text:
6.

Feliks Imhoff i malarz Weickhardt spotkali się na wystawie „Secesji“ monachijskiej.

Przez czas pewien oglądali obrazy, potem zaś usiedli na terasie z widokiem na park.

Było to wcześnie popołudniu, a odor oleju i terpentyny mieszał się z wonią kwiatów.

Imhoff skrzyżował długie nogi swoje, ziewnął z przesadą i powiedział:

— Teraz obrócę się na kilka miesięcy plecami do lego, czcigodnego osiedla sztuki! — powiedział.

— Jadę z ministrem kolonji na południowy zachód.

Chcę zobaczyć, co tam się dzieje, popatrzyć trochę ludziom na palce, zaznajomić się z Nowym Światem i popolować.

Weickhardt, zatopiony we własne troski i walki, mówił tylko o sobie:

— Pewna stara hrabina zamówiła kopje cyklu Luciniego z Brera, jako tapety na nagie ściany swego galicyjskiego pałacu.

Jest ona zeprzała, jak stara rzodkiew i targuje się wstrętnie.

— Czytałem ostatnio Stanhopa! — zachwycał się Imhof, nie zsiadając ze swego konika.

— Kolosalny chłop!

Nawskróś nowoczesny reporter i konkwistador.

Czarni zwali go waligórą, buła malori.

Aż ślinka idzie.

Człowiek ten imponuje mi wielce.

Weickhardt lamentował dalej:

— Muszę przyjąć to zamówienie.

Ale, coprawda, cieszę się na starych Italów.

Jest w Medjolanie niesłychane „Opłakiwanie Chrystusa“, Tintoretla.

Wpadłem na trop pewnej tajemnicy i mogę dawać rzeczy dobre.

Niedawno skończyłem zwyczajny krajobraz i wywiesiłem go u jednego z przyjaciół, posiadającego przyzwoitą salę.

Spodobał mu się, ale mnie przeniknęło poczucie siły, tak że nie mając odwagi mówić o zapłacie, darowałem mu to.

Przyjął bez ogródek, mówiąc tylko: — Djablo dobra rzecz!

— Taka mała wycieczka na południową półkulę nasunie mi inne myśli! — mówił Imhoff.

— Na razie nie spoczywam na łonie Fortuny, a nawet idzie mi wprost licho.

Najlepszy z moich koni został na nic zajeżdżony, ulubiony pies zdechł, żona mnie porzuciła, przyjaciele wycofują się, nie wiem dlaczego, interesy kuleją, spekulacje biorą w łeb.

Cóż to jednak znaczy?

Głowa do góry, chłopcze, powiadam!

świat i życie, to rzeczy piękne, dostaniesz po uszach, gdy się będziesz uskarżał.

Upadł ci w błoto chleb z masłem... nasmaruj sobie drugi.

Kto idzie w bój musi się liczyć z okaleczeniem.

Trzeba tylko trwać pod chorągwią, to rzecz główna.

Wiara ślepa, wiara prostaczka przedewszystkiem.

— Ta milcząca samotność, — podjął znowu Weickhardt, patrząc przed siebie, — to straszne sam na sam w pracowni ze stu nieudałymi kiczami i widmami stu tysięcy godzin!

Mam właśnie sposobność ożenić się i uczynię to.

Dziewczyna nie ma wprawdzie pieniędzy, ale ma serce, nie boi się biedy, nie rozumie donkiszolerji życia artysty.

Przeszła niedawno z protestantyzmu na katolicyzm.

Zrazu szukałem podejrzliwie wszelakich motywów prócz ludzkich i prostych.

Prostota, rzecz arcytrudna.

Teraz wiem co jest świętego w każdej wierze, a obojętne to, czy się wierzy w jakąś książkę, zwierzę, człowieka, gwiazdę, czy Boga.

Rzecz główna to wiara niewzruszalna, niezmożona...

Tak, masz pan rację... ślepa wiara prostaczka.

Spotkali się w tem jednem.

— Kiedy dostanę swe „Zdjęcie z krzyża“? — spytał Imhoff.

Weickhardt nie odpowiedział.

Piękne, młode rysy jego twarzy, w miarę jak mówił, upodobniały go do starej, kłótliwej baby, ale głos miał dalej spokojny, a zachowanie flegmatyczne.

— Ludzkość dzisiejsza zatraciła wiarę — ciągnął dalej, — wyciekła ona, jak woda z pękniętej szklanki.

Panuje dziś maszyna, a rządzi hałastra.

Złoty cielec wściekł się.

Wszystko jest przedmiotem fabrykacji, chrystjanizm, odrodzenie, białko, kultura, państwo nadzoruje, a jeśli produkt nie jest całkiem prawdziwy, to jednak użyć się da.

Wszystko ma pęd ku zewnętrzności, jest wyrazem, linją, zygzakiem, gestem, czy maską.

Wszystko nakleja się na mur, oświetla jaskrawo i jest nowe, dopóki nie nadejdzie coś najnowszego.

Dusza ucieka, dobroć ustaje, kruszy się kształt, a uszanowanie obumiera.

Czyż pan się nie lęka dorastającego pokolenia?

Zapanowała atmosfera, jak przed potopem.

— Malarzu maluj, a nie klnij! — powiedział Imhoff łagodnie.

— To prawda! — przyznał zawstydzony potrosze.

— Nie wiemy dokąd to zmierza.

Istnieją atoli objawy, małe rokujące nadzieje, rzec można, przypadki typowe.

Czy słyszałeś pan o samobójstwie Niemca amerykańskiego Scharnitzera?

Znany był w kołach artystycznych, chodził po pracowniach i kupował bez largu co mu się spodobało.

Czasem przyprowadzał ośmnastoletnią, anielsko piękną córkę imieniem Sybila.

Lubiła rzeczy rodzajowe i kwiaty, a on kupował jej to.

Zarobiwszy w Ameryce miljony na handlu drzewem, wrócił do kraju i wytworzył atmosferę kultury i spokoju dla córki, która mu była bożyszczem i wszystkiem na świecie.

Z żoną żył krótko, gdyż uciekła z jakimś mulatem.

Córka stanowiła całą jego nadzieję i treść życia.

Uważał ją za świętość i istotnie wyglądała tak eterycznie, dumnie i wytwornie, że nikłby jej nie śmiał tknąć palcem.

Promieniowali oboje dobroczynną harmonją, toteż śmierć dobrowolna ojca wywołała niezmierne zdumienie.

Sądzono powszechnie, że oszalał, ale sam podał motywy w liście do jednego z amerykańskich przyjaciół.

Pewnego dnia leżał słaby w łóżku, oddalony o kilka pokoi od saloniku, gdzie przyjaciółki Sybilli zabawiały się wesołą rozmową.

Słyszał ich głosy, ale nie słowa.

Wstał, zaciekawiony o czem też mówić mogą i stanął przy drzwiach saloniku, nadsłuchując.

Dziewczęta rozmawiały o planach przyszłości, szczęściu, kochaniu i małżeństwie.

Różne wygłaszano zdania, wkońcu zaś zmuszono, broniącą się Sybilę, by wydała swą opinję.

Oświadczyła, że nic sobie nie robi z uczuć, które uważa za balast.

Nie wie co to tęsknota, miłość, a nawet wdzięczność.

Małżeństwo powinno jej dać tylko oswobodzenie z niewygodnego jarzma, a mąż będzie miał obowiązek otoczyć ją przepychem, zbytkiem, wszystkiemi uciechami życia, dać jej stanowisko społeczne, a ponadto być powolnym każdemu jej skinieniu.

Taki miała program i postanowiła go urzeczywistnić.

Żadna z dziewcząt nic na to nie rzekła, ale podsłuchujący został w tej chwili struty.

Ten cynizm ubóstwianej istoty, będącej mu personifikacją poezji i głębi duszy sprawił, że popadł w melancholję, która sprowadziła katastrofę.

— Mój drogi! — zawołał Imhoff, machając rękami.— Nie uwierzę.

Ten twój człowiek nie był handlarzem drzewa, ale lirykiem.

— Być może! — odparł Weickhardt z uśmiechem.

— Ale czyż to rzecz zmienia?

Przekonywa mnie, gdy ktoś wyciąga konsekwencje z upadku swych ideałów.

Wierzaj mi pan, to lepsze, bula matori.

Większość nie czyni lego, przystosowuje się i stwarza jałowiznę życia! — oczy mu posmutniały i zakończył napoły do siebie mówiąc: — śni mi się czasem człowiek, który nie wzlata i nie spada, który kroczy niepodzielny, niezmienny, wolny od strachu i nieprzystosowany.

Zupełnie nieprzystosowany...

O takim człowieku śnię czasem.

Imhoff podskoczył, strzepnął ubranie i zaskrzeczał tonem oficerskim, który przybierał w chwilach podniecenia:

— Dość paplaniny!

To niczego nie naprawi!

Wsunął rękę pod ramię Weickhardla, a wyprowadzając go z terasy, na której zaczęli się ukazywać inni goście wyrecytował tymsamym wrzaskliwym tonem, nic sobie z nikogo nie robiąc, wiersz Hoelderlina:

— Kto nosi broń przeciwko tym co żyją, ustawicznie będąc w wielkim z ludźmi sporze, gorzeje, a zaś jego kwiat pokoju, subtelny kwiat nie żyje długo, ach nie żyje...


corpora: wikisources-pl

text:
brzuch, dawniej brzucho (biblja i i.), brzuchowy, brzuchaty, brzuszek, brzusiec z brzuszec, brzuszcze, 'wszelka wypukłość, palca, dłoni, miecza'.

Prasłowo; tak samo w obu rodzajach u Słowian.

Brak go jednak u nich na Południu, i w lit.; łączą niem. Brust, Brusche i Brausche, o 'nabrzmieniu'.


corpora: CEN

text:
Amerykański koncern medialny AOL podpisał umowę dotyczącą przejęcia portalu społecznościowego Bebo, za 850 mln dolarów.

Ogólna liczba użytkowników Bebo na całym świecie, wynosi 40 mln.

Bebo jest popularne w Wielkiej Brytanii, Irlandii oraz Nowej Zelandii.

W USA serwis utrzymuje się na 3 pozycji, jeśli chodzi o popularność wszystkich stron społecznościowych.

Niedawno powstała polska wersja tego portalu.

Według AOL, użytkownicy Bebo są szczególnie zaangażowanymi odbiorcami i średnio przeglądają ok. 78 podstron dziennie.

Wkrótce nastąpi integracja Bebo z platformą reklamową, utrzymywaną przez AOL, jak również z komunikatorami tej firmy – AIM oraz ICQ.

Obecna prezes Bebo, Joanna Shields, pozostanie na stanowisku, odpowiadając jednocześnie przed szefem AOL – Ronem Grantem.

W przejętej firmie pracuje ok. 100 osób (w Wielkiej Brytanii, San Francisco oraz Austin).


text: Chowierać, chowierzyć, poruszać, kołysać, bujać.


text:
Castellum, po łac. znaczy: gródek, zamek, mała warownia, zdrobniałe od castrum - obóz warowny.

Inkasztelować, od incastellare, znaczyło obwarowywać.

Ponieważ wszystkie pierwsze kościoły w Polsce były małemi warowniami, z łacińskiej więc nazwy castellum powstał wyraz polski kościół, a nie od kości, jak wywodzili: Czechowic (r. 1577), Potocki, Winc.

Pol w „Mohorcie" i Łepkowski w rozprawie „O tradycjach".

W starej piosnce weselnej ludu krakowskiego słyszymy: „Już dochodzimy pod ten kościelny zamek".


text:
Zarząd Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie przyjął uchwałę dopuszczającą pierwszą grupę autoryzowanych doradców na rynku NewConnect.

Jest to nowy, zorganizowany i prowadzony przez GPW, rynek finansujący rozwój młodych oraz dynamicznych przedsiębiorstw o wysokim potencjale wzrostu.

To również nowa propozycja GPW dla inwestorów akceptujących podwyższone ryzyko, w zamian za potencjalnie wysoki zwrot z inwestycji.

Obrót akcjami pierwszych emitentów na NewConnect nastąpi 30 sierpnia bieżącego roku.

Rolą doradcy na rynku NewConnect jest pomoc emitentowi w sporządzeniu i zatwierdzeniu odpowiedniego dokumentu dopuszczeniowego.

Od dnia debiutu spółki, przez okres co najmniej jednego roku, doradca będzie wspierał emitenta w zakresie wypełniania obowiązków informacyjnych i prowadził na rzecz spółki doradztwo dotyczące funkcjonowania emitenta na rynku NewConnect.

Współpraca z autoryzowanym doradcą zwiększać będzie szansę uzyskania przez spółkę korzystnej wyceny.