

Bilard zalicza się do sportów, których działalność

i efekty rzeczowe nie pozwalają w chwili obecnej na

dokonanie zmiany w wysokości dofinansowania za-

dań na 2013 r.

Podkreślić należy, że ministerstwo jedynie dofi-

nansowuje działania, gdyż wszelkie instrumenty do-

tyczące pozyskiwania sponsorów i wielu innych ini-

cjatyw leżą po stronie związku.

Podział środków finansowych dokonany na po-

czątku 2013 r. oraz podział na grupy sportów nie jest

ostateczny.

Ministerstwo zabezpieczyło odpowiednią

nizacyjnym oraz przedstawią koncepcję rozwoju na

najbliższe lata.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

w sprawie kontrowersyjnego i niespójnego

przekazaną pismem, o sygn.

SPS-023-15199/13, w spra-

wie kontrowersyjnego i niespójnego przepisu w osta-

tecznej wersji projektu rozporządzenia ministra spor-

tu i turystyki w sprawie uprawiania turystyki wod-

nej, uprzejmie informuję.

Rozporządzenie ministra sportu i turystyki w spra-

wie uprawiania turystyki wodnej zostało podpisane

9 kwietnia 2013 r.

Zgodnie z jego przepisami jednym

z warunków uzyskania patentu żeglarza jachtowego

jest ukończenie 14. roku życia.

Pierwotna wersja projektu rozporządzenia (przed

skierowaniem do konsultacji społecznych) przewidy-

wała, że jednym z warunków uzyskania najniższego

stopnia patentu jest ukończenie 12. roku życia.

W wy-

niku konsultacji społecznych limit wieku na najniż-

szym stopniu (patent żeglarza jachtowego oraz ster-

nika motorowodnego) został podniesiony do 16 lat,

z jednoczesną rezygnacją z pływania pod nadzorem.

Ostateczna granica wieku (14 lat) ukształtowała się

w toku uzgodnień międzyresortowych.

Cały proces

tworzenia rozporządzenia był transparentny i można

go szczegółowo prześledzić na stronie Biuletynu In-

formacji Publicznej, łącznie z uzasadnieniem propo-

nowanych rozwiązań.

Zmiana polegająca na podwyższeniu wieku

uprawniającego do zdobycia najniższych patentów

była postulowana przez większość partnerów, którzy

uczestniczyli w konsultacjach społecznych.

Strona

społeczna wskazywała m.in. na ograniczone możli-

wości psychofizyczne dwunastolatka do opanowania

zakresu wiedzy i umiejętności przewidzianych na eg-

zaminie.

Ponadto dotychczasowa praktyka wskazy-

wała, że szkolenie i egzaminowanie kandydatów na

żeglarzy w tym wieku realizowane były w ograniczo-

nym zakresie.

Zmiana ta wynikała również z faktu,

że na poziomie ustawowym zostało przesądzone, iż

uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych

silnika do 10 kW nie wymaga posiadania dokumentu

kwalifikacyjnego, co ułatwia uprawianie turystyki

wodnej niezależnie od wieku.

Ponadto za podwyższe-

niem wieku przemawiało przyjęte w projekcie zało-

żenie o rozszerzeniu uprawnień na tym poziomie

o możliwość żeglugi po morskich wodach wewnętrz-

nych.

Należy ponadto podkreślić, że w obowiązujących

poprzednio regulacjach możliwość samodzielnego ko-

rzystania z tych uprawnień przez osoby, które nie

487

ukończyły 16. roku życia, była ograniczona przez na-

łożenie obowiązku wykonywania tych uprawnień pod

nadzorem.

Ograniczenie to przejawiało się w obo-

wiązku żeglowania pod opieką osoby pełnoletniej,

posiadającej patent co najmniej żeglarza jachtowego,

Jednocześnie w dotychczasowych regulacjach za pro-

wadzenie jachtu pod nadzorem uważana była żeglu-

ga w porze dziennej na akwenie spełniającym okre-

ślone wymagania.

Zatem osoba, która nie ukończyła

16. roku życia, miała bardzo ograniczone możliwości

samodzielnego korzystania ze zdobytych uprawnień.

Na uwagę zasługuje również trudność z interpre-

tacją i stosowaniem w praktyce przepisów dotyczą-

cych pływania pod nadzorem.

Podwyższenie granicy

wieku pozwoliło na rezygnację, co do zasady, z regu-

lacji dotyczącej pływania pod nadzorem.

Instytucja

pływania pod nadzorem zostanie zachowana jedynie

w stosunku do osób poniżej 14. roku życia, które uzy-

skały uprawnienia pod rządami dotychczasowych

przepisów i utrzymały je na mocy ustawy.

Należy

w tym miejscu zwrócić także uwagę, że certyfikat

ICC (International Certificate of Competence), wpro-

wadzony rezolucją nr 40 Europejskiej Komisji Gospo-

darczej, który umożliwia osobom posiadającym ten

dokument odbywanie rejsów w krajach, które go

uznają lub zalecają, w zakresie dotyczącym prowa-

dzenia rejsów na wodach śródlądowych oraz wodach

przybrzeżnych możliwy jest do uzyskania po ukoń-

czeniu 16. roku życia.

Limit wieku niezbędny do uzyskania patentu ka-

pitana jachtowego oraz kapitana motorowodnego

określono na 18 lat.

Należy przy tym zauważyć, że

wiek ten jest dolną granicą zdobycia patentu kapi-

tańskiego i jest to jeden z warunków uzyskania tego

patentu.

Niezbędnym warunkiem jest ponadto zdo-

bycie odpowiedniego doświadczenia, popartego okre-

ślonym stażem w zakresie żeglugi.

Wymóg ten może

być uzupełniany po ukończeniu 18. roku życia.

Ustalenie minimalnego wieku dla kapitana jachto-

wego było podyktowane określeniem w projekcie roz-

porządzenia (wersja z 20 lutego 2013 r.) minimalnego

wieku uprawniającego do zdobycia patentu sternika

jachtowego na poziomie 16 lat, przy jednoczesnym

utrzymaniu warunków stażowych dla kandydatów na

kapitana jachtowego na poziomie poprzedniego rozpo-

rządzenia (1200 godzin żeglugi).

Wprowadzenie wymo-

gu wieku 18 lat dla kapitana jachtowego miało na celu

uniemożliwienie uzyskania uprawnień na tym pozio-

mie przez osoby niepełnoletnie, co przy wymaganiach

stażowych byłoby teoretycznie możliwe.

Jednocześnie informuję, że zgodnie z zapisami no-

wego rozporządzenia odbywanie szkoleń w zakresie

żeglarstwa nie jest obligatoryjne.

Rozpoczęte kursy

mogą być kontynuowane zgodnie z zaplanowanym

harmonogramem, niezależnie od wieku kursantów.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

w sprawie czasowego wyłączenia z eksploatacji

linii kolejowej nr 117 (Bielsko-Biała - Wadowice

– Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorona) (15222)

terpelację posła Marka Polaka w sprawie czasowego

ckorona) przedstawiam poniższe informacje.

kolejowi mogli konkurować z przewoźnikami drogo-

z budżetu państwa, w celu obniżenia kosztów dzia-

łalności zarządcy konieczne jest przeprowadzenie

procesu restrukturyzacji PKP PLK SA, który niefor-

tunnie został opisany przez niektóre media jako „li-

kwidacja linii kolejowych”, co nie oddaje istoty podej-

W opracowanej analizie uwzględniającej wyniki obej-

mujące okres 7 lat wzięto pod uwagę następujące

czynniki:

— zainteresowanie przewoźników,

488

— gęstość dróg,

PLK SA podjęła decyzję o warunkowym udostępnia-

Biała Główna – Wadowice – Kalwaria Zebrzydowska

Lanckorona) nie zostanie wyłączona z eksploatacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

Odpowiedź

na interpelację posłów Jana Warzechy

w sprawie zmniejszenia dotacji

dla niektórych dyscyplin sportowych (15251)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na za-

pytanie posłów na Sejm RP pana Jana Warzechy i pana

Bogdana Rzońcy, przekazane pismem o sygn.

SPS-

023-15251/13, w sprawie zmniejszenia dotacji dla nie-

których dyscyplin sportowych, uprzejmie informuję.

Ostatni znaczący sukces polscy pięściarze odno-

towali podczas Igrzysk XXV Olimpiady w Barcelonie

w 1992 r., podczas których Wojciech Bartnik wywal-

czył dla Polski brązowy medal w kategorii półcięż-

kiej.

Od dwudziestu lat widać regres w polskim bok-

sie, co m.in. spowodowane jest masowym rozwojem

boksu zawodowego, powstawaniem licznych grup

zawodowych, które dzięki lukratywnym warunkom

finansowym ograniczają możliwości szkolenia przez

Polski Związek Bokserski (PZB) młodych pięściarzy.

Mimo licznych propozycji dotyczących wypracowania

systemowych rozwiązań nie stworzono optymalnego

porozumienia, które umożliwiałoby współpracę po-

między Polskim Związkiem Bokserskim a Wydziałem

Boksu Zawodowego.

Należy pamiętać, że zawodnik,

który stoczy choć jedną walkę na zawodowym ringu,

traci na zawsze status amatora.

Powyższe problemy dotyczą większości państw,

dekady.

Skomplikowaną sytuację zauważyła AIBA

(Światowa Federacja Bokserska), zdając sobie spra-

wę, że boks amatorski w dzisiejszej formule systema-

tycznie traci na popularności na rzecz boksu zawo-

dowego.

Postanowiła więc wprowadzić nowy system

walk w boksie amatorskim, rezygnując z kasków

i wprowadzając nowe zasady punktacji (rezygnacja

z „maszynek”), rozwinąć funkcjonującą już od dwóch

sezonów ligę zawodową oraz wdrożyć zupełnie nowy

program boksu zawodowego AIBA Pro-Boxing.

Bok-

serzy zawodowi reprezentujący swoje kraje i krajowe

związki bokserskie utrzymują status amatora i będą

rywalizować o tytuły mistrzów kraju, kontynentu

i świata.

Przy czym dopiero osiągnięcie odpowiedniej

pozycji rankingowej na niższym z poziomów będzie

mogło skutkować uzyskaniem pozycji rankingowej

na poziomie wyższym.

Najważniejszym udogodnie-

niem będzie prawo uzyskania kwalifikacji olimpij-

skich, co dzisiaj niestety nie jest możliwe.

System

będzie obowiązywał od igrzysk olimpijskich w Rio de

Janeiro.

Obecnie pięściarstwo w Polsce największe sukce-

sy osiąga w kategorii kobiet; mimo wielu medali mi-

strzostw świata czy Europy na igrzyskach olimpij-

skich w Londynie reprezentowała nas tylko jedna

zawodniczka – Karolina Michalczuk, która została

wyeliminowana w pierwszej walce.

Po raz pierwszy

IO w Londynie nie zakwalifikował się żaden polski

pięściarz.

Należy podkreślić, że systematyczne zmniej-

szanie dotacji dla PZB nastąpiło dopiero po igrzy-

skach olimpijskich w Pekinie, gdzie pięściarze po raz

kolejny nie osiągnęli zakładanych wyników sporto-

wych.

Nowo wybrane władze związku starają się pozy-

skać i wykorzystać popularność pięściarstwa, podpi-

sując stosowne umowy dotyczące transmisji telewi-

zyjnych, otwierają ośrodki szkolenia sportowego mło-

dzieży oraz poszukują sponsorów.

Biorąc jednak pod uwagę fakt znaczących trans-

formacji, jakie są kontynuowane przez AIBA oraz

489

PZB, Ministerstwo Sportu i Turystyki uzgodniło, że

ew. zwiększenie dotacji nastąpi po mistrzostwach Eu-

ropy w Mińsku (Białoruś), które odbędą się w dniach

od 1 do 8 czerwca br., podczas których polscy pięścia-

rze mają aktywnie włączyć się do walki o medale.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

w sprawie zasad publikowania

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przy piśmie nr SPS-023-15298/13 interpe-

lację pana posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ry i Dziedzictwa Narodowego proszę o przyjęcie po-

niższej odpowiedzi.

Ad 1–5.

Środki finansowe przeznaczane z budże-

tu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

na płatne ogłoszenia i reklamy we wszystkich środ-

kach masowego przekazu w latach 2007–2012, z po-

działem na poszczególne tytuły:

Ad 6–7.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego jest zobowiązane do zamieszczania ogło-

szeń w mediach na podstawie m.in.:

— przepisów prawa dotyczących przeprowadzania

rekrutacji na stanowiska kierownicze do jednostek

podległych resortowi;

— obowiązku związanego z postępowaniami do -

tyczącymi Komisji Prawa Autorskiego.

Ad 8.

Środki finansowe przeznaczane przez ponad

40 instytucji kultury podległych Ministerstwu Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego na płatne ogłoszenia

i reklamy w środkach masowego przekazu w latach

2007–2012, z podziałem na poszczególne tytuły: (ta-

bela str. 490.)

Wyrażam przekonanie, że pan poseł Dariusz Piont-

kowski uzna powyższą odpowiedź za wystarczającą.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

Lp. Tytuł środka przekazu

WYDATKI

2007 2008 2009 2010 2011 2012

1 Gazeta Wyborcza 20 138,54 6 708,78 14 968,18 71 293,26 32 137,70 58 929,80

2 Rzeczpospolita 19 323,97 12 761,20 19 837,20 17 873,00 60 829,65 40 909,80

3 Echo Media 936,96

4 Eniro Polska 976,00

5 Dziennik Wschodni 805,20

6 Grupa Wyd.

Polskapresse 237,28 195,20

7 INFOR Biznes 7 592,50 7 749,00 3 650,64

8 „Kontakt” 187,15

9

Strona internetowa INSERV.

PL

158,60

10

Biuro Ogłoszeń Prasowych

KONTAKT

9 104,37

11 Ditel 4 056,50

490

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(15321)

lacją pana Macieja Orzechowskiego, posła na Sejm

RP, przekazaną przy piśmie z dnia 14.03.2013 r.

nr SPS-023-15321/13 w sprawie dostępności do opie-

ki stomatologicznej, uprzejmie informuję.

Świadczenia w rodzaju: leczenie stomatologiczne

kontraktowane są przez Narodowy Fundusz Zdrowia

zgodnie z zasadami określonymi m.in. w:

— rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 30 sierp -

poz. 1144, ze zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem”,

— rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 6 grud -

nia 2012 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych

— zarządzeniu nr 55/201 0/DSOZ prezesa Naro -

dowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 września 2010 r.

w sprawie warunków zawierania umów w rodzaju:

leczenie stomatologiczne ze zm.,

— zarządzeniu nr 54/2011/DSOZ prezesa Naro -

powaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

Świadczenia stomatologiczne realizowane są w ra-

mach zakresów:

— świadczenia ogólnostomatologiczne;

— świadczenia ogólnostomatologiczne dla dzieci

— świadczenia ogólnostomatologiczne udzielane

w znieczuleniu ogólnym;

— świadczenia stomatologiczne dla świadczenio -

biorców z grupy wysokiego ryzyka chorób zakaźnych,

— świadczenia chirurgii stomatologicznej i perio -

dontologii;

— świadczenia ortodoncji dla dzieci i młodzieży

— świadczenia protetyki stomatologicznej;

— świadczenia protetyki stomatologicznej dla

tworów w obrębie twarzoczaszki;

— świadczenia stomatologicznej pomocy doraźnej;

— ortodontyczna opieka nad dziećmi z wrodzony -

mi wadami części twarzowej czaszki.

Świadczenia w rodzaju: leczenie stomatologiczne

kontraktowane są w oparciu o plany zabezpieczenia

świadczeń opracowywane przez właściwe oddziały

Prasa 2007 2008 2009 2010 2011 2012

Rzeczpospolita 263 650 250 269 231 390 300 619 299 031 178 245

Uważam Rze 29 520

Gazeta Wyborcza i wydawnictwa Agory 514 598 772 114 1 099 103 1 451 441 1 067 174 1 036 418

Wprost 123 858 152 356 59 850

Newsweek 20 984 31 573 143 690 120 075 44 833

Polityka 78 470 197 364 239 549 304 640 395 024 219 970

Przekrój 13 176 61 049

Dziennik Gazeta Prawna 4 270 17 080 31 993 18 114 13 507

Super Express 2 635 6 710

Fakt 6 295 15 372 8 540

Inne 391 904 602 680 981 654 928 068 1 042 952 1 225 248

Stacja TV 2007 2008 2009 2010 2011 2012

TVP 1 94 677 115 718 8 662 20 379 74 765 100 200

TVP 2 26 334 78 160 38 420 62 266

TVP Info i stacje regionalne 4 184 54 003 67 848 23 157 43 572 73 788

Polsat + grupa Polsat 298 900 190 601 276 670

TVN + grupa TVN 361 365 236 814 224 475

Inne 515 394 1 835 802 177 228 189 639

Stacja radiowa 2007 2008 2009 2010 2011 2012

Polskie Radio Programy 1, 2, 3 105 203 164 772 111 241 309 628 147 582 289 493

RMF FM 4 880 12 300 12 300

Radio Zet 45 000 75 000 6 283 153 074

Radio Wawa 8 674

Inne 150 657 302 331 297 551 465 531 325 411 396 275

Portal internetowy 2007 2008 2009 2010 2011 2012

Onet.pl 209 505 159 777 174 152 53 726 126 195 71 550

Wp.pl 55 685 133 410 111 260 575 312 427 340 87 409

Interia.pl 835 819 18 670 11 055 24 465 54 243

Inne 97 279 133 971 489 631 419 193 260 576 154 423

491

wojewódzkie NFZ w odniesieniu do liczby jednostek

rozliczeniowych w poszczególnych zakresach.

Taki sposób kontraktowania świadczeń powoduje,

że żadne świadczenia stomatologiczne nie są limito-

wane liczbą, zaś w ramach zawartej umowy lekarz

realizuje te świadczenia gwarantowane, których

udzielenie zależne jest od potrzeby zdrowotnej (zgod-

nie z katalogiem świadczeń gwarantowanych w rea-

lizowanym zakresie świadczeń).

W załączeniu przekazuję przesłane przez Narodo-

wy Fundusz Zdrowia zestawienie liczby umów za-

wartych przez oddziały wojewódzkie NFZ na po-

szczególne zakresy świadczeń stomatologicznych.*

)

Odnosząc się do możliwości zakontraktowania dla

dzieci i młodzieży poradni stomatologicznych, uprzej-

mie wyjaśniam, że zgodnie z rozporządzeniem zakre-

sami świadczeń stomatologicznych, które w całości

dedykowane są dzieciom i młodzieży do 18 r.ż., są:

— świadczenia ogólnostomatologiczne dla dzieci

— program „Ortodontyczna opieka nad dziećmi

W ramach pozostałych zakresów świadczeń umo-

wy zawierane są na rzecz wszystkich świadczenio-

biorców.

w tym dzieci.

Dyrektorzy szkół nie mają obowiązku organi-

zowania w szkołach gabinetów stomatologicznych.

Nie ma też jednak żadnych przeciwwskazań do zakła-

dania gabinetów stomatologicznych na terenie szkół.

Niektórzy stomatolodzy zakładają swoje indywidual-

ne praktyki stomatologiczne w dzierżawionych od

szkoły pomieszczeniach.

Świadczeniodawcy ci, przy-

stępując do postępowań konkursowych celem zawar-

cia umów na świadczenia stomatologiczne, muszą

spełnić warunki zawarte w konkursach ofert.

Wy-

magania stawiane w konkursach ofert służą temu,

aby warunki udzielania świadczeń stomatologicz-

nych nie zagrażały życiu i zdrowiu pacjenta.

Z powodu

dużej liczby ofert wpływających na ogłoszenia kon-

kursowe, których wartość znacznie przekracza

wartość środków finansowych przeznaczonych

na przedmiotowe świadczenia, Narodowy

Fundusz Zdrowia w zarządzeniach prezesa okre-

ślił warunki rankingujące przedmiotowe oferty.

W sytuacji gdyby fundusz kontraktował świadczenia

stomatologiczne, traktując w sposób priorytetowy

świadczeniodawców ze wzglądu na lokalizacje gabi-

netów, to można byłoby to uznać za sprzeczne z art.

ków publicznych (Dz. U. Nr 164, poz. 1027, z późn.

zm.), tj. nieprzestrzegania podstawowej na gruncie

procedury konkursowej zasady równego traktowa-

nia świadczeniodawców.

W sprawie, którą poseł określił jako profilak-

tyka w leczeniu zębów wśród dzieci i młodzieży,

informuję, że aktualnie prowadzona na całym świe-

cie (Stany Zjednoczone Ameryki, Australia, kraje

Europy Zachodniej) analiza badawcza realizowanych

programów prozdrowotnych wskazuje, że na reduk-

cję próchnicy zębów w populacji ludzkiej ma wpływ

redukcja próchnicy u małych dzieci od 0 do 3. roku

życia.

Liczne doniesienia zwracają uwagę na olbrzy-

mią rolę promocji zdrowia jamy ustnej, skierowanej

ków, niemowląt i dzieci w wieku żłobkowym).

Ponieważ więc działania zmierzające do poprawy

stanu zdrowia jamy ustnej ludności kraju powinny

również być ukierunkowane na podniesienie

świadomości zdrowotnej społeczeństwa i przede

wszystkim winno się to odbywać poprzez edukację

zdrowotną kobiet ciężarnych i matek małych dzieci,

informuję, że od 2010 r. obowiązuje (obecnie zno-

welizowane) rozporządzenie w sprawie standardów

ki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okre-

sie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, poło-

gu oraz opieki nad noworodkiem (Dz. U. z 2012 r.

poz. 1100), w którym to ujęte zostały działania edu-

kacyjne kobiety ciężarnej m.in. w zakresie zdrowia

jamy ustnej.

W ww. rozporządzeniu wśród zaleca-

nych badań diagnostycznych i konsultacyjnych

wykonywanych u kobiet w okresie ciąży znajduje

się również badanie stomatologiczne.

Działania edukacyjne w zakresie zdrowia jamy

ustnej skierowane do matek małych dzieci zostały

uwzględnione w wykazie świadczeń gwarantowa-

nych pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

sprawowanych podczas wizyt patronażowych (roz-

porządzenie ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia

Nr 139, poz. 1138, z późn. zm.).

Ponadto wprowadzono program edukacyjny

ukierunkowany na wdrożenie i utrwalenie nawy-

ku szczotkowania zębów pastą z fluorem u dzieci

w wieku przedszkolnym.

Ze względu na limit środ-

ków finansowych otrzymanych na realizację progra-

mów polityki zdrowotnej nie było możliwości wdro-

żenia przedmiotowego programu do realizacji w ra-

mach programów zdrowotnych ministra zdrowia.

Podejmowane były próby finansowania go w ra-

mach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy,

które zostały zakończone sukcesem.

W ramach pro-

gramu od września 2013 r. stomatologiczną opieką

profilaktyczną objęte zostaną dzieci wieku od 0 do

5 lat.

Celem programu będzie oddziaływanie prozdro-

wotne ukierunkowane na ochronę przed próchnicą

zębów oraz wczesne kształtowanie postaw prozdro-

wotnych i rozwijanie prawidłowych nawyków higie-

nicznych u ww. dzieci.

Działania bezpośrednie będą

czających do przedszkoli na terenie całego kraju.

Powyższe działania uzupełnione będą edukacją

prozdrowotną rodziców dzieci i edukacją stomatolo-

giczną nauczycieli oraz wychowawców przedszkoli.

*

)

492

Działania pośrednie skierowane zostaną do dzieci

od 0 do 2 lat poprzez szkolenie pediatrów, pielęgnia-

rek i położnych, a także przekazanie materiałów

edukacyjnych do szkół rodzenia.

Natomiast w związ-

ku z podpisaniem w czerwcu 2011 r.

„Memorandum

dotyczącym wdrażania Norweskiego Mechanizmu

Finansowego oraz Mechanizmu Finansowego Eu-

ropejskiego Obszaru Gospodarczego na lata 2009–

2014” Ministerstwo Zdrowia będzie pełnić funkcję

operatora dwóch programów operacyjnych.

We

wrześniu 2012 r.

Ministerstwo Zdrowia rozesłało

do konsultantów wojewódzkich w dziedzinie stoma-

tologii dziecięcej prośbę o przekazanie informacji

podmiotom leczniczym co do możliwości ubiega-

nia się o środki finansowe w ramach tychże me-

chanizmów.

Zaproponowany tytuł projektu to „Dzia-

łanie edukacyjno-promocyjne w zakresie profilakty-

ki stomatologicznej kobiet w ciąży”.

W styczniu 2013 r.

powiadomiono o ww. możliwościach wojewodów.

Obecnie system opieki zdrowotnej nad dziećmi i mło-

ustawy.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdro-

nego (Dz. U. Nr 140, poz. 1144, z późn. zm.) dzie-

ciom i młodzieży do lat 18 przysługują świadcze-

nia stomatologiczne podane w wykazie pt. „Wy-

kaz świadczeń ogólnostomatologicznych dla dzie-

warunki ich realizacji”.

Ze względu na specyficzne

potrzeby zdrowotne ww. dzieciom i młodzieży przy-

znano prawo do następujących bezpłatnych dodat-

kowych świadczeń zdrowotnych lekarza stomatologa

i materiałów stomatologicznych: indywidualnie

ukierunkowane profesjonalne zabiegi profilak-

tyczne, tj. lakierowanie i lakowanie zębów sta-

łych, świadczenia niezbędne w okresie wieku

trzeb leczniczych związanych z leczeniem próchnicy

i jej powikłań (chorób miazgi, zęba i ozębnej), całko-

wite opracowanie i odbudowa zniszczonego, złama-

nego kąta w zębach siecznych oraz kosmetyczne

pokrycie niedorozwoju szkliwa w zębach stałych.

W ww. rozporządzeniu w odrębnych załącznikach

podano wykazy profilaktycznych świadczeń stoma-

tologicznych dla dzieci do ukończenia 19. roku życia.

W myśl § 3 rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 2009 r.

w sprawie organizacji profilaktycznej opieki zdrowot-

1133) opiekę zdrowotną nad dziećmi i młodzieżą ob-

jętą obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki

sprawują: lekarz podstawowej opieki zdrowotnej,

lekarz dentysta, pielęgniarka środowiska na-

uczania i wychowania albo higienistka szkolna

albo położna.

Profilaktyczna opieka zdrowotna

sprawowana nad uczniami przez lekarza dentystę

obejmuje m.in. prowadzenie edukacji zdrowotnej

i promocji zdrowia jamy ustnej, profilaktyczne bada-

nia stomatologiczne, profilaktykę próchnicy zębów

kłada współpracę pielęgniarki lub higienistki

szkolnej z lekarzem dentystą sprawującym profi-

laktyczną opiekę zdrowotną nad uczniem.

Profilaktyczna opieka zdrowotna sprawowana

je w zakresie stomatologii prowadzenie grupowej

profilaktyki fluorkowej.

W myśl załącznika nr 3 roz-

porządzenia grupowa profilaktyka fluorkowa wy-

konywana metodą nadzorowanego szczotkowania

zębów wykonywana jest w klasach I–VI, sześć razy

w roku w odstępach 6-tygodniowych.

Indywidual-

nie ukierunkowane profesjonalne zabiegi profi-

laktyczne, tj. lakierowanie i lakowanie zębów

stałych, zostały zabezpieczone w rozporządzeniu

ministra zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowa-

nych z zakresu leczenia stomatologicznego.

Wszystkie

ww. działania finansowane są przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia w ramach zawartych ze świadczenio-

dawcami kontraktów.

Miejsce udzielania świadczeń

może mieć dowolną lokalizację zapisaną w ww. umo-

wie z Narodowym Funduszem Zdrowia, także w miej-

scu nauczania i wychowania w indywidualnych

praktykach stomatologicznych w dzierżawionych od

szkoły pomieszczeniach.

Warunki wymagane do rea-

lizacji świadczeń zdrowotnych ogólnostomatologicz-

życia określa tabela nr 2 załącznika nr 2 ww. rozpo-

czenia stomatologicznego.

Przychylając się jednak do

postulatów wpływających do Ministerstwa Zdrowia

w sprawie stawianych przez Narodowy Fundusz

Zdrowia wymagań dotyczących pracy gabinetów

szkolnych, Ministerstwo Zdrowia zwracało się z proś-

bą do prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o roz-

ważenie możliwości uwzględnienia podczas kon-

traktowania świadczeń dla dzieci i młodzieży wa-

runków, w jakich funkcjonują gabinety udzielające

ww. świadczenia w miejscu nauczania.

W odpowiedzi

prezes Narodowego Funduszu Zdrowia poinformo-

wał, że zlecił dyrektorom oddziałów wojewódzkich,

aby dołożyli starań dla właściwego wskazania w ogło-

szeniach o postępowaniach konkursowych obszarów

zabezpieczenia przekładających się na zapewnienie

dostępności do świadczeń stomatologicznych dedyko-

wanych dzieciom i młodzieży szkolnej w jak najbliż-

szym otoczeniu zamieszkania i pobierania nauki.

Jed-

nocześnie uprzejmie informuję, że minister zdrowia

nie planuje w najbliższym czasie wprowadzenia obo-

wiązkowego stomatologicznego badania profilak-

tycznego u dzieci i młodzieży w szkołach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

493

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

na interpelację posła Dariusza Cezara Dziadzia

w sprawie podjęcia działań w celu utrzymania

Dziadzia, przekazaną pismem o sygn.

SPS-023-

15328/13, w sprawie podjęcia działań w celu utrzy-

mania działalności Policyjnego Towarzystwa Spor-

towego „Walter” w Rzeszowie uprzejmie informuję.

Opisana przez pana posła sytuacja Policyjno-Cy-

wilnego Towarzystwa Sportowego „Walter” w Rze-

szowie (właściwa nazwa na podstawie zapisów statu-

tu) w momencie dokonujących się w Polsce zmian

własnościowych dot. różnych obiektów wykorzysty-

wanych dla celów publicznych to typowe zjawisko,

które ma miejsce w całym kraju od kilkunastu lat.

Związane jest przede wszystkim z długotrwałym pro-

cesem porządkowania prawa wynikającym ze zmian

ustrojowych.

Stwarza to poważne problemy m.in. dla

funkcjonowania klubów sportowych, którym nowi

właściciele ograniczają bądź całkowicie uniemożli-

wiają korzystanie z przejętych obiektów sportowych.

Towarzyszą temu również problemy związane z po-

zyskiwaniem środków na finansowanie działalności

szkoleniowej, zatrudnienie niezbędnej administracji

i kadry szkoleniowej.

Z podobnymi problemami bo-

ryka się dzisiaj w Polsce wiele klubów i stowarzyszeń

sportowych, a także wiele innych organizacji poza-

rządowych.

Policyjno-Cywilne Towarzystwo Sportowe „Wal-

ter” w Rzeszowie zgodnie z zapisami statutu: „Jest

stowarzyszeniem zrzeszającym obywateli RP, któ-

rych działalność służy rozwojowi i popularyzacji

sportu, a zwłaszcza sportu dzieci i młodzieży.

Tere-

nem działania towarzystwa jest obszar województwa

podkarpackiego, a siedzibą władz – miasto Rzeszów”.

Jest zatem oczywiste, że wszelkie problemy związane

z działalnością klubu powinny być rozwiązywane na

szczeblu lokalnym.

ślają warunki niezbędne do wspierania zarówno or-

ganizacyjnego, jak i finansowego działalności klubów

sportowych, towarzystw i stowarzyszeń sportowych

oraz innych organizacji pozarządowych.

Ministerstwo Sportu i Turystyki podziela opinie

wyrażone w interpelacji pana posła o funkcji sportu

i roli stowarzyszeń sportowych w procesie edukacji

problemy, jakie dla systemu rywalizacji sportowej ro-

dzi niewydolność finansowa klubów sportowych

w zakresie utrzymania i dostępności infrastruktury

sportowej, a także utrzymania niezbędnych zespołów

szkoleniowych i obsługi administracyjnej.

Mam nadzieję, że Policyjno-Cywilne Towarzystwo

Sportowe „Walter”, które jest zasłużonym klubem

z tradycjami sięgającymi 1945 r., znajdzie właściwą

płaszczyznę porozumienia z obecnym właścicielem

hali sportowej i wspierane przez władze samorządowe

miasta Rzeszowa nadal będzie miejscem sportowej

edukacji dla dzieci i młodzieży miasta i regionu.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

podsekretarza stanu

lacją posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

z dnia 11 kwietnia 2013 r. (znak: SPS-023-15404/13)

dry zarządzającej KWB Bełchatów poniżej przedsta-

wiam stosowne wyjaśnienia.

Kopalnia Węgla Brunatnego Bełchatów od dnia

1 września 2010 r. jest oddziałem spółki PGE Górni-

ctwo i Energetyka Konwencjonalna SA, stąd w sto-

sunku do kadry zarządzającej, w skład której wcho-

dzą dyrektor oddziału, zastępca dyrektora oddziału

oraz dyrektor ekonomiczno-finansowy oddziału, nie

nagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiota-

mi prawymi.

Ponadto z informacji przekazanych przez Zarząd

PGE SA wynika, iż w oddziale Kopalnia Węgla Bru-

natnego Bełchatów nie występuje pozapłacowy fun-

dusz reprezentacyjny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Paweł Tamborski

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

494

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(15451)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

pana posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

z dnia 19 marca 2013 r., nr SPS-023-15451/13, w spra-

wie usług świadczonych przez Szpital Uzdrowiskowy

nr 1 w miejscowości Ciechocinek uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

1.

Szpital Uzdrowiskowy nr 1 jest zakładem lecz-

nictwa uzdrowiskowego położonym w strefie A ochro-

ny uzdrowiskowej w uzdrowisku Ciechocinek.

Szpital

nr 1 jest zakładem lecznictwa uzdrowiskowego nale-

żącym do marszałka województwa kujawsko-pomor-

skiego.

Jest jednym z wielu podmiotów prowadzących

lecznictwo uzdrowiskowe na obszarze uzdrowiska

Ciechocinek.

Aspekty dotyczące rozwoju zakładów lecznictwa

uzdrowiskowego niebędących własnością ministra

zdrowia pozostają poza kompetencjami ministra

zdrowia i leżą w gestii ich właścicieli.

2.

Wartości skierowań na leczenie uzdrowiskowe

na 2013 r. dla poszczególnych świadczeniodawców

odpowiadają wartościom, jakie zostały złożone w do-

kumentacjach aktualnych przy zawieraniu umów

o udzielanie świadczeń w rodzaju lecznictwo uzdro-

wiskowe.

Natomiast wartości świadczeń dla świad-

czeniobiorców z województw: śląskiego i kujawsko-

-pomorskiego wynikają ze złożonych upoważnień fi-

nansowych do zakontraktowania świadczeń.

3.

Poniżej podaję dane na temat wysokości zawar-

tych z Narodowym Funduszem Zdrowia kontraktów

w rodzaju leczenie uzdrowiskowe w latach 2012–2013 r.

w odniesieniu do wskazanego w interpelacji świad-

czeniodawcy.

Szpital Uzdrowiskowy nr 1 w Ciechocinku: rok

2012 – 4 141 515 tys. zł, rok 2013 – 3 708 946 tys. zł:

a) wartość kontraktu dla województwa śląskiego:

rok 2012 – 247 747 tys. zł, rok 2013 – 209 580 tys. zł,

b) wartość kontraktu dla województwa kujawsko-

-pomorskiego: rok 2012 – 731 944 tys. zł, rok 2013 –

451 185 tys. zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 17 maja 2013 r.

sekretarza stanu

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

dotyczącego przedsięwzięcia polegającego

na montażu urządzeń w postaci pływających

pomostów cumowniczych w ramach projektu

ma z dnia 19 marca 2013 r. (sygn.

SPS-023-15483/13)

nisława Wziątka w sprawie wydania pozwolenia doty-

czącego przedsięwzięcia polegającego na montażu urzą-

dzeń w postaci pływających pomostów cumowni-

czych w ramach projektu pn. „Zagospodarowanie

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

W dniu 11 października 2012 r. minister trans-

portu, budownictwa, i gospodarki morskiej zwrócił

się pismem do ministra spraw wewnętrznych o wy-

ca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej i administracji morskiej (t.j.

Dz. U. z 2003 r.

Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.) w związku z wnio-

skiem złożonym przez inwestora – gminę miasto Świ-

noujście – w sprawie wydania pozwolenia dla przed-

sięwzięcia polegającego na montażu urządzeń w po-

staci pływających pomostów cumowniczych w ra-

mach inwestycji „Zagospodarowanie Basenu Północ-

nego na port jachtowy w Świnoujściu”.

W wyniku przeprowadzonej analizy dokumentów

minister spraw wewnętrznych postanowieniem z dnia

11 stycznia 2013 r. negatywnie zaopiniował przed-

miotowy wniosek.

W dniu 22 stycznia 2013 r. prezydent miasta Świ-

noujście wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrze-

nie sprawy.

Minister spraw wewnętrznych po przeprowadzo-

nej powtórnie analizie dokumentów postanowieniem

z dnia 28 lutego 2013 r. podtrzymał stanowisko, że

wydanie pozwolenia na realizację wnioskowanej in-

westycji pociągnęłoby za sobą zagrożenie dla bezpie-

czeństwa państwa, co stanowi przesłankę odmowy

wydania zezwolenia na podstawie art. 23 ust. 3 pkt

3 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Pol-

skiej i administracji morskiej, a tym samym uzasad-

nia negatywną opinię w sprawie.

W dniu 11 kwietnia 2013 roku za pośrednictwem

ministra spraw wewnętrznych do wojewódzkiego sądu

administracyjnego wpłynęła skarga z dnia 4 kwiet-

nia 2013 r. gminy miasta Świnoujście na postanowie-

nie ministra spraw wewnętrznych z dnia 28 lutego

2013 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postano-

wienia ministra spraw wewnętrznych z dnia 11 stycz-

495

nia 2013 r. w sprawie wydania pozwolenia dla przed-

W skardze podniesiono naruszenie przepisu art.

art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjne-

go oraz naruszenie słusznego interesu strony, a mia-

nowicie prawa do realizacji planowanej inwestycji

jako korzystnej dla członków wspólnoty samorządo-

wej gminy miasta Świnoujście oraz osób i podmiotów

korzystających z Basenu Północnego w Świnoujściu.

Działając na podstawie przepisu art. 54 § 3 usta-

powaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.

Dz. U.

wnętrznych ponownie poddał ocenie wniosek w spra-

wie wydania pozwolenia na realizację przedsięwzię-

cia polegającego na montażu urządzeń w postaci pły-

wających pomostów cumowniczych w ramach inwe-

stycji „Zagospodarowanie Basenu Północnego na

port jachtowy w Świnoujściu”.

Jednocześnie organ

zwrócił się do komendanta głównego Straży Granicz-

nej o przekazanie opinii w przedmiotowej sprawie.

Straż Graniczna nie zgłosiła uwag odnośnie do rea-

lizacji ww. przedsięwzięcia, co było konsekwencją

nictwa i Gospodarki Morskiej z udziałem zastępcy

komendanta głównego Straży Granicznej, z przed-

stawicielami władz samorządowych, w tym prezy-

denta miasta Świnoujście.

Na spotkaniu omówiono

wszystkie uwarunkowania oraz wypracowano stano-

wisko w sprawie bazowania jednostek pływających

SG w Świnoujściu i ustalono, że baza Morskiego Od-

działu Straży Granicznej zostanie zlokalizowana

przy ul. Grodzkiej, zaś część nabrzeża nr 1 w Basenie

Północnym zostanie udostępniona dla potrzeb dwóch

jednostek pływających SG do czasu ulokowania bazy

na wskazanych w projekcie planu terenach.

Minister spraw wewnętrznych postanowieniem

z dnia 10 maja 2013 r. uchylił ww. postanowienie

z dnia 28 lutego 2013 r. utrzymujące w mocy posta-

nowienie z dnia 11 stycznia 2013 r. dotyczące nega-

tywnej opinii w sprawie z wniosku inwestora – gmi-

ny miasta Świnoujście – odnośnie do wydania pozwo-

lenia dla przedsięwzięcia polegającego na montażu

niczych w ramach inwestycji „Zagospodarowanie Ba-

senu Północnego na port jachtowy w Świnoujściu”

oraz pozytywnie zaopiniował wniosek inwestora,

uwzględniając tym samym w całości złożoną przez

niego skargę.

Wobec powyższego wydanie pozwolenia wniosko-

dawcy nie będzie stanowić naruszenia art. 23 ust. 3

Jednocześnie minister spraw wewnętrznych wniósł

o umorzenie postępowania sądowoadministracyj-

nego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

ma z dnia 20 marca 2013 r. (sygn.

SPS-023-15508/13)

zefa Lassoty w sprawie funkcjonowania i obiegu in-

formacji w sieci TOR uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

Sieć The Onion Router (TOR) służy m.in. do po-

pełniania przestępstw internetowych lub wspomaga-

nia niezgodnej z prawem aktywności inicjowanej

poza siecią.

Podejmowane w sieci TOR działania po-

legają m.in. na: przesyłaniu informacji z wyłącze-

niem możliwości ustalenia odbiorcy, adresata oraz

treści wiadomości (także w celach przestępczych),

dokonywaniu włamań do sieci teleinformatycznych,

w tym szczególnie rządowych, ale także np. do sieci

sklepów internetowych, przeprowadzaniu szeroko

pojętych transakcji czarnorynkowych (handel sub-

stancjami psychoaktywnymi, bronią, fałszywymi do-

kumentami – w tym fakturami VAT, pieniędzmi itp.),

kradzieży i handlu wykradzionymi informacjami (da-

nymi osobowymi, bazami danych itp.) czy ujawnianiu

informacji niejawnych.

Ponadto internetowe portale

funkcjonujące w ww. sieci umożliwiają dokonywanie

innych transakcji, np. sprzedaży i zakupu spółek lub

kart kredytowych zarejestrowanych na tzw. słupy.

Giełdami internetowymi funkcjonującymi w sieci

TOR i cieszącymi się znaczną popularnością użyt-

kowników są Silk Road i Blackmarket Reloaded, któ-

rych wyszukanie nie jest możliwe przez standardowe

przeglądarki internetowe.

Należy wskazać, że sieć TOR chroni tożsamość

użytkowników oraz ich działalność w sieci przed ana-

lizą ruchu sieciowego, zapewniając tym samym ano-

nimowość zarówno w sensie ukrycia lokalizacji użyt-

kownika (poprzez numer IP), jak też możliwości udo-

stępniania anonimowych ukrytych usług.

Wewnątrz

sieci TOR ruch sieciowy, poprzez numer IP, jest prze-

496

kazywany pomiędzy routerami (węzłami) zlokalizo-

wanymi na całym świecie, które nie zapisują infor-

macji.

Schemat połączenia wygląda w następujący

sposób: użytkownik → węzeł 1 → węzeł 2 → węzeł 3

→ serwer docelowy.

Wykrycie użytkownika wymaga

bezpośredniego dostępu do wszystkich serwerów,

przez które przechodzi połączenie użytkownika.

Brak jest zatem możliwości prześledzenia drogi

takiego połączenia, dodatkowo wszystkie połączenia

w sieci TOR są szyfrowane.

Ponadto wytworzona zo-

stała w niej wewnętrzna przestrzeń informatyczna,

do której dostęp możliwy jest jedynie przy użyciu ser-

werów TOR i dedykowanego oprogramowania.

Zaso-

by znajdujące się wewnątrz tej przestrzeni posiadają

charakterystyczną adresację, której wyróżnikiem

jest nazwa domenowa.onion.

Podczas korzystania

z sieci TOR dane przesyłane są losowymi drogami

oraz wielokrotnie szyfrowane.

Krajami, w których aktywność wskazanej sieci

jest wysoka, w tym również z wykorzystaniem ser-

werów transferowych, są USA, Niemcy, Iran, Włochy

oraz Korea Południowa.

Należy wskazać, że z uwagi na wieloaspektowość

wykorzystywania sieci The Onion Router oraz sze-

roki katalog przestępstw możliwych do popełnienia

w ww. sieci lub z jej użyciem zagadnienie funkcjono-

wania The Onion Router pozostaje w zainteresowa-

niu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Agencja,

podobnie jak służby w innych krajach, podejmuje

w ramach swoich uprawnień czynności służące prze-

de wszystkim wykryciu i identyfikacji rzeczywistych

sprawców przestępstw.

Ponadto, stosownie do informacji przekazanych

przez Komendę Główną Policji, Wydział Wsparcia

Zwalczania Cyberprzestępczości Biura Kryminalne-

go KGP w ramach czynności służbowych zmierzają-

cych do ustalenia, identyfikacji użytkowników sieci

TOR dokonuje szerokiej analizy wszystkich czynni-

ków, które mogłyby identyfikować ww. osoby i treści

zawarte w sieci TOR oraz poza tą siecią.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-15522/13, przekazujące interpelację

pisów dotyczących postępowania w przypadku zgu-

ty motorowerowej, przedstawiam następujące stano-

wisko.

uprawnia prawo jazdy kategorii AM.

Wprowadzenie

przedmiotowej kategorii prawa jazdy było podykto-

wane koniecznością wdrożenia do polskiego porząd-

ku prawnego przepisów unijnych określonych w dy-

rektywie 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego

pojazdami wymagany minimalny wiek do kierowa-

nia pojazdami określonymi w prawie jazdy kat. AM

wynosi 14 lat.

Przed wejściem w życie przepisów ustawy o kie-

rujących pojazdami do kierowania motorowerem

uprawniała karta motorowerowa, wydawana na pod-

Mając powyższe na uwadze, w art. 133 ust. 2 usta-

wy o kierujących pojazdami wprowadzono przepis

gwarantujący, że karta motorowerowa wydana na

Prawo o ruchu drogowym zachowuje ważność do cza-

su ukończenia przez jej posiadacza 18. roku życia.

Na podstawie ww. przepisu karta motorowerowa

może być wymieniona na koszt osoby uprawnionej na

le obowiązujących przepisów osoba ubiegająca się

o wydanie prawa jazdy kategorii AM może je uzyskać

na podstawie:

– ukończonego kursu i zdanego z wynikiem pozy-

tywnym egzaminu państwowego lub

– wymiany karty motorowerowej.

Zgodnie z przepisami ustawy o kierujących pojaz-

dami podstawą do dokonania wymiany karty moto-

rowerowej na prawo jazdy kategorii AM jest przedło-

żenie posiadanej karty motorowerowej.

W przypadku

497

utraty bądź zniszczenia oryginalnego dokumentu

karty motorowerowej istnieje możliwość przedłoże-

nia zaświadczenia o posiadaniu karty motorowero-

wej wystawionego przez dyrektora szkoły, w której

wydano przedmiotowy dokument.

Jeśli uzyskanie ww. zaświadczenia nie jest moż-

liwe i osoba nie jest w stanie przedłożyć udokumen-

towanego potwierdzenia posiadanych uprawnień,

jedynym sposobem na uzyskanie prawa jazdy kate-

gorii AM jest zdanie egzaminu państwowego.

Przedstawiając powyższe, w mojej ocenie, obowią-

zujące przepisy zostały przygotowane w sposób za-

pewniający osobom, które uzyskały uprawnienia do

kierowania motorowerem przed 19 stycznia 2013 r.,

zachowanie uprawnień po wejściu w życie nowych

przepisów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

terpelację pana posła Dariusza Seligi (znak: SPS-

tegii zakupowej i planowanej zmiany struktury włas-

nościowej podmiotu zajmującego się produkcją bu-

dowlanego i wojskowego asortymentu specjalnego,

jaką jest Huta Stalowa Wola SA, uprzejmie przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia przygotowane przy

udziale ministra gospodarki i ministra obrony naro-

dowej.

1.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Skarbu

Państwa co do celowości gospodarczo-finansowej do-

konywania dalszych zmian struktury własnościowej

HSW SA na najbliższe lata oraz co do udziału w tym

procesie Spółki WB Electronics?

Uprzejmie informuję, iż w sprawie przyszłości

spółki Huty Stalowa Wola Spółka Akcyjna z siedzibą

w Stalowej Woli (dalej HSW) Ministerstwo Skarbu

Państwa opowiada się za konsolidacją wraz z innymi

podmiotami przemysłowego potencjału obronnego

w jednej grupie kapitałowej kontrolowanej przez pań-

stwo.

Utworzenie narodowego koncernu zbrojeniowe-

go zdolnego sprostać narastającej konkurencji mię-

dzynarodowej na rynkach uzbrojenia i sprzętu woj-

skowego będzie korzystne dla spółek krajowego prze-

mysłowego potencjału obronnego, sprawi, iż główne

państwowe aktywa produkcyjne i obsługowo-remon-

towe zostaną skupione w jednej, silnej branżowo

i komplementarnej strukturze gospodarczej, co

umożliwi lepsze wykorzystanie potencjału i zdolności

produkcyjno-usługowych, zharmonizowanie działań

inwestycyjnych, optymalną koordynację programów

rozwojowych oraz właściwe wykorzystanie istniejącej

bazy naukowo-badawczej.

Realizując procesy prze-

kształceń własnościowych, MSP w szczególny sposób

odnosi się do specyficznego przedmiotu działalności

i roli HSW dla polskich sił zbrojnych i jej znaczenia

dla systemu obronnego państwa, uzasadniony jest

zatem dalszy jej rozwój i funkcjonowanie w obszarze

oddziaływania kapitałowego Skarbu Państwa.

Wobec

czego na chwilę obecną nie przewiduje się udziału

spółki WB Electronics w procesie prywatyzacji HSW.

2.

Czy i jakie inne krajowe lub zagraniczne pod-

mioty są zainteresowane udziałem w powyżej wska-

zanej dalszej prywatyzacji HSW SA?

Uprzejmie informuję, że do Ministerstwa Skarbu

Państwa nie skierowano dokumentów wskazujących

na zainteresowanie udziałem w prywatyzacji HSW

w obecnym kształcie.

W maju ubiegłego roku Zarząd

HSW przekazał kopię pisma WB Electronics, które

było skierowane jedynie do Zarządu HSW i dotyczy-

ło propozycji wzajemnego spotkania w sprawie współ-

pracy obu podmiotów.

W wyżej wymienionej kore-

spondencji Zarząd WB Electronics wyrażał m.in.

zainteresowanie udziałem grupy WBE w budowaniu

powiązań kapitałowych z HSW.

3.

Jakie plany krajowej i zagranicznej współpracy

zamówieniowo-zakupowej ma Ministerstwo Obrony

Narodowej, Ministerstwo Gospodarki oraz Sztab Ge-

neralny WP co do cywilnej i wojskowej oferty produk-

cyjnej HSW SA na najbliższe 5 i 10 lat?

Uprzejmie informuję, iż działalność HSW obejmu-

je produkcję uzbrojenia i sprzętu wojskowego dla wojsk

rakietowych i artylerii, wojsk pancernych i zmecha-

nizowanych oraz inżynieryjnych w zakresie priory-

tetowych programów modernizacji technicznej Sił

Zbrojnych RP związanych w szczególności z:

— zdalnie sterowanym systemem wieżowym

z ppk Spike zintegrowanym z kołowym transporte-

rem opancerzonym Rosomak,

— dywizjonowym modułem ogniowym samobież -

nych haubic 155 mm – kr. Regina (Krab oraz Kryl),

— kompanijnym modułem ogniowym 120 mm

moździerzy samobieżnych na podwoziu gąsienico-

wym i kołowym – kr. Rak.

HSW jest rozpatrywana jako potencjalny wyko-

nawca lub podwykonawca w kilku uruchamianych

w latach 2013–2022 programach modernizacji tech-

nicznej Sił Zbrojnych RP z obszaru wojsk pancernych

i zmechanizowanych, rakietowych i artylerii czy też

inżynieryjnych.

Szacunkowe nakłady w latach 2013–

498

2022 na wskazane programy wynoszą łącznie ponad

7 mld zł.

Ponadto huta jako właściciel spółki Jelcz Kompo-

nenty sp. z o.o. jest potencjalnym wykonawcą progra-

mu samochodowego (samochody średniej ładowności

wysokiej mobilności), którego celem będzie pozyska-

nie dla Sił Zbrojnych RP w perspektywie długoter-

minowej szerokiej gamy pojazdów samochodowych.

4.

Czy działania prywatyzacyjne związane z dal-

szą zmianą struktury własnościowej posiadającej po-

prawną kondycję handlowo-finansową spółki HSW

SA są przedmiotem analitycznego i operacyjno-roz-

poznawczego zainteresowania ochronnego Central-

nego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bezpieczeń-

stwa Wewnętrznego oraz Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego?

Uprzejmie wyjaśniam, że Ministerstwo Skarbu

Państwa nie posiada wiedzy na temat aktywności

wyżej wymienionych służb w zakresie działań pry-

watyzacyjnych dotyczących HSW.

Jednocześnie

uprzejmie informuję, iż przedmiotowe kwestie zosta-

ły szerzej omówione w piśmie ministra spraw we-

wnętrznych (znak: KSS-4810-43(9)/13) z dnia 30 kwiet-

nia 2013 r. skierowanym do marszałka Sejmu i będą-

cym odpowiedzią na interpelację pana posła adreso-

waną do ministra spraw wewnętrznych.

5.

Czy w procesie prywatyzacji HSW SA odnoto-

wano aktywność podmiotów lobbingu gospodarczego

z kraju lub z zagranicy?

Uprzejmie informuję, że Ministerstwo Skarbu

Państwa nie stwierdziło aktywności podmiotów lob-

bingu gospodarczego w procesie prywatyzacji HSW.

6.

W jakich projektach biznesowych spółek z udzia-

łem Skarbu Państwa, w tym zajmujących się tzw.

produkcją specjalną, brała lub bierze udział spółka

WB Electronics i jakie były efekty tej współpracy dla

Skarbu Państwa w ocenie ministra skarbu państwa,

ministra obrony narodowej, ministra gospodarki

Szefów służb cywilnych i wojskowych specjalnych:

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego oraz Służby Kontrwy-

wiadu Wojskowego?

Uprzejmie informuję, iż spółka WB Electronics

uczestniczy w projektach biznesowych spółek z udzia-

oraz spółek Grupy Bumar.

Nie stwierdzono negatyw-

nych efektów współpracy WB Electronics ze spółka-

mi z udziałem Skarbu Państwa.

Ponadto Służba Kontr-

wywiadu Wojskowego na bieżąco prowadzi monito-

ring funkcjonowania wszystkich podmiotów polskie-

go przemysłu obronnego, obejmując nim m.in. pro-

jekty współpracy krajowego rynku uzbrojenia, z pod-

miotami prywatnymi włącznie.

Obiektem stałego

kontrwywiadowczego zainteresowania służby pozo-

staje również kondycja oraz działalność produkcyjna

i kooperacyjna HSW, również w relacjach z grupą

WB Electronics, z którą od wielu lat ściśle współdzia-

ła w ramach realizacji zadań na rzecz Sił Zbrojnych

RP (programy: Regina, Langusta, Rak).

Jednocześ-

nie uprzejmie informuję, iż wyjaśnienia w wyżej wy-

mienionych kwestiach złożył także minister spraw

wewnętrznych w piśmie (znak: KSS-4810-43(9)/13)

z dnia 30 kwietnia 2013 r. skierowanym do marszał-

ka Sejmu i będącym odpowiedzią na interpelację

pana posła adresowaną do ministra spraw wewnętrz-

nych.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekona-

niu, że zaprezentowane panu posłowi wyjaśnienia

stanowią wyczerpującą odpowiedź na złożoną inter-

pelację.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

podatkowego w związku z orzeczeniem

Trybunału Sprawiedliwości (15556)

Szanowna Pani Marszałek!

W związku z uzna-

niem za niezadowalającą odpowiedzi na interpelację

pani poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie możliwo-

ści wydłużenia terminu na złożenie wniosku o wzno-

wienie postępowania podatkowego w związku z orze-

skiego Trybunału Sprawiedliwości (pismo z dnia

14 maja 2013 r., nr SPS-023-15556p/13) uprzejmie

proszę o przyjęcie dodatkowych wyjaśnień.

W odpowiedzi z dnia 9 kwietnia 2013 r. ustosun-

kowałem się do pytania pani poseł o ewentualne wy-

mując, że w tym zakresie nie jest planowana żadna

inicjatywa legislacyjna.

Przedstawione stanowisko odnosiło się do całego

brzmienia tego przepisu, który swoim zakresem obej-

muje określenie terminu na wniesienie żądania wzno-

wienia postępowania zarówno w związku z orzecze-

niem Trybunału Konstytucyjnego, jak i orzeczeniem

Trybunału Sprawiedliwości.

Posłużenie się dla uzasadnienia takiego stanowi-

ska wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24

listopada 2009 r., sygn.

SK 36/07, uważam za jak naj-

499

bardziej zasadne.

W mojej ocenie argumentacja

przedstawiona w uzasadnieniu powołanego wyroku

dotyczącego terminu na złożenie wniosku o wznowie-

nie postępowania w razie orzeczenia Trybunału Kon-

stytucyjnego może być odnoszona również do termi-

nu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania,

w przypadku gdy orzeczenie Trybunału Sprawiedli-

wości ma wpływ na treść decyzji.

Przemawia za tym

zbliżony charakter obu rodzajów orzeczeń.

Orzecze-

nia Trybunału Konstytucyjnego obalają domniema-

nie konstytucyjności przepisów prawa stanowiącego

podstawę prawną ostatecznej decyzji administracyj-

nej.

Podobnie sytuacja wygląda w odniesieniu do

orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europej-

skiej, który ma wyłączność w zakresie wykładni pra-

wa unijnego.

Trybunał Sprawiedliwości posiada kom-

petencje do przeprowadzenia interpretacji prawa

unijnego w celu zapewnienia jego jednolitej wykładni

i jednolitego stosowania we wszystkich państwach

członkowskich.

Jeżeli do obrotu prawnego weszła

ostateczna decyzja podatkowa oparta na przepisach

sprzecznych ze wzorcem unijnym, zachodzi przesłan-

ka do wznowienia postępowania.

Ponadto pragnę zwrócić uwagę na charaktery-

styczne świadome połączenie terminu na wystąpie-

nie z żądaniem wznowienia postępowania w związku

z orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości i Trybu-

nału Konstytucyjnego w jednej (tej samej) jednostce

redakcyjnej, tj. art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatko-

wej.

W obu przypadkach złożenie wniosku o wzno-

wienie postępowania nie wymaga od podatnika pod-

jęcia skomplikowanych i czasochłonnych czynności.

Artykuł 241 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiąc, że

wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia po-

stępowania następuje na żądanie strony, nie określa

żadnych szczególnych wymagań co do treści i formy

tego żądania.

Zastosowanie mają w tym zakresie

wprost przepisy regulujące wymagania formalne co

do podań (art. 168 Ordynacji podatkowej).

Przygoto-

wanie wniosku o wznowienie postępowania w związ-

ku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości wbrew

obawom pani poseł nie wymaga szczególnej znajomo-

ści zasad funkcjonowania Trybunału Sprawiedliwo-

ści, a ocena wpływu określonego orzeczenia na trwa-

łość danej decyzji ostatecznej należy do organu po-

datkowego.

Zaznaczyć należy, że zasadność wznowie-

nia wynika jedynie z wykazania, iż określone orze-

czenie ma wpływ na konkretną decyzję.

Nie wymaga

zatem udowadniania przez podatnika istnienia rażą-

cej sprzeczności rozstrzygnięcia podjętego przez or-

gan podatkowy z wykładnią prawa unijnego.

Racjonalność i słuszność przyjęcia w art. 241 § 2

pkt 2 Ordynacji podatkowej jednakowego miesięcz-

nego terminu dla żądania wznowienia postępowania

nego i Trybunału Sprawiedliwości nie powinny po-

zostawiać wątpliwości, zwłaszcza w kontekście wy-

łączonych C-392/04 i C-422/04 i-21 Germany GmbH

i Arcor AG & Co.

KG, dawniej ISIS Multimedia Net

GmbH & Co.

KG, przeciwko Bundesrepublik Deu-

tschland.

Trybunał stwierdził m.in., że zasada rów-

noważności wymaga, „by całość uregulowań dotyczą-

cych środka prawnego, w tym uregulowania dotyczą-

ce terminów, znajdowała zastosowanie jednakowo do

środków prawnych opartych na naruszeniu prawa

wspólnotowego oraz tych opartych na naruszeniu

prawa wewnętrznego.

Wynika z tego, że jeśli krajowe

uregulowania dotyczące środka prawnego przewidują

obowiązek uchylenia aktu administracyjnego sprzecz-

nego z prawem wewnętrznym, nawet jeśli stał się on

ostateczny, w sytuacji gdy utrzymywanie go w mocy

jest”zwyczajnie nie do zaakceptowania«, ten sam obo-

wiązek uchylenia powinien istnieć w takich samych

okolicznościach w odniesieniu do aktu administracyj-

nego niezgodnego z prawem wspólnotowym”.

W mojej ocenie przepis art. 241 § 2 pkt 2 Ordyna-

cji podatkowej w pełni odpowiada powyższym kryte-

riom.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że miesięczny

termin dla wniesienia żądania wznowienia postępo-

wania określony w tym przepisie jest oceniany w dok-

trynie jako termin rozsądny.

Przedstawiając powyższe dodatkowe wyjaśnienia,

ponownie informuję, że wydłużenie terminu, o któ-

nie jest rozważane, także w stosunku do wyroków

Trybunału Sprawiedliwości.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

w sprawie kontroli nad

mo pani Małgorzaty Niemczyk, posła na Sejm RP,

dodatkowych wyjaśnień dotyczących odpowiedzi Mi-

nisterstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi na interpelację

w sprawie kontroli nad tzw. ubojem rytualnym w Pol-

sce (interpelacja z dnia 20 marca 2013 r., znak: SPS-

023-15560/13), przekazane przy piśmie z dnia 14

maja 2013 r., znak: SPS-023-15560p/13, uprzejmie

informuję Panią Marszałek, co następuje.

Ad 1.

Ubój zwierząt bez ogłuszenia (tzw. ubój ry-

tualny) podlegał tym samym zasadom kontroli co

500

ubój zwierząt z ogłuszeniem.

Kontrole zakładów ubo-

jowych oraz nadzór nad nimi sprawuje Inspekcja We-

terynaryjna na podstawie przepisów ustawy z dnia

z 2010 r.

Nr 112, poz. 744, z późn. zm.), ustawy z dnia

zm.).

Uprawnienia kontrolne w zakładach ubojowych

posiadają powiatowi lekarze weterynarii na podsta-

wie następujących przepisów:

— rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu

z 30.04.2004, str. 1; Dz. U. UE Polskie wydanie spe-

cjalne, rozdz.

3, t.

45, str. 200, z poźn. zm.),

— rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu

cjalne, rozdz.

13, t.

34, poz. 319),

— rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu

nawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny

— rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu

cji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów

t.

45, str. 75, z późn. zm.).

Ad 2.

W polskim prawodawstwie poza art. 34 ust.

1 ustawy o ochronie zwierząt stanowiącym, że zwie-

posiadające odpowiednie kwalifikacje, nie ma innych

krajowych uregulowań odnoszących się do kwestii

tzw. uboju rytualnego.

Obecnie kwestia uboju zwie-

rząt w prawie Unii Europejskiej jest uregulowana

przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009

rząt podczas ich uśmiercania (Dz. Urz.

UE L 303

z 18.11.2009, str. 1).

Art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia

dopuszcza możliwość uboju zwierząt bez uprzedniego

ogłuszenia według szczególnych metod wymaganych

przez obrzędy religijne, pod warunkiem że ma to

miejsce w rzeźni.

Niemniej jednak od 1 stycznia

2013 r. w Polsce stosowany jest art. 26 ust. 1 i 2 lit. c

rozporządzenia nr 1099/2009, zgodnie z którym pań-

stwo członkowskie UE od dnia wejścia w życie tego

rozporządzenia, tj. od dnia 1 stycznia 2013 r., może

utrzymać przepisy krajowe, które służą zapewnieniu

dalej idącej ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania.

W Polsce przepisem tym jest wspomniany wyżej

Ponadto w dniu 3 marca 2008 r. prezydent Rze-

czypospolitej Polskiej ratyfikował Europejską kon-

wencję o ochronie zwierząt przeznaczonych do uboju,

sporządzoną w Strasburgu dnia 10 maja 1979 r.

(Dz. U.

Nr 126, poz. 811), która weszła w życie w dniu 4 paź-

dziernika 2008 r.

Art. 13 konwencji stanowi, że w przy-

padku rytualnego uboju bydła zwierzęta są unieru-

chamiane przed ubojem urządzeniami mechaniczny-

mi zaprojektowanymi w taki sposób, by uwolnić je od

dającego się uniknąć bólu, cierpienia, podniecenia,

ran i stłuczeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 22 maja 2013 r.

(15571)

ka, przekazaną pismem o sygn.

SPS-023-15571/13,

w sprawie ochrony klientów biur podróży uprzejmie

informuję, co następuje.

Ad 1.

W celu zwiększenia ochrony praw osób ko-

rzystających z usług biur podróży i ograniczenia skut-

ków nieprawidłowości zaobserwowanych w działalno-

ści przedsiębiorców turystycznych Ministerstwo Spor-

tu i Turystyki współpracuje z Ministerstwem Finan-

sów przy nowelizacji rozporządzeń ministra finansów:

niowej wymaganej w związku z działalnością wyko-

nywaną przez organizatorów turystyki i pośredni-

ków turystycznych (Dz. U. Nr 238, poz. 1584),

kowego ubezpieczenia na rzecz klientów w związku

poz. 1690),

na rzecz wprowadzenia zmian w zakresie:

— uszczegółowienia definicji przychodów przed -

— doprecyzowania przepisów określających spo -

bezpieczenia;

501

— zmiany regulacji dotyczących minimalnych

przekształcają, łączą z innymi przedsiębiorcami,

zmieniają formę prawną lub przejmują zobowiązania

— podwyższenia minimalnych kwotowych sum

gwarancyjnych gwarancji i ubezpieczeń dla przedsię-

biorców prowadzących działalność organizatora tu-

rystyki i pośrednika turystycznego.

Projekty ww. rozporządzeń ministra finansów

zgodnie z informacjami otrzymanymi z Ministerstwa

Finansów są już po uzgodnieniach międzyresorto-

wych i w najbliższych dniach powinny zostać podpi-

sane przez ministra finansów.

Ad 2.

Po ubiegłorocznych przypadkach niewypła-

calności biur podróży w Ministerstwie Sportu i Tu-

rystyki dokonana została ocena funkcjonowania

ustawy o usługach turystycznych.

Ocena ta odbywa-

ła się w dwóch etapach.

społeczne, do których zaproszono wszystkich mar-

szałków województw oraz podmioty branży tury-

stycznej i bankowo-ubezpieczeniowej, a także part-

nerów społecznych.

W ramach tej analizy m.in. pod-

dano krytyce obecny sposób obliczania minimalnej

wysokości sumy gwarancji bankowej i ubezpiecze-

niowej w oparciu o przychody osiągnięte w zamknię-

tym roku obrotowym, poprzedzającym termin zło-

żenia wniosku o wpis do rejestru działalności regu-

lowanej, które nie odzwierciedlają aktualnej sytua-

cji ekonomicznej przedsiębiorcy.

Zaproponowano

uzależnienie wysokości gwarancji od przychodów

oraz liczby klientów deklarowanych na kolejny rok

działalności, tak aby wysokość sumy zabezpieczenia

finansowego była adekwatna do aktualnych rozmia-

rów działalności organizatora turystyki i pośredni-

ka turystycznego.

Zwrócono uwagę na konieczność

wprowadzenia narzędzi umożliwiających weryfika-

cję kondycji finansowej organizatorów turystyki

w celu sprawdzenia poprawności wyliczenia wyso-

kości zabezpieczenia.

Do problemów zidentyfikowanych przez marszał-

ków województw, podmioty branży turystycznej i ban-

kowo-ubezpieczeniowej, wpływających na niedosko-

nałość istniejącego systemu zabezpieczeń finanso-

wych, zaliczyć można także niedostosowanie ustawy

do zmian zachodzących na rynku usług turystycz-

nych, wśród których wymienić należy nowe formy

organizacji imprez turystycznych (pakiety dynamicz-

ne) oraz ich sprzedaży (sprzedaż grupowa) związane

z rozwojem Internetu.

Z dokonanej analizy wynikało ponadto, iż w kilku

przypadkach niewypłacalności biur podróży zacho-

dzi podejrzenie popełnienia przestępstwa przez

przedsiębiorców lub osoby kierujące przedsiębior-

stwami.

Drugi etap analizy objął ocenę funkcjonowania

ustawy o usługach turystycznych z szerszym uwzględ-

nieniem regulacji prawnych określających zasady

prowadzenia działalności gospodarczej.

W ramach tej

oceny dokonana została także pogłębiona analiza ak-

tualnie obowiązujących regulacji w zakresie systemu

zabezpieczeń finansowych na rzecz klientów niewy-

płacalnych biur podróży, w oparciu o zeszłoroczne

doświadczenia związane z uruchamianiem środków

finansowych z tych zabezpieczeń.

Na podstawie zidentyfikowanych problemów i ba-

rier w Ministerstwie Sportu i Turystyki przygotowa-

ny został materiał pt: Rekomendacje do zmian usta-

wy o usługach turystycznych na podstawie analizy

niem systemu zabezpieczeń finansowych, który zo-

stał przedstawiony przez panią Katarzynę Sobieraj-

i Turystyki, na posiedzeniu podkomisji do spraw tu-

rystyki działającej w ramach sejmowej Komisji Kul-

tury Fizycznej, Sportu i Turystyki, w dniu 4 kwietnia

2013 r.

Przesyłam w załączeniu ten obszerny doku-

ment*

)

.

Do czasu wejścia w życie nowych regulacji usta-

wowych, o których mowa w ww. dokumencie, klienci

niewypłacalnych biur podróży będą objęci ochroną

wynikającą z aktualnie obowiązujących przepisów

ustawy o usługach turystycznych i znowelizowanych

rozporządzeń ministra finansów, o których była

Ad 3.

Procedura i tryb likwidacji skutków niewy-

płacalności biur podróży określone zostały we wzo-

rach umów gwarancji i ubezpieczeń, stanowiących

załączniki do rozporządzenia ministra sportu i tury-

rancji ubezpieczeniowej oraz umowy ubezpieczenia

na rzecz klientów wymaganych w związku z działal-

nością wykonywaną przez organizatorów turystyki

i pośredników turystycznych (Dz. U. z 2011 r.

Nr 88,

poz. 499).

Wyżej wymienione przepisy określają, iż

po zebraniu przez gwaranta lub ubezpieczyciela, któ-

ry udzielił zabezpieczenia finansowego niewypłacal-

nemu biuru podróży, dokumentów potwierdzających

niewywiązanie się przez biuro podróży z umowy

z klientami oraz potwierdzających dokonanie przez

klientów wpłat tytułem zapłaty za imprezy tury-

styczne gwarant lub ubezpieczyciel dokonuje wylicze-

nia kwot należnych poszkodowanych klientom.

Po

otrzymaniu dokonanego przez gwaranta lub ubezpie-

czyciela szczegółowego wyliczenia kwot należnych

poszkodowanym klientom biura podróży marszałek

województwa jako beneficjent umowy gwarancji lub

ubezpieczenia wydaje dyspozycję wypłaty środków,

a gwarant lub ubezpieczyciel dokonuje wypłat należ-

nych kwot bezpośrednio poszkodowanym klientom

dnia otrzymania dyspozycji wypłaty środków.

Wypła-

ta środków finansowych poszkodowanym klientom

leży więc w gestii instytucji finansowych, które udzie-

*

)

502

liły gwarancji lub ubezpieczeń niewypłacalnym biu-

rom podróży, a konkretny termin dokonywania zwro-

tów środków finansowych poszkodowanym klientom

zależy od tych instytucji.

Dłużnikiem poszkodowanych klientów w oparciu

o zawartą z nimi umowę jest niewypłacalny organi-

– nie wywiązał się z realizacji imprezy turystycznej.

W związku z powyższym klienci, niezależnie od do-

chodzenia swoich roszczeń z ww. gwarancji lub ubez-

pieczeń, mogą kierować swoje roszczenia także bez-

pośrednio do tego biura podróży w ramach postępo-

wania cywilnoprawnego na drodze sądowej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

(15636)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

przekazanych przez Panią Marszałek 26 interpelacji

pana posła Andrzeja Dąbrowskiego z dnia 18 lutego

szkołach powiatu: kamiennogórskiego (15636), ja-

worskiego (15637), oławskiego (15638), oleśnickiego

(15639), wrocławskiego (15640), świdnickiego (15641),

wałbrzyskiego (15642), jeleniogórskiego (15643) prze-

słanych przy piśmie z dnia 22 marca br. (o znaku

SPS-023-15636-15644/13) oraz interpelacji w spra-

wiatu: strzelińskiego (15645), dzierżoniowskiego

(15646), ząbkowickiego (15647), kłodzkiego (15648),

legnickiego (15649), złotoryjskiego (15650), lwówe-

ckiego (15651), lubańskiego (15652), bolesławskiego

(15653), zgorzeleckiego (15654), polkowickiego

(15655), głogowskiego (15656), górowskiego (15657),

lubińskiego (15658), wołowskiego (15659), milickiego

(15660) i trzebnickiego (15661) z 18 lutego br., prze-

kazanych przy piśmie z dnia 25 marca br. (o znaku

SPS-023-15645-15661/13), uprzejmie proszę Panią

Ad 1.

Uprzejmie informuję, że żywność produko-

wana i wprowadzana do obrotu w Polsce musi speł-

niać wymagania prawa żywnościowego, które okre-

śla m.in. wymagania zdrowotne dla żywności, w tym

dotyczące stosowania dozwolonych substancji dodat-

kowych czy dopuszczalnych maksymalnych pozio-

mów zanieczyszczeń.

Przepisy prawne dotyczące bez-

pieczeństwa żywności określają również szereg obo-

wiązków dla przedsiębiorców produkujących i wpro-

wadzających do obrotu żywność.

Zgodnie z przepisa-

mi 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu

nawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnoś-

ciowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpie-

czeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury

w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz.

WE L

ny środek spożywczy nie może być wprowadzany na

rynek.

Ta sama zasada wynika z art. 6a ust. 1 usta-

z późn. zm.), który stanowi, że środki spożywcze nie-

spełniające wymagań zdrowotnych nie mogą być

litej Polskiej i stosowane do produkcji innych środ-

ków spożywczych.

Zgodnie z generalną zasadą odpo-

wiedzialność za bezpieczeństwo żywności ponosi

przedsiębiorca, co wynika z art. 17 przywołanego

powyżej rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Eu-

ropejskiego.

W Unii Europejskiej nie istnieją przepi-

sy prawne narzucające obowiązkowe normy żywie-

niowe.

Tym samym organy Państwowej Inspekcji

Sanitarnej nie mają podstaw prawnych do egzekwo-

wania prawidłowego żywienia w zakładach żywienia

zbiorowego typu zamkniętego (w tym w stołówkach

szkolnych) w drodze postępowania administracyjne-

go.

Również asortyment sklepików szkolnych nie jest

ograniczony dodatkowymi przepisami.

Ad 2.

Główny Inspektorat Sanitarny i Polska Fe-

deracja Producentów Żywności Związek Pracodaw-

ców, wychodząc naprzeciw zaleceniom strategii Świa-

towej Organizacji Zdrowia w zakresie diety, aktyw-

ności fizycznej i zdrowia, a także zaleceniom białej

księgi Komisji Europejskiej „Strategia dla Europy

niem, nadwagą i otyłością” (stanowisko rządu RP do

białej księgi przyjęte 13 lipca 2007 r.), oraz w odpo-

wiedzi na zieloną księgę pt. „Promowanie zdrowego

kłym” (stanowisko rządu RP do zielonej księgi przy-

jęte przez Komitet Europejski Rady Ministrów

w dniu 14 marca 2006 r.), od 7 lat prowadzą ogólno-

polski program edukacyjny „Trzymaj formę!” promu-

jący zasady zbilansowanej diety i aktywności fizycz-

nej wśród młodzieży szkolnej.

Współrealizatorami

programu są: wojewódzkie i powiatowe struktury

Państwowej Inspekcji Sanitarnej, samorządy, dyrek-

torzy szkół, nauczyciele oraz rodzice.

W roku 2009

program „Trzymaj formę!” został wpisany pod nu-

merem 1113 do oficjalnego rejestru działań promują-

503

cych zdrowy styl życia prowadzonego przez Europej-

ską Platformę ds. Diety, Aktywności Fizycznej i Zdro-

wia.

Głównym celem programu „Trzymaj formę!” jest

zwiększenie wiedzy dotyczącej wpływu żywienia

Cele szczegółowe natomiast to:

— pogłębienie wiedzy o znaczeniu zbilansowanej

— kształtowanie postaw i zachowań związanych

z prawidłowym żywieniem i aktywnością fizyczną;

— dostarczenie wiedzy o informacjach zamiesz-

czonych na opakowaniach produktów spożywczych

i umiejętności korzystania z nich.

Program motywuje również do podejmowania ak-

tywności fizycznej, a ponadto młodzież w trakcie za-

jęć programowych uczy się odpowiedzialności za po-

dejmowane decyzje w obszarze zdrowia, dzięki do-

starczeniu praktycznej wiedzy w zakresie zdrowego

stylu życia w wiarygodny i ciekawy sposób.

Ad 3.

W roku szkolnym 2012/13 realizowana jest

VII edycja programu „Trzymaj formę!”.

Z dotychcza-

sowych danych wynika, że w województwie dolnoślą-

skim do realizacji bieżącej edycji programu przystą-

piło 430 szkół podstawowych i gimnazjów.

Liczba szkół podstawowych i gimnazjów województwa

dolnośląskiego realizujących VII edycję programu „Trzymaj

formę!” z podziałem na powiaty

L.p. powiat liczba szkół

1. bolesławicki 7

2. dzierżonowski 10

3. głogowski 15

4. górowski 6

5. jaworski 11

6. jeleniogórski 9

7. kamiennogórski 8

8. kłodzki 36

9. legnicki 12

10. lubański 9

11. lubiński 26

12. lwówecki 10

13. milicki 10

14. oleśnicki 12

15. oławski 11

16. polkowicki 13

17. strzeliński 7

18. średzki 15

19. świdnicki 20

20. trzebnicki 13

21. wałbrzyski 31

22. wołowski 20

23. wrocławski 55

24. ząbkowicki 20

25. zgorzelecki 24

26. złotoryjski 20

W ubiegłorocznej VI edycji program „Trzymaj for-

mę!” realizowano w 421 szkołach (234 – gimnazjach,

187 – szkołach podstawowych), co stanowiło 33%

wszystkich szkół podstawowych i gimnazjów na te-

renie województwa dolnośląskiego.

Oprócz uczniów,

do których docelowo kierowany jest program, dzia-

łaniami programowymi objęto również uczniów młod-

szych klas szkół podstawowych oraz uczniów innych

placówek wchodzących w skład zespołów szkół, w któ-

rych realizowano program, np. uczniowie liceów.

Działaniami programowymi objęto 51 887 uczniów

z grupy docelowej programu.

Liczba uczniów spora-

dycznie uczestniczących w działaniach związanych

z programem „Trzymaj formę!” wynosiła ponad

5480.

W VI edycji programu zasięgiem działań pro-

gramowych objęto ponad 23 695 rodziców.

Ad 4.

W związku z narastającym problemem nad-

wagi i otyłości w Polsce na wzór Europejskiej Plat-

formy ds. Diety, Aktywności Fizycznej i Zdrowia 12

listopada 2007 r. została powołana Rada do Spraw

ganem opiniodawczo-doradczym ministra zdrowia,

działa na rzecz zwalczania nadwagi i otyłości, w tym

na rzecz realizacji „Narodowego programu zapobie-

gania nadwadze i otyłości oraz przewlekłym choro-

bom niezakaźnym poprzez poprawę żywienia i ak-

tywności fizycznej”.

Powołanie Rady jest wynikiem

realizacji postulatów Komisji Europejskiej zawartych

w białej księdze „Strategia dla Europy w zakresie

gą i otyłością” i stanowisku RP do księgi, w którym

wskazano, że celem dokumentu biała księga „Stra-

tegia dla Europy w zakresie zagadnień zdrowia zwią-

zanych z żywieniem, nadwagą i otyłością” jest usta-

nowienie zintegrowanego podejścia Unii Europej-

skiej w zakresie redukcji chorób niezakaźnych wyni-

kających ze złego odżywiania, nadwagi i otyłości.

Dokument ten wskazuje na wieloczynnikową naturę

zjawiska nadwagi i otyłości oraz konieczność wzmoc-

nienia zintegrowanej polityki w tym zakresie.

W zakres działania Rady wchodzi:

1) określanie priorytetowych działań w zakresie

promocji zbilansowanej diety, aktywności fizycznej

i zdrowia oraz określanie kierunków ich realizacji

w całym kraju;

2) opiniowanie i wspieranie inicjatyw organizowa-

nia akcji, ruchów koalicji na rzecz zdrowia publicz-

nego, w tym promocji zachowań prozdrowotnych oraz

w zakresie zapobiegania chorobom niezakaźnym wy-

nikającym z nadmiernej masy ciała, ze szczególnym

uwzględnieniem partnerstwa publiczno-prywatnego;

3) działanie na rzecz promocji zdrowego stylu ży-

cia, zwłaszcza zbilansowanej diety i aktywności fi-

zycznej dla poszczególnych grup wiekowych, w szcze-

gólności w środowiskach lokalnych i środkach maso-

wego przekazu.

Biorąc pod uwagę niepokojące dane dotyczące wy-

stępowania nadwagi i otyłości wśród dzieci i młodzie-

ży, należy pamiętać, że tylko długofalowa edukacja

może stać się skutecznym środkiem prewencji chorób

żywieniowo-zależnych.

Odpowiedzialność za zdrowie

powinna być kształtowana już u dzieci, duża rola

w tym zakresie przypada rodzicom, szkołom i samo-

rządom terytorialnym.

W związku z tym bardzo istot-

ną kwestią jest promocja zdrowia i profilaktyka nad-

wagi oraz otyłości wśród dzieci i młodzieży.

W związ-

504

ku z tym w ramach „Narodowego programu przeciw-

działania chorobom cywilizacyjnym na lata 2007–

2011” (moduł 1 – POL-HEALTH) opracowano w for-

mie podręczników i przekazano do placówek oświa-

towych na terenie całego kraju publikacje z zakresu

żywienia dzieci.

Bezpłatne monografie opracowane zostały z my-

ślą o pracownikach odpowiedzialnych za żywienie

dzieci w przedszkolu (np. dietetyczek, intendentek)

oraz szkół i innych placówek oświatowych.

Publika-

cje uwzględniają specyfikę żywienia zbiorowego dzie-

ci oraz ich zapotrzebowanie na składniki odżywcze

w zależności od wieku.

Zawierają nie tylko wiedzę

teoretyczną, ale również gotowe zestawy obiadowe

opracowane przez ekspertów – w formie gotowych

przepisów kuchennych, wyliczeniem składników.

Wersje elektroniczne publikacji są dostępne w Inter-

necie na stronie Ministerstwa Zdrowia, m.in. w za-

kładce: Matka i dziecko.

W ramach programu ukazały się m.in. następu-

jące pozycje:

— „Obiady szkolne z uwzględnieniem zasad Do -

brej Praktyki Higienicznej oraz systemu HACCP dla

posiłków szkolnych”,

— „Przykładowe jadłospisy dla dzieci w wieku

przedszkolnym (śniadania, obiady, podwieczorki)

zgodnie z zasadami prawidłowego żywienia”,

— „Rekomendacje dla realizatorów żywienia

z zakresu zasad prawidłowego żywienia dzieci w przed-

szkolach”,

— „Zasady prawidłowego żywienia dzieci i mło -

dzieży oraz wskazówki dotyczące zdrowego stylu ży-

cia – monografia”.

Treść „Programu zapobiegania nadwadze i otyło-

ści oraz przewlekłym chorobom niezakaźnym poprzez

poprawę żywności i aktywności fizycznej na lata 2012–

2014” (w ramach „Narodowego programu przeciw-

działania chorobom cywilizacyjnym”), stanowiącego

kontynuację programu z lat 2007–2011, jest dostępna

na stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Patrz odpowiedź na interpelację nr 15636, str. 502.

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(15640)

505

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(15643)

(15646)

nia w szkołach pow. kłodzkiego (15648)

506

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(15653)

(15654)

w sprawie parkowania pojazdów

na trawnikach (16339)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, znak: SPS-023-16339/13, z dnia 5 kwietnia 2013 r.

507

przesyłające interpelację poseł Ewy Wolak w sprawie

przedstawiam następujące stanowisko.

z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) reguluje zasady bez-

piecznego zatrzymania i postoju pojazdu.

Zgodnie

z art. 46 ust. 1 tej ustawy zatrzymanie i postój pojaz-

czeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia.

Na-

tomiast art. 46 ust. 4 ustawy wskazuje, że kierujący

pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzy-

mania lub postoju wskazany znakami drogowymi.

Ponadto w myśl art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy zabrania

się wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej

Odnosząc się do meritum sprawy, warto zauwa-

żyć, iż interpretacja dokonana przez wrocławską straż

miejską czy też w przytoczonym uzasadnieniu wyro-

ku sądu rejonowego nie posiada charakteru powszech-

nie wiążącego.

Wynika to z faktu, iż w praktyce kon-

troli ruchu drogowego każde wykroczenie jest rozpa-

trywane indywidualnie, stosownie do okoliczności

każdej poszczególnej sprawy.

W związku z powyż-

szym interpretacja znamion wykroczenia w odniesie-

niu do konkretnego zachowania obywatela każdora-

zowo powinna należeć do organów stosujących prawo

bądź do sądu rozstrzygającego w określonych przy-

padkach indywidualnych.

W związku z powyższym mając na względzie fakt,

iż Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej nie dysponuje informacjami co do oko-

liczności faktycznych i prawnych sprawy, w której

sąd rejonowy wydał przytoczone uzasadnienie, lub

sprawy, w której Straż Miejska we Wrocławiu powo-

łuje się na to uzasadnienie, uprzejmie informuję, że

resort nie posiada możliwości oceny tych konkret-

nych spraw i dokonanej przez powyższe organy inter-

pretacji.

Niezależnie od powyższego odnosząc się do powo-

ływanego uzasadnienia wyroku sądu rejonowego,

mając na względzie zasadę niezawisłości sądów i nie-

zależności władzy sądowniczej, należy wskazać, że

resort transportu nie posiada kompetencji do opinio-

wania wyroków niezawisłych sądów i polemiki w od-

niesieniu do tych wyroków lub ich uzasadnienia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie gigantycznych premii przyznanych

szefom rządowej spółki PL.2012 (16364)

skala, przekazaną pismem o sygn.

SPS-023-16364/13,

w sprawie premii przyznanych szefom rządowej spół-

ki PL.2012 uprzejmie informuję.

W odniesieniu do członków zarządu spółek celo-

wych powołanych przez ministra sportu i turystyki

w celu przygotowania do turnieju Mistrzostw Europy

towaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy

w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t.j.

Dz. U. z 2010 r.

tej ustawy do członków zarządu i rady nadzorczej

poz. 306, z późn. zm.).

Kontrakty menedżerskie zo-

stały zawarte pomiędzy członkami zarządu a spółką,

która była reprezentowana przez radę nadzorczą

spółki.

Członkowie Zarządu spółki PL.2012 sp. z o.o. na-

bywali prawo do wynagrodzenia dodatkowego w mia-

rę upływu okresu obowiązywania kontraktów,

w związku z czym zmiana kontraktów nie doprowa-

dziłaby do istotnego zmniejszenia należnego im wy-

nagrodzenia.

Po drugie, spółka PL.2012 sp. z o.o.

była odpowiedzialna za koordynację i kontrolę pro-

cesu przygotowań do turnieju Mistrzostw Europy

Członkowie zarządu mogli zrzec się tego prawa,

jednakże nie mogli być do tego zmuszeni.

Kwoty wy-

płaconych członkom zarządu premii obejmują wyna-

grodzenie dodatkowe o charakterze premiowym, do

którego członkowie zarządu nabyli prawo w okresie

Jednocześnie informuję, że spółka PL.2012 sp. z o.o.

nie tylko koordynowała i kontrolowała realizację za-

dań wykonywanych przez podmioty trzecie.

Była

również współorganizatorem i pomysłodawcą inicja-

tyw, które miały na celu pomoc kibicom oraz podnie-

sienie ich świadomości co do różnorodności ofert.

Celem tego był wzrost poziomu tolerancji i wyelimi-

nowanie postaw agresywnych wśród kibiców.

Do tych

inicjatyw zaliczały się m.in. programy: „Ambasady

Kibiców”, „Wolontariat – Włącz się!”, „Wolontariat

miast gospodarzy” oraz „Oficjalny program odpowie-

dzialności społecznej”, który obejmował cykl projek-

tów realizowanych przez organizacje pozarządowe

oraz spółkę, mających na celu przyczynienie się do

rozwoju postaw sportowych w Polsce i na Ukrainie.

Lista programów obejmowała następujące projekty:

508

„Respect your health” (promocja zdrowia poprzez

sieć obiektów typu „Orlik” w miastach gospoda-

rzach), „Respect inclusion” (udostępnienie turnieju

dla kibiców z niepełnosprawnościami), „Respect di-

versity” (przeciwdziałanie rasizmowi w futbolu),

„Respect fan culture – ambasady kibiców” (serwis

informacyjny sprofilowany do potrzeb kibiców).

Proo-

jekty realizowane były we współpracy z organizacja-

mi międzynarodowymi: Centre for Access to Football

in Europe (CAFE), Football Supporters Europe

(FSE), Street Football World (SFW), Football Against

Racism Europe (FARE).

W rezultacie powyższych działań organizacja tur-

nieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA

EURO 2012 została przez wszystkich oceniona na

najwyższą ocenę.

Spółka PL.2012 sp. z o.o. odniosła

sukces jako koordynator działań dotyczących orga-

nizacji wszystkich wydarzeń turnieju UEFA EURO

2012, zarówno w wymiarze państwowym, jak i mię-

dzynarodowym.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

(16381)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak: SPS-023-

16381/13 przekazujące interpelację posłów Jana Wa-

za wywóz śmieci, uprzejmie przedstawiam poniższe

informacje.

z 2012 r. poz. 391) rada gminy, w drodze uchwały,

dokonuje wyboru i ustala stawkę opłaty za gospoda-

rowanie odpadami komunalnymi.

Określając stawki

opłat, rada gminy bierze pod uwagę:

1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną

gminę,

2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów

komunalnych,

3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowa-

nia odpadami komunalnymi,

4) przypadki, w których właściciele nieruchomo-

ści wytwarzają odpady komunalne nieregularnie lub

sezonowo.

Ustawodawca określił również, jakie koszty mogą

być pokryte z wpływów z opłat za gospodarowanie

odpadami komunalnymi, i są to koszty:

szkodliwiania odpadów komunalnych,

4) wyposażenia nieruchomości w pojemniki lub

ty utrzymania pojemników w odpowiednim stanie

Wobec powyższego należy stwierdzić, że opłata za

odzwierciedlać realny koszt związany z gospodaro-

waniem odpadami komunalnymi (obejmujący rów-

nież ich zgodne z prawem i z hierarchią postępowa-

nia z odpadami przetworzenie) i nie może być prze-

znaczona na żaden inny cel.

Gmina jest zobowiązana

do dokonywania corocznej analizy stanu gospodarki

ści technicznych i organizacyjnych gminy, w tym

m.in. poniesionych kosztów związanych z odbiera-

niem, odzyskiem, recyklingiem i unieszkodliwianiem

odpadów komunalnych.

Ponadto należy zauważyć, że przedstawione przez

panów posłów wysokości opłat (19 zł miesięcznie za

jednego mieszkańca budynku wielorodzinnego oraz

89 zł miesięcznie ryczałt za domek jednorodzinny)

zostały uchwalone przez Radę m.st. Warszawy.

Dla-

tego też Urząd Miasta Stołecznego Warszawy jest

właściwy do informowania nt. kalkulacji opłat i przy-

czyn takiej ich wysokości.

Zgodnie z danymi zebra-

nymi w przeprowadzanych przez Ministerstwo Śro-

dowiska w gminach ankietach średnia stawka opłaty

za osobę w skali Polski wynosi 9,05 zł za odpady se-

lektywnie zebrane i 14,54 zł za odpady zmieszane.

Wynika z tego, że znaczna większość gmin uchwali-

ła stawki opłat na znacznie niższym poziomie niż

miasto stołeczne Warszawa.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

509

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

laboratoriów działających przy stacjach

sanitarno-epidemiologicznych na Podkarpaciu

(16386)

16386/13, przy którym przekazana została interpe-

wie planowanej likwidacji laboratoriów działających

przy stacjach sanitarno-epidemiologicznych w woje-

wództwie podkarpackim, uprzejmie informuję, co

następuje.

tencji ministra zdrowia należy określenie, w drodze

rozporządzenia, wykazu stacji sanitarno-epidemio-

logicznych wykonujących badania laboratoryjne i po-

miary ze wskazaniem obszaru, dla którego dana

stacja wykonuje nieodpłatnie badania laboratoryjne

i pomiary, mając na względzie zapewnienie dostęp-

ności badań laboratoryjnych i pomiarów przez stacje

sanitarno-epidemiologiczne wykonujące nadzór sa-

nitarny.

Wykaz stacji sanitarno-epidemiologicznych

wskazaniem obszaru został określony w rozporzą-

dzeniu ministra zdrowia z dnia 22 marca 2010 r.

nych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary

ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r.

Nr 55, poz. 336).

oraz art. 15 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji

tarny jest organem rządowej administracji zespolonej

w województwie, a państwowy powiatowy inspektor

sanitarny jest organem rządowej administracji zespo-

lonej w powiecie.

Wojewódzkie i powiatowe stacje

sanitarno-epidemiologiczne są jednostkami budżeto-

wymi będącymi podmiotami leczniczymi, dla któ-

rych uprawnienia podmiotu tworzącego w rozumie-

niu przepisów o działalności leczniczej posiada woje-

woda.

Jednocześnie zgodnie z art. 51 pkt 3 i 4 ustawy

wojewoda jako zwierzchnik rządowej administracji

zespolonej w województwie zapewnia warunki sku-

tecznego jej działania.

Minister zdrowia otrzymał od 8 wojewodów wnio-

ski o dokonanie zmiany rozporządzenia ministra

przez wojewodów propozycje są przedmiotem szcze-

gółowych analiz.

Należy podkreślić, iż wszelkie zmia-

ny dotyczące laboratoriów funkcjonujących w sta-

cjach ujętych w przywołanym na wstępie rozporzą-

dzeniu nie mogą być dokonywane bez zmiany tego

aktu prawnego.

Zatem ewentualna likwidacja powin-

na nastąpić nie wcześniej niż po dokonaniu noweli-

zacji ww. rozporządzenia.

Wszelkie zmiany dotyczące

jednostek Państwowej Inspekcji Sanitarnej muszą

opierać się nie tylko na bieżącym rachunku ekono-

micznym, ale przede wszystkim muszą uwzględniać

bezpieczeństwo zdrowotne obywateli.

Planowanie

zmian i ocena ich skutków muszą uwzględniać okre-

ślenie perspektywicznego poziomu i sposobu finan-

sowania tych jednostek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

sekretarza stanu

w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego

(16400)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-16400/13, przekazujące interpelację

wie zatrudnienia w Głównym Inspektoracie Trans-

portu Drogowego, przedstawiam poniżej odpowiedź

odnoszącą się do zagadnień poruszonych w tej inter-

pelacji.

1.

Stan zatrudnienia w Głównym Inspektoracie

Transportu Drogowego przedstawia się następująco:

— 2010 r.

– 106 osób, w tym główny inspektor trans -

portu drogowego i zastępca głównego inspektora;

— 2011 r.

– 384 osoby, w tym główny inspektor

transportu drogowego i zastępca głównego inspektora;

2.

Wydatki na fundusz płac Głównego Inspekto-

ratu Transportu Drogowego wyniosły odpowiednio

w poszczególnych latach:

— 2010 r.

– 6 276 943,13 zł;

— 2011 r.

– 15 263 017,52 zł;

— 2012 r.

– 32 466 126,45 zł.

Powyższy wzrost zatrudnienia wynika z przejęcia

przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego

510

dodatkowych zadań związanych z realizacją nastę-

pujących przepisów:

wy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 249, poz.

1656), na podstawie której urząd przejął zadania,

prawa, należności i zobowiązania likwidowanego go-

spodarstwa pomocniczego Biura Obsługi Transportu

Międzynarodowego;

nych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391), na podstawie

której urząd przejął zadania związane z kontrolą pra-

widłowości uiszczenia opłaty elektronicznej;

innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466), na podsta-

wie której główny inspektorat przejął zadania kon-

troli ruchu drogowego polegające na ujawnianiu i za-

rejestrowaniu czynu przy użyciu urządzenia rejestru-

jącego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

wydobycia gazu łupkowego w Polsce (16415)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Beaty Mazurek z dnia 19 marca br.

w sprawie przyszłości wydobycia gazu z łupków

w Polsce (SPS-023-16415/13), przekazuję stosowne

wyjaśnienia.

1.

Na terenie Polski trwają obecnie jedynie prace

poszukiwawczo-rozpoznawcze, które są prowadzone

na podstawie 108 koncesji na poszukiwanie i/lub roz-

poznawanie niekonwencjonalnych złóż węglowodo-

rów udzielonych przez ministra środowiska.

Minister

nie udzielił dotychczas ani jednej koncesji na wydo-

bywanie węglowodorów ze złóż niekonwencjonal-

nych.

Do 6 maja br. firmy ukończyły łącznie 44 otwory

poszukiwawcze za gazem z łupków, a 4 kolejne były

w trakcie realizacji.

Prace w Polsce odbywają się niezależnie od decy-

zji podejmowanych w innych państwach członkow-

skich Unii Europejskiej, tym niemniej Ministerstwo

Środowiska obserwuje sytuację, jaka ma miejsce

w Niemczech czy innych krajach potencjalnie dyspo-

nujących niekonwencjonalnymi złożami węglowodo-

rów.

2.

Priorytetem polskiego rządu jest zapewnienie

zarówno spółkom krajowym, jak i zagranicznym

sprzyjających warunków do rozpoznania i udoku-

mentowania zasobów niekonwencjonalnych złóż wę-

glowodorów.

W tym celu przygotowany został projekt

niektórych innych ustaw, który ma m.in. ułatwić pro-

wadzenie działalności poszukiwawczo-wydobywczej

na terenie Polski.

Ponadto w październiku ub.r. premier Donald

Tusk ogłosił program „Inwestycje polskie”, który ma

wspierać przedsięwzięcia kluczowe dla rozwoju go-

spodarczego kraju, w tym także te związane z węglo-

wodorami ze złóż niekonwencjonalnych.

3.

Według stanu na dzień 20 maja br. Centralne

Biuro Antykorupcyjne nie zakończyło jeszcze kontro-

li w Ministerstwie Środowiska.

Wyniki kontroli zo-

staną podane do publicznej wiadomości.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

Odpowiedź

lacją pana Andrzeja Kani, posła na Sejm RP, przeka-

zaną przy piśmie z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr SPS-

023-16435/13, w sprawie ewentualnego wprowadze-

nia refundacji szczepionki na krztusiec dla młodzie-

ży i osób starszych uprzejmie informuję.

Jednym z najistotniejszych czynników sprzyjają-

cych szerzeniu się w populacji krztuśca jest fakt za-

nikania odporności zarówno w przypadku osób, któ-

re nabyły ją w wyniku szczepienia, jak również w wy-

niku przechorowania.

Odporność po podaniu szcze-

pionek komórkowych utrzymuje się ok. 3–10 lat (naj-

częściej 5–7 lat).

Szczepienia preparatami acelular-

nymi zapewniają co najmniej 5-letnią odporność po

zastosowaniu cyklu pierwotnego.

Odporność natu-

ralna po przechorowaniu krztuśca utrzymuje się

przez ok. 10–15 lat.

W związku z powyższym poziom

zachorowań na krztusiec, podobnie jak w przypadku

pozostałych chorób zakaźnych, w odniesieniu do któ-

511

rych występuje zjawisko odporności zbiorowiskowej,

ma charakter cykliczny.

Największy wzrost zachoro-

półrocza roku 2011 wystąpił w grupie wiekowej 10–

14 lat (ponad 3,5-krotny) oraz 15–19 lat (ponad

4-krotny), w stosunku do 2-krotnego wzrostu zacho-

rowań w grupie wiekowej 0–4 lata.

Dane te korespon-

dują ze zjawiskiem spadku odporności poszczepiennej

w okresie 5–7 lat od szczepienia.

Szczepienia przeciw krztuścowi zapobiegają za-

chorowaniu a nie zakażeniu.

Wraz z upływem czasu

od podania ostatniej dawki u osób zaszczepionych

następuje spadek poziomu przeciwciał i osoby te sta-

nowią istotny element transmisji zakażenia.

Drugim czynnikiem sprzyjającym szerzeniu się

krztuśca są zmiany genetyczne obserwowane wśród

obecnie izolowanych szczepów Bordetella pertussis,

w konsekwencji czego szczepy krążące w populacji

różnią się od stosowanych do produkcji szczepionek.

Badania wykonane w Polsce wyraźnie wskazują, że

po wprowadzeniu powszechnych szczepień przeciw

krztuścowi genetyczna struktura populacji izolowa-

nych szczepów zmieniła się, doszło do zróżnicowania

między izolatami szczepionkowymi i dzikimi, a tak-

że pojawiły się szczepy posiadające wcześniej niewy-

stępujące allele genów kodujących, istotne czynniki

warunkujące immunogenność oraz zjadliwość.

Przy-

puszcza się, że nowe warianty szczepów B. pertussis

mogą posiadać zwiększony potencjał zjadliwości ze

względu na wydzielanie zwiększonych ilości toksyny

krztuścowej.

Monitorowanie genetycznej zmienności

B. pertussis może w przyszłości stanowić nowy spo-

sób zapobiegania zachorowaniom na krztusiec w po-

staci odpowiedniego ukierunkowywania odpowiedzi

immunologicznej przez dobór szczepów szczepionko-

wych lub szczepionek przeciwkrztuścowych.

Odnosząc się do poruszanej w przesłanej interpe-

lacji kwestii wprowadzenia refundacji obowiązko-

wych szczepień ochronnych przeciwko krztuścowi,

informuję, że obowiązujące przepisy prawa, w szcze-

gólności rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 18

ochronnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1086), uwzględniają

wskazania do szczepień ochronnych przeciwko bło-

nicy, tężcowi i krztuścowi osób do 19. roku życia.

Rozporządzenie nie uwzględnia obowiązkowego szcze-

pienia osób dorosłych.

Część I A programu szczepień

ochronnych na 2013 r. zwiera szczepienia ochronne

przeciwko krztuścowi, które rozpoczynają się w dru-

gim miesiącu życia dziecka.

Schemat pełnego szcze-

pienia ochronnego obejmuje cztery dawki szczepion-

ki przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (DTPw),

natomiast ostatnie przypominające szczepienie prze-

ciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, zawierające bez-

komórkowy komponent krztuśca (DTaP) wykonuje

się w szóstym roku życia.

Ponadto część II PSO:

Szczepienia zalecane niefinansowane z budżetu mi-

nistra właściwego do spraw zdrowia zawiera wska-

zania do szczepienia zalecanego:

— dzieci w 14. roku życia,

— osób dorosłych powyżej 19. roku życia (szcze -

pione podstawowo) pojedynczymi dawkami przypo-

minającymi, co 10 lat,

— osób zatrudnionych na oddziałach neonatolo -

gicznych i pediatrycznych.

Ponieważ jednak krztusiec należy do chorób, któ-

rym można zapobiegać drogą szczepień, w związku

z powyższym każdy wzrost zapadalności powinien

pociągnąć za sobą działania zapobiegawcze.

Ze wzglę-

du na wzrastającą zapadalność na krztusiec wśród

młodzieży i osób dorosłych, a także wysoką zaraźli-

wość oraz możliwy ciężki przebieg u najmłodszych

dzieci, które nie zostały poddane szczepieniu, stoso-

wanie szczepionek przeciw krztuścowi u młodzieży

i dorosłych powinno być rozszerzone.

W związku

z faktem wygasania odporności poszczepiennej wo-

bec krztuśca po okresie ok. 3–10 lat od szczepienia

gremia eksperckie, w tym Pediatryczny zespół eks-

pertów ds. programu szczepień ochronnych przy mi-

nistrze zdrowa, jak i Rada Sanitarno-Epidemiologicz-

na przy głównym inspektorze sanitarnym zalecają

uzupełnienie programu szczepień ochronnych o szcze-

pienia przeciw krztuścowi u młodzieży w 14. lub

w 19. roku życia szczepionką skojarzoną (błonica,

tężec i krztusiec ze zmniejszoną zawartością kompo-

nentów błonicy i krztuśca acelularnego – dTap)

w miejsce wykonywanego obecnie w tym wieku szcze-

pienia szczepionką tężcowo-błoniczą (Td).

Decyzja

o wprowadzeniu do kalendarza szczepień przypomi-

nającej dawki szczepienia przeciwko krztuścowi w 14.

lub 19. roku życia zostanie podjęta w trakcie prac nad

programem szczepień ochronnych na rok 2014.

Odnośnie do nakładów finansowych, które nale-

żałoby ponieść, aby szczepienie przeciw krztuścowi

dla młodzieży i osób starszych było obowiązkowe,

informuję, że szacowany koszt wprowadzenia szcze-

pienia przypominającego przeciwko błonicy, tężcowi,

krztuścowi (dTap) w 14. lub 19. roku życia, uwzględ-

niając jednostkową kwotę za dawkę w wysokości

35,56 zł (cena uzyskana w postępowaniu przetargo-

wym w 2012 r.), wynosi dla młodzieży w 14. roku

życia – 11 966 545 zł, a w 19. roku życia – 13 854 069 zł.

Łącznie koszt wprowadzenia szczepionki przeciwko

błonicy, tężcowi, krztuścowi ze zmniejszoną zawar-

tością komponentów błoniczego i krztuścowego (dTap)

dla populacji młodzieży w 14. i 19. roku życia wynosi

więc ogółem 25 820 614 zł.

Zaszczepienie mężczyzn

roku życia może kosztować budżet państwa ponad

220 mln zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

512

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie występowania przypadków

dodawania skażonego, przeterminowanego

mięsa do innych wyrobów mięsnych

16437/13, przy którym przekazana została interpe-

lacja pana Andrzeja Kani, posła na Sejm Rzeczypo-

spolitej Polskiej, w sprawie występowania przypad-

ków dodawania skażonego, przeterminowanego mię-

sa do innych wyrobów mięsnych i wędliniarskich,

uprzejmie informuję, co następuje.

Podział kompetencji do przeprowadzania urzędo-

wych kontroli żywności pomiędzy organami Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej i organami Inspekcji

Weterynaryjnej został określony w art. 73 ust. 1 usta-

z późn. zm.).

Zgodnie z ww. przepisem organy Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej są właściwe w odniesie-

niu do żywności pochodzenia niezwierzęcego produ-

kowanej i wprowadzanej do obrotu oraz produktów

detalicznym.

Natomiast organy Inspekcji Weteryna-

ryjnej przeprowadzają urzędowe kontrole żywności

z 2007 r.

Nr 33, poz. 287, z późn. zm.), która obejmu-

je m.in. nadzór nad bezpieczeństwem produktów po-

chodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami we-

terynaryjnymi przy ich produkcji.

W związku z po-

wyższym należy podkreślić, iż wspomniany w inter-

pelacji zakład mięsny Viola podlega nadzorowi orga-

nów Inspekcji Weterynaryjnej.

Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżą-

cego nadzoru sanitarnego należy m.in. kontrola prze-

strzegania przez przedsiębiorców przepisów określa-

jących wymagania higieniczne i zdrowotne dotyczą-

cych warunków produkcji, transportu, przechowy-

wania i sprzedaży żywności oraz warunków żywienia

zbiorowego, a także nadzoru nad jakością zdrowotną

żywności.

Stan sanitarny nadzorowanych obiektów

oceniany jest przez organy Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej zgodnie z jednolitymi procedurami urzędo-

wej kontroli żywności oraz materiałów i wyrobów

niającymi obowiązujące przepisy w zakresie wyma-

gań higieniczno-sanitarnych.

Procedury te zostały

opracowane i wprowadzone do stosowania przez or-

gany Państwowej Inspekcji Sanitarnej zarządzenia-

mi głównego inspektora sanitarnego w celu ujedno-

licenia postępowania kontrolnego i właściwego nad-

zoru w zakresie bezpieczeństwa żywności w zakła-

dach.

Czynności kontrolne, wykonywane w ramach

urzędowych kontroli żywności w zakładach objętych

nadzorem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, są ure-

gulowane w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamen-

(Dz. Urz.

UE L 191 z 30.04.2004).

Obejmują one m. in.:

kontrolę warunków higienicznych w zakładach, oce-

nę procedur dobrej praktyki higienicznej i dobrej

praktyki produkcyjnej produkcji (GHP/GMP) oraz

systemu HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical

Control Points – System Analizy Zagrożeń i Krytycz-

nych Punktów Kontroli).

pieczeństwie żywności i żywienia nakłada na pod-

mioty działające na rynku spożywczym obowiązek

przestrzegania w zakładach wymagań higienicznych

Art. 5 ww. rozporządzenia nr 852/2004 nakłada na

przedsiębiorców sektora spożywczego obowiązek

opracowania, wykonania i utrzymywania procedur

zgodnych z zasadami HACCP.

System HACCP ma

na celu zapewnienie bezpieczeństwa żywności przez

identyfikację, analizę i oszacowanie skali zagrożeń

Zgodnie z powyższym w każdym zakładzie powinny

być opracowane procedury określające sposób postę-

powania z żywnością nieodpowiadającą wymaga-

niom jakości zdrowotnej, z uwzględnieniem wyelimi-

nowania możliwości zanieczyszczenia surowców i pro-

duktów gotowych.

Ponadto powinny być opracowane

procedury umożliwiające śledzenie żywności na ryn-

ku spożywczym.

W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek niepra-

widłowości podczas przeprowadzania kontroli sani-

tarnej na terenie nadzorowanego zakładu organ Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej prowadzi stosowne po-

stępowania administracyjne.

Zgodnie z art. 27 ust. 1

stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych

i zdrowotnych państwowy inspektor sanitarny naka-

zuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym termi-

nie stwierdzonych uchybień.

Ponadto w razie stwier-

dzenia nieprawidłowości podczas kontroli sanitarnej

organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej przeprowa-

dzają kontrolę sprawdzającą mającą na celu stwier-

dzenie wykonania obowiązków wynikających z decy-

513

zji wydanej przez państwowego inspektora sanitar-

nego i/lub innych doraźnych zaleceń pokontrolnych

zawartych w protokole pierwszej kontroli sanitarnej.

W związku z powyższym, jeśli w wyniku urzędo-

wej kontroli żywności zostanie stwierdzone wprowa-

dzanie do obrotu żywności nieodpowiadającej jakości

zdrowotnej, państwowy inspektor sanitarny, w dro-

dze decyzji administracyjnej, nakazuje wycofanie jej

z obrotu i usunięcie z zakładu, jeżeli przedsiębiorca

sam nie rozpoczął wycofywania z rynku.

Podczas

kontroli sprawdzającej przedstawiciel państwowego

inspektora sanitarnego sprawdza, czy nałożony obo-

wiązek został wykonany i sprawdza sposób jego rea-

lizacji.

Jeżeli podmiot działający na rynku spożyw-

czym nie wykona tego obowiązku, tj. nie wycofa

z obrotu środka spożywczego szkodliwego dla zdro-

wia lub życia człowieka, środka spożywczego zepsu-

tego oraz środka spożywczego zafałszowanego wbrew

decyzji organu urzędowej kontroli żywności, zgodnie

ności i żywienia podlega każe pieniężnej wymierzonej

w drodze decyzji przez państwowego inspektora sa-

nitarnego.

W 2013 r. w związku z podejrzeniem wykorzysta-

nia przez niektóre zakłady mięsne w produkcji no-

wych środków spożywczych, produktów przetermi-

nowanych wycofanych z punktów sprzedaży detalicz-

nej główny inspektor sanitarny polecił organom Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej wzmożenie nadzoru

nad prawidłowością wycofywania przeterminowanej

żywności z zakładów nadzorowanych przez organy

Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz informowanie

organów Inspekcji Weterynaryjnej o stwierdzonych

nieprawidłowościach w tym zakresie.

kwestie poruszane w pytaniach nr 1 i 3, sformułowa-

nych przez pana posła, wykraczają poza kompetencje

ministra zdrowia, a dotyczą nadzoru sprawowanego

przez Inspekcję Weterynaryjną, podległą ministrowi

rolnictwa i rozwoju wsi.

Na przestrzeni ostatnich lat

nastąpił bardzo duży postęp w obszarze urzędowej

kontroli żywności, a konieczność dostosowania się do

nowych wyzwań, zwłaszcza wynikających z członko-

stwa Polski w Unii Europejskiej, spowodowała istot-

ną reorganizację Państwowej Inspekcji Sanitarnej

w celu racjonalnej alokacji środków unijnych, kon-

centracji sprzętu i aparatury diagnostycznej w labo-

ratoriach, kadry i właściwego adresowania szkoleń

krajowych i zagranicznych.

Należy zaznaczyć, iż żaden system prawny, nawet

najbardziej rygorystyczny, nie jest na tyle skuteczny,

aby w pełni wyeliminować incydentalne sytuacje

wprowadzenia do obrotu żywności o nieodpowiedniej

jakości.

Przypadki takie nie powinny stanowić pod-

stawy do negatywnych ocen skuteczności działań in-

spekcji, bowiem każdorazowo w przypadku stwier-

dzenia niezgodności dotyczącej żywności lub niepra-

widłowości w działalności przedsiębiorców podejmo-

wane są zdecydowane kroki w celu wyeliminowania

lub powstrzymywania nieuczciwych przedsiębiorców

od kontynuowania działalności, zwłaszcza w sytua-

cjach nagminnego łamania przez nich przepisów pra-

wa.

Przypadki takie świadczą zdecydowanie o braku

odpowiedzialności w postępowaniu niektórych przed-

siębiorców działających na rynku spożywczym, a nie

o nieprawidłowościach występujących w działaniach

organów urzędowej kontroli żywności.

W świetle

przepisów prawnych obowiązujących w Unii Euro-

pejskiej za bezpieczeństwo żywności wprowadzanej

do obrotu odpowiada przedsiębiorca, a nie organy

powołane ustawowo do kontroli działalności podmio-

tów działających na rynku spożywczym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie występujących problemów

na rynku pracy związanych z brakiem kierowców

W odpowiedzi na interpelację pana posła Andrze-

ja Kani, przesłaną przy piśmie z dnia 11 kwietnia

2013 r. (znak: SPS-023-16440/13) w sprawie wystę-

pujących problemów na rynku pracy związanych

wych (tirów), przedstawiam stosowne informacje.

1.

Czy Panu Ministrowi znane są prognozy kształ-

towania się rynku pracy dla kierowców zatrudnio-

nych w przewozach krajowych i międzynarodowych?

Zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i spe-

cjalności dla potrzeb rynku pracy do grupy zawodo-

wej kierowców należy zaliczyć: kierowcę autobusu,

kierowcę autocysterny, kierowcę mechanika, kierow-

cę samochodu ciężarowego, kierowcę samochodu oso-

bowego, kierowcę samochodu dostawczego, taksów-

karza, przewoźnika osób, kierowcę ciągnika rolnicze-

go, kierowcę ciągnika siodłowego, kierowcę drezyny

i wózka motorowego, kierowcę lokomotywy spalino-

wej, kierowcę operatora wózków jezdniowych oraz

kierowcę trolejbusu.

Z prowadzonych przez Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej statystyk wynika, że w końcu 2012 r.

w urzędach pracy w ww. zawodach kierowców zare-

jestrowanych było 30,4 tys. bezrobotnych, czyli o 3,4 tys.

(o 12,4%) więcej niż rok wcześniej.

Względny wzrost

w tej grupie zawodowej był zatem silniejszy niż wśród

ogólnej liczby bezrobotnych posiadających zawód,

514

których liczba w tym samym czasie wzrosła o 7,6%.

Liczba zarejestrowanych bezrobotnych kierowców

samochodów ciężarowych wyniosła 11 tys. osób, sa-

mochodów dostawczych – 2,2 tys., a osobowych – 7,8

tys. Oznacza to, że w rejestrach pozostaje znaczna

liczba kierowców, którzy mogliby zaspokoić zwięk-

szony popyt.

Warto również dodać, że w porównaniu

do końca 2011 r. liczba bezrobotnych kierowców sa-

mochodów ciężarowych wzrosła o ponad 14%, a do-

stawczych o blisko 50%, co wskazuje na ich trudności

w uzyskaniu zatrudnienia.

Obecnie w Polsce nie ma dostępu do danych sta-

tystycznych na temat liczby osób pracujących w za-

wodzie kierowcy dużych samochodów dostawczych

(tir).

Nie istnieje także zintegrowany system progno-

zowania rynku pracy na poziomie krajowym, który

umożliwiłby analizę w średnim horyzoncie czaso-

wym zmian w strukturze podaży pracy i popytu na

pracę w wymiarze kwalifikacyjno-zawodowym.

W 2011 r. MPiPS w ramach projektu, finansowa-

nego z EFS pn. „Analiza procesów zachodzących na

polskim rynku pracy” w zadaniu 2: Opracowanie zin-

tegrowanego systemu prognostyczno-informacyjnego

umożliwiającego prognozowanie zatrudnienia podję-

ło się zadania zbudowania zintegrowanego systemu

umożliwiającego prognozowanie zatrudnienia.

Sy-

stem ten ma służyć, po pierwsze, lepszemu dostoso-

waniu kwalifikacyjno-zawodowego pomiędzy poda-

żową i popytową stroną rynku pracy, a po drugie,

zwiększeniu skuteczności działań podejmowanych

przez instytucje edukacyjne i instytucje rynku pracy,

w szczególności publiczne służby zatrudnienia.

Do-

celowo system będzie generował prognozy zatrudnie-

nia do 2020 r. w przekroju grup zawodów (zgodnie

z klasyfikacją zawodów i specjalności na potrzeby

rynku pracy), sektorów ekonomicznych i obszarów

statystycznych NUTS II.

Na podstawie dostępnych prognoz popytu i poda-

ży na rynku pracy zauważyć można, że w ciągu

najbliższych lat należy się spodziewać wzrostu za-

trudnienia wśród specjalistów, średniego personelu

technicznego, nauczycieli praktycznej nauki zawodu,

pracowników sektora finansowego, pracowników

przy pracach prostych, a także kierowców pojazdów.

2.

Czy zdaniem Pana Ministra istnieją szanse, aby

w obliczu stałego wzrostu udziału transportu drogo-

wego w ogólnym bilansie przewozów przywrócić ofer-

tę kształcenia kierowców zawodowych na poziomie

szkoły ponadgimnazjalnej?

Z uwagi na fakt, że pytanie to wykracza poza

kompetencje resortu pracy, zwróciłem się do ministra

niżej przytaczam.

cji zawodów szkolnictwa zawodowego wprowadza się

na wniosek ministrów właściwych w zakresie zawo-

dów.

Minister do spraw oświaty i wychowania nie ma

kompetencji do określania klasyfikacji samodzielnie

– niezbędny jest w tym zakresie wniosek właściwego

ministra, zawierający m.in. uzasadnienie potrzeby

kształcenia w danym zawodzie w systemie oświaty.

Kształcenie kierowców zawodowych prowadzone

było w systemie oświaty ostatni raz na podstawie

zarządzenia ministra oświaty i wychowania z dnia

15 marca 1982 r.

(Nr OZ2-401-16/82) w sprawie jed-

nolitego tekstu klasyfikacji zawodów i specjalności

szkolnictwa zawodowego.

Wykaz ten obejmował za-

wód mechanika kierowcy pojazdów samochodowych,

nauczany w 3-letniej zasadniczej szkole zawodowej

oraz w 4-letnim liceum zawodowym, wraz z adnota-

cją, że absolwenci szkoły, którzy z uzasadnionych

względów nie uzyskali prawa jazdy na prowadzenie

pojazdów samochodowych, otrzymywali świadectwo

ukończenia szkoły w zawodzie mechanik pojazdów

samochodowych.

Nadmienić należy, że kształcenie

w omawianym zawodzie odbywało się w zupełnie od-

miennych warunkach ustrojowych i prawnych.

W szcze-

gólności, na podstawie rozporządzenia ministrów

komunikacji i spraw wewnętrznych z dnia 20 lipca

1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U.

Nr 27, poz. 183), wydanego z upoważnienia ustawy

poz. 295), kierować pojazdami samochodowymi na

drogach publicznych mogły osoby, które ukończyły

16 lat – za zgodą rodziców i dla celów niezawodowych,

oraz 18 lat – dla celów zawodowych.

Zgodnie z § 196

cytowanego rozporządzenia prawo jazdy kategorii C

(uprawniające do kierowania pojazdami samochodo-

wymi o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej

3,5 t, z wyjątkiem autobusów) mogła otrzymać osoba,

która ukończyła 18 lat życia i odpowiadała innych

warunkom określonym w przepisach rozporządze-

nia, w szczególności ukończyła zasadniczą szkołę za-

wodową kierowców samochodowych lub inną o zbli-

żonej specjalności, równorzędną lub stopnia wyższe-

go i odbyła w czasie nauki ćwiczenia w kierowaniu

pojazdami ciężarowymi.

Z dniem wejścia w życie klasyfikacji zawodów

i specjalności szkolnictwa zawodowego określonej

rozporządzeniem ministra oświaty i wychowania z dnia

15 lutego 1986 r.

(Dz. U. Nr 16, poz. 87), zmienionej

następnie rozporządzeniem ministra edukacji naro-

poz. 8), zaprzestano prowadzenia kształcenia kierow-

ców w systemie oświaty.

Również kolejne klasyfikacje

zawodów szkolnictwa zawodowego nie przewidywały

możliwości kształcenia w zawodzie kierowcy.

Zawo-

dami zbliżonymi do zawodu kierowcy mechanika sta-

ły się zawody mechanika pojazdów samochodowych

i elektromechanika pojazdów samochodowych, rów-

nież ujęte w obowiązującej klasyfikacji zawodów szkol-

nictwa zawodowego określonej rozporządzeniem mi-

nistra edukacji narodowej z dnia 23 grudnia 2011 r.

w 3-letnich zasadniczych szkołach zawodowych, a ucz-

niowie się w nich kształcący odbywają pełne przygo-

towanie do kierowania pojazdami samochodowymi

515

w zakresie prawa jazdy kat. B oraz wykonywania

zadań z zakresu mechaniki/elektromechaniki pojaz-

dowej.

W powołanej klasyfikacji zawodów szkolni-

ctwa zawodowego wskazany jest także zawód tech-

nika transportu drogowego, nauczany w szkołach

policealnych, adresowany do osób dorosłych posiada-

jących prawo jazdy kat. B.

W ramach kształcenia

w tym zawodzie słuchacze realizują kwalifikację

wstępną, o której mowa w przepisach ustawy o trans-

porcie drogowym oraz odbywają pełne przygotowanie

do ubiegania się o uzyskanie prawa jazdy kat. C

i C+E.

System oświaty zapewnia więc możliwości

nabywania kwalifikacji do wykonywania zadań za-

wodowych kierowcy zarówno na poziomie zasadni-

czej szkoły zawodowej, jak i na poziomie technika –

uzależnione jest to jednak od wieku uczących się.

Należy bowiem mieć na uwadze fakt, że zasady

nabywania uprawnień do kierowania pojazdami

(w tym ciężarowymi) oraz prowadzenia zawodowego

transportu ładunków regulują przepisy ustawy

nie z art. 8 ust. 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy o kierujących

pojazdami wymagany wiek do kierowania pojazdami

wynosi 18 lat dla pojazdów określonych w prawie jaz-

dy kategorii B i 21 lat dla pojazdów określonych

w prawie jazdy kategorii C. Dla osób, które uzyskały

kwalifikację wstępną określoną w przepisach roz-

działu 7a ustawy o transporcie drogowym, stosownie

pojazdami, minimalny wiek do kierowania pojazdami

obniżony i wynosi 18 lat.

Jednocześnie przepis art.

11 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że

warunkiem uzyskania prawa jazdy kategorii C jest

wcześniejsze posiadanie prawa jazdy kategorii B.

Analiza powyższych przepisów wskazuje zatem,

że istotne utrudnienia i ograniczenia związane z pro-

wadzeniem kształcenia kierowców zawodowych

w szkołach dla młodzieży mają źródło w regulacjach

porcie drogowym, a nie ustawy z dnia 7 września

przepisów ustawowych wynika, że dopiero 17-letni

uczniowie mogą rozpocząć naukę jazdy pojazdem sa-

mochodowym w zakresie prawa jazdy kategorii B,

jednakże do egzaminu państwowego umożliwiające-

go uzyskanie wymienionego uprawnienia przystępu-

ją po uzyskaniu pełnoletności.

Nie ma więc wystar-

czających możliwości czasowych, aby w trakcie nauki

w szkole dla młodzieży uczeń mógł ubiegać się o kwa-

lifikację wstępną, a tym bardziej o kolejne kategorie

prawa jazdy: C i ewentualnie C+E.

W najlepszym

przypadku absolwent kształcenia w zawodzie kie-

rowcy zawodowego opuszczałby zasadniczą szkołę

zawodową jako posiadacz wyłącznie prawa jazdy

kategorii.

Niemniej jednak Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej jest świadome faktu zapotrzebowania na wykwa-

lifikowanych kierowców zatrudnionych w przewo-

zach krajowych i międzynarodowych.

Obecnie pro-

wadzone są rozmowy z Ministerstwem Transportu,

liwych działań w zakresie reagowania na zmieniają-

ce się potrzeby rynku pracy w tej branży.

W szczegól-

tych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowe-

go zawodach mechanika pojazdów samochodowych

i elektromechanika pojazdów samochodowych

kształci się znaczna liczba osób – tylko w roku szkol-

nym 2012/2013 ponad 44 tys. osób.

Warto więc roz-

ważyć możliwość zatrudnienia tych osób w sektorze

transportowym lub dokonać analiz przyczyn niepo-

dejmowania przez nie zatrudnienia w tej branży.

3.

Czy ministerstwo pracy przewiduje alternatyw-

ne działania w zakresie kształcenia zawodowych kie-

rowców w obliczu systematycznego rozwoju branży

przewozów krajowych i międzynarodowych?

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej odpo-

wiada m.in. za kwestie zatrudnienia i przeciwdziała-

nia bezrobociu, i w tym kontekście tworzy ramy or-

ganizacyjno-prawne określające zadania służb za-

trudnienia, w szczególności mających na celu uła-

twienie bezrobotnym i poszukującym pracy doskona-

lenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych.

W ra-

mach aktywizacji urzędy pracy kierują bezrobotnych

i poszukujących pracy na szkolenia, udzielają poży-

czek szkoleniowych, dofinansowują koszty egzami-

nów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplo-

mów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodo-

wych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania

du, koszty badań lekarskich i psychologicznych wy-

maganych w odrębnych przepisach.

Koszty szkoleń

i innych form wspierania/podnoszenia kwalifikacji

finansowane są z Funduszu Pracy (mogą też być

wspierane środkami Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego).

Osoba skierowana na szkolenie może wziąć udział:

— w szkoleniu grupowym organizowanym (kon -

traktowanym) przez urząd pracy zgodnie z potrzeba-

mi rynku pracy,

— w szkoleniu indywidualnym, wskazanym przez

siebie, jeżeli uzasadni jego celowość – w danym roku

z Funduszu Pracy można opłacić koszt tego szkolenia

do wysokości 3-krotności przeciętnego wynagrodzenia.

cjach uzasadnionych programem szkolenia w danym

Bezrobotnemu uczestnikowi szkolenia przysługu-

je stypendium szkoleniowe.

Wynosi ono 120% kwoty

zasiłku dla bezrobotnych miesięcznie, pod warun-

kiem że liczba godzin szkolenia obejmuje co najmniej

516

150 godzin miesięcznie.

W przypadku niższego wy-

miaru godzin szkolenia wysokość stypendium usta-

lana jest proporcjonalnie, z tym że stypendium nie

Szkolenia w zakresie usług transportowych (w tym

kursy prawa jazdy) proponowane przez urzędy pracy

osobom bezrobotnym oraz poszukującym pracy od

lat cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem.

W 2012 r. ukończyło je 16 115 osób, a w latach po-

przednich, gdy urzędy pracy dysponowały większą

kwotą środków Funduszu Pracy na aktywizację, na-

wet 2 razy więcej (2008) r.

Uczestnicy szkoleń finansowanych z Funduszu

Pracy – usługi transportowe (w tym kursy prawa jaz-

dy), w liczbach bezwzględnych, w latach 2008–2012:

2008 2009 2010 2011 2012

32 291 27 900 26 594 10 771 16 115

Pomimo tego wskaźnik zatrudnienia w ciągu

3 miesięcy od ukończenia szkolenia w obszarze usług

transportowych nie przekraczał poziomu wskaźnika

dla ogółu bezrobotnych (32% wobec 39% w 2012 r.).

Konkludując, dostrzegając wagę poruszonych przez

pana posła problemów związanych z brakiem wy-

kwalifikowanych kierowców samochodów ciężaro-

wych, chciałbym zwrócić uwagę, że poprawa sytuacji

w tym zakresie nie pozostaje tylko w gestii ministra

pracy, ale wymaga zaangażowania innych resortów.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

w sprawie informacji na temat podejrzeń

(16445)

terpelację pana posła Szymona Giżyńskiego, skiero-

waną do ministra transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej pana Sławomira Nowaka przy piśmie

(nr SPS-023-16445/13) z dnia 11 kwietnia 2013 r.

w sprawie podejrzeń o działaniu w Polsce lobby „tu-

nelowego”, przedstawiam stanowisko w przedmioto-

wej sprawie.

Inwestycje infrastrukturalne w związku z ab-

sorpcją funduszy unijnych w obecnej perspektywie

finansowej (w ramach Programu Operacyjnego „In-

frastruktura i środowisko” 2007–2013) czy też wcześ-

niejszych programów SPOT oraz Funduszu Spójno-

ści, w szczególności w powiązaniu z ich realizacją na

żywej tkance miejskiej, może budzić wątpliwości co

do ich zasadności tak techniczno-organizacyjnej, jak

i finansowej.

Należy zauważyć, że dwaj najwięksi beneficjenci

środków unijnych – Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

jowych i Autostrad (GDDKiA) w zakresie dróg kra-

jowych i autostrad oraz PKP Polskie Linie Kolejowe

SA (PKP PLK SA) w zakresie zarządzanych linii ko-

lejowych – prowadzą działania związane z przygoto-

waniem inwestycji infrastrukturalnych na mocy obo-

wiązującego prawa, m.in. ustawy z dnia 3 paździer-

wisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), rozporządzenia mi-

rozporządzenia ministra transportu i gospodarki

runków technicznych, jakim powinny odpowiadać

poz. 987, z późn. zm.)

Prowadzone działania już we wczesnej fazie pro-

jektowania (studium korytarzowe, studium wykonal-

ności) mają na celu dokonanie oceny sensowności

zamierzenia inwestycyjnego dla inwestora.

Na tym

etapie wykluczane są rozwiązania techniczne nie

w pełni bezpieczne, wątpliwe ekonomicznie, najmniej

korzystne przyrodniczo i społecznie.

W trakcie kolej-

nego etapu projektowania analizowany jest m.in. za-

kres rzeczowy i finansowy przedsięwzięcia wraz

z ustalaniem jego efektywności ekonomicznej.

Po

uzyskaniu wszystkich decyzji i uzgodnień wymaga-

nych przepisami prawa oraz zapewnieniu finansowa-

nia inwestor przeprowadza postępowania przetargo-

we zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamówień

publicznych.

Należy przy tym podkreślić, iż ustawa

Prawo zamówień publicznych nakłada na inwestora

obowiązek wyboru oferty najkorzystniejszej na pod-

stawie kryteriów określonych w specyfikacji istot-

nych warunków zamówienia.

Natomiast zgodnie

z ustawą o finansach publicznych wydatki powinny

być dokonywane w sposób oszczędny, celowy, z zacho-

waniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z da-

nych nakładów oraz optymalnego doboru metod i środ-

ków służących zaspokojeniu założonych celów.

W przypadku budowy tuneli, o których wspomina

pan poseł w swoim wystąpieniu, opisane powyższe

działania w sposób szczególny traktują warunki

miejscowe przyszłej inwestycji, w tym w szczególno-

ści warunki geologiczne.

Przykładowo spółka PKP PLK SA dotychczas

przeprowadziła jedną inwestycję, w ramach której

wybudowany został tunel łączący stację Warszawa

Służewiec z międzynarodowym portem lotniczym

517

im. F. Chopina w ramach zadania: Modernizacja linii

(od przystanku osobowego Służewiec do stacji MPL

Okęcie) PO IiŚ 7.1.–18.

Celem zadania było wybudowanie nowej linii ko-

lejowej łączącej centrum Warszawy z lotniskiem Cho-

pina odgałęziającej się od linii kolejowej nr 8 Warsza-

wa – Kraków w stacji Warszawa Służewiec.

Z uwagi

na rozbudowę węzła drogowego Marynarska, ko-

nieczność bezkolizyjnego przeprowadzenia torów pod

linią kolejową nr 8 oraz bocznicą kolejową zaopatru-

jącą lotnisko w paliwo, jak również budowany frag-

ment południowej obwodnicy Warszawy inwestor

podjął decyzję o budowie tunelu kolejowego.

Podstawowy zakres rzeczowy części kolejowej

przedstawiony w poniższej tabeli.

Zakres rzeczowy wykonania (część kolejowa)

L.p. Wyszczególnienie

Jednostka

miary

Ilość

1.

Budowa i modernizacja torów km toru 5,2

2.

Rozjazdy szt.

10

3.

Napędy zwrotnicowe szt.

25

4.

Obiekty inżynieryjne, w tym:

4.1.

Tunele liniowe szt.

1

4.2.

Ściany oporowe szt.

2

5.

Sieć trakcyjna km toru 5,2

6.

Podstacje trakcyjne szt.

1

7.

Odstępy samoczynnej blokady

liniowej (SBL)

szt.

6

8.

Urządzenia stacyjne sterowania

ruchem kolejowym

kpl.

1

9.

Perony szt.

2

10.

Krawędzie peronowe szt.

4

11.

Wiaty peronowe szt.

1

12.

Urządzenia elektrycznego

ogrzewania rozjazdów

szt.

15

13.

Nastawnie szt.

1

Całkowite koszty projektu netto: 226 152 581,29 zł.

Pomimo natrafienia w trakcie realizacji zadania

na szereg nieprzewidzianych okoliczności w postaci

zabytkowych ruin czy zanieczyszczonej gleby w związ-

ku z działaniami armii niemieckiej – okoliczności,

których inwestor i wykonawca nie mogli przewidzieć,

efektem przyjętego rozwiązania technicznego oraz

podjętego wysiłku jest możliwość prowadzenia bez-

piecznego ruchu pociągów pasażerskich zapewniają-

cych cykliczną kolejową obsługę lotniska w odstępach

piętnastominutowych.

Kolejną inwestycją realizowaną przy współudzia-

le PKP Polskie Linie Kolejowe SA jest budowa mul-

timodalnego dworca Łódź Fabryczna, realizowanego

w ramach zadania pn. Modernizacja linii kolejowej

Widzew – Łódź Fabryczna ze stacją Łódź Fabryczna

bryczna przeznaczonej dla odprawy i przyjęć pocią-

gów oraz obsługi podróżnych.

Przebudowa układu

drogowego infrastruktury wokół multimodalnego

dworca Łódź Fabryczna – budowa zintegrowanego

Zakres zamierzenia budowlanego został przygo-

towany na podstawie studium wykonalności, doku-

mentacji przetargowej oraz materiałów do wniosku

sko” oraz uzyskanie niezbędnych decyzji administra-

cyjnych dla realizacji projektu modernizacji linii ko-

lejowej Warszawa – Łódź, etap II, Lot B, odcinek

Łódź Fabryczna – Łódź Widzew i obejmuje w szcze-

gólności:

a) Multimodalny dworzec kolejowy Łódź Fabryczna:

— dworzec kolejowy wraz z usługami dla podróż -

nych,

— podziemną stację kolejową,

— podziemny wielostanowiskowy przystanek au-

tobusów dalekobieżnych i regionalnych,

— podziemny parking samochodów osobowych,

— przystanek autobusów miejskich i przystanek

tramwajowy,

— tereny rekreacyjne wokół dworca,

— zagospodarowanie terenu wokół dworca wraz

z niezbędną projektowaną infrastrukturą oraz prze-

budową istniejącej;

b) Układ komunikacyjny – drogi i linie tramwa-

jowe;

c) Infrastruktura kolejowa.

Podstawowy zakres rzeczowy części kolejowej

L.p. Wyszczególnienie

Jednostka

miary

Ilość

2.

Rozjazdy szt.

92

3.

Napędy zwrotnicowe szt.

130

4.

Obiekty inżynieryjne, w tym: szt.

10

4.1.

Mosty szt.

1

4.2.

Wiadukty kolejowe szt.

3

4.3.

Wiadukty drogowe szt.

1

4.4.

Przepusty szt.

1

4.5.

Tunele liniowe szt.

1

4.6.

Ściany oporowe szt.

2

4.7.

Przejścia pod torami szt.

1

5.

Sieć trakcyjna km toru 43

6.

Podstacje trakcyjne szt.

5

7.

Odstępy samoczynnej blokady

liniowej

szt.

2

8.

Przejazdy kolejowe, w tym: szt.

1

8.1.

Zmiana kategorii szt.

1

8.2.

Urządzenia samoczynnej

sygnalizacji przejazdowej (SSP)

szt.

1

518

9.

Urządzenia stacyjne sterowania

ruchem kolejowym

kpl.

5

10.

Perony szt.

8

11.

Krawędzie peronowe szt.

16

12.

Wiaty peronowe szt.

2

13.

Windy szt.

14

14.

System informacji pasażerskiej szt.

8

15.

Urządzenia elektrycznego

ogrzewania rozjazdów

szt.

31

16.

Nastawnie szt.

1

17.

Obiekty kubaturowe szt.

1

18.

Skrzyżowania dwupoziomowe szt.

5

Inwestycja łódzka Lot B została podzielona na

dwa Loty: Lot B1 i Lot B2.

Wykonawcą Lot B1 jest Trakcja SA.

Umowa pod-

pisana została w dniu 30 czerwca 2011 r.

Zakres pro-

jektu obejmuje: budowę nowego przystanku osobo-

wego Łódź Niciarniana wraz z budową bezkolizyjne-

go skrzyżowania linii kolejowej z ulicą Niciarnianą;

budowę Lokalnego Centrum Sterowania (LCS) na

stacji Łódź Widzew; przebudowę układu torowo-roz-

ścia dla pasażerów; przebudowę nawierzchni kolejo-

wej i obiektów inżynierskich na linii objazdowej

(Łódź Widzew – Łódź Chojny – Łódź Kaliska Towa-

rowa) – linie kolejowe nr 540 i 25.

Remont trasy ob-

jazdowej ma na celu przywrócenie na całym odcinku

Łódź Kaliska – Łódź Chojny (linia nr 25 od km 1,400

do km 7,800) i Łódź Chojny – Łódź Widzew (linia nr

540 od km 0,840 do km 6,940) pierwotnych parame-

trów linii kolejowej, tj. prędkości 100 km/h w przy-

padku linii nr 25 i 80 km/h w przypadku linii nr 540

dla pociągów pasażerskich i towarowych.

Firma Trakcja SA została wyłoniona w przetargu

nieograniczonym spośród sześciu konsorcjów na pod-

stawie wyboru najkorzystniejszej oferty.

Wykonawcą Lot B2 jest konsorcjum firm: Torpol

sp. z o.o. (Poznań), Astaldi SA (Włochy), Przedsię-

biorstwo Usług Technicznych INTERCOR sp. z o.o.

(Zawiercie), Przedsiębiorstwo Budowy Dróg i Mostów

sp. z o.o. (Mińsk Mazowiecki), które to zostało wyło-

nione w przetargu ograniczonym na podstawie zło-

żenia najkorzystniejszej oferty cenowej i technicznej.

Umowa podpisana została w dniu 18 sierpnia 2011 r.

Zakres projektu obejmuje: budowę multimodalne-

go węzła komunikacyjnego w rejonie stacji Łódź Fa-

bryczna; budowę dwunawowego tunelu – w kierunku

regionalnego, aglomeracyjnego i w przyszłości kolei

dużych prędkości; budowę podziemnej stacji Łódź

Fabryczna (cztery perony wyspowe, osiem torów) na

poziomie −16,5 m; budowę konstrukcji nowego dwor-

ca Łódź Fabryczna (na poziomie −1 z płytą przykry-

wającą na poziomie 0).

Poziom zagłębienia stacji Łódź

Fabryczna wynika z planowanego poziomu tunelu

kolejowego pod centrum miasta, który dla potrzeb

kolei aglomeracyjnej i dalekobieżnej połączy Dworzec

Fabryczny z Dworcem Kaliskim i Zgierzem.

Nadzór nad inwestycją pełni firma SAFEGE, od-

powiedzialna za nadzór, administrowanie i koordy-

nację realizacji umów.

Przedstawionych powyżej projektów nie można

bezpośrednio ze sobą porównywać ze względu na:

1) Różnice w wielkości zadań (ilość przebudowy-

wanych kilometrów torów, sieci trakcyjnej, ilość roz-

jazdów i napędów zwrotnicowych, urządzeń sterowa-

nia ruchem kolejowym, ilością obiektów inżynier-

skich i ich długościami, ilością budowli, kubaturą,

obszarem inwestycji),

2) Inwestycja łódzka (Lot B) jest komplementarna

do projektów realizowanych przez miasto Łódź i Urząd

Marszałkowski w Łodzi, których celem jest poprawa

dostępności do wszystkich rodzajów transportu zbio-

rowego i indywidualnego (centra multimodalne),

3) Inwestycja łódzka (Lot B) jest pierwszym kro-

kiem do udrożnienia łódzkiego węzła kolejowego; na-

stępnymi działaniami będzie budowa tunelu średni-

cowego od stacji Łódź Fabryczna do stacji Łódź Ka-

liska, a następnym doprowadzenie w przyszłości do

centrum Łodzi linii kolei dużych prędkości.

Natomiast wspólnym elementem każdego z tych

zadań jest fakt, że realizacja wydatków publicznych

podlega nadzorowi przez wiele uprawnionych do tego

celu instytucji, które w znacznym stopniu uniemoż-

liwiają naruszenie dyscypliny finansów publicznych

poprzez realizację nieuzasadnionych ekonomicznie

rozwiązań.

W przypadku inwestycji na terenie miasta Łódź

należy jeszcze raz podkreślić, że opisywane powyżej

zadanie polegające na budowie części podziemnej

dworca Łódź Fabryczna jest dopiero pierwszym eta-

pem większego przedsięwzięcia infrastrukturalnego

polegającego na budowie łódzkiej linii średnicowej.

Co ważne, bez budowy podziemnej części dworca nie

udałoby się zrealizować całości zadania.

Założone

efekty transportowe zostaną uzyskane po zakończe-

niu wszystkich etapów budowy, zmieniając w sposób

diametralny rozwiązania komunikacyjne aglomera-

cji łódzkiej.

Biorąc pod uwagę powyższe, proszę o przyjęcie

przedstawionych informacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

519

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

dotyczącego paktu klimatycznego

i skutków jego wprowadzenia (16457)

mo z dnia 12 kwietnia 2013 r., znak: SPS-023-

16457/13, przy którym została przekazana interpe-

lacja posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie sta-

nowiska polskiego rządu dotyczącego pakietu klima-

tycznego i skutków jego wprowadzenia, przedsta-

wiam stosowne wyjaśnienia.

ujawnionego raportu Międzyrządowego Panelu ds.

nowsze wyniki badań emisji dwutlenku węgla i in-

nych czynników mających wpływ na zmiany klima-

tyczne?

Do chwili obecnej nie został oficjalnie opublikowa-

ny najnowszy raport IPCC dotyczący kwestii zmian

klimatycznych.

Jego projekt w chwili obecnej jest jesz-

cze przedmiotem analiz i konsultacji prowadzonych

przez autorów.

Wersja, którą komentują media, nie

stanowi oficjalnego, ostatecznego raportu, a zatem nie

można jej traktować jako wiarygodnego źródła infor-

macji, a tym samym oceniać jej zawartości.

Mając powyższe na uwadze, do momentu opubli-

kowania ostatecznej, oficjalnej wersji raportu formu-

łowanie stanowiska wobec jego obecnej treści jest

bezzasadne.

2.

Jak w świetle omawianego raportu IPCC widzi

Pan Minister sensowność wprowadzenia w Polsce

w roku 2008 pakietu klimatycznego?

Nawiązując do odpowiedzi na poprzednie pytanie,

należy stwierdzić, iż ujawniony projekt nie stanowi

oficjalnego, wiarygodnego źródła informacji, wobec

czego nie może on stanowić podstawy do oceny wcześ-

niejszych działań dotyczących zmian klimatu, jak

planistycznych.

3.

Czy polski rząd ma zamiar renegocjować zobo-

wiązania nałożone na Polskę w ramach tzw. paktu

klimatycznego?

Rozważając kwestię ewentualnej renegocjacji po-

stanowień pakietu energetyczno-klimatycznego, na-

leży wziąć pod uwagę aktualne stanowiska innych

państw UE odnośnie do kierunków rozwoju polityki

klimatycznej.

W chwili obecnej zdecydowana więk-

szość państw członkowskich opowiada się za zaost-

rzeniem tej polityki.

Należy przy tym podkreślić, iż

obecnie toczy się wstępna dyskusja dotycząca ewen-

tualnych zmian strukturalnych w funkcjonowaniu

systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cie-

plarnianych.

Podstawą do dyskusji jest raport przy-

gotowany przez Komisję Europejską: Stan europej-

skiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla

w 2012 r.

W dokumencie tym przedstawiono możli-

wość wprowadzenia sześciu rodzajów zmian w syste-

mie, których wprowadzenie, zdaniem Komisji Euro-

pejskiej, przyczyniłoby się do usprawnienia funkcjo-

nowania systemu poprzez zmniejszenie liczby upraw-

nień do emisji na rynku i podniesienie ich cen.

W ostatnich miesiącach na forum UE prowadzona

była również intensywna debata na temat propozycji

wycofania z rynku znaczącej puli uprawnień do emi-

sji, mającego na celu podniesienie ceny uprawnień do

emisji (propozycja tzw. backloadingu).

Rząd Polski

zdecydowanie sprzeciwiał się takiej ingerencji w ry-

nek uprawnień do emisji, natomiast stanowisko

większości państw członkowskich UE było odmien-

ne.

Ostatecznie Parlament Europejski odrzucił pro-

pozycję Komisji Europejskiej, aczkolwiek prace nad

nią nadal się toczą.

Przykład poparcia państw dla backloadingu po-

kazuje obecne tendencje w UE i sugeruje, iż w obec-

nych warunkach politycznych ponowne „otwarcie”

pakietu klimatyczno-energetycznego mogłoby dopro-

wadzić w efekcie do podjęcia wyższego niż obecnie

zobowiązania redukcyjnego na rok 2020.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie nagannego obyczaju udzielania

odpowiedzi na składane interpelacje przez

rzecznika prasowego Rady Ministrów (16464)

terpelację, nr SPS-023-16464/13, pana posła Henry-

ka Kmiecika z upoważnienia prezesa Rady Mini-

strów uprzejmie informuję, że pan Paweł Graś, se-

kretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

udzielił dotychczas odpowiedzi na 35 interpelacji

poselskich.

Jedynie dwie z udzielonych z upoważnie-

nia prezesa Rady Ministrów przez pana Pawła Gra-

sia, sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Mi-

nistrów, odpowiedzi uznane zostały zgodnie z art. 193

Członkowie Rady Ministrów, sekretarze i podsekre-

tarze stanu starają się na wszelkie kierowane pod ich

adresem wystąpienia odpowiadać w sposób rzeczowy.

520

Odpowiedź sekretarza stanu w KPRM pana Pawła

Grasia na interpelację nr 13612 w sprawie ponowne-

go przeanalizowania celowości powoływania do życia

tzw. zespołu Macieja Laska potwierdzała dokonaną

przez prezesa Rady Ministrów w dn. 3 stycznia 2013 r.

pozytywną ocenę inicjatywy powołania zespołu eks-

pertów, który wyjaśniać będzie opinii publicznej kwe-

stie związane z katastrofą smoleńską.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu w Kancelarii

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

w sprawie wyłączenia z eksploatacji

(16478)

terpelację posła Roberta Telusa oraz grupy posłów

sko-Kamienna przestawiam poniższe informacje.

frastruktury oraz wysokości środków przeznaczo-

nych na finansowanie infrastruktury.

Wobec syste-

matycznie zwiększanych nakładów na kolej z budże-

tu państwa w celu obniżenia kosztów działalności

zarządcy konieczne jest przeprowadzenie procesu

został opisany przez niektóre media jako likwidacja

linii kolejowych, co nie oddaje istoty podejmowanych

gospodarczych, co do zasady ograniczeń nie wprowa-

dzono.

Wdrożenie ograniczeń było planowane od 15

nr 24 Piotrków Trybunalski – Zarzecze, nr 25 na

odcinkach Tomaszów Mazowiecki – Skarżysko-Ka-

mienna i Dębica – Chmielów k/Tarnobrzega, nr 214

Somonino – Kartuzy oraz nr 283 na odcinku Zebrzy-

dowa – Ławszowa zostanie utrzymana.

Natomiast

w odniesieniu do linii kolejowej nr 79 Padew – Wola

521

Baranowska, w związku ze znikomym zainteresowa-

niem jej wykorzystaniem ze strony przewoźników,

przewiduje się jej wyłączenie z eksploatacji od dnia

15 grudnia 2013 r.

Niemniej PKP PLK SA zastrzega,

że w przypadku wzrostu zainteresowania jej eksplo-

atacją po zakończeniu rozbudowy terminalu w Woli

Baranowskiej linia może ponownie zostać udostęp-

niona przewoźnikom.

Ponadto uprzejmie informuję, że w 2012 r. do eks-

ploatacji włączono 3 km nowych linii kolejowych

związanych z uruchomieniem połączeń kolejowych

z lotniskami w Warszawie i Świdniku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

igrzysk olimpijskich w roku 2020 (16494)

skiej, przekazaną pismem o sygn.

SPS-023-16494/13,

w sprawie pozostawienia zapasów w programie

igrzysk olimpijskich w 2020 r. uprzejmie informuję.

Ministerstwo Sportu i Turystyki jest mocno za-

niepokojone propozycją usunięcia zapasów z progra-

mu igrzysk olimpijskich w 2020 r.

W tej sprawie ści-

śle współpracujemy z Polskim Komitetem Olimpij-

skim, który działając w imieniu Zarządu PKOl i zrze-

szonych w nim narodowych związków dyscyplin

olimpijskich, skierował na ręce prezydenta Między-

narodowego Komitetu Olimpijskiego Jacques’a Rogge’a

list z apelem i prośbą o weryfikację ogłoszonego 11

lutego br. w Lozannie stanowiska Komitetu Wyko-

nawczego MKOl i o odrzucenie przez wrześniową

125. sesję MKOl w Buenos Aires rekomendacji doty-

czącej wykreślenia zapasów z programu Igrzysk

XXXII Olimpiady w roku 2020.

Kopie listu przekazano do wszystkich członków

Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, Między-

narodowej Federacji Zapaśniczej (FILA), Światowego

Stowarzyszenia Narodowych Komitetów Olimpij-

skich (ANOC) oraz Polskiego Związku Zapaśniczego.

Należy jednak pamiętać, że głównym partnerem dla

Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego jest na-

rodowy komitet olimpijski, w tym przypadku PKOl.

Niniejsza rekomendacja boleśnie dotyka jeden

z najstarszych sportów, który w programie nowożyt-

nych igrzysk olimpijskich jest od ich zarania, tj. od

roku 1896.

Podczas ubiegłorocznych igrzysk w Lon-

dynie na matach wystąpiło blisko 350 zawodników

i zawodniczek z ponad 70 państw, a po olimpijskie

krążki sięgnęli reprezentanci aż 29 ekip narodowych.

Zapasy w Polsce uprawiane są w ponad 200 klubach,

w których ćwiczy i startuje prawie 5 tys. młodych

ludzi.

Wierzę, że uda się przekonać członków MKOl do

zmiany decyzji, argumentując, że zapasy są jednym

z najlepszych sportów na świecie o znaczeniu ogólno-

rozwojowym, uczące wytrwałości, solidności w tre-

ningu, respektu dla rywala oraz szacunku dla reguł

fair play.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

w sprawie nieprzestrzegania ustaw

i rozporządzeń resortowych w zakresie

zapewnienia wykonania geodezyjnej

inwentaryzacji powykonawczej przewodów

podziemnych sieci uzbrojenia terenu

skiej w sprawie nieprzestrzegania ustaw i rozporzą-

dzeń resortowych w zakresie zapewnienia wykona-

nia geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej prze-

wodów podziemnych sieci uzbrojenia terenu i zwią-

zanych z nimi urządzeń, skierowaną pismem z dnia

stępnie przekazaną przez ministra administracji i cy-

fryzacji pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r., uprzejmie

informuję, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że kwestie przejmo-

wania od inwestorów na własność sieci uzbrojenia

terenu przez gestorów sieci nie są zagadnieniami

uregulowanymi przepisami ustawy z dnia 7 lipca

poz. 1623, z późn. zm.) oraz nie podlegają nadzorowi

powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego.

Odnosząc się natomiast do obowiązków powiato-

wych inspektorów nadzoru budowlanego w procesie

zakończenia budowy, należy wyjaśnić, że w przepro-

wadzanej przez organ nadzoru budowlanego proce-

522

durze przyjmowania zawiadomienia o zakończeniu

w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowa-

nie na inwestorze ciąży obowiązek dołączenia do

składanej dokumentacji inwentaryzacji geodezyjnej

powykonawczej (art. 3 pkt 14 w zw. z art. 57 ust. 1

pkt 5 ustawy Prawo budowlane).

We wskazanych postępowaniach jednakże organ

nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji do

weryfikacji składanej dokumentacji inwentaryzacyj-

nej.

Dokumentację taką sporządza bowiem upraw-

niony geodeta na podstawie przepisów geodezyjnych.

Organ nadzoru budowlanego nie sprawuje nadzoru

nad czynnościami geodetów.

W rezultacie organ nad-

zoru budowlanego sprawdza jedynie wykonanie przez

inwestora obowiązku dołączenia inwentaryzacji geo-

dezyjnej powykonawczej do zawiadomienia o zakoń-

użytkowanie.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że sprawy

z zakresu geodezji i kartografii stanowią część dzia-

łu administracji rządowej: administracja publiczna

o działach administracji rządowej, t.j.

Dz. U. z 2007 r.

Nr 65, poz. 437, z późn. zm.), dla którego organem

właściwym jest minister administracji i cyfryzacji.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Janusz Żbik

Warszawa, dnia 23 maja 2013 r.

w niektórych powiatowych stacjach

sanitarno-epidemiologicznych (16519)

16519/13, przy którym przekazano interpelację pana

Jacka Kwiatkowskiego, posła na Sejm Rzeczypospo-

litej Polskiej, w sprawie likwidacji laboratoriów w nie-

których powiatowych stacjach sanitarno-epidemio-

logicznych, uprzejmie informuję, co następuje.

rozporządzenia wykazu stacji sanitarno-epidemiolo-

gicznych wykonujących badania laboratoryjne i po-

cja wykonuje nieodpłatnie badania laboratoryjne i po-

miary, mając na względzie zapewnienie dostępności

badań laboratoryjnych i pomiarów przez stacje sa-

nitarno-epidemiologiczne wykonujące nadzór sani-

tarny.

Wykaz stacji sanitarno-epidemiologicznych wyko-

nujących badania laboratoryjne i pomiary ze wska-

zaniem obszaru został określony w rozporządzeniu

nej państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest

organem rządowej administracji zespolonej w woje-

wództwie, a państwowy powiatowy inspektor sanitar-

ny jest organem rządowej administracji zespolonej

w powiecie.

Wojewódzkie i powiatowe stacje sanitar-

no-epidemiologiczne są jednostkami budżetowymi bę-

dącymi podmiotami leczniczymi, dla których upraw-

nienia podmiotu tworzącego w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej posiada wojewoda.

wnioski o dokonanie zmiany rozporządzenia mini-

szane przez wojewodów propozycje są przedmiotem

szczegółowych analiz.

Należy podkreślić, iż wszelkie zmiany dotyczące

laboratoriów funkcjonujących w stacjach ujętych

w przywołanym na wstępie rozporządzeniu nie mogą

tem ewentualna likwidacja powinna nastąpić nie

wcześniej niż po dokonaniu nowelizacji ww. rozpo-

rządzenia.

Wszelkie zmiany dotyczące jednostek Państwowej

bieżącym rachunku ekonomicznym, ale przede wszyst-

kim muszą uwzględniać bezpieczeństwo zdrowotne

szą uwzględniać określenie perspektywicznego po-

ziomu i sposobu finansowania tych jednostek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

523

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

gospodarczymi prowadzącymi działalność

polegającą na wykonywaniu przewozów

(16533)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-16533/13, przekazujące interpelację

nienia uczciwej konkurencji pomiędzy podmiotami

czą polegającą na wykonywaniu przewozów regular-

nych w krajowym transporcie drogowym, przedsta-

wiam poniżej odpowiedź odnoszącą się do zagadnień

Uprzejmie informuję, że minister transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej dostrzegł koniecz-

ność wprowadzenia odpowiednich zmian w ustawie

dotyczących zasad udzielania zezwoleń na wykony-

wanie przewozów osób w krajowym transporcie dro-

gowym w odniesieniu do treści art. 22a ust. 6 oma-

wianej ustawy, który to przepis od pewnego czasu

budził wątpliwości zarówno organów wydających

zezwolenia, federacji konsumentów, jak również sa-

mych przewoźników.

Kierując się potrzebą rozwiązania powstałego

problemu, uznano, że najlepszym rozwiązaniem nie-

naruszającym zasad uczciwej konkurencji na liniach

komunikacyjnych w transporcie drogowym będzie

uchylenie ww. przepisu.

kierowców (art. 1 pkt 20) uchylony został ust. 6 art. 22a

ustawy o transporcie drogowym nakładający obowią-

zek na organy samorządowe, udzielające zezwoleń na

wykonywanie przewozów regularnych, zasięgania

opinii od organizacji konsumentów w zakresie udzie-

lanych lub zmienianych zezwoleń.

Należy wskazać, że przyjęty w znowelizowanej

ustawie 90-dniowy okres vacatio legis w sposób zna-

czący skróci obowiązywanie kwestionowanego prze-

pisu i umożliwi już w 2013 r. stosowanie zmienionych

procedur przy udzielaniu zezwolenia na wykonywanie

przewozów regularnych w transporcie drogowym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

(16535)

lacją poseł Józefy Hrynkiewicz przekazaną przy piś-

mie z dnia 11 kwietnia br., znak: SPS-023-16535/13,

w sprawie realizacji przez Zakład Ubezpieczeń Spo-

łecznych wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

13 listopada 2012 r., sygn. akt 2/12, uprzejmie wyjaś-

niam, co następuje.

We wskazanym wyroku Trybunał Konstytucyjny

z 2011 r.

Nr 291, poz. 1707) w związku z art. 103a

Nr 134, poz. 903, Nr 205, poz. 1365, Nr 238, poz. 1578

poz. 1203 oraz z 2012 r. poz. 118 i 251), dodanym

przez art. 6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w za-

kresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które

bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest

RP z dnia 22 listopada 2012 r. pod poz. 1285 i z tym

dniem utracił moc prawną art. 103a ustawy emery-

talnej w stosunku do osób, które prawo do emerytu-

ry nabyły przed 1 stycznia 2011 r., a następnie, wobec

kontynuowania stosunku pracy zawartego przed

dniem przejścia na emeryturę, prawo to zostało za-

wieszone z dniem 1 października 2011 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wznowił wypła-

tę emerytur zgodnie z treścią sentencji wyroku od

dnia 22 listopada 2012 r.

Spełniając oczekiwania tych emerytów, którzy od-

wołali się od decyzji w sprawie zawieszenia prawa do

rych zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania

cywilnego organem właściwym do załatwienia skar-

gi o wznowienie postępowania w związku z wyro-

kiem Trybunału Konstytucyjnego jest sąd, który

wydał prawomocny wyrok – w takich przypadkach

zakład podjął wypłatę emerytur w trybie art. 135

ust. 1 ustawy emerytalnej.

Wznowienia wypłaty eme-

rytur dokonano również w sprawach, w których na-

524

dal toczy się postępowanie odwoławcze od wskaza-

nych decyzji.

Z powyższych informacji, przekazanych przez

prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wynika,

że zakład zrealizował wyrok Trybunału Konstytu-

cyjnego na bieżąco, a osobom, które zgłosiły wnioski

w sprawie wznowienia wypłaty emerytury zawieszo-

nej od 1 października 2011 r., świadczenia te są wy-

płacane na bieżąco.

Należy natomiast wskazać, że zarówno na tle orzecz-

nictwa sądów, jak również poglądów prezentowanych

przez doktrynę powstała istotna wątpliwość co do

tego, czy wypłatę emerytur należy wznowić wraz

z wyrównaniem od 1 października 2011 r.

Przykładowo w wystąpieniu „Skutki prawne

orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego” wygłoszonym

6 stycznia 2003 r. w Komitecie Nauk Prawnych Pol-

skiej Akademii Nauk prof. Marek Safjan, prezes Try-

bunału Konstytucyjnego, wskazał m.in., że: „…zdaje

wcześniej – orzeczenie ma więc charakter prawotwór-

czy, aczkolwiek jest to akt negatywny” (www.trybu-

nal.gov.pl/Wiadom/Prezes/002.htm).

Wystąpienie to,

aczkolwiek wygłoszone przed nowelizacją ustawy

o Trybunale Konstytucyjnym oraz K.p.a. i K.p.c.

w zakresie wznowienia postępowania w związku z wy-

rokiem TK, zawiera również inne tezy, które wska-

zują na brak podstaw do wypłaty wyrównania eme-

rytur zawieszonych od 1 października 2011 r.

W komentarzu do art. 401

1

K.p.c.

(Kodeks postę-

powania cywilnego, tom I, pod red. K. Piaseckiego,

wydanie 4., Wydawnictwo C.H. Beck) dr G. Bienek

(sędzia Sądu Najwyższego) wskazał, iż: „jeżeli Try-

bunał Konstytucyjny inaczej nie postanowił, to orze-

dniem następuje utrata mocy obowiązującej danego

aktu prawnego i ten skutek działa na przyszłość (ex

nunc)”.

W komentarzu tym wskazano także, iż: „…można

dostrzec [w doktrynie] znaczący nurt przypisujący

orzeczeniom trybunału działanie wyłącznie prospek-

tywne (ex nunc) albo nurt dopuszczający działanie

wsteczne jako wyjątek od zasady…”.

I dalej: „…w sy -

tuacji, gdy trybunał inaczej nie postanowi, jego orze-

czenie stwierdzające niekonstytucyjność przepisu

wywołuje skutki ex nunc”.

Stanowisko takie podzielił również prezes Rządo-

wego Centrum Legislacji w piśmie do ministra pracy

i polityki społecznej z dnia 27 lutego 2013 r.

W sta-

nowisku tym, opierając się na orzecznictwie Trybu-

nału Konstytucyjnego, wskazano, że: „...wyrok Try-

bunału Konstytucyjnego co do zasady działa na przy-

szłość.

Użyty w art. 190 ust. 3 konstytucji termin

„utrata mocy obowiązującej” nie może być uważany

przepisu z mocą ex nunc, ani ze stwierdzeniem jego

Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność określo-

nego przepisu (przepisów) z konstytucją wywiera

w art. 190 ust. 2 konstytucji, a więc na przyszłość.

Oznacza to, że zasadniczo nie ma ono mocy wstecz-

bunału Konstytucyjnego”.

Jak z powyższego wynika, prawidłowe i zgodne

z obowiązującym stanem prawnym wynikającym

z konstytucji oraz ustaw zwykłych, a także orzeczni-

ctwa Trybunału Konstytucyjnego jest stanowisko

zakładu, zgodnie z którym podjęcie wypłaty emery-

wieszonych od dnia 1 października 2011 r. zgodnie

z art. 103a ustawy emerytalnej następuje wyłącznie

na bieżąco, tj.:

— od 22 listopada 2012 r., jeżeli skarga o wzno -

wienie postępowania w myśl art. 145a K.p.a. została

zgłoszona do 24 grudnia 2012 r., lub po tej dacie, gdy

przywrócono termin na złożenie skargi;

— od pierwszego dnia miesiąca, w którym zgło -

szono wniosek, gdy zgłoszenie to nastąpiło po 24

grudnia 2012 r. – w sytuacji braku podstaw do przy-

wrócenia terminu na złożenie skargi o wznowienie

postępowania.

Odnosząc się do pytania pani poseł dotyczącego

ponownego kierowania emerytów do sądów, pragnę

wyjaśnić, że w przypadku gdy decyzja organu rento-

wego była przedmiotem postępowania odwoławczego

daniem prawomocnego wyroku, to zgodnie z art. 401

1

,

405 i 407 K.p.c. osoba zainteresowana może żądać

wznowienia postępowania administracyjnego, kieru-

jąc stosowną skargę o wznowienie postępowania do

ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W takim przypadku organ rentowy nie jest właściwy

do załatwienia sprawy.

Z uwagi jednak na wskazaną w przytoczonym wy-

żej stanowisku prezesa Rządowego Centrum Legis-

lacji okoliczność, iż wyrok Trybunału Konstytucyj-

nego odnosi się do grupy społecznej, w stosunku do

której zasadna jest szczególna ochrona ze strony pań-

stwa, podjęte zostały prace legislacyjne zmierzające

do wydania aktu prawnego niwelującego negatywne

skutki niekonstytucyjnej regulacji.

Odnosząc się natomiast do negatywnej oceny

przez panią poseł pracy wykonywanej przez pracow-

ników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, pragnę

wyrazić przekonanie, iż wykonują oni pracę kompe-

tentnie, rzetelnie i z pełnym zaangażowaniem, czego

dowodem jest również coraz lepsza ocena zakładu

w prowadzonych na bieżąco badaniach opinii społecz-

nej.

Jeśli napływają do pani poseł inne sygnały, zwra-

cam się z prośbą o skonkretyzowanie takich skarg,

uznaję bowiem, że pojedyncze incydenty – o ile istot-

nie miały one miejsce – nie mogą wpływać na ocenę

525

pracy wszystkich pracowników Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

Dodatkowo wyjaśniam, że z uwagi na blisko mie-

sięczne opóźnienie ogłoszenia uzasadnienia wyroku

Trybunału Konstytucyjnego, które miało decydujące

znaczenie dla realizacji tego wyroku, przez okres ten

pracownicy zakładu nie mieli możliwości udzielania

wiążących wyjaśnień.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

lacją posła na Sejm RP pana Roberta Wardzały prze-

kazaną przy piśmie z dnia 12 kwietnia 2013 r. (znak:

SPS-023-16547/13) w sprawie metod leczenia próch-

nicy zębów u dzieci, uprzejmie informuję, co nastę-

puje.

Przedstawione w ww. interpelacji metody nie słu-

żą leczeniu próchnicy zębów.

Zmienione próchniczo

tkanki zęba charakteryzują się m.in. powstaniem

ubytków, które podlegają leczeniu egzogennemu, za-

kończonemu odbudową zęba właściwymi materiała-

mi stomatologicznymi.

Przedstawione przez pana posła metody należą

do działań profilaktycznych zapobiegających powsta-

niu próchnicy zębów.

Zapobieganie próchnicy zębów

obejmuje szeroki zakres działań, są to m.in.:

— prawidłowe szczotkowanie zębów i oczyszcza -

nie jamy ustnej,

— regularne kontrole stomatologiczne,

— dieta z małą zawartością cukrów,

— podawanie miejscowo (egzogennie) fluorków

w pastach do zębów i, jeśli to konieczne, w postaci

lakierów,

— uszczelnianie bruzd w zębach stałych,

— opisane w interpelacji metody endogenne pole-

gające na fluorowaniu wody pitnej lub podawaniu

tabletek fluorkowych.

Wymienione działania należy traktować jako me-

tody uzupełniające się, a nie alternatywne.

Stosowa-

nie fluoru ze względu na jego wysoką toksyczność

i małą różnicę między dawką toksyczną a dawką lecz-

niczą wymaga bardzo ostrożnego stosowania.

Obja-

wy fluorozy zębów mogą występować także na obsza-

rach, gdzie zawartość fluoru w wodzie pitnej mieści

się w przedziale uważanym za optymalny, tj. 0,5

mg/l–1,0 mg/l.

Uważa się, że zjawisko to ma miejsce

na skutek sumowania się dawek fluorków pochodzą-

cych z innych źródeł, a więc pożywienia (butelkowa-

na woda mineralna, herbata, przetwory rybne, picie

wody ze źródeł oligoceńskich), pasty do zębów, lakie-

rów, płukanek itp.

Ponadto zawarte w glebie fluorki

mogą przenikać poprzez skorodowane przewody wo-

dociągowe do wody pitnej, zaś poziom fluoru nie jest

mierzony w wodzie wypływającej z kranów w gospo-

darstwach domowych.

Ponadto raport Światowej Or-

ganizacji Zdrowia donosi, że stopień wrażliwości po-

szczególnych osób w danej populacji na fluor nie jest

jednakowy.

W związku z tym w krajach uprzemysło-

wionych, z wyjątkiem USA, nie stosuje się już sztucz-

nego fluorkowania wody.

Nadmieniam, że Stowarzy-

szenie Europejskich Dentystów wskazuje również na

Szwajcarię jako kraj, gdzie nie fluorkuje się wody

pitnej.

Odnośnie do tabletek fluorkowych informuję, że

od czasu wprowadzenia powszechnego stosowania

fluorkowych past do zębów wielu ekspertów uważa,

że tabletki fluorkowe powinny być zalecane tylko

wtedy, gdy pacjent obciążony jest chorobami syste-

mowymi lub jest niepełnosprawny umysłowo lub fi-

zycznie i nie współpracuje w zakresie zachowania

zdrowia jamy ustnej.

Przed zaleceniem suplementacji

tabletek fluorkowych należy zapoznać się z zawartoś-

cią fluorków w wodzie pitnej (wodociąg komunalny,

studnia, źródło wody oligoceńskiej), z której korzysta

dziecko, a także w powietrzu z jego otoczenia.

Pod-

kreślenia wymaga fakt, że należy ustalić z rodzicami

składniki diety, np. mleko modyfikowane powinno

być przygotowywane na bazie wody niskofluorkowej.

W związku z tym, jak podaje konsultant krajowy

w dziedzinie stomatologii dziecięcej, szczególną

ostrożność należy zachować wówczas, gdy tabletki

fluorkowe stosowane są w indywidualnej profilaktyce

w domu.

Jednocześnie wskazuje, że suplementacja

tabletek fluorkowych jest w Polsce indywidualnie sto-

sowana zarówno przez stomatologów, jak i pediatrów.

Reasumując, informuję, że obecnie ogólnie przy-

jętymi zasadami stosowania związków fluoru w pro-

filaktyce choroby próchnicowej jest unikanie nad-

miernej endogennej ekspozycji na fluor.

Aktualnie prowadzona na całym świecie (Stany

Zjednoczone Ameryki, Australia, kraje Europy Za-

chodniej) analiza badawcza realizowanych progra-

mów prozdrowotnych wskazuje, że na redukcję

Konsultanci krajowi w dziedzinach stomatolo-

gicznych rekomendowali więc ministrowi zdrowia

działania zmierzające do poprawy stanu zdrowia

jamy ustnej ludności kraju, które powinny być ukie-

526

runkowane na podniesienie świadomości zdrowotnej

wać poprzez edukację zdrowotną kobiet ciężarnych

i matek małych dzieci.

Informuję, że działania edu-

kacyjne kobiet ciężarnych m. in. w zakresie zdrowia

jamy ustnej zostały ujęte w rozporządzeniu ministra

dardów postępowania oraz procedur medycznych

wadzone są na mocy wydanego w 2012 r. tożsamego

w swej treści rozporządzenia w sprawie standardów

laniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki oko-

łoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fi-

zjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz

W ww. rozporządzeniu wśród zalecanych badań diag-

nostycznych i konsultacyjnych wykonywanych u ko-

podstawowej opieki zdrowotnej, Dz. U. Nr 139, poz. 1138,

runkowany na wdrożenie i utrwalenie nawyku

ku przedszkolnym.

Ze względu na limit środków fi-

nansowych otrzymanych na realizację programów

polityki zdrowotnej nie było możliwości wdrożenia

przedmiotowego programu do realizacji w ramach

programów zdrowotnych ministra zdrowia.

Podejmo-

wane były próby finansowania go w ramach „Szwaj-

carsko-polskiego programu współpracy”, które zosta-

ły zakończone sukcesem.

W ramach programu od września 2013 r. stoma-

tologiczną opieką profilaktyczną objęte zostaną dzie-

działywanie prozdrowotne ukierunkowane na ochro-

nę przed próchnicą zębów oraz wczesne kształtowa-

nie postaw prozdrowotnych i rozwijanie prawidło-

wych nawyków higienicznych u ww. dzieci.

Działania

do 5 lat uczęszczających do przedszkoli na terenie

stomatologiczną nauczycieli oraz wychowawców

przedszkoli.

Działania pośrednie skierowane zostaną do dzie-

niarek i położnych, a także przekazanie materiałów

Natomiast w związku z podpisaniem w czerwcu

2011 r. memorandum dotyczącym wdrażania Norwe-

skiego Mechanizmu Finansowego oraz Mechanizmu

na lata 2009–2014 Ministerstwo Zdrowia będzie peł-

nić funkcję operatora dwóch programów operacyj-

nych.

We wrześniu 2012 r.

Ministerstwo Zdrowia

nie stomatologii dziecięcej prośbę o przekazanie in-

formacji podmiotom leczniczym co do możliwości

Mechanizmów.

Zaproponowany tytuł projektu to

„Działanie edukacyjno-promocyjne w zakresie profi-

laktyki stomatologicznej kobiet w ciąży”.

W styczniu

dów.

Obecnie system opieki zdrowotnej nad dziećmi

rantowanych z zakresu leczenia stomatologicznego

dzieży do lat 18 przysługują świadczenia stomatolo-

giczne podane w wykazie pt. „Wykaz świadczeń ogól-

nostomatologicznych dla dzieci i młodzieży do ukoń-

ciom i młodzieży przyznano prawo do następujących

bezpłatnych dodatkowych świadczeń zdrowotnych

indywidualnych ukierunkowanych profesjonalnych

zabiegów profilaktycznych, tj. lakierowania i lakowa-

nia zębów stałych, świadczeń niezbędnych w okresie

całkowitego opracowania i odbudowy zniszczonego,

złamanego kąta w zębach siecznych oraz kosmetycz-

nego pokrycia niedorozwoju szkliwa w zębach sta-

łych.

W ww. rozporządzeniu w odrębnych załączni-

kach podano wykazy profilaktycznych świadczeń

stomatologicznych dla dzieci do ukończenia 19. roku

objętą obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki,

sprawują: lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, le-

karz dentysta, pielęgniarka środowiska nauczania

innymi prowadzenie edukacji zdrowotnej i promocji

tologiczne, profilaktykę próchnicy zębów i profilak-

tykę ortodontyczną.

Rozporządzenie zakłada współ-

527

pracę pielęgniarki lub higienistki szkolnej z lekarzem

dentystą sprawującym profilaktyczną opiekę zdro-

wotną nad uczniem.

Profilaktyczna opieka zdrowotna sprawowana

filaktyki fluorkowej.

W myśl załącznika nr 3 rozpo-

rządzenia grupowa profilaktyka fluorkowa wykony-

wana metodą nadzorowanego szczotkowania zębów

w odstępach 6-tygodniowych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

i Jarosława Pięty

w sprawie wspierania krajowych firm

(16549)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację panów posłów Marka Krząkały i Jarosła-

tora małych i średnich przedsiębiorstw, przekazaną

przy piśmie, SPS-023-16549/13, z dnia 12 kwietnia

2013 r., poniżej przedstawiam stanowisko w przed-

miotowej sprawie.

1.

Ministerstwo Gospodarki z dużą uwagą odnosi

się do wszelkich propozycji przedsiębiorców, które

dotyczą ułatwienia prowadzenia działalności gospo-

darczej w Polsce.

Sukcesywnie podejmowane są dzia-

łania legislacyjne, które mają na celu poprawę wa-

runków funkcjonowania małych i średnich przedsię-

biorstw, również w zakresie systemu podatkowego.

z inicjatywy ministra gospodarki, wprowadzone zo-

stały ułatwienia w procedurach podatkowych dla

mniejszych podmiotów gospodarczych.

Na uwagę za-

sługują np. ułatwienia w metodzie kasowej rozlicze-

nia podatku VAT dla tzw. małych podatników – obo-

wiązek podatkowy powstaje dopiero z dniem otrzy-

mania całości lub części zapłaty – czy korzystne

zmiany w podatku dochodowym, ułatwiające dostęp

przedsiębiorców do leasingu, jak np. skrócenie mini-

malnego wymaganego czasu trwania umowy leasin-

gu nieruchomości z 10 do 5 lat.

Ułatwienia te obo-

nia 2013 r.

Planowane są kolejne uproszczenia w obszarze

podatkowym, w tym również adresowane do małych

nej ustawy o ułatwieniu warunków wykonywania

działalności gospodarczej (na podstawie założeń

przyjętych przez Radę Ministrów w dniu 23 kwietnia

2013 r.).

Przewiduje się m.in. zniesienie obowiązku

uzyskiwania przez przedsiębiorców potwierdzania

zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, co pozwoli na

zmniejszenie kosztów rozpoczynania działalności go-

spodarczej (opłata skarbowa z tytułu takiej czynno-

ści wynosi obecnie 170 zł).

Odnosząc się do propozycji poprawy efektywności

uproszczonych form opodatkowania poprzez

np. umożliwienie wspólnego rozliczania podatkowego

przez małżonków czy wprowadzenie możliwości

kowego, należy mieć na uwadze, że są to rozwiązania

systemowe, w związku z powyższym ocena możliwo-

ści ich wdrożenia należy do kompetencji ministra fi-

nansów, w szczególności w kontekście spójności sy-

stemu podatkowego i implikacji dla rozwiązań orga-

nizacyjnych mogących wiązać się z powyższymi

zmianami (np. w przypadku propozycji wspólnego

rozliczania podatkowego przez małżonków uzysku-

jących dochody na podstawie dwóch różnych ustaw,

zyczne).

2.

Wśród działań ministra gospodarki podejmo-

wanych w celu stworzenia bardziej przyjaznego oto-

czenia prawno-instytucjonalnego dla przedsiębior-

ców w kontekście ułatwiania przedsiębiorcom dostę-

pu do zewnętrznych źródeł finansowania działalności

należy wskazać działania ukierunkowane na rozwój

systemu funduszy pożyczkowych i poręczeniowych

oraz rozwój rynku funduszy venture capital.

Działania podejmowane przez ministra gospodar-

ki mają charakter horyzontalny.

Ze wsparcia finan-

sowego mogą korzystać małe i średnie przedsiębior-

stwa ze wszystkich sektorów gospodarki na każdym

etapie rozwoju przedsiębiorstwa.

Pożyczki i poręcze-

nia udzielane przez fundusze pożyczkowe i poręcze-

niowe należą do instrumentów finansujących przed-

siębiorczość, innowacyjność oraz konkurencyjność

polskich przedsiębiorstw.

MG od lat tworzy ramy instytucjonalne służące

rozwojowi przedsiębiorczości w Polsce.

Z inicjatywy

resortu gospodarki w dniu 3 lutego 2009 r.

Rada Mi-

nistrów przyjęła dokument „Kierunki rozwoju fun-

duszy pożyczkowych i poręczeniowych dla małych

zmodyfikowany przyjętym w dniu 22 lutego 2011 r.

dokumentem zmieniającym „Kierunki rozwoju fun-

528

Celem podejmowanych działań jest dalsza popra-

wa dostępu, zwłaszcza mikro- i małych przedsię-

biorstw, do zewnętrznych źródeł finansowania za

pośrednictwem rozpoznawalnego systemu funduszy

pożyczkowych i poręczeniowych, działającego zgod-

nie z powszechnie obowiązującymi i akceptowanymi

standardami.

Ujęte w dokumencie zadania mają na

celu przede wszystkim systemowe dostosowanie tych

instytucji finansowych i świadczonych przez nie

usług do zmieniających się i zróżnicowanych, także

terytorialnie, potrzeb przedsiębiorców.

Realizacja kierunków wraz z działaniami podej-

mowanymi przez samorządy terytorialne powinna

zapewnić efekt synergii i tym samym optymalne wy-

korzystanie potencjału funduszy pożyczkowych i po-

ręczeniowych.

Kierunki adresowane są do funduszy

pożyczkowych i poręczeniowych, które otrzymały

wsparcie ze środków publicznych.

Nadzór nad reali-

zacją zadań ujętych w tym dokumencie powierzony

został ministrowi gospodarki, który prowadzi syste-

matyczny monitoring i ocenia efekty ich wdrażania.

W nowej perspektywie finansowej w latach 2014–

2020 kontynuowane będą działania mające na celu

wspieranie rozwoju działalności funduszy pożyczko-

wych i poręczeniowych dla małych i średnich przed-

siębiorstw.

Przyjęte rozwiązania powinny ułatwić przedsię-

biorcom dostęp do kapitału we wszystkich fazach ich

rozwoju, ze szczególnym uwzględnieniem kapitału

wysokiego ryzyka i sektora MŚP.

Wsparcie powinno

polegać nie tylko na dokapitalizowaniu funduszy po-

życzkowych i poręczeniowych, ale również na ich pro-

mocji wśród przedsiębiorców i pomocy przy wprowa-

dzeniu jednolitych, jasnych standardów działalności.

3.

Ministerstwo Gospodarki bierze aktywny

udział w programowaniu nowej perspektywy finan-

sowej na lata 2014–2020.

Na potrzeby realizacji priorytetów „Strategii in-

nowacyjności i efektywności gospodarki” przygoto-

wanej w Ministerstwie Gospodarki został opracowa-

ny projekt dokumentu „Program rozwoju przedsię-

biorstw do 2020 r.”

(PRP).

PRP jest kluczowym do-

kumentem definiującym kierunki wsparcia rozwoju

innowacyjności polskich przedsiębiorstw w perspek-

tywie do 2020 r.

Program stanowi ważną inspirację

w dyskusji nad programowaniem wsparcia innowa-

cyjności w ramach nowej perspektywy finansowej na

lata 2014–2020. PRP jest bowiem jednym z kryteriów

warunkowości ex ante, które determinują urucho-

mienie środków z nowych funduszy strukturalnych

na wspieranie badań naukowych, rozwoju technolo-

gicznego i innowacji oraz podnoszenie konkurencyj-

ności MŚP, sektora rolnego oraz sektora rybołówstwa

i akwakultury.

Zapisy PRP w dużym stopniu odzwierciedlone

będą w instrumentach wsparcia przyszłych progra-

mów operacyjnych w części dotyczącej innowacyjno-

ści.

Program zawiera szereg działań ukierunkowa-

nych na wsparcie przedsiębiorstw na każdym z eta-

pów ich rozwoju oraz każdym z etapów powstawania

innowacji w gospodarce.

Główne kierunki wsparcia

przedsiębiorstw na najbliższe lata koncentrują się na:

1) tworzeniu bardziej przyjaznego otoczenia dla

przedsiębiorców, m.in. poprzez wzmacnianie inteli-

gentnych regulacji, OSR, politykę nowej szansy,

ochronę praw własności przemysłowej, promocję

zrównoważonych zamówień publicznych czy promo-

cję partnerstwa publiczno-prywatnego,

2) wzmacnianiu przedsiębiorczości, m.in. poprzez

wspieranie powstawania nowych przedsiębiorstw, in-

kubację innowacyjnych przedsięwzięć, innowacje

w usługach, wspieranie rozwoju technologii określo-

nych w ramach foresightu technologicznego przemy-

słu stanowiącego punkt wyjścia do określenia inteli-

gentnych specjalizacji czy wsparcie projektów kluczo-

wych dla rozwoju polskiej gospodarki,

3) podnoszeniu jakości kapitału ludzkiego dla in-

nowacyjności, m.in. poprzez wsparcie na wzmacnia-

nie kompetencji kadr, rozwój usług edukacyjnych

dopasowanych do potrzeb gospodarki czy wzmacnia-

nie współpracy przedsiębiorstw z placówkami eduka-

cyjnymi każdego szczebla,

4) wzmacnianiu różnorodnych form finansowania

B+R i innowacji, w tym większej mobilizacji kapitału

prywatnego, m.in. poprzez instrumenty grantowe na

B+R, utworzenie ulgi podatkowej dla przedsiębiorstw

realizujących projekty B+R, tworzenie funduszy ka-

pitałowych podwyższonego ryzyka, stymulowanie

działalności aniołów biznesu czy utworzenie systemu

instrumentów zwrotnych skierowanych na zakup no-

woczesnych technologii, maszyn i urządzeń,

5) wzmocnieniu współpracy przedsiębiorców ze

światem nauki, m.in. poprzez wzmocnienie kompe-

tencji i skuteczności działania instytucji otoczenia

biznesu oraz kooperacji przedsiębiorstw, np. w ra-

mach klastrów,

6) wzroście umiędzynarodowienia przedsię-

biorstw, m.in. poprzez promocję polskiej gospodarki,

program wsparcia polskich inwestycji za granicą czy

zapewnienie instrumentu finansowego wsparcia eks-

portu,

7) zrównoważonym rozwoju przedsiębiorstw,

m.in. poprzez wsparcie dla tworzenia i wdrażania

technologii środowiskowych, wspieranie wzorców

zrównoważonej produkcji i konsumpcji, wsparcie dla

przedsiębiorstw społecznych oraz społecznie odpo-

wiedzialnych.

W chwili obecnej program znajduje się na końco-

wym etapie ostatecznego uzgadniania zawartych

w nim zapisów i kształtu proponowanych instrumen-

tów wsparcia.

Po zakończeniu tego etapu nastąpi

przedstawienie projektu dokumentu Radzie Mini-

strów.

4.

Rozwój przedsiębiorczości to również szeroko

rozumiana innowacyjność.

Przedsiębiorstwa wdra-

żające innowacje są zdecydowanie bardziej rentowne

od tych, które nie ponoszą na nie nakładów.

Innowa-

cyjne przedsiębiorstwa są zdolne do konkurowania

529

międzynarodowym.

Dlatego niezbędne są stworzenie

i realizacja takiej polityki innowacyjnej, która sku-

tecznie zachęci przedsiębiorców do podejmowania

wysiłku na rzecz rozwoju oraz wdrażania nowości

produktowych i procesowych.

Przyszła polityka na rzecz innowacyjności małych

i średnich przedsiębiorstw koncentrować się będzie

zarówno na dalszym wspieraniu działalności badaw-

czo-rozwojowej, jak i na tzw. nowych formach inno-

wacji (innowacje nietechnologiczne, innowacje spo-

łeczne czy tzw. innowacje otwarte) oraz na innowa-

cjach pozwalających skutecznie odpowiadać na wy-

zwania globalne (m.in. zmiany klimatu, bezpieczeń-

stwo energetyczne, starzenie się społeczeństwa).

Obecnie wsparcie przedsiębiorczości i innowacyj-

ności odbywa się przy udziale środków europejskich

oraz krajowych.

Środki z funduszy strukturalnych:

1) PO „Innowacyjna gospodarka” (PO IG):

a) bezpośrednie wsparcie dla przedsiębiorstw,

IOB oraz jednostek naukowych świadczących przed-

siębiorstwom usługi o wysokiej jakości,

b) wsparcie systemowe zapewniające rozwój śro-

dowiska instytucjonalnego innowacyjnych przedsię-

biorstw,

2) PO „Kapitał ludzki” – poprawa zdolności adap-

tacyjnych pracowników i przedsiębiorstw do zmian

3) regionalne programy operacyjne – wspieranie

innowacyjności na poziomie lokalnym lub regional-

nym.

Środki budżetowe:

1) ustawa o niektórych formach wspierania dzia-

łalności innowacyjnej – uzyskanie statusu centrum

badawczo-rozwojowego, ulga podatkowa,

2) działalność statutowa Polskiej Agencji Rozwoju

Przedsiębiorczości oraz Agencji Rozwoju Przemysłu,

3) działalność Narodowego Centrum Badań i Roz-

woju – programy strategiczne.

Szereg działań na rzecz wzmocnienia innowacyj-

ności polskich przedsiębiorstw jest realizowanych

przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości.

Do

najważniejszych, oprócz wdrażania działań PO IG,

należą:

1) Bon na innowacje – celem tego instrumentu jest

zainicjowanie kontaktów mikro- lub małych przed-

siębiorców z jednostkami naukowymi; wsparcie obej-

muje zakup usługi dotyczącej wdrożenia lub rozwoju

produktu lub technologii świadczonej przez jednost-

kę naukową prowadzącą w sposób ciągły badania

naukowe lub prace rozwojowe; kwota wsparcia udzie-

lona jednemu przedsiębiorcy w ramach programu

„Bon na innowacje” nie może przekroczyć 15 000 zł,

zaś wielkość wsparcia może wynosić do 100% wydat-

ków kwalifikujących się do objęcia wsparciem;

2) Duży bon na innowacje – ten instrument, skie-

rowany do mikro- i małych przedsiębiorców produk-

cyjnych, dotyczy opracowania przez jednostkę nauko-

wą nowego (lub znacząco ulepszonego) wyrobu lub

technologii produkcji; wsparcie przeznaczone jest na

dofinansowanie usług w zakresie opracowania, prze-

prowadzenia ew. testów i wdrożenia nowego wyrobu

lub technologii produkcji (w tym także w zakresie

wzornictwa przemysłowego); to działanie, znajdujące

się obecnie na etapie końcowych przygotowań, ma

ruszyć najprawdopodobniej w ciągu najbliższych ty-

godni i zastąpić dotychczasowy bon na innowacje;

kwota wsparcia udzielona jednemu przedsiębiorcy

w ramach nowego programu „Bon na innowacje” nie

może przekroczyć 50 000 zł, zaś wielkość wsparcia

3) Krajowa Sieć Innowacji (KSI) – obejmuje grupę

usługodawców świadczących usługi doradcze o cha-

rakterze proinnowacyjnym w ramach Krajowego Sy-

stemu Usług dla Małych i Średnich Przedsiębiorstw

(KSU); usługi ośrodków KSI to głównie pomoc

w zakresie tworzenia warunków do transferu i ko-

mercjalizacji nowych rozwiązań technologicznych

oraz realizacji przedsięwzięć innowacyjnych w przed-

siębiorstwach sektora MSP; wszystkie ośrodki KSI

mają uregulowaną stałą współpracę z instytucjami

badawczymi w zakresie świadczenia usług lub stano-

wią wydzieloną organizacyjnie jednostkę takiej jed-

nostki naukowej.

Przedsiębiorcy mogą również korzystać z bazy

wiedzy o nowych technologiach dostępnej pod adre-

sem www.innowacje.gov.pl. Portal został uruchomio-

ny przez Ministerstwo Gospodarki w 2010 r. i służy

gromadzeniu i udostępnianiu w jednym miejscu ofert

nt. technologii, urządzeń i specjalistycznych usług

badawczych przygotowanych przez instytuty badaw-

cze (także nadzorowane przez innych ministrów)

oraz przez przedsiębiorców, którym minister gospo-

darki nadał status centrum badawczo-rozwojowego.

Adresowany jest przede wszystkim do przedsiębior-

ców poszukujących nowych krajowych rozwiązań

technologicznych.

Instytuty i centra mogą również zamieszczać

w bazie profile swojej działalności.

Baza ma w zało-

żeniu również pomóc w internacjonalizacji działal-

ności badawczej i innowacyjnej instytutów i centrów.

Z tego powodu zakres informacji prezentowany w umiesz-

czanych na portalu ofertach został dostosowany do

standardów bazy technologii prowadzonej przez sieć

informacyjno-doradczą Komisji Europejskiej Europe

Enterprise Network (EEN) i dostępny jest w angiel-

skiej wersji językowej.

Obecnie w bazie znajdują się

122 oferty oraz 49 profili.

Polscy przedsiębiorcy mogą korzystać z usług eu-

ropejskiej sieci Enterprise Europe Network częścio-

wo finansowanej w ramach unijnego programu ra-

mowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (pro-

gram CIP).

Komisja Europejska finansuje działal-

ność sieci w maksymalnie 60%, natomiast pozostała

część środków pochodzi z budżetów krajowych.

W Pol-

sce wsparcie finansowe dla działalności ośrodków tej

sieci zostało zapewnione w ramach programu wielo-

letniego pod nazwą „Udział Polski w programie ra-

mowym na rzecz konkurencyjności i innowacji w la-

530

tach 2008–2013”, przyjętego uchwałą Rady Mini-

strów w grudniu 2007 r.

W Polsce działa 30 ośrodków Enterprise Europe

Network, a polscy przedsiębiorcy mogą korzystać,

podobnie jak przedsiębiorcy w innych krajach, z kom-

pleksowych usług, które pomagają im rozwijać poten-

cjał i zdolności innowacyjne oraz konkurować na

wspólnym rynku.

Sieć Enterprise Europe Network

świadczy przedsiębiorcom następujące usługi:

— działania informacyjne i doradcze z zakresu

prawa i polityki Unii Europejskiej, prowadzenia dzia-

łalności gospodarczej za granicą, dostępu do źródeł

— pomoc w znalezieniu partnerów do współpracy

— organizowanie wyjazdów polskich firm na im -

prezy kooperacyjne (targi i misje) współfinansowane

— udzielanie odpowiedzi na zadawane za pośred -

nictwem sieci pytania przedsiębiorców z krajów Unii

nych działalności gospodarczej w Polsce i możliwości

cjami,

— organizacja szkoleń, warsztatów, seminariów,

nych, pomoc w poszukiwaniu partnerów technolo-

gicznych oraz kojarzenie przedsiębiorców z jednost-

kami naukowymi,

— wspieranie udziału MŚP w siódmym programie

Informacje o działalności polskich ośrodków En-

terprise Europe Network są dostępne na stronie

www.een.org.pl.

Ponadto przedsiębiorcy mogą korzystać z bazy

Działania dotyczące wsparcia działalności eks-

portowej polskich przedsiębiorców są realizowane

w ramach Programu Operacyjnego „Innowacyjna

gospodarka” (PO IG).

Należy tutaj wymienić przede

wszystkim projekt „Sieć centrów obsługi inwestorów

i eksporterów (COIE)” (poddziałanie 6.2.1 PO IG)

oraz projekt systemowy „Promocja polskiej gospodar-

ki na rynkach międzynarodowych” (poddziałanie

6.5.1. PO IG).

COIE jest nowym rozwiązaniem systemowym,

niefunkcjonującym dotychczas na rynku polskim,

a skutecznie realizowanym na rynkach krajów euro-

pejskich, np. w Wielkiej Brytanii, które włączyły do

systemu prywatne bądź samorządowe jednostki re-

gionalne.

Celem projektu jest wzrost umiędzynarodowienia

polskich przedsiębiorstw poprzez inicjowanie współ-

pracy gospodarczej pomiędzy polskimi przedsiębior-

stwami a potencjalnymi partnerami handlowymi

z innych krajów poprzez sieć jednostek zwanych cen-

trami obsługi inwestorów i eksporterów, zlokalizo-

wanych w regionach, w ramach tzw. usługi informa-

cyjnej pro-eksport.

Drugi rodzaj usługi, zwany usłu-

gą pro-biz, świadczony jest na rzecz zagranicznych

inwestorów zainteresowanych dokonywaniem inwe-

stycji w regionie.

Rola COIE w instytucjonalnym systemie umię-

dzynarodowienia przedsiębiorstw polega na udroż-

nieniu przepływu informacji między przedsiębior-

stwami, samorządem województwa a Ministerstwem

Gospodarki, w tym również Wydziałami Promocji

Stwarza to możliwość realnego wpływu samorządu

i przedsiębiorstw z poszczególnych regionów na rea-

lizację polityki współpracy gospodarczej z zagranicą.

Dane w zakresie rynków zagranicznych uaktualnia-

ne na bieżąco przez placówki zagraniczne dostępne

są na stronie www.coie.gov.pl.

W systemie COIE funkcjonuje 15 województw

w oparciu o porozumienie ramowe zawierane pomię-

dzy ministrem gospodarki a urzędami marszałkow-

skimi do 2020 r. i roczne umowy wykonawcze.

Pro-

jekt stwarza regionom szansę rozwoju przedsię-

biorstw na arenie międzynarodowej, przede wszyst-

kim poprzez nawiązanie kontaktów z nowymi part-

nerami zagranicznymi oraz bezpłatny dostęp do

światowych baz danych (B2B).

W ramach usługi informacyjnej COIE przedsię-

biorca może otrzymać m.in.:

1) analizę branżową wybranego rynku zagranicz-

nego, europejskiego lub pozaeuropejskiego zawiera-

jącą wszystkie informacje niezbędne w procesie po-

dejmowania decyzji o charakterze eksportowym czy

inwestycyjnym (polskie inwestycje za granicą),

2) listę potencjalnych partnerów z wybranego

rynku lub branży zawierającą zestawienie danych

potencjalnych partnerów dla polskiego przedsiębior-

stwa z wybranego rynku kraju europejskiego lub po-

zaeuropejskiego,

3) informację o aktualnych wydarzeniach targo-

wo-wystawienniczych w branży na rynkach funkcjo-

nowania WPHI,

4) listę firm zagranicznych zainteresowanych za-

kupem produktów z danej branży na rynku polskim

– z tzw. giełdy zagranicznych zapytań ofertowych

tworzonej na podstawie zapytań WPHI przesyłanych

do COIE,

5) szytą na miarę analizę rynkową dla 4 przed-

siębiorstw działających w podobnej branży czy grupie

towarowej, niepowiązanych kapitałowo i osobowo,

zamówioną w COIE, wykonywaną przez firmę ze-

wnętrzną wybraną przez WPHI na danym rynku do

wykonania usługi.

Szczegółowe informacje w zakresie działań podej-

mowanych przez poszczególne COIE znajdują się na

stronie internetowej www.coie.gov.pl.

W ramach projektu systemowego „Promocja pol-

skiej gospodarki na rynkach międzynarodowych”

następuje wzmocnienie konkurencyjności gospodar-

ki poprzez poprawę wizerunku polskiej gospodarki

531

wśród partnerów międzynarodowych oraz poprawę

dostępu do informacji o Polsce i możliwościach na-

wiązania kontaktów gospodarczych, a także rozwój

branż polskiej gospodarki, priorytetowych z punktu

widzenia realizacji projektu.

Proces tworzenia pozytywnego wizerunku Polski

i umacniania pozycji naszego kraju na arenie mię-

dzynarodowej realizowany jest m.in. poprzez organi-

zację branżowych programów promocji, które przy-

czynią się do wykreowania kilkunastu polskich spe-

cjalności eksportowych.

Celem programów promocji branżowej jest wzrost

konkurencyjności wybranych branż polskiej gospo-

darki w oparciu o wytwarzane przez nie innowacyjne

produkty i usługi, zacieśnienie współpracy gospodar-

czej z krajami docelowymi objętymi programami,

zwiększenie świadomości konsumentów i producen-

tów UE nt. polskiej oferty eksportowej w wyniku ak-

cji promocyjnej na rynkach tych krajów.

W dniu 15 września 2010 r. kierownictwo MG do-

konało wyboru 15 branż/grup produktowych/usługo-

wych, które następnie objęte zostały wsparciem

w ramach realizowanego projektu z uwagi na fakt,

że posiadają potencjał do wykreowania polskich spe-

cjalności eksportowych.

Wśród wybranych branż

znalazły się:

— branża meblarska,

— branża jubilersko-bursztynnicza,

— usługi IT i ICT,

— produkcja jachtów i łodzi rekreacyjnych,

— przemysł biotechnologiczny i farmaceutyczny,

— produkcja sprzętu medycznego i aparatury po -

miarowej,

— branża stolarki okiennej i drzwiowej,

— budownictwo,

— branża ochrony i zachowania zabytków,

— kosmetyki,

— maszyny i urządzenia górnicze,

— odzież, dodatki, galanteria skórzana,

— turystyka medyczna,

— przemysł obronny,

— polskie specjalności żywnościowe.

Dla każdej branży w konsultacji z organizacjami

przedsiębiorców została opracowana koncepcja pro-

gramu promocji branży na 3 kolejne lata.

W progra-

mie określono kilka (przeciętnie 4–7) rynków doce-

lowych, na których odbywać się będzie promocja

branży.

Programy promocji branżowej podzielone są

na dwa komponenty: jeden skierowany do przedsię-

biorców (komponent A), a drugi koncentrujący się na

promocji branży jako całości (komponent B).

W każ-

dym kraju docelowym zaprojektowano działania dla

obu komponentów (z uwagi na specyfikę rynków nie

są to działania identyczne).

W komponencie A są to: udział przedsiębiorców

w wybranych prestiżowych imprezach targowo-wy-

stawienniczych za granicą i w kraju, przygotowanie

materiałów promocyjnych przedsiębiorstw na te tar-

gi, szkolenia przedsiębiorców w zakresie działalności

eksportowej, udział przedsiębiorców w misjach go-

spodarczych.

W komponencie B zaplanowano: zorganizowanie

w każdym kraju docelowym konferencji promujących

daną branżę, zorganizowanie wizyt studyjnych do

Polski dla dziennikarzy branżowych z poszczegól-

nych krajów, zorganizowanie podobnych wizyt dla

zagranicznych kontrahentów i sieci kupieckich, zor-

ganizowanie kampanii promującej markę danej

branży w każdym kraju oraz podczas każdej imprezy

targowo-wystawienniczej łącznie z przygotowaniem

odpowiednich materiałów promocyjnych z wizuali-

zacją marki polskiej gospodarki.

Przeprowadzone w 2011 r. badania wizerunkowe

w 9 krajach uznawanych za kraje docelowe dla loko-

wania polskich markowych produktów i usług oraz

posiadających największy potencjał do inwestowania

w Polsce, tj. Niemcy, Włochy, Francja, Holandia, Ro-

sja, Czechy, Stany Zjednoczone, Chiny, Ukraina, po-

kazały, jak widzą Polskę zagraniczni przedsiębiorcy

zycję za granicą.

Na podstawie wyników badań wi-

zerunkowych opracowana została koncepcja wizua-

lizacji programu promocji polskiej gospodarki, w ra-

mach której stworzono księgę „Marki polskiej gospo-

darki”.

Program „Marka polskiej gospodarki” skupia się

na wprowadzaniu w życie koncepcji marki poprzez

konkretne działania marketingowe wdrażane na po-

ziomie krajowym i międzynarodowym, obejmujące

zarówno poziom ogólnej promocji gospodarczej, jak

i poziom promocji branżowej.

Efekty podjętych dzia-

łań powinny przekładać się na wzrost bezpośrednich

inwestycji zagranicznych, wzrost eksportu polskich

towarów i usług, wzrost pozycji polskich marek na

arenie międzynarodowej.

Promocja polskiej gospodarki na rynkach między-

narodowych zakłada także wspieranie aktywności

promocyjnej przedsiębiorców w ramach programów

promocji o charakterze ogólnym.

Ideą tych progra-

mów jest stworzenie sprzyjających warunków do za-

istnienia przedsiębiorców podczas kluczowych wyda-

rzeń promocyjnych na świecie innych niż te, na któ-

rych promowane będą programy branżowe.

Ponadto

w ramach tych programów podejmowane są różnego

rodzaju działania mające na celu poprawę wizerunku

Polski i polskiej gospodarki, np. udział Polski w Expo

2010 w Szanghaju, udział Polski jako kraju partner-

skiego w targach lotniczych ILA w Berlinie.

Działania promocyjne w ramach programów po-

mocy branżowej koncentrują się głównie w krajach

UE.

Jednakże potencjał wzrostu UE wyczerpuje się,

zachodzi więc konieczność prowadzenia akcji promo-

cyjnej na mniej znanych rynkach pozaeuropejskich.

Należy wzmocnić istniejącą już tam obecność pol-

skich przedsiębiorców, a ponieważ koszty promocji są

wyższe niż na rynkach tradycyjnych, wsparcie ze

strony środków publicznych jest istotnym ułatwie-

niem dla eksporterów.

Na podstawie poniższych kryteriów:

532

1) pozycja poszczególnych rynków w obrotach

handlowych z Polską,

2) potencjał ekonomiczny rynku (w tym wielkość

i dynamika wzrostu PKB i importu),

3) rozkład geograficzny rynków docelowych w bran-

żowych programach promocji (zaproponowano kraje,

w których realizuje się co najwyżej 2 programy bran-

żowe),

4) sytuacja społeczno-polityczna w kraju/regionie,

5) miejsce kraju w polityce handlowej UE,

6) priorytety geograficzne współpracy gospodar-

czej zgłoszone przez marszałków województw RP

oraz organizacje samorządu gospodarczego (izby go-

spodarcze, Stowarzyszenie Eksporterów Polskich)

MG wytypowało 5 krajów – Kanada, Brazylia, Al-

gieria, Kazachstan oraz Turcja, w charakterze ryn-

ków perspektywicznych, na których prowadzona jest

promocja polskiej gospodarki.

Krajem perspektywicznym dla Polski są także

Chiny.

Promocja na tym rynku odbywa się w ramach

projektów branżowych (5 branż) oraz poprzez pro-

gram „GoChina”.

Jest to wspólna strategia rozwoju

współpracy z Chinami realizowana przez Minister-

stwo Gospodarki we współpracy z innymi agendami

rządowymi (Wydziały Promocji, Handlu i Inwestycji

w Szanghaju i Pekinie, Ministerstwo Rolnictwa

ska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych,

Rynku Rolnego).

Promocja na wybranych rynkach perspektywicz-

nych jest realizowana we współpracy z WPHI oraz

w konsultacji z organizacjami samorządu gospodar-

czego.

Przygotowane zostały programy promocji (na

wydarzenia w roku 2013), których celem jest:

1) promocja polskich eksporterów i poprzez to pol-

skiej gospodarki,

2) dostarczenie niezbędnych informacji o polskiej

gospodarce,

3) dotarcie z informacją o polskich eksporterach

oraz polskiej gospodarce do jak najszerszej grupy do-

celowej na terenie danego kraju,

4) zwiększenie konkurencyjności gospodarki po-

przez poprawę wizerunku polskiej gospodarki wśród

partnerów gospodarczych na terenie danego kraju

oraz dostępu do informacji o Polsce i możliwości na-

wiązania kontaktów gospodarczych.

Niezwykle istotne z punktu widzenia zapewnie-

nawiązania kontaktów gospodarczych jest stworze-

nie zintegrowanego portalu o tematyce gospodarczej.

W tym celu dokonana zostanie konsolidacja zasobów

portali obecnie funkcjonujących na stronach www.

eksporter.gov.pl, www.trade.gov.pl oraz www.coie.

gov.pl. Celem stworzenia portalu jest integracja za-

sobów internetowych o tematyce gospodarczej w jed-

nym miejscu.

Portal będzie skupiał usługi dotyczące

promocji eksportu i nawiązywania kontaktów bizne-

sowych z kontrahentami zagranicznymi, integrował

zwiększenia zakresu oddziaływania składanych ofert

handlowych przez przedsiębiorstwa oraz umożliwi

wymianę informacji między producentami, dystry-

butorami i odbiorcami produktów i usług, a także

ułatwi zawieranie kontraktów.

Możliwość ta pozwoli

przedsiębiorcom na przedstawienie swoich potrzeb

sprzedażowych bądź zakupowych z rozbudowanymi

elementami kontaktu bezpośredniego.

Istotnym ele-

mentem funkcjonalnym portalu umożliwiającym na-

wiązywanie kontaktów handlowych będzie wprowa-

dzenie możliwości wyboru wersji językowej odpo-

wiedniej dla użytkowników portalu.

Portal przezna-

czony będzie zarówno dla przedsiębiorców prowadzą-

cych działalność gospodarczą w kraju, jak i przedsię-

biorstw zagranicznych.

Integracja portali przewi-

dziana jest w połowie 2014 r.

Wszystkie działania zaplanowane w ramach pro-

mocji polskiej gospodarki na rynkach międzynarodo-

wych są ze sobą powiązane i tworzą spójną i szeroko

zakrojoną akcję promocyjną polskiej gospodarki ma-

spodarki wśród partnerów międzynarodowych.

Bu-

dżet na realizację ww. działań wynosi 180,1 mln zł.

5.

Rynek rosyjski zawsze należał do istotnych ryn-

ków zbytu polskich towarów, w tym w szczególności

art. rolno-spożywczych, oraz stanowił podstawowy

kierunek importu paliw i surowców, w tym przede

wszystkim ropy i gazu.

Według wstępnych danych za

2012 r.

Rosja jest piątym naszym partnerem handlo-

wym po stronie eksportu, z udziałem 5,4% w global-

nym eksporcie Polski oraz drugim po stronie importu

z udziałem 14,3%.

Towary z Polski są jednocześnie

znaczącym składnikiem rosyjskiego importu i to za-

równo w sektorze konsumpcyjno-rynkowym, jak i sze-

roko rozumianym inwestycyjno-rynkowym.

W ostatnich kilkunastu latach na kształt i dyna-

mikę współpracy dwustronnej pomiędzy Federacją

Rosyjską a Polską wpływ miały realne procesy spo-

łeczno-gospodarcze zachodzące w Rosji, jak również

przystąpienie Polski do UE.

Po załamaniu się pol-

skiego eksportu do Rosji w 2009 r. (spadek o 43,8%)

związanym z kryzysem gospodarczym, który szcze-

gólnie dotkliwie dotknął Rosję, w kolejnych latach

doszło do szybkiej odbudowy pozycji polskich towa-

rów na rynku rosyjskim.

W roku 2012 wartość pol-

skiego eksportu na rynek rosyjski wyniosła 9,9 mld

$, w porównaniu z 8,9 mld $ w roku 2008.

Od początku 2010 r. eksport polskich towarów do

Rosji wzrastał bardzo dynamicznie.

Według danych

polskiej statystyki celnej zwiększył się on w roku

2010 o 32%, w 2011 r. o 28,9% oraz w ubiegłym roku

o 16%.

W ciągu ostatnich trzech lat, licząc rok 2012,

w stosunku do 2009 r. polski eksport do Rosji prawie

się podwoił, wzrastając o 97,4%.

Jest to dynamika

znacząco wyższa niż średnia dla całego polskiego

eksportu, dla którego wzrost ten wyniósł 33,7%.

Ry-

nek rosyjski zalicza się do grupy z najwyższą dyna-

miką polskiego eksportu.

W strukturze towarowej polskiego eksportu do

Rosji wiodącą grupą są maszyny i urządzenia, któ-

533

rych udział w roku 2012 osiągnął 40,8%.

Na drugim

miejscu, z udziałem 18,5%, znajdują się wyroby prze-

mysłu chemicznego.

Znaczący udział zachowują ar-

tykuły rolno-spożywcze (13,7%).

Rynek rosyjski był zawsze znaczącym rynkiem

zbytu dla polskich produktów rolnych.

W ostatnich

trzech latach notowano dwucyfrowe wzrosty polskie-

go eksportu rolnego na rynek rosyjski (27,5% w roku

2010, 12,3% w 2011 r. oraz 22,2% w 2012 r.).

Oznacza

to, że w porównaniu z 2009 r. jego poziom na koniec

2012 r. wzrósł o prawie 75%, osiągając rekordową

wartość 1,4 mld dolarów.

W tym samym okresie cały

polski eksport artykułów rolno-spożywczych wzrósł

o ok. 40%.

W ostatnich latach obserwowano przesuwanie się

polskiego eksportu do Rosji z segmentu konsumpcyj-

no-rynkowego w kierunku segmentu inwestycyjno-

-rynkowego, ze znaczącym udziałem w tym ostatnim

artykułów konsumpcyjnych trwałego użytku.

Po stronie polskiego importu z Rosji dominującą

pozycję zajmują paliwa, w tym przede wszystkim

ropa naftowa i gaz ziemny.

Ich udział kształtuje się

na poziomie 75%.

Przy braku praktycznie większych zmian po stro-

nie wolumenu decydujący wpływ (w 97–100%) na dy-

namikę polskiego importu z Rosji w ostatnich latach

wywierały szybko rosnące ceny na międzynarodo-

wym rynku paliw i energii.

Ten sam czynnik decy-

duje o ujemnym dla Polski saldzie w obrotach handlu

zagranicznego z Rosją.

W sierpniu ubiegłego roku po 18 latach negocjacji

Rosja została członkiem Światowej Organizacji Han-

dlu (WTO), zobowiązując się do stosowania zasad

obowiązujących w tej organizacji.

Zasady te wyma-

gają znoszenia barier handlowych oraz powstrzyma-

nia się od praktyk protekcjonistycznych.

Ponadto

państwa przystępujące do WTO zobowiązują się

przestrzegać uzgodnień wynegocjowanych przed ak-

cesją do tej organizacji, czyli nie mogą samowolnie

podnosić ceł lub wprowadzać innych ograniczeń na

import towarów.

Zobowiązania Federacji Rosyjskiej

w zakresie taryf przewidują okresy przejściowe do

siedmiu lat.

Wejście Rosji do WTO należy postrzegać jako istot-

ny element porządkujący międzynarodową współpra-

cę gospodarczą.

Rosja jako członek WTO to partner

bardziej przewidywalny, gdyż działający zgodnie

z ogólnie przyjętymi zasadami i standardami obo-

wiązującymi w międzynarodowych stosunkach go-

spodarczych.

Rosja działająca w ramach reguł i struk-

tur WTO ze swoim rynkiem zbytu i zasobami surow-

cowymi jest ważnym elementem międzynarodowego

ładu gospodarczego, a tym samym jej wejście do tej

organizacji należy postrzegać jako wnoszące element

stabilności zarówno do wielo- jak i dwustronnych sto-

sunków gospodarczych, w tym w tym również pol-

sko-rosyjskich.

Wejście Rosji do WTO jest również elementem

szerszego otwierania się rynku rosyjskiego na towa-

ry z importu, bezpośrednio poprzez obniżkę stawek

celnych, jak również pośrednio – poprzez dostosowa-

nie wszelkich procedur ochrony rynku do powszech-

nie obowiązujących reguł w tym zakresie.

Powinno

to wpłynąć dynamizująco na wzrost eksportu, w tym

również polskiego, na szybko rosnący w ostatnich

latach rynek rosyjski.

Pozytywnych efektów z tym

związanych, zarówno efektu kreacji, jak i ewentual-

nych zmian w strukturze towarowej, upatrywać jed-

nak należy najwcześniej w średniej (2–3 lata) per-

spektywie czasowej.

Głębsze i bardziej trwałe efekty

nastąpią wraz z wygasaniem okresu przejściowego

oraz pełną implementacją przez Rosję postanowień

członkowskich..

Krótki okres członkowstwa Rosji

w WTO nie pozwala na jednoznaczne przyporządko-

wanie określonych zjawisk w rosyjskim handlu za-

granicznym temu właśnie wydarzeniu, gdyż na po-

zytywne efekty związane z WTO nakładają się skut-

ki spowolnienia rozwoju gospodarczego Rosji skut-

kującego spadającą dynamiką wzrostu rosyjskiego

importu (polski eksport do Rosji w okresie styczeń–

luty br. wzrósł o 8,4% w porównaniu z 16% na koniec

2012 r.).

Wzrost PKB, który do niedawna był zakła-

dany na poziomie 4–5%, zgodnie z przewidywaniami

analityków, a potwierdzają to wyniki I kwartału br.,

wynieść może w najbliższych latach co najwyżej

2–3%.

Nie będzie to bez wpływu na popyt importowy

rosyjskiej gospodarki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

lacją pani Anny Nemś i pana Józefa Lassoty, posłów

nia 2013 r., nr SPS-023-16553/13, w sprawie złego sta-

nu uzębienia dzieci i młodzieży uprzejmie informuję.

Zestawienie porównawcze wyników prowadzo-

nych w latach 1995–2012 w ramach programu poli-

tyki zdrowotnej Ministerstwa Zdrowia badań epide-

miologicznych dzieci w wieku 12 lat (grupa wskaźni-

kowa wg WHO) wskazuje na powolne obniżanie się

zapadalności na próchnicę zębów.

Odsetek dzieci ze zdrowym uzębieniem wzrasta

stopniowo od 9,5% w 1995 r. do 20,4% populacji w roku

534

2012.

Jednocześnie następuje stopniowe obniżanie

średniej liczby zębów zaatakowanych przez próchni-

cę.

Średnia wartość wskaźnika próchnicy obniżyła

się z wartości 4,3 w roku 1995 do wartości 3,5 w 2012 r.

Nastąpił wzrost składowej wskaźnika obrazującej

średnią liczbę zębów wyleczonych zachowawczo

(1995 r.

– 0,3, 2012 r.

– 0,5).

Mimo występujących

tendencji obniżania się zachorowalności na próchni-

cę zębów u dwunastolatków sytuacja epidemiologicz-

na całej populacji nie jest zadawalająca.

Ministerstwo

Zdrowia podjęło więc szereg działań sprzyjających

poprawie stanu epidemiologicznego dotyczącego

zdrowia jamy ustnej dzieci i młodzieży.

Aktualnie

za badawcza realizowanych programów prozdrowot-

nych wskazuje, że na redukcję próchnicy zębów

sienia zwracają uwagę na olbrzymią rolę promocji

zdrowia jamy ustnej skierowanej do kobiet w ciąży

i matek małych dzieci (noworodków, niemowląt i dzie-

ci w wieku żłobkowym).

mości zdrowotnej społeczeństwa i przede wszystkim

rozporządzenie w sprawie standardów postępowania

czeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej

ży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad

porządzeniu wśród zalecanych badań diagnostycz-

nych i konsultacyjnych wykonywanych u kobiet

tologiczne.

Działania edukacyjne w zakresie zdrowia jamy

sprawowanych podczas wizyt patronażowych (rozpo-

nie nawyku szczotkowania zębów pastą z fluorem

środków finansowych otrzymanych na realizację pro-

gramów polityki zdrowotnej nie było możliwości wdro-

Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy, które

lem programu będzie oddziaływanie prozdrowotne

ukierunkowane na ochronę przed próchnicą zębów

i rozwijanie prawidłowych nawyków higienicznych

łania uzupełnione będą edukacją prozdrowotną ro-

dziców dzieci i edukacją stomatologiczną nauczycieli

dotyczącego wdrażania Norweskiego Mechanizmu

pejskiego Obszaru Gospodarczego na lata 2009–2014

Ministerstwo Zdrowia będzie pełnić funkcję opera-

tora dwóch programów operacyjnych.

We wrześniu

tantów wojewódzkich w dziedzinie stomatologii dzie-

cięcej prośbę o przekazanie informacji podmiotom

nowany tytuł projektu to „Działanie edukacyjno-

-promocyjne w zakresie profilaktyki stomatologicznej

W sprawie gabinetów szkolnych przekazuję, że

wszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym realizowa-

nym przez instytucję zdrowotną zwaną kasą chorych.

Na podstawie ww. ustawy ubezpieczony miał m.in.

prawo do bezpłatnych podstawowych świadczeń le-

karza stomatologa, a kasy chorych zawierały umowy

o udzielanie świadczeń, m.in. stomatologicznych, po

przeprowadzeniu konkursów ofert ze świadczenio-

dawcami posiadającymi uprawnienia do udzielania

świadczeń.

W tym czasie stomatolodzy masowo opusz-

czali publiczne gabinety, w tym mieszczące się w szko-

łach, zakładając swoje własne indywidualne prakty-

ki lekarskie.

Obecnie system opieki zdrowotnej nad dziećmi

wanych z zakresu leczenia stomatologicznego (Dz. U.

do lat 18 przysługują świadczenia stomatologiczne

podane w wykazie pt. „Wykaz świadczeń ogólnosto-

matologicznych dla dzieci i młodzieży do ukończenia

du na specyficzne potrzeby zdrowotne ww. dzieciom

535

i młodzieży przyznano prawo do następujących bez-

płatnych dodatkowych świadczeń zdrowotnych leka-

rza stomatologa i materiałów stomatologicznych: in-

dywidualnie ukierunkowane profesjonalne zabiegi

profilaktyczne, tj. lakierowanie i lakowanie zębów

stałych, świadczenia niezbędne w okresie wieku roz-

wojowego, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb

opracowanie i odbudowa zniszczonego, złamanego

porządzeniu w odrębnych załącznikach podano wy-

kazy profilaktycznych świadczeń stomatologicznych

wiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki sprawują

lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, lekarz denty-

sta, pielęgniarka środowiska nauczania i wychowa-

nia albo higienistka szkolna, albo położna.

Profilak-

tyczna opieka zdrowotna sprawowana nad uczniami

profilaktyczne badania stomatologiczne, profilaktykę

porządzenie zakłada współpracę pielęgniarki lub hi-

gienistki szkolnej z lekarzem dentystą sprawującym

profilaktyczną opiekę zdrowotną nad uczniem.

wykonywana jest w klasach I–VI sześć razy w roku,

Indywidualnie ukierunkowane profesjonalne za-

biegi profilaktyczne, tj. lakierowanie i lakowanie zę-

bów stałych, zostały zabezpieczone w rozporządzeniu

świadczeniodawcami kontraktów w miejscu określo-

nym w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej, a miejsce to może mieć dowolną lokalizację

zapisaną w ww. umowie z Narodowym Funduszem

Zdrowia, także w miejscu nauczania i wychowania

w indywidualnych praktykach stomatologicznych,

w dzierżawionych od szkoły pomieszczeniach.

Wa-

runki wymagane do realizacji świadczeń zdrowot-

nych ogólnostomatologicznych dla dzieci i młodzieży

łącznika nr 2 ww. rozporządzenia ministra zdrowia

Dyrektorzy szkół nie mają obowiązku organizo-

wania w szkołach gabinetów stomatologicznych.

Nie

nia gabinetów stomatologicznych na terenie szkół.

ilości ofert wpływających na ogłoszenia konkursowe,

których wartość znacznie przekracza wartość środ-

ków finansowych przeznaczonych na przedmiotowe

wując oferty konkursowe, kieruje się także zarządze-

niami prezesa, w których znajdują się warunki ran-

kingujące przedmiotowe oferty.

W sytuacji, gdyby

fundusz kontraktował świadczenia stomatologiczne,

ze względu na lokalizację gabinetów, to można było-

stawowej na gruncie procedury konkursowej zasady

równego traktowania świadczeniodawców.

W krajach takich jak Dania, Wielka Brytania,

Szwajcaria, Belgia, Holandia, gdzie wskaźnik próch-

nicy u dzieci 12-letnich kształtuje się poniżej 1,0, le-

czenie dzieci odbywa się poza placówkami szkolnymi.

Często świadczenia dla dzieci są udzielane wspólnie

ze świadczeniami dla dorosłych.

Przychylając się jednak do postulatów wpływają-

cych do Ministerstwa Zdrowia w sprawie stawianych

czących pracy gabinetów szkolnych, Ministerstwo

Zdrowia zwracało się z prośbą do prezesa Narodowe-

go Funduszu Zdrowia o rozważenie możliwości

uwzględnienia podczas kontraktowania świadczeń

dla dzieci i młodzieży warunków, w jakich funkcjo-

nują gabinety udzielające ww. świadczenia w miejscu

duszu Zdrowia poinformował, że zlecił dyrektorom

właściwego wskazania w ogłoszeniach o postępowa-

niach konkursowych obszarów zabezpieczenia prze-

kładających się na zapewnienie dostępności świad-

czeń stomatologicznych dedykowanych dzieciom i mło-

dzieży szkolnej w jak najbliższym otoczeniu zamiesz-

kania i pobierania nauki.

Jednocześnie uprzejmie

szym czasie wprowadzenia zmian w organizacji

udzielania stomatologicznych świadczeń zdrowot-

nych dla dzieci i młodzieży.

Odnośnie do dentobusów uprzejmie informuję, że

tak jak przekazałem w odpowiedzi na interpelację

państwa posłów przesłaną w piśmie, nr MZ-MD-

536

420-2624-51/EHM/I2, z dnia 27 listopada 2012 r.,

kresie używania pojazdów służących udzielaniu

świadczeń stomatologicznych, zarówno z zakresu

profilaktyki, jak i leczenia (art. 10 ustawy z dnia 15

z 2013 r. poz. 213).

Takie mobilne gabinety mogą być

użytkowane w ramach jednostki czy komórki orga-

nizacyjnej podmiotu leczniczego, który to podmiot

musi posiadać swoją siedzibę, zgodnie z ustawą o dzia-

to gabinety te muszą spełniać wszystkie normy doty-

czące sposobu i bezpieczeństwa ich użytkowania.

Przedmiotowe wymagania zawarte są w rozporzą-

wie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpo-

wiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wyko-

nującego działalność leczniczą (Dz. U z 2012 r. poz. 739).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(16554)

Szanowna Pani Marszałek!

W związku z interpelacją

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesłaną przy piś-

mie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sej-

16554/13) w sprawie przedmiotowego traktowania

mie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Na wstępie należy podkreślić, iż wskazane w in-

terpelacji nieprawidłowości stwierdzane przez Naro-

dowy Fundusz Zdrowia w trakcie postępowań kon-

trolnych u świadczeniodawców są analizowane pod

kątem wypracowania coraz lepszych narzędzi pozwa-

lających na ich szybką identyfikację i skuteczne prze-

ciwdziałanie.

W szczególności poważnym problemem

jest negatywne zjawisko przedstawiania przez świad-

czeniodawców do rozliczeń świadczeń, które nie zo-

stały udzielone.

W tym zakresie należy wskazać

wdrożony przez Narodowy Fundusz Zdrowia w 2009 r.

i stale rozbudowywany zestaw jednolitych w całym

kraju reguł walidujących i weryfikujących sprawo-

zdawane świadczenia (tzw. centralne warunki wali-

dacji i centralne reguły weryfikacji).

Należy podkre-

ślić, iż w tym przypadku kontrola prowadzona jest

na bieżąco na etapie poprzedzającym finansowanie

świadczeń, tj. w momencie przedstawiania przez

świadczeniodawców świadczeń do rozliczeń.

Przykła-

dowo zastosowanie tych reguł pozwala na zidentyfi-

kowanie wszystkich przypadków sprawozdania

świadczeń udzielonych po dacie zgonu pacjenta czy

udzielonych osobom niespełniającym wskazanych

kryteriów (wieku, płci lub innych określonych wa-

runków), a także sytuacji udzielenia pacjentowi w trak-

cie pobytu w szpitalu świadczenia z zakresu ambu-

latoryjnej opieki specjalistycznej przez innego świad-

czeniodawcę (tzw. koincydencja).

Narzędzie to pozwa-

la na wyselekcjonowanie przypadków, w których

zachodzi podejrzenie oszustwa, a wykryte nieprawid-

łowości są podstawą do podjęcia działań wyjaśniają-

cych lub kontrolnych.

Obecnie Narodowy Fundusz Zdrowia we współ-

pracy z Ministerstwem Zdrowia prowadzi prace nad

rozwiązaniem, które pozwoli na znaczące zreduko-

wanie zjawiska wyłudzania środków publicznych za

nieudzielone świadczenia.

Rozwiązanie to jest ele-

mentem wdrażanego obecnie rejestru usług medycz-

nych i zakłada konieczność potwierdzenia wykona-

nia każdego świadczenia poprzez wykorzystanie

dwóch elektronicznych kart: elektronicznej karty

ubezpieczenia zdrowotnego (eKUZ) będącej w posia-

daniu pacjenta oraz elektronicznej karty specjalisty

medycznego używanej przez osobę udzielającą świad-

czenia.

Dopiero tak potwierdzone świadczenie zdro-

wotne będzie finansowane przez fundusz.

Odnosząc się do zarzutu braku konkretnych dzia-

łań w przypadku stwierdzonych nadużyć i nieprawid-

łowości, należy podkreślić, iż Narodowy Fundusz

Zdrowia jako główny podmiot zobowiązany do pro-

wadzenia kontroli zawieranych umów o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej kwestionuje nienależnie

wypłacone środki finansowe, nakłada kary umowne,

a w przypadku stwierdzenia poważnych nieprawid-

łowości rozwiązuje umowę ze świadczeniodawcą

(w roku 2012 fundusz w wyniku 3111 kontroli nało-

żył kary umowne w wysokości 20 289 tys. zł, zakwe-

stionował jako nienależnie wypłacone środki w kwo-

cie 58 897 tys. zł i rozwiązał umowy z 69 świadcze-

niodawcami).

Ustosunkowując się do postulatu wprowadzenia

regularnych kontroli placówek medycznych, należy

uwzględnić ograniczenia wynikające z możliwości

organizacyjnych i finansowych Narodowego Fundu-

szu Zdrowia w zestawieniu z liczbą świadczeniodaw-

ców, z którymi zawiera umowy.

Stąd przede wszyst-

kim fundusz przeprowadza kontrole u świadczenio-

dawców, z którymi zawarto kontrakty o najwyższych

wartościach – ze wskazanych 3111 kontroli przepro-

wadzonych w roku 2012 przez fundusz 743 kontrole

dotyczyły leczenia szpitalnego (skontrolowano 27%

obowiązujących w tym zakresie umów).

Z tego wzglę-

du istotne są wyżej opisane działania zmierzające do

537

wprowadzenia systemowego narzędzia sprawdzają-

cego wszystkich świadczeniodawców na etapie przed-

stawiania świadczeń do rozliczeń.

Odnosząc się do pytania dotyczącego ogólnodo-

stępnego systemu informacyjnego, który będzie za-

wierał wszystkie dane potrzebne pacjentowi, uprzej-

mie informuję, iż obecnie możliwość uzyskania infor-

macji o udzielonych świadczeniach opieki zdrowotnej

oraz kwocie środków publicznych wydatkowanych na

sfinansowanie tych świadczeń przewiduje art. 192

niach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

zm.).

Aktualnie informacja ta udostępniana jest na

wniosek zainteresowanego w formie pisemnej.

Nale-

ży jednak wskazać, iż prowadzone są intensywne

prace nad systemem informatycznym Zintegrowany

Informator Pacjenta, który umożliwi także dostęp do

tych danych on-line.

Narodowy Fundusz Zdrowia za-

planował uruchomienie tego systemu w całym kraju

w lipcu bieżącego roku.

Niezależnie od możliwości, jakie świadczeniobior-

com zapewnia Zintegrowany Informator Pacjenta,

Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdro-

wia realizuje projekt „Elektroniczna platforma gro-

madzenia, analizy i udostępniania zasobów cyfro-

wych o zdarzeniach medycznych” (projekt P1).

W tworzonym systemie będą przetwarzane m.in.

dane o wszystkich świadczeniach udzielonych oby-

watelom polskim na terenie kraju, bez względu na

źródło ich finansowania.

Wdrażane w ramach pro-

jektu P1 internetowe konto pacjenta umożliwi gro-

madzenie w jednym miejscu wszystkich informacji

dotyczących stanu zdrowia pacjenta.

Pacjent będzie

miał możliwość zarządzania własną dokumentacją

medyczną (w tym dostęp do informacji o historii le-

czenia obejmującej m.in. odbyte wizyty, udzielone

usługi i wykonane badania oraz informacje o świad-

czeniodawcach i lekarzach, którzy udzielili tych

świadczeń), a także uzyska łatwy i szybki dostęp do

elektronicznych usług związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych, tj. e-skierowań, e-recept oraz

e-zaświadczeń.

Prototyp internetowego konta pa-

cjenta został wdrożony w 2011 r. i objął wybraną gru-

pę pacjentów (chorych na cukrzycę w wieku od 18 lat

leczących się w Krakowie).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

przekazaną pismem, o sygn.

SPS-023-16555/13, w spra-

wie podjęcia niezbędnych działań w celu ratowania

formuję.

Opisana przez pana posła sytuacja Policyjno-Cy-

wilnego Towarzystwa Sportowego Walter w Rzeszo-

wie (właściwa nazwa na podstawie zapisów statutu)

nościowych dot. różnych obiektów wykorzystywa-

zane jest przede wszystkim z długotrwałym proce-

sem porządkowania prawa wynikającym ze zmian

szkoleniowej, zatrudnieniem niezbędnej administra-

cji i kadry szkoleniowej.

Z podobnymi problemami

szeń sportowych, a także wiele innych organizacji

pozarządowych.

Policyjno-Cywilne Towarzystwo Sportowe Walter

w Rzeszowie zgodnie z zapisami statutu: „jest stowa-

rzyszeniem zrzeszającym obywateli RP, których dzia-

łalność służy rozwojowi i popularyzacji sportu, a zwłasz-

cza sportu dzieci i młodzieży.

Terenem działania to-

warzystwa jest obszar województwa podkarpackiego,

wiste, że wszelkie problemy związane z działalnością

nym.

określa warunki niezbędne do wspierania zarówno

organizacyjnego, jak i finansowego działalności klu-

bów sportowych, towarzystw i stowarzyszeń sporto-

wych oraz innych organizacji pozarządowych.

538

sportowej, a także utrzymania niezbędnych zespołów

stwo Sportowe Walter, który jest zasłużonym klubem

hali sportowej i wspierany przez władze samorządo-

we miasta Rzeszowa nadal będzie miejscem sporto-

wiceprezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

w sprawie nieuczciwych praktyk

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo pana Michała Deskura, sekretarza stanu w Kan-

celarii Prezesa Rady Ministrów, z dnia 24 kwietnia

2013 r., sygn. akt DSPA-4810-3181-(1)/13, zawiada-

miające, iż prezes Rady Ministrów upoważnił preze-

sa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (da-

lej: prezes UOKiK) do udzielenia odpowiedzi na in-

terpelację pana posła Łukasza Borowiaka w sprawie

dawnicze, uprzejmie dziękuję za zainteresowanie prob-

lemem oraz wyjaśniam, co następuje.

Na wstępie pragnę poinformować, że prezes

UOKiK jest centralnym organem administracji rzą-

dowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji

i konsumentów, działającym na podstawie ustawy

dalej: u.o.k.i.k.).

Akt ten określa warunki rozwoju

biorców i konsumentów.

Należy podkreślić, iż ustawa o ochronie konku-

rencji i konsumentów należy do dziedziny prawa go-

spodarczego publicznego, ma zatem na celu ochronę

interesu publicznoprawnego, ogólnospołecznego (art. 1

u.o.k.i.k.).

Publicznoprawny charakter powołanej usta-

wy powoduje, iż nie każde naruszenie prawa w sto-

sunkach pomiędzy przedsiębiorcami, a także pomię-

dzy przedsiębiorcą a konsumentami kwalifikuje spra-

wę do postępowania przed prezesem UOKiK.

Naru-

szenie interesu publicznoprawnego może mieć bo-

wiem miejsce, gdy skutkami sprzecznych z przepisa-

mi działań przedsiębiorców został dotknięty „szerszy

krąg uczestników rynku”, a także, gdy działania te

1)

.

Częścią zaś tak określonego interesu publicznopraw-

nego jest zbiorowy interes konsumentów.

Zgodnie z art. 31 u.o.k.i.k. do zadań prezesa

UOKiK w sprawach praktyk antykonkurencyjnych

należy m.in. przeciwdziałanie praktykom ogranicza-

jącym konkurencję, stosowanym przez przedsiębior-

ców.

Praktyki ograniczające konkurencję dzielą się na:

— porozumienia ograniczające konkurencję – art. 6

u.o.k.i.k. zakazuje porozumień, których celem lub

ruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właś-

ciwym;

— nadużywanie pozycji dominującej – art. 9

u.o.k.i.k. zakazuje nadużywania pozycji dominującej

siębiorców.

Zgodnie z art. 4 pkt 10 u.o.k.i.k. przez

pozycję dominującą rozumie się pozycję przedsiębior-

cy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej kon-

kurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu

możliwości działania w znacznym zakresie niezależ-

nie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumen-

tów.

Ustawa wprowadza również domniemanie po-

siadania pozycji dominującej, w przypadku gdy udział

przedsiębiorcy w rynku właściwym przekracza 40%.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w celu posta-

wienia przedsiębiorcy zarzutu stosowania praktyk

ograniczających konkurencję niezbędne jest przepro-

wadzenie przez prezesa UOKiK każdorazowo analizy

istniejącej sytuacji rynkowej, w tym dokonanie oceny

siły rynkowej działających na danym rynku przed-

siębiorców.

Prezes UOKiK przeprowadza także ocenę

zarzucanego przedsiębiorcy zachowania z punktu

widzenia naruszenia zasad konkurencji w świetle pa-

nujących na rynku warunków oraz skutków rynko-

wych, jakie zachowanie to wywołuje.

Nie można bo-

wiem generalnie stwierdzić, że określone zachowanie

stanowi bądź nie praktykę ograniczającą konkuren-

cję.

Takie samo zachowanie może być bowiem rożnie

kwalifikowane w zależności np. od wielkości przed-

siębiorcy, wielkości posiadanych przez niego udzia-

łów rynkowych lub istniejącej na rynku sytuacji kon-

kurencyjnej.

W efekcie zakwalifikowanie określonego

zachowania przedsiębiorcy jako praktyki ogranicza-

jącej konkurencję nie oznacza, że analogiczne zacho-

wanie innego podmiotu zostanie zakwalifikowane

w ten sam sposób.

Równocześnie stwierdzenie przez

prezesa UOKiK, że dane zachowanie takiej praktyki

nie stanowi, nie wyłącza ustalenia przez ten organ,

iż inny przedsiębiorca, podejmując podobne działa-

nia, nie narazi się na zarzut naruszenia przepisów

u.o.k.i.k.

W ramach podejmowanych w interesie publicz-

nym działań nakierowanych na ochronę interesów

1)

akt III SK 40/07.

539

konsumentów prezes UOKiK stale monitoruje rynek

w poszukiwaniu nieprawidłowości celem ich elimino-

wania.

Odbierane sygnały o niezgodnych z prawem

działaniach przedsiębiorców prezes UOKiK ocenia

pod kątem ich wpływu na interesy ogółu konsumen-

tów.

W takim przypadku może decyzją administra-

cyjną zakazać takich praktyk.

Warunkiem wydania

przez prezesa UOKiK decyzji w sprawie praktyki na-

ruszającej zbiorowe interesy konsumentów jest łącz-

ne spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie: prze-

słanki bezprawności działania przedsiębiorcy, tj. dzia-

łania niezgodnego z powszechnie obowiązującym

porządkiem prawnym, oraz przesłanki naruszenia

ww. zbiorowego interesu konsumentów.

Zgodnie z art. 24 u.o.k.i.k. przez praktykę naru-

szającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się

w szczególności:

— stosowanie postanowień wzorców umów, które

— naruszenie obowiązku udzielania konsumen -

tom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;

— nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nie -

uczciwej konkurencji.

Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów

nie zawiera definicji legalnej „zbiorowego interesu

konsumentów”.

Wskazuje jedynie, iż nie jest nim

tomiast w rozumieniu art. 4 pkt 12 u.o.k.i.k. za kon-

sumenta uważa się, zgodnie z art. 22

1

ustawy z dnia

poz. 93, ze zm.), osobę fizyczną dokonującą czynności

cią gospodarczą lub zawodową.

Należy zatem podkreślić, iż istotą działania pre-

zesa UOKiK w postępowaniu dotyczącym praktyk

naruszających zbiorowe interesy konsumentów jest

badanie działań przedsiębiorcy jako praktyki wobec

zbiorowości, a nie wobec indywidualnych konsumen-

tów

2)

.

W orzecznictwie podkreśla się, iż zbiorowy in-

teres konsumentów musi być odnoszony do obecnych,

przyszłych, jak też potencjalnych konsumentów

3)

.

Odnosząc się do zagadnienia wskazanego w inter-

pelacji poselskiej pana posła Łukasza Borowiaka, do-

tyczącego nieuczciwych praktyk stosowanych przez

firmy wydawnicze, należy zaznaczyć, iż Urząd Ochro-

ny Konkurencji i Konsumentów otrzymuje od przed-

siębiorców informacje o praktykach polegających

m.in. na wysyłaniu niezamówionych publikacji lub

publikacji zamówionych, lecz niezawierających treści

wskazanych w zamówieniu, a także faktur VAT za

wysłane materiały, celem egzekucji wskazanych fak-

turami należności.

Niemniej jednak charakter tych

naruszeń nie uzasadnia podjęcia interwencji przez

prezesa UOKiK zgodnie z jego kompetencjami.

W pierwszej kolejności pragnę podkreślić, iż opi-

sane przez pana posła praktyki przedsiębiorców

(przesyłanie towarów niezamówionych) podlegają

innej ocenie prawnej, jeśli są kierowane do przedsię-

biorców, a innej, jeśli są kierowane do konsumentów.

Konsumenci w takiej sytuacji nie muszą podejmować

mentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrzą-

poz. 271, ze zm.) „spełnienie świadczenia niezamó-

wionego przez konsumenta następuje na ryzyko

zobowiązań”.

Przepis ten dotyczy tzw. inertia selling,

czyli uciążliwych praktyk marketingowych, polega-

jących na przesyłaniu konsumentom niezamówio-

nych towarów, często wraz z wezwaniem do zapłaty,

rachunkiem lub klauzulą, iż brak odpowiedzi będzie

uznany za akceptacje przesyłki.

Zgodnie zatem z ww.

przepisem w relacjach między przedsiębiorcami

a konsumentami ryzyko tego rodzaju działań matke-

tingowych spoczywa na przedsiębiorcach

4)

.

Brak jest

jednak analogicznej regulacji, w sytuacji gdy odbior-

cą przesyłki jest przedsiębiorca.

Niezależnie od powyższego pragnę zaznaczyć, iż

prezes UOKiK otrzymuje informacje o stosowaniu

w relacjach między przedsiębiorcami uciążliwych

praktyk.

Jako typowe przykłady sygnalizowanych za-

chowań rynkowych przedsiębiorców należy wskazać:

— wysyłanie niezamówionych towarów na adres

siedziby przedsiębiorcy wraz z fakturą VAT lub we-

zwaniem do zapłaty;

— wezwania do aktualizacji danych w „bezpłat -

nych” lub „oficjalnych/urzędowych” rejestrach, które

po dokonaniu przez przedsiębiorców niezbędnych

zmian okazują się płatną usługą;

— oferty „bezpłatnych” okresów próbnych ofero -

wanych usług, które w rzeczywistości są usługą płat-

ną lub skorzystanie z nich stanowi automatyczną

zgodę na płatną usługę, realizowaną w dłuższym

okresie;

— telefoniczne oferty usług, które bez względu na

osobę rozmówcy i treść rozmowy stanowią podstawę

„zawartej” umowy.

W sytuacji otrzymania informacji o ww. prakty-

kach prezes UOKiK przekazuje przedsiębiorcy za-

wiadamiającemu o przedmiotowych działaniach in-

formację o możliwych środkach ochrony prawnej,

jakie przewiduje system prawa cywilnego oraz kar-

nego.

W wielu bowiem tego typu sprawach, zgłasza-

nych prezesowi UOKiK przez przedsiębiorców, to właś-

nie interwencja prawnokarna wydaje się najbardziej

adekwatną do zaistniałego stanu faktycznego.

2)

2008 r., sygn. akt VI ACa 1098/07, niepubl.; zob. „Ustawa o ochro-

nie konkurencji i konsumentów.

Komentarz” pod.

red A. Stawi-

cki i E. Stawicki, LEX 2011.

3)

Sieradzka M., „Komentarz do art. 24 ustawy o ochronie

konkurencji i konsumentów”, LEX 2008.

4)

Łętowska E., „Ochrona niektórych praw konsumentów.

Komentarz”, wyd.

3, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2001,

s. 56.

540

W tym miejscu pragnę podkreślić, iż charakter

tego typu praktyk nie daje podstaw do interwencji

prezesa UOKiK, przewidzianej przepisami ustawy

uwagę wyżej wymienione kompetencje prezesa UOKiK

w zakresie ochrony konkurencji i konsumentów, na-

leży stwierdzić, iż opisane w interpelacji poselskiej

zachowania przedsiębiorców, polegające na wysyła-

niu niezamówionej publikacji wraz z fakturą VAT na

adres siedziby innego przedsiębiorcy, nie spełniają

przesłanek praktyki naruszającej zbiorowe interesy

konsumentów.

Wskazane zachowania nie godzą w zbio-

rowe interesy konsumentów, dotyczą bowiem wyłącz-

nie relacji pomiędzy przedsiębiorcami.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż zwalczanie

nieuczciwej konkurencji w stosunkach między przed-

siębiorcami jest zapewnione przede wszystkim środ-

kami prawa cywilnego.

Ustawa o zwalczaniu nie-

uczciwej konkurencji przyznaje przedsiębiorcy pełen

katalog roszczeń, z którymi samodzielnie może wy-

stąpić na drogę postępowania sądowego.

Zgodnie z dyspozycją art. 18 ustawy z dnia 16 kwiet-

Nr 153, poz. 1503, ze zm., dalej: u.z.n.k.) w razie do-

konania czynu nieuczciwej konkurencji przedsiębior-

ca, którego interes został zagrożony lub naruszony,

czenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie;

tury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego –

jeżeli czyn nieuczciwej konkurencji był zawiniony.

Z poważaniem

Wiceprezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Warszawa, dnia 14 maja 2013 r.

w sprawie jakości prowadzonych

chowania fizycznego uprzejmie informuję.

Ministerstwo Sportu i Turystyki zwróciło uwagę

na narastający spadek sprawności fizycznej młodzieży

oraz niechęć do aktywnego uczestniczenia w zajęciach

wychowania fizycznego usprawiedliwianą najczęściej

zwolnieniami lekarskimi oraz zwolnieniami udzielo-

nymi przez dyrektora szkoły lub przez rodziców.

Mając na uwadze poprawę jakości zajęć WF oraz

wzrost aktywnego uczestnictwa w tychże zajęciach,

MSiT zainicjowało współpracę z resortem edukacji

nad działaniami promującymi aktywność fizyczną

uczniów z zastosowaniem kampanii społecznych.

Po-

wołano zespół doradczo-ekspercki w zakresie oceny

obszaru wychowania fizycznego i wypracowania re-

komendacji dla działań naprawczych.

Ponadto mini-

sterstwo wspiera organizację zajęć pozalekcyjnych

dla dzieci i młodzieży poprzez dofinansowanie z ce-

lowego Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów

z ukierunkowaniem na upowszechnianie pływania,

lekkiej atletyki oraz w okresie zimowym – sportów

zimowych.

Upowszechnianiu aktywności fizycznej

wśród dzieci i młodzieży służy również infrastruk-

tura sportowa powstała w ramach rządowego progra-

mu inwestycyjnego „Moje boisko – Orlik 2012”.

Jest

to ponad 2600 obiektów, z których ok. 80% znajduje

się przy szkołach.

Także wzmocnienie przyszkolnej

infrastruktury sportowej pozwala na uatrakcyjnie-

nie zajęć wychowania fizycznego.

Oprócz zajęć pro-

gramowych organizowanych przez placówki eduka-

cyjne na kompleksach Orlik prowadzone są także

zajęcia animowane przez dofinansowanych przez

Ministerstwo Sportu i Turystyki trenerów środowi-

skowych – animatorów Orlika.

Dzięki temu w okresie

marzec–listopad 2012 r. na boiskach Orlik odnoto-

wano ponad 13 mln jednostek wejść oraz ponad 1,2

mln jednostek zajęć, a także ok. 50 tys. zorganizowa-

nych imprez i zawodów sportowych.

Tematyka sportu szkolnego, dostępności infra-

struktury, aktywizacji sportowej czy wychowania

fizycznego jest także jednym z zagadnień porusza-

nych podczas organizowanych przez Ministerstwo

Sportu i Turystyki, we współpracy z samorządami,

kongresów sportu powszechnego.

Minister sportu i tu-

rystyki konsultuje ze środowiskiem samorządowym

oraz sportowym kwestie poprawy istniejącego stanu

rzeczy, a także poszukuje rozwiązań zidentyfikowa-

nych problemów, biorąc aktywny udział w spotka-

niach środowiskowych.

Wypracowane rozwiązania i rekomendacje w za-

kresie zmian w obszarze sportu szkolnego oraz po-

wszechnego zostaną zapoczątkowane po zakończeniu

konsultacji samorządowych i środowiskowych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

541

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Grzegorza Adama Woźniaka

modernizacji drogi S17 na odcinku

finansowej 2014–2020 (16576)

mo z dnia 16 kwietnia 2013 r., znak: SPS-023-

16576/13, przy którym przekazano interpelację pana

posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie zawan-

sowania prac przygotowawczych i rozpoczęcia mo-

dernizacji drogi S17 na odcinku Warszawa – Lublin

w nowej perspektywie finansowej 2014–2020, uprzej-

mie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Na wstępie pragnę poinformować, iż w chwili

obecnej resort transportu planuje kontynuację reali-

zacji obecnego „Programu budowy dróg krajowych

na lata 2011–2015” w zakresie pozostałych do reali-

zacji inwestycji z załącznika nr 1a i załącznika nr 2.

Z uwagi na brak informacji ze strony Komisji Euro-

pejskiej w zakresie wielkości alokacji dostępnej na

drogi krajowe w ramach nowej perspektywy finanso-

wej budżetu UE na lata 2014–2020 resort transportu

rozpoczął prace w zakresie projektu załącznika nr 5

2015”, którego celem jest zachowanie ciągłości reali-

zacji inwestycji drogowych już od początku obowią-

zywania nowej perspektywy budżetu UE.

Działanie

takie oprócz pozytywnego efektu gospodarczego

umożliwi szybszy napływ refundacji z budżetu UE,

co przełoży się na poprawę efektywności finansowej

państwa.

W tym miejscu należy podkreślić, iż w niniejszym

załączniku znajduje się interesującej pana posła po-

zycja dotycząca inwestycji budowy trasy S17 Warsza-

wa – Lublin na odc. w.

Zakręt – Kurów, co w połącze-

niu z realizowaną już budową drogi ekspresowej S17

na odcinku Kurów – Lublin – Piaski stanowi całość

połączenia drogowego między Warszawą a Lublinem.

Inwestycje zawarte w projekcie załącznika nr 5

do programu są inwestycjami ujętymi w obecnym

programie i zawierają te zadania, dla których możli-

we jest uruchomienie postępowań przetargowych

jeszcze w 2013 r., co stanowi jedynie wycinek inwe-

stycji planowanych przez resort transportu do reali-

zacji w latach 2014–2020.

Ponadto należy podkreślić, iż w chwili obecnej

prace resortu transportu skupiają się w szczególności

nad dokumentem implementacyjnym do „Strategii

rozwoju transportu do 2020”, w którym znajdzie się

zhierarchizowana, na podstawie obiektywnych kry-

teriów, lista projektów do realizacji przy wsparciu

środków UE w następnej perspektywie finansowej.

Należy również zaznaczyć, iż ostateczne ustalenie

listy nastąpi w momencie, kiedy znane będą poziomy

finansowania dostępne do wykorzystania na infra-

strukturę drogową w zakresie dróg krajowych reali-

zowanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajo-

wych i Autostrad w wieloletnich ramach finansowych

Unii Europejskiej na lata 2014–2020.

konkretnej daty zakończenia ustaleń międzyresorto-

wych dotyczących ww. prac.

Odnośnie do stanu realizacyjnego informuję, iż

dla odcinków przedmiotowej trasy została podpisana

w dniu 3 września 2012 r. umowa na opracowanie

koncepcji programowej, której okres realizacji wy-

znaczony został dla odcinka Warszawa – Garwolin

w przeciągu 12 miesięcy, natomiast dla odcinka Gar-

wolin – Kurów w przeciągu 9 miesięcy.

W kwestii określenia terminu realizacji wskaza-

nych powyżej odcinków drogi ekspresowej S17 należy

wskazać, że rozpoczęcie prac uzależnione jest od wie-

lu czynników, w szczególności zakończenia etapu

prac przygotowawczych i uzyskania wszystkich de-

cyzji administracyjnych wymaganych przepisami

prawa oraz zapewnienia pełnego finansowania.

Jed-

nakże uruchomienie procedury polegającej na reali-

zacji interesującego pana posła odcinka w systemie

projektuj i buduj planowane jest na koniec bieżącego

roku.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie warunków nabycia

mieszkań zakładowych przez najemców

terpelację pani poseł Gabrieli Masłowskiej oraz gru-

py posłów z dnia 22 marca 2013 r., znak: SPS-023-

16580/13, przekazaną przy piśmie ministra skarbu

państwa z dnia 29 kwietnia 2013 r., znak: MSP/

DMSP-KK-073-10/13(DMSP/2237/13), w sprawie wa-

runków nabycia mieszkań zakładowych przez najem-

542

ców i ich następców prawnych uprzejmie przedstawiam

informacje w zakresie poruszonego zagadnienia.

Zasady i tryb zbywania mieszkań wchodzących

cią przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek

wych osób prawnych oraz niektórych mieszkań bę-

dących własnością Skarbu Państwa osobom upraw-

nionym, na warunkach preferencyjnych, reguluje

nia mieszkań będących własnością przedsiębiorstw

łem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych

z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ww. ustawy w sto-

sunku do mieszkań przeznaczonych przez zbywcę na

sprzedaż osobie uprawnionej przysługuje prawo

z późn. zm.) na zasadach preferencyjnych.

Natomiast

stosownie do art. 6 ust. 1 ww. ustawy o zasadach

zbywania mieszkań (...) sprzedaży mieszkania doko-

pomniejszonej o:

1) 6% za każdy rok pracy osoby uprawnionej,

Odnosząc się do poruszonej w wystąpieniu kwestii

dotyczącej terminu na złożenie wniosku o nabycie

mieszkań tzw. zakładowych, należy zauważyć, że ter-

min określony w art. 10 ustawy o zasadach zbywania

mieszkań (...) dotyczy jedynie mieszkań stanowiących

własność Skarbu Państwa będących w trwałym za-

rządzie jednostki organizacyjnej niemającej osobowo-

ści prawnej.

Tym samym mieszkania będące własnoś-

cią innych zbywców, w tym podmiotów wymienionych

w interpelacji, tj. przedsiębiorstw państwowych, nie-

których spółek z udziałem Skarbu Państwa oraz pań-

stwowych osób prawnych, mogą być zbywane na za-

sadach określonych w ustawie o zasadach zbywania

mieszkań (…) niezależnie od upływu ww. terminu.

W odniesieniu do uprawnień przysługujących na-

jemcom byłych mieszkań zakładowych pragnę poin-

formować, że w mojej ocenie 3-letni okres obowiązy-

1315) był wystarczający do podjęcia przez najemców

byłych mieszkań zakładowych czynności mających

na celu złożenie wniosku do sądu o stwierdzenie

uprawnień do pierwokupu lokalu.

Natomiast odnosząc się do podniesionych w inter-

pelacji wątpliwości w zakresie nieprawidłowości po-

wstających przy sprzedaży mieszkań zakładowych,

dach zbywania mieszkań (…) mieszkania, których

najemcami są osoby uprawnione, mogą być zbywane

określonych w ustawie.

Zatem sprzedaż mieszkania

zakładowego z pominięciem osób uprawnionych

skutkuje nieważnością dokonanej czynności prawnej.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

nadzieję, że przyczynią się one do wyeliminowania

wątpliwości zawartych w interpelacji pani poseł Ga-

brieli Masłowskiej oraz grupy posłów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 27 maja 2013 r.

podsekretarza stanu

(16582)

16582/13 oraz SPS-023-16583/13, przekazujące in-

terpelacje pana Dawida Jackiewicza i pana Adama

Kwiatkowskiego, posłów na Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej, w sprawach: obsługi handlingowej PLL

LOT SA oraz przejęcia lotów dotychczas wykonywa-

nych przez PLL LOT SA przez spółkę Eurolot, po

uzyskaniu stosownych wyjaśnień od Zarządu PLL

LOT SA oraz Zarządu Eurolotu SA, uprzejmie infor-

muję, co następuje.

Odnośnie do obsługi handlingowej świadczonej

dla PLL LOT SA w poszczególnych portach lotni-

czych na terenie Polski pragnę wskazać, iż zgodnie

z informacją przekazaną przez zarząd spółki wszel-

kie dane dotyczące kosztów tych usług stanowią ta-

jemnicę przedsiębiorstwa.

Ponadto informuję, iż PLL LOT SA wysokość sta-

wek za usługi handlingowe świadczone przez LS Air-

port Services SA ustala wyłącznie poprzez prowadze-

nie negocjacji handlowych.

W kwestii przejęcia przez Eurolot SA części połą-

czeń realizowanych przez PLL LOT SA uprzejmie

informuję, iż koncepcja ta nie została zrealizowana.

Eurolot SA w dalszym ciągu wykonuje wszystkie po-

łączenia na rzecz PLL LOT SA w formule ACMI.

Tym samym wszelkie koszty związane z usługami

okołolotniczymi (catering, handling itp.), jak również

opłatami lotniskowymi w ramach ww. współpracy

543

ponoszone są nadal przez PLL LOT SA.

Aktualnie

nie zakłada się przejęcia slotów należących do PLL

LOT SA przez Eurolot SA.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione powyżej wy-

jaśnienia oraz informacje zostaną przez panów po-

słów uznane za satysfakcjonujące.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

Warszawa, dnia 31 maja 2013 r.

w sprawie wyników finansowych PLL LOT SA

w 2012 r.

(16584)

16584/13, przekazujące interpelacje pana Dawida

wie obsługi technicznej Boeingów 787 zakupionych

przez PLL LOT SA po uzyskaniu stosownych wyjaś-

nień od zarządu spółki uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

I. Według wstępnych, niezaudytowanych danych

finansowych wynik na sprzedaży w 2012 r. był do-

datni w następujących miesiącach: czerwiec (35,0 mln

zł), lipiec (14,5 mln zł), wrzesień (12,7 mln zł), listo-

pad (12,4 mln zł) i grudzień (33,9 mln zł).

Wynik na

sprzedaży w pozostałych miesiącach był ujemny: sty-

czeń (-66,3 mln zł), luty (-55,2 mln zł), marzec (-20,9 mln

zł), kwiecień (-18,2 mln zł), maj (-17,3 mln zł), sierpień

(-7,2 mln zł) i październik (-38,4 mln zł).

Strata na

sprzedaży za cały 2012 rok wynosi 115,1 mln zł.

Pod-

kreślić przy tym należy, iż w PLL LOT SA występu-

je sezonowość przychodów z działalności operacyjnej.

Najwyższe przychody spółka odnotowuje w okresie

kwiecień–wrzesień.

Ponadto od połowy lipca do po-

łowy września ze względu na wysoki poziom przewo-

zów, szczególnie dla ruchu turystycznego, oraz spa-

dek ruchu biznesowego spółka historycznie notuje

sezonowy spadek poziomu gotówki i wzmożone zapo-

trzebowanie na środki płynnościowe.

II.

Odnośnie do obsługi technicznej Boeingów 787

niam.

1.

Nadzorem nad eksploatacją statków powietrz-

nych, w tym również Boeinga 787, zajmuje się Biuro

Zarządzania Ciągłą Zdatnością w Polskich Liniach

Lotniczych LOT SA.

Biuro realizuje swoje zadania

544

w oparciu o przepisy rozporządzenia Komisji (WE)

nych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia,

re w sposób kompleksowy reguluje m.in. kwestie re-

alizacji modyfikacji i napraw koniecznych.

Ponadto

naprawy i modyfikacje wymagają zatwierdzenia lub

uzgodnienia z European Aviation Safety Agency

(EASA) lub producentem samolotów.

Zgodność dzia-

łalności PLL LOT SA z powyższymi standardami

ustanowionymi przepisami Komisji Europejskiej jest

stale monitorowana na poziomie wewnętrznym przez

Dział Zapewnienia Jakości oraz na poziomie ze-

wnętrznym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego.

Przy-

wołane wyżej regulacje prawne definiują zakres na-

praw i modyfikacji, jaki może być wykonywany na

podstawie instrukcji wydanych przez producenta

samolotu i zatwierdzonych przez władzę lotniczą, nie

pozostawiając dowolności wykonywania wymaga-

nych napraw lub modyfikacji zarówno dla PLL LOT

SA, jak i dla Monarch AEL.

Każde usunięcie usterki

oraz wykonanie naprawy lub modyfikacji musi zna-

leźć swoje odzwierciedlenie w dokumentacji obsługo-

wej samolotu, stanowiąc zapisy z obsługi technicznej

poddawane archiwizowaniu.

Dodatkowo Monarch w

zakresie wykonywania obsługi technicznej dla PLL

LOT SA w całym zakresie jest monitorowany po-

przez Dział Zapewnienia Jakości w PLL LOT SA

oraz nadzór lotniczy właściwy dla Monarch, tj. UK

CAA.

Bieżący nadzór nad działalnością Monarch

świadczy natomiast personel inżynierski Biura Za-

rządzania Ciągłą Zdatnością w PLL LOT SA, m.in.

poprzez dostęp do dedykowanego systemu kompute-

rowego, gdzie znajdują się kompletne informacje

o aktualnym statusie obsługowym samolotu, jak też

o usuniętych usterkach i wykonanych naprawach.

2.

Z informacji przekazanych przez zarząd spółki

wynika, iż dane dotyczące kosztów obsługi technicz-

nej Boeinga B787 świadczonej przez firmę Monarch

stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

3.

Spółka nie udostępnia firmie Monarch swoich

powierzchni biurowych.

Firma Monarch zawarła

umowę najmu pomieszczeń zawartą z właścicielem

nieruchomości przy ul. 17 stycznia, tj. Towarzystwem

Finansowym Silesia sp. z o.o. z siedzibą w Katowi-

cach (dalej TFS).

Umowa najmu zawarta została na

warunkach rynkowych, a jej przedmiotem są po-

mieszczenia biurowe o łącznej powierzchni 174,75 m².

W związku z wynajmem ww. powierzchni na rzecz

Monarch TFS nie poniosła żadnych kosztów adapta-

cyjnych.

4.

Każdy port lotniczy ma inne stawki opłat lot-

niskowych.

W przypadku portu lotniczego w Warsza-

wie cena za dobę postoju samolotu B787 wynosi 1254 zł,

natomiast postój samolotu B787 w porcie lotniczym

w Chicago wynosi 500 USD za dobę.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione powyżej wy-

Warszawa, dnia 24 maja 2013 r.

ministra spraw zagranicznych

na interpelację posła Adama Kwiatkowskiego

w sprawie dotacji przyznanej Fundacji

terpelację pana posła Adama Kwiatkowskiego (pismo

nr SPS-023-16585/13 z dnia 16 kwietnia br.) w spra-

wie dotacji przyznanej Fundacji Pomoc Polakom na

Komisja konkursowa w ramach postępowania do-

nicą w 2013 r.” rekomendowała dofinansowanie 6 pro-

jektów Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie w wy-

sokości 6 320 000 zł na ogólną kwotę dotacji w zakre-

sie tego programu wynoszącą ponad 52 mln zł.

W toku

wspomnianego postępowania wszystkie podmioty

złożyły łącznie 418 ofert na kwotę 260 mln zł, a więc

o wartości przewyższającej 4,3-krotnie wysokość

kwoty dotacji.

Większa ilość zgłoszeń konkursowych

i znaczne rozszerzenie oferty programowej spowodo-

wało konieczność zmniejszenia puli środków przy-

znanych poszczególnym podmiotom, które poprzed-

nio, w warunkach mniejszej konkurencji, otrzymy-

wały ich więcej.

Ponadto niekorzystny wpływ na

ocenę projektów Fundacji Pomoc Polakom na Wscho-

dzie miały rażące błędy lub nieprawidłowości w zło-

żonych ofertach.

W efekcie część jej projektów nie

otrzymała rekomendacji, inne znalazły się na liście

rezerwowej.

W postępowaniu dotacyjnym „Współpraca z Polo-

nią i Polakami za granicą w 2012 r.” fundacja otrzy-

mała 10 500 000 zł na realizację 3 programów:

„Rzeczpospolita obywatelska – impuls na Wschód”,

„Polska – włącz się!”, „Nowoczesna Polska, nowo-

czesna edukacja”.

W roku bieżącym organizacja

otrzyma środki na inicjatywy: „Własna droga do suk-

cesu”, „Dziedzictwo – nowe narracje”, „Kultura w dzia-

łaniu – działaj w kulturze”, „Uczmy się wszyscy – od

przedszkola do seniora”, „Pro media: nowa jakość na

Wschód”, „Rzeczpospolita obywatelska – impuls na

545

Wschód”.

Nie przyznano dotacji na projekty: „Z Pol-

ską w plecaku” oraz „Nowoczesna Polska – nowo-

czesna edukacja”.

Oferta „Z Polską w plecaku” została nisko ocenio-

na z powodu braku informacji szczegółowych i har-

monogramów dotyczących poszczególnych działań.

Na podstawie otrzymanych dokumentów nie można

było ocenić adekwatności projektu, ze względu na

brak danych o odbiorcach i o osobach zaangażowa-

nych w realizację 138 inicjatyw.

W projekcie „Nowoczesna Polska – nowoczesna

edukacja” zidentyfikowano szereg nieścisłości:

— wykazanie w ofercie konieczności wsparcia

szkoły przy Parafii Rzymskokatolickiej Niepokalane-

go Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Berdyczo-

wie, podczas gdy placówka nie funkcjonuje, a zajęcia

są przeniesione do szkoły nr 3;

— zawyżone dane dotyczące liczby uczniów szkó -

łek sobotnio-niedzielnych np. Chmielnickiego Od-

działu Zjednoczenia Nauczycieli Polskich na Ukrai-

nie, Konfederacji Polaków Podola XXI wieku;

— zawyżone dane dotyczące koniecznego zakresu

finansowania.

Innym przykładem nieprawidłowości jest reko-

mendowanie do dotacji przez FPPW dofinansowania

szkoły w Szepetówce (Związek Polaków na Ukrainie

o. w Szepetówce).

W szkole nr 4 od 2008 r. funkcjo-

nuje polski pion nauczania, natomiast nie istnieje

placówka z polskim językiem nauczania.

Liczba ucz-

niów wynosi 68, a nie 412, jak podaje fundacja.

Po-

nadto zwracam uwagę na fakt, iż możliwość dofinan-

sowania projektów edukacyjnych ma również placów-

ka dyplomatyczno-konsularna.

W 2012 r. Konsulat

Generalny RP w Winnicy wsparł polski pion naucza-

nia kwotą 6018,47 euro na remont i wyposażenie

4 sal lekcyjnych.

seniora” zostanie zmodyfikowany przez fundację

w związku z nieprzyznaniem pełnej wnioskowanej

kwoty dotacji.

Zwracam jednocześnie uwagę, że fundacja nie jest

jedynym podmiotem, który wspiera Polaków miesz-

kających na Wschodzie.

Działalność oświatowo-edu-

kacyjna wspierana będzie także w ramach 12 inicja-

tyw innych organizacji pozarządowych m.in. Stowa-

rzyszenia Wspólnota Polska czy Fundacji Semper

Polonia.

W ramach postępowania dotacyjnego w br.

na wsparcie szkół polonijnych na Wschodzie zostaną

przekazane środki w wysokości 1 442 000 zł.

Respektując wiodącą rolę Ministerstwa Edukacji

Narodowej w obszarze oświaty, Ministerstwo Spraw

Zagranicznych przywiązuje wielką wagę do projek-

tów, których celem jest nauczanie języka polskiego

i w języku polskim młodego pokolenia Polaków

mieszkających na Wschodzie.

W 2012 r. na projekty

edukacyjne MSZ przekazało poprzez placówki dyplo-

matyczno-konsularne kwotę 6 060 852,93 zł.

W ra-

mach projektów placówek w br. dotychczas wyasyg-

nowano 2 683 427,55 zł na działalność oświatową

i naukę języka polskiego.

MSZ szczególny nacisk kła-

dzie na doskonalenie zawodowe nauczycieli oraz

zróżnicowanie form motywowania uczniów do nauki

języka polskiego i przedmiotów ojczystych (konkursy,

warsztaty, olimpiady wiedzy).

Odnośnie do pytań dotyczących wewnętrznej sy-

tuacji kadrowej oraz innych projektów fundacji suge-

ruję bezpośrednie zwrócenie się do zarządu tej orga-

nizacji.

Z wyrazami szacunku

Minister

Radosław Sikorski

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

w sprawie uzyskania II stopnia specjalizacji

zawodowej z rehabilitacji (16591)

Szanowna Pani Marszałek!

Na podstawie art. 115

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwiet-

zm.) oraz art. 193 Regulaminu Sejmu RP z dnia 30

lipca 1992 r.

(M.P. z 2012 r. poz. 32, z późn. zm.) prze-

kazuję poniżej dodatkowe informacje w odniesieniu do

interpelacji posła na Sejm RP pana Macieja Orzechow-

II stopnia specjalizacji w dziedzinie rehabilitacji, prze-

kazanej przy piśmie, znak: SPS-023-16591/13.

Uprzejmie informuję, iż szczegółowe zasady, wa-

runki i tryb uzyskiwania tytułu specjalisty w dzie-

dzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia

regulują przepisy rozporządzenia ministra zdrowia

dzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia,

Jedną z dziedzin mających zastosowanie w ochronie

zdrowia jest fizjoterapia.

Do przedmiotowej specjali-

zacji może przystąpić m.in. osoba, która posiada ty-

tuł magistra na kierunku fizjoterapia (rehabilitacja

ruchowa).

Zgodnie z § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia ministra

zdrowia specjalizacja jest jednostopniowa i odbywa

się w oparciu o programy specjalizacji dla poszcze-

gólnych dziedzin, które opracowują zespoły eksper-

tów powołane przez ministra właściwego do spraw

zdrowia na wniosek dyrektora Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego.

546

Odnosząc się do pytania pierwszego, uprzejmie

informuję, iż zgodnie z przepisami wynikającymi

z § 33 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie uzyski-

wania tytułu specjalisty w dziedzinach mających za-

stosowanie w ochronie zdrowia osoby, które przed

pień specjalizacji, mogą uzupełnić kwalifikacje i uzy-

skać tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii w try-

bie określonym w rozporządzeniu, według uzupeł-

niającego programu specjalizacji w dziedzinie fizjo-

terapii.

Odnosząc się do pytania drugiego, uprzejmie in-

formuję, iż na podstawie § 33 ust. 1a rozporządzenia

w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzi-

nach mających zastosowanie w ochronie zdrowia oso-

by, które rozpoczęły specjalizację przed dniem wej-

ścia w życie ww. rozporządzenia, mogły odbyć spe-

cjalizację i złożyć egzamin według dotychczasowych

zasad.

Jednocześnie osoby te zobowiązane były zło-

żyć dokumenty o dopuszczenie do egzaminu do dnia

Ponadto na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia

ministra zdrowia z dnia 14 listopada 2008 r. zmienia-

jącego rozporządzenie w sprawie uzyskiwania tytułu

które zakończyły specjalizację i nie złożyły egzaminu

do dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, mogły

do niego przystąpić do dnia 15 grudnia 2011 r.

specjalizację w trybie i na zasadach określonych

Nr 3, poz. 19, z późn. zm.), ostatni egzamin na I i od-

powiednio na II stopień specjalizacji został przepro-

wadzony w sesji jesiennej 2011 r.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

iż osoby, które zakończyły specjalizację II stopnia

w dziedzinie rehabilitacja ruchowa i nie przystąpiły

do egzaminu, w celu uzyskania tytułu specjalisty

muszą ponownie przystąpić do specjalizacji w dzie-

dzinie fizjoterapii.

Jednakże zwracamy uwagę, iż czas trwania spe-

cjalizacji określony programem specjalizacji może

być skrócony na uzasadniony wniosek osoby odbywa-

jącej specjalizację, przez kierownika jednostki szko-

lącej lub upoważnioną przez niego osobę, o okres nie

alizowania programu specjalizacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 17 maja 2013 r.

i Ewy Drozd

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przy którym przekazano interpelację poseł Agniesz-

ki Hanajczyk oraz poseł Ewy Drozd w sprawie art. 111

pan Sławomir Nowak, minister transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej, podpisał rozporządze-

nie w sprawie kursów dla kierowców pojazdów uprzy-

wilejowanych i pojazdów przewożących wartości pie-

niężne.

Rozporządzenie zostało przekazane do pub-

ogłoszenia.

Należy wskazać, że wejście w życie przedmioto-

wego rozporządzenia otworzy starostom drogę do

realizacji wniosków o wydanie zezwolenia na kiero-

wanie pojazdem uprzywilejowanym.

Dodatkowo roz-

porządzenie umożliwi realizację kursu dla kierowców

pojazdów uprzywilejowanych według określonego

w rozporządzeniu programu oraz uzyskanie zaświad-

czenia o ukończeniu tego kursu.

Na podstawie m.in.

zaświadczenia o ukończeniu kursu dla kierowców

pojazdów uprzywilejowanych starosta będzie wyda-

wał zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejo-

wanym dla osób zamierzających kierować takim po-

jazdem.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

547

szewskiego oraz grupy posłów przekazaną pismem

(znak: SPS-023-16612/13) w sprawie środków budże-

towych na zadania publiczne realizowane przez pol-

skie związki sportowe uprzejmie informuję, co nastę-

puje.

Ad 1. i Ad 2.

Dotacja ze środków budżetu państwa

przyznana polskim związkom sportowym w zakresie

sportu wyczynowego.

I.

W 2013 r. MSiT realizuje następujące zadania

publiczne:

— przygotowania do igrzysk olimpijskich, mi-

strzostw świata lub Europy w sportach olimpijskich;

— przygotowania do mistrzostw świata lub Euro -

py w sportach nieolimpijskich.

Wyżej wymienione zadania realizowane są przez

35 polskich związków sportów olimpijskich (23 let-

nich, 7 zimowych i 5 zespołowych gier sportowych)

oraz 30 polskich związków sportów nieolimpijskich.

Negocjacje resortu w sprawie zadań i środków pub-

licznych na rok 2013 odbyły się ze wszystkimi, tj. 65,

polskimi związkami sportowymi.

W ich następstwie

zostały zawarte umowy z 33 polskimi związkami

sportów olimpijskich i 25 polskimi związkami spor-

tów nieolimpijskich.

W zakresie sportów olimpijskich

pozostały do podpisania umowy z Polskim Związ-

kiem Jeździeckim (brak złożonego przez związek

wniosku ostatecznego wraz z wymaganą dokumen-

tacją na powierzenie realizacji zadania państwowego

i Polskim Związkiem Golfa (uzupełnienie ze strony

związku wniosku ostatecznego wraz z wymaganą

dokumentacją na powierzenie realizacji zadania pań-

stwowego z udziałem środków finansowych z budże-

tu państwa).

W zakresie sportów nieolimpijskich zo-

stały do podpisania umowy z Polskim Związkiem

Sportu Psich Zaprzęgów, Polskim Związkiem Sno-

okera i Bilarda Angielskiego, Polskim Związkiem

Sportów Wrotkarskich, Polskim Związkiem Warca-

bowym i Polskim Związkiem Wędkarskim (brak lub

uzupełnienie złożonych przez związki wniosków

ostatecznych wraz z wymaganą dokumentacją na po-

wierzenie realizacji zadania państwowego z udziałem

Reasumując, w zakresie sportu wyczynowego ze

umów na łączną kwotę 93 933 400 zł.

II.

Wykaz dotacji udzielonych poszczególnym

związkom sportowym ze środków budżetu państwa.

Wykaz jednostek, którym w roku 2012 przyznano

dotacje celowe z budżetu państwa w zakresie sportu

wyczynowego, oraz kwoty tych dotacji.

Lp. Polskie związki sportowe:

Kwota przyznanej

dotacji w zł:

1.

Aeroklub Polski 2 661 420,00

2.

Polski Związek Akrobatyki

Sportowej

650 000,00

3.

Polski Związek Alpinizmu 1 598 000,00

4.

Polski Związek Badmintona 2 153 000,00

5.

Polski Związek Baseballu

i Softballu

290 000,00

6.

Polski Związek Biathlonu 2 363 000,00

7.

Polski Związek Bokserski 2 130 000,00

8.

Polski Związek Bilardowy 270 020,00

9.

Polski Związek Brydża Sportowego 585 000,00

10.

Polski Związek Curlingu 199 197,12

11.

Polski Związek Gimnastyczny 2 192 000,00

12.

Polski Związek Golfa 250 000,00

13.

Polski Związek Hokeja na Lodzie 2 450 000,00

14.

Polski Związek Hokeja na Trawie 2 991 500,00

15.

Polski Związek Jeździecki 1 970 000,00

16.

Polski Związek Judo 2 841 625,00

17.

Polski Związek Ju Jitsu 345 000,00

18.

Polski Związek Kajakowy 10 360 000,00

19.

Polski Związek Karate Fudokan 424 150,00

20.

Polski Związek Karate

Tradycyjnego

1 523 600,00

21.

Polski Związek Kendo 240 000,00

22.

Polski Związek Kick Boxingu 820 000,00

23.

Polski Związek Kolarski 6 039 656,36

24.

Polski Związek Koszykówki 2 996 160,00

25.

Polski Związek Kręglarski 175 160,00

26.

Polski Związek Kulturystyki,

987 940,00

27.

Polski Związek Lekkiej Atletyki 15 807 995,42

28.

Liga Obrony Kraju 60 000,00

29.

Polski Związek Łuczniczy 1 627 000,00

30.

Polski Związek Łyżwiarstwa

Figurowego

920 000,00

31.

Polski Związek Łyżwiarstwa

Szybkiego

3 590 000,00

32.

Polski Związek Motorowy 799 052,39

33.

Polski Związek Motorowodny

i Narciarstwa Wodnego

991 860,00

34.

Polski Związek Narciarski 9 069 200,00

35.

Polski Związek Orientacji

Sportowej

492 820,00

36.

Polski Związek Pięcioboju

Nowoczesnego

2 295 000,00

37.

Związek Piłki Ręcznej w Polsce 7 183 000,00

38.

Polski Związek Piłki Siatkowej 8 634 534,17

39.

Polski Związek Muaythai 248 306,94

40.

Polski Związek Płetwonurkowania 190 000,00

41.

Polski Związek Pływacki 6 116 257,13

42.

Polski Związek Podnoszenia

Ciężarów

6 172 214,00

548

43.

Polski Związek Radioorientacji

Sportowej

303 280,00

44.

Polski Związek Rugby 1 540 000,00

45.

Polski Związek Skibobowy 114 006,00

46.

Polski Związek Snookera i Bilarda 149 670,00

47.

Polski Związek Sportu Psich

Zaprzęgów

228 691,10

48.

Polski Związek Sportów

Saneczkowych

1 517 691,00

49.

Polski Związek Sportów

Wrotkarskich

168 350,00

50.

Polski Związek Strzelectwa

Sportowego

3 336 497,00

51.

Polski Związek Snowboardu 981 560,00

52.

Polski Związek Sumo 416 600,00

53.

Polski Związek Szachowy 800 000,00

54.

Polski Związek Szermierczy 6 494 731,48

55.

Polski Związek Taekwon-Do ITF 810 000,00

56.

Polski Związek Taekwondo Ol.

1 208 000,00

57.

Polski Związek Tenisowy 2 600 000,00

58.

Polski Związek Tenisa Stołowego 1 949 580,83

59.

Polski Związek Triathlonu 904 349,40

60.

Polski Związek Towarzystw

Wioślarskich

10 354 030,52

61.

Polski Związek Unihokeja 295 000,00

62.

Polski Związek Warcabowy 70 000,00

63.

Polski Związek Wędkarski 200 000,00

64.

Polski Związek Wu Shu 375 000,00

65.

Polski Związek Zapaśniczy 5 774 787,64

66.

Polski Związek Żeglarski 6 650 000,00

Wykaz jednostek, którym w roku 2013 przyznano dotacje celowe

Kwota przyznanej

dotacji w zł:

2.

Polski Związek Akrobatyki

Sportowej

306 600,00

3.

Polski Związek Alpinizmu 1 250 000,00

4.

Polski Związek Badmintona 1 128 000,00

6.

Polski Związek Biathlonu 2 572 000,00

7.

Polski Związek Bokserski 1 046 400,00

8.

Polski Związek Bilardowy 115 000,00

10.

Polski Związek Gimnastyczny 998 400,00

11.

Polski Związek Golfa 0

12.

Polski Związek Hokeja na Lodzie 1 455 000,00

13.

Polski Związek Hokeja na Trawie 1 676 000,00

14.

Polski Związek Jeździecki 0

15.

Polski Związek Judo 1 620 000,00

16.

Polski Związek Ju Jitsu 276 000,00

17.

Polski Związek Kajakowy 5 626 800,00

18.

Polski Związek Karate Fudokan 240 000,00

19.

Polski Związek Karate

Tradycyjnego

1 312 000,00

20.

Polski Związek Kendo 120 000,00

21.

Polski Związek Kick Boxingu 820 000,00

22.

Polski Związek Kolarski 4 020 000,00

23.

Polski Związek Korfballu 135 000,00

24.

Polski Związek Koszykówki 2 328 000,00

25.

Polski Związek Kręglarski 80 000,00

26.

Polski Związek Kulturystyki,

784 000,00

27.

Polski Związek Lekkiej Atletyki 9 126 000,00

28.

Liga Obrony Kraju 30 000,00

29.

Polski Związek Łuczniczy 768 000,00

30.

Polski Związek Łyżwiarstwa

Figurowego

519 600,00

31.

Polski Związek Łyżwiarstwa

Szybkiego

2 070 000,00

32.

Polski Związek Motorowy 800 000,00

33.

Polski Związek Motorowodny

950 000,00

34.

Polski Związek Narciarski 5 352 000,00

35.

Polski Związek Orientacji Sportowej 344 000,00

36.

Polski Związek Pięcioboju

Nowoczesnego

999 600,00

37.

Związek Piłki Ręcznej w Polsce 3 780 000,00

38.

Polski Związek Piłki Siatkowej 4 914 000,00

39.

Polski Związek Muaythai 176 000,00

40.

Polski Związek Płetwonurkowania 95 000,00

41.

Polski Związek Pływacki 3 600 000,00

42.

Polski Związek Podnoszenia

Ciężarów

3 870 000,00

43.

Polski Związek Rugby 588 000,00

44.

Polski Związek Skibobowy 60 000,00

45.

Polski Związek Snookera i Bilarda 0

46.

Polski Związek Sportu Psich

Zaprzęgów

0

47.

Polski Związek Sportów

Saneczkowych

672 000,00

48.

Polski Związek Sportów

Wrotkarskich

0

549

49.

Polski Związek Strzelectwa

Sportowego

2 128 000,00

50.

Polski Związek Snowboardu 420 000,00

51.

Polski Związek Sumo 288 000,00

52.

Polski Związek Szachowy 800 000,00

53.

Polski Związek Szermierczy 3 591 000,00

54.

Polski Związek Taekwon-Do ITF 810 000,00

55.

Polski Związek Taekwondo Ol.

504 000,00

56.

Polski Związek Tenisowy 1 500 000,00

57.

Polski Związek Tenisa Stołowego 864 000,00

58.

Polski Związek Triathlonu 378 000,00

59.

Polski Związek Towarzystw

Wioślarskich

5 670 000,00

60.

Polski Związek Unihokeja 135 000,00

61.

Polski Związek Warcabowy 0

62.

Polski Związek Wędkarski 0

63.

Polski Związek Wu Shu 280 000,00

64.

Polski Związek Zapaśniczy 3 432 000,00

65.

Polski Związek Żeglarski 780 000,00

Dotacja z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

przyznana polskim związkom sportowym w zakresie

sportu młodzieżowego.

W 2013 r. Departament Sportu Wyczynowego re-

alizuje następujące zadania publiczne:

— szkolenie młodzieży uzdolnionej w szkołach mi -

strzostwa sportowego i ośrodkach szkolenia sporto-

wego;

— przygotowanie i udział reprezentacji Polski

rów i młodzieżowców.

W zakresie sportu młodzieżowego podpisano

w 2013 r. z polskimi związkami sportowymi 168

umów na łączną kwotę 80 137 855,00 zł.

Aktualnie

w procedowaniu jest 36 umów.

Wykaz dotacji udzielonych poszczególnym związ-

kom sportowym ze środków Funduszu Rozwoju Kul-

tury Fizycznej.

Wydatki z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

za 2012 dotacja za 2013 r.

Lp. Polski związek sportowy Wydatki FRKF 2012 Dotacja FRKF 2013 Ogółem lata 2012–2013

1.

Aeroklub Polski 150 000,00 0,00 150 000,00

2.

Polski Związek Alpinizmu 0,00 0,00 0,00

3.

Polski Związek Akrobatyki Sportowej 500 500,00 255 900,00 756 400,00

4.

Polski Związek Badmintona 892 900,00 1 560 000,00 2 452 900,00

5.

Polski Związek Baseballu i Softballu 50 000,00 0,00 50 000,00

6.

Polski Związek Biathlonu 989 750,00 1 725 555,00 2 715 305,00

7.

Polski Związek Bilardowy 30 000,00 0,00 30 000,00

8.

Polski Związek Bokserski 215 347,71 1 107 600,00 1 322 947,71

9.

Polski Związek Brydża Sportowego 130 000,00 0,00 130 000,00

10.

Polski Związek Curlingu 0,00 0,00 0,00

11.

Polski Związek Gimnastyczny 726 098,40 1 215 600,00 1 941 698,40

12.

Polski Związek Golfa 60 000,00 86 800,00 146 800,00

13.

Polski Związek Hokeja na Lodzie 2 200 513,89 2 569 000,00 4 769 513,89

14.

Polski Związek Hokeja na Trawie 363 960,00 1 130 000,00 1 493 960,00

15.

Polski Związek Jeździecki 298 239,75 701 000,00 999 239,75

16.

Polski Związek Judo 931 500,00 1 867 000,00 2 798 500,00

17.

Polski Związek Ju-Jitsu 50 000,00 0,00 50 000,00

18.

Polski Związek Kajakowy 1 678 001,00 4 562 940,00 6 240 941,00

19.

Polski Związek Karate Tradycyjnego 200 000,00 0,00 200 000,00

20.

Polski Związek Kendo 30 000,00 0,00 30 000,00

21.

Polski Związek Kolarski 1 721 825,00 4 020 650,00 5 742 475,00

22.

Polski Związek Koszykówki 2 589 590,00 3 942 700,00 6 532 290,00

23.

Polski Związek Lekkiej Atletyki 2 536 423,76 10 919 000,00 13 455 423,76

24.

Polski Związek Łuczniczy 260 000,00 912 000,00 1 172 000,00

25.

Polski Związek Łyżwiarstwa Figurowego 477 690,00 557 850,00 1 035 540,00

26.

Polski Związek Łyżwiarstwa Szybkiego 843 190,12 1 835 700,00 2 678 890,12

550

Ad 3.

Aktualnie trwają przygotowania do założeń

programowych zadań planowanych do realizacji na

2014 r.

Jednym z omawianych punktów jest wprowa-

dzenie zlecania zadań w obszarze sportu w formie

umów wieloletnich dla polskich związków sporto-

wych i ogólnopolskich stowarzyszeń.

Ad 4.

Zgodnie ze sprawozdaniem Rb-40 z wyko-

nania określonego w ustawie budżetowej na rok 2012

planu finansowego państwowego funduszu celowego

– Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej stan fundu-

szu na dzień 31.12.2012 r. wyniósł 285.568 tys. zł, w tym

środki pieniężne – 226.746 tys. zł.

Ad 5.

Tryb zmian kwot przychodów i kosztów

finansowym reguluje art. 29 ust. 12 ustawy z dnia

zmian tych dokonuje odpowiednio minister lub organ

dysponujący tym funduszem po uzyskaniu zgody mi-

nistra finansów i opinii sejmowej komisji do spraw

budżetu.

Dokonanie zmian w planie finansowym na

rok 2013 Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej zo-

stanie poprzedzone oceną wykonania za I półrocze

br. przychodów i kosztów oraz stanu realizacji zadań

dofinansowanych ze środków funduszu.

Zatem wy-

niki wspomnianej analizy będą stanowiły ewentual-

nie podstawę do wszczęcia procedury zmian w planie

przychodów i kosztów funduszu celowego, określonej

w art. 29 ust. 12 ww. ustawy o finansach publicznych.

poz. 1540, z późn. zm.) wydatki Funduszu Rozwoju

Kultury Fizycznej przeznaczone są na przebudowę,

towych oraz rozwijanie sportu wśród dzieci, młodzie-

ży i osób niepełnosprawnych.

Zakres dofinasowania

zadań inwestycyjnych, zadań polegających na rozwi-

janiu sportu dzieci i młodzieży oraz osób niepełno-

sprawnych określa rozporządzenie ministra sportu

nasowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju

stawienie szczegółowych informacji będzie możliwe

po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w odpo-

wiedzi na pytanie nr 5 oraz po decyzji w sprawie za-

kresu i trybu dokonania zmian w planie finansowym

FRKF na 2013 r.

Z poważaniem

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 21 maja 2013 r.

27.

Polski Związek Motorowodny i Narciarstwa Wodnego 110 000,00 0,00 110 000,00

28.

Polski Związek Motorowy 150 000,00 0,00 150 000,00

29.

Polski Związek Orientacji Sportowej Narciarski 1 578 169,49 4 058 900,00 5 637 069,49

30.

Polski Związek Orientacji Sportowej 80 000,00 0,00 80 000,00

31.

Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego 706 000,00 1 281 400,00 1 987 400,00

32.

Polski Związek Piłki Nożnej 5 382 100,00 6 430 000,00 11 812 100,00

33.

Polski Związek Piłki Ręcznej 3 028 011,03 6 043 700,00 9 071 711,03

34.

Polski Związek Piłki Siatkowej 2 985 300,00 6 247 600,00 9 232 900,00

35.

Polski Związek Pływacki 1 424 914,20 1 383 900,00 2 808 814,20

36.

Polski Związek Podnoszenia Ciężarów 533 333,33 2 880 000,00 3 413 333,33

37.

Polski Związek Rugby 0,00 392 000,00 392 000,00

38.

Polski Związek Snowboardu 385 410,00 569 650,00 955 060,00

39.

Polski Związek Sportów Saneczkowych 641 251,41 584 600,00 1 225 851,41

40.

Polski Związek Strzelectwa Sportowego 185 000,00 1 397 000,00 1 582 000,00

41.

Polski Związek Szachowy 524 203,00 440 000,00 964 203,00

42.

Polski Związek Szermierczy 1 734 080,81 3 651 000,00 5 385 080,81

43.

Polski Związek Taekwondo-Do 80 000,00 0,00 80 000,00

44.

Polski Związek Taekwon-Do Olimpijskiego 658 738,26 599 850,00 1 258 588,26

45.

Polski Związek Tenisa Stołowego 584 786,73 1 121 000,00 1 705 786,73

46.

Polski Związek Tenisowy 603 992,82 1 450 000,00 2 053 992,82

47.

Polski Związek Towarzystw Wioślarskich 1 469 688,07 1 282 870,00 2 752 558,07

48.

Polski Związek Triathlonu 290 000,00 360 000,00 650 000,00

49.

Polski Związek Wędkarski 20 000,00 0,00 20 000,00

50.

Polski Związek Wu Shu 0,00 0,00 0,00

51.

Polski Związek Zapaśniczy 1 807 800,00 3 761 190,00 5 568 990,00

52.

Polski Związek Żeglarski 1 507 482,33 4 643 100,00 150 582,33

551

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

kongresów sportu powszechnego (16613)

terpelację posłów na Sejm RP pana Tadeusza Toma-

szewskiego, pana Tomasza Garbowskiego i pana Bo-

gusława Wontora, przekazaną pismem o sygn.

SPS-

023-16613/13, w sprawie dorobku programowego kon-

gresów sportu powszechnego, uprzejmie informuję.

Kongresy sportu powszechnego są inicjatywą,

której podstawowym celem jest dokonanie diagnozy

sportu powszechnego w Polsce.

Konferencje są orga-

nizowane we współpracy z urzędami marszałkowski-

mi.

Cykl spotkań we wszystkich województwach za-

kończy się w czerwcu bieżącego roku.

Dopiero po

ostatnim kongresie zostaną podsumowane wszystkie

odbyte spotkania.

Kongresy sportu powszechnego to inicjatywa,

która integruje różne środowiska działające w spor-

cie oraz pozwala na dialog w zakresie problemów od-

czuwanych przez samorządowców, środowiska spor-

towe, dyrektorów szkół oraz nauczycieli wychowania

fizycznego.

Wszystkie spotkania zostały zarejestro-

wane w celu dokładnej identyfikacji zadawanych py-

tań i przedstawianych przez uczestników kongresu

problemów.

Trwają prace nad analizą poszczególnych kongre-

sów sportu powszechnego.

Wnioski z kongresów zo-

staną przedstawione po zakończeniu cyklu konferen-

cji.

Po zamknięciu prac osobiście zwrócę się do Pre-

zydium Komisji Sportu, Kultury Fizycznej i Turysty-

omówienia z posłami nowego programu w zakresie

sportu powszechnego.

Serdecznie dziękuje za osobiste uczestnictwo pa-

nów posłów w wojewódzkich kongresach sportu po-

wszechnego.

Po przygotowaniu materiału dotyczące-

go zmian w polskim sporcie powszechnym wraz z wnio-

skami z odbytych kongresów prześlę do panów po-

słów materiał jako uzupełnienie interpelacji.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

szewskiego oraz grupy posłów przekazaną pismem,

o sygn.

SPS-023-16615–16630, w sprawie środków

towych we wszystkich województwach uprzejmie in-

formuję.

Podstawę prawną regulującą szczegółowe warun-

ki gospodarowania środkami Funduszu Rozwoju

Kultury Fizycznej stanowi rozporządzenie ministra

wie dofinansowania zadań ze środków Funduszu

uprzednio – rozporządzenie ministra sportu z dnia

Zgodnie z zapisami rozporządzenia w zakresie in-

frastruktury sportowej środkami funduszu można

dofinansować realizację zadań inwestycyjnych:

— określonych w wojewódzkich wieloletnich pro -

gramach rozwoju bazy sportowej uchwalonych przez

sejmiki województw;

— objętych programem inwestycji o szczególnym

znaczeniu dla sportu opracowanym przez ministra;

— w ramach innych programów inwestycyjnych

wdrożonych przez ministra.

Ministerstwo Sportu i Turystyki, przeznaczając

środki finansowe na budowę, przebudowę lub remon-

ty obiektów sportowych, wspiera rozwój infrastruk-

tury sportowej w całym kraju.

Wsparcie to obejmuje

dwa główne obszary działań, tj. rozwój infrastruktu-

ry przeznaczonej dla sportu powszechnego oraz dla

sportu wyczynowego.

Pragnę jednakże podkreślić, że wszystkie progra-

my inwestycyjne obiektów sportowych realizowane

przeznaczone są na wsparcie rozwoju infrastruktury

sportowej w województwach.

Realizacja wojewódz-

kich wieloletnich programów rozwoju bazy sportowej

przy bezpośrednim wsparciu samorządów woje-

wództw pozwala na dokładniejsze, bo ze szczebla re-

gionalnego, zaspokojenie potrzeb inwestycyjnych

w poszczególnych województwach w zakresie obiek-

tów sportowych.

Wśród zrealizowanych zadań inwe-

stycyjnych są takie inwestycje jak: hale sportowe,

sale gimnastyczne, kryte pływalnie, bieżnie, skocz-

552

nie, boiska, stadiony, zaplecza, pawilony, kompleksy

sportowe itp.

Oprócz programów wojewódzkich ministerstwo

realizuje szereg innych programów inwestycyjnych,

które przyczyniają się do poprawy warunków upra-

wiania sportu oraz promocji aktywnego stylu życia

w województwach.

Przykładem takiego działania

było wsparcie rozwoju boisk sportowych w ramach

wdrażanych przez resort sportu programów: „Bli-

sko boisko”, „Budowa wielofunkcyjnych boisk spor-

towych ogólnie dostępnych dla dzieci i młodzieży”,

„Budowa pełnowymiarowych płyt piłkarskich ze

sztuczną nawierzchnią”.

Realizacja tych programów

pozwoliła wybudować ponad 850 boisk sportowych,

z łącznym wsparciem finansowym przekraczającym

150 mln zł.

W roku bieżącym ministerstwo wdrożyło dodat-

kowy program rozwoju bazy sportowej na terenie

całego kraju.

Program ten zakłada rewitalizację oraz

podniesienie jakości użytkowej istniejącej bazy spor-

towej poprzez przebudowę lub remonty obiektów

sportowych.

O dofinansowanie mogą się ubiegać jed-

nostki sektora finansów publicznych i jednostki spo-

za tego sektora z całego kraju.

Na realizację przed-

miotowego programu ministerstwo planuje przezna-

czyć w latach 2013–2014 kwotę 30 mln zł, z możli-

wością ewentualnej kontynuacji programu w latach

kolejnych.

Ponadto w MSiT trwają końcowe prace nad wdro-

żeniem programu rozwoju infrastruktury przyszkol-

nej dla poprawy warunków realizacji zajęć wychowa-

nia fizycznego w szkołach.

Program ten również de-

dykowany jest do podmiotów ze wszystkich woje-

wództw.

Warto także wspomnieć, że w ramach programu

nisterstwo Sportu i Turystyki ze środków budżetu

państwa udzielono dotacji dla województw w wyso-

kości blisko 1 mld zł, w ramach których wybudowano

ponad 2600 kompleksów sportowo-rekreacyjnych

oraz blisko 120 lodowisk „Biały Orlik”.

Reasumując, wszystkie wyżej wymienione pro-

gramy inwestycyjne realizowane przez resort przy-

czyniły się do znaczącej poprawy stanu bazy sporto-

wej w województwach, a tym samym podniosły po-

ziom ilościowy i jakościowy zaplecza sportowego

w całym kraju.

Jednocześnie uprzejmie zawiadamiam, że infor-

macje, o które proszą panowie posłowie w pytaniach

nr 2 i 5, są w posiadaniu jednostek właściwych w tym

zakresie, tj. samorządów województw.

Podmioty te

dysponują środkami unijnymi, m.in. w ramach regio-

nalnych programów operacyjnych, z których także

możliwe jest dofinansowanie zadań z obszaru sportu.

W związku z powyższym zarówno dane kwotowe, jak

i przyjęte zasady systemowe udzielania dotacji mogą

być przedstawione jedynie przez te jednostki.

Odpowiedź na pytanie nr 1 i 3 przedstawiono

w załączniku nr 1 w podziale na poszczególne woje-

wództwa, gdzie dane dotyczące środków finansowych

nych na dofinansowanie inwestycji sportowych w po-

szczególnych województwach ujęto za okres od 2007

do 2012 r.

Odpowiedź na pytanie nr 4 przedstawiono w za-

łączniku nr 2 w postaci szczegółowego wykazu inwe-

stycji sportowych zrealizowanych w województwach

z udziałem środków funduszu.

Wykaz ten dotyczy lat

2011–2012.

Załącznik nr 1

Województwo dolnośląskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

nych na inwestycje sportowe w województwie dolno-

śląskim wyniosła ponad 190,7 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 373 obiektów sporto-

wych, w tym:

— ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycz -

nej dofinansowano budowę, przebudowę i remonty

167 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 117 mln zł;

— ze środków budżetu państwa dofinansowano

budowę 197 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 9 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ogółem 73,7

mln zł.

Wojewódzkie wieloletnie programy rozwoju bazy

sportowej

W latach 2007–2012 w ramach wieloletniego pro-

gramu rozwoju bazy sportowej województwa dolno-

śląskiego łącznie zakończono i rozliczono realizację

73 zadań inwestycyjnych na kwotę dofinansowania

ok. 86 mln zł.

Programy dofinansowania budowy boisk sporto-

wych

Realizacja programów pozwoliła wybudować 285

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę przekraczającą 87 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 75 boisk, 13,8 mln zł;

— boiska piłkarskie („Blisko boisko”) – 12 boisk,

1,2 mln zł;

— pełnowymiarowe boiska piłkarskie – 1 boisko,

998,5 tys. zł.

W ramach dofinansowania ze środków budżetu

państwa w latach 2008–2012 zrealizowano:

— 197 kompleksów sportowych w ramach progra -

mu „Moje boisko – Orlik 2012”, kwota dofinansowa-

nia – 71,5 mln zł;

— 9 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 2,2 mln zł.

Program inwestycji o szczególnym znaczeniu dla

W latach 2007–2012 ze środków FRKF przezna-

czono łącznie na inwestycje strategiczne w wojewódz-

twie dolnośląskim ponad 15 mln zł.

Dzięki tej kwocie

zrealizowano 6 zadań inwestycyjnych o szczególnym

znaczeniu dla sportu.

Limit środków FRKF na rok 2013

Limit środków przeznaczonych na rok 2013 dla

województwa dolnośląskiego ustalony został w wy-

sokości 10,4 mln zł, z czego kwota przeznaczona

553

na nowe inwestycje po odliczeniu zobowiązań wyni-

kających z zawartych umów na dofinansowanie w la-

tach poprzednich wynosi 3,8 mln zł.

Województwo kujawsko-pomorskie

Łączna pula środków finansowych na inwestycje

sportowe wyniosła ponad 192 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 324 obiektów sporto-

wych.

W tym:

110 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 117,3 mln zł;

budowę 213 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

na kwotę ogółem 74,8 mln zł oraz 1 lodowisko w ra-

mach programu „Biały Orlik” na kwotę dofinanso-

wania 300 tys. zł.

Wojewódzkie wieloletnie programy rozwoju bazy

sko-pomorskiego zakończono i rozliczono realizację

66 zadań inwestycyjnych na kwotę dofinansowania

ok. 72 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę ok. 81,1 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 34 boiska na kwotę

5,9 mln zł;

na kwotę 400 tys. zł.

Kompleksy sportowe „Moje boisko – Orlik 2012”

w latach 2008 – 2012 zrealizowano:

— 213 kompleksów sportowych „Moje boisko –

Orlik 2012”, kwota dofinansowania – 74,8 mln zł;

— 1 lodowisko w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 300 tys. zł.

W latach 2007–2012 łącznie ze środków FRKF

przeznaczono na inwestycje strategiczne ponad 39

stycyjnych o szczególnym znaczeniu dla sportu.

województwa kujawsko-pomorskiego ustalony został

w wysokości 10,7 mln zł, z czego kwota przeznaczona

tach poprzednich wynosi 4,5 mln zł.

Województwo lubelskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

skim wyniosła ok. 142 mln zł.

W ramach tej puli do-

finansowano realizację 360 obiektów sportowych,

w tym:

200 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano blisko 82 mln zł;

11 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ok. 60 mln zł.

go zakończono i rozliczono realizację 129 zadań inwe-

stycyjnych na kwotę dofinansowania ok. 57 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę przekraczającą 69 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 59 boisk na kwotę

11 mln zł;

kwotę 794 tys. zł.

w latach 2008–2012 zrealizowano:

— 149 kompleksów sportowych „Moje boisko –

— 11 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 2 mln zł.

wództwie lubelskim ponad 13 mln zł.

Dzięki tej kwo-

cie zrealizowano 4 zadania inwestycyjne o szczegól-

nym znaczeniu dla sportu.

województwa lubelskiego ustalony został w wysoko-

z zawartych umów na dofinansowanie w latach po-

przednich wynosi 6,9 mln zł.

Województwo lubuskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

skim wyniosła ponad 103 mln zł.

W ramach tej puli

dofinansowano realizację 201 obiektów sportowych,

w tym:

113 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 72,5 mln zł;

lodowisko „Biały Orlik” na kwotę ogółem 31,3 mln zł.

go zakończono i rozliczono realizację 70 zadań inwe-

554

Programy dofinansowania budowy boisk sporto-

wych

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 38 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 33 boiska na kwotę 5,9

mln zł;

kwotę 600 tys. zł.

— 87 kompleksów sportowych „Moje boisko – Or -

lik 2012”, kwota dofinansowania – 31,1 mln zł;

kwota dofinansowania – 250 tys. zł.

wództwie lubuskim ponad 29 mln zł.

Dzięki tej kwo-

województwa lubuskiego ustalony został w wysoko-

przednich wynosi 2,8 mln zł.

Województwo łódzkie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

kim wyniosła ponad 266 mln zł.

W ramach tej puli

dofinansowano realizację 348 obiektów sportowych,

w tym:

162 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 199,7 mln zł;

budowę 179 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 7 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ogółem 66,8

mln zł.

go zakończono i rozliczono realizację 100 zadań inwe-

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 76 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 39 boisk na kwotę 7,5

mln zł;

kwotę 900 tys. zł;

— pełnowymiarowe boiska piłkarskie – 2 boiska,

2,3 mln zł;

— 7 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 1,6 mln zł.

wództwie łódzkim ponad 113 mln zł.

Dzięki tej kwo-

cie zrealizowano 12 zadań inwestycyjnych o szczegól-

nym znaczeniu dla sportu.

województwa łódzkiego ustalony został w wysokości

westycje po odliczeniu zobowiązań wynikających

przednich wynosi 5,9 mln zł.

Województwo małopolskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

polskim wyniosła blisko 293 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 423 obiektów sporto-

wych, w tym:

219 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 212,6 mln zł;

budowę 194 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 10 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ogółem

80,1 mln zł.

polskiego zakończono i rozliczono realizację 136 za-

dań inwestycyjnych na kwotę dofinansowania ok. 76

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę przekraczającą 88 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 51 boisk na kwotę

9,1 mln zł;

na kwotę 1,5 zł.

— 194 kompleksy sportowe „Moje boisko – Orlik

— 10 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 2,1 mln zł.

555

twie małopolskim ponad 126 mln zł.

Dzięki tej kwo-

cie zrealizowano 17 zadań inwestycyjnych o szczegól-

województwa małopolskiego ustalony został w wyso-

kości 11,8 mln zł, z czego kwota przeznaczona

tach poprzednich wynosi 6,1 mln zł.

Województwo mazowieckie

Łączna pula środków finansowych na inwestycje

sportowe wyniosła ok. 335 mln zł.

W ramach tej puli

dofinansowano realizację 617 obiektów sportowych,

w tym:

340 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 232,2 mln zł;

budowę 259 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 18 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”

na kwotę ogółem 102,8 mln zł.

wieckiego zakończono i rozliczono realizację 237 za-

dań inwestycyjnych na kwotę dofinansowania ponad

113 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 114 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 71 boisk na kwotę 11,8

mln zł;

1,9 mln zł.

w latach 2008–2012 zrealizowano:

— 259 kompleksów sportowych „Moje boisko –

— 18 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 4 mln zł.

wództwie mazowieckim ponad 104 mln zł.

Dzięki tej

kwocie zrealizowano 15 zadań inwestycyjnych o szcze-

gólnym znaczeniu dla sportu.

województwa mazowieckiego ustalony został w wy-

tach poprzednich wynosi blisko 6,2 mln zł.

Województwo opolskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

skim wyniosła blisko 76 mln zł.

W ramach tej puli

dofinansowano realizację 131 obiektów sportowych,

w tym:

obiektów sportowych, na które łącznie wydatkowano

ok. 50,6 mln zł;

go zakończono i rozliczono realizację 45 zadań inwe-

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 27 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 18 boisk na kwotę

3,4 mln zł;

na kwotę 169,9 tys. zł.

wództwie opolskim ponad 8 mln zł.

Dzięki tej kwocie

zrealizowano 2 zadania inwestycyjne o szczególnym

znaczeniu dla sportu.

województwa opolskiego ustalony został w wysokości

przednich wynosi 4,4 mln zł.

Województwo podkarpackie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

karpackim wyniosła ponad 159 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 368 obiektów sporto-

wych, w tym:

184 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 83,4 mln zł;

556

— ze środków budżetu państwa dofinansowano

budowę 173 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

mln zł.

packiego zakończono i rozliczono realizację 114 za-

dań inwestycyjnych na kwotę dofinansowania prze-

kraczającą 66 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę przekraczającą 84 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 55 boisk na kwotę

9,3 mln zł;

na kwotę 1,1 mln zł;

999 tys. zł.

— 173 kompleksy sportowe „Moje boisko – Orlik

kwota dofinansowania – 2,8 mln zł.

wództwie podkarpackim ponad 6 mln zł.

Dzięki tej

kwocie zrealizowano 3 zadania inwestycyjne o szcze-

gólnym znaczeniu dla sportu.

województwa podkarpackiego ustalony został w wy-

Województwo podlaskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

skim wyniosła blisko 73 mln zł.

W ramach tej puli

dofinansowano realizację 146 obiektów sportowych,

w tym:

obiektów sportowych, na które łącznie wydatkowano

ok. 44,3 mln zł;

budowę 77 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 5 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ogółem

28,4 mln zł.

go zakończono i rozliczono realizację 41 zadań inwesty-

cyjnych na kwotę dofinansowania ok. 40 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 32 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 15 boisk na kwotę

2,6 mln zł;

kwotę 696 tys. zł;

1 mln zł.

— 5 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 1 mln zł.

Limit środków FRKF na rok 2013

województwa podlaskiego ustalony został w wysoko-

przednich wynosi blisko 4,4 mln zł.

Województwo pomorskie

Łączna pula środków finansowych na inwestycje

sportowe wyniosła ponad 320 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 336 obiektów sporto-

wych.

W tym:

173 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 264 mln zł;

budowę 154 kompleksy „Moje boisko – Orlik 2012”

łączną kwotę – 56,8 mln zł.

skiego zakończono i rozliczono realizację 98 zadań

inwestycyjnych na kwotę dofinansowania przekra-

czającą 76 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 65 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 44 boiska na kwotę 7,8

mln zł;

na kwotę 1,4 zł;

784 tys. zł.

557

— 154 kompleksy sportowe „Moje boisko – Orlik

wództwie pomorskim ponad 178 mln zł.

Dzięki tej

kwocie zrealizowano 16 zadań inwestycyjnych o szcze-

województwa pomorskiego ustalony został w wyso-

przednich wynosi blisko 1,8 mln zł.

Województwo śląskie

Łączna pula środków finansowych na inwestycje

sportowe wyniosła ok. 342 mln zł.

W ramach tej puli

dofinansowano realizację 382 obiektów sportowych,

w tym:

201 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 275,1 mln zł;

budowę 175 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 6 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”

na kwotę ok. 67 mln zł.

go zakończono i rozliczono realizację 117 zadań in-

westycyjnych na kwotę dofinansowania przekracza-

jącą 123 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 77,6 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 53 boiska na kwotę

9,9 mln zł;

na kwotę 1,2 zł;

— 6 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 1,4 mln zł.

wództwie śląskim ponad 140 mln zł.

Dzięki tej kwo-

cie zrealizowano 18 zadań inwestycyjnych o szczegól-

województwa śląskiego ustalony został w wysokości

przednich wynosi blisko 5,5 mln zł.

Województwo świętokrzyskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

tokrzyskim wyniosła ponad 98 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 152 obiektów sporto-

wych, w tym:

obiektów sportowych, na które łącznie wydatkowano

ok. 76,6 mln zł;

budowę 53 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

oraz 4 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ogółem

21,9 mln zł.

krzyskiego zakończono i rozliczono realizację 52 za-

kraczającą 49 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 28,4 mln zł:

mln zł;

kwotę 800 tys. zł;

— 53 kompleksy sportowe „Moje boisko – Orlik

2012”, kwota dofinansowania 20,8 – mln zł;

— 4 lodowiska w ramach programu „Biały Orlik”,

kwota dofinansowania – 1,1 mln zł.

zrealizowano 1 zadanie inwestycyjne o szczególnym

znaczeniu dla sportu z kwotą dofinansowania w wy-

sokości 20 mln zł.

województwa świętokrzyskiego ustalony został

w wysokości 7,2 mln zł, z czego kwota przeznaczona

w latach poprzednich wynosi blisko 6 mln zł.

558

Województwo warmińsko-mazurskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

mińsko-mazurskim wyniosła ponad 173,8 mln zł.

274 obiektów sportowych, w tym:

109 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 113,8 mln zł;

6 lodowisk „Biały Orlik” na kwotę ogółem 60 mln zł.

mińsko-mazurskiego zakończono i rozliczono reali-

zację 76 zadań inwestycyjnych na kwotę dofinanso-

wania przekraczającą 55 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 64,6 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 22 boiska na kwotę

4,2 mln zł;

— 159 kompleksów sportowych „Moje boisko –

kwota dofinansowania – 1,2 mln zł.

wództwie warmińsko-mazurskim ok. 53 mln zł.

Dzię-

ki tej kwocie zrealizowano 4 zadania inwestycyjne

województwa warmińsko-mazurskiego ustalony zo-

stał w wysokości 8,6 mln zł, z czego kwota przezna-

czona na nowe inwestycje po odliczeniu zobowiązań

Województwo wielkopolskie

Łączna pula środków finansowych przeznaczo-

kopolskim wyniosła ponad 302 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 458 obiektów sporto-

wych, w tym:

154 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 194,2 mln zł;

budowę 299 kompleksów „Moje boisko – Orlik 2012”

108 mln zł.

polskiego zakończono i rozliczono realizację 71 zadań

inwestycyjnych na kwotę dofinansowania przekra-

czającą 84 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę blisko 119 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 58 boisk na kwotę

9,9 mln zł;

na kwotę 1,3 mln zł;

957 tys. zł.

— 299 kompleksów sportowych „Moje boisko –

wództwie wielkopolskim ok. 98 mln zł.

Dzięki tej kwo-

cie zrealizowano 11 zadań inwestycyjnych o szczegól-

województwa wielkopolskiego ustalony został w wy-

Województwo zachodniopomorskie

Łączna pula środków finansowych na inwestycje

sportowe wyniosła ponad 190 mln zł.

W ramach tej

puli dofinansowano realizację 291 obiektów sporto-

wych, w tym:

103 obiektów sportowych, na które łącznie wydatko-

wano ok. 126,5 mln zł;

oraz 9 lodowisk w ramach programu „Biały Orlik”

na kwotę ogółem 64,0 mln zł.

559

niopomorskiego zakończono i rozliczono realizację 58

zadań inwestycyjnych na kwotę dofinansowania bli-

sko 61 mln zł.

boisk sportowych, na które łącznie przeznaczono

kwotę ponad 69 mln zł:

— boiska wielofunkcyjne – 31 boisk na kwotę

5,7 mln zł;

1,2 mln zł.

wództwie zachodniopomorskim blisko 58 mln zł.

Dzięki tej kwocie zrealizowano 7 zadań inwestycyj-

nych o szczególnym znaczeniu dla sportu.

województwa zachodniopomorskiego ustalony został

w wysokości 8,2 mln zł, z czego kwota przeznaczona

Załącznik nr 2

1) Wojewódzkie wieloletnie programy rozwoju bazy sportowej

Lp. Nazwa wnioskodawcy Lokalizacja Zadanie inwestycyjne

Udzielone

dofinansowanie ze

środków FRKF

WOJ.

DOLNOŚLĄSKIE

1.

Gmina Miejska Kłodzko SP Nr 3 w Kłodzku kryta pływalnia 1 600 000,00

2.

Gmina Żmigród SP w Powidzku sala gimnastyczna 500 000,00

3.

Gmina Siechnice Żerniki Wrocławskie sala gimnastyczna 600 000,00

4.

Gmina Osiecznica Osiecznica kryta pływalnia 1 400 000,00

5.

Miasto i Gmina Bierutów Bierutów hala sportowa 1 600 000,00

6.

Gmina Kondratowice Księginice Wielkie sala gimnastyczna 472 700,00

7.

Powiat Dzierżoniowski II LO w Dzierżoniowie

hala sportowa z zapleczem

i terenowych urządzeń

sportowych

1 000 000,00

8.

Gmina Miękinia Pisarzowice, ul. Szkolna 1

hala sportowa z zapleczem

i infr. towarzysz.

500 000,00

7 672 700,00

WOJ.

KUJAWSKO-POMORSKIE

1.

Gmina Wąpielsk Radziki Duże hala sportowa 2 011 900,00

2.

Gmina Wielka Nieszawka CSiR w Wielkiej Nieszawce kryta pływalnia z zapleczem 700 000,00

3.

Gmina Grudziądz Zespół Szkół w Mokrem hala sportowa z zapleczem 1 090 000,00

4.

Gmina Nakło nad Notecią Nakło nad Notecią kryta pływalnia z zapleczem 4 200 000,00

5.

Powiat Brodnicki I LO w Brodnicy hala sportowa 1 664 025,00

6.

Gmina Świecie Gimnazjum Nr 2 w Świeciu hala sportowa 1 259 000,00

7.

Gmina Lisewo SP w msc.

Krusin

sala gimnastyczna

z zapleczem

356 000,00

8.

Gmina Mogilno Mogilno, ul. Grobla

hala widowiskowo-sportowa z

zapleczem

1 883 000,00

13 163 925,00

WOJ.

LUBELSKIE

1.

Miasto Chełm Osiedle Słoneczna

terenowe urządzenia

sportowe

300 000,00

2.

Powiat Lublin ZSP w Niemcach sala gimnastyczna 1 000 000,00

560

3.

Powiat Hrubieszów Hrubieszów

hala sportowa z zapl. i łączn.

oraz t.u.s.

737 499,80

4.

Gmina

Tomaszów

Lubelski

ZS Publicznych w Podhorcach

sala gimnastyczna z

łącznikiem i t.u.s.

1 445 400,00

5.

Miasto Lublin ZS Elektronicznych w Lublinie

remont hali lekkoatletycznej

z bieżnią

650 000,00

6.

Gmina Ulan-Majorat SP w Domaszewnicy sala gimnastyczna 500 000,00

7.

Gmina Janów Podlaski SP i PG w Janowie Podlaskim boisko wielofunkcyjne 100 000,00

8.

Powiat Rycki ZS Zawodowych w Rykach boisko wielofunkcyjne 87 800,00

9.

Miasto Lubartów Gimnazjum Nr 1 w Lubartowie boisko wielofunkcyjne 100 000,00

10.

Gmina Biłgoraj Hedwiżyn boisko wielofunkcyjne 100 000,00

5 020 699,80

WOJ.

LUBUSKIE

1.

Gmina Kłodawa Zespół Szkół w Kłodawie hala sportowa 900 000,00

2.

Stow. Pomocy Bliźniemu

im. Brata Krystyna

Gorzów Wielkopolski,

m.

Długie

zaplecze

sportowe - rozbudowa

449 959,99

3.

Powiat Nowa Sól ZSP nr 1 „Elektryk” hala sportowa 600 000,00

4.

Gmina Czerwieńsk Publiczna SP w Nietkowicach

budowa sali gimnastycznej +

t.u.s.

500 000,00

5.

Gmina Żary Lubanice boisko wielofunkcyjne 100 000,00

6.

Gmina Żary Olbrachtów boisko wielofunkcyjne 100 000,00

7.

Gmina Żary Sieniawa Żarska boisko wielofunkcyjne 100 000,00

2 749 959,99

WOJ.

ŁÓDZKIE

1.

Gmina Radomsko Publ.

Zesp.

S-G w Strzałkowie sala gimnastyczna 1 650 000,00

2.

Gmina Uniejów Uniejów

piłkarski ośrodek

szkoleniowo-treningowy

1 300 000,00

3.

Gmina

Wola

Krzysztoporska

Gomulin sala gimnastyczna 600 000,00

4.

Gmina Grabica SP w Szydłowie-Kolonii

sala gimnastyczna z

zapleczem

500 000,00

5.

Powiat Skierniewice ZS Ponadgimn. w Głuchowie sala gimnastyczna 365 000,00

6.

Gmina Moszczenica Moszczenica, ul. Spacerowa hala sportowa 2 000 000,00

7.

Gmina Głowno SP w Popowie Głowieńskim sala gimnastyczna 300 000,00

8.

Gmina Szczerców SP w Chabielicach hala sportowa z zapleczem 600 000,00

9.

Związek Nauczycielstwa

Polskiego

ZSNP w Łodzi

sala gimnastyczna z

zapleczem

150 000,00

7 465 000,00

WOJ.

MAŁOPOLSKIE

1.

Powiat Limanowski ZS Nr 1 w Limanowej hala sportowa 1 100 000,00

2.

Stow. Przyjaciół Szkół

Katolickich w

Częstochowie

ZS w Czerwiennem sala gimnastyczna 450 000,00

3.

Powiat Chrzanowski ZS Ekonom.-Chem.

w Trzebini sala gimnastyczna 150 000,00

4.

Gmina Chełmiec Biczyce Dolne 12 sala gimnastyczna 360 000,00

5.

Miasto Oświęcim Oświęcim, ul. Legionów 15

ogrodzenie dla stadionu

sport. lekkoatlet.

110 803,44

6.

Gmina Świątniki Górne KS Clavia w Świąt.

Górnych zaplecze socjalno-sanitarne 164 000,00

7.

Gmina Kłaj ZSO – SP w Kłaju kompleks sportowy 381 600,00

2 716 403,44

WOJ.

MAZOWIECKIE

1.

Gmina Brudzeń Duży SP w Sikorzu sala gimnastyczna 550 000,00

2.

Gmina Siemiątkowo Gimn. i SP w Siemiątkowie hala sportowa 1 984 816,00

561

3.

Gmina Krzynowłoga Mała PG w Krzynowłodze Małej sala gimnastyczna 1 000 000,00

4.

Gmina

Ostrów

Mazowiecka

SP w Ugniewie sala gimnastyczna 250 000,00

5.

Gmina Młodzieszyn SP w Janowie sala gimnastyczna 1 300 000,00

6.

Miasto

Nowy Dwór

Mazowiecki

ZS w Modlinie Twierdzy kryta pływalnia 500 000,00

7.

Gmina Nieporęt

Gimn. w Stanisławowie

Pierwszym

kryta pływalnia 1 000 000,00

8.

Gmina Radzymin ZS w Radzyminie sala gimnastyczna 500 000,00

9.

Gmina

Ostrów

Mazowiecka

SP w Dybkach

sala gimnastyczna

z zapleczem

450 000,00

10.

Gmina Strachówka ZS w Strachówce

sala gimnastyczna

z zapleczem i łącznikiem

1 550 000,00

11.

Miasto Mława SP Nr 6 w Mławie

hala sportowa z łącznikiem

i bieżnią

400 000,00

12.

Gmina Mińsk Mazowiecki SP w Brzózem sala gimnastyczna 100 000,00

13.

Miasto

Nowy Dwór

Mazowiecki

ZS w Nowym Dworze Maz.

sala gimnastyczna 900 000,00

14.

Gmina Miasta Radomia MOSiR Radom

treningowa hala lekkoatlet.

z krytą trybuną B

1 400 000,00

15.

Powiat Ostrołęcki ZS Powiat.

w Troszynie sala gimnastyczna 300 000,00

16.

Miasto Siedlce II LO w Siedlcach hala sportowa 100 000,00

17.

Miasto Siedlce Zespół Szkół Nr 2 s Siedlcach

hala sportowa z zapleczem

i łącznikiem

100 000,00

18.

Miasto i Gmina Góra Kalwaria SP w Dobieszu sala gimnastyczna 250 000,00

19.

Gmina Borkowice Publiczna SP w Rzucowie

boisko wielofunkcyjne

i skocznia

209 000,00

20.

Miasto i Gmina Serock Serock, ul. Pułtuska boisko do piłki nożnej 100 000,00

21.

Gmina Halinów ZS-P w Okuniewie

boisko sportowe

wielofunkcyjne

100 000,00

22.

Gmina Kowala Publiczna SP w Bardzicach boisko sportowe 150 000,00

23.

Powiat Garwoliński ZSP Nr 1 w Garwolinie

terenowe urządzenia

sportowe

150 000,00

24.

Gmina Kozienice Publiczna SP w Kozienicach sala gimnastyczna 400 000,00

25.

Gmina Kałuszyn

SP w Kałuszynie,

ul. Pocztowa 4

terenowe urządzenia

sportowe

300 000,00

26.

Powiat Łosicki

Ośr.

Szkolno-Wychow.

w Łosicach

boisko wielofunkcyjne 100 000,00

27.

Miasto Mińsk Mazowiecki

SP Nr 1 i Gimn.

Nr 1 w Mińsku

Maz.

hala sportowa i terenowe

urządzenia sport.

1 000 000,00

15 143 816,00

WOJ.

OPOLSKIE

1.

Gmina Radłów

Publiczne Gimnazjum

w Radłowie

sala gimnastyczna 1 350 000,00

2.

Gmina Gorzów Śląski ZS-G w Gorzowie Śląskim hala sportowa z zapleczem 1 549 999,99

3.

Gmina Pawłowiczki ZS-G-P w Gościęcinie sala gimnastyczna 850 000,00

4.

Gmina Skoroszyce

SP i Gimnazjum w

Skoroszycach

hala sportowa z zapleczem 900 000,00

4 649 999,99

WOJ.

PODKARPACKIE

1.

Gmina Ropczyce ZS w Łączkach Kucharskich sala gimnastyczna 199 980,00

2.

Gmina Przecław Dobrynin sala gimnastyczna 556 500,00

3.

Gmina Miejska Przemyśl ul. Mickiewicza w Przemyślu

hala sportowa - modernizacja

i rozbudowa

1 200 000,00

4.

Gmina Kamień SP w Krzywej Wsi sala gimnastyczna 440 000,00

5.

Gmina Dynów Zespół Szkół w Bachórzu sala gimnastyczna 600 000,00

6.

Gmina Krosno

Szkoła Podstawowa nr 5

w Krośnie

sala gimnastyczna 900 000,00

562

7.

Gmina Zagórz Gimnazjum Nr 2 w Zagórzu hala sportowa 1 100 000,00

8.

Gmina Radymno Zespół Szkół w Skołoszowie hala sportowa z zapleczem 500 000,00

9.

Gmina Haczów Zespół Szkół we Wzdowie

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

10.

Gmina

Sokołów

Małopolski

Sokołów Małopolski kryta pływalnia z zapleczem 2 000 000,00

11.

Klub Sportowy

„Resovia”

Cywilno-Wojskowy

Rzeszów ul. Wyspiańskiego 22 boisko piłkarskie 500 000,00

12.

Gmina Dynów Pawłokoma sala gimnastyczna 100 000,00

13.

Gmina Nozdrzec SP Nr 2 w Izdebkach sala gimnastyczna 300 000,00

14.

Ośrodek Wypoczynku

i Rekreacji w Cmolasie

Cmolas hala sportowa 100 000,00

15.

Gmina Korczyna Kombornia sala gimnastyczna 100 000,00

16.

Gmina Miejska Mielec

„Gryf” w Mielcu,

ul. Warszawska 5

bieżnia lekkoatletyczna

i trybuny ziemne

150 000,00

17.

Społeczne Tow.

Oświatowo-Naukowe

ZSS w Tarnobrzegu sala gimnastyczna 100 000,00

18.

Gmina Grodzisko Dolne Grodzisko Górne

trybuny stałe i budowa

oświetl. na stadionie

200 000,00

19.

Gmina Dukla

MOSiR w Dukli,

ul. Ks. Typrowicza

korty tenisowe 150 000,00

20.

Gmina Brzozów ZS Nr 1 w Humniskach sala gimnastyczna 300 000,00

9 996 480,00

WOJ.

PODLASKIE

1.

Gmina Grajewo SP w Wierzbowie sala gimnastyczna 790 000,00

2.

Gmina Miasta Augustów SP Nr 4 w Augustowie

hala sportowa z zapleczem

i t.u.s.

2 325 000,00

3.

Powiat Sokólski ZS w Dąbrowie Białostockiej hala sportowa 1 100 000,00

4.

Gmina Nowogród ZSS w Nowogrodzie hala sportowa z zapleczem 1 877 976,64

5.

Gmina Szudziałowo

Publ.

SP i Gimn. w

Szudziałowie

hala sportowa z zapleczem 978 200,00

8 281 176,64

WOJ.

POMORSKIE

1.

Gmina

Dębnica

Kaszubska

Motarzyno sala gimnastyczna 557 865,00

2.

Powiat Kwidzyński Kwidzyn hala sportowa 1 000 000,00

3.

Gmina Wicko Maszewko sala gimnastyczna 359 720,00

4.

Miasto i Gmina Prabuty Trumiejki sala gimnastyczna 451 193,67

5.

Gmina Trąbki Wielkie SP w Mierzeszynie sala gimnastyczna 700 000,00

6.

Gmina Sierakowice ZS w Kamienicy Królewskiej sala gimnastyczna 100 000,00

7.

Gmina Skórcz ZSP w Pączewie

sala gimnastyczna

z zapleczem

697 879,00

8.

Miasto Malbork Malbork stadion sportowy 1 900 000,00

9.

Gmina Suchy Dąb

Szkoła Podstawowa

w Koźlinach

sala gimnastyczna 100 000,00

10.

Gmina

Smętowo

Graniczne

Publicznej SP w Kopytkowie

sala gimnastyczna z

zapleczem i łącznikiem

100 000,00

11.

Gmina Lichnowy Zespół Szkół w Szymankowie sala gimnastyczna 100 000,00

12.

Miasto i Gmina Debrzno Debrzno

zaplecze socjalno-techniczn.

przy stadionie

100 000,00

13.

Gmina Miejska Pruszcz Gdański

ZSO Nr 1 w Pruszczu

Gdańskim

terenowe urządzenia

sportowe

1 097 300,00

14.

Miasto Puck Puck

zespół boisk do siatkówki

plażowej - etap I

70 568,00

15.

Gmina Gniewino Gniewino, ul. Sportowa 1

terenowe urządzenia

sportowe

631 000,00

563

16.

Gmina Smołdzino Zespół Szkół w Smołdzinie sala gimnastyczna 400 000,00

17.

Gmina Bytów SP w Niezabyszewie sala gimnastyczna 100 000,00

18.

Gmina Bytów MOSIR w Bytowie

terenowe urządzenia

sportowe

500 000,00

19.

Powiat Malborski

SOSzkolno-Wychow.

w Malborku

sala gimnastyczna 102 736,45

20.

Gmina Miasta Gdańsk

ZKP i Przedszk.

Nr 1

w Gdańsku

terenowe urządzenia

sportowe

170 000,00

21.

Gmina Miasta Gdańsk

w Gdańsku

boisko piłkarskie 178 285,00

22.

Miasto i Gmina Debrzno Stare Gronowo

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

23.

Gmina Chojnice SP w Charzykowach sala gimnastyczna 500 000,00

10 416 547,12

WOJ.

ŚLĄSKIE

1.

Gmina Kuźnia Raciborska ZSO w m.

Rudy hala sportowa 1 520 000,00

2.

Gmina Panki Panki sala gimnastyczna 2 500 000,00

3.

Gmina Konopiska Konopiska hala sportowa 2 184 000,00

4.

Gmina Buczkowice Zespół Szkół w Rybarzowice hala sportowa 1 711 200,00

5.

Gmina Poczesna SP i Gimn. w Poczesnej hala sportowa 2 271 970,00

6.

Powiat Gliwicki ZS w Knurowie, ul. 1 Maja 21 sala gimnastyczna 1 140 000,00

11 327 170,00

WOJ.

ŚWIĘTOKRZYSKIE

1.

Gmina Smyków

Szkoła Podstawowa

w Królewcu

sala gimnastyczna i boisko

wielofunkcyjne

246 159,68

2.

Gmina Miedziana Góra Ćmińsk rozbudowa zaplecza 350 000,00

3.

Powiat Staszowski

PCS w Staszowie,

ul. Koszarowa 7

kryta pływalnia z halą

sportową

4 400 000,00

4.

Gmina

Skarżysko-Ka-

mienna

Skarżysko-Kamienna zadaszone lodowisko stałe 700 000,00

5 696 159,68

WOJ.

WARMIŃSKO-MAZURSKIE

1.

Gmina Miasto Elbląg ul. Skrzydlata w Elblągu

terenowe urządzenia

sportowe

450 000,00

2.

Tow. Salezjańskie św. St.

Kostki w Warszawie

Salez.

Gimn. i Liceum

w Ostródzie

sala gimnastyczna 750 000,00

3.

Powiat Nidzica

ZSRoln. i Ogólnokszt.

w Jagarzewie

sala gimnastyczna 580 000,00

4.

Powiat Ełk Ełk stadion lekkoatletyczny 970 000,00

5.

Gmina Kurzętnik Zespół Szkół w Kurzętniku sala gimnastyczna 800 000,00

6.

Gmina Pasłęk Pasłęk

budowa i przebudowa

stadionu miejskiego

950 000,00

7.

Gmina Biskupiec Krotoszyny

terenowe urządzenia

sportowe

150 000,00

8.

Stowarzyszenie

Wspomagania Rozwoju

Dzieci

ZPE w Olsztynie,

ul. Turowskiego 1

sala gimnastyczna 440 000,00

9.

Gmina Płośnica Płośnica, ul. Lipowa 5 boisko wielofunkcyjne 100 000,00

5 190 000,00

WOJ.

WIELKOPOLSKIE

1.

Gmina Włoszakowice ZSO we Włoszakowicach hala sportowa 1 500 000,00

2.

Gmina Wyrzysk

Gimnazjum w Osieku nad

Notecią

hala sportowa 1 000 000,00

3.

Gmina Turek Słodków sala gimnastyczna 1 000 000,00

3 500 000,00

564

WOJ.

ZACHODNIOPOMORSKIE

1.

Gmina Barlinek ul. Sportowa w Barlinku

terenowe urządzenia

sportowe

170 000,00

2.

Gmina Wałcz Karsibór sala gimnastyczna 989 500,00

3.

Miasto Kołobrzeg Regionalne Centrum Sportu stadion piłkarski 1 500 000,00

4.

Gmina Ustronie Morskie CR-S w Ustroniu Morskim kryta pływalnia 433 000,00

5.

Gmina Świdwin SP nr 1 w Świdwinie hala sportowa 1 500 000,00

6.

Gmina Miasto Szczecin CKS w Szczecinie

kryta pływalnia i sala

gimnastyczna

3 000 000,00

7 592 500,00

2) Inwestycje o szczególnym znaczeniu dla sportu

Lp. Nazwa wnioskodawcy Lokalizacja Zadanie inwestycyjne

1. COS COS Warszawa Torwar I Warszawa

Remont posadzki hali Torwar

I z instalacją p.poż. oraz

kanalizacyjno- odwodnieniową

z instalacją p.poż. oraz

kanalizacyjno- odwodnieniową

1 359 447,30

2. COS OPO Wałcz Wałcz

remont i rozbudowa

istniejącego hangaru na

sprzęt pływający

2 583 248,78

3. AWF AWF Poznań Poznań

zadaszone trybuny ziemne

wraz z wymianą bieżni

okólnej la przy stadionie do

hokeja na trawie

1 902 003,59

4. AWF AWF Poznań Chycina

boisko i budynek zaplecza

w ośrodku dydaktycznym AWF

1 900 000,00

5.

Miasto Poznań Poznań

zespół sportowych basenów

olimpijskich w ramach

Kompleksu

sportowo-rekreacyjnego

„Termy Maltańskie”

50 000 000,00

6.

Gmina Miasto Koszalin Koszalin hala sportowo-widowiskowa 5 826 953,26

7.

Miasto Olsztyn Olsztyn kryta pływalnia z zapleczem 19 217 700,00

8.

Gmina Miasto Radom Radom

stadion

lekkoatletyczno-piłkarski

z krytą trybuną

10 000 000,00

9.

Miasto Szklarska Poręba

ZSO i MS w Szklarskiej

Porębie

budowa bieżni

łyżwo-nartorolkowej

153 237,60

10.

Miasto Częstochowa Częstochowa hala sportowo-widowiskowa 20 000 000,00

11.

Gmina Miejska Słupsk Słupsk

treningowa hala

lekkoatletyczna

5 596 700,00

12.

Gmina Olecko Olceko

kryta pływalnia w ramach

kompleksu sportowego

8 000 000,00

13.

Gmina Miejska Przemyśl Przemyśl

przebudowa areny

lekkoatletycznej stadionu l.a.

„Juwenia”

3 000 000,00

14. COS

OPO

Władysławowo

Cetniewo stadion sportowy 20 585 797,20

15. COS OPO Spała Spała internat sportowy Junior 11 995 442,23

16.

Gmina Miejska Hrubieszów Hrubieszów

arena l.a. stadionu l.a.

Hrubieszowskiego Ośrodka

Sportu i Rekreacji

2 500 000,00

17. WOSiR woj. Lubuskiego Drzonków

przebudowa i rozbudowa

zespołu odkrytych basenów

4 600 000,00

18.

Gmina Miejska Iława Iława baza wioślarska 2 613 681,00

565

19. COS OPO Zakopane Zakopane

remont i przebudowa tras

narciarskich biegowych i

nartorolkowych – I i II etap

1 935 300,00

20. COS OPO Zakopane Zakopane

wykonanie instalacji

sztucznego mrożenia

rozbiegu Wielkiej Krokwi

400 000,00

21. COS OPO Zakopane Zakopane

budowa trybun ziemnych

przy skoczni narciarskiej

Wielka Krokiew

791 999,95

22. COS OPO Spała Spała

remont budynku hali

sportowej sportów walki

w zakresie wymiany

instalacji elektrycznej oraz

sufitu podwieszanego

388 216,67

23. COS OPO Spała Spała

remont budynku pływalni

w zakresie remontu pokrycia

dachowego i wymiany

świetlików

219 512,78

24. COS OPO Szczyrk Szczyrk

remont budynku internatu

Junior – zaplecze skoczni

Skalite

180 754,00

25. COS OPO Wałcz Wałcz

przebudowa i rozbudowa

stadionu sportowego – I etap

rozbiórka internatu

sportowego DI-1000

181 733,65

175 931 728,01

Lp. Nazwa wnioskodawcy Lokalizacja Zadanie inwestycyjne

WOJ.

LUBELSKIE

1.

Gmina Janów Lubelski Publiczna SP w Białej II boisko 30m x 44m 168 617,90

WOJ.

LUBUSKIE

1.

Gmina Lubiszyn Zespół Szkół w Baczynie boisko 28m x 44m 200 000,00

2.

Gmina Świebodzin

Szkoła Podstawowa

w Gościkowie

boisko 24m x 44m 171 805,01

371 805,01

WOJ.

MAZOWIECKIE

1.

Gmina Miasta Pionki PG Nr 2 w Pionkach boisko 28m x 44m 200 000,00

WOJ.

POMORSKIE

1.

Gmina Lipnica ZS w Brzeźnie Szlacheckim boisko 25m x 47m 161 660,43

2.

Gmina Bytów SP Nr 5 w Bytowie boisko 22m x 44m 160 305,00

321 965,43

WOJ.

ŚLĄSKIE

1.

Miasto Radzionków SP Nr 2 Radzionków boisko 30m x 44m 200 000,00

2.

Miasto Szczyrk

ZSP i Gimnazjum Nr 1

w Szczyrku

boisko 22m x 44m 200 000,00

400 000,00

WOJ.

WIELKOPOLSKIE

1.

Gmina Opatówek Zespół Szkół w Rajsku boisko 30m x 44m 197 400,00

WOJ.

ZACHODNIOPOMORSKIE

1.

Gmina Rewal ZS-Przedszkolny w Niechorzu boisko 22m x 44m 135 921,06

566

4) Inwestycje odtworzeniowe

Lp. Nazwa wnioskodawcy Lokalizacja Zadanie inwestycyjne

WOJ.

ŚLĄSKIE

1.

Ludowy Klub Sportowy

„Pasjonat”

Dankowice

zespół boisk piłkarskich

i korty tenisowe

299 989,05

Wykaz zakończonych i rozliczonych w roku 2011 zadań inwestycyjnych dofinansowanych ze środków

Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

1) WOJEWÓDZKIE WIELOLETNIE PROGRAMY ROZWOJU BAZY SPORTOWEJ

Lp. Nazwa wnioskodawcy Nazwa wnioskodawcy Nazwa zadania

Udzielone

dofinansowanie ze

środków FRKF

1.

Gmina i Miasto Lwówek Śląski hala sportowa 1 300 000,00

2.

Województwo Dolnośląskie hala sportowa 1 500 000,00

3.

Gmina Zawidów hala sportowa 1 093 690,00

4.

Gmina Zawonia hala sportowa z zapleczem 1 700 000,00

5.

Gmina Mściwojów hala sportowa z zapleczem 1 000 000,00

6.

Gmina Trzebnica kryte pływalnia 3 100 000,00

7.

Gmina Strzelin kryta pływalnia 3 100 000,00

8.

Gmina Jemielno sala gimnastyczna 1 317 379,37

9.

Miasto Szklarska Poręba

sala gimnastyczna

z łącznikiem

1 500 000,00

10.

Gmina Pęcław

sala gimnastyczna

z zapleczem

1 198 771,92

11.

Gmina Jawor

sala gimnastyczna

z zapleczem

1 608 582,80

18 418 424,09

WOJ.

KUJAWSKO-POMORSKIE

1.

Gmina Solec Kujawski sala gimnastyczna 724 000,00

2.

Gmina Rogowo

hala sportowa z łącznikiem

i zapleczem

1 295 800,00

3.

Powiat Inowrocławski hala sportowa z zapleczem 2 320 983,69

4.

Gmina Cekcyn hala sportowa z zapleczem 950 000,00

5.

Gmina Osielsko basen przyszkolny 2 500 000,00

6.

Gmina Lubicz sala gimnastyczna 1 300 000,00

7.

Gmina Bobrowniki sala gimnastyczna 550 000,00

9 640 783,69

WOJ.

LUBELSKIE

1.

Gmina Łaszczów boisko sportowe 100 000,00

2.

Gmina Tarnogród boisko sportowe 136 500,00

3.

Gmina Lublin zespół boisk sportowych 450 000,00

4.

Gmina Księżpol boisko wielofunkcyjne 50 000,00

5.

Gmina Frampol hala sportowa 1 624 000,00

6.

Gmina Kłoczew hala sportowa 1 000 000,00

567

7.

Powiat Radzyński hala sportowa z zapleczem 838 043,12

8.

Gmina Janów podlaski

hala sportowa z zapleczem

i łącznikiem

1 487 000,00

9.

Gmina Ryki sala gimnastyczna 700 000,00

10.

Miasto Zamość sala gimnastyczna 930 000,00

11.

Gmina Łuków sala gimnastyczna 396 501,15

12.

Powiat Tomaszów Lubelski

sala

gimnastyczna – termoizolacja

74 000,00

13.

Gmina Nowodwór

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

14.

Gmina Niemce

sala gimnastyczna

z zapleczem

450 000,00

15.

Gmina Adamów stadion sportowy 200 000,00

16.

Gmina Kąkolewnica Wschodnia stadion sportowy 700 000,00

17.

Miasto Łuków

bieżnia lekkoatletyczna wraz

50 000,00

18.

Powiat Lubartów

terenowe urządzenia

sportowe

300 000,00

19.

Miasto Biłgoraj kryte trybuny 200 000,00

20.

Gmina Hańsk

zaplecze szatniowo-sanitarne

przy stadionie w Dubecznie

50 000,00

21.

Gmina Biała Podlaska hala sportowa z widownią 400 000,00

10 636 044,27

WOJ.

LUBUSKIE

1.

Gmina Pszczew

bieżnia ze skocznią w dal

i rzutnią do pchnięcia kulą

114 839,26

2.

Powiat Żagań boisko wielofunkcyjne 80 000,00

3.

Gmina Czerwieńsk

budowa boiska

wielofunkcyjnego i budynku

socjalno-szatniowego

300 000,00

4.

Miasto Kostrzyn nad Odrą

przebudowa bieżni żużlowej

na bieżnię tartanową

36 157,81

5.

Miasto Kostrzyn nad Odrą

42 294,74

6.

Miasto Kostrzyn nad Odrą

36 363,50

7.

Miasto Kostrzyn nad Odrą

39 959,95

8.

Gmina Lubsko hala sportowa 450 000,00

9.

Powiat Gorzów Wielkopolski

hala sportowa -modernizacja

i rozbudowa

550 000,00

10.

Powiat Krosno Odrzańskie hala sportowa 880 000,00

11.

Gmina Świdnica hala sportowa z zapleczem 2 131 500,00

12.

Gmina Strzelce Krajeńskie kompleks sportowy 400 000,00

13.

Gmina Dobiegniew ośrodek sportu i rekreacji 819 680,00

14.

Powiat Międzyrzecz sala gimnastyczna 100 000,00

15.

Gmina Deszczno sala gimnastyczna 450 000,00

16.

Gmina Nowe Miasteczko stadion miejski z zapleczem 200 000,00

17.

Gmina Otyń

terenowe urządzenia

sportowe

200 000,00

6 830 795,26

568

WOJ.

ŁÓDZKIE

1.

Miasto Bełchatów zespół boisk sportowych 99 081,00

2.

Gmina Miasto Tomaszów Mazowiecki

budowa boiska

wielofunkcyjnego wraz

z bieżnią

200 000,00

3.

Gmina Wartkowice hala sportowa 2 375 500,00

4.

Gmina Dłutów hala sportowa 1 000 000,00

5.

Archidiecezja Łódzka hala sportowa + TUS 3 500 000,00

6.

Gmina Koluszki

budynek

OSiR – termoizolacja remont

200 000,00

7.

Gmina Sulejów sala gimnastyczna 450 000,00

8.

Miasto Skierniewice sala gimnastyczna 400 000,00

9.

Gmina Stryków sala gimnastyczna 300 000,00

10.

Miasto Skierniewice sala gimnastyczna 635 000,00

11.

Gmina Głowno sala gimnastyczna 450 000,00

12.

Gmina Bełchatów

sala gimnastyczna

z łącznikiem

300 000,00

13.

Gmina Osjaków pawilon sportowy 261 000,00

14.

Miasto Piotrków Trybunalski stadion miejski 1 000 000,00

11 170 581,00

WOJ.

MAŁOPOLSKIE

1.

Gmina Limanowa hala sportowa 450 000,00

2.

Miasto Mszana Dolna hala sportowa 1 500 000,00

3.

Miasto i Gmina Wieliczka hala sportowa 4 800 000,00

4.

Gmina Uście Gorlickie hala sportowa 980 000,00

5.

Gmina Tarnów hala sportowa 500 000,00

6.

Gmina Miejska Kraków hala sportowa z zapleczem 800 000,00

7.

Powiat Limanowa kryta pływalnia 3 126 000,00

8.

Gmina Wadowice sala gimnastyczna 550 000,00

9.

Gmina Trzciana sala gimnastyczna 200 000,00

10.

Powiat Sucha Beskidzka sala gimnastyczna 200 000,00

11.

Gmina Gorlice sala gimnastyczna 300 000,00

12.

Gmina Żegocina sala gimnastyczna 300 000,00

13.

Gmina Chełmiec sala gimnastyczna 1 073 528,00

14.

Gmina Ryglica sala gimnastyczna 500 000,00

15.

Gmina Ochotnica Dolna sala gimnastyczna 600 000,00

15 879 528,00

WOJ.

MAZOWIECKIE

1.

Gmina Grodzisk Mazowiecki

boisko

piłkarskie – modernizacja

200 000,00

2.

Gmina Pionki boisko do piłki nożnej 800 000,00

3.

Miasto i Gmina Lipsko boiska sportowe 50 000,00

4.

Gmina Rusinów boisko sportowe 50 000,00

5.

Gmina Krasnosielc

boisko do piłki nożnej i boisko

171 900,00

6.

Stowarzyszenie Sternik Wspierania Edukacji i Rodziny w Warszawie

boisko sportowe do gier

zespołowych

100 000,00

569

7.

Miasto Sokołów Podlaski

boisko wielofunkcyjne oraz

kort tenisowy

100 000,00

8.

Gmina Kobyłka

wielofunkcyjne boisko

sportowe

50 000,00

9.

Gmina Pomiechówek hala sportowa 600 000,00

10.

Gmina Kowala hala sportowa 1 300 000,00

11.

Powiat Lipski hala sportowa z zapleczem 1 100 000,00

12.

Powiat Tczów hala sportowo-widowiskowa 1 288 177,72

13.

Gmina Miasto Radom kryta pływalnia 700 000,00

14.

Gmina Sobolew szkolny kompleks sportowy 400 000,00

15.

Gmina i Miasto Mogielnica kompleks sportowy 1 000 000,00

16.

Miasto Siedlce

sztuczne

lodowisko – modernizacja

i rozbudowa

500 000,00

17.

Gmina Miasto Sochaczew sztuczne zadaszone lodowisko 300 000,00

18.

Komitet Budowy Szkoły św. Teresy i Gimnazjum św. Hieronima w Podkowie

Leśnej

sala gimnastyczna 200 000,00

19.

Miasto Raciąż sala gimnastyczna 750 000,00

20.

Gmina Siedlce sala gimnastyczna 500 000,00

21.

Gmina Góra Kalwaria sala gimnastyczna 300 000,00

22.

Gmina Nieporęt sala gimnastyczna 200 000,00

23.

Gmina Poświętne sala gimnastyczna 900 000,00

24.

Gmina Długosiodło

sala

gimnastyczna – rozbudowa

900 000,00

25.

Gmina Lelis sala gimnastyczna 400 000,00

26.

Gmina Wodynie sala gimnastyczna 1 050 000,00

27.

Gmina Troszyn sala gimnastyczna 200 000,00

28.

Gmina Małkinia Górna sala gimnastyczna 400 000,00

29.

Miasto i Gmina Serock stadion sportowy 700 000,00

30.

Gmina Nowe Miasto nad Pilicą

stadion

miejski – modernizacja

250 000,00

31.

Gmina Potworów

stadion

sportowy – modernizacja

50 000,00

32.

Powiat Płońsk

terenowe urządzenia

sportowe – I etap

250 000,00

33.

Gmina Stara Biała

terenowe urządzenia

sportowe

1 000 000,00

16 760 077,72

WOJ.

OPOLSKIE

1.

Powiat Opole boisko piłkarskie 411 000,00

2.

Gmina Lubsza hala sportowa 350 000,00

3.

Gmina Zębowice hala sportowa 2 799 999,99

4.

Miasto Nysa

kryta

pływalnia – modernizacja

1 497 992,86

5.

Gmina Olesno kryta pływalnia 2 800 000,00

6.

Powiat Olesno sala gimnastyczna 1 100 000,00

7.

Gmina Paczków

widownia stadionu

miejskiego – modernizacja

50 000,00

8.

Gmina Strzelce Opolskie

boisko

treningowe – modernizacja

50 000,00

9 058 992,85

570

WOJ.

PODKARPACKIE

1.

Gmina Pilzno hala sportowa 100 000,00

2.

Gmina Ustrzyki Dolne hala sportowa 1 200 000,00

3.

Gmina Miasto Rzeszów hala sportowa 1 323 269,40

4.

Gmina Sanok hala sportowa 887 250,00

5.

Gmina Stary Dzików hala sportowa 800 000,00

6.

Gmina Zaklików hala sportowa z łącznikiem 900 000,00

7.

Gmina Nowa Dęba kryta pływalnia 1 950 000,00

8.

Gmina Żurawica sala gimnastyczna 600 000,00

9.

Gmina Nowy Żmigród sala gimnastyczna 399 997,44

10.

Gmina Radomyśl sala gimnastyczna 399 888,50

11.

Gmina Ropczyce sala gimnastyczna 400 000,00

12.

Gmina Leżajsk

sala gimnastyczna

z zapleczem

700 000,00

13.

Gmina Kamień

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

15.

Miasto Leżajsk

sala gimnastyczna

z zapleczem

900 000,00

16.

Gmina Lubaczów

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

17.

Gmina Łańcut

sala gimnastyczna

z zapleczem

1 100 000,00

18.

Gmina Dębica

sala gimnastyczna

z zapleczem

500 000,00

13 660 405,34

WOJ.

PODLASKIE

1.

Gmina Siemiatycze hala widowiskowo-sportowa 2 800 000,00

2 800 000,00

WOJ.

POMORSKIE

1.

Spółdzielnia Mieszkaniowa Południe w Gdańsku boisko sportowe 300 000,00

2.

Gmina Kościerzyna hala sportowa 1 700 000,00

3.

Gmina Człuchów hala sportowa 1 088 100,00

4.

Parafialny Klub Sportowy Salus w Łęgowie hala sportowa 300 000,00

5.

Gmina Lipusz

hala sportowa z zapleczem

i łącznikiem

1 963 500,00

6.

Gmina Miejska Kwidzyn

hala

wielofunkcyjna – ujeżdżalnia

500 000,00

7.

Gmina Miasto Rumia sala gimnastyczna 1 469 250,00

8.

Gmina Linia budowa sali gimnastycznej 250 000,00

9.

Gmina Miejska Słupsk stadion piłkarski 900 000,00

10.

Gmina Somonino

terenowe urządzenia

sportowe

169 300,00

8 640 150,00

WOJ.

ŚLĄSKIE

1.

Gmina Miedźno hala sportowa 925 000,00

2.

Gmina Olsztyn hala sportowa 492 800,00

3.

Gmina Wilamowice hala sportowa 1 147 700,00

4.

Gmina Wisła hala sportowa 691 000,00

571

5.

Gmina Herby kryta pływalnia 1 927 000,00

6.

Gmina Sośnicowice sala gimnastyczna 590 000,00

7.

Gmina Mstów sala gimnastyczna 2 126 000,00

8.

Miasto Wodzisław Śląski sala gimnastyczna 980 000,00

9.

Miasto Radzionków sala gimnastyczna 1 312 000,00

10.

Gmina Orzesze sala gimnastyczna 314 000,00

11.

Gmina Łaziska Górne sala gimnastyczna 946 000,00

12.

Miasto Czechowice-Dziedzice sala gimnastyczna 600 000,00

13.

Gmina Rajcza sala gimnastyczna 869 000,00

14.

Gmina Miejska Pszczyna sala gimnastyczna 675 000,00

15.

Gmina Koszarawa sala gimnastyczna 1 593 000,00

16.

Miasto Ruda Śląska sala gimnastyczna 1 281 000,00

17.

Gmina Wilkowice hala sportowa 942 000,00

18.

Gmina Lelów hala sportowa 1 683 200,00

19.

Gmina Mykanów sala gimnastyczna 790 000,00

20.

Gmina Olsztyn sala gimnastyczna 2 223 000,00

22 107 700,00

WOJ.

ŚWIĘTOKRZYSKIE

1.

Gmina Łoniów boisko sportowe 218 000,00

2.

Gmina Łoniów boisko sportowe 389 900,00

3.

Gmina Łoniów boisko sportowe 187 400,00

4.

Gmina Strawczyn boisko wielofunkcyjne 549 995,20

5.

Gmina Pińczów sala sportowa 250 000,00

6.

Gmina Wąchock hala sportowa 250 000,00

7.

Gmina Morawica hala sportowa 500 000,00

8.

Gmina Starachowice kryta pływalnia 3 021 000,00

9.

Gmina Wodzisław

kompleks

sportowo-rekreacyjny

200 000,00

10.

Gmina Kunów sala gimnastyczna 679 660,93

11.

Gmina Bodzentyn sala gimnastyczna 230 300,00

6 476 256,13

WOJ.

WARMIŃSKO-MAZURSKIE

1.

Gmina Iława

boisko sportowe do piłki

nożnej

50 000,00

2.

Starostwo Iława hala sportowa z łącznikiem 200 000,00

3.

Miasto i Gmina Ruciane-Nida hala sportowa z zapleczem 600 000,00

4.

Powiat Mrągowo hala sportowa z zapleczem 1 202 070,14

5.

Gmina Giżycko

Centrum Sportów Lodowych

– kryte lodowisko

400 000,00

6.

Gmina Gronowo Elbląskie sala gimnastyczna 487 000,00

7.

Gmina Lubawa sala gimnastyczna 200 000,00

8.

Gmina Biskupiec sala gimnastyczna 200 000,00

9.

Powiat Lidzbark Warmiński sala gimnastyczna 700 000,00

10.

Powiat Działdowo sala gimnastyczna 260 000,00

11.

Gmina Bisztynek sala gimnastyczna 480 000,00

572

12.

Gmina Stare Juchy sala gimnastyczna 1 500 000,00

13.

Gmina Miasto Ełk stadion miejski 1 500 000,00

7 779 070,14

WOJ.

WIELKOPOLSKIE

1.

Gmina Środa Wielkopolska boisko do hokeja na trawie 742 884,90

2.

Gmina Czajków sala sportowa 885 000,00

3.

Gmina Lubasz hala sportowa 1 500 000,00

4.

Gmina i Miasto Tuliszków sala sportowa 1 500 000,00

5.

Gmina Babiak hala sportowa 987 300,00

6.

Gmina Pępowo hala sportowa 1 000 000,00

7.

Gmina Murowana Goślina hala sportowa 1 200 000,00

8.

Gmina Września hala widowiskowo-sportowa 1 500 000,00

9.

Gmina Kórnik hala widowiskowo-sportowa 1 500 000,00

10. sp. z o.o. Aquapark Wągrowiec kryta pływalnia 2 000 000,00

11.

Zakład Energetyki Cieplnej sp. z o.o. w Ostrzeszowie kryta pływalnia 2 000 000,00

12.

Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Koninie

stadion lekkoatletyczny wraz

z kompleksem boisk

otwartych

432 100,00

15 247 284,90

WOJ.

ZACHODNIOPOMORSKIE

1.

Gmina Pełczyce kompleks boisk sportowych 1 058 800,00

2.

Miasto i Gmina Człopa hala widowiskowo-sportowa 600 000,00

3.

Gmina Lipiany hala sportowa 1 499 999,04

4.

Powiat Choszczno hala sportowa 1 500 000,00

5.

Gmina Międzyzdroje hala sportowa 1 500 000,00

6.

Gmina Rewal hala sportowa 900 000,00

7.

Miasto Resko sala gimnastyczna 836 600,00

8.

Gmina Gościno zaplecze stadionu 667 500,00

8 562 899,04

Udzielone

1. AWF Warszawa kryta pływalnia (modernizacja) 2 050 000,00

2. AWF Wrocław

modernizacja stadionu l.a. w kompleksie Stadionu

Olimpijskiego - I etap

1 296 158,91

3. AWF Wrocław terenowe urządzenia sportowe z zapleczem 7 200 000,00

4. AWF Poznań przystań wioślarska z internatem sportowym 6 776 905,20

5. AWF Poznań boisko do hokeja na trawie 1 947 323,30

6. COS Warszawa hala sportowa 14 717 000,00

7.

Kraśnicki Powiat hala sportowa z zapleczem i łącznikiem 5 200 000,00

8. WOSiR woj. lubuskiego zespół obiektów jeździeckich 2 400 000,00

9.

Łódź Miasto rozbudowa i przebudowa obiektów lekkoatletycznych 4 388 414,54

10.

Kraków Miasto tor kajakarstwa górskiego 11 491 845,08

573

3) Budowa wielofunkcyjnych boisk sportowych

Udzielone

dofinansowanie

ze środków FRKF

1.

Olszyna Gmina 200,00

2.

Ząbki Powiat 136,60

3.

Lądek-Zdrój Miasto i Gmina 200,00

4.

Lubawka Gmina 178,20

5.

Bielawa Gmina Miejska 199,90

6.

Oborniki Śląskie Gmina 200,00

7.

Długołęka Gmina 174,00

8.

Trzebnica Gmina 200,00

1 488,70

WOJ.

KUJAWSKO-POMORSKIE

1.

Cekcyn Gmina 187,70

2.

Mogilno Gmina 114,90

3.

Aleksandrów Kujawski Gmina

Miejska

190,61

4.

Toruń Gmina Miasta 170,70

5.

Strzelno Gmina 200,00

863,90

WOJ.

LUBELSKIE

1.

Hańsk Gmina 200,00

2.

Garbów Gmina 200,00

3.

Międzyrzec Podlaski Gmina 184,60

4.

Stężyca Gmina 125,00

5.

Komarów-Osada Gmina 200,00

6.

Głusk Gmina 200,00

7.

Biłgoraj Gmina 200,00

8.

Lublin Powiat 200,00

9.

Sosnówka Gmina 177,60

10.

Potok górny Gmina 193,36

1 880,56

WOJ.

LUBUSKIE

1.

Deszczno Gmina 147,30

2.

Szczaniec Gmina 200,00

3.

Drezdenko Gmina 200,00

547,30

WOJ.

ŁÓDZKIE

1.

Wieluń Powiat 200,00

2.

Sieradz Gmina Miasto 200,00

3.

Tomaszów Mazowiecki Gmina 200,00

600,00

WOJ.

MAŁOPOLSKIE

1.

Łapanów Gmina 136,40

2.

Koniusza Gmina 200,00

3.

Tarnów Gmina 200,00

4.

Miasto i Gmina Uzdrowiskowa

Muszyna

178,00

5.

Gmina Spytkowice 186,20

6.

Gmina Lubień 200,00

7.

Gmina Libiąż 180,00

1 280,60

WOJ.

MAZOWIECKIE

1.

Gmina Szydłowiec 184,60

2.

Gmina Strzegowo 121,50

3.

Powiat Łosicki 171,30

4.

Gmina Skaryszew 200,00

5.

Powiat Żuromiński 116,50

6.

Gmina Miasto Płońsk 200,00

7.

Gmina Łochów 148,00

8.

Miasto Maków Mazowiecki 189,00

9.

Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce

w Polsce

200,00

10.

Gmina Warka 200,00

12.

Płock Miasto hala sportowo-widowiskowa 10 000 000,00

13.

Akademicki Związek Sportowy Zarząd Główny

Warszawa

infrastruktura sportowa, rekreacja i rehabilitacja 3 000 000,00

14.

Instytut Sportu W Warszawie przebudowa budynku instytutu 4 675 000,00

15.

Dębica Gmina Miasto kryta pływalnia 2 999 923,19

16.

Gdański Klub Sportowy „Stoczniowiec” hala sportowo-widowiskowa 10 000 000,00

17.

Gliwice Miasto kryta pływalnia 3 000 000,00

18. LKS „Klimczok-Bystra” modernizacja skoczni narciarskiej W20 i W32 345 760,00

19.

Ostrowiec Świętokrzyski Gmina hala sportowo-widowiskowa 19 956 000,00

20.

Poznań Miasto tor regatowy Malta 5 000 000,00

21.

Szczecin Gmina Miasta kryta pływalnia 31 200 000,00

22.

Kędzierzyn-Koźle Miasto hala sportowa 16 148 000,00

165 784 080,36

574

11.

Miasto Przasnysz 171,79

1 902,69

WOJ.

OPOLSKIE

1.

Rudniki Gmina 200,00

2.

Turawa Gmina 196,80

396,80

WOJ.

PODKARPACKIE

1.

Lubaczów Gmina Miejska 139,10

2.

Chmielnik Gmina 180,50

3.

Gorzyce Gmina 121,34

4.

Stary Dzików Gmina 200,00

5.

Krosno Gmina 200,00

6.

Jarocin Gmina 173,10

7.

Zaklików Gmina 200,00

8.

Leżajsk Powiat 200,00

9.

Nowa Dęba Gmina 193,20

10.

Sanok Gmina Miasta 200,00

1 807,24

WOJ.

PODLASKIE

1.

Augustów Gmina 176,90

176,90

WOJ.

POMORSKIE

1.

Skórcz Gmina Miejska 200,00

2.

Kościerski Powiat 200,00

3.

Pucki Powiat 198,00

4.

Czarna Dąbrówka Gmina 177,80

5.

Kępice Gmina 168,99

6.

Czarne Gmina 200,00

7.

Kartuzy Gmina 141,61

8.

Chojnice Gmina 200,00

9.

Kartuzy Powiat 199,90

10.

Dębnica Kaszubska Gmina 188,90

11.

Chmielno Gmina 185,70

2 060,89

WOJ.

ŚLĄSKIE

1.

Węgierska Górka Gmina 200,00

2.

Zabrze Miasto 200,00

3.

Bielski Powiat 200,00

4.

Łazy Gmina 200,00

5.

Rajcza Gmina 200,00

6.

Bytom Miasto 185,00

7.

Miasteczko Śląskie Gmina 200,00

8.

Rydułtowy Miasto 123,19

9.

Mierzęcice Gmina 146,90

1 655,09

WOJ.

ŚWIĘTOKRZYSKIE

1.

Smyków Gmina 160,20

2.

Sandomierski Powiat 195,50

3.

Oleśnica Gmina 200,00

4.

Daleszyce Gmina 200,00

5.

Sandomierz Gmina Miejska 197,80

6.

Ostrowiecki Powiat 200,00

1 153,50

WOJ.

WARMIŃSKO-MAZURSKIE

1.

Gmina Lubawa 150,60

2.

Powiat Nowomiejski 200,00

3.

Gmina Gołdap 200,00

4.

Gmina Nidzica 200,00

5.

Powiat Mrągowski 200,00

6.

Gmina Dywity 123,00

1 073,60

WOJ.

WIELKOPOLSKIE

1.

Miasto i Gmina Czerniejewo 153,00

2.

Gmina Wągrowiec 200,00

3.

Gmina Osieczna 200,00

4.

Gmina Lisków 168,90

5.

Powiat Turecki 200,00

6.

Gmina Krzemieniewo 200,00

7.

Gmina Grodzisk Wielkopolski 162,47

1 284,37

WOJ.

ZACHODNIOPOMORSKIE

1.

Gmina Krzęcin 157,00

2.

Miasto Darłowo 151,90

3.

Gmina Rąbino 200,00

4.

Gmina Dolice 200,00

5.

Gmina Sławno 194,90

6.

Gmina Pełczyce 168,42

1 072,22

4) Budowa pełnowymiarowych płyt piłkarskich

ze sztuczną nawierzchnią

Lp. Województwo

Nazwa

wnioskodawcy

Udzielone

dofinansowanie

1. dolnośląskie Bielawa Gmina 998,5

2. łódzkie Łódź Miasto 1 000,0

3. mazowieckie Kobyłka Gmina 1 000,0

4. podlaskie Łomża Miasto 1 000,0

5. pomorskie

Starogard Gdański

Gmina Miasto

783,9

6. śląskie Rybnik Miasto 1 000,0

7. świętokrzyskie

Końskie Miasto

i Gmina

1 000,0

8.

warmińsko-

-mazurskie

Bartoszyce Gmina

Miejska

1 000,0

9. wielkopolskie

Zbąszyń Gmina

i Miasto

956,9

10.

zachodniopo-

morskie

Płoty Gmina 1 246,7

9 986,00

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

575

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w woj. mazowieckim (16616)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 16615, str. 551.

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w woj. małopolskim (16617)

w woj. dolnośląskim (16618)

w woj. łódzkim (16619)

w woj. lubuskim (16620)

w woj. lubelskim (16621)

w woj. kujawsko-pomorskim (16622)

w woj. opolskim (16623)

576

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w woj. pomorskim (16624)

w woj. podkarpackim (16625)

w woj. świętokrzyskim (16626)

w woj. warmińsko-mazurskim (16627)

w woj. zachodniopomorskim (16628)

w woj. podlaskim (16630)

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

oraz grupy posłów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo, nr SPS-023-16631/13, z dnia 16 kwietnia 2013 r.

przekazujące interpelację posła Macieja Banaszaka

577

oraz grupy posłów w sprawie udostępniania materia-

łu dowodowego przez Inspekcję Transportu Drogo-

wego w związku z mandatami karnymi za wykrocze-

nia zarejestrowane za pomocą automatycznych urzą-

dzeń rejestrujących, uprzejmie wskazuję, że Inspek-

cja Transportu Drogowego nie dysponuje 870 urzą-

dzeniami rejestrującymi, jak podano w treści inter-

pelacji.

Liczba 870 zawarta w tabeli opublikowanej na

stronie internetowej Głównego Inspektoratu Trans-

portu Drogowego odnosi się do wszystkich konstruk-

cji wsporczych z obudowami, zlokalizowanych na

drogach wszystkich kategorii, będących w posiada-

niu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

Jednocześnie pragnę poinformować, że aktualnie

Główny Inspektorat Transportu Drogowego dyspo-

nuje 349 urządzeniami rejestrującymi.

Odnosząc się do poszczególnych pytań zawartych

w interpelacji posła Macieja Banaszaka, przedsta-

wiam następującą informację.

Proces obsługi wykroczeń zarejestrowanych przez

urządzenia rejestrujące Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego przedstawia się następująco.

Po zarejestrowaniu wykroczenia dane z fotoradarów

przekazywane są on-line z urządzeń wyposażonych

w odpowiedni moduł komunikacyjny do systemu

Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem

Drogowym (CANARD) bądź są „ręcznie” zgrywane

z fotoradaru przez pracowników delegatury i prze-

kazywane do systemu wewnętrzną siecią Głównego

Inspektoratu Transportu Drogowego.

Dane z fotora-

daru obejmują zdjęcie oraz informacje o zarejestro-

wanej prędkości, ograniczeniu, lokalizacji, a także

o odczytanym numerze rejestracyjnym pojazdu dla

tych urządzeń, które posiadają odpowiednie oprogra-

mowanie.

Po wprowadzeniu danych z urządzenia rejestru-

jącego do systemu CANARD następuje ich pierwsza

weryfikacja pod kątem zgodności danych z fotorada-

ru z danymi w systemie, np. zgodność lokalizacji.

Następnie dla naruszeń, które pozytywnie przeszły

tę pierwszą weryfikację, automatycznie generowane

jest zapytanie do centralnej ewidencji pojazdów w celu

ustalenia właściciela.

Dla tych naruszeń, dla których

odpowiednie oprogramowanie nie było w stanie sku-

tecznie odczytać nr rejestracyjnego pojazdu, robi to

operator.

Jeśli zdjęcie jest czytelne i poprawne (np. nie

jest to poruszający się na sygnałach pojazd uprzywi-

lejowany bądź nie ma dwóch pojazdów w kadrze),

również generowane jest zapytanie do centralnej ewi-

dencji pojazdów.

Po otrzymaniu odpowiedzi z centralnej ewidencji

pojazdów uprawnieni operatorzy weryfikują otrzy-

mane dane ze szczegółami na zdjęciu i aprobują wy-

syłkę wezwania do właściciela bądź też odrzucają

taką sprawę z różnych przyczyn, np. zdjęcie nieczy-

telne (nie widać całości nr rejestracyjnego), pojazd

zarejestrowany w innym kraju, motocykl (nie ma

tablicy z przodu), pojazd uprzywilejowany etc.

Pod-

stawą decyzji operatora jest to, czy dana sprawa ma

szansę na ustalenie i ukaranie sprawcy.

Pliki z danymi do wydruku wezwań są przekazy-

wane do zewnętrznego operatora korespondencji

(ZOK) świadczącemu usługi dla Głównego Inspekto-

ratu Transportu Drogowego w zakresie masowego

wydruku, wysyłki oraz przetwarzania koresponden-

cji przychodzącej.

Operator drukuje i wysyła wezwania do właści-

cieli, którzy są wzywani do wypełnienia druku

oświadczenia, w którym mogą:

a) przyjąć mandat za przekroczenie prędkości lub

wnioskować o skierowanie sprawy do sądu,

b) wskazać osobę, której pojazd powierzyli na

czas, w którym zarejestrowano naruszenie,

c) przyjąć mandat za niewskazanie kierującego

lub wnioskować o skierowanie sprawy do sądu.

Oświadczenia właścicieli lub posiadaczy pojazdów

wpływają do CANARD, delegatur lub na skrytkę

pocztową obsługiwaną przez ZOK, który przetwarza

pisma przychodzące.

Przetwarzanie polega na ska-

nowaniu wszystkich dokumentów przekazywanych

do ZOK przez CANARD lub odebranych ze skrytki

pocztowej odczytywaniu danych z przesyłanych for-

mularzy (pisma inne niż formularze nie są przetwa-

rzane przez ZOK, tzn. przekazywany jest tylko ze-

skanowany dokument) i przekazywaniu kompletu

danych do systemu CANARD.

System w oparciu o przekazane dane łączy otrzy-

mane dokumenty ze sprawami, co pozwala na:

— wystawienie mandatów dla spraw, w których

wszystkie dane są poprawne i umożliwiają autoryza-

cję mandatu przez uprawnionego do tego operatora

CANARD,

— obsługę wskazania poprzez wygenerowanie no -

wego pisma do wskazanego kolejnego posiadacza,

— obsługę czynności wyjaśniających dla tych for -

mularzy, które zostały źle wypełnione i muszą być

wypełnione raz jeszcze, bądź mogą być uzupełnione

samodzielnie przez pracownika CANARD na podsta-

wie danych zawartych w CEPiK lub bazie PESEL,

— obsługę pism niestandardowych dotyczących

np. podstaw prawnych działania Głównego Inspek-

toratu Transportu Drogowego, powodów postawienia

fotoradaru w danej lokalizacji, udostępnienia legali-

zacji itp.,

— zidentyfikowanie spraw, dla których mają być

skierowane wnioski do sądu.

W przypadku zaaprobowania mandatu lub wska-

zania osoby, której właściciel lub posiadacz pojazd

powierzył, generowane są stosowne pliki, które prze-

kazywane są do ZOK celem wydrukowania, oraz wy-

syłki pism do adresatów.

W sprawach nietypowych postępowanie prowa-

dzone jest manualnie i uczestnicy wzywani są do oso-

bistego stawiennictwa celem przesłuchania.

Po otrzymaniu zwrotnego potwierdzenia odbioru

mandatu weryfikowana jest informacja z systemu

księgowego, czy do danej sprawy wpłynęły środki

578

z tytułu nałożonego mandatu, a jeśli nie, to genero-

wany jest tytuł egzekucyjny.

Procedury powyższe oparte są o przepisy ustawy

wach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395).

Na wstępie należy podkreślić, że fotografia wyko-

nana przez urządzenie rejestrujące jest kluczową

częścią materiału dowodowego gromadzonego przez

uprawnione organy i podlega włączeniu do akt spra-

wy o wykroczenie.

Postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy

się według przepisów ustawy Kodeks postępowania

w sprawach o wykroczenia, zaś przepisy ustawy z dnia

nie w tych sprawach, gdy ustawa tak stanowi (art. 1

czenia).

Ponieważ ustawa Kodeks postępowania w spra-

wach o wykroczenia nie reguluje kwestii dostępu do

akt sprawy i w tym zakresie w art. 38 stanowi, że do

czynności procesowych prowadzonych w postępowa-

niu w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowied-

nio także przepis art. 156 § 1–4 ustawy Kodeks po-

stępowania karnego, który określa zasady dostępu

do akt sprawy, oznacza to, że kluczowego dla sprawy

art. 156 § 5 nie stosuje się (nie został wymieniony).

stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w toku

postępowania przygotowawczego (a więc przed wpły-

nięciem sprawy do sądu) stronom, obrońcom, pełno-

mocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia

rokopie tylko za zgodą prowadzącego postępowanie

wych wypadkach udostępnione innym osobom.

Jednak

przepis ten nie ma zastosowania do czynności w spra-

wach o wykroczenia, bowiem ustawodawca go bardzo

wyraźnie pominął w art. 38 ustawy Kodeks postępo-

wania w sprawach o wykroczenia.

Reasumując, zważywszy na zasadę legalizmu

(art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), prze-

pisy nie dają organowi możliwości udostępnienia

stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicie-

lom ustawowym akt sprawy (więc także i zdjęcia) na

etapie czynności wyjaśniających.

obwiniony nabywa dopiero w sądzie – z chwilą zawia-

domienia go o terminie pierwszej rozprawy (art. 67

§ 2 oraz art. 38 ust. 1 ustawy Kodeks postępowania

ustawy Kodeks postępowania karnego).

Pomiar prędkości urządzeniem rejestrującym

może być dokonywany zarówno pojazdów zbliżają-

cych się do urządzenia (wówczas fotografowany jest

przód pojazdu), jak i pojazdów oddalających się od

urządzenia (wówczas fotografowany jest tył pojazdu).

Podkreślić wypada, że tylko zdjęcia wykonywane od

tyłu pozwalają na skuteczne ściganie sprawców kie-

rujących motocyklami.

W związku z powyższym Główny Inspektorat

Transportu Drogowego nie wysyła zdjęć do właścicie-

li oraz posiadaczy pojazdów i nie udostępnia ich na

żądanie stron, pomimo że takie żądania wpływają.

Główny Inspektorat Transportu Drogowego ma

możliwości techniczne, aby zdjęcia do właścicieli wy-

syłać, jednak na takie postępowanie nie pozwalają

obowiązujące przepisy.

W stosunku do zdarzeń zarejestrowanych od lipca

2011 r. do marca 2013 r. spośród odpowiedzi od właś-

ciciela pojazdu średnio 0,34% odpowiedzi stanowiły

odmowy przyjęcia mandatu karnego.

Odmowy przyjęcia mandatu karnego skutkowały

skierowaniem spraw do sądu z wnioskiem o ukaranie.

Ogółem skierowano do sądu 2643 wnioski o ukaranie,

z czego w 2049 przypadkach sądy wydały wyroki ska-

zujące sprawców wykroczeń na kary grzywny.

W 222

sprawach sprawcy uniknęli odpowiedzialności głów-

nie przez to, że niektóre sądy zakwestionowały upraw-

nienia głównego inspektora transportu drogowego do

występowania w charakterze oskarżyciela publiczne-

Inspekcja Transportu Drogowego nie prowadzi

statystyki, ile osób pytało o dostęp do zdjęcia wyko-

nanego przez fotoradar (najczęściej są to pytania te-

lefoniczne i jest ich kilkanaście dziennie).

Argumenty przemawiające za wprowadzeniem

zmiany trybu odpowiedzialności – za popełnione wy-

kroczenia zarejestrowane przez urządzenia rejestru-

jące – z wykroczeniowej na administracyjną są na-

stępujące.

Przed przekazaniem Inspekcji Transportu Dro-

gowego fotoradary obsługiwane były przez Policję

i straże gminne (miejskie).

Policja była w posiadaniu

127 urządzeń rejestrujących, które instalowane były

na przenośnych statywach lub rotacyjnie – w 600

obudowach stacjonarnych (tzw. masztach).

Obsługą

tych fotoradarów oraz prowadzeniem postępowań

w sprawach naruszeń zarejestrowanych fotoradara-

mi w skali całego kraju zajmowało się wówczas około

500 policjantów ruchu drogowego, a zważyć trzeba,

że najczęściej urządzenia te nie pracowały w trybie

ciągłym, lecz w określonych przedziałach czasowych.

Taki stan rzeczy był głównym powodem ówczes-

nych zmian prawa.

W założeniu ustawa z dnia 29 paź-

Nr 225, poz. 1466) miała za zadanie nie tylko prze-

nieść uprawnienia w zakresie stosowania urządzeń

rejestrujących na Inspekcję Transportu Drogowego,

ale również usprawnić i uprościć postępowania w tego

typu sprawach.

Pomimo wprowadzenia zmian polegających na

wydłużeniu terminów, w których dopuszczalne jest

nakładanie mandatów, oraz zmian proceduralnych

579

– czynności wyjaśniających prowadzonych głównie

w trybie korespondencyjnym – postępowania w spra-

wach o ww. naruszenia nadal prowadzone są w trybie

Niestety pomimo utworzenia Centrum Automa-

tycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym dotych-

czasowe doświadczenia wykazały, że procedura ta

obarczona jest wieloma wadami, które powodują, że

postępowanie wykroczeniowe jest czasochłonne, nie-

efektywne i nadmiernie kosztowne, a obowiązujący

system prawny i tak w wielu wypadkach pozwala

sprawcy ujawnionego czynu na uniknięcie jakiejkol-

wiek odpowiedzialności.

Zważyć także należy, że

koszty czynności wyjaśniających w postępowaniu

wykroczeniowym ponosi Skarb Państwa.

Postępowanie to oparte jest na zasadzie winy.

Nie

wystarczy ustalić właściciela lub posiadacza pojazdu,

którym dokonano naruszenia, bowiem trzeba jeszcze

ustalić, kto kierował tym pojazdem w chwili czynu.

W sytuacji gdy tzw. fotoradar wykonuje zdjęcie tyłu

pojazdu przekraczającego prędkość (a tylko wówczas

jest szansa na skuteczne ściganie motocyklistów, któ-

rzy z mocy prawa nie posiadają przednich tablic re-

jestracyjnych), jedynym środkiem dowodowym pozo-

stają przesłuchania właściciela lub posiadacza pojaz-

du oraz często całego „łańcuszka” osób, które są

wskazywane przez kolejnych uczestników postępo-

wania.

Problem ten szczególnie dotyczy pojazdów

firmowych lub będących w leasingu, stanowiących

niemal połowę ogółu ujawnionych naruszeń.

Zważyć

także należy, że znaczna część wykonanych zdjęć nie

pozwala na identyfikacje twarzy kierującego pojaz-

dem.

Korespondencyjny i automatyczny tryb czynno-

ści wykroczeniowych, który w zamyśle miał uspraw-

nić postępowanie, stał się niewydolny.

Biorąc pod uwagę ogólną liczbę spraw o wykro-

czenia „fotoradarowe”, które prowadziła Inspekcja

Transportu Drogowego, tylko w około 50% prowa-

dzonych spraw nałożono mandaty za przekroczenie

prędkości.

W pozostałych przypadkach właściciel lub

posiadacz celowo przedłużał postępowanie (np. wska-

zywał kolejne osoby, którym użyczył pojazd) bądź nie

reagował na pisemne wezwania, co w konsekwencji

generowało konieczność wykonania szeregu czynno-

ści i powodowało przekroczenie terminów mandato-

wych, po upływie których sprawa może być jedynie

skierowana do sądu.

Aktualnie w Centrum Automatycznego Nadzoru

Transportu Drogowego prowadzonych jest na etapie

czynności wyjaśniających ponad 14 900 spraw, które

nie mogą już zostać zakończone w postępowaniu

mandatowym, bowiem są to naruszenia, w których

przewlekłość postępowań z winy uczestników spowo-

dowała upływ terminu do nałożenia mandatu.

Trze-

ba podkreślić, że liczba ta rośnie i sprawy sukcesyw-

nie będą wysyłane do sądów karnych.

Przewlekłość postępowań spowodowana jest głów-

nie przez sprawców celowym przedłużaniem prowa-

dzonych czynności wyjaśniających poprzez wskazy-

wanie kolejnych osób, którym powierzono pojazd,

wskazywanie jako kierujących cudzoziemców nieza-

mieszkałych na terytorium Polski, wielokrotne prze-

syłanie błędnie wypełnionych druków oświadczeń,

upływ terminów na nałożenie mandatu karnego

z uwagi na fakt „usprawiedliwionego” występowania

w sprawie kilku osób („łańcuszek” może być długi:

właściciel, leasingodawca, leasingobiorca, firma, kie-

rowca), przesyłanie zapytań, skarg, próśb itp., a na-

leży zaznaczyć, że postępowania tzw. „łańcuszkowe”

mają miejsce przypadku około 40% ujawnionych na-

ruszeń.

Znaczna część tych postępowań to także przypad-

ki, w których właściciele pojazdów w ogóle nie odpo-

wiedzieli na wezwanie do wskazania, komu powie-

rzyli pojazd do kierowania lub użytkowania.

Zwiększana liczba urządzeń rejestrujących oraz

mało efektywne procedury egzekwowania prawa

w tym zakresie coraz bardziej będą obciążać organa

kontroli ruchu drogowego i sądy karne, czyniąc je

jednocześnie mniej skutecznymi w zakresie możliwo-

ści realizacji innych równie istotnych zadań.

Reasumując, mając na względzie skalę zagrożenia

wypadkami z powodu nadmiernej prędkości oraz

bezpośrednio związaną z tym liczbą ofiar wypadków,

w tym ofiar śmiertelnych, utworzenie sprawnych pro-

cedur do obsługi systemu automatycznego nadzoru

nad ruchem drogowym wydaje się być w Polsce jedy-

nym rozwiązaniem, które w szybkim czasie w efek-

tywny sposób doprowadzi do istotnego ograniczenia

liczby wypadków w ruchu drogowym oraz liczby ofiar

tych wypadków, w tym w szczególności ofiar śmier-

telnych.

Rozwiązaniem problemu są takie zmiany prawne,

które zmienią tryb odpowiedzialności z istniejącego

dzisiaj wykroczeniowego na administracyjny.

Proponuje się, aby przekroczenie dozwolonej

prędkości traktowane było jako delikt prawa admi-

nistracyjnego zagrożony karą pieniężną.

Wpisany do

dowodu rejestracyjnego posiadacz, a w razie jego bra-

ku właściciel pojazdu, którym popełniono naruszenie

ujawnione przez urządzenie rejestrujące, dostawałby

zawiadomienie o ujawnieniu naruszenia i w terminie

21 dni mógłby zwolnić się z tej odpowiedzialności tyl-

ko wówczas, gdyby nadesłał do organu prowadzącego

postępowanie pisemne oświadczenie sprawcy (osoby,

która kierowała).

Niezależnie w określonych przy-

padkach istniałaby także możliwość wyłączenia

winy.

Podkreślenia jednak wymaga, że ciężar dowo-

du, kto kierował pojazdem, spoczywałby na właści-

cielu lub posiadaczu pojazdu.

Jeżeli w trakcie postę-

powania właściciel lub posiadacz pojazdu nie dostar-

czyłby organowi pisemnego oświadczenia sprawcy

(kierującego), decyzja o nałożeniu kary wydawana

byłaby na właściciela lub posiadacza pojazdu.

Propo-

nowany wyżej tryb postępowania był już przedmio-

tem kontroli Trybunału Konstytucyjnego (wyrok

z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt Kp 4/09),

który co do zasady nie zanegował zasad samego me-

580

chanizmu, jednak w uzasadnieniu wskazał, jakie wa-

runki muszą być dodatkowo spełnione, aby był on

zgodny z Konstytucją RP.

Trybunał wobec proponowanych wówczas rozwią-

zań legislacyjnych wskazywał głównie na jego nastę-

pujące wady:

1) stosowanie kary pieniężnej oraz systemu punk-

towego bez właściwych gwarancji prawnych;

2) nadanie decyzji administracyjnej o nałożeniu

kary pieniężnej rygoru natychmiastowej wykonal-

ności;

3) sprzedaż zatrzymanego przez organ kontroli

ruchu drogowego pojazdu, którym naruszono prze-

pisy ruchu drogowego i który nie stanowi własności

kierującego pojazdem.

Po analizie uzasadnienia wykroku Trybunału

Konstytucyjnego wszystkie wskazane uchybienia by-

łyby w proponowanym trybie wyeliminowane.

Można założyć, że dziś do obsługi jednego urzą-

dzenia rejestrującego pracującego w trybie ciągłym

(w tym przeprowadzenia postępowań w sprawach

o ujawnione nim wykroczenia) potrzeba statystycz-

nie około 8–10 osób.

Tę liczbę potwierdzają także ak-

tualne doświadczenia straży gminnych oraz miej-

skich obsługujących fotoradary.

Szacuje się wstępnie, że w przypadku wprowadze-

nia zmiany trybu postępowania z wykroczeniowego

na administracyjny do obsługi i prowadzenia postę-

powań z jednego urządzenia potrzebne będą 3–4 oso-

by, a nadto liczba spraw kierowanych do sądów (wów-

czas administracyjnych) spadnie o około 95%.

Konieczność wprowadzenia tego typu zmian wy-

nika niezależnie z dyrektywy Parlamentu Europej-

skiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października

nej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub

drogowego (Dz. Urz.

UE L 288 z 5.11.2011, str. 1–15).

Podstawowym celem tej dyrektywy jest wdrożenie

takich rozwiązań prawnych, które zapewnią skutecz-

ność ścigania sprawców wykroczeń drogowych popeł-

nionych pojazdami zarejestrowanymi w innym pań-

stwie Unii Europejskiej.

Przypomnieć należy, że obecnie skuteczność ści-

gania sprawców wykroczeń w ruchu drogowym po-

pełnionych pojazdami zarejestrowanymi w innym

kraju i ujawnionych w sposób automatyczny (za po-

mocą urządzeń rejestrujących) jest bliska zeru z uwa-

gi na fakt, że w polskiej procedurze wykroczeniowej

nie wdrożono przepisów o pełnej pomocy prawnej

z organami ścigania innych krajów.

Implementacja przywołanej dyrektywy może na-

stąpić dwoma sposobami: przygotowania umów mię-

dzynarodowych o pomocy prawnej w postępowaniach

w sprawach o wykroczenia i na ich podstawie wpro-

wadzenia zmian w ustawie Kodeks postępowania

i szybszym, to jest wyłączenia spod prawa wykroczeń

naruszeń zarejestrowanych automatycznie (przekro-

czenie dopuszczalnej prędkości i przejazd na czerwo-

nym świetle) i przeniesienia ich do odpowiedzialności

w trybie administracyjnym, w którym międzynaro-

dowa pomoc prawna nie będzie konieczna.

Nadto

podkreślenia wymaga, że skorzystanie z pierwszej

wdrożenia wskazanej wyżej dyrektywy.

Proponowany tryb administracyjny jest bardzo

skuteczny, bo niewskazanie sprawcy naruszenia po-

woduje, że odpowiedzialność poniesie właściciel po-

jazdu.

Tego typu tryb z powodzeniem funkcjonuje

w innych krajach Europy, jak np.: Włochy, Austria,

Francja, Wielka Brytania i Holandia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

„Zachęta” w Ciechocinku (16632)

terpelację grupy posłów na Sejm RP: pana posła Pio-

tra Chmielowskiego, pani poseł Haliny Szymiec-Ra-

czyńskiej i pana posła Macieja Wydrzyńskiego otrzy-

maną przy piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r., nr SPS-

023-16632/13, w sprawie usług świadczonych przez

scowości Ciechocinek uprzejmie proszę o przyjęcie

1.

Zespół Szpitalno-Sanatoryjny nr V „Zachęta”

jest zakładem lecznictwa uzdrowiskowego położo-

nym w strefie A ochrony uzdrowiskowej w uzdrowi-

sku Ciechocinek należącym do ministra administra-

cji i cyfryzacji.

Jest jednym z wielu podmiotów pro-

wadzących lecznictwo uzdrowiskowe na obszarze

uzdrowiska Ciechocinek.

o udzielenie świadczeń w rodzaju lecznictwo uzdro-

581

-pomorskiego wynikają ze złożonych upoważnień fi-

w odniesieniu do wskazanych w interpelacji świad-

czeniodawców.

Zespół Szpitalno-Sanatoryjny nr V „Zachęta”: rok

2012 – 1 175 265 tys. zł, rok 2013 – 1 206 660 tys. zł:

rok 2012 – 94 185 tys. zł, rok 2013 – 92 820 tys. zł,

-pomorskiego: rok 2012 – 68 250 tys. zł, rok 2013 –

65 520 tys. zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w Ciechocinku (16633)

skiej i pana Macieja Wydrzyńskiego otrzymaną przy

16633/13, w sprawie usług świadczonych przez Sana-

torium Uzdrowiskowe „Grażyna” w miejscowości

cych wyjaśnień.

1.

Sanatorium Uzdrowiskowe „Grażyna” jest za-

kładem lecznictwa uzdrowiskowego położonym w stre-

fie A ochrony uzdrowiskowej w uzdrowisku Ciecho-

cinek, należącym do marszałka województwa kujaw-

sko-pomorskiego.

Jest jednym z wielu podmiotów

Ciechocinka.

Aspekty dotyczące rozwoju zakładów lecznictwa

Sanatorium Uzdrowiskowe „Grażyna”: rok 2012

– 3 080 805 tys. zł, rok 2013 – 3 417 960 tys. zł:

rok 2012 – 303 030 tys. zł, rok 2013 – 372 645 tys. zł,

-pomorskiego: rok 2012 – 221 130 tys. zł, rok 2013 –

208 843 tys. zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

skowy w miejscowości Ciechocinek uprzejmie proszę

1.

Kolejowy Szpital Uzdrowiskowy w miejscowości

Ciechocinek jest zakładem lecznictwa uzdrowiskowe-

go położonym w strefie A ochrony uzdrowiskowej

w uzdrowisku Ciechocinek, należącym do prywatnej

spółki.

Jest jednym z wielu podmiotów prowadzących

582

wiskowe.

Natomiast wartości świadczeń dla świad-

Kolejowy Szpital Uzdrowiskowy: rok 2012 –

5 819 304 tys. zł, rok 2013 – 6 537 114 tys. zł:

rok 2012 – 213 738 tys. zł, rok 2013 – 213 738 tys. zł,

-pomorskiego: rok 2012 – 608 910 tys. zł, rok 2013 –

744 012 tys. zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

oraz grupy posłów

z planu inwestycji drogowych (16636)

przy którym przekazano interpelację pana posła

Krzysztofa Kłosowskiego w sprawie planowanego wy-

kreślenia budowy obwodnic Jarocina i Ostrowa Wiel-

kopolskiego z planu inwestycji drogowych, uprzejmie

przekazuję następujące wyjaśnienia.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż obecnie inwesty-

cje na drogach krajowych realizowane są zgodnie

z załącznikiem nr 1 do „Programu budowy dróg kra-

jowych na lata 2011–2015”.

Są to zadania polegające

na budowie autostrad, dróg ekspresowych i obwodnic

miejscowości, a także zadania polegające na przebu-

dowie istniejących dróg krajowych.

Zapisy programu

określają również limity finansowe przeznaczone na

realizację inwestycji, jednakże przyjęte wówczas li-

mity były niewystarczające, aby zrealizować wszyst-

kie zadania, dlatego też ograniczone możliwości fi-

nansowania spowodowały konieczność dokonania

w programie podziału inwestycji na takie, które re-

alizowane są obecnie – załącznik nr 1, i pozostałe,

dla których w momencie przyjmowania programu

zapewnienie finansowe nie było możliwe, tj. załącz-

nik nr 1a określający listę zadań priorytetowych,

których realizacja może rozpocząć się do 2013 r., oraz

załącznik nr 2 zawierający listę zadań, których rea-

lizacja przewidywana jest po roku 2013.

W tym miejscu należy podkreślić, iż zarówno

w załączniku nr 1a oraz załączniku nr 2 znajdują się

interesujące pana posła inwestycje budowy obwodnic

Ostrowa Wielkopolskiego (zał. 1a) w ciągu drogi eks-

presowej S11 oraz budowy obwodnicy Jarocina (zał.

nr 2) także w ciągu dogi ekspresowej S11.

Resort transportu planuje kontynuację realizacji

że będzie to zależne od poziomu interwencji finanso-

wej UE na lata 2014–2020, jak również możliwości

finansowych państwa.

W chwili obecnej prace resor-

tu transportu skupiają się w szczególności nad doku-

mentem implementacyjnym do „Strategii rozwoju

transportu do 2020 r.”, w którym znajdzie się zhie-

rarchizowana na podstawie obiektywnych kryteriów

stąpi w momencie, kiedy znane będą poziomy finan-

sowania dostępne do wykorzystania na infrastruk-

turę drogową w zakresie dróg krajowych realizowa-

nych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Au-

tostrad w wieloletnich ramach finansowych Unii

na chwilę obecną nie posiada konkretnych informacji

na temat wielkości alokacji dostępnej dla GDDKiA,

i ostatecznej listy proponowanych inwestycji.

Nie-

mniej jednak przy tworzeniu nowego programu dla

perspektywy finansowej 2014–2020 resort transpor-

stycji budowy obwodnic miejscowości na terenie ca-

Informuję, iż przy planowaniu inwestycji budowy

dróg głównymi kryteriami doboru realizacji inwesty-

cji w nowej perspektywie finansowej będą uzupełnie-

nie istniejącej już sieci szlaków komunikacyjnych

oraz panujące na nich natężenie ruchu drogowego.

Odnośnie do kwestii umożliwienia samorządom

terytorialnym korzystania ze środków Krajowego Fun-

duszu Drogowego informuję, iż w przypadku gdy za-

istnieje wspólna inicjatywa administracji rządowej

oraz władz samorządowych w kwestii wspólnego fi-

nansowania budowy obwodnic miejscowości w ciągach

dróg krajowych, to będzie możliwe wypracowanie me-

chanizmu finansowania przedmiotowych inwestycji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

583

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Ministerstwa Zdrowia (16639)

terpelację pana posła Tomasza Makowskiego oraz

gród, premii, dodatków specjalnych, trzynastek) kie-

rownictwa, dyrektorów i zastępców dyrektorów biur

zaną przy piśmie Pani Marszałek (znak: SPS-023-

przekazuję zestawienia wynagrodzeń osób zajmują-

cych kierownicze stanowiska państwowe w Minister-

stwie Zdrowia, dyrektora generalnego oraz dyrekto-

rów komórek organizacyjnych i ich zastępców w po-

dziale na składniki, wypłaconych w niżej wymienio-

nych latach, tj.:

— w roku 2008 – zgodnie z załącznikiem nr 1;

— w roku 2009 – zgodnie z załącznikiem nr 2;

— w roku 2010 – zgodnie z załącznikiem nr 3;

— w roku 2011 – zgodnie z załącznikiem nr 4;

— w roku 2012 – zgodnie z załącznikiem nr 5.

Nagrody osobom zajmującym stanowisko dyrek-

tora generalnego urzędu oraz dyrektora komórki or-

ganizacyjnej i jego zastępcy w okresie do 16 kwietnia

2009 r. były przyznawane na podstawie art. 17 ust. 3

sobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwo-

wych, a od 17 kwietnia 2009 r. na podstawie art. 93 usta-

wypłacane były indywidualne nagrody za szczególne

sad określonych w regulaminie przyznawania na-

gród członkom korpusu służby cywilnej zatrudnio-

nym w Ministerstwie Zdrowia, ustalonym na dany

rok, a w szczególności za:

— kreatywność, myślenie strategiczne i skutecz -

ność w działaniu;

— inicjatywę i samodzielność w realizacji zadań;

— stopień obciążenia w realizacji zadań;

— dyspozycyjność i wykonywanie zadań szczegól -

nie ważnych dla Urzędu, udział w pracach legislacyj-

nych;

— radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych;

— umiejętność rozwiązywania skomplikowanych

problemów;

— terminowe i rzetelne wykonywanie powierzo-

nych zadań.

W latach 2008–2012 dyrektorowi generalnemu

Ministerstwa Zdrowia nagrodę przyznawał minister

zdrowia, osobom należącym do państwowego zasobu

kadrowego zatrudnionym na wysokich stanowiskach

państwowych, tj. dyrektorom i zastępcom dyrekto-

rów komórek organizacyjnych, od 17 kwietnia 2009 r.,

członkom korpusu służby cywilnej zajmującym wyż-

sze stanowiska w korpusie służby cywilnej nagrody

przyznawał dyrektor generalny Ministerstwa Zdro-

wia w uzgodnieniu z ministrem zdrowia.

Osobom zajmującym kierownicze stanowiska

państwowe nagrody są przyznawane przez prezesa

Rady Ministrów.

Środki na wynagrodzenia dla osób zajmujących

Zdrowia, dyrektora generalnego urzędu, dyrektorów

komórek organizacyjnych i ich zastępców oraz pozo-

stałych grup pracowników są ustalane corocznie

w ustawie budżetowej w niżej wymienionym ujęciu:

Środki na wynagrodzenia wyszczególnione w ustawie

budżetowej na rok:

2008 2009 2010 2011 2012

Ogółem,

łącznie z dodatkowym wynagrodzeniem rocznym, w tym:

28 778 000 33 955 000 35 315 000 35 709 000 40 922 000

Osoby nieobjęte mnożnikowym systemem wynagrodzeń: 2 187 000 2 231 000 2 279 000 2 234 000 2 234 000

Członkowie korpusu służby cywilnej: 21 549 000 26 170 000 32 126 000 32 492 000 37 705 000

Osoby zajmujące kierownicze stanowiska państwowe*

)

: 875 000 910 000 910 000 874 000 874 000

Osoby zajmujące wysokie stanowiska państwowe niebędące

4 167 000 4 644 000 0 0 0

Żołnierze zawodowi i funkcjonariusze: 0 0 0 109 000 109 000

*

)

Dodatkowe wynagrodzenie roczne nie przysługuje na kierowniczych stanowiskach państwowych

584

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

cywilnej w Ministerstwie Zdrowia od dnia 17 kwiet-

nia 2009 r. stanowiska dyrektora generalnego urzę-

du, dyrektora departamentu lub komórki równorzęd-

nej oraz jego zastępcy zaliczane są do grupy wyż-

szych stanowisk w służbie cywilnej i środki na wy-

nagrodzenia dla osób zatrudnionych w tej grupie są

ujęte w budżecie korpusu służby cywilnej na dany

rok w łącznej kwocie – bez wyodrębnienia.

Na podstawie sprawozdania Rb-70 o zatrudnieniu

i wynagrodzeniach za poszczególne lata poniżej

przedstawiam informacje dotyczące wykorzystania

środków na wynagrodzenia: (załączniki 1-5 – patrz

str. 585 – 589)

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 15 maja 2013 r.

ministra środowiska

na interpelację posła Tomasza Makowskiego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Tomasza Makowskiego przekazaną

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, pismem z dnia 16

wydatków ponoszonych na wynagrodzenia kierow-

nictwa, dyrektorów i ich zastępców w Ministerstwie

Środowiska w latach 2008–2012, przekazuję stosow-

ne wyjaśnienia.

Ad 1.

Załączona tabela ilustruje wydatki (w tys.

zł brutto) poniesione na wynagrodzenia dyrektorów

i zastępców niżej wymienionych biur i departamen-

tów wyodrębnionych w strukturze organizacyjnej

w latach 2008–2012:

— Biuro Administracyjno-Finansowe,

— Biuro Budżetu Resortu,

— Biuro Dyrektora Generalnego,

— Biuro Edukacji i Promocji Zrównoważonego

Rozwoju,

— Biuro Gospodarki Wodnej,

— Biuro Kadr i Szkoleń,

— Biuro Kadr, Szkolenia i Organizacji,

— Biuro Kontroli i Audytu Wewnętrznego,

— Biuro Ministra,

— Biuro Prasowe,

— Biuro Spraw Obronnych i Ochrony Informacji

Niejawnych,

— Biuro Współpracy z Zagranicą,

— Biuro Zarządzania Kryzysowego i Ochrony In -

formacji Niejawnych,

— Departament Edukacji i Promocji Zrównowa -

żonego Rozwoju,

— Departament Edukacji Ekologicznej,

— Departament Edukacji i Komunikacji Społecznej,

— Departament Ekonomiczny,

— Departament Funduszy Europejskich,

— Departament Geologii i Koncesji Geologicz -

nych,

— Departament Globalnych Problemów Środowi -

ska i Zmian Klimatu,

— Departament Gospodarowania Odpadami,

— Departament Informacji o Środowisku,

— Departament Infrastruktury i Środowiska,

— Departament Instrumentów Finansowych,

— Departament Instrumentów Środowiskowych,

— Departament Krajowych Form Ochrony Przy -

rody,

— Departament Leśnictwa,

— Departament Leśnictwa i Ochrony Przyrody,

— Departament Leśnictwa, Ochrony Przyrody

i Krajobrazu,

— Departament Obszarów Natura 2000,

— Departament Obszarów Natura 2000 i Ocen

Oddziaływania na Środowisko,

— Departament Ocen Oddziaływania na Środo -

wisko,

Grupy pracownicze wyszczególnione w ustawie budżetowej:

Procentowy wskaźnik wykorzystania środków na wynagrodzenia

w roku:

2008 2009 2010 2011 2012

Osoby nieobjęte mnożnikowym systemem wynagrodzeń: 99,84 99,53 99,97 99,96 98,03

Członkowie korpusu służby cywilnej: 97,97 98,98 99,73 99,80 98,22

Osoby zajmujące kierownicze stanowiska państwowe: 99,85 97,58 99,96 99,43 92,52

Osoby zajmujące wysokie stanowiska państwowe niebędące

97,59

99,86 0 0 0

585

586

587

588

589

590

— Departament Ochrony Powietrza,

— Departament Ochrony Przyrody,

— Departament Parków Narodowych i Obszarów

Natura 2000,

— Departament Planowania Strategicznego,

— Departament Prawny,

— Departament Programu Operacyjnego Infra -

struktura i Środowisko,

— Departament Współpracy z Zagranicą,

— Departament Zasobów Wodnych,

— Departament Zmian Klimatu i Ochrony Atmo -

sfery,

— Departament Zmian Klimatu i Zrównoważo -

nego Rozwoju,

— Departament Zrównoważonego Rozwoju.

Jednocześnie informuję, że nagroda jest świadcze-

niem o charakterze uznaniowym i przyznawana jest

pracownikom w zależności od osiąganych przez nich

efektów pracy.

Kwestie dotyczące obowiązku tworze-

nia funduszu nagród oraz ich wypłaty pracownikom

zatrudnionym w urzędach administracji rządowej

uregulowane są przepisami ustawy z dnia 21 listopa-

W Ministerstwie Środowiska nagrody przyznane

zostały pracownikom m.in. za wykonanie dodatko-

wych zadań, za szczególne zaangażowanie w prze-

prowadzenie konkretnych inicjatyw, realizację zadań/

projektów szczególne złożonych, za efektywną i sa-

modzielną pracę w sytuacjach znacznego obciążenia

ilością zadań.

Premia jest obligatoryjnym składnikiem wyna-

grodzenia przysługującym pracownikom niebędą-

cym członkami korpusu służby cywilnej zatrudnio-

nym w Ministerstwie Środowiska na stanowiskach

pomocniczych, robotniczych i obsługi.

2008–2012

Lata

Wynagrodzenia

zasadnicze

Dodatki

stażowe

Dodatki

służby

cywilnej

Dodatki

wynikające ze

szczególnych

uprawnień

Dodatki

specjalne

Dodatki

zadaniowe

Nagrody Jubileusze

Odprawy

rentowe

i

emerytalne

Inne DWR

2008 2568,4 389,8 0,0 0,0 0,0 0,0 379,5 35,1 0,0 230,9 181,4

2009 2954,3 397,7 0,0 170,3 0,6 15,1 440,4 9,4 191,8 97,7 270,4

2010 3431,3 439,7 261,0 0,0 0,0 20,0 199,4 52,2 0,0 54,4 298,6

2011 3317,4 407,6 265,8 0,0 0,0 40,4 382,6 43,8 67,7 43,9 350,2

2012 3005,7 382,9 310,5 0,0 0,0 80,2 548,1 8,3 54,6 47,2 334,4

Ad 2.

Poniższa tabela pokazuje wydatki (w tys. zł brutto), jakie zostały poniesione na wynagrodzenia

ministrów, sekretarza stanu, podsekretarzy stanu oraz dyrektorów generalnych w latach 2008–2012.

Lata

Wynagrodzenie

zasadnicze

Dodatek

funkcyjny

Dodatek

stażowy

Dodatek

służby

cywilnej

Nagroda Jubileusz DWR Inne

2008 662,7 154,5 108,1 0,0 28,7 17,2 1,2 6,3

2009 630,2 144,4 104,0 0,0 24,0 0,0 17,9 2,4

2010 666,1 139,5 112,6 14,6 12,0 17,2 13,1 0,0

2011 706,1 150,5 110,2 14,6 29,0 45,8 14,5 0,7

2012 693,2 159,5 105,5 10,1 14,0 0,0 14,6 37,9

591

Decyzję o przyznaniu nagrody ministrowi, sekre-

tarzowi i podsekretarzowi stanu podejmuje prezes

Rady Ministrów.

Środkami na nagrody dla tych osób

dysponuje prezes Rady Ministrów.

Ad 3.

Poniższa tabela ilustruje kwotę planu po

zmianach w latach 2008–2012

1)

dla wynagrodzeń

osobowych osób zajmujących kierownicze stanowiska

sekretarz stanu, podsekretarze stanu).

Lata Plan (w tys. zł)

2008 939,2

2009 851,1

2010 797,2

2011 895,1

2012 908,5

Ad 4. i 5.

Poniższa tabela ilustruje kwotę planu

osobowych i dodatkowego wynagrodzenia rocznego

pozostałych pracowników Ministerstwa Środowiska

(tj. pracowników gabinetu politycznego, pracowni-

ków zatrudnionych na stanowiskach pomocniczych

i obsługi oraz członków korpusu służby cywilnej,

w tym dyrektora generalnego oraz dyrektorów ko-

mórek organizacyjnych i ich zastępców).

Lata Plan (w tys. zł)

2008 30 747,2

2009 33 775,7

2010 35 265,2

2011 34 968,9

2)

2012 35 608,7

Ad 6.

Tabela przedstawia procent realizacji planu

po zmianach dla wynagrodzeń osobowych osób zajmu-

jących kierownicze stanowiska państwowe oraz dla

wynagrodzeń osobowych i dodatkowego wynagrodze-

nia rocznego pozostałych pracowników urzędu.

Lata

Osoby zajmujące

kierownicze stanowiska

państwowe w urzędzie

Pozostali pracownicy

urzędu

2008 100,0% 97,9%

2009 89,8% 97,4%

2010 98,4% 97,3%

2011 99,6% 98,7%

2012 99,9% 98,9%

Minister

Marcin Korolec

Warszawa, dnia 28 maja 2013 r.

sekretarza stanu

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

pismo Pana Marszałka z 16 kwietnia 2013 r., sygn.

SPS-023-16641/13, przedstawiam poniżej odpowiedź

na interpelację skierowaną do ministra sprawiedli-

wości przez panów posłów: Tomasza Makowskiego,

Artura Dębskiego, Wojciecha Penkalskiego, Wincen-

tego Elsnera i Macieja Wydrzyńskiego.

1.

Proszę podać pełną kwotę, jaka została wypła-

cona na wynagrodzenia dla kierownictwa (dyrekto-

rzy oraz zastępcy) wszystkich biur i departamentów

Ministerstwa Sprawiedliwości w latach 2008–2012.

Wykaz wynagrodzeń dyrektorów i zastępców dy-

rektorów departamentów i biur Ministerstwa Spra-

wiedliwości przedstawia tabela stanowiąca załącznik

W Ministerstwie Sprawiedliwości nagrody, wy-

płacane ze specjalnie tworzonego funduszu, którego

procentową wysokość określają obowiązujące przepi-

sy, mają charakter uznaniowy, otrzymują je tylko ci

pracownicy, którzy w sposób szczególny wyróżnili się

w pracy zawodowej.

Wysokość indywidualnej nagro-

dy uzależniona jest od stopnia obciążenia pracą, wy-

różniającego wywiązywania się z obowiązków służ-

bowych, dyspozycyjności, osobistego zaangażowania

oraz osiąganych wyników.

stwa Sprawiedliwości (minister, sekretarze i podse-

kretarze stanu oraz dyrektor generalny) w latach

2008–2012.

Wykaz wynagrodzeń członków kierownictwa Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości przedstawia tabela sta-

nowiąca załącznik nr 2 do niniejszego pisma.

3.

Proszę podać, jaka kwota każdego roku w okre-

sie 2008–2012 została zaplanowana w budżecie pań-

stwa na wynagrodzenia dla kierownictwa Minister-

rzy i zastępcy) wszystkich biur i departamentów Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości.

1)

Ad 3., 4., 5. i 6. – dane na podstawie sprawozdania RB 70

o zatrudnieniu i wynagrodzeniach dla Ministerstwa Środowiska

(część budżetowa 22: Gospodarka wodna i 41: Środowisko).

2)

W 2011 i 2012 r. plan po zmianach z wyłączeniem środków

przyznanych w ramach programu „Przygotowanie, obsługa

i sprawowanie przewodnictwa Polski w Radzie Unii Europejskiej

592

ków Ministerstwa Sprawiedliwości – innych niż wy-

mienieni w punktach 3 i 4.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra finansów

dzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych

Nr 241, poz. 1616) Ministerstwo Sprawiedliwości spo-

rządza corocznie plan finansowy w szczegółowości:

część, dział, rozdział i paragraf, a nie z podziałem na

stanowiska.

Pragnąc w jak najwyższym stopniu

przedstawić żądane informacje, tam, gdzie było to

możliwe, przedstawiono zarówno wysokość zaplano-

wanych środków na wynagrodzenia osobowe, jak

i ich procentowe wykonanie.

Wyszczególnienie

Plan wynagrodzeń osobowych

łącznie z dodatkowym

wynagrodzeniem rocznym (w zł)

Uwagi

2008 r.

Kierownictwo (minister, sekretarz stanu

i podsekretarze stanu)

669 700

tylko członkowie kierownictwa pobierający

wynagrodzenie na podstawie ustawy z dnia

(Dz. U. Nr 79, poz. 430, ze zm.)

Dyrektor generalny, dyrektorzy i zastępcy

dyrektorów departamentów i biur

2 632 300

wysokie stanowiska państwowe, o których

mowa w art. 4 pkt 9–10 ustawy z dnia 24

kadrowym (Dz. U. Nr 170, poz. 1217, ze zm.)

Sędziowie i prokuratorzy 23 527 000

łącznie z podsekretarzami stanu, dyrektorami

i zastępcami dyrektorów pobierającymi

wynagrodzenie sędziowskie oraz sędziami

sądów wojskowych

Pozostali pracownicy 48 310 358

2009 r.

Kierownictwo (minister, sekretarz stanu

717 364 jw.

Dyrektor generalny, dyrektorzy i zastępcy

808 300

plan po korekcie w związku z utratą mocy

ustawy o p.z.k. (od 1 kwietnia 2009 r.

wynagrodzenia dyrektorów i zastępców

dyrektorów będących członkami korpusu służby

cywilnej, ujęte w planie wynagrodzeń dla

korpusu służby cywilnej)

Sędziowie i prokuratorzy 21 260 362 jw.

Pozostali pracownicy 56 233 964

2010 r.

Kierownictwo (minister, sekretarz stanu

579 600 jw.

Członkowie korpusu służby cywilnej, łącznie

z dyrektorem generalnym oraz dyrektorami

i zastępcami dyrektorów departamentów i biur

49 502 257

Sędziowie i prokuratorzy 2 687 679 jw.

Pozostali pracownicy 13 273 418

2011 r.

Kierownictwo (minister, sekretarz stanu

529 000 jw.

Członkowie korpusu służby cywilnej, łącznie

49 414 694

Sędziowie i prokuratorzy 1 231 950 jw.

Pozostali pracownicy 4 567 283

2012 r.

Kierownictwo (minister, sekretarz stanu

557 000 jw.

Podsekretarze stanu wynagradzani na podstawie

(sędziowie)

965 980

Członkowie korpusu służby cywilnej, łącznie

50 419 043

Pozostali pracownicy 4 389 431

593

6.

Proszę podać, jaki był stopień wykonania (ile

procent zaplanowanej kwoty w budżecie zostało zre-

alizowane) każdej z kwot wymienionych w punktach:

3, 4, 5 w poszczególnych latach.

Procentowe wykonanie planu finansowego w za-

kresie wynagrodzeń osobowych (łącznie z dodatko-

wym wynagrodzeniem rocznym) w latach 2008–2012

przedstawia poniższa tabela.

Wyszczególnienie % wykonania

2008 r.

99,99

Sędziowie i prokuratorzy 93,57

Pozostali pracownicy 99,39

2009 r.

gradzani jw.

99,38

99,92

Sędziowie i prokuratorzy 98,96

Pozostali pracownicy 96,55

2010 r.

95,61

Sędziowie i prokuratorzy 98,65

Pozostali pracownicy 87,63

2011 r.

97,22

Sędziowie i prokuratorzy 99,77

Pozostali pracownicy 87,88

2012 r.

87,6

95,89

Pozostali pracownicy 92,86

Wykaz wynagrodzeń wypłaconych w latach 2008– 2012, z funduszu na wynagrodzenia osobowe Minister-

stwa Sprawiedliwości, dyrektorom i zastępcom dyrektorów departamentów i biur

Załącznik nr 1

Departamety/Biura

wynagrodzenie

zasadnicze, dodatek za

wysługę lat

dodatek

funkcyjny

dodatek

specjalny

nagrody

nagrody

jubileuszowe,

odprawy, ekw.

url.

DWR „13” Razem

2008 r.

Biuro Informacyjne

Krajowego Rejestru

Karnego

133 979,23 12 651,21 26 000,00 12 622,30 185 252,74

Biuro Dyrektora

Generalnego

297 970,49 31 350,53 30 000,00 28 790,95 388 111,97

Departament Kadr 151 659,56 25 042,60 14 276,58 190 978,74

Biuro

Administracyjno-Fi-

nansowe od 5.11.2008 r.

36 316,72 3 490,49 15 000,00 54 807,21

Biuro Ochrony

Informacji Niejawnych,

Zarządzania

Kryzysowego i Spraw

Obronnych

201 343,91 10 463,21 22 500,00 10 397,99 312,36 245 017,47

594

Biuro Ministra 235 153,36 26 331,20 35 500,00 23 693,32 320 677,88

Departament

Legislacyjno-Prawny

362 962,01 61 898,39 39 907,44 15 000,00 32 733,69 512 501,53

Biuro do Spraw

Wydawania Monitora

108 363,15 10 787,62 17 000,00 10 785,48 146 936,25

Departament Budżetu

i Inwestycji

238 129,46 22 003,90 32 500,00 28 658,76 22 824,84 344 116,96

Departament

Informatyzacji

i Rejestrów Sądowych

325 696,76 24 157,12 46 200,00 22 194,27 418 248,15

Departament Nadzoru

nad Aplikacjami

Prawniczymi

179 000,06 40 950,57 45 922,48 17 000,00 19 393,28 302 266,39

Departament

Współpracy

Międzynarodowej

i Prawa Europejskiego

210 822,44 45 924,37 53 411,26 28 500,00 23 337,17 361 995,24

Departament Sądów

Wojskowych

230 384,66 57 133,20 76 748,02 38 811,50 24 933,54 428 010,92

Departament

Wykonania Orzeczeń

i Probacji

94 222,63 32 198,00 46 638,41 12 940,37 185 999,41

Departament

Organizacyjny

88 633,47 35 775,60 52 694,77 13 791,72 190 895,56

Departament Sądów

Powszechnych

100 828,64 35 775,60 53 637,22 13 889,66 204 131,12

Prokuratura Krajowa

Biuro ds. Przestępczości

Zorganizowanej

174 723,40 26 832,05 13 705,10 215 260,55

Biuro Postępowania

Przygotowawczego

363 702,27 50 995,94 41 515,49 28 834,21 485 047,91

Biuro Postępowania

Sądowego

605 521,51 78 707,80 37 544,59 72 673,59 51 372,02 845 819,51

Biuro Prezydialne 134 016,23 26 360,45 22 940,50 21 820,00 205 137,18

Biuro Spraw

Konstytucyjnych

314 565,82 42 201,11 25 132,49 381 899,42

2009 r.

Gabinet Polityczny

Ministra

23 420,94 6 472,52 8 453,61 1 500,00 5 455,85 45 302,92

Biuro Informacyjne

Krajowego Rejestru

Karnego

135 096,43 13 191,79 21 000,00 14 140,13 183 428,35

Biuro Dyrektora

Generalnego

215 432,56 21 901,20 31 500,00 22 421,77 291 255,53

Departament Kadr 32 857,38 5 712,50 14 282,16 52 852,04

Biuro

Administracyjno-Fi-

nansowe

137 709,41 20 949,53 39 000,00 15 021,82 212 680,76

Biuro Ochrony

Informacji Niejawnych,

Zarządzania

216 872,19 11 086,89 28 000,00 19 762,41 275 721,49

Departament

Wykonania Orzeczeń

i Probacji

7 419,02 718,99 2 000,00 13 968,40 24 106,41

595

Departament Praw

Człowieka

7 314,82 733,24 8 048,06

Biuro Ministra 247 950,12 31 480,40 38 000,00 25 725,75 343 156,27

Biuro do Spraw

Wydawania Monitora

111 436,74 10 712,12 16 000,00 11 323,01 149 471,87

Departament Budżetu

i Inwestycji

242 851,38 22 236,24 37 000,00 16 770,01 318 857,63

Departament

Informatyzacji i

Rejestrów Sądowych

268 387,78 22 735,94 43 000,00 41 674,20 32 746,47 408 544,39

Departament

Legislacyjno-Prawny

193 187,54 18 800,88 29 500,00 23 948,61 265 437,03

Departament Nadzoru

nad Aplikacjami

Prawniczymi

102 888,82 8 794,61 17 000,00 23 652,06 152 335,49

Departament

Współpracy

Międzynarodowej

i Prawa Europejskiego

209 026,90 17 739,12 38 000,00 36 293,26 301 059,28

Departament Sądów

Wojskowych

245 022,12 58 642,62 92 346,77 30 021,68 426 033,19

Departament

Organizacyjny

0,00 14 868,71 14 868,71

Departament Sądów

Powszechnych

0,00 15 968,05 15 968,05

Prokuratura Krajowa

Biuro ds. Przestępczości

Zorganizowanej

405 166,36 49 043,00 25 923,08 480 132,44

Biuro Postępowania

Przygotowawczego

390 180,50 48 255,04 25 759,48 43 750,56 507 945,58

Biuro Postępowania

Sądowego

855 836,17 83 793,22 40 592,26 31 842,74 77 880,84

1 089

945,23

Biuro Prokuratora

Krajowego

350 346,16 47 259,04 16 000,54 413 605,74

Biuro Spraw

Konstytucyjnych

392 211,11 44 130,30 27 516,44 30 325,19 494 183,04

2010 r.

Gabinet Polityczny

Ministra

84 433,70 21 720,00 28 368,00 22 000,00 156 521,70

Biuro Informacyjne

Krajowego Rejestru

Karnego

134 857,49 15 000,00 14 119,36 163 976,85

Biuro Dyrektora

Generalnego

285 616,71 40 000,00 23 956,05 349 572,76

Biuro

Administracyjno-Fi-

nansowe

270 252,76 39 000,00 23 658,23 332 910,99

Biuro Ochrony

Informacji Niejawnych,

Zarządzania

152 644,14 20 000,00 20 455,50 193 099,64

Biuro Ministra 262 806,00 44 000,00 32 379,96 26 599,34 365 785,30

Biuro do Spraw

Wydawania Monitora

124 990,21 18 000,00 11 211,75 154 201,96

596

Departament Budżetu

i Inwestycji

261 596,29 35 000,00 25 324,62 321 920,91

Departament

Informatyzacji

i Rejestrów Sądowych

393 213,24 54 000,00 77 289,81 33 981,15 558 484,20

Departament

Legislacyjno-Prawny

247 949,35 38 000,00 22 352,75 308 302,10

Departament Nadzoru

nad Aplikacjami

Prawniczymi

135 927,05 18 000,00 10 775,94 164 702,99

Departament

Współpracy

Międzynarodowej

i Prawa Europejskiego

262 125,10 39 000,00 22 200,49 323 325,59

Departament Praw

Człowieka

25 267,52 25 267,52

Departament Sądów

Wojskowych

257 409,17 59 476,70 96 463,98 33 327,01 446 676,86

Prokuratura Krajowa do 30 marca 2010 r.

Biuro ds. Przestępczości

Zorganizowanej

143 936,85 16 824,00 38 337,13 199 097,98

Biuro Postępowania

Przygotowawczego

113 196,23 13 802,00 742,7 35 538,17 163 279,10

Biuro Postępowania

Sądowego

242 821,83 21 630,00 82 798,75 347 250,58

Biuro Spraw

Konstytucyjnych

105 375,54 11 553,00 63 392,96 180 321,50

2011 r.

Gabinet Polityczny

Ministra

81 635,39 20 909,81 25 058,40 8 500,00 27 921,66 13 304,34 177 329,60

Biuro Informacyjne

Krajowego Rejestru

Karnego

148 346,93 13 500,00 8 773,73 170 620,66

Biuro Dyrektora

Generalnego

304 617,07 27 500,00 27 223,44 359 340,51

Biuro

Administracyjno-Fi-

nansowe

275 475,93 17 000,00 25 566,44 318 042,37

Biuro Ochrony

Informacji Niejawnych,

Zarządzania

127 361,04 11 000,00 14 609,20 152 970,24

Biuro Ministra 309 173,68 22 500,00 10 392,78 28 830,81 370 897,27

Biuro do Spraw

Wydawania Monitora

126 551,61 10 000,00 11 790,19 148 341,80

Departament Budżetu

i Inwestycji

261 412,72 22 000,00 25 115,70 308 528,42

Departament

Informatyzacji

i Rejestrów Sądowych

416 805,61 35 000,00 37 043,37 488 848,98

Departament

Legislacyjno-Prawny

258 254,31 22 000,00 17 679,69 23 591,04 321 525,04

Departament Nadzoru

nad Aplikacjami

Prawniczymi

87 396,05 3 000,00 12 792,57 103 188,62

597

Departament

Współpracy

Międzynarodowej

i Prawa Europejskiego

204 521,42 14 300,00 25 580,59 244 402,01

Departament Sądów

Wojskowych

183 044,88 53 724,00 76 988,46 51 251,31 33 796,39 398 805,04

2012 r.

Gabinet Polityczny

Ministra

82 794,80 21 720,00 37 824,00 21 500,00 163 838,80

Biuro Informacyjne

Krajowego Rejestru

Karnego

147 871,33 20 500,00 24 734,68 13 692,11 206 798,12

Biuro Dyrektora

Generalnego do

3.10.2012 r.

219 356,16 12 000,00 27 852,14 259 208,30

Biuro Kadr i Logistyki

od 4.10.2012 r.

92 200,05 39 000,00 131 200,65

Biuro

Administracyjno-Fi-

nansowe do 3.10.2012 r.

204 299,48 6 000,00 18 551,01 24 224,01 253 074,50

Biuro Organizacji,

Finansów i Kontrolingu

od 4.10.2012 r.

61 836,70 15 000,00 76 836,70

Biuro Ochrony

Informacji Niejawnych,

Zarządzania

Obronnych do 3.10.2012 r.,

od 4.10.2012 r.

Biuro

Ochrony-Centrum

Zarządzania

Kryzysowego

127 361,04 20 500,00 11 760,69 159 621,73

Biuro Ministra 308 245,92 37 000,00 64 759,92 27 108,43 437 114,27

Biuro do Spraw

Wydawania Monitora

Gospodarczego do

29.02.2012 r.

21 226,86 11 521,70 32 748,56

Departament Budżetu,

Kontroli Zarządczej

i Efektywności

460 239,95 57 700,00 94 441,60 23 850,15 636 231,70

Departament

Informatyzacji

i Rejestrów Sądowych

366 909,44 17 000,00 17 567,25 37 182,47 438 659,16

Departament

Legislacyjno-Prawny do

29.02.2012 r.

43 510,58 23 683,71 67 194,29

Departament Nadzoru

nad Aplikacjami

Prawniczymi do

28.02.2012 r.

22 907,69 6 426,00 29 333,69

Dep.

Zawodów

Prawniczych i Dostępu

1.03.2012 r.

114 960,10 17 000,00 131 960,10

Departament

Współpracy

Międzynarodowej

i Prawa Europejskiego

do 29.02.2012 r.

43 947,71 16 563,73 60 511,44

598

Departament Prawa

Karnego

227 471,86 49 500,00 276 971,86

Departament Sądów

Wojskowych do

29.02.2012 r.

0,00 43 689,88 43 689,88

Departament Strategii

i Deregulacji od

1.03.2012 r.

7 435,13 8 000,00 15 435,13

Wykaz wynagrodzeń wypłaconych kierownictwu Ministerstwa Sprawiedliwości w latach 2008–2012

z funduszu na wynagrodzenia osobowe Ministerstwa Sprawiedliwości

Załącznik nr 2

wynagrodzenie

zasadnicze,

dodatek za

wysługę lat

odprawy, ekwiwalenty

za urlop

DWR

„13”

Razem

2008 r.

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

o wynagrodzeniu osób

zajmujących kierownicze

509 846,56 117 453,94 39 148,62 666 449,12

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

podstawie ustawy Prawo o

108 760,82 38 695,30 64 764,42 16 473,94 11 683,07 240 377,55

dyrektor generalny 160 097,47 10 484,89 25 500,00 1 577,72 197 660,08

2009 r.

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

545 245,95 125 583,11 35 157,87 712 900,93

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

165 058,45 50 948,80 85 587,24 16 700,27 318 294,76

dyrektor generalny 165 320,54 9 056,90 25 000,00 16 195,40 215 572,84

2010 r.

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

391 451,24 87 799,06 19 049,04 498 299,34

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

224 698,92 80 435,00 128 732,85 24 703,82 458 570,59

dyrektor generalny 190 706,50 27 500,00 16 761,23 234 967,73

2011 r.

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

382 645,42 84 192,04 18 759,96 485 597,42

599

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Stanisław Chmielewski

Warszawa, dnia 16 maja 2013 r.

Ministerstwa Obrony Narodowej (16648)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wej (SPS-023-16648/13), w załączeniu przesyłam

przedmiotowe zestawienie za lata 2008–2012*

)

.

Jed-

nocześnie informuję, że plan finansowy na wynagro-

dzenia wyżej wymienionych osób w poszczególnych

latach przedstawiał się następująco (w zł) – tabela

poniżej.

Odnosząc się do pytania pana posła Tomasza Ma-

kowskiego dotyczącego kryteriów, według których były

przyznawane nagrody i premie w Ministerstwie Obro-

ny Narodowej, pragnę wskazać, że zgodnie z § 52 regu-

laminu pracy w Ministerstwie Obrony Narodowej, któ-

ry stanowi załącznik do zarządzenia nr 9 dyrektora

wprowadzenia w Ministerstwie Obrony Narodowej re-

gulaminu pracy, są nimi: wzorowe wypełnianie obo-

wiązków służbowych, przejawianie inicjatywy w pracy

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Warszawa, dnia 13 maja 2013 r.

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

256 589,18 83 129,84 130 554,48 30 340,44 36 878,68 537 492,62

dyrektor generalny 125 562,20 18 337,93 143 900,13

2012 r.

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

392 622,84 88 041,76 29 792,99 510 457,59

członkowie kierownictwa

pobierający wynagrodzenie na

407 508,35 117 845,00 211 420,82 39 973,24 776 747,41

dyrektor generalny 37 884,97 23 500,00 10 376,47 71 761,44

Lp. Kategoria Plan na wynagrodzenia/uposażenia Stopień wykonania w%

2008 r.

1.

Kierownictwo resortu 648 916,00 100,00

2.

Członkowie korpusu służby cywilnej 37 779 528,00 99,67

3.

Żołnierze zawodowi 85 569 400,00 99,91

4.

Pozostali pracownicy 398 003,00 100,00

5.

Wysokie stanowiska państwowe niebędące

kierowniczymi stanowiskami państwowymi (w tym

dyrektor generalny, dyrektorzy i zastępcy dyrektorów)

1 777 973,00 100,00

2009 r.

1.

Kierownictwo resortu 624 853,00 100,00

3.

Żołnierze zawodowi 93 172 211,00 98,02

4.

Pozostali pracownicy 418 151,00 100,00

*

)

600

Odpowiedź

ministra edukacji narodowej

na interpelację posła Tomasza Makowskiego

Ministerstwa Edukacji Narodowej (16652)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

grupy posłów (SPS-023-16652/13) w sprawie wyna-

grodzeń ministrów oraz osób zajmujących wyższe

dyrektorzy i zastępcy dyrektorów departamentów

i biur) Ministerstwa Edukacji Narodowej, uprzejmie

wynagrodzenia dla ww. grup pracowników są wypła-

poz. 430, z późn. zm.), ustawy z dnia 21 listopada

Nr 86, poz. 953, z późn. zm.), ustawy z dnia 12 grud-

nia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym

W świetle ww. przepisów osobom zajmującym kie-

rownicze stanowiska państwowe nie przysługują pre-

mie oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne (DWR).

Premie przyznawane są jedynie dla pracowników

spoza korpusu służby cywilnej, zatrudnionych na

Pozostali pracownicy ministerstwa, w tym osoby zaj-

mujące kierownicze stanowiska państwowe oraz

członkowie korpusu służby cywilnej na wszystkich

stanowiskach, nie otrzymują premii.

Należy podkreślić, że nagrody przyznawane są wy-

łącznie w ramach środków na wynagrodzenia corocz-

nie określanych w ustawie budżetowej.

Zgodnie z re-

gulaminem pracy w Ministerstwie Edukacji Narodo-

wej nagrody pieniężne mogą być przyznane za wzoro-

we wypełnianie obowiązków służbowych i szczególne

osiągnięcia w pracy zawodowej, przejawianie inicjaty-

wy w pracy i doskonalenie sposobu jej wykonywania.

Wyróżnienia mogą być przyznane m.in. z inicjatywy

dyrektora generalnego oraz ministra.

Wypłata wynagrodzeń dla pracowników Mini-

sterstwa Edukacji Narodowej odbywa się w ramach

środków corocznie określanych w ustawie budżeto-

wej.

Przeprowadzane przez Najwyższą Izbę Kontroli

w Ministerstwie Edukacji Narodowej cykliczne kon-

trole zawierają pozytywnie oceny.

Również ostatnia

5.

Wysokie stanowiska państwowe niebędące

2 189 527,00 100,00

2010 r.

1.

Kierownictwo resortu 589 372,00 99,58

2.

Dyrektorzy i zastępcy dyrektorów departamentów i biur,

pozostali członkowie korpusu służby cywilnej (w tym

dyrektor generalny)

46 608 851,00 99,98

3.

Żołnierze zawodowi 91 531 918,00 99,94

4.

Pozostali pracownicy 449 446,00 100,00

2011 r.

1.

Kierownictwo resortu

724 559,00 (w tym odprawy

i wynagrodzenia za okres

wypowiedzenia dla odchodzących

z urzędu ministra obrony narodowej

oraz sekretarza stanu)

100,00

2.

51 328 895,00 100,00

3.

Żołnierze zawodowi 85 040 668,00 100,00

4.

Pozostali pracownicy 2 523 777,00 100,00

2012 r.

1.

Kierownictwo resortu

800 807,00 (w tym koszty

funkcjonowania, od kwietnia 2012 r.,

nowego stanowiska podsekretarza

stanu do spraw infrastruktury oraz

wypłaty ekwiwalentów za

niewykorzystany urlop)

100,00

2.

51 316 501,00 100,00

3.

Żołnierze zawodowi 92 686 025,00 91,31

4.

Pozostali pracownicy 2 165 560,00 100,00

601

kontrola NIK ocenia pozytywnie wykonanie budżetu

nie.

W ramach kontroli sprawdzono m.in. stan za-

trudnienia i realizację wydatków na wynagrodzenia.

Z danych wykazanych w rocznych sprawozdaniach

budżetowych Rb-28 z wykonania planu wydatków

części 30: Oświata i wychowanie, w tym jednostek pod-

ległych dysponentowi części 30, wynikało, że w 2012 r.

nie zostały przekroczone planowane kwoty na finan-

sowanie wynagrodzeń.

Uprzejmie informuję, że w latach 2008–2012 na

wynagrodzenia dla osób zatrudnionych na wyższych

stanowiskach w służbie cywilnej oraz na stanowi-

skach obsadzanych z państwowego zasobu kadrowe-

go wypłacono następujące kwoty brutto: 2008 r.

–

2226 tys. zł (wynagrodzenia zasadnicze i dodatki)

oraz 682 tys. zł (nagrody i DWR); 2009 r.

– 3412 tys.

tys. zł (nagrody i DWR); 2010 r.

– 4205 tys. zł (wyna-

grodzenia zasadnicze i dodatki) oraz 1078 tys. zł (na-

grody i DWR); 2011 r.

– 4304 tys. zł (wynagrodzenia

zasadnicze i dodatki) oraz 1159 tys. zł (nagrody i DWR);

2012 r.

– 4469 tys. zł (wynagrodzenia zasadnicze

i dodatki) oraz 1134 tys. zł (nagrody i DWR).

Odnośnie do wynagrodzeń ministrów uprzejmie

informuję, że w latach 2008–2012 wypłacono nastę-

pujące kwoty brutto: 2008 r.

– 682 tys. zł (wynagro-

dzenia zasadnicze i dodatki) oraz 17 tys. zł (nagrody);

2009 r.

– 775 tys. zł (wynagrodzenia zasadnicze i do-

datki); 2010 r.

– 775 tys. zł (wynagrodzenia zasadni-

cze i dodatki) oraz 22 tys. zł (nagroda jubileuszowa);

2011 r.

– 717 tys. zł (wynagrodzenia zasadnicze i do-

datki); 2012 r.

– 725 tys. zł (wynagrodzenia zasadni-

cze i dodatki) oraz 32 tys. zł (nagrody jubileuszowe).

Chcę zauważyć, że od 2009 r. osoby zajmujące kie-

rownicze stanowiska państwowe w Ministerstwie

Edukacji Narodowej nie otrzymały innych nagród

poza nagrodami jubileuszowymi.

Ponadto uprzejmie informuję, że w latach 2008–

2012 środki na wynagrodzenia grupy wyższych sta-

nowisk w służbie cywilnej były wyodrębnione jedynie

w okresie, gdy te stanowiska obsadzane były w ra-

mach państwowego zasobu kadrowego.

W pozosta-

łym okresie objętym analizą ujęte były łącznie z wy-

nagrodzeniami członków korpusu służby cywilnej.

Średni poziom wykonania zaplanowanych wydatków

na wynagrodzenia w latach 2008–2012 wyniósł

98,59%.

Z poważaniem

Minister

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 17 maja 2013 r.

Rady Gospodarczej powołanej

(16662)

terpelację (nr SPS-023-16662/13) poseł Jolanty

spodarczej przy prezesie Rady Ministrów z upoważ-

nienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie przekazu-

ję następujące informacje.

1.

Ile razy od momentu powołania zebrała się

Rada Gospodarcza?

Rada Gospodarcza zebrała się od momentu powo-

łania 74 razy, z tego 19 razy w 2010 r., 20 razy w 2011

r., 27 razy w 2012 r. i 8 razy w 2013 r.

2.

Jakie są efekty pracy Rady Gospodarczej?

W załączeniu*

)

przekazuję podsumowanie prac

Rady Gospodarczej w I kadencji rządu za okres 4

marca 2010 r.

– 6 października 2011 r.

Kolejne pod-

sumowanie zostanie opracowane pod koniec II ka-

dencji.

Dodatkowo na stronie internetowej KPRM

publikowane są na bieżąco materiały i prezentacje

dotyczące wybranych zagadnień omawianych przez

Radę.

3.

Czy wszyscy członkowie rady w latach 2010–

2012 pracowali społecznie?

Jeżeli nie, proszę o poda-

nie kosztów wynagrodzenia członków rady ze stosun-

ku pracy bądź umów-zleceń lub o dzieło.

Społecznie pracowali wszyscy członkowie i prze-

wodniczący rady.

Funkcję sekretarza rady pełni se-

kretarz stanu w KPRM Adam Jasser w ramach obo-

wiązków służbowych.

Minister Adam Jasser od 2010 r.

pełnił obowiązki w KPRM m.in. w ramach następu-

jących funkcji:

— od 1 marca 2010 r. podsekretarz stanu, od 19

marca 2013 r. sekretarz stanu w KPRM;

— od 31 sierpnia 2010 r. do grudnia 2011 r. peł -

nomocnik prezesa Rady Ministrów ds. ograniczania

biurokracji;

przewodniczący stałego komitetu Rady Ministrów;

— od 20 stycznia 2012 r. wiceprzewodniczący Ze -

społu programowania prac rządu, od 28 marca 2013 r.

koordynator prac Zespołu;

— od 26 marca 2013 r. pełnomocnik prezesa Rady

Ministrów ds. koordynacji oceny skutków regulacji.

4.

Jakie w latach 2010–2012 były koszty organi-

zacyjne funkcjonowania rady?

*

)

602

Koszty organizacyjne funkcjonowania rady w la-

tach 2010–2012 w ramach działań związanych z dzia-

łalnością rady ograniczały się do kosztów podróży:

— w 2010 r.

– 3976,50 zł,

— w 2011 r.

– 8626,52 zł,

— w 2012 r.

– 7651,13 zł.

5.

Kto w latach 2010–2012 pokrywał koszty orga-

nizacyjne funkcjonowania rady?

Powyższe koszty organizacyjne były pokrywane

z budżetu KPRM.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 20 maja 2013 r.

na naprawę Mostu Kamiennego w Kaliszu

(16664)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na ins-

terpelację pana posła Adama Rogackiego (pismo

SPS-023-16664/13 z dnia 16 kwietnia 2013 r.) w spra-

wie udzielenia dotacji w ramach programu „Dziedzi-

ctwo kulturowe” na naprawę Mostu Kamiennego w Ka-

liszu proszę o przyjęcie poniższych informacji.

Złożony przez powiat miasto Kalisz wniosek o do-

finansowanie prac przy Moście Kamiennym w Kali-

szu, w ramach programu „Dziedzictwo kulturowe”,

priorytet 1: Ochrona zabytków, nie uzyskał wystar-

czającej liczby punktów wymaganej do rekomendacji

zespołu sterującego.

Jednak regulamin priorytetu

1 przewiduje możliwość złożenia odwołania dla wnio-

skodawców, których wnioski zostały rozpatrzone ne-

gatywnie, ale uzyskały ocenę na poziomie nie niż-

szym niż 50 punktów.

Dopiero po rozpatrzeniu od-

wołań wnioskodawcy informowani są pisemnie o spo-

sobie rozpatrzenia złożonych wniosków.

W trybie

odwoławczym podjąłem decyzję o zarezerwowaniu

w tegorocznym budżecie kwoty w wysokości 250 000 zł,

z przeznaczeniem na realizację prac przy przedmio-

towym moście.

W związku z tym niemożliwe jest, by

powiat otrzymał pisemną informację o odmowie przy-

znania dotacji z uwagi na „niską wartość zabytkową”

obiektu oraz że „nie jest w stanie katastrofy budow-

lanej”.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

zek utrzymania zabytku we właściwym stanie, co wią-

że się m.in. z prowadzeniem i finansowaniem przy

nim prac konserwatorskich, restauratorskich i robót

budowlanych, spoczywa na jego posiadaczu, który

dysponuje tytułem prawnym do zabytku wynikają-

cym z prawa własności, użytkowania wieczystego,

albo stosunku zobowiązaniowego.

W przypadku jed-

nostki samorządu terytorialnego prowadzenie i fi-

nansowanie wspomnianych prac i robót jest jej zada-

niem własnym.

W terminie naboru do dnia 30 listopada 2012 r.

wpłynęło 1440 formalnie poprawnych wniosków na

łączną kwotę oczekiwanego dofinansowania wyno-

szącą prawie 560 mln zł.

Natomiast w terminie na-

boru do dnia 31 marca 2013 r. złożono 454 formalnie

poprawne wnioski na łączną kwotę oczekiwanego

dofinansowania ok. 111 mln zł.

Wnioski z II terminu

naboru zostaną wkrótce rozpatrzone.

Do rozdyspo-

nowania pozostała kwota ok. 7 mln zł.

W zaistniałej

sytuacji, biorąc pod uwagę, że budżet priorytetu 1 na

rok 2013 wynosi 99 300 tys. zł, nie jest realne spro-

stać oczekiwaniom wszystkich wnioskodawców.

Wyrażam nadzieję, że udzielenie dotacji na kon-

tynuację prac przy Moście Kamiennym w Kaliszu

będzie możliwe w 2014 r. po pozytywnym zaopinio-

waniu wniosku w tej sprawie.

Minister

Bogdan Zdrojewski

Przedsiębiorstwa Wydawniczego

Rzeczpospolita SA (16668)

skierowane do ministra skarbu państwa w trybie in-

terpelacji poselskiej przez pana Przemysława Wiple-

ra i pana Dawida Jackiewicza, posłów na Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej, w sprawie spółki Przedsiębior-

stwo Wydawnicze Rzeczpospolita SA z siedzibą w War-

szawie przedstawiam, co następuje.

1.

Zgodnie z regulacjami Kodeksu spółek handlo-

wych zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje

spółkę, w tym gospodaruje jej majątkiem.

Statut

spółki Przedsiębiorstwo Wydawnicze Rzeczpospolita

SA doprecyzowuje ponadto, że na zbycie składników

603

nowartość kwoty 50 000 euro w złotych wymagane

jest uzyskanie zgody walnego zgromadzenia.

Zarząd

PWR SA nie zwrócił się w 2007 r. do walnego zgro-

madzenia z formalnym wnioskiem o wyrażenie zgo-

dy na zbycie udziałów w spółce Presspublica sp. z o.o.

na rzecz firmy Mecom Group plc.

Wobec czego sprawa

ta nie była rozpatrywana przez walne zgromadzenie

reprezentowane przez ministra skarbu państwa.

2.

W dniu 19 czerwca 2009 r. minister skarbu

tyzacji spółki PWR SA bez rozstrzygnięcia z uwagi

na niesatysfakcjonujące warunki cenowe zawarte

w ofercie złożonej przez spółkę Zjednoczone Przed-

siębiorstwo Rozrywkowe SA, która jako jedyna zo-

stała dopuszczona do negocjacji.

3.

W 2010 r. spółka PWR SA wystąpiła w trybie

art. 271 pkt 1 K.s.h. do sądu z wnioskiem o rozwią-

zanie spółki Presspublica sp. z o.o. Powodem złożenia

przedmiotowego wniosku był konflikt pomiędzy

wspólnikami spółki Presspublica sp. z o.o. (Presspub-

lica Holding Norway AS, wchodzącym w skład grupy

medialnej Mecom – 51,01% i PWR SA – 48,99%),

w szczególności dotyczący efektywności zarządzania

spółką przez wspólnika większościowego (w tym co

do strategii rozwoju spółki), oraz relacji korporacyj-

nych wewnątrz spółki.

4.

Minister skarbu państwa nie posiada kompe-

tencji do ingerowania w politykę zatrudnienia pra-

cowników w spółkach kontrolowanych przez Skarb

Państwa, stąd też w żadnym okresie funkcjonowania

spółki PWR SA nie żądał dymisji redaktora naczel-

nego czasopisma „Rzeczpospolita”.

5.

Zarząd spółki PWR SA w dniu 8 sierpnia 2011 r.

wystąpił z wnioskiem do walnego zgromadzenia o wy-

rażenie zgody na zbycie należących do spółki 48,99%

kolejności walne zgromadzenie podjęło uchwałę o wy-

rażeniu zgody na rozpoczęcie procedury sprzedaży

udziałów w trybie zaproszenia do negocjacji na pod-

stawie publicznego zaproszenia.

Po uzyskaniu po-

wyższej zgody spółka zamieściła obwieszczenie o za-

proszeniu do negocjacji w sprawie nabycia udziałów

spółki Presspublica sp. z o.o. w dzienniku „Rzeczpo-

spolita” oraz na stronie internetowej spółki.

Zgodnie

z procedurą sprzedaży udziałów oferent miał prawo

opublikowania obwieszczenia egzemplarz pisemnej

informacji o spółce Presspublica sp. z o.o., po dostar-

czeniu sprzedającemu podpisanego zobowiązania do

zachowania poufności.

Jedynym oferentem, który

przystąpił do negocjacji w sprawie nabycia pakietu

udziałów w spółce Presspublica sp. z o.o., był pan

Grzegorz Hajdarowicz.

Memorandum informacyjne

o spółce Presspublica sp. z o.o. zawierało informacje

dotyczące historii spółki, przedmiotu jej działalności,

struktury organizacyjnej, wyników finansowych za

lata 2008–2010 i I połowę 2011 r. oraz istotnych

spraw sądowych.

Z uwagi na fakt, że pan Grzegorz

Hajdarowicz jako kupujący odmówił udzielenia zgody

na udostępnienie treści memorandum informacyjne-

go o spółce, uznając, że przekazanie tego dokumentu

mogłoby przynieść wymierne szkody spółce, brak jest

możliwości jego udostępnienia panom posłom.

Cena

sprzedaży 48,99% udziałów w spółce Presspublica

sp. z o.o. ustalona na kwotę 55 mln zł mieściła się

w przedziale wartości rekomendowanym przez pod-

miot sporządzający wycenę wartości udziałów spółki

– firmę Instytut Badań i Analiz Finansowych Wyższa

Szkoła Informatyki Zarządzania z siedzibą w Rze-

szowie.

6.

Po przeprowadzeniu negocjacji zarząd spółki

wystąpił z wnioskiem do walnego zgromadzenia

i uzyskał zgodę na zbycie udziałów na rzecz pana

Grzegorza Hajdarowicza na wynegocjowanych wa-

runkach, tj. za cenę w kwocie 55 mln zł płatną w sied-

miu rocznych ratach z terminem do dnia 31 sierpnia

2017 r.

Celem zabezpieczenia wierzytelności spółki

PWR SA jako sprzedającego wobec pana Grzegorza

Hajdarowicza jako kupującego został ustanowiony

zastaw rejestrowy z pierwszeństwem zaspokojenia na

udziałach spółki Presspublica sp. z o.o. będących

przedmiotem umowy, który wygaśnie w dniu pełnej

spłaty przez kupującego zabezpieczonych wierzytel-

ności.

Dodatkowo wierzytelność została zabezpieczo-

na hipotekami ustanowionymi na nieruchomościach

kupującego oraz złożonym oświadczeniem o podda-

niu się egzekucji stosownie do treści art. 777 § 1 pkt 5

Kodeksu postępowania cywilnego.

Z uwagi na fakt,

sprzedaży udziałów, która została objęta klauzulą

poufności, brak jest możliwości jej udostępnienia pa-

nom posłom.

7.

Umowa sprzedaży udziałów w spółce Presspub-

lica sp. z o.o. została zawarta w oparciu o procedurę

publicznego obwieszczenia o zaproszeniu do negocja-

cji przyjętą uchwałą NZW.

Wymogi dotyczące oferen-

tów określone w przedmiotowej procedurze nie za-

wierały jakichkolwiek dyskryminujących kryteriów

dotyczących potencjalnych nabywców, stąd też nale-

ży uznać, że zgodnie z zaleceniami Komisji Europej-

skiej procedura była otwarta dla wszystkich podmio-

tów zainteresowanych nabyciem udziałów.

Potencjal-

ni zainteresowani mogli w ciągu dwóch tygodni za-

poznawać się z dokumentacją dotyczącą spółki

Presspublica sp. z o.o., co w ocenie PWR SA było okre-

sem czasu wystarczającym do dokonania oceny sytu-

acji spółki.

Udział w postępowaniu był otwarty dla

wszystkich zainteresowanych i niezależny od speł-

nienia jakichkolwiek warunków dodatkowych.

W od-

powiedzi na ogłoszone w dniu 12 sierpnia 2011 r.

w dzienniku „Rzeczpospolita” oraz na stronie inter-

netowej spółki obwieszczenie o zaproszeniu do nego-

cjacji wpłynęła jedna oferta, złożona przez pana Grze-

gorza Hajdarowicza prowadzącego działalność gospo-

darczą pn. Gremi Grzegorz Hajdarowicz.

Umowa

sprzedaży nie przewidywała zobowiązań pozaceno-

wych mogących negatywnie wpłynąć na wycenę

sprzedawanych udziałów.

Poza tym
[cell cut: 5256278 characters, first 2000000 kept]