corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

ANEKS

Poseł Piotr Chmielowski oraz grupa posłów.

.71

Poseł Sławomir Kowalski oraz grupa posłów.

.

.

.

83

Posłowie Jerzy Borkowski i Artur Bramora.

.

.

.

108

Posłowie Leszek Miller i Ryszard Zbrzyzny .

.

.127

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk .

.

.

.

.137

Posłowie Mirosław Pawlak i Krystyna Ozga .

.

.

143

Poseł Tadeusz Tomaszewski oraz grupa posłów .

.

.147

str. str.

TREŚĆ

część 1

Posłowie Lucjan Marek Pietrzczyk

Poseł Agnieszka Pomaska oraz grupa posłów .

.

160

Posłowie Maks Kraczkowski i Tomasz Latos.

.

.

.170

Posłowie Ryszard Terlecki

Poseł Tomasz Piotr Nowak

Posłowie Rafał Grupiński

Posłowie Henryk Smolarz

Poseł Łukasz Borowiak oraz grupa posłów .

.

.203

Posłowie Tomasz Latos i Maks Kraczkowski.

.

.

228

Poseł Jakub Rutnicki oraz grupa posłów.

.

.

.

.234

Poseł Joachim Brudziński oraz grupa posłów .

.

244

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

Posłowie Sławomir Kopyciński

Posłowie Romuald Ajchler

str. str.

Posłowie Beata Kempa i Andrzej Romanek .

.

.280

Zapytania

Posłowie Leszek Blanik i Ewa Kołodziej .

.

.

324

Poseł Artur Bramora

Odpowiedzi na zapytania

str. str.

Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik.

.

382

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.424

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.448

str. str.

1) posła Marka Łapińskiego w sprawie odłożonych

w czasie skutków dla samorządów ustawy o wspiera-

niu rodziny i systemie pieczy zastępczej w związku

łecznej – ponowna (459),

2) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie re-

montu stacji kolejowej Chełm Miasto – do ministra

nowna (783),

3) posła Henryka Kmiecika w sprawie przeniesie-

nia siedziby Urzędu Skarbowego w Kamiennej Górze

do budynku będącego własnością ZUS – do prezesa

4) posła Marka Opioły w sprawie stanu prac nad

ustawą o przeciwdziałaniu uciążliwościom zapacho-

wym – do ministra środowiska – ponowna (1493),

5) posła Michała Jarosa w sprawie traktowania

opłat pobieranych przez uczelnie za powtarzanie

przedmiotów i za studia zaoczne jako przychodu in-

cydentalnego niemającego wpływu na dotację w ra-

mach programów operacyjnych UE – do ministra

ﬁnansów(2374),

6) posła Michała Jarosa w sprawie działalności

witryn internetowych zajmujących się obrotem poza-

aptecznym po wprowadzeniu nowelizacji ustawy Pra-

wo farmaceutyczne – do ministra zdrowia (2375),

7) posła Michała Jarosa w sprawie traktowania

wykupu jednostek uczestnictwa w funduszach kapi-

tałowych jako kosztu uzyskania przychodu przez

podmioty, których celem statutowym jest działalność

naukowa – do ministra ﬁnansów(2376),

8) poseł Gabrieli Masłowskiej w sprawie zasad po-

krycia kosztów zakupu i montażu kolektorów sło-

necznych – do ministra środowiska (2377),

9) poseł Izabeli Kloc w sprawie likwidacji przez

zarząd woj. śląskiego największej samodzielnej pla-

cówki muzealniczej w województwie – Muzeum Gór-

nośląskiego w Bytomiu – do ministra kultury i dzie-

10) poseł Izabeli Kloc w sprawie wstrzymania przez

Komisję Europejską kwoty 312 mln euro dla Polski

z Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

– do ministra rozwoju regionalnego (2379),

11) posła Marka Łatasa w sprawie niezgodnych

z prawem kontraktów menedżerskich – do ministra

sportu i turystyki (2380),

12) posła Zbigniewa Kuźmiuka w sprawie funk-

cjonowania ruchu kolejowego na trasie Radom – War-

szawa w momencie rozpoczęcia modernizacji linii

kolejowej nr 8, odcinek Warszawa-Okęcie – Radom

morskiej (2381),

13) posła Damiana Raczkowskiego w sprawie nie-

uwzględnienia miasta Białegostoku jako ośrodka me-

tropolitalnego w „Koncepcji przestrzennego zagospo-

darowania kraju 2030” – do ministra rozwoju regio-

nalnego (2382),

14) posła Jacka Żalka w sprawie lotnictwa ama-

15) posła Wojciecha Szaramy w sprawie antypol-

skich twierdzeń drukowanych w piśmie Związku

Ukraińców w Polsce „Nasze Słowo” – do ministra

administracji i cyfryzacji (2384),

16) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie możliwości

ujęcia tłumaczy polskiego języka migowego na liście

tłumaczy przysięgłych – do ministra sprawiedliwości

(2385),

17) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie elektronicz-

nego systemu rejestracji pacjentów – do ministra

zdrowia (2386),

18) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie projektu

rozporządzenia ministra środowiska z dnia 29 grud-

nia 2011 r. dotyczącego mechaniczno-biologicznego

przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych

– do ministra środowiska (2387),

19) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie ołowianych

przyłączy w sieciach wodociągowych w Polsce, sta-

nowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi – do mini-

(2388),

20) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie ograniczeń

dostępu pacjentów do leczenia – do ministra zdrowia

(2389),

21) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie procederu

spalania odpadów w gospodarstwach domowych – do mi-

nistra środowiska (2390),

Załącznik nr 1

Druk 234

2

22) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie funkcjono-

wania prywatnych ﬁrmopiniodawczych–domini-

stra sprawiedliwości (2391),

23) poseł Izabeli Kloc w sprawie prac nad zmia-

nami przepisów regulujących przechodzenie górni-

ków na emeryturę na specjalnych zasadach – do mi-

24) poseł Izabeli Kloc w sprawie wzrostu kosztów

ubezpieczenia szpitali w związku z wejściem w życie

ustawy o działalności medycznej – do ministra zdro-

wia (2393),

wie ﬁnansowaniasystemuoświaty–doministraedu-

kacji narodowej oraz ministra ﬁnansów(2394),

26) posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

planowanej likwidacji obwodowych urzędów miar

– do ministra gospodarki (2395),

27) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

ustawy o ﬁnansowymwsparciutworzenialokaliso-

cjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów

dla bezdomnych – do ministra transportu, budownic-

28) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

stępczej – do ministra ﬁnansów(2397),

29) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

unieważnienia przez Generalną Dyrekcję Ochrony

Środowiska decyzji środowiskowej odnośnie do budo-

wy drugiej przeprawy mostowej na Wiśle w Toruniu

– do ministra środowiska (2398),

30) posła Rafała Grupińskiego w sprawie etapu

31) posła Artura Dębskiego w sprawie „Planu

współpracy rozwojowej na rok 2012”, w którym to

wykazano priorytetowe działania mające poprawić

sytuację społeczno-ekonomiczną w krajach Partner-

stwa Wschodniego – do ministra spraw zagranicz-

nych (2400),

32) posła Artura Dębskiego w sprawie zastrzeżeń

wobec części przepisów i wytycznych regulujących

zasady realizacji rządowego programu „Radosna

szkoła” – do ministra edukacji narodowej (2401),

33) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie planowanego zniesienia Sądów Rejonowych w:

Łęczycy, Zduńskiej Woli oraz Łowiczu – do ministra

sprawiedliwości (2402),

34) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie dodat-

kowych obowiązkowych ubezpieczeń szpitali od zda-

rzeń medycznych – do ministra zdrowia (2403),

stra spraw zagranicznych (2404),

stra ﬁnansów(2405),

stra obrony narodowej (2406),

(2407),

stra środowiska (2408),

40) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

41) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stra sprawiedliwości (2410),

42) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stra spraw wewnętrznych (2411),

43) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stra skarbu państwa (2412),

44) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stra gospodarki (2413),

45) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

46) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stra zdrowia (2415),

47) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

48) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

49) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

50) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stra rozwoju regionalnego (2419),

51) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

3

stra edukacji narodowej (2421),

zesa Rady Ministrów (2422),

54) posła Artura Górczyńskiego oraz grupy po-

rejonowych – do ministra sprawiedliwości (2423),

słów w sprawie równości wobec prawa osób skaza-

nych – do ministra sprawiedliwości (2424),

słów w sprawie zasad odpowiedzialności osób pełnią-

cych funkcje organów administracji za uchybienia

proceduralne – do ministra administracji i cyfryzacji

(2425),

szom Straży Granicznej świadczenia z tytułu zwrotu

kosztów dojazdu do pracy – do ministra spraw we-

wnętrznych (2426),

58) posła Artura Górczyńskiego oraz grupy po-

słów w sprawie likwidacji sądów rejonowych – do mi-

59) posła Artura Górczyńskiego oraz grupy po-

gólności Sądu Rejonowego w Żywcu i Sądu Rejono-

wego w Cieszynie – do ministra sprawiedliwości

(2428),

60) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie zamieszczania reklam produktów

kosmetycznych niebędących lekami przez podmioty

gospodarcze posiadające koncesje apteczne – do mi-

nistra zdrowia oraz ministra gospodarki (2429),

61) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie wycofania z obrotu suplementów die-

ty – do ministra zdrowia (2430),

62) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

jącego pacjenta w podmiocie leczniczym lub aptece

– do ministra administracji i cyfryzacji oraz ministra

zdrowia (2431),

63) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie sytuacji Szpitala Wojewódzkiego

w Tychach – do ministra zdrowia (2432),

64) posła Kazimierza Michała Ujazdowskiego

w sprawie przedstawienia informacji o zaległościach

Rady Ministrów w dziedzinie wydawania aktów wy-

konawczych do ustaw według stanu na dzień 1 mar-

65) poseł Julii Pitery w sprawie wykonywania

przez ratowników medycznych czynności medycz-

nych poza zespołem ratownictwa medycznego oraz

przywrócenia dodatku do wynagrodzenia ratowni-

ków medycznych – do ministra zdrowia (2434),

66) posła Grzegorza Sztolcmana w sprawie stano-

wiska Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Gór-

nictwa z 18 listopada 2011 r. dotyczącego polityki

surowcowej i sytuacji energetycznej kraju – do mini-

stra gospodarki (2435),

67) posła Jana Warzechy w sprawie przepisów do-

tyczących orzekania o niepełnosprawności i stopniu

niepełnosprawności – do ministra pracy i polityki

społecznej (2436),

68) posła Jana Warzechy w sprawie limitów pro-

(2437),

69) posła Jana Warzechy w sprawie sposobu prze-

prowadzania konkursu na kierownicze stanowiska

pielęgniarskie – do ministra zdrowia (2438),

70) posła Jana Warzechy w sprawie przepisów roz-

porządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia

cji rządowego programu wspierania niektórych osób

pobierających świadczenie pielęgnacyjne – do mini-

71) posła Jana Warzechy w sprawie nowych zasad

naliczania składki emerytalnej – do ministra ﬁnan-

sów (2440),

72) posła Jana Warzechy w sprawie likwidacji sta-

nowisk asystentów sędziów – do ministra sprawiedli-

wości (2441),

73) posła Jana Warzechy w sprawie dopalaczy

– do ministra sprawiedliwości (2442),

74) posła Jana Warzechy w sprawie cyfryzacji

szkół – do ministra edukacji narodowej (2443),

75) posła Jana Warzechy w sprawie programów

lekowych dla chorych na raka – do ministra zdrowia

(2444),

76) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie wstrzy-

mania przez Komisję Europejską wypłaty dla Polski

ok. 312 mln euro z Programu Operacyjnego „Inno-

wacyjna gospodarka” – do ministra rozwoju regional-

nego (2445),

77) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie uzupeł-

nienia listy leków refundowanych o leki na osteopo-

rozę stosowane w proﬁlaktycepacjentówchorychna

raka i stwardnienie rozsiane – do ministra zdrowia

(2446),

78) posła Józefa Rojka w sprawie projektu ustawy

o przejezdności – do ministra transportu, budownic-

79) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie przy-

szłości delegatur urzędów wojewódzkich – do mini-

80) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie no-

dycznym – do ministra zdrowia (2449),

81) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie projek-

tu deregulacji zawodów przewodnika i pilota tury-

stycznego – do ministra sprawiedliwości (2450),

82) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie zmian

wia (2451),

4

83) posła Marka Balta w sprawie umowy między-

narodowej ACTA – do prezesa Rady Ministrów

(2452),

84) posła Marka Balta w sprawie planów likwida-

cji Sądu Rejonowego w Lublińcu – do ministra spra-

wiedliwości (2453),

85) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie sposobu

kontraktowania świadczeń medycznych przez Śląski

Oddział Wojewódzki NFZ – do ministra zdrowia

(2454),

86) posła Sławomira Kowalskiego oraz grupy po-

(2455),

87) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

rynku najmu mieszkań w Polsce – do ministra trans-

88) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

wzrostu płacy minimalnej – do ministra pracy i poli-

89) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

wywłaszczania gruntów, na których wykryte zosta-

ną złoża gazu łupkowego – do ministra środowiska

(2458),

90) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

w rodzinie – do ministra gospodarki (2459),

91) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

budowy autostrady A2 łączącej Łódź i Warszawę

morskiej (2460),

92) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

pomocy osobom pracującym w przeszłości przy azbe-

ście – do ministra gospodarki (2461),

93) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

powołania polskiego koncernu motoryzacyjnego – do mi-

nistra gospodarki (2462),

94) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

osób chorych na ciężką astmę alergiczną – do mini-

stra zdrowia (2463),

95) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

legitymacji dla osób otrzymujących świadczenia

łecznej (2464),

96) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

osób, którym nie przysługuje świadczenie pielęgna-

cyjne za opiekę nad osobą bliską, a pozostających

w związku małżeńskim – do ministra pracy i polity-

97) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

rasistowskiego zachowania polskich kibiców – do mi-

98) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

podatku VAT na e-booki – do ministra ﬁnansów

(2467),

99) posła Tadeusza Arkita w sprawie możliwości

pozyskania środków ﬁnansowychzprogramupopu-

laryzacji siatkówki, na przykładzie Powiatowego

Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego w Chrzano-

wie – do ministra sportu i turystyki (2468),

100) posła Tadeusza Arkita w sprawie technologii

spalania odpadów komunalnych w spalarniach pla-

zmowych – do ministra środowiska (2469),

101) posła Tadeusza Arkita w sprawie możliwości

wydzierżawienia nieruchomości znajdującej się na

cimiu przy ul. Rotmistrza Pileckiego 37 przez Pań-

stwową Wyższą Szkołę Zawodową w Oświęcimiu

do celów dydaktycznych – do ministra obrony naro-

dowej (2470),

102) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie kontroli

wzorców umownych umów o kredyt konsumencki

– do prezesa Rady Ministrów (2471),

103) posła Rajmunda Millera w sprawie zmian

w ustawie o działalności leczniczej w zakresie zali-

czenia działaności hospicjów oraz opieki paliatywnej

do działalności gospodarczej – do ministra zdrowia

(2472),

104) poseł Joanny Bobowskiej w sprawie zniesie-

ślenicach – do ministra sprawiedliwości (2473),

105) posła Henryka Siedlaczka w sprawie wzrostu

wydatków po stronie powiatów spowodowanego wej-

ściem w życie ustawy o wsparciu rodziny i systemie

łecznej (2474),

106) posła Henryka Siedlaczka w sprawie propo-

zycji powołania urzędu koronera – do ministra zdro-

wia (2475),

107) posła Henryka Siedlaczka w sprawie podat-

ku akcyzowego od węgla opałowego – do ministra

ﬁnansów(2476),

108) posła Henryka Siedlaczka w sprawie za-

mknięcia dla ruchu pociągów linii kolejowej nr 158

Rybnik Towarowy – Chałupki z uwagi na brak środ-

ków ﬁnansowychnanaprawęlinii–doprezesaRady

Ministrów (2477),

109) poseł Haliny Rozpondek w sprawie przeka-

zania miastu Częstochowa terenów Skarbu Państwa

administrowanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową

„Jura” – do ministra skarbu państwa (2478),

110) posła Tadeusza Arkita oraz grupy posłów

w sprawie interpretacji zapisów ustawy o utrzymaniu

wiska (2479),

111) posła Marka Hoka w sprawie utrzymania

i polepszenia warunków lecznictwa uzdrowiskowego

(2480),

112) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie badań

lekarskich uczestników zawodów sportowych – do mi-

nistra zdrowia (2481),

113) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zasad

nabywania nieruchomości pod drogi w świetle usta-

wy o szczególnych zasadach przygotowania i realiza-

(2482),

5

114) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pro-

blemów z nadwagą wśród Polaków – do ministra

zdrowia (2483),

115) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie prze-

pisów dotyczących płacenia faktury VAT i odliczenia

podatku VAT – do ministra ﬁnansów(2484),

116) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zmian

demograﬁcznychzachodzącychwPolsceorazwsys-

temie emerytalnym – do ministra pracy i polityki

społecznej (2485),

117) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie od-

płatności za przejazd obwodnicami miast i autostra-

dowymi obwodnicami miast – do ministra transpor-

118) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pro-

blemów związanych z oceną pracy nauczycieli – do mi-

119) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pla-

nowanej deregulacji – do ministra sprawiedliwości

(2488),

120) posła Jana Szyszki w sprawie wprowadzenia

opłat pobieranych za przejazd obwodnicą Torunia

– do prezesa Rady Ministrów (2489),

121) posła Czesława Hoca w sprawie karygodnych

i groźnych dla zdrowia zaniedbań służb i inspekcji

oraz instytucji naukowych, a także organów admini-

stracji rządowej w aspekcie stosowania niejadalnej

soli tzw. wypadowej w zakładach produkujących żyw-

ność – do prezesa Rady Ministrów (2490),

122) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie utra-

ty przywilejów emerytalnych przez górników – do mi-

123) posła Stanisława Szweda w sprawie wymo-

gów stawianych biurom usług płatniczych przez usta-

wę o usługach płatniczych – do ministra ﬁnansów

(2492),

124) posła Stanisława Szweda w sprawie zmiany

przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodar-

czej w zakresie kontroli – do ministra gospodarki

(2493),

125) posła Stanisława Szweda w sprawie ustawy

o zatrudnianiu pracowników tymczasowych – do mi-

126) posła Stanisława Szweda w sprawie wprowa-

niu funduszy emerytalnych – do ministra pracy i po-

127) posła Stanisława Szweda w sprawie zapowia-

danej nowelizacji ustawy Prawo o miarach – do mi-

nistra gospodarki (2496),

128) posła Bartosza Kownackiego w sprawie wy-

jaśnienia sposobu restrukturyzacji PGNiG SA – do mi-

129) posła Bartosza Kownackiego w sprawie uzy-

skania informacji o czasie, dokładnym celu i miejscu

pobytu na terenie Federacji Rosyjskiej w 2010 r. osób

podległych ministrowi obrony narodowej – do mini-

stra obrony narodowej (2498),

130) posłów Jerzego Borkowskiego i Artura Bra-

mory w sprawie Narodowego Spisu Powszechnego

– do prezesa Rady Ministrów (2499),

131) posła Henryka Kmiecika w sprawie noweli-

nych i umieszczenia w niej zapisów deﬁniujących

osoby, których nie dotyczy art. 12 – do ministra ﬁ-

nansów (2500),

132) posła Henryka Kmiecika w sprawie zaprzesta-

nia nagannego z punktu widzenia kultury języka pol-

skiego tytułowania polityków tytułami, które już się im

nie należą – do prezesa Rady Ministrów (2501),

133) posła Kazimierza Moskala w sprawie nie-

uprawnionego ponoszenia nakładów na zadania nie-

zesa Rady Ministrów (2502),

134) posła Kazimierza Moskala w sprawie zanie-

dbań pełnomocnika rządu ds. „Programu dla Odry

– 2006” związanych z opracowaniem wieloletnich

planów ﬁnansowo-rzeczowych,harmonogramówza-

dań i przedsięwzięć dotyczących ochrony przeciwpo-

wodziowej – do prezesa Rady Ministrów (2503),

135) posła Kazimierza Moskala w sprawie niewy-

starczających działań prezesa KZGW dotyczących

opracowania projektu planu ochrony przeciwpowo-

dziowej – do ministra środowiska (2504),

136) posła Kazimierza Moskala w sprawie nieter-

minowego przebiegu realizacji inwestycji związanych

z ochroną przeciwpowodziową w dorzeczu rzeki Odry

– do ministra spraw wewnętrznych (2505),

137) posła Kazimierza Moskala w sprawie sta-

nowczego sprzeciwu okręgowej izby pielęgniarek

i położnych wobec zapisów zawartych w rozporządze-

niu dotyczącym przeprowadzania konkursu na nie-

które stanowiska kierownicze w podmiocie leczni-

czym niebędącym przedsiębiorcą – do ministra zdro-

wia (2506),

138) posła Kazimierza Moskala w sprawie zwięk-

szenia dostępności i jakości opieki zdrowotnej dla se-

niorów w związku z planowaną reformą emerytalną

– do prezesa Rady Ministrów (2507),

139) posła Kazimierza Moskala w sprawie wyni-

ków ogólnopolskiego badania umiejętności trzecio-

klasistów – do ministra edukacji narodowej (2508),

140) posła Kazimierza Moskala w sprawie konse-

kwencji, jakie dla hospicjów będzie miało uznanie

działalności leczniczej za działalność gospodarczą

– do ministra zdrowia (2509),

141) posła Kazimierza Moskala w sprawie zagro-

żenia dla funkcjonowania szpitali w związku z nało-

żonymi na nie dodatkowymi obciążeniami ﬁnanso-

wymi – do ministra zdrowia (2510),

142) posła Kazimierza Moskala w sprawie ogrom-

nego bezrobocia wśród młodych ludzi – do prezesa

Rady Ministrów (2511),

143) posła Kazimierza Moskala w sprawie utrud-

nionego dostępu do terapii biologicznych w reumato-

logii – do ministra zdrowia (2512),

144) posła Kazimierza Moskala w sprawie pozba-

wienia tysięcy chorych na nowotwory leków zapobie-

6

gających spadkowi odporności w wyniku wejścia

w życie nowej listy refundacyjnej – do prezesa Rady

Ministrów (2513),

145) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

możliwości skorzystania z opieki psychoonkologa

(2514),

146) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

potwierdzenia deklaracji zawartych w paktach gwa-

rancji dla pracowników PKP Cargo SA – do ministra

(2515),

147) posła Kazimierza Moskala w sprawie plano-

wanej restrukturyzacji zmierzającej do likwidacji

niektórych powiatowych stacji sanitarno-epidemio-

logicznych – do ministra zdrowia (2516),

148) posła Marka Biernackiego w sprawie wa-

dliwości elektronicznego systemu naliczania i po-

boru opłat viaTOLL dla samochodów ciężarowych

3,5–12 t, obciążającej tylko przewoźnika – do mini-

(2517),

149) posłów Marka Krząkały i Jarosława Pięty

w sprawie rejestracji pojazdów z kierownicą po pra-

wej stronie – do ministra transportu, budownictwa

150) posła Jerzego Borowczaka w sprawie udzie-

lenia dotacji gdańskiemu kwartalnikowi „Migotania.

Gazeta Literacka” – do ministra kultury i dziedzic-

151) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie wy-

znaczania czasu aktualizacji wojewódzkich planów

gospodarki odpadami w związku z obowiązkami

określonymi ustawą o utrzymaniu czystości i porząd-

ku w gminach – do ministra środowiska (2520),

152) posła Łukasza Borowiaka w sprawie moż-

liwości podjęcia działań zmierzających do ustale-

nia okoliczności śmierci polskiego żużlowca na to-

rze w Wiedniu w 1956 r. – do ministra spraw za-

granicznych (2521),

153) posła Łukasza Borowiaka w sprawie roz-

strzygnięcia przez wojewódzki sąd administracyjny

sprawy kontraktowania ratownictwa medycznego

w pow. gostyńskim – do ministra zdrowia (2522),

154) posła Łukasza Borowiaka w sprawie upraw-

nienia do korzystania ze zwolnienia od opłat abona-

rodowego (2523),

155) posła Łukasza Borowiaka w sprawie nie-

umieszczenia Stowarzyszenia na Rzecz Dzieci i Mło-

dzieży Specjalnej Troski im. Janusza Korczaka we

Włoszakowicach w wykazie OPP uprawniającym

do otrzymania 1% podatku za 2011 r. – do ministra

156) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie zawodu

łecznej (2525),

157) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie dostępu

osób bezdomnych do opieki medycznej – do ministra

zdrowia (2526),

158) posła Mirosława Pawlaka w sprawie prze-

kształceń własnościowych w grupie PGE Dystry-

(2527),

159) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie uty-

lizacji azbestu – do ministra środowiska (2528),

160) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie

wprowadzenia w życie unijnego programu ogranicze-

nia emisji dwutlenku węgla oraz metod jego utyliza-

cji – do ministra gospodarki (2529),

161) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie

dobowego wymiaru czasu pracy osób niepełno-

(2530),

162) posła Andrzeja Lewandowskiego w sprawie

zmian w ustawie Prawo zamówień publicznych

163) posła Andrzeja Lewandowskiego w sprawie

wyeliminowania możliwości wykonywania działalno-

ści akwizycyjnej na rzecz OFE i ustanowienia rażąco

wysokiej kary grzywny za złamanie zakazu wykony-

wania działalności akwizycyjnej na rzecz OFE na

systemu ubezpieczeń społecznych – do ministra pra-

164) posłów Leszka Millera i Ryszarda Zbrzyzne-

go w sprawie procesu prywatyzacji Polfy Warszawa

SA – do ministra skarbu państwa (2533),

165) posłów Leszka Millera i Ryszarda Zbrzyzne-

go w sprawie przekształceń własnościowych w spółce

166) posła Stanisława Ożoga w sprawie planów

degradacji powiatowych stacji sanitarno-epidemiolo-

gicznych w woj. podkarpackim – do ministra zdrowia

(2535),

167) posła Stanisława Ożoga w sprawie płac pra-

cowników Policji – do ministra spraw wewnętrznych

(2536),

168) posła Stanisława Ożoga w sprawie planów

likwidacji uprawnień zawodowych pośredników w ob-

rocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości

– do ministra gospodarki, ministra nauki i szkolnic-

twa wyższego oraz ministra transportu, budownic-

169) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie za-

grożenia dla działalności organizacji pozarządowych

w zakresie prowadzenia hospicjów i ochrony zdrowia

– do ministra zdrowia (2538),

170) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie li-

– do ministra sprawiedliwości (2539),

171) posła Jana Warzechy w sprawie odmowy

przyznania koncesji Telewizji Trwam – do ministra

172) posła Stanisława Wziątka w sprawie stwo-

rzenia programu pilotażowego dla gmin uzdrowisko-

wych w zakresie odnawialnych źródeł energii (OZE)

– do ministra gospodarki (2541),

7

173) posła Stanisława Wziątka w sprawie zwięk-

szenia środków ﬁnansowychprzeznaczonychnaak-

tywne formy przeciwdziałania bezrobociu, na przy-

kładzie pow. drawskiego – do ministra pracy i polity-

174) posła Dariusza Seligi w sprawie deregulacji

zawodów przewodnika i pilota turystycznego – do mi-

nistra sprawiedliwości (2543),

175) posła Wojciecha Saługi w sprawie akcyzy na

węgiel – do ministra ﬁnansów(2544),

176) posła Wojciecha Saługi w sprawie braku moż-

liwości spełnienia kryteriów konkursowych w ubie-

ganiu się o kontrakty z NFZ – do ministra zdrowia

(2545),

177) posła Wojciecha Saługi w sprawie kierunków

szego (2546),

178) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie

podjęcia działań zmierzających do uczczenia pamięci

Zygmunta Krasińskiego poprzez umieszczenie pa-

miątkowej tablicy w Krypcie Wieszczów Narodowych

dowego (2547),

179) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie

modernizacji drogi krajowej nr 7 Warszawa – Gdańsk

morskiej (2548),

180) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie

ustaw – do ministra skarbu państwa (2549),

181) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie

zmniejszonego algorytmu środków ﬁnansowych

przyznanych dla Mazowieckiego Oddziału Wojewódz-

kiego NFZ – do ministra zdrowia (2550),

182) posła Artura Górskiego w sprawie przyszło-

ści Krajowej Szkoły Administracji Publicznej – do pre-

zesa Rady Ministrów (2551),

183) posła Artura Górskiego w sprawie obaw do-

tyczących dysponowania przez MSZ środkami ﬁnan-

nistra spraw zagranicznych (2552),

184) poseł Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk w spra-

wie strat ponoszonych przez rybaków przybrzeżnych

w związku z restytucją foki szarej w akwenie Zatoki

Puckiej – do ministra środowiska (2553),

185) posła Marka Biernackiego w sprawie obniżenia

o 60% stanu sił i środków w Portowej Straży Pożarnej

Florian, która zabezpiecza przeciwpożarowo tereny

portu i trzech dzielnic Gdańska, oraz wypowiedzenia

Morskiej Straży Pożarniczo-Ratowniczej umowy gene-

ralnej przed zbliżającymi się mistrzostwami Euro 2012

przez Zarząd Morskiego Portu Gdańsk SA – do mini-

stra spraw wewnętrznych oraz ministra transportu,

186) posła Romana Kotlińskiego w sprawie pro-

gramów informatyzacji ochrony zdrowia realizowa-

nych przez Centrum Systemów Informacyjnych

Ochrony Zdrowia – do ministra zdrowia (2555),

187) posła Romana Kotlińskiego w sprawie funk-

cjonowania szkół wyższych, które należą do kościo-

łów i związków wyznaniowych, a nie podlegają usta-

wie Prawo o szkolnictwie wyższym – do ministra

188) posła Romana Kotlińskiego w sprawie pod-

staw prawnych funkcjonowania posługi duszpaster-

skiej w służbach podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych – do ministra spraw we-

wnętrznych (2557),

189) posła Romana Kotlińskiego w sprawie re-

alizacji regulacji dotyczących ochrony zabytków i ar-

chiwaliów przewidzianych w umowie międzynaro-

dowej – konkordacie zawartym pomiędzy Rzecząpo-

spolitą Polską a Stolicą Apostolską – podpisanej w dniu

29 lipca 1993 r. – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (2558),

190) posła Romana Kotlińskiego w sprawie reali-

zacji umowy międzynarodowej – konkordatu pomię-

dzy Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską

Rady Ministrów (2559),

191) poseł Krystyny Ozgi w sprawie nasilających

się zjawisk przemocy w rodzinie – do ministra pracy

192) posłów Mirosława Pawlaka i Krystyny Ozgi

w sprawie niektórych form prawnych działań kontro-

lnych organów skarbowych w sprawach zobowiązań

podatkowych – do ministra ﬁnansów(2561),

193) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

zabijania ślepych miotów na podstawie interpretacji

194) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie dzia-

łania Służby Kontrwywiadu Wojskowego wobec oso-

by pełniącej rolę asystenta społecznego posła – do mi-

nistra obrony narodowej (2563),

195) posła Bogdana Rzońcy w sprawie reorgani-

zacji powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicz-

(2564),

196) posła Bogdana Rzońcy w sprawie procesu

prywatyzacji ZPOW Pektowin SA w Jaśle – do mini-

stra skarbu państwa (2565),

197) posła Waldemara Andzela w sprawie liczby

szkół przewidzianych do likwidacji w 2012 r. – do mi-

nistra edukacji narodowej (2566),

198) posła Jacka Sasina w sprawie planowanych

zmian organizacyjnych, konsolidacyjnych i restruk-

turyzacyjnych w PGE Dystrybucja SA, w tym łącze-

nia niektórych rejonów energetycznych – do ministra

skarbu państwa (2567),

199) posła Marka Polaka w sprawie weryﬁkacji

istnienia wierzytelności w momencie wpływu dekla-

racji podatkowej – do ministra ﬁnansów(2568),

200) posła Tadeusza Tomaszewskiego oraz grupy

posłów w sprawie waloryzacji świadczeń dla medali-

stów igrzysk olimpijskich, paraolimpijskich, igrzysk

głuchych oraz zawodów Przyjaźń-84 – do ministra

sportu i turystyki (2569),

8

201) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pro-

jektu likwidacji delegatur terenowych ministra wła-

ściwego do spraw skarbu państwa – do ministra skar-

bu państwa (2570),

202) poseł ZoﬁiPopiołekwsprawieprocedowania

przez organy podatkowe w oparciu o art. 20 ust. 1–3

od osób ﬁzycznych, które są przedmiotem badania

ich zgodności z Konstytucją RP przez Trybunał Kon-

stytucyjny (sygn. akt SK 18/09) – do ministra ﬁnan-

sów (2571),

203) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie likwidacji

Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim – do mi-

nistra sprawiedliwości (2572),

Sądu Rejonowego w Braniewie – do ministra spra-

wiedliwości (2573),

205) posłów Lucjana Marka Pietrzczyka i Zbi-

gniewa Pacelta w sprawie praktyki budowy zjazdów

z dróg publicznych na nieruchomości bezpośrednio

przylegające do jezdni – do ministra transportu, bu-

206) posła Janusza Dzięcioła w sprawie odszko-

dowań za niedostarczenie lokalu socjalnego – do mi-

skiej (2575),

207) posła Janusza Dzięcioła w sprawie ustawy

o ﬁnansowymwsparciutworzenialokalisocjalnych,

mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bez-

domnych – do ministra transportu, budownictwa

208) posła Janusza Dzięcioła w sprawie rozporzą-

dzenia ministra kultury i dziedzictwa narodowego

z dnia 27 lipca 2011 r. dotyczącego prowadzenia prac

konserwatorskich, prac restauratorskich, robót bu-

dowlanych, badań konserwatorskich, badań archi-

tektonicznych i innych działań przy zabytku wpisa-

nym do rejestru zabytków oraz badań archeologicz-

(2577),

zysków powszechnych towarzystw emerytalnych

związanych z zarządzaniem OFE – do ministra pra-

wprowadzenia spotkań młodzieży z doradcami zawo-

dowymi na wcześniejszym etapie edukacji – do mini-

stra edukacji narodowej (2579),

211) posła Łukasza Borowiaka w sprawie wątpli-

wości co do dopuszczalności przekształcania praw

do lokali mieszkalnych wybudowanych przy udziale

morskiej (2580),

212) posła Łukasza Borowiaka w sprawie trudnej

sytuacji ekonomicznej polskich tartaków – do mini-

stra środowiska (2581),

213) poseł Anny Paluch w sprawie likwidacji Sądu

wości (2582),

214) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie niepre-

cyzyjnych zapisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu

skiej (2583),

215) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie przepi-

sów dotyczących elastycznego czasu pracy – do mini-

216) poseł Elżbiety Gapińskiej w sprawie wydawa-

nia certyﬁkatówdladzieciimłodzieżykorzystających

z placówek wychowania pozaszkolnego – do ministra

edukacji narodowej (2585),

217) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie wy-

właszczania nieruchomości – do ministra transportu,

218) poseł Agnieszki Pomaskiej oraz grupy po-

słów w sprawie aktualnego funkcjonowania ustawy

219) posła Tomasza Kuleszy w sprawie niezakoń-

czenia procesu legislacyjnego dotyczącego rozporzą-

dzenia zmieniającego rozporządzenie ministra śro-

nych planów łowieckich i wieloletnich łowieckich

planów hodowlanych – do ministra środowiska

(2588),

220) poseł Anny Nemś w sprawie likwidacji części

pociągów regionalnych w woj. śląskim – do ministra

221) poseł Anny Nemś w sprawie zamieszczania

reklam leków w środkach masowego przekazu – do mi-

nistra zdrowia (2590),

222) poseł Anny Nemś w sprawie nagminności

zawierania przez pracodawców umów śmieciowych

223) poseł Elżbiety Gelert w sprawie ubezpiecze-

nia szpitali z tytułu zdarzeń medycznych wynikają-

zdrowia (2592),

224) poseł Elżbiety Gelert w sprawie zastosowa-

nia ustawy refundacyjnej w szpitalach – do ministra

zdrowia (2593),

225) posła Krzysztofa Borkowskiego w sprawie

gospodarki (2594),

226) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

ści – do ministra sprawiedliwości (2595),

227) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

228) posła Dariusza Jońskiego w sprawie decyzji

o przerwaniu budowy korwety Gawron – do prezesa

Rady Ministrów (2597),

229) posła Tomasza Garbowskiego w sprawie pla-

nów przekształceń i likwidacji ośrodków doskonale-

9

nia kadr Służby Więziennej – do ministra sprawiedli-

wości (2598),

230) posłów Jerzego Borkowskiego i Artura Bra-

społecznej (2599),

231) posła Lecha Sprawki w sprawie dotacji oświa-

towej na funkcjonowanie niepublicznych szkół i pla-

cówek w okresie wakacji letnich – do ministra edu-

kacji narodowej (2600),

232) posła Lecha Sprawki w sprawie określenia

podstawy do ustalenia poziomu dotacji dla oddziałów

przedszkolnych w szkołach podstawowych prowadzo-

nych przez inne podmioty niż jednostki samorządu

terytorialnego – do ministra edukacji narodowej

(2601),

233) posłów Maksa Kraczkowskiego i Tomasza

Latosa w sprawie likwidacji ulgi podatkowej na usłu-

gi dostępu do Internetu – do prezesa Rady Ministrów

(2602),

234) posłów Maksa Kraczkowskiego i Tomasza La-

tosa w sprawie kosztów funkcjonowania Stadionu Na-

rodowego – do ministra sportu i turystyki (2603),

235) posłów Maksa Kraczkowskiego i Tomasza

Latosa w sprawie zatrudnienia w gabinetach poli-

tycznych – do ministra administracji i cyfryzacji

(2604),

236) posła Michała Kabacińskiego w sprawie

świadczeń dla byłych pracowników Lubelskich Za-

kładów Przemysłu Skórzanego – do ministra pracy

237) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

ograniczenia liczby godzin historii oraz zmian w pro-

gramie nauczania tego przedmiotu – do ministra

edukacji narodowej (2606),

238) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

krótszego urlopu wychowawczego dla samotnych ma-

239) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

ochrony wolności gospodarczej polskich przedsię-

biorstw – do ministra gospodarki (2608),

jektu podwyższenia opłat za usługi stacji kontroli

pojazdów – do ministra transportu, budownictwa

241) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie naj-

wyższego od pięciu lat wzrostu bezrobocia w Polsce

kwidacji schronisk dla nieletnich – do ministra spra-

wiedliwości (2611),

243) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie usta-

środowiska (2612),

244) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie ba-

rier architektonicznych dla osób niepełnosprawnych

245) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie miejsc

pracy dla absolwentów studiów wyższych – do mini-

246) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

częstych zmian podręczników szkolnych – do mini-

stra edukacji narodowej (2615),

247) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie nie-

jasności wynikających z przepisów podatkowych do-

tyczących kwestii opodatkowania bezpłatnych porad

prawnych – do ministra ﬁnansów(2616),

248) poseł Danuty Pietraszewskiej w sprawie nie-

przyznania przez NFZ kontraktu dla Oddziału Oku-

listycznego Szpitala Miejskiego w Rudzie Śląskiej

– do ministra zdrowia (2617),

249) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie za-

zdrowia (2618),

250) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie no-

251) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pla-

nowanej zmiany statusu zawodowego dyrektorów

szkół – do ministra edukacji narodowej (2620),

252) posłów Ryszarda Terleckiego i Włodzimierza

Bernackiego w sprawie dramatycznej sytuacji insty-

tutów badawczych Polskiej Akademii Nauk – do mi-

253) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie pla-

nów przeniesienia z Kancelarii Senatu do Minister-

stwa Spraw Zagranicznych większości środków ﬁ-

254) posła Pawła Arndta w sprawie nowelizacji

ustawy o działalności leczniczej, z uszczegółowieniem

zapisu dotyczącego prowadzenia działalności leczni-

czej bez konieczności zgłaszania działalności gospo-

darczej – do ministra zdrowia (2623),

255) posła Czesława Hoca w sprawie przejęcia

przez GDDKiA budowy etapu I i III realizowanej

w Kołobrzegu inwestycji z listy projektów indywidu-

alnych Programu Operacyjnego „Infrastruktura

i środowisko” pn. „Poprawa dostępności do portu Ko-

łobrzeg od strony lądu (drogi i kolej)” – do ministra

(2624),

256) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie proble-

mów z zakupem leków przez domy opieki społecznej

– do ministra zdrowia (2625),

257) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie proble-

mów pacjentów z chorobami nowotworowymi – do mi-

nistra zdrowia (2626),

258) posła Witolda Klepacza w sprawie budowy ob-

wodnicy Zawiercia na drodze krajowej nr 78 – do mi-

(2627),

259) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie

wprowadzonego elektronicznego systemu opłat za

TOLL (tzw. e-myta) – do ministra transportu, bu-

10

260) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie na-

wiązek dla organizacji pożytku publicznego, takich

jak Towarzystwo Przyjaciół Dzieci – do ministra

sprawiedliwości (2629),

261) posła Stanisława Lamczyka w sprawie zapi-

nach – do ministra środowiska (2630),

262) poseł Doroty Rutkowskiej w sprawie kryte-

riów zwalniania pracowników w centrali i oddzia-

łach regionalnych ARiMR zawartych w zarządzeniu

nr 9/2012 prezesa ARiMR z dnia 23 stycznia 2012 r.

263) posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy

posłów w sprawie wprowadzenia zmian do ustawy

o świadczeniach rodzinnych w związku z nalicza-

niem odsetek ustawowych przy zwrocie świadczeń

264) posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy

posłów w sprawie włączenia wywiadu środowiskowe-

go do standardu obciążenia pracą kuratorów zawo-

dowych – do ministra sprawiedliwości (2633),

265) posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy

posłów w sprawie polderu Golina – do ministra śro-

dowiska (2634),

266) posłów Rafała Grupińskiego i Tomasza Pio-

tra Nowaka w sprawie środków ﬁnansowychnawy-

twarzanie i dalsze badania nad szczepionką przeciw

czerniakowi złośliwemu – do ministra zdrowia

(2635),

267) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

premii w Narodowym Centrum Sportu – do prezesa

268) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

płatnych dziennych studiów wyższych – do ministra

269) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

problemu nadwagi i otyłości uczniów – do ministra

edukacji narodowej (2638),

270) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

Funduszu Kościelnego oraz reformy emerytur i ubez-

pieczeń – do prezesa Rady Ministrów (2639),

271) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

pleksie cyfrowym – do prezesa Rady Ministrów

(2640),

272) posła Bogdana Rzońcy w sprawie zaniku

ochrony zdrowia pracowników przed szkodliwym od-

działywaniem hałasu infradźwiękowego w środowi-

(2641),

273) posła Jacka Falfusa w sprawie likwidacji sądów

okręgowych – do ministra sprawiedliwości (2642),

274) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

błędów i luk w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych

– do ministra zdrowia (2643),

275) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

stra sprawiedliwości (2644),

276) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

dramatycznego wzrostu liczby przestępstw dokony-

wanych przez uczniów w szkołach podstawowych

i gimnazjach – do ministra edukacji narodowej

(2645),

277) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

zaległych składek opłacanych przez przedsiębiorców

z tytułu ubezpieczeń społecznych – do prezesa Rady

Ministrów (2646),

278) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

pęknięć i szczelin, które pojawiły się na nowo wybu-

dowanych fragmentach autostrad w Polsce – do mi-

skiej (2647),

279) posła Adama Abramowicza w sprawie plano-

wanej przez Zarząd PGE Dystrybucja SA reorgani-

zacji funkcjonowania zakładów energetycznych, któ-

ra spowoduje likwidację kilku rejonów energetycz-

nych – do ministra skarbu państwa (2648),

280) posła Jana Ziobry w sprawie polskiej polity-

ki wodnej do 2030 r. – do prezesa Rady Ministrów

(2649),

281) posłów Henryka Smolarza i Zbigniewa Włod-

kowskiego w sprawie nakazu umundurowania pra-

cowników Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin

(2650),

282) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zmian

bec niej zgłaszają organizacje pozarządowe – do mi-

nistra zdrowia (2651),

283) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie wy-

krycia na farmach w krajach europejskich obecności

wirusa Schmallenberg – do ministra rolnictwa i roz-

284) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie infor-

macji na temat projektu odebrania górnikom prawa

do wcześniejszej emerytury – do prezesa Rady Mini-

strów (2653),

285) posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

braku rozstrzygnięcia przetargu na realizację pro-

jektu „Modernizacja linii kolejowej E20 na odcinku

Siedlce – Terespol, etap II” PO IiŚ 7.1–9.1 – do mini-

stra rozwoju regionalnego, ministra transportu, bu-

nansów (2654),

286) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie regu-

lacji dotyczących rynku gazu ziemnego w Polsce oraz

implementacji do polskiego systemu prawnego trze-

ciego pakietu liberalizacyjnego i dyrektywy dotyczą-

cej promowania stosowania energii ze źródeł odna-

wialnych – do ministra gospodarki (2655),

287) posła Bogdana Rzońcy w sprawie warunków

i zasad wykonywania zawodu psychologa – do mini-

288) poseł Beaty Kempy oraz grupy posłów

mleka dla niemowląt z alergią – do ministra zdrowia

(2657),

11

289) posła Łukasza Borowiaka w sprawie cyfry-

zacji polskich szkół – do ministra edukacji narodowej

(2658),

290) posła Łukasza Borowiaka oraz grupy posłów

w sprawie ustalenia potencjalnej lokalizacji obiektu

styki (2659),

291) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

aktywizacji zawodowej bezrobotnych wkraczających

na rynek pracy w pow. mińskim w 2011 r. i niewy-

292) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

(Zakręt) – granica państwa w Hrebennem – do mini-

(2661),

293) posła Jerzego Polaczka w sprawie interpre-

tacji podatkowej naruszającej zasadę powszechności

i neutralności opodatkowania VAT w obszarze usług

pocztowych – do ministra ﬁnansów(2662),

294) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

niejasności związanych z wprowadzeniem od stycz-

nia 2012 r. przepisów wykonawczych do ustawy o po-

datku akcyzowym od wyrobów węglowych – do mi-

nistra ﬁnansów(2663),

295) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie

zmian ustawy o refundacji leków, środków spożyw-

wyrobów medycznych w zakresie wzoru recept

– do ministra zdrowia (2664),

296) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie przy-

wrócenia godła państwowego na dyplomach ukończe-

szego (2665),

297) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie za-

trważającej skali likwidacji szkół – do ministra edu-

298) posła Artura Dębskiego oraz grupy posłów

w sprawie biletów na mecze Euro 2012 przyznanych

przez UEFA dla administracji publicznej – do mini-

299) posła Artura Dębskiego oraz grupy posłów

przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów i inne mi-

nisterstwa – do prezesa Rady Ministrów, ministra

spraw wewnętrznych, ministra transportu, budow-

nicznych, ministra środowiska, ministra kultury

rystyki (2668),

300) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie pro-

blemu likwidacji szkół na przykładzie Zespołu Szkół

narodowej (2669),

301) posła Damiana Raczkowskiego w sprawie

okresu przechowywania akt pojazdu – do ministra

(2670),

302) posła Janusza Cichonia w sprawie narzuce-

nia podmiotom, które nie są zobowiązane do stoso-

wania ustawy Prawo zamówień publicznych, obo-

wiązku udzielania zamówień zgodnie z jej zapisami

dotyczącymi wydatkowania środków UE – do mini-

stra rozwoju regionalnego (2671),

303) posła Wojciecha Szaramy w sprawie wątpliwo-

ści związanych z interpretacją przepisów ustawy o dzia-

łalności leczniczej – do ministra zdrowia (2672),

304) poseł Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w sprawie

działań, jakie planuje podjąć Ministerstwo Kultury

skiego kina niezależnego w tej kadencji – do ministra

305) posła Marka Opioły w sprawie wpuszczenia

osób nieuprawnionych – do prezesa Rady Ministrów

(2674),

306) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie zasad

udzielania wiz wjazdowych do Polski pracownikom

sezonowym z Ukrainy, zatrudnianym w rolnictwie

i ogrodnictwie – do ministra spraw zagranicznych

(2675),

307) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie zapo-

biegania i przeciwdziałania przemocy w szkole – do mi-

nistra edukacji narodowej (2676),

308) posła Waldemara Sługockiego w sprawie sta-

nu infrastruktury przeciwpowodziowej oraz planów

inwestycyjnych dla lubuskiego odcinka Odrzańskiej

Drogi Wodnej – do ministra środowiska (2677),

309) posła Waldemara Sługockiego w sprawie in-

tensyﬁkacjiżeglugiśródlądowejnalubuskimodcin-

ku Odrzańskiej Drogi Wodnej – do ministra trans-

310) poseł Krystyny Kłosin w sprawie zasad roz-

liczania dotacji przekazywanej z budżetu gminy nie-

publicznym jednostkom systemu oświaty (przedszko-

lom) – do ministra ﬁnansów(2679),

311) poseł Izabeli Leszczyny w sprawie wprowa-

dzenia w szkołach ponadgimnazjalnych sztywnych

progów punktowych przy rekrutacji – do ministra

edukacji narodowej (2680),

312) poseł Marii Nowak w sprawie sytuacji na

rynku pracy osób powyżej pięćdziesiątego roku życia

313) poseł Marii Nowak w sprawie opieki geria-

trycznej w kontekście projektu reformy emerytalnej

– do ministra zdrowia (2682),

314) poseł Marii Nowak w sprawie przepisów do-

tyczących dziedziczenia wprost – do ministra spra-

wiedliwości (2683),

315) posła Kazimierza Gołojucha w sprawie nie-

jasności dotyczących udzielania pomocy dziko żyjącej

zwierzynie (rannej lub chorej) – do ministra środowi-

ska (2684),

316) posła Kazimierza Gołojucha w sprawie za-

miaru likwidacji tzw. janosikowego – do ministra ﬁ-

nansów (2685),

12

317) posła Kazimierza Gołojucha w sprawie likwi-

dacji Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej

w Łańcucie oraz 10 innych PSSE w woj. podkarpac-

318) poseł Barbary Bartuś w sprawie realizacji

przez samorządy zapisów ustawy o ochronie zwierząt

319) poseł Barbary Bartuś w sprawie upowszech-

niania w Polsce naprotechnologii – do ministra zdro-

wia (2688),

320) posła Roberta Telusa oraz grupy posłów

turystycznego – do ministra sprawiedliwości (2689),

321) posła Roberta Telusa oraz grupy posłów

w sprawie zamrożenia płac w sferze budżetowej

– do ministra ﬁnansów(2690),

322) posła Jacka Osucha w sprawie dramatycznie

niskich środków z Funduszu Pracy na aktywną wal-

kę z bezrobociem w 2012 r., na przykładzie woj. ma-

łopolskiego – do prezesa Rady Ministrów (2691),

323) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

zmian dotyczących systemu gospodarki odpadami

324) posła Jana Ziobry w sprawie planowanego

przez rząd ograniczenia liczby kapelanów w Ordyna-

riacie Polowym Wojska Polskiego – do ministra obro-

ny narodowej (2693),

325) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie niespełniania standardów płatnej

skiej (2694),

326) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie opóźnień związanych z budową in-

frastruktury drogowej – do ministra transportu, bu-

327) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie barier instytucjonalnych dla rozwo-

ju przedsiębiorczości na wsi – do ministra rolnictwa

328) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie stanu wałów przeciwpowodziowych

na rzekach – do ministra środowiska (2697),

329) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie nowelizacji Kodeksu pracy i związa-

nych z tym zmian dotyczących urlopów wychowaw-

330) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie reorganizacji powiatowych stacji

sanitarno-epidemiologicznych – do ministra zdrowia

(2699),

331) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie maturalnych arkuszy egzaminacyj-

nych dla osób słabowidzących – do ministra edukacji

narodowej (2700),

332) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie zarządzenia ministra ﬁnansów

z dnia 23 listopada 2011 r. dotyczącego szkolenia

nistra ﬁnansów(2701),

333) posła Tomasza Latosa w sprawie likwidacji

Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszka-

niowej – do ministra obrony narodowej (2702),

334) posła Tomasza Latosa w sprawie planów li-

kwidacji sądów, w których zatrudnionych jest mniej

niż 10 sędziów – do ministra sprawiedliwości (2703),

335) posła Tomasza Latosa w sprawie odłożenia

realizacji projektu kolei dużych prędkości – do mini-

(2704),

336) posła Tomasza Latosa w sprawie refundacji

operacji obustronnego wszczepienia stawów skronio-

wo-żuchwowych – do ministra zdrowia (2705),

337) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie likwidacji

małych szkół – do ministra edukacji narodowej

(2706),

338) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie dodatko-

wych kosztów związanych z odśnieżaniem dróg pod-

czas ostatnich obﬁtych opadów śniegu na Żywiec-

czyźnie – do ministra spraw wewnętrznych (2707),

339) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie ﬁnanso-

wania Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunko-

narciarskich – do ministra spraw wewnętrznych

(2708),

340) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie planów

likwidacji niektórych sądów w Polsce – do ministra

sprawiedliwości (2709),

341) posła Jakuba Rutnickiego oraz grupy posłów

w sprawie partycypacji przez samorządy w kosztach

budowy studni na terenie prywatnym – do ministra

ﬁnansów(2710),

342) posła Jakuba Rutnickiego oraz grupy posłów

w sprawie założeń do projektu budowy „Świetlików”

– do ministra rozwoju regionalnego (2711),

343) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

decyzji Państwowej Straży Pożarnej o ustaleniu tzw.

minimum operacyjnego dla woj. łódzkiego – do mini-

344) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

świadczeń dla osób opiekujących się niepełnospraw-

nymi członkami rodziny – do ministra pracy i polity-

345) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

ewentualnej likwidacji Łódzkiego Centrum Filmowe-

rodowego (2714),

346) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

działania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej – do mi-

347) posła Killiona Munyamy w sprawie kryte-

riów kontraktowania specjalistycznych usług me-

dycznych w woj. wielkopolskim – do ministra zdrowia

(2716),

348) posła Macieja Mroczka w sprawie uczestnictwa

rowerzystów w ruchu drogowym – do ministra trans-

13

349) posła Macieja Mroczka w sprawie czynności

mających na celu obniżenie cen paliw – do ministra

ﬁnansów(2718),

350) posła Macieja Mroczka w sprawie utrudnień

w przekazywaniu 1% podatku przez emerytów – do mi-

nistra ﬁnansów(2719),

351) posła Łukasza Krupy w sprawie stanu drogi

Krajeńskie – do ministra transportu, budownictwa

352) posła Łukasza Krupy w sprawie stosowania

dowisko w stosunku do obszarów Natura 2000 – do mi-

353) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

wskazania organu właściwego do wyznaczenia ob-

szaru, na który wywierają wpływ urządzenia melio-

racji wodnych szczegółowych oraz źródeł ﬁnansowa-

nia powyższego zadania – do ministra rolnictwa

354) posła Marka Krząkały w sprawie rozwoju

obszarów metropolitalnych i aglomeracyjnych Polski

południowej, z uwzględnieniem aglomeracji rybnic-

kiej i Ostrawskiego Obszaru Metropolitalnego – do mi-

nistra rozwoju regionalnego (2723),

355) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie usta-

bactwie śródlądowym – do ministra środowiska oraz

356) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie obję-

cia subwencją oświatową edukacji przedszkolnej

– do ministra edukacji narodowej (2725),

357) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie kom-

pleksowej modernizacji linii kolejowej nr 7 Lublin

358) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie sposo-

bu obliczania składek na ubezpieczenie zdrowotne rol-

359) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie stano-

wiska rządu w odniesieniu do zapisów obywatelskie-

ﬁnansów(2728),

360) posła Joachima Brudzińskiego oraz grupy

posłów w sprawie podatku akcyzowego od paliwa że-

glugowego – do ministra ﬁnansów(2729),

361) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pla-

nowanego wyburzenia kamienicy w Warszawie, w któ-

rej urodził się bohater Bitwy Warszawskiej 1920 r.

ks. Ignacy Skorupka – do ministra kultury i dziedzic-

362) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie infor-

macji podanej przez prezesa Rady Ministrów na te-

mat konieczności redukcji korpusu kapelanów woj-

skowych – do ministra obrony narodowej (2731),

363) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie ko-

nieczności wsparcia działalności Stowarzyszenia Miej-

ski Teatr Źródło z Radomska – do ministra kultury

364) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie za-

bezpieczenia powodzenia programu „Cyfrowa szko-

ła” – do ministra edukacji narodowej (2733),

365) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie przy-

gotowanej ustawy o podatku od wydobycia niektó-

rych kopalin oraz skutków społecznych jej ewentu-

alnego wprowadzenia w życie – do ministra ﬁnan-

sów (2734),

366) poseł Beaty Mazurek w sprawie zakupu le-

ków przez szpitale – do ministra zdrowia (2735),

367) poseł Beaty Mazurek w sprawie likwidacji

od 1 lipca 2012 r. – z dniem wejścia w życie nowej

ustawy o działalności leczniczej – hospicjów oraz in-

nych OPP działających w ochronie zdrowia – do mi-

nistra zdrowia (2736),

368) poseł Beaty Mazurek w sprawie e-podręcz-

ników – do ministra edukacji narodowej (2737),

369) poseł Beaty Mazurek w sprawie podjęcia

działań legislacyjnych w celu przyznania żołnierzom

górnikom zadośćuczynienia za przymusową pracę

w kopalniach i w kamieniołomach – do ministra pra-

ków przez domy pomocy społecznej – do ministra

zdrowia (2739),

371) posła Jerzego Materny w sprawie rozszerze-

nia kręgu osób uprawnionych do wykonywania ba-

dań w zakresie psychologii transportu – do ministra

(2740),

372) posła Jerzego Materny w sprawie prac nad

zmianą przepisów regulujących zasady łowienia ryb

przez wędkarzy – do ministra sportu i turystyki

(2741),

373) posła Michała Jacha w sprawie spłaty kredy-

tu denominowanego lub indeksowanego do waluty

innej niż waluta polska – do ministra ﬁnansów

(2742),

374) posła Macieja Małeckiego w sprawie zanie-

dbań i nadużyć powstałych podczas budowy obwod-

nicy Żyrardowa i autostrady A2 – do ministra trans-

375) posła Jacka Boguckiego w sprawie planowa-

nych zmian w strukturze organizacyjnej sądów rejo-

nowych – do ministra sprawiedliwości (2744),

376) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

spodziewanych korzyści ekonomicznych dla Polski

377) posła Dariusza Cezara Dziadzia oraz grupy

posłów w sprawie zamiaru likwidacji Sądu Rejono-

wego w Nisku w obszarze właściwości Sądu Okręgo-

wego w Tarnobrzegu – do ministra sprawiedliwości

(2746),

378) posła Dariusza Cezara Dziadzia oraz grupy

posłów w sprawie zabezpieczenia środków ﬁnanso-

wych dla Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w Krakowie na odtworzenie pojemności zbiornika

14

przystopniowego na rzece Wisłok w Rzeszowie – do mi-

nistra środowiska (2747),

379) posła Dariusza Cezara Dziadzia oraz grupy

(2748),

380) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie pla-

nowanego rozporządzenia Parlamentu Europejskie-

go i Rady dotyczącego kontrolowania przesyłek po-

chodzących z krajów spoza UE – do ministra spraw

zagranicznych (2749),

381) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie

funkcjonowania systemu mobilności studentów w ra-

mach programu MOST – do ministra nauki i szkol-

382) posłów Sławomira Kopycińskiego i Wojciecha

Penkalskiego w sprawie liczby osób skazanych za po-

pełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 ustawy Kodeks

karny – do ministra sprawiedliwości (2751),

383) posła Romualda Ajchlera w sprawie wyko-

rzystywania funduszu sołeckiego oraz zwrotu w for-

mie dotacji celowej części wydatków wykonywanych

w ramach funduszu – do ministra ﬁnansów(2752),

384) posłów Romualda Ajchlera i Cezarego Olej-

wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych

385) posła Marka Łatasa w sprawie planowanej

likwidacji Sądu Rejonowego w Myślenicach – do mi-

nistra sprawiedliwości (2754),

386) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie opłaty eksploatacyjnej od wód mineralnych i opła-

łu eksploatacji wód zwykłych – do ministra środowi-

ska (2755),

387) poseł Izabeli Kloc w sprawie braku procedur

związanych z konwojowaniem wychowanków do mło-

dzieżowych ośrodków wychowawczych – do ministra

edukacji narodowej (2756),

388) poseł Izabeli Kloc w sprawie działań rządu

zmierzających w istocie do zmian ustrojowych samo-

rządu terytorialnego poprzez likwidację powiatów

– do prezesa Rady Ministrów (2757),

389) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie możliwo-

ści ustanowienia obowiązku gwarancji minimalnej

prędkości łącza internetowego – do ministra admini-

390) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie ubezpie-

czeń powszechnych od skutków klęsk żywiołowych

– do ministra spraw wewnętrznych (2759),

391) posła Jacka Żalka w sprawie listy miejsc dla

lekarzy rezydentów – do ministra zdrowia (2760),

392) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie

modernizacji drogi S7 na odcinku Lubień – Rabka

morskiej (2761),

393) posła Łukasza Gibały w sprawie procederu

wyłudzania stypendiów socjalnych – do ministra na-

394) poseł Ewy Wolak w sprawie odwróconego kre-

dytu hipotecznego – do ministra ﬁnansów(2763),

395) poseł Ewy Wolak w sprawie wieku emerytal-

nego strażaków lotniskowych służb ratowniczo-ga-

śniczych – do ministra spraw wewnętrznych (2764),

396) posła Dariusza Seligi w sprawie wynagro-

dzenia dla pracowników sfery budżetowej – do mini-

stra ﬁnansów(2765),

397) posła Dariusza Seligi w sprawie nałożenia

na gminy zadań z zakresu wspierania rodziny i pie-

czy zastępczej – do ministra ﬁnansóworazministra

pracy i polityki społecznej (2766),

398) posła Dariusza Seligi w sprawie decyzji o usu-

nięciu z listy inwestycji MON w 2012 r. programu

budowy korwety Gawron – do ministra obrony naro-

dowej (2767),

399) posła Mirosława Pluty w sprawie me-

tod unieszkodliwiania odpadów medycznych i wete-

rynaryjnych – do ministra środowiska (2768),

400) posła Mirosława Pluty w sprawie grup usa-

modzielnienia i braku konkretnych zapisów dotyczą-

cych ich utrzymania – do ministra pracy i polityki

społecznej (2769),

401) posła Marka Rząsy w sprawie sponsorowania

wybranych klubów sportowych przez spółki Skarbu

402) posła Rafała Grupińskiego w sprawie planu

modernizacji lub budowy nowego mostu kolejowego

nad rzeką Wartą w ciągu linii nr 272 Kluczbork – Po-

znań na stacji Poznań Starołęka – do ministra trans-

403) poseł Barbary Bubuli w sprawie nieprawi-

dłowości w ustalaniu wysokości wkładów dla właści-

cieli książeczek mieszkaniowych i konieczności no-

welizacji przepisów ustawy o pomocy państwa w spła-

płaconych premii gwarancyjnych – do ministra trans-

404) poseł Barbary Bubuli w sprawie zwolnienia

z płacenia podatków organizatorów Euro 2012 – do mi-

nistra ﬁnansów(2773),

405) posła Marka Matuszewskiego w sprawie bazy

hotelowej w Polsce w związku z Euro 2012 – do mini-

406) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

ochrony przeciwpowodziowej dorzecza Odry – do mi-

nistra środowiska (2775),

407) posła Marka Matuszewskiego w sprawie wy-

korzystywania środków ZUS – do ministra pracy

408) posła Marka Asta w sprawie zamierzonej li-

kwidacji Sądu Rejonowego we Wschowie – do mini-

stra sprawiedliwości (2777),

409) posła Marka Asta w sprawie planowanej li-

kwidacji niektórych sądów rejonowych w woj. lubu-

15

410) posła Jacka Sasina w sprawie Państwowego

411) posła Jerzego Szmita w sprawie sprzeciwu

wobec planowanych zmian w ustawie o dochodach

wpłat tzw. janosikowego – do ministra ﬁnansów

(2780),

412) poseł Izabeli Kloc w sprawie możliwości

ograniczenia wprowadzenia GMO na obszar Polski

413) poseł Izabeli Kloc w sprawie sposobu przed-

stawiania genetycznie modyﬁkowanychuprawiżyw-

ności (GMO) w nowym podręczniku do biologii na

poziomie 1 klasy liceum – do ministra edukacji naro-

dowej (2782),

414) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie kasy

biletowej i remontu zabytkowego dworca w Jaworz-

nie-Szczakowej – do ministra transportu, budownic-

415) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie eg-

zaminu maturalnego dla uczniów z dyskalkulią – do mi-

nistra edukacji narodowej (2784),

416) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie wprowadzenia zmian do ustawy o działalności

417) poseł Barbary Kudryckiej w sprawie progra-

mu naprawczego ﬁnansówmiastaSejny–domini-

stra ﬁnansów(2786),

418) posła Artura Dębskiego oraz grupy posłów

w sprawie stanowiska rządu dotyczącego sytuacji

w Tybecie – do ministra spraw zagranicznych (2787),

419) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Romanka

w sprawie przeniesienia unijnych funduszy z kolei na

drogi oraz stanu polskiego transportu kolejowego

morskiej (2788),

420) posłów Beaty Kempy i Andrzeja Romanka

drogi – do ministra rozwoju regionalnego (2789),

421) posła Jerzego Wenderlicha w sprawie proble-

mów związanych z autostradową obwodnicą Torunia

morskiej (2790),

422) posła Przemysława Wiplera w sprawie obni-

żenia stawki podatku VAT na dania gotowe – do mi-

nistra ﬁnansów(2791),

423) poseł Ligii Krajewskiej w sprawie refundacji

leków Fingolimod oraz Fampyra – do ministra zdro-

wia (2792),

424) poseł Ligii Krajewskiej w sprawie refundacji

mleka dla dzieci Nutramigen – do ministra zdrowia

(2793),

425) posła Henryka Kmiecika w sprawie stworze-

nia mechanizmów mających na celu powstrzymanie

wyprzedaży majątku należącego do Skarbu Państwa

poprzez ﬁrmynimzarządzającezakwotybudzące

uzasadnione wątpliwości natury ekonomicznej oraz

etycznej – do ministra gospodarki (2794),

426) posła Grzegorza Schetyny w sprawie stanu

realizacji inwestycji drogi S3 z Legnicy do Lubawki

w woj. dolnośląskim – do ministra transportu, bu-

427) posła Macieja Mroczka w sprawie poparcia

projektów ustaw o rejestrowanych związkach part-

nerskich – do ministra sprawiedliwości (2796),

428) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie dzia-

stra spraw wewnętrznych (2797),

429) posła Jana Szyszki w sprawie obowiązują-

cych cen gazu w Polsce oraz na rynku europejskim

– do prezesa Rady Ministrów (2798),

430) poseł Ewy Drozd w sprawie doﬁnansowania

inwestycji pn. „Rozbudowa budynku szpitala ZOZ

w Głogowie o szpitalny oddział ratunkowy wraz z bu-

dową heliportu” – do ministra zdrowia (2799),

432) posła Józefa Lassoty w sprawie kontynuacji

budowy obwodnicy Skawiny w ciągu drogi krajowej

nr 44 w woj. małopolskim – do ministra transportu,

433) posła Leszka Millera w sprawie przyczyn po-

wstających pęknięć i szczelin na budowanych auto-

stradach po fali mrozów oraz procedur, technologii

i metodyki projektowania nawierzchni drogowych

434) posła Artura Górskiego w sprawie wątpliwo-

ści dotyczących zasad przechodzenia adiunktów na

stanowisko starszego wykładowcy – do ministra na-

435) posła Janusza Cichonia w sprawie możliwo-

ści dopuszczenia do służby w Policji osób po przeby-

tym owrzodzeniu żołądka lub dwunastnicy bez na-

wrotów i powikłań – do ministra spraw wewnętrz-

nych (2804),

436) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie „dzie-

ci gorszych szans” – do ministra edukacji narodowej

(2805),

437) poseł Julii Pitery w sprawie projektowanych

przez Unię Europejską regulacji w obszarze prawa

własności intelektualnej dotyczących jednolitej

ochrony patentowej – do prezesa Rady Ministrów

(2806),

438) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie

źródeł ﬁnansowania nowych zadań wynikających

(2807),

439) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie

zwiększenia dla Polski przydziałów emisji dwutlenku

węgla w ramach tzw. pakietu klimatycznego – do mi-

nistra środowiska (2808),

440) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie

reformy terenowej administracji miar m.in. w Ełku,

Olsztynie i Białymstoku – do ministra gospodarki

(2809),

16

441) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie przepro-

wadzania egzaminów kwaliﬁkacyjnych w formie

on-line – do prezesa Rady Ministrów (2810),

442) posła Ireneusza Rasia w sprawie podwyższe-

nia kryterium dochodowego dla osób korzystających

z pomocy ﬁnansowejześrodkówpomocyspołecznej

443) posła Jana Burego w sprawie zmiany regu-

laminu pracy Rady Ministrów i ograniczenia roli

wa – do prezesa Rady Ministrów (2812),

444) posła Leszka Millera w sprawie prywatyzacji

stwa (2813),

445) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

nictwie Medycznym – do ministra zdrowia (2814),

446) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

dalszego procedowania nad włączeniem projektu

„Przebudowa budynku dworca kolejowego Szczecin

Główny wraz z układem komunikacyjnym i planem

dworcowym” na listę podstawową – do ministra roz-

woju regionalnego (2815),

447) posła Dariusza Seligi w sprawie pomocy dla

Urzędu Skarbowego w Skierniewicach – do ministra

ﬁnansów(2816),

448) posła Wojciecha Szaramy w sprawie polityki

surowcowej i sytuacji energetycznej – do ministra go-

spodarki (2817),

449) posła Wojciecha Szaramy w sprawie dra-

stycznego ograniczenia liczby rezydentur – do mini-

stra zdrowia (2818),

450) posła Wojciecha Szaramy w sprawie ubezpie-

czenia na rzecz pacjentów z tytułu zdarzeń medycz-

nych określonych w przepisach ustawy o prawach

zdrowia (2819),

451) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie nie-

zwłocznego podjęcia działań mających na celu popra-

wę stanu bezpieczeństwa ruchu kolejowego w Polsce

morskiej (2820),

452) posłów Marka Krząkały i Jarosława Pięty

w sprawie otwarcia zawodu pośrednika w obrocie

nieruchomościami – do ministra sprawiedliwości

(2821),

453) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie zwięk-

szenia liczby zadań realizowanych przez kuratorów

sądowych – do ministra sprawiedliwości (2822).

1) ministra obrony narodowej Tomasza Siemonia-

wego nadzoru prezesa Rady Ministrów nad służbami

specjalnymi osłaniającymi lot do Smoleńska w dniu

2) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

cji dotyczącej zatrudniania i wyznaczania na stano-

po 1990 r. bądź były podejrzewane o współpracę ze

3) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

formacji dotyczącej członków rady konsultacyjnej

przy Centralnym Ośrodku Szkolenia ABW działa-

jących w prywatnej ﬁrmiezajmującejsięwywiadem

gospodarczym (15),

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nych (48),

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

dotyczących ulg w podatku dochodowym od świad-

czeń wypłacanych z zakładowego funduszu świad-

czeń socjalnych (49),

6) przewodniczącego Komisji Nadzoru Finanso-

7) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

ważnienia ministra – na interpelację poseł Marii No-

wak w sprawie decyzji stwierdzających nieważność

(670),

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie konieczności podejmowania działań w celu pro-

pagowania wiedzy o udarze mózgu (719),

9) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

niach w sprawie dostawy sprzętu informatycznego

Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia Mary-

narki Wojennej w Wejherowie (740),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

go w sprawie likwidacji ośrodka adopcyjnego pow.

przemyskiego (772),

17

11) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

Jurgiela w sprawie realizacji postulatów dotyczących

nych przez Związek Przedsiębiorców i Pracodawców

(800),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację poseł Julii Pitery w sprawie Centrum Syste-

mów Informacyjnych Ochrony Zdrowia (878),

13) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

w sprawie sankcyjnego opodatkowania sprzedaży

oleju opałowego (897),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

czora w sprawie zniesienia barier biurokratycznych,

jakie napotykają przedsiębiorcy i pracodawcy mali

i średni (900),

15) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ców kolejowych na trasie Wrocław – Jelenia Góra

(923),

16) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie podziału Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych i Administracji (944),

17) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

konsumenckich (992),

18) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

terytorialnych związanych z rozpoczętym procesem

prywatyzacji KWB Konin i Adamów (999),

19) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

wie przekazania działki położonej w Wałczu pod bu-

dowę odcinka drogi krajowej nr 10 stanowiącego

obwodnicę Wałcza (1036),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kontraktacji świadczeń medycznych (1038),

21) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

aresztowania byłego szefa Urzędu Ochrony Państwa

i umorzenia śledztwa przeciwko niemu (1049),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planów likwidacji 115 sądów rejonowych

w Polsce (1054),

23) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

sad udostępniania podmiotom gospodarczym urzą-

dzeń piętrzących będących w dyspozycji Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej oraz małych elektrowni

wodnych będących własnością KZGW i RZGW

(1080),

24) ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza na

nowej ustawy refundacyjnej wprowadzonej 1 stycznia

2012 r.

(1106),

25) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

nia przez funkcjonariuszy CBA planu czynności śled-

czych (1139),

26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

ﬁnansowaniakosztówchemioterapiiniestandardo-

wej w leczeniu raka nerki (1197),

Mrzygłockiej w sprawie dowozu osób powyżej 25.

roku życia upośledzonych w stopniu głębokim na

warsztaty terapii zajęciowej (1201),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie braku technicznych możliwości obliczania

emerytur na podstawie art. 148 tzw. ustawy emery-

talnej (1213),

29) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

ły w sprawie zwrotu Rzeczypospolitej Polskiej ele-

mentów wyposażenia samolotu TU-154M nr 101 oraz

przedmiotów, które mieli ze sobą pasażerowie tego

samolotu w dniu 10 kwietnia 2010 r.

(1223),

30) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację poseł Barbary Bartuś w sprawie niejasności

w nowelizacji tzw. ustawy refundacyjnej (1226),

31) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przepisów związanych ze świadczeniem usług me-

dycznych (1229),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyzna-

18

dernizacja gospodarstw rolnych objętego Programem

(1234),

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kryzysu na rynku pracy (1243),

bezrobocia (1256),

35) ministra pracy i polityki społecznej Władysła-

złej polityki rządu (1263),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie wysokich stawek opłat przy zakładaniu

spraw sądowych (1278),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

wotnego (1285),

38) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

ki w sprawie wpływu nowelizacji ustawy Kodeks po-

stępowania w sprawach o wykroczenia na działal-

ność straży gminnych (miejskich) (1286),

39) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

intencyjnego podpisanego przez prezesa KZGW

z ENERGA Hydro sp. z o.o. (1288),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

ataku na strony rządowe w tym również na stronę

www.sejm.gov.pl (1291),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie orzecznictwa ZUS o niezdolności do pracy

(1322),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i Polityki Socjalnej Radosława Mleczki – z upoważ-

w sprawie ochrony pracownika w wieku przedeme-

rytalnym (1326),

43) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

wie planowanej sprzedaży części poligonów wojsko-

wych (1330),

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Ewy Kołodziej w sprawie obiektów mosto-

wych na terenie Polski, będących własnością PKP

Nieruchomości (1336),

45) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zawierania przez podmioty lecznicze umów ubezpie-

łalności leczniczej (1351),

46) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jacka

lizacji ustawy Prawo zamówień publicznych (1352),

47) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Roberta Wardzały w sprawie inicjatywy

dotyczącej zakazu sprzedaży żywności typu fast fo-

od w sklepikach szkolnych (1356),

48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1366),

49) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

upadku małych i średnich przedsiębiorstw w związ-

ku z kryzysem (1370),

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

strukturalnej sądownictwa w Polsce na poziomie są-

dów rejonowych (1372),

51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planowanej likwidacji niektórych sądów

rejonowych (1375),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

szarda Zbrzyznego w sprawie działań mających na

celu włączenie funkcjonariuszy Służby Celnej do sys-

temu zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego dla

pozostałych służb mundurowych (1378),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

dryska oraz grupy posłów w sprawie prowadzenia

prac legislacyjnych zmierzających do uregulowania

kwestii dochodzenia roszczeń odszkodowawczych dla

żołnierzy przymusowo skierowanych do batalionów

pracy w latach 1949–1959 (1380),

Dzikowskiego w sprawie poszerzenia pakietu działań

19

zmierzających do zwiększenia aktywności ludzi star-

szych (1381),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Wojciecha Ziemniaka w sprawie refun-

dacji leków na cukrzycę (1385),

56) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Andrzeja Buły w sprawie ustawy o dzia-

łalności leczniczej oraz zmiany ubezpieczenia obliga-

toryjnego na dobrowolne (1387),

57) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

przygotowanego przez GDDKiA Oddział w Bydgosz-

zację inwestycji drogowej (ZRID) na budowę obwod-

nicy Inowrocławia (1389),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

59) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

nia w zakładach zamkniętych sprawców z zakłóce-

niem czynności psychicznych o podłożu seksualnym

(1392),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

wie zamiaru likwidacji Sądów Rejonowych w: Gosty-

ninie, Płońsku, Sierpcu i Sochaczewie (1395),

61) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wy śląskiej trasy szybkiej kolei regionalnej (1400),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Zambrowie

(1408),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie zwiększenia zagrożenia bezpie-

czeństwa mieszkańców Polski w związku z możli-

wym odejściem ze służby funkcjonariuszy służb

mundurowych spowodowanym niejasnościami doty-

czącymi zmian w systemie zaopatrzenia emerytal-

nego (1409),

64) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

terpelację posłów Tomasza Garbowskiego i Tadeusza

Tomaszewskiego w sprawie bezpieczeństwa podczas

turnieju ﬁnałowegoMistrzostwEuropywPiłceNoż-

nej UEFA Euro 2012 (1414),

możliwości ubiegania się o wsparcie ﬁnansowe na

pokrycie kosztów nagrania wypadku, jakiemu uległ

polski żużlowiec podczas międzynarodowych zawo-

dów żużlowych w Wiedniu w 1956 r.

(1418),

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ła Królikowskiego – z upoważnienia ministra – na

miaru likwidacji licencji uprawniającej do wykony-

wania zawodu zarządcy nieruchomości (1419),

67) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

tyczących umowy ACTA z generalnym inspektorem

ochrony danych osobowych (1422),

68) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Rajmunda Millera w sprawie obowiąz-

kowych ubezpieczeń od odpowiedzialności szpitala

w zakresie zdarzeń medycznych (1423),

69) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie ﬁnansowania projektu informatyzacji

służby zdrowia z funduszy europejskich (1429),

70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sność gruntu nabytego w ramach użytkowania wie-

czystego (1433),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nowanych działań regulacyjnych w zakresie przemy-

słu tytoniowego (1434),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kiego i Marcina Kierwińskiego w sprawie projektu

nia zamiejscowych wydziałów w niektórych sądach

ściwości (1435),

73) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

nictwa powszechnego (1436),

20

74) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Szymona Giżyńskiego w sprawie braku

środków na realizację specjalnych programów tera-

peutycznych leczenia m.in. raka nerki, skóry, jelita

grubego i płuc (1438),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

go w sprawie zagrożenia afrykańskim pomorem świń

(African swine fever, ASF) w związku z pojawiający-

mi się systematycznie nowymi ogniskami choroby na

terenie Rosji (1440),

w sprawie negatywnej oceny przez NIK sposobu go-

spodarowania przez Agencję Nieruchomości Rolnych

budynkami mieszkalnymi po zlikwidowanych pań-

stwowych gospodarstwach rolnych, pozostającymi

w zasobie własności rolnej Skarbu Państwa (1441),

77) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

cji na temat planowanych przez rząd nowych rozwią-

zań podatkowych (1442),

78) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

skiego w sprawie zapowiedzi Dyrekcji Generalnej

do spraw Zdrowia i Konsumentów (DG SANCO) Ko-

misji Europejskiej dotyczącej rozpoczęcia postępo-

wania wobec Polski pod zarzutem naruszania dy-

rektywy unijnej przez niewypełnienie postanowie-

nia o wycofaniu z produkcji tradycyjnych klatek dla

kur niosek (1443),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

uczniów i studentów (1445),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

jektu rozporządzenia ministra zdrowia dotyczącego

wykazu dziedzin pielęgniarstwa oraz dziedzin mają-

cych zastosowanie w ochronie zdrowia, w których

kacyjne (1446),

81) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

nych (1448),

ności w Ministerstwie Sportu i Turystyki (1449),

83) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

(1452),

84) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

85) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

ści w Ministerstwie Finansów (1456),

86) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

ności w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

(1459),

87) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

oszczędności w administracji rządowej (1465),

88) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Piotra Szeligi w sprawie drastycznych cięć

środków ﬁnansowych przeznaczonych na budowę

i naprawę dróg (1466),

89) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

cen w Polsce oraz sytuacji ﬁnansowej(1468),

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wie przygotowań służb mundurowych do Euro 2012

(1471),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kiewicza w sprawie likwidacji i przekształcania Są-

dów Rejonowych w Janowie Lubelskim i Łukowie

(1472),

92) ministra pracy i polityki społecznej Władysła-

Terleckiego w sprawie problemu interpretacji przepi-

sów dotyczących drobnych przedsiębiorców korzysta-

jących ze zbiegu tytułów do ubezpieczeń społecznych

(1475),

Bańkowskiej oraz grupy posłów w sprawie sytuacji

osób niesamodzielnych, wymagających całodobowej

opieki (1481),

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planowanej na terenie ziemi przemyskiej

likwidacji sądów rejonowych (1482),

95) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

21

ministra – na interpelację posła Stanisława Wziątka

w sprawie ujednolicenia interpretacji znowelizowa-

nych przepisów ustawy o broni i amunicji (1484),

96) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

oraz z tytułu zdarzeń medycznych podmiotów lecz-

niczych (1485),

97) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1488),

98) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Wiesława Stanisława Janczyka w spra-

wie wątpliwości związanych z nowelizacją ustawy

refundacyjnej, na mocy której lek Cuprenil stosowa-

ny w leczeniu choroby Wilsona nie został ujęty w spi-

sie leków refundowanych (1490),

99) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w powiatach: ciechanowskim, gostynińskim, mław-

skim, płockim grodzkim, płockim ziemskim, płoń-

skim, przasnyskim, sierpeckim, sochaczewskim, żu-

romińskim i żyrardowskim (1491),

100) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie skutków podwyższenia składki ren-

towej (1495),

101) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nych na fundacje za przekazanie zakładom opieki

zdrowotnej darowizn związanych z produktami re-

fundowanymi (1503),

102) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

Mazurek w sprawie emerytur rolników w świetle za-

sad łączenia okresów ubezpieczenia i opłacania skła-

dek w ZUS oraz w KRUS (1504),

103) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nową ustawą refundacyjną (1508),

104) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

nego dotyczącego umowy ACTA (1509),

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nego na forum Trójstronnej Komisji do Spraw Spo-

łeczno-Gospodarczych (1510),

106) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie dostosowania właściwości miejscowej

Sądu Rejonowego w Chełmie do granic pow. chełm-

skiego (1511),

107) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na interpelację posła Jerzego Szmita w spra-

wie opóźnień w realizacji ważnego dla Polski wschod-

niej projektu sieci szerokopasmowej (1512),

108) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

podsekretarz stanu w Ministerstwie Administracji

i Cyfryzacji Magdaleny Wilamowskiej – z upoważnie-

kowskiego w sprawie odpraw dla odchodzących ze

stanowiska wójtów w związku z objęciem mandatu

posła lub senatora (1514),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie reorganizacji sądów powszechnych

w Polsce (1516),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

rządu wobec propozycji zmian w polskim prawie pra-

cy w odniesieniu do kontroli pracowników na zawar-

tość w organizmie środków odurzających lub sub-

stancji psychotropowych (1517),

112) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

skiego w sprawie kłopotów, jakie spółkom Skarbu

Państwa może przysporzyć wprowadzenie podatku

od niektórych kopalin (1518),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie podatku od niektórych kopalin (1519),

114) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie planowanej przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości likwidacji Sądu Okręgowego we Wło-

cławku (1521),

115) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

22

– na interpelację posła Andrzeja Jaworskiego w spra-

wie sytuacji w gdańskiej ﬁrmieENERGA SA – spół-

ce Skarbu Państwa (1522),

116) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wanego przez NFZ unieważnienia kart chipowych

stosowanych na terenie woj. śląskiego (1523),

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie reorganizacji sądów rejonowych

(1526),

na interpelację posłów Małgorzaty Niemczyk i Lesz-

ka Blanika w sprawie zasadności przeprowadzania

badań sportowców w Centralnym Ośrodku Medycy-

ny Sportowej w Warszawie (1530),

119) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

likwidację sądów rejonowych i utworzenie w ich miej-

sce wydziałów zamiejscowych (1532),

120) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

121) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

Arent w sprawie sprecyzowania zapisu dotyczącego

stanowiska pracy: peklowacz i wykrawacz mięsa

w wykrawalni przy peklowni w piwnicy (1537),

122) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

przekształcania placówek oświatowych (1543),

123) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wzrostu cen benzyny i oleju napędowego

(1546),

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

interpelację posłów Tadeusza Tomaszewskiego i Bo-

gusława Wontora w sprawie działań rządu na rzecz

obniżenia cen paliw (1547),

125) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wego i Andrzeja Sztorca w sprawie przedłużenia

okresu funkcjonowania specjalnych stref ekonomicz-

nych (1548),

126) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację poseł Małgorzaty Niemczyk oraz grupy po-

słów w sprawie stworzenia katalogu produktów

do sprzedaży w punktach handlowych znajdujących

się na terenie placówek szkolnych (1549),

127) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

formatyzacji służby zdrowia (1550),

128) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beckiej w sprawie waloryzacji kwotowej rent i eme-

rytur w 2012 r.

(1551),

129) prezesa Rządowego Centrum Legislacji Ma-

130) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

beckiej w sprawie likwidacji wielu rejonów energe-

tycznych na wschodzie kraju (1553),

131) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kiej w sprawie reorganizacji sądów (1554),

132) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

jącego 13% (1555),

133) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie utraty prawa do ulg na dzieci przez prawie

3,5 mln podatników (1556),

134) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

dotrzymania przez ministra zdrowia obietnic danych

farmaceutom (1557),

135) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

kiej w sprawie likwidacji szkół (1558),

136) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

testu aptekarzy (1559),

137) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

du ACTA (1560),

138) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie projektu rozporządzenia ministra sprawie-

dliwości prowadzącego do zniesienia niektórych są-

dów rejonowych, w tym Sądu Rejonowego w Gosty-

ninie (1561),

23

139) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości prowadzącego do zniesienia niektórych

sku (1562),

140) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

czewie (1563),

141) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

cu (1564),

142) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ków ﬁnansowychprzezNFZ(1566),

143) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wie systemu ﬁnansowaniaoświaty(1567),

144) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

ra Zawiślaka w sprawie wysokości dopłat bezpośred-

nich dla rolników w latach 2008–2011 oraz ich wy-

sokości na lata 2014–2020 (1568),

145) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wiązkowego ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycz-

nych, na przykładzie szpitali Zamojszczyzny (1570),

146) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

rowskiego w sprawie „Programu ochrony przed po-

wodzą w dorzeczu górnej Wisły” (1571),

147) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

wa Hoca w sprawie naruszenia wartości konstytu-

cyjnych i ustawy o języku polskim w tytule produko-

wanego polskiego musicalu (1572),

148) podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

nansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia mini-

ﬁnansowania zadań administracji rządowej w za-

kresie oświaty (1573),

149) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

utworzenia kopalni surowców naturalnych w Rusi

(1574),

150) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 29 wrze-

cych działalność leczniczą oraz szczegółowego trybu

projektu rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie

systemu resortowych kodów identyﬁkacyjnychoraz

szczegółowego sposobu ich nadawania, przekazane-

go do uzgodnień zewnętrznych w dniu 19 grudnia

2011 r.

(1575),

151) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

wie okoliczności wpisania obszaru Kampinoskiej Do-

liny Wisły do programu Natura 2000 (1576),

152) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(1577),

153) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

w Ministerstwie Finansów (1580),

154) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

155) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

156) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

157) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

158) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

wie oszczędności w Ministerstwie Skarbu Państwa

(1585),

159) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

(1586),

160) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

Pracy i Polityki Społecznej (1587),

24

162) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

nych (1590),

163) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

164) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

ministracji i Cyfryzacji (1595),

165) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

166) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

oszczędności w administracji rządowej (1597),

167) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Łuczaka w sprawie zlikwidowania niektórych sądów

rejonowych (1599),

168) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

zapewnienia uczniom niepełnosprawnym bezpłatne-

szej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom

słowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym

również po ukończeniu 21. roku życia (1601),

go w sprawie wejścia w życie budzącej liczne kontro-

wersje znowelizowanej ustawy o gospodarowaniu

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wania szpitalnych oddziałów ratunkowych (1603),

171) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Stanisława Pięty w sprawie aborcji ze

względu na podejrzenie poważnej choroby dziecka

w fazie prenatalnej (1604),

172) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

plomatyczne imprez, przedsięwzięć, spotkań organi-

zowanych przez środowiska agitatorów homoseksu-

alnych domagających się praw dla osób określanych

jako LGBT (1605),

173) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

wie zatrudnienia w MON oraz organach i służbach

podległych ministrowi obrony narodowej byłych żoł-

nierzy WSI oraz żołnierzy, którzy przeszli w okresie

PRL szkolenia w ZSRR albo innym kraju komuni-

stycznym (1606),

174) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie nakładów Telewizji Polskiej i Polskiego

Radia na promocję Wielkiej Orkiestry Świątecznej

Pomocy (1607),

175) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

wie kosztów udziału służb mundurowych w Wielkiej

Orkiestrze Świątecznej Pomocy (1609),

176) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zachorowań na grypę wywołaną wirusem H1N1 na

177) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na interpelację posła Eugeniusza Czykwina w spra-

wie zmiany ustawy o utrzymaniu czystości i porząd-

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

cza w sprawie planów likwidacji sądów rejonowych

na terenie woj. podkarpackiego (1615),

179) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie reformy dotyczącej funkcjonowania sądów

rejonowych (1616),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

Brejzy w sprawie dostępności skrytek pocztowych

(1617),

181) sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Re-

gionalnego Adama Zdziebło – z upoważnienia ministra

projektu „Koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju 2030” (1619),

182) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie wprowadzenia daty ograniczającej prawo

183) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

„narodowy” przez podmioty prywatne (1621),

25

184) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zmian w proponowanym przez rząd projekcie ustawy

185) sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju

w sprawie pomniejszania płatności końcowej z Fun-

duszu Spójności o korektę systemową w wysokości

2% należnego wkładu (1625),

186) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

VAT przy sprzedaży deserów mlecznych (1627),

187) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

drogowym dotyczących osób poruszających się na

wrotkach i rolkach (1629),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

ﬁnansowejdlagmin,którychdużyobszarobjętyjest

różnymi formami ochrony przyrody (1630),

189) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie bezpieczeństwa imprez masowych podczas

Euro 2012 (1631),

190) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

nowanych zmian do ustawy o Państwowym Ratow-

nictwie Medycznym (1636),

191) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie wprowadzenia bezbiletowych przejazdów

dla funkcjonariuszy sprawujących nadzór nad prze-

strzeganiem ładu i porządku w środkach publicznego

transportu zbiorowego przewoźników kolejowych na

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (1638),

192) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Leszka Blanika w sprawie krytycznej

sytuacji ﬁnansowejFundacjiPomorskieHospicjum

dla Dzieci (1639),

193) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie podpisania rozporządzenia o wdrożeniu

programu leczenia ciężkiej astmy oskrzelowej (1642),

194) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

berta Biedronia w sprawie wypłat dodatków z tytułu

urodzenia dziecka jedynie w przypadku, gdy kobieta

poświadczy opiekę medyczną od 10. tygodnia ciąży

do porodu (1643),

195) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wości rozszerzenia uprawnień dla zasłużonych daw-

ców krwi (1644),

196) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

cza w sprawie zniesienia niektórych sądów rejono-

w sprawie zmian algorytmu ﬁnansowaniauczestnika

warsztatów terapii zajęciowej oraz utworzenia spe-

cjalnego funduszu remontowego dla placówek prowa-

dzących takie warsztaty (1646),

198) sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady

sła Roberta Biedronia w sprawie koordynowanej

przez Biuro Pełnomocnika Rządu ds. Równego Trak-

towania „Platformy działania – Stop przemocy sek-

sualnej w Polsce”, w skład której wchodzą przedsta-

wiciele wybranych ministerstw, prokuratur, a także

eksperci/ekspertki ze środowiska medycznego i z or-

ganizacji pozarządowych działających na rzecz walki

199) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

liczania do ceny zakupu ambulansów podatku akcy-

zowego (1649),

200) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Adama Lipińskiego w sprawie autostra-

dy A4 (1650),

201) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie nieuzasadnionych ograniczeń w uzyskaniu

doﬁnansowaniaześrodkówfunduszuwynikających

202) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

26

wiązkiem doliczania akcyzy do ceny zakupu ambu-

lansów (1653),

wickiego na interpelację poseł Barbary Bubuli w spra-

wie budowy spopielarni zwłok, cmentarza oraz dróg

dojazdowych w Podgórkach Tynieckich w Krakowie

(1654),

w sprawie poziomu wynagrodzeń pracowników Wo-

jewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasien-

nictwa w Lublinie (1655),

205) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Henryka Smolarza w sprawie budowy

oraz budowy obwodnicy w miejscowości Kołbiel, bę-

dącej częścią drogi ekspresowej S17 na odcinku Lu-

blin – Warszawa (1656),

206) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Jerzego Polaczka w sprawie zajęcia sta-

nowiska przez ministra transportu sprawującego

nadzór właścicielski nad spółką PKP Cargo SA w za-

kresie informacji o wynikach ﬁnansowychspółkiza

lata 2007–2010 (1658),

207) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie likwidacji szkół rolniczych na przykładzie Zespo-

łu Szkół Technicznych i Rolniczych w Dobczycach

(1659),

208) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

rosnących cen paliw w Polsce (1660),

209) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

wie niezłożenia przez ministra obrony narodowej

zażalenia na postanowienie o umorzeniu śledztwa

dotyczącego nielegalnego handlu bronią przez Woj-

skowe Służby Informacyjne (1665),

210) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nieczności wydania przez ministra zdrowia rozporzą-

dzenia określającego warunki ubezpieczania szpita-

li od roszczeń pacjentów (1667),

211) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie przywrócenia dziecka do przedszkola w związ-

ku z ostatnią nowelizacją ustawy o systemie oświaty

(1668),

212) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

zachowania specjalizacji z dziedziny opieki paliatyw-

nej w formie odrębnego szkolenia (1669),

213) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Lecha Kołakowskiego w sprawie stanu

i modernizacji infrastruktury kolejowej oraz rozwoju

transportu kolejowego na ziemi łomżyńskiej (1670),

214) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1672),

215) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1673),

216) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1674),

217) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie możliwości wprowadzenia pieczy naprze-

miennej w stosunku do dzieci rozwiedzionych rodzi-

ców (1675),

218) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie

możliwości przeprowadzania badań w zakresie psy-

chologii transportu przez osoby posiadające dyplom

magistra ﬁlozoﬁichrześcijańskiejzespecjalizacjąﬁ-

lozoﬁczno-psychologiczną uzyskany na Katolickim

Uniwersytecie Lubelskim lub Akademii Teologii Ka-

tolickiej (1676),

219) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

220) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

sądowo-prokuratorskiej gm. Tarczyn (1678),

221) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ramy w sprawie „Programu ochrony przed powodzią

drotechnicznych w Bieruniu (1682),

222) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

27

w sprawie odebrania stopni generalskich autorom

stanu wojennego (1683),

223) podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

nansów Jacka Kapicy – z upoważnienia prezesa

Łybackiej w sprawie akcyzy doliczanej do zakupu

karetek (1684),

224) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądów Rejonowych w Choszcznie,

Myśliborzu, Sławnie i Drawsku Pomorskim (1685),

225) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

realizacji przez PKN Orlen SA instalacji podnoszącej

jakość produkowanego oleju napędowego (1687),

226) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

rostów, wójtów, burmistrzów i prezydentów nadzoru

nad przestrzeganiem przepisów ustawy o cmenta-

rzach i chowaniu zmarłych (1688),

227) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wie potencjalnego zaistnienia konﬂiktu interesów

w toku postępowania powierzonego przez Prokura-

turę Okręgową w Świdnicy Komendzie Miejskiej Po-

licji w Wałbrzychu (1689),

228) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

możliwości odlesienia terenów w gm. Nowa Dęba

w celu przeznaczenia tych terenów pod inwestycje

(1690),

229) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie możliwości nadania byłym żołnierzom gór-

nikom uprawnień kombatanckich (1691),

230) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Mirosława Pluty w sprawie przygoto-

wywanego projektu nowelizacji ustawy o świadcze-

publicznych (1692),

231) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Mirosława Pluty w sprawie przebudowy

peronu kolejowego w miejscowości Nowa Dęba oraz

planowanej modernizacji stacji kolejowej Dęba Roza-

lin (1693),

232) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

skiego i Andrzeja Rozenka w sprawie planów zakupu

przez polską armię systemów wsparcia dowodzenia

oraz zobrazowania pola walki (1694),

233) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie sposobu naliczania dotacji dla niepublicz-

nych placówek oświatowych (1696),

234) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kaniowej z prawem do premii gwarancyjnej (1698),

235) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Fabisiak w sprawie łagodzenia skutków podwyżek

cen książek (1699),

236) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie przeciwdziałania marnotrawieniu żywności po-

przez zwolnienie z podatku VAT żywności przezna-

czonej na cele charytatywne (1700),

237) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

nomicznych w Polsce (1701),

238) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

wie przepisów dotyczących budowy i lokalizacji stacji

bazowych telefonii komórkowej (1702),

239) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

dacji produktu leczniczego Nutramigen (1703),

240) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

rzechy w sprawie przepisów uniemożliwiających na-

bycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez pewne

kategorie osób (1704),

241) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nowanych zmian w naliczaniu dotacji dla niepublicz-

nych przedszkoli i innych niepublicznych form wy-

chowania przedszkolnego (1705),

242) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wprowadzenia regulacji dotyczących ograniczenia

modyﬁkacji przez wydawców podręczników szkol-

nych dopuszczonych do użytku szkolnego (1707),

243) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dla budżetów starostw w związku z wyrokiem Try-

który orzekł o niezgodności rozporządzenia Ministra

28

ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92

244) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

beli Kloc w sprawie wyniku prac zespołu rządowego

pod przewodnictwem ministra M. Boniego z przed-

stawicielami Stowarzyszenia Poszkodowanych Przed-

siębiorców RP (1709),

245) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie różnych stawek podatku VAT na książki elektro-

niczne sprzedawane na nośnikach cyfrowych i przez

Internet (1710),

246) prezesa Rządowego Centrum Legislacji Ma-

skiego w sprawie przedstawienia wykazu projektów

ustaw opracowanych w latach 2010–2011 przez Rzą-

dowe Centrum Legislacji zgodnie z § 6.1b Regulami-

nu pracy Rady Ministrów (1711),

247) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planów zniesienia niektórych sądów rejo-

nowych, w tym Sądu Rejonowego w Płońsku (1712),

248) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie zmiany

zasad podziału środków ﬁnansowychnaświadczenia

NFZ i ich niekorzystnych konsekwencji dla miesz-

kańców woj. mazowieckiego (1713),

249) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zamiaru likwidacji Sądu Okręgowego we

Włocławku (1714),

250) podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

miedziowego (1716),

skiego w sprawie aktywnych form zwalczania bezro-

bocia (1717),

252) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie decyzji ministra ﬁnansów dotyczących

umorzeń oraz innego rodzaju ułatwień wobec pod-

miotów posiadających zobowiązania ﬁnansowewo-

bec Skarbu Państwa (1718),

253) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

reorganizacji sądów rejonowych na terenie woj. pod-

karpackiego (1721),

254) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

planów Ministerstwa Edukacji Narodowej dotyczą-

cych realizacji postulatów jednostek samorządu te-

rytorialnego (1722),

255) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

my ustrojowej samorządów w zakresie współpracy

metropolitalnej (1724),

256) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie uchwalania wieloletniej prognozy ﬁnanso-

wej jednostki samorządu terytorialnego (1725),

257) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

obowiązku szczepienia dzieci (1726),

258) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

w sprawie skuteczności nadzoru nad działalnością pla-

cówek dla bezdomnych (1727),

259) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

by w sprawie konieczności zatrzymania wzrostu cen

paliw w Polsce (1728),

260) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

liwości ujęcia łuszczycy w wykazie chorób przewle-

kłych (1730),

261) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Grzegorza Wałejki na interpelację posła

spółek (1731),

262) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie poszanowania praw kobiet rodzących mar-

twe dzieci (1732),

263) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

najmu mieszkań komunalnych (1733),

264) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

talnych oddziałów ratunkowych (1735),

265) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Brejzy w sprawie interpretacji ustawy o dodatkowym

wynagrodzeniu rocznym (1737),

29

266) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Dariusza Seligi w sprawie braku przy-

znania kontraktu na świadczenia medyczne w wielu

przychodniach specjalistycznych w Wojewódzkim

Szpitalu Zespolonym w Skierniewicach (1740),

267) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Borkowskiego w sprawie programu dla bezrobotnych

młodych ludzi w Polsce pn. „Twoja kariera – twój

wybór” (1743),

268) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

żenia śląskich szpitali, których organem założyciel-

skim jest wojewoda śląski (1744),

269) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

wie przeniesienia funduszy na współpracę z Polonią

z Senatu RP do MSZ (1746),

270) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

wie relacji polsko-litewskich (1747),

271) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

terpelację posła Grzegorza Tobiszowskiego w sprawie

uwzględnienia specyﬁkizawodówpielęgniarkiipołoż-

nej jako okoliczności wyłączającej je spod obligatoryj-

nego wydłużenia wieku emerytalnego (1751),

272) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie funkcjonowania numeru alarmo-

wego 112 (1752),

273) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

terpelację posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie

opłat za transakcje bezgotówkowe (1754),

274) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kowskiego w sprawie zmian systemu podatkowego

dla rolników (1755),

275) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie cen gazu importowanego z Rosji oraz dy-

wersyﬁkacjidostawgazudoPolski(1756),

276) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

mów występujących przy procesie nakładania man-

datów na kierowców za wykroczenia drogowe zare-

jestrowane fotoradarem stosowanym przez Inspekcję

Transportu Drogowego (1757),

277) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

cha Szaramy w sprawie projektu przedłużenia ropo-

ciągu Odessa – Brody – Płock (1758),

278) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie prawdopodobnej utraty siedziby centrali

Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie (1759),

279) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

aktualnej sytuacji w przemyśle drzewnym i zasad

sprzedaży drewna (1760),

280) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Zduńskiej

Woli (1761),

281) szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Tomasza Arabskiego – z upoważnienia prezesa Rady

racji Polskich Banków Żywności w realizacji progra-

mu PEAD (1762),

282) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

szewskiego w sprawie ograniczenia prawa zakładów

aktywności zawodowej prowadzonych przez samo-

rządy terytorialne do miesięcznego doﬁnansowania

do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych

z PFRON z Systemu Obsługi DoﬁnansowańiRefun-

dacji (1763),

283) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

refundacji leków na stwardnienie rozsiane (1764),

284) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

szewskiego w sprawie wprowadzenia zmian do usta-

wy o świadczeniach rodzinnych dotyczących nalicza-

nia odsetek ustawowych przy zwrocie świadczeń ro-

dzinnych niezależnie pobranych (1765),

285) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

cjonariuszy i pracowników Służby Więziennej, Stra-

ży Granicznej oraz straży pożarnej (1766),

286) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zwiększenia kwoty zasiłku pielęgnacyjne-

go (1767),

287) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

30

bry w sprawie nadmiernego obciążania gmin koszta-

mi pomocy społecznej (1769),

288) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację poseł Anny Grodzkiej w sprawie ﬁnansowa-

nia ze środków publicznych zabiegów chirurgicznych:

mastektomii, panhisterektomii oraz orchidektomii

osobom będącym po prawnej korekcie płci metrykal-

nej (1770),

289) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie planowanej reorganizacji Sądów Rejonowych

290) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

ła dokonanej w ramach pracy podległej prezesowi

Rady Ministrów Komisji Badania Wypadków Lotni-

291) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zesa Rady Ministrów oraz podsekretarza stanu w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości Michała Królikowskiego

reform rządu (1777),

292) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego na interpelację poseł Gabrieli Masłowskiej w spra-

wie planów prywatyzacji Zakładów Przemysłu Owoco-

wo-Warzywnego „Pektowin” SA w Jaśle (1778),

293) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

pachowej (1779),

294) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

wie wstrzymania procesu prywatyzacji Przedsiębior-

stwa Rolnego „Rusko” będącego spółką Skarbu Pań-

stwa (1780),

295) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Adama Rogackiego w sprawie odmówie-

nia przez NFZ podpisania kontraktu z poradnią gi-

nekologiczną funkcjonującą na terenie gm. Czermin

w woj. wielkopolskim (1782),

296) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

la w woj. wielkopolskim (1783),

297) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

szyn w woj. wielkopolskim (1784),

298) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ki w woj. wielkopolskim (1785),

299) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w woj. wielkopolskim (1786),

300) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w woj. wielkopolskim (1787),

301) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w woj. wielkopolskim (1788),

302) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Wielkie w woj. wielkopolskim (1789),

303) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w woj. wielkopolskim (1790),

304) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w woj. wielkopolskim (1791),

305) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ków-Kolonia w woj. wielkopolskim (1792),

306) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Wielkopolski (1793),

307) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

31

nekologiczną funkcjonującą na terenie gm. Blizanów

w woj. wielkopolskim (1794),

308) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Szyszki w sprawie poważnych dysproporcji w dopła-

tach rolnych w kontekście osiągnięć polskiej prezy-

dencji w Unii Europejskiej (1795),

309) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

ki w sprawie powszechnego stosowania szkodliwych

substancji w wielkofermowej hodowli drobiu i nega-

tywnego wpływu tych substancji na zdrowie konsu-

mentów (1796),

310) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

cińskiego oraz grupy posłów w sprawie stosowania

znowelizowanych przepisów ustawy o przeciwdziała-

niu narkomanii przez organy prowadzące postępo-

wanie przygotowawcze w sprawach o przestępstwo

311) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

niu narkomanii wobec osób skazanych na karę po-

zbawienia wolności za przestępstwo określone

312) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

nego używania konopi (cannabis) w celach medycz-

nych (1801),

313) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie planowanej likwidacji Sądu Rejonowego w Mie-

chowie (1802),

314) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

żącej i planowanej polityki rządu oraz działań Rady

Ministrów w przedmiocie walki z narastającym zja-

wiskiem tzw. wykluczenia mieszkaniowego (1805),

315) sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady

słów Roberta Biedronia i Wandy Nowickiej w sprawie

połączonego VII i VIII sprawozdania rządu RP z wy-

konania postanowień Konwencji Organizacji Naro-

dów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich

form dyskryminacji kobiet (CEDAW) za lata 2002–

–2010 (1806),

316) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

ka w sprawie Fabryki Łączników Radom SA (1808),

317) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zamiaru likwidacji 7 sądów rejonowych na

terenie woj. lubelskiego (1810),

318) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

interpelację posła Jarosława Pięty w sprawie nowe-

lizacji rozporządzenia z dnia 23 marca 1999 r. doty-

czącego badań lekarskich i psychologicznych osób

cych licencję pracownika ochrony ﬁzycznej(1812),

319) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

320) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

skiej na interpelację posła Szymona Giżyńskiego

w sprawie ewentualnego popełnienia przestępstwa

wywiezienia z Polski, przez obywateli Niemiec przy

pomocy obywatela Polski, dokumentów z obozu Au-

schwitz (1815),

321) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

go w sprawie pobicia ucznia polskiego Gimnazjum

322) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

sła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie opieki nad

grobami twórców ważnych dla polskiego dziedzictwa

kulturowego (1822),

323) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

Wróbel w sprawie uzyskania dostępu subregionu ra-

domskiego do środków z Programu Operacyjnego

„Rozwój Polski Wschodniej” lub jego odpowiednika

w przyszłej perspektywie ﬁnansowejnalata2014–

–2020 (1828),

324) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nagrodzenie szkody wyrządzonej przez organy wła-

dzy publicznej żołnierzom górnikom (1829),

325) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

326) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

32

nistra – na interpelację posła Wiesława Stanisława

Janczyka w sprawie wprowadzenia nowej podstawy

ści czytania (1833),

327) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wie projektu rozporządzenia Rady Ministrów odno-

śnie do warunków, form i trybu realizacji przedsię-

wzięcia dotyczącego rozwijania kompetencji uczniów

macyjno-komunikacyjnych (1834),

328) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

329) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wych na Fundusz Pracy na programy promocji za-

trudnienia w 2012 r.

(1837),

330) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Cezarego Olejniczaka w sprawie kon-

w 2012 r.

(1838),

331) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

(1839),

332) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nosprawne ruchowo (1840),

333) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

strukturyzacyjnych i konsolidacyjnych w PGE Dys-

trybucja SA Oddział Łódź-Teren (1841),

334) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

polityki oświatowej rządu (1843),

335) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

zy w sprawie aktywizacji zawodowej osób niepełno-

sprawnych (1845),

336) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

liﬁkacjiratownikówmedycznych(1846),

337) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie przygotowywanych zmian w obecnym sys-

temie kształcenia zawodowego (1848),

338) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

chowskiego w sprawie zabezpieczenia dla woj. war-

mińsko-mazurskiego środków ﬁnansowychnafunk-

cjonowanie Warmińsko-Mazurskiego Ośrodka Ad-

339) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

du terytorialnego jako organy prowadzące szkoły

cówki po przeprowadzonym i rozstrzygniętym kon-

340) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Pięty w sprawie pogłębiającego się regresu edukacyj-

nego będącego wynikiem rządów Platformy Obywa-

telskiej (1853),

341) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie zapłaty za akcje Presspublici sp. z o.o.

(1854),

342) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie konsultacji społecznych projektów rozpo-

rządzeń wykonawczych MEN do ustawy o systemie

oświaty (1858),

343) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

344) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

nasiewicza w sprawie likwidacji Schroniska dla Nie-

letnich w Łańcucie (1860),

345) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

ny Mrzygłockiej w sprawie rozporządzenia ministra

sporządzania niektórych poświadczeń przez organy

346) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

czaka w sprawie zamiaru likwidacji Rejonu Energe-

tycznego w Biłgoraju (1863),

347) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

tuszczaka w sprawie funkcjonowania grup produ-

cenckich w branży owocowo-warzywnej (1865),

33

348) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

skiego w sprawie likwidacji delegatur Skarbu Pań-

stwa (1866),

349) sekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

usza Jarmuziewicza – z upoważnienia prezesa Rady

kowskiego w sprawie zniesienia opłat za przejazdy

Czerniewice (1869),

350) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie koncentracji rejonów energetycznych przez

351) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

czących odcinków linii kolejowych przebiegających

linii kolejowej E65 Południe odcinek Grodzisk Mazo-

wiecki – Kraków/Katowice – Zwardoń/Zebrzydowice

352) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

chamianego w przypadku zaginięcia dziecka, które-

go życie jest zagrożone (1874),

353) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Macieja Mroczka w sprawie podwyższe-

354) prezesa Rządowego Centrum Legislacji Macie-

355) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

terpelację posła Joachima Brudzińskiego w sprawie

żenia cen benzyny oraz oleju napędowego (1878),

356) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

w sprawie subwencji dla oświaty (1881),

357) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

358) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

la w sprawie wymogu rozwiązania stosunku pracy

rytury (1885),

359) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

360) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

la w sprawie nierównego traktowania osób upraw-

nionych do świadczenia pielęgnacyjnego (1889),

361) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie (1894),

362) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

czych szkołach zawodowych i technikach (1895),

363) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

praw dla nauczycieli i pracowników likwidowanych

szkół (1896),

364) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie represjonowania dyslektyków w szko-

łach (1898),

365) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie edukacji uczniów ze sprzężonymi

sprawnością w stopniu głębokim (1902),

366) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

367) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

śląsko-zagłębiowskiej (1910),

368) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

369) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

34

w sprawie przekształcania niektórych szkół ponad-

gimnazjalnych w licea ogólnokształcące dla doro-

słych (1918),

370) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

czak w sprawie ustawy o świadczeniach rodzinnych

(1920),

371) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

w sprawie subwencji oświatowej (1927),

372) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie wysokości zasiłku pogrzebowego

(1929),

373) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

znaczonych na realizację zadań na rzecz promocji

374) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Tadeusza Arkita w sprawie obowiązku

wej umowy o pracę sporadycznie kierują pojazdami

375) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

cych do przyznania odszkodowań osobom przymuso-

wo zatrudnionym w kopalniach węgla i kamienioło-

mach w latach 1949–1954 na terenie Polski (1936),

376) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

aktualizacji wojewódzkich planów gospodarki odpa-

dami (1940),

377) sekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

dowy północnej i północno-zachodniej obwodnicy

Płocka (1943),

378) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Tomasza Smolarza w sprawie refunda-

rii (1945),

379) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Jerzego Ziętka w sprawie problemów

380) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

czułajtis-Walczak oraz grupy posłów w sprawie zajęć

wychowania ﬁzycznegodlaklasI–III(1948),

381) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Jerzego Rębka w sprawie prywatyzacji

382) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

(1955),

383) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

siak w sprawie zjawiska tzw. sekstingu wśród mło-

dzieży (1960),

384) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie odmowy zwrotu kosztów kształcenia pra-

cownika młodocianego z powodu niezdania przez nie-

go teoretycznej części egzaminu zawodowego (1962),

385) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

(1964),

386) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

387) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

388) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

(1997),

389) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie ustalania wysokości progu pomocy

390) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

cych porozumienia ACTA (2022),

35

391) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

392) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

393) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

Godsona w sprawie zniesienia wiz do USA dla oby-

wateli Polski (2038),

394) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

we ﬁrmy, odktórych ZUS żąda zaległych składek

(2040),

395) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

sona w sprawie propozycji zwiększających poziom

innowacyjności w Polsce (2043),

396) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

chy w sprawie likwidacji szkół (2070),

397) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

sadności optymalizacji pracy rejonów i posterunków

398) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lejowej relacji Modlin – Płock (2160),

399) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

wej (2181),

400) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

(2206),

401) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

dryckiej w sprawie stanu przygotowań szkół na przy-

jęcie sześciolatków (2288),

402) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

403) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

rów i tajnych więzień CIA w Polsce (2357),

404) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(2381),

405) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wie prac nad zmianami przepisów regulujących prze-

chodzenie górników na emeryturę na specjalnych

zasadach (2392).

(135) – 86 dni,

4) posła Kosmy Złotowskiego w sprawie ataków

nansów (1578) – 13 dni,

7) posła Łukasza Borowiaka w sprawie promocji

aktywności zawodowej wśród ludzi młodych – od mi-

nistra pracy i polityki społecznej (1632) – 13 dni,

8) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie

opóźnień w migracji wpisów o prowadzeniu działal-

ności gospodarczej do Centralnej Ewidencji i Infor-

macji o Działalności Gospodarczej – od ministra go-

spodarki (1634) – 13 dni,

36

9) posła Przemysława Wiplera w sprawie sprzeda-

ży biletów na mecz o Superpuchar Polski – od mini-

stra sportu i turystyki (1641) – 7 dni,

10) posła Marka Opioły w sprawie sposobu przy-

gotowania przez służbę ustawowo podległą ministro-

wi spraw wewnętrznych wizyt premiera i prezydenta

RP w Smoleńsku w dniu 7 i 10 kwietnia 2010 r.

– od ministra spraw wewnętrznych (1774) – 7 dni,

11) posła Edwarda Siarki w sprawie niekontrolowa-

nej rozbudowy sieci masztów telefonii komórkowej

– od ministra administracji i cyfryzacji (1781) – 7 dni,

12) posła Artura Dębskiego oraz grupy posłów

w sprawie opóźnienia związanego z zakończeniem

wszelkich prac związanych z budową Stadionu Na-

rodowego oraz odmownej decyzji wydanej dla or-

ganizatora meczu o Superpuchar na przeprowadze-

nie imprezy masowej w dniu 11 lutego 2012 r. na

tym obiekcie – od ministra sportu i turystyki (1797)

– 7 dni,

13) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie rapor-

tu NIK o wizytach najważniejszych osób w państwie

w latach 2005–2010 w odniesieniu do zaniedbań BOR

i odpowiedzialności dowodzącego BOR – od ministra

spraw wewnętrznych (1819) – 5 dni,

14) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie dys-

kryminującego zarządzenia wprowadzonego w PLL

LOT SA zakazującego noszenia biżuterii obrazującej

symbole religijne przez pracowników obsługi pokła-

dowej – od ministra skarbu państwa (1821) – 5 dni,

15) posła Armanda Kamila Ryﬁńskiegowsprawie

wyjaśnienia celowości ponoszenia kosztów utrzyma-

nia kapelanów wojskowych na etatach w miejscach,

w których zlikwidowano jednostki wojskowe – od mi-

nistra obrony narodowej (1826) – 5 dni.

ZAPYTANIA

1) posła Andrzeja Biernata w sprawie planów zli-

kwidowania Sądu Rejonowego w Łęczycy – do mini-

stra sprawiedliwości (585),

2) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie przy-

wrócenia wpisu Śląskiego Stowarzyszenia Osób bez

Krtani do wykazu organizacji, które mogą przyjmo-

wać nawiązki – do ministra sprawiedliwości (586),

3) posła Waldemara Sługockiego w sprawie wy-

świetlania w kinach reklam przed seansami ﬁlmo-

wymi dla dzieci – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (587),

4) posła Waldemara Sługockiego w sprawie kla-

syﬁkowaniaﬁlmówwyświetlanychw polskichkinach

do niewłaściwych kategorii wiekowych – do ministra

5) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie potrzeby

większego zaangażowania rządu w przeciwdziałanie

ksenofobicznym, w tym antypolskim, tendencjom

ujawniającym się w Holandii – do ministra spraw za-

granicznych (589),

6) posła Romualda Ajchlera w sprawie wymaga-

nia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa zaświadczeń od rolników umieszczonych

w wykazie gospodarstw objętych programem dyrek-

tywy azotanowej, ale nieumieszczonych w gminnym

rejestrze gospodarstw – do ministra rolnictwa i roz-

7) posła Romualda Ajchlera w sprawie możliwości

udzielenia pomocy Klubowi Integracji Społecznej

(KIS) w Międzychodzie – do ministra pracy i polityki

społecznej (591),

8) posła Józefa Rojka w sprawie prowadzenia

działań na rzecz odnalezienia nieznanych dotąd

miejsc pochówku oﬁarterrorukomunistycznegozlat

1944–1956 – do ministra sprawiedliwości (592),

9) posła Józefa Rojka w sprawie realizacji „Pro-

gramu dla Odry – 2006” – do ministra administracji

i cyfryzacji (593),

10) posła Józefa Rojka w sprawie przetargu na

fotomapę Polski ogłoszonego przez Główny Urząd

Geodezji i Kartograﬁi – doministra administracji

i cyfryzacji (594),

11) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie bu-

dowy parkingu buforowego na przejściu granicznym

w Dorohusku – do ministra spraw wewnętrznych

(595),

12) posła Marka Balta w sprawie budowy auto-

strady A1 na odcinku Częstochowa – Pyrzowice

morskiej (596),

13) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

polskiego centrum kinematograﬁi–doministrakul-

tury i dziedzictwa narodowego (597),

14) posła Tadeusza Arkita w sprawie możliwości

przeprowadzenia remontu drogi krajowej nr 44 na

odcinku gmin Oświęcim, Spytkowice i Brzeźnica

morskiej (598),

15) posła Tadeusza Arkita w sprawie możliwości

modernizacji źródeł i czynników wpływających na

tzw. niską emisję w Małopolsce – do ministra środo-

wiska (599),

16) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie kościel-

nych osób prawnych prowadzących niepubliczne

zakłady opieki zdrowotnej – do ministra zdrowia

(600),

17) posła Tadeusza Arkita w sprawie wdrażania

nach, na przykładzie gmin Warta Bolesławiecka

i Sułkowice – do ministra środowiska (601),

18) posła Henryka Siedlaczka w sprawie funkcjo-

nowania w systemie polskiej ochrony zdrowia tele-

medycyny – do ministra zdrowia (602),

19) posła Marka Hoka w sprawie zmniejszającej

się liczby szpitali uzdrowiskowych dla dzieci i ogra-

niczania liczby przyjmowanych do nich dzieci – do mi-

nistra zdrowia (603),

20) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie przedłu-

żających się procedur sądowych, w tym w szczególno-

ści w sprawach cywilnych, skutkujących wydłużają-

37

cym się terminem oczekiwania na prawomocny wyrok

w sprawie – do ministra sprawiedliwości (604),

21) posła Stanisława Szweda w sprawie likwidacji

wiedliwości (605),

22) posła Stanisława Szweda w sprawie poprawy

czystości Jeziora Żywieckiego – do ministra środowi-

ska (606),

23) posła Stanisława Szweda w sprawie remontu

mostu w Wiśle-Nowa Osada – do ministra transpor-

24) posła Stanisława Szweda w sprawie rozdziału

dodatków specjalnych i nagród w samorządowym kole-

gium odwoławczym – do ministra administracji i cyfry-

zacji (608),

25) posła Jerzego Borowczaka w sprawie kontroli

wojewódzkich konserwatorów zabytków – do mini-

26) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie remon-

tu kładki stalowej dla pieszych znajdującej się nad

torami linii kolejowej E20 na stacji kolejowej Kut-

no-Azory – do ministra transportu, budownictwa

27) posłów Tomasza Latosa i Maksa Kraczkow-

skiego w sprawie angiologii – do ministra zdrowia

(611),

28) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie bu-

– Żołnierska w Warszawie – do ministra transportu,

29) poseł Ewy Kołodziej w sprawie podejmowa-

nych prac legislacyjnych mających na celu wprowa-

dzenie całkowitego zakazu obrotu na polskim rynku

żywnością zmodyﬁkowanągenetycznie–doministra

zdrowia (613),

30) poseł Ewy Kołodziej w sprawie przebiegu prac

w Ministerstwie Środowiska zmierzających w kie-

runku uzyskania przez Polskę statusu kraju wolnego

od GMO – do ministra środowiska (614),

31) poseł Anny Paluch w sprawie radykalnego ob-

niżenia środków na aktywizację bezrobotnych – do mi-

32) poseł Anny Nemś w sprawie możliwości regu-

lacji kwestii ustalania przez organy prowadzące jed-

nakowych zasad naliczania odpłatności za korzysta-

nie dziecka z przedszkolnych zajęć dydaktycznych,

wychowawczych i opiekuńczych przekraczających

5 zagwarantowanych ustawowo bezpłatnych godzin

dziennie – do ministra edukacji narodowej (616),

33) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

protestów pielęgniarek Wojewódzkiego Szpitala Ze-

spolonego w Koninie domagających się podwyżki

– do ministra zdrowia (617),

34) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

zamiaru likwidacji Biura Przejazdów Bezbiletowych

w Gnieźnie – do ministra transportu, budownictwa

35) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

budowy drogi S5 na odcinku Gniezno – Fałkowo

– Kleszczewo – do ministra transportu, budownictwa

36) posła Michała Kabacińskiego w sprawie nie-

jasności dotyczących zatrudnienia radnego miejskie-

go z PO w SPZOZ w Lubartowie – do prezesa Rady

Ministrów (620),

37) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie pla-

nowanej likwidacji punktu krwiodawstwa w Prza-

snyszu – do ministra zdrowia (621),

38) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie planów

lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenie gmin

Pacanów, Busko-Zdrój i Solec-Zdrój – do ministra

środowiska, ministra rolnictwa i rozwoju wsi oraz

39) posła Jerzego Ziętka w sprawie ośrodka Grod-

no II zlokalizowanego na terenie Wolińskiego Parku

Narodowego – do ministra środowiska (623),

40) posła Jerzego Ziętka w sprawie inwestycji

o nazwie: „Budowa obiektu Wydziału Radia i Tele-

wizji im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu

Śląskiego w Katowicach” – do ministra nauki i szkol-

41) posła Jana Burego w sprawie planowanej li-

wie problemów napotykanych przez rolników stara-

jących się o preferencyjny kredyt na zakup ziemi

i powiększenie gospodarstwa rolnego – do ministra

43) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

działań na rzecz skutecznego przeciwdziałania prze-

mocy w rodzinie na terenie Dolnego Śląska – do mi-

44) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie

umożliwienia ratownikom medycznym wykonywania

medycznych czynności ratunkowych poza zespołem

wyjazdowym ratownictwa medycznego – do ministra

zdrowia (628),

45) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

kwaliﬁkacji doprowadzenia zajęć wychowania ﬁ-

zycznego – do ministra edukacji narodowej (629),

46) posłów Leszka Blanika i Ewy Kołodziej

w sprawie warunków ustalania oraz sposobu doko-

skiej (630),

47) posła Edwarda Czesaka w sprawie zapewnie-

nia bezpieczeństwa technologicznego klientów korzy-

stających z usług bankomatowych – do ministra ad-

48) posła Łukasza Borowiaka oraz grupy posłów

w sprawie budowy Centrum Sportów Motorowych

– do ministra sportu i turystyki (632),

49) posła Artura Ostrowskiego w sprawie likwi-

dacji Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Łę-

kawie – do ministra edukacji narodowej (633),

38

50) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie ogólnej

sytuacji na rynku pracy na Mazowszu – do ministra

51) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie budowy

obwodnicy Marek – do ministra transportu, budow-

52) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie przebu-

dowy drogi wojewódzkiej nr 575 – do ministra trans-

53) posła Waldemara Sługockiego w sprawie no-

54) poseł Anny Nemś w sprawie możliwości wpro-

wadzenia regulacji w kwestii przyznania świadczenia

pieniężnego osobom, które w dzieciństwie były zmu-

szane do pracy niewolniczej, świadczonej na rzecz

okupanta w niewielkiej odległości od ich stałego miej-

łecznej (638),

55) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

konkursu ofert na świadczenia medyczne w ramach

programów proﬁlaktycznychwzakresiemammogra-

ﬁiwwoj.wielkopolskim–doministrazdrowia(639),

56) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie sposo-

rolników – do ministra zdrowia (640),

57) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie wy-

maganego pensum wychowawcy internatu szkoły

specjalnej – do ministra edukacji narodowej (641),

58) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie try-

bu likwidacji szkół przez organ prowadzący – do mi-

nistra edukacji narodowej (642),

59) posła Jerzego Materny w sprawie likwidacji

Sądów Rejonowych w: Sulęcinie, Wschowie, Krośnie

Odrzańskim, Strzelcach Krajeńskich i Żaganiu – do mi-

nistra sprawiedliwości (643),

60) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

dotacji na dowożenie uczniów w prywatnej placówce

oświatowej – do ministra edukacji narodowej (644),

61) posła Michała Kabacińskiego w sprawie nie-

jasności wynikających z dokumentu „Porozumienie

praw własności intelektualnej w środowisku cyfro-

go (645),

62) posła Michała Kabacińskiego w sprawie likwi-

edukacji narodowej (646),

63) posła Andrzeja Dudy w sprawie możliwości

pozyskania wsparcia ﬁnansowego dla budowy sali

(gm. Skawina, woj. małopolskie) – do ministra spor-

64) poseł Anny Paluch w sprawie zwiększenia

kwoty kontraktu na 2012 r. w zakresie endoprotezo-

plastyki dużych stawów dla Podhalańskiego Szpitala

– do ministra zdrowia (648),

65) poseł Izabeli Leszczyny w sprawie systemu

ratownictwa medycznego w Polsce – do ministra

zdrowia (649),

66) poseł Barbary Bartuś w sprawie braku zjazdu

z obwodnicy Biecza do dzielnicy Belna Dolna – do mi-

67) posła Tomasza Latosa w sprawie projektu

zniesienia Sądu Rejonowego w Chełmnie – do mini-

stra sprawiedliwości (651),

68) posła Tomasza Latosa w sprawie planowanych

zmian organizacyjnych dotyczących zamiejscowego

wydziału ksiąg wieczystych w Sępólnie Krajeńskim

– do ministra sprawiedliwości (652),

kwidacji Sądu Rejonowego w Mogilnie – do ministra

sprawiedliwości (653),

70) posła Tomasza Latosa w sprawie elektryﬁka-

cji wraz z modernizacją magistrali na odcinku linii

Bydgoszcz Główna – Gołańcz – do ministra transpor-

71) posła Tomasza Latosa w sprawie przywróce-

nia połączenia z Suwałkami przez linię kolejową

72) posła Artura Bramory oraz grupy posłów

w sprawie represji pracowników Straży Granicznej

w stosunku do mieszkańców Białorusi zapraszanych

do Polski – do ministra spraw zagranicznych (656),

73) posła Łukasza Gibały w sprawie wykorzysta-

nia rezerwy zapisanej w załączniku nr 1 do „Progra-

skiej (657),

74) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie

objęcia opłatą eksploatacyjną zwykłych wód głębino-

wych i zmiany wysokości opłaty eksploatacyjnej

75) posła Marka Matuszewskiego w sprawie od-

budowy kładki dla pieszych nad torami na stacji ko-

lejowej Kutno Azory – do ministra transportu, bu-

76) posła Stanisława Szweda w sprawie likwidacji

Delegatury Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Biel-

sku-Białej – do ministra administracji i cyfryzacji

(660),

77) posła Adama Szejnfelda w sprawie ewentual-

nych planów dotyczących reformy administracyjnej

kraju – do ministra administracji i cyfryzacji (661),

78) posła Adama Szejnfelda w sprawie naprawy

polskiego systemu prawa dotyczącego prowadzenia

(662),

79) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie zmian

organizacyjnych w rejonie energetycznym w Przemyślu

i Przeworsku – do ministra skarbu państwa (663),

80) posła Jana Szyszki w sprawie rozporządzenia

zmieniającego rozporządzenie w sprawie rocznych

39

81) posła Tadeusza Arkita oraz grupy posłów

w sprawie interpretacji przepisów ustawy o utrzyma-

realizacji gospodarki odpadami przez związki komu-

nalne – do ministra środowiska (665),

82) posła Artura Dunina w sprawie przygotowy-

wanych regulacji prawnych związanych z pozyskiwa-

niem energii z elektrowni wiatrowych – do ministra

gospodarki (666),

83) posła Adama Szejnfelda w sprawie zmian do-

tyczących zawodów regulowanych, w tym w zakresie

zniesienia obowiązkowej przynależności do korpora-

cji zawodowych oraz uprawnień karno-dyscyplinar-

nych poszczególnych korporacji zawodowych – do mi-

nistra sprawiedliwości (667),

84) posła Przemysława Wiplera w sprawie zanie-

chania pomocy skazanemu we Francji obywatelowi

RP – do ministra spraw zagranicznych (668),

85) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie wpływu

przynależności Sądu Rejonowego w Lublińcu do okrę-

gu Sądu Okręgowego w Częstochowie na jego likwi-

dację – do ministra sprawiedliwości (669).

kanki Dygowa w pow. kołobrzeskim (181),

2) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

sta Chełma prawa własności do zabudowanej nieru-

chomości położonej w Chełmie przy placu Niepodle-

głości 1 (187),

zgody na przekazanie pod rozbudowę Urzędu Skar-

bowego w Wejherowie działki stanowiącej własność

Skarbu Państwa będącej w trwałym zarządzie Mini-

sterstwa Obrony Narodowej – Rejonowego Zarządu

Infrastruktury w Gdyni (213),

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

leczenia ludzi powyżej 70. roku życia (214),

wie budowy prawosławnego kościoła garnizonowego

na Mokotowie (215),

6) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego na zapytanie posła Kazimierza Moskala w spra-

wie odstąpienia od egzekwowania kary nałożonej za

nieumyślne uszkodzenie nieoznakowanego gazocią-

gu (219),

7) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

muziewicza – z upoważnienia ministra – na zapyta-

nie posła Stanisława Szweda w sprawie podwyższe-

nia kwot ryczałtów samochodowych (246),

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Mrzygłockiej w sprawie nałożenia na ZUS obowiązku

informowania osób prowadzących działalność poza-

rolniczą oraz osób z nimi współpracujących, które

przystąpiły do dobrowolnego ubezpieczenia chorobo-

wego, o opóźnieniach w opłacaniu składek i nieopła-

caniu ich w pełnej wysokości (304),

9) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

nie posła Wojciecha Szaramy w sprawie dostępu

10) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przez NFZ z NZOZ „Oko-Test” Diagnostyka i Chi-

rurgia Oka w Nowym Targu (317),

11) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

Grodzkiej w sprawie braku publikacji w serwisie

MKiDN dokumentów zawierających informacje pu-

bliczne (324),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

pytanie poseł Anny Grodzkiej w sprawie udostępnie-

nia posiadanych stanowisk negocjacyjnych innych

państw, pojawiających się w czasie poufnie prowadzo-

nych negocjacji dotyczących ACTA (328),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Beskidzkiej (332),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

planowanej likwidacji sądów w Bochni i Dąbrowie

Tarnowskiej (335),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nego i lekceważenia przez premiera partnerów spo-

łecznych (339),

40

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tacji art. 49 ustawy o refundacji leków, środków spo-

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ustawy refundacyjnej i jej wpływu na dobro pacjen-

tów (350),

18) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

testu aptekarzy (360),

19) prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sona w sprawie nierównego traktowania służb mun-

durowych oraz osób niebędących w czynnej służbie

uzbrojonych formacji mundurowych (367),

21) ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza na za-

zmian w ustawie refundacyjnej oraz wykazu leków

refundowanych (368),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

zapytanie posła Roberta Wardzały w sprawie inter-

pretacji przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia

(370),

skiego w sprawie brakujących środków ﬁnansowych

w budżecie wojewody wielkopolskiego w 2011 r. na

wypłatę refundacji pracodawcom za szkolenie mło-

docianych pracowników (375),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

drzeja Jaworskiego w sprawie podwyżek w służbach

mundurowych (378),

25) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie licznego odchodzenia ze służby żołnierzy

Wojska Polskiego (380),

26) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

skiego w sprawie odwołania ze stanowiska rektora

Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdań-

sku (384),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie projektu zniesienia sądów rejonowych na

terenie woj. kujawsko-pomorskiego (386),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie ogłoszenia woj. podlaskiego strefą wolną

od GMO (388),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

udzielenia pomocy ﬁnansowejnadokończeniebudo-

wy mostu na rzece Smolnik w miejscowościach Kra-

sne Potockie – Chomranice (gm. Chełmiec, pow. no-

wosądecki, woj. małopolskie) lub przejęcia rozpoczę-

tej inwestycji budowy mostu przez podmiot sektora

publicznego (389),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiczu (391),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

styniu (392),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planowanej likwidacji Sądu Rejonowego

w Zduńskiej Woli (397),

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Łowiczu (398),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Łęczycy (399),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Andrzeja Adamczyka w sprawie modernizacji

drogi krajowej nr 94 na terenie gm. Wielka Wieś

i Jerzmanowice-Przeginia w Małopolsce (400),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

dzińskiej w sprawie projektu likwidacji Sądu Rejono-

wego w Lubaniu (401),

37) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

NFZ z placówkami medycznymi Piły i innych miast

północnej Wielkopolski (402),

41

38) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

Szejnfelda w sprawie działań na rzecz rozwoju part-

nerstwa publiczno-prywatnego w Polsce (403),

39) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

prawa (404),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie przywrócenia niektórych rozwiązań pakietu an-

tykryzysowego, który wygasł w dniu 1 stycznia 2012 r.,

w zakresie prawa pracy (405),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie stosowania ustawy o podatkach i opłatach lokal-

nych oraz o podatku rolnym (406),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Kamiennej

Górze (407),

43) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zywania darowizn na rzecz szpitali na gruncie nowej

ustawy refundacyjnej (408),

44) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pytanie posła Damiana Raczkowskiego w sprawie

wzrostu kosztów obowiązkowego ubezpieczenia

szpitali (409),

45) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie ubez-

pieczenia szpitali i podniesienia składki rentowej

(411),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

leniu przez Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej odpowiedzi na pismo Wspól-

noty Mieszkaniowej „Wyspiańskiego” w Legionowie

(412),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

cina Łuczaka w sprawie wyjazdu ludzi młodych za

granicę w związku z podwyższeniem wieku emery-

talnego (413),

infrastruktury sportowo-rekreacyjnej w miejscowo-

ści Jaśkowice w woj. małopolskim (414),

49) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

skiego w sprawie przychodów z działalności Totali-

zatora Sportowego (415),

50) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

tej poradni diabetologicznej w Gnieźnie (416),

51) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

wie planowanych zmian w ustawie o systemie oświa-

ty, znoszącej obowiązek szkolny dla dzieci w wieku

6 lat (417),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Adama Lipińskiego w sprawie likwidacji

stacjonarnych punktów poboru krwi w Lubaniu, Bo-

lesławcu, Lwówku Śl.

oraz Zgorzelcu (419),

53) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Eugeniusza Tomasza Grzeszczaka w spra-

wie konkursu ofert na świadczenia medyczne ambu-

latoryjnej opieki specjalistycznej w pow. śremskim,

woj. wielkopolskie (421),

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wątpliwości związanych z likwidacją podstacji Sądec-

kiego Pogotowia Ratunkowego w Piwnicznej-Zdroju

w woj. małopolskim, czego skutkiem jest bardzo dłu-

gi czas oczekiwania na dojazd karetki z Nowego Są-

cza (422),

55) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

w sprawie pomocy w uzyskaniu informacji niezbęd-

nych przy ubieganiu się o doﬁnansowanieprojektów

w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Wo-

jewództwa Zachodniopomorskiego na lata 2007–2013

(425),

56) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

wie prośby oﬁcera Wojska Polskiego w stanie spo-

czynku o dokonanie w treści opinii służbowej z 1982 r.

zmiany zapisu dotyczącego odbycia odwykowego le-

czenia alkoholizmu (426),

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie poseł Julii Pitery w sprawie stanu technicz-

nego mola spacerowego zakończonego budynkiem

restauracji w Płocku, którego budowa kosztowała

blisko 18 mln zł (427),

58) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

watyzacji przedsiębiorstwa Dozamel sp. z o.o. (428),

59) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

42

wie przesyłania faktur drogą elektroniczną bez pod-

pisu wystawcy (429),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Igora Ostrowskiego na zapytanie

pliwości związanych z reorganizacją Oddziału Tere-

nowego Poczty Polskiej SA w Nowym Sączu (430),

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Łuczaka w sprawie podwyższenia wysokości zasiłku

pielęgnacyjnego (432),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

z legitymacji seniora uprawniającej do korzystania

krajowej (433),

63) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

wie możliwości otrzymania emerytury przez wdowę

po żołnierzu zawodowym po ukończeniu przez nią

50. roku życia (434),

64) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie budowy drogowego przejścia granicznego Malho-

wice – Niżankowice (437),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(438),

66) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

Guta-Mostowego w sprawie przyszłości Państwowej

Ogólnokształcącej Szkoły Artystycznej w Zakopanem

(439),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

organizacji imprez okolicznościowych oraz odprowa-

dzania podatku od sprzedaży wyrobów wytworzo-

nych przez stowarzyszenia, sołectwa, związki wyzna-

niowe, rady paraﬁalne, koła gospodyń wiejskich,

szkoły i lokalne grupy działania (442),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

GDDKiA zaoszczędzonych środków na budowę od-

cinka drogi ekspresowej S7 – fragmentu wschodniej

obwodnicy Krakowa (443),

69) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

ponownej próby prywatyzacji spółki Uzdrowisko Lą-

dek-Długopole (444),

70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie waloryzacji zasiłku pielęgnacyjnego (446),

wickiego na zapytanie posła Jana Szyszki w sprawie

działalności Zarządu Polskiego Związku Pszczelar-

skiego (447),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

rozporządzenia ministra sprawiedliwości, które pro-

wadzi do zniesienia z dniem 1 lipca 2012 r.

Sądu Re-

jonowego w Płońsku (448),

73) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie zamknięcia i planów likwidacji Warszaw-

skiego Klubu Sportowego Gwardia (449),

74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie nieprawidłowości przy dokonywaniu zmian ka-

drowych w Nadleśnictwie Płytnica (451),

75) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie refun-

dacji leku stosowanego w moczówce prostej (452),

76) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas na zapytanie poseł Izabeli Katarzyny Mrzy-

głockiej w sprawie zasad przyznawania nauczycielom

dodatku za trudne warunki pracy, w tym dodatku za

pracę w klasie łączonej (453),

77) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wie arbitralnego traktowania obywateli przez pra-

cowników Ministerstwa Sprawiedliwości (455),

78) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na zapytanie posła Marka Suskiego w spra-

wie zagrożenia wprowadzenia elektronicznego syste-

mu gromadzenia danych medycznych (456),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Czesaka w sprawie zwiększenia nakładów ﬁnanso-

wych na walkę z rosnącym bezrobociem (457),

80) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

bel w sprawie subwencji otrzymywanych przez gminy

na dzieci niepełnosprawne uczące się w przedszko-

lach (458),

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

82) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

43

tanie posła Cezarego Olejniczaka w sprawie braku

83) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

85) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

radiowo-telewizyjnego (465),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

wania i nadzorowania (466),

87) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nologicznej w Gliwicach (468),

88) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

scowości Kurów, gdzie utrzymano zakaz ruchu na

90) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

91) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

jektu pakietu obniżenia kosztów pracy w spółce Tau-

ron Wytwarzanie SA (473),

92) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

go przedstawienia informacji o stanie realizacji za-

dań oświatowych (475),

93) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

ska Anety Wilmańskiej – z upoważnienia ministra

wie nałożenia korekty ﬁnansowejwwysokości25%

94) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Jerzego Borkowskiego w sprawie budowy

95) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

skiego w sprawie modernizacji bazy lotniczej w Po-

widzu (480),

96) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

wa Matuszczaka w sprawie możliwości doﬁnansowa-

nia remontu Paraﬁi Polskokatolickiej podwezwa-

niem Matki Boskiej Zwycięskiej w Chełmie (481),

97) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie sprzeciwu wobec likwidacji Specjalnego Ośrod-

ka Szkolno-Wychowawczego im. Marii Grzegorzew-

czeńskim (484),

98) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wie planów likwidacji Schroniska dla Nieletnich

99) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

szkolach, szkołach, oddziałach oraz ośrodkach, na

wawczego w Chrzanowie (499),

100) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

wie postępu prac inwestycyjnych na zaporze w Świn-

nej Porębie (501),

101) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wie waloryzacji zasiłku pielęgnacyjnego (502),

102) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wodowym oraz podstawami programowymi kształ-

cenia w zawodach (503),

103) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

44

104) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

wie domniemanych nieprawidłowości przy rozstrzy-

gnięciu konkursu na dyrektora gimnazjum nr 55 na

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

sona w sprawie nowelizacji ustawy o wspieraniu ro-

106) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

107) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

w Wieluniu (541),

108) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

109) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie wprowadzenia do podstawy programowej zawo-

dów z obszaru kształcenia rolniczo-leśnego z ochro-

ną środowiska nauki prowadzenia samochodu oso-

bowego (562).

1) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie re-

2) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie planowa-

przez Sąd Rejonowy w Opolu Stowarzyszenia Osób

Narodowości Śląskiej – od ministra spraw wewnętrz-

nych (424) – 8 dni,

4) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie wpro-

wadzenia do regulaminu PLL LOT SA zakazu eks-

ponowania symboli religijnych – od prezesa Rady

Ministrów (454) – 5 dni.

(nr 459)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie odłożonych w czasie skutków

powiedzi Pana Ministra, znak: DSR-I-0700-6-1-KN/

12, na złożoną przeze mnie interpelację w sprawie

proszę o odpowiedź na następujące pytania.

Z informacji otrzymanej od Pana Ministra wyni-

ka, że w rezerwie celowej w części 83 (Środki ﬁnan-

sowe na doﬁnansowanielubﬁnansowaniezadańwy-

pieczy zastępczej) na zadanie zlecone z zakresu ad-

ków województw ośrodków adopcyjnych i ﬁnansowa-

przewidziana została kwota 27 500 000 zł.

1.

Czy prawdą jest, że na prowadzenie przez mar-

szałków ośrodków adopcyjnych przeznaczono na rok

2012 kwotę 25 000 000 zł?

2.

Jakie jest rzeczywiste zapotrzebowanie zgło-

szone Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej przez

marszałków województw na obsługę tego zadania

zleconego?

3.

Czy i w jakiej kwocie zapotrzebowanie zgłoszone

przez marszałków województw przewyższa zabezpie-

czoną kwotę 25 000 000 zł (w tym ujęte już w budżecie

wojewodów 16 242 000 zł na sﬁnansowanieorganizo-

wania i prowadzenia ośrodków adopcyjnych przez sa-

morząd województwa w okresie 6 miesięcy)?

526, z późn. zm.) dotacje celowe powinny być przeka-

zywane w sposób umożliwiający pełne i terminowe

wykonywanie zleconych zadań.

Jeżeli więc MPiPS

jest w posiadaniu informacji, że zabezpieczona kwota

na obsługę zadania zleconego jest niższa od zgłasza-

nej przez marszałków województw na prawidłową

obsługę zadania, jakie podjęło bądź zamierza podjąć

konkretne działania w celu odpowiedniego zwiększe-

nia dotacji?

Proszę o podanie stanu działań na dzień

27 lutego 2012 r.

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 783)

2011 r. złożyłem do Pana interpelację w sprawie re-

Z przykrością stwierdzam, że odpowiedź na tę in-

terpelację, zawarta w piśmie z dnia 16 lutego 2012 r.,

znak: TK 2kk-0701-03(04)/12, jest nie tylko niezado-

walająca i nie zawiera w swej treści odpowiedzi na

zadane pytania, lecz także stanowi przykład lekce-

ważenia zarówno zgłaszanego problemu, jak i zgła-

szającego interpelację posła na Sejm RP.

W treści

wskazanej wyżej interpelacji prosiłem o udzielenie

odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Kiedy zostaną podjęte prace związane z moder-

nizacją dworca kolejowego Chełm Miasto oraz jaki

2.

Kto ponosi odpowiedzialność za tak przewlekły

Wypada dodać, że sprawa ta jest przedmiotem mo-

ich interwencji i korespondencji z ministrem infra-

struktury, a następnie ministrem transportu, bu-

46

downictwa i gospodarki morskiej od 2008 r.

Każdo-

razowo uzyskiwałem zapewnienie zarówno Minister-

rozpocznie się już w bieżącym roku.

W dniu 24 lute-

wystąpiłem z pytaniem o termin realizacji tej inwe-

stycji.

W odpowiedzi, jakiej udzielił mi pan Andrzej

Massel, podsekretarz stanu w Ministerstwie Infra-

struktury, otrzymałem zapewnienie, że resortowi

nich latach, deklaracja ta sprawiała wrażenie obiet-

Obecnie po interpelacji zamiast oczekiwanej rze-

czowej odpowiedzi otrzymałem zupełnie zbędny

szczegółowy opis historii i stanu technicznego dwor-

ca Chełm Miasto, a zatem opis stanu faktycznego

znanego od lat mnie i mieszkańcom Chełma.

Kolejne

reorganizacje PKP nie mogą stanowić usprawiedli-

wienia dla kompletnej bezczynności w tej sprawie.

W tej sytuacji zapewnienie o pracach przygoto-

wawczych do modernizacji obiektu Chełm Miasto

zmuszony jestem uznać za zlekceważenie zgłoszone-

go problemu i mojej interpelacji.

Wobec powyższego ponownie proszę Pana Ministra

danie?

3.

Jakie faktyczne działania podjęło dotychczas

ministerstwo w tej sprawie?

Chełm, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1163)

do prezesa Rady Ministrów

– ponowna

Na podstawie art. 191 i 192 uchwały Sejmu z dnia

Polskiej składam interpelację poselską skierowaną

z ulicy Papieża Jana Pawła II 18 do budynku będą-

cego własnością Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Inspektorat w Kamiennej Górze przy alei Wojska Pol-

skiego 14.

Adresatem niżej napisanej interpelacji jest Pan

Premier z uwagi na fakt, iż ZUS podlega bezpośred-

nio prezesowi Rady Ministrów, natomiast urząd

skarbowy pozostaje w gestii ministra ﬁnansów.

Jed-

nocześnie informuję, iż jest to ponowna interpelacja

w tym temacie, gdyż odpowiedź z 16 lutego 2012 r.

sygnowana przez podsekretarza stanu Andrzeja Pa-

raﬁanowiczajestpowierzchownainiezawierażad-

nych rzeczowych i pragmatycznych powodów uzna-

nia jej za bezpodstawną.

W ślad za interpelacją poselską nr 1163 ogłoszoną

nie interpelacje w tej sprawie z powodu niesatysfak-

cjonującej odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 16 lu-

argumentów zawartych w interpelacji nr 1163 nie od-

nalazłem w odpowiedzi resoru ﬁnansówżadnejrze-

czowej odpowiedzi, pozwalam sobie ponownie odesłać

interlokutora niżej napisanej interpelacji do tekstu

z dnia 26 stycznia 2012 r. i jednocześnie stanowczo

zaprotestować przeciwko powierzchownemu i pobież-

nemu traktowaniu spraw, które z pozycji resortu ﬁ-

nansów i Warszawy wydają się nieważne i błahe.

Odpowiedź z dnia 16 lutego 2012 r. zawiera jedynie

wyssane z palca i nieprawdziwe w swojej istocie ar-

gumenty z rzędu takich, z którymi należy i wypada

się godzić.

Chodzi tu o przepisy przeciwpożarowe,

rozmieszczenie w różnych częściach obiektu pomiesz-

czeń o ograniczonym dostępie i inne.

Ponadto twier-

dzenie o tworzeniu w nieodległym Wałbrzychu cen-

trum obsługi spraw funduszu alimentacyjnego i wy-

wodzenie z tego zamierzenia skutków dla Inspekto-

ratu ZUS w Kamiennej Górze jest ewidentnym nie-

porozumieniem.

ZUS Oddział w Wałbrzychu bez wy-

budowania nowej siedziby przy zbiegu ulic Sikorskie-

go i 1 Maja swoje zadania realizuje w ośmiu obiektach

na terenie samego Wałbrzycha.

Ten nowy obiekt, któ-

ry kosztował tylko 35 mln zł, niewątpliwie nie spo-

woduje ograniczenia w ilości użytkowanej przez ZUS

powierzchni.

Stąd gdy mowa o futurystycznej reloka-

cji pracowników ZUS, to wyraźnie daje się odczuć, że

osoba odpowiedzialna ze strony resortu ﬁnansówza

przygotowanie odpowiedzi nienależycie odrobiła za-

dane jej lekcje.

Uwagę w otrzymanej odpowiedzi przy-

kuwa tylko socjotechniczne jej przygotowanie, gdzie

na początku docenia się wkład i zaangażowanie po-

sła, a następnie stwierdza się, że przedstawiona pro-

pozycja jest bezprzedmiotowa.

Sprawę dostosowania

budynku do potrzeb ZUS i urzędu skarbowego nale-

ży powierzyć fachowcom, którzy rozwiążą wszystkie

kwestie wykorzystania pomieszczeń zgodnie z wszel-

kimi przepisami, także przeciwpożarowymi, urzęd-

nik, który tłumaczy, że nie można czegoś zrobić, po-

winien zmienić pracę na taką, która nie wymaga zbyt-

47

niego zaangażowania jego umysłu w wykonywane

przez niego czynności pracownicze.

Stwierdzenia zawarte w odpowiedzi na interpela-

cje nr 1163 zmuszony jestem potraktować jako cy-

niczne naigrywanie się z lokalnych, miejskich i po-

wiatowych problemów.

Sformułowanie, iż „niektóre

elementy przedmiotowego budynku kwaliﬁkująsię

do remontu” oraz że „ Ministerstwo Finansów w mia-

rę możliwości uwzględni środki ﬁnansowenaichre-

mont” jest jaskrawym bagatelizowaniem i lekcewa-

żeniem sygnalizowanego problemu.

Tylko osoba nie-

znająca meandrów opisanej sytuacji może swoją od-

powiedź formułować z pozycji tylko ZUS, a tak jest

skonstruowana odpowiedź z dnia 16 lutego 2012.

Moje

zdziwienie budzi fakt, że odpowiedź była przygoto-

wywana w Ministerstwie Finansów Rzeczypospolitej

Polskiej.

Tego rodzaju działanie nie licuje z godnością

tak szacownego resortu, jakim jest Ministerstwo Fi-

nansów.

Reasumując, ponownie ośmielam się złożyć pyta-

nie: Czy Pan Premier podziela poglądy zawarte w ni-

niejszej interpelacji?

A jeśli tak, to czy przychyla się

do wprowadzenia przedstawionej propozycji zmian

w życie?

Jeśli nie, to proszę wskazać inne sposoby czy też

metody poprawy sytuacji w Urzędzie Skarbowym

w Kamiennej Górze.

W przypadku braku realnych

sposobów zmiany obecnej sytuacji wydaje się zasadne

rozważenie zwolnienia niepełnosprawnych podatni-

ków z wszelkich obowiązków wynikających z ustaw

podatkowych z uwagi na brak możliwości ich dostępu

do Urzędu Skarbowego w Kamiennej Górze.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Lubawka, dnia 25 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1493)

do ministra środowiska

w sprawie stanu prac nad ustawą

zapachowym – ponowna

pkt 3 regulaminu Sejmu informuję, że nie jestem w sta-

nie przyjąć odpowiedzi na interpelację z dnia 23 stycz-

ciwdziałaniu uciążliwościom zapachowym udzielonej

przez ministra środowiska w dniu 14 lutego 2012 r. i do-

magam się od ministra środowiska uzupełnienia odpo-

wiedzi.

W treści odpowiedzi minister wyczerpująco przed-

stawił problematykę uciążliwości zapachowych i istnie-

jących obecnie regulacji w polskim prawie.

Opisał rów-

nież projekt ustawy, nad którą prowadzone są od dłuż-

szego czasu prace w ministerstwie.

Jednak postawione przeze mnie pytania dotyczą-

ce etapu prac nad ustawą oraz terminu, w którym zo-

stanie ona przedstawiona w Sejmie, wynikały z po-

trzeby poznania kalendarium implementacji projek-

towanych rozwiązań.

Jest to istotna informacja za-

równo dla społeczności lokalnych, jak i dla przedsię-

biorców.

Dlatego proszę o uzupełnienie odpowiedzi.

Z poważaniem

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2374)

do ministra ﬁnansów

w sprawie traktowania opłat

jako przychodu incydentalnego niemającego

wpływu na dotację w ramach

programów operacyjnych UE

Szanowny Panie Ministrze!

Kwestia podlegająca

rozważeniu to stwierdzenie, że opłaty za powtarzanie

przedmiotów oraz opłaty za studia zaoczne stanowią

przychód incydentalny niemający wpływu na otrzy-

maną dotację w ramach programów operacyjnych

UE.

Zgodnie z postanowieniami umów zawieranych

przez uczelnie w ramach doﬁnansowaniawzakresie

edukacji uznaje się, że dotacja jest wykorzystana pra-

widłowo, jeżeli uczelnia przeznacza jej kwotę do re-

alizacji usług związanych z nauczaniem niegeneru-

jącym przychodu.

Jeśli jednak uczelnie przy wyko-

rzystaniu środków unijnych świadczą usługi poza

publicznym systemem edukacji (np. wynajem sali)

lub przy prowadzeniu rynkowej działalności eduka-

cyjnej (np. płatne studia podyplomowe), wówczas

uzyskana pomoc podlega zwrotowi wraz z odsetka-

mi, co podyktowane jest metodologią projektów ge-

nerujących przychód.

Należy uznać, że do tych przy-

chodów nie wlicza się opłat za powtarzanie przedmio-

tów przez studentów oraz opłat za studia zaoczne,

bowiem stanowią one jedynie równoważność kosztów

poniesionych przez uczelnię i są bezpośrednio zwią-

zane z realizacją usług objętych publicznym syste-

mem edukacji.

Niemniej jednak wiele podmiotów

spotyka się z negatywnym stanowiskiem organów

podatkowych odnośnie do przedmiotowej kwestii.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

1.

Czy opłaty za powtarzanie przedmiotów oraz

48

stanowią przychód incydentalny niemający wpływu

na otrzymaną dotację w ramach programów opera-

cyjnych UE?

2.

Czy możliwe jest wydanie interpretacji ogólnej

ministra ﬁnansów(zgodniezart.14aOrdynacjipo-

datkowej) w celu deﬁnitywnegorozstrzygnięciatej

kwestii?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

(nr 2375)

do ministra zdrowia

w sprawie działalności witryn internetowych

po wprowadzeniu nowelizacji ustawy

Prawo farmaceutyczne

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

uwagę na sytuację, w jakiej znalazły się podmioty zaj-

mujące się obrotem pozaaptecznym w Internecie po

wprowadzeniu ostatnich zmian do ustawy z dnia

Nr 126, poz. 1381).

Na mocy art. 68 ust. 3 tejże usta-

wy: „Dopuszcza się prowadzenie przez apteki ogól-

nodostępne i punkty apteczne wysyłkowej sprzedaży

karza”.

Zapis ten wyklucza działalność witryn inter-

netowych zajmujących się sprzedażą ww. produktów

w sytuacji, gdy sklepy te nie posiadają swych „stacjo-

narnych” odpowiedników.

Ponadto nawet w sytuacji,

gdy dany podmiot spełnia rzeczony wymóg i prowa-

dzi sklep stacjonarny, to na mocy art. 94a ust. 1a:

„Zabroniona jest reklama placówek obrotu pozaap-

tecznego i ich działalności odnosząca się do produk-

tów leczniczych lub wyrobów medycznych”.

Zakaz

reklamowania znacznie utrudnia, a wręcz uniemoż-

liwia prowadzenie tego typu działalności.

Uważam, że obecne, wskazane przeze mnie regu-

lacje ustawy Prawo farmaceutyczne dotykają nie tyl-

ko podmioty prowadzące w Internecie działalność

zajmującą się obrotem pozaaptecznym, lecz także

przede wszystkim klientów.

Z tego typu witryn najczęściej korzystały osoby,

dla których z powodu wieku, niepełnosprawności czy

przewlekłych chorób zamawianie produktów leczni-

czych lub wyrobów medycznych przez Internet było

ogromnym ułatwieniem.

Ponadto ceny tego typu pro-

duktów sprzedawanych w Internecie były niższe niż

w tradycyjnych aptekach, dzięki czemu były one do-

stępne dla większego grona odbiorców.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

lacji art. 68 ust. 3 ustawy Prawo farmaceutyczne o pla-

cówki obrotu pozaaptecznego, które prowadzą dzia-

łalność tylko w Internecie?

W przypadku odpowiedzi

2.

Czy ministerstwo przewiduje zmianę art. 94a

ust. 1a ustawy Prawo farmaceutyczne, która umoż-

liwiłaby jakiekolwiek działania promocyjne placów-

kom obrotu pozaaptecznego i ich działalności odno-

szącej się do produktów leczniczych lub wyrobów

medycznych?

W przypadku odpowiedzi negatywnej

Z poważaniem

(nr 2376)

do ministra ﬁnansów

w sprawie traktowania wykupu

kapitałowych jako kosztu uzyskania

Szanowny Panie Ministrze!

Kwestia podlegająca

rozważeniu to możliwość zaliczenia do kosztów uzy-

skania przychodu, w celu zwolnienia od podatku do-

chodowego od osób prawnych, wydatków na wykup

jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych

podatku dochodowego są dochody podatników, któ-

rych celem statutowym jest np. działalność naukowa,

oświatowa, w zakresie ochrony środowiska – w części

przeznaczonej na te cele.

Nie ma przy tym znaczenia

termin wydatkowania owych dochodów, źródło po-

chodzenia przychodów ani to, czy fundusz przyniósł

zysk, czy poniósł stratę.

Wyrok NSA z dnia 11 maja 1998 r., I SA/Ka 1315/96,

wskazuje, iż „dla skorzystania ze zwolnienia przewi-

nych (Dz. U. Nr 21, poz. 86, ze zm.) podatnik musi

spełnić dwa warunki: jego celem statutowym musi

uzyskane przez podatnika dochody muszą być wydat-

kowane na ten cel”.

49

Z treści tego przepisu nie wynikają inne ograni-

czenia dla uzyskania zwolnienia podatkowego.

Nie-

mniej jednak wiele podmiotów spotyka się z negatyw-

nym stanowiskiem organów podatkowych co do rze-

czonego zwolnienia.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

nowiska w tej sprawie oraz wydanie interpretacji

ogólnej ministra ﬁnansów(zgodniezart.14aOrdy-

nacji podatkowej) w celu deﬁnitywnegorozstrzygnię-

cia kwestii rzeczonych zwolnień.

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

(nr 2377)

do ministra środowiska

w sprawie zasad pokrycia kosztów zakupu

i montażu kolektorów słonecznych

Panie Ministrze!

Nawiązując do programu zobo-

wiązującego Polskę do zmniejszenia emisji dwutlen-

ku węgla, a co za tym idzie – zwiększenia pozyskania

energii ze źródeł odnawialnych, uprzejmie proszę

o informację.

Czy planowane są większe niż 45% dopłaty z Na-

darki Wodnej do pokrycia kosztów związanych z za-

kupem i montażem kolektorów słonecznych przez

osoby ﬁzyczneposiadająceprawododysponowania

budynkiem jednorodzinnym lub lokalem w budynku

wielorodzinnym, gdy woda do celów użytkowych pod-

grzewana jest poza układami centralnymi?

Czy planowane jest przedłużenie okresu stosowa-

nia dopłat poza rok 2014?

Dlaczego ﬁnansowanieinwestycjizwiązanejzza-

kupem i montażem kolektorów słonecznych przez

osoby ﬁzycznemożesięodbywaćjedyniewramach

kredytów bankowych?

Mając na uwadze rosnące zainteresowanie osób

ﬁzycznychprogramempozyskiwaniaodnawialnych

źródeł energii, w tym szczególnie montażem kolek-

torów słonecznych, nie można ignorować znacznych

kosztów takich inwestycji (ok. 12 000 zł dla 4-oso-

bowej rodziny) ani realnego udziału własnego inwe-

stora, wynoszącego ok. 70%, który przekracza możli-

wości ﬁnansowewieluosób.

Miesięcznykosztspłaca-

nej raty kredytowo-odsetkowej znacznie przekracza

miesięczny koszt pozyskania ciepłej wody użytkowej

– jest to znacząca przeszkoda w realizacji programu

pozyskiwania energii odnawialnej przez osoby ﬁzycz-

ne; wydłużenie okresów spłaty kredytu i odsetek

zwiększa koszty kredytu.

Dodatkowym, trudnym do uzasadnienia elemen-

tem zwiększającym koszt przedmiotowych inwestycji

jest obowiązek pokrycia kosztów zakupu i montażu

kolektorów słonecznych kredytem bankowym.

Z jakich przepisów to wynika i czy ministerstwo

rozważa ich zmiany w kierunku umożliwienia pokry-

cia części kosztów ze środków własnych jako alter-

natywy dla obowiązującego w tym wypadku zacią-

gnięcia kredytu, który podwyższa koszt przedsię-

wzięcia ze wszystkimi negatywnymi skutkami?

Z poważaniem

Poseł Gabriela Masłowska

Lublin, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2378)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

placówki muzealniczej w województwie

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z zamie-

rzeniami władz województwa śląskiego odnoszącymi

zeum Górnośląskiego w Bytomiu z samodzielnej pla-

cówki muzealniczej na ﬁlięMuzeumŚląskiegowKa-

towicach zwracam się do ministerstwa o zajęcie sta-

nowiska w tej sprawie.

Początki bytomskiego muzeum sięgają aż 1910 r.

W muzeum funkcjonuje siedem działów merytorycz-

nych: Archeologii, Etnograﬁi,Historii,HistoriiiKul-

tury Lwowa i Kresów Południowowschodnich, Przy-

rody i Sztuki oraz trzy działy pomocnicze: Dział Edu-

kacyjno-Promocyjny, Wydawniczy i Administracyjny.

Muzeum Górnośląskie to poważna, licząca się zarów-

no na Śląsku, jak i w całym kraju, placówka muzeal-

na o niekwestionowanym dorobku, bogatych zbiorach

i autonomicznym programie.

Dlatego też chęć prze-

kształcenia Muzeum Górnośląskiego w ﬁlięMuzeum

Śląskiego musi budzić wielkie zaniepokojenie.

Człon-

kowie Stowarzyszenia Bytom Przyjazne Miasto wy-

rażają bardzo zdecydowany sprzeciw wobec projektu

połączenia Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu i Mu-

zeum Śląskiego.

Stowarzyszenie Bytom Przyjazne

Miasto przypomina również, iż w trwającym procesie

transformacji gospodarczej jedną z potencjalnych osi

rozwoju Bytomia jest rozwój kultury.

Planowane po-

sunięcie w dużej mierze ogranicza ten kierunek dzia-

łania w mieście szczególnie dotkniętym poważnymi

problemami ekonomiczno-społecznymi, które sta-

nowczo nie powinno doznać tak znaczącego uszczerb-

ku w dziedzinie życia kulturalnego.

50

Muzeum Górnośląskie to jednak miejsce ważne

nie tylko dla Bytomia, lecz także dla całego Śląska

jako jedna z wiodących instytucji społeczno-kultural-

nych w regionie.

Instytucja, którą warto zachować

w jej obecnych ramach funkcjonowania.

Dodaje ona

bowiem charakteru metropolitalnego aglomeracji

śląskiej i podnosi jej rangę jako prężnego ośrodka

kultury na mapie Polski.

Wobec powyższych stwierdzeń chciałabym zadać

nu likwidacji przez zarząd województwa śląskiego naj-

większej samodzielniej placówki muzealniczej w woje-

wództwie – Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu?

2.

Czy ministerstwo opracowało jakikolwiek plan

zajmujący się ochroną dziedzictwa narodowego na

Śląsku?

3.

Dlaczego ministerstwo pozwala na pozbawianie

mieszkańców Bytomia jego wartościowych akcentów

stanowiących o sile miasta?

4.

Jak zamiar władz wojewódzkich wywodzących

sie z Platformy Obywatelskiej odnosi się do ich am-

bicji, żeby stworzyć obszar metropolitalny?

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2379)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie wstrzymania przez Komisję

Szanowna Pani Minister!

Komisja Europejska po-

informowała, że 20 lutego 2012 r., ze względu na wy-

kryte poważne uchybienia, wstrzymała wypłatę 312 mln

euro dla Polski z programu „Innowacyjna gospodar-

ka”.

Na stronie Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

pojawiło się oświadczenie w tej sprawie, w którym

czytamy między innymi: „jeszcze w zeszłym roku za-

padła decyzja, że część wniosków o płatność

– w których nieprawidłowości zostały potwierdzone

przez polskich audytorów – zostanie wycofana.

Ko-

lejne wydatki, w których potwierdzono nieprawidło-

wości, są wycofywane w tej chwili”.

A także: „sprawa zostanie szybko wyjaśniona z Ko-

misją Europejską, a pieniądze odblokowane i wyko-

rzystane na inne projekty inwestycji”.

Wobec powyższego chciałabym zadać Pani Mini-

ster następujące pytania:

1.

W których projektach wykryto nieprawidłowo-

ści?

Jaki jest stan ich realizacji?

Dlaczego doszło do

tych nieprawidłowości?

Kto poniesie konsekwencje

ﬁnansowenaskutekwycofaniasięztychprojektów?

Czy beneﬁcjencibędąmusielizwracaćzainwestowa-

ne środki?

2.

Na jakie „inne projekty inwestycji” zostaną

przeznaczone środki z projektów wadliwych?

Poseł Izabela Kloc

(nr 2380)

do ministra sportu i turystyki

wem kontraktów menedżerskich.

Podczas posiedzenia sejmowej Komisji Kultury

rowała, iż odtajni – jeśli okaże się to prawnie możliwe

– treści umów, jakie zawarto z kierownictwem Naro-

dowego Centrum Sportu oraz spółki PL.2012.

Pani

Minister oświadczyła, że nie może bez zgody byłego

szefa NCS i innych osób ujawnić treści kontraktu, co

budzi poważne obawy i wątpliwości o stan wiedzy

Pani Minister w tym zakresie.

Najpewniej Pani Mu-

cha nie wie, że przedmiotowe kontrakty, niezależnie

od tego, czy są opatrzone klauzulą niejawności, mu-

szą być jawne.

Na mocy konstytucji, ustaw krajowych i umów

międzynarodowych Polacy mają prawo do uzyskiwa-

nia informacji o działaniach władz publicznych, a tak-

że o wydawaniu przez nie pieniędzy publicznych.

Pra-

gnę przypomnieć Pani Minister, że art. 61 ust. 1 Kon-

stytucji RP stanowi, że „Obywatel ma prawo do uzy-

skiwania informacji o działalności organów władzy

munalnym lub majątkiem Skarbu Państwa”.

W dalszej części należy zwrócić uwagę na ustawę

o ﬁnansachpublicznychiart.35,którymówijasno,

że nawet gdy umowę zawierają prywatne podmioty

prawne, ale jest ona „realizowana lub przeznaczona

do realizacji ze środków publicznych, uważa się ją za

niezastrzeżoną”.

Z tego wynika, że nawet gdy umowa

jest opatrzona gryfem tajności, to z mocy prawa i tak

musi być jawna, a taka klauzula jest nieważna.

Jedy-

nym wyjątkiem od powyższej zasady są informacje

techniczne, technologiczne dotyczące organizacji przed-

siębiorstwa lub gdy instytucja publiczna wykaże, że

informacja naruszyłaby ważny interes państwa.

51

1.

Dlaczego Pani Minister przekonuje, że nie może

ujawnić treści kontraktów bez zgody niektórych osób,

łamiąc tym samym prawo obywateli do wiedzy o dzia-

łaniach władz publicznych, co wynika z przytoczone-

go wyżej art. 61 konstytucji, ustawy o ﬁnansachpu-

blicznych, ustawy o dostępie do informacji publicznej

czy Karty Praw Podstawowych UE?

2.

Jakie działania podejmie Ministerstwo Sportu

i Turystki, aby w przyszłości tego rodzaju sytuacje

się nie powtórzyły?

3.

Kiedy Pani Minister skieruje zawiadomienie do

prokuratury w związku z naruszeniem przepisów

polskiego prawa gospodarczego w sprawie przedmio-

towych kontraktów menedżerskich?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 17 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2381)

do ministra transportu, budownictwa

na trasie Radom – Warszawa w momencie

W nawiązaniu do wypowiedzi podsekretarza sta-

spodarki Morskiej Andrzeja Massela w czasie pytań

w sprawach bieżących podczas 8. sesji Sejmu RP (py-

tanie nr 8) uprzejmie proszę o przedstawienie wyja-

śnień na temat funkcjonowania ruchu kolejowego na

modernizacji linii kolejowej numer 8, odcinek War-

szawa-Okęcie – Radom.

W wypowiedzi w Sejmie pan minister stwierdził,

że przygotowywane są rozwiązania polegające na li-

kwidacji ruchu kolejowego na trasie Radom –Warsza-

wa na okres 24 miesięcy i skierowanie ruchu na tra-

sę Radom – Dęblin – Warszawa, co niewątpliwie wy-

dłuży czas przejazdu i zdezorganizuje możliwość

korzystania z przystanków kolejowych w miejscowo-

ściach leżących na dotychczasowej trasie.

Co więcej, pojawia się pytanie, jak będą obsługi-

wani pasażerowie korzystający z transportu kolejo-

wego na takich stacjach, jak np. Warka, Grabów nad

Pilicą, Strzyżyna, Dobieszyn, Kruszyna, Wola Bier-

wiecka, Bartodzieje, Lesiów.

Ponieważ jest to sprawa niezwykle ważna, zwią-

zana z codziennymi dojazdami tysięcy ludzi do pracy,

uprzejmie proszę o przedstawienie stosownych wyja-

śnień oraz odpowiedź na pytanie: Jak będzie funk-

cjonował ruch kolejowy na trasie Radom – Warszawa

numer 8, odcinek Warszawa-Okęcie – Radom?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

Radom, dnia 20 lutego 2012 r.

(nr 2382)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie nieuwzględnienia miasta

Białegostoku jako ośrodka metropolitalnego

w „Koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju 2030”

Szanowna Pani Minister!

„Koncepcja przestrzen-

nego zagospodarowania kraju” (KPZK) jest niezwy-

kle ważnym dokumentem intencyjnym, wyznaczają-

cym kierunki ładu zagospodarowania przestrzenne-

go naszego państwa w perspektywie wielu lat.

Od

ustaleń zawartych w tym przyjmowanym przez Radę

Ministrów dokumencie zależy sposób i intensywność

rozwoju oraz unowocześnienia nie tylko Polski jako

spójnej całości, ale i poszczególnych jej regionów.

Jednym z elementów, jakie wg ustawy z dn. 27

strzennym musi zawierać KPZK, jest wyodrębnienie

obszarów metropolitalnych.

Wedle ww. ustawy status

obszaru (ośrodka) metropolitalnego mają te wielkie

miasta i ich otoczenia, które KZPK określa jako me-

tropolitalne.

A zatem tylko od oceny i intencji Rady

Ministrów zależy, czy dane miasto można uznać za

metropolitalne.

W wersji „Koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju 2030”, która została za-

twierdzona przez rząd w dn. 13 grudnia 2011 r., Bia-

łystok został uznany jedynie za obszar funkcjonalny

ośrodka regionalnego.

Wedle KZKP 2030 jest to za-

tem tylko miasto, które w długim okresie może osią-

gnąć miarę ośrodka metropolitalnego.

Przyznanie bądź nieprzyznanie danemu obszaro-

wi statusu miasta metropolitalnego wiąże się ze zna-

czącymi następstwami w kontekście wieloletniej stra-

tegii i kierunków rozwoju danego miasta i obszarów

funkcjonalnie z nim powiązanych.

Dla obszarów funk-

cjonalnych ośrodków regionalnych nie sporządza się

odrębnych planów zagospodarowania przestrzenne-

go ani nie tworzy się strategii służących ich rozwojo-

wi.

Na terenach metropolitalnych nie dąży się już do

obszarowej ekspansji danego ośrodka, ale do „racjo-

nalnego nasycenia różnorodnymi funkcjami metro-

politalnymi oraz usługami wyższego rzędu”, a więc

do poprawy jakości funkcjonowania całego obszaru

oraz życia jego mieszkańców.

52

Niezakwaliﬁkowanie Białegostoku jako miasta

metropolitalnego w KPZK 2030 jest bardzo krzyw-

dzące dla rozwojowych aspiracji miasta, a także sta-

nowi opóźnienie w wyrównaniu różnic cywilizacyj-

nych występujących między obszarami, miastami

Polski wschodniej i zachodniej.

Spośród miast na

wschód od Warszawy jedynie Lublinowi KPZK 2030

przyznała status metropolii (mimo iż miasto to nie

spełniało wszystkich warunków uznania je za metro-

politalne).

Białystok, mimo iż wraz z dziesięcioma

innymi największymi miastami z całej Polski należy

do Unii Metropolii Polskich, w pracach nad kształ-

tem KPZK 30 był konsekwentnie pomijamy jako po-

tencjalna metropolia.

Kłóci się to z założeniami Stra-

tegii Rozwoju Kraju na lata 2007–2015 oraz Strategii

Rozwoju Społeczno-Gospodarczego Polski Wschod-

niej do roku 2020, w których uznano za podstawową

potrzebę wzmacnianie funkcji metropolitalnych Bia-

łegostoku.

Białystok to największe miasto w północno-

-wschodniej części kraju, znaczący ośrodek przemy-

słowy, akademicki, kulturalny oraz turystyczny, sty-

mulujący rozwój całego regionu.

Liczba mieszkańców

aglomeracji białostockiej przekracza 500 tys. Ponad-

to miasto należy do Unii Metropolii Polskich, zrze-

szającej dwanaście największych miast naszego kra-

ju.

Jest również członkiem Stowarzyszenia Euroci-

ties, skupiającego wielkie miasta europejskie.

1.

Dlaczego w pracach nad kształtem „Koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju 2030” nie

ujęto Białegostoku jako miasta metropolitalnego,

mimo iż takie założenie zawarto w Strategii Rozwo-

Społeczno-Gospodarczego Polski Wschodniej do roku

2020?

2.

Dlaczego w „Koncepcji przestrzennego zago-

spodarowania kraju 2030” przyjęto takie kryteria

uznania danego ośrodka za metropolitalny, iż żadne

miasto na wschód od Warszawy nie jest w stanie ich

spełnić?

3.

W jaki sposób powyższa sytuacja ma służyć

nadrobieniu zaległości cywilizacyjnych obszaru Pol-

ski wschodniej?

4.

Kiedy w założeniach Ministerstwa Rozwoju Re-

gionalnego oraz Rady Ministrów Białystok uzyska

status miasta metropolitalnego?

5.

Jakie kroki podjęły Ministerstwo Rozwoju Re-

gionalnego oraz Rada Ministrów w kierunku umoż-

liwienia miastu Białemustokowi uzyskania statusu

miasta metropolitalnego?

Z poważaniem

Poseł Damian Raczkowski

Białystok, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2383)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie lotnictwa amatorskiego

Szanowny Panie Ministrze!

W licznych pań-

stwach Unii Europejskiej lotnictwo amatorskie jest

wyłączone spod państwowego prawa lotniczego.

Podlega ono natomiast nadzorowi organizacji spo-

łecznych.

Najlepszym tego przykładem jest sąsiadu-

jąca z Polską Republika Czeska.

Tworząc tę katego-

rię, Czesi wystąpili do Parlamentu Europejskiego

z zapytaniem, czy taka formuła jest zgodna z pra-

wem unijnym.

Otrzymano odpowiedź pozytywną.

Uzgodnienia między Agencją Bezpieczeństwa Lot-

niczego EASA a Europejską Mikrolotową Federacją

EMF decydują, że statki powietrzne powyżej 600 kg

obligatoryjnie podlegają nadzorowi EASA.

Statki

powietrzne ważące mniej niż 600 kg mogą być pod

nadzorem społecznym, nie podlegać EASA i obo-

wiązkowi certyﬁkacji.

Ponadtoograniczenienagrun-

cie ustawy Prawo lotnicze masy startowej statków

powietrznych tzw. ultralekkich do 495 kg wydaje się

arbitralne i bezpodstawne, skoro regułą jest, iż

przyjmuje się dla tego typu kategorii statków po-

wietrznych granicę „do 600 kg”.

Liberalizacja przepisów pozwoliła rozwinąć w Re-

publice Czeskiej lotnictwo amatorskie na bardzo wy-

sokim poziomie, z czego znani są obecnie w całym

świecie.

W Czechach mieszka ok. 10 mln ludzi, w Pol-

sce – ok. 40 mln.

Pilotom wydano tam 10 tys. upraw-

nień, w Polsce – jedynie 200.

Czesi zarejestrowali

2 tys. samolotów, w Polsce zarejestrowano ich tylko

40.

Te liczby pokazują, że lotnictwo amatorskie nie

musi być towarem luksusowym dostępnym tylko

garstce.

Unia Europejska zostawia państwom członkow-

skim swobodę w zakresie regulacji lotnictwa amator-

skiego.

Skorzystała z tego w pełni Republika Czeska

i stworzyła kategorię samolotów amatorskich do

600 kg ELSA, która jest wyłączona spod nadzoru

państwowego.

Czy ministerstwo zamierza skorzystać

z możliwości, jakie daje prawo unijne i wzorując się

na dorobku innych państw, przekazać lotnictwo ama-

torskie pod nadzór organizacji społecznych?

Czy trwają i na jakim są etapie prace mające na

celu podniesienie dopuszczalnej masy startowej

tzw. statków powietrznych ultralekkich do 600 kg?

Łącząc wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 27 stycznia 2012 r.

53

Interpelacja

(nr 2384)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie antypolskich twierdzeń

drukowanych w piśmie Związku Ukraińców

„Nasze Słowo” to wydawany w języku ukraiń-

skim tygodnik mniejszości ukraińskiej w Polsce.

Pi-

smo wydawane jest przez Związek Ukraińców w Pol-

sce, a utrzymywane jest z budżetu państwa polskie-

go.

W roku 2011 na funkcjonowanie pisma ZUwP

otrzymał od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji RP sumę 420 tys. zł.

W najnowszym

numerze gazety (nr 5 z 29 stycznia 2012 r.), jak in-

formują środowiska kresowe, ukazał się artykuł od-

noszący się do opracowywanej przez podziemne wła-

dze Polski w roku 1943 ustawy o przesiedleniu i kwe-

stii ładu państwowego Polski po II wojnie światowej.

W tekście tym zawarto wiele skandalicznych opinii

o „narodowym szowinizmie Polaków w stosunku do

mniejszości narodowych i politycznych” czy „autory-

tarnych rządach II Rzeczypospolitej”.

Konkluzją,

jaką autor zakończył swój tekst, jest stwierdzenie ja-

koby: „Nazistowski Holocaust w czasie wojny nie po-

wstrzymywał polskich elit politycznych od planów

jego powtórzenia po wojnie”.

Autorem tych tez, dru-

kowanych w piśmie utrzymywanym przez polskiego

podatnika, jest B. H., dziennikarz narodowości ukra-

ińskiej specjalizujący się w tematyce dotyczącej mniej-

szości ukraińskiej w Polsce.

Niestety to nie pierwszy

tego typu tekst, którego autorem jest B. H. Przykła-

dowo w grudniu 2008 r. w taki sposób pisał o kato-

lickim księdzu T. I.Z.: „I.Z. indywidualnie jest naj-

bardziej brutalnym, skrajnie bezreﬂeksyjnym,fana-

tycznym przejawem tego nurtu polskiego katolicy-

zmu, który wychodząc z kulturalnej ksenofobii i re-

ligijnej dumy, w każdej chwili jest gotów nienawidzić

wszystkich i wszystko, nie zważając na metody.

Za

nim jest w XX w. dobra grupka poprzedników i współ-

czesnych partnerów: ksiądz-morderca F. Ż., władyka

I. T., ks. T. P., ks. J. W., ks. prof. J. M., ks. H. J., o. T.

R...

Ci ludzie wychowali spadkobierców”, dodając, iż

„Stanowisko kleru KK w Polsce odnośnie zrozumie-

nia wydarzeń na wschodnich Kresach w 1943–1944 r.

nie budzi wątpliwości – pielęgnuje on wykrzywioną

pamięć o cierpieniach Polaków, jest zainteresowany

w utrzymaniu mitu o wschodniej misji polskiego ka-

tolicyzmu.

Wydarzenia na Kresach są niewidzialną

częścią współczesnego eposu kleru rzymskokatolic-

kiego, świadczącą o krwawej więzi własnej doli z dolą

polskiej nacji i jej oﬁarami”.

Swoistejanaliziepodda-

je także H. polskich polityków i wyborców, pisząc:

„Polscy politycy są zależni od wyborców, którym naj-

bliższy jest prymitywny wariant rozumienia własnej

historii jako historii narodu godnego, pracowitego,

kulturalnego, który zaznał wyniszczenia od niespra-

wiedliwych sąsiadów, a potem od byłych mieszkań-

ców wspólnego domu – Ukraińców.

Schlebianie ni-

skim społecznym instynktom było widoczne tuż przed

lipcem w przygotowaniach Polskiego Stronnictwa

Ludowego do przyjęcia przez Sejm uchwały z okazji

ludobójstwa na wschodnich Kresach (już raz przyję-

tej, 2003 r.)”.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

mieszcza w utrzymywanym z polskiego budżetu pe-

riodyku Związek Ukraińców w Polsce?

2.

Czy w związku z tego typu antypolskimi wy-

stąpieniami podejmie Pan stosowne kroki w celu za-

pobieżenia takim zdarzeniom w przyszłości?

3.

Czy w przypadku dalszego fałszowania histo-

rii przez wydawcę tygodnika rozważy Pan celowość

dalszego dotowania pisma środkami z polskiego bu-

dżetu?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2385)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie możliwości ujęcia

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podaje Główny

Urząd Statystyczny, osoby z wadami słuchu stanowią

8,3% niepełnosprawnych.

6,5% osób w wieku 20–59

lat nie słyszy, a 4,4% nie jest w stanie uczestniczyć

w rozmowie nawet po zaopatrzeniu w aparat słucho-

wy.

Osoby te bardzo często zmuszone są do korzysta-

nia z pomocy tłumaczy polskiego języka migowego.

Tłumaczenie języka migowego jest procesem niezwy-

kle złożonym, wymagającym dużych zdolności kogni-

tywnych, językowych i interpersonalnych.

Ponadto

praca tłumacza języka migowego wiąże się z taką

samą odpowiedzialnością jak zawód tłumacza języ-

ków naturalnych.

Jednakże w ustawie z dnia 25 li-

stopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

czytamy, iż:,,Przepisów ustawy nie stosuje się do tłu-

maczy języka migowego oraz innych systemów ko-

munikacji niebędących językami naturalnymi”.

Kon-

sekwencją tego zapisu jest pominięcie tłumaczy języ-

ka migowego na liście tłumaczy przysięgłych.

1.

Czy w opinii ministerstwa powyższy zapis nie

stanowi dyskryminacji osób z wadami słuchu?

54

2.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania

zmierzające do umieszczenia tłumaczy języka migo-

wego na liście tłumaczy przysięgłych?

3.

Czy ministerstwo planuje stworzyć ogólnodo-

stępny rejestr podmiotów świadczących usługi tłu-

maczy polskiego języka migowego?

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 16 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2386)

do ministra zdrowia

w sprawie elektronicznego systemu

rejestracji pacjentów

zakłada powstanie systemu informacji medycznej,

czyli ogólnokrajowej medycznej bazy danych.

System

ma umożliwić pacjentom m.in. umawianie się na wi-

zyty do lekarza przez sieć i monitorowanie swojego

statusu w kolejce.

Takie rozwiązanie poprawi dostęp

pacjentów do usług medycznych, pozwoli na uniknię-

cie długiego oczekiwania w kolejce do lekarza oraz

odciąży recepcję.

laty osób zgłaszających się do mojego biura poselskie-

wprowadzenia w życie elektronicznego systemu reje-

stracji pacjentów podejmuje bądź zamierza podjąć

ministerstwo?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2387)

do ministra środowiska

w sprawie projektu rozporządzenia

dotyczącego mechaniczno-biologicznego

przetwarzania zmieszanych

Szanowny Panie Ministrze!

W projekcie rozporzą-

wie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmie-

szanych odpadów komunalnych znajduje się zapis o obo-

wiązku regularnego przerzucania kompostowanych

odpadów co najmniej raz w tygodniu.

Należy zauwa-

żyć, iż w wielu zakładach utylizacji odpadów komu-

nalnych stosowane są kompostownie tunelowe, które

spełniają kryteria określone dla odpadów ulegających

biodegradacji, bez przerzucania substratu.

Podobnie

wygląda to w systemach kompostowania opartych na

kontenerach.

W związku z przedmiotowym zapisem

należy wziąć pod uwagę konieczność likwidowania

tuneli foliowych i opróżnianie kontenerów kompo-

stowniczych w celu przerzucenia zawartości w trak-

cie trwania procesu.

pytanie: Czy w opinii ministerstwa obowiązek regu-

larnego przerzucania kompostowanych odpadów co

najmniej raz w tygodniu jest ekologicznie i ekono-

micznie uzasadniony w przypadku kompostowni tu-

nelowych i kontenerowych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 2388)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie ołowianych przyłączy w sieciach

zagrożenie dla zdrowia ludzi

Szanowny Panie Ministrze!

Stosowanie ołowiu

w wodociągach jest ustawowo zabronione.

Jednak,

sce nadal można napotkać ołowiane przyłącza wodo-

ciągowe, które były szeroko stosowane aż do lat 60.

XX w.

Na skutek przemian chemicznych niektóre

cząsteczki tworzyw wnikają do wody, a następnie do

organizmu ludzkiego.

Ołów nazywany jest metalem

śmierci.

Odkładając się w organizmie, prowadzi przede

wszystkim do uszkodzeń mózgu.

Zatrucie ołowiem

jest szczególnie niebezpieczne dla dzieci i dorastającej

młodzieży.

Ołów może być też powodem chorób serca,

układu krążenia, depresji i nowotworów.

1.

Jakie jest stanowisko ministra wobec powyż-

szego problemu i czy ministerstwu znane są opinie

specjalistów w kwestii jakości wody dostarczanej do

gospodarstw domowych starymi ołowianymi przyłą-

czami?

2.

Jaka według wiedzy ministerstwa może być

skala omawianego problemu?

55

3.

Czy ministerstwo dostrzega potrzebę wprowa-

dzenia przepisów obligujących do całkowitego wyeli-

minowania ołowianych przyłączy w sieciach wodo-

ciągowych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2389)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczeń

mojego biura poselskiego docierają sygnały o tym, że

coraz więcej przewlekle chorych pacjentów traﬁado

specjalistów, dotyczy to między innymi lekarzy on-

kologów, reumatologów, kardiologów.

Jak twierdzą lekarze rodzinni i specjaliści, wielu

pacjentów przychodzi, by wykonać dodatkowe badania

lub wziąć zaświadczenia od specjalisty o chorobie.

Z rozmów z lekarzami wynika, iż lekarze rodzinni boją

się przepisywać chorym leki, dopóki nie będą mogli udo-

kumentować, że ich pacjent choruje przewlekle.

Do tej pory sytuacją normalną było, że wielu cho-

rych przewlekle, na przykład na cukrzycę czy nadci-

śnienie, prowadził lekarz rodzinny.

Według środowi-

ska lekarskiego do specjalistów powinni traﬁaćci,

u których występują powikłania, wymagają ponad-

standardowego leczenia, albo dopiero je zaczynają.

W chwili obecnej jest to znacznie utrudnione ze wzglę-

du na wzmożone potoki pacjentów.

Wydłuża się tym

samym czas oczekiwania do lekarzy specjalistów, np. na

wizytę do kardiologa można zarejestrować się dopiero

na marzec 2013 r., licząc od dnia dzisiejszego.

Z informacji, które przekazują lekarze, wynika

jednocześnie, iż Narodowy Fundusz Zdrowia nie bę-

dzie oddzielnie płacił za wizyty chorych tylko w celu

otrzymania dokumentacji, ponieważ nie są świadcze-

niem medycznym.

1.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania

zmierzające do skrócenia czasu oczekiwania na wi-

zyty u lekarzy specjalistów?

2.

Czy ministerstwo planuje uregulować kwestię

udziału lekarzy rodzinnych w leczeniu specjalistycz-

nym?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 2390)

do ministra środowiska

w sprawie procederu spalania odpadów

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje Polska

Zielona Sieć, Polacy produkują około 10 mln ton od-

padów komunalnych rocznie, a taka ilość powoduje,

iż niektóre rodziny ze śmieci uczyniły główny mate-

riał opałowy do ogrzewania swoich domostw.

Jak wy-

nika z raportu Komisji Europejskiej, co roku na cho-

Polaków, natomiast w Unii Europejskiej co dziesiąta

trza pochodzi z naszego kraju.

Te przerażające sta-

tystyki świadczą o tym, iż należy podjąć pilne dzia-

łania zmierzające do ukrócenia procederu spalania

odpadów.

Jednakże należy zaznaczyć, iż przy podej-

mowaniu interwencji dotyczących spalania odpadów

w gospodarstwach domowych pojawiają się praktycz-

ne problemy polegające na: niewpuszczaniu strażni-

ków na teren nieruchomości, trudnościach dowodo-

wych przy ustaleniu, co jest palone w piecach, roz-

różnieniu materiału spalanego i jego zabezpieczeniu

oraz złapaniu sprawcy na gorącym uczynku.

1.

Czy w obecnych przepisach, w przypadku po-

dejrzenia o palenie śmieci, gospodarz ma obowiązek

wpuścić na teren domostwa (posesji) funkcjonariuszy

straży miejskiej (urzędników) uprawnionych do prze-

prowadzenia kontroli?

2.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania ma-

jące na celu zobowiązanie uprawnionych kontrolerów

do pobierania próbek z palenisk i oddawania ich do

analizy, której wyniki pozwolą ustalić, co było palone

w piecach?

3.

Ile obecnie stacjonarnych i mobilnych stacji pomia-

ru zanieczyszczenia powietrza znajduje się w Polsce?

4.

Czy samorządy, pragnące zakupić mobilną sta-

cję pomiaru zanieczyszczenia powietrza, mogą ubie-

gać się o doﬁnansowanieześrodkówkrajowychlub

europejskich?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 21 lutego 2012 r.

56

Interpelacja

(nr 2391)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie funkcjonowania

prywatnych ﬁrm opiniodawczych

Szanowny Panie Ministrze!

Specjaliści różnych

dziedzin prawa alarmują, iż aktualnie obowiązujące

przepisy dotyczące powoływania biegłych sądowych

nie gwarantują fachowości należytego wykonywania

tej funkcji.

Co więcej, swoje usługi oferują różne ﬁr-

my prywatne, występujące często pod nazwami su-

gerującymi wysoki poziom profesjonalizmu, np. in-

stytuty lub centra badawcze.

Jednakże okazuje się,

że podmioty te nie posiadają odpowiedniego sprzętu

do wykonywania ekspertyz oraz zatrudniają niewła-

ściwie przygotowane osoby.

Czasami są to jednooso-

bowe ﬁrmydziałającebezjakiejkolwiekkontroliinad-

zoru organów procesowych, a tylko w oparciu o zare-

jestrowaną działalność gospodarczą i zlecające usłu-

gi „właściwym” biegłym, co powoduje zwiększenie

kosztów usługi.

Konieczne zatem wydaje się ustano-

wienie kryteriów funkcjonowania ﬁrmświadczących

usługi specjalistyczne i utworzenie list instytucji

uprawnionych do wydawania opinii, które byłby pro-

wadzone przez sądy właściwe ze względu na siedzibę

wnioskodawcy.

1.

Czy Pan Minister dostrzega potrzebę prawnego

uregulowania działalności prywatnych ﬁrmopinio-

dawczych w projektowanej ustawie o biegłych?

2.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Sprawiedli-

wości w powyższej sprawie?

Z poważaniem

(nr 2392)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie prac nad zmianami przepisów

regulujących przechodzenie górników

na emeryturę na specjalnych zasadach

Szanowny Panie Ministrze!

Wprowadzonym z dniem

1 stycznia 1999 r. systemem emerytalno-rentowym

z późn. zm.) określona została między innymi sprawa

emerytur górniczych.

Od dnia 1 stycznia 2007 r.

sprawę uprawnień do emerytury górniczej, bez wzglę-

du na wiek i zajmowane stanowisko, regulują przepi-

sy rozdziału 3a: Emerytury górnicze, powołanej usta-

wy emerytalnej, w brzmieniu nadanym przepisami

Nr 167, poz. 1397).

W chwili obecnej przepisy pozwalają górnikom na

przechodzenie na emeryturę na specjalnych zasa-

dach.

W zależności od miejsca pracy mogą wybrać

jeden z trzech wariantów.

Pierwszy to emerytura po

ukończeniu 55. roku życia i 25-letnim stażu pracy

przez mężczyzn i 20 lat pracy kobiet i minimum

10 lat pod ziemią.

Kolejny wariant to emerytura po

50. roku życia, przy czym mężczyźni muszą mieć staż

pracy co najmniej 25 lat, a kobiety 20 lat, w tym mi-

nimum 15 lat pod ziemią.

Trzecia możliwość to, bez

względu na wiek, po 25 latach pracy pod ziemią, gór-

nik ma prawo przejść na emeryturę górniczą.

W swoim exposé premier Donald Tusk mówił, że

uprzywilejowane zasady zachowają tylko osoby pra-

cujące bezpośrednio przy wydobyciu węgla.

Nato-

miast pozostałe osoby traﬁć mają do systemu po-

wszechnego.

1.

Czy w ministerstwie trwają prace nad zmianą

przepisów regulujących przechodzenie górników na

2.

Czy planowane regulacje zmierzają do odebra-

nia górnikom prawa do wcześniejszej emerytury gór-

niczej?

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2393)

do ministra zdrowia

w sprawie wzrostu kosztów ubezpieczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Na spotkaniu parla-

mentarzystów z samorządowcami województwa ślą-

skiego zorganizowanym w dniu 20 lutego 2012 r.

przez Śląski Związek Gmin i Powiatów podjęto mię-

dzy innymi kwestię drastycznego wzrostu kosztów

dycznej.

Ustawa o działalności medycznej zobowiązuje sz-

pitale w całym kraju do wykupu dwóch ubezpieczeń.

Jednym jest polisa OC, a drugim ubezpieczenie od

57

błędów medycznych.

Zmiany dotyczą obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności szpitala z tytułu

Pacjenta.

Ubezpieczenie od błędów medycznych ofe-

ruje tylko jeden zakład ubezpieczeń, jest to PZU, nie

ma innej ﬁrmyubezpieczeniowej,któraoferowałaby

taką polisę, jak asekuracja od popełnienia błędu

w sztuce lekarskiej.

W związku z tym, że PZU jest monopolistą w tym

rodzaju ubezpieczeń, a ubezpieczenie szpitala

od błędów medycznych jest bardzo drogie, dlatego też

dyrektorzy szpitali nie chcą z niego korzystać.

Wykup

tego ubezpieczenia stanowi bowiem dodatkowe

obciążenie dla placówki medycznej, co w sposób ka-

tastrofalny może wpłynąć na sytuację ﬁnansową

szpitala.

Eksperci szacują przyrost kosztów ubezpie-

czeń nawet o 300%.

Przy rosnących innych kosztach,

w sposób zasadniczy może to przyczynić się do wzro-

stu kosztów utrzymania placówki medycznej, a w na-

stępstwie do ograniczenia dostępności do świadczeń

medycznych dla pacjentów.

Wobec powyższych konstatacji pragnę zadać Panu

Ministrowi następujące pytania:

1.

Jak ministerstwo zamierza zrekompensować

koszty, jakie są zmuszane ponosić szpitale w związku

z obowiązywaniem tego przepisu?

Zdaniem urzędni-

ków NFZ, jeśli szpitale nie wykupią nowego ubezpie-

czenia do końca czerwca, może dojść nawet do zry-

wania umów z NFZ oraz wykreślania z listy placó-

wek mających prawo do leczenia.

tego przepisu?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

(nr 2394)

do ministra edukacji narodowej

oraz

w sprawie ﬁnansowania systemu oświaty

Szanowna Pani Minister!/Szanowny Panie Mini-

strze!

Pogłębiająca się różnica pomiędzy rzeczywi-

stymi kosztami ponoszonymi przez samorządy a sub-

wencją oświatową rodzi konieczność racjonalizacji

wydatków na oświatę, z uwagi na niemożność dal-

szego pokrywania tych kosztów przez samorządy.

Pomimo ograniczenia wydatków w budżetach gmin

istniejący wymiar subwencji oświatowej nie pokrywa

wszystkich wydatków funkcjonowania szkół, co pro-

wadzi do konieczności podejmowania tak trudnych

decyzji, jak chociażby zamykanie szkół.

Taka sytu-

acja niewątpliwie wpłynie niekorzystnie na wszyst-

kich obywateli naszego kraju.

W związku z powyższym proszę Panią Minister/

Pana Ministra o odpowiedź na pytania:

rza wprowadzić zmiany dotyczące systemu ﬁnanso-

wania oświaty?

2.

W jaki sposób samorządy mają wywiązywać się

z obowiązków w zakresie oświaty przy zbyt niskiej

subwencji oświatowej?

3.

Czy ministerstwo w najbliższym czasie planuje

zwiększyć subwencję oświatową, jeśli tak, to w jakiej

wysokości?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2395)

do ministra gospodarki

w sprawie planowanej likwidacji

Szanowny Panie Premierze!

Niepokój wśród pra-

cowników obwodowych urzędów miar budzi zapo-

wiedź likwidacji 35 z 58 istniejących placówek.

W stycz-

niu 2011 r. prof. Manfred Kochsiek, konsultant me-

trologii CEN/CENELEC/Komisji Europejskiej, były

wiceprzewodniczący i pełniący funkcję przewodni-

czącego Międzynarodowej Organizacji Metrologii

Prawnej (OIML) w części dotyczącej terenowych urzę-

dów miar stwierdził: Liczba urzędów wydaje się wła-

ściwa, ponieważ świadczą one usługi nie tylko w za-

kresie metrologii prawnej, ale również w zakresie wzor-

cowania.

Jest to bardzo dobre rozwiązanie z punktu

widzenia wzajemnego wykorzystania wyposażenia

technicznego i kompetencji pracowników.

Istniejące obecnie urzędy to dorobek wielu poko-

leń polskich metrologów, producentów, serwisów i użyt-

kowników przyrządów pomiarowych, którzy wnoszą

opłaty za czynności urzędów miar.

Przedsiębiorcy

tych branż są zaniepokojeni planami rządu, gdyż we-

dług nich to straty w ich dochodach, wzrost cen usług

i produkcji, a nawet zaprzestanie działalności.

Nie słyszy się w środkach masowego przekazu

o krytycznych ocenach pracy terenowych urzędów

miar, a zamierza się część z nich likwidować.

Te urzę-

dy powstały w latach 20. ubiegłego wieku i przetrwa-

ły do tej pory w niezmienionej strukturze.

Są to jed-

ne z najstarszych instytucji w naszym kraju, zatrud-

niają łącznie ok. 1000 osób i wykonują usługi metro-

logiczne na wysokim poziomie krajowym i między-

narodowym.

58

Innym problemem jest utrata wielu miejsc pracy

przez wysoko wykwaliﬁkowanychiwyspecjalizowa-

nych pracowników, którzy nie będą mogli wykony-

wać pracy wtedy, gdy dojazd do niej będzie bardzo

uciążliwy i kosztowny.

Inspektorzy latami są szkole-

ni z różnych dziedzin, ażeby móc sprawdzać coraz to

nowsze skomplikowane przyrządy pomiarowe.

Do-

brego metrologa trzeba szkolić kilka lat, aby samo-

dzielnie mógł dokonywać pomiarów np.: zbiorników

pomiarowych o wielomilionowych pojemnościach,

wag elektronicznych czy też odmierzaczy paliw na

stacjach paliw.

W związku z powyższym proszę pana Premiera

o ustosunkowanie się do poniższych pytań:

1.

Dlaczego w założeniach do projektu ustawy

Prawo o miarach z października 2011 r. opracowane-

go przez Ministerstwo Gospodarki powstał zamysł

pozostawienia z 67 terenowych urzędów miar (58 ob-

wodowych + 9 okręgowych) tylko 23 (14 obwodowych

i 9 okręgowych urzędów w całym kraju)?

2.

Dlaczego jednym z kryteriów, i to podstawo-

wych, jest wypracowanie dochodu na pracownika

min. 60 tys. zł, i to w 2009 r., niekorzystnym dla służ-

by miar?

Przecież jest już rok 2012, a w metrologii

okresy legalizacji są cykliczne i dochody w poszcze-

gólnych latach muszą być różne.

Dlaczego nie uwzględ-

niamy np. średniego urealnionego dochodu na pra-

cownika z kilku ostatnich lat?

3.

Dlaczego likwidowane mają być głównie pla-

cówki na ścianie wschodniej?

4.

Jak rozwiązać trudny problem tzw. specjalizacji

w dziedzinach rzadko spotykanych pomiarów?

Wiele

urzędów ze względów ekonomicznych specjalizuje się

w niektórych trudnych pomiarach i posiada drogie,

skomplikowane przyrządy pomiarowe i sprzęt po-

mocniczy.

5.

Dlaczego zlikwidowany ma zostać Obwodowy

Urząd Miar w Siedlcach, który specjalizuje się w nie-

których trudnych pomiarach i w związku z tym jest

wyposażony w drogie i skomplikowane przyrządy po-

miarowe?

Ma duży obszar działania (9 powiatów i 2

miasta – Siedlce i Biała Podlaska na prawach powiatu).

Wykonuje prace metrologiczne, które nie są przeprowa-

dzane w innych terenowych urzędach miar i tak:

— jako jedyny w kraju wykonuje legalizację wag do

kontroli obciążeń osi pojazdów ciężarowych stosowa-

nych przez Inspekcję Transportu Drogowego z całego

kraju.

Kto przejmie np. zadania legalizacji wag do kon-

troli obciążeń osi pojazdów ciężarowych dla Inspekcji

Transportu Drogowego w całym kraju?

— urząd posiada wzorce dużej masy jako jedyny

w kraju i pracownia ta została oceniona na kategorię

A, czyli tę najwyższą, przez Główny Urząd Miar

w Warszawie;

— jako jedyny urząd w kraju wzorcuje wzorce du -

żej masy do 2000 kg; pracownia posiada certyﬁkat

Polskiego Centrum Akredytacji;

— dokonuje wzorcowania płytek wzorcowych

(podstawowy wzorzec długości) jako jeden z dwóch

obwodowych urzędów miar w całym kraju; pracow-

nia jest również akredytowana przez Polskie Cen-

trum Akredytacji;

— dokonuje wzorcowania podstawowych wzorców

objętości (kolby pomiarowe) stosowanych przy lega-

lizacji odmierzaczy paliw na stacjach paliw; tylko

w tym urzędzie wzorcujemy ten sprzęt praktycznie

dla całej wschodniej Polski oraz wszystkich obwodo-

wych urzędów miar po tej stronie kraju, jak również

dla przedsiębiorców np. PKN Orlen;

— urząd w Siedlcach ma obszerny plac manewro -

wy ok. 0,25 ha, dwa budynki własne wyremontowane

i odnowione w ostatnim okresie, wyremontowane zo-

stało również ogrodzenie wokół urzędu, co dało jako

całość wysoki estetycznie obraz urzędu.

6.

Kto będzie, w wypadku likwidacji urzędów,

sprawował nadzór nad dużą ilością przedsiębiorców

paczkujących, gdy już teraz jest do tego za mało pra-

cowników, którzy muszą pokonywać duże odległości

ze skomplikowanym sprzętem?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Tchórzewski

Siedlce, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2396)

do ministra transportu, budownictwa

tworzenia lokali socjalnych, mieszkań

stępuję, dotyczy potrzeby zmiany ustawy z dnia 8 grud-

nia 2006 r. o ﬁnansowymwsparciutworzenialokali

socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i do-

mów dla bezdomnych (Dz. U. z 2006 r.

Nr 251, poz. 1844,

Z dniem 16 listopada 2011 r. została wdrożona

nowelizacja ustawy o ochronie praw lokatorów, miesz-

kaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywil-

mocy której zakres obowiązków gminy został posze-

rzony m.in. o konieczność zapewnienia lokali tym-

czasowych osobom eksmitowanym, nieposiadającym

prawa do otrzymania pomieszczenia socjalnego lub

zastępczego.

Niestety wraz z nałożeniem na samo-

rządy nowych obowiązków nie poczyniono żadnych

kroków w celu zapewnienia gminom środków umoż-

liwiających realizację tego zobowiązania.

Nadrzędnym problemem, z którym obecnie bory-

kają się samorządy, są niewystarczalne środki, z po-

wodu których konieczne jest szukanie oszczędności

odbijających się na mieszkańcach.

Nałożenie na gmi-

59

ny obowiązku powiększania zasobu lokali tymczaso-

wych bez przeznaczenia na realizację tego postano-

wienia jakichkolwiek subsydiów z budżetu państwa

powoduje jeszcze większe kłopoty ﬁnansowesamo-

rządów.

W związku z powyższym sygnalizuję potrzebę

zmiany ustawy o ﬁnansowym wsparciu tworzenia

rządom korzystania z dopłat na tworzenie lokali ma-

jących posłużyć jako pomieszczenia tymczasowe.

Szanowny Panie Ministrze, proszę o odpowiedź

1.

Czy przewidywane jest dokonanie zmian w usta-

wie o ﬁnansowymwsparciutworzenialokalisocjal-

nych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla

bezdomnych, które umożliwiałyby wykorzystanie

funduszu dopłat celem stworzenia pomieszczeń tym-

czasowych?

czy samorządom zostaną przyznane dodatkowe środ-

ki w tym celu?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2397)

do ministra ﬁnansów

wiaty są zobowiązane do zapewnienia środków na

rozmaite cele, tj. na zadania związane z realizowa-

niem pracy z rodziną dotkniętą trudnościami opie-

kuńczo-wychowawczymi, a także organizowaniem

pieczy zastępczej w formie rodzinnej bądź też insty-

tucjonalnej.

Konieczność wdrożenia ww. zobowiązań wiąże się

z dodatkowymi obciążeniami ﬁnansowymisamorzą-

dów.

Wynikają one z konieczności zatrudniania spe-

cjalistów, takich jak psycholog czy terapeuta, w celu

prowadzenia badań diagnozujących kandydatów na

rodziców zastępczych oraz tzw. asystentów rodziny

pomagających w rozwiązywaniu problemów socjal-

nych i minimalizowaniu kłopotów wychowawczych.

Co więcej, gminne budżety mają zostać uszczuplone

w związku ze zwiększonymi środkami pieniężnymi

dla rodzin zastępczych na pokrycie kosztów utrzy-

mania dziecka, a także nowymi, pomocniczymi for-

mami wsparcia ﬁnansowegodlarodzinzastępczych,

takimi jak częściowe pokrywanie kosztów związa-

nych z utrzymaniem mieszkania czy doﬁnansowanie

do wyjazdów wakacyjnych dzieci.

Powiaty natomiast

są zobowiązane do zatrudniania koordynatorów pie-

czy zastępczej nadzorujących funkcjonowanie rodzin

zastępczych.

Wyżej opisane zmiany nie są jedynymi, do których

samorządy zostały zobligowane, nie otrzymując jed-

nocześnie wsparcia ﬁnansowegoniezbędnegodoich

efektywnej realizacji, co niewątpliwie przyczynia się

do ciągłego pogarszania trudnej sytuacji ﬁnansowej

samorządów.

Szanowny Panie Ministrze, proszę o odpowiedź

1.

Dlaczego samorządom nie są przyznawane

środki na realizację nowych, obligatoryjnych typów

zadań?

2.

Czy samorządy otrzymają środki na realizację

ww. zadań?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

(nr 2398)

do ministra środowiska

w sprawie unieważnienia przez Generalną

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 14 grudnia 2011 r.

generalny dyrektor ochrony środowiska unieważnił

decyzję wojewody kujawsko-pomorskiego z dnia

24 sierpnia 2007 r., nr 20/2007, znak: WI.II.6613/32/

07, o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na

realizację przedsięwzięcia pn. „Nowy przebieg drogi

krajowej nr 1 z mostem drogowym przez Wisłę w To-

runiu, etap I: Budowa mostu drogowego wraz z do-

jazdami łączącymi ul. Łódzką w ciągu drogi krajowej

nr 1 z ul. Szosa Lubicka w ciągu drogi krajowej nr 15

i nr 80”.

Inwestycja do tej pory pochłonęła już blisko

130 mln zł, tymczasem cofana jest decyzja środowi-

skowa hamująca dalsze postępy w jej realizacji.

Co

więcej, z dostępnych informacji wynika, iż ze strony

GDOŚ doszło do wielokrotnych naruszeń w procesie

prowadzącym do stwierdzenia nieważności przed-

miotowej decyzji.

W ocenie Miejskiego Zarządu Dróg w Toruniu

podczas przedmiotowego postępowania miało miejsce

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ustawy

że art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia

60

21 maja 1992 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych

oraz dzikiej fauny i ﬂorypoprzezniewłaściwąinter-

pretację przepisów i przyjęcie, iż do naruszenia do-

szło w wyniku wydania decyzji z dnia 24 sierpnia

2007 r. przez wojewodę kujawsko-pomorskiego.

Według MZD w Toruniu GDOŚ dopuścił się też

naruszenia art. 2 dyrektywy 85/337/EWG z dnia

rych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla śro-

dowiska poprzez niezastosowanie go przy wydawaniu

przez GDOŚ rozstrzygnięcia zawartego w decyzji.

Podczas postępowania naruszone zostały również

przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 10

§ 1 K.p.a., gdyż GDOŚ ustawowo zobowiązany do za-

pewnienia stronom zapoznania się przed wydaniem

decyzji z materiałem dowodowym po zakończeniu

zbierania rzeczonego materiału nie zawiadomił stron

o możliwości zapoznania się z nim, uniemożliwiając

tym samym wypowiedzenie się MZD w Toruniu co

do jego całości.

Co więcej, na tymże etapie doszło rów-

nież do naruszenia art. 81 K.p.a. mówiącego, iż oko-

do przeprowadzonych dowodów.

Zatem ustalone oko-

liczności nie mogły zostać uznane za udowodnione,

gdyż strona nie miała tejże możliwości.

Art. 35 § 3 i art. 36 § 1 i 2 K.p.a. zostały naruszo-

ne przez zaistnienie kolejnej nieprawidłowości, jaką

jest termin, w którym została wydana decyzja GDOŚ,

tj. 9 miesięcy od daty złożenia wniosku, podczas gdy

nie powinien on przekroczyć okresu jednego miesią-

ca bądź dwóch miesięcy w przypadku spraw szcze-

gólnie skomplikowanych.

Naruszenie przepisów pro-

ceduralnych nastąpiło nie tylko przez nierozpozna-

nie sprawy w ustawowym terminie, ale także poprzez

nierozpoznanie jej w innym wyznaczonym terminie,

do jakiego zobowiązał się organ, tj. 31 sierpnia 2011 r.,

oraz poprzez niepoinformowanie MZD w Toruniu

o kolejnych wyznaczonych po 31 sierpnia 2011 r. ter-

minach rozpatrzenia sprawy.

Ponadto art. 156 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 K.p.a.

i art. 158 § 1 zostały naruszone poprzez ich nieodpo-

wiednie zastosowanie na skutek nieprawidłowego

przyjęcia, że w ustalonym stanie faktycznym oraz

prawnym decyzja wojewody kujawsko-pomorskiego

została wydana z naruszeniem przepisów o właści-

wości, z rażącym naruszeniem prawa oraz iż była

ona niewykonalna i niewykonalność ta miała charak-

ter stały.

Orzeczeniu GDOŚ o tym, że decyzja wojewody

była niewykonalna i że niewykonalność ta miała cha-

rakter stały przeczy fakt, iż gmina miasta Torunia

wprowadziła odpowiednie ustalenia do treści miej-

scowego planu zagospodarowania przestrzennego dla

terenów, których dotyczyły zakwestionowane posta-

nowienia decyzji wojewody i w ten sposób doprowa-

dziła do wykonania decyzji w kwestionowanym za-

kresie.

Według GDOŚ decyzja wojewody kujawsko-po-

morskiego została wydana z naruszeniem przepisów

o właściwości rzeczowej.

Z jednej strony organ wska-

zuje, że organem właściwym, zgodnie z art. 46a ust. 9

ustawy P.o.ś., dla przedsięwzięć realizowanych w czę-

ści na terenach zamkniętych był wojewoda w odnie-

sieniu do całego przedsięwzięcia.

Z drugiej zaś, że

decyzja została wydana przez wojewodę kujawsko-

-pomorskiego z naruszeniem przepisów o właściwości

rzeczowej z uwagi na przekroczenie granic przedmio-

towego rozpoznania sprawy i zawarcia w jej orzecze-

niu określenia warunków zagospodarowania terenu

w obszarze wykraczającym poza lokalizację przedsię-

wzięcia.

Jednakże za naruszenie powinno być uzna-

ne wydanie decyzji przez organ, którego właściwość

nie wynika z brzmienia przepisów prawa, co w przed-

miotowej sprawie nie miało miejsca.

Postanowienia

wojewody (pkt 3f i 6 decyzji) zostały przez GDOŚ nie-

właściwie zakwaliﬁkowanejakopostanowieniaokre-

ślające warunki zagospodarowania terenu, swoiste

dla decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego

lub miejscowych planów zagospodarowania prze-

strzennego.

Tymczasem winny one być interpreto-

wane jako stanowisko organu właściwego do wyda-

wania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

jest brane pod uwagę przez podmioty właściwe do

wydawania kolejnych decyzji.

Co więcej, decyzja wo-

jewody została wydana na wniosek gminy miasta

Torunia, w imieniu której działał toruński MZD.

Do

gminy miasta Torunia zostały także skierowane wa-

runki określone w decyzji o środowiskowych uwa-

runkowaniach zgody na realizację inwestycji.

Zatem

postanowień wojewody nie można uznać za niewyko-

nalne, gdyż zostały skierowane do organu uprawnio-

nego do ich wprowadzenia do aktów prawa miejsco-

wego lub odpowiednich aktów administracyjnych.

Tędy nie można również uznać, że niewykonalność

decyzji ma charakter trwały.

Ponadto GDOŚ dopuścił się przekroczenia zakre-

su badania sprawy pod kątem legalności.

Dotyczy to

szczególnie oceny raportu oddziaływania na środo-

wisko, gdyż ocena ta została dokonana w taki sposób,

jakby prowadzone było zwykłe postepowanie odwo-

ławcze.

Zarzut braku uzgodnienia od państwowego po-

wiatowego inspektora sanitarnego podczas prowa-

dzenia postepowania zmierzającego do wydania de-

cyzji przez wojewodę jest również nieuzasadniony,

bowiem tenże zwrócił się o sporządzenie tegoż uzgod-

nienia, zaś dnia 4 lipca 2007 r.

PPIS oświadczył, iż jego

poprzednie postanowienia odnośnie do powinności

przygotowania raportu oddziaływania inwestycji na

środowisko nie zmieniły się, zatem uzgodnienie zo-

stało sporządzone poprzez podtrzymanie wcześniej-

szych rozstrzygnięć.

Nadto gdyby przyjąć, że decyzja

wojewody została wydana bez zgody wymaganego

organu, mogłoby to skutkować wznowieniem postę-

powania, a nie unieważnieniem decyzji.

Następnie art. 107 § 3 K.p.a. naruszono przez nie-

zawarcie w uzasadnieniu decyzji GDOŚ informacji

odnośnie do faktów uznanych przez dyrekcję za udo-

61

wodnione, materiału dowodowego, na którym decy-

zja została oparta, a także przyczyn, z powodu któ-

rych innym dowodom odmówiona została wiarygod-

ność oraz moc dowodowa.

Naruszone zostały także przepisy proceduralne,

tj. art. 156 § 2 wraz z art. 158 § 2 w związku z art. 107

§ 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez GDOŚ

analizy istnienia przynajmniej jednej negatywnej

przesłanki uniemożliwiającej stwierdzenie nieważno-

ści decyzji przez podmiot.

Naruszono również art. 158 § 1 K.p.a. poprzez

unieważnienie decyzji wojewody kujawsko-pomor-

skiego w całości i nieprzeprowadzenie analizy praw-

nej, w przypadku gdy ustalony stan faktyczny umoż-

liwiał stwierdzenie nieważności decyzji w części.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Zgodnie z orzeczeniem sądu z dnia 24 sierpnia

2010 r. (vide wyrok NSA, sygn. akt: I OSK 1415/09)

nie można z góry przyjąć, że brak jakiegokolwiek do-

kumentu mającego zastosowanie w sprawie oznacza

rażące naruszenie prawa.

Dlaczego mimo tego zade-

cydowano, że takowe naruszenie miało miejsce?

2.

Czy podczas wydawania decyzji przez wojewodę

kujawsko-pomorskiego doszło do jej wydania wbrew

oczywistemu nakazowi lub zakazowi ustanowionemu

w przepisie prawnym lub gdy wbrew wszystkim prze-

słankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono,

albo gdy wbrew owym przesłankom obarczono stronę

obowiązkiem lub uchylono obowiązek, co oznacza ra-

żące naruszenie prawa, którego zaistnienie jest ko-

nieczne do stwierdzenia nieważności decyzji?

3.

Z jakiego powodu MZD w Toruniu nie został

poinformowany o możliwości zapoznania się z całym

materiałem dowodowym?

Dlaczego stronie została

odebrana również możliwość wypowiedzenia się co

do całości materiału?

4.

Dlaczego MZD w Toruniu nie był informowa-

ny o wyznaczaniu kolejnych terminów rozpoznania

sprawy?

5.

Które fakty dotyczące przedmiotowej sprawy

zostały uznane za udowodnione, na jakich faktach

organ się opierał, a którym odmówił wiarygodności

oraz mocy dowodowej i dlaczego nie zostały one

wskazane w decyzji GDOŚ?

6.

Dlaczego GDOŚ dokonał własnej, niedopusz-

czalnej w postępowaniu nadzwyczajnym oceny rapor-

tu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy

jego zadaniem była kontrola legalności działania or-

ganu, który oceniał raport w roku 2007?

7.

Dlaczego podczas oceny raportu z roku 2007

zostały uwzględnione standardy i wiedza, jakimi dys-

ponuje specjalista orzecznik w roku 2011?

8.

Według GDOŚ raport oddziaływania inwestycji

na środowisko nie spełnił wymogów obowiązujących

regulacji prawnych, jednak nie zostały one wskaza-

ne.

Które przepisy ustawy opisującej minimalną treść

raportu zostały naruszone i w jaki sposób?

9.

Z jakiej przyczyny nie przeprowadzono analizy

badającej istnienie przynajmniej jednej negatywnej

ści decyzji?

10.

Dlaczego nie doszło do sporządzenia analizy

prawnej umożliwiającej stwierdzenie nieważności de-

cyzji wojewody w części, na które pozwala m.in.

uchwała sędziów Naczelnego Sądu Administracyjne-

go z dnia 23 lutego 1998 r., sygn. akt: OPS 6/97?

11.

Czy zostanie przeprowadzone dodatkowe po-

stępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie na

mocy art. 136 K.p.a.?

12.

Czy resort lub GDOŚ zdaje sobie sprawę ze

skutków i konsekwencji dla miasta Torunia utrzy-

mania w mocy grudniowej decyzji?

Związane z tym

koszty, odszkodowania i bankructwo miasta, a także

brak przez kolejne dekady kolejnej przeprawy mosto-

wej, tak długo wyczekiwanej i potrzebnej mieszkań-

com Torunia, a także pozostałym kierowcom prze-

jeżdżającym tranzytem?

13.

Czy ministerstwo i GDOŚ nie uważają, że te-

ren miasta to najwłaściwsze miejsce na budowę dróg

i mostów?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2399)

do ministra transportu, budownictwa

Rozpoczęcie budowy drogi ekspresowej nr 8, któ-

ra w Kępnie krzyżuje się z drogą S11, sygnalizuje

konieczność rozpoczęcia budowy obwodnicy Kępna

w ciągu trasy S11.

Duże natężenie ruchu stanowi

utrudnienie w codziennym życiu mieszkańców Kęp-

Kępna w ciągu drogi S11?

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

62

Interpelacja

(nr 2400)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie „Planu współpracy rozwojowej

w krajach Partnerstwa Wschodniego

tetowe działania mające poprawić sytuację społeczno-

-ekonomiczną w krajach Partnerstwa Wschodniego.

Stan faktyczny: W ogłoszonym na rok 2012 „Pla-

nie współpracy rozwojowej” pojawiają się istotne ele-

menty, które są ważne dla rozwoju państw ujętych

w ww. planie.

Jednak są tam priorytety, które budzą

wiele wątpliwości.

Sprawa dotyczy „ochrony środo-

wiska” w Azerbejdżanie i Armenii.

Są to jedyne kra-

je Partnerstwa Wschodniego, które mają otrzymać

pomoc w tym zakresie.

Pozycja ta pojawia się w ww.

planie po raz pierwszy.

współpracę rozwojową rozumie się ogół działań po-

dejmowanych przez organy administracji rządowej

nie z zasadą solidarności międzynarodowej:

1) pomocy rozwojowej polegającej w szczególności na:

lamentaryzmu, zasad dobrego rządzenia i przestrze-

gania praw człowieka,

b) wspieraniu ich trwałego rozwoju społeczno-go-

spodarczego, podejmowaniu działań zmierzających

ści oraz podnoszenia poziomu wykształcenia i kwa-

liﬁkacjizawodowychludności”...

Dodatkowo, jeśli chodzi o samo Partnerstwo

Wschodnie, na stronie Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych czytamy, że: „Do głównych celów Partner-

stwa Wschodniego należą: doprowadzenie do ustano-

wienia politycznego stowarzyszenia, stworzenie po-

głębionych i kompleksowych stref wolnego handlu

państw partnerskich z UE, postępująca liberalizacja

reżimu wizowego, prowadząca do ustanowienia reżi-

mu bezwizowego”.

W obu przypadkach wyraźnie widać, że nie poja-

wia się nawet nawiązanie do problemu ochrony śro-

dowiska.

Jakie czynniki wpłynęły na ustalenie ochrony śro-

dowiska w Armenii i Azerbejdżanie jednym z prioryte-

tów w „Planie współpracy rozwojowej na rok 2012”?

W jaki sposób zostały ustalone i jak są monitoro-

wane wydatki na tego typu projekty?

Jakie koszty związane z realizacją ww. planu po-

niesie państwo polskie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2401)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zastrzeżeń wobec części przepisów

Minister w kwestii zastrzeżeń wobec części przepi-

sów i wytycznych regulujących zasady realizacji rzą-

dowego programu „Radosna szkoła” (RS).

Stan faktyczny: Część warunków udzielenia po-

mocy szkołom biorącym udział w programie, określo-

nych w:

— rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie

form i zakresu ﬁnansowegowspieraniaorganówpro-

wadzących w zapewnieniu bezpiecznych warunków

stawowych i ogólnokształcących szkół muzycznych

I stopnia,

— uchwale Rady Ministrów w sprawie rządowego

wydaje się zagrażać możliwościom optymalnego

wykorzystania środków ﬁnansowych przyznanych

na budowę szkolnych placów zabaw.

W ramach programu RS szkoły podstawowe mogą

starać się o doﬁnansowanienabudowęplacuzabaw

o powierzchni 240 lub 500 m

2

w zależności od liczby

uczniów w klasach 1–3.

Powierzchnia nawierzchni

bezpiecznej jest ściśle określona i niedopuszczalne są

większe odchylenia od podanych wielkości.

Ustalono,

iż na tzw. małym placu nawierzchnia bezpieczna po-

marańczowa ma zajmować powierzchnię ok. 150 m

2

,

na dużym placu – 240 m

2

.

Wszystkie urządzenia za-

bawowe muszą być montowane na piankowej lub

gumowej nawierzchni amortyzującej w kolorze po-

marańczowym.

W wyniku tych zapisów:

— Liczba urządzeń zabawowych, jaką można za -

instalować na placu zabaw, jest bardzo ograniczona.

Na powierzchni 150 m

2

(mały plac) ze względu na

konieczność zachowania stref bezpieczeństwa mie-

63

ści się raptem kilka pojedynczych urządzeń zabawo-

wych, z których nie może korzystać jednocześnie

większa grupa dzieci (cała klasa szkolna).

Tymczasem

zgodnie z zapisami uchwały plac zabaw powinien być

wyposażony w następujące elementy: różnorodne dra-

binki, drążki do ćwiczeń, ścianki wspinaczkowe,

huśtawki.

Rozwiązaniem tej sytuacji mogłoby być

dopuszczenie montażu urządzeń zabawowych o wy-

sokości upadku do 1 m na trawie.

Według polskich

norm PN-EN 1176-1 trawa amortyzuje upadek z wy-

sokości do l m, zatem spełnia wymogi bezpieczeń-

stwa.

Takie rozwiązanie umożliwiłoby wyposażenie

placu zabaw w większą ilość wielofunkcyjnych urzą-

dzeń sportowych i zabawowych, na których możliwe

byłoby prowadzenie różnorodnych zajęć ruchowych

dla większych grup dzieci.

Dodatkowo uzupełnienie

nawierzchni trawiastej jest proste i tanie, nie wyma-

ga specjalistycznej wiedzy i umiejętności, dzięki czemu

po kilku latach użytkowania szkoła może niewielkim

kosztem i we własnym zakresie tego dokonać.

Obecnie przepis dotyczący montażu urządzeń na

nawierzchni bezpiecznej jest przez niektórych ob-

chodzony w ten sposób, iż nawierzchnia bezpieczna

w kolorze pomarańczowym montowana jest wyłącz-

nie wokół kotew urządzeń (na powierzchni kilku-

dziesięciu centymetrów), a w streﬁeichupadkuwy-

stępuje trawa.

I w takim przypadku część ﬁrmkon-

trolujących zgodność wybudowanych placów z pro-

gramem dokonuje ich pozytywnego odbioru.

— Koszty zakupu i montażu nawierzchni bez -

piecznej gumowej lub piankowej, m.in. ze względu na

ograniczoną liczbę jej producentów w kraju i jed-

nocześnie duży popyt (duża liczba szkół biorących

ne i sięgają w przypadku małego placu zabaw nawet

60–70% wartości inwestycji, przez co inwestor ma

ograniczone środki na zakup urządzeń.

Skutkuje to

tym, iż wybudowane w poprzednich latach place za-

baw w większości wyposażone są w urządzenia

o wysokiej estetyce, lecz niskiej jakości.

Taki plac

zabaw po kilku latach użytkowania wymagać będzie

dużych nakładów ﬁnansowychnaserwisinaprawy

pogwarancyjne.

Może więc dojść do sytuacji, gdy

place zabaw będą wyłączone z użytku ze względu

na brak środków na naprawę i modernizację.

Równo-

cześnie takie zawężenie rodzaju dopuszczalnej na-

wierzchni może leżeć wyłącznie w interesie jej pro-

ducentów i zagrażać jednocześnie realizacji progra-

mu przez większą liczbę szkół.

W ubiegłym roku

w sezonie czas oczekiwania na dostawę nawierzchni

bezpiecznych wynosił nawet 2–3 miesiące, w tym

roku budżet na realizację programu jest dużo wyż-

szy, zatem większy popyt może spowodować, iż pro-

dukt ten będzie niedostępny.

Dopuszczenie montażu w ramach programu na-

wierzchni amortyzujących innych niż piankowe i gu-

mowe, lecz o równoważnej trwałości, pozwoliłoby na

znaczne zmniejszenie kosztów wykonania takiej na-

wierzchni oraz uniknięcie kłopotów związanych

z niedostępnością nawierzchni gumowych i pianko-

wych na rynku.

Dzięki temu można byłoby również

zakupić większą liczbę urządzeń zabawowych i spor-

towych o wyższej jakości, wykonanych z trwalszych

materiałów.

— Konieczność ścisłego trzymania się wyznaczo -

nych wielkości nawierzchni bezpiecznych powoduje,

iż w chwili obecnej dyrektorzy szkół nawet w sytu-

acji, gdy mają możliwość w ramach pozyskanych

środków ﬁnansowychwybudowaćplaczabawzwięk-

szą liczbą urządzeń, nie mogą tego zrobić.

Co więcej,

nie zawsze warunki terenowe pozwalają tak roz-

mieścić urządzenia na placu, aby maksymalnie wy-

korzystać te 150 lub 240 m

2

powierzchni.

Zasadne

zatem wydaje się zniesienie zapisów, według któ-

rych nie można wybudować placów o większej po-

wierzchni nawierzchni pomarańczowej w ramach

otrzymanego doﬁnansowania.

Na jakiej podstawie ograniczono zastosowanie na-

wierzchni syntetycznych, wprowadzając zapis: „na-

wierzchnia piankowa lub gumowa”, w sytuacji gdy

na rynku dostępne są również inne nawierzchnie syn-

tetyczne amortyzujące upadek?

Nawierzchnie te cha-

rakteryzują się równoważną trwałością, estetyką

i jednocześnie niższą ceną.

W takiej sytuacji podtrzy-

manie tego zapisu może działać wyłącznie na rzecz

producentów nawierzchni piankowej i gumowej.

Dlaczego przepisy nie pozwalają na wykonanie

większej powierzchni nawierzchni bezpiecznej, tym

samym na lepsze wyposażenie placu zabaw, nawet

w sytuacji gdy nie wpłynie to na przekroczenie okre-

ślonych przez MEN wartości inwestycji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

(nr 2402)

do ministra sprawiedliwości

Sądów Rejonowych w: Łęczycy,

tem rozporządzenia ministra sprawiedliwości w spra-

64

proszę Pana o ponowne rozpatrzenie swojego stano-

wiska w sprawie zniesienia Sądów Rejonowych: w Łę-

czycy, Zduńskiej Woli oraz Łowiczu.

Sprawa dalszego funkcjonowania ww. sądów jest

bardzo ważna, przede wszystkim dla mieszkańców

każdego z powiatów, który obejmuje swym zasięgiem.

Podobne są przesłanki przemawiające za wstrzyma-

niem procesu reorganizacji tych palcówek, a także

powody, dla których kontynuuje Pan rozpoczęty

przez poprzedników proces zmian w polskim sądow-

nictwie.

Dlatego, chociaż wnoszę o indywidualne roz-

patrzenie sprawy każdej z wymienionych instytucji,

postanowiłem przybliżyć je Panu w jednej interpela-

cji, nie chcąc powielać tych samych argumentów.

Przedmiotowe rozporządzenie zniosłoby Sąd Re-

jonowy w Łęczycy, a powołałoby Sąd Rejonowy w Zgie-

rzu.

W miejsce zlikwidowanego Sądu Rejonowego

w Łęczycy minister sprawiedliwości przewiduje po-

wołanie w Sądzie Rejonowym w Zgierzu zamiejsco-

wego wydziału cywilnego, zamiejscowego wydziału kar-

nego oraz zamiejscowego wydziału rodzinnego i nie-

letnich z siedzibą w Łęczycy.

Podobnie zaplanowano

reorganizację w Zduńskiej Woli, tworząc oddziały za-

miejscowe Sądu Rejonowego w Łasku oraz w Łowiczu

— oddziały Sądu Rejonowego w Kutnie.

Z moich informacji wynika, iż najważniejszym

kryterium, które wzięto pod uwagę, typując sądy ma-

jące ulec likwidacji, jest liczba etatów sędziowskich.

Zniesieniu podlegają sądy zatrudniające sędziów po-

niżej liczby zakładanej przez ministerstwo.

Niestety

rozpoczynając proces reorganizacji sądownictwa, po-

minięto liczbę rozpatrywanych przez te sądy spraw,

skuteczność i szybkość ich rozpoznawania.

Tymcza-

sem każdy z sądów, których dotyczy interpelacja, może

pochwalić się osiąganiem bardzo dobrych wyników

orzeczniczych i wysoką terminowością załatwiania

spraw.

Nie jest dla mnie także jasny cel powoływania wy-

działów zamiejscowych w miejsce likwidowanych są-

dów.

Zapewne nie podniesie to jakości obsługi klien-

tów oraz pracy samych sądów.

Po co likwidować coś,

co działa bardzo dobrze, a tworzyć instytucje, które

niczego nie poprawią?

Komu ma służyć taka refor-

ma?

Czy jest to reforma dla samej reformy?

Sprawą bardzo ważną wydaje się także likwidacja

wydziałów ksiąg wieczystych w każdym z opisywa-

nych sądów.

Spowoduje to, że wszystkie sprawy wie-

czystoksięgowe będą załatwiane w siedzibach nowo

powołanych sądów rejonowych.

Te sprawy dotyczą

bezpośrednio wszystkich mieszkańców powiatu łę-

czyckiego, zduńskowolskiego czy łowickiego dokonu-

jących jakichkolwiek zmian w obrębie posiadanej

nieruchomości.

Dlaczego zostają oni zmuszeni do po-

konywania znacznych odległości w celu załatwienia

swoich spraw?

Z uzasadnienia projektu rozporządzenia wynika

także, iż za celowością przeprowadzenia zmian w są-

dach przemawia sytuacja lokalowa, kadrowa i ﬁnan-

sowa tych jednostek.

W odniesieniu do sądów, o któ-

rych pozostawienie zabiegam, również to kryterium

nie jest prawdziwe:

— w przypadku Sądu Rejonowego w Łęczycy oraz

w Zduńskiej Woli budynki zostały wyremontowane,

przystosowane do potrzeb obsługi mieszkańców i do-

skonale spełniają swoją funkcję,

— natomiast Sąd Rejonowy w Łowiczu znajduje

się w nowo wybudowanym budynku, który nie tylko

doskonale jest przystosowany do pełnienia przypisa-

nej mu funkcji, ale także nie wymaga żadnych dodat-

kowych nakładów.

Ponadto koszty utrzymania budynków nie ulegną

zmianie w przypadku przekształcenia w oddziały za-

miejscowe.

Nie bez znaczenia jest również wielowiekowa tra-

dycja istnienia Sądu Rejonowego w Łęczycy.

Łęczyca

to królewskie miasto, z bogatą historią, w której za-

wsze dużą rolę odgrywał sąd.

Istnienie sądu rejono-

wego było jednym z atutów przy tworzeniu powiatu

łęczyckiego.

Podobnie sytuacja przedstawia się w Zduńskiej

Woli i w Łowiczu, gdzie likwidacja placówek sądu

o bardzo długiej tradycji nie tylko znacznie obniży

rangę tych miast powiatowych, ale także negatywnie

wpłynie na żywotne interesy mieszkańców.

Uważam, iż przed podjęciem decyzji o likwidacji

niektórych sądów rejonowych (bowiem problem do-

tyczy wielu miast powiatowych) powinny zostać prze-

prowadzone odpowiednie analizy i konsultacje spo-

łeczne, które pozwolą podejść indywidualnie do każ-

dego z przypadków, bowiem każde miasto posiada

inną specyﬁkęiinnesąprzesłankiprzemawiająceza

pozostawieniem sądów.

Sądy rejonowe i mieszkańcy

objęci ich właściwością zostali potraktowani przed-

miotowo, globalnie, nikt nie podjął próby indywidu-

alnego podejścia do konkretnych miast.

W związku z przedstawionymi problemami pro-

szę Pana Ministra o ustosunkowanie się do nich

oraz ponowne dokonanie analizy konieczności likwi-

dacji Sądów Rejonowych: w Łęczycy, Zduńskiej Woli

i Łowiczu.

Ponadto proszę o odpowiedź na następujące py-

wyliczenie oszczędności wynikających ze zniesienia

wymienionych sądów rejonowych i utworzenia od-

działów zamiejscowych?

2.

Jakie wymierne korzyści przyniosły już doko-

nane przekształcenia?

Czy ministerstwo monitoruje

sytuację w tym zakresie, czy dokonano oceny kosz-

tów społecznych poniesionych bezpośrednio przez

mieszkańców powiatów, w których zlikwidowano

sądy rejonowe?

3.

Czy były podejmowane rozmowy z władzami

samorządowymi zainteresowanymi pozostawieniem

sądów rejonowych na swoim terenie i jaki był ich

efekt?

4.

Czy wprowadzenie w życie ww. rozporządzenia

spowoduje zmiany w zatrudnieniu w sądach?

5.

Jakie działania ministerstwo planuje przedsię-

wziąć w celu zapobieżenia negatywnym skutkom re-

organizacji, w tym także szeroko rozumianym skut-

kom społecznym?

65

6.

Czy zdaniem Pana Ministra dalsze wprowadza-

nie w życie reformy sądownictwa nie powoduje dys-

kryminacji mniejszych ośrodków powiatowych na

rzecz i tak już bardziej rozwiniętych większych?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Łęczyca, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2403)

do ministra zdrowia

w sprawie dodatkowych obowiązkowych

ubezpieczeń szpitali od zdarzeń medycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Resort zdrowia nało-

żył na szpitale obowiązek wykupienia polis ustawą

o działalności leczniczej, nie wskazał jednak źródła

sﬁnansowaniategozakupu.

Lecznicezakupująza-

tem polisy z przychodów, czyli ze środków Narodo-

wego Funduszu Zdrowia przeznaczonych na leczenie.

Konieczność wykupienia polis spada dodatkowo na

lecznice w fatalnym okresie – początek roku oznacza

całą serię podwyżek.

Ubezpieczenia, o których mowa, nie powinny być

obligatoryjne, ale fakultatywne.

Pacjent na tym nie

straci, że szpital nie będzie miał dodatkowego ubez-

pieczenia, bo lecznice mają przecież ubezpieczenie od

odpowiedzialności cywilnej i z niego w razie sporu

sądowego zostaną pokryte ewentualne roszczenia

wobec nich.

Dobrze, że dodatkowe ubezpieczenia od zdarzeń

medycznych istnieją, ale nie mogą być one wprowa-

dzane obligatoryjnie dla wszystkich.

Dzisiejsza sytu-

acja ﬁnansowasamorządowychszpitaliniepozwała

im na dodatkowe koszty przy mniejszych niż w ze-

szłym roku kontraktach z Narodowego Fundusz

Zdrowia.

Małe placówki medyczne, które mają na

przykład 10 mln dochodu rocznie, płacą obecnie za

ubezpieczenie OC 250 tys. zł, a będą musiały zapłacić

650 tys. zł.

Po wprowadzeniu tego dodatkowego ubezpieczenia

oraz po innych podwyżkach, tj. po wzroście opłaty za

polisę OC, podwyżce płacy minimalnej, wzroście

składki rentowej o 2%, a także rosnących kosztach

energii i gazu, zadłużenie najbardziej wzrośnie w szpi-

talnych spółkach, które muszą sobie radzić na rynku,

od których właściciele wymagają nie tylko, żeby wy-

chodziły na swoje, ale również, żeby zarabiały.

Z perspektywy szpitali dyskusja na temat ubez-

pieczeń od zdarzeń medycznych sprowadza się obec-

nie do pytania: co zrobić, żeby uniknąć tak olbrzy-

mich kosztów?

W 2012 r. kwota zobowiązań wyma-

galnych szpitali powiatowych może wzrosnąć nawet

z 600 mln zł do ponad 1 mld zł.

Moim zdaniem najbardziej pogorszy się sytuacja

szpitalnych spółek, kupowanie drogich ubezpieczeń

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia będzie pertraktowa-

ło z Powszechnym Zakładem Ubezpieczeń w sprawie

obniżki składki za nowe ubezpieczenia?

2.

Czy w przypadku negatywnych negocjacji z PZU

stawek ubezpieczenia Ministerstwo Zdrowia przewi-

duję zmianę ustawy o działalności leczniczej, tj. zmia-

nę ubezpieczenia z obligatoryjnego na dobrowolne?

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2404)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie obowiązków pracodawców

wych i samorządowych jednostek organizacyjnych

dżetowymi albo gospodarstwami pomocniczymi, in-

stytucji kultury oraz jednostek organizacyjnych zaj-

mujących się statutowo ochroną dóbr kultury uzna-

nych za pomnik historii obowiązkowy wskaźnik za-

trudnienia osób niepełnosprawnych jest mniejszy

i wynosi 2%.

Ministra o wyczerpującą odpowiedź na pytanie: Ile

osób niepełnosprawnych zatrudnia ministerstwo

oraz w jakiej kwocie ewentualnie dokonuje Pana mi-

nisterstwo wpłat na PFRON?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

Mikołów, dnia 27 lutego 2012 r.

66

Interpelacja

(nr 2405)

do ministra ﬁnansów

w sprawie obowiązków pracodawców

Patrz interpelacja nr 2404, str. 65.

Interpelacja

(nr 2406)

do ministra obrony narodowej

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2407)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2408)

do ministra środowiska

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2409)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2410)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2411)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2412)

do ministra skarbu państwa

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2413)

do ministra gospodarki

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2414)

w sprawie obowiązków pracodawców

67

Interpelacja

(nr 2415)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2416)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2417)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie obowiązków pracodawców

nej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U.

trudniający co najmniej 25 pracowników w przelicze-

konywać miesięcznych wpłat na fundusz, w wysokości

grodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różni-

cy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie

sokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepeł-

nosprawnych.

Dla państwowych i samorządowych jed-

nostek organizacyjnych będących jednostkami budże-

towymi, zakładami budżetowymi albo gospodarstwa-

mi pomocniczymi, instytucji kultury oraz jednostek

wy wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Minister o wyczerpującą odpowiedź na pytanie: Ile

nisterstwo wpłat na PFRON?

Interpelacja

(nr 2418)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2419)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie obowiązków pracodawców

Patrz interpelacja nr 2417, str. 67.

Interpelacja

(nr 2420)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie obowiązków pracodawców

(nr 2421)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie obowiązków pracodawców

68

Interpelacja

(nr 2422)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie obowiązków pracodawców

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z ustawą z dnia

zatrudnienia osób niepełnosprawnych jest mniejszy

Premiera o wyczerpującą odpowiedź na pytanie: Ile

zesa Rady Ministrów oraz w jakiej kwocie ewentual-

nie kancelaria dokonuje wpłat na PFRON?

Z poważaniem

(nr 2423)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanej restrukturyzacji

sądów rejonowych

wanymi przez pana resort działaniami, które mają

przyczynić się do zwiększenia efektywności działania

sądów powszechnych poprzez planowaną restruktu-

ryzację ponad 100 sądów rejonowych oraz związaną

z tym pozorną oszczędność w wydatkach budżetu

państwa, kieruję do pana ministra kilka pytań, któ-

re są niezmiernie istotne, a dotyczą personelu pomoc-

niczego sądów.

Z pana propozycji nie wynika jedno-

znacznie, że ich status materialny i zawodowy nie

zostanie polepszony.

Dlatego proszę o udzielenie odpowiedzi na nastę-

1.

Czy Pan Minister posiada pełną wiedzę w za-

kresie sytuacji ekonomicznej pracowników sądów

powszechnych?

2.

Czy sprawne państwo to takie, gdzie powszech-

ną praktyką jest zatrudnianie stażystów w sądzie –

bez żadnych perspektyw na zatrudnienie?

Czy staży-

sta traktowany jako „tania siła robocza” ﬁnansowa-

na przez urząd pracy ma stanowić o skutecznym dzia-

łaniu sądów?

3.

Dlaczego z jednej strony ministerstwo szuka

środków na podwyżki dla wybranych grup zawodo-

wych, a z drugiej strony z premedytacją ignoruje

oczekiwania wzrostu uposażeń pozostałych grup za-

wodowych, bez których sprawne funkcjonowanie są-

dów byłoby niemożliwe: urzędników sądowych, refe-

rendarzy, zawodowych kuratorów sądowych?

4.

Czy Pan Minister uważa za słuszne, że kilku-

tysięczna grupa zawodowych kuratorów sądowych

z własnej kieszeni ponosi wydatki na zakup paliwa,

amortyzację i ubezpieczenia swoich prywatnych sa-

mochodów w celu sprawnego wykonywania orzeczeń

sądowych:

— przeprowadzanie wywiadów środowiskowych

związane jest z dojazdem do miejsca zamieszkania

podsądnego,

— sprawy nadzoru nad rodzinami dysfunkcyjny -

mi: wielokrotne wyjazdy do miejsca zamieszkania,

— dozory nad skazanymi w miejscu zamieszkania,

— inicjowanie kontaktów z innymi instytucjami

poza siedzibą pracodawcy?

Czynności te są bezwzględnie związane z rzetel-

nym i sprawiedliwym egzekwowaniem prawa.

W jaki

sposób kurator ma wydać opinię, jeżeli z własnej kie-

szeni musi opłacić wszystkie czynności łącznie z do-

jazdami do podsądnego?

5.

Dlaczego ww. czynności nie skutkują dla pra-

codawcy żadnymi skutkami ﬁnansowymi–brakumo-

wy na wykorzystywanie samochodu prywatnego do

celów służbowych?

6.

W jaki sposób Ministerstwo Sprawiedliwości

zamierza uregulować tę kwestię?

Czy ponoszenie do-

datkowych kosztów wymienionych powyżej jest zgod-

ne z przepisami Kodeksu pracy?

Czy dobro pracow-

nika nie jest w ten sposób naruszane?

Poseł Artur Górczyński

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

69

Interpelacja

(nr 2424)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie równości wobec

prawa osób skazanych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak donoszą media,

obywatel T. R., redemptorysta z Torunia, wciąż nie

zapłacił grzywny za nielegalną zbiórkę pieniędzy na

ﬁnansowanie TV Trwam, Wyższej Szkoły Kultury

które realizowała jego fundacja Lux Veritatis.

Pomi-

mo działań komornika sądowego nie udało się ścią-

gnąć od obywatela T. R. pieniędzy.

Dlatego pytamy:

1.

Dlaczego od marca zeszłego roku Sąd Okręgo-

wy w Toruniu nie może się doprosić obywatela R., aby

zapłacił 3500 zł grzywny?

2.

Od kiedy to sądy proszą skazanych na grzywnę

o pieniądze?

3.

Duchowny twierdzi, że nie zapłaci, bo nie ma

z czego.

Czy nie można w takiej sytuacji zatrzymać,

a następnie zmusić do robót społecznych obywatela

działającego aspołecznie, dodatkowo lżącego wyroki

sądu?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 2425)

do ministra administracji i cyfryzacji

osób pełniących funkcje organów

administracji za uchybienia proceduralne

bą o ustosunkowanie się do kwestii odpowiedzialno-

ści osób pełniących funkcje organów administracji za

uchybienia proceduralne (naruszenia zasad ogólnych

i szczegółowych przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego), na które obywatelowi jako stro-

nie nie przysługują żadne środki prawne, a przepisy

nie przewidują sankcji.

1.

Czy przełożony powiadomiony o takich naduży-

ciach może z powodzeniem zignorować taką informa-

cję, a tym samym jego podwładni pozostają bezkarni

i nadal mogą z premedytacją dokonywać podobnych

uchybień?

2.

Jak wygląda kwestia transparentności w za-

kresie odpowiedzialności dyscyplinarnej osób pełnią-

cych funkcję organów administracji w przypadkach,

gdy odpowiedzialność taka przewidziana jest w prze-

pisach?

nia administracyjnego nakazuje zarządzenie wyja-

śnienia przyczyn oraz ustalenie osób winnych nieza-

łatwienia sprawy w terminie, zaś art. 38 zakłada po-

ciągnięcie winnych do odpowiedzialności porządko-

wej, dyscyplinarnej albo innej przewidzianej w prze-

pisach prawa, o egzekwowaniu tych przepisów nie są

jednak informowane osoby poszkodowane.

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 2426)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zasad przyznawania

funkcjonariuszom Straży Granicznej

wania funkcjonariuszom Straży Granicznej świad-

czenia z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do służby,

przewidzianego w art. 97 ustawy o Straży Granicz-

nej, według którego: „funkcjonariuszowi, który zaj-

muje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej

łowych uregulowań zawartych w rozporządzeniu

ży Granicznej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia

służby, w wypowiedziach Biura Prawnego Komendy

Głównej SG oraz w decyzjach administracyjnych po-

jawiają się rożne, rozbieżne stanowiska, a pragmaty-

ka nie jest ujednolicona.

Termin „zajmowanie lokalu” nie posiada legalnej

deﬁnicji.

WedługopiniiBiuraPrawnegoKGSG8/BP

z 17 marca 2010 r. jest on tożsamy z „miejscem za-

mieszkania” rozumianym jako „miejsce stałego za-

meldowania”.

1.

Czy w przypadku funkcjonariusza zajmującego

lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej posiada-

nie związków także z innym lokalem poza miejsco-

70

wością pobliską (np. jego wynajmowanie, meldunek

czasowy) może być prawnie dopuszczalną podstawą

odmowy przyznania mu świadczenia przewidzianego

w art. 97?

2.

Czy konieczne może być postępowanie dowodo-

we mające potwierdzić ponoszenie przez funkcjona-

riusza kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej?

Czy dopuszczalne jest wymaganie innego dowodu po-

noszenia kosztów niż legalny, przewidziany w § 3 ust. 4

pkt 2, którym jest „potwierdzony przez bezpośred-

niego przełożonego wykaz dni pełnienia służby w okre-

tów dojazdu”?

3.

Czy w ogóle dopuszczalne jest badanie, skąd

odbywa się dojazd do służby?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 2427)

do ministra sprawiedliwości

nymi przez pana resort działaniami, które mają przy-

czynić się do zwiększenia efektywności działania są-

dów powszechnych, poprzez planowaną restruktury-

zację ponad 100 sądów rejonowych oraz związaną

państwa, kierujemy do Pana Ministra kilka pytań,

które są niezmiernie istotne przy dokonywaniu rze-

telnej oceny wymienionych powyżej działań:

1.

Czy pracownicy podległego Panu Ministrowi

resortu dokonali oceny skutków likwidacji sądów re-

jonowych, które związane są z dostępnością sądu dla

przeciętnego obywatela?

2.

W jaki sposób wpłynie ta reorganizacja na dłu-

gość procesów?

3.

W jakiej kondycji będą składy orzekające, które

wraz z aktami będą przemieszczały się z miasta do

miasta, ponieważ reforma ma polegać w pierwszej

kolejności na mobilności sądów?

Poseł Artur Górczyński

oraz grupa posłów

(nr 2428)

do ministra sprawiedliwości

w szczególności Sądu Rejonowego

w Żywcu i Sądu Rejonowego w Cieszynie

Szanowny Panie Ministrze!

Wyrażam swoje za-

niepokojenie planami reformy sądownictwa, w tym

likwidacji sądów rejonowych, które mają być zastą-

pione wydziałami zamiejscowymi sądów okręgowych.

Szczególnie budzi mój niepokój plan likwidacji obej-

mujący obszar właściwości Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej, a mianowicie Sądu Rejonowego w Żywcu

tych mają pozostać tylko wydziały karne i cywilne.

Mają zniknąć jednak wydziały gospodarcze, wieczy-

stoksięgowe, a przede wszystkim wydziały pracy.

Go-

dzi to w interes pracowników, których sprawy – po

wprowadzeniu reformy – będzie rozpatrywał Sąd

Okręgowy w Katowicach, znacznie oddalony od pod-

beskidzkich miejscowości.

Aglomeracja bielska, która

obejmuje oprócz Bielska-Białej powiat bielski, bielski

ziemski, cieszyński, pszczyński i żywiecki, jest za-

mieszkana przez ponad 880 tys. osób.

Pełni funkcję

głównego ośrodka administracyjnego, przemysłowe-

go, handlowo-usługowego, akademickiego, kultural-

nego i turystycznego, posiadającego ogromny poten-

cjał rozwojowy.

W sądach przeznaczonych do likwi-

dacji poza sędziami znajduje zatrudnienie bardzo

wiele osób, dla których praca w sądownictwie pozo-

staje jedynym źródłem utrzymania.

1.

Jakie kroki podejmie Ministerstwo Sprawiedli-

wości przed wprowadzeniem reformy sądownictwa

planowanej na dzień l lipca 2012 r., by zabezpieczyć

miejsca pracy dla niebędących sędziami pracowni-

ków administracyjnych likwidowanych sądów?

2.

Dlaczego do likwidacji przeznaczony jest Sąd

Okręgowy w Bielsku-Białej, pełniący ważną społecz-

nie rolę dla ponad 880 tys. mieszkańców, podczas gdy

planowane jest pozostawienie sądów okręgowych

o znaczeniu o wiele mniejszym?

Poseł Artur Górczyński

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

71

Interpelacja

(nr 2429)

do ministra zdrowia

oraz

ministra gospodarki

w sprawie zamieszczania reklam

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wiadomo, nowa

ustawa refundacyjna zabroniła jakiejkolwiek formy

reklamy aptek Jest to wynik słusznego założenia, że

nie powinno się reklamować leków i suplementów

diet.

Jednak ograniczenie nałożone na apteki unie-

możliwiające reklamę w zakresie wyrobów kosme-

tycznych powoduje nierówność podmiotów, jak rów-

nież brak możliwości zakupu wysokotechnicznych

profesjonalnych kosmetyków poza siecią drogerii.

Do-

chodzimy wiec do sytuacji, w której jeden podmiot

będący drogerią, korzystając z prawa swobody gospo-

darczej wynikającej z ustawy, może w sposób dowol-

ny się reklamować, a inny, oferujący te same produk-

ty, nie ma takiej możliwości.

Jest to sprzeczność nie

tylko logiczna, ale również konstytucyjna.

1.

Czy apteki mogą się reklamować w zakresie

produktów kosmetycznych?

2.

Dlaczego do dnia dzisiejszego możemy oglądać

w telewizji reklamy suplementów diet, których rze-

komo nie można reklamować?

3.

Czy Pana ministerstwo zamierza wyjaśnić ten

problem?

Jeżeli tak, to w jaki sposób?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 2430)

do ministra zdrowia

w sprawie wycofania z obrotu

suplementów diety

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wiadomo, wyco-

fywanie z obrotu środków leczniczych, co do których

istnieje podejrzenie nieprawidłowości w zakresie re-

jestru bądź działania, odbywa się poprzez decyzję

administracyjną głównego inspektora farmaceutycz-

nego.

Środki będące suplementami diety podlegają

głównemu inspektorowi sanitarnemu, a jak wiado-

mo, nie może on podjąć decyzji administracyjnej do-

tyczącej usunięcia z obrotu suplementu diety tą samą

metodą, ponieważ decyzje takie schodzą na niższe

szczeble inspektoratu sanitarnego i leżą w gestii wo-

jewódzkich bądź powiatowych stacji sanitarno-epi-

demiologicznych.

wycofywania z obrotu wadliwych suplementów diety,

umożliwiając GIS podjęcie decyzji administracyjnej

dotyczącej całego kraju?

2.

Czy w świetle przepisów Prawa farmaceutycz-

nowany jest zakaz reklamy suplementów diety w ta-

kiej samej formie, jak zakaz reklamowania działal-

ności aptek?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupy posłów

(nr 2431)

do ministra administracji i cyfryzacji

oraz

w sprawie systemu informatycznego

identyﬁkującego pacjenta w podmiocie

leczniczym lub aptece

Szanowny Panie Ministrze!

Do dnia dzisiejszego nie

powstał centralny rejestr osób ubezpieczonych.

Jak po-

wszechnie wiadomo, od czasu reformy i powstania kas

chorych kolejne rządy informowały o tworzeniu takiego

systemu, jak również o konieczności jego powstania.

W tym miesiącu zostałem zatrzymany do rutynowej

kontroli przez funkcjonariusza policji drogowej, wrę-

czyłem mu prawo jady i dowód rejestracyjny, a on w cza-

sie nie dłuższym niż 15 sekund otrzymał wszystkie

dane na mój temat, zwrócił mi oba dokumenty, życząc

szerokiej drogi.

Nasuwa się prosty wniosek, system

identyﬁkacjipojazdówiprowadzącychistniejeidziała

bez zarzutów.

Podobny system funkcjonuje na grani-

cach RP w zakresie pracy służb celnych.

1.

Dlaczego nie korzysta się ze wzorców istnieją-

cych systemów?

2.

Kto i w jaki sposób podejmował działania w za-

kresie cyfryzacji dotyczące identyﬁkacjiubezpieczo-

nych od roku 1999 do dnia dzisiejszego?

72

3.

Jakie przesłanki muszą zaistnieć i co należy

zrobić, aby ten system powstał w jak najkrótszym

czasie, tzn. do końca bieżącego roku?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 2432)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji

Szanowny Panie Ministrze!

W interpelacji z dnia

30.01.2012 r. zadałem trzy pytania.

Kluczowe było

pytanie drugie: Czy ministerstwo współpracowało

z NFZ i czy to prawda, że szpital uzyskiwał gorsze

warunki ﬁnansowe kontraktacji świadczeń przez

NFZ w stosunku do innych szpitali z sąsiednich

miast?

Odnosiło się ono do polityki kontraktacyjnej

prowadzonej przez Śląski Oddział Wojewódzki NFZ

w Katowicach.

Oddział ten prowadzi od lat politykę,

w której oczywiście nie mają znaczenia żadne nego-

cjacje, ponieważ są one ﬁkcjąznazwy,tylkoświado-

me i celowe narzucanie warunków kontraktacji po-

szczególnym świadczeniodawcom.

Sytuacja Szpitala

Wojewódzkiego w Tychach jest krytyczna i w krót-

kim czasie jednostka ta zniknie z rejestru szpitali.

Z punktu widzenia dobra obywateli i kontynuacji

świadomej polityki ochrony zdrowia najistotniejsze

dzisiaj jest poznanie przyczyn upadku tego szpitala.

Dlatego pytam ponownie:

nansowe kontraktacji świadczeń przez NFZ w sto-

sunku do innych szpitali z sąsiednich miast?

2.

Czy po ujawnieniu tragicznej ﬁnansowejsytu-

acji szpitala dokonano analizy bilansu szpitala woje-

wódzkiego w Tychach w ministerstwie?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 2433)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przedstawienia informacji

wydawania aktów wykonawczych do ustaw

Szanowny Panie Ministrze!

Opóźnienia RM w sfe-

rze realizacji upoważnień do wydawania aktów wy-

konawczych do ustaw to jeden z powszechnie identy-

ﬁkowanychprzejawówkryzysustanowieniaprawa.

Problem ten podnoszony był w orzeczeniach Try-

bunału Konstytucyjnego i raportach rzecznika praw

obywatelskich.

Przykładowo w informacji rzecznika

praw obywatelskich o działalności za rok 2010 ujaw-

niono, że według stanu na dzień 25 sierpnia 2011 r.

nie zrealizowano w terminie aż 185 upoważnień.

W tym

samym dokumencie rzecznik słusznie zwrócił uwagę

na to, że opóźnienia w tym zakresie nie pozwalają na

prawidłowe stosowanie przepisów ustawy, a co się

z tym wiąże, nie dają obywatelowi poczucia pewności

prawa (informacja rzecznika praw obywatelskich za

rok 2010, s. 38).

Trzeba zauważyć, że bardzo często

ustawy o bardzo istotnym znaczeniu społecznym

uchwalane są bez przygotowania projektów aktów

wykonawczych.

Dlatego też kieruję do Pana Ministra interpelację

w sprawie aktualnych zaległości Rady Ministrów

w tej dziedzinie z prośbą o przedstawienie informacji,

jaka jest liczba niewydanych w terminie rozporzą-

dzeń według stanu na 1 marca 2012 r.

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2434)

do ministra zdrowia

w sprawie wykonywania przez ratowników

poza zespołem ratownictwa medycznego

do wynagrodzenia ratowników medycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Do posłów na Sejm

RP zwrócił się w się w imieniu środowiska ratowników

medycznych przewodniczący Polskiej Rady Ratowni-

ków Medycznych o podjęcie działań mających na celu

73

— umożliwienie ratownikom medycznym wyko -

nywania medycznych czynności ratunkowych poza

— zaprzestanie procederu obniżania wynagro -

dzeń ratowników medycznych o kwotę 400–500 zł.

Przedstawiciele ratowników medycznych są za-

niepokojeni brakiem możliwości wykonywania przez

ratownika medycznego medycznych czynności ratun-

kowych poza zespołem ratownictwa medycznego.

Problem ten uwidacznia się w szczególności u progu

organizacji turnieju piłki nożnej Euro 2012 w Polsce,

podczas którego ratownicy medyczni zabezpieczający

imprezy związane z organizacją turnieju będą mogli

wykonywać jedynie czynności na poziomie pierwszej

pomocy.

Obniża to poziom bezpieczeństwa podczas

Euro 2012.

Ponadto z dniem 1 lipca 2011 r. w dniu wejścia w życie

sługujący ratownikom medycznym 30-procentowy do-

datek do wynagrodzenia, obniżając tym samym

wynagrodzenia ratowników medycznych o kwotę ok.

400–500 zł.

Mimo zapowiedzi Ministerstwa Zdrowia

nikacie rzecznika prasowego o przywróceniu zapisów

o 30-procentowym dodatku podczas nowelizacji usta-

wy o Państwowym Ratownictwie Medycznym do

dnia dzisiejszego dodatek nie został przywrócony.

Czy planowane są zmiany przepisów w taki spo-

sób, aby umożliwić ratownikom medycznym wyko-

nywanie medycznych czynności ratunkowych poza

a jeżeli tak, to kiedy projekt ustawy zostanie złożony

w Sejmie?

Czy planowana jest zmiana przepisów mająca na

celu przywrócenie ratownikom medycznym dodatku

do wynagrodzenia, który został zlikwidowany wraz

stanie złożony w Sejmie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2435)

do ministra gospodarki

w sprawie stanowiska Stowarzyszenia

Inżynierów i Techników Górnictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Pod koniec 2011 r. od-

była się coroczna konferencja „Górnictwo dziś i ju-

tro”, której tematem było bezpieczeństwo energetycz-

ne kraju – perspektywy i zagrożenia.

Konferencję już

po raz 13. zorganizowało Stowarzyszenie Inżynierów

i Techników Górnictwa.

Podczas konferencji wypra-

cowano stanowisko w sprawie polityki surowcowej

i sytuacji energetycznej w kraju.

W stanowisku moż-

na wyodrębnić 7 głównych punktów – postulatów

dotyczących polityki energetycznej Polski.

Stowarzy-

szenie podkreśla, że celem polityki surowcowej po-

winno być zapewnienie bezpieczeństwa energetycz-

nego.

Powinno być ono zapewnione na bazie krajo-

wych zasobów kopalin.

W drugim punkcie stanowi-

ska można przeczytać, że należy stworzyć długopla-

nową politykę górniczą wydobycia kopalin.

Kolejny

punkt dotyczy obaw o skutki polityki klimatyczno-

-energetycznej Unii Europejskiej, która ma na celu

redukcję CO2 do 80/95% w 2050 r.

Stowarzyszenie

podkreśla, że może to spowodować znaczne uzależ-

nienie od surowców energetycznych i energii spoza

granic naszego kraju.

W kolejnych punktach SITG

zwraca uwagę m.in. na sytuację branży wydobyw-

czej, na system przesyłu energii elektrycznej i za-

grożenie dostaw energii w przeciągu kilku najbliż-

szych lat.

Obraz, który wyłania się z konferencji, pokazuje,

że przed polską energetyką stoi wiele trudnych i kosz-

towych zadań.

Niezwykle ważne jest zapewnienie

ekologicznej i taniej energii dla obiorców prywatnych,

jak i dla przemysłu.

Uważam, że wymaga to szero-

kich działań mających na celu stworzenie w Polsce

m.in. elektrowni atomowej, jak również inwestycji

w polskie kopalnie i złoża gazu łupkowego.

taniem: Czy zgadza się Pan z tezami postawionymi

przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Gór-

nictwa?

Czy ministerstwo podjęło działania mające

na celu zapewnienie w Polsce dostaw energii elek-

trycznej w najbliższych latach?

Jak wygląda sytuacja

polskiego przemysłu wydobywczego?

Poseł Grzegorz Sztolcman

Częstochowa, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2436)

do ministra pracy i polityki społecznej

orzekania o niepełnosprawności

i stopniu niepełnosprawności

Szanowny Panie Ministrze!

W moim biurze posel-

skim zgłoszono problem związany z realizacją prze-

pisów rozporządzenia w sprawie orzekania o niepeł-

która go przedstawiła, przebywa na urlopie wycho-

wawczym przewidzianym w art. 186 § 2 Kodeksu

74

pracy.

Przepis ten między innymi daje możliwość sko-

rzystania z tego urlopu pracownikowi, w wymiarze

dziecko 18. roku życia.

Stosuje się go, jeżeli z powodu

stanu zdrowia potwierdzanego orzeczeniem o niepeł-

nosprawności lub stopniu niepełnosprawności dziec-

ko wymaga osobistej opieki pracownika.

Orzeczenie

o niepełnosprawności dziecka w tym przypadku wy-

dane jest do dnia 31 marca 2012 r.

Zgodnie z § 15 ust. 1

przedmiotowego rozporządzenia osoba niepełno-

sprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawno-

ści lub stopniu niepełnosprawności wydane na czas

określony może wystąpić z wnioskiem o wydanie orze-

czenia o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub

Jednak powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełno-

sprawności często nie są w stanie wydać nowego orze-

czenia w ciągu tego okresu czasu.

Wtedy dochodzi do

sytuacji, w której te osoby pozostają bez dokumentu

poświadczającego ich niepełnosprawność do momen-

tu wydania nowego orzeczenia i nie mogą korzystać

z przysługujących im uprawnień, w tym wypadku

przedłużenia urlopu wychowawczego bez koniecz-

ności powrotu do pracy.

Należy podkreślić, że pro-

blem ten poruszał również rzecznik praw obywatel-

skich, a więc nie są to sprawy o charakterze incy-

dentalnym.

rozważyć zmiany przepisów i wydłużenia okresu,

w którym mogą być składane przedmiotowe wnioski?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Dębica, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2437)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Polska po Francji

i Niemczech jest trzecim największym producentem

cukru w Unii Europejskiej.

Po wejściu w życie w la-

tach 2009/2010 regulacji unijnych dotyczących refor-

my rynku cukru nastąpiło znaczne ograniczanie jego

produkcji w krajach członkowskich.

W ramach przy-

znanych kwot Polska może wytworzyć około 1,43 mln

ton cukru rocznie.

Limit ten jest o wiele niższy od

zdolności produkcyjnych polskich cukrowni, a co naj-

ważniejsze o około 200 tys. ton mniejszy od zapotrze-

bowania na ten surowiec w naszym kraju, co skut-

kuje tym, że zmuszeni jesteśmy importować cukier.

W ostatnim czasie można było zaobserwować duże

wahania cen tego produktu na naszym rynku.

W 2009 r. cena kilograma cukru w handlu detalicz-

nym wynosiła około 2 zł, w 2010 wzrosła średnio do

niecałych 2,4 zł, a pod koniec 2011 r. cena oscylowa-

ła na poziomie 3,15 zł.

Występowały jednak okresy,

na przykład w kwietniu 2011 r., kiedy kilogram cu-

kru kosztował nawet 5 zł.

Podwyżki cen cukru doty-

kają także producentów słodyczy, napojów, koncen-

tratów spożywczych, przetworów owocowych i cu-

kierników.

Wytwórcy zmuszeni są podwyższać ceny

swych towarów, co przekłada się na spadek popytu

wśród konsumentów oraz zmniejszanie się wyników

sprzedaży i obniżenie się rentowności ich przedsię-

biorstw.

Ministra z następującymi pytaniem: Jakie działania

planuje podjąć ministerstwo, aby nie zachodziła po-

trzeba importu cukru i ustabilizowały się jego ceny

na polskim rynku?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2438)

do ministra zdrowia

konkursu na kierownicze stanowiska

pielęgniarskie

gniarek i Położnych w Rzeszowie.

Dotyczy ono nie-

których przepisów rozporządzenia ministra zdrowia

dzania konkursu na niektóre stanowiska kierowni-

cze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsię-

biorcą.

OIPiP wyraża sprzeciw wobec przepisów przed-

miotowego rozporządzenia, które regulują skład ko-

misji konkursowych na stanowiska: naczelnej pielę-

gniarki, przełożonej pielęgniarki oraz pielęgniarki

oddziałowej.

Samorząd zawodowy protestuje przeciw-

ko wprowadzonym regulacjom, gdyż prowadzą one

do uprzywilejowania pozycji kierownika podmiotu

leczniczego w komisji konkursowej na ww. stanowi-

ska pielęgniarskie.

Sytuacja ta skutkować może nie-

demokratycznym wyborem kandydata ze względu na

przewagę głosów przedstawicieli kierownictwa.

ciwu środowiska pielęgniarek i położnych minister-

75

stwo nie powinno rozważyć zmiany problematycz-

nych przepisów?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2439)

do ministra pracy i polityki społecznej

pielęgnacyjne, które wskazują na ich nierówne trak-

towanie.

Kierowane są skargi dotyczące przepisów

przedmiotowego rozporządzenia prawo do pomocy

przysługuje matce, ojcu lub opiekunowi faktycznemu

dziecka mającym ustalone za miesiąc styczeń, luty

lub marzec 2012 r. prawo do świadczenia pielęgna-

cyjnego.

Wysokość pomocy została ustalona w kwocie

100 zł miesięcznie.

Tym samym krąg podmiotów

uprawnionych do przedmiotowej pomocy został usta-

lony dla wybranych kategorii osób.

Należy zwrócić

uwagę, że poprzednie rozporządzenie z dnia 4 paź-

dziernika 2011 r., które regulowało te kwestie, przy-

znawało prawo do pomocy wszystkim osobom, które

były uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego.

1.

Dlaczego został zawężony krąg osób, którym

przysługuje przedmiotowa pomoc?

2.

Czy nie powinno się objąć przedmiotowym

wsparciem wszystkich osób, które są uprawnione do

świadczenia pielęgnacyjnego?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2440)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nowych zasad naliczania

Szanowny Panie Ministrze!

Według doniesień me-

diów i ekspertów po podniesieniu składki rentowej

po stronie pracodawcy Ministerstwo Finansów przy-

gotowuje obecnie rozwiązanie, zgodnie z którym wy-

sokość składek emerytalno-rentowych miałaby zale-

żeć od dochodów przedsiębiorców i osób samozatrud-

nionych.

Oznaczać to będzie w rzeczywistości znacz-

ny wzrost składki.

Komentujący rządowe plany eko-

nomista M. Ł., ekspert Instytutu Globalizacji, stwier-

dził, że rząd nie chce zwiększać przyszłych świadczeń

emerytalnych dla przedsiębiorców, ale po prostu się-

gnąć do kieszeni, w której spodziewa się znaleźć pie-

niądze.

Planowane zmiany doprowadzą do sytuacji,

że dobrze zarabiający przedsiębiorca, np. taki, który

zarabia ok. trzech średnich krajowych, będzie musiał

oddać rocznie ok. 18 tys. zł więcej niż dotychczas,

jednak nie zyskując nic w zamian.

Jak zbadał ZUS,

przedsiębiorcy są najdłużej aktywną grupą zawodo-

wą nieposiadającą przywilejów emerytalnych.

Ponad

97% przedsiębiorców przechodzi na emeryturę

w ustawowym wieku lub później.

Jest to zjawisko

niespotykane w żadnej innej grupie zawodowej.

We-

dług prognoz ekonomistów planowane zmiany wcale

nie gwarantują, że przedsiębiorcy będą dzięki temu

mogli liczyć na wyższe emerytury.

go ministerstwo, chcąc ratować ﬁnanse publiczne,

nakłada na prywatnych przedsiębiorców coraz więk-

sze daniny i ciężary podatkowe?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2441)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji stanowisk

asystentów sędziów

Szanowny Panie Ministrze!

Eksperci i prawnicy

decyzji Ministerstwa Sprawiedliwości z sądów znik-

nęło aż 161 etatów asystentów sędziów.

Tylko 69

z nich wróciło do sądownictwa, ale w formie etatów

urzędniczych.

Tymczasem sędziowie od lat apelują,

76

że potrzebują asystenckiej pomocy.

Zwłaszcza w są-

dach rejonowych i okręgowych brakuje asystentów,

a ci, którzy jeszcze pracują, są nadmiernie obciążeni

obowiązkami.

Jak wynika z danych udostępnionych

przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Asystentów Sę-

dziów, aż w 40% sądów powszechnych asystenci po-

magają więcej niż dwóm sędziom, mimo że przepisy

na to nie zezwalają.

Zdarzają się nawet wypadki, kie-

dy jeden asystent współpracuje ze wszystkimi, nie-

kiedy kilkunastoma sędziami z całego wydziału.

Re-

sort sprawiedliwości likwiduje bądź przekształca

w stanowiska urzędnicze istniejące etaty asystenc-

kie, zapewne dlatego, że warunki pracy są trudne,

stawiane są duże wymagania oraz zbyt niskie płace,

ok. 2 tys. zł netto.

Jak można domniemywać, głównie

te powody decydują, że niewiele osób chce wykony-

wać ten zawód.

Stanowiska asystenckie pozostają

nieobsadzone przez wiele miesięcy, a sędziowie po-

zbawieni kadry pomocniczej, zamiast zająć się orze-

kaniem, wykonują administracyjną pracę.

Cięcia od-

bywają się od 2010 r., natomiast w roku 2011 przeję-

to wszystkie nieobsadzone stanowiska asystenckie

w liczbie 131 etatów, po czym 39 etatów przekształco-

no w stanowiska urzędnicze, a resztę zlikwidowano.

Mając na uwadze powyższe problematyczne kwe-

jący problem braku pomocy asystenckiej w polskich

sądach?

2.

Czy resort sprawiedliwości przewiduje przygo-

towanie przepisów zmieniających zasady zatrudnia-

nia asystentów sędziowskich?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2442)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie dopalaczy

Szanowny Panie Ministrze!

Wojewódzki Sąd Ad-

ministracyjny w Warszawie wydał orzeczenie mówią-

ce, że główny inspektor sanitarny mógł nakazać na-

tychmiastowe wycofanie z obrotu dopalaczy z powo-

du zagrożenia dla zdrowia i życia.

Inspektor po za-

mknięciu sklepów miał obowiązek wykazać, że środ-

ki stanowiły niebezpieczeństwo dla ludzi.

Czynność

ta została niestety zaniechana, sąd uchylił decyzje

zaskarżone przez dwójkę właścicieli sklepów.

W paź-

dzierniku 2010 r. zamknięto ponad 1300 sklepów

z dopalaczami.

Sędzia P. G. stwierdził, iż nie można

wykluczyć, że GIS będzie musiał uchylić zakaz obro-

tu niektórymi środkami z braku podstaw do jego

utrzymania.

Wydaje się, że na likwidacje „smart sho-

pów” było przyzwolenie społeczne.

Mieliśmy przecież

w naszym kraju kilkanaście zgonów i ponad 300 cięż-

kich przypadków hospitalizacji po zażyciu tzw. dopa-

laczy, i to głównie wśród nastoletnich osób.

Jak wy-

nikało z badań, niektóre środki zawierały w składzie

prawdziwe narkotyki, jak amfetamina, a także kleje,

farby i rozpuszczalniki.

Jednak przedmiotowe roz-

strzygnięcie nie spełniało podstawowych standardów

wymaganych dla każdej, nawet najbardziej błahej

decyzji administracyjnej, takich jak oznaczenie stro-

ny.

Prawnicy przewidują, że teraz właściciele skle-

pów z dopalaczami będą prawdopodobnie wstępować

na drogę sądową w celu uzyskania odszkodowań za

zamknięcie ich ﬁrm.

Biorąc pod uwagę powyższe zaniedbania procedu-

stwo w celu zapobieżenia fali pozwów o odszkodowa-

nia ze strony właścicieli, tak aby obywatele ze swoich

podatków nie musieli rekompensować strat uczestni-

kom tego procederu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2443)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie cyfryzacji szkół

Szanowna Pani Minister!

Eksperci z zakresu edu-

kacji oraz z zakresu informatyki bardzo ostro kryty-

kują projekt rozporządzenia MEN, zgodnie z którym

„Cyfrowa szkoła”.

Fachowcy wskazują, że rozporzą-

aparat fotograﬁcznyczyodtwarzaczmultimedialny.

Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji negatyw-

nie ocenia także braki dotyczące kwestii ochrony

żyński z Polskiego Towarzystwa Informatycznego

twierdzi, że ostatnie wydarzenia związane z niedo-

statecznymi zabezpieczeniami witryn rządowych udo-

telizować w dużym europejskim kraju.

Dodaje, że

w projekcie rozporządzenia zapomniano o tak pod-

stawowych kwestiach, jak wymóg posiadania opro-

gramowania antywirusowego.

Największą słabością

dzenia mobilne z dostępem do Internetu, jednocze-

śnie nie otrzymując treści, do których wykorzystania

77

dostępne w sieci internetowej.

Pomimo ostrej kryty-

ki projektu, MEN przekonuje, że traﬁonpodobrady

rządu jeszcze pod koniec lutego, a jeżeli nie, to kon-

sekwencje mogą okazać się dotkliwe.

„Cyfrowa szko-

ła” jest pierwszym od lat projektem informatyzacji

edukacji, który zaszedł tak daleko w pracach rządo-

wych, a jeżeli nie zostanie dobrze przygotowany, to

oczekiwany sukces może okazać się porażką.

wyższych regulacji, tak aby przystawały do realiów?

2.

Czy ministerstwo ma zamiar wprowadzić do

rozporządzenia obowiązek zakupu wraz z laptopami

oprogramowania antywirusowego w celu uchronie-

nia sprzętu od ciągłych awarii?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2444)

do ministra zdrowia

w sprawie programów lekowych

Szanowny Panie Ministrze!

Według doniesień me-

dialnych i licznych głosów lekarzy, pacjenci chorzy

na raka zostaną objęci nowymi programami lekowy-

mi.

Jest to kolejny efekt ustawy refundacyjnej, z po-

wodu której wielu pacjentów może nie otrzymać sku-

tecznych środków.

Zgodnie z regulacjami ustawowy-

mi od 1 lipca 2012 r. lekarze będą zmuszeni leczyć

chorych według nowych programów lekowych.

Do tej

pory pacjenci byli leczeni według programów tera-

peutycznych, a należy podkreślić, że różnica między

tymi programami jest znacząca.

Terapeutyczne pro-

gramy zdrowotne są długotrwałymi i drogimi kura-

cjami oraz są stosowane w dużej mierze przy leczeniu

osób cierpiących na nowotwory.

Dla przykładu dyrek-

tor placówki medycznej podpisuje umowę z Narodo-

wym Funduszem Zdrowia na sﬁnansowanieciężko

choremu pacjentowi konkretnej kuracji, takiej jak

przy przewlekłej białaczce, otrzymując na ten cel

5 tys. zł, z czego 1 tys. zł może przeznaczyć na leki.

W takiej sytuacji jest oczywiste, że jeśli pacjentowi

onkologicznemu nie pomoże najtańszy lek, będzie moż-

na mu podać droższy, a gdy i ten nie zadziała, szpital

kupi kosztowniejszy farmaceutyk.

Taki akceptowany

przez lekarzy tryb terapii obowiązuje jednak tylko do

końca czerwca, ponieważ nowa ustawa refundacyjna

zostawi półroczny okres przejściowy do wprowadze-

nia programów lekowych.

Te różnią się od terapeu-

tycznych tym, że NFZ nie podpisze już ze szpitalem

umowy na leczenie pacjenta konkretną terapią, ale

konkretnymi lekami.

Ministerstwo wyda wcześniej

decyzję o objęciu refundacją medykamentu w progra-

mie lekowym i połączy na liście leki w grupy.

W każ-

dej grupie może się znaleźć cztery lub pięć farmaceu-

tyków w różnych cenach, które lekarze będą mogli

zastosować do zwalczania danej choroby nowotworo-

wej, np. chłoniaka.

Oznacza to, że najtańszy farma-

ceutyk w danej grupie wyznaczy granicę, do której

NFZ zwróci pieniądze w ramach refundacji.

W kon-

sekwencji może się okazać, że dyrektora szpitala bę-

dzie stać jedynie na zakup najtańszego leku z grupy,

w której jest nawet pięć innych leków, choć ten wca-

le nie musi być najlepszy dla pacjenta.

Szpitale nie

będą miały pieniędzy, by dopłacać do droższych far-

maceutyków.

Specjaliści z zakresu onkologii uważa-

ją to rozwiązanie za najbardziej niekorzystne dla pa-

cjentów.

1.

Co ministerstwo zamierza zrobić, aby nie było

oskarżone o szukanie oszczędności kosztem najciężej

chorych pacjentów?

2.

Czy resort zdrowia zamierza jeszcze raz przeana-

lizować założenia „nowych programów lekowych”?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2445)

do ministra rozwoju regionalnego

przez Komisję Europejską wypłaty dla Polski

„Innowacyjna gospodarka”

Szanowna Pani Minister!

23 lutego przekazana

została opinii publicznej bulwersująca informacja

o wstrzymaniu przez Komisję Europejską wypłaty

dla Polski z programu regionalnego „Innowacyjna

gospodarka” prawie 312 mln euro.

Informację po-

twierdził rzecznik Komisji Europejskiej Ton van Lie-

rop.

Poinformowano również, że oﬁcjalnylistwtej

sprawie otrzymał również ambasador Polski przy

UE.

Według słów rzecznika KE Komisja wykryła po-

ważne uchybienia w funkcjonowaniu systemu zarzą-

dzania programem i jego kontroli.

W puli polskich wniosków o pieniądze z programu

„Innowacyjna gospodarka” stwierdzono 3,7% uchy-

bień.

Unijne regulacje dopuszczają maksymalnie 2%.

Najczęściej powtarzającym się problemem okazały

78

się być źle przeprowadzone zamówienia publiczne.

Ponieważ do czasu wyjaśnienia wszystkich wątpliwo-

ści KE nie będzie przyjmować nowych wniosków

w ramach programu „Innowacyjna gospodarka”,

suma zaległych płatności może jeszcze wzrosnąć.

Może

dojść do zamrożenia płatności na wiele miesięcy, co

skutkowałoby kolejnymi problemami dla budżetu pań-

stwa, który wypłacił już uczestnikom programów

zwrot wyłożonych na ich realizację pieniędzy.

Ponieważ właśnie Ministerstwo Rozwoju Regio-

nalnego miało obowiązek skorygowania wniosków

i usunięcia z nich nieprawidłowości, pragnę zapytać

Panią Minister:

naprawić powstałe uchybienia?

Kto personalnie i w jakim zakresie odpowiada za

narażenie Skarbu Państwa na tak duże straty?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2446)

do ministra zdrowia

w sprawie uzupełnienia listy leków

refundowanych o leki na osteoporozę

stosowane w proﬁlaktyce pacjentów

chorych na raka i stwardnienie rozsiane

ne w proﬁlaktycepacjentówchorychnarakaistward-

nienie rozsiane.

Napływające z całego kraju sygnały o zastrzeże-

niach dotyczących listy leków refundowanych dopro-

wadziły do jej uaktualnienia.

Niestety, nie wszystkie

ze zgłaszanych uwag zostały uwzględnione w nowej

liście leków refundowanych.

Jedną z grup poszkodo-

wanych pacjentów są osoby chore na raka i stward-

nienie rozsiane, które zostały pozbawione możliwości

refundacji leków zapobiegających uszkodzeniom ko-

ści.

Obecnie jedynie chorzy, u których choroba się roz-

winęła i doszło do złamania kości, mają szansę na

refundację.

To niehumanitarne.

Po pierwsze nie szko-

dzić, a więc nie doprowadzać do sytuacji, w których

zdrowie i życie pacjenta jest zagrożone, a dla osoby

chorej np. na stwardnienie rozsiane powikłania w przy-

padku poważnych złamań są niebezpieczne, o wyso-

kich kosztach leczenia złamań i ich powikłań nie

wspominając.

Zastrzeżeń do uaktualnionej listy leków refundo-

wanych jest więcej, warto, aby osoby odpowiedzialne

za jej kształt z należytą starannością pochyliły się

nad nią, pamiętając, że jej zapisy dotyczą ludzi cho-

rych, dla których często refundacja leku jest jedyną

szansą na wyleczenie.

nieni listę leków refundowanych o leki na osteoporo-

zę stosowane w proﬁlaktycepacjentówchorychna

raka i stwardnienie rozsiane?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2447)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Z inicjatywy Pana

Ministra rząd przyjął projekt ustawy o przejezdności,

która umożliwi otwarcie przed Euro 2012 dla ruchu

nawet niewykończonych dróg.

Projekt ten budzi licz-

ne kontrowersje szczególnie wśród specjalistów – bu-

dowlańców i ekspertów prawa budowlanego, ponie-

waż wejście w życie tej ustawy oznaczać będzie do-

puszczenie do ruchu odcinków dróg, które nie zosta-

ły odebrane przez inspektorów budowlanych i nie speł-

niają stosownych norm ochrony środowiska.

Poza

tym, jak wskazują eksperci, zastosowanie przedmio-

towej ustawy oznacza, że tzw. ciężki ruch (najcięższy

transport kołowy: TIR-y, przyczepy itp.) zostaną

wpuszczone także na drogi, na których dotychczas

był zakaz ruchu takich ciężkich pojazdów.

Oznacza

to, że w czasie nawet krótkotrwałego użytkowania

mogą ulec uszkodzeniu nawierzchnie tych dróg.

W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską.

1.

Jaka kwotę zaplanował Pan Minister na remon-

ty przedmiotowych dróg?

2.

Skąd będą pochodzić środki przeznaczone na

remonty przedmiotowych dróg?

3.

W jakim czasie po zakończeniu okresu użytkowa-

nia przedmiotowe drogi zostaną wyremontowane?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Tarnów, dnia 28 lutego 2012 r.

79

Interpelacja

(nr 2448)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Powracające w donie-

sieniach medialnych zapowiedzi planowanej reformy

ich obsady kadrowej wywołują zrozumiałe zaniepo-

kojenie wyborców – zarówno pracowników urzędów

wojewódzkich, jak i przede wszystkim korzystających

z tych urzędów obywateli.

Szczególnie obawy dotyczą

przyszłości delegatur urzędów wojewódzkich zloka-

lizowanych w miastach stanowiących siedziby byłych

województw.

Wypada przypomnieć, że delegatury te zostały

utworzone w ramach reformy administracyjnej kraju

liﬁkowanejkadryurzędniczej.

Zamiarlikwidacjitych

delegatur był deklarowany w początkach istnienia

rządu Prawa i Sprawiedliwości, jednak zrezygnowa-

no z niego z uzasadnionych przesłanek społecznych

i ekonomicznych.

Przy obecnie powracających sygna-

łach pojawia się uzasadniona obawa, że w przypadku

radykalnego ograniczania zatrudnienia w urzędach

wojewódzkich oﬁarąredukcji,nazasadziebliższacia-

łu koszula, padną przede wszystkim delegatury.

W przypadku rozległego województwa lubelskie-

go, o słabo rozwiniętej sieci komunikacyjnej, Lubel-

ski Urząd Wojewódzki posiada trzy delegatury zloka-

lizowane w Białej Podlaskiej, Chełmie i Zamościu.

Są

łych na terenach byłych województw i obsługują zna-

czącą liczbę interesantów.

Wystarczy wspomnieć, że

w delegaturze w Chełmie wydawanych jest rocznie

tów obsługiwanych przez tę jednostkę organizacyjną

kańców biednego terenu wydatkami rzędu 2–3 mln

zł.

W przypadku delegatury w Zamościu oddalonej

od Lublina o około 100 km i delegatury w Białej Pod-

laskiej jeszcze bardziej oddalonej od Lublina obciąże-

nia te byłyby proporcjonalnie jeszcze wyższe.

Poza

ogromną niedogodnością, zwłaszcza w przypadku

osób w podeszłym wieku, przyjęcie takiej koncepcji

obywateli, co stanowiłoby zaprzeczenie deklarowa-

nych intencji rządu.

Tanie państwo musi być pań-

stwem tanim dla podatników, a nie państwem nakła-

dającym na podatników niezależnie od podatków

dodatkowe obciążenia ﬁnansoweiniedogodności.

tę pracy.

Zapowiedzi przekazania części pracowni-

ków wraz z zadaniami do administracji samorządo-

wej nie stanowią wystarczającego zabezpieczenia

tyki kadrowej w samorządach wedle czytelnego klu-

cza politycznego.

pu obywatela do urzędu administracji rządowej?

(nr 2449)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W piśmie skierowa-

nym do mojego biura poselskiego środowisko ratow-

Grupa zawodowa ratowników medycznych z du-

żym niepokojem przyjęła informacje Ministerstwa

Zdrowia dotyczące przesunięcia na bliżej nieokreślo-

ny czas prac nad tzw. dużą nowelizacją ww. ustawy.

W swoim piśmie zwracają uwagę, iż zgodnie z obec-

nie obowiązującym prawem medyczne czynności ra-

tunkowe mogą wykonywać jedynie w zespołach wy-

jazdowych ratownictwa medycznego, a w pozostałych

przypadkach ich działania sprowadzają się tylko do

czynności na poziomie pierwszej pomocy.

W związku

z ograniczeniami, jakie nakłada na nich obowiązu-

jące prawo, apelują o wprowadzenie zapisów umożli-

wiających ratownikom medycznym i pielęgniarkom

możliwości wykonywania czynności medycznych poza

systemem Państwowego Ratownictwa Medycznego,

80

np. w izbie przyjęć czy szpitalnym oddziale ratunko-

wym.

Nadmieniają również, że pomimo zapowiedzi Mi-

nisterstwa Zdrowia z 29 września 2011 r., przedsta-

wionej w komunikacie rzecznika prasowego, o przy-

wróceniu zapisów o 30% dodatku podczas nowelizacji

ustawy, do dnia dzisiejszego brak jest jakichkolwiek

działań w tym zakresie.

ce nad dużą nowelizacją ustawy o ratownictwie me-

dycznym?

2.

Czy i kiedy ministerstwo zamierza wznowić

prace nad nowelizacją ww. ustawy?

3.

Jaki jest stosunek Pana Ministra do zapisów

proponowanych przez środowisko ratowników me-

dycznych w pracach nad nowelizacją ustawy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2450)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu deregulacji zawodów

przewodnika i pilota turystycznego

Szanowny Panie Ministrze!

Środowisko tury-

styczne w Łodzi i regionie łódzkim, reprezentowane

m.in. przez Stowarzyszenie Pilotów Wycieczek w Ło-

dzi, Izbę Turystyki Ziemi Łódzkiej, Regionalną Or-

ganizację Turystyczną Województwa Łódzkiego,

Centrum FotograﬁiKrajoznawczejPTTK,Instytut

GeograﬁiMiastiTuryzmuUniwersytetuŁódzkiego,

PTTK Oddział w Łodzi, Wyższą Szkołę Turystyki

i Hotelarstwa w Łodzi, zwróciło się do mnie z prośbą

o interpelację poselską w sprawie projektowanej przez

Ministerstwo Sprawiedliwości deregulacji zawodów

przewodnika i pilota turystycznego.

Po szerokich kon-

sultacjach w środowisku społecznym przewodników

i pilotów turystycznych wystąpił zdecydowany sprze-

ciw wobec projektu Ministerstwa Sprawiedliwości

o wprowadzeniu do branży turystycznej pojęcia „wol-

nego rynku”, który miast polepszać usługi turystycz-

ne, pogorszy ich przejrzystość i jakość usług.

Zawód

pilota i przewodnika wymaga ogromnej wiedzy w wie-

liﬁkacji.

Każdyprzewodnikczypilotturystycznyre-

prezentuje nie tylko siebie, ale przede wszystkim Pol-

skę, przybliżając turystom historię naszego kraju,

bogate dziedzictwo, budując jej wizerunek w świecie.

Szanowny Panie Ministrze!

Wobec sprzeciwu śro-

dowisk turystycznych w Łodzi i regionie łódzkim,

miast, których dotyczyć będą planowane zmiany,

uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące py-

1.

Jakie kryteria w planowanym przez Minister-

stwo Sprawiedliwości projekcie przewidziane są przy

naborze nowych przewodników i pilotów turystycz-

nych?

2.

Mając na uwadze jakość świadczonych usług,

czy wprowadzenie „wolnego rynku” do branży tury-

stycznej jest bezpieczne z punktu widzenia polskiej

turystyki?

3.

Czy w proponowanych przez ministerstwo zmia-

nach projektodawca uwzględnia konieczność prze-

prowadzenia szkoleń, zweryﬁkowanychegzaminem

państwowym?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2451)

do ministra zdrowia

w sprawie zmian systemowych

Szanowny Panie Ministrze!

Napływają do mnie

petycje o podjęcie interwencji poselskiej w sprawie pla-

łalności leczniczej.

Zmiany dotyczące wprowadzenia dodatkowego

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

poz. 417) w sposób negatywny wpłyną na sytuację

ﬁnansowąszpitali,doprowadzającdobardzowyso-

kiego przyrostu kosztów ubezpieczeń, które przy ro-

snących innych kosztach w zasadniczy sposób przy-

czynią się do ograniczenia dostępności do świadczeń

zdrowotnych dla pacjentów.

Brak obecnie podstaw do oszacowania wysokości

potencjalnych roszczeń pacjentów powoduje, że w trzech

postępowaniach przetargowych przeprowadzanych

przez Pabianickie Centrum Medyczne sp. z o.o. w try-

bie ustawy prawo zamówień publicznych zgłosił się

tylko jeden ubezpieczyciel – PZU i określa bardzo

wysokie składki.

Średnio wynoszą one ok. 400 tys.

Cena ubezpieczenia zaproponowana przez PZU to

kwota, o jaką wzrósł nasz kontrakt na rok 2012,

tj. ok. 370 tys. zł.

PZU nie przedstawia żadnych kal-

kulacji wysokości składek ani pod kątem dotychczas

81

powstałych u ubezpieczających szkód czy wielkości

zakładów.

Szerokie określenie podstawy dochodzenia rosz-

czeń określone w art. 67a ust. 1 ustawy o prawach

pacjent będzie mógł przed komisjami orzekającymi

dochodzić dokładnie tego samego, co na dostępnej

w chwili obecnej drodze sądowej.

Pomijając to, że

już sam ten fakt może spowodować taką skalę rosz-

czeń, która sama z siebie będzie stanowić systemo-

we zagrożenie, to ustawodawca ustanowił w efekcie

po raz drugi obowiązek ubezpieczenia tego samego

ryzyka.

W art. 67a ust. 1 ustawy z 6 listopada 2008 r.

szej części ustawą o prawach pacjenta, określono zda-

rzenia, które podlegają również obowiązkowemu

ubezpieczeniu.

Wynika to ze sformułowania zawar-

sów z dnia 22 grudnia 2011 r.(Dz. U. 201 Nr 293, poz.

1729) w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpo-

wiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego dzia-

łalność leczniczą, bowiem przepis ten określa mini-

malną wysokość gwarancyjnej sumy ubezpieczenia,

gdy podmiot wykonuje więcej niż jeden rodzaj dzia-

łalności leczniczej albo wykonuje działalność w wię-

cej niż w jednej formie, a więc ubezpieczenie dotyczy

wszystkich zdarzeń związanych z procesem leczenia,

a przede wszystkim określonych w art. 67a ust. 1

Wyłączenie lub podział na zdarzenia medyczne

z ustawy o prawach pacjenta i pozostałe zdarzenia

medyczne nastręczałoby trudności.

Potwierdzeniem

tego jest przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie

obowiązkowego ubezpieczenia, który wyraźnie stwier-

dza, iż ubezpieczenie obejmuje wszystkie szkody

wości umownego ograniczenia odpowiedzialności za-

kładu ubezpieczeń oraz przepis działu II poz. 13 za-

łącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej,

który swym zakresem obejmuje wszystkie szkody ob-

jęte odpowiedzialnością cywilną.

szym, mając świadomość negatywnych skutków po-

wstałej sytuacji, która zagraża naszym szpitalom

i nie przynosi korzyści pacjentom, uprzejmie Pana

Ministra proszę o szerszą informację na ten temat

i odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy wobec faktów, jakie przedstawiłem powyżej

na przykładzie tylko jednego szpitala, chociaż doty-

czyć to będzie wszystkich placówek medycznych, ist-

nieje szansa wykreślenia z art. 25 ust. 1 ustawy

o działalności leczniczej pkt 2?

2.

Czy nie można zrezygnować z ustawowego za-

pisu obowiązkowego ubezpieczenia i zobowiązania

ków kosztów ewentualnych roszczeń pacjentów orze-

czonych przez komisje wojewódzkie i pozostawić szpi-

talom wybór dodatkowego dobrowolnego ubezpiecze-

nia nadwyżkowego wg własnej oceny?

3.

Czy ministerstwo planuje zdeﬁniowanie (po-

przez zmiany w ustawie oraz stosownych rozporzą-

dzeniach) podstawy dochodzenia roszczeń przed ko-

misjami orzekającymi, aby nie było możliwe docho-

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

(nr 2452)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie umowy międzynarodowej ACTA

Szanowny Panie Prezesie Rady Ministrów!

W związ-

ku z licznymi protestami społeczeństwa i zgłaszany-

mi przez specjalistów negatywnymi opiniami na te-

mat umowy międzynarodowej ACTA zwracam się do

Pana Premiera o możliwie jak najszybsze poddanie

pod głosowanie w Sejmie powyższej umowy.

Pragnę przypomnieć w tym miejscu, że umowa

ACTA godzi w podstawowe prawa obywatelskie każ-

dego Polaka.

Niepokojący jest fakt, iż dopiero po

26 stycznia Rada Ministrów rozpoczęła dialog ze spo-

łeczeństwem, wsłuchując się w wyrażane obawy, ja-

kie budzi ACTA.

Liczne protesty obywateli, organi-

zacji pozarządowych, spostrzeżenia wielu ekspertów,

a nawet rzecznika praw obywatelskich sygnalizują,

że umowa faktycznie może zagrażać wolności obywa-

teli Polski.

Przypominam, że po inicjatywach społeczeństwa

Pan Premier zadeklarował, że Rzeczpospolita wstrzy-

ma się od podjęcia dalszych kroków w kierunku ra-

tyﬁkacjiACTA.

W tym miejscu pragnę wyrazić nie tylko swoje,

ale i wielu Polaków obawy co do zagrożeń, które

stwarza obecne „zawieszenie” procesu legislacyjnego

urnowy ACTA.

Należy zauważyć, że bez podjęcia sta-

nowczych kroków w celu niezwłocznego poddania

umowy ACTA pod głosowanie w Sejmie istnieje za-

grożenie, że umowa stanie się obowiązująca, gdy przy-

kładowo w następnej kadencji Sejmu nowy rząd uzna

za zasadne wprowadzenie powyższej umowy.

Przykładem takiego działania jest choćby konkor-

dat.

Otóż w 1993 r. rząd premier Hanny Suchockiej

podpisał chęć przyjęcia konkordatu, którego ratyﬁ-

kacja wobec braku większości w ówczesnym Sejmie

została odłożona.

Umowa czekała na ratyﬁkacjęnie-

malże pięć lat, po czym kolejny rząd – rząd Jerzego

Buzka – przegłosował w Sejmie przyjęcie konkorda-

tu.

W wyniku tych procesów urzędujący ówcześnie

82

prezydent Polski był obowiązany do podpisania umo-

wy z Watykanem, co nastąpiło 23 lutego 1998 r.

Przyjęcie paktu ACTA jest zagrożeniem dla gwa-

rancji ochrony praw obywateli Polski, za które odpo-

wiedzialny jest obecny rząd na czele z prezesem Rady

Ministrów.

Dlatego aby uchronić obywateli Polski

przed postanowieniami ACTA i wreszcie jednoznacz-

nie zakończyć spekulację na temat wprowadzenia

powyższej umowy do prawa polskiego, należy działać

przejrzyście i stanowczo.

Poddanie umowy ACTA nie-

zwłocznie pod głosowanie w Sejmie daje możliwość

jej odrzucenia przez Sejm.

1.

Kiedy zostanie skierowana do Sejmu i poddana

pod głosowanie umowa międzynarodowa ACTA?

2.

Czy Pan Premier wykorzysta wszelkie możli-

wości, by uchronić społeczeństwo przed niebezpiecz-

nymi zapisami ACTA?

Z poważaniem

Poseł Marek Balt

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2453)

do ministra sprawiedliwości

ku z licznymi uwagami i obawami zgłaszanymi przez

przedstawicieli władz samorządowych w sprawie pla-

nów zniesienia Sądu Rejonowego w Lublińcu zwra-

cam się z prośbą o ponowną analizę projektu reformy

sądownictwa, wstrzymanie procesu likwidacji tego

sądu rejonowego oraz uznanie argumentów przed-

stawionych w interpelacji.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Lublińcu spowo-

duje znaczną dezorganizację.

Sąd ten składa się

z czterech wydziałów i obsługuje prawie 80 tys. miesz-

kańców powiatu.

Dla wielu z nich likwidacja jest rów-

noznaczna z dojazdami do Częstochowy, co niesie za

to na terenie powiatu znajdują się trzy zakłady kar-

ne, Wojewódzki Szpital Neuropsychiatryczny oraz

Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy, których więź-

niowie, pacjenci i podopieczni często są stronami

spraw Sądu Rejonowego w Lublińcu.

Planowane zmiany są dodatkowo niezrozumiałe

przez wzgląd na to, że Sąd Rejonowy w Lublińcu zo-

stał w ostatnich kilku latach zmodernizowany, zain-

westowano też sporo funduszy w teleinformatykę

placówki.

Większość inwestycji zostało sﬁnansowa-

nych ze środków Norweskiego Mechanizmu Finan-

sowego, które po likwidacji sądu należy zwrócić; są

to zatem kolejne wydatki.

Należy także zauważyć niesatysfakcjonującą po-

stawę ministerstwa, które nie informowało samorzą-

du lublinieckiego o planowanej likwidacji instytucji

publicznej na terenie powiatu.

W związku z powyższymi argumentami zachodzi

przekonanie, że proponowane plany nie zostały pod-

dane wystarczającym analizom i konsultacjom.

Państwo ma za zadanie chronić obywatela, za-

pewniając mu sprawnie działający wymiar sprawie-

dliwości, a planowana reforma narusza zasadę dostę-

pu do sądów określoną w Konstytucji RP oraz wpły-

nie negatywnie na zaufanie obywateli do wymiaru

sprawiedliwości.

1.

Dlaczego została podjęta decyzja o likwidacji

Sądu Rejonowego w Lublińcu?

2.

Czy przeanalizowano negatywne skutki, które

przyniesie likwidacja sądu w Lublińcu?

3.

Dlaczego planowana reforma nie została skon-

sultowana z władzami samorządowymi miejscowości,

w których znajdują się jednostki objęte reformą?

Z poważaniem

Poseł Marek Balt

(nr 2454)

do ministra zdrowia

w sprawie sposobu kontraktowania

okręgu wyborczego ze skargą na Śląski Oddział Wo-

cach oraz sposób kontraktowania świadczeń medycz-

nych przez ten oddział.

Kobieta od 2008 r. oczekuje w kolejce na wszcze-

pienie endoprotezy stawu biodrowego w Klinice

św. Łukasza w Bielsku-Białej.

W momencie zakwali-

ﬁkowaniadooperacjizostałauprzedzona,żeprzewi-

dywany termin operacji wyznaczony jest na rok 2012.

Jednak kilka dni temu została poinformowana przez

Klinikę św. Łukasza, że operacja nie może się odbyć,

kolejka zostaje zlikwidowana, ponieważ Śląski Od-

dział Wojewódzki NFZ nie zakontraktował zabiegów

wszczepiania endoprotez w tamtejszym szpitalu.

Pa-

cjentka jest bardzo rozczarowana i rozgoryczona, po-

nieważ kolejki na tego typu zabieg wszędzie są bar-

dzo długie, a postępujące zwyrodnienie stawu biodro-

83

wego naraża ją na coraz większe cierpienie i znacznie

utrudnia poruszanie się.

Ponadto uważa za rażącą

niesprawiedliwość fakt, iż przez 49 lat swojej pracy

zawodowej płaciła składki na ubezpieczenie zdrowot-

ne, a kiedy potrzebuje pomocy, nie jest w stanie z tego

ubezpieczenia skorzystać.

W podobnej sytuacji znajduje się wielu pacjentów,

nie tylko Kliniki św. Łukasza, ale także tych wszyst-

kich placówek, które wbrew planom nie otrzymały

kontraktu ze Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Na-

rodowego Funduszu Zdrowia.

1.

Według jakich zasad i kryteriów NFZ kontrak-

tuje świadczenia z placówkami świadczącymi usługi

medyczne?

2.

Jakie działania pozwalające uniknąć długiego

okresu oczekiwania mogą podjąć pacjenci, którzy

stracili miejsce w kolejce na zabieg z powodu braku

kontraktu placówki na konkretne świadczenia me-

dyczne?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Cieszyn, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2455)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z napły-

wającymi z mediów nieoﬁcjalnymiinformacjamido-

tyczącymi planów likwidacji Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej pracownicy ww. placówki wraz z prezesem

Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej zwrócili się do

Przeciwko likwidacji Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej przemawiają przede wszystkim liczne

czynniki natury zewnętrznej, lokalnej, specyﬁczne

dla tego sądu i regionu.

Sąd Okręgowy w Bielsku-

-Białej usytuowany jest w mieście o liczbie ludności

ponad 175 tys., co stawia go na 22 miejscu w kraju.

Miasto Bielsko-Biała jako stolica Euroregionu Beski-

dy, aglomeracji bielskiej oraz Bielskiego Okręgu

Przemysłowego obejmuje również gminy spoza woje-

wództwa śląskiego, zamieszkane przez ok. 800 tys.

obywateli.

Jest to region graniczący z Czechami i Sło-

wacją, posiadający ogromny potencjał rozwojowy

oraz duże znaczenie komunikacyjne, handlowe i kul-

turalne.

Miasto Bielsko-Biała jest miastem na pra-

wach powiatu, posiadającym wiele instytucji o zasię-

gu regionalnym oraz stanowi ważny ośrodek władzy

samorządowej.

Likwidacja Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej byłaby nie tylko utrudnieniem dla miesz-

kańców regionu, którzy zmuszeni zostaliby do zała-

twiania wszelkich spraw sądowniczych w Katowi-

cach, ale także ogromną stratą w ekonomicznym

wymiarze dla bielskiej, kwitnącej wedle wszystkich

statystyk przedsiębiorczości.

Dodatkowo mogłaby do-

prowadzić do postępującej degradacji ważnego z punk-

tu widzenia obywateli ośrodka miejskiego.

Kierując się słusznym interesem mieszkańców

regionu, pragniemy uzyskać od Pana Ministra odpo-

wiedzi na następujące pytania:

1.

Czy Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej jest pla-

cówką objętą planem likwidacji bądź reorganizacji?

2.

Jeżeli tak, to na czym mają polegać ewentualne

działania w tym zakresie i kiedy planuje się ich roz-

poczęcie?

3.

W przypadku likwidacji Sądu Okręgowego

w Bielsku-Białej jakie kroki zamierza podjąć Pan Mi-

nister, aby zapewnić mieszkańcom regionu dostęp do

usług świadczonych przez sąd na nie gorszym pozio-

mie niż dotychczas?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

oraz grupa posłów

Cieszyn, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2456)

do ministra transportu, budownictwa

lokali mieszkaniowych w Polsce.

Moje zainteresowa-

nie tym tematem wzbudził fakt opublikowania przez

organizację Eurostat danych dotyczących kosztów

najmu lokalów mieszkaniowych w całej Unii Euro-

pejskiej.

Statystyczna polska rodzina przeznacza na

wynajem mieszkania 30% swojego domowego budże-

tu.

Pod względem cen wynajmu Polska uplasowała

się na drugim miejscu – droższa od nas jest tylko

Rumunia, choć w opinii Eurostatu dane dotyczące

tego kraju są niepewne.

Niemniej jednak drugie miej-

sce w tak niechlubnym rankingu nie jest powodem

do dumy.

Średnia dla wszystkich krajów Unii Euro-

pejskiej wynosi około 22%.

Są też kraje, w których

koszty najmu lokalu mieszkalnego są znacznie mniej-

sze i przykładowo na Słowacji stanowią tylko 11,1%

domowego budżetu przeciętnej rodziny.

Niepokojąca jest również inna statystyka pokazu-

jąca, jak mało mieszkań w Polsce jest wynajmowa-

nych.

Na jedno wynajmowane mieszkanie w Polsce

84

przypada aż 27 lokali zamieszkiwanych przez ich

właścicieli.

Jedynie 2,5% obywateli wynajmuje miesz-

kanie.

Powodów takiego stanu rzeczy może być wiele,

jednakże najistotniejszym z nich jest otoczenie praw-

ne, które jest znacznie bardziej przyjazne najemcom

w krajach zachodnich niż ma to miejsce w Polsce.

Jak

wynika z danych Global Property Guide, w Polsce

najemcy nie mają tak dobrych warunków jak na przy-

kład w Hiszpanii, Francji lub w Niemczech.

Sytuacja

młodych Polaków wchodzących dopiero w dorosłe ży-

cie i podejmujących swoją pierwszą pracę zawodową

jest przez to niezwykle ciężka.

Kryzys gospodarczy

doprowadził do tego, że banki stawiają większe wy-

magania, by przyznawać kredyty hipoteczne, coraz

większa liczba młodych ludzi ma problemy z osią-

gnięciem zdolności kredytowej, zatem zakup miesz-

kania w ich przypadku jest bardzo utrudniony.

Jedy-

nym wyjściem z takiej sytuacji pozostaje wynajem

mieszkania.

Istotna jest również kwestia mobilności.

Osoby młode znacznie częściej zmieniają pracę, w związ-

ku z tym dobre warunki wynajmu lokalu są dla nich

niezwykle istotne.

Należy dożyć do tego, żeby trud-

ności związane ze zmianą miejsca zamieszkania były

jak najmniejsze i nie ograniczały młodych ludzi pod

względem zawodowym.

1.

Czy ministerstwo ma świadomość tego, że Pol-

ska pod względem relacji czynszu rynkowego do do-

chodów jest najprawdopodobniej w najgorszej sytuacji

spośród wszystkich krajów Unii Europejskiej?

2.

Czy ministerstwo przewiduje jakiekolwiek dzia-

łania mające na celu polepszenie praw najemcy miesz-

kań?

3.

Proszę o podanie konkretnych terminów pod-

jęcia inicjatyw polepszających warunki najemców

w stosunku do osób wynajmujących.

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 27 lutego 2012 r.

Źródło: Artykuł „Rynek najmu słabo rozwinięty w Europie”, www.kredytnamieszkanie.eu

85

Interpelacja

(nr 2457)

do ministra pracy i polityki społecznej

wzrostu płacy minimalnej w roku 2012.

W poprzed-

nich latach pensje minimalne ulegały stopniowemu

i powolnemu wzrostowi.

W zeszłym roku minimalne

wynagrodzenie wynosiło 1386,00 zł brutto.

Decyzją

rządu w 2012 r. płaca minimalna została podwyższo-

na o 8,2% do kwoty 1500,00 zł brutto.

W niniejszej

interpelacji chciałbym poruszyć kwestie dotyczące

osób, których pensja nieznacznie przekracza kwotę

1500,00 zł brutto.

Osoby takie są poszkodowane

względem osób, których zarobki uległy zwiększeniu

Przykładowo, jeżeli zarobki dwóch pracowników

na tym samym stanowisku różniły się ze względu na

staż pracy albo posiadane wykształcenie i wynosiły

dla pracownika mniej wykwaliﬁkowanego1386,00zł

brutto, a dla pracownika lepiej wykwaliﬁkowanego

– 1500,00 zł, to poprzez decyzję rządu pensja pierw-

szego pracownika zostanie podniesiona do kwoty

1500,00 zł.

Oznacza to, że zrówna się ona z zarobka-

mi pracownika lepiej wykwaliﬁkowanego, którego

wynosiły 1500,00 zł brutto.

Uważam, że należy stworzyć mechanizm zwięk-

szający nie tylko pensję minimalną, ale także pensje

osób zarabiających nieznacznie powyżej tego mini-

mum.

Zarobki powinny być relatywnie zwiększane,

szczególnie dotyczy to przypadków podobnych do wy-

żej zaprezentowanego przykładu.

1.

Czy ministerstwo planuje stworzenie mechani-

zmów zapewniających wzrost wynagrodzenia pracow-

ników, których dotychczasowa pensja nieznacznie

przekraczała kwotę wynagrodzenia minimalnego?

2.

Czy powyższa inicjatywa może być podjęta ra-

zem z następnymi decyzjami dotyczącymi wzrostu

płac minimalnych?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2458)

do ministra środowiska

w sprawie wywłaszczania gruntów,

gazu łupkowego

właszczania gruntów, na których wykryte zostaną

Informacje prasowe oraz pisma obywateli skierowa-

ne do mojego biura w ww. sprawie wzbudziły moje za-

interesowania i jednocześnie poważne wątpliwości co

do przebiegu procesu wywłaszczenia gruntów, na któ-

rych znajdują się złoża gazu łupkowego.

Prawdopodob-

ne jest, że ﬁrmywydobywającegazłupkowyotrzymają

możliwość przejęcia kontroli nad złożem i jego eksplo-

atacją.

Art. 19.

1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze

brzmi: Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wy-

dobywanie węglowodorów, węgla kamiennego, węgla

brunatnego lub podziemne bezzbiornikowe magazyno-

wanie węglowodorów, może żądać wykupu nierucho-

Dodatkowo umieszczenie wydobycia gazu łupko-

wego w kategorii tzw. celów publicznych daje możli-

wość zagranicznym koncernom wywłaszczania nieru-

chomości pod wydobycie gazu łupkowego.

Według

opinii niektórych radców prawnych możliwość wy-

właszczenia jednego przedsiębiorcy przez innego na-

rusza konstytucyjne zasady równości.

Pragnę również

zwrócić uwagę Pana Premiera na nierówną sytuację

stron w ewentualnym sporze prawnym.

Potężne kon-

cerny, w przeciwieństwie do przeciętnego obywatela,

dysponują znacznymi środkami ﬁnansowymi,które

mogą przeznaczyć na pomoc prawną.

Wziąwszy pod

uwagę fakt, że tereny, pod którymi zalegają łupki, zaj-

mują znaczną część Polski, uważam, że należy dokład-

nie przeanalizować możliwości zaistnienia potencjal-

nych konﬂiktówprawnychpomiędzydotychczasowy-

mi właścicielami gruntów a ﬁrmamiwydobywczymi.

1.

Czy ministerstwo dokonało konsultacji praw-

nych w sprawie zgodności zapisów ustawy Prawo geo-

logiczne i górnicze z Konstytucją RP?

2.

Czy ministerstwo jest świadome możliwości za-

istnienia nierówności stron w ewentualnych sporach

prawnych?

3.

Czy ministerstwo jest świadome, jaką skalę może

przyjąć zjawisko przymusowego wykupu gruntów?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

86

Interpelacja

(nr 2459)

do ministra pracy i polityki społecznej

liwych w związku z nią konsekwencjami.

Nowelizacja

celami są: rozwój proﬁlaktykijakoformydziałańza-

pobiegających zjawisku przemocy w rodzinie, sku-

teczna ochrona oﬁarprzemocy,tworzeniezespołów

interdyscyplinarnych działających na rzecz walki

z przemocą w rodzinie, stworzenie mechanizmów

ułatwiających izolację sprawców od oﬁarorazzmiana

postaw osób stosujących przemoc w rodzinie.

Nowelizacja ustawy rozszerzyła dodatkowe formy

pomocy udzielanej bezpłatnie oﬁaromprzemocywro-

dzinie.

Do tych form należą między innymi: możli-

wość bezpłatnego poradnictwa medycznego, psycho-

logicznego, prawnego, socjalnego, zawodowego, rodzin-

nego oraz wprowadzono darmowe badania lekarskie-

Ustawa sama w sobie wprowadza wiele pozytyw-

nych zapisów, jednakże budzi ona moje podejrzenia

i obawy co do tego, że jej podstawy będą mogły w przy-

szłości doprowadzić do nadużyć oraz zbyt dużej inge-

rencji państwa w wychowywanie dzieci.

Wkrótce może

się okazać, że w Polsce dojdzie do drastycznych kon-

ﬂiktównaliniipaństwo–rodzina.

Obawiamsię,że

może dojść do podobnych aktów, jakie miały miejsce

w Szwecji.

W 1979 r. wprowadzono tam podobne prawo, któ-

re m.in. zabraniało poddawania dzieci jakimkolwiek

karom ﬁzycznym.

Szwedzki model wychowywania

dzieci doprowadził do znacznych nadużyć, a zakaz

tzw. klapsa jako kary cielesnej był tylko początkiem

ograniczania władzy rodzicielskiej.

W Szwecji rodzic nie może np. kazać dziecku pójść

do pokoju za karę, gdyż to może dziecko upokorzyć.

Mimo zakazania jakichkolwiek kar cielesnych docho-

dzi co roku do kilku zabójstw dzieci przez rodziców.

Liczba takich przestępstw nie zmieniła się pomimo

wprowadzenia nowelizacji ustawy.

Na terenie króle-

stwa dochodzi nawet do przypadków odbierania dzie-

ci rodzicom mało inteligentnym.

Opisywane przypadki mogą mieć także miejsce

w Polsce.

Już teraz widać, że trend jest bardzo po-

dobny.

Obawiam się, że od dnia wejścia w życie usta-

wy powoli tworzymy w Polsce model obowiązujący

w Szwecji.

Rodzicom odbiera się kolejne prawa, dzie-

ci traktuje się jak dorosłych, pozwala się im na coraz

więcej, nie ponoszą one jednak przy tym żadnych

konsekwencji swojego postępowania, żadnej odpowie-

dzialności za swoje czyny.

To przysparza problemów

społeczeństwu i kolejnych obowiązków rodzicom.

Tym samym odbiera się opiekunom narzędzia służą-

ce do prawidłowego wychowywania dziecka.

Takie

skrajności są nie do zaakceptowania.

nującej w Szwecji i tego, że Polska powoli buduje po-

dobny model, według którego rodzice mają coraz

mniej praw, a coraz więcej obowiązków?

2.

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie metod

zapobiegania zdarzeniom opisanym w treści interpe-

lacji?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Interpelacja

(nr 2460)

do ministra transportu, budownictwa

o kolejnych nieprawidłowościach pojawiających się

na budowie autostrady A2.

Od początku budowa au-

tostrady łączącej Łódź z Warszawą budziła wiele kon-

trowersji.

Według planu droga ta miała być skończo-

na przed mistrzostwami Europy w piłce nożnej orga-

nizowanymi w Polsce, a media donoszą, że nie wia-

domo, czy będzie ona nawet przejezdna.

Termin za-

kończenia budowy trzech z pięciu odcinków budowy

został określony na 5 czerwca 2012 r.

Pozostałe dwa

mają być ukończone do 15 października 2012 r., ale

dla kierowców mają być przejezdne w maju.

Obser-

watorzy oraz eksperci określają opóźnienia w budo-

wie, w związku z wycofaniem się kilka miesięcy temu

głównego wykonawcy, ﬁrmyCOVEC,jakowielomie-

sięczne.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Au-

tostrad podała informację, że na nowo wybudowanej

drodze pojawiły się szczeliny w miejscach łączenia

asfaltu.

Według opinii ekspertów do budowy odcinka łą-

czącego Stryków i Konotopę, na którym pojawiły się

szczeliny, użyto betonu o wysokim module sztywno-

ści, który nie nadaje się do warunków klimatycznych

panujących w Polsce.

Według medialnych doniesień

dziury w asfalcie mają głębokość ok. 6–8 cm.

Po skandalicznej aferze z chińską ﬁrmąCOVEC

wydawać by się mogło, że wybranie nowych wyko-

nawców rozwiąże przynajmniej kwestie ﬁnansowe.

87

Niestety media donoszą, że ﬁrmaDolnośląskieSu-

rowce Skalne – jeden z głównych wykonawców auto-

strady – zalega z płatnościami dla podwykonawców.

Budowa trwa już bardzo długo, a końca nie widać.

Kolejne wcześniej ustalone terminy ulegają zmianie

i są przesuwane na terminy późniejsze.

Zgodnie z pla-

nami GDDKiA budowa tego odcinka, łączącego Stry-

ków z Konotopą, ma zakończyć się w październiku

zostali zobowiązani do tego, aby trasa była przejezd-

na przed mistrzostwami.

1.

Czym spowodowana jest tak długa budowa au-

tostrady A2?

2.

Czy ministerstwo wystarczająco kontroluje pra-

ce na tej budowie?

3.

Jak ministerstwo odnosi się do doniesień o złym

doborze materiałów?

4.

Jakie są szanse na to, że droga będzie przejezd-

na na Euro 2012?

5.

Na kiedy planowane jest zakończenie budowy

oraz oddanie do użytku autostrady A2?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2461)

do ministra gospodarki

w sprawie pomocy osobom pracującym

przypadkami osób, które zgłaszają się do mnie w przed-

miotowej sprawie, zwracam się do Pana Ministra

jęcia odpowiednich działań w zakresie pomocy wszyst-

kim obywatelom pracującym w przeszłości w ciężkich

warunkach związanych z bezpośrednim kontaktem

z substancją azbestową.

W latach 60. i 70. dość powszechnie do konstruk-

cji dachów używano materiałów azbestowo-cemento-

wych, popularnie nazywanych eternitem.

Azbest był

używany nie tylko do produkcji płyt dachowych, ale

również do okładzin elewacyjnych, rur, kanałów wen-

tylacyjnych i spalinowych.

Dowody na rakotwórczość azbestu gromadzono

już w latach 60., ale pierwsze zakazy stosowania go

w Europie jako substancji rakotwórczej pojawiły się

dopiero 20 lat później.

W Polsce w 1998 r. ukazało się

sobów bezpiecznego użytkowania oraz warunków

mym roku została zakończona produkcja płyt azbe-

stowych, a w marcu 1999 r. wprowadzono zakaz ob-

rotu tymi płytami.

Następnie, rozporządzeniem mi-

nistra gospodarki, ministra pracy i polityki socjalnej

z dnia 23 października 2003 r. dopuściło warunkowo

stosowanie wyrobów zawierających azbest nie dłużej

azbestu będzie trwało jeszcze około 20 lat.

W związku z ujawniającymi się po latach licznymi

chorobami część dotkniętych nieszczęściem pracow-

ników dochodziło odszkodowania od pracodawców.

Większość ubezpieczycieli powołała w celu zaspoko-

jenia przyszłych roszczeń fundusz azbestowy.

Nieste-

ty duża część roszczeń nie jest uwzględniania ze wzglę-

du m.in. na okres przedawnienia albo na ówcześnie

obowiązujące przepisy, które nie narzucały na pra-

codawców zapewnienia pracownikom wyjątkowo ry-

gorystycznych zabezpieczeń.

W ramach polityki społecznej krajowy parlament

Szkocji przyjął ustawę przewidującą odpowiednie

przepisy pozostawały poza możliwością dochodzenia

odszkodowań.

Z uwagi na powyżej przedstawioną sprawę zwra-

1.

Czy ministerstwo rozważa podjęcie działań ma-

jących na celu pomoc osobom poszkodowanym przez

pracę przy azbeście, a jednocześnie niemogącym do-

chodzić roszczeń w tym zakresie?

2.

Jeżeli tak, na czym miałaby ta pomoc polegać?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2462)

do ministra gospodarki

w sprawie powołania polskiego

koncernu motoryzacyjnego

Szanowny Panie Premierze!

Polska jako kraj jest

jednym z największym montowni części samochodo-

wych i gotowych aut w Europie.

Szacuje się, że sektor

motoryzacyjny daję pracę ponad 150 tys. Polakom,

a eksport w tej przestrzeni działalności gospodarczej

wyniósł w roku 2011 ok. 17 mld euro, czyli 1/10 całej

sprzedaży zagranicznej.

W tym samym czasie polscy inżynierowie pracują

dla największych światowych koncernów motoryza-

cyjnych, często na stanowiskach, z których podejmo-

wane są strategiczne decyzje, np. co do linii nadwozia

samochodów czy zastosowanej technologii.

Najgło-

śniejsze są kariery polskich projektantów i designe-

88

rów motoryzacyjnych.

Tadeusz Jelec absolwent na

wydziale Budowy Maszyn Politechniki Gdańskiej

jest autorem wnętrz poprzedniej generacji jaguara

XJ, X-Type i S-Type 2002.

Tomasz Sycha zaprojek-

tował modelu BMW Z4 coupé bmw, aktualnie zajmu-

je się tworzeniem modeli prototypowych, które mają

wicz, 26 lat, jest najmłodszym stylistą w zespole Audi.

Jako student architektury na Politechnice Śląskiej

zajął trzecie miejsce w konkursie młodych talentów

Stile Italiano Giovani w Turynie na design włoskie-

go samochodu przyszłości.

Tomasz Jara współprojek-

tował takie auta, jak to ford scorpio, ﬁesta,sierra,

escort, mondeo i focus.

Justyn Norek zaprojektował

nadwozia ﬁatów:tempry,tipo,palio,lanciideltyikap-

pa, alfy romeo 155, a także nadwozia dla: BMW,

Chryslera, Volvo, Daewoo i Taty.

Zbigniew Maurer

między innymi restylizował alfę 166, stylizował mo-

del 156 i uczestniczył w pracach nad modelem 8C

competizione.

Marek Reichman projektuje aston

martiny, gdzie jest szefem wszystkich designerów

marki i osobiście nadzoruje każdy projekt.

Podobne przykłady na mniej eksponowanych sta-

nowiskach inżynieryjnych można mnożyć.

Jak wia-

domo, poziom innowacyjności danego kraju jest wy-

znacznikiem jego zaawansowania technologicznego.

Trudno współcześnie wyobrazić sobie najnowocze-

śniejsze nawet auto bez silnika, skrzyni biegów czy

siedzeń, w których produkcją jesteśmy potęgą.

Niestety, mimo takich sukcesów cały czas jako

kraj odgrywamy w motoryzacji rolę drugoplanowego

aktora, nie posiadamy własnego koncernu motoryza-

cyjnego i własnej marki w tym zakresie.

Dlatego

można mówić o drenażu mózgów polskich inżynierów

w branży motoryzacyjnej.

re stanowią jednocześnie apel o podjęcie działań.

1.

Czy rząd przewiduje zainicjowanie jakichkol-

wiek działań organizacyjnych, których celem byłoby

biznesowe powołanie polskiego koncernu motoryza-

cyjnego, który byłby odpowiedzialny za zintegrowa-

nie środowiska najlepszych polskich konstruktorów

i zbudowanie co najmniej jednego polskiego samocho-

du, a w dalszej perspektywie bardziej zaawansowanej

i szerszej produkcji różnych typów aut?

2.

W sytuacji gdy takich działań nie podejmuje się

aktualnie, czy jest możliwe, żeby taką inicjatywę za-

wiązać?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2463)

do ministra zdrowia

w sprawie osób chorych

Ministra z ogromną prośbą o zainteresowanie się

sprawą osób chorych na ciężką astmę alergiczną.

Wiadomo mi, że Ministerstwo Zdrowia miało plan

wprowadzenia programu terapeutycznego, który umoż-

liwiłby leczenie tej choroby skuteczną terapią biolo-

giczną anty-IgE.

Program ten uzyskał pozytywną

ocenę Agencji Technologii Medycznych, ale nie został

wdrożony w życie.

Tymczasem brak lub utrudniony dostęp do lecze-

nia biologicznego powoduje częste pobyty w szpita-

lach i niezdolność wykonywania pracy zawodowej lub

utratę wykonywanej przez osoby cierpiące na astmę

ciężką.

Do tej pory nieliczna grupa chorych rozrzuconych

po całej Polsce w zależności od decyzji lokalnych od-

działów NFZ miała szansę na podjęcie właściwego

leczenia.

Nie była to jednak pomoc stała.

Zgody na

refundację leku u każdego chorego wielokrotnie były

cofane i wznawiane.

Osoby, które zostały poddane

terapii, żyły i żyją w ciągłej niepewności, czy dostaną

kolejną dawkę leku.

Przerwy w leczeniu wpływają

negatywnie na efekt terapii, a przecież to leczenie jest

obecnie jedyną szansą na normalne życie.

Większość

pacjentów to ludzie młodzi, posiadający rodziny, któ-

rzy chcą pracować i żyć aktywnie.

Terapia anty-IgE

jest dla nich jedyną szansą na normalne życie.

W związku z powyżej przedstawionymi problema-

Zdrowia planuje wdrożenie programu leczenia cięż-

kiej astmy?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2464)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie legitymacji dla osób

dogodnościami, jakie napotykają osoby uprawnione

89

do świadczeń przedemerytalnych.

Mam tu na myśli

to, że muszą one co miesiąc przyjeżdżać do ZUS tylko

po to, by uzyskać zaświadczenie o uprawnieniu do

świadczenia przedemerytalnego i z tego tytułu także

do ubezpieczenia zdrowotnego.

Zwykle prawo do świad-

czenia jest wydawane na okres dłuższy niż rok.

Czy w tej sytuacji można spowodować wydawanie

dokumentu legitymującego świadczenie przedemery-

talne po to, aby osoby do niego uprawnione nie mu-

siały dokonywać co miesiąc wysiłku przyjazdu do

ZUS i czekania w długich kolejkach na konieczne za-

świadczenie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2465)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie osób, którym nie przysługuje

świadczenie pielęgnacyjne za opiekę

problemem osób, którym nie przysługuje świadczenie

jącym w związku małżeńskim Mimo że rozszerzono

krąg osób uprawnionych do tego typu świadczenia,

mąż lub żona nie mają prawa do opieki nad sobą,

a co za tym idzie, do pobierania środków za świad-

czenie usług opiekuńczych.

Szczególnie dziś, w tak

trudnych czasach bezrobocia, zdarzają się sytuacje,

że jedynym zatrudnieniem małżonka mogłaby być

opieka nad chorą małżonką.

Tymczasem ustawa

o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 139 z 2006 r.,

poz. 992) powoduje różne interpretacje nie tylko na

poziomie samorządowych kolegiów odwoławczych,

ale także i Trybunału Konstytucyjnego.

Czy Pan Minister planuje wprowadzenie zmian w usta-

wie w odniesieniu do przedstawionej sprawy?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2466)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie rasistowskiego zachowania

polskich kibiców

rzeniami, które miały miejsce dnia 23 lutego 2012 r.

na stadionie w Lizbonie w Portugali w czasie trwania

meczu Ligii Europejskiej pomiędzy drużynami Spor-

ting Lizbona i Legia Warszawa.

Podczas rozgrywek

doszło do naprawdę karygodnych zdarzeń o charak-

terze rasistowskim, ksenofobicznym, antysemickim

i chuligańskim.

W trakcie meczu chuligani, bo raczej

ciężko ich nazwać kibicami, wystawili rasistowski

transparent, na którego tle jawiła się biała, zakaptu-

rzona postać członka Ku-Klux-Klanu oraz przekre-

ślone znaki sugerujące poglądy ksenofobiczne i anty-

semickie.

Pojawił się także przekreślony znak policji

oraz doszło do często spotykanych chuligańskich wy-

bryków w postaci odpalania rac.

Żywię nadzieję, że sprawcy tych zajść poniosą

karę.

Jednakże moje obawy budzi także fakt, że takie

zajścia powtarzają się notorycznie.

W przeddzień mi-

strzostw Europy nie możemy pozwolić sobie, żeby

takie sytuacje miały miejsce.

Na mistrzostwa przy-

jedzie wielu obcokrajowców.

Myślę, że jeżeli takie

praktyki będą kontynuowane w trakcie trwania Euro

2012, to wpłynie to bardzo źle na wizerunek Polski

i Polaków jako kraju i narodowości, którą cechują

rasizm i ksenofobizm.

Nie możemy dopuścić do tego,

żeby zachowanie garstki ludzi rzutowało na nasz wi-

zerunek.

Jednakże w przypadku wystąpienia takich

zdarzeń medialność mistrzostw Europy może do tego

doprowadzić.

pujące zapytania:

Czy ministerstwo planuje podjąć jakiekolwiek

działania mające na celu ukrócenie tego typu kary-

godnych zdarzeń?

Wysokie kary pieniężne to jedna z metod, dzięki

której poradzono sobie z chuliganami na angielskich

stadionach.

Czy ministerstwo rozważa podjęcie dzia-

łań mających na celu zaostrzenie kar dla sprawców

opisywanych zdarzeń?

Jeżeli tak, to kiedy ministerstwo planuje podjąć

powyższe działania?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

90

Interpelacja

(nr 2467)

do ministra ﬁnansów

w sprawie podatku VAT na e-booki

soką stawką podatku VAT, jaką objęte są elektro-

niczne wersje książek, tzw. e-booki.

Od każdej kopii

e-booka polscy wydawcy muszą odprowadzać podatek

VAT w wysokości 23%.

W krajach Unii Europejskiej

elektroniczne wersje książek traktowane są jako

usługi i w związku z tym opodatkowane są preferen-

cyjną stawką VAT wynoszącą 5%.

W Polsce preferencyjną stawką VAT opodatkowa-

ne są tylko książki w wersji papierowej, co uważam

za bardzo nieprawidłowe.

Unijna komisarz do spraw

agendy cyfrowej zwróciła uwagę, że stawki na książ-

ki w wersji elektronicznej i papierowej powinny być

takie same.

Polska na tle Unii Europejskiej wypada w rankin-

gach innowacyjności bardzo źle.

Uważam, że właśnie

takie nieprawidłowości wpływają na taki stan rzeczy.

Jeżeli chcemy być bardziej innowacyjni jako kraj, to

musimy wspierać nowoczesne technologie.

pujące pytania:

Czy ministerstwo planuje wprowadzić preferen-

cyjną stawkę podatku VAT na e-booki?

Od kiedy nowa stawka VAT mogłaby zacząć obo-

wiązywać?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2468)

do ministra sportu i turystyki

środków ﬁnansowych z programu

popularyzacji siatkówki, na przykładzie

Powiatowego Międzyszkolnego

Stan faktyczny: Piłka siatkowa kobiet i mężczyzn

w naszym kraju święci coraz większe triumfy.

Wyso-

ki poziom sportowy drużyn narodowych, a także tych

ligowych, występujących z powodzeniem w europej-

skich pucharach, zachęca szereg osób zrzeszonych

w mniejszych ośrodkach sportowych, głównie tych

szkolnych, do uprawiania tego sportu.

Rosnąca po-

pularność uprawiania siatkówki zwłaszcza przez mło-

dych ludzi cieszy, bo wychowanie poprzez sport to

istotny element kształtowania postawy społecznej

dzieci i młodzieży.

Powiatowy Międzyszkolny Ośrodek Sportowy

w Chrzanowie jest przykładem takiego pozytywnego

zaszczepiania w młodych osobach dobrego sportowe-

go ducha.

Działalność PMOS Chrzanów ciągle się

rozwija.

Obecnie prócz szeregu innych sportowych

sekcji placówka ta posiada pod swoją opieką kilka

grup wiekowych młodych siatkarek.

Liczne sukcesy

odnoszone przez zawodników przynoszą wiele rado-

ści im samym, ale także wielką chlubę lokalnemu

społeczeństwu.

Chęć dalszego sportowego rozwoju każe sterni-

kom PMOS Chrzanów poszukiwać nowych źródeł

ﬁnansowania ich ambitnych planów sportowych.

Środki przeznaczane z puli budżetów gmin z powia-

tu chrzanowskiego nie wystarczą na coraz szerszą

działalność, która ma możliwość jeszcze większego

rozwoju.

Szansę na taki rozwój i pozyskanie kolej-

nych środków władze PMOS Chrzanów upatrują tak-

że w ustanowionym w tegorocznym budżecie pań-

stwa programie popularyzacji siatkówki, gdzie na ten

cel zapisane są środki w wysokości 30 mln zł.

Pytanie: W jaki sposób takie podmioty, jak Po-

wiatowy Międzyszkolny Ośrodek Sportowy w Chrza-

nowie, mogą starać się o środki ﬁnansowewynika-

jące z funduszy budżetowych na popularyzację siat-

kówki?

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2469)

do ministra środowiska

w sprawie technologii spalania odpadów

Stan faktyczny: W czasie toczącej się w wielu krę-

gach społecznych dyskusji na temat zalet i wad roz-

wiązania dotyczącego spalania odpadów komunal-

nych w budowanych spalarniach wielokrotnie pod-

noszone są przez zainteresowanych tematy dotyczące

rożnych możliwych technik tego procesu.

Generalnie

dąży się do szukania technologii, które w jak najbar-

dziej znaczącym stopniu oczyściłyby wytwarzane

gazy spalinowe z wielu zanieczyszczeń, tak by do po-

wietrza dostawała się tylko znikoma ich ilość.

Argu-

ment o truciu powietrza naturalnego przez takie spa-

larnie jest jednym z głównych, jakie stosują przeciw-

nicy budowy takich przedsiębiorstw.

Oczywiście

aspekt czystości powietrza jest bodaj najważniejszy,

warto więc dyskutować o ochronie środowiska w tym

aspekcie, opierając się na faktach oraz wiedzy facho-

wej, gdyż zbyt często jako argumenty przedstawiane

91

są nieprawdziwe informacje.

Spalanie śmieci z dru-

giej strony dostarcza także dużej ilości energii, po-

nieważ odpady mają wysoką wartość energetyczną.

Energia taka może być wykorzystywana przez zakła-

dy ciepłownicze czy też elektryczne.

Jednak biorąc

pod uwagę konieczność budowy spalarni odpadów,

należy za najważniejsze mieć dobro środowisko lokal-

nego, w którym ma ona funkcjonować.

Jako technologia spalania śmieci, która w mini-

malnym stopniu oddziałuje na środowisko naturalne,

a przy tym mająca duże możliwości odzyskiwania

energii podawana jest przez wielu dyskutujących na

ten temat technologia tzw. spalania plazmowego.

Często przeciwstawiana jest technologii tzw. spala-

nia rusztowego jako bardziej przyjazna dla środowi-

ska.

Odnoszę wrażenie, że niestety w tych dysku-

sjach bardzo często temat poszukiwania tzw. lepszej

technologii jest kolejnym obszarem rodzącym kon-

ﬂiktyzewzględunabrakobiektywnej,rzetelnejin-

formacji w tym temacie.

Pytania:

1.

Jakie wiodące technologie spalania odpadów

komunalnych stosowane są w innych krajach?

2.

Czy technologia spalania plazmowego jest sto-

sowana na świecie na szerszą skalę?

3.

Proszę informację dotyczącą tej technologii

w aspekcie podnoszonej często konkurencyjności, je-

śli chodzi o efekty dla środowiska, a także w aspekcie

ekonomicznym.

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

(nr 2470)

do ministra obrony narodowej

w Oświęcimiu przy ul. Rotmistrza Pileckiego

37 przez Państwową Wyższą Szkołę Zawodową

Stan faktyczny: Państwowa Wyższa Szkoła Zawo-

dowa im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Oświęcimiu

to placówka, która w lokalnym środowisku uznawana

jest za szkołę o świetnej renomie i wysokim poziomie

nauczania.

PWSZ w Oświęcimiu jest uczelnią publicz-

ną utworzoną na podstawie rozporządzenia Rady Mi-

nistrów z dnia 7 czerwca 2005 r.

Powstanie uczelni

wyższej w Oświęcimiu było wspólną inicjatywą władz

samorządowych powiatu oświęcimskiego, wojewódz-

twa małopolskiego i miasta Oświęcim.

Od czasu utworzenia szkoły ta cyklicznie się roz-

wijała i czyni kolejne starania o zwiększanie swoich

możliwości edukacyjnych.

Między innymi przez to

władze uczelni zwróciły się w grudniu ubiegłego roku

do Agencji Mienia Wojskowego Oddziału Terenowego

w Krakowie z prośbą o możliwość przejęcia niewyko-

rzystanego budynku hali oraz jej bezpośredniego oto-

czenia znajdującego się na terenie byłej jednostki

wojskowej przy ulicy Rotmistrza Pileckiego 37 w Oświę-

cimiu.

Obecnie hala i grunt obejmujący około 4000 m

2

nie są w żaden sposób wykorzystywane.

Dzięki prze-

jęciu dzierżawy tego terenu przez PWSZ szkoła mo-

głaby rozwijać i realizować zajęcia dydaktyczne z za-

kresu wychowania ﬁzycznego.

Przedstawionapropo-

zycja stawki dzierżawy przez Agencję Mienia Wojsko-

wego na poziomie 10 zł za m

2

jest jednak nie do udźwi-

gnięcia przez budżet placówki.

Możliwości ﬁnansowe

uczelni, jak same jej władze deklarują, pozwalają na

ponoszenie opłat z tytułu dzierżawy przy zastosowa-

niu stawki 3 zł za m

2

.

Władze uczelni prócz kosztów

związanych z opłatą za dzierżawę muszą przed roz-

poczęciem działalności w budynku hali wykonać pra-

ce dostosowujące obiekt hali do potrzeb szkolnych

oraz zabezpieczające go przed pogarszaniem stanu

technicznego.

W ramach tych prac konieczne jest co

najmniej uzupełnienie tynków wewnętrznych w hali,

naprawa pokrycia dachu, obróbki blacharskie czy też

wymiana okien.

Władze uczelni zainteresowane są dzierżawą hali

wraz z przylegającym terenem na okres dłuższy niż

3 lata.

Po tym okresie chcą zakupić nieruchomość,

licząc na dogodne warunki, co uzasadniłoby też po-

noszenie nakładów wynikających z remontu budyn-

ku hali.

Wydaje się, że godząc się na dzierżawę budynku

hali przy ulicy Rotmistrza Pileckiego 37 w Oświęcimiu

na potrzeby PWSZ w Oświęcimiu, Agencja Mienia

Wojskowego miałaby zagwarantowane to, że obiekt

ten, który obecnie jest wyłączony z użytku, nie ule-

gałby postępującemu niszczeniu, a stan techniczny

i estetyczny budynku i terenu byłby zadbany z racji

prowadzonych tam zajęć dydaktycznych.

Pytania:

1.

Czy możliwe jest, aby Agencja Mienia Wojsko-

wego zastosowała wobec zgłaszającej chęć dzierżawy

PWSZ Oświęcim niższą stawkę, mając na uwadze ko-

nieczność poniesienia nakładów ﬁnansowychwzwiąz-

ku z koniecznością dostosowania hali wraz z terenem

do możliwości prowadzenia działań dydaktycznych?

2.

Czy docelowo możliwa jest sprzedaż tej nieru-

chomości oświęcimskiej uczelni na preferencyjnych

warunkach, mając na uwadze, że szkoła jest uczelnią

państwową, a hala sportowa w takiej sytuacji nie

zmieniłaby swojego przeznaczenia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

92

Interpelacja

(nr 2471)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie kontroli wzorców umownych

Szanowny Panie Ministrze!

Przyczyną mojej in-

terpelacji jest zatrważający proceder udzielania kre-

dytów konsumenckich.

Kwestię tę reguluje obecnie

ła poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 20 lipca

Nr 100, poz. 1081, z późn. zm.).

Niemniej jednak po-

mimo szczegółowego uregulowania kwestii udziela-

nia kredytów konsumenckich, również dzięki nowe-

lizacji ww. ustawy, należy stwierdzić, że nie jest ona

przestrzegana przez przedsiębiorców, którzy w za-

kresie swojej działalności gospodarczej lub zawodo-

wej udzielają lub dają przyrzeczenie udzielenia kon-

sumentowi kredytu.

A oto konkretny przykład dzia-

łalności jednego z przedsiębiorców oferującego tzw.

(kredyty) chwilówki, o którym dowiedziałam się od

jednego z moich wyborców.

Przedsiębiorca udzielił konsumentowi pożyczki

w wysokości 900 zł, żądając w zamian zwrotu kwoty

1602 zł płatnych w trzech miesięcznych ratach, po-

cząwszy od miesiąca następującego po miesiącu,

w którym doszło od zawarcia umowy pożyczki.

Przedsiębiorca nie zawarł jednak wbrew przepisom

ustawy o kredycie konsumenckim (dalej: ustawa) tej

umowy na piśmie.

Na zabezpieczenie spłaty kredytu konsument wy-

stawił trzy weksle in blanco, a przedsiębiorca zapew-

nił go, że weksle te wypełni jedynie do wysokości

jednej z trzech rat, a więc kwoty 534 zł.

Weksle te

niezgodnie z ustawą zawierały klauzulę „na zlece-

nie”, co pozwalało mu na zbycie tego weksla (na pusz-

czenie go w obieg).

Biorąc pod uwagę przepisy o od-

setkach maksymalnych, okazało się, że koszty udzie-

lenia tej pożyczki wynosiły kilkaset złotych, co rów-

nież było niezgodne z ówcześnie obowiązującym prze-

pisem o maksymalnej wysokości kosztów udzielenia

kredytu (pożyczki), które wynosiły 5% kwoty udzie-

lonego kredytu (pożyczki).

Konsumentka spłaciła

800 zł na poczet udzielonej pożyczki, a przedsiębior-

ca w związku z jej zwłoką co do zapłaty pozostałej

kwoty wystąpił na drogę sądową, dochodząc kwoty

5340 zł na podstawie weksla, który sam wypisał nie-

zgodnie z zapewnieniami udzielonymi konsumento-

wi.

Sąd rozpoznający sprawę wydał nakaz zapłaty,

zasądzając dochodzoną kwotę od konsumentki, bo-

wiem przedsiębiorca dochodził zapłaty z weksla i sąd

mógł w zasadzie ograniczyć się do zbadania popraw-

ności wystawienia weksla.

Gdyby nakaz zapłaty

uprawomocnił się, konsumentkę spotkałaby zapewne

egzekucja komornicza, która łącznie z zasądzonymi

kosztami procesu, z uwzględnieniem kosztów zastęp-

stwa procesowego radcy prawnego reprezentującego

przedsiębiorcę, oznaczałaby podwojenie kwoty docho-

dzonej przez przedsiębiorcę.

Z pomocą konsumentce

przyszła działająca non proﬁtkancelariaradcypraw-

nego, która wykazała przed sądem to, jak w rzeczy-

wistości wyglądał stosunek prawny pożyczki zawar-

ty pomiędzy stronami oraz naruszenie przez przed-

siębiorcę szeregu przepisów ustawy.

W konsekwencji

sąd wydał wyrok korzystny dla konsumentki i odda-

lił powództwo przedsiębiorcy o zapłatę dochodzonej

kwoty.

Jest to sytuacja odzwierciedlająca przysłowiowy

wierzchołek góry lodowej.

W rzeczywistości nie spo-

sób ustalić ilości zawieranych umów o kredyt konsu-

mencki, a także tego, na jakich warunkach się to

odbywa.

Działania przedsiębiorców w zakresie udzie-

lania kredytów konsumenckich charakteryzują się

dbaniem tylko o własny interes gospodarczy przy jed-

noczesnym lekceważeniu przepisów obowiązującego

prawa.

Z uwagi na niską świadomość prawną społe-

czeństwa oraz brak możliwości skorzystania przez

wiele osób z pomocy prawnej profesjonalistów, głów-

nie z przyczyn ﬁnansowych,zapewnewieleanalo-

gicznych sytuacji do tej przedstawionej przeze mnie

kończy się w sposób niekorzystny dla konsumentów

i wskutek prawomocnych wyroków sądowych sank-

cjonowane są bezprawne działania kredytodawców.

poz. 331, z późn. zm.; dalej ustawa o.k.i.k.) określa

zakres działania prezesa UOKiK, statuując ogólną

podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli.

Pre-

zes urzędu w ramach swoich kompetencji sprawuje

kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców prze-

pisów ustawy (art. 31 pkt 1 ustawy o.k.i.k), jak rów-

nież występuje do przedsiębiorców w sprawach ochro-

ny praw i interesów konsumentów (art. 31 pkt 13

ustawy o.k.i.k.).

Jednym z obowiązków prezesa urzę-

du jest przeprowadzanie przez Urząd Ochrony Kon-

kurencji i Konsumentów kontroli wzorców umow-

nych stosowanych przez przedsiębiorców w obrocie

konsumenckim.

Przedmiotowa kontrola może na

podstawie art. 48 ust. 1 i 2 pkt 2, 3 i 5 ustawy o.k.i.k.

zostać przeprowadzona w ramach postępowania wy-

jaśniającego wszczętego z urzędu.

Zgodnie z brzmie-

niem ww. przepisów postępowanie wyjaśniające może

mieć na celu w szczególności wstępne ustalenie, czy

powania w sprawie zakazu stosowania praktyk na-

ruszających zbiorowe interesy konsumentów, bada-

koncentracji, a także ustalenie, czy miało miejsce na-

ruszenie chronionych prawem interesów konsumen-

tów uzasadniające podjęcie działań określonych

Założenia do nowej ustawy o kredycie konsumenc-

kim zostały opracowane przez UOKiK, jednak z uwa-

gi na mające miejsce działania przedsiębiorców

93

w zakresie tego rodzaju działalności rażąco narusza-

jących interesy konsumentów konieczne stało się

przeprowadzenie kontroli stosowanych przez te pod-

mioty wzorców umownych.

dostrzega problem działalności parabankowej w Pol-

sce, a jeśli tak, to czy rozważa w ramach nadzoru spra-

wowanego nad prezesem UOKiK podjęcie stosow-

nych działań w celu przeprowadzenia przez UOKiK

kontroli wzorców umownych stosowanych przez te

podmioty?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2472)

do ministra zdrowia

hospicjów oraz opieki paliatywnej

Szanowny Panie Ministrze!

Hospicja i stacje opie-

ki paliatywnej realizują bardzo ważne i trudne zada-

nia w dziedzinie ochrony zdrowia, w wielkiej części

oparte na wolontariacie.

Nie można dopuścić do za-

grożenia dla ich funkcjonowania, tym bardziej że

środki otrzymywane z kontraktów z NFZ nie wystar-

czą na zapewnienie ich działalności.

Nie możemy po-

zwolić na to, żeby opieka nad ludźmi, którzy wyma-

gają specjalnej troski w wymiarze nie tylko medycz-

nym, została zagrożona.

Ustawa o działalności leczniczej zalicza działal-

ność hospicjów i stacji opieki paliatywnej do grupy

podmiotów prowadzących działalność gospodarczą,

czego konsekwencją jest utrata możliwości korzysta-

nia z darowizn w postaci odpisów od podatku docho-

dowego.

Ta stworzona przez ustawę sytuacja prawna sta-

nowi zagrożenie dla funkcjonowania ww. instytucji.

Dlatego też uważam za konieczne wprowadzenie

zmian w ustawie proponowanych przez przedstawi-

cieli hospicjów:

jeżeli nie jest prowadzona w celach zarobkowych.”,

siębiorców” zastępuje się słowami „krajowego reje-

stru sądowego”.

Jednocześnie zwracam się z zapytaniem: Czy Mi-

nisterstwo Zdrowia podjęło już jakieś kroki, które

pozwolą rozwiązać powyżej opisany problem dla

funkcjonowania hospicjów?

Z poważaniem

Poseł Rajmund Miller

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2473)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Prowadzone przez

ministerstwo konsultacje w toku proponowanych

przekształceń sądów rejonowych wskazywały na do-

stateczne kompetencje Sądu Rejonowego w Myśleni-

cach do pozostawienia, a zarazem ustalenia siedziby

i obszaru właściwości sądu rejonowego.

Sąd w Myśle-

nicach miał przejąć właściwości Sądu Rejonowego

w Suchej Beskidzkiej, uzyskując wymagany limit eta-

tów sędziowskich.

Za utrzymaniem tej funkcji pla-

cówki w Myślenicach przemawiały nie tylko kompe-

tencje kadrowe, lecz warunki lokalowe, liczebność

mieszkańców powiatu (120 tys.) i jego lokalizacja

oraz naturalne centrum subregionu w południowej

części Małopolski.

W projekcie rozporządzenia w sprawie zniesienia

pisano zniesienie Sądu Rejonowego w Myślenicach

na rzecz utworzenia Sądu Rejonowego w Wieliczce

– dla gmin: Biskupice, Dobczyce, Gdów, Kłaj, Lubień,

Mogilany, Myślenice, Niepołomice, Pcim, Raciecho-

wice, Siepraw, Skawina, Sułkowice, Świątniki Górne,

Tokarnia, Wieliczka i Wiśniowa.

Decyzja o likwidacji zapisana w projekcie rozpo-

rządzenia doprowadziła do interwencji ze strony wło-

darzy gmin oraz mieszkańców powiatu myślenickie-

go.

Proponowane rozwiązanie jest sprzeczne z inte-

resem mieszkańców powiatu i przyniesie negatywne

się niezasadność przyłączenia tak znacznego obszaru

do mniejszej jednostki, pozbawionej warunków loka-

lowych, w oderwaniu komunikacyjnym od miejsco-

wości powiatu myślenickiego, oddaleniu, w szczegól-

ności od takich gmin jak Tokarnia, Sułkowice, Lu-

bień, Pcim.

Istotnym argumentem przemawiającym

za utrzymaniem sądu jest konstytucyjnie gwaranto-

wane prawo każdego obywatela do równego dostępu

do sądów powszechnych.

W sensie historycznym zie-

mia myślenicka obejmuje swoim terytorium gminy

94

powiatu Dobczyce, Lubień, Myślenice, Pcim, Racie-

chowice, Siepraw, Sułkowice, Tokarnia i Wiśniowa,

a także Gdów (pomimo obecnej przynależności do

powiatu wielickiego).

Ze względu na dogodne połą-

czenie komunikacyjne z Mogilanami, Świątnikami

Górnymi i Skawiną włączenie tych gmin jest uzasad-

nione.

Niniejsza sieć połączeń przemawia za dołącze-

niem pozostałych gmin do centrum, jakie stanowią

Myślenice.

Sąd w Myślenicach ponadto posiada wydział ro-

dzinny i nieletnich.

Ze względu na wieloletnie jego

funkcjonowanie w powiecie myślenickim decyzja o

przeniesieniu i usytuowaniu go w Wieliczce, która nie

prowadzi tego wydziału, wzbudza zrozumiałe kon-

trowersje w środowisku lokalnym.

Jak wynika z uzasadnienia zapisów rozporządze-

nia, przyjęte rozwiązanie powinno stwarzać również

narzędzie do prowadzenia właściwej polityki inwe-

stycyjnej i dbałości w pierwszej kolejności o infra-

strukturę tych sądów, co do których nie będzie żad-

nych wątpliwości odnośnie do ich dalszego funkcjo-

nowania.

Budynek sądu w Myślenicach od ponad

100 lat działa na skrzyżowaniu ważnych szlaków ko-

munikacyjnych, co jest ułatwieniem dla interesan-

tów.

Budynek i jego otoczenie poddano w ostatnich la-

tach remontom, poprawiając warunki lokalowe i jego

wygląd.

1.

Czy analizowano efektywność funkcjonowania

sądów w Myślenicach i Wieliczce?

2.

Czy wzięto pod uwagę warunki funkcjonowa-

nia (w tym wydziału rodzinnego i nieletnich), loka-

lowe obu budynków sądów?

3.

Jakie oszczędności przyniesie stworzenie jed-

nostki nadrzędnej w Wieliczce kosztem placówki

w Myślenicach?

4.

Czy istnieje możliwość odstąpienia od decyzji kon-

trowersyjnej z punktu widzenia społecznego i presti-

żu lokalnego dla powiatu myślenickiego?

Z poważaniem

Poseł Joanna Bobowska

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2474)

do ministra pracy i polityki społecznej

wejściem w życie ustawy o wsparciu rodziny

sprawowania opieki i wychowania przez rodziców.

Powiat pieczę zastępczą organizuje w formie rodzin-

nej i instytucjonalnej.

Największy wzrost wydatków spowodowany wej-

twórczych zadań realizowanych dotychczas należy

m.in. zaliczyć:

— świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania

każdego umieszczonego dziecka w rodzinie zastęp-

czej,

— wypłatę wynagrodzeń dla zawodowych rodzin

zastępczych,

— ﬁnansowaniegrupwsparcia,szkoleń,jednora -

zowej pomocy na nowo przyjmowane dzieci,

— wzrost składki na ubezpieczenia społeczne i Fun -

dusz Pracy spowodowany zwiększeniem wynagrodzeń

Łączny wzrost kosztów po stronie samorządu wy-

niesie ponad 1 mln zł.

Do nowych zadań obligatoryjnych, które weszły

w życie wraz z planowaną nowelizacją, należy także:

— przekazywanie zawodowym rodzinom zastęp -

czym środków na utrzymanie lokalu mieszkalnego,

— zatrudnianie na wniosek rodziny zastępczej oso -

by do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi,

— wypłacanie zawodowej rodzinie zastępczej wy -

nagrodzenia w związku z wypoczynkiem,

— zatrudnianie rodziny pomocowej lub inne za -

pewnienie opieki dzieciom, w przypadku gdy rodzina

— ﬁnansowaniebadańlekarskichnowoprzyję -

tych dzieci, odwozu dzieci do placówki lub rodziny

zastępczej,

— zatrudnienie 8 koordynatorów rodzinnej pieczy

Łącznie nowe koszty po stronie samorządu wy-

niosą ponad 1 mln zł.

W obecnej sytuacji nie jest możliwe dokładne

określenie kosztów realizacji wszystkich zadań za-

równo dotychczas realizowanych, jak i nowych.

Nie-

które zadania – w tym obligatoryjne – nie były do-

tychczas realizowane, w związku z czym nieznane są

dokładne koszty.

Do tego rodzaju zadań zalicza się

m.in. obowiązek przekazania zawodowym rodzinom

zastępczym środków ﬁnansowychnautrzymanielo-

kalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub

domu jednorodzinnym, jeżeli w rodzinie umieszczono

Z szacunku kosztów na chwilę obecną wynika, że

realizacja niniejszej ustawy w 2012 r. kosztować będzie po-

szczególne samorządy powiatowe o ok. 2 500 000.

00 zł

więcej niż w roku 2011.

ważny wzrost kosztów po stronie samorządów powia-

95

towych, z jakimi i tak do tej pory z trudem się bory-

kały, kieruję do Pana Ministra następujące pytanie:

Czy – w ślad za znacznym zwiększeniem ilości zadań

do realizacji przez samorządy powiatowe – zostaną

im przekazane dodatkowe środki ﬁnansowezbudże-

tu państwa na ten cel?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2475)

do ministra zdrowia

w sprawie propozycji powołania

urzędu koronera

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie obowią-

zujących przepisów prawa kartę zgonu wypisuje

obecnie lekarz rodzinny.

Jeżeli w karetce do wypad-

ku przyjeżdżają ratownicy medyczni, a pacjent umrze,

wówczas do stwierdzenia zgonu musi wyjechać kolej-

na karetka z lekarzem.

Powołanie przy starostwach powiatowych urzędu

tzw. koronera, czyli osoby zajmującej się potwierdza-

niem zgonów i stwierdzaniem ich przyczyn, przewidują

rozważane w Ministerstwie Zdrowia założenia noweli-

Wprowadzony na mocy zmiany przepisów koroner

byłby lekarzem wypisującym akt zgonu i określają-

cym jego przyczyny.

Jak stwierdził rzecznik główne-

go inspektora sanitarnego (GIS) nie byłby to koroner

w rozumieniu amerykańskim.

W krajach anglosa-

skich jest to urzędnik stwierdzający zgon i prowadzą-

cy śledztwo w wypadku zgonu osób zmarłych śmier-

cią nienaturalną.

Po zmianie przepisów ułatwione zostałoby z kolei

przekazywanie zwłok dla celów dydaktycznych.

Uproszczone zostałyby także formalności związane

z przywozem zwłok z zagranicy.

Szanowny Panie Ministrze!

Mając na uwadze pro-

ponowane zmiany, o których mowa wyżej, kieruję do

Pana następujące pytania:

1.

Czy i kiedy resort planuje znowelizować ustawę

dzić urząd tzw. koronera?

2.

Czy i kiedy uproszczeniu ulegną formalności

związane z przywozem zwłok z zagranicy do Polski?

Jaki konkretnie charakter będą miały wprowadzone

zmiany?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2476)

do ministra ﬁnansów

od węgla opałowego

sów, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem

akcyzowym objęty został węgiel i wyroby węglowe.

Zgodnie z art. 31a pkt 3 ustawy o podatku akcyzo-

wym, zwalnia się od akcyzy wyroby węglowe zuży-

wane przez: gospodarstwa domowe, organy admini-

stracji publicznej, jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypo-

spolitej Polskiej, podmioty systemu oświaty, o któ-

z późn. zm.), żłobki i kluby dziecięce, o których mowa

poz. 1092), jednostki organizacyjne pomocy społecz-

nej, o których mowa w art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 12 mar-

Panie Ministrze!

Mając na uwadze enumeratywne

wyliczenia zastosowane w ustawie powyżej, kieruję

do Pana następujące pytanie: Czy samorządowa in-

stytucja kultury może – na podstawie ww. przepisów

– korzystać ze zwolnienia z podatku akcyzowego

w związku z zakupem i zużyciem węgla opałowego?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2477)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zamknięcia dla ruchu pociągów

ﬁnansowych na naprawę linii

Szanowny Panie Premierze!

W styczniu br. wy-

stosowałem do pana Sławomira Nowaka interpelację

w sprawie likwidacji linii kolejowej Rybnik – Chałup-

96

ki.

Niestety, wciąż potwierdza się informacja, że z uwa-

gi na bardzo zły stan techniczny infrastruktury ko-

lejowej w pierwszym kwartale br. zostanie wstrzy-

many ruch pociągów na odcinku Wodzisław Śląski

– Chałupki.

Stąd pozwoliłem sobie zwrócić się z tą

sprawą bezpośrednio do Pana Premiera.

Brak środków ﬁnansowychunarodowegozarząd-

cy infrastruktury, w ﬁrmiePKPPLKSA,sprawi,że

kolejne ważne połączenie kolejowe dużych aglomera-

cji przemysłowych Katowic, Rybnika, Wodzisławia ze

stacją graniczną Chałupki i dalej – z Zarządem Kolei

Czeskich (stacje Bohumin, Ostrawa) zostanie bez-

powrotnie utracone.

Ta sytuacja pozbawi możliwości korzystania z trans-

portu kolejowego wielu mieszkańców z terenu gmin

zlokalizowanych w ciągu przebiegu linii, a działające

na obszarze aglomeracji przedsiębiorstwa zmuszone

będą korzystać wyłącznie z transportu z kołowego.

Spowoduje to dalszą degradację dróg w regionie i znacz-

nie pogorszy warunki bezpieczeństwa na i tak zatło-

czonych i zniszczonych już drogach.

Panie Premierze, do zadań własnych gmin i sa-

morządów poszczególnych szczebli należy zaspokaja-

nie potrzeb transportowych obywateli.

Z racjonalne-

go punktu widzenia niedopuszczalne wydaje się, aby,

tłumacząc się brakiem środków ﬁnansowychnana-

prawę linii kolejowej, przekreślić rozwój regionu po-

przez zamknięcie linii kolejowej, świadomie rezygnu-

jąc z możliwości wykorzystania tej gałęzi transportu

w ruchu aglomeracyjnym i transgranicznym.

Linia kolejowa Rybnik Towarowy – Chałupki

przebiega przez silnie zurbanizowany i gęsto zalud-

niony obszar Śląska.

Stanowi połączenie kolejowe

przez stację Chałupki w ruchu międzynarodowym

transgranicznym z Zarządem Kolei Czeskich.

Ze sta-

cji Bohumin, Ostrawa w chwili obecnej funkcjonują

połączenia szybkimi pociągami do wszystkich waż-

niejszych miast południowej i zachodniej Europy

w ruchu pasażerskim, a w ruchu towarowym od sta-

cji Chałupki ciąg międzynarodowy E65 gwarantuje

szybkie połączenia kolejowe na południe Europy

(Breclav – Wiedeń – Villach) i na Bałkany.

W dobie

poszukiwania przez państwa UE przyjaznych środo-

wisku i ekologicznych gałęzi transportu oraz rozwo-

ju komunikacji kolejowej w krajach wysokorozwinię-

tych zamknięcie dla ruchu tej linii wydaje się nie

mieć żadnego logicznego i racjonalnego uzasadnie-

nia.

Kwestia likwidacji połączenia wydaje się tym

bardziej absurdalną decyzją, że przestanie działać

w czasie, gdy cała Unia Europejska dąży do silnej

integracji – także logistycznej, kiedy Polska organi-

zuje Euro 2012.

A idzie przecież o naprawę raptem 12 km linii

jednotorowej z bezproblemowym rozwiązaniem no-

wego miejsca odprawy podróżnych w centrum Wodzi-

sławia Śląskiego, vis-a-vis obecnego dworca autobu-

sowego.

Szanowny Panie Premierze, mając na uwadze ku-

riozum całej sytuacji, pozwoliłem sobie skierować do

Pana następujące pytania:

1.

Czy sprawa podjęcia przez resort transportu

decyzji o likwidacji połączenia kolejowego Rybnik –

Chałupki jest Panu znana i jest ona ostateczna?

2.

Czy dokonano jakiejkolwiek kalkulacji opłacal-

ności remontu raptem 12 km sieci trakcyjnej PKP?

3.

Czy – zdaniem Pana Premiera – likwidacja po-

łączenia kolejowego do granicy czeskiej w okresie, kie-

dy Polska organizuje Euro 2012, jest działaniem prze-

myślanym, racjonalnym i na pewno pożądanym?

4.

Czy i jakie zatem zastępcze środki komunika-

cji dla mieszkańców, przemysłu, a także w tym roku

dla kibiców, którzy korzystają z połączenia do tej

pory, i zechcą to zrobić w niedalekiej przyszłości, zo-

staną zaproponowane w zamian za zlikwidowane po-

łączenie PKP?

5.

Czy likwidacja połączeń kolejowych pomiędzy

miastami aglomeracji śląskiej jest – zdaniem Pana

Premiera – na pewno działaniem bardziej opłacal-

nym niż naprawa takiej linii, czy też pogarszanie się

i tak już złego stanu technicznego dróg poprzez

zwiększenie się liczby użytkowników dróg, którzy do

tej pory korzystali z transportu kolejowego?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

(nr 2478)

do ministra skarbu państwa

terenów Skarbu Państwa administrowanych

Huta Częstochowa w latach 1992–1994 wybudo-

wała osiedle dla swoich pracowników (6 budynków,

łącznie 233 mieszkania).

Do administrowania osie-

dlem powołana została wówczas Spółdzielnia Miesz-

kaniowa „Jura”.

Zgodnie z zawartą pomiędzy hutą

i spółdzielnią umową, grunt i budynki miały zostać

przekazane spółdzielni.

To zobowiązanie jednak do

chwili obecnej nie zostało zrealizowane.

W dniu dzi-

siejszym użytkownikiem wieczystym należących do

Skarbu Państwa działek, na których zlokalizowane

jest przedmiotowe osiedle, jest Regionalny Fundusz

Gospodarczy SA – spółka Skarbu Państwa, który po-

wstał w wyniku restrukturyzacji Huty Częstochowa

jako jej prawny następca.

Tym samym spółdzielnia

„Jura” administruje teraz nieruchomościami nale-

żącymi do Skarbu Państwa bez uregulowań praw-

nych z Regionalnym Funduszem Gospodarczym

i jednocześnie reprezentuje interesy mieszkańców

tego osiedla.

Mieszkańcy spłacili już wszystkie wkłady budow-

lane na rzecz zarówno huty, jak i jej prawnego na-

97

stępcy.

Pomimo czynionych starań nie mogą jednak

dokonać przekształcenia swojego własnościowego

prawa do mieszkań w odrębną własność.

Pomimo

składanych wniosków Regionalny Fundusz Gospo-

darczy SA nie dokonuje niezbędnego w tym celu po-

działu nieruchomości.

W sprawie uporządkowania obecnej sytuacji

mieszkańców zwrócił się do Pana Ministra prezydent

miasta Częstochowy z deklaracją przejęcia na rzecz

gminy gruntu i budynków (pismo z dnia 8 lutego

2012 r.), na których ulokowane jest przedmiotowe

osiedle.

Mając na względzie stan niepewności rodzin miesz-

kających w tych budynkach, zwracam się z prośbą do

Pana Ministra o uwzględnienie starań prezydenta

miasta w zapewnieniu mieszkańcom osiedla ich praw

lokalowych.

Czy Pan Minister podejmie działania

w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Halina Rozpondek

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2479)

do ministra środowiska

w sprawie interpretacji zapisów ustawy

Stan faktyczny: Sejm RP w ubiegłym roku przyjął

Całkowite wdrożenie w życie obowiązujących w niej

przepisów nastąpi 1 lipca 2013 r.

Gminy i wszystkie

inne podmioty objęte koniecznością wprowadzenia

nowego systemu gospodarki odpadami komunalny-

mi, polegającego na przejęciu przez nie odpowiedzial-

ności za odpady, zgłaszają wątpliwości interpretacyj-

ne dotyczące wprowadzonej ustawy.

Wyjaśnienie im

kwestii, co do których mają niejasności, zapewni im

możliwość wprowadzenia przez siebie najbardziej

optymalnych rozwiązań na swoim obszarze związa-

nego z problematyką gospodarowania odpadami ko-

munalnymi.

Pytania:

1.

Czy na podstawie art. 6d ust. 4 ustawy z dnia

mistrz lub prezydenta miasta, posiadając możliwość

dokonania wyboru, może wskazać konkretną insta-

lację regionalną/zastępczą, do której mają zostać

przekazane zmieszane odpady komunalne/odpady

zielone, bez uprzednio przeprowadzonej procedury

przetargowej na jej wybór?

2.

Jeśli gminy mogą kierować odpady do wła-

snych instalacji bez przetargu, jak należy zatem ro-

zumieć pojęcie,,własnej” instalacji?

3.

Czy gminy, które w celu realizacji zadania po-

legającego na budowie instalacji regionalnej zawarły

porozumienie (utworzyły związek międzygminny)

i z wykorzystaniem art. 3a ust. 1 ustawy z dnia 1 lip-

powstania takiej instalacji, mogą bez przeprowadze-

nia przetargu wskazać tę instalację jako miejsce

przekazania odebranych z ich terenów zmieszanych

odpadów komunalnych/odpadów zielonych?

4.

Wybór podmiotu odbierającego odpady komu-

nalne od właścicieli nieruchomości ma każdorazowo

odbywać się w drodze przetargu (poza wyjątkiem

wskazanym w art. 6f ust. 2 ww. ustawy).

Dlatego też

gminna jednostka organizacyjna, chcąc realizować

usługę odbierania odpadów komunalnych, powinna

zostać przekształcona w spółkę prawa handlowego.

W niektórych interpretacjach pojawia się stanowisko,

że gminy mogą realizować zadania związane z zago-

spodarowaniem odpadów komunalnych, w tym pro-

wadzeniem punktów selektywnego zbierania, po-

przez własne jednostki budżetowe.

Gminy często twierdzą, że jest sprzeczność mię-

dzy koniecznością likwidacji zakładu budżetowego

w kontekście przepisów ustawy o gospodarce komu-

nalnej, które umożliwiają gminom poprzez własne

jednostki budżetowe realizowanie zadań o charakte-

rze użyteczności publicznej, do których należy uniesz-

kodliwianie odpadów komunalnych.

1.

Gminy zostały zobowiązane do osiągnięcia

w kolejnych latach określonych poziomów recyklin-

gu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku

odpadów.

Czy w związku z powyższym mogą wskazać

odbierającemu selektywnie zebrane odpady komunal-

ne konkretną instalację, do której mają zostać prze-

kazane te odpady?

Czy wskazanie tej instalacji musi

zostać poprzedzone przetargiem?

2.

W jaki sposób gminy mają udokumentować

osiągnięcie poziomów recyklingu odpadów: papieru,

szkła, metali i tworzyw sztucznych, jeżeli zgodnie

z obowiązującymi przepisami nie mogą otrzymać do-

kumentów potwierdzających recykling (DPR)?

3.

Zgodnie z deﬁnicjązawartąwustawieoodpa-

dach przez selektywne zbieranie rozumie się:,,(…)

zbieranie odpadów danego rodzaju charakteryzują-

cych się takimi samymi właściwościami i charakte-

rem (…)”, co ma na celu ułatwienie ich dalszego prze -

twarzania.

Czy w związku z powyższym dopuszczal-

ne jest gromadzenie odpadów komunalnych w po-

dziale na,,mokre” i,,suche” i czy takie zbieranie jest

selektywnym zbieraniem odpadów?

W przypadku od-

powiedzi twierdzącej, jak zgodnie z katalogiem odpa-

dów należy zaklasyﬁkować tak odbierane odpady,

mając na uwadze wynikający z ustawy obowiązek

przekazywania zmieszanych odpadów komunalnych

98

(20 03 01) do regionalnej instalacji przetwarzania

odpadów komunalnych?

4.

W danym regionie gospodarki odpadami ko-

munalnymi funkcjonuje jedna instalacja regionalna

do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmie-

szanych odpadów komunalnych.

W tym samym re-

gionie istnieje kilka składowisk odpadów.

Czy skła-

dowiskiem regionalnym powinno zostać składowisko

posiadające wystarczającą pojemność (na okres co

najmniej 15 lat), zlokalizowane przy instalacji do

MBP, które będzie przyjmowało odpady wytworzone

w tej instalacji, czy też składowiskami regionalnymi

powinny zostać wszystkie składowiska zlokalizowa-

ne w tym regionie?

5.

Jak należy interpretować przepis art. 9l ust. 1

nakazujący prowadzącemu regionalną instalację za-

wrzeć umowę z każdym odbierającym odpady komu-

nalne, w przypadku gdy moce przerobowe instalacji

są w pełni wykorzystane i nie dają możliwości dal-

szego przyjmowania odpadów?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Arkit

oraz grupa posłów

(nr 2480)

do ministra skarbu państwa

w sprawie utrzymania i polepszenia

nowiska w sprawie utrzymania i polepszenia warun-

ków lecznictwa uzdrowiskowego dla dzieci i młodzie-

ży.

Z informacji uzyskanych od dyrektorów szkół

funkcjonujących przy uzdrowiskach dziecięcych, z Biu-

ra Rzecznika Praw Dziecka oraz od przedstawicieli

Rabczańskiego Porozumienia Szans dla Dzieci wyni-

ka, że wraz z prywatyzacją uzdrowiskowych spółek

Skarbu Państwa znikają w pierwszej kolejności obiek-

ty służące leczeniu i kształceniu dzieci przewlekle

chorych.

Przekształcenie państwowych przedsiębiorstw

uzdrowiskowych w spółki Skarbu Państwa spowodo-

wało redukcję miejsc w uzdrowiskach dziecięcych.

Brak zaś prawnych uregulowań gwarantujących

utrzymanie dziecięcego lecznictwa uzdrowiskowego

skutkuje możliwością wygaszania i sprzedażą tych

obiektów.

Polskie uzdrowiska od ponad pół wieku

proponują jedną z najtańszych form medycyny pre-

wencyjnej – uzdrowiskowe leczenie dzieci i młodzieży.

Niestety w ostatnich latach ilość miejsc w dziecięcych

uzdrowiskach spadła co najmniej o połowę.

Niedosza-

cowane koszty lecznictwa dziecięcego, zmniejszenie

obowiązkowej tygodniowej liczby godzin opieki wycho-

wawczej na grupę, obiekty wymagające częstszych

remontów to podstawowe przyczyny wpływające na

nierentowność tej działalności i jej wygaszanie.

Świadomość, że wciąż wzrasta liczba chorób cy-

wilizacyjnych i że zgodnie z założeniami medycyna

XXI w. ma być zdominowana przez proﬁlaktykę,po-

woduje wpisanie lecznictwa uzdrowiskowego dla

dzieci w programy zapobiegania chorobom cywiliza-

cyjnym.

Podmioty zainteresowane utrzymaniem tej

formy proﬁlaktyki,leczeniaipodnoszeniaświadomo-

ści zdrowotnej dzieci i młodzieży rozpoczęły już od-

powiednie starania (Ministerstwo Zdrowia, Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej, Narodowy Fundusz

1.

Jakie są plany resortu związane z dalszym

funkcjonowaniem spółek prowadzących lecznictwo

uzdrowiskowe dla dzieci?

2.

Czy możliwe jest wprowadzenie zmian legisla-

cyjnych, które zabezpieczą prawnie dalsze funkcjo-

nowanie dziecięcych szpitali uzdrowiskowych w spół-

kach Skarbu Państwa oraz w przypadku ich prywa-

tyzacji?

3.

Czy możliwe jest dokapitalizowanie (środkami

ze sprzedaży uzdrowisk) ośrodków prowadzących

lecznictwo uzdrowiskowe dla dzieci?

Poseł Marek Hok

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2481)

do ministra zdrowia

w sprawie badań lekarskich

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

rządzeniem ministra zdrowia z dnia 14 kwietnia

życia w celu uzyskania licencji na amatorskie upra-

wianie określonej dyscypliny sportu muszą poddać

się wstępnym badaniom lekarskim, na podstawie

których wydawane jest ważne zaświadczenie lekar-

skie o dopuszczeniu do uprawiania określonej dyscy-

99

pliny sportu.

Natomiast w celu kontynuowania upra-

wiania dyscypliny dzieci i młodzież muszą poddawać

się badaniom okresowym.

Orzeczenie o zdolności do uprawiania sportu wy-

dawane jest na okres maksymalnie 6 miesięcy.

Jest

to okres w moim przekonaniu odpowiedni, jednakże

zachodzą trudności w jego dochowaniu.

Dochodzą do

mnie głosy ze środowiska sportowego, że wojewódz-

kie przychodnie sportowo-lekarskie nie są w stanie

wykonywać na bieżąco badań specjalistycznych okre-

ślonych w ww. ustawie.

Dodatkowo okres oczekiwa-

nia na wizytę w przychodni wynosi ok. 3 miesięcy.

Największe trudności sprawia to młodym sportow-

com z terenów wiejskich i podmiejskich.

Badania te są niezbędne w kwestii ochrony zdro-

wia dzieci i młodzieży, gdyż okres do 21. roku życia

to czas silnego rozwoju psychoﬁzycznegoiwżadnym

wypadku nie należy z tych badań rezygnować czy ich

ograniczać.

Zmiany, jakie wówczas zachodzą w orga-

nizmie, są bardzo rozległe – od wzrostu po zmiany

ﬁzjologiczne.

Sportwtymokresiemożestymulować

ten rozwój, jednak może również oddziaływać w ne-

gatywny sposób i dlatego młodzież musi pozostawać

pod kontrolą lekarską.

O zdolności do uprawiania

sportu może orzekać tylko lekarz specjalista w dzie-

dzinie medycyny sportowej lub lekarz posiadający

certyﬁkat ukończenia kursu wprowadzającego do

Niestety w wojewódzkich oddziałach Narodowego

Funduszu Zdrowia brakuje wydzielonej odrębnej

sumy na tego typu badania.

Są prawie zawsze mie-

szane z zabezpieczeniem potrzeb zdrowotnych miesz-

kańców w rodzajach i zakresach opieki.

Tym samym

utrudnia się młodzieży możliwość udziału we współ-

zawodnictwie w ośrodkach zorganizowanych, gdyż

podstawowym warunkiem uczestnictwa są ważne

badania lekarskie.

1.

Jak ministerstwo planuje rozwiązać problemy

związane z długim okresem oczekiwania na badania

lekarskie?

2.

W jaki sposób rozlokowane są na terenie Polski

wojewódzkie przychodnie sportowo-lekarskie?

Czy

dzieci z terenów wiejskich i podmiejskich mają za-

pewnioną możliwość korzystania z ich usług?

3.

Czy kwota w NFZ w wysokości około 16 mln zł

jest wystarczająca, mając na uwadze zapotrzebowanie

dzieci i młodzieży na te świadczenia w całym kraju?

4.

Czy nie powinny ulec zwiększeniu środki ﬁnan-

sowe przeznaczane na realizację obowiązkowych ba-

dań lekarskich przez osoby uprawiające sport?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 24 lutego 2012 r.

(nr 2482)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa drogowa z dnia

została stworzona w celu uproszczenia i przyśpiesze-

nia inwestycji drogowych w Polsce.

Niestety nowe

przepisy budzą wiele zastrzeżeń.

Specustawa wprowadzona w 2003 r., a znowelizo-

wana w 2008 r., miała przyśpieszyć terminy wykony-

wania inwestycji drogowych w naszym kraju, co mia-

ło w krótkim okresie skutkować zwiększeniem ilości

tras, z których moglibyśmy korzystać, podróżując

szybciej i, co najważniejsze, bezpieczniej.

Poprzez no-

welizację tego aktu prawnego wprowadzono nowy

rodzaj decyzji administracyjnej – zezwolenie na re-

alizację inwestycji drogowej, co znacznie przyśpieszy-

ło uzyskiwanie zgody na rozpoczęcie inwestycji.

Nie-

stety szereg zastrzeżeń budzi sposób wywłaszczania

nieruchomości oraz wypłacania odszkodowania za

nieruchomości przejęte na rzecz budowy dróg.

Jesz-

cze większe kontrowersje wśród zainteresowanych

budzi sposób, w jaki dokonywane są kroki admini-

stracyjne związane z ich nieruchomościami, w przy-

padku gdy inwestycji zostanie nadany rygor natych-

miastowej wykonalności.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Jakie są terminy wypłat odszkodowań dla wła-

ścicieli nieruchomości, na których prowadzone są in-

westycje o rygorze natychmiastowej wykonalności?

2.

Czy ministerstwo transportu planuje poprawie-

nie zapisu ustawy, aby przejmować na rzecz Skarbu

Państwa od razu całą nieruchomość, w przypadku

gdy jej nieuwłaszczona część nie będzie spełniała do-

tychczasowych funkcji?

3.

Czy możliwe jest wydłużenie terminu odwoła-

nia od decyzji o realizacji budowy?

4.

Czy możliwe jest wprowadzenie zasady polega-

jącej na tym, iż właściciel gruntu, na którym będzie do-

konywać się inwestycja, będzie informowany o prze-

biegu prac na bieżąco, już od fazy planowania budo-

wy, w formie listowej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

100

Interpelacja

(nr 2483)

do ministra zdrowia

wśród Polaków

Szanowny Panie Ministrze!

Nie od dziś wiadomo,

zdrowie.

Tzw. niezdrowa żywność jest jednym z czyn-

ników, który przyczynia się do pogorszenia kondycji

Polaków oraz wraz z brakiem aktywności ﬁzycznej

stanowi główną przyczynę otyłości.

Aktualnie opodatkowaniu stawką VAT 8% podle-

gają m.in. chipsy, chrupki ziemniaczane, snacki.

We-

dług Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyﬁka-

cyjnych produkty te mieszczą się w kategoriach:

„przetwory z ziemniaków zakonserwowane inaczej

niż octem lub kwasem octowym, pozostałe, z wyłą-

czeniem zamrożonych” oraz „żywność preparowana

otrzymywana przez spęcznienie lub prażenie zbóż”.

W moim odczuciu, podatek 8-procentowy jest warto-

ścią zdecydowanie zbyt niską dla tych artykułów.

Uważam, że Ministerstwo Zdrowia powinno pod-

jąć stosowne działania, we współpracy z Minister-

stwem Finansów i Ministerstwem Rolnictwa i Roz-

woju Wsi, aby jak najbardziej przyczynić się do popu-

laryzacji zdrowego stylu życia, z którym ściśle zwią-

zana jest prawidłowa dieta.

Znalazłoby to odzwier-

ciedlenie w ogólnej poprawie zdrowia oraz w zmniej-

szeniu zjawiska nadwagi.

Z pewnością byłaby to naj-

lepsza prewencja przeciw różnego rodzaju chorobom.

To z kolei mogłoby mieć wpływ na ograniczenie wy-

datków w służbie zdrowia – oczywiste jest, że łatwiej

jest zapobiegać, niż zwalczać.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Czy istnieje możliwość innej klasyﬁkacjidlapro-

duktów, które są uznawane za tzw. złą żywność?

2.

Czy istnieje możliwość objęcia produktów ww.

stawką podstawową VAT 23-procentową?

rozpowszechniania idei zdrowego stylu życia, a tym sa-

mym ograniczania spożycia „niezdrowej żywności”?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 2484)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Nieopłacone faktury

doprowadzają do upadłości wielu uczciwych przedsię-

biorstw, czego powodem są m.in. nieuczciwi kontra-

henci oraz obowiązujące przepisy.

Biznes w dzisiejszych czasach stał się fundamen-

tem gospodarki wolnorynkowej.

Prowadzone trans-

akcje opierają się na spełnieniu warunków umowy

przez dwie strony.

Niestety, praktycznie każda ﬁrma

miała do czynienia z sytuacją, w której wystawiono

innemu przedsiębiorcy fakturę VAT, a ten jej nie

opłacił w terminie bądź w ogóle jej nie zapłacił.

Tym-

czasem wielu nieuczciwych kontrahentów wciąga

sobie w koszty nieopłaconą fakturę, zaś wystawca

faktury ma prawny obowiązek zapłacenia podatku

od wystawionej, często niezapłaconej jeszcze faktury.

Co gorsza, kupujący biorący fakturę nabywa od razu

prawo do odliczenia podatku VAT, z czego niechybnie

korzysta.

Wystawca musi zapłacić podatek od faktu-

ry, niezależnie od tego, czy zapłatę za fakturę otrzy-

mał, czy też nie.

Jest to zmora wielu małych przed-

siębiorców, których takie sytuacje często doprowa-

dzają do bankructwa.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Czy Ministerstwo Finansów rozważało rozwią-

zanie tej sytuacji poprzez np. wprowadzenie zapisu

do ustawy, aby prawo do odliczenia VAT-u nabywało

się po zapłaceniu faktury?

2.

Czy możliwe jest wprowadzenie zasady, aby na

kontrahenta, który nie dopełnił formalności, nie za-

płacił wystawcy za fakturę, a odliczył podatek VAT,

były nałożone sankcje?

Działoby się to wtedy, gdyby

wystawca udowodnił urzędowi skarbowemu, że pro-

ceder taki miał miejsce.

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 2485)

do ministra pracy i polityki społecznej

zachodzących w Polsce

oraz w systemie emerytalnym

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1989 r. w Polsce

zaszły zmiany zarówno pod względem sytuacji poli-

101

tycznej, ale również pod względem sytuacji demogra-

ﬁcznejludności.

Niestety,skutkówtychdrugichnie

przewidziano, a będą one miały wpływ na cały do-

tychczasowy system świadczeń społecznych.

Blisko dwadzieścia lat po zmianie ustrojowej w Pol-

sce nadal jesteśmy w fazie doganiania zachodniej

części Unii Europejskiej pod względem m.in. PKB.

Reforma systemu emerytalnego w 1999 r. miała na

celu przywrócenie charakteru ubezpieczeniowego,

będącego wyrazem swoistej solidarności pokolenio-

wej.

Przejawia się to tym, iż osoby z racji swojego wie-

ku niezdolne do czynnej pracy są na utrzymaniu osób

odprowadzających składki ubezpieczeniowe.

Niestety

trend, jakim jest wydłużające się życie, oraz spadek

dzietności powodują niż demograﬁczny.

DaneGUS-u

mówią, że w 2035 r. liczba ludności Polski spadnie do

35,9 mln, a liczba ludzi w fazie poprodukcyjnej osią-

gnie ok. 9 mln.

Doprowadzi to do zapaści systemu

emerytalnego, powodując, że państwo nie będzie

miało środków na wypłacanie emerytur.

Obecnie trwają dyskusje nad kolejną reformą sys-

temu emerytalnego mającą na celu wydłużenie wie-

ku emerytalnego kobiet i mężczyzn docelowo do 67.

świadczeń m.in. do ZUS, ale również utrzymaniem

wzrostu PKB.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Czy nie zasadne byłoby wprowadzenie wyższej

o 10% emerytury dla kobiet, które urodziły troje

i więcej dzieci, co mogłoby zachęcić pozostałe, aby

posiadały liczniejszą rodzinę?

rozważało projekt nowelizacji ustawy polegającej na

tym, że kobieta w czasie trwania tzw. okresu bezskład-

kowego może pobierać 50% świadczeń z funduszu

emerytalnego swojego męża bądź ojca dzieci i analo-

gicznie, jeśli to ojciec wychowuje dzieci i pozostaje na

urlopie wychowawczym, a matka dzieci pracuje?

3.

Czy możliwe jest wprowadzenie rozwiązania

polegającego na tym, aby składka emerytalna podle-

gała podziałowi w przypadku rozwodu i podziału ma-

jątku, jeśli jedno ze współmałżonków zajmowało się

przez dłuższy okres czasu domem albo wychowaniem

dzieci i nie odprowadzało w tym czasie świadczeń do

ZUS-u?

Z góry dziękuję za odpowiedź.

(nr 2486)

do ministra transportu, budownictwa

za przejazd obwodnicami miast

i autostradowymi obwodnicami miast

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 37a

wym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 1994 r.

Nr 127,

poz. 627, z późn. zm.) „za przejazd autostradą, po do-

stosowaniu jej do poboru opłat, pobierane są opłaty”.

W świetle ww. przepisów ważna jest kwestia od-

płatności za przejazd tzw. autostradowymi obwod-

nicami miast.

Podstawową funkcją obwodnic jest

przenoszenie natężenia ruchu z miast na obwod-

nice – w szczególności pojazdów, które przemiesz-

czają się na trasach długodystansowych lub między-

narodowych.

Funkcjonowanie obwodnic przyczynia

się do poprawy nie tylko bezpieczeństwa, ale także

komfortu jazdy po mieście.

Tym bardziej powinno

się zachęcać uczestników ruchu do poruszania się

obwodnicami.

Moim zdaniem należy wprowadzić do odpowied-

nich aktów normatywnych deﬁnicjelegalnesłów„au-

tostradowa obwodnica miasta” i „obwodnica miasta”

oraz spowodować, na mocy odpowiednich przepisów,

aby przejazd odcinkami dróg o zasięgu międzynaro-

dowym oraz długodystansowym, które stanowią ob-

wodnice miast, był bezpłatny.

Uważam, że niedopuszczalne jest faworyzowanie

jednych miast kosztem drugich i dopuszczanie do sy-

tuacji, w których przejazd obwodnicami części miast

jest bezpłatny, a przejazd pozostałymi jest płatny.

Nie

ulega wątpliwości, że powinno się podejmować dzia-

łania zapobiegające nierównemu traktowaniu aglo-

meracji.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Jakie są plany Ministerstwa Transportu, Bu-

sienia odpłatności za przejazd obwodnicami

miast?

2.

Czy są prowadzone prace nad przygotowaniem

projektów zmian aktów normatywnych w zakresie

pobierania opłat za przejazd autostradami?

Jeżeli

tak, proszę o podanie zasięgu i zakresu tych prac,

uwzględniając zmiany wysokości opłat za przejazd

autostradami.

3.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Transportu,

pozycji wprowadzenia do odpowiednich aktów norma-

tywnych deﬁnicjilegalnychsłów„autostradowaob-

wodnica miasta” i „obwodnica miasta” oraz zwolnie-

nia z opłat za przejazd tymi odcinkami dróg?

102

Łódź, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2487)

do ministra edukacji narodowej

z oceną pracy nauczycieli

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 6a ust. 1

ust. 1 rozporządzenia ministra edukacji narodowej

bu dokonywania oceny pracy nauczyciela, trybu po-

stępowania odwoławczego oraz składu i sposobu po-

1066, z późn. zm.) praca nauczyciela podlega ocenie

i może być dokonana w każdym czasie, jednak nie

poprzedniej.

Z treści tych przepisów wynika, że na-

wet złożona przez rodziców skarga na nauczyciela nie

spowoduje wszczęcia kontroli.

Jeżeli jednak kontrola

takiego pracownika zostanie przeprowadzona, oka-

zuje się, że dyrektorzy szkół wystawiają oceny pozy-

tywne ze względu na trudności w udowodnieniu nie-

odpowiednich metod oraz sformalizowaną procedurę

kontroli.

Instytucje zarządzające oświatą także nie ryzy-

kują negatywnej oceny, gdyż to właśnie oni rekomen-

dują dyrektorów placówki oświatowej.

Oznacza to, że

podstawowe obowiązki, takie jak przychodzenie na

czas do pracy, przygotowywanie się do zajęć, nie są

egzekwowane.

System skutecznej kontroli powinien być efektyw-

ny i przynosić rezultaty.

Oczywiste jest, że uczniowie

i ich rodzice takich uprawnień samodzielnie nie mogą

wykonywać.

Jednak odpowiednie działania powinny

zostać podjęte, tak aby dyrektorzy, tak jak inni pra-

codawcy, posiadali możliwość decydowania o zwol-

nieniu nauczyciela czy wysokości jego zarobków.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

sobie przeprowadzania kontroli pracy nauczycieli?

2.

Dlaczego dyrektorzy szkół nie posiadają szer-

szych uprawnień nadzorczych?

3.

Dlaczego kontrola pracy nauczycieli jest limito-

wana czasowo?

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2488)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Planowana deregula-

cja w zakresie zawodów przewodnika i pilota tury-

stycznego powoduje liczne kontrowersje wśród śro-

dowisk i stowarzyszeń turystycznych.

Turystyka w wielu krajach jest nieodłączną gałę-

zią gospodarki narodowej.

Zawody związane ze świad-

czeniem usług turystycznych cieszą się dużym pre-

stiżem i poszanowaniem.

Ludzie pracujący jako

przewodnicy i piloci turystyczni nie tylko reprezen-

tują samych siebie, ale również swój kraj.

Jest to

zadanie trudne i odpowiedzialne.

Wiedza zdobywa-

na przez pracowników branży turystycznej jest

przyswajana latami i w ostateczności powinna być

potwierdzona egzaminem państwowym.

Jest to spo-

sób sprawdzony, któremu nie każdy potraﬁspro-

stać.

Co więcej, na każdym pilocie turystycznym

czy przewodniku spoczywa odpowiedzialność za

zapewnienie bezpieczeństwa.

Plany dotyczące de-

regulacji w zakresie wyżej wymienionych zawodów

spowodują upadek kultury turystycznej w Polsce,

powodując to, iż każdy będzie mógł podjąć pracę

w usługach turystycznych, bez względu na posia-

dane wiadomości i umiejętności.

W związku z przedstawionym powyżej stanem

1.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości planuje we-

ryﬁkacjęstanowiskawsprawiederegulacjiwzakre-

sie zawodów przewodnika i pilota turystycznego, co

przyczyniłoby się do uniknięcia sytuacji, w której klien-

ci branży turystycznej zostaliby narażeni na utratę

zdrowia czy też uzyskanie błędnych informacji doty-

czących naszego kraju?

2.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości jest w stanie

zagwarantować turystom odpowiednią jakość usług

w przypadku deregulacji w zakresie zawodu prze-

wodnika?

3.

Czy w przypadku deregulacji w dotychczas pro-

ponowanym zakresie nadal obowiązywać będą cer-

tyﬁkaty,egzaminyjakoprzepustkadopełnieniaza-

wodu w branży turystycznej?

Pragnę nadmienić, iż

zniesienie jakichkolwiek form sprawdzenia faktycz-

nej wiedzy kandydatów pragnących pełnić funkcje

w zakresie zawodów przewodnika i pilota turystycz-

103

nego doprowadzi do dramatycznego pogorszenia ja-

kości usług turystycznych.

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 2489)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W poprzednich la-

tach społeczeństwo naszego kraju było zapewniane

przez przedstawicieli rządu, że obwodnice polskich

miast jako element ruchu lokalnego będą udostępnio-

ne dla ruchu samochodowego bezpłatnie.

Deklaracje

te dotyczyły również obwodnicy Torunia będącej na

niewielkim odcinku częścią autostrady A1.

Szczegól-

nie mocno utkwiły w pamięci Polaków zapewnienia

Pana Premiera w tej sprawie, poczynione w okresie

przedwyborczym, podczas otwarcia obwodnicy Wro-

cławia w roku 2011.

Mimo Pana zapewnień kilka tygodni temu sopoc-

ka ﬁrmaGdańskTransportCompanySArozpoczęła

pobieranie opłat w wysokości 2 zł za jednorazowy

przejazd bardzo krótkim odcinkiem autostrady

(Nowa Wieś – Lubicz), gdzie odległość między bram-

kami wynosi ok. 3 km.

Przeliczając tę kwotę na 1 km,

otrzymujemy niewątpliwie najdroższy odcinek płat-

1.

Dlaczego, wbrew Pana zapewnieniom, wprowa-

dzona została opłata za przejazd kilku kilometrów

autostrady A1?

2.

Czy rozważano i przeanalizowano rozwiązania

alternatywne, tak aby nie było konieczności wprowa-

dzania opłat i związanych z tym utrudnień dla ruchu

lokalnego?

3.

W jaki sposób została skalkulowana omawiana

4.

Na jaką kwotę oceniane są wpływy z omawianej

opłaty i czy zaniechanie jej poboru może stanowić

znaczące uszczuplenie wpływów Krajowego Fundu-

szu Drogowego?

5.

Czy wzięte zostały pod uwagę wszystkie aspek-

ty negatywne wprowadzenia tej opłaty, zwłaszcza

pod kątem zwiększenia ruchu alternatywnymi dro-

gami omijającymi odcinek płatny?

6.

Czy wszystkie miasta w Polsce traktowane

będą podobnie jak Toruń, a o ile tak, to w wypadku

jakich innych obwodnic polskich miast zostanie

wprowadzona opłata za przejazd w najbliższej przy-

szłości?

7.

Czy nie uważa Pan, że zapewnienia składane

przez przedstawicieli rządu powinny być dotrzymy-

wane?

O ile nie, to jakie przesłanki przemawiają za

tym, aby ich nie dotrzymywać?

Według mnie jako

osoby przywiązującej dużą wagę do autorytetu pań-

stwa tego rodzaju działalność wpływa niekorzystnie

na zaufanie obywateli do rządu i podrywa autorytet

naszej ojczyzny również poza jego granicami.

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2490)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie karygodnych i groźnych

administracji rządowej w aspekcie

Szanowny Panie Premierze!

Wydawać by się mo-

gło, że w Polsce nad jakością oraz bezpieczeństwem

żywności i żywienia czuwa wyjątkowo rozbudowany

i tym samym skuteczny system.

Produkcji, przetwór-

stwa i obrotu żywnością stale strzegą dwie zasadni-

cze kontrole:

1) wewnętrzna, tj. zasada dobrej praktyki produk-

cyjnej (GMP) i zasada dobrej praktyki higienicznej

punktów kontroli (HACCP), a także system norm

ISO 9000;

2) zewnętrzna: Państwowa Inspekcja Sanitarna

i jej rozległe służby, Inspekcja Weterynaryjna oraz

Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spo-

żywczych.

Dodajmy do tego Inspekcję Handlową wykonującą

swe zadania poprzez Urząd Ochrony Konkurencji

i Konsumentów i mamy system, który musi zapewnić

zdrową i bezpieczną żywność.

Są to tak rozbudowane

służby, inspekcje, instytucje, organy, że niejednokrot-

nie biedny producent żywności ma jednocześnie kilka

kontroli i zamiast produkcji żywności musi zajmować

się urzędnikami dokonującymi kontroli.

Co więcej, poza ustawą o bezpieczeństwie żywno-

z późn. zm.) obowiązani jesteśmy jako kraj UE re-

spektować stosowne rozporządzenia (WE), np.: nr 852/

2004 w sprawie higieny środków spożywczych, nr 178/

2002 ustanawiające ogólne zasady i wymagania pra-

wa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds.

dury w zakresie bezpieczeństwa żywności; nr 853/

2004 ustanawiające szczególne przepisy dotyczące

104

higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwie-

rzęcego.

Mamy do dyspozycji również wyższe szkoły i in-

stytuty badawcze, m.in.: Narodowy Instytut Zdrowia

Główną Gospodarstwa Wiejskiego Wydział Nauk o Żyw-

ności.

Tymczasem to dziennikarze, a nie mnogie i roz-

legle rozbudowane instytucje, organy i służby pań-

stwowe wykryli karygodną aferę stosowania nieja-

dalnej soli tzw. wypadowej w przemyśle produkcji żyw-

ności, a mogącej być tylko użytej w przemyśle che-

micznym i energetycznym, a także do zimowego utrzy-

mania dróg.

To proceder stosowany dla zysku, gdzie

dokonywano zakupu za bardzo niską cenę soli nie-

przydatnej i niejadalnej, a sprzedawano ją drogo jako

sól do stosowania w przemyśle żywnościowym.

Nie trzeba być lekarzem ani specjalistą w zakresie

żywienia, by wiedzieć, że substancje zawarte w tej

poprodukcyjnej soli, takie jak: saletra potasowa, diok-

syny, nitrozoaminy, sole metali ciężkich są uważane

za substancje rakotwórcze i zagrażają życiu i zdrowiu

ludzi.

A organa ścigania zapowiadają, że sprawa jest

rozwojowa.

Zatem pytania do Pana Premiera i poszczegól-

nych ministrów:

1.

Dlaczego doszło do tak skandalicznych zanie-

dbań w podległych jednostkach poszczególnych mi-

nisterstw, które w procesie nadzoru nie dostrzegły

ewidentnego i haniebnego procederu stosowania nie-

jadalnej soli w produkcji żywności?

2.

Jakie w poszczególnych resortach i organach

administracji państwowych kierowanych przez Pana

Premiera i państwo ministrów zostaną przedsięwzię-

te konkretne działania naprawcze i przeciwdziałają-

ce podobnym niecnym praktykom skażania i fałszo-

wania żywności?

3.

Czy będą kontrole pod względem sanitarno-epi-

demiologicznym produktów żywnościowych zawar-

tych w różnego rodzaju konserwach rybnych oraz

mięsnych i w słoikach, zup w proszkach, koncentra-

tów itp.?

4.

Czym są i do czego w praktyce służą różnego

rodzaju certyﬁkaty i audyty zarządzania jakością,

systemy HACCP, systemy norm ISO 9000, ISO 22000,

zasady dobrych praktyk i inne naukowe przedsię-

wzięcia, skoro zazwyczaj to nie one de facto weryﬁ-

kują proces produkcyjny?

5.

Czy zasadne jest – zamiast dramatycznie rozbu-

dowanych i wzajemnie nakładających się kompeten-

cjami różnego rodzaju instytucji, inspekcji, służb

i organów administracji rządowej, niejednokrotnie

skutecznie utrudniających działalność producentom

żywności, a w rezultacie nieefektywnym w wykrywa-

niu poważnych zagrożeń bezpieczeństwa żywności

i żywienia – powołanie jednej inspekcji ds. żywności?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2491)

do ministra pracy i polityki społecznej

przez górników

Szanowny Panie Ministrze!

W wypowiedziach

przedstawicieli koalicji rządowej reprezentujących

Platformę Obywatelską coraz częściej słychać o przy-

gotowywanych zmianach dotyczących wieku emery-

talnego górników.

Opracowywany projekt ustawy ma, jak informują

media, odbierać górnikom możliwość wcześniejszego

zakończenia pracy.

W obecnie skierowanym do kon-

sultacji społecznych projekcie znajdują się jedynie

nieznaczne poprawki umożliwiające zakończenie ak-

tywności zawodowej górników w wieku 55 lat.

Nie

ma tu ani słowa o zapowiadanym w exposé premiera

Donalda Tuska ograniczeniu przywilejów emerytal-

nych tej grupy zawodowej, które miały, według słów

premiera, zachować tylko pracujący bezpośrednio

przy wydobyciu węgla.

ustawą zmieniającą uprawienia emerytalne górni-

ków?

Kiedy informacje szczegółowe w tej sprawie zo-

staną upublicznione?

2.

Jak miałby wyglądać zakres zmian dotyczący

nabywania uprawnień emerytalnych górników?

Czy

dotknie on całą branżę górniczą: od górników pracu-

jących w kopalniach węgla kamiennego począwszy,

poprzez tych pracujących przy wydobyciu miedzi, na

górnikach pracujących przy wydobyciu innych su-

rowców skończywszy?

Poseł Grzegorz Matusiak

Jastrzębie-Zdrój, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2492)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wymogów stawianych

biurom usług płatniczych przez ustawę

o usługach płatniczych

Ustawa o usługach płatniczych, która weszła w ży-

cie 23 października 2011 r., może spowodować likwi-

dację przedsiębiorców, którzy prowadzili biura usług

płatniczych.

Ustawa wymaga, aby ﬁrmy,którepro-

wadziły działalność określoną w ustawie, po 6 mie-

nia 2012 r., posiadały wpis do rejestru przedsiębiorstw

(biur usług płatniczych).

105

Jednocześnie ustawa nakłada na ﬁrmyzajmujące

się pośrednictwem ﬁnansowym(przesyłaniepłatno-

ści masowych) następujące wymogi (art. 125):

— posiadanie ubezpieczenia lub

— posiadanie gwarancji bankowej lub ubezpiecze -

niowej,

— dokonanie opłat na pokrycie kosztów nadzoru.

Firmy prowadzące usługi płatnicze nie są w sta-

nie spełnić tych wymogów.

Na ten moment żadne towarzystwo ubezpiecze-

niowe nie ma takiej polisy a gwarancje bankowe do-

stępne na rynku są bardzo drogie i banki niechętnie

ich udzielają.

Powyższa sytuacja zmusza do postawienia nastę-

pujących pytań:

1.

Czy ministerstwo przewiduje zmianę formy

zabezpieczenia ze względu na brak możliwości speł-

nienia wymogów na tę chwilę?

2.

Czy ministerstwo przewiduje obniżenie kwoty

wymaganej w ustawie sumy gwarancyjnej (1,2% od

rocznego obrotu, minimum 18 000 euro)?

3.

Czy ministerstwo przewiduje obniżenie stawki

za pokrycie kosztów nadzoru (0,025% od rocznego

obrotu)?

4.

Czy ministerstwo planuje przedłużenie okresu

przejściowego (6 miesięcy

prowadzących działalność

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2493)

do ministra gospodarki

w sprawie zmiany przepisów ustawy

Nr 173, poz. 1807, ze zm.) oraz art. 24 ustawy o Pań-

stwowej Inspekcji Pracy obowiązkiem organów kon-

troli jest zawiadomienie przedsiębiorcy o zamiarze

wszczęcia kontroli.

Zapowiedziana kontrola traci sens,

ponieważ przedsiębiorca ma wystarczającą ilość cza-

su, aby ukryć ewentualne nieprawidłowości.

Jeżeli

kontrola ma dotyczyć faktycznych stanów występu-

jących w ﬁrmie,tojejzapowiedźspowodujebraksku-

teczności i bezprzedmiotowość takiego działania PIP.

Przykładem jest legalność zatrudnienia, której nie

da się sprawdzić po uprzednim zawiadomieniu.

Kolejnym formalnym utrudnieniem jest wymóg

dostarczenia upoważnienia do przeprowadzenia kon-

troli – art. 79 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności

gospodarczej.

Zgodnie z tym zapisem kontrolę wsz-

upoważnienia.

Trudno jest więc udowodnić np. nie-

legalne zatrudnienie czy nieprzestrzeganie przepisów

BHP, gdy pracodawca ma 7 dni na zgłoszenie pracow-

nika do ubezpieczenia lub usunięcia nieprawidłowo-

ści, których jest świadomy.

1.

Dlaczego w przypadku sytuacji wymagających

niezwłocznej reakcji PIP sprawy formalne blokują

możliwości działania inspektorów PIP?

2.

Czy ministerstwo przewiduje zmiany w przepi-

sach, które umożliwią Państwowej Inspekcji Pracy

skuteczną i efektywną kontrolę przedsiębiorstw?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2494)

do ministra pracy i polityki społecznej

(Dz. U. Nr 166, poz. 1608, ze zm.), wydłużająca moż-

liwość zatrudnienia pracownika tymczasowego u jed-

nego pracodawcy przez 18 miesięcy w okresie obej-

mującym 36 miesięcy, spowodowała, że bardzo często

u tego samego pracodawcy użytkownika pracownik

tymczasowy pracuje 36 miesięcy – 18 miesięcy po

skierowaniu z jednej agencji i18 miesięcy po skiero-

waniu z drugiej agencji (córki).

Takie rozwiązanie stosuje APT Randstad sp. z o.o.

i powiązana kapitałowo z nią APT Gerendis sp. z o.o.,

kierujące pracowników tymczasowych w Whirlpool

Polska SA we Wrocławiu.

Art. 2 pkt 3 ww. ustawy mówi, że praca tymcza-

sowa to „wykonywanie na rzecz danego pracodawcy

a) o charakterze sezonowym, okresowym, doraź-

nym lub

b) których terminowe wykonanie przez pracow-

ników zatrudnionych przez pracodawcę użytkownika

obecnego pracownika zatrudnionego przez praco-

dawcę użytkownika”.

106

Z powyżej przytoczonego artykułu widać, że tak

długie zatrudnienie tymczasowe, a zdarza się, że do-

tyczy to nawet kilkuset osób u jednego pracodawcy,

niezgodne jest z ideą pracy tymczasowej i powoduje,

że pracownicy tymczasowi nie mają stabilizacji ży-

ciowej, co powinno być bardzo ważne w polityce pro-

rodzinnej naszego państwa.

Szanowny Panie Ministrze, sytuacja pracowni-

ków tymczasowych, szczególnie młodych, zmusza

mnie do postawienia następujących pytań:

1.

Czy przewiduje się ograniczenie czasu umowy

z pracownikiem tymczasowym, co w wielu wypad-

kach zaowocuje umową o pracę?

2.

Czy pracuje się nad systemem zachęcającym

przedsiębiorstwa do zmiany statusu pracownika tym-

czasowego w zatrudnienie na umowę o pracę u pra-

codawcy użytkownika?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 2495)

do ministra pracy i polityki społecznej

Interpelacja dotyczy wprowadzenia zmian w usta-

nowaniu otwartych funduszy emerytalnych (Dz. U.

i polepszą ochronę zebranych środków.

Pieniądze gromadzone w otwartych funduszach

emerytalnych to dla większości z 15,5 mln Polaków

jedyne oszczędności gromadzone na wypadek staro-

ści, do czego zostali zobowiązani przez państwo.

Pań-

stwo winno więc zapewnić im wyjątkową ochronę.

Jak wynika z opublikowanego ostatnio raportu

Komisji Nadzoru Finansowego, powszechne towarzy-

stwa emerytalne zarządzające 235 mld zł zgromadzo-

nymi w otwartych funduszach emerytalnych, osią-

gnęły w 2011 r. zysk wynoszący 616 mln zł, a straty

emerytów wyniosły 11 mld.

OFE zarabiają zawsze,

bez względu na wyniki.

Ich dochody nie zależą od

zysków z inwestycji powierzonych składek.

Mimo wcześniejszych zapowiedzi nie ma żadnej

konkurencji między poszczególnymi towarzystwami,

a w ubiegłym roku wszystkie zanotowały straty, pod-

czas gdy Fundusz Rezerwy Demograﬁcznej,zarzą-

dzany przez ZUS, miał stopę zwrotu dodatnią –

1,8%.

Rząd po kryzysowym na giełdzie 2008 r. zapowia-

dał szybkie zmiany przepisów, a stało się wręcz prze-

ciwnie, zapanowała głęboka cisza nad proponowany-

mi subfunduszami, które miałyby ochronić składki

starszych ubezpieczonych przed wahaniami koniunk-

tury na giełdzie.

Szanowny Panie Ministrze, z troski o świadczenia

przyszłych emerytów stawiam następujące pytania:

1.

Czy trwają prace nad lepszym zabezpieczeniem

środków ubezpieczonych gromadzonych w otwartych

funduszach emerytalnych?

2.

Czy wprowadzone zostaną subfundusze dla

starszych ubezpieczonych?

3.

Czy przewidywana jest możliwość wystąpienia

z otwartego funduszu emerytalnego przez każdego

ubezpieczonego i przekazania zebranych środków do

ZUS?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 2496)

do ministra gospodarki

w sprawie zapowiadanej nowelizacji

ustawy Prawo o miarach

Założenia do nowelizacji ustawy Prawo o miarach

zapowiadają zmianę struktury organizacyjnej urzę-

du miar z trójstopniowej na dwustopniową, co wiąże

się z likwidacją 44 z istniejących 58 obwodowych

urzędów miar.

Likwidacja tak dużej liczby obwodo-

wych urzędów miar utrudni wykonywanie nadzoru,

co będzie miało wpływ na jakość i skuteczność urzę-

du miar, a ponadto oddali urząd od przedsiębiorcy.

Przyjęte w założeniach oszczędności dla budżetu

państwa w kwocie ok. 9 mln zł nie znajdują uzasad-

nienia, a wręcz przewiduje się wzrost kosztów zarów-

no po stronie urzędu miar, jak i po stronie użytkow-

ników przyrządów pomiarowych, ale także wzrost

kosztów społecznych.

Likwidację obwodowej placówki w Bielsku-Białej

i powierzenie jej zadań placówce w Katowicach uwa-

ża się za decyzję nieuwzględniającą liczby przyrzą-

dów pomiarowych (ponad 50 tys.), które ta placówka

legalizuje, wzorcuje i sprawdza, oraz liczby podmio-

tów korzystających z usług w zakresie metrologii,

a także odbije się na sytuacji zakładów naprawiają-

cych i serwisujących przyrządy pomiarowe działają-

cych na Podbeskidziu.

Spójna i obejmująca cały kraj terenowa admini-

stracja miar od 1919 r. zapewniała rzetelność przy-

rządów pomiarowych.

Centralizacja tego rodzaju

placówek nie jest dobrym rozwiązaniem dla życia go-

spodarczego i bezpieczeństwa publicznego.

107

Szanowny Panie Ministrze, planowana reorgani-

zacja Urzędu Miar wymusza postawienie następują-

cych pytań:

1.

Jakie jest merytoryczne uzasadnienie planów

likwidacyjnych wobec Obwodowego Urzędu Miar w Biel-

sku-Białej?

2.

Jakie koszty poniosą przedsiębiorstwa i obywa-

tele w wyniku likwidacji obwodowych urzędów miar

na Śląsku w wypadku utworzenia tylko jednej pla-

cówki w Katowicach?

3.

Jakie propozycje zatrudnienia otrzymają obec-

ni pracownicy likwidowanych placówek, a są to pra-

cownicy służby cywilnej?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 2497)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wyjaśnienia sposobu

restrukturyzacji PGNiG SA

Do sejmowej Komisji Skarbu Państwa zwrócił się

burmistrz Strzelna z prośbą o pomoc w wyjaśnieniu spo-

sobu restrukturyzacji PGNiG SA oraz utraconych

w związku z tym dochodów gminy w wysokości 1 075 000

zł w latach 2003–2011.

W wyniku restrukturyzacji

PGNiG SA w gminie Strzelno powstały dwa podmio-

ty zarządzające siecią gazową: Pomorska Spółka Ga-

zownictwa sp. z o.o. i GAZ-SYSTEM sp. z o.o. W wy-

niku tych przekształceń majątek PGNiG SA w latach

2003–2005 zmniejszył się z ok. 15 mln zł do 10 mln zł.

Władze gminy próbowały dociec, na jakiej podsta-

wie Pomorska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. doko-

nała wyceny obniżającej wartość majątku, lecz spół-

ka ta nie przedłożyła stosownych dokumentów.

Wo-

bec tego gmina Strzelno sama dokonała wyceny ma-

jątku Pomorskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. i ścią-

gnęła należności podatkowe w wyniku egzekucji.

Jednakże samorządowe kolegium odwoławcze uchy-

liło decyzję burmistrza, zmuszając gminę do zwrotu

pieniędzy spółce.

Decyzji samorządowego kolegium

odwoławczego gmina nie może zaskarżyć do sądu

administracyjnego.

Z kolei wyceny majątku GAZ-

-SYSTEMU sp. z o.o. nie udało się dokonać ze wzglę-

du na brak w Polsce przynajmniej trzech producen-

tów rur o dużej średnicy DN 700.

Gmina Strzelno jest niewielką, dwunastotysięcz-

ną wspólnotą lokalną i nie posiada odpowiednich

środków ﬁnansowychiorganizacyjnychnadochodze-

nie swoich racji.

Ponadto w wyniku przeprowadzonej

restrukturyzacji PGNiG SA utraciła przeszło milion

złotych z należnych gminie podatków, czyli niebaga-

telną kwotę zwłaszcza dla tak małego samorządu

terytorialnego.

zacji PGNiG SA w odniesieniu do gminy Strzelno

oraz odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy możliwa jest ponowna, rzetelna wycena

majątku Pomorskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o.

i GAZ-SYSTEMU sp. z o.o. oraz udostępnienie wła-

dzom gminy Strzelno odpowiednich dokumentów

z tej czynności?

2.

Jaka jest szansa na uniknięcie zwrotu należno-

ści ściągniętych przez gminę Strzelno z majątku Po-

morskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o.?

Moja prośba odnosi się do tej jednej tylko gminy,

choć prawdopodobnie problem ten dotyczy także wie-

lu innych samorządów w naszym kraju.

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2498)

do ministra obrony narodowej

w sprawie uzyskania informacji o czasie,

W pracach nad wyjaśnieniem przyczyn katastro-

fy lotniczej polskiego samolotu wojskowego Tu-154M

udział szereg osób reprezentujących Rzeczpospolitą

Polską, które podlegały ministrowi obrony narodo-

wej.

Byli nimi powołani przez pana Bogdana Klicha,

ówczesnego szefa resortu, członkowie Komisji Bada-

nia Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego,

a także członkowie zespołu polskiego akredytowane-

go Edmunda Klicha oraz wojskowi prokuratorzy bę-

dący zawodowymi żołnierzami.

Dane o datach, do-

kładnym celu podróży i miejscach przebywania na

terenie Federacji Rosyjskiej tych osób pozwoliłyby na

poszerzenie wiedzy o najistotniejszych etapach bada-

nia przyczyn katastrofy i dokonania oceny pracy wie-

lu państwowych organów.

Pozyskane w ten sposób

informacje ułatwiłyby także zawężenie kręgu osób,

które mogły dokonać fałszywej identyﬁkacji głosu

dowódcy Sił Powietrznych gen. Andrzeja Błasika

z zapisu rejestratorów parametrów lotu.

Dokumenty o czasie i miejscu pobytu polskich

przedstawicieli w Rosji w 2010 r. powinny znajdować

się w zasobach Ministerstwa Obrony Narodowej,

choćby z tego powodu, aby resort mógł rozliczyć kosz-

ty podróży i pobytu swoich pracowników za granicą.

108

Z pewnością też informacje z tych dokumentów nie

są tajne.

Uwaga ta dotyczy również dokumentów od-

noszących się do Komisji Badania Wypadków Lotni-

czych Lotnictwa Państwowego, ponieważ badanie

przyczyn katastrofy Tu-154M już się zakończyło,

a zgodnie z § 14a pkt 4 rozporządzenia ministra obro-

nizacji zasad funkcjonowania Komisji Badania Wy-

padków Lotniczych Lotnictwa Państwowego prezes

Rady Ministrów może wyłączyć jawność działalności

komisji jedynie podczas takiego badania.

Wobec powyższego proszę o odpowiedź na nastę-

pujące pytanie:

Czy, a jeśli tak, to kiedy, udostępnione zostaną

szczegółowe wykazy wyjazdów zagranicznych w 2010 r.

do Federacji Rosyjskiej następujących osób:

— członków Komisji Badania Wypadków Lotni -

czych Lotnictwa Państwowego, powołanej decyzjami

MON nr 130, 148 i 163 z 2010 r.,

— polskiego akredytowanego Edmunda Klicha

i jego współpracowników,

— prokuratorów prokuratury wojskowej?

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

(nr 2499)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie Narodowego Spisu Powszechnego

Szanowny Panie Premierze!

Jak wszyscy wiemy,

osiem miesięcy temu odbył się Narodowy Spis Po-

wszechny, który miał dać odpowiedź m.in. na to, ile

osób w Polsce deklaruje narodowość śląską.

Niestety

wyników tego spisu nie ma do dziś!

(NSP 2011) był pierwszym spisem powszechnym od

stwem członkowskim Unii Europejskiej.

Z tego faktu

czenia informacji z dziedziny demograﬁczno-społecz-

nej oraz społeczno-ekonomicznej, w zakresie i termi-

nach określonych przez Komisję Europejską.

Spis powszechny dostarcza najbardziej szczegóło-

wych informacji o liczbie ludności, jej terytorialnym

nej i zawodowej, a także o społeczno-ekonomicznej

Wiemy tylko, że 16 lutego miało się odbyć posie-

dzenie sejmowej Komisji Mniejszości Narodowych i Et-

nicznych, na którym prezes Głównego Urzędu Sta-

tystycznego miał przedstawić informację na temat

pytań o język i narodowość, które zostały zadane

mieszkańcom naszego kraju podczas spisu powszech-

nego; do spotkania jednak nie doszło.

Zgodnie z programem upowszechnienie wyników

oraz efekty Narodowego Spisu Powszechnego pozna-

my najprawdopodobniej w czerwcu tego roku i, jak

przekonują, nie jest to kwestia opieszałości, a wypeł-

niania procedur.

Spis realizowany był przy użyciu

różnych metod, m.in. przez samospis internetowy, co

powinno wg nas przyśpieszyć opracowanie wyników

spisu.

Zastanawia nas metodologia spisu; aby dane

spisu były wiarygodne, muszą być określane jasne

kryteria, na podstawie których ten spis przebiega.

Znane nam dziś kryteria pozostawiają wiele nieja-

sności.

Wiemy, że GUS nie przebadał 100% społe-

czeństwa, tylko jakąś część.

Celem Narodowego Spisu Powszechnego powinno

być objęcie wszystkich osób i mieszkań na terenie

kraju.

Spis powinien być przeprowadzany jako bada-

nie ważne na tzw. krótszym formularzu, obejmują-

cym 80% społeczeństwa, i reprezentatywne na tzw.

formularzu długim, obejmującym 20% wylosowanych

mieszkań.

Zakres informacyjny badania został w więk-

szości zapełniony przez dane ze źródeł administra-

cyjnych.

Z mediów dowiedzieliśmy się również, że na spis

powszechny zaplanowane zostało 535 mln zł, z czego

na rachmistrzów zaplanowano nieco ponad 90 mln

zł.

Zaskoczeniem dla nas była również informacja, że

rachmistrzowie zostali wyposażeni w wyspecjalizo-

wany drogi sprzęt, czyli tzw. hand-heldy, do których

oprogramowanie kosztowało 33 mln zł.

W związku z powyższym mamy pytania do Pana

Premiera:

1.

Kiedy poznamy wyniki Narodowego Spisu

Powszechnego?

Prosimy o podanie konkretnego

terminu.

2.

Jak Główny Urząd Statystyczny będzie chciał

wykorzystać zakupiony drogi sprzęt do sporządzenia

Narodowego Spisu Powszechnego i do czego on bę-

dzie przydatny?

Posłowie Jerzy Borkowski

i Artur Bramora

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2500)

do ministra ﬁnansów

i umieszczenia w niej zapisów deﬁniujących

109

Nr 80 poz. 350, z późn. zm.) stanowi: „Za przychody

tość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwi-

walenty, bez względu na źródło ﬁnansowaniatych

wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodze-

nia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadlicz-

bowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalen-

płatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłat-

nych”.

Powyższy zapis mówi m.in. o tym, iż przychody

każdego pracownika należałoby powiększyć o war-

tość poniesionych kosztów na dojazd pracowników do

pracy.

Pomimo uważnej analizy treści ustawy nie

znalazłem w niej wyłączeń stosowania tego artykułu

w stosunku np. do:

1) prezydenta;

2) premiera;

3) ministrów poszczególnych resortów;

4) innych osób, które z racji sprawowanej funkcji

czy też wykonywanej pracy korzystają z tego rodzaju

przywilejów, jak dojazdy do pracy służbowymi środ-

kami transportu (samolot, śmigłowiec czy też samo-

chód).

Pragnę przypomnieć, że od czasu do czasu opinia

społeczna jest skutecznie manipulowana przez media

informacjami dotyczącymi marnotrawienia państwo-

wych pieniędzy na prywatne eskapady prominent-

nych członków rządu, w tym informacjami o lotach

premiera Tuska do Gdańska rządowym embraerem,

gdzie koszt lotu w jedną stronę wynosi ok. 15 000 zł.

W skali roku kwota ta stanowi wielokrotność kwoty

podstawowej i kształtuje się w granicach 6 mln zł.

Z uwagi na to konieczne staje się postawienie

Sz.P. Ministrowi Finansów następujących pytań:

1.

Czy osoby korzystające z takich dobrodziejstw

jak dojazdy do pracy służbowym środkiem transpor-

tu winny od tak rozumianych przychodów płacić po-

datek dochodowy?

2.

Jeśli tak, to proszę o przedstawienie informacji,

które z osób wymienionych powyżej powiększyły

swoje przychody o wartość kosztów związanych z do-

jazdami do pracy i jakiego rzędu to jest wielkość?

3.

Jeśli jednak nikt z ww. osób tego rodzaju dani-

ny nie płaci, to czy nie zasadne byłoby zaopatrzenie

ﬁzycznychwzapis,iżniedotyczyonczłonkówrządu

lub też konstytucyjnych przedstawicieli władzy?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 2501)

do prezesa Rady Ministrów

z punktu widzenia kultury języka polskiego

tytułowania polityków tytułami,

Nagminnym i coraz bardziej rażącym zwyczajem,

który zadomowił się w polskiej polityce, jest tytuło-

wanie polityków tytułami, które już im się nie nale-

żą, lub też pomijania przedrostka wice- lub też vice-.

Zwyczaj ten, który bardzo często debaty sejmowe,

konferencje czy też wywiady zamienia w niekończą-

cy się korowód wymieniania grzeczności i tytułów

nie dość, że utrudnia słowną komunikację, to jeszcze

powoduje nierzadko zamieszanie graniczące z grote-

ską.

Pragnę przypomnieć, iż na sali sejmowej mamy

co najmniej kilkunastu marszałków Sejmu, w tym

tych byłych i tych z przedrostkiem wice-, kilku pre-

mierów oraz niezliczoną ilość ministrów.

Tego rodzaju grzeczności prawione politykom

przez dziennikarzy i inne osoby chcące pozostać we

wdzięcznej pamięci danego polityka dłużej, oprócz

tego, że wskrzeszają tylko zamierzchłe funkcje i za-

sługi, to nic nowego do debaty politycznej nie wnoszą.

Ważną kwestią nadużywania tego rodzaju słownic-

twa jest dezawuowanie ważnych i skądinąd honoro-

wych tytułów używanych w polityce.

Wiedząc, iż Sz.P. Premier jest osobą skromną, na

moje pytanie dotyczące zaprzestania kultywowania

tej „bizantyjskiej” tradycji, niewątpliwie mogę uzy-

skać tylko słowa potwierdzenia mojej tezy, jednakże

istotne wydaje się przekonanie do tego innych człon-

ków Rady Ministrów co wskutek efektu domina win-

no przynieść spodziewane efekty i trwale przeisto-

czyć formy publicznych debat.

Spełniając jednakże wymogi stawiane interpela-

cjom poselskim i wychodząc z założenia, iż sprawa ta

ma jednak szerszy społecznie wydźwięk, proszę o udzie-

lenie odpowiedzi na pytanie, czy w zakresie potrzeby

zainicjowania tego procesu „odtytułowania” niektó-

rych osób.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

110

Interpelacja

(nr 2502)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieuprawnionego ponoszenia

nakładów na zadania nieprzewidziane

w „Programie dla Odry – 2006”

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Z kontroli NIK dotyczącej stanu realizacji działań

związanych z poprawą zabezpieczenia przeciwpowo-

dziowego w dorzeczu rzeki Odry określonych do wy-

konania w „Programie dla Odry 2006” wynika, że

pełnomocnik rządu do spraw „Programu dla Odry

– 2006” podjął nielegalne, nierzetelne i z punktu wi-

dzenia celów programu niegospodarne działanie,

którym było wydatkowanie kwoty 103 406,7 tys. zł

niezgodnie z założeniami programu.

Odnosiło się to

do sﬁnansowaniazadańniewyszczególnionychwpro-

gramie oraz remontowych, zamiast inwestycyjnych,

w tym związanych z usuwaniem skutków kolejnych

powodzi i z robotami z zakresu utrzymania wód, bu-

dowli i bieżącej konserwacji.

1.

Jakie jest Pana stanowisko w powyższej sprawie?

ski rząd w celu wyeliminowania przypadków wydat-

kowania środków na przedsięwzięcia przewidziane

w „Programie dla Odry – 2006”?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2503)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zaniedbań pełnomocnika rządu

ﬁnansowo-rzeczowych, harmonogramów

zadań i przedsięwzięć dotyczących

ochrony przeciwpowodziowej

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Pełnomocnik rządu do spraw „Programu dla Odry

– 2006” nie doprowadził do przygotowania wielolet-

nich planów ﬁnansowo-rzeczowych oraz harmono-

gramów działań podejmowanych w ramach progra-

mu, do czego był upoważniony rozporządzeniem Rady

Ministrów w sprawie ustanowienia pełnomocnika

gólnym uczestnikom programu nie wyznaczono

szczegółowych zadań, jakie mieli realizować w jego

ramach ani też terminów ich wykonania.

Nie zosta-

ła również opracowana i wdrożona formalna proce-

dura selekcji i akceptacji zgłaszanych do programu

zadań i ustalania kolejności ich doﬁnansowania(okre-

ślania priorytetów).

Podkreślić należy, że stosowany

w trakcie realizacji programu roczny cykl planowa-

nia budżetowego nie jest ani adekwatny, ani też przy-

datny do prowadzenia zadań z natury rzeczy realizo-

wanych przez wiele lat.

1.

Czy znane są panu wyniki kontroli dotyczącej

realizacji ochrony przeciwpowodziowej w dorzeczu

Odry w oparciu o „Program dla Odry – 2006”?

ski rząd w celu poprawy efektów wdrażania inwesty-

cji związanych z ochroną przeciwpowodziową?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2504)

do ministra środowiska

w sprawie niewystarczających działań

prezesa KZGW dotyczących opracowania

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

kontroli „Realizacja ochrony przeciwpowodziowej

2006«” negatywnie oceniła efekty wdrażania w la-

tach 2007–2010 „Programu dla Odry – 2006” w za-

kresie dotyczącym ochrony przeciwpowodziowej.

Prezes KZGW przez ponad 4,5-letni okres dzia-

łalności nie opracował projektu planu ochrony prze-

ciwpowodziowej na obszarze kraju z uwzględnieniem

podziału na obszary dorzeczy, do czego był zobowią-

zany ustawą Prawo wodne.

Brak takiego planu unie-

możliwiał opracowanie optymalnej strategii i zasad

111

działania systemu ochrony przeciwpowodziowej

z uwzględnieniem funkcji i znaczenia „Programu dla

Odry – 2006”.

1.

Czy ministerstwu znane są wyniki kontroli doty-

czącej realizacji ochrony przeciwpowodziowej w dorze-

wzmożenia nadzoru nad działalnością prezesa KZGW

w zakresie opracowania dokumentów dotyczących

ochrony przeciwpowodziowej w ramach „Programu

dla Odry –2006”?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2505)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie nieterminowego przebiegu

realizacji inwestycji związanych z ochroną

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

dziowego w dorzeczu rzeki Odry, określonych do wy-

realizacja inwestycji i przedsięwzięć modernizacyj-

nych programu związanych z ochroną przeciwpowo-

dziową, w tym także objętych projektem ochrony

przeciwpowodziowej dorzecza rzeki Odry przebiega-

ła nieterminowo.

Pomimo upływu 60% czasu przewidzianego na re-

alizację programu jego wartościowe zaawansowanie

w zakresie ochrony przeciwpowodziowej na koniec

2010 r. wyniosło jedynie 36,0%, gdyż nie rozpoczęto

jeszcze robót budowlanych w ramach inwestycji

o kluczowym znaczeniu dla poprawy bezpieczeństwa

przeciwpowodziowego w dorzeczu Odry.

dotyczącej realizacji ochrony przeciwpowodziowej

2.

Jakie są przyczyny opóźnień w realizacji inwe-

stycji związanych z ochroną przeciwpowodziową

wzmożenia nadzoru nad terminową realizacją „Pro-

gramu dla Odry – 2006”?

Z poważaniem

(nr 2506)

do ministra zdrowia

w sprawie stanowczego sprzeciwu okręgowej

zawartych w rozporządzeniu dotyczącym

przeprowadzania konkursu na niektóre

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych z siedzi-

bą w Rzeszowie 17 lutego br. przyjęła stanowisko,

w którym wyrażają stanowczego sprzeciwu wobec

zapisów zawartych w rozporządzeniu ministra zdro-

nia konkursu na niektóre stanowiska kierownicze

w paragrafach dotyczących składu komisji konkur-

sowych na stanowiska pielęgniarki naczelnej, prze-

łożonej, pielęgniarki oddziałowej (§ 10 pkt 4 ppkt b

oraz § 10 pkt 5 ppkt 6).

OIPiP nie zgadza się na przywołane zapisy, ponie-

waż wynika z nich, iż stroną uprzywilejowaną jest

kierownik podmiotu leczniczego, delegując określoną

ilość osób w skład komisji konkursowej, mniejszą, niż

kieruje do składu komisji okręgowa izba.

Tak uprzy-

wilejowana pozycja kierownika podmiotu leczniczego

doprowadza zdaniem OIPiP do wyboru kandydata

w sposób niedemokratyczny, co z góry przesądza

o jego wyborze z uwagi na przewagę głosów kierow-

nictwa podmiotu leczniczego.

W ocenie pielęgniarek

i położnych jest to działanie niedopuszczalne, gdyż

po raz kolejny wskazuje na to, iż głos samorządu pie-

lęgniarek i położnych jest ignorowany przez Mini-

sterstwo Zdrowia.

Wobec powyższego OIPiP wnioskuje o naniesienie

zmian do ww. rozporządzenia i przywrócenie dotych-

czasowych zapisów.

112

1.

Czy znane jest ministerstwu stanowisko Okrę-

szowie w sprawie zapisów zawartych w rozporządze-

wie przeprowadzania konkursu na niektóre stanowi-

ska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym

przedsiębiorcą?

2.

Czy dostrzega Pan zawarte w nim uwagi na

temat składu komisji konkursowych na stanowiska

pielęgniarki naczelnej, przełożonej, pielęgniarki od-

działowej?

3.

Czy i kiedy wprowadzone zostaną do ww. roz-

porządzenia zmiany wnioskowane przez OIPiP?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2507)

do prezesa Rady Ministrów

i jakości opieki zdrowotnej dla seniorów

w związku z planowaną reformą emerytalną

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Zamiast zapowiadanych przed wyborami głębo-

kich reform mamy sięganie do kieszeni obywateli

i zwiększanie obciążeń ﬁskalnychwwykonaniurzą-

du – wzrost cen, podniesienie składki rentowej, po-

datków.

Najwięcej ostatnio mówi się o podwyższeniu

wieku emerytalnego.

Oprócz podania konkretnego

wieku przechodzenia na emeryturę o projekcie wła-

ściwie nic nie wiadomo.

Fundując obywatelom spek-

takl pt. konsultacje społeczne na temat reformy eme-

rytalnej w sytuacji złego stanu zdrowia oraz usług

ochrony zdrowia, złego stanu warunków pracy w Pol-

sce, złych warunków życia wielu Polaków, powszech-

nego w wielu środowiskach ubóstwa, wysokiego bez-

robocia zarówno wśród młodych, jak i starszych wie-

kiem, braku pracy dla osób niepełnosprawnych, upo-

wszechnienia umów śmieciowych oraz zatrudnienia

na czarno, nic nie mówi się np. o zwiększeniu liczby

miejsc pracy, zwłaszcza dla osób 50+, czy o podnie-

sieniu jakości i dostępności opieki zdrowotnej dla se-

niorów.

Aby pracować do 67. roku życia, trzeba mieć kon-

dycję i zdrowie.

Tymczasem w Polsce dramatycznie

brakuje lekarzy zajmujących się osobami w pode-

szłym wieku.

W całym kraju mamy ok. 100 czynnych

lekarzy tej specjalności – informują media.

W wielu

regionach nie ma żadnego dostępu do takiego specja-

listy.

Według prognoz GUS za 20 lat niemal co czwarty

Polak przekroczy 65. rok życia.

Niemal połowa z nich

będzie żyła dłużej niż 75 lat.

Rząd w odpowiedzi na

te prognozy planuje wydłużenie wieku emerytalnego,

ale nic nie robi, by zorganizować opiekę medyczną

nad seniorami.

nego dostępu do lekarzy specjalistów w zakresie cho-

rób osób starszych?

2.

Jakie konkretne rozwiązania w związku z pla-

nowaną reformą emerytalną zostaną wprowadzone

w celu zwiększenia dostępności i jakości opieki me-

dycznej nad seniorami?

3.

Ograniczona liczba chętnych na specjalizację

z geriatrii wynika z tego, że lekarze nie mają szans

na znalezienie pracy.

Brak klinik geriatrycznych to

zaś efekt niechęci dyrektorów szpitali do ich otwie-

rania.

Powodem jest bardzo niska wycena przez NFZ

opieki geriatrycznej.

Czy rząd dostrzega problem

i wprowadzi jakiekolwiek rozwiązania w tej kwestii?

Jakie rozwiązania i kiedy zostaną przedstawione?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2508)

do ministra edukacji narodowej

umiejętności trzecioklasistów

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

Wyniki ogólnopolskiego badania umiejętności

trzecioklasistów wskazują, że tylko 5% dzieci rozwią-

zało wszystkie zadania.

Wyniki pokazują, że ucznio-

wie mają problemy z logicznym i kreatywnym myśle-

niem, tabliczką mnożenia oraz trudność w wykorzy-

staniu wiedzy matematycznej w praktyce.

Eksperci za taki stan rzeczy winią m.in. nauczy-

cieli, którzy nie mają odpowiedniej wiedzy i umiejęt-

ności, jak pobudzać i aktywizować uczniów z klas I–

–III, redukować ich braki w wiedzy, wspierać tych,

którzy są uzdolnieni matematycznie.

Wypowiadający

się w mediach eksperci są zgodni, że chcąc zmienić ten

stan rzeczy, potrzebna jest reforma kształcenia na-

uczycieli matematyki i zmiany w systemie funkcjono-

wania instytucji, które podnoszą ich kwaliﬁkacje.

113

1.

Czy dostrzega Pani fatalne wyniki wiedzy ma-

tematycznej badania umiejętności trzecioklasistów?

2.

Z czego, zdaniem ministerstwa, wynikają tak

złe wyniki?

poprawy wyników wiedzy matematycznej badania

umiejętności trzecioklasistów w przyszłości?

4.

Jakie zmiany zamierza wprowadzić minister-

stwo w procesie kształcenia nauczycieli matematyki

i w systemie funkcjonowania instytucji, które podno-

szą ich kwaliﬁkacje,bypodnieśćjakośćkształcenia?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2509)

do ministra zdrowia

w sprawie konsekwencji, jakie dla hospicjów

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W połowie roku wchodzą w życie przepisy mówią-

ce, że działalność lecznicza jest działalnością gospo-

darczą.

Jak donoszą media, prowadzący szpitale, ho-

spicja i domy pomocy boją się, że nowe przepisy zmu-

szą ich do rezygnacji z tej działalności.

Oznacza to

pozostawienie bez opieki 3–4 tys. chorych terminal-

nie (śmiertelnie) i tysięcy osób korzystających z in-

nych usług medycznych (np. z ośrodków dziennych

dla chorych na alzheimera).

Prowadzący hospicja

obawiają się, jak będą ich traktować organy kontro-

lne.

Czy nadal będą zwolnieni z podatku od działal-

ności gospodarczej i czy nadal obywatele będą mogli

im przekazywać 1% podatku?

Jeśli takiej możliwości

nie będzie, hospicja będą mieć poważne kłopoty ﬁ-

nansowe, ponieważ NFZ ﬁnansuje55%działalności

hospicjum, resztę uzyskują ze zbiórek i z przekazy-

wanego 1%.

Przeciw przepisom protestuje Forum Hospicjów

Polskich, które, powołując się na opinie prawników,

alarmuje, że po wejściu przepisów w życie ich dotych-

czasowa działalność będzie niemożliwa.

funkcjonowania hospicjów, o jakich alarmują prowa-

dzący takie jednostki?

2.

Czy docierają do ministerstwa takie sygnały?

3.

Czy po wprowadzeniu nowych przepisów będzie

możliwość przekazywania 1% dla prowadzących ho-

spicja?

4.

Czy po wprowadzeniu nowych przepisów pro-

wadzący hospicja będą nadal zwolnieni z podatku od

działalności gospodarczej?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2510)

do ministra zdrowia

w sprawie zagrożenia dla funkcjonowania

szpitali w związku z nałożonymi na nie

dodatkowymi obciążeniami ﬁnansowymi

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Docierają do mnie liczne głosy samorządowców

alarmujących, że szpitale będą masowo się zadłuża-

ły ze względu na dodatkowe obciążenia ﬁnansowe,

takie jak nowe obowiązkowe ubezpieczenie od zda-

rzeń medycznych, wzrost opłat za polisę OC, wyższa

płaca minimalna, wzrost składki rentowej o 2%,

a także rosnące koszty energii i gazu.

Może nas cze-

kać masowe zamykanie szpitali.

Dostęp do opieki

medycznej już jest trudny, jej jakość też pozostawia

wiele do życzenia.

Na skutek kontynuacji takiej po-

lityki mało kto będzie w stanie pracować czy nawet

dożyć do 67. roku życia, jak to zakłada reforma eme-

rytalna rządu.

Z planów realizacji wykreślane są kolejne połącze-

nia drogowe, kolejowe, masowo zamykane są szkoły,

w planie jest likwidacji sądów rejonowych i rejonów

energetycznych.

Jak takie działania doprowadzą do

przedwyborczej wizji Polski – szybko się rozwijającej,

nowoczesnej zielonej wyspy?

Nie wiadomo.

nansów szpitali w związku z nowymi obciążeniami?

2.

Czy ministerstwo rozważa zmianę jakichkolwiek

przepisów, np. o dobrowolności wykupu ubezpieczenia

przez szpitale, obciążających budżety szpitali?

114

3.

Jaki będzie, według szacunków ministerstwa,

wzrost wydatków szpitali w związku z podniesieniem

składki rentowej?

4.

Jaki będzie, według szacunków ministerstwa,

ubezpieczeniem OC?

5.

Jaki będzie, według szacunków ministerstwa,

niem od zdarzeń medycznych?

6.

Czy dostrzega Pan zagrożenie, że samorządy

nie będą w stanie pokryć długów szpitali i doprowa-

dzi to do ich zamykania?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2511)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ogromnego bezrobocia

wśród młodych ludzi

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Według najnowszych danych GUS za III kwartał

2011 r. w niektórych regionach Polski prawie 60%

W każdym zakątku kraju najwięcej bezrobotnych jest

w wieku 15–34 lat.

W niektórych województwach sta-

nowią ponad połowę ludzi bez pracy: lubelskie – 57%,

małopolskie – 56%, świętokrzyskie – 54%.

Nie pracują osoby najbardziej dynamiczne, mobil-

ne, wydajne oraz kreatywne.

Oznacza to, że polskie

państwo przestało działać, a gospodarka ewidentnie

się zwija.

Żadne państwo nie mogłoby sobie pozwolić

na taką katastrofę na rynku pracy.

Rząd zdaje się nie

widzieć problemu – ogranicza środki na aktywne for-

my walki z bezrobociem, ogranicza dostęp do eduka-

cji poprzez płatny drugi kierunek studiów.

Sztanda-

rowe pomysły rządu – wcześniejsza edukacja naj-

młodszych, w wyniku czego młodzi ludzie szybciej

będą wchodzić na rynek pracy, wydłużanie wieku

emerytalnego dla już pracujących, doprowadzą tylko

do jeszcze większego bezrobocia wśród młodych.

Na-

wet w dotkniętej kryzysem Grecji, a także w Portu-

galii i Hiszpanii nie ma tak wysokich wskaźników

bezrobocia ludzi młodych jak w Polsce.

Wynika

z tego, że mamy już do czynienia ze stanem klęski

społecznej.

dych ludzi na rynku pracy?

2.

Czy dostrzega Pan negatywny wpływ działań

Pańskiego rządu na tę sytuację?

3.

Jakie działania podejmie rząd na rzecz zwięk-

szenia zatrudnienia młodych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2512)

do ministra zdrowia

do terapii biologicznych w reumatologii

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Dostęp do nowoczesnych terapii biologicznych dla

dzieci i dorosłych z zapalnymi chorobami stawów już

jest utrudniony.

Od 1 lipca 2012 r. ulegnie on dodatko-

wo pogorszeniu – twierdzą specjaliści reumatolodzy.

Ich zdaniem będzie to efekt zastąpienia wraz z po-

czątkiem lipca programów terapeutycznych przez

tzw. programy lekowe oraz ograniczenia środków, któ-

re NFZ może przeznaczyć na ich realizację.

Reuma-

tolodzy szacują, że 10–15% chorych z zapalnymi cho-

robami reumatycznymi, takimi jak reumatoidalne

zapalenie stawów (RZS), młodzieńcze idiopatyczne

zapalenie stawów (MIZS) czy zesztywniające zapale-

nie stawów kręgosłupa (ZZSK), powinno otrzymywać

drogie leki biologiczne.

Tymczasem w Polsce odsetek

ten ocenia się na ok. 1,5%.

Jest to spowodowane bar-

dzo restrykcyjnymi kryteriami włączenia do progra-

mu leczenia biologicznego.

Nie przysługuje ona bo-

wiem dzieciom z tzw. skąpostawową postacią MIZS.

Poza tym, żeby otrzymać tę terapię, ich stan zdrowia

musi osiągnąć stan krytyczny.

Jak wyjaśniają reumatolodzy, w myśl ustawy re-

fundacyjnej od 1 lipca 2012 r. terapeutyczne progra-

my zdrowotne, które obejmują leczenie konkretnej

jednostki chorobowej, zostaną zastąpione przez pro-

gramy lekowe, których przedmiotem będzie lek. Co

więcej, osobne programy będą tworzone dla tego sa-

mego leku w tym samym schorzeniu w zależności od

dawki i wielkości opakowania.

gorszeniu dostępu do terapii biologicznych w reuma-

tologii?

115

2.

Czy dostrzega Pan to zagrożenie?

3.

Czy ministerstwo podejmie jakiekolwiek dzia-

łania, by je wyeliminować?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2513)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie pozbawienia tysięcy chorych

na nowotwory leków zapobiegających

spadkowi odporności w wyniku wejścia

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Prawie codziennie media, lekarze, pacjenci wska-

zują na coraz to nowe pułapki i zagrożenia po wejściu

w życie nowej listy refundacyjnej, które ewidentnie

pogorszyło dostęp do leczenia i utrudnia życie pol-

skim pacjentom.

Najnowszy przykład tego, że nowa lista refunda-

cyjna jest pełną absurdów porażką: nawet tysiące cho-

rych na nowotwory pozbawiono leków zapobiegających

spadkowi odporności.

Polska Unia Onkologii publiku-

je alarmujący komunikat: Środowisko lekarzy onko-

logów wyraża zaniepokojenie sytuacją pacjentów pod-

dawanych chemioterapii.

Każdego roku stosuje się ją

u 100 tys. osób, z czego jedna trzecia wymaga leczenia

wspomagającego, chroniącego przed niebezpiecznymi

powikłaniami: neutropenią i gorączką neutropeniczną

obniżającymi barierę odporności pacjenta.

Wskutek zawężenia wskazań rejestracyjnych

przez resort zdrowia na liście refundacyjnej zapisa-

no, że państwo refunduje tę grupę leków tylko wtedy,

gdy zostały podane chorym, u których spadek odpor-

ności już nastąpił.

Taki zapis w ustawie prowadzi do osłabienia pa-

cjenta komplikacjami wynikającymi z braku proﬁ-

laktyki, narażenie go na dolegliwości, których można

było uniknąć, czy zagrożenie jego życia, ale też dłuż-

sze kolejki w szpitalach i rosnące koszty hospitaliza-

cji – ostrzega PUO.

1.

Czy dostrzega Pan zagrożenie dla chorych na

raka pacjentów po wprowadzeniu nowej ustawy re-

fundacyjnej?

2.

Kiedy na nowej liście refundacyjnej ww. leki

znajdą się z rozszerzonymi wskazaniami?

3.

Czy ktoś poniesie konsekwencje za wprowadze-

nie prawnego bubla narażającego tysiące ciężko cho-

rych pacjentów na dolegliwości, których można było

uniknąć, czy na zagrożenie życia?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2514)

do ministra zdrowia

w sprawie braku możliwości skorzystania

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Zdiagnozowanie raka zawsze zmienia życie pa-

cjenta i jego rodziny.

Często reakcją na taką wiado-

mość jest załamanie się, wycofanie chorego, brak

chęci do walki z chorobą.

Pomocne mogą być w takiej

sytuacji porady psychologów.

Psycholog kliniczny po-

maga żyć z chorobą, podczas spotkań prowadzone są

oswajać się z ograniczeniami, jak rozmawiać z bliski-

mi i budować wspierające relacje z ludźmi.

Niestety,

większość chorych na nowotwory w Polsce nie ma

możliwości skorzystania z opieki psychoonkologa.

Ilość takich specjalistów pracujących w szpitalach

określona kontraktem z NFZ (na oddział onkologicz-

ny przypada jeden psycholog kliniczny) w żaden spo-

sób nie zapewnia chorym dostępu do takiego specja-

listy.

rzystania z opieki psychoonkologów przez chorych na

nowotwory?

2.

Jaka według danych ministerstwa jest dostęp-

ność takich porad w poszczególnych ośrodkach on-

kologicznych w Polsce?

3.

Czy i kiedy podjęte zostaną działania zwiększa-

jące dostęp chorych do opieki psychoonkologów?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

116

Interpelacja

(nr 2515)

do ministra transportu, budownictwa

dla pracowników PKP Cargo SA

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Pakty, które zostały wynegocjowane w dwóch pry-

watyzowanych spółkach Grupy PKP – PKP Cargo

i TK Telekom, wciąż nie zostały zawarte.

Mimo otrzy-

manego od poprzedniego ministra infrastruktury za-

pewnienia, że warunkiem prywatyzacji spółek kolejo-

wych jest wcześniejsze zawarcie paktów gwarancji dla

załogi, nadal brakuje oﬁcjalnegopotwierdzeniatych

deklaracji przez ministerstwo.

W paktach znalazły się

zapisy dotyczące m.in. gwarancji zatrudnienia dla za-

łogi, pracownicy mieliby też otrzymać premię prywa-

tyzacyjną, zależną od stażu pracy.

sterstwa od oﬁcjalnegopotwierdzeniazapisówzawar-

tych w paktach gwarancji dla pracowników?

w celu potwierdzenia zapisów zawartych w paktach

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 2516)

do ministra zdrowia

w sprawie planowanej restrukturyzacji

zmierzającej do likwidacji niektórych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W związku z planowaną restrukturyzacją zmie-

rzającą do likwidacji niektórych powiatowych stacji

sanitarno-epidemiologicznych dotarły do mnie liczne

apele osób zaniepokojonych powyższą sytuacją.

Do-

celowo proponuje się pozostawić 5 stacji i 4 ﬁliePSSE

na Podkarpaciu.

Uważam, że oszczędności związane z likwidacją

tych instytucji będą jedynie pozorne, nie tylko z uwa-

gi na konieczność dojazdów pracowników do innych

stacji powiatowych lub ich ﬁlii.

Likwidacjatabędzie

się wiązała przede wszystkim z dużo większymi kosz-

tami społecznymi.

Planowane likwidacje utrudnią

dostęp mieszkańcom, którzy będą zmuszeni dojeżdżać

kilkadziesiąt kilometrów do najbliższych stacji i będą

musieli ponosić dodatkowe koszty, które szczególnie

dla ludzi uboższych są poważnym problemem.

Ponadto planowane likwidacje będą miały wpływ

na rzetelność i szybkość przekazywanych informacji,

gdzie szczególne znaczenie mają bezpośrednie i stałe

relacje z instytucjami działającymi w terenie.

Do likwidacji przeznaczona została m.in. PSSE

w Ropczycach.

Lokalizacja stacji pozwala na szybkie

i sprawne reagowanie w sytuacjach wyjątkowych.

Przykładem są tu powodzie, jakie miały miejsce

w ostatnich latach.

Wówczas sukces wielu działań

stacji w Ropczycach brał się w dużej mierze z dokład-

nej znajomości terenu, ludzi i uwarunkowań oraz

posiadanego wyposażenia.

Wydaje się więc, że pro-

ponowane działania w znacznym stopniu obniżają

bezpieczeństwo sanitarne powiatu.

Uważam, że likwidacja PSSE w Ropczycach jest

nielogiczna, tym bardziej iż jej funkcjonowanie oce-

niane jest jako bardzo dobre.

Stacja zlokalizowana

jest bowiem w nowym obiekcie.

Niezbędny remont

został przeprowadzony dzięki oszczędnościom, ﬁ-

nansowemu wsparciu WSSE w Rzeszowie czy też

zaangażowaniu Starostwa Powiatu Ropczycko-Sę-

dziszowskiego.

Trudno więc nie odnieść wrażenia, że propozycje

PSSE, obejmujących swym działaniem obszar powia-

tu zmierzają ostatecznie do zlikwidowania w przy-

szłości jednostek powiatowych.

2.

Jakimi kryteriami kieruje się ministerstwo,

stacji sanitarno-epidemiologicznych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

117

Interpelacja

(nr 2517)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wadliwości elektronicznego

systemu naliczania i poboru opłat viaTOLL

ustawy z dnia 13 marca 1985 r. o drogach publicz-

nych (Dz. U. Nr 14, poz. 1460, ze zm.) korzystający

za przejazdy na drogach płatnych.

W tym celu przedsiębiorca zgodnie z przepisami

nabywa dla samochodów ciężarowych 3,5–12 t urzą-

dzenie viaBOX – przypisane dla poszczególnego sa-

mochodu, które jest urządzeniem bezobsługowym

i nie posiada żadnych wskaźników i regulacji.

Przewoźnik musi mieć zapewniony stały wkład

ﬁnansowy na koncie, ponieważ samochód, mijając

system monitorowania, na wjeździe i zjeździe z drogi

płatnej automatycznie rejestruje i pobiera należną

opłatę.

Zdarza się, że system viaTOLL podwójnie re-

jestruje i pobiera opłatę, która później jest zwracana

na konto przewoźnika.

W przypadku gdy z winy systemu viaTOLL, któ-

ry nie naliczył opłaty, samochód nie został ujęty

w rejestrze na wjeździe lub na zjeździe, zostaje wsz-

ca 1997 r.) przez głównego inspektora transportu

drogowego.

Przewoźnik otrzymuje wezwanie, przypisujące

naruszenie przepisu, czym jest zobowiązany do udo-

wodnienia, że nie naruszył przepisu.

W wezwaniu nie

dopuszcza się innej sytuacji, np. wadliwości zapisu.

W przypadku zatrzymania takiego przewoźnika

przez Inspekcję Ruchu Drogowego żadne tłumacze-

nia, przekonywania nie są uwzględniane przez in-

spektorów.

Jest to niezgodne z zasadami, gdyż to nie

przewoźnik jest właścicielem systemu monitorowa-

nia i nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na

funkcjonowanie systemu viaTOLL.

nego Pana Ministra z zapytaniem: Czy w ramach

swoich kompetencji widzi Pan możliwe skuteczne

rozwiązania?

Z poważaniem

Poseł Marek Biernacki

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2518)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

trwa spór między ministerstwem, kierowcami oraz

handlarzami, którzy sprowadzają samochody przy-

stosowane do ruchu lewostronnego.

W naszym kraju

nie ma bowiem możliwości zarejestrowania samocho-

du, który wyposażony jest w kierownicę umieszczoną

po prawej stronie.

Polskie prawo nie dopuszcza reje-

stracji takich pojazdów, z wyjątkiem indywidualnych

odstępstw wydawanych przez ministerstwo trans-

portu, np. dla pojazdów specjalnych.

Można spróbo-

wać poddać samochód specjalnej przeróbce polegają-

cej na zamontowaniu nowej deski rozdzielczej, prze-

łożeniu pedałów oraz układu kierowniczego na lewą

stronę.

Polskie prawo powinno dopuszczać rejestrację

samochodów z kierownicami po prawej stronie, gdyż

takie zasady panują w całej Europie, a Polska, stając

się członkiem zjednoczonej Europy, musi to prawo

respektować.

Komisja Europejska zarzuca naszemu krajowi ła-

manie unijnej dyrektywy o homologacji typów ukła-

dów kierowniczych z 1970 r., dyrektywy ramowej

o homologacji pojazdów silnikowych z 2007 r. oraz

art. 28 unijnego traktatu gwarantującego swobodę

przepływu towarów na wspólnym unijnym rynku.

Już

nie tylko Komisja Europejska, Europejski Trybunał

Sprawiedliwości w Luksemburgu, ale też rzecznik

praw obywatelskich zajął się tym problemem.

Swoje dotychczasowe stanowisko ministerstwo

argumentowało opiniami jednostek upoważnionych

do prowadzenia badań homologacyjnych: Przemysło-

wego Instytutu Motoryzacji, Instytutu Transportu

Samochodowego, Transportowego Dozoru Technicz-

nego.

Stanowisko rządu popiera również Komenda

Główna Policji oraz eksperci Generalnej Dyrekcji

Dróg i Mostów.

Brakuje jednak statystyk i rzetelnie

przeprowadzonych badań, które uzasadniałyby sko-

rzystanie z dopuszczonej w prawie UE możliwości

wprowadzenia zakazów i ograniczeń uzasadnionych

względami bezpieczeństwa publicznego i ochrony

zdrowia.

W związku z powyższym mamy do Pana Ministra

następujące pytania:

zakazu rejestracji tzw. anglików?

2.

Czy trwają obecnie prace nad zmianą kwestio-

nowanej regulacji?

3.

W jakich krajach Unii Europejskiej w chwili

obecnej nie dopuszcza się do ruchu drogowego tego

typu pojazdów i jakie są ku temu argumenty: bada-

nia, analizy?

118

4.

Na jakim obecnie etapie jest postępowanie

przeciwko Polsce przed Europejskim Trybunałem

Sprawiedliwości w Luksemburgu?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Marek Krząkała

Rybnik, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2519)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie udzielenia dotacji

gdańskiemu kwartalnikowi

„Migotania.

Gazeta Literacka”

nisterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

o udzielenie dotacji dla gdańskiego kwartalnika

„Migotania.

Gazeta Literacka”.

Dotacji, która zosta-

ła temu pismu odmówiona.

W pełni popieram stara-

nia autorów pisma o jego przetrwanie.

Czasopismo istnieje od 2002 r.

Przez dziesięć lat

nieustannego istnienia zyskało sobie wysokie uzna-

nie.

W swym głównym proﬁlu–literackim–prezen-

towało czołówkę polskich nazwisk, przyciągało do-

brych autorów, znakomite teksty, miało też odwagę

promowania młodych i znakomitą intuicję w ich od-

krywaniu.

Promowało współczesną literaturę pol-

ską i europejską.

Krytyka literacka, bieżące recen-

zje, poezja, proza – wszystkie te rodzaje piśmiennic-

twa literackiego zawsze w tym kwartalniku przy-

ciągały uwagę.

Osobną wartością jest szata graﬁczna„Migotań”

– unikatowa, rozpoznawalna, jedna z najciekawszych

i najbardziej oryginalnych w całej historii prasy pol-

skiej.

Szata ta pozwalała przez całą dekadę prezen-

tować wyjątkowe zjawiska w graﬁceifotograﬁiobec-

nych czasów.

Pismo od pierwszego numeru jest redagowane

przez Zbigniewa Joachimiaka, jednego z najbar-

dziej znanych poetów średniego pokolenia w śro-

dowisku gdańskim.

Autora cenionego, cieszącego

się autorytetem w całej Polsce.

W utrzymywanie pi-

sma na rynku od lat wkładał najlepsze swoje inwen-

cje, jak również środki ﬁnansowe.

Dotychczasowe możliwości pozyskiwania środków

na utrzymanie „Migotań” wyczerpują się.

Kwartal-

nikowi grozi upadek, wycofanie z rynku, utracenie

grona współpracowników i czytelników, a w lepszym

wypadku rezygnacja z rozwoju i kontynuacji działań

programowych.

To poważna strata dla kultury pol-

skiej.

Przyłączam się do apelu do komisji MKiDN

o przyznanie „Migotaniom” dotacji, która pozwoli

na kontynuację dzieła na rzecz literatury polskiej i jej

autorów, na pozostanie pismu w łańcuchu dialogu

pomiędzy twórcami i odbiorcami.

Ta dotacja byłaby

świadectwem, że instytucje państwowe chcą i w spo-

sób świadomy uczestniczą w procesie żywego kształ-

towania dobra publicznego, jakim jest czasopiśmien-

nictwo kulturalne.

Byłaby świadectwem, że Mini-

sterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego chce

bronić tych obszarów kultury szczególnie słabych,

bo niemających zaplecza komercyjnego.

Jaka jest

możliwość udzielenia dotacji kwartalnikowi „Migo-

tania.

Gazeta Literacka”?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Borowczak

Gdańsk, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2520)

do ministra środowiska

w sprawie wyznaczania czasu aktualizacji

wojewódzkich planów gospodarki odpadami

25 lipca 2011 r.

Nr 152, poz. 897).

Ustawa nałożyła

na gminy szereg nowych obowiązków związanych

z gospodarowaniem odpadami komunalnymi, przede

wszystkim organizację i nadzór nad całym systemem

gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie

gminy oraz wprowadziła istotne zmiany w zasadach

i zakresie opracowywania wojewódzkich planów go-

spodarki odpadami komunalnymi.

Art. 16 ww. ustawy zobowiązał sejmiki woje-

wództw do uchwalenia w terminie 6 miesięcy od dnia

kich planów gospodarki odpadami.

W ten sposób,

biorąc pod uwagę konieczność zaopiniowania projek-

tu przez organy wykonawcze powiatów i gmin z ob-

szaru województwa oraz zaopiniowanie projektu przez

ministra środowiska w terminie do dwóch miesięcy,

a także przedłożenie projektu nie później niż miesiąc

zarządy województw do wykonania ww. projektu

w terminie niespełna miesiąca od dnia wejścia w ży-

cie ustawy.

Czy nie uważa Pan Minister, że ustawa z dnia 1 lipca

119

wprowadziła tak istotne zmiany w zasadach i zakre-

sie opracowywania wojewódzkich planów gospodarki

odpadami komunalnymi, że termin 6 miesięcy jest

stanowczo za krótki na przygotowanie ww. projek-

(w mojej ocenie) termin może spowodować nierze-

telne sporządzenie projektu?

Jeśli tak, to czy zamie-

rza Pan Minister podjąć stosowne działania zmie-

rzające do wydłużenia tego terminu do minimum

12 miesięcy?

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 2521)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie możliwości podjęcia działań

zmierzających do ustalenia okoliczności

śmierci polskiego żużlowca na torze

w Wiedniu w 1956 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie prośby

rodziny pana Z. R., która zwróciła się do mnie w spra-

wie pomocy w wyjaśnieniu okoliczności śmierci tra-

gicznie zmarłego Z. R. na torze żużlowym w Wiedniu

21 kwietnia 1956 r. podczas międzynarodowych za-

wodów żużlowych, składam interpelację w przedmio-

towej sprawie.

Z. R., polski żużlowiec, dwukrotny zwycięzca

Kryterium Asów (Bydgoszcz 1951 i 1953), ur. 24 lu-

tego 1927 r. w Toruniu, zm. 21 kwietnia 1956 w Wied-

niu, żużlowiec TKM Toruń oraz Gwardii Bydgoszcz.

Był brązowym medalistą IMP z 1951, czterokrotnym

medalistą DMP: brązowym – 1956, srebrnym – 1951,

1953 i złotym – 1955.

W celu wyjaśnienia sprawy zwróciłem się z zapy-

taniem o pomoc do następujących instytucji: Archi-

wum Akt Nowych, Ambasady RP w Wiedniu, Archi-

wum Ministerstwa Spraw Zagranicznych, prezesa

Polskiego Związku Motorowego.

Otrzymałem zapewnienie z PZM i Archiwum Akt

Nowych, że przedmiotowa dokumentacja się nie za-

chowała.

Warto dodać, że przy pomocy Ambasady RP w Wied-

niu nawiązano kontakt z ﬁrmą,któraodpłatnieudo-

stępniła materiał z tragicznego w skutkach między-

państwowego meczu żużlowego Polska – Austria, me-

czu rozegranego na niebezpiecznym stadionie Wied-

nia, meczu, na którym w zderzeniu z betonową ścia-

ną zakończył życie wicemistrz Polski na żużlu, czło-

nek mistrzowskiej drużyny Bydgoskiej Gwardii Z. R.

Pracownicy polskiej ambasady w Wiedniu, którzy

zaangażowali się w poszukiwanie nagrania, znaleźli

je w archiwum austriackiej kroniki ﬁlmowej.

Długo

poszukiwane nagranie z kwietnia 1956 r. trwa dwie

minuty, widać na nim, jak zginął żużlowiec Polonii

Z. R. Nagranie dostarczyło rodzinie informacji nt. oko-

liczności wypadku, pozwoliło także na weryﬁkację

wcześniej ustalonych okoliczności zdarzenia.

Pragnę również zwrócić uwagę na informację

przekazaną z Ambasady RP w Wiedniu, dokumenta-

cja z wypadku prawdopodobnie znajduje się w Mię-

dzynarodowej Federacji Motocyklowej z siedzibą

w Szwajcarii.

W sposób szczególny interesuje mnie kwestia od-

szukania świadków zdarzenia oraz pozyskanie pełnej

dokumentacji sprawy.

taniami:

1.

Czy ministerstwo wraz z Ambasadą RP w Wied-

niu może rozważyć możliwość podjęcia działań zmie-

rzających do ustalenia okoliczności śmierci polskiego

2.

Czy ministerstwo, na wzór działań podjętych

w naszym kraju, może podjąć działania informacyjne

zmierzające do odszukania świadków zdarzenia, któ-

rzy mogliby wnieść znaczące informacje w sprawie?

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2522)

do ministra zdrowia

w sprawie rozstrzygnięcia przez wojewódzki

sąd administracyjny sprawy kontraktowania

wającymi do mojego biura poselskiego informacjami

od samodzielnego publicznego zespołu dotyczącymi

nierozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd ad-

ministracyjny, w szczególności na wydane decyzje

prezesa NFZ, zwracam się do Pana Ministra z inter-

pelacją.

Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowot-

nej w Gostyniu, który jest prowadzony przez powiat

gostyński, w związku z popełnionym błędem komi-

sji konkursowej WOW NFZ utracił kontrakt na

świadczenia medyczne w zakresie ratownictwa me-

dycznego.

W ogłoszonym dniu 30 marca 2011 r. przez Wiel-

kopolski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu

120

Zdrowia postępowaniu prowadzonym w trybie kon-

kursu ofert w sprawie zawierania umów o udzielanie

medyczne w zakresie: świadczenia udzielane przez

podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świad-

czenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratow-

nictwa medycznego na obszarze 30/4 powiat gostyń-

ski wraz z dyspozytornią na okres obowiązywania

2012 r. swą ofertę złożył szpital w Gostyniu.

Podsu-

mowując, do postępowania zgłoszone zostały 2 ofer-

ty: oferta Samodzielnego Publicznego Zakładu Opie-

ki Zdrowotnej w Gostyniu oraz oferta Niepubliczne-

go Zakładu Opieki Zdrowotnej Falck Medycyna Re-

gion Wielkopolski.

Rozstrzygnięcie postępowania

prowadzonego w trybie konkursu ofert nastąpiło w dniu

30 maja 2011 r.

W postępowaniu wybrana została

oferta Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej

Falck Medycyna Region Wielkopolski.

Następnie, po

wniesieniu odwołania przez SP ZOZ w Gostyniu, dy-

rektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Na-

rodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu decyzją nr

16/2011 z dnia 17 czerwca 2011 r. uwzględnił odwo-

łanie i stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego po-

stępowania wybrana została oferta złożona przez Sa-

modzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w Go-

styniu.

Wskazać należy, że decyzja dyrektora WOW

NFZ z dnia 17 czerwca 2011 r. została wydana w związ-

ku z błędami popełnionymi przez komisję konkurso-

wą.

Jednakże w dniu 29 czerwca 2011 r. prezes NFZ

cofnął decyzję dyrektora WOW NFZ z powodu braku

umocowania prawnego co do zmian decyzji komisji

konkursowej.

Stwierdził, iż decyzja dyrektora WOW

NFZ została wydana z naruszeniem przepisów o wła-

ściwości.

Mając powyższe na uwadze, zapytuję: Na jakim

etapie jest postępowanie prowadzone przez organy

i instytucje, które zostały powiadomione o przedmio-

towej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

Leszno, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2523)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie uprawnienia do korzystania

selskiego zgłaszają się mieszkańcy w sprawie zwol-

nienia z płatności abonamentu za radio i telewizję.

W szczególności sprawa dotyczy osób posiadających

ustalone prawo do emerytury, a pobierających rentę

rodzinną po zmarłym małżonku.

ze zm.) ujawnił się problem braku równości w zakre-

sie uprawnienia do korzystania ze zwolnienia od

opłat abonamentowych.

Wskazać należy, iż osoba po-

bierająca rentę rodzinną po zmarłym małżonku i jed-

nocześnie mająca ustalone prawo do emerytury jest

zwolniona z opłat abonamentowych, co jednak nie

ma odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Osoby te

otrzymały z tego tytułu niewiele wyższe świadczenia,

z drugiej ponownie muszą płacić abonament za radio

i telewizję, co dla wielu z nich jest poważnym obcią-

żeniem.

Czy przedstawiony powyżej problem został do-

strzeżony i jakie ewentualne działania zostaną pod-

jęte w celu stosownej korekty przepisów, w wyniku

której osoby pobierające świadczenia z tytułu renty

rodzinnej będą zwolnione z opłaty za abonament ra-

diowo-telewizyjny?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2524)

do ministra pracy i polityki społecznej

Stowarzyszenia na Rzecz Dzieci i Młodzieży

Specjalnej Troski im. Janusza Korczaka

selskiego zgłosiło się Stowarzyszenie na Rzecz Dzie-

ci i Młodzieży Specjalnej Troski im. Janusza Korcza-

ka we Włoszakowicach, informując, że jest zareje-

strowane w Sądzie Rejonowym w Poznaniu, Wydział

IX Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego od

1997 r., a od 2005 r. organizacja posiada status orga-

nizacji pożytku publicznego i została wpisana pod nr

KRS 0000068839.

W ostatnim czasie stowarzyszenie otrzymało in-

formację telefoniczną, iż Urząd Skarbowy w Gosty-

niu nie chce przyjąć PIT-ów od podatników, którzy

we wniosku o przekazaniu 1% podatku należnego na

rzecz OPP wpisali nr KRS ww. stowarzyszenia.

Z informacji otrzymanych z MPiPS Departamen-

tu Pożytku Publicznego wynika, że organizacja nie

znajduje się w wykazie OPP uprawniającym do otrzy-

121

mania 1% podatku za rok 2011, ale posiada status

organizacji pożytku publicznego.

Stowarzyszenie

winno złożyć sprawozdanie merytoryczne i ﬁnanso-

we do 15 lipca 2011 r., a organizacje pożytku publicz-

nego w kwietniu 2011 r. zostały poinformowane przez

ministerstwo drogą mailową.

Nadmieniam, że z prze-

kazanych mi informacji wynika, że ww. stowarzysze-

nie takiej informacji nie otrzymało.

Ponadto organi-

łalności pożytku publicznego i wolontariacie kampa-

nia informacyjna była niewystarczająca.

W październiku 2011 r. stowarzyszenie otrzyma-

ło z Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Depar-

tamentu Pożytku Publicznego w Warszawie pismo

nr DPP-I-541 M-10MN/11 wzywające organizację do

niezwłocznego dopełnienia obowiązku wynikające

tariacie – przekazaniu sprawozdania merytoryczne-

go i ﬁnansowegoza2010r.doMPiPS.

Jednocześnie

stowarzyszenie zostało poinformowane, że wobec nie-

wywiązania się w ustawowym terminie z obowiązku

złożenia ww. sprawozdań do ministerstwa organi-

zacja nie zostanie umieszczona w wykazie organi-

zacji pożytku publicznego uprawnionych do otrzy-

Stowarzyszenie 5 grudnia 2011 r. przesłało spra-

wozdanie merytoryczne i ﬁnansowe–wprowadzenie

do sprawozdania ﬁnansowego,bilans,rachunekwy-

ników oraz informację dodatkową za 2010 r. do Mi-

nisterstwa Pracy i Polityki Społecznej Departamen-

tu Pożytku Publicznego, Sądu Rejonowego w Pozna-

niu oraz do Urzędu Skarbowego w Lesznie.

Ostatnie sprawozdanie zostało przesłane 5 grud-

nia 2011 r., a za poprzednie lata stowarzyszenie wy-

syłało sprawozdania w okresie kwiecień–czerwiec.

Sprawozdania merytoryczne i ﬁnansoweza2010r.

zostały sporządzone w dniu 31 marca 2011 r., a za-

twierdzone na Walnym Zebraniu Członków Stowarzy-

5 kwietnia 2011 r.

W dniu 14 kwietnia 2011 r. stowa-

rzyszenie przedłożyło w Urzędzie Skarbowym w Lesz-

nie zeznanie za rok podatkowy za 2010 r.

CIT-8.

Informację, którą stowarzyszenie otrzymało z mi-

nisterstwa w październiku 2011 r., iż organizacja nie

zostanie umieszczona w wykazie organizacji pożytku

ku dochodowego od osób ﬁzycznychza2011r.,sto-

jej w wykazie, ale stowarzyszenie będzie mogło roz-

propagować we własnym zakresie pozyskiwanie 1%

podatku dochodowego.

Brak środków ﬁnansowychpozyskiwanychz1%

podatku przez Stowarzyszenie na Rzecz Dzieci i Mło-

możliwi realizację wszystkich zadań stowarzyszenia.

Podopieczni stowarzyszenia stracą możliwość

uczestnictwa w różnych formach aktywności społecz-

nej organizowanych przez stowarzyszenie.

Niejedno-

krotnie pozbawi to podopiecznych jedynej możliwości

uczestnictwa w szeroko rozumianych zajęciach inte-

gracyjnych, czego efektem będą negatywne skutki

dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej.

Warto podkreślić, że Stowarzyszenie na Rzecz

Korczaka we Włoszakowicach nie prowadzi działal-

ności gospodarczej i środki ﬁnansowepozyskiwanez

tytułu 1% podatku są znaczącym źródłem dochodów

ﬁnansowychstowarzyszenia.

Status organizacji pożytku publicznego uprawniał

m.in. stowarzyszenie do pozyskiwania 1% podatku od

podatników na działalność stowarzyszenia.

Przez

ostanie lata stowarzyszenie pozyskiwało środki ﬁnan-

sowe z 1% na działalność, dzięki którym można było

organizować różnego typu imprezy sportowo-rekre-

acyjne dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej.

W świetle powyższych okoliczności uprzejmie za-

Czy Ministerstwo może rozważyć możliwość

umieszczenia Stowarzyszenie na Rzecz Dzieci i Mło-

Włoszakowicach w wykazie organizacji pożytku pu-

blicznego uprawnionych do otrzymania 1% podatku

Sprawa jest bardzo poważna, gdyż podatnicy skła-

dają już formularze PIT, wpisując nr KRS Stowarzy-

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2525)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zawodu asystenta rodziny

stępczej zakłada zatrudnianie na poziomie samorzą-

du gminnego asystenta rodziny.

Praca asystenta ma

na celu doprowadzenie rodziny do osiągnięcia pod-

stawowej stabilizacji życiowej.

Co ważne, asystent

rodziny pomaga i służy radą nie tylko w problemach

kach (np. prowadzenie gospodarstwa domowego,

przygotowanie posiłków, sprzątanie, gospodarowanie

budżetem domowym, załatwianie spraw urzędo-

wych).

Asystent pomaga także swoim podopiecznym

w osiąganiu wyznaczonych przez nich celów oraz

wzbudzeniu wiary w swoje możliwości.

Zatrudnianie

asystentów rodziny jest jednym z najważniejszych,

ale też zazwyczaj realizowanym w okrojonym zakre-

122

sie elementem ww. ustawy.

Jak wynika z informacji

prasowych, większość samorządów gminnych nie

dysponuje środkami ﬁnansowymi,którepozwoliłyby

na zatrudnianie wystarczającej ilości asystentów ro-

dzin.

W związku z tym niektóre gminy zaczęły typo-

wanie rodzin, które w pierwszej kolejności będą mia-

ły przydzielonego asystenta.

Ponadto, ponieważ bra-

kuje wykwaliﬁkowanychpracowników,wielegmin

decyduje się na zatrudnienie na nowych stanowi-

skach dotychczasowych pracowników socjalnych

bądź w ogóle rezygnuje z formy wspierania rodzin

przez asystentów.

Mając na uwadze wyżej opisany problem, zwraca-

1.

Jakie jest stanowisko resortu wobec powyższe-

go problemu?

2.

Czy samorządy gminne mogą ubiegać się o do-

tacje na sﬁnansowanie(współﬁnansowanie)wynagro-

dzenia asystentów rodzin?

Jeśli tak, z jakich źródeł?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Interpelacja

(nr 2526)

do ministra zdrowia

w sprawie dostępu osób bezdomnych

Szanowny Panie Ministrze!

Dostęp do leczenia

osób bezdomnych regulują ustawy: o świadczeniach

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

nych oraz o pomocy społecznej.

Bezdomni mogą ubie-

gać się o uzyskanie zasiłku celowego, w tym na cele

zdrowotne.

Jednak, jak zauważa rzecznik praw oby-

watelskich, uzyskanie świadczeń zdrowotnych na

podstawie powyższych regulacji poprzedzone jest

sformalizowaną i skomplikowaną procedurą, niedo-

stosowaną do istoty bezdomności.

Istnieje bowiem

grupa osób bezdomnych, która nie podejmie żadnych

działań w kierunku uzyskania podstaw do korzysta-

nia ze świadczeń pomocy społecznej oraz opieki zdro-

wotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Po-

nadto, jak informują pracownicy szpitali, leczenie

nieubezpieczonych pacjentów jest kłopotliwe, ponie-

waż Narodowy Fundusz Zdrowia nie refunduje tego

typu świadczeń.

W budżecie państwa znajdują się

środki przeznaczone na szpitalną pomoc bezdom-

nym, ale zdobycie ich jest bardzo skomplikowaną

i długotrwałą procedurą.

Należy dodać, iż teoretycz-

nie o zwrot kosztów hospitalizacji dyrektorzy szpita-

li mogą występować do prezydenta miasta.

W takich

leniem tożsamości osoby bezdomnej, co skutkuje bra-

kiem podstaw do przygotowania ubezpieczenia.

W efek-

cie koszt leczenia pokrywają lecznice.

Niektóre z nich

kierują sprawę do sądu, jednak zazwyczaj nie przy-

nosi to skutku, gdyż komornik nie ma skąd ściągać

należności.

Mając na uwadze powyższy problem, zwracam się

pytanie, czy ministerstwo podejmuje lub zamierza

dur dostępu osób bezdomnych do korzystania z opie-

ki medycznej.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 2527)

do ministra skarbu państwa

w sprawie przekształceń własnościowych

w grupie PGE Dystrybucja SA w Lublinie

Oddziały terenowe PGE Dystrybucja SA w Lubli-

nie dokonują likwidacji rejonów energetycznych.

Pro-

ces likwidacji rejonów odbywa się bez uwzględnienia

czynnika społecznego, tj. opinii związków zawodo-

wych, pracowników, z całkowitym pominięciem in-

teresu indywidualnego odbiorcy energii elektrycznej.

To spowoduje duże komplikacje zarówno w odbiorze

energii elektrycznej, jak i w dojeździe dotychczaso-

wych pracowników do nowych miejsc pracy, a także

w razie konieczności w sposób niewspółmierny wy-

dłuży czas i odległość dojazdu indywidualnego od-

biorcy w przypadku potrzeby załatwienia konkretnej

sprawy.

1.

Czy podział oddziału Skarżysko-Kamienna z do-

tychczas funkcjonujących jedenastu rejonów na sześć

wydaje się być racjonalny?

2.

Jaki wpływ ma likwidacja rejonów na dostęp

odbiorców do biur obsługi klientów, które zostaną

zlikwidowane wraz z rejonami?

3.

Czy nie wydaje się racjonalne połączenie rejonu

Miechów z Jędrzejowem?

4.

Czy udzielone przez zarząd w Lublinie pełno-

mocnictwo dla dyrektora generalnego oddziału Skar-

żysko-Kamienna spełnia wszystkie wymagania re-

prezentowania tej spółki bez ograniczeń?

5.

Czy dyrektor generalny rzeczonego oddziału

jest należycie umocowany do udzielania dalszych peł-

nomocnictw osobom trzecim, a jeśli tak, to w jakim

123

6.

Czy wojewoda świętokrzyski oraz starosta kie-

lecki należycie sprawują nadzór właścicielski nad

prawami do nieruchomości pod budowę linii elek-

trycznych?

Poseł Mirosław Pawlak

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2528)

do ministra środowiska

w sprawie utylizacji azbestu

Sprawa ochrony środowiska została w Polsce uję-

ta w sferę komercji.

Wyolbrzymianie niektórych za-

gadnień, jeśli tylko zjawisko to jest rentowne ekono-

micznie, przy przemilczaniu innych ważnych proble-

mów staje się praktyka codzienności.

Coraz głośniej słychać o antyazbestowych działa-

niach, które zapewne są i słuszne, lecz również w takim

samym stopniu wyolbrzymione wypaczają właściwy

obraz tego zagrożenia.

Azbest jest traktowany tak jak

substancje radioaktywne.

Ignoruje się przy tym cał-

kowicie jego doskonałą izolacyjność cieplną i dźwię-

kową, co sprzyja oszczędności opału, korzystnie wpły-

wając na środowisko, redukuje efekt cieplarniany.

Długotrwała praca w kontakcie z pyłem azbesto-

wym powoduje zachorowalność na nowotwory, jed-

nak nie u wszystkich.

Oznacza to, że istnieją inne

dodatkowe czynniki, które w połączeniu z działa-

niem włókienek azbestowych mogą te chorobę wywo-

ływać.

Nie ma też badań statystycznych obrazują-

cych ten problem.

Stwierdzono natomiast, że w przy-

padku, gdy kontakt z azbestem jest sporadyczny

i niewielki, to niebezpieczeństwo to nie występuje.

Znacznie większym zagrożeniem jest usuwanie azbe-

stu i eternitu, gdyż dochodzi wówczas do dużej emisji

pyłu mogącego wywierać szkodliwy wpływ na środo-

wisko.

Niebezpieczeństwo powodują też azbestowe

wysypiska z uwagi na rozprowadzane przez opady

atmosferyczne i wiatr włókna azbestowe.

Usuwaniem azbestu zainteresowane są przede

wszystkim koncerny produkujące konkurencyjne

materiały ocieplające: styropian i watę mineralną.

Unijne ustawy antyazbestowe rygorystycznie na-

kazują usuwanie azbestu w stosunkowo krótkim cza-

sie.

Akty te skierowane są głównie przeciwko nowym

członkom Unii, gdyż w innych państwach unijnych

azbest nie był stosowany zbyt szeroko.

Brak jest tym

samym opracowanych technologii zabezpieczania,

składowania i wykorzystania odpadów azbestowych.

Wiążą się z tym ogromne wydatki z budżetu państwa,

usunięcie azbestu w naszym kraju ma kosztować

ok. 40 mld zł.

Pieniądze te mogłyby zostać wykorzy-

stane w Polsce w bardziej ekonomiczny sposób.

1.

Czy zostały wykonane ekspertyzy dotyczące

utylizacji azbestu?

2.

Azbest zakopany jest nierozpuszczalny w wo-

dzie, a więc zakopany nie ma szkodliwego wpływu na

środowisko, co zatem z sankcjami wobec osób, które

zakopują azbestowe odpady?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2529)

do ministra gospodarki

w sprawie wprowadzenia w życie unijnego

programu ograniczenia emisji dwutlenku

węgla oraz metod jego utylizacji

Unijny program ograniczenia emisji CO

2

dopro-

wadzi, zdaniem ekspertów, do pogłębienia kryzysu.

Wskazują na to prognozy Banku Światowego (arty-

kuł w „Rzeczypospolitej” z dnia 25 lutego 2011 r.).

Istniejące w Polsce metody wtłaczania skroplonego

dwutlenku węgla są marnotrawstwem, gdyż gaz ten

stanowi cenny surowiec, który można by wykorzy-

stać do wytwarzania gazu palnego CO – tlenku węgla

lub benzyny.

Ponadto ta metoda utylizacji spalin po-

woduje ryzyko niebezpieczeństwa w przypadku roz-

szczelnienia podziemnego zbiornika i wydobycia się

CO

2

na powierzchnię.

Uległyby wtedy zagładzie

wszystkie organizmy żywe.

Jedną z metod niemającą

wspomnianych wad, która spowoduje realne zmniej-

szenie importu gazu ziemnego i ropy naftowej oraz

przyczyni się w związku z jej prowadzeniem do stwo-

rzenia tysięcy miejsc pracy, jest metoda opracowana

przez profesora Karola Przybyłowicza.

1.

Czy rząd dysponuje opracowaniami dotyczący-

mi innych koncepcji utylizacji CO

2

?

2.

Czy znana jest specjalistom rządowym metoda

utylizacji spalin, której autorem jest pan profesor Ka-

rol Przybyłowicz?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 2530)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dobowego wymiaru czasu pracy

osób niepełnosprawnych

czas pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej zarów-

124

no do znacznego, umiarkowanego, jak i lekkiego stop-

godzin tygodniowo, chyba że przedstawi on praco-

dawcy zaświadczenie o celowości stosowania skróco-

nego czasu pracy do 7 godzin od lekarza medycyny

pracy lub, w przypadku gdy zakład nie posiada leka-

rza, to od lekarza prowadzącego osobę niepełno-

sprawną.

W wielu przypadkach od 1 stycznia 2012 r. oso-

bom niepełnosprawnym, nawet o znacznym stopniu

niepełnosprawności, pracodawca wydłużał czas pra-

cy do 8 godzin, nie informując ich, że o tym indywi-

dualnie decyduje lekarz medycyny pracy, lub też nie

zmienił godzin pracy, a zaniżył etat do niepełnego

i nie zmienił wysokości wynagrodzenia.

Dla wielu

niepełnosprawnych 7-godzinny czas pracy był już

wielkim wysiłkiem.

Zmiana ta nie została uzupełniona wytycznymi

co do procedury powiadomienia o niej osób pracują-

cych obecnie w skróconych normach czasu pracy.

Art. 29 § 3 K.p. nakłada wprawdzie na pracodawcę

obowiązek informowania na piśmie o każdej zmianie

warunków zatrudnienia, w tym o obowiązującej pra-

cownika dobowej i tygodniowej normie czasu pracy,

ca od dnia wejścia w życie tej zmiany.

Obowiązek ten

ma charakter względny, gdyż pracodawca może po-

dać w piśmie kierowanym do pracownika konkretne

normy czasu pracy bądź też wskazać odpowiednie

przepisy prawa.

Jeżeli pracodawca wskazał przepisy

prawa, to nie musi tym samym aktualizować infor-

macji o warunkach zatrudnienia, nadal normy czasu

niepełnosprawnych będą wynikały z regulacji art. 14

ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Jed-

nak art. 94 K.p. oraz art. 207 K.p. wywodzą, że pra-

codawca jest obowiązany zaznajamiać pracowników

z ich podstawowymi uprawnieniami, a ponadto chro-

nić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie

datkowo przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia ministra

proﬁlaktyczneprzeprowadzasięnapodstawieskie-

rowania wydanego przez pracodawcę.

Zatem gdy za-

interesowany pracownik wystąpi do pracodawcy o wy-

danie skierowania do lekarza, aby ten określił celo-

wość stosowania skróconej normy czasu pracy, pra-

codawca winien to skierowanie wydać.

Lekarz wysta-

wiający zaświadczenie nie jest zobowiązany do wska-

zywania wymiaru czasu pracy, na jaki pracownik ma

być zatrudniony.

Kluczową kwestią jest to, aby lekarz

wystawiający zaświadczenie wskazał celowość stoso-

wania skróconych norm czasu pracy wobec danego

pracownika.

1.

Czy przewiduje się zmiany w procedurze wyda-

wania przez lekarzy zaświadczeń o czasie pracy oso-

by niepełnosprawnej?

2.

Dlaczego osoby niepełnosprawne nie mają moż-

liwości odwołania się od decyzji lekarza zakładowego,

który posiada często wiedzę ogólną na temat ich cho-

roby?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 2531)

do prezesa Rady Ministrów

z przedstawicielami zamawiających i wykonawców

stulaty uchylenia przepisu art. 46 ust. 4a wskazanej

ustawy.

Przepis ten nakłada na zamawiającego obo-

wiązek zatrzymania wadium wraz z odsetkami, je-

żeli wykonawca w odpowiedzi na wezwanie w trybie

art. 26 ust. 3 do uzupełnienia oświadczeń lub doku-

mentów, których nie dołączył do składanej oferty, nie

złożył, w zakreślonym przez zamawiającego termi-

nie, wymaganych dokumentów lub oświadczeń, lub

Wskazany przepis ma charakter szczególnie re-

strykcyjny i może zniechęcać wykonawców do skła-

dania ofert, zwłaszcza w przypadku przetargów o du-

żej wartości zamówienia, w których żądanie złożenia

wadium jest obligatoryjne.

Przepis stwarza również

wątpliwości interpretacyjne oraz duże trudności w za-

kresie udowodnienia przez wykonawców, że niezło-

żenie żądanych oświadczeń lub dokumentów wyni-

kało z przyczyn nieleżących po stronie wykonawcy.

W świetle powyższego zasadne jest uchylenie

blicznych.

Nowelizacja ustawy Prawo zamówień publicznych

niosła do 14 000 euro próg, powyżej którego powsta-

je obowiązek stosowania procedur zamówień publicz-

nych.

Nowelizacja we wskazanym zakresie weszła

w życie z dniem 11 czerwca 2007 r.

Zatem od wejścia

w życie przepisów podnoszących próg do 14 000 euro

upłynęło już blisko 5 lat.

Obowiązujący w dniu wejścia w życie wskazanej

wyżej nowelizacji średni kurs złotego w stosunku do

125

mówień publicznych wynosił 4,3870 (rozporządzenie

Nr 87, poz. 610).

Obecnie obowiązujący średni kurs

4,0196 (rozporządzenie prezesa Rady Ministrów

z dnia 16 grudnia 2011 r., Dz. U. Nr 282, poz. 1650).

Zatem wartość zamówień publicznych podlegających

procedurze, określonej w ustawie Prawo zamówień

publicznych, realnie spadła.

Po przeliczeniu na złote próg 14 000 euro wynosi

obecnie 56 274,40 zł.

Wskazana kwota jest dość ni-

ska, mając w szczególności na uwadze skomplikowa-

ną procedurę udzielania zamówień publicznych, wy-

nikającą z przepisów ustawy Prawo zamówień pu-

blicznych.

Zatem zasadne jest podniesienie progu

14 000 euro, również z uwagi na wzrost wartości zło-

tego w stosunku do euro oraz upływ blisko 5 lat od

wprowadzenia progu 14 000 euro, a także postępu-

jący wzrost cen towarów i usług.

1.

Czy przeprowadzano analizę zasadności pod-

niesienia progu 14 000 euro, powyżej którego powsta-

je obowiązek stosowania przepisów ustawy Prawo

zamówień publicznych?

Ewentualnie jakiej wysoko-

ści próg jest brany pod uwagę?

2.

Czy prowadzone są aktualnie prace zmierza-

jące do zmiany przepisów ustawy Prawo zamówień

publicznych w zakresie podniesienia progu 14 000

publicznych?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Lewandowski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2532)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wyeliminowania możliwości

wykonywania działalności akwizycyjnej

wykonywania działalności akwizycyjnej

Szanowny Panie Ministrze!

Konstytucja Rzeczy-

pospolitej Polskiej, będąca najwyższym aktem praw-

nym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej,

w treści art. 2 stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest

niającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Z tak

przedstawionego zapisu wynika m.in. zasada zaufa-

nia obywateli do Państwa i pewności prawa oraz za-

sada ochrony praw nabytych, co należy rozumieć

m.in. jako zakaz arbitralnego znoszenia lub ograni-

czenia praw podmiotowych przysługujących jednost-

ce lub innym podmiotom prywatnym występującym

w obrocie prawnym.

Wskazane zasady nakazują ta-

kie stanowienie przepisów, by jednostka mogła mieć

możliwość przewidywania konsekwencji poszczegól-

nych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego

stanu prawnego, a także oczekiwać, że prawodawca

nie zmieni ustanowionych norm w sposób nagły i cał-

kowicie arbitralny.

Na mocy obowiązujących do dnia 31 grudnia 2011 r.

niała możliwość swobodnego wykonywania działal-

ności akwizycyjnej na rzecz otwartych funduszy eme-

rytalnych.

Na podstawie ustawy z dnia 25 marca

z 2011 r.

Nr 75, poz. 398), ogłoszonej w dniu 8 kwiet-

nia 2011 r., dokonano zmiany, z mocą obowiązującą

od dnia 1 stycznia 2012 r., m.in. art. 92 ust. 1 oraz

Wskutek wprowadzonych zmian doszło do deﬁni-

tywnego wyeliminowania możliwości świadczenia

usług akwizycyjnych na rzecz otwartych funduszy

emerytalnych, a ewentualne próby podejmowania ta-

kiej działalności zagrożone są obecnie karą grzywny

do kwoty 1 000 000,00 zł (jednego miliona zł).

Kilkadziesiąt tysięcy osób wskutek reformy ubez-

pieczeń emerytalnych przeprowadzonej przez pań-

stwo polskie w ostatnich latach, mając na uwadze

długofalowe efekty wprowadzonych reform i szereg

działań podejmowanych w tym zakresie, podjęło czyn-

ności mające na celu rozpoczęcie działalności w za-

kresie akwizycji na rzecz otwartych funduszy eme-

rytalnych i wykonywanie zawodu akwizytora.

Uzy-

skanie uprawnień akwizytora i rozpoczęcie wykony-

wania w tym zakresie usług wiązało się z poniesie-

niem kosztów, poświęceniem czasu i odbyciem odpo-

wiednich szkoleń.

Z uwagi na zmieniające się uwarunkowania fak-

tyczne, jak i prawne, prowadzona działalność wyma-

gała dokonywania licznych działań mających na celu

dostosowywanie się do zmieniających się warunków,

zatrudnienia pracowników, jak też utworzenia całej

struktury organizacyjno – osobowej.

Wszelkie czyn-

ności w tym zakresie dokonywano, mając na wzglę-

dzie wieloletni proces przeprowadzanych przez usta-

wodawcę refom oraz ich założenia.

Nierzadko zakres

reform i plany ustawodawcy w tym zakresie były wy-

łączną przyczyną zakładania działalności gospodar-

czej przez akwizytorów.

Akwizytorzy OFE prowadzi-

126

li pełną obsługę członków funduszy, w tym m.in. poza

typową działalnością akwizytora OFE świadczyli bie-

żącą pomoc przy formalnościach związanych ze zmia-

ną danych członków, monitorowaniem wpływu skła-

dek na ich konta.

Na mocy wskazanych przepisów w sposób nagły,

bez żadnego uzasadnienia, ustawodawca ustanowił

zakaz wykonywania od dnia 1 stycznia 2012 r. dzia-

łalności akwizycyjnej na rzecz otwartych funduszy

emerytalnych, ustanawiając jednocześnie za naru-

szenie zakazu rażąco wysoką karę grzywny.

Tym

samym pozbawiono członków funduszy elementarnej

pomocy związanej z obsługą ich rachunków – wielu

z formalnościami, jakie wiążą się z obsługą rachun-

ku, w szczególności chociażby z tak prozaicznego po-

wodu, jak brak dostępu do Internetu.

Taki stan rze-

czy doprowadził do naruszenia przez ustawodawcę

zasady ochrony praw nabytych, wynikającej z zasady

demokratycznego państwa prawa.

Projekt uchwalanej ustawy o zmianie ustawy o or-

ganizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

poddany konsultacjom społecznym nie przewidywał

tak istotnych zmian uregulowań w odniesieniu do

wykonywania akwizycji na rzecz otwartych funduszy

emerytalnych, jakie zostały wprowadzone w projek-

cie ustawy poddanym już pod głosowanie (konsulta-

cje społeczne do projektu ustawy z dnia 25 marca

nych zakończono z dniem 24 lutego 2011 r., natomiast

pierwsze wzmianki w projekcie dotyczące wprowa-

dzenia zakazu akwizycji na rzecz OFE czy ustano-

wienia w tym zakresie rażąco wysokiej kary grzywny

noszą datę 3 marca 2011 r.).

Poza tym przedstawiony

projekt nie zawierał żadnego uzasadnienia w przed-

miocie wprowadzenia tak istotnych ograniczeń

w odniesieniu do akwizytorów, co sprawia, iż osoby

wykonujące zawód akwizytora do dnia dzisiejszego

nie poznały przesłanek, jakimi kierował się rząd,

Sejm, Senat czy też prezydent RP w toku procedury

legislacyjnej w odniesieniu do uchwalonych przepi-

sów, ani też nie mogły przygotować się na nadcho-

dzące zmiany.

Sam proces przekwaliﬁkowania czy zdobycia

umiejętności do wykonywania innego zawodu lub in-

nej działalności gospodarczej to z reguły proces trwa-

jący kilka lat, o ile wiek danej osoby oraz posiadane

predyspozycje pozwalają na takie przekwaliﬁkowa-

nie.

Kilkumiesięczny okres vacatio legis na tego typu

działania należy uznać za niewystarczający – samo

poszukiwanie nowego zatrudnienia, podczas gdy

akwizytorzy z reguły nie posiadają innego doświad-

czenia zawodowego poza akwizycją na rzecz otwar-

tych funduszy emerytalnych, może zająć nawet rok.

Taki stan rzeczy powiązany z niespodziewanym i ni-

czym nieuzasadnionym ustanowieniem nakazu za-

przestania wykonywania zawodu, zagrożony do tego

rażąco wysoką karą grzywny, niewątpliwie narusza

zasadę praw nabytych, ale również zasadę ochrony

nie prawa, podobnie jak i zasadę pewności prawa,

które to zasady można wywieść z zasady demokra-

tycznego państwa prawa opisanej w treści art. 2 Kon-

stytucji RP.

Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej oparty jest m.in.

na wolności prowadzenia działalności gospodarczej

(art. 20 konstytucji).

Do ograniczenia wolności go-

spodarczej w myśl art. 22 konstytucji może dojść wy-

łącznie w drodze ustawy i tylko wówczas, gdy ważny

interes publiczny za tym przemawia.

Ograniczenia

w możliwości korzystania z konstytucyjnych wolno-

ści i praw mogą nastąpić wyłącznie w ustawie i tylko

wówczas, gdy są konieczne z uwagi na bezpieczeń-

stwo demokratycznego państwa lub jego porządek

publiczny, ochronę środowiska, zdrowia, moralności

że tak wprowadzane ograniczenia nie mogą naruszać

cji).

Konstytucja RP nie przewiduje żadnych innych

okoliczności, które dopuszczałyby możliwość ograni-

czenia zasady swobody prowadzonej działalności go-

spodarczej.

Ograniczenia mogą być ustanawiane tylko wtedy,

nakazuje rozważyć: czy wprowadzona regulacja jest

skutków, czy jest niezbędna dla ochrony interesu pu-

blicznego, z którym jest połączona, a także czy jej

efekty i skutki pozostają w proporcji do ciężarów na-

kładanych w wyniku jej wprowadzenia na obywatela.

Ograniczenia, o których mowa, winny spełniać wy-

móg istnienia rzeczywistej potrzeby ingerencji w pra-

wa lub wolności jednostki i stosowania środków

prawnych skutecznych (niezbędnych), stawiane przez

zasadę proporcjonalności.

Zgodnie ze wspomnianą zasadą prawodawca wi-

nien uwzględnić każdorazowo wymóg stwierdzenia

rzeczywistej potrzeby ingerencji w danym stanie fak-

tycznym, w zakres prawa lub wolności jednostki.

Z drugiej strony zasada ta winna być rozumiana jako

wymóg stosowania takich środków prawnych, które

będą skuteczne, a więc rzeczywiście będą służyć re-

alizacji zamierzonych przez prawodawcę celów, przy

czym zawsze chodzi o środki niezbędne, które chro-

nić będą wartości w sposób i w stopniu, który nie

mógłby zostać osiągnięty przy zastosowaniu innych

środków.

Niezbędność to również skorzystanie ze

środków najmniej uciążliwych, wskutek których pra-

wa lub wolności podlegają ograniczeniu.

Ingerencja

w sferę statusu jednostki musi więc pozostawać

w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, któ-

rych ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie.

Uzasadnienia opisanego wyżej, wskazującego na

zasadność wprowadzenia tak istotnego ograniczenia,

jakim jest wyeliminowanie możliwości prowadzenia

działalności akwizycyjnej pod groźbą kary grzywny

w wysokości do 1 000 000,00 zł, nie zawiera ani sama

ustawa, ani uzasadnienie projektu ustawy złożone

przez Radę Ministrów, ani też wnioski wynikające z

127

przeprowadzonych konsultacji społecznych.

Zapisy

o ustanowieniu zakazu wykonywania działalności

akwizycyjnej nie zostały nawet poddane dyskusji pu-

blicznej.

Na koniec powyższych uwag na marginesie nale-

ży dodatkowo podnieść, iż wszelkie wydatki związa-

ne z dotychczasową działalnością akwizytorów

otwartych funduszy emerytalnych ponoszone były

przez powszechne towarzystwa emerytalne, co spra-

wia, że pozostawały bez wpływu na wysokość kapi-

tału zgromadzonego na rachunkach członków otwar-

tych funduszy emerytalnych, a zatem argumenty

o likwidacji akwizycji spowodowane ochroną kapita-

łu gromadzonego przez członków OFE należy uznać

za bezzasadne.

1.

Jaki ważny interes publiczny lub zagrożenie dla

bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochrona śro-

i 31 ust. 3 Konstytucji RP jako o warunkach koniecz-

nych wprowadzenia ograniczeń wolności i praw oby-

wateli – uzasadniał ograniczenie możliwości wyko-

nywania przez obywateli działalności akwizycyjnej

1 stycznia 2012 r.?

2.

Jakie były przyczyny pozbawienia od dnia

1 stycznia 2012 r. kilkudziesięciu tysięcy akwizyto-

rów otwartych funduszy emerytalnych uprawnień do

wykonywania dotychczasowej działalności, a tym sa-

mym pozbawienia tych osób możliwości uzyskiwania

dochodów z dotychczas wykonywanej pracy oraz

ustanowienia za naruszenie opisanego zakazu rażą-

co wysokiej kary grzywny?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Lewandowski

(nr 2533)

do ministra skarbu państwa

Na podstawie art. 191 i 192 regulaminu Sejmu RP

składam interpelację do ministra skarbu państwa

Pracownicy Polfy Warszawa SA zwrócili się do

przejęciem”.

Dotychczasowy przebieg procesu prywa-

tyzacyjnego Polfy Warszawa SA, a co za tym idzie,

zmiana właściciela, budzi obawy pracowników odno-

śnie do przyszłości spółki oraz miejsc pracy dla 1200

pracowników.

Martwi nas los ostatniej państwowej Polfy przy-

noszącej zyski dla Skarbu Państwa i dającej bezpie-

czeństwo lekowe obywatelom.

Polfa Warszawa SA to

wanych produktów.

2004 r. wchodzi w skład Polskiego Holdingu Farma-

ceutycznego SA.

W portfolio warszawskiej Polfy znaj-

duje się ponad 140 różnych preparatów, które są do-

stępne na terenie kraju oraz eksportowane do kilku-

dziesięciu państw świata.

Przychody spółki w 2010 r.

sięgnęły 364 mln zł.

Spółka zarobiła na czysto 45 mln zł.

Wyniki za rok 2011 są nawet lepsze.

Polfa Warszawa SA to ﬁrmaprodukującalekiod

ponad 185 lat, jest ona praktycznie ostatnim pań-

stwowym zakładem działającym i mającym wpływ

jest Polski Holding Farmaceutyczny SA, którego

100% akcji posiada Skarb Państwa.

Polfa Warszawa SA produkuje leki ratujące życie

(adrenalina, morﬁna), niezbędne przy operacjach

(heparyna, Plofed), niezbędne w życiu codziennym

(Acard) czy ratujące życie alergikom (Allertec).

Polfa Warszawa jest firmą specjalizującą się

w produkcji tanich leków.

Pod względem ilości sprze-

danych opakowań znajduje się od lat na trzecim miej-

scu w Polsce, co potwierdza zdecydowanie prospo-

łeczną misję dostarczania leków w cenie na każdą

kieszeń.

Obecnie trwają przygotowania do zmiany właści-

ciela spółki.

W dniu 12 października ubiegłego roku

E.D., pełnomocnik Polpharmy, i A.W., prezes Polskie-

go Holdingu Farmaceutycznego, podpisali umowę

zobowiązującą do sprzedaży Polfy Warszawa.

Pełno-

prawnym właścicielem Polfy Warszawa zostanie Po-

lpharma po wyrażeniu zgody na koncentrację przez

UOKiK i przekazaniu przez PHF praw właściciel-

skich.

Nie wiadomo jednak, kto jest rzeczywistym

właścicielem Polpharma SA.

Właścicielem Polphar-

ma SA jest spółka Genefar BV, a kto jest właścicielem

Genefaru?

Dotychczasowy przebieg procesu prywatyzacyjne-

go budzi obawy załogi.

Pozorowane przez dwa miesią-

ce przez inwestora Polpharmy SA negocjacje porozu-

mienia/pakietu socjalnego (gwarancje miejsc pracy

i istnienia ﬁrmy)zezwiązkamizawodowymizwięk-

szyły tylko niepokój pracowników.

Brak chęci podpi-

sania przez Polpharmę SA pakietu socjalnego wska-

zuje na to, że zamiast prywatyzacji będzie tzw. „wrogie

przejęcie”, a w konsekwencji likwidacja ﬁrmy.

128

siało bardzo dużo dopłacać (lub oczywiście ten obo-

wiązek przerzuci na obywateli).

Nie można także

zapominać, że, jeśli chodzi o ponad 30 preparatów,

Polfa Warszawa jest monopolistą na rynku polskim

– w momencie sprzedaży naszej ﬁrmytenmonopol

dostanie się w prywatne ręce, stawiając państwo w bar-

dzo trudnej sytuacji.

Należy pamiętać, że Polfa Warszawa SA zawsze

była ostatnim ratunkiem w sytuacjach trudnych dla

kraju.

Najlepszym przykładem jest epidemia ptasiej

grypy: gdy kraj i rządząca nim koalicja znalazły się

w podbramkowej sytuacji, czyli konieczności pilnego

wyprodukowania olbrzymiej ilości szczepionek prze-

ciwko ptasiej grypie, na apel ówczesnej minister zdro-

wia a obecnej marszałek sejmu p. Kopacz Polfa jako

jedyna wyraziła gotowość wyprodukowania w rekor-

dowo krótkim czasie wystarczającej dla całego spo-

łeczeństwa ilości szczepionek.

Było to możliwe, po-

nieważ Polfa oferuje wszystkie typy produkcji farma-

ceutycznej, od sterylnej poczynając, poprzez roztwo-

ry (formy mokre), na formach suchych kończąc.

Załodze przedsiębiorstwa inwestor (Polpharma

SA) proponuje 50% redukcji zatrudnienia i brak gwa-

rancji utrzymania miejsc pracy dla pozostałych.

Świadczyć to może zdecydowanie o „wrogim przeję-

ciu”, tj. chęci objęcia portfolio (nota bene konkuren-

cyjnego dla Polpharmy SA, jeśli chodzi o ok. 40 pro-

duktów), wyprowadzenia do innych lokalizacji nowo-

czesnych maszyn i technologii, a następnie uzyska-

nia natychmiastowej kilkusetprocentowej stopy

zwrotu z inwestycji poprzez sprzedaż całego terenu

fabryki (ok. 5 ha ulokowane w centrum Warszawy

obok właśnie budowanej stacji metra) pod biurowce

czy banki.

1.

Jakie będą przyszłe konsekwencje tej prywatyzacji

dla polskiego rynku farmaceutycznego?

2.

Czy MSP konsultowało swoją decyzję o sprzedaży

Polfa Warszawa SA z Ministerstwem Zdrowia pod

ﬁrmę,znajdującąsięna„cennym”terenieWarszawy

za kwotę jej kilkunastoletnich zysków netto (rok

2012 – ok. 50 mln)?

4.

Kto właściwie kupuje Polfę Warszawa?

Z poważaniem

Posłowie Leszek Miller

i Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2534)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie przekształceń własnościowych

PKP Cargo to największy kolejowy przewoźnik

rząd zdecydował, że przedsiębiorstwo zostanie spry-

watyzowane przy udziale inwestora strategicznego,

50% plus jedna akcja.

Memoranda informacyjne spół-

ki pobrało ponad 50 podmiotów, a oferty wstępne

złożyło ponad 10 potencjalnych inwestorów.

Kolejne

etapy procesu prywatyzacji trwają.

Związkowcy sprzeciwiają się uruchomieniu pro-

cesu prywatyzacji spółki przed podpisaniem paktu

gwarancji pracowniczych, a także takiej właśnie for-

mie prywatyzacji.

Uważają, że spółkę należałoby

sprywatyzować poprzez giełdę, a nie inwestora stra-

tegicznego.

Zdaniem przedstawicieli pracowników

sprzedaż w takiej formie jak planowana jest komplet-

nie nieuzasadniona.

Na początku lutego br. związki zawodowe podjęły

decyzję o powołaniu wspólnego Komitetu Protesta-

cyjno-Strajkowego na szczeblu krajowym.

pozycji związkowych?

2.

Na jakim etapie jest obecnie proces prywaty-

zacji?

3.

Jakie merytoryczne argumenty przesądziły o for-

mie prywatyzacji przez inwestora strategicznego?

4.

Czy załoga otrzyma postulowany przez siebie

pakt gwarancji pracowniczych?

Posłowie Leszek Miller

i Ryszard Zbrzyzny

(nr 2535)

do ministra zdrowia

w sprawie planów degradacji powiatowych

stacji sanitarno-epidemiologicznych

w woj. podkarpackim

Otrzymałem założenia do reformy Państwowej

Inspekcji Sanitarnej.

Zawarte w nich wytyczne za-

kładają znaczną likwidację i ograniczenie funkcjono-

wania tej służby wraz ze zwolnieniem dużej liczby

129

pracowników.

Na terenie Podkarpacia zakłada się

pozostawienie tylko 4 stacji powiatowych oraz 5 ﬁlii

i 4 laboratoriów WSSE.

Najbardziej jednak zszoko-

wały mnie zalecenia szukania oszczędności na szko-

leniach personelu i wyposażeniu laboratoryjnym.

Nie wiem, kto przygotował ten plan oszczędności,

ale chyba nie miał pojęcia o zadaniach i roli inspekcji

sanitarnej.

Jak można, szukając na siłę nieznacznych

w skali sytuacji ﬁnansówpublicznychoszczędności,

narażać bezpieczeństwo ludności oraz prawidłowość

funkcjonowania instytucji o ogromnym znaczeniu

dla ludności?

Inspekcje państwowe działają dzisiaj pod olbrzy-

mią presją ze strony zwierzchnictwa oraz instytucji

Unii Europejskiej.

Wykonują liczne zadania przy nie-

wystarczających środkach osobowych i ﬁnansowych.

Zamiast wspomagać rozwój inspekcji rząd szuka

w nich oszczędności.

Plan zakłada zwolnienie 160

osób.

Jak po takich znacznych cięciach można spo-

dziewać się prawidłowego funkcjonowania powiato-

wych stacji sanitarno-epidemiologicznych?

Plan likwidacji stacji zakładający zwolnienia pra-

cowników i obciążenie dodatkowymi obowiązkami

pozostałych jednostek jest skandaliczny, nieprzygo-

towany, nielogiczny i godzi w bezpieczeństwo sani-

tarno-epidemiologiczne ludności.

Oszczędności uzy-

skane tą drogą zostaną wielokrotnie przewyższone

przez straty, które będą skutkiem tych działań, dla-

tego wzywam do wycofania się z tych planów.

1.

Kto przygotował założenia do opisanego przeze

mnie planu „restrukturyzacji” Państwowej Inspekcji

Sanitarnej?

2.

Czy znane są skutki społeczne planowanych

zmian?

3.

Czy zmiany te były konsultowane z WSSE i PSSE

z województwa podkarpackiego?

4.

Dlaczego rząd oszczędza na bezpieczeństwie

ludności, ograniczając środki inspekcji sanitarno-epi-

demiologicznej?

5.

Jak PSSE będą wykonywać swoje działania, sko-

ro już dziś ich budżety są znacznie niedoszacowane?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2536)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie płac pracowników Policji

Propozycja budżetu na rok 2012 skonstruowana

przez rząd całkowicie pomija postulat zawarty w de-

zyderacie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrz-

nych z 23 lipca 2008 r., który zakładał podwyższenie

płacy pracowników zatrudnionych w resorcie spraw

wewnętrznych do poziomu 60% uposażenia funkcjo-

nariuszy.

Do dzisiaj proporcja ta wynosi brutto jak

jeden do dwóch, a netto – jak jeden do trzech (uposa-

żenie funkcjonariusza pomniejszane jest o podatek

dochodowy, ok. 19%, a płaca pracownika Policji

zmniejsza się o blisko 33%).

Średnie uposażenie funk-

cjonariusza wynosi 4037 zł, natomiast średnia płaca

pracowników nieobjętych mnożnikowym systemem

płac w 2011 r. wyniosła 2 158,45 zł, a dla pracowni-

ków członków korpusu służby cywilnej wyniosła

w 2011 r. 2 863,80 zł.

nych zamierza zrealizować postulaty zawarte w wy-

mienionym dezyderacie?

2.

Czy planowanej podwyżce – przeciętnie 300 zł

dla policjanta – będzie towarzyszyć podniesienie płac

pracowników Policji (w obecnej proporcji 1/3)?

3.

Czy resort spraw wewnętrznych jest przygoto-

wany na reakcję protestacyjną środowiska pracow-

ników Policji, szczególnie w kontekście mistrzostw

Euro 2012?

Z poważaniem

(nr 2537)

do ministra gospodarki,

ministra nauki i szkolnictwa wyższego

oraz

ministra transportu, budownictwa

w obrocie nieruchomościami

Instytucje zajmujące się obrotem i zarządzaniem

nieruchomościami są zaniepokojone działaniem mi-

nisterstwa zmierzającym do likwidacji zasad funk-

cjonowania zawodu pośrednika w obrocie nierucho-

mościami i zarządcy nieruchomości oraz umożliwie-

niem wykonywania zawodu pośrednika w obrocie

bez jakiegokolwiek przygotowania do wykonywania

tych czynności, argumentując swoją propozycję jako

ułatwienie dostępu do zawodu.

Działanie to doprowadzi do usunięcia ochrony

osób zawierających transakcje na rynku nieruchomo-

130

ściami, wyeliminuje działalność małych ﬁrm,atak-

że wprowadzi na rynek nieruchomości olbrzymie

środki z nieujawnionych źródeł przychodu.

Minister infrastruktury, ustalając minima pro-

gramowe dla studiów podyplomowych dla pośredni-

ków w obrocie nieruchomościami, zarządców nieru-

chomości i rzeczoznawców majątkowych, w uzasad-

nieniu do wprowadzenia rozporządzenia podał argu-

ment, że zwiększenie poziomu kwaliﬁkacji rzeczo-

znawców majątkowych, pośredników w obrocie nie-

ruchomościami oraz zarządców nieruchomości będzie

miało pozytywny wpływ na konkurencyjność gospo-

darki oraz przedsiębiorczość obywateli.

W uzasadnie-

niu do projektowanego rozporządzenia w sprawie

minimalnych wymogów kwaliﬁkacyjnychdlazawo-

dów pośrednika w obrocie nieruchomościami, za-

rządcy nieruchomości i rzeczoznawcy majątkowego

mogliśmy przeczytać również: „wprowadzenie przed-

miotowej regulacji może w dłuższej perspektywie

spowodować zwiększenie atrakcyjności polskiego

rynku nieruchomości jako obszaru obsługiwanego

przez profesjonalistów posiadających wysokie kwali-

ﬁkacjezawodowe”.

1.

Czy 1,5 roku od wprowadzenia wspomnianego

rozporządzenia to perspektywa wystarczająca, żeby

ocenić, czy zwiększona została atrakcyjność polskie-

go rynku nieruchomości?

2.

Jakimi względami kieruje się ministerstwo,

proponując likwidację zawodu pośrednika w obrocie

nieruchomości?

3.

Jakie będą ewentualne skutki wejścia w życie

proponowanych zmian w zakresie likwidacji upraw-

nień zawodowych pośredników w obrocie nierucho-

mościami i zarządców nieruchomości?

4.

Czy założenia do ustawy były konsultowane

z przedstawicielami środowiska branżowego pośred-

ników i zarządców nieruchomości?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

(nr 2538)

do ministra zdrowia

organizacji pozarządowych w zakresie

Szanowny Panie Ministrze!

Liczne organizacje

pozarządowe i kościelne alarmują, że już l lipca

może dojść do masowej likwidacji hospicjów i innych

jednostek pracujących w ochronie zdrowia, prowa-

dzonych przez organizacje pozarządowe.

Ma to być

efekt ustawy o działalności leczniczej uchwalonej

w ubiegłym roku bez konsultacji z organizacjami

pozarządowymi.

Wspomniana ustawa określa w art. 16 ust. 1 oraz

art. 205, że działalność lecznicza, hospicyjna i pa-

liatywna są, jako działalność lecznicza, działalno-

ścią gospodarczą.

Oznacza to, że tak licznie dzia-

łające w tym sektorze organizacje pozarządowe i ko-

ścielne osoby prawne będą musiały do 1 lipca 2012 r.

zarejestrować działalność gospodarczą i tak jak każ-

de inne przedsiębiorstwo pracować zarobkowo.

Ozna-

czać to będzie koniec działalności organizacji poza-

rządowych non proﬁtwzakresieochronyzdrowia,

w tym także działalności paliatywnej i hospicyjnej,

w której prowadzeniu te organizacje odgrywają klu-

czową rolę.

Nawet bowiem te hospicja, które mają

wia, muszą ﬁnansowaćswojądziałalnośćzinnych

źródeł, nawet na poziomie 50% ponoszonych kosz-

tów.

Finansują więc swoją działalność dodatkowo ze

środków własnych czy z odpisów 1% od podatku do-

chodowego od osób ﬁzycznych.

Część organizacji

pozarządowych prowadzących hospicja w ogóle nie

ma kontraktów z NFZ i działają tylko dzięki wspar-

ciu społecznemu, co także ma być zakazane w związ-

ku z likwidacją tzw. niepublicznych zakładów opie-

ki zdrowotnej.

Oznacza to w praktyce, że bez pomocy zostanie

od trzech do czterech tysięcy osób potrzebujących

opieki terminalnej.

Na tyle bowiem szacuje się liczbę

podopiecznych ok. 150 hospicjów działających w Pol-

sce.

Opieki zostaną pozbawione także tysiące innych

osób wspieranych medycznie w sposób charytatywny

przez organizacje pozarządowe.

1.

Czy jest Pan świadom zagrożeń, jakie dla

funkcjonowania placówek ochrony zdrowia prowa-

dzonych przez organizacje pozarządowe o charak-

terze non proﬁtniesieustawaodziałalnościlecz-

niczej?

2.

Dlaczego zapisy tej ustawy nie były konsulto-

wane ze środowiskami organizacji pozarządowych

przed jej uchwaleniem?

3.

Czy podległy Panu urząd przygotowuje nowe-

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

131

Interpelacja

(nr 2539)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

Schronisko dla Nie-

letnich na warszawskim Okęciu jest jedyną taką pla-

cówką w 3-milionowej aglomeracji warszawskiej.

Każdego tygodnia traﬁajątammłodzi,aczęstobar-

dzo młodzi ludzie, którzy weszli w konﬂiktzprawem.

W placówce pracuje kilkunastu psychologów i socjo-

terapeutów o bardzo wysokich kwaliﬁkacjach.

Dlatego nie sposób zrozumieć powodów, dla któ-

rych ministerstwo planuje likwidację tej placówki.

ok. 100 km od Warszawy, to w konsekwencji jego li-

kwidacji konwoje z nieletnimi będą musiały dojeż-

dżać wiele kilometrów na rozprawy do stolicy.

Nie spo-

sób bowiem wyobrazić sobie, aby w obecnym syste-

mie umieszczać nieletnich w innych ośrodkach wy-

chowawczych, ponieważ nie byliby tam tak odizolo-

wani od świata zewnętrznego jak w schronisku,

które uniemożliwia im ewentualną ucieczkę.

Z kolei

osadzeni w policyjnych izbach dziecka nie mają moż-

liwości nauki.

W warszawskim schronisku działa

szkoła z klasami przyuczającymi do zawodu.

W ostat-

nich latach kosztem dużych nakładów ﬁnansowych

w środku przeprowadzono gruntowny remont oraz

wybudowano dwa boiska i siłownię.

Likwidacja schroniska to także bardzo poważne

utrudnienia dla rodziców umieszczonych tam mło-

dych ludzi.

Także i oni powinni być poddani socjote-

rapii.

Jednak w sytuacji gdy będą musieli pokonać

ponad 100 km, żeby dojechać do ośrodka, praca

z rodziną podopiecznych schroniska stanie się czystą

ﬁkcją.

Sątobowiemzazwyczajosoby,którychzwy-

czajnie nie będzie na to stać.

W efekcie przebywające

w ośrodku dzieci na długi czas stracą kontakt z ro-

dzicami.

Wielu przedstawicieli środowisk sędziowskich już

wypowiedziało się o zamiarach Ministerstwa Spra-

wiedliwości bardzo krytycznie.

Zwracają przede

wszystkim uwagę na absurdalność sytuacji, w której

Warszawa – miasto z ogromną liczbą nieletnich i spraw

karnych przeciwko nim – pozostawiona będzie bez

schroniska.

Likwidacja schroniska będzie miała także poważ-

ny aspekt społeczny, spowoduje zwolnienie z pracy

zatrudnionych tam osób, wśród których są wysokiej

klasy specjaliści.

nistra o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jaka jest przyczyna planowanej na 1 lipca 2012 r.

skim Okęciu?

2.

Czy Pan Minister jest świadomy konsekwencji

likwidacji schroniska – zarówno dla umieszczonych

tam młodych ludzi i ich rodzin, jak i dla wymiaru

sprawiedliwości?

3.

Jakie koszty poniosą podatnicy w związku z ko-

niecznością konwojowania nieletnich na rozprawy do

Warszawy z innych schronisk, położonych wiele ki-

lometrów od stolicy?

4.

Czy projekt zarządzenia o likwidacji schroniska

poddany był konsultacjom społecznym, a jeśli tak, to

z jakimi organizacjami był on konsultowany i z jakim

skutkiem?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 2540)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie odmowy przyznania koncesji

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę za Pana po-

średnictwem skierować interpelację do pana Jana

Dworaka – przewodniczącego Krajowej Rady Radio-

fonii i Telewizji, która odrzuciła wniosek Fundacji

na miejsce w multipleksach cyfrowej telewizji na-

ziemnej.

Skutkiem tej decyzji będzie ograniczenie

dostępności tej stacji dla widzów, gdyż od 1 sierpnia

2013 r. telewizja cyfrowa ma zastąpić telewizję ana-

logową.

Następstwem tej sytuacji będzie brak możli-

wości odbioru Telewizji Trwam między innymi w wie-

lu sieciach kablowych.

KRRiT nie podaje szczegółowego uzasadnienia

odmownej decyzji.

Do kryteriów mających wpływ na

przyznanie koncesji należą m.in. zapewnienie wi-

dzom różnorodnej oferty programowej oraz powodze-

nie ﬁnansoweprzedsięwzięcia.

Decyzjaodmownapod-

ległego Panu organu jest o tyle niezrozumiała i nie-

sprawiedliwa, że nadawca ten nie ma kłopotów ﬁnan-

sowych i ma znaczny udział w rynku programów

telewizyjnych.

Ponadto Telewizja Trwam cieszy się

popularnością i jest stacją o katolickim charakterze

programowym na rynku mediów, tym samym ideal-

nie wpisuje się w zasadę pluralizmu mediów.

W po-

wszechnym odczuciu odmowa przyznania koncesji tej

telewizji jest krzywdząca i, jak sugeruje wielu eks-

pertów oraz widzów, nie posiada żadnego meryto-

rycznego uzasadnienia.

W ostatnich dniach Fundacja

Lux Veritatis zaskarżyła w całości decyzję KRRiT do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podkreśla-

jąc fakt istotnego naruszenie przepisów podczas po-

stepowania koncesyjnego.

132

Biorąc pod uwagę wyżej wymienione aspekty

sprawy oraz nasilające się protesty społeczne, a tak-

że prawie półtora miliona zebranych pod protestem

podpisów, zwracam się do Pana Przewodniczącego

z następującymi pytaniami:

1.

Jakie działania zamierza Pan Przewodniczący

podjąć wraz z członkami rady w ramach swoich kom-

petencji, aby zmienić tę krzywdzącą dla społeczeń-

stwa i fundacji decyzję?

2.

Czy w ocenie Pana Przewodniczącego przed-

miotowa decyzja KRRiT nie stoi w sprzeczności z za-

sadami samodzielności nadawców, interesów odbior-

ców oraz zapewnienia otwartego i pluralistycznego

charakteru telewizji?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Dębica, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2541)

do ministra gospodarki

w sprawie stworzenia programu

pilotażowego dla gmin uzdrowiskowych

w zakresie odnawialnych źródeł energii (OZE)

Szanowny Panie Ministrze!

Gminy uzdrowiskowe

to szczególna kategoria gmin, która ze względu na

potrzebę ochrony środowiska naturalnego i ochronę

walorów uzdrowiskowych poddana została daleko

idącym ograniczeniom rozwoju gospodarczego.

Na

obszarze tych gmin ustanowiono liczne formy ochro-

ny przyrody, takie jak: obszary Natura 2000, parki

krajobrazowe, parki narodowe, rezerwaty przyrody,

strefy chronionego krajobrazu oraz obszary szczegól-

nej ochrony typu: strefy ochrony uzdrowiskowej, ob-

szary górnicze, strefy sanitarne wokół odwiertów

z wodą leczniczą.

Od wielu lat – jak dotąd bez rezul-

tatu – różne środowiska zabiegają o rekompensaty

dla gmin uzdrowiskowych za utracone dochody z ty-

tułu ograniczeń rozwojowych, jakie na nie nałożono

różnego rodzaju przepisami.

Co gorsze, nie wymyślo-

no nawet koncepcji udzielenia szerszej pomocy gmi-

nom, na obszarze których utworzono szczególne for-

my ochrony środowiska.

Biorąc powyższe pod uwagę, faktycznym wyra-

zem wsparcia obszarów objętych szczególną ochroną

byłoby stworzenie dla nich wsparcia w postaci „Pilo-

tażowego kompleksowego programu OZE dla gmin

uzdrowiskowych”, obejmującego inwestycje w zakre-

sie budowy kolektorów słonecznych, zakup i montaż

baterii fotowoltaicznych wspierających zasilanie w ener-

gię elektryczną, montaż energooszczędnych opraw

i żarówek oświetleniowych oświetlenia ulicznego

oraz regulatorów napięcia.

W ramach kompleksowe-

go programu można byłoby przewidzieć także wspar-

cie inwestycji z zakresu ochrony środowiska natural-

nego, takich jak: kanalizacja sanitarna, likwidacja

wysypisk śmieci, kanalizacja burzowa, budowa sieci

wodociągowej.

Realizacja takiego programu pozwoli

na uzyskanie nie tylko dużego efektu ekologicznego,

ale przyczyni się również do uzyskania dużego efek-

tu edukacyjnego społeczeństwa.

możliwość stworzenia programu pilotażowego dla

go realizację spójnego programu w zakresie odna-

wialnych źródeł energii?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2542)

do ministra pracy i polityki społecznej

przeznaczonych na aktywne

formy przeciwdziałania bezrobociu,

na przykładzie pow. drawskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Realizacja aktywnych

form pracy w strukturze bezrobocia dotyczy głównie

osób długotrwale bezrobotnych, bezrobotnych bez

kwaliﬁkacjiidoświadczeniazawodowego–wtejgru-

pie najczęściej oferowane są prace społecznie użytecz-

ne oraz roboty publiczne, co nie tylko aktywizuje

osoby bezrobotne, ale także zapewnia środki ﬁnan-

sowe na utrzymanie rodziny.

W 2010 r. Powiatowy

Urząd Pracy w Drawsku na walkę z bezrobociem

mógł przeznaczyć 17 mln zł, w ubiegłym roku – już

tylko 7,5 mln zł.

Ograniczenie środków przeznaczo-

nych na przeciwdziałanie bezrobociu wpłynie bardzo

negatywnie na sytuację na rynku pracy w pow. draw-

skim (woj. zachodniopomorskie), gdzie stopa bezro-

bocia w porównaniu do innych województw utrzymu-

je się na wysokim poziomie.

Od września w pow. draw-

skim przybyło prawie 600 bezrobotnych, a środków

na przeciwdziałanie bezrobociu jest coraz mniej.

Pu-

bliczne służby zatrudnienia nie będą mogły w takiej

sytuacji prowadzić skutecznych działań, szczególnie

w przypadku osób będących w trudnej sytuacji na

Dlaczego środki ﬁnansoweprzeznaczonenaak-

tywne formy przeciwdziałania bezrobociu zostały

ograniczone?

133

Czy ministerstwo planuje w 2012 r. zwiększyć środ-

ki na przeciwdziałanie bezrobociu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2543)

do ministra sprawiedliwości

stanowiskiem Stowarzyszenia Pilotów Wycieczek

w Łodzi w sprawie deregulacji zawodów przewodnika

i pilota turystycznego zwracam się do Pana o doko-

nanie weryﬁkacjiprojektuzmianwdotychczasowych

przepisach.

W pełni podzielam stanowisko Stowarzyszenia

Pilotów Wycieczek w Łodzi, że zmiany mogą dopro-

wadzić do pogorszenia przejrzystości i jakości usług

oferowanych na rynku turystycznym.

Biura podróży

i turyści mają obecnie gwarancję posiadanej wiedzy

i umiejętności licencjonowanego przewodnika.

Kraje,

w których turystyka jest znaczącą gałęzią gospodar-

ki, dbają o wartość przekazywanych informacji utrzy-

mują zawody przewodnickie.

Muszą to być osoby do

tego właściwie przygotowane.

Obecnie uzyskanie odpowiednich uprawnień gwa-

rantuje, iż mamy kontakt z przygotowaną do zawodu

osobą.

Bardzo ważne są też kwestie bezpieczeństwa

turystów.

Wykonywanie tych czynności przez osoby,

które nie mają podstawnej wiedzy, może wpłynąć na

zdrowie, a nawet życie.

Przewodnicy i piloci turystyczni reprezentują tak-

że Polskę.

Przybliżają turystom wiedzę na temat kra-

ju, jego historii.

Budują także wizerunek naszego

państwa na świecie.

Z tego względu, iż jest to bardzo

odpowiedzialne zadanie, niewłaściwe wydaje się po-

wierzanie wykonywania takich czynności osobom nie-

posiadającym właściwego przygotowania.

Te i wiele

innych argumentów przeciwko deregulacji zawodów

przewodnika i pilota turystycznego skłaniają mnie

do zadania pytań:

1.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości przeprowa-

dziło badania wpływu deregulacji na jakość usług

świadczonych na rzecz turystów?

2.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości brało także

pod uwagę aspekt bezpieczeństwa obywateli, wyni-

kający z wykonywania zawodu przewodnika i pilota

turystycznego przez osoby bez właściwego przygoto-

wania?

3.

Jak deregulacja zawodu przewodnika i pilota

turystycznego wpłynie na uzyskiwanie rzetelnych

informacji o naszym kraju?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2544)

do ministra ﬁnansów

w sprawie akcyzy na węgiel

Szanowny Panie Ministrze!

Od dnia 2 stycznia

2012 r. handel węglem i koksem jest obłożony akcyzą,

jeżeli wyroby te są przeznaczone do celów opałowych.

rych obowiązków obywateli i przedsiębiorców zawie-

ra bardzo szeroki katalog zwolnień od tejże akcyzy

węglowej, w tym bardzo ważne dla każdego obywa-

tela, jak zwolnienie z akcyzy węgla zużywanego przez

gospodarstwa domowe, szkoły, przedszkola, żłobki,

szpitale czy rolników.

Zwolnienia te nie są jednak

proste w „użyciu” na co dzień.

Teraz we wszystkich

punktach, w których kupujemy koks i węgiel, sprze-

dawca musi wypełnić odpowiedni dokument dostawy,

czyli zwolnienie z akcyzy.

W przypadku każdej takiej

sprzedaży trzeba wypełnić dwustronicowy formularz

w czterech egzemplarzach, w którym należy podać

dane kupującego, m.in. PESEL, imię i nazwisko, ad-

res, miejsce, gdzie węgiel będzie używany, oraz prze-

znaczenie uprawniające do zwolnienia z akcyzy (czy-

li że np. palimy nim w prywatnym piecu).

Gdy chce-

my kupić węgiel bezpośrednio od kopalni, to musimy

albo osobiście pojechać z właścicielem ciężarówki

i wypełnić tam stosowne oświadczenie, albo załatwić

notarialnie poświadczony dokument, że węgiel traﬁł

pod wskazany adres, co kosztuje 24,60 PLN.

Panie Ministrze, czy ministerstwo dostrzega ist-

niejący problem i utrudnienia z tym związane?

Czy

w najbliższym czasie planuje jakieś usprawnienia

w obsłudze?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

134

Interpelacja

(nr 2545)

do ministra zdrowia

spełnienia kryteriów konkursowych

w ubieganiu się o kontrakty z NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 7 listopada

2011 r. na stronie internetowej Śląskiego Oddziału

dzibą w Katowicach umieszczono ogłoszenia o kon-

kursach ofert na udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej na rok 2012 i lata następne w rodzaju: lecze-

nie szpitalne.

Termin składania ofert został wyzna-

czony na dzień 22 listopada 2011 r.

zmianami przepisów wprowadzonymi w ostatnim

ustawy o działalności leczniczej, która wprowadziła

Rejestr Podmiotów Prowadzących Działalność Lecz-

niczą, pojawiły się liczne trudności w funkcjonowa-

niu systemu.

W chwili ukazania się ogłoszenia na

stronie ŚNFZ niektóre organy, zobowiązane do pro-

wadzenia ww. rejestru, nie dawały możliwości doko-

nania wpisu podmiotom zainteresowanym w Reje-

strze Podmiotów Prowadzących Działalność Leczni-

czą.

W dniach 1–29 listopada 2011 r. „rejestr” dla

terenu woj. śląskiego (prowadzony przez wojewodę)

nie działał.

W związku z powyższą sytuacją wiele

ofert konkursowych zostało odrzuconych z powodu

braków formalnych.

Brak możliwości dokonania wpi-

su w tymże rejestrze dotknął wielu, którzy ubiegali

się o kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia

na rok 2012 i zostali odrzuceni.

Szanowny Panie Ministrze!

Czy państwowy or-

gan, jakim jest NFZ, przy rozpatrywaniu ofert nie

powinien brać pod uwagę, że inny organ uniemożli-

wia spełnienie warunków konkursowych z powodu

zawieszenia wpisywania podmiotów do Rejestru Pod-

miotów Prowadzących Działalność Leczniczą?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

(nr 2546)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie kierunków zamawianych

Szanowna Pani Minister!

Od roku 2008 co roku

listę uczelni, które od nowego roku akademickiego

będą realizowały program tzw. kierunków zamawia-

nych, czyli strategicznych dla gospodarczego rozwoju

kraju.

Na zlecenie rządu przeprowadzane są odpo-

wiednie badania, które maja określić największe za-

potrzebowanie na wykwaliﬁkowanąkadręwokre-

ślonym kierunku.

Ma to na celu przede wszystkim

podniesienie popularności kierunków technicznych.

Z informacji przekazywanych przez media wynika,

że już najprawdopodobniej w 2013 r. w naszym prze-

myśle zabraknie ok. 46 tys. inżynierów, a w usługach

– ponad 22 tys. specjalistów.

Pani Minister, sama idea tego projektu wydaje się

jak najbardziej zasadna, ale w rzeczywistości poja-

wiają się problemy i pytania o efektywność powyż-

szego przedsięwzięcia.

Okazuje się bowiem, że wielu

studentów rezygnuje z nauki na tych kierunkach,

np. w 2008 r. naukę rozpoczęło 714 osób, a do lipca

2011 r. ukończyło ją zaledwie 148 osób.

Co według

ministerstwa jest powodem, że tak niewielu udaje się

skończyć te specjalistyczne studia?

W jaki sposób sty-

pendium w wysokości 1000 PLN miesięcznie przy-

znawane nielicznej grupie osób wpływa na motywa-

cję studentów i wybierany przez nich kierunek

kształcenia?

Pani Minister, czy powyższy program

rządowy kończy się wraz z uzyskaniem dyplomu?

Czy

ministerstwo monitoruje jego efektywność, tzn. w jaki

sposób absolwenci radzą sobie później ze zdobyciem

pracy w zawodzie?

Docierają do mnie bowiem sygna-

ły, że osoby, które, mimo że skończyły np. kierunek

inżynieria środowiskowa na Politechnice Śląskiej

w Gliwicach, specjalizacja: inżynieria środowiska –

czyste technologie w energetyce i motoryzacji, od

ok. pięćdziesięciu przedsiębiorstw, które teoretycznie

zatrudniają takich fachowców, otrzymały negatywną

odpowiedź, jeżeli chodzi o ich zatrudnienie.

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

(nr 2547)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

poprzez umieszczenie pamiątkowej tablicy

Uchwała Sejmu z dnia 17 lutego 2012 r. mówi, że

„Zygmunt Krasiński odegrał ważną rolę w polskim

w historii kultury narodowej.

Był on nie tylko wiel-

kim Polakiem, ale również wielkim Europejczykiem.

Jego memoriały polityczne, kierowane do przywód-

ców ówczesnego świata, były donośnym głosem w obro-

135

całej Europy”.

Bez wątpienia Zygmunt Krasiński należy do naj-

wybitniejszych twórców polskiego romantyzmu.

Jego

talent i dorobek twórczy niczym nie ustępują innym

naszym narodowym wieszczom, takim jak Adam

Mickiewicz, Juliusz Słowacki czy Cyprian Kamil

Norwid.

Uważam, że najlepszym sposobem uczczenia Jego

pamięci jest umieszczenie pamiątkowej tablicy w za-

szczytnym miejscu w krypcie w podziemiach Królew-

skiej Katedry na Wawelu, podobnie jak uczyniono to

w 2010 r. w 200. rocznicę urodzin Fryderyka Chopina.

Panie Ministrze, zważywszy na fakt, że 19 lutego

2012 r. obchodziliśmy 200. rocznicę urodzin Zygmun-

ta Krasińskiego, czy nie należałoby podjąć ostatecz-

nych działań zmierzających do zwieńczenia starań

kilku pokoleń Polaków, które zwracają się do różnych

cy wielkiego narodowego wieszcza w Krypcie Wiesz-

czów Narodowych Królewskiej Katedry na Wawelu?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

Ciechanów, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2548)

do ministra transportu, budownictwa

Sprawując mandat posła i spotykając się z wójtami

gmin zlokalizowanych w sąsiedztwie trasy nr 7, często

jestem indagowany o sprawę przebudowy drogi War-

szawa – Gdańsk, która nie bez przyczyny nazywana

jest „drogą śmierci”.

Koncepcja przebudowy tej trasy

powstała już pod koniec lat 90., a w jej powstanie za-

angażowani byli również starostowie dopiero co po-

wstałych powiatów: płońskiego, ciechanowskiego,

mławskiego, nidzickiego i olsztyńskiego.

Pomijając fakt, że powstała wówczas koncepcja

pochłonęła określone kwoty, należy docenić nowe

projekty, które, omijając trasę nr 7 po starym śladzie,

są zdecydowanie bardziej przyjazne dla użytkowni-

ków przyszłej drogi i mieszkańców miejscowości, przez

które trasa będzie wiodła.

Niepokoi jednak fakt, że

nowa koncepcja przebiegu trasy zawiera wiele wa-

riantów, z których żaden ostatecznie nie został jesz-

cze wybrany.

Przedłuża się również procedura wyda-

nia ostatecznej decyzji środowiskowej, co powoduje,

że termin budowy odcinka od Płońska do Nidzicy jest

nieustannie przekładany.

Panie Ministrze, w związku z powyższym: Jaka

jest możliwość przyspieszenia tejże inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

Ciechanów, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2549)

do ministra skarbu państwa

2012 r. o likwidacji delegatur terenowych

Wyżej wymieniony projekt ustawy zakłada likwi-

dację wszystkich delegatur terenowych, w tym Dele-

gatury MSP w Ciechanowie.

Z uzasadnienia projektu

ustawy wynika, że powodem likwidacji jest zmniej-

szająca się liczba zadań delegatur.

O ile mi wiadomo,

obciążenie realizowanymi przez Delegaturę MSP

w Ciechanowie zadaniami jest nadal duże, a jej dzia-

łalność przynosi Skarbowi Państwa wymierne korzy-

ści ﬁnansowe.

LikwidacjaDelegaturyMSPwCiecha-

nowie funkcjonującej przez 13 lat jako terenowa

agenda rządowa niesie za sobą nie tylko negatywne

skutki dla lokalnego rynku pracy (stopa bezrobocia

w powiecie ciechanowskim wynosiła w grudniu 2011 r.

17,2%), ale powoduje utratę kolejnej jednostki orga-

nizacyjnej w Ciechanowie, w dodatku prestiżowej dla

lokalnej społeczności.

1.

Czy wobec tego, że działalność Ministerstwa

Skarbu Państwa zostanie w nieodległym czasie za-

kończona, nie byłoby zasadne wstrzymanie się z li-

kwidacją delegatur do czasu likwidacji ministerstwa,

ewentualnie czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby

ograniczenie liczby delegatur i zmiana ich terytorial-

nego działania?

2.

Projekt ustawy zakłada likwidację delegatur

z dniem 30 kwietnia 2012 r. i że wykonywane dotych-

czas przez dyrektorów delegatur zadania realizować

będą wojewodowie w zakresie określonym ustawą,

a pozostałe – minister właściwy do spraw skarbu

państwa.

W związku z tym czy termin 30 kwietnia

2012 r. oznacza całkowite zakończenie działalności

Delegatury MSP w Ciechanowie?

Jeżeli nie, to jakie

zadania i w jakim czasie będą wykonywane przez

delegaturę?

3.

Jeżeli nie przewiduje się działalności Delegatu-

ry MSP w Ciechanowie po 30 kwietnia 2012 r., to czy

136

pracownicy tej jednostki otrzymają propozycję za-

trudnienia w ramach administracji rządowej?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

(nr 2550)

do ministra zdrowia

w sprawie zmniejszonego algorytmu środków

Oddziałowi Wojewódzkiemu NFZ

W związku z pismami skierowanymi do mnie

przez Sejmik Województwa Mazowieckiego i Radę

Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ zwra-

cam się z prośbą o wyjaśnienie przyczyn i powo-

dów, dla których za 2012 r. został zmniejszony al-

gorytm środków finansowych dla tego oddziału

z 15,7352% na 14,0453%, pociągając za sobą spa-

dek o 416 996 tys. zł.

Z pisma tego wynika, że Mazowsze jest jedynym

oddziałem, któremu przyznano niższe niż rok temu

środki ﬁnansowe.

Uważam, że zasadne byłoby opracowanie takich

rozwiązań systemowych, które byłyby zgodne z zapi-

stwierdzających, że dany oddział wojewódzki fundu-

szu w roku następnym nie może dysponować mniej-

szym ﬁnansowaniemniżwrokupoprzednim.

jest możliwość przyznania nie mniejszych niż w ubie-

głym roku środków ﬁnansowychdlaMazowieckiego

Oddziału Wojewódzkiego NFZ?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

(nr 2551)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przyszłości

Krajowej Szkoły Administracji Publicznej

W dniu 27 lutego br. prezes Stowarzyszenia Ab-

solwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej

wystosował pismo do pana Adama Leszkiewicza,

przewodniczącego Rady Służby Cywilnej, w sprawie

obecnej sytuacji i przyszłości Krajowej Szkoły Admi-

nistracji Publicznej w związku z ograniczeniem o po-

łowę liczby słuchaczy, którzy mimo intensywnego przy-

gotowania fachowego w szkole mieli na jesieni duże

trudności w uzyskaniu zatrudnienia w administracji.

Z listem tym zapoznali się wszyscy członkowie Rady

Służby Cywilnej.

Prezes Stowarzyszenia Absolwentów wyraża opi-

nię, że obecnie brakuje „zrozumiałej koncepcji służby

cywilnej”, a ponadto KSAP „wymaga silniejszego

usytuowania w systemie służby cywilnej”.

W liście pojawiają się propozycje, aby szkoła reali-

zowała znacznie więcej zadań na rzecz służby pu-

blicznej.

„Pełniąc rolę ośrodka wiedzy o nowoczesnej

administracji, szkoła może wspierać szefa służby cy-

wilnej w wykonywaniu takich zadań, jak określenie

standardów działania w administracji publicznej,

wspomaganie procesu rekrutacji do służby cywilnej

– rozważyć można również jej rolę jako centrum oce-

ny kwaliﬁkacjikandydatównawyższestanowiska.

Bliższa bieżąca współpraca z administracją jest jedy-

ną drogą do uzyskania przez absolwentów proﬁlu

kompetencyjnego odpowiadającego aktualnym po-

trzebom służby cywilnej” – czytamy w liście.

Ponadto absolwenci KSAP postulują stworzenie

szkole odpowiednich warunków do stałego podnosze-

nia jakości kształcenia.

„Postulujemy wydłużenie

okresu nauki w KSAP do 24 miesięcy oraz zróżnico-

wanie ścieżki programowej w zależności od specjali-

zacji poszczególnych słuchaczy.

W pierwszych tygo-

dniach pobytu nowej promocji w szkole powinny zo-

stać określone obszary zapotrzebowania administra-

cji (analiza potrzeb i ryzyk), co pomoże znaleźć odpo-

wiednie miejsce pracy po ukończeniu KSAP.

Bardzo

ważne jest również przedłużenie stażu krajowego

z 6 tygodni do 3 miesięcy, jego wcześniejsze niż obec-

nie przeprowadzenie oraz staranne przygotowanie.

Odpowiednio przeprowadzone staże w administracji

polskiej pomogą słuchaczom lepiej wykorzystać pro-

gram kształcenia KSAP oraz ich praktyki w insty-

tucjach zagranicznych” – piszą zatroskani absolwen-

ci KSAP.

Ich zdaniem nawet kilka prostych i prak-

tycznych rozwiązań może istotnie poprawić sytuację,

jednak potrzebne są rozwiązania systemowe.

Jak czytamy na jednym z portali internetowych:

„Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicz-

nej uznawani byli za »elitę elit«.

Mieli zmieniać men-

talność polskich urzędników, wprowadzać młodość

i entuzjazm do najwyższych urzędów w państwie.

Dziś są często rozżaleni, zdani na własne siły, przy-

padek i źle skonstruowaną ustawę o służbie cywilnej.

Kształceni na profesjonalnych urzędników państwo-

wych, młodzi ludzie pytają, czy aby są w Polsce na-

prawdę potrzebni.”

Rozwiązania systemowe, a zatem projekt ewentu-

alnej nowelizacji ustaw o służbie cywilnej i o Krajo-

wej Szkole Administracji Publicznej, muszą odpowia-

dać intencjom rządu.

Rząd musi wypracować koncep-

cję funkcjonowania służby cywilnej w zmieniających

się czasach i do tej koncepcji dostosować wizję KSAP.

137

Są to niewątpliwie decyzje merytoryczne, ale zara-

zem polityczne.

Czy rząd nadal chce budować nowoczesną, profe-

sjonalną służbę cywilną, opartą na elicie urzędników

mianowanych i absolwentów KSAP?

Jaką rolę w systemie służby cywilnej w zmienia-

jącej się rzeczywistości i wobec nowych wyzwań wi-

dzi Pan Premier dla KSAP?

ustaw o służbie cywilnej i o KSAP, w których na

nowo zostanie zdeﬁniowanarolaszkoływadmini-

stracji publicznej i przekazane jej dodatkowe zada-

nia?

Jak Pan Premier ocenia propozycje prezesa Sto-

warzyszenia Absolwentów KSAP przywołane w ni-

niejszej interpelacji?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2552)

do ministra spraw zagranicznych

dysponowania przez MSZ środkami

ﬁnansowymi na rzecz Polonii i Polaków

Przedstawiciele stowarzyszenia polonijnego „Kre-

sowiacy“ z Winnicy na Ukrainie zwrócili się do mnie

z listem, w którym wyrażają swój niepokój związany

z przekazaniem kontroli nad środkami dla wspiera-

nia Polonii i Polaków mieszkających za granicą.

Oba-

wiają się, że zmiana organu dysponującego ﬁnansami

dla Polonii, którym do tej pory był Senat RP, może

istotnie utrudnić działalność w dziedzinie odrodze-

nia języka polskiego i kultury narodowej na ziemi

ukraińskiej.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej zawsze występo-

wał w roli gwaranta i obrońcy praw i interesów Po-

lonii.

Nie jest zrozumiałe dla przedstawicieli stowa-

rzyszenia polonijnego „Kresowiacy“, czemu system,

który doskonale sprawdzał się przy rozdzielaniu pie-

niędzy przez Senat RP, musiał się teraz zmienić.

W cza-

sie kiedy Senat przyznawał środki na organizacje

społeczności polonijnych za granicą, zostały stworzo-

ne efektywne mechanizmy poparcia projektów mają-

cych na celu zachowanie polskiego dziedzictwa histo-

rycznego oraz spuścizny kulturalnej, w tym przede

wszystkim języka polskiego.

Organizacjom polskim

z Ukrainy udało się nawiązać wiele znaczących kon-

taktów z przedstawicielami polskich podmiotów za-

angażowanych w proces wspierania Polonii i Polaków

za granicą, takich jak np.: Stowarzyszenie „Wspólno-

ta Polska”, Fundacja „Pomoc Polakom na Wschodzie”

czy „Semper Polonia”.

Przejęcie przez MSZ pieczy

nad tymi środkami sprawi, że Senat RP będzie pełnił

wyłącznie funkcje reprezentacyjne, co wpłynie na

znaczne osłabienie pozycji i autorytetu Polonijnej

Rady Konsultacyjnej przy Marszałku Senatu.

Winnickie stowarzyszenie polonijne „Kresowia-

cy“ wyraża też swoje obawy względem nowego, nie-

znanego mechanizmu ﬁnansowaniaprzezMinister-

stwo Spraw Zagranicznych zadań polonijnych.

MSZ,

zdaniem sygnatariuszy listu, zajmuje się sprawami

Polaków na Wschodzie zbyt powierzchownie.

Świad-

czyć o tym może choćby tryb konsultacji ze środowi-

skami polonijnymi, jaki miał miejsce w sprawie tego

nowego rozwiązania.

Istnieje również obawa o realne

obciążenie polskich dyplomatów w winnickim okręgu

konsularnym.

Jak zauważają autorzy listu, na Kon-

sulacie Generalnym spoczywają liczne obowiązki,

w tym m.in. wydawanie Kart Polaka i wiz.

W wypad-

ku obarczenia pracowników polskiej placówki dodat-

kową funkcją podziału i kontroli wykorzystania środ-

ków na polskie organizacje istnieje niebezpieczeń-

stwo, że dyplomaci nie będą w stanie efektywnie wy-

konywać wszystkich swoich obowiązków.

Jakie MSZ przewiduje procedury przy rozdziale

środków dla Polonii i Polaków za granicą?

Kiedy zostaną przekazane pierwsze środki?

Przez jakie organizacje społeczne te środki będą

rozdzielane?

Ile z tych środków będzie przeznaczonych dla or-

ganizacji działających w Polsce, a wykonujących za-

dania i realizujących programy na rzecz Polonii i Po-

laków za granicą, a ile zostanie dodatkowo przeka-

zanych konsulom, by mogli nimi dysponować?

Na jakich zasadach konsulowie będą dysponowa-

li tymi środkami?

Czy decyzje w tych sprawach będą

zapadały uznaniowo?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

(nr 2553)

do ministra środowiska

w sprawie strat ponoszonych

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat obser-

wuję zmiany, jakie dokonują się na polskim wybrze-

138

żu, a szczególnie w aspektach ściśle powiązanym

z gospodarką morską.

Szczerze przyznam, że w ostat-

nich latach wzbudzają one u mnie coraz większy nie-

pokój.

Przede wszystkim chciałabym zwrócić uwagę

Pana Ministra na stan rybołówstwa przybrzeżnego,

które dla dość licznej rzeszy mieszkańców terenów

bezpośrednio sąsiadujących z Morzem Bałtyckim

stanowi jedyne źródło utrzymania.

W chwili obecnej

ten sektor gospodarki morskiej popada w ruinę i ist-

nieje poważne zagrożenie, że niebawem całkowicie

przestanie funkcjonować.

Za jedną z głównych przy-

czyn takiego stanu rzeczy należy wskazać niedosto-

sowanie kwot połowowych do ilości jednostek, któ-

rym przysługuje prawo połowu.

W roku bieżącym

w morze wypłynie dużo więcej jednostek niż w latach

wzroście kwot połowowych, spadnie średnia kwota

połowów na jedną jednostkę.

To zaś przełoży się na

zmniejszenie dochodów i konsekwentne ubożenie pol-

skiego rybaka, przez co staje się on coraz mniej kon-

kurencyjny i nie ma środków na inwestycje i wpro-

wadzanie innowacji.

Niemniej jednak do samego zagadnienia kwot po-

łowowych dochodzi również inna sprawa.

Mianowicie

chodzi o działalność Stacji Morskiej Instytutu Oce-

anograﬁiUniwersytetuGdańskiegowHelu.

Otóżod

szeregu lat realizuje ona, pod przewodnictwem dra

Krzysztofa Skóry, programy, których ﬁnalnymefek-

tem ma być zasiedlenie południowego Bałtyku gatun-

kiem foki szarej.

Nie mam nic przeciwko rozsądnie

prowadzonej ochronie gatunkowej, lecz w tym przy-

padku nie mamy do czynienia z takim działaniem,

a wyłącznie z daleko posuniętym marnotrawieniem

pieniędzy publicznych i niszczeniem przybrzeżnych

zasobów ryb.

Zgodnie z uzyskanymi przeze mnie in-

formacjami nie ma żadnych rzetelnych danych stwier-

dzających, by kiedykolwiek południowe akweny Bał-

tyku stanowiły naturalne środowisko życia foki szarej.

Naturalnie występowały i występują one na Bałtyku

północnym i wschodnim, a na część południową mi-

growały okresowo.

Ponadto, jak można się dowiedzieć

z publikacji prof. dra hab. Jana Marcina Węsławskie-

go, dra hab. Tomasza Linkowskiego i prof. dra hab.

Lecha Stempniewicza, gatunek foki szarej nie jest ga-

tunkiem zagrożonym, gdyż jego populacja wynosi po-

nad 20 tys. osobników i wciąż wzrasta.

Dodatkowo jestem w posiadaniu drastycznego ma-

teriału fotograﬁcznego sporządzonego przez ryba-

ków, który ewidentnie pokazuje, jak olbrzymie straty

wyrządzają foki wprowadzone do akwenu Zatoki

Puckiej przez pracowników SMIOUG w ramach pro-

gramu restytucji foki szarej w południowym Bałtyku.

Sami rybacy oceniają swoje straty w połowach w prze-

dziale między 50 a 80% dotychczasowych połowów.

Kilkudniowe połowy kończą się niekiedy zdobyczą

w postaci dosłownie kilku sztuk ryb.

Interwencje śro-

dowisk rybackich nie zmieniają sytuacji, ośrodek te-

lewizji gdańskiej odmawia wyemitowania programu

traktującego o prawdziwym obliczu prowadzonej re-

stytucji, a w niezbyt dalekiej przyszłości możemy się

spodziewać całych rodzin głodujących właśnie przez

foki i przez nierozważne działania SMIOUG.

O kom-

petencji tegoż ośrodka akademickiego niech świadczy

chociażby fakt, że przez 2 lata najbardziej znany

w helskim fokarium egzemplarz foki imieniem Balbi-

na uważany był za samicę, a okazał się być samcem

po sprowadzeniu z Estonii innego samca do rozrodu.

Do tego dochodzi również sprawa zmarnowania

ok. 4 mln zł środków publicznych, które przeznaczo-

ne były na pogłębienie i udrożnienie ujścia Wisły.

Prace te prowadzone były w ubiegłym roku.

W ra-

mach porozumienia z SMIOUG w wyniku tychże

prac powstała sztuczna wysepka oddalona od brzegu

o ok. pół kilometra, która służyć miała fokom za azyl

wypoczynkowy.

Wyspę tę zmył jednak pierwszy

większy sztorm i nie ma po niej śladu.

Wątpliwe są

przesłanki, jakoby rzeczywiście zrealizowano główne

zamierzenie, jakim było udrożnienie ujścia Wisły

– o tym dowiemy się wczesną wiosną, kiedy rozpocz-

nie się okres roztopów.

Gdyby zaś istotnie okazało

się, że ujście nie jest drożne, to można będzie dojść

do przekonania, że za sumę 4 mln zł powstała wyspa,

która nie przetrwała jednego sztormu.

W związku z powyższym pytam Szanownego Pana

Ministra:

Dlaczego każe się nam chronić zwierzę, które na

północy Bałtyku dokonało już takiego spustoszenia

w ekosystemie, że całkowicie legalnie się do nich

strzela, bo jest ich najzwyczajniej za dużo?

Czy jest Pan Minister świadomy tego, że foka

szara jest nosicielem bardzo niebezpiecznego dla

człowieka pasożyta o nazwie Pseudoterranova de-

cipiens?

Mały akwen, jakim jest Zatoka Pucka, wy-

datnie zwiększa prawdopodobieństwa zakażenia

nim człowieka w momencie powiększania populacji

foki szarej.

Jeżeli w okresie roztopów okaże się, że ujście Wi-

sły nie jest udrożnione, kto pokryje 4-milionową stra-

tę i ponownie wykona roboty oczyszczające i pogłę-

biające?

Czy i w jaki sposób planowana jest rekompensata

strat rybaków przybrzeżnych, które ponoszą oni

w związku z wątpliwym merytorycznie programem

restytucji foki szarej na Bałtyku południowym?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

139

Interpelacja

(nr 2554)

do ministra spraw wewnętrznych

oraz

przed zbliżającymi się mistrzostwami

Szanowny Panie Ministrze!

Portowa Straż Pożarna

Florian jest jednostką ochrony przeciwpożarowej dzia-

łającej w oparciu o decyzję Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych i Administracji, pismo nr DZKiSO-II-5502-

-15/3070/WBa3/PK z dnia 9 lipca 2007 r.

Zgodnie

z umową zawartą pomiędzy Zarządem Morskiego Por-

tu Gdańsk SA, a także zgodnie z zawartą umową mię-

dzy prezydentem miasta Gdańsk, komendantem miej-

skim PSP a Zarządem Morskiego Portu Gdańsk SA

straż ta zabezpieczała pod względem pożarowym przy-

ległe do portu trzy duże dzielnice miasta Gdańsk.

W dniu 1 marca 2012 r. na skutek zmiany umowy

generalnej zostanie obniżony o 60% stan sił i środ-

ków, co może wyeliminować tę jednostkę z istnieją-

cego i sprawnie funkcjonującego systemu ratownic-

twa i zarządzania kryzysowego w województwie po-

morskim, a w szczególności na terenie aglomeracji

trójmiejskiej.

Z kolei w dniu 29 lutego 2012 r., czyli w dniu dzi-

siejszym, upływa termin obowiązywania umowy ge-

neralnej 006/TK/2003 dla Morskiej Straży Pożarni-

czo-Ratowniczej sp. z o.o., a którą wypowiedział Za-

rząd Morskiego Portu Gdańsk SA.

Chciałbym zaznaczyć, że Morska Straż Pożarni-

czo-Ratownicza sp. z o.o. została utworzona za zgodą

DBP IV-0212/2412/05 z dnia 18 października 2005 r.),

a na mocy rozporządzenia MSWiA w sprawie zakre-

su, szczegółowych warunków i trybu włączania jed-

nostek ochrony przeciwpożarowej do krajowego sys-

Nr 121, poz. 798) stanowi integralny element krajo-

wego systemu ratowniczo-gaśniczego na terenie wo-

jewództwa pomorskiego.

Morska Straż Pożarniczo-

-Ratownicza spełniała określone w ustawie o ochro-

nie przeciwpożarowej (art. 15 i 16a) wymagania dla

osób zatrudnionych, a wymogi posiadania kwaliﬁka-

cji pożarniczych przewidzianych przez rozporządze-

wymagań kwaliﬁkacyjnychorazszkoleńdlastraża-

ków jednostek ochrony przeciwpożarowej (Dz. U.

Specyﬁkaportugdańskiegopoleganafunkcjono-

waniu obecnie wielu zakładów, których proﬁldzia-

łalności związany jest nierozłącznie z obrotem sub-

stancjami określanymi jako niebezpieczne.

Działal-

ność Gdańskiego Terminalu Gazowego Gaspol wią-

zała się z koniecznością opracowania raportu bezpie-

czeństwa uwzględniającego wymagania ustawy Pra-

wo ochrony środowiska dla zakładów stwarzających

zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysło-

wej.

W raporcie tym przyjęto istnienie Morskiej Stra-

ży Pożarniczo-Ratowniczej sp. z o.o. jako jednego

z podmiotów zapewniających odpowiednią ilość sił

i środków w przypadku wystąpienia zagrożenia

związanego z przepompowywaniem gazu ze statków

– gazowców LPG.

Zadania te z powodzeniem reali-

zowała Morska Straż Pożarniczo-Gaśnicza na prze-

strzeni ostatnich lat.

Obecnie Zarząd Morskiego Portu Gdańsk odstą-

pił od umowy generalnej zawartej z Morską Strażą

Pożarniczo-Ratowniczą sp. z o.o., pozbawiając akwe-

ny portu jakiejkolwiek zorganizowanej ochrony prze-

ciwpożarowej, nie przestrzegając przy tym procedury

wynikającej z art. 17 ustawy o ochronie przeciwpo-

żarowej w zakresie uzyskania zgody ministra właści-

wego do spraw wewnętrznych na likwidację czy też

przekształcenie takiego podmiotu.

Szanowny Panie Ministrze, rezygnacja, zwalnia-

nie, zmniejszanie profesjonalnej ochrony przeciwpo-

żarowej, ratowniczej nie tylko akwenów portowych,

ale również całej aglomeracji trójmiejskiej w przed-

dzień Euro 2012, gdzie z pewnością wystąpi wzmo-

żony ruch statków pasażerskich, napływ osób i zwią-

zane z tym zagrożenie przeciwpożarowe, a nawet

zagrożenie terrorystyczne, jest co najmniej nieracjo-

nalne, żeby nie nazwać tego ryzykownym.

Szanowny Panie Ministrze:

1.

Czy jest możliwe na podstawie rozporządzenia

łowych zasad organizacji krajowego systemu ratow-

niczo-gaśniczego zastosowanie § 3 pkt 1 o treści: ko-

mendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży

Pożarnej lub komendant główny Państwowej Straży

Pożarnej może zawrzeć umowę cywilnoprawną z pod-

miotami, które dobrowolnie godzą się współdziałać

w akcjach ratowniczych, odpowiednio na obszarze

powiatu, województwa lub kraju (w ramach kompe-

tencji ustawowych, uwzględniając art. 84 ust. 1 usta-

skim dotyczący ruchu statków na morskich wodach

wewnętrznych oraz korzystania z portów mor-

skich[...]), a także wypełnienie delegacji ustawowej

zawartej w art. 84 ust. 5 tejże ustawy?

2.

Czy w ramach kompetencji ustawowych prze-

widuje Szanowny Pan Minister inne rozwiązanie?

Z poważaniem

Poseł Marek Biernacki

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

140

Interpelacja

(nr 2555)

do ministra zdrowia

w sprawie programów informatyzacji

ochrony zdrowia realizowanych

przez Centrum Systemów Informacyjnych

Ochrony Zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

w prasie fachowej adresowanej do pracowników

ochrony zdrowia ukazują się publikacje krytycznie

przedstawiające sposób funkcjonowania podległego

Panu Ministrowi Centrum Systemów Informacyj-

nych Ochrony Zdrowia.

Zastrzeżenia do jego pracy

ma także Najwyższa Izba Kontroli.

Negatywnie o spo-

sobie przeprowadzenia przez centrum licznych zamó-

wień publicznych wypowiadali się także prezes Urzę-

du Zamówień Publicznych oraz Krajowa Izba Odwo-

ławcza.

W ostatnich tygodniach do opinii publicznej

dotarły informacje o wstrzymaniu przez panią E. Bień-

kowską, minister rozwoju regionalnego, procesu kie-

rowania do odpowiednich agend UE wniosków o re-

fundację ze środków Unii Europejskiej wydatków

CSIOZ na projekty oznaczone nazwą P1.

1.

Kto spośród członków kierownictwa MZ w okre-

sie 2005–2012 kolejno nadzorował prace CSIOZ?

2.

W jaki sposób MZ sprawdzało wdrażanie zale-

ceń pokontrolnych formowanych pod adresem CSIOZ

przez komórki kontrolne resortu zdrowia?

3.

Na jakim etapie znajduje się realizacja unijnych

projektów P1 i P2, w tym projektu e-recepty oraz

centralnego rejestru chorych z mózgowym poraże-

niem dziecięcym?

4.

Czy w okresie 2005–2012 można mówić o zwięk-

szonej ﬂuktuacjikadrCSIOZ,wtymkadrykierow-

niczej – z wyjątkiem dyrektora?

5.

Jakie działania naprawcze Pan Minister wdro-

żył lub zamierza wdrożyć w CSIOZ?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 2556)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie funkcjonowania szkół wyższych,

które należą do kościołów i związków

wyznaniowych, a nie podlegają ustawie

Prawo o szkolnictwie wyższym

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 1 ustęp

2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie stosuje

się jej regulacji do szkół wyższych i wyższych semi-

nariów duchownych prowadzonych przez kościoły

wa między rządem a władzami kościołów lub związ-

ków wyznaniowych stanowi inaczej.

Przykładem tak

funkcjonującej uczelni jest Wyższa Szkoła Humani-

styczno-Teologiczna im. Michała Beliny-Czechow-

skiego w Podkowie Leśnej, którą prowadzi Kościół

Adwentystów Dnia Siódmego w RP.

Na mocy ustawy

o stosunku państwa do tego kościoła uczelnia ma

prawo nadawać tytuł zawodowy licencjata teologii

adwentystycznej, który jest równoważny z tytułem

szkoły wyższe.

Niestety, z informacji medialnych,

w tym publikacji „Forum Akademickiego”, wynika,

że uczelnia ta wdrożyła nowatorski sposób organiza-

cji procesu dydaktycznego.

Polega on na uruchomie-

niu dla absolwentów szkół pomaturalnych oraz poli-

cealnych specjalnego trybu studiów.

Osobom tym

WSTH przepisuje oceny z zajęć w szkołach pomatu-

ralnych i policealnych.

Pozwala to na znaczące skró-

cenie toku studiów licencjackich.

Szkoła oferuje stu-

dia w rozsianych po kraju punktach konsultacyjnych

(często prowadzonych przez podmioty trzecie) o spe-

cjalnościach wykraczających poza teologię adwenty-

styczną (promocja zdrowia, dziennikarstwo i komu-

nikacja medialna, turystyka krajów biblijnych).

WSTH

zawarła także porozumienie w sprawie dedykowane-

go jej absolwentom toku studiów II stopnia prowa-

dzonych przez Wyższą Szkołę Informatyki, Zarządza-

nia i Administracji (WSIZiA) w Warszawie.

1.

Czy analizowała Pani potrzebę zmian w Prawie

o szkolnictwie wyższym polegających na docelowym

objęciu przez nią wszystkich szkół wyższych i wyż-

szych seminariów duchownych prowadzonych przez

2.

Czy analizowała Pani wpływ funkcjonowania

uczelni niepodlegających nadzorowi państwa, a mimo

to wydających tytuły licencjata oraz dyplomy równo-

ważne z tytułami oraz dyplomami wydawanymi

przez uczelnie publiczne, na system kształcenia wyż-

szego (psucie rynku usług edukacyjnych, obniżanie

standardów i wymagań, wprowadzenie do praktyki

akademickiej niedopuszczalnych metod, np. zalicza-

nia ocen ze szkól policealnych i pomaturalnych)?

141

3.

Czy wystąpiła Pani do ministra właściwego do

spraw wyznań religijnych z prośbą o zorganizowanie

spotkania z zainteresowanymi kościołami i związka-

mi wyznaniowymi w sprawie dobrych praktyk orga-

nizacji studiów wyższych na ich uczelniach oraz

zmian podstaw prawnych funkcjonowania kościel-

nych uczelni?

4.

Czy wystąpiła Pani do władz Wyższej Szkoły

Informatyki, Zarządzania i Administracji (WSIZiA)

w Warszawie o informacje dotyczące zasad realizacji

porozumienia z WSTH, w tym akceptacji przez WSI-

ZiA kontrowersyjnych praktyk Wyższej Szkoły Teo-

logiczno-Humanistycznej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

(nr 2557)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie podstaw prawnych

funkcjonowania posługi duszpasterskiej

w służbach podległych ministrowi

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji przeka-

zywanych na urzędowej autoryzowanej stronie inter-

netowej www.strazgraniczna.pl przez Komendę Głów-

ną Straży Granicznej wynika, że w formacji podległej

Panu Ministrowi oraz ministrowi zajmującemu się

działem spraw wewnętrznych posługę duszpasterską

dla jej funkcjonariuszy oraz ich rodzin sprawują ka-

pelani wojskowi, którzy wchodzą w skład istniejących

duszpasterstw wojskowych.

Kapelanów zatrudnia

także Policja, Państwowa Straż Pożarna oraz Biuro

Ochrony Rządu.

pujące informacje:

1.

Na jakiej podstawie prawnej duchowni rzym-

skokatolickiego Ordynariatu Polowego WP obrządku

łacińskiego oraz obrządku bizantyjsko-ukraińskiego,

a także duchowni Ewangelickiego Duszpasterstwa

Wojskowego i Prawosławnego Ordynariatu Wojsko-

wego sprawują opiekę duszpasterską nad funkcjona-

riuszami Straży Granicznej i pełnią służbę w SG?

2.

Na jakiej podstawie prawnej w 2007 r. ówczesny

KG Policji zawarł porozumienie, na mocy którego

Ordynariat Polowy WP rozpoczął posługę duszpa-

sterską w jednostkach Policji?

3.

Na jakiej podstawie prawnej BOR oraz jednost-

ki PSP zatrudniają rzymskokatolickich kapelanów?

4.

Czy w opinii MSW objęcie przez duszpasterstwa

wojskowe swoją jurysdykcją formacji policyjnych (SG

oraz Policji) może mieć wpływ na zmianę wizerunku

tych formacji z jednostek policyjnych na rzecz pojmo-

wania ich w potocznym rozumieniu jako części Sił

Zbrojnych RP?

5.

W jaki sposób szefostwa SG, Policji, PSP oraz

BOR zapewniają poszanowanie wolności sumienia

i wyznania swoich funkcjonariuszy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

(nr 2558)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

ochrony zabytków i archiwaliów

przewidzianych w umowie międzynarodowej

– konkordacie zawartym pomiędzy

Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską

1998 r. wszedł w życie konkordat pomiędzy Rzeczą-

pospolitą Polską a Stolicą Apostolską.

Jego art. 25

ust. 2 przewiduje, że odpowiednie władze Kościoła

rzymskokatolickiego oraz przedstawiciele RP uzgod-

nią zasady udostępniania dóbr kultury znajdujących

się w posiadaniu Kościoła.

Na mocy art. 25 ust. 1

biskupi diecezjalni Kościoła rzymskokatolickiego zo-

bowiązali się do nawiązania współpracy z władzami

państwa w sprawie ochrony „znajdujących się w obiek-

tach sakralnych i kościelnych dóbr kultury o ogólno-

narodowym znaczeniu oraz dokumentów archiwal-

nych o wartości historycznej i artystycznej”.

Przez

prawie 14 lat, które niedługo miną od dnia wejścia

w życie konkordatu, opinia publiczna była informo-

wana wyłącznie o wspólnych posiedzeniach Rządowej

Komisji Konkordatowej oraz Kościelnej Komisji Kon-

kordatowej.

Brakowało za to informacji, w jaki spo-

sób władze RP i Kościoła rzymskokatolickiego wyko-

nały regulacje konkordatu dotyczące zasad ochrony

dóbr kultury i archiwaliów znajdujących się w posia-

daniu Kościoła katolickiego.

Proszę więc Pana jako ministra właściwego w spra-

wach kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o od-

powiedź na następujące pytania:

dyspozycji art. 25 ust. 2 dotyczącego uzgodnienia

przez władze RP i Kościoła rzymskokatolickiego udo-

stępnienia dóbr kultury znajdujących się w posiada-

niu tego kościoła?

2.

Kiedy poszczególni wojewódzcy konserwatorzy

zabytków wchodzący w skład wojewódzkiej zespolo-

nej administracji rządowej w województwie przeka-

zali MKiDN – głównemu konserwatorowi zabytków

142

– informacje o nawiązaniu przez właściwych katolic-

kich biskupów diecezjalnych współpracy z nimi w spra-

wie określenia sposobów ochrony dóbr kultury o ogól-

nonarodowym znaczeniu znajdujących się w obiek-

tach sakralnych i kościelnych?

3.

Kiedy – według informacji, jakimi dysponuje

MKiDN – katoliccy biskupi diecezjalni nawiązali współ-

pracę z właściwymi archiwami państwowymi w spra-

wie ochrony znajdujących się w obiektach sakralnych

i kościelnych dokumentów archiwalnych o wartości

historycznej i artystycznej?

4.

Jaka była treść poszczególnych ustaleń powzię-

tych przez WKZ oraz właściwych archiwów państwo-

wych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

(nr 2559)

do prezesa Rady Ministrów

międzynarodowej – konkordatu

pomiędzy Rzecząpospolitą Polską

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 25 kwietnia

ust. 2 konkordatu „przyjmując za punkt wyjścia w spra-

wach ﬁnansowychinstytucjiidóbrkościelnychoraz

duchowieństwa obowiązujące ustawodawstwo pol-

skie i przepisy kościelne”, projekt regulacji dotyczący

ﬁnansówKościołarzymskokatolickiegowRPmiał

zostać przedstawiony przez specjalną komisję, odręb-

ną od Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP

i Konferencji Episkopatu Polski.

Przez prawie 14 lat,

datu, opinia publiczna była informowana wyłącznie

o wspólnych posiedzeniach Rządowej Komisji Kon-

kordatowej oraz Kościelnej Komisji Konkordatowej.

Żadna z tych komisji nie jest wprost wymieniona

w konkordacie.

Nie wymienia on ich także jako płasz-

czyzny wzajemnych uzgodnień pomiędzy władzami

RP a Stolicą Apostolską reprezentowaną przez Kon-

ferencję Episkopatu Polski.

Proszę więc Pana Premiera jako osobę kierującą

pracami Rady Ministrów o następujące informacje:

1.

Na jakiej podstawie prawnej została powołana

Rządowa Komisja Konkordatowa?

2.

Jaki jest obecny skład Rządowej Komisji Kon-

kordatowej?

3.

Jaki akt prawny określa regulamin prac Rzą-

dowej Komisji Konkordatowej?

4.

W jaki sposób są dokumentowane posiedzenia

Rządowej Komisji Konkordatowej?

5.

W jaki sposób dokumentowane są wspólne po-

siedzenia Rządowej Komisji Konkordatowej oraz Ko-

ścielnej Komisji Konkordatowej?

6.

Jaki minister odpowiada oraz dotąd odpowia-

dał za przechowywanie dokumentacji i materiałów

z posiedzeń Rządowej Komisji Konkordatowej oraz

wspólnych posiedzeń Rządowej i Kościelnej Komisji

Konkordatowej?

7.

Kiedy rozpoczął pracę zespół ds. reformy ﬁnan-

sów Kościoła rzymskokatolickiego w RP oraz jaki był

i jest jego skład?

8.

Jakie są efekty jego pracy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

(nr 2560)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nasilających się

Zjawisko przemocy w rodzinie to tak istotny i waż-

ny problem, iż w dniu 29 lipca 2005 r.

Sejm RP uchwa-

lił ustawę o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.

Ma ona stwarzać skuteczne warunki dla ochrony oﬁar

przemocy w rodzinie przed krzywdzeniem, a także

dla osób i rodzin zagrożonych przemocą.

Z mojej

osobistej obserwacji jako posła na Sejm RP wynika,

iż zjawisko to przybiera w różnych formach postać

patologii społecznej.

Pomimo zaangażowania wielu

instytucji państwowych oraz czynników pozarządo-

wych zjawisko to w pewnych okresach czasu gwał-

townie się nasila, co musi budzić uzasadniony nie-

pokój.

Wobec tego stanu rzeczy zwracam się do Pana Mini-

stra o ustosunkowanie się do następujących kwestii:

1.

Czy realizowane przez Ministerstwo Sprawie-

dliwości działania uprzedzające, interwencyjne oraz

wspierające przynoszą i w jakim stopniu efekty?

2.

Jak w ocenie resortu funkcjonują działania ko-

rekcyjno-edukacyjne?

3.

W jakim stopniu resort włączył się w realizację

porozumienia z Fundacją Dzieci Niczyje?

4.

Jak resort ocenia dotychczasową pracę opieku-

nów społecznych i pracowników socjalnych z rodzi-

nami zagrożonymi patologią bądź zaniedbanymi

z innych względów społecznych?

5.

Na ile, w ocenie resortu i we współpracy z nim,

skutecznie funkcjonuje pogotowie „Niebieska Linia”?

143

6.

Jakie konkretnie działania uprzedzające zosta-

ły wdrożone przez resort w ramach strategii infor-

macyjnych?

7.

Czy resort współpracuje w przygotowywaniu

i opracowywaniu pakietów szkoleniowych w zakresie

8.

Jak należy ocenić współpracę Biura Pełnomoc-

nika Rządu do Spraw Równego Traktowania z rodzi-

nami zagrożonymi przemocą?

Poseł Krystyna Ozga

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2561)

do ministra ﬁnansów

w sprawie niektórych form prawnych

działań kontrolnych organów skarbowych

w sprawach zobowiązań podatkowych

Kontrolę przestrzegania postanowień prawa po-

datkowego można postrzegać w ujęciu szerokim, jak

też w znaczeniu ścisłym.

Jest rzeczą oczywistą i po-

zostającą poza wszelkim sporem, iż każdy podmiot

prowadzący działalność gospodarczą i osoba ﬁzyczna

winny bezwzględnie podlegać przepisom szeroko po-

jętego prawa podatkowego.

Niestety doświadczenia

w tej materii dowodzą o pewnej, a nawet dużej dowol-

ności.

1.

Na czym konkretnie polega szczególny nadzór

podatkowy?

2.

Prosimy o wyjaśnienie stosowania w zdobywa-

niu informacji przez wywiad skarbowy tzw. technik

operacyjnych.

3.

Czy izby skarbowe są należycie umocowane do

pisemnych wykładni oraz interpretacji przepisów

prawa podatkowego?

4.

Na czym konkretnie polega ocena materialno-

prawna złożonej przez podmiot deklaracji?

5.

Czy w ostatnim okresie czasu nastąpiły istotne

to najbliższych obdarowanych)?

6.

Które przepisy (poza jednym przypadkiem) re-

gulują i precyzują wprost przesłanki wszczęcia kon-

troli skarbowej?

7.

Na jakiej podstawie prawnej organa kontroli

skarbowej dokonują kontroli rzetelności deklarowa-

nych podstaw opodatkowania podatków zasilających

budżety jednostek samorządu terytorialnego.

Posłowie Mirosław Pawlak

i Krystyna Ozga

(nr 2562)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zabijania ślepych miotów

Szanowny Panie Ministrze!

Przyjęta przez Sejm

w 2011 r. nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt wpro-

wadziła wysokie standardy etyczne wobec problemu

cierpienia zwierząt i ich ochrony przed okrutnym trak-

towaniem.

Choć obecny kształt ustawy stanowi istotny

krok naprzód, wśród nowych rozwiązań znalazło się

nieprecyzyjne sformułowanie, które niestety stwarza

możliwość działania sprzecznego z celem ustawy, a tym

samym sprzecznego z dobrem zwierząt.

W art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt pra-

wodawca zobligował rady gmin do tworzenia progra-

mów walki z bezdomnością zwierząt.

W art. 6 ust. 1

pkt 7 dopuszczono możliwość zabijania ślepych mio-

tów.

Organizacje ochrony zwierząt alarmują, iż sfor-

mułowanie „ślepy miot” jest interpretowane rozsze-

rzająco.

Obrońcy praw zwierząt zwracają uwagę, iż

szczenięta zaczynają widzieć po około dwóch tygo-

dniach od urodzenia, co stwarza możliwość błędnego

uznania każdego miotu za ślepy.

Praktyka wskazuje, że gminy, tworząc programy

opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiega-

niu bezdomności, korzystają z najmniej kosztownej,

a zarazem najbardziej okrutnej dla zwierząt możli-

wości usypiania miotów.

1.

Czy Ministerstwo Środowiska zamierza podjąć

działania legislacyjne w celu wprowadzenia precyzyjnej

regulacji zapobiegającej praktyce sprzecznego z celami

ustawy interpretowania określenia „ślepy miot”?

2.

Czy Ministerstwo Środowiska zamierza podjąć

inne działania zapobiegające praktyce usypiania

miotów w związku z faktem, że gminy są zobowiąza-

ne do stworzenia najpóźniej do 31 marca br. progra-

mów opieki nad zwierzętami?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

144

Interpelacja

(nr 2563)

do ministra obrony narodowej

w sprawie działania Służby Kontrwywiadu

Wojskowego wobec osoby pełniącej rolę

asystenta społecznego posła

W związku z uzyskanymi informacjami, skłania-

jącymi do powzięcia przypuszczenia, iż kierownictwo

Służby Kontrwywiadu Wojskowego podjęło działania

mające na celu zdyskredytowanie współpracującego

ze mną asystenta społecznego, proszę o odpowiedzi

na następujące pytania.

1.

Czy w związku z zadanymi w dniu 25 stycznia

2012 r. na posiedzeniu Komisji Obrony Narodowej

pytaniami dotyczącymi patologii w Służbie Kontrwy-

wiadu Wojskowego w zakresie ochrony PKW Afgani-

stan SKW wszczęła jakiekolwiek działania wobec

osób uczestniczących w przedmiotowej komisji – po-

słów, asystentów posłów, ekspertów, doradców?

Jeże-

li tak, proszę o podanie podstawy prawnej przedmio-

towych działań oraz ich celu.

2.

Czy rozpoczęta w trybie nagłym (po posiedze-

niu Komisji Obrony Narodowej w dniu 25 stycznia

2012 r.) w Ekspozyturze SKW we Wrocławiu niepla-

nowana wcześniej kontrola doraźna prowadzona

przez Biuro Pełnomocnika Ochrony i Bezpieczeństwa

Wewnętrznego ma związek z faktem, iż współpracu-

jący ze mną w ramach funkcji asystenta społecznego

ekspert –biorący udział w posiedzeniu przedmiotowej

komisji – był w przeszłości kierownikiem tejże jed-

nostki?

3.

Czy wymieniona jednostka była kontrolowana

w przeszłości?

Jaki był zakres tej kontroli i jaki okres

ona obejmowała?

Czy wnioski pokontrolne były

przedstawione szefowi SKW?

Czy w wyniku ówcze-

snej kontroli sformułowano wnioski dyscyplinarne

lub złożono doniesienie do prokuratury?

4.

Jeśli kontrola miała miejsce, to jaki jest cel po-

wtarzania już raz wykonanych czynności i jakie są

koszty ww. działań?

Jeżeli treść odpowiedzi na którekolwiek z pytań

wymaga opatrzenia klauzulą niejawności, to w sto-

sownej formie proszę o przesłanie jej zgodnie z wy-

maganą procedurą.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż potwierdze-

nie opisanego powyżej procederu będzie dowodem

na ingerowanie kierownictwa SKW w pracę posła

na Sejm RP i stanowi poważne naruszenie zasad

demokracji.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2564)

do ministra zdrowia

w sprawie reorganizacji powiatowych

stacji sanitarno-epidemiologicznych

w woj. podkarpackim

karpackim państwowym wojewódzkim inspekto-

rem sanitarnym w dniu 20 lutego 2012 r.

KZ NSZZ

„Solidarność” uzyskała informacje dotyczące li-

kwidacji większości stacji powiatowych, w tym Po-

wiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ja-

śle.

Projekt zakłada utworzenie 4 stacji powiato-

wych z 5 ﬁliamiorazpozostawienieWojewódzkiej

Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Rzeszowie z 4

oddziałami laboratoryjnymi.

Tym samym Woje-

wódzką Stację Sanitarno- Epidemiologiczną w Rze-

szowie wyklucza się z reorganizacji, a nawet pla-

nuje się zwiększenie zatrudnienia.

Nie jest zrozu-

miały fakt złożenia projektu do akceptacji główne-

mu inspektorowi sanitarnemu bez porozumienia

z inspektorami powiatowymi oraz bez opinii dzia-

łających związków zawodowych.

Likwidacja powiatowej stacji w Jaśle (jednej z więk-

szych w województwie) budzi moje wątpliwości.

Uważam, że poszukiwanie oszczędności w inspekcji

sanitarnej nie powinno skutkować przekreśleniem

działalności instytucji tak ważnej dla społeczności

lokalnej.

gorszą dostępność i realizację zadań w powiecie na

linii przedsiębiorca – sanepid?

2.

Czy wydłużenie czasu na dojazdy do obiektów

znajdujących się w innych powiatach przez pracow-

ników sanepidu nie obniży realnego czasu na prze-

prowadzane kontrole?

3.

Jakie są przewidziane korzyści ﬁnansowezpro-

jektowanej reorganizacji?

4.

Czy te zmiany nie pogorszą bezpieczeństwa

zdrowotnego mieszkańców powiatu jasielskiego?

5.

Czy reorganizacyjne działania dyrektora nie

noszą znamienia prowokacji i sabotażu narażającego

mieszkańców na osłabienie bezpieczeństwa zdrowot-

nego mieszkańców województwa podkarpackiego?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

145

Interpelacja

(nr 2565)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

21 grudnia 2011 r.

Agen-

cja Rozwoju Przemysłu podpisała umowę warunkową

z Naturex SA w Avignonie dotyczącą sprzedaży 100%

akcji ZPOW Pektowin SA w Jaśle.

Obowiązujące prze-

pisy ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji mówią,

że proces prywatyzacji jest jawny, a z jego przebiegu

sporządzane są karty prywatyzacyjne zawierające

m.in. zobowiązania związane z ochroną interesów

pracowników.

Zakładowe organizacje związkowe dzia-

łające w Pektowinie zwróciły się w dniu 9 stycznia

2012 r. do ARP o przedłożenie warunków sprzedaży,

zwłaszcza w części dotyczącej zatrudnienia i inwesty-

cji.

W odpowiedzi przesłanej w dniu 23 stycznia 2012 r.

ARP nie przekazała żadnej z żądanych informacji,

które – co przypominam – w świetle przepisów ustawy

o komercjalizacji i prywatyzacji są jawne.

Takie postę-

powanie Agencji Rozwoju Przemysłu rodzi wśród pra-

cowników Pektowinu obawy co do transparentności

procesu prywatyzacji spółki, jego zgodności z obowią-

zującym prawem oraz dbałością o mienie publiczne.

Ministra jako osoby sprawującej nadzór nad Agencją

Rozwoju Przemysłu o udzielenie odpowiedzi na na-

1.

Na podstawie jakich przepisów prawa był pro-

wadzony proces prywatyzacji ZPOW Pektowin SA

w Jaśle?

2.

Jakie zostały wynegocjowane przez ARP zobo-

wiązania dotyczące ochrony interesów pracowników

prywatyzowanej spółki?

3.

Na podstawie jakich przepisów obowiązujących

w Polsce ARP odmawia organizacjom związkowym

informacji o przebiegu procesu prywatyzacji?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 31 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2566)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Sytuacja w polskim

kiedy to rządy przejęła koalicja PO–PSL, zamknię-

tych zostało ok. 2,5 tys. szkół różnego szczebla.

Wy-

nika z tego, iż rocznie zamykanych zostawało ok. 500

placówek.

Od 1 września br. rekordowo swoją dzia-

łalność ma zakończyć ok. tysiąca szkół.

W efekcie tego

nawet 70 tys. uczniów przestanie się uczyć w swoich

dotychczasowych szkołach, a pracę stracą tysiące na-

uczycieli.

O zamknięciu szkół decydują władze lokalne, któ-

re swoje decyzje tłumaczą niżem demograﬁcznym.

Jednak prawdziwą przyczyną podjęcia takich decyzji

jest brak pieniędzy.

Samorządy dostają z budżetu

państwa subwencję oświatową.

Z pieniędzy tych mają

zostać pokryte częściowo wydatki związane z prowa-

dzeniem szkół.

Subwencja ta jest jednak zbyt niska,

a samorządy są znacznie zadłużone, przeszacowały

z inwestycjami.

Do tego doszedł jeszcze kryzys.

Teraz

więc szukają oszczędności w oświacie.

W takiej sytu-

acji najłatwiej zamknąć szkołę.

Tłumaczenie się niżem demograﬁcznymwwielu

przypadkach jest bezzasadne, ponieważ do likwidacji

zgłaszane są również szkoły, do których uczęszcza

nawet 200–300 uczniów.

Problem zamykania szkół

dotyczy nie tylko małych ośrodków, ale także wiel-

kich miast.

Przykładem może tu być Warszawa, w któ-

rej zamkniętych ma zostać ok. 40 szkół i przedszkoli.

W samym województwie śląskim wpłynęły wnioski

o likwidację 121 szkół i jednego przedszkola.

Wśród

nich znalazły się m.in. szkoły podstawowe, gimnazja,

licea ogólnokształcące, licea proﬁlowane,technika

i zawodówki.

początku lat 90., kiedy to masowo zamykano przed-

szkola publiczne.

Doprowadziło to do sytuacji, w któ-

wychowaniem przedszkolnym.

Obecnie zamykanie

tak wielu placówek w niedługim czasie doprowadzi

do poważnego obniżenia jakości kształcenia.

1.

Czy ministerstwo wzięło pod uwagę fakt, iż obok

oszczędności ważniejsze jest zapewnienie odpowied-

niego poziomu nauczania oraz wychowanie dzieci i mło-

dzieży?

2.

Co stanie się z kadrą pedagogiczną, która stra-

ci pracę w wyniku likwidacji tak wielu placówek?

3.

Co będzie w 2014 r., kiedy to do szkół pójdą

wszystkie sześciolatki?

Czy będzie dla nich miejsce?

Poseł Waldemar Andzel

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

146

Interpelacja

(nr 2567)

do ministra skarbu państwa

organizacyjnych, konsolidacyjnych

i restrukturyzacyjnych w PGE

Dystrybucja SA, w tym łączenia

niektórych rejonów energetycznych

PGE Dystrybucja SA w styczniu 2012 r. przystą-

piła do realizacji programu konsolidacji i optymali-

zacji pracy rejonów i posterunków energetycznych.

Według informacji przedstawionej przez przedsta-

wicieli spółki, realizacja programu ma potrwać dwa

lata i doprowadzić do poprawy sprawności i efektyw-

ności operacyjnej ﬁrmyorazoptymalizacjikosztów

działania.

Innego zdania są jednak pracownicy spółki.

Zało-

gi wielu rejonów energetycznych, w tym Rejonu Ener-

getycznego Wołomin, wystosowały pisemne protesty

przeciwko planom likwidacyjnym.

Pracownicy Rejonu Energetycznego Wołomin

protestują przeciwko likwidacji ich rejonu i włącze-

niu go do Rejonu Energetycznego Legionowo.

Uwa-

żają, że ta decyzja została podjęta bez wnikliwej

analizy i uwzględnienia specyﬁkiłączonychrejonów

energetycznych: wielkości reorganizowanych jedno-

stek, ich organizacji i struktury, uwarunkowań te-

renowych i administracyjnych, szlaków komunika-

cyjnych, a przede wszystkim potrzeb klientów.

Ich

zdaniem zaproponowana reorganizacja jest nieprzy-

gotowana, realizowana „na siłę” i niepoprzedzona

konsultacjami.

Rejon Energetyczny Wołomin obsługuje klientów

na terenie następujących miast: Kobyłka, Marki, Wo-

łomin, Ząbki, Zielonka oraz gmin: Radzymin, Woło-

min, a także częściowo Nieporęt (Wólka Radzymiń-

ska) – łącznie 77 tys. klientów na obszarze ponad

329 km

2

.

W rejonie znajduje się 5 stacji wysokiego

napięcia 110/15 kV oraz 950 stacji średniego napięcia

15/04 kV.

W planowanym w miejsce Rejonu Energe-

tycznego Wołomin Posterunku Wołomin ma być do-

celowo zatrudnionych 10–20 osób.

Obecnie w Rejonie

Energetycznym Wołomin pracuje 86 osób.

Pracowniczy rejonu energetycznego podkreślają

problemy związane z możliwością obsługi tak dużej

ilości klientów przez ograniczoną do ryzyka liczbę

kadry.

Uważają, że skutkować to będzie m.in. wydłu-

żeniem odległości i zwiększeniem czasu dojazdu do

uszkodzonych lub konserwowanych urządzeń, zwięk-

szeniem czasu usuwania awarii, wydłużeniem przerw

w dostarczaniu klientom energii elektrycznej, zwięk-

szeniem kosztów obsługi klientów oraz kosztów na-

praw i prac eksploatacyjnych, utrudnieniami w do-

tarciu do miejsc awarii sieciowych oraz wydłużeniem

czasu opanowania zmasowanych awarii energetycz-

nych, co w konsekwencji przełoży się na zmniejszenie

bezpieczeństwa energetycznego regionu.

Wobec powyższego, mając na uwadze dobro pra-

cowników PGE Dystrybucja SA zatrudnionych w re-

jonach energetycznych oraz dobro odbiorców PGE

Dystrybucja SA, proszę Pana Ministra o udzielenie

1.

Jaki jest cel przeprowadzenia proponowanej re-

strukturyzacji w PGE Dystrybucja SA, w szczegól-

ności PGE Dystrybucja Oddział Warszawa, Rejon

Energetyczny Wołomin?

2.

Jakie będą koszty wdrażania programu konso-

lidacji i optymalizacji pracy rejonów i posterunków

energetycznych?

3.

Jaki jest stan zaawansowania przeprowadza-

nych zmian organizacyjnych?

4.

Ile jest przewidzianych do likwidacji rejonów

energetycznych we wszystkich oddziałach PGE Dys-

trybucja SA?

5.

Ilu pracowników likwidowanych rejonów ener-

getycznych zostanie zwolnionych z pracy?

6.

Czy rozważane są kwestie gwarancji i praw pra-

cowniczych?

Poseł Jacek Sasin

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2568)

do ministra ﬁnansów

w sprawie weryﬁkacji

wpływu deklaracji podatkowej

Zgodnie z art. 910 K.p.c. ekspektatywa, jako pra-

wo majątkowe dziedziczne i zbywalne, podlega egze-

kucji komorniczej.

Wierzyciele, składając wniosek

egzekucyjny, często wnoszą o zajęcie ekspektatywy

wierzytelności przysługujących dłużnikowi od Skar-

bu Państwa z tytułu nadpłaty podatku dochodowego

za miniony rok.

Kancelarie komornicze wskazują na rozbieżności

w postępowaniu urzędów skarbowych w przypadku

wpływu zajęcia wierzytelności przyszłej.

Niektóre

z nich, w sytuacji gdy na dzień wpływu zajęcia nie

posiadają jeszcze zeznania podatkowego dłużnika, na

mocy otrzymanego zajęcia dokonują weryﬁkacjiist-

nienia wierzytelności (nadpłaty podatku dochodowe-

go) w momencie wpływu deklaracji podatkowej.

Na-

tomiast inne urzędy skarbowe w sytuacji, w której

wpłynęło zajęcie ekspektatywy, a nie wpłynęła jesz-

cze deklaracja podatkowa dłużnika, przesyłają kan-

celariom komorniczym jedynie informację o wspo-

mnianym fakcie i na tym kończą postępowanie.

W ta-

kiej sytuacji kancelaria komornicza, w celu skutecz-

nego egzekwowania długu, zmuszona jest ponownie

(czasem nawet kilkukrotnie) występować z wnio-

skiem do US w tej sprawie.

Może zatem dojść do sy-

147

tuacji, że podczas wymiany korespondencji US wy-

płaci zwrot nadpłaconego podatku dochodowego i eg-

zekucja komornicza okaże się bezskuteczna.

Brak

jednoznacznych przepisów w tym zakresie utrudnia

kancelariom komorniczym wyegzekwowanie należ-

ności.

Pytanie: Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie

takich rozwiązań, które doprowadzą do tego, że

wszystkie urzędy skarbowe będą na mocy otrzymywa-

nego zajęcia dokonywać weryﬁkacjiistnieniawierzy-

telności w momencie wpływu deklaracji podatkowej?

Pozostaję z wyrazami szacunku

Andrychów, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2569)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie waloryzacji świadczeń

dla medalistów igrzysk olimpijskich,

paraolimpijskich, igrzysk głuchych

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 36 usta-

tom Polski, którzy m.in. ukończyli 40. rok życia i zdo-

byli co najmniej jeden medal na igrzyskach olimpij-

skich, zawodach Przyjaźń-84, igrzyskach paraolim-

pijskich i igrzyskach głuchych i nie uczestniczą we

współzawodnictwie sportowym organizowanym przez

Polski Związek Sportowy, przysługuje świadczenie

pieniężne ze środków budżetu państwa.

Od 2008 r. świadczenia powiązane są z wynagro-

dzeniami w sferze budżetowej na podstawie kwoty

ustawa budżetowa, przy uwzględnieniu mnożnika

kwoty bazowej w wysokości 1325 zł.

Kwoty te decyzją

rządu zostały zamrożone od 2009 r.

Dla wielu byłych sportowców jest to świadczenie,

które decyduje o zaspokajaniu podstawowych potrzeb

bytowych i zdrowotnych.

Świadczenia te do 2008 r.

było równe przeciętnemu wynagrodzeniu ogłoszone-

mu przez GUS.

Wyrażamy przekonanie, że medaliści olimpijscy

wymienieni w art. 36 ustawy o sporcie powinni mieć

waloryzowane świadczenia.

Obecny system powiąza-

ny z kwotą bazową dla członków korpusu służby cy-

wilnej uważamy za nieracjonalny i powodujący de-

gradację świadczenia olimpijskiego.

Wobec powyższego apelujemy do Pani Minister o

podjęcie prac w celu zmiany sposobu ochrony warto-

ści nabywczej tego świadczenia.

Jednocześnie prosi-

my o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Ilu jest na koniec 2011 r. sportowców uprawnio-

o sporcie, w podziale na medalistów z art. 36 ust.1

pkt. 1–4?

2.

Jaka była relacja świadczenia olimpijskiego

w 2007 r. i 2008 r. do przeciętnego wynagrodzenia

w gospodarce ogłoszonego przez GUS?

A ile wynosi

ono w 2012 r.?

3.

Czy uznaje Pani Minister za zasadne podjęcie

w porozumieniu z PKOl prac nad zmianą zasady

ochrony praw nabytych, tj. świadczeń olimpijskich?

4.

Jaki byłby ogólny koszt zwiększenia wydatków

budżetu państwa na rok 2012, gdyby świadczenie olim-

pijskie były na poziomie średniej płacy za rok 2011?

5.

Jakie działania w tej sprawie podejmie Pani

w 2012 r., ze skutkiem prawnym od 1 stycznia 2013 r.?

Z poważaniem

oraz grupa posłów

(nr 2570)

do ministra skarbu państwa

delegatur terenowych ministra właściwego

Szanowny Panie Ministrze!

Opracowany w Mini-

sterstwie Skarbu Państwa projekt likwidacji delega-

tur terenowych ministra właściwego do spraw Skar-

bu Państwa wzbudził w pełni zrozumiałe zdziwienie

i zaniepokojenie w kręgach osób zainteresowanych

sprawnym działaniem struktur administracji rządo-

wej.

Powołując się na szczytny cel w postaci racjona-

lizowania struktur administracji publicznej i konty-

nuowanie procesu zmniejszania poziomu zatrudnie-

nia w tejże administracji, planuje się likwidację

13 delegatur terenowych ministra właściwego do

spraw Skarbu Państwa, z jednoczesnym przekaza-

niem większości ich zadań właściwym miejscowo wo-

jewodom.

Projekt powyższy oznacza w praktyce nie tylko

likwidację 13 wysoko wyspecjalizowanych jednostek

organizacyjnych, ale także wypowiedzenie stosunku

pracy 70 doświadczonym pracownikom tych delega-

tur i powierzenie wysoce odpowiedzialnych zadań

w zakresie ochrony interesów Skarbu Państwa urzę-

dom wojewódzkim wzmocnionym kadrowo w skali

kraju aż o 25 etatów przeniesionych z delegatur.

Nie

przewiduje się przenoszenia etatów do centrali Mini-

sterstwa Skarbu Państwa, a zatem faktycznie zada-

nia realizowane obecnie przez 95 osób będą realizo-

148

wane przez 25 osób.

Brak jest jakichkolwiek racjo-

nalnych podstaw do przyjęcia, że tak radykalne

zmniejszenie zatrudnienia doświadczonych pracow-

ników będzie oznaczało automatyczną poprawę jako-

ści ich pracy i poziomu ochrony żywotnych interesów

Skarbu Państwa.

Można raczej oczekiwać, że skutek

projektowanych zmian będzie w tym zakresie od-

wrotny do zamierzonego.

Nieuniknionym skutkiem

omawianej racjonalizacji będzie pozbawienie pracy

70 doświadczonych pracowników w województwach,

co może zostać odebrane przez opinię publiczną jako

ochrona zatrudnienia w centrali Ministerstwa Skar-

bu Państwa kosztem pracowników jednostek tereno-

wych.

Zaniepokojenie budzi także zaproponowany po-

śpieszny tryb wprowadzania projektowanych zmian,

polegający na przekazaniu wojewodom całości spraw

prowadzonych przez obecne delegatury terenowe

w bardzo krótkim terminie, co z reguły skutkuje nie-

uniknionym chaosem okresu przejściowego i wydłu-

ża przerwę w normalnym funkcjonowaniu każdej

jednostki organizacyjnej.

Wypada także zwrócić uwagę na fakt, że wysoce

skomplikowany i kosztowny proces wprowadzenia

projektowanych zamierzeń w drodze zmiany obowią-

zującego ustawodawstwa został uruchomiony w celu

osiągnięcia oszczędności 70 etatów, mającej znikome,

jeżeli nie wręcz śladowe, znaczenie w skali kraju

i w skali budżetu państwa.

1.

Czy wskazane wyżej okoliczności zostały roz-

ważone przy opracowywaniu projektu omawianych

zmian?

2.

Czy koszty wprowadzenia projektowanych

zmian nie są niewspółmiernie wysokie w stosunku

do przewidywanych oszczędności budżetowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2571)

do ministra ﬁnansów

w sprawie procedowania

Konstytucyjny (sygn. akt SK 18/09)

Szanowny Panie Ministrze!

Interpelacja dotyczy

procedowania przez organy podatkowe w oparciu

zm.), zwanej dalej PDOFizU, które są przedmiotem

bunał Konstytucyjny, sygn. akt SK 18/09.

Organy podatkowe w stanie faktycznym sprawy

w oparciu o powyższy przepis nie dość, że przerzuca-

ją ciężar dowodów na podatnika, to jeszcze stawiają

się w roli procesowego, nie biorąc pod uwagę dowo-

dów przez niego wskazanych.

Ogólny charakter normy art. 20 ust. 3 ustawy

PDOFizU pozwala na nadużycie polegające na bez-

podstawnym jej wykorzystaniu jako środka dyscypli-

nującego, np. po co organ ma ujawniać źródła i ich

wysokość, a jeżeli podatnik je ujawni, to organy po-

datkowe mogą w praktyce dowolnie kształtować ich

wysokość.

Pytanie: Czy Pan Minister zamierza wnieść pro-

jekt ustawy zmieniającej wadliwe przepisy art. 20

Uzasadnienie: Interpelacja oparta jest o praktycz-

ne zastosowanie art. 20 ust. 3 PDOFizU na kanwie

wybranej decyzji dyrektora Urzędu Kontroli Skarbo-

wej w Lublinie dnia z dnia 18 listopada 2011 r.

UKS

0691/W2F/42/22/11/135/028 w przedmiocie zryczał-

towanego podatku dochodowego od osób ﬁzycznych

od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnio-

nych źródłach przychodów za rok 2005 w wysokości

513 513 zł.

W przedmiotowej sprawie według protokołu kon-

troli wartość środków pieniężnych K. J. wyniosła na

1 stycznia 2005 r. 732 333,90 zł, natomiast w decyzji

organ przyjął kwotę 250 873,90 zł.

Skoro w praktyce

można ustalić „hipotetyczny” przychód z nieujawnio-

nych źródeł i na nim oprzeć decyzję, to organ podat-

kowy z tej możliwości korzysta.

Organy podatkowe mogą wykorzystać przepis

art. 20 ust. 3 PDOFizU jako środek działający prze-

ciwko przedawnieniu zaległości podatkowych, który

jest podstawą systemu podatkowego – skoro zobowią-

zanie podatkowe przedawnia się pięć lat od terminu

płatności podatku, to można opodatkować „nieujaw-

nione zasoby” w momencie ich wydatkowania.

Warto wskazać, że podstawowe znaczenie dla roz-

strzygnięcia sprawy ma kwestia wykładni art. 20

ust. 3 PDOFizU, w tym moment powstania obowiąz-

ku podatkowego i tego, jakimi dochodami może po-

datniczka pokryć wydatki i wartości zgromadzone

w danym roku podatkowym w związku z instytucją

przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W tym kontekście można wyróżnić ogólny dochód

podatnika i znany dochód podatnika.

Przez znany

dochód podatnika należy rozumieć mienie zgroma-

dzone w roku podatkowym oraz w latach poprzed-

nich, pochodzące z przychodów opodatkowanych lub

wolnych od opodatkowania.

Natomiast wysokość

ogólnego dochodu wynika z wydatków poniesionych

149

w ciągu danego roku podatkowego oraz z wartości

zgromadzonego w tym roku mienia.

Uznając za nietrafną wykładnię art. 20 ust. 3

PDOFizU przyjętą przez organy podatkowe, niedają-

cą możliwości zaliczenia na poczet poniesionych wy-

datków i wartości zgromadzonego mienia dochodów,

od których nie zapłacono podatku, pomimo powsta-

nia zobowiązania podatkowego i jego wygaśnięcia na

skutek upływu terminu przedawnienia.

Wykładnia art. 20 ust. 3 PDOFizU, wiążąca po-

wstanie obowiązku podatkowego z wystąpieniem zna-

mion zamożności podatniczki, jest nieuprawniona, co

wynika z konstrukcji obowiązku podatkowego.

Obowiązek podatkowy pojawia się wówczas, gdy

ustawowo określony podmiot znajdzie się w ustawo-

wo określonej sytuacji.

W przypadku podatku od do-

chodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie-

znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, obo-

wiązek podatkowy powstaje wcześniej, mianowicie

wraz z osiągnięciem dochodu.

W odniesieniu do podatku, o którym mowa w art.

30 ust. 1 pkt 7 PDOFizU, może mieć to miejsce na

wiele lat przed pojawieniem się obiektywnych zna-

mion wskazanych w art. 20 ust. 3 PDOFizU.

Obowią-

zek podatkowy powstaje niezależnie od woli i wiedzy

podatnika.

Na moment powstania obowiązku podat-

kowego nie ma także wpływu to, czy dochód został

ujawniony i czy został od niego zapłacony podatek.

Można podkreślić, że obowiązek podatkowy może

powstać tylko raz – w związku z osiągnieciem docho-

du.

Przedmiot opodatkowania określony w art. 9 ust.

1 PDOFizU konsumuje zarówno dochód ogólnie zde-

ﬁniowanywustawie,jakrównieżdochódustalonyna

podstawie znamion zewnętrznych.

Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez or-

gan wprowadziłoby drugi, odrębny moment powsta-

nia obowiązku podatkowego odnośnie do tego same-

go dochodu.

Pierwszy z nich wynikałby z osiągniecia

dochodu, drugi natomiast wziąłby się z wydatkowa-

niem dochodu.

Jeżeli takie było zamierzenie ustawodawcy, powi-

nien był wyraźnie w ustawie określić ewentualny

nowy moment powstania obowiązku podatkowego.

Wskazać należy ponadto, że nie można łączyć do-

ręczenia decyzji w przedmiocie opodatkowania do-

chodów nieujawnionych z powstaniem zobowiązania

podatkowego.

Podobnie jak ma to miejsce w przypad-

ku obowiązku podatkowego, prowadziłoby to do sy-

tuacji, gdy względem jednego przedmiotu opodatko-

wania zobowiązanie podatkowe powstałoby dwukrot-

nie: po raz pierwszy z mocy prawa oraz po raz drugi

w następstwie doręczenia decyzji organu podatkowe-

go.

Natomiast wspomniana decyzja potwierdza ist-

nienie zobowiązania podatkowego, a jej wydanie jest

wynikiem zatajenia faktu uzyskania dochodu podle-

gającego opodatkowaniu.

Można odmówić trafności wykładni art. 20 ust. 3

PDOFizU przedstawionej przez organ podatkowy

również z innych powodów, wskazując, że ogranicza

ona gwarancyjną funkcję instytucji przedawnienia.

W świetle wspomnianej wykładni podatnik musi

liczyć się z tym, że pożytkując dochody nieujawnione,

względem których upłynął termin przedawnienia zo-

bowiązania podatkowego, może zostać nałożony na

niego później podatek, o którym jest mowa w art. 30

Skuteczny upływ terminu przedawnienia powo-

duje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a co za

tym idzie, podatnik powinien móc skutecznie wska-

zać te dochody jak źródło pokrycia wydatków i war-

tości zgromadzonego mienia w danym roku podatko-

wym.

W przeciwnym wypadku mogłoby dojść do na-

łożenia ciężaru podatkowego na dochody, od których

nie został zapłacony podatek, ale w stosunku do któ-

rych wierzytelność ulega przedawnieniu.

Przeciwko powyższemu przemawia także wykład-

nia systemowa art. 20 ust. 3 PDOFizU.

Wspomniany

artykuł zawiera jedynie regulacje przedmiotowe, mil-

czy natomiast na temat przedawnienia; nie stanowi

on lex specialis względem art. 70 § 1 OrdPU.

Można odnieść się także do zwrotu mienia pocho-

dzącego z przychodów uprzednio opodatkowanych

lub wolnych od podatku.

Do przychodów uprzednio

podatkowych zaliczył przychody nieujawnione.

Pod-

legają one opodatkowaniu z mocy prawa, a fakt ich

zatajenia i niezapłacenia podatku pozostaje bez zna-

czenia.

Przyjęcie przeciwnego stanowiska byłoby

możliwe, gdyby ustawodawca wyraźnie zaznaczył, że

ma to nie być mienie pochodzące z przychodów uprzed-

nio opodatkowanych lub wolnych od podatku, zna-

nych uprzednio organom podatkowym.

Skuteczny upływ terminu przedawnienia powodu-

dochody jako źródło pokrycia wydatków i wartości

zgromadzonego mienia w danym roku podatkowym.

W przeciwnym wypadku mogłoby dojść do nałożenia

stał zapłacony podatek, ale w stosunku do których

wierzytelność podatkowa uległa przedawnieniu.

Sprawa o sygn. akt SK 19/09 dotyczy, jak wynika

Trybunału Konstytucyjnego (www.trybunal.gov.pl),

zbadania zgodności z Konstytucją RP:

stytucji RP, odczytywanej w związku z ust. 3 art. 64

Konstytucji RP, ze względu na naruszenie praw eko-

nomicznych podatników poprzez ingerencję w ich

prawo własności, wyrażające się w obciążeniu podat-

nika obowiązkiem zapłaty podatku w wysokości 75%

ustalonego przez organ podatkowy dochodu, co w rze-

czywistości skutkuje pozbawieniem niemalże całego

niezgłoszonego do opodatkowania dochodu i wyka-

zuje cechy zbliżone do konﬁskatymienia,naruszają-

cej istotę prawa własności;

150

cji RP przez to, że upoważniając organ podatkowy do

orzekania o faktycznym przepadku na rzecz Skarbu

Państwa 75% dochodów wypracowanych przez po-

datników, którzy nie ujawnili wszystkich źródeł przy-

chodu, pod pozorem zryczałtowanego podatku docho-

dowego, narusza konstytucyjnie ustanowioną wy-

łączność sądu do orzekania o przepadku rzeczy oraz

prawo od sądu;

du na zastosowanie środka o rzeczywistym charak-

terze sankcji polegającej na konﬁskacie75%mienia

uzyskanego w sposób niewykazany legalnie pod po-

zorem „zryczałtowanego podatku dochodowego z art. 2

oraz 42 ust. 1 Konstytucji RP, które nakazują usta-

wodawcy takie określanie czynu zabronionego (jego

znamion), aby zarówno dla adresata normy o charak-

terze prawnokarnym, jak i organów stosujących pra-

wo i dokonujących odkodowania treści regulacji

w drodze wykładni danej normy zakres jej zastoso-

wania oraz rzeczywisty charakter nie budziły wąt-

pliwości;

du na dopuszczenie stosowania wobec tej samej oso-

by, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej okre-

ślonej przez cytowaną ustawę jako „zryczałtowany

podatek dochodowy od dochodów z nieujawnionych

w ujawnionych źródłach” i odpowiedzialność za wy-

kroczenie skarbowe albo przestępstwo skarbowe na

podstawie art. 54 Kodeksu karnego skarbowego,

z art. 2 Konstytucji RP;

środka w postaci opodatkowania ujawnionych przez

organ podatkowy dochodów w wysokości 75% docho-

dów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznaj-

dujących pokrycia w ujawnionych źródłach, który to

środek nie jest instrumentem koniecznym i nie-

odzownym do zrealizowania postulatu powszechnego

opodatkowania podatkiem dochodowym wszystkich

grup osób ﬁzycznych,przyświecającegoustawodawcy

przy konstruowaniu kwestionowanej w sprawie in-

stytucji;

osób ﬁzycznychrozumianegowtensposób,żewpo-

stępowaniu w sprawie nieujawnionych źródeł przy-

chodów obowiązek wykazania źródeł przychodów

ciąży na podatniku, z uwagi na restrykcyjny i penal-

ny charakter cytowanych przepisów, z wzorcem kon-

stytucyjnym wynikającym z normy art. 42 ust. 3

Konstytucji RP, statuującym zasadę domniemania

niewinności osób poddanych represjom o charakterze

quasi-karnym;

osób ﬁzycznychwzwiązkuzart.68§4Ordynacji

ekonomicznych podatników przez pozbawienie ich

możliwości powoływania się na zarzut przedawnienia

zobowiązań podatkowych z upływem pięcioletniego

okresu od końca roku kalendarzowego, w którym

przez organ podatkowy decyzji ustalającej podatek

od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnio-

nych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujaw-

nionych i wydłużającej ustawowy bieg przedawnienia

tychże zobowiązań do granic nieokreślonych jakimi-

kolwiek ramami czasowymi.

W związku z powyższym niniejsza interpelacja

jest zasadna.

Z poważaniem

Poseł ZoﬁaPopiołek

Lublin, dnia 25 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2572)

do ministra sprawiedliwości

Rada Powiatu Lidzbarskiego przekazała mi swo-

je stanowisko wobec projektu rozporządzenia w spra-

rejonowych, oraz ustalenia ich siedzib i obszarów

właściwości.

Rozporządzenie to znosi Sąd Rejonowy

w Lidzbarku Warmińskim właściwy dla terenu po-

wiatu lidzbarskiego, tworząc jednocześnie wydziały

zamiejscowe Sądu Rejonowego w Bartoszycach.

Rada Powiatu Lidzbarskiego wyraża swój sprze-

ciw wobec powyższej decyzji.

Przedstawiciele powia-

towej społeczności uważają, że planowane zniesienie

Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim spowo-

duje stratę dla regionu w wymiarze społecznym i eko-

nomicznym.

Likwidacja sprawnie działającego sądu

podważy zaufanie mieszkańców do państwa, którego

instytucje powinny być dostępne i przyjazne obywa-

telowi.

Możliwość zlikwidowania biura podawczego

lub kasy decyzją prezesa Sądu Rejonowego w Barto-

szycach budzi poważne obawy co do sprawnego zała-

twiania spraw w Lidzbarku Warmińskim.

Rada za-

uważa także, że wprowadzanie reform w dobie kry-

zysu gospodarczego jest niewskazane.

nie od zamiaru zniesienia Sądu Rejonowego w Lidz-

151

barku Warmińskim i utworzenia wydziałów zamiej-

scowych Sądu Rejonowego w Bartoszycach?

Poseł Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2573)

do ministra sprawiedliwości

Pracownicy Sądu Rejonowego w Braniewie prze-

kazali mi swoje stanowisko wobec planowanej przez

Ministerstwo Sprawiedliwości reorganizacji sądow-

nictwa i zamiaru zlikwidowania Sądu Rejonowego

w Braniewie.

Pracownicy wyrażają swój zdecydowa-

ny sprzeciw wobec tej decyzji i utworzenia na bazie

braniewskiej jednostki wydziałów zamiejscowych

Sądu Rejonowego w Elblągu.

Zauważają, że likwida-

cja Sądu Rejonowego w Braniewie odbędzie się przede

wszystkim kosztem społeczności lokalnej.

Centralne

położenie Braniewa w stosunku do okolicznych gmin

oraz bezpośrednie połączenie umożliwia stronom

bardzo dobry dostęp do siedziby sądu.

Przeniesienie

sądu do Elbląga, poza powiat braniewski, znacznie

utrudni mieszkańcom powiatu dostęp do wymiaru

sprawiedliwości, ponieważ większość gmin nie ma

bezpośredniego połączenia z Elblągiem.

Koszty

ﬁnansowe,jakiemieszkańcybędąmusieliponieść

w związku z tym, przeczą zasadzie ekonomiczności

procesowej.

Warto zauważyć, że Sąd Rejonowy w Braniewie

wraz z Prokuraturą Rejonową w Braniewie, Komen-

dą Powiatową Policji w Braniewie, Państwową Stra-

żą Pożarną w Braniewie, Powiatowym Centrum Me-

dycznym w Braniewie i Zakładem Karnym w Branie-

wie stanowi trwały element poczucia bezpieczeństwa

publicznego dla mieszkańców ziemi braniewskiej.

Likwidacja jednostki sądu w Braniewie spowodu-

je bardzo duże utrudnienie dla tych mieszkańców,

którzy będą zmuszeni pokonywać 60- i więcej kilo-

metrowe odległości w celu załatwienia swoich spraw

sądowych.

Ponadto małe miejscowości, w których

funkcjonują tak ważne instytucje, jak sądy, mają

szansę na rozwój i zapewniają pracę znacznej grupie

ludzi, a tym samym powstrzymują proces wyludnia-

nia się tych okolic.

Ewentualna decyzja o likwidacji Sądu Rejonowe-

go w Braniewie nie znajduje żadnego uzasadnienia

merytorycznego ani społecznego.

Rocznie wpływa do

niego kilkanaście tysięcy spraw, co oznacza, że sę-

dziowie tego sądu są jednymi z najbardziej obciążo-

nych w całym okręgu – daleko bardziej niż sędziowie

z dużych sądów.

Swoim zasięgiem Sąd Rejonowy

w Braniewie obejmuje cztery przejścia graniczne: ko-

lejowe w Braniewie, morskie we Fromborku oraz dwa

drogowe: w Gronowie i Grzechotkach.

Ma to duży

wpływ na liczbę i specyﬁkęsprawwpływającychdo

tutejszego sądu.

Przy tym Sąd Rejonowy w Branie-

wie osiąga jeden z najlepszych wskaźników szybkości

postępowania w całym okręgu elbląskim.

Ta spraw-

nie i prężnie działająca jednostka we wszystkich ka-

tegoriach spraw uzyskuje wskaźniki lepsze niż prze-

ciętne w kraju.

Jest zadbana i wyposażona w nowo-

czesne rozwiązania informatyczne.

Planowana likwidacja braniewskiego sądu bez ja-

kichkolwiek uzgodnień społecznych będzie odebrana

przez mieszkańców Braniewa jako dowód dalszej de-

gradacji tego miasta.

Powiększy to i tak wysoki sto-

pień zagrożenia społecznego w mieście, w którym

występuje strukturalnie wysokie bezrobocie i prze-

stępczość.

Braniewo powinno odgrywać ważną rolę gospo-

darczą, kulturalną i naukową, oddziałując na rozwój

przyległych terenów i sprzyjać podnoszeniu standar-

du życia ich mieszkańców.

W przeciwnym razie doj-

dzie do dalszej pauperyzacji tego regionu oraz likwi-

dacji kolejnych ważnych instytucji, takich jak cho-

ciażby prokuratura.

Reasumując, skutki zlikwidowania Sądu Rejono-

wego w Braniewie mogą być następujące:

1) znaczne utrudnienie dostępu do sądu ludzi naj-

uboższych, pozbawionych pracy i innych świadczeń,

osób starszych, niedołężnych, dotkniętych niepełno-

sprawnością i nieporadnością życiową, a także szero-

kich rzesz rolników (odległość petenta od sądu może

wynosić nawet 150 km),

2) ograniczenie terytorialne i wydłużenie drogi

petentów i interesantów do sądu, co stoi w sprzecz-

ności z celami Ministerstwa Sprawiedliwości,

3) utrudnienie dostępów petentów do prezesa

sądu rejonowego jako kierownika jednostki organi-

zacyjnej,

4) przerzucenie kosztów reformy na obywateli

(koszt dojazdu do sądu i trudności z tym związane),

5) pogorszenie sprawności postępowań sądowych,

wydłużenie czasu trwania spraw w sądzie,

6) znaczne pogorszenie warunków pracy kadry

orzeczniczej i urzędniczej, a także utrata pracy przez

część urzędników.

nie od decyzji dotyczącej projektu likwidacji Sądu

Rejonowego w Braniewie?

Poseł Iwona Arent

152

Interpelacja

(nr 2574)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie praktyki budowy zjazdów

Szanowny Panie Ministrze!

Pojęcie „zjazd” z dro-

gi publicznej zostało zdeﬁniowanezarównowusta-

i w rozporządzeniu ministra transportu i gospodarki

430, z późn. zm.).

Pod tym pojęciem należy rozumieć

„połączenie drogi publicznej z nieruchomością poło-

żoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce

(art. 4 pkt 8 ustawy), bądź też „część drogi na połą-

czeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na po-

łączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy

drodze” (§ 3 pkt 12 rozporządzenia).

Pierwsza z de-

ﬁnicjiwskazuje,żezjazdniejestczęściądrogi,lecz

jedynie miejscem dostępu do niej (co zostało potwier-

dzone w orzecznictwie sądów administracyjnych,

por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2009 r.,

VII SA/Wa 1283/09, LEX nr 583596), zaś druga, że

jest częścią drogi.

Problem praktycznego stosowania ww. przepisów

rodzi się w sytuacji, kiedy dostęp do drogi publicznej

wynika z faktu bezpośredniej dostępności („przyle-

gania”) działki do jezdni drogi publicznej (np. gdy

nieruchomości nie są oddzielone od jezdni rowem me-

lioracyjnym, pasem zieleni lub chodnikiem).

Taka

sytuacja jest powszechnie spotykana w warunkach

wiejskich i dotyczy głównie gminnych dróg lokalnych

(L) lub dróg dojazdowych (D) do nieruchomości rol-

nych lub leśnych.

zjazdu indywidualnego jest możliwa po uzyskaniu

w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia na lo-

kalizację zjazdu oraz pozwolenia na budowę.

W tym

celu wymagane jest przedstawienie m.in. projektu bu-

dowlanego zjazdu uzgodnionego z zarządcą drogi.

W opisanym przypadku „działki przylegającej”

bezpośrednio do jezdni, „zjazd”, który nie jest częścią

drogi, nie ma charakteru przestrzennego (jego zasięg

nie rozciąga się ani na teren pasa drogowego, ani na

nieruchomość), a zatem nie stanowi „obiektu budow-

lanego”, a jego wykonanie nie wymaga dokonania

jakichkolwiek robót budowlanych zarówno na obsza-

rze pasa drogowego, jak i przylegającej nieruchomo-

ści (możliwe jest wyłącznie wskazanie punktów gra-

nicznych odcinka zjazdu zlokalizowanego na granicy

drogi i nieruchomości).

W związku z powyższym

w praktyce niektórych samorządów przyjmuje się, że

nie jest możliwe sporządzenie projektu zjazdu, a w kon-

sekwencji uzyskanie stosownego pozwolenia na bu-

dowę.

Sytuacja, która budzi uzasadnione wątpliwości

prawne, zachodzi w przypadku dokonania rozbudo-

wy, odbudowy lub przebudowy drogi (np. budowa ro-

wów melioracyjnych, chodników lub podwyższenie

drogi poprzez wykonanie dodatkowej nawierzchni).

nych, „W przypadku budowy lub przebudowy drogi

cych należy do zarządcy drogi.”.

Dyskusyjne wydaje

się w takim przypadku odwołanie do zjazdów „do-

tychczas istniejących”, bowiem nieuwzględnienie

w projekcie budowy (lub przebudowy) drogi zjazdów

do nieruchomości „przylegających” z racji traktowa-

nia ich jako dotychczas nieistniejących, oznacza de

facto pozbawienie ich użytkowników dostępu do dro-

gi publicznej.

Wątpliwości pogłębia praktyka zastrzegania w wa-

runkach gwarancji udzielanej przez wykonawców

inwestycji zakazu dokonywania jakiejkolwiek inge-

rencji technicznej w drodze (zwykle przez min. 5 lat),

co często staje się przyczyną odmowy uzgodnienia

warunków przez zarządców dróg wykonania indywi-

dualnego zjazdu już po wybudowaniu (przebudowa-

niu) drogi.

Jako gorący zwolennicy poprawy jakości infra-

struktury drogowej z zadowoleniem oraz satysfakcją

przyjmujemy informacje o każdym przypadku reali-

zacji inwestycji drogowych (w szczególności na trud-

no dostępnych terenach wiejskich), jednak kierowani

troską o zapewnienie prawidłowego toku procesowe-

go realizowanych inwestycji, wyjaśnienie wątpliwości

sygnalizowanych przez organy jednostek samorzą-

dów terytorialnych i uwzględnienie uzasadnionych

interesów użytkowników dróg, zwracamy się do Pana

sanych przez nas okolicznościach:

1) prawidłowe jest uznanie, że zjazd z nierucho-

mości przylegającej bezpośrednio do jezdni nie ma

charakteru obiektu budowlanego, a zatem nie jest

możliwe uzyskanie stosownego pozwolenia na bu-

dowę,

2) prawidłowe jest nieuwzględnianie przez za-

rządców dróg zjazdów do nieruchomości przylegają-

cych i traktowanie ich jako zjazdów dotychczas nie-

istniejących,

3) uzasadniona jest odmowa uzgodnienia warun-

ków wykonania indywidualnego zjazdu, na wniosek

właściciela nieruchomości przylegającej, z uwagi na

zapisy gwarancyjne zawarte w umowie o budowę/

przebudowę drogi.

Ponadto prosimy o ocenę, czy:

4) nie zachodzi kolizja pomiędzy przywołanymi

powyżej deﬁnicjamizawartymiwustawieodrogach

publicznych oraz rozporządzeniu ministra transpor-

153

zachodzi konieczność zmiany ww. przepisów.

Z poważaniem

Posłowie Lucjan Marek Pietrzczyk

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2575)

do ministra transportu, budownictwa

za niedostarczenie lokalu socjalnego

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejsza interpelacja

spowodowana jest negatywnymi sygnałami płynący-

mi z samorządów.

W aktualnym stanie prawnym gminy zobowiąza-

ne są do wypłaty odszkodowań za niedostarczenie

lokalu socjalnego na rzecz właścicieli mieszkań zaj-

mowanych przez osoby z uprawnieniami do lokalu

socjalnego.

Brak jednocześnie podstawy materialno-

prawnej do dochodzenia przez gminy zwrotu wypła-

canych z tego tytułu należności.

Wobec powyższego zapytuję Pana Ministra: Czy

resort rozpatruje możliwość wystąpienia z inicjatywą

legislacyjną w przedmiocie nowelizacji art. 18 ustawy

cywilnego, poprzez uzupełnienie treści tegoż artyku-

łu poprzez dodanie ust. 6 w brzmieniu: W przypadku

wypłaty przez gminę odszkodowania określonego

w ust. 5 gminie przysługuje roszczenie regresowe

w stosunku do osób wskazanych w ust. 3?

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

Grudziądz, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2576)

do ministra transportu, budownictwa

podyktowana jest negatywnymi sygnałami płynący-

mi z samorządów.

W dniu 16 listopada 2011 r. weszła

deksu cywilnego.

Nakłada ona na gminy obowiązek

tworzenia zasobu pomieszczeń tymczasowych, nie

przeznaczając jednocześnie na ten cel żadnych dodat-

kowych środków z budżetu państwa.

Ewentualna zmiana powołanej na wstępie ustawy

dowców – pozyskanie środków z funduszu dopłat na bu-

dowę lub adaptację lokali na pomieszczenia tymczasowe.

W aktualnym stanie prawnym jest to niemożliwe.

nistra, czy resort zamierza wystąpić z odpowiednią

inicjatywą legislacyjną?

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

(nr 2577)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejsza interpelacja

spowodowana jest sygnałami płynącymi z samorzą-

dów, które wskazują na niespójność pomiędzy art. 39

a przepisami rozporządzenia.

Problem sprowadza się

w oparciu o procedurę zamówień publicznych regułą

jest ogłaszanie przetargu dopiero po uzyskaniu po-

zwolenia na budowę, którego zgodnie z powołanym

wyżej artykułem Prawa budowlanego nie można wy-

dać bez pozwolenia konserwatorskiego.

Przewidziane w rozporządzeniu postanowienie

o zatwierdzaniu projektu nie jest wystarczające

w świetle art. 39 ust. 1.

Konserwator zabytków z kolei

nie może wydać wymaganego pozwolenia konserwa-

torskiego bez wskazania przez wnioskodawcę wyko-

nawcy robót budowlanych.

Wobec powyższego zapytuję Pana Ministra.

czy

resort widzi konieczność nowelizacji rozporządzenia

w tym zakresie.

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

154

Interpelacja

(nr 2578)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zysków powszechnych towarzystw

sprawą zysków powszechnych towarzystw emerytal-

nych związanych z zarządzaniem otwartymi fundu-

szami emerytalnymi.

W 2011 r., jak informuje Komisja Nadzoru Finanso-

wego, oszczędzający w OFE stracili 11 mld zł.

Straty te

związane były w głównej mierze z niepomyślną sytu-

acją ekonomiczną, która przełożyła się na spadki na

rynkach papierów wartościowych.

Pomimo tak dużych

strat, powszechne towarzystwa emerytalne, które za-

rządzają OFE, zanotowały przychód o wartości 616 mln

zł.

Taka sytuacja jest możliwa, ponieważ zyski PTE nie

zależą od ich wyników w inwestowaniu pieniędzy przy-

szłych emerytów.

Po zmniejszeniu składki przekazywa-

nej do funduszy z 7,3% do 2,3% PTE straciły na prowi-

zjach.

Największa część przychodów towarzystw to

opłata za zarządzanie OFE.

Opłata ta to maksymalnie

0,54% rocznie od zgromadzonych środków.

Ponieważ

w ciągu roku oszczędności OFE wzrosły do 226 mld zł

(wzrost o 5 mld zł), towarzystwa zarobiły więcej na za-

rządzaniu.

Szacuje się, że przychód PTE jest o 10%

większy niż przed rokiem.

Czy ministerstwo pracuje nad projektem ustawy

obniżającej prowizje i opłaty pobierane przez towa-

rzystwa?

Czy ministerstwo ma zamiar zawrzeć w projekcie

ustawy zapisy wiążące zyski PTE z ich wynikami?

Kiedy ministerstwo przedstawi projekt ustawy

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2579)

do ministra edukacji narodowej

na wcześniejszym etapie edukacji

wą wprowadzenia spotkań młodzieży z doradcami

Uczniowie kończący szkołę podstawową, a później

gimnazjum stoją przed wyborem kierunku dalszego

kształcenia.

Wybór ten rzutuje na przebieg kariery

zawodowej młodego człowieka, a co za tym idzie na

jego przyszłość.

Uczeń powinien poznać własne moż-

liwości i predyspozycje jak najwcześniej, aby dokonać

tego wyboru w jak najlepszy sposób.

Przemiany strukturalne rynku pracy i przeobra-

żenia w szkolnictwie zawodowym prowadzą do rosną-

cego zapotrzebowania na profesjonalne poradnictwo

i rzeczową informację.

Racjonalne decyzje muszą być

oparte na znajomości samego siebie, niekiedy pogląd

na temat własnych zalet i wad jest subiektywny i trze-

ba go weryﬁkować.

Dlategoteżuważam,żeimwcze-

śniej nauczymy młodzież świadomie planować swoje

życie, damy jej niezbędne umiejętności, wiedzę oraz

aktualną informację edukacyjno-zawodową, tym

efektywniejszy i bardziej dopasowany do rynku pracy

będzie każdy indywidualny plan kariery zawodowej.

Uważam za zasadne wprowadzenie instytucji doradcy

zawodowego już w szkole podstawowej, a następnie

kontynuowanie programu w gimnazjum i liceum.

Ważnym aspektem jest również zwiększenie czę-

stotliwości spotkań ucznia z doradcą zawodowym.

Na

przykład w Niemczech od pięciu do siedmiu spotkań

w tygodniu poświęconych doradztwu zawodowemu

mają już 13-latki, a w Wielkiej Brytanii, poprzez for-

my zabawy, informacje o różnych zawodach i pracy

przekazuje się nawet 5-latkom.

nia spotkań młodzieży z doradcami zawodowymi

w szkołach podstawowych?

Czy ministerstwo rozważa zwiększenie liczby

godzin poświęconych doradztwu zawodowemu w szko-

łach?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2580)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wątpliwości co do dopuszczalności

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 11 paździer-

155

pierania budownictwa mieszkaniowego oraz ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 201,

poz. 1180), której celem było umożliwienie prze-

kształcania praw do lokali mieszkalnych w zasobach

ni mieszkaniowych wybudowanych przy wsparciu

preferencyjnego kredytu udzielonego ze środków

Krajowego Funduszu Mieszkaniowego (KFM) lub Ban-

ku Gospodarstwa Krajowego (BGK) w ramach reali-

zacji programów rządowych popierania budownictwa

mieszkaniowego.

W ostatnim czasie z moim biurem poselskim kon-

taktują się przedstawiciele spółdzielni mieszkanio-

wych, którzy w związku z nowymi regulacjami zwra-

cają uwagę na liczne wątpliwości, m.in. dotyczące

dopuszczalności przekształcania praw do lokali miesz-

kalnych wybudowanych przez spółdzielnie mieszka-

niowe z udziałem środków pochodzących z kredytu

nia budownictwa mieszkaniowego.

Mimo uchylenia z dniem 11 października 2011 r.

zakazu przenoszenia przez spółdzielnię na inną oso-

bę własności lokalu mieszkalnego oraz ustanawiania

dynku wybudowanym z udziałem środków pochodzą-

cych z kredytu udzielonego przez Bank Gospodar-

stwa Krajowego ze środków Krajowego Funduszu

go, zawartego w art. 121 ust. 2 ustawy o spółdziel-

niach mieszkaniowych, w niezmienionym brzmie-

niu pozostał zakaz ustanawiania odrębnej własno-

ści lokali mieszkalnych wybudowanych ze wspar-

ciem środków publicznych (preferencyjnego kredytu

udzielonego przez Krajowy Fundusz Mieszkaniowy

lub Bank Gospodarstwa Krajowego) wynikający

ze zm.).

Lokale mieszkalne wybudowane przy wykorzy-

staniu preferencyjnego kredytu udzielonego przez

Bank Gospodarstwa Krajowego w ramach realizacji

mieszkaniowego nie mogą być, pod rygorem nieważ-

prawo do lokalu.

W związku z powyższym zapytuję, czy minister-

stwo rozważa możliwość podjęcia działań legislacyj-

nych celem wyeliminowania ww. sprzeczności.

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2581)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie sytuacja

w branży przedstawia się następująco: dynamiczny

wzrost produkcji przemysłu drzewnego oraz tenden-

cja do rozwijania możliwości produkcyjnych spowo-

dowały w ostatnich latach niedobór surowca.

Sytu-

acja przedsiębiorstw branży drzewnej, a przede wszyst-

kim przedsiębiorstw tartacznych wytwarzających

półfabrykat podstawowy, tj. tarcicę wielorakich asor-

tymentów, m.in. w postaci krawędziaków, bali, desek,

lameli itp., dla innych przedsiębiorstw drzewnych

ślone produkty ﬁnalne,wporównaniudolatpoprzed-

nich, jak nigdy dotąd, jest bardzo zła.

Należy zwrócić

uwagę, że przemysł tartaczny zajmuje się pozyskiwa-

niem wielkowymiarowego surowca drzewnego, który

stanowi jeden z najcenniejszych surowców w całym

przemyśle drzewnym.

Polskie tartaki w głównej mierze dysponują tech-

nologią z lat 60. i 70. oraz borykają się z wysokimi

cenami surowca tartacznego.

Głównym dostawcą su-

rowca są Lasy Państwowe, które dyktują zarówno

warunki sprzedaży, jak i ceny.

Warto wskazać, że ceny surowca w Polsce są wyż-

sze niż w krajach ościennych, a parametry jakościo-

we surowca są niezadawalające.

W ostatnim czasie

polskie tartaki konkurują z dużymi konkurentami

zagranicznymi, konkurują na etapie zakupu surow-

ca, którego ilości są ograniczone, jak również sprze-

dając towar często w cenach dumpingowych.

Ww.

okoliczności sprawiają, że branża tartaczna walczy

o przetrwanie i brak jest obecnie środków na inwe-

stycje i rozwój.

Duża ilość podmiotów konkuruje na otwartym

rynku, często następuje obrót towarami bez faktur

i podatku VAT.

To bardzo ważna sprawa, szczególnie

dla przedsiębiorców działających w tej branży, bo z jed-

nej strony jest monopol Lasów Państwowych, z dru-

giej są duże i silne ﬁnansowozagraniczneﬁrmywcho-

dzące coraz mocniej na krajowy rynek.

Jak informują właściciele tartaków, w najbliż-

szym czasie, ze względu na brak drewna do produk-

cji, obserwowany będzie znaczący spadek produkcji

oraz zatrudnienia.

Sytuacja w najbliższym czasie nie

rokuje poprawy.

stwo dostrzega ww. problem i czy pracuje nad rozwią-

zaniami, które przyczynią się do poprawy trudnej

sytuacji, w jakiej znajdują się aktualnie przedsiębior-

stwa branży drzewnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

156

Interpelacja

(nr 2582)

do ministra sprawiedliwości

W związku z prezentacją przygotowanego przez

Ministerstwo Sprawiedliwości projektu reorganizacji

sądów powszechnych, zakładającego m.in. zniesienie

Sądu Rejonowego w Limanowej jako samodzielnej

jednostki wymiaru sprawiedliwości, do mojego biura

poselskiego napływają liczne protesty mieszkańców

tego powiatu, a także samorządów lokalnych repre-

zentujących miejscową społeczność.

Wszystkie te pod-

mioty stanowczo opowiadają się przeciwko propono-

wanej reorganizacji.

Przedstawiciele lokalnej opinii powiatu limanow-

skiego argumentują, że w ostatnich latach, dzięki

dużym nakładom ﬁnansowym,doszłodorozbudowy

i modernizacji budynków Sądu Rejonowego w Lima-

nowej oraz Wydziału Zamiejscowego Ksiąg Wieczy-

stych w Mszanie Dolnej.

Ponadto limanowski sąd jest

sprawnie zarządzany, czego dowodem jest szybkie

i sprawne załatwianie spraw, co zapewnia miejscowej

społeczności realizację praw obywatelskich i konsty-

tucyjnych.

Projektowana zmiana w szerszej perspek-

tywie nie przyniesie oczekiwanych korzyści i nie przy-

czyni się do racjonalizacji kosztów związanych z or-

ganizacją sądownictwa.

Spowoduje natomiast spore

utrudnienia i ograniczenie poczucia bezpieczeństwa

mieszkańców powiatu limanowskiego.

Przedstawiciele społeczności powiatu limanow-

skiego odczytują planowaną reorganizację sądów po-

wszechnych jako pierwszy krok do zmiany zasadni-

czego podziału terytorialnego państwa i przywołują

zapisy art. 15 Konstytucji RP, która dla kształtowa-

nia tego podziału wskazuje jako zasadnicze przesłan-

ki: więzi społeczne, gospodarcze lub kulturowe i zdol-

ność wykonywania zadań publicznych.

1.

Jakie przesłanki przemawiają za podjęciem

decyzji o reorganizacji Sądu Rejonowego w Lima-

nowej?

2.

Czy plany likwidacji sądów rejonowych były

konsultowane z władzami samorządowymi stosow-

nie do właściwości likwidowanych sądów?

3, Czy pracownicy Sądu Rejonowego w Limanowej

po reorganizacji placówki utrzymają zatrudnienie?

4.

Czy planowana reorganizacja nie naruszy kon-

stytucyjnej zasady dostępu obywateli – mieszkańców

powiatu limanowskiego – do sądu?

5.

Czy planowany status sądu limanowskiego jako

zamiejscowego oddziału Sądu Rejonowego w Nowym

Targu, wobec oczywistych uwarunkowań topogra-

ﬁcznychiwynikającychznichtrudnościkomunika-

cyjnych, nie doprowadzi do sparaliżowania pracy sadu

i uciążliwości dla mieszkańców powiatu limanow-

skiego?

6.

Jaki będzie status Wydziału Ksiąg Wieczystych

Sądu Rejonowego w Limanowej z Wydziałem Zamiej-

scowym w Mszanie Dolnej?

Poseł Anna Paluch

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

(nr 2583)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie nieprecyzyjnych zapisów

Podnosi się coraz bardziej powszechnie, iż niektó-

w których właściciele posesji płacą więcej za przyłą-

cza do kanalizacji.

Przyczyną jest deﬁnicjaprzyłącza

określona w art. 2 ust. 5 ustawy i, jak się sugeruje,

jej nieprecyzyjne brzmienie, które powoduje różne

interpretacje.

Deﬁnicjabowiem,jakpodkreślająeks-

perci, nie wskazuje jednoznacznie, czy przyłączem

jest przewód biegnący od studzienki do sieci głównej,

czy też od studzienki do nieruchomości.

Podobne

trudności w interpretacji pojawiają się, gdy studzien-

ki nie ma.

Wszystko to powoduje, że gminy i przed-

siębiorstwa wodno-kanalizacyjne różnie postępują

i wskutek takiej różnej interpretacji właściciele po-

sesji płacą więcej, a inni mniej.

Czy ministerstwo dostrzega potrzebę zmiany

przepisów lub doprecyzowania deﬁnicjiprzyłączaka-

nalizacji?

Czy ministerstwo rozważało również wy-

danie jednoznacznej interpretacji w kontekście deﬁ-

nicji przyłącza kanalizacji?

Poseł Waldy Dzikowski

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2584)

do ministra pracy i polityki społecznej

elastycznego czasu pracy

Ministerstwo rozpoczęło konsultacje w sprawie

zmiany przepisów czasu pracy i chociażby negocjacje

na posiedzeniu zespołu ds. prawa pracy Komisji Trój-

stronnej są tego dowodem.

Przedsiębiorcy potrzebu-

157

ją ułatwień i czekają na możliwość bardziej elastycz-

nego kształtowania czasu pracy, dlatego nowelizacja

Kodeksu pracy jest tak ważną sprawą.

Niezmiernie

istotne jest też, aby nowe przepisy nie były w tym

wymiarze tak skomplikowane jak obecne.

Jakie nowe rozwiązania proponuje w tym zakre-

sie ministerstwo?

Czy zachowane zostaną przepisy

chroniące kobiety w ciąży i pracowników opiekują-

cych się małymi dziećmi, jeśli chodzi o pracę w porze

nocnej czy pracę w nadgodzinach?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 2585)

do ministra edukacji narodowej

dla dzieci i młodzieży korzystających

z placówek wychowania pozaszkolnego

Szanowna Pani Minister!

W obecnym systemie

nauczania uczniowie premiowani są punktami za

osiągnięcia w konkursach, turniejach i olimpiadach

naukowych oraz o charakterze artystycznym i spor-

towym, organizowanych jedynie przez kuratora

oświaty oraz przez inne podmioty działające na tere-

nie szkół.

Istnieje jednak wiele możliwości samoroz-

woju w placówkach wychowania pozaszkolnego, ta-

kich jak: ogniska pracy pozaszkolnej, młodzieżowe

domy kultury i pałace młodzieży.

Wszystkie one mają w swoich statutach zapis

o prowadzeniu zajęć dla dzieci i młodzieży, uczą po-

zytywnych form spędzania czasu po lekcjach, często

również są alternatywą dla zachowań społecznie nie-

pożądanych.

Funkcjonowanie tych placówek przyno-

si największe szanse na rozwój pasji, umiejętności

współdziałania w grupie, pokonywanie własnych sła-

bości.

To miejsca bezpieczne, dobrze przygotowane

i wyspecjalizowane do kształtowania charakteru,

światopoglądu oraz wydobywania talentów.

Dzieje

ograniczona liczba zajęć pozalekcyjnych.

Placówki

wychowania pozaszkolnego, często z bogatą, jak to

ma miejsce w przypadku MDK w Płocku, przeszło

60-letnią historią, z bogatą ofertą atrakcyjnych zajęć

wypełniają tę lukę, stanowią także alternatywę dla

dzieci w wieku przedszkolnym w sytuacji deﬁcytu

miejsc w przedszkolach.

Nabyta wiedza i umiejętności to oczywiście dla

rodziców cel sam w sobie, dający szansę dzieciom na

lepszy start w życiu, ale w zdobycie owych umiejęt-

ności należy włożyć dużo pracy własnej (dotyczy to

zarówno dzieci, jak i rodziców).

Poza kwestiami zwią-

zanymi z uczeniem się należy zwrócić uwagę na do-

datkowe kwestie organizacyjne: dojazdy, ułożenie

planu dnia, pogodzenie nauki w szkole z uczestnic-

twem w dodatkowych zajęciach.

Zajęcia pozaszkolne

dają dzieciom umiejętności wykorzystywane czasami

w szkole, np. zapewniają oprawę muzyczną na ape-

lach, są typowani do udziału w konkursach i zawo-

dach jako reprezentanci szkoły.

Celowe zatem byłoby docenienie wysiłku uczest-

ników tych zajęć i wprowadzenie certyﬁkatupotwier-

dzającego kształcenie w systemie pozaszkolnym, któ-

ry byłby uznawany w szkolnictwie.

Proponuję zatem stworzenie programu regulują-

cego wydawanie stopniowanych certyﬁkatów(propo-

zycje nazw w nawiasach poniżej), które dzieci uzy-

skiwałyby za:

1) systematyczną naukę i zdobywanie umiejętno-

ści (certyﬁkatIIIstopnia,certyﬁkatbrązowy);

2) udział w konkursach, prezentacjach i przedsta-

wieniach (certyﬁkatIIstopnia,certyﬁkatsrebrny);

3) uzyskanie miejsca w pierwszej trójce (certyﬁ-

kat I stopnia, certyﬁkatzłoty).

Certyﬁkaty(I,IIiIIIstopnialubzłoty,srebrny,

brązowy) byłyby wydawane w zależności od spełnie-

nia powyższych warunków.

Zamieszczane byłyby na

nich następujące informacje:

— okres, w którym dziecko uczęszczało na zajęcia

(usprawiedliwiamy czas choroby, wyjazdów szkol-

nych lub z powodów rodzinnych, do lekarza etc.),

— informacja o realizacji założonego programu

w przedmiotowym okresie (np. półroczu, kwartale,

roku kulturalno-oświatowym),

— ocena opisowa prowadzącego zajęcia (opis za -

łożonych do osiągnięcia celów oraz stopień wypełnie-

nia celów; w celu zróżnicowania poziomów i wyróż-

nienia zaangażowania – tylko dla certyﬁkatówIiII

stopnia),

— opis konkursów, w których osoba uczestniczy -

ła (certyﬁkatIIstopnia,certyﬁkatsrebrny),

— opis osiągnięć w konkursach (certyﬁkatIstop -

nia, certyﬁkatzłoty).

Celem wprowadzenia programu wydawania cer-

tyﬁkatówbyłobydocenieniesystematycznejnauki

w ramach zajęć pozaszkolnych i wskazanie, jakie

umiejętności nabyte zostały w trakcie kursu (rocz-

nego, półrocznego).

Drugim ważnym celem jest wy-

dawanie dokumentu potwierdzającego uczestnictwo

oraz osiągnięcia dziecka poza szkolnym systemem

edukacji oraz umieszczenie odpowiedniego zapisu

w zasadach rekrutacji, umożliwiającego przełożenie

wartości certyﬁkatównapunktywliczanedosumy

punktów możliwych do uzyskania w postępowaniu

rekrutacyjno-kwaliﬁkacyjnym.

Niepodważalnąwar-

tością dodaną, wynikającą z planowanych rozwią-

zań, jest możliwość lepszego motywowania dzieci do

udziału w dodatkowych zajęciach oraz rozwój ich kre-

atywności.

Warto przy tym zwrócić uwagę na wolontariat.

Jeszcze niedawno wolontariat, mimo iż chwalony

i potrzebny, istniał niejako poza ramami oceniania.

Obecnie zaś jest zauważany, a w systemie szkolnic-

twa punktowane są osiągnięcia w aktywności na rzecz

158

innych ludzi, zwłaszcza wolontariatu lub środowiska

szkolnego.

gadnieniu, ustosunkowanie się do niego i odpowiedź

na pytanie: Czy ministerstwo uważa za stosowne

oraz czy planuje zmiany mające na celu wprowadze-

nie certyﬁkatówdladzieciimłodzieżyuczęszczającej

do placówek wychowania pozaszkolnego?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gapińska

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2586)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wywłaszczania nieruchomości

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

uwagę na problemy przedsiębiorców związane z wy-

właszczaniem nieruchomości wykorzystywanych do

prowadzenia działalności gospodarczej, dokonywa-

nym na cele publiczne.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997

dach przygotowywania i realizacji inwestycji w za-

1194, z późn. zm.) odszkodowanie z tytułu wywłasz-

czania nieruchomości dokonywanego w celu realiza-

cji inwestycji drogowej przysługuje tylko i wyłącznie

za nieruchomości, a przy określaniu wartości rynko-

wej nieruchomości uwzględnia się jej rodzaj, położe-

nie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan oraz

mościami.

W zapisach ww. ustaw pominięto wartość

składników przedsiębiorstwa (budynki, urządzenia

etc.), które często znacznie przekraczają wartość sa-

mych nieruchomości.

Wywłaszczenie nieruchomości, na której prowa-

dzona jest od wielu lat działalność gospodarcza,

oznacza często pozbawienie możliwości jej kontynu-

owania, a więc w istocie wywłaszczenie przedsiębior-

stwa.

Tak więc skutki wywłaszczenia nieruchomości

powodują dalej idące konsekwencje niż tylko pozba-

wienie przedsiębiorcy prawa do nieruchomości.

Zapi-

sy ww. ustaw nie zabezpieczają tej grupy obywateli

przed skutkami wywłaszczenia, które w przypadku

wielu przedsiębiorców prowadzą do likwidacji dzia-

łających wiele lat, dających znaczne zatrudnienie,

dobrze prosperujących przedsiębiorstw.

W przypadku

ewentualnego przeniesienia przedsiębiorstwa docho-

dzi do utraty wyposażenia (np. linii produkcyjnych),

które po demontażu nie może być wykorzystane po-

nownie w nowej infrastrukturze technicznej, ze wzglę-

dów technologicznych i bezpieczeństwa.

Należy podkreślić, że często, w związku z prowa-

dzoną działalnością gospodarczą na wywłaszczanych

nieruchomościach, przedsiębiorcy, działając w zaufa-

niu do państwa i obowiązującego prawa oraz w ra-

mach swoich uprawnień jako użytkownicy wieczyści

lub właściciele, czynią szereg inwestycji koniecznych

do uruchomienia działalności, a następnie do jej roz-

wijania, tworząc przedsiębiorstwa zdolne operacyjnie

do udziału w grze rynkowej i przynoszenia zysków.

W przypadku gdy wywłaszczana jest nierucho-

mość, na której prowadzona jest od wielu lat zaawan-

sowana działalność gospodarcza, a której wartość

rynkowa jest tylko częścią wartości przedsiębiorstwa,

często dochodzi do likwidacji przedsiębiorstwa lub

w najlepszym wypadku do konieczności jego odtwo-

rzenia.

Wywłaszczenie takiej nieruchomości oznacza

w istocie likwidację działalności gospodarczej lub

w najlepszym wypadku konieczność jej przeniesienia,

co w praktyce może jednak oznaczać niewypłacal-

ność przedsiębiorcy w związku z brakiem środków

na odtworzenie działalności gospodarczej w innym

miejscu.

Częstokroć do odtworzenia produkcji nie-

zbędny jest kilkuletni okres, co wiąże się w pierw-

szej kolejności z utratą dotychczasowych rynków

zbytu oraz w istocie koniecznością budowania od

podstaw nowego zakładu pracy.

Ponadto dochodzą

do tego straty, na które składają się m.in. koszty

przeniesienia, utraty produkcji, pozycji na rynku.

Są to tylko niektóre problemy właścicieli przedsię-

biorstw, które pojawiają się w związku z wywłasz-

czaniem nieruchomości, na których te przedsiębior-

stwa są prowadzone.

Podkreślić ponadto należy brak możliwości pozy-

skiwania zewnętrznych źródeł ﬁnansowania,wtym

kredytów bankowych, które umożliwiłyby pokrycie

wydatków związanych z przeniesieniem przedsię-

biorstw w inne miejsce, których nie zaspokoi uzyska-

ne odszkodowanie.

Niemożność pozyskania takiego

zewnętrznego ﬁnansowaniawynikabezpośrednio

z utraty zdolności kredytowej przez wywłaszczonych,

której istnienie zasadniczo uzależnione jest od posia-

dania praw do nieruchomości, z czym wiąże się moż-

ność zabezpieczenia spłaty przyznanego doﬁnanso-

wania w postaci choćby ustanowienia hipoteki na

rzecz banku.

Art. 21 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że wywłasz-

czenie może mieć miejsce wyłącznie na cele publiczne

i za słusznym odszkodowaniem.

Zgodnie z tym kon-

stytucyjna zasada słusznego odszkodowania w przy-

padku wywłaszczenia nieruchomości stanowi jedno-

cześnie gwarancję, iż przedsiębiorca czyniący wielo-

letnie starania o rozwój prowadzonej działalności,

dokonujący określonych inwestycji, budujący swą po-

zycję na rynku, w razie wywłaszczenia nieruchomo-

ści otrzyma adekwatne odszkodowanie odpowiadają-

ce rynkowej wartości przedsiębiorstwa.

Zapis ten,

159

czaj nie znajduje odzwierciedlenia w decyzjach wyda-

wanych przez organy administracji rządowej (woje-

wodów) ani w wyrokach sądów administracyjnych.

Bezsporne jest, że w świetle prawa dopuszczalne

jest wywłaszczenie, ale tylko wówczas, gdy zgodnie

z przepisem art. 21 ust. 2 Konstytucji RP dokonywa-

ne jest na cele publiczne oraz za słusznym odszkodo-

waniem.

Wymóg przyznania słusznego odszkodowa-

nia musi być spełniony w każdym przypadku wy-

właszczenia, bez względu na fakt, czy na poziomie

regulacji ustawowej określony przypadek został ob-

jęty przedmiotem regulacji.

W tym miejscu należy

zauważyć, że konstytucja mówi o wywłaszczeniu, czy-

li pozbawieniu każdego prawa, nie tylko prawa wła-

sności nieruchomości.

Pojęcie wywłaszczenia w uję-

ciu konstytucji nie ogranicza się jedynie do wywłasz-

czenia nieruchomości, tak więc bezsprzecznie zakres

ten jest szerszy niż wywłaszczenie nieruchomości

ujęte w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Na-

leży wręcz przyjąć, że w ustawie o gospodarce nieru-

chomościami uregulowano jedynie tylko ten zakres

odszkodowania, który odnosi się sensu stricte do nie-

ruchomości.

Natomiast poza jakąkolwiek regulacją

ustawową pozostają inne szkody wynikłe z faktu wy-

właszczenia.

Jeden z wojewodów w odpowiedzi na zaskarża-

ną decyzję dot. przyznania odszkodowania za wy-

właszczone mienie przyznał, że wywłaszczenie po-

winno nastąpić za słusznym odszkodowaniem, a od-

szkodowanie określone w zaskarżanej decyzji nie

odzwierciedla wartości przedsiębiorstwa, ale jedy-

nie samą wartość nieruchomości, jednak brak pod-

staw prawnych do uznania roszczeń wywłaszczo-

nego przedsiębiorstwa ze względu na brak uregu-

lowań prawnych.

Rozpatrujący tę skargę wojewódzki sąd admini-

stracyjny stwierdził później, iż słuszne odszkodowa-

nie w każdej sytuacji oznacza wartość samej nieru-

chomości, a bez znaczenia dla ustalenia wysokości

odszkodowania są inne elementy, zwłaszcza fakt pro-

wadzenia działalności gospodarczej na wywłaszczo-

nej nieruchomości, stanowiącej element przedsiębior-

stwa, która w związku z wywłaszczeniem nie może

być kontynuowana.

W mojej ocenie nie sposób pogodzić konstytucyj-

nej zasady słusznego odszkodowania z tytułu wy-

właszczenia z odszkodowaniem obejmującym jedynie

samą wartość wywłaszczanej nieruchomości.

Przy-

jęte stanowisko, że organy administracji są związane

przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami

i że wartość rynkowa wywłaszczanej nieruchomości

jest równoznaczna ze słusznym odszkodowaniem, nie

może być uznane za prawidłowe.

Uważam również, że niektóre organy administra-

cji rządowej (wojewodowie) oraz niektóre sądy admi-

nistracyjne mają problemy z hierarchizacją źródeł

prawa, która znajduje swoje odzwierciedlenie w roz-

dziale III konstytucji, w myśl której konstytucja jest

najważniejszym źródłem prawa, w związku z czym

wszelkie inne źródła, w tym ustawy, powinny być

z nią zgodne i nie powinny być z nią sprzeczne.

W związ-

ku z tym, mając na względzie ww. warunek, odszko-

dowanie ustalone w oparciu o przepisy ustawy o go-

spodarce nieruchomościami nie powinno stać w sprzecz-

ności z zasadą słusznego odszkodowania wynikającą

z art. 21 ust. 2 konstytucji.

Moim zdaniem zbyt czę-

sto organy w procesach stosowania prawa błędnie

uznają, iż przedmiotem ustalenia odszkodowania są

nieruchomości, a nie przedsiębiorstwa znajdujące się

na tych nieruchomościach.

Faktem jest, iż jednym ze

składników przedsiębiorstwa są nieruchomości, na

których one działają.

Jednakże w związku z tym, iż

dokonywane jest wywłaszczenie nieruchomości, siłą

rzeczy doprowadza to do pozbawienia prawa do wy-

właszczonych budynków i budowli z gruntem zwią-

zanych, a w szczególności zainstalowanych tam,

np. linii produkcyjnych i urządzeń, co w konsekwen-

cji faktycznie powoduje utratę użyteczności pozosta-

łych składników przedsiębiorstwa.

Należy przy tym

pamiętać, że w niektórych przedsiębiorstwach z tech-

nicznego punktu widzenia brak w ogóle możliwości

demontażu i ponownego zainstalowania, m.in. linii

produkcyjnych.

Oznacza to, iż w wyniku wywłasz-

czenia tracą one swoją użyteczność jako części skła-

dowe zorganizowanej całości przedsiębiorstwa i stają

się pozbawionymi funkcjonalnych i technicznych po-

łączeń pojedynczymi elementami o zasadniczo niskiej

wartości.

W przypadku niezabudowanego gruntu odszko-

dowanie powinno być wypłacane w takiej wysokości,

aby wywłaszczony mógł nabyć grunt o podobnych

cechach w innym miejscu.

Natomiast gdyby dotyczy-

ło to nieruchomości zabudowanej budynkiem miesz-

kalnym lub budynkiem, w którym wyodrębniono

lokal mieszkalny, wysokość odszkodowania powinna

pozwolić na zakup odpowiedniej pod względem atry-

butów nieruchomości w innym miejscu.

Analogicznie

powinno być w przypadku, gdy wywłaszczenie doty-

czy nieruchomości, na której znajduje się czynne przed-

siębiorstwo.

Wówczas wysokość odszkodowania po-

winna wystarczyć na wykonanie niezbędnych czyn-

ności w celu uruchomienia przedsiębiorstwa w innym

miejscu.

Należy przy tym wskazać, iż nabycie podob-

nego przedsiębiorstwa na rynku tak, jak nabywa się

lokale mieszkalne czy budynki mieszkalne, jest mało

prawdopodobne.

Ponadto przy wycenie wartości odszkodowania

należy pamiętać, iż minimalny czas niezbędny do

wykonania czynności prowadzących do ponownego

uruchomienia przedsiębiorstwa, przy uwzględnieniu

terminów załatwiania spraw wynikających z przepi-

sów prawa oraz terminów wykonania prac projekto-

wych oraz budowy i montażu, wynosi średnio dwa

i pół roku, a koszty, jakie z tego tytuł ponosi „wy-

właszczony przedsiębiorca” wynikają m.in. z: rozwią-

zania stosunku pracy z pracownikami; zlikwidowa-

nia części majątku, której nie będzie można prze-

nieść; wynajęcia magazynu na majątek przedsiębior-

stwa, który będzie przenoszony, oraz ten, którego nie

udało się sprzedać; zapewnienia ochrony nad prze-

160

chowywanym majątkiem przedsiębiorstwa; wynaję-

cia pomieszczenia na tymczasowe biura zarządu

i administracji oraz na archiwa przedsiębiorstwa;

zdemontowania i przeniesienia maszyn i urządzeń do

magazynów; dokonania rozliczeń końcowych z kon-

trahentami i spłacenia ewentualnych kredytów ku-

pieckich; wynajęcia obiektów dla części pracowników

oraz na sprzęt i materiały oraz narzędzia budowlane

dla pracowników, którzy muszą dokończyć rozpoczę-

te roboty i wykonać prace wynikające z gwarancji

udzielnej na wykonane roboty.

Odszkodowanie powinno zawierać również cenę

ewentualnych skutków wywłaszczenia nieruchomo-

ści oraz przerwania produkcji przez przedsiębior-

stwo, którymi mogą być np.: zerwanie więzi koope-

racyjnych z dostawcami; utrata pozycji rynkowej;

wejście na rynek przedsiębiorstw konkurencyjnych,

co tym samym doprowadzi do niemożności odzyska-

nia pozycji rynkowej, a ponownie uruchomione przed-

siębiorstwo zamiast zysków będzie generowało stra-

ty; utrata produkcji i związana z tym utrata zysków;

poniesienie wydatków związanych z rozwiązaniem

stosunku pracy z większością zatrudnionych do tej

pory pracowników; poniesienie kosztów zatrudniania

pracowników niezbędnych do prowadzenia interesów

przedsiębiorstwa, którzy w czasie od wygaszenia pro-

dukcji do jej ponownego uruchomienia w nowej loka-

lizacji będą administrowali przedsiębiorstwem, jed-

nak bez generowania zysku; poniesienie kosztów

demontażu, przenoszenia do magazynów, składowa-

nia, dozoru i konserwacji majątku przedsiębiorstw;

utrata czasu na czynności związane z procesem in-

westycyjnym zmierzającym do uruchomienia produk-

cji w nowym miejscu; poniesienie kosztów realizacji

inwestycji; utrata wartości środków trwałych i wypo-

sażenia na skutek demontażu, magazynowania, prze-

wożenia i ponownej instalacji oraz upływu czasu (ma-

szyny i urządzenia „w ruchu” mają zupełnie inną war-

tość niż maszyny po wygaszeniu produkcji; po de-

montażu nie nadają się już do ponownego wykorzy-

stania); poniesienie kosztów najmu i użytkowania

pomieszczeń na magazyny, biura i archiwum do cza-

su wybudowania nowego zakładu; utrata zysków

przez właścicieli przy jednoczesnej konieczności po-

noszenia wydatków związanych z prowadzoną dzia-

łalnością gospodarczą (np. składki ZUS, podatki).

1.

Jakie jest Pana stanowisko w przedmiotowej

sprawie?

2.

Czy w celu lepszej interpretacji przez organy

administracji publicznej konstytucyjnej zasady słusz-

nego odszkodowania zamierza Pan Minister podjąć

odszkodowania z tytułu wywłaszczenia za faktycznie

poniesione przez przedsiębiorców szkody?

(nr 2587)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie aktualnego funkcjonowania

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o opiece nad

sób zachęcający rodziców do legalnego zatrudniania

niań, którym budżet państwa opłaci składki na ubez-

pieczenia społeczne (emerytalne, rentowe i wypad-

kowe) i zdrowotne od kwoty minimalnego wynagro-

wę-zlecenie, musi zostać zgłoszona do ZUS.

Wcze-

śniej, by opiekunka pracowała legalnie, trzeba było

spełnić mnóstwo wymogów oraz opłacić za nią skład-

ki i podatki.

Choć ustawa weszła w życie na początku kwietnia

2011 r., przepisy dotyczące niań zaczęły obowiązywać

od 1 października.

Wedle danych Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych z ostatnich czterech miesięcy wy-

nika, że duża większość opiekunek oraz rodziców jest

zainteresowana legalną współpracą, a co za tym idzie

– jawnym, zgodnym z prawem zatrudnieniem.

Dotychczas rodzice wskazywali wśród głównych

powodów braku legalnego zatrudnienia niani zbyt

wysokie koszty dodatkowe zatrudnienia oraz brak

odpowiedniej wiedzy odnośnie do procedur.

Aktual-

nie niedoinformowanie i niepewność to jedne z głów-

nych czynników stwarzających problemy przekłada-

jące się na istnienie tzw. szarej strefy.

Ponadto sku-

tecznie zniechęcają do skorzystania z proponowanych

przez ustawę narzędzi.

Nianie bardzo często przy-

znają, że chciałyby zrobić użytek z dostępnych roz-

wiązań, ale czują, że posiadają za mało informacji na

ten temat.

Także rodzice podkreślają, że brak wiedzy

u opiekunek może być powodem niechęci do rejestra-

cji w ZUS, gdyż nie zdają sobie jeszcze do końca spra-

wy z płynących z tego korzyści.

Kolejny problem to ogólny odbiór społeczny wspo-

mnianego zawodu, przez długi czas postrzeganego

jako przygodne zajęcie lub hobby.

Ustawa w pewnym

stopniu wpływa na podejście do samych opiekunek

i wykonywanej pracy, potrzebna jest jednak w tym

161

zakresie spora zmiana mentalności, zmiana sposobu

myślenia.

stykami odnośne do liczby legalnie zarejestrowanych

opiekunek w skali kraju?

2.

Czy ministerstwo przewiduje w najbliższym

czasie kampanię informacyjną przybliżającą korzyści

wynikające ze wspomnianej ustawy?

Z poważaniem

Poseł Agnieszka Pomaska

(nr 2588)

do ministra środowiska

w sprawie niezakończenia

procesu legislacyjnego dotyczącego

rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie

ministra środowiska z dnia 13 listopada 2007 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Zgłaszają się do mnie

myśliwi oraz leśnicy wyrażający swoje zdumienie

w sprawie wstrzymania procesu legislacyjnego doty-

czącego zmiany obowiązującego obecnie rozporzą-

dzenia ministra środowiska regulującego materię

rocznego planowania łowieckiego.

Wszyscy podkre-

ślają, że zmiany zawarte w projekcie przygotowywa-

nego przez Pana Ministra rozporządzenia były po-

trzebne i oczekiwane.

Wszystkie zmiany w znacznym

stopniu wpłynęłyby na poprawę prowadzenia gospo-

darki łowieckiej, normując takie aspekty, jak: stwier-

dzanie upadków zwierzyny i możliwości ich potwier-

dzania przez pracowników gmin i funkcjonariuszy

straży gminnych, wprowadzanie korekty rocznych

planów łowieckich w zakresie ich wykonania w okre-

sie ostatnich 10 dni sezonu łowieckiego oraz wprowa-

dzenie przedziałów określających minimalne i mak-

symalne pozyskanie łowieckie.

Praktyka, która zawsze weryﬁkujeprzyjęteregu-

lacje prawne, pokazała, że stosownych zmian wyma-

ga planowanie zwierzyny, w tym drapieżników.

Z uwa-

gi na specyﬁkę polowań zbiorowych nie może być

mowy o tak dokładnym (co do jednej sztuki) plano-

waniu łowieckim, zwłaszcza że pozostałe istotne ele-

menty rocznego planu łowieckiego, jak np. liczba

zwierząt na dzień 10 marca danego roku łowieckiego,

są wielkościami opartymi na danych szacunkowych.

Ścisłe (co do jednej sztuki) określenie pozyskania

zwierzyny pociąga za sobą określone sankcje karne,

prowadząc do zbędnych, w wyniku nadmiernego

sformalizowania regulacji prawnych, obciążeń orga-

nów wymiaru sprawiedliwości.

Trzeba tu zaznaczyć,

że ustalenie procentowych ram pozyskania zwierzy-

ny jest w pełni uzasadnione, w przeciwieństwie do

dotychczasowych rozwiązań, zwłaszcza że obowiązu-

ją wieloletnie łowieckie plany hodowlane, które wska-

zują cele pożądane do osiągnięcia w cyklu 10-letnim.

Należy pamiętać, iż roczny plan łowiecki jest jedynie

instrumentem służącym do realizacji planu wielolet-

niego.

Trudno jest także z przyrodniczego punktu

widzenia pozytywnie oceniać tak ścisłe planowanie

pozyskania gatunków obcych rodzimej faunie.

Obecne brzmienie rozporządzenia nie uwzględnia

zmian wprowadzonych w innym rozporządzeniu,

tj. rozporządzeniu w sprawie określenia okresów po-

lowań na zwierzęta łowne, na podstawie którego dzi-

ki, lisy (w określonych przypadkach), norki amery-

kańskie, jenoty i szopy pracze można pozyskiwać

przez cały rok.

Pozostaje niewyjaśnione postępowa-

nie w przypadku tych gatunków łownych pozyska-

nych po 21 marca (data ostatecznego przedłożenia

rocznego planu łowieckiego do zatwierdzenia).

Obo-

wiązujące normy wymagają, zdaniem wielu znawców

przedmiotu, dokonywania korekt rocznego planu ło-

wieckiego w zakresie liczby pozyskanych gatunków

po dniu 21 marca danego łowieckiego roku gospodar-

czego (roczny plan łowiecki obowiązuje do 31 marca

danego roku) oraz w zakresie planowanej liczebności

zwierzyny grubej w dniu poprzedzającym dzień roz-

poczęcia okresu polowań na tę zwierzynę.

Decyzja

o niepodpisaniu rozporządzenia niemalże po zakoń-

czeniu procesu legislacyjnego może powodować trud-

ności interpretacyjne, które także mogą być przed-

miotem zainteresowania organów ścigania w zakre-

sie legalności postępowania ze zwierzyną pozyskaną

po terminie 21 marca.

mym zapytaniem: Czy wstrzymanie procesu legisla-

cyjnego nad zmianami prawnymi oczekiwanymi

przez znaczącą grupę społeczną, jaką są leśnicy i my-

śliwi, jest słuszną i merytoryczną decyzją?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

162

Interpelacja

(nr 2589)

do ministra transportu, budownictwa

głosami niezadowolenia docierającymi do mnie ze stro-

ny pasażerów korzystających z usług śląskiego prze-

woźnika PKP Przewozy Regionalne składam na ręce

Pana Ministra interpelację w tej sprawie.

W terminach od 1 marca i od 1 czerwca tego roku

zapowiedziane zostało przez PKP Przewozy Regio-

nalne dwuetapowe zmniejszenie ilości kursujących

na lokalnych trasach pociągów.

W wyniku drastycz-

nego cięcia z codziennego rozkładu jazdy pociągów

zniknie około 100 na 480 jeżdżących obecnie składów

PKP PR.

Tegoroczne ograniczenia ilości kursów to efekt

koniecznej decyzji zarządu województwa śląskiego,

spowodowanej niskim poziomem bieżącego doﬁnan-

sowania przewozów kolejowych.

Śląscy samorządow-

cy są w stanie przekazać spółce PKP PR 120 mln zł.

Regionalny przewoźnik oczekiwał 150 mln zł, zaś

prowadzone z nim przez śląskich samorządowców

negocjacje w celu obniżenia kosztów działalności nie

przyniosły oczekiwanych skutków.

Stąd zaistniała

konieczność cięcia ilości pociągów w śląskich rozkła-

dach jazdy, na podobno najmniej uczęszczanych tra-

sach.

Według informacji śląskiego zakładu PR ogra-

niczenia w ilości kursujących pociągów będą dotyczy-

ły połączeń: Bielsko-Biała – Czechowice-Dziedzice –

Pszczyna – Rybnik; Czechowice-Dziedzice – Cieszyn;

Rybnik – Chałupki; Częstochowa – Lubliniec – Opo-

le oraz Bytom – Gliwice.

Mieszkańcy naszego województwa skarżą się, że

z roku na rok obsługujących ich połączeń kolejowych

jest coraz mniej, w związku z czym region ten staje

się powoli w skali całego kraju swoistą prowincją ko-

munikacyjną.

Wbrew obiegowej opinii na co dzień

z usług kolei korzysta w naszym województwie duża

część mieszkańców.

Jest to spowodowane m.in. trud-

ną sytuacją na rynku zatrudnienia i koniecznością

poszukiwania pracy poza miejscem zamieszkania.

2.

Czy resort infrastruktury zamierza podjąć ja-

kiekolwiek działania w celu zmonitorowania zasad-

ności planowanej w województwie śląskim redukcji

połączeń kolejowych – zarówno pod względem ilościo-

wym, jak i pod względem trafności wybranych tras

połączeń kolejowych?

3.

Czy w przyszłości przewiduje Pan Minister ko-

nieczność zapewnienia zarządowi województwa ślą-

skiego takich środków ﬁnansowych,którezabezpie-

czałyby codzienne funkcjonowanie przewozów regio-

nalnych na poziomie zapewniającym jednakowy spo-

kój oraz komfort pasażerom dojeżdżających do pracy

w różnych miastach naszego regionu?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2590)

do ministra zdrowia

w sprawie zamieszczania reklam leków

Szanowny Panie Ministrze!

Na początku tego

roku serwis internetowy wirtualnemedia.pl zamie-

ścił na swojej stronie zestawienie, w którym czytamy,

że większość reklam, które oglądamy w telewizji, to

reklamy leków.

Z podanych na stronie informacji wy-

nika, że wartość tych reklam tylko w pierwszym ty-

godniu stycznia 2012 r. wynosiła około 60 mln zł.

Stanowi to około 1/3 wartości wszystkich reklam

emitowanych w telewizji polskiej.

Z danych AGB Nielsen Media Research opraco-

wywanych cotygodniowo dla wspomnianego wcze-

śniej portalu internetowego wynika, że od początku

bieżącego roku stale rosną wydatki ponoszone na te-

lewizyjne reklamy środków farmaceutycznych.

Przy-

kładowo w skali jednego tylko tygodnia lutego war-

tość reklam produktów zdrowotnych i leków zwięk-

szyła się aż o 9 mln zł.

W okresie od 13 do 19 lutego

wynosiła 61 095 904,80 zł, co stanowi aż 23,4% kosz-

tów poniesionych na wszystkie emitowane w telewizji

polskiej reklamy.

Zresztą nawet bez posiłkowania się podobnymi

zestawieniami widać, że reklam przeróżnych środ-

ków farmaceutycznych jest obecnie w środkach ma-

sowego przekazu najwięcej, co w żadnym razie nie

wpływa dobrze na kondycję zdrowotną polskiego spo-

łeczeństwa.

Większość z nas, oczywiście bez skonsul-

towania się ze specjalistą, sięga coraz chętniej po

dostępne bez recepty leki tak szeroko reklamowane

w środkach masowego przekazu.

Nieograniczony dostęp Polaków do reklam środ-

ków farmaceutycznych sprawia, że konsumpcja le-

ków, szczególnie przeciwbólowych, stale rośnie.

Sprze-

daż leków wydawanych bez recepty stale wzrasta,

ponieważ są one dostępne nie tylko w aptekach, ale

również w marketach, kioskach z prasą czy też na

stacjach benzynowych.

Jest to zjawisko niepokojące

i niebezpieczne w przypadku coraz bardziej popular-

nego w naszym kraju samodzielnego sięgania po re-

163

klamowane specyﬁki,którychdziałanie, spotęgowa-

ne nieumiejętnym stosowaniem, nie jest przecież

obojętne dla stanu naszego zdrowia.

szej sprawie?

2.

Czy resort zdrowia podejmie działania zmierza-

jące w kierunku stałego monitorowania rodzaju re-

klamowanych w środkach masowego przekazu środ-

ków farmaceutycznych?

3.

Czy możliwe jest wprowadzenie znacznego ogra-

niczenia ilości emisji wspomnianych reklam, mając

na uwadze ich możliwy zły wpływ na kondycję zdro-

wotną Polaków?

4.

Czy prawne ograniczenie ilości emitowanych

reklam leków nie przyczyniłoby się do znacznego ob-

niżenia ilości spożywanych przez Polaków farmaceu-

tyków, w czym niestety przodujemy obecnie wśród

innych krajów Europy?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 2591)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nagminności zawierania przez

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wiadomo, pojęcie

umów śmieciowych dotyczy głównie umów-zleceń i

umów o dzieło, czyli de facto porozumień zawartych

pomiędzy pracodawcą i pracownikiem, regulowanych

na podstawie Kodeksu cywilnego, a nie Kodeksu pra-

cy.

W ostatnich latach szczególnie niepokoi zjawisko

coraz częstszego preferowania tej właśnie formy za-

trudniania młodych pracowników na polskim rynku

pracy.

Jak podaje GUS, w II kwartale 2011 r. umowy

śmieciowe miało ponad 3,3 mln Polaków.

Stanowi to

aż 27% wszystkich zatrudnionych w naszym kraju

– najwięcej w Europie i niemalże dwa razy tyle, co

średnia europejska.

Gwałtowny wzrost liczby osób zatrudnianych dłu-

gotrwale na umowach o dzieło lub umowach-zlece-

niach ma w ostatnich latach miejsce głównie w ma-

łych ﬁrmach.

Według danych GUS od czerwca do

września ubiegłego roku liczba tradycyjnych umów

o pracę w małych ﬁrmach,zatrudniającychpowyżej

9 osób, spadła o około 13 tys.

Problem umów śmieciowych i dyskomfort zatrud-

nianych długotrwale na ich podstawie, szczególnie

młodych ludzi, dostrzegł również i rząd polski w wy-

danym przez siebie raporcie „Młodzi 2011”.

W publi-

kacji tej słusznie zauważono, że osoby pracujące na

umowy o dzieło lub zlecenie, mimo że najczęściej wy-

konują swoje obowiązki na pełen etat, najczęściej pod

kierunkiem i w siedzibie pracodawcy, niestety nie

podlegają przepisom prawa pracy, a tym samym są

pozbawione szeregu przywilejów pracowniczych.

Wo-

bec takich pracowników pracodawca nie jest zobligo-

wany do przestrzegania przepisów dotyczących wy-

nagrodzenia minimalnego, nadgodzin, okresów wy-

powiedzenia, urlopów.

Nikt nie gwarantuje pracow-

nikowi podpisania kolejnych umów po wygaśnięciu

ważności tych aktualnie obowiązujących.

Z moich

rozmów z wyborcami wynika, że bardzo wiele osób

pracujących na podstawie umów cywilnoprawnych

jest zmuszanych przez pracodawców do częstych

zmian godzin pracy oraz do akceptowania zmian wy-

sokości zarobków (najczęściej na ich niekorzyść).

Osoby te pozbawione są również możliwości korzy-

stania z zabezpieczenia ﬁnansowego na wypadek

choroby, bowiem umowy śmieciowe nie zapewniają im

ubezpieczenia chorobowego, macierzyńskiego i reha-

bilitacyjnego.

Wszystko to powoduje, że ludzie, szczególnie mło-

dzi, chcący efektywnie zaistnieć na rynku pracy, za-

trudniani niezmiennie na podstawie umów o dzieło

lub zlecenia, czują się i są często traktowani przez

swoich szefów jako pracownicy drugiej kategorii,

mimo że ich wkład merytoryczny i „czasowy” w su-

mienne wykonywanie powierzonych obowiązków jest

taki sam jak w przypadku osób zatrudnionych na

tzw. etacie.

Nie ulega wątpliwości, że elastyczne formy za-

trudnienia w postaci zastępowania stosunku pracy

umowami cywilnoprawnymi jest uprawnione, jeśli

odbywa się zgodnie z prawem.

Niektóre rodzaje pra-

cy mogą być wykonywane tylko poprzez takie wła-

śnie formy zatrudnienia (np.: zlecane zajęcia dodat-

kowe, prace sezonowe).

Należy jednak podkreślić, że

zawieranie przez pracodawców tylko i wyłącznie

umów śmieciowych z pracownikami nie może stać się

regułą stosowaną wyłącznie w celu uniknięcia po-

datku, składek na ubezpieczenia społeczne lub spo-

sobem na ominięcie korzystnych dla pracownika

przepisów Kodeksu pracy.

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z widocz-

ną w ostatnich latach nagminnością zawierania przez

polskich pracodawców umów śmieciowych, szczegól-

nie z młodymi, wchodzącymi na rynek pracy, wykształ-

conymi osobami oraz z coraz częściej docierającymi

do mnie sygnałami niezadowolenia ze strony zatrud-

nianych wyłącznie na takiej podstawie pracowników,

1.

Czy Pański resort podejmie w najbliższym cza-

sie wzmożone i efektywne działania kontrolne w celu

164

eliminacji przypadków wyłącznego stosowania umów

śmieciowych przez poszczególnych pracodawców?

2.

Czy przewiduje się wprowadzenie nowych re-

gulacji dotyczących zawierania umów o dzieło i zle-

ceń, które pozwalałyby je traktować jako uzupełnia-

jące, a nie podstawowe formy zatrudniania młodych

osób?

3.

Czy w obecnej sytuacji ekonomicznej kraju re-

alne jest zaproponowanie polskim pracodawcom pew-

nych udogodnień mobilizujących ich do rezygnowa-

nia z umów śmieciowych na rzecz zawierania z pra-

cownikami chociażby czasowych, jeśli nie beztermi-

nowych, umów o pracę?

Pisząc o „udogodnieniach”,

mam na myśli chociażby: uelastycznienie wymiarów

czasu pracy, wprowadzenie w przypadku etatu kwo-

ty wolnej od składek emerytalnych czy też czasowe

obniżenie składek dla pracodawców zatrudniających

w swoich ﬁrmachmłodychpracowników.

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 2592)

do ministra zdrowia

w sprawie ubezpieczenia szpitali

z ustawy o działalności leczniczej

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie art. 25

ust. 1 pkt 2 szpitale powinny podpisać umowę na

ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych.

W całej

Polsce od kilku tygodni trwa dyskusja na ten temat,

zdecydowana większość szpitali nie podpisała ubez-

pieczenia.

Ustalanie odszkodowania bez orzekania winy, moż-

liwości formy ugodowej i dookreślenia, co nazywamy

zdarzeniem medycznym, może spowodować lawinę

roszczeń.

W dobie kryzysu i oszczędzania na wszystkim, co

jest możliwe, tak sformułowane roszczenia od zdarzeń

medycznych mogą zwiększyć obciążenia szpitala (na-

wet stosowanie leków starszej generacji lub tańszych

mogą być przyczyną roszczeń).

Prawdopodobnie ministerstwo pracuje w obecnej

chwili nad rozwiązaniem tego problemu, wobec po-

wyższego proszę o informację, czego szpitale mogą

się spodziewać w najbliższym czasie w zakresie ubez-

pieczeń od zdarzeń medycznych.

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gelert

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2593)

do ministra zdrowia

w sprawie zastosowania ustawy

refundacyjnej w szpitalach

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z wejściem

696), obwieszczenia ministra zdrowia z dnia 23 grud-

Zdrowia Nr 11, poz. 78), obwieszczenia ministra zdro-

wykazu refundowanych leków, środków spożywczych

nik Urzędowy Ministra Zdrowia Nr 11, poz. 79) oraz

komunikatu ministra zdrowia z dnia 9 stycznia 2012 r.

dla świadczeniodawców dotyczącego leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowe-

wę limitu przedstawiam problemy, jakie napotykają

szpitale podczas realizacji ww. prawa.

1.

Skierowanie komunikatu MZ wyłącznie do

świadczeniodawców spowodowało niemożność zaku-

pu leków w cenach zgodnych z podstawą limitu, po

uwzględnieniu liczby DDD.

Brak jest możliwości praw-

nych zmuszających dostawców do sprzedaży leków

w tych cenach.

Obserwuje się powszechną niechęć

dostawców i producentów do obniżania cen, co w wie-

lu przypadkach nie dziwi.

Upór dostawców jest tym

większy, że komunikat ich nie dotyczy.

2.

Producenci wartościowych leków już zaczęli się

wycofywać z rynku szpitalnego (dotyczy leków, któ-

rych wyprodukowanie kosztuje dużo więcej niż limit

ustalony dla danej grupy limitowej).

3.

Szpitale zostały zmuszone do wykonania skom-

plikowanych i żmudnych obliczeń, które doprowadza-

ją do wniosku, że leczenie chorób społecznych: nad-

ciśnienia, cukrzycy, padaczki, astmy i innych, staje

się w szpitalach praktycznie niemożliwe.

Narzucono

lekarzom ograniczenia w wyborze leku i dodatkowo

niemożność leczenia pełną gamą dawek (najniższe

dawki nie mieszczą się w założonym limicie).

4.

Nie pozostawiono lekarzom możliwości wyboru

leku w wielu grupach limitowych.

Czym należy le-

czyć, w przypadku gdy lek jest nieskuteczny lub nie-

tolerowany przez pacjenta?

5.

Jak zapewnić ciągłość leczenia pacjenta lekiem

przepisanym w lecznictwie ambulatoryjnym, np. in-

suliną NovoMix 50 Penﬁll100j.m./mlx5wkładów

3 ml, który skutecznie stosuje od 5 lat?

Czy należy

165

zmieniać pacjentowi leki na czas pobytu w szpitalu

na te, które można zakupić?

6.

Brakuje leków w dawkach pediatrycznych.

Leki

o najniższych dawkach drastycznie nie mieszczą się

w limitach.

Pediatrzy zostali postawieni przed ko-

niecznością zmian sposobów leczenia, często na ar-

chaiczne.

Zamiast podać lek doustnie (roksytromy-

cyna), podaje się dzieciom lek pozajelitowo, źle tole-

rowany (erytromycyna), przysparzając im podwój-

nych cierpień.

7.

Podważona została zasadność tworzenia recep-

tariuszy/szpitalnych list leków oraz procedur we-

wnętrznych (np.: polityka antybiotykowa), wg któ-

rych w szpitalach prowadzi się leczenie i na ich pod-

stawie przygotowuje się przetargi na leki.

Na szczegól-

ną uwagę zasługuje niemożność prowadzenia w szpi-

talu terapii antybiotykami makrolidowymi w posta-

ciach doustnych.

Czym leczyć toksoplazmozę u kobiet

ciężarnych?

8.

Obserwujemy zaprzeczenie gospodarki lekiem

w szpitalach: kupowanie leków w dużych dawkach

i utylizacja niewykorzystanej części dawki.

Przykła-

dem jest brak możliwości zakupu Morphini sulfas

WZF l0 mg x 10 ampułek za cenę wyliczoną wg limi-

tu dla grupy 149.2.

Z każdej zakupionej ampułki Morphini sulfas

WZF 20 mg wyrzucanych jest nawet 15–18mg.

Dla-

czego dopuszczono do braku w szpitalach podstawo-

wej dawki najczęściej stosowanego przeciwbólowego

leku narkotycznego?

9.

Problemy w leczeniu bólu w szpitalach nie koń-

czą się na morﬁnie.

Zlekówniesterydowychprzeciw-

zapalnych do podawania pozajelitowego (grupa 141.2)

szpital może nabyć jeden: ketonal.

Tramadol w po-

staci doustnej (grupa 153.3) można kupić tylko w du-

żych dawkach – 100 mg i 200 mg, w postaci prepara-

tów nieznanych na rynku szpitalnym.

10.

Prawdopodobnie wystąpią trudności w przy-

gotowaniu przetargów wobec zapowiadanych czę-

stych zmian na listach.

Nie wiadomo, w jaki sposób, na jakie leki przygo-

tować postępowania i jakich wymagać cen.

Obserwu-

jąc rynek hurtowy leków, należy się też spodziewać

nierozstrzygniętych postępowań na skutek:

— oferowania przez wszystkich potencjalnych do -

stawców maksymalnych cen urzędowych powiększo-

nych o maksymalną marżę hurtową lub

— braku oferentów w związku z niemożnością spro -

stania obniżkom cen wymaganych komunikatem.

Podsumowując, wobec niejasności i różnej inter-

pretacji prawnej – na szpitalnym rynku leków panu-

je powszechny nieład wywołany przepisami obowią-

zującymi od 1 stycznia 2012 r.

Zabrano lekarzom

zatrudnionym w szpitalach możliwość podejmowania

decyzji terapeutycznej polegającej na wyborze leku.

Postawieni zostali przed faktem przymusu stosowa-

nia leków, do których często nie mają przekonania.

Pozbawiono ich także możliwości zastosowania inne-

go preparatu w przypadku nieskuteczności terapii.

Pacjenci w szpitalu nie mogą liczyć na kontynuację

leczenia przyjmowanymi zwykle lekami.

Ponadto

szpitale borykają się z problemem braku umów na

leki, które wg Ministerstwa Zdrowia powinny być

stosowane, z drugiej strony nie ma możliwości zaku-

pu leków, na które zawarte są umowy.

Szpitale oba-

wiają się kolejnych zmian na listach leków refundo-

wanych, które mogą nieść ze sobą zadowolenie pa-

cjentów leczonych ambulatoryjnie, ale nie pacjentów

szpitali.

Wobec powyższego proszę o wskazanie rozwiązań

dla szpitali w związku z wprowadzeniem ustawy re-

fundacyjnej.

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gelert

(nr 2594)

do ministra gospodarki

w sprawie likwidacji

obwodowych urzędów miar

Założenia do projektu ustawy Prawo o miarach

gospodarki mają na celu stworzenie w naszym kraju

systemu metrologicznego odpowiadającego standar-

dom i odzwierciedlającego potencjał gospodarczy Pol-

ski, co za tym idzie, reorganizację, a w niektórych

przypadkach likwidację obwodowych urzędów miar.

Z napływających do mojego biura informacji takiej

likwidacji podlegać ma Obwodowy Urząd Miar w Sie-

dlcach.

Pracownicy stanowczo protestują przeciwko

likwidacji urzędu, a w konsekwencji utracie miejsc

pracy.

Obwodowy Urząd Miar w Siedlcach istnieje od

1929 r. i obejmuje swoim obszarem 9 powiatów, tj. sie-

dlecki, miński, garwoliński, sokołowski, węgrowski,

łosicki, bialski, łukowski, radzyński oraz miasta na

prawach powiatu: Siedlce i Biała Podlaska.

Jako je-

dyny w Polsce ma laboratorium akredytowane przez

Polskie Centrum Akredytacji w Warszawie, wzoru-

jące wzorce miary masy: 500 kg, 1000 kg, 2000 kg.

Tylko siedlecki urząd posiada własne wzorce dużej

masy 1000 kg każdy w ilości 30 ton do sprawdzania

wag samochodowych lub wagonowych podczas czyn-

ności legalizacyjnych.

Obwodowy urząd miar rów-

nież sprawdza i wzorcuje wzorce miary długości –

płytki wzorcowe, wzorcuje wzorce miary objętości –

kolby pomiarowe II rzędu własne terenowych służb

miar, dokonuje sprawdzeń legalizacji wag o małych

pomostach, codziennie sprawdza przyrządy pomiaro-

we używane przez społeczeństwo (sprawność i zgod-

ność z obowiązującymi przepisami prawa), kontrolu-

je użytkowników i przedsiębiorców pod względem

166

przestrzegania przepisów ustawy Prawo o miarach

oraz ustawy o towarach paczkowanych.

Likwidacja obwodowych urzędów miar spowoduje

zwiększenie kosztów ﬁnansowychispołecznychdla

społeczeństwa (zwłaszcza ﬁrm),atakżeutrudnido-

stęp ﬁrmomdousługwykonywanychprzezww.urząd.

Wzrosną koszty dojazdu do pozostałych po zmianach

urzędów miar (w przypadku likwidacji siedleckiego

urzędu konieczny będzie dojazd do Warszawy lub Lu-

blina), wydłuży się czas oczekiwania na legalizację

urządzeń oraz podwyższy się cena jej przeprowadze-

nia.

Taka zmiana spowoduje nie tylko straty dla

urzędników (utrata miejsce pracy), ale również wzrost

wydatków dla przedsiębiorców.

Uważam, że w dobie

spowolnienia gospodarczego powinniśmy wszystko

zrobić, aby wspierać działalność gospodarczą.

Wysoki standard wyposażenia kontrolno-pomia-

rowego (w skali kraju) w Obwodowym Urzędzie Miar

w Siedlcach, a także spełnianie kryterium w ww. pro-

jekcie Ministerstwa Gospodarki dotyczącego średnio-

rocznych dochodów na etat powyżej 60 tys. PLN (Sie-

dlce – 63,49 tys. PLN) przemawiają za pozostawie-

niem urzędu na administracyjnej mapie kraju.

1.

Jakie korzyści płyną z likwidacji obwodowych

urzędów miar i czy jest to konieczne?

2.

Jakie kryteria przemawiają za likwidacją Ob-

wodowego Urzędu Miar w Siedlcach?

3.

Czy możliwa jest zmiana decyzji Ministerstwa

Gospodarki o likwidacji siedleckiego urzędu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Borkowski

Siedlce, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2595)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt rozporządze-

je likwidację ośmiu sądów rejonowych, w Biskupcu,

Lidzbarku Warmińskim, Mrągowie, Nidzicy, Piszu,

Działdowie i Nowym Mieście Lubawskim, powołując

w ich miejsce zamiejscowe wydziały: cywilne, karne,

rodzinne i nieletnich, odpowiednio: Sądu Rejonowego

w Kętrzynie, obejmującego Sąd Rejonowy w Biskup-

cu; Sądu Rejonowego w Bartoszycach, obejmującego

Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim; Sądu Re-

jonowego w Szczytnie, obejmującego Sąd Rejonowy

w Mrągowie; Sądu Rejonowego w Olsztynie, obejmu-

jącego Sąd Rejonowy w Nidzicy, Sądy Rejonowego

w Giżycku, obejmującego Sąd Rejonowy w Piszu.

Od-

powiednio Sąd Rejonowy w Ostródzie obejmie wy-

działy zamiejscowe w Działdowie, Sąd Rejonowy

w Iławie obejmie wydziały zamiejscowe w Nowym

Mieście Lubawskim, natomiast Sąd Rejonowy w El-

blągu obejmie wydziały zamiejscowe w Braniewie.

Projekt rozporządzenia zupełnie pomija funkcjono-

wanie wydziałów ksiąg wieczystych oraz pracy i ubez-

pieczeń społecznych.

Niezrozumiałe jest pojawienie

się tego projektu w momencie nowelizacji ustawy

w życie 28 marca 2012 r.

Nowela wprowadza likwi-

dację wszystkich wydziałów sądów w kraju oprócz

cywilnego i karnego, co spowoduje konieczność za-

mknięcia repertoriów w sądach i wpisanie tych spraw

ponownie.

Ustawa wprowadza zatrudnienie w sądach

rejonowych dyrektorów, przecząc zakładanym przez

ministerstwo oszczędnościom, podobnie jak ograni-

czenie etatów administracyjnych w likwidowanych

sądach rejonowych, co spowoduje ich zwiększenie

w sądach przejmujących, nie dając zamierzonych

oszczędności.

Projekt zmian nie liczy się z kosztami

społecznymi, jakie poniosą mieszkańcy naszych gmin.

W ich konsekwencji zamiast ułatwić obywatelom

gwarantowany Konstytucją RP dostęp do wymiaru

sprawiedliwości zostanie on drastycznie ograniczony,

a część mieszkańców zostanie wykluczona.

Likwida-

cja w skali województwa kilku etatów funkcyjnych

stanowi iluzoryczne oszczędności, które wygenerują

dodatkowe olbrzymie koszty związane m.in. ze zmia-

ną urządzeń ewidencyjnych, systemów informatycz-

nych, pieczęci, tablic sądów.

Na projektowanych

zmianach ucierpią zwykli mieszkańcy i samorządy,

którym zależy na szybkim i sprawnym rozpoznaniu

spraw, które wnieśli do sądu.

1.

Czy likwidacja niektórych sądów rejonowych

i utworzenie zamiejscowych wydziałów w niektórych

szarów właściwości w Olsztynie nie ograniczy dostę-

pu społeczeństwa do wymiaru sprawiedliwości?

2.

Czy w związku z brakiem społecznej i politycz-

nej akceptacji możliwe jest ponowne przeanalizowa-

nie decyzji dotyczącej projektu likwidacji ponad 120

sądów rejonowych w skali kraju?

3.

Jakie konkretne oszczędności przyniesie dla

budżetu państwa likwidacja niektórych sądów rejo-

167

nowych w skali kraju i w skali woj. warmińsko-ma-

zurskiego?

4.

Proszę o wyjaśnienie, dlaczego Ministerstwo

Sprawiedliwości, mimo że Pan Minister złożył taką

obietnicę na spotkaniu z klubem PSL, nie wystąpiło

z wnioskiem do Sądu Okręgowego w Olsztynie o opi-

nię koncepcji: sąd rejonowy w Szczytnie z Nidzicą,

w Giżycku z Węgorzewem i Piszu z Mrągowem.

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2596)

do ministra zdrowia

ków Medycznych, która jest głęboko zaniepokojona

faktem obniżania wynagrodzeń ratowników medycz-

nych o kwotę 400,00–500,00 zł oraz braku możliwo-

ści wykonywania medycznych czynności ratunko-

wych poza zespołem ratownictwa medycznego.

Jest

to uzasadnione planowanymi od zeszłego roku pra-

cami nad tzw. dużą nowelizacją ustawy z dnia 8 wrze-

nym oraz ostatnimi informacjami zawartymi w pi-

śmie z dnia 2 lutego 2012 r. (znak: MZ-OKR-RM-079-

-4215-208/SZ/12), w którym jest mowa o przesunię-

ciu prac nad dużą nowelizacją ustawy o Państwowym

Ratownictwie Medycznym na bliżej nieokreślony

czas.

Problem ten uwidacznia się w szczególności

pieczający imprezy związane z organizacją turnieju

mie pierwszej pomocy.

Obniża to poziom bezpieczeń-

stwa podczas ﬁnałów Euro, którego rozmiar pod

względem organizacyjnym przewyższa wszystkie do-

tychczasowe wydarzenia organizowane w naszym

kraju.

dzo ważny składnik wynagrodzenia grupy zawodo-

wej ratowników medycznych.

Zlikwidowano przysłu-

gujący 30-procentowy dodatek, obniżając tym samym

400,00–500,00 zł.

Mimo zapowiedzi Ministerstwa

w komunikacie rzecznika prasowego przywrócenia

zapisów o 30-procentowym dodatku podczas noweli-

nym do dnia dzisiejszego brak jest jakichkolwiek

dycznym wykonywania medycznych czynności ra-

tunkowych poza zespołem wyjazdowym ratownictwa

medycznego?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia podejmuje działania

prowadzące do uregulowania powyższych proble-

mów?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2597)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Decyzja o budowie

korwety Gawron podjęta została w 2001 r., kiedy mi-

nistrem obrony narodowej był obecny prezydent RP

Bronisław Komorowski.

W latach 1998–2008 rząd

zainwestował w ten projekt ok. 415 mln zł.

W 2008 r.,

kiedy ministrem obrony narodowej był Bogdan Klich,

wydatki na budowę korwety Gawron zostały dra-

stycznie ograniczone (do 2 mln zł), a w 2009 r. za-

przestano przekazywania środków na ten cel.

1.

Kiedy została podjęta decyzja o przerwaniu bu-

dowy korwety Gawron?

2.

Czemu już w 2009 r. wstrzymano ﬁnansowanie

budowy korwety Gawron, a dopiero w lutym 2012 r.

podana została informacja o ostatecznym przerwa-

niu tej inwestycji?

3.

Jakie są dalsze plany Ministerstwa Obrony Na-

rodowej względem niedokończonej korwety Gawron?

4.

Czy prawdziwe są informacje o planach MON

dotyczących sprzedaży niedokończonej korwety?

Czy

ministerstwo dysponuje informacjami o ewentual-

nych kupcach?

5.

Jakie jest uzasadnienie decyzji o rezygnacji z tej

inwestycji, w sytuacji gdy zainwestowano w ten pro-

jekt już ponad 400 mln zł?

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

168

Interpelacja

(nr 2598)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planów przekształceń

i likwidacji ośrodków doskonalenia kadr

Służby Więziennej

Pojawiające się w ostatnim czasie informacje do-

tyczące zamiaru likwidacji większości spośród 13 funk-

cjonujących ośrodków doskonalenia kadr Służby Wię-

ziennej budzą głębokie zaniepokojenie nie tylko w śro-

dowisku funkcjonariuszy SW.

Plany te odczytywane

są jako kolejna (wcześniejszą podejmował rząd Jaro-

sława Kaczyńskiego) próba zamachu na dobrze funk-

cjonujące i potrzebne Służbie Więziennej obiekty,

które poza statutową działalnością dotyczącą szkole-

nia funkcjonariuszy SW spełniają istotną rolę w obron-

ności państwa (zapisaną w ustawach jako bazy for-

mowania zmilitaryzowanych oddziałów SW).

Ośrod-

ki pełnią również funkcję socjalną, stając się w mie-

siącach wakacyjnych bazą wypoczynkową dla rodzin

funkcjonariuszy, pracowników oraz emerytów i ren-

cistów Służby Więziennej.

Podkreślenia wymaga rów-

nież fakt, że w ośrodkach doskonalenia kadr SW karę

pozbawienia wolności odbywa ok. 450 osadzonych, co

daje możliwość resocjalizacji poprzez pracę i tym sa-

mym zmniejsza koszty funkcjonowania.

Analizując problematykę pogorszenia się sytuacji

ekonomicznej ośrodków, muszę stwierdzić, że błędem

rządu w 2011 r. było pozbawienie ich możliwości pro-

wadzenia gospodarki ﬁnansowejwformierachunku

dochodów własnych, co w rzeczywistości podcięło

możliwość zmniejszenia kosztów funkcjonowania

ośrodków.

Plan ministra ﬁnansów zakładający, że

kwota ok. 20 mln zł, którą rocznie wypracowywały

ośrodki w ramach rachunku dochodów własnych, za-

sili budżet państwa w postaci powołania instytucji

gospodarki budżetowej okazał się błędem.

Decyzja ta

z całą pewnością nie przysporzyła dochodów budże-

towi, natomiast w bardzo trudnej sytuacji ﬁnansowej

postawiła same ośrodki.

Dzisiaj, zamiast naprawie-

nia błędu, ministerstwo – bez wiedzy funkcjonariu-

szy i konsultacji ze związkiem zawodowym NSZZ-

FiPW – planuje zamach na bazę szkoleniową, która

przed wielu laty budowana była ze społecznych skła-

dek funkcjonariuszy, przy ogromnym i nieodpłatnym

wkładzie ich pracy.

Jeśli prawdą jest, że ministerstwo zamierza nie-

które z ośrodków, gdzie sprawy gruntu nie są uregu-

lowane (tj. grunt jest własnością Lasów Państwo-

wych bądź regionalnych zarządów gospodarki wod-

nej), przekazać właścicielom gruntu, będzie to ogrom-

nym i graniczącym z niegospodarnością marnotraw-

stwem.

Decyzja taka doprowadzi bowiem w konse-

kwencji do sprzedaży tych obiektów na wolnym ryn-

ku i nieodwracalnej straty dla Służby Więziennej.

prośbą o szczegółowe przedstawienie planów resortu

w przedmiotowej sprawie i udzielenie odpowiedzi na

pytania:

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości przygotowuje

plany likwidacji i przekształceń ośrodków doskona-

lenia kadr Służby Więziennej podległych dyrektorowi

generalnemu SW?

Czy prawdą jest, że większość ośrodków doskona-

lenia kadr SW ma zostać wyprowadzona poza struk-

tury więziennictwa poprzez oddanie budynków wła-

ścicielom gruntów, na których zostały one wybudo-

wane?

Poseł Tomasz Garbowski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2599)

do ministra pracy i polityki społecznej

całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu

rodzinnego będą funkcjonować w oparciu o nowe

czy zastępczej.

Jednak na skutek niedopatrzenia

w odniesieniu do tych placówek nie przewidziano

okresu przejściowego, w którym należałoby stosować

stosuje się je przez 12 miesięcy).

Nie zachowano też

czasowo w mocy umów zawartych z tymi placówka-

mi, a więc z początkiem 2012 r. stracą one moc.

Pla-

cówki te mogą zostać przekształcone w rodzinny dom

dziecka lub funkcjonować dalej w dotychczasowej for-

mie, jeśli zleci im to samorząd i po przeprowadzeniu

konkursu.

Obie procedury jednak wymagają czasu,

dlatego potrzebny jest okres przejściowy, w którym

placówki te będą mogły funkcjonować na dotychcza-

sowych zasadach.

Posłowie zdecydowali, że okres

przejściowy, tak jak w przypadku innych placówek,

wyniesie rok, a dotychczasowe umowy zachowają cza-

sowo moc (w oparciu o nie placówki będą mogły funk-

cjonować do pięciu lat).

Według Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej dotyczy to 51 placówek (z ok.

280); pod ich opieką przebywa 704 dzieci.

Całodobo-

wa placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzin-

nego tworzy jedną wielodzietną rodzinę dla dzieci,

sposabiającej, wychowuje dzieci w różnym wieku,

wia wspólne wychowanie i opiekę licznemu rodzeń-

stwu.

W nowelizacji poprawiono również przepis doty-

czący świadczeń otrzymywanych przez rodzinę za-

169

stępczą na utrzymanie dziecka.

Zmiana ta miała na

celu doprecyzowanie zawartych w ustawie uregulo-

wań.

W myśl noweli rodzina będzie mogła zdecydo-

wać, czy chce pobierać świadczenia na starych zasa-

dach – obowiązujących przed wejściem w życie usta-

wy – czy na nowych, w zależności od tego, co będzie

dla niej korzystniejsze.

Ustawa o wspieraniu rodziny

i rodzinnej pieczy zastępczej ma pomóc rodzinom

przeżywającym kłopoty oraz rodzinom zastępczym,

stopniowo prowadząc do likwidacji dużych domów

dziecka.

W myśl ustawy umieszczenie dzieci w pieczy za-

stępczej możliwe będzie po wyczerpaniu wszystkich

sposobów wsparcia rodziny, chyba że wymaga tego

bezpieczeństwo.

Domy dziecka mają być przeznaczone

jedynie dla starszych dzieci, które nie znalazły miejsca

w rodzinach zastępczych lub wymagają specjalistycz-

nej opieki.

Ustawa wprowadza funkcję asystenta ro-

dziny, który ma pomóc w rozwiązywaniu problemów

wychowawczych, wspierać w prowadzeniu domu i in-

nych codziennych czynnościach, także tzw. rodziny

pomocowe, które mają pomagać rodzicom zastępczym

(dzięki temu będą mogli np. pójść na urlop), oraz ko-

ordynatora rodzinnej pieczy zastępczej.

W związku z wejściem w życiu ww. ustawy mam

kilka pytań do ministerstwa:

1. ad.

art. 78 ust. 1 pkt 2.

Dlaczego w gronie osób,

którym nie może być powierzona funkcja koordyna-

tora rodzinnej pieczy zastępczej, nie znalazły się oso-

by, które w przeszłości miały ograniczoną lub zawie-

szoną władzę rodzicielską, a dotyczy to osób pozba-

wionych władzy rodzicielskiej aktualnie i w przeszło-

ści (przecież ustanie ograniczenia lub zawieszenie

władzy rodzicielskiej mogło w przypadku tego typu

osób nastąpić ze względu na osiągnięcie pełnoletno-

ści przez ich dziecko/dzieci, a powody pozbawienia,

ograniczenia czy zawieszenia władzy rodzicielskiej

mogą być bardzo podobne)?

2. ad art. 95 ust. 2.

Czy zgodnie z art. 95 ust. 2

możliwe jest funkcjonowanie placówek opiekuńczo-

-wychowawczych (dla matki z dzieckiem), w których

przebywać będą małoletnie matki wraz z swoimi

dziećmi poniżej 10. roku życia (sytuacji takiej nie

uwzględniono jako sytuacji szczególnej)?

3. ad art. 31 ust. 1.

Co należy rozumieć przez

zwrot kosztów związanych z udzielaniem pomocy

przez rodzinę wspierającą, takie jak:

— opieka i wychowanie dziecka,

— prowadzenie gospodarstwa domowego,

— kształtowanie i wypełnianie podstawowych ról

społecznych

– i jak wycenić następujące działania?

Posłowie Jerzy Borkowski

i Artur Bramora

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2600)

do ministra edukacji narodowej

na funkcjonowanie niepublicznych szkół

i placówek w okresie wakacji letnich

Szanowna Pani Minister!

Jakie jest faktyczne sta-

nowisko Pani Minister w sprawie dotacji oświatowej

towych w okresie wakacji letnich?

Pytanie kieruję w związku z zaniepokojeniem

w organach prowadzących te szkoły, jakie wywołała

odpowiedź pani minister Joanny Berdzik na interpe-

lację nr 1297 z dnia 25 stycznia 2012 r. pani poseł

Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk: Dotacje przysłu-

gują na faktyczną liczbę uczniów, a nie na planowa-

ną, zgłoszoną we wniosku o udzielenie dotacji.

W sy-

tuacji gdy liczba uczniów w danym miesiącu jest wyż-

sza od zgłoszonej, to dotacja przysługuje na wyższą,

a gdy jest niższa – to na niższą liczbę uczniów.

Zgod-

nie z powyższym dotacje, o których mowa wyżej, nie

przysługują na absolwentów szkół w okresie wakacji

w roku, w którym ukończyli szkołę.

Przedstawiając

powyższe, jednocześnie uprzejmie informuję Panią

Marszałek, że takie same zasady obowiązują w od-

niesieniu do publicznych szkół i placówek prowadzo-

nych przez osoby ﬁzyczneiosobyprawneinneniż

jednostki samorządu terytorialnego, które są doto-

wane na podstawie przepisów art. 80 ustawy o sys-

temie oświaty.

Powyższe stanowisko jest sprzeczne z przedsta-

wionym przez Panią Minister w „Informacji o zało-

żeniach przyjętych do skalkulowania wysokości sub-

wencji oświatowej dla jednostek samorządu teryto-

rialnego oraz o sposobie ﬁnansowaniazadańoświa-

towych w roku 2009”: 12.

Dotacje podmiotowe dla

oraz przez osoby ﬁzyczne służą ﬁnansowaniu ich

tyczno-wychowawcze, a z końcem okresu zajęć (czer-

wiec) opuszcza szkołę grupa uczniów ostatniej klasy,

łe wydatki (np. wynagrodzenia pracowników, koszty

utrzymania bazy lokalowej).

Z tego względu przy

zmniejszać liczby uczniów stanowiących podstawę

dla określenia wysokości dotacji o absolwentów, któ-

rym w czerwcu wręczono świadectwa ukończenia

szkoły.

Zwracam się z prośbą o pilne zajęcie stanowiska

i upowszechnienie w środowisku organów prowadzą-

170

cych szkoły i placówki niepubliczne oraz jednostkach

samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Poseł Lech Sprawka

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2601)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie określenia podstawy

prowadzonych przez inne podmioty

Szanowna Pani Minister!

W związku z pojawia-

jącymi się wątpliwościami interpretacyjnymi zapi-

sów ustawy o systemie oświaty, dotyczącymi określe-

nia podstawy do ustalenia poziomu dotacji dla od-

działów przedszkolnych w szkołach podstawowych

Które rozdziały klasyﬁkacji budżetowej należy

wliczyć do podstawy w celu określenia poziomu dota-

cji dla oddziałów przedszkolnych w szkołach podsta-

wowych prowadzonych przez inne podmioty niż jed-

nostki samorządu terytorialnego w świetle art. 6 ust. 4

ustawy o systemie oświaty?

Art. 6 ust. 1 brzmi:

Art. 6.1.

Przedszkolem publicznym jest przed-

szkole, które:

1) realizuje programy wychowania przedszkolne-

go uwzględniające podstawę programową wychowa-

nia przedszkolnego;

2) zapewnia bezpłatne nauczanie, wychowanie i opie-

3) przeprowadza rekrutację dzieci w oparciu o za-

sadę powszechnej dostępności;

4) zatrudnia nauczycieli posiadających kwaliﬁka-

cje określone w odrębnych przepisach.

(...)

przedszkolnego w szkole podstawowej.

Z poważaniem

Poseł Lech Sprawka

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2602)

do prezesa Rady Ministrów

na usługi dostępu do Internetu

Szanowny Panie Premierze!

W związku z plana-

mi rządu likwidacji tzw. ulgi internetowej zwracamy

1.

Jak rząd uzasadnia pomysł likwidacji ww. ulgi?

Warto zauważyć, że w chwili obecnej dostęp do

usług internetowych na wsiach oraz w małych miej-

scowościach nadal nie jest powszechny, dostępność

Internetu nadal statystycznie nie jest z perspektywy

mieszkańców ﬁnansowoakceptowalna.

Dodatkowo

Internet na terenie powyżej przywołanych obszarów

jest znacznie droższy niż na obszarze aglomeracji

miejskich.

Czy rząd nie obawia się prawdopodobnego

spowolnienia w zakresie rozszerzania dostępności

usług internetowych przez likwidację ww. ulgi?

2.

Jaki jest terminarz działań rządu w zakresie

zmiany przepisów podatkowych w tym zakresie?

Łączymy wyrazy szacunku

Posłowie Maks Kraczkowski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2603)

do ministra sportu i turystyki

Stadionu Narodowego

Szanowna Pani Minister!

Na łamach „Gazety Wy-

borczej” ukazał się artykuł pt. „Trawa na Stadionie

Narodowym: najcenniejszy dywan stolicy”.

Nawiązu-

jąc do jego treści zwracamy się do Pani Minister z na-

stępującymi pytaniami:

1.

Jak wygląda zestawienie wszystkich poniesio-

nych kosztów związanych z instalacją murawy na

Stadionie Narodowym?

2.

Ile będzie kosztowało roczne utrzymanie mu-

rawy w dobrym stanie?

3.

Ile będzie kosztować miesięczne utrzymanie

Stadionu Narodowego przed i po Euro 2012?

Zwra-

camy się o przedstawienie szczegółowego zestawienia

kosztów w tym zakresie.

4.

Jednocześnie w związku z innymi doniesienia-

mi medialnymi, m.in. „Pulsu Biznesu”, zwracamy się

czącej wiedzy Szanownej Pani Minister odnośnie do

171

przyczyn nieterminowego regulowania przez Naro-

dowe Centrum Sportu zobowiązań ﬁnansowychwo-

bec wykonawcy Stadionu Narodowego?

Wykonawca, powołując się na nieterminowe regu-

lowanie płatności przez Narodowe Centrum Sportu,

zwleka z wypłacaniem wynagrodzeń podwykonaw-

com.

Łączymy wyrazy szacunku

Posłowie Maks Kraczkowski

(nr 2604)

do ministra administracji i cyfryzacji

w gabinetach politycznych

mia asystentów w gabinetach politycznych PO”.

Na-

sze zainteresowanie wzbudził fakt, że ministrowie

premiera Donalda Tuska wraz z panem premierem

zatrudniają w sumie blisko 60 pracowników w swoich

gabinetach politycznych.

Dodatkowym problemem jest brak skutecznych

inicjatyw koalicji rządzącej mających na celu zakoń-

czenie werbalnie krytykowanej praktyki obsługi

przez gabinety polityczne wójtów.

Dużym nadużyciem, szczególnie wobec szukania

przez rząd coraz brutalniej w kieszeniach podatni-

ków oszczędności, jest, by wójt w gminie zatrudniał

od 3 do 9 pracowników na państwowych etatach.

Po-

chłania to znaczne środki z budżetu samorządu te-

rytorialnego, stymulując przerost administracji.

Analogicznie sytuacja ma się do innych pracowników

administracji publicznej – starostów i marszałków

województw.

pytania, które chcielibyśmy skierować do Szanowne-

go Pana Ministra:

1.

Jakie koszty generuje utrzymanie doradców

i członków gabinetów politycznych?

Zwracamy się

z prośbą o udzielenie szczegółowej informacji,

uwzględniającej koszty dla administracji centralnej

(w tym każdego z resortów osobno) oraz dla organów

samorządu terytorialnego?

2.

Czy rząd planuje podjęcie skutecznych działań

w zakresie likwidacji gabinetów politycznych lub

przynajmniej ograniczenia w nich zatrudnienia do

racjonalnie akceptowalnego poziomu?

3.

Czy wobec postulatów formułowanych m.in.

w mediach rząd rozważa wprowadzenie weryﬁkacji

kwaliﬁkacjipracowniczychosób,któresązatrudnio-

ne w gabinetach politycznych?

Pragniemy zauważyć,

że wszyscy obywatele powinni mieć prawo wiedzieć,

kogo i na podstawie jakich standardów kompetencyj-

nych zatrudnia się do prac na tego typu stanowi-

skach?

Na zakończenie pragniemy przypomnieć Szanow-

nemu Panu jedno z haseł wyborczych partii Platfor-

ma Obywatelska z 2010 r.: „Nie róbmy polityki, bu-

dujmy chodniki”; podążając w ślad tej retoryki,

uprzejmie prosimy o realizację, choćby w aspekcie

zmniejszenia grona politycznych etatów.

Łączymy wyrazy szacunku

Posłowie Maks Kraczkowski

(nr 2605)

do ministra pracy i polityki społecznej

Przemysłu Skórzanego

Szanowny Panie Ministrze!

Lubelskie Zakłady

Przemysłu Skórzanego były spółką zależną od grupy

kapitałowej Protektor.

Strajk w LZPS trwał blisko

miesiąc.

Spółka została zlikwidowana dnia 29 grud-

nia.

Wypowiedzenia otrzymało 144 pracowników.

Większość z nich przepracowała w zakładzie dziesiąt-

ki lat.

ZUS twierdzi, że ich świadectwa pracy trzeba

uzupełnić, bo brakuje tam istotnych informacji.

Jed-

nak pracodawca uchyla się od ich uzupełnienia.

Li-

kwidator zakładów stwierdził, że: W ocenie LZPS

(…) z formalnoprawnego punktu widzenia sposób

sformułowania treści spornego świadectwa jest pra-

widłowy.

Bez nich nie ma mowy m.in. o przyznaniu

świadczeń przedemerytalnych.

Świadczenia przed-

emerytalne to często ostatnia deska ratunku dla tych

osób, które tracą pracę kilka lat przed emeryturą.

wianiu świadectw nie chce słyszeć.

Pracownicy zostali zwolnieni i mają także pro-

blem ze świadczeniami zdrowotnymi, ponieważ wy-

powiedzenie dostali z 3-miesięcznym wypowiedze-

niem skróconym do 1 miesiąca.

Tak więc pozostają

2 miesiące bez zabezpieczenia zdrowotnego.

1.

Jakie są podstawy prawne takiego rozwoju sy-

tuacji dotyczącego świadczeń?

172

2.

Czy ministerstwo podjęłoby się interwencji

w ich sprawie?

3.

Jak można byłoby zapewnić im zabezpieczenie

zdrowotne na okres tych 2 miesięcy?

4.

Co zrobić, aby pracownicy otrzymali zabezpie-

czenie zdrowotne na te 2 miesiące?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2606)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie ograniczenia liczby godzin historii

tego przedmiotu

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że na-

uczyciele historii są niezadowoleni z zapowiadanego

ograniczenia godzin nauczania historii, które nastą-

pi 1 września 2012 r.

Ograniczenie lekcji historii ze

150 godzin do zaledwie 60 doprowadzi do poważnych

skutków w efektywności nauczania tego przedmiotu.

Zmiana dotyka również programu nauczania.

Zgod-

nie z jej postanowieniami w gimnazjum nauka histo-

rii będzie obejmować zakres od starożytności do 1918 r.

(dotychczas w gimnazjum omawiana była również

historia współczesna).

Według nowego planu historia

najnowsza będzie realizowana niestety wyłącznie

w szkołach średnich.

Niestety wiele wskazuje jednak,

że 60 godzin lekcyjnych to i tak za mało, aby prze-

prowadzić rzetelną realizację treści z zakresu samej

historii współczesnej.

Reforma MEN zakłada zredu-

kowanie liczby godzin nie tylko historii, ale także

języka polskiego, biologii, chemii i geograﬁi,narzecz

takich przedmiotów jak wychowanie ﬁzyczneilekcji

języków obcych.

kacji?

2.

Jakich skutków oczekuje Ministerstwo Edukacji

Narodowej dzięki wprowadzeniu powyższych zmian?

3.

Czy konieczne jest ograniczanie godzin przed-

miotów kształtujących tożsamość narodową młodych

Polaków?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2607)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie krótszego urlopu wychowawczego

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej kończy już prace nad noweliza-

cją Kodeksu pracy.

Zmiany mają zachęcić ojców do

angażowania się w opiekę nad dzieckiem.

Związkow-

cy są przeciwni niektórym proponowanym zmianom.

Tym bardziej że ich zdaniem nowe zapisy stawiają

samotne matki w gorszej sytuacji.

Przysługujący im

urlop wychowawczy zostanie skrócony o miesiąc.

Zdaniem pracodawców nie każda pracownica samot-

nie wychowująca dziecko jest w stanie wykorzystać

obecnie cały urlop wychowawczy.

Składki napływają

wprawdzie na jej konto emerytalne, ale poza tym nie

ma ona zazwyczaj żadnego innego źródła utrzyma-

nia.

Związkowcy odpowiadają, że wiele takich osób

korzysta ze wsparcia rodziców i zmiany w propono-

wanym kształcie spowodują realne uszczuplenie

przysługujących im uprawnień.

1.

Co jest przyczyną zapowiadanych zmian w Ko-

deksie pracy?

2.

Dlaczego został skrócony urlop samotnych ma-

tek, które i tak już nie mają

dostatecznego wsparcia i pomocy w wychowywa-

niu dzieci?

samotne matki wychowujące dzieci?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2608)

do ministra gospodarki

w sprawie ochrony wolności gospodarczej

polskich przedsiębiorstw

scy przedsiębiorcy skarżą się na działalność admini-

stracji.

Przedsiębiorcy uważają, że powolne wydawa-

nie decyzji przez urzędników blokuje ich prawo do

swobodnego prowadzenia działalności i ma negatyw-

ny wpływ na rozwój zarówno poszczególnych przed-

siębiorstw, jak i na całą gospodarkę kraju.

Powodem

takiego stanu rzeczy jest także postawa państwa,

która stawia racje urzędników ponad interesem po-

szczególnych przedsiębiorców.

Bierność państwa w kwe-

173

stii ochrony działalności przedsiębiorstwa wobec

opieszałości urzędników widać w decyzjach sądów

wobec tego typu procesów, które twierdzą, iż prze-

wlekłe postępowanie administracyjne i utrudnianie

prowadzenia działalności gospodarczej nie narusza-

ją dóbr osobistych przedsiębiorców.

stwo w celu uproszczenia procedur administracyj-

nych wobec przedsiębiorstw?

2.

Czy i jakie decyzje zamierza podjąć Minister-

stwo Gospodarki, aby poprawić funkcjonowanie ad-

ministracji państwa?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2609)

do ministra transportu, budownictwa

ska Izba Stacji Kontroli Pojazdów skierowała do mi-

nisterstwa transportu projekt nowego cennika za

badania techniczne.

Zgodnie ze wstępnymi ustale-

niami podstawowa usługa, jaką jest okresowe bada-

nie samochodu o masie całkowitej 3,5 t, miałaby po-

drożeć z 99 zł do 150 zł.

Kierowcy uważają, że obecna

stawka jest już zbyt wysoka, a badania, które wyko-

nują stacje kontroli pojazdów, nie są zbyt skompliko-

wane i nie wymagają bardzo skomplikowanego oprzy-

rządowania, w związku z czym nie widzą żadnego

uzasadnienia podwyższenia opłat za usługi stacji

kontroli pojazdów.

dzeniem tak drastycznej podwyżki?

2.

Czy ministerstwo dostrzega problem rozwoju

szarej strefy wraz ze wzrostem cen usług na stacjach

kontroli pojazdów?

3.

Czy ministerstwo transportu zaakceptuje wa-

runki Polskiej Izby Stacji Kontroli Pojazdów?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2610)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie najwyższego od pięciu lat

wzrostu bezrobocia w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Bezrobocie w Polsce

wciąż rośnie i to pomimo tego, że każdy, kto przepra-

cował zaledwie godzinę w tygodniu, nawet bez wy-

nagrodzenia, nie jest zaliczany do osób bez pracy.

W IV kwartale 2011 r. stopa bezrobocia liczona na

podstawie badań aktywności ekonomicznej ludności

(BAEL) wzrosła do 9,7% z 9,3% w tym samym okre-

sie roku poprzedniego.

Była więc najwyższa od pięciu

lat.

Co ważne, w tym badaniu, wykorzystywanym do

porównań międzynarodowych, które obejmuje rów-

nież szarą strefę gospodarki, nie zalicza się do bezro-

botnych osób, które w ciągu tygodnia choćby tylko

przez sześćdziesiąt minut pomagały bez wynagrodze-

nia w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa lub in-

nej rodzinnej ﬁrmy.

Opogarszaniusięsytuacjina

rynku pracy mówią też dane o rejestrowanym bezro-

bociu.

Według nich liczba bezrobotnych zwiększyła

się w styczniu, w porównaniu z grudniem ub.r., o bli-

sko 139 tys. i wyniosła ponad 2,1 mln.

1.

Co jest przyczyną najwyższego od 5 lat wzrostu

bezrobocia?

2.

Jakie działania, programy zostały zrealizowa-

ne dotychczas przez ministerstwo w celu zmniejsze-

nia bezrobocia?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 25 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2611)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji schronisk dla nieletnich

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce funkcjonuje

16 tego typu placówek penitencjarnych.

Do końca

czerwca zlikwidowane mają być trzy schroniska:

w Łańcucie, Pobiedziskach i w Warszawie-Okęciu.

Zarządzenie wchodzi w życie 1 lipca.

Resort nie ukry-

wa, że likwidacja schronisk pociągnie za sobą reduk-

cje kadrowe – zwolnienia obejmą wszystkich pracow-

ników.

Resort nie gwarantuje możliwości zatrudnie-

nia zwolnionych osób – liczy na to, że znajdą one pra-

cę w zbliżającym się okresie wakacyjnym.

O zmianę

planów ministerstwa apelują dyrektorzy placówek

i związkowcy.

Jak zaznaczają, kadra pedagogiczna

174

i pracownicy schronisk w Warszawie, Łańcucie i Po-

biedziskach to specjaliści z długą praktyką zawodo-

wą.

Likwidacja schronisk będzie oznaczała rozpro-

szenie kadry i brak możliwości ponownego jej zatrud-

nienia zgodnie z posiadanymi kwaliﬁkacjami.

Dla

porównania, trudno pogodzić się z faktem, że jeśli

na jakimś terenie nie ma pożarów, to trzeba zlikwi-

dować straż pożarną.

Miejsca w schroniskach dla

nieletnich muszą być zawsze przygotowane i posia-

dać pełną obsadę pedagogiczną zgodnie z określoną

pojemnością tych placówek.

Likwidacja tych trzech

schronisk oznacza zwolnienie ponad 90 nauczycieli,

wysoko wyspecjalizowanych, którzy ukończyli po

kilka fakultetów.

schronisk?

2.

Czy redukcja placówek wpłynie na ogólną licz-

bę miejsc w schroniskach?

proponuje ministerstwo osobom zwolnionym z powo-

du likwidacji schronisk dla nieletnich?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2612)

do ministra środowiska

lona została ustawa o zmianie ustawy o utrzymaniu

nych ustaw, wprowadzając nowy system zagospoda-

rowania odpadów.

Obowiązek zorganizowania odbierania odpadów

wierzony gminom, które w ten sposób otrzymały

władztwo umożliwiające im kontrolę sposobu pozby-

wania się odpadów komunalnych, która dotychczas

była nieefektywna.

Interes publiczny i poprawa sta-

nu środowiska naturalnego wymagają aby regulacje

ww. ustawy weszły w życie jak najszybciej.

Ustawo-

dawca przewidział jednak, iż osoby, które mają pod-

pisane umowy z przedsiębiorstwami zajmującymi się

noszonych na rzecz gminy, jednak nie dłużej niż

nie byłoby zasadnym rozwiązaniem, aby samorządy,

w trybie kampanii informacyjnej (art. 13 ustawy

nych ustaw), stworzyły system doradztwa ułatwiają-

cego właścicielom nieruchomości wypowiedzenie do-

tychczasowych umów (z uniknięciem negatywnych

skutków z tego tytułu)?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

Kościan, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2613)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie barier architektonicznych

dla osób niepełnosprawnych

Szanowny Panie Ministrze!

Mamy XXI w., a wciąż

zapomina się o tym, że w naszym kraju żyją osoby

niepełnosprawne.

Bardzo często zdarza się, że z po-

wodu braku prawnych regulacji egzystowanie osób

niepełnosprawnych jest znacznie utrudnione.

Chcia-

łabym zwrócić uwagę na brak przepisów prawnych,

które ujednoliciłyby prawo budowlane w taki sposób,

by poruszanie się osoby niepełnosprawnej na wózku

inwalidzkim nie było dla niej problemem.

Będąc na

wielu spotkaniach z osobami niepełnosprawnymi,

dowiedziałam się, że bariery architektoniczne istnie-

ją nie tylko w placówkach publicznych, ale także

np. w marketach, gdzie osoba niepełnosprawna na

wózku inwalidzkim nie ma szans wjechać nim mię-

dzy regały z różnymi sklepowymi artykułami z po-

wodu zbyt małych odstępów między nimi czy też

przeszkód znajdujących się pośrodku alejki, np. wy-

stawianego towaru.

W związku z powyższym proszę odpowiedź: Czy

istnieje możliwość wprowadzenia przepisów praw-

nych, które obligowałyby każdego właściciela do bu-

dowania nowych budynków, takich jak markety, skle-

py czy tez budynki użyteczności publicznej, dostoso-

wanych do osób niepełnosprawnych?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

(nr 2614)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie miejsc pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Z radością obserwu-

jemy wzrastający poziom wykształcenia społeczeń-

175

stwa polskiego.

Coraz więcej osób legitymuje się wyż-

szym wykształceniem.

Jednak sukces polityki pań-

stwa nie wyraża się tylko w tych statystykach, ale

powinien mieć obraz w gospodarce narodowej.

Niestety, coraz więcej młodych osób mimo ukoń-

czonych studiów wyższych nie może znaleźć zatrud-

nienia.

Osoby te mają olbrzymi potencjał, który na-

leżałoby zagospodarować, ułatwiając im start w życiu

zawodowym, chociażby poprzez subsydiowanie miejsc

pracy czy konkretne programy na gospodarcze usa-

modzielnienie się.

W pewnym zakresie działania rzą-

du wychodzą temu naprzeciw, jednak w mojej ocenie

konieczne są dalsze działania.

Czy ten problem jest

zauważalny i jakie działania legislacyjne z zakresu

poruszanej przeze mnie materii planowane są do pod-

jęcia w najbliższym roku?

Niepokojącym zjawiskiem jest, iż większość osób

wybiera kierunki studiów, na które nie istnieje naj-

większe zapotrzebowanie w gospodarce naszego kra-

ju.

Stwarza to w następstwie poruszony już powyżej

problem bezrobocia wśród dobrze wykształconych

osób młodych.

Niektóre samorządy i uczelnie wyższe

starają się przyciągnąć kandydatów nie tylko per-

spektywą dobrej pracy w przyszłości, ale również sys-

temem stypendiów obowiązującym tylko na wybra-

nych kierunkach studiów.

Konieczne jednak byłoby

systemowe rozwiązanie tego problemu na poziomie

państwa.

Czy dostrzega Pan wyżej opisany problem

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2615)

do ministra edukacji narodowej

podręczników szkolnych

Minister w związku z problemem, na jaki napotyka-

ją rodzice dzieci w wieku szkolnym.

Tak zwana wy-

prawka dziecka udającego się do szkoły kosztuje

z roku na rok coraz więcej.

Dużą część tych kosztów

stanowią podręczniki szkolne.

W ostatnich latach

podręczniki są wydawane coraz częściej.

Praktycznie

co roku powstają aktualizacje, wprowadzające nie-

znaczne zmiany w treści.

Takie zmiany powodują

konieczność kupowania nowych książek.

W związku

z tym młodsze rodzeństwo nie może korzystać z pod-

ręczników po starszym rodzeństwie.

wszystkim jest to częsta zmiana podstaw programo-

wych, wprowadzana przez resort edukacji, oraz duża

dowolność w wyborze podręczników przez nauczycie-

li.

Swoboda wyboru powoduje, że częstokroć nauczy-

ciele zachęcani ze strony wydawców drobnymi dodat-

kami (np. pomocami do nauczania przedmiotu uła-

twiającymi im pracę) wprowadzają nowe podręczniki

nie zawsze z konieczności.

Uważam, że liczba nowych wydań podręczników

wprowadzanych w szkołach powinna być ograniczo-

1.

Jakie są plany ministerstwa w celu ogranicze-

nia konieczności częstego zakupu podręczników

przez rodziców?

2.

Czy ministerstwo rozważą wprowadzenie na-

kazu stosowania tych samych wydań podręczników

szkolnych przynajmniej przez kilka lat?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2616)

do ministra ﬁnansów

w sprawie niejasności wynikających

z przepisów podatkowych dotyczących

kwestii opodatkowania bezpłatnych

porad prawnych

Szanowny Panie Ministrze!

Biura poselskie w ra-

mach swojej działalności często udzielają bezpłatnej

pomocy prawnej mieszkańcom.

Porady prawne pro-

wadzone są przez prawników posiadających tytuł

radcy prawnego lub przez asystentów – magistrów

prawa.

Ostatnio w kilku artykułach prasowych tego

rodzaju sytuacje zostały nagłośnione.

W związku

1.

Czy świadczona przez radców prawnych dzia-

łalność pro publico bono w ramach współpracy z biu-

rem poselskim podlega konieczności odprowadzenia

podatku VAT?

2.

Czy ten obowiązek leży po stronie biura posel-

skiego, czy prawników świadczących ww. porady

prawne?

3.

Jak w kategoriach prawnopodatkowych ocenia-

na jest działalność magistrów prawa udzielających

w biurach poselskich porad prawnych w ramach wy-

konywanych przez nich obowiązków wynikających

z umowy o pracę?

Osoby te nie prowadzą działalności

gospodarczej.

4.

Czy osoba otrzymująca bezpłatną poradę praw-

ną w biurze poselskim winna wykazać przychód

w formularzu PIT-8C?

Z wyrazami szacunku

Poseł Sławomir Kowalski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

176

Interpelacja

(nr 2617)

do ministra zdrowia

w sprawie nieprzyznania przez NFZ

kontraktu dla Oddziału Okulistycznego

Szpitala Miejskiego w Rudzie Śląskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Oddział Okulistyczny

Szpitala Miejskiego w Rudzie Śląskiej zapewnia opie-

kę medyczną w zakresie okulistyki pacjentów Rudy

Śląskiej, Świętochłowic oraz części pacjentów innych

aglomeracji województwa śląskiego, co stanowi ok.

250 000 mieszkańców.

W ciągu ostatnich kilku lat,

zgodnie z postępem medycyny oraz wytycznymi Na-

rodowego Funduszu Zdrowia, przy pomocy środków

ﬁnansowychspołeczeństwaRudyŚląskiejdokonano

modernizacji aparatury medycznej.

Zakupiono naj-

nowszej generacji sprzęt medyczny, co umożliwia peł-

ną diagnostykę, leczenie operacyjne i zachowawcze

schorzeń okulistycznych na poziomie najlepszych

ośrodków okulistycznych w kraju.

Udoskonalono dzia-

łanie poradni okulistycznej dla dorosłych i dla dzieci.

Jednocześnie czynione są starania w celu rozszerze-

nia spectrum działania ambulatoryjnego o poradnię

jaskrową oraz poradnię okulistyczną dla osób cho-

rych na cukrzycę, w ramach kontraktu z NFZ.

Niestety konkurs przeprowadzony przez ŚOW

NFZ nie realizował zasady równego traktowania

świadczeniodawców wynikającej z art. 134 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnansowanychze

środków publicznych, która gwarantuje zachowanie

uczciwej konkurencji.

Zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawy o działalności lecz-

lecznicze mają obowiązek mieć zawartą umowę ubez-

pieczenia w zakresie, jaki został wskazany w tym

przepisie.

Obowiązek ten został również sformalizo-

wany w art. 136b ustawy o świadczeniach opieki

zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

zmianami).

Z przywołanych powyżej przepisów wy-

nika jednoznacznie, że podmioty lecznicze nieposia-

dające takiego ubezpieczenia nie mogą udzielać

świadczeń zdrowotnych.

W wyniku rozstrzygnięcia konkursu zostały wy-

brane oferty podmiotów oznaczonych w ogłoszeniu

o rozstrzygnięciu pod pozycjami od 1 do 3 oraz od

6 do 9, które takich ubezpieczeń nie posiadają, wobec

czego nie mogą świadczyć usług zdrowotnych.

Tym

samym podmioty te nie spełniają obowiązku nałożo-

nego przepisami powszechnie obowiązującymi.

Bio-

rąc pod uwagę, że Oddział Okulistyczny Szpitala

czenie i posiadał je już w dniu 1 stycznia 2012 r.,

należy uznać, że rozstrzygnięcia konkursu dokona-

no z naruszeniem art. 134 ustawy o świadczeniach

blicznych.

Zgodnie z art. 17 ustawy o działalności leczniczej

wszystkie podmioty lecznicze w rozumieniu wskaza-

nej ustawy winny posiadać ubezpieczenie zawarte na

odpowiedzialności cywilnej.

Natomiast ostateczną

chwilą, z którą należy zawrzeć umowy ubezpiecze-

nia, jest dzień 1 stycznia 2012 r.

Wynika to wprost

z treści art. 212 ustawy o działalności leczniczej, któ-

ry to stanowi, iż przepis art. 17 w zakresie, w jakim

dotyczy umów obydwóch rodzajów ubezpieczeń, sto-

pozostawił tu możliwości, by odmiennie interpreto-

wać ten przepis.

Dotyczy to zwłaszcza jakiegokolwiek

okresu przejściowego pozwalającego podmiotom na

zawarcie stosownych umów.

Jedynym przewidzia-

nym okresem przejściowym był okres od momentu

1 stycznia 2012 r., tj. chwili, z którą art. 212 ustawy

wprowadzał obowiązywanie art. 17.

Również akty wykonawcze wydane na podstawie

dotychczas obowiązujących przepisów ustawowych

pozostają w mocy do dnia wydania nowych aktów,

jednak nie później niż do dnia 1 lipca 2012 r.

Podkre-

ślić należy, iż to swoiste przedłużenie okresu obowią-

zywania dotyczy jedynie aktów wykonawczych usta-

wy i tylko wówczas, gdy nie zostały wydane nowe

akty wykonawcze.

Wobec powyższego należy stwier-

miot leczniczy, który nie posiada wskazanych przez

art. 17 ubezpieczeń, nie zostanie wpisany do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą bądź

może zostać wykreślony z tego rejestru.

Z powyższe-

go wynika, że brak obu wskazanych rodzajów umów

uniemożliwia wykonywanie jakichkolwiek świadczeń

opieki medycznej.

Wobec powyższego kieruję do Pana Ministra na-

stępujące pytania:

Szanowny Panie Ministrze, czy w związku z nie-

spełnieniem warunku o obowiązkowym ubezpiecze-

niu przez podmioty, które zwyciężyły w konkursie,

istnieją podstawy do rozwiązania konkursu i rozpi-

sania nowego?

Czy podmiot leczniczy, który obsługuje prawie

250 tys. mieszkańców i spełnia podstawowe warunki

konkursu, może być wykluczony ze świadczenia tych

usług, mimo iż jako jeden z nielicznych wykupił

w terminie obowiązkowe ubezpieczenie z tytułu zda-

rzeń medycznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Danuta Pietraszewska

Ruda Śląska, dnia 27 lutego 2012 r.

177

Interpelacja

(nr 2618)

do ministra zdrowia

w sprawie zapisów ustawy

o działalności leczniczej

Po 30 czerwca 2012 r. mają wejść w życie nowe

przepisy ustawy o lecznictwie.

Zmiana ta uderzy

głównie w działalności wielu stowarzyszeń i podmio-

tów kościelnych prowadzących hospicja oraz innych

placówek pozarządowych, świadczących usługi lecz-

nicze.

Zgodnie z jej założeniami, wszyscy świadczący

usługi zdrowotne muszą przekształcić się do 1 lipca

2012 r. w podmioty gospodarcze.

Najprościej mówiąc,

oznacza to, że będą oni musieli zarejestrować dzia-

łalność gospodarczą i stać się przedsiębiorstwami

zarabiającymi pieniądze.

Przepisy te spowodują paraliż wśród organizacji

non proﬁtprowadzącychdziałalnośćmedyczną,unie-

możliwiając im zdobywanie funduszy z jednoprocen-

towych odpisów podatkowych i darowizn.

Nie będą

mogły też prowadzić publicznych zbiórek.

Zaznaczyć

tutaj trzeba, że to właśnie te pieniądze pozwalają na

utrzymanie placówek przez nie prowadzonych.

Kon-

trakty z NFZ i dotacje samorządowe nie wystarczą.

W pełni uzasadnione są ich sprzeciwy.

Część ho-

spicjów, która utrzymuje się właśnie z tych datków,

już zapowiada, że będzie musiała zakończyć działal-

ność.

Pozostałe będą natomiast zmuszone drastycz-

nie ograniczyć przyjęcia chorych.

Oznacza to pozo-

stawienie bez opieki około 3–4 tys. chorych terminal-

nie, czyli śmiertelnie, oraz tysięcy osób korzystają-

cych z innych usług medycznych, np. dla chorych na

Alzheimera.

Dla przykładu niech posłuży krakowskie hospi-

cjum.

NFZ miesięcznie ﬁnansujetamopiekę34cho-

rych w hospicjum stacjonarnym, dając na jednego

chorego około 6 tys. zł.

Kolejni pacjenci nie mieszczą

się już w kontrakcie.

To właśnie im potrzebne są pie-

niądze z jednego procenta i darowizn.

Jeśli takiej

możliwości ﬁnansowania zabraknie, za ich opiekę

będzie musiała zapłacić rodzina lub sam chory.

Czy

Pan Minister uważa, że w obecnej, już i tak trudnej

sytuacji życiowej stać będzie ich na wyłożenie 6 tys.

miesiącach życia?

Opieka hospicyjna, która od 30 lat pozwala oﬁa-

rowywać wszechstronną pomoc osobom będącym

w ostatnim okresie życia, zgodnie z zasadami idei

hospicyjnej niesie opiekę bezpłatną.

Obejmuje wszyst-

kich jej potrzebujących, zarówno tych mających ubez-

pieczenia zdrowotne i niemających ich, bezdomnych

oraz samotnych.

Karygodny jest zatem zapis, by takie placówki

były określane jako podmioty lecznicze prowadzące

działalność gospodarczą.

1.

Czy Pan Minister zdaje sobie sprawę z wagi

problemów, jakie pociągną za sobą planowane od 1 lip-

ca nowe zapisy w ustawie?

2.

Czy resort zdrowia rozważy nowelizację tej

ustawy?

3.

Czy Pan Minister zdaje sobie również sprawę

z tego, że chorzy zostaną w większości pozbawieni

niesionej przez hospicja profesjonalnej opieki palia-

tywnej i hospicyjnej?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2619)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Stawy rybne od wielu wieków są miejscem hodow-

li różnorodnych gatunków ryb konsumpcyjnych,

w tym karpi.

Tradycyjny system chowu tych ryb od

zawsze sprzyjał rozwojowi przyrody, w tym wielu

rzadkich gatunków roślin i zwierząt.

Również dziś

na 70 000 ha polskich stawów lub w ich bezpośredniej

okolicy, wyłącznie dzięki pracy rybaków i opłacalno-

ści hodowli ryb, zamieszkują tak cenne i ściśle chro-

nione gatunki ptaków jak np. ślepowron czy, spośród

roślin, kotewka orzech wodny.

Dlatego też większość

stawów w Polsce objęto obszarem ochronnym Natura

2000.

Niestety, ten doskonale funkcjonujący przez wie-

ki system gospodarczo-przyrodniczy jest obecnie po-

ważnie zagrożony z powodu przeregulowania prawa,

czego skutków ustawodawcy nie przewidzieli.

Jednym z najbardziej drastycznych przykładów

jest wprowadzenie w życie zapisów rozporządzenia

ministra środowiska z dnia 12 października 2011 r.

poz. 1419), które nie zezwalają na płoszenie i reduk-

cję gatunków rybożernych na stawach (np. kormora-

na, czapli), co dotąd było dozwolone na obszarze sta-

wów rybnych uznanych za obręby hodowlane w ro-

zumieniu przepisów o rybactwie śródlądowym.

Wpro-

wadzony obecnie mechanizm administracyjny stara-

nia się rybaków o zezwolenie na redukcję pogłowia

gatunków rybożernych za pośrednictwem regional-

nych dyrektorów ochrony środowiska jest procedurą

długotrwałą, uciążliwą i częstokroć nieskuteczną, co

musi budzić protesty, np. w sytuacji stale rosnącej

populacji niezagrożonego obecnie ptaka, jakim jest

kormoran.

Drugim grożącym stabilności gospodarki stawo-

wej, a tym samym przyrodzie na obszarach stawów

178

rybnych elementem jest treść projektu nowelizacji

pierwszym czytaniu).

Proponowane zapisy ww. pro-

jektu w praktyce zlikwidowałyby tradycyjny handel

żywymi rybami w okresie świąt Bożego Narodzenia,

co w sytuacji, gdy większość wyhodowanych dotąd

ryb była sprzedawana w formie żywej ze względu na

właśnie takie zapotrzebowanie społeczne i specyﬁkę

gospodarki karpiowej, spowoduje podkopanie pod-

staw ekonomicznych funkcjonowania stawów w na-

szym kraju (z najnowszych badań rynkowych wyni-

ka, że aż 66% dorosłych Polaków preferuje zakup

żywych karpi).

1.

Czy Minister Środowiska zdaje sobie sprawę, że

gospodarstwa rybackie prowadzące swoją działalność

na obszarze 70 000 ha stawów rybnych ulegną wkrót-

ce likwidacji?

2.

Czy sporządzono w Ministerstwie Środowiska

stosowne opracowania, jak degradacja stawów wpły-

nie na bytujące na nich cenne gatunki roślin, ptaków

i innych dzikich zwierząt?

3.

Czy w budżecie resortu środowiska są zabez-

pieczone środki na utrzymanie urządzeń wodnych

oraz konserwację tak znacznego areału stawów w celu

utrzymania obszarów Natura 2000 w dotychczasowej

kondycji?

4.

Czy w ministerstwie przewidziano skutki bra-

ku stawów rybnych w kontekście ochrony przeciwpo-

wodziowej kraju i zmniejszenia retencji wód po-

wierzchniowych?

5.

Jaki wpływ będzie miał brak zalewu stawów na

tak znacznym obszarze na tereny przyległe podczas

suszy, w tym ogromne kompleksy leśne lub tereny

użytkowane rolniczo?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 29 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2620)

do ministra edukacji narodowej

statusu zawodowego dyrektorów szkół

Ośrodek Rozwoju Edukacji na zlecenie MEN-u

przygotował raport w sprawie zmiany statusu zawo-

dowego dyrektorów szkół.

Uważa, że w obecnej sytu-

acji ograniczona kariera zawodowa i brak mobilności

zawodowej są przyczyną wielu porażek reform wdra-

żanych w oświacie.

Raport zawiera trzy rozwiązania, które zmieniły-

by dotychczasowy stan rzeczy.

Po pierwsze, dyrektor

szkoły miałby zawieszone na okres pełnienia swojej

funkcji przywileje wynikające z Karty nauczyciela,

a zatrudniony byłby jako pracownik samorządowy.

Po drugie, zamiast dyrektora samorząd będzie

mógł powołać inspektora oświatowego, który mógłby

zarządzać równocześnie kilkoma placówkami.

Po trzecie, dyrektor może pełnić funkcję tylko

przez dwie kadencje i to w szkole, w której wcześniej

nie był nauczycielem.

Dodatkowo każdy musiałby

przejść dwuetapowy system szkolenia: teoretyczny

i praktyczny wzorowany na MBA.

Ten pomysł oburzył jednak dyrektorów szkół.

Uważają, że osoba, która go przygotowała, nigdy nie

pracowała w oświacie i nie zna specyﬁkikierowania

szkołą.

Za sukces wręcz uznają fakt, że dyrektor pla-

cówki był w niej wcześniej nauczycielem i poznał

szczegóły jej działalności.

Tylko do sprawy inspektorów odniesiono się z przy-

chylnością.

Zaznaczyć jednak trzeba, że już obecnie

tworzone są zespoły oświatowe, w skład których wcho-

dzi kilka placówek i gdzie jest powoływany tylko je-

den dyrektor.

Zespoły te obejmują gimnazja, szkoły

podstawowe i przedszkola.

Wydaje się zatem możliwe

stworzenie zespołów szkół gminnych, którymi w kwe-

stiach ﬁnansowychczypracowniczychbędziezarzą-

dzała jedna osoba.

Inaczej jest w przypadku pozostałych propozycji

ORE.

Choć zmiany wydają się racjonalne z punktu

widzenia skuteczności zarządzenia czy oszczędności,

to obawiam się, że spotkają się z ostrym sprzeciwem

środowiska kierowniczego oświaty.

Ewentualna re-

forma dotycząca zmian zarządzania oświatą skończy

się podobnie jak poprzednia reforma dotycząca obni-

żenia wieku obowiązku szkolnego.

1.

Czy Pani Minister uważa, że ta reforma jest

konieczna?

2.

Czy Pani Minister uważa również, że lepszym

dyrektorem będzie osoba niemająca styczności z daną

placówką i nieznająca zasad jej funkcjonowania?

3.

Czy nie doprowadzi to do sprzeczek i kłótni

w kierowniczym środowisku oświaty?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 2621)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie dramatycznej sytuacji instytutów

badawczych Polskiej Akademii Nauk

179

sową instytutów badawczych Państwowej Akademii

Nauk.

Dyrektorzy instytutów informują, że otrzyma-

li ok. 15% mniej środków ﬁnansowych,niższacowa-

li, co zagraża ich dalszemu funkcjonowaniu.

Brak do-

statecznego wsparcia ﬁnansowego renomowanych

ośrodków naukowych spowoduje likwidację staży, pro-

gramów międzynarodowych, konferencji, grup ba-

dawczych, a nawet zamknięcie całych instytutów.

Tymczasem badania naukowe prowadzone przez in-

stytuty Państwowej Akademii Nauk pełnią nie tylko

funkcję edukacyjną i poznawczą, ale również wspo-

magają działania produkcyjne poprzez opracowywa-

nie nowych technologii czy sposobów zarządzania.

Mając na uwadze ogromny wpływ dobrze funkcjonu-

jących ośrodków naukowo-badawczych i rozwojowych

na modernizację kraju, uprzejmie proszę Panią Mi-

nister o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Z jakich powodów ministerstwo przekazało in-

stytutom PAN mniej pieniędzy na ich działalność

statutową?

Kiedy placówki te mogą się spodziewać

dodatkowych funduszy na działalność badawczą i roz-

wojową?

2.

Jakie są założenia przygotowywanej przez mi-

nisterstwo nowelizacji rozporządzenia w sprawie

środków na ﬁnansowaniedziałalnościstatutowejin-

stytutów?

Z poważaniem

Posłowie Ryszard Terlecki

i Włodzimierz Bernacki

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2622)

do ministra spraw zagranicznych

z Kancelarii Senatu do Ministerstwa

Spraw Zagranicznych większości środków

ﬁnansowych na współpracę z Polonią

nami przeniesienia z Kancelarii Senatu do Minister-

granicą.

Przez ponad dwadzieścia lat Izba Senatu

wypracowała dobry model współpracy z Polonią, na-

wiązując efektywne kontakty robocze z organizacja-

mi polonijnymi na całym świecie.

Obecnie instytucje

te wyrażają obawy dotyczące dotychczasowego spraw-

dzonego mechanizmu współpracy z Polonią oraz osła-

bienia autorytetu Polonijnej Rady Konsultacyjnej

przy Marszałku Senatu.

W Ukrainie duże zaniepo-

kojenie budzi też brak informacji o nowym mechani-

zmie ﬁnansowaniawsparciadlaśrodowiskpolonij-

nych.

Ze szczególną troską polska mniejszość patrzy

tam na obciążenie konsulatów, do których ustawiają

się długie kolejki po wizę do Polski czy Kartę Polaka.

Jeżeli rząd obarczy pracowników polskich placówek

konsularnych dodatkową funkcją podziału i kontroli

wykorzystania środków na współprace z Polonią, ist-

nieje poważna wątpliwość, czy będą oni w stanie efek-

tywnie wykonywać swoje obowiązki.

Mając na uwadze troskę o efektywną współpracę

ze środowiskami polonijnymi na świecie, a szczegól-

nie na Ukrainie, uprzejmie proszę Pana Ministra

świadczeń Senatu w dziedzinie współpracy z organi-

zacjami polonijnymi?

2.

Jak ministerstwo postrzega rolę i współpracę

z Polonijną Radą Konsultacyjną?

3.

Jakie są rezultaty konsultacji z organizacjami

polonijnymi, a szczególnie tymi działającymi na

Ukrainie, w związku z projektem „Planu współpracy

z Polakami i Polonią za granicą w 2012 r.”?

4.

Czy nowy mechanizm ﬁnasowaniawspółpracy

z Polonią na Ukrainie bierze pod uwagę fakt przecią-

żenia polskich placówek konsularnych?

Jeśli tak, to

jakie proponuje rozwiązania tego problemu?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2623)

do ministra zdrowia

leczniczej bez konieczności zgłaszania

działalności gospodarczej

zaczęły obowiązywać nowe uregulowania prawne

Pragnę zwrócić Pańską uwagę na problem, z ja-

kim boryka się wiele instytucji, w tym m.in. Caritas

Archidiecezji Gnieźnieńskiej, wynikający z zapisu

art. 205: „Z dniem wejścia w życie ustawy niepublicz-

ne zakłady opieki zdrowotnej stają się przedsiębior-

stwami podmiotów leczniczych”.

Zapis ten oraz art. 55

1

Kodeksu cywilnego automatycznie wymagają zgło-

szenia działalności gospodarczej od instytucji, któ-

rych celem nie jest przynoszenie korzyści material-

nych.

Ponadto zapis ten powoduje sprzeczności w ak-

180

tach prawnych, które regulują działalność organiza-

cji pozarządowych udzielających świadczeń zdrowot-

nych, takich jak: ustawa o działalności leczniczej,

ustawa o pożytku publicznym i wolontariacie, statu-

tach, wpisach KRS itd.

Efektem powyższej sytuacji

jest m.in. wykluczenie możliwości starania się o do-

datkowe środki (1% podatku), a tym samym dopro-

wadzenie do niemożności niesienia pomocy najbar-

dziej potrzebującym.

Działanie ustawodawcy dopro-

wadziło do sytuacji, w której instytucje pozarządowe

pożytku publicznego zmuszone zostały do przeobra-

żenia się w przedsiębiorstwa.

Dotychczas funkcjonu-

jące organy staną się nowym podmiotem i będą zmu-

szone wypowiedzieć zawarte umowy i walczyć o nowe

kontrakty pomimo wieloletniej, owocnej współpracy

(np. Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej i NFZ).

Uważam, że konieczna jest bezzwłoczna zmiana

rozwiązań zawartych w ustawie o działalności lecz-

niczej.

Ustawa w obowiązującym brzmieniu wydaje

się bardzo krzywdząca dla instytucji niosących bez-

interesownie pomoc potrzebującym i nieskupiających

się na przynoszeniu zysków.

Ponadto przepis pozba-

wia organy pożytku publicznego możliwości racjonal-

nego i owocnego funkcjonowania.

Wobec powyższego pytam Pana Ministra: Czy

planuje się zmianę w ustawie o działalności leczni-

czej, która umożliwi funkcjonowanie instytucji poza-

rządowych, nie zmuszając ich do przeobrażenia się

w przedsiębiorstwo (obliguje je do tego art. 205 powyż-

szej ustawy oraz zapis art. 55

1

Kodeksu cywilnego)?

Z poważaniem

Poseł Paweł Arndt

Gniezno, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2624)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie przejęcia przez GDDKiA budowy

Programu Operacyjnego „Infrastruktura

Uzasadnienie: Oto główne i aktualne dane przed-

stawione na stronie Ministerstwa Rozwoju Regional-

nego dotyczące listy projektów indywidualnych dla

sko” (PO IiŚ):

„(...)

Lista projektów indywidualnych dla Progra-

mu Operacyjnego »Infrastruktura i środowisko«

2007–2013 (aktualizacja – sierpień 2011 r.)

Priorytet VII: Transport przyjazny środowisku,

działanie 7.2: Rozwój transportu morskiego

Projekty z listy podstawowej:

Nazwa projektu: »Poprawa dostępności do portu

IiŚ 7.2–16; etap II PO IiŚ 7.2–17; etap III PO IiŚ

7.2–18

Uzasadnienie realizacji projektu: etap I: Budowa

nowej drogi wraz z mostem na rzece Parsęcie w Ko-

łobrzegu, etap II: Modernizacja ulic oraz budowa no-

wych odcinków dróg, etap III: Budowa drogi, mostu

na kanale drzewnym i na Parsęcie oraz budowa urzą-

dzeń instalacji przeznaczonych do prowadzenia ru-

chu drogowego.

Orientacyjny koszt całkowity projektu: etap I – 77,8

mln zł; etap II – 74 mln zł; etap III – 120 mln zł;

Szacunkowa kwota doﬁnansowaniazUE:etapI

– 34,78 mln zł; etap II – 49 mln zł; etap III – 12,87 mln

zł (obecnie po oﬁcjalnejzmianie:2,87mlnzł!).

Przewidywany okres realizacji projektu: etap I:

2011–2013; etap II: 2010–2013; etap III: 2011–2013.

Instytucja odpowiedzialna za realizację projektu:

wszystkie etapy – miasto Kołobrzeg (...)”.

W dniu 4 lipca 2011 r. złożyłem interpelację po-

selską (nr 23419) do Ministerstwa Infrastruktury

z zapytaniem, czy jest prawdą, że etap I i etap III

budowy tzw. małej obwodnicy w Kołobrzegu przej-

muje GDDKiA, z podkreśleniem zadowolenia z tego

rodzaju informacji, acz przyjętym z pewnym niedo-

wierzaniem i wątpliwościami.

Ponieważ obecnie opinia społeczna w Kołobrzegu

jest już oﬁcjalniepoinformowanaprzezprezydenta

miasta Kołobrzeg, że owe 2 etapy przejmuje GDDKiA,

pragnę ponownie zadać zasadnicze pytania dla po-

twierdzenia tego faktu.

Pragnę też podkreślić, iż poprzednia odpowiedź

Ministerstwa Infrastruktury była zgoła odmienna,

dlatego tym bardziej oczekujemy potwierdzenia

tych dobrych i korzystnych dla naszego miasta in-

formacji.

Oto informacja prasowa wyjaśniająca istotę spra-

wy, z dnia 27 września 2011 r. regiomoto.pl: „(...)

Bu-

dowa tzw. małej kołobrzeskiej obwodnicy została po-

dzielona na 3 etapy.

Obecnie w Kołobrzegu trwa re-

alizacja budowy II etapu, który połączy ulicę Solną,

przez Żurawią, Toruńską i, przecinając Obozową, z uli-

cą VI Dywizji Piechoty.

Kosztował on prawie 55 mln

zł i został doﬁnansowanyw85%zunijnegoFundu-

szu Spójności „Infrastruktura i środowisko.

Zakoń-

czy się pod koniec przyszłego roku.

Etapy I i III są w fazie projektów.

Wstępnie oszaco-

wano, że I etap, który połączy ul. Solną ze Szkolną,

będzie kosztować 77 mln zł., a III najwięcej, bo aż 120

mln zł.

Przewiduje on połączenie ul. VI Dywizji Pie-

choty przez ulicę Krzywoustego z ul. Koszalińską,

nieopodal jednostki wojskowej.

Możliwe, że za ten etap zapłaci w całości GDDKiA.

Tak obwieścił w środę, 21 września, Stanisław Gaw-

łowski, sekretarz w ministerstwie rolnictwa i dwa dni

181

później prezydent miasta Janusz Gromek, który

23 września otrzymał pismo od GDDKiA.

23 września prezydent Kołobrzegu Janusz Gro-

mek otrzymał pismo od GDDKiA.

Mariusz Mierzwa,

zastępca dyrektora oddziału ds. przygotowania inwe-

stycji, napisał w nim, że »budowa obwodnicy m.

Ko-

łobrzeg w ciągu drogi krajowej nr 11 została umiesz-

czona na podstawowej liście projektów inwestycyj-

nych, które zgodnie z założeniami uzgodnionymi

z Ministerstwem Infrastruktury przewiduje się na

lata 2014–2020«.

Prezydent Kołobrzegu wierzy, że III etap może

powstać nawet wcześniej.

Wszystko będzie zależeć od

możliwości ﬁnansowychGDDKiA–powiedziałnam.

Podczas rozmów, które toczyłem od dłuższego czasu

z dyrektorem GDDKiA ustaliliśmy, że wszystko bę-

dzie zależeć od pieniędzy, jakie uda im się pozyskać

z opłat za autostrady i drogi.

Jeśli będą one odpo-

wiednio duże, to rozpoczną budowę trzeciego etapu

już w 2013 r., jeśli zaś nie, to po 2014 r. – dodał.”.

Szanowny Panie Ministrze!

1.

Jeśli GDDKiA przejęła budowę I i III etapu in-

westycji, pn. „Poprawa dostępności do portu Koło-

brzeg od strony lądu (drogi i kolej)”, a więc zmieniła

się instytucja odpowiedzialna za realizację projektu

(dotąd było to miasto Kołobrzeg), to czy II etap bu-

dowy (aktualnie w stadium ukończenia) oraz powyż-

sze pozostałe 2 etapy będą mogły być doﬁnansowane

z UE?

2.

Jeśli GDDKiA przejęła tę inwestycję, to czy bę-

dzie korzystać z dokumentacji projektowej w ramach

zadania inwestycyjnego „Poprawa dostępności do

opracowało w 2008 r. konsorcjum ﬁrm:LideriCzło-

nek ze Szczecina w kwocie 2 366 800 zł brutto (wg

BIP Urząd Miasta Kołobrzegu z 10 lipca 2008 BZ-

341-0/2/9/8)?

Podobne pytanie odnośnie do przejętego przez

GDDKiA etapu I: Czy GDDKiA skorzysta z doku-

mentacji projektowej w ramach zadania inwestycyj-

nego „Poprawa dostępności do portu Kołobrzeg od

strony lądu –etap I”, za którą urząd miasta zapłacił

ﬁrmieScottWilsonLtd.1355420zł?

3.

Wobec wpisania programu pn. „Poprawa do-

i kolej)”, tj. tzw. małej obwodnicy Kołobrzegu, na pod-

stawową listę projektów inwestycyjnych realizowa-

nych przez GDDKiA, nasuwają się zasadnicze pyta-

nia: Kiedy GDDKiA rozpocznie i zakończy inwestycję

oraz w jakim urzędowym dokumencie jest zapisana

owa inwestycja wraz z kwotą (ok. 200 mln zł) na jej

realizację?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2625)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Z niepokojem przyję-

łam informacje, że domy opieki społecznej oraz ich

podopieczni, ze względu na nową ustawę refundacyj-

ną, będą zmuszeni do ponoszenia znacznie większych

wydatków na zakup leków.

Wymusi to na DPS, co już

sygnalizują dyrektorzy tych jednostek, konieczność

poszukiwania radykalnych oszczędności, które bez

wątpienia odbiją się na ich podopiecznych (np. w po-

staci rezygnacji z zakupu leków, zmniejszenia racji

żywnościowych itp.).

Jednocześnie pojawiają się sygnały, że po wpro-

wadzeniu ustawy refundacyjnej występują duże kło-

poty w interpretacji niektórych przepisów.

Problem

dotyczy sytuacji, kiedy DPS podpisał umowę na za-

kup leków w trybie przetargowym jeszcze przed wej-

ściem w życie nowej ustawy.

W takich przypadkach

apteki, wystawiając fakturę z aktualnymi cenami le-

ków, łamią przepisy ustawy o zamówieniach publicz-

nych, która nakazuje im sprzedaż po cenie zawartej

w umowie.

Z kolei jeśli apteka sprzeda leki po cenie

wynikającej z umowy, postąpi wbrew przepisom usta-

wy refundacyjnej, nakazującej sprzedaż medykamen-

tów po cenach urzędowych.

Ponieważ sytuacja ﬁnansowadomówopiekispo-

łecznej jak i ich mieszkańców jest trudna, proszę Pana

1.

Czy ministerstwo, wprowadzając ustawę o re-

fundacji leków, wzięło pod uwagę specyﬁcznąsytu-

ację gospodarki lekami w DPS?

2.

Jak mają postępować dyrektorzy DPS oraz ap-

teki, żeby nie łamać prawa w sytuacji, kiedy zawarto

jeszcze w ubiegły roku umowy na dostarczanie leków

pod cenach korzystniejszych niż wynikające z ustawy

refundacyjnej?

3.

Dlaczego ustawa refundacyjna likwiduje moż-

liwość przetargowego trybu zakupu leków dla DPS,

skoro było to korzystniejsze dla tych jednostek oraz

ich podopiecznych?

4.

Jakie działania ministerstwo zamierza podjąć

w celu zmniejszenia cen leków dla pacjentów DPS?

Z wyrazami szacunku

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 21 lutego 2012 r.

182

Interpelacja

(nr 2626)

do ministra zdrowia

w sprawie problemów pacjentów

z chorobami nowotworowymi

Ministra z następnym problemem związanym z ne-

gatywnymi skutkami ustawy refundacyjnej, a doty-

czącym osób dotkniętych chorobami nowotworowy-

mi, leczonych chemioterapią.

Dotychczas ta grupa pacjentów otrzymywała re-

fundowane leki wspomagające ich odporność.

Wraz

liczba wskazań do przyjmowania tych leków.

Obecnie

leki te podlegają refundacji tylko wtedy, gdy otrzymu-

je jej pacjent, u którego nastąpił już spadek odporno-

ści.

Jest to niezrozumiałe zarówno dla lekarzy specja-

listów z dziedziny onkologii, pacjentów, ich rodzin, jak

i każdego z nas, który rozpoznał tę sprawę.

Jak wskazuje Polska Unia Onkologii, leczenia

wspomagającego odporność wymaga blisko 33 tys.

pacjentów.

Bez tego grożą im poważne powikłania,

co podważa sens samego leczenia.

Wierzyć się nie

chce, że resort zdrowia, zamiast pomagać tak poważ-

nie chorym, utrudnia im dojście do zdrowia.

W związku z tym pytam:

1.

Czy Panu Ministrowi znany jest ten problem?

2.

Dlaczego doszło do takiej sytuacji?

3.

Kiedy ministerstwo rozszerzy listę wskazań

o te leki, aby każdy leczony chemioterapią mógł je

otrzymać zgodnie z zaleceniami lekarzy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2627)

do ministra transportu, budownictwa

na drodze krajowej nr 78

Szanowny Panie Ministrze!

Planowane obejście

drogowe DK 78 Poręby i Zawiercia jest jednym z waż-

niejszych przedsięwzięć umożliwiających poprawę

efektywności transportu samochodowego kierunku

Tarnowskie Góry (Katowice) – Kielce.

Droga krajowa nr 78 łączy południową granicę

państwa (przejście graniczne w Chałupkach) z Kiel-

cami w woj. świętokrzyskim, przebiegając poprzez

zachodnio-północną część aglomeracji górnośląskiej.

Analizowany odcinek DK 78 prowadzi ruch z Siewie-

rza przez Zawiercie, Szczekociny i Jędrzejów w stro-

nę Kielc, umożliwiając połączenie tej relacji z drogą

krajową nr 1, a w przyszłości z autostradą A1.

Ulica Paderewskiego w Zawierciu to jeden z głów-

nych traktów komunikacyjnych łączących Śląsk

z woj. świętokrzyskim.

To bardzo ważny węzeł, bę-

dący jednocześnie utrapieniem dla mieszkańców Za-

wiercia oraz pobliskich miejscowości.

Budowa obwodnicy Zawiercia jest jedną z najważ-

niejszych inwestycji realizowanych na terenie gminy.

Ważna jest ona ze względu na nieustanne uciążliwo-

ści, szczególnie kłopotliwy jest transport ciężki.

We-

dług pomiaru ruchu drogowego przeprowadzonego

przez GDDKiA ruch na odcinku dojazdowym do Za-

wiercia zwiększył się od 2000 r. o 60%.

Zawiercie

stało się wielkim korkiem komunikacyjnym.

Uspraw-

nienie ruchu drogowego, podniesienie bezpieczeń-

stwa i jakości życia to od kilki lat niespełnione ma-

rzenie mieszkańców.

czas obowiązujący „Program budowy dróg krajowych

budowa obwodnicy Zawiercia na drodze krajowej

nr 78 nie została ujęta w ramach przedmiotowego

programu.

W 2012 r., zgodnie z założeniami przyję-

tego przez Radę Ministrów programu, nastąpi jego

aktualizacja, m.in. w oparciu o poziomy ﬁnansowa-

nia infrastruktury drogowej dostępne dla Polski

skiej na lata 2014–2020.

Obwodnica jest inwestycją konieczną, niezależnie

od poglądów czy przynależności do partii politycznej,

obwodnicy chcą wszyscy.

Świadczy to o randze pro-

blemu, ale też pokazuje bezsilność wobec rządu spo-

łeczności 120 tys. mieszkańców powiatu zawierciań-

skiego, władz samorządowych i parlamentarzystów

od ponad 11 lat niemogących się doczekać żadnych

konkretnych działań.

1.

Panie Ministrze, czy w trakcie tegorocznej ak-

tualizacji „Programu budowy dróg krajowych na lata

2011–2015” jest szansa włączenia budowy obwodnicy

Zawiercia jako inwestycji priorytetowej?

2.

Kiedy zapadną konkretne decyzje i obwodnica

Zawiercia będzie realnie zaplanowaną i zrealizowaną

inwestycją?

3.

Czy ministerstwo wreszcie po 11 latach potrak-

tuje obywateli poważnie, a budowę obwodnicy Za-

wiercia jako priorytet i zabezpieczy środki ﬁnansowe

na jej realizację?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

183

Interpelacja

(nr 2628)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wprowadzonego elektronicznego

oraz dróg krajowych viaTOLL (tzw. e-myta)

Szanowny Panie Ministrze!

Wprowadzony od 1 lip-

ca 2011 r. elektroniczny system opłat za korzystanie

to) wiąże się z nową formą obowiązkowych opłat dla

samochodów powyżej 3,5 tony oraz autobusów, a tak-

że samochodów z przyczepami.

Pomimo wielomiesięcznego planowania i wprowa-

dzania systemu w życie, już po kilku miesiącach obo-

wiązywania tego systemu wyszło na jaw wiele nie-

prawidłowości w jego funkcjonowaniu, co przełożyło

się wprost na ogromne kary ﬁnansowenakładanena

kierowców pojazdów, jak i niepewność ze strony ﬁrm

transportowych w zakresie wymogów nałożonych

przez ustawę o drogach publicznych.

Technologiczne niedociągnięcia i problemy sa-

mych urządzeń przekazywanych w ramach viaTOLL,

jak brak komunikacji pomiędzy urządzeniem w prze-

jeździe a bramownicą czy wielokrotne pobieranie

opłat za ten sam przejazd pod bramownicą, to tylko

część nieprawidłowości systemu zgłaszanych przez

przewoźników.

Następny problem to kary nakłada-

ne przez Generalną Inspekcję Transportu Drogowe-

go, które są niewspółmierne do popełnionych prze-

winień.

W poprzednim systemie (opłaty winiety), jeżeli

pojazd został zatrzymany bez ważnej winiety, wów-

czas ﬁrmaotrzymywałamandatwwysokości3000zł

i nie miało to znaczenia, jak długo pojazd jeździł bez

winiety i ile przejechał kilometrów bez opłaty.

Obecnie według ustawy o zmianie ustawy o dro-

Nr 218, poz. 1391) w art. 13 istnieje następujący zapis:

„Za przejazd po drodze krajowej kierującemu po-

1) bez uiszczenia tej opłaty wymierza się karę pie-

niężną w wysokości 3000 zł”.

Generalna Inspekcja Transportu Drogowego in-

terpretuje ten przepis następująco: przejazd bez opła-

ty pod każdą bramką równa się karze w wysokości

3000 zł.

Co za tym idzie, kierowca, który przejedzie

pod 40 bramkami bez opłaty, a tym samym nie uiści

ok. 100 zł za przejazd autostradami, będzie musiał

zapłacić karę w wysokości 40 x 3000 zł = 120 000 zł.

Kary w tej wysokości są niewspółmierne do popeł-

nionych przewinień.

Pod względem prawnym obowiązujące przepisy

wydają się nie tylko krzywdzące, ale i sprzeczne

z wieloma normami.

Trudno jest przyznać rację ob-

ciążaniu kierowców za błędy viaTOLL lub nietermi-

nowemu uiszczaniu opłat przez ﬁrmytransportowe.

Ciężko tez uznać za zasadne nakładanie kary 3000 zł

za niezapłacenie często kilku lub kilkunastu złotych

tej samej opłaty (które powinny być pobrane za prze-

jazd pod konkretną bramownicą).

1.

Dlaczego Generalna Inspekcja Transportu Dro-

gowego nalicza kary już w dniu kontroli, co ogranicza

możliwość odwołania lub złożenia wniosku o ponow-

ne rozpatrzenie sprawy?

2.

Czy interpretacja przepisu Generalnej Inspek-

cji Transportu Drogowego jest zgodna z przepisem

art. 13ha pkt 1, że pobierana jest opłata za przejazd

pod każdą bramownicą, a nie za przejazd określone-

go odcinka drogi?

3.

Czy w obecnym stanie prawnym istnieje moż-

liwość bądź rozważenie takiej możliwości, aby użyt-

kownik wniósł opłatę w czasie np. 8 godzin po prze-

jeździe przez bramownicę?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

Legnica, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2629)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie nawiązek dla organizacji

pożytku publicznego, takich jak

Szanowny Panie Ministrze!

Wśród licznych pro-

blemów oświatowych wymagających rozwiązań jest

niedostosowanie społeczne dzieci pozbawionych opie-

ki.

Niekontrolowana aktywność dzieci ujawnia się na

ulicach, podwórkach i klatkach schodowych, co nasi-

la niechęć ze strony otoczenia do tej młodzieży.

Tem-

po i rodzaj przemian społecznych sprzyjają tworzeniu

się obszaru ubóstwa, chaosu prawnego, a co za tym

idzie przestępczości nieletnich.

Dzieci pochodzące

z rodzin tzw. niewydolnych, wieloproblemowych typu

alkoholizm, narkomania, nikotynizm, przemoc itp., eg-

zystujących na granicy prawa, sprawiające kłopoty

wychowawcze, często pozostają na obrzeżach zainte-

resowania szkoły.

Ważnym zatem instrumentem wspierania takiej

młodzieży jest działalność misyjna organizacji poza-

rządowej Towarzystwo Przyjaciół Dzieci.

Jako orga-

nizacja pożytku publicznego uzupełnia i wspiera dziś

działalność państwa i samorządów w zakresie opieki

nad dzieckiem.

Podstawą działalności TPD jest po-

moc dzieciom i ich rodzinom, łagodzenie skutków nie-

dostatku, patologii, a także ochrona praw dziecka.

Towarzystwo Przyjaciół Dzieci podejmuje też wiele

184

przedsięwzięć mających na celu aktywację dzieci i mło-

dzieży do właściwego i pożytecznego spędzania cza-

su, rozwoju zainteresowań, popularyzacji zdrowego

stylu życia i bycia, wyrobienia wrażliwości społecz-

nej, rozwoju sportu, turystyki, krajoznawstwa i eko-

logii.

Oprócz otwartości i życzliwości wielu wspania-

łych ludzi, w których tkwi nieoceniona wola pomocy

innym, a zwłaszcza najsłabszym i pokrzywdzonym

przez los, ważnym instrumentem wspierania działal-

ności misyjnej jest również źródło finansowania

w postaci nawiązek sądowych.

stanie prawnym istnieje możliwość wypłaty nawią-

zek dla organizacji pożytku publicznego, takich jak

oddział lokalny Towarzystwa Przyjaciół Dzieci?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

Legnica, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2630)

do ministra środowiska

samorządy gminne wiele nowych obowiązków.

Ko-

nieczność dostosowania się do wprowadzonych prze-

pisów rodzi liczne wątpliwości i pytania ze strony

organów jednostek samorządu terytorialnego.

1.

Jakie warunki muszą być spełnione, by gmina

mogła przekazać całokształt zagadnień związanych

z gospodarką odpadami związkowi międzygminne-

mu, który realizowałby zadania własne gminy?

2.

Na jakich zasadach gmina może udostępnić

związkowi międzygminnemu dane z ewidencji lud-

ności oraz zasobu geodezyjno-kartograﬁcznego?

3.

Jakie warunki powinny być spełnione, by prze-

wodniczący zarządu związku międzygminnego mógł

wykonywać w stosunku do mieszkańców gmin, któ-

rych obejmuje związek, kompetencje wójta, burmi-

strza, prezydenta w zakresie wystawiania decyzji oraz

egzekucji opłat z nich wynikających?

4.

Jakie warunki muszą być spełnione, by docho-

dy z opłat za odbiór odpadów oraz wydatki z tym

związane mógł przejąć związek międzygminny?

Z wyrazami szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2631)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie kryteriów zwalniania

pracowników w centrali i oddziałach

regionalnych ARiMR zawartych

Szanowny Panie Ministrze!

Zarządzenie nr 9/

2012 podpisane przez Tomasza Kołodzieja – prezesa

ARiMR określa limity etatów w centrali i oddziałach

regionalnych agencji w roku 2012.

Zgodnie z treścią

zarządzenia tam, gdzie liczba przyznanych etatów

jest niższa od liczby zatrudnionych osób, dyrektorzy

zobowiązani są wypowiedzieć pracownikom umowy

o pracę.

Zarządzenie określa też kryteria doboru osób,

z którymi mają być rozwiązane umowy.

Podstawą

jest liczba zdobytych punktów.

Jeśli jednak zdarzy

się tak, że dwie osoby uzyskają taką samą liczbę

punktów, dyrektor stosuje dodatkowe kryteria wy-

boru pracownika do zwolnienia.

Jednym z nich jest

staż pracy pracownika w agencji.

W myśl wytycznych

zarządzenia pracownikiem, z którym zostanie roz-

wiązana umowa o pracę, jest osoba o dłuższym stażu

pracy w agencji.

1.

W jaki sposób i jak często określane są limity

etatów w ARiMR?

2.

Od czego zależą wysokości tychże limitów?

3.

Czym kieruje się prezes ARiMR, ustalając kry-

terium, w myśl którego pracę traci pracownik z dłuż-

szym stażem, a więc bardziej doświadczony?

4.

Czy Pan Minister miał wiedzę na temat tych

kryteriów w agencji podlegającej kierowanemu przez

Pana resortowi?

Z poważaniem

Poseł Dorota Rutkowska

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2632)

do ministra pracy i polityki społecznej

z naliczaniem odsetek ustawowych

przy zwrocie świadczeń rodzinnych

Regionalne ośrodki polityki społecznej zwracają

się do parlamentarzystów z postulatami o wprowa-

185

dzenie zmiany w ustawie o świadczeniach rodzinnych

pobranych.

czeniach rodzinnych w myśl art. 30 ust. 8 „Kwoty

świadczeń rodzinnych podlegają zwrotowi łącznie

Zgłaszane propozycje dotyczą zmiany tego zapisu

tak, by art. 30 ust. 8 ustawy miał następującą treść:

„Kwoty świadczeń rodzinnych podlegają zwrotowi

łącznie z ustawowymi odsetkami (…).

Odsetki nali -

zji o zwrocie świadczeń rodzinnych nienależnie po-

branych do dnia spłaty”.

Proponowane brzmienie wskazanego przepisu po-

zwalałoby na naliczanie odsetek dopiero od momen-

tu, kiedy organ orzekający ustali prawomocną decy-

zją, że świadczenia pobrane w Polsce były świadcze-

niami nienależnie pobranymi.

Zgodnie z obowiązu-

jącą ustawą w skrajnych sytuacjach osoba, która

pobrała świadczenie rodzinne w 2004 r., nie mając

świadomości, iż w Polsce jej to świadczenie nie przy-

sługuje, będzie musiała je zwrócić łącznie z odsetka-

mi naliczanymi nawet od 2004 r. aż do dnia spłaty

całej należności.

Na uwagę zasługuje fakt, że obowiązek ustalenia

w formie decyzji i dochodzenia przez marszałka wo-

jewództwa zwrotu świadczeń rodzinnych nienależnie

pobranych w sprawach objętych koordynacją został

wprowadzony dopiero nowelizacją ustawy o świad-

Nr 109, poz. 747).

Ponieważ w ww. noweli nie wpro-

wadzono żadnych przepisów przejściowych, przepis

ten ma zastosowanie w każdym przypadku, niezależ-

nie od daty, w której doszło do pobrania świadczeń

rodzinnych uznanych za nienależne, w tym również

za okresy od 2004 r.

Sprawy dotyczące koordynacji systemów zabez-

pieczenia społecznego w przeważającej większości

dotyczą osób najbiedniejszych, w tym rodzin wielo-

dzietnych, które w Polsce korzystają z pomocy pań-

stwa w postaci zasiłków rodzinnych, a za granicę

wyjeżdżają w poszukiwaniu pracy, gdyż w kraju mają

kłopoty z jej znalezieniem.

Osoby te korzystają, poza

zasiłkami rodzinnymi, z wszystkich przewidzianych

ustawą dodatków do zasiłków, a gdy któreś z dzieci

jest niepełnosprawne, kwota należności głównej, któ-

rą strona będzie musiała zwrócić, może sięgać nawet

kilkunastu tysięcy złotych.

Oprócz samej kwoty stro-

na musi zwrócić także ustawowe odsetki, często na-

liczane przez okres kilku lat.

Ośrodki polityki społecznej podkreślają, że zmia-

na w przepisach może być szansą na zmniejszenie

liczby odwołań od decyzji o zwrocie, co w konsekwen-

cji może wpłynąć na przyspieszenie innych postępo-

wań.

Dodatkowo przyczynić się może do większej

branych.

Zwrot nienależnie pobranych świadczeń

wraz z odsetkami za cały okres, od kiedy te świad-

czenia były pobrane aż do dnia spłaty, jest często zbyt

dużym obciążeniem dla tych rodzin.

Problem zgłaszany jest przez regionalne ośrodki

polityki społecznej w całym kraju.

nisterstwa możliwa będzie zmiana zapisu w ustawie

o świadczeniach rodzinnych, regulującego tryb i spo-

sób naliczania odsetek ustawowych przy zwrocie świad-

czeń rodzinnych nienależnie pobranych, na propono-

wany w interpelacji?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2633)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie włączenia wywiadu

środowiskowego do standardu obciążenia

pracą kuratorów zawodowych

W ustawie o kuratorach sądowych wywiad środo-

wiskowy nie jest wliczany do standardów obciążenia

pracą kuratora zawodowego.

W aktach wykonaw-

czych do ustawy sporządzanie wywiadów środowi-

skowych jest obowiązkiem kuratorów.

Jednocześnie

ustawa w sposób bardzo znaczący akcentuje wagę

tych zadań, które polegają na zdiagnozowaniu sytu-

acji przez kuratora sądowego oraz na wynikającym

z postawionej diagnozy oddziaływaniu wychowaw-

czo-resocjalizacyjnym na podopiecznego, jak i wobec

środowiska, w którym ten podopieczny żyje i funk-

cjonuje, w tym na terenie zamkniętych zakładów

i placówek.

Wywiad środowiskowy ma coraz większe znacze-

nie dla orzecznictwa.

Kurator jest organem przygo-

towanym merytorycznie, by zebrać i opracować na

potrzeby sądu lub prokuratora wszechstronny i rze-

telny materiał zweryﬁkowanybezpośredniowśrodo-

wisku podopiecznych.

Wywiady, opinie czy diagnozy

sporządzane przez kuratorów stanowią często pod-

stawowy materiał dla rozstrzygnięcia w sprawach

o ustalenie sposobu wykonywania władzy rodziciel-

skiej, zastosowania środka wychowawczego, udziele-

nia skazanemu przerwy w karze, odroczenia, zawie-

szenia wykonania kary czy udzielenia warunkowego

zwolnienia i w wielu innych sprawach.

186

Kuratorzy sądowi stanowią kluczową instytucję

zajmującą się readaptacją osób społecznie marginali-

zowanych, wykolejonych, które naruszają porządek

prawny.

Są dowodem, że społeczeństwo nie odrzuca

ich, ale gotowe jest im pomóc.

Skuteczność pracy ku-

ratorów sądowych zależy od ich profesjonalizmu i do-

rządami, Policją, pracownikami pomocy społecznej,

pedagogami, organizacjami pozarządowymi.

Wywiad środowiskowy, a następnie sporządzenie

opinii czy diagnozy oraz przygotowanie dokumenta-

cji wymaga ogromnego nakładu pracy i czasu.

We-

dług kuratorów wywiady zajmują więcej niż połowę

czasu ich pracy.

W związku z tym postulują o usta-

wowe włączenie wywiadu do standardu obciążenia

pracą.

Ponadto z uwagi na konieczność wykonywania

zwiększającej się liczby zadań wnoszą o dalsze syste-

matyczne wprowadzanie do systemu nowych etatów

kuratorskich i obsługi.

du środowiskowego do standardu obciążenia pracą

kuratorów sądowych?

2.

Czy z uwagi na wzrost zadań kuratorów sądo-

wych rząd przewiduje w budżetach na kolejne lata

wzrost środków ﬁnansowychnanoweetatykura-

torskie?

3.

Czy w kolejnych latach przewidywane jest

zwiększanie liczby etatów kuratorów zawodowych do

poziomu uzasadnionego wielkością rosnących zadań

nakładanych na tę grupę zawodową?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

(nr 2634)

do ministra środowiska

w sprawie polderu Golina

Polder Golina posiada inny sposób napełniania

i opróżniania, niż powszechnie przyjmuje się dla

urządzeń wodnych, jakimi są poldery.

Woda na polder

wlewa się samoczynnie przez przelew wałowy w gór-

nej części polderu i nie ma możliwości pełnego stero-

wania, gdyż nie ma urządzenia wpustowego, jakim

powinien być jaz.

Nie ma także możliwości regulo-

wania ilości wpływającej wody, która wylewa się

z polderu do Warty.

Administrator nie może w pełni

kontrolować zalewania polderu lub jego wyłączenia

z zalania, a jednocześnie teren polderu jest obwało-

wany, a więc chroniony, lecz tylko do momentu osią-

gnięcia przez wodę poziomu korony przelewu wało-

wego.

W związku z powyższą niejasną sytuacją nie

można ustalić, czy teren polderu Golina jest urządze-

niem wodnym, a tym samym jest obszarem bezpo-

średniego czy pośredniego zagrożenia powodziowego,

oraz czy w przypadku zalania gruntów w obszarze

polderu Golina wyczerpuje się wymogi art. 16 ust. 4

ustawy Prawo wodne: Właścicielowi posiadającemu

wego, zalanego podczas powodzi, przysługuje od wła-

ściciela wody odszkodowanie na warunkach określo-

nych w ustawie.

Powódź, jaka miała miejsce w maju 2010 r., wy-

kazała pilną konieczność uporządkowania spraw

związanych z terenami zalewowymi tzw. polderu Go-

lina.

Na obszarze tym znajdują się liczne budynki

mieszkalne i rolnicze.

Każde znaczne wezbranie po-

wodziowe na rzece Warcie powoduje jego zalewanie.

Podczas powodzi w 2010 r. zalanych zostało 86 go-

spodarstw i ucierpiało ponad 300 mieszkańców.

Samorządowcy z Goliny, Rzgowa, Starego Miasta

i starostwa konińskiego podkreślają, że w obecnym

stanie prawnym tereny polderu można bez przeszkód

zabudowywać.

Realizowane są inwestycje także za

pieniądze unijne.

Przedsiębiorcy zaciągają kredyty.

W sytuacjach gdy przepływy w rzece nie stwarzają

zagrożenia powodzią, poldery nie są wypełnione

wodą, co w połączeniu z dobrą jakością gleb w czaszy

polderu skłania do rolniczego wykorzystania tego te-

renu.

Problem w tym, że ten teren wkrótce zostanie

zabudowany i nie będzie gdzie odprowadzać wód.

Podczas realizacji tego typu inwestycji, jakimi są

poldery, nasuwają się dylematy dotyczące wyboru

najbardziej korzystnego rozwiązania, a więc czy te-

reny polderu (wewnątrz obwałowań) winny być wy-

kupione przez Skarb Państwa, czy pozostać w rękach

prywatnych.

Wybór koncepcji z pozostawieniem grun-

tów polderu w rękach prywatnych wiąże się z wypła-

tą odszkodowań dla właścicieli gruntów leżących

w obrębie polderu, w sytuacji gdy użytkowanie tego

urządzenia powoduje straty.

Z drugiej strony wykup

przez Skarb Państwa gruntów leżących w granicach

polderu znacząco zwiększa koszty prowadzonej inwe-

stycji, lecz umożliwia prawidłowe zagospodarowanie

tego terenu i nie rodzi późniejszej konieczności wy-

płaty tychże odszkodowań.

Uregulowanie możliwości korzystania z polderu

Golina w pełnym zakresie, zgodnie z jego funkcją,

jest jednym z ważniejszych problemów dotyczących

zabezpieczenia przeciwpowodziowego w regionie

wodnym rzeki Warty.

1.

Jakie rozwiązania może zaproponować mini-

sterstwo dla obszaru szczególnego zagrożenia powo-

dziowego, które nie jest polderem w myśl ustawy

o prawie wodnym?

2.

Czy w związku z niską retencją powodziową

w zlewni Warty i bezpośrednim zagrożeniem powo-

187

dzią dla miasta Poznania przewiduje się wykupienie

gruntów na terenie polderu Golina i przeznaczenie

tego polderu do pełnego zalewu?

3.

Czy nie powinien zostać opracowany wieloletni

program rządowy dla terenów szczególnie zagrożo-

nych, na przykładzie polderu Golina?

4.

Czy teren szczególnego zagrożenia, jakim jest

tzw. polder Golina, zostanie przekształcony w polder

i w jakiej perspektywie?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

(nr 2635)

do ministra zdrowia

na wytwarzanie i dalsze badania

nad szczepionką przeciw

Przedstawiciele Stowarzyszenia Chorych na Czer-

niaka zwrócili się do nas, jako parlamentarzystów,

z prośbą o wsparcie w pozyskaniu środków ﬁnanso-

wych na wytwarzanie szczepionki dla chorych i pro-

wadzenia dalszych badań nad szczepionką przeciw

czerniakowi złośliwemu.

Jak podnoszą zainteresowani, którzy tę szcze-

pionkę przyjmują, jej działanie jest skuteczne.

Istot-

ne jest także to, że nie wywołuje skutków ubocznych,

jakie daje przyjmowanie chemioterapii.

Do wytwo-

rzenia leku dla 132 chorych potrzebna jest w roku

2012 kwota 1500 tys. zł.

Dotychczasowe prace nad szczepionką ﬁnansowa-

ne były ze środków fundacji, której działalność zo-

stała rozwiązana.

Według posiadanych informacji

badania nad zastosowaniem szczepionki przeszły po-

zytywnie II etap badań klinicznych i obecnie trwają

prace nad III etapem.

Kwestią zasadniczą wydaje się

możliwość zarejestrowania szczepionki, która w wy-

niku tego procesu stałaby się lekiem powszechnie

dostępnym dla chorych, a koszty leczenia mogłyby

być wówczas refundowane przez Narodowy Fundusz

Zdrowia.

W kwestii merytorycznych przesłanek w przed-

miotowej sprawie do wyrażenia opinii w obszarze

danej dziedziny medycyny upoważniony jest konsul-

tant krajowy wyznaczony przez ministra zdrowia.

Jako parlamentarzyści w pełni popieramy każde

działania mające na celu poprawę bezpieczeństwa

zdrowotnego mieszkańców tak Wielkopolski, jak

1.

Czy możliwe jest wyasygnowanie z rezerwy Mi-

nisterstwa Zdrowia kwoty 1,5 mln zł potrzebnej do

wytworzenia leku dla chorych w roku 2012?

2.

Jaka jest możliwość zarejestrowania szczepion-

ki, by stała się lekiem powszechnie dostępnym dla

chorych, tak by koszty leczenia mogły być refundo-

wane przez Narodowy Fundusz Zdrowia?

Z poważaniem

Posłowie Rafał Grupiński

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2636)

do prezesa Rady Ministrów

Opinię publiczną zbulwersowała niedawno spra-

wa premii dla członków Zarządu Narodowego Cen-

trum Sportu.

Nawet w opinii Pana Premiera nie było

które nie wszystko zrobiły tak jak należy w sprawie

budowy Stadionu Narodowego.

Tymczasem mamy tu

do czynienia z niezwykle wysokimi premiami.

Pre-

mie te nie są na ogół znane opinii publicznej i jedynie

dociekliwości mediów można zawdzięczać, że wyszły

na światło dzienne.

Jak podają media, nawet 4 mln zł wynieść miały

premie dla czterech osób: dwóch wiceprezesów spół-

ki Narodowe Centrum Sportu oraz prezesa i wicepre-

zesa spółki PL.2012.

Prezes Narodowego Centrum

Sportu, spółki nadzorującej budowę Stadionu Naro-

dowego i jednocześnie będącej operatorem głównej

polskiej areny Euro 2012, który podał się do dymisji,

ma otrzymać część premii, proporcjonalnie w stosun-

ku do czasu, który przepracował.

Z wyjaśnień mini-

ster sportu Joanny Muchy wynika, że pierwsza część

premii R. K. wynosi 342 tys. zł, a druga 228 tys. zł.

Za niegotowy stadion z licznymi błędami osoba od-

powiedzialna za budowę otrzymać może ponad pół

miliona zł premii, mimo zapowiedzi pani minister

Muchy o niewypłaceniu tego świadczenia.

Kwestia ta

budzi wielkie społeczne niezadowolenie i wymaga

wyjaśnienia.

1.

Czy jest stały system monitorowania przez rząd

płac, w tym premii, w jednostkach państwowych,

a zwłaszcza rządowych?

188

2.

Czy regulaminy płacowe w ww. jednostkach nie

posiadają blokad przed przyznawaniem nadmiernych

premii?

3.

Czy planowane są zmiany w tej kwestii?

Jakie

podjęte będą działania, aby ukrócić zjawisko niekon-

trolowanych premii w jednostkach państwowych?

4.

Z wypowiedzi medialnej Pana Premiera wyni-

ka, że kilka lat temu na posiedzeniu Rady Mini-

strów była rozmowa o premiach w Narodowym Cen-

trum Sportu między Panem a ministrem M. D. Czy

zapowiadane wówczas przez ministra M. D. zmiany

w umowach zostały wtedy wprowadzone, a jeśli nie,

to dlaczego?

5.

Czy niezwykle wysokie premie zostaną wypła-

cone przez Narodowe Centrum Sportu?

6.

Czy Pan Premier zamierza ujawnić kontrakty

menedżerskie Narodowego Centrum Sportu, co su-

gerował Pan, wypowiadając się w mediach?

W jaki

sposób zamierza Pan to uczynić?

7.

Czy nie powinno się wprowadzić prawnego obo-

wiązku, który nakazywałby publikację w BIP infor-

macji o kontraktach jednostek rządowych, ich wyso-

kości i in.?

Praktyka obecnie jest bowiem taka, że

rzadko wpływają wnioski o udostępnienie takich in-

formacji publicznych, a jeśli są, to niekoniecznie po-

woduje to ich upublicznienie.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2637)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

dziennych studiów wyższych

zmiany prawne, które sprawiają, że osoby rozpoczy-

nające studia dzienne na dwóch kierunkach będą

musiały za jeden z nich zapłacić.

Bezpłatne będzie

studiowanie tylko na jednym kierunku.

Zgodnie z przepisami studenci będą musieli złożyć

oświadczenie, który kierunek uważają za pierwszy

(studiowany bezpłatnie), a który za drugi (płatny).

Niektórzy decyzję o drugim kierunku podejmą póź-

niej, po zakończeniu pierwszych studiów, zwłaszcza

w konfrontacji z rynkiem pracy, ale obecnie – po

wprowadzeniu odpłatności – niejedna osoba zrezy-

gnuje.

To rozwiązanie budzi duże niezadowolenie środo-

wisk studenckich.

Mimo że jest możliwość zwolnienia

z opłat dla wybitnych studentów, to jednak faktycz-

nie i z zasady skorzystać z tego mogą jedynie nielicz-

ni kształcący się na dwóch kierunkach.

Państwo bo-

wiem zapłaci jedynie za studia najlepszych – tych,

którzy spełniają kryteria potrzebne do otrzymywa-

nia nagrody rektora, która zastąpiła dotychczasowe

stypendia naukowe na uczelniach.

Chodzi o 10% stu-

dentów, którzy osiągają najlepsze wyniki na roku.

Trzeba jednak podkreślić, że ograniczenia te wcho-

dzą w czasie, gdy studentom i absolwentom studiów

wyższych coraz trudniej znaleźć pracę.

1.

Czy ministerstwo zamierza zaproponować ko-

nictwie wyższym i przywrócić zapis o bezpłatnym

studiowaniu drugiego kierunku na studiach dzien-

nych?

2.

Jeśli ministerstwo nie widzi potrzeby wycofa-

nia się z odpłatności za drugi kierunek studiów, to

czy rozważa obniżenie progu uprawniającego do sty-

pendium (opłaty za studia)?

Warto sprawić, aby

znacznie więcej studentów było uprawnionych do sty-

pendium, nawet większość, a nie jedynie 10% studiu-

jących.

3.

Czy dokonana została analiza, jak wprowadze-

nie opłat za studia ograniczy wybór drugiego kierun-

ku?

Jakich oszczędności budżet państwa spodziewa

się z tego powodu?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

(nr 2638)

do ministra edukacji narodowej

W ostatnich latach opinia publiczna bije na alarm

w związku z narastającym problemem nadwagi uczniów.

W Polsce wyraźnie przybywa dzieci dotkniętych nad-

wagą i otyłością.

Obecnie niemal co piąte dziecko ma

ten problem.

Jednocześnie nie widać wprowadzania

środków zaradczych.

Alarmujący raport w tej spra-

wie przedstawiła Najwyższa Izba Kontroli.

Zdaniem

NIK samorządy i szkoły wciąż rzadko promują zdro-

we żywienie poza aspektem czysto teoretycznym

i postulatywnym.

Z kontroli NIK w zakresie zapobie-

nej od roku 2009 do pierwszego kwartału 2011 r. wy-

nika, że już 18% dzieci zmaga się z otyłością.

Tym-

czasem środki zaradcze podejmowane przez szkoły

w programach wychowawczych szkoły podejmują te-

mat nadwagi, ale niejednokrotnie ogranicza się to

tylko do teorii, a więc informacji, wykładu itp.

Bra-

kuje strategii postępowania i konsekwencji.

Problem

dotyczy zwłaszcza szkolnych sklepików, które bardzo

często oferują niezdrową żywność.

189

Według ustaleń Izby w 87% szkół prowadzących

sklepiki oraz 75% posiadających automaty spożywcze

poje gazowane, napoje energetyzujące.

Jednocześnie

jedna trzecia szkół nie zapewniała uczniom możliwo-

ści zjedzenia obiadu.

Samorządy mają prawo do pod-

jęcia uchwały wycofującej ze szkolnych sklepików

niezdrowych i powodujących nadwagę produktów,

ale, jak ustalili kontrolerzy, w żadnej ze sprawdza-

nych przez nich gmin rady gmin nie podjęły takich

uchwał.

Tylko w 16% skontrolowanych szkół działa-

ły sklepiki sprzedające wyłącznie zdrową żywność.

Często jest tak, że szkoły wynajmują pomieszczenia

na sklepik podmiotom zewnętrznym, a te, aby osią-

gnąć zysk, sprzedają popularną, tuczącą żywność.

Prawie żadna gmina (poza nielicznymi wyjątka-

mi) nie opracowała raportu dotyczącego potrzeb

zdrowotnych uczniów, by następnie określić na tej

podstawie, jakie podjąć działania.

1.

Czy ministerstwo zgadza się z wnioskami NIK,

a jeśli nie, to w jakim zakresie?

2.

Czy po okresie objętym kontrolą NIK – 2009–

–2010 r.

(I kwartał) sytuacja uległa poprawie?

Czy

problem ten jest monitorowany przez ministerstwo?

3.

Czy w sprawie problemu nadwagi uczniów MEN

współpracuje z Ministerstwem Zdrowia?

Czy prowa-

dzone są wspólne działania w tym względzie?

Jakie?

4.

Jakie działania zapobiegawcze rozważa minister-

stwo w związku z narastającym problemem nadwagi,

aby skutecznie przeciwdziałać temu problemowi?

5.

Czy monitorowany jest problem niedożywienia

dzieci?

Jakie są dane statystyczne na temat niedoży-

wienia dzieci?

Dlaczego według ministerstwa samo-

rządy nie wykorzystują oferowanych przez państwo

środków na dożywianie?

Co w związku z tym zamie-

rza uczynić ministerstwo?

6.

Jakie działania ministerstwo rozważa, aby sku-

tecznie przeciwdziałać zjawisku niedożywienia dzie-

ci?

Czy w tej kwestii ministerstwo podejmuje współ-

pracę z innymi ministerstwami?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

(nr 2639)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie Funduszu Kościelnego

W ostatnim czasie rząd wzbudził ogromne emocje

w społeczeństwie planami reformy emerytalnej.

Moż-

na też odnieść wrażenie, że w tej sytuacji władza szu-

ka dla swego projektu wydłużenia emerytur medial-

nej zasłony, mocno nagłaśniając temat projektowa-

nych zmian emerytur kościelnych i likwidacji Fun-

duszu Kościelnego.

Temat wymagający poważnych

rozmów między rządem a Kościołem został tak uka-

zany, jakby miała się toczyć wielka debata publiczna

w tej sprawie, co wydaje się służyć odwróceniu uwa-

gi od zasadniczego problemu: zamachu na dotychcza-

sowe ustawowe zapisy dotyczące wieku emerytalnego

Polaków.

Rząd informuje, że minister administracji i cyfry-

zacji pan Michał Boni przygotowuje projekt likwida-

cji Funduszu Kościelnego.

Nie mówi się jednak, na

jakim etapie są propozycje i czy w ogóle prowadzi się

rozmowy ze stroną kościelną.

To dziwne, że na tak

wstępnym etapie, nie przedstawiając żadnych kon-

kretów, czyni się tak wiele medialnych zapowiedzi.

Z wypowiedzi strony kościelnej wyraźnie wynika, że

Kościół deklaruje wolę rozmów, zatem nie jest zrozu-

miałe, dlaczego Pan Premier używa języka konfron-

tacji, m.in. mówiąc, że „nie może być żadnej świętej

krowy” itp.

Zamiast przedstawienia oﬁcjalnychpro-

pozycji już tworzy się uprzedzenia.

Tak jest m.in.

z propozycją episkopatu, by na Kościół móc przeka-

zywać odpis podatkowy.

Propozycja znana w innych

krajach już jest kontrowana w mediach przez mini-

strów tego rządu, choć jeszcze nie była przedmiotem

rozmów między rządem a stroną kościelną.

To wszystko wpisuje się w nieprzychylną atmos-

ferę, jaką od dawna tworzą antykościelne środowiska

wokół Funduszu Kościelnego, nie informując, że fun-

dusz powstał w 1950 r., w czasach nieprzychylnych

Kościołowi, jako rekompensata za (bezprawne prze-

cież) przejęcie przez państwo dóbr kościelnych na

rzecz Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze, pragnę spytać:

1.

Czy rząd prowadzi rozmowy z Kościołem kato-

lickim w sprawie likwidacji Funduszu Kościelnego

i co proponuje w zamian?

Z wypowiedzi Kościoła wy-

nika, że Kościół katolicki jest otwarty na takie roz-

mowy.

2.

Czy przedstawiono Kościołowi projekt reformy

emerytalnej, w wyniku czego miałby zostać zlikwi-

dowany Fundusz Kościelny?

3.

Czy Kościół katolicki przedstawił swoje stano-

wisko na propozycje rządowe w sprawie reformy eme-

rytalnej i likwidacji Funduszu Kościelnego?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

190

Interpelacja

(nr 2640)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieprzyznania Telewizji Trwam

miejsca na multipleksie cyfrowym

Nieprzyznanie Telewizji Trwam, na wniosek Fun-

dacji Lux Veritatis, miejsca na przygotowywanym

multipleksie cyfrowym jest decyzją poruszającą mi-

liony Polaków i uważana jest przez wielu z nas za

wielki skandal i cios w społeczność katolicką w Pol-

sce.

Świadczą o tym m.in. bardzo liczne protesty, ape-

le, wystąpienia.

Wobec tak jawnej niesprawiedliwości

nastąpiła mobilizacja wielu środowisk, także nieka-

tolickich, wskazujących na naruszenie podstawo-

wych praw równości i sprawiedliwości.

Dobitnie mó-

wią o tym także osoby obojętne wobec Kościoła.

Nie-

często się tak zdarza.

Licznie występują w jednej

sprawie zwykli obywatele, organizacje społeczne, sa-

morządy, przedstawiciele wielu instytucji.

Nie można w tym momencie nie zauważyć głosu

Stałej Konferencji Episkopatu Polski, że odmowa

frowym jest poważnym naruszeniem praw katolickiej

opinii publicznej.

Uniemożliwienie nadawania pro-

gramów największej katolickiej stacji telewizyjnej

w technologii cyfrowej jest dyskryminacją katolików.

W takiej sprawie premier rządu Rzeczypospolitej Pol-

skiej nie może milczeć ani być obojętnym.

Taki ułom-

ny i krzywdzący proces koncesyjny musi być zwery-

ﬁkowany,bonaruszazasadypluralizmuisprawie-

dliwości społecznej oraz równości wobec prawa ludzi

wierzących.

Jest to nieuzasadnione, niesprawiedliwe

i dyskryminujące wykluczenie stacji o charakterze

religijnym.

Zwracam się do Pana Premiera – także na prośbę

bardzo wielu moich wyborców – aby wyjaśnił Pan,

dlaczego doszło do podjęcia tak krzywdzącej Telewi-

zję Trwam decyzji przez Krajową Radę Radiofonii

i Telewizji.

Apeluję o podjęcie kroków w imię spra-

wiedliwości społecznej, aby telewidzowie mieli pełną

możliwość odbioru Telewizji Trwam na multipleksie

cyfrowym.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

1.

Czy przed przyznaniem stacjom miejsca na

multipleksie cyfrowym była konsultowana z Panem

Premierem procedura i tryb przydziału miejsca?

Czy

w jakiś inny sposób był Pan zaangażowany w podej-

mowane w tej sprawie decyzji przez KRRiT?

2.

Czy nie uważa Pan Premier, że uznaniowość

w sprawie przydzielania ww. koncesji jest zbyt duża

i należałoby ją ograniczyć?

3.

Czy nie uważa Pan, że powinno się wprowadzić

kontrolę społeczną nad procesem przydziału miejsca

na multipleksie?

4.

Czy rząd zbadał proces koncesyjny przyznawa-

nia miejsca na multipleksie i czy zamierza zapropo-

nować zmianę procedury?

Jeśli tak, czy będzie to

wymagało zmiany ustawy o KRRiT?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

(nr 2641)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zaniku ochrony zdrowia

oddziaływaniem hałasu infradźwiękowego

w środowisku pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Minister pracy i po-

lityki społecznej rozporządzeniem z dnia 16 czerwca

2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie naj-

wyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynni-

ków szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy

(Dz. U. Nr 105, poz. 873) wprowadził zmianę w roz-

czalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla

z 2005 r.

Nr 212, poz. 1769 oraz z 2007 r.

Nr 161,

poz. 1142) Zmiana dotyczyła między innymi załącz-

nika nr 2 rozporządzenia „Wykaz wartości najwyż-

szych dopuszczalnych natężeń ﬁzycznychczynników

szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy” i po-

legała na uchyleniu punktu 2 „Hałas infradźwięko-

wy” oraz nadaniu tytułowi części A nowego brzmie-

nia pomijającego hałas infradźwiękowy.

Skutkiem tej zmiany jest zanik ochrony zdrowia

pracowników w prawie polskim przed szkodliwym

oddziaływaniem hałasu infradźwiękowego w środo-

wisku pracy.

1. jakie były motywy powyższej regulacji, a w szcze-

gólności czy była ona spowodowana wynikami no-

wych odkryć naukowych o braku szkodliwości infra-

dźwięków?

2. czy Pan Minister podziela uzasadnienie doko-

nanej zmiany rozporządzenia?

3. czy Pan Minister zamierza objąć ochroną zdro-

wie pracowników narażonych na jego utratę ze wzglę-

du na przebywanie w środowisku, na które oddzia-

łuje hałas infradźwiękowy?

Pozwolę sobie zauważyć, że szkodliwość odziały-

wania hałasu infradźwiękowego na zdrowie pracow-

ników była brana pod uwagę przez ministrów pracy

i polityki społecznej czemu dali wyraz w rozporzą-

dzeniach:

191

1) z dnia 1 grudnia 1989 r. w sprawie najwyższych

Nr 69, poz. 351),

szych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników

Nr. 105, poz. 873), do dnia wejścia w życie zmiany

będącej przedmiotem interpelacji, to jest do dnia

16 lipca 2009 r.

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2642)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

pojawiają się nieoﬁcjalneinformacjedotyczącelikwi-

dacji sądów okręgowych, w tym Sądu Okręgowego

w Bielsku-Białej.

W ocenie pracowników sądu opartej

o obserwacje działalności Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej, w tym zwłaszcza w oparciu o analizy spraw-

ności postępowania w porównaniu do innych, zwłasz-

cza dużych sądów w Polsce, wpływu i załatwień, wpro-

wadzonych nowoczesnych systemów pracy i obsługi

klientów, a także w oparciu o analizę kosztów dzia-

łalności, brak jest racjonalnych podstaw do likwida-

cji tegoż sądu okręgowego.

Wszystkie czynniki me-

rytoryczne, jak i ekonomiczne jednoznacznie przema-

wiają na rzecz istnienia mniejszych jednostek orga-

nizacyjnych, jaką obecnie jest Sąd Okręgowy w Biel-

sku-Białej.

Przeciwko likwidacji Sądu Okręgowego

w Bielsku-Białej przemawiają liczne czynniki natury

zewnętrznej, lokalnej, specyﬁcznedlategosąduire-

gionu.

Sad Okręgowy w Bielsku-Białej usytuowany jest

go na 22. miejscu w kraju, mieście będącym stolicą

znacznego regionu w wysokim stopniu zurbanizowa-

nego, obejmującego również gminy spoza wojewódz-

twa śląskiego, zamieszkiwanego przez ok. 800 tys.

obywateli, których liczba stale wzrasta.

Stanowi to

istotny odsetek obywateli Polski.

Miasto Bielsko-Bia-

ła jest stolicą euroregionu Beskidy, aglomeracji biel-

skiej i Bielskiego Okręgu Przemysłowego.

Choć po-

wierzchniowo niezbyt wielki, region ten stanowi

duży ośrodek przemysłu, handlu i usług, plasujący się

w pierwszej dwudziestce we wszystkich rankingach

w Polsce.

Jest to region przygraniczny, graniczący

z Czechami i Słowacją, posiadający ogromny poten-

cjał rozwojowy, który z pewnością zostanie wykorzy-

stany w nieodległej przyszłości.

Miasto Bielsko-Biała

jest miastem na prawach powiatu, będącym ważnym

ośrodkiem władzy samorządowej, posiadającym wie-

le instytucji o zasięgu regionalnym, choć równie wie-

le z nich zostało w sposób nieprzemyślany zlikwido-

wanych przy okazji tzw. reformy administracyjnej.

Miasto to jest ważnym i szybko rozwijającym się

ośrodkiem kulturotwórczym, oświatowym i nauko-

wym.

Przez miasto i region przebiega wiele ważnych

tras komunikacyjnych z Czech i Słowacji w stronę

Katowic i Krakowa.

Likwidacja sądu okręgowego spowodowałaby

z pewnością duże straty nie tylko w wymiarze eko-

nomicznym dla obywateli regionu i bielskiej, kwitną-

cej wedle wszelkich statystyk przedsiębiorczości.

Spowodowałoby to pogłębienie degradacji ważnego z

punktu widzenia obywateli ośrodka miejskiego.

Li-

kwidacja sądu spowodowałaby również pozostanie

bez pracy pracowników sądu, którzy są w większości

pracownikami z wieloletnim doświadczeniem, wyso-

kiej klasy profesjonalistami, wykształconymi przez

ostatnie lata ze środków własnych oraz szkoleni ze

środków budżetu państwa, do czego zostali zachęce-

ni, a niejednokrotnie zmuszeni poprzez zmiany obo-

wiązujących wymagań zawodowych, narzucanych

przez Ministerstwo Sprawiedliwości.

Pracownikom

tym nie przysługują urlopy na poratowanie zdrowia,

stuprocentowe zasiłki chorobowe, stan spoczynku,

zwroty kosztów dojazdu ani żadne inne przywileje,

płacą natomiast wszystkie możliwe podatki.

W związku z powyższym zapytuję:

1.

Czy planowana jest likwidacja Sądu Okręgowe-

go w Bielsku-Białej?

2.

Które sądy okręgowe są przeznaczone do likwi-

dacji?

3.

Jakimi kryteriami kieruje się Ministerstwo

stek do likwidacji?

4.

W jaki sposób zostaną zagospodarowani pra-

cownicy obecnych sądów?

Z poważaniem

Poseł Jacek Falfus

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2643)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Centralny Wykaz

Ubezpieczonych, który za kilka miesięcy ma stać się

192

podstawą do weryﬁkacjipacjentów,wciążcharakte-

ryzuje się wieloma poważnymi niedociągnięciami.

Baza mająca informować lekarzy o tym, czy pa-

cjent jest ubezpieczony, czy też nie, zawiera mylne

informacje.

Po pierwsze, jest ona niekompletna, jeże-

li chodzi o dane osób poniżej 18. roku życia.

Fakt ten

wynika prawdopodobnie z niedoinformowania społe-

czeństwa, bowiem do zgłoszenia dziecka do ubezpie-

czenia zobowiązani są rodzice.

Luki w wykazie spra-

wiają nie tylko to, że system jest niewiarygodny –

brak tytułu ubezpieczonego może także uniemożliwić

młodym ludziom uzyskanie europejskiej karty ubez-

pieczenia zdrowotnego.

Ponadto brak odpowiedniego

wpisu w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych utrud-

nia realizowanie recept.

Co więcej, w wykazie ﬁgu-

rują jednostki, których nie powinno tam być, tj. ok.

4 mln nieżyjących już osób.

Dane tych osób wciąż

widnieją w systemie, mimo że ich usunięcie powinno

nastąpić automatycznie, tuż po zgłoszeniu śmierci

pacjenta do funduszu.

System zawiera również dane

850 posłów, gdyż nie zostali wyrejestrowani jeszcze

deputowani z poprzedniej kadencji.

Według zapewnień rządu system ma być gotowy

do września br., jednak, jak wskazują eksperci, czas

ten nie jest wystarczający do zgromadzenia wszyst-

kich informacji, tym bardziej że nie ruszyła żadna

kampania informacyjna, której celem byłoby uświa-

domienie społeczeństwa o potrzebie zgłaszania osób

niepełnoletnich do ubezpieczenia.

Szanowny Panie Ministrze, proszę o odpowiedź

informacyjnej w celu zasygnalizowania rodzicom ko-

nieczności zgłaszania dzieci do ubezpieczenia?

Kiedy

miałaby zostać rozpoczęta?

2.

Dlaczego mimo upływu kilku miesięcy kadencji

nowego rządu w CWU wciąż widnieją posłowie spra-

wujący urząd w poprzedniej kadencji?

3.

Kiedy te mylne wpisy zostaną usunięte?

4.

Czy system zostanie wdrożony w przypadku,

gdy dane nie zostaną zgromadzone na czas?

5.

Czy CWU będzie spełniał także inne funkcje?

Jeśli tak, to jakie?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2644)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku tygodni do-

cierają niepokojące informacje o planach Minister-

stwa Sprawiedliwości dotyczących likwidacji 3 spo-

śród 16 schronisk dla nieletnich.

Schroniska w War-

szawie-Okęciu, Łańcucie oraz Pobiedziskach mają

funkcjonować jedynie do końca czerwca tego roku.

Resort nie ukrywa, że główną przesłanką tej decyzji

są oszczędności.

Schroniska dla nieletnich to ośrodki, w których

młodociani przestępcy oczekują na wyroki sądu – po-

tem albo są zwalniani, albo traﬁajądozakładówpo-

prawczych.

Placówki te służą izolacji i resocjalizacji

nieletnich, zabezpieczają miejsce pobytu zatrzyma-

nych do dyspozycji sądu.

Są więc w stałej gotowości

i posiadają pełną obsadę pedagogiczną.

Pełnią one

funkcję nie tylko miejsca odosobnienia, ale także za-

pewniają kompleksową opiekę psychologiczną, peda-

gogiczną oraz innych specjalistów, którzy mają za

zadanie pomóc młodemu człowiekowi wrócić na dro-

gę praworządności.

W schroniskach w Łańcucie i Po-

biedziskach do dyspozycji są 42 miejsca dla zatrzy-

manych nieletnich, natomiast ośrodek w Warszawie

posiada 40 miejsc.

Ministerstwo Sprawiedliwości argumentuje likwi-

dację tychże placówek nieopłacalnością ich funkcjo-

nowania, wzrostem kosztów utrzymania wychowan-

ków generowanym przez niewykorzystane limity

miejsc, które opłaca resort, a także faktem, że wy-

mienione wyżej schroniska otrzymały negatywną

ocenę bazy lokalowej – pomieszczenia pełnią wiele

funkcji, co ponoć utrudnia indywidualizację działań

resocjalizacyjnych.

Według wyliczeń resortu spada

liczba podopiecznych schronisk dla nieletnich: w la-

tach 2007–2009 wykorzystano 76% miejsc w schro-

niskach, w 2010 r.

– 65%, a w 2011 r.

– 60%.

Średni

czas pobytu wychowanka to 6 miesięcy, a koszt utrzy-

mania jednej osoby w tym czasie to ponad 10,7 tys. zł.

Tymczasem jak wynika z policyjnych statystyk,

mała liczba podopiecznych w schroniskach wcale nie

wynika ze spadku przestępczości, jak można by się

spodziewać w związku z decyzją o likwidacji schro-

nisk.

Wręcz przeciwnie: w ciągu ostatnich 10 lat

wzrosła prawie dwukrotnie liczba przestępstw popeł-

nianych przez osoby poniżej 16. roku życia.

Najbar-

dziej rośnie liczba rozbojów i wymuszeń, przybyło

także przypadków uszczerbku na zdrowiu.

Likwidacja schronisk pociągnie za sobą wiele nie-

korzystnych rozwiązań.

Jak zaznaczają specjaliści,

przeniesienie nieletnich do innych placówek zaburzy

ich dotychczasowy proces resocjalizacyjny, ponadto

zwiększą się znacząco koszty dowozu wychowanków

do sądów, a odległość utrudni kontakt nieletnich

z rodzicami.

Ponadto wraz z likwidacją schronisk

zostaną zredukowane miejsca pracy – wszyscy pra-

cownicy ze wspomnianych trzech schronisk zostaną

zwolnieni bez gwarancji możliwości zatrudnienia ich

w innych tego typu placówkach.

Samych tylko na-

uczycieli, którzy stracą zatrudnienie, jest w trzech

ośrodkach 90, w sumie z pracownikami niepedago-

gicznymi grono osób bezrobotnych powiększy się

o 185 osób.

Zatrudniona w schroniskach kadra peda-

gogiczna to osoby wysoko wyspecjalizowane w tej

193

dziedzinie, posiadające po kilka fakultetów, z długą

praktykę zawodową.

Grono środowisk przeciwnych wprowadzanym

zmianom z dnia na dzień rośnie.

Dyrektorzy placó-

wek i związkowcy apelują do ministra sprawiedliwo-

ści i premiera o zmianę planów i zaniechanie likwi-

dacji.

Jak argumentują, tego typu placówek jest w Pol-

sce niewiele, w związku z tym zamknięcie choćby

trzech z nich będzie miało negatywne skutki w przy-

szłości.

Według przewodniczącego NSZZ „S” Pracowni-

ków Schronisk dla Nieletnich i Zakładów Popraw-

czych już teraz resort sprawiedliwości oszczędza na

funkcjonowaniu schronisk ok. 17 mln zł rocznie, co

może stanowić koszt utrzymania 4 placówek tego

typu.

Jak wylicza, kwota ta to wynik zaniżonej eta-

tyzacji zatrudnienia wychowawców – w każdej pla-

cówce brakuje średnio dwóch etatów.

Ponadto część

elementów płac pracowniczych jest niewypłacana już

od dawna (dodatek za uciążliwe warunki pracy, re-

kompensata za pracę w niedziele).

Jak przekonują związkowcy, prawdopodobną

przyczyną liczby nieletnich traﬁającychdoschronisk

jest zbyt liberalne traktowanie młodocianych prze-

stępców przez sądy, co wpisuje się w propagowany

przez rząd trend wolnościowego traktowania podej-

rzanych o przestępstwa.

Sam dyrektor Departamen-

tu Wykonywania Orzeczeń i Probacji w resorcie spra-

wiedliwości, powołując się na dyrektywę unijną, stwier-

dził, że młodzieży nie wolno wychowywać w izolacji,

a w warunkach wolnościowych, wychowaniem zaś

powinno się zająć całe społeczeństwo.

Stanowisko to

przeczy opiniom naukowców, którzy twierdzą, że nie-

letni przestępcy powinni być najpierw odizolowani

i zdiagnozowani, a potem należy rozpocząć ich reso-

cjalizację.

Również sędziowie krytycznie oceniają plany li-

kwidacji schronisk dla nieletnich.

W tej sprawie głos

zabrała prezes Stowarzyszenia Sędziów Sądów Ro-

dzinnych w Polsce.

Według sędziów likwidacja rze-

czonych placówek spowoduje konieczność przewoże-

nia nieletnich do odległych sądów, ponadto w obec-

nym systemie nie ma alternatywy dla tego typu pla-

cówek, gdyż albo nie posiadają takiej gwarancji izo-

lacji i zabezpieczenia przed ewentualną ucieczką

nieletniego, albo też nie ma możliwości pobierania

nauki przez młodocianych.

Wszystkie przedstawione przez zainteresowanych

argumenty wskazują, że działania resortu są jedno-

znacznie nastawione na oszczędności, a nie na gwa-

rantowanie młodym przestępcom specjalistycznej

pomocy wychowawczej.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Czy istnieje możliwość wycofania się przez re-

sort z planów likwidacji schronisk dla nieletnich

w Warszawie-Okęciu, Łańcucie oraz Pobiedziskach?

2.

Dlaczego ministerstwo oszczędza kosztem nie-

letnich, którzy – już w młodym wieku – borykają się

z tak poważnymi problemami, jak łamanie prawa?

3.

Dlaczego odmawia się im prawa do pomocy,

utrudniając dostęp do specjalistycznej kadry pedago-

gicznej jak najbliżej miejsca zamieszkania?

4.

Jakie zdanie ma ministerstwo w odniesieniu do

liberalnego wychowywania młodzieży w Polsce?

Czy

są wyniki badań, które obrazują rezultaty tego typu

programów opartych na unijnych dyrektywach, o któ-

rych wspomina dyrektor Departamentu Wykonywa-

nia Orzeczeń i Probacji?

5.

Jak wygląda proces resocjalizacyjny nieletnich

w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

(nr 2645)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie dramatycznego wzrostu liczby

przestępstw dokonywanych przez uczniów

Szanowna Pani Minister!

Jak wynika z policyj-

nych statystyk, w roku 2011 w podstawówkach i gim-

nazjach w całej Polsce miało miejsce ok. 28 tys. prze-

stępstw.

Wynik ten jest bardzo niepokojący, gdyż

w roku poprzednim aktów złamania prawa w tego

rodzaju szkołach było dwukrotnie mniej.

Nie tylko liczba młodocianych osób popełniają-

cych przestępstwa jest alarmująca, ale także charak-

ter popełnianych przez nich czynów zabronionych.

Jak pokazują statystyki, rośnie liczba przestępstw

dokonywanych ze znaczną dozą agresji; zmniejsza się

również wiek sprawców i coraz większą część z nich

stanowią dziewczęta.

Do najczęściej popełnianych w szkołach prze-

stępstw należą wymuszenia i rozboje.

Podczas gdy

w roku 2009 zanotowano 3,9 tys. tego typu naruszeń

prawa, to w roku 2011 było ich aż 7,5 tys. Szczególnie

niepokojący jest fakt, że do przestępstw popełnianych

przez uczniów na terenie szkół należą również pobi-

cia, paserstwo, a nawet gwałty.

Wzrosła także liczba

przestępstw dotyczących posiadania lub dystrybucji

substancji odurzających.

Mimo że liczba gwałtów w 2011 r. zmalała w po-

równaniu do lat poprzednich, to fakt, iż szkolne pla-

cówki wciąż nie są od nich wolne, wskazuje na fatal-

ny stan bezpieczeństwa w szkołach.

1.

Jak resort ustosunkowuje się do znacznego

wzrostu przestępstw popełnianych przez uczniów

szkół podstawowych i gimnazjalnych?

194

2.

Czy ministerstwo ma plan, którego celem było-

by zmniejszenie liczby rzeczonych naruszeń prawa?

3.

Czy resort planuje podjęcie jakichkolwiek dzia-

łań mających na celu poprawienie wykrywalności

tego rodzaju przestępstw?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2646)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zaległych składek

Szanowny Panie Premierze!

Na mocy ustawy o sys-

temie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 październi-

ka 1998 r. przedsiębiorcy prowadzący działalność

gospodarczą i jednocześnie pracujący w oparciu o umo-

wy zlecenia i umowy nakładcze mieli możliwość opła-

cania niższych składek rentowo-emerytalnych po-

przez odprowadzanie tylko jednej składki z kilku ty-

tułów ubezpieczeń społecznych.

Wraz z dniem 1 li-

stopada 2005 r. oraz dniem 1 marca 2009 r. rzeczona

ustawa została zmodyﬁkowana, przez co przedsię-

biorcy tę możliwość utracili.

Mimo iż prawo nie działa wstecz, Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych wymusza obecnie na samoza-

trudnionych wprowadzenie korekt do deklaracji i uisz-

czenia składek w pełnych wysokościach za lata po-

przednie wraz z odsetkami.

Kilkuletnie zaległości

oznaczają zatem dla 500 tys. osób kwoty od kilku-

dziesięciu do nawet 100 tys. zł, przez co małe i śred-

nie przedsiębiorstwa są doprowadzane do bankruc-

twa.

W przypadku niedokonania korekty ZUS wpro-

wadza korekty z urzędu, po czym z naruszeniem

prawa wydaje decyzje o niepodleganiu ubezpiecze-

niom społecznym z zadeklarowanego źródła dochodu,

mimo że działalność gospodarcza była prowadzona

zgodnie z obowiązującym prawem.

W związku z zaistniałym problemem powołano

rządowy zespół pod przewodnictwem ministra admi-

nistracji i cyfryzacji Michała Boniego, w którym

przedstawicielstwo mieli także poszkodowani przed-

siębiorcy.

Jednakże po wyborach parlamentarnych

rozmowy z samozatrudnionymi zostały zerwane.

Nie

przedstawiono również wyników prac zespołu, które

miały zostać zaprezentowane do końca 2011 r.

Ponadto sytuację przedsiębiorców pogarszają wy-

roki sądów wydawane niemal zaocznie i na nieko-

rzyść samozatrudnionych.

Szanowny Panie Premierze!

Proszę o odpowiedź

1.

Dlaczego zaniechano rozmów z przedstawicie-

lami przedsiębiorców?

2.

Czy prace nad ustawą umorzeniową zostały po-

rzucone?

3.

Dlaczego przedsiębiorcy są pociągani do odpo-

wiedzialności prawnej i ﬁnansowejnamocyprawa

mającego działać wstecz, co jest absolutnie niedo-

puszczalne?

4.

Dlaczego zezwala się na działania Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, które są niezgodne z pra-

wem?

5.

Z jakiego powodu w dobie wysokiego bezrobocia

doprowadza się do bankructwa tychże przedsię-

biorstw, a co za tym idzie, likwidacji miejsc pracy?

6.

Dlaczego przedmiotowy problem nie został roz-

wiązany do końca roku 2011, tak jak obiecał Pan Pre-

mier?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2647)

do ministra transportu, budownictwa

autostrad w Polsce

stępuję, dotyczy nagłośnionej ostatnio sytuacji na

autostradach: oddanych niedawno do użytku A1 mię-

dzy Toruniem a Strykowem i A2 między Łodzią

a Warszawą oraz odcinka autostrady A4, który nie

został jeszcze oddany do użytku.

Otóż okazało się, że na wspomnianych powyżej

odcinkach autostrady A1 i A2 pojawiły się szczeliny

i pęknięcia: na A1 naliczono ok. 50 pęknięć, nato-

miast na A2 aż 80 szczelin mierzących nawet 8 cm.

Na autostradzie A4 – wybudowanej z tych samych

materiałów – pęknięć na razie nie widać, ale praw-

dopodobnie tylko dlatego, że pokryta jest warstwą

śniegu.

Można więc przypuszczać, że i ona okaże się

drogą do naprawy, zanim jeszcze ktokolwiek nią prze-

jedzie.

Szczeliny pojawiły się warstwach konstrukcyj-

nych autostrad, w tzw. szwach technologicznych, czy-

li w takich miejscach podbudowy asfaltowej, gdzie

kończy się odcinek asfaltu ułożony jednego dnia, a za-

czyna kolejny ułożony następnego dnia.

Ponadto dro-

ga popękała także między łączeniami asfaltu.

Początkowo wśród urzędników nadzorujących i wy-

konawców pojawiła się konsternacja, gdy pytano o moż-

liwe przyczyny tego stanu rzeczy, potem zrzucono

195

winę za usterki na panujący niedawno w Polsce mróz,

jakby to było ogromnym zaskoczeniem dla ludzi

mieszkających w tej streﬁeklimatycznej.

Zdaniem urzędników Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad przyczyną pęknięć na szwach

technologicznych są źle zabezpieczone przez wyko-

nawców łączenia poszczególnych odcinków, nato-

miast w przypadku szczelin, które pojawiły się po-

między łączeniami, sytuacja wydaje się o wiele po-

ważniejsza, ponieważ jeżeli jezdnia pęka w poprzek

szerokości, może to oznaczać, że źle ułożono warstwy

podbudowy.

Tymczasem wykonawcy zarzucają

GDDKiA, że to ona nakazała stosowanie twardych

i sztywnych mieszanek asfaltu i betonu, które nie

nadają się do użytku na polskich drogach.

GDDKiA

twierdzi natomiast, że wykonawcy mieli wybór, ja-

kich materiałów użyją, a jeśli zdecydowali o użyciu

betonu asfaltowego o wysokim module sztywności

(tzw. WMS), powinni go odpowiednio ułożyć i zabez-

pieczyć.

Teraz szczeliny trzeba będzie poszerzyć i wy-

pełnić specjalną asfaltową gumową masą, która pęcz-

nieje podczas zastygania.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

domaga się od wykonawców przedstawienia progra-

mu naprawczego, a także wysyła wezwanie do napra-

wy uszkodzonych fragmentów dróg.

Jak zapewniają

urzędnicy, odbędzie się to na koszt wykonawców, po-

nieważ to z ich winy doszło do uszkodzeń.

Jednak jak

zapewnia rzeczniczka prasowa PBG SA – jednego

z wykonawców autostrady A1 między Strykowem

a Toruniem – wszystkie roboty na budowanym przez

to konsorcjum odcinku A1 zostały wykonane zgodnie

z projektem i wymogami specyﬁkacji technicznej

oraz pod czujnym okiem nadzoru.

Zarówno urzędnicy, jak i wykonawcy zapewniają,

że po naprawach autostrady będą dobrze służyć kie-

rowcom, jednak w tej kontrowersyjnej sprawie poja-

wia się szereg pytań i wątpliwości.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Dlaczego nowo wybudowane odcinki autostrad

nadają się do naprawy i co będzie po ich kilkuletnim

użytkowaniu?

Czy wtedy będą nadawać się tylko do

kapitalnego remontu?

2.

W jaki sposób doszło do sytuacji, że – mimo

zapewnień wykonawców o spełnieniu wymagań spe-

cyﬁkacjitechnicznejorazczujnegonadzoru–naau-

tostradach pojawiły się tak poważne usterki zagra-

żające bezpieczeństwu ruchu drogowego?

3.

Dlaczego wciąż pojawiają się takie incydenty,

za które zapewne nikt nie poniesie żadnej odpowie-

dzialności?

4.

Dlaczego dopuszcza się do przetargów ﬁrmy,

które nie radzą sobie w odpowiedni sposób z budową

polskich dróg?

5.

Jak to możliwe, że pęknięcia i szczeliny poja-

wiają się na odcinkach jeszcze nieoddanych do użyt-

kowania?

6.

Czy po każdej zimie – zakładając, że w Polsce

pojawia się o tej porze roku mróz – sytuacja na pol-

skich drogach będzie się powtarzać?

7.

Ile wynosi gwarancja na budowane w Polsce

drogi?

8.

Ile jeszcze musimy czekać, żeby w Polsce było

po prostu normalnie, a każda inwestycja nie wywo-

ływała wciąż emocji i dyskusji, ale była porządnie

wykonana?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2648)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planowanej przez Zarząd PGE

Dystrybucja SA reorganizacji

funkcjonowania zakładów energetycznych,

która spowoduje likwidację

kilku rejonów energetycznych

pelacją dotyczącą planowanej przez Zarząd PGE Dys-

trybucja SA reorganizacji funkcjonowania zakładów

rejonów energetycznych.

Do mojego biura poselskiego zwrócili się pracowni-

cy Zakładu Energetycznego Radzyń Podlaski zaniepo-

kojeni informacjami o planowanej likwidacji zakładu.

Pracownicy nie negują potrzeby reorganizacji

spółki i zakładu energetycznego, niemniej wskazują

na szkodliwy i nieprofesjonalny sposób jej wprowa-

dzenia.

Podnoszą argumenty, iż likwidacja placówek

w regionie negatywnie wpłynie na znaczne obniżenie

jakości usług poprzez powiększenie czasu dojazdu do

awarii i przez to wydłużenie czasu napraw.

Opinia ta jest zgodna ze stanowiskiem Sejmiku

w którym czytamy, iż likwidacja rejonów zwiększy

odległość od obsługiwanych odbiorców do 100 km i spo-

woduje likwidację miejsc pracy dla określonej grupy

mieszkańców z Lubelszczyzny.

W całości popieram

obawy pracowników oraz stanowisko Sejmiku Wo-

jewództwa Lubelskiego, iż decyzja o tak przeprowa-

dzonej reorganizacji spowoduje powiększenie bezro-

bocia, nie powodując poprawy jakości obsługi, na

rzecz lepiej rozwiniętych terenów, a brak konsulta-

cji społecznych z załogami sprawia wrażenie aro-

gancji decydentów.

Mając na względzie dobro spółki, jak również po-

ziom usług energetycznych, który wpływa na rozwój

i funkcjonowanie ﬁrmcałejLubelszczyzny,pytam

196

o możliwość powtórnego rozważenia podejmowanych

decyzji z uwzględnieniem postulatów pracowników.

Z poważaniem

Poseł Adam Abramowicz

Biała Podlaska, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2649)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie polskiej polityki wodnej do 2030 r.

w sprawie projektu „Polityki wodnej państwa do roku

2030”.

Wszelkie strategie dotyczące polskiej polityki

wodnej muszą zawierać koncepcje rozbudowy szla-

ków wodnych polskich rzek.

Dotyczy to także rozbu-

dowy szlaku wodnego na Wiśle przez budowę kolej-

nych stopni wodnych kaskady górnej Wisły.

Rzeka Wisła odgrywała w historii polskiej gospo-

darki znaczącą rolę.

Przez wiele wieków był to szlak

żeglowny, którym transportowano różne towary:

zboże, kopaliny, drewno, wyroby hutnicze i inne.

Ze-

psucie szlaków żeglownych na Wiśle nastąpiło wraz

z upadkiem polskiej państwowości w XVIII w.

Zabor-

cy prowadzili oddzielną i niespójną politykę w tej

kwestii, co było powodem zmniejszenia znaczenia

tego ważnego szlaku żeglownego.

W XX w. wybudo-

wano stopnie wodne do stopnia wodnego Przewóz.

Na tym właśnie stopniu kończy się skanalizowany

odcinek drogi wodnej górnej Wisły.

Z powodu postę-

pującej erozji dennej i bocznej za stopniem wodnym

Przewóz w Krakowie ciągłość liniowa drogi wodnej

górnej Wisły została przerwana.

W związku z powyż-

szym żegluga na szlaku wodnym Wisły jest bardzo

ograniczona, a jej budowa jest już rozciągnięta w cza-

sie na ponad 50 lat.

Zadaniem państwa w takiej sytuacji powinna być

modernizacja szlaku wodnego na Wiśle.

Spowodowa-

łoby to znaczące zwiększenie transportu drogą wod-

ną, co przyniosłoby duże korzyści gospodarcze, eko-

logiczne i społeczne.

W latach 70. XX w. stworzono już założenia pro-

gramu Wisła, który zakładał poprawę szlaków że-

glownych na terytorium Polski.

W nawiązaniu do

programu Wisła należy obecnie zmodernizować do

klasy IV skanalizowany odcinek drogi wodnej górnej

Wisły z Oświęcimia do Krakowa, wybudować kanał

krakowski oraz rozbudować kaskadę górnej Wisły

z Krakowa do Sandomierza.

Dodatkowo w polityce

wodnej należy opracować i wdrożyć do realizacji pro-

jekt budowy kanału śląskiego, spowoduje to połącze-

nie drogi wodnej górnej Wisły przez odrzańską drogę

wodną z europejskim systemem dróg wodnych.

Państwo w swojej polityce wodnej musi dbać o bez-

pieczeństwo przeciwpowodziowe, bezpieczeństwo ener-

getyczne i o ciągłość systemu transportowego.

Cele

polityki wodnej to przede wszystkim uzyskanie do-

brego stanu wód i obszarów od wód zależnych, zwięk-

szenie zasobów wodnych oraz ochrona przeciwpowo-

dziowa.

Ocena opłacalności inwestycji w rozbudowę polskich

szlaków wodnych musi być dokonywana z uwzględ-

nieniem potencjalnych potrzeb transportowych w Pol-

sce, naszych możliwości i uwarunkowań w tym przed-

miocie oraz istniejących w tej dziedzinie trendów

światowych i europejskich.

Co ważne, brak budowy kolejnych stopni wodnych

na Wiśle pogarsza stan ochrony przeciwpowodziowej

na terenach od Krakowa do Sandomierza.

Jednocześnie nieprawdziwe są zdania, iż budowa

kolejnych stopni wodnych na Wiśle pogorszy stan

ochrony środowiska.

Wykorzystując dzisiejszą tech-

nologię, można pogodzić modernizację i rozbudowę

dróg wodnych z ochroną środowiska, działania te

nie są też sprzeczne z programem Natura 2000.

Do-

datkowo produkcja energii na zainstalowanych na

rzece elektrowniach wodnych jest ekologiczna i nie

wpływa negatywnie na środowisko naturalne.

Spo-

woduje to także redukcję emisji dwutlenku węgla

i zmniejszy zatłoczenie na polskich drogach.

Sama

budowa kolejnych stopni wodnych na Wiśle będzie

się wiązała z koniecznością zatrudnienia pracowni-

ków do tych prac, co wpłynie na zmniejszenie bez-

robocia w regionie.

lewskim w Niepołomicach podpisano list intencyjny

dotyczący chęci współpracy w zakresie budowy stop-

nia wodnego Niepołomice na rzece Wiśle.

List podpi-

sali Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, MEW SA

i Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Niepołomickiej.

Mając na uwadze dobro stanu wód i obszarów od

wód zależnych, zwiększanie zasobów wodnych, po-

prawę ich jakości na odcinku rzeki Wisły od Krakowa

do Sandomierza, ochronę przeciwpowodziową oraz

zwiększanie potencjału energetycznego, konieczna

jest rewitalizacja zdegradowanej doliny rzeki Wisły

poniżej stopnia wodnego Przewóz w Krakowie przez

budowę kolejnych stopni wodnych kaskady górnej

Wisły.

Rząd RP powinien poprzeć inicjatywy budowy ko-

lejnych stopni wodnych na Wiśle, w tym stopnia wod-

nego Niepołomice.

Działania rządu, które będą odda-

lały w czasie ww. inwestycję, w dłuższej perspektywie

okażą się niekorzystne i nieopłacalne.

Korzyści, jakie

możemy uzyskać, budując kolejne stopnie wodne Wi-

sły, są nieporównywalnie większe od nakładów, jakie

na ten cel musimy przeznaczyć.

1.

Co Pański rząd planuje uczynić w celu rewita-

lizacji zdegradowanej doliny rzeki Wisły poniżej stop-

nia wodnego Przewóz w Krakowie?

197

2.

Czy rząd RP będzie prowadził budowę kolej-

nastąpi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2650)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie nakazu umundurowania

pracowników Państwowej Inspekcji

Ochrony Roślin i Nasiennictwa

Szanowny Panie Ministrze!

O konieczności posia-

dania umundurowania przez pracowników inspekcji

wykonujących graniczną kontrolę ﬁtosanitarnąmówi

roślin.

Obecnie Państwowa Inspekcja Ochrony Ro-

ślin i Nasiennictwa składająca się m.in. z trzech od-

działów granicznych jest jedyną z inspekcji, która po-

siada nakaz umundurowania.

Nakaz ten nie dotyczy

Inspekcji Weterynaryjnej oraz Inspekcji Jakości Han-

dlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

Utrzymanie

odzieży Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Na-

siennictwa generuje wysokie koszty, ponadto jest ona

zbędna.

1.

Co jest czynnikiem różnicującym, i mającym

jednocześnie wpływ na obowiązek umundurowania

Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennic-

twa, od innych inspekcji?

2.

Czy planowane jest zniesienie nakazu umun-

durowania dla pracowników Państwowej Inspekcji

Z poważaniem

Posłowie Henryk Smolarz

Lublin, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2651)

do ministra zdrowia

organizacje pozarządowe

Szanowny Panie Ministrze!

20 lutego 2012 r.

Fo-

rum Hospicjów Polskich przesłało do Ministra Zdro-

wia, rzecznika praw obywatelskich, a także do wia-

domości ministra pracy i polityki społecznej i Rady

Działalności Pożytku Publicznego propozycje zmian

leczniczej (obowiązuje od 1 lipca 2011 r., ale przewi-

duje roczne vacatio legis w omawianym zakresie).

Zaniepokojenie FHP oraz organizacji pozarządowych

(również podmiotów kościelnych) prowadzących ho-

spicja, zajmujących się przewlekle chorymi i dziećmi

niepełnosprawnymi budzą zapisy w 3 miejscach

wspomnianej ustawy: art. 2 ust 1 pkt 8 (mówi, że dzia-

łalność leczniczą stowarzyszenia, fundacje i podmio-

ty kościelne prowadzą w przedsiębiorstwach, zgodnie

z przywołaną w ustawie deﬁnicjązKodeksucywil-

nego – art. 551); art. 16 ust. 1 (mówi wprost, że: dzia-

łalność lecznicza jest działalnością regulowaną

dzie działalności gospodarczej) oraz art. 106 ust 3 pkt 1

lit c (ostatni obliguje stowarzyszenia, fundacje i oso-

by kościelne jako podmioty lecznicze do podania w pro-

wadzonej przez wojewodę księdze rejestrowej pod-

miotów leczniczych bliżej nieokreślonego numeru

wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji

działalności gospodarczej).

Środowisko skupione w forum wyraża swoje oba-

wy wobec nie tyle samej ustawy, ale możliwości –

stworzonych przez nią – różnych interpretacji dzia-

łalności gospodarczej opisanej w Kodeksie cywilnym

i w ustawie o podmiotach pożytku publicznego.

Dyrektorzy hospicjów nie mają jasności co do tego,

jak będą traktowani przez organy kontrolne, czy będą

mogli korzystać dalej z przekazanego przez obywate-

li 1% podatku, prowadzić zbiórki, korzystać z pracy

wolontariuszy.

Jak podaje w swoim komunikacie Fo-

rum Hospicjów Polskich, istnieje duże prawdopodo-

bieństwo: „(…) że nowe regulacje uniemożliwią po

1 lipca 2012 r. działalność wielu ze 150 stowarzyszeń

350 placówek Caritasu zajmujących się przewlekle

chorymi i dziećmi niepełnosprawnymi, a także ta-

kich organizacji jak Lekarze Nadziei”.

Według da-

nych przytoczonych przez specjalistów spowodowa-

łoby to pozostawienie bez opieki ok. 4 tys. chorych

terminalnie oraz tysięcy osób korzystających z in-

dla dzieci upośledzonych, ośrodków dziennych dla

chorych na chorobę Alzheimera).

Forum Hospicjów Polskich uzasadnia swoje oba-

wy opiniami prawników, którzy potwierdzają, że po

wejściu przepisów ustawy w życie dotychczasowa

działalność wspomnianych instytucji nie będzie

możliwa.

Mając na uwadze, jak ważna jest działalność lecz-

nicza prowadzona przez stowarzyszenia, fundacje czy

instytucje kościelne, pragnę zapytać Pana Ministra:

Czy Ministerstwo Zdrowia zamierza przeprowa-

dzić konsultacje w sprawie wspomnianej ustawy (pro-

jekt – do tej pory – nie był konsultowany z organiza-

cjami pozarządowymi)?

198

Czy obawy Forum Hospicjów Polskich są uzasad-

nione; jeśli tak, czy ministerstwo planuje uwzględnić

propozycje zmian ustawy o działalności leczniczej

wnoszone przez Forum?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2652)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wykrycia na farmach

w krajach europejskich obecności

Szanowny Panie Ministrze!

Nieznany do tej pory

nauce wirus, najprawdopodobniej pochodzenia tropi-

kalnego, został znaleziony i potwierdzony na farmach

hodowlanych bydła w Północnej Nadrenii-Westfalii

i Holandii.

Schmallenberg virus – tak od nazwy miej-

scowości, w której latem ubiegłego roku pierwszy raz

go zidentyﬁkowano,nazwanowirusatakującygłów-

nie dorosłe bydło, ale także owce i kozy.

Naukowcy

ustalili, że jest on przenoszony przez insekty.

W czte-

rostopniowej skali zagrożeń epidemiologicznych jego

wystąpienie oceniono na 4.

Zarażone wirusem zwie-

rzęta rodzą zdeformowane lub martwe płody.

Jagnię-

ta mają wodogłowie, krzywe szyje lub sztywne stawy.

Obecność wirusa potwierdzono również na farmach

w Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii i Francji.

Według ekspertów wirus jest odpowiedzialny także

za tzw. krowią biegunkę u bydła w Holandii i w Niem-

czech, która miała miejsce na początku 2011 r.

Wobec tych wszystkich niepokojących informacji

oraz dużego prawdopodobieństwa przeniesienia wi-

rusa również do Polski pragnę zadać Panu Ministro-

wi pytanie:

Czy Polskie służby weterynaryjne monitorują na

bieżąco sytuację epidemiologiczną w Europie, w tym

przypadki występowania wirusa Schmallenberg?

Czy wobec faktu, że niektóre państwa (m.in.: Ro-

sja i Egipt) wstrzymały import produktów, a także

owiec i kóz z krajów, gdzie wykryto obecność wirusa

Schmallenberg, ministerstwo rolnictwa przygotowu-

je podjęcie takich decyzji również przez Polskę?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2653)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie informacji na temat

projektu odebrania górnikom

Szanowny Panie Premierze!

W wygłoszonym 18 li-

stopada 2011 r. przez Pana Premiera exposé zapowia-

dane były ograniczenia przywilejów emerytalnych

górników: „Jeśli chodzi o uprzywilejowane warunki

przechodzenia na emeryturę w górnictwie, będziemy

proponowali utrzymanie tych przywilejów wyłącznie

dla tych, którzy pracują bezpośrednio przy wydoby-

ciu, we wszystkiego rodzaju kopalniach, ale wyłącz-

nie tych, którzy pracują bezpośrednio przy wydoby-

ciu.

Oni dzisiaj dysponują specyﬁcznym,imprecyzyj-

nie dedykowanym przywilejom i te powinny być za-

chowane, natomiast niektórzy korzystający z pew-

nych szczególnych uprawnień do emerytur górni-

czych tego lub podobnego typu, a którzy nie pracują

bezpośrednio przy wydobyciu, będą mogli skorzystać

z emerytur przejściowych, tak aby pozostali, jak naj-

szybciej mogli wejść do systemu powszechnego”.

W skierowanym właśnie do konsultacji projekcie

nowelizacji ustawy emerytalnej wprowadzone zosta-

ły tylko poprawki umożliwiające zakończenie aktyw-

ności zawodowej w wieku 55 lat dla górników uro-

dzonych w 1948 r.

Jednocześnie pojawiły się informa-

cje prasowe, że przygotowany jest już projekt ustawy

odbierającej górnikom możliwość wcześniejszego za-

kończenia pracy, ale pojawi się on w Sejmie dopiero

po uchwaleniu nowelizacji ustawy wydłużającej wiek

emerytalny.

W związku z tymi informacjami pragnę zapytać

Pana:

Czy istnieje projekt odebrania górnikom prawa do

wcześniejszej emerytury?

Jeśli taki projekt istnieje, jakie zawiera szczegó-

łowe propozycje?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

199

Interpelacja

(nr 2654)

do ministra rozwoju regionalnego,

ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej

ministra ﬁnansów

w sprawie braku rozstrzygnięcia przetargu

na realizację projektu „Modernizacja linii

Szanowni Państwo Ministrowie!

Na podstawie

art. 195 ust. 2 w zw. z art. 192 ust. 3 Regulaminu

cję poselską do Państwa Ministrów: Elżbiety Bień-

kowskiej, minister rozwoju regionalnego, Sławomira

Nowaka, ministra transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej, i Jacka Rostowskiego, ministra ﬁ-

nansów, w sprawie braku rozstrzygnięcia przetargu

na realizację projektu PO IiŚ 7.1–9.1 „Modernizacja

etap II”.

Niepokój mój i wielu posłów sejmowej Komi-

sji Infrastruktury budzi brak rozstrzygnięcia prze-

targu na realizację projektu PO IiŚ 7.1–9.1 „Moder-

respol, etap II”.

Informacje, które do nas docierają,

w szczególności od dziennikarzy, wskazują na różne

przyczyny.

Jedne wskazują na ministra transportu,

urzędu zmienia priorytety realizacji inwestycji kole-

jowych i w związku z tym wstrzymał rozstrzygnięcie

tego przetargu, inne, że minister ﬁnansówodmawia

zapewnienia ﬁnansowania tej inwestycji do czasu

zwrotu środków przez Komisję Europejską.

Niepokoi nas, że ciągle słyszymy o braku przygo-

towania PKP Polskich Linii Kolejowych do realizacji

inwestycji współﬁnansowanychześrodkówUE,tym-

czasem zanosi się na to, że duże przedsięwzięcie in-

westycyjne przybliżające zakończenie modernizacji

linii kolejowej E20 zostanie zaniechane w ramach

perspektywy 2007–2013, mimo że jest dobrze przy-

gotowane.

Zaprzecza to dotychczas przedstawianym

opiniom, że Polskie Linie Kolejowe nie potraﬁąprzy-

gotować i przeprowadzić przetargów na duże inwe-

stycje związane z przebudową linii kolejowych.

Wy-

nika z tego, że problem jest na szczeblu decyzyjnym

– rządowym.

Obowiązująca (zatwierdzona przez RM)

lista projektów indywidualnych dla Programu Ope-

(zaktualizowana w sierpniu 2011 r.) przewiduje re-

alizację tego projektu w pełnym zakresie, tj. projek-

towanie oraz roboty budowlane (z kwotą 767,78 mln

PLN).

Natomiast „Wieloletni program inwestycji ko-

lejowych do roku 2013 z perspektywą 2015” przewi-

duje jedynie prowadzenie prac projektowych umożli-

wiających rozpoczęcie robót budowlanych w roku

2014 (kwota przewidziana na ten cel to 46,26 mln

PLN).

Wskazuje to na brak spójności decyzji MTBiGM

z przyjętą polityką rządu.

Jednak przypuszczamy, że

PKP PLK bez uzgodnienia z ministerstwem nie ogło-

siły przetargu.

Tymczasem podobno MTBiGM poin-

formowało PKP PLK SA o braku możliwości uzyska-

nia zapewnienia ﬁnansowaniaześrodkówrezerwy

celowej budżetu państwa, czyli także minister ﬁnan-

sów nie stosuje się do przyjętej przez Radę Ministrów

listy projektów indywidualnych dla Programu Ope-

Wysoki jest stopień rzeczywistego zaawansowania

prac przygotowawczych niezbędnych dla wdrożenia

tego przedsięwzięcia (zaangażowano w tym celu

środki na poziomie ok. 10 mln PLN).

W latach 2009–

–2010 został wykonany projekt PO IiŚ 7.1–9.2 pn.

„Modernizacja linii kolejowej E20/CE20 na odcinku

Siedlce – Terespol, etap II – prace przygotowawcze”,

w ramach którego m.in. zostały uzyskane decyzje

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na reali-

zację przedsięwzięcia oraz decyzje o ustaleniu loka-

lizacji linii kolejowej, czyli także duże środki zosta-

ły zaangażowane w pierwszym etapie przez służby

publiczne w celu przygotowania projektu etapu dru-

giego.

Realizacja etapu II jest ściśle związana ze zreali-

zowanym już etapem I (projekt ISPA/FS 2001/PL/16/

P/PT/012 „Modernizacja linii kolejowej E20 na od-

cinku Siedlce – Terespol, etap I” o wartości ok. 260 mln

euro), w ramach którego została opracowana doku-

mentacja przetargowa dla etapu II.

Wynika z tego, że

Polskę czeka poważny problem związany z tym, że brak

kontynuacji może skutkować problemami w rozlicze-

niu projektu ISPA/FS 2001/PL/16/P/PT/012 i przy-

jęciu raportu końcowego przez Komisję Europejską

z powodu niezrealizowania zapisów zawartych w me-

morandum o ﬁnansowaniu tego projektu.

Podział

projektu na etap I i etap II był narzucony przez UE

w roku 2002.

22 lipca 2009 r.

Komisja Europejska

ERTMS, w tym w Polsce na linii E20.

Wstrzymanie

budowy nowego systemu sterowania ruchem kolejo-

wym na tym odcinku oddala w trudnym do określe-

nia czasie realizację ww. decyzji.

System ERTMS

(European Rail TrafﬁcManagementSystem)maza-

pewnić interoperacyjność transportu kolejowego,

w sieciach kolejowych poszczególnych państw (wła-

ścicieli infrastruktury) bez konieczności zatrzymy-

wania się na granicach oraz wymiany lokomotyw lub

maszynistów.

Jego realizacja ma wysoki priorytet

w Komisji Europejskiej, ponieważ jest jednym z waż-

nych elementów integracji państw UE.

Modernizacja

linii E20 jest realizowana od roku 1993.

Linia E20

w Polsce jest elementem II europejskiego korytarza

kolejowego oraz korytarza transportowego F. Polska

200

w przeszłości zawarła wiele porozumień międzyna-

rodowych o modernizacji tego korytarza.

Polska,

podpisując umowy AGTC i AGC w ramach ONZ, zo-

bowiązała się do również do modernizacji tej linii,

która jest wymieniona w tych porozumieniach.

Brak realizacji tej inwestycji powoduje to, że nie

zostanie zmodernizowana samoczynna blokada linio-

wa i samoczynna sygnalizacja przejazdowa.

Mimo że

linia geometrycznie jest dostosowana do 160 km/h,

to prowadzi się ruch z prędkością 120 km/h – wynika

to z braku modernizacji sterowania ruchem kolejo-

wym, czyli parametry techniczne uzyskane przed

kilku laty nadal będą niewykorzystywane, mimo że

wyłożono na nie setki milionów euro.

Nie świadczy

to dobrze o Polsce w Komisji Europejskiej.

Pojawiają

się też negatywne skutki dla Polski wschodniej, po-

nieważ efekty modernizacji zostaną tylko częściowo

wykorzystane, bo po dalszej modernizacji w ciągu 1 go-

dziny byłby możliwy dojazd z Warszawy do Łukowa.

Obecnie praktyczna granica dojazdu koleją do War-

szawy w ciągu 1 godziny kończy się za Siedlcami.

Negatywnym skutkiem dla Polski jest to, że niereali-

zowanie zapisów memorandum o ﬁnansowaniuISPA

2001/PL/16/P/PT/012 może skutkować koniecznością

zwrotu części przyznanych w ramach tego projektu

środków ﬁnansowychzUniiEuropejskiej.

Dlatego zwracam się do Państwa Ministrów o udzie-

lenie odpowiedzi na pytania:

1.

W jaki sposób jest realizowana współpraca mię-

dzy resortami, aby zapewnić spójność decyzji Rady

Ministrów z decyzjami kierowanych przez Państwa

ministerstw?

2.

Jakie są przyczyny tego, że na posiedzeniu

Rady Ministrów żaden z kierowanych przez Państwa

Ministrów resortów nie zgłosił sprzeciwu ani zastrze-

żeń do listy projektów indywidualnych dla Programu

–2013, a obecnie nie są respektowane przez resorty

jej zapisy?

3.

Dlaczego pani minister rozwoju regionalnego

nie reaguje na te odstępstwa jako odpowiedzialna za

realizację listy projektów indywidualnych dla Pro-

gramu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

2007–2013?

Czy podobnie wygląda sytuacja, jeśli cho-

dzi o inne projekty?

4.

Biorąc pod uwagę powyższe zagrożenia, kiedy

i czy będzie realizowany projekt PO IiŚ 7.1–9.1 „Mo-

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Tchórzewski

Siedlce, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2655)

do ministra gospodarki

w sprawie regulacji dotyczących rynku

pakietu liberalizacyjnego i dyrektywy

dotyczącej promowania stosowania energii

Szanowny Panie Ministrze!

Rynek wewnętrzny

gazu ziemnego, który od 1999 r. jest stopniowo reali-

zowany w całej Wspólnocie Europejskiej, ma na celu

zapewnienie prawdziwej możliwości wyboru wszyst-

kim konsumentom w Unii Europejskiej, bez względu

rzenie nowych możliwości gospodarczych oraz zwięk-

szenie poziomu handlu transgranicznego, aby osią-

gnąć w ten sposób zwiększenie wydajności, konku-

rencyjne ceny i wyższe standardy usług oraz przy-

czynić się do bezpieczeństwa dostaw i stabilności.

Wolności, jakie Unia Europejska gwarantuje swo-

im obywatelom, m.in. swobodny przepływ towarów,

swoboda przedsiębiorczości oraz prawo do swobodne-

go świadczenia usług, są możliwe do osiągnięcia je-

dynie w warunkach w pełni otwartego rynku, który

umożliwia wszystkim konsumentom swobodny wy-

bór dostawców, a wszystkim dostawcom – swobodną

realizację dostaw dla swoich odbiorców.

Istnieją jed-

nak obecnie we Wspólnocie przeszkody w sprzedaży

gazu na równych warunkach oraz bez dyskryminacji

lub niekorzystnych warunków.

W szczególności nie

we wszystkich państwach członkowskich istnieje już

niedyskryminacyjny dostęp do sieci oraz równie sku-

teczny nadzór regulacyjny.

sekwencji konieczność ujednolicenia warunków funk-

cjonowania polskiego rynku energii w ramach szer-

szego rynku europejskiego miały wpływ na diame-

tralną zmianę otoczenia, w jakim działają ﬁrmyga-

zownicze na krajowym rynku.

Aby nie tylko prze-

trwać, ale też z sukcesem rozwijać swoją działalność

w zmienionych warunkach, będą musiały stawić czo-

ła nowym wyzwaniom wiążącym się z działaniem

w realiach konkurencyjnego rynku i uzyskaniem

możliwości wyboru dostawcy przez wszystkich od-

biorców gazu.

Stworzy to bodźce do przeorientowania

polityki rozwojowej i wprowadzenia nowoczesnych

działań i narzędzi oraz strategii stosowanych po-

wszechnie na dojrzałych rynkach gazu.

Szanowny Panie Ministrze!

Od 3 marca 2011 r.

powinna następować w Polsce implementacja trze-

ciego pakietu energetycznego Unii Europejskiej, któ-

ry ma zabezpieczyć przyszłość energetyczną Europy

oraz wprowadza w życie unijne przepisy zapewniają-

ce większą konkurencję na europejskim rynku.

Re-

gulacja prawna rynku gazowego jest formą przeciw-

działania negatywnym skutkom istnienia rynków

silnie zdominowanych, zaś jej podstawowymi celami

201

są – efektywność gospodarowania oraz ochrona inte-

resów odbiorców.

Ze względu na obowiązek implementacji do pol-

skiego systemu prawnego tzw. trzeciego pakietu li-

beralizacyjnego oraz dyrektywy w sprawie promowa-

wstała konieczność przygotowania nowych rozwią-

zań legislacyjnych.

Główne założenia trzeciego pa-

kietu liberalizacyjnego to oddzielenie działalności

gentnych systemów pomiarowych, a przede wszyst-

kim wzmocnienie praw konsumenta i ochrona naj-

bardziej wrażliwych odbiorców.

Rozwiązania przewi-

dziane w pakiecie mają prowadzić do liberalizacji

rynku gazowego w Europie.

Obecnie obowiązującą podstawą prawną funkcjo-

nowania rynku gazu w Polsce jest ustawa Prawo ener-

getyczne uchwalona przez Sejm RP w dniu 10 kwiet-

nia 1997 r. oraz powiązane z nią akty wykonawcze

(rozporządzenia), głównie ministra gospodarki i mi-

nistra środowiska.

Akt określa zasady kształtowania

opatrzenia i użytkowania paliw gazowych oraz dzia-

łalności przedsiębiorstw energetycznych.

Art. 3 pkt

16 ustawy stwierdza, że bezpieczeństwo energetycz-

ne to: „Stan gospodarki umożliwiający pokrycie bie-

żącego i perspektywicznego zapotrzebowania odbior-

nomicznie uzasadniony, przy zachowaniu wymagań

ochrony środowiska”.

W dniach 18–20 kwietnia 2012 r. odbędzie się III

Kongres Polskiego Przemysłu Gazowniczego pod ha-

słem: „Gaz ziemny w energetyce”.

I kongres w 2008 r.

zakończył się przyjęciem uchwały, w której zostały

określone m.in. oczekiwania od rządu RP tworzenia

regulacji prawnych odrębnie dla rynku gazu ziemne-

go, a nie poprzez regulacje dotyczące elektroenerge-

tyki, oraz uwzględniania stanowisk sektora gazowe-

go w procesie tworzenia nowej europejskiej dyrekty-

wy gazowej.

Rządowy projekt ustawy Prawo gazowe dotych-

czas nie ujrzał światła dziennego.

ustawy Prawo gazowe?

Na jakim etapie są te prace?

2.

Jakie będą losy ustawy Prawo energetyczne?

Czy ustawa całkowicie zniknie, czy też zostaną z niej

wyłączone tylko przepisy dotyczące gazu i OZE?

3.

W jakim kierunku pójdą przyszłe nowelizacje

rozdzielonych ustaw?

Czy będą prowadziły do rozcho-

dzenia się „wspólnych instytucji prawnych”?

Czy

ustawodawca będzie konsekwentnie pilnował spójno-

ści leksykalnej analogicznych postanowień?

4.

Czy tego rodzaju nowelizacja nie wpłynie na

przewlekłość postępowań przed urzędem regulacyj-

nym?

5.

Czy w konsekwencji nowych regulacji wzrośnie

świadomość prawa u odbiorców końcowych (w szcze-

gólności konsumentów)?

6.

Czy przyszłe regulacje umożliwią absorbowanie

dodatkowych regulacji w przyszłości – takich jakie

mogą np. wynikać z planów EU dotyczących infra-

struktury energetycznej, rozwoju regulacji dotyczą-

cych biogazu i przyłączania małych wytwórców, czy

też związanych z rozwojem i uruchomieniem produk-

cji gazu łupkowego?

Poseł Grzegorz Matusiak

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2656)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie warunków i zasad wykonywania

Szanowny Panie Ministrze!

Zasady i warunki wy-

konywania zawodu psychologa oraz zasady organizacji

i działania samorządu psychologów określone zostały

loga i samorządzie zawodowym psychologów.

Akt ten

określa m.in. warunki, jakie winny być spełnione, aby

mieć prawo do wykonywania zawodu psychologa, jak

również strukturę samorządu zawodowego tej grupy

zawodowej.

Przepisy tej ustawy niestety nie są reali-

zowane, co powoduje wiele komplikacji, głównie z po-

wodu braku możliwości wykonywania zawodu zgodnie

z obowiązującymi przepisami.

Ponadto stan taki narusza jedną z podstawowych

zasad określających relacje między państwem a oby-

watelem, a mianowicie zasadę zaufania obywatela do

W związku z obowiązkiem nadzoru nad wykony-

waniem powyższej ustawy zwracam się do Pana Mi-

1.

Jakie warunki trzeba spełnić, aby wykonywać

zawód psychologa?

Aktualnie jaka liczba osób spełnia

takie warunki?

2.

Czy funkcjonuje samorząd zawodowy psycholo-

gów, a jeśli nie, to dlaczego?

3.

Jakie działania – w ramach sprawowanego nad-

zoru – podejmuje minister celem rozwiązania istnie-

jącego problemu?

4.

Czy nad zmianą przepisów regulujących zawód

psychologa prowadzone są jakieś prace, a jeśli tak, to

Z należnymi wyrazami

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 29 lutego 2012 r.

202

Interpelacja

(nr 2657)

do ministra zdrowia

wpływa bardzo dużo korespondencji od rodziców nie-

mowląt z alergią w sprawie wykreślenia z listy leków

kową.

Lista leków refundowanych przez Narodowy

Fundusz Zdrowia wprowadziła w Polsce wielki chaos

i zamieszanie.

Z dnia na dzień wiele leków podrożało.

W bardzo istotnym stopniu dotknęło to m.in. małych

pacjentów z alergią.

Na liście leków refundowanych

nie ma jedynego dostępnego w Polsce preparatu, któ-

ry może być stosowany u niemowląt cierpiących na

najpoważniejszą odmianę skazy białkowej (alergii na

mleko).

Kupowanie go bez zniżki poważnie uderzy

po kieszeni rodziców – będą musieli płacić dwa razy

więcej.

Skaza białkowa to alergia pokarmowa po-

wstająca w reakcji głównie na mleko krowie.

Choro-

ba, która dotyka niemowlęta, jest wyjątkowo uciąż-

liwa i trudna w leczeniu.

Powoduje m.in. bolesne za-

palenie atopowe skóry, w najgorszym przypadku na-

wet wstrząs anaﬁlaktyczny.

Jedynymsposobemwal-

ki z tą chorobą jest podawanie dzieciom produktów

mlekozastępczych (mleka w proszku) – inne prepa-

raty po prostu je uczulają.

Tego rodzaju dieta musi

być stosowana u chorego niemowlaka nieprzerwanie

przez wiele miesięcy, często nawet przez rok.

Ministerstwo Zdrowia na liście refundacyjnej

umieściło kilka rodzajów środków mlekozastępczych,

mających pomóc w walce z alergią.

Problem w tym,

że wszystkie te produkty nie działają na najbardziej

chore dzieci i nadal uczulają.

Na liście zabrakło obec-

nie jedynego dostępnego preparatu, który w ogóle nie

alergizuje, a więc jest skuteczny w najcięższych przy-

padkach choroby.

Do tej pory mleko dla dzieci z aler-

gią pokarmową, nietolerancją laktozy było w części

refundowane (nutramigen, bebilon pepti).

W chwili

obecnej z listy leków refundowanych zniknął nutra-

migen, a aby uzyskać refundację na mleko bebilon

pepti, trzeba mieć zaświadczenie od lekarza alergo-

loga.

Jednak aby dostać się do lekarza alergologa

trzeba w wielu miejscach czekać kilka miesięcy.

Do

tej pory preparat dla najpoważniej chorych alergików

(z refundacją) kosztował ok. 13 zł.

Po zmianach, któ-

re weszły w życie od 1 stycznia, jego cena wzrosła

dwukrotnie – teraz kosztuje ok. 25 zł.

Jedno opako-

wanie dla kilkumiesięcznego dziecka starcza średnio

na 2, 3 dni.

Koszt zakupu mleka w skali miesięcznej

wzrósł z ok. 100 zł do 300 zł.

Dla wielu rodziców ma-

łych dzieci tak drastyczna podwyżka może wiązać się

z problemami ﬁnansowymi.

1.

Jakie są powody skreślenia z listy leków refun-

dowanych mleka dla niemowląt chorych na alergie?

2.

Czy jest możliwość zmiany listy leków i wpisania

mleka dla niemowląt chorych na skazę białkową?

3.

Jakie są koszty ponownego wpisania na listę

leków refundowanych mleka dla chorych dzieci?

względu na zbyt wysoką cenę będą zmuszeni do wy-

bierania nieskutecznych leków, co zapewne będzie

odbijało się na stanie zdrowia niemowląt?

5.

Kiedy zamierza pani podjąć działania, i jakie, by

leki te zostały objęte 100-procentową refundacją?

6.

Czy rzeczywiście aktualna oferta polskiego ryn-

ku farmaceutycznego ogranicza się do wspomnianych

preparatów, czy też dostępne są inne preparaty?

Poseł Beata Kempa

oraz grupa posłów

Syców, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2658)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Cyfrowa szkoła jest

pierwszym od wielu lat projektem informatyzacji

edukacji, który obecnie znajduje się na etapie konsul-

tacji społecznych.

Program, którego realizację planu-

jest programem pilotażowym dla wieloletniego pro-

gramu, który stanowi kompleksowe przedsięwzięcie,

tj. wypracowanie optymalnego modelu realizacji pro-

gramu wieloletniego w sprawie rozwijania kompeten-

cji uczniów i nauczycieli w zakresie stosowania tech-

nologii informacyjno-komunikacyjnych, TIK, w edu-

2013–2016.

Przewiduje się, że programem pilotażo-

wym będzie objętych około 400 publicznych szkół

prowadzące tych szkół dostaną dotację celową na za-

kup nowoczesnych pomocy dydaktycznych, w tym

przenośnych komputerów, tablic interaktywnych

i urządzeń umożliwiających budowę bezprzewodowej

sieci komputerowej.

Organy prowadzące publiczne

cy dydaktycznych, umożliwiających realizację pro-

gramów nauczania z wykorzystaniem TIK.

Decyzje

zakupowe będą podejmowane swobodnie na szczeblu

szkół i ich organów prowadzących, które będą mogły

wystąpić do wojewodów z wnioskiem o udzielenie

wsparcia ﬁnansowegowramachprogramu,zapew-

niając co najmniej 20% wkładu własnego.

203

1.

Jak bardzo zaawansowany jest to projekt (czy są

już określone warunki, formy, tryb realizacji, sposoby

wdrażania do szkół, szkolenia dla nauczycieli)?

2.

Jakie działania powinna podjąć szkoła, aby mo-

gła ubiegać się o przyznanie wsparcia ﬁnansowego

na zakup nowoczesnych pomocy dydaktycznych?

3.

Kto będzie decydował o zakwaliﬁkowaniuszkół

do udziału w programie pilotażowym?

4.

Czy na liście pomocy dydaktycznych, określonej

w programie, uwzględniono wymóg posiadania opro-

gramowania antywirusowego?

wprowadzeniem bezpłatnych e-podręczników?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2659)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie ustalenia potencjalnej lokalizacji

Szanowna Pani Minister!

Na początku lat 90. na

było się wiele imprez, m.in. w roku 1996 ﬁnałIndy-

widualnych Mistrzostw Polski.

Do 2003 r. istniała

także sekcja żużlowa.

W marcu 2006 r. zostało utworzone Warszawskie

Towarzystwo Speedwaya.

Pierwsze miesiące działal-

ności zostały poświęcone na uzupełnienie braków

do uprawiania sportu żużlowego.

W 2008 r. WTS

przedstawiło biznesplan trwałego odbudowania spor-

tu żużlowego w Warszawie.

Niestety kwestie własno-

ściowe sprawiły, że miasto Warszawa nie podjęło dal-

szych działań w celu renowacji tego obiektu.

W sezonie 2009 podjęto szereg inicjatyw mających

na celu promocję sportu żużlowego w stolicy oraz

konsolidację środowiska żużlowego w Warszawie.

W międzyczasie WTS uczestniczyło także w kilku

ciekawych przedsięwzięciach.

Do najważniejszych

Expo, wstąpienie w struktury PZM.

Aby zwrócić uwagę na problemy związane z bra-

kiem odpowiedniego obiektu do uprawiania sportu

żużlowego w Warszawie, Warszawskie Towarzystwo

Speedwaya zwołało konferencję prasową, podczas

której zaprezentowano projekt wielofunkcyjnego sta-

dionu.

Ze względu na brak odpowiedniego obiektu w War-

szawie, w maju 2011 r.

WTS zdecydowało się zgłosić

stołeczną drużynę do rozgrywek młodzieżowych na

neutralnym torze w Pile.

W zawodach organizowa-

nych w maju 2011 r. w Poznaniu stołeczna drużyna

wzięła udział w zawodach półﬁnałowychoMłodzie-

żowe Mistrzostwo Polski Par Klubowych, które za-

kończyły się jej zwycięstwem.

Po raz pierwszy od

1957 r. stołeczni zawodnicy wywalczyli medale w roz-

grywkach żużlowych.

Drużyna WTS Nice Warszawa

okazała się bezapelacyjnie najlepsza w turnieju ﬁna-

łowym w Gdańsku.

We wrześniu 2011 r. żużlowcy

WTS zdobyli kolejny medal w rozgrywkach żużlo-

wych.

Tym razem wywalczyli trzecie miejsce w kla-

syﬁkacjikońcowejrozgrywekoMłodzieżoweDruży-

nowe Mistrzostwo Polski.

1.

Czy ministerstwo w ramach swego budżetu za-

mierza wspierać starania Warszawskiego Towarzy-

stwa Sportowego w pozyskaniu obiektu żużlowego

w Warszawie?

2.

Czy Ministerstwo Sportu byłoby gotowe podjąć

współpracę z władzami Warszawy oraz klubem spor-

towym w sprawie utworzenia w mieście odpowied-

nich warunków do uprawiania żużla?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2660)

do ministra pracy i polityki społecznej

i niewystarczających środków

Szanowny Panie Ministrze !

Ubiegły rok, 2011, głów-

nie za sprawą ograniczenia środków ﬁnansowych

przeznaczonych na aktywizację zawodową osób bez-

robotnych, był okresem niezwykle trudnym dla urzę-

dów pracy w całej Polsce.

Problem ten dotknął rów-

nież Powiatowy Urząd Pracy w Mińsku Mazowiec-

kim.

Uchwalona przez Sejm RP ustawa budżetowa

na rok 2011 radykalnie zmniejszyła środki Funduszu

robociem.

Jeszcze gorzej przedstawia się sytuacja,

jeśli chodzi o środki dla urzędów pracy na 2012 r.

W roku 2011 na aktywizację bezrobotnych urząd

mógł przeznaczyć niecałe 4 mln zł (3 705 400 zł).

W porównaniu z rokiem 2010 było to o ponad 70%

mniej pieniędzy.

Należy jednak mieć na uwadze fakt,

204

że w 2010 r.

Powiatowy Urząd Pracy pozyskał na ak-

tywizację bezrobotnych, w ramach różnych progra-

mów, rekordową w historii działania urzędu pulę środ-

ków w wysokości blisko 13 mln zł (12 904 100 zł).

Tabela 1.

Liczba osób zaktywizowanych w ramach

poszczególnych programów w latach 2010–2011 przez

Powiatowy Urząd Pracy w Mińsku Mazowieckim.

Forma aktywizacji

Liczba rozpoczynających

w 2010 r.

Liczba

rozpoczynających

w 2011 r.

Staże 544 osoby 143 osoby

Szkolenia 341 osób 54 osoby

Prace interwencyjne 100 osób 34 osoby

Roboty publiczne 80 osób 6 osób

Prace społecznie

użyteczne

12 osób 15 osób

Środki na podjęcie

działalności

gospodarczej

261 osób 63 osoby

Refundacja kosztów

wyposażenia lub

doposażenia stanowisk

67 ﬁrm

112 osób (w tym rotacja)

15 ﬁrm

47 osób

(w tym rotacja)

Limit środków na

aktywizację

12 904 100 zł 3 705 400 zł

Środki wydatkowane 12 848 586 zł 3 698 075 zł

Kierując się w pierwszej kolejności racjonalnością

wydatkowania ograniczonej ilości środków, jak rów-

nież mając na celu objęcie wsparciem jak największej

liczby osób bezrobotnych, urząd zmienił zasady ﬁ-

nansowania usług i instrumentów rynku pracy.

Więk-

szy nacisk położono na mniej kosztowne usługi, takie

jak: poradnictwo zawodowe (w szczególności na przy-

gotowanie indywidualnych planów działania zmie-

rzających do podjęcia zatrudnienia przez bezrobot-

nych), pośrednictwo pracy oraz pomoc w aktywnym

poszukiwaniu pracy.

Aktualna sytuacja na rynku

pracy nie napawa optymizmem.

Na koniec grudnia

2011 r. stopa bezrobocia w powiecie wynosiła 10,0%.

Według wstępnych szacunków PUP stopa bezrobocia

utrzyma tendencję wzrostową i na koniec lutego br.

może już przekroczyć 11%.

Rośnie również liczba bez-

robotnych zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie

2011 r.

(4479) liczba bezrobotnych na koniec stycznia

bieżącego roku wzrosła o 342 osoby.

Natomiast na

dzień 16 lutego w ewidencji urzędu były już zareje-

strowane 4964 osoby.

Napływ do bezrobocia w okre-

sie od 1 stycznia do 16 lutego 2012 r. wyniósł ogółem

1079 osób, a odpływ z bezrobocia w tym samym cza-

sie osiągnął poziom 598 osób.

O trudnej sytuacji na rynku pracy świadczy rów-

nież mniejsza ilość ofert pracy napływających do

PUP w ciągu w 2011 r.

W 2010 r. urząd pozyskał

ogółem 2699 wolnych miejsc pracy.

W roku 2011, po-

mimo większej aktywności pośredników pracy, pozy-

skano 1976 miejsc pracy.

W niestabilnych warunkach

rynkowych ﬁrmycorazostrożniejprowadząpolitykę

kadrową, ograniczają lub wstrzymują nabór nowych

pracowników, a w wielu przypadkach decydują się na

redukcję zatrudnienia.

Zainteresowanie ze strony

klientów urzędu możliwością uzyskania wsparcia

było i jest w dalszym ciągu olbrzymie, czego dowo-

dem jest duża liczba wniosków o skierowanie na szko-

lenie, doﬁnansowaniesamozatrudnienia,organizację

staży zawodowych i subsydiowanie zatrudnienia.

Z pełną świadomością tego, że w roku bieżącym nie

uda się zaspokoić wszystkich potrzeb, jakie napływa-

ją z lokalnego rynku pracy, urząd podejmuje działa-

nia zmierzające do udzielenia pomocy jak najszersze-

mu gronu bezrobotnych i pracodawców.

Proszę Pana Ministra o odpowiedź na następujące

pytania, które nurtują osoby i instytucje zajmujące się

rynkiem pracy w powiecie Mińsk Mazowiecki:

— Dotychczas młodzi bezrobotni mogli liczyć na

cych z tutejszego urzędu pracy, tj. płatne staże czy

też szkolenia.

Jednak zmniejszenie przez rząd w znacz-

ny sposób środków na ten cel utrudnia młodym zdo-

bycie doświadczenia i skazuje ich na bezrobocie.

Czy

rząd zamierza w 2012 r. przeznaczyć większe środki

ﬁnansowenaaktywizacjęzawodowąmłodychludzi,

ponieważ plany ﬁnansowedlaUrzęduPracypowo-

dują, że część form walki z bezrobociem trzeba będzie

jeszcze bardziej ograniczyć lub całkowicie zawiesić?

— Firmy nie chcą inwestować w szkolenia mło -

dych pracowników, ponieważ nie widzą korzyści w za-

pracy.

Poszukują ludzi z doświadczeniem, a młody

suwa się pytanie: Czy rząd przewiduje inne, dodat-

kowe środki dla pracodawców na preferencyjne za-

trudnianie ludzi młodych, tuż po zakończeniu nauki

szkolnej?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

Garwolin, dnia 1 marca 2012 r.

205

Interpelacja

(nr 2661)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Rada Ministrów we

wrześniu 2007 r. przyjęła program budowy dróg na

lata 2008–2012, w tym programie budowa trasy S17

z Warszawy przez Garwolin, Lublin do granicy pań-

stwa w Hrebennem uznana została za priorytetową

i przewidziana do realizacji m.in. ze względu na stra-

tegiczne połączenie ze współgospodarzem Euro 2012

Jest to ważny ciąg komunikacyjny dla mieszkańców

powiatu garwolińskiego i powiatów sąsiednich, ale

główna droga łącząca stolicę Polski z Ukrainą, m.in.

pod względem wymiany handlowej i turystycznej.

Niestety, pomimo wieloletnich starań samorzą-

dów i mieszkańców powiatu garwolińskiego moder-

nizacja drogi S17 nie rozpoczęła się, nawet nie ma na

chwilę obecną dokumentacji projektowej.

Dzięki wcześniejszym staraniom udało się wyko-

nać w 2007 r. 12-kilometrową obwodnicę Garwolina,

ce pytania, nurtujące społeczność powiatu garwoliń-

skiego oraz całego regionu:

Na jakim etapie są obecnie prace umożliwiające

rozpoczęcie budowy drogi ekspresowej S17 Warszawa

(Zakręt) – granica państwa w Hrebennem?

Czy w latach 2012–2014 widzi Pan Minister moż-

liwość zabezpieczenia środków ﬁnansowychnaroz-

poczęcie prac związanych z przygotowaniami do mo-

dernizacji drogi S17?

Jaki wpływ na modernizację drogi S17 ma prze-

kazanie tego zadania inwestycyjnego do GDDKiA

Oddział Lublin?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

Garwolin, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2662)

do ministra ﬁnansów

w sprawie interpretacji podatkowej

naruszającej zasadę powszechności

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 9 maja 2011 r.

dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dyrektor IS),

wydał interpretację indywidualną prawa podatkowe-

go, sygn.

IPPP1-443-237/11-2/PR, dotyczącą przy-

znania publicznemu operatorowi pocztowemu (ope-

rator publiczny) prawa do korzystania ze zwolnienia

z podatku VAT dla świadczonej przez ten podmiot

usługi pocztowej niemającej charakteru powszech-

nego, pomimo braku podstawy prawnej do stosowa-

nia zwolnienia z VAT dla usług o takim charakterze

oraz wbrew przepisom wspólnotowym, jak również

orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości Unii Eu-

ropejskiej.

Istnienie przedmiotowej interpretacji skutkuje

daleko idącymi konsekwencjami m.in. w obszarze

podatku VAT (m.in. stoi w sprzeczności z zasadą

powszechności oraz neutralności opodatkowania),

narusza reguły konkurencji, a także naraża budżet

państwa na wielomilionowe straty, co uzasadnia ko-

nieczność podjęcia przez ministra ﬁnansówwsto-

sunku do interpretacji niezwłocznych działań ma-

jących na celu uwzględnienie orzecznictwa trybu-

nału oraz zapewnienie stosowania w Polsce zasady

neutralności opodatkowania VAT na rynku usług

pocztowych.

Interpretacja dyrektora IS dotyczyła opodatkowa-

nia VAT świadczonej przez operatora publicznego

usługi przesyłka aglomeracja, polegającej na przyję-

ciu, przemieszczeniu i doręczeniu przesyłek niereje-

strowanych o masie do 500 g w obszarach miejskich

(miastach powiatowych i miastach powyżej 20 tys.

mieszkańców).

Aby skorzystać z usługi należy m.in.:

nadać przesyłki we wskazanej placówce nadawczej

na terenie kraju, nadać powyżej 5000 sztuk przesyłek

w ciągu miesiąca w jednej placówce nadawczej, ozna-

czyć przesyłki literą M, posortować według poczto-

wych numerów adresowych – minimum do trzeciej

cyfry kodu pocztowego itd.

Usługa świadczona jest

na podstawie pisemnej umowy.

Należy podkreślić, że usługa przesyłka aglomera-

cja nie jest powszechną usługą pocztową, co potwier-

dza wprost sam operator publiczny, jak również pre-

zes UKE, który przedmiotową usługę kwaliﬁkuje

wprost jako niepowszechną (tzw. umowną) usługę

pocztową w obrocie krajowym (raport prezesa UKE

s. 21).

Okoliczność, iż usługa przesyłka aglomeracja nie

ma charakteru powszechnej usługi pocztowej, prze-

sądza o wyłączeniu możliwości stosowania zwolnie-

206

nia z podatku VAT w odniesieniu do tej usługi.

Po-

mimo tego, dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

wydał interpretację, w której wskazał, iż przedmio-

towa usługa świadczona przez operatora publicznego

pkt 17 ustawy o VAT.

nia się z opodatkowania podatkiem VAT usługi pocz-

związaną, realizowane przez operatora obowiązane-

go do świadczenia powszechnych usług pocztowych.

Z przedmiotowego zwolnienia z podatku VAT może

na terytorium Polski korzystać wyłącznie Poczta

Polska (zwolnienie to nie obejmuje żadnych usług

pocztowych, które świadczone byłyby przez inne pod-

mioty niż operator publiczny).

Należy podkreślić, że zasady opodatkowania po-

datkiem VAT na terytorium Unii Europejskiej pod-

legają ścisłej harmonizacji, której ramy i zasady okre-

śla aktualnie dyrektywa 2006/112/WE, zastępująca

poprzednio obowiązującą VI dyrektywę VAT.

Jednym

z aspektów harmonizacji opodatkowania podatkiem

VAT jest zasada, że państwa członkowskie mają obo-

wiązek zwolnić z podatku VAT wszelkie dostawy to-

warów lub usług, których zwolnienie z VAT przewi-

dują przepisy UE, ściśle w zakresie wskazanym w tych

przepisach.

Analogicznie, państwa członkowskie nie

mogą zwolnić z podatku VAT jakichkolwiek dostaw

towarów lub usług, jeżeli ich zwolnienia z podatku

VAT nie przewidują wprost przepisy UE, jak również

nie mogą wprowadzić zwolnienia o zakresie zastoso-

wania szerszym lub węższym od zakresu wskazane-

go w przepisach UE.

Podstawą w prawie unijnym omawianego zwol-

nienia od podatku VAT dla usług pocztowych jest

aktualnie art. 132 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/112,

zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają

z VAT świadczenie usług przez pocztę państwową

i dostawę towarów z tymi usługami związaną, z wy-

jątkiem przewozu osób i usług telekomunikacyjnych.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Trybu-

nału zakres przedmiotowy zwolnienia z podatku

VAT dla usług pocztowych obejmuje usługi świadczo-

ne w interesie publicznym, rozumianym jako zapew-

nienie dostępu ogółu społeczeństwa do usług poczto-

wych na jednakowych warunkach.

Takie stanowisko

zostało potwierdzone m.in. w orzeczeniu TS z dnia

19 maja 1993 r. w sprawie C-320/91 Corbeau (Rec.

str.

I-2533), w którym Trybunał stwierdził wprost,

że z charakteru zamierzonego celu polegającego na

uprzywilejowaniu działalności w interesie publicz-

nym wynika również, że zwolnienie z podatku nie

może mieć zastosowania do szczególnych usług – do

których należą usługi odpowiadające potrzebom in-

dywidualnych podmiotów gospodarczych – które

można oddzielić od usług świadczonych w interesie

publicznym (pkt 19 wyroku).

Z kolei w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r.

w sprawie The Queen, na wniosek TNT Post UK Ltd

v.

The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and

Customs (C-357/07) Trybunał stwierdził wyraźnie,

że zwolnienia z VAT należy interpretować ściśle.

Zda-

niem Trybunału: zwolnienie przewidziane w art. 13

część A ust. 1 lit. a szóstej dyrektywy (obecnie art. 132

w sposób ścisły i jednocześnie zgodny z celem zamie-

rzonym w tym przepisie (…), świadczenia usług i do -

stawy towarów z nimi związane powinny być inter-

pretowane jako te świadczenia, które publiczne służ-

by pocztowe wykonują jako takie, a więc właśnie

w charakterze publicznych służb pocztowych.

Jak

dalej wskazuje Trybunał: (…) nie mogą zostać uzna -

ne za zwolnione z podatku usługi świadczone przez

publiczne służby pocztowe, których warunki zostały

wynegocjowane indywidualnie.

Tego rodzaju usługi

odpowiadają indywidualnym potrzebom danych użyt-

kowników.

Wykładnię tę potwierdza ponadto motyw

15 dyrektywy 97/67/WE, z którego wynika, że moż-

liwość indywidualnego negocjowania umów z klien-

tami nie odpowiada a priori pojęciu świadczenia

usług powszechnych.

W konsekwencji (…) zwolnienie

rektywy ma zastosowanie do świadczenia usług i do-

staw towarów z nimi związanych (…), które publicz -

ne służby pocztowe wykonują jako takie, a więc

w charakterze operatora, który zobowiązał się do za-

pewnienia w danym państwie członkowskim całości

lub części powszechnych usług pocztowych.

Zwolnie-

nie to nie ma zastosowania do świadczenia usług ani

dostaw towarów z nimi związanych, których warun-

ki zostały wynegocjowane indywidualnie.

Stanowisko wyrażone przez Trybunał wyroku

w sprawie Corbeau oraz w wyroku w sprawie TNT

Post UK wynika zresztą z utrwalonej w orzecznictwie

wspólnotowym zasady, iż celem zwolnień określonych

w art. 13 część A szóstej dyrektywy VAT (obecnie art.

132 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE) nie jest zwolnie-

nie z VAT wszelkich usług wykonywanych w interesie

publicznym, ale wyłącznie tych, które są wymienione

i opisane w tych przepisach w bardzo szczegółowy spo-

sób (listed and described in great detail).

W powyż-

szym zakresie należy wymienić m.in. orzeczenia Try-

bunału w następujących sprawach:

1.

Wyrok TS z dnia 11 lipca 1995 r. w sprawie

Commission v.

Germany (107/84, par. 17),

D’Ambrumenil and Dispute Resolution Services

(C-307/01, par. 54),

Haderer (C-445/05, par. 16),

4.

Wyrok TS z dnia 16 października 2008 r.

w sprawie Canterbury Hockey Club and Canterbury

Ladies Hockey Club (C-253/07, par. 18).

Trybunał wskazał więc jednoznacznie w omawia-

nych orzeczeniach, że zwolnienie z podatku VAT

może dotyczyć wyłącznie świadczeń, które publiczne

Na aspekt wymogu „powszechności” zwrócił rów-

nież uwagę rzecznik generalny w opinii przedstawio-

207

nej w dniu 15 stycznia 2009 r. do sprawy C-357/07

zakończonej wyrokiem TNT Post UK, w której stwier-

dził, że: w odniesieniu do tych usług, które świadczo-

ne są obok usług powszechnych, a które nie podlega-

ją obowiązującym dla nich ograniczeniom, operator

świadczący usługi powszechne znajduje się przy tym

w tym samym położeniu, co każdy inny operator

usług pocztowych.

Zarówno zasada neutralności po-

datkowej, jak i zakaz zakłóceń konkurencji wyklu-

czają zatem zwolnienie podatkowe (pkt 78 opinii).

Usługi tego rodzaju nie są świadczone przez operato-

rów działających jako publiczne służby pocztowe, po-

nieważ usługa na takich warunkach nie jest dostęp-

na w równym stopniu dla wszystkich użytkowników,

lecz jedynie dla użytkowników o określonej sile na-

bywczej (pkt 77 opinii).

Z powyższego wynika więc w sposób jednoznacz-

zumiany w ten sposób, że usługi pocztowe świadczo-

ne przez operatora publicznego bez związku z jego

zobowiązaniem do zapewnienia w Polsce powszech-

nych usług pocztowych, w tym również usługi wyko-

nywane według warunków ustalanych w drodze od-

rębnej umowy z klientami, a także usługi dostępne

jedynie dla klientów o określonej sile nabywczej (tak

jak w przypadku usługi przesyłka aglomeracja) ko-

rzystają ze zwolnienia z podatku VAT, jest sprzeczny

bezpośrednio z przepisem art. 132 ust. 1 lit. a dyrek-

tywy 2006/112.

Tym samym nie powinno ulegać wąt-

pliwości, że przedmiotowym zwolnieniem z VAT są

objęte wyłącznie usługi o charakterze powszechnym,

świadczone przez operatora pocztowego obowiązane-

go do świadczenia tych usług.

Natomiast usługi inne

niż powszechne, usługi, które nie są dostępne na rów-

nych zasadach dla wszystkich użytkowników, w tym

również usługa przesyłka aglomeracja, powinny być

opodatkowane VAT według stawki podstawowej

(obecnie 23%).

Interpretacja sankcjonuje stosowanie przez ope-

ratora publicznego zwolnienia z VAT w odniesieniu

do istotnej wielkości obrotu dotyczącego usług innych

niż powszechne.

Utrzymanie takiej sytuacji narusza

zasadę powszechności oraz neutralności podatku

VAT.

Przyznanie wyłącznie operatorowi publiczne-

mu prawa do stosowania zwolnienia z VAT w odnie-

sieniu do dedykowanej usługi odpowiadającej potrze-

bom klientów biznesowych oraz instytucjonalnych,

która z całą pewnością nie jest świadczona w intere-

sie ogółu społeczeństwa, stoi w ewidentnej sprzecz-

ności z zasadą powszechności i neutralności opodat-

kowania.

Powoływanie się przez operatora publicznego na

interpretację zapewnia w zasadzie temu podmiotowi

monopol na świadczenie usług pocztowych (w tym

również w oparciu o usługę przesyłka aglomeracja)

na rzecz podmiotów z sektora ﬁnansowegoorazin-

nych podmiotów, których podstawowa działalność

podlega zwolnieniu z podatku VAT.

Nabywanie przez

takich podatników usług, które również są zwolnione

z VAT, ma bardzo istotne znaczenie dla rozliczeń po-

datkowych tych podmiotów (z uwagi na brak możli-

wości odliczenia całości lub zasadniczej części podat-

ku naliczonego, nabywanie usług zwolnionych z VAT

jest korzystnym rozwiązaniem dla tych podmiotów).

Tym samym nie znajdująca podstaw prawnych ak-

ceptacja stosowania zwolnienia z VAT w odniesieniu

do przedmiotowych usług naraża budżet państwa na

straty.

Obowiązywanie interpretacji umożliwia operato-

rowi publicznemu dalsze stosowanie zwolnienia z VAT,

co może również spowodować poważne i trudne do

usunięcia zagrożenia dla konkurencji w rozumieniu

zm.).

W powyższym zakresie należy przede wszyst-

kim zwrócić uwagę, iż akceptacja dla stosowania przez

operatora publicznego zwolnienia z VAT dla usług

innych niż powszechne skutkuje brakiem możliwo-

ści konkurowania z tym podmiotem przez alterna-

tywnych operatorów pocztowych w obszarze usług,

które nie są zastrzeżone wyłącznie dla operatora

publicznego.

rza podjąć w stosunku do interpretacji dyrektora

Izby Skarbowej w Warszawie działania mające na

celu zastosowanie uregulowań zawartych w art. 14e

§ 1 Ordynacji podatkowej (zmiana interpretacji przez

ministra)?

2.

Czy minister zamierza podjąć inne działania

zmierzające do zachowania zasady neutralności i po-

wszechności opodatkowania VAT na rynku usług

pocztowych?

3.

Czy Ministerstwo Finansów posiada informacje

dotyczące strat dla budżetu państwa, które wynika-

ją z zastosowania się operatora publicznego do wyda-

nej dla niego interpretacji?

4.

Czy do ministra ﬁnansówwpłynęłyskarginie-

zależnych operatorów pocztowych do odpowiednich

organów UE na zaistniałą sytuację?

cja może zostać uznana przez odpowiednie organy

UE za niezgodną z prawem formę pomocy publicznej

i narazi operatora publicznego oraz Skarb Państwa

na wymierne straty ﬁnansowe?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

208

Interpelacja

(nr 2663)

do ministra ﬁnansów

w sprawie niejasności związanych

z wprowadzeniem od stycznia 2012 r.

przepisów wykonawczych do ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, które do

mnie docierają, wynika, że od początku roku panuje

duże zamieszanie związane z wprowadzeniem no-

wych przepisów wykonawczych do ustawy o podatku

akcyzowym.

Z materiałów zaprezentowanych mi

przez środowisko reprezentujące sprzedawców i pro-

ducentów węgla kamiennego wynika, iż ww. przepi-

sy zostały opublikowane tuż przed końcem roku, co

uniemożliwiło właściwe przygotowanie się przedsię-

biorców i podatników do stosowania nowych regula-

cji.

Dodatkowym aspektem komplikującym całą sy-

tuację była ogólnie panująca dezinformacja w kwestii

katalogu podmiotów zwolnionych z podatku akcyzo-

wego.

Podmioty zawodowo trudniące się handlem

węglem nie były pewne, kto powinien płacić podatek

akcyzowy, a kto z tego podatku jest zwolniony.

Rów-

nież informacje prezentowane przez Ministerstwo

Finansów pozostawiały wiele otwartych pytań i nie-

jasności.

W konsekwencji doszło do znaczącego spad-

ku sprzedaży wyrobów węglowych, a co za tym idzie,

do dużych strat, jakie poniosły przedsiębiorstwa zaj-

mujące się obrotem tym surowcem.

Uważam, że or-

gany państwowe odpowiedzialne za stanowienie pra-

wa powinny tworzyć prawo w sposób niebudzący

wątpliwości, a organy odpowiedzialne za wykonywa-

nie tych przepisów powinny udzielać obywatelom

rzetelnych informacji związanych ze stosowaniem

tych przepisów.

Szczególnie kontrowersyjny jest sposób ewiden-

cjonowania sprzedaży węgla, który w żaden sposób

z nowymi przepisami sprzedawca musi wystawić

cztery dokumenty dostawy.

Po dostarczeniu zakupio-

nego węgla do miejsca przeznaczenia nabywca zobli-

gowany jest dostarczyć sprzedawcy dokument dosta-

wy.

W związku z czym nabycie na własne użytek

nawet niewielkiej ilości węgla przez zwykłego wła-

ściciela domku jednorodzinnego związane jest z sze-

regiem biurokratycznych procedur, które narażają go

na niepotrzebną stratę czasu i dodatkowe wydatki.

Działania podejmowane przez rząd nie tylko nie

sprzyjają prowadzeniu działalności gospodarczej, ale

przede wszystkim negatywnie odbijają się na zwykłych

obywatelach (konsumentach).

Uważam, że wprowadze-

nie niejasnych przepisów i brak konkretnych działań

ze strony rządu podważa zaufanie obywateli do prawa

i władzy publicznej.

Zważywszy na duże zainteresowa-

nie sprawą, uprzejmie proszę Pana Ministra o udziele-

1.

Czy ministerstwo przed przystąpieniem do prac

nad ww. przepisami przeprowadziło konsultacje z śro-

dowiskami związanymi z obrotem węglem?

2.

Jakie działania Pan Minister podjął lub planu-

je podjąć w celu zmiany niniejszych przepisów?

W szcze-

gólności czy planowane jest uproszczenie procedury

obrotu surowcami węglowymi?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2664)

do ministra zdrowia

Zgodnie z nią obecnie lekarz musi wypisywać na re-

cepcie poziom refundacji poszczególnych leków i środ-

ków farmaceutycznych.

Rozporządzenie to wywoła-

ło już i tak liczne protesty środowiska lekarzy, dla-

tego należałoby wprowadzić zmiany w zakresie

wzoru recept.

Proponuję zatem wprowadzenie na recepcie lekar-

skiej pola, dzięki któremu umożliwione zostanie

oznakowanie jednostki chorobowej pacjenta, tak aby

wpis ten był zgodny z Międzynarodową Statystyczną

Klasyﬁkacją Chorób i Problemów Zdrowotnych

ICD-10 w kategorii 3-znakowej lub wprowadzenie

przekodowania tegoż numeru.

Nadmienić trzeba, że

MSKCiPZ funkcjonuje w służbie zdrowia już od prze-

szło 20 lat.

Oznakowanie to dotyczyłoby leków wypi-

sanych na tej recepcie.

Zaletą tego rozwiązania byłoby przede wszystkim:

— umożliwienie jednoznacznej interpretacji spo -

sobu realizacji recepty przez apteki,

— ułatwienie sposobu kontroli nad gospodarką

lekami i funduszami,

— eliminacja uznaniowości w decydowaniu o po -

ziomie refundacji.

Takie rozwiązanie uwolniłoby lekarzy od wpisy-

wania poziomu refundacji poszczególnych leków

i środków farmaceutycznych.

Przyspieszyłoby też to

209

wprowadzenie list aktualizacyjnych dla poziomu re-

fundacji.

Proszę zatem o podjęcie stosownych działań zmie-

rzających do dokonania wyżej opisanych zmian.

Jed-

nocześnie proponuję na czas tworzenia poprawek, aż

do jego zamknięcia, wprowadzenie vacatio legis dla

wyżej przedstawionej ustawy.

Pana Ministra pod uwagę zmiany ww. regulacji praw-

nych?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2665)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie przywrócenia godła państwowego

na dyplomach ukończenia uczelni

nister z interpelacją w sprawie przywrócenia godła

Znowelizowana ustawa Prawo o szkolnictwie wyż-

szym wprowadza możliwość zastąpienia Orła Białego

godłem uczelni, przez co znosi obowiązek umieszcza-

nia godła państwowego na dyplomie magisterskim.

Ta

zmiana podyktowana jest zdaniem ministerstwa chę-

cią doprowadzenia do tego, aby polskie szkolnictwo

wyższe wraz z kadrą akademicką osiągało coraz wyż-

szą pozycję w świecie.

Argumentacja ta jest absolutnie

nieprzekonująca, bowiem budowanie marki uczelni

powinno opierać się na zapewnieniu wysokiego pozio-

mu kształcenia.

Usunięcie godła państwowego wpisu-

je się natomiast w bardzo zły proces usuwania symbo-

li naszej państwowości z kolejnej dziedziny życia.

1.

Czy usunięcie godła państwowego z dyplomów

uczelni oznacza, że państwo polskie wycofuje się z od-

powiedzialności za jakość kształcenia na uczelniach?

2.

Czy ministerstwo podziela pogląd, że obecność

godła państwowego na dyplomach uczelni podnosi

prestiż tychże dokumentów?

3.

Czy ministerstwo rozważy przywrócenie godła

państwowego na dyplomach ukończenia uczelni?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2666)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zatrważającej skali

likwidacji szkół

li likwidacji szkół.

Główną przyczynę tego procesu

upatruję w pozbawieniu kuratorów możliwości blo-

kowania decyzji samorządów w tym zakresie.

Z całego kraju napływają informacje o podejmo-

waniu przez samorządy uchwał intencyjnych o za-

miarze likwidacji szkół.

Rząd z roku na rok nakłada

na samorządy coraz więcej zadań, niestety, nie za-

pewnia środków ﬁnansowychnaichrealizację.

Brak

pomocy ze strony rządu, zbyt niska subwencja oświa-

towa i niż demograﬁcznysprawiają,żegminypodej-

mują kroki zmierzające do zamykania szkół lub prze-

kazywania ich stowarzyszeniom.

Decyzje te budzą

społeczny sprzeciw, ponieważ wiążą się z koniecz-

nością dowozu dzieci do placówek oddalonych od

miejsca zamieszkania.

Często do likwidacji przezna-

czone są szkoły niedawno wyremontowane, a rów-

nież takie, których nie dotyka niż demograﬁczny.

Za sprawą nowelizacji ustawy o systemie oświaty

odebrano kuratorom oświaty możliwość blokowania

decyzji o likwidacji szkół.

Tak więc Ministerstwo

Edukacji Narodowej wydało ciche przyzwolenie na

masowy proces likwidacji szkół.

Tym samym wbrew

swej ustawowej roli doprowadza do demontażu sieci

szkół.

1.

Ile szkół zostało zlikwidowanych w kadencji

Sejmu 2007–2011 oraz jaka jest skala tego zjawiska

w tym roku?

2.

Ile szkół zostało przekazanych stowarzysze-

niom podczas VI kadencji Sejmu RP?

3.

Czy ministerstwo rozważy przywrócenie kura-

torom prawa wetowania likwidacji szkół?

4.

Za pomocą jakich instrumentów ministerstwo

zamierza zatrzymać masową skalę likwidacji szkół

w Polsce?

5.

Względem ilu szkół (do końca lutego) samorzą-

dy podjęły uchwały o zamiarze likwidacji, a także o prze-

kazaniu szkół stowarzyszeniom?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

210

Interpelacja

(nr 2667)

do ministra sportu i turystyki

w kwestii dotyczącej biletów na mecze Euro 2012 przy-

znanych przez UEFA dla administracji publicznej.

Obecna sytuacja:

Z informacji prasowych wynika, iż:

— UEFA przyznała pulę 2000 biletów dla admi -

nistracji publicznej, które traﬁły do Ministerstwa

Sportu i Turystyki;

— Ministerstwo Sportu i Turystyki dokonało na -

stępującego podziału biletów: Kancelaria Prezyden-

ta RP – 52 bilety, Kancelaria Prezesa Rady Mini-

strów – 53 bilety, Ministerstwo Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej – 80 biletów, Minister-

stwo Sportu i Turystyki – 80 biletów, Ministerstwo

Spraw Zagranicznych – 80 biletów, klub PO – 104 bi-

lety, klub PiS – 68 biletów, klub Ruch Palikota –

22 bilety, klub PSL – 14 biletów, klub SLD – 12 bile-

tów, MSW – 80 biletów, Senat – 60 biletów, Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego – 52 bilety,

Ministerstwo Środowiska – 52 bilety, Urząd Zamó-

wień Publicznych – 25 biletów, Urząd Lotnictwa Cy-

wilnego – 10 biletów, Urząd Komunikacji Elektro-

nicznej – 10 biletów.

1.

Po ile biletów przyznanych z puli UEFA na

Euro 2012 faktycznie kupiły od Ministerstwa Sportu

i Turystyki poszczególne kancelarie, ministerstwa,

kluby parlamentarne oraz urzędy?

2.

Jakie środki pieniężne zostały przeznaczone przez

ww. instytucje na zakup biletów na Euro 2012?

3.

Ile biletów na Euro 2012 faktycznie traﬁłodo

Ministerstwa Sportu i Turystyki z puli UEFA oraz

jak zostały one rozdysponowane na poszczególne in-

stytucje administracji publicznej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2668)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Zwracamy się do Pana

kupionych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów.

Obecna sytuacja:

— Kancelaria Prezesa Rady Ministrów dokonała

zakupu biletów na Euro 2012 w liczbie 53 sztuk.

1.

Jaka liczba biletów przyznana z puli UEFA na

Euro 2012 faktycznie została zakupiona przez Kan-

celarię Prezesa Rady Ministrów?

2.

Jakie środki pieniężne zostały przeznaczone na

zakup biletów na mecze Euro 2012 przez Kancelarię

Prezesa Rady Ministrów?

3.

Na jakich warunkach i jak zostały rozdyspono-

wane bilety na mecze Euro 2012 w Kancelarii Preze-

sa Rady Ministrów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

kupionych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa

Narodowego.

Obecna sytuacja:

— Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodo -

52 sztuk.

211

sterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

do ministra sportu i turystyki

kupionych przez Ministerstwo Sportu i Turystyki.

Obecna sytuacja:

kupu biletów na Euro 2012 w liczbie 80 sztuk.

sterstwo Sportu i Turystyki?

stwo Sportu i Turystyki?

Sportu i Turystyki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

do ministra spraw wewnętrznych

pionych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

Obecna sytuacja:

— Ministerstwo Spraw Wewnętrznych dokonało

sterstwo Spraw Wewnętrznych?

stwo Spraw Wewnętrznych?

Spraw Wewnętrznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

do ministra transportu, budownictwa

nictwa i Gospodarki Morskiej.

Obecna sytuacja:

sprzedaży biletów Ministerstwu Transportu, Budow-

nictwa i Gospodarki Morskiej w liczbie 80 sztuk.

212

skiej?

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

Obecna sytuacja:

Spraw Zagranicznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

Obecna sytuacja:

— Ministerstwo Środowiska dokonało zakupu bi -

sterstwo Środowiska?

stwo Środowiska?

Środowiska?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

(nr 2669)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W związku z informacją

przekazaną przez delegację grona pedagogicznego

społu Szkół Specjalnych z planowanej restruktury-

zacji placówek oświatowych mieszczących się na te-

renie miasta Sosnowca.

Jest to jedyna placówka w mieście kształcąca nie-

pełnosprawnych od poziomu szkoły podstawowej do

przysposobienia zawodowego.

Zdaję sobie sprawę, że

213

decyzja o likwidacji Zespołu Szkół Specjalnych mogła

zapaść pochopnie i że została, pomimo braku dogłęb-

nego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, pod-

dana pod głosowanie na sesji rady miasta w dniu 26

stycznia 2012 r.

Nie można zgodzić się z treścią przy-

jętej większością głosów radnych PO i SLD uchwały

intencyjnej.

Jest jeszcze czas na powtórne przeanali-

zowanie sprawy i odstąpienie od procedury likwida-

cji Zespołu Szkół Specjalnych nr 1 w Sosnowcu.

Dro-

ga do likwidacji jest jeszcze daleka.

Czynnością koń-

czącą pierwszy etap likwidacji szkoły jest uzyskanie

opinii kuratora oświaty.

Tylko uzyskanie opinii ku-

ratora pozwala na podjęcie dalszych procedur, czyli

uchwały o likwidacji szkoły.

Jako główną przyczynę likwidacji sosnowieckich

szkół, w tym Zespołu Szkół Specjalnych nr 1, samo-

rząd miasta Sosnowca wskazał demograﬁę, argu-

mentując, że zmniejsza się liczba uczniów.

Faktem

jest, że skutkiem niżu demograﬁcznegojestspadek

wysokości subwencji oświatowej.

Trzeba jednak mieć

na uwadze, że niż demograﬁcznyniemożebyćargu-

mentem przy podejmowaniu decyzji odnośnie do li-

kwidacji szkół specjalnych.

W żaden sposób nie da się

przewidzieć, ile w kolejnych latach narodzi się dzieci,

dla których jedyną nadzieją na prawidłowy rozwój są

wyspecjalizowane placówki edukacyjne, w tym przed-

miotowy Zespół Szkół Specjalnych.

Władze miasta

Sosnowca nie mogą mieć takiej wiedzy, nie można

więc podejmować racjonalnej decyzji o likwidacji tego

zespołu szkół w oparciu o argument mówiący o niżu

demograﬁcznym.

Jeżeliradniuważają,żeposiadają

wiedzę w tym zakresie, to wypada pozostawić ten

fakt bez komentarza.

Jeżeli jednak są świadomi tego,

że wiedzy tej nie posiadają, to należy ostrożnie pod-

chodzić do używania tego typu argumentu.

Hipote-

tycznie można założyć wzrost w kolejnych latach licz-

by dzieci wymagających specjalnej opieki.

Czy władze miejskie są w stanie zapewnić, że zdą-

żą dostosować infrastrukturę edukacyjną do takiej

sytuacji?

Kolejnym argumentem władz miasta Sosnowca

jest niedostatek środków ﬁnansowychnaprowadze-

nie Zespołu Szkół Specjalnych.

Zjawisko zamykania

szkół ze względów ekonomicznych nie można nazwać

inaczej jak niepohamowaną chciwością samorządu.

Spadek liczby uczniów to niepowtarzalna okazja do

poprawy poziomu i warunków kształcenia.

Pozwala

on na zmniejszenie liczby uczniów w klasach do po-

ziomu pozwalającego na indywidualne podejście do

każdego ucznia, co przyczynić się może tylko do zwięk-

szenia sukcesów na polu edukacyjnym, jak i wycho-

wawczym.

Samorząd miasta Sosnowca woli jednak

przy okazji spadku liczby uczniów czynić oszczędno-

ści budżetowe na edukacji poprzez likwidację placó-

wek oraz wyzbywanie się infrastruktury.

Na margi-

nesie można dodać, że Naczelny Sąd Administracyj-

ny wielokrotnie wypowiadał się, że kwestie ekono-

miczne nie mogą być decydującym argumentem prze-

mawiającym za likwidacją szkół.

Konsekwencją tego

było niejednokrotnie uchylanie uchwał o likwidacji.

Nie akceptując, z powodów wyżej wskazanych, argu-

mentów przytoczonych za likwidacją Zespołu Szkół

Specjalnych, należy zastanowić się nad prawdziwymi

intencjami radnych.

W pierwszej kolejności nasuwa

się pytanie o przeznaczenie budynku, który pozosta-

nie po ewentualnym zlikwidowaniu przedmiotowego

Sosnowiec jest zadłużone ze względu na nadmierne

inwestycje publiczne, które rozpoczęto, myśląc jedy-

nie o wygraniu kolejnych wyborów.

Nie zgadzamy się

jednak, by oszczędzać na szkołach.

Apelujemy o roz-

poczęcie oszczędności od administracji publicznej

i zaplecza partyjnego.

Nie zgadzam się z propozycją,

by dzieci z sosnowieckiej specjalnej szkoły podstawo-

wej i gimnazjum zostały przeniesione do mniejszego

budynku na ul. Suchej, który w latach 90. został prze-

jęty po szkole masowej nr 26.

Budynek ten wymaga

celowej adaptacji na potrzeby szkoły specjalnej.

Ko-

nieczne będzie wyprowadzenie z niego poradni psy-

chologiczno-pedagogicznej i zaadaptowanie pomiesz-

czeń po tej poradni do celów nauczania.

Rezygnacja z odpowiednio przystosowanego, du-

żego budynku na ul. Teatralnej wydaje się niecelowa

także pod względem ﬁnansowym.

Obecnybudynek

jest już przystosowany do celów nauczania specjalne-

go, adaptacja nowego budynku pociągnie za sobą do-

datkowe koszty.

Jeżeli władze miasta Sosnowca kie-

rują się rachunkiem ekonomicznym, to jest on całko-

wicie niezrozumiały dla przeciętnego obywatela.

Likwidacja szkoły zawodowej spowoduje, że mło-

dzież zostanie pozbawiona praw do nauczania zawo-

du w szkole specjalnej.

Szkoła na ul. Teatralnej jest

jedyną szkołą w Sosnowcu, która jest przygotowana

do szkolenia zawodowego osób niepełnosprawnych

umysłowo.

Nauka podstawowych umiejętności przy-

datnych na rynku pracy w przypadku tych dzieci jest

diametralnie różna od nauki dzieci pełnosprawnych.

Nie da się uczyć zawodu jednocześnie tych dwóch

grup dzieci.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa o systemie

oświaty daje rodzicom prawo wyboru szkoły po-

wszechnej lub specjalnej.

Prawa tego dzieci z ul. Te-

atralnej zostaną pozbawione.

Wielu rodziców, nie

bez podstaw, obawia się, że kształcenie ich dzieci

w klasach integracyjnych może pogłębić tylko pro-

blemy zdrowotne ich pociech.

Specyﬁkąniepełno-

sprawności intelektualnej jest fakt, iż osoba cierpią-

ca na taką niepełnosprawność ma zaburzone myśle-

nie przyczynowo-skutkowe, w większości nie potra-

ﬁplanować,przewidywaćikrytycznieoceniaćswo-

ich możliwości.

Wykwaliﬁkowana kadra specjalistów Zespołu

Szkół Specjalnych nr 1 dobiera metody pracy tak, aby

swoim uczniom zapewnić wszechstronną pomoc

i umożliwić rozwój, a w przyszłości osiągnięcie samo-

dzielności.

Bezspornie ich priorytetem jest, by ucznio-

wie ci dobrze czuli się w szkole przy ul. Teatralnej,

odkrywali swoje mocne strony, odnosili sukcesy na

miarę możliwości ograniczonych deﬁcytami.

Słuszne

są obawy specjalistów pedagogiki specjalnej zatrud-

214

nionych w Zespole Szkół Specjalnych, że wyrwanie

ich niepełnosprawnych podopiecznych ze znanego im

środowiska spowoduje nieodwracalne skutki dla ich

rozwoju.

Z badań pedagogiki specjalnej wynika ja-

sno, że nie każdy uczeń z upośledzeniem umysłowym

nadaje się do integracji.

Zdaniem specjalisty dr hab.

Joanny Głodkowskiej, prof. Akademii Pedagogiki

Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej „najtrudniejsza

w integracji jest sytuacja uczniów z niepełnospraw-

nością intelektualną”.

Nie przemawia do nas argu-

ment władz miasta, że „współistnienie klas maso-

wych i specjalnych kształtuje podstawy tolerancji

i uczy właściwych postaw”.

Na naukę tak ważnych

rzeczy czas jest dużo wcześniej.

W szkole zawodowej

młodzież upośledzona umysłowo narażona jest na bez-

względny ostracyzm ze strony kolegów z normą inte-

lektualną.

Obniżenie sprawności umysłowej utrud-

nia dziecku przystosowanie społeczne w sytuacjach

złożonych i nowych.

Klasy masowe nie tylko nie po-

magają młodzieży upośledzonej, a wręcz przyhamo-

wują ich ewentualny dalszy rozwój.

o odpowiedź na pytania zawarte w piśmie powyżej

oraz o interwencję w sprawie likwidacji Zespołu Szkół

Specjalnych w Sosnowcu.

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2670)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie okresu przechowywania

akt pojazdu

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z § 9 ust. 4 roz-

śnia 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności or-

ganów w sprawach związanych z dopuszczeniem po-

ści miejscowej organu rejestrującego.

Wyżej wymie-

niony okres przechowywania akt pojazdu stoi w sprzecz-

ności z regulacjami wprowadzonymi na podstawie

nej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz in-

strukcji w sprawie organizacji i zakresu działania

zm.).

Wedle załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia

akta pojazdu określa symbol kwaliﬁkacyjny:5410,

hasło kwaliﬁkacyjne:dokumentacjarejestracjipojaz-

dów, kategoria archiwalne BE 10.

W związku z tym

akta pojazdu (po ich wyrejestrowaniu w danym urzę-

dzie) muszą być przechowywane w archiwum zakła-

dowym jeszcze przez okres 10 lat, po czym podlegają

weryﬁkacjiprzezarchiwumpaństwowe.

Wceluwe-

ryﬁkacjipowinnyonezostaćuporządkowanewinnej

kolejności, niż były wytwarzane, i następnie umiesz-

czone w teczce bezkwasowej.

Powyższe działania ge-

nerują dodatkowe koszty: zakup teczek bezkwaso-

wych, zapewnienie pomieszczeń i regałów, praca osób

odpowiedzialnych za uporządkowanie akt (które

i tak następnie zostaną zlikwidowane).

Wszystkie te

koszty dotyczą pojazdu, który został skasowany bądź

którego akta w przypadku jego przerejestrowania od

ponad 10 lat znajdują się w innym urzędzie.

1.

Które z przytoczonych przepisów dotyczących

przechowywania dokumentów należy stosować w od-

niesieniu do akt pojazdu?

2.

Czy zostały przeprowadzone analizy kosztów

składowania, przechowywania w teczkach bezkwa-

sowych omawianych dokumentów zgodnie z instruk-

cją kancelaryjną?

Z poważaniem

Poseł Damian Raczkowski

Białystok, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2671)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie narzucenia podmiotom,

które nie są zobowiązane do stosowania

obowiązku udzielania zamówień zgodnie

Szanowna Pani Minister!

Z ogromną satysfakcją

należy zauważyć, że wydatkowanie środków aloko-

wanych dla Polski z budżetu UE przebiega w więk-

szości przypadków sprawnie, co przy tak dużej skali

ﬁnansowejprzyznanegowsparciapotwierdzadobre

przygotowanie wszystkich instytucji zaangażowa-

nych w system wdrażania.

Niestety poważne zanie-

pokojenie budzi narastające w ostatnim czasie wy-

muszanie przez różne podmioty nadzorujące wyko-

rzystanie środków UE stosowania zapisów Prawa

zamówień publicznych w sytuacjach, gdy beneﬁcjen-

ci prawu temu nie podlegają.

Zakupy w ramach środków pomocowych UE po-

winny być udzielane zgodnie z normami szczegółowo

omówionymi w komunikacie KE (Dz. U. UE 1.8.2006/

C 179/02), w tym w szczególności z uwzględnieniem

215

przestrzegania zasad równego traktowania oraz przej-

rzystości, a wszystkie umowy zawierane powinny być

w sposób oszczędny i celowy, zgodnie z ogólnymi za-

sadami traktatowymi dotyczącymi m.in. równego

traktowania i niedyskryminacji oraz transparentno-

ści.

I w takim zakresie tryb ponoszenia wydatków

powinien być kontrolowany.

Tymczasem w grudniu ubiegłego roku do beneﬁ-

cjentów Programu Operacyjnego „Rozwój Polski

Wschodniej” traﬁłdokumentzatytułowany„Ogólne

zasady zawierania umów, do których nie stosuje się

ustawy Prawo zamówień publicznych oraz wymie-

rzania korekt ﬁnansowychzaichnaruszenie”,przy-

gotowany przez instytucję zarządzającą PO RPW,

czyli MRR, którego autora na podstawie przesłanej

kserokopii trudno ustalić i w którym narzuca się sto-

sowanie ustawy podmiotom, które takiego obowiąz-

ku nie mają.

Znalazły się w nim m.in. zapisy dotyczą-

ce „szacowania wartości zamówień objętych projek-

tem współﬁnansowanymześrodkówUE”,gdziena-

rzuca się podmiotom zwolnionym ze stosowania

ustawy Prawo zamówień publicznych „obowiązek

centralizowania zamówień oraz ich sumowania zgod-

nie z zapisami art. 32 ust. 2 ustawy P.z.p., jak rów-

nież grupowanie i kategoryzowanie wydatków zwią-

zanych z planowanymi zamówieniami, w oparciu

o plan zamówień publicznych czy też plan ﬁnansowy

jednostki”.

Dlatego proszę o odpowiedź na następujące py-

1.

Na podstawie jakich aktów prawnych należy za-

cząć stosować opinie prawne jako obowiązujące źró-

dło prawa?

2.

Jakie są możliwości podjęcia kroków zapobie-

gających wystąpieniu takich sytuacji w przyszłości?

Takie nadinterpretacje bowiem i ułatwianie sobie

pracy przez instytucje kontrolujące mogą stanąć na

przeszkodzie wypełnieniu deklaracji pani minister

E. Bieńkowskiej złożonej na październikowym Kon-

gresie Małych i Średnich Przedsiębiorstw w Katowi-

cach: „Mam nadzieję, że nie zwrócę do Komisji Eu-

ropejskiej ani jednego euro”.

I nie będzie to z winy

beneﬁcjentów.

Z poważaniem

Poseł Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2672)

do ministra zdrowia

z interpretacją przepisów ustawy

o działalności leczniczej

leczniczej.

Podmioty prowadzące domy pomocy społecznej,

hospicja i szpitale oraz Forum Hospicjów Polskich

i Rada Działalności Pożytku Publicznego alarmują,

że z dniem 1 lipca br. zagrożone może być funkcjono-

wanie ww. placówek w dotychczasowej formie.

Usta-

wa o działalności leczniczej określa działalność lecz-

niczą jako działalność gospodarczą, co pociąga za

łalności gospodarczej w Kodeksie cywilnym i ustawie

o podmiotach pożytku publicznego.

Konkretnie oba-

wy dotyczą prawa do zwolnienia z podatku od dzia-

łalności gospodarczej i przekazywania 1% podatku

na rzecz OPP.

Pozbawienie hospicjów i szpitali tych

przywilejów równałoby się zapaści ﬁnansowejigro-

ziłoby zamknięciem placówek.

Dla wielu z nich kon-

trakt z NFZ nie pokrywa całości kosztów utrzyma-

nia.

Pytania dotyczą również pracy wolontariuszy

w kontekście funkcjonowania podmiotów, które w świe-

tle deﬁnicjidziałalnościgospodarczejpowinnyprzy-

nosić zysk.

To wszystko sprawia, że opiekunowie wie-

lu chorych terminalnie i tysięcy pacjentów korzysta-

jących z różnych form opieki niepokoją się o ich los.

Mając na uwadze dobro chorych i konieczność za-

pewnienia harmonijnego funkcjonowania opisanych

w tekście wystąpienia placówek, zwracam się do Pana

ności leczniczej nie konsultowano z organizacjami

pozarządowymi?

2.

Jaka jest opinia ministerstwa na temat obaw,

wątpliwości i zastrzeżeń zgłaszanych przez podmioty

świadczące usługi opiekuńcze chorym w ostatnich

stadiach choroby?

3.

Czy ministerstwo przewiduje możliwość nowe-

lizacji ustawy o działalności leczniczej eliminującej

zgłaszane obawy i wątpliwości interpretacyjne?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 23 lutego 2012 r.

216

Interpelacja

(nr 2673)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie działań, jakie planuje podjąć

kina niezależnego w tej kadencji

o zainteresowanie się potrzebami Polskiego Kina

Niezależnego, a konkretnie brakiem systematyczne-

go wsparcia, które jest niezbędne do promocji i roz-

woju polskich twórców oraz ﬁlmów niezależnych.

Federacja Niezależnych Twórców Filmowych, która

od wielu lat wspiera twórców niezależnych i organi-

zuje liczne przeglądy kina niezależnego oraz festiwa-

le ﬁlmowe,takiejak:OKFAim.prof.

HenrykaKluby

(Ogólnopolski Festiwal Filmów Niezależnych), który

jest najważniejszym krajowym wydarzeniem kina

niezależnego, czy festiwal Grand Off, który jest jedy-

nym na świecie festiwalem podsumowującym doro-

bek kina niezależnego.

Tego typu inicjatywy potrze-

bują wsparcia, aby polskie kino i jego twórcy mogli

rozwijać się, a wraz z nimi polska kinematograﬁa.

Zwracam się zatem z pytaniami do Pana Mini-

stra:

1.

Jakie kroki Pan Minister planuje poczynić na

rzecz wspierania Polskiego Kina Niezależnego i jego

twórców?

2.

Jakie działania ministerstwo planuje wdrożyć,

by skutecznie i długofalowo wspierać rozwój i promo-

cję niezależnej kinematograﬁi?

3.

Czy twórcy ﬁlmówniezależnychmogąliczyćna

wsparcie oraz czy młodzi twórcy będą objęci tym

wsparciem?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

(nr 2674)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wpuszczenia na teren siedziby

macjami dotyczącymi rażącego łamania procedur

bezpieczeństwa na terenie siedziby podległej Panu

Służby Kontrwywiadu Wojskowego uprzejmie proszę

towanej części odbywało się spotkanie towarzyskie,

zatrudnione w SKW?

Jeżeli tak, to kiedy to miało

miejsce?

Z jakiego powodu było organizowane?

Jakie

osoby w nim uczestniczyły?

Jaki był powód ich wpro-

wadzenia?

Kto podjął taką decyzję?

2.

Jaka była procedura sprawdzania osób, które

zostały wprowadzone do budynku?

Która jednostka

przeprowadziła sprawdzenie, jaka dokumentacja zo-

stała wytworzona?

Proszę podać cechy dokumentów

wytworzonych w czasie dokonywania sprawdzeń oraz

daty ich wytworzenia.

3.

Czy pomieszczenia, w których gościły osoby, o któ-

rych mowa w pytaniu nr 1, przebywały w streﬁechro-

nionej budynku SKW?

4.

Czy osoby, które były zaproszone, były spraw-

dzane i posiadają poświadczenia bezpieczeństwa?

Proszę podać numery poświadczenia bezpieczeństwa

osobowego i daty ich wystawienia.

5.

Czy radiokontrwywiad SKW sprawdzał pomiesz-

czenia, do których miały dostęp osoby niezatrudnione

w SKW, po odbytym spotkaniu towarzyskim?

6.

Z jakich funduszy zostały opłacone usługi

świadczone na rzecz zaproszonych gości?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2675)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zasad udzielania wiz wjazdowych

Szanowny Panie Ministrze!

Aktualne przepisy

regulujące udzielanie wiz wjazdowych pracownikom

sezonowym zatrudnianym przez polskich rolników

i plantatorów są dla tych pracodawców bardzo nie-

korzystne.

Corocznie wielu z nich pada oﬁarąnie-

uczciwości polegającej na wyłudzeniu wiz dla poten-

cjalnych pracowników, którzy po otrzymaniu wizy

nie stawiają się u pracodawcy (rolnika lub plantato-

ra), a zamiast tego podejmują pracę na budowie, w za-

kładach przemysłowych lub wręcz wyjeżdżają poza

granice naszego kraju i tam znajdują sezonowe za-

trudnienie.

Czy nie byłoby celowe wprowadzenie obowiązku

pracy w gospodarstwie, z którego pracownik ukraiń-

ski otrzymał zaproszenie?

217

Czy nie należałoby wprowadzić obowiązku złoże-

nia podpisanego przez pracodawcę oświadczenia

o terminie pobytu pracownika w poprzednim sezonie

oraz potwierdzenia opłacenia stosownego podatku od

wynagrodzeń przy ponownym staraniu się danego

pracownika o wizę?

Powyższe rozwiązania są z powodzeniem stoso-

wane przez ambasadę polską na Białorusi.

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2676)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zapobiegania i przeciwdziałania

przemocy w szkole

Szanowna Pani Minister!

Przemoc w szkole (bul-

lying) to zjawisko, które coraz częściej występuje

w naszym kraju.

Znaczny procent dzieci i młodzieży

doznał osobiście przemocy i agresji ze strony rówie-

śników lub nauczycieli albo był świadkami takich

zachowań.

Coraz częściej również nauczyciele stają

się oﬁaramiprzemocyzestronyuczniówizestrony

przełożonych.

Organizacje antymobbingowe donoszą

o przypadkach dręczenia, zastraszania i upokarzania

w szkole.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej utworzyło

krajowy bank danych o programach proﬁlaktycznych,

ośrodkach szkolących oraz o rozmiarach zagrożeń, jak

również dokonało oceny tego zjawiska?

Czy zostały wydane akty wykonawcze w sprawie

no-pedagogicznej oraz w sprawie form działalności

dzieży zagrożonych narkomanią?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

(nr 2677)

do ministra środowiska

w sprawie stanu infrastruktury

przeciwpowodziowej oraz planów

Szanowny Panie Ministrze!

Przez województwo

lubuskie przepływa kluczowa część Odrzańskiej Dro-

gi Wodnej, która łączy Górny Śląsk z zespołem por-

tów morskich Szczecin – Świnoujście, a także umoż-

liwia, dzięki połączeniu z kanałem Odra – Sprewa,

prowadzenie swobodnej wymiany handlowej z Repu-

bliką Federalną Niemiec.

Odrzańska Droga Wodna ma szczególne znacze-

nie dla rozwoju społeczno-gospodarczego wojewódz-

twa lubuskiego.

Na lubuskim odcinku tego szlaku

transportowego zlokalizowane są następujące porty

i przystanie rzeczne: Cigacice, Nowa Sól, Krosno Od-

rzańskie, Urad, Słubice oraz Kostrzyn.

Wymiernym

efektem działań władz odrzańskich gmin stała się

inicjatywa powstania Zespołu Portów Lubuskich,

który docelowo będzie stanowił infrastrukturę wspie-

rającą śródlądową żeglugę transportową oraz tury-

styczną na rzece Odrze.

Wysiłki na rzecz prawidłowego wykorzystania

walorów ekonomicznych i turystycznych rzeki Odry

muszą być jednak połączone z systematyczną moder-

nizacją jej infrastruktury przeciwpowodziowej.

W moim

przekonaniu jedynie połączone działania Minister-

stwa Środowiska i Ministerstwa Transportu, Budow-

osiągnięcia wymiernych efektów społeczno-ekono-

micznych wykorzystania lubuskiego odcinka Od-

rzańskiej Drogi Wodnej.

Przypominam, że dnia 6 lipca 2001 r.

Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej przyjął do realizacji w drodze

ustawy wieloletni program rządowy „Program dla

Odry – 2006”.

Jednym z jego podstawowych celów

jest wybudowanie czynnego i biernego systemu za-

bezpieczeń przeciwpowodziowych.

Działania te mają

doprowadzić do znaczącej poprawy bezpieczeństwa

mieszkańców gmin nadodrzańskich, jak również umoż-

liwić intensyﬁkacjężeglugiśródlądowej.

Wedługoce-

ny ekspertów realizacja tego zadania stworzy odpo-

wiednie warunki do ochrony jakości wód rzeki Odry.

Szanowny Panie Ministrze, w trosce o prawidłową

realizację gospodarki wodnej, a także zapewnienie

skutecznego działania infrastruktury przeciwpowo-

dziowej dla rzeki Odry, proszę o odpowiedź na nastę-

1.

Jakie działania monitorujące w dziedzinie sta-

nu infrastruktury przeciwpowodziowej dla rzeki

Odry prowadzi zarządzany przez Pana resort?

2.

Czy Ministerstwo Środowiska prowadzi wspól-

ne działania z Ministerstwem Transportu, Budow-

infrastruktury lubuskiego odcinka Odrzańskiej Dro-

gi Wodnej?

3.

Czy istnieje możliwość wsparcia ﬁnansowego

przez Ministerstwo Środowiska projektów samorzą-

dów terytorialnych w dziedzinie rozbudowy infra-

struktury portowej i przeciwpowodziowej wzdłuż

lubuskiego odcinka Odrzańskiej Drogi Wodnej?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 27 lutego 2012 r.

218

Interpelacja

(nr 2678)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie intensyﬁkacji żeglugi śródlądowej

na lubuskim odcinku Odrzańskiej

Drogi Wodnej

Szanowny Panie Ministrze!

Kluczowym śródlą-

dowym szlakiem żeglugowym dla regionów południo-

wo-zachodniej części Polski jest prawie 700-kilome-

trowy odcinek Odrzańskiej Drogi Wodnej, która łączy

województwa śląskie, opolskie, dolnośląskie i lubu-

skie z zespołem portów morskich Szczecin – Świno-

ujście.

Odrzańska Droga Wodna ma szczególne znacze-

inicjatywa powstania zespołu portów lubuskich, któ-

ry docelowo będzie stanowił infrastrukturę wspiera-

jącą śródlądową żeglugę transportową oraz tury-

Działania na rzecz wykorzystania walorów eko-

nomicznych rzeki Odry przyjęły nowy wymiar rów-

nież w kontekście dynamicznie rozwijającego się

przemysłu wytwórczego na terenie odrzańskich gmin

województwa lubuskiego.

Znaczenie gospodarcze Od-

rzańskiej Drogi Wodnej dostrzegli również sygnata-

riusze Międzyregionalnego Porozumienia na rzecz

Utworzenia Środkowoeuropejskiego Korytarza

Transportowego (CETC-ROUTE65).

jest wzmocnienie rozwoju infrastruktury żeglugowej

na Odrzańskiej Drodze Wodnej.

Działanie to ma do-

prowadzić do znaczącej poprawy warunków nawiga-

cyjnych, co w konsekwencji umożliwi pełne wykorzy-

stanie najtańszej, przyjaznej dla środowiska, a zara-

zem najbezpieczniejszej formy dystrybucji towarów,

jaką jest transport wodny.

Według oceny ekspertów

realizacja tego zadania umożliwi docelowo przewozy

20 mln t ładunków rocznie.

Szanowny Panie Ministrze, w mojej ocenie obecny

poziom wykorzystania Odrzańskiej Drogi Wodnej,

szczególnie w jej środkowym biegu, jest niewystar-

czający, zaś zalety ekonomiczne i ekologiczne trans-

portu śródlądowego nie są należycie dyskontowane.

Wsparcie wykorzystania przewozów rzecznych bez

wątpienia spowoduje znaczące podniesienie konku-

rencyjności gospodarki, a także przywróci rodzimym

przedsiębiorcom możliwość korzystania z jednej z tań-

szych form transportu wytwarzanych przez nich

dóbr.

1.

Czy istnieją skonkretyzowane plany wsparcia roz-

woju i promocji transportu wodnego śródlądowego?

2.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

z Ministerstwem Środowiska na rzecz modernizacji

Odrzańskiej Drogi Wodnej?

3.

Jakie działania zamierza podjąć zarządzany

przez Pana resort na rzecz poprawy żeglowności Odry

w roku 2012?

4.

Czy istnieje możliwość wsparcia ﬁnansowego

przez Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej lub Ministerstwo Środowiska pro-

jektów samorządów terytorialnych w dziedzinie roz-

budowy infrastruktury portowej wzdłuż lubuskiego

odcinka Odrzańskiej Drogi Wodnej?

Interpelacja

(nr 2679)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zasad rozliczania

dotacji przekazywanej z budżetu gminy

niepublicznym jednostkom systemu oświaty

(przedszkolom)

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązujące prze-

pisy prawa przewidują funkcjonowanie w struktu-

rach oświatowych szkół i placówek niepublicznych

oraz publicznych powadzonych przez podmioty nie-

publiczne.

Szkoły i placówki publiczne i niepubliczne

mogą być zakładane przez osoby ﬁzycznelubosoby

prawne niebędące jednostkami samorządu teryto-

rialnego.

Jednymi z takich placówek są przedszkola niepu-

bliczne.

Przedszkola niepubliczne, w tym specjalne,

otrzymują dotacje z budżetu gminy.

Według zapisu

z późn. zm.), dalej zwaną u.s.o., dotacje dla niepu-

blicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia

szkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej

219

nego, pod warunkiem, że osoba prowadząca niepu-

bliczne przedszkole poda organowi właściwemu do

gminy przedszkola publicznego podstawą do ustale-

nia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone

publicznego.

Zapis u.s.o. określa minimalną kwotę

dotacji, co oznacza, że organ dotujący może ustalić

kwotę dotacji na wyższym poziomie.

Warunkiem

przyznania dotacji jest uzyskanie informacji o plano-

ten jest związany z planowaniem budżetu przez jed-

nostkę samorządu terytorialnego na kolejny rok bu-

dżetowy.

Dotacja, jaką otrzymuje szkoła lub placówka pu-

bliczna i niepubliczna, ma charakter dotacji podmio-

towej.

Otrzymywana przez jednostkę dotacja ma na

celu przede wszystkim ﬁnansowaniewydatkówbie-

żących, a więc wydatków bezpośrednio związanych

z funkcjonowaniem szkoły lub placówki (tj. wydat-

ków związanych z wynagrodzeniami pracowników

i składkami od nich naliczanymi, a także wydatków

związanych z realizacją statutowych zadań jednost-

ust. 3d u.s.o., zgodnie z którym dotacje są przezna-

czane na doﬁnansowanierealizacjizadańszkołylub

placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opie-

ki, w tym proﬁlaktykispołecznej.

Przepisytestano-

wią wprost, iż dotacje mogą być wykorzystane wy-

łącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub

Problem jednak powstaje przy rozliczaniu ww. do-

tacji i przy klasyfikacji wydatków, jakie możemy

z nich rozliczyć.

Z przedmiotowych dotacji możemy

bowiem jedynie rozliczyć wydatki bieżące niebędące

wydatkami majątkowymi (wydatki majątkowe to

m.in. wydatki na inwestycje i zakupy inwestycyjne,

dów do spółek prawa handlowego).

Wydatek jest zwią-

zany z rzeczywistym (ﬁzycznym)rozchodemśrodków

pieniężnych przekazanych w formie dotacji na rachu-

nek bankowy podmiotu prowadzącego przedszkole.

Podstawą do dokonania tego wydatku są dokumenty

ﬁnansowe(faktury,rachunki,listypłacitp.),naktó-

rym powinna być zamieszczona adnotacja, w jakiej

kwocie wydatek zastał pokryty z dotacji.

Szczegółowa klasyﬁkacjawydatkówobowiązująca

dzenia ministra finansów z dnia 2 marca 2010 r.

datków, przychodów i rozchodów oraz środków po-

chodzących ze źródeł zagranicznych (Dz. U. Nr 38,

poz. 207).

W tym miejscu należy nadmienić, iż kwa-

liﬁkacjęwydatkówbieżącychwjednostkachsektora

ﬁnansówpublicznychnależywproststosowaćdoprzed-

szkoli niepublicznych.

Jednak pomimo szczegółowego aktu wykonawcze-

go w tym zakresie na tle tym rodzi się wiele proble-

mów interpretacyjnych, a przede wszystkim rozbież-

ności, gdyż wiele gmin zajmuje odmienne stanowiska

w zakresie ustalenia, co możemy rozliczyć z poszcze-

gólnej dotacji.

Problemem są także zmiany stanowisk

gmin w przedmiocie dopuszczalności konkretnych

rozliczeń dotacji w trakcie roku podatkowego.

W związku z tym, iż powyższa kwestia budzie tak

wiele rozbieżności interpretacyjnych, chciałabym się

zwrócić do Pana Ministra z następującym pytaniem:

Czy możliwe jest rozliczenie przez przedszkole niepu-

bliczne z dotacji otrzymywanej od gminy na podsta-

— kosztów (odsetek oraz prowizji) kredytu inwe -

stycyjnego przeznaczonego przez przedszkole na za-

kup nieruchomości będącej miejscem świadczenia

usług statutowych,

— rat leasingowych środka trwałego będącego

przedmiotem leasingu operacyjnego, którego przed-

szkole jest leasingobiorcą,

— kosztów wyżywienia dzieci, jeżeli są skalkulo -

noszonej przez rodziców?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Kłosin

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2680)

do ministra edukacji narodowej

ponadgimnazjalnych sztywnych progów

Szanowna Pani Minister!

Ostatnie tygodnie to

czas dyskusji na temat ﬁnansowaniaoświatyoraz

trudnej sytuacji w budżetach samorządów, które po-

szukują oszczędności właśnie w tym segmencie swo-

jej działalności.

Bez względu na ocenę tych działań,

bo nie sposób tutaj niczego uogólniać, ich celem musi

być dbałość o jakość edukacji, a cel ekonomiczny nie

powinien stanowić jedynego kryterium likwidacji

szkoły.

Większość samorządów ma taką świadomość,

dlatego poszukuje różnych dodatkowych kryteriów

usprawiedliwiających zamykanie szkół.

Z całą pewno-

ścią działania takie muszą jednak przebiegać w zgo-

dzie z obwiązującym w naszym kraju prawem.

I tu po-

jawiają się moje obawy, czy decyzje niektórych samo-

rządów spełniają powyższy warunek.

Z licznych rozmów z nauczycielami wiem, że

wprowadza się do naboru do szkół ponadgimnazjal-

nych progi punktowe.

Organy prowadzące, jakimi są

j.s.t., wiedzą, że ustawa o systemie oświaty i akty wy-

220

konawcze dotyczące systemu egzaminów zewnętrz-

nych nie pozwalają na wprowadzenie zasady progów

punktowych uchwałą rady miasta, dlatego też jako

pracodawcy wywierają presję na dyrektorach podle-

głych im szkół, aby to rady pedagogiczne podjęły wła-

ściwe uchwały.

Krótkowzrocznością i zupełnym bra-

kiem rozsądku kierują się te samorządy, które usta-

liły, że rady pedagogiczne wszystkich szkół powinny

podjąć uchwałę, w której do liceum ogólnokształcą-

cego można przyjąć ucznia o minimalnej liczbie

punktów 80, a do technikum 60.

Arbitralne, bez ko-

niecznej diagnozy ustalenie powyższych progów jest

groźne dla całego lokalnego systemu edukacji i nie-

dopuszczalne z punktu widzenia indywidualnego

ucznia, przypomina też czasy centralnego nakazowe-

go zarządzania oświatą z czasów PRL-u.

Gdyby jeszcze odpowiedni próg punktowy, poniżej

którego uczeń nie może zostać przyjęty do szkoły, był

wynikiem monitorowania efektów jej pracy rozumia-

nej jako analiza wyników egzaminu maturalnego

i edukacyjnej wartości dodanej, można by takiej de-

cyzji bronić.

Szkoła miałaby szansę na pozytywne

motywowanie swoich potencjalnych uczniów do uzy-

skiwania takich osiągnięć na egzaminie gimnazjal-

nym, które zapewnią im naukę w wybranej szkole.

Przy czym „szkoła wybrana” nie dla każdego znaczy

to samo.

Dla ucznia bardzo dobrego będzie to najlep-

sze liceum w mieście, ale dla jego słabszego kolegi to

będzie liceum ogólnokształcące o niższym poziomie

nauczania, być może w zespole szkół, ale wciąż szko-

ła, która po trzech latach nauki pozwoli mu skończyć

szkołę policealną albo wyższe studia zawodowe i od-

naleźć się na rynku pracy.

Pomijam w swojej inter-

pelacji skomplikowaną materię pomiaru dydaktycz-

nego, ale warto pamiętać także o tym, że 80 punktów

w jednej sesji egzaminacyjnej nie da się porównać

z 80 punktami w kolejnym roku.

To abc pomiaru

dydaktycznego.

Tymczasem sztywny próg 80 punk-

tów sprawi, że wielu uczniów z pewnymi trudnościa-

mi w nauce, ale dającymi się zniwelować odpowiednią

pracą dobrego nauczyciela w liceum, rozpocznie na-

ukę w technikach (60 pkt), które oprócz przedmiotów

ogólnokształcących uczą przedmiotów zawodowych,

a więc są szkołami trudniejszymi.

Jeśli uczeń nie po-

radzi sobie w liceum ogólnokształcącym, to tym bar-

dziej nie poradzi sobie w technikum, a nawet jeśli je

ukończy, z prawdopodobieństwem graniczącym

zawodowych nadających mu tytuł technika i pozwa-

lających na zdobycie pracy, ponieważ jednoczesne przy-

gotowanie do matury z przedmiotów ogólnokształ-

cących i egzaminu zawodowego to podwójne obcią-

żenie.

Ponadto wprowadzając stałe dla wszystkich lice-

ów progi, premiuje się szkoły tradycyjnie uznawane

za najlepsze, do których zgłaszają się uczniowie z wy-

sokimi osiągnięciami w nauce, a skazuje na brak na-

boru szkoły, do których przychodzą uczniowie z niż-

szymi osiągnięciami.

Nie ma tu miejsca na różnorod-

ność, wybór i wreszcie autonomię szkoły, która mia-

ła być podstawą systemu oświatowego w demokra-

tycznej Polsce.

Jest to tym bardziej niesprawiedliwe,

że często nauczyciele pracujący w szkołach z młodzie-

żą trudniejszą, mniej uzdolnioną, wkładają w swoją

pracę wielki wysiłek i są naprawdę świetnymi peda-

gogami, których strata dla systemu edukacyjnego

przy tak nieprofesjonalnym podejściu do racjonaliza-

cji sieci szkół jest nieunikniona.

Samorząd ma uczciwszy i lepszy instrument do

zarządzania oświatą, także w zakresie liczby uczniów

uczących się w liceach, technikach i szkołach zawo-

dowych.

Po rzetelnej diagnozie potrzeb lokalnego

rynku pracy, analizie losów absolwentów szkół i zda-

walności egzaminów końcowych organ prowadzący

podejmuje decyzję o utworzeniu odpowiedniej liczby

klas w poszczególnych typach szkół, w tym w liceach

o różnym poziomie kształcenia.

Taka różnorodność

na wszystkich etapach kształcenia jest normą obo-

wiązującą na całym świecie i sprawia, że obok absol-

wentów Harvardu mamy także absolwentów innych

uczelni.

Na koniec pragnę podkreślić, że zewnętrzny

system egzaminów obowiązujący w naszym kraju od

2002 r. powoduje, że każdy nabór ustala progi mini-

malne samoczynnie, wystarczy określić liczbę wol-

nych miejsc w poszczególnych szkołach.

W związku z powyższymi wątpliwościami proszę

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy samorząd będący organem prowadzącym dla

szkoły może arbitralnie określić liczbę punktów jako

warunek przyjęcia do szkoły ponadgimnazjalnej?

2.

Czy przyjęcie przez radę miasta uchwały inten-

cyjnej o zamiarze likwidacji szkoły jest jednoznaczne

z zakazem prowadzenia naboru do tej szkoły?

Z wyrazami szacunku

Poseł Izabela Leszczyna

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2681)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie sytuacji na rynku pracy

osób powyżej 50. roku życia

Szanowny Panie Ministrze!

Kodeks pracy w art. 39

zakłada, iż pracownikowi, któremu brakuje nie wię-

można wypowiedzieć umowy o pracę.

W 2011 r. w urzędach pracy zarejestrowano 225

tys. osób, które utraciły pracę krótko przed objęciem

ustawowym okresem ochronnym.

Ogólna liczba zwol-

nionych była o wiele wyższa, lecz nie wszyscy doko-

nali rejestracji w urzędach pracy.

W jednym z badań społecznych ponad 50% praco-

dawców przyznało, iż woli zatrudniać młodych pra-

221

cowników, zamiast osób powyżej 50. roku życia.

W kon-

tekście wydłużenia wieku emerytalnego pozycja na

rynku pracy osób po 50., a tym bardziej po 60. roku

życia, ulegnie znacznemu pogorszeniu.

Przekwaliﬁkowania,stażeikursysąpomocnedla

osób starszych, lecz w większości przypadków nie

przyczyniają się do zmian wieloletnie wykonywanych

profesji i większej możliwości zatrudnienia.

Pracodawcy innych państw Unii Europejskiej uzy-

skują dopłaty lub ulgi za zatrudnienie osób starszych.

Proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie ulg

lub dopłat dla przedsiębiorców, którzy zatrudniają

osoby starsze?

2.

Czy ministerstwo planuje zmianę długości

przedemerytalnego okresu ochronnego?

3.

Czy w kontekście wydłużenia wieku emerytal-

nego ministerstwo zakłada objęcie specjalnym pro-

gramem pracujących osób starszych oraz przedsię-

biorców zatrudniających osoby starsze?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2682)

do ministra zdrowia

w sprawie opieki geriatrycznej

w kontekście projektu reformy emerytalnej

zakłada, iż emerytura przysługiwać będzie ubezpie-

czonym kobietom i mężczyznom po osiągnięciu co

najmniej 67. roku życia.

W uzasadnieniu ustawodawca przyznał, że propo-

nowane zmiany będą miały wpływ na sytuację spo-

łeczną i gospodarczą.

Demograﬁczne statystyki

wskazują, iż na skutek zmniejszającej się liczby uro-

dzeń polskie społeczeństwo należy do społeczeństw

starzejących się.

Obecny rząd rozwiązania demogra-

ﬁcznegoproblemuupatrujewyłączniewpodwyższe-

niu wieku emerytalnego – bez dogłębnej analizy

skutków reformy oraz możliwych łagodnych reform

innych gałęzi życia społecznego.

Jednym z czynników, który mógłby determinować

wydłużenie wieku emerytalnego, jest poprawa jako-

ści służby zdrowia.

Niestety, problemy z odległymi

terminami wizyt, mała liczba specjalistów oraz co-

roczne spory z wyceną badań przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia pokazują, że polska opieka medyczna

nie jest przygotowana na planowane zmiany.

Przymusowość pracy coraz starszych osób spo-

woduje zwiększoną potrzebę opieki geriatrycznej

przyszłych emerytów, lecz geriatria w Polsce nie jest

przystosowana ani do obecnych warunków społecz-

nych, ani tym bardziej do mających nastąpić zmian.

Do podobnych wniosków doszła również rzecznik

praw obywatelskich pani Irena Lipowicz, która

zwraca uwagę na niewydolność służby zdrowia oraz

brak przygotowania do postępujących zmian demo-

graﬁcznych.

Już dziś zauważalny jest brak specjalistycznych

klinik geriatrycznych.

Dyrektorzy szpitali niechętnie

otwierają oddziały geriatryczne z powodu wyceny

Narodowego Funduszu Zdrowia opieki geriatrycznej,

która nie uwzględnienia specyﬁkileczeniaosóbstar-

szych.

Na niepokojące zjawisko wskazano w jednej z ana-

liz, w której wyliczono, iż obecnie w Polsce jest ledwie

100 czynnych zawodowo lekarzy o specjalności geria-

tria – na 100 000 obywateli przypada 0,2 specjalisty.

Również studenci medycyny wybierający specjaliza-

cję geriatryczną stanowią znikomy procent na uczel-

niach medycznych.

Proszę o odpowiedzi na pytania:

poprawę warunków służby zdrowia wraz z wprowa-

dzeniem reformy emerytalnej?

2.

Czy ministerstwo planuje zmianę wyceny przez

NFZ czynności związanych z opieką geriatryczną?

3.

Jakie ministerstwo chce podjąć działania, by

zwiększyć liczbę lekarzy geriatrów w Polsce?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 2683)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przepisów dotyczących

dziedziczenia wprost

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

media coraz częściej donoszą o kłopotach wielu oby-

wateli naszego kraju wynikających z dziedziczenia

wprost.

Także do mojego biura poselskiego traﬁają

osoby, które przeżywają tragedie wynikające z prze-

pisów dotyczących dziedziczenia wprost.

Prawo w zakresie dziedziczenia zakłada, że spad-

kobierca dziedziczy nie tylko majątek, lecz i zobowią-

zania spadkodawcy.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy

z tego faktu, nie wie też, że w okresie sześciu miesię-

cy od śmierci spadkodawcy może dokonać zastrzeżeń

spadkowych.

Można oczywiście stwierdzić, że niezna-

222

jomość prawa nie zwalnia od odpowiedzialności, jed-

nakże w obowiązujących przepisach są zapisy, które

z góry stawiają obywateli na przegranej pozycji.

Spadkobierca może nawet nie mieć świadomości,

że ktoś, po kim dziedziczy z mocy prawa, zmarł i że

osoba ta miała zadłużenie.

Instytucje ﬁnansoweczę-

sto czekają na upłynięcie półrocznego okresu, w któ-

rym spadkobierca może zrzec się spadku, i w momen-

cie, gdy jakiekolwiek ruchy są już niemożliwe, odnaj-

dują niczego niespodziewającego się spadkobiercę

i informują, że odziedziczył dług.

Często wynosi on

dziesiątki tysięcy złotych, zdarzają się także kwoty

znacznie wyższe.

Sytuacja taka jest głęboko niesprawiedliwa, gdyż

– zgodnie z literą polskiego prawa – obywatele nasze-

go kraju ponoszą olbrzymie obciążenia ﬁnansowe,do

których w żaden sposób się nie przyczynili (ani wła-

snym działaniem, ani też zaniechaniem, bo często

nie mieli nawet świadomości faktu, że stali się spad-

kobiercami).

Z uwagi na powyższe pragnę zapytać:

1.

Czy problem ten jest Panu znany?

2.

Czy nie uważa Pan, że należy zmienić zapisy,

tak by czas na zrzeczenie się spadku rozpoczynał bieg

od momentu powzięcia o nim informacji, a nie od

momentu śmierci spadkodawcy?

Jeżeli tak, to czy to-

czą się w tej sprawie jakieś prace?

3.

Czy nie uważa Pan, że należałoby wprowadzić

zapisy, w których odpowiedzialność za zobowiązania

spadkodawcy byłaby ograniczona jedynie do wysoko-

ści otrzymanego majątku?

dzić szeroką akcję informacyjną w społeczeństwie,

tak by możliwie duża liczba obywateli miała świado-

mość konsekwencji dziedziczenia długów?

Z poważaniem

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2684)

do ministra środowiska

w sprawie niejasności dotyczących

udzielania pomocy dziko żyjącej zwierzynie

cymi do mnie od samorządowców, związanymi z nie-

jasnościami co do udzielania pomocy dziko żyjącej

(rannej lub chorej) zwierzynie.

Niejasności te wynikają z braku doprecyzowania,

kto powinien ponieść koszty w przypadku, gdy zwie-

rzyna należąca do Skarbu Państwa ulegnie wypad-

kowi, w wyniku którego zostanie ranna, bądź też

w przypadkach, gdy zwierzyna taka jest chora.

Na

koszty takiej pomocy składa się m.in. dojazd lekarza

weterynarii, koszty pomocy lekarskiej bądź – w sy-

tuacjach gdy jest to konieczne – koszty uśpienia zwie-

rzęcia.

W chwili obecnej ciężar tych kosztów spadł na sa-

morządy, które nie są przygotowane do pokrywania

tego typu wydatków, nie wiedzą również, czy mogą

liczyć na ich zwrot i ewentualnie do kogo o taki zwrot

powinny się zwrócić.

Mając na uwadze powyższe oraz przyjmując, iż

stroną zobowiązaną do udzielenia pomocy chorej lub

rannej zwierzynie jest właściwa terytorialnie gmina,

1.

Czy gmina, która udziela pomocy zwierzynie

i ponosi związane z tym wydatki, może liczyć na

zwrot poniesionych kosztów?

2.

Do kogo gmina powinna zwrócić się o zwrot

tych kosztów?

3.

W jakim trybie powinien następować zwrot

tych kosztów?

4.

Na czym polega weryﬁkacjazadaniadotyczą-

cego udzielania pomocy i jakie należy przedstawić

dokumenty w tym zakresie?

5.

Czy Ministerstwo Środowiska przewiduje wy-

danie w tym zakresie odpowiedniego rozporządzenia,

które precyzowałoby wykonywanie tego zadania?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Gołojuch

Łańcut, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2685)

do ministra ﬁnansów

tzw. janosikowego

wami dotyczącymi zamiaru likwidacji tzw. janosiko-

wego.

Jak wiadomo, janosikowe to pieniądze, które najbo-

gatsze samorządy wypłacają ze swoich budżetów na

rzecz samorządów biednych.

Jest to podatek od bo-

gactwa pobierany od gmin, których dochody z podat-

niż 150% średniej krajowej.

Płacą go też powiaty i wo-

jewództwa, z tym że w ich przypadku wystarczy, że

średnia przychodów z podatków przekracza 110%

średniej krajowej.

223

Wniesiony projekt obywatelski zakłada odejście

od opierania się na osobach zameldowanych, licząc

ich na podstawie miejsc pracy oraz płaconych podat-

ków.

Wykazanie większej liczby mieszkańców ozna-

czałoby zmniejszenie wysokości janosikowego płaco-

nego przez dany samorząd.

Takiemu projektowi sprze-

ciwił się Związek Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej

Polskiej, wyrażając swoje stanowisko w dniu 10 lute-

go 2012 r.

Również Konwent Samorządów Powiatu

Łańcuckiego wyraził swoje obawy wobec wynikają-

cych z projektu uszczupleń budżetów gmin najbied-

niejszych.

Z roku na rok obserwuje się zmniejszanie

budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

Jed-

nocześnie z każdym rokiem rośnie liczba zadań prze-

kazywanych j.s.t. do realizacji, za którymi nie idą

odpowiednie nakłady ﬁnansowe.

Biedniejszegminy

nie są w stanie dźwigać ciężarów z tym związanych,

a wpływy z janosikowego w pewnym stopniu były

wyciagnięciem ręki do tych samorządów oraz próbą

niwelowania różnic w rozwoju gospodarczym gmin.

Dlaczego nasz kraj, wyciągając rękę do krajów po-

grążonych w kryzysie gospodarczym, nie potraﬁjed-

nocześnie działać na rzecz pomocy bardziej potrzebu-

jącym gminom i mieszkańcom własnego państwa?

zmian dotyczących janosikowego?

2.

Czy wobec ewentualnej likwidacji lub obniżenia

janosikowego rząd planuje większe zaangażowanie

ﬁnansowe,którepozwoliłobyzrekompensowaćubyt-

ki w budżetach gmin, które do chwili obecnej korzy-

stają z tej subwencji równoważącej?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Gołojuch

(nr 2686)

do ministra zdrowia

ze strony NSZZ „Solidarność” Pracowników PSSE

w Łańcucie.

Wyrażam głębokie zaniepokojenie planowaną li-

kwidacją w województwie podkarpackim 11 stacji

powiatowych, wszystkich dotychczasowych laborato-

riów funkcjonujących przy stacjach powiatowych

oraz zwolnieniem ponad 160 osób – pracowników po-

wiatowych stacji, w tym stacji inspekcji sanitarnej

w Łańcucie.

Plan likwidacji nazwany został przez podkarpac-

kiego państwowego wojewódzkiego inspektora sani-

tarnego w Rzeszowie planem „optymalizacji sieci

stacji w województwie podkarpackim” i przedstawio-

ny w dniu 20 lutego 2012 r.

Według związków zawo-

dowych działających przy powiatowych stacjach in-

spekcji sanitarnej plan likwidacji nie jest w żaden

sposób uzasadniony i budzi ogromne wątpliwości.

Redukcja służb sanitarno-epidemiologicznych nie

wiąże się z racjami merytorycznymi, zaś likwidacja

będzie prowadzić do wykluczenia powiatowych jed-

nostek poza sprawy powiatu.

Należy również zauwa-

żyć, iż planowane likwidacje nie dotyczą zupełnie

stacji wojewódzkiej w Rzeszowie, jej laboratoriów

i pracowników.

Co więcej, planuje się w niej zwięk-

szenie zatrudnienia.

Z punktu widzenia sanitarnego i epidemiologicz-

nego jest nie do przyjęcia, aby w powiecie zabrakło

służby prowadzącej nadzór nad stanem sanitarnym

danego obszaru.

Pozostawienie jednej dużej stacji

spowoduje, iż poszczególne powiaty zostaną bez na-

leżytego zabezpieczenia epidemiologicznego.

Wydłu-

ży się czas reagowania służb sanitarnych na powsta-

jące na terenie danego powiatu zagrożenia, co nega-

tywnie wpłynie na społeczne poczucie bezpieczeń-

stwa i może prowadzić do realnych zagrożeń dla

zdrowia i życia mieszkańców.

Pogorszy się również

płynność i ciągłość współpracy na linii przedsiębior-

ca – inspekcja sanitarna.

Przedstawiane bardzo optymistyczne analizy ﬁ-

nansowe oszczędności nie zawierają prognozowanych

skutków negatywnych likwidacji oraz ewentualnych

dodatkowych kosztów spowodowanych chociażby

zwiększonymi wydatkami związanymi z konieczno-

ścią dojazdu pracowników do powiatów, w których

inspektoraty zostaną zlikwidowane.

Projekt likwidacji został złożony do akceptacji

głównemu inspektorowi sanitarnemu bez porozumie-

nia ze starostami, inspektoratami powiatowymi oraz

bez opinii działających przy stacjach powiatowych

związków zawodowych.

Stacja inspekcji sanitarnej w Łańcucie jest szcze-

gólnie ważna ze względu na funkcjonowanie w szpi-

talu powiatowym św. Michała Archanioła w Łańcu-

cie jednego z nielicznych na Podkarpaciu oddziałów

chorób zakaźnych.

Likwidacja stacji może przynieść

więc trudne do ocenienia w chwili obecnej zagrożenie

bezpieczeństwa sanitarnego i epidemiologicznego na

terenie powiatu łańcuckiego.

Jestem przekonany, iż ewentualne zmiany powin-

ny być wprowadzane w sposób przemyślany, uwzględ-

niający wszystkie czynniki związane z danym regio-

nem, dobrem społeczności lokalnej i zapewnieniem

bezpieczeństwa sanitarnego i epidemiologicznego.

W moim przekonaniu przedstawiony plan optymali-

zacji sieci stacji w województwie podkarpackim nie

tylko nie uwzględnia wszystkich czynników, lecz sta-

224

nowi też poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa

mieszkańców naszego regionu.

1.

Jakie są podstawy prawne do przeprowadzenia

likwidacji?

2.

Czy została przeprowadzona kontrola i analiza

efektów ﬁnansowych,któremaprzynieśćlikwidacja?

3.

Czy przy analizach ﬁnansowych wzięto pod

uwagę dodatkowe koszty, jakie muszą pojawić się po

zlikwidowaniu 11 stacji powiatowych?

4.

Dlaczego nie zostały przeprowadzone konsul-

tacje ze starostami i inspektoratami powiatowymi,

a także nie zasięgnięto opinii związków zawodowych

działających przy stacjach powiatowych?

5.

Dlaczego likwidacja dotyczy jedynie jednostek

powiatowych, a pominięta została całkowicie w pla-

nie restrukturyzacji wojewódzka stacja epidemiolo-

giczna?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Gołojuch

(nr 2687)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

o ochronie zwierząt zapewnianie opieki bezdomnym

Jak twierdzą samorządy, w sytuacji gdy spora

część rodziców wyjeżdża za granicę w poszukiwaniu

chleba, gdy brak pieniędzy na ośrodki adopcyjne czy

rodzinne domy dziecka, trudno im się godzić się na

ﬁnansowanieopiekinadkotamiwolnożyjącymiiich

dokarmianie oraz opłacanie pobytu w schroniskach

dla wyłapanych psów.

Wyłapywanie zwierząt wiąże

się też dla nich z ponoszeniem zbyt dużych nakładów

ﬁnansowych.

Samorządowcy protestują przeciwko obecnym za-

pisom w ustawie o ochronie zwierząt, która zleca im

do realizacji kolejne zadania, bez zabezpieczenia na

ten cel środków, co jeszcze bardziej pogłębia ich trud-

ną sytuację ﬁnansową.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

1.

Czy ministerstwo dostrzega istniejący problem?

2.

Czy będą prowadzone w najbliższym czasie

stosowne prace nad uregulowaniem przedstawionej

kwestii?

3.

Czy, kiedy i na jakich zasadach samorządy będą

mogły otrzymać środki na realizację przepisów, szcze-

gólnie jeśli chodzi o art. 11 przedmiotowej ustawy?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 2688)

do ministra zdrowia

w sprawie upowszechniania w Polsce

naprotechnologii

Niepłodność staje się coraz bardziej powszechnym

problemem.

Zjawisko nasila się wraz z wzrastającym

tempem życia i coraz późniejszym wiekiem przyszłych

rodziców.

Do gabinetów specjalistów traﬁacorazwię-

z poczęciem potomka.

Wielu zdaje się sądzić, że in

vitro jest jedyną metodą pozwalającą na rodziciel-

stwo niepłodnej parze.

Jednak współczesna medycy-

na wypracowała inną, etyczną metodę leczenia nie-

płodności, znaną pod nazwą naprotechnologia (Na-

tural Procreative Technology).

Należy podkreślić, iż

stosując naprotechnologię, która jest metodą natu-

ralną, para borykająca się z niepłodnością może

uniknąć niekorzystnych skutków zdrowotnych, jakie

niesie ze sobą metoda in vitro.

Niskie koszty leczenia i wysoka skuteczność (po-

nad 70%) zyskały metodzie naprotechnologi zwolen-

ników na całym świecie.

Dla małżonków pragnących

potomstwa metoda ta wydaje się rzeczywistą alter-

natywą w stosunku do drogich i wątpliwie moralnych

procedur in vitro, gdzie ich standardowym elemen-

tem jest produkcja tzw. zarodków nadliczbowych,

czyli ludzi, którzy arbitralną decyzją innego człowie-

ka zostaną albo zabici, albo zamrożeni.

Krótko mó-

wiąc, życie jednego nowego człowieka okupione jest

śmiercią innych i nie jest to śmierć naturalna, ale

wynikająca z decyzji innego człowieka.

1.

Jaki jest stosunek ministerstwa do stosowania

w Polsce tej metody leczenia niepłodności?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia podejmuje działania

w celu upowszechniania naprotechnologii?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

225

Interpelacja

(nr 2689)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Przewodnicy i piloci

turystyczni wykonują niezwykle odpowiedzialne za-

wody, wymagające posiadania wszechstronnej wie-

dzy.

Latami doskonalą swoje umiejętności, nabywają

odpowiedniego doświadczenia, które ma ogromne

znaczenie i wpływa na całokształt wykonywanej pra-

cy.

Oprócz posiadania wiadomości w zakresie histo-

rii, geograﬁiiarchitekturyPolskinakażdymprze-

wodniku i pilocie turystycznym spoczywa obowiązek

zapewnienia obsługiwanym turystom odpowiednich

warunków bezpieczeństwa.

Wreszcie przewodnicy

i piloci turystyczni reprezentują nie tylko siebie.

Re-

prezentują przede wszystkim Polskę, przybliżając

turystom jej historię, bogate dziedzictwo kulturowe,

walory geograﬁczne.

Wiedzę,odpowiednieuprawnie-

nia zawodowe i doświadczenie właściwe do wykony-

wania tych zawodów zdobywa się latami, zaczynając

jednak od egzaminu zawodowego, który jest gwaran-

tem spełnienia podstawowych standardów przygoto-

wania do tej specyﬁcznejpracy.

Wiadome jest, że Ministerstwo Sprawiedliwości

przygotowuje projekt deregulacji zawodów przewod-

nika i pilota turystycznego.

Wbrew spodziewanym

oczekiwaniom zmiany takowe przyniosą o wiele więcej

skutków negatywnych niż zmian na lepsze.

Ich skut-

kiem będzie szeroki i niekontrolowany dostęp do przed-

miotowych zawodów także dla osób nieposiadających

odpowiednich predyspozycji i kwaliﬁkacji.

Klientzo-

stanie ponadto pozbawiony możliwości rozpoznania

osób posiadających umiejętności potwierdzone upraw-

nieniami państwowymi.

Nie łatwo się domyśleć, że

spowoduje to wręcz drastyczny spadek jakości świad-

czonych usług turystycznych w Polsce.

Spadek jakości

obsługi klientów pociągnie za sobą nieuchronnie zmniej-

szenie zysków branży turystycznej i, co chyba najbar-

dziej niebezpieczne, pogorszenie wizerunku naszego

kraju, zwłaszcza wśród obcokrajowców.

Ministerstwo Sprawiedliwości deregulacja zawodów

przewodnika i pilota turystycznego?

2.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości bierze pod

uwagę negatywne skutki, jakie niesie ze sobą przy-

gotowywana deregulacja zawodów przewodnika i pi-

lota turystycznego?

W jaki sposób ministerstwo za-

mierza im przeciwdziałać?

Z poważaniem

Poseł Robert Telus

(nr 2690)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zamrożenia płac

Szanowny Panie Ministrze!

Szeroko pojęty i nie-

jednoznacznie interpretowany kryzys, który od kilku

już lat dotyka ﬁnansepublicznenaszegokraju,spo-

wodował, że płace sfery budżetowej zostały zamrożo-

ne.

W tym okresie wynagrodzenia pracowników sfe-

ry budżetowej nie były waloryzowane nawet o wskaź-

nik rosnącej inﬂacji.

Wtymteżczasienastąpiłzna-

czący wzrost rocznego wskaźnika cen towarów i usług

konsumpcyjnych, który w bezpośredni sposób prze-

łożył się na wzrost cen podstawowych produktów

i usług niezbędnych do normalnego egzystowania.

Szczególnie dotkliwy jest także bardzo duży wzrost

cen energii i paliwa.

Zamrożone płace sfery budżeto-

wej stają się tym samym coraz mniejsze.

Realna siła

nabywcza pieniądza maleje.

Przykładem mogą być in-

terweniujący pracownicy inspekcji sanitarnej w wo-

jewództwie łódzkim.

Od wielu lat ich zaróbki kształ-

tują się na niezmiennym poziomie – ok. 2000 zł

brutto.

Panie Ministrze, w związku z powyższym zwra-

camy się do Pana z następującym pytaniem: Czy Mi-

nisterstwo Finansów przewiduje w najbliższym cza-

sie waloryzację wynagrodzeń pracowników sfery

budżetowej?

Jeśli tak, to w jakim terminie?

Z poważaniem

Poseł Robert Telus

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2691)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie dramatycznie niskich środków

woj. małopolskiego

Przewidywane na ten rok nakłady z Funduszu

mają wynieść ok. 150 mln zł.

Nie ulega wątpliwości,

iż jest to kwota rażąco niska w stosunku do potrzeb.

Środki te nie wystarczą na odpowiednie zabezpiecze-

nie ﬁnansowedziałańukierunkowanychnaaktywi-

zację zawodową bezrobotnych i zapewnienie właści-

wej obsługi przez urzędy pracy.

226

W Małopolsce na koniec 2011 r. zarejestrowanych

było 145 tys. osób pozbawionych pracy, w tym aż

38 tys. młodych ludzi do 25. roku życia.

W głównej

mierze to właśnie do nich kierowane są środki na

aktywną walkę z bezrobociem.

Obserwowana obec-

nie tendencja do ich zmniejszania nie daje szans bez-

robotnym wejścia na bardzo trudny rynek pracy.

Może ona skutkować odpływem bezrobotnych do sza-

rej strefy, jak również kolejnymi emigracjami w ce-

lach zarobkowych do krajów zachodniej Europy.

W powiecie olkuskim, skąd pochodzę, stopa bez-

robocia na koniec roku wyniosła 15% i jest aż o 4,5%

większa od średniej wojewódzkiej.

Na koniec stycznia

strowanych było aż 7577 bezrobotnych.

Tylko 1031

osób z tej grupy miało prawo do zasiłku.

Tak więc dla

wielu z tych osób staże lub prace interwencyjne były

jedyną szansą na chociażby czasowe znalezienie pra-

cy lub nabycie doświadczenia zawodowego.

Dziś ta

szansa przez rząd jest im odebrana.

Dający się obecnie zauważyć kryzys, jak również

w takiej samej mierze strach przed nim niewątpliwie

przyniosą efekt w postaci kolejnej fali wzrostu bez-

robocia.

Dlatego konieczne jest zwiększenie nakła-

dów z Funduszu Pracy na aktywizację zawodową

osób bezrobotnych do poziomu co najmniej z roku

2010, tj. do kwoty 346 mln zł.

Da to szansę rosnącej

grupie osób pozostających bez pracy na łagodniejsze

zetknięcie się z trudnym rynkiem pracy.

lenie odpowiedzi na pytania:

1.

Dlaczego od 2010 r. następuje znaczące obniże-

nie środków na aktywizację zawodową bezrobotnych?

Jakie jest szczegółowe uzasadnienie dla tak radykal-

nego obniżenia ww. środków w roku obecnym?

2.

Dla ilu bezrobotnych wystarczą zaplanowane

na 2012 r. środki na aktywizację zawodową?

O ile bę-

dzie mniejsza liczba staży/prac interwencyjnych w roku

3.

Jakie środki na aktywizację zawodowa przewi-

dziano dla województwa małopolskiego i powiatu ol-

kuskiego w roku 2012?

O ile będą one mniejsze

w porównaniu z rokiem 2010?

4.

Czy ministerstwo wobec dramatycznej sytuacji

na rynku pracy planuje zwiększenie środków na ak-

tywizację zawodową bezrobotnych?

5.

Ile procent absolwentów studiów wyższych po

ukończeniu nauki rejestruje się jako osoby bezrobot-

ne?

Jak wygląda to porównanie z rokiem 2010 i ro-

kiem 2008?

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 12 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2692)

do ministra środowiska

w sprawie zmian dotyczących systemu

15 lipca 2011 r. prezydent RP podpisał ustawę z dnia

ustaw.

Wprowadza ona zmiany w dziewięciu ustawach,

z czego najważniejsze zmiany nastąpiły w ustawie

nia 2001 r. o odpadach.

Działanie to związane jest

prawdopodobnie z dostosowaniem obecnie obowią-

zujących przepisów do wymogów unijnych w tym

zakresie oraz próbą odroczenia kar dobowych za

przekroczenie okresu przejściowego w gospodarce

odpadami.

Działania w zakresie zmiany ustawy o utrzyma-

o odpadach wydają się iść we właściwym kierunku,

jednak sposoby ich wprowadzenia budzą wiele emo-

cji.

Proponowane zmiany zamiast ułatwić przedmio-

tową kwestię wprowadzają sporo niejasności.

Samo-

rządy w województwie podlaskim stoją na stanowi-

sku, że okres na wprowadzenie reform jest zbyt krót-

ki, i widzą w ustawie o utrzymaniu czystości i porząd-

ku w gminach błędy legislacyjne, m.in. różne możliwo-

ści interpretacyjne, brak zdeﬁniowaniabardzoważ-

nych pojęć, np. powierzchni mieszkalnej, gospodar-

stwa domowego.

Może to spowodować, że budowane

systemy nie zapewnią osiągnięcia poziomów odzysku

mogą doprowadzić do nieprawidłowości prawnych

w uchwalanym prawie miejscowym.

Ponadto ustawa

wprowadza deﬁnicjęregionalnejinstalacjidoprze-

twarzania odpadów komunalnych, która interpreto-

wana jest w sposób rozbieżny – art. 4 pkt 1 lit. e

wprowadzający art. 3 ust. 3 pkt 15 c do ustawy o od-

padach.

Kolejną kwestią jest brak zmiany w przepisach

związanych z wyposażeniem nieruchomości w pojem-

niki do gromadzenia odpadów komunalnych przez

właścicieli.

Gmina powinna także mieć możliwość

dostarczenia odpowiednich pojemników właścicie-

lom, jednak w świetle obowiązujących przepisów nie

może tego robić.

Obowiązek ten spoczywa na właści-

cielu nieruchomości.

Aby system odbioru odpadów

dobrze funkcjonował, wielkość, kształt i rodzaj po-

jemników powinny być ujednolicone (zuniﬁkowane),

ze względu na wyposażenie samochodów do odbioru

odpadów i zamontowany tam system do opróżniania

pojemników.

Zmiana systemu gospodarowania odpa-

dami komunalnymi zobowiązuje gminy do odbiera-

nia odpadów komunalnych od właścicieli nierucho-

nieruchomości samoistnie nie wypowiedzą zawar-

227

tych wcześniej umów z przedsiębiorcami na świad-

czenia usług odbioru odpadów komunalnych, mogą

być narażeni na roszczenia z tytułu utraconych praw

nabytych przez ﬁrmywywozowe.

Ustawa przewiduje delegacje do szczegółowego

opracowania aktów wykonawczych, ale na dzień dzi-

siejszy stosownych rozporządzeń jeszcze nie ma.

Po-

woduje to wstrzymanie prac administracji samorzą-

dowej i tworzy realne zagrożenie, że termin 1 lipca

2013 r. na uruchomienie nowego systemu gospodarki

odpadami komunalnymi nie będzie realny.

Wprowadzając gminny system gospodarowania

odpadami komunalnymi, zobowiązuje się gminy do

rowanie odpadami (tzw. opłaty śmieciowej) – art. 1

pkt 11 wprowadzający art. 6k ust. 1 pkt 1 do ustawy

padku różnorodności gmin i skomplikowanej weryﬁ-

kacji informacji składanych przez mieszkańców gmi-

ny powinny mieć możliwość wprowadzenia wskaźni-

ków bądź różnych sposobów naliczania opłat za go-

spodarowanie odpadami wobec właścicieli nierucho-

mości.

Każda wskazana w ustawie metoda nalicza-

nia opłaty jest obarczona wieloma zagrożeniami

(brak deﬁnicji,brakdostępudobazdanych,brak

danych, generowanie wysokich kosztów obsługi sys-

temu, a w konsekwencji podwyższenie opłaty dla

mieszkańca).

Ustawa, wprowadzając gminny system gospoda-

rowania odpadami komunalnymi, zobowiązuje gmi-

ny do ogłaszania przetargów na odbieranie bądź za-

gospodarowanie odpadów komunalnych, przy czym

w specyﬁkacjiistotnychwarunkówzamówieniaokre-

śla wymogi dostarczenia odpadów komunalnych do

regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów

rządku w gminie.

Wprowadzona w zapisie liczba mno-

ga „regionalnych instalacji”, podobnie jak w obecnym

stanie prawnym zapis „miejsc odzysku i unieszkodli-

wiania odpadów”, będzie stanowiła podstawy do pro-

wadzenia postępowań antymonopolowych, obciąża-

jących gminę podejrzeniami o stosowanie praktyk

ograniczających konkurencyjność rynku.

Gmina, in-

westując w instalacje do odzysku i unieszkodliwiania

odpadów, zarówno zmieszanych komunalnych, jak

i tzw. surowcowych, bardzo często ze znacznym po-

ziomem doﬁnansowania ze środków unijnych, ma

określone zobowiązana dotyczące zapewnienia osią-

gnięcia limitów w zakresie poszczególnych grup od-

padów i powinna przynajmniej w okresie 5 lat mieć

kontrolę nad strumieniem odpadów komunalnych.

W przeciwnym wypadku może dojść do utraty doﬁ-

nansowania lub konieczności zwrotu uzyskanych

dopłat.

Ponadto wprowadzone zmiany zobowiązują gmi-

ny do osiągnięcia poziomu 70% odzysku i recyklingu

odpadów budowlano-remontowych w terminie do

31 grudnia 2020 r. – art. 1 pkt 6 wprowadzający

art. 3c ust. 2 pkt 2 do ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminie.

Zapis został przeniesiony z dy-

rektywy ramowej w sprawie odpadów, dotyczy odpa-

dów budowlanych i powinien znaleźć się w regula-

cjach ustawy o odpadach, a nie w ustawie o utrzyma-

niu czystości i porządku w gminach.

To nie gminy są

zobowiązane do uzyskania powyższego poziomu, lecz

ich wytwórcy czy kolejni tzw. posiadacze odpadów.

W przypadku pozostawienia obowiązku gminie zapis

należy chyba doprecyzować, iż chodzi o odpady bu-

dowlane lub remontowo-budowlane, znajdujące się

w strumieniu odpadów komunalnych.

1.

Dlaczego w ustawie zabrakło jednoznacznych

deﬁnicjipojęćtakichjak:„powierzchniamieszkalna”,

„gospodarstwo domowe”, „mieszkaniec”.

Czy i kiedy

zostanie to doprecyzowane, uzupełnione?

2.

Jak ministerstwo zinterpretuje zapisy dotyczą-

ce regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów

komunalnych?

3.

Ustawa nie określa jednoznacznie, co stanie się

z umowami o wywóz śmieci, które będą funkcjono-

wać do czasu wejścia w życie nowego systemy gospo-

darki komunalnymi.

Jakie działania ministerstwo

podejmie, aby tę kwestię rozwiązać?

4.

Ustawa nie przewiduje delegacji do szczegóło-

wego opracowania aktów wykonawczych precyzują-

cych funkcjonowanie i prowadzenie rejestru działal-

ności regulowanej w zakresie odbierania odpadów

komunalnych.

Gminy są zobowiązane do prowadze-

nia rejestru działalności regulowanej bez żadnych

wytycznych w tym zakresie.

Czy i kiedy ministerstwo

wprowadzi wytyczne, aby ułatwić gminom wykony-

wanie zapisów ustawy?

5.

W jakich obszarach ministerstwo przewiduje

trudności związane z uruchomieniem nowego syste-

mu gospodarki odpadami komunalnymi?

Jakie

w związku z tym kroki zamierza podjąć?

6.

Czy ministerstwo przewiduje możliwość zróżni-

cowanego sposobu wyznaczania ceny za wywóz odpa-

dów komunalnych?

Wprowadzenie tylko jednej metody

wydaje się nieracjonalne i może doprowadzić do znacz-

nego wzrostu cen dla mieszkańców za te usługi.

7.

Dlaczego zapis dotyczący osiągnięcia poziomu

montowych w terminie do 31 grudnia 2020 r zna-

8.

Czy przy ustalaniu wysokości kar ministerstwo

wzięło pod uwagę opóźnienia przy wprowadzaniu

Proszę o przesłanie odpowiedzi na interpelację

także w formie elektronicznej na adres: Dariusz.

Piontkowski@sejm.pl.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

228

Interpelacja

(nr 2693)

do ministra obrony narodowej

w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego

w sprawie planowanego przez rząd RP ograniczenia

Polskiego.

Ordynariat Polowy został utworzony w Wojsku

Polskim w 1919 r. przez papieża Benedykta XV jako

Polowa Kuria Biskupia.

Jest to diecezja wojskowa,

która obejmuje swym zasięgiem terytorium całego

kraju oraz polskie kontyngenty wojskowe rozsiane po

niemal całym świecie.

Rząd RP zapowiedział ostatnio zmniejszenie licz-

by kapelanów w Ordynariacie Polowym Wojska Pol-

skiego.

Nie uwzględnia się natomiast roli kapelanów

w Wojsku Polskim i ich znaczenia dla polskich żoł-

nierzy.

Księża służący w Wojsku Polskim służą żoł-

nierzom w kraju i na misjach zagranicznych.

Pomoc

duchowa dla żołnierzy, szczególnie walczących, jest

bardzo ważna.

Polscy żołnierze na misjach pozbawie-

ni są kontaktu z rodzinami, co może powodować pro-

blemy psychiczne i duchowe.

Kontakt z księżmi po-

zwala żołnierzom na chwilę odciąć się od okrucień-

stwa misji zagranicznych, wojny i samotności.

Nale-

ży też pamiętać o księżach sprawujących służbę

w jednostkach wojskowych na terenie kraju.

Żołnie-

rze służący w Polsce także potrzebują opieki ordyna-

riatu wojskowego, który pozwala im na miejscu swej

służby mieć kontakt z Kościołem i wiarą.

Utrzymy-

wanie ordynariatu Wojska Polskiego jest tym waż-

niejsze, iż zdecydowana większość żołnierzy dekla-

ruje wyznawanie wiary chrześcijańskiej.

Duszpaster-

ską opieką objęte zostały także rodziny wojskowych

Nie możemy się dzisiaj zgodzić na ograniczenie

liczby kapelanów w Wojsku Polskim.

W ciężkich chwi-

lach wojny księża służący w Wojsku Polskim wspie-

rali polskich żołnierzy.

To dzięki nim morale polskie-

go żołnierza utrzymywało się na wysokim poziomie

nawet w sytuacjach tragicznych.

Mając na uwadze

zasługi ordynariatu Wojska Polskiego oraz bardzo

ważną rolę, jaką spełnia on w dzisiejszym wojsku, nie

można dopuścić do ograniczania liczby kapelanów

wojskowych.

1.

Czy ograniczenie liczby kapelanów w ordynaria-

cie Wojska Polskiego nie wpłynie negatywnie na stan

duchowy naszych żołnierzy oraz czy w związku z tym

żołnierze nie będą przedstawiali mniejszej zdolności

bojowej i obronnej?

Wydaje się, iż rząd RP bierze pod

uwagę jedynie kwestie ﬁnansowe,pomijająckwestie

duchowe oraz morale polskiego żołnierza.

2.

Czy po ograniczeniu liczby kapelanów w Woj-

sku Polskim nie wystąpią zakłócenia w sprawnym

działaniu Ordynariatu Polowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

(nr 2694)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie niespełniania standardów płatnej

Szanowny Panie Ministrze!

Nie dość, że są opóź-

nienia w budowie autostrad, to okazuje się, że odcin-

ki oddane do użytku, za które pobierane są opłaty,

nie spełniają standardów autostrady płatnej.

Według Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Au-

tostrad odcinek autostrady A2 Konin – Stryków speł-

nia wszystkie standardy autostrady płatnej, m.in.

znajdują się tam stacje benzynowe czy system łączno-

ści alarmowej.

Jednak w rzeczywistości jest inaczej,

bowiem system łączności alarmowej połączony jest

z Centrum Zarządzania Ruchem Autostrady A2

w Strykowie, który urzęduje od 7.30 do 15.30 i wyłącznie

w dni powszednie.

Z punktu SOS nie wezwiemy pomocy

poza godzinami urzędowania ani w weekendy.

1.

Dlaczego pobierane są opłaty za korzystanie

z autostrady, która nie spełnia podstawowych stan-

dardów, tych związanych z bezpieczeństwem?

2.

Kto ponosi odpowiedzialność za brak łączności

alarmowej na tym odcinku autostrady A2?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2695)

do ministra transportu, budownictwa

z budową infrastruktury drogowej

Szanowny Panie Ministrze!

Euro 2012 miało być

promocją dla naszego kraju i szansą na rozwój, a oka-

229

zuje się, że uczestnicy Euro 2012 (kibice, gracze,

przedstawiciele państw) zobaczą rozkopane drogi.

Może to stać się dla Polski kompromitacją, zamiast

promocji.

Na chwilę obecną wiadomo, że obietnice nie zo-

stały dotrzymane.

Nie zostanie oddana do użytku

droga A1 Toruń – Stryków, A4 Kraków – Rzeszów –

Korczowa.

Ciągle ważą się losy na trasie Stryków –

Konotopa.

Oprócz autostrad, które miały być gotowe

na Euro 2012, nie powstaną liczne drogi ekspresowe,

o których obecnie już się nie mówi.

Ministerstwo nie może tłumaczyć tej porażki ze-

szłoroczną powodzią, bowiem o tym, że w Polsce od-

będzie się Euro, wiemy od 5 lat.

1.

Kto poniesie odpowiedzialność za opóźnienia

związane z budową infrastruktury drogowej na Euro

2012?

2.

Jakie konsekwencje wyciągnie ministerstwo

względem wykonawców?

3.

Czy w związku z opóźnieniami planowana jest

reorganizacja Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad?

4.

Jakie kary nałoży ministerstwo na wykonaw-

ców?

5 Czy ministerstwo ma jakieś alternatywne roz-

wiązania dla przyjezdnych, aby ułatwić im dojazd na

Euro 2012?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

(nr 2696)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie barier instytucjonalnych

dla rozwoju przedsiębiorczości na wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Polska wieś dysponu-

je ogromnym potencjałem społecznym i gospodar-

czym.

Niestety ciągle niewykorzystanym.

Bardzo

ważny jest rozwój przedsiębiorczości na obszarach

wiejskich.

Jednak bariery instytucjonalne w znacz-

nym stopniu hamują rozwój.

Podstawową barierą rozwoju przedsiębiorczości

na obszarach wiejskich jest niedopasowanie prze-

pisów prawa do realiów, m.in. nadmierna biurokra-

cja, bariery regulacyjne, skomplikowane, niejasne

i często zmieniające się przepisy podatkowe czy

przeregulowanie procesu zakładania i prowadze-

nia działalności gospodarczej.

Wiele z tych barier

utrudnia, a w konsekwencji zniechęca do podjęcia

jakichkolwiek działań.

Wszystkie te regulacje i normy sprzyjają dużym

przedsiębiorcom, jednak już nie, jeśli chodzi o mniej-

sze, a głównie takie powstają na obszarach wiejskich.

System regulacji prawnej (dotyczący obszarów wiej-

skich) powinien być dostosowany do realiów funkcjo-

nowania tzw. mikroﬁrmnawsi.

1.

Czy ministerstwo podejmuje kroki, które uła-

twiają zakładanie własnej działalności na obszarach

wiejskich?

2.

Czy ministerstwo ma w planach przeprowadze-

nie takich zmian, które pomogą w bieżącym funkcjo-

nowaniu drobnych przedsiębiorstw na obszarach

wiejskich?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

Warszawa, dnia 25 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2697)

do ministra środowiska

w sprawie stanu wałów

Szanowny Panie Ministrze!

Jak się okazuje, pol-

ski rząd nie potraﬁwyciągnąćwnioskówzwydarzeń,

które miały miejsce w roku 1997 i 2010.

Powódź bar-

dzo brutalnie nas doświadczyła.

Niestety z informa-

cji, jakie docierają z kraju, stan wałów powodziowych

jest co najmniej wątpliwy.

Między innymi z raportu

NIK, który zbadał stan wałów przeciwpowodziowych

na Odrze, wynika, że stan 1/3 wałów jest fatalny.

Powódź może nas zaskoczyć w każdym momencie,

a powodem może być m.in. zalegająca na rzekach kra

czy też opady.

Gleba już na chwilę obecną jest tak

nasiąknięta, że nie jest w stanie przyjąć większej ilo-

ści wody.

A zabezpieczenia na rzekach nie będą w sta-

nie powstrzymać żywiołu.

nistra następujące pytanie: Czy i jakie działania pod-

jęło ministerstwo po roku 2010, aby zabezpieczyć

tereny zagrożone powodzią?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

230

Interpelacja

(nr 2698)

do ministra pracy i polityki społecznej

i związanych z tym zmian dotyczących

urlopów wychowawczych

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej kończy pracę nad nowelizacją Ko-

deksu pracy.

Największe zmiany czekają rodziców,

którzy będą musieli podzielić się wychowaniem dziec-

ka.

Jeśli dojdzie do sytuacji, że jedno z nich nie wyko-

rzysta swojej części urlopu, to ten czas przepadnie.

Jedna z propozycji polega na tym, że z 36 miesię-

cy wychowawczego zostanie wydzielony miesiąc dla

drugiego rodzica.

Jednak tu pojawia się problem, bo-

wiem, przyjmując taką nowelizację, samotne matki

zostaną pozbawione części uprawnień.

pod uwagę zmianę nowelizacji na korzyść samotnych

matek?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

(nr 2699)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

w mediach główny inspektor sanitarny ma w planach

reorganizację powiatowych stacji sanitarno-epide-

miologicznych.

Zmiany te miałyby polegać na łącze-

niu stacji i tworzeniu oddziałów zamiejscowych.

Re-

organizacja miałaby przynieść oszczędności, kosztem

zwolnienia pracowników administracji.

wana jest wspomniana reorganizacja i czy jej prze-

prowadzenie nie zmniejszy skuteczności tej tak waż-

nej służby?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

(nr 2700)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie maturalnych arkuszy

egzaminacyjnych dla osób słabowidzących

Szanowna Pani Minister!

Ministerstwo Edukacji

Narodowej ma obowiązek każdemu dziecku stwarzać

jak najlepsze warunki do kształcenia.

Niestety, jak

się okazuje, nie zawsze te warunki spełniają nasze

oczekiwania.

Sprawdzianem zarówno dla systemu edukacji, jak

i ucznia są egzaminy (szóstoklasisty, gimnazjalne,

zawodowe, maturalne), które muszą być odpowiednio

przygotowane i dostosowane dla uczniów, a w szcze-

gólności dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edu-

kacyjnymi.

Grupę uczniów ze specjalnymi potrzebami eduka-

cyjnymi stanowią m.in. osoby słabowidzące.

Jednak,

jak się okazuje, podczas egzaminu maturalnego za-

miast stwarzać udogodnienia dla tej grupy osób,

utrudnia się to.

Dotyczy to rozmiaru czcionki arku-

szy egzaminacyjnych.

Osoby słabowidzące, które zdają egzamin szósto-

klasisty, gimnazjalny bądź egzamin zawodowy, mają

odpowiednio dostosowane arkusze egzaminacyjne,

zależnie od stopnia zaawansowania choroby – arku-

sze egzaminacyjne drukowane są powiększoną czcion-

ką (może to być 12 pkt, 16 pkt lub 24 pkt) z dostoso-

wanymi elementami graﬁcznymi.

Jednakwprzypad-

ku egzaminu maturalnego arkusze egzaminacyjne

drukowane są powiększoną czcionką 16 pkt.

Nie

uwzględnia się czcionki o rozmiarze 24 pkt, co w wie-

lu przypadkach utrudnia uczniom słabowidzącym

zdanie matury.

Niezrozumiały jest fakt, dlaczego

podczas egzaminu maturalnego arkusze egzamina-

cyjne dla osób słabowidzących są nieodpowiednio do-

stosowane.

Wielokrotnie wszelkie stowarzyszenia naświetla-

ły ten problem ministerstwu, jednak pożądanych

skutków do tej pory nie widać.

nister następujące pytania:

rozmiar czcionki maturalnych arkuszy egzaminacyj-

nych był odpowiednio dostosowany dla uczniów słabo

widzących?

2.

Jeśli nie, to dlaczego?

Posłowie Tomasz Latos

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

231

Interpelacja

(nr 2701)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zarządzenia ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z § 32 zarzą-

dzenia Pana Ministra z dnia 23 listopada 2011 r.

w sprawie szkolenia przewodników psów służbowych

mania, psy, które przestają być wykorzystywane

w służbie, można przekazać nieodpłatnie dotychcza-

sowemu przewodnikowi lub innym zainteresowa-

nym, sprzedać po cenie szacunkowej bądź przekazać

do punktu weterynaryjnego w celu dokonania euta-

nazji.

Ten ostatni punkt jest szczególnie niepokojący.

Zarządzenie wywołało ogromną burzę wokół tego te-

matu, Służba Celna zwołała nawet konferencję pra-

sową, na której tłumaczono, że uśmiercane są jedynie

chore czworonogi.

następujące pytanie: Czy ministerstwo zmieni zapis

pkt 3 § 32 zarządzenia z dnia 23 listopada 2011 r.?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

(nr 2702)

do ministra obrony narodowej

w sprawie likwidacji Oddziału Regionalnego

dotarły do mnie niepokojące informacje o planach

likwidacji Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji

Mieszkaniowej w Bydgoszczy.

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa istnieje od 16 lat.

W tym czasie zawsze jeden z oddziałów miał siedzibę

w Bydgoszczy.

Miasto to bowiem stanowi jeden z naj-

większych ośrodków wojskowych.

Nie do pomyślenia

jest, że miejsce, które skupia takie jednostki i insty-

tucje wojskowe jak m.in.: Inspektorat Wsparcia Sił

Zbrojnych, Centrum Doktryn i Szkolenia Sił Zbroj-

nych, 1.

Pomorską Brygadę Logistyczną, 10.

Wojsko-

wy Szpital Kliniczny z Polikliniką, ma zostać pozba-

wione instytucji, która odpowiedzialna jest za zakwa-

terowanie żołnierzy.

Na chwilę obecną na terenie

działania oddziału z zakwaterowania korzysta 1060

żołnierzy z rodzinami, w internatach zamieszkuje

1081 żołnierzy, a świadczenia mieszkaniowe wypła-

cane są 3487 żołnierzom.

Gdyby planowana likwida-

cja tego oddziału doszła do skutku, pracę straciłoby

106.

Wielu z nich zostałoby pozbawionych jedynego

źródła dochodu.

Oddział Regionalny Wojskowej Agencji Mieszka-

niowej w Bydgoszczy jest prężnie działającą instytu-

cją.

Budowane mieszkania charakteryzują się wyso-

kim standardem.

Oddział cały czas rozwija swą dzia-

łalność – w ostatnim roku powstało dodatkowo 159

kwater internatowych.

1.

Czy istnieją jakiekolwiek merytoryczne prze-

słanki do decyzji likwidacji oddziału bydgoskiego

Wojskowej Agencji Mieszkaniowej?

2.

Jakie kroki podejmie ministerstwo, aby zapo-

biec likwidacji oddziału bydgoskiego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2703)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Zaniepokojony jestem

faktem, iż planowana jest likwidacja sądów, proku-

dziów.

Instytucje te mają ogromny wpływ na stabili-

zację społeczną, lokalny prestiż, a ponadto takie po-

sunięcie ograniczy dostępność tych instytucji i spo-

woduje znaczne podniesienie kosztów załatwiania

spraw przez obywateli.

Taka sytuacja dotyczy m.in.

sądów w Żninie i Nakle, a więc w miastach powiato-

wych z długą tradycją sądowniczą.

Przykład Żnina,

gdzie już wcześniej sprawy z niektórych gmin nale-

żących do powiatu zostały przeniesione do Szubina

należącego do powiatu nakielskiego, jest przykładem,

iż przy rejonizacji zgodnej z podziałem terytorialnym

nie byłoby argumentu za likwidacją.

przyjrzenie się planom restrukturyzacji i utrzymanie

wymienionych przeze mnie sądów jako samodziel-

nych placówek?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 12 lutego 2012 r.

232

Interpelacja

(nr 2704)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie odłożenia realizacji projektu

Szanowny Panie Ministrze!

Szybka linia łącząca

Warszawę, Łódź, Poznań i Wrocław miała powstać

wadzane były ekspertyzy i wstępne plany.

Decyzja

Pana Ministra spowodowała odłożenie w czasie pro-

jektu kolei dużych prędkości do roku 2030.

1.

Jakie koszty poniosło ministerstwo, przygoto-

wując ekspertyzy dotyczące kolei dużych prędkości?

2.

Jeżeli ministerstwo powróci do koncepcji budo-

wy szybkiej linii KDP, czy będzie można wykorzystać

już raz opłacone ekspertyzy?

3.

Czy w przyszłych planach uwzględniona będzie

trasa przez Bydgoszcz czy to do Gdańska, czy też do

Szczecina?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

(nr 2705)

do ministra zdrowia

w sprawie refundacji operacji obustronnego

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie dyżuru po-

selskiego dowiedziałem się o problemach osób z obu-

stronnie niewykształconym stawem skroniowo-żu-

chwowym.

Schorzenie to uniemożliwia prawidłowe

funkcjonowanie, m.in. powoduje trudności w jedze-

niu.

Jedynym rozwiązaniem jest operacja obustron-

nego wszczepienia stawów skroniowo-żuchwowych,

która niestety niesie za sobą koszt ok. 18 tys. zł.

Kwo-

ta ta stanowi barierę dla wielu osób i uniemożliwia

przeprowadzenie zabiegu.

Statystyki pokazują, że rocz-

nie takiej operacji potrzebuje ok. 20 osób.

działań, aby operacja wszczepienia implantów stawu

skroniowo-żuchwowego była refundowana?

2.

Czy ministerstwo podejmie działania, aby re-

fundowano tego typu zabiegi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 2706)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Gminy w całej Polsce

podejmują obecnie uchwały o zamiarze likwidacji

bądź likwidacji szkół.

Sytuacja szczególnie drama-

tyczna jest na obszarach wiejskich, gdzie w rozpro-

szonych na przysiółki miejscowościach szkoły stano-

wią czasem o ich tożsamości.

Niedogodności, jakie

może wywołać zlikwidowanie małej szkoły, przynieść

mogą fatalne skutki dla dzieci i młodzieży: problemy

natury komunikacyjnej, brak akceptacji w środowi-

sku innej, większej szkoły, agresję.

Lokalne środowiska, rodzice i nauczyciele prote-

stują.

Włodarze gmin skarżą się na niedoﬁnanso-

wanie oświaty.

Trudna sytuacja ﬁnansowa samo-

rządów, niż demograﬁczny skutkują podejmowa-

niem decyzji, których negatywne efekty są najbar-

dziej odczuwalne dla najmłodszych Polaków – chodzi

o decyzje o zamykaniu placówek oświatowych.

Sub-

wencja oświatowa jest za niska i nie uwzględnia

podwyżek dla nauczycieli.

1.

Czy i jak można zaradzić fali likwidacji małych

placówek oświatowych?

2.

Jakie działania podejmie ministerstwo, aby za-

pobiec kolejnym likwidacjom szkół?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

Żywiec, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2707)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie dodatkowych kosztów związanych

z odśnieżaniem dróg podczas ostatnich

obﬁtych opadów śniegu na Żywiecczyźnie

Szanowny Panie Ministrze!

W połowie lutego Ży-

wiecczyznę nawiedziły ogromne opady śniegu.

Wiele

przysiółków zostało odciętych od świata.

Służby dro-

gowe walczyły z udrażnianiem ulic, angażując dodat-

kowe siły i środki, by mieszkańcy najbardziej zasy-

panych terenów mogli normalnie funkcjonować, cho-

dzić do pracy, sklepu, posyłać dzieci do szkoły, a kie-

rowcy mogli swobodnie korzystać z dróg.

Potrzebny

był dodatkowy ciężki sprzęt i zaangażowanie więk-

szej liczby usługodawców, by udało się poradzić sobie

z tym kryzysem, utrzymać przejezdność dróg na Ży-

wiecczyźnie.

Była to sytuacja wyjątkowa.

Według

233

stanu na dzień 22 lutego powiat żywiecki wydał ok.

900 tys. zł więcej na zimowe utrzymanie dróg, niż

planował.

Takie koszty poniosły też gminy Milówka,

Jeleśnia, Czernichów, Rajcza, Ujsoły, Świnna i Ko-

szarawa.

do Pana Ministra: Czy planowany jest zwrot ponadwy-

miarowych środków wydatkowanych przez powiat

i gminy na Żywiecczyźnie poniesionych na walkę

z żywiołem z rezerwy budżetowej?

Kiedy nastąpić

może wypłata tych środków i na jakich zasadach?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

(nr 2708)

do ministra spraw wewnętrznych

w związku z ustawą o bezpieczeństwie

i ratownictwie w górach

Szanowny Panie Ministrze!

We wrześniu 2011 r.

prezydent Bronisław Komorowski podpisał opraco-

wywaną, przygotowywaną i dopracowywaną przez

długi czas nową ustawę o ratownictwie i bezpieczeń-

stwie w górach i na zorganizowanych terenach nar-

ciarskich regulującą funkcjonowanie i ﬁnansowanie

służb ratownictwa górskiego.

W całości weszła w ży-

cie 2 stycznia br.

W ostatnim czasie mieliśmy przykłady sukcesów

ratowników Grupy Beskidzkiej GOPR ratujących ży-

cie ludzkie.

Akcje na Babiej i Baraniej Górze, do któ-

rych zaangażowano blisko 70 ratowników, kosztują-

ce według uproszczonych szacunków i rozliczane po

kosztach ok. 200 tys. zł, a ostatnio akcja na Wielkiej

Rycerzowej, gdzie od śmierci z wychłodzenia ratowa-

no turystów z małym dzieckiem za pośrednictwem

śmigłowca, również angażująca siły i środki GOPR

w znacznym stopniu.

W mijającym sezonie zimowym

do chwili obecnej ratownicy Grupy Beskidzkiej GOPR,

największej z wszystkich grup całego Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, brali udział

w blisko 1000 akcji ratowniczych na stokach i szla-

kach górskich.

Spory sprzeciw społeczny wywołuje fakt, że z bu-

dżetu państwa pokrywane są koszty akcji ratowni-

czych przeprowadzanych w sytuacjach, które np. wy-

nikają z lekkomyślności turystów.

Takimi przykła-

dami są wymienione wyżej akcje.

Na dodatek do

wszystkich akcji dopłacają najczęściej sami ratowni-

cy, utrzymujący się jako niezależne stowarzyszenie,

również z pieniędzy przekazanych przez sponsorów

czy samorządy.

Pieniędzy, które przekazuje im bu-

dżet państwa, nie mogą bowiem przeznaczać na za-

kup sprzętu, odzieży, paliwa czy koszty całości utrzy-

mania bazy lokalowej.

Donoszą o tym media lokalne

i regionalne, sygnały takie docierają do biur posel-

skich.

Szanowny Panie Ministrze, w wielu krajach ra-

townictwo górskie nie opiera się wyłącznie na forma-

cjach ochotniczych.

Obowiązki ratowania ludzi w gó-

rach powierza się służbom zawodowym.

Poza tym naj-

częściej pomoc udzielana poszkodowanym w górach

jest odpłatna, zwłaszcza jeśli chodzi o obcokrajowców,

i powiązana z systemem ubezpieczeń.

Mając na uwadze powyższe, chcę zapytać:

1.

Jakiej wysokości środki ﬁnansowezagwaran-

towano dla GOPR i TOPR w części budżetu, której

jest Pan dysponentem, na rok 2012?

2.

Czy resort podejmuje działania, by w kolejnym

etapie unormować sytuację i zbliżyć ją do europej-

skich standardów, jeśli chodzi o organizację służb

ratownictwa górskiego w Polsce i sposoby jego ﬁnan-

sowania?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

(nr 2709)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogromnym niepo-

kojem w regionie przyjmuje się nieoﬁcjalnąinforma-

cję o planach likwidacji bielskiego sądu okręgowego.

Ma na to wpływ szereg czynników, które pozwolę

sobie pokrótce wyliczyć.

Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej usytuowany jest

w mieście liczącym ponad 175 tys. mieszkańców, co

stolicą znacznego regionu, w wysokim stopniu zurba-

nizowanego, obejmującego również gminy spoza woj.

śląskiego, zamieszkiwanego przez ok. 800 tys. obywa-

teli, których liczba stale wzrasta.

Miasto Bielsko-Bia-

ła jest stolicą Euroregionu Beskidy, aglomeracji biel-

sujący się w pierwszej dwudziestce we wszystkich ran-

kingach w Polsce.

Jest to region przygraniczny (gra-

niczący z Czechami i Słowacją), posiadający ogromny

potencjał rozwojowy, który z pewnością zostanie wy-

korzystany w najbliższej przyszłości.

234

Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej to również ludzie.

O ile w związku z masową likwidacją sądów obser-

wuje się wiele troski o losy sędziów z likwidowanych

jednostek i wiele uwagi poświęca się utrudnieniom,

które ich czekają, o tyle w sprawie pracowników nie-

będących sędziami nie podejmuje się żadnych dzia-

łań.

Są to pracownicy w większości z wieloletnim

doświadczeniem, wykształceni ze środków własnych

zostali zachęceni, a niejednokrotnie zmuszeni poprzez

zmiany obowiązujących wymagań zawodowych na-

rzucanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości.

Pra-

cownikom tym nie przysługują urlopy na poratowa-

nie zdrowia, stuprocentowe zasiłki chorobowe, stan

datki.

Dla wielu z nich praca w sądzie jest jedynym

źródłem utrzymania rodziny.

Jeśli chodzi o standardy obsługi, to niezależnie od

statystyk i analiz sporządzanych na podstawie skom-

plikowanych algorytmów, a także niezależnie od nie-

których oderwanych od polskich realiów zagranicz-

nych koncepcji wdrażanych w niewielkich krajach,

mniejsze sądy pracują sprawniej, są efektywniejsze

ekonomicznie i łatwiejsze w zarządzaniu.

Przede wszyst-

kim jednak są bliżej obywateli i oferują lepszy kon-

takt oraz poziom i kulturę obsługi.

Mając na uwadze

powyższe, z ogromnym zdziwieniem i zaniepokoje-

niem odbieram informacje o planach likwidacji Sądu

Okręgowego w Bielsku-Białej.

nionych poniżej zakresach:

1.

Jakie są planowane przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości działania w powyższym zakresie i jaki

jest stopień zaawansowania projektów z tym związa-

nych?

2.

Jakie są kryteria, jakimi kieruje się Minister-

stwo Sprawiedliwości przy dokonywaniu wyboru jed-

nostek do likwidacji, perspektywy czasowej i harmo-

nogramu planowanych działań?

3.

Czy jest, a jeśli tak, to jaki ewentualny zakres

i harmonogram zwolnień czy przeniesień pracowni-

ków sądów?

4.

Proszę również o wykaz sądów okręgowych

przeznaczonych do likwidacji i uzasadnienie ewentu-

alnych decyzji związanych z likwidacją bielskiego

sądu okręgowego.

5.

Czy plany wobec bielskiego sądu okręgowego

będą w związku z przekazanymi przeze mnie infor-

macjami weryﬁkowane?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

(nr 2710)

do ministra ﬁnansów

w sprawie partycypacji przez samorządy

na terenie prywatnym

Szanowny Panie Ministrze!

Kwestia dostępności

wody pitnej na wielu terenach Polski jest coraz trud-

niejsza.

Ostatnie jesienne susze, które dotknęły Wiel-

kopolskę i Małopolskę, pokazały, jak duży jest to pro-

blem, z którym pojedyncze osoby nie są w stanie sobie

poradzić.

Koszt odwiertu studni sięga kilkunastu ty-

sięcy złotych.

Wiele samorządów, zdając sobie sprawę

z tego poważnego problemu, chce pomóc swoim miesz-

kańcom i współﬁnansowaćodwiertynaterenachpry-

watnych, podejmując stosowne uchwały.

Zgodnie z treścią art. 221 ust. 1 ustawy o ﬁnan-

sach publicznych, podmioty niezaliczane do sektora

ﬁnansówpublicznychiniedziałającewceluosiągnię-

cia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki sa-

morządu terytorialnego dotacje na doﬁnansowanie

inwestycji związanych z realizacją zadań tej jednost-

ki, a także na doﬁnansowanieinwestycjizwiązanych

z realizacją tych zadań.

Zgodnie z ust. 2 tej ustawy,

zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje w try-

a jeżeli dotyczy innych zadań – na podstawie umowy

tami.

W takiej sytuacji zastosowanie znajduje ust. 4

tego zapisu, zgodnie z którym sposób rozliczania oraz

kontroli wykonywania zadania określa w drodze

rytorialnego, mając na uwadze zapewnienie jawności

postępowania o udzielnie dotacji i jej rozliczenie.

Należy jednakże w tym miejscu zwrócić uwagę na

uchwałę nr 36/2010 Kolegium Regionalnej Izby Ob-

wie stwierdzenia nieważności uchwały nr LVII/418/

10 Rady Miejskiej w Jędrzejowie, podjętej w ww.

sprawie.

W uchwale tej RIO wskazała, iż co do zasady z art.

publiczne przeznacza się na wydatki i rozchody pu-

bliczne.

Na gruncie przepisów tej ustawy, które obo-

wiązują gminę w zakresie prowadzonej przez nią go-

spodarki ﬁnansowej,niejestmożliweudzielaniedo-

tacji dla osób ﬁzycznych.

Zart.221ust.1ustawyoﬁ-

nansach publicznych wynika, iż beneﬁcjentamido-

tacji mogą być podmioty niezaliczane do sektora ﬁ-

nansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia

zysku.

Pod pojęciem tym rozumie się natomiast or-

ganizacje pożytku publicznego, stowarzyszenia itp.,

nie zaś osoby ﬁzyczne.

235

Ponadto przepis art. 127 ustawy o ﬁnansachpu-

blicznych wyraźnie wskazuje cele, na które przezna-

czane są dotacje celowe.

Wśród nich nie mieszczą się

dotacje dla osób ﬁzycznych.

Dlatego zapytuję Pana Ministra: Czy gmina, po-

dejmując uchwałę w sprawie partycypacji w kosztach

budowy studni na terenie prywatnym, nie łamie obo-

wiązujących przepisów i czy właściwe organy nadzo-

ru nie będą takich uchwał kwestionować?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jakub Rutnicki

oraz grupa posłów

(nr 2711)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie założeń

Minister o wyjaśnienie kwestii dotyczących aktywi-

zacji środowisk dotkniętych biedą i wykluczeniem

widzenia rozwoju naszego kraju.

Wstępne założenia

do projektu przedstawionego przez Ministerstwo Roz-

woju Regionalnego dotyczące budowy „Świetlików”

zostały przyjęte z dużym zainteresowaniem przez sa-

morządy terytorialne, jak i organizacje społeczne.

Dlatego zapytuję Panią Minister w następujących

kwestiach:

Czy Ministerstwo Rozwoju Regionalnego przygo-

towało już projekt budowy „Świetlików”?

W jaki sposób mają być one budowane i jaka ma

być ich powierzchnia?

Jakie kryteria będą musiały spełnić samorządy,

aby móc przystąpić do programu budowy „Świetli-

ków”?

Jak wyglądać będzie konstrukcja ﬁnansowaipar-

tycypacja w kosztach budowy ze strony samorządu

terytorialnego?

Jaka działalność i przez kogo będzie mogła być

prowadzona w „Świetlikach”?

Czy możliwa będzie adaptacja istniejących budyn-

ków na potrzebny tego projektu, czy bierze się pod

uwagę budowę tylko nowych obiektów?

Kto ponosić będzie koszty związane z bieżącym

utrzymywaniem obiektów?

Czy przewiduje się na wzór projektu „Animator”

trudnienie animatora „Świetlika”?

Kiedy ruszy pilotażowy projekt i ile samorządów

on obejmie w 2012 r.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jakub Rutnicki

(nr 2712)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżuru po-

selskiego zapoznałem się ze sprawą dotyczącą decyzji

komendanta głównego Państwowej Straży Pożarnej

wództwa łódzkiego na poziomie 54%.

Wskaźnik ten

oznacza, że w woj. łódzkim służbę w systemie zmia-

nowym pełni 353 strażaków.

Warto podkreślić, że

ju.

Dla porównania w województwach świętokrzy-

skim i wielkopolskim przyjęto wskaźnik na poziomie

ok. 70%.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest utrzymy-

wanie minimalnych stanów osobowych na zmianach

służbowych w poszczególnych posterunkach straży

pożarnej.

Przedstawiciele strażaków twierdzą, że

może spowodować to zagrożenie zdrowia i życia funk-

cjonariuszy biorących udział w akcjach, a także ob-

niżenie poziomu bezpieczeństwa publicznego.

W związku z tym zwracam do Pana Ministra

z zapytaniem: Czy rozważana jest decyzja o zwiększe-

niu minimum operacyjnego dla województwa łódz-

kiego?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2713)

do ministra pracy i polityki społecznej

się niepełnosprawnymi członkami rodziny

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżuru po-

236

czeń emerytalnych dla osób opiekujących się niepeł-

nosprawnymi członkami rodziny.

Osoby takie nie mogą podjąć żadnej pracy ze wzglę-

du na konieczność opieki nad niepełnosprawnymi lub

obłożnie chorymi bliskimi.

W związku z trwającymi pracami nad reformą

niem: Czy toczą się prace nad objęciem świadczeniem

emerytalnym lub rentowym osób, które zajmowały

się obłożnie chorymi lub niepełnosprawnymi człon-

żadnej pracy?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 2714)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie ewentualnej likwidacji

Łódzkiego Centrum Filmowego sp. z o.o.

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżuru po-

selskiego zapoznałem się z planami ewentualnej li-

kwidacji Łódzkiego Centrum Filmowego sp. z o.o.

Z przedstawionych mi informacji wynika, że Mi-

nuje utworzenie narodowej instytucji kultury – Pol-

skiego Centrum Kinematograﬁi.

Instytucjatamia-

łaby wykorzystywać m.in. część zasobów Łódzkiego

Centrum Filmowego, które zostałyby przeniesione do

siedziby nowej instytucji w Warszawie.

nistra z zapytaniem: Czy planowane jest powstanie

Polskiego Centrum Kinematograﬁiwykorzystującego

zbiory Łódzkiego Centrum Filmowego sp. z o.o.?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 2715)

do ministra administracji i cyfryzacji

Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej

podjęcie działań mających na celu uzupełnienie skła-

du Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej.

Na podstawie

wadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i usta-

wę o pracownikach samorządowych prezes Rady Mi-

nistrów, na wniosek ministra spraw wewnętrznych

i administracji, powołuje przewodniczącego oraz

członków Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej.

Tym-

czasem w ostatnich tygodniach – po raz kolejny – do-

cierają do mnie sygnały, że Krajowa Komisja Uwłasz-

czeniowa zawiadamiała strony postępowania, że

„rozpatrzenie spraw z odwołań wniesionych przez pre-

zydentów różnych miast w terminie określonym

w art. 35 K.p.a, będzie możliwe dopiero po uzupeł-

nieniu składu komisji”.

Mając na uwadze, jak bardzo istotne są dla jedno-

stek samorządu terytorialnego orzeczenia Krajowej

Komisji Uwłaszczeniowej, zwracam się do Pana Mi-

nie składu komisji?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 2716)

do ministra zdrowia

w sprawie kryteriów kontraktowania

specjalistycznych usług medycznych

w woj. wielkopolskim

Szanowny Panie Ministrze!

Dotarło do mnie wie-

le pism i interwencji ustnych dotyczących tegorocz-

nych kryteriów kontraktowania usług medycznych

realizowanych przez poradnie specjalistyczne w wo-

jewództwie wielkopolskim.

Zwrócono uwagę przede

wszystkim na kryterium wymagające pracy poradni

specjalistycznej min. 12 godzin w tygodniu, w ciągu

3 dni po 4 godziny.

W efekcie tego wielu dotychcza-

sowych świadczeniodawców nie uzyskało kontrak-

tów, a trzeba zauważyć, że świadczone dotychczas

usługi w mniejszej liczbie dni w tygodniu były wy-

starczające i dobre dla pacjentów, a teraz zostali po-

zbawieni w ogóle tych usług.

Zatrzymano wiele pro-

cesów leczenia.

W związku z wyżej przedstawionym stanem zwra-

Co było powodem zmiany dotychczasowych zasad

kontraktacji usług specjalistycznych i jaka jest moż-

liwość przywrócenia mieszkańcom miejscowości od-

dalonych o kilkadziesiąt kilometrów od innych pla-

cówek tego typu korzystania z poradni specjalistycz-

nych w dotychczasowych miejscach?

Z wyrazami szacunku

Poseł Killion Munyama

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

237

Interpelacja

(nr 2717)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie uczestnictwa rowerzystów

Poruszanie się po drogach publicznych niesie ze

sobą wiele niebezpieczeństw, a od kierowców wyma-

gane jest zachowanie szczególnej ostrożności.

Pojaz-

dy, które uczestniczą w ruchu drogowym i poruszają

się po drogach publicznych, mają obowiązek posiada-

nia szczególnego oznakowania, cyklicznych przeglą-

dów technicznych itp.

Jest to uzasadnione zachowa-

niem bezpieczeństwa, na co składa się dobra widocz-

ność poruszającego się pojazdu z daleka.

Takie obowiązki powinny dotyczyć każdego, kto

porusza się po drogach.

W przeciwnym wypadku

może grozić to zagrożeniem dla życia lub zdrowia

uczestników ruchu drogowego.

Niestety coraz czę-

ściej uczestnikami ruchu stają się rowerzyści.

Mimo

wyznaczonych dla nich ścieżek rowerowych lub spe-

cjalnych pasów, wiele odcinków nie posiada jeszcze

takich udogodnień, a oni zmuszeni się korzystać

z dróg przeznaczonych dla pojazdów.

Takie postępo-

wanie prowadzi do konieczności zrównania rowerzy-

stów z kierowcami pojazdów w celu zachowania bez-

pieczeństwa na drogach.

Brak jest w przepisach prawa nakazu posiadania

przez rowerzystę kasku, kamizelek odblaskowych,

odblasków, cyklicznych i obowiązkowych przeglądów

technicznych ich środka komunikacji, a co ważniejsze

– obowiązku odpowiedniego i widocznego oświetlenia

roweru.

Przez to najczęściej rowerzyści nie są widocz-

ni, powodując wiele niebezpiecznych sytuacji na dro-

dze.

Jeżeli stają się uczestnikami ruchu drogowego,

winni być zrównani w obowiązkach z innymi kierow-

cami w celu zachowania bezpieczeństwa.

W związku z nakreślonym wyżej problemem

na poniższe pytania:

1.

Dlaczego do tej pory rowerzyści, którzy poru-

szają się po drogach wraz z innymi pojazdami, nie

mają obowiązku posiadania kasków, kamizelek od-

blaskowych, odblasków oraz odpowiednich i przysto-

sowanych do różnych warunków atmosferycznych

świateł?

2.

Dlaczego rowerzyści jako uczestnicy ruchu dro-

gowego nie mają nałożonego obowiązku przeprowa-

dzania przeglądu technicznego roweru, czyli spraw-

dzenia stanu technicznego świateł, hamulców, ogu-

mienia itp., tak jak robią to kierowcy np. samocho-

dów osobowych?

3.

Ile wypadków drogowych w roku ubiegłym

miało miejsce z udziałem rowerzystów?

4.

Czy uważa Pan, iż obowiązujące regulacje

prawne dotyczące rowerzystów są wystarczające, aby

zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom

ruchu drogowego?

Z poważaniem

Poseł Maciej Mroczek

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 2718)

do ministra ﬁnansów

w sprawie czynności mających na celu

Nie od dziś wiadomo, iż ceny paliw z dnia na dzień

są coraz wyższe.

W ostatnich latach paliwo podroża-

ło nawet o ok. 40%.

Fakt ten odczuwa każdy z nas,

czyli każdy kierowca oraz posiadacz samochodu.

Wy-

sokie ceny paliw byłyby z pewnością mniej dotkliwe,

gdyby wraz z nimi wzrosło wynagrodzenie za pracę

oraz inne świadczenia na rzecz obywateli.

Jednak tak

się nie stało, a dysproporcja i rozbieżność pomiędzy

cenami wielu towarów, m.in. paliwa, a miesięcznym

wynagrodzeniem za pracę jest coraz większa.

Ponadto warto zwrócić uwagę, iż w ostatnich la-

tach nastąpił także ewidentny wzrost m.in. stawki

podatku VAT.

Wiążę się to ze zwiększonymi cenami

eksportu oraz produkcji, co odczuwa każdy konsu-

ment w naszym kraju.

Prowadzona więc do dnia dzisiejszego polityka

dąży do stanowczego i coraz szybszego wzrostu cen,

co powoduje zmniejszenie poziomu życia w Polsce.

Najbardziej widocznym przykładem jest szybki

wzrost cen benzyny na przełomie kilku lat.

Niestety,

mimo iż ceny te nie są wciąż najwyższe w Europie,

to wartość płac jest jedną z niższych, co stawia oby-

wateli w coraz gorszej sytuacji ﬁnansowej.

W związku z nakreślonym wyżej problemem

1.

Czy planowane jest czasowe obniżenie stawki

akcyzy w celu ustabilizowania cen paliw?

2.

Czy planowane jest także obniżenie stawki VAT

na benzynę, LPG i olej napędowy?

3.

Czy rząd opracował już szczegółowy plan zapo-

biegania ciągłym wzrostom cen benzyny i czy zamie-

rza obniżyć te kwoty do stawek sprzed kilku lat?

Poseł Maciej Mroczek

238

Interpelacja

(nr 2719)

do ministra ﬁnansów

w sprawie utrudnień w przekazywaniu 1%

Przeważnie od stycznia każdego roku zaczyna się

akcja przekazywania przez podatników 1% podatku

dochodowego na cele dobroczynne.

Zyskuje ona coraz

więcej zwolenników.

Jest jednak grupa osób, która

napotyka na tej drodze wiele trudności i z tego wzglę-

du najczęściej nie korzysta z przysługującego im

przywileju.

Ta grupa osób to emeryci, których rozli-

czają ZUS lub biura emerytalne służb mundurowych.

Osoby te nie mają styczności ze swoimi PIT-ami, a za-

tem nie mogą zadeklarować w nich chęci przekazania

1% podatku na rzecz instytucji i organizacji pożytku

publicznego.

lub wręcz naprawienia wyżej wymienionej procedury

w ten sposób, aby wystarczyło pisemne oświadczenie

emeryta wysłane do ZUS o chęci przekazania 1% po-

datku dochodowego na rzecz konkretnej instytucji

bądź organizacji, zamiast samodzielnego wypełnia-

nia PIT-37 na podstawie PIT-u otrzymanego od ZUS

lub biura emerytalnego służb mundurowych, co jest

znaczącym utrudnieniem, zwłaszcza dla ludzi star-

szych.

W ten sposób poszerzy się grono darczyńców,

dając im również satysfakcję z uczestnictwa w szla-

chetnej akcji pomocy potrzebującym.

W związku z nakreślonym wyżej problemem

1.

Czy jest możliwość usprawnienia w jakikolwiek

sposób formy przekazywania 1% podatku przez eme-

rytów, tak aby mogli oni bez utrudnień przeznaczyć

go na wybraną przez siebie organizację?

2.

Z jakiego powodu doszło do zaistnienia wyżej

wymienionej sytuacji i dlaczego te utrudnienia nie

zostały zlikwidowane do dnia dzisiejszego?

Z poważaniem

Poseł Maciej Mroczek

(nr 2720)

do ministra transportu, budownictwa

Analiza i porównanie danych z „Raportu o stanie

dróg krajowych 2010” opracowanego przez GDDKiA

Oddział w Bydgoszczy – dokument dostępny na stro-

nach Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto-

strad – budzi poważne obawy o stan tych dróg.

Jak wynika z dokumentu, odcinek drogi krajowej

nr 25 Mąkowarsko – Sępólno Krajeńskie wymaga

natychmiastowego remontu.

Ma ona cechy eksplo-

atacyjne w postaci wysokiego wskaźnika spękań,

nierówności poprzecznych, kolein oraz niezadowala-

jących właściwości przeciwpoślizgowych.

Tym sa-

mym odcinek ten posiada wysoki wskaźnik natych-

miastowych potrzeb remontowych wynoszący 0,378

(średnia oddziału – 0,2).

Ponadto według raportu po-

wyższy odcinek cechuje „szybkie przechodzenie dróg

w stanie dobrym w niezadowalający po wykonanych

niedawno zabiegach”, co wskazuje na szybką degra-

dację stanu nawierzchni przedmiotowej drogi.

Fatalny stan drogi przekłada się na standard ży-

cia i bezpieczeństwo okolicznych mieszkańców oraz

działających na tym obszarze przedsiębiorców.

Licz-

ne nierówności, ubytki w nawierzchni oraz przełomy

stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników

ruchu drogowego, a także powodują uszkodzenia me-

chaniczne pojazdów oraz przewożonych nimi towa-

rów.

W związku z uciążliwą i niebezpieczną jazdą

przedsiębiorcy ponoszą szkodę w postaci licznych re-

klamacji oraz odstąpień od umów ich kontrahentów.

Potencjalni inwestorzy zagraniczni wycofują się z uwa-

gi na katastrofalny stan drogi.

W związku z dyspozycją przepisu art. 20 pkt 3, 4

drogi jest odpowiedzialny za nawierzchnię dróg.

Infor-

mowana o zaistniałej sytuacji Generalna Dyrekcja

żadnych kroków mających na celu poprawę stanu jako-

ści drogi, uzasadniając to trudną sytuacją ﬁnansową.

1.

W jakim terminie przedmiotowa droga zostanie

naprawiona?

2.

Jaki jest plan prac remontowych dróg krajo-

wych?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Krupa

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

239

Interpelacja

(nr 2721)

do ministra środowiska

w sprawie stosowania przepisów ustawy

do obszarów Natura 2000

Na gruncie regulacji zawartej w ustawie z dnia

3 października 2008 r. często dochodzi do ostrych

konﬂiktównatlezbytrygorystycznegostosowania

przepisów o obszarach chronionych Natura 2000.

Ta-

kie sytuacje miały miejsce np. w Swornegaciach, gm.

Chojnice.

Po pierwsze, zawarte w ustawie zapisy nie

są jednoznaczne w odniesieniu do rozróżnienia decyzji

dotyczącej wpływu na środowisko i warunków zabu-

dowy.

Po drugie, kreują po stronie organów upraw-

nienia do daleko idącej uznaniowości swoich posta-

nowień z praktycznie brakiem możliwości skutecz-

nego odwołania się.

Kontrowersje interpretacyjne

powstają także na gruncie regulacji powyższej usta-

stopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących

poz. 1397) w odniesieniu do terminu „przedsięwzięć

mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na śro-

dowisko”, które pozwala na dużą dozę swobody i tym

samym subiektywną ocenę oraz stronniczość.

Wszystko to powoduje, że prowadzenie inwestycji

w granicach Natury 2000 lub w jej sąsiedztwie jest

najczęściej niemożliwe.

Dochodzi do patologicznych

sytuacji, w których władze blokują, poprzez skorzy-

stanie z tej podstawy prawnej, konkurencyjne dla

nich na różnych płaszczyznach przedsięwzięcia.

Przedstawiając zwięzłą ocenę funkcjonowania

1.

Czy Ministerstwo Środowiska dokonywało oce-

ny funkcjonowania Natury 2000?

Jeśli tak, to jakie

wyciągnęło wnioski?

2.

Czy przepisy dotyczące Natury 2000 nie są zbyt

restrykcyjne dla inwestorów, co w efekcie wywołuje

wiele konﬂiktów?

podjąć Ministerstwo Środowiska w celu eliminacji

opisanych stanów faktycznych?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Krupa

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

(nr 2722)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wskazania organu właściwego

do wyznaczenia obszaru, na który wywierają

wpływ urządzenia melioracji wodnych

szczegółowych oraz źródeł ﬁnansowania

powyższego zadania

Szanowny Panie Ministrze!

Do Ministerstwa Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi wpłynął wniosek starosty pil-

skiego, ŚR.6343.27.2011.

V, z dnia 20 stycznia 2012 r.

w sprawie wyjaśnienia sprawy ﬁnansowaniawyzna-

czania obszarów korzystnego oddziaływania urzą-

dzeń melioracji wodnych szczegółowych.

Biorąc pod uwagę konieczność wydawania przez

starostów decyzji, zgodnie z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy

Prawo wodne, niezbędne jest wyznaczenie obszaru

korzystnego oddziaływania urządzeń melioracji wod-

nych szczegółowych, a często w praktyce występuje

brak takiej ewidencji.

Szanowny Panie Ministrze, proszę zatem o wska-

zanie:

1) organu właściwego do wyznaczania obszaru,

na którym korzystnie oddziaływają urządzenia me-

lioracji wodnych szczegółowych,

2) z jakich środków ﬁnansowychwinienbyćzre-

alizowany powyższy cel,

3) jaki organ jest właściwy do wyznaczania obsza-

ru, na który korzystnie oddziałują urządzenia melio-

racji wodnych szczegółowych,

4) z jakich środków ﬁnansowychwinnabyćopra-

cowana ewidencja urządzeń melioracji szczegółowych

wykonanych w ubiegłym stuleciu, na który nie za-

chowała się dokumentacja budowlana, a które obec-

nie są prywatną własnością?

Z poważaniem

Poseł Maria Małgorzata Janyska

Czarnków, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2723)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie rozwoju obszarów

aglomeracji rybnickiej i Ostrawskiego

Obszaru Metropolitalnego

Szanowna Pani Minister!

Polska należy do najsła-

biej zurbanizowanych krajów Europy, ponieważ je-

dynie ok. 63% ludności żyje w naszym kraju w mia-

240

stach.

Sposobem na dorównanie Zachodowi jest stwo-

rzenie systemu metropolii.

Jak wynika z raportu

Wrocław oraz Trójmiasto.

Są jednak mało konkuren-

cyjne na arenie międzynarodowej w porównaniu

z takimi ośrodkami jak Londyn czy Paryż.

Od II połowy XX w. obserwujemy szybki wzrost

znaczenia cywilizacyjnego, gospodarczego i kultural-

nego metropolii.

Obszary metropolitalne i aglomera-

cyjne Polski południowej (z obszaru województw ślą-

skiego, małopolskiego i dolnośląskiego z uwzględnie-

niem Ostrawskiego Obszaru Metropolitalnego – Kraj

morawsko-śląski, Republika Czeska) odgrywają

w chwili obecnej stosunkowo małą rolę.

Stanowią

głównie centra o charakterze regionalnym, posiada-

jąc ograniczone oddziaływanie o charakterze inter-

regionalnym wewnątrz Polski, i żaden z tych obsza-

rów oddzielnie nie jest w stanie odegrać większej roli

w skali europejskiej, a tym bardziej globalnej.

Rośnie

natomiast wpływ metropolii berlińskiej, Centropy

(Wiedeń – Bratysława), trójkąta saksońskiego.

Ści-

ślejsza współpraca między obszarami metropolital-

nymi i aglomeracyjnymi Polski może znacząco wpły-

nąć na zwiększenie znaczenia tych regionów na ma-

pie europejskiej.

Metropolizacja jest jednym z najważniejszych wy-

znaczników współczesnego modelu rozwoju.

Metro-

polie stają się ośrodkami nowoczesnej, wysoko wydaj-

nej gospodarki o dominacji usług, w tym naukowych,

doradczych, ﬁnansowych,publikacyjnychimedial-

nych.

Jednak umocowanie ustrojowe obszarów me-

tropolitalnych w strukturze administracyjnej kraju

wymaga uchwalenia tzw. ustawy metropolitalnej

bądź też wprowadzenia gruntownych zmian w obec-

nie obowiązujących ustawach samorządowych.

Obszary metropolitalne Polski południowej mia-

łyby szanse na uzyskanie silniejszej pozycji, gdyby

wypracowały wspólne kierunki rozwoju i dokonały

specjalizacji.

Konieczne jest współdziałanie prezy-

dentów miast, samorządów województw oraz funk-

cjonujących już form współpracy metropolitalnej

w celu wzmocnienia pozycji obszarów wzdłuż III

transeuropejskiego korytarza transportowego (w ukła-

dzie: Krakowski Obszar Metropolitalny, Metropolia

Silesia, Wrocławski Obszar Metropolitalny) z włącze-

niem współpracy w ramach VI transeuropejskiego

korytarza transportowego (w układzie aglomeracje

częstochowska, rybnicka, bielska oraz Ostrawski Ob-

szar Metropolitalny).

Łącznie taki skonsolidowany

obszar liczyłby ok. 7 mln mieszkańców i miałby szan-

se w perspektywie kilkunastu lat na zbudowanie sil-

nej pozycji w Europie Środkowej.

Krokiem naprzód może być realizacja dużych pro-

jektów o charakterze ogólnopolskim i ogólnoeuropej-

skim oraz wspólne pozyskiwanie strategicznych in-

westycji zagranicznych.

Ze swoim dużym, choć wciąż

jakościowo niższym, potencjałem edukacyjnym i ba-

dawczym nowa metropolia środkowoeuropejska mo-

głaby także budować swoją pozycję na mapie inno-

wacyjności Europy oraz w sferze zaawansowanych

prac badawczo-rozwojowych.

W poprzedniej kadencji Sejmu ówczesne Minister-

stwo Spraw Wewnętrznych i Administracji prowadzi-

ło prace nad projektem ustawy o polityce miejskiej

w tym zakresie, które jednak w wyniku rozbieżności,

jakie wystąpiły pomiędzy stroną samorządową a stro-

ną rządową, zostały wstrzymane.

Projektowana re-

gulacja była przedmiotem uzgodnień międzyresorto-

wych, jak również omawiano ją na posiedzeniach ze-

społu ustrojowego Komisji Wspólnej Rządu i Samo-

rządu Terytorialnego z udziałem m.in. przedstawi-

cieli Unii Metropolii Polskich, Związku Miast Pol-

skich oraz Związku Województw Rzeczypospolitej

Polskiej.

Odbywały się także bilateralne spotkania z

organizacjami i przedstawicielami samorządu tery-

torialnego, np. kilkakrotnie z Konwentem Marszał-

ków Województw Rzeczypospolitej Polskiej.

Szerokie konsultacje ze stroną samorządową wy-

nikały z podstawowego założenia, iż projekt ten po-

winien być wypracowany wspólnie z organizacjami

samorządowymi reprezentującymi podmioty, które

będą realizowały zadania wynikające z tej regulacji.

W toku tych uzgodnień pojawiły się różnice zdań co

do propozycji niektórych rozwiązań i pomimo licz-

nych spotkań i dyskusji nie udało się wypracować

kompromisowego stanowiska.

Przygotowany przez

ówczesne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Ad-

ministracji projekt ustawy miał dać podstawy ustro-

jowe do prowadzenia polityki miejskiej i stanowić

element działań zmierzających do dokończenia refor-

my decentralizacyjnej.

W najbliższych miesiącach zostanie oddany do

użytku odcinek autostrady A1 do granicy z Czecha-

mi.

Będzie to symboliczny moment, ponieważ subre-

gion zachodni województwa śląskiego zostanie połą-

czony bezpośrednim i szybkim połączeniem drogo-

wym z Ostrawskim Obszarem Metropolitalnym.

Już

teraz samorządowcy regionu rybnickiego dostrzega-

ją możliwe korzyści, jakie niesie ze sobą współpraca

pomiędzy tymi dwoma regionami.

Należy także pod-

kreślić, że Rybnik (także w układzie z konurbacją

Ostrawy w Czechach) został wpisany do „Koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju 2030”.

1.

Jaką rolę będą spełniały w Polsce subregiony, któ-

re w ramach województw nie weszły w skład powstają-

cych metropolii, np. 650-tysięczna aglomeracja rybnic-

ka, subregion zachodni województwa śląskiego?

2.

Czy polski rząd przewiduje opracowanie i wdro-

żenie specjalnego programu wsparcia i pomocy dla

projektów współpracy euroregionalnej, które są waż-

nym instrumentem umacniania stosunków między-

państwowych i międzyregionalnych?

3.

W jaki sposób planuje się doceniać działania

miast i gmin, które dążą wraz ze swoimi partnerami

zagranicznymi do powstania silnych regionów w ska-

241

li europejskiej i jakie korzyści z tego tytułu mogą

wzajemnie osiągnąć?

4.

Dziś w dalszym ciągu obszarem głównym dla

realizacji polityki europejskiej jest region, ale z punk-

tu widzenia wyzwań, które stają przed Unią Euro-

pejską, zwraca się uwagę coraz silniej na miasta,

dlatego w tym kontekście jakie są propozycje Unii

Europejskiej wobec ﬁnansowaniaprzyszłychprojek-

tów rozwojowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Rybnik, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2724)

do ministra środowiska

oraz

Szanowny Panie Ministrze!

Producenci ryb zgła-

szają problemy dotyczące ustawy z dnia 24 września

W wyniku nowelizacji z 2010 r. zmianie uległ art. 4,

dodano ust. 3 i 4, według którego: osobie będącej stro-

ną dotychczasowej umowy przysługuje prawo pierw-

szeństwa w zawarciu umowy na dalszy okres.

Celem

ustawodawcy było umożliwienie przedłużenia użyt-

kowania obwodów rybackich.

1.

Na jakim etapie znajduje się realizacja prawa

pierwszeństwa w zawieraniu umów dzierżawy?

2.

Ile umów przedłużono z dotychczasowymi

dzierżawcami?

Poseł Zbigniew Babalski

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2725)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie objęcia subwencją oświatową

edukacji przedszkolnej

Szanowna Pani Minister!

Unia Europejska wymaga

od państw członkowskich, aby 90% dzieci miało za-

pewnione miejsca w przedszkolach.

Obecnie w Polsce

do tych placówek uczęszcza 70% dzieci.

Rząd już kil-

kakrotnie zapowiadał subwencjonowanie z budżetu

państwa przedszkoli.

Niestety jak dotąd są to jedynie

mgliste zapowiedzi, dlatego wymagają zadania kon-

kretnych pytań.

1.

Czy rząd obejmie subwencją edukację przed-

szkolną?

2.

Na jakim etapie są prace dotyczące zapowiada-

nej zmiany ﬁnansowaniaprzedszkoli?

3.

Jak długo samorządy i rodzice dzieci przedszkol-

nych będą czekać na wypełnienie obietnic rządu?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 2726)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie kompleksowej modernizacji

Szanowny Panie Ministrze!

Jeszcze jako poseł na

Sejm RP VI kadencji występowałem do ministra in-

frastruktury w sprawie pogarszającego się stanu to-

rowiska na linii kolejowej nr 7 łączącej Lublin z War-

szawą (interpelacja z dnia 21 lipca 2008 r. nr: SPS-

-023-4299/08).

Niestety, od tamtego czasu mieszkań-

cy Lubelszczyzny usłyszeli sporo deklaracji, nie do-

świadczyli natomiast skutecznego przeprowadzenia

inwestycji polegającej na kompleksowej modernizacji

ww. linii kolejowej.

Czas możliwości ﬁnansowychzwiązanychm.in.

z pieniędzmi unijnymi na kolej nieubłaganie upływa,

a mieszkańcy naszego regionu są świadkami postę-

pującej degradacji technicznej linii kolejowej Warsza-

wa – Lublin – Dorohusk.

Zjawisko to jest wysoce nie-

pokojące i może w dalszej perspektywie czasu dopro-

wadzić do degradacji pozycji Lubelszczyzny na mapie

kolejowej Polski.

Zainteresowani ww. środkiem ko-

munikacji podnoszą ponadto, iż już od lat nie wyko-

rzystuje się w jakikolwiek sposób infrastruktury ko-

lejowego przejścia granicznego Hrebenne – Rawa

Ruska, które z takim wysiłkiem ﬁnansowym było

modernizowane.

Nic nie wskazuje na to, żeby umiesz-

czenie go na rezerwowej liście przejść w związku

z Euro 2012 zmieniło tę sytuację.

Negatywne zjawisko nieuwzględniania w planach

inwestycyjnych ﬁnansowanych z budżetu państwa

kolei na Lubelszczyźnie (lub, jak pokazano powyżej,

niewykorzystywania zrealizowanych już inwestycji)

potwierdza również mapa kolejowa zamieszczona na

oﬁcjalnejstronieinternetowejjednegozprzewoźni-

242

ków – PKP Intercity (http://intercity.pl/pl/dokumen-

ty/Zmiany%20w%20RJ/Mapa%20prac%20na%20to-

rach%20-%20marzec%202012.jpg).

Mapa ta w dobit-

ny sposób obrazuje brak podejmowania jakichkolwiek

inwestycji modernizacyjnych na całej tzw. ścianie

wschodniej w przeciwieństwie do centralnej i zachod-

niej Polski, gdzie prowadzony jest szereg tego typu

prac inwestycyjnych.

Biorąc pod uwagę ﬁnansowewysiłkisamorządu

województwa w ramach zadań bieżących oraz współ-

ﬁnansowanych, w ramach regionalnego programu

operacyjnego, inwestycji infrastrukturalnych i tabo-

rowych, jest to jeszcze mniej zrozumiałe.

Przejęcie

odpowiedzialności za połączenia z Zamościem i Roz-

toczem, modernizacja linii do Lubartowa i Parczewa,

budowa kolejowego połączenia dla lotniska w Świd-

niku to bieżące wydatki oraz inwestycje podnoszące

oczekiwaną społecznie dostępność transportu kole-

jowego, w stanie na dzisiaj niestety niezrealizowaną

w dostatecznym stopniu wobec braku konkretnego

wsparcia inwestycyjnego ﬁnansowanegozbudżetu

państwa, który podjął się raczej roli likwidatora kolei

w regionie.

Tak było np. w 2009 r., gdy rządowa spół-

ka zlikwidowała wszystkie połączenia kolejowe z ww.

Zamościem i Roztoczem.

Warto w tym kontekście podkreślić, iż Rzeczpo-

spolita Polska jest państwem jednolitym, w którym

poprzez budżet centralny rząd RP, instytucje i orga-

ny reprezentujące rząd w wypełnianiu poszczegól-

nych obowiązków państwa mają obowiązek zapew-

nienia zrównoważonego rozwoju kraju poprzez rów-

nomierne i sprawiedliwe ﬁnansowaniem.in.zadań

infrastrukturalnych.

Ustrój Rzeczypospolitej opiera się również na za-

sadzie subsydiarności.

Dlatego trudno zrozumieć

brak linii nr 7 w bieżących planach inwestycyjnych.

Korzyści z połączenia wysiłków inwestycyjnych by-

łyby przecież bezsprzeczne.

O wiele większe niż włą-

czanie do kolejnych, niezobowiązujących, jak się oka-

zało, planów sieci szybkiej kolei, które obejmowały

już nie tylko Lublin, ale nawet Zamość.

Omawiany problem jest również przedmiotem za-

interesowania mediów zarówno lokalnych, jak i ogól-

nopolskich (http://wiadomosci.onet.pl/regionalne/lu-

blin/lubelszczyzna-walczy-o-kolej-nie-ma-dokumen-

tacji,1,5035192,wiadomosc.html).

Informacje nt. ko-

lejowego zastoju zawarte w doniesieniach medialnych

niepokoją mieszkańców Lubelszczyzny.

Tym bardziej

że wynika z nich, iż władze samorządowe m.in. Lu-

blina byłyby w stanie w przyszłym roku wyasygno-

wać znaczne środki ﬁnansowezprzeznaczeniemna

realizację omawianego kolejowego zadania inwesty-

cyjnego.

Brakuje niestety odpowiedniej dokumentacji

technicznej, za co jakoby miałaby być odpowiedzialna

strona kolejowa.

Obok mieszkańców Lubelszczyzny także prowa-

dzący działalność gospodarczą lokalni przedsiębiorcy

słusznie domagają się poprawy m.in. ważnej dla go-

spodarki infrastruktury kolejowej.

Według ww. kolej

obok lotniska i dróg ekspresowych stanowi ważny

element dający możliwości rozwoju dla naszego od-

suwanego od niezbędnych inwestycji regionu.

Rozu-

miejąc wagę problemu, Rada Przedsiębiorczości Lu-

belszczyzny od lat wpisuje linię kolejową nr 7 na listę

priorytetów, podpisywaną przez liczne osoby publicz-

ne, w tym także i mnie jako posła na Sejm RP – de-

klarację lubelską.

tury i kierowany przez Pana Ministra resort w celu

przeprowadzenia modernizacji linii kolejowej nr 7?

2.

Czy rzeczywiście, zgodnie z informacjami za-

mieszczonymi w ww. artykule prasowym istnieje

możliwość realizacji powyższej inwestycji z wykorzy-

staniem środków w kwocie 1,2 mld euro, które jako-

by miałyby być zaoszczędzone przez jednostki kole-

jowe podległe Ministerstwu Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej?

3.

Czy i w jakim zakresie kierowany przez Pana

Ministra resort planuje modernizację linii kolejowej

Warszawa – Lublin – Dorohusk?

4.

Czy oraz w jakim stopniu zamierzenia inwesty-

cyjne ﬁnansowaneześrodkówbudżetupaństwasą

koordynowane z przedsięwzięciami (współ)ﬁnanso-

wanymi przez samorządy?

5.

Kiedy w końcu Lubelszczyzna i tzw. ściana

wschodnia naszego kraju przestaną być pomijane,

gdy chodzi o modernizację linii kolejowych?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2727)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie sposobu obliczania składek

na ubezpieczenie zdrowotne rolników

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 2 ust. 1

pieczenie zdrowotne rolników za 2012 r. wysokość

miesięcznej składki na ubezpieczenie zdrowotne rol-

ników za każdą osobę podlegającą ubezpieczeniu wy-

nosi 1 zł za każdy pełny hektar przeliczeniowy użyt-

ków rolnych w gospodarstwie rolnym, przyjęty dla

celów ustalenia wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne rolników.

Sposób ustalania ostatecznej wysokości miesięcz-

nych składek nie budzi wątpliwości interpretacyjnych

u tych spośród rolników, którzy są właścicielami in-

dywidualnymi użytków rolnych.

Problem pojawia się

jednak przy współwłasności użytków rolnych.

243

Rolnik będący współwłaścicielem 14 ha użytków

rolnych w stosunku udziałów 1/2 zgodnie z procedu-

rą przyjętą w placówkach terenowych KRUS ma na-

liczaną składkę w wysokości nie 7 zł, lecz 14 zł, po-

dobnie zresztą jak drugi ze współwłaścicieli tych

użytków rolnych.

Oznacza to zatem podwójną skład-

kę w stosunku do tej, którą odprowadzać mają wła-

ściciele indywidualni gospodarstw rolnych.

Problem dotyczy również tych spośród rolników,

którzy choć gospodarują na zaledwie 4 ha użytków

rolnych, to jednak muszą odprowadzić składki na ubez-

pieczenie zdrowotne, ponieważ formalnie są współ-

właścicielami 8 ha użytków rolnych w stosunku udzia-

łów 1/2.

Takie rozwiązanie stoi w istocie w sprzeczno-

ści z przepisem art. 3 ust. 1a ustawy, zgodnie z któ-

rym składkę na ubezpieczenie zdrowotne w gospo-

darstwach poniżej 6 ha opłaca KRUS.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

1.

Czy powyżej opisana praktyka obliczania skła-

dek stosowana przez PT KRUS, a w istocie dyskry-

minująca współwłaścicieli użytków rolnych, jest pra-

widłowa?

2.

W oparciu o jaką podstawę prawną KRUS ob-

licza w istocie podwójne składki na ubezpieczenia

zdrowotne dla tych rolników, którzy są współwłaści-

cielami użytków rolnych?

3.

Jeśli taka podstawa istnieje, to dlaczego kiero-

wany przez Pana Ministra resort nie zauważył tej dys-

kryminującej część rolników luki w prawie i nie zapro-

ponował odpowiedniego przepisu w ustawie o skład-

kach na ubezpieczenie zdrowotne rolników, dzięki

któremu do tej dyskryminacji nie dochodziłoby?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2728)

do ministra ﬁnansów

w sprawie stanowiska rządu w odniesieniu

do zapisów obywatelskiego projektu ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie trwa w na-

szym kraju publiczna debata dotycząca przepisów

ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorial-

nego, które zobowiązują do dokonywania przez ww.

jednostki wpłat do budżetu państwa (tzw. podatku

janosikowego) na ﬁnansowanieczęścirównoważącej

subwencji ogólnej.

Celem tych wpłat jest wyrównanie

różnic w dochodach jednostek samorządu terytorial-

nego poprzez przekazanie przez silniejsze ﬁnansowo

jednostki samorządowe części ich dochodów na rzecz

jednostek o niskich dochodach.

W roku 2012 samo-

rządów zobowiązanych do ww. wpłat jest 90 na 1996

istniejących jednostek samorządu terytorialnego.

Powstają nawet inicjatywy na rzecz likwidacji lub

zmniejszenia obowiązujących dzisiaj wpłat ze strony

niektórych rodzajów samorządów.

Pojawiły się także

projekty ustaw zmieniające prawo zgodnie z nowymi

inicjatywami.

Swoje poparcie dla takich projektów

– według wielu samorządowców – wyrazić mieli m.in.

premier Donald Tusk i Pan Minister.

Jednocześnie

nie ma równoległej deklaracji ze strony rządu co do

zapewnienia większego zaangażowania ﬁnansowego

państwa celem zabezpieczenia rekompensaty ubyt-

ków w dochodach jednostek samorządu terytorialne-

go otrzymujących subwencję równoważącą obecnie.

Samorządowcy, także z terenu Lubelszczyzny, z któ-

rymi mam okazję rozmawiać w czasie wykonywania

pracy poselskiej, są zdecydowanie przeciwni dokony-

waniu tego typu zmian w ustawie o dochodach jed-

nostek samorządu terytorialnego.

Jak podkreślają

moi rozmówcy, gdyby omawiane zmiany weszły w ży-

cie, małe samorządy zostałyby pozbawione możliwo-

ści realizacji wielu istotnych inwestycji infrastruktu-

ralnych.

Wzmogłoby to zastój gospodarczy regionu,

co ostatecznie skutkowałoby także zwiększeniem

bezrobocia, przede wszystkim wśród mieszkańców

niewielkich miast i wsi.

Już dzisiaj na skutek decyzji

rządowych, likwidujących wiele instytucji na terenie

samorządów, rynek pracy m.in. na Lubelszczyźnie

upada.

Takie decyzje podejmowane pomimo prote-

stów społeczeństwa, a nawet samorządów, powodują

dalsze pogłębienie różnic w rozwoju ekonomicznym

kraju.

Zainteresowani tematem samorządowcy informu-

ją ponadto, że środki otrzymywane w ramach tzw.

janosikowego stanowią również zabezpieczenie dla

nieplanowanych wydatków nie tylko w chwili tworze-

nia budżetu, ale również w trakcie roku budżetowe-

go.

Do takich wydatków należą m.in. dopłaty do śred-

niego wynagrodzenia dla nauczycieli, wynikające

z tytułu osiągania kolejnych stopni awansu zawodo-

wego, obowiązkowy 20-procentowy wkład gminy

przy wypłacie stypendiów socjalnych czy wypłaty za-

siłków stałych.

Warto w tym kontekście przypomnieć, że Rzecz-

pospolita Polska jest państwem jednolitym, w którym

mamy wspólny budżet centralny, do którego wszyscy

bez wyjątku odprowadzamy nasze podatki.

Z tych

podatków rząd RP, instytucje i organy reprezentują-

ce rząd w wypełnianiu poszczególnych obowiązków

państwa mają obowiązek zapewnienia zrównoważo-

nego rozwoju kraju poprzez równomierne i sprawie-

dliwe ﬁnansowaniezadańpaństwawróżnychdzie-

dzinach na obszarze całego kraju.

Wobec rosnących

dysproporcji regionalnych zdecydowanie bardziej ko-

nieczne jest wzmocnienie mechanizmu wyrównaw-

czego, a nie jego osłabianie.

Jeżeli tego błędu rząd nie

naprawi, oczekiwany przez samorządowców i społe-

244

czeństwo zrównoważony rozwój kraju nigdy nie na-

stąpi.

Rozwiązania zaproponowane w obywatelskim pro-

stek samorządu terytorialnego są zaprzeczeniem so-

lidaryzmu; wprowadzają za to antagonizm między ma-

jętnymi i mniej zasobnymi regionami naszego kraju.

Ewentualne wprowadzenie w życie omawianych zmian

w prawie będzie powodowało bogacenie się zasobnych

części naszego kraju i dalsze ubożenie regionów kra-

ju pomijanych przez rządzących.

Mając na uwadze troskę o zabezpieczenie środków

ﬁnansowych dla wszystkich jednostek samorządu

terytorialnego, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzie-

1.

Dlaczego koalicyjny rząd PO–PSL w swoich

działaniach nie jest zwolennikiem zrównoważonego

rozwoju wszystkich regionów naszego kraju?

nego?

3.

Czy i w jakim zakresie przewiduje się, w razie

wejścia w życie ww. projektu, zaangażowanie ﬁnan-

sowe ze strony budżetu państwa, które pozwoliłoby

zrekompensować ewentualne ubytki w dochodach

jednostek samorządu terytorialnego otrzymujących

obecnie subwencję równoważącą?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 2729)

do ministra ﬁnansów

od paliwa żeglugowego

Szanowny Panie Ministrze:

Czy Pan, Panie Ministrze, zechce pomóc wielu

polskim armatorom i przyjąć taką interpretację art. 32

popełnili błąd formalny (w sumie mało istotny) i nie

powiadomili pisemnie naczelnika urzędu celnego o for-

mie (papierowej czy komputerowej) prowadzenia ewi-

dencji paliwa żeglugowego, nie musieli ponosić cięż-

kich konsekwencji, tzn. zwracać podatku akcyzowe-

go za zużyte paliwo?

W ostatnim czasie większość

armatorów z regionu zachodniopomorskiego otrzy-

mało decyzje o nakazie zwrotu podatku akcyzowego

od paliwa żeglugowego tylko z powodu niepowiado-

mienia pisemnego organu celnego o formie ewidencji

ww. paliwa.

Czy rozpatrzy Pan, względnie rozpatruje koniecz-

ność uchylenia przepisów o obowiązku prowadzenia

ewidencji paliwa żeglugowego?

Zasadnicze problemy związane ze stosowaniem

zm.) dotyczące ewidencji paliwa żeglugowego

1.

Niejasny cel obowiązku prowadzenia ewidencji

paliwa żeglugowego

zowym nałożyła na armatorów obowiązek prowadze-

nia ewidencji zwolnionego z akcyzy paliwa zużywa-

nego do celów żeglugi.

Dane umieszczane w tej ewi-

dencji pochodzą jednak niemal wyłącznie z innych

dokumentów, a w szczególności z faktur dokumentu-

jących dostawy paliwa, z kwitów bunkrowych i z do-

kumentów określających parametry techniczne da-

nej jednostki.

Wobec tego trudno uznać, iż prowadzenie ewiden-

cji może w istotny przyczynić się do eliminacji ewen-

tualnych nieprawidłowości związanych z wykorzy-

stywaniem paliwa żeglugowego zwolnionego z akcy-

zy na cele niezwiązane z żeglugą.

Natomiast nawet

drobne nieprawidłowości w prowadzonej ewidencji

skutkować mogą utratą zwolnienia z akcyzy.

W praktyce obowiązek prowadzenia ewidencji

z uwagi na skomplikowane i nieprecyzyjne przepisy

jest wykorzystywany przez organy podatkowe do fak-

tycznej eliminacji zwolnienia paliwa żeglugowego

z akcyzy.

2.

Niejasne regulacje dotyczące obowiązku zgło-

szenia formy prowadzonej ewidencji

nowi, iż o formie prowadzenia ewidencji paliwa że-

glugowego (forma papierowa lub forma elektronicz-

na) armator powinien poinformować na piśmie na-

czelnika urzędu celnego.

Pomimo iż w treści tego prze-

pisu brak jest stwierdzenia, że przedmiotowa infor-

macja stanowi warunek zwolnienia paliwa żeglugo-

wego od akcyzy, organy podatkowe dokonują takiej

właśnie interpretacji przepisów i dążą do opodatko-

wania akcyzą paliwa żeglugowego nawet w sytu-

acjach, gdy podatnik prowadzi ewidencję w sposób

całkowicie zgodny z przepisami, a jedynie nie poin-

formował, czy prowadzi ją w komputerze, czy na pa-

pierze.

3.

Niewykonalny obowiązek określania daty zu-

życia danej partii paliwa żeglugowego

W ewidencji należy wskazać datę zużycia kon-

kretnej partii paliwa żeglugowego, co w przypadku

większości jednostek pływających jest niemożliwe do

ustalenia.

Inną opcją jest wpisywanie do ewidencji

ilości zużytego paliwa żeglugowego raz w miesiącu,

ale również to wymaga zweryﬁkowaniailościzuży-

tego paliwa podczas „dokładnej i rzeczywistej kon-

troli zużycia”.

Tymczasem:

a) w zbiornikach jednostek pływających znajduje się

wymieszane paliwo z różnych dostaw i nie można usta-

lić, które paliwo zużywane jest w danym momencie,

245

b) jednostki pływające nie posiadają urządzeń

umożliwiających precyzyjne ustalenie ilości, poziomu

paliwa w zbiornikach – ustalenia takie mają wyłącz-

nie charakter szacunkowy,

c) jednostki pływające nie posiadają urządzeń

nego paliwa – ustalenia takie mają wyłącznie charak-

ter szacunkowy, a ilość paliwa zużywanego w danym

dniu zależy m.in. od ilości ładunku, kierunku wiatru

i rodzaju akwenu.

Z tego względu prawidłowe wypełnienie obowiąz-

ku określania daty zużycia danej partii paliwa jest

niewykonalne, co skutkować może niemal u każdego

armatora opodatkowaniem akcyzą zużytego paliwa

żeglugowego.

4.

Niewykonalny obowiązek określania adresu

miejsca odbioru paliwa żeglugowego

W ewidencji należy podawać adres miejsca odbio-

ru paliwa żeglugowego.

W przypadku tankowania

statku z bunkierki (tj. w przypadku tankowania stat-

ku na wodzie z jednostki służącej do przewożenia

paliwa) podanie prawidłowego adresu jest niezwykle

utrudnione.

5.

Niejasne regulacje dotyczące określania w ewi-

dencji ilości opakowań

W ewidencji należy podawać ilość opakowań, w któ-

rych dostarczono paliwo żeglugowe.

Tymczasem pa-

liwo żeglugowe nie jest dostarczane w opakowaniach,

chyba żeby za opakowanie uznawać autocysternę czy

bunkierkę.

Podsumowanie

Powyższe problemy wskazują na konieczność uchy-

lenia przepisów o obowiązku prowadzenia ewidencji

paliwa żeglugowego.

Określone w nich wymogi są bo-

wiem niezwykle trudne do prawidłowego wykonania,

a praktyka stosowania przedmiotowych przepisów

przez organy podatkowe skutkuje faktyczną likwida-

cją zwolnienia paliwa żeglugowego od akcyzy.

Z poważaniem

Poseł Joachim Brudziński

oraz grupa posłów

Szczecin, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2730)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie planowanego wyburzenia

kamienicy w Warszawie, w której urodził się

Szanowny Panie Ministrze!

Grupa mieszkańców

stolicy złożyła w czerwcu ub.r. wniosek o wpisanie do

szawie – chcąc zabezpieczyć obiekt przed zakusami

inwestorów i beztroską władz miasta Warszawy, któ-

re za zabytki uznają ostatnio tylko obiekty, których

przyszłość muszą konsultować z władzami Rosji.

Bu-

dynek ów powstał w 1893 r. i jest nie tylko unikalnym

zabytkiem architektury, ale również, ze względu na

narodziny w nim 31 lipca 1893 r. uczestnika Bitwy

Warszawskiej z 1920 r. ks. Ignacego Skorupki, miej-

scem, któremu należy się – ze strony państwa – szcze-

gólna ochrona i opieka.

Niestety dzisiaj zapis w reje-

strze zabytków jeszcze się nie pojawił i budynek znaj-

duje się tylko w ewidencji zabytków.

Warszawski dodatek „Gazety Wyborczej” z dnia

21 lutego podał informację o planach wyburzenia ka-

mienicy przy ul. Ciepłej 3 w Warszawie.

Zdaniem cy-

towanej w tekście „Gazety” pracownicy urzędu dziel-

nicy Wola budynek już jest opróżniany z powodu złe-

go stanu technicznego, ale ponieważ koszty ewentu-

alnego remontu byłyby bardzo wysokie, istnieje duże

prawdopodobieństwo, że zostanie on zburzony.

Nie

chcą do tego dopuścić społecznicy, mieszkańcy stolicy

zrzeszeni w Zespole Opiekunów Kulturowego dzie-

dzictwa Warszawy ZOK i – w miarę swoich możliwo-

ści – protestują.

Wobec niepokojących sygnałów dochodzących

z urzędu warszawskiej dzielnicy Wola oraz kpiącego,

pełnego aprobaty dla działań urzędniczych tonu, ja-

kim opisywany jest protest społeczny przeciw wybu-

rzeniu domu (śródtytuł tekstu brzmi: Obrońcy rude-

ry), pragnę spytać Pana Ministra: Czy Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego ma zamiar podjąć

zdecydowane działania dla powstrzymania barba-

rzyńskiego niszczenia budynku będącego dobrem

narodowym?

Jakie ustawowe możliwości posiada Pan Minister,

aby zabezpieczyć przed zniszczeniem czy wyburze-

niem znajdujące się w Polsce i poza nią miejsca, któ-

re są bezcenne dla polskiej kultury i tożsamości na-

rodowej?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2731)

do ministra obrony narodowej

przez prezesa Rady Ministrów

na temat konieczności redukcji korpusu

kapelanów wojskowych

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym ze spotkań

odbywanych przez pana premiera z ministrami w ra-

246

mach przeglądu resortów na 100 dni rządu było spo-

tkanie z ministrem obrony narodowej Tomaszem

Siemoniakiem.

W czasie rozmowy z dziennikarzami

– po jego zakończeniu – powiedział pan premier, że

będzie przeprowadzona racjonalizacja wydatków

w armii.

Jednym z jej elementów ma być zapowie-

dziana wówczas redukcja liczby kapelanów wojsko-

wych wszystkich wyznań.

Dodał pan premier nastę-

pujące słowa: „W ostatnich latach liczba kapelanów

systematycznie rosła pomimo tego, że liczba żołnie-

rzy malała”, cytat za: (http://www.polskieradio.pl/

5/3/Artykul/547382,Tusk-polowa-kapelanow-straci-

-prace-w-wojsku)

W tym samym czasie, komentując te słowa, rzecz-

nik prasowy Ordynariatu Polowego wydał oświad-

czenie: „W związku z zainteresowaniem mediów re-

strukturyzacją Ordynariatu Polowego, zwłaszcza po

wypowiedzi pana premiera Donalda Tuska z 24 lu-

tego br., pragnę poinformować, że w latach 2011–2012

zostało zniesionych siedem dekanatów: Krakowski

Dekanat Wojskowy, Pomorski Dekanat Wojskowy,

Śląski Dekanat Wojskowy, Warmińsko-Mazurski De-

kanat Wojskowy, Dekanat Sił Powietrznych Północ

i Dekanat Sił Powietrznych Południe oraz Warszaw-

ski Dekanat Wojskowy.

Struktury duszpasterstwa

katolickiego zostały dostosowane do struktur wojsko-

wych.

W 2011 r. likwidacji uległy dwie paraﬁewoj-

skowe: paraﬁawojskowawCiechanowieorazparaﬁa

wojskowa w Ełku.

Trwają rozmowy dotyczące prze-

kazania diecezji legnickiej kościoła garnizonowego

w Jeleniej Górze w zamian za użyczenie dla potrzeb

duszpasterstwa wojskowego kościoła w Bolesławcu,

należącego do wspomnianej diecezji.

W styczniu br.

została zmieniona struktura organizacyjna kurii po-

lowej, wskutek czego liczba pracowników została

ograniczona do minimum.

W 2011 r. z duszpaster-

stwa wojskowego odeszło ośmiu kapelanów, nato-

miast w styczniu br. kolejnych pięciu.

Konieczność

likwidacji dalszych etatów spowoduje, że trzeba bę-

dzie zamykać kościoły garnizonowe w tych miejscach,

gdzie istnieją garnizony wojskowe z jednostkami

i instytucjami wojskowymi.

Konsekwencją takich de-

cyzji będzie pozbawienie systematycznej opieki dusz-

pasterskiej części kadry zawodowej, szpitali wojsko-

wych, szkół wojskowych, rodzin wojskowych, emery-

tów, rencistów oraz weteranów i kombatantów”.

W związku z rozbieżnościami, jakie pojawiły się

między informacjami podanymi przez pana premiera

a tymi zawartymi w komunikacie rzecznika Ordyna-

riatu Polowego, proszę Pana premiera o odpowiedź

na pytanie:

Którego wyznania dotyczy informacja o wzroście

liczby kapelanów wojskowych, skoro rzecznik praso-

wy Ordynariatu Polowego Kościoła katolickiego po-

dał dane o zniesieniu (w latach 2011–2012) siedmiu

dekanatów i odejściu trzynastu kapelanów?

Czy wobec ogłoszonej konieczności racjonalizacji

wydatków aktualna jest informacja podana w stycz-

niu br., zapowiadająca budowę w Warszawie cerkwi

polowej, którą w znacznej części (ok. 35 mln zł?) sﬁ-

nansować ma Ministerstwo Obrony Narodowej?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2732)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

działalności Stowarzyszenia

Szanowny Panie Ministrze!

W Radomsku, przy

ul. Narutowicza 9, znajduje się budynek o nazwie Ki-

nema, którego początki datuje się na rok 1900.

Od

tamtych czasów, choć należał on do straży pożarnej,

służył lokalnej – i nie tylko – społeczności jako obiekt

kultury.

Najpierw była tu scena na 100 miejsc, póź-

niej do drewnianej dobudowano murowaną na 225

miejsc siedzących.

Po kilku latach budynek znów zo-

stał przebudowany i od września 1909 r. zaczął tu

funkcjonować stały kinematograf.

Radomsko było

14. miastem na ziemiach polskich, w którym działa-

ło kino.

Budynek przeżył dwie niemieckie okupacje:

towej okupanci zdemolowali część maszyn, skradli co

wartościowsze przedmioty, zniszczyli krzesła i deko-

racje.

Strażakom udało się na szczęście uchronić Ki-

nemę przed zupełną dewastacją i w okresie między-

wojennym kinoteatr w bardzo szybkim tempie wyre-

montowano.

Występowali tu aktorzy takiej klasy, jak

Jadwiga Smosarska, Zbyszko Sawan, Leon Wyrwicz,

siostry Loda i Zizi Halama, Maria Malicka i Bolesław

Kamiński.

Można było podziwiać primadonny opery

stołecznej: Adelinę Czapską w towarzystwie Dobosza

(tenor) i Preszla (baryton) oraz Mikołaja Jachnę –

śpiewaka wielkiej opery moskiewskiej.

W dwudzie-

stoleciu międzywojennym bywali tu również najzna-

komitsi politycy: 17 października 1921 r. podejmowa-

no kolacją samego naczelnika państwa, marszałka

Józefa Piłsudskiego w towarzystwie wielu znanych

generałów i oﬁcerów.

TegoteżdniamarszałekJózef

Piłsudski otrzymał godność pierwszego Honorowego

Obywatela Miasta Radomska.

Na balkonie kinoteatru przemawiali m.in.: pre-

mier i minister spraw zagranicznych w urzędzie lu-

belskim, marszałek Sejmu Ignacy Daszyński; przy-

wódca powstań śląskich, wicepremier Wojciech Kor-

fanty; wicepremier Stanisław Thugutt; współzałoży-

ciel PSL „Wyzwolenie” Andrzej Waleron.

W czasie II

Metropol.

247

16 stycznia 1945 r. 1.

Front Ukraiński zajął Ra-

cert, na którym wystąpił zespół muzyczny pod dy-

rekcją Henryka Fajta „Gardy”.

Konferansjerem był

kusiński „Czechura”, który recytował wiersze i saty-

ry.

Po zakończeniu II wojny światowej pod sowieckim

nadzorem władze zmieniły nazwę kina na Wolność.

Przekleństwem losu to właśnie tu te same władze

pod tym samym nadzorem przeprowadziły słynny,

pokazowy proces.

7 maja 1946 r. po krótkiej rozpra-

wie sąd częstochowski na sesji wyjazdowej skazał

12 polskich patriotów, członków Konspiracyjnego

Wojska Polskiego, na karę śmierci, pozostałych 5 – na

15 lat więzienia.

Wszystko odbyło się w obecności

członków rodzin polskich bohaterów i mieszkańców

Radomska.

W latach 50. na deskach Kinemy odbywały się wal-

ki bokserskie.

Strażacy, którzy odzyskali budynek

w 1990 r., powrócili do pierwotnej nazwy OSP Kinema.

Dziś budynek dzierżawi Stowarzyszenie Miejski

Teatr Źródło z Radomska.

Dzięki pasji prezes stowa-

rzyszenia, nauczycielki polonistki, pani Danuty Za-

wadzkiej miejsce znów żyje.

Choć środki na jego

utrzymanie są skromne, młodzi nie poddają się i gra-

ją, aby zdobyć fundusze na piec c.o., okna, pokrycie

dachu.

Teatr Źródło, który działa od 1999 r., to kil-

kudziesięciu młodych ludzi, od szkoły podstawowej

do absolwentów szkół wyższych, pasjonatów, wielbi-

cieli pięknego słowa, klasyki literackiej.

Teatr ma

w swym repertuarze adaptacje dzieł Adama Mickie-

wicza, Władysława Reymonta, Henryka Sienkiewi-

cza, Stanisława Wyspiańskiego, bł. Jana Pawła II.

Są

też utwory historyczne wg scenariusza Danuty Za-

wadzkiej: o św. królowej Jadwidze, „Prawda nie dała

się zabić” (o zbrodni katyńskiej) czy „Do winy się nie

poczuwam…” o Konspiracyjnym Wojsku Polskim.

Ta

ostatnia sztuka, grana na deskach Kinemy przy przed-

stawicielach rodzin skazanych w procesie z 1946 r.

czy bliskich Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca”,

była wydarzeniem niezwykłym i symbolicznym.

Te-

atr Źródło swą kilkunastoletnią działalnością po-

twierdził, że nie jest przedsięwzięciem okazjonalnym,

jego występy w różnych miastach Polski, m.in. w War-

szawie (Teatr Polski, sala kolumnowa Sejmu RP),

Wrocławiu, Częstochowie (Teatr im. Adama Mickie-

wicza) świadczą o doskonałym przygotowaniu arty-

stów i świetnie zorganizowanym zapleczu (od cha-

rakteryzacji, przez kostiumy, do pomysłowej i dosko-

nałej artystycznie scenograﬁi).

Czy zatem będzie

łaskaw Pan Minister podzielić pogląd, iż radomsz-

czańskie Stowarzyszenie Miejski Teatr Źródło, pasją

kilku pokoleń uczniów pani Danuty Zawadzkiej i jej

samej, działając przez kilkanaście już lat na chwałę

ziemi radomszczańskiej, częstochowskiej i piotrkow-

skiej, krzewiąc polską kulturę, ucząc historii ojczy-

stej i szacunku dla narodowych bohaterów, powraca-

jąc wciąż do arcydzieł literatury polskiej, stanowi

tym samym ogólnokrajowe dobro i jako takie zasłu-

guje na pomoc udzieloną ze środków krajowych, tak-

że tych będących w dyspozycji szanownego Pana Mi-

nistra Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

Czy zatem zechce Szanowny Pan Minister wes-

przeć Stowarzyszenie Miejski Teatr Źródło w Radom-

sku, na początek okolicznościową dotacją pozwalają-

cą stowarzyszeniu na konieczny remont swej histo-

rycznej siedziby, budynku radomszczańskiej OSP

Kinema?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2733)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zabezpieczenia powodzenia

programu „Cyfrowa szkoła”

Szanowna Pani Minister!

Od początku marca,

zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Edukacji

Narodowej, ruszy pilotażowy program „Cyfrowa

szkoła”.

Według jego założeń najpierw do wybranych,

później do wszystkich szkół podstawowych traﬁćma

sprzęt niezbędny w procesie nauczania, z wykorzy-

staniem nowych technologii informacyjno-komuni-

kacyjnych.

Środowisko informatyczne już od dłuższe-

go czasu zgłaszało uwagi do projektu MEN.

Główne

zastrzeżenia budzi brak precyzji rozporządzenia, co

może skutkować pełną dowolnością działań szkoły,

która zgodnie z zapisem „(…) przenośny komputer

lub inne urządzenie mobilne mające funkcje kompu-

tera (…)” zamiast kupić np. laptopy, zakupi odtwa -

rzacze multimedialne.

Wraz ze sprzętem mają traﬁć

do szkół e-koordynatorzy i nauczycielskie zespoły sa-

mokształceniowe.

Ich rolą ma być wsparcie dyrekto-

z zakupionym sprzętem.

Jako słabość projektu wskazywana jest również

sytuacja, która daje uczniom urządzenia mobilne

z dostępem do Internetu bez dostarczenia im treści,

pomocne, np. brak e-podręczników.

Projekt zakłada, że do 6 kwietnia gminy zgłoszą

wojewodzie, ile pieniędzy potrzebują na zakup sprzętu,

przeprowadzenie szkoleń, zakup programów, itp.

W tym momencie istnieje możliwość, że jedynym kry-

terium, które zdecyduje o wyborze sprzętu, będzie ni-

ska cena, a w związku z tym jego niska jakość.

W związku z tymi zastrzeżeniami zgłaszanymi

przez informatyków, pragnę zapytać Panią Minister:

Czy istnieje możliwość skorygowania programu,

tak aby określające go przepisy były jednoznaczne i pre-

cyzyjnie wskazywały, jakiego rodzaju sprzęt – w ra-

mach realizacji programu – szkoły mogą zakupić?

248

Kto zapłaci za dodatkową pracę e-koordynatorów

i nauczycielskich zespołów samokształceniowych?

Czy i kiedy uczniowie będą mogli korzystać z e-pod-

ręczników?

Czy MEN jest w stanie wymóc na szkołach, na rzecz

powodzenia programu, zakup dobrej jakości sprzętu?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2734)

do ministra ﬁnansów

w sprawie przygotowanej ustawy

oraz skutków społecznych jej ewentualnego

wprowadzenia w życie

Szanowny Panie Ministrze!

Pracownicy Kombi-

natu Górniczo-Hutniczego Miedzi z niepokojem pa-

trzą w przyszłość.

Ich obawy budzi projekt ustawy

opodatkowującej wydobycie niektórych kopalin, któ-

ra zakłada obłożenie wysokim podatkiem produkcji

miedzi i srebra.

Zdaniem niezależnych analityków,

jeśli podatek wejdzie w życie w proponowanej posta-

ci, może doprowadzić do likwidacji zakładów Lubin

i Polkowice-Sieroszowice oraz zatrzymania produkcji

w hucie Legnica.

Związkowcy z Sekcji Krajowej Górnictwa Rud

Miedzi NSZZ „Solidarność” wskazują, że przedsta-

wydobywających miedź, co natychmiast spowoduje

wzrost kosztów produkcji i brak ekonomicznego uza-

sadnienia dalszego wydobycia miedzi w Polsce.

W związku z sytuacją, która – jeśli podatek za-

cznie obowiązywać – będzie skutkowała bardzo po-

ważnymi konsekwencjami dla tysięcy pracowników

kopalń i zakładów z nimi kooperujących, pragnę za-

dać Panu Ministrowi następujące pytania:

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje jeszcze

szerokie konsultacje projektu ze środowiskami bez-

pośrednio nim zainteresowanymi?

Dlaczego odmówiono wysłuchania publicznego

w tej sprawie?

Czy Ministerstwo Finansów dysponuje danymi

dotyczącymi zysków i strat, a przede wszystkim sy-

mulacją skutków społecznych – w szczególności ka-

tastrofalnego wzrostu bezrobocia w całej południo-

wo-zachodniej Polsce – w sytuacji wprowadzenia

w życie ustawy o opodatkowaniu wydobycia niektó-

rych kopalin?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2735)

do ministra zdrowia

w sprawie zakupu leków przez szpitale

Panie Ministrze!

Po wynagrodzeniach leki sta-

nowią największą część wydatków szpitali.

Jeżeli

wynagrodzenia stanowią sześćdziesiąt kilka pro-

cent, to koszty leków – ponad 20%.

Aktualnie szpi-

tale mają ogromny problem z zakupem leków zgod-

nie z nową ustawą refundacyjną.

Zasady dotyczące

sprzedaży leków w aptece zostały zastosowane dla

szpitali.

Problemy pojawiły się, kiedy Ministerstwo

Zdrowia wynegocjowało z producentem niższe ceny,

a umowa ze szpitalem zawarta wcześniej, jeszcze

przed 2012 r., opiewa na wyższą cenę.

Kupowanie

leków po cenie wyższej niż urzędowa jest dzisiaj zła-

maniem prawa.

Jeszcze większy problem pojawił się w sytuacji,

gdy dotychczas leki sprzedawane były szpitalom po

cenie niższej niż dzisiejsza cena urzędowa.

Niestety

nie sprawdziły się tutaj zapowiedzi, iż jakoby na

szczęście producentów monopolistów jest tak niewie-

lu, że nie istnieje zagrożenie, że nagle szpital zostanie

bez leków, bo nie będzie w stanie wynegocjować od-

powiednio niskiej ceny – dostawcy oferują leki po ce-

nach maksymalnych zawartych w obwieszczeniu.

W praktyce okazało się, że dyrektorzy szpitali mają

narzucone sztywne minimalne ceny, po których mogą

kupować leki, a wiele ﬁrmniechcesięnateceny

zgodzić.

Dyrektorzy szpitali alarmują, że dla niektó-

rych leków przetargi nie zostają rozstrzygnięte i nie

dochodzi do zakupu potrzebnych leków.

Są oni bez-

silni i nie mogą uzyskać od dostawców ceny do przy-

jęcia, która byłaby zgodna z nową ustawą refunda-

cyjną.

Czas w tej sytuacji odgrywa ogromną rolę,

może decydować o zdrowiu i życiu chorych.

Te leki

będą się musiały znaleźć, i to jak najszybciej, aby nikt

nie umarł z powodu ich braku.

Dodatkowym utrudnieniem przy prowadzonych

negocjacjach z ﬁrmamifarmaceutycznymijestzapo-

wiadana weryﬁkacjawykazulekówrefundowanych

w niewielkim odstępie czasowym.

Szpitale do tej pory

zawierały umowy z dostawcami leków na rok albo

dłużej.

Z doświadczeń dyrektorów placówek wynika-

ło bowiem, że z roku na rok ceny rosły i na tak dłu-

gich umowach szpitale zyskiwały ﬁnansowo.

1.

W jaki sposób szpitale mają dostosować do wy-

mogów ustawy refundacyjnej zapisy w zawartych

wcześniej umowach przetargowych, jeżeli ustawa

o zamówieniach publicznych stanowi, że umowę moż-

na zmieniać tylko wtedy, jeżeli przewidziano to w sa-

mej umowie?

2.

Jakie rozwiązanie proponuje MZ w sytuacji,

gdy w trakcie negocjacji szpitala z koncernem farma-

ceutycznym nie zostanie wynegocjowana cena leków

249

zgodna z limitem w danej grupie limitowej leków?

Jak

szpital ma zakupić taki lek w cenie wyższej od limitu,

łamiąc przepisy nowej ustawy refundacyjnej?

3.

Co proponuje MZ w sytuacji, gdy przez nową

ustawę refundacyjną szpital nie będzie w stanie

zgodnie z prawem zakupić jakiegoś leku (są droższe

leki, które nie mają tańszych zamienników), a pa-

cjent przebywający w szpitalu również łamie prawo,

kupując ten lek?

Będziemy leczyć w szpitalach bez

odpowiednich leków?

4.

Jakimi kryteriami mają się kierować dyrekto-

rzy szpitali, organizując przetarg na zakup leków?

Do tej pory były to przetargi pakietowe, wybierano hur-

townie oferujące najniższą cenę, od 1 stycznia 2012 r.

nie ma wyróżnika cenowego.

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Chełm, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2736)

do ministra zdrowia

innych OPP działających w ochronie zdrowia

Panie Ministrze!

Forum Hospicjów Polskich alar-

muje, że 1 lipca 2012 r., po wejściu w życie ustawy

uniemożliwiona w praktyce wszelka działalność cha-

rytatywna i non proﬁtwopiecezdrowotnej,czylinowa

ustawa likwiduje organizacje pozarządowe prowadzą-

ce działalność w zakresie ochrony zdrowia.

Spośród

wszystkich hospicjów prowadzonych w Polsce przez

stowarzyszenia i fundacje tylko część ma kontrakty z

NFZ.

Pozostałe ﬁnansująpomocumierającymjedynie

z darowizn i z 1% podatku, podobnie jak ok. 350 pla-

cówek Caritasu zajmujących się chorymi przewlekle

i dziećmi niepełnosprawnymi, oraz inne organizacje

pożytku publicznego prowadzące zakłady opieki

zdrowotnej.

Chorzy, umierający i dzieci niepełno-

sprawne zostaną pozbawieni opieki medycznej, zosta-

ną zepchnięci na margines życia społecznego.

i osoby kościelne będą zmuszone prowadzić działal-

ność leczniczą w formie działalności gospodarczej, czy-

li nie będą mogły przekazywać na opiekę hospicyjną

świadczoną przez lekarzy i pielęgniarki środków z 1%,

a otrzymane na nią darowizny, księgowane jako przy-

chody, będą musiały być opodatkowane?

2.

Czy prawdą jest, że stowarzyszenia i fundacje

oraz osoby kościelne będą nadal mogły starać się po-

zyskać fundusze z 1% podatku, aby dzięki niemu

można było prowadzić działalność na rzecz chorych,

ale tylko i wyłącznie w zakresie pomocy społecznej,

charytatywnej, edukacyjnej, opieki nad rodzinami

i osobami osieroconymi?

3.

Czy MZ zna problem i czy (kiedy?) zostanie zno-

nictwie tak, by nie zlikwidować działalności hospi-

cjów i innych placówek pozarządowych świadczących

usługi lecznicze, by nadal w Polsce mogła istnieć

opieka hospicyjna oraz bezpłatna pomoc medyczna

chorym w ostatnim okresie życia, a zwłaszcza nieubez-

pieczonym i bezdomnym, których liczba pod opieką

hospicyjną z roku na rok wzrasta?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 2737)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie e-podręczników

Pani Minister!

Kilka miesięcy temu, w czasie ostat-

niej kampanii wyborczej, Pani poprzedniczka Kata-

rzyna Hall jako sztandarowy projekt resortu eduka-

cji prezentowała przygotowanie e-podręczników.

Zo-

stał opracowany przez ówczesną minister projekt

rozporządzenia z dnia 8 lipca 2011 r. zmieniający roz-

porządzenie w sprawie dopuszczenia do użytku w szko-

le programów wychowania przedszkolnego i progra-

mów nauczania oraz dopuszczenia do użytku szkol-

nego podręczników.

Zgodnie z § 9 ww. każdy podręcz-

nik miał być wydany w formie elektronicznej lub

w formie papierowej z towarzyszącą jej wersją elek-

troniczną.

Wydawnictwa szkolne ubiegające się o do-

puszczenie do sprzedaży nowych podręczników mia-

ły poza formą papierową obligatoryjny obowiązek

przygotować ich wersję elektroniczną.

Nowy projekt ww. rozporządzenia z 21 lutego mówi,

że podręczniki mogą mieć formę elektroniczną i mogą

być zamieszczone na informatycznym nośniku da-

nych lub w Internecie.

Dodatkowo uszczegóławia wy-

magania, jakie powinny spełniać podręczniki w for-

mie elektronicznej, ale w uzasadnieniu liczącym 16 stron

nie ma ani słowa na temat przyczyn „wyparowania”

obowiązku wersji elektronicznej i zastąpienia go do-

brą wolą wydawnictwa.

Pomysł e-podręczników for-

sowany był jako wyjście naprzeciw rodzicom uczniów,

którzy przez ciągłe zmiany ramowego planu naucza-

nia są zmuszani do zakupu co roku nowych, coraz

droższych podręczników dla swoich dzieci.

W kontek-

250

ście alarmistycznych danych na temat spadającej

liczby urodzeń w Polsce – w 2011 r. o 22 tys. mniej

niż w 2010 r. – projekt ten był istotny jako jeden z ele-

mentów i tak kulejącej w Polsce polityki prorodzin-

nej.

Z przykrością można stwierdzić, że MEN ugiął

się pod naciskiem lobby wydawniczych, a za reformę

kolejny raz zapłacą rodzice, bo nie oszukujmy – wy-

dawnictwa z własnej woli nie ograniczą swoich zy-

sków ze sprzedaży wersji papierowej, przygotowując

e- podręczniki, a rodzice nie będą mogli skorzystać z

tańszych elektronicznych wersji.

Nadmieniam, że

jest mi doskonale znany program „Wyprawka szkol-

na”, który w swoich celach ma jakoby wyrównywać

start szkolny poprzez doﬁnansowaniezakupupod-

przekracza ustawowego kryterium dochodowego –

nie jest on przedmiotem mojej interpelacji.

jest sytuacja prawna, w której wydawnictwa ubiega-

jące się o dopuszczenie do sprzedaży nowych podręcz-

ników nie będą miały obowiązku opracowania ich

wersji elektronicznej?

2.

Jakie przyczyny leżą u podstaw takiej decyzji?

3.

Co zyskają rodzice uczniów na wycofaniu się

przez MEN z pomysłu obligatoryjnego opracowania

przez wydawnictwa podręczników w wersji elektro-

nicznej?

4.

W sytuacji pozbawienia rodziców możliwości

dostępu do tańszych elektronicznych wersji podręcz-

ników jakie wsparcie na zakup coraz droższych pod-

ręczników papierowych zaproponuje MEN, oczywi-

ście pomijając znany wszystkim zainteresowanym

program „Wyprawka szkolna”?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 2738)

do ministra pracy i polityki społecznej

Panie Ministrze!

Zwracają się do mnie ludzie, któ-

rzy w ramach służby zastępczej w batalionach pracy

jako „niepewny element klasowy” zostali skierowani

na roboty przymusowe w kopalniach i w kamienioło-

mach w latach 1949–1959.

Z 200 tys. byłych żołnierzy

górników żyje zaledwie może ok. 40 tys., zaś z 2870

żołnierzy uranu – zaledwie ok. 200, niezdolnych do

samodzielnej egzystencji wskutek choroby popro-

miennej.

Wszyscy oni byli traktowania w sposób nieludzki,

czas pobytu w batalionach wahał się pomiędzy 24

a 36 miesięcy.

Katorżnicza praca w kopalniach ura-

trwała nieraz po 16 godzin, a nawet ponad 20 godzin

na dobę.

Praca przebiegała w systemie trójzmiano-

wym.

Żołnierzy górników źle karmiono, zupełnie nie

dbano o ich higienę oraz bezpieczeństwo pracy.

Kie-

rowano ich, podobnie jak więźniów, w najgorsze i naj-

bardziej niebezpieczne miejsca kopalni.

Pracowali

często w pozycji pochyłej, leżącej, w źle wentylowa-

nych i niskich (80 do 120 cm) korytarzach.

Nic dziwnego, że pracę w tak straszliwych warun-

kach wielu przypłaciło śmiercią, wszyscy znaczną

utratą zdrowia, a ci nieliczni, którzy jeszcze żyją, w opi-

nii każdego przyzwoitego człowieka zasłużyli na za-

dośćuczynienie ze strony państwa polskiego.

Niestety mimo dramatu żołnierzy górników i okru-

cieństwa prześladowań, jakich doznali, są oni obecnie

jedyną pozostałą przy życiu grupą represjonowanych,

która mimo upływu 60 lat nie doczekała się zrekom-

pensowania krzywd w postaci jednorazowego odszko-

dowania.

Dodatkowo pragnę poinformować Pana Ministra,

iż znam przepisy dotyczące świadczeń pieniężnych

przysługujących ww. górnikom, jak: renty, dodatek

kombatancki, ryczałt energetyczny itp.

1.

Czy i ewentualnie kiedy Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej planuje przedłożyć projekt usta-

wy, która przyzna żołnierzom górnikom prawo do

zadośćuczynienia i odszkodowania za przymusową

pracę?

2.

Z jakiego powodu, pomimo uznawania przez

resort słuszności tych roszczeń, prace legislacyjne są

wciąż odkładane?

Przy tak małej grupie osób upraw-

nionych, wyjątkowo ciężko pokrzywdzonych, grupie,

która z roku na rok drastycznie maleje, przyczyny

ekonomiczne wydają się być niezrozumiałe oraz nie-

wystarczające.

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 2739)

do ministra zdrowia

przez domy pomocy społecznej

Panie Ministrze!

Do końca 2011 r. roku apteki,

które mają podpisane umowy z domami pomocy spo-

251

łecznej, zobowiązane były do realizacji zaopatrzenia

w leki refundowane według cen określonych w tych-

że umowach, a więc najczęściej na podstawie ela-

stycznych, indywidualnie negocjowanych stawek.

Często dotyczyło to tzw. groszówek, czyli leków z wy-

sokimi dopłatami.

Współpraca taka realizowana była

na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych.

Niestety nowa ustawa refundacyjna, jak się wy-

daje, wprowadziła w tym zakresie chaos.

Obecnie domy

pomocy społecznej mają do wyboru: albo dotrzymać

umów z dostawcami leków (łamiąc przepisy nowej

ustawy refundacyjnej i zgodnie z nią narażając się na

kary), albo kupować leki według nowych zasad, czy-

li dużo drożej, skutkiem czego w zasadzie nie będą

miały możliwości leczenia swoich podopiecznych.

Problem polega na tym, że określone w umowach

ceny leków znacząco różnią się od cen wyznaczonych

na liście leków refundowanych.

Jeśli okaże się, że

ustawa refundacyjna w tym przypadku obowiązuje

DPS-y, znajdą się one w katastrofalnej sytuacji ﬁnan-

sowej.

Skoro ceny są sztywne, oznacza to, że apteki

nie mogą dawać żadnych upustów.

Różnica kosztowa

dla DPS-ów będzie ogromna.

Ponadto zawężenie

wskazań dla wielu leków powoduje wypisywanie tych

substancji z odpłatnością 100%.

Aby prowadzić dalej

współpracę z DPS-em na dotychczasowych zasadach,

apteka musiałaby złamać przepisy ustawy refunda-

cyjnej lub Prawa o zamówieniach publicznych.

Skutkiem powyższego bałaganu oraz braku jed-

noznacznych informacji ze zgrozą dowiadujemy się

z mediów, iż niektóre domy pomocy społecznej pla-

nują z tego powodu zmniejszyć racje żywnościowe dla

podopiecznych.

Inne DPS-y, na podstawie pism otrzy-

manych od aptek, z którymi miały podpisane umowy

na dostarczanie mieszkańcom leków, musiały wpro-

wadzić aneksy do umów, tym samym zrezygnować

z wcześniejszych ustaleń dotyczących zniżek na nie-

które leki.

Analizując miesiąc istnienia nowej polityki leko-

wej, mieszkańcy z demencją starczą, chorobą Alzha-

imera, chorobą Parkinsona, którzy do tej pory otrzy-

mywali leki za darmo lub za niewielką dopłatą,

w chwili obecnej w zależności od leku muszą za niego

zapłacić nawet niekiedy 170 zł.

Problem ten dotyczy

również cukrzyków, jeśli chodzi o ich leki i paski do

oznaczania poziomu glukozy.

Wzrosła nawet dopłata

mieszkańca do antybiotyków.

Efektem takich działań

MZ są sytuacje, że podopieczni (lub ich rodziny) re-

kupienie.

Panie Ministrze!

Dodatkowo sytuację skompliko-

wało pojawienie się w Internecie nagrania kompro-

mitującego wywiadu w sprawie kłopotów DPS-ów,

udzielonego przez rzeczniczkę Pana resortu.

Na

większość pytań o to, co mają zrobić pensjonariusze

domów pomocy społecznej – pozbawieni środków na

zakup leków – Pani rzecznik nie zna odpowiedzi i jest

zaskoczona całą sytuacją.

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia ma jakąkolwiek wie-

dzę o powyższej sytuacji?

2.

Jeżeli MZ zna problem, dlaczego domy pomocy

społecznej nie dostały do tej pory żadnego wyjaśnie-

zakupu leków?

3.

Czy i ewentualnie jakie podjęte zostały lub zo-

staną (kiedy?) działania w celu wyjaśnienia oraz

zmiany powyższej sytuacji?

4.

Czy ustawa w wyżej opisanym aspekcie zosta-

nie znowelizowana (ewentualnie od kiedy noweliza-

cja taka zaczęłaby obowiązywać), czy wprost prze-

ciwnie, domy pomocy społecznej mają rozwiązywać

umowy wcześniej zawarte z aptekami na dostawę le-

ków zgodnie z ustawą o ﬁnansachpublicznych?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 2740)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie rozszerzenia kręgu osób

uprawnionych do wykonywania badań

w zakresie psychologii transportu

Szanowny Panie Ministrze!

Jako członek sejmo-

wej Komisji Infrastruktury pragnę zwrócić uwagę na

pewne niedopatrzenie prawne w ustawie o kierują-

dotyczące wskazania osób mających uprawnienia do

wykonywania badań w zakresie psychologii trans-

portu.

Zgodnie z art. 87 pkt 2 ust. 1 ww. ustawy

uprawnionym psychologiem jest osoba „posiadająca

tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psy-

chologia”.

Zgodnie z obowiązującą ustawą o zawodzie

(Dz. U. z 2001 r.

Nr 73, poz. 763, z późn. zm.) do gro-

na psychologów zalicza się jednak także osoby posia-

dające wykształcenie psychologiczne dokumentowa-

ne innymi dyplomami, uwzględniając tym samym stan

wynikający z sytuacji szkolnictwa wyższego w cza-

sach PRL (specjalizacje psychologiczne były umiej-

scowione na wydziałach ﬁlozoﬁizarównoKULjak

i ATK).

Dlaczego więc osoby, które kończyły przed

1 października 1981 r.

Katolicki Uniwersytet Lubel-

ski z tytułem magistra ﬁlozoﬁichrześcijańskiejze

specjalizacją ﬁlozoﬁczno-psychologicznączyteżAka-

demię Teologii Katolickiej przed końcem 1992 r. z ty-

tułem magistra ﬁlozoﬁichrześcijańskiejw zakresie

psychologii, miałyby być pozbawione takich upraw-

nień dotyczących wykonywania badań w zakresie psy-

252

chologii transportu?

Takie ograniczenia są nieuza-

sadnione.

Ponadto niepokój społeczny wzbudza kolejny

ustęp ww. ustawy, wskazujący jako uprawnioną do

portu osobę, która „ukończyła z wynikiem pozytyw-

nym podyplomowe studia w zakresie psychologii

transportu prowadzone przez wyższą uczelnię pro-

wadząca studia wyższe na kierunku psychologia”.

Według obowiązującego dotychczas stanu prawnego

osoby prowadzące badania w zakresie psychologii

transportu nie musiały mieć ukończonych studiów

obywatele, którzy dotychczas bez ukończenia studiów

podyplomowych wykonywali takie badania, obawia-

ją się, czy z chwilą wprowadzenia nowych przepisów

w życie nie utracą swoich uprawnień, a jeśli tak, to

jakie będzie vacatio legis dotyczące tych przepisów.

Szanowny Panie Ministrze, uwzględniając przed-

1.

Czy istnieje możliwość rozszerzenia kręgu osób

psychologii transportu, o których mowa w art. 87 pkt 2

Nr 30, poz. 151) o osoby posiadające wykształcenie

psychologiczne dokumentowane innymi dyplomami

(tj. dyplomem magistra ﬁlozoﬁichrześcijańskiejze

specjalizacją ﬁlozoﬁczno-psychologiczną,uzyskanym

na Katolickim Uniwersytecie Lubelskiem do 1 paź-

dziernika 1981 r., lub dyplomem magistra ﬁlozoﬁi

chrześcijańskiej w zakresie psychologii, uzyskanym

2.

Czy osoby dotychczas prowadzące badania

w zakresie psychologii transportu bez ukończonych

studiów podyplomowych stracą swoje uprawnienia?

Poseł Jerzy Materna

Interpelacja

(nr 2741)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie prac nad zmianą przepisów

skiego zwrócili się członkowie Społecznego Komitetu

Obrony Praw Wędkarzy Żywczyk z prośbą o inter-

wencję w sprawie planowanych zmian w zasadach

dotyczących łowienia ryb.

Z dostępnych mi informacji wynika, iż w okręgu

jeleniogórskim wprowadzony został zakaz zabijania,

zabierania oraz posiadania lipieni oraz pstrągów po-

tokowych.

Zdaję sobie sprawę z malejącego rokrocz-

nie pogłowia tych ryb, warto jednak zwrócić uwagę

na oczekiwania wędkarzy, którzy mają prawo do do-

cenienia walorów kulinarnych ryb, które sami złowi-

li.

Oczywista jest dla mnie chęć ograniczenia odłowu

zagrożonych gatunków, bezcelowy jest jednak, moim

zdaniem, zupełny zakaz zabierania złowionych przez

siebie ryb.

Czysto sportowe wędkarstwo nie jest z pew-

nością wystarczające dla sporej ilości wędkarzy, rów-

nież członków PZW.

Obawiają się oni w związku z tym,

iż prace nad zmianą przepisów regulujących zasady

łowienia ryb spowodują wprowadzenie zakazu zabie-

rania także innych gatunków ryb, i to na terenie ca-

łego kraju.

Szanowna Pani Minister, uwzględniając przedsta-

wioną sytuację, proszę o odpowiedź na pytania: Kto

i dlaczego wniósł o konieczności dopasowania statu-

tu PZW do ustawy o sporcie?

Czy w konsekwencji

zmiany przepisów metoda „non kill” („złów i wy-

puść”) nie zostanie wprowadzona jako norma dla

łowienia wszystkich gatunków ryb dla wędkarzy

w całym kraju?

Poseł Jerzy Materna

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2742)

do ministra ﬁnansów

w sprawie spłaty kredytu denominowanego

lub indeksowanego do waluty innej

w celu wyjaśnienia mi, w jaki sposób pomóc polskim

kredytobiorcom w realizowaniu spłat kapitałowych

w walutach indeksacyjnych w sytuacjach, gdy banki

ograniczają ilość placówek przyjmujących wpłaty

w tych walutach.

Art. 35a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim

sumentowi spłatę rat kapitałowo-odsetkowych w de-

nominowanej lub indeksowanej walucie.

Ustęp 3 ww.

artykułu mówi: Wykonanie uprawnienia, o którym

dodatkowych kosztów przez konsumenta.

I w kolej-

nym ust. 4 czytamy: Kredytodawca nie może uzależ-

nić wykonania przez konsumenta uprawnienia, o któ-

rym mowa w ust. 1 i 2, od wprowadzenia dodatko-

wych ograniczeń...

Tymczasem nie wszystkie oddziały banków przyj-

mują wpłaty od konsumentów w obcych walutach

(np. GetinBank w woj. zachodniopomorskim wpłaty

w walutach obcych przyjmuje tylko w jednym oddzia-

le w Szczecinie).

To powoduje, że konsumenci muszą

dojeżdżać nawet ponad 100 km, co powoduje pono-

253

szenie dodatkowych kosztów, co jest niezgodnie z cy-

towanym art. 35a.

ust. 4 ustawy.

Z poważaniem

Poseł Michał Jach

Szczecin, dnia 2 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2743)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie zaniedbań i nadużyć

powstałych podczas budowy obwodnicy

Żyrardowa i autostrady A2

w imieniu starosty żyrardowskiego o interwencję

w sprawie budowy obwodnicy Żyrardowa w ciągu DK

50 i autostrady A2.

Prowadzenie robót budowlanych przez wykonaw-

ców obydwu inwestycji urąga nie tylko sztuce budow-

lanej, ale także poszanowaniu podstawowych praw

obywateli.

Mówiąc o prawach podstawowych, myślę

o bezpieczeństwie mieszkańców miasta Żyrardów

i gminy Wiskitki, którzy zużywają na swe potrzeby

wodę z ujęcia Sokule.

Ujęcie to znajduje się w bezpo-

średnim sąsiedztwie budowanej obwodnicy Żyrardo-

wa.

Sam fakt sąsiedztwa w przypadku dopełnienia

obowiązków wynikających z dokumentacji budowla-

nych i zapisów w decyzji o środowiskowych uwarun-

kowaniach i pozwolenia wodnoprawnego nie powi-

nien budzić obaw, to jednak w sytuacji gdy te zobo-

wiązania nie są realizowane, przedstawiciele samo-

rządów w obawie przed konsekwencjami postanowi-

li interweniować i szukać wsparcia wszelkich dostęp-

nych urzędów i organizacji.

Z takim wnioskiem za-

interesowani zwrócili się także do mnie, parlamen-

tarzysty reprezentującego ich w Sejmie RP.

Po bliższym zapoznaniu się z istotą sprawy pra-

gnę Panu Ministrowi wskazać na niektóre, najbar-

dziej bulwersujące przykłady inwestorskiej niedbało-

ści i ignorancji, a należą do nich:

1) wykonywanie prac budowlanych związanych

z budową obwodnicy Żyrardowa w ciągu drogi kra-

jowej nr 50 w obrębie strefy ochrony pośredniej ze-

wnętrznej i zabezpieczenia komunalnego ujęcia wód

podziemnych Sokule, gmina Wiskitki, w sposób nie-

zapewniający wystarczającej ochrony przedmiotowe-

go ujęcia wody przed następstwami niebezpieczeń-

stwa powszechnego, między innymi niewłaściwe uło-

żenie geomembrany izolacyjnej.

Opisana sytuacja

stwarza niebezpieczeństwo przedostawania się, po

oddaniu do użytkowania obwodnicy, substancji nie-

bezpiecznych (tj. produktów ropopochodnych, meta-

li ciężkich, związków azotowych i innych zanieczysz-

czeń chemicznych) z powierzchni pasa drogowego

obwodnicy, do pozbawionej naturalnej izolacji użyt-

kowej warstwy wodonośnej oraz trwałego i nieodwra-

calnego skażenia wody pitnej, pobieranej z tego ujęcia

przez miasto Żyrardów dla jego mieszkańców;

2) zaniechanie i nieuzasadniona zwłoka wykona-

nia zgodnie z obowiązującą decyzją starosty powiatu

żyrardowskiego otworów obserwacyjnych tzw. piezo-

metrów, wraz z projektem lokalnego monitoringu wód

podziemnych w rejonie obwodnicy Żyrardowa w cią-

gu drogi krajowej nr 50 oraz ujęcia wód podziemnych

Sokule.

Decyzja nałożyła na GDDKiA obowiązek wy-

konania do końca 2009 r. (termin przedłużono wy-

jątkowo do dnia 31 grudnia 2010 r.)

19 piezometrów

i ich protokolarnego przekazania właścicielowi i użyt-

kownikowi ujęcia w celu dalszego obowiązkowego

stałego monitorowania wszystkich zachodzących zmian

w kształtowaniu się jakości i zmian dynamiki zwier-

ciadła wód podziemnych w użytkowej warstwie wo-

donośnej rejonu zasobowego ujęcia.

Zobowiązany do

chwili obecnej nie przedłożył żadnego dowodu ich wy-

konania;

3) wykonawcy robót podczas realizacji inwestycji

dokonali zniszczeń w infrastrukturze inżynieryjnej

– chodzi o drogi gminne i powiatowe, urządzenia me-

lioracyjne, wodociągi, inne urządzenia wodne.

Uszko-

dzenia urządzeń wodnych powodują notoryczne pod-

tapianie dróg, zabudowań i terenów rolniczych.

Miesz-

kańcy, zdając sobie sprawę z nieuchronności niektó-

rych uciążliwości związanych z realizacją tego typu

inwestycji, z pobłażliwością patrzą na wiele z nich.

Jednakże w sytuacji gdy te uciążliwości uniemożli-

wiają normalne funkcjonowanie społeczności, coraz

głośniejsze są słowa sprzeciwu.

Obowiązkiem przedstawicieli tej społeczności

w strukturach władzy jest reprezentowanie ich i obro-

na przed ewentualnymi krzywdami.

Realizując te

zobowiązania, starosta żyrardowski oraz wójt gminy

Wiskitki wielokrotnie interweniowali w GDDKiA,

zwracając się o wykonywanie robót zgodnie z obowią-

zującym prawem i warunkami określonymi w wyda-

nych pozwoleniach.

Z braku reakcji inwestora i wy-

konawców starosta i wójt zainicjowali spotkanie z przed-

stawicielami inwestora i wykonawców z przedstawi-

cielami samorządów.

Na pierwsze spotkanie zorgani-

zowane w dniu 26 stycznia przybyli tylko przedsta-

wiciele wykonawców, natomiast GDDKiA przekaza-

ła pismo informujące o niemożności udziału ich przed-

stawicieli w organizowanym spotkaniu.

Wierząc w naj-

lepsze intencje wszystkich stron, organizatorzy za-

prosili to samo gremium na kolejne spotkanie w dniu

15 lutego.

Przybyła na nie delegacja GDDKiA pod prze-

wodnictwem kierownika projektu pani E. G. oraz przed-

stawiciele wszystkich samorządów powiatu, z gospo-

darzami: wójtem gminy Wiskitki i starostą powiatu

żyrardowskiego.

Już na początku spotkania pani G.

zażądała, aby rozmowy toczyły się bez udziału dzien-

nikarzy i bez możliwości zapisywania treści rozmów.

W rezultacie, po krótkich pertraktacjach, delegacja

GDDKiA wraz z przedstawicielami wykonawców opu-

254

ściła spotkanie, pozostawiając pozostałych uczestni-

ków samym sobie.

Trudno nazwać takie postępowanie inaczej niż

arogancją, a zachowanie impertynenckim.

Czy przed-

stawiciele GDDKiA nie mają obowiązku rzetelnego

wykonywania swych obowiązków?

Czy dbałość o do-

bro wspólne i racjonalność w wydatkowaniu środków

publicznych są obce GDDKiA?

1.

Jakie są dokładnie przyczyny prowadzenia prac

budowlanych związanych z budową obwodnicy Ży-

rardowa w ciągu DK 50 w obrębie strefy ochrony

pośredniej zewnętrznej i zabezpieczenia komunalne-

go ujęcia wód podziemnych Sokule, gmina Wiskitki,

w sposób niezapewniający wystarczającej ochrony

przedmiotowego ujęcia wody?

wyższego stanu rzeczy, który stwarza niebezpieczeń-

stwo przedostawania się, po oddaniu do użytkowania

obwodnicy, substancji niebezpiecznych (tj. produk-

tów ropopochodnych, metali ciężkich, związków azo-

towych i innych zanieczyszczeń chemicznych) z po-

wierzchni pasa drogowego obwodnicy do pozbawionej

naturalnej izolacji użytkowej warstwy wodonośnej

oraz trwałego i nieodwracalnego skażenia wody pit-

3.

Jakie są dokładnie przyczyny zaniechania

i zwłoki w wykonaniu, zgodnie z obowiązującą decy-

zją starosty żyrardowskiego, otworów obserwacyj-

nych tzw. piezometrów, w rejonie obwodnicy Żyrar-

dowa w ciągu drogi krajowej nr 50 oraz w rejonie

ujęcia wód podziemnych „Sokule”?

4.

Jakie kroki podejmie Pan Minister w związku

z informacją, że wykonawcy robót podczas realizacji

żynieryjnej dróg gminnych i powiatowych, urządzeń

melioracyjnych, wodociągów i innych urządzeń wod-

nych?

Uszkodzenia urządzeń wodnych powodują no-

toryczne podtapianie dróg, zabudowań i terenów rol-

niczych.

5.

Jakie są prawne lub merytoryczne powody od-

mowy przedstawicieli GDDKiA udziału w spotkaniu

z przedstawicielami właściwego samorządu w dniu

26 stycznia br.?

6.

Jakie są prawne lub merytoryczne powody żą-

dań, aby spotkanie przedstawicieli GDDKiA z przed-

stawicielami właściwego samorządu w dniu 15 lutego

odbyło się bez udziału dziennikarzy i bez możliwości

zapisywania treści rozmów?

7.

Kiedy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad wywiążę się z nałożonych na nią obo-

wiązków wynikających z obowiązującego prawa,

Proszę również Pana Ministra o ustosunkowanie

się do zdarzeń przedstawionych w interpelacji oraz

o niezwłoczną interwencję, w sytuacji gdy łamane są

podstawowe prawa obywateli Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2744)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanych zmian w strukturze

organizacyjnej sądów rejonowych

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich dniach

pojawił się kolejny projekt rozporządzenia dotyczące-

go likwidacji części sądów rejonowych.

Taka decyzja

budzi ogromny sprzeciw społeczny.

Od kilkunastu lat

funkcjonują powiaty samorządowe.

Twórcy reformy

samorządowej jako jeden z warunków utworzenia

powiatu podawali istnienie struktur państwowych

(w tym sądu, prokuratury, policji) w mieście – siedzi-

bie powiatu.

Przez te lata udało się w przeważającej większości

doprowadzić do sytuacji, że miasto powiatowe jest

jednocześnie siedzibą wszystkich podstawowych

struktur administracji rządowej.

Jednocześnie gra-

nice powiatów stały się obszarem działania tych jed-

nostek.

Ułatwia to zasadniczo dostępność dla obywa-

teli, dlatego społeczności lokalne z wielkim niepoko-

jem przyjmują wszelkie pomysły zmiany tego stanu.

W odczuciu sędziów, urzędników sądowych oraz

społeczności lokalnej zamiary likwidacji jawią się

jako pozbawione wnikliwej i merytorycznej analizy.

Tak jest w przypadku Sądu Rejonowego w Wysokiem

Mazowieckiem (województwo podlaskie), który w po-

przednich wersjach projektu rozporządzenia miał

pozostać.

Decyzja odbierana jest jako działanie typo-

wo polityczne.

Sąd obejmujący swym działaniem po-

wiat 60-tysięczny byłby włączony w strukturę sądu

w powiecie 45-tysięcznym.

Odległość z najdalszych

miejscowości po takiej zmianie będzie sięgała 70–80

km, a siedziba sądu będzie położona peryferyjnie

w stosunku do obsługiwanego terenu.

Takich przy-

kładów w skali kraju jest znacznie więcej.

Osoby związane z wymiarem sprawiedliwości kwe-

stionują zasadność proponowanych zmian i oszczęd-

ności z nich wynikające.

Lepsze byłoby rozwiązanie

polegające na pozostawieniu sądów rejonowych i do-

stosowaniu ich struktury do wielkości obsługiwa-

nych powiatów.

Przykłady z wielu dziedzin admini-

stracji wskazują, że można strukturę dostosować do

wykonywanych zadań, pozostawiając samodzielność

w zgodzie z podziałem administracyjnym kraju.

W przeciwnym wypadku nieuniknione są konﬂikty

255

społeczne oraz utrudnienia dla mieszkańców.

Liczba

sędziów, w oderwaniu od uwarunkowań lokalnych

(np. gęstość zaludnienia, brak komunikacji publicz-

nej itp.), nie powinna być kryterium do tworzenia

struktury.

za pozostawieniem Sądu Rejonowego w Zambrowie

opowiedział się Sąd Apelacyjny w Białymstoku.

Jeśli

tak było, to chciałbym zwrócić uwagę Pana Ministra,

że w tej sprawie bardziej właściwe wydaje się zasię-

ganie opinii sądu okręgowego, a docierają do mnie

informacje, że na opinię sądu apelacyjnego wpływ mia-

ły osoby powiązane z Zambrowem, pełniące w tym

sądzie wysokie funkcje.

Chciałbym poinformować

Pana Ministra, że argumenty np. w postaci zaawan-

sowanej rozbudowy sądu w Zambrowie są niepraw-

dziwe, ponieważ przygotowano dopiero dokumentację

techniczną, która niedługo traci ważność, a w budże-

cie państwa na ten rok nie przewidziano na rozbudo-

wę żadnych środków.

Docierają do mnie także infor-

macje, iż za taką zmianą lobbowali politycy PO

z podlaskiego.

Jestem przeciwny wzajemnemu wyrywaniu sobie

przez powiaty siedzib sądów.

Jeszcze raz podkreślam,

że wszelkie argumenty przemawiają za pozostawie-

niem sądów rejonowych w dotychczasowych siedzi-

bach, a poprawy sytuacji w sądownictwie szukać

trzeba w dostosowaniu ich organizacji do wielkości

obsługiwanego terenu oraz przede wszystkim na zmia-

nach w procedurach sądowych, o które apeluje śro-

dowisko sędziowskie.

Mam wrażenie, że projekt od wielu lat znajdował

się w szuﬂadachMinisterstwaSprawiedliwościibył

przedstawiany kolejnym ministrom zamiast uzgod-

nionych ze środowiskami prawniczymi projektów

rzeczywistych reform.

Jako starosta, a potem poseł,

kilkakrotnie uczestniczyłem w opiniowaniu tego po-

mysłu i po analizie ujawniała się jego bezzasadność.

Proszę Pana Ministra o wnikliwe wyjaśnienie prze-

biegu dochodzenia do tej decyzji.

Być może Pan Mi-

nister został w tej sprawie wprowadzony w błąd.

Wobec powyższego pytam Pana Ministra:

1.

Czy biorąc pod uwagę negatywne opinie środo-

wisk prawniczych, samorządowych oraz tak wiele ar-

gumentów przeciwko planowanym zmianom, odstą-

pi Pan Minister od podpisania rozporządzenia?

społecznych planowanych zmian, polegających na li-

kwidacji niektórych sądów rejonowych?

3.

Czy biorąc pod uwagę powyższe argumenty,

zmieni Pan zamiar likwidacji Sądu Rejonowego w Wy-

sokiem Mazowieckiem?

Z poważaniem

Poseł Jacek Bogucki

Wysokie Mazowieckie, dnia 2 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2745)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie spodziewanych korzyści

Szanowna Pani Minister!

Jak wynika z artykułu

„Gazety Wyborczej”:

„27,9 mld zł (a w wariancie optymistycznym na-

wet 36,6 mld zł) – tyle według zespołu ekonomistów

z SGH, Uniwersytetów Jagiellońskiego i Łódzkiego

ma zarobić na organizacji Euro polska gospodarka.

To 2,1% naszego PKB z 2009 r.

Dużą część tej kwoty

mają u nas zostawić kibice – z raportu ekonomistów

wynika, że już za trzy miesiące na Euro przyjedzie

do Polski 820,8 mln zagranicznych turystów (według

skrajnie optymistycznego wariantu szacunków rzą-

dowych w czasie całego turnieju może ich być nawet

blisko dwa razy więcej).

Ponad połowa z nich – 453,5

tys. – zostanie u nas dłużej niż jeden dzień.

Ich przy-

jazd na Euro oznacza też dla Polski bardziej długo-

falowe materialne korzyści, a więc wzrost przycho-

dów z turystyki.

Według ekspertów w czerwcu 2012 r.

mają one osiągnąć poziom 768 mln zł.

Organizacja

Euro i związana z nią poprawa infrastruktury przy-

czynią się do wzrostu zainteresowania Polską także

później.

Ekonomiści szacują, że spowoduje to wzrost

przychodów z turystyki międzynarodowej w Polsce

w latach 2013–2020 o 4,2 mld zł.

Wszystko to według

ostrożnych wyliczeń.

W wariancie optymistycznym

wzrost przychodów z zagranicznej turystyki może

sięgnąć w tym czasie nawet 6 mld zł”.

W związku powyższym proszę uprzejmie Panią

Jakie spodziewanie korzyści może odnieść polska

gospodarka i polscy przedsiębiorcy w związku z or-

ganizacją turnieju Euro 2012 w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 2746)

do ministra sprawiedliwości

Rejonowego w Nisku w obszarze właściwości

Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu

Szanowny Panie Ministrze!

Zamiar likwidacji

Sądu Rejonowego w Nisku odbił się szerokim echem

w regionie, budząc sprzeciw zarówno środowisk sę-

256

dziowskich, społeczeństwa, organizacji partyjnych

oraz organów administracji publicznej, a szczególnie

Rady Miasta Niska.

Sądownictwo na szczeblu powiatowym było od lat

jednym z podstawowych elementów funkcjonowania

administracji publicznej, gwarantując obywatelom

bezpieczeństwo i ochronę najistotniejszych życiowo

spraw.

Działania podejmowane obecnie przez resort

sprawiedliwości prowadzą do naruszenia zagwaran-

towanej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej za-

sady szerokiego dostępu do sądu.

Planowane zmiany

formy administracyjnej z 1998 r., jakim było skon-

centrowanie w miejscowości będącej siedzibą powia-

tu wszystkich instytucji świadczących usługi publicz-

kuratur rejonowych.

Miało to służyć sprawniejszemu

rozwiązywaniu problemów mieszkańców poprzez ła-

twiejszy dostęp do ww. instytucji.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Nisku ma niewie-

le wspólnego z ekonomią postępowania sądowego i wy-

daje się, że zakładane w związku z likwidacją oszczęd-

ności będą niewielkie i absolutnie nie zrównoważą

kosztów społecznych tego rodzaju reformy wymiaru

sprawiedliwości.

Kolejny raz to właśnie na pojedyn-

czych obywateli i podmioty gospodarcze spadnie cię-

żar zmian w strukturze administracji publicznej

w Polsce.

skutków społecznych i ekonomicznych likwidacji są-

3.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Nisku nie spo-

woduje znacznych oszczędności w zakresie wydatków

budżetowych.

wydziałach?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

oraz grupa posłów

(nr 2747)

do ministra środowiska

w sprawie zabezpieczenia środków

ﬁnansowych dla Regionalnego Zarządu

przystopniowego na rzece Wisłok

w Rzeszowie

Szanowny Panie Ministrze!

Wybudowany w 1974 r.

zalew na rzece Wisłok spełnia ważne funkcje dla mia-

sta, a przede wszystkim zapewnia pobór wody dla wo-

dociągu komunalnego Rzeszowa, wody technologicz-

nej dla WSK, zabezpiecza przed wodami powodzio-

wymi, a także stwarza atrakcyjne tereny rekreacyjne

dla mieszkańców.

Na skutek postępującego zamulenia i wypłycenia

wszystkie funkcje zalewu, dla jakich został wybudo-

wany, są bardzo poważnie zagrożone.

Dodatkowo

zalew w obecnym stanie technicznym wymaga cią-

głego sprzątania, jako że staje się magazynem śmie-

ci pochodzących z obszaru dorzecza rzeki Wisłok, co

pociąga za sobą znaczące koszty ponoszone zarówno

przez jego właściciela RZGW w Krakowie, jak i mia-

sto Rzeszów.

W wyniku wieloletnich zaniedbań w utrzymaniu

zalewu powstały na jego terenie rozległe i cenne sie-

dliska przyrodnicze, co stało się przesłanką do włą-

czenia części zalewu do obszarów Natura 2000.

Jed-

nakże w opinii środowisk naukowych zalew w obec-

nym stanie stanowi bardzo poważne zagrożenie nie

tylko dla tak cennego środowiska przyrodniczego,

ale także zagrożenie sanitarne dla mieszkańców

Rzeszowa.

W 2009 r. prezydent miasta Rzeszowa podjął dzia-

łania zmierzające do jego odmulenia.

Nawiązał kon-

takt z ﬁrmąMurpol,którawzamianzapozyskany

z dna zalewu urobek wyraziła gotowość nieodpłatne-

go wykonania tych prac.

Po przeprowadzeniu trudnej

i długotrwałej procedury administracyjnej ﬁrmata

uzyskała w 2010 r. od marszałka woj. podkarpackie-

go pozwolenie wodnoprawne i przystąpiła do wyko-

nywania odmulenia.

W tym momencie do akcji przy-

stąpili ekolodzy z Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochro-

ny Ptaków z siedzibą w Gdańsku i Stowarzyszenia

Ekologiczno-Kulturalnego Klub Gaja z Wilkowic (woj.

śląskie), skutecznie torpedując rozpoczęte prace.

Or-

ganizacje te posłużyły się absurdalnymi argumenta-

mi także z punktu widzenia ochrony przyrody.

Na-

leży podkreślić, że w wydanym przez marszałka woj.

podkarpackiego pozwoleniu wodnoprawnym regio-

nalny dyrektor ochrony środowiska w maksymalnym

stopniu określił warunki prowadzenia prac odmule-

niowych, zapewniając pełne bezpieczeństwo zasobom

przyrodniczym.

Niestety, w obliczu działań ekologów prywatny

wykonawca wycofał się z dalszego prowadzenia prac.

Skłoniło to władze miasta oraz właściciela zalewu do

257

poszukiwania nowego sposobu rozwiązania tego pro-

blemu.

RZGW w Krakowie jest w pełni świadomy

spoczywającego na nim obowiązku utrzymania zale-

wu we właściwym stanie technicznym, dbania o część

konstrukcyjną zapory, jak również właściwego go-

spodarowania wodą, problemem jest natomiast brak

możliwości zabezpieczenia na ten cel środków z wła-

snego budżetu.

W związku z tym RZGW w Krakowie

w dniu 31 stycznia 2012 r. złożył w Narodowym Fun-

wzięcia pn. „Odtworzenie pojemności zbiornika przy-

stopniowego na rzece Wisłok w Rzeszowie – I etap”.

Działania prezydenta miasta Rzeszowa oraz Re-

zaowocowały także umieszczeniem tego przedsię-

wzięcia na liście zadań priorytetowych przez prezesa

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Proszę zatem o udzielenie informacji:

1.

Czy Ministerstwo Środowiska wesprze starania

władz Rzeszowa oraz RZGW w Krakowie w kwestii

przywrócenia właściwego stanu technicznego zale-

wowi na rzece Wisłok?

nie potrzebnych środków ﬁnansowychnarealizację

ww. projektu?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

(nr 2748)

do ministra sprawiedliwości

społecznych znajduje się projekt Pana zarządzenia

w sprawie zniesienia Schroniska dla Nieletnich w Łań-

cucie, w Pobiedziskach oraz Schroniska dla Nielet-

nich w Warszawie Okęciu, opracowany na podstawie

Nr 33, poz. 178 z późn. zm.).

i małopolskim i jedną z trzech w kraju, gdzie zostały

spełnione warunki do utworzenia grupy interwencyj-

nej dla wychowanków o najwyższym stopniu demo-

ralizacji, których izolacja wynika z zagrożenia dla

społeczeństwa.

Prawie maksymalne obłożenie Schro-

niska dla Nieletnich w Łańcucie świadczy o dużym

zapotrzebowaniu w tym zakresie.

W przypadku li-

kwidacji tej placówki nieletni kierowani będą do

ośrodków w woj. świętokrzyskim oraz śląskim, co nie

tylko skomplikuje i zaburzy proces resocjalizacji mło-

docianych na Podkarpaciu i w Małopolsce, ale także

niewątpliwie przysporzy kosztów.

Schronisko dla Nieletnich w Łańcucie współpracu-

je w dziedzinie badań specjalistycznych oraz przepro-

wadzanych hospitalizacji wychowanków z oddziałem

psychiatrii dla dzieci i młodzieży w powiatowym szpi-

talu w Łańcucie, co pozwala uniknąć dodatkowych

je w innych tego typu schroniskach w Polsce.

Ponadto, aby podnieść standardy bezpieczeństwa

w Schronisku dla Nieletnich w Łańcucie Minister-

stwo Sprawiedliwości wydatkowało w przeciągu

ostatnich 5 lat ok. 1 mln zł!

Nie bez znaczenia w przy-

padku likwidacji placówki jest także fakt, iż 64 pra-

cujące tam osoby stracą pracę, z czego większość z nich

to wykwaliﬁkowanakadraspecjalistów.

Decyzjaoli-

kwidacji Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie ude-

rzy zwłaszcza w nieletnich, kładąc kres wypracowa-

nemu przez lata modelowi ich resocjalizacji.

1.

Czy proponowany przez Ministerstwo Sprawie-

dliwości wariant zmian organizacyjnych w funkcjo-

nującym systemie resocjalizacji nie spowoduje istot-

nych perturbacji w samym systemie i nie zaburzy

tym samym poważnie jego funkcjonowania?

2.

Jeśli jednym z głównych argumentów przema-

wiających za likwidacją Schroniska dla Nieletnich

w Łańcucie jest ograniczanie kosztów, to jak się ma

ów fakt do wydatkowania w przeciągu ostatnich pię-

ciu lat na tę placówkę miliona złotych z budżetu Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości?

3.

Co stanie się z pracownikami likwidowanego

Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie, a zwłaszcza

z częścią stanowiącą kadrę wykwaliﬁkowanychspe-

cjalistów?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

(nr 2749)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie planowanego rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady

dotyczącego kontrolowania przesyłek

pochodzących z krajów spoza UE

Szanowny Panie Ministrze!

W tle sporu, jaki prze-

toczył się przez Polskę w sprawie umowy handlowej

258

dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrabiany-

mi, powszechnie znanej jako ACTA, na poziomie Par-

lamentu Europejskiego przygotowywany jest kolejny

projekt aktu prawnego jeszcze bardziej restrykcyjne-

go od powyżej przytoczonej umowy ACTA.

Prasa krajowa, na czele z „Dziennikiem Gazetą

Prawną” donosi, że w Parlamencie Europejskim

przygotowywany jest projekt rozporządzenia Parla-

mentu i Rady, którego postanowienia będą odnosić

się do kontrolowania przez służby celne małych pa-

czek przesyłanych z krajów spoza Unii Europejskiej.

Celnicy będą mieli prawo skontrolować przesyłkę,

a w razie znalezienia w niej towarów podrobionych

bądź wykazujących znamiona podrobienia będą mo-

gli zniszczyć ją bez uzyskania zgody sądu.

Ponadto

zachodzi prawdopodobieństwo przeniesienia odpo-

wiedzialności również na ﬁrmykurierskie,którasą

jedynie pośrednikiem w transporcie i nie mają obo-

wiązku znać dokładnych szczegółów zawartości prze-

syłki.

Przepisy tego projektu mogą godzić bezpośrednio

w nienaruszalne prawo własności, które jest konsty-

tucyjnie zagwarantowane przez niemal wszystkie

krajowe porządki prawne.

Ponadto w świetle debaty

i ulicznych protestów, jakie powiązane były z proble-

matyką umowy ACTA, zachodzi duże prawdopodo-

nych sytuacji, a może nawet działań bardziej rady-

kalnych.

Rozporządzenie w prawie unijnym jest bo-

wiem wtórnym źródłem prawa, które nie wymaga

transpozycji do krajowego porządku prawnego i nie

wymaga jego ratyﬁkacjiprzezparlamentynarodowe.

Wynika z tego, że społeczeństwo może czuć obawę,

iż narzuca mu się odgórne regulacje prawne, które

są niezwykle restrykcyjne.

Dlatego też proszę o odpowiedź: Czy rząd RP na

bieżąco monitoruje prace nad projektem tego rozpo-

wersyjnej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2750)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

MOST

Szanowna Pani Minister!

Od 1999 r. na polskich

państwowych uczelniach wyższych realizowany jest

system mobilności studentów MOST.

Założenia tego

programu są bardzo słuszne, dają bowiem studentom

możliwość okresowej zmiany miejsca, w którym roz-

poczęli swoje studia i prowadzenia ich w innym ośrod-

ku akademickim, idąc dalej tym samym trybem stu-

diów.

Program ten daje możliwość porównania spo-

sobu kształcenia na tym samym kierunku studiów

w innym ośrodku, nabywania nowej wiedzy i doświad-

czenia, a także poznawania warunków i jakości kształ-

cenia w różnych ośrodkach akademickich w Polsce.

ich oczekiwań.

Przede wszystkim coraz silniej dochodzą głosy

o utrudnieniach związanych z procedurą rekrutacyj-

ną w trakcie aplikowania o wyjazd w ramach progra-

mu MOST.

Różnice programowe, jakie uczelnia przyjmująca

przedstawia studentowi w ramach programu, są bar-

dzo wygórowane i stawiają studentów przed zada-

niem nie tylko bieżącego przyswajania wiedzy, ale

także nadrabiania zaległości w postaci różnic progra-

mowych.

Jest również problem związany z programem

studiów.

Dla przykładu kierunki prawnicze w Polsce

w różnym okresie harmonogramu studiów przewidują

różne przedmioty, argumentując taki a nie inny układ

zajęć koniecznością nabycia przez studentów wiedzy

umożliwiającej im łatwiejsze przyswojenie materiału

w dalszym toku studiów.

Zdarza się więc, że student

korzystający z systemu mobilności studentów nie jest

przedmiotów w harmonogramie studiów na uczelni ma-

cierzystej.

Ponadto pojawiają się opinie płynące wprost ze śro-

dowiska studenckiego, że same uczelnie często nie re-

komendują zainteresowanym programem MOST

udziału w nim z uwagi na duże biurokratyczne wy-

mogi (zdarzają się wprost rekomendacje aplikowania

o wyjazd zagraniczny w ramach programu Erasmus,

a nie polskiego MOST-u).

Równocześnie społeczność

studencka wyraża opinię o słabej formie rozpropago-

wania informacji o systemie mobilności studentów,

co powoduje słabnące nim zainteresowanie.

Dlatego też chciałbym zapytać Panią Minister:

Czy Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na

bieżąco monitoruje liczbę uczestników programu MOST?

Czy ministerstwo przewiduje zwiększoną promocję

i usprawnienie funkcjonowania tego programu?

Czy

ministerstwo rozważy rekomendowanie rozszerzenia

programu MOST również o niepubliczne uczelnie oraz

o uczelnie techniczne np. politechniki?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

259

Interpelacja

(nr 2751)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie liczby osób skazanych

za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2

Szanowny Panie Ministrze!

Typ przestępstwa

kryminalizującego prowadzenie przez sprawcę znaj-

środka odurzającego na drodze publicznej lub w streﬁe

zamieszkania innego pojazdu niż pojazd mechanicz-

ny (art. 178a § 2 ustawy Kodeks karny) został wpro-

wadzony do Kodeksu karnego ustawą z dnia 14 kwiet-

z dniem 15 grudnia 2000 r.

Użyte w opisie czynu zabronionego z art. 178a § 2

K.k. pojęcie „innego pojazdu” niż pojazd mechaniczny

obejmuje w szczególności zaprzęgi konne, rowery, a tak-

że statki żaglowe, łodzie wiosłowe, balony, szybowce

itp., a więc bardzo szeroki krąg rodzajów pojazdów,

których ruch jest bezpośrednio zależny od czyn-

ności kierującego takim pojazdem.

Zdecydowaną

jednak większość osób, które zostały skazane za po-

pełnienia czynu określonego w art. 178 § 2 ustawy

Kodeks karny, stanowią rowerzyści.

Od lat niezmiennie liczba osób skazanych z art. 178a

ziomie, zbliżonym do poziomu skazań z art. 178a § 1

ustawy Kodeks karny.

W 2001 r. było to 43 306 ska-

zań z art. 178a § l K.k. oraz 35 236 skazań z art. 178a

§ 2 K.k. i odpowiednio: w 2002 r.

– 65 166 oraz

55 022, w 2003 r.

– 67 747 oraz 68 012, w 2004 r.

– 73 064 oraz 76 375, w 2005 r.

– 74 666 oraz 81 912,

w 2006 r.

– 69 644 oraz 78 016, w 2007 r.

– 71 397

oraz 69 077.

W roku 2009 w zakładach karnych przebywały

1933 osoby skazane prawomocnym wyrokiem za prze-

Unormowania prawne dotyczące karania nietrzeź-

wych rowerzystów są w ocenie społecznej zbyt surowe

i nie spełniają wymogów racjonalnej polityki karnej.

Z oczywistych względów stopień zagrożenia stwa-

rzanego przez pijanych rowerzystów i inne osoby

prowadzące pojazdy inne niż mechaniczne jest zna-

cząco mniejszy.

Nie jest przekonujący zwłaszcza ar-

gument, że pijany rowerzysta swoim zachowaniem

szkód, jednak stanowi potencjalne zagrożenie bez-

pieczeństwa pozostałych użytkowników tego ruchu.

Zagrożenie to ma polegać na możliwości spowodo-

wania tego rodzaju sytuacji, w której nieadekwatne

do sytuacji drogowej zachowanie nietrzeźwego rowe-

rzysty zmusi innych uczestników ruchu do podjęcia

nagłych manewrów, których rezultaty mogą być bar-

dzo poważne i mogą dotknąć szerszy krąg osób (np. zde-

rzenie czołowe nadjeżdżających z przeciwnych stron

samochodów jako rezultat podjętej przez jednego

z kierowców nagłej próby ominięcia nietrzeźwego ro-

werzysty wymuszającego pierwszeństwo przejazdu).

Argument ten nie jest przekonujący, ponieważ rów-

nież pijany pieszy może spowodować swoim zachowa-

niem potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa dla po-

zostałych użytkowników ruchu drogowego, może też

rów, a pomimo to ustawodawca nie zdecydował się na

kryminalizację uczestnictwa pijanych pieszych w ru-

chu drogowym.

Przestępstwa z art. 178a są przestępstwami abs-

trakcyjnego narażenia, dla których zaistnienia nie

jest konieczne powstanie nawet realnego stanu nie-

bezpieczeństwa na drodze.

O ile w przypadku kieru-

jących pojazdami mechanicznymi znajduje to swoje

uzasadnienie w szybkości, jaką mogą rozwijać te po-

jazdy, i rozmiarze szkód, jakie mogą powstać w wy-

niku kolizji z ich udziałem, to w przypadku rowerzy-

stów rozmiar potencjalnych szkód niewiele przewyż-

sza szkody, jakie może spowodować pieszy.

Corocznie zapada kilkadziesiąt tysięcy wyroków

karny, ok. 2000 ze skazanych traﬁa do więzienia.

Wszystko to w sytuacji, gdy brakuje wolnych miejsc

dla skazanych za znacznie bardziej szkodliwe społecz-

nie czyny niż jazda rowerem w stanie nietrzeźwości.

W odczuciu społecznym czyn ten stanowi zachowanie

o charakterze błahym i nie znajduje uzasadnienia pe-

nalizacja takich zachowań.

A społeczne poczucie spra-

wiedliwości jest warunkiem niezbędnym dla skutecz-

ności norm prawa karnego.

Dlatego celowa była-

by depenalizacja takich zachowań i zakwaliﬁkowa-

nie jazdy rowerem w stanie nietrzeźwości jako wy-

kroczenia.

1.

Ile osób skazano prawomocnie za popełnienie

karny w latach 2008–2011?

2.

W stosunku do ilu osób skazanych prawomoc-

nie w latach 2008–2011 za popełnienie czynu zabro-

nionego z art. 178a ustawy Kodeks karny orzeczono

karę pozbawienia wolności?

3.

Ile osób skazanych prawomocnie w latach 2008–

ustawy Kodeks karny odbywało w tych latach karę

pozbawienia wolności?

4.

Jaki jest przeciętny miesięczny koszt utrzyma-

nia więźnia w zakładzie karnym?

orzeczonej wobec nich kary pozbawienia wolności?

Posłowie Sławomir Kopyciński

i Wojciech Penkalski

260

Interpelacja

(nr 2752)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wykorzystywania funduszu

sołeckiego oraz zwrotu w formie dotacji

celowej części wydatków wykonywanych

szu sołeckim.

Z ustawy wynika, iż rady gmin podejmują uchwa-

łę, w której wyrażają zgodę lub nie wyrażają zgody

Jednym z celów, na które przeznacza się środki z fun-

duszu, jest poprawa warunków mieszkańców gminy

bądź sołectwa, zgodnie ze strategią rozwoju gminy.

Rady gmin w kraju podejmują różne decyzje, niektó-

re wyodrębniają fundusz sołecki, inne z kolei nie.

Dlatego zapytuję:

1.

Ile gmin procentowo w kraju podjęło decyzję

o wyodrębnieniu w budżecie funduszu sołeckiego?

2.

Jaka jest wartość zwrotu z budżetu państwa

nych w ramach funduszu?

3.

W jakim terminie gminy otrzymują zwrot z bu-

dżetu państwa części funduszu sołeckiego?

4.

Jaką kwotę w 2012 r. zwrócono gminom z ty-

tułu wprowadzenia funduszu sołeckiego?

Z poważaniem

Poseł Romuald Ajchler

Międzychód, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2753)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Na 6. posiedzeniu Sejmu została uchwalona usta-

temu wsparcia bezpośredniego, która dotyczyć miała

producentów rolnych zajmujących się produkcją owo-

ców miękkich, tytoniu i skrobi.

Jednak zakres tej

ustawy jest szerszy i oddziałuje również na wysokość

dopłat powierzchniowych w ramach programów wspól-

nej polityki rolnej.

Zapytujemy zatem:

1.

Jakie skutki w obniżeniu dopłat powierzchniowych

dla gospodarstw niesie wspomniana wyżej ustawa?

2.

Czy prawdą jest, że rolnikom w roku 2012 i 2013

zostaną obniżone dopłaty powierzchniowe na łączną

kwotę około 1,2 mld zł?

3.

Czy rząd, składając projekt ustawy o zmianie

ustawy o płatnościach, miał świadomość, iż takie

negatywne konsekwencje dla rolników będą miały

miejsce?

Posłowie Romuald Ajchler

i Cezary Olejniczak

Międzychód, dnia 24 lutego 2012 r.

(nr 2754)

do ministra sprawiedliwości

dacji Sądu Rejonowego w Myślenicach.

Interpelacją z dnia 11 stycznia br. zwracałem się

już do Pana Ministra w sprawie projektu rozporzą-

dzenia ministra sprawiedliwości dotyczącego zniesie-

nia sądów rejonowych oraz zmian rozporządzenia

szarów właściwości.

Niestety okazuje się, że reorga-

nizacja sądownictwa może dotknąć także Sąd Rejo-

nowy w Myślenicach, bowiem według nowego projek-

tu rozporządzenia sąd w Myślenicach ma zostać przy-

łączony do sądu w Wieliczce, a w Myślenicach mają

powstać jedynie wydziały zamiejscowe (cywilny, kar-

ny i rodzinny).

Podczas oﬁcjalnychspotkańPanaMinistraiprzed-

stawicieli Ministerstwa Sprawiedliwości, które mia-

ły miejsce dnia 18 stycznia br., z wójtami, burmistrza-

mi i prezydentami miast, jak również dnia 6 lutego

z zarządem Związku Powiatów Polskich, podkreśla-

no, że Sąd Rejonowy w Myślenicach w żadnym wy-

padku nie jest przeznaczony do likwidacji.

Zgodnie

ze stanowiskiem Ministerstwa Sprawiedliwości przed-

stawianym na tych spotkaniach sąd w Myślenicach

miał działać w dotychczasowej formie.

Dlatego wy-

rażam głębokie zaniepokojenie i zaskoczenie, że Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości w niespełna dwa tygo-

dnie, w tak nieprzemyślany sposób, zmienia wcze-

śniej potwierdzoną i zadeklarowaną decyzję.

Pragnę z całą mocą podkreślić, że kryterium, zgod-

nie z którym dany sąd ma zostać przeznaczony do

likwidacji – poniżej 12 etatów sędziowskich – jest

kryterium w ogromnym stopniu krzywdzącym i wy-

muszającym daleko idące negatywne konsekwencje,

ponieważ nie uwzględnia zróżnicowanych warunków

społeczno-gospodarczych.

Na szczególną uwagę za-

sługuje fakt, iż w myślenickim sądzie nominalnie

261

zatrudnionych jest 12 sędziów, przy czym jeden jest

delegowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwo-

ści.

Osobiście zaniepokojony jestem niezrównoważo-

nym tokiem reform dotyczących sądownictwa w na-

szym kraju i stanowczo występuję przeciwko propo-

zycji likwidacji Sądu Rejonowego w Myślenicach.

Korzystna lokalizacja sądu, odnowiona baza loka-

lowa, umiejscowienie wszystkich wydziałów i komó-

rek organizacyjnych w jednym budynku sprzyjają

sprawności dobrego funkcjonowania.

Utworzenie za-

miejscowych wydziałów sądu nie dość, że spowodo-

wałoby wydłużenie terminów rozpatrywania spraw,

to obciążyłoby również mieszkańców powiatu myśle-

nickiego kosztami za dojazd, który choćby przez

wzgląd na połączenia komunikacyjne i tak jest utrud-

niony.

Niesprawiedliwe jest obarczanie społeczeń-

stwa takimi wydatkami, tym bardziej że przez pro-

jekt Pana Ministra, zostaną zlikwidowane miejsca

pracy w regionie o i tak wysokiej stopie bezrobocia.

Mając na uwadze słuszny społeczny interes miesz-

kańców powiatu myślenickiego, apeluję do Pana Mi-

nistra o przeanalizowanie, czy korzyści wynikające

z likwidacji Sądu Rejonowego w Myślenicach będą

faktycznie przewyższały straty ekonomiczne i moral-

ne oraz uciążliwości, jakie niewątpliwie nastąpią.

nów likwidacji tej jednostki oraz o udzielenie odpo-

2.

Jakie racjonalne przesłanki, zdaniem Pana Mi-

nistra, przemawiają za likwidacją Sądu Rejonowego

w Myślenicach?

3.

Co spowodowało, że Pan Minister zmienił swo-

je stanowisko w przedmiotowej sprawie?

Bowiem na

oﬁcjalnychspotkaniachdnia18styczniabr.zwójta-

mi, burmistrzami i prezydentami miast oraz dnia

6 lutego br. z zarządem Związku Powiatów Polskich

oﬁcjalniedeklarowałPan,żesądwMyślenicachbę-

dzie funkcjonował w niezmienionej formie.

zać sprawę Wydziału Rodzinnego i Nieletnich, który

nicach, a w Wieliczce takiej jednostki nie ma?

5.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości potraﬁokre-

ślić, jakie będą skutki ekonomiczne reformy, w szcze-

gólności koszty przeniesienia niektórych wydziałów

do innych sądów?

6.

W jaki sposób projekt Pana Ministra ma uspraw-

nić mieszkańcom powiatu myślenickiego dostęp do

wymiaru sprawiedliwości?

7.

Jakie będą skutki społeczne reformy dla oby-

wateli, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości

dochodzenia przez nich roszczeń związanych ze sto-

sunków pracy?

Z poważaniem

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2755)

do ministra środowiska

w sprawie opłaty eksploatacyjnej

od wód mineralnych i opłaty

z tytułu eksploatacji wód zwykłych

W związku z interwencją samorządów zrzeszo-

nych w Stowarzyszeniu Gmin Uzdrowiskowych RP

W 2011 r. Stowarzyszenie Gmin Uzdrowiskowych

spodarcze korzystanie ze środowiska od wód zwy-

kłych.

Według wyliczeń stowarzyszenia, według

stawek obowiązujących w ubiegłym roku przedsię-

biorcy uiszczali opłatę w wysokości 0,00013 zł od każ-

dej 1,5-litrowej butelki zwykłej wody lub napojów ko-

lorowych oraz 0,002 zł od każdej 1,5-litrowej butelki

wody mineralnej.

Biorąc pod uwagę aktualne ceny

rynkowe wód i napojów, opłaty te wydają się zbyt

niskie.

Stowarzyszenie zaproponowało więc ich pod-

wyższenie.

Jednak w obwieszczeniu ministra środo-

2012 stawki wspomnianych opłat zostały podwyższo-

ne nieznacznie.

Biorąc pod uwagę specyﬁkęprzytoczonegoproble-

mu oraz przedłożoną Panu propozycję Stowarzyszenia

Gmin Uzdrowiskowych RP, według której na przy-

kład opłata od 1,5-litrowej butelki wody mineralnej

wzrosłaby z 0,002 do 0,006 zł, nie powodując zagro-

żenia działalności rozlewni wód mineralnych i na-

pojów, ale zwiększając wpływy do budżetów gmin

uzdrowiskowych, proszę o odpowiedź na następujące

pytania:

stawek opłat za korzystanie ze środowiska?

2.

Czy Pan Minister zamierza podjąć działania

zmierzające do zmiany obowiązującego prawa i tym sa-

mym podwyższenia obecnie obowiązujących stawek?

Z wyrazami szacunku

Wałbrzych, dnia 20 lutego 2012 r.

262

Interpelacja

(nr 2756)

do ministra edukacji narodowej

do młodzieżowych ośrodków wychowawczych

Szanowna Pani Minister!

W rozporządzeniu mi-

oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii w § 10 pkt 2

czytamy, co następuje: „Dyrektor ośrodka obowiąza-

ny jest do odebrania zatrzymanego przez Policję nie-

trzymaniu”.

Ani jednak dyrektor, ani delegowani przez niego

pracownicy nie mają uprawnień do konwojowania

takiego wychowanka, a mamy do czynienia z ucieki-

nierami, wielokrotnymi przestępcami umieszczony-

mi w MOW prawomocnymi postanowieniami sądu.

Nie ma żadnych dodatkowych regulacji wprowadza-

jących odpowiednie procedury regulujące kwestię

konwojowania wychowanka MOW.

1.

Jakie procedury należy stosować w wyżej opi-

sanym przypadku?

2.

Na jakich aktach prawnych, tworząc te proce-

dury, należy się wzorować?

Należy tu mieć na względzie, że nauczyciel/wycho-

wawca nie jest ani policjantem uprawnionym na mocy

ustawy do czynności cywilnoprawnych w stosunku

do nieletnich, ani konwojentem, a doprowadzenie do

placówki przez wychowawcę z odległego komisariatu

Policji nosi znamiona konwoju z naruszeniem zasad

nietykalności cielesnej wychowanka i ograniczenia jego

wolności w przypadku stawiania przez niego czynne-

go oporu w trakcie doprowadzania.

Poseł Izabela Kloc

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2757)

do prezesa Rady Ministrów

terytorialnego poprzez likwidację powiatów

Szanowny Panie Premierze!

Projekt rozporządze-

nia ministra sprawiedliwości – w szczególności § 1.31

i § 4.35 – w sprawie zniesienia niektórych sądów re-

jonowych, utworzenia sądów apelacyjnych, sądów

likwidację 122 sądów rejonowych, a także prokura-

tur, izb celnych, rejonów energetycznych stanowi

w istocie zamach na polską samorządność i wspólno-

ty lokalne.

Zmniejszenie rangi sądu do wydziału zamiejsco-

wego otwiera proces kolejnych decyzji zmniejszają-

cych rangę powiatu, do takich należy też np. likwi-

dacja powiatowych rejonów energetycznych.

Likwi-

dacja sądu to w konsekwencji również likwidacja

otoczenia, w tym kancelarii notarialnych, adwokac-

kich, radców prawnych, bo te – według zasięgniętych

opinii – będą przenosiły się tam, gdzie są siedziby

sądów.

Spowoduje to też likwidację w przestrzeni po-

wiatowej miejsc pracy dla młodych, ambitnych ludzi.

Kryterium wyznaczania sądów do likwidacji jest licz-

ba etatów sędziowskich.

Zniesione zostaną te, w któ-

rych pracuje mniej niż 14 sędziów.

Wobec powyższego chciałabym zadać Panu Pre-

mierowi następujące pytania:

1.

Czy działania rządu zmierzające do likwidacji

takich placówek powiatotwórczych jak sądy rejonowe,

izby celne, rejonowe urzędy miar, rejony energetyczne

nie zmierzają w istocie do likwidacji powiatów?

2.

Czy w planach rządu jest likwidacja powiatów

poprzez stopniową likwidację placówek powiatotwór-

czych?

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2758)

do ministra administracji i cyfryzacji

obowiązku gwarancji minimalnej prędkości

Podczas dyżurów poselskich zgłoszono mi problem,

z którym borykają się odbiorcy Internetu, a miano-

wicie niską przepustowość łączy.

Jak zostałem poin-

formowany, przepustowość deklarowana w materia-

łach promocyjnych usługodawców jest nieosiągalna,

a czas otwierania stron bądź ściągania plików jest

bardzo długi.

Należy zauważyć, iż dostawcy Interne-

tu obecnie nie mają obowiązku określenia minimal-

nej przepustowości łączy.

Ponadto, zapisana w umo-

wie szybkość transferu jest wartością maksymalną,

która może być osiągnięta wyłącznie w określonych

warunkach (wpływ na nią może mieć przykładowo

jakość sprzętu odbiorcy i liczba użytkowników).

W związku z tym prośby klientów o obniżenie ceny

abonamentu proporcjonalnie do faktycznej szybkości

transferu spotykają się z odmową.

263

kości transferu danych przez dostawców Internetu

podejmuje ministerstwo?

2.

Czy w innych krajach Unii Europejskiej dostaw-

cy Internetu mają obowiązek określania minimalnej

przepustowości łączy?

3.

Czy resort planuje nowelizację Prawa telekomu-

nikacyjnego w zakresie ustanowienia obowiązku gwa-

rancji minimalnej prędkości łącza internetowego?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2759)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie ubezpieczeń powszechnych

od skutków klęsk żywiołowych

Szanowny Panie Ministrze!

Indywidualne ubez-

pieczenia od skutków klęsk żywiołowych wydają się

konieczne, ponieważ system doraźnej i bezzwrotnej

pomocy jest nieefektywny.

Rzecznik praw obywatel-

skich wskazał na jego słabości: zbyt duże obciążenie

budżetu państwa i ﬁnansówsamorządowych,nierów-

nomierne rozłożenie ciężaru walki ze skutkami ka-

tastrof naturalnych, a dla wielu rodzin brak szansy

na powrót do stanu majątkowego sprzed klęski.

Zwa-

żywszy na dużą konkurencję ﬁrm ubezpieczenio-

wych, istnieje dużo ofert polis klęskowych, ale klien-

ci z różnych powodów z nich nie korzystają.

Jak

wskazują, powstrzymują ich głównie wysokie skład-

ki ubezpieczeniowe oraz trudności w dochodzeniu

roszczeń od ubezpieczycieli.

Nawiązując do wcześniejszej korespondencji w przed-

miotowej sprawie (odpowiedzi na interpelację posel-

ską w sprawie klęsk żywiołowych, sygn.

SPS-023-

-11288/09), pragnę zauważyć, iż ministerstwo dekla-

rowało podjęcie działań zmierzających do opracowa-

nia powszechnego systemu zapobiegania i przeciw-

działania skutkom klęsk żywiołowych.

projektem ustawy o systemie powszechnych ubezpie-

czeń od skutków klęsk żywiołowych?

2.

Czy ministerstwo dostrzega konieczność wpro-

wadzenia zachęt ﬁnansowychsłużącychupowszech-

nieniu polis katastroﬁcznych?

3.

Czy ministerstwo prowadzi działania promo-

cyjne wskazujące społeczeństwu korzyści z tytułu

posiadania ubezpieczeń od skutków klęsk żywioło-

wych?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 2760)

do ministra zdrowia

w sprawie listy miejsc

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Zdro-

wia opublikowało listę miejsc dla lekarzy rezydentów

z dwutygodniowym opóźnieniem.

Opinia publiczna

a zwłaszcza młodzi lekarze nie byli w żaden sposób

poinformowani o przyczynach tego poślizgu.

Dodat-

kowo liczba przyznanych miejsc jest bardzo niska.

1.

Co było powodem dwutygodniowego opóźnienia

w publikacji listy?

2.

Dlaczego Ministerstwo Zdrowia nie wydało żad-

nego komunikatu w okresie od 8 lutego do dnia publi-

kacji listy, zawierającego stosowne wyjaśnienia?

3.

Kto jest odpowiedzialny za te zaniedbania i ja-

kie zostaną wyciągnięte konsekwencje?

4.

Dlaczego liczba rezydentur jest tak drastycznie

niska?

5.

Czy powstałe zaniedbania i opóźnienia pozwa-

lają mieć nadzieję, że ministerstwo sprosta postawio-

nym przed nim zadaniom?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 29 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2761)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Przez lokalne media

po raz kolejny przetoczyła się dyskusja na temat mo-

dernizacji drogi krajowej S7, popularnej zakopianki,

na odcinku Lubień – Rabka.

Nieodpowiedzialne za-

264

chowanie opozycji próbującej umieścić niektóre z ele-

mentów tej inwestycji w tegorocznym budżecie spo-

wodowały zamęt zarówno wśród dziennikarzy, jak

i mieszkańców.

Dlatego chciałbym aby resort, a w szcze-

gólności GDDKiA, doprecyzował swoje stanowisko

w tej sprawie.

Droga S7 ma strategiczne znaczenie nie tylko dla

Polski, łącząc wybrzeże z południem kraju, ale także

dla południowej Małopolski.

Ostatni odcinek, prowa-

dzący od Krakowa a przechodzący później w drogę

krajową 47, tzw. zakopianka, stanowi główny dojazd

do jednego z centrów turystycznych kraju, jakim są

Tatry i Podhale.

Co roku miliony Polaków podążają

tą drogą, by wypoczywać i poznawać swój kraj.

Waż-

ne, by do celu dotarli szybko i bezpiecznie.

Dlatego

cieszy, iż droga S7 już od kilku lat jest modernizowa-

na na całej swej długości.

Jednak realizacja samej jej

końcówki, zakopianki, jest odkładana na dalsze ter-

miny.

Dla mieszkańców tego regionu realizacja tej

inwestycji ma jak najbardziej żywotne znaczenie.

Tą

drogą docierają nie tylko turyści, ale niemal wszyst-

kie towary potrzebne do życia i rozwoju regionu.

By

Podhale mogło się rozwijać, konieczna jest moderni-

zacja tej drogi.

Dlatego, Szanowny Panie Ministrze, chciałbym

zadać następujące pytania:

Kiedy planowana jest modernizacja drogi S7 na

odcinku Lubień – Rabka i czy GDDKiA dysponuje już

realnym terminarzem działań?

Czy określono już czasowy zakres realizacji kolej-

nego odcinka zakopianki, drogi krajowej 47 na odcin-

ku Rabka – Nowy Targ?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Gut-Mostowy

Nowy Targ, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2762)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie procederu wyłudzania

stypendiów socjalnych

Szanowna Pani Minister!

W poprzedniej kadencji

parlamentu z inicjatywy Pani Minister została przy-

gotowana i uchwalona obszerna nowelizacja (Dz. U.

nie sposobu funkcjonowania polskiej nauki i uczelni

wyższych.

Pomimo iż reforma ta wprowadziła kilka

pożytecznych rozwiązań, które docelowo powinny

zlikwidować wiele negatywnych zjawisk, to wciąż

w systemie polskiego szkolnictwa akademickiego po-

zostaje do rozwiązania szereg problemów.

Jeden z nich

stanowi trwający od lat na większości uczelni proce-

der wyłudzania stypendiów socjalnych.

Jak stanowi art. 179 ust. 1 Prawa o szkolnictwie

wyższym: stypendium socjalne ma prawo otrzymać

Z uwagi na konieczność zapewnienia elastyczności

regulacji ustawa nie precyzuje, co należy rozumieć

przez ową trudną sytuację materialną.

Sama proce-

dura przyznawania stypendiów socjalnych organizo-

wana jest przez uczelnie, którym pozostawiono pew-

ną swobodę w określeniu wysokości dochodu na jed-

nego członka rodziny, uprawniającego do otrzymania

stypendium socjalnego.

Wysokość ta musi mieścić się

w „widełkach” ustawowych (określonych w art. 179

ust. 3), ale na każdej uczelni ustala ją rektor w poro-

zumieniu z uczelnianym organem samorządu stu-

denckiego.

Na obecną chwilę dochód na jedną osobę

w rodzinie studenta nie może być niższy niż 456,30

zł ani wyższy niż 782,60 zł (netto).

Stypendium socjalne przyznawane jest po złoże-

niu przez studenta wniosku, do którego załącza się

dokumenty, w tym zaświadczenie z urzędu skarbo-

wego o poziomie dochodu na jednego członka rodziny.

Uczelniane komisje stypendialne podejmują decyzje

o przyznaniu lub odmowie przyznania stypendiów

w oparciu o te zupełnie nieweryﬁkowalnedokumen-

ty.

Częste są przypadki, gdy członkowie komisji, po-

dejrzewając (lub nawet wiedząc), że dany student

wcale nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej,

uprawniającej go do ubiegania się o stypendium so-

cjalne, i tak muszą takie stypendium przyznać, o ile

tylko student wykazał odpowiedni dochód na jednego

członka rodziny.

Zauważyć trzeba, że tak skonstruowana procedu-

ra przyznawania stypendiów stwarza szerokie pole

do nadużyć.

Zaświadczenia wystawione przez urzędy

skarbowe nie uwzględniają przecież dochodów ze źró-

deł nieujawnionych, czyli z pracy „na czarno”.

Stu-

denci, których rodzice prowadzą działalność gospo-

darczą, mogą wykorzystywać fakt zaniżania przez

niektórych z nich zgłaszanych do organów podatko-

wych dochodów.

Nie istnieje jakikolwiek system

umożliwiający sprawdzenie w sposób rzetelny, czy po-

szczególni wnioskujący o stypendium socjalne stu-

denci naprawdę powinni takie stypendium otrzymać.

Problem jest poważny, bo uszczerbek ponoszą studen-

ci naprawdę potrzebujący wsparcia, dzięki któremu

mogliby studiować w dobrych warunkach.

Uchwalona w poprzedniej kadencji, a wspomnia-

na na początku niniejszej interpelacji, nowelizacja

Prawa o szkolnictwie wyższym nie rozwiązała opisy-

wanego problemu.

Wprawdzie podwyższony został (o

30%) górny pułap dochodu na członka rodziny,

jednak należy zwrócić uwagę, że na takim rozwiąza-

niu skorzystać mogą nie tylko najsłabiej uposażeni

studenci, ale i ci „sprytni” zamożniejsi.

W dalszym

ciągu nie istnieją jakiekolwiek instrumenty weryﬁ-

kacji uprawnień do stypendiów socjalnych.

265

Wydaje się, że lepszym rozwiązaniem niż dotych-

czasowe byłoby przekazanie kompetencji do rozpa-

trywania wniosków o stypendium socjalne ośrodkom

pomocy społecznej.

W przeciwieństwie do uczelni są

to jednostki dysponujące narzędziami umożliwiają-

cymi weryﬁkacjęsytuacjimaterialnejzainteresowa-

nych osób.

Mając na uwadze konieczność ograniczenia pato-

logicznego zjawiska wyłudzania stypendiów socjal-

1.

Czy w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyż-

szego trwają obecnie jakiekolwiek prace nad poprawą

efektywności systemu stypendiów socjalnych?

2.

Czy Pani Minister bierze pod uwagę możliwość

przekazania uprawnień do rozpatrywania wniosków

o stypendium socjalne ośrodkom pomocy społecznej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2763)

do ministra ﬁnansów

w sprawie odwróconego kredytu hipotecznego

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi o dys-

kusji na temat odwróconego kredytu hipotecznego.

Odwrócony kredyt hipoteczny to usługa ﬁnansowa

adresowana do osób starszych posiadających na przy-

kład prawo własności nieruchomości czy użytkowa-

nia wieczystego.

Odwrotny charakter tego typu kre-

dytów polega na tym, że osoba starsza w zamian za

przeniesienie własności nieruchomości po śmierci

otrzyma kredyt w dowolnie wybranej formie: wypła-

ty jednorazowej, w ratach, w postaci linii kredytowej

lub kombinacji tych trzech.

Rozliczenie tego kredytu

nastąpi dopiero po śmierci kredytobiorcy, a nadwyż-

kę, jeśli taka będzie, bank przekaże spadkobiercom.

Jednocześnie kredytobiorca zachowuje posiadane

Na nieruchomości ustanowiona zostaje hipoteka na

rzecz instytucji kredytującej.

Mając na uwadze zainteresowanie instytucją od-

wróconego kredytu, kieruję do Pana Ministra nastę-

Jakie są główne założenia projektu ustawy o od-

wróconym kredycie hipotecznym?

Czy państwo włączy się w zabezpieczenie intere-

sów osób korzystających z tego instrumentu?

Jakie są główne różnice pomiędzy usługą odwró-

conego kredytu hipotecznego a instrumentem podob-

nym do odwróconego kredytu hipotecznego mającym

na celu wypłatę dożywotniej renty z nieruchomości?

Czy ustawa o odwróconym kredycie hipotecznym

regulować będzie także kwestię oferowanych senio-

rom przez prywatne spółki rent dożywotnich w za-

mian za mieszkanie lub dom?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

(nr 2764)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wieku emerytalnego strażaków

lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych

Z prośbą zwrócili się do mnie pracownicy katowic-

kiego Stowarzyszenia Lotniskowych Służb Ratowni-

czo-Gaśniczych, wskazując na problem dyskrymina-

cji strażaków należących do lotniskowych służb ra-

towniczo-gaśniczych w zakresie nabycia prawa do

zabezpieczenia emerytalnego.

Zdaniem strażaków art. 26 ustawy z dnia 24

Nr 81, poz. 351, ze zm.) pozbawia gwarancji emery-

talnych strażaków lotniskowych służb ratowniczo-

-gaśniczych, dając takie prawo strażakom Państwo-

wej Straży Pożarnej.

Dodają, że art. 26 ustawy o ochro-

nie przeciwpożarowej wymienia uprawnienia straża-

ka lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych w razie

uszczerbku na zdrowiu lub poniesienia szkody w mie-

niu, nie zawiera natomiast postanowień odnoszących

się do zabezpieczenia emerytalnego strażaków lotni-

skowych.

Ponadto w opinii wnioskujących ustawa

z 1991 r. dzieli ratowników realizujących zadania

z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Pierwszą kate-

gorię stanowią funkcjonariusze Państwowej Straży

Pożarnej, którzy uzyskują prawo do emerytury na

uprzywilejowanych warunkach, określonych odręb-

dzin.

Drugą kategorię stanowią pozostali pracownicy

innych jednostek ochrony przeciwpożarowej, w tym

strażacy lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych,

dług pracowników tej straży taka kwaliﬁkacjajest

niesłuszna.

Państwowa Straż Pożarna i lotniskowe

służby ratowniczo-gaśnicze działają w podobnym

celu oraz wykonują podobną pracę.

Strażacy z obu

tych formacji muszą spełniać podobne normy zdro-

wotne i sprawnościowe.

266

sterstwa Spraw Wewnętrznych planowane są działa-

nia mające na celu zmianę istniejącego stanu praw-

nego?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2765)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wynagrodzenia

dla pracowników sfery budżetowej

stanowiskiem organizacji zakładowej pracowników

stacji sanitarno-epidemiologicznej w Piotrkowie Try-

nie informacji w sprawie wynagrodzenia dla pracow-

ników.

W pełni podzielam stanowisko organizacji zakła-

dowej pracowników stacji sanitarno-epidemiologicz-

nej w Piotrkowie Trybunalskim, iż wynagrodzenia

pracowników inspekcji sanitarnej są bardzo niskie

i nie zmieniają się od lat.

Jako osoby stojące na stra-

ży zdrowia i bezpieczeństwa sanitarnego kraju nale-

żą do jednych z najgorzej opłacanych grup zawodo-

wych.

Pełnią trudną i odpowiedzialną służbę dla oby-

wateli, sprawując nadzór nad warunkami higieny

w zakładach pracy, placówkach oświatowo-wycho-

wawczych oraz w zakładach pracy.

Pomimo wzrostu

cen towarów i usług w ostatnim czasie nie doko-

nano odpowiedniej podwyżki wynagrodzeń.

Urzęd-

państwa.

1.

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje pod-

wyżki dla tych pracowników?

2.

Kiedy będą możliwe zmiany w tym zakresie oraz

kiedy ta grupa zawodowa zostanie dostrzeżona?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 27 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2766)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nałożenia na gminy zadań

stanowiskiem Rady Miejskiej w Opocznie zwracam

się do Pana o udzielenie informacji w sprawie nało-

W pełni podzielam stanowisko Rady Miejskiej

łożeniu na gminy kolejnych zadań bez zabezpiecze-

nia na ten cel środków ﬁnansowychsąniedopusz-

czalne.

Nowa ustawa zmienia szereg zagadnień, okre-

ślając je jako zadania własne gminy, co oznacza ko-

nieczność ich ﬁnansowaniaześrodkówniepochodzą-

cych z budżetu państwa.

Niewątpliwie jest to dużym

obciążeniem dla samorządów terytorialnych.

Pro-

wadzi także do osłabienia ﬁnansówgmin.

Realiza-

cja nowych obowiązków, takich jak zapewnienie

poradnictwa, organizowanie szkoleń i tworzenie wa-

runków do działania rodzin wspierających czy ﬁ-

nansowanie kosztów szkoleń dla rodzin wspierają-

cych oraz podnoszenie kwaliﬁkacjiprzezasystentów

rodzin i wiele innych wymienionych w art. 176 wy-

żej wymienionej ustawy, wymaga znacznych środ-

ków ﬁnansowych.

Nie rozwiązuje problemu ﬁnansowania także

przeprowadzona ostatnio nowelizacja wspomnianej

ustawy, zmierzająca do zastąpienia obowiązku za-

trudniania asystentów rodzin możliwością takiego

zatrudnienia.

Należy także zauważyć, iż gminom narzucono

obowiązki dotychczas na tym szczeblu administracji

niezrealizowane.

Te i wiele innych argumentów

przeciwko nałożeniu na gminy zadań z zakresu ro-

dziny i pieczy zastępczej skłaniają mnie do zadania

pytań:

1.

Czy sytuacja ﬁnansowasamorządówgminnych

pozwala na realizację nałożonych przez ustawę obo-

wiązków?

2.

Czy Ministerstwo Finansów dostrzega problem

nadmiaru zadań obciążających gminę?

3.

Czy Ministerstwo Finansów przeznaczy pienią-

dze na doﬁnansowaniesamorządówwwypełnianiu

nowych zadań?

267

4.

Czy możliwe jest ustawowe zabezpieczenie do-

tacji, które całkowicie pokrywać będzie wydatki na

realizację nowych zadań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nałożenia na gminy zadań

nia 2012 r., zostało nałożonych na samorządy gmin-

ne wiele zadań własnych.

Ich realizacja ma być ﬁnan-

sowana z budżetu samorządu.

Niewątpliwie jest to

Prowadzi także do osłabienia ﬁnansów.

Realizacja

nowych obowiązków, takich jak zapewnienie rodzinie

ta rodziny oraz dostępu do specjalistycznego porad-

nictwa, organizowanie szkoleń i tworzenie warun-

ków do działania rodzin wspierających czy ﬁnanso-

wanie kosztów szkoleń dla rodzin wspierających oraz

podnoszenie kwaliﬁkacjiprzezasystentówrodzin

mienionej ustawy, wymaga znacznych środków ﬁ-

nansowych.

Do mojego biura poselskiego wpłynęło stanowisko

Rady Miejskiej w Opocznie przeciwko kolejnemu na-

kładaniu na samorząd gminny zadań, za którymi nie

idą środki ﬁnansowe.

Zgodnieztymstanowiskiem

nie rozwiązuje problemu ﬁnansowania przeprowa-

dzona ostatnio nowelizacja wspomnianej ustawy,

asystentów rodzin możliwością takiego zatrudniania.

przeznaczy pieniądze na doﬁnansowanie samorzą-

dów w wypełnianiu nowych zadań wynikających

z ustawy?

przewiduje powstanie programów wspierania rodzi-

ny i systemu pieczy zastępczej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 2767)

do ministra obrony narodowej

w sprawie decyzji o usunięciu

Pana o udzielenie informacji dotyczącej decyzji o usu-

Korweta Gawron, jako wielozadaniowa jednostka,

budowana była od 11 lat i miała być najnowocześniej-

szym polskim okrętem wojennym.

Powstaje od 2001

r. w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni.

Gawron

miał być uzbrojony do walki z okrętami podwodnymi

i nawodnymi, do prowadzenia walki radioelektro-

nicznej, ale także do zwalczania piratów.

Łącznie polska ﬂotamiałaotrzymaćaż7korwet

tego typoszeregu, które w projekcie odpowiadały wszyst-

kim nowoczesnym standardom.

Korwety typu Gaw-

ron mogłyby wzmocnić obecność Polskiej Marynarki

Wojennej, szczególnie jeśli chodzi o działania Paktu

Północnoatlantyckiego NATO, jak i Unii Europej-

skiej.

Ten plan wyglądał bardzo obiecująco dla przy-

szłości Polskiej Marynarki Wojennej.

Jednak powoli

rezygnowano z postawionych celów.

O potrzebie budowy zdecydowano już w latach 90.

Plany modernizacji morskich Sił Zbrojnych zakłada-

ły, że do 2006 r. zbudowanych zostanie 6 korwet.

Nie-

stety stopniowo ograniczano ich liczbę, aż skończyło

się na jednej.

Dlatego też z wielkim niepokojem przy-

jąłem decyzję o rezygnacji z tych zamierzeń.

Te i wie-

le innych argumentów za dalszą realizacją programu

budowy korwety Gawron skłaniają mnie do zadania

pytań:

1.

Jaka jest przyczyna rezygnacji Ministerstwa Obro-

ny Narodowej z programu budowy korwety Gawron?

2.

Czy racjonalizacja wydatków Ministerstwa

Obrony Narodowej nie jest krzywdząca dla Polskiej

Marynarki Wojennej?

268

3.

Jakie plany ma Ministerstwo Obrony Narodo-

wej co do gotowego już kadłuba korwety Gawron?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 2768)

do ministra środowiska

w sprawie metod unieszkodliwiania

odpadów medycznych i weterynaryjnych

Szanowny Panie Ministrze!

Niemal rok temu we-

szła w życie nowelizacja ustawy o odpadach wprowa-

dzająca zmiany w gospodarowaniu odpadami zakaź-

nymi medycznymi i weterynaryjnymi.

Prasa i tele-

wizja donosi o porzuconych odpadach w lesie, na wy-

sypiskach lub nielegalnie składowanych.

Wbrew pro-

jektowi rządu Rzeczypospolitej zawartemu w przy-

gotowanym druku nr 2002 wprowadzono zapis ogra-

niczający stosowanie metod unieszkodliwiania odpa-

dów do tylko takich, które prowadzą do uzyskania

najwyżej 5% całkowitego węgla organicznego.

Nie tylko portal Portfel.pl, ale Bankwatch czy

Friends of the Earth Europe krytykują polską usta-

wę o odpadach idącą pod prąd nowoczesnym trendom

i obowiązującej już dyrektywie 2008/98.

Polska zna-

lazła się wśród czterech państw Unii Europejskiej

napiętnowanych przez Komisję Europejską za nie-

wdrożenie tej dyrektywy.

1.

Jakimi metodami są unieszkodliwiane w Polsce

odpady medyczne i weterynaryjne?

2.

Czy oprócz metod unieszkodliwiania odpadów

stosowanych w Polsce są inne metody stosowane

w krajach UE całkowicie zgodne z wymaganiami prze-

pisów Unii?

3.

Dlaczego metody chemiczne unieszkodliwiania

odpadów medycznych i weterynaryjnych są w na-

szym kraju niedopuszczalne, jeżeli są dopuszczalne

w innych krajach?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Pluta

Tarnobrzeg, dnia 28 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2769)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie grup usamodzielnienia

i braku konkretnych zapisów

dotyczących ich utrzymania

Szanowny Panie Ministrze!

Według rozporządze-

dziernika 2007 r.

(Dz. U. Nr 201, poz. 1455, z późn.

zm.) w § 2 pkt 9 zawarte było pojęcie mieszkania

usamodzielnienia – należy przez to rozumieć odręb-

ne mieszkanie poza placówką lub w uzasadnionych

przypadkach na terenie placówki, w którym zamiesz-

kują wychowankowie od 14. roku życia do usamo-

dzielnienia, prowadząc samodzielne gospodarstwo

domowe.

§ 6 pkt 7 umożliwiał prowadzenie hostelu

oraz mieszkania usamodzielnienia.

W placówkach wychowawczych wyodrębniono po-

mieszczenia, w których funkcjonowały grupy usamo-

dzielniające skupiające do 14 wychowanków.

Wycho-

wankowie przebywający w grupach usamodzielnie-

nia nabywali nowe umiejętności mające na celu przy-

stosowanie do życia w społeczeństwie.

Po opuszcze-

niu grupy byli w stanie podejmować słuszne decyzje,

dzięki którym mogli mieć taki sam start w życiu jak

ich rówieśnicy z normalnych domów.

Ustawa z dnia

zm.) w art. 37 pkt 2 umożliwiła przebywanie wycho-

wanków w placówce do 25. roku życia.

Dla wychowanków była to bardzo dobra wiado-

mość.

Dłuższy okres przebywania w grupie usamo-

dzielnienia stanowił większe prawdopodobieństwo

sukcesu wychowanków w życiu osobistym i zawodo-

wym.

Artykuł 94 ust. 1 tejże ustawy dawał możliwość

tworzenia odrębnych placówek pod jedną wspólną

administracją, lecz z punku widzenia praktyczne-

go wiąże się to z odpowiedzialnością za funkcjono-

wanie placówki, jak również z dodatkowymi kosz-

tami.

W rozporządzeniu ministra pracy i polityki spo-

cjonalnej pieczy zastępczej z punktu widzenia prak-

tycznego brakuje zapisu umożliwiającego utrzymanie

grupy mieszkań usamodzielnienia.

Warto dodać, że placówki, które standaryzację

osiągnęły w roku 2010, a które nie generują dodatko-

wych kosztów, dużym nakładem ﬁnansowymześrod-

ków publicznych przystosowały placówki do funkcjo-

nowania grup usamodzielnienia.

1.

Jaka jest dalsza przyszłość grup usamodziel-

nienia?

2.

Czy najlepszym rozwiązaniem z punktu wi-

dzenia praktycznego nie byłoby umożliwienie funk-

cjonowania tych grup na obecnych zasadach w opar-

269

2011 r.?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Pluta

(nr 2770)

do ministra skarbu państwa

w sprawie sponsorowania wybranych klubów

Szanowny Panie Ministrze!

Realizując swoje stra-

tegie marketingowe, ﬁrmynacałymświeciesięgają

po sponsoring, czyli bardzo efektywną technikę mar-

ketingu.

Szczególnie popularnym, przynoszącym

często realizację założonych celów marketingowych

jest sponsoring sportowy.

Kreuje on pozytywny wi-

zerunek ﬁrmysponsora,czynijązauważalnąnakon-

kurencyjnym rynku oraz przynosi realizacje szeregu

założeń i zamierzeń w kreatywnie prowadzonym

marketingu.

Firmami sponsorami w Polsce są za-

równo ﬁrmyprywatne,jakispółkinależącedoSkar-

bu Państwa.

Sponsorowanie sportu przynosi korzyści

ﬁrmom,aleprzedewszystkimwnosiniekwestiono-

wane korzyści dla rozwoju sportu.

Niepokoi jednak

fakt, iż spółki należące do Skarbu Państwa sponso-

rują jedynie niektóre, wybrane najczęściej z najbliż-

szego terenu działania spółki, kluby lub zespoły spor-

towe.

Za przykład niech posłużą, ukierunkowane tylko

na jedną drużynę sportową, działania sponsorskie

takich ﬁrm,jak:PGE,Energa,Lotos,KGHM,Ja-

strzębska Spółka Węglowa i pewnie wiele innych.

Sponsorowane drużyny bardzo często zatrudniają

sportowców, zawodników z obcych krajów, którzy po-

bierają za grę niewyobrażalnie duże gaże liczone

w milionach złotych rocznie.

W moim odczuciu, jako

długoletniego nauczyciela wychowania ﬁzycznegoidzia-

łacza sportowego, takie rozwiązanie stawia te kluby

w uprzywilejowanej sytuacji i odbiera możliwości

rozwoju mniejszym drużynom pochodzącym np. z te-

renów mało uprzemysłowionych.

Udział państwa w roz-

woju drużyn sportowych powinien być równomier-

nie rozłożony i skoncentrowany na drużyny spor-

towe przede wszystkim rozwijające rodzimych za-

wodników.

Spółki Skarbu Państwa nie powinny

sponsorować jedynie wybranych klubów.

Takie roz-

wiązanie przyniosłoby możliwość większego rozwo-

ju drużyn sportowych, a w konsekwencji większe

efekty sportowe.

stwo Skarbu Państwa przewiduje możliwość sponso-

rowania przez spółki należące do Skarbu Państwa całej

ligii, a nie jedynie wybranych klubów sportowych?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2771)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie planu modernizacji lub budowy

na stacji Poznań Starołęka

W wyniku przeprowadzonej przez Wojewódzki In-

spektorat Nadzoru Budowlanego w Poznaniu kontro-

łęka stwierdzono, że istniejący tam i eksploatowany

most stalowy jest w złym stanie technicznym mogą-

cym zagrażać bezpieczeństwu ruchu kolejowego.

Wielkopolski wojewódzki inspektor nadzoru budow-

lanego decyzją z dnia 18 lipca 2011 r. nakazał PKP

Polskie Linie Kolejowe SA przeprowadzenie określo-

nego zakresu prac remontowych i doprowadzenie

mostu kolejowego do stanu technicznego zgodnego

z obowiązującymi przepisami.

Ostateczny termin

wykonania zaleconego zakresu prac został wyzna-

czony na dzień 31 grudnia 2013 r.

Obecnie ze wzglę-

du na pogarszający się stan techniczny mostu pręd-

20 km/h.

Dalsza degradacja stanu technicznego mo-

stu oraz brak działań naprawczych może doprowa-

dzić do całkowitego wyłączenia mostu i jego eksplo-

atacji, co spowoduje odcięcie możliwości dojazdu do

Poznania od strony Ostrowa Wielkopolskiego.

Ewen-

tualne objazdy przez stację Poznań Główny doprowa-

dziłyby do paraliżu komunikacyjnego na węźle po-

znańskim.

Poznań Starołęka?

2.

Jakie działania zostaną podjęte do wyznaczo-

nego terminu naprawy, czyli 31 grudnia 2013 r.?

Z poważaniem

Poseł Rafał Grupiński

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

270

Interpelacja

(nr 2772)

do ministra transportu, budownictwa

wysokości wkładów dla właścicieli

książeczek mieszkaniowych i konieczności

nowelizacji przepisów ustawy o pomocy

Problem wysokości premii gwarancyjnych dla

właścicieli książeczek mieszkaniowych PKO zakła-

danych w okresie PRL pozostaje nadal nierozwiąza-

ny w sposób zgodny z zasadami sprawiedliwości spo-

łecznej.

Wysokość wypłacanych premii nie rekom-

pensuje strat poniesionych z tytułu posiadania peł-

nych wkładów mieszkaniowych przed rokiem 1989,

które dawały w tamtym okresie pełne prawo do uzy-

skania mieszkania, a obecnie wystarczają na sﬁnan-

sowanie zaledwie kilku metrów powierzchni miesz-

kalnej ani strat poniesionych wskutek wysokiego

poziomu inﬂacji.

Jednak nawet ta niedoskonała forma zadość-

uczynienia milionom Polaków – posiadaczom ksią-

żeczek mieszkaniowych PKO ze zgromadzonymi

kosztem wielu wyrzeczeń oszczędnościami – utraty

prawa do uzyskania dachu nad głową, jaką daje usta-

wa z 30 listopada 1995 o pomocy państwa w spłacie

premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom udzie-

lonych premii gwarancyjnych (Dz. U. z 2003 Nr 119,

poz. 115, z późn. zm.), nie dostrzegła problemu tych

osób, których wkład mieszkaniowy był przekazany

bezpośrednio na konto spółdzielni mieszkaniowych.

Ci bowiem utracili wszystko i nie mają żadnej walo-

ryzacji.

Działo się to najczęściej w wypadku, gdy wkład

ten został uzupełniony pożyczką zaciągniętą przez

kandydata na członka lub członka spółdzielni (bez

mieszkania) pożyczki z zakładowego funduszu miesz-

kaniowego u własnego pracodawcy.

Środki te prze-

kazywane były bezpośrednio przez zakład pracy na

konto bankowe spółdzielni.

I nie było możliwości

prawnej zapisania ich w książeczce mieszkaniowej,

mimo że były elementem tego samego systemu przy-

znawania mieszkań w PRL.

Spłata pożyczki z zakła-

dowego funduszu mieszkaniowego obciążała tak samo

osoby oczekujące na mieszkanie, jak wpłaty dokony-

wane na książeczkę mieszkaniową.

Pożyczki te były

udzielane według zasad określonych w rozporządze-

niu Rady Ministrów z 2 listopada 1973 r. w sprawie

zakładowego funduszu mieszkaniowego (Dz. U. Nr 43,

poz. 26, z późn. zm.).

Spółdzielnie miały lokować te

środki na wyodrębnionych lokatach terminowych.

Od 1989 r. w trybie, co tu dużo mówić, niewiele ma-

jącym wspólnego ze stosowaniem przepisów państwa

prawa, spółdzielnie zostały poinstruowane pismem

okólnym nr 5 Zarządu Centralnego Związku Spół-

dzielni Budownictwa Mieszkaniowego z 28 czerwca

1989 r., że mają powiadomić członków i kandydatów

oczekujących na mieszkanie, iż pod warunkiem spła-

ty pożyczki mogą te pieniądze być na ich wniosek

przekazane na książeczki mieszkaniowe.

Pismo okól-

ne nie stanowiło przepisu nakazującego dokonanie

tych czynności i w rezultacie wielu członków spół-

dzielni nie dokonało odpowiedniego zlecenia, czy to

z braku informacji, czy z innych powodów.

W rezul-

tacie środki pozostawione na kontach spółdzielni w wy-

niku inﬂacjistopniałyniemaldozera.

Obecniebrak

podstawy prawnej do wypłacenia jakiejkolwiek re-

kompensaty ludziom, którzy w ten sposób utracili

przysługujące sobie środki.

Państwo nie powinno uchylać się od odpowiedzial-

ności za poniesione wówczas straty, niewynikające

w żadnym stopniu z winy obywateli.

Tylko formalnie

były to bowiem rozliczenia pomiędzy spółdzielniami

a zakładami pracy.

Faktycznie były to środki będące

własnością obywateli oczekujących na mieszkanie.

Nie można pozostawiać tej sprawy do rozstrzygnięcia

sądowego, gdyż osoby poszkodowane nie są osobami

zamożnymi, które stać na dochodzenie swych praw

na drodze pozwów cywilnych o odszkodowanie.

Znany mi jest przykład, w którym jedna mieszka-

nek Krakowa utraciła w ten sposób wkład w wyso-

kości równej ówczesnemu rocznemu wynagrodzeniu,

a obecna wartość tych pieniędzy wynosi kilkanaście

złotych.

Proszę zatem o odpowiedź na pytania:

1.

Skoro waloryzuje się wysokość wkładów na ksią-

żeczkach mieszkaniowych, to dlaczego nie waloryzuje

się i nie przekazuje obywatelom w formie rekompen-

saty wkładów mieszkaniowych trzymanych bezpo-

średnio na kontach spółdzielni, które wskutek bała-

ganu prawnego w roku 1989 zostały „zjedzone” przez

inﬂację?

Czyikiedymożnasięspodziewaćinicjatywy

legislacyjnej ministerstwa, w wyniku której zostanie

usunięta ta niesprawiedliwa luka w przepisach?

2.

Czy Pan Minister ma świadomość, jak wielu oby-

wateli dotyczy opisany przeze mnie problem i jakie

sumy zostały w ten sposób pominięte w waloryzacji

środków na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych

utraconych po roku 1989 przez obywateli polskich?

Poseł Barbara Bubula

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

271

Interpelacja

(nr 2773)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi („Polska

na Euro 2012 straci miliony” – artykuł na portalu

internetowym Wirtualna Polska) o wprowadzeniu

ulg i zwolnień podatkowych dla organizatorów Euro

2012.

Podatku dochodowego od osób ﬁzycznychnie

zapłacą pracownicy UEFA, piłkarze i sztab szkole-

niowy.

W przypadku osób ﬁzycznych akredytowa-

nych przez UEFA zwolnienie obejmie przychody uzy-

2012 r., w pozostałych przypadkach w okresie od 1 stycz-

ku dotyczyło także przygotowań do organizacji Euro

2012 już w 2010 r.

Z podatku CIT zwolniony ma być

organizator imprezy – UEFA.

Zaniepokojona całą sytuacją chciałabym spytać

Pana Ministra:

1.

Jakie będą straty dla budżetu państwa z tytułu

braku wpływów podatkowych od organizatorów Euro

2012 oraz innych podmiotów zwolnionych z danin na

rzecz państwa polskiego związanych z organizacją

2.

Z jakich podatków i innych danin na rzecz pań-

stwa będą zwolnieni pracownicy UEFA, organizato-

rzy i sponsorzy Euro 2012 lub inne instytucje zwią-

zane z organizacją Euro 2012?

Kto dokładnie został

lub zostanie objęty zwolnieniami i ulgami?

Jaki był

klucz ustalania tej listy instytucji, podmiotów gospo-

darczych i osób?

3.

Dlaczego wprowadzono ulgi podatkowe dla ww.

instytucji i podmiotów?

Czy było to konieczne dla

możliwości zorganizowania Euro 2012?

4.

Jak Ministerstwo Finansów będzie broniło się

przed nadużyciami w korzystaniu z ulg i zwolnień

z tego tytułu?

5.

Jak Ministerstwo Finansów zamierza zarobić

w inny sposób na organizacji Euro 2012?

Czy będzie

to impreza dochodowa czy deﬁcytowa?

Jakszacowa-

ny jest bilans wpływów i wydatków budżetu państwa

związanych z Euro 2012?

Z poważaniem

(nr 2774)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie bazy hotelowej w Polsce

Szanowna Pani Minister!

Do turnieju ﬁnałowego

stało już mniej niż 100 dni.

W związku z dotychcza-

sowymi zapewnieniami, że kibice przyjeżdżający na

ww. turniej do Polski nie będą mieli kłopotów z za-

kwaterowaniem oraz pojawiającymi się często wąt-

pliwościami co do realizacji tej jakże istotnej sprawy,

proszę o podanie aktualnego stanu bazy hotelowej

w Polsce uwzględniającej ilość miejsc noclegowych

w okolicach polskich miast organizatorów Euro 2012

oraz ilość miejsc dotychczas zarezerwowanych.

nisterstwo Sportu i Turystyki jest w stanie zapewnić,

że dla wszystkich kibiców i gości odwiedzających Pol-

skę w związku z Euro 2012 będą gotowe na czas miej-

sca noclegowe?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2775)

do ministra środowiska

w sprawie ochrony przeciwpowodziowej

dorzecza Odry

Szanowny Panie Ministrze!

„Program dla Odry

– 2006” obejmuje swym zasięgiem obszar położony

w granicach administracyjnych 8 województw Polski

(śląskiego, opolskiego, dolnośląskiego, łódzkiego, lu-

buskiego, wielkopolskiego, kujawsko-pomorskiego

i zachodniopomorskiego), co stanowi ponad 1/3 po-

wierzchni kraju.

Celem programu było i jest zbudo-

wanie systemu zintegrowanej gospodarki wodnej

dorzecza Odry, uwzględniającego przede wszystkim

potrzeby zabezpieczania przeciwpowodziowego, spo-

rządzenia prewencyjnych planów zagospodarowania

przestrzennego, zbilansowania zasobów wodnych,

ochrony czystości wody, środowiska przyrodniczego

i kulturowego oraz transportu wodnego.

Moderniza-

cja odrzańskiego systemu wodnego ma zapewnić

zrównoważony rozwój społeczny i gospodarczy obsza-

ru Nadodrza.

Tymczasem według opublikowanego niedawno

raportu NIK w tej sprawie zrealizowane dotychczas

272

gły jedynie miejscowo przyczynić się do ograniczenia

strat wyrządzanych przez powodzie.

Nie wpłynęły

jednak na ogólną sytuację i nie zwiększyły bezpie-

czeństwa mieszkańców, w szczególności w dużych mia-

stach oraz na terenach, gdzie powodzie są częste i gwał-

towne.

Koniec programu zaplanowany jest na rok

2016, co oznacza, że upłynęło już 60% czasu przezna-

czonego na jego wykonanie.

Do końca 2010 r. zostało

zakończonych jedynie sześć spośród 13 planowanych

zadań, natomiast z 17 zadań, które powinny być do

końca 2010 r. przynajmniej rozpoczęte, żadne nie

było realizowane planowo.

Nadal nie zostały rozpoczęte kluczowe dla progra-

mu i poprawy systemu bezpieczeństwa powodziowe-

go dorzecza Odry inwestycje, takie jak: budowa zbior-

ników Racibórz, Wielowieś Klasztorna, Kamieniec

Ząbkowicki oraz modernizacja wrocławskiego węzła

wodnego.

Z opóźnieniami, nawet kilkuletnimi w sto-

sunku do wstępnych założeń, rozpoczęto lub realizo-

wano m.in. modernizację systemu suchych zbiorni-

ków przeciwpowodziowych w dorzeczu Nysy Kłodz-

kiej, Kaczawy i Bobru, modernizację wałów w dorze-

czu Odry wraz z Wartą, ochronę bezpośrednią od

powodzi Kłodzka i Słubic.

Kontrolerzy NIK znaleźli

także przypadki, gdy już zrealizowane inwestycje nie

przyniosły zamierzonych efektów i nie chronią miesz-

kańców przed powodzią.

Dotyczy to m.in. dwóch

zbiorników wodnych, które nie są eksploatowane

z powodu przeciekania (zbiornik Krynka i Włodzie-

nin).

Koszt budowy tych obiektów to łącznie ponad

36 mln zł.

Stan wałów przeciwpowodziowych jest

wciąż zły i, jak wykazano, możliwe jest z tego powo-

du powtórzenie tragedii powodziowej z 1997 r.

1.

Z jakich przyczyn powstały opóźnienia w reali-

zacji „Programu dla Odry – 2006”?

2.

Ile pieniędzy dotąd zainwestowano w realizację

ww. planu?

3.

Z jakich powodów powstały wady w realizacji

poszczególnych części programu?

4.

O ile wzrośnie budżet projektu, co spowodowa-

ne jest koniecznością poprawy dotychczasowego wy-

konania niektórych części projektu, jak np. wspo-

mniane wcześniej zbiorniki Krynka i Włodzienin,

które nie są eksploatowane z powodu przeciekania?

5.

Dlaczego nie zostały rozpoczęte prace nad re-

alizacją kluczowych dla całego programu inwestycji,

a więc: budowy zbiorników Racibórz, Wielowieś

Klasztorna, Kamieniec Ząbkowicki oraz moderniza-

cji wrocławskiego węzła wodnego?

6.

Czy cały projekt zostanie wykonany zgodnie

z terminem mimo rażących opóźnień?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 2776)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wykorzystywania środków ZUS

Szanowny Panie Ministrze!

W ciągu kilku lat Za-

kład Ubezpieczeń Społecznych przeznaczył na swoje

nowe siedziby ok. pół miliarda złotych.

Co roku ko-

lejnych kilkanaście milionów przeznaczane jest na

ich utrzymanie.

Sama nowa centrala ZUS w Warsza-

wie kosztowała ponad 200 mln zł, czyli dwa razy wię-

cej niż początkowo szacowano.

Żyjemy w czasach

kryzysu, w związku z czym ZUS powinien raczej ciąć

koszty, a nie wydawać setki milionów na nowe siedzi-

by, które przez wielu określane są już mianem „pa-

łaców ZUS”.

Jednocześnie państwo musi dokładać corocznie

dziesiątki miliardów złotych, aby ZUS mógł wypłacać

obywatelom świadczenia i w tej sytuacji skoro ZUS

jest niewypłacalny i z każdym rokiem bardziej zadłu-

żony, również nie powinien wydawać olbrzymich

kwot na budowę i remonty, moim zdaniem, zbyt oka-

załych siedzib.

1.

Ile dokładnie wydano pieniędzy na budowę no-

wych siedzib ZUS w Polsce w latach 2007–2012?

2.

Ile dokładnie wydano pieniędzy na remonty sie-

dzib ZUS w Polsce w latach 2007–2012?

3.

Z jakich przyczyn centrala ZUS w Warszawie

kosztowała aż 200 mln, mimo iż początkowo szaco-

wano, że będzie to połowa tej kwoty?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 2777)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zamierzonej likwidacji

Sądu Rejonowego we Wschowie

waną reorganizacją sądownictwa rejonowego Mini-

sterstwo Sprawiedliwości po raz kolejny podejmuje

próbę zniesienia Sądu Rejonowego we Wschowie.

Dwie poprzednie miały miejsce w latach 2010 i 2011.

Ówczesny minister sprawiedliwości Krzysztof Kwiat-

kowski uwzględnił wtedy zarówno negatywne dla

tego zamierzenia opinie prezesów sądów okręgowych,

273

jak i protesty władz samorządowych powiatu wschow-

skiego i gminy Wschowa.

Ja również dwukrotnie wów-

czas interpelowałem w obronie wschowskiego sądu,

powołując się na argumentację podnoszoną zarówno

przez środowisko sędziowskie, jak i samorządowe.

Musiały to być poważne argumenty skoro dwa razy

doprowadziły do odstąpienia przez ministra sprawie-

dliwości od zamiaru zniesienia Sądu Rejonowego we

Wschowie.

Po ubiegłorocznej decyzji ministra Krzysztofa

Kwiatkowskiego wydawało się, że sprawa jest osta-

tecznie rozstrzygnięta i że wschowski sąd pozosta-

nie jako samodzielna jednostka w systemie sądow-

nictwa powszechnego z pożytkiem dla lokalnej spo-

łeczności.

Niestety, jak się okazuje, były to płonne

nadzieje.

Ministerstwo Sprawiedliwości w myśl za-

sady do trzech razy sztuka próbuje ponownie dopro-

wadzić do likwidacji Sądu Rejonowego we Wschowie.

Tak częsta zmiana decyzji podważa konstytucyjną

zasadę zaufania obywateli do organów władzy pań-

stwowej.

Przykre, że konstatacja ta dotyczy mini-

sterstwa, które w szczególny sposób tę zasadę win-

no przestrzegać.

W tej interpelacji nie chcę przytaczać raz jeszcze

argumentów, które przemawiają za dalszym istnie-

niem Sądu Rejonowego we Wschowie, ponieważ są

one urzędnikom resortu sprawiedliwości bardzo do-

brze znane z moich poprzednich wystąpień oraz sta-

nowisk zajętych w trybie konsultacji społecznych

przez organy samorządu, sąd okręgowy i inne insty-

tucje, które wyrażają sprzeciw wobec zamiarów Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości.

Sąd Rejonowy we Wscho-

wie dobrze wywiązuje się ze swoich konstytucyjnych

i ustawowych zadań, dzięki czemu mieszkańcy po-

wiatu wschowskiego mają bieżący i bliski dostęp do

wymiaru sprawiedliwości.

Podkreślić należy, że wa-

runki funkcjonowania sądu we Wschowie stworzyły

samorządy powiatowy i gminny, a państwo polskie,

korzystając z ich wsparcia, zaciągnęło wobec nich

zobowiązanie polegające na tym, że ten sąd będzie

istniał.

Dzisiaj za sprawą Ministerstwa Sprawiedli-

wości państwo z tego zobowiązania się wycofuje.

nistra o pozostawienie Sądu Rejonowego we Wscho-

wie, tak by nadal dobrze służył mieszkańcom powia-

tu wschowskiego.

Jednocześnie chciałbym zapytać: Co się zmieniło

w sytuacji tego sądu na przestrzeni kilku ostatnich

miesięcy, skoro jeszcze w ubiegłym roku Minister-

stwo Sprawiedliwości uznało zasadność pozostawie-

nia Sądu Rejonowego we Wschowie, a obecnie wystę-

puje z propozycją jego zniesienia?

Z poważaniem

Poseł Marek Ast

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 2778)

do ministra sprawiedliwości

sądów rejonowych w woj. lubuskim

waną przez Ministerstwo Sprawiedliwości reorgani-

zacją sądów rejonowych, w wyniku której może na-

stąpić zniesienie 123 sądów na terenie kraju, chciał-

bym zdecydowanie zaprotestować przeciwko tym

zamierzeniom, ponieważ ich realizacja w sposób dra-

styczny ograniczy dostęp obywatelom Rzeczypospo-

litej do wymiaru sprawiedliwości.

Na terenie województwa lubuskiego, zgodnie z pro-

jektem Ministerstwa Sprawiedliwości, miałoby zo-

stać zlikwidowanych 5 sądów rejonowych: w Krośnie

Odrzańskim, Strzelcach Krajeńskich, Sulęcinie, Wscho-

wie i Żaganiu.

To blisko połowa wszystkich sądów

rejonowych działających obecnie w regionie.

Należy

podkreślić, że chodzi o sądy, które znakomicie funk-

cjonują i podkreślają prestiż powiatów, w których

mają siedziby.

Negatywne opinie w sprawie zamierzeń Minister-

stwa Sprawiedliwości wyraziły samorządy powiatowe

i gminne, sądy okręgowe w Zielonej Górze i Gorzowie,

a także inne instytucje z terenu województwa lubuskie-

go.

Argumenty, które w tych stanowiskach i opiniach

zostały podniesione, takie jak ilość rozpatrywanych

spraw przez sądy przeznaczone do likwidacji, ograni-

czenie dostępności dla mieszkańców do sądownictwa

rejonowego, zagrożenie dla przyszłego funkcjonowania

powiatów, koszty społeczne i ﬁnansowetejreformy,

w sposób oczywisty zasługują na uwzględnienie.

Panie Ministrze, pod uwagę słuszne postulaty wystę-

pujących w imieniu mieszkańców instytucji samorzą-

dowych, sądowniczych, gospodarczych i społecznych

i pozostawi sądy rejonowe w Krośnie Odrzańskim,

Sulęcinie, Strzelcach Krajeńskich, Żaganiu i Wscho-

wie w dotychczasowym stanie organizacyjnym i praw-

nym, tak by nadal mogły dobrze służyć lokalnej spo-

łeczności.

Z poważaniem

Poseł Marek Ast

(nr 2779)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie Państwowego Zespołu Ludowego

Szanowny Panie Ministrze!

Państwowy Zespół

274

samorządową instytucją kultury, której organizato-

rem jest samorząd województwa mazowieckiego.

Jest

to jedna z 30 mazowieckich instytucji kultury.

Łącz-

na dotacja podmiotowa dla tych placówek wynosi

w bieżącym roku 147 mln zł, z czego dotacja dla PZL-

PiT „Mazowsze” to ok. 7,5 mln zł (dla porównania

dotacja podmiotowa dla zespołu „Śląsk” jest dwu-

krotnie wyższa).

Przed dwoma laty do użytku została oddana

nowa siedziba „Mazowsza” – Matecznik, którą wy-

budowano za kwotę 60 mln zł, z udziałem środków

unijnych.

Niestety, nie przewidziano dodatkowych

pieniędzy na utrzymanie obiektu, które wynosi 2 mln

zł i ta kwota obciążyła dotychczasowy budżet insty-

tucji, m.in. fundusz płac.

Skutkiem tego, zdaniem

członków zespołu, ich pensje należą do najniższych

w kraju (1400 zł brutto młodzi tancerze, 2000 zł brut-

to artyści z 20-letnim stażem), a podwyżek nie było

od kilku lat.

Sytuacja ﬁnansowa„Mazowsza”stałasięnatyle

trudna, że w lipcu 2011 r. członkowie zespołu podję-

li akcję protestacyjną i pozostali w sporze zbiorowym

z dyrektorem.

Ten stan rzeczy trwał do stycznia 2012 r.,

negocjacje nie przyniosły żadnego skutku.

Na prze-

łomie stycznia i lutego dyrektor J. K. ustąpił ze sta-

nowiska, a na jego miejsce został powołany W. I., dy-

rektor innej marszałkowskiej instytucji kultury –

Mazowieckiego Teatru Muzycznego.

Artyści z „Ma-

zowsza”, nie widząc żadnych postępów w negocja-

cjach, a dodatkowo obawiając się połączenia z MTM

oraz protestując przeciwko powołaniu nowego dyrek-

tora bez konkursu, podjęli strajk.

Jego efektem był

protest zespołu na placu Bankowym w Warszawie

w dniu 6 lutego 2012 r., w czasie posiedzenia sejmiku

województwa mazowieckiego.

Obecnie trwają próby naprawy sytuacji w zespole

„Mazowsze”.

Jednak po zdecydowanych deklaracjach

marszałka A. S. i przedstawicieli departamentu kul-

tury urzędu marszałkowskiego, że z powodu bardzo

trudnej sytuacji ﬁnansowejwojewództwamazowiec-

kiego nie ma żadnej możliwości zwiększenia dotacji

podmiotowej tej instytucji, wydają się one daleko nie-

wystarczające.

W uznaniu powyższego rodzi się po-

ważna obawa o przyszłość znakomitego zespołu,

uważanego przez kilkadziesiąt lat za ambasadora

polskiej kultury.

Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Ma-

zowsze” jest jedną z najważniejszych instytucji kul-

tury w kraju, z którą utożsamiają się i identyﬁkują

Polacy.

Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której

z uwagi na problemy ﬁnansowewojewództwamazo-

wieckiego upada lub traci na znaczeniu właśnie ze-

spół „Mazowsze”.

Dlatego rodzi się pytanie o stano-

wisko w tej tak ważniej dla polskiej kultury sprawie

ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

1.

Czy zarząd województwa mazowieckiego infor-

mował ministra kultury i dziedzictwa narodowego

o trudniej sytuacji PZLZiT „Mazowsze”?

2.

Czy zarząd województwa mazowieckiego prosił

o pomoc w tej sprawie ministra kultury, czy np. pro-

wadził rozmowy na temat współﬁnansowania„Ma-

zowsza” przez samorząd i ministerstwo?

Jeżeli tak,

to jakie są efekty tych rozmów?

3.

Czy minister kultury z uwagi na trudną sytuację

„Mazowsza” rozważał możliwość przejęcia tej insty-

tucji i uznania jej za narodową instytucję kultury?

4.

Czy nie niepokoją Pana Ministra niedoprecyzo-

wane plany zarządu województwa mazowieckiego

wobec zespołu „Mazowsze”, np. możliwość połącze-

nia „Mazowsza” z inną instytucją kultury czy sposób

powoływania dyrektorów?

5.

Czy były i są prowadzone jakiekolwiek rozmowy

o współprowadzeniu lub uznaniu za instytucję naro-

i z czyjej inicjatywy się odbyły?

Z poważaniem

Poseł Jacek Sasin

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 2780)

do ministra ﬁnansów

w sprawie sprzeciwu wobec planowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Samorządowcy woje-

wództwa warmińsko-mazurskiego zwrócili się do

działań w związku z debatą na temat zmian w usta-

wie regulującej kwestie janosikowego.

Janosikowe zostało wprowadzone po to, aby wy-

równywać szanse rozwojowe mniejszych gmin, gmin

biedniejszych i tych zasobnych.

Natomiast pomysło-

dawcy nowych przepisów chcą, by bogatsze gminy

mogły płacić mniej na rzecz biedniejszych.

Zakłada

się również wprowadzenie systemu grantowego.

Gmi-

ny ubiegające się o dotacje musiałyby przedstawić

projekty inwestycji, na które byłyby przeznaczone

środki, a także podwyższenie progów dochodowych,

od których płaciłoby się tzw. janosikowe.

Jeżeli pro-

jekt zostanie przyjęty, Warmia i Mazury stracą naj-

więcej, bo jako jeden z biedniejszych regionów Polski

dostajemy z janosikowego spore wsparcie ﬁnansowe.

W ubiegłym roku województwo warmińsko-mazur-

skie otrzymało łącznie ponad 146 mln zł.

W więk-

szości pieniądze te przeznaczane są na budowę dróg,

utrzymanie szkół.

Jakiekolwiek pomniejszenie wspar-

cia samorządowych budżetów przełoży się na brak

możliwości wyrównywania szans rozwojowych i może

doprowadzić do utraty możliwości wykonywania za-

dań własnych na dotychczasowym poziomie.

Już

275

w chwili obecnej zdecydowana większość gmin wiej-

skich na Warmii i Mazurach boryka się z problema-

mi, by zabezpieczyć ﬁnansoworealizacjęzadańwła-

snych, w szczególności gdy w gminie realizowane są

infrastrukturalne zadania inwestycyjne.

W konse-

planowane zmiany w ustawie o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego, dotyczące wpłat janosiko-

wego, zahamują możliwość realizacji inwestycji

gminnych i w konsekwencji pogłębi się i tak już

ogromna dysproporcja w rozwoju gospodarczym?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza zrekom-

pensować ubytki w dochodach jednostek samorządu

terytorialnego po ewentualnym zmniejszeniu wiel-

kości janosikowego o 20%?

3.

Na ile realne jest zastąpienie części subwencji

nowym rodzajem dotacji, które byłyby rozdzielane w

formie konkursów?

Jakie jest stanowisko Pana Mi-

nistra w tej kwestii?

Poseł Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2781)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Kwestie obrotu pro-

duktami GM i uwalniania GMO do środowiska zo-

stały unormowane w dyrektywie Parlamentu Euro-

pejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r.

organizmów zmodyﬁkowanych genetycznie.

Nato-

miast w odniesieniu do żywności i pasz GMO Polskę

obowiązuje szczegółowa procedura określona w roz-

porządzeniu nr 1829/2003 Parlamentu Europejskie-

tycznie zmodyﬁkowanej żywności i paszy.

Pewne

przepisy dotyczące tej problematyki są zawarte rów-

nież w innych aktach unijnych, dotyczących np. na-

siennictwa.

Prawo unijne ma pierwszeństwo nad prawem kra-

jowym, jego przestrzeganie jest obowiązkiem wyni-

kającym z naszego członkostwa w Unii Europejskiej,

zaś jego naruszanie może prowadzić do negatywnych

skutków.

Chodzi tu zwłaszcza o odpowiedzialność

przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europej-

skiej, z nałożeniem na Polskę kar ﬁnansowychwłącz-

nie, oraz odpowiedzialność odszkodowawczą państwa

wobec przedsiębiorców, których prawa zostały naru-

szone na skutek przyjęcia przepisów niezgodnych

z prawem unijnym.

Jednocześnie prawo unijne daje pewne możliwości

wprowadzenia ograniczeń dotyczących GMO, z których

dotychczas polski ustawodawca nie korzystał.

Zamiast

tego preferowano metodę prostych zakazów, których

sprzeczność z prawem unijnym była wręcz rażąca.

War-

to zwrócić uwagę na trzy takie możliwości.

1.

Pierwsza możliwość wynika z art. 26a dyrek-

tywy 2001/18/WE, który stwierdza, że: państwa

członkowskie mogą podjąć właściwe środki mające

na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowa-

niu GMO w pozostałych produktach.

Dotyczy to zwłasz-

cza środków współistnienia upraw konwencjonalnych

i GM.

Dotychczas takie środki nie zostały w Polsce

przyjęte.

2.

Druga możliwość wynika z art. 23 tej samej

dyrektywy, który zawiera tzw. klauzulę ochronną,

umożliwiającą państwom członkowskim wprowadze-

nie tymczasowego ograniczenia lub zakazu stosowa-

nia i sprzedaży konkretnego GMO, w przypadku uzy-

skania danych wskazujących na to, że istnieje ryzyko

Niektóre państwa do tej pory skutecznie ograniczały

stosowanie GMO na swoim terytorium w oparciu

o tę klauzulę.

W Polsce nie została ona dotychczas

przeniesiona do ustawodawstwa krajowego.

3.

Trzecia możliwość jest specyﬁcznadlaPolski

i wynika z korzystnego dla Polski wyroku Sądu Unii

Europejskiej w sprawie T-69/08.

W sprawie tej Polska

zaskarżyła ze względów formalnych decyzję Komisji

odrzucającą pewne przepisy krajowe będące odstęp-

stwem od dyrektywy 2001/18/WE i wygrała tę spra-

wę.

Oznacza to, że te przepisy są uznawane za za-

twierdzone na mocy Traktatu i jako takie mogłyby

zostać wprowadzone do polskiego prawa.

Najistotniej-

sze odstępstwo polega na możliwości ustanowienia

zakazu prowadzenia upraw roślin genetycznie zmo-

dyﬁkowanychnaterytoriumkraju,zzastrzeżeniem

możliwości takich upraw w strefach wyznaczanych

przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Do-

tychczas jednak ani resort rolnictwa, ani resort śro-

dowiska nie był zainteresowany skorzystaniem z moż-

liwości wynikającej z tego wyroku.

Postulat skutecznego wprowadzenia zakazu upraw

roślin GMO jest głęboko uzasadniony i wychodzi na-

przeciw oczekiwaniom większości Polaków, którzy

sprzeciwiają się stosowaniu niedoskonałych odmian

obecnej generacji roślin transgenicznych w otwar-

tych uprawach polowych oraz żywieniu ludzi i zwie-

rząt.

Rosnąca liczba naukowych doniesień wskazuje

na poważne zagrożenia dla zdrowia i nieodwracalne

zniszczenia środowiska, jakie może spowodować sto-

sowanie GMO w systemach otwartych.

Takie argu-

menty w połączeniu z ﬁaskiemkoncepcjitzw.koeg-

zystencji/współistnienia upraw roślin GMO w sąsiedz-

twie tradycyjnych stanęły u podstaw decyzji dziewię-

ciu krajów europejskich (Niemiec, Austrii, Węgier,

Grecji, Luksemburga, Bułgarii, Włoch, Francji i Szwaj-

carii), które zakazały zasiewów GMO, chroniąc w ten

276

sposób swoje zasoby naturalne i zwracając się ponow-

nie w stronę rozwoju rolnictwa konwencjonalnego,

tradycyjnego oraz ekologicznych metod produkcji

żywności.

Ponadto uprawy GMO poprzez skażenie biologicz-

ne spowodują degradację gruntów rolników polskich,

naruszając ich konstytucyjne prawa do ochrony wła-

sności rolnej.

rzystał z możliwości wynikającej z korzystnego dla

Polski wyroku sądu Unii Europejskiej w sprawie

T-69/08 bądź innej możliwości, zreferowanej powyżej,

blokującej wprowadzenie GMO na obszar Polski?

2.

Czy wbrew zdecydowanej większości społeczeń-

stwa zamierzeniem ministerstwa jest wprowadzenie

i implementacja GMO na teren Polski?

Poseł Izabela Kloc

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2782)

do ministra edukacji narodowej

genetycznie modyﬁkowanych upraw

i żywności (GMO) w nowym podręczniku

Szanowna Pani Minister!

Problematyka upraw

i żywności GMO nie jest wolna od kontrowersji.

Jed-

nak w aktualnych, jak i w opracowywanym obecnie

podręczniku szkolnym – podręcznik do biologii na

poziomie liceum, klasa 1, Wydawnictwo Pedagogicz-

ne Operon – temat ten jest omawiany bardzo jedno-

stronnie, z dużym naciskiem na podkreślanie zalet

GMO, a z pominięciem zastrzeżeń i zagrożeń.

Ewidentnie zmanipulowane i nastawione na od-

powiednie przedstawianie GMO są zdania: Coraz

szersze zastosowanie osiągnięć inżynierii genetycz-

nej, genomiki, biotechnologii, bioinformatyki czy bio-

logii molekularnej budzi kontrowersje.

Mimo korzy-

ści, jakie płyną z uzyskiwania organizmów transge-

nicznych (por. rozdz.12 i 13), od kilkunastu lat toczą

się dyskusje na temat GMO.

W świetle rosnącej wiedzy na temat szkodliwych

oddziaływań upraw GMO na środowisko naturalne

pomijanie tych zagadnień w podręcznikach jest nie-

uzasadnione.

Autorzy podręcznika piszą: Nie ma na-

tomiast żadnych udokumentowanych doniesień o ne-

gatywnych skutkach działalności biologów moleku-

larnych czy inżynierów genetycznych.

Tymczasem już dziś wykazano ponad wszelką

wątpliwość szkodliwy wpływ upraw GMO na bezkrę-

gowce wodne, lądowe i glebowe oraz mikroﬂoręgle-

bową, opisano kilkanaście gatunków chwastów uod-

pornionych na herbicydy stosowane w uprawach

GMO oraz kolejne przypadki szkodników uodpornio-

nych na toksynę Bt produkowaną przez takie odmia-

ny jak kukurydza MON 810.

Te tzw. „superchwasty”

i „superszkodniki” są przyczyną poważnych strat

ekonomicznych w uprawach GMO.

Komitet Ochrony

Przyrody Polskiej Akademii Nauk od lat apeluje o wpro-

wadzenie moratorium na uprawy GMO w Polsce.

Te

zagadnienia powinny znaleźć się w podręcznikach

szkolnych w rozdziałach opisujących zastosowania

biotechnologii w rolnictwie.

Pojawia się też coraz więcej sygnałów na temat

szkodliwego wpływu pestycydów stosowanych w upra-

wach GMO (glifosat, toksyna Bt i in.) na zdrowie

ludzi i zwierząt.

Wykazano, że substancje te przedo-

stają się do krwi człowieka.

W badaniach in vitro

wykazano ich szkodliwy wpływ na komórki ssaków.

W doświadczeniach na zwierzętach obserwuje się

wady wrodzone powstające pod wpływem takich sub-

stancji jak glifosat, który jest stosowany w przypad-

ku ok. 80% upraw GMO na świecie.

Podręczniki szkolne powinny przekazywać dzie-

ciom i młodzieży możliwie aktualny stan wiedzy

i wszechstronną ocenę sytuacji, a nie stanowić pean

na cześć GMO przy jednoczesnym deprecjonowaniu

upraw ekologicznych, jak to jest we wzmiankowanym

podręczniku.

1.

Jakie działania podejmie ministerstwo, aby

młodzież uczyła się z podręczników „niezmanipulo-

wanych”, przedstawiających za i przeciw kontrower-

syjnych spraw – w tym przypadku GMO – a nie in-

doktrynujących młodzież i ukierunkowujących jej

myślenie?

2.

Czy ministerstwo podejmie działania zmierzające

do wyjaśnienia, dlaczego podręcznik do biologii do kla-

sy 1 liceum zawiera informację jednostronną na temat

GMO?

Czy w związku z tym do wyjaśnienia kwestii

spornej nie należałoby wstrzymać zgody/cofnąć zgodę

na korzystanie z niego na lekcjach biologii?

Poseł Izabela Kloc

(nr 2783)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie kasy biletowej

w Jaworznie-Szczakowej

Szanowny Panie Ministrze!

13 października 2011 r.

minęła 164. rocznica kolei żelaznych w mieście Ja-

277

worzno, obecnie remontowana jest strategiczna dla

państwa linia kolejowa E30.

Dworzec kolejowy Ja-

worzno-Szczakowa jest jednym z największych

chu ludności, a także przeładunku towarów.

Kolejo-

wy transport towarowy to przede wszystkim przewo-

zy węgla kamiennego.

Ze względu na położenie mia-

sta dużą rolę odgrywają przewozy tranzytowe, także

międzynarodowe.

Ogromnym wstydem jest zamknię-

cie od 1 stycznia 2012 r. w mieście 100 tysięcznym, ja-

kim jest Jaworzno, kasy biletowej.

Brak możliwości

zakupu na dworcu w Jaworznie-Szczakowej przed po-

dróżą biletu miesięcznego, kwartalnego lub miejsców-

ki na pociąg TLK, IC lub EC powoduje ogromne

utrudnienia dla pasażerów oraz naraża na dodatkowe

koszty.

Utrzymanie takiego stanu powoduje ogromne

straty dla PKP, a w przyszłości może doprowadzić do

bezpowrotnej utraty pasażerów, gdyż zrezygnują z usług

spółek świadczących usługi transportowe z powodu

braku możliwości nabycia biletu na pociąg.

Zabytkowy dworzec w Jaworznie-Szczakowej znaj-

dujący się przy ul. Kolejarzy 22 leży przy modernizo-

wanej obecnie linii kolejowej E30.

Został on częściowo

wyremontowany od strony miasta, natomiast nadal

straszy swoim wyglądem od strony torów, co przy

przemieszczaniu się kibiców w ramach Euro 2012 bę-

dzie bardzo złą wizytówką dla kolei.

Dlatego też proszę o odpowiedź na następujące

pytania:

1.

Jakie były powody zniknięcia jedynej kasy bileto-

wej na dworcu w 100 tysięcznym mieście Jaworzno?

2.

Kiedy kasa biletowa na dworcu zostanie ponow-

nie otwarta, aby pasażerowie kolei w Jaworznie nie

byli traktowani jak obywatele drugiej kategorii bez

równego dostępu do komunikacji państwowej?

3.

Dlaczego mimo obietnic została wyremontowana

tylko jedna część – od strony miasta – zabytkowego

dworca w Jaworznie-Szczakowej?

4.

Kiedy zostanie wyremontowany w całości zabyt-

kowy dworzec w Jaworznie-Szczakowej?

Z poważaniem

Poseł Zbyszek Zaborowski

Katowice, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2784)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie egzaminu maturalnego

dla uczniów z dyskalkulią

Szanowna Pani Minister!

Z badań wynika, że co

czwarty uczeń w szkole ogólnodostępnej doznaje spe-

cyﬁcznych trudności i niepowodzeń w uczeniu się

matematyki.

Posiadanie opinii poradni psychologicz-

no-pedagogicznej nakłada na szkołę obowiązek dosto-

sowania warunków i sposobu przeprowadzania spraw-

dzianów i egzaminów zewnętrznych.

W praktyce to

wydłużenie czasu pracy o 50% i oznaczenie pracy eg-

zaminacyjnej literą D, aby osoba sprawdzająca pracę

rozumiała przyczynę błędów zdającego i oceniając,

wzięła pod uwagę dopuszczalny ich limit.

Powyższe

ma miejsce na sprawdzianie po klasie IV szkoły pod-

stawowej i na egzaminach gimnazjalnych.

Obecne przepisy nie wyrównują jednak szans

na egzaminach maturalnych – brak jest wydłużo-

nego czasu pracy i brak oznaczenia D. Uczniowie

z dyskalkulią nie mają żadnej możliwości zamiany

matematyki na inny przedmiot, limitu dopuszczalnej

ilości błędów oraz wydłużenia czasu pracy na egza-

minie maturalnym.

To absolutnie niedopuszczalne,

aby wymogi administracyjne blokowały rozwój osobi-

sty uczniom i tak pokrzywdzonym przez los.

Ucznio-

wie ze specyﬁcznymi trudnościami w uczeniu się

matematyki, dyskalkulią, znacznie więcej czasu

poświęcają na naukę, są zdolni, inteligentni i am-

bitni, dlatego boleśniej niż inni uczniowie przeży-

wają niepowodzenia.

Zazwyczaj częściej niż inni spa-

lają się w sytuacji stresu, a jest nim niewątpliwie

jakikolwiek sprawdzian z matematyki.

Zatem może-

my sobie jedynie wyobrazić, jak olbrzymim stresem

jest dla nich obowiązkowa matura z matematyki.

Wiadomo powszechnie, że w sytuacji stresu mózg

człowieka funkcjonuje na poziomie „gadzim”.

Na

takim poziomie funkcjonowania mózgu nietrudno

o pomyłki w zadaniach matematycznych, nawet

uznawanych za łatwe.

Znane są przypadki osób z dyskalkulią, uzdolnio-

nych np. literacko, muzycznie, plastycznie, które nie

są w stanie zdać matematyki.

Tymczasem jeśli dziec-

ko od pierwszych lat szkolnych ma opinię, terapię

i korepetycje, to oburzające, że takiej osobie zamyka

się drogę do kształcenia.

Przyczyny dyskalkulii są

różne, czynniki dziedziczne, mikrouszkodzenia mó-

zgu powstałe np. w trakcie trudnego porodu, zabu-

rzenia neurologiczne (niewłaściwie funkcjonująca

część mózgu odpowiedzialna za matematyczne my-

ślenie).

To zaburzenie nie może być pomijane, ono

jest ujęte w międzynarodowych klasyﬁkacjachme-

dycznych.

Istnieje zatem pilna potrzeba, aby każdy uczeń

miał szansę osiągnięcia takiego poziomu wykształ-

cenia, o jakim marzy, takiego, jaki jest jego celem,

bez względu na ograniczenia, jakie zgotował mu los.

Wydłużenie czasu pracy umożliwi młodemu

człowiekowi sprawdzenie swojej pracy, poprawienia

ewentualnych pomyłek, a sprawdzającemu pracę eg-

zaminacyjną da możliwość zrozumienia popełnia-

nych pomyłek w obliczeniach i zastosowania w trak-

cie oceniania limitu błędów.

Odrębny problem to ilość godzin przeznaczonych

na naukę matematyki na poszczególnych etapach

kształcenia.

Wydaje się, że ten trudny i jednocześnie obowiąz-

kowy przedmiot powinien odbywać się codziennie.

278

Tymczasem w liceach ogólnokształcących, w klasach

o proﬁluhumanistycznym,lingwistycznymiinnych

niematematycznych, matematyki jest zaledwie 3 godz.

tygodniowo, a dla porównania religii – 2 godz. na ty-

dzień.

Matematyka to przedmiot trudny, wymagający

nieustannych ćwiczeń, powtórzeń i utrwalania.

Trudno dobrze nauczyć matematyki w masowej

szkole, gdzie liczba uczniów w klasach oscyluje od

ok. 25 w szkołach podstawowych do ok. 30 w gim-

nazjach i ok. 40 w klasie licealnej.

respektowanie zaleceń poradni psychologiczno-peda-

gogicznych uczniom zdającym maturę?

2.

Dlaczego maturzyści ze stwierdzoną dyskalkulią

nie mogą mieć dostosowanego egzaminu do swoich

potrzeb?

3.

Jaka logika kierowała przyznaniem tak małej ilo-

ści godzin matematyki w klasach o proﬁluhumani-

stycznym?

4.

Czy wprowadzeniu obowiązkowej matury z mate-

matyki nie powinien towarzyszyć podział na grupy

ze względu jej na ilość w siatce godzin?

Z poważaniem

Poseł Zbyszek Zaborowski

(nr 2785)

do ministra zdrowia

mojego biura wpłynęło pismo w związku ze zmianą

dodatkowego obowiązkowego ubezpieczenia odpowie-

dzialności szpitala z tytułu zdarzeń medycznych.

Ww.

zmiana w sposób negatywny wpłynie na sytu-

ację ﬁnansowąpolskichszpitali,doprowadzającdo

bardzo wysokiego przyrostu kosztów ubezpieczeń,

które przy rosnących innych kosztach w zasadniczy

sposób przyczynią się do ograniczenia dostępności

świadczeń zdrowotnych dla pacjentów.

Ponieważ

znana jest wysokość kontraktów na 2012 r., wiado-

mo, że wiele szpitali nie stać na pokrycie rosnących

kosztów ubezpieczeń.

niczej w art. 25 ust. 1 pkt 2?

2.

Czy jest możliwe pozostawienie szpitalom wy-

boru dodatkowego dobrowolnego ubezpieczenia nad-

wyżkowego według własnej oceny?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2786)

do ministra ﬁnansów

w sprawie programu naprawczego ﬁnansów

miasta Sejny

Szanowny Panie Ministrze!

W wyniku odrzucenia

9 sierpnia 2011 r. przez Sąd Najwyższy w Warszawie

wniosku o kasację wyroku Sądu Apelacyjnego w Bia-

łymstoku, dotyczącego należności z tytułu prowadzo-

nej w latach 1996–1998 inwestycji pn. „Budowa oczysz-

czalni ścieków z systemem głównych kolektorów sa-

nitarnych dla miasta Sejny” i obowiązku natychmia-

stowej spłaty syndykowi masy upadłości WPRI Su-

wałki na kwotę 1 385 000 zł plus ustawowe odsetki,

miasto Sejny utraciło płynność ﬁnansową.

Zostały

przekroczone ustawowe wskaźniki zadłużenia i we-

dług burmistrza miasta Sejny jedynym sposobem

wyjścia z kryzysu ﬁnansowegojestzaciągnięciepo-

życzki z budżetu państwa oraz realizacja programu

naprawczego.

Poprzez szereg działań naprawczych

i oszczędnościowych planowane jest znaczne zwięk-

szenie poziomu nadwyżki operacyjnej, dzięki czemu

zdolność do pozyskiwania i obsługi zobowiązań wzro-

śnie względem sytuacji wyjściowej.

Wzrost wydatków bieżących i inwestycyjnych

miasta Sejny, konieczność spłaty należności syndy-

katowi oraz wysoki poziom zadłużenia doprowadził

do sytuacji, w której miasto nie jest w stanie samo-

dzielnie zaradzić kryzysowi ﬁnansowemu.

Zdaniem

władz miasta pomoc ﬁnansowazbudżetupaństwa

umożliwiłaby zrównoważenie przejściowego okresu

braku możliwości regulowania własnych zobowiązań

przez miasto Sejny.

Tym samym Rada Miasta Sejny

opowiada się za zaciągnięciem w 2012 r. pożyczki

z budżetu państwa w kwocie 5 415 740 zł (słownie:

pięć milionów czterysta piętnaście tysięcy siedemset

czterdzieści złotych) z przeznaczeniem na spłatę kre-

dytów i pożyczek zaciągniętych w latach ubiegłych.

Spłata wyżej wymienionej kwoty zgodnie z uchwałą

nr XVI/72/12 Rady Miasta Sejny z 15 lutego 2012 r.

nastąpi w latach 2013–2022 z wpływów podatkowych

do budżetu gminy.

Z informacji uzyskanych od bur-

mistrza miasta Sejny wynika, iż pożyczka z budżetu

279

państwa pozwoliłaby na realizację wszystkich zadań

i kompetencji samorządu, a po dwóch latach budżet

miasta Sejny zostałby ustabilizowany.

W załączeniu przesyłam dwie uchwały Rady Mia-

programu naprawczego finansów miasta Sejny

(nr XVI/71/12) oraz uchwałę nr XVI/72/12 w sprawie

zaciągnięcia z budżetu państwa pożyczki w ramach

postępowania naprawczego oraz upoważnienia bur-

mistrza miasta Sejny do zawarcia umowy i zaciągnię-

cia zobowiązań wekslowych.

Przesyłam również za-

łącznik do uchwały nr XVI/71/12 w postaci dokumen-

tu: „Program naprawczy miasta Sejny”.

1.

Czy przedstawiona w niniejszej interpelacji

trudna sytuacja ﬁnansowamiastaSejnyjestbliżej

znana Panu Ministrowi?

2.

Czy ministerstwo może udzielić pożyczki mia-

stu Sejny na kwotę 5 415 740 zł na spłatę kredytów

Z poważaniem

Poseł Barbara Kudrycka

Białystok, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2787)

do ministra spraw zagranicznych

Zwracamy się do Pana w sprawie stanowiska rzą-

du RP wobec sytuacji w Tybecie, w związku z niepo-

kojącymi informacjami dotyczącymi eskalacji prote-

stów w tym regionie i brutalnej odpowiedzi na nie

Od 2009 r. w proteście wobec polityki Chińskiej

stu czterech Tybetańczyków, w tym ośmiu (wg in-

nych źródeł – jedenastu) od początku tego roku.

Naj-

młodsza osoba miała zaledwie osiemnaście lat.

Poko-

jowe, często symboliczne protesty są rutynowo bru-

talnie pacyﬁkowane,23,24i26styczniapolicjaotwie-

rała ogień do demonstrantów w miejscowościach

czyków.

Lobsang Sangay, premier Centralnej Administra-

cji Tybetańskiej w Indiach, wezwał społeczność mię-

dzynarodową do udzielenia wsparcia narodowi tybe-

tańskiemu i podjęcia działań, które doprowadzą do

Niezależną weryﬁkacjętychdoniesieńuniemoż-

liwia zamknięcie Tybetu dla zagranicznych dzienni-

karzy, o którym informuje Klub Międzynarodowych

Zaniepokojenie eskalacją przemocy i brutalnością

— kanclerz Niemiec Angela Merkel w oświadcze -

wicielami rządu w Pekinie wymieniła sprawę Tybetu

— sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagra -

nicznych Wielkiej Brytanii Jeremy Browne 25 stycz-

ku z doniesieniami o ostrzelaniu tybetańskich de-

monstrantów przez chińskie służby oraz do ujawnie-

nia pełnej informacji o tych wydarzeniach,

— specjalna koordynatorka ds. Tybetu Maria

nych Ameryki wezwała rząd Chin do przestrzegania

skiej Republiki Ludowej, zachowania umiaru w dzia-

łaniach służb bezpieczeństwa oraz zapewnienia do-

stępu do ziem tybetańskich dziennikarzom i dyplo-

matom,

— komisarz praw człowieka Republiki Federalnej

nia br. wyraził zaniepokojenie doniesieniami o zabi-

janiu i ranieniu protestujących Tybetańczyków.

darzeń w Tybecie?

jąć rząd RP, by wpłynąć na władze Chińskiej Repu-

bliki Ludowej w celu otwarcia obszarów objętych pro-

testami dla zagranicznych dziennikarzy, obserwato-

rów i dyplomatów, oraz by wyrazić brak przyzwolenia

dów praw człowieka w Tybecie?

Poseł Artur Dębski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

280

Interpelacja

(nr 2788)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie przeniesienia unijnych funduszy

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wynika z ogólnie

dostępnych materiałów i publikacji, stan bezpieczeń-

stwa kolejowego w naszym kraju od wielu lat ulega

systematycznemu pogorszeniu.

Wydarzenia z ostatnich dni pokazują, jak opłaka-

ny jest stan polskiego transportu kolejowego.

Mamy

30-letnie zaniedbania dotyczące inwestycji w infra-

strukturę kolejową.

Dodatkowo system sterowania

ruchem kolejowym, który jest praktycznie sprzed

100 lat, różni się tylko tym, że kiedyś były urządze-

nia mechaniczne, dzisiaj są elektryczne.

W lokomo-

tywach zainstalowane są stare systemy tzw. samo-

czynnego hamownia pociągiem.

Zapóźnienia na pol-

skiej kolei są ogromne.

Mamy 19 tys. km linii kolejo-

wych, z czego tylko kilka procent nadaje się do jazdy

cenie podróży pociągiem z Warszawy do Wrocławia

z 5–6 godzin do 1 godz. 40 min wydaje się czystą abs-

trakcją.

Kolejarze przekonują, że to możliwe, o ile zo-

stanie zbudowana kolej dużych prędkości łącząca

Warszawę, Łódź oraz Poznań i Wrocław.

Polska kolej nie ma szczęścia do rządzących.

Ko-

lejne plany naprawcze, które w założeniu miały się

przyczynić do lepszej jakości usług, nie skończyły się

niczym dobrym.

Widać to po statystykach, które wska-

zują, że przez pierwsze trzy kwartały tego roku z usług

kolejowych przewoźników skorzystało niemal o 9%

podróżnych mniej niż przed rokiem.

To, co się dzieje, to efekt dwóch nieudanych re-

form z 2001 i 2008 r.

Najpierw rząd AWS podzielił

wielkie PKP na 23 spółki.

Każda odpowiedzialna za

wąską specjalizację, np. za tory, perony, megafony,

kasy, dworce i energetykę.

Doszło do paradoksalnych

sytuacji, jak ta w Bydgoszczy, gdzie jeden tunel pod

dworcem należy do trzech ﬁrm–fragmentypodbu-

dynkami do Dworców Kolejowych, pod torami do Pol-

skich Linii Kolejowych, a pod ulicą do Zarządu Dróg

Miejskich.

Prawdziwe kłopoty zaczęły się dwa lata

temu.

Wtedy obecny rząd usamorządowił największą

spółkę – Przewozy Regionalne, która traﬁławręce

marszałków województw.

Głównym źródłem obecnej sytuacji jest brak środ-

ków na modernizację infrastruktury linii kolejowych,

zakup nowego taboru albo poprawę infrastruktury

na dworcach.

Dlatego propozycja rządu doﬁnansowa-

nia projektów drogowych ze środków, które pierwot-

nie miała otrzymać kolej, wywołuje falę protestów.

I słusznie, skoro Unia Europejska uznaje kolej za bar-

dziej ekologiczny środek transportu niż samochód.

Latem 2011 r.

Polska złożyła wniosek do Komisji

Europejskiej o przesunięcie 1,2 mld euro z projektów

kolejowych na drogowe – w ramach funduszy UE na

rozwój infrastruktury w latach 2007–2013. KE wstęp-

nie odpowiedziała, że się nie zgodzi, gdyż środki po-

winny zostać w sektorze kolejowym i być wydane

np. na projekty rewitalizacyjne.

Jednak pani mini-

ster rozwoju regionalnego Ewa Bieńkowska 10 lutego

2012 r. w Brukseli na spotkaniu z polskimi dzienni-

karzami powiedziała: Jestem realistką i uważam, że

mając wszystkie dane z Polski, iż raport (który KE

ma przygotować do końca lutego) nie pokaże, że jest

w tym momencie potencjał projektów na kolei, które

mogą zakończyć się do 2015 r.

Dodając, że: resort ma

informacje z KE, że jej raport w sprawie polskiego

wniosku będzie gotowy do końca lutego, a w marcu

będzie podjęta decyzja (…).

Liczę, że to będzie przy -

najmniej częściowe przesunięcie.

W przeciwnym ra-

zie za rok sytuacja będzie wyglądała tak samo i Pol-

ska znowu zwróci się o przesunięcie pieniędzy

1)

.

W dalszej wypowiedzi pani minister Ewa Bień-

kowska informuje o braku poprawnie złożonych pro-

jektów przez spółkę PKP PLK: Nasze koleje mówią,

że mają projekty rewitalizacyjne, natomiast ja muszę

zobaczyć te projekty w ministerstwie i wtedy się

o nich wypowiedzieć.

Póki co, przy pierwszym złoże-

niu projektów PKP PLK ani jednego projektu nie

złożyła poprawnie, więc jak zobaczę te projekty, to

wtedy będę mówić, że można je złożyć do Komisji do

doﬁnansowania – oceniła Bieńkowska.

Dodała, że

dotąd nie widziała tych projektów: pomimo wielomie-

sięcznego słuchania, że są

1)

.

Rzecznik Komisji Europejskiej Helen Kearns

w dniu 5 marca 2012 r. tak opisywała stan polskich

kolei:

Rzeczniczka Komisji Europejskiej Helen Kearns

przyznała w rozmowie z Polskim Radiem, że na złą

sytuację w naszym kraju ma wpływ niedoinwestowa-

nie kolei, na co Bruksela zwracała wiele razy uwagę.

A tymczasem rząd w Warszawie nie rezygnuje z pla-

nów przeniesienia części unijnych funduszy z kolei

na drogi.

Dziś do Brukseli wpłynęły dodatkowe do-

kumenty w tej sprawie.

Rząd tłumaczy, że koleje nie

zdążą wykorzystać pieniędzy do połowy 2015 r., a Ko-

misja od początku stanowczo sprzeciwiała się prze-

suwaniu pieniędzy

2)

.

Podstawowym instrumentem wsparcia dużych

inwestycji kolejowych jest obecnie Program Opera-

cyjny „Infrastruktura i środowisko”.

W tym progra-

mie kolei poświęcono 3 działania: działanie 7.1 (po-

święcone projektom infrastrukturalnych oraz du-

żym projektom taborowym), działanie 7.3 (którego

celem jest rozwój transportu miejskiego oraz metro-

politalnego i które daje możliwość doﬁnansowania

1)

http://www.pb.pl/2556455,40143,bienkowska-w-marcu-de-

cyzja-ke-o-transferze-funduszy-z-kolei-na-drogi

2)

http://wiadomosci.onet.pl/raporty/slaskie-katastrofa-kolejowa/

raport-w-polsce-na-torach-ginie-najwiecej-osob-w-c,1,5047747,wiado-

mosc.html

281

zakupu taboru przez przewoźników regionalnych)

oraz działanie 7.4 przeznaczone na wsparcie trans-

portu intermodalnego.

Projekty infrastrukturalne

i taborowe mogą otrzymać w sumie ok. 25,5 mld zł.

(taka jest wartość doﬁnansowaniaprojektówznaj-

dujących się na liście podstawowej projektów indy-

Pan minister Sławomir Nowak 5 marca 2012 r.,

udzielając wywiadu dla jednej ze stacji telewizyjnych,

wypowiedział się na temat doﬁnansowaniazUEna

projekty w transporcie kolejowym:

Słuszne są jednak zarzuty związków zawodowych,

że kolej w ostatnich latach była niedoinwestowana.

Teraz jednak sytuacja ma się zmieniać, również ze

wsparciem UE.

Wsparcie Unii Europejskiej dla na-

szego systemu transportowego jest nieocenione.

Jest

nam ono niezbędne.

W następnej perspektywie bu-

dżetowej chcemy zwiększyć wydatki na kolej

3)

.

Wspomniane wyżej problemy z realizacją niektó-

rych dużych projektów nie świadczą jednak o tym, że

spółki kolejowe oraz przewoźnicy nie mają innych,

dobrze przygotowanych inwestycji.

Skoro nie będzie-

my modernizowali linii i nie będziemy podróżować

z prędkością 160 km/h, to może wymieńmy tabor,

aby długie godziny spędzone były w nowoczesnym

pociągu o wysokim komforcie.

Dajmy szansę PKP

PLK na załatanie dziur, czyli usunięcie tzw. wąskich

gardeł i realizację projektów rewitalizacyjnych.

Mo-

żemy również spróbować przeznaczyć część środków

na doﬁnansowanieprzewoźnikówtowarowych.

Za-

kończony w tym roku konkurs w ramach działania

7.4 POIiŚ: Transport intermodalny spotkał się z du-

żym zainteresowaniem i obecnie część projektów

dostępnej alokacji.

Konkurs ten nie wyczerpał zain-

teresowania na budowę terminali intermodalnych

w Polsce.

Minął już prawie rok od rozpoczęcia kon-

kursu i część inwestycji, która na tamtym etapie była

w powijakach, obecnie może znajdować się na etapie

pozyskiwania pozwolenia na budowę, co znacznie

zwiększa szanse na pozyskanie doﬁnansowania.

Jak wynika z przedstawionych wyżej faktów, ko-

lej cały czas stoi przed dużą szansą na rozwój.

Istnie-

je możliwość dokonania odpowiednich przesunięć,

które spowodują lepsze wykorzystanie środków prze-

znaczonych przez Unię Europejską na projekty kole-

jowe w Polsce.

Jednak należy się spieszyć, gdyż pie-

niądze muszą być wydane do końca obecnej perspek-

tywy ﬁnansowej(tj.projektymuszązostaćzrealizo-

wane i rozliczone najpóźniej do końca 2015 r.).

Czas

ucieka i jednocześnie coraz wyraźniejsze staje się

widmo poważnego kryzysu gospodarczego w Euro-

pie, który może doprowadzić do zamrożenia wypłaty

funduszy.

Ze względu na to należy jak najszybciej

podjąć kroki w celu przeznaczenia dostępnej alokacji

na projekty dobrze przygotowane, zanim szansa na

pełne wykorzystanie przyznanych nam pieniędzy

umknie bezpowrotnie.

Gdyby nie długoletnie zaniedbania dotyczące in-

frastruktury kolejowej, być może ryzyko katastrof

byłoby mniejsze.

W różnych spółkach kolejowych la-

winowo rośnie liczba zarządzających, a maleje liczba

zwykłych pracowników, którym dokłada się kolejne

obowiązki.

Minister Sławomir Nowak w programie „Kropka

nad i” odniósł się również krytycznie do sytuacji w pol-

skim kolejnictwie:

InterRegio nie powinno zajmować się przewozami

między regionami.

To zadanie należy do spółki pań-

stwowej, czyli PKP Intercity

4)

.

W raporcie z 2010 r.

Europejska Agencja Kolejowa

wykazała, że polskie koleje były wtedy najbardziej

niebezpieczne w całej Wspólnocie.

Raport agencji

mówi, że w 2010 r. to właśnie w Polsce najczęściej

dochodziło do wypadków kolejowych – było ich 449,

w całej Unii ponad 2400.

Polska przodowała też w nie-

chlubnych statystykach, jeśli chodzi o liczbę śmier-

telnych wypadków na kolejach.

W naszym kraju do-

szło do 283 takich wypadków, w Niemczech – do 146,

w Rumunii – do 139, w pozostałych państwach człon-

kowskich ta liczba nie przekroczyła setki.

W świetle powyższych wątpliwości zwracam się

następujące pytania:

tyczących infrastruktury kolejowej na doﬁnansowa-

nie z środków unijnych?

2.

Jakie projekty kolejowe mogą nie zostać zreali-

zowane w wyniku przesunięcia środków unijnych

z kolei na drogi?

3.

Czym podyktowane było podejmowanie nieko-

rzystnej dla kolei decyzji o wnioskowaniu przez re-

sort rozwoju regionalnego o przesunięciu środków

ﬁnansowych z kolei na drogi w tak trudnym dla

transportu kolejowego okresie?

4.

Jak może wpłynąć oddłużenie, doﬁnansowa-

nie oraz utrzymanie państwowej kontroli nad spół-

kami PKP na rozwój i przyszłość polskiej kolei, po-

prawę jej sytuacji ekonomicznej oraz komfort podró-

ży pasażerów?

5.

Jaki jest rzeczywisty stan polskiego transportu

kolejowego, czyli taboru kolejowego, trakcji elektrycz-

nych oraz torów kolejowych?

Z poważaniem

Posłowie Beata Kempa

i Andrzej Romanek

Syców, dnia 6 marca 2012 r.

3)

http://www.tvn24.pl/-1,1737158,0,1,nowak-wszyscy-dyzur-

ni-ruchu-beda-skontrolowani,wiadomosc.html

4)

http://www.tvn24.pl/-1,1737158,0,1,nowak-wszyscy-dyzur-

ni-ruchu-beda-skontrolowani,wiadomosc.html

282

Interpelacja

(nr 2789)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie przeniesienia unijnych funduszy

Szanowna Pani Minister!

Jak wynika z ogólnie

mechaniczne, a dzisiaj są elektryczne.

W lokomoty-

wach zainstalowane są stare systemy tzw. samoczyn-

nego hamownia pociągiem.

Zapóźnienia na polskiej

kością 160 km/godz. W takich realiach skrócenie po-

dróży pociągiem z Warszawy do Wrocławia z 5-6 go-

zbudowana kolej dużych prędkości łącząca Warsza-

wę, Łódź oraz Poznań i Wrocław.

szą spółkę – Przewozy Regionalne – która traﬁła

w ręce marszałków województw.

dziej „ekologiczny” środek transportu niż samochód.

Latem 2011 r. polski rząd złożył wniosek do Ko-

KE wstępnie odpowiedziała, że się nie zgodzi, gdyż

środki powinny zostać w sektorze kolejowym i być

Minister 10 lutego 2012 r. na spotkaniu z polskimi

dziennikarzami w Brukseli powiedziała „Jestem re-

ws. polskiego wniosku będzie gotowy do końca lute-

to będzie przynajmniej częściowe przesunięcie.

W przeciwnym razie – za rok sytuacja będzie wyglą-

dała tak samo i Polska znowu zwróci się o przesunię-

cie pieniędzy.”

1)

„Rzeczniczka Komisji Europejskiej Helen Kearns

suwaniu pieniędzy.”

2)

Podstawowym instrumentem wsparcia dużych in-

westycji kolejowych jest obecnie Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”.

W tym programie kolei

poświęcono 3 działania: działanie 7.1 (poświęcone pro-

jektom infrastrukturalnym oraz dużym projektom

transportu miejskiego oraz metropolitalnego, i które

daje możliwość doﬁnansowaniazakuputaboruprzez

przewoźników regionalnych) oraz działanie 7.4, prze-

znaczone na wsparcie transportu intermodalnego.

w sumie ok. 25,5 mld zł (taka jest wartość doﬁnanso-

wania projektów znajdujących się na liście podstawo-

wej projektów indywidualnych dla Programu Opera-

cyjnego „Infrastruktura i środowisko”).

Wspomniane wyżej problemy z realizacją niektó-

my modernizować linii i nie będziemy podróżować

PLK na „załatanie dziur”, czyli usunięcie tzw. wą-

skich gardeł i realizację projektów rewitalizacyjnych.

Możemy również spróbować przeznaczyć część środ-

1)

http://www.pb.pl/2556455,40143,bienkowska-w-marcu-de-

cyzja-ke-o-transferze-funduszy-z-kolei-na-drogi

2)

http://wiadomosci.onet.pl/raporty/slaskie-katastrofa-kole-

jowa/raport-w-polsce-na-torach-ginie-najwiecej-osob-w-

-c,1,5047747,wiadomosc.html

283

ków na doﬁnansowanieprzewoźnikówtowarowych.

7.4 POIiŚ „Transport intermodalny” spotkał się

z dużym zainteresowaniem i obecnie część projektów

ki ﬁnansowe muszą być wydane do końca obecnej

perspektywy ﬁnansowej (tj. projekty muszą zostać

ropie, który może doprowadzić do zamrożenia wypła-

kłych pracowników, których w naszej ocenie obciąża

się kolejnymi obowiązkami ponad miarę.

W świetle powyższych wątpliwości zwracam się

1.

Jakie są powody wnioskowania przez Polskę do

Komisji Europejskiej o przesunięcia środków ﬁnan-

sowych z kolei na drogi?

2.

Jaką kwotę środków unijnych wykorzystano na

realizację inwestycji w infrastrukturę kolejową w la-

tach 2007–2011?

3.

W jakiej wysokości Polska może liczyć na środ-

ki ﬁnansowe z Unii Europejskiej przeznaczone na

poprawę jakości infrastruktury kolejowej w latach

2012–2015?

4.

Ile projektów na doﬁnansowanieunijnezłożo-

nych przez spółki kolejowe oczekuje rozpatrzenia w celu

doﬁnansowaniainwestycjiwinfrastrukturękolejową?

Z poważaniem

Posłowie Beata Kempa

Interpelacja

(nr 2790)

do ministra transportu, budownictwa

z autostradową obwodnicą Torunia

Szanowny Panie Ministrze!

Jak Pan dobrze wie,

trwa chocholi taniec wokół autostradowej obwodni-

cy Torunia i problemów, jakie stwarza ona dla mia-

sta.

Zamiast być dla niego dobrodziejstwem, staje się

ona zagrożeniem dla jego rozwoju.

Niezliczone proś-

by, interwencje, propozycje – w tym liczne moje –

sugestie władz miasta, które desperacko szukają

rozwiązania, są w gruncie rzeczy lekceważone i for-

malnie zbywane.

To samo dotyczy interwencji po-

dejmowanych przez kujawsko-pomorskich parla-

mentarzystów.

Postawa koalicji rządzącej, władz

państwowych jest absolutnie niezrozumiała i prze-

czy wszelkim standardom, zgodnie z którymi po-

winny być traktowane problemy społeczne.

Lekce-

ważenie takich problemów i opinii publicznej nie

może przynieść dobrych skutków, czego mieli-

śmy już tylko w obecnym roku niepodważalne do-

wody.

Na plan pierwszy wysuwa się kwestia odpłatności

za przejazd obwodnicą.

Nierozwiązanie tej kwestii

stworzyło zagrożenie dla substancji miejskiej, w tym

zabytkowej, bo doprowadzi, co już się dzieje, do gigan-

tycznych komplikacji komunikacyjnych, a mówiąc wprost

– do paraliżu miasta.

Chwilowe wydłużenie okresu

zwalniającego z opłat za przejazd pomiędzy No-

wymi Marzami a Czerniewicami zostało przez toru-

nian docenione, ale przecież niczego ono nie rozwią-

zało, a tylko odłożyło na chwilę problem w czasie.

Żal

i rozgoryczenie mieszkańców i samorządu Torunia

budzi też fakt, iż są w Polsce przykłady, które po-

kazują, że podobne problemy można rozwiązać z ko-

rzyścią dla ludzi.

Takich kwestii związanych z problemami ko-

munikacyjnymi Torunia jest więcej i wymagają

one pilnych i kompleksowych decyzji, bo zwlekać

już nie wolno.

Są te sprawy zresztą Panu Ministro-

wi i jego podwładnym doskonale znane.

Można je

rozwiązać, potrzebne są tylko dobra wola i inicja-

tywa ze strony czynników rządowych.

Uprzejmie zatem proszę Pana Ministra o odpo-

1.

Z jakich powodów starania władz Torunia, jego

mieszkańców i parlamentarzystów są tak uporczywie

lekceważone?

2.

Dlaczego rząd nie wychodzi naprzeciw potrze-

bom swoich obywateli?

3.

Dlaczego nie podejmuje się efektywnych decyzji,

marnuje czas i tworzy zagrożenie dla miasta i jego

obywateli?

4.

Dlaczego naraża się na zniszczenie, mając peł-

ną świadomość skutków podjętych, a także tych nie-

284

podejmowanych decyzji, substancję miejską, będącą

ważnym fragmentem narodowego dziedzictwa? (to-

ruńska Starówka wpisana jest na listę dziedzictwa

narodowego UNESCO).

5.

Dlaczego Toruń nie jest traktowany na takich

samych zasadach, jak inne polskie miasta, których

obwodnice będące drogami o ograniczonej dostępno-

ści pozostały niepłatne?

6.

Dlaczego GDDKiA odstępuje od realizacji przyję-

tych zobowiązań, o czym pisze w piśmie do Pana Mini-

stra z dnia 30 stycznia 2012 r. prezydent Torunia?

7.

Czy rząd zamierza renegocjować umowę z kon-

cesjonariuszem autostrady Al w sygnalizowanych

sprawach?

Jeśli tak, to kiedy, a jeśli nie, to dlaczego?

8.

Czy, kiedy i jakie kroki podejmie Pan Minister,

aby doprowadzić do rozwiązania tych wszystkich pro-

blemów?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Wenderlich

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2791)

do ministra ﬁnansów

w sprawie obniżenia stawki podatku VAT

na dania gotowe

Od 2011 r. w Polsce obowiązują dwie obniżone

stawki VAT wynoszące 5% i 8%.

Obniżona stawka

8% zastąpiła dotychczasową stawkę 7%.

Z kolei staw-

ka 5% VAT została wprowadzana w wyniku niepo-

wodzenia rządu, któremu nie udało się utrzymać su-

perobniżonej 3% stawki VAT na produkty żywnościo-

we (pomimo że takie lub nawet niższe stawki VAT na

żywność stosują inne państwa członkowskie UE,

np. Irlandia, Wielka Brytania i Malta 0%, Luksem-

burg 3%, Włochy i Hiszpania 4%).

Zgodnie z Wieloletnim Planem Finansowym Pań-

stwa 2011–2014, stanowiącym załącznik do uchwały

ka 5% VAT została przewidziana dla podstawowych

produktów żywnościowych.

W myśl dokumentu przy-

jętego przez Radę Ministrów najbardziej preferencyj-

ną spośród stawek VAT miały zostać objęte tylko ta-

kie produkty, jak: „chleb, nabiał, przetwory mięsne,

soki oraz produkty zbożowe (mąka, kasza, maka-

ron)”.

Najniższa stawka VAT została zatem przewi-

dziana dla podstawowych produktów spożywczych

– wyłącznie żywności nieprzetworzonej, minimalnie

przetworzonej lub niskoprzetworzonej.

Ostatecznie katalog towarów, dla których na pod-

poz. 535, ze zm., dalej: ustawa o VAT) stawka VAT wy-

nosi 5%, został określony w załączniku nr 10 do usta-

wy o VAT.

Załącznik ten precyzuje wąski zakres pro-

duktów, spośród których można wyróżnić następu-

jące grupy (rodzaje) towarów:

— rośliny – poz. 1,

— żywność nieprzetworzona, nisko bądź mini -

malnie przetworzona – poz. 2–27 oraz 29–31 (zgodnie

z wieloletnim planem ﬁnansowym),

— książki i czasopisma (które wyjątkowo zostały

objęte stawką 5% VAT, ponieważ rządowi nie udało

się utrzymać derogacji na zerową stawkę VAT na te

produkty) – poz. 32–35,

— gotowe posiłki i dania – poz. 28.

Ustawa, która na nowo ustaliła zakres stawek ob-

niżonych 5% i 8%, była niemalże zgodna z założenia-

mi rządu nakreślonymi w Wieloletnim Planie Finan-

sowym Państwa.

W katalogu towarów opodatkowa-

nych stawką 5% znalazł się jeden towar, który nie

został przewidziany w Wieloletnim Planie Finanso-

wym Państwa, czyli gotowe posiłki i dania – obecność

tego towaru w katalogu produktów opodatkowanych

najniższą stawką VAT zadziwia z wielu powodów.

Po pierwsze, opodatkowanie preferencyjną staw-

ką VAT gotowych posiłków i dań dziwi z przyczyn for-

malnych, bowiem nie znajduje potwierdzenia w przy-

jętym przez Radę Ministrów uzasadnieniu dla nowe-

go zakresu stawek VAT, ponieważ żywność przetwo-

rzona nie została wymieniona wśród produktów ob-

jętych stawką najniższą VAT w Wieloletnim Planie

Finansowym Państwa.

Nieobecność gotowych posił-

ków i dań w założeniach do ustawy o VAT byłaby lo-

giczna, jako że produkty te nie stanowią produktów

żywnościowych o podstawowym znaczeniu dla gospo-

darstw domowych, które zgodnie z założeniami do

ustawy o VAT miały być najbardziej preferencyjnie

opodatkowane.

Ponadto gotowe posiłki i dania nie zasługują na

preferencyjne opodatkowanie, biorąc pod uwagę ich

proces produkcji – są żywnością silnie przetworzoną,

często wyjałowioną z wartości odżywczych w proce-

sach sterylizacyjnych, ze znaczną ilością konserwan-

tów, utrwalaczy, sztucznych barwników, emulgato-

rów i wszelkich innych nienaturalnych dodatków,

pozwalających im przetrwać na półce sklepowej ko-

lejne tygodnie w temperaturze pokojowej.

Faworyzo-

wanie przez polskiego ustawodawcę tych produktów

za pomocą korzystnego opodatkowania VAT jest tym

bardziej niezrozumiałe w kontekście odwrotnej ten-

dencji w polityce podatkowej innych państw, które

wprowadzają wręcz nowe podatki na niezdrową żyw-

ność (tzw. fat tax w Danii i na Węgrzech) lub ogłosi-

ły ich rychłe ustanowienie (Wielka Brytania, Fran-

cja, Rumunia).

Na koniec, zmiana ta nie jest zasadna w kontek-

ście poprzedniego stanu prawnego – przed 2011 r.

towary te były opodatkowane stawką 7%, na co wska-

zują interpretacje indywidualne Ministra Finansów,

np. ta z dnia 6 kwietnia 2011 r., nr ILPP4/443-55/

11-2/EWW, w której Minister potwierdza, że posiłki

przetworzone były dotychczas opodatkowane stawką

285

VAT 7% (a od 2011 r. podlegają preferencyjnej stawce

5% VAT).

Zgodnie z przyjętą przez rząd koncepcją moż-

liwie naturalnego podniesienia stawki VAT z 3% na 5%,

a z 7% na 8%, działaniem spójnym i konsekwentnym

byłoby, aby od 2011 r. gotowe posiłki i dania zostały

opodatkowane stawką 8% VAT, nie zaś 5%.

Ponieważ nie ma żadnego racjonalnego powodu,

dla którego towary wchodzące w zakres grupowania

„gotowe posiłki i dania” miałyby być nagradzane

przez ustawodawcę preferencją podatkową polegają-

cą na obniżeniu w dobie kryzysu ﬁnansówpublicz-

nych stawki VAT, tj. z 7% VAT w poprzednim stanie

prawnym na 5%, zwracam się z uprzejmą prośbą do

Pana Ministra Finansów o odpowiedź na pytania:

nego została wprowadzona stawka obniżona VAT na

gotowe posiłki i dania?

2.

Czy przepis ten był konsultowany z podmiota-

mi zewnętrznymi, przedsiębiorcami, organizacjami

społecznymi, oraz czy był prowadzony lobbing w za-

kresie powyższego przepisu?

3.

Czy pozostałe ministerstwa zgłaszały zastrze-

żenia bądź uczestniczyły w procesie legislacyjnym

w zakresie przedmiotowego przepisu?

4.

Czy Ministerstwo Finansów przeprowadziło

stosowne wyliczenia, ekspertyzy i analizy w zakresie

skutków ﬁnansowychdlabudżetupaństwawwyni-

ku wprowadzenia stawki obniżonej VAT na gotowe

posiłki i dania?

5.

Czy wprowadzenie obniżonej stawki VAT na

gotowe posiłki i dania jest elementem zamierzonej

strategii podatkowej?

Jeśli tak, to czy Ministerstwo

Finansów opracowało oﬁcjalnydokumentprecyzują-

cy powyższą strategię?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2792)

do ministra zdrowia

młodzi mężczyźni w wieku 20–30 lat, chorujący na

stwardnienie rozsiane, z prośbą o pomoc.

Mężczyźni

ci byli objęci programem leczenia, który trwał dwa

lata.

Dzięki temu mogli pracować i wypełniać swoje

zawodowe obowiązki.

Niestety program ten się za-

kończył i w obecnej chwili koszt leczenia dla każdego

z pacjentów wynosi ponad 10 000 zł miesięcznie.

Nie-

branie ww. leków może doprowadzić do trwałego in-

walidztwa, wtedy przejdą oni w tak młodym wieku

na system rentowy, co moim zdaniem będzie zdecy-

dowanie większym kosztem dla państwa.

W tym zakresie składam interpelację poselską.

Czy i kiedy będą refundowane leki Fingolimod

oraz Fampyra?

Z poważaniem

Poseł Ligia Krajewska

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2793)

do ministra zdrowia

w sprawie refundacji mleka

młode matki w sprawie refundacji mleka dla dzieci

z alergią na produkty mleczne pochodzenia krowie-

go.

W ubiegłym roku dwa mleka były refundowane:

Bebilon Pepti oraz Nutramigen 1 i 2, w zależności od

wieku dziecka.

W obecnej chwili, zgodnie z listą Mi-

nisterstwa Zdrowia, mleko Bebilon Pepti proponowa-

ne jest jako zamiennik, ale z informacji od młodych

matek wynika, że mleko Bebilon jest hydrolizatem

serwatki, a Nutramigen kazeiny, co oznacza, że dziec-

ko z nietolerancją serwatki nie może jeść nic innego

oprócz mleka Nutramigen i nie może korzystać z mle-

ka Bebilon Pepti.

Od stycznia 2012 r. nie ma możli-

wości zakupu mleka refundowanego przez NFZ, co

oznacza, że koszt mleka Nutramigen wynosi mie-

sięcznie ok. 300 zł.

W tym zakresie składam interpelacje poselską.

Czy i kiedy będzie refundowane mleko Nutra-

migen?

Z poważaniem

Poseł Ligia Krajewska

(nr 2794)

do ministra gospodarki

w sprawie stworzenia mechanizmów

mających na celu powstrzymanie wyprzedaży

poprzez ﬁrmy nim zarządzające

za kwoty budzące uzasadnione wątpliwości

natury ekonomicznej oraz etycznej

286

poz. 274) stanowi, iż Rada Ministrów, na wniosek

strefę w drodze rozporządzenia.

W rozporządzeniu

tym określa m.in. nazwę, teren i granice strefy (art. 4

ust. 1 ustawy).

Strefa może być ustanowiona (z za-

strzeżeniem ust. 2 i 3) wyłącznie na gruntach stano-

wiących własność zarządzającego, Skarbu Państwa

albo jednostki samorządu terytorialnego, związku ko-

munalnego lub będących w użytkowaniu wieczystym

zarządzającego (art. 5 ust. 1 ustawy).

Z przepisów tych

wynika, iż Rada Ministrów ustanawia na określonym

terenie strefę ekonomiczną, która posiada swoje gra-

nice, swoją strukturę (grunty, budynki, budowle itp.)

i swoją wartość wyrażoną w pieniądzach.

W dalszej części ustawy znajduje się zapis mówią-

cy, że zarządzającym może być wyłącznie spółka ak-

cyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

do życia, poprzez wydane następnie rozporządzenie,

ﬁrmę,którabędziezarządzałastrefąwimieniuSkar-

bu Państwa.

W art. 8 ust. 1 ustawy odnaleźć można ramowy

spis zadań należących do zarządzającego.

Znajduje-

my tam akapity mówiące o tym, że: „Do zadań za-

rządzającego należy prowadzenie – zgodnie z planem

wa – działań zmierzających do rozwoju działalności

„Zarządzający może zbywać przysługujące mu prawo

w art. 9” (art. 8 ust. 2 ustawy).

Tego rodzaju unormowanie wydawać by się mo-

gło, iż jasno i precyzyjnie określa, kto i w czyim imie-

niu zarządza strefą, i co najważniejsze, że może zby-

wać majątek należący do strefy.

Rzeczą oczywistą

winno być to, że zbycie winno być zgodne z planem

rozwoju strefy i winno przede wszystkim dostarczać

streﬁeokreślonychpożytków,wtymchybatychnaj-

ważniejszych jakimi są środki ﬁnansowe.

Zarówno

ustawa, jak i wydane na podstawie delegacji ustawo-

wej rozporządzenia ustanawiające poszczególne stre-

fy nie tworzą specjalnych zasad i transparentnych

procedur służących do realizacji zadania określonego

w art. 8 ust. 2 ustawy, czyli zbywania na terenach

strefy, własności nieruchomości i użytkowania wie-

czystego gruntów.

Odbywa to się z reguły w ten spo-

sób, iż dokonywana jest wycena nieruchomości przez

wynajętego rzeczoznawcę majątkowego i następnie

dokonuje się sprzedaży nieruchomości, bądź to w dro-

dze przetargu, bądź też bez niego, w cenie określonej

przez rzeczoznawcę.

Pamiętać jednak należy, iż każ-

dorazowo rzeczoznawca powoływany i zatrudniany

jest przez zarządzającego strefą i cena zbycia nieru-

chomości bardzo często ustalana jest w oparciu nie

o wiedzę i doświadczenie rzeczoznawcy, lecz według

nie zawsze czytelnych, jasnych i zgodnych z prawem

życzeń i decyzji zarządzającego.

W takim przypadku

mamy do czynienia z ewidentną i rażąco niską ceną

zbywanej nieruchomości, która w niektórych ekstre-

malnych wypadkach może być traktowana jako dzia-

łanie na szkodę swojej własnej ﬁrmy.

Mechanizm opisany powyżej, czyli zbycie prawa

własności nieruchomości poniżej cen mających opar-

cie w jakichkolwiek zdroworozsądkowych granicach,

nie jest li tylko i wyłącznie wymysłem i fantasmago-

rią składającego niniejszą interpelację posła, lecz

wszystkie jego elementy miały miejsce w Specjalnej

StreﬁeEkonomicznejMałejPrzedsiębiorczościwKa-

miennej Górze w roku 2011.

Działka nr 173/12, obręb

6, przy ul. Fornalskiej, o pow. 420 m

2

, leżąca w cen-

trum miasta, zabudowana budynkiem 3-kondygna-

cyjnym o powierzchni użytkowej ok. 1300 m

2

została

sprzedana za kwotę 192 000 zł, co daje w przeliczeniu

kwotę 147,60 zł za 1 m

2

.

Należy w tym miejscu pod-

kreślić, iż w tym samym mieście 1 m

2

powierzchni

użytkowej lokalu usługowo-handlowego przeznaczo-

nego do sprzedaży wynosi 3000 zł, co dawałoby kwo-

tę zbycia nieruchomości położonej w SSE w wysoko-

ści 3 900 000 zł.

Tego rodzaju transakcje nie dość, że przeprowa-

dzane według tego nieskomplikowanego i prymityw-

nego wręcz klucza, korzystają także ze swoistej ochro-

ny w postaci nadużywania przepisów ustawy o zwal-

czaniu nieuczciwej konkurencji i są traktowane jako

sprawy poufne, a nawet tajne.

W przypadku uprawiania tego rodzaju procederu

przez osoby ﬁzycznenagranicysłusznychinteresów

Skarbu Państwa stoi m.in. przepis art. 6 ust. 4 usta-

wy o podatku od czynności cywilnoprawnych, który

mówi, że organ podatkowy dokona określenia warto-

ści z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej

tość określona w ten sposób jest większa niż 33% od

wartości podanej przez nabywcę, to koszt opinii bie-

głego ponosi nabywca.

W przypadku nieruchomości

sprzedawanych przez zarządcę strefy ekonomicznej

tego rodzaju przepisów nie ma.

Pozostają tylko iluzo-

ryczne i nie zawsze skuteczne kontrole NIK i UKS.

Reasumując, proszę o udzielenie odpowiedzi na

że wiele nieruchomości będących własnością Skarbu

Państwa jest sprzedawanych przez ﬁrmyzarządzające

za kwoty niewspółmierne do ich wartości?

2.

Czy Ministerstwo Gospodarki przeprowadzając

kontrole w podległych ﬁrmach,starasięmonitoro-

wać i ewentualnie uniemożliwiać przeprowadzanie

tego rodzaju transakcji?

3.

Czy Ministerstwo Gospodarki nie zamierza

wprowadzić w życie pewnych mechanizmów usta-

wowych uniemożliwiających dokonywanie tego ro-

dzaju zbycia?

287

4.

Czy Ministerstwo Gospodarki zamierza w dal-

szym ciągu tego rodzaju naganne procedury zbycia

nieruchomości sankcjonować w podległych sobie ﬁr-

mach?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 6 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2795)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie stanu realizacji inwestycji drogi

1.

Jaki jest stan realizacji inwestycji drogi S3

z Legnicy do Lubawki, woj. dolnośląskie?

2.

Podpisując umowę na ww. inwestycję 16 grud-

nia 2010 r., przedstawiono terminarz jej realizacji.

W związku z tym jak wygląda terminowość realizacji

tej inwestycji?

Poseł Grzegorz Schetyna

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2796)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie poparcia projektów ustaw

Szanowny Panie Ministrze!

W lutym bieżącego

ustawy o związkach partnerskich.

Jak zapowiada

poseł Platformy Obywatelskiej Artur Dunin w kwiet-

niu traﬁćmadoSejmutakżeprojekttejustawyjego

autorstwa.

Złożony projekt odnosi się do regulacji kwestii ma-

jątkowych i osobistych dotyczących związków two-

rzonych zarówno przez pary różnopłciowe, jak i przez

pary jednopłciowe poprzez wprowadzenie do pol-

skiego ustawodawstwa instytucji związku partner-

skiego.

Według statystyk coraz więcej par prowadzi

wspólne życie bez zawarcia małżeństwa, w niefor-

malnych związkach.

O rosnącej liczbie rodzin two-

rzonych przez związki partnerskie (tzw. konkubina-

tów) może świadczyć zwiększający się współczynnik

dzietności pozamałżeńskiej.

Dane Głównego Urzędu

Statystycznego (z przeprowadzonego w 2002 r.

Naro-

dowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań)

wykazują, iż w Polsce prawie 400 tys. osób żyło w związ-

kach partnerskich, tworząc niespełna 200 tys. ro-

dzin.

Z danych tych nie wynika jednak, czy pary te

są jednej czy różnej płci.

Pary homoseksualne w pol-

skich realiach prawnych nie mają możliwości sforma-

lizowania swoich relacji, a związki heteroseksualne

mogą skorzystać tylko z jednego prawa, jakim jest

zawarcie związku małżeńskiego.

Projekt zawiera następujące prawa i obowiązki

związku partnerskiego: prawo do odbioru korespon-

dencji partnera, obowiązek alimentacyjny, prawo do

cji o stanie jego zdrowia, prawo do dokumentacji

o stanie zdrowia partnera, prawo decydowania w kwe-

stii dalszego leczenia partnera w przypadku ciężkiej

partnerze, wspólnota majątkowa między partnerami,

prawo do odbioru wynagrodzenia za pracę partnera,

prawo do dziedziczenia ustawowego po zmarłym

partnerze, prawo do organizowania pochówku part-

nera i innych.

W Polsce bardzo duża część społeczeństwa chcia-

łaby otrzymać możliwość zarejestrowania swojego

związku w ogóle bądź w formie innej niż jest to moż-

liwe obecnie.

jako strażnika równości wszystkich obywateli wobec

prawa o udzielenie wyjaśnień oraz odpowiedzi na na-

stępujące pytania:

1.

Czy zamierza Pan poprzeć projekt autorstwa

Pańskiej partii?

Jak wysokie będzie to poparcie?

2.

Czy zamierza Pan poprzeć projekt autorstwa So-

juszu Lewicy Demokratycznej i Ruchu Palikota?

Jakie

główne punkty tego projektu zamierza Pan poprzeć?

3.

Jakie proponuje Pan, jako minister sprawiedli-

wości, rozwiązania dotyczące nieuregulowanych kwe-

stii prawnych związków jedno- i różnopłciowych?

4.

Czy jako minister w świeckim państwie zgodzi

się Pan z przekonaniem, że osobisty światopogląd nie

powinien mieć wpływu na podejmowanie decyzji do-

tyczących państwa, prawa i obywateli?

Poseł Maciej Mroczek

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

(nr 2797)

do ministra spraw wewnętrznych

Służby Kontrwywiadu Wojskowego

W związku z uzyskaniem wiarygodnych informa-

cji, dających podstawę przypuszczać, iż kierownictwo

288

Służby Kontrwywiadu Wojskowego podjęło działania

represyjne wobec współpracującego ze mną w charak-

terze asystenta społecznego eksperta, proszę o odpo-

wiedź na poniższe pytania:

1.

Czy po 25 stycznia br. (czyli po posiedzeniu sej-

mowej Komisji Obrony Narodowej) SKW podjęła wo-

bec eksperta współpracującego ze mną w charakte-

rze asystenta społecznego jakiekolwiek działania lub

czynności, w tym czynności operacyjne?

2.

Czy rozpoczęto stosowanie kontroli operacyjnej

w jakiejkolwiek postaci oraz czy wykorzystano pion

techniki operacyjnej?

3.

Proszę o podanie podstawy prawnej ww. działań

(jeżeli zaistniały).

Ustawa o SKW i SWW wyraźnie wskazuje, że pod-

miotem zainteresowania SKW mogą być tylko żoł-

nierze pełniący czynną służbę wojskową, funkcjona-

riusze SKW i SWW oraz pracownicy SZ RP i innych

jednostek organizacyjnych MON.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

(nr 2798)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie obowiązujących cen gazu

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 28 lutego

2012 r. na konferencji prasowej powiedział Pan, że

obecne ceny gazu z Rosji zostały ustalone przez rząd

Pana Premiera Jarosława Kaczyńskiego.

Powiedział

Pan również, że odpowiedzialny za ustalenie tych cen

był były minister skarbu Wojciech Jasiński.

Jest to

informacja zdumiewająca, bo – jak powszechnie wia-

domo – negocjacje z Rosją prowadzone były przez

Pana rząd.

nia.

1.

Kto prowadził w imieniu rządu polskiego roz-

mowy z Rosją w przedmiocie dostaw gazu, kto pod-

pisał umowę z Rosją i na jaki okres?

2.

Kto ustalił obecne ceny gazu i czy obowiązuje

umowa podpisana przez Pana rząd czy też rząd Ja-

rosława Kaczyńskiego?

3.

Czy Pan Premier został szczegółowo poinfor-

mowany o warunkach umowy i czy zaakceptował je

przed podpisaniem tej umowy?

4.

Czym zaowocowały prowadzone przez Pański

rząd rozmowy i negocjacje ze stroną rosyjską oraz

jakie przyniosły efekty?

5.

Jak kształtują się obecne ceny gazu w porów-

naniu do lat poprzednich?

6.

Jak kształtują się ceny gazu pochodzącego

z Rosji na rynku europejskim?

Ile za ten gaz płaci

Ukraina, ile płacą Niemcy, Czechy i inne kraje im-

portujące gaz z Rosji, w tym Polska?

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

(nr 2799)

do ministra zdrowia

w sprawie doﬁnansowania inwestycji

wraz z budową heliportu”

Szanowny Panie Ministrze!

Zespół Opieki Zdro-

wotnej im. Jana Pawła II w Głogowie został zakwa-

liﬁkowanyw„Wojewódzkimplaniedziałaniasyste-

mu Państwowe Ratownictwo Medyczne dla woje-

wództwa dolnośląskiego” do jednostek strategicz-

nych mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa

ponad 200 tys. mieszkańców powiatu głogowskiego,

powiatu górowskiego oraz części powiatu polkowic-

kiego.

W tym celu placówka ta rozpoczęła inwestycję

portu”.

W 2008 r. ZOZ w Głogowie podjął działania zmie-

rzające do pozyskania doﬁnansowaniaww.inwestycji

w ramach działania 12.1: Rozwój systemu ratownic-

twa medycznego Programu Operacyjnego „Infra-

struktura i środowisko”.

Niestety, mimo uzyskania

pozytywnej oceny wniosek został umieszczony na li-

ście rezerwowej.

Mimo tego, iż placówka nie otrzymała doﬁnanso-

wania z budżetu państwa i pomimo ograniczonych

środków ﬁnansowych,realizacjarzeczowaprojektu

została rozpoczęta, ponieważ zapotrzebowanie na

oddział ratunkowy w tym regionie jest ogromne i in-

westycja ta jest niezbędna.

Obecnie ZOZ w Głogowie, wykorzystując środki

własne, dotacje samorządów, a także darowiznę prze-

kazaną przez Fundację Polska Miedź, zakończył bu-

dowę trzykondygnacyjnego pawilonu (3000 m

2

) sta-

nowiącego nowe skrzydło szpitala, gdzie docelowo

zlokalizowany zostanie szpitalny oddział ratunkowy,

blok operacyjny oraz oddział anestezjologii i inten-

sywnej terapii.

289

W 2009 r. został zakupiony tomograf komputero-

wy, którego kupno i uruchomienie było niezbędne,

a w 2010 r. została zakończona budowa lądowiska dla

śmigłowców, które funkcjonuje przy szpitalu i posia-

da wszystkie niezbędne pozwolenia.

Dotychczasowe wydatki jakie ZOZ poniósł na re-

alizację projektu to 4957 tys. zł.

Jednak aby inwesty-

cja ta została zakończona i szpitalny oddział ratun-

kowy mógł funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem,

potrzebne są jeszcze znaczne nakłady ﬁnansowe.

Ministra z pytaniem: Czy w związku z przyznaniem

przez Unię Europejską dodatkowych funduszy na re-

alizację Programu Operacyjnego „Infrastruktura

i środowisko”, w których część środków przeznaczo-

nych jest na rozwój infrastruktury ochrony zdrowia

o znaczeniu ponadregionalnym oraz rozwój ratow-

nictwa medycznego, a także mając na uwadze, iż pla-

cówka w oczekiwaniu na środki ﬁnansowewramach

konkursu 2/2008 zrealizowała wiele zadań z projek-

tu własnymi siłami, głogowska placówka może liczyć

na doﬁnansowanietegozadaniaprzezMinisterstwo

Zdrowia?

Poseł Ewa Drozd

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 2800)

do ministra transportu, budownictwa

gu drogi krajowej nr 12.

O problemie związanym

z brakiem drugiej przeprawy mostowej w okolicach

Głogowa już niegdyś pisałam.

Jednak ze względu na

istotę sprawy zwracam się ponownie o rozpatrzenie

możliwości rozwiązania tego problemu.

Głogów, prawie 70-tysięczne miasto posiadające

jedną przeprawę mostową w ciągu przebiegającej

charakter ponadregionalny (łączy ze sobą kilka wo-

jewództw południowej i centralnej Polski), cały czas

stoi przed ważną komunikacyjną potrzebą – budową

obwodnicy z przeprawą mostową na rzece Odrze.

Budowa obwodnicy oraz drugiej przeprawy mo-

stowej w okolicach Głogowa ma ogromne znaczenie

logistyczne, a także istotne znaczenie dla okolicznych

gmin.

Inwestycja ta umożliwiłaby spięcie komunika-

cyjne dwóch najważniejszych ciągów komunikacyj-

nr 292, poza obszarem zabudowanym miasta.

W zde-

cydowany sposób przyczyni się to do poprawy sytu-

acji komunikacyjnej zarówno w samym Głogowie, jak

i w sąsiednich gminach.

Przeniesiony zostanie bo-

wiem poza granice zurbanizowane ruch tranzytowy,

co wyeliminuje także wiążące się z tym uciążliwości

dla mieszkańców miasta.

Ponadto ryzyko ewentualnego zamknięcia mostu,

z różnych przyczyn, spowodować może utrudnienia

na terenie całego powiatu głogowskiego, co przekła-

da się również na bezpieczeństwo w tym regionie.

Różnego rodzaju utrudnienia na odcinku pomiędzy

mostem a skrzyżowaniem drogi wojewódzkiej nr 319

i drogi krajowej nr 12, tj. remont mostu lub nawierzch-

ni dróg czy wypadek drogowy, powodują wielokilo-

metrowe korki i całkowity paraliż miasta, stwarza-

jąc tym samym olbrzymie utrudnienia dla miesz-

kańców okolicznych miejscowości.

Istotnym proble-

czych, co powoduje bezpośrednie zagrożenie dla

mieszkańców.

Kolejnym problemem jest fakt, że powiat głogow-

ski leży na terenach zalewowych i na skutek powodzi

istnieje możliwość zalania szlaków komunikacyj-

nych, a odcięcie ich spowoduje poważne utrudnienia

w przemieszczaniu sił i środków w kierunku rejonów

zagrożonych (zagrożone szlaki komunikacyjne to

m.in. droga krajowa nr 12 Żagań – Kalisz, odcinek

drogowy na Ostrowie Tumskim, którego zatopienie

spowoduje wyeliminowanie przeprawy mostowej na

Odrze).

W związku z powyższym budowa obwodnicy Gło-

gowa z drugą przeprawą mostową jest dla mieszkań-

ców tego regionu sprawą priorytetową i niecierpiącą

zwłoki.

Panie Ministrze, pragnę zaznaczyć, iż włożono już

wiele pracy w przygotowanie wstępnych dokumentów

związanych z przygotowaniem tej inwestycji.

Zostało

wykonane już „Studium korytarzowe wraz z analizą

wielokryterialną nowego przebiegu drogi krajowej

Województwa Dolnośląskiego oraz Zarząd Powiatu

Głogowskiego zobowiązały się do udziału w sﬁnan-

sowaniu dokumentacji projektowej przedmiotowego

zadania w wysokości 3 mln zł.

Środki na ten cel znaj-

dują się w „Wieloletnim programie inwestycyjnym

dla województwa dolnośląskiego na lata 2007–2013”

realizowanym przez samorząd województwa w zada-

niach priorytetowych.

1.

Czy wobec faktu zagwarantowania przez samo-

kumentacji projektowej przedmiotowego zadania

ministerstwo infrastruktury rozpatrzy możliwość

opracowania niezbędnego studium budowy obwodni-

cy Głogowa z przeprawą mostową?

dowa obwodnicy Głogowa z przeprawą mostową na

290

że krajowy, ponownie pochyli się nad problemem, za-

nalizuje go i rozważy wpisanie inwestycji do realiza-

Poseł Ewa Drozd

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 2801)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie kontynuacji budowy

Szanowny Panie Ministrze!

Gmina Skawina jest

największym na terenie powiatu krakowskiego dy-

namicznie rozwijającym się ośrodkiem z dobrze dzia-

łającym rynkiem pracy i wysokim poziomem usług

nie przemieszcza się znacząca liczba użytkowników,

z ładunkami o wysokim tonażu transportowanymi

do istniejących na terenie gminy zakładów produk-

cyjnych.

Wysokie natężenie ruchu i brak dostosowa-

żenia (nienormatywna, zaniżona skrajnia i wysokość)

zlokalizowanych wzdłuż DK44 ﬁrm,wtymzakładów

o strategicznym znaczeniu dla gospodarki.

Wobec

liwy jakikolwiek remont wskazanego wyżej obiektu

mostowego.

dący efektem poszukiwania przez kierowców alter-

natywnych wobec płatnych autostrad dróg lokalnych

powoduje znaczące utrudnienia nie tylko dla miesz-

kańców okolicznych miejscowości, lecz także przy-

czynia się do wygenerowania znaczących kosztów

ją przedstawiciele władz samorządowych tej aglome-

sta, co powoduje również wydłużenie czasu dojazdu

cimskiego.

Brak realizacji przedmiotowej inwestycji

getyczne Małopolski, bowiem Elektrownia Skawina

gdyż obecny stan dróg uniemożliwia dostarczenie

noszeniu atrakcyjności inwestycyjnej, bowiem w opar-

ciu o przygotowywaną koncepcję budowy obwodnicy

gmina Skawina rozpoczęła w 2008 r. budowę infra-

struktury dla dwóch obszarów inwestycyjnych: Stre-

fy Aktywności Gospodarczej (120 ha) i Skawińskiego

na tych obszarów.

Dodatkowym argumentem jest

-1-436/09), co stwarza konieczność niezwłocznego

ków wydatkowanych na realizację pierwszego etapu

To wszystko jest wystarczającym powodem do po-

nownego rozważenia możliwości wyasygnowania

ności uzyskanych przez GDDKiA.

Kwota niezbędna

do zrealizowania inwestycji to ok. 100 mln zł.

ny zagrożone jest bezpieczeństwo energetyczne re-

gionu (brak możliwości rozbudowy Elektrowni Ska-

wina), niemożliwy jest rozwój sektora biznesowego

liwe jest zapewnienie prawidłowości funkcjonowania

(brak alternatywnych dla DK44 szlaków komunika-

cyjnych).

Całkowicie popieram stanowisko władz sa-

morządowych, iż potrzeba budowy obwodnicy służą-

cej ruchowi tranzytowemu, a także mieszkańcom

zbędną do zrealizowania w jak najszybszym możli-

wym terminie.

Zwracam się z pytaniem, kiedy możliwe będzie

przeznaczenie środków ﬁnansowychnakontynuację

budowy obwodnicy Skawiny?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

291

Interpelacja

(nr 2802)

do prezesa Rady Ministrów

i szczelin na budowanych autostradach

po fali mrozów oraz procedur, technologii

Z satysfakcją odnotowałem zapowiedź Pana Pre-

miera o zamiarze złożenia obszernej informacji na

temat stanu budowy autostrad w Polsce.

Jest to zgod-

ne z intencją mojej interpelacji w tej materii z 29 li-

stopada 2011 r.

Jednak z przykrością muszę stwier-

dzić, iż odpowiedź na tę interpelację z 23 grudnia

ub.r. trudno uznać za satysfakcjonującą.

W ostatnich kilkunastu dniach opinia publiczna

dowiedziała się o pęknięciach i szczelinach, które po-

jawiły się na niespotykaną dotychczas skalę na wszyst-

kich odcinkach budowanych autostrad.

Rozgorzał też

ostry spór pomiędzy ﬁrmamirealizującymiautostra-

dy a zamawiającym, tj. GDDKiA, dotyczący metodyki

projektowania nawierzchni drogowych w Polsce, pro-

cedur oraz stosowanej technologii.

Jego istotą jest nie

tylko konieczność jak najszybszego usunięcia wad i uste-

rek, lecz także wzajemne oskarżania o to, kto ponosi

winę i kto za to odpowiada.

Decyzje rozstrzygające ów

spór mogą okazać się bardzo kosztowne.

Mogą też

mieć poważny wpływ na dalszy przebieg realizacji pro-

gramu budowy autostrad w Polsce.

Grozi nam nie tyl-

ko gwałtowny wzrost kosztów, ale też niedotrzymanie

terminów zakończenia inwestycji.

Oczywiście za wszyst-

ko zapłaci podatnik.

1.

11 kwietnia 2011 r. spółka Eurovia Polska SA

skierowała na ręce ministra infrastruktury Cezarego

Grabarczyka pismo zatytułowane: Ostatni moment na

modyﬁkację metodyki projektowania nawierzchni

drogowych.

W Polsce skala problemu może objąć po-

nad tysiąc kilometrów autostrad.

Czy z treścią owego

dokumentu zapoznane zostały stosowne służby i in-

stytucje podległe resortowi a zwłaszcza GDDKiA, któ-

ra, jak wnoszę, otrzymała kopię tego wystąpienia?

2.

Czy w tej sprawie resort infrastruktury prze-

prowadził konsultacje z instytucjami naukowymi,

w tym z Instytutem Budowy Dróg i Mostów oraz ze

znającymi problem inżynierami?

3.

Jakie decyzje i działania podjęli w związku z tą

sprawą ówczesny minister infrastruktury Cezary

Grabarczyk oraz Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

wych i Autostrad?

Ze słowami szacunku

Poseł Leszek Miller

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

(nr 2803)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie wątpliwości dotyczących

zasad przechodzenia adiunktów

W związku ze skargą z dnia 6 lutego br., którą

otrzymałem od Komisji Zakładowej NSZZ „Solidar-

ność” Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego

w Warszawie, przesyłam na ręce Pani Minister in-

terpelację w sprawie wątpliwości dotyczących zasad

przechodzenia adiunktów mianowanych po 16 grud-

nia 2002 r. na stanowisko starszego wykładowcy

z prośbą o wyjaśnienie sprawy i zatrzymanie praktyk

niezgodnych z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym.

Według pracowników nauki SGGW, w czerwcu

2011 r. decyzją Rady Wydziału Nauk o Zwierzętach

dziekan prof. P. B. ogłosił konkurs na etaty starszych

wykładowców, z dwuletnim okresem zatrudnienia,

który miał odbyć się 16 września, czyli na dwa tygo-

dnie przed wejściem w życie znowelizowanej ustawy

w posiedzeniu Senatu SGGW podsekretarza stanu

w MNiSW pana Zbigniewa Marciniaka dziekan Wy-

działu Nauk o Zwierzętach podjął ustną decyzję za-

wieszającą sprawę konkursu.

Po upływie niecałego

miesiąca adiunkci otrzymali za pośrednictwem pocz-

ty elektronicznej pismo dziekana P. B. następującej

treści: W związku ze sprzecznymi informacjami do-

chodzącymi z ministerstwa dotyczącymi zasad prze-

chodzenia adiunktów na stanowisko starszego wy-

kładowcy (nowe zasady mają obowiązywać od 2013 r.)

uprzejmie informuję, że konkurs ogłoszony przez radę

wydziału nie został odwołany.

Przypominam zatem

o konieczności złożenia dokumentów w ustalonym

przez radę terminie.

P. B.

W odpowiedzi na skargi pracowników SGGW, Ko-

misja Zakładowa NSZZ „Solidarność” SGGW zwró-

ciła się z prośbą o wyjaśnienie procedury przenosze-

nia pracowników do dziekana wydziału.

Dziekan prof.

P. B. w piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. stwierdził,

co następuje: uprzejmie informuję, że przenoszenie

adiunktów, którzy nie uzyskali stopnia doktora ha-

bilitowanego w ciągu 9 lat pracy na tym stanowisku,

jest praktykowane w naszym wydziale od kilku lat

według zasad określonych uchwałą Rady Wydziału

Nauk o Zwierzętach z dnia 23 września 2008 r.

Niepoddanie się tej procedurze skutkuje wystą-

pieniem do rady wydziału o wydanie pozytywnej opi-

nii dotyczącej rozwiązania stosunku pracy.

Było to

wyższym przed nowelizacją i jest zgodne z nowym

brzmieniem ustawy.

Jest również zgodne z zapisami

Statutu SGGW w Warszawie.

W związku z powyższym proces przenoszenia ad-

iunktów jest kontynuowany.

Nadal też KZ NSZZ „So-

lidarność” SGGW otrzymuje skargi od adiunktów,

292

których – jak napisano w liście do mnie – groźbami

przed zwolnieniem z pracy przymusza się do przecho-

dzenia na stanowiska dydaktyczne.

Od lat stosowana

jest praktyka łamania woli ludzi.

(…)

W wyniku tego

podpisują sobie de facto zwolnienia z pracy z dwulet-

nim okresem wypowiedzenia, godząc się jednocze-

śnie na znacznie większy wymiar godzin dydaktycz-

nych i gorszy – wobec mianowania – status nauczy-

ciela akademickiego.

Czy MNiSW może zbadać opisaną wyżej kwestię

i dać oﬁcjalnąwykładnięprzepisówprawa,któreobo-

wiązuje wszystkie uczelnie, aby nie pojawiały się wąt-

pliwości interpretacyjne przy ustalaniu wewnętrz-

nych procedur postępowania z adiunktami?

Czy MNiSW może w trybie nadzoru skontrolować

zgodność działań podejmowanych na SGGW z prze-

pisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, a w przy-

padku stwierdzenia niezgodności skłonić uczelnię do

zmiany wewnętrznych uregulowań i stosowanych

praktyk?

Jakie mają możliwości postępowania adiunkci,

którzy ulegli szantażowi stosowanemu przez SGGW

w wyżej opisanej sprawie?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

(nr 2804)

do ministra spraw wewnętrznych

owrzodzeniu żołądka lub dwunastnicy

bez nawrotów i powikłań

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie mi-

jęcie do służby w Policji reguluje procedurę rekruta-

cji i selekcji do służby w Policji.

§ 11 pkt 8 rozporządzenia stanowi, iż jednym z eta-

pów rekrutacji jest: ustalenie przez komisję lekarską

nych zdolności ﬁzycznejipsychicznejkandydatado

służby w oparciu o rozporządzenie z dnia 9 lipca 1991 r.

nych.

Zgodnie z działem XI § 43 pkt 5 rozporządzenia

osoby po przebytym owrzodzeniu żołądka lub dwu-

nastnicy bez nawrotów i powikłań są niezdolne do

służby w Policji.

Obecne osiągnięcia medycyny umoż-

liwiają całkowite wyleczenie chorych na owrzodzenie

żołądka i dwunastnicy, a mimo to uzyskują oni kate-

gorię N.

W 2009 r. ministerstwo zapewniało, iż są

przygotowywane nowe przepisy dotyczące kryteriów

zdrowotnych stawianych kandydatom do służby w Po-

licji poprzez złagodzenie wymogów z rozpoznaną cho-

robą wrzodową.

formacji: Czy są prowadzone prace nad zmianami

w kryteriach rekrutacji i selekcji do służby więzien-

nej pod kątem osób po przebytym owrzodzeniu żo-

łądka lub dwunastnicy bez nawrotów i powikłań?

Z poważaniem

Poseł Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

(nr 2805)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie „dzieci gorszych szans”

Szanowna Pani Minister!

„Dzieci gorszych szans”

to te dzieci, które z powodu różnych utrudnień, mają

gorsze niż ich rówieśnicy szanse rozwoju i edukacji,

a tym samym utrudniony start w dorosłe życie.

Są to

dzieci przewlekle chore, niepełnosprawne, pochodzą-

ce z rejonów zagrożonych bezrobociem i ubóstwem,

wychowujące się w rodzinach patologicznych.

Niestety, z roku na rok obserwujemy wzrost licz-

by „dzieci gorszych szans”.

W związku z tym bardzo

— Jaka jest obecnie skala tego zjawiska?

— Jakich form pomocy wymagają te dzieci?

— Czy i w jaki sposób jest ona udzielana?

— Jakie instytucje zajmują się udzielaniem takiej

pomocy?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2806)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie projektowanych

selskiego wpłynął apel Polskiej Izby Rzeczników Pa-

tentowych w sprawie projektowanych przez Unię

293

Europejską regulacji w obszarze prawa własności in-

telektualnej dotyczących jednolitej ochrony patento-

wej, której prawnym tytułem ma być patent europej-

ski o jednolitym skutku.

Z przedstawionego stanowi-

ska wynika, że jednolita ochrona patentowa zagraża

rozwojowi gospodarczemu Polski.

Podmioty polskie

zostaną pozbawione możliwości zapoznania się we

własnym języku z sytuacją patentową obowiązującą

w Polsce, znacząco poszerzone monopole patentowe

ograniczą możliwość rozwoju polskich przedsiębiorstw.

Przedsiębiorcy będą zmuszeni do prowadzenia spo-

rów przed sądami zlokalizowanymi poza Polską,

w języku obcym, w oparciu o materiał dowodowy

w języku obcym, co spowoduje wzrost kosztów pro-

wadzenia procesu.

Ponadto w apelu stwierdzono, że

nowe regulacje stworzą niespotykaną dotychczas blo-

kadę patentową, która będzie trwałą barierą rozwo-

ju przedsiębiorczości i praktycznie uniemożliwi

zmniejszenie dystansu pomiędzy gospodarką Polski

a gospodarką państw wysokorozwiniętych technolo-

gicznie.

Planowane regulacje także zaostrzą sankcje

i procedury stosowane w razie wystąpienia z zarzu-

tami naruszenia patentów.

Przesyłam w załączeniu kopię apelu*

)

z prośbą o:

— ustosunkowanie się do jego treści;

— szczegółowe przedstawienie informacji dotyczą -

cych prac nad jednolitą ochroną patentową, w szczegól-

ności – na jakim etapie są prace i czego dotyczą;

— informacje, jakie jest stanowisko Polski w przed -

miotowej sprawie.

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 2807)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie źródeł ﬁnansowania nowych

terytorialnego przez wiele lat budowały sprawny sys-

tem opieki zastępczej.

W wielu powiatach utworzono

zawodowe rodziny zastępcze i rodzinne domy, które

z powodzeniem spełniają swoje funkcje i są korzyst-

niejszą od instytucjonalnej formą opieki nad dziec-

kiem.

2012 r., wprowadza m.in. szereg nowych instytucji

wsparcia rodzin zastępczych.

Zgodnie z ww. aktem

prawnym na samorządy powiatowe zostały nałożone

nowe zadania, których realizacja wiąże się ze znale-

zieniem kolejnych źródeł ﬁnansowania.

Nowe zapisy ustawowe dają podstawę do faktycz-

nego rozwoju pieczy zastępczej, jednakże brak środ-

ków ﬁnansowychwspierającychjednostkisamorządu

terytorialnego w realizacji tej ustawy może to uda-

remnić.

Biorąc pod uwagę i tak już bardzo trudną

sytuację ﬁnansowąwielupowiatów,istniejeuzasad-

niania obawa, iż brak pomocy z budżetu państwa

uniemożliwi samorządom wprowadzenie nowego sys-

temu w kształcie proponowanym przez ustawę.

Wprowadzona ustawa przewiduje wprawdzie moż-

liwość otrzymania dotacji celowej na realizację no-

wych zadań, jednakże nie jest to równoznaczne z fak-

tycznym jej otrzymaniem.

Ponadto, według samorzą-

dów, realizacja ww. zadań winna być w całości ﬁnan-

sowana z budżetu państwa.

Powołując się na opinię

Konwentu Powiatów Województwa Warmińsko-Ma-

zurskiego, obarczenie samorządów nowymi zadania-

mi, bez źródeł ﬁnansowania,naruszazapisyart.167

konstytucji.

Samorządy powiatowe z Warmii i Mazur

przedstawiają analizę ﬁnansowądowodzącą,żewpro-

wadzona reforma systemu wsparcia rodziny dra-

stycznie obciąży wydatki budżetów samorządów.

W zderzeniu z nową regułą ﬁnansową, dotyczącą

ograniczeń w zadłużaniu się samorządów, rozwiąza-

nia korzystne dla opieki rodzin będą w praktyce nie-

możliwe do zrealizowania.

W tej sytuacji nasuwają się m.in. następujące py-

tania:

Czy jednostki samorządu terytorialnego uzyskają re-

kompensatę ﬁnansowązbudżetupaństwa,adekwat-

ną do kosztów związanych z wprowadzeniem nowej

stępczej?

Mam na myśli dotację z budżetu państwa

albo inne źródło dochodu j.s.t.

Czy przewiduje się zastosowanie instrumentów ogra-

niczających kosztochłonność nowych ustawowych

regulacji?

Czy wchodzi w grę wydłużenie okresu przejściowego

wejścia w życie niektórych rozwiązań?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Orzechowski

Ełk, dnia 5 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2808)

do ministra środowiska

w sprawie zwiększenia dla Polski

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz częściej mówi

się o działaniach mających na celu ograniczenie emi-*

)

sji dwutlenku węgla.

Im bardziej uszczegóławiane są

warunki, w których przyjdzie funkcjonować naszej

gospodarce po roku 2012, tym wyraźniej widać ska-

lę problemów związanych z wdrożeniem pakietu.

Polska na mocy dwóch podstawowych dyrektyw

UE w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektó-

rych rodzajów zanieczyszczenia powietrza z dnia

23 października 2001 r. oraz ustanowienia systemu

wspólnocie, uregulowała kwestię ustawą z dnia 22 grud-

trza gazów cieplarnianych i innych substancji.

W roz-

porządzeniu wykonawczym, wydanym przez mini-

stra środowiska w porozumieniu z ministrem gospo-

darki, zostały wymienione przede wszystkim elektro-

ciepłownie, koksownie, cementownie, wytwórnie wap-

nia, stanowiące większość ośrodków przemysłowych

w kraju najbardziej wykorzystujących limity CO

2

.

centowy udział uprawnień do emisji.

Wprowadzony

zapis będzie miał konsekwencje nie tylko dla konku-

rencyjności naszej gospodarki, ale także dla sytuacji

skiwanej ze źródeł odnawialnych oraz obciążenie pro-

ducentów energii kosztami ekologicznymi mogą prze-

kładać się na wyższe ceny elektryczności, gazu i ogrze-

wania.

Niełatwo będzie zatem Polsce spełnić obcią-

żenie pakietowe, bowiem istotna jego część, tzw. pro-

dukować emisję gazów cieplarnianych o 20%, zwięk-

szyć efektywność wykorzystania energii także o 20%

oraz podnieść wykorzystanie energii ze źródeł odna-

wialnych o 20%.

Komisja Europejska nie czuje się

usatysfakcjonowana 20-procentową obniżką emisji.

Chce 30-procentowej rewolucji.

To naprawdę ambitne

wyzwanie.

Szczególnie w warunkach światowego

kryzysu gospodarczego.

Już raz (w ubiegłym roku)

kwestionowaliśmy sprawę pozwoleń na emisję.

Za-

sadne wydają się zatem następujące pytania:

1.

Jakie działania są podejmowane, aby Polska

uniknęła znaczącego wzrostu cen energii elektrycz-

nej i ogrzewania?

2.

Czy Polska da radę spełnić wymogi pakietu

związane z emisją CO

2

?

3.

Czy zostaną podjęte kroki w kierunku zwięk-

szenia dla Polski przydziałów uprawnień do emisji

CO

2

?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Orzechowski

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

(nr 2809)

do ministra gospodarki

w sprawie reformy terenowej administracji

Szanowny Panie Ministrze!

Dochodzą do mnie sy-

gnały o planowanej reorganizacji terenowej służby

miar, tj. znaczącym ograniczeniu liczby oddziałów

okręgowych i obwodowych urzędów miar.

Ze wstęp-

nych planów resortu gospodarki do końca roku ma być

zamkniętych 44 z 58 terenowych urzędów miar.

W obecnej chwili użytkownicy przyrządów pomia-

rowych z terenu powiatów: ełckiego, gołdapskiego,

oleckiego, piskiego, giżyckiego i węgorzewskiego wo-

jewództwa warmińsko-mazurskiego oraz grajewskie-

go, suwalskiego, sejneńskiego i augustowskiego wo-

jewództwa podlaskiego, przeprowadzają ich okresową

legalizację w Obwodowym Urzędzie Miar w Ełku.

Dopełnienie obowiązku legalizacji w przypadku nie

zamontowania przenośnego przyrządu pomiarowego

wymaga dostarczenia jego do sprawdzenia w lokalu

urzędu, natomiast w przypadku zamontowania przy-

rządu pomiarowego na stałe wymaga dojazdu pra-

cownika administracji miar z przyrządami kontrol-

nymi do miejsca jego użytkowania.

Niepokojące są zatem plany dotyczące nowej

struktury terenowych urzędów miar, opracowane na

podstawie kryteriów określonych w założeniach,

oznaczające brak urzędu miar w szeroko pojętej pół-

nocno-wschodniej Polsce.

Dotyczy to nie tylko urzędu

w Ełku, lecz również w tak dużych ośrodkach jak

Białystok i Olsztyn.

Przykładowy urząd w Ełku działa od 1967 r. i ob-

sługuje m.in. 74 punkty, w których zamontowane są

fundamentowe wagi samochodowe, 9 jednostek woj-

skowych, 108 stacji paliw ciekłych i gazu, ok. 550 tak-

sówek, setki sklepikarzy, ponad 46 marketów i skle-

pów wielkopowierzchniowych oraz 62 podmioty zaj-

mujące się paczkowaniem towarów.

Średnio rokrocz-

nie wykonuje ponad 3000 legalizacji różnych przy-

rządów pomiarowych z zakresu masy, długości, ob-

jętości i termodynamiki.

Zatem jeśli zostanie przyję-

ta proponowana struktura to cała północno-wschod-

nia Polska stanie się białą plamą na mapie urzędów

miar.

Sytuacja niepokoi nie tylko zatrudnionych pra-

cowników urzędów, ale setki lokalnych ﬁrm,które

korzystają z usług urzędu mierniczego.

Gdyby doszło

do likwidacji, właściciel sklepu musiałby legalizować

wagę nie w Ełku (Białymstoku, Olsztynie), ale w War-

szawie albo Gdańsku.

Wzrosną koszty prowadzenia

działalności a spadnie konkurencyjność ﬁrm.

Jeśli już znajdą się powody dla odstępstw, to jed-

nak powinny one uwzględniać regionalne czy teryto-

rialne uwarunkowania, gęstość zaludnienia oraz ta-

kie argumenty jak ilość obsługiwanych ﬁrm,insty-

tucji, potencjał kadry pracowniczej i administracyj-

295

nej oraz wykaz połączeń komunikacyjnych na obsza-

rze projektowanych zmian.

Po to by obywatele nie

musieli pokonywać kilkuset kilometrów i nie byli ob-

ciążeni dodatkowymi kosztami.

Zdaję sobie sprawę z konieczności ekonomizacji

funkcjonowania polskich urzędów miar – ich przy-

chody są niewspółmierne do ponoszonych wydatków.

Jednak trudno zrozumieć plan likwidacji aż 44 pla-

cówek urzędów miar na terenie Polski, w tym wszyst-

kich w województwie warmińsko-mazurskim i pod-

laskim.

Przecież likwidacja kolejnych zakładów pra-

cy i utrudnienia w legalizacji urządzeń mogą ozna-

czać pogłębienie się i tak już wysokiego poziomu

bezrobocia w Polsce północno-wschodniej.

stępujących kwestii:

1.

Czy rzeczywiście planowana jest likwidacja

44 urzędów miar?

2.

Jeśli tak, to w nowej strukturze na dużym ob-

szarze na północny wschód od linii: Tczew, Ostrołę-

ka, Lublin, nie ma żadnego obwodowego urzędu miar.

Zatem, czy nie warto rozważyć zapełnienia tej białej

plamy i pozostawienia terenowych jednostek w Ełku,

Olsztynie i Białymstoku?

3.

Czy brane są pod uwagę alternatywne rozwią-

zania w formule partnerstwa publiczno-prywatnego?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Orzechowski

Ełk, dnia 6 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2810)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przeprowadzania egzaminów

kwaliﬁkacyjnych w formie on-line

Kwestia możliwości przeprowadzania przez szko-

łę niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej

egzaminów klasyﬁkacyjnych w formie on-line dla

szkołą, w rozumieniu art. 16 ust. 4–8 ustawy o sys-

Nr 95, poz. 425, z późn. zm.), jest wielokrotnie pod-

noszona przez przedstawicieli szkół działających na

terenie woj. podlaskiego.

Umożliwienie przeprowadzenia egzaminów kwa-

liﬁkacyjnychwww.formiepozwolinazorganizowa-

nie maksymalnie dogodnych warunków egzaminów

klasyﬁkacyjnychdzieciomobywatelipolskichprze-

bywających poza granicami kraju.

Jak wynika z in-

formacji przedstawianych przez przedstawicieli szkół,

Polacy przebywający poza granicami kraju wykazują

ogromne zainteresowanie kształceniem dzieci w pol-

skich szkołach, pomimo że dzieci te równolegle uczą

się w szkołach za granicą, tam gdzie obecnie przeby-

wają.

Podkreślenia wymaga fakt, że obowiązkiem

naszego państwa jest wspieranie tych rodzin, troska

o edukację dzieci i ułatwienie im więzi z ojczyzną.

W celu umożliwienia zorganizowania dogodnych

warunków do przeprowadzenia egzaminów kwaliﬁ-

kacyjnych w formie on-line, placówki oświatowe

z terenu woj. podlaskiego przystępują do projektów

edukacyjnych skierowanych do dzieci obywateli pol-

skich przebywających czasowo za granicą.

Jednakże

w trakcie realizacji przedmiotowych projektów,

w wyniku kontroli przeprowadzonej przez kurato-

rium, jedna z placówek została poinformowana, że

egzaminy kwaliﬁkacyjneprzeprowadzanewtechnice

on-line nie są zgodne z prawem, bowiem naruszają

zapisy rozporządzenia ministra edukacji narodowej

syﬁkowaniaipromowaniauczniówisłuchaczyoraz

przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szko-

a także rozporządzenia ministra edukacji narodowej

bywających za granicą (Dz. U. z 2010 r.

Nr 170,

poz. 1143), a tym samym naruszają art. 7 ust. 3 pkt 3

odebrania uprawnień szkoły publicznej.

Negatywną opinię, co do możliwości przeprowadze-

nia egzaminów kwaliﬁkacyjnych w formie on-line,

wyraził również minister edukacji narodowej twier-

dząc, że co prawda brak jest normy nakazującej ﬁzycz-

ną obecność osoby egzaminowanej na egzaminie kwa-

liﬁkacyjnym,jednakżeniemożnawyprowadzićnormy

dopuszczającej ewentualność przeprowadzenia egza-

minu w formie on-line.

Przedmiotowe stanowisko zo-

stało zawarte w piśmie Ministerstwa Edukacji Naro-

dowej z dnia 30 grudnia 2011 r. (znak: DWM-I-BR-

-0401-3-3/11), stanowiącym odpowiedź na moją inter-

wencję w sprawie możliwości przeprowadzenia egza-

minów kwaliﬁkacyjnychwformieon-line.

W odpowiedzi na powyższe stanowisko, przedsta-

wiciele placówek szkolnych rozważają możliwość

wprowadzenia w statucie szkoły regulacji dopuszcza-

jących przeprowadzenie egzaminów kwaliﬁkacyjnych

on-line.

Podnosząc, że statut nie może być sprzeczny

z prawem oświatowym, jednak w sytuacji, gdy brak

jest norm prawnych odnoszących się do możliwości

przeprowadzania egzaminów kwaliﬁkacyjnych on-

-line, nie można mówić, iż statut wprowadzający

możliwość przeprowadzenia egzaminów on-line wraz

z odpowiednimi procedurami organizacyjnymi i eg-

zaminacyjnymi, zapewniającymi weryﬁkacjętożsa-

mości i samodzielności pracy ucznia, jest sprzeczny

z prawem oświatowym.

Mając na uwadze powyższe, a także szereg zalet

związanych z możliwością przeprowadzania egzami-

nów kwaliﬁkacyjnychon-line,zwracamsięprośbą

o poinformowanie:

296

1.

Czy w obecnym stanie prawnym można przepro-

wadzić egzaminy kwaliﬁkacyjnewformieon-line?

2.

Czy możliwość przeprowadzenia egzaminów

on-line może zostać przewidziana w statucie placów-

ki szkolnej?

W przypadku występowania przeszkód w przepro-

wadzeniu egzaminów kwaliﬁkacyjnychwformieon-

-line zwracam się z prośbą o poinformowanie:

1.

Jakie konkretnie regulacje prawne uniemożli-

wiają przeprowadzenie egzaminów kwaliﬁkacyjnych

w formie on-line?

2.

Czy Rada Ministrów zamierza wprowadzić re-

gulacje prawne umożliwiające przeprowadzanie eg-

zaminów kwalifikacyjnych w formie on-line oraz

w jakim terminie miałoby to nastąpić?

Poseł Krzysztof Jurgiel

Białystok, dnia 2 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2811)

do ministra pracy i polityki społecznej

dochodowego dla osób korzystających

z pomocy ﬁnansowej ze środków

pomocy społecznej

W ostatnim czasie podczas moich dyżurów posel-

skich otrzymuję wiele sygnałów od mieszkańców

Krakowa w sprawie obowiązujących obecnie kryte-

riów dochodowych niezbędnych do uzyskania świad-

czeń z pomocy społecznej.

Zgodnie z ustawą o pomo-

cy społecznej i rozporządzeniem Rady Ministrów

z dnia 29 lipca 2009 r. ustalone jest kryterium do-

chodowe niezbędne do uzyskania pomocy społecznej

wynoszące 477 zł netto.

W myśl art. 3 ustawy o po-

mocy społecznej wynika, że pomoc społeczna wspiera

Wobec tak licznych głosów wyrażających niezadowo-

lenie z aktualnej sytuacji rodzin ubogich w Polsce

uważam, że są one zasadne.

niem do Pana Ministra: Czy zamierza Pan podjąć

kroki zmierzające ku zmianie aktualnego podstawo-

wego kryterium przyznawania przedmiotowych

świadczeń?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ireneusz Raś

Kraków, dnia 27 lutego 2012 r.

(nr 2812)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zmiany regulaminu pracy Rady

sła zwrócili się do mnie członkowie Obywatelskiego

Forum Legislacji działającego przy Fundacji im. Ste-

fana Batorego ze sprzeciwem wobec ograniczenia

udziału obywateli w procesie stanowienia prawa.

Członkowie forum podnieśli, iż dnia 6 grudnia

2011 r.

Rada Ministrów podjęła uchwałę nr 214 zmie-

niającą regulamin pracy Rady Ministrów, która

wprowadziła nowe zasady dotyczące procesu stano-

wienia prawa na etapie rządowym.

Zgodnie bowiem

z obecnym brzmieniem § 9 ust. 4 regulaminu prac

Rady Ministrów do założeń ustaw dołącza się wyniki

konsultacji społecznych, jeżeli zostały one przepro-

wadzone, a w szczególności, jeżeli obowiązek zasię-

gnięcia opinii wynika z obowiązujących przepisów.

Jak wynika ze stanowiska przedstawionego mi

przez członków Obywatelskiego Forum Legislacji,

wprowadzone zmiany w konsekwencji prowadzą do

ograniczenia udziału obywateli w procesie stanowie-

nia prawa i mają przede wszystkim za zadanie ułatwić

i przyspieszyć prace legislacyjne nad ustawami.

Co więcej, należy przychylić się do stanowiska

członków ww. organizacji, zgodnie z którym w demo-

kratycznym państwie prawnym partycypacja obywa-

teli w procesie stanowienia prawa jest kwestią fun-

damentalną i ma zasadnicze znaczenie dla całego

systemu prawnego.

czynnika społecznego w procesie stanowienia prawa

nie tylko na etapie rządowym nie jest jednoznacznie

i precyzyjnie określony, a brak w tym zakresie jedno-

znacznych uregulowań prawnych może w konse-

kwencji prowadzić do obniżenia jakości i standardów

tworzonego prawa.

1.

Czy przyjęcie przez Radę Ministrów uchwały

czenia udziału obywateli w procesie legislacyjnym na

etapie rządowym poprzez wprowadzenie fakultatyw-

nych konsultacji założeń do ustaw?

2.

Czy obecnie toczą się prace legislacyjne mające

na celu precyzyjne i przejrzyste unormowanie udzia-

łu obywateli w procesie tworzenia prawa?

3.

Czy przyjęte zmiany w konsekwencji nie przy-

czynią się do słabej jakości prawa, które tak napraw-

dę tworzone jest dla obywateli?

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 27 lutego 2012 r.

297

Interpelacja

(nr 2813)

do ministra skarbu państwa

W ramach prowadzonej działalności poselskiej

została skierowana na moje ręce prośba przedsta-

wicieli załogi Kopalni i Zakładów Chemicznych

cie podejmowanych przez nich działań, zmierzają-

cych do wstrzymania planów Ministerstwa Skarbu

Państwa dotyczących zakończenia procesu prywa-

tyzacji spółki.

Jak poinformowali zainteresowani, w dniu 16 stycz-

nia br. Departament Prywatyzacji MSP poinformo-

Siarkopol SA, z terminem składania ofert wstępnych

to wśród załogi głębokie zaniepokojenie, bowiem

– w opinii pracowników – w obecnej sytuacji ekono-

miczno-gospodarczej sprzedaż spółki jest działaniem

błędnym i nieracjonalnym.

Jest wyrazem krótko-

wzroczności Skarbu Państwa, który ponad dalsze

funkcjonowanie dobrze prosperującej spółki, stawia

osiągnięcie jednorazowego przychodu budżetowego.

Pracownicy spółki podkreślają, że ich przedsię-

biorstwo jest jedynym w świecie, które oferuje siarkę

kopalną o idealnych walorach ﬁzyko-chemicznych.

Wydobywana siarka jest podstawą do produkcji na-

wozów sztucznych, wytwarzanych przez polskie ﬁr-

my – zakłady chemiczne w Puławach, Tarnowie, Kę-

dzierzynie, Policach.

Ponadto siarka jest eksporto-

wana do wielu ﬁrmnacałymświecie,wtymdopo-

tentata, światowego wytwórcy nawozów – Maroc

Fosphore.

Na bazie eksploatowanej siarki produkuje

się szereg środków ochrony roślin, wykorzystywa-

nych w rolnictwie i sadownictwie.

Ponadto spółka ma

w swojej ofercie dwusiarczek węgla oraz siarkę nie-

rozpuszczalną w CS

2

, produkty niezbędne w branży

oponiarskiej.

Firma jest motorem gospodarczym regionu – za-

pewnia bezpośrednio zatrudnienie dla ponad 1000

rodzin.

Jej funkcjonowanie stanowi podstawę aktyw-

ności gospodarczej kilkudziesięciu ﬁrmnatymtere-

nie.

Dla pracowników KiZChS Siarkopol SA to miej-

sce pracy, z którym łączą ich szczególne związki.

Przypominają bowiem, iż w latach osiemdziesiątych

podjęli trud budowy nowej kopalni siarki w Osieku,

w czasie, kiedy inne podmioty tej branży „przejada-

jąc” zyski, nie inwestowały w swój rozwój.

To, że

przedsiębiorstwo jest jedyną tego rodzaju kopalnią

na świecie, to nie przypadek.

To efekt wyrzeczeń

i determinacji załogi, która wykazywała się wielkim

poświęceniem, rezygnując z części wypłat i premii

czy zapisów układu zbiorowego.

Czyniono to w prze-

świadczeniu, iż tworzy się nowe miejsca pracy, nie

tylko dla aktualnie zatrudnionych, lecz także przy-

szłych pokoleń.

Dzięki zaangażowanej postawie i wy-

siłkom załogi przedsiębiorstwo przetrwało ostatni

kryzys gospodarczy, który zdemolował rynki świato-

we i doprowadził do zminimalizowania cen surow-

ców.

Obecnie spółka znajduje się w doskonałej kon-

dycji ﬁnansowej.

Za40mlnzłprzeprowadzononie-

zbędne inwestycje modernizacyjne.

Za kolejne 90 mln

zł budowana jest nowoczesna instalacja siarki nieroz-

puszczalnej – inwestycja doﬁnansowywanazUE.

Decyzja dotycząca prywatyzacji spółki jest – zda-

niem załogi – decyzją niemającą żadnego uzasadnie-

nia ekonomicznego i nieuwzględniającą wielu innych

okoliczności gospodarczo-społecznych.

W tym miej-

scu przywołują przykłady prywatyzowanych spółek,

w których pierwszym krokiem po podpisaniu umowy

prywatyzacyjnej, był podział na wiele małych pod-

miotów, zwolnienia pracowników i rabunkowa gospo-

darka, mająca na celu szybki zwrot poniesionych

kosztów.

Przykładem tego jest Kopalnia Siarki Basz-

nia, gdzie po takiej właśnie eksploatacji pozostawio-

no gminie i Skarbowi Państwa zdegradowane tereny

i skażone korzyści gospodarcze.

Załoga przedsiębiorstwa wyraża postulat zanie-

chania przez resort Skarbu Państwa działań prywa-

tyzacyjnych wobec spółki oraz wpisania KiZChS

Siarkopol SA na listę podmiotów mających istotne

znaczenie dla Skarbu Państwa.

1.

Czy resort Skarbu Państwa podejmując działa-

nia ukierunkowane na zakończenie procesu prywa-

tyzacji KiZChS Siarkopol SA, dokonał analizy skut-

ków tej decyzji dla dalszego działania przedsiębior-

stwa i jej ewentualnych skutków społecznych?

2.

Czy działania te były w dostatecznym stopniu

konsultowane z organizacjami związkowymi repre-

zentującymi pracowników przedsiębiorstwa oraz

w jakim zakresie uwzględniały zgłaszane z ich stro-

ny stanowiska i postulaty?

3.

Czy na obecnym etapie podejmowanych przez

resort działań prywatyzacyjnych wobec KiZChS

Siarkopol SA możliwe jest ich wstrzymanie bądź mo-

dyﬁkacja?

Jeślitak,toczyministerstworozważaich

podjęcie?

Poseł Leszek Miller

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 2814)

do ministra zdrowia

w sprawie prac nad nowelizacją ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Podjęcie prac nad no-

298

stwowym Ratownictwie Medycznym miało na celu

umożliwienie ratownikom medycznym wykonywanie

medycznych czynności ratunkowych poza zespołem

wyjazdowym ratownictwa.

Brak możliwości wykony-

wania medycznych czynności ratunkowych poza ze-

dacznia się u progu organizacji w Polsce turnieju

piłki nożnej EURO 2012, podczas którego ratownicy

medyczni, zabezpieczający imprezy związane z orga-

nizacją turnieju, będą mogli wykonywać jedynie

Z dniem 1 lipca 2011 r., w dniu wejścia w życie

przysługujący ratownikom medycznym 30-procento-

wy dodatek do wynagrodzenia, tym samym obniżając

wynagrodzenia tej grupy zawodowej o kwotę ok. 400–

–500 zł.

Dodatek ten miał zostać przywrócony wraz

z nowelizacją ustawy o Państwowym Ratownictwie

Medycznym.

posła i senatora, kieruję do Pana Ministra następu-

jące pytania:

— Z jakich przyczyn zostały przesunięte prace

nad nowelizacją ww. ustawy?

— Kiedy przewiduje Pan Minister wznowienie

działań nad tą ustawą?

— Czy w ramach prac nad nowelizacją przewidy -

wane jest przywrócenie 30-procentowego dodatku do

wynagrodzenia?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 5 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2815)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie dalszego procedowania

i placem dworcowym” na listę podstawową

Minister o dalsze wspieranie i procedowanie w spra-

wie przesunięcia projektu „Przebudowa budynku

wowej na listę podstawową.

Projekt ten ma znaczenie nie tylko lokalne ale

również regionalne, ponieważ realizacja tego zadania

spowoduje usprawnienie pracy Dworca Głównego

w Szczecinie, co zaprocentuje łatwiejszym, wygodniej-

szym przemieszczaniem się podróżnych w obrębie bu-

dynku i parkingu Dworca Głównego w Szczecinie.

W związku z powyższym: Czy i kiedy planowane

jest przesunięcie tej inwestycji z listy rezerwowej na

podstawową?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

(nr 2816)

do ministra ﬁnansów

w sprawie pomocy dla Urzędu Skarbowego

z ponowną prośbą o udzielenie pomocy ﬁnansowejdla

Urzędu Skarbowego w Skierniewicach.

Stan budyn-

ku tego urzędu od lat jest bardzo zły.

Dodatkowo wa-

runki w nim panujące stanowią zagrożenia dla zdro-

wia zarówno pracowników, jak i dla innych ludzi,

którzy w tym miejscu przebywają.

W okresie zimowym problemem są niskie tempe-

ratury.

Pracownicy muszą przebywać w temperatu-

rze, która nie przekracza 10 stopni Celsjusza.

Takie

warunki nie sprzyjają efektywności pracy, a wręcz ją

utrudniają.

Pracownicy wykonują pracę w szalikach

i rękawiczkach.

Proszę zauważyć, że w takich oko-

licznościach obsługiwani są też petenci.

Izolacja bu-

dynku, postawionego na początku lat 80. minionego

wieku, nie spełnia już swojego zadania.

Budynek nie

jest właściwie ocieplony, rozszczelnione okna i stara

wentylacja powodują znaczny ubytek ciepła i rosnące

koszty utrzymania.

Sytuacja nie poprawia się też la-

tem.

Blaszana konstrukcja powoduje, że we wnętrzu

budynku jest za gorąco.

W niektórych pokojach tem-

peratura dochodzi do 40 stopni.

Najważniejszą jed-

nak kwestią jest to, iż na ścianach jest wilgoć oraz

grzyb.

Powoduje to, iż warunki tam panujące już nie

tylko są uciążliwe, ale zagrażają zdrowiu zarówno

pracowników, jak i innych osób.

W związku z powyższym ponownie proszę o od-

powiedź na pytania:

1.

Czy jest możliwe, że drogą realizacji zadania

inwestycyjnego powstanie nowa siedziba Urzędu

Skarbowego w Skierniewicach?

2.

Czy Ministerstwo Finansów może w inny spo-

sób pomóc urzędnikom do czasu wybudowania nowe-

go budynku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 1 marca 2012 r.

299

Interpelacja

(nr 2817)

do ministra gospodarki

w sprawie polityki surowcowej

Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Górnic-

twa, naukowo-techniczna organizacja o 120-letniej

historii, wyraża zaniepokojenie pogarszającym się

stanem polskiego przemysłu wydobywczego, zwłasz-

cza górnictwa węglowego, a tym samym bezpieczeń-

stwa energetycznego kraju.

W swoim stanowisku z dnia 18 listopada 2011 r.

przedstawionym przez zarząd główny stowarzysze-

nia podkreśla m.in.:

1.

Nadrzędnym celem polityki surowcowej powin-

no być zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego,

a tym samym gospodarczego Polski.

Rozwój oparty

na rodzimych kopalinach zapobiega bezrobociu i emi-

gracji zarobkowej młodych oraz zapewnia rozwój po-

wiązanych z górnictwem gałęzi przemysłu, instytu-

tów badawczych i nauki.

2.

Według opinii naukowców i praktyków przemy-

słu wydobywczego bez właściwej i długoplanowej po-

lityki górniczej wydobycie kopalin w okresie następ-

nych dekad może zostać poważnie ograniczone z po-

wodu wyczerpywania się już udostępnionych zaso-

bów kopalin, zarówno energetycznych, rud metali,

jak i surowców skalnych.

Zasoby operatywne węgla

kamiennego i węgla brunatnego oraz niektórych su-

rowców skalnych pozwolą w okresie najbliższych 20

lat na pokrycie zaledwie połowy obecnego wydobycia,

co jest niezgodne z polską racją stanu.

3.

Polityka klimatyczno-energetyczna Unii z głę-

boką dekarbonizacją (tj. redukcją CO

2

do 80%/95%

w 2050 r.) spowoduje totalną likwidację górnictwa

zwiększał wydobycie i produkcję energii elektrycznej

z węgla.

Ten stan może spowodować znaczne uzależ-

4.

Wydobycie gazu łupkowego na skalę przemy-

słową ma co najmniej 10-letni horyzont czasowy, od-

legły jest również termin uruchomienia energetyki

jądrowej.

Rozwój energetyki odnawialnej do 20%

w 2030 r. budzi poważne wątpliwości.

5.

W roku 2030 energia elektryczna w 57% ma być

wytwarzana z węgla.

Tymczasem branża ta jest nie-

doinwestowana, maleje wydobycie, koniunkturalnie

przeszacowywane są zasoby, a polityka ﬁskalnaod-

biera sektorowi możliwości samoﬁnansowaniawko-

niecznym stopniu potrzeb inwestycyjnych.

6.

System przesyłu energii elektrycznej jest nie-

doinwestowany, przestarzały i awaryjny.

Aktualny

stan sieci, o ile elektrownie jądrowe i wiatrowe budo-

wane będą w północnej części Polski, może uniemoż-

liwić ich przyłączenie do krajowego systemu przesy-

łowego.

Wyżej wymienione stanowisko jest alarmujące

w swej wymowie i skłania do podjęcia natychmiasto-

wych działań naprawczych.

Jest to cenny głos środo-

wiska specjalistów o niekwestionowanej wiedzy i do-

konaniach.

Tego głosu z pewnością nie można lekce-

ważyć.

Mając na uwadze konieczność zapewnienia bez-

pieczeństwa energetycznego i gospodarczego Polski

oraz informacje zamieszczone powyżej, zwracam się

ministerstwa wobec przedstawionego przez Zarząd

Górnictwa stanowiska?

Uprzejmie proszę o skomentowanie wszystkich

punktów i odniesienie się do sygnalizowanych za-

grożeń.

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 1 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2818)

do ministra zdrowia

w sprawie drastycznego ograniczenia

liczby rezydentur

Ograniczenie liczby rezydentur w roku 2012 spo-

tkało się z niedowierzaniem i ogromnym zaskocze-

niem młodych lekarzy.

Pod koniec lutego br. aż 3,5

tys. osób podeszło do lekarskiego egzaminu państwo-

wego.

Dobry wynik egzaminu daje szansę na tzw.

etat rezydencki umożliwiający uzyskanie specjaliza-

cji.

Dyrektorzy szpitali nie chcą bowiem zatrudniać

lekarzy bez specjalizacji; rezydentury ﬁnansowane

z budżetu państwa są częściowym rozwiązaniem tego

problemu.

Niestety, z tysiąca spodziewanych etatów Mini-

sterstwo Zdrowia przyznaje zaledwie 444.

Ograni-

czenia dotyczą zarówno ilości, jak i specjalności.

Na

przykład w województwie kujawsko-pomorskim nie

przyznano ani jednego etatu z onkologii klinicznej.

Jeszcze kilka lat temu ilość rezydentur dochodziła

nawet do 1,5 tys. Podwyżka pensji miała zachęcić

lekarzy do robienia tzw. deﬁcytowych specjalności

np. anestezjologii.

Aktualnie plany i zamiary wielu

młodych ludzi legły w gruzach.

Kolejnym problemem jest dokonywanie oszczęd-

ności na rezydenturach już przyznanych.

Dawniej

lekarka otrzymywała zgodę Ministerstwa Zdrowia

na jej przedłużenie w związku z urodzeniem dziecka.

Obecnie zgody takiej nie ma, pozostaje jedynie pro-

pozycja dokończenia specjalizacji jako wolontariusz.

To stawianie barier młodym ludziom nie tylko w ży-

ciu zawodowym, ale też prywatnym.

Mając na uwadze przedstawione powyżej informa-

o udzielnie odpowiedzi na następujące pytania:

300

1.

Jakie są przyczyny tak znacznego ograniczenia

liczby rezydentur?

2.

Czy ograniczenie ilości rezydentur nie spowo-

duje jednocześnie ograniczenia dostępu do świadczeń

zdrowotnych w wielu dziedzinach medycyny na ob-

szarach poszczególnych województw?

3.

Czy liczba rezydentur przyznawana też zwykle

w drugiej połowie roku będzie również tak drastycz-

nie ograniczona?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 2819)

do ministra zdrowia

w sprawie ubezpieczenia na rzecz pacjentów

Pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na konse-

kwencje, z jakimi zmuszone są borykać się szpitale

leczniczej.

Wyżej wymieniona ustawa wprowadziła

swoisty dualizm ubezpieczeń z zakresu działalności

medycznej podmiotów leczniczych prowadzących

szpital.

Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej

nie budzi kontrowersji, jednak w przypadku ubezpie-

zastrzeżenia i obawy oraz sygnalizowane są ważne

problemy z prowadzeniem odpowiedniej polityki ﬁ-

nansowej placówek.

Problem ten jest wyrażony w piśmie z dnia 19 stycz-

nia br. (SMM/DN/288/2012) pana W. S. zastępcy dy-

rektora ds. ekonomiczno-administracyjnych Samo-

dzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej

Szpitala Miejskiego Murcki w Katowicach skierowa-

nym do Pana Ministra (kopia w załączeniu)*

)

.

Zawie-

ra on także propozycje związane z ew. nowelizacją

ustawy w przedmiotowym zakresie.

jące do ew. nowelizacji ustawy o działalności leczni-

czej uwzględniające propozycje przedstawione w do-

łączonym piśmie Szpitala Miejskiego Murcki w Ka-

towicach?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 2820)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie niezwłocznego podjęcia

bezpieczeństwa ruchu kolejowego w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Od miesięcy przed-

stawiciele kolejowych związków zawodowych apelo-

wali do rządu o zajęcie się kwestią bezpieczeństwa na

kolei, niestety bezskutecznie.

Dopiero katastrofa ko-

lejowa w Szczekocinach, która wydarzyła się przed

kilkoma dniami, spowodowała, że rządzący zauwa-

żyli ten problem, choć niepokoi fakt, że bardziej sku-

piają się na ocenie przeprowadzonej akcji ratowniczej

niż wyciągnięciu wniosków na przyszłość.

Panie Ministrze, w ślad za zmianami na rynku

kolejowym nie nadążają procedury związane z bez-

pieczeństwem ruchu kolejowego.

Podział państwowe-

go giganta na dziesiątki spółek implikuje wydawanie

przepisów przez różnych przewoźników, co może pro-

wadzić do ich niekompatybilności.

Utworzenie Urzę-

du Transportu Kolejowego, który miał zajmować się

kwestiami bezpieczeństwa, nie zapobiegło chaosowi

na kolei, a ruchy kadrowe (p.o. prezesa, odwołanie

w jednym czasie wszystkich dyrektorów oddziałów

terenowych TK) jeszcze pogłębiły ten chaos.

Polska kolej wymaga inwestycji.

Mimo zapewnień

o trwającym boomie inwestycyjnym na kolei propor-

cje nakładów na tę infrastrukturę są niższe niż za

rządów Prawa i Sprawiedliwości.

Zbyt wolne wydat-

kowanie środków unijnych przez polski rząd w czasie

priorytetowego podejścia do kolei przez Komisję Eu-

ropejską co najmniej dziwi.

Mimo stopniowej moder-

nizacji nadal obserwujemy zacofanie technologiczne,

a używane 20–30-letnie składy sprawiają, że jeste-

śmy kolejowym skansenem Europy.

Stan infrastruk-

tury przekłada się na poziom bezpieczeństwa.

Jego

standardy wyznaczają przede wszystkim urządzenia

i procedury.

Niestety, w Polsce brakuje nowoczesne-

go zarządzania ruchem – Europejskiego Systemu

Sterowania Pociągiem (ETCS).

Kolejną z przyczyn, która obniża poziom bezpie-

czeństwa ruchu kolejowego, jest brak dobrze wyszko-

lonych pracowników kolei.

W Polsce normą stało się

kształcenie maszynistów i dyżurnych ruchu w syste-

mie krótkich 3-miesięcznych kursów.

Eksperci kolejo-

wi podnoszą, że ich wymiar powinien być 1,5-roczny.

Zatrważającym jest, że w ramach cięcia kosztów

przeciąża się obowiązkami pracowników.

Często zda-

rza się, że dyżurny ruchu oprócz prowadzenia ruchu

pociągów jest konserwatorem, robotnikiem stacyj-

nym, a nawet sprzedaje bilety.

Podsumowując, muszę stwierdzić, że panujące na

kolei warunki nie wypełniają standardów bezpieczeń-

stwa.

Po katastroﬁezłożyłPanMinisterdeklarację,

że zostaną wdrożone wszelkie zalecenia i będą one

*

)

301

egzekwowane.

Liczę zatem, że kwestie bezpieczeństwa

staną się w końcu jednym z priorytetów rządu.

prawienia stanu bezpieczeństwa ruchu kolejowego

w Polsce?

2.

Jak ministerstwo ocenia pracę Zespołu ds. Bez-

pieczeństwa w Transporcie Kolejowym, którego zada-

niem jest przeciwdziałanie i eliminowanie zagrożeń?

3.

Czy ministerstwo dostrzega konieczność przy-

wrócenia szkolnictwa kolejowego?

4.

Kiedy zostanie wprowadzony w Polsce system

ETCS?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 9 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2821)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie otwarcia zawodu pośrednika

Szanowny Panie Ministrze!

Co do zasady deregu-

lacje prawne są korzystne z punktu widzenia funk-

cjonowania państwa, gospodarki, rynku pracy, jak

i zwykłego obywatela.

Niemniej jednak każde zmiany

powinny zostać poddane szczegółowej analizie korzy-

ści i możliwych strat.

W Polsce po blisko 15 latach funkcjonowania

ustawy o gospodarce nieruchomościami, która wpro-

wadziła zawody rynku nieruchomości do obiegu

prawnego i gospodarczego, funkcjonuje ok. 50 tysięcy

pośredników, zarządców i rzeczoznawców majątko-

wych zatrudniających – jak się szacuje – ok. 150 tys.

pracowników w ramach prowadzonej przez nich dzia-

łalności gospodarczej.

Obecne wymogi funkcjonowa-

nia na rynku stawiane pośrednikom w obrocie nie-

ruchomościami są niezwykle wysokie – na podstawie

wymogów niezbędnych do uzyskania uprawnień za-

wodowych (licencji) oraz obowiązujących: kodeksu

etyki i standardów zawodowych przyjętych w poro-

zumieniu z ministrem (poprzednio ministrem infra-

struktury obecnie ministrem transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej) właściwym w zakresie

stanowienia zasad oraz kontroli funkcjonowania ryn-

ku nieruchomości – poprzez działania właściwe Ko-

misji Odpowiedzialności Zawodowej przy ministrze

dla każdego z tych zawodów.

Dostęp do tych zawodów jest swobodny, nielimi-

towany i nieograniczony żadnymi działaniami kor-

poracji, takowych bowiem nie ma – na rynku funk-

cjonują różne niezależne od siebie federacje stowarzy-

szeniowe zawodów nieruchomościowych, które nie

mają wpływu na żadne ograniczenia w dostępie do

zawodu; licencje nadawane są przez ministerstwo,

w drodze ściśle określonych i podlegających kontroli

społecznej procedur.

Projekt zaproponowanych zmian obejmuje likwi-

dację licencji oraz zniesienie wymogów wykształce-

nia – studiów kierunkowych lub podyplomowych

– i praktyki zawodowej.

Jedynymi proponowanymi

w ustawie deregulacyjnej wymogami wpisu do reje-

stru pozostaną pełna zdolność do czynności praw-

nych i niekaralność za ściśle określony katalog prze-

stępstw.

Likwidowana jest odpowiedzialność zawo-

dowa pośredników, inna niż sądowa.

Utrzymany

zostaje obowiązek zamieszczenia przez pośrednika

w umowie pośrednictwa oświadczenia o posiadaniu

aktualnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywil-

nej za szkody wyrządzone w związku z wykonywa-

niem czynności pośrednictwa w obrocie nierucho-

mościami.

Nowe propozycje budzą zdecydowany sprzeciw tej

grupy zawodowej, której zdaniem stosowanie admi-

nistracyjnej regulacji zawodów uzasadnione jest ko-

niecznością generalnej ochrony usługobiorców przed

szkodami osób wykonujących działalność bez stosow-

nych kwaliﬁkacjiiumiejętności.

Wpływatakżeko-

rzystnie na bezpieczeństwo zasobów ﬁnansowych

oraz majątkowych osób i podmiotów gospodarczych

oraz ochrony ich praw cywilnych.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytu-

cyjnego licencję zawodową pośrednika w obrocie nie-

ruchomościami należy traktować jako wymóg, a nie

ści gospodarczej.

Licencja ta potwierdza posiadanie

Innymi słowy działalność może prowadzić każdy,

o ile czynności specjalistyczne pośrednictwa będą

dokonywać fachowcy.

Obecnie tylko trzy zawody usankcjonowane praw-

nie (notariusze, geodeci, pośrednicy w obrocie nieru-

chomościami) mają delegację ustawową do wglądu

w zasoby m.in. geodezyjne, ewidencji ludności i akt

księgi wieczystej, które pozwalają na uwiarygodnie-

nie przedmiotu obrotu rynkowego.

Dostęp do wielu

wrażliwych informacji z punktu widzenia bezpie-

czeństwa funkcjonowania rynku nieruchomości po-

winien być pod kontrolą i w sposób odpowiedni za-

bezpieczony.

W gospodarce rynkowej chodzi jednocze-

śnie o tworzenie norm prawnych chroniących konsu-

menta m.in. poprzez ocenę wiedzy i umiejętności

osób i przyznawanie im (lub nie) prawa wykonywania

zawodu.

Od roku 2011 Polska przyjęła europejską normę

PN-EN 15733-210 określającą podstawowe zasady

świadczenia usług w zakresie pośrednictwa i/lub re-

prezentacji klientów sektora nieruchomości – w dużej

mierze opracowanej na podstawie uwag i propozycji

europejskiej organizacji konsumenckiej ANEC, która

to organizacja zwracała szczególną uwagę na etapie

projektu tej normy na niedostateczną ochronę kon-

sumentów poprzez zbyt niskie wymogi kwaliﬁkacyj-

302

ne stawiane pośrednikom w obrocie nieruchomościa-

mi – tzw. agentami nieruchomości.

1.

Jakie są modele funkcjonowania rynku nieru-

chomości obowiązujące w USA i innych krajach Euro-

py Zachodniej i w których krajach obowiązuje regula-

cja zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami?

2.

W jaki sposób konsultowane są projekty prawa

deregulacyjnego z Ministerstwem Transportu, Bu-

downictwa i Gospodarki Morskiej oraz zainteresowa-

nymi grupami zawodowymi działającymi na rynku

nieruchomości?

3.

Jakie jest stanowisko Państwowej Rady Nieru-

chomości, która jest władna do opiniowania regulacji

dotyczących rynku nieruchomości?

4.

Jakie jest stanowisko Urzędu Ochrony Konku-

rencji i Konsumentów wobec propozycji deregulacji

zawodów rynku nieruchomości – zwłaszcza zawodu

pośrednika w obrocie nieruchomościami?

5.

Jaki wpływ może za sobą nieść deregulacja za-

wodu pośrednika w obrocie nieruchomościami na

rozwój szarej i czarnej strefy w sektorze obrotu nie-

ruchomościami?

6.

Ile spraw cywilnoprawnych toczy się w sądach

z winy osób nieuprawnionych, wykonujących czynno-

ści zarezerwowane dla licencjonowanych zawodów?

7.

Czy mechanizm ubezpieczenia od odpowiedzial-

ności cywilnej w obecnej formie działa skutecznie i czy

w sposób zadowalający zabezpieczy obywateli przed

nieuczciwą konkurencją ﬁrmzajmującychsiępośred-

nictwem w obrocie nieruchomościami po zlikwidowa-

niu obecnych wymogów?

8.

Czy ministerstwo dysponuje analizami wpływu

nowych regulacji na rynek nieruchomości, nowe

miejsca pracy oraz możliwymi zagrożeniami, jakie za

sobą niosą?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Marek Krząkała

Rybnik, dnia 9 marca 2012 r.

Interpelacja

(nr 2822)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zwiększenia liczby zadań

realizowanych przez kuratorów sądowych

Szanowny Panie Ministrze!

Kuratorska służba

sądowa wykonuje niezwykle ważne i istotne zadania

resocjalizacyjne, nadzorcze i opiekuńcze.

Każde z nich

wymaga odpowiedniego i gruntownego przygotowa-

nia gwarantującego skuteczność pracy z osobami

wymagającymi szczególnego zainteresowania.

Odpo-

wiedzialność oraz zakres powierzanych obowiązków

sprawiają, że kuratorzy sądowi bardzo często działa-

ją w warunkach wzmożonego stresu spowodowanego

koniecznością pracy w środowiskach marginalnych.

Dokonujące się od pewnego czasu zmiany w za-

kresie sposobu odbywania kar ograniczenia wolności

sprawiają, że służba kuratorska otrzymuje nowe za-

dania, do których w zakresie możliwości kadrowych,

jak i posiadanego sprzętu nie jest do końca przygoto-

wana.

Już w chwili obecnej kuratorzy sądowi zma-

gają się z brakiem odpowiedniego zabezpieczenia

w zakresie obsługi biurowej.

Brak ten utrudnia po-

dejmowanie działań o charakterze merytorycznym.

Niedobory kadrowe w służbie kuratorskiej staną się

więc już w najbliższej przyszłości znacznym utrud-

nieniem we właściwym wprowadzaniu zmodyﬁkowa-

nego systemu odbywania kar ograniczenia wolności,

szczególnie zaś w obszarze dozoru elektronicznego

osób skazanych.

zgłaszane m.in. przez Krajową Radę Kuratorów opi-

sane powyżej postulaty i wnioski znane są Panu Mi-

nistrowi, a także, jakie działania zamierza podjąć

resort sprawiedliwości w celu przygotowania kura-

torskiej służby sądowej na wyzwania związane z re-

alizacją nowych, bardzo odpowiedzialnych zadań?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 5 marca 2012 r.

ZAPYTANIA

Zapytanie

(nr 585)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planów zlikwidowania

Sądu Rejonowego w Łęczycy

z pismem, jakie wpłynęło do mojego biura poselskie-

go od władz samorządu gminy Uniejów, którzy wy-

rażają sprzeciw wobec planów likwidacji Sądu Rejo-

nowego w Łęczycy.

Uważają, że planowane rozwią-

zanie nie uwzględnia istniejącej bazy lokalowej oraz

możliwości zatrudnionej kadry sędziowskiej i admi-

nistracyjnej sądu, lecz opiera się wyłącznie na liczbie

etatów sędziowskich w danej placówce.

Przyjęty kie-

runek reform organu wymiaru sprawiedliwości może

budzić obawy co do losów innych małych sądów i wy-

działów w przyszłości, w tym Zamiejscowych Wydzia-

łów Sądu Rejonowego w Łasku: Grodzkiego oraz

Ksiąg Wieczystych w Poddębicach, które rozpatrują

sprawy z obszaru gminy Uniejów.

Samorząd gminy Uniejów we wcześniejszym pi-

śmie do Pana apelował o utrzymanie planowanego

wówczas do likwidacji Zamiejscowego Wydziału

Grodzkiego w Poddębicach, zwracając uwagę na fakt,

że likwidacja placówki w Poddębicach i przejęcie

jej zadań przez Sąd Rejonowy w Łasku może nara-

zić mieszkańców gminy Uniejów na dodatkowe nie-

dogodności związane z dojazdem (z najdalszych

miejscowości gminy Uniejów będzie wynosić ponad

70 km).

Większość miejscowości nie ma połączeń

środkami komunikacji publicznej z Łaskiem, co

w wielu przypadkach znacznie utrudni, a czasem

wręcz uniemożliwi dostęp obywateli do wymiaru

sprawiedliwości.

Alternatywom dla Sądu Rejonowego

w Łasku jako właściwego dla mieszkańców gminy

Uniejów może być Sąd Rejonowy w Łęczycy, która

leży o połowę kilometrów bliżej niż Łask, jak również

posiada w miarę dogodne połączenia komunikacyjne

z Uniejowem.

Każdy obywatel powinien mieć swobodny dostęp

do wymiaru sprawiedliwości, także poprzez odpo-

wiednie umiejscowienie instytucji.

Pamiętajmy, że

wśród mieszkańców gminy Uniejów są osoby starsze,

schorowane, dla których pokonanie tylu kilometrów

będzie stanowiło wielkie utrudnienie, a niekiedy

może ich narazić na dodatkową odpowiedzialność,

choćby z tytułu niestawiennictwa w sądzie.

Sądu Rejonowego w Łęczycy?

2.

Czy zamierza Pan rozważyć jeszcze plany reor-

ganizacji polegające na zlikwidowaniu Sądu Rejono-

wego w Łęczycy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Biernat

Pabianice, dnia 21 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 586)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przywrócenia wpisu

Śląskiego Stowarzyszenia Osób bez Krtani

przyjmować nawiązki

Szanowny Panie Ministrze!

Śląskie Stowarzysze-

nie Osób bez Krtani zrzesza ludzi po usunięciu za-

atakowanego nowotworem narządu.

Od 2 paździer-

nika 2007 r. stowarzyszenie działało na zasadach

organizacji pożytku publicznego.

Działalność stowa-

rzyszenia jest ukierunkowana na pomoc chorym po

całkowitym usunięciu krtani, tj. pomoc w nauce mowy,

organizowanie rehabilitacji oraz zakup sprzętu nie-

zbędnego dla laryngektomowanych.

W ramach jego

aktywności organizowane są turnusy rehabilitacyjne

nauki i doskonalenia mowy zastępczej, oferowana jest

pomoc w zaopatrzeniu w akcesoria medyczne ułatwia-

jące funkcjonowanie osoby laryngektomowanej.

Człon-

kowie stowarzyszenia współpracują z Wojewódzkim

Szpitalem nr 5 w Sosnowcu.

Problemy ludzi po usunięciu krtani są mi szcze-

gólnie bliskie i dobrze znane, gdyż przez wiele lat

pracowałam jako lekarz laryngolog.

Wiem, że przy-

wrócenie stowarzyszeniu wpisu do wykazu organi-

zacji uprawnionych do otrzymywania nawiązek

pozwoli na prowadzenie dotychczasowej działalności,

jest zatem szansą na przedłużenie życia chorym.

W nawiązaniu do powyższego uprzejmie zapy-

tuję: Czy istnieje możliwość przywrócenia Śląskie-

mu Stowarzyszeniu Osób bez Krtani wpisu do re-

jestru organizacji uprawnionych do otrzymywania

nawiązek?

Z wyrazami szacunku

Poseł Beata Małecka-Libera

Dąbrowa Górnicza, dnia 31 stycznia 2012 r.

304

Zapytanie

(nr 587)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie wyświetlania w kinach reklam

przed seansami ﬁlmowymi dla dzieci

Szanowny Panie Ministrze!

Z niepokojem obser-

wuję negatywne zjawisko wyświetlania w kinach

przed seansami kinowymi ﬁlmówdladziecireklam

zawierających treści nieadekwatne do wieku zgroma-

dzonej w sali kinowej widowni.

Reklamy te najczę-

ściej promują inne ﬁlmy,którewkrótcemająpojawić

się w kinach, lub też określone produkty i usługi.

Niestety zbyt często zdarza się, że promocja ta doty-

czy ﬁlmówiproduktówdedykowanychdlaodbiorców

dorosłych.

Stąd zwiastuny ﬁlmówireklamywspomi-

nanych wyżej produktów i usług zawierają sugestyw-

ne sceny wywołujące u małoletnich widzów negatyw-

ne emocje, które nie tylko wpływają na wzrost niepo-

trzebnego napięcia, ale także odbierają przyjemność

odbioru właściwego seansu, na który mały widz ocze-

kuje.

Należy przy tym zauważyć, że reklamy wyświe-

tlane w kinach operują dodatkowymi efektami dźwię-

kowymi oraz obrazami, które potęgują ich odbiór.

W przypadku małoletnich widzów spowodować one

mogą mniej lub bardziej poważne konsekwencje emo-

cjonalne.

klientów kin uprzejmie proszę Pana Ministra o od-

powiedzi na następujące pytania:

jęcie działań zmierzających do określenia rodzaju

i przedmiotu reklam nadawanych przed seansami

kinowymi dla dzieci?

2.

Czy podległe Panu ministerstwo prowadzi mo-

nitoring jakości oraz długości wyświetlania reklam

przed seansami w kinach ﬁlmówdladzieci?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 21 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 588)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie klasyﬁkowania ﬁlmów

wyświetlanych w polskich kinach

do niewłaściwych kategorii wiekowych

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę w tym zapy-

taniu zwrócić Pańską uwagę na problem niewłaści-

wego klasyﬁkowaniaﬁlmówwyświetlanychw pol-

skich kinach do określonych kategorii wiekowych.

Niestety w naszym kraju brak jest jasno określonych

przepisów, które regulują, kto i według jakich kryte-

riów może klasyﬁkowaćﬁlmyodpowiedniedlawi-

dzów małoletnich oraz skierowane tylko do widzów

dorosłych.

Niestety rodzice, wybierając się wspólnie

do kina ze swoimi dziećmi, pozbawieni są obiektyw-

nej informacji, czy dany ﬁlmnaprawdęnadajesiędo

odbioru przez ich dzieci i czy nie narażają je oni na

odbiór treści nieadekwatnych do ich etapu rozwojo-

wego.

Obecnie decyzje o tym, do której kategorii wie-

kowej zaliczyć określony ﬁlm,podejmujejegodystry-

butor, kierując się sobie tylko znanymi przesłankami.

Stąd też bardzo często zdarza się, że ﬁlmy, które

w kinach oglądają małoletni, zawierają treści dla nich

nieodpowiednie, brutalne, epatujące przemocą, agre-

sją oraz erotyką.

W wielu wypadkach wywołują one

u małoletnich widzów strach i przerażanie spotęgo-

wane warunkami sali kinowej.

Jak powszechne jest

to zjawisko, świadczyć mogą chociażby skargi, które

płyną ze strony zaniepokojonych rodziców do rzecz-

nika praw dziecka.

W związku z tym proszę Pana

prowadzi prace nad uporządkowaniem kwestii do-

stosowania wyświetlanych w kinach ﬁlmówdoka-

tegorii wiekowej widzów, a w szczególności dzieci

i młodzieży?

2.

Czy jednostki podległe kierowanemu przez Pana

ministerstwu kiedykolwiek konsultowały się w tej

sprawie z rzecznikami praw dziecka?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 589)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie potrzeby większego

Szanowny Panie Ministrze!

Jesienią 2010 r. w Ho-

landii – państwie o rozwiniętej demokracji i ugrun-

towanych tradycjach liberalnych – utworzono w wy-

niku wyborów parlamentarnych mniejszościowy rząd

oraz Apelu Chrześcijańsko-Demokratycznego (CDA).

Utrzymuje się on do tej pory u władzy dzięki popar-

ciu Partii na rzecz Wolności (PVV) kierowanej przez

Geerta Wildersa, w której programie silnie akcen-

towane są elementy antymigracyjne, antyislamskie

i ksenofobiczne.

Już w porozumieniu tworzącym

nowy rząd przewidywano m.in. zaostrzenie przepi-

305

sów imigracyjnych oraz wprowadzenie w kraju za-

kazu noszenia burek.

Rząd holenderski w 2011 r. wprowadził w życie

szereg kontrowersyjnych przepisów wymierzonych

szczególnie w ponad 200-tysięczną społeczność przy-

byszów z Europy Środkowo-Wschodniej, których więk-

szość stanowią Polacy.

Dotyczyły one np. zasad ubiega-

nia się cudzoziemców o zasiłki, kwestii ich zatrudnia-

nia, polityki migracyjnej i azylowej.

Towarzyszyły temu

wypowiedzi niektórych członków rządu nt. planów wy-

dalania bezrobotnych i bezdomnych Polaków z Ho-

landii, które naruszały reguły równego traktowania

obywateli Unii Europejskiej i miały wprost charakter

ksenofobiczny.

W ostatnim czasie partia pos.

Wilder-

sa utworzyła nawet stronę internetową „Meldpunt

Midden en Oost Europeanen” o otwartym wydźwięku

dyskryminacyjnym, zachęcającą też obywateli holen-

derskich do składania skarg na przybyszów z naszego

regionu (podobno jest ich już ponad 40 tys.).

Ta sytuacja spotyka się z właściwą, choć zbyt słabą

reakcją ze strony Unii Europejskiej, Parlamentu Eu-

ropejskiego (głównie Grupy Socjalistów i Postępo-

wych Demokratów) oraz ostatnio także Rady Europy.

Dlatego też pytam Pana Ministra o działania polskie-

go rządu i naszej dyplomacji.

Czy nie są one zbyt słabe?

Czy kwestie te były np. poruszane w trakcie ubiegło-

rocznej wizyty premiera Marka Rutte w Warszawie?

Czy i jakie kroki są w tej mierze planowane na płasz-

czyźnie dwu- i wielostronnej?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Iwiński

Warszawa, dnia 25 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 590)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wymagania przez Agencję

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

dyrektywy azotanowej, ale nieumieszczonych

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas kontroli go-

spodarstw ARiMR wymaga od rolników zaświadczeń

o odbytym szkoleniu na OSN.

Nie wszyscy rolnicy

mają taki obowiązek, by szkolenie odbyć, z uwagi na

nieumieszczenie ich w spisie gospodarstw objętych

programem dyrektywy azotanowej.

1.

Czy i kiedy zasadne jest żądanie od rolnika za-

świadczenia o odbytym kursie dotyczącym OSN?

2.

Jacy rolnicy obowiązkowo powinni przejść

szkolenie, aby nie skutkowało powyższe w uzyskaniu

dopłat powierzchniowych?

Z poważaniem

Poseł Romuald Ajchler

Międzychód, dnia 21 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 591)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W gminie Międzychód

w woj. wielkopolskim został powołany przez burmi-

strza miasta i gminy Międzychód Klub Integracji Spo-

łecznej, którego celem jest otoczenie pomocą ludzi za-

grożonych wykluczeniem społecznym i marginalizacją

społeczną.

Klub ten liczy ok. 140 osób i jest włączony

w różnego rodzaju programy prac społeczno-użytecz-

nych oraz robót publicznych, a także formy zatrudnie-

nia na podstawie umowy zlecenia.

Pomimo takiej

działalności grupa ta boryka się z problemami ﬁnan-

sowymi, a burmistrz miasta i gminy Międzychód nie

środków doﬁnansowywaćwyżejwspomnianejgrupy,

tym bardziej że klub działa w gminie, w której bezro-

bocie jest bardzo wysokie.

Powiatowy Urząd Pracy

z uwagi na bardzo ograniczone środki ﬁnansowe

w 2012 r. ogranicza pomoc ﬁnansową.

Dlatego zapytuję Pana Ministra:

wo KIS, Powiatowy Urząd Pracy w Międzychodzie

lub samorząd, aby nie zmarnować 10-letniego funk-

cjonowania klubu i całkowitego zmarginalizowania

ludzi, którzy w klubie i poprzez jego funkcjonowanie

mają nadzieję na wyjście z trudnej sytuacji?

2.

Czy nie byłoby zasadne ustanowienie grantów

ﬁnansowychwspierającychkluby,któretakowejpo-

mocy potrzebują?

Poseł Romuald Ajchler

306

Zapytanie

(nr 592)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie prowadzenia działań

miejsc pochówku oﬁar terroru

Szanowny Panie Ministrze!

Stan faktyczny sta-

nowiący kontekst złożonego zapytania: W dniu 10 li-

stopada 2011 r. minister sprawiedliwości podpisał list

intencyjny, w którym wyraził wolę prowadzenia dzia-

łań na rzecz odnalezienia nieznanych dotąd miejsc

pochówku oﬁarterrorukomunistycznegozlat1944–

–1956.

Jak powiedział minister Krzysztof Kwiatkow-

ski: Wiele rodzin od lat czeka na wiadomość, gdzie

spoczęli ich bliscy.

Mam nadzieję, że nie tylko list

intencyjny, który podpisaliśmy, ale przede wszystkim

współpraca i działania, które będą jego następstwem,

przyczynią się do zapisania tych nieodkrytych do tej

pory kart naszej historii.

Jesteśmy to winni oﬁarom,

ale i ich rodzinom.

Ze swojej strony w ramach przy-

sługujących mi kompetencji deklaruję w tym zakre-

sie pełną współpracę.

To próba zmazania hańby

i wyrzutów sumienia, które ciążą na całym szeroko

rozumianym wymiarze sprawiedliwości, który nie-

stety w latach 1944–56, ale także w późniejszych la-

tach w Polsce, był wymiarem sprawiedliwości tylko

z nazwy.

Dzień 1 marca świętujemy jako Narodowy Dzień

Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, których poległo lub

zostało zamordowanych przeszło 20 tys. To kolejna

data, która winna przypominać nam o tych dotych-

czasowych zaniedbaniach i konieczności podejmowa-

nia wspomnianych działań.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

1.

Jakie działania zostały dotychczas podjęte

przez resort w celu odszukania nieznanych miejsc

pochówku oﬁarstalinowskiegoterroru?

2.

Jakimi sukcesami w przedmiotowej sprawie

może pochwalić się Ministerstwo Sprawiedliwości?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Zapytanie

(nr 593)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Stan faktyczny stano-

wyższa Izba Kontroli, może powtórzyć się powódź

w dorzeczu Odry, ponieważ opóźnia się realizacja

„Programu dla Odry – 2006”.

Na związane z nim in-

westycje Polska dostała pożyczki m.in. z Banku Świa-

towego i Banku Rozwoju Rady Europy.

Niezrealizowa-

nie jego kluczowych zadań nie zwalnia naszego kraju

z ponoszenia kosztów obsługi tych pożyczek.

Łącznie

w latach objętych kontrolą NIK, czyli 2007–2010, pań-

stwo musiało wydać na to prawie 9 mln zł.

Ponadto, jak ustaliła NIK, nie rozpoczęto budowy

zbiornika retencyjnego, a stan około 1/3 wałów jest

po prostu fatalny.

W ocenie kontrolerów, zrealizowa-

zadania mogły jedynie miejscowo przyczynić się do

nie wpłynęły na ogólną sytuację i nie zwiększyły bez-

pieczeństwa mieszkańców.

Szczególnie dotyczy to

dużych miast oraz terenów, gdzie powodzie są częste

i gwałtowne.

Koniec programu zaplanowany jest na 2016 r., co

na jego wykonanie, a od ostatniej kontroli programu,

dotyczącej lat 2001–2006, nie nastąpił wyraźny po-

stęp w jego realizacji.

Do końca 2010 r. zakończono

realizację 6 spośród 13 planowanych zadań.

Nato-

Wciąż nie rozpoczęto inwestycji kluczowych dla

programu i poprawy systemu bezpieczeństwa powo-

dziowego dorzecza Odry: budowy zbiorników reten-

cyjnych Racibórz, Wielowieś Klasztorna, Kamieniec

Ząbkowicki ani modernizacji wrocławskiego węzła

wodnego.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

1.

Z jakich powodów tak ważne dla bezpieczeń-

stwa przeciwpowodziowego inwestycje „Programu

dla Odry – 2006” są znacznie opóźnione?

2.

Jakie działania są podejmowane przez resort

w celu zniwelowania opóźnień w realizacji „Progra-

mu dla Odry – 2006”?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

307

Zapytanie

(nr 594)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie przetargu na fotomapę Polski

Szanowny Panie Ministrze!

Stan faktyczny sta-

mowały media, ogłoszono dwa niezależne przetargi

na niemal identyczną usługę.

Własną fotomapę Pol-

ski chcą mieć jednocześnie Agencja Restrukturyzacji

Geodezji i Kartograﬁi, a ponadto obie instytucja

przekonują, że podwójny wydatek publicznych środ-

ków jest konieczny.

Natomiast zdaniem niektórych

ekspertów przepisy prawa o zamówieniach publicz-

nych nie stoją na przeszkodzie, aby dwie państwowe

instytucje zamówiły, a później użytkowały ten sam

produkt.

ARiMR rozstrzygnęła już swój przetarg i specjal-

nie dla niej za 15 mln zł kraj obfotografują z samolo-

tów dwa konsorcja.

Natomiast główny geodeta kraju

na swoją mapę przeznaczył zaś 10 mln zł, a zamówie-

nie wkrótce zostanie rozstrzygnięte.

Co więcej, za-

mówienie od głównego geodety kraju chcą uzyskać

te same ﬁrmy,którestartowaływprzetarguorgani-

zowanym przez ARMiR.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie

1.

Dlaczego Główny Urząd Geodezji i Kartograﬁi

złożył zamówienie publiczne na ten sam produkt co

ARiMR?

2.

Czy w związku z rozstrzygnięciem przetargu

przez ARiMR na fotomapę kraju Główny Urząd

Geodezji i Kartograﬁiwstrzymaproceduryprzetar-

gowe?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

(nr 595)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Budowa parkingu bu-

forowego dla samochodów ciężarowych oczekujących

na wyjazd z Polski przed drogowym przejściem gra-

nicznym Dorohusk – Jagodzin (jednym z najwięk-

szych i najbardziej obciążonych przejść drogowych

na granicy polsko-ukraińskiej) jest jednym z elemen-

tów „Programu rozwoju infrastruktury granicznej

2009–2013”, przyjętego w związku z Mistrzostwami

Parking na 500 ciężarówek miał powstać w Oko-

pach pod Dorohuskiem, tuż przy drodze ekspresowej

S12.

Roboty miały się zacząć latem 2010 r., a zakoń-

czyć przed Euro 2012.

Skarb Państwa pozyskał na

potrzeby inwestycji kilkanaście hektarów ziemi od

prywatnej ﬁrmy,aLubelskiZarządPrzejśćGranicz-

nych w Chełmie jako inwestor parkingu zlecił wy-

konanie projektu.

Wydał na to ponad pół miliona

złotych.

Pomimo rozpoczętych prac przygotowawczych

oraz poniesionych nakładów ﬁnansowychLubelski

Urząd Wojewódzki zmienił lokalizację parkingu

i zmniejszył ilość miejsc postojowych z 500 do 50, co

w żaden sposób nie rozwiązuje problemu kolejek kil-

kuset samochodów ciężarowych oczekujących na od-

prawę oraz w żaden sposób nie przyśpieszy odprawy

na granicy.

2.

Jakie przesłanki spowodowały podjęcie decyzji

o zmianie lokalizacji i powierzchni parkingu?

3.

Czy i kiedy ministerstwo planuje zrealizować

budowę parkingu buforowego?

4.

Kto odpowiada za wydanie pół miliona zł na pro-

jekt, który w konsekwencji nie będzie realizowany?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Zapytanie

(nr 596)

do ministra transportu,

Częstochowa – Pyrzowice

cymi pracami budowy autostrady A1 (tzw. autostra-

da bursztynowa), mającej łączyć północną część Pol-

ski z południową, oraz protestami mieszkańców

miast dotyczącymi planowanych odpłatności za po-

szczególne odcinki autostrady zwracam się do Pana

dy A1 Częstochowa – Pyrzowice?

2.

Czy w związku z upadkiem koncepcji budowy

autostrady A3 powstały nowe plany odnośnie do bu-

dowy autostrady A1?

308

3.

Czy odcinek drogi przebiegający przez Często-

chowę jest w dalszym ciągu planowany jako tzw. od-

cinek koncesyjny?

Z poważaniem

Poseł Marek Balt

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 597)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie polskiego centrum kinematograﬁi

Ministra w sprawie planowanego powstania polskie-

go centrum kinematograﬁi.

Ostatnimiczasypojawi-

ły się w mediach doniesienia, jakoby w niedalekiej

przyszłości Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fa-

bularnych została przekształcona w polskie centrum

kinematograﬁi.

Dochodzą do mnie głosy, że centrum funkcjonu-

jące w Warszawie miałoby przejąć Łódzkie Centrum

Filmowe, prawnego spadkobiercę Wytwórni Filmów

Fabularnych w Łodzi.

Daleko posunięta centralizacja

w tym obszarze budzi moje obawy.

Nie do końca je-

stem przekonany, czy powyższe przejęcie wyszłoby

Łódzkiemu Centrum Filmowemu na dobre.

Oczywi-

ste jest, że sentymenty nie powinny decydować w tak

ważnej sprawie, jednakże ﬁlmowe tradycje miasta

Łodzi powinny być kultywowane, a centralizacja or-

ganizacji ﬁlmowychwtymniepomoże.

1.

Kiedy planowane jest otwarcie polskiego cen-

trum kinematograﬁiwWarszawie?

2.

Czy ewentualne powołanie tej instytucji w ta-

kiej formie doprowadziłoby do przejęcia Łódzkiego

Centrum Kinematograﬁi?

3.

Jakie są konkretne plany ministerstwa odno-

śnie do Łódzkiego Centrum Kinematograﬁipopo-

wołaniu polskiego centrum kinematograﬁiwWar-

szawie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Zapytanie

(nr 598)

do ministra transportu,

Stan faktyczny: Droga krajowa nr 44 wielu miej-

scach w gminach Oświęcim, Spytkowice i Brzeźnica,

przez które ona wiedzie, wymaga pilnego remontu

nie tylko ze względu na poprawę komfortu jazdy, ale

dróżujących i przemieszczających się nią pieszych.

Wielokrotnie samorządowcy z terenów tych gmin, na

których przebiega DK44 zgłaszali mi potrzebę inter-

wencji dotyczącej jej remontu i naprawy.

Należy zaznaczyć, że ten szlak komunikacyjny

zwłaszcza dla miast leżących w zachodniej Małopol-

sce jest bardzo istotny.

Droga ta łączy gminy położo-

ne w tej części województwa z Górnośląskim Okrę-

giem Przemysłowym.

Przy trasie drogi krajowej

nr 44 na tym obszarze położonych jest także wiele

przedsiębiorstw i ﬁrm,dlarozwojuktórychniezwy-

kle ważna jest ta droga.

Pytanie:

1.

Kiedy przewidywana jest modernizacja drogi

krajowej nr 44 na obszarze Małopolski Zachodniej,

w tym gmin Oświęcim, Spytkowice i Brzeźnica?

2.

Jaki jest harmonogram planowanych prac, ich

zakres rzeczowy i ﬁnansowy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

(nr 599)

do ministra środowiska

w sprawie możliwości modernizacji źródeł

Działając na podstawie art. 195 regulaminu Sej-

mu, składam zapytanie poselskie do ministra środo-

wiska w sprawie możliwości modernizacji źródeł

w Małopolsce.

Stan faktyczny: Stan powietrza w wielu miejscach

i gminach Małopolski jest bardzo zły.

Poziom pyłu

w powietrzu w trakcie roku niemal cały czas wielo-

krotnie przekracza dopuszczalne normy.

Największy

wpływ na taki stan rzeczy ma tzw. niska emisja.

309

Wywoływana jest ona przez piece węglowe, w któ-

rych często ląduje węgiel o złej jakości, ale co najgor-

sze – także śmieci, takie jak plastik, tworzywa sztucz-

ne i inne tego typu odpady, przez co do atmosfery

wydostają się pyły i szkodliwe związki chemiczne

wdychane przez wszystkich mieszkańców.

Powodują

one następnie problemy zdrowotne ludzi, te obecne,

ale także te z odroczonym skutkiem, które ujawniać

się mogą nawet w następnych pokoleniach.

Dlatego

tak ważnym zadaniem jest ograniczenie niskiej emi-

sji.

W Małopolsce ze względu na dużą liczbę lokal-

nych źródeł ciepła, ale przede wszystkim ze względu

na warunki klimatyczne, różę wiatrów, stan powie-

trza atmosferycznego jest najgorszy w całej Polsce.

Dowodem na to są wyniki badań zawartości poszcze-

gólnych zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycz-

nym, szczególnie Krakowie.

Przekroczenia dopusz-

czalnych norm, czasem kilkudziesięciokrotne, są zja-

wiskiem nagminnym.

Nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i po-

rządku w gminach powinna dać pozytywny efekt

w postaci zmniejszenia ilości spalanych odpadów

w piecach.

To jednak nie wystarcza.

Problemem

nadal są piece opalane na węgiel, w których proces

spalania jest nieprawidłowy i powoduje w efekcie za-

nieczyszczenie powietrza atmosferycznego.

Jednym

ze sposobów poprawy tej sytuacji jest modernizacja

źródeł i czynników wpływających na niską emisję,

a także właściwa kampania edukacyjna wśród miesz-

kańców, która uświadomi im zagrożenie wynikające

z palenia śmieci w przydomowych piecach.

Pytanie: Jakie są możliwości wsparcia ﬁnansowe-

go dla samorządów, ﬁrmiosóbﬁzycznychplanują-

cych modernizację źródeł ogrzewania na bardziej

ekologiczne lub też jakie są inne możliwe działania,

wspierane ze źródeł zewnętrznych, pozwalających na

poprawę stanu powietrza?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

(nr 600)

do ministra zdrowia

w sprawie kościelnych osób prawnych

prowadzących niepubliczne zakłady

Szanowny Panie Ministrze!

Siostry elżbietanki

obowiązków formalnoprawnych związanych z prowa-

dzonym przez siostry niepublicznym zakładem opie-

ki zdrowotnej.

Z informacji uzyskanych przez elżbie-

tanki w Ministerstwie Zdrowia wynika, że konieczne

będzie uzyskanie wpisu w KRS.

z późn. zm.) kościelnymi osobami prawnymi są m.in.

opactwa, klasztory niezależne oraz domy zakonne.

Na podstawie art. 13 ust. 1 tej ustawy kościelna jed-

nostka organizacyjna nabywa osobowość prawną

stracji państwowej o ich utworzeniu przez władzę

inaczej.

A zatem wobec kościelnych osób prawnych

nie ma obowiązku wpisywania ich do Krajowego Re-

jestru Sądowego.

miotem leczniczym są także kościoły, kościelne osoby

prawne lub związki wyznaniowe w zakresie, w jakim

wykonują działalność leczniczą, która to jest działal-

ca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (art. 16

ust. 1 o działalności leczniczej).

W związku z powyższym nie pozostawia wątpli-

wości to, iż kościelne osoby prawne w zakresie dzia-

łalności leczniczej są uznawane za przedsiębiorców.

Pozostaje odpowiedzieć na pytanie, czy w związku

z tym kościelne osoby prawne winny podlegać wpi-

sowi do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru

Sądowego.

Podstawy dla odpowiedzi na tak zadane pytanie

należy poszukiwać w samej ustawie z dnia 20 sierp-

Art. 36 KRS wskazuje, dla jakich podmiotów prowa-

dzi się rejestr przedsiębiorców, i w pkt 13 wymienia

inne osoby prawne, jeżeli wykonują działalność go-

spodarczą i podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru,

rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecz-

nych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych pu-

blicznych zakładów opieki zdrowotnej (dalej: rejestr

stowarzyszeń).

Już choćby z redakcji tego przepisu

i zastosowanej przez ustawodawcę koniunkcji pomię-

dzy prowadzoną działalnością gospodarczą i obo-

wiązkiem wpisu do rejestru stowarzyszeń wynika,

że nie ma obowiązku wpisania do rejestru przedsię-

biorców, jeśli podmiot ten nie podlega także wpisowi

do rejestru stowarzyszeń.

Nadto siostry elżbietanki

prowadzą niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, co

również pozostaje poza ustawowym określeniem pod-

miotów podlegających wpisowi do rejestru stowarzy-

szeń.

Pewnym drogowskazem może być także art. 50

KRS, który stanowi, iż jeśli podmiot wpisany do re-

stowarzyszeń), podejmuje działalność gospodarczą,

to wówczas podlega obowiązkowi wpisu także do re-

jestru przedsiębiorców, z wyjątkiem samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

A zatem rów-

310

nież ten przepis wymaga uprzedniego wpisu podmio-

tu do rejestru stowarzyszeń.

Czy z działalnością leczniczą sióstr elżbietanek w po-

staci prowadzenia niepublicznego zakładu opieki

zdrowotnej wiąże się obowiązek wpisu w rejestrze

przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 601)

do ministra środowiska

w sprawie wdrażania ustawy

wiska w sprawie wdrażania ustawy o utrzymaniu

Stan faktyczny: Przyjęta w ubiegłym roku przez

szy od tego dnia, gminy mają 18 miesięcy na wpro-

wadzenie nowego systemu gospodarki odpadami ko-

munalnymi, polegającego na przejęciu przez nie od-

powiedzialności za odpady oraz ustaleniu stawek

spodarowanie.

Samorządowcy w związku z okresem

przygotowania się do wdrażania w życie zapisów

ustawy w swoich gminach zgłaszają często pytania

związane z istniejącymi instalacjami do gospodaro-

wania odpadami komunalnymi.

W ostatnim czasie otrzymałem pismo od wójta

gminy Warta Bolesławiecka pana Mirosława Hani-

szewskiego (stanowi załącznik nr 1 do treści zapyta-

nia wraz ze stanowiskiem rady gminy*

)

).

Gmina ta

w ostatnich lata poczyniła szereg inwestycji w insta-

lacje mających działania proekologiczne.

Wójt gminy

obawia się, że mimo posiadania przez nią rozbudo-

wanego systemu gospodarki odpadami po okresie

przejściowym wdrażania ustawy, tj. po 1 lipca 2013 r.,

nie będzie mógł samodzielne realizować gospodarki

odpadami.

W swoim piśmie szczegółowo wymienia te

problemy.

Podobne wątpliwości co do dalszej możliwości

funkcjonowania istniejącej już instalacji przeznaczo-

nych do zagospodarowania odpadów ma burmistrz

gminy Sułkowice Piotr Pułka (jego pismo oraz rezo-

lucja Rady Miejskiej w Sułkowicach stanowi za-

łącznik nr 2 do zapytania*

)

).

Uruchomione na te-

renie tej gminy składowisko odpadów komunal-

nych w swoim założeniu stanowiło pierwszy etap

budowy „Powiatowego centrum segregacji surow-

ców wtórnych”.

Przewidywane były kolejne etapy

rozwoju programu.

Czy pomimo posiadania przez gminę rozbudowa-

nego systemu gospodarki odpadami po zakończeniu

okresu przejściowego wdrożenia ustawy, tj. po 1 lipca

2013 r., istnieje prawdopodobieństwo, że gmina nie

będzie mogła samodzielnie realizować gospodarki

odpadowej?

Uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na py-

tania sformułowane przez samorządy w załączonych

pismach.

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

(nr 602)

do ministra zdrowia

w sprawie funkcjonowania w systemie

polskiej ochrony zdrowia telemedycyny

Szanowny Panie Ministrze!

W obecnych czasach

cały czas następuje postęp w medycynie.

Pacjent ma

komputer z kamerą mikrofonem i głośnikami i urzą-

dzenia z czujnikami, za ich pomocą może konsulto-

wać swoje obawy z lekarzem i wykonywać badania

i je przesyłać.

Lekarz modyﬁkujezaleceniaalbowzy-

wa pacjenta na wizytę.

Telemedycyna polega na wymianie informacji

i danych między rożnymi instytucjami.

Najczęściej

odbywa się wymiana badaniami od pacjenta dla le-

karza w celu postawienia diagnozy.

Bardzo często

lekarz mieszka bardzo daleko i jesteśmy w stanie

przesłać badania za pomocą nowoczesnych urządzeń.

Telemedycyna dla lekarza ma bardzo duże znaczenie,

gdyż jest w stanie przekazywać rożne informacje na

temat leczenia pacjenta na bardzo duże odległości.

Dzięki temu będzie zarządzał leczeniem.

Natomiast dla pacjenta jest to bardzo duży kom-

fort leczenia.

Pacjenci posiadają odpowiedni sprzęt,

aby wykonywać sobie badania i przekazywać je leka-

rzowi.

W zależności od sytuacji mogą przekazywać

swoje badania, które są przechowywane w bazie da-

nych.

Taka forma leczenia pozwala zaoszczędzić czas

oczekiwania na wizytę czy dojazdu do niej.

*

)

311

Szanowny Panie Ministrze, ponieważ telemedy-

cyna okazuje się coraz bardziej powszechnym i sku-

tecznym sposobem wymiany informacji medycznej

na linii lekarz – pacjent, kieruję do Pana następujące

pytania:

temie polskiej ochrony zdrowia telemedycyna, ze

szczególnym uwzględnieniem teleradiologii?

2.

Czy dopuszczalne jest opisywanie badań radio-

logicznych (TK, RTG) wykonywanych na zasadzie

teleradiologii, bez obecności lekarza radiologa w tej

pracowni?

3.

Kto w takiej sytuacji, w ramach obecnie obo-

wiązujących przepisów prawnych, ponosi odpowie-

dzialność za ewentualne powikłania w trakcie bada-

nia lub błędy w opisie badania pacjenta?

4.

Jaką tego typu opisy badań radiologicznych

mają wartość medyczno-diagnostyczną i czy są wia-

rygodną i dopuszczalną formą opisów?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 603)

do ministra zdrowia

w sprawie zmniejszającej się liczby szpitali

liczby przyjmowanych do nich dzieci

obserwujemy znaczny spadek liczby obiektów uzdro-

wiskowych dla dzieci i młodzieży.

Przekształcenie

państwowych przedsiębiorstw uzdrowiskowych w spół-

ki Skarbu Państwa stworzyło możliwość wygaszania

tej części działalności i sprzedaży obiektów lecznic-

twa dziecięcego.

Mając świadomość, że wzrasta liczba chorób cy-

wilizacyjnych, a lecznictwo uzdrowiskowe dzieci

wpisuje się w proﬁlaktyczneprogramyzapobiegania

chorobom cywilizacyjnym, zwracam się do Pana Mi-

dziecięcych szpitali uzdrowiskowych ze spółek Skar-

bu Państwa, aby leczenie sanatoryjne dla dzieci nie

było uzależnione tylko od woli zarządów lub nowych

nabywców, ale stanowiło zaplanowane i celowe dzia-

łania wyrażające troskę o zdrowie najmłodszego

pokolenia?

Z poważaniem

Poseł Marek Hok

Zapytanie

(nr 604)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przedłużających się

procedur sądowych, w tym w szczególności

w sprawach cywilnych, skutkujących

wydłużającym się terminem oczekiwania

selskiego wpłynęła interwencja złożona przez Górni-

czą Spółdzielnię Budownictwa Mieszkaniowego im.

Staszica w Wodzisławiu Śląskim.

Zaniepokojenie

członków spółdzielni budzi nadmierne przedłużanie

się procedur sądowych, związanych w szczególności,

jak w przedstawionej sprawie, ze skutecznym zleca-

niem opinii przez sądy.

W przedmiotowym przypad-

ku sprawa ma się następująco.

Chodzi o sprawę toczącą się z powództwa spół-

dzielni przeciwko ﬁrmieMORISsp.zo.o.przedSą-

dem Rejonowym w Rybniku.

Sprawa dotyczy opłat, do płacenia których ﬁrma

MORIS zobowiązana jest z tytułu posiadania w bu-

dynku, zarządzanym przez spółdzielnię oraz którego

spółdzielnia jest współwłaścicielem, pięciu lokali

użytkowych, do których to lokali przysługuje jej pra-

wo odrębnej własności lokali wraz z udziałami w pra-

wie użytkowania wieczystego nieruchomości.

Do uisz-

czania stosownych opłat ﬁrmaMORISzobowiązana

ne są pozwanemu według posiadanych przez niego

udziałów w nieruchomości wspólnej.

Lokale zostały

zakupione w maju 2008 r. i od tego momentu na kon-

to spółdzielni nie wpłynęła żadna kwota z tytułu na-

leżnych opłat.

Pozew w tej sprawie został wysłany do sądu

w dniu 21 listopada 2008 r. i obejmował zaległości za

okres od czerwca do października 2008 r.

Wyrok sądu I instancji zasądzający na rzecz spół-

dzielni całą dochodzoną kwotę zapadł w dniu 31 sierp-

nia 2009 r.

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził,

iż pozwany ma obowiązek uiszczania dochodzonych

opłat, zaś spółdzielnia w sposób prawidłowy kalku-

luje wysokość opłat.

Od wyroku sądu I instancji apelację wniósł po-

zwany.

Rozprawa apelacyjna odbyła się w dniu 14 stycz-

nia 2010 r.

W wyniku apelacji sąd II instancji uchylił

nia sądowi I instancji, zalecając przeprowadzenie do-

wodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości

opłat, które winien uiszczać pozwany.

Sąd przesądził

przy tym co do zasady obowiązek pozwanego do uisz-

czania opłat w oparciu o zasady wynikające z przepi-

posiadanych przez pozwanego udziałów w nierucho-

mości wspólnej.

312

Sąd I instancji, ponownie rozpatrujący sprawę,

zgodnie z zaleceniem sądu okręgowego zlecił wyko-

nanie opinii biegłemu sądowemu.

Opinia została spo-

rządzona w sierpniu 2010 r.

Opinia w całej rozciągło-

ści potwierdziła słuszność stanowiska spółdzielni.

Z opinią nie zgadzał się pozwany.

Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sąd od-

dalił wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu

z uzupełniającej opinii biegłego, zamknął rozprawę

oraz odroczył ogłoszenie wyroku na dzień 27 kwiet-

nia 2011 r.

W dniu 27 kwietnia 2011 r. sąd otworzył rozprawę

na nowo, uchylił swoje wcześniejsze postanowienie

oddalające wniosek pozwanego o dopuszczenie dowo-

du z uzupełniającej opinii biegłego oraz postanowił

dopuścić dowód z uzupełniającej opinii biegłego na

okoliczności nieobjęte wcześniej tezą dla biegłego wy-

dającego już opinię w sprawie.

sąd poinformował spółdzielnię o zleceniu opinii bie-

głemu.

Jak się jednak okazało, z uwagi na powiąza-

nia rodzinne biegłego z pełnomocnikiem pozwanego

biegły ten nie może sporządzić opinii w sprawie.

Do

chwili obecnej zatem w zasadzie skutecznie nie zle-

cono sporządzenia opinii żadnemu biegłemu.

Działanie powyższe naraża członków spółdzielni

na ciągłe ponoszenie dodatkowych kosztów.

Pozwa-

ny nie dokonuje bowiem żadnych wpłat z tytułu na-

leżnych opłat, począwszy od dnia nabycia lokali

użytkowych.

1.

Czy w ministerstwie prowadzone są prace nad

rozporządzeniami zmierzającymi do ukrócenia opi-

sanego powyżej procederu, czyli przyspieszenia pro-

cedur sadowych?

2.

Kiedy można spodziewać się takiego rozporzą-

dzenia?

Poseł Grzegorz Matusiak

Jastrzębie-Zdrój, dnia 21 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 605)

do ministra sprawiedliwości

Mieszkańcy Podbeskidzia, pracownicy sądu

oraz samorządy Podbeskidzia protestują przeciwko

planom reorganizacji sądownictwa, w wyniku któ-

rej zlikwidowany ma być Sąd Okręgowy w Bielsku-

-Białej.

Bielsko-Biała, stolica Podbeskidzia, to ponad

175 tys. mieszkańców, co stawia je na 22. miejscu

w kraju.

Rejon objęty właściwością Sądu Okręgowe-

go w Bielsku-Białej jest zurbanizowany w wysokim

stopniu, charakteryzuje się wysokim, dynamicznym

potencjałem rozwojowym, co plasuje go w pierwszej

dwudziestce statystyk gospodarczych.

Ogólnie uważa

się, że są to fakty, które winny być wzięte pod uwagę

w pracach nad koncepcją reorganizacji sądownictwa.

Zapowiadana likwidacja Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej, przy pozostawieniu sądów okręgowych

w słabszych regionach, odbierana jest jako kolejny

etap degradacji regionu i Bielska-Białej, w niedalekiej

przeszłości stolicy województwa.

Szanowny Panie Ministrze!

Opisana powyżej sy-

tuacja zobowiązuje mnie do postawienia następują-

cych pytań:

1.

Jakie zmiany przewiduje plan reorganizacji są-

downictwa w Bielsku-Białej i w regionie (Cieszyn,

Żywiec, Pszczyna)?

2.

Jakie kryteria decydowały o reorganizacji są-

downictwa i o likwidacji Sądu Okręgowego w Biel-

sku-Białej?

3.

Jakie działania osłonowe przygotowywane są

wobec pracowników w wypadku likwidacji Sądu

Okręgowego w Bielsku-Białej?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Zapytanie

(nr 606)

do ministra środowiska

w sprawie poprawy czystości

Jeziora Żywieckiego

Zapytanie poselskie ws. poprawy czystości Jezio-

poz. 627).

Czystość Jeziora Żywieckiego budzi wiele zastrze-

żeń.

Wokół akwenu i na dnie jeziora znajduje się wie-

le nieczystości i śmieci.

W ostatnich miesiącach

w wyniku panującej suszy dno jeziora odsłoniło się,

ukazując ogrom zanieczyszczeń.

Niestety ani Regio-

nalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie, ani

Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej nie zajęły się

tym problemem mimo sprzyjających warunków do

działania oraz licznych sygnałów od samorządu ży-

wieckiego.

Jezioro Żywieckie znajduje się na granicy Kotliny

Żywieckiej i Beskidu Małego, a więc na terenach tu-

rystyczno-rekreacyjnych.

Jest to tym bardziej niezro-

zumiałe, a działania powinny być podjęte natychmia-

stowo, gdyż po wiosennych roztopach będzie to już

bardzo utrudnione, a być może niemożliwe.

Dodam

również, że jest to zbiornik retencyjny.

Kolejnym pro-

313

blemem jest coraz większe zamulenie dna jeziora.

Zgodnie z badaniami Instytutu Meteorologii i Gospo-

darki Wodnej Państwowego Instytutu Badawczego

zamulenie jeziora od jego powstania do dziś spowo-

dowało, że pojemność akwenu zmniejszyła się o oko-

ło 8%.

W przypadku wystąpienia długotrwałych i ob-

ﬁtychopadówmożedojśćdopowodziwokolicznych

miejscowościach.

1.

Czy Ministerstwo Środowiska przewiduje pod-

jęcie działań zmierzających do poprawy czystości Je-

ziora Żywieckiego?

2.

Czy planuje się przeprowadzanie oczyszczenia

dna jeziora z naniesionego mułu, co zwiększyłoby po-

jemność jeziora?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Zapytanie

(nr 607)

do ministra transportu,

w Wiśle-Nowej Osadzie

Most na Wiśle, położony w Nowej Osadzie (Wisła),

przez który prowadzi jedyne połączenie Szczyrku

i Wisły, został uszkodzony podczas ostatniej powodzi

i wyeksploatowany przez przejeżdżające ciężarówki

z drewnem.

Stan techniczny mostu budzi obawy co do bezpie-

czeństwa i możliwości jego użytkowania.

W maju

2010 r. część przeprawy została przez drogowców

podparta specjalnymi stemplami podtrzymującymi

chodnik.

Wprowadzono zakaz ruchu dla pieszych

oraz ograniczenie prędkości i tonażu.

Obecnie ruch

odbywa się jednym pasem.

wyremontowany most w Wiśle-Nowej Osadzie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 608)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie rozdziału dodatków specjalnych

kolegium odwoławczym

W oparciu o ustawę o samorządowych kolegiach

odwoławczych, rozporządzenie prezesa Rady Mini-

strów z 1 lipca 2002 r., uchwałę RK SKO z 25 wrze-

śnia 2002 r. i regulamin wynagradzania pracow-

ników kolegiów wypłacane są nagrody i dodatki

specjalne oraz określana jest ich maksymalna wy-

sokość.

Najwyższa Izba Kontroli wykazała, że prezes Sa-

morządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-

-Białej jako pracodawca nie przyznał żadnemu pra-

cownikowi dodatku specjalnego z tytułu zwiększenia

obowiązków i zakresu wykonywanych zadań oraz

charakteru pracy, ale sam pobrał go w maksymalnej

dopuszczalnej kwocie w 2010 r.

– 38 676 zł.

NIK miała również zastrzeżenia co do wypłaty

nagród z oszczędności.

Świadczenia o charakterze fakultatywnym i zwią-

zane ściśle z oceną zakresu oraz wyników pracy po-

winny być przyznawane przez podmiot, który podej-

muje decyzje bez obciążenia zależnością służbową.

Zaistniała sytuacja wymaga zmiany przepisów

wypłaty dodatków specjalnych i nagród w samorzą-

dowych kolegiach odwoławczych, co zobowiązuje

mnie do postawienia następujących pytań:

1.

Kiedy zostaną przeprowadzone zmiany w prze-

pisach dotyczących samorządowych kolegiów odwo-

ławczych i innych instytucji, co miałoby wpływ na

bardziej racjonalne wydawanie środków budżeto-

wych?

2.

Jakie działania podejmie Ministerstwo Admi-

nistracji i Cyfryzacji, aby nie dochodziło do takich

patologicznych zjawisk w podległej mu instytucji?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

314

Zapytanie

(nr 609)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie kontroli wojewódzkich

konserwatorów zabytków

Szanowny Panie Ministrze!

1.

Kiedy MKiDN podejmie się realizacji podsta-

wowej merytorycznej kontroli działalności wojewódz-

kich konserwatorów zabytków?

W ubiegłym roku minister Żuchowski przyznał,

że taka kontrola przeprowadzana jest przez minister-

stwo dopiero w sytuacjach kryzysowych, gdy pojawia

się wniosek o odwołanie wojewódzkiego konserwato-

ra zabytków.

Czy istnieje możliwość wprowadzenia

bieżącej podstawowej kontroli konserwatorów woje-

wódzkich przez Departament Ochrony Zabytków?

Taka praktyka przyczyni się niewątpliwie do ograni-

czenia strat w obiektach zabytkowych spowodowa-

nych zaniedbaniami nie tylko właścicieli, ale również

urzędów konserwatorskich, czego rażące przykłady

obserwujemy od kilku lat w Gdańsku.

2.

Jakie działania MKiDN podjęło w zakresie wy-

negocjowania w Ministerstwie Finansów zwiększe-

nia budżetu na bezpośrednią pomoc w ochronie za-

bytków w ramach programu „Dziedzictwo kulturo-

we” w związku z obłożeniem prac konserwatorskich

stawką 23% podatku VAT?

Oferowana w roku 2012 kwota 80 mln zł nie jest

w stanie zaspokoić nawet 10% potrzeb zgłaszanych

przez właścicieli zabytków rejestrowych, a więc obję-

tych władztwem administracyjnym państwa.

Przypo-

mnę, że w roku ubiegłym potrzeby te wyniosły ponad

1143 mln zł, przy czym ministerstwo dysponowało

kwotą zaledwie 37 mln zł.

Uprawnionych do otrzyma-

nia pomocy ﬁnansowej państwa zabytków rejestro-

wych jest ponad 60 tys. O pomoc do ministerstwa zgła-

sza się co roku zaledwie ok. 1200 właścicieli lub admi-

nistratorów, a więc zaledwie co pięćdziesiąty zabytek

zgłaszany jest do programu dotacyjnego.

Co ministerstwo może zrobić w zakresie zwiększe-

nia pomocy bezpośredniej w ratowaniu zabytków oraz

w zakresie nakłonienia do podjęcia niezbędnych prac

konserwatorskich pozostałych właścicieli zabytków?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Borowczak

Zapytanie

(nr 610)

do ministra transportu,

Kutno Azory

Szanowny Panie Ministrze!

Od stycznia 2011 r.

mieszkańcy dzielnicy Kutno-Azory przy pełnym po-

parciu władz samorządowych miasta Kutna i powia-

tu kutnowskiego zabiegają o remont kładki stalowej

dla pieszych znajdującej się na linii kolejowej Warsza-

wa – Poznań – Słubice, na stacji kolejowej Kutno Azo-

ry.

Niestety na podstawie ekspertyzy technicznej

PKP SA Oddział Gospodarowania Nieruchomościa-

mi w Warszawie uznał za „ekonomicznie nieuzasad-

nione dokonanie renowacji kładki, gdyż koszty jej

naprawy przewyższają koszty budowy nowej kładki”.

Odmówił też, ze względów ﬁnansowych,budowyno-

wej oraz wdrożył już procedurę rozbiórki przedmio-

towej kładki.

Szanowny Panie Ministrze!

Być może stara, nie-

konserwowana od lat przez PKP kładka jest kulą

u nogi dla Oddziału Gospodarowania Nieruchomo-

ściami.

Jednak za koniecznością funkcjonowania na-

ziemnego przejścia w tym właśnie miejscu przema-

wiają przede wszystkim względy bezpieczeństwa

uczniów pobliskich szkół, połączenie komunikacyjne

dwóch dzielnic miasta: Majdany oraz Kutno-Azory,

a także bezpieczeństwo mieszkańców korzystających

z tego przejścia.

1.

Czy w przypadku deklaracji władz samorządo-

wych miasta i powiatu kutnowskiego o współﬁnan-

sowaniu remontu bądź budowy nowej kładki może

Pan Minister uwzględnić ten aspekt i wpisać tę in-

westycję w ramach planowanej modernizacji linii ko-

lejowej E20?

2.

Czy Polskie Koleje Państwowe mogą, nawet je-

śli są to względy ekonomiczne, narażać okolicznych

mieszkańców na zagrażające im niebezpieczeństwo,

nie dając nic w zamian?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 20 lutego 2012 r.

315

Zapytanie

(nr 611)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogromnym niepo-

kojem przyjęliśmy informację o zamiarze nieuwzględ-

nienia angiologii w wykazie specjalności medycznych.

Angiologia jest zachowawczą specjalizacją obejmują-

cą choroby naczyń.

Zajmuje się dużo szerzej niż chi-

rurgia naczyń leczeniem farmakologicznym, prowa-

dzeniem proﬁlaktykipierwotnejiwtórnej.

Niejest

w żadnym wypadku częścią chirurgii naczyń, ale jej

dopełnieniem i uzupełnieniem.

Z tych właśnie wzglę-

dów z ogromnym zaskoczeniem przyjęliśmy informa-

cję o planowanym w projekcie rozporządzenia nie-

uwzględnieniu tej specjalności, dynamicznie rozwi-

jającej się w Polsce i na świecie.

1.

Czy mimo protestów środowisk medycznych

ministerstwo podtrzymuje swój zamiar nieumiesz-

czania angiologii w wykazie specjalności medycz-

nych?

2.

Jeśli tak, to co jest powodem takiej propozycji

resortu zdrowia?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tomasz Latos

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 612)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na prośbę mieszkań-

ców Warszawy z Pragi-Południe i Wawra proszę

o udzielenie informacji dotyczącej inwestycji pod na-

Marsa – Żołnierska na odcinku węzeł Marsa – gra-

nica miasta.

W szczególności czy decyzja prezydenta

m.st. Warszawy z dnia 25 lutego 2008 r., znak OŚ-

-II-WE-DŚ-JF/76242/671/2273/06/08, o środowisko-

sięwzięcia polegającego na przebudowie drogi pu-

blicznej obejmuje swoim zakresem obszar mniejszy

niż wskazany we wniosku o wydanie decyzji zezwo-

lenia na realizację inwestycji drogowej.

Czy przeprowadzono dokładna analizę wniosku

o wydanie decyzji ZRID dotyczącej wymagań okre-

ślonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach oddziaływania inwestycji na środowisko, a w szcze-

gólności długości ekranów akustycznych?

Czy projekt budowlany zatwierdzony decyzją

ZRID zawiera zaprojektowanie odpowiednich przy-

łączy (mediów) na działce nr 16/1 i 142?

Zwracam się także o informację, czy inwestor zo-

bowiązany jest do zapewnienia dostępu do drogi pu-

blicznej działki nr 201/9.

Proszę również o informacje, na jakim etapie

znajduje się postępowanie odwoławcze w tej sprawie

u wojewody mazowieckiego.

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 613)

do ministra zdrowia

w sprawie podejmowanych prac

legislacyjnych mających na celu

wprowadzenie całkowitego zakazu obrotu

genetycznie

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

kwestie dotyczące regulacji prawnych związane z ge-

netycznie modyﬁkowanążywnościąstałysięwna-

szym kraju tematem niesłychanie ważnym, nośnym

i priorytetowym.

Rząd Polski deklaruje negatywny

stosunek w sprawie wprowadzania do obrotu produk-

tów GMO, tj. organizmów zmodyﬁkowanychgene-

tycznie, produktów żywnościowych oraz pasz, co wy-

raża sprzeciwem na forum Unii Europejskiej podczas

adekwatnych głosowań.

Jest to absolutnie słuszna

koncepcja.

Polska jest jednym z największych krajów

rolniczych w Europie.

Dodatkowo polska żywność

produkowana tradycyjnymi metodami cieszy się du-

żym uznaniem i popytem w Unii Europejskiej.

Tu

ważne jest, aby przypomnieć o braku możliwej koeg-

zystencji w naszym kraju upraw tradycyjnych, eko-

logicznych oraz genetycznie modyﬁkowanych(udo-

wodniono nieuniknione i niekontrolowane rozprze-

strzenianie się pyłku lub nasion, czemu dodatkowo

sprzyja rozdrobniona struktura agrarna polskiego

rolnictwa), co w kontekście – choćby częściowego

– dopuszczenia do upraw odmian zmodyﬁkowanych

genetycznie mogłoby zmienić krajobraz polskiego rol-

nictwa.

Równie ważną kwestią są obawy społeczne

przed konsumpcją żywności pochodzenia GMO, któ-

re są wynikiem coraz częstszych doniesień medial-

nych o braku adekwatnych badań dotyczących poten-

316

cjalnych zmian w stanie zdrowia konsumenta w wy-

niku spożywania GMO.

z uprzejmym pytaniem do Pana Ministra: Czy są po-

dejmowane prace legislacyjne mające na celu wpro-

wadzenie całkowitego zakazu obrotu na polskim ryn-

ku żywności zmodyﬁkowanejgenetycznie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 614)

do ministra środowiska

w sprawie przebiegu prac

w kierunku uzyskania przez Polskę statusu

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

z uprzejmym pytaniem: Jak przebiegają prace w Pana

ministerstwie zmierzające w kierunku uzyskania

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Kołodziej

(nr 615)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie radykalnego obniżenia środków

na aktywizację bezrobotnych

W roku 2010 na aktywizację zawodową osób bez-

robotnych przeznaczono ok. 346 mln zł.

Na rok 2012

przewidziano na ten cel zaledwie ok. 150 mln zł.

Kwo-

kających z koniecznych działań na rzecz aktywizacji

bezrobotnych oraz zapewnienia dla nich właściwej

Na koniec grudnia 2011 r. w Małopolsce było za-

rejestrowanych 145 tys. osób pozbawionych pracy,

w tym aż 38 tys. to ludzie młodzi do 25. roku życia.

Rząd przewidujący obniżenie wpływu CIT musi

mieć świadomość, że kłopoty ekonomiczne ﬁrmprzy-

niosą efekt w postaci znacznego wzrostu bezrobocia,

dlatego tak ważne są nakłady z Funduszu Pracy, aby

dać możliwość aktywizacji bezrobotnych.

Szczególnie

trudna i wymagająca wsparcia jest sytuacja osób,

które po ukończeniu szkoły ponadgimnazjalnej, po

bezskutecznym poszukiwaniu zatrudnienia, uzyska-

ły status osoby bezrobotnej.

Stosunkowo dobrą efektywnością odznaczają się

staże i szkolenia, dzięki którym bezrobotni nabywa-

ją nowe umiejętności i jest im łatwiej znaleźć zatrud-

nienie.

Jak wynika z dostępnych danych, najlepiej

sprawdzają się dotacje dla przedsiębiorców na two-

rzenie miejsc pracy oraz prace interwencyjne.

Staty-

stycznie połowa osób, które zostały zaktywizowane

z ten sposób, znajduje zatrudnienie.

Pan Ministra poniższe pytania:

1.

Jakie są przyczyny tak radykalnego obniżenia

środków wykorzystywanych na aktywizację ludzi

bezrobotnych?

2.

Dlaczego skreśla się na stracie młodych ludzi,

nie dając im szansy i możliwości wejścia na rynek

pracy?

3.

Czy i jakie działania podejmuje Pan Minister

celem zwiększenia funduszy urzędów pracy na ak-

tywne przeciwdziałanie bezrobociu?

Poseł Anna Paluch

317

Zapytanie

(nr 616)

do ministra edukacji narodowej

ustalania przez organy prowadzące

jednakowych zasad naliczania odpłatności

za korzystanie dziecka z przedszkolnych

zajęć dydaktycznych, wychowawczych

ustawy o systemie oświaty – ustawa z 5 sierpnia 2010 r.

poz. 991), regulująca opłaty ponoszone przez rodzi-

ców za pobyt dziecka w przedszkolach publicznych.

Wraz z wejściem w życie tej nowelizacji przestała

obowiązywać jednakowa miesięczna stawka za pobyt

dziecka w przedszkolu.

Każda gmina została zobo-

wiązana do podjęcia dwóch uchwał: uchwały ustana-

wiającej ilość godzin bezpłatnej edukacji przedszkol-

nej, która nie może być mniejsza niż pięć godzin

dziennie, oraz uchwały o wysokości opłaty pobieranej

za pozostałe godziny, zwłaszcza za tzw. godziny do-

datkowe, kiedy maluch musi dłużej pozostawać

w przedszkolu.

Sam czas pobytu dziecka w przedszkolu, szczegó-

łowe zasady i zakres korzystania z opieki oraz sposób

pobierania opłat za usługi reguluje umowa cywilno-

prawna zawarta pomiędzy rodzicami a dyrektorem

przedszkola.

Przy czym miesięczna opłata za pobyt

dziecka w przedszkolu ustalana jest na podstawie pi-

semnej deklaracji rodziców co do liczby godzin dodat-

kowych, w trakcie których ich pociecha będzie korzy-

stała z opieki przedszkolnej.

Bardzo wiele wątpliwości i skarg rodziców doty-

czy kwestii ustalania odpłatności za te właśnie zade-

klarowane przez nich dodatkowe godziny zajęć przed-

szkolnych.

Gminy, wykorzystując nadane im przez

ustawodawcę uprawnienia uchwałodawcze (art.14

z dnia 5 sierpnia 2010 r., Dz. U. Nr 148, poz. 991),

bardzo różnie rozwiązują powyższą kwestię.

Najczę-

ściej dodatkowy zadeklarowany czas pobytu dziecka

jest minutowo zaokrąglany w górę na niekorzyść ro-

dziców, wskutek czego opłaty pobierane są za pełne

godziny zegarowe, mimo iż dziecko nie przebywało

już na terenie placówki i nie korzystało z zajęć.

Rodzice przedszkolaków wskazują na brak ja-

kichkolwiek regulacji, które zobowiązywałyby

wszystkie gminy do naliczania opłat za dłuższy po-

byt dziecka w przedszkolu według jednej, ściśle

określonej zasady.

W związku z powyższym składam zapytanie: Czy

możliwa jest regulacja kwestii ustalania przez orga-

ny prowadzące jednakowych zasad naliczania odpłat-

ności za korzystanie dziecka z przedszkolnych zajęć

rych liczba przekracza 5 zagwarantowanych ustawo-

wo bezpłatnych godzin dziennie?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 617)

do ministra zdrowia

w sprawie protestów pielęgniarek

Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego

w Koninie domagających się podwyżki

Szanowny Panie Ministrze!

Kilkaset pielęgniarek

i innych pracowników Wojewódzkiego Szpitala Ze-

spolonego w Koninie rozpoczęło całodobowy strajk.

Żądają podwyżek.

Protest nie obejmuje oddziału dzie-

cięcego, intensywnej opieki medycznej, neurologii

i kardiologii.

Siostry domagają się od dyrekcji szpita-

la po 600 zł podwyżki.

Dyrektor powtarza, że szpita-

la nie stać na podwyżki.

Powołują się przy tym na

zbyt wysokie kontrakty lekarskie i domagają się ich

renegocjacji.

Pielęgniarki twierdzą, że jedynym ustęp-

stwem, na jakie mogą pójść, jest rozłożenie żądanej

kwoty na raty.

1.

Czy resort monitoruje powyższy problem?

2.

Czy kontrakt szpitala z NFZ na rok 2012 daje

możliwości ﬁnansowerealizacjioczekiwaństrajkują-

cych pracowników?

3.

Jakie jest obecnie średnie wynagrodzenie pie-

lęgniarek w tym szpitalu, a ile wynoszą koszty reali-

zacji kontraktów lekarskich?

4.

Jakie są możliwości resortu wsparcia szpitala

w realizacji oczekiwań płacowych pielęgniarek?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

318

Zapytanie

(nr 618)

do ministra transportu,

selskiego zwróciły się władze samorządowe w spra-

wie informacji o zamiarze zlikwidowania Biura Prze-

jazdów Bezbiletowych w Gnieźnie i przeniesienia go

do Poznania.

Jednostka ta funkcjonuje w Gnieźnie

od kilkudziesięciu lat, dając zatrudnienie wielu

mieszkańcom Gniezna.

Propozycja zmiany lokaliza-

cji i przeniesienia do Poznania doprowadzi do zwięk-

szenia liczby osób bezrobotnych na lokalnym rynku

pracy.

1.

Czy spółka „Przewozy Regionalne” zamierza

zlikwidować Biuro Przejazdów Bezbiletowych w Gnieź-

nie?

2.

Jeśli takie zamiary będą wdrożone, to w jaki

sposób spółka zabezpieczy inne miejsca pracy dla

pracowników biura?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 619)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Do Euro pozostało

zaledwie cztery miesiące.

Na jednym z odcinków dro-

gi S5 Gniezno – Fałkowo – Kleszczewo podwykonaw-

cy opuścili w proteście plac budowy.

Firmy budowla-

ne skarżą się, że główny wykonawca nie płaci im od

jesieni ubiegłego roku za wykonywane roboty.

Z informacji medialnych wynika, że część podwy-

konawców deﬁnitywnie zrezygnowała już z pracy

przy tym odcinku drogi S5.

1.

Jaki jest obecny stan zaawansowania budowy

2.

Z jakich powodów w grudniu 2011 r. z poszcze-

gólnych odcinków budowy zeszli podwykonawcy?

3.

Jakie są zaległości ﬁnansowewobecpodwyko-

nawców na dzień 20 lutego 2012 r.?

4.

Czy istnieje szansa na oddanie tego odcinka

drogi S5 przed rozpoczęciem turnieju Euro 2012

w Polsce?

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 620)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie niejasności dotyczących

zatrudnienia radnego miejskiego z PO

w SPZOZ w Lubartowie

Szanowny Panie Premierze!

J. Z. był burmistrzem

Lubartowa, obecnie jest radnym miejskim i człon-

kiem klubu radnych Platformy Obywatelskiej, został

zatrudniony w szpitalu (SPZOZ) w Lubartowie,

mimo zastosowanej tam ostatnio sporej redukcji za-

trudnienia.

W ostatnim czasie zadłużony szpital prze-

szedł poważne redukcje.

Zwolniono pracowników

administracji i pielęgniarki.

Tylko od marca do wrze-

śnia zmniejszyło się o około 20% zatrudnienie pra-

cowników administracji i personelu pomocniczego.

Dyrektor SPZOZ tłumaczył to koniecznością zmniej-

szenia funduszu płac, który przed zwolnieniami po-

chłaniał ponad 80% budżetu.

Pan J. Z. przegrał ostatnie wybory na burmistrza

Lubartowa, ale został miejskim radnym.

Przed kil-

koma tygodniami wszedł do klubu radnych PO.

Lu-

bartowski szpital podlega pod starostwo, a bezpo-

średnio pod wicestarostę, szefa lubartowskich struk-

tur Platformy Obywatelskiej.

W artykule z „Dziennika Wschodniego”, [dostęp:

21 lutego 2012 r.] http://www.dziennikwschodni.pl/

apps/pbcs.dll/article?AID=/20120221/LUBARTOW/

428821078, możemy przeczytać: „Potwierdzam, że

dyrektor szpitala przekazał mi, że podjął decyzję

o zatrudnieniu J. Z. – mówi wicestarosta.

Już jako

szef lubartowskiego PO zapewnia, że zatrudnienie

radnego nie miało związku z jego wcześniejszym wej-

ściem do klubu PO”.

Jakie są podstawy i argumenty dotyczące zatrud-

nienia pana J. Z.?

Czy został przeprowadzony konkurs na stano-

wisko?

Jakie zarobki będzie otrzymywał pan J. Z.

w SPZOZ w Lubartowie?

Kto decydował o zatrudnieniu pana J. Z.?

Czy mieszkańcy Lubartowa muszą zapisać się do

Platformy Obywatelskiej, żeby dostać pracę?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 23 lutego 2012 r.

319

Zapytanie

(nr 621)

do ministra zdrowia

w sprawie planowanej likwidacji

punktu krwiodawstwa w Przasnyszu

Krew jest niezbędna do ratowania życia i w sytu-

acji jej niedostatku, który ostatnio się obserwuje, li-

kwidacja punktu krwiodawstwa w Przasnyszu jest

nierozważna i szkodliwa społecznie.

Za niezamykaniem punktu krwiodawstwa w Prza-

snyszu przemawia m.in. jego bardzo dobre wyposa-

żenie w najnowocześniejszą aparaturę pomiarowo-

-badawczą.

Średnio rocznie krwiodawcy oddają oko-

ło 1 000 litrów krwi, a zamknięcie punktu znacznie

obniży jej pozyskiwanie.

Panie Ministrze, czy istnieje możliwość pozosta-

wienia punktu krwiodawstwa w Przasnyszu?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

Zapytanie

(nr 622)

do ministra środowiska

w sprawie planów lokalizacji

W związku w planowaną lokalizacją elektrowni

wiatrowych w gminach Pacanów, Busko-Zdrój oraz

Solec-Zdrój proszę o udzielenie odpowiedzi na poniż-

1.

Czy możliwe jest zlokalizowanie elektrowni

wiatrowej o łącznej mocy elektrycznej 144 MW

wraz z punktami zasilania (PZ1-PZ14), sieci kablo-

dojazdowych na terenie Szanieckiego Parku Kra-

jobrazowego?

2.

Czy wyrażenie ewentualnej zgody na budowę

ww. inwestycji jest możliwe bez pozytywnej opinii

Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Kiel-

cach?

Poseł Tomasz Kaczmarek

Zapytanie

(nr 622)

w sprawie planów lokalizacji

W związku z planami budowy elektrowni wiatro-

wych (łączna moc elektryczna 144 MW, punkty zasi-

lania PZ1-PZ14, sieć kablowa o napięciu 30kV i 0,4

kV) w gminach uzdrowiskowych Solec-Zdrój oraz Bu-

sko-Zdrój proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe

1.

Czy ewentualna inwestycja o podanych na

wstępie parametrach technicznych może mieć wpływ

na walory lecznicze wymienionych uzdrowisk?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia dysponuje opinia-

mi ekspertów dotyczącymi możliwego oddziaływa-

nia elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w po-

bliżu miejscowości uzdrowiskowych na ich walory

lecznicze?

Poseł Tomasz Kaczmarek

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

zasilania PZ1-PZ14, sieć kablowa o napięci u 30kV

i 0,4 kV) w gminach Pacanów, Solec-Zdrój oraz Bu-

1.

Czy ministerstwo rolnictwa dysponuje opiniami

ekspertów dotyczącymi wpływu elektrowni wiatro-

wych o podanych powyżej parametrach na zlokalizo-

wane w ich najbliższym sąsiedztwie uprawy warzyw

i owoców?

2.

Czy ministerstwo rolnictwa dysponuje opiniami

ekspertów dotyczącymi wpływu obiektów o podanych

powyżej parametrach na powstawanie lokalnych ano-

malii klimatycznych oraz zaburzeń w obrębie wód

gruntowych, które mogą mieć wpływ na uprawy wa-

rzyw i owoców?

Poseł Tomasz Kaczmarek

320

Zapytanie

(nr 623)

do ministra środowiska

w sprawie ośrodka Grodno II

zlokalizowanego na terenie

Szanowny Panie Ministrze!

Sprawa nieporozu-

mień (chciałbym wierzyć, że to jedynie nieporozumie-

nia) na osi: władze Wolińskiego Parku Narodowego

– spółka Grodno II nie pierwszy raz jest podnoszona

w mojej poselskiej działalności.

W interpelacji do ministra środowiska pana An-

drzeja Kraszewskiego, złożonej na ręce marszałka

Sejmu RP pana Grzegorza Schetyny w dniu 31 stycz-

nia 2011 r., zwróciłem się z prośbą o wyjaśnienie

i przedstawienie przepisów regulujących zasady

funkcjonowania placówek wypoczynkowych znajdu-

jących się na terenach parków narodowych, mając na

uwadze zwłaszcza sytuację Ośrodka Wczasowego

Grodno II, zlokalizowanego na terenie WPN (przy

czym ośrodek powstał w roku 1957, tj. przed powsta-

niem parku).

Po otrzymaniu od ówczesnego ministra

środowiska odpowiedzi na interpelację, w trakcie 89.

posiedzenia Sejmu VI kadencji, tj. 31 marca 2011 r.,

nie niektórych kwestii związanych z działalnością

dyrekcji parku, która poprzez swe trwające od lat

działania w praktyce odmówiła spółce możliwości

dalszego funkcjonowania ośrodka.

W odpowiedzi

pan Janusz Zaleski poinformował, że „Dyrektor wo-

lińskiego parku zwrócił się do spółki Grodno

o przedstawienie dokumentów, które wskazywałyby

na to, że rzeczywiście jest właścicielem (…).

Ocze -

kujemy na te dokumenty.

W chwili, kiedy będziemy

mieli jasność, umowa dzierżawy zostanie zawarta

(…)”.

Niestety, do chwili obecnej sytuacja nie zosta -

ła rozwiązana, przedziwny stan zawieszenia trwa

zresztą już ponad 10 lat – od 2001 r., gdy ówczesny

dyrektor WPN wypowiedział spółce Grodno II umo-

wę dzierżawy.

23 sierpnia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administra-

cyjny w Warszawie uchylił (sygn. akt.

IV SA/Wa 809/

11) zaskarżone przez spółkę postanowienie ministra

środowiska z dn. 28 lutego 2011 r. nr DOP pn-4102-

-1152/9139/11/Tc, w którym minister utrzymał w mocy

postanowienie nr 4/2010 dyrektora WPN z dnia

jektu decyzji PPZ-7331-93/6452/10 w sprawie warun-

ków zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie

studni głębinowej nr 2 na działce o numerze geode-

zyjnym nr 9 w obrębie nr 22 Woliński Park Narodo-

wy, stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwa-

łym zarządzie Wolińskiego Parku Narodowego.

Wy-

rok nie został zaskarżony przez żadną ze stron

i uprawomocnił się z dniem 25 października 2011 r.

W dniu 22 listopada 2011 r. skarżący wystosował do

ministra środowiska wezwanie do wykonania wyro-

ku.

Następnie w dniu 21 grudnia 2011 r. skarżący

przesłał kolejne wezwanie, uwzględniając maksymal-

ny czas na załatwienie sprawy administracyjnej prze-

widziany dla spraw szczególnie zawiłych.

Wobec bra-

ku jakiejkolwiek reakcji, za wyjątkiem zwrócenia

w grudniu 2011 r. kosztów sądowych w kwocie 100 zł,

w dniu 11 stycznia 2012 r. spółka złożyła w WSA

w Warszawie skargę na bezczynność organu admini-

stracji publicznej – niewykonanie wyroku WSA.

W dniu 6 lutego br. prezes zarządu Grodno II Sp.

z o.o. skierował do premiera RP pana Donalda Tuska

prośbę o interwencję w tej sprawie.

równo dobro Skarbu Państwa, jak i elementarną tro-

skę o umożliwienie normalnej działalności spółce

Grodno oraz być może i innym podmiotom znajdują-

cym się w podobnej sytuacji, zwracam się do Pana

1.

Dlaczego ministerstwo nie wykonało orzeczenia

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warsza-

wie z dnia 23 sierpnia 2011 r.?

2.

Czy i jakie działania ma zamiar podjąć Mini-

sterstwo Środowiska celem rozwiązania tej sprawy?

3.

Czy i w jaki sposób ministerstwo planuje podjąć

działania mające umożliwić spółce dalsze działanie

na terenie parku, do czego zgodnie z wyrokiem nie-

zależnego i niezawisłego sądu ma prawo?

W załączeniu pozwalam sobie zamieścić kopię pi-

sma prezesa zarządu Grodno II Sp. z o.o. do premie-

ra RP pana Donalda Tuska, które otrzymałem do

wiadomości*

)

.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Ziętek

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 624)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie inwestycji o nazwie

„Budowa obiektu Wydziału Radia i Telewizji

Szanowna Pani Minister!

Unikatowy w skali kra-

ju Wydział Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślow-

skiego, wchodzący w skład Uniwersytetu Śląskiego

w Katowicach, kształci studentów i doktorantów nie-

przerwanie od 1978 r.

Pod czujnym okiem profesorów,

mistrzów sztuki ﬁlmowej,m.in.

FilipaBajona,An-

drzeja Fidyka, Jerzego Stuhra, Krzysztofa Zanussie-

*

)

321

go, dojrzewają talenty twórców, którzy dzięki wiedzy

i doświadczeniu zdobytych w murach uniwersytetu

z powodzeniem funkcjonują w środowisku ﬁlmowym,

zdobywając prestiżowe nagrody i nominacje do Osca-

ra, Emmy, Europejskiej Nagrody Filmowej, o niezli-

czonych nagrodach krajowych nie wspominając.

Wyjątkowy z racji swej oferty edukacyjnej wydział

od lat boryka się z problemami technicznymi budyn-

ku, w którym znajduje się jego siedziba.

W chwili

obecnej najpoważniejszymi problemami są: przecie-

kający dach, odpadający tynk, grzyb na ścianach,

gnijące podłogi, niewydolny system grzewczy.

Wszyst-

ko to bezpośrednio zagraża zdrowiu oraz życiu stu-

dentów i pracowników.

Stan budynku pogarsza się

z roku na rok, co w niedalekiej przyszłości może skut-

kować niemożliwością przestrzegania przepisów BHP

i zaleceń z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Ak-

tualny stan budynku nie pozwala na odpowiednie

zabezpieczenie sprzętu używanego do celów dydak-

tycznych, co utrudnia wykorzystywanie w procesie

dydaktycznym najnowocześniejszych, profesjonal-

nych technologii audiowizualnych.

Budynek nie nadaje się już do przeprowadzenia

kompleksowych prac remontowych, wykonano go bo-

wiem w starej technologii i oddano do użytku w 1969 r.

(siedziba wydziału znajduje się w nim od 34 lat, tj. od

dnia jego utworzenia).

W związku z tym jedynym roz-

wiązaniem jest budowa nowej siedziby wydziału tak,

by możliwe było zapewnienie najwyższej jakości pro-

cesu dydaktycznego, artystycznego i naukowego w tej

unikatowej w skali kraju jednostce kształcącej wy-

bitnych twórców kultury.

Jego MagniﬁcencjaRektorUŚprof.zw.drhab.

Wiesław Banyś złożył na ręce Pani Minister wniosek

o umieszczenie w planie inwestycyjnym Minister-

dowy obiektu Wydziału Radia i Telewizji im. Krzysz-

tofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Kato-

wicach oraz przyznanie na jego realizację wniosko-

wanej kwoty z części 38 – Szkolnictwo Wyższe.

Chciałbym zaznaczyć, że Uniwersytet Śląski bu-

duje nowe, i jeśli jest to możliwe, modernizuje aktual-

nie posiadane budynki, pozyskuje na te wielomiliono-

we inwestycje środki, nie korzystając przy tym dotych-

czas w sposób szczególny z dotacji celowych minister-

stwa.

Na przykład na sztandarowe inwestycje, jakimi

są Centrum Informacji Naukowej i Biblioteka Akade-

micka (CINiBA) oraz Śląskie Międzyuczelniane Cen-

trum Edukacji i Badań Interdyscyplinarnych, opiewa-

jące na łączną kwotę ponad 160 mln zł, Uniwersytet

Śląski wespół z Uniwersytetem Ekonomicznym w Ka-

towicach otrzymał dotację celową jedynie na pierwszą

z inwestycji w wysokości 5 mln zł.

W związku z powyższym uprzejmie proszę sza-

nowną Panią Minister o odpowiedź na następujące

1.

Czy Pani Minister przychyla się do starań

władz uczelni ws. projektu budowy obiektu Wydziału

wersytetu Śląskiego w Katowicach?

2.

Czy inwestycja o wartości 33 855 000,00 zł zo-

stanie wpisana do planu inwestycyjnego Minister-

nansowana przez budżet z części 38 – Szkolnictwo

Wyższe?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Ziętek

(nr 625)

do ministra sprawiedliwości

dla Nieletnich w Łańcucie

W związku ze sprawowaną przeze mnie funkcją

posła zwróciła się do mnie Rada Miasta Łańcuta

z apelem o zaniechanie likwidacji Schroniska dla

Nieletnich w Łańcucie.

W powyższym wystąpieniu

rada miasta poinformowała, iż ww. schronisko dla

nieletnich zostało wytypowane do likwidacji z dniem

1 lipca 2012 r. na podstawie zarządzenia ministra

sprawiedliwości.

Jak wynika ze stanowiska przedstawionego przez

apelujących, Schronisko dla Nieletnich w Łańcucie

do chwili obecnej pełniło i nadal pełni ważną rolę

jako placówka opieki całkowitej nad nieletnimi, któ-

rzy weszli w konﬂiktzprawem.

Cowięcej,schroni-

sko, realizując funkcję diagnostyczną, resocjalizacyj-

ną i zapobiegawczą jest jedynym tego typu miejscem

na terenie woj. Podkarpackiego, jak i małopolskiego.

Powyższa placówka jako jedna z nielicznych w Polsce

obecnie spełnia warunki dla pracy z wychowankami

o najwyższym stopniu demoralizacji, stanowiących

dla społeczeństwa realne zagrożenie.

Zdaniem apelujących likwidacja schroniska dla

nieletnich wywrze negatywne skutki nie tylko w sfe-

rze dotyczącej resocjalizacji młodzieży z regionu Pod-

karpacia, ale również zaprzepaści pracę i nakłady

wielu podmiotów poczynione w celu poprawy warun-

ków pracy z nieletnimi w schronisku.

Warto również wspomnieć, iż planowana likwida-

cja powyższej placówki doprowadzi do zwolnienia

64 osób, w tym wykwaliﬁkowanychspecjalistów,któ-

rzy w trakcie istnienia schroniska poświęcili się pra-

cy z trudną, zdemoralizowaną młodzieżą.

1.

Jakie czynniki zadecydowały o zakwaliﬁkowa-

niu Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie do placó-

wek podlegających likwidacji?

2.

Gdzie po likwidacji tej placówki traﬁaćbędą

nieletni z terenu Podkarpacia mający problemy z pra-

wem?

322

3.

Czy byli pracownicy Schroniska dla Nielet-

nich w Łańcucie, w tym wykwaliﬁkowanispecjaliści

w pracy z młodzieżą, zostaną zatrudnieni w innych

placówkach?

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Zapytanie

(nr 626)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie problemów napotykanych

przez rolników starających się

W związku z sygnalizowanymi przez rolników

trudnościami i kłopotami w pozyskaniu preferencyj-

nych kredytów na zakup ziemi i powiększenie gospo-

darstwa rolnego pragnę zapytać:

Czym spowodowane są powyższe trudności?

Kiedy będą uruchamiane nowe środki na dopłaty

do tych kredytów?

Jakie warunki będą musieli spełnić rolnicy ubie-

gający się o kredyty preferencyjne na zakup ziemi?

Z poważaniem

Poddębice, dnia 27 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 627)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie działań na rzecz skutecznego

przeciwdziałania przemocy w rodzinie

na terenie Dolnego Śląska

Szanowny Panie Ministrze!

Jak zauważono w rzą-

dowej informacji o skutkach obowiązywania ustawy

innych ustaw, nowelizacja miała na celu m.in. rozwój

proﬁlaktykijakoformydziałańzapobiegającychzja-

wisku przemocy w rodzinie, skuteczną ochronę oﬁar

oraz poddanie osób stosujących przemoc w rodzinie

programom oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych.

Z danych przedstawionych w dokumencie wyłania się

bardzo zróżnicowany obraz realizacji zadań na tere-

nie całego kraju.

Szczególną uwagę zwraca małe za-

angażowanie dolnośląskich jednostek samorządu

terytorialnego oraz wojewody, a tym samym niska

skuteczność w osiąganiu celów ustawy na terenie

Dolnego Śląska.

Nawet połowa gmin w województwie dolnoślą-

skim nie opracowała gminnego programu przeciw-

działania przemocy w rodzinie oraz ochrony oﬁar

przemocy w rodzinie.

Jedynie cztery ośrodki zapew-

niają osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miej-

sce wsparcia.

Województwo dolnośląskie charaktery-

zuje drugi w kraju najniższy odsetek gmin, w których

zostały utworzone zespoły interdyscyplinarne, a war-

to przypomnieć, iż uznaje się tę formę działań za jed-

ną z najważniejszych i najskuteczniejszych w zwal-

czaniu zjawiska przemocy w rodzinie.

Zadanie opracowania i realizacji powiatowego

programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie

z małym zainteresowaniem władz na szczeblu powia-

towym.

Województwo dolnośląskie zajmuje czwarte

miejsce od końca w zestawieniu dotyczącym powia-

tów realizujących obowiązek tworzenia programów

powiatowych.

W województwie działa zaledwie dziewięć powia-

towych ośrodków interwencji kryzysowej zapewnia-

jących miejsca dla osób dotkniętych przemocą w ro-

dzinie.

Nie funkcjonuje żadna placówka powiatowa

zapewniająca osobom dotkniętym przemocą w rodzi-

nie miejsca w ośrodkach wsparcia, których tworzenie

i prowadzenie również przewiduje ustawa.

Nie opracowano właściwą uchwałą wojewódzkie-

go programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie

ramowych programów ochrony oﬁarprzemocywro-

dzinie oraz ramowych programów oddziaływań ko-

rekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc

w rodzinie.

Nie powołano także wojewódzkiego koor-

dynatora realizacji „Krajowego programu przeciw-

działania przemocy w rodzinie”.

Nie zlecono kontro-

li realizacji zadań wykonywanych przez podmioty

niepublicznie na podstawie umów z organami admi-

nistracji rządowej i samorządowej.

Zapotrzebowanie na skuteczną realizację zadań

z zakresu pomocy oﬁaromprzemocywrodziniejest

bardzo duże, podobnie jak wysoka jest przestępczość

związana z przemocą w rodzinie.

Rośnie liczba osób

korzystających z ośrodków wsparcia i programów

oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób sto-

sujących przemoc w rodzinie, co niewątpliwie świad-

czy o konieczności zapewnienia większej możliwości

pomocy.

W tym kontekście zdumiewające wydaje się

wytłumaczenie stanu realizacji zadań w kraju za-

mieszczone w rozdziale XIII – Podsumowanie.

Czytamy przykładowo, iż: „Nowe władze nato-

miast, na początku kadencji, skupiały się przede

wszystkim na ukonstytuowaniu się”.

Brak realizacji

zadań tłumaczy się również poprzez odwołanie do

„kalendarza wyborczego”, co jest niestosowne tym

bardziej, że zeszłoroczne wybory były wyborami par-

lamentarnymi, a nie samorządowymi.

Mało przeko-

nujący jest argument, iż jednostki samorządu tery-

torialnego nie podejmowały działań ze względu na

323

brak aktów wykonawczych – część samorządów po-

dołała jednak realizacji zadań.

Na koniec pragnę

przypomnieć, iż wydanie rozporządzenia powinno

nastąpić wraz z wejściem w życie ustawy lub niedłu-

go po jej wejściu w życie, zaś za przygotowanie i wy-

dawanie rozporządzeń w odpowiednim terminie od-

powiada rząd.

Zapytuję Pana Ministra: Jakie działania zamie-

rza podjąć ministerstwo, aby na Dolnym Śląsku po-

prawił się stan realizacji zadań w zakresie przeciw-

działania przemocy w rodzinie?

Z poważaniem

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

(nr 628)

do ministra zdrowia

w sprawie umożliwienia ratownikom

Szanowny Panie Ministrze!

W związku przesu-

grupy zawodowej ratowników proszę o odpowiedź na

pytanie: Czy faktem jest brak możliwości wykonywa-

nia medycznych czynności ratunkowych poza zespo-

łem ratownictwa medycznego?

Problem ten uwidacz-

Euro 2012, podczas którego ratownicy medyczni za-

bezpieczający imprezy związane z organizacją tur-

nieju będą mogli wykonywać jedynie czynności na

poziomie pierwszej pomocy.

Czy nie obniży to pozio-

mu bezpieczeństwa podczas ﬁnałówEuro?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

(nr 629)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kwaliﬁkacji do prowadzenia zajęć

wychowania ﬁzycznego

Pragnę zwrócić się o wyjaśnienie kwestii prawnej,

dotyczącej tego, czy nauczyciel posiadający wykształ-

cenie wyższe magisterskie w zakresie techniki, po-

dyplomowe z informatyki oraz tytuł instruktora nar-

ciarstwa biegowego (uzyskany według odrębnych

przepisów) może prowadzić zajęcia podstawowe wy-

chowania ﬁzycznego w szkole sportowej w gimna-

zjum.

Zdaniem dyrekcji szkoły takie kwaliﬁkacje

uprawniają jedynie do prowadzenie zajęć specjali-

stycznych, a nie podstawy programowej z wychowa-

nia ﬁzycznego.

Wyżej wymieniony nauczyciel prowadzi zajęcia

wychowania ﬁzycznegowklasiesportowejwgimna-

zjum o proﬁlunarciarstwoklasycznewwymiarze

10 godz. tygodniowo.

Zdaniem dyrekcji posiada on

kwaliﬁkacjedozajęćspecjalistycznych,aleniedoza-

jęć podstawowych.

W związku z tym postanowiono

w tej klasie wprowadzić podział zajęć na 4 godz. zajęć

podstawowych i 6 godz. zajęć specjalistycznych.

Tymczasem zgodnie z § 14 rozporządzenia MEN

kwaliﬁkacjedoprowadzeniazajęćszkoleniasporto-

wego w klasach sportowych w szkole posiada osoba,

która legitymuje się dyplomem ukończenia:

1) studiów magisterskich na kierunku zgodnym

jem prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pe-

dagogiczne lub

2) studiów magisterskich w specjalności zgodnej

lub zbliżonej z nauczanym przedmiotem lub rodzajem

prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedago-

giczne, lub

3) studiów magisterskich na kierunku innym

niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych

zajęć, która ponadto posiada przygotowanie peda-

gogiczne i ukończyła studia podyplomowe z zakre-

su nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzo-

nych zajęć, lub

4) studiów wyższych zawodowych na kierunku

siada przygotowanie pedagogiczne, lub

5) studiów magisterskich na kierunku innym niż

albo dyplomem ukończenia studiów wyższych zawo-

dowych na kierunku (specjalności) innym niż na-

uczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć,

i ukończyła studia podyplomowe lub kurs kwaliﬁka-

cyjny z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju

prowadzonych zajęć, lub

6) zakładu kształcenia nauczycieli w specjalności

zgodnej z nauczanym przedmiotem lub rodzajem pro-

wadzonych zajęć albo legitymuje się dyplomem ukoń-

czenia zakładu kształcenia nauczycieli w specjalności

innej niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzo-

nych zajęć, która ponadto ukończyła kurs kwaliﬁka-

prowadzonych zajęć.

Wymagane kwaliﬁkacjeposiadarównieżosoba,

która legitymuje się świadectwem dojrzałości i tytu-

łem zawodowym trenera lub instruktora w określo-

nej dyscyplinie sportu, uzyskanym według zasad

324

określonych w odrębnych przepisach, i posiada przy-

gotowanie pedagogiczne.

Chciałbym zatem wyjaśnić, czy osoba o kwaliﬁ-

kacjach wymienionych na początku posiada upraw-

nienie do prowadzenia zajęć wychowania ﬁzycznego

w klasie sportowej w pełnym zakresie, tj. dla reali-

zacji podstawy programowej oraz określonego i za-

twierdzonego w szkole programu szkolenia sportowe-

go w zakresie narciarstwa klasycznego.

Ponieważ sprawa ta jest precedensowa, a jej wy-

jaśnienie może służyć osobom znajdującym się w ana-

logicznej sytuacji, zdecydowałem się poruszyć ją

w formule zapytania poselskiego.

W związku z po-

wyższym uprzejmie proszę o odpowiedź na następu-

1.

Czy jest wymóg dzielenia zajęć wychowania ﬁ-

zycznego w gimnazjalnej klasie sportowej na podsta-

wowe (wynikające z podstawy programowej) i specja-

listyczne?

2.

Czy nauczyciel posiadający niekierunkowe wy-

kształcenie wyższe magisterskie (w zakresie techni-

ki i podyplomowe z informatyki) oraz tytuł instruk-

tora narciarstwa biegowego może prowadzić zajęcia

podstawowe wychowania ﬁzycznego w gimnazjum

w pełnym zakresie w klasie sportowej o proﬁlunar-

ciarskim?

Czy posiada kwaliﬁkacjedoprowadzenia

zajęć wychowania ﬁzycznegowklasiesportowejwpeł-

nym zakresie, tj. dla realizacji podstawy programowej

oraz określonego i zatwierdzonego w szkole programu

szkolenia sportowego w zakresie narciarstwa klasycz-

nego?

Zdaniem dyrekcji szkoły ww. kwaliﬁkacje

uprawniają jedynie do prowadzenia zajęć specjalistycz-

nych.

Czy takie stanowisko jest uprawnione?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

(nr 630)

do ministra transportu,

w sprawie warunków ustalania oraz sposobu

sieniami prasowymi o niesﬁnalizowanymdotychczas,

a oczekiwanym przez wiele grup zawodowych, pro-

jekcie rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

nia do celów służbowych samochodów osobowych,

pracodawcy pragniemy uzyskać więcej informacji.

Powyższy temat cieszy się również dużym zainte-

resowaniem wielu podmiotów gospodarczych, dlate-

go kierujemy uprzejmie pytanie do Pana Ministra:

W jakim terminie zostanie rozpatrzone przez Mi-

nisterstwo Finansów niezbędne rozporządzenie, tak

aby nowa stawka zwrotu kosztów używania do celów

torowerów niebędących własnością pracodawcy mo-

gła wejść w życie?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Leszek Blanik

i Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

Zapytanie

(nr 631)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zapewnienia bezpieczeństwa

technologicznego klientów korzystających

z usług bankomatowych

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim okresie

media podały informację, iż banki coraz więcej środ-

ków ﬁnansowych przeznaczają na zabezpieczenie

systemów informatycznych.

Jednakże nadal jednym

z najpoważniejszych, a zarazem nierozwiązanych za-

grożeń jest kradzież danych zamieszczonych na kar-

tach płatniczych/debetowych/kredytowych przy wy-

korzystaniu bankomatów.

Poniżej przedstawiam

Panu Ministrowi kazus, który miał miejsce w ostat-

nim czasie w Brzesku.

W centrum miasta Brzesko przy zastosowaniu

urządzeń umieszczonych uprzednio w bankomacie

oszuści odczytali informacje z używanych kart płat-

niczych.

Następnie posługując się tymi danymi, do-

konali szeregu transakcji płatniczych z wykorzysta-

niem środków klientów korzystających z usług ban-

kowych.

Kilka osób zostało oszukanych.

Okazuje się zatem, iż obecne technologie nie są na

tyle rozwinięte, by mogły uchronić i wychwycić błędy

informacji.

Zainstalowane kamery przy bankomatach

nie są wystarczającym narzędziem ochrony.

Dodam,

że nie jest to pierwszy przypadek, bowiem wcześniej

takie zdarzenia były zgłaszane w innych miejscowo-

ściach.

Pragnę także nadmienić, iż opisywane zdarze-

nia są niestety coraz częściej spotykane.

Panie Ministrze!

Jak zamierza Pan rozwiązać

problem technologicznego bezpieczeństwa klientów

korzystających z usług bankomatowych?

Jakich narzędzi zamierza Pan użyć, by zaostrzyć

proces kontroli nad bankomatami?

Z poważaniem

Poseł Edward Czesak

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

325

Zapytanie

(nr 632)

do ministra sportu i turystyki

Centrum Sportów Motorowych

Szanowna Pani Minister!

W dniu 5 listopada 2008 r.

Komisja Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki roz-

patrzyła i przyjęła dezyderat skierowany do minister

w którym wnioskowała m.in. o:

— zainicjowanie zmiany w ustawie Prawo o ruchu

drogowym, umożliwiającej w czasie trwania organi-

zowanych przez PZM rajdów samochodowych uży-

wanie specjalnych opon z kolcami, zapewniających

bezpieczeństwo uczestników oraz kibiców,

— wpisanie budowy Narodowego Centrum Spor -

tów Motorowych do Strategii rozwoju sportu w Pol-

sce na lata 2012–2015,

— wpisanie kartingu na listę sportów w ramach

— poparcie działań PZM mających na celu popra -

wę infrastruktury stadionów żużlowych.

Niewątpliwie dla polskiego sportu motorowego

powstanie takiego centrum miałoby znaczenie szcze-

gólne.

Polska jest krajem, który – w odróżnieniu od

sąsiednich państw: Czech i Węgier – nie posiada toru

spełniającego kryteria i parametry odpowiadające

homologacjom FIM-u.

Pojawiają się sugestie, że ze względu na duże za-

interesowanie sportami motorowymi taki tor powi-

nien w Polsce powstać.

Zarówno zawodnicy sportów

motorowych, jak również kibice wielokrotnie sygna-

lizowali potrzebę budowy takiego centrum.

Starania

te wspiera Polski Związek Motorowy.

Nasz kraj niewątpliwie pragnie dołączyć do kra-

jów, które nie tylko mają sport motocyklowy i samo-

chodowy na wysokim poziomie, ale mają również

odpowiednią bazę do jego uprawiania.

W związku z powyższym zapytujemy:

1.

Czy opisywana przez nas sprawa budowy obiek-

tu może liczyć na wsparcie (organizacyjne, ﬁnanso-

we) Ministerstwa Sportu i Turystyki?

2.

Prosimy o podanie ewentualnego terminu re-

alizacji przedmiotowej inwestycji.

3.

Prosimy o informację, czy istniejące już tory

motorowe znajdujące się w naszym kraju mogą ewen-

tualnie liczyć na pomoc ﬁnansowązestronymini-

sterstwa w celu realizacji zadań związanych z popra-

wą infrastruktury oraz bazy sportowej.

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

oraz grupa posłów

(nr 633)

do ministra edukacji narodowej

Wychowawczego w Łękawie

Szanowna Pani Minister!

Młodzieżowy ośrodek

wychowawczy istnieje w powiecie bełchatowskim od

prawie 60 lat.

MOW w Łękawie posiada budowany

przez wiele lat potencjał, który służył i jeszcze długo

może służyć społeczności bełchatowskiego powiatu.

Dysponuje bardzo dobrze wykwaliﬁkowaną i do-

świadczoną kadrą, która od lat współpracuje z sąda-

mi, Policją, organizacjami i instytucjami wspierają-

cymi wychowanie.

Aktywnie działa w Ogólnopolskim

Stowarzyszeniu Pracowników Resocjalizacji na rzecz

szeroko rozumianej resocjalizacji nieletnich.

Od lat

angażuje się w organizację obozów, rajdów i zawodów

sportowych dla niedostosowanej społecznie młodzie-

ży.

Współpracuje z placówkami w całym kraju, a tak-

że na Litwie i Ukrainie.

Organizuje konferencje, pro-

wadzi szkolenia dla pedagogów, współpracuje z uczel-

niami wyższymi, kształci studentów.

Samorząd powiatu bełchatowskiego podjął decy-

zję o zamiarze likwidacji MOW.

Uzasadnieniem dla

likwidacji MOW w Łękawie ma być między innymi

to, że 470 nieletnich w Polsce oczekuje na umieszcze-

nie w MOS, zabrakło jednak informacji, że są to nie-

letni kierowani na podstawie starych przepisów, po

umieszczeniu ich w placówkach, więcej skierowań do

MOS nie będzie.

W MOW w Łękawie nie ma przerostu zatrudnie-

nia kadry pedagogicznej ani dodatkowych etatów dla

specjalistów – zajęcia specjalistyczne realizowane są

głównie dzięki dodatkowym kwaliﬁkacjom kadry

i dodatkowym środkom, jakie ośrodek pozyskuje

z zewnętrznych źródeł.

Od 1 stycznia 2012 r. sądy kierują nieletnich tylko

do MOW.

Oznacza to, że w MOS-ach zacznie ubywać

młodzieży, w przeciwieństwie do Młodzieżowych

Ośrodków Wychowawczych, gdzie spodziewany jest

znaczny przyrost liczby wychowanków.

Decyzja o likwidacji MOW w Łękawie ma zapaść

w czasie, gdy polityka Ministerstwa Edukacji Naro-

dowej zmierza do usamodzielniania się województw

w zakresie wykonywania orzeczeń sądowych o umiesz-

czeniu nieletnich w MOW.

Liczba placówek w woje-

wództwie będzie musiała wtedy zabezpieczyć potrze-

by nieletnich z danego terenu.

W województwie łódzkim po zlikwidowaniu MOW

w Łękawie zostanie tylko jeden MOW dla chłopców

(dla porównania w województwie śląskim jest ich 5,

podobnie jak w dolnośląskim i mazowieckim, w świę-

tokrzyskim – 4).

pytanie: Jakie działania podejmuje kierowany przez

326

Panią Minister resort, aby utrzymać tak ważną pla-

cówkę, jaką jest Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy

w Łękawie?

Z poważaniem

Poseł Artur Ostrowski

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 634)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ogólnej sytuacji

ust. 1 regulaminu Sejmu RP uprzejmie proszę o udzie-

Jak wygląda współczynnik aktywności zawodo-

wej, tj. procentowy udział aktywnych zawodowo

2010–2011?

Jak wygląda struktura pracujących wg sektorów

i statusu zatrudnienia?

Jak wyglądało bezrobocie wg wieku w latach

2010–2011?

Jak wyglądało bezrobocie wg poziomu wykształ-

cenia?

Jak przedstawia się liczba biernych zawodowo wg

BAEL w latach 2010–2011 w tysiącach?

Jak wygląda struktura biernych zawodowo wg

wieku i płci w latach 2010–2011 w procentach?

Ile wynosił współczynnik obciążenia ludności pra-

cującej osobami biernymi zawodowo w latach 2010–

–2011 w tysiącach?

Powyższe pytania dotyczą terenu Mazowsza.

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

(nr 635)

do ministra transportu,

waną aktualizacją „Programu budowy dróg krajo-

wych na lata 2011–2015”, wynikającą m.in. z oszczęd-

ności poczynionych na inwestycjach infrastruktural-

formację na temat planów dotyczących budowy drogi

Marki) do węzła Drewnica wraz z węzłem oraz budo-

wy drogi S8 na odcinku Radzymin – Marki wraz

z węzłem Wołomin, oraz drogi S17 na odcinku od

Droga krajowa nr 8 w Markach jest jednym z naj-

bardziej zatłoczonych odcinków dróg w Polsce.

Wszelkie

rezerwy przepustowości zostały już wyczerpane.

Wstęp-

ne wyniki pomiaru ruchu wykonane w 2010 r. wyka-

zują średniodobowy ruch pojazdów na poziomie 58 tys.

Istotne jest, że znaczna część pojazdów przejeżdżają-

cych przez Marki to samochody ciężarowe, co wynika

z tranzytowego charakteru drogi krajowej nr 8.

Dla powiatu wołomińskiego budowa obwodnicy

Marek jest jedną z najważniejszych inwestycji zmie-

rzających do usprawnienia i ułatwienia życia miesz-

kańcom.

Dogodne połączenie powiatu ze stolicą za

pośrednictwem obwodnicy Marek przyczyni się do

znacznego wzrostu rozwoju gospodarczego tego re-

gionu.

Należy mieć również na uwadze, iż al. Mar-

szałka Piłsudskiego w Markach, która jest częścią

drogi krajowej nr 8, posiada wymiar nie tylko lokal-

ny, ale również regionalny i międzynarodowy (znaj-

duje się na trasie, jaką pokonywać muszą kierowcy

udający się do Wyszkowa, Łomży, Białegostoku, a tak-

że jest odcinkiem trasy Via Baltica prowadzącej na

Litwę, Łotwę i do Estonii).

— Czy planowane jest wprowadzenie zadania bu -

złem oraz budowy drogi S8 na odcinku Radzymin

Wiązowna na listę „Programu budowy dróg krajo-

— Jeżeli nie, to czy planowane jest rozwiązanie

w inny sposób trudnej sytuacji drogowej na odcinku

Marki – Radzymin?

— Czy możliwe jest określenie planowanego ter -

minu realizacji tej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

327

Zapytanie

(nr 636)

do ministra transportu,

nr 575

Szanowny Panie Ministrze!

Droga wojewódzka

nr 575 od wielu już lat jest w bardzo złym stanie

technicznym, a na odcinku Kazuń – Kamion w stanie

wręcz katastrofalnym, zagrażającym bezpieczeń-

stwu ruchu drogowego i wymagającym pilnego pod-

jęcia prac remontowych.

Opracowanie dokumentacji

projektowej dla ww. drogi zlecono już w roku 2004.

Jednak dopiero w roku 2010 po powodzi, która miała

miejsce na terenie województwa mazowieckiego, od-

budowano odcinki od km 5+847 do km 7+630 oraz

od km 9+411 do km 9+460.

Zakres robót był więc

bardzo ograniczony, a na pozostałych odcinkach

przebiegu tej drogi nie podjęto żadnych prac budow-

lanych.

Obecnie poruszanie się po tej drodze z zachowa-

niem przepisów o ruchu drogowym, zwłaszcza na

odcinku Kazuń – Kamion, jest wręcz niemożliwe ze

względu na liczne głębokie ubytki w jej nawierzchni.

— Na jakim etapie są obecnie prace związane

z przebudową bądź remontem drogi krajowej nr 575?

— Co jest przyczyną tak znacznych opóźnień

w realizacji tej inwestycji, biorąc pod uwagę, że

dokumentacja projektowa została już dawno spo-

rządzona?

— Na jaki termin planowane jest rozpoczęcie

i zakończenie robót budowlanych na tej drodze?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

(nr 637)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Polska Rada Ratow-

ników Medycznych podniosła problem nowelizacji

townictwie Medycznym.

Z informacji, jakie przeka-

zała rada, wynika, że nowelizacja ta została przesu-

nięta na bliżej nieokreślony czas.

Tymczasem miała

ona zmienić zaproponowaną przez środowisko ratow-

ników medycznych deﬁnicję medycznych zabiegów

ratunkowych.

W obecnym kształcie zezwala ona na

wykonywanie tych czynności przez pielęgniarkę sys-

temu oraz ratownika medycznego jedynie w zespo-

łach wyjazdowych ratownictwa medycznego.

Ozna-

cza to, że w innych przypadkach wykwaliﬁkowany

w ratownictwie medycznym personel może udzielić

jedynie pierwszej pomocy.

Sprawa ta wydaje się być

wielce problematyczna w obliczu zbliżających się Mi-

strzostw Europy w Piłce Nożnej oraz ich zabezpie-

czaniu medycznym.

Wspomniana nowelizacja miała również przy-

wrócić osobom zatrudnionym w ratownictwie me-

dycznym tzw. dodatek pogotowiarski doliczany do

ich podstawowych pensji.

Niestety, został on pomi-

nia 2011 r.

Konsekwencją braku stosownych zapi-

sów gwarantujących tzw. dodatek pogotowiarski

jest wypowiadanie przez pracodawców warunków

wynagrodzenia, skutkujące obniżeniem wysokości

wynagrodzeń ratowników medycznych o ok. 400–

–500 zł w zależności od wysokości wynagrodzenia

zasadniczego.

Dla wielu stanowi to poważne uszczu-

plenie w zarobkach w tej bardzo odpowiedzialnej

i specyﬁcznejpracy.

1.

Na jakim etapie w kierowanym przez Pana re-

sorcie trwają obecnie prace nad nowelizacją ustawy

twie Medycznym?

2.

Czy w planowanej nowelizacji zostaną ujęte

uwagi Polskiej Rady Ratowników Medycznych na te-

mat zmiany deﬁnicjimedycznychzabiegówratunko-

wych oraz przywrócenia zapisu o tzw. dodatku pogo-

towiarskim?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 23 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 638)

regulacji w kwestii przyznania świadczenia

były zmuszane do pracy niewolniczej,

miejsca zamieszkania

W dniu 20 kwietnia 2011 r. weszła w życie nowe-

328

zm.).

W myśl znowelizowanego art. 2 pkt 2 wspo-

mnianej ustawy warunkiem koniecznym do otrzy-

mania świadczenia pieniężnego jest udowodnienie

deportacji (wywiezienia) do pracy przymusowej i cią-

głego wykonywania tej pracy przez okres co najmniej

6 miesięcy.

Ustawodawca znacząco ograniczył krąg

osób uprawnionych do pobierania świadczenia tylko

do osób, wobec których okupant stosował represje

pracy niewolniczej w zaostrzonej formie, włącznie

z deportacją (wywiezieniem) i czasowym wyrwaniem

ze środowiska rodzinnego.

Z analizy wyroków WSA wynika, że wyróżniające

znaczenie dla możliwości pobierania świadczenia za

pracę przymusową na rzecz okupanta ma znaczna

odległość pomiędzy dotychczasowym miejscem za-

mieszkania osoby represjonowanej, a miejscem wy-

konywana przez nią pracy przymusowej.

Tymczasem w swojej pracy poselskiej spotkałam

się z wieloma sygnałami niezadowolenia ze strony

osób, które zostały w ich odczuciu pokrzywdzone

brakiem możliwości ubiegania się o jakiekolwiek za-

dośćuczynienie za swą niewolniczą pracę w czasie

okupacji.

Chodzi tu o osoby, które jako dzieci wyko-

nywały przymusową pracę na rzecz okupanta w nie-

wielkiej odległości od rodzinnej miejscowości.

Osoby

te czują się głęboko pokrzywdzone, gdyż mimo że

w dzieciństwie zmuszano je do ciężkiej niewolniczej

pracy, wykonywanej często w nieludzkich warun-

kach, nie mogą udowodnić wymaganej w ustawie

deportacji poza stałe miejsce zamieszkania.

Tym

samym mimo represji ze strony okupanta osoby te

zostały pozbawione przez ustawodawcę prawa do

pobierania przysługujących im w ich odczuciu

świadczeń pieniężnych.

W związku z powyższym składam zapytanie:

Czy biorąc pod uwagę istnienie dokumentacji do-

wodowej, zasadę sprawiedliwości społecznej oraz fakt

ciągłego ilościowego zmniejszania się populacji sa-

mych zainteresowanych, Pański resort przewiduje

wprowadzenie jakiejś formy materialnego zadość-

uczynienia dla osób zmuszanych w dzieciństwie do

niewolniczej pracy na rzecz okupanta, mimo że praca

ta była świadczona w niedużym oddaleniu od miejsca

ich stałego zamieszkania?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

Zapytanie

(nr 639)

do ministra zdrowia

w sprawie konkursu ofert

programów proﬁlaktycznych w zakresie

mammograﬁi w woj. wielkopolskim

Kieruję do Pana Ministra zapytanie w sprawie

ﬁi–chodzioodrzucenieprzezkomisjęWOWNFZ

w Poznaniu oferty złożonej przez ZZOP Szpital Po-

wiatowy w Czarnkowie, woj. wielkopolskie.

W listopadzie 2011 r.

Wielkopolski Oddział Woje-

wódzki NFZ ogłosił konkurs ofert na rok 2012 w za-

kresie: program proﬁlaktykirakapiersi–etappogłę-

bionej diagnostyki.

Wymieniony wyżej ZZOP złożył

ofertę, chcąc kontynuować badania mammograﬁcz-

ne, które realizował dzięki utworzeniu pracowni

mammograﬁcznejześrodkówMechanizmuFinanso-

wego Europejskiego Obszaru Gospodarczego w ra-

mach umowy ﬁnansowanejprzezNorweskiMecha-

nizm Finansowy.

Badania były wykonywane od maja

2010 r. do marca 2011 r.

Oferta została odrzucona, gdyż – jak podano

w rozstrzygnięciu protestu – ocena przez komisję

konkursową treści oferty wykazała niezgodność sta-

nu zadeklarowanego ze stanem rzeczywistym.

Doty-

czyła ona w ocenie komisji niezapewnienia udzielania

świadczeń przez lekarza odpowiedniej specjalności

z udokumentowanym doświadczeniem w dokonywa-

niu oceny mammograﬁiskryningowych,conajmniej

dwóch lekarzy, przy czym każdy miał oceniać co naj-

mniej 500 mammograﬁiskryningowychrocznie.

Za

udokumentowanie doświadczenia uznaje się tylko

dokonanie ocen przez lekarzy w ramach programu

proﬁlaktykirakapiersibądźpodobnegonieﬁnanso-

wanego w ramach NFZ, lecz spełniającego dokładnie

opisane kryteria dla mammograﬁiskryningowej.

W swoich protestach ZZOP przedstawiał argumen-

ty świadczące jego zdaniem o udokumentowaniu fak-

tów podważanych przez oceniających ofertę.

W załą-

czeniu przekazuję kopie protestów i rozstrzygnięcia.

W protestach są informacje sugerujące, że oferent

prawidłowo udokumentował swoją ofertę.

w ramach mechanizmu norweskiego nie mogą być

zaliczone jako dokumentujące doświadczenie i wyko-

nanie wymaganej ilości badań przez lekarzy (dwóch

lekarzy dokonało oceny 1225 badań mammograﬁcz-

nych skryningowych)?

Czy realizacja niełatwego pro-

gramu z mechanizmu norweskiego w ramach nowo-

czesnej pracowni mammograﬁcznejmiałabysięza-

kończyć przed okresem trwałości projektu?

Taki

będzie prawdopodobny skutek, gdyż komercyjnie nie

da się wykonać ilości badań potrzebnych w ramach

329

trwałości.

Czy dla kobiet lepsza jest oferta badań

w ramach kontraktu w mammobusie niż w komfor-

towych warunkach szpitalnych?

Czy mając wiedzę

o funkcjonowaniu nowoczesnej pracowni przyszpital-

nej, zasadne jest kontraktowanie usług dla tego te-

renu w mammobusie?

(Załączam ofertę centrum me-

dycznego z Poznania w tym zakresie, kierowaną do

mieszkanek miasta i gminy).

Z poważaniem

Poseł Maria Małgorzata Janyska

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(nr 640)

do ministra zdrowia

w sprawie sposobu obliczania składek

ubezpieczenie zdrowotne rolników za każdą osobę

podlegającą ubezpieczeniu wynosi 1 zł za każdy pełny

hektar przeliczeniowy użytków rolnych w gospodar-

stwie rolnym, przyjęty dla celów ustalenia wymiaru

nych u tych spośród rolników, którzy są właściciela-

mi indywidualnymi użytków rolnych.

Problem poja-

wia się jednak przy współwłasności użytków rolnych.

Rolnik będący współwłaścicielem 14 ha użytków rol-

nych w stosunku udziałów 1/2 zgodnie z procedurą

przyjętą w placówkach terenowych KRUS ma nali-

nie zresztą jak drugi ze współwłaścicieli tych użyt-

ków rolnych.

Oznacza to zatem podwójną składkę

ciele indywidualni gospodarstw rolnych.

ścicielami 8 ha użytków rolnych w stosunku udziałów

składkę na ubezpieczenie zdrowotne w gospodarstwach

poniżej 6 ha opłaca KRUS.

(nr 641)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wymaganego pensum

wychowawcy internatu szkoły specjalnej

dotyczącej wychowawców internatów szkół specjal-

nych.

Przepisy oświatowe nie są w tej kwestii precy-

zyjne.

Samorząd Białegostoku próbuje narzucić

zwiększony do 30 wymiar godzin tej grupie zawodo-

wej.

Wobec wątpliwości prawnych (art. 42 ust. 3 Kar-

ty Nauczyciela literalnie nie wymienia takich wycho-

wawców, do tej pory zgodnie z art. 42 ust. 3, tabela

pkt 8c wychowawca taki miał pensum 24 godz.) pro-

szę o odpowiedź na pytanie:

Jakie pensum obowiązuje wychowawcę internatu

szkoły specjalnej?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 642)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie trybu likwidacji szkół

przez organ prowadzący

W lutym tego roku, podobnie jak w poprzednich

latach, samorządy rozpoczynają proces likwidacji

szkół.

Działania takie najczęściej budzą opór ze stro-

ny społeczności związanych z poszczególnymi pla-

cówkami.

Podobnie dzieje się w Białymstoku.

W trak-

330

cie likwidacji kilku szkół ponadgimnazjalnych poja-

wiły się jeszcze dodatkowo wątpliwości natury praw-

nej co do kolejności poszczególnych kroków procesu

likwidacji palcówek edukacyjnych.

1.

Kiedy prezydent, burmistrz, wójt może wysłać

do rodziców informację o planowanej likwidacji szko-

ły?

Czy może zrobić to przed posiedzeniem rady gmi-

ny i podjęciem przez nią uchwał intencyjnych o likwi-

dacji placówki?

2.

Czy organ prowadzący szkołę może bez uchwa-

ły rady gminy zabronić szkole dokonywania naboru

do klas pierwszych, jeśli szkoła normalnie funkcjo-

nuje i są zgłoszenia chętnych uczniów do nauki

w takiej placówce?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 643)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji Sądów Rejonowych w:

Szanowny Panie Ministrze!

Już kilkukrotnie by-

łem informowany o palącym problemie, jakim jest

planowana likwidacja 122 sądów rejonowych w całej

Polsce bez podania konkretnych przyczyn.

Moim

zdaniem narusza to prawo obywatela do sądu, jakie

gwarantuje mu art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej.

Sądy rejonowe w Sulęcinie, Wschowie, Krośnie

patrują rocznie kilkanaście tysięcy spraw, zaś swoją

obecnością i działalnością na terenie miast powiato-

wych dają obywatelom świadomość dostępności wy-

miaru sprawiedliwości.

likwidacje sądów rejonowych w żaden sposób nie wią-

żą się z ekonomią postępowania sądowego, gdyż za-

kładane niewielkie oszczędności nie będą w stanie

zrównoważyć kosztów społecznych tej reformy.

Moż-

na śmiało powiedzieć, że reforma wpłynie wręcz na

pogorszenie funkcjonowania wymiaru sprawiedliwo-

ści z powodu utrudnień w dostępie do organów sado-

wych, co obciąży mieszkańców dodatkowymi koszta-

mi związanymi z dojazdami do sądów oddalonych

o wiele kilometrów.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że

likwidacja sądów rejonowych jest nastawiona na

utrudnienie życia mieszkańcom, przy jednoczesnym

braku realnych korzyści ze strony państwa czy też

sposobu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

Szanowny Panie Premierze!

Proszę o wyjaśnie-

cji sądów rejonowych?

Czy likwidacja tych jednostek

przyniesie realne korzyści przy jednoczesnym zapew-

nieniu równie łatwego jak dotychczas dostępu do or-

ganów sądowych dla mieszkańców takich powiatów,

jak wschowski, sulęciński, krośnieński, strzelecko-

-drezdenecki czy żagański?

Poseł Jerzy Materna

(nr 644)

do ministra edukacji narodowej

na dowożenie uczniów

skiego zgłosił się prezes stowarzyszenia, które od

2008 r. prowadzi niepubliczną szkołę podstawową

posiadającą uprawnienia szkoły publicznej i niepu-

bliczne przedszkole w Chrząstowie, gm. Książ

Wlkp.

W pierwszym roku działalności stowarzysze-

nie zakupiło pojazd dowożący dzieci do szkoły i przed-

szkola, na wycieczki edukacyjne oraz na basen.

Jed-

nakże władze gminy nie wyraziły zgody na przezna-

czenie otrzymanej dotacji na utrzymanie samochodu,

tj. pensje kierowcy i opiekuna przewozów, naprawy,

zakupy paliwa, ubezpieczenie.

nie: Czy z dotacji otrzymywanej przez stowarzyszenie

od gminy na prowadzenie placówek niepublicznych

(szkoły i przedszkola) możliwe jest ﬁnansowanie

utrzymywania posiadanego pojazdu, który służy do

dowożenia dzieci do placówki, jak i do wyjazdów edu-

kacyjnych i wycieczek?

Przez utrzymanie pojazdu

rozumiem pensje kierowcy i opiekuna przewozów,

naprawy, zakupu paliwa oraz ubezpieczenia.

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

331

Zapytanie

(nr 645)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

z dokumentu „Porozumienie o współpracy

Szanowny Panie Ministrze!

Dokument, którego

projekt przygotowano pod nadzorem i przyzwoleniem

Pana Ministra, ma pozwolić dostawcom Internetu na

gromadzenie danych o internautach i przekazywanie

ich bez żadnej kontroli innym organizacjom.

Doku-

ment zezwalałby na przekazywanie danych bez po-

stanowienia sądu, a to, czy konkretna osoba naru-

szyła prawa autorskie, czy nie, oceniałyby prywatne

ﬁrmyiorganizacje.

Wprojekciepojawiłsięrównież

zapis, że „uprawniony identyﬁkujeorazrozpoznaje

naruszenie praw własności intelektualnej”.

W prak-

tyce oznacza to, że organizacje zarządzania zbioro-

wego mogłyby bez jakichkolwiek ograniczeń zbierać

informacje o tym, co internauci robią w sieci.

2.

Jakie są konsekwencje porozumienia?

3.

Kto wniósł największy wkład w treść porozu-

mienia?

4.

Czy organizacje prywatne miały wpływ na po-

rozumienie?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 2 marca 2012 r.

Zapytanie

(nr 646)

do ministra edukacji narodowej

na terenie woj. lubelskiego

Szanowna Pani Minister!

Zaniepokoiły mnie nie-

pokojące doniesienia dotyczące likwidacji szkół w wo-

jewództwie lubelskim.

Decyzje o likwidacji szkół po-

dejmują samorządy.

Do końca lutego musiały poin-

formować rodziców i kuratorium.

W tym roku na li-

ście jest aż 135 placówek do likwidacji, 21 do przeka-

zania stowarzyszeniom i 37 do przekształcenia (stan

na 29 lutego).

1.

Czy i jak rząd zamierza zapobiec likwidacji

szkół?

2.

Dlaczego w województwie lubelskim likwido-

wana jest największa ilość szkół?

3.

Jakie będą skutki wynikające z likwidacji tych

szkół?

4.

Gdzie traﬁąuczniowiezlikwidowanychszkół?

5.

Ile osób szacunkowo straci pracę?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 647)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 195

w związku z art. 192 ust. 2–7 Regulaminu Sejmu

Rzeczypospolitej Polskie, odpowiadając na prośby

mieszkańców miejscowości Rzozów (gm. Skawina,

woj. małopolskie), składam do Pani Minister zapyta-

nie poselskie o następującej treści:

Czy i na jakich warunkach możliwe jest udzielenie

przez ministra sportu i turystyki, podmioty mu pod-

ległe lub współdziałające, wsparcia ﬁnansowegodla

realizacji inwestycji polegającej na budowie hali spor-

towej (sali gimnastycznej) przy Szkole Podstawowej

w Rzozowie?

Szkoła Podstawowa w miejscowości Rzozów (gm.

Skawina, woj. małopolskie) nie posiada w tej chwili

adekwatnej do potrzeb uczniów sali gimnastycznej.

Zajęcia z wychowania ﬁzycznego,wokresiegdywa-

runki atmosferyczne nie pozwalają na korzystanie

z boiska szkolnego, odbywają się w sali lekcyjnej „za-

adaptowanej” na miejsce do uprawiania sportu.

Stan

ten w oczywisty sposób nie odpowiada ani potrzebom

rozwoju dzieci i młodzieży w zakresie kultury ﬁzycz-

nej, ani też współczesnym standardom.

Stąd zarówno dyrekcja szkoły, jak i mieszkańcy

Rzozowa z determinacją dążą do zmian w tym zakre-

sie, wierząc, że nowy obiekt sportowy będzie służył

nach pozalekcyjnych mógłby być udostępniany także

mieszkańcom, pełniąc rolę lokalnego centrum spor-

towo-rekreacyjnego i miejsca wydarzeń kulturalnych

(występów, przedstawień, zebrań, uroczystości itp.).

Planom inwestycyjnym sprzyja fakt, że szkoła po-

łożona jest na rozległym terenie, umożliwiającym

rozbudowę istniejącego budynku lub budowę nowego

obiektu.

Dyrekcja szkoły i przedstawiciele władz lo-

kalnych (gminnych) dysponują przy tym koncepcją

architektoniczną nowej hali sportowej.

Niestety, gmi-

na nie posiada środków pozwalających na samodziel-

332

ne sﬁnansowanie inwestycji (szacowany koszt ok.

4 mln zł).

Stąd też uprzejmie proszę Panią Minister o odpo-

wiedź na powyższe zapytanie poselskie, a także – je-

śli to możliwe – o wskazanie ewentualnych innych

możliwości poszukiwania źródeł ﬁnansowania.

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Duda

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

(nr 648)

do ministra zdrowia

w sprawie zwiększenia kwoty kontraktu

dużych stawów dla Podhalańskiego Szpitala

W związku z wystąpieniami i prośbami o inter-

wencję napływającymi do mojego biura poselskiego

pozwalam sobie zwrócić uwagę Pana Ministra na wy-

sokość kontraktu na rok 2012 dla Podhalańskiego

wym Targu w zakresie endoprotezoplastyki dużych

stawów.

W Podhalańskim Szpitalu Specjalistycznym

w Nowym Targu szacuje się, iż kwota przyznanego

na rok 2012 kontraktu w wysokości 1 338 740 zł zo-

stanie wykorzystana do połowy 2012 r., pokrywając

koszty zabiegów stanowiących przypadki pilne.

Co

ważne w kolejce na zabieg z zakresu endoprotezopla-

styki stawu kolanowego i stawu biodrowego oczeku-

je 550 pacjentów.

Czas oczekiwania dla przypadków

stabilnych wynosi 8 lat, a dla przypadków pilnych

– 2,5 roku.

Władze powiatu nowotarskiego – organu założy-

cielskiego szpitala, mając na uwadze dobro pacjentów

i zapewnienie dostępności świadczeń medycznych,

zwróciły się z prośbą do Małopolskiego Oddziału Wo-

jewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Kra-

kowie o zwiększenie o 100% wartości kwoty wyjścio-

wej kontraktu w zakresie endoprotezoplastyki du-

żych stawów.

Zwiększenie wartości kontraktu pozwo-

liłoby na skrócenie czasu oczekiwania na zabieg en-

doprotezoplastyki.

Pana Ministra poniższe pytania:

1.

W jaki sposób szacowane są przez MOW NFZ

potrzeby w zakresie endoprotezoplastyki dużych

stawów, skoro przyznana kwota kontraktu dla PSS

w Nowym Targu w tym zakresie w tak rażący spo-

sób rozmija się z potrzebami i oczekiwaniami pa-

cjentów?

2.

Czy i jakie działania podejmie Pan Minister dla

urealnienia kwoty kontraktu w zakresie endoprote-

zoplastyki dużych stawów dla Podhalańskiego Szpi-

tala Specjalistycznego w Nowym Targu?

Poseł Anna Paluch

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 649)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Zawód ratownika me-

dycznego w naszym kraju jest zawodem, który przez

wielu kojarzony jest z zawodem sanitariusza.

Społe-

czeństwo nie darzy jeszcze osób wykonujących zawód

ratownika odpowiednim poszanowaniem, a przecież

to właśnie ratownicy w wielu przypadkach decydują

o życiu pacjenta.

Od ich wiedzy i doświadczenia za-

leży bardzo wiele.

W ostatnim czasie wielokrotnie

spotkałam się z krytycznym głosem środowiska ra-

towników medycznych zrzeszonych m.in. w związ-

kach zawodowych.

Poniżej przedstawię kilka zastrze-

żeń oraz wątpliwości, jakie budzi polski system ra-

townictwa medycznego w ich opinii.

Zgodnie z ustawą o Państwowym Ratownictwie

Medycznym zawód ratownika medycznego może wy-

konywać osoba, która ukończyła studia wyższe na

ukończyła szkołę policealną i posiada dyplom po-

twierdzający uzyskanie tytułu zawodowego „ratow-

nik medyczny”.

Tak więc przyszły ratownik może

ukończyć 2-letnie studium policealne lub 3-letnie stu-

dia licencjackie.

W pierwszym przypadku nie wyma-

ga się matury, zaś edukacja kończy się egzaminem

państwowym.

W drugim przypadku student nie tyl-

ko zdobywa uprawnienia do wykonywania zawodu,

ale także wykształcenie wyższe licencjackie.

Oczywi-

ście do rozpoczęcia studiów wyższych niezbędna jest

matura.

Wynika z tego jasno, że ratownik może po-

siadać wykształcenie wyższe lub średnie.

Ogromne wątpliwości w środowisku ratowników

budzi jakość kształcenia w szkołach policealnych.

Jak podkreślają ratownicy, egzamin, który kończy

kształcenie, nie odzwierciedla w pełni wiedzy kandy-

data na ratownika medycznego, gdyż przeprowadzo-

ny jest w dwóch etapach składających się z części

pisemnej i praktycznej, z tym że praktyka realizowa-

na jest na fantomie, a część pisemna jest projektem,

który krok po kroku opisuje działania, jakie powinny

zostać podjęte w danej sytuacji.

Brak w nim jednak

części stricte praktycznej.

Dodatkowym problemem

związanym z 2-letnim studium policealnym jest

ogromna ilość nowo powstałych i ciągle powstających

333

szkół o takim proﬁlu.

Jak podkreślają ratownicy,

spowodowało to nadpodaż pracy w tym segmencie

rynku pracy.

Kolejnym problemem podnoszonym

przez ratowników są konkursy na świadczenie usług

ratownictwa medycznego.

Często podmioty publicz-

ne przegrywające z podmiotami prywatnymi są

w posiadaniu nowoczesnych karetek pogotowia za-

kupionych za fundusze unijne.

Organy założyciel-

skie, starostwa i gminy, których jednostki nie uzy-

skały kontraktów, boją się, że będą musiały zwrócić

unijne dotacje.

Nie jest to jednak największy pro-

blem.

Znacznie większy stanowi fakt, że z zakupio-

nego nowoczesnego sprzętu nie korzystają pacjenci.

Wątpliwości budzi także fakt zatrudniania ratow-

ników przez podmioty prywatne na znacznie gor-

szych warunkach, co zdaniem przedstawicieli tego

zawodu obniża jakość ich pracy.

Obsady w polskim ratownictwie medycznym to

zespoły podstawowe „P”, w których według ustawy

minimalnie mają znajdować się dwie osoby (2 ratow-

ników medycznych/pielęgniarka bez lekarza) i zespo-

ły specjalistyczne „S” z minimalnym składem trzech

osób z lekarzem (2 ratowników/pielęgniarka i lekarz).

Ratownicy, z którymi się spotykam, twierdzą, że ob-

sada minimalna, którą można spotkać w większości

karetek, ze względu na ograniczanie kosztów przez

dyrekcje, jest zbyt mała.

Może to być brzemienne

w skutki.

Nietrudno wyobrazić sobie sytuację, kiedy

ze względu na złe rozpoznanie przez zgłaszającego,

a niestety wiedza medyczna naszego społeczeństwa

jest niezadowalająca, zamiast karetki specjalistycz-

nej do poważnego zawału jedzie karetka podstawowa.

Nie ma czasu na przyjazd właściwej karetki – pacjent

musi być transportowany natychmiast do szpitala.

W jaki sposób prowadzić więc akcję ratowania życia,

jeśli w karetce znajdują się 2 osoby, z czego jedna to

kierowca?

Kierowcy karetek to także osobny problem.

W związ-

ku ze zmianą przepisów oraz koniecznością uzupeł-

nienia przez dotychczasowych kierowców wykształ-

cenia z zakresu ratownictwa medycznego, co z pew-

nością przyczyniło się także do zmniejszenia obsad,

pojawia się problem „zmuszania” ratowników, którzy

nie mają doświadczenia w prowadzeniu pojazdów

uprzywilejowanych, do kierowania karetkami.

Skan-

dalem jest natomiast to, że podmioty prywatne za-

trudniają czasem ratowników-kierowców, którzy nie

znają topograﬁi rejonu, w którym świadczą swoje

usługi.

Tłumaczenie jednego z dyrektorów prywat-

nych ﬁrm,naktórenatknęłamsięwprasie:nasipra-

cownicy z czasem też będą znać wszystkie mostki,

jest niedopuszczalne.

Ile razy karetka dojedzie na zły

mostek, bo otrzyma takie zgłoszenie od oﬁarywy-

padku, która w szoku nie jest w stanie określić do-

kładnie swojego położenia?

Panie Ministrze!

Pamiętajmy także, że ratownicy

to nie tylko mężczyźni.

Do tego zawodu traﬁacoraz

więcej kobiet.

Te zaś czują się dyskryminowane.

W sprawie dyskryminacji kobiet w zawodzie ratow-

nika interwencję podejmowała była pełnomocnik rzą-

du ds. równego traktowania Elżbieta Radziszewska,

kierując, za pośrednictwem Ministerstwa Zdrowia,

pismo do wojewodów z prośbą o dalsze przekierowa-

nie informacji, iż nie istnieją prawne podstawy od-

mowy zatrudnienia kobiet w pogotowiu ratunkowym

ze względu na płeć.

W odpowiedzi na oświadczenie

senator Krystyny Bochenek z dnia 26 maja 2009 r.

podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia pan

Marek Haber poinformował, że kobieta nie powinna

dźwigać więcej niż 20 kg do czterech razy na godzinę

w czasie zmiany roboczej.

Tymczasem ratownik me-

dyczny musi czasem przenieść pacjenta ważącego

choćby 70 kg, co sprawia, że norma ta zostaje prze-

kroczona.

Ma na to wpływ także ograniczenie skła-

dów osobowych karetek do ustawowego minimum.

Z przekazu ratowników wynika jasno, że dyrektorzy

pogotowia nie chcą zatrudniać kobiet, powołując się

na przywołany przykład.

Jaki jest więc cel kształce-

nia ratowniczek, skoro nie mogą one wykonywać swo-

jej pracy?

Z uwagi na to, że zawód ratownika medycznego

jest stosunkowo młody, ratownicy do tej pory nie do-

czekali się własnego samorządu.

W zawodzie ratow-

nika nie ma praktycznie żadnych instrumentów, któ-

re kontrolowałyby działalność ratowników.

Samo-

rząd z pewnością pomógłby rozwiązać wiele spornych

kwestii.

Nikt nie ma aktualnie wpływu na tych ra-

towników medycznych, którzy mają formalne wy-

kształcenie i uprawnienia, ale swój zawód wykonują

źle.

Nie można skierować ratownika medycznego na

badania do komisji lekarskiej, która wystawiałaby

zaświadczenie, czy stan zdrowia danej osoby pozwa-

la jej na wykonywanie zawodu.

Nie ma żadnych na-

rzędzi, które pozwalałyby, do czasu wyleczenia, choć-

by zawiesić prawo do wykonywania zawodu np. uza-

leżnionym od alkoholu czy też narkotyków.

W przy-

padku choroby psychicznej istnieje podobny problem.

Istnienie izb ratowników medycznych jest szczegól-

nie ważne również dla nich samych, ponieważ obec-

nie podczas procedowania nad aktami prawnymi nie

mają możliwości uczestnictwa w procesie konsultacji.

O sposobie wykonywania zawodu, uprawnieniach,

drodze edukacyjnej decydują za ratowników medycz-

nych inni, np. lekarze i pielęgniarki, a w tych przy-

padkach często dochodzi do konﬂiktuinteresów.

Ra-

townicy medyczni poprzez swój samorząd chcą być

pełnoprawnym partnerem w każdej legislacji ich do-

tyczącej.

Konkludując, pragnę zadać Panu następujące py-

tania:

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia monitoruje kształ-

cenie w zawodzie ratownika medycznego oraz czy

współpracuje w tej kwestii z Ministerstwem Edukacji

Wyższego?

Czy Ministerstwo Zdrowia będzie chciało

wprowadzić zmiany w procesie kształcenia ratowni-

ków medycznych i w jakim kierunku ewentualne

zmiany będą zmierzać?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia monitoruje działal-

ność podmiotów prywatnych w zakresie ratownictwa

334

medycznego?

Ile takich podmiotów i w jakich czę-

ściach kraju obecnie działa?

Czy do ministerstwa do-

cierają protesty podmiotów publicznych związanych

z koniecznością zwracania unijnych dotacji na zakup

sprzętu medycznego, w tym karetek pogotowia?

3.

Czy możliwe jest zwiększenie obsady zespołów

w karetkach podstawowych?

4.

Jakie działania podejmuje Ministerstwo Zdro-

wia w celu wyeliminowania dyskryminacji kobiet

w zawodzie ratownika medycznego?

5.

Czy w ministerstwie toczą się prace, które uła-

twiłyby i umożliwiły stworzenie samorządu ratow-

ników medycznych?

Czy ratownicy występowali

z inicjatywami mającymi na celu utworzenie samo-

rządu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Izabela Leszczyna

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

(nr 650)

do ministra transportu,

selskiego mieszkańcy dzielnicy Biecza Belna Dolna,

którzy czują się pokrzywdzeni i oszukani przez GDD-

KiA oraz wykonawców budujących obwodnicę Biecza

w ciągu drogi krajowej nr 28.

W pierwotnych założe-

niach i planach budowy, a także na mapach ujęty był

zjazd do ich dzielnicy – droga krajowa nr 28 w km

3+562, strona prawa.

Dlatego też dobrowolnie i chęt-

nie oddali swoje grunty rolne pod budowę obwodnicy.

Jednak tuż przed rozpoczęciem prac plany budowy

oraz mapy zostały zmienione bez powiadomienia

mieszkańców.

Wraz z tymi zmianami zniknął także

planowany zjazd.

Jak twierdzą mieszkańcy, w obecnej chwili, chcąc

dojechać do Biecza, muszą pokonywać 4-kilometrowy

odcinek w bardzo trudnych warunkach po drogach

prywatnych.

Postulowany zjazd w tej okolicy jest dla mieszkań-

ców Belnej Dolnej niewątpliwie konieczny ze względu

na to, iż utrudniony jest dla nich dojazd do Biecza

oraz pobliskich miejscowości, ale także są ograniczo-

ne możliwości szybkiego dojazdu pogotowia ratunko-

wego albo innych służb niosących pomoc.

Od pewnego czasu mieszkańcy intensywnie szu-

kają pomocy w przedmiotowej sprawie, ale niestety

ani władze samorządowe, ani GDDKiA nie poczuwa-

ją się do obowiązku wykonania zjazdu zgodnie z pier-

wotnymi założeniami.

pytaniami:

1.

W czyich kompetencjach leży wykonanie ww.

zjazdu?

2.

Czy mieszkańcy mogą liczyć na pomoc mini-

sterstwa i zlecenie GDDKiA szybkiego wykonania

zjazdu jako moralnego zobowiązania wobec oszuka-

nych mieszkańców Belnej Dolnej?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 651)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z projektem

rozporządzenia Pana Ministra planowana jest likwi-

dacja Sądu Rejonowego w Chełmnie i powstanie

w jego miejsce wydziałów zamiejscowych Sądu Rejo-

nowego w Grudziądzu.

Rada Powiatu Chełmińskiego uchwałą z dnia

28 grudnia 2011 r. nr VIII/82/2011 wyraziła sprzeciw

wobec tego projektu.

Sąd w Chełmnie cieszy się bardzo dobrą opinią,

jest dobrze funkcjonującą jednostką administracyj-

ną, dlatego też powinien funkcjonować jako samo-

dzielna jednostka.

Podporządkowanie Sądu Rejonowego w Chełmnie

jednostce w Grudziądzu niesie ze sobą wiele konse-

kwencji, m.in. wydłuży się czas prowadzonych spraw,

obniżona zostanie sprawność wymiaru sprawiedli-

wości.

Takie posunięcie może doprowadzić do margi-

nalizacji sądownictwa w powiecie chełmińskim,

a konsekwencją tego będzie zachwiana stabilizacja

społeczna.

na decyzji ministerstwa o planowanej likwidacji Sądu

Rejonowego w Chełmnie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

335

Zapytanie

(nr 652)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanych

zmian organizacyjnych dotyczących

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

przedstawiono mi stanowiska Rady Miejskiej w Sę-

polnie Krajeńskim oraz Rady Powiatu Sępoleńskiego

w sprawie planowanej likwidacji zamiejscowego wy-

działu ksiąg wieczystych w Sępolnie Krajeńskim.

Utrzymanie ww. jednostki w Sępolnie Krajeńskim

ma ogromne znaczenie zarówno dla miasta powiatu,

a w szczególności dla obywateli.

Takie posunięcie

ograniczy dostęp obywateli do sądu.

Skutkiem takiej

decyzji będzie wydłużenie terminów i kosztów pro-

wadzonych spraw, obywatele zostaną narażeni na

koszty związane z dojazdami.

Likwidacja zamiejscowego wydziału ksiąg wieczy-

stych w Sępolnie Krajeńskim spowoduje straty, jakie

poniesie samorząd lokalny, który w minionych latach

wniósł materialny wkład w proces utworzenia tej jed-

nostki, która teraz ma zostać zlikwidowana.

pod uwagę utrzymanie Zamiejscowego Wydziału

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 653)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Zaniepokojony je-

stem faktem, iż planowana jest likwidacja sądów,

prokuratur, w których zatrudnionych jest poniżej

10 sędziów.

Tym samym zagrożone jest istnienie

Sądu Rejonowego w Mogilnie.

Podejmując takie de-

cyzje, nie można opierać się jedynie na analizach

opłacalności.

Instytucje te mają ogromny wpływ na stabilizację

społeczną, a takie posunięcie ograniczy do nich do-

stępność i spowoduje w znacznym stopniu podniesie-

nie kosztów załatwiania spraw przez obywateli.

Sąd

Rejonowy w Mogilnie ma wieloletnią tradycję, jest

bardzo ważną jednostką administracyjną dla powia-

tu mogileńskiego.

Jego likwidacja nie tylko osłabi

prestiż powiatu, ale może doprowadzić do jego mar-

ginalizacji.

miar podjąć działania na korzyść sądów, w których

zatrudnionych jest poniżej 10 sędziów, w tym Sądu

Rejonowego w Mogilnie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 654)

do ministra transportu,

w sprawie elektryﬁkacji wraz z modernizacją

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym złożyć za-

pytanie: Czy zarządca linii kolejowej nr 356 (Byd-

goszcz Główna – Poznań-Wschód), czyli PKP PLK,

rozważa w najbliższym czasie elektryﬁkację wraz

z modernizacją magistrali na odcinku tej linii Byd-

goszcz Główna – Gołańcz?

Podjęcie takich działań

byłoby ważne w szczególności dla mieszkańców gmin

znajdujących się na trasie przebiegu tej linii.

Do tej pory dzięki udziałowi środków europejskich

udało się zmodernizować odcinek Poznań-Wschód

– Gołańcz, dzięki czemu każdego dnia korzystają

z tego odcinka setki pasażerów.

Podobne efekty osią-

gnęlibyśmy po modernizacji kujawsko-pomorskiego

odcinka tej linii kolejowej.

Skorzystaliby na tym

mieszkańcy miedzy innymi Kcynii i Szubina, którzy

w dużej mierze pracują lub uczą się na terenie Byd-

goszczy.

W mojej ocenie zyski, jakie przyniesie miesz-

kańcom powyższa inwestycja, znacznie przewyższą

jej koszty.

Istnieje także duża szansa na pozyskanie

środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regio-

nalnego na realizację części tego zadania.

W związku z powyższym ponawiam postawione

na wstępie pytanie: Czy wspomniana linia zostanie

zmodernizowana?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

336

Zapytanie

(nr 655)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Docierają do mnie

głosy oburzenia obywateli, że podróż z miast leżą-

cych po zachodniej części Polski, w tym Bydgoszczy

i Poznania, na Suwalszczyznę trwa po kilkanaście

godzin, a w przypadku wybrzeża możemy mówić

o jeszcze dłuższym czasie przejazdu.

Jest to duże

utrapienie dla studentów i wpływa negatywnie na

rozwój obszarów wschodniej Polski.

Tak długi czas

przejazdu spowodowany jest faktem, że pociągi uda-

jące się w ten region kraju kursują właściwie tylko

przez Warszawę, co niekiedy wiąże się nawet z dwu-

krotnie dłuższą trasą przejazdu i droższymi biletami

dla podróżnych.

Ministra i podległych mu służb z zapytaniem: Czy

państwowi przewoźnicy rozważyliby przywrócenie

połączenia z Suwałkami poprzez linię nr 353 Poznań

– Czerwonka (z uwzględnieniem przejazdu w Inowro-

cławiu na Bydgoszcz w celu przewozu większej liczby

podróżnych), a następnie liniami kolejowymi 223, 41

i 39 bezpośrednio do Suwałk?

Przywrócenie pociągów do Suwałk poprzez linię

kolejową nr 353 byłoby korzystne zarówno dla podró-

żujących z województwa kujawsko-pomorskiego, ale

również dla mieszkańców województwa pomorskie-

go, którzy w Iławie mogliby się przesiadać z pociągu

Trójmiasto – Warszawa (linia nr 9).

W moim odczuciu

uruchomienie powyższego połączenia skutkowałoby

także lepszą komunikacją Białegostoku z północno-

-zachodnią częścią kraju.

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 656)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie represji pracowników

Szanowny Panie Ministrze Spraw Zagranicznych!

W związku z informacją otrzymaną od mieszkanki

Częstochowy zwracamy się z zapytaniem do Pana

Ministra Spraw Zagranicznych.

Mieszkanka Częstochowy poinformowała nas o re-

presjach pracowników Straży Granicznej w stosunku

legalnie na terytorium Polski.

Mieszkanka Często-

chowy jest obywatelką Polski.

Jej mąż jest obywate-

lem Białorusi i posiada kartę stałego pobytu w Pol-

sce.

Małżeństwo mieszka od wielu lat w Polsce.

Obo-

je małżonkowie legalnie pracują w naszym kraju.

Posiadają dzieci chodzące do jednej z częstochow-

skich szkół.

Państwo posiadają rodzinę na teryto-

rium Białorusi.

W trakcie przekraczania granicy funkcjonariu-

sze Straży Granicznej kilkakrotnie zachowywali się

w stosunku do gości, Białorusinów zapraszanych

przez małżeństwo zamieszkałe w Częstochowie,

w sposób, delikatnie mówiąc, wysoce niestosowny.

Informowano obywateli Białorusi, że, przyjeżdżając

do Polski na zaproszenie wystosowane przez miesz-

kańców Częstochowy, nie mają prawa odwiedzać in-

nych miast, podróżować, zbaczając z drogi prowadzą-

cej w docelowe miejsce pobytu.

W związku z tym zadajemy Panu Ministrowi na-

stępujące zapytania:

1.

Czy obywatel Białorusi zapraszany na teryto-

rium Rzeczypospolitej przez obywateli naszego kraju

może w trakcie pobytu przebywać poza miejscem za-

mieszkania osób zapraszających, od których otrzy-

mał zaproszenie?

2.

Czy obywatel Białorusi może podróżować bez

ograniczeń co do czasu oraz miejsca na terenie na-

szego kraju, posiadając aktualne zaproszenie, pozo-

stając w kontakcie telefonicznym z zapraszającymi?

3.

Czy obywatel Białorusi, przebywając na terenie

Rzeczypospolitej, może na terenie naszego kraju do-

konywać zakupów za własne środki ﬁnansowe?

W imieniu mieszkanki Częstochowy oraz naszym

własnym serdecznie dziękujemy Panu Ministrowi za

odpowiedź na nasze zapytanie.

Poseł Artur Bramora

oraz grupa posłów

(nr 657)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

25 stycznia 2011 r.

podjęta została przez Radę Ministrów uchwała, na

337

mocy której ustanowiono program wieloletni pod na-

–2015”, stanowiący załącznik do tej uchwały.

Pro-

gram ten zastąpił obowiązujący dotychczas „Pro-

Najwięcej emocji społecznych wzbudziła treść dwóch

pierwszych załączników do nowego programu.

W za-

łączniku nr 1 wymieniono zadania inwestycyjne,

których realizacja rozpocznie się do 2013 r.

Jest to

więc lista inwestycji obligatoryjnych.

Natomiast za-

łącznik nr 1a zawiera listę zadań priorytetowych,

Użycie czasownika „może” wskazuje na fakultatyw-

ność realizacji do 2013 r. uwzględnionych na tej li-

ście inwestycji.

Z punktu widzenia interesów infrastruktural-

czych Krakowa i Małopolski umieszczenie budowy

kolejnego odcinka wschodniej obwodnicy Krakowa

w ciągu drogi ekspresowej S7 jedynie na liście inwe-

stycji, które mogą, ale nie muszą zostać rozpoczęte

do 2013 r., było posunięciem bardzo niekorzystnym.

Kraków od lat czeka na ostateczne ukończenie budo-

wy obwodnicy, a decyzja Rady Ministrów sprzed roku

wiąże się z dalszym opóźnianiem tego procesu.

Nic

więc dziwnego, że wpisanie wschodniej obwodnicy do

załącznika nr la wzbudziło gwałtowne protesty spo-

łeczne, wspierane przez pochodzących z Małopolski

parlamentarzystów.

Podkreślić należy z całą mocą,

że realizacja przedmiotowej inwestycji jest nie tylko

w interesie krakowian i Małopolan, ale również sta-

nowi interes ogólnopolski, gdyż istnienie domkniętej

obwodnicy Krakowa przyniesie wyraźne korzyści nie

tylko lokalnym mieszkańcom, ale też np. kierowcom

przejeżdżającym tranzytem przez południe Polski.

W rezultacie nacisków ze strony środowisk spo-

łecznych i politycznych ówczesny minister infra-

struktury Cezary Grabarczyk zapowiedział, że otwie-

rająca listę rezerwową budowa drugiego odcinka

wschodniej obwodnicy Krakowa zostanie rozpoczęta,

jeśli tylko uda się uzyskać oszczędności na inwesty-

cjach uwzględnionych w załączniku nr 1.

Niestety do

dnia dzisiejszego obietnice te nie zostały spełnione,

pomimo iż takie oszczędności wystąpiły.

Załącznik nr 1 oprócz wymienionych w nim 79 kon-

kretnych inwestycji zawiera również 80. pozycję,

określoną jako: pozostałe wydatki inwestycyjne (w tym

usuwanie skutków powodzi, rozliczenie zamkniętych

tytułów inwestycyjnych oraz rezerwa na zadania

priorytetowe z załącznika 1a).

Na ten cel przewidzia-

no w 2011 r. kwotę 1 299 366 tys. zł.

Jest to suma

przewyższająca o ok. 400 mln zł sumę niezbędną dla

realizacji drugiego odcinka wschodniej obwodnicy

Krakowa.

Podkreślić trzeba, że budowa tego odcinka

umieszczona została na czele listy zadań prioryteto-

wych zawartej w załączniku nr 1a, wydawałoby się

więc logiczne, że przynajmniej część kwoty wymie-

nionej przy pozycji 80. załącznika nr 1 traﬁwłaśnie

na tę inwestycję.

Jednak jak dotąd to nie nastąpiło.

W związku z przedstawionym stanem rzeczy zwra-

1.

Czy wymieniona przy pozycji 80. załącznika

2011–2015” kwota prawie 1,3 mld zł przewidziana

na 2011 r. została już wydana bądź też rozdyspo-

nowana?

2.

Jeśli tak, to na jakie dokładnie zadania zostały

wydane bądź rozdysponowane ww. środki (proszę

o dokładne wymienienie zadań wraz z wysokością

przyznanych na nie środków)?

3.

Jeśli natomiast kwota ta – cała lub w części

– pozostała jeszcze do rozdysponowania, to czy istnie-

je możliwość jej przekazania na rozpoczęcie budowy

drugiego odcinka wschodniej obwodnicy Krakowa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Zapytanie

(nr 658)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie objęcia opłatą eksploatacyjną

zwykłych wód głębinowych i zmiany

wysokości opłaty eksploatacyjnej

Szanowny Panie Premierze!

Przedstawiciele Sto-

warzyszenia Gmin Uzdrowiskowych zrzeszającego

34 gminy zwrócili moją uwagę na pewne niekonse-

kwencje w obowiązujących przepisach, jak i na, we-

dług nich, zbyt niską stawkę opłaty eksploatacyjnej

wód podziemnych.

Ich stanowisko może się wpisywać

w proponowane przez Pana Premiera w exposé

zwiększenie obciążeń dla szeroko rozumianego prze-

mysłu wydobywczego.

Wydobycie wód głębinowych

podlega tym samym uregulowaniom, co innych ko-

palin w ramach Prawa geologicznego i górniczego.

Wody głębinowe wykorzystywane do celów kon-

sumpcyjnych można podzielić na dwa rodzaje.

Wody

zwykłe, za które pobierana jest jednostkowa opłata

za 1 m

3

, oraz wody lecznicze i mineralne, za które

z kolei pobiera się opłatę eksploatacyjną 1,32 zł za

1 m

3

.

Wydaje się, że stosowanie dwóch odmiennych

stawek w stosunku do wody używanej do tych sa-

mych celów (konsumpcja) nie znajduje uzasadnienia,

zwłaszcza gdy procesy produkcyjne są w zasadzie

identyczne i to z użyciem szeregu substancji chemicz-

nych.

Ponadto wysokość samych stawek wymaga

także rozważenia.

Biorąc pod uwagę, że z 1 m

3

wody

można uzyskać ponad 660 butelek 1,5-1itrowych

wody lub napoi kolorowych, to do ceny 1 butelki na-

poju przedsiębiorca dolicza 0,00013 zł opłaty za go-

spodarcze korzystanie z wód bądź 0,002 zł opłaty

338

eksploatacyjnej.

Jak wiemy, ceny detaliczne wzmian-

kowanych napoi są wielokrotnie wyższe.

Samorzą-

dowcy sugerują stawkę 4 zł za 1 m

3

wody mineralnej

nieleczniczej.

Nie będzie to stawka zbyt uciążliwa dla

rozlewni, wbrew opinii Ministerstwa Środowiska,

gdyż obowiązywała ona wcześniej, jednak w wyniku

błędu legislacyjnego została ona zmniejszona.

Pod-

noszony jest także argument, że w świetle obowiązy-

wania nowego Prawa geologiczno-górniczego więcej

ujęć wody może zostać uznane za lecznicze.

Jednak

będzie to tyczyło zaledwie części rozlewni i zupełnie

nie ma znaczenia dla rozlewni wód kolorowych.

Jak zauważają samorządowcy zrzeszeni w Stowa-

rzyszeniu Gmin Uzdrowiskowych, wpływy z tych opłat

są bardzo niskie.

W samej tylko Muszynie z 8 rozlewni

z tytułu opłaty eksploatacyjnej wpływy wynoszą zale-

dwie 200 tys. zł rocznie, podczas gdy wpływy z eksplo-

atacji wód zwykłych to zaledwie 12 tys. zł.

Opłaty te

wraz z podatkiem od nieruchomości od działających

rozlewni nie pozwalają nawet na pokrycie kosztów bie-

żących remontów dróg niszczonych przez ciężkie samo-

chody ciężarowe.

Warto wspomnieć, że w Muszynie

obciążenie tirami wywożącymi produkcję rozlewni to

ok. 70 ciężarówek dziennie.

Wspomniane rozlewnie pro-

dukują 133 mln butelek napojów rocznie.

W związku z tym chciałbym zadać Panu Premie-

rowi następujące pytania:

Czy nie byłoby właściwe ponowne zastanowienie

się nad wysokością opłat eksploatacyjnych za użyt-

kowanie wód podziemnych oraz wprowadzenie zmian

w konsultacji z samorządami?

Samorządowcy postu-

lują jednolitą stawkę 4 zł – to tylko 0,006 zł w cenie

1 butelki napoju.

Czy nie byłoby możliwe wprowadzenie jednolitej

opłaty dla wody używanej w celach konsumpcyj-

nych?

Ponadto samorządowcy wnioskują, ze względu na

duże obciążenia środowiskowe wynikające z działal-

ności rozlewni wód, o zastosowanie takiego samego

podziału wpływów z tytułu opłat za gospodarcze ko-

rzystanie ze środowiska w przypadku wód zwykłych,

jak to ma miejsce w przypadku wód leczniczych.

Czy

byłoby to możliwe?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Gut-Mostowy

(nr 659)

do ministra transportu,

w sprawie odbudowy kładki dla pieszych

Szanowny Panie Ministrze!

Na prośbę prezyden-

ta miasta Kutna PKP SA Oddział Gospodarowania

Nieruchomościami w Warszawie przedstawił w listo-

padzie ubiegłego roku wyniki ekspertyzy technicznej

kolejowej Warszawa – Poznań – Słubice na stacji ko-

lejowej Kutno Azory.

Ekspertyza wykazała znaczne

zużycie obiektu spowodowane brakiem konserwacji

elementów konstrukcyjnych.

W związku z eksperty-

zą PKP SA Oddział Gospodarowania Nieruchomo-

ściami w Warszawie uznał, że koszt remontu ww.

kładki dla pieszych jest zbyt wysoki i w niedługim

czasie kładka zostanie rozebrana.

Jednocześnie sa-

morząd miasta Kutna nie jest w stanie zrealizować

renowacji kładki we własnym zakresie.

Uczniowie

i inne osoby codziennie korzystają z ww. kładki i po-

winna ona istnieć nadal, jednak ze względów bezpie-

czeństwa życia i zdrowia powinna zostać wyremon-

towana.

Ze względu również na fakt, iż samorząd Kutna

deklaruje wszelką pomoc w renowacji tejże kładki,

w tym pomoc ﬁnansową,proszęPanaMinistraoza-

interesowanie się niniejszą sprawą i wsparcie ﬁnan-

sowe całego przedsięwzięcia.

zakresie Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej jest w stanie zająć się sprawą re-

montu kładki dla pieszych, znajdującej się nad torami

na stacji kolejowej Kutno Azory, w ramach planowa-

nej modernizacji linii kolejowej E20?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 660)

do ministra administracji i cyfryzacji

w Bielsku-Białej

Mieszkańcy Podbeskidzia, pracownicy Delegatu-

ry Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego oraz samorządy

Podbeskidzia protestują przeciwko planom reorgani-

339

zacji administracji państwowej, w wyniku której zli-

kwidowana ma być delegatura w Bielsku-Białej.

Podbeskidzie wraz z Bielsko-Białą to ponad 750 tys.

mieszkańców.

Rejon objęty właściwością delegatury

w Bielsku-Białej jest zurbanizowany w wysokim stop-

niu, charakteryzuje się wysokim, dynamicznym po-

tencjałem rozwojowym, co plasuje go w pierwszej

dwudziestce wszystkich statystyk gospodarczych.

Należy zaznaczyć, że zespół pracowników delega-

tury to doświadczeni, wysoko oceniani pracownicy

administracji państwowej, którym ostatnio znacznie

poprawiono warunki pracy, instalując nowe urządze-

nia techniczne i informatyczne i przeprowadzając

remont budynku i pomieszczeń.

zacji administracji państwowej.

Pozostawienie delega-

tury w Bielsku-Białej pogłębi zaufanie obywateli do

organów państwa oraz utrzymany będzie łatwy dostęp

obywatela do urzędu administracji państwowej.

Rocz-

nie obsługiwanych jest ok. 50 tys. obywateli.

Zapowiadana likwidacja Delegatury Śląskiego

Urzędu Wojewódzkiego w Bielsku-Białej odbierana

-Białej, w niedalekiej przeszłości stolicy wojewódz-

twa, jest szkodliwa dla mieszkańców naszego regionu

i jest dla mnie nie do zaakceptowania.

Szanowny Panie Ministrze!

Opisana powyżej sy-

1.

Dlaczego wojewoda śląski, podejmując decyzję

o likwidacji delegatur, nie przeprowadził żadnej kon-

sultacji z samorządami, związkami zawodowymi, nie

przeprowadził żadnych rozmów z pracownikami urzę-

du i czy na takie działanie miał zgodę pana premiera

czy Pana Ministra?

2.

Jakie zmiany przewiduje plan reorganizacji ad-

ministracji państwowej dotyczącej urzędów woje-

wódzkich w województwach, gdzie funkcjonuje kilka

delegatur?

3.

Jakie kryteria decydują o reorganizacji Śląskie-

go Urzędu Wojewódzkiego posiadającego tylko dwie

delegatury (w stolicach dawnych województw)?

4.

Jakie działania osłonowe przygotowywane są

dla pracowników w wypadku likwidacji delegatur?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 28 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 661)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie ewentualnych planów dotyczących

reformy administracyjnej kraju

Szanowny Panie Ministrze!

Nie mam w terenie

niemalże ani jednego spotkania ze środowiskami sa-

morządowymi, by nie padały zarzuty czy podejrzenia,

a przynajmniej zwyczajnie pytania o to, czy rząd

przygotowuje reformę struktur administracji samo-

rządowej.

Szczególnym jej celem miałaby być likwi-

dacja albo radykalne ograniczenie ilości jednostek

samorządowych szczebla powiatowego.

Przyczyn-

kiem do tego są m.in. kolejne próby zmian w struk-

turach ważnych lokalnie instytucji państwowych.

Na

spotkaniach i zebraniach z samorządowcami padają

przykłady ograniczania roli, znaczenia i statusu po-

wiatów, które miałyby potwierdzać przyszłe zamiary

ich likwidacji albo przynajmniej ograniczenia liczby:

reforma prokuratury z likwidacją albo przenosze-

niem siedzib prokuratur rejonowych, reforma orga-

nizacyjna sądów, która doprowadzi do likwidacji sie-

dzib tych sądów w wielu powiatach, wcześniej podob-

ne koncepcje i zmiany dotyczyły np. administracji

celnej czy administracji specjalnej.

Chciałbym więc zapytać Pana Ministra, czy praw-

dą jest to, że przygotowuje się zmiany podziału ad-

ministracyjnego kraju?

Wiadomo jest natomiast, iż trwają prace meryto-

ryczne, a więc badawcze i analityczne oraz toczy się

dyskusja na temat obecnego i przyszłego modelu sa-

morządowego, na temat jego potencjału, dochodów

i wydatków, systemu organizacyjnego czy stosunków

podległości i nadrzędności (są też bowiem doniesie-

nia o rozważanych ograniczeniach autonomii samo-

rządu terytorialnego, w tym wprowadzania, choćby

w niektórych sprawach i kompetencjach, modelu hie-

rarchicznego pomiędzy gminą, powiatem i samorzą-

dowym województwem).

Dlatego prosiłbym także

o informacje w jakich gremiach i z czyim udziałem

prowadzone są te prace oraz analizy, jakiego zakresu

one dotyczą i czy są publicznie dostępne na ten temat

jakieś materiały.

Ponadto chciałbym również dowiedzieć się, jaką

opinię ma Pan Minister na temat koncepcji wprowa-

dzenia w Polsce modelu metropolitarnego.

Debaty na

ten temat bowiem trwały w ostatnich latach bardzo

długo, przygotowywano nawet projekty ustawowych

rozwiązań, ale jednak w ostatnich miesiącach zapa-

dła cisza w tym względzie.

Chciałbym więc się dowie-

dzieć, czy koncepcja rozwoju Polski na bazie obsza-

rów metropolitarnych została wyczerpana i ostatecz-

nie zamknięta, czy też jednak jest i będzie kontynu-

340

owana, a jeśli tak, to kiedy można byłoby się spodzie-

wać ewentualnych projektów w tym zakresie.

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 29 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 662)

do ministra gospodarki

w sprawie naprawy polskiego systemu prawa

Szanowny Panie Ministrze!

Przedsiębiorcy narze-

kają na polski system prawa gospodarczego, wskazu-

jąc bardzo często na konkretne bariery ich rozwoju.

Jednymi z bardziej dokuczających ﬁrmom,azarazem

obniżającymi autorytet państwa i prawa, są rozwią-

zania prawne nazywane przez przedsiębiorców, me-

dia i ekspertów „absurdami prawnymi” czy „bublami

prawnymi”.

Ostatnio do takich zaliczono m.in.:

1.

Konieczność odprowadzenia podatku VAT, gdy

kontrahent wystawi fakturę, ale nawet wtedy, gdy

nie zapłaci za towar lub usługę,

2.

Brak możliwości odpisania podatku VAT od pa-

liwa dla samochodu osobowego wykorzystywanego

do działalności gospodarczej,

3.

Obowiązek zapłaty podatku od imprezy ﬁrmo-

wej, nawet gdy pracownik nie brał w niej udziału.

Mimo że zagadnienia te są domeną ministra wła-

ściwego ds. ﬁnansów,tochciałbymjednakznaćzda-

nie w tej materii ministra gospodarki odpowiedzial-

nego za rozwój przedsiębiorczości.

Ponadto właśnie

w resorcie gospodarki zlokalizowano funkcję pełno-

mocnika rządu ds. deregulacji gospodarczych, a sam

status pełnomocnika rządu a nie ministra daje, jak są-

dzę, możliwości działania interdyscyplinarnego.

Chciałbym więc zapytać, czy minister gospodarki

podziela opinie przedsiębiorców, czy też nie i czy po-

dejmie w tych sprawach stosowne działania.

Jeśli nie,

deregulacji gospodarczych podejmie działania praw-

ne, mające doprowadzić do zmiany obecnie obowią-

zujących norm w wyżej wskazanym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 3 marca 2012 r.

Zapytanie

(nr 663)

do ministra skarbu państwa

W przygotowanym przez Zarząd PGE Dystrybu-

cja SA Oddział Zamość „Projekcie optymalizacji pra-

cy rejonów i posterunków energetycznych w PGE

Dystrybucja SA” planowana jest likwidacja rejo-

nów energetycznych w Przemyślu i Przeworsku

i przekształcenie ich w posterunki energetyczne.

W obecnym kształcie rejony te działają na rzecz

lokalnej społeczności i współpracują z jednostkami

samorządowymi regionu.

Zapewniają bezpieczeństwo

energetyczne mieszkańcom, przedsiębiorcom oraz

instytucjom działającym w ich zasięgu, dlatego też

próba przekształcenia rejonów budzi sprzeciw wielu

samorządów gminnych i związków zawodowych.

Konsekwencją likwidacji Rejonu Energetycznego

w Przemyślu i Przeworsku będzie utrata wielu miejsc

pracy.

Pozbawieni pracy wykwaliﬁkowanispecjaliści

zasilą grono bezrobotnych.

Wiąże się to z dalszym

obniżeniem poziomu życia mieszkańców i tak na-

leżącego do niskich w porównaniu do innych części

Polski.

Powyższe plany są bardzo niepokojące dla

mieszkańców, którzy obawiają się dłuższego czasu

reakcji ﬁrmynaawarie.

Wydłużeniuulegnieprze-

cież czas dojazdu do miejsca uszkodzenia sieci ener-

getycznej.

Powszechne jest również związane z tymi

działaniami poczucie marginalizacji miast woje-

wództwa podkarpackiego oraz ich mieszkańców.

Jakie argumenty przemawiały za likwidacją re-

jonów energetycznych i przekształceniem ich w po-

sterunki energetyczne?

Ile gospodarstw domowych korzysta z dostaw

energii poprzez te rejony oraz z jaką liczbą kontra-

hentów na Podkarpaciu te rejony współpracują?

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 1 marca 2012 r.

341

Zapytanie

(nr 664)

do ministra środowiska

w sprawie rozporządzenia zmieniającego

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązujące w Pol-

sce uwarunkowania prawne w zakresie planowania

łowieckiego zakładają, że przy szacowanej liczebności

zwierzyny istnieje konieczność podawania, z dokład-

nością do jednej sztuki, planów pozyskania zwierzy-

ny łownej.

Zgodnie z prawem łowieckim dzierżawcy

obwodów łowieckich zobligowani są do wykonywania

rocznych planów łowieckich, a za ich niewykonanie

płacą rekompensatę w postaci udziału w kosztach

ochrony lasów.

W obecnym prawodawstwie używane jest pojęcie

szacowania liczebności zwierzyny na dzień 10 marca.

Samo pojęcie zakłada podanie danych szacunkowych,

co – zgodnie z deﬁnicjązawartąwsłownikujęzyka

polskiego – oznacza przybliżone określenie wartości,

wielkości lub ilości.

Przyjęcie naukowych metod do-

tyczących oceny liczebności zwierzyny zakłada moż-

liwość błędu w określaniu liczebności do 15–20%, co

zależy od gatunku i zagęszczenia zwierzyny oraz

wielkości terenów inwentaryzowanych.

W tej sytuacji

podawanie planowanego pozyskania z dokładnością

do jednej sztuki nie daje możliwości zarządzania po-

pulacją.

W obowiązującym systemie prawnym nie ma

możliwości dokonania korekty rocznych planów ło-

wieckich w zakresie wykonania pozyskania dzików

w okresie od ich złożenia (21 marca) do końca se-

zonu łowieckiego bez konieczności dokonywania

pełnej procedury, o której mowa w §4 rozporządze-

nia w sprawie rocznych planów łowieckich i wielo-

letnich łowieckich planów hodowlanych.

W związ-

ku z brakiem tych informacji nie ma możliwości

wykazania rzeczywistego pozyskania dzika, jak

również lisa, w okresie ostatnich 10 dni każdego

sezonu łowieckiego.

Brak jest obecnie również możliwości potwierdze-

nia upadków zwierzyny przez pracowników gmin

oraz funkcjonariuszy straży gminnych, chociaż to

te podmioty są zobligowane do zapewnienia ładu

i porządku w gminach.

Pracownicy tych jednostek

utylizują bowiem stwierdzone upadki, a więc są naj-

lepiej zorientowani w tym zakresie.

W świetle przytoczonych argumentów zwracam

chwili obecnej nie wydano uzgodnionego projektu

rozporządzenia, zmieniającego rozporządzenia w spra-

wie rocznych planów łowieckich i wieloletnich planów

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

Zapytanie

(nr 665)

do ministra środowiska

Stan faktyczny: Przyjęta w ub.r. przez Sejm RP

tego dnia gminy mają 18 miesięcy na wprowadze-

nie nowego systemu gospodarki odpadami komu-

nalnymi, polegającego na przejęciu przez nie odpo-

wiedzialności za odpady oraz ustaleniu stawek

gospodarowanie.

Na terenie wielu gmin funkcjonują związki komu-

nalne, które na ich zlecenie zajmują się gospodarką

odpadami komunalnymi.

Przyjęta ustawa nie dla

wszystkich związków komunalnych w kwestii inter-

pretacji przepisów w niej zawartych jest jasna.

dotyczącą przepisów zawartych w ustawie o utrzy-

Nr 152, poz. 897) w przypadku realizacji gospodarki

odpadami przez związek komunalny:

Pytania:

1.

Czy na podstawie art. 6h ww. ustawy właściwe

jest stwierdzenie, że właściciel nieruchomości ponosi

opłatę na rzecz związku, na terenie którego położona

jest nieruchomość?

2.

Czy na podstawie z art. 6m właściciel nierucho-

mości jest zobowiązany złożyć do zarządu związku

deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie

opadami komunalnymi?

3.

Czy decyzję, o której mowa jest w art. 6o i art. 6p

wydaje zarząd związku?

Art. 60.

W razie niezłożenia deklaracji o wysoko-

ści opłaty za gospodarowanie odpadami komunalny-

mi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych za-

wartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent

342

odpadów komunalnych powstających na nieruchomo-

ściach o podobnym charakterze.

Art. 6p.

W razie stwierdzenia, że właściciel nie-

ruchomości nie uiścił opłaty za gospodarowanie od-

padami komunalnymi albo uiścił ją w wysokości

ści z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami

4.

Czy w sprawach dotyczących opłat za gospoda-

rowanie odpadami komunalnymi, stosując przepisy

ustawy Ordynacja podatkowa, uprawnienia burmi-

strza jako organu podatkowego przysługują również

zarządowi związku (art. 6q)?

5.

Czy opłata za gospodarowanie odpadami komu-

nalnymi, o której mowa w art. 6r ust. 1 ustawy, sta-

nowi dochód związku?

6.

Co należy rozumieć przez określenie obsługa

administracyjna systemu (art. 6 r. 2, 3)?

Czy do ob-

sługi tej należy zaliczyć na przykład wynagrodzenia

pracowników?

7.

Czy kary, o których mowa w art. 9zb ust. 1,

nakłada, w drodze decyzji, zarząd związku?

Czy kary

te w tym przypadku stanowią dochód związku

(art. 9zd ust. 2)?

8.

Czy stosując przepisy Ordynacji podatkowej do

kar pieniężnych, uprawnienia organów podatkowych

przysługują również zarządowi związku (art. 9zf)?

9.

Czy we wszystkich przepisach przedmiotowej

ustawy, gdzie wskazane są kompetencje dla wójta,

burmistrza, prezydenta, w tym również wynikające

z przepisów Ordynacji podatkowej, w przypadku re-

alizacji zadań przez związek komunalny należy

przyjąć, że kompetencje te przysługują zarządowi

związku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

oraz grupa posłów

(nr 666)

do ministra gospodarki

w sprawie przygotowywanych regulacji

prawnych związanych z pozyskiwaniem

energii z elektrowni wiatrowych

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas spotkań

w terenie spotykam się wielokrotnie z pytaniami do-

tyczącymi pozyskiwania energii ze źródeł odnawial-

nych.

Szczególne zainteresowanie zarówno przedsię-

biorców, rolników, jak i samorządowców budzą elek-

Czy są przygotowywane regulacje ustawowe, któ-

re przyczynią się do szerszego pozyskiwania czystej

energii z elektrowni wiatrowych?

Czy Ministerstwo Gospodarki i rząd RP będą dą-

żyć do przeprowadzenia takich zmian w ustawach,

które ułatwią pozyskiwanie energii ze źródeł odna-

wialnych w Polsce, w tym z elektrowni wiatrowych?

W momencie, kiedy powstaną odpowiednie ustawy,

będą konieczne nowelizacje innych ustaw.

W których

z nich konkretnie Pan Minister przewiduje wprowa-

dzenie zmian?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 21 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 667)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmian dotyczących

zawodów regulowanych, w tym w zakresie

do korporacji zawodowych oraz uprawnień

karno-dyscyplinarnych poszczególnych

korporacji zawodowych

Szanowny Panie Ministrze!

Z dużą sympatią

i poparciem przyjąłem wiadomości, iż przygotowu-

je Pan Minister projekty przepisów prawa ograni-

czające zasady i przepisy dotyczące zawodów regulo-

wanych.

Tym bardziej się ucieszyłem, że od lat jestem

zwolennikiem tego rodzaju zmian.

W latach 2008–

–2009 przygotowałem pierwszą ustawę deregulacyj-

ną, tj. ustawę o ograniczaniu barier administracyj-

nych dla obywateli i przedsiębiorców (którą nazywa-

łem „Wielkie sprzątanie”; później nazywania była po

prostu ustawą deregulacyjną).

Weszła ona razem

z kilkudziesięcioma innymi ustawami w skład rzą-

dowego „Pakietu na rzecz rozwoju przedsiębiorczo-

ści”, a następnie wszystkie zostały przyjęte przez

Sejm.

Ustawa deregulacyjna, czyli ustawa o ograni-

czaniu barier administracyjnych dla obywateli

przedsiębiorców, obowiązuje od l lipca 2010 r.

Projekt

ustawy przygotowany przeze mnie zawierał przepisy

deregulujące pierwszy katalog zawodów regulowa-

nych, m.in. zawód adwokata, radcy prawnego, leka-

rza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, pielę-

gniarki, położnej, aptekarza, architekta, inżyniera

budownictwa, urbanisty, zarządcy nieruchomości,

pośrednika nieruchomości, rzeczoznawcy majątko-

wego, biegłego rewidenta, doradcy podatkowego,

rzecznika patentowego, psychologa, diagnosty la-

boratoryjnego, przewoźnika drogowego, przewod-

nika turystycznego.

Niestety, w uzgodnieniach mię-

dzyresortowych poprzedniej kadencji niemalże wszyst-

343

kie te propozycje zostały wyeliminowane.

Cieszę się

więc, że obecnie wraca się do tego tematu i to

w sposób kompetentny, ale mam nadzieję, że także

kompleksowy i z konieczną w tej materii determi-

nacją.

Zanim jednak powstaną same projekty (jak sły-

szę, ma ich być kilka w rożnym czasie), chciałbym

zapytać o planowany zakres zmian, nie tylko jeśli

chodzi o same przepisy dotyczące zawodów regulo-

wanych, lecz także jeśli chodzi o przepisy dotyczące

uprawnień właściwych korporacji zawodowych wo-

bec posiadających prawo wykonywania zawodu.

Moja

obserwacja bowiem i moje doświadczenie uczą, że

samo zniesienie barier dostępu do zawodu nie wy-

starcza.

Ba, nawet samo zniesienie obowiązku przy-

należności może nie wystarczać, jeśli korporacjom

zawodowym pozostawi się wiele władczych zadań

i kompetencji wobec osób posiadających prawo wy-

konywania danego zawodu.

Mogą one dzisiaj bo-

wiem oddziaływać na zachowania tych osób w sposób

bezpośredni, ale jutro mogą swoje władztwo wykony-

wać w sposób pośredni.

Mam tu na myśli na przykład

prawo do przeprowadzania obowiązkowych szkoleń,

prawo przeprowadzania egzaminów czy prawo nakła-

dania kar dyscyplinarnych i to nie tylko na członków

korporacji (pojęciem korporacja posługuję się w zna-

czeniu ogólnym, a więc mam na myśli izby, do któ-

rych przynależność jest obowiązkowa, ale i dobro-

wolne stowarzyszenia, zrzeszenia, związki w zawo-

dach, w których nie występuje prawny obowiązek

przynależności), lecz także na osoby mające upraw-

nienia zawodowe, ale nienależące do danej korpo-

racji (w przypadku zawodów, które nie wymagają

obowiązkowej przynależności).

Tej drugiej sytuacji słu-

żą także na przykład możliwości zasiadania nie tylko

w korporacyjnych sądach zawodowych (sądy dyscypli-

narne), co jest naturalne dopóty, dopóki istnieją kor-

poracje, zwłaszcza obowiązkowe.

Chodzi o to, że bar-

dzo często przedstawiciele czy członkowie władz po-

szczególnych korporacji są członkami sadów czy komi-

sji państwowych, albo działających przy określonych

instytucjach państwowych, także ministerstwach,

oraz przy innych organach, gdzie żadna osoba, która

nie należy do korporacji raczej nie może liczyć na

obiektywną ocenę jej działalności.

Życie uczy, że osób,

które nie podporządkowują się danej korporacji, wła-

śnie w ten sposób pozbywa się z zawodu albo przywo-

łuje się je do „właściwej postawy”.

Dlatego pierwsze

pytanie brzmi: Czy zajmie się Pan problematyką

otwierania zwodów wystarczająco szeroko, tak by nie

mogło występować także pośrednie oddziaływanie

ludzi korporacji na mających prawo wykonywania

danego zawodu?

Wydaje się, że nowe ustawy powinny się odnieść

także do przepisów regulujących działalność samo-

rządów zawodowych, m.in. pod kątem zniesienia

zasady obowiązkowej przynależności do danego sa-

morządu zawodowego oraz ograniczenia niektórych

kompetencji karnych korporacji, a już na pewno na

czele z koniecznym zniesieniem likwidacji możliwości

dożywotniego pozbawienia prawa wykonywania zawo-

du przez organy danego samorządu zawodowego.

Projekty planowanych ustaw poprzez zmiany w usta-

wach regulujących działalność różnych samorządów

zawodowych powinny wprowadzić zasadę dobrowolnej

przynależności do danego samorządu zawodowego.

Konsekwencją zmiany znoszącej obligatoryjną przyna-

leżność do samorządu powinna być m.in. możliwość

wpisu na listę osób wykonujących dany zawód bez ko-

nieczności przystępowania do samorządu, jak ma to

miejsce dotychczas.

Racjonalne powinno być bowiem

podejście stanowiące, iż to samorząd powinien podej-

mować takie działania, które zachęcą i przyciągną

osoby wykonujące dany zawód do przynależności do

tego samorządu, a nie obligatoryjność wynikająca

z przepisów prawa.

Nie jest zatem uzasadnione na-

kładanie na wszystkie osoby wykonujące dany zawód

obowiązku zrzeszania się w samorządzie pod hasłem

pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu.

Wia-

domo bowiem, iż piecza określona w art. 17 Konsty-

tucji RP nie sprawdza się w praktyce poszczególnych

ustaw regulujących funkcjonowanie samorządu.

Utrzy-

mywanie obecnego stanu rzeczy w ustawach ma więc

charakter sankcyjny dla swego rodzaju ﬁkcjinieznaj-

dującej odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Kolejną kwestią, o którą chciałbym zapytać, jest

– jak już wspomniałem wcześniej – zniesienie środka

dyscyplinarnego w postaci kary dożywotniego pozba-

wienia prawa wykonywania zawodu przez ograny

samorządu zawodowego.

Powszechną regułą obowią-

zującą w prawie karnym jest instytucja zatarcia ska-

zania nawet za najcięższe przestępstwa (czego nie

przewiduje omawiana ustawa).

Nie dotyczy to jed-

nak kar korporacyjnych.

Mamy tu więc, jak się wy-

daje, niezwykle poważną i zarazem niezrozumiałą

wyrwę w polskim systemie prawa karnego.

Do bardzo istotnych wniosków prowadzi na przy-

kład porównanie kwestionowanych regulacji do ka-

talogu środków karnych, którymi dysponuje sąd

powszechny – zwłaszcza że zakres władztwa pu-

blicznego sprawowany przez sądy powszechne jest

nieporównywalny z tym, w jaki wyposażone są kor-

poracje zawodowe.

Zgodnie bowiem z przepisami Kodeksu karnego

obok kary zasadniczej sąd może orzec środek karny

w postaci zakazu zajmowania określonego stano-

wiska, wykonywania określonego zawodu lub pro-

ca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowi-

graża istotnym dobrom chronionym prawem.

Wspo-

mniany środek karny może zostać orzeczony na okres

Jak wynika z powyższego, korporacje zawodowe

w sposób nieuzasadniony zostały wyposażone we władz-

two większe niż nawet sady powszechne, bo aż

dożywotniego pozbawiania prawa do wykonywania

344

zawodu.

Powyższe nie wypełnia wszelkich wątpli-

wości.

Mamy tu do czynienia z ewidentnym uprzy-

wilejowaniem przepisów prawa samorządów zawodo-

wych wobec prawa karnego powszechnie obowiązu-

jącego.

Występują jednak także obiekcje poważniej-

sze, bo natury konstytucyjnej.

Wątpliwości bowiem

budzą przepisy ustawy przyznające organom samo-

rządów zawodowych prawną możliwość pozbawie-

nia prawa wykonywania zawodu bez możliwości

nujących dany zawód.

Uważam wobec tego, że powyższe regulacje doty-

czące określonych zawodów są niezgodne z duchem

i literą prawa konstytucyjnego, a mianowicie w kon-

tekście zagwarantowanej w Konstytucji RP wolności

wykonywania zawodu (art. 65 konstytucji), wolności

działalności gospodarczej (art. 20 i 22 konstytucji),

wymogu proporcjonalności (art. 31 ust. 3 konstytucji)

oraz nie są konieczne dla ochrony wolności i praw

osób trzecich ani wartości określonych w konstytu-

cji, a także naruszają zasadę równości (art. 32 ust. l

konstytucji).

Mam więc pytania:

Czy Pan Minister, planując deregulację zawodów,

zamierza także zmienić przepisy korporacyjne – ja-

kie i w jakim zakresie?

Czy zamierza Pan znieść obowiązek przynależe-

nia do poszczególnych korporacji zawodowych?

Czy zamierza Pan Minister także zmienić normy

kompetencyjne dla sądów koleżeńskich poszczegól-

nych korporacji, szczególnie tych mających na celu

bezwzględne wyeliminowanie prawa karania przez

korporację zawodową dożywotnim zakazem prowa-

dzenia działalności gospodarczej?

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

(nr 668)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zaniechania pomocy skazanemu

we Francji obywatelowi RP

Sąd wyższej instancji w Bonneville dnia 26 stycz-

nia 2006 r. skazał obywatela RP, sąd apelacyjny

w Chambéry wyrokiem z dn. 18 stycznia 2007 r. pod-

trzymał w mocy wyrok skazujący.

27 lutego 2012 r.

dr K. F. wystąpił do prezydenta Republiki Francu-

skiej o ułaskawienie.

Sprawa ta niemniej jednak budzi wątpliwości na-

tury prawnej.

Konstytucja RP zapewnia ochronę

prawną każdemu obywatelowi, zapewniając granice

odpowiedzialność karnej.

Zgodnie z art. 42 Konsty-

tucji RP odpowiedzialności karnej podlega ten tylko,

stwo w myśl prawa międzynarodowego.

K. F. podno-

si, że w dniu popełnienia czynu uznanego za noszący

znamiona przestępnego przebywał w Polsce.

Zgodnie

z art. 5 K.k. ustawę karną polską stosuje się do

aczej.

Zatem nawet jeśli uznać, że oskarżony dokonał

zarzuconego czynu, to należałoby stosować ustawę

polską.

Czyn ten nie jest przestępstwem w rozumie-

niu polskiej ustawy Kodeks karny.

Art. 36 Konstytucja RP stanowi: podczas pobytu

strony Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 10

wateli.

Budzi zatem wątpliwość, dlaczego Minister-

stwo Spraw Zagranicznych odmawia pomocy obywa-

telowi polskiemu oczyścić jego dobre imię.

W artyku-

le zamieszczonym w „Rzeczpospolitej” z dn. 6.03.2012 r.

opublikowano informację, z której wynika, że resort

sprawiedliwości nie zamierza działać w kierunku

ułaskawienia dr. K. F. Resort sprawiedliwości poin-

formował już „Rz”, że starań dr. K. F. o ułaskawienie

wspierać nie zamierza, bo brak jest podstaw praw-

nych wynikających z międzynarodowych zobowiązań

RP.

Podstawę taką stanowi wyżej wspomniana usta-

wa o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Konstytucja RP zapewniająca ochronę prawną

obywatelom.

Zaniechanie pomocy obywatelowi sta-

nowi również naruszenie ustroju ustanowionego

w konstytucji.

Określenie Rzeczpospolitej Polskiej

jako demokratycznego państwa prawnego urzeczy-

wistniającego zasady sprawiedliwości społecznej usta-

nawia obowiązki dla urzędników państwowych, któ-

rzy są emanacją państwa.

Brak zainteresowania

urzędników ministerialnych pomocą obywatelowi,

który pragnie wykazać swoją niewinność, jest łama-

niem powyższej zasady.

1.

Dlaczego Ministerstwo Spraw Zagranicznych

nie poczyniło kroków w celu udzielenia pomocy

dr. K. F. wbrew istniejącym podstawom prawnym?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych zbada-

ło sprawę?

Czy istnieją dowody potwierdzające nie-

winność dr. K. F.?

3.

Jakie działania planuje podjąć ministerstwo

w celu wyjaśnienia sprawy?

4.

Jak często Ministerstwo Spraw Zagranicznych

odmawia pomocy obywatelom RP?

5.

Czy decyzję o zaniechaniu pomocy poprzedziły

analizy prawne dotyczące sprawy?

345

6.

Czy wynikiem interpretacji przepisów kolizyj-

nych prawa karnego międzynarodowego było przy-

znanie sądom francuskim kompetencji do rozstrzy-

gania sporów?

Jeśli tak, to jaka jest ku temu podsta-

wa prawna?

7.

Czy poinformowano zainteresowanego o pod-

stawie zaniechania jakichkolwiek czynności w jego

sprawie?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

Zapytanie

(nr 669)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wpływu przynależności

Sądu Okręgowego w Częstochowie

na jego likwidację

Ministra z zapytaniem w sprawie wpływu przynależ-

Do mojego biura poselskiego zwracają się wy-

borcy, którzy w zmianie przynależności terenowej

Sądu Rejonowego w Lublińcu widzą szansę na jego

zachowanie.

W lokalnej prasie pojawiło się twierdze-

nie, że gdyby w 2004 r. nie doszło do zmiany podpo-

rządkowania lublinieckiego sądu z Sądu Okręgowe-

go w Gliwicach na Sąd Okręgowy w Częstochowie,

to Sąd Rejonowy w Lublińcu mógłby istnieć dalej.

Ponadto twierdzi się, że taka przynależność sądu

pozwalałaby na istnienie w jego strukturze wydzia-

łu pracy, co powodowałoby, że w sądzie tym byłoby

12 etatów sędziowskich, zatem istnienie sądu było-

by niezagrożone.

są zgodne z rzeczywistością i zmiana przynależności

Sądu Rejonowego w Lublińcu przyczyniłaby się do

jego zachowania?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Odpowiedź

podsekretarza stanu

pytanie pana posła Czesława Hoc w sprawie regula-

cji prawnych dotyczących służebności przesyłu, prze-

słane przy piśmie Pana Marszałka z dnia 10 stycznia

2012 r. ministrowi gospodarki, a następnie przeka-

zane – zgodnie z właściwością – ministrowi sprawie-

dliwości, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

wy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw

skiego systemu prawnego służebność przesyłu, za-

wierała regulacje mające w pewnej mierze charakter

ogólny.

Pierwsze doświadczenia związane ze stoso-

waniem przepisów o służebności przesyłu wskazały,

że na tle złożonych stanów faktycznych i prawnych

unormowań stanowiących podstawę normatywną

rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych, także

w zakresie ustalania wynagrodzenia za ustanowienie

służebności przesyłu.

Przy umownym ustanowieniu służebności prze-

syłu określenie wysokości wynagrodzenia jest uza-

leżnione wyłącznie od woli stron (art. 3531 K.c.).

Jed-

nakże w przypadku gdy ustanowienie służebności

przesyłu następuje na mocy orzeczenia sądu, niewąt-

pliwie należy dostrzec potrzebę uzupełnienia przepi-

K.c., o taką normę, która wskazywałaby kryteria słu-

żące ustaleniu wysokości wynagrodzenia za ustano-

wienie służebności przesyłu.

Przepisy K.c., posługując się pojęciem „wynagro-

dzenie” lub „stosowne wynagrodzenie”, nie określa-

ją kryteriów jego obliczania (por. np. art 145 § 1, 151,

224, 231 i in.).

Nie ma jednak przeszkód, aby kryteria

takie ustawodawca wskazał sądowi, który ustanawia

służebność przesyłu.

Propozycję taką zawiera za-

mieszczony w rządowym projekcie ustawy o zmianie

3052 § 4 K.c., zgodnie z którym odpowiednie wyna-

grodzenie za ustanowienie służebności przesyłu

określa się, uwzględniając wysokość wynagrodzeń

ku – obniżenie użyteczności lub wartości obciążonej

nieruchomości.

Proponowane rozwiązanie, poprzez określenie

czytelnych i obiektywnych zasad ustalania wysokości

wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesy-

łu, przyczyni się do ujednolicenia orzecznictwa sądo-

wego w tym zakresie.

Właściwą ochronę interesów

właścicieli nieruchomości zapewni kryterium o cha-

rakterze podstawowym, odwołujące się do wysokości

wynagrodzeń ustalanych w drodze umowy za podob-

ne obciążenia w zbliżonych okolicznościach (cen wy-

stępujących w obrocie), oraz przyjęcie, że kryteria

w postaci obniżenia użyteczności lub wartości obcią-

żonej nieruchomości będą stanowić kryteria pomoc-

nicze.

Należy też zauważyć, że wynagrodzenie okre-

ślane przez sąd w orzeczeniu o ustanowieniu służeb-

ności przesyłu może mieć nie tylko postać świadcze-

nia pieniężnego jednorazowego, ale również okreso-

wego, mogącego ulegać zmianie w razie zmiany sto-

sunków.

Przyznanie świadczenia okresowego może

być uzasadnione okolicznościami sprawy (np. w przy-

padku przewidywanego wzrostu lub obniżenia war-

tości rynkowej nieruchomości).

W takim przypadku

możliwość zmiany wysokości świadczenia stanowi

rozwiązanie zapobiegające ewentualnym negatyw-

nym skutkom ﬁnansowymnietylkodlawłaściciela

nieruchomości, na której posadowione zostały urzą-

dzenia przesyłowe, ale także przedsiębiorcy, na rzecz

którego ustanowiono służebność przesyłu.

W przypadku braku porozumienia co do sposobu

wzajemnych rozliczeń związanych z korzystaniem

przez przedsiębiorcę (posiadacza zależnego) z cudzej

nieruchomości K.c. przyznaje właścicielowi nieru-

chomości roszczenie o wynagrodzenie za korzysta-

nie z rzeczy, roszczenie o zwrot pożytków lub o za-

płatę ich wartości, jak również roszczenie o napra-

wienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy, nato-

miast posiadaczowi zależnemu – roszczenie o zwrot

nakładów na nieruchomość, o ile z przepisów regu-

lujących stosunek między przedsiębiorcą a właści-

cielem nieruchomości nie wynika nic innego (art. 224–

–229 w zw. z art. 230 K.c.).

Roszczenia te przysłu-

gują w każdym przypadku posiadania zależnego

niepopartego skutecznym wobec właściciela upraw-

nieniem do władania cudzą rzeczą.

Dotyczą więc

posiadania „bezprawnego” od samego początku, jak

też posiadania trwającego po wygaśnięciu upraw-

nienia do władania rzeczą (por. T. Dybowski: „Ochro-

na własności w polskim prawie cywilnym.

Rei vin-

dicatio — actio negatoria”, Warszawa 1969 r., s. 209;

S. Rudnicki: „Komentarz do Kodeksu cywilnego.

Księga druga – własność i inne prawa rzeczowe”,

Warszawa 1999 r., s. 326–327).

Jeżeli chodzi o zagadnienie dotyczące możliwości

nabycia służebności przesyłu w drodze zasiedzenia,

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

347

należy wskazać, że w rządowym projekcie ustawy

nr 74) zaproponowano odpowiednie rozwiązanie do-

tyczące tej kwestii.

Przed wprowadzeniem do syste-

mu prawa instytucji służebności przesyłu, tj. przed

poz. 731), nie było możliwe nabycie tej służebności

w drodze zasiedzenia.

Jednakże przedsiębiorcy prze-

syłowi korzystali z cudzych nieruchomości w takim

dzenia służebności przesyłu okresu posiadania słu-

żebności o treści odpowiadającej służebności przesy-

łu, nieprzekraczającego połowy czasu posiadania,

przez zasiedzenie (w zależności od dobrej lub złej wia-

ry posiadacza służebności doliczony okres nie będzie

mógł być dłuższy niż 10 lub 15 lat).

Dzięki temu za-

pobiegnie się sytuacji uzyskania służebności przesy-

projektowanej ustawy, np. w sytuacji gdy przed wej-

2008 r., przedsiębiorca przesyłowy posiadał służeb-

ność o treści odpowiadającej treści służebności prze-

syłu przez okres wymagany do nabycia służebności

przesyłu w drodze zasiedzenia.

Rozwiązanie takie

zapobiegnie nie tylko retroaktywnemu działaniu

ustawy nowej, ale też umożliwi właścicielom nieru-

chomości podjęcie działań zmierzających do ochrony

prawa własności przed skutkami działania instytucji

zasiedzenia (np. prowadzących do przerwania biegu

zasiedzenia).

nowelizację przepisów dotyczących służebności prze-

syłu, został przedłożony Sejmowi w dniu 7 grudnia

posiedzeniu Sejmu w dniu 13 stycznia 2012 r., a na-

stępnie projekt został skierowany do sejmowej Komi-

sji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyﬁkacjach.

W dniu 26 stycznia 2012 r. komisja powołała podko-

misję nadzwyczajną do rozpatrzenia tego projektu.

W zapytaniu poselskim zawarto prośbę o dokona-

nie przez ministra sprawiedliwości merytorycznej oce-

ny zasadności orzeczenia Sądu Rejonowego w Koło-

brzegu z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I Ns 76/10.

zasada niezawisłości sądów nie dopuszcza możliwości

administracyjnej ingerencji w sferę orzeczniczej dzia-

łalności sądów powszechnych.

Kontrola prawidłowo-

ści poszczególnych orzeczeń sądowych odbywa się

w trybie określonym przepisami proceduralnymi

i pozostaje poza zakresem właściwości ministra spra-

wiedliwości.

Niezależnie od tego zapytanie poselskie zmierza

także do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy na tle

ogólnie zarysowanego stanu faktycznego indywidu-

alnej sprawy konkretnej osobie, a mianowicie pani

H. R., przysługuje roszczenie z art. 231 K.c. oraz czy

może ona obawiać się, że nastąpi zasiedzenie służeb-

ności przesyłu przez przedsiębiorcę Energa Operator

SA w Gdańsku.

W tym zakresie zapytanie poselskie

wykracza poza ramy określone w art. 195 uchwały

nicza bowiem przedmiot zapytań poselskich jedynie

do spraw o charakterze jednostkowym, dotyczących

wnętrznej i zagranicznej, oraz zadań publicznych re-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

348

w Chełmie.

w Wejherowie działki stanowiącej własność

Ministerstwa Obrony Narodowej

(213)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

tury w Gdyni (znak: SPS-024-213/12), uprzejmie pro-

Aktualnie w resorcie obrony narodowej realizo-

wane są między innymi przedsięwzięcia związane

z modernizacją i przebudową systemu logistycznego

oraz obsługi jednostek i instytucji wojskowych, opar-

tego na funkcjonowaniu wojskowych oddziałów go-

spodarczych.

Funkcję jednego z nich będzie pełniło

Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodze-

nia Marynarki Wojennej w Wejherowie.

Skutkuje to

koniecznością wprowadzenia zmian w strukturze or-

ganizacyjnej i zadaniach centrum oraz dostosowania

infrastruktury wojskowej w Wejherowie do potrzeb

związanych z zabezpieczeniem logistycznym jedno-

stek wojskowych w rejonie jego odpowiedzialności.

Kierownictwo resortu obrony narodowej, dostrze-

gając wspomniane w zapytaniu pana posła Jerzego

Budnika problemy społeczności lokalnej związane

z utrudnionym funkcjonowaniem Urzędu Skarbowe-

go w Wejherowie, poddało ponownej analizie kwestię

wyłączenia z eksploatacji i przekazania na potrzeby

tamtejszych władz samorządowych części kompleksu

wojskowego przy ul. Sobieskiego 336.

Jej efekty wy-

kazały, że obecnie takie działanie nie jest możliwe.

Wynika to z faktu, że w bezpośrednim sąsiedztwie

Urzędu Skarbowego od strony zachodniej zaplano-

wana została lokalizacja magazynu wielobranżowego

na potrzeby wojskowego oddziału gospodarczego, na-

tomiast w sugerowanym do przekazania budynku

(sąsiadującym z wymienionym urzędem od strony

północnej) znajdują się urządzenia zapewniające

funkcjonowanie całego kompleksu wojskowego.

Ewentualne ponowne rozpatrzenie kwestii prze-

jęcia budynku przez lokalne władze będzie możliwe

po wybudowaniu nowego magazynu wielobranżowe-

go (co ma nastąpić w latach 2013–2018) i przeniesie-

niu do niego urządzeń oraz systemów teleinforma-

tycznych zabezpieczających funkcjonowanie jedno-

349

stek wojskowych dyslokowanych w omawianym kom-

pleksie wojskowym.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia pozostaję

w przekonaniu, że uzna je Pani Marszałek za satys-

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

(214)

lacją (znak: SPS-024-214/12) złożoną przez pana

w sprawie leczenia osób powyżej 70. roku życia

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

Zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej

ﬁnansowanych ze środków publicznych zostały

czych do ww. ustawy oraz zarządzeniach prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczących postę-

powań w sprawie zawarcia umów o udzielanie

dzajach i zakresach.

Zgodnie z art. 15 przedmiotowej ustawy świadcze-

niobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie,

zapewnione prawo do świadczeń opieki zdrowotnej,

czenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnospraw-

ności i jej ograniczanie.

Świadczenia opieki zdrowot-

nej ﬁnansowaneześrodkówpublicznychsąrealizo-

wane nie tylko w podmiotach leczniczych, ale rów-

nież w domu świadczeniobiorcy, w przypadkach uza-

sadnionych jego stanem zdrowia.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

że nie jest prawdą, iż osoby po 70. roku życia nie mają

możliwości skorzystania ze świadczeń leczniczych.

Podobnie jak u osób młodszych, leczenie każdego pa-

cjenta prowadzone jest zgodnie z rozpoznaniem, za-

awansowaniem procesu chorobowego oraz stanem

klinicznym pacjenta.

O sposobie leczenia decyduje

lekarz, który zgodnie z przepisami art. 4 ustawy

zm.), zobowiązany jest wykonywać zawód zgodnie ze

mi metodami i środkami zapobiegania oraz w oparciu

o zasady etyki zawodowej i należytej staranności.

Równocześnie mając na uwadze pytanie zawarte

w treści interpelacji, dotyczące stosowania praktyk

związanych z odmową leczenia osób po 70. roku ży-

cia, uprzejmie informuję, że praktyki takie nie są

zgodne z przepisami prawa krajowego i stanowią na-

ruszenie podstawowej zasady równego dostępu do

świadczeń opieki zdrowotnej, o której stanowi art. 68

ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W przy-

padku wystąpienia tego typu sytuacji należy poin-

formować właściwy ze względu na miejsca realizacji

świadczeń Oddział Wojewódzki Narodowego Fundu-

szu Zdrowia.

W kwestii kontroli świadczeniodawcy

w zakresie objętym umową z Narodowym Fundu-

szem Zdrowia zastosowanie znajduje regulacja okre-

ślona w dziale III „Zasady udzielania świadczeń opie-

środków publicznych.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 przed-

miotowego aktu prawnego, podmiotem uprawnionym

do przeprowadzenia kontroli udzielania świadczeń

przez podmiot leczniczy pozostaje podmiot zobowią-

zany do ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdrowotnej,

którym w zrozumieniu przepisu art. 14 niniejszej

ustawy są: właściwi ministrowie lub Narodowy

Fundusz Zdrowia.

Rzeczowa kontrola obejmuje

w szczególności kontrolę udzielania świadczeń opie-

ki zdrowotnej pod względem organizacji i sposobu

stępności, a także zgodności z wymaganiami okre-

ślonymi w umowie o udzielanie świadczeń opieki

dowy Fundusz Zdrowia jako płatnik świadczeń opie-

ki zdrowotnej może podjąć czynności kontrolne

u takiego świadczeniodawcy, a w przypadku wykry-

cia nieprawidłowości w realizacji świadczeń opieki

zdrowotnej, nałożyć kary umowne.

Szczegółowy spo-

sób i tryb przeprowadzania przedmiotowej kontroli

określony został, zgodnie z delegacją ustawową za-

wartą w art. 64 ust. 10, w rozporządzeniu ministra

gółowego sposobu i trybu przeprowadzania kontroli

czeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych (Dz. U.

Nr 274, poz. 2723).

Odnosząc się do pytania dotyczącego funkcjono-

wania konkurencyjnych do Narodowego Funduszu

Zdrowia ubezpieczycieli, uprzejmie informuję, iż

w chwili obecnej w Ministerstwie Zdrowia prowadzo-

ne są prace analityczne w tym zakresie.

Z poważaniem

Marek Haber

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

350

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie budowy prawosławnego kościoła

garnizonowego na Mokotowie (215)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

dowy prawosławnego kościoła garnizonowego na Mo-

kotowie (znak: SPS-024-215/12), uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących informacji.

Prawosławny Ordynariat Wojska Polskiego od

chwili swej restytucji, a więc od 1993 r., czyni stara-

nia o pozyskanie własnej świątyni.

Zadanie: Budowa

Prawosławnej Katedry Wojskowej oraz wykonanie

ogrodzenia zostało wprowadzone do „Centralnego

planu inwestycji budowlanych resortu obrony naro-

dowej” w 2007 r.

W 2011 r. wznowiono realizację tego

zadania.

Planowany termin zakończenia budowy

Prawosławnej Katedry Wojskowej został określony

na 2015 r.

Działka położona przy ulicy Batorego 3 w War-

szawie, na której zaplanowano budowę Prawosławnej

Katedry Wojskowej i budynku – siedziby Prawosław-

nego Ordynariatu, jest własnością Skarbu Państwa

w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodo-

wej.

Powierzchnia terenu planowanej inwestycji wy-

nosi 1,5 ha.

Należy zaznaczyć, ze inwestycja ta została zapla-

nowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa

i w minionym roku zostały uruchomione procedury

przetargowe na wyłonienie wykonawcy robót budow-

lanych.

Wynik procedury przetargowej został uchy-

lony przez Krajową Izbę Odwoławczą na skutek od-

wołania jednego z uczestników postępowania.

Odnosząc się do kwestii kosztów inwestycji, uprzej-

mie informuję, że jej wartość kosztorysowa, po opra-

cowaniu dokumentacji technicznej, wynosi 41 333,9

tys. zł.

Do chwili obecnej na realizację przedsięwzię-

cia wydatkowano środki budżetowe w wysokości

885 tys. zł., związane z przygotowaniem dokumenta-

cji projektowo-inwestycyjnej.

W projekcie „Centralne-

go planu inwestycji budowlanych resortu obrony na-

rodowej na 2012 r.”, w tegorocznym budżecie zapla-

nowano środki na ten cel w wysokości 2000 tys. zł.

Prawosławny Ordynariat Wojska Polskiego, będący

równoprawną z innymi diecezją Polskiego Autokefa-

licznego Kościoła Prawosławnego, zobowiązał się do

kości ponad 6 mln zł.

Odnosząc się do pytania dotyczącego ilości prawo-

sławnych żołnierzy korzystających ze świątyni, pra-

gnę wskazać, że resort obrony narodowej nie dyspo-

nuje takimi szacunkami.

Jednocześnie nadmieniam, że obecne kierownic-

two resortu obrony narodowej dokonało przeglądu

wszystkich inwestycji prowadzonych w resorcie obro-

ny narodowej, mając na względzie racjonalizację wy-

danych środków budżetowych będących w dyspozycji

resortu obrony narodowej.

W wyniku tych analiz kie-

rownictwo MON podjęło decyzję o odstąpieniu od

realizacji powyższego projektu.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia pozostaję

w sprawie odstąpienia od egzekwowania

nieoznakowanego gazociągu (219)

pytanie pana posła Kazimierza Moskala, sygnatura

pisma: SPS-024-219/12, z dnia 16 stycznia 2012 r.,

w sprawie odstąpienia od egzekwowania kary nało-

żonej za nieumyślne uszkodzenie nieoznakowanego

gazociągu, w oparciu o wyjaśnienia Karpackiej

sprawie przekazane za pośrednictwem Polskiego

Górnictwa Naftowego i Gazownictwa SA, informu-

ję, co następuje.

Do awarii sieci gazowej doszło dnia 9 czerwca

2011 r.

Bezpośrednią przyczyną awarii były prace

ziemne prowadzone przez pana E. K. na terenie na-

leżącej do niego posesji w miejscowości Olimpów.

Sieć gazowa w miejscowości Olimpów wybudowa-

na została i przekazana do eksploatacji przez Spo-

łeczny Komitet Gazyﬁkacji przy Urzędzie Gminy

Iwierzyce w 1983 r. na podstawie pozwolenia na bu-

dowę wydanej przez naczelnika gminy w Iwierzy-

cach.

Powyższa sieć wykonana została zgodnie z obo-

wiązującymi wówczas przepisami, które dopuszczały

przykrycie gazociągu warstwą ziemi o grubości 0,5 m.

Obowiązujące w tamtym czasie przepisy, jak również

opracowany projekt budowlany sieci gazowej nie

przewidywały znakowania poziomego sieci gazowej.

Karpacka Spółka Gazownictwa sp. z o.o. wskaza-

ła, że wszystkie roboty w pobliżu istniejących gazo-

ciągów, prowadzone na terenie miejscowości Olim-

pów, powinny być uprzednio zgłoszone do nadzoru

w Rejonie Dystrybucji Gazu (RDG) w Sędziszowie

351

i prowadzone pod nadzorem pracownika RDG.

W tym

przypadku nie dopełniono tego obowiązku.

Wykaza-

ne przez Zakład Gazowniczy w Rzeszowie koszty

usunięcia awarii gazociągu i opłat za przekroczenie

mocy w miejscowości Olimpów przesłane panu E. K.

zawierały:

— opłatę za utracone w wyniku awarii paliwo ga -

zowe w wysokości 470,06 zł,

— opłatę za poniesione koszty usunięcia awarii

(obejmującą koszty robocizny, transportu, pracy

sprzętu, wartość użytych materiałów) w wysokości

320,03 zł,

— opłatę za przekroczenie mocy umownej na sta -

cji redukcyjno-pomiarowej I stopnia Iwierzyce w wy-

sokości 6179,54 zł, wyliczoną zgodnie z „Taryfą nr 4

dla usług przesyłania paliw gazowych” zatwierdzoną

dla OGP Gaz-System SA przez prezesa Urzędu Re-

gulacji Energetyki.

PGNiG SA wystąpiła z prośbą do OGP Gaz-Sys-

tem SA o odstąpienie od naliczenia opłat za przekro-

czenia mocy umownych, które były następstwem

udokumentowanej awarii sieci dystrybucyjnej wywo-

łanej niezawinionym przez Karpacką Spółkę Gazow-

nictwa sp. z o.o. działaniem osoby trzeciej, w tym

o skorygowanie opłaty za przekroczenie mocy w punk-

cie Iwierzyce.

OGP Gaz-System SA poinformował PGNiG SA

o deﬁnitywnym odrzuceniu reklamacji Karpackiej

Spółki Gazownictwa sp. z o.o. Z tego względu Kar-

packa Spółka Gazownictwa sp. z o.o. przekazała sta-

nowisko, że nie ma żadnych przesłanek do odstąpie-

nia od egzekwowania w całości opłaty od pana E. K.

według wyliczenia, jak powyżej.

PGNiG SA zaś nie

może podejmować działań władczych wobec Karpac-

kiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. w celu umorzenia

przez nią nałożonej opłaty za usunięcie awarii.

Niemniej PGNiG SA podjęło kolejne działania

zmierzające do zawarcia porozumienia OGP Gaz-

-System SA o umorzenie działań windykacyjnych

wobec spółek dystrybucyjnych dotyczących 167 po-

dobnych zdarzeń, wspólnie opiewających na kwotę

około 4,5 mln zł, wywołanych działaniem osób

trzecich.

Spotkanie w powyższej sprawie planowane na

dzień 22 lutego br. nie doszło do skutku.

Według in-

formacji przekazanej do MSP, kolejny termin spotka-

nia wstępnie ustalono na przełomie marca i kwietnia.

Działania windykacyjne Gaz-System SA wobec spół-

ek dystrybucyjnych zostały czasowo zawieszone.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie podwyższenia kwot

ryczałtów samochodowych (246)

Odpowiadając na pismo z dnia 18 stycznia 2012 r.,

nr SPS-024-246/12, przekazujące zapytanie posła

ryczałtów samochodowych, uprzejmie przedstawiam

następujące stanowisko.

Z uwagi na wpływ wzrastających cen paliwa i eks-

ploatacji pojazdów na koszty używania przez pracow-

ników pojazdów do celów służbowych Instytut Trans-

portu Samochodowego (ITS) sporządził w ubiegłym

roku analizę naukową pn.: „Analiza kosztów eksplo-

atacji pojazdów oraz oszacowanie na jej podstawie

wysokości stawek za 1 km przebiegu pojazdu”.

Celem

analizy było oszacowanie aktualnych kosztów eks-

ploatacji pojazdów i dokonanie oceny, czy wysokość

obowiązujących stawek za 1 km przebiegu pojazdu

nadal umożliwia pokrywanie kosztów eksploatacji

pojazdów używanych do celów służbowych w sytuacji

rosnących realnych kosztów eksploatacji pojazdów.

Wyniki badań przeprowadzonych przez ITS wy-

kazały, że aktualne stawki nie odpowiadają przecięt-

nym kosztom eksploatacji pojazdów użytkowanych

w Polsce w przeliczeniu na 1 km przebiegu pojazdu.

Na podstawie wniosków płynących z powyższego

opracowania ITS resort opracował projekt zmiany

rozporządzenia w sprawie warunków ustalania oraz

kli i motorowerów niebędących własnością praco-

dawcy, przewidujący aktualizację stawek za 1 km

tów ponoszonych przez pracowników w związku ze

służbowym użytkowaniem pojazdów prywatnych.

Obecnie w ministerstwie trwają prace legislacyj-

ne mające na celu uzgodnienie przedmiotowego pro-

jektu z ministrem ﬁnansów,którypodpisujeprojek-

towane rozporządzenie w porozumieniu.

W związku

z powyższym ostateczny termin wejścia w życie pla-

nowanych zmian jest uzależniony od ich uzgodnienia

z ministrem ﬁnansów.

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

352

Odpowiedź

działalność pozarolniczą oraz osób z nimi

o opóźnieniach w opłacaniu składek

i nieopłacaniu ich w pełnej wysokości (304)

zanym przez Panią Marszałek przy piśmie, znak:

SPS-024-304/12, zapytaniem pani poseł Izabeli Ka-

łalność pozarolniczą oraz osób z nimi współpracują-

cych, które przystąpiły do dobrowolnego ubezpiecze-

nia chorobowego, o opóźnieniach w opłacaniu skła-

dek i o nieopłacaniu ich w pełnej wysokości pozwolę

sobie przedstawić, co następuje.

ze zm.) przewiduje zróżnicowane okresy wyczekiwa-

nia na zasiłek chorobowy:

— dla osób ubezpieczonych obowiązkowo 30 dni,

— dla osób ubezpieczonych dobrowolnie 90 dni.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

ubezpieczenie chorobowe ustaje w przypadku osób,

które same za siebie opłacają składki, w razie nie-

opłacenia składki na to ubezpieczenie za jeden pełny

miesiąc.

Ubezpieczenie chorobowe ustaje więc w przypad-

ku, gdy ubezpieczony w ogóle nie opłacił składki albo

gdy opłacił składkę w zmniejszonej wysokości, albo

gdy opłacił składkę po określonym terminie.

Wyłączenie z ubezpieczenia chorobowego nastę-

od pierwszego dnia tego miesiąca, za który nie opła-

cono w terminie składki.

Nie powinno być wątpliwości, że ubezpieczenie

dobrowolne, a więc na życzenie (wniosek) osoby za-

interesowanej, musi być uwarunkowane termino-

wym opłacaniem składek przez tę osobę, zarówno

za siebie, jak i za osobę współpracującą, która zosta-

ła zgłoszona do dobrowolnego ubezpieczenia choro-

bowego.

Podkreślam jednocześnie, że ustawa daje Zakła-

dowi Ubezpieczeń Społecznych możliwość, na wnio-

sek zainteresowanego, wyrażenia zgody na opłacenie

składek po terminie.

Uprawnienia w tym zakresie

zostały przekazane dyrektorom terenowych jedno-

stek organizacyjnych ZUS.

Przy rozpatrywaniu wniosków ubezpieczonych

brana jest pod uwagę całość sprawy, a więc m.in.: czy

występują zaległości w opłacaniu składek, czy skład-

ki opłacane są w terminie, czy płatnik opłacał skład-

ki w należnej wysokości, wysokość niedopłaty, a tak-

że częstotliwość występowania z wnioskami o wyra-

żenie zgody na opłacenie składki po terminie oraz

częstotliwość składania zwolnień lekarskich.

Tak więc na podjęcie decyzji o wyrażeniu lub od-

mowie zgody na opłacenie po terminie składki na

dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ma każdorazo-

wo wpływ całokształt sprawy.

Każde rozstrzygnięcie

powinno się opierać na wnikliwym rozeznaniu oko-

liczności sprawy.

W przypadku osób, które opłacają składki w peł-

nej wysokości i w terminie, ZUS uznaje, iż osoby te

niem chorobowym, mimo że w rzeczywistości osoby

te, bywa że z powodu nieznajomości przepisów, takie-

go wniosku formalnie nie zgłosiły.

Jak wynika z powyższego, przepisy wymagające

terminowego opłacania składek od osób, które dobro-

wolnie przystąpiły do ubezpieczenia chorobowego,

nie są dla tych osób nadmiernie uciążliwe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

Odpowiedź

pytanie złożone przez pana posła Wojciecha Szaramę,

(SPS-024-310/12), w sprawie ﬁnansowaniaprzezNa-

rodowy Fundusz Zdrowia terapii chorych z rozpozna-

niem stwardnienia rozsianego, uprzejmie proszę o przy-

Narodowy Fundusz Zdrowia zobowiązany jest do

ﬁnansowanialeczeniastwardnieniarozsianegozgod-

nie z zakresem i warunkami realizacji określonymi

353

poz. 1597, ze zm.) dla terapeutycznego programu

zdrowotnego „Leczenie stwardnienia rozsianego”.

Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej do-

stępności leczenia w ramach ww. programu, uprzej-

mie informuję, iż dostęp pacjentów do przedmiotowej

terapii uzależniony jest od wartości umów na reali-

zację programu „Leczenie stwardnienia rozsianego”,

zawieranych bezpośrednio przez oddziały wojewódz-

kie funduszu ze świadczeniodawcami.

O podziale

środków ﬁnansowychnaposzczególnezakresyświad-

czeń opieki zdrowotnej decydują dyrektorzy oddzia-

łów wojewódzkich funduszu, w oparciu o kryteria

związane z liczbą świadczeniobiorców zarejestrowa-

nych w poszczególnych oddziałach oraz zagrożeniami

zdrowotnymi przypisanymi poszczególnym grupom

ubezpieczonych w odniesieniu do wykonywanych

świadczeń opieki zdrowotnej.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż świadcze-

nia opieki zdrowotnej w szpitalach i świadczenia spe-

cjalistyczne w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej są

udzielane świadczeniobiorcom według kolejności

szem Zdrowia.

Minister zdrowia, mając na uwadze bezpieczeń-

stwo pacjenta oraz konieczność zwiększenia przejrzy-

stości procedur związanych z prowadzeniem list

oczekujących na świadczenia opieki zdrowotnej, wy-

wie kryteriów medycznych, jakimi powinni kierować

ców na listach oczekujących na udzielenie świadcze-

podstawie przepisów ww. rozporządzenia świadcze-

niodawca kwaliﬁkujeiumieszczaświadczeniobior-

cę, z wyjątkiem świadczeniobiorcy znajdującego się

świadczenia opieki zdrowotnej, kierując się kryteria-

mi medycznymi opartymi na aktualnej wiedzy me-

dycznej, jako:

— „przypadek pilny” – jeżeli istnieje konieczność

— „przypadek stabilny” – w przypadku innym niż

Zgodnie bowiem z zapisami art. 29 i 30 ustawy

świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczenio-

dawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń spe-

cjalistycznych oraz szpitala spośród świadczeniodaw-

ców posiadających zawarte umowy z Narodowym

zdrowotnej oraz wybrać tego realizatora świadczeń,

u którego czas oczekiwania na realizację danego

macji na temat wykazu świadczeniodawców realizu-

jących świadczenia opieki zdrowotnej m.in. w zakre-

sie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, zgodnie

właściwy ze względu na miejsce realizacji świadczeń

oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia

Ustosunkowując się natomiast do wielkości kon-

traktów dla nowych placówek mogących realizować

leczenie pacjentów w ramach powyższego programu

lekowego, uprzejmie informuję, że wielkości propo-

nowanych kontraktów wynikają z ilości osób oczeku-

jących na leczenie w danej placówce, jak również cza-

su obowiązywania zawieranej umowy.

Biorąc pod

uwagę, że zapisy znowelizowanego programu weszły

w życie z dniem 15 grudnia 2011 r., jak również ro-

snące zainteresowanie ze strony świadczeniodawców

udzielaniem świadczeń w powyższym zakresie, kon-

traktowanie nie zawsze może odbyć się w zakresie

środków wnioskowanych przez świadczeniodawcę.

Ponadto pragnę nadmienić, że na posiedzeniu Parla-

mentarnego Zespołu do Spraw Leczenia Stwardnie-

nia Rozsianego w dniu 16 lutego 2012 r. została po-

twierdzona przez Narodowy Fundusz Zdrowia infor-

macja o możliwych renegocjacjach umów na wniosek

świadczeniodawców, natomiast minister zdrowia

w ramach wykonywania swych kompetencji nadzor-

czych będzie monitorował działania podejmowane

kresie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

Odpowiedź

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

354

znak: SPS-024-317/12, zapytanie pana posła Wiesła-

wa Janczyka w sprawie wątpliwości związanych

z rozwiązaniem kontraktu przez NFZ z NZOZ „Oko-

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyja-

Warunki realizacji świadczeń gwarantowanych

w zakresie leczenia szpitalnego określa rozporządze-

zwane dalej także rozporządzeniem szpitalnym.

Zgodnie z § 4a ust. 3 ww. rozporządzenia świad-

czeniodawca udzielający świadczeń gwarantowanych

trybie 24 godzin) jest obowiązany do spełnienia ca-

łodobowo warunków określonych odpowiednio w za-

łącznikach nr 3 i 4 do rozporządzenia.

Oznacza to, że

w przypadku specjalności zabiegowych świadczenio-

dawca obowiązany jest zapewnić dostęp do bloku ope-

racyjnego całodobowo.

Zarządzenie nr 72/2011/DSOZ prezesa Narodowe-

precyzuje powyższy wymóg, wymagając posiadanie

wpisu w rejestrze podmiotów wykonujących działal-

ność leczniczą – blok operacyjny, w przypadku spe-

cjalności zabiegowych.

Rozporządzenie stawia więc

wymóg zapewnienia całodobowego dostępu do bloku

operacyjnego w lokalizacji, nie wymaga natomiast

wyłączności jego użytkowania.

W przypadku gdy wa-

runki techniczne bloku operacyjnego oraz konstruk-

cja umowy pomiędzy świadczeniodawcami umożli-

wiają jednoczesne korzystanie z bloku przez dwa

podmioty, warunek całodobowego zapewnienia bloku

operacyjnego należy uznać za spełniony.

W związku z powyższym w ocenie ministra zdro-

wia niedopuszczalne jest stosowanie interpretacji

wskazującej na konieczność użytkowania bloku ope-

racyjnego na zasadzie wyłączności przez jeden pod-

miot, wyłączającej z procesu kontraktowania świad-

czeniodawców spełniających warunki realizacji

świadczeń, w sytuacji spełnienia całodobowo warun-

ku zapewnienia bloku operacyjnego w lokalizacji, na

zasadzie wspólnego korzystania z bloku operacyjne-

go, w przypadku wyłączności korzystania z sali ope-

racyjnej.

W świetle powyższych wyjaśnień działania NFZ

zobowiązujące świadczeniodawców do wykazania

udokumentowanej wyłączności użytkowania bloku

operacyjnego całodobowo w lokalizacji nie znajdują

w ocenie ministra zdrowia potwierdzenia w powszech-

nie obowiązujących przepisach prawa, jak również

w ww. zarządzeniu prezesa NFZ.

Pragnę poinformować, iż w chwili obecnej podej-

mowane są w resorcie działania w ramach kompeten-

cji nadzorczych wynikających z ustawy z dnia 27 sierp-

mające na celu dostosowanie działalności Narodowe-

go Funduszu Zdrowia do przepisów prawa.

Odnosząc się do pytania trzeciego zapytania po-

selskiego, należy zauważyć, że Małopolski Oddział

Wojewódzki NFZ uznał, iż łącząca go umowa ze

świadczeniodawcą „Oko-Test” Diagnostyka i Chirur-

gia Oka w Nowym Targu wygasła na podstawie § 32

pkt 2 załącznika do rozporządzenia ministra zdrowia

przez świadczeniodawcę wymagań szpitalnych okre-

ślonych w rozporządzeniu.

W ocenie MOW NFZ:

świadczeniodawca nie zapewnia w lokalizacji bloku

operacyjnego, a jedynie jest najemcą części pomiesz-

czeń wchodzących w skład bloku operacyjnego szpi-

tala w Nowym Targu.

Z powyższym nie zgadza się

świadczeniodawca „Oko-Test” Diagnostyka i Chirur-

gia Oka w Nowym Targu, który uważa złożone przez

MOW NFZ oświadczenie o wygaśnięciu umowy za

bezpodstawne.

ustawy do umów o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeże-

a funduszem ma charakter cywilnoprawny i w przy-

padku sporu to do sądu powszechnego należy usta-

lenie, czy umowa pomiędzy MOW NFZ a świadcze-

niodawcą „Oko-Test” Diagnostyka i Chirurgia Oka

w Nowym Targu skutecznie wygasła.

Minister zdro-

wia nie ma natomiast kompetencji do wkraczania

w cywilnoprawne stosunki stron.

W odniesieniu do pytania trzeciego stwierdzić na-

leży, iż w chwili obecnej przepisy ww. ustawy ani wy-

danego na jej podstawie rozporządzenia ministra

Pragnę natomiast zapewnić, iż przedstawiony

w zapytaniu pana posła problem zostanie przeanali-

zowany w ramach trwających obecnie w resorcie prac

wotnej.

Jednocześnie pragnę powiadomić, iż zgodnie z in-

formacjami przekazanymi przez MOW NFZ na tere-

nie powiatu nowotarskiego świadczenia z zakresu

okulistyki – zespół chirurgii jednego dnia, realizuje

w ramach umowy z MOW NFZ Szpital Miejski

w Rabce-Zdroju.

Na terenie zaś całego województwa

małopolskiego kontrakt na świadczenia w przedmio-

towym zakresie realizuje łącznie jedenaście podmio-

355

tów (wykaz w załączeniu)*

)

.

Ponadto MOW NFZ po-

informował, iż Podhalański Specjalistyczny Szpital

nie, iż podejmie niezbędne działania w celu spełnie-

nia warunków wymaganych do realizacji świadczeń

w ww. zakresie i zamierza złożyć ofertę MOW NFZ

w przypadku ogłoszenia postępowania konkursowe-

go w tym zakresie.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

informacje publiczne (324)

pytanie pani poseł Anny Grodzkiej w sprawie braku

jących informacje publiczne, otrzymane w dniu 30 stycz-

nia br. (sygn.

SPS-024-324/12), uprzejmie przedsta-

wiam poniższe wyjaśnienia.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

prowadzi serwis internetowy pod adresem www.

mkidn.gov.pl, w którym publikuje dokumenty o istot-

nym znaczeniu dla opinii publicznej.

W zakresie

działań legislacyjnych dotyczących prawa krajowe-

go, w szczególności prac nad ustawami i rozporzą-

dzeniami, od dawna w serwisie MKiDN były publi-

kowane wszystkie dokumenty dotyczące procesu

legislacyjnego, w szczególności stanowiska podmio-

tów uczestniczących w konsultacjach społecznych

oraz stanowiska poszczególnych ministerstw i urzę-

dów centralnych, zgłaszane w procedurze uzgodnień

międzyresortowych.

Obecnie projekty ustaw i roz-

porządzeń są udostępniane w serwisie Rządowy

Proces Legislacyjny prowadzonym przez Rządowe

Centrum Legislacji.

Umowy międzynarodowe nigdy dotąd nie były pu-

blikowane w serwisie MKiDN, gdyż nie skupiały za-

interesowania opinii publicznej w takim stopniu jak

akty prawa krajowego.

Zwracam uwagę, że także

w serwisie prowadzonym przez Rządowe Centrum

Legislacji umowy międzynarodowe nie zostały wy-

odrębnione w osobnej kategorii tak jak projekty

ustaw i rozporządzeń.

Doświadczenie z umową ACTA

pokazuje, że umowy międzynarodowe o istotnym

znaczeniu powinny być udostępniane publicznie tak

jak projekty prawa krajowego i praktyka Minister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zostanie

w tym zakresie poprawiona.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

Odpowiedź

prowadzonych negocjacji dotyczących ACTA

(328)

stępnienia stanowisk negocjacyjnych państw uczest-

niczących w negocjacjach umowy ACTA, otrzymane

w dniu 3 lutego br. (sygn.

SPS-024-328/12), uprzej-

mie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Negocjacje umowy ACTA odbywały się poufnie do

kwietnia 2010 r.

Była to wola państw negocjujących,

przy czym ze strony Unii Europejskiej negocjacje pro-

wadziła Komisja Europejska.

Rząd RP nie był inicja-

torem poufności negocjacji, przyczynił się natomiast

do upublicznienia projektu umowy, zanim negocjacje

zostały zakończone.

Minister kultury i dziedzictwa

narodowego przy piśmie z dnia 11 maja 2010 r. prze-

kazał projekt umowy do konsultacji 27 podmiotom,

których wykaz znajduje się w załączniku do tego pi-

sma, udostępnionym na stronie internetowej mini-

sterstwa.

Po odtajnieniu umowy każdy, kto zwrócił

się do ministerstwa o udostępnienie tekstu, uzyski-

wał oczekiwane informacje.

W zakresie możliwości udostępnienia stanowisk

negocjacyjnych innych państw minister kultury

i dziedzictwa narodowego przeprowadził konsultacje

z Ministerstwem Spraw Zagranicznych.

W wyniku

tych konsultacji ustalono, że ujawnienie stanowisk

negocjacyjnych innych państw nie powinno mieć

miejsca.

Art. 6 regulaminu Rady UE (decyzja Rady 2009/

937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r., OJ L 325/35

z 11.12.2009) wskazuje zasadę tajemnicy służbowej

jako podstawową regułę prowadzenia posiedzeń

Rady, co dotyczy także posiedzeń jej organów przy-

gotowawczych.

Odstępstwo od tej zasady wymaga

zaistnienia przewidzianych w regulaminie okolicz-

ności lub podjęcia stosownej decyzji przez Radę.*

)

356

Zasady dostępu do dokumentów UE oraz państw

członkowskich UE zostały określone w rozporządze-

niu 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady

pu do dokumentów Parlamentu Europejskiego,

Rady i Komisji (OJ L 145/43 z 31.05.2001).

Zgodnie

z przepisami tego rozporządzenia wniosek o udo-

stępnienie dokumentu skierowany do organów pań-

stwa członkowskiego jest przez to państwo konsul-

towany z instytucją UE, w której posiadaniu dany

dokument się znajduje, przy czym stanowisko tej

instytucji uznaje się za wiążące.

Należy jednak pod-

kreślić, że osoba zainteresowana może także sama

zwrócić się bezpośrednio do tej instytucji o udostęp-

nienie tego dokumentu.

Wyżej wymienione regulacje UE mają pierwszeń-

udostępnieniu na podstawie tej ustawy, zostały udo-

stępnione na stronie internetowej ministerstwa:

http://mkidn.gov.pl/pages/strona-glowna/minister-

stwo/prawo/prawo-autorskie.php.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie planowanej likwidacji

nowanej likwidacji Sądu Rejonowego w Suchej Be-

2012 r., nr SPS-024-332/12, uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

Nie można pomijać faktu, iż sądownictwo jest od-

rębną władzą w kraju i minister sprawiedliwości,

powiatach.

Liczba jednostek organizacyjnych wymia-

ru sprawiedliwości powinna odpowiadać zadaniom

na nie nałożonym.

Dlatego też celem omawianej re-

formy jest zracjonalizowanie nadmiernie rozdrobnio-

nej struktury sądownictwa powszechnego, a nie de-

gradacja powiatów czy rozwój większych ośrodków

miejskich kosztem mniejszych.

W ramach projektowanych działań planuje się

orzeczniczej, która co do zasady jest pochodną niskie-

go wpływu spraw.

W rezultacie stworzony zostanie

model organizacyjny sądownictwa, w obrębie którego

wego o optymalnej wielkości.

miejscowe sąsiednich sądów.

Podkreślić należy, że

działów pracy i wydziałów ksiąg wieczystych.

Będą

one ﬁzycznieistniaływdotychczasowychsiedzibach,

a jedynie staną się wydziałami zamiejscowymi sądów

tak jak pozostałe wydziały, które funkcjonowały

nistracyjni zatrudnieni w wydziałach orzeczniczych

łów zamiejscowych.

Natomiast urzędnicy agend ad-

ministracyjnych będą mogli znaleźć zatrudnienie

w wydziałach orzeczniczych wymagających wzmoc-

nienia lub też ewentualnie w agendach administra-

357

cyjnych jednostek macierzystych.

W dalszej perspek-

tywie czasowej na skutek lepszego wykorzystania

liwe będzie przenoszenie uwolnionych etatów sę-

dziowskich do innych sądów, w których obciążenie

strukturalne w rozpoznawaniu spraw.

Po konsultacjach przeprowadzonych z prezesami

jonowych: w Miechowie, Myślenicach i Suchej Be-

skidzkiej.

W miejsce znoszonych sądów powołane

stra sprawiedliwości zamiejscowe wydziały odpo-

wiednio Sądów Rejonowych dla: Krakowa-Krowo-

drzy w Krakowie, Krakowa-Nowej Huty w Krakowie,

Krakowa-Podgórza w Krakowie i Krakowa-Śródmie-

ścia w Krakowie oraz w: Chrzanowie, Olkuszu,

Oświęcimiu, Wadowicach i Wieliczce.

Zaznaczyć należy, iż Sąd Rejonowy w Suchej Be-

skidzkiej jest jedną z najmniejszych jednostek i jego

obsadę orzeczniczą stanowi zaledwie ośmiu sędziów.

Zmodyﬁkowanyprojektrozporządzeniazostałpod-

dany wstępnym konsultacjom w zakresie kosztów oraz

Dane uzyskane w ich wyniku są przedmiotem analiz

i weryﬁkacjiwłaściwychmerytoryczniekomórekor-

ganizacyjnych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Pragnę

zdecydowanie podkreślić, że jakkolwiek omawiane

zmiany organizacyjne, zgodnie ze wstępnymi wylicze-

niami zawartymi w uzasadnieniu projektu rozporzą-

dzenia, skutkować będą ograniczeniem wydatków

szonych sądach, to jednak poszukiwanie oszczędności

cydującej przesłanki dla podjęcia działań odnośnie do

Na obecnym etapie prac legislacyjnych projekt

rozporządzenia został przedstawiony w ramach uzgod-

nień społecznych m.in. Krajowej Radzie Sądownic-

twa i Sądowi Najwyższemu, po których poddany zo-

stanie uzgodnieniom międzyresortowym.

Przewidu-

je się, że omawiane zmiany wejdą w życie z dniem

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

nej likwidacji sądów w Bochni i Dąbrowie Tarnow-

nr SPS-024-335/12, uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

wydziałów pracy i wydziałów ksiąg wieczystych.

dzibach, a jedynie staną się wydziałami zamiejsco-

wymi sądów tak jak pozostałe wydziały, które funk-

cjonowały w strukturze znoszonych sądów.

Obywa-

dotychczasowych zasadach.

Także budynki wyko-

rzystywane obecnie przez sądy przewidziane do

miejscowych.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnie-

nia, wskazuję, iż przedmiotowa zmiana organiza-

cyjna nie spowoduje negatywnych skutków społecz-

358

Wskutek przygotowanej reorganizacji, sędziowie

cyjnych jednostek macierzystych.

W dalszej perspek-

gółowych rozwiązań odnoszących się do omawianej

Rejonowych w Bochni i Dąbrowie Tarnowskiej.

W miej-

sce znoszonych sądów powołane zostaną na podsta-

wie przepisów zarządzenia ministra sprawiedliwości

zamiejscowe wydziały: cywilny, karny, rodzinny i nie-

letnich Sądów Rejonowych w Brzesku i Tarnowie

oraz odpowiednio zmieniającymi rozporządzeniami

ministra sprawiedliwości w sprawie określenia sądów

czeń społecznych zamiejscowe wydziały pracy i ksiąg

wieczystych.

Zmodyﬁkowany projekt rozporządzenia został

poddany wstępnym konsultacjom w zakresie kosztów

gnę zdecydowanie podkreślić, że jakkolwiek omawia-

ne zmiany organizacyjne zgodnie ze wstępnymi wy-

liczeniami zawartymi w uzasadnieniu projektu roz-

porządzenia skutkować będą ograniczeniem wydat-

w znoszonych sądach, to jednak poszukiwanie

stanowiło decydującej przesłanki do podjęcia dzia-

nowych.

Na obecnym etapie prac legislacyjnych projekt

downictwa i Sądowi Najwyższemu, po których pod-

dany zostanie uzgodnieniom międzyresortowym.

i lekceważenia przez premiera

partnerów społecznych (339)

lamentarnego PiS w sprawie braku dialogu społecz-

nego uprzejmie wyjaśniam.

Rząd dokłada wszelkich starań, aby dialog z part-

nerami społecznymi przebiegał sprawnie, jest także

otwarty na wszelkie kontakty i gotowy do rozmów ze

wyraz podczas poprzedniej kadencji, kiedy w spra-

wach szczególnej wagi, jak przy omawianiu propozy-

cji partnerów społecznych przeciwdziałania skutkom

kryzysu, pan premier Donald Tusk osobiście uczest-

niczył w spotkaniach trójstronnej komisji.

Na forum

komisji i jej zespołów problemowych prowadzone są

prace, wynikające z ustawowych kompetencji komisji

oraz poruszane są sprawy związane z bieżącą sytu-

acją społeczno-gospodarczą kraju.

Prace trójstronnej komisji w II półroczu ub.r.

– również przy zrozumieniu partnerów społecznych

– zostały zawieszone z uwagi na trwającą kampanię

wyborczą.

W tym samym czasie w dalszym ciągu pra-

cowały jednak zespoły problemowe komisji.

Po ukon-

stytuowaniu się nowego rządu w listopadzie 2011 r.

rozpoczęte zostały konsultacje w sprawie powołania

359

nowego przewodniczącego TK.

Z uwagi na postulaty

strony społecznej decyzja w tej sprawie musiała być

dokonana po przeanalizowaniu wielu scenariuszy

rozwoju wydarzeń, także w związku z przewidziany-

mi w exposé planami reform.

wodniczącego komisji wyznacza prezes Rady Mini-

strów spośród członków Rady Ministrów będących

sji.

W dniu 20 stycznia br. prezes Rady Ministrów

powołał do składu komisji, a następnie w dniu 26 stycz-

nia br. wskazał ministra pracy i polityki społecznej

na przewodniczącego Trójstronnej Komisji do Spraw

Społeczno-Gospodarczych.

Niezwłocznie po wyzna-

czeniu przewodniczący zwołał posiedzenie prezydium

komisji w dniu 10 lutego br., w którym brał udział

osobiście pan premier D. Tusk.

Premier rozmawiał

z partnerami społecznymi przede wszystkim na te-

mat wzmocnienia roli dialogu społecznego w ramach

komisji oraz konieczności przeprowadzenia rzetel-

nych konsultacji w sprawie planowanych reform

w systemie emerytalnym.

Ponadto członkowie prezydium zakreślili priory-

tetowe obszary tematyczne, jakimi w najbliższym

czasie powinna zająć się TK, wśród których wskaza-

no wydłużenie wieku emerytalnego, możliwości roz-

woju dialogu społecznego w Polsce tak na szczeblu

centralnym, jak i regionalnym oraz zmiany w prawie

pracy.

Przyjęto ponadto szereg ustaleń delegujących

zgłoszone przez partnerów społecznych zagadnienia

do prac w zespołach problemowych komisji.

W chwili obecnej dobiega końca procedura po-

woływania do składu komisji i jej zespołów proble-

mowych przedstawicieli strony rządowej.

Tym sa-

mym w najbliższym czasie zwołane zostanie ple-

narne posiedzenie komisji w celu omówienia naj-

pilniejszych i najistotniejszych problemów społecz-

no-gospodarczych.

Przepisy ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw

Społeczno-Gospodarczych stanowią, że komisja po-

dejmuje uchwały na posiedzeniach plenarnych, nato-

miast tryb pracy zespołów problemowych określa

laminu komisji.

Stanowiska zespołów mogą być

przyjmowane w trybie określonym w art. 10 ust. 2

i 3 ustawy.

Przewodniczący zespołu przekazuje ko-

misji niezwłocznie tekst przyjętego stanowiska, za

pośrednictwem przewodniczącego komisji.

Jeżeli wy-

maga tego waga sprawy, decyzję w sprawie procedo-

wania podejmuje prezydium TK.

W związku z powyż-

szym nieuzasadnione jest stwierdzenie, że spotkania

zespołów problemowych zastępowały prace trójstron-

nej komisji, bowiem to zespoły problemowe właściwe

dla danego tematu i w gronie ekspertów zajmują sta-

nowiska, które następnie przedkładane są trójstron-

nej komisji celem podjęcia uchwały.

To raczej deter-

minacja zespołów implikuje niejednokrotnie prace

trójstronnej komisji.

Należy przy tym zauważyć, że

w omawianym okresie prace zespołów problemowych

były kontynuowane, przy pełnej reprezentacji strony

rządowej.

Wskazując przewodniczącego TK premier brał

pod uwagę czynniki merytoryczne.

Na przewodniczą-

cego komisji wskazał ministra pracy i polityki spo-

łecznej, w którego zakres kompetencji wchodzi naj-

większy wachlarz spraw związanych ze stosunkami

pracy, stosunkami przemysłowymi, sytuacją społecz-

ną i gospodarczą kraju.

Taka była dotychczasowa

praktyka, z wyłączeniem ostatniej kadencji, kiedy

funkcję przewodniczącego sprawował wicepremier,

minister gospodarki.

W przypadkach szczególnej

wagi pan premier jednocześnie zadeklarował swój

udział w pracach komisji.

W sprawie weryﬁkacjikwotkryteriówdochodo-

wych z uwagi na trudną sytuację sektora ﬁnansów

publicznych Rada Ministrów nie mogła zaakcepto-

wać propozycji komisji trójstronnej, dotyczącej pod-

wyższenia od 1 października 2010 r. kryteriów do-

chodowych uprawniających do świadczeń z pomocy

społecznej.

Propozycja ta rodziłaby takie skutki ﬁ-

nansowe dla budżetów państwa i samorządu teryto-

rialnego, których nie można by sﬁnansowaćw2010

i 2011 r.

Niemniej, w wyniku weryﬁkacjiniektórychświad-

czeń rodzinnych od 1 listopada 2009 r. zostały pod-

wyższone zasiłki rodzinne oraz świadczenie pielęgna-

cyjne.

Z kolei od 1 stycznia 2010 r. zostało zniesione

kryterium dochodowe uprawniające do świadczenia

pielęgnacyjnego.

Z poważaniem

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

w sprawie interpretacji art. 49 ustawy

przy piśmie z 31 stycznia 2012 r.

(SPS-024-344/12)

mie proszę o przyjęcie następującej informacji.

360

Uprzejmie informuję, że przepisy art. 49 ust. 3

jest stosowanie jakichkolwiek form zachęty odnoszą-

cych się do leków, środków spożywczych specjalnego

nych podlegających refundacji ze środków publicz-

nych, w szczególności kierowanych do świadczenio-

biorców, przedsiębiorców oraz ich pracowników lub

osób uprawnionych, w tym: sprzedaży uwarunkowa-

nej, upustów, rabatów, boniﬁkat,pakietówiuczest-

nictwa w programach lojalnościowych, darowizn,

nagród, prezentów, upominków, wycieczek, loterii,

losowań, wszelkich form życzeń, transakcji wiąza-

nych, ułatwień, zakupów lub usług sponsorowanych,

wszelkiego rodzaju talonów, bonów oraz innych nie-

wymienionych z nazwy korzyści.

Przepis ten dotyczy

tylko przedsiębiorców zajmujących się wytwarzaniem

nego przeznaczenia żywieniowego, wyrobami me-

dycznymi podlegającymi refundacji ze środków pu-

blicznych.

Ponadto zgodnie z art. 49 ust. 4 powyższy zakaz

stosuje się także do umów zawieranych pomiędzy

podmiotem realizującym zaopatrzenie na zlecenie

w zakresie wyrobów medycznych a dostawcami tych

wyrobów.

Oznacza to, że jedynymi podmiotami poza

przedsiębiorcami zajmującymi się wytwarzaniem lub

których stosuje się zakaz stosowania jakichkolwiek

form zachęty odnoszących się do leków, środków spo-

lub wyrobów medycznych podlegających refundacji

ze środków publicznych, są podmioty realizujące za-

opatrzenie na zlecenie w zakresie wyrobów medycz-

nych i dostawcy tych wyrobów.

Jeżeli zatem podmiot (organizacja pozarządowa)

nie jest przedsiębiorcą objętym decyzją refundacyjną

lub jego działania nie mają na celu zachęty do zwięk-

szania obrotu jakimkolwiek produktem refundowa-

nym możliwe i dopuszczalne jest wspieranie jedno-

stek ochrony zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

taniem pana Jana Cedzyńskiego, posła na Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej, przesłanym przy piśmie

pacjentów, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie

związane z tematyką refundacji leków, środków spo-

i wyrobów medycznych.

Jednym z głównych założeń

jest zwiększenie dostępności świadczeń opieki zdro-

wotnej i zwiększenie efektywności wydatkowania

środków publicznych, obniżenie cen produktów re-

fundowanych i dopłat pacjentów, wprowadzenie sta-

łych cen na te produkty.

Na podstawie art. 68 ust. 1 ww. ustawy minister

zdrowia, obwieszczeniem z dnia 23 grudnia 2011 r.,

ustalił na nowych zasadach wykaz refundowanych

leków, środków spożywczych specjalnego przeznacze-

Nr 11, poz. 79).

Uzupełnienia do wymienionego wy-

kazu zostały wprowadzone obwieszczeniem ministra

zdrowia z dnia 29 grudnia 2011 r.

Refundowane leki, ujęte w przedstawionym wy-

kazie, są dostępne w aptece na podstawie recept

w całym zakresie zarejestrowanych wskazań i prze-

znaczeń lub we wskazaniu określonym stanem kli-

nicznym, z odpłatnością określoną w tym wykazie.

Od 1 stycznia 2012 r. te same refundowane leki we

wszystkich, aptekach mają taką samą cenę i odpłat-

ność, co oznacza dla pacjentów łatwiejszy dostęp do

tych leków.

Ceny produktów objętych wykazem refundacyj-

nym były negocjowane przed publikacją wykazu re-

fundowanych leków, środków spożywczych specjal-

medycznych przez Ministerstwo Zdrowia z ﬁrmami

farmaceutycznymi w zakresie ustalania korzystniej-

szych urzędowych cen zbytu.

Negocjacje były trudne

i długotrwałe, będą nadal prowadzone, co spowoduje

stopniowe obniżanie kosztów leczenia.

Odnosząc się do pytań, uprzejmie informuję.

Wdrożenie niektórych regulacji prawnych ustawy

budzi wątpliwości i wymaga wprowadzenia zmian

bądź doprecyzowania przepisów.

Niektóre zapisy bu-

361

dzące zastrzeżenia zostały usunięte ustawą o zmia-

nie ustawy o refundacji leków, środków spożywczych

bów medycznych oraz niektórych innych ustaw.

Przedmiotowa ustawa weszła w życie 9 lutego 2012

r.

Najważniejszą zmianą jest zmiana w uchwalonych

przepisach dotyczących objęcia refundacją pewnych

leków o wskazaniach do stosowania, dawkowania lub

podawania innego, niż to określono w charakterysty-

ce produktu leczniczego, a więc zapewniona zostaje

możliwość objęcia refundacją grupy leków przepisy-

wanych ze względu na ich zastosowania kliniczne,

a nie tylko na zakres rejestracji.

Powodem krytyki samorządów lekarskich był za-

pis art. 48 ust. 8 dotyczący nałożenia odpowiedzial-

ności karnej na lekarzy za błędy przy wypisywaniu

recept na refundowane leki w sytuacjach nieprecy-

zyjnie określonych przepisów (m.in. kwestia upraw-

nień pacjenta z tytułu ubezpieczenia).

Zakwestiono-

wany zapis ww. artykułu został anulowany, tym sa-

mym usunięte zostały utrudnienia w realizacji recept

na leki refundowane określone obwieszczeniem mi-

nistra zdrowia.

Zmiany w przepisach wprowadzają także abolicję

dla aptekarzy realizujących recepty przed wejściem

w życie nowelizacji ustawy.

Jednocześnie informuję, że trwają prace nad wpro-

wadzeniem elektronicznego rejestru ubezpieczonych.

Przewiduje się wprowadzenie elektronicznej weryﬁ-

kacji uprawnień pacjenta do korzystania ze świad-

czeń opieki zdrowotnej ﬁnansowanych ze środków

publicznych.

Dzięki nowym rozwiązaniom, dla świad-

czeniodawcy potwierdzenie przez Narodowy Fundusz

nień pacjenta z tytułu ubezpieczenia będzie stanowi-

ło gwarancję, iż świadczenie nie zostanie zakwestio-

nowane z powodu braku uprawnień.

W Ministerstwie Zdrowia trwają nieprzerwanie

prace nad doskonaleniem kwestionowanych przepi-

sów i zgłaszanych postulatów.

Ze szczególną staran-

nością są analizowane postulaty w zakresie zapew-

nienia pacjentom refundowanych leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowe-

przewlekłych.

refundowanych leków środków spożywczych specjal-

nego przeznaczenia żywieniowego będą ogłaszane

raz na dwa miesiące w dzienniku urzędowym mini-

stra właściwego do spraw zdrowia.

Wielokrotna

w ciągu roku nowelizacja przedmiotowego wykazu

pozwoli w maksymalnym stopniu uwzględnić potrze-

by społeczeństwa w dziedzinie farmakoterapii.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

w sprawie protestu aptekarzy (360)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana Zbigniewa Matuszczaka, posła na Sejm

wie protestu aptekarzy, uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych informacji.

Sposób i tryb wystawiania recept lekarskich okre-

śla minister zdrowia w drodze rozporządzenia, na

obowiązuje rozporządzenie ministra zdrowia z dnia

Przedmiotowe rozporządzenie określa sposób

i tryb wystawienia recept lekarskich, wzór recepty

uprawniającej do nabycia leku, środka spożywczego

medycznego, sposób zaopatrywania w druki recept

i sposób ich przechowywania, sposób realizacji recept

Świadczenia opieki zdrowotnej, w tym zaopatrze-

nie w leki, środki spożywcze specjalnego przeznacze-

nia żywieniowego oraz wyroby medyczne, objęte do-

płatami ze środków publicznych, są ﬁnansowaneze

środków będących w dyspozycji Narodowego Fundu-

szu Zdrowia, na zasadach określonych w ustawie

ze zm.).

Produkty lecznicze objęte wykazem nabywają pa-

cjenci w aptekach ogólnodostępnych, na podstawie

recepty wystawionej przez lekarza uprawnionego do

wystawiania takich recept.

Odnosząc się do pytania, uprzejmie informuję.

1.

Sposób i tryb wstawiania recept lekarskich jest

precyzyjnie określony w kolejnych rozporządzeniach

ministra zdrowia w sprawie recept lekarskich.

W celu

realizacji świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zaopa-

trzenia w leki, podmiot prowadzący aptekę, zgodnie

z art. 41 ww. ustawy, zawiera umowę z Narodowym

Funduszem Zdrowia na wydawanie refundowanego

(zwaną „umową na realizację recept”).

Prawidłowo

wypisana recepta na leki objęte dopłatami ze środ-

ków publicznych musi spełniać wszystkie wymaga-

nia określone w rozporządzeniu ministra zdrowia,

ponieważ tylko na tej podstawie Narodowy Fundusz

Zdrowia refunduje aptece koszty wydania leku.

Pod-

miot prowadzący aptekę zobowiązany jest do wypeł-

362

nienia warunków zawartych w umowie z Narodo-

wym Funduszem Zdrowia na realizację recept.

Środki ﬁnansoweprzeznaczonenadopłatydole-

ków są pieniędzmi publicznymi i z tego powodu ap-

tekarz nie może wydać leku z ulgową odpłatnością,

jeżeli recepta nie spełnia wymogów określonych

lekarskich.

Osoby uprawnione do wystawiania recept oraz

osoby wydające leki refundowane na podstawie re-

cept powinny znać obowiązujące w tym zakresie

przepisy i stosować się do nich, gdyż receptę po zre-

alizowaniu można porównać do czeku.

Lekarz wy-

stawiając receptę na lek refundowany podejmuje zo-

bowiązanie w imieniu płatnika, że za wydany lek

apteka otrzyma zwrot kosztów.

Uprawnienia osób

wydających leki są ściśle określone w kolejnych roz-

porządzeniach ministra zdrowia w sprawie recept

lekarskich.

2.

Recepta wystawiona wadliwie na leki refundo-

wane nie może być zrealizowana przez aptekarza,

bowiem nie podlega ona refundacji i Narodowy Fun-

dusz Zdrowia może dochodzić zwrotu kwot refundo-

wanych.

Powodem krytyki samorządu lekarskiego był za-

odpowiedzialności karnej na lekarzy za błędy przy

wypisywaniu recepty na leki refundowane w sytu-

acjach nieprecyzyjnie określonych przepisów (m.in.

kwestia uprawnień pacjenta z tytułu ubezpieczenia).

Zakwestionowany zapis został anulowany decyzją

Sejmu, co nie oznacza, że lekarze nie odpowiadają za

błędnie wypisane recepty.

Anulowany został zapis za

błędy niezawinione, natomiast lekarze nadal odpo-

wiadają osobiście za popełnione błędy.

Jednocześnie informuję że trwają prace nad wpro-

blicznych.

Potwierdzenie przez Narodowy Fundusz

Zdrowia uprawnień pacjenta z tytułu ubezpieczenia

będzie stanowiło gwarancję dla świadczeniodawcy, iż

uprawnienia pacjenta z tytułu ubezpieczenia nie zo-

staną zakwestionowane.

Nr 122, poz. 696) zostały wprowadzone ustawą z dnia

23 lutego 2012 r. został opublikowany projekt roz-

porządzenia ministra zdrowia zmieniający rozporzą-

wzoru umowy na realizację recept.

Zmiany w projek-

cie ww. rozporządzenia zostały dostosowane do zmian

wprowadzonych przedmiotową ustawą.

Zgodnie

z obowiązującym prawem projekt rozporządzenia zo-

stał skierowany do uzgodnień zewnętrznych, a także

opublikowany na stronie internetowej Ministerstwa

Zdrowia.

Jednocześnie prowadzone są prace legisla-

cyjne nad projektem rozporządzenia w sprawie re-

cept lekarskich.

Zmiany do projektów aktów praw-

nych były także omawiane przez samorząd lekarski

i aptekarski na spotkaniu z kierownictwem resortu

zdrowia.

3.

Odnośnie do środków pozyskanych z nakłada-

nych kar na aptekarzy uprzejmie informuję, że zgod-

nie z art. 116 ust. 1 pkt 7d ustawy z dnia 27 sierpnia

–52 ustawy o refundacji leków, stanowią przychód

Narodowego Funduszu Zdrowia, przychody te słu-

żą do pokrywania kosztów funduszu.

Spośród kosz-

tów Narodowego Funduszu Zdrowia główną pozy-

cję stanowią koszty świadczeń opieki zdrowotnej.

Wg planu ﬁnansowegona2012r.udziałkosztów

świadczeń opieki zdrowotnej w kosztach ogółem

wynosi 94,52%.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

prezesa Urzędu

nia 2012 r. (pismo znak: SPS-024-362/12) dotyczące

możliwości udostępniania przez gminę informacji

o udzielonej pomocy publicznej pragnę przedstawić

następujące wyjaśnienia.

z późn. zm.), zwana dalej ustawą, określa podmioty

zobowiązane do udzielania informacji publicznej, za-

sady jej udzielania, a także deﬁniujezakresprzed-

ustawy zobowiązane do udostępniania informacji pu-

blicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wy-

konujące zadania publiczne, w szczególności organy

władzy publicznej.

Jednocześnie art. 1 ust. 1 ustawy

stanowi, iż każda informacja o sprawach publicznych

363

i podlega udostępnieniu.

Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1

pkt 4 oraz pkt 5 lit. g ustawy udostępnieniu podlega

blicznych, jak również o majątku publicznym, w tym

o pomocy publicznej.

Analiza tych przepisów pozwa-

la stwierdzić, iż dane o udzielonej pomocy publicznej

są informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy.

stępniania informacji publicznej zobowiązane są pod-

mioty będące w ich posiadaniu, a prawo dostępu do

nich przysługuje każdemu.

nych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze

względu na prywatność osoby ﬁzycznejtubtajemni-

cę przedsiębiorcy, należy jednakże zwrócić uwagę na

ubiegającego się o pomoc, beneﬁcjentapomocy,pod-

miotu udzielającego pomocy oraz wysokości, formie

pomocy, jej przeznaczeniu oraz podstawie prawnej

nie podlegają ochronie wynikającej z konieczności

ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych ta-

jemnic ustawowo chronionych.

Co więcej, art. 8

ust. 3 ustawy nakłada obowiązek udostępniania

przez organ władzy publicznej informacji o pomocy

publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ wykonawczy

gminy jako organ władzy publicznej ma obowiązek

udostępnienia w Biuletynie Informacji Publicznej in-

formacji między innymi o beneﬁcjentach pomocy

i wysokości otrzymanej przez nich pomocy.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Ochrony

Warszawa, dnia 9 marca 2012 r.

w sprawie nierównego traktowania

służb mundurowych oraz osób niebędących

mundurowych (367)

Szanowna Pani Minister!

W nawiązaniu do pisma

Abrahama Godsona w sprawie nierównego trakto-

wania służb mundurowych oraz osób niebędących

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że mimo iż minister

spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad działal-

nością Policji, nie jest organem właściwym do podej-

mowania interwencji w sprawach, w których są wy-

konywane czynności wyjaśniające w związku z po-

dejrzeniem popełnienia przestępstwa.

Stosownie

bowiem do art. 309 pkt 2 w zw. z art. 311 § 2 K.p.k.

organem właściwym do prowadzenia śledztwa w przy-

padku, gdy osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Po-

licji, jest prokurator.

Śledztwo w sprawie będącej przedmiotem wystą-

pienia zostało wszczęte w Prokuraturze Rejonowej

Olsztyn-Północ w Olsztynie.

W związku z tym uprzej-

mie informuję, że bliższych informacji w zakresie

toczącego się postępowania może udzielić wskazana

jednostka Prokuratury.

Odnosząc się natomiast do problematyki zawie-

szenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służ-

bowych, należy wskazać, że w świetle art. 39 ust. 1

częcia przeciwko niemu postępowania karnego

we, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na

z art. 39 ust. 2 ww. ustawy, policjanta można zawie-

sić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia

ne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowa-

dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie

Z informacji przekazanych przez Komendę Głów-

funkcjonariuszowi Policji nie został przedstawiony

zarzut popełnienia przestępstwa, a tym samym nie

występuje on w sprawie w charakterze podejrzane-

go.

Brak jest zatem podstaw prawnych zawieszenia

wskazanego funkcjonariusza w czynnościach służ-

bowych.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące ewentualnych

konsekwencji służbowych dla policjanta w przypadku

umorzenia postępowania karnego należy wskazać,

że w świetle przepisów ustawy o Policji zachowanie

funkcjonariusza biorącego udział w kolizji (wypadku)

drogowym poza służbą można rozpatrywać w trybie

dyscyplinarnym lub administracyjnym.

Tryb dyscyplinarny został uregulowany w roz-

dziale 10 ustawy o Policji.

Stosownie do art. 132 ust. 1

ww. ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za

cego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprze-

strzeganiu zasad etyki zawodowej.

Zgodnie z art. 132

ust. 2 ww. ustawy naruszenie dyscypliny służbowej

364

stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym

wiązków wynikających z przepisów prawa lub rozka-

zów i poleceń wydanych przez uprawnionych przeło-

żonych.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnie-

nia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwaliﬁkacji

prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem

prowadzenie czynności wyjaśniających (art. 134i

ust. 4 ustawy o Policji).

W sprawie zdarzenia drogowego zaistniałego na

drodze nr 16 koło Gierzwałdu, w Komendzie Woje-

wódzkiej Policji w Olsztynie przeprowadzono, w try-

bie ww. przepisu prawa, czynności wyjaśniające za-

kończone wnioskiem o niewszczynanie postępowania

dyscyplinarnego z uwagi na fakt, iż czyn policjanta

nie wyczerpuje ustawowych znamion przewinienia

dyscyplinarnego.

Niemniej jednak pragnę poinformować, że w celu

szczegółowego wyjaśnienia kwestii dotyczących postę-

powania ww. policjanta minister spraw wewnętrznych

zleci przeprowadzenie kontroli w tym zakresie.

Tryb administracyjny jest natomiast związany

z możliwością zwolnienia policjanta ze służby w przy-

padku uzasadnionego podejrzenia popełnienia prze-

stępstwa.

Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy

o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przy-

padku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czy-

nu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie

w służbie.

Wspomniany przepis prawa stanowi pod-

stawę prawną do fakultatywnego zwolnienia poli-

cjanta ze służby, w przypadku gdy niewątpliwie po-

pełnił przestępstwo, ale jeszcze nie wydano w stosun-

ku do niego wyroku skazującego.

Mając na uwadze, że w sprawie będącej przedmio-

tem wystąpienia nie przedstawiono zarzutu popeł-

nienia przestępstwa, brak jest przesłanek uzasadnia-

jących podjęcie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza

ze służby w Policji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

Odpowiedź

ministra zdrowia

na zapytanie poseł Ewy Drozd

pytanie posła na Sejm RP pani Ewy Drozd oraz gru-

py posłów przekazaną pismem, znak: SPS-024-368/

następujące informacje.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wysokości

limitu dla leku z grupy insulin ludzkich i analogów

insulin ludzkich o nazwie handlowej Humalog, wska-

zać należy, że kwestię sposobu wyliczania limitu

szczegółowo regulują przepisy ustawy z dnia 12 maja

Zgodnie z art. 15 ust. 9 ustawy o refundacji wy-

sokość limitu ﬁnansowaniazaopakowaniejednost-

kowe jest równa iloczynowi kosztu DDD podstawy

limitu i liczby DDD w opakowaniu jednostkowym,

z uwzględnieniem urzędowej marży detalicznej.

Na-

tomiast w myśl art. 15 ust. 4 podstawę limitu w danej

grupie limitowej leków stanowi najwyższa spośród

pełnia 15% obrotu ilościowego, liczonego według

DDD, zrealizowanego w tej grupie limitowej w mie-

siącu poprzedzającym o 3 miesiące ogłoszenie ob-

wieszczenia w sprawie wykazu refundowanych le-

ków, środków spożywczych specjalnego przeznacze-

mi słowy wysokość limitu ﬁnansowaniadanegoleku

jest ustalana jako odzwierciedlenie ilości dawek do-

bowych w opakowaniu jednostkowym tego leku we-

dług kosztu jednej dawki dobowej leku stanowiącego

podstawę limitu w danej grupie limitowej (wyznaczo-

nego zgodnie z ww. art. 15 ust. 4 ustawy o refunda-

cji), z uwzględnieniem zasady, że jeżeli cena detalicz-

na jest niższa niż limit ﬁnansowania, wtedy limit

ﬁnansowaniaulegaobniżeniudowysokościcenyde-

talicznej tego leku.

Wskazane przez panią poseł leki o nazwie handlo-

wej Humalog należą do grupy limitowej 14.1.

Hormo-

ny trzustki – insuliny ludzkie i analogi insulin ludz-

kich, do której zakwaliﬁkowane zostały inne leki

mające tę samą nazwę międzynarodową albo inne

peutyczne i zbliżony mechanizm działania przy za-

stosowaniu kryteriów ustawowych, tj.:

365

Biorąc pod uwagę ww. informacje, określenie po-

ziomu limitu ﬁnansowania dla wskazanych przez

panią poseł leków Humalog jest wynikiem wysokości

ceny insuliny o podobnym proﬁlu działania, która

stanowi podstawę grupy limitowej, a której cena jest

relatywnie niższa od ceny wskazanej przez podmiot

odpowiedzialny za dystrybucję leków Humalog na

terenie Polski.

W tym miejscu wskazać należy, że celem mecha-

nizmów określonych w ustawie o refundacji jest

z jednej strony systematyczne rozszerzanie katalogu

ﬁnansowanychzbudżetupaństwaleków,środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowe-

go i wyrobów medycznych, w tym także o technologie

innowacyjne, przy jednoczesnym obniżeniu kosztów

zakupu tych produktów dla pacjenta.

Jednocześnie

w Ministerstwie Zdrowia trwają ciągłe prace nad wy-

kazami refundacyjnymi, prowadzone są negocjacje

z przedstawicielami wytwórców i dystrybutorów, któ-

rzy wnioskują o objęcie refundacją nowych produk-

tów, jak również napływają wnioski o obniżki cen

produktów już ujętych w wykazach refundacyjnych,

które służyć mają realizacji ww. celu.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące refundacji le-

ków stosowanych u pacjentów chorych na przewlekłe

zapalenie trzustki uprzejmie informuję, że zgodnie

z obwieszczeniami ministra zdrowia w sprawie wy-

kazu refundowanych leków, środków spożywczych

23 grudnia 2011 r.

Dz. Urz.

Min.

Zdrow.

Nr 11,

wierające enzymy trzustkowe podlegające refundacji

w przypadku jednostek chorobowych mukowiscydoza

oraz stan po resekcji trzustki to:

— Lipancrea 16 000, kaps., 16 000 j.

Ph. Eur.

Lipazy, 60 kaps. (pojemnik) – lek wydawany bez-

płatnie;

— Kreon 25 000, kaps. dojel., 25 000 J.

Ph. Eur.

Lipazy, 50 kaps. (butelka) – lek wydawany po wnie-

sieniu opłaty w wysokości 7,72 zł.

Brak jest natomiast aktualnie wśród wskazań ob-

jętych refundacją schorzenia przewlekłe zapalenie

trzustki.

Powyższe związane jest z ustawowo określonym

procesem umieszczania leków w pierwszym wykazie

refundacyjnym obowiązującym od 1 stycznia 2012 r.,

o refundacji w celu ustalenia pierwszego wykazu mi-

nister zdrowia wzywał podmioty odpowiedzialne,

importerów równoległych, a także wytwórców wyro-

bów medycznych lub ich autoryzowanych przedsta-

wicieli, dystrybutorów lub importerów, których pro-

dukty były ujęte m.in. w wykazie chorób oraz wyka-

prowadzenia negocjacji w zakresie ustalenia urzędo-

wej ceny zbytu oraz instrumentów dzielenia ryzyka.

Zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r.

rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia 28 paź-

dziernika 2011 r. w sprawie wykazu chorób oraz wy-

Nr 242, poz. 1442, z późn. zm.), w przedmiotowym

wykazie nieujęta była jednostka przewlekłe zapalenie

trzustki, natomiast w ramach jednostki chorobowej

stan po resekcji trzustki refundowane były:

— Kreon 25 000; kaps. z mikrosferami; 25 000

j.m.,

— Lipancrea 16 000; kaps. dojelitowe; 16 000

j.

Ph.Eur.,

— Panzytrat 25 000; kaps.; 25 000 j.m.

Wobec powyższego w pierwszym wykazie refun-

dacyjnym wydanym na podstawie ustawy o refunda-

cji nie było możliwe umieszczenie ww. leków w scho-

rzeniu innym niż stan po resekcji trzustki.

Nieumieszczenie w przedmiotowym wykazie leku

złożenia przez uprawniony podmiot kompletnej pod

względem formalnym odpowiedzi na ww. wezwanie

w trybie art. 67. ustawy o refundacji.

Dla kolejnych wykazów refundacyjnych proces

umieszczenia leku na wykazach leków refundowa-

nych inicjowany jest przez uprawnionego wniosko-

dawcę, zatem możliwy jedynie po złożeniu odpowied-

niego wniosku oraz uzyskaniu rekomendacji Agencji

Oceny Technologii Medycznych.

Jest to szczególnie

teczności klinicznej, bezpieczeństwa stosowania,

efektywności kosztowej oraz akceptowalnego wpły-

wu na budżet określonego leku w nowym wskazaniu

refundacyjnym, jakim byłoby przewlekłe zapalenie

trzustki.

Zgodnie z art. 25 pkt 14 ustawy o refundacji uza-

sadnienie wniosku o objęcie refundacją i ustalenie

urzędowej ceny zbytu leku, który nie ma odpowied-

nika refundowanego w danym wskazaniu, zawiera

m.in:

— analizę kliniczną, sporządzoną na podstawie

przeglądu systematycznego w porównaniu z innymi

możliwymi do zastosowania w danym stanie klinicz-

nym procedurami medycznymi we wnioskowanym

wskazaniu, w tym, o ile występują, ﬁnansowanymi

ze środków publicznych,

— analizę ekonomiczną z perspektywy podmiotu

zobowiązanego do ﬁnansowaniaświadczeńześrod-

ków publicznych oraz świadczeniobiorcy,

— analizę wpływu na budżet podmiotu zobowią -

zanego do ﬁnansowaniaświadczeńześrodkówpu-

blicznych,

— analizę racjonalizacyjną, przedkładaną w przy -

padku, gdy analiza wpływu na budżet podmiotu zo-

bowiązanego do ﬁnansowaniaświadczeńześrodków

publicznych wykazuje wzrost kosztów refundacji.

Uprzejmie informuję, iż podmiot odpowiedzialny

w październiku 2011 r. złożył wnioski o umieszczenie

w wykazach refundacyjnych oraz wnioski o ustalenie

366

ceny urzędowej dla produktów Kreon 25 000 oraz

Kreon 40 000 we wskazaniu Zewnątrzwydzielnicza

niewydolność trzustki w przebiegu przewlekłego za-

palenia trzustki (PZT).

Następnie, po złożeniu przez

podmiot odpowiedzialny zgodnie z art. 71 ustawy

o refundacji uzupełnienia ww. wniosków oraz zaktu-

alizowaniu ww. analiz w grudniu 2011 r. zostały one

przekazane do prezesa Agencji Oceny Technologii

Medycznych w celu wydania przez niego rekomenda-

cji, biorąc pod uwagę stanowisko Rady Przejrzysto-

ści.

Zgodnie ze stanowiskiem nr 2/2012 z dnia 13 lu-

tego 2012 r.

Rada Przejrzystości uznała za zasadne

zakwaliﬁkowanie leku Kreon (pancreatin) jako

świadczenia gwarantowanego we wskazaniu: Zewną-

trzwydzielnicza niewydolność trzustki w przebiegu

przewlekłego zapalenia trzustki w ramach wykazu

leków refundowanych z odpłatnością 30%, pod wa-

runkiem stosowania leku tylko u chorych z udoku-

mentowanym przewlekłym zapaleniem trzustki i z nie-

wydolnością egzokrynną.

Kolejnym etapem procesu

umieszczenia leku w wykazach leków refundowanych

będzie przeprowadzenie przez Komisję Ekonomiczną

negocjacji z wnioskodawcą w zakresie ustalenia urzę-

dowej ceny zbytu:

— poziomu odpłatności;

— wskazań, w których dany produkt ma być re -

fundowany;

— instrumentów dzielenia ryzyka.

W przypadku leków Panzytrat oraz Pangrol ich

umieszczenie w wykazach refundacyjnych będzie

możliwe jedynie na wniosek podmiotu uprawnionego.

Na rozpoczęcie przedmiotowego procesu nie ma za-

tem wpływu minister zdrowia.

W zakresie pytania dotyczącego przyczyn wpro-

wadzenia ustawowego zakazu stosowania jakichkol-

wiek form zachęty odnoszących się do objętych refun-

dacją leków, środków spożywczych specjalnego prze-

znaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych,

w tym sprzedaży uwarunkowanej, upustów, rabatów,

boniﬁkat,pakietówiuczestnictwawprogramachlo-

jalnościowych, darowizn, nagród, prezentów, upo-

minków, wycieczek, loterii, losowań, wszelkich form

użyczeń, transakcji wiązanych, ułatwień, zakupów

nów, bonów oraz innych niewymienionych z nazwy

korzyści pragnę zwrócić uwagę, że jedną z gruntow-

nych zmian w obrocie produktami refundowanymi,

którą wprowadziła ustawa o refundacji, było ustale-

nie sztywnych marż oraz sztywnych cen na te pro-

dukty.

Z założenia przyjęcie mechanizmu ustalające-

go jednolity poziom cen uniemożliwia jednoczesne

dopuszczenie zastosowania rabatowania czy innych

wyżej wymienionych form pozamedycznego kształ-

towania popytu na leki refundowane.

Jak wskazano w uzasadnieniu do ustawy o refun-

dacji, głównym zadaniem systemu refundacyjnego

jest zapewnienie pacjentom równej dostępności do

produktów refundowanych.

W poprzednim stanie

prawnym mimo ustalenia maksymalnych marż i cen

urzędowych leki w cenach i limitach określonych

w rozporządzeniach refundacyjnych były niedostęp-

ne bądź dostępne za 1 grosz, czy wręcz za wynagro-

dzeniem pacjenta dostarczającego receptę, co było

wbrew ratio legis i podważało zaufanie pacjenta do

regulatora systemu.

Poprzednio obowiązujące przepisy umożliwiały

podmiotom odpowiedzialnym i podmiotom prowa-

dzącym obrót hurtowy za pośrednictwem swoich lub

współpracujących sieci aptek pod pozorem troski

o dobro pacjenta wyłudzanie z Narodowego Fundu-

szu Zdrowia znacznych kwot, jakie na leki refundo-

wane wykładało państwo.

Przykładem takiej prak-

tyki, wskazanym w uzasadnieniu, była prowadzona

właśnie w dużych aptekach sieciowych wspomniana

wyżej sprzedaż leków za 1 grosz, które kupowane

były od producenta lub hurtowni z kilkudziesięcio-

procentowym rabatem, ale refundowane przez Naro-

dowy Fundusz Zdrowia przy zastosowaniu 100%

urzędowej maksymalnej.

Praktyka taka powodowała, że leki refundowane

sprzedawane za 1 grosz teoretycznie „dla dobra pa-

cjenta” nie były w sposób racjonalny wykorzystywa-

ne, czego dobitnym przykładem, może być fakt, że

stanowią one większość zawartości pojemników na

leki do utylizacji.

Stosowane przez apteki nielegalne

metody marketingowe, powodowane chęcią przycią-

gnięcia jak największej ilości pacjentów w celu zre-

alizowania w tych placówkach recept na leki refun-

dowane, zagrażały stabilności wydatków publicznych

poprzez zwiększenie wypłaconych aptekom kwot re-

fundacji.

W zestawieniu zbiorczym apteki wykazy-

wały inną kwotę opłaty poniesionej przez pacjenta

niż kwota rzeczywiście przez niego uiszczona, tym

samym kwota wyliczana z danych w obrocie wskaza-

na jako różnica wartości leku i wysokości refundacji

była inna niż kwota faktycznie zapłacona przez pa-

cjenta, co skutkowało zawyżaniem kwot refundacji

wypłacanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Wprowadzane regulacje miały przywrócić ministro-

wi zdrowia możliwość skutecznego kreowania poli-

tyki lekowej państwa, za którą jest odpowiedzialny,

oraz wprowadzić zasady obrotu produktami refun-

dowanymi zgodne z normami uczciwej konkurencji.

W myśl intencji ustawodawcy możliwość rabatowania

winna przełożyć się na obniżkę cen, na której skorzy-

staliby wszyscy pacjenci, nie zaś wybrane podmioty

obrotu lekami, co z kolei umożliwiłoby także objęcie

ﬁnansowaniem innych, dotychczas nierefundowa-

nych, leków i procedur medycznych.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę, że przedmio-

towe regulacje zarówno na etapie konsultacji społecz-

nych, jak i podczas prac legislacyjnych nad projektem

ustawy o refundacji, spotkały się z aprobatą i popar-

ciem środowiska aptekarskiego.

Powyższe znajduje

odzwierciedlenie np. w uchwale nr V/107/2010 Na-

czelnej Rady Aptekarskiej z dnia 21 grudnia 2010 r.

w sprawie stanowiska Naczelnej Rady Aptekarskiej

dotyczącego sposobu kształtowania cen, marż i od-

płatności pacjentów w przypadku refundowanych

leków, środków spożywczych specjalnego przeznacze-

367

nia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.

Zgod-

nie z powyższą uchwałą Naczelna Rada Aptekarska

opowiedziała się za wprowadzeniem do polskiego po-

rządku prawnego regulacji gwarantujących:

1) sztywne ceny na wszystkich poziomach obrotu

refundowanymi produktami leczniczymi, tj. sztywne

ceny zbytu, sztywne ceny hurtowe i sztywne ceny

detaliczne na refundowane produkty lecznicze;

2) sztywne marże na refundowane produkty lecz-

nicze;

3) jednakową odpłatność pacjentów za refundo-

wane produkty lecznicze we wszystkich aptekach.

Konkludując, pragnę zapewnić, że w ramach reali-

pu do świadczeń opieki zdrowotnej, oraz mając na

względzie uzyskanie jak największych efektów zdro-

wotnych w ramach dostępnych środków publicznych,

minister zdrowia, wydając decyzję administracyjną

o objęciu danego produktu refundacją, zawsze wśród

nia istotność stanu klinicznego, w którym dany pro-

dukt jest stosowany oraz priorytety zdrowotne, wśród

których niewątpliwie schorzenia diabetologiczne zaj-

mują jedną z czołowych pozycji.

Z poważaniem

Minister

Bartosz Arłukowicz

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie interpretacji przepisów

rozporządzenia Ministra Zdrowia

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

zapytanie pana Roberta Wardzały, posła na Sejm

wie interpretacji przepisów rozporządzenia mini-

recept lekarskich, uprzejmie proszę o przyjęcie po-

niższych informacji.

ślił minister zdrowia w drodze rozporządzenia na

bycia leku, środka spożywczego specjalnego przezna-

czenia żywieniowego, wyrobu medycznego, sposób

wywania, sposób realizacji recept oraz kontroli ich

Narodowy Fundusz Zdrowia ﬁnansuje koszty

świadczeń opieki zdrowotnej, w tym zaopatrzenie

Leki, środki spożywcze specjalnego przeznacze-

wane nabywają pacjenci w aptekach ogólnodostęp-

nych, na podstawie recepty wystawionej przez leka-

rza ubezpieczenia zdrowotnego, a także na podsta-

wie recepty wystawionej przez lekarza niebędącego

lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli posiada

on prawo wykonywania zawodu oraz zawarł z od-

działem wojewódzkim funduszu umowę upoważnia-

jącą go do wystawiania takich recept.

Dopłatami ze

środków publicznych są objęte leki, środki spożyw-

cze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz

wyroby medyczne określone w drodze obwieszczenia

ministra zdrowia.

Odnosząc się do pytania, uprzejmie informuję.

Zgodnie z art. 41 ww. ustawy w celu realizacji

świadczeń, o których mowa, podmiot prowadzący ap-

tekę zawiera umowę z Narodowym Funduszem Zdro-

wia na wydawanie refundowanego leku, środka spo-

żywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego

Prawidłowo wypisana recepta na leki objęte do-

płatami ze środków publicznych musi zawierać

wszystkie wymagania określone w rozporządzeniu

waż tylko na tej podstawie Narodowy Fundusz Zdro-

wia refunduje aptece koszty wydania leku.

Osoby

uprawnione do wystawiania recept powinny znać

i stosować się do obowiązujących w tym zakresie

przepisów, gdyż receptę po zrealizowaniu można po-

równać do czeku.

Lekarz, wystawiając receptę na lek

refundowany, podejmuje zobowiązanie w imieniu

płatnika, tj. Narodowego Funduszu Zdrowia, że za

jest obowiązana udostępnić, na żądanie funduszu, do

kontroli recepty wraz z ich otaksowaniem i przeka-

zać niezbędne dane.

Uprawnienia osób wydających

W świetle obowiązujących przepisów podmiotowi

zobowiązanemu do ﬁnansowania świadczeń opieki

368

w przypadku zrealizowania recepty wystawionej nie-

zgodnie z przepisami, roszczenie o zwrot poniesio-

nych kosztów.

Fundusz może dochodzić zwrotu kwot

nienależnego obciążenia refundacją, bowiem recepta

taka nie podlega refundacji.

Regulacje dotyczące rozstrzygnięć ewentualnego

sporu między aptekarzem a Narodowym Funduszem

Zdrowia zawarte są w art. 42 wskazanej ustawy oraz

wy o refundacji leków, środków spożywczych specjal-

dycznych oraz niektórych innych ustaw.

Na podstawie tych przepisów podmiot prowadzą-

cy aptekę, który zawarł umowę na realizacje recept,

może wnosić zażalenie od decyzji kontrolerów Naro-

dowego Funduszu Zdrowia do dyrektorów oddziałów

wojewódzkich funduszu.

Jeżeli zażalenie nie zostanie

uwzględnione, podmiot może odwołać się do prezesa

właściwego miejscowo oddziału wojewódzkiego fun-

duszu.

W przypadku nieuwzględnienia zażalenia przez

prezesa funduszu podmiotowi prowadzącemu aptekę

wisko prezesa funduszu po ponownym rozpatrzeniu

sprawy jest ostateczne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

w sprawie brakujących środków ﬁnansowych

za szkolenie młodocianych pracowników (375)

SPS-024-375/12, zapytaniem poselskim posła Tade-

usza Tomaszewskiego w sprawie środków Funduszu

nia pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych

pracowników w województwie wielkopolskim uprzej-

mie informuję.

z późn. zm.) środki Funduszu Pracy przeznacza się

na ﬁnansowaniedoﬁnansowaniapracodawcomkosz-

tów kształcenia młodocianych pracowników w zakre-

W 2011 r. na ten cel w planie Funduszu Pracy

przeznaczono kwotę w wysokości 303 930 000,00 zł.

Wymieniona kwota w całości została podzielona

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej po zebra-

niu zapotrzebowania od wojewodów oraz rozdyspo-

nowana w zawartych z wojewodami umowach.

Dla

województwa wielkopolskiego przyznano sumę

49 115 000,00 zł.

W trakcie weryﬁkacjipotrzebwojewodów,zaini-

cjowanych wnioskiem wojewody świętokrzyskiego,

5 grudnia 2011 r. wielkopolski kurator oświaty, dzia-

łając z upoważnienia wojewody wielkopolskiego do

realizacji umowy, udzielił informacji, iż nie posiada

oszczędności i nie ma też potrzeby zwiększenia przy-

znanych środków Funduszu Pracy na ﬁnansowanie

doﬁnansowania pracodawcom kosztów kształcenia

młodocianych pracowników.

Dnia 16 grudnia 2011 r. do Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej wpłynął wniosek wojewody wiel-

kopolskiego w sprawie przekazania środków Funduszu

Pracy w wysokości 17 314 085,97 zł.

Ponieważ wojewo-

da wielkopolski dysponował kwotą 14 268 867,44 zł,

uruchomiono procedurę zwiększenia środków Fun-

duszu Pracy o sumę 3 045 218,53 zł dla województwa

wielkopolskiego, co wymagało przesunięcia środków

ujętych w planie ﬁnansowymFunduszuPracy,prze-

znaczonych na inne zadania.

23 grudnia 2011 r. wysłano do wojewody wielko-

polskiego aneks do umowy.

Podpisany przez wojewo-

dę wielkopolskiego aneks wpłynął do ministerstwa

dopiero 2 stycznia 2012 r., co uniemożliwiło przeka-

zanie brakującej kwoty na zaciągnięte zobowiązania

w roku 2011.

W projekcie planu ﬁnansowegoFunduszuPracy

ﬁnansowaniepracodawcomkosztówkształceniamło-

docianych pracowników wyniosą 353 262 000,00 zł.

Wskazana kwota została podzielona na wojewódz-

twa zgodnie z propozycją Departamentu Kształcenia

Narodowej, proporcjonalnie do zgłaszanych przez po-

szczególne województwa potrzeb.

W gestii dysponen-

pracy – pozostało 20% środków zaplanowanych na

wymieniony wyżej cel.

Przykładem roku ubiegłego

w umowach na 2012 r. zobowiązano wszystkich wo-

jewodów do przedstawienia wykazu przewidywanych

oszczędności środków Funduszu Pracy na realizację

zadań, najpóźniej do 5 listopada 2012 r.

Na podstawie

przedstawionych wykazów minister pracy i polityki

społecznej, gdy będzie taka potrzeba, uruchomi wspo-

mnianą wyżej rezerwę.

Dnia 23 stycznia 2012 r. do wszystkich wojewo-

dów zostały wysłane umowy w sprawie wysokości

369

i trybu przekazywania w 2012 r. środków Funduszu

pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych

pracowników.

W bieżącym roku wojewoda wielkopol-

ski w ramach umowy dysponuje środkami w łącznej

kwocie 41 200 000,00 zł.

Na chwilę obecną nie wpły-

nęło zapotrzebowanie na wyżej wymienione środki

Funduszu Pracy.

Wspomnieć należy również, iż we-

dług rocznego rozliczenia przekazanych w 2011 r.

środków Funduszu Pracy na doﬁnansowaniepraco-

dawcom kosztów kształcenia młodocianych pracow-

ników wojewoda wielkopolski wydatkował środki

w kwocie 49 103 794,36 zł, natomiast środki niewy-

korzystane, tj. 11 205,64 zł, zwrócił na rachunek dys-

ponenta Funduszu Pracy.

Reasumując, należy stwierdzić, że w planie Fun-

duszu Pracy zabezpieczono odpowiednią kwotę środ-

ków na ﬁnansowaniedoﬁnansowaniapracodawcom

kosztów kształcenia młodocianych pracowników.

Trudności pracodawców, w opinii Ministerstwa Pra-

cy i Polityki Społecznej, wynikają z braku odpowied-

niej koordynacji planowania i składania zapotrzebo-

wania na środki Funduszu Pracy na poziomie woje-

wództw.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

(378)

ja Jaworskiego w sprawie podwyżek w służbach mun-

durowych, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów,

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Stosownie do wygłoszonego w Sejmie exposé pre-

i skierowanym do Sejmu (druk sejmowy nr 44) pro-

w rezerwie celowej na podwyższenie miesięcznie o ok.

300 zł – od dnia 1 lipca 2012 r. – uposażeń policjantów

i żołnierzy zawodowych.

Po dodatkowych analizach Ministerstwo Spraw

Wewnętrznych zaproponowało także wprowadzenie

podwyżek dla funkcjonariuszy Państwowej Straży

Pożarnej i Straży Granicznej.

no poprawkę, w myśl której – w przypadku niewyko-

rzystania do dnia 30 września 2012 r. środków w wy-

sokości 76 160 tys. zł planowanych w rezerwie celowej

wiołowych (część 83: Rezerwy celowe, poz. 4) – upo-

ważniono ministra ﬁnansów do utworzenia nowej

rezerwy celowej w tej wysokości, z przeznaczeniem

na podwyżkę od dnia 1 października 2012 r. uposa-

żeń funkcjonariuszy.

Poszczególne formacje otrzy-

małyby wobec tego środki w następującej wysokości:

Straż Graniczna – w kwocie 16 438 tys. zł, Państwo-

wa Straż Pożarna – w kwocie 30 226 tys. zł, Biuro

Ochrony Rządu – w kwocie 2256 tys. zł, Służba Wię-

zienna – w kwocie 27 240 tys. zł.

Podziału utworzonej rezerwy celowej dokona mi-

nister ﬁnansówwporozumieniuzwłaściwymimini-

strami lub innymi dysponentami części budżetowych,

Jednocześnie pragnę podkreślić, że w przypadku

niezaistnienia przesłanek określonych w art. 42 usta-

wy budżetowej na rok 2012 ze strony rządu i prezesa

Rady Ministrów istnieje wola polityczna, aby uwzględ-

nić podwyżki dla SG, PSP, Biura Ochrony Rządu

Z poważaniem

Michał Deskur

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

skiego (znak: SPS-024-380/12), uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

W 2011 r. rzeczywista liczba zwolnień żołnierzy

zawodowych z zawodowej służby wojskowej wyniosła

7380, co stanowiło 7,7% stanu osobowego kadry za-

wodowej z początku 2011 r.

Wskazana wielkość obej-

mowała 1543 oﬁcerów (20,9% ogólnej liczby zwol-

nień), 3821 podoﬁcerów(51,8%)i2016szeregowych

(27,3%).

370

Główną podstawą zwolnień, w odniesieniu do 5963

żołnierzy zawodowych (80,8% ogółu zwolnień), było

wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służ-

by wojskowej dokonane przez żołnierza zawodowego.

Należy przyznać, że liczba zwolnień z zawodowej

służby wojskowej w 2011 r. prawie dwuipółkrotnie

przewyższyła zakładaną prognozę.

Należy jednak

również pamiętać, że sytuacja ta wynikała w głównej

mierze z reakcji kadry zawodowej na nieznajdujące

potwierdzenia w rzeczywistości doniesienia medial-

ne, dotyczące przewidywanych zmian w systemie za-

opatrzenia emerytalnego służb mundurowych, a tak-

że w przepisach odnoszących się do zasad naliczania

wysokości należności pieniężnych przysługujących

żołnierzom zawodowym w związku z zakończeniem

zawodowej służby wojskowej i wysokości odpraw

mieszkaniowych.

Mimo wielokrotnych zapewnień przed-

stawicieli resortu obrony narodowej, zawartych mię-

dzy innymi w oświadczeniach rzecznika ministra

obrony narodowej i komunikatach szefa Sztabu Ge-

neralnego Wojska Polskiego, że planowane rozwiąza-

nia w powyższym zakresie nie będą dotyczyć żołnie-

rzy aktualnie pełniących zawodową służbę wojsko-

wą, liczba wypowiedzeń nie uległa istotnemu zmniej-

szeniu, niemniej jednak rozwój samego zjawiska zo-

stał zahamowany.

W ocenie resortu obrony narodowej, dokonanej

między innymi na podstawie analizy meldunków

o nastrojach, a także badań ankietowych, spotkań

i rozmów z odchodzącą kadrą, wśród przyczyn oma-

wianego zjawiska znajduje się przede wszystkim wy-

sokość uposażeń żołnierzy zawodowych, ale także

konkurencyjność rynku pracy.

Istotny jest również fakt, że większość spośród

kadry, która złożyła wypowiedzenie stosunku służ-

bowego zawodowej służby wojskowej, stanowią żoł-

nierze posiadający co najmniej minimalne uprawnie-

nia emerytalne.

Pozostała część, tj. ok. 40% wszyst-

kich, którzy odeszli z zawodowej służby wojskowej,

nie posiadała tych uprawnień, w związku z czym na-

leży domniemywać, że ich decyzjom o odejściu naj-

prawdopodobniej towarzyszyło posiadanie konkret-

nej propozycji pracy na rynku cywilnym, atrakcyj-

niejszej niż zawodowa służba wojskowa.

W przypadku najliczniejszej grupy żołnierzy, któ-

rzy złożyli wypowiedzenie stosunku służbowego za-

wodowej służby wojskowej, tj. podoﬁcerów, główna

przyczyna takiej decyzji z ich strony wydaje się być

związana przede wszystkim z przeprowadzonymi

w ostatnich latach w Siłach Zbrojnych Rzeczypospo-

litej Polskiej na szeroką skalę zmianami organizacyj-

no-etatowymi, którym towarzyszyły między innymi

zmiany miejsc stacjonowania poszczególnych jedno-

stek wojskowych, a także zmiany obowiązków służ-

bowych i wymagań kwaliﬁkacyjnychdoobjęciano-

wych stanowisk służbowych.

Zatem, w tym przypad-

ku, znaczenie miała także ograniczona mobilność

w ramach tego korpusu kadry zawodowej.

Podobny

czynnik był charakterystyczny dla korpusu szerego-

wych zawodowych.

Pragnę poinformować, że resort obrony narodo-

wej jest zainteresowany zahamowaniem ubytku z pol-

skiej armii wartościowego potencjału kadrowego,

dlatego podejmuje działania zmierzające do skutecz-

nej poprawy atrakcyjności warunków pełnienia za-

wodowej służby wojskowej, czego jednym z przejawów

jest praca nad przygotowaniem i wprowadzeniem

w życie zapowiedzianego przez prezesa Rady Mini-

strów oraz ujętego w ustawie budżetowej na rok 2012

podwyższenia od dnia 1 lipca br. uposażenia żołnie-

rza zawodowego o kwotę 300 zł.

Omawiane wyżej zjawisko wzmożonego odchodze-

nia z zawodowej służby wojskowej niewątpliwie sta-

nowiło utrudnienie w zakresie planowania i przewi-

dywania rzeczywistych wielkości zwolnień.

Niemniej

jednak należy pamiętać, że wszyscy żołnierze zawo-

dowi mają ustawowo zagwarantowane prawo do wy-

powiedzenia stosunku służbowego w każdej chwili

i bez podawania przyczyny, decydując tym samym

w sposób samodzielny oraz autonomiczny o swojej

dalszej przyszłości zawodowej.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że liczniejsze zwol-

nienia z zawodowej służby wojskowej nie stanowią za-

grożenia dla funkcjonowania Sił Zbrojnych Rzeczypo-

spolitej Polskiej, bowiem odchodzą głównie oﬁcerowie

i podoﬁcerowie,którychliczebnośćprzekraczastany

docelowe określone w dokumentach planistycznych.

Sukcesywne zmniejszanie liczby żołnierzy zawodo-

wych pełniących służbę w korpusach oﬁcerówipod-

oﬁcerów zawodowych wpisuje się w realizowany

w polskiej armii proces przebudowy wewnętrznej

struktury kadry zawodowej, tj. planowe zmniejszanie

liczebności w wymienionych dwóch korpusach, przy

jednoczesnym zwiększaniu liczebności korpusu szere-

gowych zawodowych i końcowym utrzymaniu stanu

osobowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na

niezmiennym poziomie 100 tys.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia pozostaję

w sprawie odwołania ze stanowiska rektora

SPS-024-384/12) w sprawie odwołania ze stanowiska

371

rektora Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu

w Gdańsku przedstawiam poniższe informacje i wy-

jaśnienia.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 20 stycznia 2012 r. oddalona została kasacja

ministra nauki i szkolnictwa wyższego, wniesiona od

wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Skut-

kiem tego prawomocnego orzeczenia jest obowiązek

rozpatrzenia przez ministra, wniesionego w dniu

6 sierpnia 2010 r. przez pana T. H., wniosku o ponow-

ne rozpatrzenie sprawy odwołania go ze stanowiska

w Gdańsku.

W związku z powyższym, niezwłocznie

po przekazaniu akt postepowania przez Naczelny

Sąd Administracyjny, podjęte zostało postępowanie

w tej sprawie.

Wyżej wskazany wyrok w żaden sposób nie odnosi

się do istoty rozstrzygnięcia ministra z dnia 31 lipca

2010 r. o odwołaniu, a w tym nie dokonuje oceny za-

sadności motywów tego rozstrzygnięcia.

Wyrok ten

nie ma również żadnego wpływu na ważność wyboru

obecnego rektora Akademii Wychowania Fizycznego

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

wie projektu zniesienia sądów rejonowych na terenie

województwa kujawsko-pomorskiego, przesłane przy

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Na wstępie pragnę podnieść, iż art. 45 Konstytu-

cji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje każdemu

obywatelowi prawo do sprawiedliwego i jawnego roz-

patrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez

Prowadzona przez ministra sprawiedliwości poli-

tyka ma służyć doprowadzeniu sądownictwa po-

wszechnego, w tym jego struktury organizacyjnej, do

sprostania przez sądownictwo powszechne wymogom

europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności.

Rzeczpospolita Polska ma

bowiem, wypływający z art. 45 ust. 1 konstytucji oraz

z art. 6 cytowanej konwencji, obowiązek takiego or-

ganizowania systemu jurysdykcyjnego, aby właściwe

sądy mogły podołać rozstrzyganiu spraw sądowych

w rozsądnych terminach.

Nadrzędnym celem polityki ministra sprawiedli-

wości powinno być zatem zagwarantowanie obywa-

telom konstytucyjnego prawa do sądu.

Zasadnicze bariery na drodze realizacji zakreślo-

nego powyżej celu to aktualnie m.in. niewłaściwa

(niedostosowana do bieżącego wpływu spraw) aloka-

cja zasobów etatowych sądownictwa powszechnego,

w szczególności w grupie etatów orzeczniczych, oraz

wadliwa struktura organizacyjna sądownictwa po-

wszechnego utrudniająca wykorzystywanie zasobów

etatowych stosownie do zasady uzyskiwania najlep-

szych efektów z danych nakładów, w sposób umożli-

wiający terminową realizację zadań.

Funkcjonowanie sądów powszechnych w obec-

nych warunkach organizacyjnych pociąga za sobą

niczych możliwych do osiągnięcia przy dotychczaso-

wym poziomie ﬁnansowania,wszczególnościzuwa-

gi na brak możliwości racjonalnego wykorzystania

kadr sądownictwa powszechnego.

Nie sprzyja rów-

nież konieczności zapewnienia jak najwyższego po-

ziomu orzecznictwa sądów powszechnych.

Dlatego też nieodzowne jest maksymalne ograni-

czenie dysproporcji między wielkością i zakresem

kompetencji jednostek tego samego szczebla oraz za-

pewnienie wszystkim sądom porównywalnych wa-

runków funkcjonowania.

Reorganizacja sądownic-

twa powszechnego służyć ma istotnej poprawie spraw-

ności postępowania, głównego czynnika stanowiące-

go o dostępie obywateli do sądu, przy właściwej alo-

kacji środków budżetowych ponoszonych na sądy

powszechne.

Dostęp obywatela do sądu jest bowiem wypadko-

wą zarówno sprawiedliwego, jak i szybkiego rozstrzy-

gnięcia sprawy.

Jego zasadniczą miarą nie jest już

odległość siedziby życiowej obywatela od sali roz-

praw.

Odległość, jaką obywatel musi pokonać po roz-

strzygnięcie, jest aktualnie wyłącznie jednym z wie-

lu elementów, które składają się na ocenę dostępności

do sądu, zresztą w dobie powszechnej elektronizacji

jego waga jest coraz mniejsza.

Potrzeba reorganizacji struktury sądów powszech-

nych wynika m.in. z badań przeprowadzonych przez

niezależne ﬁrmyzewnętrznewramachrealizacjipro-

jektu „Modernizacja sposobu świadczenia usług przez

wymiar sprawiedliwości” Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki”.

W dokumencie pt. „Koncepcja zmian

doskonalących w zakresie funkcjonowania sądów po-

wszechnych” opracowanym w ramach diagnozy struk-

tury organizacyjnej sądownictwa wskazano na nie-

efektywność sądów powszechnych spowodowaną nie-

równomiernym obciążeniem pracą kadry orzeczni-

372

czej, którego powodem jest zróżnicowanie wielkości

i rozdrobnienie sądów, a także niedopasowanie miej-

scowe sądów.

Zgodnie z ww. dokumentem rozwiąza-

niem przedstawionych problemów jest skumulowanie

sądów z niskim wpływem spraw.

W ten sposób nastą-

pi zmniejszenie dysproporcji w wielkości sądów oraz

nadmiernego ich rozdrobnienia, lepsze dopasowanie

miejscowe, bardziej elastyczne zarządzanie i optyma-

lizacja obciążenia kadry orzeczniczej, a także urzęd-

niczej.

Podobne wnioski zawiera raport „Słabe i silne

strony sądownictwa powszechnego w Polsce w świetle

dotychczasowych analiz prowadzonych przez Mini-

sterstwo Sprawiedliwości i innych źródeł”.

Prowadząc prace koncepcyjne dotyczące struktu-

ry organizacyjnej sądownictwa powszechnego, brano

pod uwagę następujące uwarunkowania: obszar wła-

ściwości sądu, liczbę wpływających spraw, strukturę

ewentualnych utrudnień związanych z dojazdem do

pracy), odległości między poszczególnymi sądami,

rach ich właściwości (m.in. pod kątem ewentualnych

wach odwoławczych).

Informuję panią poseł, że przygotowany w Mini-

szarów właściwości przewiduje zniesienie sądów re-

jonowych o limicie etatów do 12 sędziów włącznie.

Jednocześnie w wyniku połączenia znoszonych jed-

nostek powoływane będą sądy o limicie wynoszącym

pujących Sądów Rejonowych funkcjonujących w wo-

jewództwie kujawsko-pomorskim (w nawiasach

wskazany został limit etatów sędziowskich wg stanu

mujący obszar likwidowanej jednostki): w Aleksan-

drowie Kujawskim (8 sędziów, Sąd Rejonowy we Wło-

cławku), w Chełmnie (8 sędziów, Sąd Rejonowy

w Grudziądzu), w Golubiu-Dobrzyniu (6 sędziów, Sąd

Rejonowy w Brodnicy), w Mogilnie (7 sędziów, Sąd

Rejonowy w Inowrocławiu), w Radziejowie (5 sę-

dziów, Sąd Rejonowy we Włocławku), w Rypinie

(7 sędziów, Sąd Rejonowy w Nakle n. Notecią), w Tu-

choli (9 sędziów, Sąd Rejonowy w Świeciu), w Wąbrzeź-

nie (7 sędziów, Sąd Rejonowy w Brodnicy) i w Żninie

mogli znaleźć zatrudnienie w wydziałach orzeczni-

czych wymagających wzmocnienia lub też ewentual-

nie w agendach administracyjnych jednostek macie-

rzystych.

Zdecydowanie podkreślam, że jakkolwiek oma-

wiane zmiany organizacyjne skutkować będą ogra-

niczeniem wydatków w związku z likwidacją stano-

wisk funkcyjnych w znoszonych sądach, to jednak

Reasumując, pragnę zwrócić uwagę, że zgodnie

373

władz.

Tym samym minister sprawiedliwości, kształ-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

zapytania pana posła Jacka Boguckiego, przekaza-

nego przy piśmie z dnia 2 lutego br. (znak: SPS-024-

-388/12), przedkładam następujące odpowiedzi na

zawarte w nim pytania.

1.

Na jakim etapie znajdują się wzmiankowane pra-

ce (nad zmianami legislacyjnymi mającymi na celu

wprowadzenie uprawy GMO na terenie Polski)?

już wypracowane jednoznaczne stanowisko w przed-

miotowej sprawie?

Uprzejmie informuję, że wszelkie działania resor-

tu rolnictwa są zgodne z Ramowym stanowiskiem

w sprawie GMO, które zostało przyjęte przez rząd

Donalda Tuska 18 listopada 2008 r.

W stanowisku

tym rząd deklaruje negatywny stosunek w sprawie

wprowadzania do obrotu produktów GMO oraz dą-

GMO”.

Mając jednak na względzie obowiązki wyni-

kające z członkostwa Polski w Unii Europejskiej,

prawa wspólnotowego oraz wyraża chęć kontynuowa-

nia badań naukowych i rozpoczęcie badań o charak-

terze rolnośrodowiskowym, aby pozyskać własne

wyniki w tym zakresie.

Tekst ramowego stanowiska

dostępny jest na stronie internetowej Ministerstwa

Środowiska, które w Polsce jest resortem odpowie-

dzialnym za większość zagadnień związanych z or-

ganizmami zmodyﬁkowanymi genetycznie (http://

gmo.mos.gov.pl/pobierz/GMO_RAMOWE_STANO-

WISKO_POLSKI.pdf).

Działając zgodnie z deklaracją ramowego stano-

wiska rządu, każdorazowo podczas głosowania na

forum Unii Europejskiej w sprawie wprowadzenia do

obrotu GMO Polska opowiada się przeciwko autory-

zacji produktów genetycznie zmodyﬁkowanych.

Jednocześnie podkreślam, że zgodnie z ustawą

zm.) resort środowiska, a nie resort rolnictwa, pełni

rolę resortu wiodącego w sprawach organizmów ge-

netycznie zmodyﬁkowanych.

Ministerrolnictwapo-

siada kompetencje ustawowe jedynie w sprawie ge-

netycznie zmodyﬁkowanych pasz.

Kwestie upraw

roślin genetycznie zmodyﬁkowanychwciążpozosta-

ją nieuregulowane w przepisach prawnych.

Minister

rolnictwa odpowiada również za sprawy związane

z nasiennictwem, w tym za kwestie obrotu materia-

łem siewnym odmian genetycznie zmodyﬁkowanych.

Ta sprawa budzi wiele emocji i kontrowersji, związa-

nych z prowadzonymi od ubiegłego roku pracami nad

projektem ustawy o nasiennictwie.

Uprzejmie infor-

muję, że działania Ministerstwa Rolnictwa i Rozwo-

ju Wsi w żadnym wypadku nie mogą być interpreto-

wane jako próba zezwolenia na stosowanie takich

roślin w naszym kraju.

Wprowadzanie do obrotu produktów genetycznie

zmodyﬁkowanych na terenie Unii Europejskiej,

a więc i w Polsce, regulowane jest na poziomie wspól-

notowym i poszczególne państwa członkowskie nie

decydują samodzielnie o wprowadzaniu bądź nie-

wprowadzaniu danego produktu.

Istnieją dwie równoległe ścieżki określające zasa-

dy wprowadzania do obrotu produktów genetycznie

zmodyﬁkowanychnapoziomiecałejWspólnoty,okre-

ślone w dyrektywie 2001/18/WE i rozporządzeniu

1829/2003/WE.

Proces autoryzacji każdego produk-

tu GMO jest skomplikowany i trwa kilka, a nawet

bezpieczeństwa oraz zagwarantowaniu konsumen-

tom prawa wyboru.

Produkt musi być bezpieczny,

sowanym konsumentom unikanie produktów gene-

tycznie zmodyﬁkowanych.

Obecnie w rejestrze genetycznie zmodyﬁkowanej

Unii Europejskiej (a więc i w Polsce), dostępnym

w języku angielskim na stronie Komisji Europej-

skiej (http://ec.europa.eu/food/dyna/gm_register/in-

dex_en.cfm), znajduje się 47 produktów: 26 modyﬁ-

kacji kukurydzy, 8 modyﬁkacjibawełny,6modyﬁ-

kacji soi, 3 modyﬁkacjerzepaku,1modyﬁkacjabu-

raka cukrowego, 1 modyﬁkacja ziemniaka oraz

2 modyﬁkacjemikroorganizmów.

Wyłącznie2mo-

dyﬁkacje–kukurydzaMON810iziemniakEH92-

-527-1 (tzw. ziemniak Amﬂora)dopuszczonesądo

uprawy na terenie UE.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami państwa

utrudniać wprowadzania do obrotu takich GMO

z wyjątkiem bardzo restrykcyjnie określonych sytu-

acji, w których państwo członkowskie wykaże, że

374

dalsze wprowadzanie do obrotu danego organizmu

pieczne dla środowiska.

Polska nie dysponuje wyni-

kami takich badań, natomiast wprowadzenie zaka-

zów niezgodnie z prawem unijnym grozi nałożeniem

na państwo wysokich kar ﬁnansowych.

Państwa członkowskie mają natomiast możliwość,

na mocy artykułu 26a dyrektywy 2001/18/WE, wpro-

wadzić na swoim terytorium przepisy regulujące

kwestie upraw odmian genetycznie zmodyﬁkowa-

nych, aby zapobiec niezamierzonemu występowaniu

GMO w pozostałych produktach.

W związku z po-

wyższym resort środowiska w 2009 r. przedłożył do

którego częścią były takie przepisy, przygotowane we

współpracy z resortem rolnictwa.

Podkreślić należy

również, że próby wprowadzenia przepisów regulu-

jących kwestie współistnienia upraw podejmowane

są przez kolejne rządy od 2004 r.

Rządowy projekt ustawy przewidywał jako nad-

rzędną zasadę stworzenie takich warunków praw-

nych, aby zgodnie z nimi uprawy roślin genetycznie

zmodyﬁkowanychbyłyprowadzonewsposóbzapew-

niający należytą ochronę upraw ekologicznych i tra-

dycyjnych.

Przepisy te nakładałyby obowiązek zgła-

szania miejsc, gdzie prowadzone byłyby uprawy, obo-

wiązek zachowania izolacji przestrzennej minimali-

zującej przekrzyżowanie różnych typów upraw i okre-

ślałyby zasady postępowania w trakcie prowadzenia

upraw odmian genetycznie zmodyﬁkowanych, co

miałoby zapobiegać ewentualnym negatywnym skut-

kom i przede wszystkim pozwoliłoby na kontrolę

nie z tymi przepisami minister właściwy ds. rolnic-

twa miałby również prawo wprowadzenia zakazu

uprawy roślin GMO w drodze rozporządzenia.

Pro-

jekt ustawy w części dotyczącej koegzystencji w trak-

cie prac podkomisji nadzwyczajnej uległ zasadniczym

zmianom.

Przepisy proponowane przez rząd, umoż-

liwiające nadzór i kontrolę nad uprawami roślin ge-

netycznie zmodyﬁkowanych,zostaływykreśloneiza-

stąpione nowym art. 3b wprowadzającym zakaz ich

tym projektem nie kontynuowano.

Natomiast rządowy projekt nowej ustawy o na-

siennictwie, który przez organizacje opowiadające się

przeciwko stosowaniu GMO w rolnictwie został

okrzyknięty próbą wprowadzenia upraw roślin zmo-

dyﬁkowanychgenetyczniedoPolski,miałregulować

wprowadzanie do obrotu materiału siewnego i roz-

mnożeniowego.

Projekt wdrażał szereg dyrektyw

UE, w tym przepisy dyrektyw: 2008/90/WE regulu-

jącej kwestie związane z obrotem materiałem szkół-

karskim roślin sadowniczych, 2009/145/WE regulu-

jącej kwestie związane z populacjami miejscowymi

oraz tradycyjnymi odmianami warzyw i 2010/60/UE

regulującej wprowadzanie do obrotu mieszanek ro-

ślin pastewnych dla ochrony środowiska, których

terminy wdrożenia już upłynęły.

W części dotyczą-

cej GMO projekt miał regulować zasady prowadze-

nia badań rejestrowych odmian genetycznie zmo-

dyﬁkowanychiwpisywaniatakichodmiandokra-

jowego rejestru oraz warunki dopuszczania do ob-

rotu materiału siewnego odmian genetycznie zmo-

dyﬁkowanych.

Wszystkie te zasady bezpośrednio wynikają z prze-

pisów prawa UE, których każdy kraj Wspólnoty zobo-

wiązany jest przestrzegać.

W przepisach ustawy nie

znalazły się zakazy wprowadzania do obrotu i wpisy-

wania do krajowego rejestru odmian genetycznie zmo-

dyﬁkowanych,obecnewobowiązującejustawieona-

siennictwie, co wywołało dyskusję w mediach.

Podkreślić należy, że znajdujące się w ustawie

o nasiennictwie z 2006 r. zakazy rejestracji odmian

genetycznie zmodyﬁkowanychwkrajowymrejestrze

oraz obrotu materiałem siewnym odmian GMO

w Polsce są niezgodne z prawem unijnym, co potwier-

dził wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwo-

ści wydany 16 lipca 2009 r. w sprawie przeciwko Pol-

sce.

W uzasadnieniu wyroku ETS wskazał, że zaka-

zując swobodnego obrotu materiałem siewnym od-

mian genetycznie zmodyﬁkowanychorazwpisuod-

mian genetycznie zmodyﬁkowanych do krajowego

rejestru odmian Rzeczpospolita Polska uchybiła zo-

bowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 22 i 23

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/

nego uwalniania do środowiska organizmów zmody-

ﬁkowanychgenetycznieiuchylającejdyrektywęRady

90/220/EWG, jak również na mocy art. 4 ust. 4 i art. 16

ślin rolniczych.

Od ogłoszenia wyroku, czyli od lipca 2009 r., Ko-

misja Europejska rozpoczęła monitorowanie postę-

pu prac nad wdrożeniem wyroku.

Rząd RP podjął

działania prowadzące do jego wdrożenia, przygoto-

wując projekt ustawy Prawo o GMO oraz projekt

ustawy o nasiennictwie, które skierował do prac

parlamentarnych.

Jeżeli Komisja uzna, że Polska nie podjęła odpo-

wiednich środków mających na celu wdrożenie przed-

miotowego wyroku lub prace nad jego wdrożeniem

trwają zbyt długo, to na podstawie art. 260 ust. 2

ruje przeciwko Polsce kolejną skargę do Trybunału

Sprawiedliwości UE, wnioskując o nałożenie przewi-

dzianych w traktacie kar za niewywiązanie się ze

zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

Konsekwencje skierowania sprawy do Trybunału

mogą być bardzo dotkliwe dla budżetu państwa.

Kara

ﬁnansowadlaPolskimożebyćnaliczonawedługna-

stępujących kryteriów:

— stawka dzienna od 4500 euro do 284 928 euro,

— minimalna stawka ryczałtu – 3 860 000 euro.

Przy założeniu, że naruszenie, od momentu jego

potwierdzenia wyrokiem ETS, trwa ok. 1000 dni (li-

piec 2009 – luty 2012) kara dla Polski może wy-

nieść:

375

— od 4 500 000 euro do (teoretycznie) 284 928 000

euro,

— ryczałt od 3 860 000 euro.

Powyższe kary mogą być nakładane łącznie.

Ponownego podkreślenia wymaga fakt, że próba

obwarowania przepisami wpisywania odmian gene-

tycznie zmodyﬁkowanychdokrajowegorejestruoraz

obrotu materiałem siewnym takich odmian, nie jest

„otwarciem” Polski na GMO.

Przepisy te odzwiercie-

dlałyby faktyczny stan prawny, dając organom kra-

jowym narzędzia umożliwiające nadzór i kontrolę.

W tym konkretnym przypadku dodatkowo umożliwią

uniknięcie dotkliwych ﬁnansowokarzaniewdroże-

nie wyroku Trybunału Sprawiedliwości.

Prace nad nową ustawą o nasiennictwie są obec-

nie kontynuowane.

W nowym rządowym projekcie

ustawy o nasiennictwie minister rolnictwa zapropo-

nował rozwiązanie polegające na usunięciu z niej

przepisów szczegółowych, dotyczących rejestracji od-

mian i obrotu materiałem siewnym odmian genetycz-

nie zmodyﬁkowanych.

Rozwiązanietakiejestrów-

nież odpowiedzią na prezydenckie weto do ustawy

o nasiennictwie.

Sprawę dostosowania polskiego prawa w dziedzi-

nie nasiennictwa do prawa wspólnotowego skompli-

kowało skierowanie do Sejmu przez prezydenta RP

projektu ustawy o nasiennictwie.

Projekt ten jest toż-

samy z aktualnie procedowanym projektem rządo-

wym, z jednym wyjątkiem.

Utrzymano w nim zaka-

zy obrotu oraz rejestracji odmian genetycznie zmo-

dyﬁkowanych–przepisówuznanychprzezEuropej-

ski Trybunał Sprawiedliwości za niezgodne z prawem

wspólnotowym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

w sprawie określenia możliwości udzielenia

pomocy ﬁnansowej na dokończenie

budowy mostu na rzece Smolnik

w miejscowościach Krasne Potockie – Chomranice

(gm. Chełmiec, pow. nowosądecki,

woj. małopolskie) lub przejęcia rozpoczętej

inwestycji budowy mostu przez podmiot

(sygn.

SPS-024-389/12), dotyczącego zapytania posła

ﬁnansowejnadokończeniebudowymostunarzece

Smolnik w miejscowościach Krasne Potockie – Chom-

ranice (gm. Chełmiec, pow. nowosądecki, woj. mało-

polskie) lub przejęcia rozpoczętej inwestycji budowy

przedstawiam następujące informacje.

Warunkiem uzyskania dotacji na zadania zwią-

zane z usuwaniem skutków zdarzeń noszących zna-

miona klęski żywiołowej jest zgłoszenie potrzeb przez

jednostkę samorządu terytorialnego do właściwego

wojewody, który jest podmiotem uprawnionym do

wystąpienia z wnioskiem w tym przedmiocie.

Z przedstawionego w wystąpieniu stanu faktycz-

nego wynika jednak, że teren na którym znajduje się

droga prowadząca do zniszczonej przeprawy, nie jest

własnością gminy, lecz własnością prywatną.

Powyż-

sze wyklucza natomiast możliwość doﬁnansowania

odbudowy kładki na rzece Smolnik ze środków pu-

blicznych, w tym m.in. ze środków rezerwy celowej

budżetu państwa, której dysponentem jest minister

spraw wewnętrznych.

Jednocześnie pragnę uprzejmie poinformować, że

przejęcia rozpoczętej inwestycji przez podmiot sekto-

ra publicznego.

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

w Rawiczu (391)

pytania pana posła Macieja Orzechowskiego w spra-

wie zniesienia Sądów Rejonowych w Gostyniu i Ra-

wiczu, przesłane przy pismach z dnia 2 lutego 2012 r.

nr SPS-024-391/12 i nr SPS-024-392/12, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

376

W ramach projektowanych działań planuje się

wpływających spraw.

Liczba etatów orzeczniczych

cym o bycie danej jednostki.

dów, tak jak pozostałe wydziały, które funkcjonowa-

ły w strukturze znoszonych sądów.

Obywatele będą

sowych zasadach.

Także budynki wykorzystywane

on zniesienie sądów rejonowych o limicie etatów do

czenia znoszonych jednostek powoływane są jednost-

mieniony projekt uwzględnia między innymi zniesie-

nie Sądów Rejonowych w Chodzieży, Gostyniu, Ko-

ścianie, Nowym Tomyślu, Obornikach, Rawiczu,

Śremie, Trzciance, Wolsztynie, Wrześni i Złotowie.

Rejonowych Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu,

-Stare Miasto w Poznaniu oraz w Gnieźnie, Grodzi-

sku Wielkopolskim, Lesznie, Pile, Szamotułach, Śro-

dzie Wielkopolskiej i Wągrowcu.

Zmodyﬁkowanyprojektrozporządzeniazostałpod-

cydującej przesłanki do podjęcia działań odnośnie do

377

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Gostyniu (392)

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 391, str. 375.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

— w sprawie planowanego zniesienia Sądu Rejo -

nowego w Zduńskiej Woli, przesłane przy piśmie

nowego w Łowiczu, przesłane przy piśmie z dnia

nowego w Łęczycy, przesłane przy piśmie z dnia

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

ministra sprawiedliwości polityka służyć ma dopro-

wadzeniu sądownictwa powszechnego, w tym jego

two powszechne wymogom europejskiej Konwencji

mu jurysdykcyjnego, aby właściwe sądy mogły po-

dołać rozstrzyganiu spraw sądowych w rozsądnych

terminach.

sprawności postępowania, głównego czynnika stano-

alokacji środków budżetowych ponoszonych na sądy

powszechne.

Informuję pana posła, że przygotowany w Mini-

Sądów Rejonowych w (w nawiasach wskazany został

kwidowanej jednostki): Łęczycy (9 sędziów, Sąd Re-

jonowy w Kutnie), Łowiczu (12 sędziów, Sąd Rejono-

wy w Skierniewicach) i Zduńskiej Woli (10 sędziów,

Sąd Rejonowy w Sieradzu).

Planuje się, że omawiana

reforma struktury organizacyjnej sądownictwa po-

378

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, wska-

formy.

Pracownicy administracyjni zatrudnieni w wy-

pują zaległości strukturalne w rozpoznawaniu

spraw.

Reasumując, pragnę zdecydowanie podkreślić, że

nia niewielkich sądów rejonowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

podsekretarza stanu

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 397, str. 377.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

pytania posła Andrzeja Adamczyka przekazanego

-400/12, w sprawie modernizacji drogi krajowej

nr 94 na odcinku Wielka Wieś i Jerzmanowice-Prze-

ginia w woj. małopolskim, przedstawiam następu-

jące wyjaśnienia.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej dostrzega konieczność poprawy stanu

także na odcinku drogi krajowej nr 94 Jerzmanowice

– Modlnica, w ciągu którego znajduje się przedmio-

towy odcinek.

Jednak z uwagi na ograniczenia środ-

ków ﬁnansowychdostępnychdlaGeneralnejDyrek-

cji Dróg Krajowych i Autostrad nie wszystkie zadania

mają szansę realizacji w najbliższym czasie.

W pierwszym kwartale każdego roku Generalna

port o stanie technicznym nawierzchni zamiejskiej

dzonym systematycznie pomiarom cech eksploata-

cyjnych nawierzchni w ramach tzw. Systemu Oceny

379

Stanu Nawierzchni SOSN.

W Systemie Oceny Stanu

cechach eksploatacyjnych nawierzchni jak np.: spę-

kania, głębokość kolein, stan powierzchni, właści-

wości przeciwpoślizgowe (szorstkość).

Na podstawie

wyników takiego badania sieci drogowej ustalane

są odcinki wymagające pilnej interwencji, a następ-

nie w ramach dostępnych środków ﬁnansowychdo-

konuje się niezbędnych prac w celu poprawy stan-

dardu ich użytkowania oraz podniesienia poziomu

bezpieczeństwa.

nieniem udziału pojazdów ciężarowych, wskaźnik wy-

padkowości oraz ocenę efektywności ekonomicznej re-

alizacji zadań stworzony został Plan działań na sieci

drogowej na lata 2011–2013.

W planie tym ujęto za-

dania z zakresu remontów, rozbudów i przebudów

miotowe zestawienie zawiera ponad 500 odcinków

liwiają podejmowanie w pierwszej kolejności działań

na odcinkach dróg stwarzających największe zagro-

Działania przewidziane dla poprawy stanu bez-

pieczeństwa na drodze krajowej nr 94 na odcinku

Jerzmanowice – Modlnica ujęte zostały w pozycji

nr 189 planu.

Rozpoczęcie budowy nastąpi z chwilą

zabezpieczenia odpowiednich środków ﬁnansowych.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

w sprawie projektu likwidacji

skiej w sprawie projektu likwidacji Sądu Rejonowego

2012 r. nr SPS-024-401/12, uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

funkcjonalnym.

Aktualnie projektowana przez Ministerstwo Spra-

nostkach sądowych wydziałów zamiejscowych inne-

powoduje poważne problemy z opanowaniem wpływu

W związku z powyższym w wyniku wprowadze-

Sprawiedliwości można spodziewać się przyspiesze-

Ministerstwo Sprawiedliwości, poszukując opty-

szanowanie konstytucyjnych praw obywateli, w tym

prawa do sądu.

Przyjęte założenia reformy pozwala-

ją na stwierdzenie, że nie zachodzą aktualnie okolicz-

ności mogące uprawdopodabniać uszczerbek, jakiego

mogłoby doznać prawo do sądu, rozumiane zarówno

również jako prawo do rozpatrzenia sprawy bez nie-

uzasadnionej zwłoki przez właściwy sąd, w przypad-

ku wprowadzenia reformy organizacyjnej.

380

Projektowana reorganizacja nie spowoduje zatem

w znaczący sposób usprawnić działanie całego wy-

miaru sprawiedliwości.

Przygotowany w Ministerstwie Sprawiedliwości

projekt rozporządzenia w sprawie zniesienia niektó-

duje zniesienie sądów rejonowych o limicie etatów

sędziowskich do 12 włącznie.

W wyniku projektowa-

nej reorganizacji powołane zostaną jednostki sądowe

szczebla rejonowego o limicie wynoszącym co naj-

mniej 15 sędziów.

W związku z powyższym przewiduje się z dniem

1 lipca 2012 r. zniesienie Sądu Rejonowego w Luba-

niu, w którym na dzień 31 grudnia 2011 r. limit eta-

tów sędziowskich wynosił 10, i włączenie obszaru

właściwości miejscowej tej jednostki do jurysdykcji

Sądu Rejonowego w Zgorzelcu.

Prowadząc prace koncepcyjne dotyczące struktu-

W międzyczasie w Ministerstwie Sprawiedliwości

morządowych, w ramach których przedstawione zo-

stały założenia reformy, wyjaśnione wątpliwości oraz

ganizacyjnych.

Należy jednak pamiętać, że sądy są

niezależne od innych władz, a minister sprawiedli-

wości, kształtując sieć sądownictwa powszechnego,

formy administracyjnej i podziałem terytorialnym

kraju.

Minister sprawiedliwości jest natomiast odpo-

wiedzialny za takie rozlokowanie jednostek sądo-

wych, aby równie efektywnie i sprawnie wypełniały

powierzone im zadania.

Niemniej wszystkie wystąpienia w sprawie pro-

jektowanej reorganizacji i zawarte w nich argu-

menty nadsyłane przez zainteresowane podmioty,

w tym władze samorządowe, zostały uwzględnione

w toku analiz prowadzonych przez właściwe mery-

torycznie komórki organizacyjne Ministerstwa Spra-

wiedliwości.

Jednocześnie informuję, że zapoznano się rów-

nież z uchwałą nr XXI/147/2012 Rady Powiatu Lu-

Rejonowego w Lubaniu, której projekt pani poseł

załączyła do swojego zapytania.

Jednakże na obec-

nym etapie prac legislacyjnych uznano, że zniesienie

wskazanej jednostki jest uzasadnione po pierwsze,

dobrem wymiaru sprawiedliwości, po drugie argu-

menty przedstawione przez władze samorządowe

nie są na tyle ważkie, aby przemawiały za odstąpie-

niem od zniesienia Sądu Rejonowego w Lubaniu

w drodze wyjątku od przedstawionych wcześniej za-

łożeń reformy.

Akty prawne regulujące zaprojektowaną przez

Ministerstwo Sprawiedliwości reformę struktury or-

ganizacyjnej sądownictwa powszechnego zostały w dniach

łecznych.

Przedmiotowe projekty podlegają zaopinio-

waniu przez: prezesów sądów apelacyjnych, okręgo-

wych i rejonowych, Krajową Radę Sądownictwa,

pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, prokuratora

generalnego, Stowarzyszenie Sędziów Polskich Iusti-

tia, Stowarzyszenie Sędziów Themis, Stowarzyszenie

Sędziów Sądów Rodzinnych w Polsce, Naczelną Radę

Adwokacką, Krajowa Radę Radców Prawnych i Kra-

jową Radę Komorniczą.

W przypadku jakiejkolwiek modyﬁkacji dotych-

ny nowy projekt rozporządzenia, który ponownie zo-

stanie poddany konsultacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

pytanie pana Adama Szejnfelda, posła na Sejm RP,

z dnia 20 stycznia 2012 r., przesłane przy piśmie pana

381

Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu, z dnia

8 lutego 2012 r. (znak: SPS-024-402/12), w sprawie

kontraktów Narodowego Funduszu Zdrowia z pla-

cówkami medycznymi z Piły i innych miast Wielko-

polski północnej, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

Zasady zawierania umów na realizację świadczeń

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

NFZ dotyczących postępowań w sprawie zawarcia

konkursów ofert, rokowań i zawieranie umów o udzie-

Odnosząc się do zagadnienia dotyczącego zasad

zawierania umów przez Narodowy Fundusz Zdrowia

na realizację świadczeń opieki zdrowotnej, uprzejmie

informuję, iż podstawowym trybem mającym na celu

zawarcie umów na realizację świadczeń opieki zdro-

wotnej, w tym świadczeń w rodzaju: ambulatoryjna

opieka specjalistyczna, jest konkurs ofert.

Celem

nadrzędnym postępowania konkursowego jest wyło-

nienie spośród ofert, które wpłynęły na ogłoszenie

funduszu, tych ofert, które zapewniają ciągłość

sowość oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans

Zgodnie z art. 134 ust. 1 cytowanej na wstępie

ustawy fundusz jest obowiązany zapewnić równe

wyższe oznacza, że prowadząc postępowanie, fun-

dusz nie może kierować się takimi przesłankami jak

status świadczeniodawcy (publiczny/niepubliczny)

czy też uprzednie związanie umową z NFZ.

Oddział

wojewódzki NFZ dokonuje natomiast oceny złożonych

ofert w oparciu o takie kryteria jak: ciągłość, komplek-

sowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń,

kwaliﬁkacjepersonelu,wyposażeniewsprzętiapa-

raturę medyczną, cena i liczba oferowanych świad-

czeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacja kosztów (art. 148

ustawy).

Odnosząc się kwestii i pytań zawartych w treści

zapytania, uprzejmie informuję, iż Ministerstwo

Zdrowia zwróciło się do Wielkopolskiego Oddziału

jęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie

z wyjaśnieniami płatnika świadczeń do oddziału fun-

duszu nie wpływały zgłoszenia czy skargi ze strony

pacjentów, które mogłyby świadczyć o trudnościach

w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej realizo-

wanych w zakresie ambulatoryjnej opieki specjali-

stycznej.

Podniesiona w treści zapytania kwestia nie-

podpisania umów o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej ze świadczeniodawcami wybranymi do reali-

zacji świadczeń opieki zdrowotnej wynikała wyłącz-

nie z brzmienia art. 154 ust. 2 cytowanej na wstępie

ustawy, zgodnie z którym wniesienie przez oferenta

odwołania na rozstrzygnięte postępowanie w sprawie

zawarcia umów wstrzymuje zawarcie umowy o udzie-

lanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego roz-

patrzenia.

Jak wskazuje fundusz, w postępowaniach

prowadzonych w sprawie zawarcia umów, które zo-

stały rozstrzygnięte w dniu 30 grudnia 2011 r., do

dyrektora Wielkopolskiego OW NFZ wpłynęło ponad

650 odwołań, czego konsekwencją była konieczność

wydania ponad 650 decyzji administracyjnych.

W tym

nie samo wydanie decyzji administracyjnej musiało

być poprzedzone prowadzeniem skomplikowanego

postępowania dowodowego.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

iż świadczeniodawcy wskazani w dokonanych roz-

strzygnięciach postępowań konkursowych jako pod-

mioty, z którymi oddział funduszu zawrze umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zobowią-

zani byli do rozpoczęcia udzielania świadczeń już od

dnia 1 stycznia 2012 r.

Odnosząc się do zagadnienia poruszonego w treści

zapytania, dotyczącego pisemnego informowania

świadczeniodawców o zawieszeniu kontraktu, uprzej-

mie informuję, iż w przypadku kilku postępowań

konkursowych Wielkopolski OW NFZ sprostował,

z uwagi na oczywiste omyłki, treść ogłoszenia o roz-

strzygnięciu postępowań w sprawie zawarcia umów.

Powyższe sprostowanie wynikało wyłącznie z ko-

nieczności uwzględnienia rzeczywistych wyników

w rankingu końcowym oferentów.

Należy zwrócić

uwagę na fakt, iż przyjęcie odmiennego założenia

prowadziłoby w opisywanej sytuacji do podpisania

umów z oferentami, którzy w dokonanej przez komi-

sję konkursową ocenie ofert uzyskali całkowitą licz-

bę punktów niekwaliﬁkującą do zawarcia umowy

zuje płatnik świadczeń, o treści niniejszego sprosto-

wania oferenci zostali poinformowani odrębnymi

pismami oraz komunikatem zamieszczonym na stro-

nie internetowej Wielkopolskiego OW NFZ.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej braku pewne-

go typu poradni na terenie określonych powiatów czy

miast, uprzejmie informuję, iż świadczenia opieki

zdrowotnej kontraktowane są zwykle przez oddział

382

wojewódzki funduszu na poziomie terytorialnym po-

wiatu, subregionu (grupy powiatów) oraz wojewódz-

twa.

W sytuacji ogłoszenia postępowań konkurso-

wych obejmujących swoim zakresem terytorialnym

obszar subregionu czy województwa uprawnionymi

do złożenia oferty są wszyscy oferenci deklarujący

miejsce udzielania świadczeń na danym obszarze.

W takim wypadku wynik dokonanego rozstrzygnię-

cia postępowania i w konsekwencji zawarcie umów

nymi świadczeniodawcami są jedynie rezultatem

rankingu końcowego ofert uwzględniającego spełnia-

nie przez oferentów oznaczonych warunków o cha-

rakterze rankingującym.

Wobec powyższego świad-

czeniodawcy z terenu działania Trzcianki, Czarnko-

wa czy Piły mieli takie same szanse na podpisanie

umowy w prowadzonych postępowaniach jak inni

świadczeniodawcy udzielający świadczeń opieki zdro-

wotnej na terenie subregionu pilskiego czy wojewódz-

twa wielkopolskiego.

Mając na uwadze poruszone w treści zapytania

zagadnienie, zgodnie z którym w procesie kontrak-

towania nie uwzględniono wielu działających dotych-

czas poradni, uprzejmie informuję, iż obowiązujące

szczegółowe kryteria oceny ofert, zapisy ustawowe

(art. 134 ust. 1 cytowanej na wstępie ustawy) oraz

praktyka orzecznicza (decyzja prezesa UOKiK nr RWA-

-9/2009 z dnia 10 lipca 2009 r.) nie pozwalają na sto-

sowanie jakichkolwiek preferencji wobec dotychcza-

sowych świadczeniodawców w stosunku do nowych

oferentów, gdyż takie praktyki byłyby uznane za

przejaw nierównego traktowania.

Powyższe oznacza,

że prowadząc postępowanie, fundusz nie może kiero-

wać się takimi przesłankami jak status świadczenio-

dawcy (publiczny/niepubliczny) czy też uprzednie

Odnosząc się do kwestii dotyczącej niezabezpie-

czenia świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie tera-

pii i ﬁzjoterapii dla dzieci, uprzejmie informuję, iż

w wyniku prowadzonych postępowań konkursowych

w sprawie zawarcia umów w rodzaju: rehabilitacja

lecznicza fundusz podpisał kilka umów z podmiotami

udzielającymi świadczeń ﬁzjoterapiiambulatoryjnej

na terenie miasta Piły.

Dodatkowo, jak wyjaśnia fun-

dusz, płatnik podpisał również umowę z Ośrodkiem

Diagnostyki Neurorozwojowej i Rehabilitacji z siedzi-

bą w Pile w zakresie rehabilitacji dzieci z zaburze-

niami wieku rozwojowego.

Mając również poruszoną w treści zapytania kwe-

stię dotyczącą czasu pracy poradni specjalistycznych,

uprzejmie informuję, iż zgodnie z zapisami zarządze-

nia nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu

nia warunków zawierania i realizacji umów w rodza-

ju ambulatoryjna opieka specjalistyczna, poradnia

specjalistyczna powinna być czynna nie krócej niż

wych w przedziale czasowym między godz. 7.30

popołudniowych w przedziale czasowym między

godz. 14.00 a 20.00.

W tym miejscu należy jednak

podkreślić, iż zgodnie ze stanowiskiem prezesa Na-

rodowego Funduszu Zdrowia, u podstaw określenia

takiego harmonogramu pracy poradni specjalistycz-

nych jest zagwarantowanie świadczeniobiorcom mi-

nimalnego dostępu do poradni specjalistycznych

(12 godzin) niezależnie od regionu kraju przez nich

zamieszkanego czy rodzaju wykonywanej pracy (pra-

ca zmianowa).

Należy jednak zwrócić uwagę na fakt,

iż analogicznie jak w latach ubiegłych premiowane

są poradnie oferujące dłuższy czas pracy poradni.

Równocześnie uprzejmie informuję, iż minister

zdrowia na bieżąco monitoruje stan dostępu pacjen-

tów do świadczeń opieki zdrowotnej, a w przypadku

stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości zwią-

zanych z dostępem do świadczeń opieki zdrowotnej

podejmowane są wszelkie działania mające na celu

rozwiązanie zaistniałych problemów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

podsekretarza stanu

(403)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma,

znak SPS-024-403/12, z dnia 8 lutego 2012 r., przy

ju partnerstwa publiczno-prywatnego w Polsce, prze-

kazuję poniżej wyjaśnienia w odniesieniu do przed-

stawionych w omawianym wystąpieniu kwestii.

Ministerstwo Gospodarki podziela opinię nt. zna-

czenia p.p.p. w realizacji ważnych zadań publicznych

oraz korzyści wynikających z zastosowania tej for-

muły dla budżetu państwa i jednostek samorządu

terytorialnego.

Natomiast dla przedsiębiorcy prywat-

nego partnerstwo publiczno-prywatne oznacza udział

w przedsięwzięciu o wysokim stopniu wiarygodności

(np. dla banków) oraz gwarantuje mu niezbędne

wsparcie instytucjonalne i polityczne ze strony pod-

miotu publicznego.

Wprowadzone w ostatnich latach

zmiany i uporządkowanie regulacji prawnych w za-

kresie p.p.p. uczyniło z tej formy współpracy instru-

ment bardziej przystępny i atrakcyjny.

383

W tym kontekście szczególnego znaczenia nabie-

rają działania w zakresie propagowania wiedzy na

temat partnerstwa publiczno-prywatnego w Polsce.

o partnerstwie publiczno-prywatnym do zadań mini-

stra właściwego do spraw gospodarki należy upo-

wszechnianie i promowanie partnerstwa publiczno-

-prywatnego oraz dokonywanie analiz i ocen funk-

cjonowania p.p.p., w tym stanu i perspektyw ﬁnan-

sowego zaangażowania sektora prywatnego.

Realizując te zadania ustawowe, Ministerstwo

Gospodarki podobnie jak w poprzednich latach rów-

nież w 2011 r. podjęło wiele różnorodnych działań

promujących partnerstwo publiczno-prywatne za-

Zorganizowano m.in. szkolenia dotyczące p.p.p. dla

przedstawicieli administracji publicznej.

W pięciu cy-

klach zostało przeszkolonych 106 osób.

Zakres mery-

toryczny szkoleń obejmował m.in. następujące tema-

ty: wprowadzenie do partnerstwa publiczno-prywat-

nego, modele p.p.p. w praktyce, podstawy prawne

realizacji projektów p.p.p. w Polsce, tryby wyboru

partnera prywatnego, umowa o p.p.p., przygotowanie

przedsięwzięć p.p.p., podział ryzyk w projektach

p.p.p., p.p.p. a dług publiczny, zagrożenia i nieprawi-

dłowości związane z realizacją projektów p.p.p., nad-

zór i kontrola nad realizacją projektów p.p.p., hybry-

dowe projekty p.p.p., rynek p.p.p. w Polsce, p.p.p.

– case studies, wdrażanie p.p.p. w administracji pu-

blicznej.

Wysokie kompetencje oraz doświadczenie

wykonawcy szkoleń gwarantowały właściwy dobór

zagadnień do potrzeb uczestników oraz wyjaśnienie

i omówienie problemów zgodnie z oczekiwaniami, co

spotkało się z uznaniem słuchaczy i potwierdziło ce-

lowość organizowania tego typu szkoleń.

Ministerstwo Gospodarki realizowało również

inne działania promocyjne, m.in. zorganizowało wi-

zytę studyjną w Hiszpanii dla przedstawicieli Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego, Centralnego Biu-

ra Śledczego, Prokuratury, Policji, Najwyższej Izby

Kontroli, Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczo-

ści (wybranych uczestników szkoleń z 2010 r.).

Uczest-

nicy delegacji mieli okazję poznać specyﬁkęzarzą-

dzania projektami p.p.p., międzynarodowe standardy

i funkcjonowanie instytucji kontrolujących realizację

tych przedsięwzięć, a także efekty projektów p.p.p.

w kraju o dużym doświadczeniu w tym zakresie.

Kolejnym działaniem promocyjnym MG, istotnym

z punktu widzenia potrzeb administracji terenowej,

było zorganizowanie misji studyjnej dla przedstawi-

cieli samorządów na największe w Chinach targi in-

westycyjno-handlowe CIFIT w Xiamen.

Udział w tym

prestiżowym wydarzeniu umożliwił członkom dele-

gacji prezentację oferty inwestycyjnej swoich regio-

nów, stworzył im szansę udziału w interesujących

seminariach i spotkaniach biznesowych oraz w tzw.

sesji matchmakingowej, podczas której przedstawi-

ciele gmin mogli prowadzić indywidualne rozmowy

z chińskimi przedsiębiorcami.

Udział w misji był

również wyjątkową okazją do przedstawienia wy-

kładni prawnej realizacji w Polsce przedsięwzięć

w koncepcji p.p.p. oraz do zaprezentowania bazy pro-

jektów p.p.p. prowadzonej od 2010 r. przez Minister-

stwo Gospodarki.

Baza projektów partnerstwa publiczno-prywatne-

go, dostępna pod adresem www.bazappp.gov.pl, jest

jednym z instrumentów realizacji ustawowych dzia-

łań promocyjnych MG w omawianym zakresie.

Baza

służy zbieraniu i usystematyzowaniu informacji nt.

projektów partnerstwa publiczno-prywatnego w Pol-

sce, a zatem również propaguje wiedzę dotyczącą

form współpracy podmiotów prywatnych z sektorem

publicznym.

Bezpłatny dostęp do bazy, możliwość ko-

rzystania z niej bez wymogu rejestracji, konﬁguracja

projektów w trzech kategoriach (planowane, realizo-

wane i zakończone) oraz cztery wersje językowe (pol-

ska, angielska, niemiecka i chińska) stwarzają za-

interesowanym podmiotom zarówno w Polsce, jak

i za granicą, elastyczny dostęp do danych i możli-

wość przeglądu polskiej oferty inwestycyjnej.

W ba-

zie zamieszczone są obecnie 23 projekty realizowa-

ne i 71 planowanych do realizacji.

W kontekście krót-

kiego okresu obowiązywania znowelizowanej ustawy

o partnerstwie publiczno-prywatnym jest to bardzo

dobry wynik i potwierdza on, że p.p.p. jest coraz po-

pularniejszym instrumentem.

Ministerstwo Gospodarki w 2011 r. kontynuowa-

ło również działania związane z organizacją lub do-

ﬁnansowaniemkonferencjiiseminariówzzakresu

partnerstwa publiczno-prywatnego.

Wśród kluczo-

wych wydarzeń wymienić należy konferencję „Part-

nerstwo publiczno-prywatne w przestrzeni miejskiej”

zorganizowaną w listopadzie ub. roku w siedzibie

MG, której celem była promocja idei p.p.p. jako mo-

delu, który może wspomóc podmioty publiczne w efek-

tywnej realizacji zadań publicznych.

Spotkanie zgro-

madziło ok. 200 osób, w tym szeroką rzeszę środo-

wisk publicznych i prywatnych zainteresowanych

rozwojem rynku p.p.p. i koncesji w Polsce.

Istotna z punktu widzenia kwestii podnoszo-

nych przez pana posła była również konferencja nt.

długu publicznego, która odbyła się pod patrona-

tem Ministerstwa Gospodarki w ramach Kongresu

Finansów Publicznych w Krakowie.

Spotkanie było

okazją do wymiany doświadczeń z dziedziny prawa

ﬁnansówpublicznych,zeszczególnymuwzględnie-

niem tematyki długu publicznego i partnerstwa

publiczno-prywatnego.

W konferencji uczestniczy-

ło ok. 110 przedstawicieli samorządu terytorialne-

go, sektora ﬁnansowego, przedsiębiorców i osób

zainteresowanych tą tematyką.

Wydarzenie było

doﬁnansowaneprzezMG.

Jednym z działań mających na celu popularyzację

zagadnień p.p.p. i pozyskiwanie zagranicznych part-

nerów prywatnych dla inwestycji realizowanych w tej

formule w Polsce było doﬁnansowanieprzezMini-

sterstwo Gospodarki seminariów organizowanych

przez WPHI w Astanie, Casablance i Hongkongu dla

przedsiębiorców działających na terenie kraju urzę-

dowania WPHI.

Seminaria promujące projekty p.p.p. or-

384

ganizowały również inne placówki WPHI, np. w Por-

to, Madrycie i Mediolanie.

Problematyka partnerstwa publiczno-prywatnego

uwzględniana była w wystąpieniach członków Kie-

rownictwa Ministerstwa Gospodarki na konferen-

cjach i spotkaniach z izbami gospodarczymi i inwe-

storami zagranicznymi, m.in. podsekretarza stanu

Rafała Baniaka na spotkaniu z włoskim zrzeszeniem

biznesowym Conﬁndustria(lipiec2011r.),wicepre-

miera Waldemara Pawlaka na spotkaniu z przedsię-

biorcami niemieckimi w Warszawie (czerwiec 2011 r.),

a także w trakcie Forum Biznesu w Berlinie z udzia-

łem podsekretarza stanu Grażyny Henclewskiej (maj

2011 r.) i podsekretarza stanu Rafała Baniaka w Ham-

burgu (wrzesień 2011 r.).

Przedstawiciele Ministerstwa Gospodarki aktyw-

nie uczestniczyli również w działaniach i inicjaty-

wach dotyczących tej tematyki za granicą, m. in.

w posiedzeniach i pracach EPEC (European Public-

-Private Partnerships Expertise Centre) – komórki

ds. p.p.p. utworzonej przy Europejskim Banku Inwe-

stycyjnym oraz w tworzeniu dokumentu pn. „PPP

institutional framework report for Poland” oraz

w opiniowaniu innych dokumentów EPEC.

Brali

udział w trzecim posiedzeniu Team of Specialists on

Public-Private Partnerships.

Komitetu Integracji

i Współpracy Europejskiej ONZ, w szóstej sesji Ko-

mitetu Integracji i Współpracy Europejskiej ONZ

w zakresie tematyki p.p.p., w czwartym dorocznym

posiedzeniu urzędników ds. p.p.p. w ramach OECD

oraz opiniowali dokument OECD pn. “From Lessons

To Recommendations For Public Governance Of Pub-

lic-Private Partnerships”.

Ponadto przy ministrze gospodarki powołany zo-

stał w 2010 r. zespół do spraw partnerstwa publiczno-

-prywatnego, którego głównym zadaniem jest okre-

ślenie kierunków i przygotowywanie rekomendacji

związanych z promocją i wprowadzaniem w życie

partnerstwa publiczno-prywatnego.

W posiedzeniach

zespołu uczestniczą przedstawiciele administracji

publicznej, jednostek samorządu terytorialnego, or-

ganizacji przedsiębiorców oraz instytucji non-proﬁt

zajmujących się tematyką p.p.p.: Fundacji Centrum

PPP oraz Instytutu Partnerstwa Publiczno-Prywat-

nego.

W 2011 r. skład zespołu rozszerzono o przed-

stawicieli Krajowej Rady Regionalnych Izb Obra-

chunkowych oraz Głównego Urzędu Statystycznego.

Dotychczas odbyły się dwa posiedzenia, podczas któ-

rych dyskutowane były istotne kwestie związane

z funkcjonowaniem partnerstwa publiczno-prywat-

nego w Polsce, w tym aspekty dotyczące długu pu-

blicznego.

Zespół nie zgłosił potrzeby stworzenia

strategii rozwoju p.p.p.

Uzupełnieniem powyższych działań Ministerstwa

Gospodarki jest projekt Polskiej Agencji Rozwoju

Przedsiębiorczości pn. „Partnerstwo publiczno-pry-

watne”, realizowany w partnerstwie z fundacją In-

stytut Partnerstwa Publiczno-Prywatnego, w ra-

mach działania 2.1. PO KL: Rozwój kadr nowocze-

snej gospodarki, poddziałania 2.1.3 Wsparcie syste-

mowe na rzecz zwiększania zdolności adaptacyjnych

pracowników i przedsiębiorstw – projekty systemowe.

Jego ogólnie sformułowanym celem jest upowszech-

nienie wiedzy o partnerstwie publiczno-prywatnym

prowadzące do zwiększenia liczby przedsięwzięć re-

alizowanych w tej formule.

Projekt zakłada realizację do końca 2014 r. pięciu

zadań merytorycznych takich, jak:

— dokonanie analizy potencjału podmiotów pu -

blicznych i przedsiębiorstw oraz otoczenia instytu-

cjonalno-prawnego do podejmowania przedsięwzięć

w formule p.p.p.,

— organizację cyklu 16 regionalnych seminariów

dla przedstawicieli sektora publicznego i prywatnego,

— przeprowadzenie 2 ogólnopolskich konkursów

na projekty p.p.p. adresowanych do podmiotów pu-

blicznych,

— udzielenie wsparcia doradczego, ﬁnansowego

i technicznego dla projektów p.p.p. wybranych w ogól-

nopolskich konkursach,

— prowadzenie kampanii promocyjno-informa -

cyjnej w zakresie p.p.p.

Każde z powyższych zadań jest złożone z rozbu-

dowanych działań szczegółowych, których realizacja

w dużym stopniu rozstrzygnie wątpliwości podnoszo-

ne przez pana posła.

Na przykład pierwsze z ww. za-

dań merytorycznych (analiza potencjału) obejmuje

m. in.:

— określenie skali potrzeb instytucji publicznych

w zakresie zadań służących rozwojowi lokalnemu

i regionalnemu,

— wyodrębnienie zadań możliwych do realizacji

w p.p.p.,

— analizę stopnia przygotowania instytucji pu -

blicznych do współpracy z podmiotami prywatnymi

w realizacji usług publicznych,

— dokonanie oceny siły ekonomicznej i zdolności

operacyjnych podmiotów prywatnych w Polsce do re-

alizacji projektów p.p.p.,

— zidentyﬁkowanie potrzeb obu sektorów (pu -

blicznego i prywatnego) w zakresie współpracy przy

realizacji takich projektów,

— zidentyﬁkowanie warunków i możliwości ﬁ -

nansowania projektów p.p.p. przez instytucje ﬁnan-

sowe,

— rozpoznanie barier instytucjonalno-prawnych

utrudniających współpracę w ramach p.p.p.,

— rozpoznanie praktyk instytucji kontrolnych

w zakresie podejścia do projektów p.p.p., ocenę spój-

ności, kompletności i przejrzystości aktów prawnych

regulujących problematykę p.p.p.

Przewiduje się, że wyniki ww. analiz pozwolą

określić realne potrzeby, w tym również w kwestii

utworzenia w Polsce instytucji zajmującej się rozwo-

jem partnerstwa publiczno-prywatnego.

Zadania projektu realizowanego przez PARP od-

powiadają również na sugestię zawartą w interpela-

cji dotyczącą wprowadzenia pilotażowych rządowych

przedsięwzięć wskazujących rzeczywiste poparcie

385

polskiego rządu dla praktycznego wykorzystania idei

p.p.p.

Przedstawione powyżej działania Ministerstwa

Gospodarki i Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębior-

czości w zakresie promowania partnerstwa publicz-

no-prywatnego w Polsce podważają tezę, że sektor

publiczny nie upowszechnia wiedzy i umiejętności

stosowania p.p.p. w naszym kraju.

Proponowane w interpelacji zadania w zakresie

uruchomienia systemowego wsparcia dla ﬁnanso-

wania części kosztów przygotowania przedsięwzięć

p.p.p. znajdują odniesienie w rekomendacjach doty-

czących działalności Banku Gospodarstwa Krajo-

wego, które powstały w ramach prac zespołu kiero-

wanego przez pana ministra Michała Boniego.

Opracowana została kierunkowa koncepcja oparta

na zmianie działania Funduszu Rozwoju Inwestycji

Komunalnych (FRIK), którego środki są obecnie

przeznaczone na zmniejszenie kosztów przygotowa-

nia dokumentacji dla projektów doﬁnansowanych

ze środków UE i realizowanych przez gminy, powia-

ty i ich związki.

Koncepcja ta zakłada m. in. wspar-

cie ﬁnansoweprojektówpublicznychniezależnieod

formuły ich realizacji, rozszerzenie grupy beneﬁ-

cjentów oraz włączenie FRIK w rozwiązania syste-

mowe nowej perspektywy budżetowej 2014–2020.

Propozycje w tym zakresie zostały przesłane do Mi-

nisterstwa Finansów.

Podejmowane dotychczas działania mają na celu

stworzenie warunków do stosowania partnerstwa

publiczno-prywatnego na szerszą skalę.

Minister-

stwo Gospodarki wyraża nadzieję, że w dużym stop-

niu przyczynią się one do usunięcia barier o charak-

terze mentalnym i przekonają przyszłych beneﬁcjen-

tów tych działań o korzyściach płynących ze współ-

pracy z partnerami prywatnymi w realizacji zadań

publicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

(404)

Szanowna Pani Marszałek!

Niniejszym przekazu-

ję odpowiedź na interpelację z 24 stycznia 2012 r.

zgłoszoną przez posła Adama Szejnfelda w sprawie

Uprzejmie informuję, że rozpoczął się już proces

usprawniania systemu stanowienia prawa, mający

na celu poprawę jakości i zwiększenie przejrzystości.

Wśród wprowadzonych zmian należy wskazać nowe

zasady funkcjonowania Zespołu ds. Programowania

Prac Rządu i Komitetu Rady Ministrów, które pełnią

rolę ﬁltrów jakości regulacji na kolejnych etapach

rządowego procesu legislacyjnego, przyczyniając się

do stopniowego zmniejszania liczby nowych przepi-

sów i podnoszenia ich jakości.

Analizę jakości zgła-

szanych projektów ułatwia nowe narzędzie – test

regulacyjny, krótki formularz podsumowujący wie-

dzę projektodawcy na danym etapie procesu oceny

skutków regulacji.

Test wymaga zwięzłej odpowiedzi

na pytanie, jaki problem jest rozwiązywany, w jaki

sposób i jaki efekt jest oczekiwany.

Opiera się na pod-

stawowej analizie kosztów i korzyści, wymaga wpi-

sania kilku kluczowych liczb opisujących znaczenie

i skutki projektu, a także szacunki obciążeń regula-

cyjnych.

Formularz zawiera także rubryki dotyczące

wykrywania „nadregulacji” przy projektach unijnych

oraz dotyczące okresowego przeglądu skutków wpro-

wadzenia projektu w życie.

Ważnym elementem testu

jest wskazanie rozwiązań problemu w innych kra-

jach.

Komitet Rady Ministrów 23 lutego 2012 r. przy-

jął formularz testu z zaleceniem stosowania w odnie-

sieniu do projektów założeń (KRM-24-15-12), nato-

miast na posiedzeniu 27 lutego 2012 r.

Zespół ds.

Programowania Prac Rządu przyjął ustalenie, że po

analizie zgłoszeń do wykazu prac legislacyjnych Rady

Ministrów będzie w razie potrzeby zwracał się do

wnioskodawcy o przekazanie dodatkowo testu regu-

lacyjnego w celu doprecyzowania informacji przed

podjęciem decyzji o wpisaniu projektu do wykazu.

Test jest opublikowany na BIP Rady Ministrów pod

adresem http://bip.kprm.gov.p1/portal/kpr/l l O/1773/

Test regulacviny.html.

Zmiana formuły funkcjonowania Zespołu ds. Pro-

gramowania i Komitetu Rady Ministrów, a także

wzmocnienie kompetencji analitycznych w Kancela-

rii Prezesa Rady Ministrów mają doprowadzić do ry-

gorystycznego przestrzegania zasad tworzenia OSR

– zgodnie z zasadą, że OSR jako proces jest integral-

ną częścią prac nad projektami dokumentów i powin-

na być rozpoczynana przed opracowaniem projektu

założeń, umożliwiając ocenę wszystkich istotnych

skutków regulacji i wybór optymalnego rozwiązania.

Obecnie trwają także prace nad stworzeniem w po-

szczególnych ministerstwach stanowisk koordynato-

rów ds. OSR.

W Ministerstwie Gospodarki prowadzo-

ne są natomiast prace nad aktualizacją komplekso-

wego programu „Lepsze Prawo”, którego założenia

to m.in. przejrzyste tworzenie prawa, poprawa syste-

mu OSR, usprawnienie procesu konsultacji społecz-

nych, redukcja obciążeń administracyjnych i uprosz-

czenie obowiązujących przepisów poprzez takie dzia-

łania, jak np. promowanie dobrych praktyk legisla-

cyjnych, wzmocnienie oceny ex-post, stworzenie pod-

ręcznika do identyﬁkacjiipomiarukosztówregula-

cyjnych czy uproszczenie procedur administracyjnych

386

(projekt UEPA).

Ministerstwo Gospodarki prowadzi

obecnie projekt pilotażowy zmierzający do stworze-

nia platformy pozwalającej na przeprowadzanie kon-

sultacji za pomocą serwisu elektronicznego (system

konsultacji on-line).

W odniesieniu do przejrzystości procesu legisla-

cyjnego należy zwrócić uwagę na działania podjęte

przez Rządowe Centrum Legislacji, których efektem

jest ułatwienie dostępu obywateli do informacji o pro-

jektach oraz przedstawiania opinii.

Od l lutego 2011 r.

funkcjonuje system udostępniania wszystkich pro-

jektów i dokumentów dotyczących prac nad projek-

tami w BIP RCL.

System gromadzi informacje

w uporządkowanym serwisie „Rządowy Proces Le-

gislacyjny”, z którym połączony został wykaz prac

legislacyjnych.

Na końcowym etapie są się też prace

w RCL nad uruchomieniem portalu stanowiącego

ogólnodostępny system informacji prawnej.

Jedno-

cześnie w RCL dokonywany jest aktualnie przegląd

procedur w pracach nad projektami aktów norma-

tywnych i innych dokumentów rządowych określo-

nych w obowiązującym regulaminie pracy Rady Mi-

nistrów.

Przegląd ma na celu opracowanie i poddanie

uzgodnieniom propozycji korekt, by uporządkować

i zwiększyć przejrzystość regulacji.

Ponadto RCL

podjęło współpracę z Sejmem i Senatem w zakresie

koordynacji procesu legislacyjnego – podjęto uzgod-

nienia dotyczące standardów technicznych i rozpo-

częto proces ujednolicania technik legislacyjnych

w ramach cyklicznych spotkań szkoleniowych w RCL.

Odnosząc się do proponowanych przez pana posła

rozwiązań niektórych problemów, należy zauważyć,

że model sporządzania przez jeden podmiot, tj. RCL,

projektu ustawy na podstawie przyjętych założeń jest

już wprowadzony w regulaminie pracy Rady Mini-

strów.

W latach 2010–2011 został zastosowany do 43

ustaw, a intencją jest stałe zwiększanie udziału tak

procedowanych projektów.

Odnośnie do wprowadze-

nia możliwości zgłaszania jedynie „uwag konstruk-

tywnych” w toku konsultacji społecznych wydaje się,

że mogłoby to budzić wątpliwości w świetle konsty-

tucyjnej zasady wolności działania m.in. stowarzy-

szeń (art. 12 konstytucji).

Proponowane wprowadze-

nie możliwości „zlecania przygotowywania projektów

przepisów na rynku” przeczy równocześnie formuło-

wanemu postulatowi sporządzania projektów przez

jeden podmiot podległy bezpośrednio premierowi

albo Radzie Ministrów.

Konieczność wyważenia mię-

dzy komunikatywnością tekstu aktu normatywnego,

spójnością z systemem prawa oraz skutecznością

i proporcjonalnością ingerencji prawnej jest realizo-

wana przez sporządzanie tekstu przez legislatora

współpracującego z urzędnikiem merytorycznym, któ-

ry korzysta z wiedzy specjalistycznej również eksper-

tów niezatrudnionych w administracji publicznej.

Jak wynika z przedstawionych informacji, choć

wiele zmian zostało już zapoczątkowanych, to kom-

pleksowa reforma procesu tworzenia prawa ma cha-

rakter złożony i długotrwały.

Wymaga współdziała-

nia wielu podmiotów zaangażowanych w proces two-

rzenia prawa na każdym jego etapie, w szczególności

przedstawicieli Sejmu, by ograniczyć wielokrotne no-

welizacje, w tym także sprzeczne z intencją autora

regulacji.

W świetle powyższego liczę na ścisłą współ-

pracę z panem posłem w obszarze poprawy systemu

stanowienia prawa w Polsce.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

w sprawie przywrócenia niektórych rozwiązań

pakietu antykryzysowego, który wygasł

w zakresie prawa pracy (405)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

12) przekazuję odpowiedź na zapytanie pana posła

Adama Szejnfelda dotyczące tzw. pakietu antykry-

zysowego.

Obecnie Polska znajduje się wśród liderów wzro-

stu gospodarczego w krajach europejskich.

Odnoto-

wany w 2011 r. wzrost PKB o 4,3% to jeden z lepszych

wyników w Europie.

Co warto podkreślić, pozostałe

kraje UE doświadczają odbicia po fazie spadku, pod-

czas gdy Polska nieprzerwanie utrzymuje się w fazie

wzrostowej cyklu koniunkturalnego.

Potwierdzają tę tezę również pozostałe wyniki

gospodarcze.

Zarówno produkcja przemysłowa, jak

i budowlana odnotowały znaczny wzrost w minionym

roku (odpowiednio o 7,5% i 12% r/r).

Korzystne ten-

dencje były również kontynuowane w styczniu br.

Efektem wzrostu zagregowanego popytu inwesty-

cyjnego była przede wszystkim poprawa sytuacji na

rynku pracy.

W 2011 r. przeciętne zatrudnienie

ku do roku poprzedniego i wyniosło 5544 tys. osób.

Na koniec grudnia 2011 r. liczba zarejestrowanych

bezrobotnych wyniosła 1983 tys. osób, a stopa bezro-

bocia rejestrowanego – 12,5%.

Był to poziom najwyż-

szy od kwietnia 2011 r., kiedy to odnotowano bezro-

bocie na poziomie 12,8%.

Choć dane w zakresie bez-

robocia się nieco pogorszyły, to należy mieć na uwa-

dze, że głównie wpływają na to czynniki sezonowe.

Tworzenie nowych miejsc pracy, przy równocze-

snym rosnącym popycie na pracę oraz przemianach

demograﬁcznych,ﬁnalnieprzełożyłosięnaprzyspie-

387

szenie w zakresie popytu konsumpcyjnego w 2011 r.

Sprzedaż detaliczna w 2011 r. w pełnej zbiorowości

podmiotów przekroczyła poziom sprzed roku o 1,3%.

W przedsiębiorstwach zatrudniających powyżej 9 osób

sytuacja kształtowała się korzystniej i wzrost sprze-

daży wyniósł 7,3% (ceny stałe), a wynik ten był naj-

lepszym od 2008 r.

Warto też zaznaczyć, że pomimo skomplikowanej

sytuacji w gospodarce światowej, rosła również

nasza wymiana towarowa.

Wg wstępnych sza-

cunków GUS eksport w skali całego 2011 r. osiągnął

wartość 135,8 mld EUR, co oznacza wzrost o 12,8%.

Import zwiększył się o 12,1%, do poziomu 150,5 mld EUR.

W rezultacie deﬁcytobrotówtowarowychwzrósł do

14,7 mld EUR.

W wyniku tego perspektywy gospodarcze dla Pol-

ski przedstawiają się dość korzystnie.

Należy jednak

brać pod uwagę dynamicznie zmieniającą się sytuację

ﬁskalnąwstreﬁeeuro.

Dlategoteżprzewidywania,

co do kształtowania się podstawowych tendencji go-

spodarczych, obarczone są dużą dozą niepewności.

Mając na uwadze niepewność, co do perspektyw

rozwoju przedsiębiorstw, z pewnością konieczne jest

większe zwrócenie uwagi na sytuację przedsiębiorstw.

Wyniki ﬁnansowe przedsiębiorstw w okresie I–IX

2011 r. istotnie się poprawiły.

Korzystniej prezento-

wały się również podstawowe wskaźniki ekonomicz-

no-ﬁnansowe.

Przychodyzcałokształtudziałalności

wiednio 12,2% i 12,1%), co znalazło odzwierciedlenie

w poprawie wskaźnika poziomu kosztów.

Wyniki ﬁ-

nansowe brutto i netto wzrosły o ponad 14%.

Zysk

netto wykazało 72,8% ogółu przedsiębiorstw (wobec

72,6% przed rokiem), a wszystkie wskaźniki rentow-

ności były wyższe.

Korzystając z doświadczeń kryzysu ﬁnansowego,

który dotknął także sektor małych i średnich przed-

siębiorstw, a jednocześnie zważywszy na rolę tego

sektora w gospodarce, zwracamy szczególną uwagę

na tworzenie korzystnych warunków jego rozwoju,

co jest niezbędne dla zapewnienia długotrwałego

wzrostu gospodarczego Polski oraz podniesienia kon-

kurencyjności polskich przedsiębiorstw.

Odnosząc się do potrzeb przedsiębiorstw, w nad-

zorowanej przez ministra gospodarki Polskiej Agen-

cji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) realizowa-

nych jest szereg programów skierowanych do przed-

siębiorców na restrukturyzację ich działalności go-

spodarczej, rozwój lub innowacyjność.

PARP zaan-

gażowana jest w realizację działań w ramach progra-

mów operacyjnych takich jak Program Operacyjny

„Innowacyjna gospodarka” (PO IG) czy Program

Operacyjny „Kapitał ludzki” (PO KL), który w naj-

większym stopniu ukierunkowany jest na rozwój lu-

dzi, wzrost ich aktywności zawodowej oraz zapobie-

ganie wykluczeniu społecznemu.

Szczególnie ważne

jest wielokierunkowe wsparcie sektora MŚP (np. szko-

lenia z zakresu marketingu, ﬁnansówczydywersy-

ﬁkacjidziałalności).

Nowoczesna, efektywna polityka na rzecz MŚP

ma tworzyć korzystne warunki ramowe dla rozwoju

przedsiębiorstw zarówno na poziomie krajowym, jak

i wspólnotowym.

Równie ważne dla skuteczności tej

polityki jest uwzględnianie potrzeb przedsiębiorców

i prowadzenie stałego dialogu ze wszystkimi zainte-

resowanymi stronami w ramach procesu stanowienia

polityki gospodarczej rządu oraz w procesie stano-

wienia prawa.

W związku z tym MG podejmuje szereg działań

na rzecz stworzenia specjalnych ram dla MŚP, mają-

cych na celu wypracowanie takich mechanizmów,

które pozwolą na przekształcenie wyzwań w realne

szanse osiągnięcia dodatkowych, wymiernych korzy-

ści w związku z adaptacją do nowych wymogów oto-

czenia w jakim działają.

Działania w postaci instru-

mentów wspierających MŚP, w tym także inicjatywy

o charakterze legislacyjnym, skutkują zmniejsze-

niem barier funkcjonowania i rozwoju MŚP, mając

na celu wzmocnienie ich pozycji konkurencyjnej na

rynku.

Chcąc kontynuować działania ustawy antykryzy-

sowej z dnia 1 lipca 2009 r., minister gospodarki wy-

stąpił do ministra pracy i polityki społecznej (pismo

z dnia 11 stycznia 2012 r.) z inicjatywą przedłużenia

ważności ww. ustawy.

W przypadku podjęcia decyzji o nowelizacji usta-

wy, zaproponowano rozważenie szeregu zmian (m.in.:

obniżenie progu spadku obrotów gospodarczych

z 15% na 10%, wprowadzenie dodatkowego okresu

referencyjnego, w którym wystąpił spadek obrotów,

cy roku poprzedniego, opracowanie „planu napraw-

czego” zamiast „programu naprawczego”, składa-

nie przez małe i mikroprzedsiębiorstwa oświadczeń

o 10-procentowym spadku obrotów, zamiast składa-

nia zaświadczeń).

Wprowadzenie powyższych zmian w przypadku

nowelizacji ustawy byłoby ułatwieniem w prowadze-

niu działalności gospodarczej, które miałoby charak-

ter ciągły w sytuacji istniejącego kryzysu.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że na posiedzeniu

no-Gospodarczych zwołanym na 19 grudnia 2011 r.,

przedstawiono trzy propozycje dotyczące sposobu

wiązaniami z zakresu prawa pracy zawartymi

W pierwszym wariancie zaproponowano prowa-

dzenie prac nad nową ustawą obowiązującą przez

nia z zakresu prawa pracy wzorowane na rozwią-

zaniach zawartych dotychczas w ustawie antykry-

zysowej.

Ustawa dotyczyłaby wszystkich pracodaw-

ców, zaś zakres przyjmowanych do niej instytucji

nerami społecznymi.

388

Drugi wariant zakłada wprowadzenie do Kodek-

su pracy, jako przepisów o trwałym charakterze

zań z ustawy antykryzysowej, tj. możliwości przedłu-

sięcy i stosowania indywidualnych rozkładów czasu

zawartych w dziale VI Kodeksu pracy.

W trzecim wariancie proponuje się kontynuowa-

nie prac nad całościowym uregulowaniem proble-

matyki czasu pracy w nowym dziale VI Kodeksu

W wyniku dyskusji i wymiany argumentacji stron

na posiedzeniu Zespołu Problemowego ds. Prawa

do Spraw Społeczno-Gospodarczych zwołanym w dniu

24 lutego br. zespół ostatecznie przyjął jednoznaczne

stanowisko, w którym dokonując wyboru wariantu

trzeciego, zobowiązał się do podjęcia kompleksowych

prac w zakresie uregulowania problematyki czasu

go podjęcia rozmów zmierzających do uregulowania

kwestii dotyczących stabilizacji zatrudnienia w kon-

tekście warunków stosowania: umów na czas okre-

ślony, umów cywilnoprawnych, samozatrudnienia

i pracy tymczasowej.

Jednocześnie z informacji ministra pracy i polity-

ki społecznej wynika, że przywrócenie rozwiązań

„pakietu antykryzysowego” w tej części ustawy

która dotyczy instrumentów ekonomicznych, tj. do-

płat do wynagrodzeń pracowników podczas przesto-

ju ekonomicznego, obniżenia wymiaru czasu pracy

lub doﬁnansowaniakosztówszkolenialubstudiów

podyplomowych, uzależnione jest od wspólnych

uzgodnień strony rządowej i społecznej.

Na dzień dzi-

siejszy takie rozwiązania nie są inicjowane przez żad-

ną ze stron.

Należy przy tej okazji wyjaśnić, że przywrócenie

rozwiązań z zakresu instrumentów ekonomicznych

tej ustawy wymagałoby ponownego określenia okre-

su porównawczego spadku obrotów gospodarczych.

Ponadto nowe rozwiązania ustawowe musiałyby być

poprzedzone znalezieniem źródła ﬁnansowaniatych

rozwiązań.

W latach 2009–2011 instrumenty zawar-

te w ustawie ﬁnansowanebyłyzespecjalniewydzie-

lonych środków Funduszu Pracy.

Obecnie należałoby

znaleźć nowe źródła ﬁnansowaniapomocy,cowwa-

runkach konsolidacji ﬁnansów publicznych oraz

Nowy program pomocowy wymagałby również uzy-

skania notyﬁkacjiKE.

Dodnia31grudnia2010r.

pomoc udzielana na podstawie ustawy była pomocą

publiczną, udzielaną na zasadach, o których mowa

w pkt 4.2.2 komunikatu Komisji – Tymczasowe wspól-

notowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa uła-

twiające dostęp do ﬁnansowaniawdobiekryzysuﬁ-

nansowego i gospodarczego (Dz. Urz.

UE C 16

z 22.01.2009) – specjalnego programu pomocowego

notyﬁkowanegoprzezKE.

Od1stycznia2011r.do

31 grudnia 2011 r., tj. do końca obowiązywania usta-

wy, pomoc udzielana była na zasadach de minimis.

Oprócz znalezienia źródła ﬁnansowaniaewentu-

alnych nowych rozwiązań ustawowych, konieczne

byłoby również wskazanie struktur, w których reali-

zowane byłoby zadania wynikające z nowej ustawy.

Po 31 grudnia 2011 r. [zgodnie z zapisami ustawy

ustawę o ﬁnansach publicznych (Dz. U. Nr 157,

poz. 1241)] dotychczasowe struktury Funduszu Gwa-

rantowanych Świadczeń Pracowniczych, w ramach

których realizowane były zadania wynikające z po-

przedniej ustawy antykryzysowej, tj. biura terenowe,

przestały istnieć, a ich zadania przejęli marszałkowie

województw.

Przekazanie realizacji zadań wynikają-

cych z nowej ustawy strukturom samorządowym bę-

dzie powodować konieczność sﬁnansowaniakosztów

obsługi, związanych z realizacją nowych zadań.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

w sprawie stosowania ustawy o podatkach

(406)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

24 stycznia 2012 r., przesłane przy piśmie marszałka

Nr 136, poz.696, z późn. zm.), uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy o podatku rolnym

sklasyﬁkowane w ewidencji gruntów i budynków

krzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem grun-

tów zajętych na prowadzenie działalności gospodar-

czej innej niż działalność rolnicza.

W obowiązującym

389

stanie prawnym przeznaczenie gruntów rolnych okre-

ślone w miejscowym planie zagospodarowania prze-

strzennego nie wpływa na zmianę sposobu opodat-

kowania gruntów rolnych.

Jedynym czynnikiem ma-

jącym wpływ na objęcie gruntów rolnych podatkiem

od nieruchomości jest faktyczne prowadzenie na nich

działalności gospodarczej.

Uzależnienie sposobu opodatkowania gruntów

rolnych od przeznaczenia tych gruntów w planach

zagospodarowania przestrzennego mogłoby być roz-

ważone po wprowadzeniu zmian do przepisów o pla-

nowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, któ-

rych celem byłoby uproszczenie i skrócenie proce-

dury uchwalania tych planów.

W obecnym stanie

prawnym nie jest to możliwe, gdyż plany zagospo-

darowania przestrzennego posiada niewielka liczba

gmin, a w wielu gminach trwają dopiero prace ma-

jące na celu wprowadzenie planów zagospodarowa-

nia przestrzennego.

Odnosząc się do opodatkowania nieruchomości

znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorców, na-

wy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty,

łalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki

nego podmiotu prowadzącego działalność gospodar-

czą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz grun-

ne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opo-

nicznych.

Do opodatkowania gruntów, budynków

gospodarczej stosuje się odrębne stawki podatku od

nieruchomości.

Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie

prawną, wykonująca we własnym imieniu działal-

ność gospodarczą.

Natomiast zorganizowany zespół

składników niematerialnych i materialnych przezna-

czonych do prowadzenia działalności gospodarczej

– w myśl art. 55

1

z późn. zm.) – stanowi przedsiębiorstwo.

Biorąc po-

wyższe pod uwagę należy uznać, że stawki podatku

od nieruchomości przewidziane dla gruntów, budyn-

ków i budowli związanych z prowadzeniem działal-

ności gospodarczej stosuje się do obiektów wchodzą-

cych w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu K.c.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądo-

wym poglądem, w przywołanej deﬁnicjiprzedmiotów

opodatkowania związanych z prowadzeniem działal-

ności gospodarczej nie ma warunku faktycznego wy-

korzystywania wskazanych w nim nieruchomości

i obiektów budowlanych na cele związane z działal-

nością gospodarczą.

Zatem czasowe (np. z powodu

braku środków ﬁnansowych na remont, w okresie

zawieszenia działalności czy remontu,) niewykorzy-

stywanie przez przedsiębiorcę będących w jego posia-

daniu gruntów, budynków i budowli wchodzących

w skład przedsiębiorstwa nie ma znaczenia dla za-

sadności opodatkowania stawkami jak przy działal-

ności gospodarczej (por. np. wyroki WSA w Olszty-

302/2007 i z dnia 10 września 2009 r.

I SA/Ol 474/09,

wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2005 r.

III SA/Wa 1411/05).

Brak jest natomiast uzasadnienia, aby stawkę tę

stosować do opodatkowania tzw. majątku osobistego,

który nie został nabyty w celu wykorzystania do pro-

wadzenia przez przedsiębiorcę będącego osobą ﬁzycz-

ną działalności gospodarczej i któremu nie można

przypisać związku z prowadzeniem tej działalności.

Dla potwierdzenia tej tezy można wskazać wyrok

z dnia 23 stycznia 2009 r.

III SA/Wa 2010/08, w któ-

rym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

stwierdził, że „w przypadku osoby ﬁzycznejprowa-

dzącej działalność gospodarczą występuje ona w po-

dwójnej roli: osoby ﬁzycznej i przedsiębiorcy.

Na

gruncie podatku od nieruchomości oznacza to, że

może ona być posiadaczem różnych nieruchomości,

zarówno związanych z prowadzoną przez nią dzia-

łalnością gospodarczą, jak i niezwiązanych z tą dzia-

łalnością”.

Jednocześnie uprzejmie informuje, że w najbliż-

szym czasie nie są planowane zmiany ustawy o po-

rolnym w omawianym zakresie.

Należy zauważyć, że

objęcie stawkami jak od działalności gospodarczej

jedynie nieruchomości faktycznie zajętych na prowa-

dzenie działalności gospodarczej nie znajduje uzasad-

nienia, z uwagi na brak możliwości zweryﬁkowania

przesłanki faktycznego zajęcia przez organy podat-

kowe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

pytanie pani poseł Marzeny Machałek w sprawie znie-

390

ne przy piśmie z dnia 8 lutego 2012 r. nr SPS-024-

-407/12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

cel w postaci usprawnienia postępowania sądowego

i podniesienia jakości orzecznictwa ma zostać osią-

gnięty m.in. poprzez racjonalne rozmieszczenie i wy-

korzystanie kadry orzeczniczej.

Dlatego też w Mini-

sterstwie Sprawiedliwości prowadzone są prace w za-

kresie reformy struktury organizacyjnej sądownic-

twa powszechnego.

W ramach projektowanych działań planuje się

Wejście w życie rozporządzenia ministra sprawie-

dliwości uwzględniającego zniesienie sądów rejono-

wych o niewielkiej obsadzie sędziowskiej nie spowo-

duje negatywnych skutków społecznych.

W celu za-

gwarantowania obywatelom dogodnego dostępu do

ną w wydziały zamiejscowe sąsiednich sądów.

Bu-

dynki wykorzystywane obecnie przez sądy przewi-

dziane do zniesienia będą stanowiły siedzibę wydzia-

łów zamiejscowych.

Rezultatem omawianych zmian będzie funkcjo-

nowanie dużych sądów rejonowych z pionami orzecz-

niczymi o odpowiedniej etatyzacji, co z kolei umożli-

wi lepsze i bardziej wydajne wykorzystanie kadry

leży bowiem zauważyć, że w małych jednostkach są-

dowych nieobecność jednego lub dwóch sędziów

niem wpływu i bardzo często skutkuje szybkim na-

rastaniem zaległości.

Jednocześnie z uwagi na nie-

wielką obsadę orzeczniczą wydziałów małych sądów

W wyniku lepszego wykorzystania kadry orzecz-

strukturalne zaległości w rozpoznawaniu spraw.

sądowej tworzy się w sądach rejonowych.

Dlatego też

w wyniku planowanej reorganizacji przedmiotowe

zespoły będą funkcjonowały w jednostkach macierzy-

stych.

Jednocześnie możliwe jest istnienie kilku ze-

społów kuratorskich w sądzie rejonowym, z których

każdy mógłby obejmować część obszaru danej jed-

nostki.

Wymieniony powyżej projekt uwzględnia m.in.

zniesienie Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze,

którego limit etatów orzeczniczych to 9 sędziów.

W miejsce znoszonego sądu powołane zostaną, na

dliwości, zamiejscowe wydziały (cywilny, karny, ro-

dzinny i nieletnich oraz ksiąg wieczystych) Sądu Re-

jonowego w Jeleniej Górze.

Przewiduje się, że omawiana reforma struktury

organizacyjnej sądownictwa powszechnego wejdzie

Prowadząc prace koncepcyjne dotyczące struktu-

wach odwoławczych).

Liczba etatów orzeczniczych

Pragnę zdecydowanie podkreślić, że jakkolwiek

nak poszukiwanie oszczędności w budżecie resortu

391

dla podjęcia działań odnośnie do zniesienia niewiel-

kich sądów rejonowych.

Projekty rozporządzeń ministra sprawiedliwości

dotyczące reformy struktury organizacyjnej sądow-

nictwa powszechnego, wraz z uzasadnieniami, zosta-

sultacji społecznych.

Przedmiotowe projekty podle-

gają zaopiniowaniu przez: prezesów sądów apelacyj-

nych, okręgowych i rejonowych, Krajową Radę Są-

downictwa, pierwszego prezesa Sądu Najwyższego,

Polskich „Iustitia”, Stowarzyszenie Sędziów „The-

mis”, Stowarzyszenie Sędziów Sądów Rodzinnych

Radców Prawnych i Krajową Radę Komorniczą.

Reasumując, pragnę zwrócić uwagę, że celem oma-

wianej reformy sądownictwa jest zracjonalizowanie

powszechnego, a nie marginalizowanie miast.

Istot-

ne jest przy tym, iż zgodnie z postanowieniami Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej władza sądownicza

ster sprawiedliwości, kształtując sieć sądownictwa

terytorialnym kraju.

Z poważaniem

w sprawie zakazu przekazywania darowizn

refundacyjnej (408)

uprzejmie informuję, co następuje.

skierowane są do przedsiębiorców zajmujących się

żywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

środków publicznych na podstawie decyzji.

Przepisy te wskazują wprost, jakie praktyki w ob-

rocie „refundowanym” są zakazane.

Jednocześnie

należy wskazać, że budzący wątpliwości ust. 3 rów-

nież odnosi się do kręgu adresatów wskazanych

w ust. 1.

Tylko podmioty wytwarzające produkty

podlegające refundacji i dokonujące obrotu (albo pod-

mioty działające w ich imieniu i na ich rzecz) mogą

stosować środki i metody zakazane w tym przepisie.

Działania te mają bowiem na celu zwiększenie obro-

tu lekami refundowanymi, co leży w interesie przed-

siębiorców zajmujących się wytwarzaniem lub ob-

rotem lekami, środkami spożywczymi specjalnego

(a także dostawców wyrobów medycznych i realizu-

jących zaopatrzenie w te wyroby).

Powyższe potwierdzają również przepisy art. 49

ust. 4 oraz art. 50 ust. 4 i 5.

Art. 49 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że przepisy

ust. 1–3 stosuje się także do umów zawieranych po-

między podmiotem realizującym zaopatrzenie na

cami tych wyrobów.

Oznacza to, że jedynymi podmio-

tami poza określonymi w ust. 1, do których stosuje

noszących się do leków, środków spożywczych spe-

blicznych, są podmioty realizujące zaopatrzenie na

tych wyrobów.

Ponadto przepisy dotyczące kar za naruszenia

określone w art. 49 ust. 3 odnoszą się do obrotu pro-

duktami, wobec których wydano decyzję refundacyj-

ną, a obrót takimi produktami mogą prowadzić wy-

łącznie podmioty określone w art. 49 ust. 1.

w związku z art. 50 ust. 4 albo 5 wymaga, aby dzia-

łania wskazane w art. 49 ust. 3 stanowiły formę za-

chęty do zakupu produktów refundowanych, co skut-

kować ma zwiększeniem obrotu danym produktem.

Istotnie w projekcie ustawy o refundacji leków,

przez Radę Ministrów do Sejmu RP w ust. 3 byli

wskazani przedsiębiorcy zajmujący się wytwarza-

niem lub obrotem lekami, środkami spożywczymi

publicznych.

Brak jednak wskazania tych podmiotów

w obowiązującym ust. 3 nie zmienia adresatów za-

wartej w tym przepisie normy prawnej.

Wykładnia

ust. 3 w art. 49 w oderwaniu od ust. 1 i 2 tego prze-

pisu oraz w oderwaniu od przepisów dotyczących kar

392

administracyjnych nakładanych za naruszenie art. 49

ust. 3 prowadziłaby do absurdalnych wniosków – tj. moż-

liwości nałożenia kary administracyjnej przez woje-

wódzkich inspektorów farmaceutycznych na podmio-

ty nieprowadzące obrotu produktami refundowany-

mi, co jest niewykonalne i pozostaje w sprzeczności

z przytoczonymi powyżej przepisami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-024-409/12, zapytanie z dnia 20 stycznia 2012 r.

pana posła Damiana Raczkowskiego w sprawie obo-

nej oraz z tytułu zdarzeń medycznych określonych

proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Ad 1.

Odnosząc się do ewentualnego doﬁnansowania

podmiotów leczniczych na pokrycie kosztów ww. obo-

wiązkowych ubezpieczeń, uprzejmie informuję, iż na

nie ma takiej możliwości.

Zasady przekazywania

środków publicznych podmiotom wykonującym dzia-

łalność leczniczą zostały uregulowane w dziale V przed-

miotowej ustawy wraz z wskazaniem ich przeznacze-

nia.

Podstawy przekazania środków na ww. cel nie

Koszty działalności podmiotów leczniczych udzie-

lających świadczeń szpitalnych, w tym koszty ubez-

pieczeń, ponoszone są przez te podmioty, tak jak ma

konującego działalność gospodarczą, na zasadach

i ze środków wygenerowanych przez sam podmiot

leczniczy.

Minister zdrowia nie ma wpływu na sposób

gospodarowania funduszami podmiotu wykonujące-

go działalność leczniczą ani też nie jest władny wska-

zywać źródeł, z których te środki pochodzą.

Ad 2 i 6.

ubezpieczenie oraz czyniąc zadość postulatom pod-

miotów leczniczych, planuje podjąć prace nad nowe-

lizacją ustawy o działalności leczniczej zmierzającą

do rezygnacji z obligatoryjnego charakteru ubezpie-

czenia z tytułu zdarzeń medycznych.

Ad 3.

niach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

munikacyjnych (Dz. U. Nr 113, poz. 660) prowadzone

były konsultacje nie tylko z przedstawicielami ubez-

pieczycieli, w tym z Polską Izbą Ubezpieczeń, ale tak-

że podmiotami leczniczymi.

Żaden z podmiotów bio-

rących udział w konsultacjach nie przedstawił zastrze-

żeń dotyczących wprowadzenia nowego ubezpieczenia

z tytułu zdarzeń medycznych.

Ad 4 i 5.

W związku z obowiązkiem zgłaszania do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą in-

formacji dotyczących ubezpieczeń obejmujących:

okres ubezpieczenia, zakres ubezpieczenia, sumę

gwarancyjną (odnoszącą się do ubezpieczenia OC)

oraz sumę ubezpieczenia (odnoszącą się do ubezpie-

czenia z tytułu zdarzeń medycznych) – zgodnie z § 5

ust. 1 pkt 21 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

su danych objętych wpisem do rejestru podmiotów

wego trybu postępowania w sprawach dokonywania

(Dz. U. Nr 221, poz. 1319) – podmioty wykonujące

działalność leczniczą powinny przekazać ww. infor-

macje, w zakresie umowy ubezpieczenia z tytułu zda-

rzeń medycznych, właściwym miejscowo wojewodom,

do dnia 7 stycznia 2012 r.

(7 dni od dnia powstania

obowiązku).

Niespełnienie ww. obowiązku może prowadzić do:

1) w przypadku podmiotów rozpoczynających

działalność po dniu 1 stycznia 2012 r. – odmowy wpi-

su do rejestru na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 3 usta-

wy jako niespełnienie warunków, o których mowa

2) w przypadku podmiotów, które prowadziły

działalność leczniczą przed dniem 1 stycznia 2012 r.

– wykreślenia z rejestru na podstawie art. 108

ust. 2 pkt 3 ustawy jako rażące naruszenie warun-

ków wymaganych do wykonywania działalności ob-

jętej wpisem.

Informacje dotyczące braku obowiązkowego ubez-

pieczenia z tytułu zdarzeń medycznych organ reje-

strowy może powziąć w trakcie kontroli prowadzonej

na podstawie art. 111 ustawy, która jest prowadzona

w zakresie zgodności wykonywanej działalności lecz-

niczej z przepisami ustawy i przepisami wydanymi

na jej podstawie.

W wyniku tej kontroli mogą zostać

393

wydane zalecenia pokontrolne mające na celu usu-

nięcie stwierdzonych nieprawidłowości wraz z okre-

ślonym terminem ich wykonania (art. 112 ust. 7

ustawy).

Dodatkowe konsekwencje związane z brakiem

umowy ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych

wynikają z art. 67k ust. 10 ustawy z dnia 6 listopada

ta, zgodnie z którym w przypadku niezawarcia umo-

wy ubezpieczenia przepisy tego artykułu dotyczące

wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia, w za-

kresie, w jakim dotyczą ubezpieczyciela, stosuje się

do podmiotu leczniczego prowadzącego szpital.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie ubezpieczenia szpitali

i podniesienia składki rentowej (411)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-024-411/12, zapytanie z dnia 24 stycznia 2012 r.

pana posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie obo-

proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Koszty działalności podmiotów leczniczych udzie-

nister Zdrowia nie ma wpływu na sposób gospodaro-

wania funduszami podmiotu wykonującego działal-

ność leczniczą, ani też nie jest władny wskazywać

źródeł, z których te środki pochodzą.

Odnosząc się do ewentualnego doﬁnansowania/

rekompensaty dla podmiotów leczniczych na pokry-

cie kosztów ww. obowiązkowych ubezpieczeń, uprzej-

sady przekazywania środków publicznych podmio-

tom wykonującym działalność leczniczą zostały ure-

gulowane w dziale V przedmiotowej ustawy wraz

z wskazaniem ich przeznaczenia.

Podstawy przeka-

mi ubezpieczyli i podmiotów wykonujących działal-

ność leczniczą mające na celu wypracowanie zadowa-

lającego obie strony consensusu w zakresie wysokości

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

przez Ministerstwo Transportu,

„Wyspiańskiego” w Legionowie (412)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłane przy piśmie z dnia 14 lutego 2012 r. (znak:

SPS-024-412/12) zapytanie pana posła Mariusza

niowej „Wyspiańskiego” w Legionowie, uprzejmie

udzielam wyjaśnień w tym zakresie.

Na wstępie chciałbym przedstawić Pani Marsza-

łek stan faktyczny przedmiotowej sprawy.

W dniu

3 listopada 2011 r. do Ministerstwa Infrastruktury

wpłynęła skarga zarządu wspólnoty mieszkaniowej.

W treści ww. skargi zawarto prośbę o wyjaśnienie,

czy zapisy umowy o administrowanie i zarządzanie

nieruchomością położoną przy ul. Wyspiańskiego

4 w Legionowie zawartej w dniu 1 kwietnia 2008 r.

są dozwolone.

Pod skargą podpisały się w sposób nie-

394

czytelny dwie osoby, natomiast w nagłówku przed-

miotowej skargi podany został adres pani G. D. jako

adres do korespondencji.

W dniu 14 grudnia 2011 r. organ wystosował pi-

smo do pani G. D., w którym wskazano termin roz-

patrzenia zgłoszonej sprawy na dzień 29 lutego 2012 r.

W tym samym dniu do Ministerstwa Transportu,

ne pismo pani G. D. Do ww. pisma została załączona

informacja o harmonogramie spotkań zarządu wspól-

noty mieszkaniowej oraz o jego składzie.

Dodatkowo

załączono fragmenty e-maili wymienianych pomię-

dzy zarządcą nieruchomości M. G.K. i prawdopodob-

nie członkami zarządu wspólnoty mieszkaniowej

przy ul. Wyspiańskiego 1 w Legionowie.

W kolejnym piśmie z dnia 16 stycznia 2012 r. pani

G. D. przesłała kopię zażalenia wspólnoty mieszka-

niowej „Wyspiańskiego 4” na postanowienie z dnia

14 grudnia 2011 r. prokuratora Prokuratury Rejono-

wej w Legionowie w przedmiocie umorzenia docho-

dzenia w sprawie o czyn z art. 276 i 286 § Kodeksu

karnego.

Natomiast pismem z dnia 13 lutego 2012 r. pani

G. D. przesłała kolejne kopie fragmentów e-maili

oraz pisma skierowanego do zarządcy nieruchomości

M. G.K. w sprawie rozliczeń ﬁnansowychdotyczą-

cych lokalu skarżącej.

Po zapoznaniu się z całością akt sprawy Minister-

skiej pismem z dnia 20 lutego 2012 r., Nr BN-4r-1182/

11 (zał. 1), zwróciło się do pani G. D. o wyjaśnienie

kilku kwestii, które są niejasne, a mianowicie o:

— potwierdzenie, że wnioskodawczyni należy do

składu zarządu wspólnoty mieszkaniowej przy ul. Wy-

spiańskiego 4 w Legionowie (zwrócono się o przesłanie

stosownej uchwały wspólnoty mieszkaniowej),

— wyjaśnienie przyczyny załączenia do składa -

nych pism kopii dokumentów odnoszących się do

wspólnoty mieszkaniowej przy ul. Wyspiańskiego 1

Mając na względzie przedstawiony powyżej prze-

bieg sprawy dotyczącej pism pani G. D., chciałbym

uprzejmie wskazać, że ww. sprawa jest przedmiotem

gruntownej analizy.

W tym celu niezbędne jest ze-

branie wystarczającej informacji w sprawie oraz wy-

jaśnienie przez panią G. D. kwestii opisanych w pi-

śmie z dnia 20 lutego 2012 r.

Po uzyskaniu ww. in-

formacji Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej rozpatrzy skargę złożoną na

zarządcę nieruchomości M. G.K.

Natomiast, odnosząc się do wniosku o ocenę po-

stanowień umowy o administrowanie i zarządzanie

w Legionowie, zawartej w dniu 1 kwietnia 2008 r.,

chciałbym zaznaczyć, że umowy zawarte pomiędzy

wspólnotami mieszkaniowymi a zarządcami nieru-

chomości nie podlegają badaniu przez ministra wła-

ściwego do spraw budownictwa, gospodarki prze-

strzennej i mieszkaniowej.

Oceny postanowień przed-

miotowych umów może dokonać wyłącznie sąd po-

wszechny w postępowaniu cywilnym.

Dodatkowo należy podkreślić, że to strony samo-

dzielnie i w sposób swobodny ustalają zakres czyn-

ności, do wykonania których zobowiązuje się zarząd-

ca nieruchomości oraz wysokość wynagrodzenia przy-

sługującego zarządcy nieruchomości z tego tytułu.

Umowa o zarządzanie nieruchomością wiąże strony,

dopóki sąd powszechny nie stwierdzi, że postanowie-

nia tej umowy nie odnoszą skutku prawnego wobec

stron, a także gdy dojdzie do rozwiązania lub wyga-

śnięcia przedmiotowej umowy.

Należy podkreślić, że zadaniem ministra trans-

czynanie i prowadzenie postępowań z tytułu odpo-

wiedzialności zawodowej zarządców nieruchomości

oraz orzekanie w przedmiocie zastosowania kar dys-

cyplinarnych.

W przypadku, gdy na podstawie zebra-

nego w sprawie materiału dowodowego możliwe bę-

dzie postawienie zarządcy nieruchomości zarzutów

w odniesieniu do wykonanych przez niego czynności

zawodowych, zostanie wszczęte stosowne postępowa-

nie wyjaśniające.

W chwili obecnej nie można prze-

sądzić o tym, czy postępowanie z tytułu odpowie-

dzialności zawodowej wobec zarządcy nieruchomości

M. G.K. zostanie wszczęte.

Przedstawiając Pani Marszałek powyższe infor-

macje, wyrażam nadzieję, że pozwolą one na wyeli-

minowanie wątpliwości zasygnalizowanych w zapy-

taniu pana posła Mariusza Błaszczaka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

emerytalnego (413)

SPS-024-413/12, dotyczącym zapytania pana posła

niem wieku emerytalnego, pragnę uprzejmie przed-

stawić, co następuje.

395

Z prognozy demograﬁcznejGUSnalata2008−2035

wynika, że liczba ludności Polski będzie się systema-

tycznie zmniejszać, przy czym spadek ten będzie się

wyraźnie pogłębiał w końcowych latach prognozy.

Liczba osób w wieku produkcyjnym spadnie do 2035 r.

o 3,8 mln osób.

Największy spadek wystąpi w latach

2015−2020, kiedy to liczba osób w wieku aktywności

zawodowej zmniejszy się o ok. 1,2 mln osób.

Ta nega-

tywna tendencja zostanie dodatkowo pogłębiona

przez proces starzenia się zasobów pracy.

W 2035 r.

liczba Polaków spadnie do 35,9 mln, a liczba ludności

w wieku poprodukcyjnym (wg dzisiejszych deﬁnicji

9,6 mln (wzrost o 3,5 mln w porównaniu z rokiem

2007), co oznaczać będzie, że co czwarty Polak osią-

gnie wiek emerytalny.

W perspektywie kolejnych dwudziestu lat będzie-

my mieli do czynienia z dwoma procesami: zmniej-

szania i starzenia się zasobów pracy.

Dla konkuren-

cyjności gospodarki o wiele bardziej niebezpieczne

jest starzenie się społeczeństwa (zmniejszanie się od-

setka osób w wieku aktywności zawodowej) niż samo

zmniejszanie się liczby obywateli Polski.

Procesy de-

mograﬁczne,zjakimimamydoczynieniawkrajach

wysoko rozwiniętych, w tym w Polsce, oraz związane

z tym wyzwania są często łączone w ramach polityki

ludnościowej z polityką migracyjną.

Kwestii polityki

migracyjnej dotyczą propozycje sformułowane w stra-

tegicznym dokumencie rządowym przygotowanym

w 2011 r.

„Polityka migracyjna Polski – stan obecny

tylko informacje o stanie obecnym obserwowanego

procesu migracyjnego z i do Polski, lecz także liczne

rekomendacje i propozycje dotyczące wprowadzenia

niezbędnych zmian.

Polityka migracyjna powinna

być dostosowana do priorytetów rynku pracy, a z dru-

giej strony uwzględniać potrzebę zapewnienia kon-

kurencyjności polskiej gospodarki.

Prognoza GUS zawiera również komponent salda

migracyjnego.

Z analizy poszczególnych kluczowych

do oceny sytuacji czynników, które będą wpływały

na poziom emigracji i migracji powrotnych w kolej-

nych latach, wynika, że możemy spodziewać się ﬂuk-

tuacyjnego wpływu procesów emigracyjnych na za-

soby pracy w Polsce, z dodatnim saldem migracji od

2020 r., wynoszącym 15,9 tys. osób rocznie.

Należy

przyjąć, że w perspektywie kolejnych dwudziestu lat

wpływ migracji na zasoby pracy w Polsce będzie

mniejszy niż obecnie.

W 2030 r. nastąpi powrót do

sytuacji sprzed akcesji Polski do UE, kiedy to odsetek

zasobów pracy przebywających w innych państwach

członkowskich wynosił 3,7%.

Z raportu Rządowej Rady Ludnościowej z 2011 r.

„Sytuacja demograﬁcznaPolski”wynika,żewzrost

liczby emigrujących Polaków, z jakim mamy do czy-

nienia od 1 maja 2004 r., wpływa na poziom zasobów

pracy w Polsce.

O ile jednak wpływ ten w latach 2007

i 2008 można określić jako znaczący, to obecnie − przy

odnotowywanym spadku nowej emigracji i jednocze-

snym wzroście migracji powrotnych − można go

uznać za umiarkowany z tendencją do sukcesywnego

zmniejszania się.

Od momentu wejścia Polski do Unii

Europejskiej i objęcia Polaków swobodnym przepły-

wem pracowników zdecydowanie zmniejszyła się

atrakcyjność podejmowania zatrudnienia i wyjazdów

do innych państw świata.

Utrzymująca się zła sytu-

acja ekonomiczna na świecie, przy jednocześnie rela-

tywnie lepszej sytuacji na polskim rynku pracy, spo-

wodowała wyhamowanie trendu wzrostowego migra-

cji pracowniczych z Polski.

Kluczowy dla procesów migracyjnych, jakie będą

następowały w perspektywie 2030 r., jest jednak za-

kres reform strukturalnych, w tym na rynku pracy,

które przełożą się na atrakcyjność polskiego rynku

pracy i to zarówno dla cudzoziemców, jak i tych Po-

laków, którzy rozważają emigrację.

Decydujące zna-

czenie będzie miał poziom wynagrodzeń, a szczegól-

nie relacja dochodów do jakości życia, jaką można

osiągnąć za otrzymywane wynagrodzenie.

Na jakość

życia naszego społeczeństwa wpływ będzie miał dal-

szy rozwój gospodarczy, systematyczny wzrost PKB

i wzrost konkurencyjności polskiej gospodarki.

Stąd

też głównym wyzwaniem dla Polski w najbliższych

latach, z powodu zachodzących zmian demograﬁcz-

nych, będzie zwiększenie liczby osób aktywnych za-

wodowo i podejmujących zatrudnienie, co jest kluczo-

we dla rozwoju gospodarczego i zwiększania innowa-

cyjności polskiej gospodarki.

Ochroną przed zagro-

żeniami demograﬁcznymijestaktywizacjazawodo-

wa, której celem ma być maksymalne wykorzystanie

dostępnych zasobów pracy.

Tak więc wszystkie wdra-

żane przez rząd strategie, w tym m.in. „Strategia

rozwoju kapitału ludzkiego”, poddana szerokim kon-

sultacjom społecznym w grudniu 2011 r., zakładają

kontynuację realizacji efektywnych działań promo-

cyjnych i szkoleniowych dotyczących zarządzania

wiekiem w przedsiębiorstwach oraz promocję wdra-

żania tych strategii w przedsiębiorstwach, a przede

wszystkim bieżące monitorowanie zmian na rynku,

prowadzenie monitoringu zawodów deﬁcytowychinad-

wyżkowych na lokalnym rynku pracy, co pozwoli le-

piej identyﬁkowaćsytuacjęnarynkupracy,atakże

stworzenie jednolitego systemu prognozowania zmian

sytuacji na rynku pracy oraz popytu i podaży pracy,

który będzie w stanie dostarczać niezbędnych infor-

macji do podejmowania decyzji odnośnie do stosowa-

nia instrumentów polityki rynku pracy.

niektórych innych ustaw dotyczący stopniowego pod-

noszenia wieku emerytalnego dla kobiet i mężczyzn

do jednakowego poziomu 67 lat jest obecnie przed-

miotem konsultacji społecznych i uzgodnień między-

resortowych.

Zgodnie z proponowaną regulacją od

2013 r. wiek emerytalny, wynoszący obecnie 60 lat

byłby stopniowo podwyższany o 1 miesiąc co cztery

miesiące.

Docelowo wiek emerytalny 67 lat w przy-

padku mężczyzn osiągnięty zostanie w 2020 r.,

396

a w przypadku kobiet w 2040 r.

Najważniejszym

efektem podniesienia wieku emerytalnego z punktu

widzenia rozwoju gospodarczego będzie powstrzyma-

nie spadku zatrudnienia, a w konsekwencji utrzyma-

nie wzrostu PKB oraz wpływów podatkowych od

przedsiębiorstw, które nie będą zmuszone do likwi-

dacji miejsc pracy w nadchodzącym okresie ograni-

czenia podaży pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

Jaśkowice w woj. małopolskim (414)

-024-414/12) w sprawie budowy infrastruktury

w woj. małopolskim uprzejmie informuję, co następuje.

Gmina może starać się o doﬁnansowanie kom-

pleksu boisk sportowo-rekreacyjnych w ramach pro-

gramu „Moje boisko – Orlik 2012”, aplikując do wła-

ściwego terenowo urzędu marszałkowskiego, który

dokonuje wyboru beneﬁcjentówprogramuiprzeka-

zuje ich wykaz do zatwierdzenia przez ministra spor-

tu i turystyki.

W skład takiego kompleksu wchodzą:

ogrodzone i oświetlone boisko piłkarskie o nawierzch-

ni z trawy syntetycznej, boisko wielofunkcyjne o na-

wierzchni poliuretanowej do siatkówki i koszykówki,

opcjonalnie do tenisa bądź piłki ręcznej oraz zaplecze

sanitarno-szatniowe.

Podział ﬁnansowaniawramachtegoprogramu

wynosi:

— ze środków budżetowych – do 33% kosztów

kwaliﬁkowanychzadania,niewięcejniż333000zł

brutto; w przypadku inwestycji zlokalizowanych na

terenie gmin, których wskaźnik dochodów podatko-

wych na jednego mieszkańca, tzw. wskaźnik G, jest

niższy niż 1 000 zł, doﬁnansowanieześrodkówMi-

nisterstwa Sportu i Turystyki będzie stanowić do

47% kosztów kwaliﬁkowanychinwestycji,niewięcej

niż 500 000 zł;

— ze środków samorządu wojewódzkiego – do

33% wartości kosztorysowej zadania, nie więcej jed-

nak niż 333 000 zł brutto;

— środki własne wnioskodawcy – w wysokości

gwarantującej rzeczowe zakończenie zadania.

Udział własny wnioskodawcy może być pokryty

w ramach robót publicznych albo prac społecznych.

W indywidualnych przypadkach dopuszcza się inny

montaż ﬁnansowyśrodkówwłasnychwnioskodawcy

i innych środków.

Ponadto gmina może ubiegać się o doﬁnansowa-

nie budowy wielofunkcyjnego boiska sportowego ze

środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

w ramach wieloletniego wojewódzkiego programu

rozwoju bazy sportowej.

Kwaliﬁkowaniazadańdo

tego programu dokonuje marszałek województwa,

w związku z czym inwestor powinien zwrócić się

z wnioskiem bezpośrednio do marszałka o wpisanie

takiego zadania inwestycyjnego do „Wieloletniego

programu rozwoju bazy sportowej województwa ma-

łopolskiego”, gdyż jest to warunek konieczny do dal-

szego procedowania w zakresie udzielenia wsparcia

ﬁnansowego.

Wramachtegoprogramuwysokośćdo-

tacji może wynieść do 33% wartości kosztorysowej

zadania.

Szczegółowe informacje dotyczące ww. progra-

mów znajdują się na stronie internetowej Minister-

stwa Sportu i Turystyki: www.msport.gov.pl.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

w sprawie przychodów z działalności

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Sejm RP, w sprawie przychodów z działalności Tota-

lizatora Sportowego sp. z o.o. (SPS-024-415/12), po-

niżej przestawiam zestawienie obrazujące przychody

spółki ze sprzedaży m.in. Gry Multi Multi i Keno, jak

również strukturę przychodów ze sprzedaży z dzia-

łalności podstawowej za lata 2008–2010.

Jednocze-

śnie pragnę poinformować, iż uwagi na trwające ba-

danie sprawozdania ﬁnansowegoTotalizatoraSpor-

towego sp. z o.o. za 2011 r. przez biegłego rewidenta

Ministerstwo Skarbu Państwa nie ma możliwości

przekazania panu posłowi odpowiednich danych za

ten rok (patrz tabela na str. 397).

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

397

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie zamkniętej poradni diabetologicznej

w Gnieźnie (416)

Sejm RP, z dnia 10 lutego 2012 r., przekazane przy

piśmie pana Marka Kuchcińskiego wicemarszałka

Sejmu (znak: SPS-024-416/12) w sprawie zamkniętej

środków publicznych (dalej: ustawa o świadczeniach

liczanie umów o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej należy do zadań dyrektora oddziału woje-

wódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

cił się do Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkie-

go Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował mi-

nistra zdrowia, iż od 10 lutego 2012 r. świadczenia

w zakresie poradni diabetologicznej realizowane są na

terenie miasta Gniezna przez dwóch świadczeniodaw-

ców, tj. Centrum Medyczne Salomed zlokalizowane

w Gnieźnie przy ul. Wolności 4A oraz Niepubliczny

w Gnieźnie zlokalizowany przy ul. Orcholskiej 66.

Jed-

nocześnie należy wskazać, iż drugi ze wskazanych

podmiotów leczniczych realizował świadczenia zdro-

wotne z zakresu diabetologii również w 2011 r.

Odnosząc się do zagadnienia sprzętu koniecznego

do podawania insuliny za pośrednictwem urządzenia

typu pen, należy stwierdzić, iż nie jest ono refun-

dowane ze środków publicznych.

Narodowy Fun-

dusz Zdrowia ﬁnansujepompyinsulinowedlaosób

do 26 roku życia oraz kobiet w ciąży.

Na terenie wła-

ściwości miejscowej Wielkopolskiego Oddziału Woje-

wódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wskaza-

ne powyżej świadczenia realizowane są przez:

1.

Dla osób do 18. roku życia – Szpital Kliniczny

Im. Karola Jonschera Uniwersytetu Medycznego im.

27/33.

2.

Dla osób w wieku od 18. do 26. roku życia – Za-

kład Opieki Zdrowotnej Poznań Jeżyce, ul. Mickie-

wicza 2.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

w sprawie planowanych zmian w ustawie

o systemie oświaty, znoszącej obowiązek

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana Roberta Biedronia, posła na Sejm RP,

w sprawie zmiany dotyczącej obniżenia wieku obo-

Produkt 2008 (w tys. zł) Struktura (%) 2009 (w tys. zł)

Struktura

(%)

2010 (w tys. zł) Struktura (%)

Lotto 2 061 574,03 59,842 1 789 903,11 55,112 1 393 669,61 51,777

Multi Multi z plusem 981 459,70 28,489 927 698,73 28,564 787 338,11 29,251

Mini Lotto 91 981,26 2,670 118 717,44 3,655 136 744,85 5,080

Keno 55 802,40 1,620 104 943,85 3,231 90 965,51 3,380

Joker/Twój szczęśliwy

numerek

42 712.90 1,240 54 044,44 1,664 32 942,76 1,224

Zakłady specjalne 3229,09 0,094 0 0 0 0

Gry liczbowe razem 3236.759,38 93,954 2 995 307,57 92,226 2 441 660,84 90,712

Loterie pieniężne 200 192,33 5,811 239 521,09 7,375 236 406,25 8,783

Zakłady wzajemne 8087,88 0,235 12 955,21 0,399 13 594,84 0,505

Sprzedaż z działalności

podstawowej

3 445 039,59 100 3 247 783,87 100 2 691 661,93 100

398

wiązku szkolnego (znak: SPS-024-417/12), wyja-

śniam, co następuje.

W Ministerstwie Edukacji Narodowej został przy-

gotowany projekt ustawy zmieniającej ustawę z dnia

nia br. Sejm uchwalił ww. nowelizację ustawy o syste-

mie oświaty.

Dnia 1 lutego br. ustawa została przyjęta

przez Senat, a następnie podpisana 9 lutego br. przez

prezydenta RP Bronisława Komorowskiego.

nie decydują rodzice.

Obowiązek szkolny dla dzieci

sześcioletnich zgodnie z projektem zostanie wprowa-

dzony od 1 września 2014 r., czyli będzie dotyczył

poz. 458, z późn. zm.), wprowadzającej od dnia 1 wrze-

śnia 2012 r. obowiązek szkolny dla dzieci sześciolet-

nich, liczba sześciolatków rozpoczynających naukę

Tabela 1.

Odsetek dzieci w wieku sześciu lat, któ-

re rozpoczęły naukę w szkołach podstawowych w ko-

lejnych latach szkolnych ogółem oraz odsetek upraw-

nionych, tj. dzieci w wieku sześciu lat, które były

objęte wychowaniem przedszkolnym albo odbyły

roczne przygotowanie przedszkolne w latach 2009–

–2011 (według danych z systemu informacji oświato-

wej, stan na dzień 30 września 2011 r.).

Rok szkolny 2008/2009 2009/2010 2010/2011 2011/2012

% sześciolatków

w I klasie ogółem

0,98 4,25 9,40 19,43

% sześciolatków

uprawnionych

1, 69 6,63 12,56 23,95

Z drugiej strony, ta sama ustawa wprowadziła

od dnia 1 września 2011 r. obowiązek rocznego

nich.

W tej sytuacji uczniowie osiągną gotowość

szkolną, a zatem większość rodziców powinna zde-

cydować, aby ich dzieci podjęły naukę w I klasie

szkoły podstawowej.

Do podjęcia takiej decyzji rodziców mogą zachęcać

organy prowadzące szkoły podstawowe, które odpo-

wiadają za zapewnienie warunków do przyjęcia sze-

ściolatków do szkół.

W tej sytuacji wydaje się uzasad-

nione założenie, że już 1 września 2012 r. do szkół

podstawowych może pójść ok. 50% sześciolatków.

W roku szkolnym 2011/2012 do szkół podstawo-

wych uczęszcza 2187 tys. uczniów.

Uwzględniając

uwarunkowania wynikające z obecnego stanu praw-

nego (obowiązek szkolny dla dzieci sześcioletnich od

1 września 2012 r.), szacuje się, że liczba uczniów

2013 wyniosłaby 2525 tys. Z projektowanej regulacji

wynika, że w dwóch kolejnych latach szkolnych

(2012/2013 i 2013/2014) rodzice nadal będą mieli

możliwość wyboru, co do rozpoczęcia nauki w szkole

podstawowej przez sześciolatka.

Zakładając, że w roku

szkolnym 2012/2013 naukę w szkole podstawowej

rozpocznie 50% dzieci sześcioletnich, można szaco-

wać, że liczba uczniów w szkołach podstawowych wy-

niosłaby 2334 tys., czyli byłaby o 187 tys. mniejsza

termin obniżenia rozpoczynania spełniania obowiąz-

ku szkolnego przez dzieci sześcioletnie od dnia 1 wrze-

śnia 2012 r.

Przy założeniu, że w roku szkolnym

2013/2014 80% sześciolatków rozpocznie realizację

obowiązku szkolnego, liczba uczniów szkół podsta-

wowych w roku szkolnym 2013/2014 wynosząca

2458 tys. byłaby mniejsza o około 77 tys., w porów-

naniu do liczby uczniów wynikającej z obecnego sta-

nu prawnego (2525 tys.).

Zakładając, że od dnia 1 wrze-

śnia 2014 r. 100% dzieci sześcioletnich rozpocznie

naukę w szkole podstawowej, szacuje się, że liczba

i byłaby równa liczbie uczniów w przypadku zacho-

wania terminu obniżenia rozpoczynania spełniania

obowiązku szkolnego przez dzieci sześcioletnie od

Znowelizowana ustawa nie generuje dodatkowych

skutków ﬁnansowychdlabudżetupaństwaorazbu-

dżetów jednostek samorządu terytorialnego.

Uwzględ-

niając ww. założenie, dotyczące prognozowanego od-

setka sześciolatków rozpoczynających realizację obo-

wiązku szkolnego (50% w 2012 r. i 80% w 2013 r.),

szacuje się, że w przypadku przesunięcia o 2 lata ter-

minu wprowadzenia obowiązku szkolnego dla dzieci

sześcioletnich, w latach 2012–2014 średnioroczna

liczba uczniów szkół objętych subwencjonowaniem

będzie kształtowała się na zbliżonym poziomie.

nie maksymalnego limitu wydatków jednostek sek-

tora ﬁnansówpublicznych,októrychmowawart.50

Od momentu podjęcia decyzji o obniżeniu wieku

szkolnego na przygotowanie polskich szkół wydano

już 1 mld 227 mln zł.

wspierania w latach 2009–2014 organów prowadzą-

nia – „Radosna szkoła”, którego zakończenie jest za-

planowane w roku 2014.

wsparcia ﬁnansowegonazakuppomocydydaktycz-

nych skorzystało około 80% uprawnionych szkół.

wano ponad 155,5 mln zł, a wnioski złożone przez

sumowanie realizacji programu w 2011 r. będzie,

zgodnie z założeniami, dostępne po 15 lutego.

399

Realizowane są projekty systemowe, wspierające

obniżenie wieku rozpoczynania spełniania obowiąz-

ku szkolnego, w tym między innymi:

— projekt systemowy „Indywidualizacja procesu

już rozdysponowano;

nia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyj-

nymi”, związanego z indywidualnym podejściem do

odpowiedniego wsparcia na terenie szkoły, co ma

dzieci sześcioletnich.

Na ten projekt przeznaczono

7 mln 420 tys. zł.

Do gmin przekazywane są również dodatkowe

prowadzące szkoły podstawowe otrzymały kwotę

około 433 mln zł.

sześcioletnie – zgodnie z decyzją rodziców – miały

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

Lwówku Śl.

oraz Zgorzelcu (419)

pytanie pana Adama Lipińskiego w sprawie likwida-

cji stacjonarnych punktów poboru krwi w Lubaniu,

Bolesławcu, Lwówku Śląskim oraz w Zgorzelcu pod-

legających Regionalnemu Centrum Krwiodawstwa

i Krwiolecznictwa w Wałbrzychu, przekazane przy

piśmie SPS-024-419/12 z dnia 8 lutego 2012 r., uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

twa po przeprowadzeniu analiz ekonomiczno-ﬁnan-

sowych oraz ocenie usytuowania oddziałów tereno-

wych podejmują decyzję o zmianie organizacji, likwi-

dacji lub czasowym zawieszeniu funkcjonowania

oddziałów terenowych i przejściu na mobilny system

Powyższe działania reorganizacyjne na terenie

RCKiK w Wałbrzychu związane są m.in. z coraz wyż-

nia stałego nadzoru, co zapewnia centralizacja wszyst-

kich wykonywanych badań, jak i preparatyki krwi

gulacji prawnych: rozporządzenia ministra zdrowia

w sprawie standardów jakości dla medycznych labo-

ratoriów diagnostycznych i mikrobiologicznych

brej praktyki wytwarzania produktów leczniczych

nika 2008 r. w sprawie Dobrej Praktyki Wytwarza-

praktyki laboratoryjnej (rozporządzenie ministra

konujące badania substancji i preparatów chemicz-

Przedmiotowa decyzja została podjęta w oparciu

o doświadczenia innych krajów Europy, z których

jednoznacznie wynika, że najefektywniejszą formą

zwiększenia ilości pobieranej krwi jest tzw. pobiera-

nie ekipowe, bazujące na mobilnych punktach pobo-

ru krwi.

Ruchoma stacja poboru krwi pozwala do-

trzeć również do miejscowości, które są znaczenie

oddalone od siedziby regionalnych centrów krwio-

dawstwa i krwiolecznictwa, gdzie dotychczas pobór

iż Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecz-

nictwa w Wałbrzychu otrzymało mobilny punkt po-

boru krwi w 2011 r. w ramach realizacji programu

duktów krwiopochodnych”.

Zgodnie z wyjaśnieniami

uzyskanymi od dyrektora RCKiK w Wałbrzychu uzy-

skano znaczący wzrost liczby dawców oraz liczby do-

nacji po wdrożeniu mobilnego systemu poboru krwi,

uwzględniając okres od stycznia 2011 r. do stycznia

2012 r.

Ponadto RCKiK w Wałbrzychu zaobserwowa-

ło spadek ilości dawców w oddziałach terenowych

w okresie poprzedzającym przekształcenie oddziałów

w mobilne punkty poboru.

W związku z powyższym

na obszarze działania oddziałów terenowych w Bole-

sławcu, Lwówku Śląskim, Lubaniu i Zgorzelcu cen-

trum organizuje akcje poboru krwi w pomieszcze-

niach udostępnianych w domach kultury, szkołach,

klubach HDK, marketach.

W 2011 r. zorganizowa-

no dodatkowo 30 akcji (średnio 2–3 akcje miesięcz-

nie).

Wszystkie zbiórki krwi, które odbyły się poza

400

mobilnym poborem (ambulansem), powstały dzięki

inicjatywie lokalnych liderów, którzy odpowiadają

za informowanie środowiska oraz propagowanie

akcji honorowego krwiodawstwa w porozumieniu

z RCKiK.

Wyrażam głębokie ubolewanie, iż przy podejmo-

waniu decyzji o likwidacji punktów poboru krwi

w Zgorzelcu nie konsultowano tego ze środowiskiem

honorowych dawców krwi.

Dyrektor RCKiK w Wał-

brzychu zostanie zobowiązany do omawiania z krwio-

dawcami, szczególnie ze środowiskiem honorowych

dawców krwi, kluczowych decyzji dotyczących zmia-

ny organizacji poboru krwi na terenie działalności

RCKiK w Wałbrzychu.

System honorowego krwio-

dawstwa w Polsce funkcjonuje dzięki oﬁarności

i poświęceniu dawców, którzy dzielą się czymś najcen-

niejszym, czyli samym sobą.

Krwiodawstwo oparte

nia krwi potrzebującym, dlatego mam nadzieję, że

honorowi dawcy krwi nie wykorzystają zaprzestania

oddawania krwi jako narzędzia sprzeciwu wobec pla-

nów reorganizacji oddziałów terenowych w RCKiK

w Wałbrzychu i ze zrozumieniem przyjmą przyczyny

zawieszenia działalności dotychczasowych punktów

poboru krwi.

Mam nadzieję, że chęć pomocy innym

potrzebującym jest większa niż niedogodności pono-

szone przez dawców.

Ponadto wdrożenie sprawnego

systemu poboru krwi opartego o mobilny punkt i zmia-

na dotychczasowych przyzwyczajeń dawców wymaga

czasu niezbędnego do dostosowania się zarówno dla

dawców, jak i RCKiK w Wałbrzychu.

Dlatego apeluję

o cierpliwość i wytrwałość honorowych dawców krwi

z rejonu zlikwidowanych oddziałów terenowych oraz

przychylne nastawienie do podejmowanych przez dy-

rektora RCKiK w Wałbrzychu działań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

Eugeniusza Tomasza Grzeszczaka

w sprawie konkursu ofert

ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

pytanie pana posła Eugeniusza Grzeszczaka, prze-

SPS-024-421/12, w sprawie konkursu ofert na świad-

czenia medyczne ambulatoryjnej opieki specjali-

stycznej w powiecie śremskim, województwo wiel-

kopolskie, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

Warunki udzielania świadczeń opieki zdrowotnej

ﬁnansowanychześrodkówpublicznychzostałyure-

poz. 1027, ze zm.) oraz w aktach wykonawczych do

ww. ustawy.

Szczegółowe zasady kontraktowania,

rządzenia prezesa NFZ.

udzielania świadczeń opieki zdrowotnej ﬁnansowa-

Przeprowadzanie postępowań w sprawie zawarcia

szania do udziału w rokowaniach, składania ofert,

niczne udzielania świadczeń opieki zdrowotnej,

aparatury niezbędnych przy udzielaniu świadczeń

ofert, oraz szczegółowymi materiałami informacyj-

nymi o przedmiocie zamówienia, miejsce i termin

min ogłoszenia rozstrzygnięcia konkursu ofert, za-

do przedłużenia terminu składania ofert i terminu

cję o możliwości składania protestów, odwołań i skarg.

401

W toku postępowania komisja konkursowa porównu-

je złożone przez świadczeniodawców oferty, a następ-

ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, może wy-

brać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewnia-

ją ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej,

miotu zamówienia.

Zgodnie z ideą konkursu zada-

niem komisji jest dokonanie wyboru najkorzystniej-

szej oferty w ramach kwoty zamówienia.

do zawarcia umowy, a jedynie pozwala na dokonanie

oceny i porównania oferty.

Obowiązkiem NFZ jest

należyte zabezpieczenie świadczeń świadczeniobior-

com, w ramach posiadanych środków ﬁnansowych,

które muszą być wydatkowane w sposób gospodarny

i celowy.

zapytania i w załączonym do niego piśmie spółki KO-

MED, dotyczących kontraktowania ambulatoryjnych

świadczeń specjalistycznych w powiecie śremskim,

uprzejmie informuję, że Wielkopolski OW NFZ zło-

żył wyjaśnienia, z których wynika, że otwarcie

usług zdrowotnych w rodzaju ambulatoryjnej opie-

ki specjalistycznej nastąpiło w dniu 26 listopada

ło odrzuconych z tytułu niespełnienia wymogów for-

malnoprawnych i warunków wymaganych, określo-

nych przez ministra zdrowia i prezesa NFZ.

Do za-

warcia umów na realizację świadczeń przyjęto 1876

ofert, przy czym 529 ofert – pomimo przeprowadzo-

nych negocjacji w zakresie liczby i ceny – nie zostało

wskazanych do realizacji świadczeń, ponieważ oferty

te w rankingu uplasowały się na pozycji niższej niż

oferty konkurencyjne.

Oferty podmiotu KOMED zo-

stały odrzucone, gdyż żadna z ofert nie została opa-

trzona podpisem osób upoważnionych do składania

oświadczeń.

Odnosząc się do kwestii zabezpieczenia dostęp-

ności ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

Wielkopolski Oddział Wojewódzki NFZ podkreślił,

że plan ﬁnansowy oddziału na 2012 r. w pozycji:

ambulatoryjna opieka specjalistyczna stanowi kwo-

nakładów o ponad 26%.

W podstawowym konkursie

wartość ogłoszenia na świadczenia w rodzaju: ambu-

latoryjna opieka specjalistyczna i ambulatoryjne

świadczenia diagnostyczne kosztochłonne wynosiła

wg podstawowego konkursu wynosiła 426 154 tys. zł,

bezpieczono dostępność świadczeń w ambulatoryjnej

opiece specjalistycznej na poziomie 88% w stosunku

do planu.

Po rozstrzygnięciu podstawowego konkur-

su ofert w ww. rodzaju oddział przeprowadził analizę

poziomu zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych na

obszarze Wielkopolski.

Analizując m.in. wnioski

tzw. białych plam, w dniu 9 stycznia 2012 r. oddział

ogłosił, na kwotę ponad 42 mln zł, uzupełniające po-

stępowania konkursowe, w tym dla powiatu śrem-

skiego – na realizację świadczeń w zakresie poradni

gruźlicy i chorób płuc oraz w zakresie poradni uro-

logicznej.

Warunkiem zawarcia umowy w wyniku

ogłoszonego konkursu uzupełniającego ofert, podob-

nie jak w podstawowym postępowaniu konkurso-

wym, było spełnienie warunków wymaganych okre-

ślonymi przepisami prawa oraz złożenie oferty, która

uzyska w swej ocenie najwyższą liczbę punktów.

postępowania konkursowego.

Obecnie, tj. po przepro-

wadzonych konkursach, oddział bilansuje środki ﬁ-

nansowe i analizuje dalsze potrzeby zakontraktowa-

nia świadczeń, także dla powiatu śremskiego, w celu

ogłoszenia następnego konkursu ofert.

Odnośnie do poruszonego problemu dwóch placó-

wek realizujących świadczenia zdrowotne w Śremie,

tj. WCM REMEDIUM i WCM PANACEUM, oddział

poinformował, iż prowadzone są następujące czynno-

ści wyjaśniające:

— w dniu 9 lutego 2012 r. zwrócono się do woje -

wody wielkopolskiego o przeprowadzenie kontroli

w WCM REMEDIUM z ﬁlią w Śremie oraz WCM

PANACEUM z ﬁliąwŚremiepodkątemzweryﬁko-

wania zasadności i prawidłowości wpisów komórek

organizacyjnych w księgach rejestrowych ZOZ,

towej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Śremie

z prośbą o informację, czy ww. placówki spełniają

wymogi sanitarno-epidemiologiczne niezbędne do

prowadzenia działalności leczniczej,

— w dniu 16 lutego 2012 r. oddział wszczął kon -

trole w ww. placówkach, działając na podstawie

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Odpowiadając na pytanie pana posła o działania,

jakie zamierza podjąć Ministerstwo Zdrowia, uprzej-

mie informuję, że minister zdrowia nie ma możliwości

ingerowania w poszczególne postępowania w sprawie

zawarcia umów ze świadczeniodawcami.

Świadczenio-

dawcom, których interes prawny doznał uszczerbku

wadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy

o udzielanie świadczeń, przysługują środki odwoław-

cze, na zasadach określonych w przywołanej na wstę-

pie ustawie, które wnosi się do organów Narodowego

Funduszu Zdrowia, a następnie do sądu administra-

cyjnego.

Sprawy dotyczące decyzji wydanych w wy-

niku wniesienia odwołania w trakcie postępowania

zdrowotnej wyłączone są spod nadzoru ministra

zdrowia, o czym przesądza art. 163 ust. 5 ww. usta-

402

wy.

Przywołana na wstępie ustawa o świadczeniach

opieki zdrowotnej przewiduje wyłączne uprawnienie

dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Fun-

duszu Zdrowia do zawierania umów ze świadczenio-

dawcami, których oferty zostały wyłonione spośród

złożonych ofert, zgodnie z procedurą konkursową.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

podstacji Sądeckiego Pogotowia Ratunkowego

skutkiem jest bardzo długi czas oczekiwania

przesłane przy piśmie z dnia 10 lutego 2012 r., znak:

SPS-024-422/12, w sprawie wątpliwości związanych

kowego w Piwnicznej-Zdroju, uprzejmie informuję,

co następuje.

renie kraju sprawuje minister właściwy do spraw

nadzoru, o którym mowa powyżej, wojewoda sporzą-

dza wojewódzki plan działania systemu, który jest

go informuję, iż zmiana w „Wojewódzkim planie dzia-

łania systemu Państwowego Ratownictwa Medyczne-

go” w zakresie likwidacji podstacji Pogotowia Ratun-

kowego w Piwnicznej-Zdroju wprowadzona została na

wniosek starosty nowosądeckiego.

W piśmie z dnia

18 stycznia 2011 r., znak: WSS.I.8020-2/1/11, kierowa-

nym do wojewody małopolskiego, starosta nowosądec-

ki uznał takie rozwiązanie za najbardziej korzystne

dla mieszkańców z punktu widzenia szybkiego dostę-

pu do przedszpitalnej pomocy medycznej.

Wniosek starosty nowosądeckiego poparty został

analizą funkcjonowania zespołów ratownictwa me-

dycznego funkcjonujących w rejonie operacyjnym

Sądeckiego Pogotowia Ratunkowego w Nowym Są-

czu, która wykazała, że w 2010 r. na obszarze miasta

i gminy Piwniczna-Zdrój odnotowano 610 interwencji

ZRM, co daje 2 wyjazdy na dobę, przy średniej w ska-

li województwa małopolskiego wynoszącej 5 na dobę.

W tym samym okresie czasu na terenie miasta i gmi-

ny Nowy Sącz odnotowano 11 razy więcej interwencji

– 6814, co daje 18 na dobę (dla 3 zespołów ratownic-

twa medycznego).

Liczba mieszkańców miasta i gmi-

ny Piwniczna-Zdrój wynosi 10 459, natomiast liczba

mieszkańców miasta Nowy Sącz wynosi 84 468, czy-

li 8 razy więcej.

W wyniku przeprowadzonych na te-

renie powiatu nowosądeckiego zmian w zakresie or-

ganizacji systemu Państwowego Ratownictwa Me-

dycznego liczba i rodzaj ZRM pozostaje na dotychcza-

sowym poziomie i wynosi 3 ZRM „S” i 6 ZRM „P”.

Wdrożone od 1 lipca 2011 r. zmiany, zgodnie

z „Wojewódzkim planem działania systemu Państwo-

wego Ratownictwa Medycznego”, sprawiły, że miasto

i gmina Piwniczna-Zdrój są zabezpieczane przez

4 ZRM, czyli o 3 więcej niż dotychczas, tj. przez

1 ZRM „S” i 1 ZRM „P” stacjonujące w miejscowości

Krynica-Zdrój, 1 ZRM „S” stacjonujący w miejscowo-

ści Stary Sącz oraz 1 ZRM „P” stacjonujący w miej-

scowości Nowy Sącz.

Jednocześnie mając na względzie doniesienia me-

dialne o problemach w funkcjonowaniu zespołów ra-

townictwa medycznego w rejonie operacyjnym Sądec-

kiego Pogotowia Ratunkowego w Nowym Sączu, wo-

jewoda małopolski wystąpił do dyrektora o przesła-

nie danych liczbowych, na podstawie których możli-

we będzie podjęcie decyzji w sprawie ewentualnej

zmiany rozmieszczenia miejsc stacjonowania zespo-

403

łów ratownictwa medycznego w województwie mało-

polskim.

Niezależnie od powyższego informuję, iż ostatecz-

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

ministra rozwoju regionalnego

niezbędnych przy ubieganiu się

o doﬁnansowanie projektów w ramach

Regionalnego Programu Operacyjnego

na lata 2007–2013 (425)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

12, w sprawie uzyskania informacji niezbędnych do

ubiegania się o doﬁnansowanieprojektówwramach

Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa

Zachodniopomorskiego, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

Realizacja projektów współﬁnansowanychzfun-

duszy UE z zakresu gospodarki odpadami powinna

nastąpić zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł do-

ﬁnansowaniazprogramówoperacyjnychpodmiotów

realizujących obowiązek świadczenia usług publicz-

nych w ramach zadań własnych jednostek samorzą-

du terytorialnego w gospodarce odpadami, niezależ-

nie od tego, w jakim trybie zostanie wybrany podmiot

realizujący usługi w zakresie zagospodarowania i uniesz-

kodliwiania odpadów komunalnych.

W obecnym stanie prawnym wybór takiego pod-

miotu powinien, co do zasady, odbywać się w drodze

procedury o charakterze konkurencyjnym przepro-

Ww.

przepis stanowi, iż gminy, realizując zadania

zapewnienia budowy, utrzymania i eksploatacji re-

munalnych, mogą powierzyć ww. zadania podmio-

tom, które zostały wybrane w drodze przetargu pu-

blicznego lub na zasadach określonych w ustawie

o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009.

Jednocześnie jednak należy zauważyć, iż zgodnie

wzmiankowanego art. 3a nie stosuje się w odniesieniu

do instalacji wskazanej w wojewódzkim planie gospo-

darki odpadami jako zakład zagospodarowania odpa-

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub de-

cyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania te-

Jeżeli więc Międzygminne Przedsiębiorstwo Go-

spodarki Odpadami sp. z o.o. w Wardyniu Górnym

spełnia którąś z ww. przesłanek wyłączenia stosowa-

nia wspomnianego art. 3a, możliwe jest zawarcie

z przedmiotową spółką umowy wykonawczej w rozu-

mieniu ww. wytycznych (umowy o świadczenie usług

publicznych) na zasadach opisanych w tych wytycz-

nych bez przeprowadzania wyboru operatora w pro-

cedurze o charakterze konkurencyjnym.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

w sprawie prośby oﬁcera Wojska Polskiego

w stanie spoczynku o dokonanie w treści opinii

odbycia odwykowego leczenia alkoholizmu

(426)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

prośby oﬁceraWojskaPolskiegowstaniespoczynku

ny zapisu dotyczącego odbycia odwykowego leczenia

alkoholizmu (znak: SPS-024-426/12), uprzejmie pro-

404

Zainteresowany zapoznał się z treścią dotyczącej

go opinii służbowej, obejmującej kontrowersyjny za-

pis, potwierdzając własnoręcznie ten fakt na egzem-

plarzu pozostającym w aktach.

Nie skorzystał przy

tym z przysługującego mu prawa i nie złożył – w ter-

minie 30 dni od zapoznania się z opinią – zażalenia

w trybie obowiązującego ówcześnie § 18 ust. 1 zarzą-

dzenia ministra obrony narodowej Nr 74/MON z dnia

17 grudnia 1974 r. w sprawie opiniowania służbowe-

go żołnierzy zawodowych (Dz. Rozk.

MON Nr 14, poz. 89,

Należy zaznaczyć, że kwestionowana przez za-

interesowanego treść została zamieszczona w czę-

ści składowej dokumentu zasadniczego, jakim była

Opinia okresowa obejmująca okres od 24 kwietnia

1979 r. do 31 maja 1984 r.

Kontrowersyjny zapis

w opinii za 1982 r. nie został odzwierciedlony w koń-

cowej ocenie i wnioskach pierwszego oraz drugiego

opiniującego.

Podkreślić należy również, że doku-

menty te nie podlegały upowszechnieniu.

Wykorzy-

stywane były jedynie w działalności służbowej przez

organy wojskowe.

Zainteresowany już trzykrotnie w 2008 r. wystę-

pował do organów wojskowych w przedmiotowej

sprawie, w tym raz za pośrednictwem pani poseł Iza-

beli Sierakowskiej, uzyskując informację o braku for-

malnych podstaw do uwzględnienia jego wniosku.

Przedmiotowe wyrażenie uczynił również przedmio-

tem powództwa o naruszenie dóbr osobistych, które

wytoczył w 2005 r.

Skarbowi Państwa reprezentowa-

nemu przez ministra obrony narodowej.

Wymaga

podkreślenia, że sąd pierwszej i drugiej instancji nie

doszukał się w tym zdarzeniu naruszenia dóbr oso-

bistych zainteresowanego, oddalając powództwo.

Nie-

mniej jednak w celu bezpośredniej konfrontacji uży-

tych w opinii z 1982 r. wyrazów z ustaleniami doko-

nanymi przez sąd włączono do akt personalnych

zainteresowanego kopię wyroku Sądu Apelacyjnego

w Warszawie i kopię korespondencji prowadzonej

przez organy wojskowe z zainteresowanym.

Mając powyższe na uwadze, nie znajduję podstaw

prawnych do uwzględnienia wniosku pana posła Sta-

nisława Wziątka, w szczególności że od zdarzenia

upłynęło niemalże 30 lat.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

w sprawie stanu technicznego mola

spacerowego zakończonego budynkiem

smo z dnia 10 lutego 2012 r., znak SPS-024-427/12,

przy którym przekazano zapytanie pani poseł Julii

wego na rzece Wiśle w Płocku, uprzejmie przekazuję

następujące wyjaśnienia.

Instytut Badawczy Dróg i Mostów nie przygoto-

wywał analiz, badań i ekspertyz dotyczących kon-

strukcji mola spacerowego w Płocku.

Jednak w związ-

ku z inwestycją wykonaną w ramach zadania: Roz-

budowa i zagospodarowanie płockiego nabrzeża wi-

ślanego na cele turystyczno-rekreacyjne instytut, na

zlecenie Miejskiego Zespołu Obiektów Sportowych

w Płocku, opracował ekspertyzę techniczną pt.: „Oce-

na stanu technicznego pali żelbetowych podtrzymu-

jących pomost wejściowy molo spacerowego w Płocku

przy ul. Rybaki”.

Przedmiotem zamówienia była oce-

na stanu technicznego pali żelbetowych stanowią-

cych podpory pomostu łączącego molo spacerowe

z nabrzeżem.

Kopię ww. opracowania, po uzyskaniu zgody Miej-

skiego Zespołu Obiektów Sportowych w Płocku, do-

łączam do niniejszego pisma*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Stępień

w sprawie prywatyzacji przedsiębiorstwa

Dozamel sp. z o.o. (428)

dotyczące zapytania poselskiego pana posła Michała

Jarosa w sprawie prywatyzacji spółki Dolnośląskie

*

)

405

Zakłady Usługowo-Produkcyjne Dozamel sp. z o.o.

formacje.

Decyzja o rozpoczęciu procesu prywatyzacji spół-

ki Dolnośląskie Zakłady Usługowo-Produkcyjne Do-

zamel sp. z o.o. została podjęta w listopadzie 2009 r.

Z uwagi na specyﬁkęspółkiministerstwoszczególnie

dokładnie przeanalizowało możliwości przeprowa-

dzenia tego procesu, włącznie z określeniem optymal-

nego trybu prywatyzacji.

Prace przygotowawcze i ana-

lizy przedprywatyzacyjne trwały do połowy 2011 r.

i zakończyły się opublikowaniem w dniu 15 lipca 2011 r.

spółki.

W wyznaczonym terminie, tj. do dnia 30 wrze-

śnia 2011 r., wpłynęły 3 oferty wstępne złożone przez

następujące podmioty:

1) Dolnośląska Fabryka Maszyn Elektrycznych

2) Global Retail and Residential Estate Services

3) Maksimum sp. z o.o. Holding S.K.

A z siedzibą

w Katowicach.

W dniu 13 października 2011 r. minister skarbu

państwa dopuścił do ograniczonego badania doku-

mentów spółki i jej przedsiębiorstwa wszystkie pod-

mioty, które złożyły oferty wstępne.

W trakcie proce-

su badania spółki dwóch z zainteresowanych inwe-

storów złożyło wnioski o przesunięcie terminu złoże-

nia oferty wiążącej.

W efekcie termin złożenia ofert

wiążących w procesie prywatyzacji DZUP Dozamel

sp. z o.o. został przedłużony do dnia 10 stycznia 2012 r.

W wyznaczonym terminie oferty złożyły wszystkie

podmioty dopuszczone do badania spółki.

Po analizie

ofert przez doradcę ministra skarbu państwa i pra-

cowników ministerstwa w dniu 30 stycznia 2012 r.

do negocjacji równoległych zostało dopuszczonych

dwóch potencjalnych inwestorów:

1) Dolnośląska Fabryka Maszyn Elektrycznych

Po przeprowadzeniu spotkań negocjacyjnych inwe-

storzy zostali poproszeni o złożenie skorygowanych

Złożone oferty zostaną przeanalizowane i na tej

podstawie minister skarbu państwa podejmie decyzję

w sprawie dalszego prowadzenia procesu prywatyza-

cji spółki.

Pragnę równocześnie zauważyć, że z przytoczo-

nego kalendarium jasno wynika, że proces prywaty-

zacyjny spółki Dolnośląskie Zakłady Usługowo-Pro-

jest prowadzony z dołożeniem należytej staranności

i bez wprowadzania szczególnych ograniczeń czaso-

wych.

Dlatego uważam, że dalsze rozkładanie w cza-

sie działań prywatyzacyjnych wobec spółki jest nie-

celowe i nie przyniesie pozytywnych skutków dla

prowadzonego procesu.

Powyższe stanowisko mini-

sterstwa było już prezentowane zarówno radzie pra-

cowników, jak i związkom zawodowym działającym

w spółce.

Odnosząc się do pytań dotyczących ewentualnej

zmiany strategii prywatyzacji spółki, należy stwier-

dzić, że tryb prywatyzacji, proponowany w przyjętym

w dniu 22 kwietnia 2008 r. przez Radę Ministrów

„Planie prywatyzacji na lata 2008–2011”, nie był zmie-

niany.

Trudno więc mówić o „pierwotnej strategii pry-

watyzacji spółki poprzez giełdę papierów wartościo-

wych”.

Ministerstwo Skarbu Państwa ma świadomość,

że ścieżka prywatyzacji w drodze upublicznienia akcji

jest preferowana przez pracowników spółki, ale z ana-

liz przeprowadzonych przed ostatecznym wyborem

strategii prywatyzacji spółki wynika, że tryb prywa-

tyzacji poprzez publiczne zaproszenie do negocjacji jest

optymalny z punktu widzenia interesów Skarbu Pań-

stwa i z tego powodu został wybrany.

Biorąc pod uwagę istniejący stan procesu prywa-

tyzacji, aktualnie ministerstwo nie przewiduje moż-

liwości wstrzymania działań prywatyzacyjnych ani

zmiany trybu prywatyzacji, w tym ewentualnego

wnoszenia udziałów spółki na podwyższenie kapi-

tału zakładowego spółki Polski Holding Nierucho-

mości SA.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

w sprawie przesyłania faktur

drogą elektroniczną bez podpisu wystawcy

(429)

Pani Marszałek z dnia 10 lutego 2012 r. nr SPS-024-

-429/12, przy którym przesłane zostało zapytanie

pani poseł Mirosławy Nykiel z dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie przesyłania faktur drogą elektroniczną

bez podpisu wystawcy, uprzejmie informuję.

Nr 177, poz. 1054) podatnicy, w rozumieniu tej ustawy,

dokonując czynności podlegających opodatkowaniu po-

datkiem od towarów i usług, obowiązani są, co do za-

sady, wystawić fakturę (art. 106 ust. 1 ww. ustawy).

Szczegółowe zasady wystawiania faktur VAT oraz

dane, które powinny zawierać, określa rozporządze-

nie ministra ﬁnansówzdnia28marca2011r.wspra-

wie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wysta-

406

wiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz li-

Nr 68, poz. 360).

W § 5 ww. rozporządzenia określone

zostały niezbędne elementy, jakie powinna zawierać

faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży.

Wśród nich nie został wymieniony podpis wystaw-

cy.

Oznacza to, że fakturę niezawierającą podpisu

wystawcy należy uznać za wystawioną prawidłowo

(o ile zawiera wszystkie elementy wymagane przepi-

sami cytowanego rozporządzenia).

Dodatkowo należy zaznaczyć, że podatek od war-

tości dodanej w Unii Europejskiej podlega harmoni-

zacji, co oznacza, iż wszystkie państwa członkowskie

UE zobowiązane są do przestrzegania zgodności kra-

jowych przepisów w zakresie tego podatku z regula-

cjami wynikającymi z prawa wspólnotowego.

Obec-

nie podstawą obowiązującego w Unii Europejskiej

systemu podatku od wartości dodanej są przepisy dy-

z późn. zm.).

Przepisy krajowe w zakresie danych

umieszczanych na fakturach są odzwierciedleniem

przepisów tytułu XI, rozdziału 3, art. 226–231 ww.

dyrektywy.

W kontekście przedmiotowej sprawy

w szczególności należy wskazać na uregulowanie

art. 229 ww. dyrektywy, które stanowi, że państwa

członkowskie nie wymagają podpisywania faktur.

W odniesieniu do faktur przesyłanych w formie

elektronicznej należy wyjaśnić, że w związku ze

zmianami wprowadzonymi dyrektywą Rady 2010/45/

UE z dnia 13 lipca 2010 r. zmieniającą dyrektywę

ca 2010 r., str. 1), która ma na celu m.in. liberalizację,

uproszczenie i unowocześnienie standardów przesy-

łania i przechowywania faktur elektronicznych, tak

wie przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasad

nowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej

(Dz. U. Nr 249, poz. 1661), które weszło w życie

Rozporządzenie to wprowadziło dowolność forma-

tu elektronicznego w jakim może być przesłana fak-

tura elektroniczna, pod warunkiem zapewnienia au-

tentyczności pochodzenia i integralności treści fak-

tury (§ 4 ww. rozporządzenia).

Przez autentyczność pochodzenia faktury, sto-

sownie do deﬁnicjizawartejw§2ust.1pkt1przed-

miotowego rozporządzenia, rozumie się pewność co

Integralność treści faktury oznacza, że w faktu-

rze nie zmieniono danych, które powinna zawierać

faktura (§ 2 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia).

Podkreślenia przy tym wymaga, że ww. rozporzą-

dzenie ministra ﬁnansówzdnia17grudnia2010r.

nie przewiduje wymogu stosowania obligatoryjnie

bezpiecznego podpisu elektronicznego weryﬁkowane-

go za pomocą ważnego kwaliﬁkowanegocertyﬁkatu

lub elektronicznej wymiany danych (EDI) – § 2

ust. 2 rozporządzenia.

Powyższe metody zapewnie-

nia integralności treści i autentyczności pochodzenia

faktury są wymienione w rozporządzeniu tylko przy-

kładowo, co oznacza, że podatnik może stosować

inne, dowolne środki zapewnienia tych cech faktury,

a zatem metody te stały się jedynie opcją, z której

przedsiębiorca może skorzystać.

Wprowadzone przepisy zostały bardzo pozytyw-

nie przyjęte przez przedsiębiorców i są one oceniane

jako bardzo liberalne na tle analogicznych regulacji

obowiązujących w innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

Podsumowując, należy wskazać, iż jeżeli faktura

przesłana jest bez elektronicznego podpisu, zawiera

wymagane przepisami prawa dane oraz zapewniona

została autentyczność pochodzenia takiej faktury

i integralność jej treści, to taką fakturę należy

uznać za prawidłową w świetle obowiązujących

przepisów prawa.

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

w mojej ocenie problem zgłoszony przez panią poseł

został rozwiązany poprzez wprowadzenie od 1 stycz-

nia 2011 r. przedstawionych powyżej regulacji praw-

nych w przedmiotowym zakresie.

Dodatkowo informuję, że obecnie trwają prace

nad pełnym wdrożeniem ww. dyrektywy Rady 2010/

45/UE do krajowego porządku prawnego.

Należy

podkreślić, że implementacja cytowanej dyrektywy

powinna nastąpić do 1 stycznia 2013 r.

Z poważaniem

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

Wiesława Stanisława Janczyka

z reorganizacją Oddziału Terenowego

Poczty Polskiej SA w Nowym Sączu (430)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2012 r. zapytanie posła Wiesława Janczyka (znak:

407

SPS-024-430/12) w sprawie wątpliwości związanych

z reorganizacją oddziału Poczty Polskiej SA w No-

wym Sączu informuję, co następuje.

Poczta Polska SA, której w myśl art. 46 ust. 2

wierzony został obowiązek wykonywania zadań ope-

ratora publicznego, zobowiązana jest do zapewnienia

określonego poziomu dostępności powszechnych

usług pocztowych.

Zgodnie z § 44 rozporządzenia mi-

nistra infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r.

na terenie kraju powinno funkcjonować co najmniej

8240 placówek pocztowych, dodatkowo co najmniej

jedna placówka operatora publicznego powinna przy-

padać, średnio w skali kraju, na 7000 mieszkańców

na terenie miast lub na 85 km

2

powierzchni na ob-

szarach wiejskich.

Dlatego też przy podejmowaniu

decyzji odnośnie do kształtowania sieci placówek

pocztowych Poczta Polska jest zobligowana do zacho-

wania wymaganej prawem dostępności.

Należy również wyjaśnić, że minister właściwy

ds. łączności, który reprezentuje Skarb Państwa wo-

bec Poczty Polskiej SA (jednoosobowej spółki akcyj-

nej Skarbu Państwa) i posiada uprawnienia przewi-

dziane dla walnego zgromadzenia, może ingerować

niem spraw spółki (w tym decydowanie o sposobie

funkcjonowania konkretnej placówki pocztowej) na-

leżą do kompetencji zarządu.

Ponadto, w myśl art. 375

1

wych, walne zgromadzenie i rada nadzorcza nic mogą

wydawać zarządowi wiążących poleceń dotyczących

prowadzenia spraw spółki.

Również przepisy ustaw

regulujących działalność pocztowego operatora pu-

blicznego, tj. ustawy Prawo pocztowe oraz o komer-

cjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczno-

ści publicznej „Poczta Polska”, nie nadają ministrowi

macje opierają się o wyjaśnienia uzyskane od zarządu

spółki.

1.

Dlaczego strategia działania Poczty Polskiej SA

polega wyłącznie na zmniejszaniu liczby urzędów

i placówek pocztowych oraz ograniczeniach w za-

trudnieniu pracowników?

Należy podkreślić, iż podejmowane aktualnie

strategiczne działania w Poczcie Polskiej nie obejmu-

ją wyłącznie działań związanych z ograniczaniem

zatrudnienia i placówek pocztowych.

Przyjęte przez

spółkę „Kierunki strategiczne Poczty Polskiej SA do

2015 roku” przewidują również intensyﬁkacjędzia-

łań rozwojowych.

Kluczowymi obszarami rozwoju

spółki będą przede wszystkim usługi paczkowo-ku-

rierskie (w tym obszar usług logistycznych), nowo-

czesne usługi ﬁnansoweoraztzw.e-usługi,łączące

tradycyjne sposoby komunikacji z wykorzystaniem

nowoczesnych technologii.

Istotnym elementem stra-

tegii spółki jest zmiana polityki personalnej m.in.

w zakresie motywacyjnego systemu wynagrodzeń

oraz szkoleń.

Ponadto Poczta Polska przewiduje m.in.

zmiany w funkcjonowaniu placówek pocztowych, do-

stosowując je do oczekiwań klientów indywidualnych

i masowych.

Strategia Poczty Polskiej SA w obszarze kształto-

wania sieci placówek pocztowych zakłada dostosowa-

nie sieci do potrzeb klientów, z uwzględnieniem ra-

cjonalizacji kosztów jej funkcjonowania.

Podejmując

działania reorganizacyjne w obszarze sieci placówek

pocztowych, Poczta Polska SA zachowuje wymogi

prawne – na koniec 2011 r. wskaźniki dostępności

określone w § 44 ust 1 rozporządzenia ministra in-

frastruktury w sprawie warunków wykonywania

powszechnych usług pocztowych wynosiły: na tere-

nach wiejskich 5880 mieszkańców przypadało na

jedną placówkę pocztową, zaś na terenach wiejskich

jedna placówka pocztowa przypadała na 66,5 km

2

.

Łączna liczba placówek pocztowych Poczty Polskiej

wyniosła 8345 sztuk.

Poczta Polska, optymalizując sieć placówek pocz-

towych, nie zmniejsza liczby placówek, lecz dokonuje

ich przekształceń w tańsze w utrzymaniu formy or-

ganizacyjne, jakimi są agencje pocztowe.

Przekształ-

cenia własnych placówek, tj. urzędów pocztowych

i ﬁlii,wagencjepocztoweniepowodująograniczenia

dostępności powszechnych usług pocztowych, ponie-

waż agencje pocztowe świadczą tego rodzaju usługi

obligatoryjnie.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 3

pkt 14 ustawy Prawo pocztowe za placówkę operato-

ra uznaje się jednostkę organizacyjną operatora, agen-

ne określone w przekazach pocztowych, albo inne

niężną określoną w przekazie pocztowym.

W świe-

tle powyższej deﬁnicjiagencjepocztowesąplaców-

kami pocztowymi, za pośrednictwem których klient

ma możliwość zawarcia umowy o świadczenie po-

wszechnych usług pocztowych.

Agencje pocztowe

realizują również usługi w sferze oddawczej, tj. wy-

dają przesyłki awizowane.

Zakres działania agencji

obejmuje również inne popularne usługi Poczty

Polskiej SA, w tym m.in. przyjmowanie wpłat na

rachunki bankowe.

W nawiązaniu do kwestii spraw pracowniczych

jęcie działań związanych z redukcją zatrudnienia.

Jednakże spółka podejmie działania nastawione na

możliwość utrzymania przez pracowników zatrud-

nienia poprzez system alokacji pracowników na inne

katów powstających w różnych jednostkach.

Stale

prowadzony jest monitoring wolnych miejsc pracy

oraz identyﬁkacjatychpracowników,którzymogąpod-

legać alokacji, czyli zatrudnionych na podobnych sta-

408

nowiskach lub posiadających wymagane wykształcenie

i kompetencje albo mogących je szybko uzupełnić.

Zmniejszanie zatrudnienia w Poczcie Polskiej SA

w 2012 r. będzie opierać się głównie na naturalnej

ﬂuktuacjioraznadobrowolnychodejściachwramach

przygotowanego przez spółkę programu dobrowol-

nych odejść.

Ponadto oferowany będzie system dodat-

kowych zachęt dla pracowników do skorzystania

z posiadanych uprawnień emerytalnych.

Zwolnienia

deﬁnitywnebędądziałaniem,poktórespółkasięgać

będzie tylko w ostateczności, po wyczerpaniu innych

możliwości.

2.

Z czego wynika tak intensywna reorganizacja

placówek pocztowych?

Poczta Polska, będąc podmiotem zobowiązanym

do świadczenia pocztowych usług o charakterze po-

wszechnym w sposób ciągły, jest jednocześnie samo-

dzielnym podmiotem gospodarczym, którego celem

jest osiąganie możliwie jak najlepszych wyników ﬁ-

nansowych w zakresie prowadzonej działalności go-

spodarczej.

Nałożone na spółkę wymogi rozporządze-

nia ministra infrastruktury w sprawie warunków

wiają, że Poczta Polska utrzymuje placówki nawet na

obszarach, na których popyt na usługi nie uzasadnia

ich utrzymywania.

Zbliżający się termin liberalizacji

rynku usług pocztowych (od 2013 r.) oraz rosnąca

konkurencja ze strony operatorów alternatywnych

oraz produktów substytucyjnych wymusza na Po-

czcie Polskiej podejmowanie działań dostosowujących

jej działalność do faktycznego zapotrzebowania na

usługi.

Istotny jest również fakt, iż działalność Pocz-

ty Polskiej nie jest ﬁnansowanaześrodkówbudżetu

państwu.

Przekształcanie własnych placówek pocztowych

w agencje pocztowe umożliwia operatorom poczto-

wym utrzymanie na niezmienionym poziomie dostę-

pu do świadczonych usług przy jednoczesnym ogra-

niczaniu kosztów działalności.

Rozwiązanie takie

stosowane jest również przez innych narodowych

operatorów pocztowych.

3.

Czy, planując reorganizację na terenie Sądec-

czyzny, wzięto pod uwagę, że te wszystkie działania

spowodują oddanie bez rywalizacji rynku usług pocz-

towych konkurencji, bez zachowania należytej troski

o los ludzi zatrudnionych na poczcie, bez troski o czas

dotarcia do klientów poczty, dostarczenia przesyłek

i korespondencji urzędowej?

Zmiany organizacyjne wprowadzone w Poczcie

Polskiej SA z początkiem 2012 r. dotyczyły jednostek

funkcjonujących na terenie całego kraju, w tym rów-

nież Sądecczyzny.

Służą one przede wszystkim:

— wzmocnieniu obszaru biznesowego,

— wyraźnemu wyróżnieniu kompetencji i odpo -

wiedzialności,

— wyodrębnieniu pionu sprzedaży dla klientów

indywidualnych i klientów biznesowych,

— wyodrębnieniu kluczowych obszarów (strate -

gicznych linii produktowych), które mają efektywnie

wykorzystać zasoby utworzonego z początkiem roku

pionu sprzedaży,

— spójnej regionalizacji obszaru obsługi klientów

indywidualnych i obszaru obsługi klientów bizneso-

wych.

Wprowadzenie w całej ﬁrmiejasnegopodziałuod-

powiedzialności oraz wzmocnienie kompetencji to

główny cel zmian, jakie zostały wprowadzone z po-

czątkiem bieżącego roku.

Zmniejszenie liczby obsza-

rów zarządczych wpływa na jakość procesów kiero-

wania i zarządzania placówkami – przeniesienie kom-

petencji do regionów sieci umożliwia szybszą reakcję

na otoczenie oraz poprawę jakości świadczonych

usług.

Zmiana struktury organizacyjnej daje możli-

wość szybszego reagowania na potrzeby rynku, po-

przez skrócenie łańcucha procesów decyzyjnych.

Za-

rząd spółki podkreśla również, iż dotychczasowa

organizacja, opierająca się na rozbudowanej struktu-

rze Centrum Poczty jako ośrodku biznesowym, po-

woduje znaczne utrudnienia w sprawnym kierowaniu

W związku z tym podejmowane przez zarząd spół-

ki działania nie powodują oddania bez rywalizacji

rynku usług pocztowych konkurencji.

Pozwalają na

ciągły rozwój usług pocztowych i ﬁnansowychPocz-

ty Polskiej SA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

dotyczące zapytania posła Mieczysława Marcina Łu-

czaka w sprawie podwyższenia wysokości zasiłku

pielęgnacyjnego, uprzejmie informuję.

409

ściowe pokrycie wydatków wynikających z niepełno-

sprawności.

Świadczenia społeczne, do których nale-

ży zasiłek pielęgnacyjny, ﬁnansowanesąprzezbu-

dżet państwa, a nie w trybie składek ubezpieczenio-

wych, i z tego względu wysokość takiego świadczenia

jest bezpośrednio związana z sytuacją budżetu pań-

stwa.

Dlatego też aktualna wysokość zasiłku pielę-

gnacyjnego wynosi 153 zł miesięcznie i jest odzwier-

ciedleniem możliwości budżetowych państwa.

ła miejsce kolejna, okresowa weryﬁkacjam.in.wyso-

w uzgodnieniu z Trójstronną Komisją do Spraw Spo-

łeczno-Gospodarczych najpóźniej do 15 sierpnia br.,

a ewentualne nowe wysokości świadczeń rodzinnych

wprowadzone zostaną, począwszy od nowego okresu

Odnosząc się do planów dotyczących wsparcia dla

formuję, że prowadzone są analizy możliwości wpro-

wadzenia różnych rozwiązań mających na celu zwięk-

szenie efektywności istniejących form pomocy.

Ich

ewentualne wprowadzenie uzależnione jest jednak

nych dochodów; proponuje się podwyższenie wysoko-

osoby niepełnosprawnej; osoby te, zamiast obecnego

świadczenia pielęgnacyjnego, otrzymywać będą nowe

przypadku proponuje się wprowadzenie kryterium

czenia pielęgnacyjnego grupy rodziców opiekujących

się dziećmi niepełnosprawnymi pozwoli rozważyć

miennych zasadach (m.in. bez kryterium dochodo-

siadanie przez zdecydowaną większość podopiecz-

nych (niepełnosprawne dzieci) własnych dochodów,

z których można byłoby, choćby częściowo, sﬁnanso-

wać opiekę.

Ponadto, od listopada 2011 r., na podstawie art. 24

zm.), realizowane są dwa rządowe programy pomocy

gnacyjne:

— rządowy program wspierania niektórych osób

kująca się dzieckiem, która wystąpiła z wnioskiem

czenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy o świad-

czeniach rodzinnych mają prawo ubiegać się o dodat-

kowe świadczenia w wysokości 100 zł miesięcznie

(uchwała i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 grud-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-024-433/12, z dnia 10 lutego 2012 r.

przekazujące zapytanie pana posła Czesława Hoca

410

uprawniającej do korzystania z ulgowych przejazdów

pociągami w komunikacji krajowej, uprzejmie wyja-

śniam, że od czasu restrukturyzacji przedsiębiorstwa

odrębnych spółek – przewoźników wykonujących ko-

lejowe przewozy pasażerskie, każdy przewoźnik pro-

wadzi działalność na własny rozrachunek.

Przewoź-

nik ma prawo do stosowania własnej strategii tary-

fowej, w ramach której ustala taryfy i cenniki opłat

za przejazdy oraz ulgi handlowe.

Ulgi takie mogą być

dedykowane różnym grupom społeczeństwa, w tym

też osobom, które przekroczyły 60. rok życia.

Celem

tych ulg jest zaoferowanie oferty przewozowej bar-

dziej konkurencyjnej cenowo od ofert innych prze-

woźników, a tym samym zachęcanie podróżnych do

korzystania z usług przewoźnika, który takie ulgi

ustanawia.

Ustalanie ulg handlowych przez przewoźnika ma

wyłącznie charakter komercyjny i nie jest rekompen-

sowane ze środków publicznych, tak jak w przypadku

uprawnień do ulgowych przejazdów nadanych w dro-

nadano uprawnienie do dwóch przejazdów w roku

w pociągach komunikacji krajowej z ulgą 37%.

Z ty-

tułu obowiązku honorowania uprawnień ustawowych

przewoźnicy kolejowi otrzymują dotację z budżetu

państwa.

Pomimo przyznania przewoźnikom prawa do kształ-

towania własnych strategii taryfowych podróżni

w wieku powyżej 60. lat do końca 2009 r. mieli moż-

liwość korzystania z 50-procentowej ulgi w przejaz-

dach pociągami wszystkich przewoźników kolejo-

wych na podstawie jednego wspólnego dokumentu

Jednakże na rynku kolejowych przewozów pasa-

żerskich uwidaczniały się znaczne zmiany w udziale

poszczególnych przewoźników w przewozach osób

ogółem.

Przewoźnicy, których udział wzrastał, ocze-

kiwali na wypracowanie nowych zasad podziału

przychodów z tytułu sprzedaży uprawnień (legityma-

cji seniora), które byłyby adekwatne do wielkości re-

alizowanych przejazdów ich pociągami.

Przewoźni-

kom kolejowym nie udało się uzyskać stosownego

porozumienia w tej sprawie, co spowodowało, że

wspólna oferta przewoźników przestała obowiązywać

z końcem 2009 r.

możliwość korzystania z ulg handlowych przejazdów

na podstawie różnych dokumentów potwierdzających

takie uprawnienie.

PKP Intercity SA wprowadziła od 2012 r. swoją

kartę seniora.

Karta seniora jest dokumentem imien-

nym, ważnym łącznie z dokumentem tożsamości

umożliwiającym stwierdzenie wieku jej posiadacza

i obowiązuje jeden rok od daty wydania lub wskaza-

nej przez nabywcę.

Zakup karty seniora jest opłacal-

ny dla nabywcy już przy kilku przejazdach daleko-

bieżnych w roku.

Koleje Mazowieckie i PKP SKM w Trójmieście

mają swoje odrębne oferty dla seniorów.

Natomiast

Przewozy Regionalne sp. z o.o. wraz z Arriva RP

i Kolejami Dolnośląskimi SA od początku 2011 r. sto-

sują ofertę Regiokarta senior.

Uprawnienie to jest

realizowane w ramach promocyjnych tabel opłat ta-

ryfy Razem w oparciu o ofertę Regiokarty (w tym

Regiokarty senior).

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że w obec-

nym stanie prawnym minister właściwy ds. trans-

portu nie posiada żadnych kompetencji w sprawach

związanych z ustanawianiem ulg handlowych w prze-

jazdach pociągami.

Z powyższego powodu przywrócenie osobom po-

wyżej 60. roku życia możliwości korzystania z ulg

handlowych na podstawie jednego wspólnego doku-

mentu uprawniającego do takich przejazdów we wszyst-

kich pociągach w komunikacji krajowej zależy wy-

łącznie od przewoźników kolejowych wykonujących

przewozy pasażerskie.

słowi Czesławowi Hocowi za zainteresowanie się tą

problematyką.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

w sprawie możliwości otrzymania emerytury

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

liwości otrzymania emerytury przez wdowę po żoł-

życia (SPS-024-434/12), uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

Stosownie do przepisów art. 70 ustawy z dnia

411

nież takie prawo, jeżeli wychowuje co najmniej jedno

nym do pracy, uprawnionym do renty rodzinnej.

Prawo do renty rodzinnej nabywa także wdowa,

wywania osób wyżej wymienionych.

Z akt emerytalno-rentowych wynika, że wskaza-

na przez pana posła Czesława Hoca wdowa po żołnie-

rzu zawodowym pobierała wojskową rentę rodzinną

z tytułu wychowywania dziecka do 31 lipca 2004 r.

W 2009 r. lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych uznał zainteresowaną za częściowo nie-

zdolną do pracy, do dnia 31 stycznia 2010 r.

W wyni-

ku badania kontrolnego zainteresowana została

uznana za osobę zdolną do pracy, jednak komisja le-

karska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podtrzy-

mała stanowisko lekarza orzecznika.

Pragnę poinformować, że w chwili obecnej wspo-

mniana osoba, mimo ukończenia 50. roku życia, nie

spełnia żadnego z cytowanych na wstępie warunków

do uzyskania uprawnień do renty rodzinnej, ponie-

waż 50 lat ukończyła po 10 latach od dnia śmierci

męża i po 7 latach od zaprzestania wychowywania

dziecka.

Ponadto pragnę zauważyć, że ustawodawca prze-

widział w przepisie art. 8 ustawy o zaopatrzeniu eme-

liwość przyznania wojskowej renty rodzinnej w dro-

ministra obrony narodowej za pośrednictwem wła-

ściwego wojskowego biura emerytalnego.

Podanie

osoby zainteresowanej wraz z niezbędną dokumen-

tacją będzie stanowić podstawę do przygotowania

przez właściwą instytucję wojskową decyzji admini-

stracyjnej.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

w sprawie budowy drogowego przejścia

granicznego Malhowice – Niżankowice (437)

sma z dnia 10 lutego 2012 r. (sygn.

SPS-024-437/12),

ka Rząsy w sprawie budowy drogowego przejścia gra-

nicznego Malhowice – Niżankowice, uprzejmie infor-

muję, że strona polska niezmiennie podtrzymuje wolę

zawarcia ze stroną ukraińską porozumienia o utwo-

rzeniu ww. przejścia granicznego, co zostało zapro-

ponowane w nocie dyplomatycznej z dnia 22 marca

2007 r. (nr DPT.

I 2265-38-2006/SW/80).

W dniu

3 lipca 2007 r. strona ukraińska poinformowała

(w nocie nr 640/36-011-2861), iż odpowiedź na notę

polską zostanie przekazana po zakończeniu uzgod-

nień wewnętrznych.

Do chwili obecnej strona ukra-

ińska nie udzieliła odpowiedzi na przedmiotową notę,

co uniemożliwia formalne utworzenie przejścia.

Należy wskazać, że rozpoczęcie budowy przejścia

granicznego Malhowice – Niżankowice będzie moż-

liwe dopiero po zawarciu ze stroną ukraińską ww.

porozumienia oraz zapewnieniu niezbędnych środ-

ków ﬁnansowychnarealizacjęinwestycji.

Zewzględu

na przedłużający się brak odpowiedzi strony ukraiń-

skiej na obecnym etapie uzgodnień nie jest jednak

możliwe określenie dokładnego terminu rozpoczęcia

budowy.

Mając na uwadze, iż przedmiotowe zadanie w związ-

ku z powyższym nie mogło zostać ujęte w „Progra-

mie rozwoju infrastruktury granicznej na polsko-

-ukraińskiej granicy państwowej w latach 2010–

–2013”, rozpoczęcie działań inwestycyjnych byłoby

możliwe dopiero po 2013 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

412

tu likwidacji Sądu Rejonowego w Strzelinie, przesła-

-438/12, uprzejmie przedstawiam, co następuje:

Ministerstwo Sprawiedliwości sukcesywnie pro-

W dalszej perspektywie czasowej na skutek wy-

dajniejszego wykorzystania kadry orzeczniczej w są-

dach objętych reformą możliwe będzie przenoszenie

uwolnionych etatów sędziowskich do innych sądów,

niu spraw.

W wyniku wprowadzenia reformy zaproponowa-

nej przez Ministerstwo Sprawiedliwości można za-

tem spodziewać się przyspieszenia rozpoznawania

spraw w sądach.

reformy organizacyjnej nie zachodzą aktualnie oko-

liczności mogące uprawdopodabniać uszczerbek, ja-

kiego doznać mogłoby prawo do sądu, rozumiane za-

równo w sensie bliskości lokalizacji jednostki sądo-

Projektowana reorganizacja nie spowoduje zatem

Odnosząc się bezpośrednio do przedmiotu zapy-

tania, informuję, że w istocie planowane jest zniesie-

linie, gdyż zgodnie z przygotowanym przez Minister-

stwo Sprawiedliwości projektem rozporządzenia

ściwości przewiduje się zniesienie sądów rejonowych

niku projektowanej reorganizacji powołane zostaną

noszącym co najmniej 15 sędziów.

W Sądzie Rejonowym w Strzelinie liczba etatów

sędziowskich na dzień 31 grudnia 2011 r. wynosiła

8.

Jednocześnie za najbardziej uzasadnione uznano

włączenie obszaru właściwości miejscowej wskaza-

nej jednostki do jurysdykcji Sądu Rejonowego

w Oławie.

Nawiązując do szczególnie podnoszonej przez

pana posła w treści zapytania kwestii rozpoznawania

spraw wieczystoksięgowych w wyniku wdrożenia

planowanej reformy, wyjaśniam, że przepisy rozpo-

stych.

Dlatego też wskazany powyżej projekt rozpo-

rządzenia zmieniającego wymieniony akt prawny nie

uwzględnia powołania zamiejscowych wydziałów

czy bowiem rozporządzenie ministra sprawiedliwości

niający powołanie w wyniku omawianej reformy za-

miejscowych wydziałów ksiąg wieczystych ma cha-

rakter wtórny w odniesieniu do projektu regulujące-

go główne zmiany organizacyjne i był opracowywany

przez właściwe merytorycznie komórki organizacyj-

413

ne Ministerstwa Sprawiedliwości w drugiej kolejno-

ści.

Jak wskazano na wstępie, wydziały ksiąg wieczy-

stych znoszonych sądów rejonowych zostaną prze-

kształcone w wydziały zamiejscowe i będą zlokalizo-

wane w tym samym miejscu co dotychczas.

Ponadto informuję, że akty prawne regulujące

zaprojektowaną przez Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści reformę struktury organizacyjnej sądownictwa

towe projekty podlegają zaopiniowaniu przez: pre-

zesów sądów apelacyjnych, okręgowych i rejono-

wych, Krajową Radę Sądownictwa, pierwszego pre-

zesa Sądu Najwyższego, prokuratora generalnego,

rzyszenie Sędziów Themis, Stowarzyszenie Sędziów

kacką, Krajowa Radę Radców Prawnych i Krajową

W przypadku ustalenia okoliczności uzasadniają-

cych merytoryczną modyﬁkację dotychczasowego

projektu rozporządzenia ministra sprawiedliwości

ściwości zostanie przygotowany nowy projekt rozpo-

rządzenia, który ponownie zostanie poddany konsul-

tacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

słane przy piśmie SPS-024-439/12, w sprawie przy-

szłości Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Arty-

stycznej funkcjonującej w ramach Zespołu Państwo-

wych Szkół Artystycznych w Zakopanem pragnę

uprzejmie poinformować, że w dniach 16–21 grudnia

2011 r. oraz 2–27 stycznia 2012 r. przeprowadzono

kontrolę w zakresie organizacji i funkcjonowania (go-

spodarowania środkami budżetowymi, zwłaszcza

przeznaczonymi na wynagrodzenia oraz stosowanie

blicznych i ustawy o rachunkowości) szkół wchodzą-

cych w skład zespołu, ze szczególnym uwzględnie-

niem spraw podnoszonych przez radę rodziców Pań-

stwowej Ogólnokształcącej Szkoły Artystycznej w Za-

kopanem.

Kontrola wykazała pewne uchybienia i nieprawi-

dłowości w prowadzeniu ZPSA w Zakopanem.

Odpo-

wiednie zalecenia pokontrolne zostaną przekazane

dyrektorowi szkoły do wykonania.

Informuję również, iż zgodnie z harmonogramem

przyjętym na 2012 r. w ramach pełnionego nadzoru

pedagogicznego przeprowadzona zostanie przez ze-

spół wizytatorów ewaluacja zewnętrzna w okresie

31 maja – 6 czerwca 2012 r.

Należy także nadmienić, że powyższe postępowa-

nia kontrolne i ewaluacyjne prowadzone są we wszyst-

kich szkołach artystycznych w kraju zgodnie z przy-

jętym harmonogramem, natomiast termin postępo-

wania kontrolnego w Zespole Państwowych Szkół

Artystycznych w Zakopanem konsultowany był z przed-

stawicielami rady rodziców Państwowej Ogólnokształ-

cącej Szkoły Artystycznej wchodzącej w skład ZPSA.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż wyżej wymie-

nione postępowania nie mają na celu doprowadzenia

do likwidacji Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły

Artystycznej w Zakopanem, lecz zobligowanie szkoły

do opracowania i koordynowania przedsięwzięć zwią-

zanych z dokonaniem przez ustalone uczelnie oceny

eksperymentu prowadzonego w Państwowej Ogólno-

kształcącej Szkole Artystycznej, stosownie do posta-

nowienia § 13 rozporządzenia ministra kultury i dzie-

prowadzenia działalności innowacyjnej i ekspery-

mentalnej przez publiczne szkoły i placówki arty-

styczne (Dz. U. Nr 104, poz. 608).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

podatku od sprzedaży wyrobów wytworzonych

przez stowarzyszenia, sołectwa, związki

wyznaniowe, rady paraﬁalne, koła gospodyń

(442)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Ryszarda Galli z dnia 23 stycznia

2012 r., przesłane przy piśmie z dnia16 lutego 2012 r.

nr SPS-024-442/12, w sprawie organizacji imprez

414

okolicznościowych oraz odprowadzania podatku od

szenia, sołectwa, związki wyznaniowe, rady paraﬁal-

działania, przedstawiam stanowisko w tej kwestii.

rych celem statutowym jest działalność naukowa,

legająca na kształceniu studentów, kulturalna, w za-

kresie kultury ﬁzycznejisportu,ochronyśrodowi-

ska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz bu-

zdrowia i pomocy społecznej inwalidów oraz kultu

runkiem korzystania z tego zwolnienia jest realizo-

wanie przez stowarzyszenia lub lokalne grupy dzia-

łania celów wymienionych w tym przepisie oraz prze-

znaczanie dochodu na te cele.

u.g.w.s.w.), w sprawach majątkowych kościoły i inne

prawne (art. 28 u.g.w.s.w.).

Zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 1 u.g.w.s.w.

majątek i przychody kościołów i innych związków

Osoby prawne kościołów i innych związków wy-

znaniowych są zwolnione od opodatkowania z tytułu

dzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy po-

datkowe (art. 13 ust. 2 u.g.w.s.w.).

Z ustawy tej wynika, że dochody z działalności

datkowania w części, w jakiej zostały przeznaczone

cym na cele kultowe, oświatowo-wychowawcze, na-

ukowe, kulturalne, działalność charytatywno-opie-

kuńczą, punkty katechetyczne, konserwację zabyt-

ków oraz na inwestycje sakralne i inwestycje kościel-

ne, których przedmiotem są punkty katechetyczne

monty tych obiektów (art. 13 ust. 5 u.g.w.s.w.).

Analogiczne regulacje dotyczące zwolnień kościel-

nych osób prawnych od podatku dochodowego zawie-

Wolne od podatku są dochody kościelnych osób

prawnych:

1) z niegospodarczej działalności statutowej;

wiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez

przepisy Ordynacji podatkowej (art. 17 ust. 1 pkt 4a

lit. a u.p.d.o.p.),

2) z pozostałej działalności – w części przeznaczo-

nej na cele: kultu religijnego, oświatowo-wychowaw-

cze, naukowe, kulturalne, charytatywno-opiekuńcze

tów katechetycznych, inwestycje sakralne w zakre-

sie: budowy, rozbudowy i odbudowy kościołów oraz

(art. 17 ust 1 pkt 4a lit. b u.p.d.o.p.).

Zwolnione z podatku dochodowego są również do-

chody spółek, których jedynymi udziałowcami (ak-

cjonariuszami) są kościelne osoby prawne – w części

przeznaczonej na cele wyszczególnione w ww. punk-

cie, tiret drugie (art. 17 ust. 1 pkt 4b u.p.d.o.p.).

Jednocześnie zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 4, 4a

i 4b nie dotyczy dochodów uzyskanych z działalności

polegającej na wytwarzaniu i handlu wyrobami prze-

mysłu elektronicznego, paliwowego, tytoniowego,

pozostałymi wyrobami alkoholowymi o zawartości

alkoholu powyżej 1,5% oraz wyrobami z metali szla-

chetnych albo wyrobami z ich udziałem.

ku dochodowym od osób prawnych, wolne od podatku

są: dochody związków zawodowych, społeczno-zawo-

dowych organizacji rolników, izb rolniczych, izb go-

spodarczych, organizacji samorządu gospodarczego

ganizacji pracodawców i partii politycznych, działają-

cych na podstawie odrębnych ustaw – w części prze-

znaczonej na cele statutowe, z wyłączeniem działalno-

ści gospodarczej.

Na podstawie art. 3 ustawy z 8 paź-

dziernika 1982 r. o społeczno-zawodowych organiza-

cjach rolników taką organizacją jest również koło

gospodyń wiejskich.

Jeżeli koło gospodyń wiejskich

spełnia warunki z wymienionego przepisu, będzie

zwolnione od podatku dochodowego.

Odnośnie do szkół jako organizatorów imprezy

uprzejmie informuję, że jeżeli szkoły są jednostkami

budżetowymi, wówczas na podstawie art. 6 ust. 1

prawnych.

W przypadku gdy szkoły realizują cele statutowe

dotyczące działalności oświatowej, mogą skorzystać

ustawy, z wyjątkiem tych, które działają w formie

przedsiębiorstw państwowych, spółdzielni i spółek

(art. 17 ust. 1c ustawy).

Zaznaczyć należy, że takie

zwolnienie może dotyczyć tej części ich dochodów,

która zostanie przeznaczona na cele statutowe obej-

mujące działalność oświatową.

A zatem jeżeli docho-

dy ze sprzedanych przedmiotów zostaną wykorzysta-

ne w statutowej działalności oświatowej, to szkoła

może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z w/w

artykułu.

W sytuacji gdy przedsiębiorca prowadzi szkołę

w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, ma do

415

niego zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 pkt 45 usta-

nie z którym wolne od podatku dochodowego są do-

chody z tytułu prowadzenia szkół w rozumieniu prze-

pisów o systemie oświaty, w części przeznaczonej na

cele szkoły.

Zwolnienie, o którym mowa wyżej, ma zastosowa-

nie, jeżeli dochody przeznaczone na cele szkoły zosta-

ną wydatkowane na:

— zakup stanowiących środki trwałe pomocy dy -

daktycznych i innych urządzeń niezbędnych do pro-

wadzenia szkoły,

— wydatki związane z organizowaniem wypo -

czynku wakacyjnego uczniów, w części stanowiącej

jeżeli nie zostały pokryte przez wpłaty rodziców.

Ustosunkowując się do konieczności opodatkowa-

nia twórców wyrobów, stwierdzam, że z treści zapy-

tania wynika, że podczas wszelkiego rodzaju festy-

nów, jarmarków, kiermaszów oraz innych imprez

okolicznościowych prowadzi się także sprzedaż lokal-

nych wyrobów, rękodzieł oraz wyrobów artystycz-

nych.

Wyroby te są przeważnie wytworzone przez

dzieci, osoby niepełnosprawne, członków stowarzys-

zeń w celach niezarobkowych.

Wynika z powyższego, że wytwórcy wyrobów

sprzedawanych podczas imprez nie uzyskują żadnych

dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem

Uprzejmie informuję, że w zakresie opodatkowa-

nia dochodów bądź ewentualnego zwolnienia od po-

datku dochodowego rad paraﬁalnych i sołectw

udzielę odpowiedzi po uzyskaniu stanowiska mini-

stra administracji i cyfryzacji co do statusu tych

podmiotów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

drogi ekspresowej S7 – fragmentu wschodniej

przy którym przekazano zapytanie pana posła Łuka-

ekspresowej S7 stanowiącej równocześnie wschodnią

obwodnicę Krakowa od węzła Rybitwy do węzła Igo-

łomska, przedstawiam następujące informacje.

Kraków (węzeł Igołomska) – Kraków węzeł Christo

Botewa (Rybitwy) stanowiąca element tzw. wschod-

niej obwodnicy Krakowa o długości 4,4 km” zostało

szym załączniku umieszczono zadania o prioryteto-

wym charakterze, których obecny stan zaawanso-

wania prac przygotowawczych pozwoliłby na ich

wane wygospodarowaniem środków ﬁnansowych

w ramach korekt przetargowych na zadaniach in-

Ponadto, mając na uwadze harmonogram prac

przewidzianych dla zadań wymienionych w załącz-

niku nr 1 do programu, należy wskazać, że znaczna

część tych zadań jest w trakcie budowy, a dla więk-

szości pozostałych zadań będą podpisywane umowy

po rozstrzygnięciu przetargów.

Jednocześnie infor-

muję, iż z danych przekazywanych do resortu trans-

portu przez GDDKiA wynika, że kwota wygospoda-

rowanych oszczędności w ramach limitu określonego

w programie możliwa do przeznaczenia na realizację

dodatkowych zadań spoza załącznika nr 1 (zgodnie

ze stanem na koniec 2011 r.) wynosi niespełna 2 mld zł.

Niemniej jednak należy podkreślić, że pierwszeństwo

w wyborze zadań do realizacji będą miały inwestycje,

które posiadają doﬁnansowanieześrodkówUniiEu-

ropejskiej.

dla Polski w Wieloletnich Ramach Finansowych Unii

Radosław Stępień

416

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

Uzdrowisko Lądek-Długopole (444)

pytania poselskiego pani poseł Anny Zalewskiej z dnia

6 lutego 2012 r., znak: SPS-024-444/12, w sprawie

prywatyzacji spółki Uzdrowisko Lądek – Długopole

SA z siedzibą w Lądku-Zdroju poniżej przedstawiam

odpowiedzi na zawarte ww. zapytaniu kwestie.

1.

Na jakiej podstawie spółka Uzdrowisko Lądek

wyłączona z grupy spółek chronionych przed prywa-

tyzacją?

Stosownie do postanowień art. 64 ustawy z dnia

o gminach uzdrowiskowych, minister skarbu pań-

stwa, w porozumieniu z ministrem zdrowia, określa

w drodze rozporządzenia wykaz zakładów lecznictwa

legać prywatyzacji.

Na podstawie aktualnie obowią-

zującego rozporządzenia z dnia 8 października 2008 r.

w sprawie wykazu zakładów lecznictwa uzdrowisko-

wego prowadzonych w formie jednoosobowych spółek

porządzenie, wyłączonych z prywatyzacji jest 7 spół-

ek uzdrowiskowych, w tym Uzdrowisko Lądek – Dłu-

gopole SA.

Uprzejmie informuję, że w Ministerstwie Skarbu

Państwa przeprowadzono analizę sytuacji ekono-

miczno-ﬁnansowej spółek uzdrowiskowych w kon-

tekście możliwości wszczęcia procesów prywatyza-

cyjnych uzdrowisk wyszczególnionych w przedmio-

towym rozporządzeniu.

Uzdrowisko Lądek – Długo-

pole SA, jak i pozostałe spółki uzdrowiskowe, odczu-

wa niedobór środków ﬁnansowychnarealizacjępla-

nów rozwojowych.

Bez znacznych dodatkowych na-

kładów inwestycyjnych spółka nie będzie w stanie

konkurować z podmiotami ﬁnansowanymiprzezpry-

watnych właścicieli.

W ocenie Ministerstwa Skarbu

Państwa, na podstawie dotychczasowych doświad-

czeń, prywatyzacja spółki jest skutecznym sposobem

pozyskania dodatkowego kapitału i zapewnienia sta-

bilnego jej rozwoju.

Dotychczas spółka nie została

tyzacją.

Aktualnie Ministerstwo Skarbu Państwa

uzgadnia z Ministerstwem Zdrowia projekt rozporzą-

dzenia, którego celem jest ograniczenie ilości spółek

wyłączonych z prywatyzacji.

2.

Kiedy ministerstwo planuje wszcząć procedurą

prywatyzacyjną wobec uzdrowiska?

Warunkiem wszczęcia procedury prywatyzacji

spółki jest wejście w życie zmienionego rozporządze-

nia w sprawie wykazu zakładów lecznictwa uzdrowi-

skowego prowadzonych w formie jednoosobowych

watyzacji.

3.

Jakimi przesłankami kierowało się minister-

stwo, umożliwiając proces prywatyzacyjny spółki,

podkreślając, że nie przynosi ona strat, a nadwyżki

budżetowe inwestuje w rozwój bazy uzdrowiskowej?

Wszczęcie procedury prywatyzacji spółki będzie

możliwe po wejściu w życie zmienionego rozporządze-

watyzacji.

Pomimo dodatnich wyników ﬁnansowych

netto, spółka nie dysponuje wystarczającymi środka-

mi na sﬁnansowanieswoichpotrzebinwestycyjnych,

a bez przeznaczenia odpowiednich nakładów w za-

kresie sprzętu medycznego oraz modernizacji obiek-

tów nie będzie możliwe w przyszłości skuteczne jej

funkcjonowanie na rynku usług lecznictwa uzdrowi-

uwagę zapotrzebowanie spółki na środki inwestycyj-

ne oraz fakt, że Ministerstwo Skarbu Państwa nie

ma możliwości ﬁnansowaniaspółekSkarbuPaństwa,

jedynym sposobem uzyskania środków na dalszy roz-

wój jest pozyskanie inwestora zdolnego do zainwesto-

wania w nowoczesną bazę leczniczą i hotelową.

Pra-

gnę podkreślić, że przy kontraktowaniu świadczeń

zdrowotnych, które odbywa się w trybie publicznym,

Narodowy Fundusz Zdrowia kieruje się jedynie ich

jakością oraz ceną, a nie formą własności danego

podmiotu.

Dlatego celem podejmowanych przez Mi-

nisterstwo Skarbu Państwa działań jest umożliwie-

nie spółkom o proﬁluuzdrowiskowymdynamicznego

rozwoju i tym samym stworzenie warunków do sku-

tecznego konkurowania na rynku usług lecznictwa

uzdrowiskowego.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

(446)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

dotyczące zapytania poseł Beaty Małeckiej-Libery

417

w sprawie waloryzacji zasiłku pielęgnacyjnego, uprzej-

mie informuję.

dług wstępnych danych zasiłek pielęgnacyjny w 2011 r.

otrzymywało przeciętnie miesięcznie ok. 898 tys.

osób, a wydatki na ten cel wyniosły ok. 1,7 mld zł

(wraz z kosztami obsługi).

wego, tj. od 1 listopada br.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

Polskiego Związku Pszczelarskiego (447)

niem pana posła Jana Szyszko skierowanym do mi-

piśmie z dnia 16 lutego br., znak: SPS-024-447/12,

dotyczącym podejrzenia wystąpienia ewentualnych

gospodarczych nadużyć i nieprawidłowości w działa-

niach Zarządu Polskiego Związku Pszczelarskiego

wych organizacjach rolników Polski Związek Pszcze-

larski jest organizacją niezależną od organów admi-

nistracji państwowej, co zostało ujęte również w sta-

tucie tej organizacji, a zatem zlecenie do przeprowa-

dzenia kontroli działań statutowych i gospodarczych

związku nie leży w gestii ministra rolnictwa i rozwo-

ju wsi.

Z poważaniem

Minister

Marek Sawicki

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

pytanie pana posła Marka Opioły w sprawie rozpo-

rządzenia ministra sprawiedliwości, które prowadzi

wego w Płońsku, przesłane przy piśmie z dnia 16 lu-

tego 2012 r., nr SPS-024-448/12, uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

Odnosząc się bezpośrednio do pytań pana posła,

informuję, iż zniesienie niektórych sądów rejonowych

skutkować będzie przeniesieniem sędziów na inne

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej przeniesienie sę-

czenia sądu i tylko w przypadkach określonych

w ustawie.

Ustawa Prawo o ustroju sądów powszech-

nych w art. 75 określa zasady przenoszenia sędziów.

Generalnie przeniesienie sędziego na inne miejsce

§ 1).

Istnieje jednak możliwość przeniesienia sędziego

na inne miejsce służbowe bez jego zgody w przypad-

ku zniesienia stanowiska sędziego wywołanego zmia-

ną w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

siedziby sądu (art. 75 § 2 pkt 1).

Wszystkie wydziały jednostek przewidzianych do

418

w wydziały zamiejscowe większych sądów.

Zakłada

się zatem, że sędziowie orzekający dotychczas w tych

wydziałach nadal będą orzekać w wydziałach zamiej-

scowych.

Zgodnie z art. 55 § 1–3 ustawy Prawo

o ustroju sądów powszechnych sędziowie sądów po-

wszechnych powoływani są przez prezydenta Rzeczy-

pospolitej Polskiej na stanowiska: sędziego sądu re-

jonowego, sędziego sądu okręgowego oraz sędziego

sądu apelacyjnego.

Jednocześnie, powołując do peł-

nienia urzędu na stanowisku sędziowskim, prezy-

dent Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza miejsce

służbowe (siedzibę) sędziego.

Siedzibą sądu jest miej-

scowość, w której sąd ten funkcjonuje.

Przez siedzibę

sądu należy również rozumieć miejscowość, w której

funkcjonują aktualnie istniejące wydziały zamiej-

scowe oraz funkcjonować będą nowo tworzone wy-

działy zamiejscowe.

W wyniku lepszego wykorzy-

stania kadry orzeczniczej w sądach objętych refor-

mą w dalszej perspektywie czasowej możliwe będzie

znawaniu spraw.

W kwestii sędziów delegowanych do Ministerstwa

Sprawiedliwości informuję, iż według danych na dzień

oddelegowanych było 169 sędziów, tj. 1,6% wszyst-

kich sędziów orzekających wówczas w sądach po-

wszechnych.

Niemniej jednak z uwagi na wchodzącą

w życie z dniem 28 marca 2012 r. nowelizację ustawy

cą zasadnicze zmiany w zakresie sprawowanego

przez ministra sprawiedliwości nadzoru nad sądami

powszechnymi, znaczna część sędziów zostanie od-

wołana z delegacji i powróci do wykonywania obo-

wiązków orzeczniczych.

Projekt rozporządzenia ministerstwa sprawiedli-

wości w sprawie zniesienia niektórych sądów rejono-

wych, utworzenia sądów apelacyjnych, sądów okrę-

i obszarów właściwości nie był przedmiotem analizy

konstytucjonalistów.

Projekt ten w ramach konsul-

tacji społecznych podlega natomiast zaopiniowaniu

przez: prezesów sądów apelacyjnych, okręgowych

i rejonowych, Krajową Radę Sądownictwa, pierwsze-

go prezesa Sądu Najwyższego, prokuratora general-

nego, Stowarzyszenie Sędziów Polskich Iustitia, Sto-

warzyszenie Sędziów Themis, Stowarzyszenie Sę-

dziów Sądów Rodzinnych w Polsce, Naczelną Radę

Wymieniony projekt rozporządzenia ministra

sprawiedliwości, jak również projekty rozporządzeń:

nowych, którym przekazuje się rozpoznawanie spraw

okręgowych i sądów rejonowych, w sprawie określe-

nia sądów rejonowych prowadzących księgi wieczyste

oraz w sprawie ustalenia sądów rejonowych, którym

ściwości innych sądów rejonowych, przygotowany

został na podstawie znowelizowanego art. 20 ustawy

Krajowa Rada Sądownictwa wystąpiła do Trybuna-

łu Konstytucyjnego z wnioskiem w sprawie zgodności

wszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

ministra sprawiedliwości do uregulowania w drodze

rozporządzenia kwestii dotyczących organizacji są-

downictwa powszechnego.

Trybunał Konstytucyjny

nie rozpoznał dotychczas wskazanego powyżej wnio-

sku.

Dlatego też uznaje się, iż przygotowane akty

prawne odnoszące się do zmian w strukturze sądow-

nictwa powszechnego są zgodne z Konstytucją Rze-

czypospolitej Polskiej.

Prowadząc prace koncepcyjne dotyczące struktu-

uwagę brano wszystkie okoliczności związane z funk-

cjonowaniem konkretnej jednostki, tj. obszar właści-

woławczych).

Przedmiotem szczegółowej analizy były

zatem wszystkie uwarunkowania dotyczące zarówno

planowanego zniesienia Sądu Rejonowego w Płoń-

sku, jak i jednostki przejmującej, czyli Sądu Rejono-

wego w Ciechanowie.

Jakkolwiek omawiane zmiany organizacyjne skut-

kować będą likwidacją niektórych stanowisk funk-

cyjnych w znoszonych sądach, to jednak okoliczność

ta nie stanowiła przesłanki najistotniejszej, decydu-

jącej o potrzebie podjęcia działań odnośnie do znie-

sienia niewielkich sądów rejonowych.

Jednocześnie pragnę poinformować pana posła,

że rezultatem planowanych zmian organizacyjnych

będzie funkcjonowanie dużych sądów rejonowych

z pionami orzeczniczymi o odpowiedniej etatyzacji,

rzystanie kadry sędziowskiej, referendarzy i asysten-

tów sędziów.

Należy bowiem zauważyć, że w małych

419

sędziów w wydziale powoduje poważne problemy

dów rejonowych możliwość przesunięcia sędziów mię-

dzy wydziałami jest niewielka.

Wskutek przygotowa-

nej reorganizacji sędziowie będą mogli orzekać, w za-

fakt, iż nie wszyscy sędziowie zamieszkują w miejsco-

wościach będących jednocześnie siedzibami sądów,

w których orzekają, nie ma przeszkód w dojeździe sę-

dziów z siedzib wydziałów zamiejscowych do jednostek

macierzystych i odwrotnie.

Jak powyżej wskazywano, prowadząc prace refor-

mujące strukturę organizacyjną sądownictwa po-

wszechnego, pod uwagę brane były wszystkie uwa-

runkowania dotyczące funkcjonowania konkretnego

sądu rejonowego, w tym i liczba ludności zamieszku-

jącej obszar właściwości miejscowej danej jednostki.

Zwracam przy tym uwagę, iż planowane jest zniesie-

nie sądów rejonowych, na obszarach które zamiesz-

kuje od 21 000 do 136 000 obywateli.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 8 marca 2012 r.

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

Warszawskiego Klubu Sportowego Gwardia

(449)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

go z Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwo-

ści w sprawie zamknięcia i planów likwidacji War-

szawskiego Klubu Sportowego Gwardia, uprzejmie

wyjaśniam, że Ministerstwo Skarbu Państwa nie jest

przeciwne prowadzeniu przez kluby sportowe dzia-

łalności sportowo-rekreacyjnej, a tym bardziej nie

posiada kompetencji ani uprawnień do zamykania

bądź likwidacji Warszawskiego Klubu Sportowego

Gwardia.

Odpowiadając na zadane pytania szczegó-

łowe, wyjaśniam, co następuje.

Ad 1.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa, jako

właściciel terenu, podejmie działania, które pomogą

ponownie otworzyć dla młodzieży i zawodników obiekt

sportowy WKS Gwardia?

Określenie „obiekt sportowy WKS Gwardia” jest

nadużyciem, gdyż omawiany teren, wraz ze znajdu-

jącymi się na nim obiektami, nigdy nie był i również

obecnie nie jest własnością Warszawskiego Klubu

Sportowego Gwardia.

Właścicielem nieruchomości przy ul. Racławickiej

132 jest Skarb Państwa, w związku z czym zasady

gospodarowania przedmiotową nieruchomością re-

o gospodarce nieruchomościami.

Określają one szcze-

gółowy katalog uprawnień i obowiązków ministra

właściwego do spraw skarbu państwa związanych

z gospodarowaniem nieruchomościami wchodzącymi

znaczonymi na potrzeby m.in. urzędów centralnych,

do których należy Komenda Główna Policji.

Komenda Główna Policji sprawuje trwały zarząd

powyższą nieruchomością na mocy decyzji nr 43/07

ministra spraw wewnętrznych i administracji z 12 li-

stopada 2007 r.

Trwały zarządca ma prawo do auto-

nomicznego określania sposobu korzystania z nieru-

chomości w celu prowadzenia działalności statutowej

należącej do zakresu jego działania, przy przestrze-

ganiu przepisów prawa: miejscowego i ogólnego, z uwzględ-

nieniem nałożonych obowiązków i występujących

ograniczeń.

Minister właściwy do spraw skarbu państwa nie

jest wyposażony w kompetencje uprawniające do na-

ruszania samodzielności Komendy Głównej Policji,

jako trwałego zarządcy, przez władczą ingerencję

w działania omawianej państwowej jednostki orga-

nizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o ile

działania bądź zaniechania nie naruszają przepisów

cytowanej ustawy, w tym jej art. 43 ust. 3 oraz art.

46 ust. 2, i są prowadzone zgodnie z zasadami prawi-

dłowej gospodarki.

Natomiast podstawą prawną prowadzenia dzia-

łalności klubów sportowych jako osób prawnych, do

jakich należy Warszawski Klub Sportowy Gwardia,

określa zasady uprawiania i organizowania sportu.

Zgodnie z zapisem art. 27 wymienionej ustawy two-

rzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjają-

cych rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jed-

nostek samorządu terytorialnego.

Minister właściwy

do ingerencji w sprawy związane z majątkiem i dzia-

łalnością klubów oraz organizacji sportowych, a tym

bardziej do „odgórnego” działania na rzecz pojedyn-

czego klubu – w tym przypadku WKS Gwardia.

Możliwość korzystania z obiektu przez WKS Gwar-

dia nie zależy od Ministerstwa Skarbu Państwa, a od

ewentualnego umownego ustalenia zasad wzajem-

nych relacji pomiędzy trwałym zarządcą a pretenden-

tem do korzystania z obiektu, to jest pomiędzy Ko-

mendą Główną Policji a Warszawskim Klubem Spor-

towym Gwardia.

Ad 2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa zamie-

rza sprzedać tereny, na których znajduje się obiekt

sportowy WKS Gwardia?

Jakie cele inwestycyjne są

brane pod uwagę?

420

Przedmiotowa nieruchomość, będąca własnością

Skarbu Państwa, była przekazana w użytkowanie,

zarząd, a następnie trwały zarząd Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych (następnie przekształconego

w MSWiA) z przeznaczeniem na utrzymanie i popra-

wę kondycji funkcjonariuszy resortu spraw wewnętrz-

nych.

Po zmianach zasad funkcjonowania oraz reor-

ganizacji tego resortu obiekt nieprzydatny minister-

stwu przekazano w trwały zarząd Komendzie Głównej

Policji, która sprawuje go do chwili obecnej.

Aktualnie minister właściwy do spraw skarbu

państwa nie zamierza sprzedawać ani w inny sposób

pozbywać się tych terenów w związku ze stałym de-

ﬁcytempowierzchninapotrzebyjednostekorganiza-

cyjnych wymienionych w art. 60 i 60a cytowanej

ustawy o gospodarce nieruchomościami.

O możliwość realizacji inwestycji służbowych na

tym terenie aktualnie ubiega się kilka urzędów cen-

tralnych.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie nieprawidłowości przy dokonywaniu

zmian kadrowych w Nadleśnictwie Płytnica

(451)

pytanie poselskie, znak: SPS-024-451/12, posła Ja-

rosława Katulskiego w sprawie nieprawidłowości

twie Płytnica, przedstawiam poniższe informacje

otrzymane od dyrektora generalnego Lasów Pań-

stwowych.

W związku z odwołaniem z funkcji nadleśniczego

Nadleśnictwa Płytnica pana P. K. w grudniu 2011 r.

przeprowadzona została przez Inspekcję Lasów Pań-

stwowych kontrola doraźna w biurze Regionalnej

śnictwie Płytnica.

W wyniku przeprowadzonej kon-

troli dyrektor generalny Lasów Państwowych wystą-

pił do dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Pań-

stwowych w Pile z prośbą o ponowne przeanalizowa-

nie wszystkich okoliczności związanych z tą sprawą

i przedstawienie swojego stanowiska wraz z propo-

zycją ewentualnych rozwiązań.

Pismem z dnia 16 lu-

tego br. dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Pań-

stwowych w Pile poinformował dyrektora generalne-

go Lasów Państwowych o cofnięciu z dniem 6 lutego

br. decyzji o odwołaniu nadleśniczego Nadleśnictwa

Płytnica pana P. K. z zajmowanego stanowiska i przy-

wróceniu go do pełnienia obowiązków służbowych

z dniem 15 lutego br.

W sprawie odwołania ze stanowiska zastępcy nad-

leśniczego Nadleśnictwa Płytnica pana A. T., zgodnie

z aktualnie posiadanymi informacjami, toczy się po-

stępowanie przed Sądem Rejonowym w Szczecinku

IV Wydziałem Pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

w sprawie refundacji leku stosowanego

w moczówce prostej (452)

przesłaną pismem, znak: SPS-024-452/12, w sprawie

uprzejmie informuję.

W związku ze zleceniem ministra zdrowia 13 lu-

tego 2012 r. została wydana opinia Rady Przejrzysto-

ści, w której wyrażono zasadność utworzenia odręb-

nych grup limitowych dla doustnych i donosowych

postaci farmaceutycznych substancji czynnej desmo-

presyny.

Obwieszczenie Ministra Zdrowia obowiązujące od

1 marca 2012 r. zawiera dwie grupy limitowe, tj.:

78.1 – Hormony przysadki i podwzgórza – dono-

sowe postacie farmaceutyczne desmopresyny,

78.2 – Hormony przysadki i podwzgórza – doustne

postacie farmaceutyczne desmopresyny.

Powyższe skutkuje ryczałtową odpłatnością pa-

cjenta do wysokości limitu ﬁnansowania dla pro-

duktów:

— Minirin, areozol do nosa, 10 mcg – 3,20 zł,

— Minirin Melt, lioﬁlizatdoustny,60µg–8,47zł,

— Minirin Melt, lioﬁlizatdoustny,120µg–3,20zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

421

Odpowiedź

ministra edukacji narodowej

na zapytanie poseł

Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pani poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej

(SPS-024-453/12) w sprawie zasad przyznawania na-

dodatku za pracę w klasach łączonych, pozwolę sobie

wyrazić następującą opinię.

dodatku za warunki pracy na mocy art. 30 ust. 6

pkt 1 ustawy określa w regulaminie wynagradzania

organ prowadzący szkołę, będący jednostką samorzą-

du terytorialnego.

Wykaz trudnych i uciążliwych warunków pracy,

stanowiących podstawę do przyznania z tego tytułu

dodatku, został określony w rozporządzeniu ministra

W świetle przepisu § 8 pkt 10 rozporządzenia prowa-

dzenie przez nauczycieli zajęć dydaktycznych w kla-

sach łączonych w szkołach podstawowych uznaje się

za pracę w trudnych warunkach.

Przez klasy łączone w szkołach podstawowych

należy rozumieć klasy, o których mowa w § 5

ust. 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia ministra

zm.).

Organizację nauczania w klasach łączonych do-

puszcza się jedynie w szkołach działających w szcze-

gólnie trudnych warunkach demograﬁcznych lub

geograﬁcznych.

Zgodniez§3ust.12rozporządzenia

z późn. zm.) jeżeli w szkole jest organizowane naucza-

nie w klasach łączonych, dyrektor szkoły dostosowu-

je odpowiednio ramowy plan nauczania z uwzględ-

nieniem możliwości pełnej realizacji przyjętych pro-

gramów nauczania.

W klasie łączonej nauczyciele

prowadzą wszystkie zajęcia dydaktyczne z dziećmi

według ustalonego przez dyrektora szkoły ramowego

planu nauczania (uwzględniającego plany nauczania

dla różnych klas).

Podsumowując, dodatek za warunki pracy należ-

ny jest po spełnieniu ściśle określonych przesłanek.

Katalog prac uznanych za pracę w trudnych lub

uciążliwych warunkach jest zamknięty i ściśle zde-

ﬁniowany.

Rozporządzenieministraedukacjinaro-

enumeratywne wyliczenie sytuacji, w których na-

uczyciel pracuje w warunkach trudnych i uciążli-

wych, przy czym określenie szczegółowych warun-

ków ich przyznawania, a także określenie ich wyso-

kości, należy do kompetencji jednostek samorządu

terytorialnego będących organami prowadzącymi

szkołę.

W wyłącznej gestii organu prowadzącego po-

zostaje także uregulowanie kwestii zbiegu upraw-

nień do dodatku.

Realizacja przez nauczyciela pracy

w warunkach, które zgodnie z rozporządzeniem

uznane są zarówno za trudne, jak i uciążliwe, może

stanowić dla organu prowadzącego przesłankę do

określenia wyższej stawki dodatku.

Podobnie wyko-

nywanie przez nauczyciela pracy, która spełnia dwie

przesłanki do uznania tej pracy za pracę w warun-

kach trudnych albo uciążliwych, może być podstawą

do ustalenia w regulaminie wynagradzania dodatku

za warunki pracy w wyższej wysokości.

Oznacza to, że praca nauczyciela w szkole podsta-

wowej specjalnej, w której funkcjonują klasy łączone,

spełnia dwie przesłanki do uznania jej za pracę

w warunkach trudnych (§ 8 pkt 8 i 10 ww. rozporzą-

dzenia).

Z tego tytułu nauczycielowi przysługuje je-

den dodatek za warunki pracy, który z powodu wy-

pełnienia dwóch przesłanek może być ustalony odpo-

wiednio w wysokości wyższej, jeżeli takie postano-

wienie będzie zawierał obowiązujący regulamin wy-

nagradzania.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Minister

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie arbitralnego traktowania obywateli

przez pracowników

Ministerstwa Sprawiedliwości (455)

nr SPS-024-455/12, przy którym zostało załączone

422

zapytanie posła Roberta Telusa w sprawie arbitral-

nego traktowania obywateli przez pracowników Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości, w istocie wyrażające

niezadowolenie z odpowiedzi udzielonej przez mini-

sterstwo pani K. W., uprzejmie przedstawiam poniż-

sze wyjaśnienia.

W dniu 27 grudnia 2011 r. wpłynęło do Minister-

stwa Sprawiedliwości pismo pani K. W. zatytułowane

jako „Wniosek o rozważenie możliwości zmian odno-

śnych przepisów K.c. oraz K.p. dotyczących zwrotu

zawłaszczonych nieruchomości”.

Jak wynikało z tre-

ści pisma, zostało ono skierowane również do posła

na Sejm Roberta Telusa, marszałek Sejmu Ewy Ko-

pacz, senatora Grzegorza Wojciechowskiego, geodety

kraju i starosty opoczyńskiego.

W wyżej wymienionej korespondencji pani K. W.

wskazywała, że prowadziła przed sądem postępowa-

nia dotyczące zwrotu części nieruchomości odziedzi-

czonej po rodzicach, lecz powództwa zostały oddalone

i obciążono ją kosztami postępowania.

Podniosła

również, że sąd wyrokował, opierając się na „obecnie

obowiązujących niedoskonałych przepisach”, które

m.in. uniemożliwiają sprostowanie posiadanego

przez nią aktu własności ziemi, dotyczącego działki

siedliskowej o powierzchni 0,38 ha, oznaczonej nu-

merem 527 w ewidencji gruntów wsi.

Oddalone powództwa były podstawą do wystąpie-

nia przez skarżącą do Ministerstwa Sprawiedliwości

z wnioskiem o „udoskonalenie, nowelizację (…), po -

prawkę do istniejących ustaw”, które uznała za

krzywdzące, w istocie celem uzyskania sprostowania

aktu własności ziemi.

Ustalono, że wymienione przez panią K. W. spra-

wy Sądu Rejonowego w Opocznie, sygn.

I C 87/03,

o stwierdzenie nieważności czynności prawnej, i sygn.

I C 116/07, o wydanie nieruchomości zostały zakoń-

czone prawomocnymi orzeczeniami (pierwsze z nich

jeszcze w 2005 r.) oraz że w obu tych postępowaniach

była ona reprezentowana przez profesjonalnego peł-

nomocnika w osobie adwokata.

Z uwagi na prawomocne zakończenie postępowań

i tym samym wobec braku podstaw do podejmowania

w nich czynności nadzorczych ze strony ministra

sprawiedliwości, oraz z uwagi na nieprecyzyjność

wniosku skarżącej o nowelizację przepisów prawa,

prawidłowo, w dniu 9 stycznia 2012 r. za nr BM-III-

-R-054-76/12/2 udzielono jej pisemnej odpowiedzi,

m.in. wskazując podmioty, którym przysługuje ini-

cjatywa ustawodawcza.

Ustosunkowując się natomiast do pytań pana po-

sła Roberta Telusa dotyczących formy „załatwiania

spraw obywateli w Ministerstwie Sprawiedliwości”

oraz możliwości zmiany sposobu rozpatrywania tych

spraw, uprzejmie wyjaśniam, że skargi i wnioski kie-

rowane do Ministerstwa Sprawiedliwości rozpatry-

wane są w trybie przepisów zarówno rangi ustawo-

wej, Kodeks postępowania administracyjnego (dział

VIII), jak i podustawowej, takich jak rozporządzenie

i wniosków, regulamin urzędowania sądów po-

wszechnych, regulamin organizacyjny Ministerstwa

Sprawiedliwości.

Wszystkie skargi są wnikliwie analizowane, a na-

stępnie udziela się zainteresowanym stosownych od-

powiedzi.

W przypadku potwierdzenia zasadności

zarzutów ministerstwo obejmuje postępowania, któ-

rych one dotyczą, nadzorem administracyjnym, zo-

bowiązując kierowników jednostek do składania

okresowych informacji o ich stanie, podejmowanych

czynnościach i terminach rozpraw.

Ponadto odbiera-

ne są wyjaśnienia na piśmie i kontrolowane akta

spraw, a w razie zaistnienia rażącego naruszenia pra-

wa rozważane jest inicjowanie postępowań dyscypli-

narnych wobec winnych zaniedbań.

Wszelkie takie działania muszą się jednak mieścić

w granicach prawa i kompetencji ministra sprawie-

dliwości.

Wykazywanie braku uprawnień ministra spra-

wiedliwości do podejmowania postulowanych przez

skarżących działań bardzo często spotyka się z nie-

zrozumieniem z ich strony i skutkuje składaniem

kolejnych skarg, w tym do różnych organów władzy

państwowej, zarzucających autorom kwestionowa-

nych odpowiedzi niekompetencję, niedouczenie czy

złą wolę.

Niezadowolenie skarżących z uzyskanych wyja-

śnień niespełniających ich oczekiwań nie może być

w żadnej mierze utożsamiane z niewłaściwym sposo-

bem rozpatrzenia skargi, bagatelizowaniem sprawy

czy stosowaniem, jak to określił pan poseł, spycho-

techniki.

Jeszcze raz pragnę podkreślić, iż każde pi-

smo od obywateli kierowane do Ministerstwa Spra-

wiedliwości, niezależnie od charakteru, jest badane

z należytą uwagą i wnikliwością, a następnie nadaje

mu się właściwy, zdeterminowany prawem i w jego

granicach, bieg, w tym są udzielane stosowne wyja-

śnienia.

Szanując w pełni prawo obywateli do szukania

pomocy w Ministerstwie Sprawiedliwości, pragnę

jednakże podkreślić, iż samo subiektywne odczucie

skarżącego o słuszności swoich racji nie może prze-

sądzić o uznaniu skargi za zasadną lub spowodować

podjęcia przez ministerstwo postulowanego przez

skarżącego działania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 marca 2012 r.

423

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

w sprawie zagrożenia wprowadzenia

elektronicznego systemu gromadzenia

danych medycznych (456)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie posła Marka Suskiego, przekazane pismem

z dnia 16 lutego br. (SPS-024-456/12), w sprawie za-

grożenia wprowadzenia elektronicznego systemu

gromadzenia danych medycznych, przedstawiam na-

stępujące informacje.

W ramach VII osi priorytetowej Programu Ope-

racyjnego „Innowacyjna gospodarka” CSIOZ reali-

zuje aktualnie dwa projekty dotyczące informatyzacji

ochrony zdrowia ﬁnansowaneześrodkówUniiEu-

ropejskiej:

— „Elektroniczna platforma gromadzenia, anali -

medycznych” (P1),

— „Platforma udostępniania on-line przedsiębior -

com usług i zasobów cyfrowych rejestrów medycz-

nych” (P2).

Pierwszy z projektów, o wartości 712,64 mln zł,

zakłada budowę systemów informatycznych, które

pozwolą na usprawnienie procesów związanych z pla-

nowaniem i realizacją świadczeń zdrowotnych, mo-

nitorowaniem i sprawozdawczością z ich realizacji

oraz publikowaniem informacji w obszarze zdrowia.

W wyniku realizacji projektu udostępniony zostanie

szereg usług zarówno dla obywateli, jak i dla podmio-

tów oferujących i obsługujących usługi medyczne,

m.in. dostęp do danych medycznych on-line, w tym

historii choroby, zapisów na wizyty, e-recept, e-zwol-

nień czy rozliczeń świadczeń zdrowotnych.

Celem projektu P2 o wartości 53,26 mln zł jest

zbudowanie platformy informatycznej umożliwiającej

i integrującej udostępnianie przedsiębiorcom w ob-

szarze sektora ochrony zdrowia usług z zakresu

e-administracji.

W ramach projektu zostaną stworzo-

ne 3 podstawowe produkty: platforma wymiany do-

kumentów, architektura referencyjna rejestru me-

dycznego oraz specyﬁkacjajednolitegozestawuusług

rejestrów podmiotowych oraz system administracji.

Stan realizacji.

Dotychczas w projekcie P1 zreali-

zowano niezbędne prace związane z dostosowaniem

i wyposażeniem serwerowni (dostawy sprzętu na po-

trzeby serwerowni).

Zbudowano 3 prototypy syste-

mów: Statystyki, e-Recepta, Internetowe Konto Pa-

cjenta.

Trwa eksploatacja tych systemów oraz gro-

madzenie doświadczeń na potrzeby realizacji syste-

mów produkcyjnych.

Na końcowym etapie jest realizacja kluczowego

postępowania przetargowego (o wartości ok. 486 mln

zł) prowadzonego w trybie przetargu ograniczonego

na zaprojektowanie, realizację i nadzór gwarancyjny

systemów w ramach projektu P1.

Wyłoniono już wy-

konawców wszystkich 4 części zamówienia:

— I części zamówienia obejmującej systemy Szyna

Usług oraz System Administracji,

— II części zamówienia obejmującej system Por -

tal, w którym realizowane będą następujące podsys-

temy i aplikacje: Platforma Dostępowa, Platforma

Publikacyjna, Internetowe Konto Pacjenta, aplikacje

usługodawców i aptek, aplikacje płatników, aplikacje

innych podmiotów,

— III części zamówienia obejmującej System Gro -

madzenia Danych Medycznych (wraz z modułami:

Zdarzenia Medyczne, Recepty, Skierowania i Zwol-

nienia, Osobista Dokumentacja Medyczna), Pomoc-

niczą Bazę Rozszerzonych Danych Medycznych, Sys-

tem Obsługi Rejestrów, System Weryﬁkacji,System

Wspomagania Rozliczeń (w tym: Wsparcie Rozlicza-

nia Usług, Wsparcie Refundacji Leków),

— IV części zamówienia obejmującej Hurtownię

Danych (analizy, statystyki, raporty, monitorowanie)

oraz System Wykrywania Nadużyć.

Zakończyło się postępowanie odwoławcze przed

Krajową Izbą Odwoławczą w sprawie I części zamó-

wienia, a pełna dokumentacja dotycząca wszystkich

części zamówienia została przekazana prezesowi

Urzędu Zamówień Publicznych do kontroli uprzed-

niej, co jest wymogiem w przypadku zamówień o war-

tości przekraczającej 10 mln euro, ﬁnansowanychze

środków europejskich.

Zawarcie umów z wykonaw-

cami jest możliwe w zakładanym terminie, tj. do koń-

ca marca br. Zakończenie realizacji zamówienia prze-

widziane jest maksymalnie w okresie 30 miesięcy.

W projekcie P2 przygotowano już architekturę

referencyjną rejestru medycznego, w ramach którego

opracowane zostały: wymagania i standardy dla pod-

miotowych rejestrów medycznych, logiczne modele

danych i procesów, wytyczne dotyczące interopera-

cyjności systemów rejestrów i jej testowania, wytycz-

ne dotyczące modelu aplikacji dla podmiotowych re-

jestrów medycznych oraz wytyczne dotyczące jedno-

litego zestawu usług medycznych rejestrów podmio-

towych.

W październiku 2011 r. podpisano umowę

z wykonawcą dwóch systemów, tj. Platformy Wymia-

ny Dokumentów oraz Systemu Administracji.

War-

tość umowy to ok. 14,5 mln zł, a zakończenie reali-

zacji przedmiotu umowy planowane jest na paździer-

nik br.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, pełniące

rolę instytucji zarządzającej w Programie Operacyj-

nym „Innowacyjna gospodarka”, jak i inne instytucje

zaangażowane we wdrażanie programu, zdają sobie

sprawę z ryzyk w zakresie realizacji tych przedsię-

wzięć.

W związku z tym podejmowane są kroki ma-

jące na celu skuteczne wyeliminowanie stwierdzo-

nych uchybień oraz zminimalizowanie pozostałych

zagrożeń.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

424

Odpowiedź

podsekretarza stanu

na walkę z rosnącym bezrobociem (457)

pytanie poselskie pana Edwarda Czesak w sprawie

zwiększenia nakładów ﬁnansowychnawalkęzro-

snącym bezrobociem, przekazane przez Marszałka

Sejmu RP pismem z dnia 16 lutego 2012 r., sygn.

SPS-024-457/12, uprzejmie informuję zgodnie z po-

niższym.

W projekcie planu ﬁnansowegoFunduszuPracy

na 2012 r. stanowiącego załącznik do rządowego pro-

jektu ustawy budżetowej przyjęto, że wydatki na ak-

tywne formy przeciwdziałania bezrobociu wyniosą

planu na rok 2011.

Z powyższego wynika, że w roku

bieżącym nastąpi wzrost, a nie uszczuplenie środków

na realizację programów aktywizacji bezrobotnych.

Decyzja o wysokości wydatków Funduszu Pracy

jest wyłącznie decyzją ministra pracy i polityki spo-

łecznej.

Pozostaje ona w gestii Rady Ministrów.

Rada

Ministrów, określając wydatki Funduszu Pracy na

rok 2012, kierowała się koniecznością ograniczenia

wydatków publicznych.

Wynika to z faktu, iż Polska

jest objęta procedurą nadmiernego deﬁcytu.

Zgodnie

z rekomendacją Rady Ecoﬁn(zdnia7lipca2009r.)

zobowiązani jesteśmy do korekty deﬁcytu sektora

instytucji rządowych i samorządowych poniżej 3%

Projekt ustawy budżetowej na rok 2012 uchwalony

w dniu 6 grudnia 2011 r.

Ostateczna decyzja o wyso-

kości środków na aktywne formy przeciwdziałania

Minister pracy i polityki społecznej zwrócił się

do urzędów pracy z apelem o kontynuowanie w ra-

mach regionalnych polityk rynku pracy w 2012 r.

działań kluczowych, służących rozwiązaniu najbar-

dziej istotnych problemów rynku pracy.

Działania

te powinny przyczyniać się do realizacji poniżej

przedstawionych priorytetów ogólnokrajowych, wy-

pływających z „Krajowego programu reform na

rzecz realizacji strategii Europa 2020” (m.in. okre-

ślającego wskaźnik zatrudnienia ogółem ludności

w wieku 20–64 lata, na poziomie 71% jako cel dla

Polski do 2020 r.):

Wzrost zatrudnienia, który należy do priorytetów

polityki społeczno-gospodarczej rządu.

Wzmocnienia wymagają działania, prowadzące do

aktywizacji tych grup społecznych, które do tej pory

w niewystarczającym stopniu były obecne na rynku

pracy.

Chodzi tu w szczególności o osoby młode do

Każdą z grup defaworyzowanych charakteryzują

inne potrzeby względem instytucji rynku pracy.

Mło-

dzi ludzie kończący edukację mają problemy ze zna-

lezieniem stabilnego i satysfakcjonującego zatrudnie-

nia głównie z uwagi na braki kompetencyjne wyni-

kające z niewielkiego doświadczenia.

Z kolei osoby po

50. roku życia nie nadążają za postępem technolo-

gicznym, rzadziej znają języki obce, stąd często nie

potraﬁądotrzymaćkrokuwspółpracownikomiwkon-

sekwencji albo traﬁajądorejestrówbezrobotnychlub

przedwcześnie się dezaktywują.

By odwrócić te ten-

dencje, urzędy pracy muszą ułatwiać tym osobom

lepsze rozpoznanie rynku pracy, a także zdobycie od-

powiednich umiejętności i kompetencji, które pozwo-

cy.

Urzędy pracy mogą to osiągnąć poprzez lepsze

diagnozowanie zapotrzebowania na kwaliﬁkacjena

lokalnym rynku pracy, lepszą współpracę z instytu-

cjami szkoleniowymi oraz uczestnictwo w progra-

mach dotyczących wsparcia zatrudnienia.

Usprawnienie funkcjonowania rynku pracy w szcze-

gólności poprzez dokonanie przeglądu skuteczności me-

tod działania publicznych służb zatrudnienia.

Dalszego doskonalenia i rozwoju wymaga współ-

praca pomiędzy publicznymi służbami zatrudnienia

z innymi instytucjami rynku pracy, z uwzględnie-

niem akademickich biur karier i agencji zatrudnie-

nia.

Ponadto proponowane jest pogłębianie współpra-

cy z ośrodkami pomocy społecznej, także z wykorzy-

staniem elektronicznych systemów informatycznych.

Powinno to przekładać się na trafność oraz skutecz-

ność działań aktywizacyjnych, a także po obu stro-

nach usprawniać pracę z klientem dzięki możliwości

wcześniejszego planowania dalszego postępowania,

adekwatnego do potrzeb objętej pomocą osoby oraz

zastosowanych już instrumentów.

Doskonalenie aktywnej polityki rynku pracy po-

przez zapewnienie szerokiej dostępności do podsta-

wowych usług rynku pracy i zwiększenie trafności

jej adresowania.

Budowa nowoczesnego rynku pracy wymaga zin-

dywidualizowanego i całościowego podejścia ze stro-

ny urzędów pracy do klienta, nakierowanego na uzu-

pełnienie specyﬁcznychdeﬁcytów,któreumożliwiają

konkretnej osobie pełne i stabilne funkcjonowanie na

rynku pracy.

Podejście to w praktyce powinno, po-

przez rozwiązywanie indywidualnych barier w pod-

jęciu zatrudnienia, wychodzić naprzeciw oczekiwa-

niom zarówno klienta, jak i pracodawcy.

Szerokie

spektrum możliwości w rozwiązywaniu indywidual-

nych barier w podjęciu zatrudnienia daje przede

wszystkim możliwość zastosowania elementów spe-

cyﬁcznychwramachprogramówspecjalnych.

Dla realizacji powyższych priorytetów w ramach

dostępnej puli środków Funduszu Pracy niezbędne

jest kontynuowanie przez publiczne służby zatrud-

nienia działań racjonalizujących wydatki.

Dlatego:

425

— wdrażane programy na rzecz promocji zatrud -

nienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji

zawodowej stosownie do potrzeb i możliwości lokal-

nego rynku pracy powinny opierać się na wnikliwej

analizie efektywności zatrudnieniowej oraz koszto-

wej i uwzględniać wszelkie dostępne źródła ﬁnanso-

wania;

— podstawowe usługi rynku pracy, takie jak po -

średnictwo pracy, poradnictwo i informacja zawodo-

wa oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy,

powinny stanowić bazową część programów; pozo-

stałe usługi i instrumenty generujące dodatkowe

koszty należy stosować w powiązaniu z niezbędnym

do zatrudnienia uczestnika programu na danym sta-

nowisku pracy, zakresem umiejętności i kwaliﬁkacji

zawodowych;

— przy konstruowaniu programów związanych

z tworzeniem subsydiowanych miejsc pracy zalecam

wybór do współpracy tych podmiotów, które zapew-

nią wzrost miejsc pracy netto;

— w celu uniknięcia zwrotów lub niewykorzysta -

nia rezerwy Funduszu Pracy we wnioskach kierowa-

nych do ministra należy precyzyjnie określać (w opar-

ciu o odpowiednią analizę) faktyczne zapotrzebowa-

nie na środki.

Ponadto należy wskazać, że środki na działalność

powiatowych urzędów pracy mogą być pozyskiwane

również ze źródeł innych niż Fundusz Pracy.

Wyso-

kość środków dla konkretnego urzędu pracy jest uza-

leżniona w dużym stopniu od jego aktywności w za-

kresie opracowywania kompleksowych działań na

rzecz bezrobotnych.

Urzędy pracy mogą pozyskiwać

środki unijne w ramach realizowanych projektów.

Przykładem są projekty ﬁnansowanezEuropejskie-

go Funduszu Dostosowania do Globalizacji, który

jest instrumentem ﬁnansowymstanowiącymistotne

wsparcie dla działań służących łagodzeniu skutków

bezrobocia.

Na zakończenie należy dodać, że w gestii dyspo-

nenta Funduszu Pracy – ministra właściwego do

ków przeznaczana na wspieranie bezrobotnych w ra-

mach programów rządowych oraz w sytuacji wystą-

pienia klęsk żywiołowych lub znaczących dla lokal-

nego rynku pracy redukcji zatrudnienia.

Przykładem

lat ubiegłych na wsparcie z rezerwy mogą liczyć naj-

bardziej efektywne programy aktywizacji kierowa-

ne do osób w najtrudniejszej sytuacji na rynku pra-

cy.

Znaczna część tegorocznej rezerwy będzie prze-

znaczona na doﬁnansowanie/ﬁnansowanieprogra-

mów specjalnych dotyczących aktywizacji osób po-

niżej 30. roku życia oraz bezrobotnych w wieku

powyżej 50. roku życia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

w sprawie subwencji otrzymywanych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie złożone przez panią Marzenę Dorotę Wróbel,

posła na Sejm RP, (nr SPS-024-458/12) w sprawie

pełnosprawne uczące się w przedszkolach, uprzejmie

informuję.

Regulacje prawne zawarte w ustawie o systemie

1)

w sposób jednoznaczny wskazują w art. 1,

że system oświaty zapewnia w szczególności dosto-

sowanie treści, metod i organizacji nauczania do

możliwości psychoﬁzycznychuczniów,atakżemoż-

liwość korzystania z pomocy psychologiczno-pedago-

gicznej i specjalnych form pracy dydaktycznej oraz

możliwość pobierania nauki we wszystkich typach

nie z indywidualnymi potrzebami edukacyjnymi oraz

zowanego procesu kształcenia, form i programów na-

uczania oraz zajęć rewalidacyjnych.

Z tej samej ustawy wynika, że organ prowadzący

leży w szczególności: zapewnienie warunków działa-

nicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz za-

dań inwestycyjnych w tym zakresie; wyposażenie

dań statutowych.

Przepisy dotyczące warunków organizowania kształ-

pełnosprawnych zobowiązują przedszkola i szkoły

m.in. do zapewnienia odpowiednich warunków do na-

uki, sprzętu specjalistycznego i środków dydaktycz-

nych, prowadzenia zajęć specjalistycznych odpowied-

nich ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe

(w szczególności zajęć rewalidacyjnych i resocjaliza-

cyjnych) oraz zajęć, których celem jest integracja

uczniów ze środowiskiem rówieśniczym i przygotowa-

nie do samodzielności w życiu dorosłym.

1)

426

Zadania oświatowe realizowane w szkołach i pla-

cówkach prowadzonych (dotowanych) przez jednost-

ki samorządu terytorialnego uwzględnione są przy

podziale części oświatowej subwencji ogólnej.

Wyją-

tek stanowią – zgodnie z przepisem art. 28 ust. 5

ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorial-

2)

następujące zadania ﬁnansowane głównie

z dochodów własnych jednostek samorządu teryto-

rialnego: przedszkola ogólnodostępne, oddziały ogól-

nodostępne w przedszkolach integracyjnych, oddzia-

ły przedszkolne w szkołach podstawowych i inne

formy wychowania przedszkolnego oraz dowożenie

uczniów do szkół.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy kwotę prze-

znaczoną na część oświatową subwencji ogólnej dla

jęta w ustawie budżetowej w roku bazowym, skory-

i jest przekazywana – w miesięcznych ratach – do

poszczególnych gmin, powiatów i województw samo-

rządowych z budżetu państwa przez ministra właści-

łu subwencji oświatowej pomiędzy samorządy tery-

torialne określa algorytm stanowiący załącznik do

rozporządzenia ministra właściwego do spraw oświa-

Kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok

2012 dla poszczególnych jednostek samorządu tery-

torialnego naliczone zostaną na podstawie rozporzą-

nia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświa-

towej subwencji ogólnej na rok 2012 (Dz. U. Nr 288,

poz. 1693).

Ze względu na rozbudowaną strukturę zadań

edukacyjnych realizowanych przez jednostki samo-

rządu terytorialnego, formuła algorytmicznego po-

działu subwencji oświatowej uwzględnia szereg

kształtowania składowych elementów subwencji

nieniem stopni awansu zawodowego nauczycieli.

Konstrukcja algorytmu opiera się na kluczowym i pod-

stawowym założeniu, iż środki subwencyjne dzielo-

ne są wg kryteriów jednolitych i powszechnych,

a zatem identycznych dla wszystkich jednostek sa-

morządu terytorialnego.

W algorytmie uwzględniona została waga P

28

= 4,000

przeznaczona dla dzieci niesłyszących, słabosłyszą-

cych, niewidomych, słabowidzących, z niepełno-

sprawnością ruchową, w tym z afazją, z upośledze-

niem umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym,

znacznym lub głębokim – objętych wychowaniem

łach przedszkolnych w szkołach podstawowych, a tak-

że w innych formach wychowania przedszkolnego (na

oraz dla dzieci w przedszkolach i oddziałach przed-

szkolnych w szkołach podstawowych zorganizowa-

nych w podmiotach leczniczych – N

28,i

.

Część oświatowa subwencji ogólnej naliczana jest

dla poszczególnych jednostek samorządu terytorial-

nego w jednej kwocie, w której nie wydziela się środ-

ków przeznaczonych na poszczególne zadania.

O spo-

sobie przeznaczenia subwencji ogólnej decydują

jednostek samorządu terytorialnego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

pytanie pana posła Cezarego Olejniczaka w sprawie

przedstawiam, co następuje.

dotyczącym działalności orzeczniczej i w wymiarze

funkcjonalnym.

2)

427

Aktualnie projektowana przez Ministerstwo Spra-

bla rejonowego o niewielkim limicie orzeczniczym,

który co do zasady jest pochodną odpowiednio niedu-

żego wpływu spraw, a następnie utworzenie na bazie

cych w znoszonych jednostkach sądowych wydziałów

zamiejscowych innego, większego sądu rejonowego.

nowiły budynki, w których usytuowane są planowa-

ne do zniesienia sądy rejonowe.

Istniejąca baza loka-

lowa nadal będzie więc wykorzystywana do realizacji

przejęcia przez większe sądy rejonowe nadzoru nad

W dalszej perspektywie czasowej, na skutek wy-

dach objętych reformą, możliwe będzie przenoszenie

dziewać się zatem ogólnego przyspieszenia rozpozna-

wania spraw w sądach.

dzenie, że w przypadku wprowadzenia reformy orga-

nizacyjnej nie zachodzą aktualnie okoliczności mo-

gące uprawdopodabniać uszczerbek, jakiego doznać

nionej zwłoki przez właściwy sąd.

Nadmieniam, że prowadząc prace koncepcyjne

dotyczące struktury organizacyjnej sądownictwa po-

wszechnego, brano pod uwagę następujące uwarun-

kowania: obszar właściwości sądu, liczbę wpływają-

cych spraw, strukturę wpływu i załatwienia spraw,

go rozmieszczenia kadry), warunki komunikacyjne

żenie terytorialne sądu, warunki lokalowe sądu (po-

wierzchnia, liczba sal rozpraw), miejsce zamieszka-

nia pracowników sądu we wszystkich grupach za-

trudnienia (w zakresie ewentualnych utrudnień

Aktualny projekt rozporządzenia Ministra Spra-

wiedliwości w sprawie zniesienia niektórych sądów

i obszarów właściwości zakłada zniesienie z dniem

W wyniku projektowanej reorganizacji powołane

cie wynoszącym co najmniej 15 sędziów.

Jednocześnie wyjaśniam, że odstąpienie od pier-

wotnie proponowanej koncepcji zniesienia sądów

rejonowych o limicie etatów do 14 sędziów włącznie

podyktowane jest przede wszystkim względami te-

rytorialnymi, uniemożliwiającymi połączenie sąsia-

dujących jednostek sądowych.

Wskazany problem

nie wystąpi w przypadku pozostawienia sądów re-

jonowych o limicie etatowym wynoszącym 13 i 14

sędziów.

W Sądzie Rejonowym w Zduńskiej Woli, którego

przyszłość jest bezpośrednio przedmiotem zapytania

pana posła, liczba etatów sędziowskich na dzień

31 grudnia 2011 r. wynosiła 10.

Tym samym sąd ten

jest jedną z jednostek, których zniesienie przewiduje

wyżej wymieniony projekt rozporządzenia.

Z uwagi na inne kwestie podnoszone w zapytaniu

informuję, że w okręgu sieradzkim mamy do czynie-

nia z wyjątkową sytuacją, gdyż przewiduje się rów-

nież zniesienie Sądu Rejonowego w Łasku, pomimo

skich w tej jednostce wynosił 14.

W wyniku bowiem

włączenia powiatu poddębickiego do właściwości

miejscowej Sądu Rejonowego w Sieradzu etatyzacja

jednostki w Łasku ulegnie zmniejszeniu do 10,75 eta-

tu (etatyzacja Zamiejscowych Wydziałów Ksiąg Wie-

428

czystych i Karnego Sądu Rejonowego w Łasku z sie-

dzibą w Poddębicach to 3,25).

Sąd Rejonowy w Łasku

będzie spełniał zatem wskazane powyżej kryterium,

gdyż jego etatyzacja będzie mniejsza niż 12 sędziów.

Na obecnym etapie prac legislacyjnych planuje się

włączenie obszarów właściwości Sądów Rejonowych

w Zduńskiej Woli i w Łasku do jurysdykcji Sądu Re-

jonowego w Sieradzu.

Akty prawne regulujące zaprojektowaną przez

Polskich Iustitia, Stowarzyszenie Sędziów Themis,

sce, Naczelną Radę Adwokacką, Krajową Radę Rad-

ców Prawnych i Krajową Radę Komorniczą.

Jednocześnie właściwe merytorycznie komórki

organizacyjne Ministerstwa Sprawiedliwości ana-

lizują treść wystąpień dotyczących planowanej re-

organizacji nadesłanych przez zainteresowane śro-

dowiska, w tym przedstawicieli lokalnych społecz-

ności.

Ostateczny kształt aktów prawnych, o których

mowa powyżej, zostanie wypracowany po zakończe-

niu konsultacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

przy którym przekazano zapytanie pana posła Ceza-

właszczanych obywateli, pozostawianie ich bez za-

bezpieczenia ﬁnansowegojestzgodnezprawemobo-

wiązującym w Polsce?

Sprawy z zakresu przejmowania prawa do nieru-

chomości oraz z zakresu ustalenia i wypłaty odszko-

dowania stanowią dwa odrębne postępowania admi-

nistracyjne.

Obowiązujący stan prawny nie reguluje

procedury wykupu nieruchomości, np. w drodze ne-

gocjacji, lecz stanowi, że prawo własności nierucho-

mości, na których realizowane będą inwestycje

terytorialnego.

Natomiast odszkodowanie za daną

nieruchomość ustalane jest w odrębnej decyzji.

Zgodnie z aktualnym stanem prawnym grunty

inwestycji drogowej bądź niezwłocznie po uzyska-

niu przez tę decyzję rygoru natychmiastowej wy-

konalności.

W pierwszym przypadku niezwłocznie po uzyska-

niu ostateczności ww. decyzji zgodnie z przepisami

krajowych lub wojewódzkich) lub starosta (w przy-

padku dróg powiatowych i gminnych) przystępuje do

szacowania nieruchomości i wydawania decyzji o od-

szkodowaniu.

Zgodnie z przepisami ma na to 30 dni.

Następnie po uzyskaniu ostateczności przez tę decy-

zję zarządca drogi (np. Generalna Dyrekcja Dróg

Krajowych i Autostrad) w terminie 14 dni wypłaca

właścicielom odpowiednie odszkodowania.

Oznacza

Odmienna sytuacja występuje w przypadku nada-

nia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji dro-

gowej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wów-

czas właściciel gruntu zobowiązany jest do niezwłocz-

nego wydania nieruchomości.

Jednakże w tej sytuacji

właściciel gruntu nie pozostaje bez zapewnionego

miejsca zamieszkania.

Ustawa nakłada bowiem obo-

wiązek, aby w takim przypadku wskazać lokal za-

mienny.

2.

Czy w sytuacji kiedy na przekazane tereny

Odszkodowanie ustalane jest w oparciu o opinię

o wartości nieruchomości sporządzoną w formie ope-

ratu szacunkowego przez rzeczoznawców majątko-

wych.

Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierp-

429

rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wyko-

ną starannością właściwą dla zawodowego charakteru

rując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomo-

ści.

Oznacza to, że rzeczoznawca majątkowy przy

określaniu wartości nieruchomości wywłaszczanych

sób wyceny wynikający m.in. z obowiązujących prze-

pisów ustawowych i wykonawczych.

odszkodowania ustala się według stanu nieruchomo-

ści w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz we-

nie wysokości odszkodowania.

Zatem wycena doko-

nywana jest według stanu nieruchomości w dniu

wydania wyżej opisanej decyzji, a więc przed przeka-

zaniem terenu do dyspozycji zarządcy drogi wykonu-

jącego czynności opisane w pytaniu.

3.

Wywłaszczeni właściciele z powiatu pabianic-

Zgodnie z art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych

kresie dróg publicznych decyzję ustalającą wysokość

odszkodowania za nieruchomości objęte decyzją o ze-

wojewoda.

Zatem to wojewodowie bądź starości dys-

ponują pełnymi informacjami dotyczącymi planowa-

nych terminów wydania decyzji odszkodowawczych

oraz terminów sporządzenia wykonywanych na po-

trzeby wydania ww. decyzji operatów szacunkowych

stanowiących podstawę do ustalenia wysokości od-

szkodowania.

Reasumując, należy podkreślić, że sprawne wy-

nione od organizacji pracy oraz środków ﬁnanso-

wych, jakimi dysponują starostowie i wojewodowie

orzekający w tych sprawach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

Odpowiedź

niem pana Krzysztofa Tchórzewskiego, posła na

jącej się sytuacji ﬁnansowejopiekizdrowotnejnaMa-

zowszu, które zostało przesłane przy piśmie Marszał-

2012 r. (znak: SPS-024-463/12), uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Odnosząc się do zasad podziału środków ﬁnanso-

wych pomiędzy poszczególne oddziały wojewódzkie

NFZ, uprzejmie informuję, że w związku z tym, iż

zasady podziału środków pomiędzy oddziały woje-

wódzkie NFZ wprowadzone na jesieni 2007 r. i obo-

wiązujące do końca 2009 r. były kwestionowane przez

wiele podmiotów jako powodujące dysproporcje

w możliwościach ﬁnansowych poszczególnych od-

działów wojewódzkich NFZ, Sejm RP poprzedniej

kadencji przyjął ustawę z dnia 25 września 2009 r.

Nr 178, poz. 1374), zawierającą rozwiązania dotyczą-

ce zmiany zasad podziału środków pomiędzy oddzia-

ły wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia.

Zmiany te zaczęły obowiązywać, zaczynając od planu

ﬁnansowego NFZ na 2010 r., i miały na celu, aby

podział środków pomiędzy oddziały wojewódzkie

NFZ oparty był przede wszystkim na kryteriach zwią-

zanych z liczbą ubezpieczonych zarejestrowanych

w poszczególnych oddziałach wojewódzkich funduszu

oraz ryzykach zdrowotnych przypisanych poszczegól-

nywanych świadczeń opieki zdrowotnej.

Zrezygnowa-

no tym samym z dodatkowej korekty podziału środ-

ków wskaźnikiem wynikającym ze zróżnicowania

w poszczególnych województwach.

Należy jednocze-

śnie zaznaczyć, że zasady oraz wynik podziału środ-

ków pomiędzy oddziały wojewódzkie NFZ (OW NFZ)

cenowej Narodowego Funduszu Zdrowia.

Narodowy Fundusz Zdrowia jako instytucja

scentralizowana prowadzi działania skierowane na

ujednolicanie cen produktów dotyczących usług

zdrowotnych w odniesieniu do świadczeniodawców

z całego kraju.

Kieruje się przy tym założeniem, że

koszt wytworzenia tych usług zdrowotnych we

wszystkich województwach jest zbliżony.

Przykła-

dem może być chociażby cena jednostki rozliczenio-

wej w szpitalnictwie.

Takie działania NFZ w powiązaniu z dotychczas

obowiązującymi zasadami podziału środków zakła-

430

dającymi zróżnicowanie kosztu jednostkowego świad-

czenia opieki zdrowotnej w różnych województwach

prowadziły do sytuacji, kiedy występowała nadwyżka

środków ﬁnansowychwniektórychOWNFZ(np.

Ma-

zowiecki OW NFZ) i niedoboru środków w innych

OW NFZ (np. Podkarpacki OW NFZ).

Dla przykładu

należy podać wyniki ﬁnansoweMazowieckiegoiPod-

karpackiego OW NFZ w tamtym okresie.

Porównując

wykonanie planu ﬁnansowegoNFZwlatach2008–

–2009, można zauważyć, że Mazowiecki OW NFZ

w ww. okresie osiągnął wynik ﬁnansowydodatniod-

powiednio 482 641,43 tys. zł i 183 187,37 tys. zł, na-

tomiast Podkarpacki OW NFZ – ujemny, odpowied-

nio 104 755,22 tys. zł i 170 348,46 tys. zł.

Obecnie obowiązujące zasady podziału środków

pomiędzy OW NFZ są uregulowane w art. 118

ust. 3–4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

ﬁnansowanychześrodkówpublicznychorazrozpo-

rządzeniu ministra zdrowia wydanym na podstawie

art. 119 ww. ustawy.

Zgodnie z ww. art. 118 ust. 3

planowane środki na pokrycie kosztów ﬁnansowania

przez poszczególne oddziały wojewódzkie Narodowe-

go Funduszu Zdrowia świadczeń opieki zdrowotnej

wojewódzkie funduszu, uwzględniając:

— liczbę ubezpieczonych zarejestrowanych w od -

dziale wojewódzkim Funduszu;

— wydzielone według wieku i płci grupy ubez -

pieczonych oraz wydzielone grupy świadczeń opieki

styczne;

— ryzyko zdrowotne odpowiadające danej gru -

pie ubezpieczonych, w zakresie danej grupy świad-

czeń opieki zdrowotnej, w porównaniu z grupą od-

niesienia.

Istotny wpływ na ww. podział środków ma rów-

nież ww. art. 118 ust. 4, zgodnie z którym planowane

koszty ﬁnansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ﬁnansowymNFZ.

Przepistenmanacelustabilizację

ﬁnansowaniaświadczeńwposzczególnychwojewódz-

twach, w związku z czym środki ﬁnansowewżad-

nym oddziale wojewódzkim NFZ z roku na rok (po-

równując pierwotne plany ﬁnansowe)niemogąspa-

dać, co zapewnia w konsekwencji stabilność w zakre-

sie zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych.

Ww.

rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 17 li-

teriów podziału środków pomiędzy centralę i oddzia-

ły wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia z prze-

znaczeniem na ﬁnansowanieświadczeńopiekizdro-

jak wynika z nazwy, reguluje szczegółowe zasady po-

działu środków.

W odniesieniu do stwierdzenia pana posła w za-

kresie dotyczącym zmniejszenia wysokości planowa-

nych środków ﬁnansowychdlaMazowieckiegoOW

rok 2011 pragnę poinformować, że wysokość środków

w pierwotnym planie ﬁnansowym Mazowieckiego

OW NFZ na rok 2012 wyniosła 8 493 462 tys. zł, co

w porównaniu do pierwotnego planu ﬁnansowego

Mazowieckiego OW NFZ na rok 2011, w którym za-

planowano 8 356 065 tys. zł, oznacza wzrost o ok.

137,4 mln zł, czyli o 1,64%.

Odnosząc się do kwestii

udziału Mazowsza w globalnej kwocie środków ﬁnan-

sowych, pragnę poinformować, że wynika to z faktu

dostosowania poziomu środków będących w dyspo-

zycji poszczególnych OW NFZ do nowych zasad po-

działu środków, co zajmuje zwykle kilka lat.

Wraz

z upływem tego czasu zróżnicowanie dynamik zmian

wysokości środków planowanych dla poszczególnych

OW NFZ będzie się zmniejszało.

Należy jednocześnie poinformować, że pomimo

dokonanych zmian ustawowych, mając na uwadze

obecną politykę cenową NFZ, środki ﬁnansowebę-

dące w dyspozycji Mazowieckiego OW NFZ są nadal

stosunkowo większe w porównaniu do pozostałych

oddziałów wojewódzkich funduszu.

W zestawieniu

dot. wysokości środków przypadających na 1 ubez-

pieczonego skorygowanego (liczba ubezpieczonych

w poszczególnych OW NFZ skorygowana wskaźnika-

mi odzwierciedlającymi strukturę demograﬁczną

oraz wskaźnikami ryzyk zdrowotnych, odpowiednio

do ww. rozporządzenia ministra zdrowia) wartość

wyliczona dla Mazowieckiego OW NFZ jest najwyż-

sza i jest wyższa od wartości średniej dla wszystkich

OW NFZ odpowiednio o: w 2010 r.

– 12,6%, 2011 r.

– 11,3%, 2012 r.

– 5,8%

1)

.

Odnosząc się do kwestii specyﬁki świadczenio-

dawców działających na terenie Mazowsza udzielają-

cych świadczeń opieki zdrowotnej pacjentom z całej

Polski, pragnę poinformować, że w obecnym stanie

prawnym koszty świadczeń opieki zdrowotnej dla

ubezpieczonych migrujących (zarejestrowanych w jed-

nym OW NFZ, natomiast otrzymujących świadczenia

opieki zdrowotnej na terenie innego OW NFZ) są po-

krywane ze środków ﬁnansowych tych oddziałów

wojewódzkich NFZ, w których ci ubezpieczeni są za-

rejestrowani.

Na przykład koszty świadczeń opieki

zdrowotnej udzielonych ubezpieczonemu zarejestro-

wanemu w Lubelskim OW NFZ przez świadczenio-

dawcę działającego na terenie Warszawy i mającego

umowę z Mazowieckim OW NFZ są pokrywane z pla-

nu ﬁnansowegoLubelskiegoOWNFZ.

Wtymcelu

dyrektor lubelskiego OW upoważnia dyrektora ma-

zowieckiego OW do zawarcia w jego imieniu, do okre-

ślonej kwoty, umowy ze świadczeniodawcami działa-

jącymi na terenie Mazowsza w celu udzielania świad-

czeń ubezpieczonym z Lubelszczyzny.

1)

Dla lat 2010–2011 wskaźniki wyliczono przy uwzględnieniu

środków z ostatecznego planu ﬁnansowegoOWNFZzadanyrok,

natomiast dla roku 2012 – obecnie obowiązującego planu ﬁnan-

sowego.

431

Bilans rozliczeń mazowieckiego OW z tego tytułu

przedstawia się następująco.

Na podstawie informa-

cji Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczącej upo-

ważnień do zawierania lub zmiany umów o udziela-

nie świadczeń opieki zdrowotnej w latach 2010–2012

Mazowiecki OW NFZ otrzymał od dyrektorów pozo-

stałych OW NFZ upoważnienia do zawierania lub

nej w ramach dodatkowych środków z rezerwy na

gracji ubezpieczonych na kwoty odpowiednio ok.:

702,6 mln zł, 738,2 mln zł i 809,9 mln zł, które zo-

stały przeznaczone na kontraktowanie świadczeń

opieki zdrowotnej na terenie Mazowieckiego OW

NFZ.

Natomiast Mazowiecki OW NFZ udzielił po-

zostałym OW NFZ upoważnień do zaciągania zobo-

wiązań w zakresie kosztów świadczeń opieki zdro-

wotnej w tym okresie odpowiednio ok.: 207,4 mln zł,

310,2 mln zł, 340,7 mln zł.

W związku z tym można obliczyć, że świadczenio-

dawcom działającym na terenie Mazowsza zarezer-

wowano w ww. okresie dodatkowe środki ﬁnansowe

znajdujące się w planach ﬁnansowychinnychoddzia-

łów wojewódzkich NFZ w wysokości odpowiednio

ponad: 495 mln zł, 428 mln zł i 469 mln zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

dzin pszczelich, przekazaną przy piśmie z dnia 16 lu-

tego 2012 r., znak: SPS-024-464/12, uprzejmie infor-

muję, co następuje.

Ad 1.

W Instytucie Ogrodnictwa w Skierniewi-

cach od 2008 r. realizowany jest program wieloletni

pod nazwą: „Rozwój zrównoważonych metod produk-

ny jego zasobów”.

W ramach tego programu w Od-

dziale Pszczelnictwa IO w Puławach prowadzone jest

zadanie pt. „Monitorowanie zmian strukturalnych

z celów zadania jest coroczna (przeprowadzana

w miesiącach październik–listopad) ocena liczby ro-

dzin pszczelich i struktury pasiek w kraju.

W celu określenia tych wartości wykorzystywane

są dane uzyskane z rejestrów powiatowych lekarzy

wadzić działalność nadzorowaną, którą jest utrzy-

mywanie zwierząt gospodarskich w celu umieszcza-

nia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzą-

terynarii.

Równocześnie, zgodnie z art. 7 ww. usta-

wy, podmiot prowadzący działalność nadzorowaną,

w tym przypadku pasiekę, jest zobowiązany w formie

pisemnej poinformować właściwego powiatowego le-

karza weterynarii o zaprzestaniu prowadzenia dzia-

łalności, w zakresie dotyczącym wymagań wetery-

naryjnych.

Natomiast dane pochodzące ze statystyk prowa-

dzonych przez Polski Związek Pszczelarski nie od-

zwierciedlają faktycznego stanu sektora, ponieważ

dotyczą głównie pszczelarzy zrzeszonych w ramach

związku, natomiast dane dotyczące pasiek prowadzo-

nych przez pszczelarzy niezrzeszonych podawane są

szacunkowo.

Zatem należy stwierdzić, że analiza sek-

tora z wykorzystaniem danych uzyskanych od powia-

towych lekarzy weterynarii daje bliższy faktycznemu

obraz pszczelarstwa w Polsce, aczkolwiek dane te

mogą być także obarczone pewnym błędem, jeśli

zmiany w stanie posiadania rodzin pszczelich nie są

zgłaszane przez pszczelarzy powiatowemu lekarzowi

weterynarii.

Na podstawie rejestrów prowadzonych przez po-

wiatowych lekarzy weterynarii całkowita liczba ro-

dzin pszczelich wg stanu na listopad 2011 r. wynosi-

ła 1 246 633 (tab. 1).

W porównaniu do roku 2010

liczba rodzin pszczelich w kraju wzrosła o 9,6%.

Naj-

więcej rodzin pszczelich w 2011 r. było utrzymywa-

nych w województwach: lubelskim, podkarpackim,

warmińsko-mazurskim i małopolskim (49% ogólnej

liczby rodzin), a najmniej w podlaskim, opolskim

i łódzkim (9% ogólnej liczby rodzin).

Najwięcej rodzin

pszczelich w pasiekach o strukturze do 5 rodzin

pszczelich zarejestrowanych było w województwie

śląskim, zaś najmniej w województwie warmińsko-

-mazurskim (patrz tabela 1, str. 432).

Jednocześnie uprzejmie informuję, że dane do-

tyczące rodzin pszczelich w trakcie zimowania i se-

zonu pszczelarskiego pozyskiwane są w ramach

ankiet skierowanych do zrzeszeń i stowarzyszeń

pszczelarskich.

W 2011 r. otrzymano wypełnione an-

kiety z 39 organizacji pszczelarskich obejmujących

łącznie 25 614 pszczelarzy, w których posiadaniu było

432

690 966 rodzin pszczelich.

Na ich podstawie średnie

ubytki określone po zimowaniu (odnotowane wiosną

2011 r.) w skali całego kraju wyniosły 13,5% (tab. 2).

Największe ubytki rodzin, około lub powyżej 20%,

miały miejsce w pięciu województwach (lubuskie, ku-

jawsko-pomorskie, opolskie, świętokrzyskie i zachod-

niopomorskie), najmniejsze ubytki odnotowano w wo-

jewództwach podlaskim i śląskim.

W trakcie sezonu

pszczelarskiego pszczelarze z pięciu województw zgło-

sili do związków pszczelarskich przypadki ostrych

zatruć rodzin pszczelich na plantacjach rzepaku.

W niektórych innych województwach zgłaszano przy-

padki podtruć rodzin pszczelich na uprawach sadow-

niczych lub plantacjach rzepaku.

W województwie

lubuskim obserwowano silne słabnięcie rodzin pszcze-

lich w rejonach, gdzie znajdują się towarowe plantacje

kukurydzy.

W pozostałych województwach brak było

oﬁcjalnychzgłoszeńoubytkachrodzinpszczelichdo

związków pszczelarskich (patrz tabela 2, str. 433).

Ad 2.

Podmioty wprowadzające na rynek Unii Eu-

ropejskiej żywność, w tym produkty pszczele, są zo-

bowiązane do spełniania określonych dla danego ro-

dzaju działalności wymagań prawa żywnościowego.

Ogólne wymogi higieny dla przedsiębiorstw sektora

spożywczego wprowadzających na rynek żywność,

w tym produkty pszczele, określa rozporządzenie nr 852/

(Dz. U. WE L 139 z 30.4.2005r., str. 1, Polskie wydanie

Rozporządzenie to nie ma zastosowania do pro-

dukcji podstawowej na własny domowy użytek oraz

domowego przygotowywania, przetwarzania lub skła-

dowania żywności na własny domowy użytek.

Ww.

rozporządzenie nie ma również zastosowania

do osób, których nie można uznać za prowadzące

„przedsiębiorstwo”, a które okazjonalnie i na małą

skalę przygotowują, przechowują bądź podają żyw-

ność.

Kwestia ta została poruszona w motywie 9 pre-

ambuły do ww. rozporządzenia oraz dodatkowo wy-

jaśniona w dokumencie Komisji Europejskiej pt.

„Przewodnik dotyczący wdrożenia pewnych przepi-

sów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 w sprawie hi-

gieny środków spożywczych”.

W pkt 3.8. ww. prze-

wodnika określono, że działania, takie jak okazjonal-

ne przygotowywanie, przechowywanie i podawanie

żywności przez osoby prywatne, nie są objęte zakre-

sem rozporządzenia (WE) nr 852/2004.

Wyjaśniono,

że prawo żywnościowe ma zastosowanie do przedsię-

biorstw, których specyﬁkadziałaniazakładapewną

ciągłość działań oraz pewien stopień organizacji.

Da-

lej stwierdza się także, że osoba dokonująca obróbki

żywności lub przygotowująca, przechowująca bądź

podająca ją sporadycznie i na małą skalę, np. na kier-

maszach kościelnych, szkolnych lub wiejskich bądź

podczas wydarzeń o charakterze charytatywnym,

nie może być uznana za „przedsiębiorstwo” i dlatego

nie podlega wymaganiom prawodawstwa UE doty-

czącego higieny.

Ponadto przepisy ww. rozporządzenia nr 852/2004

nie mają zastosowania do podmiotów prowadzących

Tabela 1.

Liczba rodzin pszczelich w poszczególnych województwach w zależności od struktury pasiek

(stan na listopad 2011)

Województwo

Struktura pasiek (liczba rodzin pszczelich) Suma

rodzin

pszczelichdo 5 od 6 do 10 od 11 do 20 od 21 do 50 od 51 do 80 od 81 do 150 od 151 do 300 pow.301

lubelskie 1322 10 135 24 341 63 395 40 698 12 230 7107 2100 161 328

podkarpackie 1740 10 808 24 000 43 692 26 471 8331 4094 350 11 9486

Warmińsko-mazurskie 318 2971 9330 37 524 31 392 18 051 8398 8770 116 754

małopolskie 3906 15 466 22 726 40 088 14 706 6394 3120 2760 109 166

wielkopolskie 2196 8982 18 195 36 923 21 306 10 281 4247 2030 104 160

dolnośląskie 1405 7100 15 343 36 805 18 409 9904 3480 1695 94 141

mazowieckie 1825 9630 18 342 34 474 15 283 6148 3495 400 89 597

zachodniopomorskie 677 3388 8817 28 428 16 062 6978 1850 0 66 200

kujawsko-pomorskie 774 4372 11 082 26 690 12 070 5364 2849 355 63 556

śląskie 4965 12365 18 440 17 212 5091 1622 1050 0 60 745

świętokrzyskie 778 4300 8214 19 072 13 924 6082 1520 730 54 620

pomorskie 564 2953 6725 19 139 9406 3799 2690 4750 50 026

lubuskie 723 3260 7624 17 889 8996 2685 660 2600 44 437

łódzkie 1159 5692 11 781 16 119 5216 1197 1589 0 42 753

opolskie 1132 4361 8322 11 922 7676 2713 740 700 37 566

podlaskie 466 2601 5835 14 337 4937 2612 1310 0 32 098

Suma 23 950 108 384 219 117 463 709 251 643 104 391 48 199 27 240 1 246 633

433

bezpośrednie dostawy małych ilości surowców, do

których zaliczane są m.in. nieprzetworzone produkty

pszczele, do konsumenta końcowego lub lokalnego

zakładu detalicznego zaopatrującego konsumenta

końcowego.

Państwa członkowskie UE zostały zobo-

wiązane do ustanowienia przepisów regulujących

tego rodzaju działalność w przepisach krajowych.

W polskim porządku prawnym wymagania te określa

rynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia

W związku z powyższym, w przypadkach okazjo-

nalnej sprzedaży produktów pszczelich, nie mają za-

stosowania ogólne przepisy UE, dotyczące higieny

żywności, a zatem nie mają zastosowania również

sankcje ustanowione za naruszenie tych przepisów.

Jednakże, w przypadku gdy sprzedaż prowadzona

jest w sposób ciągły i zorganizowany i nie ma cha-

rakteru sprzedaży sporadycznej, obowiązują odpo-

wiednie przepisy UE dotyczące higieny żywności albo

przepisy krajowe dotyczące sprzedaży bezpośredniej.

Sankcje za naruszenie tych wymagań określa ustawa

Ad 3.

„Produkcja ekologiczna” zgodnie z rozpo-

nia produktów ekologicznych (Dz. U. WE L 189

z 20.07.2007 r., str.1) oznacza stosowanie metody pro-

dukcji zgodnej z zasadami określonymi w ww. rozpo-

rządzeniu na wszystkich etapach produkcji, przygo-

towania i dystrybucji.

Zgodnie z art. 1 ust 4 ww. roz-

porządzenia stosuje się je we wszystkich państwach

Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla innych przepi-

sów wspólnotowych lub krajowych, w zgodności

z prawem wspólnotowym i obejmującym przepisy do-

tyczące produkcji, przygotowania, obrotu, znakowa-

nia i kontroli, w tym przepisów w zakresie środków

spożywczych i żywienia zwierząt.

Zgodnie z tym ar-

tykułem producenci ekologiczni są zobowiązani do

wypełnienia wszystkich przepisów obowiązujących

producentów żywności konwencjonalnej w ww. za-

kresie.

Przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego nakła-

dają natomiast dodatkowe wymogi związane z takim

sposobem prowadzenia pasieki.

W produkcji ekolo-

gicznej wyklucza się stosowanie GMO i produktów

wytworzonych z GMO lub przy ich użyciu.

Pasieka,

z której pozyskuje się miód ekologiczny, ma być

umieszczona w takim miejscu, aby w promieniu 3 km

od niej źródłami nektaru i pyłku były zasadniczo ro-

śliny uprawiane metodami ekologicznymi lub roślin-

ność naturalna lub rośliny uprawiane metodami

o niewielkim wpływie na środowisko.

Ule w rolnictwie

ekologicznym muszą być co do zasady wykonywane

z naturalnych materiałów niestwarzających ryzyka

skażenia środowiska ani produktów pszczelich.

Wpro-

wadzony jest zakaz stosowania syntetycznych repe-

lentów podczas czynności pozyskiwania miodu oraz

zakaz okaleczania pszczół, takiego jak przycinanie

skrzydeł matce pszczelej.

Ponadto państwa członkow-

skie mogą wyznaczyć regiony lub obszary, na których

Tabela 2.

Ubytki rodzin pszczelich w trakcie zimowania (2010/2011) i sezonu pszczelarskiego – 2011 r.

Województwo

Szacunkowe ubytki rodzin pszczelich

w trakcie zimowania (w%)

Ubytki rodzin pszczelich w trakcie sezonu

pasiecznego

od–do średnio liczba rodzin (rodzaj pożytku)

dolnośląskie 5–20 7,6 brak zgłoszeń

kujawsko-pomorskie 12–30 21,4 450 (rzepak)

lubelskie 10 10,0 100 (rzepak)

lubuskie 20–25 22,5 4000 (kukurydza)

łódzkie 8–10 9,1 29 (rzepak)

małopolskie 10–30 15,8 brak zgłoszeń

mazowieckie 5–22 11,7 brak zgłoszeń

opolskie 20 20,0 podtrucia (rzepak, słonecznik)

podkarpackie 7–15 14,6 podtrucia (rzepak)

podlaskie 2–12,5 3,3 brak zgłoszeń

pomorskie 10 10,0 brak zgłoszeń

śląskie 5 5,0 58 (rzepak)

świętokrzyskie 20 20,0 brak zgłoszeń

Warmińsko-mazurskie 6–25 11,1 471 (rzepak)

wielkopolskie 0,15–12 9,0 podtrucia (rzepak)

zachodniopomorskie 15–27,5 19,5 brak zgłoszeń

Średnio 13,5 –

434

praktykowanie pszczelarstwa spełniającego zasady

produkcji ekologicznej nie jest możliwe.

Podsumowując, należy podkreślić, że przepisy do-

tyczące rolnictwa ekologicznego nie ustanawiają

szczególnych wymogów odnośnie do wirowania ani

nie wprowadzają dodatkowych wymogów higienicz-

nych dotyczących przechowywania miodu.

W zakre-

sie przechowywania miodu ekologicznego wprowa-

dzony jest jedynie wymóg związany z koniecznością

odseparowania produktów ekologicznych od nieeko-

logicznych.

Ad 4.

Unia Europejska, importując jako region

ponad 140 tys. ton miodu rocznie, jest największym

importerem miodu na świecie.

Produkcja miodu kra-

jów UE pokrywa wewnętrzne jego spożycie na pozio-

mie 58%.

Polska również odnotowuje od wielu lat nadwyż-

kę importu miodu nad jego eksportem.

W 2011 r. do

Polski sprowadzono łącznie 13,6 tys. ton miodu o war-

tości 28 mln EUR, w tym z krajów spoza UE zaim-

portowano ok. 9,8 tys. ton o wartości 16,4 mln EUR.

Największe ilości miodu zakupiono w Chinach

(ok. 6,6 tys. ton) i na Ukrainie (ok. 2,8 tys. ton).

Handel zagraniczny miodem jest silnie związany

z krajową produkcją.

Im więcej miodu krajowego zo-

stanie pozyskane w danym roku, tym relatywnie

mniej będzie sprowadzone do kraju w roku następ-

nym i więcej traﬁtegoproduktupozagranicekraju.

W latach 2009 i 2010 produkcja miodu w Polsce była

znacznie poniżej średniej z ostatnich dziesięciu lat

(16,2 tys. ton), dlatego dynamika importu rosła (patrz

tabela 3 i 4).

Tabela 3.

Produkcja i handel zagraniczny miodem w Polsce w latach 2002–2011 (w tonach)

Miód

Rok

(dane wstępne)

produkcja 13 900 15 400 9 000 16 000 22 000 18 000 18 000 14 500 12 500 23 000

eksport 72 473 826 262 373 527 729 1505 2721 4219

import 4638 4578 3597 4951 5679 3414 5595 7435 11 621 13 610

saldo w handlu -4566 -4105 -2771 -4689 -5306 -2887 -4866 -5930 -8900 -9391

Tabela 4.

Import do Polski miodu naturalnego (CN 0409 00 00) z krajów trzecich w okresie 2009–2011 r.

Kraj pochodzenia

Import/Przywóz

Wartość

(tys. EUR)

Wolumen (tony)

2009 r. 2010 r.

2011 r.

(dane wstępne)

2009 r. 2010 r.

2011 r.

Argentyna 389,60 554,30 146,17 135,37 230,47 41,48

Australia 4,70 4,37 1,11 0,88

Chile 3,10 57,01 0,68 19,46

Chiny 2330,45 7672,44 9038,68 1965,62 5932,66 6565,72

Chorwacja 3,22 0,82

Gabon 102,14 41,35

Indie 56,71 33,23

Izrael 2,72 1,14 0,50 0,20

Jemen 41,22 20,63

Kanada 1,04 0,09

Meksyk 0,34 44,51 104,12 0,08 18,11 42,51

Nikaragua 1,15 0,25

Norwegia 5,60 0,99

Nowa Zelandia 202,99 314,85 1164,47 8,08 11,69 33,61

Serbia 80,06 171,92 22,67 58,44

Stany Zjednoczone

Ameryki

1,89 4,38 0,29 0,47

Szwajcaria 0,09 0,02

Tajlandia 206,16 206,61 133,44 120,60

Ukraina 4626,79 2798,96 5381,78 2819,72 1307,32 2785,20

Urugwaj 99,03 220,72 42,84 104,39

SUMA 7665,43 11 934,33 16 445,66 4972,86 7774,08 9754,03

435

Tabela 4. przedstawia statystykę importu miodu

z państw trzecich do Polski w latach 2009–2011.

Naj-

więcej miodu sprowadzono z Chin, odnotowano rów-

nież, choć relatywnie niewielki, import z Indii, a spo-

śród krajów afrykańskich – z Gabonu.

Odnośnie do uwarunkowań prawnych importu na-

leży zaznaczyć, że opłaty celne stosowane w imporcie

miodu do Polski i wszystkich innych krajów UE wy-

nikają ze wspólnej taryfy celnej UE i są wspólne dla

całej UE.

Import do UE miodu z Chin, Ukrainy, Nowej

Zelandii i Argentyny – krajów, które w ostatnich 3 la-

tach były czterema największymi dostawcami miodu

spoza UE do Polski i reprezentowały ponad 95% im-

portu ogółem tego produktu z krajów trzecich do Pol-

ski – odbywa się na warunkach KNU, tj. niepreferen-

cyjnych.

Stawka celna wynosi 17,3% ad valorem.

Staw-

ki celne KNU wspólnej taryfy celnej UE są wyszcze-

gólnione w corocznie nowelizowanym załączniku I do

wie wspólnej taryfy celnej (Dz. U. WE L 256

z 07.09.1987 r., str. 1, z późn. zm., Polskie wydanie

specjalne, rozdz.

2, t.

2, str. 382).

Należy podkreślić, że zwiększenie ochrony rynku

(wobec produktów pochodzących z państw trzecich)

jest możliwe w wyniku wszczęcia postępowania

ochronnego lub antydumpingowego, poprzez ustano-

wienie ceł dodatkowych, podniesienie cła ponad po-

ziom związania, wprowadzenie innych instrumen-

tów, np. minimalnych cen importowych.

W obu tych

przypadkach stosowny wniosek musiałby być złożony

przez co najmniej 25% przemysłu unijnego.

W przy-

padku wszczęcia postępowania ochronnego należa-

łoby wykazać znaczący wzrost importu z krajów trze-

cich, który dokonywany jest na takich warunkach

cenowych, że prowadzi to do poważnej szkody dla

przemysłu unijnego.

W przypadku postępowania an-

tydumpingowego należy udowodnić, że stosowany

jest dumping przez dostawców z krajów trzecich.

Odnośnie do uwarunkowań prawnych przywozu

miodu z państw trzecich do Polski uprzejmie wyja-

śniam, że produkty pochodzenia zwierzęcego, w tym

produkty pszczele przeznaczone do spożycia przez

ludzi, przywożone z tych państw muszą spełniać wy-

magania określone przepisami Unii Europejskiej.

Zgodnie z tymi wymaganiami przywóz jest dozwolo-

ny, jeżeli:

1) kraj trzeci, z którego produkty są przywożone,

został zatwierdzony do eksportu takiego towaru na

teren UE i ﬁgurujenaoﬁcjalnychlistachpublikowa-

nych przez Komisję Europejską;

2) zakład, z którego pochodzą produkty, również

posiada zatwierdzenie do eksportu produktów na te-

rytorium UE i został umieszczony na liście zakładów

zatwierdzonych;

3) spełnione zostały warunki dotyczące zdrowia

publicznego i zdrowia zwierząt, co poświadcza urzę-

dowy lekarz weterynarii w kraju trzecim, wystawia-

jąc świadectwo zdrowia zgodnie z obowiązującym

wzorem określonym w prawie Unii Europejskiej;

świadectwo to musi towarzyszyć przesyłce;

4) przesyłka produktów powinna być oznakowana

w sposób umożliwiający jej identyﬁkację;

5) przesyłka towaru przeszła pozytywnie wete-

rynaryjną kontrolę graniczną w jednym z posterun-

ków kontroli zlokalizowanych na granicy zewnętrz-

nej UE.

Przywóz miodu i innych produktów pszczelich

przeznaczonych do spożycia przez ludzi w UE jest

możliwy jedynie z krajów, które zostały wskazane

w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji z dnia

wania załącznika do decyzji Komisji 2011/163/UE

w sprawie zatwierdzenia planów przedłożonych przez

państwa trzecie zgodnie z art. 29 dyrektywy Rady

96/23/WE nr 2011/690/UE (Dz. Urz.

UE L 70

z 17.03.2011 r., str. 40).

Urzędowy lekarz weterynarii państwa, z którego

pochodzą produkty, potwierdza w świadectwie zdro-

wia ich jakość zdrowotną, w tym między innymi, że

produkty spełniają wymagania unijne dla produktów

pszczelich.

Wzór świadectwa zdrowia dla miodu i innych pro-

duktów pszczelich, zamieszczony jest w dodatku VI

do załącznika VI rozporządzenia Komisji (WE) nr

środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych pro-

duktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 853/2004

rządzeń (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004,

ustanawiającego odstępstwa od rozporządzenia (WE)

nr 852/2004 i zmieniającego rozporządzenia (WE)

338 z 22.12.2005, str. 27, z późn. zm.).

W odniesieniu do Chin obowiązuje dodatkowo

szczególny wymóg dotyczący konieczności załączania

do dokumentacji przywozowej informacji na temat

wyników testów laboratoryjnych przeprowadzonych

w kraju eksportującym na obecność pozostałości le-

ków weterynaryjnych.

Nakaz ten ustanawia decyzja

Komisji nr 2002/994/WE z dnia 20 grudnia 2002 r.

dotycząca niektórych środków ochronnych w odnie-

sieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przy-

wożonych z Chin (Dz. Urz.

UE L 348 z 21.12.2002,

str. 154, z późn. zm.).

Ponadto prawodawstwo UE określa również wy-

magania dla przywozu pszczelich produktów ubocz-

nych przeznaczonych wyłącznie do wykorzystania

w pszczelarstwie.

Przywóz taki jest możliwy po speł-

nieniu warunków ustanowionych w rozporządzeniu

Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego w sprawie

wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskie-

go i Rady (WE) 1069/2009 określającego przepisy

nia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia

przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy

nych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz.

436

UE L 54 dnia 26.02.2011, z późn. zm.).

Zgodnie

z wytycznymi powyższego aktu prawnego zabrania

się przywozu do Unii Europejskiej wosku pszczelego

w postaci plastrów miodu, natomiast pozostałe

pszczele produkty uboczne muszą być poddane odpo-

wiedniej obróbce.

W przypadku produktów przezna-

czonych do zastosowań w pszczelarstwie, import

możliwy jest z krajów trzecich wymienionych w czę-

ści II załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE)

nr 206/2010 z dnia 12 marca 2010 r. ustanawiającego

wykazy krajów trzecich, ich terytoriów lub części,

upoważnionych do wprowadzania do Unii Europej-

skiej niektórych zwierząt oraz świeżego mięsa, a tak-

że wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych

(Dz. Urz.

UE L 146 z dnia 11.06.2010, z późn. zm.) oraz

z Kamerunu, a przesyłka zaopatrzona musi być w od-

powiednie świadectwo zdrowia.

Natomiast w przypad-

ku wosku pszczelego do zastosowań innych niż ży-

wienie zwierząt gospodarskich przywóz możliwy jest

ze wszystkich krajów trzecich, a przesyłce musi to-

warzyszyć dokument handlowy potwierdzający jego

raﬁnowanielubprzetwarzanie.

Wkażdymprzypad-

ku pszczele produkty uboczne muszą pochodzić z za-

kładu zatwierdzonego, przez właściwą władzę kraju

trzeciego, do eksportu na teren UE oraz znajdujące-

go się na liście takich zakładów publikowanej przez

KE na jej stronach internetowych.

W odniesieniu do kwestii podania danych impor-

terów (nazwy, adresy itp.) prowadzących przywóz

produktów pszczelich, uprzejmie wyjaśniam, że tego

rodzaju dane, objęte tajemnicą handlową, nie są gro-

madzone.

Przedstawiając powyższe, pragnę zapewnić Panią

Marszałek, że problemy polskiego pszczelarstwa są

dyskutowane na różnych szczeblach administracji

publicznej oraz na poziomie środowisk naukowych

i pszczelarskich.

Zbierane są różnego rodzaju dane

dotyczące m.in. liczby rodzin pszczelich, o którą pyta

pan poseł w przedmiotowej interpelacji.

Obecnie zgro-

madzone dane, jak przedstawiono powyżej, wskazują,

że liczba rodzin pszczelich w Polsce w 2011 r. wzrosła

o 9,6% w porównaniu z rokiem 2010.

Niemniej pragnę podkreślić, że zbierane dane

podlegają systematycznej i wnikliwej analizie, co po-

zwoli w przyszłości na wyciągnięcie właściwych

wniosków i ewentualne przyjęcie odpowiednich roz-

wiązań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 8 marca 2012 r.

Odpowiedź

radiowo-telewizyjnego (465)

-465/12) w sprawie opłat abonamentowych uprzejmie

przekazuję stosowne informacje.

Opłaty abonamentowe są ustawową daniną pu-

bliczną, której obowiązek uiszczania wynika z usta-

te zostały zatwierdzone przez Komisję Europejską

jako dozwolony sposób pomocy publicznej dla radio-

fonii i telewizji publicznej.

Pobierane są za używanie

zarejestrowanego odbiornika radiowego oraz telewi-

zyjnego.

Ustawa o opłatach abonamentowych reguluje spo-

sób pobierania tych opłat, a także wskazuje osoby

zwolnione z obowiązku ich uiszczania oraz kary za

nieuiszczanie opłat.

W związku z powyższym należy

uznać, iż osoby, które nie są zwolnione z obowiązku

uiszczania opłat abonamentowych na podstawie

art. 4 ww. ustawy, są zobowiązane do ich uiszczania.

Niewykonywanie tego obowiązku wiąże się z sank-

cjami określonymi w ustawie.

pytanie panów posłów Jarosława Pięty oraz Marka

Krząkały z dnia 16 lutego 2012 r. nr SPS-024-466/12

dotyczące rozporządzenia w sprawie warunków, jakie

437

muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzie-

Przepisy rozporządzenia ministra edukacji naro-

Placówki doskonalenia zawodowego nauczycieli

działają na podstawie rozporządzenia ministra edu-

ustawową zawartą w art. 78 ustawy z dnia 7 wrze-

§ 17 ww. rozporządzenia określono zadania obowiąz-

kowe publicznych placówek doskonalenia nauczycie-

li.

Przepisami § 14 i § 15 ust. 2 ww. rozporządzenia

wprowadzono również możliwość zlecania przez or-

gany prowadzące tym placówkom innych zadań z za-

kresu doskonalenia zawodowego nauczycieli.

Przyjęte w ww. rozporządzeniu regulacje nie sto-

ją w sprzeczności z przepisami rozporządzenia mini-

tyczą zadań obowiązkowych placówek doskonalenia

ani zadań zlecanych im przez organy prowadzące,

a jedynie możliwości realizowania przez te placówki

zadań dodatkowych.

Kursy, o których mowa w rozporządzeniu w spra-

sami kierowanymi nie tylko do nauczycieli, co wyni-

ka z przepisów § 11 ust. 2 oraz § 12 ust. 1 ww. rozpo-

rządzenia, w których mowa, że:

— zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla kie -

rowników wypoczynku muszą legitymować się na-

uczyciele, czynni instruktorzy harcerscy lub inne

osoby wymienione w § 11 ust. 1, przy czym obowiązek

ten nie dotyczy osób zajmujących stanowiska kierow-

nicze w szkołach i placówkach (§ 11 ust. 3),

— zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla wy -

chowawców kolonijnych muszą legitymować się jedy-

takiego nie mają nauczyciele (§ 12 ust. 1 pkt 1).

Zgodnie z § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia ministra

publicznych placówek doskonalenia nauczycieli są

obowiązani przygotowywać plan pracy placówki

i przedstawiać go do zatwierdzenia organowi prowa-

dzącemu.

Obowiązek zatwierdzania przez organ pro-

wadzący planów pracy nie dotyczy niepublicznych

placówek doskonalenia nauczycieli, ponieważ zgod-

nie z § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia plany pracy nie-

publicznych placówek doskonalenia nauczycieli przy-

gotowują organy prowadzące.

Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że:

1) rozporządzenie w sprawie placówek doskonale-

nia nauczycieli, zgodnie z delegacją ustawową, okre-

śla jedynie zadania obowiązkowe placówek doskona-

lenia nauczycieli związanych z doskonaleniem zawo-

dowym nauczycieli, nie ogranicza natomiast możli-

wości organizowania przez placówki doskonalenia

nauczycieli innych dodatkowych zadań określonych

dla nich w odrębnych przepisach,

2) rozporządzenie w sprawie warunków, jakie mu-

szą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci

nia i nadzorowania umożliwia placówkom doskona-

lenia nauczycieli organizowanie kursów dla kierow-

ników wypoczynku i kursów dla wychowawców ko-

lonijnych, w których mogą uczestniczyć również oso-

by niebędące nauczycielami,

3) placówki doskonalenia nauczycieli, planując orga-

nizację kursów dla kierowników wypoczynku oraz kur-

sów dla wychowawców kolonijnych, muszą je uwzględnić

w planach pracy placówek, które w przypadku placówek

doskonalenia nauczycieli muszą być zatwierdzone przez

organy prowadzące te placówki.

Ponadto, do organizowania przedmiotowych kur-

sów nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia

poz. 216), dotyczą bowiem następujących organizato-

rów kształcenia:

organizowania i nadzorowania, nie dotyczą placówek

438

kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych,

by prawne lub ﬁzycznemająprowadzićdziałalność

czej, a dodatkowo, że mają posiadać akredytację.

osoby prawne i ﬁzyczne,którewystępująozgodęna

sowania takiego wymogu.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

w sprawie kontraktów na świadczenia

17 lutego 2012 r. (znak: SPS-024-468/12), w sprawie

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

środków publicznych (dalej ustawa o świadczeniach

ży do zadań dyrektora oddziału wojewódzkiego Naro-

dowego Funduszu Zdrowia.

Ponadto oddziały woje-

wódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia zobowiązane

są do zachowania dyscypliny budżetowej i konieczno-

ści równoważenia planu ﬁnansowegowzakresieprzy-

chodów i kosztów, co bezpośrednio wynika z art. 132

ust. 5 ww. ustawy, zgodnie z którym wysokość łącz-

nych zobowiązań funduszu wynikających z zawartych

planie ﬁnansowym.

Wzwiązkuzpowyższymminister

zdrowia zwrócił się do Śląskiego Oddziału Wojewódz-

kiego Narodowego Funduszu Zdrowia o zajęcie stano-

wiska w przedmiotowej sprawie.

Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Na-

rodowego Funduszu Zdrowia poinformował ministra

zdrowia, iż na terenie Gliwic w roku 2012 świadcze-

nia zdrowotne z zakresu endokrynologii ﬁnansowane

ze środków publicznych udzielane są przez cztery

podmioty wykonujące działalność leczniczą.

Potwier-

dził również fakt pogorszenia się poziomu dostępno-

ści przedmiotowych świadczeń ze względu na rozwią-

zanie umowy z Niepublicznym Zakładem Opieki

Zdrowotnej Medi-Spatz z dniem 12 sierpnia 2011 r.

Powodem rozwiązania umowy był brak wymaganego

personelu medycznego – lekarza endokrynologa.

Na

spadek poziomu zabezpieczenia świadczeń znaczący

wpływ miało również rozwiązanie umowy z Centrum

Leczniczo-Rehabilitacyjnym sp. z o.o. Corpora-Med

w Gliwicach, które zwróciło się do Śląskiego Oddzia-

łu Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia

z prośbą o rozwiązanie umowy w rodzaju: ambulato-

logii, z dniem 31 grudnia 2011 r., w związku z bra-

kiem możliwości spełnienia wymagań określonych

w zarządzeniu nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodowe-

wie określenia warunków zawierania i realizacji umów

w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna.

Równocześnie dyrektor Śląskiego Oddziału Narodo-

wego Funduszu Zdrowia podkreślił, iż ograniczona

dostępność przedmiotowych świadczeń wynika nie

tylko z wysokości środków pieniężnych przewidzia-

nych na ich realizacje w planie ﬁnansowym,aletak-

że z braku możliwości pozyskania przez świadczenio-

439

dawców lekarzy specjalistów w dziedzinie endokry-

nologii.

Jednocześnie dyrektor Śląskiego Oddziału NFZ

poinformował ministra zdrowia, iż po zakończeniu

procesu odwoławczego związanego z rozstrzygnię-

ciem postępowań w sprawie zawarcia umów w rodza-

ju: leczenie szpitalne, w miarę możliwości ﬁnanso-

wych przeprowadzi po pierwszym kwartale 2012 r.

analizę poziomu dostępności świadczeń opieki zdro-

wotnej w poszczególnych rejonach województwa ślą-

skiego i rozważy ewentualne ogłoszenie konkursu

w zakresie endokrynologii.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 8 marca 2012 r.

smo z dnia 17 lutego 2012 r., znak SPS-024-469/12,

przy którym przekazano zapytanie pana posła Wie-

(Dąbrowa Tarnowska – Dąbrowa) uprzejmie przeka-

zuję następujące wyjaśnienia.

blicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspreso-

wych, jest prezydent miasta.

ﬁnansowaniabudowy,przebudowy,remontu,utrzy-

mania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów in-

żynierskich, pełnienie funkcji inwestora, utrzymanie

ﬁnansowanesąprzez:

— ministra właściwego do spraw transportu za

wych i autostrad albo drogowych spółek specjalnego

przeznaczenia w odniesieniu do dróg krajowych,

— samorząd województwa w odniesieniu do dróg

wojewódzkich,

— samorząd powiatowy w odniesieniu do dróg po -

wiatowych.

Zadania w zakresie ﬁnansowaniabudowy,prze-

tów gmin.

montu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami

wych, ﬁnansowanesązbudżetówtychmiast.

Dodatkowym źródłem doﬁnansowaniadlasamo-

rządów na zadania drogowe jest rezerwa subwencji

zerwy przeznacza się na doﬁnansowywanie:

1) inwestycji na drogach publicznych powiato-

i wojewódzkich w granicach miast na prawach po-

wiatu i zarządzania tymi drogami.

W bieżącym roku Zarząd Województwa Małopol-

skiego złożył wniosek o doﬁnansowaniezww.rezer-

wy subwencji ogólnej zadania inwestycyjnego pn.

„Przebudowa mostu na potoku Sękówka w miejsco-

wości Ropica Górna wraz z dojazdami”.

Ponadto informuję, że na podstawie art. 10

z późn zm.) ruchem na drogach zarządza: na drogach

tostrad, na drogach wojewódzkich – marszałek woje-

wództwa, na drogach powiatowych i gminnych – sta-

rosta, na drogach publicznych położonych w miastach

440

ekspresowych – prezydent miasta.

Nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

sprawuje: na drogach krajowych – minister właściwy

do spraw transportu, na drogach wojewódzkich, po-

wiatowych, gminnych, publicznych w miastach na

strefach zamieszkania – wojewoda.

Jednocześnie zauważam, że poruszone w wystą-

pieniu zagadnienia dotyczą drogi wojewódzkiej nr 975,

Zarząd Województwa Małopolskiego.

Resort trans-

portu, dysponując środkami jedynie na drogi krajo-

we, zarządzane przez generalnego dyrektora dróg

ﬁnansowaniazadańnadrogachzarządzanychprzez

samorządy.

Ponadto wyjaśniam, że organem zarządzającym

ruchem na drodze wojewódzkiej nr 975 jest marsza-

łek województwa małopolskiego natomiast minister

pełni funkcji nadzorczych wobec organów zarządza-

jących ruchem na drogach innych niż krajowe.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

społecznej, uprzejmie wyjaśniam.

ministra polityki społecznej z dnia 7 października

2005 r. w sprawie progu interwencji socjalnej (Dz. U.

z 2005 r.

Nr 211, poz. 1762) ustawowa weryﬁkacja

kryteriów dochodowych oraz niektórych świadczeń

pomocy społecznej przypada na rok 2012.

W celu wy-

pełnienia zobowiązań wynikających z obowiązują-

cych przepisów Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej zleciło przeprowadzenie badania progu inter-

wencji socjalnej.

Na podstawie wyników tego badania

Rada Ministrów do dnia 15 maja przedstawi Trój-

stronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych pro-

pozycje kwot kryteriów dochodowych.

Po uzgodnie-

niu wysokości kryteriów dochodowych z Trójstronną

Komisją ds. Społeczno-Gospodarczych minister pra-

cy i polityki społecznej ogłosi zweryﬁkowanekryteria

w drodze obwieszczenia do dnia 15 lipca.

W przypad-

ku nieuzgodnienia kryteriów dochodowych w prze-

widzianym terminie przez Komisję Trójstronną ds.

Społeczno-Gospodarczych Rada Ministrów ustali je

rozporządzeniem do dnia 15 lipca.

Zweryﬁkowane

kryteria dochodowe oraz kwoty, o których wcześniej

mowa, będą obowiązywać od dnia 1 października

2012 r.

Zgodnie z art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej rozporządzenia są wydawane przez organy

konania.

W przypadku zwiększenia wysokości pro-

gów dochodowych podstawą prawną do przekazania

stosownych środków ﬁnansowych niezbędnych do

wypłacenia odpowiednio zmienionych świadczeń są

zapisy ustawy o pomocy społecznej oraz wynikające

z niej akty wykonawcze, tak jak to powyżej wspo-

mniano.

Z uwagi na to że obecnie nie są znane ewen-

tualne zmiany wysokości progów dochodowych, nie

ma też możliwości określenia kwot potrzebnych

do wypełnienia zobowiązań ustawowych, które mo-

głyby wyniknąć z tych zmian.

poz. 887, ze zm.), miedzy innymi w dziale VI: Zadania

administracji publicznej w zakresie wspierania rodzi-

ny i systemu pieczy zastępczej (art. 176 i nast.), szcze-

gółowo wymienia zadania jednostek samorządu te-

rytorialnego, wskazując jednocześnie, które zadania

są zadaniami własnymi tych jednostek, a które zle-

conymi z zakresu administracji rządowej.

Ponadto

ustawa ta w wielu przepisach jednoznacznie określa,

które zadania samorząd realizuje obligatoryjnie,

a które fakultatywnie (przy zadaniach fakultatyw-

nych ustawodawca użył sformułowania, że samorząd

dane zadanie zrealizować może).

zastępczej nie zawiera upoważnienia do wydania

aktu wykonawczego, na mocy którego mogłyby zo-

stać przekazane jednostkom samorządu terytorial-

nego środki ﬁnansowenarealizacjęzadańztejusta-

wy wynikających.

Natomiast ustawa ta przewiduje

wprowadzenie programów na doﬁnansowaniezadań

stępczej.

W budżecie państwa na 2012 r. zaplanowano środ-

ki ﬁnansowewkwocie70300tys.złzprzeznacze-

niem na ﬁnansowanieidoﬁnansowaniezadańjedno-

stek samorządu terytorialnego wynikających z usta-

441

społecznej (część 63: Rodzina).

Z kwoty 62 500 tys.

30 000 tys. zł przeznaczonych zostanie – w ramach

resortowego programu – na pokrycie części wydat-

ków związanych z powoływaniem w gminach stano-

wisk asystenta rodziny, a 5000 tys. zł – w ramach

wydatków związanych z prowadzeniem szkoleń dla

dziecka.

Pozostałe środki z rezerwy celowej poz. 53

(27 500 tys. zł) zostaną przeznaczone na sﬁnansowa-

nie wydatków związanych z realizacją przez samo-

rządy zadań zleconych z zakresu administracji rzą-

dowej (tj. prowadzenie przez samorządy województw

ośrodków adopcyjnych i ﬁnansowanieprzezpowiaty

pobytu dzieci cudzoziemców w pieczy zastępczej).

i polityki społecznej (7800 tys. zł) przeznaczone zo-

cie części wydatków związanych z powołaniem

czy zastępczej.

Konkursy ofert w zakresie realizacji

ww. resortowych programów z obszaru wspierania

ne w marcu bieżącego roku.

Doﬁnansowaniedotacją

celową z budżetu państwa zadań własnych gmin

i powiatów z zakresu realizacji zadań wspierania ro-

dziny oraz systemu pieczy zastępczej, w szczególności

dotyczących stworzenia stanowisk asystenta rodziny

i koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej, będzie

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

pytanie pani poseł Anny Fotygi (pismo nr SPS-024-

-472/12 z dnia 17 lutego br.) w sprawie petycji Polonii

zamieszkałej w Vancouver uprzejmie informuję, że

likwidacja stanowiska w Konsulacie Generalnym RP

w Vancouver nastąpiła w związku z procesem re-

strukturyzacji etatowej oraz racjonalizacji zatrudnie-

nia prowadzonym w resorcie spraw zagranicznych.

dyrektora generalnego służby zagranicznej z 27 kwiet-

nia 2011 r. w sprawie restrukturyzacji etatowej i ra-

cjonalizacji zatrudnienia w MSZ i placówkach zagra-

nicznych oraz określeniem limitu etatów dla placó-

wek zagranicznych z datą 31 sierpnia 2011 r. nastą-

piła likwidacja 0,5 etatu do spraw obsługi sekretaria-

tu, co w konsekwencji spowodowało, że zadania pro-

mocyjne i polonijne, dotychczas realizowane również

na ww. stanowisku, zostały włączone do zadań kon-

sula generalnego RP.

Z uwagi na prowadzony proces racjonalizacji za-

trudnienia w resorcie, jak również ze względu na fakt,

że prowadzenie całości spraw promocyjnych i polonij-

nych przez kierownika placówki w pełni gwarantuje

właściwą realizację zadań polityki RP wobec Polonii

oraz zgodnie z priorytetami działań promocyjnych, nie

jest planowane w najbliższym czasie tworzenie no-

wych stanowisk w placówce w Vancouver.

Odnosząc się do petycji mieszkańców Vancouver,

uprzejmie informuję, iż wniosek o ustanowienie

w placówce stanowiska koordynatora do spraw pro-

mocji i łączności kraju z Polonią i zatrudnienia pani

K. J. – pracownika miejscowego naruszałoby nad-

rzędną zasadę wzajemnej niezależności Polonii od

instytucji i placówek RP i mogłoby rodzić sytuację

konﬂiktuinteresówzpunktuwidzeniaprzejrzysto-

ści zasad ﬁnansowegowspieraniaorganizacjiiini-

cjatyw polonijnych.

Ponadto brak jest możliwości uznania argumen-

tów o dysproporcji opieki dyplomatyczno-konsularnej

we wschodniej i zachodniej Kanadzie z uwagi na fakt,

iż w ocenie MSZ wszystkie działania z zakresu ob-

sługi interesantów w okręgu konsularnym realizo-

wane są sprawnie, działalność polonijna i promocyjna

od lat oceniana jest wysoko, również dzięki dyżurom

konsularnym poza Vancouver oraz działaniom kon-

sulów honorowych w Calgary i w Edmonton.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

442

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

pytanie poselskie pani poseł Izabeli Kloc oraz inter-

wencję skierowaną bezpośrednio do ministra skar-

bu państwa z dnia 7 lutego 2012 r. (znak: SPS-024-

-473/12) w sprawie projektu pakietu obniżenia kosz-

tów pracy w spółce Tauron Wytwarzanie SA przed-

stawiam poniżej odpowiedzi na szczegółowe pytania

Ad 1.

Tauron Polska Energia SA jako spółka pu-

bliczna zobowiązana została do sporządzenia pro-

spektu emisyjnego i przedstawienia zamierzeń stra-

tegicznych zarówno akcjonariuszom spółki, jak i po-

tencjalnym inwestorom.

Obecnie Zarząd Tauron Pol-

ska Energia SA konsekwentnie podejmuje działania,

które umożliwiają realizację założonych celów.

Dzia-

łania restrukturyzacyjne prowadzone są zarówno

zgodnie z przepisami prawa, jak i w poszanowaniu

dla wszystkich interesariuszy, w tym strony społecz-

nej.

Spółka realizuje działania restrukturyzacyjne,

które umożliwiają dostosowanie się do wymagań

rynkowych, jak i uwzględniają zmiany zachodzące

w aktywach spółki (odstawienia bloków wytwór-

czych, budowa nowych mocy z wykorzystaniem no-

woczesnych technologii).

Wspomniany w piśmie pro-

ron Wytwarzanie SA jest negocjowany przez zarząd

spółki z przedstawicielami strony społecznej i będzie

wprowadzony, o ile strony dojdą do porozumienia.

O takiej możliwości informowali publicznie również

przedstawiciele związków zawodowych.

Przystąpie-

nie do wymienionego pakietu jest ze strony pracow-

ników dobrowolne.

Wszystkie wymienione działania

są zgodne z przyjętą strategią oraz zmierzają do po-

prawy efektywności funkcjonowania i wzrostu war-

tości dla akcjonariuszy, zgodnie z przyjętą misją Tau-

ron Polska Energia SA, która brzmi: zapewnienie

energii naszym klientom w oparciu o najlepsze prak-

tyki gwarantujące wzrost wartości ﬁrmy.

Ad 2.

Skarb Państwa nie jest akcjonariuszem

Tauron Wytwarzanie SA.

W przypadku gdyby dzia-

łania te były podejmowane przez Tauron Polska

Energia SA (w której Skarb Państwa ma 30,06%

udziału w kapitale zakładowym), to spółka ta wystę-

puje o zgodę do walnego zgromadzenia tylko w przy-

padkach określonych statutem bądź zgodnie z ogól-

nie obowiązującymi przepisami prawa.

Ad 3.

Minister skarbu państwa działa jako akcjo-

nariusz Tauron Polska Energia SA w Katowicach, co

determinuje zakres i dopuszczalne prawem formy

wykonywania nadzoru właścicielskiego nad tym pod-

miotem.

W szczególności zaznaczyć trzeba, iż stosow-

nie do regulacji art. 375

1

K.s.h (Dz. U. z 2000 r.

Nr 94, poz. 1037, z późń. zm.) akcjonariusz nie może

wydawać wiążących poleceń zarządowi i radzie nad-

zorczej dotyczących prowadzenia spraw spółki.

Za-

rząd ponosi pełną odpowiedzialność za podejmowane

Ad 4.

Obecnie stronami umowy społecznej są Tau-

ron Wytwarzanie SA (dawniej Południowy Koncern

Energetyczny SA) oraz związki zawodowe będące sy-

gnatariuszami przedmiotowego dokumentu.

Warun-

ki wypowiedzenia czy zakończenia umowy społecznej

są określone bezpośrednio w przedmiotowym doku-

mencie, a negocjacje prowadzone są w zgodzie z obo-

wiązującymi przepisami prawa oraz w oparciu o za-

pisy przedmiotowego dokumentu.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyra-

pani poseł.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 27 lutego 2012 r.

przedstawienia informacji o stanie realizacji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Grzegorza Adama Woźniaka

(SPS-024-475/12) w sprawie interpretacji art. 5a

zm.), uprzejmie informuję.

Nawiązując do odpowiedzi udzielonej panu posło-

wi w piśmie z dnia 17 stycznia br. (DKOW-WOKW-

ustawy o systemie oświaty należy wskazać, że wy-

mieniony przepis nie określa, w jakiej formie organ

wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego ma

obowiązek przedstawić organowi stanowiącemu in-

formację o stanie realizacji zadań oświatowych tej

jednostki samorządu terytorialnego.

W sposób jed-

noznaczny przepis ten określił tylko termin przeka-

zania organowi stanowiącemu tzw. sprawozdania

oświatowego.

Należy przyjąć, że wskazany w oma-

wianym przepisie dzień 31 października jest ostat-

nim dniem, w którym sprawozdanie oświatowe po-

443

winno zostać przekazane czy też udostępnione orga-

nowi stanowiącemu.

Jak już zostało wyjaśnione

w ww. odpowiedzi z dnia 17 stycznia br., nie został

prawnie określony sposób przedłożenia organowi sta-

nowiącemu jednostki samorządu terytorialnego in-

kach sprawdzianu i egzaminów, o których mowa

oświaty, w szkołach tych typów, których prowadzenie

rytorialnego.

Ustawodawca pozostawił samorządom

swobodę wyboru postaci, formatu i objętości, a także

zakresu tematycznego tych sprawozdań.

Jedyne

dane, które są wymagane w sprawozdaniu oświato-

wym, to wyniki uzyskane przez uczniów na spraw-

dzianie w szkole podstawowej, egzaminie gimnazjal-

nym, egzaminie maturalnym i egzaminie potwier-

dzającym kwaliﬁkacjezawodowe,przeprowadzanych

przez okręgowe komisje egzaminacyjne.

Organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów

jednostki samorządu terytorialnego określa statut

tej jednostki, statut zatem decyduje o tym, w jaki

sposób jest zorganizowana obsługa organu stanowią-

cego jednostki samorządu, a także jaki jest tryb

przedstawiania przez organ wykonawczy organowi

stanowiącemu materiału do rozpatrzenia.

Tak więc informacja, o której mowa w art. 5a

stawiana zgodnie z postanowieniami statutu jednost-

ki samorządu terytorialnego, które mogą np. przewi-

dywać dostarczenie informacji w formie pisemnej do

przewodniczącego organu stanowiącego lub jej przed-

stawienie w formie informacji ustnej na posiedzeniu

organu stanowiącego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

w sprawie nałożenia korekty ﬁnansowej

(477)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do zapy-

tania pana posła Jerzego Borkowskiego, dotyczącego

nałożenia korekty ﬁnansowejwwysokości25%na

roboty budowlane związane z realizacją projektu pn.

Budowa kanalizacji sanitarnej i deszczowej na tere-

nie miasta Wojkowice – etap I, poniżej przekazuję

odpowiedź Ministerstwa Środowiska w przedmioto-

wej sprawie.

Instytucja pośrednicząca w systemie wdrażania

PO IiŚ zgodnie z obowiązującym w systemie trybem

odwoławczym rozpatrzyła zastrzeżenia beneﬁcjenta,

miasta Wojkowice, do ustaleń kontroli procedur za-

wierania umów o zamówienie publiczne w kontrakcie

pn.: Budowa kanalizacji sanitarnej i deszczowej na

terenie miasta Wojkowice – etap I oraz budowa sieci

wodociągowej.

Powyższy kontrakt został podzielony

na trzy zadania.

Dla każdego z trzech zadań powsta-

ły odrębne opinie pokontrolne, które następnie były

przedmiotem rozpatrzenia przez instytucję pośred-

niczącą.

W efekcie rozstrzygnięcia zastrzeżeń bene-

ﬁcjentadoustaleńpokontrolnychinstytucjiwdraża-

jącej instytucja pośrednicząca podtrzymała główne

zarzuty, mające zasadniczy wpływ na ostateczną wy-

sokość korekty, sformułowane w treści tychże opinii,

tj. w odniesieniu do:

1.

Zadania nr 1: naruszenie art. 29 ust. 3 P.z.p. po-

legające na dokonaniu opisu przedmiotu zamówienia

przez wskazanie znaków towarowych oraz ich pocho-

dzenia, mimo iż takie działanie nie było uzasadnione

specyﬁkązamówienia(sankcjonowanekorektąwwy-

sokości 25% w oparciu o tabelę 1, poz. 17 tzw. taryﬁ-

katora) – rozstrzygnięcie instytucji pośredniczącej

zostało wysłane do beneﬁcjentapismemz6lutego

2012 r. (znak: DPOIŚkn-795-1/4822/12/MGa);

2012 r. (znak: DPOIŚkn-795- 1/4827/12/MGa);

3.

Zadania nr 3: naruszenie art. 7 ust. 1 P.z.p.

w zw. z art. 26 ust. 3 P.z.p. polegające na zaniechaniu

wezwania wykonawcy, którego oferta została wybra-

na do uzupełnienia wykazu osób, które będą uczest-

niczyć w wykonywaniu zamówienia, wobec niespeł-

nienia przez wykonawcę warunków określonych

przez zamawiającego w treści SIWZ (sankcjonowane

korektą ﬁnansowąwwysokości25%woparciuota-

belę 1, poz. 15 tzw. taryﬁkatora);naruszenieart.29

ust. 3 P.z.p. polegające na dokonaniu opisu przedmio-

tu zamówienia przez wskazanie znaków towarowych

oraz ich pochodzenia, mimo iż takie działanie nie

wane korektą w wysokości 25% w oparciu tabelę 1,

poz. 17 tzw. taryﬁkatora)–rozstrzygnięcieinstytucji

pośredniczącej zostało wysłane do beneﬁcjanta pi-

smem z 6 lutego 2012 r. (znak: DPOIŚkn-795-l/4833/

12/MGa).

Rozstrzygnięcia instytucji pośredniczącej w od-

niesieniu do każdego z wymienionych wyżej zadań

444

były poprzedzone gruntowną analizą argumentów

zarówno beneﬁcjenta, jak i kontrolujących, całości

dokumentacji poszczególnych postępowań przy uwzględ-

nieniu dorobku doktryny i orzecznictwa Krajowej

Izby Odwoławczej w podobnych przypadkach.

Za-

uważyć należy, że instytucja pośrednicząca odstąpi-

ła bądź zmniejszyła wymiar korekt ﬁnansowychwo-

bec niektórych zarzutów naruszeń wskazanych w opi-

niach pokontrolnych przez IW.

Możliwość obniżenia zastosowanych przez IW sta-

wek korekt ﬁnansowychbyłaprzedmiotemwszech-

stronnej analizy rozpatrujących zastrzeżenia beneﬁ-

cjenta, co znajduje potwierdzenie w treści wskaza-

nych wyżej pism instytucji pośredniczącej do beneﬁ-

cjenta.

Stanowisko instytucji pośredniczącej wyni-

kało z faktu, że zamawiający nie uwzględnił możli-

wości złożenia ofert równoważnych oraz nie przed-

stawił racjonalnych argumentów, iż użycie znaków

towarowych było uzasadnione specyﬁkąprzedmiotu

zamówienia.

Bezspornym jest, iż dokonanie opisu

przedmiotu zamówienia przez wskazanie konkretne-

go produktu oraz jego producenta narusza funda-

mentalną w obszarze zamówień publicznych zasadę

uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wy-

konawców.

Jednocześnie nie znajduje potwierdzenia zarzut

przedstawiony w piśmie z 15 lutego 2012 r., że: do-

tychczas stosowane korekty ﬁnansoweprzezWoje-

wódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej w Katowicach nie przekraczały 5% wartości

kontraktu, gdyż instytucja wdrażająca nakłada rów-

nież wyższe stawki korekt zgodnie z zasadami obo-

wiązującymi w ramach Programu Operacyjnego „In-

Błędnym jest również, jak stwierdza się dalej,

określanie wskazanych wyżej uchybień jako „uchy-

bienia formalne, które miały miejsce, według burmi-

strza Wojkowic w żaden sposób nie ograniczały kon-

kurencji ani też nie doprowadziły do powstania szko-

dy ﬁnansowej”.

Wskazane naruszenia mogły mieć

realny wpływ na przebieg postępowania, zatem nie-

zasadne jest bagatelizowanie ich znaczenia poprzez

klasyﬁkowanieichjako„uchybieniaformalne”.

wskazanym wyżej naruszeniem art. 7 ust. 1 P.z.p.

podejrzenie, iż zawarta w wyniku udzielenia kon-

trolowanego postępowania umowa może nosić ce-

chy nieważności, instytucja pośrednicząca pismem

z 20 lutego 2012 r. (znak: DPOIŚkn-0973-4/7127/12/

MGa), działając zgodnie z art. 165 ust. 4 oraz zapisa-

mi załącznika nr 2, rozdz.

6 Wytycznych w zakresie

z wnioskiem do prezesa Urzędu Zamówień Publicz-

nych o kontrolę doraźną postępowania pn.: Budowa

– zadanie nr 3.

Pismem z 28 lutego 2012 r. (znak:

UZP/DKUE/TD/l1018/2331/12) wiceprezes Urzędu

Zamówień Publicznych poinformowała, iż na podsta-

wie art. 161 ust. 4 P.z.p. prezes Urzędu Zamówień

Publicznych podjął decyzję o wszczęciu postępowania

wyjaśniającego w sprawie ww. kontraktu.

Rozstrzygnięcie instytucji pośredniczącej co do

wysokości korekty w zakresie wskazanego postępo-

wania zostanie ostatecznie potwierdzone po otrzy-

maniu stanowiska prezesa Urzędu Zamówień Pu-

blicznych.

Podsekretarz stanu

Aneta Wilmańska

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

(478)

12, przy którym przesłano zapytanie posła Jerzego

Borkowskiego dotyczące budowy odcinków autostrad

A l i A4, uprzejmie przekazują informacje w przed-

miotowej sprawie.

Odnosząc się do kwestii realizacji projektów

ków dróg na potrzeby organizacji przedmiotowego

turnieju.

Realizacja niektórych zadań inwestycyj-

nych w rzeczywistości związana jest ze zbliżający-

gospodarzami turnieju.

Natomiast żaden z obecnie

445

inwestycje drogowe istotne dla organizacji Mistrzostw

nione w „Harmonogramie przedsięwzięć infrastruk-

turalnych związanych z organizacją UEFA Euro

2012” – tzw. masterplanie opracowanym przez mi-

nistra sportu i turystyki.

W przedmiotowym do-

kumencie drogowe projekty infrastrukturalne

realizowane przez Generalną Dyrekcje Dróg Krajo-

wych i Autostrad zostały podzielone według ich zna-

czenia dla sprawnej organizacji turnieju na odcinki

jowe).

Wśród projektów autostradowych należy wy-

mienić takie jak:

— autostrada Al Toruń – Stryków – 144 km,

— autostrada Al Pyrzowice – Maciejów – Sośnica

— autostrada Al Sośnica – Gorzyczki – 47,8 km,

Spośród wszystkich dróg krajowych wytypowa-

dowej obwodnicy Wrocławia A8.

Wszystkie odcinki autostrad ujęte w masterpla-

nie znajdują się w chwili obecnej na etapie prac bu-

dowlanych.

GDDKiA podjęła działania, których ce-

lem jest zintensyﬁkowaniepracnaprojektachzwią-

zanych z Euro 2012 tak, aby została zapewniona

niezależnych od resortu transportu odnotowano, że

niektóre odcinki autostrady A1 (szczególnie pomię-

dzy węzłami Czerniewice – Kowal) oraz autostrady

A4 (od Tarnowa do węzła Rzeszów Zachód i od wę-

zła Rzeszów Wschód do granicy w Korczowej) mogą

nie być przejezdne przed mistrzostwami.

W stosun-

ku do wszystkich pozostałych projektów, pomimo

występujących trudności, nadal istnieje realna moż-

liwość zapewnienia przynajmniej przejezdności na

turniej Euro 2012.

Ponadto planowana jest nowelizacja ustawy

21 lutego br. Rada Ministrów przyjęła przedmioto-

wy projekt ustawy.

Zakłada on zmiany mające na

celu uzyskanie przejezdności dróg przed rozpoczę-

ciem Euro 2012.

Zapewnienie przejezdności budo-

wanych tras umożliwi kibicom szybszy dojazd na

mecze, pomiędzy miastami, które są gospodarzami

ME, tj. Warszawa, Gdańsk, Poznań i Wrocław.

Należy także wskazać, że ww. odcinki autostrad

dotyczą zadań obejmujących budowę dróg po nowym

wych.

Oprócz tych odcinków istnieje cała pozostała

Odnosząc się do kwestii realizacji zadania bu-

dowy autostrady A2 pomiędzy Strykowem a Kono-

topą, należy wskazać, że przedmiotowy projekt o łącz-

nej długości 91 km w celu sprawnej realizacji został

podzielony na 5 krótszych odcinków.

Jednocześnie,

aby zminimalizować ewentualne trudności zwią-

zane z realizacją zadania, a wynikające z wykorzy-

stania przygotowanej dokumentacji technicznej,

przedmiotowe projekty realizowane są w systemie

„Projektuj i buduj”.

Oznacza to, że jeden podmiot

jest odpowiedzialny zarówno za fazę projektowa-

nia drogi, jak i jej zbudowanie.

W ten sposób wy-

eliminowane zostały możliwe do wystąpienia trud-

ności w ustaleniu podmiotów odpowiedzialnych za

ewentualne opóźnienia.

W okresie zimowym wykonawcy wykonują tę

cześć prac, dla których warunki pogodowe nie stano-

wią przeszkody, jak np. dostarczanie i gromadzenie

materiałów, w tym w szczególności kruszyw i innych

materiałów sypkich, na placach budów.

Dzięki takim

działaniom w momencie wystąpienia przyjaznych

warunków pogodowych możliwe będzie natychmia-

stowe przystąpienie do prac budowlanych.

Należy również podkreślić, że w kontraktach ze

wszystkimi wykonawcami na budowę autostrady A2

pomiędzy Łodzią a Warszawą zawarte zostały klau-

zule zobowiązujące do zapewnienia przejezdności na

przedmiotowej trasie na dzień 31 maja 2012 r.

Reasumując, chciałbym zapewnić, że Minister-

skiej dokłada wszelkich starań, aby zapewnić na czas

trwania turnieju możliwie wysoki standard połą-

czeń na sieci dróg krajowych pomiędzy miastami

gospodarzami, z jednoczesnym zachowaniem norm

bezpieczeństwa ruchu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

446

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

wie modernizacji bazy lotniczej w Powidzu (znak:

SPS-024-480/12), uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

Zgodnie z projektami „Centralnego planu inwe-

stycji budowlanych resortu obrony narodowej na

2012 r.” i „Centralnego planu remontów nieruchomo-

ści resortu obrony narodowej na 2012 r.”, ogólny za-

kres oraz harmonogram realizacji zadań inwestycyj-

nych, a także remontowych w 33.

Bazie Lotnictwa

Transportowego w Powidzu przedstawia się nastę-

pująco:

Nazwa zadania

Wartość

kosztorysowa/

szacunkowa

w tys. zł

Termin

zakończenia

Modernizacja składu paliw

lotniczych

65 078,8 2016 r.

Budowa portu przeładunkowego

Cargo

71 046,4 2014 r.

Budowa budynku strażnicy

lotniskowej straży pożarnej

19 628,2 2012 r.

Budowa kolektora ściekowego

oraz sieci wodociągowej

i hydrantowej dla celów

ochrony ppoż

13 298,5 2013 r.

Modernizacja i rozbudowa parku

sprzętu technicznego wraz

z budową ogrodzenia i magazynu

produktów MPS

128 901,2 2014 r.

Modernizacja budynku

sztabowego nr 91

12 564,5 2012 r.

Rozbudowa centralnej płaszczyzny

postoju samolotów wraz z

wykonaniem oznakowania

pionowego lotniska

140 805,8 2014 r.

Budowa strzelnicy garnizonowej

typu B

22 763,4 2013 r.

Budowa magazynu

wielofunkcyjnego

19 360,0 2013 r.

Modernizacja nawierzchni

lotniskowych

248 372,0 2012 r.

Budowa kompleksowego systemu

ochrony ﬁzycznej

5500,0 2014 r.

Remont budynku sztabowego

nr 2 i 11

20 000,0 2014 r.

Łączna szacunkowa wartość zadań inwestycyjno-

-remontowych ujętych aktualnie w planach resortu

obrony narodowej wynosi 767 318,8 tys. zł.

Rzeczy-

wisty koszt modernizacji lotniska w Powidzu możli-

wy będzie do określenia po rozstrzygnięciu przetar-

gów na wybór wykonawców robót dla wszystkich

przedsięwzięć ujętych w planie.

Ponadto w ramach Programu Inwestycji NATO

z funduszy wspólnych Organizacji Traktatu Północ-

noatlantyckiego, w bazie lotniczej w Powidzu przewi-

dziano realizację projektu paliwowego pn. „Budowa

i modernizacja składów materiałów pędnych i smarów,

na potrzeby Sił Powietrznych” w ramach pakietu inwe-

stycyjnego pn. „Zapewnienie instalacji dla Sił Szybkie-

go Reagowania w Republice Czech i Polsce”.

Wartość

kosztorysowa przedsięwzięcia wynosi 34,6 mln zł.

Przewidywany termin zakończenia projektu to 2015 r.

Inwestorem jest instytucja gospodarki budżetowej

Zakład Inwestycji Organizacji Traktatu Północno-

atlantyckiego.

Obecnie projekt inwestycyjny znajdu-

je się w fazie przygotowań formalno-prawnych i do-

kumentacyjnych (aktualizacja projektu budowlanego

przygotowywanie procedury przetargowej na wybór

wykonawcy robót, po uzyskaniu zgody Komitetu In-

westycyjnego NATO).

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zakończenie

modernizacji bazy lotniczej w Powidzu, planowane na

2016 r., pozwoli na podniesienie standardów szkolenia

lotniczego, zwiększenie bezpieczeństwa lotów i właści-

wą realizację obsług technicznych samolotów tam sta-

cjonujących.

Natomiast zmodernizowanie obiektów

infrastruktury w 33.

Bazie Lotnictwa Transportowe-

go nie przyczyni się do wzrostu zatrudnienia żołnierzy

i pracowników cywilnych.

Działalność inwestycyjno-

-remontowa resortu obrony narodowej w obszarze in-

frastruktury nie jest prowadzona w celu podnoszenia

poziomu zatrudnienia, może być natomiast pochodną

zmian organizacyjnych, polegających np. na zwiększe-

niu obsady etatowej jednostki wojskowej wynikającym

z wprowadzenia do eksploatacji nowego specjalistycz-

nego sprzętu wojskowego.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

w sprawie możliwości doﬁnansowania remontu

Matki Boskiej Zwycięskiej w Chełmie (481)

W odpowiedzi na zapytanie posła na Sejm RP

447

12 z dnia 17 lutego 2012 r.) w sprawie doﬁnansowania

prac przy dachu kościoła Paraﬁi Polskokatolickiej

mie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

W ministerstwie znany jest stan zachowania dwu-

dziestowiecznego kościoła paraﬁalnegoParaﬁiPol-

skokatolickiej w Chełmie.

Paraﬁa,składającwniosek

o udzielenie w 2011 r. dotacji w wysokości 50% cał-

kowitego kosztu prac (pozostałe 50% to deklarowane

środki własne), stwierdziła, że „ze względu na postę-

pujące zaciekanie i zawilgocenie murów kościoła,

spowodowane nieszczelnym dachem, należy przepro-

wadzić jak najszybciej prace naprawcze i konserwu-

jące”.

Wniosek ten został jednak odrzucony z powodu

uchybień formalnych.

Paraﬁawystąpiłaponowniezwnioskiemoudzie-

lenie dotacji w 2012 r.

Wniosek ten za wartość orga-

nizacyjną, w tym za wysokość deklarowanych środ-

ków własnych (50%) oraz pozyskanych z innych źró-

deł, uzyskał 8 punktów na 10 możliwych.

Następnie

został oceniony pod względem wartości merytorycz-

nej i społecznej przez Zespół Sterujący ds. Ochrony

Zabytków i otrzymał łącznie 45,80 punktów w skali

od 0 do 100.

Natomiast minimalna ocena umożliwia-

jąca uzyskanie doﬁnansowaniawynosi60punktów.

Członkowie zespołu sterującego, dokonując oceny,

uwzględnili kryteria zapisane w regulaminie priory-

tetu I, tj.: stan zachowania i czas powstania zabytku,

jego wartość historyczną artystyczną i naukową,

wpis zabytku na listę UNESCO, uznanie go za po-

mnik historii, a także wysokość środków przeznaczo-

nych na doﬁnansowaniewramachpriorytetu.

Zuwa-

gi na powyższe niemożliwe stało się udzielenie doﬁ-

nansowania na prace przy dachu kościoła paraﬁal-

nego ParaﬁiPolskokatolickiejpodwezwaniemMatki

Boskiej Zwycięskiej w Chełmie.

Jednocześnie informuję, że udzielenie dotacji na

bytków jest możliwe wyłącznie po pozytywnym roz-

patrzeniu wniosku złożonego w ramach rokrocznie

ogłaszanego programu „Dziedzictwo kulturowe”

priorytet I: Ochrona zabytków.

Prognozowany bu-

dżet priorytetu I wyniesie w 2012 r. 80 mln zł.

W ramach pierwszego terminu naboru do priorytetu

I wpłynęło 1308 wniosków na łączną kwotę oczeki-

wanego doﬁnansowaniawynoszącąprawie557mlnzł.

Po rozpatrzeniu wniosków z pierwszego naboru zo-

stała rozdysponowana kwota około 73 mln zł.

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 29 lutego 2012 r.

w sprawie sprzeciwu wobec likwidacji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie złożone przez pana Czesława Hoca, posła na

Sejm RP, w sprawie sprzeciwu wobec likwidacji Spe-

cjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Marii

w pow. choszczeńskim (nr SPS-024-484/12), uprzej-

mie informuję.

nieniem szkół ponadgimnazjalnych i specjalnych ma-

jących siedzibę na obszarze powiatu prowadzonych

rada powiatu.

Tym samym organ prowadzący odpo-

wiada za zakładanie nowych szkół i likwidowanie już

istniejących tak, aby umożliwić dzieciom i młodzieży

zamieszkującym na terenie powiatu lub przebywają-

cym w podmiotach leczniczych zorganizowanych

w obszarze jego działania realizację odpowiednio

Decyzję o likwidacji szkoły lub placówki prowa-

dzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego

podejmuje, w formie uchwały, organ stanowiący jed-

nostki samorządu terytorialnego, czyli rada gminy,

temie oświaty ustawą nowelizującą z dnia 19 marca

celu dokonanie czytelnego podziału zadań oświato-

wych pomiędzy organy prowadzące szkoły i organy

sprawujące nadzór pedagogiczny.

Rozstrzyganie

o zakładaniu, przekształcaniu i likwidowaniu szkół

publicznych pozostawiono w wyłącznych kompeten-

cjach jednostek samorządu terytorialnego.

Uchwała

organu stanowiącego jednostki samorządu teryto-

rialnego w sprawie likwidacji szkoły, w zakresie jej

legalności, podlega kontroli wojewody.

Zgodnie z art. 3

rytorialnego.

O nieważności uchwały lub zarządze-

nia (w całości lub w części) orzeka organ nadzoru

nia uchwały lub zarządzenia.

Minister Edukacji Narodowej nie ma wpływu na

decyzje organów prowadzących, także w kwestii li-

448

kwidacji szkół i placówek.

Nie może również w żaden

sposób wpływać na opinie wydawane przez właści-

wego kuratora oświaty.

Jednocześnie Ministerstwo Edukacji Narodowej

zwraca uwagę na konieczność wszechstronnej anali-

zy, uwzględniającej m.in. zgodność działań organu

prowadzącego z zapisami art. 59 ustawy o systemie

oświaty, ze szczególnym zwróceniem uwagi na ter-

miny powiadomienia o planowanych zmianach w sie-

ci szkół i placówek rodziców uczniów i kuratora

oświaty.

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 59 ust. 2

i 5 ustawy o systemie oświaty placówka publiczna

może być zlikwidowana przez organ prowadzący pla-

cówkę, po zapewnieniu przez ten organ wychowan-

kom możliwości kontynuowania nauki i wychowania

w innej placówce publicznej tego samego typu.

Organ

sięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o za-

miarze likwidacji placówki rodziców wychowanków,

kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki

placówek danego typu.

Placówka publiczna prowa-

dzona przez jednostkę samorządu terytorialnego

ganu sprawującego nadzór pedagogiczny.

Należy wziąć również pod uwagę warunki, w ja-

kich będą się uczyć dzieci i młodzież po likwidacji

szkoły, placówki, m.in. liczbę uczniów i wychowan-

ków w oddziałach szkół wchodzących w skład placów-

ki, pomieszczenia do nauki, zapewnienie warunków

bhp w obiekcie szkolnym i na terenie przyszkolnym,

warunki sanitarne, warunki bazowe do realizacji ra-

mowego planu nauczania, ofertę zajęć pozalekcyj-

nych, kwaliﬁkacjekadrypedagogicznejorazorgani-

zację dowożenia uczniów do placówki.

Z informacji uzyskanych z Kuratorium Oświaty

zachodniopomorskiego kuratora oświaty wpłynęło

pismo z uchwałą intencyjną od Zarządu Powiatu

w Choszcznie informujące o zamiarze likwidacji Spe-

Grzegorzewskiej w Niemieńsku, a sprawa jest w trak-

cie badania.

Wizytatorzy Kuratorium Oświaty w Szcze-

cinie dokonują aktualnie analizy przesłanek formal-

nych i prawnych dotyczących zamiaru likwidacji ww.

ośrodka.

efektem społecznego dialogu wszystkich zaintereso-

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

w sprawie planów likwidacji Schroniska

2012 r., w sprawie planowanego zniesienia Schroni-

ska dla Nieletnich w Łańcucie, uprzejmie przedsta-

wiam poniżej stanowisko wobec sformułowanych

przez pana posła argumentów oraz pytań.

Uprzejmie informuję, że minister sprawiedliwości

sprawuje zwierzchni nadzór nad schroniskami dla

nieletnich i zakładami poprawczymi w oparciu o art. 95

poz. 178, z późn. zm.) i jest odpowiedzialny za orga-

nizację tych placówek oraz zapewnienie ﬁnansowa-

nia na właściwym poziomie, umożliwiającym reali-

zację przewidzianych zadań.

Od kilku lat następuje spadek liczby nieletnich

przebywających w schroniskach i zakładach popraw-

czych.

Od około trzech lat wykorzystanie miejsc

w schroniskach spadało i obecnie utrzymuje się na

poziomie nieprzekraczającym 60% limitu miejsc.

Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości prowadzi aktualizowany

cotygodniowo monitoring wykorzystania miejsc

w zakładach poprawczych i schroniskach dla nielet-

niskach dla nieletnich, w tym 10 prowadzonych łącz-

nie z zakładami poprawczymi, Ministerstwo Spra-

wiedliwości dysponuje 626 miejscami, a liczba nielet-

nich w tych placówkach wyniosła 369 wychowanków

zgodnie z ewidencją i 362 wychowanków przebywa-

jących faktycznie w schroniskach.

Ogółem 264 miej-

sca są obecnie niewykorzystane.

Powyższa sytuacja

związana jest z postępującym niżem demograﬁcz-

nym oraz spadkiem spraw nieletnich w sądach.

Taki

stan stał się podstawą do podjęcia w 2010 r. przez

Ministerstwo Sprawiedliwości zmian organizacyj-

nych poprzez zniesienie Schroniska dla Nieletnich

w Gdańsku-Oliwie i utworzenie Zakładu Poprawcze-

go w Gdańsku-Oliwie czy też przekształcenie Zakła-

du Poprawczego dla Chłopców w Mrozach w Zakład

Poprawczy i Schronisko dla Nieletnich Dziewcząt.

Powyższe działania nie spowodowały jednak zatrzy-

mania tendencji spadkowej ilości nieletnich umiesz-

czanych w schroniskach.

Propozycja zniesienia trzech spośród ośmiu samo-

dzielnych schronisk jest aktualnie jedyną uzasadnio-

ną ekonomicznie i organizacyjnie odpowiedzią na

zmiany demograﬁcznezachodzącewnaszymspołe-

czeństwie oraz wzrastające koszty utrzymania pla-

cówek.

Zmniejszenie limitów miejsc i sukcesywne

zmniejszanie zatrudnienia w schroniskach jest nie-

449

możliwe z powodu ponoszenia wielu kosztów stałych

generowanych przez większość obowiązkowych dzia-

łów placówek, niezależnych od ilości nieletnich, któ-

rymi są działające w schroniskach szkoły, internaty

oraz warsztaty szkolne.

Przy niewykorzystanych li-

mitach miejsc i konieczności ponoszenia stałych

kosztów, w tym głównie na wynagrodzenia zatrud-

nionej w placówkach kadry, wzrastają koszty jednost-

kowe utrzymania nieletnich.

Podczas gdy średnie

miesięczne koszty utrzymania nieletniego w zakła-

dach dla nieletnich wynoszą ok. 10,7 tys. zł (wg stanu

na 2011 r.), to schronisko w Łańcucie generuje kosz-

ty miesięczne powyżej 12 tys. zł, schronisko w War-

szawie-Okęciu powyżej 14 tys. zł, natomiast placów-

ka w Pobiedziskach powyżej 16 tys. zł miesięcznie.

Uprzejmie informuję, że Schronisko dla Nielet-

nich w Łańcucie, zgodnie z § 1 pkt 8 zarządzenia

ministra sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2004 r.

(Dz. Urz.

Min.

Sprawiedl.

Nr 6, poz. 20 i Nr 8,

poz. 29), jest schroniskiem interwencyjnym dla

chłopców z limitem 42 miejsc.

W schronisku funkcjo-

nuje tylko jedna grupa o charakterze interwencyj-

nym z limitem 6 miejsc, zaś 3 grupy funkcjonują jako

zwykłe grupy schroniskowe.

Taka sytuacja jest spo-

wodowana brakiem potrzeb umieszczania w placów-

ce tzw. trudnych, bardziej zdemoralizowanych nielet-

nich.

W ostatnich latach niemal we wszystkich pla-

cówkach dokonywano większych lub mniejszych na-

kładów na poprawę istniejącej bazy i jej moderniza-

cję.

Wśród schronisk dla nieletnich działających jako

samodzielne placówki najmniej doﬁnansowanebyły

Schronisko dla Nieletnich w Łańcucie, Schronisko

dla Nieletnich w Pobiedziskach oraz Schronisko dla

Nieletnich w Warszawie-Okęciu.

Znacznie większe

nakłady ﬁnansoweponiesionezostaływSchronisku

dla Nieletnich w Chojnicach oraz w Schronisku dla

Nieletnich w Stawiszynie.

W 2005 r. ukończono bu-

dowę i utworzono Schronisko dla Nieletnich w Gac-

kach.

Aktualnie wiele prac remontowych odbywa się

w Schronisku dla Nieletnich w Dominowie.

Z ekono-

micznego punktu widzenia podejmowanie działań

w stosunku do wyżej wymienionych placówek mogło-

by spotkać się z zarzutem niegospodarności.

Dotych-

czasowe nakłady poniesione w Schronisku dla Nie-

letnich w Łańcucie, w szczególności na wyposażenie

i zabezpieczenie techniczne, poprawiły natomiast

standard placówki i pozwoliły pracować oraz na bie-

żąco realizować zadania na poziomie wynikającym

z obowiązujących przepisów.

Należy podkreślić, że po

ewentualnej likwidacji placówki budynki i teren po-

zostaną do zagospodarowania przez zarządcę nieru-

chomości – Sąd Okręgowy w Rzeszowie, który może

przeznaczyć je na poprawę warunków lokalowych

podległych mu sądów rejonowych.

Jednocześnie pragnę zauważyć, że wychowanko-

wie Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie w ograni-

czonym zakresie korzystają z zewnętrznej infra-

struktury publicznej, tj. stadionu sportowego, boiska

„Orlik”, skateparku, kortów tenisowych, pływalni.

Udział nieletniego w zajęciach poza terenem schro-

niska jest formą nagrody i zgodnie z § 91 ust. 1 pkt 8

i ust. 3 rozporządzenia ministra sprawiedliwości

nu prowadzącego postępowanie, tj. sądu.

Pragnę zapewnić, że Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści dostrzega problemy związane ze zniesieniem

trzech z ośmiu samodzielnych schronisk dla nielet-

nich, zwłaszcza wpływem realizacji tej decyzji na lo-

kalne rynki pracy.

Należy jednak zauważyć, że

w przypadku podjęcia ostatecznej decyzji o likwidacji

trzech schronisk niektórzy ich pracownicy ze wzglę-

du na staż pracy i wiek będą mogli skorzystać

z uprawnień emerytalnych.

Ponadto wszystkim pra-

cownikom pedagogicznym będą przysługiwały świad-

z późn. zm.).

Pracownicy niepedagogiczni skorzysta-

ją natomiast z uprawnień wynikających z art. 8 usta-

pracy.

W budżecie resortu na 2012 r. zabezpieczone

są stosowne środki ﬁnansowenatencel.

Pragnę podkreślić, że planowane zniesienie

Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie nie utrudni

wykonywania orzeczeń sądowych o umieszczaniu

nieletnich w schroniskach i nie przerzuci kosztów

funkcjonowania na inne placówki w celu zorganizo-

wania nowego zaplecza techniczno-organizacyjnego.

Ewentualna likwidacja placówki przyczyni się do wy-

korzystania w lepszym stopniu infrastruktury i ka-

dry już istniejących placówek tego rodzaju.

Należy

również wskazać, że widoczna poprawa warunków

komunikacyjnych w województwach podkarpackim

i małopolskim nie stoi w sprzeczności z możliwością

dowożenia nieletnich do najbliższych placówek w Do-

minowie i Gackach.

uprzejmie informuję, że projekt zarządzenia w spra-

wie zniesienia schronisk jest obecnie na etapie prac

wewnątrz Ministerstwa Sprawiedliwości po zakoń-

czonych już konsultacjach społecznych.

Pragnę za-

pewnić, że wszystkie uwagi dotyczące planowanego

zniesienia schronisk dla nieletnich są poddawane

wnikliwej analizie zarówno w aspekcie oceny skut-

ków organizacyjnych, ekonomicznych, jak też proce-

sowych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

450

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie warunków organizowania

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

usza Arkita (SPS-024-499/12) w sprawie warunków

wanych społecznie w specjalnych przedszkolach,

formuję.

Kwestie związane z organizacją kształcenia spe-

nawcze do ustawy.

Szczegółowe regulacje dotyczące kształcenia spe-

cjalnego zostały określone w przepisach rozporzą-

2010 r.:

1) w sprawie warunków organizowania kształce-

2) w sprawie warunków organizowania kształce-

Powyższe przepisy istotnie wskazują, że kształce-

nie uczniów niepełnosprawnych w powyższych szko-

łach i oddziałach może być prowadzone do końca

rym uczeń kończy:

wej;

nazjalnej.

Zmiana dotycząca górnej granicy wieku kształce-

nia tych uczniów wynikała z konieczności dostoso-

wania przepisów ww. rozporządzeń do zmian wpro-

wadzonych wcześniej w innych aktach prawnych.

Dotyczyło to m.in. przepisu art. 14 ust. 1 ustawy

wi, że wychowaniem przedszkolnym obejmuje się

dziecko kończy 6 lat.

Natomiast w przypadku dzieci

cjalnego wychowaniem przedszkolnym może być ob-

w którym kończy 8 lat.

Zatem obowiązek szkolny

tych dzieci może być odroczony do końca roku szkol-

nego w roku kalendarzowym, w którym dziecko koń-

czy 8 lat (zgodnie z art. 14 ust. 1a ustawy o systemie

oświaty w brzmieniu obowiązującym od 1 września

2012 r.).

Natomiast przepis art. 14 ust. 1a ustawy

w brzmieniu obowiązującym tylko do dnia 31 sierp-

nia 2012 r., dopuszcza obejmowanie wychowaniem

przedszkolnym dzieci posiadające orzeczenie o po-

trzebie kształcenia specjalnego w wieku powyżej

czy 10 lat.

W konsekwencji obowiązek szkolny tych

czy 10 lat, wyłącznie przed 31 sierpnia 2012 r.

Reasumując, przepisy ustawy z dnia 19 marca

niżenie o 1 rok wieku rozpoczynania obowiązku

szkolnego oraz skrócenie o 2 lata okresu odraczania

spełniania obowiązku szkolnego wobec dzieci niepeł-

nosprawnych.

W związku z powyższym, w celu zniwelowania

bardzo dużych dysproporcji wiekowych między ucznia-

mi niepełnosprawnymi kształcącymi się na tym sa-

mym etapie edukacyjnym w różnych typach szkół,

w ww. rozporządzeniach obniżono górną granicę wie-

ku kształcenia uczniów w szkołach i oddziałach

o 1 rok, zachowując jednocześnie ten sam łączny wy-

miar okresu kształcenia wynoszący 17 lat.

Równocześnie przepisy ww. rozporządzeń wska-

zują, że uczniowie niepełnosprawni, którzy przed

łach ponadgimnazjalnych, mogą kontynuować na-

ukę w takich szkołach do końca roku szkolnego

czy 24. rok życia.

W powyższym stanie prawnym uczniowie mieli

możliwość wyboru okresu nauki w zasadniczych

szkołach zawodowych w zależności od zawodu – dwu-

lub trzyletniego.

Uzależnione to było m.in. od wieku,

w którym rozpoczynali realizację obowiązku szkol-

nego, oraz przebiegu nauki na wcześniejszych eta-

pach edukacyjnych.

Uczniowie ci, korzystając bowiem

ze szczególnych regulacji dających im prawo odrocze-

nia realizacji obowiązku szkolnego maksymalnie do

10. roku życia i/lub przedłużenia każdego etapu edu-

451

kacyjnego co najmniej o jeden rok, mogli kończyć

szkołę podstawową w wieku 18 lat, a następnie gim-

nazjum w wieku 21 lat.

Wówczas, mając na względzie

przepisy wskazujące na możliwość kształcenia w szko-

łach ponadgimnazjalnych dla młodzieży maksymal-

nie do ukończenia 23. roku życia, w sytuacji gdy

chcieliby kontynuować edukację na tym etapie, mo-

gliby wybrać szkołę o okresie nauki nie dłuższym niż

dwa lata.

Natomiast gdyby ukończyli gimnazjum

przed ukończeniem 20 lat, mogliby uczyć się zawodu

o okresie nauki dwu- lub trzyletnim.

Jednak w związku ze zmianą przepisów art. 9 ust. 1

oświaty, wprowadzonych przepisami art. 1 pkt. 7 lit. a

zasadnicza szkoła zawodowa, liceum ogólnokształcą-

ce i szkoła specjalna przysposabiająca do pracy – będą

wyłącznie trzyletnie, a technikum – czteroletnie.

Wo-

bec tego również okres nauki w każdej szkole zawo-

dowej będzie trwał 3 lata.

nie ww. uczniom, którzy ukończą gimnazjum w wie-

ku 21 lat, kontynuowania edukacji na poziomie szko-

ły ponadgimnazjalnej, niezbędne jest dostosowanie

przepisów powyższych rozporządzeń do zmian doko-

mie oświaty.

Obecnie w Ministerstwie Edukacji Narodowej trwa-

ją prace legislacyjne mające na celu nowelizację roz-

porządzeń ministra edukacji narodowej z dnia 17 li-

stopada 2010 r. w sprawie warunków organizowania

nie w przedszkolach, szkołach i ośrodkach, tak aby

możliwe było kontynuowanie przez tych uczniów na-

uki w szkołach ponadgimnazjalnych.

Należy jednak zauważyć, że z przepisów wskaza-

nych wyżej rozporządzeń nie wynika, że uczeń niepeł-

nosprawny musi uczęszczać do gimnazjum aż do ukoń-

czenia 21. roku życia.

Jest to prawo, a nie obowiązek

i jest skierowane do uczniów, którzy z uzasadnionych

powodów musieli skorzystać z odroczenia realizacji

obowiązku szkolnego i/lub przedłużenia etapu edu-

kacyjnego, co wydłużyło czas niezbędny na ukończe-

nie obowiązkowej szkoły podstawowej, a potem gim-

nazjum.

Decyzja taka powinna być podejmowana

każdorazowo w odniesieniu do indywidualnych po-

trzeb edukacyjnych danego ucznia.

Nauczyciele oraz

specjaliści pracujący z nim powinni okresowo doko-

nywać wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjo-

nowania tego ucznia i na bieżąco modyﬁkowaćindy-

widualny program edukacyjno-terapeutyczny.

Ucznio-

wie ci nie zawsze potrzebują bowiem przedłużania

etapu edukacyjnego.

Decyzję w tej sprawie dyrektor

każdej szkoły powinien podejmować zatem z dużą

rozwagą, gdyż ma ona wpływ na dalszą edukację

ucznia niepełnosprawnego.

W każdym przypadku

trzeba mieć na uwadze, że przedłużenie uczniowi da-

nego etapu edukacyjnego musi umożliwiać mu ukoń-

czenie nauki w szkole ponadgimnazjalnej przed osią-

gnięciem maksymalnego wieku wskazanego w prze-

pisach prawa oświatowego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

2012 r., znak: SPS-024-501/12, w sprawie postępu

uprzejmie informuję, iż odpowiedź została przygoto-

wana na podstawie informacji przedstawionych przez

prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

1.

Jaki jest aktualny stan zaawansowania prac

inwestycyjnych w aspekcie planowanego zakończenia

Aktualny stan realizacji „Programu budowy

–2013” jest następujący.

W posiadaniu inwestora – Regionalnego Zarządu

Gospodarki Wodnej w Krakowie, znajdują się aktu-

alnie projekty wszystkich znaczących obiektów zada-

nia I, II i III, dla których uzyskano pozwolenia na

budowę lub trwają procedury wydawania decyzji.

Dla

dwóch obiektów: drogi krajowej 28 – etap IV i obwa-

łowania zespołu zabytkowego w Jaszczurowej trwają

prace projektowe.

Równocześnie trwają procedury

wyboru wykonawców robót w trybie ustawy o zamó-

wieniach publicznych.

W 2011 r. prowadzono główne prace na zada-

niach:

Zadanie I – zbiornik.

W ramach zadania realizo-

wano nasypy hydrotechniczne etap I i etap II.

Prace

etapu I w m.

Zembrzyce zakończono, prace etapu II

w m.

Stryszów są zaawansowane w 80%.

Pozostały

zakres przewidziany jest do wykonania po wybudo-

waniu mostów w ciągu linii kolejowej i drogi lokalnej

oraz po przełożeniu linii kolejowej.

W roku 2011 za-

kończono montaże zamknięć przelewu powierzchnio-

wego zapory, wykonano pełny zakres dróg wewnętrz-

nych wraz z drogą na koronie zapory, wykonano ob-

licowanie kamienne parapetu zapory, wykonano ze-

spół oświetlenia zapory i dolnego stanowiska, prowa-

452

dzono prace związane z przełożeniem i doprowadze-

niem mediów do obiektów towarzyszących na dolnym

stanowisku (budynek administracyjny, ośrodek za-

rybieniowy elektrownia).

Od miesiąca października

kontynuowano budowę elektrowni (po uzyskaniu ak-

ceptacji NFOŚiGW).

Kontynuowano prace związane

z przygotowaniem czaszy zbiornika do zalania (prace

rekultywacyjne i makroniwelacja).

Kontynuowano

prace badawcze i archeologiczne na terenie zbiorni-

ka.

Kontynuowano również prace związane z zabu-

dową przeciwrumowiskową potoków.

Zadanie II – przebudowa dróg, w tym budowa dro-

gi krajowej 28 (etap III Tarnawa – Zembrzyce) wraz

z wiaduktem nad linią kolejową.

Prace są zaawanso-

wane w 95%, termin zakończenia etapu III – maj

2012 r.

Trwały prace projektowe dróg lokalnych i re-

alizacja dróg zbiorczych.

Zadanie III – przebudowa kolei.

W roku 2011 nie

rozpoczęto robót związanych z przełożeniem linii ko-

lejowej ze względu na uzyskanie decyzji o ustaleniu

lokalizacji linii kolejowej (ULLK) dopiero w paździer-

niku.

Rozpoczęto negocjacje w sprawie odszkodowa-

nia za grunty objęte decyzją o ULLK.

W roku 2012 przewiduje się rozpoczęcie i kon-

tynuowanie robót na obiektach wszystkich trzech

zadań.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione wyja-

śnienia stanowią wyczerpującą odpowiedź na zapy-

tanie pana posła Tadeusza Arkita.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 28 lutego 2012 r.

w sprawie waloryzacji zasiłku pielęgnacyjnego

(502)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

dotyczące zapytania posła Tadeusza Arkita w spra-

informuję.

Na podstawie art. 18 ustawy o świadczeniach ro-

dzinnych w 2012 r. będzie miała miejsce kolejna okre-

sowa weryﬁkacjam.in.wysokościświadczeńrodzin-

nych, w tym kwoty zasiłku pielęgnacyjnego i świad-

czenia pielęgnacyjnego.

O jej wynikach rozstrzygnie

sją do Spraw Społeczno-Gospodarczych najpóźniej do

czeń rodzinnych wprowadzone zostaną począwszy od

Warszawa, dnia 5 marca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Jana Ziobro (nr SPS-024-503/12),

w sprawie zmian legislacyjnych związanych kształ-

ceniem zawodowym oraz podstawami programowy-

mi kształcenia w zawodach, uprzejmie wyjaśniam.

Istotą zmian wprowadzanych ustawą z dnia 19 sierp-

jest wdrożenie nowych rozwiązań programowych

w systemie kształcenia zawodowego, mających na

celu uelastycznienie edukacji zawodowej i zbliżenie

jej do rynku pracy.

Zmiany legislacyjne odzwierciedlają propozycje

rozwiązań wypracowanych przez Zespół opiniodaw-

czo-doradczy do spraw kształcenia zawodowego, po-

453

wołany zarządzeniem ministra edukacji narodowej

grudnia 2009 r.

(14 grudnia 2009 r. odbyła się kon-

ferencja podsumowująca prace zespołu).

W skład ze-

społu wchodzili przedstawiciele 25 instytucji, w tym

przedstawiciele ministrów właściwych dla zawodów,

organizacji pracodawców (Związek Rzemiosła Pol-

skiego, Krajowa Izba Gospodarcza, Polska Konfede-

racja Pracodawców Prywatnych Lewiatan, Konfede-

racja Pracodawców Polskich), organizacji branżo-

wych (Naczelna Organizacja Techniczna, Polska Izba

Przemysłowo-Handlowa Budownictwa), środowisk

samorządowych (Związek Powiatów Polskich, Zwią-

zek Województw RP, Związek Miast Polskich, Unia

Metropolii Polskich), oświatowych (Ogólnopolskie

Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty, Stowa-

rzyszenie Dyrektorów i Nauczycieli Centrów Kształ-

cenia Praktycznego, Rada Szkół Katolickich, Zwią-

zek Zakładów Doskonalenia Zawodowego) i związko-

wych (Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania NSZZ

wym zostały opisane w broszurze pt. „Założenia pro-

jektowanych zmian – kształcenie zawodowe i usta-

wiczne”, a następnie upublicznione i poddane debacie

społecznej podczas konferencji regionalnych w okre-

sie od stycznia do kwietnia 2010 r.

Rozwiązania wprowadzane z dniem 1 września

aktów wykonawczych wychodzą naprzeciw postulo-

wanemu nawiązywaniu i zacieśnianiu współpracy

szkół prowadzących kształcenie zawodowe z przedsię-

biorstwami oraz z indywidualnymi pracodawcami

przede wszystkim w zakresie realizacji praktycznej

nauki zawodu.

Wprowadzono także mechanizm skła-

niający szkoły i jednostki samorządu terytorialnego,

jako ich organy prowadzące, do kształtowania oferty

kształcenia zawodowego z uwzględnieniem specyﬁki

społeczno-gospodarczej regionu, tj. zgodnie z potrze-

bami rynku pracy (art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 7 wrze-

1)

w brzmieniu obowią-

zującym od dnia 1 września 2012 r.).

Kluczowym elementem modernizacji kształcenia

zawodowego jest podział zawodów na kwaliﬁkacje

stwarzający podstawy do uelastycznienia procesu

kształcenia zawodowego, co umożliwi dostosowywa-

nie go do indywidualnych potrzeb i możliwości uczą-

twi sformułowanie oferty edukacyjnej adekwatnej do

zawodowe.

Ma to fundamentalne znaczenie dla pod-

niesienia jakości kształcenia w szkolnictwie zawodo-

wym oraz zbliżenia go do rynku pracy, a w konse-

kwencji zmniejszenia odsetka absolwentów szkół

zawodowych w populacji bezrobotnych oraz poprawy

ich sytuacji na rynku pracy.

Odnosząc się szczegółowo do wątpliwości zgłasza-

nych przez środowisko rzemieślnicze, wyjaśniam, co

następuje.

1.

Kwestie dotyczące egzaminów przeprowadza-

nych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślni-

czych uregulowane są w ustawie z dnia 22 marca

z późn. zm.).

Zgodnie z art. 3 ust. 3 i 3c powołanej

ustawy komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych

przeprowadzają egzaminy mistrzowskie i czeladnicze

oraz wydają dyplomy mistrza i świadectwa czeladni-

cze osobom, które złożyły stosowny egzamin.

Nadzór

nad działalnością komisji egzaminacyjnych izb rze-

mieślniczych sprawuje Związek Rzemiosła Polskiego.

W myśl art. 11 ust. 3 i 3a ustawy o rzemiośle izby

rzemieślnicze, będące organizacjami samorządu go-

spodarczego rzemiosła, są uprawnione do potwier-

dzania egzaminów kwaliﬁkacyjnychświadectwami

czeladniczymi i dyplomami mistrzowskimi oraz do

W art. 3 ust. 4 i 4a ustawy o rzemiośle minister

ważniony do określenia, po zasięgnięciu opinii Związ-

ku Rzemiosła Polskiego, w drodze rozporządzenia,

warunków powoływania komisji egzaminacyjnych

izb rzemieślniczych, warunków dopuszczania do eg-

zaminu i sposobu jego przeprowadzania, wysokości

wynagrodzenia członków komisji, warunków i trybu

wydawania oraz wzorów świadectw czeladniczych,

dyplomów mistrzowskich, zaświadczeń o zdaniu eg-

zaminu sprawdzającego, w tym wydawania duplikatów

suplementów do świadectw czeladniczych i dyplomów

mistrzowskich (europass), a także sposobów wydawania

duplikatów i dokonywania legalizacji dokumentów

przeznaczonych do obrotu z zagranicą oraz wysoko-

ści odpłatności za wykonywanie tych czynności.

Roz-

porządzenie powinno uwzględniać w szczególności

dzące w skład komisji egzaminacyjnych, zakres obo-

wiązujących tematów egzaminacyjnych oraz możli-

wość zwolnienia z części egzaminu osoby przystępu-

jącej do egzaminu.

Obecnie trwają prace nad przygotowaniem pro-

jektu rozporządzenia we współpracy z przedstawicie-

lami Związku Rzemiosła Polskiego.

Zgodnie z art. 21

ścia w życie przepisów ww. rozporządzenia, nie dłużej

w życie tej ustawy (tj. do 31 sierpnia 2013 r.), zacho-

wują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze wy-

tj. rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia

tuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadza-

czych (Dz. U. Nr 215, poz. 1820).

2.

Jak wskazano powyżej, jednym z celów wpro-

wadzanych zmian jest zharmonizowanie kształcenia

kalnego i regionalnego rynku pracy.

Za w pełni uza-

1)

454

sadnione należy zatem uznać nałożenie na dyrektora

szkoły obowiązku zasięgnięcia opinii zarówno powia-

towej, jak i wojewódzkiej rady zatrudnienia co do

niem, w porozumieniu z organem prowadzącym szko-

łę, zawodów, w których kształci szkoła.

Należy przy

tym zauważyć, iż w myśl art. 11–12a ustawy z dnia

województwa ustalana jest strategia rozwoju regional-

nego (województwa), we współpracy w szczególności

z samorządem gospodarczym i zawodowym.

3.

Modernizacja kształcenia zawodowego nie pre-

feruje ani kształcenia modułowego, ani programów

o strukturze przedmiotowej.

Zgodnie z art. 22a

ust. 2b ustawy o systemie oświaty dopuszczanie do

użytku w danej szkole programu nauczania w zawo-

dzie należy do wyłącznej kompetencji dyrektora szko-

ły.

Przepisy powszechne nie przesądzają konstrukcji

programu nauczania (modułowa czy przedmiotowa)

– ustanawiają jeden tylko warunek: w przypadku

szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe w szkol-

nym zestawie programów nauczania należy w całości

uwzględnić podstawę programową kształcenia ogól-

nego ustaloną dla danego etapu edukacyjnego oraz

podstawę programową kształcenia w zawodach.

Nowe rozwiązania programowo-organizacyjne

wzmacniają kształcenie praktyczne.

W ramowych

planach nauczania dla szkół prowadzących kształce-

nie zawodowe, określonych w rozporządzeniu mini-

stra edukacji narodowej

z dnia 7 lutego 2012 r.

publicznych (Dz. U. z 22 lutego 2012 r. poz. 204),

określono minimalny wymiar godzin obowiązkowych

zajęć w cyklu nauczania w zakresie kształcenia za-

wodowego praktycznego, w taki sposób, że w za-

sadniczej szkole zawodowej liczba godzin zajęć

kształcenia zawodowego praktycznego wynosi co

najmniej 60% ogólnej puli godzin zajęć przeznaczo-

nych na kształcenie zawodowe (zał. nr 6), a w tech-

nikum i w szkole policealnej – 50% (zał. nr 8 i 9).

Wskazane regulacje dotyczą zarówno kształcenia

modułowego, jak i przedmiotowego.

4.

Zakres przedmiotowy nowelizacji ustawy o sys-

temie oświaty dokonanej ustawą z dnia 19 sierpnia

2011 r. dotyczył organizacji kształcenia zawodowego

na poziomie ponadgimnazjalnym oraz kształcenia

ustawicznego osób dorosłych, stąd nie objął doradztwa

zawodowego dla uczniów na poziomie gimnazjalnym.

Pragnę jednak podkreślić, iż wdrażanie zmian w kształ-

ceniu zawodowym i ustawicznym wspierają projekty

systemowe realizowane w ramach Programu Opera-

cyjnego „Kapitał ludzki” (priorytet III: Wysoka jakość

systemu oświaty) w latach 2008–2014, w tym projekt

mający na celu „Opracowanie modelu doradztwa za-

wodowego oraz internetowego systemu poradnictwa

edukacyjno-zawodowego”.

W mojej opinii, rezultaty

projektu stanowić będą punkt wyjścia do podjęcia sto-

sownych działań, w tym legislacyjnych.

Pragnę poinformować, że w styczniu br. przedsta-

wiciel Departamentu Kształcenia Zawodowego i Usta-

wicznego MEN uczestniczył w spotkaniu z Izbą Rze-

mieślniczą oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości

w Tarnowie, podczas którego szczegółowo omówiono

i wyjaśniono wątpliwości podnoszone przez środowi-

sko rzemieślnicze.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Warszawa, dnia 1 marca 2012 r.

górników (505)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

21 lutego 2012 r., znak: SPS-024-505/12, zapytanie

posła Józefa Rójka w sprawie rekompensat dla osób,

niane w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakła-

dach rud uranu i batalionach budowlanych, uprzej-

mie przedstawiam, co następuje.

z późn. zm.) żołnierzom:

czenie pieniężne.

455

wanej), potwierdzającego rodzaj i okres wykonywa-

nia przymusowego zatrudnienia w ramach zastępczej

podwyższeniu przy zastosowaniu waloryzacji.

przykładowo z tytułu pracy przymusowej na rzecz

nauczanie przysługuje jedno z tych świadczeń lub je-

zainteresowanego.

Osobom uprawnionym przysługu-

je także ryczałt energetyczny.

talionach budowlanych, przysługują świadczenia pie-

Mając powyższe na uwadze, nie ma możliwości

prowadzenia prac nad zmianą przepisów ustawy

o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysłu-

gujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej

mieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach

budowlanych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 2 marca 2012 r.

ministra edukacji narodowej

w sprawie domniemanych nieprawidłowości

(506)

Odpowiadając na zapytanie pana posła Artura

Cezarego Górskiego, przesłane przy piśmie z dnia 21 lu-

tego 2012 r., znak: SPS-024-506/12, dotyczące ewen-

tualnych nieprawidłowości przy rozstrzygnięciu kon-

kursu na stanowisko dyrektora gimnazjum nr 55

w Warszawie, przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Pan Poseł Górski zgłasza wątpliwość co do obiek-

tywizmu opisanych w jego piśmie działań komisji

przeprowadzającej w dniu 9 stycznia 2012 r. konkurs

na stanowisko dyrektora ww. szkoły.

Zbadanie po-

wyższego należy do kompetencji organu prowadzą-

cego (tj. burmistrza dzielnicy Żoliborz), który zgodnie

z treścią art. 36a ust. 12 ustawy o systemie oświaty

przebiegu postępowania konkursowego na stanowi-

sko dyrektora szkoły lub placówki, w tym dokumen-

tów potwierdzających kwaliﬁkacjekandydatóworaz

podjęcia stosownych działań nadzorczych nad kon-

kursem na ww. stanowisko.

Należy zwrócić uwagę,

że stosownie do treści § 8 ust. 2 rozporządzenia mi-

rektora publicznej szkoły lub publicznej placówki

poz. 373, z późn. zm.) organ prowadzący publiczne

przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę

zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i za-

rządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwier-

dzenia nieprawidłowości określonych przepisami ww.

regulacji prawnej.

Ponadto uprzejmie informuję, że stosownie do

art. 36a ust. 1 ww. ustawy kompetencje w zakresie

powierzania stanowiska dyrektora szkoły zostały

przypisane jedynie organowi prowadzącemu, a dzia-

łania nadzorcze w przedmiocie ustalenia legalności

działań organu prowadzącego w zakresie prawidło-

wości powierzenia stanowiska dyrektora oraz rozpa-

trzenia pod względem zgodności z prawem zarządze-

nia w ww. sprawie wykonują wojewodowie.

Z treści zapytania pana posła Górskiego wynika,

że rodzice uczniów uczęszczających do gimnazjum

nr 55 w Warszawie, niezadowoleni z wyłonienia pani

R. K. na stanowisko dyrektora ww. szkoły, wystąpili

z protestem do burmistrza dzielnicy Żoliborz.

Jed-

nakże z pisma nie wynika, jakie działania podjął bur-

mistrz w celu wyjaśnienia kwestii niepokojących ro-

dziców, dotyczących wzmiankowanego powyżej kon-

kursu na stanowisko dyrektora szkoły.

Należy za-

uważyć, że zgodnie z treścią art. 229 pkt 3 ustawy

Kodeks postępowania administracyjnego jeżeli prze-

456

pisy szczególne nie określają innych organów właści-

wych do rozpatrywania skarg, organem właściwym

mistrza jest rada gminy.

Powyższe prowadzi do wnio-

sku, że właściwym w sprawie zbadania prawidłowo-

ści postępowania burmistrza dzielnicy Żoliborz w przed-

miotowej sprawie jest Rada Dzielnicy Żoliborz.

Nato-

miast właściwym w sprawie zbadania prawidłowości

postępowania ww. władz samorządowych jest Rada

Miasta Stołecznego Warszawy.

Przekazując Pani Marszałek powyższe wyjaśnie-

Minister

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-024-507/11, dotyczące zapytania posła Johna

Zakaz łączenia różnych funkcji rodziny zastępczej

istniał już na gruncie poprzedniego stanu prawnego

poz. 320).

Przepis ten miał na celu zapobieganie sy-

tuacjom obejmowania przez rodziny zastępcze opieką

zbyt dużej liczby dzieci oraz potrzebę tworzenia ro-

dzin specjalistycznych, zorientowanych na specyﬁcz-

ne potrzeby umieszczanych w nich dzieci.

Jednocze-

śnie ww. nowelizacja umożliwiała rodzinom zastęp-

czym łączącym różne funkcje funkcjonowanie na

dotychczasowych zasadach do dnia opuszczenia ro-

dziny zastępczej przez umieszczone w niej dzieci.

Ustawa z dnia 9 czerwca 201 1 r. o wspieraniu

1 stycznia 2012 r., nie przewiduje możliwości pełnie-

nia funkcji rodziny zastępczej zawodowej z jednocze-

snym pełnieniem funkcji rodziny zastępczej niezawo-

dowej (art. 67 ust. 1).

Jednocześnie w art. 39 ust. 1

pkt. 1 lit c postanowiono, że formami rodzinnej pie-

czy zastępczej są rodziny zastępcze zawodowe, w tym

pełniące funkcje pogotowia rodzinnego i zawodowe

specjalistyczne.

Powyższy przepis zawiera katalog

otwarty, co oznacza, że – odmiennie od poprzednich

rozwiązań prawnych – mogą istnieć rodziny zastęp-

cze zawodowe zwykłe, czyli nieposiadające szczegól-

nej specjalizacji.

Podpisując umowę na pełnienie

funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodzina może

wyrazić gotowość do pełnienia funkcji pogotowia ro-

dzinnego (art. 54 ust. 3 pkt 8).

W opisanym przez

posła Godsona przypadku można zatem rozważyć

możliwość zawarcia umowy na rodzinę zastępczą za-

wodową specjalistyczną, z jednoczesnym wyrażeniem

gotowości do pełnienia funkcji pogotowia rodzinnego

w stosunku do innych dzieci.

Łączna liczba dzieci

w rodzinie zastępczej nie powinna jednak przekro-

czyć określonego w art. 83 ustawy standardu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

piśmie z dnia 29 lutego 2012 r., znak: SPS-024-537/

12, w sprawie Szpitalnego Oddziału Ratunkowego

w Zgierzu uprzejmie informuję, co następuje.

regulujące standard szpitalnych oddziałów ratunko-

wych (SOR) były zawarte w rozporządzeniu ministra

oddziału ratunkowego.

Kolejne rozporządzenia w tej

sprawie ukazywały się w latach 2007 i 2011.

Wyma-

gania dla oddziałów ratunkowych są więc znane

świadczeniodawcom i ich organom założycielskim od

czasowa pozwalająca na sprostanie tym wymaga-

niom.

Należy również wskazać, że od 1999 r. dzięki

nakładom ﬁnansowym,nietylkozbudżetupaństwa,

ale również ze środków własnych zakładów opieki

pełniących rolę organów założycielskich dla poszcze-

gólnych ZOZ-ów, doposażano w sprzęt oraz rozbudo-

wywano wytypowane przez wojewodów izby przyjęć

szpitali, tak aby docelowo stały się one szpitalnymi

oddziałami ratunkowymi.

Ostatnie lata to doﬁnan-

457

sowanie inwestycji w systemie ratownictwa medycz-

nego ze środków unijnych, tj. z programów regional-

nych oraz z Programu Operacyjnego „Infrastruktu-

ra i środowisko”.

Odnosząc się do nowelizacji przepisów dotyczą-

cych SOR, jaka miała miejsce w ubiegłym roku,

uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 62 ustawy

zm.)

SOR-y powinny były spełnić do końca 2011 r.

wszystkie wymagania określone w ustawie, jak rów-

nież w rozporządzeniu wykonawczym.

Z uwagi na

fakt że wojewodowie zgłaszali problem, iż wiele szpi-

talnych oddziałów ratunkowych nie spełni powyż-

szych wymagań w ustawowym terminie, w szczegól-

ności w zakresie:

— zachowania określonej powierzchni poszczegól -

nych obszarów, wyrażonej w metrach kwadrato-

wych,

— wyodrębnienia obszaru diagnostycznego wraz

z urządzeniami do diagnostyki laboratoryjnej i obra-

zowej,

— dysponowania lądowiskiem dla śmigłowca ra -

tunkowego,

— posiadania stanowiska do dekontaminacji,

minister zdrowia podjął prace nad nowelizacją

rozporządzenia w sprawie SOR.

Podkreślić trzeba, że decyzja o nowelizacji rozpo-

rządzenia w sprawie szpitalnego oddziału ratunko-

wego wynikała przede wszystkim z postulatów zgła-

szanych przez środowisko medyczne i była poprze-

dzona analizą stanu dostosowania oddziałów ratun-

kowych do obowiązujących przepisów.

Minister zdro-

wia, mając na uwadze konieczność zapewnienia cią-

głości świadczeń na rzecz pacjentów w stanie nagłe-

go zagrożenia zdrowotnego, ustalił nowe wymagania

dla SOR w sposób funkcjonalny i możliwy do spełnie-

nia dla szpitali o różnym poziomie referencyjnym.

Na mocy nowego, obecnie obowiązującego, rozpo-

rządzenia ministra zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r.

Nr 237, poz. 1420) nastąpiło uporządkowanie mini-

malnych wymagań w odniesieniu do organizacji, wy-

posażenia, kwaliﬁkacjipersonelu,atakżewzakresie

obowiązku posiadania przez oddział ratunkowy ca-

łodobowego lotniska lub lądowiska (zgodnego ze zno-

welizowanymi w bieżącym roku przepisami ustawy

móg ten został odroczony do wypełnienia z dniem

1 stycznia 2014 r.

Rozporządzenie dostosowano tak-

że do możliwości organizacyjnych szpitali dziecię-

cych.

Zmieniono wymagania poprzez funkcjonalne

określenie powierzchni poszczególnych obszarów,

zgodnie z rzeczywistymi potrzebami szpitala, a tak-

że umożliwiono dysponentom zawieranie stosownych

umów na prowadzenie dekontaminacji, bowiem zgod-

nie z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia w przypadku ko-

nieczności przeprowadzenia dekontaminacji, przy

braku możliwości zlokalizowania stanowiska dekon-

taminacji w obrębie obszaru segregacji medycznej,

rejestracji i przyjęć, dopuszcza się odstąpienie od tego

wymagania pod warunkiem zapewnienia możliwości

niezwłocznego zorganizowania czasowego stanowi-

ska dekontaminacji możliwie najbliżej wejścia dla

pieszych i podjazdu specjalistycznych środków trans-

portu sanitarnego do oddziału.

Złagodzono także

przepisy dotyczące warunków technicznych samego

podjazdu dla ambulansów (dotychczas podjazd miał

zapewniać podjazd jednoczasowy i bezkolizyjny co

najmniej dwóch karetek).

Ponieważ niespełnienie określonych w znowelizo-

wanym rozporządzeniu wymagań skutkowało dla nie-

których szpitali brakiem możliwości zawarcia umowy

szpitalny oddział ratunkowy od dnia 1 stycznia 2012 r.,

minister zdrowia, działając w porozumieniu z Naro-

dowym Funduszem Zdrowia, wystąpił do wojewodów

o dołożenie wszelkich starań, aby utrzymać należyty

dostęp do świadczeń na rzecz pacjentów w stanie na-

głego zagrożenia zdrowotnego m.in. poprzez utrzy-

manie wszystkich istniejących w 2011 r. oddziałów

ratunkowych w wojewódzkich planach działania sys-

temu, co zapewni m.in. należyte wykorzystanie środ-

ków unijnych pozyskanych przez szpitale dla projek-

tów realizowanych w ramach Programu Operacyjne-

Podmiot leczniczy (szpital), który nie spełni wy-

magań z ww. rozporządzenia, może posiadać kon-

trakt na udzielanie świadczeń zdrowotnych w izbie

przyjęć, zaś zgodnie z zarządzeniem nr 72/2011/DSOZ

prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 20 paź-

zakres świadczeń wykonywanych w SOR i izbie przy-

jęć jest identyczny.

Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 44 ustawy

o Państwowym Ratownictwie Medycznym zespół ra-

townictwa medycznego transportuje osobę w stanie

względem czasu dotarci, szpitalnego oddziału ratun-

kowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozyto-

ra medycznego lub lekarza koordynatora ratownic-

twa medycznego.

Odmowa przyjęcia osoby w stanie

dział ratunkowy lub szpital, o którym mowa wyżej,

skutkuje zastosowaniem kary umownej określonej

tym samym uprawnione odmawianie przyjęcia osoby

tal, bez względu na to czy dysponuje on SOR, czy też

izbą przyjęć.

Ponadto w razie niewystarczającego zabezpiecze-

nia tych świadczeń na danym terenie może być ogło-

szone przez NFZ postępowanie dodatkowe, na pod-

stawie art. 161b ustawy o świadczeniach opieki zdro-

wotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Prze-

słanką zastosowania trybu przewidzianego w ww.

przepisie jest zmniejszenie na terenie oddziału woje-

wódzkiego funduszu dostępu do świadczeń gwaran-

458

towanych w danym zakresie, na podstawie zawar-

tych umów na rok następny, w wyniku przeprowa-

dzonego postępowania w trybie konkursu ofert.

Do

postępowania dodatkowego mogą przystąpić oferen-

ci niespełniający niektórych wymagań zawartych

w obowiązujących przepisach.

Jak wynika z informatora w sprawie zawartych

umów, publikowanego na stronie internetowej NFZ,

fundusz zawarł 206 umów na świadczenia w szpital-

nych oddziałach ratunkowych (stan na 22 lutego

2012 r.).

Na koniec roku 2011 takich umów było

w całym kraju 229.

Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Marii Skło-

dowskiej-Curie w Zgierzu w roku 2011 zakontrakto-

wany miał szpitalny oddział ratunkowy – dobowa

stawka wynosiła wówczas 7219 zł.

Obecnie z uwagi na

niespełnienie niektórych wymagań umowa została

zawarta na izbę przyjęć i stawka aktualna wynosi

8159 zł, a więc o 13% więcej niż w roku ubiegłym.

Reasumując, w ocenie ministra zdrowia po 1 stycz-

nia 2012 r. nie nastąpiło ograniczenie dostępności

świadczeń zdrowotnych na rzecz osób w stanie na-

głego zagrożenia zdrowotnego.

Wejście w życie nowe-

go rozporządzenia w sprawie SOR nie zmniejszyło

w sposób istotny liczby szpitalnych oddziałów ratun-

kowych (90% z nich otrzymało kontrakty z NFZ).

W tych przypadkach, gdzie nie było możliwe zawarcie

przez fundusz umowy na SOR z uwagi na niespełnie-

nie wymagań zawartych w obowiązujących przepi-

sach, zakontraktowane zostały świadczenia w izbie

przyjęć.

Zakres świadczeń zdrowotnych wykonywa-

nych w oddziałach ratunkowych i w izbach przyjęć

szpitali określony w odpowiednim zarządzeniu pre-

zesa NFZ pozostaje identyczny.

Jak wskazuje przy-

kład Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im.

miotu umowy z oddziału ratunkowego na izbę przy-

jęć też nie musi się wiązać ze zmniejszeniem poziomu

ﬁnansowania – kluczowe bowiem pozostają liczba

i rodzaj realizowanych świadczeń.

Podkreślenia wy-

maga, iż po usunięciu braków przez oddział ratun-

kowy możliwe jest ponowne złożenie oferty do NFZ

na świadczenia wykonywane w SOR.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

Warszawa, dnia 8 marca 2012 r.

W odpowiedzi na zapytanie pana posła Marka

Matuszewskiego z dnia 29 lutego 2012 r. (znak: SPS-

-024-541/12) w sprawie planowanej likwidacji Rejonu

jące wyjaśnienia.

wój Grupy Kapitałowej i sprostanie wymaganiom

wspólnego europejskiego rynku.

cyjnej wynikające bezpośrednio z polityki taryﬁkacyj-

nej Urzędu Regulacji Energetyki wymuszają dostoso-

wanie modelu biznesowego PGE Dystrybucja SA do

ne jest zatem stworzenie organizacji dostosowanej

ku, regulatora i otoczenia, efektywnie zarządzanej

i zdolnej do inwestowania.

charakteryzujących podstawową działalność operato-

ra.

Nasycenie infrastrukturą terenową w spółce nie

wania tego jednoznacznie wynika, iż konieczne są

459

lając na znaczne ograniczenie kosztów operacyjnych.

gnostyka, zastosowanie mniej awaryjnych technologii

powietrznych zmniejszają awaryjność infrastruktury

energetycznej.

Optymalizacja ilości rejonów energe-

tycznych i posterunków energetycznych wpłynie także

wi bezpieczeństwo energetyczne Rzeczypospolitej

nej dla jej klientów.

Podstawowa struktura operatora, oparta na RE

Podejmowane działania są dokładnie zaplanowa-

ne i rozłożone w czasie tak, aby zapewnić sprawne

funkcjonowanie jednostek organizacyjnych spółki,

W oddziałach spółki rozpoczęły działalność zespoły

projektowe, których zadaniem jest przygotowanie

procesu wdrożenia w każdej sferze działania spółki

tak, aby proces wdrożenia był jak najmniej odczuwal-

ny zarówno dla odbiorców energii elektrycznej, jak

i pracowników.

Praca zespołów ma zapewnić właści-

wą, aktualną informację w poszczególnych fazach

wdrażania projektu, gromadząc i przetwarzając po-

tencjalne sygnały o występujących okresowo trudno-

ściach bądź też zakłóceniach w procesie wdrażania

przedsięwzięcia, w celu ewentualnego wdrożenia sce-

nariuszy awaryjnych, sanacji działań i kanałów prze-

pływu informacji – zawsze w trosce o interes odbior-

ców i pracowników.

Projekt nie przewiduje likwidacji rejonów energe-

tycznych, lecz jedynie w niektórych przypadkach

zmianę statusu na posterunek.

Z informacji uzyska-

nych od spółki wynika, że w oddziale Łódź-Teren

luń oraz 12 posterunków: Tuszyn, Jeżów, Mszczonów,

Błaszki, Zelów, Działoszyn, Koluszki, Gorzkowice, Bia-

runki w miejscu skonsolidowanych rejonów: Radomsko

terenowych.

Spółka zapewniła, że proces konsolidacji rejonów

i posterunków energetycznych nie będzie godził

w dobro odbiorców – poprzez wydłużenie czasu trwa-

nia przerw w dostawie energii elektrycznej – podwyż-

szeniem kosztów eksploatacji itp. zjawisk.

Wykorzy-

stanie istniejącej w Rejonie Energetycznym Łódź-Te-

ren infrastruktury technicznej, w tym: automatyza-

cja pracy sieci elektroenergetycznej, stosowanie no-

wych technologii, nowoczesnych urządzeń, budowa

linii kablowych w miejsce napowietrznych, z roku na

rok powiększany fundusz inwestycyjny, w znakomity

sposób zmniejszy awaryjność infrastruktury elektro-

energetycznej.

Dalsze wstrzymanie restrukturyzacji

szej kolejności będzie musiało przełożyć się na ceny

działanie, przeprowadzenie programu konsolidacji rejo-

nów i posterunków energetycznych jest właściwym

i jedynym kierunkiem zmian.

Minister skarbu państwa działa jako akcjonariusz

PGE Polskiej Grupy Energetycznej SA w Warszawie,

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyra-

posła.

Warszawa, dnia 7 marca 2012 r.

w sprawie planowanych zmian organizacyjnych

W odpowiedzi na zapytanie pana posła Piotra Sze-

w sprawie planowanych zmian organizacyjnych

wyjaśnienia.

Zarząd Polskiej Grupy Energetycznej SA poinfor-

mował, że wdrażany proces reorganizacji struktur

poszczególnych oddziałów PGE Dystrybucja SA ma

460

elektrycznej.

Stanowi on niezbędny element procesu

wój grupy kapitałowej i sprostanie wymaganiom

lając na znaczne ograniczenie kosztów operacyj-

nych.

Prowadzony obecnie proces w przyszłości skut-

kował będzie poprawą sprawności operacyjnej

w miejsce napowietrznych zmniejsza awaryjność infra-

nie także korzystnie na prawidłowe zarządzanie sie-

cią i poprawi bezpieczeństwo energetyczne Rzeczy-

pospolitej Polskiej na terenach obsługiwanych przez

ływać na zmniejszenie kosztów dystrybucji energii

i dla pracowników.

Praca zespołów ma zapewnić wła-

ściwą, aktualną informację w poszczególnych fazach

Wdrażany projekt „Konsolidacja rejonów energe-

tycznych i posterunków energetycznych w latach

2011–2013” obejmuje konsolidację, a zatem spojenie

i wzmocnienie funkcji struktur organizacyjnych.

Na-

tomiast nie przewiduje likwidacji jednostek.

W spo-

sób oczywisty będzie następowała zmiana identyﬁ-

kacji zewnętrznej skonsolidowanych struktur, nie

będzie to jednak oznaczało likwidacji miejsc pracy,

w szczególności dla pracowników posiadających upraw-

nienia przekraczające wymagania formalne dla po-

szczególnych stanowisk.

Projekt nie przewiduje likwi-

dacji rejonów energetycznych, a jedynie w niektórych

Ogółem na terenie działania PGE Dystrybucja SA

konsolidacji podlega 26 spośród 66 rejonów energe-

tycznych, 75 spośród 218 posterunków energetycz-

Kraśnik, Lubartów, Radzyń Podlaski, oraz 18 posterun-

ków: Józefów n. Wisłą, Biała Podlaska, Komarówka,

belski, Ryki, Baranów, Sławatycze, Piszczac, Poniato-

ku konsolidacji posterunków w Sławatyczach i Piszcza-

cu powstanie posterunek w Tucznej.

Po konsolidacji

żono się następującymi kryteriami: obszar działania,

, dłu-

jących zapleczy technicznych dla wzmocnionych ka-

drowo, skonsolidowanych jednostek terenowych.

konanych w Oddziałach Łódź-Miasto i Białystok.

W Oddziale Łódź-Miasto obejmującym obszar miasta

ce, Zgierz i Aleksandrów) przeprowadzono restruk-

461

cie zlikwidowane rejony i posterunki.

W Oddziale Bia-

łystok przeprowadzono konsolidację rejonów i poste-

działach wskazują na słuszność koncepcji konsolidacji

żony.

Spółka zapewniła, że proces konsolidacji rejonów

w dobro odbiorców poprzez wydłużenie czasu trwa-

stanie istniejącej w rejonie energetycznym Łódź-Te-

ren infrastruktury technicznej, w tym automatyzacja

pracy sieci elektroenergetycznej, stosowanie nowych

technologii, nowoczesnych urządzeń, budowa linii

codawcy zobowiązali się m.in. do szczególnej ochrony

czenia struktur terenowych nie jest nakierowany na

jego naturalny spadek.

Realokacja nieznacznej grupy

nimum.

Wszystkie działania, które będą związane

nej do innej, będą prowadzone z poszanowaniem na-

adresowany do pracowników, którzy będą wymagali

przekwaliﬁkowania,zrekompensowanezostanątakże

dawcy działający w PGE Dystrybucja SA, świadomi

postanowień prawa wewnątrzzakładowego, rozpo-

częli szeroko rozumiane konsultacje z pracownikami

i reprezentującymi ich organizacjami związkowymi.

Odpowiadając na zapotrzebowanie społeczne, praco-

dawcy wystąpili do wojewódzkich komisji dialogu

kie sygnały ze strony pracowników, klientów, parla-

mentarzystów, samorządów i organizacji społecznych

są wnikliwie analizowane przez zespół nadzorujący

wdrożenie programu.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyra-

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

-024-562/12) w sprawie wprowadzenia do podstawy

czo-leśnego z ochroną środowiska nauki prowadzenia

samochodu osobowego, uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia mini-

w sprawie klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodo-

wego (Dz. U. Nr 0, poz. 7) w wymienionym w tytule

rozporządzenia wykazie ujętych jest 19 zawodów

przyporządkowanych do obszaru rolniczo-leśnego

wraz z ochroną środowiska.

Aktualnie obowiązujące

podstawy programowe kształcenia dla 12 zawodów

spośród nich przewidują obowiązek nabycia przez

uczniów w procesie nauki umiejętności prowadzenia

i obsługiwania ciągnika rolniczego w zakresie nie-

zbędnym do uzyskania prawa jazdy kategorii T. Opa-

nowanie tej umiejętności warunkuje możliwość wy-

konywania zawodów związanych z rolnictwem, ogrod-

nictwem, rybactwem, robotami zadrzewieniowymi,

wywózką drzew z lasu bądź tartacznictwem.

Nowe

rozporządzenie ministra edukacji narodowej z dnia

kształcenia w zawodach (Dz. U. Nr 0, poz. 184) utrzy-

mało naukę jazdy ciągnikiem rolniczym albo naukę

462

jazdy pojazdami samochodowymi tylko w tych zawo-

dach, dla których aktualnie obowiązujące podstawy

programowe kształcenia ją przewidują.

Obowiązko-

we nabywanie uprawnień do kierowania pojazdami

samochodowymi w trakcie procesu kształcenia doty-

czy zawodów: mechanik – operator pojazdów i ma-

szyn rolniczych, technik mechanizacji rolnictwa,

mechanik pojazdów samochodowych, elektromecha-

nik pojazdów samochodowych i technik pojazdów

samochodowych, przypisanych do obszaru mecha-

nicznego i górniczo-hutniczego.

Prace nad reformą szkolnictwa zawodowego prze-

biegały przy niepodważalnym w sytuacji pogłębiają-

cego się kryzysu ekonomicznego założeniu, iż zapla-

nowane zmiany nie spowodują dodatkowych skutków

ﬁnansowych dla budżetu państwa i budżetów jedno-

W kontekście dodatkowych skutków ﬁnansowych,

które musiałyby ponieść organy prowadzące szkoły

za wprowadzenie nauki kierowania pojazdem samo-

chodowym w zakresie umożliwiającym nabycie pra-

wa jazdy kategorii B, zauważyć należy, że łączna po-

pulacja uczniów (słuchaczy), którzy w roku szkolnym

2011/2012 kształcą się w 19 zawodach przyporząd-

kowanych do obszaru rolniczo-leśnego wraz z ochro-

ną środowiska, obejmuje (wg danych systemu infor-

macji oświatowej na dzień 30 września 2011 r.) pra-

wie 63 tys. osób, w tym w: techniku geologu – 246 osób,

techniku inżynierii środowiska i melioracji – 755 osób,

techniku architektury krajobrazu – 18 784 osoby,

techniku hodowcy koni – 1361 osób, techniku ogrod-

niku – 1700 osób, techniku pszczelarzu – 250 osób,

techniku rolniku – 14 817 osób, techniku leśniku

– 3547 osób, techniku weterynarii – 3718 osób, tech-

niku ochrony środowiska – 6078 osób, techniku agro-

biznesu – 7823 osoby, ﬂoryście – 1299 osób, ogrodni-

ku – 1186 osób, rolniku – 1294 osoby i operatorze

maszyn leśnych – 31 osób.

Umiejętność kierowania pojazdami samochodo-

wymi istotnie wspomaga wykonywanie pracy na ob-

szarach wiejskich, jednakże nie można jej zaliczyć do

zestawów podstawowych umiejętności, obligatoryjnie

oczekiwanych od wykonawców zawodów wymienio-

nych w zapytaniu poselskim.

Podobnie jak absolwen-

ci szkół prowadzących kształcenie w zawodach spoza

obszaru rolniczo-leśnego z ochroną środowiska, po-

dejmujący pracę i realizujący zadania zawodowe na

rozległych terenach, również technicy agrobiznesu,

architektury krajobrazu czy technicy rolnicy do cza-

su ustąpienia kryzysu mogą jedynie we własnym za-

kresie ubiegać się o uprawnienia do kierowania po-

jazdami samochodowymi.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 marca 2012 r.

PL ISSN 0867-2768.

Cena 22,10 zł + 5% V