corpora: wikisources-pl

text:
267.

Ach!

Zoilu, miły panie!

Nie szydźże ty ze mnie, proszę.

Niech z mych myśli, choć po trosze

Coś w skarbonie tej zostanie,

W którą, wkładam przekonanie:

Żem jej dał swe wdowie grosze.

Jest o tobie wieść po świecie,

Żeś ty prześladowca człeczy,

I tej prawdzie któż zaprzeczy?

Mnie, ból serce głazem gniecie,

A ty wciąż mi prawisz przecię:

Że to rzecz jest nic do rzeczy.

— Ach!

mój druhu pobratymy!

Skoro serce masz spękane,

Przeciw tobie ja nie stanę.

Lecz, niech na to się zgodzimy:

Że ty, twe dziadowskie rymy

Rzucasz, niby groch o ścianę.


text:
Prokurator Alicja Horn

Rozdział 10

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Rozdział 10

Prezes Sądu Okręgowego, Turczyński, chodził po pokoju, od czasu do czasu zerkając z ukosa na prokuratora Martynowicza, który zdawał się namyślać.

- Jednak trudno zaprzeczyć faktowi - podjął wobec tego prezes - że kobieta ta ma jakiś instynkt psa policyjnego, czy - powiedzmy ozdobniej - urodzonego kryminologa.

Wiem od adwokatów, że wprost im ręce opadają, gdy oskarża ona.

- Bo pani Horn - poprawił się w fotelu Martynowicz - połowę spraw kieruje na umorzenie.

- Właśnie - zatrzymał się przed nim prezes - ma instynkt.

Tam, gdzie śledztwo nie daje winowajcy, w którym ona odkryje winowajcę rzeczywistego, nie chce oskarżać.

Ale przecież w setce procesów przez nią wszczętych wina była więcej niż wątpliwa, a jednak wyroki musiały być skazujące.

- Nie zawsze - zaoponował prokurator - a sprawa Kuszelskiego?

Sam pan przewodniczył rozprawie i Kuszelski został uniewinniony.

- Ba - zaśmiał się Turczyński - ale pani Horn sama mi później mówiła, że pan wbrew jej opinii narzucił jej to oskarżenie.

- Narzucił, narzucił - obruszył się prokurator - nic nie miałem do narzucenia.

Otrzymałem wyraźny nakaz z ministerstwa.

Rząd sobie tego życzył i już.

- Mniejsza o to - upierał się prezes - pozostaje faktem, że Kuszelski był uczciwym człowiekiem i ona to wyczuła.

Przeszedł się jeszcze raz i zawrócił.

- Niezwykła kobieta, i do tego piękna, jak wszyscy diabli.

Martynowicz uśmiechnął się zjadliwie i odezwał się takim tonem, jak gdyby zmieniał temat rozmowy:

- Jakże, prezesie, nie zamierza pan żenić się?

- Ja? - stanął jak wryty Turczyński.

- No, przecież pan jest kawalerem... hm... że tak powiem, do wzięcia - od niechcenia wyjaśnił prokurator.

- Pan też jest kawalerem - szyderczo zauważył prezes.

- Ja... cóż ja... - bąknął Martynowicz - pan co innego.

- Jesteśmy w jednym wieku.

- Tak, ale pana jeszcze kobiety, panie dobrodzieju, biorą.

Może pan godzinami wypowiadać zachwyty...

- Niby ja? - oburzył się prezes.

- A pan.

Cóż to, przed chwilą chociażby o pani Horn.

- Pani Horn jest prokuratorem i wypowiadałem opinię o jej kwalifikacjach zawodowych.

Martynowicz pokiwał głową.

- No, tak, oczywiście.

Od dziś dnia będę zwracał baczną uwagę, czy moi podwładni mają kwalifikacje zawodowe, to jest - czy są piękni jak wszyscy diabli, jakie mają rączki, jakie oczka, jakie nóżki...

- Wcale o tym nie mówiłem - zirytował się prezes - a jeżeli nawet, to lepiej mówić, niż o tym myśleć i pogrążać się w tego rodzaju kontemplacje.

- Ja też ani mówię, ani myślę.

- Tak?

Wobec tego oczerniają tu pana wszyscy.

- Mnie oczerniają?

- Pana, pana, kochany panie prokuratorze.

Opowiadają, że pan aż chudnie z miłości do pani Horn.

- Ja?

Chudnę? - zaczerwienił się Martynowicz - chudnę, bo piję Karlsbad.

A to gniazdo plotkarstwa...

Krótkie, silne pukanie do drzwi i wejście Alicji Horn jak nożem ucięło spór.

- Dzień dobry panom - przywitała się z uśmiechem i zaraz rozłożyła przed Martynowiczem jakieś papiery.

Wchodząc, od razu wyczuła, że między obu starszymi panami musiał zajść jakiś spór.

Prokurator był czerwony, a prezes nerwowo skubał wąsy.

Ze spojrzeń zaś, które ją spotkały, wywnioskowała, że mówili o niej, a była pewna, że nic złego.

Nie było to zresztą dla niej nowiną.

Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że podkochuje się w niej niejeden mężczyzna w sądzie.

Jeżeli nie sprawiało to jej przyjemności, bynajmniej nie było też przykre.

Zresztą, nie unikała sposobności podobania się, tak, jak ich nie szukała.

Pozycja jej była coraz mocniejsza.

Nie tylko w Pałacu Paców, nie tylko w świecie prawniczym, lecz i w ministerstwie uważana była za jednego z najzdolniejszych członków prokuratury.

Jeżeli w jakimkolwiek stopniu do wyrobienia tej opinii przyczyniła się jej uroda, nie martwiła się tym wcale.

Przecież przede wszystkim była kobietą, inną niż większość, mądrzejszą, inteligentniejszą, niezależną w całym tego słowa znaczeniu, a dopiero później prokuratorem, co - jak to udowodniła swoją półroczną działalnością - nie tylko nie kolidowało ze sobą, lecz tworzyło całość, z której mogła być dumna.

Oto stała się żywym dowodem pełnego człowieczeństwa kobiety.

Prokurator Martynowicz przejrzał papiery i burkliwiej, niż zwykle wypowiedział kilka uwag, po czym skinął głową na znak, że Alicji nie zatrzymuje.

Prezes Turczyński demonstracyjnie wyszedł razem z nią.

Na złość Martynowiczowi!

Po drodze wypytywał Alicję o zdrowie, o zamiary na lato, wreszcie przeszedł na stosunki w Sądzie, wyraził kilka spostrzeżeń w związku z ostatnimi sprawami i, żegnając Alicję przed drzwiami jej gabinetu, powiedział:

- Nauczyłem się wierzyć w pani instynkt kryminologa.

Nazywam to instynktem, gdyż zważywszy wiek pani, nie mogę mówić o doświadczeniu.

Nie umiem sobie wytłumaczyć tylko jednej rzeczy: - jakim cudem w pani, istocie tak bardzo kobiecej, znalazł się talent od wielu stuleci właściwy wyłącznie mężczyźnie.

- Przywłaszczony przez mężczyznę.

- Powiedzmy - roześmiał się Turczyński - stworzony i zmonopolizowany, tak samo jak i wiele innych dziedzin: rządzenie, wojowanie, sądzenie.

- Upieram się jednak przy słowie "przywłaszczenie" - zaakcentowała Alicja.

Stali na korytarzu i musieli wciąż odpowiadać na ukłony wielu przechodzących tędy osób.

Pomimo to prezes nie zdradzał widocznie chęci przerwania rozmowy, gdyż zapytał:

- Tedy, zdaniem pani, kiedyś mężczyźni dzielili z kobietami przywilej rządzenia, sprawowania sądów itp.?

- Nie dzielili, gdyż w ogóle go nie posiadali.

Przecież pan prezes wie, że pierwotna organizacja społeczeństw ludzkich oparta była na ustroju matriarchalnym.

Patriarchat liczył zaledwie, jeżeli chodzi o Europę, trzy do czterech tysięcy lat...

- Drobiazg - żartobliwie zauważył prezes.

- A tak - poważnie powiedziała Alicja - drobiazg.

Malutki ułamek w historii ludzkiej.

A przedtem długie tysiąclecia panował matriarchat, rządziły tylko kobiety.

A widocznie robiły to niezgorzej, skoro dziś świat usta otwiera z zachwytem nad odkryciami etruskimi i egejskimi z owej epoki cywilizacji wyższej, niż epoka Wersalu, a kultury wspanialszej i wyższej, niż nasza obecna.

- Niestety, nic nie wiem o tym.

Nigdy się tym nie zajmowałem - rozłożył ręce prezes - ale, przyjmując to do wiadomości, nie przypuszczam, by pani chciała przez to powiedzieć, że świat wraca do ustroju matriarchalnego?

- Kto to może wiedzieć - uśmiechnęła się Alicja.

- Jesteśmy wprawdzie świadkami powrotu kobiety do czynnego życia społecznego i państwowego, lecz zbyt mały mamy wycinek czasu do obserwacji.

Jednakże wszystko zdaje się przemawiać za uzasadnieniem... obawy pana prezesa.

- Jeżeli ustrój ten ma nas, mężczyzn, zmusić do abdykacji na rzecz takich kobiet jak pani, proszę mi wierzyć, że obawy moje zmienią się w szczerą radość.

Powiedział to z tak ujmującą kurtuazją dżentelmena starej dobrej szkoły, że Alicja podziękowała mu najmilszym i najzalotniejszym ze swych uśmiechów.

Szarmancko pocałował ją w rękę i wyraźnie słyszała, jak - odchodząc - bardzo chrząkał.

Pracowała tego dnia tylko do drugiej.

Julka gorączkowo przygotowywała się do egzaminów maturalnych i Alicja poświęcała teraz wiele czasu na przerabianie z nią trudniejszych przedmiotów.

Teraz, gdy oswoiła się już zupełnie z pracą w sądzie, gdy zaprzestała bywania w restauracjach i gdy zabrakło Czuchnowskiego, Alicja niemal całkowicie zajęła się Julką.

Kochała ją bardzo i za główny punkt swej ambicji uważała wychowanie Julki na kobietę_człowieka własnego pokroju, na istotę rozumną, duchowo niezależną, a życiowo samodzielną.

Taką odda ją życiu.

Uzbrojoną i opancerzoną przed niedorzecznymi wszelkimi uderzeniami z zewnątrz i z wewnątrz, które Alicja sama musiała przejść i które omal nie zgruchotały jej do cna.

Julka już tego nie będzie musiała przechodzić.

Teraz jest jeszcze dzieckiem o naturze zbyt miękkiej, zbyt giętkiej i zbyt skłonnej do wygodnej, a zgubnej dla kobiety roli bluszczu.

Na drodze planów Alicji stała i zmysłowość Julki, wyrażająca się w jej nadwrażliwości na wszelkie tematy erotyczne, jakie spotykała w mitologii, anatomii, psychologii, historii czy nawet w starannie selekcjonowanych przez Alicję utworach beletrystycznych.

Mała miewała potem sny pełne podniecających wizji i romantycznych sytuacji.

Nauczona od szeregu lat, zwierzała się z nich zawsze Alicji, zapłoniona i z lśniącymi oczami.

Do snów Alicja przywiązywała wielką wagę, bacznie je notowała i szukała do nich klucza w psychoanalizie.

Nie była bezwzględną zwolenniczką freudyzmu, lecz brała pod uwagę wiele metod psychoanalitycznych przy wychowaniu Julki.

Widziała też u niej za silny pociąg do pieszczot.

Julka od dziecka miała nadmierne zamiłowanie do przytulań się, obcałowywała swoje koleżanki, przepadała za panami, którzy nosili ją "na barana" i lubiła przesiadywać na ich kolanach.

Teraz zaś kolekcjonowała fotografie artystów filmowych i całe swoje drobne oszczędności wydawała na zakup tych pocztówek.

Wszystko to niepokoiło Alicję.

Sama, będąc dziewczynką - doskonale to pamiętała - była bardzo zmysłowa.

Może mniej to uzewnętrzniała, niż Julka, lecz za to ileż nocy spędzała bezsennie, spalając się w najwstydliwszych, bezwstydnych marzeniach i do krwi gryząc palce, poplamione szkolnym atramentem.

Dlatego nie obawiała się zmysłowości Julki, zmysłowości może równie silnej, lecz równiejszej i nie tak burzliwej.

Co więcej, była przekonana, że z łatwością zdoła rozwinąć w dziewczynie dostatecznie silne środki hamujące, skoro przy swoim własnym, znacznie niebezpieczniejszym usposobieniu, posiadała już jako podlotek tak dojrzałe, że w chwili rzucenia się na nią mężczyzny, w chwili gdy ziszczał się wreszcie wymarzony w długie noce moment oddania się, znalazła w sobie dość siły i dość woli, by uciekać po ciemnym mieszkaniu, walczyć i bronić się do ostatka sił.

Jeżeli doznała wówczas szalonej, dzikiej, nieprawdopodobnej rozkoszy, to jednak już w chwilę później znalazła w sobie dość mocy psychicznej, by oddzielić oszałamiające przeżycie swego ciała od siebie, by wzbudzić w sobie nienawiść, żal i pogardę do tego człowieka.

Mniejsza o to, że z biegiem lat, w miarę dojrzewania umysłu, uczucia te poddała rewizji i korekcie.

Pozostało faktem, że ośrodki hamujące miała rozwinięte wspaniale.

Tym bardziej uda się je wykształcić u Julki.

Jeżeli to było możliwe, zbliżyły się teraz do siebie jeszcze bardziej.

Były same.

Nikt u nich nie bywał i one u nikogo.

Alicja nie uznawała życia towarzyskiego, uważając je za puste, jałowe i odpowiednie wyłącznie dla natur płytkich, pozbawionych treści wewnętrznej i jakichkolwiek aspiracji umysłowych.

Julka, ubóstwiająca swoją opiekunkę, zgadzała się z nią całkowicie i nie tęskniła za innymi rozrywkami niż teatr, książka, wystawy obrazów czy odczyty.

Tego jej nie brakowało.

Zresztą obecnie pochłaniała ją zupełnie nauka.

Chwile odpoczynku wypełniała sobie marzeniami o wyjeździe nad morze i co kilka dni, dla utwierdzenia swych planów, pytała:

- Powiedz, Alu, czy myślisz, że ja łatwo nauczę się pływać?

Albo też:

- Jak wysokie bywają fale na Bałtyku?

Krótkie, informacyjne odpowiedzi Alicji brzmiały dla Julki tak, jak zapewnienie: - owszem, pojedziemy nad morze.

Alicja sama sporo o tym myślała, stwierdzając swój zły stan nerwów.

Należało na pewien czas zmienić środowisko.

Nie przyznawała się sama przed sobą, że codziennie wieczorem, po zaśnięciu Julki, odczuwała zniechęcenie do wszystkiego i pustkę swego życia.

Tłumaczyła to chwilową depresją i gdyby nie natrętne wspomnienia, które - ledwie przymknęła oczy - stawiały przed nią obraz wysokiego, barczystego mężczyzny o przedziwnie złocących się źrenicach, gdyby nie echo jego niskiego, przejmującego głosu, które w ciszy dźwięczało niepokojąco, mogłaby uwierzyć, że wymazała z pamięci wszystko, co miało jakąkolwiek łączność z Winklerem.

Nie spotkała go ani razu, co uważała nawet za dziwne: tylu znajomych spotyka się na ulicy.

Zresztą i dobrze: cóż jej może na tym, a w ogóle na nim zależeć?

Mówił, że ich przejście obok siebie jest niemożliwością, a co zrobił, by ją zatrzymać?

Nic!

Dosłownie nic!

Zostawił jej możność dostąpienia zaszczytu przez zaliczenie się do haremu jego kochanek!

Grubo się pomylił!

Bardzo grubo!

Nawet nie raczył zatelefonować!

Napisać!

Czy postarał się spotkać ją przypadkiem?

Palcem nie ruszył!

Zarozumialec!

Zdawało się mu, że ona, jak inne, nie potrafi odwrócić się od niego, że z pokorą przyjmie rolę jednej z wielu, że nie potrafi o nim zapomnieć...

Nie umiał poznać się na niej, więc nie wart jest ani jej, ani jej pamięci.

Tak dalece nie wart, że nie pamiętałaby o nim, gdyby pamięć człowieka od niego samego była zależna.


text:
Baldwin, Balduinus, ur. w Anglji, z ubogich rodziców, był najprzód nauczycielem wiejskim (ludimagister); niedługo posunięty na archidjakona; opuścił tę godność, wstąpił do cystersów i został opatem fordeńskim, w r. 1181 biskupem w Wigorn, wreszcie arcybiskupem kantuaryjskim (r. 1185).

Um.

r. 1191 v.

1192 pod Ptolemajdą, w Palestynie, dokąd go był wziął z sobą Ryszard I, król ang., udając się na wojnę krzyżową.

Urban III, Papież, miał do niego zaadresować list w ten sposób: Balduino monacho ferventissimo, abbati calido, episcopo tepido, archiepiscopo remisso[1].

Pisma jego teologiczne i ascetyczne (Tractatus 16, różnej treści: De commendatione fidei; De Sacramento altaris) wydał Bertr.

Tissier, Scriptor.

Biblioth.

Cisterc. t.

V (1662) i Migne, Patrol, lat.

t.

204.

X. W. K.

↑ W tłumaczeniu: Baldwinowi, mnichowi rozpalonemu, opatowi gorliwemu, biskupowi ciepłemu, archibiskupowi łagodnemu.


text: capa, czapa, 'skóra (szagryn)'; »miecz w czapie«, »pochew capowa«, »oblecz pochwy capą«, »tak dychtownej przemoknąć niepodobna czapie« (wszystko z Odjemku Potockiego)«, »co innego ma w piersiach, co innego w capie« ('pochwie'); tak samo u Czechów; z niem. Zapp.


corpora: CEN

text:
Pałac Buckingham, Wielka Brytania - królowa brytyjska, Elżbieta II, przyznała założycielowi Microsoftu, Billowi Gates, honorowy tytuł szlachecki w zamian za jego wkład w rozwój gospodarki Królestwa oraz walkę z ubóstwem na świecie i wspieranie rozwoju badań nad lekarstwem na AIDS.

Już w styczniu 2004 roku ogłoszono, że ten jeden z najbogatszych ludzi na świecie otrzyma tytuł szlachecki, jednak aż do środy 2 marca, gdy odbyła się ceremonia nadania tytułu, obie strony nie mogły znaleźć odpowiedniego czasu na spotkanie.

Niestety, 48-letni Gates nie może dodawać do swojego imienia tytułu Sir, jako że nie jest Brytyjczykiem.

Może jednak dodawać po swoim nazwisku akronim KBE (Knight Commander of the Most Excellent Order of the British Empire).

Bill Gates jest obecnie najbogatszym człowiekiem na świecie - jego majątek przekracza 46,5 miliardów USD.

W młodości był programistą, obecnie jest prezesem Microsoftu.

Dzięki fundacji założonej przez Gatesa i jego żonę, tysiące osób na całym świecie może kontynuować naukę dzięki stypendiom i komputerom ofiarowanym przez nich.


text:
Bolesław Wstydliwy, syn Leszka Białego i Grzymisławy, księżniczki ruskiej, ur. 1226 r.

(Pertz XIX 596, 632).

Uznany, po śmierci ojca, księciem krakowskim i sandomierskim w końcu 1227 r.

W następnym roku przybyła Grzymisława na zjazd do Skaryszowa, na którym znajdował się Konrad, książe mazowiecki, w charakterze opiekuna.

Księżna miała głos przeważny w radzie i postanowieniach, ona też wydała tutaj przywilej Michałowi, biskupowi włocławskiemu, na polowanie w lasach kasztelanji wolborskiej.

Niezadowolona z opieki Konrada, postanowiła wezwać 1229 r.

Henryka Brodatego, księcia wrocławskiego.

Marek, wojewoda krakowski, i inni panowie poparli jej żądanie.

Opiekunowie dochodzili swych praw orężem.

Henryk zadał Konradowi klęskę w pobliżu Skały.

Konrad przygotował niebawem drugą wyprawę, napadł Henryka, słuchającego Mszy św. w Spytkowicach, i uwięził.

Za staraniem ś.

Jadwigi stanęło przymierze.

Uwolniony Henryk, zrzekł się opieki nad małoletnim.

Konrad osiekł Grzymisławę rózgami i osadził wraz z synem w więzieniu, w zamku czerskim.

Zajęci rodzinnemi sporami książęta, me ujęli się za cześć pokrzywdzonej.

Papież Grzegorz IX, dowiedziawszy się o okrucieństwie Konrada, polecił arcybiskupowi i biskupom polskim, aby upomnieli go i zmusili do oddania księżnie zagrabionych pieniędzy; jednocześnie pisał do Grzymisławy z współczuciem i zapewnieniem o opiekowaniu się jej losem (Theiner I 24—25).

Konrad gotował się wtedy do wyprawy przeciwko Prusakom (1233 r.), rozkazał więc przeprowadzić więźniów z Czerska do Sieciechowa, jako do bezpieczniejszego miejsca.

Opat klasztoru ulitował się nad losem uwięzionych i dopomógł Klemensowi z Ruszczy i innym panom, w dziele uwolnienia księżnej.

Grzymisława udała się do Wrocławia i błagała o pomoc Henryka.

Umówiono się, że Henryk Brodaty obejmie księstwo Krakowskie, małoletniemu zaś i jego matce odda Sandomierskie, i wyznaczy im mieszkanie w obronnym zamku, w Skale pod Krakowem.

Rycerstwo, znienawidziwszy Konrada, przyjęło chętnie układ Grzymisławy z Henrykiem.

Wywarł swą zemstę Konrad, najeżdżając pograniczne grody i włości, skłonił się atoli w końcu do zawiązania układów w Dańkowie i do zawarcia następnie przymierza w Płocku 1237 r.

Umarł 1238 r.

Henryk Brodaty; syn jego Henryk Pobożny objął księstwo Krakowskie.

W tymże czasie (1239 r.) zaślubił B. Wstydliwy Kunegundę, królewnę węgierską, córkę Beli IV.

Zapewne, z powodu młodocianego wieku nowożeńców, postawiono warunek przed ślubem, że do pewnego czasu mają żyć w odosobnieniu.

Kunegunda, odznaczająca się życiem pełném poświęceń i ascetyczną pobożnością, nakłoniła męża do uczynienia ślubu czystości.

W skutku onegoż postanowienia, nadano księciu przydomek Wstydliwego.

Królewna wniosła w posagu znaczną na owe czasy summę 40,000 grzywien.

Kiedy r. 1241 wkroczyli Tatarzy, pod dowództwem Batu-chana w Lubelską ziemię, znajdował się B., wraz z żoną i matką, w Sandomierzu.

Zgromadził śpiesznie rycerstwo i wyruszył na spotkanie barbarzyńców.

Towarzyszył mu Bolesław, syn Konrada, ks. mazowieckiego.

Stoczono bój pod Opolem, ale szczupłe szeregi polskich rycerzy nie mogły ustać przed powodzią najezdników.

Młodzi książeta ratowali się ucieczką.

Nie wątpił B. o sprawie obrony, odesłał żonę wraz z matką do Krakowa i zwołał zjazd rycerstwa w Kalinie.

Tu postanowiono zastąpić drogę najezdnikom, używszy pieniędzy z posagu Kunegundy na powiększenie siły zbrojnej.

Następnie stoczono pomyślnie bitwę pod Turskiem.

Cofnęli się Tatarzy, atoli nadciągnęli wkrótce w ogromnej sile.

Rycerstwo krakowskie i sandomierskie spotkało się mężnie pod Chmielnikiem, lecz srogą poniosło klęskę.

B. uwiadomiony w Krakowie o losie bitwy, widząc wyczerpane środki obrony, uciekł wraz z żoną i matką do Węgier.

Tatarzy zniszczyli Lublin, Sandomierz i Kraków, pozostawiając po drodze, zwanej szlakiem Batego, ślady mordów i pożogi; z Krakowa pociągnęli na Szląsk.

Tu, na polach pod Lignicą, zgromadziły się najdzielniejsze roty rycerstwa z Sandomierskiego, Krakowskiego, Poznańskiego i Szląska, Stoczono nader krwawą bitwę, w której poległo około trzydzieści tysięcy i wódz Henryk Pobożny.

Tatarzy okupili drogo zwycięztwo, zatém cofnęli się innym szlakiem, przez Ołomuniec i Węgry.

Po śmierci Henryka Pobożnego, zajął Kraków syn jego Bolesław Łysy.

Wkrótce wypędzili go panowie krakowscy i przyzwali Konrada, ks. mazowieckiego.

Ale i ten wywołał niezadługo powszechne oburzenie, obciążając podatkami rycerstwo mieszczan i ludność rolniczą.

Panowie, dowiedziawszy się o miejscu pobytu B. Wstydliwego, postanowili sprowadzić go do kraju.

Uprzedzając to Konrad, zwołał zjazd w Skalbmierzu i pochwytał znakomitszych rycerzy.

Uniknął zasadzki Klemens z Ruszczy, wyjechał do Węgier i sprowadził Bolesława 1242 r.

Konrad, zwyciężony pod Suchodolem, musiał ustąpić z Krakowskiej ziemi (1243 r.).

Wprawdzie poraził następnie Bolesława, przy pomocy Litwinów, pod Jaroszynem, ale skon jego (1247 r.) położył tamę domowej wojnie.

Odtąd panował B. spokojnie w Krakowskiém i Sandomierskiém księstwie.

Nie mieszał się do zatargów pokrewnych książąt, lecz udzielił pomoc Przemysławowi, księciu poznańskiemu, w celu odparcia najazdu Świętopełka, księcia pomorskiego.

W pamiętnym drugim najeździe Tatarów 1260 r. dopomagali Rusini: brat króla Daniela, Wasiłko, z jego synem i siostrzeńcem, Lwem i Swarną.

Spalono Zawichost i Sandomierz, gdzie wymordowano wszystkich mieszkańców.

Zniszczono klasztor benedyktynów na Łysej Górze i cystersów w Wąchocku, gdzie spłonęły bibljoteki z rękopismami.

B. powierzywszy straż zamku krakowskiego Klemensowi z Ruszczy, udał się o pomoc do Węgier.

Tymczasem przeszła burza tatarskiego najazdu.

Ks. krakowski, wezwany przez teścia swego, króla węgierskiego, dopomagał mu w wojnie z Czechami i Niemcami.

R.

1264 podniósł wyprawę krzyżową przeciwko Jadźwingom, którzy, mieszkając na granicach Mazowsza, brali udział w najazdach sąsiednich Rusinów i Litwinów.

Naród ten trzymał się uporczywie pogaństwa, pomimo licznych czynionych usiłowań, w celu nawrócenia ich do wiary św. B. wszedł z liczném wojskiem r. 1264 do ziemi Jadźwingów i stanowczą zadał im klęskę.

Część ich schroniła się na Litwę, wszystkich zaś pozostałych zmuszono do przyjęcia Chrztu św. R.

1265 Rusini, pod dowództwem Swarna, wtargnęli w ziemię Sandomierską.

Wysłany z wojskiem na Ruś Piotr, wojewoda krakowski, skarcił najezdników.

Świetne to odniesione zwycięztwo nad przeważnie większemi siłami nieprzyjaciół, powszechna wiara narodu przypisywała modłom błogosławionej Kunegundy.

W ostatnich latach rządów B. Wstydliwego wynikły zatargi, które zagroziły wybuchem domowej wojny.

Bezpotomny książe krakowski przyjął za syna i spadkobiercę krewnego swego Leszka Czarnego, księcia sieradzkiego.

Paweł z Przemankowa, bp krak., znany z niespokojnego i gwałtownego umysłu, stanął na czele stronnictwa nieprzychylnego Leszkowi.

Rokoszanie przyzwali Władysława, księcia opolskiego, obiecując, że oddadzą mu rządy.

Wyruszyli nawet niektórzy panowie krakowscy i sandomierscy na jego spotkanie, ale pogromiło ich wojsko B. Wstydliwego pod Bogucinem 1273 r.

Ostatnie sześć lat jego panowania upłynęły w pokoju.

Epoka, w której żył ten książe, brzemienną jest dla kraju wielu klęskami.

Odłączenie Pomorza poprzedziło wstąpienie jego na tron, w skutku zdrady Świętopełka, który ogłosił się niezależnym księciem i zamordował Leszka Białego.

W epoce sporów Henryka Brodatego z Konradem, o opiekę nad małoletnim, znikł ostatecznie urok władzy zwierzchniczej, związanej z tytułem krakowskiego księcia.

Na Szląsku wnukowie Henryka Brodatego, wychowani w szkole i w obyczaju niemieckim, przygotowywali dzieło oderwania i zniemczenia tej prowincji.

Przyzwani w pomoc dla nawracania pogan krzyżacy, stali się w krótce ze sprzymierzeńców najgroźniejszymi wrogami Polski.

Zjawiły się nakoniec hordy Tatarów.

Zbadawszy uważnie pomienione okoliczności, wypadnie przyznać, że B. nie mógł bynajmniej odwrócić klęsk rozlicznych, które dotknęły kraj, w ciągu panowania jego w Krakowskiém i Sandomierskiém księstwie.

Długosz pod r. 1273 czyni mu zarzut (nie poparty innemi autentyczniejszemi dowodami), że przyjmował podarki i powodował się stronnością w wymierzaniu wyroków, oraz wspomina dalej o namiętném zamiłowaniu Bolesława w myśliwskie, i o wkładaniu na poddanych uciążliwego obowiązku wychodzenia na łowy i żywienia psów gończych.

Ostatni zarzut możemy odnieść do wszystkich owoczesnych książąt, o czém świadczy, między innemi, odezwa Ojca św. do biskupów polskich, ażeby napomnieli książąt, którzy skazują poddanych na kary pieniężne, za niedopilnowanie sokołów lub bobrów, poruczonych ich straży (Theiner I 22).

Zwracamy przytém uwagę, że dokument ów, wydany 1233 r., odnosi się do epoki, w której B. był jeszcze dziecięciem, zaś rządy Krakowskiego sprawiał stryj jego Konrad, ks. mazowiecki.

Prawdopodobném jest, że Długosz nie uwzględnił tej okoliczności, i wypadki z czasów małoletności Bolesława odniósł do późniejszej epoki.

Nie zgadza się zresztą pomienione podanie o przedajności, czyli stronniczości tego księcia, z wyrażonym poniżej sądem, że Belesław „był mężem dobrych obyczajów, nieznającym obłudy, którego skon był powszechnie opłakiwany w narodzie“ (Długosz pod 1279 r.).

Zasługą jest B. Wstydliwego, że starał się o zaludnienie kraju, przez sprowadzanie osadników i uwalnianie od różnych ciężarów.

Najwierniejszym doradcą w rządach Bolesława był Klemens z Ruszczy, wojewoda krakowski (1241—1260 r.), bohater z pod Lignicy, wsławiony w licznych wyprawach i obroną krakowskiego zamku 1260 r.

Mąż ten rycerskiego i bogobojnego umysłu, był zwany ojcem i opiekunem wdów i sierot; fundator klasztoru panien zakonu premonstrateńskiego w Staniątkach, w którym jedyna jego córka wykonała śluby, wyznaczył uposażenie z dóbr dziedzicznych, przyczém udarował wolnością licznych poddanych (Długosz, Lib.

benef.

III 298).

B. był jednym z najhojniejszych fundatorów kościołów i klasztorów.

Nadania owe były z korzyścią kraju i miejscowej ludności.

Opuszczone, leżące częstokroć odłogiem ziemie, w licznych włościach książęcych, osiedlały się i zakwitały, wskutku nadanych swobód, pod roztropnym i pieczołowitym zarządem klasztorów.

Znaczniejsze fundacje Bolesława wymieniamy: zakonu premonstrateńskiego panien w Krzyżanowicach 1254 r.; penitencjarzy w Krakowie 1257 r.; franciszkanów: w Zawichoście 1257 r., później Nowém Mieście Korczynie, w Starym Sączu i w Krakowie.

Dawne klasztory: kanoników regularnych w Mstowie, bożogrobców w Miechowie i cystersów w Koprzywnicy otrzymały od niego przywileje; nadto, podniósł z gruzów klasztor cystersów w Wąchocku zburzony przez Tatarów 1260 r.

Troskliwy w sprawie umoralnienia obyczajów i podniesienia żarliwości religijnej, popierał Bolesław starania Prandoty, biskupa krakowskiego, o kanonizację św. Stanisława.

Odkrycie nowej kopalni soli w Bochni, obok istniejących dawniej żup solnych w Wieliczce, przypisują dziejowe podania przyczynie bł. Kunegundy, której wielkie cnoty zapisane są na kartach dziejów, oraz we wdzięcznej pamięci ludu.

W.

Ch.


text:
Jak informuje "Gazeta Prawna" osoby niepełnosprawne otrzymają dotację, a nie jak to było do tej pory pożyczkę na pomoc w rozpoczęciu własnej działalności gospodarczej.

Osoby takie otrzymają jednorazowe dofinansowanie od Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W myśl nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dotacja przeznaczona będzie na prowadzenie działalności rolniczej lub wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej.

Nowelizacja ma wejść w życie 30 lipca.

Wysokość dotacji będzie zależała od umowy ze starostą, jednak nie może być wyższa od 15-krotnego przeciętnego wynagrodzenia.

Jeśli z własnej winy osoba, która otrzymała dotacje naruszy warunki umowy, zwróci kwotę dotacji wraz z odsetkami.

Według "Gazety Prawnej" od 1 stycznia 2008 roku niepełnosprawni, którzy mają własną firmę będą mogli także wystąpić do PFRON z wnioskiem o refundację składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe.

Do wniosku należy dołączyć miesięczną informację o podstawach wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, opłaconych składkach oraz stopniu niepełnosprawności.


text:
ROZDZIAŁ DZIESIĄTY.

ALI BABA I CZTERDZIESTU ROZBÓJNIKÓW.

Dokończywszy czytania, pospieszył Barnes do domu Van Rawlstona, zażądał widzenia się z nim i został wpuszczony do pracowni.

— Mr. Van Rawlston — rzekł — jestem detektywem i proszę zezwolić, bym wziął udział w maskaradzie tego wieczoru.

Rozumiem, że dziwi pana żądanie moje, ale dzieje się to w interesie pańskim.

— Przystanę może, jeśli pan bliżej rzecz objaśni, na spełnienie życzenia pańskiego.

— Wiadomo panu, że maskarada to zabawa niebezpieczna, gdyż wśliznąć się mogą ludzie rozmaici! — rzekł Barnes.

— Mam powód przypuszczać, że wielka zbrodnia planowana jest na ten wieczór właśnie.

— To niemożliwe, szanowny panie.

Wstęp mają sami tylko znajomi, a każdy musi się przy wejściu demaskować.

Mimo wdzięczności za ostrzeżenie pańskie sądzę, że nie skorzystam z usług jego.

— Mr. Van Rawlston!

Złodziej może się zakraść i tak.

Wiadomo z doświadczenia, że z biegiem czasu słabnie czujność służby w takich razach.

Poza tem zaręczam, że mam coś więcej niż samo przypuszczenie.

Od całych już tygodni śledzę pewne podejrzane osobniki i wiem, że zamówiły kostjumy, dostosowane do tematu dzisiejszej maskarady.

Jestem pewny, że plany ich dojrzały do wykonania, a także iż w razie nieobecności mojej jeden z gości pańskich zostanie okradziony.

Może nawet i ja sam nie zdołam temu przeszkodzić.

— A jednak, — odrzekł Van Rawlston — wydaje mi się niemożliwością, gdyż jak powiedziałem, nikt bez mego zezwolenia wejść nie może.

— Nie chcę się panu, oczywiście, narzucać, ale jeśli będziesz pan zmuszony jutro rano wzywać policji, proszę samemu sobie przypisać winę.

Złodzieje zyskają na czasie i z pościgu nie będzie nic.

Ostrzegłem, a teraz żegnam szanownego pana uprzejmie.

Barnes wstał do odejścia, ale van Rawlston zatrzymał go.

— Przepraszam, — rzekł — jeśli pan jest tak pewnym swego, byłoby nieroztropnie odrzucać pomoc pańską.

Cóż tedy czynić?

Odłożyć maskaradę?

— Pod żadnym warunkiem!

Proszę wszystko, co powiedziałem zachować w tajemnicy, a o ile możliwe, zapomnij pan o tem sam, by zachowaniem nie zwracać uwagi złodzieja.

Proszę dać zezwolenie, bym przyszedł, a ponieważ znam ptaszka, przeto nie stracę go z oczu.

— Niema, widzę, innej rady.

Ale musisz pan być w kostjumie...

Doskonale... urządzający maskaradę przysposobili pewną ilość przebrań dla tych gości, którzyby przybyli bez kostjumu.

Proszę wziąć jeden z nich.

— Jakiż to kostjum?

— Wszystkie jednakowe... czterdziestu rozbójników.

— Dziwne kostjumy! — wykrzyknął Barnes zaskoczony.

— Pan Mitchel wpadł na ten pomysł, twierdząc że rozbójnicy będą wyglądali lepiej, niż nudne domina, plączące się pośród orjentalów.

— Dobrze, Mr. Rawlston!

Tedy detektyw przybierze tym razem postać rozbójnika.

— Mr. Barnes, proszę przybyć wcześnie, byś był ubrany, zanim zaczną napływać goście.

Na wypadek, gdyby panu wypadło mi coś powiedzieć, zawiadamiam, że będę odgrywał rolę sułtana.

Barnes odszedł bardzo zadowolony z wyniku wizyty, gdyż dowiedział się niejednego.

Mitchel zamówił czterdzieści jednakich kostjumów dla czterdziestu osób.

Jeśli miał w tem jakiś zamiar, dobrze będzie jeśli wśród nich znajdzie się detektyw.

Było to dlań tem ważniejsze, że poznawszy już w całej pełni chytrość Mitchela, nie wątpił niemal, iż tenże wie o jego kostjumie Aladyna.

Tedy nieobecność jego musiała stropić spiskowców.

Detektyw nabrał bowiem przekonania, iż w rzeczach planowanych na ten wieczór wziąć miała większa ilość osób.

Około dziewiątej jęły zajeżdżać maski pod dom Mr. Van Rawlstona, który włożył frak dla przyjęcia gości, przybranych w długie, czarne płaszcze, zakrywające kostjumy.

Przybyły wcześnie Barnes, w kostjumie rozbójnika, stał w przedsionku, gdzie mógł badać twarze gości, zdejmujących wobec gospodarza na chwilę maski.

Pośród pierwszych byli Remsenowie w towarzystwie Randolpha, a zaraz potem przybył Thauret i podał Van Rawlstonowi list.

Po przeczytaniu uścisnął gospodarz serdecznie dłoń gościa, ale nagle twarz jego przybrała wyraz niedowierzania i spojrzał na Barnesa, który jednak odwrócił się, nie bacząc na to nieme pytanie.

Thauret był mu nieznany osobiście i wspomniał ostrzeżenie detektywa.

Jął podejrzywać, że list może być podrobiony.

Barnes obawiał się, że da temu wyraz w słowach i wszystko popsuje.

To też było dlań wielką ulgą, gdy Miss Remsen podeszła do Thaureta.

— Cóż słychać z panem Mr. Thauret? — rzekła.

— Rada jestem żeś się pan zdecydował przybyć.

Mr. Van Rawlston, Mr. Thauret jest przyjacielem mego narzeczonego.

To uspokoiło w pełni gospodarza.

Thauret był bez kostjumu, ale miał w ręku małą torebkę i został wprowadzony przez służącego do garderoby męskiej.

Nie chcąc budzić podejrzenia, nie udał się tam za nim Barnes, ale stanął blisko drzwi.

Niedługo wyszedł mężczyzna przebrany za Ali Babę, a detektyw ruszył za nim.

Komnaty urządzone były z przepychem orjentalnym.

Salon główny przedstawiał wnętrze pałacu sułtańskiego, mniejszy salonik przemieniono w jaskinię Aladyna i urządzono odpowiednio.

Zanim jeszcze zebrali się wszyscy goście rozpoczęto tańce, a Barnes, mając ciągle Ali Babę na oku, włóczył się pomiędzy parami.

W chwili gdy wszedł sułtan z Szecherezadą, podszedł do nich zaraz Ali Baba i jął z nią tańczyć.

Stojąc w kącie, wodził spojrzeniem za tą parą, gdy nagle uczuł dotknięcie i ujrzał przed sobą człowieka, jak on ubranego.

— Musimy być ostrożni, — rzekła maska — by Ali Baba nie podchwycił hasła: Sezam!

— Nie rozumiem pana! — odparł Barnes.

Tamten spojrzał nań bystro przez maskę, potem zaś odszedł bez słowa.

Barnes zdumiał się i pożałował swej szczerej nazbyt odpowiedzi.

Radby był także posłyszeć ten głos, ale zaskoczony nagle stracił na moment panowanie nad sobą.

Wydało mu się, że zna ten głos i wysilał pamięć by sobie przypomnieć.

Nagle błysnęła my myśl.

— Gdyby nie to, że Mitchel leży chory w Filadelfji, założyłbym się, iż to on był.

Pod tem wrażeniem jął iść za maską, zmierzającą przez salon do wyjścia.

Ale w progu spotkał co najmniej tuzin tak samo ubranych postaci.

Mimo bacznej obserwacji, nie mógł rozpoznać człowieka, który go zagadnął przed chwilą i postanowił rzecz zawierzyć przypadkowi, sądząc że nań natrafi.

— Sezam! — szepnął, podchodząc do jednego z nich.

— Se... co?

Cóż to znaczy? — spytał jakiś głos obcy.

— Czyż pan nie znasz hasła naszego? — spytał detektyw.

— Hasła?

Nonsens!

wszakże nie jesteśmy rozbójnikami naprawdę! — rzekł zapytany, roześmiał się i odszedł.

Barnes tedy nie uzyskał nic, a jednocześnie przyszło mu na myśl, że stracił z oczu Ali Babę, dążąc za tym błędnym ognikiem.

Wrócił co prędzej do sali i odnalazł rychło poszukiwanego, już bez Szecherezady.

Około jedenastej, głos trąby oznajmił rozpoczęcie widowiska.

Sułtan i Szeherezada zajęli miejsce na dywanie, a reszta zebranych stłoczyła się w jaskini Aladyna, której wejście przysłoniono ciężką portjerą.

Przedstawienie polegało na tem, że Szecherezada oddeklamowała kilka opowiadań z „Tysiąca i Jednej Nocy”, ilustrowanych żywemi obrazami, których scenę stanowiła jaskinia Aladyna.

Tylne jej tło z błękitnej firanki przepięknie rysowało grupy, a aktorzy, czekający swej kolei, stali poza portjerą frontową.

Gdy sułtan i Szecherezada zajęli miejsca na dywanie, zgasło światło elektryczne w salonie — pałacu sułtana, tak że tylko ze sceny padał nikły snop promieni.

Zaglądając przez rozstęp w portjerze, podczas obrazu pierwszego, ujrzał Barnes we włosach Szecherezady, siedzącej na poduszce u stóp sułtańskich wspaniale lśniący, ogromny rubin i rozpoznał w nim natychmiast kamień, który mu pokazywał Mitchel.

Po zakończeniu pierwszej bajki, przeszli jej aktorzy, w uroczystym pochodzie do sali głównej i podniósłszy nad głową ramiona, oddali sułtanowi głęboki salaam.

Potem zostawali jako widzowie w sali, która się napełniała zwolna.

Na zakończenie zaprodukowano baśń o „Alibabie i czterdziestu rozbójnikach”.

W obrazie ostatnim wystąpili także rozbójnicy, w dość luźnem ugrupowaniu, tak że Barnes mógł zostać w pobliżu Ali Baby.

Gdy się uszeregowali do pochodu, celem złożenia salaamu, usiłował iść tuż za Ali Babą, zauważył atoli, ze zdziwieniem, że dwaj jeszcze inni rozbójnicy cisnęli się na jego miejsce.

Małe, spowodowane przez to zamieszanie skończyło się w ten sposób, iż szedł pomiędzy obu współzawodnikami, tuż za przywódcą.

Chcąc zrozumieć należycie to co nastąpiło dalej, wspomnieć trzeba, że salon pałacowy był zlekka tylko oświetlony lampami sceny, co ledwo pozwalało rozróżnić kobietę od mężczyzny.

Sułtan i Szecherezada, z miejsc swych, patrzyli na jasne, żywe obrazy w jaskini, to też doznali chwilowego olśnienia.

Ali Baba, na czele czterdziestu rozbójników kroczył wprost ku dywanowi.

Dotarłszy tu, złożył salaam i usunął się na bok, w ciemny zakątek sali.

Potem nadszedł, tuż przed Barnesem krocząc, pierwszy z rozbójników, czyniąc salaam w sposób opisany.

Podczas tego powstał lekki szmer, który zwrócił uwagę detektywa, tak że się obrócił.

Ułamek sekundy zaledwo nie patrzył na danego osobnika, gdy zaś wrócił doń oczyma, spostrzegł, że uczyniwszy z wyciągniętemi ramionami salaam, człowiek ten sięgnął do włosów Miss Remsen, która spuściła głowę, może olśniona jasnością sceny i najspokojniej, powoli wyciągnął z jej włosów szpilkę rubinową.

W tej chwili wybiła północ, a jednocześnie umysł detektywa przelśniła pewna myśl.

Z pierwszem uderzeniem minął termin, jaki sobie wymówił Mitchel dla popełnienia zbrodni.

Barnes miał teraz wrażenie, iż rozbójnik, który go zagadnął, mówił tonem Mitchela, przybyłego tu w nadziei dokonania kradzieży.

Thauret musiał być jego pomocnikiem, podczas gdy Mitchel stworzył sobie alibi przez rzekomą chorobę w Filadelfji.

Widocznie Mitchel, uszedłszy baczności pilnujących go szpiegów, wrócił do Nowego Jorku i przebrany w jeden z przygotowanych kostjumów popełnił zbrodnię w ostatniej minucie terminu, jaki mu przysługiwał.

Kradzież ta musiała wzbudzić wielką sensację, on zaś, nawet w razie udowodnienia, nie poniósłby kary, gdyż narzeczona oświadczyłaby, naturalnie, że była w porozumieniu, dla ułatwienia wygrania zakładu.

Tak być nawet musiało, gdyż nie ruszyła się, podczas gdy jej wyciągano rubin z włosów.

Wszystko to przemknęło Barnesowi przez myśl w ciągu sekundy i gdy złodziej, wyprostowawszy się ukrył klejnot, wiedział już co ma czynić dalej.

Człowiek, stojący przed nim, zwrócił się, jak inni w bok, a Barnes chciał za nim skoczyć i schwytać.

Ale ku wielkiemu zdziwieniu uczuł się przytrzymanym ztyłu.

Czynił wprawdzie próby oswobodzenia się, ale zaskoczony tem, był bezsilny i wściekły, a złodziej znikł tymczasem w ciemności.

— Światła! — wykrzyknął, zdecydowany nie puścić go z rąk.

— Popełniono tu kradzież!

Nastało ogromne zamieszanie.

Goście jęli się cisnąć naprzód, Barnes, otoczony zewsząd, potknąwszy się o kogoś, upadł razem z nim.

Inni, prący przed siebie, przewalili się przez nich i przez chwilę panował istny chaos, tem więcej że nikt nie pomyślał o nastawianiu światła.

Uczynił to dopiero sam Van Rawlston, który zrozumiał co zaszło, ale nagły blask elektryczności pogorszył jeszcze chwilowo sprawę, ćmiąc wszystkich.

Przezto straconych zostału, ku wielkiej żałości detektywa, dużo drogocennych minut, zanim rozwikłał się kłąb ludzki.

— Okradziono Miss Remsen! — wykrzyknął nareszcie Barnes.

— Nikomu wyjść nie wolno!

Zdjąć maski!

Van Rawlston wybiegł by dać rozkaz nie wypuszczania nikogo, a goście otoczyli Miss Remsen, pocieszając ją.

Barnes jął szukać Ali Baby i przekonał się z wielkiem zdumieniem, że nie jest nim Thauret.

— Któż pan jesteś? — spytał szorstko.

— Nazywał się Adrjan Fisher! — odrzekł zapytany, a odpowiedź ta zdziwiła i zadowolniła jednocześnie detektywa, gdyż była potwierdzeniem wspólnictwa.

Nie wdając się jednak w dalszą z nim rozmowę, podążył do Miss Remsen celem obserwowania, jak się zachowuje.

Jeśli wiedziała zgóry, grała swą rolę świetnie, wyrzekając na niedołęstwo, które pozwoliło wślizgnąć się złodziejowi.

Podczas gdy Barnes dumał co ma czynić, ujrzał podchodzących do siebie Van Rawlstona i Thaureta.

— Jakże się to stało?

Czemużeś pan nie przeszkodził?

— Próbowałem, ale nie powiodło się, niestety.

Mr. Van Rawlston, proszę nie zapominać, że nie jestem wszystkowiedzącym.

Podejrzewałem kradzież, nie mogłem jednak wiedzieć, jak wykonaną zostanie.

W każdym razie byłem świadkiem czynu.

— Czemuż nie przytrzymałeś pan złodzieja?

— Chciałem to uczynić, ale ktoś stojący poza mną szarpnął mnie, potem zaś upadłem.

— Może go pan rozpoznasz po kostjumie?

— Jest to, niestety, wykluczone, był bowiem jednym z czterdziestu rozbójników i dobrze, zaiste, odegrał rolę swoją.

— To jest pan Barnes? — spytał Thauret.

— Ach, miałem już dwa razy zaszczyt spotkania pana.

Powiadasz pan, że złodziej miał kostjum rozbójnika?

Interesuje mnie to, gdyż mam taki sam kostjum.

Czemu nie każesz pan zrewidować wszystkich obecnych?

— Mowy być nie może o tego rodzaju obrażaniu gości moich.

Nie zezwolę w domu swym na rewizję.

Wolę raczej zapłacić za rubin.

— Zupełna racja! — potwierdził Barnes, patrząc ostro na Thaureta.

— Jestem pewny, że nie dałoby to żadnego wyniku.

— Wola pańska! — rzekł Thauret, uśmiechnął się drwiąco i złożywszy ukłon odszedł do grupy Miss Remsen.

Zostawszy sam z Van Rawlstonem, oświadczył mu Barnes, że nie ma potrzeby zostawać dłużej i pożegnał go.

Ale nie wyszedł przed upewnieniem się, czy Mitchel jest jeszcze.

Chłopiec, postawiony przy bramie na straży, pobiegł patrzeć na żywe obrazy, tak że niesposób było stwierdzić, czy ktoś opuścił dom, czy nie.

— Ten Mitchel, — myślał, zmierzając szybko do domu — to prawdziwy artysta.

Cóż za zimna krew!

Czeka do ostatniej minuty terminu, dokonywa rzeczy tak, że może zaświadczyć mnóstwo osób, iż czyn spełniony został w czasie oznaczonym.

Przytem postarał się o wyśmienite alibi.

Chory w Filadelfji!

Ba...

Trudno dziś zaufać komuś!

W biurze zastał pomocnika, który pojechał za Mitchelem do Filadelfji.

— No? — rzekł gniewnie.

— Cóż pan to robisz?

— Pewny jestem, że Mitchel wrócił do Nowego Jorku i pospieszyłem w nadziei, że zdołam go jeszcze dopaść, albo przynajmniej ostrzec pana.

— Za późno przyszło ostrzeżenie.

Zło stało się już.

Nie mogłeś pan telegrafować?

— Uczyniłem to bezpośrednio przed odjazdem!

Istotnie, na biurku leżała nie otwarta depesza, która nadeszła już po pójściu Barnesa na maskaradę.

— Ano... — rzekł detektyw.

— Nie jest to pańską winą!

Ten drab ma djabelskie szczęście!

W jakiż sposób wpadłeś pan na myśl, że wrócił do Nowego Jorku?

Wszakże był chory?

— Podejrzewałem, że idzie tu wyłącznie o alibi.

Aby być pewnym stanąłem w tym samym hotelu i poprosiłem o pokój w pobliżu przyjaciela mego, Mitchela.

Dano mi sąsiedni, otwarłem drzwi, wszedłem i zastałem pokój pusty.

Ptaszek uleciał.

— Wracajże pan najbliższym pociągiem do Filadelfji i uczyń co się da by wymiarkować, kiedy wróci.

Napewno wyjechał i będzie jutro leżał w łóżku... albo nie jestem Barnes.

Przywieź mi pan dowody, a zapłacę pięćdziesiąt dolarów.

Prędko!


text:
Volumina Legum.

Tom VII

Approbacya Maydeburyi Ianiskiey

zbiorowy

Konfederacya Generalna (1764)

Approbacya Maydeburyi Szkłowskiey y Bobrowskiey.

Przywileie dwa od Nayiaśnieyszego Krola Imci Augusta III recenter zeszłego, ieden w roku 1762 miesiąca Kwietnia dnia 10 Wielmożnemu Xiążęciu Augustowi Czartoryskiemu Woiewodzie Ruskiemu na Maydeburyą w mieście iego dziedzicznym Szkłowie, drugi w roku 1762 miesiąca Grudnia dnia 1 Wielmożnemu Ignacemu Ogińskiemu Marszałkowi Wielkiemu W. X. Lit.

na Maydeburyą w mieście iego dziedzicznym, Bobrze, nadane, we wszystkich punktach approbuiemy y wspomnione Maydeburye z Maydeburyami Krolewskiemi porownywamy.


text: ambaras, z franc. embarras, ‘przeszkoda’ (od celtyck. franc. barre, ‘belka, tragarz’); franc. em-, en-, piszemy wedle wymowy, jak wszelkie obce pożyczki, a więc ankieta (enquête, z łac. inquisita, por. inkwizycja, inkwizytor), ansamble, antrakt, amfilada (enfilade!), antreprener.