corpora: wikisources-pl

text:
Benedykt Lewita.

Pomiędzy zbiorami kanonów (ob.) przy kapitularzu Ansegisa, dodawany jest, jako księgi: V, VI i VII tegoż kapitularza, zbiór, którego autor, w osobnej przedmowie, nazywa siebie Benedyktem Lewitą.

Zkądinąd o nim nie wiadomo.

Według tejże przedmowy, był on kapelanem, albo kanclerzem Otgara (Autcarius, Autgarius), arcybiskupa mogunckiego (od r. 826, † 21 Kwietnia 847), i z jego polecenia zebrał prawa kościelne, w tej myśli, żeby zbiór Ansegisa uzupełnić.

Materjału dostarczyło mu archiwum katedralne mogunckie, w którém były złożone różne dokumenty przez arcybiskupa Rikulfa (Riculf v.

Richulf r. 787—813), a następnie przez Otgara; oprócz tego zwiedził inne archiwa i z nich postanowienia synodalne zbierał.

Zbiór swój ułożył Benedykt po traktacie w Verdun (843 r.), gdzie cesarstwo Karola W. podzielone zostało między synów Ludwika Pobożnego, i po śmierci Otgara (847).

Że zaś następca Otgara, Rabanus Maurus (847—856), nic o Benedykcie nie wspomina, pochodzi to prawdopodobnie ztąd, że Benedykt zbiór swój ogłosił gdzie indziej, nie w Moguncji.

To przypuszczenie potwierdza treść jego dzieła, a mianowicie liczne w niém zawarte rozporządzenia synodalne przeciw chorepiskopom, których prawa jakby starał się ścieśnić lub znieść.

Widocznie przeto autor chciał biskupom, w sporach przeciw chorepiskopom, podać w rękę broń na tychże; a więc pisał tam, gdzie te spory się toczyły.

To właśnie miało miejsce w Gallji zachodniej, jak widać z synodów odbywanych w Meaux (Meldensis), Sparnacum (Epérnay) i Carisiacum (Quiercy), między r. 845—875, które ograniczają powagę tychże chorepiskopów.

Nadto, tamże przez dosyć długi czas toczyła się sprawa Ebbona.

Ebbon, arcybiskup reimski, był zmuszony złożyć swoją godność (r. 835); w r. 840 do niej przywrócony, w następnym znów wygnany, później otrzymał (844 r.).

inne biskupstwo, lecz nie przestawał się uważać za arcybiskupa reimskiego i święcić kleryków dla tejże djecezji.

A że Benedykt w swym zbiorze pomieszcza wiele kanonów o sądach przeciw biskupom, władzy nad nimi i t.

p., a przez to niejako chce okazać, że duchowni przez Ebbona wyświęceni są prawnie, ztąd potwierdza się przypuszczenie powyższe, o ogłoszeniu w Galji jego zbioru.

Najprzód też cytowanym on jest imiennie na synodzie w Quiercy r. 857, więc napisany był po r. 847, a przed 857 (Ob. Hinschius, Decretales Pseudo-Isidorianae, Lipsiae 1863.

Wstępu str. 183 § 20 [1].

Benedykta Lewity Zbiór kanonów ma bardzo wiele podobieństwa z Decretales pseudo-Izydora.

Z tego powodu krytycy utrzymują, że pierwszy czerpał z drugiego; inni, że obadwa są jedną osobą; a jeszcze inni, że Benedykt i pseudo-Izydor z jednego czerpali źródła.

Hinschius zaś, za którego zdaniem tu idziemy, bardzo zasadnie dowodzi (op.

c.

§ 17), ie pseudo Izydor za źródło miał Zbiór Benedykta Lewity.

Ten zaś kompilował z następujących dzieł: Biblji, z dzieł znakomitszych ojców św. (Ambrożego, Augustyna, Grzegorza W.), z Historji kościelnej Euzebjusza (przełożonej przez Rufina), z dawniejszych zebrań kanonów, jak Adrjana, z Breviarium Alarici (ob.), z akt synodalnych współczesnych, lub mało co dawniejszych, z kapitularzy (ob.), z prawa rzymskiego i t. p. Opinja, zwłaszcza protestanckich krytyków, jakoby Collectio canonum Benedykta Lewity była zmyśloną, dla poparcia supremacji papiezkiej, dziś, zdaje się, już nie ma zwolenników.

Jak pseudo Izydor, tak i Benedykt Lewita zbierali kanony bez krytyki, jak gdzie znaleźli, i z tego powodu niektóre dekrety zmyślone u nich miejsce znalazły; w innych pozwalali sobie tekst naciągać do swych celów, lub może mieli błędne kopje.

X. W. K.

↑ Recenzję szczegółową tego dzieła ob.

w Przeglądzie Katolickim warszaw.

z d.

31 Maja i 7 czerwca 1866 nr. 22 i 23.


corpora: openbooks

text:
Wacław Święcicki

Warszawianka 1905

Śmiało podnieśmy sztandar nasz w górę,

Choć burza wrogich żywiołów wyje,

Choć nas dziś gnębią siły ponure,

Chociaż niepewne jutro niczyje.

O, bo to sztandar całej ludzkości,

To hasło święte, pieśń zmartwychwstania,

To tryumf pracy, sprawiedliwości,

To zorza wszystkich ludów zbratania!

Naprzód Warszawo!

Na walkę krwawą,

Świętą a prawą!

Marsz, marsz, Warszawo!

Dziś, gdy roboczy lud ginie z głodu,

Zbrodnią w rozkoszy tonąć jak w błocie

I hańba temu, kto z nas za młodu

Lęka się stanąć choć na szafocie!

O, nie bez śladu każdy z tych skona,

Co życie sprawie oddają w darze,

Bo nasz zwycięski śpiew ich imiona

Milionom ludzi ku czci przekaże!

Naprzód Warszawo… itd.

Hurra!

Zerwijmy z carów korony,

Gdy ludy dotąd chodzą w cierniowej

I w krwi zatopmy nadgniłe trony,

Spurpurowiałe we krwi ludowej!

Ha!

Zemsta straszna dzisiejszym katom,

Co wysysają życie z milionów.

Ha!

Zemsta carom i plutokratom,

A przyjdzie żniwo przyszłości plonów!

-----

Tekst opracowany na podstawie: Śpiewnik strzelecki szkoły junaka dla Organizacji Przysposobienia Wojskowego, Warszawa 1933


text:
239.

Ma kędyś krańce smutna niwa,

Na której, dolę swą człowieczą,

Ludzie co krok o cierń kaleczą.

I jest z niej wyjściem śmierć szczęśliwa,

Lecz — jeśli życie trudnem bywa —

Śmierć, również nie jest łatwą rzeczą.


corpora: sejm

text:
Druk nr 741

Warszawa, 17 września 2012 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

RM 10-91-12

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

Rzcząpospolitą Polską a Prezydencją

Wspólnoty Demokracji w sprawie

Zagranicznych.

Z poważaniem

09/16rch

UZASADNIENIE

Wspólnota Demokracji (WD, ang.: Community of Democracies; CD) jest

międzyrządową koalicją państw o zasięgu globalnym, której głównym celem jest

promowanie demokratycznych zasad oraz wzmacnianie demokratycznych norm

i instytucji na świecie.

WD utworzona została podczas międzynarodowej

Konferencji Ministerialnej pt. „Ku Wspólnocie Demokracji”, zwołanej w czerwcu

2000 r. w Warszawie z inicjatywy Ministra Spraw Zagranicznych RP profesora

Bronisława Geremka oraz Sekretarz Stanu USA Madeleine Albright.

W Deklaracji

Warszawskiej, stanowiącej faktycznie dokument założycielski Wspólnoty, zawarto

zobowiązanie rządów do współpracy, w ramach istniejących organizacji

międzynarodowych, w kwestiach związanych z demokracją oraz do formowania

koalicji w celu wspierania rezolucji i działań podejmowanych w celu promowania

demokracji.

Specyfiką Wspólnoty jest brak stałego grona państw członkowskich.

Lista państw

zapraszanych na Konferencje Ministerialne WD, odbywające się co dwa lata na

szczeblu ministrów spraw zagranicznych, uzgadniana jest przed każdym takim

spotkaniem przy zastosowaniu kryteriów oceny stanu demokracji

w poszczególnych państwach.

Państwa demokratyczne (tj. w których funkcjonują

instytucje i procedury demokratyczne, istnieje system wielopartyjny, rządy prawa,

wolność wypowiedzi etc.) są zapraszane w charakterze pełnoprawnych

uczestników, natomiast państwa, które nie spełniają tych kryteriów, ale znajdują się

na drodze ku demokracji, uczestniczą w konferencjach w charakterze

obserwatorów.

Dotychczas odbyło się sześć takich konferencji: założycielska

w Warszawie (czerwiec 2000 r.), w Seulu (listopad 2002 r.), w Santiago de Chile

(kwiecień 2005 r.), w Bamako (listopad 2007 r.), w Lizbonie (lipiec 2009 r.),

w Wilnie (lipiec 2011 r.), a także jubileuszowy szczyt w Krakowie z okazji

10-lecia Wspólnoty (lipiec 2010 r.).

Oprócz udziału w szerokiej formule

Konferencji Ministerialnych (zwykle ponad 100 państw), węższa grupa państw

uczestniczy w pracach stałych organów WD.

Strukturę organizacyjną WD tworzą:

2

Rada Zarządzająca (obecnie 25 państw), Komitet Wykonawczy (8 państw),

Prezydencja (państwo-gospodarz nadchodzącej konferencji, kadencja 2-letnia).

Działają również grupy robocze oraz Stały Sekretariat z siedzibą w Warszawie.

Sekretariat realizuje zadania natury administracyjnej, operacyjnej i technicznej,

utrzymuje kontakty z organizacjami pozarządowymi i innymi partnerami oraz

wspomaga koncepcyjnie i organizacyjnie prace Prezydencji, Rady Zarządzającej

i Komitetu Wykonawczego.

Zobowiązania Rzeczypospolitej Polskiej związane ze Stałym Sekretariatem

Wspólnoty Demokracji wynikają z pkt. 71 aktu końcowego IV konferencji

ministerialnej Wspólnoty Demokracji w Bamako w dniach 14 – 17 listopada 2007

r.

W pkt.

III decyzji o utworzeniu Stałego Sekretariatu Wspólnoty Demokracji,

stanowiącej załącznik do powołanego wyżej aktu końcowego, określone zostały

szczegółowe zobowiązania rządu polskiego w odniesieniu do Stałego Sekretariatu.

Należą do nich: zapewnienie możliwości pełnego funkcjonowania Stałego

Sekretariatu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zapewnienie możliwości

uczestnictwa Stałego Sekretariatu w obrocie cywilnoprawnym i finansowym,

zgodnie z zasadami prawa polskiego, wyrażenie zgody na pracę w Stałym

Sekretariacie cudzoziemców akredytowanych przez państwa delegujące przy

rządzie polskim, zatrudnianych w trybie niezależnym od władz polskich, oraz

podjęcie, zgodnie z prawem obowiązującym w Polsce, środków prawnych

niezbędnych dla zapewnienia Stałemu Sekretariatowi przywilejów i immunitetów,

odpowiadających przywilejom i immunitetom ogólnie przyznawanym

organizacjom międzynarodowym.

Oficjalna inauguracja prac Sekretariatu miała

miejsce w marcu 2009 r.

Pierwszym dyrektorem wykonawczym Stałego

Sekretariatu został Polak – profesor Bronisław Misztal.

W celu zapewnienia materialnych warunków funkcjonowania Stałego Sekretariatu,

Minister Spraw Zagranicznych wydał zarządzenie nr 8 z dnia 30 kwietnia 2008 r.

w sprawie Sekretariatu Wspólnoty Demokracji (Dz. U. MSZ z dnia 31 maja

2008 r.).

Określono w nim szczegółowe zadania Ministerstwa Spraw

Zagranicznych związane z utworzeniem Stałego Sekretariatu.

Zarządzenie Ministra

jest jednak aktem prawa wewnętrznego i może regulować tylko organizację

i działalność jednostek mu podległych (art. 93 ust. 1 Konstytucji), co z uwagi na

3

fakt, iż Stały Sekretariat nie jest organem podporządkowanym Ministrowi Spraw

Zagranicznych, oznacza, że nie ma ono znaczenia normatywnego, z wyjątkiem

komórek organizacyjnych MSZ.

Rada Ministrów 12 kwietnia 2011 r. przyjęła uchwałę nr 50 w sprawie Stałego

Sekretariatu Wspólnoty Demokracji z siedzibą w Warszawie.

Uchwała ta nawiązuje

do decyzji o ustanowieniu siedziby Stałego Sekretariatu Wspólnoty Demokracji

w Warszawie podjętej w Bamako.

Potwierdza ona zgodę Rządu Rzeczypospolitej

Polskiej na działanie Stałego Sekretariatu na terytorium RP, a ponadto stwierdza, że

Stały Sekretariat posiada status organu organizacji międzynarodowej,

a w szczególności korzysta z przywilejów i immunitetów przysługujących takim

organom.

Uchwała reguluje też statut prawny pracowników Stałego Sekretariatu

i członków ich rodzin stanowiąc, że pracownicy wyższego szczebla (wraz

z członkami ich rodzin) są traktowani analogicznie jak przedstawiciele

dyplomatyczni i członkowie ich rodzin, o których mowa w Konwencji wiedeńskiej

(Dz. U. z 1965 r.

Nr 37, poz. 232).

Pozostali pracownicy (wraz z członkami ich

rodzin) są traktowani tak jak funkcjonariusze i członkowie ich rodzin, o których

mowa w Konwencji dotyczącej przywilejów i immunitetów Narodów

Zjednoczonych, zatwierdzonej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów

Zjednoczonych dnia 13 lutego 1946 r.

(Dz. U. z 1948 r.

Nr 39, poz. 286).

Uregulowanie uchwałą Rady Ministrów przyznania przywilejów i immunitetów

dyplomatycznych Stałemu Sekretariatowi i jego personelowi należy uznać za

rozwiązanie prawnie niewystarczające.

Uchwała Rady Ministrów, zgodnie z art. 93

ust. 1 Konstytucji, może być tylko źródłem prawa wewnętrznego, adresowanego do

jednostek podległych – w tym przypadku Radzie Ministrów.

Skutki prawne

wynikające z przyznania immunitetów i przywilejów wiążą nie tylko organy

administracji publicznej, a zatem muszą być wprowadzone w akcie prawa

powszechnie obowiązującego.

Ta sama uwaga odnosi się do nadania uchwałą

Stałemu Sekretariatowi osobowości prawnej.

Polska postrzega Wspólnotę Demokracji jako użyteczną platformę współpracy na

rzecz wspierania demokracji, dobrze służącą realizacji celów polskiej polityki

zagranicznej w tej dziedzinie.

Prace nad rewitalizacją WD podjęte w ostatnich

4

latach przynoszą widoczne rezultaty, a inicjatywy i działania są dostosowywane do

potrzeb krajów realizujących reformy demokratyczne, przez co zyskują coraz

bardziej praktyczny wymiar.

Polska i Stany Zjednoczone, będące współinicjatorami

Wspólnoty, pozostają w gronie liderów prowadzonych projektów.

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, iż na gruncie prawa krajowego nie

może budzić wątpliwości legalność działania Stałego Sekretariatu na terenie Polski

oraz wypełnienie zobowiązań o charakterze logistycznym, wynikających z decyzji

Wspólnoty Demokracji z Bamako.

Pozostałe zobowiązania wynikające z tej

decyzji, nie są wykonane (wyposażenie Stałego Sekretariatu w osobowość prawną)

lub zastosowane rozwiązania nie są prawnie skuteczne (przyznanie pracownikom

Stałego Sekretariatu przywilejów i immunitetów).

W związku z powyższym

niezbędne jest zawarcie stosownej umowy międzynarodowej regulującej status

prawny Stałego Sekretariatu Wspólnoty Demokracji i jej personelu.

Zawarcie przedmiotowej Umowy nie spowoduje potrzeby dokonywania zmian

w obowiązującym ustawodawstwie Rzeczypospolitej Polskiej.

Umowa obejmuje swym zakresem przedmiotowym zagadnienia uregulowane

w zarządzeniu Ministra Spraw Zagranicznych nr 8 z dnia 30 kwietnia 2008 r. oraz

uchwale Rady Ministrów nr 50 z dnia 12 kwietnia 2011 r.

Zawarcie Umowy spełni

wymóg właściwego umocowania postanowień dotyczących Stałego Sekretariatu

Wspólnoty Demokracji i jego personelu (z aktów prawa o charakterze

wewnętrznym na akt prawa powszechnie obowiązującego).

Skutki polityczne: szerokie zaangażowanie we Wspólnotę Demokracji,

m.in. poprzez goszczenie i mocne wspieranie Stałego Sekretariatu Wspólnoty

Demokracji w Warszawie, sprzyja utrwalaniu wizerunku Polski jako państwa, które

aktywnie angażuje się w promocję demokracji na świecie oraz konstruktywnie

wykorzystuje własne doświadczenia z transformacji ustrojowej do pogłębiania

międzynarodowej współpracy w tej dziedzinie.

Korzyścią z ustanowienia siedziby

Sekretariatu w Warszawie jest ponadto wzmocnienie roli i prestiżu Polski jako

ważnego uczestnika międzynarodowych inicjatyw na rzecz wspierania demokracji,

5

a także ośrodka istotnych międzyrządowych konferencji i spotkań w tej tematyce.

Sam Sekretariat bywa miejscem posiedzeń innych organów WD.

Skutki prawne: Skutkiem prawnym zawarcia Umowy będzie uregulowanie statusu

prawnego Stałego Sekretariatu aktem prawnym powszechnie obowiązującym

i bezpośrednio stosowanym.

Dzięki związaniu się Umową przez Rzeczpospolitą

Polską, Stały Sekretariat będzie traktowany na gruncie prawa polskiego jak organ

organizacji międzynarodowej.

W związku z tym zapewniona zostanie

nienaruszalność jego pomieszczeń.

Sekretariat, w ramach wykonywania swoich

funkcji, zostanie zwolniony z podatków bezpośrednich i pośrednich,

z wyłączeniem podatków i opłat za usługi użyteczności publicznej.

Sekretariat

zostanie też upoważniony do gromadzenia i dysponowania środkami finansowymi

zgromadzonymi na własnym koncie bankowym.

Powyższe zapisy stanowią

powtórzenie klasycznych atrybutów i uprawnień organizacji międzynarodowych

wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Mocą postanowień Umowy Stały Sekretariat nabędzie też osobowość prawną, co

zapewni mu możliwość uczestniczenia w obrocie cywilnoprawnym i finansowym.

Umowa reguluje status pracowników Stałego Sekretariatu analogicznie do uchwały

Rady Ministrów nr 50, dzieli ich natomiast na grupy według odmiennego

kryterium.

Szef Stałego Sekretariatu oraz osoby skierowane do pracy w Stałym

Sekretariacie przez państwa Wspólnoty Demokracji, a także członkowie ich rodzin,

o ile nie są obywatelami polskimi lub stale zamieszkującymi na terytorium RP,

korzystają odpowiednio, w zakresie niezbędnym do wykonywania ich funkcji

służbowych, z przywilejów i immunitetów przyznanych przedstawicielom

dyplomatycznym przez Konwencję wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych.

Natomiast wszyscy pozostali pracownicy Stałego Sekretariatu oraz członkowie ich

korzystają odpowiednio, w zakresie niezbędnym do wykonywania ich funkcji

Narodów Zjednoczonych przez Konwencję dotyczącą przywilejów i immunitetów

Narodów Zjednoczonych.

Z grona pracowników wyłączono osoby odbywające

staże/praktyki.

Należy podkreślić, że Umowa wyraźnie zaznacza, iż wszystkie

uprawnienia, przywileje i immunitety Stałego Sekretariatu i jego pracowników

6

przyznane na mocy postanowień Umowy należy interpretować wąsko, jako

przyznane wyłącznie w celu realizacji działalności Stałego Sekretariatu.

W szczególności Umowa stanowi, iż wszelkie przywileje i immunitety nie mają

służyć korzyściom osobistym pracowników Stałego Sekretariatu, zaś ci ostatni

zobowiązani są do przestrzegania prawa obowiązującego na terytorium RP.

Sekretariat został też zobowiązany do przestrzegania, aby korzystanie

z przywilejów i immunitetów przez pracowników Stałego Sekretariatu nie było

nadużywane, oraz do każdorazowej współpracy ze stosownymi organami polskimi

w celu umożliwienia i ułatwienia działania wymiaru sprawiedliwości w

przypadkach ich naruszenia.

Skutki finansowe: zawarcie Umowy nie spowoduje powstania żadnych nowych

obciążeń finansowych dla budżetu państwa.

Zagwarantowane Umową zwolnienie

Stałego Sekretariatu z podatków bezpośrednich i pośrednich, będące formą

obciążenia budżetu poprzez pozbawienie go wpływów, jest już realizowane na

Skutki gospodarcze i społeczne: zawarcie Umowy nie spowoduje negatywnych

skutków gospodarczych i społecznych.

Intencją stron Umowy jest, aby dokument posiadał rangę aktu prawa powszechnie

obowiązującego.

Dzięki temu Stały Sekretariat Wspólnoty Demokracji otrzyma

osobowość prawną i zostanie umocowany na gruncie prawa polskiego do

występowania w stosunkach cywilnoprawnych.

Do osiągnięcia tego celu niezbędne

jest przyjęcie jako trybu związania Umową ratyfikacji.

Zgodnie bowiem z zapisem

7

Polskiej, oraz inne umowy międzynarodowe, które przewidują wymóg ratyfikacji

bowiem spraw uregulowanych w ustawie.

Umowa przyznaje zarówno Stałemu

Sekretariatowi, jak i jego pracownikom, odpowiednio, przywileje i immunitety

określone w ratyfikowanych przez Polskę umowach międzynarodowych:

Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych oraz Konwencji dotyczącej

Stały Sekretariat, jego mienie, pomieszczenia i aktywa oraz dochód, w ramach

oficjalnej działalności, z podatków bezpośrednich i pośrednich.

Powyższe zapisy

dotyczą spraw uregulowanych w ustawie, w szczególności w ustawie z dnia

zastosowanie przepisów ustawowych w stosunku do Stałego Sekretariatu oraz jego

pracowników w ramach prowadzenia przez Stały Sekretariat oficjalnej działalności.

Przyjęcie wyżej wymienionych zobowiązań zawartych w Umowie będzie

podstawą wyłączenia zastosowania części ustawodawstwa w stosunku do Stałego

Podmioty prawa krajowego, których dotyczy Umowa: Umowa nie odnosi się

wprost do żadnych podmiotów prawa krajowego.

Potencjalnymi podmiotami,

których może ona dotyczyć są: organy podatkowe, celne, imigracyjne, służby

Policji i Straży Pożarnej oraz osoby fizyczne i prawne wchodzące w stosunki

prawne ze Stałym Sekretariatem Wspólnoty Demokracji.

Umowa stanowi podstawę wyłączenia zastosowania w stosunku do Stałego

Sekretariatu, m.in. przepisów podatkowych, celnych, dotyczących przeszukań

pomieszczeń oraz bankowych, zaś w stosunku do pracowników Stałego

Sekretariatu przepisów dotyczących pracy cudzoziemców na terytorium RP,

przepisów podatkowych oraz imigracyjnych.

8

Umowy nie wymaga przyjmowania żadnych środków prawnych w celu jej

wykonania.

Z przytoczonych powyżej argumentów wynika, iż właściwym trybem związania

Rzeczypospolitej Polskiej Umową jest jej ratyfikacja, za uprzednią zgodą wyrażoną

w ustawie.

Stosowny zapis w tej sprawie zawiera art. 11 projektowanej Umowy,

który stanowi, że Rzeczpospolita Polska notyfikuje Stałemu Sekretariatowi

zakończenie wewnętrznej procedury ratyfikacyjnej Umowy.

09/17r