text:
Sejm

w dniu 9 listopada 2012 r.

(trzeci dzień obrad)

Punkt 23. porządku dziennego: Informa-

polityki europejskiej

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Spraw Zagranicznych

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Punkt 24. porządku dziennego: Informa-

wiec 2012 r. wraz ze stanowiskiem

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Punkt 2. porządku dziennego: Sprawozda-

cyjnych (cd.)

Głosowanie

Punkt 11. porządku dziennego: Sprawoz-

str. str.

TREŚĆ

25. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 9 listopada 2012 r.)

str. str.

Punkt 19. porządku dziennego: Sprawoz-

ustawy o nasiennictwie (cd.)

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Wiceprezes Rady Ministrów

Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Wiceprezes Rady Ministrów

Punkt 3. porządku dziennego: Sprawozda-

nieruchomościami (cd.)

Punkt 4. porządku dziennego: Sprawozda-

gospodarczą (cd.)

Głosowanie

Punkt 6. porządku dziennego: Sprawoz-

ustaw (cd.)

Punkt 7. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 8. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 10. porządku dziennego: Sprawoz-

i ratownictwiw górach i na zorgani-

Głosowanie

ramowej między Rzecząpospolitą Pol-

Głosowanie

str. str.

Punkt 13. porządku dziennego: Sprawoz-

Punkt 16. porządku dziennego: Pierwsze

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Głosowanie

Punkt 20. porządku dziennego: Sprawoz-

Głosowanie

Głosowanie

Punkt 21. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Punkt 22. porządku dziennego: Zmiany

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Oświadczenia

Zamknięcie posiedzenia

Porządek dzienny

str. str.

posłów Jana Dziedziczaka oraz Marka Wojtkowskiego.

dą się następujące posiedzenia Komisji:

— Finansów Publicznych – godz. 11,

— Spraw Wewnętrznych – godz. 11.

Informuję, że dziś odbędzie się również posiedze-

nie Parlamentarnego Zespołu Karpackiego – godz. 12,

sala nr 25, budynek G.

Dziękuję uprzejmie.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Witam bardzo serdecznie marszałka Senatu Rze-

czypospolitej Polskiej pana Bogdana Borusewicza

oraz członków korpusu dyplomatycznego.

(Oklaski)

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 23.

le razy z ust europejskich polityków padało sformu-

łowanie, szczególnie w ostatnich miesiącach, że znaj-

dujemy się w kluczowym dla przyszłości Unii Euro-

pejskiej momencie.

I z reguły te słowa były uzasad-

nione.

Rzeczywiście przyszło nam działać – i dotyczy

to co najmniej ostatnich kilkunastu miesięcy – w mo-

mencie przełomowym, w takim momencie epickim,

gdzie nikt jeszcze do końca nie wie, jaki będzie efekt

wielkiej zmiany, ale wszyscy czujemy, że ta zmiana

jest nieunikniona.

Dotyczy to także Unii Europej-

skiej jako politycznej organizacji, Unii Europejskiej

jako wspólnego obszaru gospodarowania, ﬁnansów,

ale też samej istoty Unii Europejskiej jako historycz-

nego porozumienia narodów, które narodziło się po

doświadczeniu II wojny światowej.

Dzisiaj jesteśmy przede wszystkim pod wraże-

niem dyskusji i negocjacji związanych z przyszłą per-

spektywą budżetową – i oczywiście o tym będę chciał

głównie mówić – ale ta dyskusja jest tak trudna m.in.

właśnie z tego powodu, że osadzona jest w kontekście

zmiany, a raczej tego zbiorowego przeczucia koniecz-

nej zmiany w Unii Europejskiej, przeczucia spowodo-

wanego doświadczeniem kryzysu, ale pogłębionego

w ostatnich miesiącach także reﬂeksjąocharakterze

bardziej historycznym i bardziej strategicznym.

Te

strategie, szczególnie strategie optymistyczne, sta-

wiające na integrującą się w dalszym ciągu Unię

Europejską, poszerzającą się Unię Europejską, Unię

Europejską zdolną do konkurowania w wymiarze

globalnym, są, jak wspomniałem, osadzone w kon-

tekście kryzysowym, ale są równocześnie opatrzone

takimi znakami milowymi.

Jednym z tych znaków jest budżet europejski,

wieloletnie ramy ﬁnansowe.

DlaPolskimatoznacze-

nie szczególne.

Jesteśmy tym państwem, które

w największym stopniu i najskuteczniej korzysta

z pieniędzy, które są efektem przyjętych wieloletnich

ram finansowych, tych ram, tego budżetu, który

w roku 2013 się kończy.

Jak wielkie są to pieniądze,

niech świadczy choćby to najprostsze i przemawiają-

ce do wyobraźni Polaków porównanie.

Mówimy dzi-

siaj o stawce w wysokości mniej więcej 400 mld zł.

To

jest nie tylko te 300 mld, o które staramy się zgodnie

z naszą deklaracją, ale kiedy liczymy łącznie te moż-

liwe środki, o jakie Polska stara się w ramach projek-

tu wieloletnich ram ﬁnansowych, to możemy dzisiaj

312

odpowiedzialnie powiedzieć, że ta stawka wynosi

więcej niż 300 mld – sięga 400 mld zł.

To są wielkie

pieniądze, ale przecież nie chodzi o fascynacje pie-

niędzmi, tylko o wyobrażenie, racjonalne wyobraże-

nie, co znaczy dla Polski i co znaczy dla Europy mą-

dre wykorzystanie wspólnych środków.

Mądre, a więc

prowzrostowe, prorozwojowe, to, które unieważnić

ma w najbliższej przyszłości historyczno-cywilizacyj-

ne różnice w obrębie Unii Europejskiej.

Te dwie per-

spektywy ﬁnansowe, ta, która mija, i ta, która roz-

pocznie się w roku 2014, to w doświadczeniu Polski

dwa wielkie skoki cywilizacyjne.

Chyba możemy bez

słowa przesady powiedzieć, że już w tej chwili mamy

poczucie cywilizacyjnej przemiany, również dzięki

środkom euoropejskim, jakiego nie znała historia

naszego kraju.

Jeśli osiągniemy sukces w negocja-

cjach dotyczących następnych 7 lat, to te dwa wielkie

skoki znaczone ramami ﬁnansowymi to będzie z całą

pewnością czas dla Polski nieporównywalny z żad-

nym innym okresem w przeszłości, ale podejrzewam

także nawet w dość odległej przyszłości.

Pamiętamy, nasze pokolenie szczególnie wyrazi-

ście pamięta, to wielkie, uzasadnione rozżalenie Po-

laków, że Polska po dramacie II wojny światowej nie

została objęta planem Marshalla.

Wówczas te kilka-

naście miliardów dolarów, jakie traﬁło do dużej czę-

ści Europy – na dzisiaj znaczy mniej więcej 100 mld

dolarów dla całej Europy objętej planem Marshalla

– to było mniej pieniędzy, to było dwa razy mniej

pieniędzy niż traﬁło i traﬁ do Polski w ramach tych

dwóch perspektyw ﬁnansowych.

To uświadamia

szczególnie naszej generacji, o jak wielkim przełomie,

o jak wielkiej szansie mówimy.

Plan Marshalla trak-

towany był jako ta kluczowa dźwignia w odbudowie

Europy po tragicznych zniszczeniach II wojny świa-

towej, a my mamy szansę na podwójną stawkę tylko

w odniesieniu do Polski.

Co trzeba zrobić, żeby to nasze marzenie o tym

drugim skoku cywilizacyjnym związanym z drugą

perspektywą ﬁnansową, co trzeba zrobić, żeby osią-

gnąć ten sukces?

Planowaliśmy od długiego czasu

pracę nad budżetem europejskim w sposób przemy-

ślany, choć czasami nasze koncepcje były kwestiono-

wane, szczególnie tu, w Wysokiej Izbie.

Przede

wszystkim zakładaliśmy, że niezwykle ważną rzeczą

będzie pozytywna aktywność Polaków w relacjach

bilateralnych w Brukseli, także tych Polaków, którzy

traﬁlidoadministracjibrukselskiej.

Naszawspółpra-

ca z komisarzem do spraw budżetu Januszem Lewan-

dowskim dała realną szansę na to, aby propozycje

Komisji Europejskiej dotyczące wieloletnich ram ﬁ-

nansowych i polski punkt widzenia, który dzisiaj

w Europie jest chyba najbardziej proeuropejskim

punktem widzenia, jeśli chodzi o budżet europejski,

spotkały się w takiej przestrzeni, która daje nam

szansę na osiągnięcie sukcesu.

Jest to możliwe, bo

przez lata pracowaliśmy na rzecz takiego sposobu

działania, który czyni z polskich starań europejską

wizytówkę.

Nie mamy zbyt wielu argumentów, kie-

dy mówi się o pieniądzach, z oczywistego względu:

ponieważ nie jesteśmy płatnikiem netto.

W polityce

jak w życiu – ten, kto daje pieniądze, ma z reguły

trochę więcej do powiedzenia, kiedy dyskutuje się

o pieniądzach, niż ten, kto pieniądze bierze.

Natomiast praca Polaków przyniosła efekt dla nas

bezcenny.

Polska dzisiaj, dyskutując o wieloletnich

ramach ﬁnansowych,mówizotwartąprzyłbicąotym,

że nasze cele, cele narodowe, są zbieżne z ewident-

nym, moim zdaniem bezdyskusyjnym, celem i inte-

resem europejskim.

Ten cel europejski, zbieżny z na-

szym poglądem, to możliwie duży budżet, bez prze-

sadnych cięć i redukcji, budżet, który będzie jednym

z głównych narzędzi na rzecz wychodzenia Europy

z kryzysu, budżet, którego struktura przede wszyst-

kim poprzez możliwie obszerną politykę spójności

spowoduje, że Europa utrzyma w mocy narzędzia na

rzecz wzrostu, większego zatrudnienia i realnej kon-

kurencji Europy z innymi globalnymi potęgami go-

spodarczymi.

Dlaczego jest to takie ważne?

Ponieważ

dzisiaj w Europie pojedyncza, narodowa argumenta-

cja na rzecz większych pieniędzy dla konkretnego

kraju nie ma szansy w konfrontacji z koncepcją, któ-

ra potraﬁ pogodzić interes narodowy z interesem

ogólnoeuropejskim.

Dzisiaj te kraje, nawet najwięk-

sze kraje członkowskie Unii Europejskiej, które bez

żadnych osłonek prezentują przede wszystkim swój

narodowy punkt widzenia i nie mają zamiaru godzić

go, jakoś pomieścić w szerokim strumieniu europej-

skich interesów, są narażone na samotność.

Muszę

powiedzieć bardzo otwarcie, że być może niektórych

największych w Europie na samotność w tym czasie

stać.

Polski nie stać na samotność w Unii Europej-

skiej, dlatego podjęliśmy działania, które wokół Pol-

ski, z udziałem Polski tworzą naprawdę szeroki, pro-

europejski i probudżetowy front.

Na czym będą polegać w najbliższych dniach na-

sze kroki, poszczególne elementy planu?

Przede

wszystkim 13 listopada odbędzie się kolejne, tym ra-

zem w Brukseli, spotkanie tzw. przyjaciół polityki

spójności.

To znaczy 15 przywódców europejskich – bo

dzisiaj tak wygląda sojusz, który Polska, mogę to po-

wiedzieć bez fałszywej skromności, konstruowała

przez ostatnie miesiące – tworzących ten sojusz spo-

tka się w Brukseli w obecności przedstawicieli euro-

pejskich związków zawodowych i europejskich przed-

siębiorców, a także szefa Komisji Europejskiej oraz

szefa Parlamentu Europejskiego – mam nadzieję na

jego obecność – po to, aby wesprzeć europejski, a to

znaczy dzisiaj także polski punkt widzenia na poli-

tykę spójności.

Polityka spójności – nie muszę nikomu

na tej sali tego tłumaczyć – jest kluczowym z nasze-

go punktu widzenia przedsięwzięciem, jeśli chodzi

o wieloletnie ramy ﬁnansowe.

Już dzień później od-

będą się międzyrządowe konsultacje polsko-niemiec-

kie w Berlinie, a wieczorem wrócę do Brukseli, aby

omówić z przewodniczącym Komisji panem Barroso

przebieg posiedzenia następnego dnia.

Bo już następ-

nego dnia, 15 listopada rozpocznę ten dzień od spo-

25. posiedzenie Sejmu w dniu 9 listopada 2012 r.

313

tkania z szefem Rady Europejskiej Hermanem van

Rompuyem.

Będziemy rozmawiali o liczbach, o tym,

jak przyszła europejska perspektywa ﬁnansowa ma

wyglądać już konkretnie.

Dzień później, 16 listopada

będziemy gościli w Warszawie prezydenta Francji.

Prezydent Hollande będzie także gościem Wysokiej

Izby.

Będziemy oczywiście rozmawiali także o moż-

liwym polu uzgodnień stanowisk polskiego i francu-

skiego, jeśli chodzi o pracę nad wieloletnią perspek-

tywą ﬁnansową.

Chcę powiedzieć, że zdajemy sobie sprawę, iż nie

wszystkie państwa w Unii Europejskiej są zaintere-

sowane dużym budżetem, możliwie szybko uchwalo-

nym i z istotną rolą polityki spójności w tym budże-

cie.

Zdajemy sobie sprawę, że projekt przygotowany

przez Komisję, następnie korygowany bez satysfakcji

dla innych krajów przez prezydencję cypryjską, pro-

jekt, który będzie kształtowany jeszcze w ciągu tych

najbliższych dni, a będzie przedstawiony na tym spo-

tkaniu listopadowym przez przewodniczącego van

Rompuya, że ten projekt narażony będzie na brak

zgody, a w ostateczności być może na weto któregoś

z państw.

Chcę powiedzieć, że w interesie Polski jest

budżet możliwie duży, możliwie bezpieczny, jeśli cho-

dzi o politykę spójności, możliwie bezpieczny, jeśli

chodzi o to pozytywne, a więc w górę dla polskich

rolników uśrednianie dopłat bezpośrednich.

Możliwe

jest, że on będzie zagrożony, bo będzie zawetowany

przez jeden lub kilka innych krajów i że to weto

z polskiego punktu widzenia, moim zdaniem, z eu-

ropejskiego punktu widzenia powinno być absolutną

ostatecznością, bo nie buduje realnej szansy na ko-

rzystny scenariusz w najbliższych miesiącach.

Dobrze wiemy, że do wiosny musimy mieć tak na-

prawdę – i to najpóźniej do wiosny przyszłego roku

– ten kształt wieloletnich ram ﬁnansowych.

Inaczej

wejdziemy w tę procedurę, która oznacza dyskusję

nad prowizorium.

Jeśli nie uzyskamy porozumienia,

nie uzyskamy kompromisu, będziemy starali się dzia-

łać w ramach traktatowych, a więc prowizorium.

Przygotowujemy na tę okoliczność plan B, bo to pro-

wizorium, które będzie efektem weta, jakikolwiek

kraj to weto złoży, ono będzie wymagało tak czy ina-

czej pewnych prawnych i organizacyjnych operacji,

których przyjęcie wymagać będzie kwaliﬁkowanej

większości głosów w Radzie Europejskiej.

Jeśli rze-

czywiście ktoś zafunduje weto w czasie dyskusji nad

budżetem europejskim, to trzeba będzie umieć zbu-

dować znowu sojusz i kompromis na rzecz takiej kwa-

liﬁkowanej większości, która pozwoli nam przyjąć

narzędzia umożliwiające wydawanie pieniędzy.

Niech

nikt nie hoduje sobie złudzeń, iluzji na tej sali, że

weto oznacza prowizorium, a prowizorium oznacza

całkiem wygodne dla Polski, dla Europy na 2014 r.

i może na następne lata kształty budżetu, tak jak on

wygląda w 2013 r. plus 2% inﬂacji.

Tak, tak mówi

traktat, ale traktat mówi też, że aby wydawać te pie-

niądze, trzeba przyjąć przepisy umożliwiające wyda-

wanie pieniędzy, a te przyjmujemy kwaliﬁkowaną

większością.

Nie chcę państwa zanudzić szczegółami tego pla-

nu B na wypadek czyjegoś weta, ale w tym planie

B jedna rzecz jest bezdyskusyjna: musimy mieć po

swojej stronie, a więc po stronie tych, którzy chcą

używać europejskich pieniędzy na rzecz wzrostu

w Polsce i w Europie, musimy mieć po swojej stronie

także wielkich płatników netto.

Każdy, kto sobie wy-

obraża, że możliwe jest przyjęcie korzystnego dla

Polski i Europy kształtu budżetu albo prowizorium

z narzędziami umożliwiającymi wydawanie pienię-

dzy bez Wielkiej Brytanii, Niemiec i Francji, ten nie

umie liczyć.

Dzisiaj widać wyraźnie, że jest różnica

poglądów – mam nadzieję, że przekraczalna, że do

pokonania, ale dzisiaj bardzo trudno o taką nadzieję

– między polskim punktem widzenia, takim proeu-

ropejskim punktem widzenia, a brytyjskim punktem

widzenia.

Wydaje się rzeczą bardzo prawdopodobną,

że ta różnica poglądów ma charakter trwały, jeśli

myślimy o najbliższych kilkunastu miesiącach.

Co to

znaczy?

To znaczy, że Brytyjczycy optują bardzo wy-

raźnie za radykalną redukcją budżetu, a więc jak

najmniejszym budżetem, jak najostrzejszymi cięcia-

mi.

Jeśli czasami słyszymy brytyjski głos o tym, żeby

dopłaty bezpośrednie były równe, to ta równość ra-

czej oznacza zero.

Jeśli słyszymy o polityce spójności,

to raczej słyszymy o konieczności radykalnego ogra-

niczenia polityki spójności.

Dlatego wydaje się rzeczą

mało prawdopodobną, aby w tej debacie uzyskać jed-

noznacznie wspólny pogląd na budżet europejski

z Brytyjczykami.

Nie ma co ganić naszych przyjaciół

z Wielkiej Brytanii – po prostu mają inny interes,

inny punkt widzenia.

Ale to nie jest punkt widzenia

na rzecz mocnej, rozwojowej Europy z dużym budże-

tem i to nie jest dzisiaj punkt widzenia zgodny z na-

szym interesem.

Trzeba to sobie otwarcie powiedzieć.

Dlatego w tym planie B – na wypadek czyjegoś weta,

na wypadek braku porozumienia – potrzebny będzie

sojusz z udziałem wielkich płatników netto na rzecz

uczynienia tego potencjalnego prowizorium możliwym

do użycia także przez Polskę.

Pracujemy nad taką

większością kwaliﬁkowaną po to, aby nie być zasko-

czonym wiosną.

I nie ma co ukrywać, że dobrze było-

by mieć po swojej stronie Niemcy, jako największego

płatnika netto, w tej sprawie.

Chwilę później, na zakończenie tego wystąpienia,

pozwolę sobie na kilka uwag ogólnych dotyczących

naszych relacji z naszymi sąsiadami, bo one są bez-

pośrednio osadzone w kontekście naszej dyskusji

europejskiej, ale pozwolicie państwo, że zostanę jesz-

cze przy naszym planie dotyczącym wieloletnich ram

ﬁnansowych.

To, co dzisiaj wydaje się najważniejsze, to to, aby

budować wsparcie i Polska w tym jest najbardziej

aktywnym państwem na rzecz propozycji wspólnoto-

wych.

Nie dlatego, że akurat Polak odpowiada za

kształt budżetu w Komisji Europejskiej.

Chociaż pa-

miętam wybrzydzanie na tę wspólną decyzję, która

spowodowała, że właśnie Polak dzisiaj odpowiada za

314

merytoryczne prace nad budżetem europejskim.

Mię-

dzy innymi z tej strony sali słyszałem, że to najmniej

potrzebna Polsce teka.

Nie było ważniejszego urzędu

w Komisji niż ten.

I mam wrażenie, że dzisiaj nawet

ta część sali sejmowej to rozumie i jest w stanie za-

akceptować.

Ale to, co dla nas kluczowe, to to, żeby

Europa słyszała bardzo wyraźnie polski głos, nie dla-

tego że mamy swój egoistyczny punkt widzenia, tylko

dlatego że mamy unikatowy moment w historii na-

szej obecności w Unii Europejskiej – to znaczy, że

wszystkie instytucje europejskie, szef Komisji i Ko-

misja, przewodniczący Rady Europejskiej, Parlament

Europejski są naszymi sojusznikami w tej debacie na

rzecz dużego budżetu z mocną polityką spójności.

Kiedy dyskutujemy o wieloletnich ramach ﬁnan-

sowych i prezentujemy nasz polski punkt widzenia,

nie abstrahujemy od tej strategicznej perspektywy,

a więc od przyszłości Unii Europejskiej i strefy euro.

Dlatego chcę Wysoką Izbę poinformować, że na naj-

bliższym posiedzeniu rządu pakt ﬁskalny zostanie

zaakceptowany i przesłany do ratyﬁkacjidoWysokiej

Izby.

Dlaczego mówię tu o pakcie ﬁskalnym?

Jeste-

śmy przekonani, że dzisiejsze dyskusje nad wielolet-

nimi ramami ﬁnansowymimogąbyćostatnimitaki-

mi dyskusjami.

Mówiąc wprost, budżet na lata 2014–

–2020 może być ostatnim takim budżetem w Unii

Europejskiej.

To znaczy, że w roku 2020 być może

będziemy mówili o tej Europie, która będzie szukała

wspólnych narzędzi w obrębie strefy euro, głównie

w obrębie strefy euro.

I dlatego nie możemy abstra-

hować, dyskutując o wieloletnich ramach ﬁnanso-

wych dzisiaj, nie możemy abstrahować od naszej

strategicznej perspektywy.

Wielokrotnie powtarzali-

śmy – Polska zdecydowała o wejściu do strefy euro

i będziemy robili wszystko, aby Polska była gotowa

do wejścia do strefy euro, a momentem właściwym

dla wejścia do strefy euro, oprócz wypełnienia kry-

teriów, jakie trzeba spełnić, by tam być, jest oczywi-

ście efektywna sanacja, uzdrowienie strefy euro.

Polska powinna wejść do strefy euro dokładnie wte-

dy, kiedy będzie gotowa i kiedy strefa euro będzie

naprawdę bezpieczna dla każdego jej uczestnika.

(Oklaski) To wymaga od nas wielu wysiłków, to wy-

maga także wysiłków od samej strefy euro.

Ponieważ

wierzymy w sens takiej perspektywy, chcemy być

obecni w dyskusji o streﬁe euro, chcemy być w środ-

ku, a nie na zewnątrz Europy dziś, nie w jakiejś

mgławicowej perspektywie.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Wcale nie chcemy.)

Dlatego proponujemy szybkie przyjęcie paktu ﬁ-

skalnego, które de facto będzie oznaczać, że o streﬁe

euro będzie rozmawiało się także z udziałem Polski.

Jeśli wierzymy w sens zasady: nic o nas bez nas, jeśli

zakładamy, że w przyszłości – dzisiaj nie deﬁniujemy

daty, ale w przyszłości – będziemy uczestnikami, bę-

dziemy w sercu Europy, to chcemy, aby to serce w przy-

szłości biło w takim rytmie, jaki będzie także odpo-

wiadał naszym interesom.

(Oklaski) A to oznacza

potrzebę przyjęcia paktu ﬁskalnego,któryumożliwia

uczestniczenie Polski już dziś w dyskusji nad przy-

szłym kształtem strefy euro.

Musimy być pozytywnie

odważni.

Ostatnie lata pokazały bardzo wyraźnie, że

w Europie, jeśli chce się w niej być, wygrywa ten, kto

umiejętnie godzi własny interes z interesem całego

kontynentu, że wpływ na dzieje naszego kontynentu

dzięki takiej organizacji jak Unia Europejska ma nie

tylko ten, kto ma najwięcej pieniędzy i najwięcej lud-

ności, ale także ten, kto potraﬁ praktycznie, pozy-

tywnie, z energią wpływać na to, co się w Unii Euro-

pejskiej dzieje (Oklaski), który potraﬁ zbudować tę

bezcenną dla Polski – podkreślam to z pełnym prze-

konaniem – bezcenną dla Polski i unikatową w kon-

tekście naszych dziejów wspólnotę interesów Unii

jako całości i Polski jako państwa narodowego.

Mamy dzisiaj do czynienia w debacie publicznej

w Polsce z dwiema koncepcjami, z dwoma podejścia-

mi do polityki europejskiej.

Chcę bardzo otwarcie

powiedzieć, upraszczając oczywiście opis sytuacji, że

tak naprawdę mówimy o koncepcji, która idzie w stro-

nę kompromisu, porozumienia i takiego europejskie-

go pokoju, w którym Polska chce pozytywnie uczest-

niczyć.

Jest też druga koncepcja, drugie podejście,

które zakłada, że Polska więcej wygra raczej na kon-

ﬂikcie i takim twardym stawianiu na swoim.

Nie

muszę chyba nikomu tłumaczyć, jak polska scena

polityczna dzieli się w kontekście tych dwóch punk-

tów widzenia polskiej polityki międzynarodowej.

Przede wszystkim, jeśli mówimy o wieloletnich

ramach ﬁnansowych,awięcopieniądzach,któredla

Polski mają być ponowną wielką szansą na skok cy-

wilizacyjny, to powiedzmy to sobie brutalnie, czy

w propozycji, jaką przeczytałem w projekcie uchwały

przygotowanym przez PiS, aby Polska zażądała wię-

cej, niż w tej chwili oczekujemy, i zagroziła wetem,

nie ma przez analogię takiego podejścia do życia:

Spotykają się członkowie wspólnoty, członkowie jed-

nej rodziny – wiem, że nie wszyscy uważacie państwo,

że Europa stanowi jedną rodzinę, ja jestem przeko-

nany, że tak jest...

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Niestety.)

...i w tej rodzinie jeden, ten zamożniejszy mówi:

miałem dać dużo, tak dużo dać nie mogę, dam trochę

mniej; a ten, który oczekuje tych pieniędzy, mówi: nie

ma mowy, weto, nie chcę tych twoich mniejszych pie-

niędzy.

Czy to na pewno jest mądry sposób postępo-

wania?

Czy to nie jest ﬁlozoﬁa, która de facto służy

tym w Europie, którzy naprawdę chcą zredukować

budżet?

To jest coś więcej niż moja intuicja.

Są politycy w Europie, ba, są całe państwa w Unii

Europejskiej, które tylko czekają na to, aby biorca

funduszy powiedział „weto” zamiast nich.

Nie zgodzę

się na to, aby Polska stała się narzędziem w rękach

tych polityków europejskich, którzy chcą radykalnie

zredukować budżet europejski i będą traktować Pol-

skę jak naiwniaka, który znowu w takim godnościo-

wym zadęciu obrazi się na wszystkich, wszystkich

dotknie i na końcu zostanie z ręką w kieszeni, a w tej

kieszeni nie będzie ani jednego euro.

(Oklaski) Taką

315

politykę pod pozorem patriotycznych uniesień propo-

nują także niektórzy w Polsce.

To jest polityka, która

przypomina mi kilka zdarzeń z naszej historii euro-

pejskiej, także w ostatnich latach, gdzie niektórzy re-

prezentanci polscy, właśnie w tym takim niestandar-

dowym zadęciu godnościowym, jak niektórzy to mówią,

odmawiali współpracy z niektórymi partnerami i wra-

cali do Polski bez pieniędzy dla Polaków.

My nie nakar-

mimy Polaków, my nie przebudujemy Polski bez pienię-

dzy za to z frazesami, z którymi czasami niektórzy jadą

do Europy, wygrażając pięściami tym, od których póź-

niej oczekują pieniędzy.

Chcę...

(Poseł Przemysław Wipler: Konkrety.)

Chcę bardzo...

(Głos z sali: Wszyscy chcemy.)

Państwo pytacie o konkrety.

Ja zacząłem od kon-

kretów.

Akurat ta część była dość zdekoncentrowana,

ale bardzo wyraźnie mówiłem, że 300 mld plus

100 mld to jest ten pułap, o jaki walczymy, czyli nie

tylko 300 mld na temat spójności, o jakiej mówiliśmy

w czasie kampanii, ale w sumie mówimy o stawce

400 mld zł.

I bardzo precyzyjnie mówiłem, co trzeba

zrobić, żeby ten pułap osiągnąć.

Protestuję z tej mów-

nicy przeciwko tym, którzy mając na uwadze wyłącz-

nie polityczny mały biznesik tutaj w kraju, chcą wy-

walić ten plan, bo nie mają świadomości, ile trzeba

włożyć pracy, by te pieniądze zdobyć.

(Oklaski)

Na koniec chcę powiedzieć – chociaż nie jest to

koniec debaty, bo czekają nas wystąpienia klubowe,

czekają nas pytania, do państwa dyspozycji będę nie

tylko ja, ale także ministrowie Rostowski, Sikorski

oraz minister Seraﬁnikażdyszczegółzostanieprzez

nich opisany, na każde pytanie, każdą wątpliwość

odpowiemy – pozwolę sobie na zakończenie powtó-

rzyć pewną ogólną uwagę dotyczącą tego nastawienia

albo na konﬂikt, albo na kompromis i porozumienie

w Europie.

Będziemy szukali kompromisu i porozu-

mienia po to, aby te pieniądze do Polski traﬁły.

Bę-

dziemy szukali tego porozumienia po to, aby Europa

przygotowała budżet, który dla niej, dla całej Europy

jest szansą na wyjście z kryzysu.

I będziemy skutecz-

nie, mam taką nadzieję, ograniczali wpływ tego my-

ślenia, które obstawia w tej grze o wielką stawkę

konﬂikt, a nie porozumienie.

Chcę zapytać, czy na

pewno szansą na wykorzystanie europejskich możli-

wości, a w dalszej perspektywie szansą na umocnie-

nie Polski niepodległej i Polski zamożnej, jest obsta-

wianie takiego czarnego scenariusza, którego wyra-

zicielem na naszej scenie politycznej jest PiS, tzn.

żeby tak ustawić Polskę, że na wschodzie mamy go-

rący konﬂiktzRosją,nazachodziemamyzimnykon-

ﬂikt z Niemcami.

Z Rosją gorący konﬂikt – bo za-

mach.

Z Niemcami konﬂikt – bo Niemcy.

Z Francją

trudna relacja, bo socjalista jest prezydentem.

O Sta-

nach Zjednoczonych nie wspomnę, bo przypomina mi

się od razu wystąpienie jednego z posłów PiS-owskich

na temat prezydenta Obamy.

Czy to na pewno jest

pomysł na budowanie większości, która nam tak czy

inaczej jest potrzebna, żeby zdobyć środki ﬁnansowe?

Otóż jestem przekonany, że to jest dla Polski najbar-

dziej niebezpieczna strategia.

Mówię o tym nie dla-

tego, abym wątpił w dobrą wolę wszystkich tu siedzą-

cych.

Chcę po prostu namówić wszystkich na tej sali

i wszystkich w Polsce, aby skupili swoją energię, po-

zytywną energię, jeśli taką jeszcze mają, na rzecz

tego wielkiego skoku cywilizacyjnego, który bezdy-

skusyjnie wymaga porozumienia.

W konﬂikcie nie

uzyskamy tej szansy i o tym chyba nawet nie ma co

dyskutować.

Dlatego rzeczą niezbędną jest współpra-

ca wszystkich sił politycznych na rzecz tworzenia

tego kompromisu.

I o to apeluję.

My w historii mieliśmy kilka takich przypadków

(Oklaski), kiedy zanurzeni w takie swoje konﬂiktowe

emocje potraﬁliśmy przegapić szansę.

Tej szansy nie

mamy prawa przegapić, tym bardziej że ona nie wy-

maga aż takich wyrzeczeń, jak niektóre inne wyzwa-

nia w przeszłości.

Wybory są dopiero za trzy lata

w Polsce i dlatego wydaje mi się, że wokół takiego

projektu – 300 mld plus 100 i strategia utrzymania

Polski w centrum Europy – warto zbudować na tej

sali porozumienie.

Liczę, że to porozumienie uzyska-

my i że to porozumienie znajdzie także swój wyraz

w uchwale, która zostanie przyjęta być może przez

Wysoką Izbę za kilkanaście dni czy za kilka dni i któ-

ra pomoże polskiemu rządowi w tej wielkiej grze

o 300 mld plus, a nie przeszkodzi nam w osiągnięciu

tego celu.

Polacy na to zasługują, nasz kraj na to za-

sługuje i Europa na to zasługuje.

Jesteśmy narodem,

który stać na to z całą pewnością.

Dziękuję bardzo.

(Długotrwałe oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie premierze.

seł Agnieszkę Pomaskę.

Poseł Agnieszka Pomaska:

Pani Marszałek!

Panie Marszałku!

Panie Premie-

niu klubu Platformy Obywatelskiej, postanowiłam

skoncentrować się głównie na aktualnej sytuacji

w Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem

negocjacji dotyczących wieloletnich ram ﬁnansowych

Unii Europejskiej.

Dzisiejsza debata dotycząca integracji i Unii Eu-

ropejskiej nawiązuje do naszej debaty, którą odbyli-

śmy tutaj, w tej Izbie 15 grudnia ubiegłego roku.

Tak

jak i wtedy, tak teraz pragnę podkreślić, że najbliższe

miesiące będą miały rozstrzygające znaczenie dla

przyszłości całej Europy oraz obecnych i przyszłych

316

pokoleń Polaków i Europejczyków.

Unia Europejska

nadal pozostaje w kryzysie.

Wciąż i bez końca propo-

nowane są nowe rozwiązania, zarówno w zakresie

unii ﬁskalnej, jak i unii bankowej.

Mają one charak-

ter przede wszystkim antykryzysowy.

Trzeba jednak

pamiętać, że pod pozorem wzmacniania strefy euro

niosą one też ryzyko podziału Unii na kręgi i przy-

najmniej dwie prędkości integracyjne.

Mogą mieć też

charakter wykluczający dla wielu państw członkow-

skich.

Dla nas posłanek i posłów Platformy Obywa-

telskiej jedno jest jasne – Unia Europejska nie może

rezygnować z metody wspólnotowej, nie może zrezy-

gnować z metody opartej na porozumieniu i kompro-

misie na rzecz akceptacji dla egoizmów narodowych

i państwowych.

Zasada: ratuj się, kto może, jest dziś

nie do zaakceptowania.

Unia, jej państwa i wspólne

instytucje potrzebują jak nigdy trzech S: siły, soli-

darności i spójności, połączonych z odwołaniem do

wspólnych wartości i odpowiedzialności.

Ryzyko re-

nacjonalizacji kompetencji Unii to droga donikąd.

Nadal musimy stawiać na pełne zacieśnianie, koor-

dynację i współpracę całej Unii, a nie tylko jej wybra-

nych krajów.

Od tego, co zdarzy się w najbliższych miesiącach,

czy być może nawet w najbliższych tygodniach

w Unii Europejskiej, zależeć będzie przyszłość Polski

w perspektywie długookresowej.

Wyrażamy nadzieję,

że obecny kryzys, tak jak wszystkie inne, zostanie

pokonany przy zaangażowaniu wszystkich państw,

instytucji i organów unijnych, a także krajowych,

łącznie z Parlamentem Europejskim oraz parlamen-

tami narodowymi, w tym Sejmem Rzeczypospolitej

Polskiej.

Unia Europejska musi skoncentrować swą

uwagę na poprawie i zmianie mechanizmów i instru-

mentów reagowania na kryzysy i nieprzewidziane

okoliczności.

Zdajemy sobie sprawę, że aby to było

możliwe, proponuje się dziś w Europie odwołanie do

hasła „Więcej Europy”.

Okazuje się jednak, że hasło

to jest dziś różnie deﬁniowane i różnie rozumiane.

„Więcej Europy” w naszym przekonaniu oznacza dziś

nie więcej podziałów, a więcej współpracy i współ-

działania, koordynację i zrozumienie w zacieśnianiu

wspólnej polityki gospodarczej, polityki ﬁskalnejina-

turalnie polityki budżetowej, która jest dla nas w ostat-

nich tygodniach szczególnie istotna.

Dla nas sprawa jest jasna.

Pobudzanie gospodar-

ki, konieczny wzrost gospodarczy będą możliwe tylko

wtedy, gdy skoncentrujemy się nie na cięciach.

Cięć

i oszczędności wynikających ze zdecydowanie nad-

miernego zadłużania się wybranych krajów strefy

euro nie można łączyć z próbami redukcji kwot prze-

znaczanych na politykę spójności czy też wspólną

politykę rolną.

W odniesieniu do konstruowania wie-

loletnich ram ﬁnansowych można oczywiście dysku-

tować o poszukiwaniu efektywnego i racjonalnego

sposobu wydatkowania środków Unii Europejskiej,

ograniczaniu kosztów administracyjnych i instytu-

cjonalnych czy o ewentualnej zmianie priorytetów.

Podczas debaty i negocjacji dotyczących nowych

wieloletnich ram ﬁnansowych, a rozpoczętych już

w trakcie polskiej prezydencji, Polska przedstawiła

wiele propozycji, także tych w zakresie efektywności

polityki spójności, zwracając na przykład uwagę na

potrzebę zapewnienia wysokiego udziału polityk

sprzyjających inwestycjom, a także konieczność odej-

ścia od podziału alokacji środków w oparciu o histo-

ryczne kryteria i powiązanie ﬁnansowania z aktual-

nymi celami i zadaniami polityk oraz instrumentów.

W ramach grupy przyjaciół polityki spójności, do któ-

rej zalicza się przecież większą część państw człon-

kowskich, uważamy, że ta polityka powinna być klu-

czowym narzędziem wspierającym wzrost gospodar-

czy, przyczyniającym się do zatrudnienia i inwestycji

oraz reform strukturalnych na szczeblu krajowym,

bo w ten sposób zrealizujemy cel, jakim jest wyjście

Unii z kryzysu.

Trzeba zaznaczyć, że zaproponowany

przez Komisję projekt wieloletnich ram ﬁnansowych

jest optymalną podstawą do realizacji tych celów.

Wciąż jesteśmy pewni, że kraje nazywane przyja-

ciółmi lepszych wydatków, proponując cięcia w przy-

szłym budżecie Unii Europejskiej, uważają, że poli-

tyka spójności stanowi główne narzędzie służące do

zmniejszania różnic między regionami w Europie

i musi koncentrować się na mniej rozwiniętych regio-

nach oraz państwach członkowskich.

Budżet Unii

Europejskiej nadal pozostaje katalizatorem inwesty-

cji prowzrostowych, a tym samym rozwoju sektora

zarówno publicznego, jak i prywatnego.

Rozumiemy propozycję prezydencji cypryjskiej,

ale nie popieramy jej.

Stanowi ona odpowiedź na głos

płatników netto domagających się obniżenia unijne-

go budżetu w stosunku do propozycji Komisji Euro-

pejskiej.

Nie rozumiemy zapowiedzi jednego z państw

członkowskich mówiących o głębokiej redukcji bu-

dżetu Unii Europejskiej i próby wiązania obecnych

negocjacji budżetowych z debatą nad mechanizmami

wsparcia ﬁnansowego dla państw strefy euro.

Wciąż

zachęcamy prezydencję i pozostałe kraje do auten-

tycznej dyskusji na temat wpływu budżetu unijnego

na możliwości rozwoju Unii, która bez tych środków

nie poradzi sobie w zglobalizowanym, konkurencyj-

nym świecie.

Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska pod-

czas debaty nad przyszłymi ramami ﬁnansowymi

Unii Europejskiej z uwagą przygląda się różnym pro-

pozycjom redukcji tej części budżetu Unii, która prze-

znaczona jest na ﬁnansowanie wspólnej polityki rol-

nej.

Tu oﬁarą nie mogą stać się polscy rolnicy, dla

których poziom wsparcia powinien się zwiększać,

a nie zmniejszać.

Mamy też nadzieję, że w trakcie

tego szczytu nie będzie konieczne odwołanie się do

weta, które, jak ostatnio zauważył komisarz do spraw

budżetu Janusz Lewandowski, może być zastosowa-

ne zarówno przez tych, którzy są przeciwni propozy-

cjom Komisji, jak i tych, którzy występują w ich obro-

nie.

Wiemy dobrze, że weto to narzędzie ostateczne,

wręcz, powiedziałabym, desperackie, które zaprzecza

idei kompromisu i przyjaznej współpracy w ramach

Poseł Agnieszka Pomaska

317

Unii Europejskiej.

Dlatego też trzeba uczynić wszyst-

ko, aby wyniki negocjacji doprowadziły do jedno-

myślności, a tym samym by były satysfakcjonujące dla

wszystkich, w tym oczywiście dla Polski.

Naszym zda-

niem znalezienie takiego rozwiązania jest oczywiście

możliwe.

Nasza determinacja w obronie polityki spójności

i dużego budżetu oraz zaangażowanie na rzecz prze-

trwania projektu Unii Europejskiej opierają się na

przekonaniu o konieczności systemowego podejścia

do zmian zachodzących w trakcie integracji europej-

skiej.

Dlatego też proponujemy kontynuację wszel-

kich działań mających na celu utrzymanie jedności

Unii poprzez dalsze działania służące wzmocnieniu

zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej, i to

łącznie z nadzorem nad polityką budżetową, polityką

oraz lepszą koordynacją polityk gospodarczych

państw członkowskich.

wie Posłowie!

Pogłębienie integracji gospodarczej

w Unii Europejskiej w postaci kolejnych kroków, tak-

że tych dotyczących konsekwencji paktu ﬁskalnego

i w dalszej perspektywie unii bankowej, wymaga de-

baty i rozważenia wszelkich pozytywnych i negatyw-

nych form zacieśniania integracji europejskiej.

Cieszy

mnie ta zapowiedź, że już wkrótce także tutaj w Sej-

mie, w parlamencie, będziemy dyskutowali m.in.

o pakcie ﬁskalnym,tymbardziejżeUniaEuropejska

to dziś przecież 27, a nie 17 państw strefy euro.

Dla-

tego też wierzymy, że po zakończeniu kryzysu Unia

będzie silniejsza, wzmocniona i pozostanie jednoli-

tym organizmem gospodarczym i politycznym.

Na koniec mojego wystąpienia chciałabym przy-

toczyć słowa, które padły z tej mównicy 15 czerwca

2007 r.

Przypomnę, że wtedy rządził PiS na czele

z premierem Jarosławem Kaczyńskim.

(Głos z sali: Którego tutaj nie ma.)

Chciałabym, a niestety nie mogę, skierować te

słowa do prezesa Kaczyńskiego, którego dziś nie ma

na sali, ale wiem, że za chwilę głos zabierze przedsta-

wiciel klubu Prawo i Sprawiedliwość pan poseł

Szczerski, więc szczególnie jemu te słowa chciałabym

zadedykować.

Brzmią one następująco: W polityce są

pewne zasady.

Do tych zasad należy m.in. to, że jeśli

partie polityczne nawet są w opozycji do rządu, to

w sprawach zewnętrznych, kiedy wchodzą w grę ewi-

dentne interesy państwa polskiego, występuje się

razem, zabiega się o wzmocnienie pozycji negocjacyj-

nej rządu polskiego, wobec którego jest się w opozycji.

Te słowa wypowiedział wtedy polityk obecnej opozy-

cji i one nie były tylko słowami, ale przerodziły się

później w czyn na rzecz wspólnej uchwały wspierają-

cej rząd – wtedy premiera Jarosława Kaczyńskiego.

Zachęcam do takiej postawy zwłaszcza polityków

PiS-u, którzy pewnie za chwilę w barwnych opowie-

ściach z jednej strony będą mówili o tym, jak to chcą

wspierać rząd, a za chwilę pojawi się „ale”, za chwilę

pojawią się różnego rodzaju warunki.

Zachęcam więc

do wspólnej rozmowy, do wspólnego stanowiska i wspól-

nego wzmacniania pozycji premiera Rzeczypospolitej

na szczycie w Brukseli.

Na koniec na zachętę oczy-

wiście powiem, kto te słowa wypowiedział – na za-

chętę dla pana posła Szczerskiego, który za chwilę

będzie zabierał głos.

To są słowa wtedy posła, a dzi-

siaj prezydenta Rzeczypospolitej Bronisława Komo-

rowskiego.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję bardzo.

ny Prawo i Sprawiedliwość z uwagą wysłuchał infor-

macji prezesa Rady Ministrów o polityce europejskiej.

Żałujemy, że do 20. minuty pan premier wytrzymał,

a w 20. popuścił i już zaczął atakować Prawo i Spra-

wiedliwość, zaczął wprowadzać znowu język podzia-

łu, wojny polsko-polskiej, ataku na Prawo i Sprawie-

dliwość.

(Oklaski) Oczywiście jak zwykle, mówiąc

o pokoju, siał tutaj konﬂikt,alerozumiem,żetotaka

natura.

Jedna rzecz była nowa w tym ataku premie-

ra na Prawo i Sprawiedliwość.

Do tej pory wydawało

nam się, że linia jest taka, że to PiS dyryguje Came-

ronem, który, jak wiadomo, jest członkiem PiS-u na

wychodźstwie.

Akurat jest tak, panie premierze, że

przez pana politykę 2 mln Polaków wyjechało za chle-

bem do Wielkiej Brytanii, akurat Cameron do nich

się nie liczy.

Dzisiaj dowiedzieliśmy się, że jest od-

wrotnie, to Cameron dyryguje PiS-em (Wesołość na

sali), a my działamy jako, rozumiem, piąta kolumna

brytyjska w Polsce.

Naprawdę, panie premierze, nie

godzi się już.

To już naprawdę jest wbrew i logice,

i obyczajom, i temu przekazowi, że należy się Pola-

kom spokojna debata o Europie, to jest wbrew temu

wszystkiemu.

I także jest wbrew temu, o czym pan

mówił dzisiaj do nas, jakoby zdecydowane i twarde

negocjacje Prawa i Sprawiedliwości, śp. prezydenta

Lecha Kaczyńskiego i rządu PiS w Brukseli nie przy-

nosiły żadnych efektów.

Do tej kłamliwej oceny do-

robku tamtych lat odniesie się – mam upoważnienie,

żeby to powiedzieć – w swoim oświadczeniu posel-

skim na koniec dzisiejszego dnia obrad pani minister

Anna Fotyga.

Natomiast chcę mówić o polityce europejskiej dzi-

siaj z szerszej perspektywy, nie tylko takiej, o której

głównie mówił pan premier.

Otóż uważam, Prawo

i Sprawiedliwość uważa, że najważniejszym dylema-

318

tem, przed którym stoi dziś polska polityka europej-

ska, jest odpowiedź na pytanie, jak mamy zachować

się wobec widocznej tendencji do pękania Unii Euro-

pejskiej, wobec narodzin Europy wielu prędkości.

Już

sam fakt, że stanęliśmy wobec takiego dylematu, jest

porażką rządu Donalda Tuska, który wielokrotnie

podkreślał, że jego strategicznym celem jest utrzy-

manie europejskiej jedności.

Mówił o tym premier

Tusk podczas naszej prezydencji.

I co?

Nic z tego nie

wyniknęło.

A zresztą kto dziś w Polsce i w Unii pa-

mięta, że nie minął jeszcze nawet rok od tej prezy-

dencji?

Gdy się kończyła, wszyscy trąbili jej sukces.

Dziś jest zapomniana, bo nie wytrzymała próby cza-

su.

Tymczasem Unia pęka na naszych oczach, a pio-

nierami pomysłów na jej rozpad są m.in. najbliżsi

sojusznicy pana premiera i ministra Sikorskiego, czy-

li politycy niemieckiej koalicji rządzącej i całej euro-

pejskiej chadecji.

Do tego jeszcze wrócę.

(Oklaski)

Wspomniany rozpad Unii Europejskiej wzdłuż

mywa cztery fundamenty integracji europejskiej,

czyli założenia, że państwa członkowskie łączą wspól-

ne prawo, wspólne instytucje, wspólny rynek i wspól-

ny budżet, a kraje w Unii kierują się zasadą lojalnej

współpracy i wzajemnej otwartości.

To, co można

dzisiaj zaobserwować, to już nie tylko dyskusja o we-

wnętrznym zróżnicowaniu w ramach Unii, ale prze-

kładanie tej idei na konkretne zapisy prawne.

Jed-

nym z najbardziej czytelnych przykładów tego trendu

rozpadu Unii jest pakt ﬁskalny, który Polska podpi-

sała, a który niebawem, jak słyszeliśmy, traﬁ do ra-

tyﬁkacji w naszym parlamencie.

Jeśli tak będzie, to

mam nadzieję, że pan premier nie da się podpuścić

jakimś fałszywym podpowiadaczom i rząd nie skie-

ruje tego dokumentu w trybie innym niż art. 90 kon-

stytucji.

Panie premierze, nie warto wjeżdżać buldożerem

w polską konstytucję dla czegoś tak marnego jak

pakt ﬁskalny.

(Oklaski) Mówię jasno, nie wolno tego

panu robić.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Chciałbym.)

Proszę nawet nie próbować konfrontacji z parla-

mentem w tej kwestii.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nie strasz.)

Szczegółowo o pakcie będziemy mówić przy jego

ratyﬁkacji.

Dziś posłużę się nim tylko jako przykła-

dem psucia integracji europejskiej przez różnego ro-

dzaju prawne potworki, takie jak pakt, czyli to, co

nazwałem kiedyś prawem szkatułkowym, czyli pra-

wem w prawie, zamkniętym w innym prawie i scho-

wanym pod inne prawo.

Takich dożyliśmy czasów

w prawie europejskim.

Po pierwsze, pakt jest prawem

pozaunijnym, który podszywa się pod wspólnotowy

dorobek prawny, bo używa terminów i instytucji Unii

do realizacji swoich postanowień.

Burzy zatem ład

prawny w Europie.

Po drugie, to złe prawo dzieli pań-

stwa Unii na kilka kategorii i to nie tylko formalnie,

ale przede wszystkim w zakresie ich statusu i praw

do uczestniczenia w procesie decyzyjnym.

W samym

pakcie naliczyć można 5 wariantów członkostwa

państw członkowskich.

Po trzecie, pakt wprost za-

czyna zakładać, że państwa członkowskie nie współ-

pracują ze sobą lojalnie, stąd wprowadza mechanizmy

wzajemnego pozywania się państw przed Trybunał

i odgórny nadzór nad politykami budżetowymi kra-

jów, połączony z sankcjami za łamanie wytycznych.

Po czwarte, centralna, dyscyplinująca władza naka-

zuje krajom europejskim realizację jednego, central-

nie sterowanego modelu polityki ﬁnansowej realizu-

jącego monetarystyczne założenia mówiące, iż naj-

ważniejsza jest dyscyplina ﬁskalna, a nie np. stymu-

lowany rozwój.

Prawo to jest złe dla Europy, pisane

pod presją kryzysu i decyzji agencji ratingowych

i banków.

Dlatego powinno być odłożone na półkę

wiecznej niepamięci w dziale „Nieudane projekty”,

tak jak cały projekt (Oklaski) pseudodemokratycznej

federacji europejskiej.

Problem polega na tym, że – niestety – nawet gdy-

byśmy sam pakt ﬁskalny odrzucili, co mam nadzieję

stanie się w tej Izbie, to i tak tendencja do tego, by

wprowadzić w Unii dyscyplinarny nadzór nad pań-

stwami, dokonuje się w szeregu innych regulacji,

rozproszonych, które już wchodzą w życie.

Najgorszy

jest tu tzw. pakt Euro Plus, który pan, panie premie-

rze, podpisał bezprawnie, bez zgody i upoważnień

konstytucyjnych i ustawowych.

(Oklaski) Dlatego nie

kontroli urzędników – nie wiadomo skąd, przez kogo

powoływanych, w ramach procedury tzw. rekomen-

dacji krajowych.

Parlament nie upoważniał pana

premiera Tuska do podpisywania takich zobowiązań

i nie życzymy sobie, by ktoś podważał prawa Sejmu

do wolnego decydowania, na co pójdą pieniądze ze-

brane od polskich obywateli.

(Oklaski) Nie będzie

zgody na tyranię w Europie.

Niech Komisja Europej-

ska nie waży się nam tych rekomendacji przysyłać,

a rząd nie ma żadnego prawa, by je przyjmować do

wiadomości na posiedzeniu rady.

(Poseł Stefan Niesiołowski: No i co zrobisz?)

Demokracja to także prawo obywateli i ich repre-

zentantów do dysponowania pieniądzem publicznym

zebranym z podatków.

Nie damy sobie tego prawa

odebrać.

Parlament na to się nie zgodzi.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Zobaczymy.)

A z budżetem poradzimy sobie sami, jak do władzy

w Polsce dojdzie odpowiedzialna władza.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Już radziliście sobie.)

Ale jest jeszcze jeden wątek, który bezpośrednio

wiąże się z paktem, który dotyczy Polski.

I to szcze-

gólnie chciałbym panu premierowi zadedykować.

Otóż przy okazji paktu po raz pierwszy doszło do sy-

tuacji, że Polska musi się wkupywać w swoje prawa

do uczestniczenia w pracach organów Unii.

Jeszcze

nie tak dawno byłoby to nie do pomyślenia, a teraz

ma to miejsce za zgodą samych zainteresowanych,

w tym pana premiera Tuska.

Czymże innym bowiem

Poseł Krzysztof Szczerski

319

jest sytuacja, w której dopiero ratyﬁkacja paktu daje

nam prawo do uczestniczenia w posiedzeniach orga-

nu zwanego Euroszczytem, i to nie w pełnym zakre-

sie jego obrad, a tylko wówczas, gdy debatowane będą

ogólne kierunki europejskiej polityki ﬁnansowej.

Panie Premierze!

Panie Ministrze!

Bo pan mini-

ster komentuje to na żywo.

Kraje członkowskie, niech

pan posłucha, kraje członkowskie w myśl traktatów

są sobie równe, a instytucje Unii są powszechne, tzn.

uczestniczą w ich pracach wszystkie kraje.

I oto teraz

pakt, dziwaczne prawo niby-unijne, niszczy te zasady

i każe wkupić się w prawo do uczestniczenia w pra-

cach Unii, i to na nierównych zasadach, to znaczy bez

prawa do decyzji.

Panie premierze, lubi pan być na-

prawdę wypraszany za drzwi?

To niebywały wręcz

przykład upadku i dezintegracji, tego podziału wła-

śnie europejskiego, któremu pan rzekomo chciał za-

pobiec, a teraz pan chce się do tego wpisać ratyﬁkacją

paktu ﬁskalnego.

Szykujesiętakichprzykładówwię-

cej, jak chociażby obecny projekt nadzoru bankowe-

go, w którym znowu mamy ten ostry podział i różne

prawa decyzyjne krajów euro i krajów spoza euro.

Tak właśnie następuje rozpad Unii za państwa zgo-

dą.

Jak więc to było możliwe, że premier Tusk na to

się zdecydował, żeby takie prawa podpisywać?

Według mnie jest tylko jedna logiczna odpowiedź,

chyba że jest to nielogiczne.

Obecny obóz władzy dał

się złapać w pułapkę myślenia, że prędkość głównego

nurtu to pionierzy integracji siedzący w uciekającym

pociągu, na który musimy za wszelką cenę jakoś się

załapać.

To wizja, która z góry skazuje nas na rolę

podrzędną, tych, co gonią, co muszą nadrobić dy-

stans, co muszą siedzieć przy stole, bo inaczej znajdą

się w karcie dań.

Ileż razy słyszeliśmy te frazy z ust

przedstawicieli rządu.

I na tym polega główny pro-

blem strategii europejskiej Donalda Tuska, a podpi-

sane przez niego zgody i regulacje to tylko mniej lub

bardziej groźne jego konsekwencje.

To całkowicie

błędna strategia, tym bardziej że nie ma podstaw dla

niej w naszym potencjale państwowym.

Polska to

wielki kraj i dumny naród.

Polacy zasługują na to,

by nie rządzili nimi tacy ludzie, jak ci z obecnego

obozu władzy (Oklaski), ludzie pełni kompleksu niż-

szości...

(Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Kto to mówi?)

(Głos z sali: Jasne.)

(Wesołość na sali, oklaski) ...wobec głównego nur-

tu.

Kompleks tkwi w głowach rządzących, a nie w obiek-

tywnych kryteriach polskiej siły i walorach polskiego

społeczeństwa.

Panie premierze, uwierz pan w siłę

Polski albo ustąp.

(Oklaski) Dlatego Prawo i Spra-

wiedliwość proponuje odwrócenie tej błędnej logiki

polskiej polityki europejskiej.

Spójrzmy na Unię Eu-

ropejską z naszej perspektywy, z polskiej perspekty-

wy, biorąc Polskę za centrum myślenia...

(Głos z sali: To jest PiS-owska perspektywa, nie

polska.)

Jeśli tak uczynimy, to wyłoni nam się inny obraz.

Pierwsza prędkość, czyli strefa euro, to pogrążony

dziś w chronicznej nierównowadze sztucznie utwo-

rzony politycznymi decyzjami obszar problemów

Unii, który ciągnie w dół całą europejską gospodarkę

i kosztuje nas coraz więcej.

Z niepokojem obserwuje-

my to, że pan premier powtórzył, że chce nas do tej

strefy zagonić.

Obok tej strefy mamy całą grupę

państw, które korzystając ze wspólnego rynku, dzię-

ki kontaktom handlowym i kooperacyjnym, a także

dzięki temu, iż zachowały własną walutę i mogą pro-

wadzić własne polityki ﬁnansowe, potraﬁły przejść

przez najgłębszą europejską recesję, wyjść z tego

w miarę obronną ręką, nie w izolacji, tylko we współ-

pracy i solidarności.

To właśnie te państwa są lide-

rami integracji europejskiej, wyznaczają jej natural-

ny i zdrowy bieg i do nich także miałaby szansę za-

liczyć się Polska, gdyby rząd premiera Tuska nie miał

kompleksu w głowie i decyzjami politycznymi nie

wepchnął nas w sam środek europejskiego kryzysu.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Kłamstwo, kłamiesz.)

Już za to płacimy wiązaniem rezerw Narodowego

Banku Polskiego z ratowaniem euro, a zaraz zacznie-

my płacić jeszcze więcej w unii bankowej, w ramach

paktu ﬁskalnego i pakietu klimatycznego.

Pcha nas

pan w sam środek czarnej dziury.

Pytam: Po co?

(Oklaski)

Niestety to nie tylko kompleks rządu wepchnął

Polskę w kryzys.

To także interes obozu władzy, dla

którego politycznym oparciem jest ów główny nurt.

Po prostu liczycie państwo na to, że to on zagwaran-

tuje wam rządzenie i wesprze w trudnej chwili.

Nic

bardziej błędnego i bardziej dla Polski szkodliwego.

Polityka pana premiera Tuska przypomina mi trochę

tego austriackiego skoczka, tylko że bez spadochro-

nu.

Rzucił się pan w dół, a teraz nerwowo pan szuka

linki od spadochronu.

Już pan wie, że zapomniał pan

tego spadochronu, ale ma pan jeszcze nadzieję na to,

że lecący obok Niemcy chwycą pana na hol, jednak

oni są jakoś zajęci swoimi sprawami, a Ziemia jest

coraz bliżej.

(Oklaski)

Tymczasem to kraje dynamicznego bieguna wska-

zują, co jest najważniejszą zdobyczą Unii: wspólny

rynek, swoboda przepływu osób, dóbr, kapitału i usług,

wolność i równość, wspólne prawa i wspólne obowiąz-

ki, a w tak stworzonych ramach zasada solidarności

i to, iż każdy kraj zachowuje podmiotowość i własny

model rozwoju zgodny z narodowymi interesami.

Żadnej sztuczności, utopii i centralnego nadzoru wy-

muszającego posłuch.

Solidarność, wspólnota, spój-

ność i wolność – to powinna być nasza Unia Europej-

ska.

Polska powinna zatem aktywnie poszukiwać

namicznego bieguna, a nie płacić wysoką cenę za to,

by być dołączoną na nierównych zasadach do niesta-

bilnej grupy głównego nurtu.

Prawo i Sprawiedliwość uznaje, że są trzy warun-

ki dobrej polskiej polityki europejskiej.

Po pierwsze,

musimy budować swój własny potencjał gospodarczy

przez mądrą politykę przemysłową, umiejętne gospo-

320

darowanie majątkiem publicznym, wspomaganie

prywatnych przedsiębiorców i ekspansję na rynki

zewnętrzne.

Wszystko po to, by zerwać z mentalnym

uzależnieniem od wspomagania z zewnątrz.

(Dzwo-

nek) Po drugie, Polska musi inwestować w Polaków

w Brukseli, ale nie komisarzy czy pana Buzka, tylko

tych, którzy pracują w Komisji i w różnych instytu-

cjach europejskich.

Tam Polaków jest za mało i nie

mają polskiego wsparcia.

Po trzecie, Polska musi bro-

nić równości państw europejskich i ścisłego wypeł-

niania postanowień traktatów, bo one gwarantują

np. zasadę niedyskryminacji.

(Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Czas minął.)

To ważne, by z kolei nie myśleć, iż pieniądze z fun-

duszy strukturalnych czy dopłat rolniczych to jakaś

łaska Brukseli albo szczodrość bogatych państw, za

którą mamy być wdzięczni i jakoś za nią politycznie

odpłacać.

Nic podobnego.

Dopóki obowiązują traktaty,

polityka spójności i wspólna polityka rolna, należy się

Nie jest tak...

Marszałek:

Dziękuję, panie pośle.

Minął czas pańskiego wy-

stąpienia.

Poseł Krzysztof Szczerski:

I jeszcze zdanie o budżecie.

Marszałek:

Poseł Krzysztof Szczerski:

Negocjacje budżetowe zatem, bo o to panu premie-

rowi chodziło i na tym skończę, jeśli pani marszałek

pozwoli i zdecyduje, by sala mi na to pozwoliła.

Obec-

ne negocjacje budżetowe to dla premiera Tuska

pierwszy tak poważny test, bo do tej pory woził się

pan na gapę w polityce europejskiej.

Członkostwo

wynegocjowali panu premier Leszek Miller, obecny

tutaj, i prezydent Kwaśniewski.

Pieniądze, które pan

tak ochoczo dzisiaj wydaje, wynegocjował panu rząd

Prawa i Sprawiedliwości.

(Oklaski) Teraz nadszedł

dla pana czas próby, być albo nie być, ponieważ tu

chodzi o Polskę.

To jest ważne stwierdzenie, dlatego proszę panią

marszałek o to, żebym mógł to powiedzieć.

Ponieważ

tu chodzi o Polskę, Prawo i Sprawiedliwość robi

wszystko, co może zrobić partia opozycyjna w imię

odpowiedzialności za Polskę, by zapewnić naszemu

krajowi duże środki z najbliższego budżetu na lata

2014–2020.

Podejmujemy działania dyplomatyczne

w Europie, nasi eurodeputowani aktywnie pracują

nad rezolucjami w Parlamencie Europejskim, a tu,

w Sejmie, zgłosiliśmy projekt uchwały, która mogła-

by stać się dla rządu ważną kartą przetargową w ne-

gocjacjach.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Pani marszałek, ostatnie zdanie.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Z jakiej racji?)

Bo pan premier do tego się odnosił.

Marszałek:

Pytania będą za chwilę, po wystąpieniach klubo-

wych.

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Panie premierze, ta uchwała...

(Głos z sali: Do widzenia.)

Marszałek:

Panie pośle, dziękuję panu.

Przekroczył pan swój

czas co najmniej o 1/3.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Ostatnie zdanie, pani marszałek.

Muszę.

(Poru-

szenie na sali)

Panie premierze, dlatego ta uchwała jest tak zde-

cydowana.

Niech pan to zrozumie.

Na tym polega

taktyka negocjacyjna, żeby pan mógł w Brukseli po-

wiedzieć, że polski Sejm jest zdecydowany w swoim

postanowieniu co do wartości dobrego budżetu, rów-

nych dopłat, wysokich środków na spójność i dobrych

warunków jego wydawania.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

321

Poseł Krzysztof Szczerski:

Bez tego będzie pan prowadził politykę miękkiej

ręki.

Marszałek:

Panie pośle, dziękuję bardzo.

Jeśli pan tak woli, to pana decyzja.

Dziękuję bar-

dzo.

(Długotrwałe oklaski)

Marszałek:

Klubu Poselskiego Ruch Palikota pana posła Janusza

Palikota.

Proszę jeszcze pana przewodniczącego o chwilę

spokoju, bo prawa strona po wysłuchaniu wystąpie-

nia swojego mówcy stwierdziła, że pańskie wystąpie-

nie będzie mało interesujące, więc zamierza opuścić

salę.

Kto ma ochotę, to proszę opuścić salę, ale nie prze-

szkadzać.

(Gwar na sali)

Proszę nie pokrzykiwać, panie pośle.

Kto nie ma ochoty słuchać, proszę wyjść, ale nie

odwracać się tyłem do mówiącego, bo to jest nie-

grzeczne.

(Poseł Anna Zalewska: Proszę się zająć prowadze-

niem obrad.)

Bardzo proszę.

(Oklaski)

Poseł Janusz Palikot:

pienia PiS-u.

Najpierw oskarżyliście państwo premie-

ra polskiego rządu, że zabił prezydenta naszego kra-

ju, teraz chcecie rozwalić Unię Europejską i pozbawić

Polskę 300–400 mld zł.

(Oklaski) Wasze miejsce nie

jest tu, w parlamencie.

Wasze miejsce jest w więzie-

niu.

Do tego więzienia wcześniej czy później traﬁcie.

(Oklaski) Problem polega na tym, że niestety premier

Tusk i jego ekipa nie chcą was tam zaprowadzić, ale

my was tam zaprowadzimy.

Przyjdzie taki moment,

że tam wylądujecie.

(Oklaski)

(Poseł Jerzy Szmit: Na razie plakaty robisz.)

Panie premierze...

(Głos z sali: To się pani marszałek pewnie podoba.)

Marszałek:

Czy chce pan w tej chwili polemizować?

Czy pan

przeszkadza, czy pan nie przeszkadza w prowadzeniu

obrad?

(Głos z sali: To jest klasa.

To jest właśnie klasa

przedstawiciela...)

Proszę właśnie tę klasę pokazać i zachować spokój

wtedy, kiedy występuje przewodniczący innego

klubu.

Poseł Janusz Palikot:

Czas iść do prokuratury.

To, że Antoni Maciere-

wicz jest jeszcze na tej sali i że prokurator nie posta-

wił zarzutów jemu, Hofmanowi i Kaczyńskiemu, to

jest skandal w tym kraju.

(Oklaski) Mam nadzieję,

że prokurator generalny żyje w ogóle, bo już dawno

powinien zrobić z wami jakiś porządek.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Może coś o budżecie

unijnym?)

Tak, będziemy o tym rozmawiali w tej chwili, nie-

zależnie od bredni, które wygadujecie, niezależnie od

tego, jak niszczycie dobrą opinię o polskim państwie.

Nie zniszczycie Polski, nie pozwolimy wam, żebyście

tego dokonali.

Panie Premierze!

To było wreszcie exposé.

Do

trzech razy sztuka.

Udało się to panu dzisiaj.

Szkoda,

takie wystąpienie dzisiaj czekałem.

(Oklaski) Na ta-

kie wystąpienie czekał też mój klub.

W tym wystą-

pieniu zabrakło oczywiście dwóch czy trzech wy-

krzykników, które chcę tutaj dopowiedzieć, bo one są

bardzo ważne, zwłaszcza w kontekście tego, co for-

mułuje prawa strona sceny politycznej.

Gratuluję, po pierwsze, aktywności, którą pański

rząd i pan osobiście, a także minister Sikorski prze-

jawiacie w czasie tych ostatnich miesięcy na arenie

europejskiej.

To jest ogromna zmiana na plus w prze-

ciwieństwie do tego, co działo się za rządów Prawa

i Sprawiedliwości.

To jest próba realnego włączenia

Polski w Unię Europejską i realnego pchnięcia pro-

cesu integracji w ramach Unii Europejskiej do przo-

du.

Właśnie te dzisiejsze problemy, które Unia Euro-

pejska przeżywa, problemy z ewentualnym wetem,

z niemożliwością dogadania się wszystkich obecnych

państw członkowskich Unii Europejskiej, wynikają

z pewnego deﬁcytu odwagi w świecie europejskiej

polityki.

I troszeczkę tej odwagi także zabrakło.

Za-

brakło jej przede wszystkim w wyraźnym powiedze-

niu jednej rzeczy, którą pan zresztą już powiedział

we wrześniu 2008 r., przedstawiając wówczas mapę

drogową wejścia do strefy euro.

Mieliśmy wtedy, we-

dług tej pańskiej rekomendacji, za miesiąc być w stre-

ﬁe euro, 1 stycznia 2012 r. mieliśmy być w streﬁe

euro.

Chcę to powiedzieć z całą premedytacją, wie-

dząc, że 60 czy 70% polskiej opinii publicznej jest

przeciwne wprowadzeniu euro, chcę wyraźnie powie-

dzieć: jesteśmy za wprowadzeniem euro, bo euro

322

i wejście do strefy euro jest największą gwarancją

integracji europejskiej, największą gwarancją bezpie-

czeństwa polskiego państwa.

(Oklaski) Jeśli nie bę-

dziemy mieli odwagi bronić euro, mimo tych niedo-

będzie właśnie tak, jak się stało od tamtej pańskiej

wypowiedzi w 2008 r. do dzisiaj, że coraz większa

liczba Polaków jest przeciwna, bo nikt publicznie nie

broni euro.

Nikt nie broni, bo to wymaga odwagi

związanej z jawną, formalnie głoszoną formułą poli-

tycznej jedności Unii Europejskiej.

Naturalną konse-

kwencją wprowadzenia euro, dalszą, oczywiście roz-

łożoną w latach, konsekwencją jest oczywiście głęb-

sza integracja i federalizacja Unii Europejskiej.

(Oklaski) Dzisiaj w polityce europejskiej brakuje po-

lityków, którzy by w sposób zdecydowany, mocny,

agresywny, formułowali tę ideę.

To właśnie brak tej jedności politycznej prowadzi

do różnego rodzaju konsekwencji ekonomicznych,

z którymi boryka się cała Europa.

Jest paradoksem,

że Japonia, która ma 220% długu w stosunku do pro-

duktu krajowego brutto, płaci 2-procentowe koszty

obligacji.

Stany Zjednoczone, które mają 112 czy

115% długu w stosunku do produktu krajowego brut-

to, płacą 1- czy 2-procentowe koszty obligacji.

Hisz-

pania, Grecja, Portugalia nie przekraczają 100% czy

dochodzą do 100%, a płacą?

2,3,4 razy większe kosz-

ty tych obligacji.

Polska, która ma 55% długu w sto-

sunku do produktu krajowego brutto, płaci 4, ostat-

nio było 3 z kawałkiem, 4,5%.

To i tak jest radykalnie

niesprawiedliwy koszt z punktu widzenia parame-

trów, które spełniamy.

Dlaczego tak jest?

Bo Unia

Europejska jest politycznie słaba, bo nie jest właśnie

zintegrowana.

Gdybyśmy wszyscy, mając dwumilio-

nową armię w Europie, 200 mld budżetu na siły

zbrojne w poszczególnych państwach europejskich,

mając tej wielkości rynek, tej wielkości produkt

wspólny, sformułowali ideę państwa europejskiego

i konsekwentnie do niej dążyli, to dzisiaj mielibyśmy

takie same koszty ﬁnansowania długu, jak Japonia

i Stany Zjednoczone, a to oznacza setki miliardów

dolarów czy euro oszczędności.

(Oklaski) Dlatego tak

ważny jest głos radykalnie proeuropejski.

W Polsce

w przededniu wizyty prezydenta Hollande’a on powi-

nien zabrzmieć i on zabrzmiał w pańskiej wypowie-

dzi.

Ja panu tego z całego serca dzisiaj gratuluję.

Zabrakło mi tej kropki, tego powiedzenia: tak, bę-

dziemy mieli odwagę w 2015, 2013, 2014 czy 2016 r.,

bo będzie taki moment, kiedy Unia Europejska za-

cznie wychodzić z tego kryzysu.

Będzie taki moment

optymalny na wprowadzenie euro w Polsce.

Nie mo-

żemy absolutnie przegapić tego momentu, tego wła-

śnie być może 2014, 2015 czy 2016 r.

To będzie ten

moment, w którym albo wejdziemy z korzyścią, z fan-

tastycznymi efektami dla naszej gospodarki, albo nie.

Powiedzmy to uczciwie, stańmy za to, walczmy przez

te trzy lata z opinią publiczną, żeby ją przekonać do

tego, że jesteśmy za euro.

Tego właśnie Polska naj-

bardziej potrzebuje, także z pozycji bezpieczeństwa,

nie tylko bezpieczeństwa ekonomicznego.

Co, jak nie

wejście do strefy euro, zadeklaruje nam ostatecznie,

na trwałe i na zawsze bycie wewnątrz Unii Europej-

skiej?

Na pewno nie to, co wyprawia Prawo i Spra-

wiedliwość.

Nie właśnie wypychanie Polski z polityki

spójności i ze wspólnej waluty.

To na pewno nigdy nie

doprowadzi do tego, że będziemy bezpieczni w Euro-

pie i bezpieczni w naszym kraju.

(Oklaski) Tak że

udzielając panu wsparcia w sprawie europejskiego

paktu stabilizacji i gratulując podjętych decyzji, chcę

powiedzieć, że może pan liczyć na klub Ruchu Pali-

kota w tej sprawie, jeśli pan przedłoży odpowiednie

projekty do ratyﬁkacji w parlamencie.

Będziemy po-

pierali tę ideę.

Chcemy więcej, chcemy jeszcze więcej

Europy.

Chcemy i mamy odwagę powiedzieć, że bę-

dziemy tej polityki, tej idei bronić w Polsce przez

następne trzy lata do wyborów.

Jeszcze jedna rzecz na koniec, która jest ważna,

trzeba ją powiedzieć w przededniu 11 listopada.

W grun-

cie rzeczy za tym lękiem twardego mówienia o euro-

integracji europejskiej kryje się wciąż resentyment

do państwa narodowego, kryje się właśnie polityka

państw narodowych, która jest główną barierą roz-

woju Europy.

Wiem, że jest strasznie trudno każde-

mu politykowi europejskiemu, i niemieckiemu, i fran-

cuskiemu, i polskiemu powiedzieć swoim ludziom

w sposób otwarty: Przede wszystkim jesteśmy Euro-

pejczykami, a później Polakami, Niemcami, Hiszpa-

nami czy Francuzami.

(Oklaski) To jest podstawowa

rzecz, która nas łączy i odróżnia od obywateli, miesz-

kańców Azji czy Afryki, bycie Europejczykiem.

To

jest tak szalenie ważne szczególnie w Polsce teraz,

dzisiaj, właśnie w przededniu święta niepodległości,

bo ten lęk przed państwem narodowym, lęk przed

pozbyciem się tych kryteriów etnicznych przecież

100 lat temu, na początku XX w., w podobnym kry-

zysie, przy podobnych nierównościach ekonomicz-

nych na całym świecie, na całym Zachodzie, w Sta-

nach Zjednoczonych i w Europie doprowadził właśnie

do strasznych totalitaryzmów.

Jeżeli dzisiaj faszyzu-

jące partie, takie jak PiS, w Polsce podnoszą głowę,

to właśnie dlatego, że nie mamy odwagi zakwestio-

nować tych etnicznych kryteriów.

(Oklaski)

Dlatego wzywam raz jeszcze do pełnej odwagi i de-

terminacji w walce o wspólne państwo europejskie.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Janusz Palikot

323

Poseł Marek Sawicki:

rze!

Dzisiejszą debatę odbywamy w szczególnym mo-

mencie i w szczególnych warunkach.

Otóż nie może-

my w trakcie tej dyskusji abstrahować od ogólnoeu-

ropejskiej i ogólnoświatowej sytuacji gospodarczej.

Kiedy w 2008 r.

Europa i świat pogrążały się w kry-

zysie, nikt nie zdawał sobie sprawy, że będzie trwał

on aż tak długo.

Kiedy ponad rok temu komisarz Le-

wandowski przygotowywał wstępny projekt budżetu

na lata 2014–2020, wówczas także mieliśmy pełne

podstawy jako Polacy i jako Europejczycy do twier-

dzenia, że ten budżet, mimo że dziś oceniany opty-

mistycznie, dla nas wszystkich jest nadal niewystar-

czający.

Ale kryzys – który swoje oblicze najbardziej

uwidocznił w południowych państwach Europy, jak

Grecja, Hiszpania, Portugalia, Włochy, ale także

mimo upływu czasu od wyborów prezydenckich we

Francji nadal nie znamy dokładnego rzeczywistego

bilansu, stanu ﬁnansów tego państwa –sprawia, że

dyskusja na temat przyszłych ram ﬁnansowych jest

rzeczywiście bardzo trudna, wymagająca porozumie-

nia, poszukiwania zwolenników, a nie upartego bicia

pięścią w stół, tupania czy pokrzykiwania na kogo-

kolwiek.

(Głos z sali: …było inaczej.)

Chcę zwrócić uwagę, że w tym trudnym okresie

trzeba szukać porozumienia, ale także widzieć pew-

ne nowe funkcje, jakie z budżetu europejskiego nale-

ży wyciągnąć czy inaczej wycisnąć.

Chcę tu przypo-

mnieć chociażby słowa Martina Schulza, przewodni-

czącego Parlamentu Europejskiego, który zwraca

uwagę, że potrzebny jest budżet Unii Europejskiej,

który będzie źródłem inwestycji, wzrostu gospodar-

czego i nowych miejsc pracy.

Celów Unii przyjętych

w strategii Europa 2020 nie da się osiągnąć przy po-

mocy okrojonego budżetu.

Myślę, że wielu Polakom,

działaczom gospodarczym ta maksyma wydaje się

oczywista.

Ale dalej ten sam Martin Schulz: Śmiałe

poparcie dla idei jedności europejskiej oznacza dziś

jednoznaczne ustalenie prymatu polityki nad rynka-

mi.

Aby zapobiec powtórzeniu się takiego kryzysu,

wszystkie podmioty rynkowe, produkty ﬁnansowe

i rynki ﬁnansowe muszą zostać raz na zawsze pod-

dane kontroli i określonym regułom.

Po początko-

wych sukcesach regulacja rynków ﬁnansowych

utknęła w miejscu.

Obecnie Rada blokuje pomysł

ograniczenia premii w instytucjach ﬁnansowych.

Na

szczycie G20 w Londynie podjęto decyzję o położeniu

kresu rajom podatkowym.

Ustalono, że czas tajemnicy

bankowej minął.

Jednak Rada blokuje obecnie sprawoz-

danie na temat inwestycji na niepublicznym rynku

kapitałowym, ponieważ brak jest porozumienia w kwe-

stii dokładnej deﬁnicji raju podatkowego.

Również

sprawozdanie dotyczące dyrektywy o opodatkowaniu

oszczędności utknęło w miejscu.

Przypominam, że są

to słowa Martina Szulza.

Dalej.

Bezsprzecznie najważniejszym elementem

skutecznej regulacji rynków ﬁnansowychjestzapew-

nienie, by na rynkach ﬁnansowych zapanowała

wreszcie całkowita przejrzystość.

Tego celu nadal

jeszcze nie osiągnęliśmy.

Parlament Europejski chce

zakazać transakcji wysokiej częstotliwości, ograni-

czyć spekulacje surowcami, zabronić działalności

platformom dark pools oraz zapewnić, aby płynność

ﬁnansowa służyła realnej gospodarce, a nie była wy-

korzystywana przez spekulantów do czerpania jak

największych zysków.

Zwracam na to uwagę, dlatego że również rynek

rolny, który jest mi szczególnie bliski, także w latach

2008–2012 podlegał właśnie takim mechanizmom

spekulacyjnym.

Zwracam na to uwagę także w obec-

ności ministra ﬁnansów pana Jacka Rostowskiego,

gdyż chcę zaznaczyć, że rolą budżetu jest również

wspieranie projektu „Inwestycje polskie”, kredytów

preferencyjnych w gospodarce i w rolnictwie czy

wzmocnienie specjalnych stref ekonomicznych, tak

żebyśmy w trakcie tego kryzysu nie próbowali po-

przestawać tylko na ograniczeniach proponowanych

przez rządy Grecji, Portugalii, Hiszpanii, chodzi tu

też o próby daleko idących ograniczeń budżetowych

w zakresie oszczędności w Polsce.

Chciałbym także powiedzieć, że na te problemy

zwraca także uwagę Międzynarodowy Fundusz Wa-

lutowy.

Zadłużenie wielu krajów członkowskich Unii

Europejskiej stwarza duże ryzyko.

Należy je zredu-

kować, nie stosując przy tym rozwiązań ekstremal-

nych.

Rozwiązania pośrednie, które trzeba znaleźć,

oznaczają, że nie można tracić z oczu społecznych

skutków redukcji zadłużenia.

Dla każdego kraju trze-

ba znaleźć właściwą drogę konsolidacji ﬁskalnej.

Je-

śli tempo redukcji zadłużenia będzie zbyt szybkie,

zabije gospodarkę, jeśli będzie zbyt powolne, rynki

nie wezmą tego na poważnie.

Trzeba robić wszystko,

by zwiększyć popyt i utrzymać wzrost – od noweli

polityki pieniężnej po dokapitalizowanie banków

i reformy strukturalne.

Tak więc widać wyraźnie, że

zarówno przewodniczący, jak i przedstawiciele Mię-

dzynarodowego Funduszu Walutowego mówią o tym,

że w tych trudnych czasach liczy się nie tylko oszczę-

dzanie, nie tylko okrajanie budżetu, ale także jego

aktywna rola.

Dlatego cieszy mnie stanowisko, które

prezentuje polski rząd, zakładające, że w ramach

15 państw, przyjaciół polityki spójności, nie godzimy

się na jakiekolwiek ograniczenia budżetu.

Otrzymaliśmy ostatnio sygnały, że takie ograni-

czenie jest możliwe.

W związku z tym zwracam uwa-

gę na to, że w stanowisku rządu jasno zapisano, iż

jeśli doszłoby do jakiejkolwiek redukcji budżetu, gdy-

by miała ona – a nie powinno tak być – dotyczyć

wspólnej polityki rolnej, to z pewnością może to od-

nosić się wyłącznie do ﬁlaru pierwszego, a więc płat-

ności bezpośrednich dla tych państw, które pod tym

względem są zdecydowanie poniżej dzisiejszego po-

ziomu średnich płatności europejskich.

Nie jest to

żadna próba tylko i wyłącznie ratowania pozycji pol-

skich rolników, dlatego że od kilku lat, od 8 lat człon-

kostwa w Unii Europejskiej ta pozycja poziomu doﬁ-

nansowania jest nadal niekonkurencyjna, niepełna.

324

Chcę zwrócić uwagę, że w świetle niektórych pojawia-

jących się wypowiedzi polityków, artykułów prasowych,

kiedy główny nacisk polskiego rządu pada na obronę

polityki spójności, wspólna polityka rolna jest wciąż

ważnym elementem wyrównywania zapóźnień gospo-

darczych w państwach Unii Europejskiej.

Wspólna po-

lityka rolna to także nadal 40% obecnego i przyszłego

budżetu Unii Europejskiej.

Chcę także zwrócić uwagę, że w ramach wspólnej

polityki rolnej wydatkowanie środków unijnych

w Polsce jest racjonalne i przyczynia się do znaczą-

cego wzrostu konkurencyjności polskiego rolnictwa

i podnoszenia poziomu życia mieszkańców wsi.

To

Polska wśród nowych państw Unii Europejskiej za-

proponowała ten nowy model podziału środków, a więc

połowa środków na płatności bezpośrednie, połowa

na rozwój gospodarczy.

To w wyniku wsparcia w ra-

mach środków rozwoju gospodarczego polskie rolnic-

two jest dzisiaj rolnictwem o wiele bardziej konku-

rencyjnym niż 10 lat temu.

To dzięki wspólnej poli-

tyce rolnej przez ostatnie 8 lat do polskiego rolnictwa

wpłynęło ok. 140 mld zł, ale nadal to są środki zbyt

małe, żebyśmy byli konkurencyjni w stosunku do

lepiej ﬁnansowanych rolników francuskich czy nie-

mieckich.

Dlatego warto zadbać o to, aby, po pierwsze, w ra-

mach ram ﬁnansowych wspólna polityka rolna nie

była polityką okrojoną, i po drugie, jeśli uważamy, że

występując na forum Unii Europejskiej trzeba zna-

leźć takie akcenty, które mówią o europejskości na-

szych propozycji, to Polska powinna być liderem

w składaniu propozycji reformy wspólnej polityki

rolnej.

W śmiałych reformach, uproszczeniu, odbiu-

rokratyzowaniu, odejściu od historycznych tytułów

do płatności, wypracowaniu nowych kryteriów w za-

kresie płatności bezpośrednich, w zakresie wsparcia

w ramach rozwoju obszarów wiejskich, chodzi o II ﬁlar,

widzimy wielką szansę na wyrównanie wsparcia.

To, co powinno być minimum naszych celów w ra-

mach europejskiej dyskusji, to z pewnością koniecz-

ność wyrównania co najmniej do średniej europej-

skiej, jeśli chodzi o poziom płatności bezpośrednich.

Tu nie jesteśmy wcale tak daleko, bo jeśli dzisiaj jest

on na poziomie 219 euro, a średnia to 260, to jeśli

dobrze zaproponujemy przyszłe rozwiązania – nie

tylko w ramach ﬁlaru I, ale również w ramach ﬁlaru

II, gdzie dopuszcza się możliwość przesunięcia z tego

ﬁlaru co najmniej 10% środków na wsparcie w ra-

mach ﬁlaru I – już ten poziom dwudziestu, dwudzie-

stu paru euro można wypracować.

ny problem, czyli problem umowy partnerskiej i za-

programowania wydatkowania środków w ramach

polityki spójności także na obszary wiejskie, bo jest

to kolejne potężne źródło wyrównywania zapóźnień

cywilizacyjnych.

Chciałbym utrzymać się w tonie

wystąpienia pana premiera w Bukareszcie, gdzie

zwracał pan uwagę politykom europejskim na hipo-

kryzję, na egoizmy narodowe.

Na te egoizmy narodo-

we wtedy, kiedy byłem ministrem, także w każdym

miejscu, w każdym wystąpieniu zwracałem uwagę

– żeby nie tylko dążyć do zgodnej ze strategią „Euro-

pa 2020” polityki zrównoważonego rozwoju w ra-

mach Europy, ale także zadbać o to, żeby ten zrów-

noważony rozwój miał miejsce również w Polsce.

A więc naprawdę warto ostatecznie porzucić mo-

del, koncepcję tzw. rozwoju dyfuzyjno-polaryzacyjne-

go na rzecz rozwoju zrównoważonego.

Dlatego też

polityka pozaaglomeracyjna, wspólna polityka rolna

musi być w ramach umowy partnerskiej uzupełniona

środkami właśnie na rozwój infrastruktury, na two-

rzenie miejsc pracy.

Przypomnę, że dzięki tym skrom-

nym środkom z II filara, a jesteśmy mniej więcej

w połowie wydawania środków unijnych z perspek-

tywy 2007–2013, w obszarach wiejskich poza rolnic-

twem stworzono w Polsce ponad 35 tys. miejsc pracy,

zakupiono ponad dwadzieścia parę tysięcy ciągników,

ponad 170 tys. maszyn i urządzeń podnoszących kon-

kurencyjność naszego rolnictwa, więc warto byłoby

kontynuować i rozwijać ten kierunek.

Chcę także powiedzieć, że w momencie, kiedy zo-

staną przyjęte ramy ﬁnansowe, daj Boże, żeby bez

okrajania wspólnej polityki rolnej, to będzie najwyż-

szy czas i najlepszy moment, żeby Polska stała się

liderem, jeśli chodzi o propozycję rzeczywistej głębo-

kiej reformy wspólnej polityki rolnej w ramach Unii

Europejskiej.

Jeszcze dwa lata temu, kiedy Polska

proponowała wprowadzenie płatności bezpośrednich

na zasadzie ﬂat rate, czyli równych płatności obsza-

rowych, nierzadko byli tacy politycy – znalazło się to

także w dokumencie Komisji Europejskiej – którzy

mówili, że to jest niemożliwe.

Dwa tygodnie temu na

konferencji w Berlinie sekretarz stanu Rządu Fede-

ralnego Niemiec pan Gut powiedział jasno, że propo-

zycja płatności płaskich ﬂat rate jest propozycją,

która w tym momencie powinna być w stopniu naj-

wyższym rozważana przez wszystkie czynniki w Unii

Europejskiej, że wyrównywanie poziomów płatności

ma się rozpocząć już od roku 2014, a nie, tak jak

zapisano w dokumentach Komisji, po roku 2015.

(Dzwonek) Widać wyraźnie, że i rolnicy niemieccy,

i rolnicy francuscy, ale także politycy tych państw

dostrzegają, że polityka równomiernego rozdawania

środków nie narusza konkurencji, ale pozostawia

znacznie większą pulę środków na inwestycje, na

rozwój, na innowacje, na to, o co przez ostatnie lata

tak mocno zabiegałem.

W imieniu Polskiego Stronnictwa Ludowego chcę

poprzeć wystąpienie pana premiera i zapewnić o jego

akceptacji.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Marek Sawicki

325

Poseł Leszek Miller:

Podzielam pogląd, że znajdujemy się w momencie

kluczowym dla przyszłości Unii Europejskiej.

Być

może obecna sytuacja jest najpoważniejsza od czasu

powstania Unii Europejskiej, ale nie powinno to

w żadnym razie osłabiać naszego przekonania, że

uzasadnienie dla zjednoczonej Europy jest dziś sil-

niejsze niż kiedykolwiek.

Wspólna Europa jest w swej

istocie wspaniałym pomysłem, zrealizowanym w od-

powiednim czasie i we właściwej przestrzeni geogra-

ﬁcznej.

Naszymzadaniemjestuczynienietegopomy-

słu jeszcze lepszym, osiągnięcie modelu integracji

europejskiej, który będzie odpowiadał współczesnym

wyzwaniom.

Trzeba nadal pisać europejską historię

sukcesu, być pewnym, że przeciwnicy Unii także na

tej sali są po złej stronie historii.

(Oklaski)

Panie premierze, to dobrze, że rząd konsultuje

swoje stanowisko i opinie przed ważnym szczytem

unijnym.

To źle, że czyni to tak rzadko.

Pani kanclerz

Merkel, która ma solidną większość w Bundestagu,

często omawia swoje europejskie plany w niemieckim

parlamencie.

Pan premier, który ma przewagę trzech

niepewnych głosów, spostrzegł taką konieczność dość

późno, ale warto się uczyć nawet od diabła, a cóż

dopiero od Niemców.

Klub Poselski SLD przy wszyst-

kich zastrzeżeniach wita dzisiejszą debatę z uzna-

niem (Oklaski), albowiem gorsze od błędu jest upo-

rczywe trwanie w błędzie.

Panie i Panowie!

Mimo rozmaitych zaklęć i cza-

rów zróżnicowanie prędkości integracji europejskiej

jest nieuniknione.

Jest to proces logiczny i obiektyw-

ny.

Strefa euro będzie dążyć do stworzenia i dopaso-

wania odpowiednich struktur politycznych do zuni-

ﬁkowanych mechanizmów gospodarczych.

W pakcie

ﬁskalnym, jak również w rezultatach niedawnego

szczytu w Brukseli, jest tego wyraźna zapowiedź.

Wprowadzenie jednej waluty bez instytucji stojących

za tą walutą okazało się niewystarczające.

Euro bez

odpowiednich instytucji będzie relatywnie słabsze.

Dolar, który konkuruje z euro, jest walutą jednego

kraju.

Euro nie jest walutą jednego kraju – jest pie-

niądzem grupy luźno zintegrowanych państw o róż-

nych, czasem sprzecznych interesach.

Będą się zatem

umacniać struktury polityczne wspierające euro, bo

inaczej cały ten projekt będzie słaby i niedokończony.

Nie zablokujemy podziału Unii.

Nie wyhamujemy

procesu integracji strefy euro.

Mówię to ze smutkiem

euroentuzjasty i goryczą weterana różnych europej-

skich negocjacji.

Czeka nas ponowne wchodzenie do

Unii Europejskiej, bo pozostając poza euro i nie mając

jasnego kalendarza integracji walutowej, Polska de

facto pozostaje poza Unią (Oklaski), w każdym razie

poza jej główną – a nie peryferyjną – częścią.

Jeśli

chodzi o SLD, to chętnie wprowadzimy Polskę do

Unii jeszcze raz.

(Oklaski)

Obecna Unia powoli się rozpada.

Powstaje nowa,

która koncentruje się głównie w streﬁeeuro.

Powsta-

je zatem ważne pytanie: Dlaczego się rozpada?

Po-

zwoliłem sobie naszkicować odpowiedź na to pytanie.

Ale jest jeszcze ważniejsze pytanie: Dlaczego w tej

nowej Unii nie ma Polski?

Otóż nie ma, bo mimo

rozmaitych optymistycznych opowieści w ostatnich

latach nasz kraj nie jest w unii walutowej, bo nie

spełnia koniecznych kryteriów, kryteriów gospodar-

ki o wysokiej konkurencyjności, niskiej inﬂacji, sta-

bilnym kursie walutowym i zdrowych ﬁnansach pu-

blicznych, choć muszę przyznać, że sytuacja się po-

prawia.

Dziś Polska spełnia mniej więcej połowę

koniecznych kryteriów i jeśli determinacja rządu

w tej sprawie się pogłębi, to być może w najbliższych

latach – w ciągu roku czy dwóch lat – spełnimy po-

zostałe.

W każdym razie jeżeli w tej sprawie będzie

występować determinacja rządu, to może on liczyć

na poparcie Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Tak jak tutaj przede mną mówiono, sprawa euro

to również problem klimatu społecznego.

To jest waż-

na decyzja, która ma wszakże bardzo poważny kon-

tekst społeczny.

Istnieje strach przed euro.

I nic w tej

sprawie się nie dzieje – mówię głównie o polityce rzą-

du – żeby ten strach zmniejszyć, żeby prowadzić po-

litykę wyjaśniającą sytuację euro.

Wprawdzie w rzą-

dzie już od kilku lat jest specjalny pełnomocnik do

spraw wprowadzenia euro, ale działania tego pełno-

mocnika są chyba tajne i poufne.

W każdym razie

cież wystarczy wskazać, jak łatwo i często mówi się

o greckim kryzysie, a jak rzadko mówi się o niemiec-

kim dobrobycie.

Proszę państwa, proszę zwrócić uwa-

gę na to, że zarówno Grecja, jak i Niemcy są w tej

samej streﬁeeuro.

Jesttylkoproblem,nacosięwska-

zuje i jaki przykład się wybiera.

Nie tylko powinniśmy wejść do strefy euro, ale

mamy taki prawny obowiązek.

Wynika on z zapisów

zawartych w traktacie akcesyjnym.

W tym traktacie

nie ustalono tylko daty, kiedy to może się stać.

Panie

premierze, szczerze mówiąc, liczyłem bardzo, że pan

dzisiaj przedstawi kalendarz, przedstawi swego ro-

dzaju mapę, wzmacniając tym samym pozycję Polski

w negocjacjach europejskich.

Niestety, tak się nie

stało i krytykowana Grecja będzie decydować o pol-

skim budżecie, o budżecie państwa drugiej europej-

skiej kategorii.

Co do paktu ﬁskalnego uważamy, że powinien

zostać przyjęty.

Widzimy także celowość ustanowie-

nia europejskiego nadzoru bankowego, który będzie

obejmował banki, a nie tylko grupy kapitałowe.

Ale

skoro na najbliższym posiedzeniu rządu pakt ma zo-

stać zaakceptowany, to nasuwają mi się następujące

pytania: Czy zgoda na pakt ﬁskalny oznacza także,

że polski rząd przyjmie europejską metodologię licze-

nia deﬁcytu ESA95?

Jeśli tak, to kiedy i jaki poziom

deﬁcytu zostanie na podstawie tej metodologii wyli-

czony?

Czy rząd poprze starania lewicowych polity-

ków europejskich, w tym również prezydenta Hollan-

da, który postuluje, aby oprócz paktu ﬁskalnego po-

wstał także pakt na rzecz wzrostu produkcji (Okla-

ski) i wzrostu zatrudnienia?

Czy rząd polski poprze

usiłowania tych polityków dotyczące wypracowania

326

nowego kompromisu między racjonalnością rynków

a racjonalnością społeczeństw, które nie godzą się na

dalsze wyrzeczenia?

Wreszcie, czy polski rząd przy-

stąpi do grupy państw europejskich, które chcą opo-

datkować transakcje ﬁnansowe?(Oklaski) Już nawet

rzecznik Watykanu niedawno powiedział, że Stolica

Apostolska uważa, iż taki podatek powinien zostać

wprowadzony, bo jest to wyraz normalnej, ludzkiej

sprawiedliwości.

(Oklaski) Tyle razy o tym mówię.

Panie premierze, albo będziecie szukać dodatkowych

wpływów, wkładając ręce do kieszeni biednych i jesz-

cze biedniejszych, albo zdecydujecie się na to, żeby

włożyć rękę do kieszeni rozmaitych spekulantów ﬁ-

nansowych.

(Oklaski)

(Poseł Janusz Palikot: I biskupów.)

Zróbcie to.

(Poseł Janusz Palikot: Brawo, bardzo dobre.)

Zróbcie to, a na tej sali macie zapewnione nasze

poparcie.

Jeżeli chodzi o budżet, powinniśmy życzyć panu

premierowi, żeby osiągnął zamierzone cele.

Podzie-

lam pogląd tu wyrażony, weto to jest broń ostatecz-

na, co więcej, weto to jest broń obosieczna.

Można go

używać w wyjątkowych okolicznościach, ze świado-

mością, że jeżeli go użyjemy, to ktoś inny użyje tej

broni przeciwko nam przy pierwszej nadarzającej się

sposobności.

Uważam, że premier ma rację, mówiąc,

że trzeba poszukiwać kompromisu, bo cała Unia Eu-

ropejska jest oparta na zasadzie kompromisu – nie

na zasadzie dyktatu, na zasadzie kompromisu.

To

tylko w Polsce i w kilku jeszcze innych krajach uwa-

ża się, że kompromis jest czymś złym, jest czymś

dyskwaliﬁkującym.

Nie,kompromistojestdowódna

mądrość...

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

...i zrozumienie, że ktoś inny może również mieć

rację i że trzeba tę rację uwzględnić.

Unia to nie jest

miejsce walenia toporem czy machania mieczem.

Unia to jest miejsce dla inteligentnych ludzi (Weso-

łość na sali, oklaski), którzy posługują się inteligent-

ną argumentacją, chowając topory i miecze za drzwia-

mi na inną okazję.

Szanowni Państwo!

Zwróciłem też uwagę – mój

przedmówca o tym mówił – na wystąpienie pana pre-

miera na forum jego kolegów z Europejskiej Partii

Ludowej.

Premier powiedział: Czy wiecie, co to zna-

czy hipokryzja?

Hipokryzja jest wtedy, mówił premier

Tusk, kiedy polityk mówi – więcej Europy, a następ-

nego dnia w innym miejscu mówi – mniejszy budżet

europejski.

Tak, to jest bardzo trafne postawienie

sprawy.

Ale hipokryzja jest również wtedy, kiedy pre-

mier mówi – więcej Europy, a jednocześnie toleruje

stan, w którym polscy obywatele nie są chronieni

pełną treścią Karty Praw Podstawowych...

(Okla-

ski)

(Głosy z sali: Brawo!)

...tak jak obywatele pozostałych krajów członkow-

skich Unii Europejskiej, z wyjątkiem Wielkiej Bryta-

nii, także wtedy, kiedy premier mówi – więcej Euro-

py, a jednocześnie nie akceptuje deklaracji, którą

podpisała większość państw unijnych, oświadczając,

że ﬂaga, hymn, dewiza, euro, Dzień Europy pozosta-

ją dla nich symbolami wyrażającymi poczucie wspól-

noty obywateli Unii Europejskiej oraz ich związek

z tą wspólnotą.

Podpiszcie tę deklarację…

( Gwar na

sali)

...bo jak, ...no, nie podpisaliśmy, rząd Polski wła-

śnie nie podpisał, i jak stoicie na tle europejskiej ﬂa-

gi, tej pięknej ﬂagi ze złotymi gwiazdami, to stoicie

tam nielegalnie, dlatego że (Oklaski) rząd nie akcep-

tuje tego symbolu.

Hipokryzja jest również wtedy,

kiedy premier mówi – więcej Europy, a jego rząd po-

zywany jest do Europejskiego Trybunału Sprawiedli-

wości za uchylanie się od wdrażania unijnych dyrek-

tyw, ostatnio w sprawie opłat lotniskowych, systemu

kolei i energii elektrycznej.

Ewentualne kary, które

Polska może zapłacić za niewdrożenie tych dyrektyw,

mogą w sumie kosztować tyle, co całe zadłużenie

Centrum Zdrowia Dziecka.

(Oklaski)

Szanowni Państwo!

Patrząc na politykę europej-

ską, widać z jednej strony polskich polityków, którzy

uważają, że Żoliborz nie leży w Europie i że nigdy

tam nie leżał, a z drugiej tych, którzy może i by chcie-

li jakoś z tą Europą bardziej się zjednoczyć, ale uwa-

żają pełny związek z Unią Europejską za cudzołó-

stwo, czyli niewierność wobec ojczyzny.

Reprezentu-

ję siłę polityczną, która nie boi się, że jeśli będzie

z Europą, to Polska się na nią obrazi.

Kochamy Pol-

skę, szanujemy Polaków i wiemy, że bycie Polakiem

oznacza bycie Europejczykiem.

Nie uważamy Pola-

ków za prymitywów, którzy w zetknięciu z Zachodem

tracą (Dzwonek) tożsamość, więc trzeba ich chronić

przed demoralizacją.

(Oklaski) SLD to nowoczesność

i europejskość – europejskość jako wyraz współcze-

snego, polskiego patriotyzmu.

Wszak Polska jest na-

szą ojczyzną, a Europa naszym wspólnym i bezpiecz-

nym domem.

(Oklaski)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje marszałek

Parlamentarnego Solidarna Polska pana marszałka

Ludwika Dorna.

Moje wystąpienie będzie zawierać bardzo twardą

i stanowczą krytykę linii politycznej rządu i pewnej

koncepcji, którą przedstawił tutaj pan premier.

Nie-

mniej chciałbym zacząć od wyrazów pewnego uzna-

Poseł Leszek Miller

327

nia, bo to będzie krytyka mocna, twarda i zdecydo-

wana, ale nie będzie to krytyka ślepa, to nie jest tak,

że uważamy, że Solidarna Polska uważa, iż w polity-

ce europejskiej rząd na każdym odcinku robi wszyst-

ko źle.

Nie, bo tak nie jest.

Chciałbym złożyć wyrazy

uznania za stanowisko, jakie konsekwentnie rząd

zajmuje w sprawie polityki klimatycznej, a szczegól-

nie za decyzję i postawę rządu i ministra Korolca

podczas rozmów na temat wspólnego stanowiska

Unii Europejskiej przed konferencją klimatyczną

w Dosze.

Tak, to było stanowisko, którego myśmy

oczekiwali, i każdy z tym się zgodzi, mając na uwadze

jednogłośnie przyjętą uchwałę Sejmu w sprawie pa-

kietu klimatycznego i polityki klimatycznej, mając

na uwadze to, że na innym odcinku, Europejskiej

Inicjatywy Obywatelskiej Stop Pakietowi, wszystkie

siły polityczne, poza Ruchem Palikota, w Sejmie to

wsparły, a rząd, co odnotowuję, odnosi się do tego

z życzliwą neutralnością.

I nie mam pretensji o neu-

tralność, bo rząd ma inną pozycję.

14 listopada odbę-

dzie się w Katowicach konwencja związana z tą ini-

cjatywą.

Ale to są jedyne wyrazy uznania, jakie mogę zło-

żyć rządowi i panu premierowi, ponieważ w tym, co

pan premier mówił o budżecie i pakcie ﬁskalnym,

o nowej architekturze władzy w Europie, o możli-

wych sojusznikach, zawiera się pewna zasadnicza

niespójność.

Innymi słowy, owszem, na niektórych

odcinkach, np. klimatycznym, rząd prowadzi rozsąd-

ną, racjonalną sektorową politykę, ale jednocześnie

opowiada się za takimi rozwiązaniami dotyczącymi

nowego systemu władzy w Unii Europejskiej.

Pan

premier o tym mówił.

Mówił o wzrastającej roli ego-

izmów narodowych najsilniejszych.

A te wzrastające

egoizmy narodowe najsilniejszych przybierają pewną

formę polityczno-traktatową.

To jest właśnie Euro

Plus, który pan podpisał, a Sejm niestety zaakcepto-

wał, to jest pakt ﬁskalny, to są kolejne kroki, to jest

kontrowersja wokół budżetu, co więcej, będę o tym

mówił, to są kontrowersje związane z tym, jak te

ewentualne kwoty będzie się wykorzystywać.

Na

czym to polega, poza ogólnym stwierdzeniem o wzro-

ście egoizmów narodowych najsilniejszych i najbar-

dziej wpływowych, bo to są jednocześnie płatnicy

netto do budżetu Unii Europejskiej?

Na tym, że in-

stytucje wspólnotowe, które przed wybuchem kryzy-

su, i to jest zasadnicza zmiana, moderowały, skutecz-

nie, w miarę, na tyle, na ile można, te egoizmy, za-

czynają stawać się pewną fasadą, pewnym woalem,

zaczynają je podważać i przenikać hierarchiczne sto-

sunki władzy i wpływu.

Na tym polega to, co się ro-

dzi, na tym polega sygnał, jakim jest pakt ﬁskalny,

i Polska, panie premierze, nie ma żadnego interesu

w tym, by wspierać te rozwiązania, bo działa prze-

ciwko sobie, nawet jeśli pański rząd na tym czy in-

nym odcinku prowadzi politykę rozsądną i zgodną

z polskim interesem narodowym.

Innymi słowy, tro-

chę pan z wielkim zapałem i hasłem: Europa, Polska

w centrum Europy, podcina gałąź, na której nie tylko

pan siedzi, ale siedzimy my wszyscy, ten Sejm, ale

przede wszystkim nasz naród, nasza gospodarka.

Otóż ta niespójność jest dosyć oczywista.

Można

by powiedzieć, że mogą stać za tym racje pragmatycz-

ne.

Na przykład wpisujmy się w ten główny nurt

z powodu nowych wieloletnich ram ﬁnansowych,per-

spektywy budżetowej, bo jak się nie wpiszemy, to

nasze korzyści będą z tego powodu mniejsze.

Ale to

jest, okazuje się, całkowicie nieskuteczne, ponieważ

to przenikanie hierarchicznych stosunków władzy

i wpływu i koncentracja najsilniejszych wokół inte-

resu ratowania euro wniknęły już w politykę wspól-

notową.

Jest to kwestia niesłychanie poważna, no-

wego pakietu rozporządzeń dotyczącego polityki

spójności i wykorzystania funduszy regionalnych,

funduszy rolnych.

Przecież wszystko to…

Rząd zgło -

sił zastrzeżenia, i słusznie.

Za mało, nie dość głębo-

kie, ale dobrze, że zgłosił.

Tylko cała konstrukcja

w ramach tego wzrostu egoizmów narodowych naj-

silniejszych polega na tym, by nawet po przyznaniu

określonych alokacji kwot kopert narodowych móc

przerzucać środki z kwot przede wszystkim państw

słabiej rozwiniętych gospodarczo, w tym Polski, na

ratowanie strefy euro.

Ten nowy kształt polityki spójności, który się ro-

dzi wbrew naszym interesom, to jest w sposób oczy-

wisty ukryte zasilanie – naszym kosztem, kosztem

nowej Europy, słabiej rozwiniętej – strefy euro będą-

cej w kryzysie.

Na tym polega ta niespójność.

Nie

wymieniam tutaj narzędzi, jakie Komisja Europejska

na życzenie Francji i Niemiec wymyśliła w Brukseli,

ale tam nie stosuje się do porzekadła: Bo kto daje

kadła: Bo kto daje i odbiera, ten pożytki z tego zbie-

ra.

I to jest oczywiste.

Niestety, pośrednio, popierając

tę nową architekturę władzy, żywiąc się złudzeniem,

że Polska będzie w klubie najsilniejszych, decydują-

cych, pan to wspiera.

A tutaj trzeba poszukiwać in-

nych sojuszy.

W związku z tym ten oportunizm nie ma wymia-

ru pragmatycznego.

Nie podejrzewam pana premiera

o romantyzm oportunizmu.

W związku z tym jest

pytanie: Gdzie jest źródło inspiracji?

Myślę, że ono

jest w pewnym wspólnym myśleniu, które łączy pana

bardzo głęboko z panem prezesem Kaczyńskim i PiS-

-em, łączy Platformę z PiS-em. Odwołam się do wy-

wiadu, jakiego niecały rok temu udzielił „Gościowi

Niedzielnemu” pan Kaczyński, gdzie mówił: Jeste-

śmy za Europą, która będzie posiadała własne silne

i sprawne Siły Zbrojne, podlegające prezydentowi

Unii Europejskiej.

Jeżeli chodzi o federalizm, to nikt

pana prezesa Kaczyńskiego i PiS-u nie przebił, praw-

da, nawet minister Sikorski w swoim nieszczęsnym

referacie berlińskim, ze swoim podpisem pod grupą

reﬂeksyjną.

W związku z tym, panie premierze, niech pan się

nie ściga z panem prezesem Kaczyńskim na federa-

lizm, bo on już pana dawno zostawił, w blokach star-

towych tak naprawdę.

To była pewna zgryźliwość,

Poseł Ludwik Dorn

328

ale rzecz jest poważna.

Otóż zarówno pan, jak i pan

prezes Kaczyński, PO i PiS myślą dawnymi katego-

riami, że instytucje wspólnotowe będą moderować

egoizmy.

Otóż w tym projekcie federalistycznym in-

stytucje federalistyczne, wspólnotowe mają realizo-

wać egoizmy.

To jest ta nowa rzeczywistość Europy

w kryzysie.

Teraz, panie premierze, chciałbym zaprezentować

postulaty europejskie Solidarnej Polski, bo przycho-

dzi na to czas.

To jest pewna zwarta koncepcja, al-

ternatywna wobec rządowej, ale zawierająca także

pewną propozycję dla rządu szukania porozumienia,

tak, co do możliwości współdziałania.

Po pierwsze, jeżeli chodzi o pakt ﬁskalny, to roz-

czarował mnie pan.

Bo pamiętam pańską wypowiedź

z pierwszej dekady października tego roku, kiedy pan

mówił, że rząd jest za ratyﬁkacją paktu ﬁskalnego,

ale jest otwarty także na inne sugestie i propozycje.

Z tej trybuny pan się z tego wycofał, mówiąc o szyb-

kiej ratyﬁkacjipaktuﬁskalnego.

OczywiścieSolidar-

na Polska będzie przeciw, ale mamy pewien postulat

korekty czy modyﬁkacji tego stanowiska.

Panie pre-

mierze, pan jest generalissimusem obozu władzy.

Niech pan z tego stanowiska dowodzenia ratyﬁkacją

paktu ﬁskalnego ustąpi i powierzy je najbardziej do-

świadczonemu generałowi, jakiego każdy polityk ma

na podorędziu.

Imię jego – generał czas.

Po co się

spieszyć?

Nie widzę tutaj powodu.

Minister Rostow-

ski zapewnia pana i nas – nadzieje są słabe, ale może

– że w 2014 r. okaże się, że strefa euro wychodzi

z kryzysu.

Może zaczekać z ratyﬁkacją paktu ﬁskal-

nego do tego czasu?

Pakt ﬁskalny i tak zacznie obo-

wiązywać bez naszej ratyﬁkacji.

Po co?

Po drugie, Solidarna Polska stwierdza bardzo ja-

sno: żadnych europejskich podatków.

A to, co się dzie-

je…

Bo władztwo podatkowe to kolejny, obok wspól -

nej armii, która musi być z czegoś ﬁnansowana,

element federalizmu.

Z tym hasłem będziemy szli do

wyborów do Parlamentu Europejskiego.

Będziemy

szli jeszcze z jednym przesłaniem, hasłem.

Tu jest

między nami największa kontrowersja.

Otóż przystę-

powaliśmy do Europy jako instytucjonalnie zabezpie-

czonej strefy spokoju, rozwoju, bezpieczeństwa i sta-

bilizacji.

Strefa euro stała się głównym źródłem nie-

pewności i ryzyka, które, poprzez egoizmy narodowe,

koszty i zagrożenia związane z tymi ryzykami, eks-

portuje ze swojego niemieckiego czy niemiecko-fran-

cuskiego centrum na peryferia, także do nas.

Na tym

polega w tej chwili funkcjonowanie Europy, pod szan-

tażem strefy euro.

To jest tak, że kanclerz Merkel,

a za nią minister Rostowski, mówiąc o zagrożeniu

wojną w przypadku pogłębiania się kryzysu strefy

euro, mówią jak pazerni bankierzy.

Owszem, bankru-

tujemy, ale jesteśmy „too big to fall” – zbyt duzi, żeby

zbankrutować.

(Głos z sali: OK.)

Prawda?

Otóż jeżeli strefa euro ma kłopoty, niech

wychodzi z nich i pomóżmy jej w tym, ale na własny

koszt, bez eksportu ryzyk i kosztów do nas.

Innymi

słowy, naturalne jest wyprowadzenie strefy euro

poza Unię Europejską, czyli zmiana traktatowa.

I tu

trzeba szukać sojuszników.

Z tym przesłaniem pój-

dziemy do wyborów europejskich.

To po prostu trze-

ba zrobić.

Trzeba powiedzieć: oddajcie nam naszą

Europę.

I jak, negocjując rabat brytyjski, mówiła

Margaret Thatcher: I want my money back – oddajcie

nam nasze pieniądze, tak Polska powinna zacząć

mówić: oddajcie nam naszą Europę.

Po trzecie, cenimy aktywność rządu jeżeli chodzi

o klub przyjaciół spójności i kwoty.

Tak, to jest to, co

trzeba robić.

Domagamy się od rządu, by kwestie pa-

kietu rozporządzeń dotyczących realizacji polityki

spójności, także w nowej perspektywie, stanęły na

porządku dnia, aby Polska próbowała zbudować wo-

kół tego koalicję, by uniemożliwić tę wpisywaną już

w prawo europejskie procedurę dawania i odbierania

w trakcie, po przyznaniu kwoty, bo kwota może zo-

stać przyznana, tylko realizacja będzie wielokrotnie,

nie, nie wielokrotnie, tylko istotnie mniejsza.

Tego

po prostu domagamy się od rządu i jeżeli chodziłoby

o wykorzystanie narzędzi polityki parlamentarnej,

to w obu sprawach, kwoty i oporu wobec tego pakie-

tu rozporządzeń, Solidarna Polska jest gotowa do

współdziałania.

Następnie, panie premierze, dwa postulaty z dzie-

dziny polityki wewnętrznej.

Rzeczywiście, jak poseł

Szczerski zauważył, do 20 minuty nie stosował pan

tego narzędzia przeciwstawiania – choć różnice są

istotne – polityki europejskiej jako kija bejsbolowego,

którym obóz władzy wali po głowie opozycję, ale po-

tem pan nie wytrzymał.

(Dzwonek)

Już kończę, pani marszałek.

Chciałbym jeszcze,

żeby potraktowała mnie pani tak, jak pana posła

Szczerskiego.

Marszałek:

Z całą sympatią potraktuję pana dokładnie tak

samo.

Poseł Ludwik Dorn:

Otóż, panie premierze, trzeba stworzyć prawno-

-konstytucyjno-instytucjonalne narzędzia zarówno

ochrony podmiotowości Polski w Unii Europejskiej,

jak i budowania porozumienia.

Dlatego Solidarna

Polska wystąpi do wszystkich klubów parlamentar-

nych z następującą inicjatywą, także Platformy Oby-

watelskiej, mówię teraz do pana jako do przywódcy

partii, mianowicie: w poprzedniej kadencji został

przygotowany i zaakceptowany przez wszystkich pro-

jekt nowelizacji Konstytucji RP, rozdział europejski.

Pan premier wspólnie i w porozumieniu z panem mi-

nistrem Schetyną, pod koniec kadencji, trzecie czy-

tanie zablokował.

Do dziś pan nie wyjaśnił dlaczego.

Otóż przejmiemy ten projekt nie jako swój, nie mamy

329

92 podpisów, ale wystąpimy do wszystkich klubów,

w tym do Platformy Obywatelskiej i PiS-u, by ten

projekt zgłosić.

On ma wady, on ma istotne wady i luki,

ale w tej sprawie osiągnięto już porozumienie.

Widzę,

że pański współpracownik minister Sikorski macha

ręką: a co tam konstytucja.

To jest pewien test, a test drugi to rezygnacja

z polityki kija bejsbolowego w sprawach europejskich

w Komisji Europejskiej, rozpoczęcie rzeczywiście po-

ważnej dyskusji…

(Poseł Stefan Niesiołowski: Wystarczy tych mą-

drości, kończ już.)

(Poseł Arkadiusz Mularczyk: Niech pan nie prze-

szkadza.)

…na temat warunków brzegowych polityk, nie

członkostwa, ale polityki polskiej w Unii Europejskiej.

W tej sprawie były zgłaszane projekty uchwał,

także przez Solidarną Polskę.

Pańskie koleżanki

i koledzy ze znudzeniem wysłuchali argumentacji, ze

znudzeniem powiedzieli, że to się nadaje do kosza, i ze

znudzeniem przegłosowali odrzucenie w pierwszym

czytaniu.

Tak debatować i tak tworzyć zaplecze dla

wspólnej polityki europejskiej się nie da.

To też jest

swego rodzaju test i oczekuję od pana odpowiedzi na

pytanie, czy bejsbol nadal jest w użyciu, czy pan go

odkłada i zaczyna także tutaj grać nie w salonowca,

ale w szachy.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Co to jest?

Jakiś spe-

cjalny poseł?

Kończ już.)

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Kończę, ostatnie

zdanie.

Z przykrością stwierdzam, że musimy zgłosić

wniosek o odrzucenie informacji rządu.

Nie dlatego,

że odmawiamy współdziałania w sprawie budżetu,

ale dlatego, że rząd przedstawił tu fałszywą, niesku-

teczną koncepcję.

Będziemy współdziałać w sprawie

budżetu, ale informacji rządu nie jesteśmy w stanie

przyjąć do wiadomości.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Na tym zakończyliśmy wystąpienia klubowe.

Posłów, którzy chcą zadać pytanie, w tej chwili

mamy 33.

zadania pytania?

Jeśli nie ma chętnych, zamykam listę.

(Głosy z sali: To za mało.

Chociaż 1,5 minuty.)

1 minuta.

Bardzo proszę pana posła Andrzeja Gałażew-

skiego.

Proszę bardzo, panie pośle.

premier poszedł.

Pan prof. Adam Rotfeld przed 4 laty

w wywiadzie chyba dla „Gazety Wyborczej” powie-

dział, że Unia będzie przekształcać się w unię między-

rządową.

Czas kryzysu wzmocnił tę tendencję, a go-

rącym zwolennikiem unii międzyrządowej jest prze-

wodniczący Unii Europejskiej Van Rompuy.

Unia międzyrządowa ma pewną wartość.

Szyb-

kość podejmowania decyzji, klarowność tych decyzji

oraz możliwość ich wdrażania to jest wartość.

Z dru-

giej strony istnieje niebezpieczeństwo, że w takiej

unii międzyrządowej będą dominować najsilniejsze

państwa.

Na różnych spotkaniach mówi się jednocze-

śnie o wzmocnieniu roli parlamentów narodowych

i Parlamentu Europejskiego.

Kieruję pytanie do pana ministra spraw zagra-

nicznych.

Jak pogodzić te przeciwstawne tendencje:

z jednej strony wzmacnianie roli rządów, a z drugiej

strony wzmacnianie roli parlamentów narodowych?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Pani Marszałek!

Chciałbym na początek zapytać,

czy mogę też liczyć na takie ładne zdanie jak to skie-

rowane do pana posła Dorna, że pani z sympatią do

mnie się odnosi.

Marszałek:

Oczywiście, że z sympatią, bo…

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję.

Marszałek:

…wcześniej podczas wystąpienia pan tu raczej

zgłaszał życzenia i potraktował salę jak koncert ży-

czeń, a nie jak salę plenarną.

A więc proszę zrozu-

mieć, że rzeczywiście moja cierpliwość i sympatia

były ogromne.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ale proszę zatrzymać

czas.)

330

Poseł Krzysztof Szczerski:

Pani Marszałek!

Mam dwa pytania.

W naszym,

Prawa i Sprawiedliwości, projekcie uchwały, którą pan

premier nazwał głupią, są trzy warunki: wyrównanie

dopłat do rolnictwa, duże środki na rozwój i takie wa-

runki ich wydawania, byśmy mogli samodzielnie de-

cydować o tym, na co chcemy je przeznaczyć.

Chciałbym zapytać pana premiera, co w tym jest

głupiego.

Równe dopłaty, wysoki budżet środków na

spójność czy warunki do tego, żebyśmy się podmio-

towo rozwijali?

Co w tym jest głupiego?

Pytam, sko-

ro pan premier nazwał tę uchwałę głupią.

I drugie pytanie.

Pan premier powiedział o takiej

oto taktyce, że z Wielką Brytanią nie idziemy na

kompromis, natomiast z Niemcami tak.

Chciałbym

zapytać, skąd ten pomysł, że z Wielką Brytanią idzie-

my na ostry konﬂikt, a z Niemcami musimy się do-

gadać, bo oni są w ramach tego poszukiwania planu

B. Skąd ten pomysł, że akurat Wielka Brytania to są

źli, a Niemcy to są dobrzy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

(Poseł Witold Klepacz: Teraz ja.)

Witold Klepacz w zamian, tak?

(Poseł Witold Klepacz: Nie, nie.

)

Bardzo proszę.

Przepraszam, to ja się pomyliłam.

(Głos z sali: Iwiński dopiero po nim.

)

Poseł Witold Klepacz:

Premierze!

Pan przewodniczący Palikot chwalił pana

proeuropejskie podejście w sprawach gospodarczych.

Oczekujemy również takiego proeuropejskiego podej-

ścia w kwestii podatku od transakcji ﬁnansowych

i ukrócenia spekulacji.

Liczymy na to, że wpływy

z tego podatku zostaną przeznaczone na rozwój i in-

westycje.

Więcej Europy to również w naszym odczu-

ciu przyjęcie w pełni Karty Praw Podstawowych.

Dlaczego pański rząd, panie premierze, tak uparcie

trwa przy protokole brytyjskim, który ogranicza w wy-

raźny sposób kodeks praw zabezpieczonych przez

Kartę Praw Podstawowych?

Kogo się pan boi, panie

premierze?

Hierarchów Kościoła katolickiego?

Prze-

cież nie zamierza pan przed nimi klękać, a więc pana

strach przed pełną ratyﬁkacją jest w naszym odczu-

ciu irracjonalny.

Dlaczego pański rząd, podobnie jak

cała polska prawica, nie respektuje praw mniejszo-

ści?

Jakie są powody, dla których Polska na arenie

międzynarodowej pokazuje swoje nietolerancyjne i ho-

mofobiczne oblicze?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Bardzo proszę, tym razem już poprawnie, pana

prof. Tadeusza Iwińskiego.

Panie pośle, bardzo proszę.

wierzyć, że to interesujące i wygłoszone w istotnym

momencie wystąpienie premiera Tuska oznacza po-

wrót i respektowanie art. 95 konstytucji, jeżeli chodzi

wystąpienia wysnułem też wniosek, że rząd zreﬂek-

tuje się, jeżeli chodzi o dialog międzynarodowy, i nie

tylko.

Otóż rządy prawicy i rząd pana premiera w po-

przedniej kadencji, wcześniej rząd PiS-u, popełniły

kolosalny błąd, na przykład nie chcąc rozmawiać

w sprawie Gazociągu Północnego z Rosją i Niemca-

mi.

I co się stało?

Pan premier nie chciał rozmawiać

z kandydatem na prezydenta Francji François Hol-

lande’em, kiedy było de facto wiadomo – tym, którzy

znali sytuację wewnętrzną Francji – że zostanie pre-

zydentem.

Wierzę, że tego typu błędy nie będą już

popełniane.

Chciałbym zapytać także, jaki jest sto-

sunek rządu do wizji unii politycznej, którą tak na-

prawdę przedstawił najwybitniejszy żyjący ﬁlozof

europejski Jürgen Habermas, a tę jego koncepcję

przyjęła pani kanclerz Merkel.

(Dzwonek) I na ko-

niec: Czy będziemy mieli do czynienia z realizacją

postulatu, o którym klub SLD mówi od dawna, mówił

jeszcze w poprzedniej kadencji, żeby odbyć poważną

rozmowę – rząd i opozycja z udziałem konstytucjona-

listów – na temat mechanizmu ratyﬁkacji ważnych

porozumień międzynarodowych: kiedy wybierać

art. 89, a kiedy 90?

Bo za każdym razem będziemy

się stykali z podejściem PiS-u.

I teraz jest wyjątkowa

okazja, żeby to zrobić.

Przecież przystąpienie do pak-

tu ﬁskalnego, i nie chodzi tu o stanowisko takie czy

inne, oznacza między innymi, że Polska będzie mu-

siała zgodzić się na możliwość sankcji ﬁnansowych

w wysokości 0,1% PKB.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Poseł Tadeusz Iwiński:

To na pewno oddaje część problemu.

A więc jesz-

cze raz apeluję: jeszcze jest czas na tego typu rozmo-

wy, żeby ustalić najmniejszy wspólny mianownik i nie

łomotać się cepami kolejny raz w Sejmie.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

331

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

ligę.

Poseł Piotr Szeliga:

Żeby zrozumieć tok pańskiego rozumowania, chciał-

bym najpierw prosić, żeby się pan określił, bo dzisiaj

usłyszeliśmy wiele deklaracji, szczególnie z lewej

strony sali, że najpierw trzeba być Europejczykiem,

później Polakiem, później mogliśmy usłyszeć o nowo-

czesnej europejskiej partii, dla której dzisiaj Europą

jest Unia Europejska, a 30 lat temu był Związek Ra-

umiejscowienie tej Europy.

I dlatego mam do pana

pytanie: Kim się pan czuje?

Czy pan jest najpierw

Polakiem, czy pan jest najpierw Europejczykiem?

Bo

ja jestem Polakiem, który mieszka, żyje w Europie.

Kolejne pytanie...

(Poseł Cezary Tomczyk: My wszyscy.)

Ja panu nie przeszkadzałem.

(Poseł Cezary Tomczyk: Jeszcze nie mówiłem, nie

było okazji.)

Pani marszałek...

Marszałek:

Proszę kontynuować.

Poseł Piotr Szeliga:

To proszę, żeby nie przeszkadzać.

Marszałek:

Proszę kontynuować.

Poseł Piotr Szeliga:

Skąd, panie premierze, wzięło się te 400 mld?

Wczo-

raj słyszeliśmy o spotkaniu pana Camerona oraz pani

Merkel i dowiedzieliśmy się, że jednak zostaną zmniej-

szone te sumy, a pan dzisiaj wyczarował nam kolejne

100 mld.

(Dzwonek) Skąd konkretnie te 100 mld ma

pochodzić?

Dlaczego pan straszy nas wszystkich, że

nie ma już innej drogi oprócz Unii Europejskiej?

Wie-

my przecież, że jest Norwegia, jest Szwajcaria, wie-

my, jak obywatelom tych krajów się żyje.

Czy mamy

w ogóle jakąkolwiek inną koncepcję na wypadek, gdy

jednak Hiszpania, Portugalia po prostu pociągnie

i Unię zniszczy?

Czy państwo zastanawiają się także

jeszcze nad jakąś inną drogą dla Polski?

I jeszcze

jedna uwaga: Dlaczego pan na starcie, od razu za-

kłada kompromis, a nie popatrzy pan, panie premie-

rze, na Margaret Thatcher i na to, że jednak trzeba

być twardym graczem w walce o dobro Polski?

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

lickiego.

Poseł Andrzej Halicki:

dać pytanie dotyczące istoty w gruncie rzeczy naszej

dobrej kondycji i polskiego sukcesu, a mianowicie

polityki rozszerzenia.

Czy ona przypadkiem w tych

trudnych czasach negocjacji budżetowych nie spada

z agendy, a taką forpocztą rozszerzenia jest na przy-

kład objęcie społeczeństw oczekujących ruchem bez-

wizowym?

Myślę o Mołdawii, a przede wszystkim

o Gruzji, bo tam wszystko do tego jest gotowe.

Pa-

miętajmy, żeby wcisnąć zielony guzik dla tych społe-

czeństw, to nasz obowiązek.

Poseł Szczerski jednak prowokuje, nie mogę nie

odnieść się do tego…

(Poseł Krzysztof Szczerski: Kiwaniem głowy?)

…bo znamy się dobrze.

Oczywiście zacytuję: uda -

je pan głupiego.

Przepraszam za cytat, ale to pańskie

słowa.

Jeżeli pan nas straszy…

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Głupiego?)

Tak jest, takich słów użył pan poseł.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Uchwała jest głupia.)

Marszałek:

Panie pośle Kuźmiuk, proszę nie dyskutować.

Poseł Andrzej Halicki:

Jeżeli można.

Proszę nie straszyć nas…

Marszałek:

Proszę nie dyskutować.

Poseł Andrzej Halicki:

Drodzy koledzy od kompleksów, nie straszcie nas

oświadczeniem pani Fotygi, bo pamiętamy, jak nas

reprezentowała w czasie prezydencji portugalskiej

(Dzwonek), i co do tego nie mamy w gruncie rzeczy

332

zastrzeżeń.

Proszę jednak zaprosić ekspertów od ne-

gocjacji.

Niech tu wystąpi pan Jurgiel i powie, jak

zadośćuczyni polskim plantatorom, polskim pracow-

nikom cukrowni za ich likwidację i obniżone limity.

Zaproście eksperta od negocjacji pakietu klimatycz-

nego, a jeśli nie macie, zapraszam pana Naimskiego,

eksperta od gazu.

Jak wytłumaczy Polakom, że ich

narodowy interes jest w tym, żeby płacić za gaz Ro-

sjanom więcej, a nie mniej, tak jak my wynegocjowa-

liśmy?

Proszę bardzo, mównica wolna.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

miuka.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Mogę sprostować?

Mi-

nutkę.)

Proszę.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję, pani marszałek.

Przepraszam, panie

pośle, nie mówiłem o udawaniu głupka.

Gdy przed-

stawiłem z mównicy projekt naszej uchwały, pan

premier powiedział: bo ona jest głupia – tutaj, z ław

rządowych.

Te słowa o głupocie były pana premiera,

nie moje.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Kuźmiuk.

(Głos z sali: Trochę to sprostowanie było zawiłe.)

(Poseł Krzysztof Szczerski: Ale musiałem powie-

dzieć prawdę.)

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

dzieć o tych rachunkach na poziomie podstawowym.

Otóż na politykę spójności, nim zaczęły się negocja-

cje, w kopercie było 80 mld euro.

Licząc nawet po

300.

Pan premier mówił tutaj o 300 mld.

Rozu-

miem, że te 100 mld jest związane ze wspólną poli-

tyką rolną, ale licząc na skróty, 21 mld euro – dopła-

ty bezpośrednie, 14 mld – w drugim ﬁlarzetojużjest

140 mld zł.

A jeżeli mówimy jeszcze o wyrównaniu

dopłat, o których pan premier wspomniał, to jest

1 mld euro rocznie, czyli 7 mld, to jest 28 mld zł.

A więc powinno być 168 mld zł na rolnictwo, a pan

premier mówił tylko o 100 mld.

To o czym my mówi-

my?

Wygląda na to, że zaczynamy negocjacje na ko-

lanach.

Powinno być, jeszcze raz, 320 mld na polity-

kę spójności i 168 mld na rolnictwo.

(Poseł Andrzej Halicki: Z jakiej pozycji wy nego-

cjowaliście?)

Panie pośle, niech pan da spokój.

(Wesołość na

sali)

Druga sprawa.

Proszę państwa, przecież my za-

płacimy 35 mld euro składki, a pani minister Bień-

kowska doskonale wie, że z każdego euro, które do

nas traﬁa, przynajmniej 60–70 eurocentów traﬁa do

Niemców, do Francuzów itd.

Dlaczego ciągle jesteśmy

na kolanach?

Oni rzeczywiście dają nam pieniądze

na swój rozwój.

Czy my o tym nie wiemy?

Czy nie wie

o tym pan premier?

Na kolanach będzie prosił o 300

i o 100 mld?

(Głos z sali: Wywiozą nam te autostrady.)

Tak, zwiną i wywiozą.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Pana, mnie, pana posła Szczerskiego i – jestem o tym

przekonany – również panią posłankę Pawłowicz łą-

czy jedno wielkie marzenie: marzenie o Europie to-

lerancyjnej, otwartej, Europie dialogu.

(Poseł Andrzej Halicki: Tu się przeliczyłeś.)

Nie ma dzisiaj dla Europy alternatywy poza Unią

Europejską.

Dlatego – wszyscy to wiemy – w Polsce

Unia cieszy się olbrzymim poparciem.

Polacy to eu-

roentuzjaści.

Ale żeby byli nimi naprawdę, żeby to

słowo naprawdę coś znaczyło, polski rząd powinien

zrobić wszystko, żeby Polacy wiedzieli, że przyjęcie

euro to nie możliwość, to konieczność.

I ubolewam

nad tym, że kiedy wpisuję w wyszukiwarce słowa:

pełnomocnik rządu do spraw euro, nie pojawiają się

prawie żadne wiadomości.

Niewiele możemy się do-

wiedzieć o aktywności tego pełnomocnika.

(Dzwonek)

Tylko ok. 38% Polaków popiera wprowadzenie euro.

A przecież wprowadzenie euro oznacza ułatwienia

dla Polaków, możliwość podróżowania, zakupy, lep-

szy dla polskich przedsiębiorstw handel zagraniczny.

Dlatego pytam, gdzie jest ten pełnomocnik i co robi.

Proszę o informacje.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Niech pan zapyta Sło-

waków.)

Poseł Andrzej Halicki

333

Jeżeli tu się tego nie dowiemy, to niestety nawet

z Internetu, w którym podobno wszystko można zna-

leźć, na pewno się tego nie dowiemy.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

laków, czy Polska coś zyska na podpisaniu paktu ﬁ-

skalnego, to 74% respondentów, obywateli Rzeczypo-

spolitej, powiedziało: nie, a tylko 11% – tak.

Jak

państwo myślicie, z czego ta ocena wynika, co jest

przyczyną tak negatywnej postawy obywateli Rze-

czypospolitej wobec paktu ﬁskalnego?

I zakładając,

że od 1 stycznia 2013 r. prawdopodobnie pakt ﬁskal-

ny wejdzie w życie i Polska też będzie jednym z sy-

gnatariuszy tego paktu, czy to nie będzie pod prąd

oczekiwań społecznych, oczekiwań obywateli?

Drugie pytanie dotyczy wspólnej waluty.

Chciał-

bym zapytać, dlaczego jeden z ﬁlarów Unii Euro-

pejskiej, Wielka Brytania, został przy swojej walu-

cie.

Dlaczego Wielka Brytania nie pokusiła się

o to – a przynajmniej nie mam takiej wiedzy – aby

także być w streﬁe euro?

I czy Wielka Brytania bę-

dzie podporządkowana temu paktowi ﬁskalnemu?

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Rojka.

strowie!

Pan premier Donald Tusk, rozpoczynając

swoje wystąpienie, oznajmił w sali Polakom, że zmia-

na jest nieunikniona.

Pan premier przeczuwa tę

zmianę.

Twierdzę, że z tej mównicy coś zostało nie-

dopowiedziane.

Panie premierze, niech pan przy-

najmniej powie Polakom ogólnie, w jakim kierunku

ta zmiana pójdzie, czy to będzie negatywne dla Pol-

ski, czy pozytywne.

Bo pan swoje wystąpienie rozpo-

czął z wysokiego C. Odnośnie do budżetu powiedział

pan o 300 mld plus 100.

Mam swoją tezę na ten te-

mat.

Otóż wydaje mi się, zresztą jesteśmy o tym in-

formowani, że w strukturach Unii Europejskiej dzie-

je się źle, więc warto, żeby polski rząd i premier rozpo-

częli z tego wysokiego C, a później będziemy walczyć.

(Dzwonek) Nawet jeśli dostaniemy poniżej 300 mld, to

walczyliśmy i rozpoczynaliśmy z wysokiego C. Życzę

Polsce i Polakom jak najlepiej, niech to będzie 500 mld.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: I powinno być.)

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Si-

korski: 600.)

O, pan minister Sikorski mówi 600.

To cieszymy

się.

(Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikor-

ski: 800, kto da więcej?)

Marszałek:

niu pytania.

Poseł Józef Rojek:

Kończę.

Polacy na skok cywilizacyjny czekali od

drugiej wojny światowej i czekają do dnia dzisiejsze-

go.

I czekamy dalej.

Życzę nam, żebyśmy się docze-

kali.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

kiewicza.

Poseł Robert Tyszkiewicz:

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

W kontekście tego wysokiego C chciałbym zadać py-

tanie o inicjatywę, instytucję, która może nie jest

bardzo spektakularna, ale za to niesłychanie uży-

teczna – o Grupę Wyszehradzką.

To jest dobry przy-

kład takiej współpracy regionalnej, która być może

tażu i straszenia, nie strategia indywidualnych szarż,

ale cierpliwa współpraca drużynowa i budowanie ko-

alicji przynoszą konkretne, wymierne rezultaty dla

Polski i dla państw naszego regionu.

Wystarczy wspo-

mnieć kwestie pakietu klimatyczno-energetycznego

i bezpieczeństwa energetycznego – to wszystko uda-

ło się także dzięki polskiej aktywności i współpracy

w obrębie Grupy Wyszehradzkiej.

ca tego roku Polska sprawuje przewodnictwo w Gru-

pie Wyszehradzkiej.

Grupa Wyszehradzka przyciąga

dzięki swojej efektywności kolejne państwa – dzięki

inicjatywie pana ministra Sikorskiego coraz częściej

funkcjonuje w formacie Grupa Wyszehradzka Plus,

przyciągając kolejne państwa regionu.

Wydaje się, że

udane z punktu widzenia naszej części Europy nego-

Poseł Robert Biedroń

334

cjacje w sprawie wieloletniego budżetu Unii Europej-

skiej mogłyby być kolejnym asumptem do wzmocnie-

nia tego formatu współpracy, byłyby wielkim sukce-

sem współpracy regionalnej.

Mam pytanie do rządu:

Jak rząd wykorzystuje i zamierza wykorzystywać

polskie przewodnictwo do wspierania pozytywnych

rozstrzygnięć w kontekście negocjacji na temat wie-

loletnich ram ﬁnansowych Unii Europejskiej?

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

(Głosy z sali: Ooo...)

(Poseł Tomasz Kulesza: Nasza gwiazdeczka.)

(Po-

ruszenie na sali)

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Pani Marszałek!

Mój narastający sprzeciw jako

prawnika budzą sposób i procedury stosowane w prak-

tyce przez rząd PO–PSL w stosunkach z Unią Euro-

pejską.

Treść paktów unijnych: stabilizacyjnego, ﬁ-

skalnego, bankowego, podpisywanych i akceptowa-

nych arbitralnie przez rząd, a odbierających Polsce

kolejne fragmenty suwerenności i ograniczających

polskie organy władzy publicznej w ich konstytucyj-

nych kompetencjach – chociaż Polska nie jest człon-

kiem strefy euro ani nie jest sprawcą kryzysu

w gospodarce unijnej – świadczy o poważnych naru-

szeniach polskiej konstytucji i ograniczaniu roli Sej-

mu i demokracji w Polsce.

Nadto niekonstytucyjne

próby ratyﬁkacji w trybie art. 89, a nie 90 konstytu-

cji kolejnych paktów i zobowiązań rządu wobec Unii

Europejskiej w istocie stopniowo unieważniają posta-

nowienia polskiej ustawy zasadniczej.

Mam pytanie do pana premiera.

Czy pan premier

zdaje sobie sprawę, że ten sposób działania w stosun-

kach z Unią Europejską prowadzi do całkowitej mar-

ginalizacji Sejmu, eliminacji konstytucji jako podsta-

wy stosunków z Unią Europejską i praktycznego

unieważniania tego aktu polskiej suwerenności?

Czy

to jest celem pana premiera?

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

strze!

Panie Premierze!

Mówił pan, panie premie-

rze, że musimy być pozytywnie odważni.

Dlaczego

więc w kwestii przyjęcia euro posługuje się pan re-

toryką wielu eurosceptyków z początku lat dwuty-

sięcznych, mówiących wówczas: Czekajmy, co z tego

wyniknie?

Tak twierdzili bracia Kaczyńscy, tak wy-

powiadało się wielu polityków, nawet z pańskiego

ugrupowania.

Mówił pan, panie premierze, że po-

traﬁliśmy nieraz przegapić naszą szansę.

A może

ten moment przystąpienia do strefy euro będzie

wkrótce?

Wszak minister Rostowski twierdzi, że

scenariusz rozpadu strefy euro jest mało prawdopo-

dobny.

Przystąpienie do strefy euro to też warunki

przyjęcia tej waluty – gdy wszystko będzie jasne

i stabilne, pewnie będą gorsze niż w sytuacji, kiedy

wiąże się to z pewnym ryzykiem.

Potrzebna jest

nowa mapa drogowa, konkrety.

Nie spełniamy kry-

teriów euro, więc siłą rzeczy przystąpienie do strefy

euro jest dla nas jakąś przyszłością.

Mam pytanie do ministra Rostowskiego.

Bułgaria,

spełniając kryteria euro, odłożyła decyzję na bliżej

nieokreśloną przyszłość.

Czy ta decyzja jest...

Nie, in-

aczej sformułuję to pytanie, bo niezręcznie będzie

panu doradzać naszym bułgarskim kolegom.

Co by

pan rekomendował, panie ministrze, w kwestii przy-

jęcia euro średniej wielkości państwu europejskiemu

spełniającemu dziś kryteria przystąpienia do strefy

euro, mającemu dziś taką możliwość?

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Panie Ministrze!

Bardzo wnikliwie wsłuchałem się

w wypowiedź byłego ministra pana Marka Sawickie-

go z Polskiego Stronnictwa Ludowego, odpowiedzial-

nego do niedawna za sprawy rolnictwa, który dużą

część swojej wypowiedzi poświęcił wyrównywaniu

dopłat.

Muszę powiedzieć, panie ministrze, panie

premierze, że SLD nie zgadza się z perspektywą wy-

równywania dopłat do 2020 r., bo oprócz tej wiedzy,

którą uzyskaliśmy z tej mównicy, mamy również wie-

dzę pochodzącą z Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Panie premierze, jest jeszcze szansa, aby wyrówny-

wanie dopłat nastąpiło od 2014 r., ale wymaga to

pańskiego zaangażowania w negocjacje, wymaga

także, panie ministrze Sikorski, pańskiego zaanga-

żowania w te sprawy, dlatego że do tej pory minister

rolnictwa w sprawach (Dzwonek) wyrównywania do-

płat był osamotniony, a mówimy przecież, panie pre-

335

mierze, o 100 mld zł, które albo wpłyną do polskiego

rolnictwa, a poprzez to 50 mld do budżetu państwa

w formie różnych podatków, albo nie wpłyną.

Chcę zapytać, panie premierze, panie ministrze,

jakie są szanse, aby te 100 mld, przed chwilą wspo-

mniane, wpłynęło do polskich rolników i czy w kwo-

niu, jest 100 mld, które przeznaczycie państwo na

wyrównywanie dopłat i likwidację tej nierówności,

która występuje pomiędzy Polską a innymi krajami

Unii Europejskiej, w tym krajami starej piętnastki?

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

drzeja Romanka.

Wysoka Izbo!

Otóż dzisiejsza debata na temat raty-

ﬁkacji paktu ﬁskalnego tak naprawdę jest debatą

o przyszłości Unii.

Jaka ona ma być?

Czy bardziej

narodowa czy bardziej sfederalizowana?

Za chwilę

będziemy debatować, o czym?

O unii bankowej.

Otóż,

szanowni państwo, to ważna sprawa.

Odwołam się

do słów pana premiera á propos Niemiec jako płatni-

ka netto.

Otóż, szanowni państwo, musimy mieć

świadomość, że prawdą jest, że Niemcy są najwięk-

szym płatnikiem netto, ale są też największym be-

neﬁcjentem wspólnej polityki europejskiej, wspólne-

go obszaru gospodarczego.

Podam przykład.

Ubie-

gły rok, eksport.

Drugi eksporter w świecie.

Bilion

543 mld euro.

To rzecz niezwykle wymowna.

Proszę

państwa, trzeba powiedzieć sobie jasno: niemiecka

rola płatnika do Unii Europejskiej nie jest rolą cha-

rytatywną, ale świetnie skalkulowanym interesem

narodowym i gospodarczym.

To są fakty.

Panie pre-

mierze, chciałbym, żeby pan był wizjonerem, żeby

Polska miała premiera, który jest wizjonerem.

Nie

patrzeć przez pryzmat fałszywej polityki 7 lat per-

spektywy ﬁnansowej(Dzwonek), ale 20 i 30 lat, bo to

jest istota rzeczy.

Co będzie za 30 lat, po przyjęciu

dzisiaj tego paktu ﬁskalnego czy po jego ratyﬁkacji,

czy unii bankowej?

Odwołam się do biblijnej przypo-

wieści o nierozsądnych i roztropnych pannach.

Ży-

czyłbym temu rządowi, żeby wam nie brakło oliwy,

żeby nie powiedzieć: oleju w głowach, ale mówię zu-

pełnie poważnie.

A po co?

Po to, panie premierze,

którego tutaj nie ma, i panowie ministrowie, aby

przyszłe polskie pokolenia nie stały u wrót Europy,

prosząc o resztki z pańskiego, europejskiego stołu za

20, 30 lat, bo to o tym dzisiaj między innymi będzie-

my decydować.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

annę Kluzik-Rostkowską.

Poseł Joanna Kluzik-Rostkowska:

Izbo!

Przed Polską od dosyć dawna stoi pytanie, czy

przyjmiemy euro i kiedy ewentualnie to nastąpi.

Po-

laków można podzielić pod tym względem na trzy

grupy.

Jest grupa, ona się sytuuje raczej na skrajnej

prawicy, która mówi: nigdy, tak naprawdę euro nie

jest nam potrzebne, bo ono jeszcze bardziej ograniczy

naszą suwerenność.

Jest bardzo szerokie centrum,

które mówi: nie mówimy nie euro, ale jest pytanie,

kiedy powinniśmy euro przyjąć, raczej nie w tym mo-

mencie, ponieważ czasy temu nie sprzyjają.

I jest

grupa, którą sytuuję z lewej strony sceny politycznej,

która mówi: nie oglądajmy się na sytuację w Europie,

zróbmy to jak najszybciej.

Myślę, że przy okazji de-

baty na temat Unii Europejskiej i Polski w Unii Eu-

ropejskiej zasadne jest pytanie, który z tych scena-

riuszy jest rządowi najbliższy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

imskiego.

Poseł Piotr Naimski:

Premierze!

Pytanie jest do pana.

Wspomniał pan

w swoim wystąpieniu, że zamiarem rządu jest oddzie-

lenie negocjacji budżetowych od innych kwestii zwią-

zanych z przyszłością Europy i przyszłością strefy

euro.

Moje pierwsze pytanie dotyczy w takim razie

tego, dlaczego rząd, pan premier decyduje o natych-

miastowej ratyﬁkacjipaktuﬁskalnego,któryniewąt-

pliwie ma związek z tymi drugimi problemami.

Rzecz druga.

Moje pytanie związane jest ze stra-

tegią rządu, stanowiskiem rządu w sprawie nadzoru

bankowego i unii bankowej, dlatego że to są kwestie,

które będą konsekwencją rozmów i negocjacji w spra-

wie przyszłego kształtu Europy.

Nie chciałbym, żeby

okazało się, że strategia rządu sprowadza się do stra-

tegii Donalda Tuska przed negocjacjami w sprawie

paktu ﬁskalnego: chcemy być bez prawa głosu.

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Poseł Romuald Ajchler

336

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

skiego.

Poseł Piotr Chmielowski:

Pani Marszałkini!

Panowie Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Są takie dwa słowa, bardzo często powtarzane,

zresztą w zdecydowanej większości przypadków bez

sensu, a mianowicie: mapa drogowa.

Nawet jak się

ma mapę drogową, można zbłądzić.

Dlatego chciał-

bym prosić pana ministra Rostowskiego, żeby za-

miast mapy drogowej dojścia do euro przedstawił

plan ﬁnansowy dojścia do euro.

Rozumiem to w ten

sposób.

Jeżeli coś budujemy – i nie ma znaczenia, czy

robi to opozycja czy koalicja – musi być jakiś projekt.

Skoro mamy już fundament w postaci Unii Europej-

skiej, to powinniśmy mieć projekt dojścia do euro.

Dzisiaj z tego miejsca pan premier jednoznacznie to

deklarował.

Wielokrotnie odnosił się do tego tekstu

czy właściwie do tego celu.

Chciałbym więc zobowią-

zać pana ministra, aby przedstawił pan plan, nawet

jeżeli miałby to być plan alternatywny, w jaki sposób

dzisiaj, krok po kroku, koalicja chce do tego dojść.

(Głos z sali: Brawo!)

Chcielibyśmy to poznać i chcielibyśmy w tym

współuczestniczyć, ale żeby współuczestniczyć, naj-

pierw musimy go mieć i zapoznać się z nim.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

gorza Napieralskiego.

Poseł Grzegorz Napieralski:

śmy wystąpienie pana premiera.

Przekonywał nas do

zaangażowania w Europę, do tego, żeby w Polsce było

więcej Europy.

Mam pytanie.

Dlaczego do tej pory nie

została ratyﬁkowana Karta Praw Podstawowych?

Przypomnę chociaż kilka jej zapisów: ochrona god-

ności ludzkiej, prawo do wolności i bezpieczeństwa

osobistego, równość wobec prawa, prawo pracowni-

ków do informacji i konsultacji, prawo do układów

zbiorowych, prawo do głosowania i kandydowania.

To zawiera Karta Praw Podstawowych.

W czasie jed-

nych wyborów, drugich wyborów mówił pan premier,

że ratyﬁkujecie Kartę Praw Podstawowych.

Doma-

galiśmy się tego w zeszłej kadencji, domagaliśmy się

tego w czasie kampanii wyborczej.

Po raz kolejny

obietnica ta została złożona.

Myślę, że dziś jest czas na to – dzisiaj również

domagamy się tego – aby z tej mównicy premier rzą-

du bądź minister spraw zagranicznych złożył czytel-

ną i jasną deklarację, precyzyjną deklarację, kiedy to

się stanie.

Bo jeżeli nie chcecie być oskarżani o oszu-

stwo, o nieprawdę, o hipokryzję, to dzisiaj ta dekla-

racja tu, z tej mównicy, musi paść.

Oczekujemy dziś

na to.

(Oklaski)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Obywatelska.

Pamiętamy wszyscy słowa Jarosława Kaczyńskiego,

które padły z tej mównicy już jakiś czas temu: żadne

a czarne jest czarne.

Niestety te słowa, które wtedy

postrzegane były jako taki trochę lapsus, stały się

mimowolnie państwa mottem wtedy, kiedy rządzili-

ście, i teraz, kiedy jesteście w opozycji.

Właściwie

w każdej sprawie stosujecie się w 100% do tej zasady.

Mam wrażenie, że nie rozumiecie, że parlamenta-

ryzm polski i europejski opiera się jednak na kom-

promisie.

To jest to kluczowe słowo.

Wyjątkiem jest

Wielka Brytania.

Każdy, kto kiedyś mógł zwiedzić

Izbę Gmin, widział, że ławy posłów rządu i koalicji

są ustawione naprzeciw siebie.

Tam ten kompromis

nie jest tak ważny, a jednak w przypadku budżetu

udało się dogadać rządzącym konserwatystom i Par-

tii Pracy.

Tu siedzimy razem, a mam wrażenie, że

państwo są naprawdę setki kilometrów stąd, przy-

najmniej jeżeli chodzi o państwa zdanie.

Mam pytanie właśnie o parlamentaryzm.

(Dzwo-

nek) Chciałbym zapytać pana ministra: Jak rząd

ocenia rolę Parlamentu Europejskiego oraz przewod-

niczącego Rady Europejskiej w sprawie negocjacji

nad kolejną perspektywą ﬁnansową?

Jak kształtują

się negocjacje związane z rabatami?

Do Prawa i Spra-

wiedliwości kieruję właściwie nie pytanie, tylko

stwierdzenie: najgorsze jest to, że dla was kompromis

zawsze jest zgniły.

Ale chyba po prostu wystawiacie

tym świadectwo o sobie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

337

Poseł Grzegorz Tobiszowski:

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Posłowie!

Państwo Ministrowie!

W ostatnim czasie, w ostat-

nich miesiącach zauważamy, iż w Polsce w różnych

środowiskach gospodarczych, naukowych odbywają

się cykle spotkań poświęconych pakietowi klima-

tyczno-energetycznemu.

W minionym miesiącu,

24 dnia tego miesiąca odbyła się konferencja w Kra-

jowej Izbie Gospodarczej.

Jej przesłanie to: nie stać

nas na milczenie w sprawie unijnej polityki klima-

tyczno-energetycznej.

Argumentacja, jak padła pod-

czas tej konferencji, dotyczyła tego, że pomimo bra-

ku międzynarodowego porozumienia w sprawie

ochrony klimatu Komisja Europejska nadal forsuje

politykę klimatyczną, która ma na celu redukcję

emisji gazów cieplarnianych.

Unijne działania są

podejmowane bez udziału światowych potęg gospo-

darczych, takich jak Stany Zjednoczone czy Chiny,

co powoduje jedynie przeniesienie produkcji prze-

mysłowej z Unii do innych krajów.

Polityka ta rów-

nież nie ma sensu z powodów gospodarczych.

Padło

już wiele argumentów dotyczących tego.

Wcześniej-

sze analizy środowisk naukowych i gospodarczych

pokazują: brak wzrostu gospodarczego, wzrost kosz-

tów produkcji etc.

(Dzwonek) Ale co jest najważniej-

sze, panie premierze?

To, że wynegocjowany przez

pana pakiet klimatyczny w obecnym kształcie blo-

kuje Polsce dostęp do własnych surowców energe-

tycznych, uzależniając Polskę od technologii starej

piętnastki, która takich zasobów nie posiada.

Upo-

ważnia to zarazem Polskę do stanowczych działań

na rzecz zmiany wprowadzanych rozwiązań zwią-

zanych z pakietem klimatycznym.

Stąd pytanie.

Panie premierze, jakie działania pan podejmie, aby

renegocjować obecny pakiet klimatyczny...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Grzegorz Tobiszowski:

...który wchodzi w życie?

Jakie podejmie pan

działania, żeby wstrzymać to, co zaprezentowano

w listopadzie 2011 r., a więc założenia dokumentu

„Energy Roadmap 2050”?

Dziękuję, panie marszał-

ku.

(Oklaski)

słowie!

Panowie Ministrowie!

Europejski pokój, a nie

konﬂikt.

Taﬁlozoﬁa,którąwdniudzisiejszymprzed-

stawił pan premier, jest i mi osobiście, i mojej forma-

cji bardzo bliska.

Ale mamy także pełną świadomość

istnienia wielu słabości tego, co nazywamy wspólną

polityką bezpieczeństwa i obrony.

Mówiliśmy na ten temat w czasie naszej prezy-

dencji.

Był to jeden z naszych priorytetów.

Jednocze-

śnie zauważamy, że relacje pomiędzy Unią Europej-

ską a NATO są, powiem najdelikatniej, pan minister

to wie, nie najlepsze, że nie wspomnę o osobistych

relacjach wysokiej komisarz i sekretarza generalne-

go.

Ale mówię przede wszystkim o potrzebie wyko-

rzystania potencjału obronnego.

Ten potencjał i moż-

liwości nie są wykorzystywane.

Bardzo ważne jest,

abyśmy potraﬁli wykorzystywać to, co stało się na-

szym priorytetem w deklaracjach pooling and sha-

ring – wykorzystanie wspólnych możliwości i wspól-

nych zdolności.

(Dzwonek)

Moje pytanie kieruję i do pana premiera, i do pana

ministra: Jakie są efekty pooling and sharing, jakie

są wspólne programy działania, które polepszają,

poprawiają europejskie bezpieczeństwo także w rela-

cjach Unia Europejska – Rosja?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

cą rolę odgrywają nasi zachodni sąsiedzi.

Rozwój

Niemiec leży w interesie Polski, ponieważ ma to bez-

pośredni wpływ na kondycję naszej gospodarki.

Obecnie z racji wielkości obrotów handlowych, ale

również pewnej kultury gospodarczej Niemcy są na-

szym największym partnerem handlowym w Euro-

pie.

Jest to system naczyń połączonych.

Ponadto

kontekst europejski ma aktualnie największy wpływ

na kształt współpracy polsko-niemieckiej.

Jako ger-

manista i osoba, która kilka lat spędziła w Niem-

czech, postrzegam ten kraj bez kompleksów jako

szansę na rozwój i możliwość wspólnego wzięcia od-

powiedzialności za przyszłe losy Unii Europejskiej.

Stąd moje pytanie.

Jakie wspólne cechy dostrze-

ga rząd w polityce Polski i Niemiec dotyczącej two-

rzenia silnej Europy i wyjścia z kryzysu?

Dziękuję.

(Oklaski)

338

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

wystąpienia pana premiera Tuska: na wschodzie

mamy gorący konﬂikt z Rosją.

Panie premierze,

mamy przecież na wschodzie Ukrainę, Białoruś, Ar-

menię, Azerbejdżan, Gruzję, Mołdawię.

Mamy prze-

cież Partnerstwo Wschodnie, które, co trzeba podkre-

ślić, jest efektem polskiej inicjatywy.

Nie sposób nie

zapytać o to partnerstwo w kontekście dzisiejszej

wypowiedzi pana premiera.

Dlaczego pan premier

nie wspomniał o Partnerstwie Wschodnim?

Czy dla-

tego, że jak przyznała na połączonym posiedzeniu

komisji sejmowych we wrześniu bieżącego roku wi-

ceminister spraw zagranicznych, Unia Europejska

w związku z kryzysem ma dzisiaj inne priorytety?

Czy to są również polskie priorytety?

Czy taka jest

polska racja stanu?

Dlaczego Unia koncentruje się na

południu, a nie na wschodzie?

Czy w tej sprawie rów-

nież trzeba zgadzać się na wszystko, co proponują

inni liderzy Unii Europejskiej?

Dlaczego pana rządy

doprowadziły do utraty pozycji Polski jako lidera

w Europie centralno-wschodniej?

Pozycji lidera, któ-

rą swoją polityką wypracował świętej pamięci prezy-

dent Lech Kaczyński.

Czy jedyne sukcesy naszej

dyplomacji to udostępnienie poufnych informacji o re-

alizowanych na Białorusi projektach i opublikowanie

listy opozycjonistów wspartych przez polskie pań-

stwo?

Czy to dzisiaj jedyne namacalne efekty Part-

nerstwa Wschodniego?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Dziękuję bardzo.

Ministrowie!

Polska bardzo dużo korzystała i wierzy-

my w to mocno, że będzie nadal korzystać z polityki

spójności.

Jesteśmy jednym z prymusów w wykorzy-

stywaniu i wdrażaniu projektów sﬁnansowanych

z tej polityki, ale Polska to również kraj, gdzie jest

bardzo dużo obszarów wiejskich.

W polityce Unii Eu-

ropejskiej jest wiele instrumentów wspierania rozwo-

ju tych obszarów.

Moje pytanie brzmi: Czy dla polskiego rządu prio-

rytetem jest walka o wykorzystanie środków w ra-

mach wieloletnich ram ﬁnansowych dla rolnictwa,

czy polityka spójności też może wspierać rozwój ob-

szarów wiejskich?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

o wspólnym działaniu.

Pan premier jednak przyjmu-

je postawę kontrowersyjną, to znaczy atakuje Prawo

i Sprawiedliwość, a chciałbym przypomnieć, że 15 maja

br. Sejm przyjął uchwałę w sprawie wsparcia rządu

uproszczenia wspólnej polityki rolnej.

W zakończeniu

uchwały czytamy, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

ników i zagrażającym przyszłości polskiej wsi.

Sejm

łań politycznych i prawnych zmierzających do za-

pewnienia sprawiedliwego i niedyskryminującego

go na zasadach równych dla wszystkich państw

Pytanie do rządu brzmi: W jaki sposób i czy

w ogóle rząd wykorzystywał stanowisko Sejmu w tej

sprawie podczas trwających negocjacji?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

A propos paktu ﬁskalnego warto właśnie zwrócić

uwagę na to, że Polska de facto już uczestniczy

w procedurze dysponowania ﬁnansami publicznymi

w ramach ostatnio wprowadzonych rozwiązań Unii

Europejskiej.

Bierzemy udział w semestrze europej-

skim, przygotowujemy się do wprowadzenia reguł

dyscyplinujących w oparciu o saldo strukturalne.

Nasze zadłużenie jest najlepiej zabezpieczonym dłu-

339

giem w Unii Europejskiej pod względem prawnych

ograniczeń, czego skutkiem jest fakt, że od wejścia

do Unii nie przekroczyliśmy jeszcze ani razu kryte-

rium zadłużenia Unii Europejskiej.

Mam pytanie do pana ministra ﬁnansów.

Przy-

stąpienie do paktu ﬁskalnego będzie wymuszało na

Polsce zmiany prawne, w tym ewentualnie konsty-

tucyjne.

Czy przyjęte w pakcie roczne tempo wdroże-

nia tych dostosowań do prawa krajowego jest możliwe

do zrealizowania?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

ją negocjacje dokumentów dotyczących nowej per-

spektywy ﬁnansowej 2014–2020.

Odbywają się one

na różnych poziomach.

Trwają prace nad budżetem,

Komisja Europejska przyjmuje pakiet legislacyjny

dotyczący polityki spójności, wydaje rozporządzenia

regulujące zasady wydawania funduszy struktural-

nych.

Wreszcie rozpoczynają się prace nad tzw. umo-

wą partnerską.

Choć odpowiedź powinna być oczywista, zadam

to pytanie wobec dającego się dostrzec po polskiej

stronie swoistego chaosu negocjacyjnego.

Czy ktoś,

a jeżeli tak, to kto kieruje negocjacjami po polskiej

stronie?

Czy istnieje jedno ministerstwo, które jest

odpowiedzialne za całokształt negocjacji?

W tym kontekście mam też drugie pytanie.

Wśród

priorytetów dotyczących rozporządzeń, które mają

regulować wydawanie pieniędzy z funduszy struktu-

ralnych, znajdują się takie cele tematyczne, jak dzia-

łalność innowacyjna czy technologie informatyczne.

(Dzwonek) Jednak nie ma wśród tych priorytetów

takich oczywistych celów, jak choćby twarda infra-

struktura, może z wyjątkiem infrastruktury zrów-

noważonego transportu, ale to dotyczy akurat wspar-

cia dla kolei czy transportu rzecznego.

Zatem czy

zgodnie z dotychczasowymi decyzjami, już podjęty-

mi, oraz decyzjami planowanymi będziemy mogli

rzeczywiście po 2014 r. wydawać środki unijne na

dokończenie...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panie pośle, czas minął.

Poseł Grzegorz Schreiber:

...budowy autostrad i dróg szybkiego ruchu?

Czy

samorządy lokalne będą mogły otrzymywać wsparcie

ﬁnansowe na budowę dróg lokalnych, gminnych

i powiatowych?

Czy tak istotna infrastruktura, jak

chociażby sportowa, społeczna, kulturalna, też bę-

dzie mogła te środki otrzymać?

Dziękuję, panie mar-

szałku.

(Oklaski)

Panie Marszałku!

Państwo Ministrowie!

Pytanie

o moment przełomowy Europy, w którym determina-

cja państw strefy euro zmierza w kierunku sanacji

i ﬁskalnej odpowiedzialności nawet wbrew tym pań-

stwom, które zastosują Dornową kategorię czasu.

Polska także musi być w tym zdeterminowana.

Py-

tanie o inteligencję negocjatorów, którzy używają

odpowiednich narzędzi, aby być silnym i skutecznym

partnerem dążącym do wspólnego europejskiego suk-

cesu.

Pytanie o emocje blokujące inteligencję.

Odpo-

wiedź jest prosta, zwłaszcza że dobrze zorganizowa-

na Polska jest dla Europy wzorem, bo to Polska sto-

suje od 15 lat maksymalny próg długu publicznego

i od 20 lat Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

Po te

nasze doświadczenia sięgała Unia Europejska

w obecnym pakcie ﬁskalnym.

Panowie Ministrowie!

Czy nasze starania o pie-

niądze na rzecz Funduszu Spójności także służą ca-

łej Europie, zwłaszcza gdy mówimy o wspólnym ryn-

ku usług, wspólnym rynku gazowym, wspólnym

rynku energetycznym, transportowym i teleinforma-

tycznym?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

pytania do premiera.

Po pierwsze, w jakim trybie

premier skieruje do parlamentu pakt ﬁskalny?

Wjaki

sposób będzie proponował jego ratyﬁkację?

Czy

w taki sposób, jak odnosi się to, zgodnie z konstytu-

cją, do tych umów międzynarodowych, które w efek-

Poseł Killion Munyama

340

cie prowadzą do ograniczenia suwerenności, a więc

wówczas stosujemy art. 90 i konstytucyjna większość

musi to przegłosować, czy też w trybie art. 89?

W związku z tym pytanie, mówiąc krótko, jest nastę-

pujące: Czy premier zamierza na siłę zmierzać do

ratyﬁkacjipaktuﬁskalnegoz pogwałceniempolskiej

konstytucji?

Pamiętajmy, jakie było orzeczenie Try-

bunału Konstytucyjnego dotyczące rangi polskiej

konstytucji wobec prawa europejskiego – to jest

pierwsza rzecz.

I druga rzecz: Czy po ewentualnej

ratyﬁkacji paktu ﬁskalnego premier ma zamiar

związać Polskę wszystkimi jego postanowieniami,

w szczególności myślę tutaj o obowiązkach (Dzwonek)

przed wejściem do strefy euro, czy też będzie się to

wiązało dopiero z ewentualnym wejściem do strefy

euro?

To jest niezwykle istotna sprawa.

Wreszcie ostatnia rzecz – ogólny apel.

Pamiętam,

jak na jednym z posiedzeń Rady Unii Europejskiej,

tzw. JHA, czyli Justice and home affairs, na którym

byłem obecny, argumentowano, że Unia jest jak ro-

wer – trzeba zatem szybko pedałować, żeby jechała.

Wtedy minister sprawiedliwości Malty powiedział

spokojnie: rozsądny człowiek wie, że jadąc na rowe-

rze, zawsze może się podeprzeć nogami.

Apeluję do

panów o rozwagę w tych sprawach, które dotyczą

ważnych kwestii dla naszego państwa i jego suweren-

ności.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

W ramach polityki spójności niezwykłą rolę od-

grywają inwestycje transportowe.

Decyzją Komisji

Europejskiej w ramach pakietu legislacyjnego wielo-

letnich ram ﬁnansowych 2014–2020 z funduszy na

politykę spójności dość pokaźną kwotę przeznaczono,

pokaźną kwotę, bo 10 mld euro, na nowy instrument

infrastrukturalny, tzw. CEF – „Łącząc Europę”.

Mam pytanie, czy w trakcie negocjacji nowego budże-

tu polskie stanowisko się zmieni, bo to stanowisko,

które dzisiaj znamy, jest stanowiskiem kwestionują-

cym powstanie tego instrumentu.

Z ministerstwa

transportu płyną sygnały, że w ramach projektów,

które mają być zgłoszone do konkursu organizowa-

nego w Brukseli, do „Łącząc Europę”, ma być budowa

dróg ekspresowych S3 i S61, co by sugerowało, że los

tego instrumentu zdaniem przedstawicieli rządu jest

przesądzony (Dzwonek), że on powstanie.

Czy to sta-

nowisko się zmieniło?

O odpowiedź prosiłbym pana

ministra Seraﬁna, który bezpośrednio brał udział

w ostatnich negocjacjach budżetowych.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Prace nad wieloletnim programem ﬁnansowym

trwają już prawie półtora roku.

Można powiedzieć,

że dzisiaj wiemy, jakie stanowisko mają wszystkie

kraje Unii – one są podzielone jakby na dwa bloki.

Jeden blok, w którym jest Polska, i drugi blok,

w którym są płatnicy netto.

Polska, jak i pozostałe

kraje, reprezentuje stanowisko Komisji Europejskiej,

ale w tej kwestii dzisiaj mamy jakby do czynienia

z impasem.

Chciałbym zadać pytanie: Jakich argu-

mentów używa rząd polski w kwestii przekonania

właśnie tych krajów płatników netto do swojego sta-

nowiska?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Ostatnie pytanie.

Głos ma pan poseł Waldemar Sługocki, Platforma

strowie!

Mam dwa krótkie pytania.

Jedno do pana

ministra Radosława Sikorskiego i do pana ministra

Rostowskiego.

A mianowicie, panie ministrze, w Ber-

linie 28 listopada 2011 r. wygłosił pan bardzo odważ-

ne, wizjonerskie wystąpienie, w którym mówił pan

m.in. o roli banku centralnego w kształtowaniu przy-

szłej polityki Unii Europejskiej, polityki monetarnej

naturalnie.

Chciałbym w tym kontekście zapytać,

tym razem pana ministra Rostowskiego: Jak przed-

stawiają się polskie dążenia do wspólnej waluty, jaką

jest euro?

Bez wątpienia Polsce potrzebne są dzisiaj

wyzwania, które będą ważnym czynnikiem stymu-

lującym polskie społeczeństwo w drodze dalszego

procesu integracji (Dzwonek) europejskiej.

Króciutko ostatnie – do ministra rozwoju regio-

nalnego.

Panie ministrze, europejska współpraca

terytorialna w tej perspektywie została podniesiona

341

do rangi celu trzeciego polityki spójności.

W propo-

nowanym przez państwa rozwiązaniu na lata 2014–

–2020 sugerujecie, iż na pograniczu polsko-niemiec-

kim, które ma najbogatsze doświadczenia w realiza-

cji współpracy transgranicznej, sięgające roku 1994,

proponujecie państwo zastąpienie trzech programów

współpracy bilateralnej w ramach polskich woje-

wództw i krajów związkowych Niemiec dwoma pro-

gramami.

Dlaczego?

Co się stało, iż państwo…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Waldemar Sługocki:

…takie rozwiązanie proponujecie?

Dziękuję bar -

dzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Głos zabierze pan poseł Jan Vincent-Rostowski,

minister ﬁnansów.

A, odwrotna kolejność, tak?

Głos zabierze pan poseł Radosław Sikorski, mini-

ster spraw zagranicznych.

(Głos z sali: Jaka nowoczesność w domu i w za-

grodzie.)

(Głos z sali: Zwłaszcza w zagrodzie.)

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

Dziękuję za każdy komplement.

(Wesołość na

sali)

Przepraszam, że trochę to trwało – mój debiut

z iPadem.

(Głos z sali: Co to jest, panie marszałku?)

Przepraszam, proszę o chwilkę czasu, bo chcę od-

powiedzieć jak największej liczbie posłów.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Posłanki!

Panowie Posłowie!

Zacznę od końca, tak jak się poja-

wiały wypowiedzi.

Moment jeszcze – już.

Dziękuję bardzo za taką ilość pytań w sprawie,

która jest w centrum aktywności Ministerstwa Spraw

Zagranicznych w tym roku.

Nie ma ważniejszej dla

nas kwestii, bo wszyscy wiemy, jak ważny jest budżet

europejski dla szans rozwojowych naszego kraju.

Dziękuję za głosy opozycji, w szczególności tych, któ-

rzy rozumieją wspólnotowy charakter interesów na-

szego kraju i to, że Unia jest żywym organizmem i że

ewoluuje.

Bardzo się dziwię, że w tak ważnej dla na-

szego kraju sprawie, w której prawicowa opozycja

zgłasza tak zasadniczo różne niż rząd postulaty, nie

znalazł czasu na obecność prezes największej partii

prezes Kaczyński uważa kwestie europejskie za nie-

istotne.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Żałujemy, że pan pre-

mier na nasze pytania nie odpowiada.)

Pan prezes Kaczyński ma bardzo jasne i radykal-

ne opinie w sprawach zagranicznych, ale szkoda, że

nie uczestnicząc w debacie, czy to o polityce europej-

skiej, czy o kolejnych exposé ministra spraw zagra-

nicznych, nie próbuje chociaż oprzeć tych opinii na

znajomości faktów i znajomości polityki rządu, bo

wtedy, być może, jego argumenty byłyby bardziej

przekonujące.

Wracam do dyskusji, która jest ważna i moim zda-

niem była ciekawa.

Pan poseł Witold Klepacz z Ruchu Palikota pytał,

i zresztą to się pojawiało w wypowiedziach szeregu

posłów z lewej strony sali, dlaczego Polska rzekomo

uparcie tkwi przy protokole brytyjskim w sprawie

Karty Praw Podstawowych.

Chciałbym wytłumaczyć

po raz kolejny, że Polska jest związana Kartą Praw

Podstawowych – i zrozumcie tylko, proszę, jedną

techniczną kwestię, że nie jest możliwe wycofanie się

z protokołu deklaracją rządu polskiego.

Pod warun-

kiem, że państwo to rozumiecie, to wiecie, jak trudny

byłby proces wychodzenia z protokołu, który ma bar-

dzo ograniczone skutki praktyczne.

Mianowicie trze-

ba by otworzyć na nowo sam traktat, trzeba by za-

wrzeć de facto nowy traktat o naszym wyjściu

z protokołu.

(Poseł Robert Biedroń: Sprawa jest ważna.)

I zgoda, że sprawa jest ważna, choć pamiętajmy,

że była też elementem kompromisu z prezydentem

Lechem Kaczyńskim, który nie chciał ratyﬁkować

traktatu z Lizbony, ale go ratyﬁkował w ramach

kompromisu politycznego.

Tak więc to jest źródłem

zwłoki.

Ale gdy Europa wyjdzie z kryzysu i gdy po-

wstanie właściwy klimat, nie wykluczam, że w przy-

szłości taka zmiana traktatowa będzie możliwa.

Pan poseł Ludwik Dorn, pan marszałek, pytał,

dlaczego w ramach polityki spójności w nowym

kształcie – nie widzę pana marszałka – zasila sie

strefę euro kosztem Polski.

Garść danych.

W obec-

nej perspektywie ﬁnansowej podział środków w ra-

mach polityki spójności pomiędzy państwami człon-

kowskimi wyrażał się stosunkiem 51,4% dla nowych

państw członkowskich do 48,6% dla starych państw

członkowskich.

Budżet Lewandowskiego, budżet

zaproponowany przez Komisję Europejską przewi-

duje, że w nowej perspektywie wieloletniej ten sto-

sunek po stronie nowych państw członkowskich

wzrośnie do 55,6%.

Jest to dodatkowy argument za

obroną budżetu Komisji Europejskiej i pokazuje to,

jak ważne było uzyskanie stanowiska komisarza do

spraw budżetu.

Poseł Waldemar Sługocki

342

Pan poseł Tadeusz Iwiński pytał, kiedy odbędzie

się debata na temat zastosowania art. 90 konstytucji.

To się zresztą przejawiało w wielu wypowiedziach.

Generalnie zgadzamy się, że debata na temat zakre-

su stosowania tego artykułu jest potrzebna, ale ona

nie tylko właśnie trwa, i, po dzisiejszych wypowie-

dziach mam taką pewność, będzie bardzo gorąca

przy okazji rozpatrywania wniosku rządu o ratyﬁka-

cję paktu ﬁskalnego.

To jest debata, która trwa

z udziałem wielu aktorów i którą może też inicjować

Sejm i odpowiednie komisje.

Jestem pewien, że to

nastąpi.

Pan poseł Szczerski pytał, dlaczego projekt

uchwały PiS jest głupi.

Myślę, że premier Donald

Tusk już wytłumaczył, dlaczego to, co proponujecie,

byłoby szkodliwe dla polskich interesów.

Mianowicie

gdy jest się beneﬁcjentem netto, to pochopne propo-

nowanie weta wobec budżetu europejskiego daje ali-

bi tym, którzy naprawdę chcą go zawetować, tym,

którzy naprawdę nie chcą, aby był przyjęty ambitny

europejski budżet.

Jeszcze raz przypomnę, dlaczego

nie jest w naszym interesie wetowanie budżetu

w sprawie dopłat bezpośrednich.

Wszyscy chcieliby-

śmy, aby dopłaty dla polskich rolników były jak naj-

wyższe.

I wszyscy też wiemy, że one dochodzą już

w tej chwili do średniego poziomu europejskiego.

Ale

uważam, że Prawo i Sprawiedliwość dało się nabrać

swoim partnerom w Parlamencie Europejskim, któ-

rzy z wielką radością zgodzili się na propozycje, aby

te dopłaty były ujednolicone w całej Unii Europej-

skiej, tylko jednego wam nie powiedzieli, że dla nich

ujednolicenie oznacza obniżkę, ujednolicenie na niż-

szym poziomie.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To nieprawda.

Dyspo-

nujemy dokumentami, że to nieprawda.)

Na niższym poziomie.

Wielka Brytania od zawsze

zabiega o redukcję wspólnej polityki rolnej.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ale pokażemy panu

dokumenty na to, że to nieprawda.)

Od zawsze.

To są znane publiczne stanowiska ko-

lejnych zresztą rządów brytyjskich.

Pan poseł Zbrzyzny twierdzi, że Polacy uważają,

że nie zyskamy na ratyﬁkacji paktu, ale jednocze-

śnie…

To jest trudne, oczywiście, na to mamy ogra -

niczony wpływ.

Uważam, że staropolska zasada: nic

o nas bez nas jest w tym pakcie realizowana.

Zanim

wejdziemy do strefy euro, już będziemy mieli głos

w sprawach przyszłej architektury strefy euro.

Oczywiście, kiedy nie jesteśmy w streﬁe euro, nasz

głos jest ograniczony, tak samo jak nasz wpływ na

Organizację Konferencji Islamskiej, na OPEC czy

Unię Afrykańską też jest ograniczony, bo w nich nie

jesteśmy.

Przepraszam, pierwszy raz korzystam z iPoda

z trybuny, więc proszę o cierpliwość i zrozumienie.

(Głos z sali: Śmierć jest też debiutem.)

Pan poseł Gałażewski pytał, jak pogodzić prze-

ciwstawne tendencje: do wzmacniania roli rządów –

chyba o to chodziło – i Parlamentu Europejskiego.

Uważam, że musimy się na coś zdecydować.

Mówi

się, że renacjonalizacja polityki jest szkodliwa.

I ja

uważam, że tak jest, że to, że w kryzysie tak wiele

inicjatyw zostało przyjętych przez państwa człon-

kowskie, to dla nas nic dobrego.

Ale jakie jest na to

lekarstwo?

Jedyna przeciwwaga dla renacjonalizacji

to wzmacnianie polityki i roli instytucji wspólnoto-

wych, o czym bardzo elokwentnie mówi program

Prawa i Sprawiedliwości na ostatnie wybory parla-

mentarne.

Tak więc jeśli jesteście za wzmocnieniem

metody wspólnotowej, to oznacza to wzmocnienie

prerogatyw instytucji wspólnotowych, Parlamentu

Europejskiego, Komisji Europejskiej, a więc ściślejszą

integrację.

Pełna zgoda.

Ale bądźcie w tym spójni.

Pan poseł Naimski pytał, dlaczego rząd decyduje

się na natychmiastową ratyﬁkację paktu ﬁskalnego.

Ano dlatego, że to wzmacnia naszą pozycję w Unii

Europejskiej, pokazuje nas jako kraj, który nie chce

pozostać z własnej woli na peryferium.

Są takie kra-

je, które walczyły o to i uzyskały opt-out, które mó-

wią: nigdy w życiu nie przystąpimy do strefy euro.

I te kraje, jeśli chodzi o zarządzanie strefą euro,

z oczywistego względu nie będą miały na nie żadne-

go wpływu.

Jeśli chcemy się na tej pozycji decydującej

o braku wpływu ustawić, no to oczywiście trzeba ro-

bić tak, jak sugeruje pan poseł, odkładać to na świę-

ty nigdy.

Ale jeśli chcemy powiedzieć, zgodnie z tym,

co naród zatwierdził w referendum w naszym trak-

tacie akcesyjnym, że nie mamy opt-outu, jesteśmy

pre-ins, mówiąc żargonem brukselskim, czyli krajem,

który kiedyś wejdzie, to daje nam to tytuł do wpływu,

to daje nam to tytuł do tego, aby mówić, iż nasz głos

powinien być uwzględniany.

I instrumentem tego

wpływu jest pakt ﬁskalny.

Bo domaganie się przez

nas wpływu to jest rzecz bardzo słuszna, ale insty-

tucją, instrumentem tego wpływu jest właśnie pakt

ﬁskalny.

(Głos z sali: Ależ to jest genialne.)

Dziękuję bardzo za ten komplement.

(Głos z sali: Ale to w cudzysłowie.)

Pan Cezary Tomczyk pytał, jak kształtują się

negocjacje w sprawie rabatu brytyjskiego.

Jeśli bu-

dżet europejski rzeczywiście miałby być mniejszy,

tak jak strona brytyjska się domaga, to pełna zgoda,

powinny być rozważone wszystkie rabaty.

A przy-

pominam, że Polska jest, w zależności od roku, jed-

nym z największych, czwartym bądź piątym, płat-

nikiem do rabatu brytyjskiego.

A więc jest apel do

prawej strony Wysokiej Izby, aby tę kwestię podjąć

z waszymi partnerami w Parlamencie Europejskim.

Jeżeli strona brytyjska, Partia Konserwatywna,

chce ciąć budżet europejski, to te cięcia nie powinny

dotknąć tylko krajów takich jak nasz, ale solidar-

ność by wymagała, aby podjąć także kwestie rabatu.

Bardzo o to apeluję.

Pan poseł Jurgiel zapytał, w jaki sposób rząd wy-

korzystywał stanowisko RP do wyrównywania do-

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski

343

płat bezpośrednich w ramach WRF.

Mam wrażenie,

że na to pytanie już odpowiedziałem.

Pan poseł Wziątek zapytał, jakie są efekty pooling

and sharing, które polepszają europejskie bezpie-

czeństwo.

To jest kwestia polityki obronnej, ale ta

sprawa nie jest dzisiaj przedmiotem naszej dyskusji,

więc proponuję wrócić do tego w innym terminie.

Sprawa jest bardzo ważna, ale nie jest przedmiotem

dzisiejszej debaty.

Poseł Andrzej Halicki pytał o negocjacje dotyczą-

ce porozumienia o ruchu bezwizowym między Unią

a Gruzją.

To też jest ważny temat.

Uważamy, że pań-

stwa Partnerstwa Wschodniego powinny być w tym

dialogu wizowym uprzywilejowane.

A więc tak jak

z Rosją mamy umowę o wspólnych krokach w kierun-

ku zniesienia wiz, tak państwa Partnerstwa Wschod-

niego już wiedzą, jakie muszą poczynić kroki, aby

wejść do ruchu bezwizowego, i powinny – pod warun-

kiem, że te techniczne kryteria spełnią – do ruchu

bezwizowego wejść przed Federacją Rosyjską, bo na

tym polega ich uprzywilejowanie w ramach Partner-

stwa Wschodniego.

Poseł Schreiber pyta, kto po stronie polskiej kie-

ruje negocjacjami, czy wśród priorytetów Polski

znajduje się research and development, czy też znaj-

duje się infrastruktura twarda.

Tu mogę jedno-

znacznie powiedzieć, że sprawa wieloletnich ram

ﬁnansowych będzie należała do decyzji Rady Euro-

pejskiej na najwyższym szczeblu, więc Polskę będzie

reprezentował i ostatecznych uzgodnień dokona pre-

zes Rady Ministrów.

Zastanawiam się, czy kogoś niesprawiedliwie nie

pominąłem.

(Poseł Robert Biedroń: Mnie.)

Nie chciałbym dopuścić do tego, panie pośle.

Jeśli

mi pan przypomni...

(Poseł Robert Biedroń: Sprawa pełnomocnika ds.

wprowadzenia euro.)

To jest ważna kwestia, ale jeśli pan pozwoli, to

pan minister ﬁnansów odpowie na pańskie pytanie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

ski.

Bardzo proszę.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ja też proszę.)

W jakim trybie?

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Sprostowania.)

Pan nie był wymieniony.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Bardzo ważna sprawa

wyrównania dopłat.)

Ale nie był pan wymieniony.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Panie marszałku, zo-

stałem przywołany z nazwiska.)

Pan był.

Bardzo proszę.

Poseł Tadeusz Iwiński:

Sikorski stara się być na ogół precyzyjny, ale w tym

wypadku nie do końca.

Otóż nie po raz pierwszy mó-

wię – mówiłem o tym jeszcze w poprzedniej kadencji

klubu SLD, i powtarzam, że rząd i opozycja zaklino-

wały się, jeżeli chodzi o interpretację procesów raty-

ﬁkacyjnych, tego, kiedy stosować art. 89 czy art. 90.

Proponuję nie debatę plenarną, tu, w Sejmie, bo tutaj

może dojść tylko do bijatyki, a nie do pogłębionej dys-

kusji, ale – wydaje mi się, że byłoby to najbardziej

stosowne, i to jednak rząd powinien z taką inicjatywą

wystąpić – najlepiej na wspólnym posiedzeniu Komi-

Europejskiej.

Trzeba zaprosić wielu ekspertów, kon-

stytucjonalistów, i porozmawiać o możliwościach,

wariantach i wypracowaniu jednoznacznych kryte-

riów, co to znaczy przekazywanie części kompetencji.

Wtedy można by to uzgodnić, jeżeli da się to uzgod-

nić, bo za chwilę to będzie wracało – da capo al ﬁne

– tak jak już było kilka razy.

Przy sprawie paktu ﬁ-

skalnego znów to wróci, a to jest szczególnie trudny,

powiem, przypadek do oceny.

A więc o to mi chodzi.

Uważam, że rząd się leni, więc powinien złapać trze-

ci oddech kaczuchy i w tej sprawie zainicjować taką

debatę.

Powinien zainicjować debatę.

(Poruszenie na

sali) Nie, cytuję nazwę słynnego zespołu muzyczne-

go, który działał nie tylko w Olsztynie.

O to mi cho-

dzi.

Niech rząd to zaproponuje i nie na posiedzeniu

plenarnym.

Tu debata jest z konieczności par excel-

lence polityczna, a powinno być inaczej.

Oczywiście

nie da się uniknąć debaty politycznej, ale powinna

ona być raczej debatą prawnokonstytucyjną niż poli-

tyczną.

To tyle.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję.

Panie Ministrze!

Trochę mi przykro, że muszę to

mówić wprost.

Tłumacząc technikę negocjacyjną,

pan znowu odwołał się do naszej uchwały, ale proszę

zrozumieć, że jeśli pan albo pan minister Seraﬁn,

albo pan premier Tusk będzie miał twardą uchwałę

Sejmu dotyczącą tego, że wzywa on rząd do zdecydo-

344

wanych negocjacji w Brukseli, to pan będzie mógł

tym się posługiwać jako narzędziem negocjacyjnym.

Czy muszę tłumaczyć wprost, że to jest instrument

negocjacji?

To po pierwsze.

Po drugie nieprawdą jest to, co pan powiedział

o ujednoliceniu dopłat i polityce brytyjskiej, bo nie

wiem, skąd pan ma te informacje, ale my jesteśmy

w kontakcie z politykami Partii Konserwatywnej.

(Poruszenie na sali) Uchwała, którą podejmowaliśmy

w Parlamencie Europejskim, nie ma nic wspólnego

jako zmniejszaniem dopłat.

Nie było czegoś takiego.

(Poruszenie na sali) Pan nie rozmawiał, tylko my

rozmawialiśmy, więc w tym wypadku naprawdę

niech pan uzna, że wiemy lepiej niż pan, bo my roz-

mawiamy, a pan nie rozmawia.

Na moje pytanie pan nie odpowiedział i to jest mój

ostatni wniosek, który chciałbym do pana skierować.

I do pana marszałka.

Ponieważ kierowaliśmy nasze

pytania do pana premiera, chcielibyśmy prosić o to,

żeby pan marszałek spowodował pisemne odpowiedzi

na nasze pytania, ponieważ na szereg pytań w tym

trybie zadawanych nie było odpowiedzi.

Pan poseł

Kwiatkowski zgłaszał pytanie i ja zgłaszałem pytanie

dotyczące wyboru taktyki negocjacyjnej między Wiel-

ką Brytanią a Niemcami, dlaczego jedni źli, a drudzy

dobrzy.

Nie było szeregu odpowiedzi na pytania, więc

chciałbym o to prosić.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie pośle, to jest już stałą praktyką, że odpo-

wiedzi na pytania, które nie padają w trakcie debaty,

są kierowane w formie pisemnej.

Ale to nie ten tryb.

Proszę już teraz usiąść.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Ostatnie zdanie.

Jeśli pan mówi o tym, żebyśmy negocjowali z Bry-

tyjczykami, to chciałbym zapytać (Poruszenie na

sali), powiedzieć, że wzywamy także...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie, pan może teraz tylko sprostować, a nie pytać.

Proszę usiąść.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dobrze, tylko sprostuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę usiąść.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Ostatnie zdanie.

Negocjacje z Brytyjczykami, któ-

re prowadzimy, byłyby skuteczniejsze, gdyby pan

minister chociaż raz ponegocjował z Niemcami w kwe-

stii rabatów niemieckich w budżecie europejskim

i z EPP kwestie uchwał EPP dotyczących polityki

europejskiej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

To nie jest sprostowanie.

Jeszcze pan poseł Wziątek?

Bardzo proszę, w trybie sprostowania.

nie Ministrze!

Albo pan nie zrozumiał mojej intencji,

mojego pytania, albo chciał pan tylko skoncentrować

się na jego jednej części.

Jak najbardziej polityka bez-

pieczeństwa, wspólna polityka bezpieczeństwa i obro-

ny, jest przedmiotem dzisiejszej debaty.

Powinniśmy

mówić o Europie jako Europie bezpiecznej dla nas

wszystkich, o wspólnym, bezpiecznym, europejskim

domu.

Mówić o niewykorzystanych szansach, mówić

o tym, że jest potencjał, który może być wykorzysta-

ny, a nie jest.

Mógłbym podawać tu przykłady, ale nie

jest to miejsce i czas.

W związku z tym prośba, żeby-

ście państwo skoncentrowali się na tym, jakie pro-

gramy naprawcze powinny być wprowadzane nie

tylko w relacjach między Unią Europejską i NATO,

ale także w relacjach Unia Europejska – Rosja, i na

roli, jaką Polska może w tych relacjach odegrać.

Prze-

cież jest tak, że w tej chwili zamiast wykorzystać

szansę, którą jest nasze położenie, nasze bogate do-

świadczenie, czasami bardzo trudne, w relacjach

z Rosją, wykorzystać do tego, żeby być czynnikiem

łączącym, jednoczącym Europę w tworzeniu bezpie-

czeństwa w Europie, stajemy się czasami, niestety

– mam takie wrażenie – barierą.

Jakieś działania

naprawcze są w tym zakresie niezbędne.

To jest jak

najbardziej temat dzisiejszego posiedzenia.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

345

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

da co do ﬁlozoﬁi, ale jeśli chodzi o przedmiot dzisiej-

szych obrad i przedmiot obrad Rady Europejskiej, to

te kwestie nie będą w centrum zainteresowania.

Cho-

ciaż zgadzam się z panem, że jeśli chcemy mieć po-

ważną europejską obronę, to ona musi mieć swój

aspekt ﬁnansowy, czyli budżet byłby tu ważny.

Ale

jak pan wie, nie ma w tej chwili klimatu do tworzenia

chociażby nowych działek budżetowych na poważny

europejski wspólnotowy budżet obronny.

To po pro-

stu nie jest dzisiaj na agendzie.

Skoncentruję się w swojej wypowiedzi na udziele-

niu odpowiedzi panu posłowi Szczerskiemu, bo rze-

czywiście nie wszystko, o co pytał, zmieściłem

w mojej wypowiedzi.

Po pierwsze, argumentuje on

– to się przejawiało nie tylko na tej sali dzisiaj, ale

w ogóle w wypowiedziach wielu posłów, także

w moim obozie politycznym, mówił o tym także pan

marszałek Dorn – to jest argument pozornie racjo-

nalny, mianowicie że jeżeli polski premier pojedzie

na posiedzenie Rady Europejskiej z bardzo twardym

stanowiskiem polskiego Sejmu w jakiejś sprawie, to

to rzekomo mu pomaga, bo może powiedzieć swoim

europejskim partnerom: Słuchajcie, ja chciałbym za-

grać bardziej kompromisowo, ale zobaczcie, z War-

szawy, z Sejmu mi nie pozwalają.

Pan poseł był bardzo krótko wiceministrem spraw

zagranicznych, więc może jeszcze tej lekcji nie przy-

swoił.

W negocjacjach międzynarodowych jest do-

kładnie odwrotnie.

Mamy szansę na sukces tylko pod

tym jednym warunkiem, że inni partnerzy uważają,

że jesteśmy tym, kto naprawdę ma zdolność do za-

warcia kompromisu, umowy.

To, o czym mówię, to

nie jest teoria, my to wiemy.

Jest szereg państw, któ-

re dokładnie taką postawę prezentowały, i to nawet

posiłkując się nie uchwałą sejmową, a wręcz na przy-

kład wymogiem referendum.

Wiemy, że tak było

w przypadku Irlandii, w szeregu w innych krajów.

I jaki był efekt?

Te państwa były uważane za słabe

w negocjacjach, ich argumenty tym słabiej się prze-

bijały, więc zamiast…

Logika jest taka: jeśli sami

sobie założymy kajdanki negocjacyjne, to będziemy

tym bardziej wpływowi.

Nie.

W Radzie Europejskiej

sytuacja, jeśli chodzi o kolejne propozycje kompromi-

sowe, jest bardzo dynamiczna i nasz negocjator musi

być upełnomocniony tak, aby mógł zawrzeć taki kom-

promis, jaki uzna, że jest w polskim interesie, biorąc

pod uwagę wszystkie okoliczności, także stanowisko

Sejmu, ale nie może być ubezwłasnowolniony.

(Poseł Robert Biedroń: Trzeba im podstawy tłu-

maczyć w taki sposób.)

Jeśli chodzi o pakt pisowsko-torysowski w spra-

wie ujednolicenia dopłat, panie pośle, to ja w odróż-

nieniu od was nie zakładam złej wiary.

Zakładam, że

wszyscy na tej sali jesteśmy patriotami i chcemy do-

brze dla Polski, bo nie mamy obsesji szukania wszę-

dzie spisków, zdrady, biﬁnlandyzacji i tych wszyst-

kich urojeń, o których tak często mówicie.

A więc

zakładamy, że w negocjacjach z Brytyjczykami chcie-

liście dobrze.

Chcieliście osiągnąć efekt polityczny,

oczywiście, przypodobania się polskim rolnikom – nie

ma w tym nic złego – tylko daliście się ograć, nie po

raz pierwszy.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Pan się mija z prawdą,

po raz kolejny.

To nie jest w porządku.)

Po pierwsze, uwierzyliście we własną propagan-

dę, to znaczy, że polskie dopłaty bezpośrednie są

jakoś dramatycznie niskie, a prawda jest taka, że

już dochodzą do średniej europejskiej i jeszcze będą

rosnąć.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To nieprawda.)

Będą jeszcze rosnąć do końca tej perspektywy ﬁ-

nansowej.

I po drugie, wzięliście za dobrą monetę to,

że Brytyjczycy bardzo chętnie zgodzili się na ujedno-

licenie dopłat, tylko wam nie powiedzieli, na jakim

poziomie.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Powiedzieli, na pozio-

mie 265 euro.)

Ta postawa ma długą tradycję.

Tak samo chcieli-

ście dobrze w negocjacjach traktatu lizbońskiego,

tylko że oddaliście politykę klimatyczną i nicejski

system głosowania za Joaninę…

(Poseł Krzysztof Szczerski: Naprawdę nie można

tego słuchać.

Nie, już naprawdę.)

...która jeszcze ani razu nie została…

Przypomi -

nam, Joanina to był ten powód do chwały.

(Poseł Anna Fotyga: Pan kłamie.)

Chętnie zacytuję słowa samej pani minister

o oscarowej roli i wiekopomnym zwycięstwie w nego-

cjacjach traktatu lizbońskiego.

(Poseł Anna Fotyga: Cała ta…)

Wracam do traktatu lizbońskiego, bo jest on za-

przeczeniem kolejnego argumentu, który pada z pra-

wej strony.

Mianowicie powraca ciągle taka nostalgia

za Unią Europejską dokładnie w kształcie z 2004 r.

Otóż prawica mówi: Oddajcie nam tamtą Unię, zgo-

dziliśmy się na coś w 2004 r., a teraz Unia ma inny

kształt.

A więc po pierwsze, Unia ma inny kształt,

bo jest żywym organizmem.

Tak jak polskie prawo

się zmienia, tak i prawo europejskie się zmienia.

Ale

przede wszystkim jaki mieliśmy nowy element, który

zmienił Unię Europejską od 2004 r.?

Po pierwsze,

kryzys, ale w sensie formalnym, traktatowym mieli-

śmy traktat lizboński, wynegocjowany, przegłosowa-

ny i ratyﬁkowany przez prezydenta Lecha Kaczyń-

skiego, za którym także część prawej strony sali

głosowała.

A więc nie możecie teraz chcieć wrócić do

kształtu Unii z 2004 r., bo sami ją zmieniliście.

I ostatnia kwestia, pyta pan poseł Szczerski, dla-

czego w sprawie wielkości budżetu bliżej nam, przy-

znaję to, do stanowiska niemieckiego niż brytyjskie-

go.

Panie pośle, przecież pan umie liczyć.

Bo Brytyj-

czycy chcą obciąć o 200 mld budżet Lewandowskiego,

a Niemcy znacznie mniej.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: O 100.)

346

To jest kwestią negocjacji.

Można się licytować,

ale jakie cięcie byłoby lepsze, jeżeli w ogóle cięcia mu-

szą być?

Bo oczywiście uważamy, że budżet Komisji Eu-

ropejskiej, budżet Lewandowskiego byłby najlepszy.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Też tak uważamy.)

A więc żeby on był ścięty jak najmniej, to kogo

trzeba przekonać?

Tych, którzy chcą ściąć jak naj-

więcej.

A więc jeszcze raz prośba: Przekonajcie swo-

ich politycznych partnerów w Unii Europejskiej, bo

to oni chcą ten budżet obciąć jak najwięcej.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Już przekonaliśmy.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

-Rostowski.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Proszę o sprostowanie.

Jak można nie odpowiedzieć na rzeczy, które są nie-

prawdziwe w stwierdzeniach?)

Nie ma takiego trybu.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Jak to nie ma takiego

trybu?)

(Głos z sali: Jest sprostowanie.)

Nie ma takiego trybu.

Bardzo proszę, panie ministrze.

Minister Finansów

Nie, sprostowanie własnych wypowiedzi, panie po-

śle, a nie sprostowanie wypowiedzi innych mówców.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panie ministrze.

Minister Finansów

Jan Vincent-Rostowski:

(Poseł Jolanta Szczypińska: A pan to co?

Pan nie

jest marszałkiem.)

Rządy wszystkich krajów Unii Europejskiej są

świadome, że nie ma możliwości jedwabnego rozpadu

strefy euro, także ulubiony przez prawą stronę tej

Izby rząd Wielkiej Brytanii.

I wszyscy są świadomi

tego, wszystkie rządy państw Unii Europejskiej są

świadome tego, że chaotyczny rozpad strefy euro był-

by katastrofą nie tylko dla strefy euro, nie tylko dla

całej Europy, bo prawdopodobnie doprowadziłby do

rozpadu Unii Europejskiej, ale także, i może w szcze-

gólności, dla Polski, która najwięcej korzysta na

Unii Europejskiej.

Tego także świadom jest rząd

Wielkiej Brytanii, dlatego zgadza się ze wszystkimi

rządami Unii Europejskiej, łącznie z rządem pol-

skim, że strefa euro potrzebuje daleko idącej dodat-

kowej integracji, aby się nie rozpadła i aby nie na-

stąpiła katastrofa europejska.

Wszyscy są tego świa-

domi, łącznie z rządem Wielkiej Brytanii, wszyscy

są tego świadomi, z wyjątkiem prawej strony tej sali,

która, tak jak to powiedział minister Sikorski, woła

na pustyni: oddajcie nam naszą dawną Europę.

Jest

to po prostu niemożliwe.

Po kryzysie strefa euro nie

może być taka, jaka była przed kryzysem, wobec

zysem.

Wszyscy o tym wiedzą, łącznie z rządem

Wielkiej Brytanii.

My proponujemy aktywne uczestnictwo w tej

przebudowie Europy, która jest konieczna, aby nie

nastąpiła katastrofa na naszym kontynencie, uczest-

nictwo w budowie silnej, bezpiecznej strefy euro, któ-

ra z jednej strony będzie dla nas wygodna i przyja-

zna, gdy do niej dołączymy, ale z drugiej strony będzie

dla nas także przyjazna, póki będziemy musieli prze-

bywać poza nią.

Właśnie z tego powodu skonstruowa-

liśmy misterną, trudną, ale konieczną, strategię

polegającą na wynegocjowaniu paktu ﬁskalnego,któ-

ry pozwoli nam chociażby wpływać na dalszą ewolu-

cję tego paktu bez żadnych zobowiązań z naszej stro-

ny, póki nie przystąpimy do samej strefy euro.

A nie

łudźcie się, do strefy euro nigdy nie przystąpilibyśmy,

nie przyjmując, oczywiście w późniejszych latach,

w tamtym momencie przystąpienia do strefy, paktu

ﬁskalnego.

Wiele zostało zrobione, aby zapewnić bezpieczeń-

stwo strefy euro i Unii Europejskiej w ostatnich la-

tach – sześciopak dyrektyw i regulacji unijnych, któ-

re jako sprawujący prezydencję unijną przeprowadzi-

liśmy, dwupak dodatkowych regulacji unijnych, może

najważniejsze: uaktywnienie się Europejskiego Ban-

ku Centralnego przez otwarte transakcje monetarne,

które umożliwią Europejskiemu Bankowi Centralne-

mu ustabilizowanie poszczególnych krajów strefy

euro.

A co słyszymy z prawej strony?

Brak jakichkol-

wiek propozycji, aby sprostać temu wyzwaniu, jak

zabezpieczyć Europę, jak zabezpieczyć Polskę w sy-

tuacji, w której strefa euro musi się integrować, aby

nie nastąpiła katastrofa dla Europy i dla Polski.

Co

słyszymy?

Oddajcie nam naszą dawną Europę.

Żad-

nego pomysłu, ani jednego pomysłu, jak rozwiązać tę

zagadkę, jak rozwiązać problem przyczyniania się do

bezpieczeństwa i integracji Europy bez tego, aby Pol-

ska na tym straciła.

Skoro nie padło ani jedno słowo,

ani jedna konstruktywna propozycja z waszej strony,

to muszę niestety stwierdzić, że w tych sprawach,

i tu chyba tylko w tej kwestii się zgadzamy, które są

347

najważniejsze dla naszego kraju, jesteście zupełnie,

niestety, zbędni.

(Oklaski)

(Poseł Jolanta Szczypińska: Ooo!)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Tak Jaruzelski też

mówił.)

I teraz…

Chyba nie mówił „niestety”.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ależ dowcipne.)

(Głos z sali: Bardzo śmieszne.)

A ja naprawdę uważam, że to jest bardzo, bardzo

smutna sytuacja, bardzo, bardzo smutna sytuacja.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Obrzydliwe, że takie

kłamstwa tu padają.)

Niczego nie zrozumieliście, niczego się nie na-

uczyliście i niczego nie zaproponowaliście, i to jest

najgorsze.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Zaproponowaliśmy od-

sunięcie was od władzy.)

Wobec tego chcę teraz przejść do poszczególnych

pytań.

Pytanie dotyczące unii bankowej brzmiało: Czy

chcemy być w unii bankowej, jeśli nie będziemy mie-

li w niej głosu?

Odpowiedź jest prosta: chcemy przy-

stąpić do unii bankowej, jeśli będzie to korzystne dla

polskiej gospodarki i dla polskiego systemu ﬁnanso-

wego w sytuacji, w której nasz system ﬁnansowyjest

głęboko zintegrowany z systemem ﬁnansowym całej

Europy.

Ale chcemy więcej, nie tylko to, chcemy tak-

że zapewnić sytuację, w której, jeśli nie będziemy

mogli przystąpić, bo nie będzie to korzystne dla sta-

bilności, bezpieczeństwa i rozwoju naszego systemu

ﬁnansowego, będziemy mogli bezpiecznie i korzyst-

nie pozostawać poza jednolitym systemem nadzor-

czym strefy euro i może niektórych innych krajów,

które do tego mechanizmu przystąpiłyby.

O pakcie ﬁskalnym już powiedziałem.

Padło pytanie o rolę pełnomocnika rządu do spraw

żeli pan wejdzie na stronę internetową Ministerstwa

Finansów, w część: Ministerstwo Finansów, w za-

kładkę: integracja ze strefą euro, to zobaczy pan całą

strukturę działań instytucji, komitetów, które tym

się zajmują, znajdzie pan dziesiątki dokumentów,

m.in. „Ramy strategiczne narodowego planu wpro-

wadzenia euro” z października 2010 r., „Narodowy

plan wprowadzenia euro” z grudnia 2011 r. i dziesiąt-

ki innych dokumentów.

Zadaniem pełnomocnika było

i jest stworzenie planu przystąpienia, praktycznego,

technicznego planu przystąpienia, i uzupełnianie

tego planu w miarę upływu czasu i zmiany sytuacji

gospodarczej, technicznej itd.

Nie jest funkcją pełno-

mocnika zastąpienie polityków w bardzo ważnej roli

przybliżania ...euro i przystąpienia do strefy euro

obywatelom Polski.

Żaden pełnomocnik nie zastąpi

ani pana posła, ani mnie, ani premiera, ani ministra

Sikorskiego, ani ministra Seraﬁnawtejbardzoważ-

nej roli i nie oczekiwałbym tego od pełnomocnika.

Padło pytanie, kiedy Polska przyjmie metodologię

unijną liczenia wydatków, dochodów sektora ﬁnan-

sów publicznych i długu publicznego, tzw. system

ESA95.

My oczywiście ten system statystyczny sto-

sujemy.

To jest jeden z systemów statystycznych – czy

jedna z klasyﬁkacji – który stosujemy.

Publikujemy

wszystkie wyniki, które z zastosowania tego systemu

wynikają, przedstawiamy je publicznie i oczywiście

w naszych relacjach z Unią Europejską i z Komisją

używamy głównie relacji wielkości wynikających ze

stosowania tego systemu.

Państwo posłowie zapewne

wiecie, że parę dni temu, przedwczoraj, Komisja Eu-

ropejska przedstawiła swoje prognozy dotyczące wła-

śnie rozwoju deﬁcytu sektora ﬁnansów publicznych

według klasyﬁkacji unijnej na lata 2012, 2013, 2014.

Skoro też to pytanie padło z ust pana premiera Mil-

lera, mogę potwierdzić, że Komisja Europejska prze-

widuje, iż deﬁcytwrelacjidoPKBw2012r.wyniesie

3,4%, w 2013 r. będzie niższy – 3,1%, a w 2014 r., bez

jakichkolwiek zmian polityki, bo zawsze na takiej

zasadzie prognozuje wyniki Komisja Europejska,

przewiduje ona deﬁcyt 3%.

Te wyniki powinny po-

zwolić już w przyszłym roku na zdjęcie procedury

nadmiernego deﬁcytu.

My nie stosujemy metodologii unijnej do oblicze-

nia państwowego długu publicznego z powodów, któ-

re wielokrotnie wyjaśniałem w tej Izbie.

Po prostu

relacje państwowego długu publicznego do PKB nio-

są ze sobą bezpośrednie skutki prawne dla Polski, dla

polskiego rządu i dla sposobu, w który musimy

kształtować budżet państwa i inne kategorie ﬁnan-

sów publicznych.

Metodologia unijna jest często zmie-

niana i często zmieniana w sposób z naszego punktu

widzenia relatywnie przypadkowy.

Nie może być tak

– powtórzę to jeszcze raz – żeby polityka budżetowa,

ﬁskalna,makroekonomicznapaństwapolskiegomu-

siała być zmieniana z powodu jakiejś, czasami dość

przypadkowej, decyzji podjętej przez urzędników

i statystyków średniego szczebla w Eurostacie.

Co nie

znaczy, że nie kierujemy się w naszych analizach

i naszych decyzjach także oczywiście wynikami, któ-

re są oparte na tej metodologii.

Padło pytanie, czy rekomendowalibyśmy Bułgarii

konkretnie przystąpienie do strefy euro w dzisiejszej

sytuacji.

Chciałbym powiedzieć, że oczywiście Buł-

garia jest w zupełnie innej sytuacji niż Polska, mając

system walutowy oparty na tzw. izbie walutowej.

Ale

myślę, że istnieje głębszy problem, o którym warto

pamiętać.

Kryteria z Maastricht decydujące o tym,

czy kraj zostanie przyjęty do strefy euro, zostały

skonstruowane w czasach spokojnych, w czasach,

kiedy różnice między osiągnięciami gospodarczymi

różnych krajów strefy euro były naprawdę relatywnie

małe.

Dzisiaj mamy sytuację, w której kraje strefy

euro dramatycznie od siebie się różnią.

Popatrzmy

chociażby na oprocentowanie 10-letnich obligacji ta-

kich krajów jak Grecja czy Portugalia z jednej strony

a Niemcy czy Holandia z drugiej.

Wobec tego póki

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski

348

sytuacja w streﬁe euro się nie ustabilizuje, może się

okazać bardzo trudne, by jakikolwiek kraj spełnił

kryteria, które są wymagane przez Komisję Europej-

ską i przez Radę Europejską, aby kraj przyjąć do

strefy.

Jeśli chodzi o samą Polskę, to są trzy zasadnicze

ﬁlary naszego planu przystąpienia do strefy euro.

Po pierwsze, mamy już gotowy plan techniczny

przystąpienia do strefy euro.

Już o nim wspomnia-

łem.

Jest on stale urealniany z upływem czasu.

Po drugie, aby przystąpić do strefy, będziemy mu-

sieli spełnić kryteria z Maastricht.

Mogę powiedzieć,

że najważniejsze z tych kryteriów, które nie powinno

stanowić zasadniczego problemu, mamy nadzieję

spełnić już w przyszłym roku i to kryterium, tzw.

kryterium ﬁskalne,jestjakbywcentrumnaszejuwa-

gi.

Ale, jak wspomniałem wcześniej, pozostałe kryte-

ria w tej sytuacji niestabilności mogą okazać się przez

dość długi czas trudne do spełnienia.

Trzeci warunek to jest oczywiście zbudowanie

stabilnej i bezpiecznej strefy euro.

O tym i o na-

szym podejściu do tego wielkiego wyzwania mówi-

łem na początku moich odpowiedzi.

Na pozostałe

pytania odpowiemy pisemnie.

Dziękuję, Wysoka

Izbo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

wypowiedzi na temat nowej perspektywy ﬁnansowej

wspólnej polityki rolnej.

Postaram się udzielić odpo-

wiedzi w tym zakresie.

Otóż zasadniczym celem wspólnej polityki rolnej

od ponad 50 lat jest zabezpieczenie konsumentom

odpowiedniej ilości i jakości żywności po przystęp-

nych cenach z jednoczesnym zabezpieczeniem docho-

dów rolniczych.

To jest cel, który się nie zmienia.

Najważniejszym celem, jaki sobie stawia polski rząd

w zakresie rolnictwa i obszarów wiejskich, jest przede

wszystkim zapewnienie jak najwyższego udziału na-

szego państwa w budżecie wspólnej polityki rolnej na

lata 2014–2020.

W ramach wspólnej polityki rolnej mamy dwa ﬁ-

lary.

Pierwszy ﬁlar są to płatności bezpośrednie.

nie na poziomie średniej stawki płatności w Unii Eu-

ropejskiej.

Obecnie czy w tym roku jest to ok. 260

euro na 1 ha.

Natomiast w roku bieżącym wnioski

o płatności bezpośrednie złożyło ok. 1 mld 360 tys….

(Głos z sali: Milion.)

…1 mln 360 tys. rolników.

Jak wskazują badania

instytucji naukowych, ośrodków badań, płatności te

są wykorzystywane przede wszystkim na zakup środ-

ków do produkcji, czyli nawozów, paliwa rolniczego,

środków ochrony roślin, zakupy narzędzi do produk-

cji artykułów spożywczych, budowę i remont budyn-

ków mieszkalnych, inwentarskich, a także na eduka-

cję, czyli spełniają bardzo pożyteczną rolę.

Stawiając

na tę średnią płatności w Unii Europejskiej, dążymy

do tego, żeby polscy rolnicy mieli takie płatności, jakie

mają rolnicy czescy, węgierscy i austriaccy, czyli w naj-

bliższym naszym otoczeniu.

Niemieccy rolnicy mają

więcej, i to dużo więcej.

(Głos z sali: Niemieccy, tak.)

Natomiast mówimy o średniej, to jest cel realny

i o taki będziemy zabiegali.

(Głos z sali: Niemieccy – też sąsiedzi.)

Jeżeli chodzi o drugi ﬁlar, to są fundusze na roz-

wój obszarów wiejskich, na rozwój gospodarstw, mo-

dernizację zakładów przetwórstwa rolno-spożywcze-

go, na infrastrukturę wsi.

Przypomnę, że w obecnej

perspektywie na ten cel jest ok. 13,5 mld euro i na-

leży to po prostu utrzymać.

Warto podkreślić, że jest

jeszcze trzeci element z Funduszu Spójności w ra-

mach umowy partnerskiej.

Tutaj trwają prace.

Chce-

my jak najwięcej środków uzyskać na infrastrukturę

na obszarach wiejskich, które stanowią ponad 93%

powierzchni kraju i zamieszkuje je ok. 38% ludności.

Tak więc są te trzy elementy, o to zabiegamy, bo to

właśnie ma prowadzić do zrównoważonego rozwoju

kraju i do bezpieczeństwa żywnościowego.

Staramy

się uzyskać tu jak najlepsze warunki w nowej per-

spektywie.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

(Poseł Krzysztof Szczerski: Panie marszałku,

mogę prosić o głos?)

Nie ma takiego trybu.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Panie marszałku, mam

nadzieję, że pan spowoduje, że otrzymamy odpowie-

dzi na nasze pytania na piśmie.)

Nie ma takiego trybu.

Uprzedzam pana posła, że zastosuję tryb regula-

minowy wynikający z art. 175 ust. 3.

Proszę opuścić

mównicę.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Mam słuchać tego spo-

kojnie?)

(Poseł Agnieszka Pomaska: Proszę nie gadać głu-

pot, to nie będzie pan słuchał.)

349

Proszę opuścić mównicę.

(Poseł Krzysztof Szczerski: To na tym polega

Sejm?)

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 24. po-

(druk nr 680) wraz ze stanowiskiem Komisji do

Proszę o zabranie głosu podsekretarza stanu

(Poseł Krzysztof Szczerski: To jest szczyt bezczel-

ności, naprawdę, panie marszałku.

Co się dzieje

w tym Sejmie?)

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

przyjemność przedstawić informację dla Wysokiej

Izby o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach

to znaczy podczas prezydencji duńskiej.

Cieszę się, że przedstawienie tej informacji nastę-

puje bezpośrednio po niezwykle ważnej debacie na

temat przyszłości Unii Europejskiej.

Z tego też wzglę-

kwestii, które związane są ściśle z prezydencją duń-

ską, natomiast pominę ogólne aspekty sytuacji

w Unii Europejskiej, które były przed chwilą przed-

miotem interesującej debaty.

Dokument tej został przygotowany w trybie art. 3

powstała przy udziale wszystkich ministerstw i urzę-

dów centralnych zaangażowanych w prace we wszyst-

kich forach Rady Unii Europejskiej.

Informację przy-

jął najpierw Komitet do Spraw Europejskich, następ-

nie Rada Ministrów i została ona przekazana mar-

szałkom obu Izb w dniu 3 sierpnia.

Prezydencja duńska jest dla nas o tyle istotna, że

razem z Danią jesteśmy w jednym trio prezydencyj-

nym, z Cyprem i z Danią, tak że część programu pre-

zydencji duńskiej jest także elementem jednego pro-

gramu wspólnego dla wszystkich trzech państw two-

rzących jedno tzw. trio prezydencyjne.

Dania jako

państwo członkowskie jest w szczególnej sytuacji, cho-

ciażby ze względu na to, że nie przyjęła waluty euro.

Na innych zasadach, niż w przypadku Polski, która

jest objęta derogacją, Dania ma szczególne odstępstwo

od udziału w Unii Gospodarczej i Walutowej.

Prezydencja duńska skoncentrowała swoje dzia-

łania na czterech obszarach tematycznych.

Pierwszy

to jest odpowiedzialna Europa, drugi – Europa dyna-

miczna, trzeci – Europa zielona i czwarty – Europa

bezpieczna.

Nie będę omawiał wszystkich zagadnień,

które są ujęte w informacji przekazanej Wysokiej

Izbie na piśmie, natomiast ograniczę się do tych, któ-

re z naszego punktu widzenia są najważniejsze.

Gdy chodzi o ten pierwszy blok, odpowiedzialna

Europa, to na pierwszym miejscu należy wspomnieć

o wieloletnich ramach ﬁnansowych, dzisiaj była

w Wysokiej Izbie interesująca debata na ten temat.

Polska jest umiarkowanie zadowolona z prac prezy-

dencji duńskiej w zakresie wieloletnich ram ﬁnanso-

wych.

W naszym przekonaniu prezydencja duńska

nie podjęła faktycznej próby osiągnięcia kompromi-

su, choć odnotowała znaczny postęp w negocjacjach

poszczególnych obszarów legislacyjnych.

Jako pozy-

tyw należy odnotować to, że prezydencja wprowadzi-

ła zapisy umożliwiające szybsze zrównywanie dopłat

bezpośrednich, co jak dzisiaj można było usłyszeć,

jest dla wszystkich sił w Polsce istotne.

Polska musi

jednak dalej, na co pozwala agenda najbliższych po-

siedzeń Rady Europejskiej, łączyć kwestie wzrostu

gospodarczego z negocjacjami wieloletnich ram ﬁ-

nansowych tak, aby potwierdzić nową legitymizację

dla polityki spójności.

Polityka spójności jest narzę-

dziem służącym wzrostowi gospodarczemu i wycho-

dzeniu Unii z kryzysu.

Gdy chodzi o politykę spójności, przyjęte w trakcie

prezydencji duńskiej rozwiązania w dziesięciu blo-

kach negocjacyjnych w ramach pakietu legislacyjne-

go dla polityki spójności na lata 2014–2020 uwzględ-

niają w dużym stopniu postulaty zgłaszane przez

stronę polską, przede wszystkim w zakresie oparcia

koncentracji tematycznej na celach służących reali-

zacji priorytetów strategii Europa 2020, a nie na

poszczególnych funduszach, co naszym zdaniem po-

zwoli państwom członkowskim na zachowanie odpo-

wiedniego poziomu swobody w określaniu zasad in-

terwencji, ﬁnansowania oraz w odniesieniu do moż-

liwości łączenia kilku celów tematycznych i funduszy

na poziomie osi priorytetowej.

Polska postulowała ścisłe powiązanie warunków

ex ante z priorytetami inwestycyjnymi, zachowanie

przez państwa członkowskie swobody w zastosowa-

niu warunkowości ex ante, bądź na poziomie progra-

mów operacyjnych, bądź na poziomie tzw. umowy

partnerskiej.

Z polskiej inicjatywy udało się również

zagwarantować możliwość ﬁnansowaniainfrastruk-

tury podstawowej w obszarze transportu i środowi-

ska w regionach bardziej rozwiniętych.

Będzie to

mieć w nowej perspektywie ﬁnansowej duże znacze-

nie dla Mazowsza jako regionu, który w kolejnym

okresie programowania przekroczy dotychczasowy

próg celu konwergencji, czyli przekroczy 75% unijne-

go produktu krajowego brutto.

Gdy chodzi o sprawy ekonomiczne i ﬁnansowe,

Polska wzięła aktywny udział w pracach nad tzw.

duopakiem.

Są to dwa akty legislacyjne uzupełniają-

ce tzw. sześciopak, czyli instrumenty służące zapew-

nieniu dyscypliny ﬁnansowejwUniiEuropejskiej,co

było negocjowane w trakcie polskiej prezydencji.

Te

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk

350

wszystkie dokumenty dotyczą wzmocnienia nadzoru

euro lub zagrożonymi trudnościami w zakresie sta-

bilizacji ﬁnansowej.

Służą one także monitorowaniu

i ocenie wstępnych planów budżetowych oraz korek-

cie nadmiernego deﬁcytu.

Należy podkreślić, że Pol-

ska, podobnie jak i Dania, miała w tym zakresie za-

danie utrudnione, ponieważ oba państwa, tak jak

mówiłem, każde na innej podstawie prawnej, nie

mają wspólnej waluty.

Mimo tych trudności więk-

szość postulatów, także polskich, w zakresie prac nad

tzw. duopakiem została uwzględniona.

Gdy chodzi o drugi blok tematyczny – dynamiczna

Europa, to największy nacisk duńska prezydencja

położyła na pobudzanie wzrostu gospodarczego, na

działania związane z funkcjonowaniem jednolitego

rynku, który w bieżącym, 2012 r. obchodzi 20. rocz-

nicę powstania.

Polska aktywnie uczestniczyła w pra-

cach nad nowymi inicjatywami legislacyjnymi doty-

czącymi delegowania pracowników.

Jest to rzecz

o szczególnym znaczeniu dla Polski, jako że to naj-

częściej pracownicy z państw tzw. nowej Europy są

delegowani do pracy w innych państwach członkow-

skich w ramach swobody świadczenia usług.

W tym

zakresie chciałbym odnotować wykorzystanie przez

polski parlament, a dokładnie przez Senat, możliwo-

ści zgłoszenia weta do propozycji przedłożonej przez

Komisję Europejską, która bez wątpienia nie uwzględ-

niała w pełni polskich interesów.

To ilustruje, że po

krajowe, są także graczami na forum europejskim,

jeżeli potraﬁąteinstrumentynależyciewykorzystać.

I tutaj wielkie słowa uznania pod adresem polskiego

parlamentu.

W obszarze ochrony konsumentów Polska z zado-

woleniem przyjęła kompromis dotyczący wypracowa-

nia ogólnego podejścia w zakresie dwóch ważnych

projektów aktów prawnych.

To jest, po pierwsze, dy-

rektywa w sprawie alternatywnych metod rozwiązy-

wania sporów konsumenckich, bez udziału sądu, za

pośrednictwem mediatora lub arbitra, tzw. ADR,

oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

nia sporów konsumenckich.

Chociaż muszę zazna-

czyć, że nie wszystkie polskie postulaty były w tym

zakresie należycie uwzględnione, m.in. Polska pod-

chodzi z rezerwą do usunięcia z zakresu podmioto-

wego dyrektywy skarg składanych przez przedsię-

biorców wobec konsumentów oraz do braku wyłącze-

nia z zakresu dyrektywy usług wrażliwych, takich

jak usługi prawnicze czy usługi hazardowe.

Mamy

także wątpliwości co do wyłączenia sporów dotyczą-

cych roszczeń, których dochodzenie ze względu na

ich naturę jest wysoce skomplikowane.

W zakresie własności intelektualnej osiągnięto

porozumienie w sprawie możliwości wykorzystywa-

nia utworów osieroconych.

Zaproponowane przez

duńską prezydencję rozwiązania bazowały na propo-

zycjach wypracowanych przez prezydencję polską,

jeszcze w czasie naszej prezydencji.

W obszarze polityki transportowej Polska popar-

ła przyjęcie podejścia ogólnego w sprawie najważniej-

szego dossier w obszarze polityki transportowej, ja-

kim jest projekt rozporządzenia o transeuropejskiej

sieci transportowej, tzw. TEN-T.

Najważniejsze pol-

skie postulaty, dotyczące m.in. technicznych wymo-

gów dla infrastruktury sieci transportowej oraz

wprowadzenia większej elastyczności w odniesieniu

do terminów ukończenia sieci kompleksowej, jak rów-

nież odnoszące się do samej listy projektów infra-

struktury, zostały uwzględnione w toku negocjacji.

Jest to niewątpliwy sukces, dający dobrą podstawę

do dalszych prac w trakcie prezydencji cypryjskiej.

W zakresie „Europejskiej agendy cyfrowej” Pol-

ska aktywnie wspierała wszystkie propozycje doty-

czące cyfryzacji, realizowane w trakcie pierwszego

półrocza 2012 r.

To stawia nas w gronie państw pro-

innowacyjnych i konkurencyjnych gospodarczo.

Naj-

ważniejszą, popieraną także przez Polskę, inicjatywą

zrealizowaną podczas prezydencji duńskiej w tym

zakresie było uchwalenie rozporządzenia o roamin-

gu.

Głównym polskim postulatem było dalsze obni-

żenie cen maksymalnych w stosunku do tych, które

zaproponowała Komisja.

Przy wsparciu Parlamentu

Europejskiego udało się to osiągnąć.

Gdy chodzi o kolejny priorytet prezydencji duń-

skiej, tzw. blok zielona Europa, to zacznę od tzw. ele-

mentów zazieleniania, które były przedmiotem szcze-

gólnej uwagi w dyskusjach na temat przyszłości

głównych polityk sektorowych, w takich obszarach

jak rolnictwo, rybołówstwo czy energia.

Polska

w szczególności skupiła się na współpracy z prezy-

dencją w kwestiach klimatycznych i ustalaniu klu-

czowych kwestii dotyczących przyjęcia drugiego pro-

tokołu rozliczeniowego z Kioto.

W powyższym zakre-

sie Polsce udało się wypracować kompromis w zakre-

sie konkluzji, która działa na korzyść Polski i innych

krajów naszego regionu.

Priorytetem prezydencji duńskiej w tym zakresie

było także doprowadzenie do podjęcia politycznej de-

cyzji w sprawie kamieni milowych przejścia na kon-

kurencyjną, niskoemisyjną gospodarkę w Unii.

To

zakładało redukcję emisji gazów cieplarnianych

w poszczególnych dekadach, w perspektywie do roku

2050.

Wysokiej Izbie doskonale wiadomy jest fakt, że

Polska jako jedyne państwo zawetowała konkluzje

w tym zakresie, uznając, że było to nieakceptowalne

z punktu widzenia naszych interesów.

Gdy chodzi o blok bezpieczna Europa, w zakresie

spraw wewnętrznych, Polska wspierała prezyden-

cję duńską w działaniach na rzecz ﬁnalizacji prac

nad projektami aktów prawnych dotyczących wspól-

nego europejskiego systemu azylowego.

Warte pod-

kreślenia jest zaangażowanie prezydencji duńskiej

w prace nad tym pakietem, zważywszy na fakt, że

Dania nie uczestniczy w unijnej polityce azylowej.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

351

Działania podejmowane przez prezydencję w tym

zakresie znacząco wpływają na dotrzymanie terminu

zakończenia prac nad całym pakietem, który został

wyznaczony jeszcze w programie sztokholmskim.

Naszym zdaniem zrealizowanie zobowiązań dotyczą-

cych ustanowienia wspólnej procedury azylowej oraz

jednolitego statutu dla osób, które kwaliﬁkują się do

udzielenia ochrony międzynarodowej, jest warun-

kiem niezbędnym dla podwyższenia poziomu spraw-

ności procedur administracyjnych, które są tak istot-

ne w procedurze azylowej.

Strefa Schengen to temat drażliwy z uwagi na

wydarzenia, jakie poprzedzały bezpośrednio prezy-

dencję duńską.

W tym zakresie Polska, co do zasady,

poparła przepisy o samej możliwości przywracania

zagrożenia bezpieczeństwa wewnętrznego lub po-

rządku publicznego.

Jest to tzw. nowy mechanizm

ewaluacji Schengen oraz zmiany w kodeksie granicz-

nym Schengen, który dotyczy przywracania kontro-

li jako środka ostatecznego w przypadku niestosowa-

nia przez któreś z państw dorobku Schengen.

Polska,

w odróżnieniu od prezydencji duńskiej, postulowała

jednak wprowadzenie elementów zabezpieczających

przed nadużywaniem ograniczania swobody przepły-

wu osób.

Ostatecznie w projekcie znalazły się mecha-

nizmy, które taki monitoring wzmacniają.

Chodzi

o to, aby te decyzje nie były decyzjami arbitralnymi.

Gdy chodzi o kwestię rozszerzenia, Polska wspie-

rała prezydencję duńską, a także Komisję we wszyst-

kich działaniach służących dalszemu rozszerzeniu

Unii Europejskiej.

Jest to jeden z naszych prioryte-

tów.

Spośród wydarzeń o szczególnym znaczeniu,

które w tym okresie miały miejsce, chciałbym zwró-

cić uwagę na otwarcie 29 czerwca 2012 r. negocjacji

akcesyjnych z Czarnogórą, kontynuację i zamknięcie

kolejnych rozdziałów negocjacyjnych z Islandią oraz

otwarcie dialogu wysokiego szczebla z Macedonią.

Odnotować trzeba także uzyskanie statusu kandy-

data do członkostwa w Unii Europejskiej przez Ser-

bię, co miało miejsce 1 marca 2012 r.

Polska opowie-

działa się za uruchomieniem tzw. pozytywnej agendy

z Turcją, która ma na celu utrzymywanie aktywno-

ści procesu akcesyjnego Turcji.

Poparliśmy także

dialog wysokiego szczebla ds. procesu akcesyjnego

do Unii Europejskiej Bośni i Hercegowiny.

Wymier-

nym efektem tego spotkania było zaproponowanie

przez Komisję terminu złożenia wiarygodnego wnio-

sku o członkostwo w Unii Europejskiej, pod warun-

kiem zrealizowania wywalczonej wcześniej mapy

drogowej.

To tyle tych informacji, które naszym zdaniem są

najważniejsze.

Całość została przekazana Wysokiej

Izbie – odnosimy się tam do wszystkich działań, które

miały miejsce na forum Rady Unii Europejskiej w okre-

sie prezydencji duńskiej.

Pewnie już w styczniu, w lu-

tym będzie możliwe podsumowanie prezydencji cypryj-

skiej i wówczas także postaramy się dokonać, przy tej

okazji, podsumowania całego naszego trio, czyli prezy-

dencji polskiej, cypryjskiej i prezydencji duńskiej.

Dzię-

kuję Wysokiej Izbie za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Olechowską w celu przedstawienia uzasadnienia pro-

Poseł Alicja Olechowska:

czas duńskiej prezydencji (druk nr 680).

Informację

sporządzoną przez ministra spraw zagranicznych

przedstawiła pani podsekretarz stanu w Minister-

Poinformowała, że informacja powstała przy udziale

wszystkich ministerstw oraz urzędów centralnych,

została przyjęta na posiedzeniu Komitetu do Spraw

Europejskich w dniu 31 lipca i przekazana dnia

3 sierpnia do marszałków obu Izb.

Analiza prezyden-

cji duńskiej, która była kontynuacją wielu zagadnień

podejmowanych przez trio prezydencji Polska – Da-

nia – Cypr, skupiła się na czterech podstawowych

obszarach priorytetowych.

Chodzi o cztery kluczowe

priorytety, w przypadku których Rzeczpospolita Pol-

ska zajęła stanowisko i doprowadziła do sukcesu

w negocjacjach i realizacji przedsięwzięć zapoczątko-

wanych za polskiej prezydencji.

Obszary priorytetowe duńskiej prezydencji to Eu-

ropa odpowiedzialna, Europa dynamiczna, Europa

zielona i Europa bezpieczna.

Na posiedzeniu Komisji

do Spraw Unii Europejskiej omówione zostały te prio-

rytety, które najbardziej zainteresowały polski par-

lament w toku współpracy z Radą Ministrów i są

kluczowe z punktu widzenia interesów politycznych,

społecznych i gospodarczych Polski.

Blok pierwszy, czyli Europa odpowiedzialna, za-

wierał części takie, jak wieloletnie ramy ﬁnansowe,

polityka spójności, sprawy ekonomiczne i ﬁnansowe

oraz semestr europejski.

Odnośnie do wieloletnich

ram ﬁnansowych Polska nie jest całkowicie zadowo-

lona z prac prezydencji, która nie podjęła praktycznej

próby kompromisu, wprowadziła jednak zapisy

umożliwiające szybsze zrównoważenie płatności bez-

pośrednich, co jest dla Polski korzystne.

Odnosząc

się do polityki spójności – prezydencji duńskiej udało

się zaawansować prace nad pakietem legislacyjnym

dla polityki spójności na następny okres.

Polska zgło-

siła swoje postulaty, które dotyczyły wydatkowania

środków na inwestycje w obszarach, które są kluczo-

we dla rozwoju Unii Europejskiej.

W dziale Europa odpowiedzialna znalazły się spra-

wy ekonomiczne i ﬁnansowe.

Doprowadzono do poli-

tycznego porozumienia w sprawie tzw. dwupaku,

czyli do powstania projektów dotyczących wzmocnie-

nia nadzoru gospodarczego i budżetowego nad pań-

stwami, które są dotknięte lub zagrożone trudnościa-

mi w zakresie stabilizacji ﬁnansowej, jak również

monitorowania i oceny ich wstępnych planów budże-

towych oraz korekty nadmiernego deﬁcytu.

Dania,

podobnie jak Polska, w tych negocjacjach miała utrud-

nione zadanie ze względu na brak możliwości uczest-

niczenia w rozmowach prowadzonych przez państwa

posługujące się wspólną walutą.

Zagadnienia semestru europejskiego również zna-

lazły się w bloku.

Państwa członkowskie przedłożyły

w kwietniu 2012 r.

Komisji Europejskiej krajowe pro-

gramy reform oraz programy stabilności i konwergen-

cji.

Polski scenariusz makroekonomiczny będący pod-

stawą prognoz budżetowych został oceniony pozytyw-

nie.

Do Polski skierowano zalecenia potwierdzone we-

wnętrznie przez nasz rząd.

Dotyczyły one potrzeby

zmniejszenia bezrobocia wśród ludzi młodych, zwięk-

szenia udziału kobiet w rynku pracy, stworzenia lep-

szych warunków współpracy pomiędzy sferą biznesu,

badań naukowych i innowacyjnej gospodarki, a także

zwiększenia zachęt dla inwestorów.

Drugi blok, Europa dynamiczna, zawierał kwestie

dotyczące wzrostu gospodarczego i polityki transpor-

towej, europejskiej agendy cyfrowej.

Prezydencja

duńska położyła akcent na działania związane z jed-

nolitym rynkiem, który w bieżącym roku obchodzi

20-lecie swego powstania.

Zainicjowane zostały pra-

ce nad nowymi inicjatywami legislacyjnymi dotyczą-

cymi pracowników w ramach świadczenia usług.

Projekty te są bardzo ważne dla Polski, która dele-

guje w dużej mierze pracowników do innych krajów

członkowskich.

W zakresie polityki transportowej

prezydencja duńska doprowadziła do powstania pro-

jektu rozporządzenia o transeuropejskiej sieci trans-

portowej (TEN-T).

Do tych zagadnień Polska zgłosi-

ła swoje postulaty, które zostały pozytywnie zaopi-

niowane.

Prace nad nimi są kontynuowane w ramach

obecnej cypryjskiej prezydencji.

Najważniejszą inicja-

tywą prezydencji duńskiej było uchwalenie rozporzą-

dzenia dotyczącego roamingu.

Europejska agenda

cyfrowa wielokrotnie pojawiała się w konkluzjach Rady

do Spraw Konkurencyjności oraz Rady Europejskiej,

stanowiąc jedną z podstawowych wytycznych Rady

w kierunku wzrostu gospodarczego w Europie.

Blok zielona Europa to zagadnienia rolnictwa,

rybołówstwa i energii.

Priorytetem duńskiej prezy-

dencji było podjęcie politycznej decyzji w sprawie

przejścia na konkurencyjną gospodarką niskoemisyj-

ną w Unii, zakładającej postępującą redukcję emisji

gazów cieplarnianych w poszczególnych dekadach

w perspektywie do roku 2050.

Na ustalenia w zapro-

ponowanym kształcie Polska nie wyraziła zgody.

Tak-

że sprawy czystości wód doprowadziły do negocjacji

projektu dyrektywy dotyczącej zawartości siarki

w paliwach żeglugowych.

Polska zgłosiła postulaty,

by ostre standardy dla obszarów morskich były roz-

szerzone na wszystkie wody Unii Europejskiej po-

cząwszy od roku 2020.

Blok bezpieczna Europa dotyczył spraw wewnętrz-

nych Schengen.

Prezydencja duńska zaangażowała

się w prace nad pakietem aktów prawnych wchodzą-

cych w skład wspólnego europejskiego systemu azy-

lowego.

Pakiet azylowy wyznaczony w programie

sztokholmskim do końca 2012 r. był również przed-

miotem działania polskiej prezydencji.

Prezydencji

duńskiej udało się przyjąć projekty dotyczące wzmoc-

nienia zarządzania w streﬁe Schengen i zmian w za-

kresie Kodeksu granicznego dotyczących przywróce-

nia kontroli w przypadku niestosowania przez któreś

z państw dorobku prawnego Schengen.

Istotnym działaniem prezydencji duńskiej było

doprowadzenie do otwarcia negocjacji akcesyjnych

z Czarnogórą.

Rozpoczęto dialog na wysokim szczeblu

z Macedonią, kontynuowano negocjacje z Islandią,

a Serbia uzyskała status kandydacki.

Bośnia i Herce-

gowina również znalazła się w sferze troski i wyznaczo-

no jej perspektywiczne kierunki w Europie.

Po przedstawieniu sprawozdania dotyczącego

priorytetów prezydencji duńskiej w Komisji do Spraw

Unii Europejskiej rozpoczęła się dyskusja, w której

opozycja stwierdziła, że odczuwa niedostateczną ilość

informacji o udziale Polski w pracach Unii w czasie

duńskiej prezydencji.

Zapytania dotyczyły aktywno-

ści polskiego rządu w sprawie reformy wspólnej poli-

tyki rolnej z punktu widzenia interesu narodowego.

Ze strony opozycji padały pytania dotyczące polityki

ﬁnansowej w czasie prezydencji duńskiej, o której

w sprawozdaniu według opozycji nie wspomniano,

chociaż przy pierwszym priorytecie – Europa odpo-

wiedzialna – ramy ﬁnansowe,politykaspójnościispra-

wy ekonomiczne oraz semestr europejski były oma-

wiane.

W sprawach polityki azylowej zgłaszano uwa-

gi dotyczące zbyt wąskiego zakresu informacji, szcze-

gólnie w kwestii przyjmowania uchodźców do Polski

zgodnie z priorytetami polityki zagranicznej.

W kon-

kluzji komisja przyjęła sprawozdanie dotyczące in-

formacji w sprawie udziału Rzeczypospolitej Polskiej

w okresie prezydencji duńskiej, przygotowanej w związ-

ku z realizacją art. 3. ust. 1 ustawy z dnia 8 paździer-

nika 2010 o współpracy Rady Ministrów z Sejmem

kuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Alicja Olechowska

Otwieram dyskusję.

Pomaska, Platforma Obywatelska.

Platforma Obywatelska oraz jako przewodnicząca

Komisji do Spraw Unii Europejskiej pragnę zabrać

głos w sprawie informacji Rady Ministrów dla Sejmu

Na początek pragnę podkreślić, że w pierwszej

połowie 2012 r. mogliśmy obserwować pozytywne

konsekwencje polskiej prezydencji w Radzie Unii Eu-

py czasie udało nam się połączyć działania na rzecz

całej Unii z dbaniem o nasze interesy narodowe.

Po

zakończeniu prezydencji nadal naszym celem jest

umacnianie miejsca Polski w Unii.

Rok 2012 wyraźnie pokazał, że skończyły się cza-

sy podziału na „my” i „oni”.

Udowadniamy na bieżą-

co, że potraﬁmy być asertywni i umiemy budować

różnego rodzaju koalicje, które przyczyniają się do

urzeczywistnienia naszych postulatów, oczekiwań

i zamiarów.

Polski udział w pracach Unii Europej-

skiej w pierwszym półroczu 2012 r. polegał na aktyw-

nym uczestnictwie i zaangażowaniu w utrzymanie

stabilności Unii Europejskiej opanowanej przez głę-

boki kryzys gospodarczy, który przekształcił się

w kryzys polityczny i niestety także kryzys zaufania.

Dlatego też nasze uczestnictwo w procesie integracji

europejskiej miało głównie związek z aktywnością

i zaangażowaniem w projekty inicjowane przez pre-

zydencję, unijne instytucje takie jak Komisja Euro-

pejska, Rada Europejska, łącznie z jej przewodniczą-

cym.

Postaram się teraz odnieść się do tego, co działo

się w praktyce integracji europejskiej w pierwszym

półroczu 2012 r.

W tym miejscu należy przypomnieć,

że Polska nadal, do końca tego roku, sprawuje wspól-

nie z Danią i Cyprem prezydencję grupową, dlatego

byliśmy włączeni we wszystkie przedsięwzięcia pro-

wadzone przez te kraje i konsultowano je z nami.

Polska włączyła się w realizację wszystkich duńskich

priorytetów prezydencji, opartych na czterech ha-

słach, o których tutaj już dzisiaj była mowa, czyli

Europa odpowiedzialna, dynamiczna, zielona i bez-

pieczna.

Kluczowe z punktu widzenia naszych interesów

politycznych, społecznych i gospodarczych było skon-

centrowanie się na przygotowaniu i prowadzeniu

negocjacji i regulacji dotyczących wieloletnich ram

ﬁnansowych na lata 2014–2020 oraz polityki spój-

ności, którą wciąż traktujemy jako bardzo ważne

narzędzie wzrostu, rozwoju i modernizacji Polski.

(Gwar na sali)

(Głos z sali: Przepraszam.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kontynuować.

Poseł Agnieszka Pomaska:

W tym obszarze broniliśmy i bronimy stanowiska,

propozycji i kwot zaproponowanych w trakcie naszej

prezydencji przez Komisję Europejską.

Te kwestie nadal

pozostają dla nas absolutnym priorytetem.

W ramach Europy odpowiedzialnej nie zapomnie-

liśmy o sprawach gospodarczych i ﬁnansowych, tym

bardziej że zdajemy sobie sprawę, że korzystne dla

Polski rozwiązania ﬁnansowenanajbliższe7latuza-

leżnione są od przezwyciężenia kryzysu.

Dlatego też

zainteresowani jesteśmy wdrażaniem rozwiązań sta-

bilizujących, także tych wynikających z przyjęcia

paktu ﬁskalnego, sześciopaku czy semestru europej-

skiego.

W tym zakresie intensywnie włączyliśmy się

w przygotowanie tzw. dwupaku, czyli aktów unijnych

dotyczących wzmocnienia nadzoru gospodarczego

i budżetowego nad państwami, które są dotknięte lub

zagrożone trudnościami w zakresie stabilizacji ﬁnan-

sowej.

Z uwagą przyglądaliśmy się też innym rodzącym

się pomysłom w zakresie unii gospodarczej i waluto-

wej Unii Europejskiej, w tym dotyczącym pogłębia-

nia unii ﬁskalnej, które mogą doprowadzić nie do

pogłębiania jedności Unii, lecz do jej podziału na róż-

ne kręgi, geometrie czy prędkości.

Z pewnością nie

leżałoby to w interesie Polski.

Dlatego też występu-

jemy przeciwko wszelkiej renacjonalizacji i segmen-

tacji integracji europejskiej, optując za hasłem: wię-

cej, a nie mniej, wspólnej i jednolitej Europy.

W zakresie priorytetu dotyczącego Europy dyna-

micznej polski rząd włączył się w unijne i narodowe

inicjatywy pobudzania wzrostu gospodarczego czy

też programowania i wdrażania „Europejskiej agen-

dy cyfrowej”.

Zdaniem Platformy Obywatelskiej wzrost i postęp

gospodarczy w Unii Europejskiej uzależnione są od

powodzenia jednolitego rynku wewnętrznego, który

swobody przepływu towarów, osób, kapitału i usług

integracja europejska tak naprawdę nie miałaby sen-

su.

W tym obszarze w 2012 r.

Polska angażowała się

w inicjatywy prawodawcze dotyczące świadczenia

usług transgranicznych czy też arcyważne dla Pola-

ków kwestie, takie jak alternatywne metody rozwią-

zywania sporów konsumenckich i internetowy sys-

tem rozstrzygania sporów konsumenckich.

Przy tej

okazji nie można też zapomnieć o regulacjach doty-

czących transeuropejskiej sieci transportowej i dal-

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk

szych ułatwieniach w zakresie roamingu w telefonii

komórkowej.

W obszarze zielonej Europy pragnę zwrócić uwa-

gę na kwestie rolnictwa, rybołówstwa i energii.

W spra-

wach klimatycznych podkreślaliśmy polskie stano-

wisko wyrażone w ostatniej uchwale Sejmu z dnia 12

października tego roku w sprawie racjonalnego wdra-

żania polityki klimatycznej, gdzie stoimy na stano-

wisku krytycznego podejścia do propozycji Komisji

Europejskiej dotyczących długookresowych celów

w dziedzinie budowy gospodarki niskowęglowej.

Pro-

pozycje te, jak wiemy, nie uwzględniają naszych uwa-

runkowań dotyczących gospodarki opartej na węglu.

Cieszymy się jednak z dokonań duńskiej prezydencji

w zakresie projektów związanych z redukcją zanie-

czyszczeń środowiska.

Włączyliśmy się także w in-

tensywne rozmowy na temat reformy wspólnej poli-

tyki rolnej, co, jak wiemy, nie było i nadal nie jest

łatwym tematem.

Jeśli chodzi o temat bezpiecznej Europy, to zda-

niem Platformy Obywatelskiej dobrze się stało, że

w pierwszej połowie 2012 r.

Unia Europejska, prezy-

dencja i instytucje unijne zaangażowały się w prace

go systemu azylowego.

Satysfakcjonuje nas też kontynuacja polityki roz-

szerzenia Unii Europejskiej.

Polska aktywnie uczest-

niczy w tym procesie.

Dotyczyło to przygotowań do

negocjacji akcesyjnych z Czarnogórą, kontynuowania

negocjacji z Islandią i Turcją czy też uzyskania sta-

tusu kandydata przez Serbię.

Cieszy nas też dialog

przedakcesyjny z Macedonią, Bośnią i Hercegowiną

oraz Albanią.

Nie zapomnieliśmy w tym czasie też o europej-

skiej polityce sąsiedztwa i jego wschodnim wymiarze.

W tym obszarze działo się i dzieje wiele niedobrych

i niekorzystnych zjawisk.

Bez wątpienia Polska wciąż

musi przypominać, że kryzys nie może prowadzić do

zapomnienia o wschodnich sąsiadach Unii.

W pierwszej połowie 2012 r. rozwinęliśmy inten-

sywną współpracę między Sejmem, Komisją do Spraw

Unii Europejskiej a parlamentami państw unijnych

i ich komisjami do spraw Unii Europejskiej, a także

Parlamentem Europejskim.

Są to relacje coraz bar-

dziej partnerskie i efektywne.

W Warszawie, tu na tej

sali sejmowej, doszło przecież do bardzo ważnej kon-

ferencji przewodniczących parlamentów państw

członkowskich Unii Europejskiej, na której wypraco-

wano historyczne rozstrzygnięcia dotyczące zaanga-

żowania parlamentu w zakresie wspólnej polityki za-

granicznej i bezpieczeństwa.

Bez wątpienia wymiar

parlamentarny integracji europejskiej jest doskonałą

polityczną okazją do ukazania Polski jako kraju nie-

zwykle zaangażowanego w politykę proeuropejską

i proces swej wewnętrznej europeizacji.

Na koniec warto podkreślić, że Europa i Unia Eu-

ropejska Anno Domini 2012 potrzebuje wciąż wzmoc-

nionych wspólnych zasad i wartości.

Tylko z odwoła-

niem do nich można mówić o dalszym ciągu procesu

integracji europejskiej.

Naszym zadaniem w bieżącym roku było pod-

trzymanie ciągłego przekonania (Gwar na sali,

dzwonek), że najważniejszą zasadą w Unii Europej-

skiej w dobie kryzysu jest zasada solidarności.

Nasz

koalicyjny rząd i jego zaplecze parlamentarne uczy-

niły wszystko dla dalszego wzmacniania polskiej

tożsamości i podmiotowości w Unii Europejskiej.

Zadbaliśmy o nasz wizerunek jako kraju prointegra-

cyjnego, który wciąż wierzy w powodzenie projektu

integracyjnego i jest w stanie przeciwstawić się wszel-

kim próbom podziałów i eksponowania egoizmów

narodowych.

Z uwagi na powyższe klub Platformy Obywatel-

skiej popiera treść przygotowanej informacji Rady

skiej w okresie styczeń–czerwiec 2012 r. i zagłosuje

Co za precyzja, pani poseł.

Dziękuję.

Poseł Jarosław Sellin:

wie Posłowie!

Problem z dokumentem, który dzisiaj

omawiany – zresztą debata na temat aktywności Pol-

odbywa się po raz 17. – polega na tym, że od dłuższe-

go już czasu otrzymujemy bardzo obszerny, w tym

przypadku 120-stronicowy, dokument, który w tytu-

le mówi o udziale Polski w pracach Unii Europejskiej,

a sam dokument opowiada o pracach kolejnej prezy-

dencji, tym razem duńskiej, i ogólnie o tym, co się

w Unii Europejskiej działo.

Pamiętam, że w ubiegłym

roku, kiedy dyskutowaliśmy na temat półrocza pre-

zydencji węgierskiej, minister Mikołaj Dowgielewicz

właściwie wystąpił na tej mównicy niemalże jako

ambasador Węgier w Polsce, który opowiadał, co Wę-

wie słowem się nie zająknął na temat tego, co Polska

w czasie tej węgierskiej prezydencji chciała osiągnąć,

co osiągnęła, a czego nie udało jej się osiągnąć.

Więc

postulat generalny – który zresztą został przyjęty

przez panią minister Bernatowicz na posiedzeniu

naszej Komisji ds. Unii Europejskiej – jest taki, żeby

następne dokumenty były przygotowywane tak, by-

śmy się przede wszystkim dowiadywali o tym, co

szczególnie Polskę interesowało w danym półroczu,

w czym Polska uczestniczyła, jakie cele realizowała,

co się udało, co się nie udało.

Oddaję sprawiedliwość

panu ministrowi Szpunarowi, bo z tego obszernego

dokumentu, 120-stronicowego, w swoim wystąpieniu

starał się wyłuskać jednak te elementy właśnie pol-

Poseł Agnieszka Pomaska

skiej aktywności, ale na pewno była to informacja

niewystarczająca i parę zasadniczych pytań nadal

wisi w powietrzu.

Chciałbym właśnie te pytania sfor-

mułować.

Przede wszystkim ta pierwsza połowa 2012 r. to

już trzeci rok kryzysu gospodarczego i ﬁnansowego

w Unii Europejskiej i jest to taki czas szczególnej,

można powiedzieć, biegunki w wymyślaniu kolejnych

różnego rodzaju paktów ratunkowych, związanych

z tym kryzysem: przyjęcie, niestety, przez premiera

Donalda Tuska paktu Euro Plus, zresztą – jak wska-

zywaliśmy w czasie poprzedniej debaty – naszym

zdaniem bezprawne, pakt ﬁskalny, unia bankowa,

unia budżetowa.

Niektórzy politycy, zwłaszcza nie-

mieccy, nie ukrywają, że te wszystkie pomysły ustro-

jowe, które sprowadzają się do tego generalnego hasła

„więcej Europy w Europie”, do przyspieszania inte-

gracji itd., itd., w gruncie rzeczy mają przyspieszyć

budowę federalnego państwa europejskiego.

I to pół-

rocze, o którym mówimy, to był też czas takiej wła-

śnie dyskusji.

I nie usłyszałem jakiegoś wyraźnego,

jasnego, zrozumiałego polskiego głosu w tej sprawie

ze strony rządzących, czy my tego chcemy, czy do

takiej Unii Europejskiej wchodziliśmy i czy chcemy,

żeby Unia Europejska w takim kierunku – federal-

nym – ewoluowała.

Wchodziliśmy do Unii wolnych,

niepodległych państwa, do Unii zbudowanej na tych

4 fundamentach, które w poprzedniej debacie sfor-

mułował nasz kolega poseł Krzysztof Szczerski, czy-

li fundamencie wspólnego prawa, wspólnych instytu-

cji, wspólnego rynku, wspólnego budżetu, a nie

– i jak sądzę, nie ma na to zgody polskiego społeczeń-

stwa – do Unii federalnej.

Gdybyśmy takie referen-

dum zrobili, odpowiedź pewnie byłaby przynajmniej

dla mnie satysfakcjonująca.

Bo ta Unia federalna – na

co również niektórzy zwracali uwagę w poprzedniej

debacie – to właściwie dzisiaj dyktat egoizmów naro-

dowych najsilniejszych państw.

W tym czasie, o któ-

rym mówimy, w pierwszej połowie 2012 r., odnotowa-

łem np. takie dwa fakty.

Jeden z najbardziej znanych

eurofederalistów, znany polityk europejski, były pre-

mier Belgii Guy Verhofstadt zaatakował Hermana

Van Rompuya, że jest kompletnie nieaktywny i nie

przedstawia żadnego pomysłu, jako tzw. prezydent

Europy, na reformę tej Europy w kierunku oczywi-

ście federalnym, w związku z kryzysem, który Euro-

pę toczy.

Na to Herman Van Rompuy odpowiedział

mu zupełnie szczerze: może coś przedstawię, ale cze-

kam na stanowisko Berlina i Paryża.

Chwała mu za

szczerość.

Inny fakt: nowy premier Grecji, wówczas powoła-

ny, Antonis Samaras uznał, że pierwsze dwie wizyty

zagraniczne, które musi odbyć, to wizyty w Berlinie

i w Paryżu, dopiero na trzecim miejscu w Brukseli.

Zatem z taką ewolucją mamy do czynienia i musimy

wobec niej zajmować jasne stanowisko, moim zda-

niem, krytyczne – krytyczne stanowisko na temat

Europy federalnej, w której pierwsze skrzypce grają

dwa najpotężniejsze państwa: Niemcy i Francja, któ-

re realizują poprzez instrumenty europejskie, rów-

nież poprzez instytucje europejskie po prostu swoje

często egoistyczne narodowe interesy.

Generalnie postulujemy – mówię o moim środo-

wisku politycznym – coś, co nazwałbym Unią lekką,

a nie ciężką, Unię, którą budowali ojcowie założycie-

le, która chroni przede wszystkim współpracę gospo-

darczą, jednolity rynek, o którym pan minister wspo-

mniał, że właśnie obchodzimy 20-lecie jego powsta-

nia, bo to się opłaca wszystkim narodom i państwom

europejskim, ale nie Unię takiego właśnie dyktatu

najsilniejszych państw osiąganego poprzez instytucje

europejskie, nie Unię ideologiczną, która narusza

suwerenność w dziedzinie obyczaju, kultury czy mo-

ralności, bo takie skłonności też się coraz silniej

ujawniają.

Panie Ministrze!

Wasz mentor na początku wa-

szych rządów, już 5 lat temu, powiedział, że Polska

wnioski, uznaliście, że skoro tak jest – a zgodziliście

się z tym i w żadną polemikę z tym sędziwym men-

torem nie weszliście – to trzeba płynąć w głównym

nurcie, i tę politykę konsekwentnie realizujecie, a na-

szym zdaniem jest to błąd, bo to oznacza brak ambi-

cji i brak podmiotowości politycznej.

Jeszcze parę szczegółów dotyczących tego doku-

mentu i pierwszego półrocza bieżącego roku w poli-

tyce europejskiej.

Jednym z priorytetów duńskich –

wspominano już tutaj o tym – była polityka azylowa,

było przyznawanie statusu uchodźcy politycznego.

To też jest bardzo ważny ustrojowy spór, czy ta spra-

wa ma być uwspólnotowiona w Unii Europejskiej, czy

też tutaj zasadniczy głos ma być ze strony państw

suwerennych.

Uważamy, że Polska powinna zająć

tutaj twarde stanowisko, bo to jest dziedzina naro-

dowej suwerenności politycznej, ponieważ jeśli chodzi

o tę politykę azylową, powinniśmy mieć po prostu

swoje własne interesy, decydować, skąd przede

wszystkim chcemy przyjmować ludzi i opiekować się

nimi, a skąd może w drugiej, a może w trzeciej kolej-

ności.

Jeżeli pozwolimy na uwspólnotowienie tej po-

lityki, to być może będą do nas przybywać ludzie z in-

nych kultur, a wiadomo, że w polityce azylowej stare

państwa Unii popełniły mnóstwo błędów, więc chcie-

libyśmy ich uniknąć.

Czytamy też w tym dokumencie, dzisiaj rozpatry-

wanym, następujące zdanie: W dyskusji na temat

liberalizacji wydawania wiz Polska stoi na stanowi-

sku równowagi w oferowaniu Rosji i państwom part-

nerstwa wschodniego ułatwień wizowych.

A niby

dlaczego?

Niby dlaczego ma być równowaga.

Musimy

też sobie na to wyraźnie odpowiedzieć.

Rosja nie chce

wchodzić do Unii Europejskiej, chce budować coś, co

sama nazywa cywilizacją euroazjatycką, nie ma prze-

cież żadnych aspiracji do wejścia do Unii Europejskiej

i NATO – może i dobrze – natomiast te państwa ob-

jęte programem partnerstwa wschodniego powinny

być przez nas traktowane jako takie, które prędzej

czy później znajdą się w NATO i w Unii Europejskiej,

Poseł Jarosław Sellin

356

więc nie powinno być tutaj równowagi w traktowaniu

przez nas Rosji i tych państw, choćby w polityce wi-

zowej, tylko powinna być promocja tych państw part-

nerstwa wschodniego i dynamiczniejsze działanie na

rzecz zbliżania ich do Zachodu.

Kolejna rzecz.

W tym czasie, właśnie w czasie pre-

zydencji duńskiej, konkretyzował się podatek od

transakcji ﬁnansowych.

Polska niestety zajęła pozy-

tywne stanowisko wobec tego pomysłu i żałuję, że nie

przyłączyła się do Wielkiej Brytanii, Czech czy Szwe-

cji, które ten pomysł kwestionują.

Bo to nie jest tylko

kwestia bieżącego rozstrzygnięcia ﬁnansowego,skąd

Unia Europejska ma mieć pieniądze, by zbudować

swój budżet.

To tak naprawdę jest też kwestia ustrojo-

wa, polityczna.

Albo Unia Europejska jest sojuszem

państw narodowych i jest utrzymywana przede wszyst-

kim ze składki członkowskiej, albo Unia Europejska

dostaje kolejne instrumenty, można powiedzieć, suwe-

renne, własne, jeśli chodzi o kolekcjonowanie tych pie-

niędzy, i przekształca się tym samym w państwo fede-

ralne.

To jest kolejny element tego wielkiego sporu

i jeżeli tego nie dostrzegamy, to szkoda, bo powinniśmy

takiej ewolucji się sprzeciwiać.

Wreszcie ostatnią rzeczą, o której chciałbym

wspomnieć, jest ﬁasko sporu w czasie prezydencji

duńskiej na temat przystąpienia Bułgarii i Rumunii

do strefy Schengen.

Tutaj też nie dostrzegłem jakiejś

silnej, twardej, zdeterminowanej polskiej akcji czy

dowód na to, że przestajemy być, przestaliśmy być

albo w ogóle nie chcemy być ambasadorem interesów

krajów Europy Środkowej będących wewnątrz Unii

Europejskiej.

To też jest błąd.

Powinniśmy kraje Eu-

ropy Środkowej integrować wokół siebie, szukać

wspólnych interesów, szukać w ramach krajów Eu-

ropy Środkowej równowagi wobec dyktatu niemiec-

ko-francuskiego, który w ostatnich latach w Unii

Europejskiej ma miejsce.

Z tych wszystkich względów, z tych wszystkich

powodów, o których wspomniałem, z powodu braku

ambitnej polityki wewnętrznej w Unii Europejskiej

prowadzonej przez Polskę Klub Parlamentarny Pra-

jęciu przedłożonej nam informacji.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Zarządzam przerwę do godz. 14.

Rozpatrywanie tego punktu będziemy kontynu-

owali po bloku głosowań.

do godz. 14 min 08)

Marszałek:

Prezydium Sejmu, po zasięgnięciu opinii Konwen-

Wysoka Izbo!

Informuję, że głosowanie nad wnio-

skiem o odrzucenie informacji rządu na temat pla-

nów likwidacji części sądów rejonowych zostanie

przeprowadzone na następnym posiedzeniu Sejmu.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 2. po-

wy o pomocy państwa w spłacie niektórych

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przystępujemy do głosowania.

zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

Poseł Jarosław Sellin

357

Powracamy do rozpatrzenia punktu 11. po-

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedstawio-

nego przez pana posła Michała Jarosa i przeprowadził

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Poseł Sprawozdawca Michał Jaros:

poprawek.

Komisja Finansów Publicznych 8 listopa-

da rozpatrzyła poprawki oraz wniosek o odrzucenie

blicznych rekomenduje Wysokiej Izbie odrzucenie

przyjęcie poprawek 10. oraz 13. i odrzucenie pozosta-

łych poprawek.

Dziękuję serdecznie.

(Oklaski)

Marszałek:

Komisja przedstawia również wniosek o odrzuce-

zostałych zgłoszonych propozycji.

Przystępujemy do głosowania nad wnioskiem

art. 1.

(Głos z sali: Pani marszałek…)

Marszałek:

1 minuta na zadanie pytania.

Ruch Palikota będzie konsekwentnie głosował za

poprawkami usuwającymi kolejne projekty zamroże-

nia płac w sferze budżetowej, nie dlatego, że popiera-

my wzrost nakładów na administrację i dalsze zwięk-

szanie ilości urzędników, ale dlatego że chcemy w ten

strukcji budżetu i ustawy okołobudżetowej, budżetu

i ustawy okołobudżetowej bez żadnej wizji, żadnej

strategii.

Budżet i ustawa okołobudżetowa to dzisiaj

„ma”, nieco krótszy po stronie „ma”.

Rokrocznie coś

je po stronie „ma”.

W trakcie debaty okołobudżetowej

przywoływałem wypowiedź redaktora Żakowskiego

po wyborach w 2011 r.

Władza, która nie umie wy-

wołać i prowadzić sensownej debaty, skazana jest na

dziubdzianie.

I tak właśnie podsumowałem politykę

ﬁnansową rządów Donalda Tuska i Jacka Rostow-

skiego.

Władza, która nie umie sensownie zarządzać

ﬁnansami państwa, skazana jest na dziubdzianie.

I pytanie.

(Dzwonek) Jak długo jeszcze, panie mini-

strze, skazani jesteśmy na budżety marnego księgo-

wego?

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Przystępujemy do głosowania.

358

art. 2.

Z poprawką tą łączą się poprawki 5., 8. i od 17. do 19.

o zabranie głosu.

1 minuta, przypominam.

Poseł Henryk Kowalczyk:

rze!

Poprawka ma na celu zabranie z Funduszu Pra-

cy 830 mln zł na staże medyczne.

Rok 2012 pokazał,

jak Fundusz Pracy nie powinien być wykorzystywa-

ny.

Zabrakło dla 400 tys. bezrobotnych form aktyw-

nej walki z bezrobociem.

To jest informacja ministra

pracy i polityki społecznej.

Kolejne pieniądze, które

zabiera się z Funduszu Pracy, będą pozbawiały szans

na zatrudnienie kolejną grupę bezrobotnych, przy

tym, o czym pamiętać należy, bezrobocie ciągle wzra-

sta, już w tej chwili wynosi ok. 13%.

Pytanie mam albo do ministra ﬁnansów, który

taki mechanizm proponuje, albo do ministra polityki

społecznej.

Ilu bezrobotnych nie skorzysta z aktyw-

nych form przeciwdziałania bezrobociu (Dzwonek)

przez to, że te pieniądze zostaną zabrane z Funduszu

Pracy?

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

zwrócić po raz kolejny uwagę państwa, że na aktyw-

ne formy walki z bezrobociem rząd przeznaczył w pro-

jekcie budżetu skierowanym do parlamentu ponad

1200 mln zł więcej niż w roku bieżącym, co oznacza,

że wykorzystanie środków na aktywizację osób bez-

robotnych i zapewnienie im stałych miejsc pracy bę-

dzie znacznie większe.

A zatem nie przewidujemy

takich skutków, o jakich mówił pan poseł.

A poza tym

chciałabym zwrócić uwagę na nowe podejście i pro-

jekt nowego rozporządzenia ministra pracy, który to

projekt i nowe formy wydatkowania środków na ak-

efektywność wydatkowania środków i miejsca pracy

dla bezrobotnych.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

prawek 3., 5., 8. i od 17. do 19., zechce podnieść rękę

W poprawce 4. wnioskodawcy proponują skreślić

art. 3.

Bardzo proszę pana posła Elsnera o zabranie głosu.

Wysoka Izbo!

Na pewno możemy dyskutować

o PFRON-ie, bo wiele rzeczy jest tam złych, wiele

rzeczy trzeba zmienić, ale rząd w kolejnym roku wy-

cofał się z zapowiadanego rok temu podwyższenia

doﬁnansowania niepełnosprawnych pracowników

zakłady pracy chronionej będą otrzymywały wyższe

wynagrodzenia od pozostałych przedsiębiorców.

Czy

ma to jakiś sens w prowadzonej przez państwo poli-

tyce zatrudnienia?

Wiele wskazuje, że rok 2013 będzie trudnym ro-

kiem dla pracowników, a więc tym bardziej trudnym

dla pracowników niepełnosprawnych.

Ułatwienia

w zatrudnianiu osób niepełnosprawnych bardzo by

się przydały, byłyby bardzo wskazane.

To kolejny

przykład, mówiłem już o tym, takiego okołobudżeto-

wego dziubdziania: zabrać słabszym, dać silniejszym,

przede wszystkim urzędom.

Krajowe Biuro Wybor-

cze, Urząd Transportu Kolejowego, Ministerstwo

Zdrowia – to tylko niektórzy beneﬁcjenciustawyoko-

łobudżetowej na rok 2013.

Pytanie: Kiedy pełnosprawni pracujący w zwy-

kłych przedsiębiorstwach uzyskają takie same wa-

runki, jak pracownicy zatrudnieni w zakładach pra-

cy chronionej?

(Oklaski)

Marszałek:

Bardzo proszę panią minister Hannę Majszczyk

o udzielenie odpowiedzi.

359

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Finansów

ma planowanego na rok 2013 zrównania doﬁnanso-

wania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych na

otwartym rynku, niemniej chciałabym zwrócić uwa-

gę, że na przestrzeni ostatnich 5 lat udział osób nie-

pełnosprawnych zatrudnionych na otwartym rynku

w ogólnej liczbie zatrudnionych osób niepełnospraw-

nych stale rośnie.

Zatem ta nierówność w doﬁnanso-

waniu, jeśli chodzi o zatrudnionych w ZPChr i na

otwartym rynku, nie przeszkadza przedsiębiorcom

w coraz częstszym zatrudnianiu osób niepełnospraw-

nych.

Poza tym na posiedzeniu Komisji Finansów

Publicznych była również wyjaśniana kwestia zwią-

zana z tym, że utrzymanie miejsc pracy w ZPChr dla

osób niepełnosprawnych jest znacznie droższe niż w

innych miejscach, gdzie te osoby są zatrudniane, tak

że ograniczenie w doﬁnansowywaniu tych miejsc

pracy nie jest oszczędnością stricte dla budżetu pań-

stwa, ale umożliwia również niedokonywanie ogra-

niczeń innych wydatków w ramach planu ﬁnansowe-

go PFRON.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, pani minister.

Poprawkę 5. już rozpatrzyliśmy.

W poprawce 6. wnioskodawcy proponują skreślić

art. 10.

Poprawkę 8. już rozpatrzyliśmy.

art. 15.

skodawca proponuje nowe brzmienie pkt 8.

ca proponuje dodać ust. 2a.

Nad tymi propozycjami głosować będziemy łącznie.

Przystępujemy do głosowania.

dawcy proponują nowe brzmienie lit. b.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

W poprawce 11. do art. 16 wnioskodawcy propo-

nują skreślić ust. 4.

wstrzymujących się.

W poprawce 12. do art. 17 wnioskodawcy propo-

nują skreślić ust. 2.

360

W 3. wniosku mniejszości do art. 18 wnioskodaw-

ca proponuje nowe brzmienie ust. 2.

Jego przyjęcie spowoduje bezprzedmiotowość po-

prawki 13.

Przystępujemy do głosowania.

W poprawce 13. do art. 18 ust. 2 wnioskodawcy

proponują skreślić wyraz „projektu”.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

Konsekwencją przyjęcia tej poprawki będzie skre-

ślenie w art. 18 ust. 2 wyrazów „przedłożonego Sej-

mowi”.

Przystępujemy do głosowania.

przeciwnego zdania było 12 posłów, przy 124 głosach

wstrzymujących się.

W poprawce 14. do art. 18 wnioskodawcy propo-

nują skreślić ust. 6.

W poprawce 16. wnioskodawcy proponują skreślić

art. 23.

Komisja wnosi o odrzucenie tej poprawki.

wstrzymujących się.

W poprawce 20. wnioskodawcy proponują skreślić

art. 28.

Komisja wnosi o odrzucenie tej poprawki.

W poprawce 21. wnioskodawcy proponują skreślić

art. 29.

głosie wstrzymującym się.

Pani poseł z wnioskiem formalnym, jak rozu-

miem?

(Poseł Elżbieta Rafalska: Nie.)

Do tego punktu, który będziemy teraz czytać?

W poprawce 22. wnioskodawcy proponują skreślić

art. 30.

Komisja wnosi o odrzucenie tej poprawki.

jak niebezpieczny zapis zawiera art. 30 ustawy oko-

łobudżetowej?

Czy pani wie, że dzisiaj artykuł, o któ-

rym mówicie, że ma być incydentalny, pozwala na

ﬁnansowaniesportuwyczynowegoześrodków,które

do tej pory były przeznaczone na sport dzieci i mło-

dzieży?

Zadania sportu wyczynowego mają być ﬁnan-

sowanie z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.

Z tego funduszu mają być ﬁnansowane przygotowa-

nia do igrzysk zimowych w Soczi, ﬁnalny etap, mi-

strzostwa świata, a nawet przygotowania, wstępny

etap przygotowań do kolejnej olimpiady.

361

Proszę państwa, pani minister, pamiętam, jak po

olimpiadzie, w czasie której osiągnęliśmy tak kiep-

skie wyniki, mówiła pani o planie rozwoju polskiego

sportu, o tym, że podstawą tego ma być umasowienie,

sport powszechny, sport dzieci i młodzieży.

Mówiła

pani o białych plamach, gdzie mamy budować nowe

obiekty infrastruktury sportowej.

Proszę powiedzieć,

co z tego zostało.

Panie premierze, pan lubi sport.

Mówił pan, że

projektem cywilizacyjnym jest projekt „Orlików”.

Dzisiaj chcecie zgasić nad tymi „Orlikami” światło.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, pani poseł.

W poprawce 23. do art. 32 wnioskodawcy propo-

nują skreślić pkt 1.

przeciwnego zdania było 288 posłów, przy braku gło-

panie ministrze, zwracam się do ministra Arłukowi-

cza, że w kryzysowych czasach, gdy wmawiacie nam,

że cięcia i oszczędności są konieczne, dla pana mini-

sterstwa zapisano w ustawie okołobudżetowej dodat-

kowo prawie milion złotych na wynagrodzenia, do-

kładnie 881 tys. zł?

Nie dla lekarzy, nie dla pielęgnia-

rek, dla urzędników.

Dla Komisji Ekonomicznej.

nomicznej zasiadają etatowi pracownicy minister-

stwa i NFZ i że dla nich jest to, mówiąc kolokwialnie,

dodatkowa fucha?

Czy to prawda, panie ministrze,

że posiedzenia komisji odbywają się w godzinach pra-

cy tych urzędników?

(Poruszenie na sali)

(Głosy z sali: Uuu...)

(Poseł Janusz Palikot: Skandal!)

I czy to prawda, panie ministrze...

(Głos z sali: Skandal!)

...że za jedno posiedzenie komisji otrzymują oni

wynagrodzenie, uwaga: od 2,5 do 3 tys. zł?

Za jedno

posiedzenie.

(Poruszenie na sali)

(Poseł Andrzej Rozenek: Rozpaczliwie mało.)

Ostatnie pytanie retoryczne.

(Dzwonek) Jak pan

może, panie ministrze, spojrzeć potem w oczy pacjen-

tom wychodzącym z apteki, wychodzącym z plikiem

recept, nie z lekarstwami, bo nie stać ich na zakup

lekarstw?

Marszałek:

Panie pośle, czas minął.

Poseł Wincenty Elsner:

To dobrze, panie ministrze, że pana wywiało z tych

ław poselskich po lewej stronie, bo przy pana wraż-

liwości społecznej...

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

okołobudżetowej, nad którym za chwilę będziemy

głosowali, wygląda na takie dramatyczne dzielenie

biedy.

830 mln zł przerzucimy do Funduszu Pracy na

ﬁnansowanie staży medycznych, 300 mln zł zabie-

rzemy z puli ﬁnansowania miejsc pracy dla osób nie-

pełnosprawnych, 165 mln zł przerzucimy do Krajo-

wego Funduszu Drogowego, żeby remontować drogi,

choć miały to być środki przeznaczone tylko na bu-

dowę nowych dróg krajowych i ekspresowych.

Jedno-

cześnie słyszymy ciągle od pana premiera, od mini-

stra ﬁnansów, że skumulowany wzrost gospodarczy

w ostatnich paru latach wyniósł aż 18% PKB.

Jak

wygląda dzielenie owoców tego wzrostu, widać w tej

ustawie okołobudżetowej.

Ci zamożni na pewno sobie

jakoś poradzą, ale mrozimy i tniemy tym najbiedniej-

szym.

Pytanie: Czy pan minister ﬁnansów zdaje sobie

sprawę z tego, że zabierając pieniądze właśnie tym

najbiedniejszym, podcina pan popyt krajowy, na któ-

rym zbudowane jest 70% naszego wzrostu gospodar-

czego?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Elżbieta Rafalska

362

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Proszę o zadanie pytania panią minister Krysty-

nę Łybacką.

Poseł Krystyna Łybacka:

Nie zamierzałam zabierać głosu, ale wobec informa-

cji o dodatkowych środkach na wynagrodzenia w Mi-

nisterstwie Zdrowia chciałam zwrócić uwagę panu

premierowi, że w ubiegłym roku powołano ustawą

Narodowe Centrum Nauki jako agencję płatniczą.

Narodowe Centrum Nauki, ponieważ to był początek

pracy, miało niewiele etatów.

W tej chwili jest tam

złożonych wiele tysięcy wniosków o granty dla na-

ukowców.

Nie mają możliwości zwiększenia funduszu

płac, ponieważ, zgodnie z tą ustawą, jest blokada.

Niestety odrzucono podczas prac komisji poprawkę

wyłączającą Narodowe Centrum Nauki.

Zwracam się

z prośbą, żeby ten błąd naprawiono w Senacie, tym

bardziej że wiem, iż ministerstwo nauki posiada

środki na to, żeby uruchomić te etaty, tylko wobec tej

blokady nie może tego zrobić.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

słów, przeciwnego zdania było 202 posłów, przy bra-

stawionym przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Podczas prac wspólnych komisji rolnictwa oraz ochro-

ny środowiska nad prezydenckim projektem ustawy

o nasiennictwie w trakcie drugiego czytania zgłoszo-

no jeden wniosek i 12 poprawek.

Komisja rekomenduje Sejmowi odrzucenie zgło-

szonych poprawek i wnosi o przyjęcie projektu usta-

wy w całości.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Marszałek:

Komisje przedstawiają również wnioski mniejszo-

ści, a także, w dodatkowym sprawozdaniu, wniosek

Komisje wnoszą o odrzucenie tego wniosku.

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski:

badań naukowych jednoznacznie potwierdzają obawy

związane z GMO, obawy formułowane przez społe-

czeństwo, również polskie, zarówno w zakresie szko-

dliwości dla bioróżnorodności, jak i dla zdrowia pu-

blicznego.

9 krajów Unii Europejskiej wprowadziło

zakaz uprawy roślin modyﬁkowanych genetycznie.

Trwa w tej chwili proces wprowadzania zakazu w in-

nych krajach, m.in. we Włoszech.

Pod koniec wrze-

śnia Federacja Rosyjska na skutek badań naukow-

ców francuskich wprowadziła zakaz importu produk-

tów pochodzenia GMO.

Dlaczego kiedy inne kraje

w trosce o bezpieczeństwo swoich obywateli wprowa-

dzają takie zakazy, my ustawą nasienną wprowadza-

my tylnymi drzwiami uprawę GMO w Polsce?

Polska

staje się śmietnikiem Europy.

Dlaczego tak postępu-

jemy?

(Oklaski)

363

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

kowicza.

Poseł Adam Rybakowicz:

ustawą pracowała podkomisja powołana wspólnie

twa.

Posiedzenia komisji miały burzliwy przebieg.

Dlaczego?

Dlatego że posłowie Platformy Obywatel-

skiej dążyli do szybkiego przyjęcia poprawek korzyst-

nych dla zwolenników GMO.

Dlatego z projektu pre-

zydenta zniknęły te artykuły, które utrzymywały

w mocy zapisy ustawy z 2003 r., które były wymierzo-

ne przeciwko roślinom modyﬁkowanym genetycznie.

Czy nie boi się pan premier, że głosując przeciwko

odrzuceniu tej ustawy w całości, polski rząd się skom-

promituje?

To już nie jest projekt prezydencki.

Czy

nie boicie się, że pan prezydent tę ustawę zawetuje?

Przecież zmiany wprowadzane do projektu prezy-

denckiego są wbrew intencjom pana prezydenta Bro-

nisława Komorowskiego, który opowiedział się za

utrzymaniem zakazu restrykcji wobec upraw GMO.

(Dzwonek) To nie jest już ten sam projekt, panie pre-

mierze.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Żaczka.

Ta ustawa nie jest już ustawą pana prezydenta.

Z tej

ustawy tak naprawdę niewiele już zostało.

Posłowie

Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa

Ludowego wycieli z niej wszystkie najważniejsze za-

pisy.

Pozostawili tylko jeden, dotyczący delegacji dla

rządu do wprowadzenia zakazu upraw GMO, ale

w drodze rozporządzenia, jednak to też nic nie daje,

bo nikt nie daje gwarancji, że takie rozporządzenie

kiedykolwiek się ukaże.

Pan prezydent słusznie za-

decydował, że zakaz upraw GMO musi pozostać pod

kontrolą parlamentu, mieć formę jednoznacznych

zapisów zawartych w przedłożonej ustawie.

Nie tylko

wycięto rozwiązania pana prezydenta, ale wycięto

również wszystkie poprawki opozycji.

Wypaczono

zupełnie intencje pana prezydenta.

Jeśli były one

szczere, to pan prezydent powinien tę ustawę teraz

zawetować.

(Dzwonek) W tej wersji ustawa otwiera

drogę do upraw GMO w Polsce.

Na to nie możemy się

zgodzić, na to nie zgadza się większość polskiego spo-

łeczeństwa.

Stąd wniosek Solidarnej Polski o odrzu-

cenie tej ustawy.

Proszę państwa posłów o poparcie

To nie czas na deklaracje, oświadczenia, lecz na

zadanie pytania.

Dziękuję bardzo.

Sekretarz Stanu

Otóż chciałbym zauważyć, że dotychczasowe przepi-

sy są bardzo restrykcyjne: mamy zakaz obrotu i za-

kaz stosowania, natomiast w tej ustawie, nad którą

dzisiaj procedujemy, są zapisy, które wprowadzają

możliwość rejestracji obrotu roślin odmian upraw-

nych, w tym także roślin zmodyﬁkowanychgenetycz-

nie, a także wprowadzają zakaz ich stosowania.

Jeśli chodzi o kwestie dotyczące badań, pragnę za-

uważyć, że nasze dwa instytuty, Instytut Zootechniki

i Instytut Weterynaryjny, prowadzą badania nad moż-

liwością negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwie-

rząt produktów wyprodukowanych z GMO.

Badania

nie potwierdzają korelacji pomiędzy jednym a drugim.

Jeżeli chodzi o kwestie związane z zakazem stosowa-

nia dwóch odmian, bo o to jest awantura w całej Eu-

ropie i w Polsce, dotyczy to kukurydzy MON 810

i ziemniaka Amﬂora, przypomnę, że na podstawie

art. 23 dyrektywy 2001/18 zakazy wprowadziły na-

stępujące państwa: Austria, Węgry, Francja i Niem-

cy w zakresie stosowania kukurydzy MON 810, nato-

miast Węgry i Austria – w odniesieniu do ziemniaka

Amﬂora.

DotegogronapaństwdołączytakżePolska.

Zakazy w tamtych państwach zostały podjęte przez

ministrów, środowiska bądź rolnictwa.

W naszym pro-

jekcie te decyzje będzie podejmowała Rada Ministrów

na podstawie stosownych rozporządzeń, które zostały

także do tego projektu ustawy zaproponowane, a więc

tak naprawdę jest to ustawa, na którą czekają polscy

rolnicy, sadownicy, osoby, które zamierzają handlować

materiałem nasiennym.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie ministrze.

364

Kto jest przeciw?

Kto się wstrzymał?

przy braku posłów wstrzymujących się od głosów.

Stwierdzam, że Sejm wniosek odrzucił.

rejestru nie wpisuje się odmian genetycznie zmody-

ﬁkowanych”.

lusa.

Przypominam – 1 minuta.

Poseł Robert Telus:

Chciałbym zadać pytanie panu ministrowi z kan-

celarii prezydenta.

Panie ministrze, co się zmieniło?

Dlaczego prezy-

dent tak postępuje?

Najpierw wetuje ustawę przed

wyborami, wiadomo, chce dostać poklask wyborców,

później wnosi ustawę i mówi, że jest przeciwko GMO,

a jeszcze później ustawa się zmienia, a pan minister

siedzi cicho i pozwala na to, to znaczy jest to wszyst-

ko omówione z koalicjantem.

Dlaczego prezydent tak

oszukuje wyborców?

Drugie pytanie do pana wicepremiera.

Panie pre-

mierze, WikiLeaks serwer podał informację, odczy-

tam ją: Pawlak stwierdził, że niechęć do biotechno-

logii to relikt z czasów terroru PiS, że to już prze-

szłość.

Teraz wszystko się zmieni.

Po czym zasuge-

rował, że jego rząd powolutku, powolutku, małymi

kroczkami, niezauważalnie będzie dążył do otwarcia

Polski na GMO.

(Dzwonek) Panie premierze, czy to

jest prawda, a jeżeli jest to prawda, to dzisiejsza usta-

wa jest to powolutku, powolutku wprowadzenie GMO

do Polski.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Bardzo proszę, o głos poprosił premier Waldemar

Pawlak.

(Poruszenie na sali)

(Głosy z sali: Ooo...)

Proszę o ciszę.

Wiceprezes Rady Ministrów

Panie pośle, to nie jest prawda, to po pierwsze.

Po

drugie, pan poseł oczywiście może powtarzać kłam-

stwa, powołując się na każde dowolne źródło, ale to

nie zmienia faktu, że ta ustawa w sposób zgodny z pra-

wem europejskim będzie nas chroniła przed uprawa-

mi GMO, pan o tym doskonale wie.

Chcę zwrócić

państwa uwagę, że na gruncie prawa europejskiego

dzisiaj były zastrzeżenia do rozwiązań, które zostały

przyjęte w poprzednim okresie, ponieważ one były

właśnie tak restrykcyjne, że naruszały zasady prawa

europejskiego, natomiast przyjęte tutaj rozwiązanie

pozwala zablokować każdą roślinę genetycznie mo-

dyﬁkowaną i to jest rozwiązanie, które jest dzisiaj

skuteczne.

To rozwiązanie, które państwo przyjęli,

było rozwiązaniem nieskutecznym, możliwym do za-

kwestionowania, chociażby na gruncie Trybunału

Europejskiego, i prowadziłoby do tego, co zapewne,

jeżeli państwo szczerze o tym mówicie, byłoby prze-

ciwne waszym zamiarom, bo jeżeli dzisiaj mówimy

o praktyce działania europejskiego, to ona zakazuje

uprawy dość powszechnie, w wielu krajach, nato-

miast dopuszcza stosowanie pasz genetycznie mody-

ﬁkowanych i żeby to zmienić, trzeba zmienić też

proﬁl produkcji w rolnictwie i na przykład powięk-

szyć udział biopaliw, ponieważ przy produkcji bioeta-

nolu i przy produkcji biodiesla z oleju rzepakowego

produkuje się pasze, które mogą skutecznie zastąpić

soję genetycznie modyﬁkowaną,ainnej soi poza gene-

tycznie modyﬁkowaną w obrocie gospodarczym nie

ma.

Tak że jeżeli pan szczerze wierzy w to, co pan

mówi – żeby chronić Polskę od roślin i żywności ge-

netycznie modyﬁkowanych – to zachęcam, żeby pan

głosował za tą ustawą.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Dziekońskiego.

Sekretarz Stanu

pytanie pana posła Telusa pragnę zauważyć, że pan

prezydent w swoim uzasadnieniu stwierdził, iż pro-

pozycja utrzymania w projekcie ustawy zapisów z usta-

wy istniejącej w obrocie, z dnia 26 czerwca 2003 r.

–

przypominam, zapisów, które zostały zakwestiono-

wane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości ze

wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami –

ma na celu jedynie zagwarantowanie czasu potrzeb-

nego rządowi i parlamentowi na przygotowanie,

rozwiązania, które pozwoli w pełni uchronić Polskę

przed organizmami genetycznie modyﬁkowanymi.

Przypominam również, że na wczorajszym posiedze-

niu pan poseł Żaczek stwierdził, iż w chwili obecnej

w Polsce są uprawy roślin genetycznie modyﬁkowa-

nych.

Oznacza to, że obecna ustawa o nasiennictwie,

365

że obecny system ustawowy nie chroni Polski przed

organizmami genetycznie modyﬁkowanymi.

Azatem

wypracowana ustawa o nasiennictwie wraz z zapisa-

mi wprowadzonymi w wyniku pracy komisji i podko-

misji pozwala na zapewnienie bezpieczeństwa pol-

skiemu rolnictwu w odniesieniu do organizmów ge-

netycznie modyﬁkowanych poprzez zakaz ich stoso-

wania w oparciu o właściwe rozporządzenie Rady

Ministrów.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

W 2. poprawce do art. 13 ust. 1 pkt 6 wnioskodaw-

cy proponują, aby wniosek o wpis odmiany do krajo-

wego rejestru zawierał proponowaną nazwę odmiany

oraz rodzaj i nazwę GMO w przypadku odmiany ge-

netycznie zmodyﬁkowanej.

oraz 4. do art. 19 ust. 2.

gniewa Dolatę.

Poseł Zbigniew Dolata:

tać, jakie jest stanowisko resortu rolnictwa wobec

organizmów genetycznie modyﬁkowanychiuwalnia-

nia ich do środowiska.

Pytam dlatego, że inne stano-

wisko prezentował wiceminister, który brał udział

minister Kalemba, który powiedział niedawno: W cią-

Jako minister rolnictwa i jako poseł jestem za tym,

ną ekologiczną żywność, która jest rozchwytywana

alizm panuje też w PSL-u, ponieważ we wczorajszej

dyskusji reprezentujący Stronnictwo poseł Maliszew-

ski powiedział tak: Ale czy dzisiaj Europa i Polska są

w stanie zabezpieczyć się przed GMO?

Stawiam py-

nie dostępna, iż rolnictwo europejskie bez jej udziału

skie też.

I tutaj pytanie do pana premiera Pawlaka:

Jakie jest jednoznaczne i ostateczne stanowisko Pol-

skiego Stronnictwa Ludowego i rządu w tej kwestii?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

stwierdzam, że nie chodzi o stanowisko resortu, cho-

dzi o stanowisko rządu, które jest dokumentem oﬁ-

cjalnym.

Przypomnę, jest to ramowe stanowisko

rządu, który opowiada się przeciwko wprowadzaniu

do obrotu, z możliwością uprawy, roślin genetycznie

zmodyﬁkowanych.

Dokumentjestnastronachinter-

netowych, jest on powszechnie znany.

Dziękuję.

Marszałek:

Bardzo proszę o zabranie głosu ministra rolnic-

Dzisiaj wbrew temu, co się mówi – chodzi o informacje,

które są tu potwierdzane – w Polsce są uprawy GMO,

a obecne przepisy ustawowe nie pozwalają nawet zi-

dentyﬁkować tych upraw, nie pozwalają wyciągnąć

konsekwencji ﬁnansowych i stosować innych kar.

Pan wiceprzewodniczący komisji Krzysztof Arda-

nowski słusznie stwierdził, że dzisiaj jest wiele

państw, które wydały zakaz uprawy roślin GMO.

Po

przyjęciu tej ustawy Polska dołączy do grupy kilku

państw i zgodnie z załączonym rozporządzeniem

wyda zakaz uprawy, bez pytania Komisji Europej-

skiej o zgodę, kukurydzy MON810 i ziemniaka Am-

ﬂora,czylipoprawiamytusytuację.

Natomiastunik-

niemy w ten sposób kary, która może być w każdej

chwili naliczona przez Europejski Trybunał Sprawie-

dliwości na wniosek Komisji Europejskiej w wyniku

wyroku ETS z 2009 r. – może ona wynieść nawet 300

mln euro.

To nie jest już straszenie, tylko to jest wy-

konanie wyroku.

To ta następna sprawa.

Natomiast

Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta RP

366

co zmienia w sytuacji Polski dopuszczenie wpisu na-

sion roślin GMO do rejestru?

Dzisiaj, nawet jeśli nie

ma tej zgody, każdy rolnik, pośrednik, producent może

pojechać do każdego z państw Unii Europejskiej poza

Polską i nabyć te nasiona.

Tak że to rozwiązanie usta-

wowe doprowadzi do tego, po zastosowaniu sankcji, że

Polska stanie się faktycznie krajem wolnym od GMO

– po wydaniu tych rozporządzeń, których projekty są

tutaj załączone.

Dziękuję za uwagę.

Marszałek:

Bardzo dziękuję, panie ministrze.

W 5. poprawce do art. 25 ust. 1 pkt 4 wnioskodaw-

cy proponują, aby dyrektor centralnego ośrodka skre-

ślał odmianę z krajowego rejestru również w przy-

padku, gdy stanowi ona zagrożenie dla środowiska

naturalnego.

Komisje wnoszą o odrzucenie tej poprawki.

Przed chwilą wysłuchałem pana ministra Kalembę

i chciałbym zapytać: Jeżeli nie da się określić, czy są,

to skąd pan wie, że są – skoro nie ma takich danych?

Dodatkowo kilka minut temu sekretarz stanu wy-

powiadał się, że GMO w Polsce jest nielegalne, a Mi-

nisterstwo Środowiska i ministerstwo rolnictwa mają

zupełnie rozbieżne zdanie na ten temat.

Ministerstwo

rolnictwa stwierdza, że w Polsce jest zakaz upraw

Środowiska uznaje, że nierejestrowane uprawy roślin

GMO w Polsce są legalne.

A więc jak jest?

Proszę mi

odpowiedzieć.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

głos 200 posłów, przeciwnego zdania było 230 posłów,

W 6. poprawce do art. 96 ust. 3 wnioskodawcy

proponują, aby na etykietach umieszczać również

oznaczenie GMO.

pkt 4 lit. b.

Nad tymi poprawkami głosować będziemy łącznie.

są powszechnie znane, mówiliśmy już o nich.

Chcie-

liśmy, żeby na etykietach, które są zawieszane przy

partiach nasion, była zamieszczona również informa-

cja o tym, że jest to ewentualnie odmiana modyﬁko-

wana genetycznie.

Okazuje się, iż zwolennicy wpro-

wadzenia GMO w Polsce nawet temu są przeciwni.

Nasza poprawka została również odrzucona na po-

siedzeniu dwóch połączonych komisji.

Rodzi się pytanie: Jakie motywy, jakie działania

są na tyle skuteczne, że nawet tego zabezpieczenia

– żeby konsumenci, odbiorcy nasion mogli wywnio-

skować z etykiety, czy jest to odmiana modyﬁkowa-

na, czy nie – państwo nie chcecie?

Przedstawiciel pana

prezydenta wspomniał, że ustawa o nasiennictwie

w jakiś sposób koreluje z naszymi staraniami o środki

z budżetu europejskiego, środki na politykę spójności.

Czy jest to jakiś element transakcji wiązanej?

Jeżeli

tak, to Sejm powinien o tym wiedzieć.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

głosie wstrzymującym się.

W 8. poprawce wnioskodawcy proponują nowe

brzmienie art. 104 ust. 1 pkt 1.

Komisje wnoszą o odrzucenie tej poprawki.

Bardzo proszę pana posła Dariusza Bąka o zada-

nie pytania.

367

Poseł Dariusz Bąk:

że Polska zapłaci kary.

To jest wasz straszak.

Cały

czas Platforma Obywatelska i PSL, kiedy niszczy coś,

co jest dobre dla Polski, straszy jakimiś karami.

Przykład?

Stocznie.

Zniszczyliście stocznie, chociaż

w tym czasie za zachodnią granicą dotowano stocznie

i kar za to nie zapłacono.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Wy zniszczyliście.)

dziwną zmową pana prezydenta, który skierował pre-

zydencki projekt ustawy o nasiennictwie do Sejmu,

z koalicją rządzącą.

(Poseł Rafał Grupiński: Pytanie.)

Pan prezydent wysłuchał społeczeństwa, które

w 80% jest przeciwne GMO, i zaznaczył to w uzasad-

nieniu.

Zaznaczył też w projekcie ustawy, że nie do-

puszcza do obrotu materiału siewnego GMO.

Tym-

czasem koalicja rządząca, posługując się straszakiem

kar, wymusiła na swoich posłach, żeby zagłosowali

tak, aby usunąć ten zakaz.

(Dzwonek)

(Poseł Rafał Grupiński: Proszę przeczytać regu-

lamin Sejmu w sprawie zadawania pytań.)

Przywracamy ten zakaz w naszej poprawce...

Marszałek:

stety zadać pytania.

Poseł Dariusz Bąk:

...żeby można było wykonać ustawę o GMO, która

jest nadrzędna w stosunku do ustawy o nasiennic-

twie.

Apeluję o zagłosowanie za tą poprawką.

Dzię-

kuję za uwagę.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

To nie jest czas na apele.

Przystępujemy do głosowania.

W 9. poprawce do art. 104 ust 1. wnioskodawcy

w dodawanym pkt 22 proponują warunki, pod który-

mi materiał siewny odmian genetycznie zmodyﬁko-

wanych mógłby być dopuszczony do obrotu.

Komisje wnoszą o odrzucenie tej poprawki.

Poseł Adam Rybakowicz:

Różne kraje Unii Europejskiej przeprowadzały eks-

pertyzy naukowe dotyczące wpływu GMO na zdrowie.

Na przykład z ekspertyzy przygotowanej dla rządu

ślin genetycznie zmodyﬁkowanych.

Jakie ekspertyzy

zostały przeprowadzone dla polskiego rządu?

Co z nich

zdrowa?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Jeszcze dwie istot-

ne kwestie – żebyśmy mieli świadomość, nad czym

procedujemy i nad czym głosujemy.

Po pierwsze, chcę

zwrócić uwagę, że wyrok Europejskiego Trybunału

Sprawiedliwości z roku 2009, który chciałbym zacy-

tować, mówi: Zakazując swobodnego obrotu materia-

łem siewnym odmian genetycznie zmodyﬁkowanych

oraz wpisu odmian genetycznie zmodyﬁkowanychdo

krajowego rejestru odmian, Rzeczpospolita Polska

uchyliła zobowiązanie ciążące na niej na mocy art. 22

i 23 dyrektywy Parlamentu i Rady 2001/18.

Tą usta-

wą realizujemy tenże wyrok, który jest dla nas nie-

korzystny.

Po drugie, kwestia kar została opisana w stano-

wisku rządu.

A więc, Wysoko Izbo, chciałbym na to

też zwrócić uwagę.

Nie jest tak, jak niektórzy próbu-

ją sugerować, że był jakiś handel i łączenie pomocy

ﬁnansowej dla Polski z przyjęciem tejże ustawy.

Nie

ma to żadnego związku.

Ostatnia uwaga dotyczy badań nad produktami

zwierzęcymi – czy jest korelacja z GMO.

Jeszcze raz

powtarzam z całą mocą, że badania, które prowadzą

nasze państwowe instytuty, nie stwierdzają tej kore-

lacji.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

368

Kto się wstrzymał?

nują nadać nowe brzmienie ust. 9.

polegająca na dodaniu ust. 9a.

Nad tymi poprawkami głosować będziemy łącznie.

wniosku mniejszości.

Bardzo proszę pana posła Jarosława Żaczka o za-

danie pytania.

Poseł Jarosław Żaczek:

słyszeliśmy w Wysokiej Izbie, że zakazu upraw GMO

w Polsce nie można wprowadzić w drodze ustawy.

Zacytuję słowa pana ministra Plocke: Nie możemy

zawrzeć zapisów o zakazie w ustawie, ponieważ Ko-

misja Europejska tego nam nie wybaczy i ukarze

karami.

Można to zrobić tylko w drodze rozporządze-

nia, tak jak to zrobiły inne kraje.

To nieprawda, panie ministrze.

Rzeczywiście,

wiele krajów w Europie wprowadziło taki zakaz, ale

zostało to oparte na tzw. klauzuli bezpieczeństwa

zawartej w dyrektywie nr 2001/18, a ten przepis ab-

solutnie nie precyzuje, czy ma to być rozporządzenie,

czy ustawa.

Panie ministrze, w takim razie proszę o podanie pod-

stawy prawnej, która wyklucza możliwość zastosowania

tego rozwiązania w drodze ustawy.

Proszę podać nazwę

aktu prawnego Unii Europejskiej, nr artykułu, który

zawiera to ograniczenie.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

(Poseł Dariusz Bąk: Chciałbym zadać pytanie.)

Jeszcze pan poseł z pytaniem?

Panie ministrze, bardzo przepraszam, jeszcze jed-

no pytanie.

Pan poseł Dariusz Bąk, bardzo proszę.

Poseł Dariusz Bąk:

nej zachowanie przedstawicieli prezydenta przy pro-

cedowaniu nad tym prezydenckim projektem ustawy

daje nam podstawy sądzić, że pan prezydent wpro-

wadza w błąd opinię publiczną i uczestniczy w jakiejś

pokrętnej grze.

(Poseł Rafał Grupiński: Pytanie, panie pośle.)

Przedstawiciele prezydenta nie reagują, kiedy wy-

kreślane są najważniejsze zapisy w tej ustawie.

W poprawce proponujemy, aby obowiązkowo za-

kazać wysiewu nasion GMO.

Wprawdzie Rada Mini-

strów ma delegację, ale dzisiaj nie ma potrzeby, żeby

Rada Ministrów wydawała zakazy, bo jest ustawa o

zakazie obrotu i wysiewu materiału siewnego GMO.

Szanowni państwo, wiemy, że w Unii Europejskiej 9

państw zakazało upraw odmian GMO.

Tam są (Dzwo-

nek) pełne magazyny i może wam chodzi o to, żeby

otworzyć rynek zbytu w Polsce.

(Poseł Rafał Grupiński: Trzeba poznać regulamin

w sprawie pytań.)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Jesteśmy przeciwni.

Skazilibyście środowisko i rol-

nictwo zniszczyli.

Dziękuję za uwagę.

Marszałek:

Bardzo żałuję.

Znowu pan nie zadał pytania.

Przystępujemy do głosowania.

prawek 10. i 11., zechce podnieść rękę i nacisnąć

dawcy proponują dodać ust. 9a.

Przystępujemy…

Pan poseł Dariusz Bąk celem zadania pytania.

(Głosy z sali: O nie, nie!)

(Poseł Dariusz Bąk: Zadałem pytanie poprzednio.)

Rezygnuje pan.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Przystępujemy do głosowania.

369

W 12. poprawce do art. 108 ust. 4 pkt 2 lit. a wnio-

skodawcy proponują, aby wniosek o wyrażenie zgody

ślin rolniczych zawierał rodzaj i nazwę GMO w przy-

padku odmiany genetycznie zmodyﬁkowanej.

ust. 6.

Przystępujemy do głosowania.

Pan poseł Romuald Ajchler.

Bardzo proszę.

(Wesołość na sali)

Poseł Romuald Ajchler:

tego zamieszania na sali, gdyby w ubiegłej kadencji

dokończono prace nad ustawą o organizmach gene-

tycznie zmodyﬁkowanych.

Dziwię się, że rząd w tej

sprawie jest w dalszym ciągu bierny, wiedząc, że ta

ustawa jest niezbędna.

Ale, Wysoka Izbo, wszystkie

poprawki, które zostały zgłoszone, a które miały za-

bezpieczyć ustawę i Polskę przed wprowadzeniem do

obrotu nasion genetycznie zmodyﬁkowanych, zosta-

ły odrzucone przez Wysoką Izbę.

Natomiast Sojusz

Lewicy Demokratycznej nie bardzo wierzy także mi-

nistrowi rolnictwa, że nie dopuści do obrotu nasiona-

mi genetycznie zmodyﬁkowanymi, dlatego że mamy

przykład pana ministra Gowina, który likwiduje 79

sądów w Polsce swym rozporządzeniem właśnie,

wbrew opinii nawet części swojego klubu.

(Głosy z sali: A gdzie pytanie?)

W tej sprawie udowodnił także nam, że mamy

zachować ostrożność.

Dlatego, Wysoka Izbo (Dzwonek), Sojusz Lewicy

Demokratycznej nie poprze tej ustawy, gdyż, jak po-

wiedziałem, nie chcemy, aby Polska była krajem,

gdzie uprawia się rośliny genetycznie zmodyﬁkowane

bez ograniczeń.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Przytoczę tutaj badania przeprowadzone ostatnio

przez profesora Seraliniego – to jest biolog moleku-

larny z francuskiego uniwersytetu w Caen.

Szczury

karmione były GMO długofalowo przez 2 lata.

(Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: I co z tego

wynika?)

Badano także skutki spożywania herbicydu Ro-

undup, powszechnie stosowanego w uprawach GMO.

wodowały zaburzenia hormonalne, uszkodzenia wą-

troby, nerek, przysadki, zwiększoną zachorowalność

na nowotwory gruczołu mlekowego oraz większą

śmiertelność zwierząt.

Panie premierze, czy teraz w naszym kraju za

takie szczury mają robić wszyscy obywatele?

Prze-

cież są bezsprzeczne dowody na to, że GMO jest szko-

dliwe.

Dlaczego tak upieracie się przy tym, żeby do-

puścić tę ustawę do stosowania?

Dodatkowo dochodzi kwestia upraw ekologicz-

nych.

Nie ma żadnej strefy buforowej, która zabez-

pieczyłaby (Dzwonek) uprawy ekologiczne przed za-

nieczyszczeniem uprawami genetycznie modyﬁkowa-

nymi.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Żaczka.

Miesiąc temu Polskie Stronnictwo Ludowe złożyło

projekt ustawy zakazującej sprzedaży w sklepikach

szkolnych produktów z dużą zawartością chemii, wy-

soko słodzonych, fast foodów, chipsów, batoników.

Z pewnością zagłosujemy za tą ustawą, bo zdrowie

dzieci, zdrowie jest najważniejsze.

Natomiast w tym

370

czasie mniej więcej ukazały się wyniki badań, o któ-

rych mówił mój poprzednik – wyniki badań, które

były prowadzone na szczurach i które przyniosły

skrajnie negatywne skutki.

pytań, więc gdzie pytanie?)

Gdyby założyć, że to doświadczenie można powtó-

rzyć i zastosować w karmieniu szczurów paluszki,

batoniki, nie wiem, jakie będą skutki tych badań, ale

można założyć, że będą zdecydowanie łagodniejsze.

Oczywiście to porównanie jest skrajnie drastyczne,

natomiast jeśli chcemy (Dzwonek), żeby polska żywność

była zdrowa, jeśli chcemy się ustrzec przed zagrożenia-

mi, jakie niesie GMO, powinniśmy zagłosować przeciw-

ko tej ustawie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję.

ny rządowej, wydaje mi się, że rzeczywiście chyba GMO

jest w Polsce.

W Polsce powiatowej mówi się, że kto

byle co je, to byle co gada.

Muszę powiedzieć, że takiej

niekompetencji, jak ze strony rządu w sprawie GMO,

to jeszcze nie widziałem.

Ale zostawmy to w spokoju.

Pani marszałek, żeby to kultywować, może zróbmy

coś takiego, żeby uruchomić specjalne stoisko z GMO

– pan Plocke wtedy sprawdzi, a jedli będą tam posło-

wie Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa

Natomiast pan premier powiedział dzisiaj: inte-

resy polskie całkowicie zbieżne są z interesami euro-

pejskimi, i dość prymitywnie tłumaczył, że najważ-

niejsze są pieniądze, w gruncie rzeczy upokarzająco

mówiąc, że za pieniądze Polak zrobi wszystko i odda

wszystko.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nie mówił tak.)

chciałbym zadać pytanie, panie premierze.

W wybo-

rach parlamentarnych Platforma Obywatelska i Pol-

skie Stronnictwo Ludowe były całkowicie przeciwko

GMO.

(Dzwonek)

Marszałek:

Dziękuję.

Poseł Jan Szyszko:

Dlaczego w takim razie w tej chwili wprowadzacie

GMO?

Mówię to z pełną odpowiedzialnością jako ten,

który się na tym co nieco zna.

I w takim razie, skoro

pieniądze są najważniejsze, ile pieniędzy uzyska Pol-

ska i państwo i kto te pieniądze będzie pożytkował?

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Borkowskiego.

Poseł Krzysztof Borkowski:

Otóż nie ulega wątpliwości, że pytanie o GMO nale-

żałoby zadać polskim rolnikom.

Rolnikom, którzy

tak naprawdę są producentami, nie tym drobnym,

ale tym, którzy mają duże gospodarstwa rolne i wy-

sokotowarowe gospodarstwa.

Mam pytanie do mini-

stra rolnictwa na dzień dzisiejszy: Czy są inne źródła

białka niż soja modyﬁkowana genetycznie i czy dziś

można powiedzieć, że żywność w dyskontach i hiper-

marketach jest wolna od GMO?

Myślę, że zdecydowanie nie, i to jest pytanie reto-

ryczne, ale mam też inne pytanie: Czy dzisiaj, nie

przyjmując tej ustawy, nie wylejemy dziecka z kąpie-

lą, czyli czy nie zablokujemy eksportu polskiej żyw-

ności?

Bo polska żywność stanie się droga i nie będzie

już gościć na rynkach państw zewnętrznych, trze-

cich, a także państw europejskich.

A to są miejsca

pracy, to są też pieniążki rolników i konkurencyj-

ność polskich gospodarstw i polskiego (Dzwonek)

przemysłu rolno-spożywczego.

Tak więc państwo za-

stanówcie się i myślę, że te emocje ze strony PiS są

niepotrzebne.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Głos zabierze pan premier Waldemar Pawlak.

Pani Marszałek!

Panie i Panowie Posłowie!

Ta

ustawa umożliwia skuteczne zatrzymanie różnego

rodzaju produktów GMO na takiej oto drodze, że

przepisy europejskie nie pozwalają generalnie zabro-

nić uprawy GMO, ale pozwalają poprzez decyzje opar-

te na badaniu i szkodliwości różnych odmian zablo-

kować każdy przypadek, który będzie wywoływał

szkodliwe konsekwencje.

Jest to praktyczny i sku-

teczny sposób zatrzymania szkodliwości GMO i wszy-

scy oponenci tej ustawy doskonale to wiedzą, bo są

fachowcami.

A jak są rolnikami, prowadzą produkcję

Poseł Jarosław Żaczek

371

zwierzęcą, to mam jedno proste pytanie: Czy nie ko-

rzystają np. z soi, która w obrocie handlowym jest

wyłącznie soją genetycznie modyﬁkowaną?

Jeszcze raz powtórzę, że aby zastąpić tego typu

pasze paszami całkowicie wolnymi od GMO, koniecz-

ne jest wprowadzenie w Europie rozwiązań, które

sprawią, że np. jako dodatkowy produkt – wspomi-

nałem tu już o tym przy produkcji biopaliw – będą

powstawały wysokojakościowe pasze białkowe wolne

od GMO.

Jeżeli chodzi o badania, to zgadzając się z panami

posłami, którzy o tych badaniach mówią, chcę powie-

dzieć, że właśnie ta ustawa pozwoli zatrzymać

wszystkie te uprawy GMO, które wywołują szkodliwe

konsekwencje.

W tej sprawie prosiłbym państwa, panie i panów

posłów, o to, aby odnosić się do tej sprawy w sposób

rzeczowy, bo dotyczy ona ważnych interesów zdro-

wotnych całego naszego społeczeństwa, ale też doty-

czy ważnych interesów gospodarczych, o czym wspo-

mniał pan poseł Krzysztof Borkowski.

Nasza żyw-

ność jest bardzo dobrze eksportowana, co świadczy

o tym, że jest żywnością cenioną na rynkach między-

narodowych, i bardzo ważne jest to, żebyśmy potra-

ﬁli zachować tę dobrą reputację naszej żywności.

Jeżeli będą tego typu histeryczne i bezpodstawne

zarzuty, to państwo tymi zarzutami budujecie wokół

produktów wytwarzanych w Polsce bardzo złą repu-

tację.

Prosiłbym, żeby w sprawach, które mają cha-

rakter techniczny, zachowywać się rzeczowo, a nie

tak bardzo emocjonalnie czy czasami wręcz histe-

rycznie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Przystępujemy do głosowania nad całością pro-

nictwie.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 3. po-

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Proszę pana posła Józefa Rackiego o zabranie gło-

Poseł Sprawozdawca Józef Racki:

spodarce nieruchomościami zgłoszono jedną popraw-

kę.

Połączone Komisje Infrastruktury oraz Samorzą-

du Terytorialnego i Polityki Regionalnej wnoszą

o odrzucenie tej poprawki.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Komisje w dodatkowym sprawozdaniu przedsta-

welizującej wnioskodawcy proponują skreślić pkt 2.

Jacka Sasina.

będziemy za chwilę głosować, w swojej zasadniczej

części wykonuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego,

ale dodatkowo wnioskodawcy postanowili rozszerzyć

zakres podmiotów, od których można dochodzić zwro-

tu nieruchomości uwłaszczonych, przejętych w latach

poprzednich, dla których cel przejęcia nie został wy-

konany, o gminy.

Składając tę poprawkę, klub Prawa i Sprawiedli-

wości chce zaprotestować przeciwko niechlujnemu

procesowi legislacyjnemu, jaki w tym przypadku ma

miejsce, i to drastycznie niechlujnemu.

Otóż nie do-

konano żadnej analizy, jaki wpływ na sytuację gmin

będzie miało wprowadzenie tego przepisu, a przecież

ten przepis wprost doprowadzi do tego, że gminy

będą musiały pozbyć się części majątku.

Nie wiemy,

jakiej części majątku gminy będą musiały się pozbyć

Punkty 19. i 3. porządku dziennego – głosowanie

372

Punkty 3., 4. i 6. porządku dziennego – głosowanie

i jakie straty ﬁnansowe poniosą na tę okoliczność.

Dodatkowo nie przedłożono Wysokiej Izbie żadnych

opinii zarówno samych gmin, jak i organizacji, które

reprezentują te gminy.

(Dzwonek)

Wysoka Izbo!

Nie zostaliśmy wybrani po to, żeby

tutaj grać w rosyjską ruletkę, że albo nam się uda

uchwalić dobry przepis, albo nie.

(Poseł Rafał Grupiński: Gdzie pytanie?)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Musimy podejmować świadome decyzje.

Dlatego

mam pytanie do posła sprawozdawcy: Dlaczego nie

uzyskano tych dokumentów, o których mówiłem?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

wstrzymujących się.

nieruchomościami, w brzmieniu przedłożenia zawar-

tego w druku nr 496, zechce podnieść rękę i nacisnąć

przycisk.

przeciwnego zdania było 14 posłów, wstrzymało się

Powracamy do rozpatrzenia punktu 4. po-

działalność gospodarczą.

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przystępujemy do głosowania.

działalność gospodarczą, w brzmieniu proponowa-

nym przez Komisję Polityki Społecznej i Rodziny,

sów wstrzymujących się.

łalność.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 6. po-

Rząd przedstawił projekt ustaw gospodarczych.

Część z nich idzie w dobrym kierunku, szkoda, że tak

długo.

Na tym posiedzeniu Sejmu przedstawiono

m.in. propozycję zatrzymania zatorów płatniczych,

które dotyczą przepływów z jednej ﬁrmy prywatnej

do drugiej ﬁrmy prywatnej.

A ja chciałbym zapytać,

co z zatorami płatniczymi ze spółek Skarbu Państwa

do ﬁrmy prywatnej.

(Poseł Rafał Grupiński: To nie ten temat.)

Chodzi oczywiście o zatory płatnicze związane

z zapłatą za wykonaną pracę podwykonawcom auto-

strad.

(Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka: To nie ta

ustawa.)

Wysoki Sejmie!

Panie Premierze!

Otóż tysiące

polskich podwykonawców czekają na zapłaty, na za-

Poseł Jacek Sasin

373

płaty, które obiecaliście im państwo przed Euro.

Bez

tych środków te ﬁrmy nie przetrwają.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nie ta ustawa.)

Rośnie w Polsce bezrobocie, mamy największą

w historii III Rzeczypospolitej falę bankructw pol-

skich przedsiębiorstw.

(Dzwonek) Dlatego pytanie…

Marszałek:

Panie pośle, nie chcę, żeby pan brnął, bo to nie

oklaski)

Poseł Patryk Jaki:

Pani marszałek, tylko pytanie…

Dobrze, w związku z tym chciałbym zadać pyta-

nie: Co z zatorami płatniczymi pomiędzy spółkami

Skarbu Państwa a polskimi podwykonawcami?

Dzię-

kuję bardzo.

Marszałek:

Dziękujemy bardzo.

Będziemy pamiętać o tym pytaniu, kiedy będzie-

my rozpatrywać tę ustawę.

Przystępujemy do głosowania.

cy oraz niektórych innych ustaw, w brzmieniu przed-

rękę i nacisnąć przycisk.

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

ka oraz przeprowadził dyskusję.

ra Górczyńskiego.

Poseł Artur Górczyński:

poseł wnioskodawca wmawiał nam, że jest to projekt

niepolityczny.

Oczywiście, łagodnie mówiąc, było to

oszczędne gospodarowanie prawdą, bo oto w art. 1

ust. 2 czytamy, że proponowany rzecznik praw rodzi-

ny będzie się kierował normami określonymi m.in.

kartę?

Ano Stolica Apostolska, oto cała tajemnica

wiary.

(Oklaski) Karta ta wyklucza jakiekolwiek sto-

sowanie środków antykoncepcyjnych, aborcję, nie

W art. 3 ust. 2 lit. a jest mowa o życiu od poczęcia do

śmierci, czyli wykluczenie z urzędu aborcji.

Nie uda-

ło wam się przepchnąć zakazania aborcji eugenicz-

nej, to chcecie od zakrystii wprowadzić całkowity

zakaz aborcji.

(Oklaski)

(Poseł Robert Biedroń: Brawo!)

Ten projekt niestety potwierdza, że zachowujecie

się jak agenci na usługach Watykanu, a nie jak po-

słowie RP.

(Dzwonek) Każdy rozsądny poseł na tej

sali dzisiaj zagłosuje…

Marszałek:

Poseł Artur Górczyński:

...przeciw tej inkwizycyjnej ustawie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Patryk Jaki.

Panie pośle, to jest pytanie.

(Wesołość na sali)

Poseł Patryk Jaki:

Dziękuję bardzo.

Posłowie Ruchu Palikota zgłosili kiedyś pomysł, żeby

można było pić alkohol w Wysokiej Izbie.

Teraz już

wiem, dlaczego.

Ale mam pytanie do wnioskodawców w związku

z tym projektem ustawy.

Pierwsze: Czy prawdą jest

to, że w Polsce istnieje ok. 400 różnego rodzaju rzecz-

ników, tylko nie ma instytucji, która skutecznie bro-

niłaby rodziny?

To jest pierwsze pytanie.

Drugie

degradacja rodzin, szczególnie wielodzietnych, o cha-

rakterze ekonomicznym z widoczną pomocą, nieste-

ty, instytucji Unii Europejskiej?

I w końcu trzecie

pytanie: Czy prawdą jest to, że polska rodzina jest

Poseł Patryk Jaki

374

coraz słabsza i potrzebne są specjalne narzędzia, aby

jej bronić?

(Poseł Robert Biedroń: Jest rzecznik praw obywa-

telskich.)

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Bardzo dziękuję.

dzieć, że projekt ustawy o Rzeczniku Praw Rodziny

nie jest projektem stricte politycznym, ponieważ ro-

dzina również nie jest stricte polityczną sprawą.

Dla-

tego jako wnioskodawcy uważamy, że każdy, kto

wychował się w rodzinie, kto żyje w rodzinie, dla

kogo rodzina jest dobrem najwyższym, powinien po-

chylić się nad problematyką rodziny i powinien rów-

nież pomóc stworzyć instytucję, która będzie tej ro-

dziny broniła, ponieważ podmiotem wszelkich dzia-

łań rzecznika praw rodziny będzie rodzina, rodzina

jako całość, jako grupa osób, ale również poszczegól-

ni członkowie rodziny, wszędzie tam, gdzie będą wy-

stępowały zagrożenia prawa rodziny, które jest nie-

zwykle ważne.

Wydaje mi się, że dwa wnioski o od-

rzucenie projektu w pierwszym czytaniu wynikają

z niezrozumienia problemu albo też, jak w przypadku

Ruchu Palikota, ze względów czysto ideologicznych,

a w przypadku Platformy Obywatelskiej – pewnie ze

względów politycznych.

Dlatego też proszę, aby wszystkie osoby, panie

i panowie, ewentualnie zweryﬁkowały swoje stano-

wiska.

Jeżeli są jakiekolwiek wątpliwości, to możecie

się państwo wstrzymać.

Przecież po to jest drugie

czytanie, abyśmy spotkali się w komisji i abyśmy tam

to rozwiązywali, rozwiewali wszystkie ewentualne

wątpliwości, abyśmy wypracowali końcowy kształt

tego projektu ustawy, nad którym potem będzie gło-

sowała Wysoka Izba, zaakceptuje albo odrzuci.

Nie

odrzucajmy na wstępie możliwości dyskusji o rodzi-

nie, nie odrzucajmy na wstępie możliwości debaty

o tym, jakie dzisiaj występują zagrożenia dotyczące

rodziny.

(Głosy z sali: Kończ już.)

Pan poseł Patryk Jaki pyta, czy prawdą jest, że

w Polsce jest ok. 400 różnego rodzaju rzeczników.

Tak jest.

Mamy w Polsce ok. 400 różnego rodzaju

rzeczników praw różnych grup, różnych osób, nato-

miast przez cały czas nie mamy rzecznika praw ro-

dziny – podstawowej komórki społecznej mającej

niezwykle ważny wpływ również na ład społeczny

w państwie.

Czy rodzina dzisiaj jest zagrożona?

Tak, jest.

Pro-

szę państwa, dzisiaj żyjemy w epoce postindustrial-

nej, w epoce, w której wystąpiły nowe zjawiska albo

stare nasiliły się z ogromną mocą.

Jest tyle zagrożeń,

że dyskusja nad tym jest niezwykle ważna i obrona

przed tymi zagrożeniami także jest ważna, a może

właśnie najważniejsza.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Buuu…)

Dlatego kończąc mój...

Proszę, nie buczcie państwo.

Dziękuję za oklaski,

te uznaję za wyraz aprobaty.

(Głos z sali: Źle się panu wydaje.)

Apeluję do państwa, abyście...

(Gwar na sali)

Marszałek:

Bardzo proszę salę o ciszę.

Proszę.

Poseł Tadeusz Woźniak:

Bardzo dziękuję, pani marszałek.

Już kończę.

Rzeczywiście rodzina potrzebuje dzi-

siaj opieki państwa, rodzina potrzebuje tego, aby

dzisiaj wykonano jedną z istotnych zasad konstytu-

cyjnych zawartą w art. 18 konstytucji, że państwo

ochrania rodzinę i troszczy się o nią.

I właśnie dys-

kusja dotycząca rzecznika, a jednocześnie dyskusja

nad problemami rodziny będzie wypełnieniem kon-

stytucyjnej zasady i konstytucyjnej delegacji również

dla Wysokiej Izby.

Dlatego też proszę o odrzucenie

wniosku o odrzucenie w pierwszym czytaniu naszego

projektu.

Proszę o poparcie tej niezwykle ważnej

sprawy, a wtedy wszystkie kwestie związane z ewen-

tualnymi niejasnościami, wszystkie kwestie sporne

będziemy mogli rozstrzygnąć w komisji.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.|

Przystępujemy do głosowania.

(Poseł Artur Górczyński: Sprostowanie, pani mar-

szałek.

Moja wypowiedź została źle zrozumiana.)

(Głos z sali: Nie, nie.)

Proszę o ciszę.

(Poseł Artur Górczyński: Drobne sprostowanie...)

W trybie sprostowania?

(Poseł Artur Górczyński: Tak.)

Proszę o ciszę.

Poseł Artur Górczyński:

Pani marszałkini, dziękuję.

Wysoka Izbo!

Niestety moja wypowiedź chyba zo-

stała źle zrozumiana.

Mamy już rzecznika praw oby-

375

watelskich, mamy rzecznika praw dziecka, który

wykonuje te wszystkie obowiązki.

To pewnie miałby

być nie rzecznik praw rodziny, ale rzecznik praw ro-

dziny Radia Maryja.

Chyba że o to chodzi.

(Wesołość

na sali, oklaski)

Marszałek:

tego w druku nr 722, zechce podnieść rękę i nacisnąć

przycisk.

przeciwnego zdania było 143 posłów, przy 2 głosach

wstrzymujących się.

(Głos z sali: Oj, oj.

)

Powracamy do rozpatrzenia punktu 8. po-

Przystępujemy do głosowania.

nr 723, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

przy braku głosów wstrzymujących się.

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

oraz przeprowadził dyskusję.

Przystępujemy do głosowania.

rody, w brzmieniu proponowanym przez Komisję

Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnic-

Powracamy do rozpatrzenia punktu 12. po-

mowej między Rzecząpospolitą Polską a Repu-

bliką Federalną Niemiec o współpracy transgra-

Piotr Chmielowski.

Bardzo proszę.

ministra zdrowia.

Otóż to część integralna...

(Głos z sali: Ja też.)

...tej umowy.

W tej umowie znajdujemy art. 8. do-

tyczący kosztów.

Chciałbym zapytać pana ministra:

Czy pan minister już wie, z kim będzie po stronie

niemieckiej podpisywał umowę o znoszeniu wzajem-

nych kosztów, bo jeszcze 2 dni temu pana wicemini-

strowie tego nie wiedzieli?

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Artur Górczyński

376

Marszałek:

Proszę bardzo.

Podsekretarz Stanu

stia była przedmiotem wczorajszej debaty, a jest to

bezkosztowe.

Natomiast gdy chodzi o podmioty, to

umowa określa także, jakie to są podmioty po stronie

niemieckiej – że są to landy, że są to miasta na pra-

wach powiatu.

A jest to uzależnione od tego, jak jest

uregulowana sprawa struktury ochrony zdrowia w obu

państwach.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

21 grudnia 2011 r., w brzmieniu przedłożenia zawar-

tego w druku nr 721, zechce podnieść rękę i nacisnąć

przycisk.

przeciwnych nie było przy 1 głosie wstrzymującym się.

cji Umowy ramowej między Rzecząpospolitą Polską

rodowych Sił Zbrojnych.

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Poseł Tadeusz Iwiński:

jak można upamiętniać formację NSZ, faszyzującą,

ksenofobiczną, antysemicką, antypostępową, co przy-

znawali między innymi otwarcie Marek Edelman

i Norman Davies, formację, która zwalczała zbrojnie

lewicowy ruch oporu, która dokonywała mordów na

mieszkańcach wielu wsi na Podlasiu, Lubelszczyźnie,

Kielecczyźnie, przykład to Wierzchowiny?

Jak posło-

wie Polskiego Stronnictwa Ludowego mogą głosować

za uczczeniem pamięci struktury, która unicestwiała

chłopów biorących ziemię z reformy rolnej?

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Jak posłowie Platformy Obywatelskiej, mieniącej

się strukturą postępową i nowoczesną, chcą opowia-

dać się (Dzwonek) za tym, o czym mówi uchwała, że

dobrze zasłużyła się ojczyźnie organizacja, o której

najwybitniejszy zapewne emigracyjny historyk pro-

fesor Władysław Pobóg-Malinowski…

Pani marszałek, jedno zdanie.

(Głos z sali: Zaraz, hola.)

…pisał tak: Zażarcie szowinistyczna w stosunku

przejednana wobec komunizmu...

(Głos z sali: To boli.)

(Głos z sali: Brawo!)

…wroga wszelkim postępowym przeobrażeniom

w życiu społecznym.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Ten projekt uchwały jest projektem skandalicz-

nym i wypaczającym...

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

...najnowszą historię Polski.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

377

Poseł Piotr Paweł Bauć:

roku obradowania Sejmu powiedziałem: żeby było

więcej polityki dobrej, mądrej niż złej i, żeby były też

zachowane formy.

Zatem zacznę od pytania poprze-

dzonego preambułą: Nie na wszystkie szaleństwa są

kaftany bezpieczeństwa.

(Wesołość na sali, oklaski)

Mam pytanie do wnioskodawców i uchwałodawców.

Jak długo jeszcze porażony idiosynkrazją rozum

praktyczny będzie przesuwał granice rozsądku na

terytorium szaleństwa?

Panie przewodniczący Januszu Palikot, szaleń-

stwa nie leczy się w więzieniach.

Szaleństwo leczy się

w szpitalach opłacanych przez Narodowy Fundusz

Zdrowia.

(Wesołość na sali, oklaski)

Marszałek:

Panie pośle, proszę, to jest czas na zadanie py-

tania.

Proszę pana posła Stanisława Piętę o zadanie py-

tania.

(Poruszenie na sali, oklaski)

Poseł Stanisław Pięta:

(Poseł Rafał Grupiński: Lepiej zejdź, bo wszystko

zepsujesz.)

Siedzieliśmy razem na posiedzeniu komisji kultu-

ry.

Pan poseł Fedorowicz uznał to posiedzenie za jed-

no z najspokojniejszych posiedzeń komisji kultury.

(Głos z sali: Bo nie było Telewizji Trwam.)

Komisja kultury przyjęła w drodze kompromisu,

wydaje się, umiarkowaną, ale dobrą uchwałę.

Uchwa-

ła uzyskała poparcie zarówno członków komisji z Pra-

wa i Sprawiedliwości, jak i członków komisji z Plat-

formy Obywatelskiej.

Które z zapisów proponowanej

uchwały wzbudziły kontrowersje, uwagi, czy ktoś

wziął udział w tej dyskusji, jak to się stało (Dzwonek), że

umiarkowana uchwała nie uzyskała poparcia klubów

lewicowych?

(Poruszenie na sali) Bardzo dziękuję.

Korzystając z okazji, chciałbym powitać obecnego

wśród nas pana Zbigniewa Kuciewicza, prezesa

Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, wraz

z innymi członkami Związku Żołnierzy Narodowych

Sił Zbrojnych.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Bardzo proszę.

(Głosy z sali: Ooo...)

Poseł Stefan Niesiołowski:

posła sprawozdawcy.

Nawet biorąc pod uwagę to, że

część tych argumentów, tych słów, które bardzo

stronniczo, jednostronnie, cytował tutaj pan prof.

Iwiński, jak można nie dostrzec drugiej strony rze-

czywistości, tego, że bardzo wielu żołnierzy NSZ od-

dawało życie za Polskę przez cały czas okupacji,

w powstaniu warszawskim, po wojnie?

(Oklaski) Jak

można nie dostrzec męczeństwa: Mosdorfa – zamę-

czonego w Oświęcimiu za ratowanie Żydów, Abaka-

nowicza – zamęczonego we Wronkach, Lecha Ney-

mana, Stanisława Kasznicy – zamęczonych w komu-

nistycznych więzieniach, Tadeusza Łabędzkiego – za-

katowanego w śledztwie.

Jak można nie dostrzec tej

części rzeczywistości, postulowania odebrania Niem-

com Ziem Zachodnich i Północnych i przyłączenia

ich do Polski?

Jak można odmówić patriotyzmu tym

ludziom?

Trzeba naprawdę złej woli i fałszowania

historii.

Jestem za tą uchwałą.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Proszę o zabranie głosu...

(Poseł Tadeusz Iwiński: Pani marszałek...)

Proszę, panie pośle.

Nie wiem, czy to będzie służyło.

(Poruszenie na

sali)

Poseł Tadeusz Iwiński:

Dziękuję, pani marszałek.

Pan poseł Niesiołowski kompletnie nie zrozumiał

mojego wystąpienia, co rzadko się zdarza.

Otóż chcę

powiedzieć, że nigdy historia nie jest historią czarno-

-białą, ale jeżeli weźmie się pod uwagę taką struktu-

rę, która opowiadała się za utworzeniem katolickiego

państwa polskiego, która traktowała jako swojego

głównego wroga Związek Radziecki już po...

(Poru-

szenie na sali, oklaski)

Poseł Tadeusz Iwiński:

Ale panowie, wy się śmiejecie z własnej ignorancji.

...która sprzeciwiała się polityce Armii Krajowej,

która nie weszła w struktury AK, która zachowywa-

ła kompletną niezależność i była potępiana przez

Armię Krajową w ogromnej większości...

(Poruszenie

na sali)

378

Marszałek:

Proszę o ciszę.

...w takich sprawach powinna być inna taktyka

i strategia.

Ciszej nad tą trumną.

(Oklaski, porusze-

nie na sali)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

że to obóz narodowy, a potem Narodowe Siły Zbrojne

podniosły sprawę Ziem Zachodnich i granicy Polski

narodowego i Narodowych Sił Zbrojnych.

(Głos z sali: Kiedy?)

(Głos z sali: Wtedy.)

Co do walki z lewicową partyzantką chodzi oczy-

wiście o walkę z komunistyczną agenturą służącą

Sowietom.

(Oklaski, poruszenie na sali) Natomiast

tu były takie opary, które dotyczą sporów ideowych

jeszcze sprzed drugiej wojny światowej.

W okresie

wojennym, ekstremalnym okresie walki z okupan-

tem niemieckim, z okupantem sowieckim, bardziej

wyraziście ukazywały się charaktery ludzkie.

U jed-

nych ujawniały się najbardziej negatywne cechy – to

te środowiska, które służyły Sowietom – u drugich

– jak właśnie w obozie narodowym, Narodowych Si-

łach Zbrojnych – wręcz przeciwnie, najwspanialsze

cechy charakteru.

Tak było ze wspomnianym tutaj

Janem Mosdorfem, który został zamordowany przez

Niemców w Auschwitz, w dużej mierze za to, że po-

magał Żydom.

Zresztą wielu ludzi pochodzenia ży-

dowskiego było żołnierzami Narodowych Sił Zbroj-

nych.

Nieprzejednani wobec komunizmu – Pobóg-

-Malinowski – to prawda, ale to właśnie zasługa

Narodowych Sił Zbrojnych.

(Oklaski)

Dlaczego uważamy za tak ważne uczczenie pa-

mięci Narodowych Sił Zbrojnych?

Między innymi

dlatego, że szczególnie tragiczny był ich los po drugiej

wojnie światowej.

Nie obejmowały ich amnestie, byli

mordowani, katowani, siedzieli w więzieniach przez

wiele, wiele lat.

Ludzie z kolejnych pokoleń opozycji

niepodległościowej, którzy siedzieli w więzieniach na

przykład w latach 70., spotykali tam jeszcze żołnierzy

Narodowych Sił Zbrojnych.

Stanisław Kasznica zo-

stał nie tylko przez komunistów zamordowany

w 1948 r. – a przypomnijmy, był to ostatni komen-

dant główny Narodowych Sił Zbrojnych – ale też po-

tajemnie, w nieznanym miejscu w Warszawie, naj-

prawdopodobniej pochowany.

Mamy nadzieję, że

dzięki pracy Instytutu Pamięci Narodowej zostanie

odnalezione miejsce pochówku tego bohatera polskiej

niepodległości.

Myślę, że trzeba podziękować Związkowi Żołnie-

rzy Narodowych Sił Zbrojnych, a także Parlamentar-

nemu Zespołowi Tradycji i Pamięci Żołnierzy Wyklę-

tych za przygotowanie uchwały, a przede wszystkim

sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu, któ-

ra, tak jak tu mówiono – jak mówił dzisiaj pan poseł

Stanisław Pięta, wcześniej – pan przewodniczący Je-

rzy Fedorowicz – bardzo spokojnie i merytorycznie

pracowała nad tą uchwałą.

W efekcie po wprowadze-

niu jednej kompromisowej poprawki zdecydowaną

większością głosów, przy tylko jednym głosie sprze-

ciwu i jednym głosie wstrzymującym się, Komisja

Kultury i Środków Przekazu rekomendowała Wyso-

kiej Izbie podjęcie uchwały upamiętniającej powsta-

nie Narodowych Sił Zbrojnych.

Za tę pracę komisji

bardzo dziękuję.

I na koniec.

Zbigniew Herbert pisał o żołnierzach

Narodowych Sił Zbrojnych: „Ponieważ żyli prawem

wych Sił Zbrojnych, o bohaterach naszej niepodległo-

ści.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

powstania Narodowych Sił Zbrojnych, w brzmieniu

przeciwnego zdania było 54 posłów, przy 10 głosach

wstrzymujących się.

(Oklaski)

Powracamy do rozpatrzenia punktu 16. po-

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

Jarosława Gowina oraz przeprowadził dyskusję.

379

zwyczajnej, która zostanie powołana, w celu jego

rozpatrzenia.

Panie Marszałkini!

Wysoka Izbo!

Panie Mini-

strze!

Ten projekt to kolejna ściema i bardzo bezuży-

teczna regulacja.

(Poruszenie na sali)

(Głos z sali: Wyrażaj się pan.)

(Głos z sali: Żadna ściema.)

Ale, ale, ale…

( Gwar na sali)

Marszałek:

Bardzo przepraszam pana posła.

Wobec wrzasków, krzyków i pogwizdywań ogła-

szam 10 minut przerwy.

Proszę o zebranie Konwentu Seniorów.

do godz. 16 min 10)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Kontynuujemy rozpatrywanie punktu 16. porząd-

Proszę o zadanie pytania pana posła Michała Ka-

bacińskiego.

Ten projekt to kolejna ściema i bezużyteczna regula-

cja, ale mając okazję do pracy w komisji, która mo-

głaby wnieść sensowne poprawki i rzeczywiście do-

prowadzić do głębokiej deregulacji, z czym pan mini-

ster Gowin się zgodził, zagłosujemy przeciwko wnio-

taniu.

Apeluję również o to do Wysokiej Izby.

Jeszcze przy okazji chciałbym powiedzieć jedną

bardzo ważną rzecz.

Dzisiaj się wydarzył niesłychany

skandal.

Otóż jeśli chodzi o informację ministra Go-

wina, to wniosek o jej odrzucenie został przesunięty

na kolejne posiedzenie.

Proszę mi odpowiedzieć dla-

czego.

Czy może powodem jest to, że chcecie wydłu-

żyć tę kompromitację ministra Gowina?

A może po

prostu boicie się i wiecie, że to głosowanie przegracie?

A może jest jeszcze jeden powód, bo może chcecie

przygotować lub przekonać Polskie Stronnictwo Lu-

dowe do wspomnianych tutaj wcześniej rad ekono-

micznych przy (Dzwonek) Ministerstwie Zdrowia?

Marszałek:

Poseł Michał Kabaciński:

Dlaczego tak jest, że nie możemy dzisiaj tego gło-

sować?

(Oklaski)

Marszałek:

Pierwsze pytanie do pani marszałek: Jak to się stało,

że do chwili obecnej nie udało się uchwalić projektu

uchwały, który miał powołać komisję nadzwyczajną,

zajmującą się deregulacją, właśnie takimi sprawami?

Nasz projekt leży od kwietnia i jest gotowy.

To miała

być komisja pracująca nad tą ustawą, nad takimi

ustawami.

Godzinę przed tym posiedzeniem, przed

tym, gdy zaczęliśmy głosowania, pojawił się dopiero

druk, który jest głosowany, a nasz został w szuﬂa-

dzie.

Co to za obyczaj?

Drugie pytanie jest do rządu.

Wczoraj pan minister

Gowin powiedział – kiedy przypomnieliśmy nasz po-

stulat zgłoszony w kwietniu, że chcielibyśmy debaty

nad art. 17 konstytucji – że nie widzi perspektywy, by

dyskutować nad tym, co pozwoli otworzyć te najbar-

dziej aspiracyjne zawody prawnicze, art. 17.

Pytanie

jest takie: Czy to jest opinia tylko pana ministra Go-

wina (Dzwonek), czy to jest kwestia stanowiska całego

rządu?

I trzecia, ostatnia sprawa, to jest kwestia tar-

czy antykorupcyjnej, która powinna towarzyszyć temu

procesowi otwierania dostępu do zawodów.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Wiem, że CBA w chwili obecnej działa bardzo słabo.

Marszałek:

Bardzo dziękuję.

380

Poseł Przemysław Wipler:

Ale pytanie jest takie: Czy są planowane jakieś

działania, które mają służyć pilnowaniu tego proce-

su, który...

Marszałek:

tania minął.

Dziękuję.

Poseł Przemysław Wipler:

...wczoraj już obserwowaliśmy, tego skandaliczne-

go lobbingu, który ma miejsce w chwili obecnej w spra-

wie otwierania dostępu do zawodów.

Dziękuję.

Marszałek:

Informacja dla pana: pański wniosek jest w komi-

sji regulaminowej.

rzucenie projektu ustawy.

(Gwar na sali)

(Głosy z sali: Gowin, Gowin.)

Czy pan minister zechce odpowiedzieć?

Minister Sprawiedliwości

Jarosław Gowin:

przy okazji jeszcze raz dziękując za niezwykle mery-

toryczną wczorajszą dyskusję.

Nie powiedziałem, że

jestem przeciwny debacie nad art. 17, nie ma stano-

wiska rządu w tej sprawie.

Moim zdaniem taka de-

bata byłaby zasadna.

Wyrażałem natomiast scepty-

cyzm co do ewentualności przegłosowania w tej ka-

dencji jakichkolwiek zmian konstytucyjnych.

Dzię-

kuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję.

konywanie niektórych zawodów, zawartego w druku

nr 806, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

Głosowało 410 posłów.

Za oddało głos 20 posłów,

przeciwnego zdania było 390 posłów, przy braku gło-

zwyczajnej, która zostanie powołana, w celu rozpa-

trzenia.

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przystępujemy do głosowania.

mokracji w sprawie Stałego Sekretariatu Wspólnoty

Bator, w brzmieniu przedłożenia zawartego w druku

nr 741, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

przy jednym głosie przeciwnym i 6 głosach wstrzy-

mujących się.

dencją Wspólnoty Demokracji w sprawie Stałego

Powracamy do rozpatrzenia punktu 23. po-

Sejm wysłuchał informacji przedstawionej przez

Odrzucenie wniosku oznaczać będzie, że Sejm

informację prezesa Rady Ministrów przyjął do wia-

domości.

Przystępujemy do głosowania.

na temat polityki europejskiej, zechce podnieść rękę

i nacisnąć przycisk.

Punkty 16., 20. i 23. porządku dziennego – głosowanie

381

macji odrzucił, a tym samym przyjął informację pre-

zesa Rady Ministrów do wiadomości.

Wysoka Izbo, w związku ze skierowaniem przez

Komisji Nadzwyczajnej, która ma być w tym celu po-

wołana, Prezydium Sejmu przedstawiło projekt

bowego właściwej Komisji Nadzwyczajnej.

gnie zabrać głos?

Nikt się nie zgłasza.

nr 857, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

przy jednym głosie przeciwnym i jednym wstrzymu-

jącym się.

lacyjnych.

w dniu dzisiejszym 15 minut po zakończeniu głoso-

wań w sali nr 106.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 22.

porządku dziennego: Zmiany w składach osobo-

nr 795, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

Głosowało 389 posłów.

Za oddało głos 386 posłów,

do godz. 16 min 27)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Wznawiam obrady.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 24. po-

Unii Europejskiej.

pacz z Ruchu Palikota.

Proszę.

Poseł Witold Klepacz:

Ministrze!

Przyszło nam debatować o polityce euro-

pejskiej świeżo po dwóch bardzo ważnych wydarze-

niach.

Nie możemy dziś dyskutować o Unii Europej-

skiej, nie odnosząc się do wrześniowego orędzia prze-

wodniczącego Barroso oraz kampanii prezydenckiej

w Stanach Zjednoczonych.

Zwłaszcza ta druga kwe-

stia powinna wreszcie zmienić myślenie prawicowych

polityków.

W żadnej debacie żaden z kandydatów ani

razu nie wspomniał o Unii Europejskiej.

Temat Polski

zaistniał tylko przez chwilę i tylko po to, żeby Romney

mógł uderzyć w Obamę.

Nie czarujmy się, Europa nie

jest dziś dla USA tak atrakcyjna jak kiedyś, również

Polska nie jest tak atrakcyjna jak kiedyś.

Musimy sobie wreszcie uświadomić, że silna po-

zycja Polski zależy od wewnętrznej siły Unii Euro-

pejskiej oraz jej pozycji na arenie międzynarodowej.

To Unia jest dla nas gwarantem rozwoju, to w zjed-

noczonej Europie Polska powinna pokładać nadzieje

towanie praw mniejszości.

W tej materii nie sposób

Marszałek

382

Barroso.

Nakreślił on drogę w kierunku pogłębionej

integracji europejskiej, która pozwoliłaby przezwy-

ciężyć kryzys i zachować suwerenność w zglobalizo-

wanym świecie.

Stwierdził, że globalizacja wymaga

większej europejskiej jedności, większa jedność wy-

maga z kolei większej integracji, a większa integracja

wymaga zaś więcej demokracji.

Czas kryzysu gospodarczego, który szalał w Unii,

w oczach wielu ekspertów był szansą dla politycznych

demagogów, populistów i nacjonalistycznych szaleń-

ców, którzy podjęli próbę zakwestionowania idei eu-

ropejskiej.

Na szczęście ta próba się nie powiodła.

Lekcja, jaką wynieśliśmy z tego trudnego okresu, jest

jasna: tylko dalsza integracja może nas zabezpieczyć

przed powtórzeniem się czarnego scenariusza.

Dlatego Ruch Palikota od początku był zwolenni-

kiem głębokiej integracji.

Naszym zdaniem zarówno

Europa federalna, jak i pakt ﬁskalnysątymirozwią-

zaniami, które powinny skutkować szybkim wyj-

ściem z kryzysu.

Podpisany 30 stycznia w Brukseli pakt ﬁskalny

wymusza większą dyscyplinę w ﬁnansach publicz-

nych.

Umowa ta ustanawia nowe, bardziej automa-

tyczne sankcje za łamanie dyscypliny, jednak jej

pełną efektywność gwarantuje tylko przystąpienie

do niej wszystkich państw członkowskich, w tym

Polski.

Kraje członkowskie, w tym Polska, muszą postę-

pować bardzo odpowiedzialnie i brać pod uwagę in-

teres całej Wspólnoty.

Nie ma innego rozwiązania

gwarantującego pełną skuteczność paktu ﬁskalnego,

jak tylko systematyczne poszerzanie strefy euro.

Inna opcja jest pozbawiona poczucia wspólnotowej

odpowiedzialności.

W czasach, gdy świat tworzy

ośrodki polityczno-gospodarcze zdolne do podbijania

ekonomicznego kontynentów, myślenie w skali wy-

łącznie narodowej prowadzi do uzależnienia państwa

mówimy, że posiadanie euro w tej chwili wydaje się

ryzykowne, ale długofalowo jest niezbędnym atrybu-

tem państwa europejskiego.

Bez euro Polskę czeka

marginalizacja wobec ciągle rosnącej siły krajów eu-

rolandu.

Przejawem jednoczenia się Europy jest projekt

unii bankowej.

Będzie ona składać się z trzech głów-

nych elementów: jednego organu nadzoru bankowe-

go, wspólnego zarządzania kryzysowego, wspólnego

oszczędności.

Unia bankowa ma na celu ograniczenie

funduszy na poziomie Unii Europejskiej na ochronę

uzyskanie niższych kosztów kredytu oraz zmniejsze-

nie poziomu zadłużenia.

Powinno to również zapew-

nić wspólne zasady dla wszystkich banków.

Nie możemy zapomnieć o przesłaniu, że to rynki

mają służyć człowiekowi, a nie człowiek rynkom.

Warto podkreślić, że wraz z tą inicjatywą pojawił się

projekt wprowadzenia podatku od transakcji ﬁnan-

sowych.

W pełni popieramy tę inicjatywę, zwłaszcza

że Ruch Palikota jeszcze przed wakacjami zapropo-

nował podobne rozwiązanie na terenie naszego kraju.

Takie rozwiązanie ma na celu nie tylko zwiększenie

wpływów budżetowych, ale i ograniczenie krótkoter-

minowych transakcji na rynku kapitałowym o cha-

rakterze spekulacyjnym.

Wpływy z tego podatku

powinny być przeznaczone na rozwój, na inwestycje,

wspierali rząd w dążeniu do utrzymania funduszy

strukturalnych, funduszy spójności na dotychczaso-

wym poziomie ﬁnansowania, a nawet, jeżeli byłaby

taka szansa, bo są takie propozycje, do ich zwiększe-

nia chociażby w granicach 5%.

W ramach funduszy

strukturalnych oczekujemy większych środków na

rozwój różnych form budownictwa mieszkaniowego.

Do tej pory rząd w tej sprawie nie wykazał odpowied-

niej determinacji.

Uważamy, że tę sprawę trzeba za-

łatwić, aby wesprzeć samorządy w budowie tanich

mieszkań w kolejnej perspektywie ﬁnansowej Unii

Europejskiej.

Większej determinacji ze strony rządu wymagają

też sprawy rybołówstwa i rolnictwa.

Odpuszczenie

sprawy dopłat dla rolników nie może być akceptowa-

ne.

Oczekujemy, że Rada Ministrów przygotuje też

wszechstronną analizę kosztów i korzyści związa-

i do roku 2050.

Dokument ten powinien przyczynić

się do wypracowania wspólnej koncepcji polityki kli-

matycznej na forum Unii Europejskiej.

Tylko w ten

skutków społecznych i gospodarczych wynikających

z programu redukcji.

Kolejną ważną kwestią w tym kontekście, o której

już dzisiaj mówiłem, na drodze do integracji europej-

skiej jest przyjęcie w pełni Karty Praw Podstawo-

wych.

Dokument ten to katalog praw, jakie przysłu-

gują obywatelom Unii Europejskiej.

Wynika on za-

równo ze wspólnych wszystkim państwom członkow-

skim tradycji i wartości, jak i z gwarancji ochrony

i poszanowania praw człowieka zawartych w konsty-

tucjach poszczególnych państw.

W traktatach zało-

życielskich Wspólnot Europejskich, a potem Unii

Europejskiej podkreślano oparcie integracji na po-

szanowaniu godności osoby ludzkiej, wolności, demo-

kracji, równości, państwa prawnego oraz poszanowa-

niu praw człowieka, w tym praw mniejszości.

Ocze-

kujemy, że w możliwie najkrótszym czasie rząd polski

w pełni przyjmie Kartę praw podstawowych.

Klub Poselski Ruch Palikota poprze uchwałę za-

proponowaną przez Komisję do Spraw Unii Europej-

skiej.

Dziękuję bardzo.

Poseł Witold Klepacz

383

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

macji dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

Przedstawiony dokument został opracowany i przed-

stawiony Wysokiej Izbie, dla przypomnienia tylko

powiem, w związku z realizacją postanowień art. 3

czy sprawowania prezydencji duńskiej.

Przedstawio-

ne informacje, i to chcę zaznaczyć, wykraczają w nie-

których aspektach poza tę prezydencję i dotyczą

wcześniejszej prezydencji polskiej i następującej po

niej prezydencji cypryjskiej.

Prezydencja duńska skupiła swoje działania

przede wszystkim wokół czterech obszarów i priory-

tetów: odpowiedzialna Europa, przyjazna i rozwija-

jąca się Europa, zielona Europa i bezpieczna Europa.

Działania dotyczące obszaru odpowiedzialna Europa

były pokłosiem panującego wówczas głębokiego kry-

zysu związanego z zadłużeniem.

Prezydencja duńska

czyniła bardzo wiele starań dla ograniczenia nega-

tywnych skutków ﬁnansowych,gospodarczychispo-

łecznych związanych właśnie z zadłużeniem.

Podjęła

również intensywne działania dla jak najszybszego

wyjścia z kryzysu.

Działania w obszarze dynamiczna

Europa skierowane były na wzmocnienie wzrostu

gospodarczego, w jakiś sposób również zwiększenie

zatrudnienia.

Szczególny akcent został położony na

działania dotyczące funkcjonowania jednolitego ryn-

ku.

W tym obszarze prezydencja prowadziła działa-

nia na rzecz poprawy warunków dla europejskich

podmiotów, w tym handlowych, w państwach trze-

cich.

W obszarze zielona Europa prezydencja duńska

dokładała starań, aby Europa Zachodnia utrzymała

pozycję lidera w sprawach związanych ze środowi-

skiem, energią, klimatem.

Tu w jednym sektorze

Polska nie wspierała działań prezydencji duńskiej

– dotyczy to pakietu węglowego – bo były one nie-

zgodne z interesem Polski.

Obszar bezpieczna Euro-

pa to obszar związany z zarządzaniem granicami

zewnętrznymi Unii Europejskiej, z porządkowaniem

dość trudnego dla wielu krajów, w tym Polski, syste-

mu azylowego, jak również ze swobodnym przemiesz-

czaniem się w streﬁe Schengen.

Trzeba zaznaczyć,

że działania te zostały uzgodnione wcześniej w ra-

mach tak zwanego i wspomnianego przeze wcześniej

mnie trio.

Prezydencja była ukierunkowana na

sprawne i skuteczne działania na poziomie urzędni-

czym.

Jeszcze chce podkreślić dwie płaszczyzny, gdzie

Polska bardzo mocno się angażowała i wpierała dzia-

łania prezydencji duńskiej.

Przy dialogu koncesyj-

nym, tj. przy rozmowach na temat wstąpienia no-

wych państw do Unii, Polska bardzo aktywnie dzia-

łała, również przy omawianiu i przyjmowaniu roz-

wiązań w kierunku polityki wschodniej Polska bar-

dzo aktywnie pokazywała swoje interesy i pokazy-

wała rozwiązania.

Reasumując, klub Polskiego Stronnictwa Ludo-

do Spraw Unii Europejskiej.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

bu Sojuszu Demokratycznej pana posła Tadeusza

Iwińskiego.

dziane wcześniej, dyskutujemy nad informacją rządu

po raz siedemnasty w ramach przyjętej metody spra-

wozdawania przez Radę Ministrów wobec Sejmu i Se-

natu tego, co rząd uczynił w pracach Unii Europej-

skiej w okresach kolejnych prezydencji.

Rozmawiamy

o środkowym segmencie tria prezydencji, czyli po

polskiej, która była niezła, aczkolwiek miała też wie-

le słabości, a przed prezydencją cypryjską, która

w tej chwili trwa i powoli zbliża się do końca.

Dania w ramach pewnego nowego podejścia re-

prezentuje państwo starsze, bo te tria tak się na ogół

tworzyło, żeby było jedno państwo duże, jedno bardzo

doświadczone, jedno mniejsze.

Dania jest tym śred-

nim, ale bardzo doświadczonym, bo wprawdzie nie

jest związana z Unią Europejską od samego począt-

ku, tylko od 39 lat, ale przewodniczyła Unii po raz

siódmy, więc z tego punktu widzenia miała rzeczy-

wiście eksperiencję znaczącą.

Przy czym trzeba po-

wiedzieć, iż w tym państwie o dość stabilnym syste-

mie politycznym w połowie października odbyły się

demokracja, odeszła rządząca ekipa, i stosunkowo

szybko potraﬁła przygotować się do tej prezydencji,

która nie była jakaś błyskotliwa, ale była zupełnie

przyzwoita.

Pomijam tu oczywiście znane fakty, o których

mówił m.in. pan minister, że jest to jednak jakiś lex

specialis, pozycja Danii między innymi ze względu

na niewejście do strefy euro, na zygzaki dokonywane

w określonych momentach przez poprzednie rządy,

dotyczące respektowania zasad strefy Schengen,

moim zdaniem były nawet momentami wcześniej, nie

w okresie prezydencji, naruszenia tych zasad, gdzie

384

de facto zamykano granicę między Szlezwikiem-

-Holsztynem a Danią.

Dla nas, dla Polski, dobrym

takim przesłaniem było to, bo dowiedzieliśmy się

o tym w tym czasie, że w okresie poprzedzającego

półrocza polskiej prezydencji saldo rozliczeń między

Polską a Unią Europejską było netto plus prawie

6 mld euro, 5,7.

Polska była ogromnym beneﬁcjen-

tem, składka członkowska 2,4 mld i oczywiście te

pieniądze głównie były przeznaczone na wspólną po-

litykę rolną, a także na fundusze strukturalne, od-

powiednio w relacjach 46%, 38%.

Przy czym oczywi-

ście ta prezydencja, i w ogóle jakakolwiek inna pre-

zydencja, trzymając się porównania skandynawskie-

go i duńskiego, to nie była z baśni Andersena, i nie

jest z baśni Andersena, dlatego że często okazuje się,

że król jest nagi, żeby nawiązać do jednej z najbar-

dziej znanych baśni, i nie było to łatwe.

Duńczycy

mimo tego doświadczenia, o którym wspominałem,

musieli stawić czoła wielu rozmaitym wyzwaniom.

Podzielam punkt widzenia, który zaprezentował

przed przerwą pan poseł Sellin, że powinniśmy jak

najszybciej odejść od takiej metody biurokratycznej

w tych sprawozdaniach i w naszych dyskusjach.

Me-

toda ta nie tylko jest statyczna i niedynamiczna.

Nie

odpowiada ona na najważniejsze pytanie problemo-

we, co Polska robiła, czego nie zrobiła, jakie są plusy,

jakie są minusy.

To przypomina mi stare powiedzenie

moich studentów, którzy mówili kiedyś: monogamia,

nie mylić z monotonią, ironicznie.

Otóż to jest wielka

monotonia i trzeba to faktycznie zmienić.

Co więcej, mówiono tutaj, wszyscy mówcy odnoszą

się do tych czterech obszarów projektowych, Europy

odpowiedzialnej, dynamicznej, zielonej, bezpiecznej,

ale to są przecież bardzo ogólne hasła, natomiast nie

zmienia to faktu, iż w okresie prezydencji duńskiej,

jak i polskiej, jak i teraz cypryjskiej, informacja rzą-

du o negocjacjach, o strategii i taktyce w Unii Euro-

pejskiej, jest słaba, jest za słaba.

Zarówno informacja

publiczna, jak i informacja na forum Sejmu, co przy-

pominam zawsze niezmiennie, nie jest pod tym

względem realizowany art. 95 konstytucji, że Rada

Ministrów odpowiada przed Sejmem.

Z tego punktu

widzenia, powtórzę to, o czym mówiłem wcześniej,

dzisiaj przed południem, że chciałoby się, aby to, co

miało miejsce, informacja premiera, było stałym ele-

mentem.

Powiedzmy sobie szczerze, ta dyskusja dzi-

siaj nad prezydencją duńską jest wtórna wobec dys-

kusji, którą mieliśmy wcześniej.

Kluczem jest to, jak

się stawia czoła w kontekście tych inicjatyw, do jednej

jeszcze się może krótko odniosę, pakt ﬁskalny, unia

bankowa, unia polityczna.

To, o czym mówiłem, kon-

cepcja Jürgena Habermasa, której de facto hołdują

Niemcy, tylko politycznie tego tak nie stawiają.

O tym

powinniśmy rozmawiać.

Być może dzisiaj trzeba było

połączyć w ogóle te dwie debaty.

Debata poranna

i południowa była debatą jakby makro, była debatą

najistotniejszą.

Przedstawiony dokument jest szczegółowy, jest

porządny, taki dokument księgowego, tak powie-

działbym, gdzie jest wiele interesujących elementów,

bo to są 63 strony i 6 obszernych załączników.

Odniosę się tylko do niektórych takich, wyspowo,

kwestii, które są sporne czy dyskusyjne.

Bardzo do-

brze, że ta grupa przyjaciół polityki spójności,

15 państw, powstała i że Polska odgrywa tu rolę wio-

mier Tusk dzisiaj przed południem, to my dopiero

zobaczymy w przyszłym tygodniu i w najbliższych

miesiącach, na ile ta grupa jest skuteczna.

Dzisiaj

chciałoby się, żeby była skuteczna, ale jest sytuacja,

Jeżeli chodzi o rozszerzenie, mówiono tutaj o ne-

gocjacjach akcesyjnych z Czarnogórą i Islandią, na-

tomiast chciałem też coś dobrego powiedzieć o rzą-

dzie.

My się opowiadamy niezmiennie za uruchomie-

niem pozytywnej agendy z Turcją.

To jest w ogóle

rzecz niezwykle kluczowa.

Turcja czeka w kolejce do

Unii Europejskiej ponad pół wieku.

Premier Erdogan

powiedział, ja uważam, że ma rację, ostatnio bardzo

brutalnie podczas pobytu w Niemczech: My chcemy,

żeby negocjacje się zakończyły do roku 2023.

Jeżeli

nie, to powiemy do widzenia.

Przyszłość Unii Euro-

pejskiej tak naprawdę, na ile ona będzie konkuren-

cyjna wobec innych centrów cywilizacyjnych, zwłasz-

cza USA, Chin, będzie zależała od tego, jakie będzie

podejście, jaka będzie relacja Unii z Turcją i Ukra-

iną, z Ukrainą i Turcją.

Dzisiaj Turcja, która jest

potęgą regionalną, ma inne możliwości.

Jeżeli chodzi o sankcje przeciwko Białorusi, jakby

podzielono nasze stanowisko.

Mam pewne wątpliwo-

ści, jeżeli chodzi o zaangażowanie w kontekście tzw.

arabskiej wiosny.

Uważam, że polski rząd często po-

pełnia ten błąd, o którym Niemcy mówią „alle Gleich-

nisse hinken” – wszelkie analogie zawodzą.

Nie jest

tak, że procesy tzw. arabskiej wiosny są tymi samymi,

które zachodziły w Europie Środkowo-Wschodniej

20 lat temu, dwie dekady temu.

Są analogie, ale jest

bardzo wiele różnic, więc wydaje mi się, że tu trzeba

postępować bardzo ostrożnie.

Ponieważ czas mi się kończy, to chciałbym tylko

powiedzieć, że ubolewam nad tym, że rzeczywiście

Polska nie przystąpiła do grupy tych 11 państw jed-

noznacznie opowiadających się za podatkiem od

transakcji ﬁnansowej.

O pakcie ﬁskalnym, rozu-

miem, będziemy rozmawiali oddzielnie.

Pan przewodniczący Leszek Miller mówił o na-

szym stanowisku generalnym, o podejściu, o plusach,

o słabościach, nie chcę do tego wracać, ale zakończył-

bym to taką formułą: generał de Gaulle, który nie

był zwolennikiem integracji europejskiej, powiedział

tów.

Otóż dzisiaj stoimy przed podobnym dylematem,

tylko na innym poziomie rozwoju.

To jest zakręt

też wierzę, że wciąż jest możliwa do osiągnięcia jed-

ność głównych sił politycznych.

Wymaga ona tego, co

Poseł Tadeusz Iwiński

385

ponowałem wielokrotnie, żeby między innymi roz-

strzygnąć spokojnie z ludźmi nauki, nie unikając

wątków politycznych, ale żeby nie stały się one domi-

nujące, mechanizmy ratyﬁkacji wielu porozumień,

traktatów i umów, kiedy i jakie kryteria stosować,

używając art. 89 czy art. 90 ustawy zasadniczej.

Dziękuję bardzo.

Oczywiście, kończę konkluzją, Klub

Poselski SLD będzie głosował za przyjęciem informa-

cji rządu.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska pana posła

marszałka, premiera, ministra Ludwika Dorna.

Poseł Ludwik Dorn:

ciej Szpunar jest człowiekiem, nie wiem czy wielu, ale

na pewno jednego talentu.

W jednej sprawie, jak są-

dzę, doprowadził do jedności stanowisk pana posła

Jarosława Sellina, pana posła Tadeusza Iwińskiego

i Ludwika Dorna, mianowicie w takiej, że to sprawoz-

danie, z którym mieliśmy okazję się zapoznać, jest

sprawozdaniem cokolwiek rozleniwionego biurokra-

ty.

Tak to jest.

To jest zobowiązanie rządu zawarte

w ustawie.

Oczywiście, jeśli mowa o takim sprawoz-

daniu, to pewne elementy kalendarzowo-biurokra-

tyczne musi ono zawierać, ale ta Izba chce oceniać

rząd, który wyłania, pod następującymi względami

– nie tylko co zrobiono, gdzie pojechano i jakie stano-

wisko zaprezentowano, ale co z tego półrocznego

okresu wynika.

Troszkę się zapoznałem, niekoniecz-

nie w tej formie, z czystego obowiązku ustawowego,

z tego typu sprawozdaniami i informacjami kierowa-

nymi do parlamentów narodowych przez ministrów

do spraw zagranicznych, czasami ministrów do spraw

europejskich, bo to różnie bywa, w Niemczech, Fran-

cji i Wielkiej Brytanii.

Zapewniam Wysoką Izbę, że

tam ten element biurokratyczny, owszem, istnieje,

ale to jest jakby pewien wstęp do przedstawienia

pewnego syntetycznego poglądu – co się działo, jakie

A przecież ten okres minionego półrocza był okresem

niesłychanie burzliwym.

Unia Europejska jest w cza-

sach burzliwych i można powiedzieć rewolucyjnych.

Działo się wiele rzeczy niesłychanie ważnych.

Panie

ministrze, pan wybaczy, przypominam sobie diariusz

Ludwika XVI, który tam sobie zapisywał, co się da-

nego dnia działo ciekawego, a co się działo niecieka-

wego.

Jak nic się ważnego nie działo, to zapisywał:

nic.

Otóż 14 lipca 1789 r. zapisał: nic.

Jeżeli spojrzeć

o tekst pisany, na kilkadziesiąt stron rozwleczone

„nic”.

To jest podstawowy zarzut wobec rządu, wobec

tej informacji, także wobec informacji poprzednich.

Żeby to, że nie działo się nic, zilustrować, odniosę się

do jednego fragmentu polityki spójności, bo przecież

nie ma sensu, żebym odnosił się przekrojowo.

Poza kwestią budżetową, ale to jest rzecz cokol-

wiek inna, najważniejszym procesem, który się dział,

a dział się od października 2011 r., była praca nad

pakietem rozporządzeń dotyczących tego, jak będzie

realizowana polityka spójności w nowych wielolet-

nich ramach ﬁnansowych.

O tym w poprzednim

punkcie posiedzenia Sejmu pokrótce mówiłem.

Tutaj

działy się rzeczy niesłychanie ważne, niesłychanie

dla Polski niepokojące i groźne.

Działy się rzeczy,

nimi analizami na ten temat, wprowadzające coś, na

co kładą obecnie nacisk nasi polityczni oponenci we-

wnątrz Unii, czyli klub przyjaciół lepszych wydat-

ków, mianowicie wzmocnioną warunkowość z jednej

strony, z drugiej strony wzmocniony nadzór, monito-

ring i sprawozdawczość.

Jeśli to wszystko zebrać ra-

zem, to naprawdę powstaje taki mechanizm, iż, oczy-

wiście, kwota alokowana w danej kopercie narodowej

ma ciągle bardzo duże znaczenie, ale rodzi się taka

oto perspektywa, że dostaniemy mniej, niż nam przy-

znano, dużo mniej, ze względu właśnie na rozbudo-

waną warunkowość, a jeszcze mniej zdołamy wyko-

rzystać.

Cała ta kwestia związana z rozbudowaniem

przepisów utrudniających i rozciągających w czasie

skuteczne pozyskiwanie środków z budżetu Unii,

z Funduszu Spójności, ale przecież nie tylko.

To tak-

że roczne zamykanie wydatków w programach ope-

racyjnych, wzmocnienie roli instrumentów kredyto-

wych, rzecz szalenie ważna dla przedsiębiorców,

zwłaszcza małych i średnich, którzy będą musieli

przechodzić jak gdyby przez dwa przeglądy – ze stro-

ny władzy publicznej, ale także ze strony banków,

a wiadomo jak chętnie w Polsce banki w udzielają

w tej chwili kredytów.

Taka alokacja środków ﬁnan-

sowych z różnych funduszy, która w związku z celem,

skądinąd zacnym, wzmocnienia konkurencyjności

preferuje regiony lepiej rozwinięte i tak zwane przej-

ściowe, kosztem regionów słabiej rozwiniętych, do

których należy cała Polska, wedle standardów unij-

nych, poza Mazowszem, dlatego że na Mazowszu jest

Warszawa.

Mazowsze nie jest jakimś kwitnącym re-

gionem.

To są wszystko zjawiska i tendencje bardzo

groźne i dobrze, że rząd złożył zastrzeżenia, choć nie

były one tak głębokie i było ich za mało, taka jest moja

opinia.

Jeżeli przeczytamy uważnie sprawozdanie rzą-

du, to okazuje się, że w pierwszym półroczu, wedle

tego sprawozdania, wszystko działo się doskonale, re-

alizowaliśmy większość założonych celów, po czym

nagle, gdzieś na przełomie lipca i sierpnia, okazało się,

że wszystko poszło źle.

Ja też trochę poznałem modus

operandi Unii.

Nigdy nie jest tak, że wszystko toczy

się dobrze, a potem nagle jest źle w pracy nad instru-

mentami legislacyjnymi.

To też jest podstawowy za-

rzut.

Mówię tutaj o tym fragmencie, który lepiej roz-

poznałem.

Poseł Tadeusz Iwiński

386

Dlatego, panie ministrze, klub Solidarna Polska

przychyli się do złożonego już wniosku o odrzucenie

tej informacji, bo ona bardziej zamazuje niż ukazuje

i pozwala kontrolować to, co działo się w tym pierw-

szym półroczu kończącego się roku.

Jednocześnie

mam pewien apel o przemyślenie w ramach rządu

formuły składania tych sprawozdań.

Właściwie nie

powinienem przemawiać – już kończy się moje 10 mi-

nut – tylko powiedzieć, że nie będę zajmował Wyso-

kiej Izbie wiele czasu.

Pan minister wygłosił infor-

mację całkowicie nieistotną i nawet nie chce mi się

mówić, czy klub będzie głosował za, przeciw, czy się

wstrzyma.

Nie zrobiłem tego, ponieważ, po pierwsze,

jestem człowiekiem uprzejmym, a po drugie, ponie-

waż z pewną troską apeluję o zmianę formuły skła-

dania Wysokiej Izbie informacji, bo ta absolutnie się

nie sprawdziła.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

posłów.

Pierwsza wystąpi pani poseł Anna Fotyga z klubu

Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Anna Fotyga:

Polityka azylowa państwa ma swoje aspekty odno-

szące się do bezpieczeństwa wewnętrznego, ale jest

również elementem bezpieczeństwa zewnętrznego

państwa, w tym może być narzędziem realizacji

twardej polityki zagranicznej państwa.

To znaczy

chciałam powiedzieć „twardym narzędziem”, a nie

„twardej polityki”.

Wiedział o tym świętej pamięci

prezydent Lech Kaczyński i dlatego wynegocjował

wspólnie z naszymi partnerami brytyjskimi, ale nie

tylko, zapis w traktacie lizbońskim, który mówi

o tym, że bezpieczeństwo narodowe jest wyłączną

kompetencją państwa członkowskiego.

Miał również

na myśli ten aspekt, to znaczy odnoszący się do poli-

tyki azylowej.

Dania nie uczestniczy w polityce azy-

lowej Unii Europejskiej.

Pan prezydent chciał, żeby

Polska w swojej polityce raczej zbliżała się do pozycji

duńskiej.

Wiodące Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych przedstawiało polskie stanowisko w sposób cał-

kowicie bezreﬂeksyjnyilekceważącypoglądyposłów

Prawa i Sprawiedliwości.

Mam pytanie do pana ministra.

Pogłębiła się już

integracja w tej dziedzinie.

Nasz głos nie został wy-

słuchany.

Mam pytanie: Jakie aspekty polskiej polity-

ki zagranicznej, naszych relacji dwustronnych i wie-

lostronnych, zamierzacie państwo włączyć do wspól-

notowej polityki azylowej i za pomocą jakich narzę-

dzi?

Proszę o odpowiedź na piśmie.

(Oklaski)

Proszę.

Poseł Tadeusz Iwiński:

ruszyć dwie krótkie sprawy.

Po pierwsze, Polska od wielu lat zabiega o uzna-

wanie kwaliﬁkacji naszych pielęgniarek na zasadzie

praw nabytych na takich samych warunkach jak

w przypadku innych państw członkowskich Unii.

To

jest ważne środowisko.

Chciałbym zapytać: Jaki jest

stan tych zabiegów obecnie, bo to trwa już wiele lat?

Na co można liczyć i jaka jest perspektywa?

Druga kwestia, o której się wspomina w sprawoz-

daniu – ja w tej mierze zwracałem się, bodajże dwu-

krotnie, jeszcze w poprzedniej kadencji, ale i teraz do

premiera z interpelacją – to podatek od transakcji

ﬁnansowych.

Nie ma co przypominać jego historii

– od pomysłu Tobina, jeszcze w starym wydaniu, jako

wsparcie tak zwanych państw państw rozwijających

się, przez obecne wersje, Stiglitza itd., itd.

Otóż nie

rozumiem podejścia Polski.

Nie wiem, jakie to jest

podejście.

Za naszej prezydencji w październiku ubie-

głego roku Komisja Europejska przedstawiła w tej

mierze propozycje.

Polska nie przyłączyła się do gru-

py 11 państw, i to kluczowych państw, Francja,

Niemcy, Austria, Hiszpania, Włochy, które jedno-

znacznie opowiadają się za tym.

To nie są wielkie

pieniądze, bo pułap tego podatku jest niski.

My nie

mamy tu takich powodów do działania jak Wielka

Brytania, która ma city u siebie i patrzy na to przez

pryzmat transakcji ogólnoświatowych.

Jakie jest jed-

nak stanowisko Polski w tej sprawie, chciałbym się

dowiedzieć, bo nie wiem tego.

I na koniec, odnosząc się do tego, o czym mówił też

mój poprzednik, tak bym to spuentował.

Ta zmiana tej

formuły i dyskusji, i jej charakteru i otwartość wzajem-

na powinny zapobiec takiemu scenariuszowi, o którym

mówi stara anegdota.

Ktoś kogoś pyta: no, jaka jest

sytuacja w danej dziedzinie?

A tamten mówi: jest do-

brze.

Ale ten pyta: ale konkretnie?

Konkretnie, to nie

jest dobrze.

Tak więc chodzi o to, żebyśmy takiego wa-

riantu właśnie uniknęli.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Nie ma więcej zgłoszeń do zadania pytań.

W takim razie proszę podsekretarza stanu w Mi-

nara o zabranie głosu.

Poseł Ludwik Dorn

387

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

ogólnych uwag dotyczących formy przygotowywanej

przez rząd informacji.

Oczywiście w pełni rozumiem

tych z państwa, którzy oczekują dyskusji na tematy

najbardziej nośne w tej chwili, medialne, czyli o wie-

loletnich ramach ﬁnansowych,nadzorzebankowym,

o tym, czy Unia ma być federacją, jaką federacją.

Nie

mam wątpliwości, że to są kwestie kluczowe.

Nato-

miast celem sprawozdania, którego obowiązek wyni-

ka z ustawy kooperacyjnej, jest przedstawienie cało-

ści informacji o aktywności Unii w każdym wymia-

rze.

Unia to nie tylko głośne kwestie, które są

przedmiotem codziennych debat w prasie, ale i oko-

ło 300 różnego rodzaju gremiów w ramach Rady Unii

Europejskiej zajmujących się istotnymi dla nas rze-

czami, nie aż tak bardzo medialnymi.

Myślę jednak,

że aktywność w kwestiach dotyczących rozstrzyga-

nia sporów konsumenckich, kwestiach dotyczących

delegowania pracowników, kwestiach dotyczących

polityki azylowej, na które pan poseł Sellin zwrócił

uwagę, też jest niezwykle istotna, a nie spotyka się

z takim odzewem.

Nie mam wątpliwości.

Oczywiście

my będziemy w dalszym ciągu pracować nad tym,

aby ta informacja spełniała oczekiwania Wysokiej

Izby.

Ustawa, która ten obowiązek w takiej formie

przewiduje, obowiązuje dopiero od dwóch lat.

Nato-

miast nie ma wątpliwości, że ta informacja, którą

składamy co 6 miesięcy, nie zaspokoi potrzeby

częstszych debat w tych kwestiach najbardziej fun-

damentalnych dla Unii Europejskiej.

To jest okazja,

żeby przedstawić Wysokiej Izbie szczegółowe spra-

wozdanie z funkcjonowania przede wszystkim naj-

rozmaitszych organów w ramach Rady Unii Euro-

pejskiej w jak najszerszym kontekście, co wynika

z obowiązku nałożonego przez ustawę.

Tak jak po-

wiedziałem, rozważę wszystkie uwagi państwa po-

słów i będę chciał je uwzględnić w maksymalnym

stopniu.

Nie zgadzam się z zarzutem pana marszał-

ka Dorna, że to jest zbiór jakichś nieistotnych infor-

macji.

One są istotne, a to, że nie są medialne, że

nie znajdują się na pierwszych stronach gazet, nie

oznacza, że są obojętne dla funkcjonowania Unii

Europejskiej i Polski.

Zanim przejdę do odpowiedzi na pytania, jeszcze

podejmę kwestie podniesione w trakcie wystąpień

klubowych.

Pan poseł Sellin pytał o sprawę liberalizacji wizo-

wej i odnosił się do stanowiska Polski i równoważno-

ści Rosji i państw Partnerstwa Wschodniego.

Myślę,

że dzisiaj przed południem nawiązał do tego minister

Sikorski w swoim wystąpieniu.

Mogę powiedzieć tak:

oczywiście zdajemy sobie sprawę – i nie ma co do tego

żadnych wątpliwości – że państwa Partnerstwa

Wschodniego muszą być traktowane priorytetowo,

przy uwzględnieniu, że te państwa znajdują się w róż-

nej sytuacji, gdy chodzi o drogę do Unii Europejskiej,

prawda?

Niektórym z nich jest bliżej, innym dalej.

Ten

postulat równoważności był sformułowany w roku

2009, kiedy Rosja była znacznie bardziej zaawanso-

wana w negocjowaniu ułatwień wizowych i chodziło

o to, aby za pomocą tego postulatu doprowadzić do

poprawy sytuacji innych państw naszego wschodniego

sąsiedztwa.

Natomiast w tej chwili sytuacja jest nieco

inna i bez wątpienia uważamy, że państwa Partner-

stwa Wschodniego powinny korzystać z dalej idących

ułatwień aniżeli Federacja Rosyjska.

Odnosząc się do pytania pani przewodniczącej

Fotygi, oczywiście udzielimy odpowiedzi na piśmie.

Nie ukrywam, że chciałbym ją skonsultować z Mini-

sterstwem Spraw Wewnętrznych.

Mam informacje,

że na wniosek Komisji do Spraw Unii Europejskiej

także przygotujemy w tej sprawie ekspertyzę, a łącz-

nie z tą ekspertyzą stanowisko skonsultowane też

z ministrem…

(Poseł Anna Fotyga: Chodzi o aspekty związane

z polityką zagraniczną.)

…z polityką zagraniczną i z odniesieniem do trak -

tatu z Lizbony i do zastrzeżenia dotyczącego…

(Poseł Anna Fotyga: Przepraszam, panie marszał-

ku, czy mogłabym sprostować, bo ewidentnie zosta-

łam źle zrozumiana?

Może po wystąpieniu pana mi-

nistra?)

W każdym razie zobowiązuję się do przygotowa-

nia odpowiedzi na piśmie.

Jeżeli chodzi o pytanie pana przewodniczącego

Iwińskiego, zacznę od tej drugiej kwestii, od stano-

wiska Polski w odniesieniu do podatku od transakcji

ﬁnansowych.

Powiem tak: Polska uzależnia swoje

stanowisko – bo w każdej chwili możemy przystąpić

do tej wzmocnionej współpracy, taka jest jej natura,

że na każdym etapie każde państwo członkowskie,

które wyraża takie zainteresowanie, może do niej

przystąpić, na dzień dzisiejszy nie wykluczamy takiej

ewentualności – od tego, jaki skutek przyniesie po-

datek od transakcji ﬁnansowych.

Zpunktuwidzenia

Polski istotne jest to, aby wpływy z tego podatku były

przekazane do budżetu europejskiego.

I wydaje się,

że jeżeli ten warunek zostanie spełniony, to bardzo

poważnie będziemy rozważali wprowadzenie tego

podatku, aczkolwiek w tym zakresie właściwym or-

ganem jest Ministerstwo Finansów.

Jeśli chodzi o kwestię pielęgniarek, to jest sprawa,

która się ciągnie już od samego początku członko-

stwa Polski w Unii Europejskiej.

Wiadomo, trudności

wynikały z tego, że w świetle regulacji unijnych do-

tyczących uznawania kwaliﬁkacji zawodowych kwa-

liﬁkacje pielęgniarki były uzależnione od wyższego,

co najmniej licencjackiego, wykształcenia.

W trakta-

cie akcesyjnym nie udało nam się tej kwestii uregu-

lować.

Zakwestionowaliśmy to, wnieśliśmy skargę do

Trybunału Sprawiedliwości chyba w roku 2004 czy

2005, kwestionując dyrektywę, która powtarzała de

facto ustalenia zamieszczone jeszcze w traktacie ak-

cesyjnym.

388

Ta skarga nie została uwzględniona.

Myślę, że

tutaj czas działa na naszą korzyść, to znaczy w tej

chwili przyjęliśmy już zupełnie inne standardy kształ-

cenia pielęgniarek, w pełni uwzględniające wymogi

europejskie.

Wiele pielęgniarek ukończyło uzupełnia-

jące studia podyplomowe, które de facto już je zrów-

nały i upoważniają do uznawania ich kwaliﬁkacji

przez inne państwa członkowskie.

Natomiast w dniu dzisiejszym nie ma podstaw do

zakwestionowania obecnie obowiązującej regulacji.

Jednak, jak mówię, ze względu na czas ta kwestia sta-

je się coraz mniej istotna, bo wszystkie pielęgniarki

kształcone po 2004 r. są objęte przepisami unijnymi

o uznawaniu kwaliﬁkacji zawodowych.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Czy pani minister Fotyga chciałaby zabrać głos?

(Poseł Anna Fotyga: Tak, chciałabym sprostować.)

Proszę bardzo.

Poseł Anna Fotyga:

Panie ministrze, powiedziałam wyraźnie, że pa-

kiet legislacyjny polityki azylowej staje się faktem.

Z całą pewnością prace nad nim stały się bardzo za-

awansowane w trakcie trwania prezydencji duńskiej.

Mogliśmy dużo o tym mówić.

Czapki z głów dla tej

prezydencji, za to, w jaki sposób za pomocą tego na-

rzędzia, które bezpośrednio jej nie dotyczyło, zreali-

zowała kilka bardzo dla siebie istotnych priorytetów

w polityce zagranicznej.

Tu uwaga do sztambucha tych, którzy nas po-

uczali dzisiaj o technikach negocjacyjnych.

Panie

ministrze, uważam, że skoro rząd PO–PSL zlekce-

ważył zapis wynegocjowany przez świętej pamięci

pana prezydenta, to przynajmniej resort, który jest

przyzwyczajony znacznie bardziej do negocjacji, mó-

wię o Ministerstwie Spraw Zagranicznych, może go

w tej chwili potraktować jako atut w wynegocjowaniu

korzystnych dla siebie warunków w zakresie wspól-

notowej polityki azylowej, do której moim zdaniem

bezreﬂeksyjniezdaniemprzystąpił.

Natympolegało

moje pytanie.

Poproszę właśnie o te warunki, o prio-

rytety i o to, co zamierzacie za pomocą różnych na-

rzędzi uzyskać.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Rozumiem, że pani minister prosi o informację

pisemną.

(Poseł Anna Fotyga: Tak.)

Dobrze.

Dziękuję bardzo.

Poseł Alicja Olechowska:

Dziękuję bardzo.

Izbo!

Chciałabym przekazać podziękowania wszyst-

kim członkom Komisji Europejskiej, panu marszał-

kowi oraz wszystkim, którzy brali udział w dzisiej-

szej debacie.

Dzisiaj właściwie cały dzień poświęco-

ny był Unii Europejskiej.

Rzadko to się zdarza

w naszym parlamencie, a okazuje się, że jest to bar-

dzo potrzebne.

Chciałabym przekazać informację, że być może

nie poruszyliśmy wszystkich tematów, nie zaspoko-

iliśmy wszystkich potrzeb, w tym także nie odpowie-

dzieliśmy na różne kontrowersyjne pytania opozycji.

Mimo wszystko bardzo serdecznie dziękuję za tak

spokojne i wnikliwe przeprowadzenie dzisiejszej de-

baty.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

W tej chwili, Wysoki Sejmie, mamy procedurę na-

stępującą.

Ponieważ w dyskusji nie zgłoszono wnio-

projektu uchwały, to ja w imieniu Prezydium Sejmu

proponuję, aby Sejm niezwłocznie przystąpił do dru-

(Poseł Tadeusz Iwiński: Przepraszam, ja.)

Otwieram dyskusję.

Pan poseł Iwiński, Sojusz Lewicy Demokra-

tycznej.

Proszę bardzo.

Poseł Tadeusz Iwiński:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Chciałbym jedynie zapytać

o przyszłość, ponieważ prezes Rady Ministrów nie

wyłożył dzisiaj tego w sposób oczywisty.

Chodzi mi

o perspektywę dyskusji nad ratyﬁkacją paktu ﬁskal-

nego i terminy.

Czy dobrze zrozumiałem, i czy pan

minister Szpunar może udzielić w tej sprawie kla-

rownej odpowiedzi, że rząd na najbliższym posiedze-

niu czy na jednym z najbliższych posiedzeń będzie to

omawiał?

Nie wiem czy na następnym posiedzeniu

389

Sejmu, ale w każdym razie przed świętami Bożego

Narodzenia traﬁ to do Sejmu?

To, wydaje się, jest

dość ważne, jeżeli chodzi o perspektywę jakby dysku-

towania spraw europejskich.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Świętami Bożego Narodzenia 2012 r., tak?

(Poseł Tadeusz Iwiński: Mam nadzieję, że tego

roku.)

Dziękuję.

głos w dyskusji podczas drugiego czytania?

Nie?

nistra Szpunara.

Podsekretarz Stanu

niczący!

Kwestia przyjęcia przez Radę Ministrów

projektu ustawy ratyﬁkacyjnejznajdujesięwporząd-

ku obrad Rady Ministrów zaplanowanych na dzień

13 listopada, a więc najbliższy wtorek.

Zakładam

więc, że jeżeli będzie decyzja pozytywna, to w środę

zostanie to przekazane Wysokiej Izbie.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu ministrowi.

Informuję, że ponieważ nie zgłoszono poprawek

do projektu uchwały, do głosowania nad projektem

siedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Jako pierwsza wystąpi pani poseł Anna Fotyga,

szej debaty, kiedy rozpatrywana była informacja pre-

zesa Rady Ministrów w sprawie polityki europejskiej

państwa, posłowie Prawa i Sprawiedliwości trakto-

wani byli nierzadko zarówno przez samego pana pre-

miera, jak i innych mówców reprezentujących rząd,

koalicję rządową, powiedziałabym łagodnie: nie-

zbyt grzecznie.

Byliśmy obrażani, wyszydzani.

Jeden

z ministrów konstytucyjnych nawet uznał, że jeste-

śmy jako opozycja zbędni w realizacji polityki euro-

pejskiej państwa.

Pomimo tego, i chcę to oświadczyć z całą mocą,

szczerze życzymy prezesowi Rady Ministrów wyne-

gocjowania dla Polski i Polaków tych 400 mld zł,

które obiecał w dniu dzisiejszym z tej trybuny.

Tak,

nie przejęzyczyłam się, bo po raz pierwszy w zasadzie

padła ta kwota.

Ja jako ekonomistka, osoba przyzwy-

czajona do dużych liczb, byłam zaskoczona tą kwotą.

Nie padły żadne wyliczenia.

Cieszę się, że pan pre-

mier ma nadzieję na taką właśnie kwotę, i szczerze

mu życzę uzyskania tego w negocjacjach.

Chciałabym poruszyć może jeszcze tylko dwie

kwestie.

Pierwsza.

W ostatnich miesiącach z niepokojem

zauważam procedowanie czy pogłębianie integracji

na zasadzie stanowienia aktów prawa wtórnego

w takich dziedzinach, jak unia polityczna, unia ﬁ-

skalna, unia bankowa.

Nie chciałabym w tej chwili

się nad tym rozwodzić.

Mamy pewne obawy, że ta

kwota, te 400 mln...

400 mld zł, może być opłacona

stosunkowo wysokim kosztem państwa polskiego.

Jest bardzo istotne, jaką cenę, jeśli chodzi o suweren-

ność państwa polskiego, będziemy musieli za tę na-

stępną perspektywę ﬁnansową, za wieloletnie ramy

ﬁnansowe, ewentualnie korzystne dla Polski, zapła-

cić.

To jest jeden z aspektów.

Druga sprawa.

Chciałabym wrócić do exposé pana

premiera z 2007 r., kiedy to odnosząc się do aspektów

polityki zagranicznej państwa, w tym konstytucyj-

nego współdziałania z ówczesną głową państwa,

świętej pamięci prezydentem, który dzisiaj też był

z tej trybuny obrażany, pan premier, powołując się

na miłosierdzie boskie, na miłość boską, apelował,

żeby w sprawach najważniejszych, najważniejszych

dla Polski, w tych sprawach dotyczących polityki za-

granicznej, być razem.

Gdzie jest pan premier?

Wie-

my.

Gdzie jest świętej pamięci prezydent?

Również

wiemy.

Wiemy, jak razem panowie byli w okresie po-

przedzającym obchody 70. rocznicy ludobójstwa

w Katyniu i co potem robił pan premier Donald Tusk.

Nie był razem z prezydentem, z głową państwa.

Już

w okresie przed Katyniem wybrał tak naprawdę współ-

działanie z prezydentem innego państwa.

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Oświadczenia poselskie

Poseł Tadeusz Iwiński

390

liczyć się z potrzebami społecznymi.

Jednak odpowie-

dzialni politycy muszą umieć postawić wyraźną gra-

nicę między oczekiwaniami do spełnienia a oczeki-

waniami, których spełnienie doprowadza do jeszcze

większych oznak niezadowolenia.

Tą granicą jest wy-

trzymałość gospodarki.

Przez południe Europy przetacza się fala potęż-

nych protestów.

Tamtejsze społeczeństwa nie potra-

ﬁą pogodzić się z tym, że jest kryzys, poziom życia

spada, a bezpieczeństwo socjalne zostało zburzone.

Chciałbym przypomnieć, że do takiej sytuacji dopro-

wadziło spełnianie koncertu życzeń.

Był czas, że tam-

te kraje miały pieniądze na wszystko, włącznie

z potężnymi programami socjalnymi dla społeczeń-

stwa.

Na przykład w Grecji doszło do sytuacji, że aby

ukryć prawdę, rządzący wspólnie z największymi

instytucjami ﬁnansowymi świata fałszowali dane

ekonomiczne.

Fantazje ekonomiczne były przesyłane

do Brukseli jako faktyczny stan ﬁnansów państwa

i jego gospodarki.

Tak robiono przynajmniej od 2001 r.

Grecja używała skomplikowanych umów ﬁnanso-

wych, dzięki którym przesyłała do Komisji Europej-

skiej sfałszowane dane.

W księgowe sztuczki Grecji

zaangażowane były największe banki inwestycyjne,

takie jak Goldman Sachs czy J. P. Morgan.

Kłamstwo

wyszło jednak na jaw.

Rok temu stało się jasne, że

Grecji grozi bankructwo.

Unia postanowiła pomóc

Grekom, ale w zamian za cięcia oszczędnościowe

i informacje, w jaki sposób ten kraj sztucznie zaniżał

swoje zadłużenie.

Te informacje miały być już znane

ponad pół roku temu.

Inwestorzy nie ufają Grecji,

oprocentowanie ich obligacji jest pięć razy wyższe niż

Niemiec.

Obawiają się, że Grecja nie będzie w stanie

spłacić swoich długów i będzie zmuszona przeprowa-

dzić restrukturyzację.

Według projekcji Międzynaro-

dowego Funduszu Walutowego w 2012 r. dług pu-

bliczny Grecji ma przekroczyć 149% PKB.

Tymcza-

sem Grecy nadal protestują przeciw cięciom, sytuacja

jest fatalna.

Mówię o tym, aby zwrócić uwagę, że koalicja rzą-

dowa w Polsce robi wszystko, abyśmy nie wkroczyli

na drogę grecką, jeszcze gorzej byłoby jednak, gdy-

byśmy wkroczyli na drogę argentyńską.

Jak podaje

Polska Agencja Prasowa, burmistrz borykającej się

z kryzysem argentyńskiej miejscowości Bialet Masse

ogłosił, że o kolejności wypłaty pensji urzędnikom

zdecyduje loteria, zadłużone miasto nie ma bowiem

pieniędzy na regularne wypłaty dla nich.

Dziękuję

bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

minęła 20. rocznica uchwalenia przez Zgromadzenie

Parlamentarne Rady Europy Europejskiej Karty Ję-

zyków Regionalnych lub Mniejszościowych.

Język kaszubski jest obecnie w Polsce jedynym

językiem regionalnym na mocy ustawy Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej o mniejszościach narodowych

kilku lat język kaszubski zaistniał jako przedmiot

nadobowiązkowy w edukacji dzieci i młodzieży.

Obec-

nie na Kaszubach uczy się go ok. 14 tys. uczniów – są

to uczniowie szkół podstawowych, ponadpodstawo-

wych, a także przedszkoli.

Przemierzając Kaszuby,

możemy zauważyć podwójne, polsko-kaszubskie na-

zwy miejscowości.

Od 2009 r. kaszubistyka funkcjo-

nuje jako nowa specjalność ﬁlologicznanaUniwersy-

tecie Gdańskim.

Od wielu lat trwają prace nad nor-

malizacją tego języka i scaleniem w mowie pisanej

wielu funkcjonujących dialektów.

W 2006 r. została

powołana Rada Języka Kaszubskiego, która ma spo-

ry wkład w to dzieło.

Język kaszubski trwale zako-

rzenił się już ok. 20 lat temu w liturgii słowa podczas

mszy świętej w wielu pomorskich paraﬁachrzymsko-

katolickich.

Słowo Boże doczekało się także kaszub-

skojęzycznych przekładów.

Tego niełatwego dzieła

podjęli się śp. ksiądz Franciszek Grucza, Eugeniusz

Gołąbek oraz w ostatnich latach Adam Ryszard Si-

kora, franciszkanin.

Niezwykle wartościowym wy-

darzeniem przybliżającym Słowo Boże w języku ka-

szubskim są kontynuowane od 10 lat kolejne edycje

Verba Sacra w Wejherowie.

Każdego roku ukazują

się dziesiątki książek w języku kaszubskim, obejmu-

jące różne dziedziny – poezję, prozę, obrazy scenicz-

ne, komiksy, bajki, podręczniki szkolne i przekłady

klasyki literatury polskiej.

W tym miejscu koniecznie

trzeba wspomnieć o ogromnej pracy translatorskiej

Stanisława Jankego, który w 2010 r. przetłumaczył

na język kaszubski epopeję polską „Pan Tadeusz”.

Kaszubszczyzna funkcjonuje także w radiu, prasie,

Internecie i nowoczesnych gatunkach muzycznych.

Na całym Pomorzu setki nauczycieli, animatorów

kultury, działaczy regionalnych i wiele innych osób

oddanych tej sprawie wykonuje każdego roku ogrom-

ną pracę zawodową i społeczną, aby pielęgnować i za-

chowywać język kaszubski.

Czy język kaszubski

przetrwa?

Zależy to z pewnością od samych Kaszu-

bów, ale także od państwa polskiego, które w dal-

szym ciągu powinno dokładać starań w działaniach

zmierzających do zachowania tego języka.

Na piękno i różnorodność naszej ojczyzny, Polski,

składa się bogactwo kulturowe jej poszczególnych

regionów.

Wielki autorytet pomorski, nieżyjący już

ksiądz prof. Janusz Stanisław Pasierb powiedział:

kiej ojczyźnie ludzi”.

W tych słowach zawarta jest

Oświadczenia poselskie

391

esencja najważniejszej wartości – miłości do bliźnie-

go.

Jedną z takich małych ojczyzn są właśnie Kaszu-

by ze swym wielkim bogactwem – językiem kaszub-

skim.

Dziękuję za uwagę.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

sner, Ruch Palikota.

Poseł Wincenty Elsner:

miało się ukazać wczoraj, 8 listopada.

Ale ustawy

ministra Gowina kompletnie zderegulowały sejmowy

dzień i pora na oświadczenia wypadła gdzieś w środ-

ku nocy.

Skończyły się 3 sejmowe dni.

To również dni

szczególne.

Wczoraj, 8 listopada, minął rok od czasu,

gdy pierwszy raz zasiedliśmy w tych ławach.

My, po-

słowie Ruchu Palikota, i ja, poseł Wincenty Elsner.

Ślubuję, kropka – w zdecydowanej większości tak

kończyliśmy nasze ślubowanie, bo przyszliśmy tutaj,

by budować nowoczesne państwo, świeckie państwo,

wolne od wpływów tej lub innej religii.

I choć dzisiaj

krzyż na tej sali nadal symbolizuje istotny wpływ

Kościoła katolickiego na naszą polityczną rzeczywi-

stość, wiemy, że mamy rację, że Polska będzie świec-

kim państwem.

Pozwolę sobie w tym szczególnym czasie na oso-

bistą reﬂeksję.

Moja pierwsza przygoda z polityką to

rok 1980, jakże inna Polska.

Z tej mównicy przema-

wiał wówczas poseł Edward Gierek.

W wyborach

23 marca 1980 r. zdobył 99,97% głosów.

Takie czasy.

Moją trybuną była wtedy ulica, były zakłady pracy.

Naszą partią związek NSZZ „Solidarność”.

Nie ten

dzisiejszy, z tamtego pozostała tylko nazwa, tylko

szyld.

O co walczyliśmy?

O wolną i nowoczesną Pol-

skę lat 80.

Potem był mrok stanu wojennego.

Dla

mnie rozpoczęła się długa polityczna przerwa, bardzo

długa.

Przez prawie 30 lat prowadziłem prywatną

ﬁrmę.

Od polityki oddzielała mnie szklana szyba te-

lewizora.

Po wyborach w 1985 r. na tej sali pojawił

się poseł Wojciech Jaruzelski.

Jak mantrę powtarzał

teorię mniejszego zła.

Stąd w tych czasach było tyle

emigracji, tych zewnętrznych i tych wewnętrznych.

I przyszedł przełom, wybory w 1989 r.

Pamiętam Ta-

deusza Mazowieckiego przemawiającego z tej mów-

nicy 12 września, pamiętam przerwę, gdy emocje

i wzruszenie nie pozwoliły mu przez długą chwilę

kontynuować pierwszego exposé III Rzeczypospolitej.

I już czasy współczesne.

Zabetonowana scena poli-

tyczna, zmyślna Ordynacja wyborcza, blokująca do-

stęp do sejmowej sali wszystkim nowym, a obecnych

promująca milionami z kieszeni podatników.

Jeszcze latem 2011 r. żaden z wielkich znawców

polityki nie dawał nam żadnych szans, 0% poparcia

ogłaszały renomowane sondażownie.

Potem był 8 li-

stopada, 1. posiedzenie Sejmu rok temu.

Jak było?

Jak jest?

Różnie.

Bardzo szybko zrozumieliśmy, że

nie liczą się racje, że liczy się siła i zgniła koalicja, że

debatę zastępuje dyscyplina partyjna rządzących.

Ale

dzisiaj, w pierwszą rocznicę, nie chcę kontynuować

tego tematu.

Z dziś rządzącymi policzymy się w na-

stępnych wyborach, a tym, którzy w to nie wierzą,

przypomnę lato 2011 r. i zero poparcia.

Wiem, że te-

raz nie mogę o rządzących powiedzieć „oni”, jak kie-

dyś, bo teraz „oni” to my.

Tak nas widzi społeczeń-

stwo.

Niezależnie od naszych realnych możliwości

wszyscy posłowie są dla społeczeństwa w jakimś stop-

niu rządzącymi.

Dlatego podczas każdego wystąpie-

nia z tej trybuny mam świadomość odpowiedzialności

i wagi każdego z tych wystąpień, nawet jako poseł

opozycji, a byłem obecny na tej mównicy już ponad

80 razy.

Nasze pierwsze poselskie urodziny.

Chciałbym

podziękować wszystkim.

Przede wszystkim wybor-

com.

1 439 490 osobom, których w zdecydowanej

większości nie znamy z imienia i nazwiska, ale któ-

rzy nam zaufali i którzy rozliczą nas za trzy lata.

Wszystkim tym, którzy razem z nami latem 2011 r.

zrobili tak dużo.

I komu?

Januszowi Palikotowi,

w skrócie JPIII.

Tak, jemu przede wszystkim.

Chciał-

bym przy okazji podziękować wszystkim tym, dzięki

którym ta nasza roczna praca była tutaj możliwa:

paniom marszałkiniom i panom marszałkom, którzy

są z nami na tej sali w dzień i w nocy, jak wczoraj,

państwu dbającym o to, by obrady przebiegały spraw-

nie i byśmy wiedzieli, kiedy pojawić się na tej mów-

nicy, paniom słuchającym naszych wystąpień i tego

się odnotować wulgarnej wypowiedzi szanownej

pani profesor, tym wszystkim, którzy po skończonej

sesji pozostają i pracują dalej, by z naszych wystą-

pień pojawiły się stenogramy, Straży Marszałkow-

skiej, panom kamerzystom, którzy ﬁlmują kamera-

mi, choć nie zawsze ﬁlmują to, co byśmy chcieli uj-

rzeć najpewniej, i wszystkim innym, którzy nie

pojawiają się na tej sali, a gdzieś w tych gmachach

pracują dla nas, również teraz.

Jest taki szkolny

zwyczaj urodzinowy, że solenizant częstuje w swoje

święto słodyczami.

Czując się takim solenizantem,

rocznym posłem, chciałbym na moment przenieść

ten zwyczaj na tę salę.

(Poseł Wincenty Elsner częstuje wicemarszałka

Marka Kuchcińskiego i osoby na sali czekoladkami)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Zastanawiam się, czy pan poseł skończył, czy

w tej chwili milczymy?

392

Poseł Wincenty Elsner:

Tak, skończyłem.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo za poczęstunek.

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Oświadczenie wygłosi pani poseł Alicja Olechow-

ska.

Może pani poseł jeszcze chwileczkę zaczeka, żeby

pan poseł mógł...

Proszę bardzo, pani poseł.

oświadczenie w sprawie twórczości rzeźbiarza Jana

Szczepkowskiego.

Jan Szczepkowski, artysta rzeźbiarz z okresu

międzywojennego i powojennego, żył i mieszkał

w Milanówku do 1964 r.

Ja również tam mieszkam.

Drugie dłuto w Polsce po Xawerym Dunikowskim

w okresie II Rzeczypospolitej.

Do jego bogatej spuści-

zny artystycznej należą m.in. płaskorzeźby na fasa-

dzie Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie,

pomniki Wojciecha Bogusławskiego i Stanisława Mo-

niuszki na placu Teatralnym (ten ostatni ozdobiony

sześcioma płaskorzeźbami grajków w stylu art deco).

Fasada budynku Sejmu została ozdobiona rzeźbami

Jana Szczepkowskiego.

Szczepkowski wykonał po-

piersie marszałka Józefa Piłsudskiego.

Rozpoczął

prace nad projektem sarkofagu, które jednak do cza-

su wybuchu drugiej wojny światowej nie zostały za-

kończone.

Znakomity rzeźbiarz był także autorem prac, któ-

W 1925 r. wykonał, na Międzynarodową Wystawę

Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu, kapliczkę Bożego Na-

rodzenia, która została wyróżniona nagrodą Grand

Prix.

Wykonany w technice snycerskiej ołtarz zaku-

pił rząd francuski.

Znajduje się on obecnie w koście-

le w Dourges, a jego replika w Muzeum Narodowym

w Warszawie.

Janowi Szczepkowskiemu przyznana

za to została Legia Honorowa, czyli najwyższe odzna-

czenie we Francji.

Był autorem wielu rzeźb, płaskorzeźb, pomników

i koncepcji architektonicznych.

Także malował, a na-

uki rysunku i malarstwa pobierał u samego Jacka

Malczewskiego.

Wiele dzieł, które za jego życia nie zostały wyko-

rzystane, znajdowało się w Milanówku w jego willi

„Waleria”.

Dzięki staraniom i zaangażowaniu miesz-

kańców miasta, zwłaszcza członków Fundacji im.

Jana Szczepkowskiego oraz dyrektora Milanowskie-

go Centrum Kultury, a także moim, pozostawione

w pracowni od chwili śmierci artysty, czyli od 1964 r.,

zaniedbane, zawilgocone, niszczejące i zapomniane

dzieła przywrócono do stanu pierwotnego.

Mianowi-

cie jesienią roku 2011 zwróciłam się do marszałka

Sejmu Rzeczypospolitej pana Grzegorza Schetyny

z prośbą o sﬁnansowanie odrestaurowania dziewię-

ciu gipsowych projektów płaskorzeźb zatytułowa-

nych: „Sztuka”, „Wyzwolenie”, „Orka”, „Myśl twór-

cza”, „Sport”, „Żniwa”, „Jabłonka” oraz „Jabłkobra-

nie”.

Pan marszałek wydał pozytywną decyzję, a Kan-

celaria Sejmu odnowiła je i zaproponowała wyekspo-

nowanie w godnych i właściwych warunkach w sie-

dzibie polskiego parlamentu, m.in. w Nowym Domu

Poselskim oraz w przejściu do budynku G. Wspo-

mniane dzieła w zamian za odrestaurowanie zostały

przejęte od miasta Milanówka na podstawie umowy

dziesięcioletniego wypożyczenia.

Odrestaurowane

płaskorzeźby artysty zostały powitane w sierpniu

2012 r. w nowym miejscu rezydencji przez dyrektora

Biblioteki Sejmowej dr. Wojciecha Kulisiewicza,

dr. Janusza Smazę i szefa pracowni konserwatorskiej

Konrada Grabowskiego.

Stanowi to istotny wkład

Sejmu w ochronę dziedzictwa narodowego, natomiast

dla milanowian to szczególny powód do dumy, gdyż

Szczepkowski żył i tworzył właśnie w tym mieście,

w Milanówku na Mazowszu.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

nego pogrzebu ostatniego prezydenta Rzeczypospo-

litej Polskiej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskie-

go, który odbył się w sobotę 3 listopada br. w war-

szawskiej Świątyni Opatrzności Bożej, zabrakło

najważniejszych przedstawicieli dzisiejszych władz

Polski: prezydenta, premiera, marszałków Sejmu

i Senatu.

Był to drugi pogrzeb prezydenta, który zginął

w katastroﬁe smoleńskiej.

Po pierwszym pochówku

jego ciało zostało ekshumowane.

Jak się okazało, cia-

ło prezydenta Kaczorowskiego zostało pierwotnie

pochowane w niewłaściwym grobie, na Powązkach.

Dlatego też skandalem jest nieobecność najważniej-

szych osób w naszym państwie na tej uroczystości.

Przecież to właśnie te osoby ponoszą bezpośrednią

winę za niedopilnowanie właściwej identyﬁkacji ciał

oﬁarkatastrofysmoleńskiej,atakżezato,żerodziny

tych oﬁar po raz kolejny przeżywają niewyobrażalny

ból związany z ekshumacją bliskich osób i ich ponow-

nym pochówkiem.

W Świątyni Opatrzności Bożej nie było również

Aleksandra Kwaśniewskiego ani Lecha Wałęsy.

War-

to przypomnieć, że to właśnie Lech Wałęsa otrzymał

393

w grudniu 1990 r. od ostatniego prezydenta Rzeczy-

pospolitej Polskiej na uchodźstwie insygnia władzy,

które miały być pomostem między II a III Rzecząpo-

spolitą Polską.

Czy wydarzenie tak wysokiej rangi jak pogrzeb

prezydenta Polski nie zasługuje na obecność wszyst-

kich najważniejszych osób w państwie?

Przecież ta-

kie uroczystości nie zdarzają się często.

Swoją nie-

obecnością przedstawiciele władz pokazali brak po-

wagi oraz szacunku wobec państwa polskiego, a także

wobec nas – obywateli.

Bo czy poważne jest tłuma-

czenie, że prezydent Komorowski jakoby miał w tym

czasie inne zajęcia oraz dość napięty tydzień?

Cóż

mogło być tak ważnego?

A może po prostu winnym

całej tej sytuacji zabrakło odwagi, żeby spojrzeć

w oczy i przeprosić bliskich zmarłego oraz rodziny

innych oﬁar za kompromitację związaną z błędną

identyﬁkacją zwłok.

Jedno jest pewne: żeby dobrze rządzić państwem,

trzeba w pełni je szanować, tak samo jak i jego oby-

wateli.

Trzeba pamiętać o historii i tradycji tego pań-

stwa.

Nie można myśleć tylko o własnych interesach.

Świętej pamięci prezydent Ryszard Kaczorowski był

prawdziwym patriotą, dla którego walka o wolną

i niepodległą Polskę była sensem życia.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Czy pan poseł Pięta także się zgłasza?

(Poseł Stanisław Pięta: Nie, dziękuję, panie mar-

szałku.

Ja tutaj byłem dla kolegi.)

Rozumiem, dobrze.

Dziękuję bardzo.

)

.

Informuję państwa posłów, że na tym kończymy

Porządek dzienny 26. posiedzenia Sejmu, zwoła-

nego na dni 15 i 16 listopada 2012 r., został paniom

*

)

28 października 2012 r. odbyły się na Ukrainie

wybory do Rady Najwyższej.

Wszyscy obserwatorzy

polityczni byli pewni, że zostaną one sfałszowane.

Tydzień po wyborach wydaje się, że rzeczywiście mie-

li rację.

Ja natomiast chciałbym przedstawić kilka

pomysłów związanych z zabezpieczeniem rzetelności

wyborów na szczeblu obwodowych komisji wybor-

czych.

Zasady głosowania nieco różnią się od tych

w Polsce.

I tak, aby uzyskać kartę z listą kandyda-

tów, trzeba najpierw podpisać się na wykazie osób

uprawnionych do głosowania, po przedstawieniu do-

kumentów (podobnie jak w Polsce), i dodatkowo na

karcie do głosowania, w części, która zostaje oderwa-

na po złożeniu podpisu przez osobę głosującą.

Daje

to pewność, że poszczególna osoba odebrała tylko

jedną, jej należną kartę do głosowania.

Praktycznie

uniemożliwia i wyklucza to sytuację, w której mogą

głosować tzw. martwe dusze.

Po oddaniu głosu gło-

sujący wrzuca kartę do głosowania do transparentnej

urny, co nie jest do końca demokratycznym rozwią-

zaniem, bo zdarzają się sytuacje, że bezpośrednio po

wrzuceniu karty można przeczytać, na kogo dana

osoba zagłosowała.

We wszystkich lokalach wybor-

czych były zainstalowane kamery, które pokazywały

urny i miejsca pobierania kart do głosowania.

Obraz

był transmitowany na żywo.

Biorąc pod uwagę zaangażowanie obserwatorów

oraz członków poszczególnych lokali wyborczych,

praktycznie niemożliwe wydaje się sfałszowanie wy-

borów na szczeblu komisji wyborczej.

Co dalej działo

się z protokołami, pozostaje już tajemnicą władz

ukraińskich.

Dziękuję za uwagę.

Poseł Andrzej Dąbrowski

dziemy obchodzić Światowy Dzień Walki z Cukrzycą

organizowany przez Międzynarodową Federację ds.

wia, który jest ogólnoświatową akcją poświęconą

chorobie i chorym na cukrzycę.

Dzień ten obchodzony jest każdego roku 14 listo-

pada w rocznicę urodzin Fredericka Bantinga (ur.

1891), odkrywcy insuliny.

Ustanowiony został w 1991 r.

w odpowiedzi na niepokojące statystyki dotyczące

wzrostu zachorowań na cukrzycę na całym świecie.

Obchodzony jest przez 191 organizacji członkowskich

Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej w 151

krajach świata, a także przez inne stowarzyszenia

i organizacje, lekarzy, osoby zawodowo zajmujące się

opieką medyczną oraz wszystkich zainteresowanych

tematem cukrzycy.

Głównym celem akcji jest zwiększenie świadomo-

ści szerokich kręgów społeczeństwa odnośnie do

przyczyn, objawów i sposobu leczenia cukrzycy, po-

wikłań związanych z cukrzycą, a także propagowa-

nie i zwiększanie wysiłków podejmowanych w walce

z cukrzycą.

Światowy Dzień Walki z Cukrzycą przy-

nie działania prewencyjne.

Cukrzyca to choroba cywilizacyjna.

W coraz więk-

szym stopniu dotyka społeczeństwa rozwinięte.

Wiąże

się to z niezdrowym stylem życia, nadmiernym spoży-

waniem żywności wysokoprzetworzonej oraz brakiem

aktywności ﬁzycznej, co w konsekwencji prowadzi do

otyłości.

Cukrzyca ma również podłoże genetyczne, co

oznacza, że osoby spokrewnione z chorymi powinny

w szczególny sposób dbać o proﬁlaktykę.

W Polsce na cukrzycę cierpi ok. 2 mln osób, ale

leczenie.

Według szacunków do roku 2030 liczba cho-

rych na cukrzycę w naszym kraju wzrośnie do 3,2 mln.

Natomiast według informacji Światowej Organizacji

Zdrowia do 2030 r. choroba ta dotknie ponad 366 mln

osób na całym świecie.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Światowy Dzień

Chorych na Cukrzycę jest doskonałą okazją do przy-

bliżenia społeczeństwu problemu tej społecznej cho-

roby, zwiększenia jego świadomości, jeśli chodzi o obja-

wy cukrzycy, przyczyny jej powstania i sposoby sku-

tecznego leczenia.

Chodzi także o to, by uwrażliwić

społeczeństwo na potrzeby i problemy osób na nią

chorujących.

Dziękuję.

Poseł Małgorzata Gosiewska

(Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość)

stopada władze Izraela po raz szósty wyburzyły dom

Beit Arabiya położony na wzgórzu Anata koło Jero-

zolimy, na Zachodnim Brzegu.

Dom ten po piątym

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

z kolei wyburzeniu przez Izrael został odbudowany

wspólnymi siłami przez Izraelczyków, Palestyńczy-

ków oraz działaczy praw człowieka z całego świata,

w tym z Polski.

Miał stanowić symbol współpracy

i końca masowych wyburzeń palestyńskich domów.

Mieszkańcy domu – Arabiya i Salim wraz z sied-

miorgiem dzieci – uczynili z Beit Arabiya Centrum

Pokoju poświęcone pamięci Rachel Corrie i Nuhy

Sweidan, dwóch kobiet (Amerykanki i Palestynki),

które zginęły, stawiając czynny opór polityce wybu-

rzeń domów w StreﬁeGazy.

Naprzestrzeniostatnich

kilku lat Centrum Pokoju odwiedziły setki osób, a Beit

Arabiya stanowiła bazę dla corocznych letnich obo-

zów odbudowy ICAHD, podczas których odbudowano

186 wyburzonych palestyńskich domów.

Przypomnę, że pomimo protestów organizacji

międzynarodowych w rekordowym 2011 r. władze

Izraela wyburzyły 622 palestyńskie budowle, z czego

36% (222 budowle) stanowiły domy rodzinne.

Ponad

1094 osoby pozbawiono dachu nad głową.

W 2011 r. Komitet ONZ ds. Praw Gospodarczych,

Społecznych i Kulturalnych (CESCR) wezwał Izrael

do niezwłocznego powstrzymania wyburzeń domów,

przymusowej eksmisji oraz odmowy przyznawania

Palestyńczykom pozwoleń stałego pobytu na palestyń-

skich terytoriach okupowanych oraz w Jerozolimie

Wschodniej.

Apel ten został powtórzony przez Komitet

ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej (CERD),

który wezwał Izrael do zrewidowania swojej polityki

w celu zagwarantowania Palestyńczykom prawa do-

stępu do ziemi, mieszkań, własności, zasobów natu-

ralnych oraz zrezygnowania z wprowadzenia w życie

programu równowagi demograﬁcznej w Jerozolimie

oraz planu zagospodarowania przestrzennego na po-

zostałym obszarze Zachodniego Brzegu.

Rok 2012 przyniósł jednak kolejne wyburzenia.

Zniszczono 407 palestyńskich budowli, w tym 140

domów rodzinnych.

W konsekwencji tych działań

wysiedlono ponad 700 osób bez zapewnienia im moż-

liwości alternatywnego schronienia oraz odszkodo-

wania.

Wszystkie te działania stanowią poważne pogwał-

cenie prawa międzynarodowego, w tym Konwencji

której Izrael jest sygnatariuszem, jak również art. 8

Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału

Karnego.

Ponadto stosowana przez Izrael dyskryminacyjna

polityka planowania i zagospodarowania przestrzen-

nego uniemożliwia Palestyńczykom uzyskanie po-

zwolenia na budowę domów.

W ciągu ostatnich 10 lat

Izrael odrzucił 94% palestyńskich wniosków o po-

zwolenie na budowę.

Bezpośrednią przyczyną wysie-

dleń Palestyńczyków jest ekspansywna polityka izra-

elska oraz de facto łamiąca prawo międzynarodowe

aneksja ok. 60% terytoriów okupowanych (tzw. ob-

szaru C) i okupowanej Jerozolimy Wschodniej.

Prowadzona przez Izrael za pośrednictwem wy-

burzeń i wysiedleń czystka etniczna stanowi poważ-

ne naruszenie prawa międzynarodowego, a także

generuje liczne społeczne oraz ekonomiczne zniszcze-

nia wśród palestyńskich społeczności.

Szczególnie

narażone są kobiety i dzieci, których edukacja zosta-

je przerwana i które cierpią na zespół stresu poura-

zowego, depresję i lęk.

Izraelski Komitet Przeciwko Wyburzeniom Do-

mów ICAHD (The Israeli Committee Against House

stawienie Wysokiemu Sejmowi problemu, odpowie-

dzialnością za wyburzenie Beit Arabiya, w którym

mieściło się palestyńskie Centrum Pokoju, obarcza

izraelskich decydentów jako osobiście odpowiedzial-

nych za politykę i praktyki, które mogą stanowić

zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości.

Poseł Artur Górski

Jedziemy w Węgrami na jednym wózku.

Czy „Ga-

zeta Wyborcza” determinuje politykę naszego rządu

wobec Viktora Orbana, czy może jej publicystyka świe-

ci światłem odbitym od koncepcji Radosława Sikorskie-

go i Jacka Rostowskiego, który już kilkakrotnie stra-

szył Polaków Węgrami?

„Gazeta Wyborcza” wielokrot-

nie ubolewała nad tym, iż prawicowej partii Fidesz nie

sposób odsunąć od władzy siłami węgierskiej opozycji,

gdyż ta jest zbyt słaba, i spekulowała różne scenariusze,

jak osłabić, a najlepiej obalić obecny patriotyczny rząd

węgierski przy wsparciu zagranicy.

Tylko w tym roku ukazało się w „Gazecie Wybor-

czej” kilka artykułów, w których robiono z Orbana

dyktatora i domagano się jego ustąpienia.

Najpierw w

styczniu redaktor Jacek Pawlicki w tekście „Viktator

powinien odejść” stwierdza autorytatywnie, że Orban:

dla dobra własnego kraju i całej Europy powinien

odejść.

I dodaje: Nie łudzę się jednak, że sam porzuci

władzę – raczej zmusi go do tego kryzys gospodarczy

na Węgrzech.

Autor wyraża nadzieję, że Komisja Eu-

ropejska weźmie się solidnie za Orbana i że już sama

groźba konfrontacji postawi go do pionu.

Kilka miesięcy później, gdy rząd węgierski pro-

wadził z międzynarodowymi instytucjami ﬁnanso-

wymi rozmowy o pożyczkach, redaktor Adam Lesz-

czyński w „Gazecie Wyborczej” w tekście pt. „Czy

Unia ma moralny obowiązek pożyczać Węgrom?”

stawiał pytania: Czy ktokolwiek ma moralny obowią-

zek pożyczyć bankrutowi pieniądze?

W przypadku

Węgier trywialne 15–20 mld euro?

Dlaczego właści-

wie podatnicy z Niemiec albo Francji mieliby ratować

Węgry przed krachem?

Autor pisał otwarcie, że in-

stytucje międzynarodowe, pożyczając pieniądze czy

darowując długi, mają prawo do ograniczenia suwe-

renności państw narodowych.

Solidarność europej-

ska?

Tak, ale na warunkach Berlina.

I wreszcie kilka dni temu redaktor Wojciech Ma-

ziarski w tekście pt. „Budapeszt w Warszawie” suge-

ruje naciski międzynarodowe, by wymusić na węgier-

skim rządzie zmianę jego polityki.

Jedynym czynni-

kiem zdolnym powstrzymać Orbana jest presja ze-

397

wnętrzna, pisze autor i ekscytuje się tym, że Komisja

Europejska prowadzi przeciwko Węgrom trzy postę-

powania o naruszenie prawa unijnego.

Generalnie odnosi się wrażenie, że „Gazeta Wy-

borcza” chce doprowadzić do takiego kryzysu gospo-

darczego na Węgrzech, aby albo sami obywatele mie-

li dość i odrzucili Fidesz w najbliższych wyborach,

albo instytucje międzynarodowe wymusiły na Orba-

nie zmianę polityki i ponowną wasalizację Węgier,

które obecnie z taką determinacją silą się na suwe-

renność i niezależność.

W tym miejscu rodzą się pytania, na które chciał-

bym poznać odpowiedź: Czy minister Sikorski po-

dziela pogląd wyrażany w „Gazecie Wyborczej”, że

należy wzmocnić presję międzynarodową na Węgry,

by doprowadzić do odsunięcia Orbana od władzy?

Dlaczego minister Sikorski nie reaguje, gdy minister

ﬁnansów straszy Polaków Węgrami z mównicy sej-

mowej?

Dlaczego polskie MSZ nie podejmuje realnych

działań na arenie międzynarodowej, by wspierać Wę-

grów w ich zabiegach o pozyskanie środków ﬁnanso-

wych z instytucji międzynarodowych?

Nie możemy zapominać, że los Węgier jest bardzo

mocno związany z losem Polski i odwrotnie.

Jeśli

obecny węgierski rząd, który jest nadzieją dla tego

kraju, przegra walkę o swoje państwo, to ta przegra-

na będzie również oznaczała porażkę Polski.

W Unii

Europejskiej jedziemy na jednym wózku.

Dlatego

trzymam kciuki za Węgrów, że wytrzymają tę mię-

dzynarodową presję i doprowadzą do odrodzenia swo-

jej ojczyzny.

Mam nadzieję, że przynajmniej niektóre

kraje europejskie pójdą za przykładem Węgier.

Poseł Krzysztof Jurgiel

(Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość)

Prawda o cukrze.

Przeprowadzona obecnie refor-

ma rynku cukru zawiera szereg niekorzystnych ele-

mentów dla Polski.

Nie zakładała ona jednak obo-

wiązkowego likwidowania limitu cukru i ogranicza-

nia jego produkcji.

Rządząca koalicja PO–PSL posta-

nowiła jednak, licząc na dodatkowe środki, zreformo-

wać ten rynek już w 2008 r.

Rząd Donalda Tuska

dobrowolnie, zamiast poczekać do 2010 r., zobowiązał

się do redukcji limitu cukru i doprowadził, bez wia-

rygodnego uzasadnienia, do zamknięcia cukrowni

w Łapach i Lublinie.

Efektem tej tragicznej decyzji

rządu PO–PSL jest doprowadzenie do tego, że Polska

stała się importerem cukru.

Nastąpiła także trwała

utrata miejsc pracy i dochodów uzyskiwanych przez

rolników.

Obecnie rządząca ekipa, a zwłaszcza PSL, suge-

dacja cukrowni w Łapach i wygaszenie upraw bura-

ka cukrowego w woj. podlaskim, było wynikiem pro-

wadzenia negocjacji w tej sprawie w Brukseli przeze

mnie jako ministra.

Na tę insynuację mogę jedynie

odpowiedzieć, że to próba przerzucenia odpowiedzial-

ności na rząd, którego w latach 2005–2006 byłem

członkiem.

Moi krytycy z PO i PSL zapominają, że

konkretne rozwiązania dotyczące rynku cukru zo-

stały zapisane w traktacie akcesyjnym Polski do UE,

w którego negocjacjach aktywnie uczestniczył dzia-

łacz PSL Jarosław Kalinowski.

Podejmowano także

inne działania akceptujące propozycje KE w sprawie

zmian na rynku cukru.

W takiej sytuacji przyszło mi

prowadzić negocjacje w Brukseli.

Nie mogłem uzy-

skać ustępstwa, skoro wcześniej wszystko zostało

rozstrzygnięte.

Głosowałem przeciw reformie.

Osiągnąłem jednak w tym zakresie bardzo dużo.

Możecie to państwo sami ocenić, czytając o tym, jak

przebiegały negocjacje i jakie ustalenia podczas nich

osiągnięto.

Wynika z tego, że cukrownie w Łapach

i Lublinie mogły nadal produkować, a rolnicy z ich

rejonu działania uprawiać buraki cukrowe.

Jak Unia negocjowała wprowadzenie reformy eu-

ropejskiego rynku cukru.

W dniu 24 listopada 2005 r. na posiedzeniu Rady

Ministrów ds. Rolnictwa UE zakończyły się negocja-

cje w sprawie reformy wspólnotowej organizacji ryn-

ku cukru.

Pierwszą propozycję reformy Komisja Eu-

ropejska przedstawiła już w czerwcu 2004 r.

Osią-

gnięty kompromis polityczny zmienił zasady funk-

cjonowania rynku cukru w UE już od sezonu 2006/

2007.

Z kolei kompromis zawarty w dniu 25 listopada

2005 r. uwzględnia tylko część postulatów stanowi-

ska Polski, takich jak:

— utrzymanie mechanizmu interwencji, przy -

najmniej w okresie wdrażania reformy,

— ograniczenie redukcji cen cukru,

— uszczegółowienie zasad funkcjonowania fun -

duszu restrukturyzacji,

— zwiększenie kontroli nad importem cukru,

— odejście od opcjonalnej redukcji cen minimal -

nych skupu buraka cukrowego o 10% poniżej ceny

minimalnej,

— przeznaczenie części pomocy restrukturyzacyj -

nej na rekompensaty dla plantatorów buraków cu-

krowych (10% lub więcej),

— umożliwienie przyznania płatności bezpośred -

nich tylko plantatorom buraków cukrowych (a nie

przez jednolitą płatność bezpośrednią), wprowadze-

nie opłat na fundusz restrukturyzacyjny w przypad-

ku producentów izoglukozy.

Według ówczesnego ministra rolnictwa Krzyszto-

fa Jurgiela już wtedy, po decyzjach władz unijnych,

istniały podstawy do twierdzeń, że niektóre ww. po-

stulaty nie gwarantowały stronie polskiej m.in.:

— skuteczności mechanizmu interwencji (cena

interwencyjna na poziomie 89% ceny referencyjnej i ogra-

niczenie ilości zakupów interwencyjnych do 600 tys.

t rocznie),

— dostatecznej kontroli nad importem cukru na

rynek UE,

— właściwej rekompensaty dla plantatorów, pra -

cowników cukrowni, które byłyby zamykane, w ra-

mach funduszu restrukturyzacji,

398

— dostatecznej kontroli państwa człon kowskiego

nad procesem wygaszania produkcji w ramach fun-

duszu restrukturyzacji.

Kompromis – jak się okazuje – nie uwzględnia

w ogóle kilku zasadniczych postulatów Polski, takich

jak:

— aby ograniczenie produkcji cukru w UE roz -

począć od eliminacji kwot B; Polska chciała, aby był

to zasadniczy sposób ograniczania produkcji cukru

w Europie; Polska delegacja postulowała, aby w przy-

padku zachowania obecnej roli funduszu restruktu-

ryzacji w Europie fundusz miał uzupełniającą funk-

cję albo też aby obligatoryjna redukcja kwot w 2010 r.

była zróżnicowana i rozpoczęła się od redukcji kwo-

ty B,

— aby składki na fundusz restrukturyzacyjny

były wyższe, im wyższy jest udział kwoty B w całko-

witej kwocie cukru, i aby były one pomniejszone w przy-

padku podmiotów ponoszących wydatki związane

z modernizacją i restrukturyzacją,

— aby nie powiększać produkcji kwoty przez roz -

dział 1,1 mln t cukru,

— aby odejść od pomysłu dodatkowej opłaty pro -

dukcyjnej w wysokości 12 euro za tonę w świetle wy-

sokich opłat na fundusz restrukturyzacji,

— aby wprowadzić opłatę za dodatkową kwotę

izoglukozy.

Pobieżna zatem analiza ostatecznego kompromi-

su nie pozostawia wątpliwości, że przyjęte rozwiąza-

nia nie realizują głównych założeń reformy, które

wskazywała Komisja Europejska, a mianowicie takie

jak poprawa konkurencyjności europejskiego sektora

cukru i rozmieszczenia produkcji cukru po reformie

w krajach, które najtaniej produkują buraki cukrowe

i cukier.

Podczas debaty plenarnej Rady Ministrów ds. Rol-

nictwa UE w dniu 24 listopada 2005 r. wszystkie

delegacje przedstawiły stanowisko wobec propozycji

kompromisowej.

Trzy państwa członkowskie nie po-

parły stanowiska (tj. Polska, Grecja i Łotwa).

Z dokumentów (m.in. sprawozdania z posiedzenia

w dniach 22–24 listopada 2005 r.) wynika, że strona

polska dołożyła wszelkich starań, aby przygotowy-

wana reforma europejskiego rynku jak najmniej do-

tknęła naszych producentów i aby zachowany został

poziom produkcji cukru zabezpieczający potrzeby

żywieniowe Polski.

Ówczesny minister rolnictwa Krzysztof Jurgiel

odbył szereg spotkań z komisarz ds. rolnictwa Ma-

riann Fischer Boel oraz minister Margaret Beckett.

Pierwsze spotkanie z komisarz Mariann Fischer

Boel minister rolnictwa Krzysztof Jurgiel odbył

w pierwszym dniu posiedzenia Rady Ministrów UE

w godzinach rannych 22 listopada 2005 r.

W czasie

tego spotkania minister Jurgiel przedstawił wstępne

postulaty Polski w sprawie reformy rynku cukru oraz

prośbę o niepodejmowanie decyzji politycznej podczas

bieżącego posiedzenia Rady.

Przypomniał, że Polska

wstąpiła do UE dopiero półtora roku temu, w związ-

ku z czym polskie cukrownie potrzebują więcej czasu

na zakończenie restrukturyzacji.

Postulował o prze-

sunięcie reformy o dwa lata.

Na początku pierwszej sesji plenarnej, która mia-

ła miejsce o godz. 9.30 w dniu 22 listopada 2005 r,

prezydencja przekazała kompromisową propozycję.

Minister Krzysztof Jurgiel stwierdził, że propozycja

kompromisowa wychodzi naprzeciw tylko niektórym

postulatom prezentowanym w polskim stanowisku,

zatem propozycja wymaga dalszych negocjacji.

W dalszej debacie podczas spotkania trójstronne-

go doszło do kolejnego spotkania z Mariann Fischer

Boel oraz Margaret Beckett.

Było to 23 listopada

2005 r. o godz. 9.00 rano.

Minister Krzysztof Jurgiel

przedstawił szczegółowe stanowisko Polski wobec

projektu kompromisu autorstwa prezydencji.

Podczas sesji plenarnej o godz. 18.00 w dniu 23 li-

stopada 2005 r. prezydencja poinformowała o zamia-

rze kontynuowania negocjacji trójstronnych z niektó-

rymi państwami.

Polska nie znalazła się w grupie

tych państw.

Przedstawicielka KE poinformowała

telefonicznie o 18.40 Stałe Przedstawicielstwo RP

przy UE, że prezydencja nie przewiduje spotkania

trójstronnego z Polską, gdyż koncentruje się na spo-

tkaniach z delegacjami tych państw, których postu-

laty w sprawie reformy europejskiego rynku cukru

są potencjalnie możliwe do częściowego zaakcepto-

wania przez Radę.

Podczas spotkania plenarnego w trzecim dniu

obrad, tj. 24 listopada 2005 r., o godz. 12.00 prezy-

dencja przedstawiła drugi projekt kompromisu, któ-

ry uwzględniał tylko część postulatów Polski.

Do tego

projektu kompromisu odniósł się minister Krzysztof

Jurgiel.

Postulaty Polski nie znalazły poparcia w kom-

promisie politycznym.

Prezydencja przedstawiła za-

pisy projektu restrukturyzacji europejskiego rynku

cukru, które żadną miarą nie mogły satysfakcjono-

wać polskich producentów cukru oraz plantatorów

buraków cukrowych.

Strona polska wskazywała, że

przyjęta procedura nie daje możliwości uwzględnie-

nia opinii Parlamentu Europejskiego, który swoją

opinię na ten temat ma przedstawić w późniejszym

terminie (stało się to na początku 2006 r.), zatem jest

to wada prawna pozostająca w związku z art. 230

traktatu Wspólnoty Europejskiej.

Minister Krzysztof

Jurgiel na tej podstawie zwrócił się z prośbą o nie-

podejmowanie decyzji politycznej i odłożenie jej na

następne posiedzenie Rady.

Podczas debaty plenarnej wszystkie delegacje przed-

stawiły stanowisko wobec propozycji kompromisowej.

Dwa państwa członkowskie, tj. Polska i Grecja, nie

poparły stanowiska podjętego przez Radę w sprawie

reformy europejskiego rynku cukru.

W związku z powyższym oświadczam, że podane

w wystąpieniu posła Halickiego z PO informacje na

temat zachowania posła Krzysztofa Jurgiela są nie-

prawdziwe, są kłamstwem.

399

Poseł Anna Nemś

trzeci poniedziałek listopada, obchodzony jest Świato-

wy Dzień Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc,

podczas którego zwraca się uwagę opinii publicznej na

wzrastającą częstotliwość zachorowań oraz rodzaje

zagrożeń związanych z tym poważnym schorzeniem.

Według Światowej Organizacji Zdrowia z powodu

na całym świecie ponad 2,75 mln ludzi.

Schorzenie

to zajmuje w chwili obecnej czwarte miejsce wśród

i zgonach z przyczyn nagłych.

Jednak specjaliści są

zdania, że w ciągu najbliższych kilkunastu lat upla-

suje się ono na trzecim miejscu w wymienionym ran-

kingu najczęstszych przyczyn zgonów.

Z danych szacunkowych wynika, iż w Polsce cier-

z jej powodu prawie 15 tys. chorych, a ponad 10 tys.

jest nią realnie zagrożone z powodu nałogowego pa-

lenia papierosów.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc to bardzo

poważne, przewlekłe i nieuleczalne schorzenie ukła-

du oddechowego, którego pierwsze objawy, takie jak

trudności w oddychaniu, kaszel, duszności podczas

wysiłku ﬁzycznego,sąniestetynajczęściejignorowa-

ne.

Choroba rozwija się wolno, ale w efekcie prowadzi

do nieodwracalnej niewydolności funkcji płuc, a tym

samym do konieczności stosowania u chorych inten-

sywnej opieki medycznej.

W zaawansowanym stadium

przewlekłej obturacyjnej choroby płuc pacjent nie ra-

dzi sobie zupełnie nawet z najprostszymi czynnościa-

mi dnia codziennego.

Z powodu stałych duszności

ogromnym wyzwaniem jest dla niego chociażby opusz-

czenie mieszkania czy nawet mówienie.

Podstawową przyczyną przewlekłej obturacyjnej

choroby płuc jest palenie papierosów, jednak coraz

Fakt ten jest spowodowany oddychaniem powietrzem

znacznie zanieczyszczonym szkodliwymi dla zdrowia

pyłami zawieszonymi PM10 i PM2,5, które osłabiając

układ oddechowy, powodują alergie i trudności z od-

dychaniem.

Naukowcy są zdania, że zaledwie godzin-

ny spacer po ulicach miasta w dniu, w którym noto-

wane jest duże stężenie pyłu PM10 w powietrzu, jest

równoznaczny z wypaleniem dwóch papierosów.

Specjaliści twierdzą, że przewlekła obturacyjna

choroba płuc stanowi bardzo realne zagrożenie dla

zdrowia publicznego w Polsce, tym bardziej że świa-

domość społeczna w kwestii tego schorzenia jest

w naszym kraju nadal bardzo niska.

Niewiele osób

zdaje sobie sprawę, że sygnałem do wykonania badań

spirometrycznych określających wydolność płuc są

takie objawy, jak codzienny poranny kaszel czy też

zadyszka pojawiająca się w trakcie wchodzenia na

schody.

Jak podkreślają specjaliści, wczesne wykrycie

i jak najszybsze wdrożenie prawidłowego, regularne-

go leczenia dają realną szansę na zahamowanie po-

stępu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, a tym

samym dają również możliwość zmniejszenia nega-

tywnego wpływu tego schorzenia zarówno na pacjen-

ta, jak i na jego najbliższe otoczenie.

Dziękuję.

Poseł Marek Polak

głoszenia tego oświadczenia stały się niedawne

wstrząsające doniesienia medialne o ujawnieniu na

Podlasiu zabójstwa pięciorga dzieci przez ich matkę.

Wartości etyczne, szacunek do wolności, bezpieczeń-

stwa i prawa do życia każdego człowieka, będące prio-

rytetem współczesnej cywilizacji, wyzwalają w nas

wszystkich ogromne oburzenie w zetknięciu z taką

tragedią.

Także matce, która dopuściła się tak przerażają-

cej zbrodni, ze względów humanitarnych nie zagraża

kara śmierci uznawana za niegodziwość w większości

cywilizowanych państw całego świata, bo nie uznając

tej humanitarnej zasady, niczym nie różnilibyśmy się

od barbarzyńców i zbrodniarzy.

Tymczasem ta sama

cywilizacja w wielu wysoko rozwiniętych krajach eu-

ropejskich pod osłoną poprawy jakości i wolności

życia dopuszcza brutalne metody pozbywania się nie-

chcianych dzieci przez rozczłonkowanie na żywo ich

maleńkich ciał jeszcze w łonie matki – tam, gdzie

ludzkie życie powinno być szczególnie chronione

i bezpieczne.

Nie da się zaprzeczyć, że zarówno czyny,

jakich dopuściła się kobieta z Podlasia, jak i liberalne

prawo do aborcji to brutalne zbrodnie na niewinnych

istotach ludzkich.

Różnica polega jedynie na tym, że

te wykonywane w majestacie prawa odbywają się

w zaciszu gabinetu, przy użyciu specjalnych do tego

celu narzędzi.

Również u nas podnoszą głos środowiska, które

w imię poszanowania własnej wolności i bezpieczeń-

stwa ekonomicznego chcą pozbawić innych podsta-

wowego prawa człowieka do rozwoju i przyjemności,

jakie może nieść za sobą ludzkie życie, oraz decydo-

wać o tym, komu prawo to się należy, a komu go od-

mówić.

Mając na uwadze te przykre wydarzenia,

myślę, że powinniśmy stanowczo odrzucić wszystkie

regulacje pozwalające na mord nienarodzonych dzie-

ci i dążyć do budowania nowoczesnej, współczesnej

cywilizacji, gdzie życie ludzkie będzie najwyższą war-

tością od momentu poczęcia do naturalnej śmierci.

Takie oto reﬂeksje nasunęły mi się na myśl i posta-

nowiłem podzielić się nimi z państwem.

Dziękuję.

Poseł Józef Rojek

świętowaliśmy jubileusz 85-lecia Zakładów Azoto-

wych w Tarnowie-Mościcach, największego przedsię-

biorstwa na ziemi tarnowskiej i ﬁrmy, która odegra-

400

ła ogromną rolę w historii regionu.

Pomysłodawcą

budowy wówczas Państwowej Fabryki Związków

Azotowych był sam prezydent Ignacy Mościcki, z wy-

kształcenia profesor chemii, rektor Politechniki

Lwowskiej, który między innymi opracował nowator-

ską metodę pozyskiwania kwasu azotowego z powie-

trza.

Natomiast dyrektorem tego wówczas najnowo-

cześniejszego kombinatu chemicznego na świecie był

między innymi Eugeniusz Kwiatkowski, wizjoner

i budowniczy polskiego przemysłu, wicepremier, mi-

nister skarbu, przemysłu i handlu oraz inicjator bu-

dowy tak zwanego Centralnego Okręgu Przemysło-

wego.

Zlokalizowanie tego przedsiębiorstwa właśnie koło

Tarnowa oraz powierzenie dyrektorowania tak waż-

nej osobistości świadczy o roli, jaką „Azoty” miały

odgrywać w tym właśnie regionie kraju.

To była jed-

na z wielu ﬁrm,którewybudowanowlatachtrzydzie-

stych w tej części Małopolski.

Wybudowane z dala

zarówno od granicy niemieckiej, jak i rosyjskiej mia-

ły one gwarantować produkcję dla przemysłu zbroje-

niowego, a ponadto, zlokalizowane na wybitnie rol-

niczym terenie, zapewniały rozwój gospodarczy tej

części kraju.

U nas, w Tarnowie, nie bez przyczyny mówi się,

że to przede wszystkim „Azoty” najbardziej przy-

czyniły się do rozwoju miasta zarówno w okresie

międzywojennym, jak i po wojnie.

Przez wiele lat

pracowałem w tarnowskich „Azotach” i pamiętam

czasy, gdy ﬁrma zatrudniała kilkanaście tysięcy

osób, zapewniając utrzymanie dziesiątkom tysięcy

ludzi, także z tego powodu, że produkcja chemiczna

gwarantowała kooperację z wieloma lokalnymi ﬁr-

mami.

Oczywiście doskonale pamiętam także dużo

gorsze czasy, perypetie prywatyzacyjne sprzed kil-

ku lat i koncepcję sprzedaży „Azotów” za ewident-

nie zbyt niską cenę.

Natomiast kilka miesięcy temu

rosyjska Grupa Acron, za pośrednictwem luksem-

burskiej spółki Norica Holding, ogłosiła wezwanie

do sprzedaży blisko 65% akcji tarnowskich „Azo-

tów”.

Na szczęście przejęcie akcji przez Rosjan nie

powiodło się.

Zakłady Azotowe w Tarnowie to ﬁrma,któranadal

jest jednym z najbardziej znaczących przedsiębiorstw

w Małopolsce, a w branży chemicznej zajmuje także

czołową pozycję na arenie międzynarodowej.

Jednak

oprócz tej roli „Azoty” są także dość szczególnym

symbolem.

Dzięki mądrości elit międzywojnia i mię-

dzy innymi ich decyzji dotyczących budowy tego typu

przedsiębiorstw po przeszło 123-letniej niewoli odbu-

dowano kraj i stworzono podwaliny pod nowoczesną

gospodarkę.

Dlatego tym bardziej patrzę na Zakłady

Azotowe i wszystkie niegdyś państwowe przedsię-

biorstwa, wybudowane za cenę ogromnych wyrzeczeń

przez polskie społeczeństwo w okresie międzywojen-

nym, jako na coś szczególnie cennego, co nieste-

ty, często ze zbyt dużą łatwością jest sprzedawane

w obce ręce.

Poseł Adam Rybakowicz

(Klub Poselski Ruch Palikota)

Szanowni Posłowie z wieloletnim stażem parla-

mentarnym!

Szanowny Panie Premierze Tusk!

Wi-

cepremierze Pawlak!

Prezesie Kaczyński!

Przewod-

niczący Miller!

Co wy zrobiliście z Polski?

Aż trudno

pojąć, jak zeszmaciliście klasę polityczną.

Wszystkich, których wymieniłem z nazwiska, wi-

dzę w polityce od lat dwudziestu kilku.

Obserwowa-

łem wasze przemiany, jak z zakompleksionych posłów

stawaliście się liderami politycznymi, jak z kiepskich

mówców stawaliście się oratorami.

Ale równie szybko

uczyliście się też kłamać w oczy Polakom i się jeszcze

przy tym uśmiechać.

Właśnie ta wasza ostatnia

umiejętność najbardziej mnie brzydzi i odrzuca coraz

więcej Polaków.

Waszą niechlubną zasługą jest to, że

połowa Polaków nie chodzi na wybory, a znacząca

większość straciła zaufanie do państwa.

Efektem waszej polityki bez wyjątku jest rzesza

2 mln bezrobotnych i drugie tyle emigrantów, ludzi

zawiedzonych Polską – ojczyzną, która zawiodła swo-

ich obywateli.

Patrząc na biedę związaną z nieudol-

nością państwa, brakiem możliwości podjęcia pracy

i głodowymi pensjami, dziś nie zagłosowałbym za

wydłużeniem wieku emerytalnego.

Skłoniły mnie do

tego chłodne kalkulacje ekonomiczne i obawa przed

scenariuszem greckim, a w bankrutującej Grecji oby-

watele mają o niebo lepiej niż Polacy.

Wskaźnik ubó-

stwa jest trzykrotnie niższy, warunki życia są trzy-

krotnie wyższe, opieka medyczna jest dużo skutecz-

niejsza.

A więc w ramach rekompensaty obiecuję, że moim

nadrzędnym celem w polityce będzie działanie doty-

czące rozwoju rynku pracy i wzrostu wynagrodzeń,

aby praca była prawem, a nie przywilejem.

Składam

więc pytanie do Platformy Obywatelskiej, Prawa i Spra-

wiedliwości, PSL-u, i niby-lewicy SLD: Czy nie wstyd

wam straszyć obywateli scenariuszem greckim?

Czy

poza walką o władzę dla władzy pozostała w was choć

odrobina empatii i szacunku dla Polaków?

Konkludując, posłużę się hasłem kampanijnym

jednego z waszych ugrupowań: Polacy zasługują na

więcej.

A już na pewno przede wszystkim na pracę,

godne życie i szacunek.

Poseł Piotr Szeliga

szym premier Donald Tusk udzielił nam informacji

na temat polityki europejskiej.

W swoim wystąpieniu

pan premier zapowiedział, że Polska otrzyma 400

mld zł w nowej perspektywie budżetu unijnego.

Panie

premierze, wcześniej zapowiadał pan batalię o otrzy-

manie 300 mld.

Dzisiaj podbił pan stawkę.

Życzę po-

wodzenia w negocjacjach i uzyskania dla Polski tej

kwoty 400 mld zł.

401

Poseł Andrzej Szlachta

czeniu poselskim pragnę przypomnieć w Wysokiej

Izbie postać Leopolda Lisa-Kuli, syna ziemi rzeszow-

skiej, pułkownika piechoty Wojska Polskiego, boha-

tera walk o niepodległość.

11 listopada będziemy obchodzić 116. rocznicę

urodzin Leopolda Lisa-Kuli, którego rzeszowianie

wspominają corocznie przy jego pomniku w Rzeszo-

wie z okazji obchodów Święta Niepodległości.

Urodził

w tutejszym II gimnazjum.

Już w latach gimnazjal-

nych należał do organizacji niepodległościowej oraz

działał w skautingu w zastępie „Lisów”.

Od 1912 r.

należał do Związku Strzeleckiego „Strzelec”, w któ-

rym po roku został zastępcą komendanta okręgu

rzeszowskiego.

Krakowa.

W październiku tego roku został podpo-

rucznikiem Legionów i dowódcą kompanii, z którą

walczył pod Krzywopłotami.

W lutym 1915 r. podczas

2-miesięcznego wypoczynku zdał eksternistycznie

maturę.

Przeszedł cały szlak bojowy I Brygady

w 1915 r., wykazując się wielkim talentem wojsko-

wym.

Został odznaczony niemieckim Krzyżem Żela-

znym.

Po śmierci dowódcy VI batalionu przejął jego

dowodzenie.

Pod koniec 1916 r. został skierowany do Warsza-

wy, gdzie wykładał taktykę na kursie oﬁcerskim już

w stopniu kapitana.

Po kryzysie przysięgowym zo-

konwalescencji został komendantem obwodu rze-

szowskiego Polskiej Organizacji Wojskowej.

POW na Ukrainie, gdzie traﬁł do więzienia.

Po wy-

objął w stopniu majora dowództwo 2. batalionu 23.

PP utworzonego w Lublinie.

Na początku 1919 r. wal-

czył na froncie ukraińskim w rejonie Bełżca.

W koń-

cu lutego objął dowództwo na froncie wołyńskim.

Zdobył Poryck, a następnie Torczyn.

Tam 7 marca

Został uroczyście pochowany w Rzeszowie na

cmentarzu Pobitno.

Pośmiertnie został awansowany

na podpułkownika, a następnie zweryﬁkowany jako

pułkownik piechoty.

Odznaczony został Krzyżem

podległości z Mieczami.

Jest patronem szkół i ulic w kilku miastach.

Od 7

marca 1991 r. jego imię nosi II LO.

W 1932 r. na placu

Farnym w Rzeszowie odsłonięto jego pomnik, który

Niemców.

Pomnik ten został odbudowany w 1992 r.

Jest teraz miejscem obchodów uroczystości patrio-

tycznych.

Poseł Jan Warzecha

będziemy obchodzić 94. rocznicę odzyskania niepod-

ległości.

To święto, ta rocznica jest okazją do zasta-

nowienia się nad istotą patriotyzmu, który jest naj-

częściej pojmowany jako szacunek i umiłowanie oj-

czyzny oraz gotowość do poświęcenia się dla kraju,

oraz poniesienie dla niej wyrzeczeń.

Patriotyzm przejawia się również w poczuciu sil-

nej więzi emocjonalnej, społecznej, kulturowej i reli-

gijnej z własnym narodem, a także z jego historią,

tradycją i z jego wartościami.

Prawdziwy patriota to

osoba dumna z kultury własnego kraju i jego historii.

Rządzących krajem powinna cieszyć postawa patrio-

tyczna swoich obywateli, a posiadając nieograniczony

dostęp do mediów publicznych, powinni czuć się

w obowiązku, aby tę piękną postawę kreować, popu-

laryzować i utrwalać.

Wśród Polaków na co dzień obserwuje się różny

sposób wyrażania patriotyzmu.

Przejawia się on

m.in. solidnym wypełnianiem codziennych podsta-

wowych obowiązków obywatelskich, angażowaniem

się w życie środowiska lokalnego, udziałem w uroczy-

stościach patriotyczno-religijnych, głosowaniem pod-

czas wyborów, ale i płaceniem podatków, ochroną śro-

dowiska naturalnego, troską o honor ojczyzny i dobre

imię naszych rodaków.

Patriota to na pewno ktoś, kto jest przekonany,

że nie można budować pomyślności ojczyzny w opar-

ciu o naiwną wyrozumiałość wobec afer i korupcji,

a także innych patologii społecznych.

Trudno nazwać

patriotą takiego Polaka, który ufa nieodpowiedzial-

nej demokracji, która ignoruje zasady sprawiedliwo-

ści społecznej, lekceważy ubóstwo milionów rodaków,

toleruje totalitarne zapędy władzy bazujące na pry-

mitywnym PR.

Często ludzie pozbawieni uczuć patriotycznych

przypisują sobie prawo decydowania o tym, kto

jest w danym państwie bardziej chroniony prawem,

a kogo można pozbawić życia w świetle stanowionego

w parlamencie prawa dotyczącego aborcji czy euta-

nazji.

Groźnie wygląda w naszych czasach skrajna po-

stawa, którą nazywamy kosmopolityzmem i która

traktowana jest z pobłażaniem przez większość libe-

ralnych i lewicowych redaktorów i polityków w wielu

mediach publicznych.

Słowo „kosmopolityzm” pocho-

dzące od greckiego słowa „kosmopolites”, czyli oby-

watel świata, określa człowieka, który nie czuje wię-

zi ze swoją ojczyzną i który nie potrzebuje wspólnoty

z krajem pochodzenia.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Byliśmy w na-

szej historii liczącym się narodem europejskim, po-

402

tęgą w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Rzeczpospolita nadawała wtedy ton Europie, tak jak

dzisiaj czynią to narody, które potęgę gospodarczą

i polityczną osiągnęły poprzez zabory, zdobycze wo-

jenne, eksploatowanie swych kolonii i politykę im-

perialną.

Czy dzisiaj w Polsce patriotyzm jest cnotą i jest

pojmowany jako wartość nadrzędna?

Wyraźnie moż-

na dostrzec w wydawanych w Polsce tabloidach i wie-

lu stacjach radiowych i telewizyjnych należących do

zagranicznych korporacji medialnych, że nie ekspo-

nuje się patriotyzmu, a jeśli już, to przedstawia się go

w pejoratywnym znaczeniu, jako polski nacjonalizm.

Nasi rodacy karmieni są często idiotycznymi wska-

zaniami: róbta, co chceta, a to nie rokuje dobrze.

Epatowanie nas w telewizji wypowiedziami lewico-

wo-liberalno-libertyńskich pseudopolityków i tzw.

ekspertów wyzutych z jakichkolwiek wartości i nie-

godnymi do naśladowania postawami zniechęca ro-

daków do zaangażowania społecznego, a nawet pój-

ścia do lokalu wyborczego i oddania głosu.

Dlatego tak bardzo istotne jest wpajanie dzieciom

i młodzieży wartości patriotycznych, a to powinno

być obowiązkiem nauczycieli i wychowawców, a szcze-

gólnie mediów publicznych.

Zbliżające się Święto

Niepodległości jest doskonałą okazją, aby zachęcić

młodzież szkolną i rodziców do przypomnienia o burz-

liwych losach odzyskiwania przez Polskę niepodle-

głości i zachęcić do uczestnictwa w akademiach, a szcze-

gólnie do wywieszenia w dzień 11 listopada ﬂagi

narodowej.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Na zakończenie

podsumuję moje oświadczenie o patriotyzmie piękny-

mi słowami z poezji Marii Konopnickiej.

Ojczyzna moja – to ta ziemia droga,

Dziękuję.

stracyjnych w gospodarce (druk nr 833).

rancyjnych (druki nr 779 i 831).

mi (druki nr 496, 789 i 789-A).

cie ustawy o ratyﬁkacjiUmowyramowejmiędzyRzecząpospolitąPolskąaRepublikąFederal-

14.

Pytania w sprawach bieżących.

wanie niektórych zawodów (druk nr 806).

tej Polskiej projekcie ustawy o nasiennictwie (druki nr 176, 822 i 822-A).

Porządek dzienny

25. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polski