corpora: wikisources-pl

text:
Antipatrida, Antipatris, miasto na drodze z Jerozolimy do Cezarei, które przebywał św. Paweł, gdy go Klaudjusz Lyziasz odprowadzić kazał do Feliksa (Dz. Ap.

23, 31).

Miasto to zbudował Herod W., który, na pamiątkę swego ojca Antypatra, nazwał je Antipatris.

Leżało w pięknej, obfitującej w wodę równinie, nazywającej się, podług Józefa (Antt.

XVI, 5), Kafarsaba.

Za czasów św. Hieronima było mieściną, na pół w gruzach leżącą (ep.

108), ale istniało jeszcze w VIII w.

Teraz nie ma po niém żadnego śladu.


text:
Apokaliptyczni rycerze.

Tak nazywało się niewielkie stowarzyszenie marzycieli, odkryte w Rzymie 1694 r.

Naczelnik ich, Augustyn Gabrino, nazywał się księciem siedmiorakiej liczby i królem św. Trójcy.

Celem stowarzyszenia była obrona Kościoła katolickiego przeciwko antychrystowi, który miał przyjść niebawem.

Małżeństwo było, podług nich, w pewnych razach rozwiązalne.

Jako znak sobie właściwy, nosili na płaszczach szablę i buławę, na krzyż złożone, gwiazdę promienną i trzy imiona aniołów: Gabrjela, Michała i Rafaela.

Po większej części stowarzyszeni należeli do klassy rzemieślniczej i przy robocie byli zawsze ze szpadą u boku.

Augustyn Gabrino wydał się sam ze swemi marzeniami: gdy bowiem znajdował się w niedzielę palmową w kościele i usłyszał śpiew antyfony: „kto jest ten król chwały“, wydobywszy szpadę z pochwy, rozpychając lud, wpadł pomiędzy duchowieństwo i zawołał: „to ja, ja jestem ten król chwały.“ Zaprowadzono go do szpitala obłąkanych, a reszta jego braci, w badaniu sądowém otrzeźwiała ze swoich marzeń.

(Moroni).

N.


text:
Irkuck, 23 sierpnia.

Wizyty.

Raniutko zjawia się p. Jastrzębski, zawiadujący Moskow.

Podworjem; suplikuje, żeby się przenieść do niego, ofiaruje apartament za darmo, byle tylko ten zaszczyt, że syn księcia Adama u nich mieszkał, spadł na ich zakład.

Otrzymali od hr. Ignatiewa jeszcze w marcu rozkaz przyjęcia mnie u siebie, jak można najlepiej.

Przychodzi mnie ofiarować w imieniu p. Kosowskiego Michała, adwokata, ekwipaż tegoż na usługi.

Pokazuje się przytem, że Kosowski zna ojca i matkę moją z Sèvres, z r. 1864.

Jadę wiec natychmiast do Kosowskiego; człowiek lat 55-ciu, ale sterany i zmęczony życiem; deportowany w 1864, gdy wrócił z zagranicy.

Od 1872-go ma pozwolenie wracania; ożenił się jednak tutaj i został.

Teraz wyjeżdża próbować, czy w kraju będzie się mógł ostać.

Prowadził tu z wielkiem powodzeniem kancelaryę adwokacką, uzbierał nieco pieniędzy; dobroczynny niesłychanie i czynny; jest wiceprezesem tutejszego Towarzystwa dobroczynności, dyrektorem teatru i t. d.

i t. d.

Na kościołek katolicki ofiarował 30.000 rubli; na jego środki to suma potężna.

Zapatrywania szlachetne, uczciwe, polityczne i rozumne; nienawiści do Rosyi żadnej.

Między Rosyą a nami głównie i zawsze kopią przepaść Berlin i kasta czynowników, w tem swój interes materyalny mająca.

Niestety, w Petersburgu brano parcie berlińskie za dobrą monetę, słuchano bezwarunkowo tych podszeptów.

Dziś może przecież będzie zmiana — przyszłość okaże.

W Irkucku upadek materyalny od pożaru, a zwłaszcza podziału Syberyi wschodniej na dwa jeneralne gubernatorstwa.

Pan Boulanger jeździł w zeszłym roku, posłany przez francuskiego ministra robót publicznych, celem badania terenu w Syberyi, ewentualnych lokacyj kapitałów francuskich w przedsiębiorstwach tutejszych; rezultatów namacalnych dotąd niema.

Jak raz kolej przyjdzie do skutku, Niemcy zaleją Sybir.

Żydów tu dużo; usuwają ich drogą rozporządzeń od wszystkiego, np. nie wolno im pod własną firmą prowadzić handlu wódką.

Słyszałem, że aby się od tych sekatur uwolnić, wielu przechodzi na prawosławie, żenią się z ruskiemi.

Wszyscy się skarżą na podatki; mój Boże, cóżby oni powiedzieli, gdyby u nich austryackie podatki zaprowadzono?

Złota wielka ilość wychodzi do Chin; Chińczycy już aż do Irkucka zaszli, jest ich ponoś około 80 tutaj; po drodze wszędzie ich widać.

Nie osiedlają się jednak wcale; żon i wogóle kobiet sprowadzać im nie wolno — jest to zasada rządu, by przeszkodzić zbytniemu mnożeniu Chińczyków.

Kopalnie Niemczynowa i spółki mają w tym roku wydać 250 pudów złota, pud po 17.000 rubli.

Z tego rządowi przypada 25 pudów, za resztę otrzymują właściciele asygnaty kasowe brzmiące na 20 do 200 półimperyałów, wypłacalne w pewnych terminach złotem.

Z wielkich t. zw. tuzów tutejszych, większa część wymarła już, wielu się powynosiło do Rosyi.

Już to nie jest owa stolica złotodajnej ziemi, jaką opisuje, naturalnie z przesadą, p. Meignan.

Robotnicy w preiskach — tak się nazywają kopalnie złota — w okropnym są stanie: zarabiają niesłychanie wśród lata; nadchodzi zima, kopalnie przestają funkcjonować, robotnicy ściągają się ku południowi, w okolice bardziej zamieszkałe, koło Werhnego Udińska; tu cała ludność, próżnująca rok krągły, czyha tylko na przybycie tych nieszczęśliwych.

Hulanie się rozpoczyna!

Taki np. fakt opowiadał mi Korycki: Robotników dwóch przyszło na kwaterę do domu, gdzie Korycki mieszkał; zaczynają pić; kupują aksamitne narodowe ubrania, każdy po sztuce perkalu lub sukna, które się na śniegu lub błocie rozkłada; każą zaprzęgać do sani, zamawiają muzykę; potem śniadanie i kolacya.

Właścicielka domu liczy im za śniadanie po 5 rubli od głowy, za kolacyę po 10, choć naturalnie daje tylko zwykłe chłopskie strawy!

Wódka dopełnia miary, zalewa te nieszczęsne żołądki.

Po kilkudniowem takiem gulaniu, leżeli obaj napół martwi.

A ponieważ już gotówki nie stało, więc suknie, obuwie, wszystko im zabrano, i nagich na mróz wypchnięto.

Musieli znowu naturalnie wracać do robót w kopalniach.

Tam, jak się dorobią, oszczędzą, to często i towarzysze zadławią, wietrząc za pieniądzmi .

.

.

.

.

.

.

.

Obiad u Łusznikowa, dyrektora złoto płuczącego laboratoryum tutejszego.

Człowiek wyżej czterdziestki, kawaler, widocznie sobie, jak to mówią, dobrze stoi; nadzwyczaj uprzejmy, mówi po francusku — rzadki to wyjątek tutaj.

Dziwnie mało Rosyan w Syberyi włada jakimkolwiek obcym językiem; dość wielu rozumie jednak po polsku, kilku nawet mówi.

Przyjęcia doznaję wogóle nietylko grzecznego, ale nawet powiedziałbym serdecznego.

Antypatyi do nas nie widzę zupełnie; za to niesłychana antypatya do Madyarów i Niemców.

Otóż Łusznikow, dawszy mi doskonale pić i palić, zaprosił mię na jutro rano na godzinę 10-tą, na odlanie małej, jak się wyraził, ilości złota.

Niebawem ma przybyć transport 700—800 pudów; nie nadszedł jednak jeszcze.

Boulanger był wysłany, według Łusznikowa, nie przez rząd francuski, ale przez konsorcyum bankierskie, i to głównie celem zbadania linii projektowanej kolei żelaznej, i przekonania się, czy na linii tej nie znajdują się gdziekolwiek pokłady złotodajne.

Co do kolei żelaznej rząd nie powziął jeszcze decyzyi ostateczną.

Są dwie ruty preliminowane: jedna z Ufy przez Omsk, Tomsk, Krasnojarsk, Niżny Udińsk, Irkuck, Kugom, Bajkała Czita, Nerczyńsk aż do brzegów Szyłki (dopływu Amuru); druga ruta szłaby z Tomska nie na Irkuck, ale o wiele wyżej na północ, przecinając okolice niezamieszkałe; miałaby tylko ten awantaż, że szłaby głębiej w kraju dalej od granicy i byłaby prostszą.

Według Łusznikowa nie ma ona racyi bytu.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Imci pan Wróblewski służy za numerowego w hotelu moim.

Na drugi dzień mego przyjazdu, gdym go pytał, z których stron, jaka przyczyna jego tu obecności, w przydługą wdał się opowieść.

Z Kalisza pochodzi; człowieka zabił, ale nie chciał; uczciwe i poczciwe człeczysko z kościami; wskutek procesu i kłótni z właścicielem gruntu, który dzierżawił, pieniaczem jakimś okrutnym, przyprowadzony do nędzy i rozpaczy, w kłótni, na polu zeszedłszy się z owym właścicielem, wśród bójki powstałej zbił go tak, że ów w 24 czy 48 godzin umarł.

— Ot, także typ à la Szymański.

Dziś niedziela, więc nabożeństwo.

O dziesiątej suma; sam proboszcz katolicki ją odprawia, poczem kazanie i suplikacye przed Sanctissimum.

Miękko się koło serca zrobiło!

rok przeszło człek nie słyszał już najpierw łaciny w modlitwach mszalnych po naszemu wymawianej.

Organista, stary wiarus, śpiewa i gra jak może; ksiądz starowina ciągnie prefacyę, widać kiedyś dobry głos był u niego; ludziska, cóż za typy nasze!

pan szewc i pan kowal, a tu majster rzeźnicki, a tam ślusarski.

Stosunkowo bardzo pobożnie nawet inteligencya się zachowuje; jakaż jednak różnica z chrześcijanami Chińczykami lub Japończykami, o ileż tamci bardziej skupieni się wydawali!

Po mszy schodzimy do proboszcza; mieszkanie jego pod kościołem.

Wódeczka i przekąska mała, przedstawiają mnie dość licznemu zebraniu; poczem pogawędka polityczna.

Z niej odnoszę wrażenie, że ci panowie nader skrajnie o rzeczach sądzą.

Bóg przemądry!

myślę sobie, my tylko żyjemy wzdychaniem: żeby to Polska była, toby już wszystko było!

a kto wie, gdyby była, czyby nie wyglądała nader smutnie?!