corpora: sejm

text:
Sejm

(czwarty dzień obrad)

Warszawa

2011

Wznowienie posiedzenia

Zmiana porządku dziennego

Punkt 10. porządku dziennego: Przedsta-

wienie przez prezesa Rady Ministrów

zaufania (cd.)

Punkt 11. porządku dziennego: Wybór

składu osobowego Komisji Etyki Posel-

skiej

Głosowanie

Punkt 12. porządku dziennego: Wybór

Punkt 14. porządku dziennego: Wybór

zastępcy przewodniczącego i członka

Minister Spraw Zagranicznych

Głosowanie

Oświadczenia

str. str.

TREŚĆ

(Obrady w dniu 19 listopada 2011 r.)

str. str.

nie rozmów.

Na sekretarzy dzisiejszych obrad powołuję panów

— Wybór składu osobowego Komisji Etyki Posel -

skiej,

— Wybór składu osobowego Komisji do Spraw

Unii Europejskiej,

— Zmiany w składach osobowych komisji sejmo -

wych.

Wnioski w tych sprawach zostały paniom i panom

i 13.

wodniczącego i członka Trybunału Stanu.

Proponuję, aby w tym przypadku Sejm podjął de-

cyzję o skróceniu określonego w art. 30 ust. 4 regu-

laminu Sejmu terminu głosowania nad wyborem

członków trybunału oraz o rozpatrzeniu wniosków

dziennego: Przedstawienie przez prezesa Rady Mini-

strów programu działania Rady Ministrów z wnio-

skiem o udzielenie jej wotum zaufania.

Sejm wysłuchał prezesa Rady Ministrów…

W jakim trybie, panie pośle?

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Wniosek formalny.)

Bardzo proszę.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

(Głosy z sali: Nie!)

Chodzi o rozszerzenie porządku obrad o wyjaśnie-

nia premiera dotyczące wczorajszego wydarzenia na

Giełdzie Papierów Wartościowych.

Otóż po informa-

cji pana premiera o dodatkowym obciążeniu konkret-

nego przedsiębiorstwa – KGHM Polska Miedź dodat-

kową opłatą eksploatacyjną wartość jego akcji spadła

na sali)

(Poseł Paweł Graś: Ile miałeś ich akcji?)

Pani marszałek, bardzo proszę o umożliwienie mi

przedstawienia wniosku.

Marszałek:

chowanie spokoju.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Powtarzam, wartość akcji tego przedsiębiorstwa

spadła o 4 mld zł.

(Gwar na sali) Skarb Państwa

w tym przedsiębiorstwie ma ponad 30% akcji.

W związ-

ku z tym także Skarb Państwa stracił 1,5 mld zł.

To

jest kwota identyczna z tą, jaką pan premier chce

zaoszczędzić na likwidacji ulgi internetowej w ciągu

czterech lat.

(Oklaski)

Proszę państwa, na giełdzie jest tak, że jak ktoś

traci, to ktoś inny zarabia.

Chodzi o to, żebyśmy do-

wiedzieli się, kto wiedział wcześniej o tej informacji

i kto na tym zarobił.

Bardzo proszę, abyśmy poważ-

nie podeszli do tej sprawy (Oklaski), bo w ciągu ostat-

nich czterech lat zdarzały się sytuacje, że Skarb Pań-

stwa na takich operacjach tracił miliardy złotych i nie

(Wznowienie posiedzenia o godz. 10 min 01)

1. posiedzenie Sejmu w dniu 19 listopada 2011 r.

było żadnych wyjaśnień.

Żadnych.

Tak było ze sprze-

dażą akcji KGHM czy też PZU SA.

Bardzo proszę o zarządzenie przerwy, zebranie

Konwentu Seniorów i rozszerzenie porządku obrad

o wyjaśnienia premiera w tej sprawie.

Dziękuję bar-

Marszałek:

Ponieważ formalność tego wniosku polegała

tylko i wyłącznie na zgłoszeniu przez pana posła

ewentualnej przerwy, poddam ten wniosek pod gło-

sowanie.

Proszę o przygotowanie kart do głosowania.

Głosowało 397 posłów.

Za ogłoszeniem przerwy

głosowało 161 posłów, przeciw – 233, wstrzymało się

3 posłów.

Wniosek formalny upadł.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 10. po-

rządku dziennego: Przedstawienie przez preze-

sa Rady Ministrów programu działania Rady

Panie pośle, bardzo proszę nie przeszkadzać.

Pro-

szę zająć swoje miejsce.

Sejm wysłuchał prezesa Rady Ministrów pana

słowie!

Spoczywa na mnie teraz obowiązek odpo-

wiedzi na pytania i wątpliwości, argumenty, które

pojawiły się w czasie wczorajszej debaty, w czasie

wystąpień przedstawicieli klubów parlamentar-

nych i w ponad 130 pytaniach, jakie padły pod ad-

resem moim i nowego rządu w związku z wygłoszo-

nym exposé.

Chcę od razu zacząć od sprawy, która, jak widzę,

emocjonuje niektórych państwa posłów, czego wyra-

zem było gorączkowe, chociaż nieświadczące o wyso-

kiej kompetencji wystąpienie posła Kuźmiuka.

Mogę

jednak państwa uspokoić, od tego zacznę odpowiedzi

na państwa pytania, ponieważ w czasie wczorajszej

debaty pojawiły się także pytania o koncepcję dodat-

kowej opłaty od niektórych kopalin.

W związku z tym

jest rzeczą naturalną, że czuję się zobowiązany do

odpowiedzi także na to pytanie.

Pozwolicie państwo, że zacznę od kilku kluczo-

wych informacji.

Po pierwsze, słysząc pytania i wąt-

pliwości dotyczące tego pomysłu i skutku na giełdzie

po ogłoszeniu tej koncepcji, przede wszystkim po-

prosiłem o informację szefostwo giełdy na temat

operacji na akcjach KGHM w dniu przedwczoraj-

szym i wczorajszym, do przedstawienia tej informa-

cji w exposé i po jej przedstawieniu.

Według infor-

macji, jakie otrzymałem, nie było żadnych znaczą-

cych, wyróżniających się od tych z dnia powszednie-

go ruchów, jeśli chodzi o akcje KGHM, do momentu

wygłoszenia exposé, konkretnie do tego fragmentu,

daniny od kopalin.

Natomiast, co zrozumiałe, po tej

informacji radykalnie wzrosła ilość obrotów na ak-

cjach KGHM.

Ilość operacji przed exposé to było 20

operacji na sekundę, a po wygłoszeniu 400 operacji

na sekundę.

Z tego można wnosić z całą pewnością,

że ta informacja nie była wcześniej wykorzystywana

przez jakichkolwiek graczy na giełdzie, w tym przez

Skarb Państwa, żeby nie było wątpliwości.

(Oklaski)

Po drugie, pana posła Kuźmiuka też pragnę uspo-

koić, wartość akcji KGHM po dzisiejszej sesji...

(Po-

ruszenie na sali)

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Bo sprzedaliście.)

Jeśli państwo pozwolą, dodam kolejne informacje

i przestaniecie także opowiadać o stratach Skarbu

Państwa.

Wartość akcji KGHM na początku paź-

Po drugie, Skarb Państwa nie zamierza ani

dziś, ani jutro sprzedawać akcji KGHM, to znaczy

tualna, jak gigantyczny zysk, kiedy odnotowujemy

wzrost tych akcji, to jest elementarz.

Przykro mi, że

w tak ważnym momencie, jak debata nad exposé,

niektórzy z państwa posłów muszą pobierać tak ele-

mentarne lekcje dotyczące ﬁnansów, gospodarki

i giełdy.

(Oklaski)

Co do meritum, co do istoty tego projektu, być

może gdybym zabawił się albo gdybym mentalnie

upodobnił się do tych, którzy zawsze mają wątpli-

wości, i to takiego najcięższego gatunku, gdybym

na serio chciał to skomentować albo odnieść się do

tych okrzyków, jakie słyszałem w czasie wystąpie-

nia posła Kuźmiuka tu, po tej stronie sali, gdzie

siedzą posłanki i posłowie PiS-u, to znaczy, że ktoś

musiał na pewno na tym zarobić, że na pewno po-

trzebna będzie komisja śledcza i gdzie ochrona

kontrwywiadowcza, to, proszę państwa, wierzyć mi

się nie chce, że ktoś, kto ma jakąś orientację w tych

sprawach i minimum dobrej woli, mógł w ten spo-

sób komentować publiczne ogłoszenie w exposé

premiera intencji zmian ustawowych.

Jak państwo

posłowie sobie wyobrażacie pełną dyskrecję i ochro-

nę kontrwywiadowczą dla inicjatywy ustawodaw-

czej, która podlega konsultacjom społecznym i któ-

rej skutki wchodzą po przegłosowaniu przez Sejm,

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

Senat i podpisaniu przez prezydenta?

To jest na-

prawdę nadzwyczajna nowość, ale tę propozycję, bo

tak usłyszałem od posła Macierewicza w kulu-

arach, być może posłowie PiS-u przedstawią w spo-

sób bardziej formalny, czyli jak sobie wyobrażają

tajne przyjmowanie ustaw z ochroną kontrwywia-

dowczą.

(Wesołość na sali, oklaski)

(Głos z sali: Pewnie nie wiedzą, o co chodzi.)

Co do istoty intencji, jaką wygłosiłem, miałem

wrażenie, że wielu z państwa posłów dobrze ją zro-

zumiało, także z tej strony sali.

Niektórzy z państwa,

komentując, zadając pytania dotyczące tego przed-

sięwzięcia, wyrażali dla mnie też dość oczywistą ak-

ceptację i aprobatę tego kierunku zmian.

Szanowni państwo, żeby wyjaśnić elementarne

rzeczy: Srebro w ciągu, liczmy to, ostatnich lat, ale

nie nastu lat, tylko ostatnich kilku lat, podrożało

pięciokrotnie.

Miedź w tym dłuższym terminie – cią-

gła wznosząca.

Możliwości wyzyskania korzyści pły-

nących z tego tytułu, możliwości państwa polskiego

i narodu polskiego są bardzo ograniczone właśnie

dlatego, że aby uzyskać bezpośrednio pieniądze dla

wszystkich Polaków z tytułu tej działalności wydo-

bywczej i przerobu, musielibyśmy wykorzystywać

dywidendę, co jest, jak państwo wiecie, dość kosztow-

nym z punktu widzenia państwa polskiego sposobem

pozyskiwania środków, ponieważ dywidenda oznacza

konieczność dzielenia się także z współwłaścicielami

zagranicznymi.

Rozmawiamy na temat exposé, które zostało wy-

głoszone wczoraj i nie dokonano wczoraj żadnej sprze-

daży akcji KGHM.

Ja tylko informuję państwa, że ta

struktura własności, jaką mamy w przypadku

KGHM, powoduje, że dywidenda jest kosztowna,

uciążliwa dla samego KGHM, jeśli jest wysoka, i mało

korzystna z punktu widzenia interesów społecznych.

Cóż chcemy tą zapowiedzią i przeprowadzeniem tej

ustawy osiągnąć?

Żeby ten duży pieniądz, który wy-

nika z faktu, że w polskiej ziemi mamy te kopaliny,

żeby ten pieniądz traﬁał do wszystkich Polaków,

a nie do współwłaścicieli, inwestorów zagranicznych

w tak dużej skali i wyłącznie zatrudnionych w KGHM.

Tak, taka jest intencja.

(Oklaski) Liczę na aprobatę

tej intencji przez całą Izbę.

Przejdę do innych spraw.

Pozwolicie państwo, że

przedstawię kilka informacji o charakterze ogólnym,

ponieważ wątpliwości i pytania pojawiały się z dużą

częstotliwością w odniesieniu do niektórych spraw,

więc nie będę w każdym przypadku wymieniał po-

słanki lub posła, którzy zadawali pytania.

Z góry też

chcę uprzedzić: wiele pytań i wiele wypowiedzi w cza-

sie debaty nie odnosiło się bezpośrednio, a często

nawet pośrednio do exposé czy programu rządu.

Nie

czynię z tego zarzutu, ale liczę na to, że zwolnicie

mnie państwo w związku z tym z odpowiedzi na te

wątpliwości czy pytania.

Co do samej debaty odniosłem wrażenie, że nie-

które wystąpienia, co też nie jest oczywiście zarzu-

tem, były raczej substytutami własnego exposé niż

odniesieniem się do programu rządu.

Czas na wygło-

szenie takich przemówień być może nastąpi w przy-

szłości, ale nie był to chyba najlepszy moment, aby

– zamiast odnieść się do propozycji chyba jednak dość

konkretnych i istotnych w moim exposé – wygłaszać

przemówienia jakby obok tych tematów, które zosta-

ły zawarte w exposé.

Podkreślam, że każdy ma prawo

do takiego wystąpienia, jakie uważa za stosowne, ale

w związku z tym nie na wszystkie argumenty mogę

odpowiedzieć.

Było wiele pytań w związku z tym, że duże zain-

teresowanie budzi kwestia bezpieczeństwa energe-

tycznego, w tym pakietu klimatycznego, i zagrożeń

dla polskiej gospodarki, szczególnie energetyki, z tego

wynikających.

Muszę sprostować pewną nieścisłość,

ponieważ to zabrzmiało bardzo mocno w ustach pre-

zesa PiS pana Jarosława Kaczyńskiego, i jeszcze raz

przypomnieć pewne fakty, które zresztą obrosły już

literaturą.

Byłem w samym środku zdarzeń, więc

mam także precyzyjną własną informację na ten

temat.

Otóż nieprawdą jest, że niekorzystne dla polskiej

energetyki rozwiązania zaproponowane w pierwot-

nych zapisach pakietu klimatycznego czy klimatycz-

no-energetycznego były zaakceptowane przez mój

rząd.

Poprzedni prezydent śp. Lech Kaczyński, o czym

zresztą publicznie informował, złożył takie formalne,

oﬁcjalnezobowiązanienaposiedzeniuRadyEuropej-

skiej – jak sam powiedział publicznie, ale także w roz-

mowie ze mną wielokrotnie – na prośbę kanclerz

Angeli Merkel, uzyskując w ten sposób pewne zobo-

wiązania dotyczące innych zapisów ustrojowych w Unii

Europejskiej.

Dopiero po pewnym czasie – co także

uczciwie i otwarcie przyznał – stwierdził, że konse-

kwencje tego kroku mogą być rzeczywiście bardzo

kosztowne dla Polski.

Mówię o tym dlatego, że nie

chciałbym, aby kiedykolwiek więcej pojawiały się fał-

szywe argumenty w tej debacie.

Ona jest zbyt poważ-

na, żeby pozwolić sobie na formułowanie nieprawdzi-

wych zarzutów.

Działalność mojego rządu, w tym nowego mini-

stra środowiska, pana ministra Korolca, polegała

energetyki.

I muszę powiedzieć, że ﬁnałowymetapem

tych starań był szczyt – jeszcze wówczas szefem prezy-

dencji był prezydent Sarkozy, więc z jego udziałem –

w Gdańsku, gdzie udało się – dzięki zabiegom polskiej

dyplomacji, zbudowaniu takiego taktycznego, najwięk-

szego do tej pory sojuszu, jaki udało się Polsce zbudować

– skorygować kluczowe zapisy w pakiecie klimatyczno-

-energetycznym.

Tyle tytułem informacji.

Jeśli chodzi o bezpieczeństwo energetyczne, to nie

mówiłem o tym w exposé, ponieważ dziesiątki, jeśli

nie setki razy ja i moi ministrowie w poprzedniej ka-

dencji informowaliśmy o tym, jak wyglądają starania

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

polskiego rządu na rzecz bezpieczeństwa energetycz-

nego.

I to są działania na kilku frontach, bardzo za-

awansowane.

Począwszy od przygotowanego progra-

mu polskiej energetyki jądrowej na rozpoczęcie wy-

dobycia gazu łupkowego, budowy interkonektorów

gazowych, połączeń gazowych – liczymy to już w ty-

siącach kilometrów w odniesieniu do nowych gazo-

ciągów – interkonektorów na wszystkich polskich

granicach.

Gazoport, kontrakty gazowe z Katarem

i z Rosją dające nam bezpieczeństwo gazowe to są…

Mógłbym jeszcze sporo wymieniać.

Państwo jednak

dobrze znacie tę historię, bo jeśli z czegoś możemy

być naprawdę dumni – bo to było wielkie przedsię-

wzięcie dyplomatyczne dotyczące bezpośrednio inwe-

stycji, logistyczne, a także ﬁnansowe – to właśnie

możemy być dumni z tego wspólnego działania na

nej dywerfsyﬁkacji.

W ostatnich 4 latach – będziemy kontynuować te

prace – skończyło się gadanie o bezpieczeństwie ener-

getycznym, o potrzebie dywersyﬁkacji, a miały miej-

sce fakty.

Dzisiaj Polska jest bezpieczna energetycz-

nie.

(Oklaski) Rzecz jasna, przebudowa polskiej ener-

getyki to wielkie zadanie na kolejne 20 lat, nawet nie

na jedną kadencję.

Zdajemy sobie sprawę z tego, że

szczególnie jeśli chodzi o sieci przesyłowe i wytwór-

stwo prądu, to nie ulega wątpliwości, że czekają nas

jeszcze gigantyczne wysiłki.

One będą także w du-

żym stopniu zależne od skutecznego absorbowania,

wpierw wywalczenia środków europejskich, a następ-

nie ich absorpcji.

A propos środków europejskich.

Jeśli dobrze pa-

miętam, poseł Zbyszek Zaborowski zadał pytanie, co

zrobiliśmy, także w czasie trwania polskiej prezyden-

cji, aby te 300 mld stało się faktem.

Chcę w tym miej-

scu sprostować, bo w pytaniu padła kwota 300 mld

euro, a w debacie publicznej, również w czasie kam-

panii, precyzyjnie mówiliśmy o 300 mld zł.

To jest

jednak pewna różnica.

Rozumiem, że to jest pomył-

ka, ale nie chciałbym, żeby ta zmiana dotycząca czte-

rokrotnej wartości wprowadziła kogoś w błąd.

Mówi-

liśmy o 300 mld zł.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Ale to jest nierealna

kwota.)

Co polska prezydencja…

Polska prezydencja w sen -

sie instytucji nie mogła działać bezpośrednio, jedno-

znacznie na rzecz jednego państwa członkowskiego.

Mogę więc powiedzieć, co robił polski rząd, a nie co

robiła polska prezydencja.

Muszę jednak powiedzieć – zacznę od ﬁnału – że

to, co w czasie naszej prezydencji stało się faktem, to

projekt, jaki złożyła Komisja Europejska.

To jest dzi-

siaj jedyny istotny fakt, jaki mamy w ręku.

To jest

projekt budżetu przygotowany przez Komisję Euro-

pejską.

Możemy powiedzieć, że dobry przypadek

zrządził, przy wszystkich wymogach neutralności, że

osobą odpowiedzialną w Komisji Europejskiej za bu-

dżet jest akurat Polak, komisarz Janusz Lewandow-

ski, chociaż musi on oczywiście działać neutralnie

jako komisarz Unii Europejskiej.

Argumentacja, jaką przygotowaliśmy, my Polacy,

ale nie tylko, szczególnie na rzecz obrony polityki spój-

ności i utrzymania na możliwie wysokim poziomie

budżetu europejskiego przyniosła efekty.

Na razie nie

możemy spodziewać się lepszego efektu, ponieważ Eu-

ropa jest przed negocjacjami dotyczącymi wieloletnich

ram ﬁnansowych,aleprojektKomisjiwswoichwszyst-

kich najistotniejszych fragmentach budżetu europej-

skiego odpowiada polskim interesom.

Dzisiaj wielki

wysiłek dyplomacji, europarlamentarzystów wszyst-

kich ugrupowań, oczywiście rządu będzie polegał na

tym, aby propozycje Komisji Europejskiej zostały

mniej więcej zaakceptowane przez Radę Europejską

i Parlament Europejski.

Liczę tutaj także na pomoc

europarlamentarzystów wszystkich formacji.

Jeśli

rzeczywiście uda nam się uzyskać potwierdzenie za-

pisów, jakie przygotowała Komisja Europejska, to te

300 mld zł jest jak najbardziej realne.

Dużo mówiliśmy, pytano o skutki, bezpośrednie

skutki ﬁnansowe – i to w krótkim terminie – zmian,

jakie zaproponowaliśmy w moim wczorajszym exposé.

Bardzo konkretnie tylko odpowiem, że podliczając

skutki ﬁnansowetychdziałań,którenaprawdębędą

oddziaływały na rok 2013 – bo jak państwo pamięta-

cie, ze względu na podatkowy charakter niektórych

zmian nie mogą one wejść w życie wcześniej, czyli

obowiązywałyby w roku 2013 – zakładamy, że bę-

dzie to ok. 10 mld.

Jeśli podliczymy to, co więcej

wydamy, i to, co przede wszystkim więcej otrzyma-

my jako budżet, to powinno to przynieść ok. 10 mld zł

w roku 2013.

Oczywiście główne efekty, związane m.in. ze zmia-

nami emerytalnymi, będą rozłożone w czasie i będą

rosły w czasie.

W tym długim terminie, a więc wtedy,

tach, które będą rzeczywiście równoważyły i bilan-

sowały polskie zadłużenie w sposób bezpieczny dla

zdecydowanie 100 mld zł w tym terminie, który sobie

zarysowaliśmy.

Było sporo pytań, m.in. pytano o ewentualne

skutki dla rynku pracy.

Poseł Polak z PiS-u, pan po-

seł Napieralski na pewno, dobrze pamiętam, pytali

m.in. o relacje, o skutek przedłużenia wieku emery-

talnego dla rynku pracy, szczególnie dla ludzi mło-

dych.

W tych pytaniach brzmiała troska – jestem

głęboko przekonany, że bez żadnej hipokryzji – o wy-

sokie bezrobocie wśród młodych ludzi w Polsce.

Chcę

powiedzieć, że wysokie bezrobocie wśród ludzi mło-

dych w Polsce w przedziale 19–24 dzisiaj wynosi ok.

22,5%.

Jest ono zjawiskiem bardzo bolesnym, właści-

wie każdego dnia powinniśmy sobie o tym przypomi-

nać i szukać każdego dnia rozwiązań, które to bez-

robocie będą redukowały.

Chcę jednak też państwu

uświadomić, że w czasie kryzysu, jeśli porównamy to

do zjawisk w skali Unii Europejskiej, jest to jeden

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

z najniższych wskaźników i jest to radykalnie niższy

wskaźnik niż średnia w Unii Europejskiej, jeśli cho-

dzi o bezrobocie w tej kategorii wiekowej.

To nie jest

żadne pocieszenie, ale chcę państwa uspokoić: Pol-

ska, i to nie tylko w ostatnich 4 latach, ale na tle

innych państw, dość skutecznie stara się przeciw-

działać i tak bardzo wysokiemu bezrobociu, bo to nie

podlega dyskusji.

(Poseł Krystyna Łybacka: Chodzi o szkolnictwo

zawodowe.)

Szczególnie dedykuję te słowa...

Widzę, że pani

poseł Łybacka się lekko zdenerwowała, a poseł Na-

pieralski też w tej sprawie zabierał głos.

Przypomnę

tylko państwu, że w roku 2004, a to już był trzeci rok

waszych rządów, bezrobocie w tej kategorii wiekowej

wynosiło 45% i nie było kryzysu, a dzisiaj wynosi

22,5%.

A więc prosiłbym też (Oklaski) o właściwe

wyważenie proporcji, zwłaszcza wtedy, kiedy obok

argumentów pojawiają się emocjonalne epitety.

Tę

uwagę dedykuję panu posłowi Napieralskiemu.

(Głos z sali: Żeby ją przyjął.)

Co do meritum analizowaliśmy szczegółowo, jak

wygląda efekt na rynku pracy, szczególnie w odnie-

sieniu do ludzi młodych, w tych państwach, gdzie

przedłuża się wiek emerytalny.

Ten efekt jest stosun-

kowo niewielki, powiedziałbym, minimalny.

Nie ma

pomiędzy miejscami pracy, które są miejscami pracy

ludzi starszych, zbliżających się do wieku emerytal-

nego, a tymi miejscami, które są poszukiwane przez

ludzi młodych.

Mówiąc krótko, na szczęście nie ma

automatyzmu 1:1, jeśli pracować będzie 100 starszych

osób, to na pewno 100 młodszych nie dostanie pracy.

Ta relacja jest stosunkowo niewielka.

Musimy oczy-

wiście szukać metod, żeby redukować bezrobocie

w każdym sektorze wiekowym, ale wydaje się rzeczą

właściwą dzisiaj zatroszczyć się przede wszystkim

o najstarszych pracujących, tak aby przedłużenie

wieku emerytalnego nie stanowiło zagrożenia dla

miejsc pracy tych najstarszych, żeby nie powstało

zjawisko utraty miejsc pracy przed osiągnięciem wie-

ku emerytalnego.

Tutaj będziemy prosili o współpra-

cę, tak aby ten system był sﬁnalizowany w 2040 r.,

ale aby był on bezpieczny przede wszystkim dla tych,

których bezpośrednio będzie dotyczył.

Sądzimy bo-

wiem, że jeśli chodzi o rynek pracy w grupie 19–24,

wpływ na tę część rynku będzie stosunkowo niewiel-

ki.

Dlatego na pytanie, o ile wzrośnie bezrobocie

wśród młodych Polaków w związku z wydłużeniem

wieku emerytalnego, nikt odpowiedzialny nie odpo-

wie, bo mówimy o roku 2040.

Nikogo nie muszę prze-

konywać, jak wiele rzeczy zdarzy się w Polsce, w Eu-

ropie i na świecie nieprzewidywalnych w takim prze-

dziale czasowym, żeby ktoś mógł powiedzieć, jak

będzie wyglądało bezrobocie w grupie wiekowej 19–

–24 w roku 2041.

Ja mogę powiedzieć, że zrobimy

wszystko, żeby bezrobocie w ogóle i wśród młodych

w szczególności redukować z miesiąca na miesiąc,

Było pytanie o to, czy będziemy popierali pomysł

depenalizacji posiadania marihuany.

Padły także

pytania, których sensu do końca nie rozumiem, nie

czuję się w tym biegły, przepraszam, i nie jest to iro-

nia, dotyczące ewentualnej legalizacji sutenerstwa

i opodatkowania prostytucji.

Nie mam w tej chwili

pojęcia na temat tych zdarzeń, ale mogę powiedzieć,

że rząd nie planuje żadnych działań w tej kwestii.

Natomiast jeśli chodzi o sprawę jakiejkolwiek formy

legalizacji narkotyków albo liberalizacji w tym wzglę-

dzie, to mówiłem bardzo otwarcie – możemy się tu-

taj różnić zdaniem przede wszystkim z koleżanka-

mi i kolegami z Ruchu Palikota – że póki ja będę

premierem i będę miał coś do powiedzenia w Polsce,

nie będzie legalizacji narkotyków.

Koniec, kropka.

(Oklaski)

Sporo pytań dotyczyło kwestii deregulacji, także

w kontekście nominacji na stanowisko ministra spra-

wiedliwości pana ministra Jarosława Gowina.

Na tej

sali w pytaniach i w ocenach pojawiało się zwątpie-

nie, czy wykształcenie ﬁlozoﬁczne uprawnia do zaj-

mowania się sprawiedliwością, w tym deregulacją.

Najbardziej zdumiało mnie to, że te wątpliwości zgła-

sza także poseł Janusz Palikot, z wykształcenia ﬁlo-

zof, zajmujący się do niedawna deregulacją.

Mam

nadzieję, że wykształcenie ﬁlozoﬁczne ministra Go-

wina (Oklaski) nie będzie przeszkodą w deregulowa-

niu, bo być może obiektywnie jest przeszkodą, czego

byliśmy świadkami przez ostatnich kilka lat.

(Głos z sali: Filozof ﬁlozofowi nierówny.)

Z bardzo dużą energią i z mocnymi argumentami

poseł Janusz Palikot wystąpił także w kwestii za-

trzymania transferów ﬁnansowych za granicę.

Będę

wdzięczny za każdą radę wystosowaną pod adresem

polskiego rządu, co zrobić, aby nikt nie transferował

nielegalnie (Oklaski) lub półlegalnie środków za

granicę.

Czy wykształcenie archeologiczne ministra Bu-

dzanowskiego będzie mu przeszkadzało w sprawowa-

niu funkcji ministra skarbu?

Przede wszystkim chcę

powiedzieć, że przez wiele, wiele lat pracował on ze

znakomitymi skutkami jako wiceminister skarbu

i był odpowiedzialny za przedsięwzięcia wymagające

naprawdę najwyższych kompetencji, a także odwagi.

I jest to opinia wszystkich bez wyjątku.

Jeśli przy

okazji ma zdolność odnajdywania skarbów jako egip-

tolog, to nie będzie to chyba obciążeniem dla Skarbu

Państwa.

(Oklaski)

W debacie odniesiono się także do tego fragmentu

exposé, który dotyczył szeroko pojętych wartości.

Pojawiły się m.in. słowa – usłyszałem je, bardzo wy-

raźnie zaakcentowane przez prezesa PiS-u Jarosława

Kaczyńskiego – które odnosiły się do zdarzeń z 11

listopada.

Chcę podkreślić z całą mocą, że polska po-

licja była atakowana nie tylko, a nawet nie głównie

przez niemieckich anarchistów nieodpowiedzialnie

ściągniętych tutaj, aby zakłócić obchody 11 listopada,

którzy zostali oczywiście zatrzymani i będą ścigani

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

z całą surowością prawa.

Jednak główne, te najbar-

dziej dramatyczne zdarzenia, w tym te, których re-

zultatem były rany i kontuzje policjantów, wynikały

go i PiS.

(Oklaski)

Byłem przekonany, że dzień 11 listopada pokazał

z całą wyrazistością, że już chyba przebieg tego świę-

ta nie pozostawił żadnych wątpliwości…

(Głosy z sali: Wstyd i hańba!)

…jakie wartości prezentują ludzie, którzy ataku -

ją polskiego policjanta, polską rodzinę spacerującą po

warszawskich ulicach 11 listopada, jakie wartości

prezentują ludzie, którzy kopią leżącego policjanta,

którzy atakują, podpalają samochody transmisyjne

telewizji.

(Oklaski)

To znaczy chcę powiedzieć, że w tych słowach

Jarosława Kaczyńskiego niestety już nie było przy-

padku.

(Głos z sali: Hańba!)

I jeśli rzeczywiście jest tak, że z tej strony sali

będą zawsze padały słowa wsparcia dla tej – jak to

określił prezes PiS – dorodnej młodzieży polskiej,

która przeciwstawiła się lewicy (Wesołość na sali), to

chcę powiedzieć, że (Oklaski), mimo że budzi to

śmiech, to tak naprawdę takie słowa muszą budzić

grozę.

wiedliwość opuszcza salę)

Będziemy ścigali z całą surowością wszystkich,

którzy atakują polskie symbole, polską ﬂagę (Gwar

na sali), polskie święto narodowe, niezależnie od

(Głosy z sali: Ooo!)

(Głos z sali: Prawda boli.)

(Marszałek dzwonkiem przywołuje posłów do po-

rządku)

Było pytanie dotyczące emerytur mundurowych

i negocjacji, a więc także ustaleń ze stroną społeczną.

W tym przypadku głównym partnerem były oczywi-

ście związki zawodowe, które reprezentują służby

mundurowe.

Te negocjacje zawieszono w związku

z kampanią wyborczą – stało się tak z inicjatywy obu

stron, i rządowej, i społecznej.

Nie chcieliśmy, aby

w kampanii wyborczej ten temat był wykorzystywa-

ny jako argument wyborczy.

Chcę powiedzieć, że te

dyskusje doprowadziły do, powiedziałbym, osiągnię-

cia pewnego poziomu porozumienia.

Gdybym miał

wskazać, gdzie jest najwyraźniejsza różnica, to po-

wiedziałbym, iż nie chodzi o staż, ale o wiek.

Zawie-

siliśmy te rozmowy wtedy, kiedy, chyba mogę tak

powiedzieć, rodziła się akceptacja ze strony społecz-

nej dla wariantu 25–50.

Uważamy jednak, że wa-

riant 25–55 jest właściwszy i będziemy przekony-

wali partnerów społecznych, aby przyjęli tę propo-

zycję…

(Głos z sali: I dobrze!)

…i takie rozwiązanie będziemy rekomendowali.

Oczywiście państwa posłów nie muszę uspokajać, ale

być może niektórych partnerów społecznych, a może

raczej opinię publiczną, że większość działań, jakie

zamierzamy podjąć, będzie musiało mieć podstawę

ustawową.

Dlatego propozycje rządu, które traﬁą

szybko do Sejmu, oczywiście będą procedowane tak

jak każdy inny projekt ustawy.

W te procedury wbu-

dowane są oczywiście dość solidne formy konsultacji

społecznych, a więc nie ma obawy, że zabraknie cza-

su czy możliwości, aby konsultować te propozycje.

Padło pytanie, jeśli dobrze pamiętam, pani posłan-

ki Kempy dotyczące planów w odniesieniu do ewentu-

alnego podatku katastralnego.

Ministerstwo Finan-

sów i rząd nie planuje wprowadzenia jakiejś formy

podatku katastralnego.

(Oklaski) Czy w przyszłości

pojawi się taka koncepcja?

Trudno mi mówić za na-

stępców.

W naszych planach nie mamy wprowadzenia

podatku katastralnego, chociaż zdajemy sobie sprawę,

że w wielu państwach jest on dość użytecznym narzę-

dziem.

Otwarcie jednak odpowiadam, że mój rząd nie

zakłada wprowadzenia tego podatku.

Przeglądam, proszę państwa, pytania, ponieważ

zaznaczyłem te, które skupiają problemy, jakie poja-

wiły się w wielu wypowiedziach.

Wydaje się jednak,

że zgodnie z tradycją po każdym exposé premierzy

odpowiadają na wybrane pytania i zapewniają, ja

także zapewniam państwa, że każde pytanie, które

wybrzmiało, będzie oczywiście potraktowane od-

dzielnie i z całą pieczołowitością.

Zgodnie z obycza-

jem oraz procedurami każdy z państwa posłów otrzy-

ma odpowiedź na piśmie.

Padło wiele pytań na temat tego, czego nie powie-

działem w exposé.

Uprzedzałem, że to exposé ze

względu na dość szczególną sytuację i szczególny cha-

rakter propozycji będzie exposé okrojonym, jeśli cho-

dzi o dziedziny, nie dlatego że inne są nieważne, tyl-

ko dlatego, żeby nie mydlić oczu opinii publicznej.

Można było – jak wiecie państwo, mam w tym pewne

doświadczenie – starać się utopić twarde propozycje

w bardzo długim exposé, ale uważałem, że wczoraj

był właściwy moment, żeby te propozycje, te reko-

mendacje przedstawić w sposób maksymalnie jaskra-

wy, jasny i czytelny.

Stąd taka, a nie inna formuła

exposé.

Natomiast moi ministrowie, o czym rozma-

wiałem z nimi jeszcze po zakończeniu wczorajszej

debaty, będą natychmiast, czyli już w najbliższych

dniach, do dyspozycji Wysokiej Izby i wszystkich pań

i panów posłów z odpowiedziami na pytania i wątpli-

wości, z informacjami dotyczącymi dziedzin, jakimi

się zajmują.

To zobowiązanie traktują oni naprawdę

bardzo, bardzo poważnie.

Jest to dla nich także szan-

sa, żeby przekonać państwa do szczegółowych pomy-

słów każdego resortu.

Na koniec chciałbym powiedzieć, i nie będą to sło-

wa, które dyktuje grzeczność czy dobry obyczaj, ale

te słowa wyrażą moje naprawdę bardzo głębokie

przekonanie, wrażenie, jakie wyniosłem z wczo-

rajszej debaty.

Szczególnie mówię o części, w któ-

rej występowali liderzy klubowi, bo to były komu-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

165

nikaty, które pokazały nam, w jaki sposób będzie

wyglądała współpraca między koalicją rządzącą i rzą-

dem a opozycją.

Mimo wielu ostrych słów i ostrych

sformułowań, jakie padły z ust liderów wszystkich

klubów opozycyjnych, muszę powiedzieć, że moje

wrażenie jest bardzo optymistyczne, ponieważ pomi-

mo wielu ostrych recenzji prawie wszyscy liderzy

klubów opozycyjnych – Jarosław Kaczyński, Janusz

Palikot, Leszek Miller – z całą pewnością wypowie-

dzieli dla rządu bardzo ważne słowa.

Nie popierając

waż nie zaproponowałem niczego, co przynosi komu-

kolwiek łatwą popularność.

Zaproponowałem bardzo

ciężkie i twarde przedsięwzięcia.

Fakt, że usłyszałem

słowa, które brzmiały poważnie, że jest gotowość do

współpracy nad niektórymi przynajmniej rozstrzy-

gnięciami, są naprawdę bardzo dobrym znakiem.

Myślę, że także są dobrym znakiem dla opinii pu-

blicznej i opinii międzynarodowej.

(Oklaski) Tylko te

państwa, w których udało się zbudować zawsze trud-

ne pomosty między rządzącymi a opozycją w tych

najważniejszych, kluczowych dla narodu sprawach,

mają szanse wygrać z kryzysem.

I dlatego to nie ko-

kieteria, uwierzcie mi, jestem głęboko wdzięczny za

to, że ta debata miała tak merytoryczny charakter.

Nawet jeśli spieraliśmy się, nawet jeśli państwo po-

zostaniecie krytyczni wobec nas, to na pewno dała

ona bardzo poważne podstawy do nadziei.

Ja taką

nadzieję dzisiaj mam większą niż wczoraj przed tą

debatą i za tę nadzieję, bo to chyba będzie także na-

dzieja wielu ludzi w Polsce, chciałem wszystkim

uczestnikom wczorajszej debaty serdecznie podzięko-

wać.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

(Poseł Jarosław Zieliński: Pani marszałek...)

Bardzo proszę, panie pośle.

o 5 minut przerwy.

(Poruszenie na sali)

Marszałek:

Ogłaszam 5 minut przerwy.

do godz. 10 min 50)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Wysoka Izbo!

Kontynuujemy rozpatrywanie

punktu 10. porządku dziennego: Przedstawienie

przez prezesa Rady Ministrów programu działania

Przed przerwą Sejm wysłuchał odpowiedzi preze-

sa Rady Ministrów pana Donalda Tuska.

Przechodzimy do głosowania.

(Gwar na sali)

tum zaufania bezwzględną większością głosów

Przystępujemy do głosowania.

sku prezesa Rady Ministrów pana Donalda Tuska

o udzielenie wotum zaufania Radzie Ministrów, ze-

wynosi 224.

Za głosowało 234, przeciw – 211,

2 posłów wstrzymało się.

(Część zebranych wstaje,

oklaski)

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów udzielił wotum zaufania Radzie Ministrów.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 11.

porządku dziennego: Wybór składu osobowego

Wysoka Izbo!

Prezydium Sejmu, po zasięgnięciu

wie art. 143 ust. 11 regulaminu Sejmu wniosek

Poselskiej.

Przypominam, że Sejm dokonuje wyboru człon-

ków komisji w głosowaniu łącznym.

bowego Komisji Etyki Poselskiej, w brzmieniu pro-

ponowanym w druku nr 14, zechce podnieść rękę i na-

Głosowało 446 posłów.

Za było 445, przy braku

głosów przeciwnych i 1 pośle wstrzymującym się od

Punkt 11. porządku dziennego – głosowanie

166

Zwołuję pierwsze posiedzenie Komisji Etyki Po-

nr 337, budynek K.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 12.

porządku dziennego: Wybór składu osobowego

Wysoka Izbo!

Prezydium Sejmu, po zasięgnięciu

opinii Konwentu Seniorów, na podstawie art. 148a

ust. 8 regulaminu Sejmu przedłożyło wniosek w spra-

wie wyboru składu osobowego Komisji do Spraw Unii

Przypominam, że Sejm wybiera skład osobowy

posłów, przeciw – 1 poseł, wstrzymało się 2 posłów.

Zwołuję pierwsze posiedzenie Komisji do Spraw

Unii Europejskiej 15 minut po zakończeniu obrad

Sejmu w sali konferencyjnej, nowy Dom Poselski.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 13.

Głosowało 452 posłów.

Za swój głos oddało 451

posłów, przeciw – 1, przy braku posłów wstrzymują-

cych się.

porządku dziennego: Wybór zastępcy przewod-

niczącego i członka Trybunału Stanu (druk

Lista kandydatów na zastępcę przewodniczącego

i członka Trybunału Stanu została paniom i panom

Sejm w dniu 17 listopada 2011 r. dokonał wyboru

jednego zastępcy przewodniczącego oraz 15 członków

Trybunału Stanu.

jednego członka Trybunału Stanu.

Obecnie wysłuchamy przedstawicieli wnioskodaw-

Karola Adama Karskiego – na stanowisko zastępcy

przewodniczącego Trybunału Stanu, oraz pana Zbi-

gniewa Romaszewskiego – na stanowisko członka

Trybunału Stanu, zgłoszonych przez grupę posłów

tak, że podejmowaniu decyzji czasami towarzyszą

nadmierne emocje.

Te, jak wiadomo, nigdy nie są do-

brym doradcą.

Zdarza się też i tak, że decyzja podej-

mowana jest w obliczu błędnego przeświadczenia

o nieistniejących faktach, względnie o faktach tylko

medialnych.

Te okoliczności skłaniają mnie do tego,

by ponownie prosić Wysoką Izbę o rozważenie przy-

jęcia kandydatury pana Karola Adama Karskiego na

stanowisko zastępcy przewodniczącego Trybunału

Stanu.

Z uwagi na to, że nie tak dawno miałem za-

szczyt w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość pre-

zentować tę osobę jako kandydata na zastępcę prze-

wodniczącego Trybunału Stanu, przeto ograniczę się

tylko do krótkiej, zwięzłej charakterystyki.

Pragnę podkreślić, że pan Karol Adam Karski

urodził się dnia 13 maja 1966 r. w Warszawie.

Jest

absolwentem dwóch wydziałów Uniwersytetu War-

szawskiego: Wydziału Prawa i Administracji oraz

Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych.

Jest

doktorem habilitowanym i pracownikiem naukowym

Uniwersytetu Warszawskiego.

Wykłada też na wielu

innych uczelniach Polski.

Jest autorem kilkudziesię-

ciu publikacji naukowych, był parlamentarzystą,

samorządowcem.

Myślę, że te fakty, wolne od emocji,

powinny spotkać się z akceptacją, doprowadzić do

pełnej akceptacji kandydatury pana Karola Karskie-

go na zastępcę przewodniczącego Trybunału Stanu.

Tym samym Izba da wyraz poszanowaniu tradycji,

która istniała w parlamencie.

Marszałek

167

Mam również zaszczyt w imieniu Klubu Parla-

wać na stanowisko członka Trybunału Stanu pana

Zbigniewa Romaszewskiego, wicemarszałka i sena-

tora, jedynego senatora w Rzeczypospolitej Polskiej,

który pełnił tę zaszczytną funkcję od zarania, od

1989 r., aż do 2011 r.

Podkreślam, że jako jedyny był

senatorem przez wszystkie kadencje.

To człowiek

zasłużony w walce o prawa człowieka.

wersytetu Warszawskiego.

W 1976 r., po protestach

– KOR akcji pomocy represjonowanym.

Od 1977 r.

KOR, a wraz z żoną Zoﬁą prowadził biuro interwen-

cyjne rejestrujące przypadki łamania praw człowieka

i niosące oﬁarom bezprawia pomoc prawną i mate-

rialną.

Na przełomie lat 1979 i 1980 zorganizował

Komisję Helsińską nadzorującą wprowadzanie w ży-

cie postanowień KBWE.

To pod jego redakcją komi-

sja opublikowała raport madrycki kompleksowo oma-

wiający stan przestrzegania praw człowieka w PRL,

w oparciu o konkretne, zarejestrowane przez biuro

interwencyjne przypadki łamania prawa.

W październiku 1980 r. pan Zbigniew Romaszew-

ski obronił doktorat w Instytucie Fizyki Polskiej

diów do 1983 r.

Po zwolnieniu z więzienia w 1984 r.,

w którym został osadzony w stanie wojennym za

działalność społeczno-polityczną, centralne władze

Polskiej Akademii Nauk uniemożliwiły mu podjęcie

przeniesieniu się do Krakowa do Instytutu Fizyki

Uniwersytetu Jagiellońskiego został zatrudniony

jako redaktor „Acta Physica Polonica”.

W latach

1980–1981 kierował Komisją Interwencji i Prawo-

rządności NSZZ „Solidarność”.

Został wybrany do

Prezydium NSZZ „Solidarność” Zarządu Regionu

W stanie wojennym, poszukiwany przez SB, ukry-

wał się.

W tym czasie zorganizował podziemne Radio

Solidarność.

Pierwszą audycję nadano 12 kwietnia

1982 r. w Warszawie.

Był aresztowany 29 sierpnia

1982 r.

Był sądzony w dwóch kolejnych procesach

twórców Radia Solidarność i KSS KOR i więziony od

waną w podziemiu Komisją Interwencji i Praworząd-

ności NSZZ „Solidarność”, która zajmowała się do-

kumentowaniem przypadków represji i pomocą oﬁa-

rom.

W 1988 r. komisja organizowała pomoc dla

strajkujących robotników w Stalowej Woli, Nowej

Hucie, kopalniach Górnego Śląska, Szczecinie, Gdań-

sku.

Jeszcze w czasach PRL, w roku 1988, zorgani-

zował nielegalną, choć jawną, I Międzynarodową

jowicach w Nowej Hucie pod Krakowem.

Senator siedmiu kadencji Senatu Rzeczypospoli-

tej.

W VII kadencji został wybrany wicemarszałkiem

Senatu.

W czasie kadencji I, II, IV i VI przewodniczył

Komisji Praw Człowieka i Praworządności, a w 1998 r.

założył Fundację Obrony Praw Człowieka, która

w 50. rocznicę uchwalenia Powszechnej Deklaracji

Praw Człowieka zorganizowała w Warszawie kolejną,

III Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka.

Aktywny uczestnik szeregu inicjatyw na rzecz praw

że pan Zbigniew Romaszewski jest ikoną człowieka

walki o wolność i demokrację.

Nie tak dawno został

uhonorowany przez prezydenta Rzeczypospolitej Pol-

skiej Orderem Orła Białego.

Jestem głęboko przekonany, że Wysoka Izba po-

zytywnie ustosunkuje się do zaprezentowanych prze-

ze mnie kandydatur.

Bardzo serdecznie dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Stanisława Rydzonia na stanowisko członka Trybu-

nału Stanu, zgłoszonej przez grupę posłów z Klubu

Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej oraz Klu-

bu Poselskiego Ruch Palikota.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Dziękuję.

przyjemność w imieniu grupy posłów z Klubu Posel-

skiego Sojusz Lewicy Demokratycznej i Klubu Posel-

skiego Ruch Palikota zgłosić kandydaturę pana Sta-

nisława Rydzonia na stanowisko członka Trybunału

Stanu.

Pan Stanisław Rydzoń urodził się w dniu 8 marca

1950 r. w Brzezince.

Ukończył studia na wydziale

adwokatem i radcą prawnym specjalizującym się

w prawie cywilnym, prawie konstytucyjnym, prawie

pracy oraz prawie podatkowym.

Praktykę prawniczą

rozpoczął już w 1977 r., kiedy uzyskał uprawnienia

radcy prawnego.

W latach 2001–2011, a więc do nie-

dawna, do końca VI kadencji, przez 10 lat, był posłem

na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, pracując przez

cały czas, a więc przez 10 lat, przez 3 kadencje,

w Komisji Ustawodawczej, Komisji Sprawiedliwości

dencji Sejmu był wiceprzewodniczącym wymienionej

168

komisji kodyﬁkacyjnej, a także wiceprzewodniczą-

cym stałej podkomisji do spraw Trybunału Konsty-

tucyjnego.

W okresie tych 10 ostatnich lat ponad 150

razy reprezentował przed Trybunałem Konstytucyj-

nym Sejm oraz wnioskodawców, wielokrotnie z pozy-

tywnym skutkiem.

Stanisław Rydzoń jest także dzia-

łaczem samorządowym.

Pełnił funkcję przewodni-

czącego Rady Gminy Oświęcim, a także radnego

powiatowego oraz wojewódzkiego.

Za swoją działal-

ność społeczną, za swoją działalność prawniczą otrzy-

mywał odznaczenia państwowe i resortowe.

Mając na względzie dorobek zawodowy, mając na

względzie osobowość pana Stanisława Rydzonia,

cie tej kandydatury i wybór Stanisława Rydzonia na

członka Trybunału Stanu.

Dziękuję za uwagę.

Marszałek:

Zgłosiła się do zabrania głosu jedna osoba.

Poseł Jerzy Kozdroń:

pieniu chciałbym przede wszystkim zapytać pana

ministra spraw zagranicznych, czy ministerstwo po-

siada wiedzę na temat tego, czy prawdą jest, że pan

Karol Karski został skazany prawomocnym wyro-

kiem sądu zagranicznego.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Bardzo proszę ministra spraw zagranicznych

pana Radosława Sikorskiego o zabranie głosu i udzie-

lenie odpowiedzi.

Minister Spraw Zagranicznych

Radosław Sikorski:

placówki na Cyprze istotnie wynika, że zapadł pra-

womocny wyrok w sprawie cywilnej na niekorzyść

pana Karola Karskiego.

Wobec uchylania się pana

Karola Karskiego od wypełnienia wyroku strona cy-

pryjska rozważa w tej chwili uruchomienie instru-

mentów dwustronnej pomocy prawnej, aby wyegze-

kwować ten wyrok.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

głos?

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Andrzej Rozenek:

tać, czy to prawda, że…

(Poseł Anna Paluch: Była lista.)

…pan Karol Karski jest tą właśnie osobą, która wno -

siła o usunięcie z Prawa i Sprawiedliwości pana posła

Ziobry i pana posła Kurskiego.

(Wesołość na sali)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Bardzo proszę…

( Poruszenie na sali)

Proszę o ciszę.

(Dzwonek)

Poseł Jarosław Kaczyński:

wiście nie w związku z pytaniem, bo nie odpowiadam

na pytania z tej strony.

(Wesołość, poruszenie na sali,

oklaski) Ale po prostu gwoli prawdy chciałbym powie-

dzieć, że moich kolegów czy ekskolegów usunięto na

mój wniosek.

(Poruszenie na sali)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Szanowna Pani Marszałek!

Szanowny Panie Pre-

mierze!

Państwo Ministrowie!

Wysoka Izbo!

Chciał-

bym bardzo wyraźnie i jednoznacznie wyjaśnić, że

wyrok sądu cywilnego w sprawie cywilnej, tak jak

pan minister powiedział, absolutnie nie może zostać

nazwany wyrokiem skazującym.

Jestem przekonany,

Poseł Ryszard Zbrzyzny

169

nych sprawach cywilnych, odszkodowawczych i in-

nych.

W jednych przypadkach się wygrywa, w innych

się przegrywa.

Uważam, że Wysoka Izba nie może

brać pod uwagę tej okoliczności przy podejmowaniu

decyzji, kto może być członkiem Trybunału Stanu,

a kto nie.

Takie okoliczności jak wyrok sądu cywil-

nego, nawet niekorzystny dla strony, nie mają na-

prawdę żadnego istotnego znaczenia z tego punktu

widzenia.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

O głos poprosił przewodniczący klubu Solidarna

Polska pan poseł Arkadiusz Mularczyk.

Bardzo proszę.

Mam taki apel i prośbę do przedstawicieli partii

po lewej stronie pomiędzy SLD a PSL (Wesołość na

sali), żeby nie wypowiadali się w sprawie Solidarnej

Polski, Zbigniewa Ziobry, Jacka Kurskiego i Tade-

usza Cymańskiego.

Proszę także lidera tej partii,

żeby na posiedzeniu Konwentu Seniorów nie popierał

wersji, którą przedstawia szef klubu Solidarnej Pol-

ski.

To jest taki apel.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Ponieważ nie widzę dalszych zgłoszeń…

Pan przewodniczący Palikot, bardzo proszę.

Poseł Janusz Palikot:

Z przykrością, panie kolego, ale muszę odmówić

pańskiej prośbie, ponieważ podobnie jak pana, mnie

również bulwersuje fakt, że nowy Klub Parlamentar-

ny Solidarna Polska nie ma swojego przedstawiciela

kwestia sympatii do pana Ziobry, którego chętnie

bym postawił przed Trybunałem Stanu, i mam na-

dzieję, że ta Izba do tego wreszcie doprowadzi mimo

całego kunktatorstwa Platformy Obywatelskiej, ale

pewnych zasad.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Zamykam dyskusję.

wybiera zastępcę przewodniczącego i członka Trybu-

nału Stanu bezwzględną większością głosów.

Przechodzimy do głosowania.

kandydaturę zgłoszoną na zastępcę przewodniczące-

go Trybunału Stanu.

Następnie przystąpimy do głosowania nad kan-

dydaturami zgłoszonymi na członka Trybunału

Stanu.

Na członka Trybunału Stanu zostały zgłoszone

dwie kandydatury.

Wobec tego Sejm przeprowadzi

nia umożliwiającą dokonanie wyboru z listy.

Przystępujemy do głosowania nad kandydaturą

228.

Za kandydaturą oddało swój głos 215 posłów,

przeciw było 44 posłów, wstrzymało się od głosu 195

posłów.

Stwierdzam, że wobec nieuzyskania bezwzględnej

większości głosów Sejm nie wybrał pana Karola Ada-

ma Karskiego na zastępcę przewodniczącego Trybu-

nału Stanu.

Bardzo proszę, panie pośle.

Szanowna Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Wystę-

puję z bardzo krótkim wnioskiem formalnym.

Chciał-

bym zwrócić się do wnioskodawców w sprawie pana

posła Rydzonia o wycofanie tej kandydatury w imię

pewnych zasad.

To miejsce, które pozostało do obsa-

dzenia wśród członków Trybunału Stanu, z tytułu

wielkości frakcji parlamentarnych przypada Prawu

i Sprawiedliwości.

Ja mam ogromny szacunek do zgło-

szonej przez państwa kandydatury pana posła Rydzo-

nia, którego miałem osobiście przyjemność znać przez

6 lat pracy w parlamencie, ale jestem przekonany, zna-

jąc jego rzetelność w pracy parlamentarnej, że gdyby

on wiedział, iż jest w tej chwili wmontowany w próbę

odebrania partii opozycyjnej miejsca przynależnego

w Trybunale Stanu, to źle by się osobiście z tym czuł.

A myślę, że jest złym zwyczajem, iż w sytuacji, która

próbuje się w ten sposób to rozgrywać.

I, z ogromnym

szacunkiem do obu kandydatów, bardzo bym prosił

o wycofanie tej kandydatury.

Poseł Andrzej Duda

170

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Zwracam uwagę, panie pośle, że to nie był wnio-

sek formalny.

Obecnie przystąpimy do głosowania nad kandy-

daturą na członka Trybunału Stanu.

Głosować będziemy, wykorzystując funkcję urzą-

dzenia umożliwiającą dokonanie wyboru z listy.

Chciałabym przypomnieć zasady głosowania przy

rów umieszczonych na klawiaturze numerycznej

listy, kolejnymi kandydaturami.

naciśnięcie białego przycisku.

Jest to równoznaczne

możliwości zmiany decyzji.

Czy panie posłanki i panowie posłowie są gotowi

Chciałabym tylko jeszcze raz przypomnieć, że na-

przycisku użyć jako ostatniego.

Rozpoczynamy głosowanie.

Czy wszyscy potwierdzili swój wybór, naciskając

W takim razie zamykam głosowanie.

Bardzo proszę o wynik.

(Oklaski)

Głosowało 451 posłów.

Większość bezwzględna –

226.

Za kandydaturą pana Romaszewskiego oddało

swój głos 381 posłów, za kandydaturą pana Rydzonia

– 66 posłów.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał pana Zbigniewa Romaszewskiego na

stanowisko członka Trybunału Stanu.

Na tym zakończyliśmy rozpatrywanie punktów

stopada 2011 r.

Bardzo proszę pana marszałka Grabarczyka o prze-

jęcie prowadzenia obrad.

(Gwar na sali)

Kontynuujemy obrady.

Proszę państwa posłów, którzy nie będą uczest-

niczyli w tej części obrad, o zakończenie rozmów

i stworzenie warunków do wygłoszenia oświad-

czeń.

Listę uważam za zamkniętą.

Głos ma pan poseł Tadeusz Tomaszewski, bardzo

proszę.

Poseł Tadeusz Tomaszewski:

czenie dotyczy skutków wejścia w życie nowelizacji

W 2010 r. w tej Izbie z inicjatywy Klubu Parla-

mentarnego Platforma Obywatelska Sejm przepro-

wadził nowelizację tej ustawy.

Klub Sojusz Lewicy

Demokratycznej w związku z trybem pracy nad tą

ustawą oraz wieloma wątpliwościami wstrzymał się

w głosowaniu nad tą ustawą.

Dzisiaj w wyniku realizacji tej ustawy istnieją

ogromne zagrożenia dla funkcjonowania dużych za-

kładów pracy chronionej, w szczególności mających

formę spółdzielni.

Wprowadzenie rozwiązania zawar-

tego w art. 22 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych prowadzi do

dalszej likwidacji zakładów pracy chronionej, które nie

mogą się w szybkim czasie dostosować do brzmienia

tego artykułu.

Wprowadzono nieuzasadnione, naszym

zdaniem, preferencje dla małych ﬁrm, np. 40 etatów,

niebędących zakładami pracy chronionej, którym bar-

dzo łatwo jest spełnić warunki art. 22 ustawy o reha-

bilitacji, np. 15 osób ze schorzeniami wymienionymi

duże ﬁrmy,którychdostosowaniesiędowymogówjest

bardzo czasochłonne i trudne, a w przypadku spół-

dzielni często niemożliwe ze względu na zapisy ustawy

Prawo spółdzielcze.

Stworzono te preferencje dla ma-

łych ﬁrm niebędących zakładami pracy chronionej,

eliminując – jak wspomniałem – duże ﬁrmyspółdziel-

cze, zakłady pracy chronionej z tradycjami, które ze

względu na ograniczony czas nie mogą dostosować się

do obowiązującego prawa.

W tej chwili, w wyniku tej nowelizacji, bardzo wie-

le zakładów pracy chronionej i spółdzielni, ﬁrm,które

zatrudniają po 100 i więcej osób niepełnosprawnych,

traci płynność ﬁnansową właśnie ze względu na te

rozwiązania zawarte w art. 22.

Natomiast na rynku

powstają jak grzyby po deszczu małe ﬁrmy,któreszyb-

Oświadczenia poselskie

171

ko spełniają wymogi art. 22 i przejmują te wszystkie

kontrakty, które wcześniej miały możliwość realizo-

wać te duże ﬁrmy zatrudniające znaczną część osób

niepełnosprawnych.

Jest to zjawisko bardzo niedobre,

dlatego że z tych dużych ﬁrmbędązwalnianipracow-

nicy, osoby niepełnosprawne, którym będzie bardzo

Aby zlikwidować powstałe patologie, należałoby

szybko dokonać nowelizacji ustawy o rehabilitacji

pełnosprawnych.

Przed zakończeniem poprzedniej

kadencji Sejmu minister Jarosław Duda, pełnomoc-

lizował z tej trybuny, że rząd, po pierwsze, monito-

ruje przebieg tej ustawy, po drugie, przygotowuje

stosowne rozwiązania.

Stąd zwracam się do nowego

nym rzeczywiście dokonał weryﬁkacji tych zapisów

i ich skutków, abyśmy za chwilę nie obudzili się

w takiej sytuacji, że na rynku bezrobotnych pojawi

się grupa osób niepełnosprawnych wyeliminowanych

w wyniku wprowadzenia tejże ustawy.

Dziękuję

uprzejmie.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Wykreślamy.

słankę Annę Fotygę.

Poseł Anna Fotyga:

Panie Marszałku!

Z trybuny sejmowej pan pre-

mier Donald Tusk poinformował Wysoką Izbę

w swoich odpowiedziach o zobowiązaniach podjętych

przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego w sprawie pa-

kietu energetyczno-klimatycznego, wiążąc to z decy-

zjami Unii Europejskiej związanymi z tzw. Joaniną

zawartą w traktacie lizbońskim.

Otóż chcę poinfor-

mować, że pan premier mylił się, mijał się z prawdą.

Prezydent Lech Kaczyński swoje decyzje w sprawie

pakietu energetyczno-klimatycznego przedstawił

podczas Rady Europejskiej 8 i 9 marca 2007 r.

Głów-

ne postanowienia, które tam były zwarte i które były

korzystne dla Polski, to przede wszystkim rok bazo-

wy 1990, który powodował, że w roku 2007, kiedy te

decyzje były podejmowane, Polska już miała wypeł-

nione swoje zobowiązania, czyli słynne 3 x 20, przede

wszystkim jeśli chodzi o redukcję emisji.

W związku

z tym prezydent Lech Kaczyński wyraził zgodę na

zapis w konkluzjach Rady Europejskiej mówiący o

tym, że te zobowiązania mogą być wiążące dla całej

Unii Europejskiej.

To postanowienie było dla Polski

korzystne – jak mówię – w związku z rokiem bazo-

wym 1990.

Jeśli chodzi o niekorzystne decyzje, które

potem podjął pan premier Donald Tusk, zmianę roku

bazowego na rok 2005, co powoduje, że Polska musi

podejmować inwestycje dla wypełnienia swoich zobo-

wiązań, i powoduje to dodatkowe ogromne koszty dla

polskiej gospodarki, oświadczam, że prezydent Lech

Kaczyński nie brał w tym udziału.

Zobowiązania

dotyczące Joaniny były podejmowane później.

Byłam

świadkiem tego, że w maju i czerwcu 2007 r. rozwa-

żał tę opcję premier Jarosław Kaczyński.

Początek

negocjacji miał miejsce podczas Rady Europejskiej

w czerwcu 2007 r.

Negocjacje trwały w czasie kon-

ferencji międzyrządowej od czerwca do października

2007 r. i ostatecznie Joanina została przyjęta w paź-

dzierniku 2007 r.

Chociażby ta sekwencja czasowa

wskazuje na to, że nie ma żadnego związku między

decyzjami podjętymi przez prezydenta w marcu 2007 r.,

korzystnymi rozwiązaniami dotyczącymi pakietu

energetyczno-klimatycznego, a decyzją w sprawie

Joaniny podjętą w październiku 2007 r.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję

Głos ma pan poseł Szymon Giżyński.

dawnym exposé sejmowym pan premier Donald Tusk

tykowanej także wokół świętych narodowych symbo-

li i znaków.

Jakże zatem dotkliwie dezawuuje inten-

braliśmy do rąk własnych.

Strona legitymacji z go-

dłem państwowym i zdjęciem posła nie budzi zastrze-

żeń.

Zdumiewający i pożałowania godny wygląd

czany jest podpis marszałka Sejmu i posła – posiada-

cza legitymacji.

Jeszcze w poprzedniej, VI kadencji

legitymacji – umieszczone były na podwale reali-

stycznego, kolorowego – niebudzącego najmniejszych

zerunku budynku Sejmu, z dumnie powiewającą bia-

ło-czerwoną na szczycie.

Zamiast otrzymaliśmy led-

wo widoczny, wyblakły bohomaz, najdalszą impresją

o polskiej ﬂadze narodowej nawet nie wspomnę, bo

Oświadczenia poselskie

Poseł Tadeusz Tomaszewski

172

wym po prostu uwłacza.

snoręcznym podpisem pani marszałek Ewa Kopacz.

wiednie, wskutek niedopatrzenia, jednakowoż przy-

znać trzeba, iż bardzo beztroskiego.

tencjonalnie słów pana premiera o szacunku wobec

i symboli narodowych.

Dziękuję uprzejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nia do godz. 1


corpora: CEN

text:
Sześciu rannych policjantów i co najmniej dziesięciu zatrzymanych górników - to bilans starć do jakich doszło podczas dzisiejszej demonstracji pracowników sektora wydobywczego w Warszawie.

Do starć doszło ok. godziny 12:30, kiedy protestujący tłum przewrócił barierki zagradzające dostęp do Sejmu i zaatakował policjantów ochraniających budynek.

Policja użyła gazu i armatki wodnej, by odeprzeć atak związkowców.

Zdaniem dziennikarzy w tłumie protestujących były także osoby pod wpływem alkoholu.

Według szacunków policji przed Sejmem protestowało 5,5 tysiąca górników.

Do drobnych zajść doszło już rano, kiedy w stronę policjantów posypały się metalowe nakrętki i petardy.

Związkowcy protestują przeciwko zmianom w systemie emerytalnym.

Dotychczas górnicy mogli przejść na emeryturę po przepracowaniu 25 lat.

Jeśli nowe przepisy weszłyby w życie, górnicy mieliby prawo przejścia na emeryturę w wieku 65 lat, bez względu na staż pracy.


corpora: wikisources-pl

text:
Assyrja.

Wyraz herb.

Assur, oznacza osobę i kraj.

1.

Assur, syn Sema (Gen. 10, 22), wyszedłszy z Babilonji, założył na wschodnim brzegu Tygru, obok Mezopotamji, Niniwę, Rehoboth (Vulg. ulice miasta), Resen i Chale.

Prawdopodobnie nie kogo innego, tylko tego Assnra widzimy między bogami assyryjskiej monarchji, a imię jego, z innemi dodatkami, przybierali sobie królowie assyryjscy, jak np. Sardanapal (assyr.

Asur-bani-habal, Asur stworzył syna).

Greccy pisarze zamiast Assura podają Ninusa, za założyciela Niniwy, i przypisują mu już wielką potęgę wtedy, kiedy Biblja kładzie zawiązki małego państwa.

Lecz ten Ninus, równie jak jego żona Semiramida, jeśli nie są osobami bajecznemi, to oznaczają osoby historyczne późniejsze.

— 2.

Assur (Vulg.

Assyrja), znaczy kraj założony przez Assura.

Z początku było to małe państwo, graniczące od wschodu z Medją, od południa z Babilonją, od zachodu z Mezopotamją, od północy z Armenją.

Mówiąc o Assyrji, trzeba odróżnić to jeograficzne jej położenie od stanowiska politycznego, jakie przybrała w VIII w. przed Chr., kiedy dosięgła najwyższego szczytu swej potęgi.

Poprzednie jej dzieje od Assura do w.

VIII są albo niepewne, albo mało znane.

Opierają się głównie na Ktezjaszu [1], Herodocie [2] i Berozusie [3].

Lecz z nich tylko dwaj ostatni zasługują na uwagę, bo Ktezjasz jest zbieraczem bajek, więcej niż historji.

Według tego ostatniego, już Ninus wypędził z Babilonji dynastję arabską i zdobył Medję i Persję; żona jego Semiramis uczyniła Babilon wielkiém i pyszném miastem; a dynastja Ninusa miała panować w Babilonie 1000 lat.

Więcej się zgadza z Biblją pod tym względem Berozus i Herodot, których wiarogodność w znacznej części potwierdziło odkrycie pomników, zapisanych dawném pismem assyryjskiém (ob.

Klino-pismo).

Według Herodota (I 95, 3), panowali Assyryjczykowie nad Azją przez lat 520, przed r. 788, t. j. zanim Medowie i Babilończykowie (pierwsi pod Arbacesem, drudzy pod Belezysem) zdobyli Niniwę, za zniewieściałego Sardanapala, i że wtedy rozciągało się ich panowanie do środka Azji Mniejszej i Armenji, obejmowało Medję, Babilonję i Mezopotamję.

Z temi datami zgadza się i Berozus (ob.

Babel, Babilon).

Tak więc polityczne znaczenie Assyrji nie sięgałoby za r. 1300 przed Chr.

Tu przebiegniemy tylko tę epokę jej, która ma styczność z Biblją (porów.

Niniwa).

Pierwszy raz występują Assyryjczycy w Palestynie pod Phulem, który na Manahema († ok. 760 r.), kr. izr., nałożył haracz (IV Krol.

15, 19).

Phul nie spotyka, się na pomnikach klino-pismowych; tylko Teglath-Phalasar (ob.) w swych rocznikach kładzie tego Manahema na liście swych hołdowników.

Było to prawdopodobnie ok. r. 742 (jeżeli pomniki assyryjskie dobrze są odczytane i dokładniejszą jest, ich chronologja od biblijnej), kiedy Teglath-Phalasar wojował z syryjskim królem Razinem.

W takim razie musielibyśmy też poprawić powszechnie przyjętą datę panowania Azarjasza, czyli Ozjasza (Vulg.

809—758) i kilkanaście lat później naznaczyć, bo Azarjasz występuje także na pomnikach Teglath-Phalasara (ob.), lubo jest względem niego niezależnym, tak samo jak w Biblji.

Według Biblji, Manahem zaprosił Phula na pomoc (IV Król.

15, 19—20) przeciw zbuntowanym pokoleniom za Jordanem.

(Ruben, Gad i półowa Manassesa).

Phul, czy też jego następca Teglath-Phalasar, buntowników uprowadził do niewoli (I Par.

5, 26), ale Manahem musiał płacić haracz.

Nie długo potem Achaz, król judzki, przez Razina z Syrji, i Faceasza kr. izr. zagrożony, wezwał także pomocy króla assyr.

Teglath-Phalasara (ok. r. 740).

Ten pomoc wprawdzie udzielił, ale Achaz musiał zostać hołdownikiem i przyjąć jego kult assyryjski (IV Król.

16, 1..).

Pomniki assyryjskie liczą rzeczywiście Achaza między hołdownikami (r. 733).

Nadto, Teglath-Phalasar wielu mieszkańców królestwa Izr. przeniósł do Assyrji (IV Król.

15, 29), król.

Judzkie spustoszył, oprócz nałożenia haraczu (II Par.

28, 20.

21); w Samarji zaś ustanowił Ozeasza królem.

Nie koniec tym nieszczęściom Palestyny.

Królowie assyryjscy zamierzyli zdobyć brzegi morza Śródziemnego, będące w ręku królów Azotu, Gazy, Sydonu, Tyru, Akkaronu, a droga do nich wiodła przez królestwo Izr.

Z drugiej zaś strony Egipt, widząc w tym kroku zagrożenie swej potęgi, dodawał otuchy drobniejszym państwom (fenickim i palestyńskim) przeciw Assyrji.

Salmanassar (ob.), ciągnąc do Tyru, shołdował Ozeasza, kr. izr. (ok. r. 727), a gdy ten zawarł potém przymierze z królem Egiptu, Salmanassar (725) królestwo jego najechał, samego wziął do niewoli (IV Król.

17, 4) i stolicę (Samarję) obległ.

Oblężenia dokończył prawdopodobnie jego następca Sargon (ob.), zwany także Salmanassarem (od r. 722—705): Izraelitów zapędził do miast assyryjskich i medyjskich (IV Król.

17, 6.

18, 11).

Ten także wojował przeciw Azotowi, Tyrowi, Arabji i Babilonji, a mieszkańcami ostatnich dwóch krajów zaludniał spustoszoną Samarję (ob) i położył ostateczny koniec królestwu Izraelskiemu (722 r.).

Po Sargonie nastał Sennacheryb (705—68l).

Zapewne z poduszczenia Egiptu, powstały przeciw niemu drobne państwa fenickie.

Według pomników assyr., Ezechjasz uczestniczył w tém powstaniu, gdy Padi'ego, króla Akkaronu, hołdownika Sennacherybowego, wziął do niewoli.

Sennacheryb spustoszył Judeę, Ezechjasza zmusił do haraczu (IV Król.

18, 13.

19, 16).

Tymczasem, czy to dla zamieszek w Babilonji, lub innych prowincjach Assyrji, czy też dla przygotowania się przeciw Egiptowi, wrócił Sennacheryb do Niniwy i tam posłów Ezechjasza z darami przyjmował.

Chcąc się jednak Ezechjasz uwolnić z poddaństwa, sprzymierzył się z królem Egiptu.

Ztąd nowa wojna.

Sennacheryb, z ogromną armją, przechodząc przez Arabję do Egiptu (Izaj.

31, 1...) wysłał część swego wojska pod Jerozolimę (IV Król.

18, 17..

Izaj.

36, 1...), a z drugą podążył ku Egiptowi.

Jednej nocy, według przepowiedni Izaj.

10, 26. prawie cała potężna (185,000) armja od zarazy wyginęła (IV Król.

19, 35.

Izaj.

37, 36).

Szczątki jej połączyły się zapewne z armją przeciw Egiptowi wyprawioną i przez Sennacheryba dowodzoną; ale i tę, według Herodota (Histor.

II.

141), rozproszył Tharaka, król Etjopji.

Sennacheryb przeto ze wstydem wrócił do Niniwy (IV Kr.

19, 37.

Izaj.

37, 37) i zemstę swą wywierał na jeńcach żydowskich, dawniej uprowadzonych (Tob.

1, 24).

W Niniwie nowe zaszły go niepokoje.

Merodach-Baladan (ob.), kr. Babilonji, wypowiedział mu posłuszeństwo.

Sennacheryb odebrał mu władzę, a na jego tronie posadził syna swego Asarhadona (ob.).

W niedługi czas potém, Sennacheryb przez własnych synów: Adramelecha i Sarazara, zamordowany został, a tron assyr.

po nim objął Asarhadon (IV Kr.

19, 37.

Izaj.

37, 38.

Tob.

1, 24. II Paral.

32, 21), którego nie trzeba brać za jednego z Asurnadinem, bratem jego, mianowanym poprzednio przez ojca królem Babilonji.

Asarhadon jeszcze za życia swego odstąpił tron niniwski Asur-bani-palowi (grec.

Sardanapalowi), Babilonję zaś powierzył drugiemu synowi, imieniem Samalsukin (grec.

Saosduchin, Saosducheus), a tym podziałem może przyśpieszył upadek monarchji assyr.

Za Asarhadona (681—668) i za jego następcy Sardanapala (od r. 668) roczniki assyr.

mieszczą Manassesa, króla judz, na liście hołdowników assyr. (ap.

Schrader, Die Keilinschr. u. d. A. Test. str. 228).

Według II Paral.

33, 11—13, wojsko assyryjskie uprowadziło Manassesa do Babilonu w niewolę, z której on jednak powrócił.

Wspomniany Sardanapal V był ostatnim potężnym królem dawnej assyryjskiej dynastji, której stolica była Niniwa.

Historycy greccy wystawiają go zniewieściałym: był to jednak monarcha uczony, jak o tém dowodzi znaleziona w jego pałacu bibljoteka [4], i bitny.

Rozszerzył panowanie swe do Egiptu, podbił Tyr i wiele innych prowincji (ob.

Revue des quest. histor.

Octob.

1871. s. 399...), ale nie mógł powstrzymać upadku swego państwa.

Poprzednicy jego już musieli często walczyć przeciw swym lennikom, królom Babilonji i Medji.

Podczas, gdy był zajęty wojennemi wyprawami, brat jego Samalsukin, sprzymierzywszy się z Elamitami i Arabami, pobudził Babilończyków przeciw Niniwie.

Medja jeszcze za Dejozesa (714) zrzuciła z siebie jarzmo assyryjskie, podbiła Persję i inne prowincje sąsiednie, i pomogła potém królom babilońskim do zupełnego obalenia assyryjskiej monarchji, ok. r. 625 przed Chr., pod Asurdanilem.

Assyrja stała się odtąd prowincją monarchji chaldejsko-babilońskiej, która po niej objęła panowanie nad światem zachodniej Azji, a potém monarchji Perskiej.

W katalogu satrapji Darjusza, Ass. jest prostą satrapją Athuria i odpowiada późniejszej prowincji Adiabene, dziś Kurdystan.

Porówn. art. Babilonja, Chaldea, Niniwa.

X. W. K.

↑ Ctesias, grek, lekarz Artaxerxesa Mnemona, ok. r. 400 przed Chr., pisał Historiam de rebus Persicis, Assyriis et Indicis.

Lecz tylko z niej fragmenta przechowali inni pisarze, a najwięcej Djodor sycylijski (w I w. przed Chr.), W swej Bibliotheca historica.

Ob. Ctesiae reliquiae illustratae, a C. Müllero, Paris 1844.

↑ Żył ok. r. 440; napisał Historiarum lib.

IX.

Historyk poważny.

↑ Berosus, kapłan chaldejski w Babilonie za Alexandra Wiel.; z roczników królewskich opisywał historję Chaldei i Babilonji.

Tylko fragmenta z niej przechowali: Euzebjusz (Praeparatio Evangelica), Józef Flawjusz (Antiquitates Judaicae), Jerzy Syncellus (Chronographia) i inni.

↑ Bibljoteka niniwska składała (omyłka drukarska — jest: składała czytaj: składała się) z dachówek, t. j. tablic ceglanych, gładkich, kwadratowych, pokrytych z obu stron pismem klinowém, drobném, ścisłém.

Napisy robiono przed włożeniem tabliczki w ogień.

Tabliczki, składające jedno dzieło, były numerowane.

Tym sposobem bibljoteka wyglądała jak skład dachówek.

Layard dość sporą liczbę ich złożył w Muzeum W. Brytanji.

Z tych początków doszli uczeni, że Assyrja posiadała encyklopedję grammatyczną, o trudnościach pismiennych i językowych, słownik języka kasdoscytyjskiego, z objaśnieniami po assyryjsku, dykcjonarze, traktaty z prawa cywilnego, dzieła chronologiczne, historje Niniwy i Babilonu, dzieła jeograficzne, statystyczne, o mitologji i astronomji; mieli też inne encyklopedje, zbiory hymnów, traktaty arytmetyczne, które dowodzą, że Pythagoras ztamtąd wziął system tabliczki mnożenia; mieli spis obserwacji astronomicznych.

Do tego niniwska bibljoteka była otwartą do użytku publicznego.

Na końcu owej encyklopedji grammatycznej czyta się: „Pałac Assurbanipala, króla świata, króla Assyrji, któremu Nebo i bogini Tascuit (nauki) dały uszy do słuchania i otworzyły oczy do widzenia tego, co jest podstawą rządu, objawiły królom, moim poprzednikom, to pismo klinowe, objaw boga Nebo, boga mądrości najwyższej; spisałem ją na tabliczkach, naznaczyłem, uporządkowałem, umieściłem w swoim pałacu dla nauki poddanych.“ ob.

Cavaniol.

Les Monuments en Chaldée.

Paris 1870 str. 42.


corpora: openbooks

text:
Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Na Anioł Pański

Na Anioł Pański biją dzwony,

Niech będzie Maria pozdrowiona,

Niech będzie Chrystus pozdrowiony…

Na Anioł Pański biją dzwony,

W niebiosach kędyś głos ich kona…

W wieczornym mroku, we mgle szarej

Idzie przez łąki i moczary,

Po trzęsawiskach i rozłogach,

Po zapomnianych dawno drogach,

Zaduma polna, osmętnica…

Idzie po polach, smutek sieje,

Jako szron biały do księżyca…

Na wód topiele i rozchwieje,

Na omroczone śpiące gaje,

Cień, zasępienie od niej wieje,

Włóczą się za nią żal, tęsknica…

Hen, na cmentarzu ciemnym staje,

Na grób dziewczyny młodej siada,

W świat się od grobu patrzy blada…

Na Anioł Pański biją dzwony,

Na wodę ciche cienie schodzą,

Tumany się po wydmach wodzą,

A rzeka szemrze, płynie w mrokach,

Płynie i płynie coraz dalej…

A coś w niej wzdycha, coś zawodzi,

Coś się w niej skarży, coś tak żali…

Płynie i płynie, aż gdzieś ginie,

Traci się w górach i w obłokach,

I już nie wraca nigdy fala,

Co taka smutna stąd odchodzi…

Przepada kędyś w mórz głębinie

I już nie wraca nigdy z dala…

Na Anioł Pański biją dzwony,

Szare się dymy wolno wleką

Nad ciemne dachy, kryte słomą —-

Wleką się, snują gdzieś daleko,

Zawisną chwilę nieruchomo

I giną w pustym gdzieś przestworzu…

Może za rzeczną płynąc falą,

Polecą kędyś aż ku morzu…

A mrok się rozpościera dalą

I coraz szerzej idzie, szerzej,

I coraz cięższy, gęstszy leży,

Zatopił lasy, zalał góry,

Pochłonął ziemię do rubieży,

Na niebie oparł się ponury…

Na Anioł Pański biją dzwony,

Idzie samotna dusza polem,

Idzie ze swoim złem i bolem,

Po zbożnym łanie i po lesie,

Wszędy zło swoje, swój ból niesie,

I swoją dolę klnie tułaczą,

I swoje losy klnie straszliwe,

Z ogromną skargą i rozpaczą

Przez zasępioną idzie niwę…

Idzie, jak widmo potępione,

Gwiżdże koło niej wiatr i tańczy —

W którą się kolwiek zwróci stronę,

Wszędzie gościniec jej wygnańczy — —

Nigdzie tu miejsca nie ma dla niej,

Nie ma spoczynku, ni przystani…

Idzie przez pola umęczona,

łamiąc nad głową swą ramiona…

Na Anioł Pański biją dzwony,

-----


text: chrabąszcz, wedle chrząszcz, od chrabania, chrabotania, chrobotu nazwany; p. skrabać i skrob(ot)ać.


text:
projekt

USTAWA

z dnia …………………

2012 r.

Art. 1.

Uznaje się za nieważne orzeczenia wydane przez polskie organy wymiaru sprawiedliwości wobec byłych posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w procesie brzeskim w okresie od 26 października 1931 do 13 stycznia 1932r., jeżeli czyn zarzucony lub przypisany był związany z działalnością na rzecz demokratycznego Państwa Polskiego, w szczególności z wykonywaniem demokratycznie uzyskanego mandatu poselskiego.

Art. 2.

Nieważność orzeczenia stwierdza Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie.

Stwierdzenie nieważności orzeczenia nie pociąga za sobą obowiązku odszkodowania od Skarbu Państwa.

Art. 3.

Stwierdzenie nieważności następuje na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, Ministra Sprawiedliwości, prokuratora, krewnego represjonowanego posła w linii prostej, a także minimum 15 posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej sprawujących mandat w dacie składania wniosku.

Art. 4.

Art. 5.

Art. 6.

Sąd może zasądzić od Skarbu Państwa pokrycie w całości lub w części kosztów symbolicznego upamiętnienia posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej niesłusznie represjonowanych, jeżeli represje te były skutkiem wykonania orzeczenia uznanego za nieważne.

Art. 3 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Art. 7.

Art. 8.

O bezpodstawności zarzutów stawianych przez obóz sanacyjny grupie wymienionych posłów świadczy już sam fakt, że po klęsce wrześniowej, będącej przede wszystkim klęską rządzącego obozu sanacyjnego, wywodzący się z tego obozu Prezydent Rzeczypospolitej (na uchodźstwie) Władysław Raczkiewicz wydał w dniu 31 października 1939r.

dekret o amnestii dla byłych więźniów brzeskich (Dz. U. Nr 100, poz. 1000).

Dekretem tym Prezydent udzielił tym posłom „całkowitej amnestii oraz przywrócił im wszystkie prawa obywatelskie, honorowe, godności, odznaczenia i ordery”, a uczynił to – jak głosi dekret - „celem zatarcia rozterek przeszłości oraz dokonania pełnego zjednoczenia narodowego”.

Wkrótce po tym niektórzy z nich włączyli się do walki z hitlerowską III Rzeszą Niemiecką, w tym u boku gen. Władysława Sikorskiego.

Fakt wydania tego dekretu, jako element zabiegów Prezydenta o „pełne zjednoczenie narodowe” jednoznacznie poświadcza o bezpodstawności zarzutów postawionych byłym posłom i o bezprawności wydanych wyroków.

Jednak sanacyjny Prezydent nie zdecydował się powiedzieć tego wprost, używając w zamian eufemizmu o „zatarciu rozterek przeszłości”.

Ustawa nie spowoduje innych wydatków z budżetu państwa poza wyżej wymienionym.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 zdanie drugie projekt poselski nie wymaga konsultacji przed złożeniem na ręce Marszałka Sejm


text:
Columbatio, było poprostu kolędą, podarkiem dla proboszcza, a nie dziesięciną lub podatkiem z gołębi (Vol.

leg.

I, f.

98, 101).


text:
178.

Myśl, nie wśród zgiełku, lecz w uboczy:

Jakbyś, ze sprzecznych serca drgań,

Należną Prawdzie złożył dań.

A gdy ci błysk Jej wzrok zamroczy —

W twej duszy głębie topiąc oczy,

Z Szawła się Pawłem stań.


text: ceter, w prawie miejskim 15. w. to samo co ‘nastójcie’, ‘gońcie’ (na gorącym uczynku); z niem. Zeter (‘mordio’).


text: Czumak, chłop ukraiński, trudniący się furmaństwem.


text:
PIEŚŃ 2.

Boże, z Twoich rąk żyjemy, * Choć naszemi pracujemy; * Z Ciebie plenność miewa rola, * My zbieramy z Twego pola.

Wszystko Cię, mój Boże!

chwali; * Aleśmy i to poznali, * Że najmilszą Ci się zdała, * Pracującej ręki chwała.

Co rządzisz ziemią i niebem, * Opatrz dzieci Twoje chlebem; * Ty nam daj urodzaj złoty, * My Ci dajem trud i poty.

Kiedyś przyjdziem na godzinę, * Gdy kończąc ziemską gościnę, * Z Łazarzem po naszym zgonie * Odpoczniemy na Twem łonie.


text:
Cunich Rajmund, jeden z lepszych poetów łacińskich XVIII w., ur. w Raguzie 14 Czerw.

1714, wstąpił do jezuitów 1734 r.; przez 43 lat wykładał retorykę, najprzód w szkołach jezuickich, a po zniesieniu zakonu w Collegium Romanum; był członkiem akademji de’ Arcadi, pod nazwiskiem Perelao Megaride.

W elegjach wyrównywał Tibullowi, lubo mu brak prostoty tego ostatniego; celował w epigramatach.

Um.

w Rzymie 22 Listop.

1794.

Kard.

Zelada był jego szczególniejszym protektorem.

Z ważniejszych jego prac wymienimy tylko Homeri Ilias versibus expressa, Romae 1776; inne ob.

De Backer, Biblioth.


text:
Czeladna izba, czeladnia, czeladnica, izba dla czeladzi, tak rzemieślniczej, jako też służby dworskiej, drużyny domowników wziętych na wojnę, pomocników retmana i szkutnika przy spławie, wreszcie w ogólnem znaczeniu wszelkich najemników.

Po dawnych dworkach szlacheckich, z sieni, która bywała zwykle w środku domu, wchodziło się na jedną stronę do mieszkania ziemianina, a na drugą - do jego czeladni i kuchni.

W czeladni pod jedną ścianą stała zwykle długa ława, a przed nią stół, dokoła którego zasiadała czeladź na posiłek rano, w południe i wieczorem.

Na stole leżał zawsze wielki bochen razowego chleba, a na kołku wisiał bielony ręcznik do rąk obcierania.

Chleb w czeladni szlacheckiej nie schodził ze stołu nigdy, bo zanim jeden bochen skończono, kładziono drugi.

Nie znano bowiem dawniej zwyczaju tygodniowego wydzielania chleba na funty, ale dawano go czeladzi tyle, ile spożyć zdołała.


text:
brud, brudny, brudzić, brukać (do brudzić, jak puskać do puścić, błąkać do błądzić); w innych językach słowiańskich tylko: brukati, 'wybuchać', bruj i brujati, o 'wybuchu wody, moczu', 'roju pszczół'; litew.

brautis, 'napierać się', 'leźć gwałtem', braukti, 'trzepać', briaukszti, 'pić'.

Brud od bru-, jak brzyd od brzy-, hyd od hy-.


text:
←Rozdział 11 Kariera Nikodema Dyzmy

Rozdział 12

Tadeusz Dołęga-Mostowicz Rozdział 13→

Nikodem ociężałym ruchem sięgnął po zegarek.

Była szósta.

Był tylko straszliwie osłabiony.

Zadzwonił.

— Głodny pan?

— O, nie, dziękuję.

— To świnie! — rzekł z przekonaniem.

— Przepraszam.

Jakże inaczej wyobrażał je sobie, ilekroć widywał te dumne i eleganckie damy...

Roześmiał się z zadowoleniem.

Prawdę mówi Krzepicki: wszystkie takie same dziwki...

Urządziły, choroba!

— Jak wyglądał? — zapytał Dyzma.

— Taki niski, gruby.

— Nie mówił, jak się nazywa?

— Mówił, jakoś Bączek czy coś...

— Jakby przyszedł, panie prezesie, to ja mogę go zrzucić ze schodów — ofiarował się Ignacy.

— Nie, nie trzeba.

— Stało się co?

— Nic, nic nadzwyczajnego.

— No, to czekam.

Nikodem zmieszał się.

— Boczek?

— Tak, owszem...

— Dlaczego?

Dyzma siedział czerwony jak burak.

— I co jeszcze mówił?

Krzepicki zapalił papierosa i dorzucił:

— Dobrze, panie prezesie.

— Ale przecież nominalnie ona jest właścicielką?

— Plenipotencję można cofnąć.

Nikodem wzruszył ramionami.

— Ale weksli cofnąć nie można.

Krzepicki zamyślił się i zaczął gwizdać.

— Co mamy jutro? — zapytał Nikodem.

— Owszem.

To pójdziemy?

O której to?

— O ósmej.

Dyzma zmienił taktykę.

— Wont!

Cholero!

Wont!

Boczek patrzał nań jadowicie i wstał.

— Popamiętasz jeszcze mnie, widzisz go, szyszka!

Boczek wzruszył ramionami.

— Pieniądze też przydadzą się.

— Uuu... swołocz!...

Boczek usiadł.

— To nie dałem może panu posady?

— Co pan kpisz, panie Nikodemie, a niby dlaczego pana zrobili prezesem banku?

— Bo rozum mam, rozumiesz pan?

— A pensja?

— Pensja będzie z tysiąc złotych.

— No widzisz pan, panie Nikodem, my swojak!

z jednych stron, to musimy się wspomagać.

— Pewno — potwierdził Nikodem.

— Przestań pan, do cholery!

— Juści rozumiem.

— No to fertig.

Jutro o jedenastej.

— Do widzenia, możesz pan iść.

— No, cóż tam, panie Krzepicki?

— A prawda, idziemy.

— To szkoda.

— He, he, he!

Rozumiem pana prezesa.

Te panny Czarskie to fin-fin...

W zeszłym roku...

— Serwus, Nikuś!

Gdzież to ciebie anieli noszą!

— Jak się masz, Waciu.

Krzepicki skłonił się i wyszedł.

— Wiem, nawet wybieram się.

— Halo!

— Dawaj pan...

Halo!...

Tak, to ja, dzień dobry pani...

Zasłonił tubę ręką i szepnął do Waredy:

— To hrabianka Czarska!

— Fiu... fiu... — pokręcił ten głową.

— ...

No, dobrze, dobrze...

A jakże zdrowie siostrzyczki?

Hm...

Wie pani, i ja też, ale o tym przez telefon lepiej nie mówić...

Co, do teatru?

Eee... wie pani co, czy nie chciałyby panie pójść ze mną do cyrku?...

O nie, dziś walczy najsilniejszy człowiek świata...

Jak?...

Wacek, jak się on nazywa?

— Nikuś, powiedz jej, że rączki całuję.

— Rączki pani całuje...

Będzie, a jakże...

No, to dobrze się składa.

Zajadę po panie moim samochodem...

Do widzenia.

Położył słuchawkę i uśmiechnął się.

— Ach te baby, te baby!...

— Pójdą? — zapytał pułkownik.

— Jeszcze by nie!

— No to chodź, jedziemy na obiad.

— Zabierzemy i Krzepickiego.

— Jak chcesz — zgodził się Wareda.

— Uważaj! — ostrzegł Wareda.

— Nie zapominaj, że kto opowie stary kawał, stawia butelkę koniaku.

— Mówiłeś, buldog...

— Na chwilę przepraszam.

— Znasz ten kawał? — zapytał Wareda.

Nikodem nie znał, lecz odpowiedział:

— Znam.

Szofer nacisnął starter i otworzył drzwiczki.

— Róg Karolkowej i Wolskiej.

Nikodem podszedł do szynkwasu.

— Większą? — zapytał gospodarz.

— Lej pan — odparł Dyzma.

Wypił i sięgnął po dzwonko śledzia.

— No co, panie Malinowski, jak idzie?

— Ot, pomału.

— Bo co? — nieufnie zapytał gospodarz.

— Jestem Pyzdraj.

"Pod Słoniem" na Pańskiej grałem.

— Na Pańskiej?

— Tak.

Mandolinistą.

Nazywają mnie Pyzdraj.

Restaurator nalał bez prośby kieliszek.

— A tak, owszem...

No i jak tam?

— Żyje się...

Łyknął wódkę i zapytał:

— Gra — lakonicznie odparł restaurator.

— Dobry wieczór, Pyzdraj.

— Interes macie? — zapytał Ambroziak.

Nikodem kiwnął głową.

— A wy teraz gdzie pracujecie?

— Żyjecie?

— Żyję.

— No, jak macie interes, to siądziem z boku.

Wzięli swoje kufle i poszli pod okno.

— Jaką rzecz?

— Jeden tacce dojadł mi do żywego.

— Gość polityczny? — zaciekawił się Ambroziak.

— Nie, gdzież tam... taki... drań...

— I co?

Trzeba ukatrupić?

Nikodem poskrobał się po ramieniu.

— Dam radę — odparł Dyzma.

— Poznajomcie się, kolego Pyzdraj, Franek Lewandowszczak.

Blondynek wyciągnął rękę, niespodziewanie wielką i sękatą.

— Kto umarł? — zapytał wesoło.

— Tak sobie — odparł Dyzma z namysłem — mały interes.

— Jak interes, to i zagrycha będzie?

Nikodem kiwnął na gospodarza.

— Panie Malinowski, butelka czystej i kotlet wieprzowy.

Ambroziak pochylił się do blondyna.

— Panie Franek, a kogo pan weźmie?

— We trójkę starczy? — z powątpiewaniem zapytał Nikodem.

— A co?

Taki silny?...

Szemrany facet czy zielony?

— Zielony.

Z prowincji...

Gruby jak beczka.

Wiedział, że jak ktoś z Lewandowskim "ma gadanie", to bez sznapsa nie obejdzie się.

— Ot, idzie sobie.

Wkrótce nadeszła "dziewiątka".

— Czekolada, lemoniada, wafle!

Szli rytmicznym krokiem, zataczając krąg wokół areny.

— Imponujące góry mięsa!

Witali się.

Rozpoczęła się prezentacja.

Rozległ się gwizdek i przeciwnicy zwarli się.

— Ależ, Marietto — reflektowała ją siostra.

Tymczasem na arenie ukazała się druga para.

— Mocniej, wal go...

Pary atletów zmieniały się już kilkakrotnie.

Naprzeciw siebie stanęli dwaj najsilniejsi przeciwnicy.

Wśród zupełnej ciszy rozległ się gwizdek.

Wareda pochylił się ku niej i nie odwracając oczu od areny, objaśnił:

— No i skóra od tego boli.

Galeria przyjęła ten efekt rzęsistymi oklaskami.

— Wielaga, nie daj się!

— Wal Italiańca!

— Brawo, Wielaga!

Nagłym ruchem targnął przeciwnika w bok i nieznacznie podstawiwszy nogę, rzucił o ziemię i przywalił sobą na obie łopatki.

Tymczasem zapaśnicy podnieśli się z dywanu.

Dalsze jego słowa zagłuszył ryk protestów.

— Nieprawda!

— Nie podstawił nogi!

— Sędzia kalosz!

— Wielaga zwyciężył!

— Precz z Italiańcem!

Wreszcie pozwolono dojść do głosu przewodniczącemu jury.

— Nieprawda, nie podstawił! — krzyknął Dyzma.

Cyrk zatrząsł się od oklasków.

— Brawo, brawo!

— Prawdę mówi!

Przewodniczący podniósł się z miejsca i zawołał:

— A g....!

Nikodem wpakował ręce w kieszenie i powiedział:

— Eee...

Nikodem był zły na siebie.

— Co tam, drobiazg — pocieszał Krzepicki.

— Bo mnie rozzłościli, dranie!