corpora: CEN

text:
Ta propozycja jest tak szokująca, że aż nieprawdopodobna.

Ten projekt nie służy jedności europejskiej - tak Danuta Huebner, komisarz ds. polityki regionalnej Unii Europejskiej, skomentowała nieoficjalne informacje na temat budżetu UE.

Na spotkaniu z mediami w Warszawie, Danuta Huebner powiedziała, że decyzja o redukcji środków jest sprzeczna z dotychczasową praktyką, która zakładała, że polityka spójności, w tym polityka regionalna, powinna być skoncentrowana na najbiedniejszych państwach członkowskich.

Propozycja dziwiła komisarz także dlatego, że po szczycie UE w Luksemburgu w czerwcu 2005 roku większość państw rozszerzonej Unii zaakceptowała propozycje dotyczące struktury wydatków, a otwarte kwestie dotyczyły jedynie strony dochodowej.

Huebner niepokoi również perspektywa zmiany programowania finansowego w UE z perspektywy siedmioletniej na roczną (w przypadku fiaska negocjacji).

Komisarz powiedziała, że w warunkach uchwalania budżetów rocznych bardzo ciężko planować inwestycje i prowadzić politykę regionalną.

Jak podkreśliła, tylko budżet siedmioletni jest gwarancją określonych corocznych wypłat z funduszy strukturalnych dla państw członkowskich w dłuższych okresach.

Według Danuty Huebner, przejście na budżety roczne oznacza jedynie możliwość kontynuowania struktury budżetu Unii dla starej 15-tki i jednocześnie niekorzystną zmianę w wydatkach dla nowej 10-tki państw członkowskich.

Jak powiedziała, w porównaniu z finansowaniem opartym na perspektywie siedmioletniej, redukcja wydatków na niekorzyść nowych państw członkowskich wyniosłaby około 10 miliardów euro w 2007 roku.

Huebner zwróciła uwagę, że korzyści z "bycia razem" nie ograniczają się tylko do transferów finansowych, które stały się dominującym tematem w debatach nad kształtem budżetu w bogatych krajach UE.

Państwa bardziej rozwinięte to są kraje, które korzystają ze wszystkich dobrodziejstw rynku wewnętrznego dużo bardziej niż państwa uboższe - powiedziała, wymieniając m.in. korzyści wynikające ze swobód przepływu usług, kapitału, ludzi i towarów.

Korzyści te prawdopodobnie przerastają profity płynących z budżetu transferów finansowych - zaznaczyła Huebner.


text:
W największej w Polsce elektrociepłowni Siekierki w Warszawie wybuchł pożar zbiorniku z olejem przy jednej z turbin.

3 osoby są ranne - dwóch strażaków i pracownik elektrociepłowni.

Ok. 11:45 pożar ugaszono.

Zaraz po wybuchu pożaru na miejsce wyruszyło 11 jednostek straży pożarnej, jeden ze strażaków uległ poparzeniu, drugi podtruciu.

Ranny jest też pracownik elektrociepłowni.

W budynku, w którym doszło do pożaru odłączono zasilanie, jednak elektrociepłownia nie wstrzymała pracy i wciąż dostarcza prąd mieszkańcom Warszawy.

Siekierki to największa w Polsce, druga w Europie elektrociepłownia.

Powstała w 1961r.


corpora: openbooks

text:
Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Pod Portici

Szmaragdowe tafle szklanne,

monotonne nieustanne,

w srebrną piętrzą się fontannę,

bijąc w brzeg,

i rzucają dyamenty

promieniste na odmęty

i w promienne wiją skręty

kropel śnieg.

Wielki okręt port opływa,

fala modra, srebnogrzywa

idzie cicha i leniwa

za nim w ślad;

a gdy wiatr ją silniej trąca,

z głębin zrywa się do słońca,

na kształt białych bielejąca

ptasich stad.

-----


corpora: wikisources-pl

text:
Co powiedáłá że ma ſtoł zá ſto złotych.

DZyewecżká iedná w mieſcie iż zá mąż iść chciáłá,

Ze ma ſtoł zá ſto złotych o tym powiedáłá.

Młodzieniec ieden ſłyſząc, ulubił ią ſobie,

Kiedyż maſz táki poſag, będę mężem tobie.

A gdy raz wſzedł do domu, nálazł ſwoię żonę,

Oná ie ná kolánach potráwecżkę onę.

Pyta o ſtoł, á oná nie mowiąc z nim wiele,

Więc ten nie ſtoi zá to?

ták łowią dubiele.

[1]

Przypisy

↑ We współczesnej transkrypcji:

Co powiedała że ma stoł za sto złotych.

Dzyeweczka iedna w miescie iż za mąż iść chciała,

Ze ma stoł za sto złotych o tym powiedała.

Młodzieniec ieden słysząc, ulubił ią sobie,

Kiedyż masz taki posag, będę mężem tobie.

A gdy raz wszedł do domu, nalazł swoię żonę,

Ona ie na kolanach potraweczkę onę.

Pyta o stoł, a ona nie mowiąc z nim wiele,

Więc ten nie stoi za to?

tak łowią dubiele.


text: antałek, z tego antał, ‘beczułka wina’, z węgiersk. antalag.


text: Darmoleg, darmolęg, próżniak, piecuch, ospalec, leniwiec.


text:
Hans Christian Andersen

Len

tłum.

Cecylia Niewiadomska

Lato.

Szumią lasy, kołyszą się zboża, pachną łąki kwieciste.

Len zakwitł.

Całe pole błękitnieje.

Na zielonych łodyżkach patrzą w niebo kwiatki, drobne, błękitne, lekkie, delikatniejsze od skrzydeł motyla.

Słońce je pieści, grzeje swymi promieniami, a chmury poją deszczem.

I dobrze, miło zielonej roślince, jak dziecku, gdy je matka umyje, nakarmi i pocałuje.

Len był bardzo szczęśliwy.

— Mówią ludzie, że jestem piękny i wysoki — powtarzał sobie — że będzie ze mnie piękna sztuka płótna.

Jak to przyjemnie.

Na pewno jestem najszczęśliwszy w świecie!

Tak mi dobrze.

Nie jestem niczym i coś ze mnie będzie.

Jak słońce ładnie świeci, jaki deszczyk słodki, ożywczy, ciepły!

Szczęśliwy jestem, ogromnie szczęśliwy, najszczęśliwszy na świecie!

Usłyszały jego słowa kołki w płocie i rozśmiały się głośno.

— Co ty dzieciaku wiesz o szczęściu i o świecie? — zawołały.

— Co ty znasz?

Co widziałeś?

My to co innego, stoimy tu tak dawno, mamy doświadczenie.

Zaśpiewamy ci piosenkę, która cię wiele nauczy.

I zaczęły żałosnym chórem:

Stuk — puk, stuk — puk,

Błysnęło!

Stuk — puk, stuk — puk,

I nie ma nic —

Tak ze wszystkim na świecie, mój kochany.

— Nie, nie, nieprawda, wcale wam nie wierzę — odpowiedział len wesoło.

— Dobrze i pięknie na tym Bożym świecie.

Co rano słonko wstaje takie promienne i jasne lub z chmury deszczyk spada ożywczy, przyjemny i czuję, jak mi daje nowe siły, życie.

Czuję, że rosnę, kwitnę, żem szczęśliwy, bardzo szczęśliwy!

Lecz dnia pewnego przyszli ludzie i wyrwali len z korzeniami; to było bolesne.

Zatopiono go w wodzie, gnieciono, dręczono jak męczennika.

Straszne rzeczy!

— Ha, trudno!

Zawsze dobrze być nie może — myślał z westchnieniem.

— Czasem cierpieć trzeba, żeby się czego dowiedzieć na świecie.

Będę mądrzejszy.

Mogło mu jednak zbraknąć cierpliwości, gdyż było coraz gorzej: palono go na słońcu, bito, łamano, skrobano — nie wiedział nawet, jak nazwać te męki, które znosił bez końca.

Co dzień co innego.

Zatknięto go na koniec na przęślicę, a wrzeciono furczeć zaczęło i okręcać około siebie długą nitkę.

Biedny len w tym chaosie myśli zebrać nie mógł.

— Byłem dawniej szczęśliwy — mówił sobie, cierpiąc — trzeba pamiętać o tym i pocieszać się w smutku choć wspomnieniem szczęścia.

Nic wiecznie trwać nie może.

Powinienem być zadowolony ze swego losu.

Powinienem.

I powtarzał to sobie najusilniej jeszcze wtedy, kiedy go rozciągnięto na warsztacie tkackim.

Stuk — puk, stuk — puk… i z drewnianej ramy wysuwała się długa, piękna sztuka płótna.

Wszystek len na nią wyszedł.

— Ależ to cudowne! — zawołał w uniesieniu radości.

— Tego się nie spodziewałem!

Nie byłbym wierzył nawet.

Co za szczęście!

Co za szczęście!

Tak, tak:

Stuk — puk, błysnęło!

Miały słuszność kołki w płocie:

Błysnęło!

Nieskończona ich piosenka, ale zaczyna się dobrze.

Jak w bajce.

Czary, czary!

Stuk — puk i jestem oto sztuką płótna.

Dawniej nie wiedziałem nawet, co to znaczy sztuka płótna.

A warto było cierpieć.

Teraz dopiero naprawdę jestem najszczęśliwszą na świecie istotą.

No i wart jestem więcej, niż tam niegdyś na polu.

Cóż znaczy jakaś drobna, słabiutka roślinka, choćby z niebieskim kwiatkiem?

Któż wtedy dbał o mnie?

Kto mię pielęgnował?

Tylko chmury poczciwe poiły mnie deszczem, tylko słonko pieściło mnie światłem złocistym.

A teraz co innego: jestem sztuką płótna i proszę spojrzeć jaką!

Mocną, długą, cienką, a co za białość!

Wszyscy mnie też cenią, wszyscy mi usługują i troszczą się o mnie; dziewczęta rozścielają mnie co dzień na słońcu, co wieczór polewają czystą, świeżą wodą.

A co się przy tym nasłucham ich pochwał!

Najstarsza gospodyni powiedziała, że w całej wiosce nie ma piękniejszego płótna.

Czyż można być szczęśliwszym na świecie?

Niedługo jednak trwały chwile wypoczynku.

Wzięto płótno do domu, pokrajano nożyczkami, kłuto igłą, przewracano i gnieciono — nie było to zbyt przyjemne, ale zrobiono z niego dwanaście pięknych, mocnych sztuk bielizny, której nie mogę nazwać.

Cały tuzin.

— Patrzcież państwo!

Więc takie było moje przeznaczenie.

Teraz dopiero wiem przecie, czym jestem i na co zostałem stworzony.

Być na świecie użytecznym i potrzebnym — oto prawdziwa rozkosz, to największe szczęście.

Jest nas dwanaście sztuk, lecz wszystkie razem stanowimy całość, jednym jesteśmy tuzinem, jedno mamy zadanie życia.

I szczęście nasze jest wielkie, największe!

Wiele lat upłynęło.

Płótno się podarło.

— Wszystko się skończyć musi — powiedziały sobie wszystkie sztuki bielizny, której nie mogę nazwać.

— Cóż robić?

Gdyby to było w naszej mocy, służyłybyśmy chętnie jeszcze bardzo długo.

Ale sił już nie mamy.

Nie miały sił.

Podarto je też na kawałki, poszarpano.

Były pewne, że nadeszła ostatnia godzina ich bytu na tym świecie, gdyż wrzucono je w kocioł, gotowano — one same nawet nie wiedziały, co wyrabiano z nimi, aż ocknęły się wreszcie jako piękny, czysty, cienki i biały papier.

— A to mi niespodzianka!

Cudowna, boska niespodzianka! — wołał papier uradowany.

Odrodziłem się znowu i jeszcze piękniejszy, cieńszy i bielszy.

Teraz będą pisali na mnie i nowej nabiorę wartości.

Co za szczęście, co za szczęście niewypowiedziane!

Naprawdę wielkie szczęście spotkało nasz papier, gdyż napisano na nim rzeczy dobre i mądre.

Jedna niewielka plamka atramentu nie popsuła znaczenia prześlicznych powieści i wierszy, których ludzie słuchali z zajęciem, a słuchając, stawali się rozumniejszymi i lepszymi, niż przedtem.

Bo w słowach, napisanych na naszym papierze, kryło się błogosławieństwo i szczęście.

— Czyż mogłem marzyć o podobnym losie tam, na zielonym polu, patrząc w niebo kwiatkiem maleńkim, niebieskim? — myślał len wzruszony.

Czyż mogłem marzyć — wtedy, że będę niósł ludziom radość i wiedzę?

Sam dzisiaj jeszcze dobrze tego nie rozumiem, a jednak jest to prawdą, nie złudzeniem.

Bóg dobry zna me siły i wie, żem sam z siebie do czynów wielkich niezdolny, a przecież wiedzie mnie coraz wyżej, do większych godności i do wyższego szczęścia.

Tyle już razy myślałem, że pora skończyć piosenkę, którą śpiewały mi znajome kołki w płocie:

— Lecz nie, przygasa tylko, by jaśniej błysnąć, życie, które Bóg wlał we mnie.

I staje się coraz lepsze i pożyteczniejsze, a ja — coraz szczęśliwszy.

Teraz zapewne wyślą mnie w drogę daleką, dokoła świata, aby wszyscy ludzie usłyszeć mogli słowa, które na mnie napisano.

Nie może być inaczej.

Te prześliczne myśli bardziej mnie zdobią dzisiaj, niż błękitne kwiatki niegdyś na polu.

O, szczęśliwy jestem, najszczęśliwszy na świecie.

Nie wysłano jednak w daleką drogę cennego papieru, lecz oddano do drukarni, gdzie wszystkie myśli, które były na nim napisane, przedrukowano w książki, w setki i tysiące książek, a te rozbiegły się zaraz po świecie, gdyż tym sposobem więcej mogły przynieść ludziom przyjemności i pożytku, niż jeden podróżujący bez końca rękopis.

— Tak rzeczywiście jest daleko lepiej i rozsądniej — pomyślał papier.

— Że mi to wcześniej do głowy nie przyszło!

Zostanę sobie w domu i będą mnie tutaj szanowali, niby starego pradziadka tych wszystkich pięknych książek.

W drodze mógłby spotkać mnie jaki wypadek i nie objechałbym ziemi dokoła.

A przecież jestem czymś godnym szacunku i wielkiego poszanowania: na mnie spoczywały oczy tego, który pisał te mądre wyrazy; każdy wyraz spływał na mnie prosto z jego myśli i serca.

O, jestem szczęśliwy!

Tymczasem zwinięto papier w grubą rolkę i wrzucono do skrzyni, pełnej przeróżnych szpargałów.

— Po pracy należy mi się odpoczynek — pomyślał papier — bardzo mi tu dobrze.

Mogę przynajmniej pomyśleć o sobie, zastanowić się nad tym, co zawieram.

Teraz dopiero zaczynam rozumieć i coraz lepiej pojmować to wszystko, co napisano na mnie.

A znać samego siebie — to pierwszy krok do mądrości.

Ciekawym bardzo, co się jeszcze ze mną stanie?

Naturalnie, że pójdę dalej i stanę się znowu czymś lepszym; wszystko postępuje naprzód i wszystko doskonali się na świecie, tego już mię nauczyło doświadczenie.

Znowu czas jakiś upłynął, nim otwarto starą skrzynię, wyjęto z niej wszystkie papiery i złożono na kominku, ażeby je spalić.

Miały one niegdyś wielką wartość i dlatego ludzie nie chcieli sprzedać ich handlarzom do owijania masła albo cukru.

Niech lepiej spłoną w ogniu.

Dzieci obstąpiły kominek gromadką.

Chcą patrzeć, jak się papier palić będzie.

To tak wesoło, ładnie: płomień wzbija się w górę, migoce, przygasa i bucha znowu; a potem iskierki złociste, jak błyskawice, jak węże, ślizgają się po zwęglonych, czarnych szkieletach papieru.

Wysypały się nagle gdzieś ze środka, niby dzieci ze szkoły, biegną, gasną, nikną.

A teraz jeszcze jedna…

To pan nauczyciel.

Ha, ha, ha, nauczyciel!

Dzieci klaszczą w ręce, śmieją się wesoło, skaczą dokoła kominka.

Rolka starego papieru od razu stanęła w ogniu.

— Ach! — krzyknęła słabym głosem — i płomień ogarnął ją nagle, gwałtownie i buchnął w górę.

— Ach! — jęknęła jeszcze po raz ostatni, lecz w tej samej chwili wstęgi ogniste strzeliły wysoko, tak wysoko, jak nigdy nie sięgały drobne błękitne kwiatki, a płomień gorący zajaśniał i zaświecił takim blaskiem, jakim nie świeciło nigdy piękne, białe płótno.

Na jedno mgnienie oka wszystkie napisane na papierze literki stały się czerwone, jakby przemawiały ognistymi słowami, a potem zgasły z trzaskiem.

— Wznoszę się ku słońcu! — zabrzmiały wśród płomieni jakby setki głosów, w jeden chór zespolonych i przez czarny komin iskry i płomień wzlatywały szybko, wyżej, wyżej, ku niebu.

Wzlatywały istotki lżejsze od płomienia, mniejsze od iskry, niewidzialne dla oka ludzi, a liczniejsze niźli kwiatki błękitne na polu, które niegdyś uśmiechały się do słońca.

Krążyły one chwilę nad ogniskiem, a gdzie leciuchnym ciałem dotknęły popiołu, tryskał snop iskier.

Dzieci klaskały w dłonie i śpiewały, skacząc:

Lecz niewidzialne, leciuchne istotki, lżejsze od płomienia, a mniejsze od iskry, zaprzeczyły wesoło:

— Nieprawda, nieprawda!

Piosenka źle się kończy.

Nic nie gaśnie, nic nie ginie na tym świecie i to cud najpiękniejszy!

My o tym wiemy, myśmy to poznały i teraz dopiero jesteśmy szczęśliwe, najszczęśliwsze!

Wyżej, wyżej, ku niebu!

Kto wie, co nas czeka!

Ale dzieci słów tych usłyszeć nie mogły i nie byłyby zrozumiały ich znaczenia, choćby je nawet słyszały.

-----


text:
323.

Niech się człek nigdy nie zarzeka

Ustępstw, od których, w dalszej mierze,

Swej on godności nie ustrzeże.

Gdyż, późnych żalów zła opieka,

Wzniosłego nawet Nadczłowieka

Zmieniała nieraz w marne zwierzę.


corpora: sejm

text:
.?

J':13'[*lHiI

.?

J'':13''[*lHiI

Uwagal

1.

Osoba sHadaj{ca o5rrviadczsnia o stanio majgtko\ivym obowiqzana jest do zgodnego z prawd4 star3nnego

i zupefnego wypelnlenia kaidej z rubryk

2.

Jsieli poszczsg6lno rubrykl nie msjdujq w kontretnyrn przypadku zastosowania, naleiy wpisad -nio dotyczy''.

4. OSwiadczenie o stanis majqtkowym oboimuje r6wniei wiarsytolnosci pienlelne.

, rlt RSt01Ja, niioj podpisany(a),

urodzony(a) ..........

.Q.8.''...0-.

-L1..,....:!..3.U.8............

* p( s/0

OJwlrdczanlc o ctlnlc mel6kowym

(lmlon!

I nla,vi.koi w pnyprdku toblot n.lqly podld rd$mlel nla,vlrlo p!nl.irH6)

(ml.ltc.

2rtrudri.nh, lanowlrko lub funtclrl

go wybranych w Bzocrypospolitej Polskiaj (Dz. U. Nr ltrt, poz. 1925 orsz z 2006 r.

Nr 1o4, por.708), zgodnio

z srt.

3a t6j ustawy o6wiadczom, i6 posiadam wchodzqco w sklsd m€tiefiskial wsp6lno$ci mrjqtkowaj lub

strnowiqce m6j meiqt6k odrebny:

t.

- 6rodki pienigine zgromadzona w walucie polskiei: .....

.2.Q..QQ.8."=.-?.

,.-..........''

- {rodki pi6nteine zgromadzonB w wrlucle obcej: ..,,.&- -6-A,..AA.A..;.,,,9*1!TA...........

- papiery wartogciowe: Po A-f Ff'',L z-R''bZN/cht-\A/v V ..

.

Mul prawny:

ttdul prawny;

N IE SLKAPIE

o *"rtog"ir .......kP Q.

QaQ...a.a.r.o

5D,9 ^n 7.

O QclLyo sol

H ( pD-reozN n

L-( oo oDo 2J .

LOtA SNb< c

rodzai gospodarstwa: powiezchnia;

adres:

o wartoSci:

rodzaj zabudowy:

tytul prawn)4

4. lnne

powiezchnia:

Sdres:

o wartoSci:

tytul prawnla

t.

Uczestniczg w sp6lce cywllnej lub w osobowej

komandytowo-akcyjnej) - naleiy podad wysok

handlowel (jawnej,

asionvch wldad6w

partnersklej, komandytow€j,

Z tego rytulu osiegnalem(f lam) w roku ubiegtym przychdd i doch6d w wysoko6ci: .,.............,.......,.....,.

.....

tv.

Z tego tytulu ositgnef em(elam) w roku ubiegiym doch6d w wysokogci:

2.

Posiadam udziaty w innych sprillach handlowych - naleiy podad ,iczbe i 6mitenta udzial6w: ...".''....''.''."''.

l\''A'' Vt15W a 2(-

Z tego Mulu osiagnalem(deml w roku ubieglym doch6d w wysokosci: ............-....-..-..

1.

Posiadam akcie w sp6lkach handlowych t udzialem padstwowych lub komunalnych os6-b prawnych lob*lLtTt_T:t:: ::::ff ?

H::r#" 2*A t:*::::::::::l ::- : :: ::: : :

Z tego t6ulu osiEgn{em(glam) w roku ubieglym doch6d w wysokodci:

Dziennik Ustaw Nr 10,1 - 5171 - Poz.7Q8

2, Posiadam akcje w innych sp6lkach handlowych - nal62y podad liczbg i emitsnta akcji: .......,..-.................

Z tego Mufu osiqgn4lam(9lam) w roku ubiegtym doch6d w wysokosci:

Nabyt6m(sm) (nabyt m6j mationek) od Skarbu Pa6stwa, innaj padstwowel osoby prawnei, lednostek

samor2Qdu tefforialnego, lch z''rviezkow.lub komunalnel osoby prawnsi nastgpujece mienie, kt6re:::::::::::::l:::*'':"::*r$:rT:::ffi1?tS:2"V":":llllll

: : : ::

''1.

Prowsd2g dziaialno6C gospodarczq (naleiy podaC formg prawn4 i pnedmiot dziatalno4ci):

- osobi6cie

2. zanqdzam dzialalnoSciq gospodafcza lub jestem przsdstawicisl€m, pelno.hobnikiem takiei dziafalnosci(naleiy

poda6 formg prawnq I pzedmiot dzialalnoSci)r ................-,...

- osobigcie

- wsp6lnie z innymi osobami

Z tego Mulu osiagnefgm(eiam) w roku ubleglym doch6d w wysokoSci:

v t.''r.

wsp6rc6 handtowsi (nazwa, siedziba sp6tki):...,....,........1J- .f€-...''''h.'':.

Yj.--q-.-?.:

- i€stom czlonkiem zazqdu (od kiedy):

- j€stem ozlonkiem rady nadzorczej (od kiedy):

Z tego Mulu osiqgnqlem(gtam) w roku ubiegtym doch6d w wysoko6ci:

D:i6nnlk Ustaw Nr 104 - 5175 - Poz.70g

2.

W fundacjach I slowarryszanirch prowrdz{cych dzlafalnosd go!podarcza: ,*..-".-.,-*

- jestem czronkiem z6rzqdu (od kie;y):.........-.-............

............t-.1-.t.A.....:..m...j...

Y-.p- ..2.Y.........

- jastom s.lonkiom rady nadz<irczeJ (od kledy):

-iestem czionkl€m komisji rewlryjnej (od kiedy):

Z t€go tytulu osilgnqlem(elam) w roku ublegiym doch6d w wysokoscl: ,,.,.,,

IX

lnne dochody osiqgana z tytulu zstrudnienia lub innej dzialalno6ci zarobkor,rroj lub zaie4 z podaniem

h/Yot urysklwanych z kaidego Mulu:

X

Skladniki miani!

ruchomago o wartojci powytei

nalety podad mark?, modol I ro^k produkcjll: .......

10 000 zlotych (w pzypadku polazd6w mechanicznych

VOLUO J

X.

Zobowiqzanla pionlginc o wartoscl powYiel 10 000 ztotych, w tym zsciqgnlgte kt dyty l-poiczkl oraz wa-

runki, ni jaklch zoitaty udzlalone {woboc kogo, w aviqzku z iaklm rdanenlem, w laklei wysoko$ci):

Powyi.fle oSwiadczenie sHadam 6wladomy(g), ii na podstawis arL 233 5 1 Kodeksu karnego z. podanie

nleprawdy lub zatajenle prawdy grozl kara pozbawlenia wolno6ci.

!.-\

1 1 07.

20ilS

vr'' Pt-''/ l.''l F"1"(}

-llcRlA

.

| )b4_Qn_D

-.--..-.-------.-/..-..::\..,los6pls)


text:
Podczas spotkania przedstawicieli ZNP i nauczycielskiej "Solidarności" z Przemysławem Gosiewskim w sprawie uprawnień emerytalnych nie doszło do porozumienia.

Związkowcy chcą bezterminowego zagwarantowania prawa nauczycieli do przechodzenia na wcześniejsze emerytury na dotychczasowych zasadach.

Domagają się też zapisania w ustawie, a nie w rozporządzeniu, prawa do emerytur pomostowych dla nauczycieli urodzonych po 1969 roku.

Wicepremier ma ponownie spotkać się z oświatową "Solidarnością" w przyszłą środę (13 czerwca 2007), a ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego 19 czerwca.

Przemysław Gosiewski powiedział, że podczas tych spotkań będzie przekonywał związkowców do rozwiązań proponowanych przez rząd.

Dodał, że Rada Ministrów chce uchwalić ustawę o emeryturach pomostowych do końca roku.

Prezes ZNP Sławomir Broniarz powiedział, że jest zawiedziony spotkaniem z wicepremierem Gosiewskim.

Dodał, że ustalono dziś, co dzieli obie strony, jednak sprawa nie posunęła się do przodu.

Przewodniczący oświatowej "Solidarności" Stefan Kubowicz, liczy na to, że podczas kolejnego spotkania dojdzie do ustalenia pewnych konkretów i dodał, że liczy na kolejne argumenty.

Powiedział też, że kolejne spotkanie powinno rozstrzygnąć, za czym opowie się "Solidarność".

Obecnie nauczycielom przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury po 30-tu latach pracy, w tym 25-ciu w oświacie lub po 25-ciu latach w tym 20-tu w szkolnictwie specjalnym.

29 maja nauczyciele przeprowadzili w szkołach dwugodzinny strajk ostrzegawczy.

Związkowcy domagają się też podwyżek dla nauczycieli, ale negocjacje w tej sprawie prowadzą z ministrem edukacji.


text:
Adam Mickiewicz

Reduta Ordona

Opowiadanie adiutanta

Nam strzelać nie kazano.

— Wstąpiłem na działo

I spojrzałem na pole; dwieście armat grzmiało.

Artyleryji ruskiéj ciągną się szeregi,

Prosto, długo, daleko, jako morza brzegi;

I widziałem ich wodza; — przybiegł, mieczem skinął,

I jak ptak jedno skrzydło wojska swego zwinął.

Wylewa się z pod skrzydła ściśniona piechota

Długą, czarną kolumną, jako lawa błota,

Nasypana iskrami bagnetów.

Jak sępy,

Czarne chorągwie na śmierć prowadzą zastępy.

Przeciw nim sterczy biała, wąska, zaostrzona,

Jak głaz, bodzący morze, reduta Ordona.

Sześć tylko miała harmat.

Wciąż dymią i świecą;

I nie tyle prędkich słów gniewne usta miecą,

Nie tyle przejdzie uczuć przez duszę w rozpaczy,

Ile z tych dział leciało bomb, kul i kartaczy.

Patrz, tam granat w sam środek kolumny się nurza,

Jak w fale bryła lawy, pułk dymem zachmurza;

Pęka śród dymu granat, szyk pod niebo leci

I ogromna łysina śród kolumny świeci.

Tam kula, lecąc, z dala grozi, szumi, wyje,

Ryczy, jak byk przed bitwą, miota się, grunt ryje; —

Już dopadła; jak boa śród kolumn się zwija,

Pali piersią, rwie zębem, oddechem zabija.

Najstraszniejszéj nie widać, lecz słychać po dźwięku,

Po waleniu się trupów, po ranionych jęku:

Gdy kolumnę od końca do końca przewierci,

Jak gdyby środkiem wojska przeszedł anioł śmierci.

Król wielki, samowładnik świata połowicy.

Zmarszczył brwi, — i tysiące kibitek wnet leci;

Podpisał, — tysiąc matek opłakuje dzieci;

Skinął, — padają knuty od Niemna do Chiwy.

Mocarzu, jak Bóg silny, jak szatan złośliwy!

Gdy poselstwo paryskie twoje stopy liże:

Warszawa jedna twojéj mocy się urąga,

Podnosi na cię rękę i koronę ściąga,

Koronę Kazimierzów, Chrobrych z twojéj głowy,

Boś ją ukradł i skrwawił, synu Wasilowy!

Car dziwi się — ze strachu drżą Petersburczany,

Car gniewa się — ze strachu mrą jego dworzany;

Ale sypią się wojska, których Bóg i wiara

Jest Car.

— Car gniewny: umrzem, rozweselim Cara!

Posłany wódz kaukaski z siłami pół-świata,

Wierny, czynny i sprawny — jak knut w ręku kata.

Ura!

ura!

Patrz, blisko reduty, już w rowy

Walą się, na faszynę kładąc swe tułowy;

Już czernią się na białych palisadach wałów.

Jeszcze reduta w środku, jasna od wystrzałów,

Czerwieni się nad czernią: jak w środek mrowiska

Wrzucony motyl błyska, — mrowie go naciska, —

Zgasł; — tak zgasła reduta.

Czyż ostatnie działo,

Śtrącone z łoża, w piasku paszczę zagrzebało?

Czy zapał krwią ostatni bombardyjer zalał?

Zgasnął ogień.

— Już Moskal rogatki wywalał.

Gdzież ręczna broń?

— Ach, dzisiaj pracowała więcéj,

Niż na wszystkich przeglądach za władzy książęcéj!

Zgadłem, dlaczego milczy, — bo nieraz widziałem

Gdy oddechy dym tłumi, trud ramiona słabi;

Szukała, nie znalazła — i żołnierz pobladnął,

I uczuł, że go pali strzelba rozogniona;

Upuścił ją i upadł; nim dobiją, skona!…

Takem myślił, — a w szaniec nieprzyjaciół kupa

Już lazła, jak robactwo na świeżego trupa.

Pociemniało mi w oczach; a gdym łzy ocierał,

Słyszałem, że coś do mnie mówił mój Jenerał.

On przez lunetę, wspartą na mojém ramieniu,

Długo na szturm i szaniec poglądał w milczeniu.

Na koniec rzekł: „Stracona”.

— Spod lunety jego

Wymknęło się łez kilka, — rzekł do mnie: „Kollego,

Wzrok młody od szkieł lepszy; patrzaj, tam na wale,

Znasz Ordona, czy widzisz, gdzie jest?”

— „Jenerale,

Czy go znam?

— Tam stał zawsze, to działo kierował.

Nie widzę — znajdę — dojrzę — śród dymu się schował:

Lecz śród najgęstszych kłębów dymu, ileż razy

Widziałem rękę jego, dającą rozkazy…

Widzę go znowu — widzę rękę — błyskawicę,

Wywija, grozi wrogom, trzyma palną świécę,

Biorą go — zginął.

— O, nie — skoczył w dół, do lochów!”

—

„Dobrze — rzecze Jenerał, — nie odda im prochów”.

Tu blask, — dym, — chwila cicho — i huk jak stu gromów!

Zaćmiło się powietrze od ziemi wyłomów:

Harmaty podskoczyły i jak wystrzelone

Toczyły się na kołach; lonty zapalone

Nie trafiły do swoich panew.

I dym wionął

Prosto ku nam; i w gęstéj chmurze nas ochłonął.

I nie było nic widać, prócz granatów blasku,

I powoli dym rzedniał, opadał deszcz piasku.

Spojrzałem na redutę.

— Wały, palisady,

Działa, i naszych garstka i wrogów gromady:

Wszystko jako sen znikło!

— Tylko czarna bryła

Ziemi niekształtnéj leży — rozjemcza mogiła.

Tam i ci, co bronili, — i ci, co się wdarli,

Pierwszy raz pokój szczery i wieczny zawarli;

Choćby cesarz Moskalom kazał wstać: już dusza

Moskiewska, tam raz pierwszy, Cesarza nie słusza!

Tam zagrzebane tylu set ciała, imiona:

Dusze gdzie?

nie wiem; lecz wiem, gdzie dusza Ordona

On będzie Patron szańców!

— Bo dzieło zniszczenia

W dobréj sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia:

Bóg wyrzekł słowo *stań się*, Bóg i *zgiń* wyrzecze!

Kiedy od ludzi wiara i wolność uciecze,

Kiedy ziemię despotyzm i duma szalona

Obleją, jak Moskale redutę Ordona:

Karząc plemie zwycięzców zbrodniami zatrute,

Bóg wysadzi tę ziemię, jak on swą redutę.

-----


text:
Projekt

USTAWA

o ogrodach działkowych.

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1

Ustawa określa zasady zakładania ogrodów działkowych i zarządzania nimi, prawa

Art. 2

2.

Ogrody działkowe są obiektami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu potrzeb wypoczynkowych, rekreacyjnych i socjalnych właścicieli i użytkowników działek, poprzez zapewnienie im dostępu do terenów ogrodów działkowych oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia.

Ogrody działkowe zaspokajają potrzeby wypoczynkowe i rekreacyjne ogółu mieszkańców poprzez udostępnianie części wspólnej ogrodu na zasadach określanych w regulaminach ogrodów działkowych.

3.

Przez ogrody działkowe rozumie się obszar gruntu rolnego, podzielonego na działki, wyposażonego w urządzenia niezbędne do prowadzenia upraw ogrodniczych,

4.

Działka jako integralna część ogrodu działkowego, to obszar gruntu o powierzchni do

Art. 3

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o:

ogrodzie działkowym – należy przez to rozumieć wyodrębniony obszar gruntu, podzielony na działki i część wspólną, wyposażony w urządzenia niezbędne do jego prawidłowego funkcjonowania;

działce - należy przez to rozumieć obszar gruntu o powierzchni do 600 m2, przeznaczony na wypoczynek i prowadzenie upraw ogrodniczych przez właściciela albo użytkownika; w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą rady gminy, działka może mieć powierzchnię większą niż 600 m2, nie większą jednak niż 1500 m2.

Art. 4

2.

Zmiana przeznaczenia działki może nastąpić w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi potrzebami gospodarczymi właściciela, z zachowaniem przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów, a także przepisów o ochronie środowiska, po uzyskaniu zgody pozostałych właścicieli działek.

Rozdział 2

Tworzenie i likwidacja ogrodów działkowych

Art. 5

1.

Gminy mogą zakładać na gruntach stanowiących ich własność ogrody działkowe przeznaczone do zaspokajania potrzeb, o których mowa w art. 2.

2.

Utworzenie ogrodu działkowego następuje w drodze uchwały rady gminy.

przygotowuje podział ogrodu na część wspólną i poszczególne działki, podlegający następnie zatwierdzeniu przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta),

zbywa osobom zainteresowanym kupnem wyodrębnione działki albo ustanawia na ich rzecz użytkowanie działki, na zasadach określonych w uchwale, o której mowa w ust. 3,

zwołuje pierwsze zebranie wspólnoty ogrodu oraz przeprowadza wybór jej zarządu,

koordynuje działania pracowników urzędu gminy, w zakresie tworzenia ogrodu działkowego.

5.

Gminy prowadzą rejestry ogrodów działkowych.

6.

Gminy przekazują corocznie rejestry, o których mowa w ust. 1, ministrowi właściwemu do spraw środowiska, który na tej podstawie sporządza Ogólnopolski Rejestr Ogrodów Działkowych.

Art. 6

1.

W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi potrzebami gospodarczymi lub społecznymi, rada gminy, na wniosek wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) może podjąć uchwałę o likwidacji ogrodu działkowego.

Uchwała taka w zakresie odnoszącym się do nowozakładanego na terenie zastępczym ogrodu działkowego jest równoważna z uchwałą o utworzeniu ogrodu działkowego, o której mowa w art. 2 ust. 2.

cel, na który zostanie przeznaczony teren likwidowanego ogrodu działkowego,

oznaczenie należącego do gminy terenu zastępczego dla założenia nowego ogrodu, który winien mieć powierzchnię nie mniejszą niż powierzchnia ogrodu likwidowanego oraz być wyposażony w takie same media,

termin likwidacji ogrodu działkowego, która powinna nastąpić poza okresem wegetacji roślin,

pozostałe zasady likwidacji ogrodu działkowego i zagospodarowania nowozakładanego na terenie zastępczym ogrodu działkowego.

Niezwłocznie po podjęciu uchwały o likwidacji ogrodu działkowego wójt (burmistrz lub prezydent miasta) powołuje spośród pracowników urzędu gminy pełnomocnika do spraw likwidacji ogrodu działkowego i zagospodarowania nowozakładanego na terenie zastępczym ogrodu działkowego, do którego stosuje się odpowiednio art. 4 ust. 4.

Swoje czynności pełnomocnik podejmuje w uzgodnieniu z zarządem likwidowanego ogrodu.

W przypadku braku zgody zarządu ogrodu pełnomocnik występuje o podjęcie decyzji przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta).

Art. 7

i użytkownikom działek likwidowanego ogrodu działki zastępcze na terenie nowozakładanego ogrodu działkowego o wielkości nie mniejszej niż ich dotychczasowe działki.

2.

Gmina jest zobowiązana pokryć właścicielom i użytkownikom działek wszystkie wynikłe z tego tytułu szkody, w tym wartość dokonanych naniesień i nakładów, oraz wypłacić wspólnocie ogrodu odszkodowanie za nakłady poniesione na część wspólną likwidowanego ogrodu, w zakresie w jakim nie znajdują odzwierciedlenia w części wspólnej nowozakładanego na terenie zastępczym ogrodu działkowego.

W razie likwidacji ogrodu w okresie wegetacji roślin, odszkodowanie obejmuje także utracone plony.

3.

Osobie uprawnionej, która nie skorzysta z możliwości pozyskania działki zstępczej, na terenie określonym w ust. 5., przysługuje od gminy odszkodowanie obejmujące wartość działki albo ustanowionego na niej prawa użytkowania oraz poczynione przez właściciela lub użytkownika działki nakłady.

4.

Roszczenia wskazane w ust. 2 i 3 przedawniają się z upływem 2 lat od dnia likwidacji ogrodu działkowego.

Rozdział 3

Tytuł prawny do działki

Art. 8

Osoba korzystająca z ogrodu działkowego może nią władać jako właściciel albo użytkownik.

Art. 9

2.

Właścicielowi przysługuje udział w części wspólnej ogrodu, który jest prawem związanym z własnością działki.

Nie można żądać zniesienia tej współwłasności, dopóki trwa odrębna własność działek.

Art. 10

1.

Do użytkowania działki stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o użytkowaniu przez osoby fizyczne, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

2.

W razie śmierci użytkownika działki, użytkowanie działki podlega dziedziczeniu stosownie do przepisów kodeksu cywilnego.

3.

Prawo użytkowania działki może być zbyte na rzecz innej osoby fizycznej.

Umowa przeniesienia prawa użytkowania działki powinna być zawarta w formie pisemnej

4.

Umowa, o której mowa w ust. 3, dla swojej ważności wymaga ponadto uzyskania wcześniejszej zgody zarządu wspólnoty.

Występując o wyrażenie zgody użytkownik działki wskazuje nabywcę oraz proponowaną cenę transakcji.

5.

Zarząd wspólnoty może odmówić zgody na zbycie prawa użytkowania działki na rzecz osoby, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy daje ona rękojmię prawidłowego użytkowania działki.

6.

W razie odmowy zgody na zbycie prawa użytkowania działki, zarząd wspólnoty powinien wskazać innego nabywcę, który nabędzie prawo użytkowania działki po tej samej cenie, co proponowany przez użytkownika nabywca.

Termin do wskazania nabywcy nie może być dłuższy niż dwa miesiące od dnia zgłoszenia przez użytkownika działki zamiaru zbycia prawa użytkowania działki, zaś termin zapłaty nie może być dłuższy niż dwa tygodnie od dnia wskazania nabywcy przez zarząd wspólnoty.

7.

Jeżeli zarząd wspólnoty nie wskazał nabywcy w terminie albo jeżeli wskazana osoba nie uiściła ceny nabycia w terminie, użytkownik działki może rozporządzać swobodnie swoim prawem, chyba że nie przyjął oferowanej zapłaty.

8.

Przepisów ust. 4, 5, 6 i 7 nie stosuje się w razie zbycia prawa użytkowania działki na rzecz osób bliskich.

Rozdział 4

Wspólnota ogrodu

Art. 11

1.

Właściciele i użytkownicy działek znajdujących się w ogrodzie działkowym stanowią z mocy prawa wspólnotę ogrodu.

Art. 12

Członek wspólnoty ogrodu jest zobowiązany do:

ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem swojej działki,

współdziałania z innymi właścicielami i użytkownikami w ochronie dobra wspólnego.

Art. 13

Każdy członek wspólnoty ogrodu ma prawo i obowiązek współdziałania w zarządzie częścią wspólną ogrodu oraz posiada pełny dostęp do dokumentacji wspólnoty ogrodu.

Zebranie wspólnoty ogrodu podejmuje decyzje w najważniejszych sprawach dotyczących wspólnoty ogrodu.

Do wyłącznej kompetencji zebrania wspólnoty ogrodu należą:

powoływanie i odwoływanie zarządu ogrodu, zwanego dalej zarządem, oraz

(na wniosek prezesa zarządu) poszczególnych członków zarządu,

wybór Rady Społecznej ogrodu,

ustalanie wynagrodzenia zarządu,

wyrażanie zgody na zmianę przeznaczenia składnika części wspólnej,

uchwalanie regulaminu ogrodu działkowego,

wyrażanie zgody na podejmowanie przez zarząd innych czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu,

udzielanie absolutorium zarządowi.

Uchwały zebrania wspólnoty ogrodu zapadają zwykłą większością głosów, przy czym każdemu członkowi wspólnoty ogrodu przysługuje jeden głos.

Jeżeli działka stanowi współwłasność albo ustanowiono na niej prawo użytkowania na rzecz kilku osób, osobom władającym działką może być przypisany tylko jeden głos.

Jeżeli na zebraniu wspólnoty ogrodu jest obecny tylko jeden ze współwładających działką wystarczy jego oświadczenie na piśmie, iż pozostali współwładający nie sprzeciwiają się wykonywaniu przez niego prawa głosu na zebraniu wspólnoty ogrodu.

Jeżeli na zebraniu wspólnoty ogrodu jest obecnych kilku ze współwładających działką wymagane jest oświadczenie woli większości obecnych współwładających wskazujące, który z nich ma wykonywać prawo głosu (wraz z ich oświadczeniem, iż pozostali współwładający zostali poinformowani

o terminie zebrania wspólnoty ogrodu).

Uchwały zebrania wspólnoty ogrodu zwołanego przez zarząd zapadają w obecności członków wspólnoty ogrodu reprezentujących co najmniej połowę działek ogrodu.

Uchwały zebrania wspólnoty ogrodu zwołanego przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) zapadają w obecności członków wspólnoty ogrodu reprezentujących co najmniej trzecią część działek ogrodu.

Art. 14

Zebranie wspólnoty ogrodu zwoływane jest przez zarząd z inicjatywy własnej, na wniosek rady społecznej ogrodu, lub członków wspólnoty ogrodu reprezentujących co najmniej trzydzieści działek.

Wniosek winien zawierać projekt proponowanego porządku obrad.

Zarząd zobowiązany jest zwołać zebranie wspólnoty ogrodu w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku.

Zarząd zobowiązany jest zwołać zebranie wspólnoty ogrodu, w którego porządku uwzględnione będą wybory zarządu, na miesiąc przed upływem swojej kadencji.

Jeżeli pomimo upływu terminu zarząd nie zwoła zebrania wspólnoty ogrodu, albo jeżeli zwołane zebranie nie dojdzie do skutku ze względu na brak kworum zebranie wspólnoty ogrodu jest zwoływane przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta).

Art. 15

Regulamin ogrodu działkowego, zwany dalej regulaminem, określa w szczególności:

organizację wewnętrzną oraz tryb pracy zebrania wspólnoty ogrodu, zarządu oraz rady społecznej ogrodu,

sposób kontroli działalności zarządu,

zasady korzystania z części wspólnej ogrodu i porządku ogrodowego,

tryb zwoływania zebrań wspólnoty ogrodu.

Regulamin po uchwaleniu niezwłocznie przekazywany jest przez zarząd (a w razie jego bezczynności może go przekazać którykolwiek członek wspólnoty ogrodu) wójtowi (burmistrzowi lub prezydentowi miasta).

Regulamin wchodzi w życie z upływem 14 dni od dnia przekazania, jeżeli wójt (burmistrz lub prezydent miasta) nie zgłosił zastrzeżeń co do jego zgodności z prawem.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń wójt (burmistrz lub prezydent miasta) zawiadamia o nich zarząd oraz zwołuje w terminie 30 dni rozprawę administracyjną w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.

Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.).

Od decyzji wydanej po odbyciu rozprawy przysługuje odwołanie na zasadach ogólnych.

Art. 16

Zarząd kieruje sprawami wspólnoty ogrodu i reprezentuje ją na zewnątrz oraz

w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi członkami wspólnoty ogrodu.

Czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie.

Zarząd liczy od jednego do trzech członków.

Wybierany jest na 3 letnią kadencję.

W oddzielnych głosowaniach tajnych dokonuje się wyboru prezesa zarządu

i ewentualnych pozostałych członków zarządu.

Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród członków wspólnoty ogrodu lub spoza ich grona.

Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli w imieniu zarządu składają przynajmniej dwaj jego członkowie.

Zarząd prowadzi listę członków wspólnoty ogrodu.

Art. 17

Poszczególni członkowie zarządu mogą być odwołani na mocy uchwały zebrania wspólnoty ogrodu jedynie na wniosek prezesa zarządu.

Mandat członka zarządu wygasa z upływem kadencji oraz wskutek śmierci,

Wygaśnięcie mandatu prezesa zarządu lub wygaśnięcie mandatów większości członków zarządu jest równoznaczne z odwołaniem zarządu.

Jeżeli zarząd został odwołany, a nie powołano nowego zarządu, przewodniczący rady społecznej ogrodu występuje niezwłocznie do wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) o powołanie kuratora ogrodu i zwołanie zebrania wspólnoty ogrodu.

Kurator ogrodu prowadzi bieżące sprawy ogrodu w niezbędnym zakresie do czasu wyboru nowego zarządu.

Art. 18

1.

Zarząd jest obowiązany:

1) dokonywać rozliczeń przez rachunek bankowy,

2) składać właścicielom ogrodów działkowych roczne sprawozdanie ze swojej

działalności,

kwietnia każdego roku.

2.

W wypadku gdy zarząd nie zwoła zebrania ogółu właścicieli i użytkowników ogrodów działkowych w terminie, o którym mowa w ust. 1 pkt.3, zebranie coroczne może zwołać każdy z właścicieli lub użytkowników.

1) uchwalenie rocznego planu gospodarczego zarządu częścią wspólną i opłat na

2) ocena pracy zarządu,

Art. 19

1.

Rada Społeczna ogrodu jest ciałem opiniodawczym i kontrolnym zarządu.

Rada społeczna w szczególności opiniuje:

1) roczny plan finansowy,

2) ocenę pracy zarządu,

4) przekazywane przez zarząd do dnia 30 marca, sprawozdanie z wykonania rocznego planu finansowego za rok poprzedzający.

2.

Rada Społeczna ogrodu może przeprowadzać kontrole działalności zarządu.

O wynikach kontroli zobowiązana jest powiadomić najbliższe zebranie wspólnoty.

3.

Radę Społeczną ogrodu powołuje zebranie wspólnoty w liczbie od trzech do pięciu w głosowaniu tajnym spośród członków wspólnoty.

4.

Posiedzenia Rady Społecznej ogrodu zwołuje jej przewodniczący (albo jego zastępca) z inicjatywy własnej, na wniosek przynajmniej dwu jej członków lub zarządu.

Rada Społeczna ogrodu odbywa posiedzenia co najmniej raz na kwartał.

Art. 20

Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej uchwały, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony interesu skarżącego, a jednocześnie zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uchylenia przez sąd zaskarżonej uchwały.

Art. 21

Rozdział 5

Art. 22

1) starosty – w odniesieniu do działki stanowiącej własność Skarbu Państwa,

2) wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa

Art. 23

1.

Osoba uprawniona jest zobowiązana do uiszczania dotychczasowemu właścicielowi opłaty.

2.

Wysokość opłaty i termin jej uiszczenia ustalane są w decyzji, o której mowa w art. 21 ust.3.

3.

Na wniosek osoby uprawnionej organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa

w art. 21 ust.3 może opłatę rozłożyć na raty, na czas nie dłuższy niż 5 lat.

Wierzytelność w stosunku do osoby uprawnionej z tytułu opłaty podlega zabezpieczeniu,

Art.24

1.

Opłata, o której mowa w art. 23 ust.1 równa jest cenie działki.

Art.25

Koszty pomiarów oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych związanych z postępowaniem w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 21 ust 3. ponoszą osoby uprawnione.

Rozdział 6

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 26

1) w art. 7 ust .

1 pkt. 12 otrzymuje brzmienie:

„12) budynki położone na terenie ogrodów działkowych, nie przekraczających norm

powierzchni ustalonych w przepisach Prawa Budowlanego dla altan i obiektów

„właścicieli i użytkowników działek w ogródkach działkowych”.

Art. 27

2) w art. 3 ust. 1 po pkt 4) kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5

„5) właścicielami lub użytkownikami działek w ogrodach działkowych.”.

Art. 28

Art. 29

„5) granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, w tym ogrodów działkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych;”.

Art. 30

z późniejszymi zmianami) art. 244 otrzymuje brzmienie:

§ 2.

Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, użytkowanie działki oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.”

Rozdział 7

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 31

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy wygasają wszelkie uprawnienia i kompetencje przyznane Polskiemu Związkowi Działkowców, zwanemu dalej PZD, przez ustawę z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1419) oraz przez przepisy szczególne, w szczególności wygasa przysługujące PZD użytkowanie wieczyste.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy wspólnoty ogrodów wstępują w prawa własności lub użytkowania wieczystego przysługującego PZD.

3.

Majątek PZD przechodzi na Skarb Państwa, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy Fundusz Rozwoju Pracowniczych Ogrodów Działkowych działający na podstawie ustawy, o której mowa ust. 1, zwany dalej Funduszem, przechodzi w stan likwidacji.

Aktywa i pasywa Funduszu stają się aktywami i pasywami Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.

5.

Składniki majątku PZD położone na terenie poszczególnych ogrodów, przeznaczone do wspólnego użytku właścicieli i użytkowników działek, stają się częścią wspólną ogrodu

w rozumieniu art. 2 ust. 3.

Art. 32

1.

Dotychczasowe prawo użytkowania działki w rozumieniu art. 14 ustawy, o której mowa w art. 32 ust. 1, z mocy prawa staje się prawem użytkowania działki w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe rodzinne ogrody działkowe w rozumieniu ustawy, o której mowa

w art. 32 ust. 1, z mocy prawa stają się ogrodami działkowymi w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

Art. 33

PZD i Funduszu, zwanego dalej Likwidatorem.

Koszty likwidacji pokrywa się z majątku PZD.

Do zadań Likwidatora należy w szczególności:

sporządzenie planu finansowego likwidacji Funduszu,

sporządzenie planu zaspokojenia zobowiązań PZD oraz planu zagospodarowania jego majątku,

ściąganie wierzytelności i wykonanie zobowiązań PZD oraz reprezentowanie Skarbu Państwa w tych sprawach,

Art. 34

Art. 35

Art. 36

o rodzinnych ogrodach działkowych.

Trybunał Konstytucyjny podtrzymał ustalenia i wnioski wynikające z orzeczeń Trybunału z lat 1996 (sprawa K 27/95), 2002 (sprawa K 39/00) oraz 2008 (sprawa K 61/07).

Rozstrzygnięcia o niekonstytucyjności przepisów ustawy z 1981 r., jak i ustawy obowiązującej od 2005 r., zapewniających Polskiemu Związkowi Działkowców (dalej PZD) pozycję monopolisty w zakresie dostępu do gruntów i zarządzania ogrodami działkowymi (najpierw pracowniczymi, a następnie rodzinnymi) dowodzą negatywnej oceny przez Trybunał takich rozwiązań ustawowych.

Trybunał w sprawach tych dobitnie podkreślał materialny aspekt zasady demokratycznego państwa prawnego, który wymaga, aby prawo wyrażało wartości odpowiadające ustrojowi demokratycznemu państwa, w tym wolności zrzeszania się.

Obywatele pragnący jednoczyć swą działalność, powinni mieć gwarancje wolności wybierania formy prawnoorganizacyjnej w zależności od celów, jakie zamierzają realizować.

Trybunał stale akcentował też, że zagwarantowanie prawne wyłączności PZD dostępu do gruntów przeznaczonych na ogrody działkowe jest sprzeczne

z fundamentalną zasadą ustrojową: zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Wynika to stąd, że zarówno ustawa z 1981 r. jak i z 2005 r. - przyznawały i chroniły monopol tej organizacji na prowadzenie ogrodów działkowych.

Trybunał Konstytucyjny, stosując tzw. klauzulę odraczającą derogację niekonstytucyjnych przepisów, z wyjątkiem art. 10 u.r.o.d., wyznaczył ustawodawcy maksymalny, 18-miesięczny okres na uchwalenie nowej ustawy.

Stąd wynikła konieczność przedłożenia nowych zasad ustrojowych dotyczących ogrodów działkowych.

Niniejszy projekt przewiduje, że zakładanie ogrodów działkowych jest zadaniem własnym gmin.

Gminy realizują powyższe uprawnienie w drodze uchwały rady gminy, właściwej ze względu na położenie ogrodu działkowego.

Kompetencje gminy

w powyższym zakresie realizować będzie ustanowiony w tym celu pełnomocnik, który dokonuje następujące czynności prawne: przygotowanie podziału ogrodu na część wspólną i odrębne działki, dokonuje zbycia działek lub ustanowienia ich użytkowania, wykonywanie tymczasowego zwykłego zarządu ogrodem, zwołanie pierwszego zebrania wspólnoty i przeprowadzenie wyboru za rządu wspólnoty, koordynowanie działań pracowników urzędu w zakresie spraw związanych z zarządem ogrodu.

Projekt precyzuje jakie elementy ogrodu będą tworzyły część wspólną działkowców, a zarazem ich współwłasność.

Wymieniony w art. 9 ust. 1 katalog urządzeń jest katalogiem otwartym, co oznacza, że do pojęcia „urządzenia ogrodów działkowych” można będzie zaliczyć także inne urządzenia, o ile będą mieścić się w wymienionym pojęciu, tzn. służyć do zaspokajania wspólnych potrzeb właścicieli i użytkowników działek.

w dwóch formach prawnych: prawa własności oraz prawa użytkowania.

Z prawem własności związana będzie współwłasność w częściach wspólnych ogrodu.

Wielkość udziału w częściach wspólnych ogrodu będzie uzależniona od wielkości posiadanej działki i będzie odpowiadała stosunkowi jej powierzchni względem ogólnej powierzchni działek w ogrodzie.

Projekt dopuszcza możliwość likwidacji ogrodu działkowego, jednakże może się ona odbyć tylko w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi potrzebami gospodarczymi lub społecznymi.

W przypadku dokonania likwidacji, właściwy organ zapewnia teren zastępczy, o powierzchni nie mniejszej niż likwidowany ogród, wyposażone w taką samą infrastrukturę.

Niniejszy projekt nakłada na podmiot lub podmioty, w interesie których nastąpiła likwidacja, obowiązek wypłaty odszkodowania za ewentualne szkody wynikłe z likwidacji ogrodu.

Ponadto osobom, które nie skorzystają

z możliwości uzyskania działki na terenie zastępczym, przysługiwać będzie od podmiotu, w interesie którego nastąpiła likwidacja, odszkodowanie obejmujące wartość działki albo ustanowionego na niej użytkowania, oraz zwrot poczynionych przez właściciela lub użytkownika działki nakładów.

Niniejszy projekt nadaje podmiotowość prawną wspólnocie ogrodu, którą stanowią wszyscy właściciele i użytkownicy działek.

Wspólnota ogrodu może więc nabywać i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana.

Tym samym ustawodawca zadecydował, iż podstawową jednostką ogrodnictwa działkowego w Polsce jest wspólnota ogrodu.

Wspólnoty ogrodów mogą zrzeszać się na zasadzie dobrowolności,

Wspólnotą ogrodu kieruje zarząd wybrany przez zebranie wspólnoty ogrodu.

Zadaniem zarządu jest kierowanie sprawami z zakresu części wspólnej ogrodu.

Niniejszy projekt oddzielił czynności zwykłego zarządu, które zarząd podejmuje samodzielnie, od czynności przekraczających zwykły zarząd, które wymagają uchwały zebrania wspólnoty ogrodu.

Art. 13 niniejszego projektu określa zasady podejmowania uchwał przez zebranie wspólnoty ogrodu.

Organem kontrolnym i opiniodawczym w stosunku do zarządu jest rada społeczna.

Art. 19 ust. 1 niniejszego projektu nadał członkowi wspólnoty ogrodu uprawnienie do zaskarżenia uchwały zebrania wspólnoty ogrodu do sądu powszechnego.

Sąd bada prawidłowość podjętej uchwały stosując trzy kryteria: niezgodność z przepisami prawa, naruszenie zasad prawidłowego zarządu oraz naruszenie interesów członka wspólnoty.

Powództwo powyższe może być wytoczone w terminie 6 tygodni od dnia powzięcia uchwały.

W razie gdy wymaga tego ochrona interesu skarżącego, a zarazem zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uchylenia uchwały, sąd może wstrzymać wykonanie uchwały.

Wprowadzono też fundamentalny zapis, że ogrody działkowe stanowią składnik terenów zielonych oraz terenów rekreacyjnych i podlegają ochronie przewidzianej

Niniejszy projekt likwiduje osobę prawną ex lege Polski Związek Działkowców.

Ustawodawca przeznaczył majątek pozostały po PZD, służący bezpośrednio wykonywaniu zadań związanych z kierowaniem ogrodnictwem działkowym, Skarbowi Państwa.

Wyjątkiem są składniki majątku po PZD położone na terenie poszczególnych działek, przeznaczone do wspólnego użytku właścicieli i użytkowników działek, które stają się częścią wspólną właściwego ogrodu.

Likwidacji podlega także Fundusz Rozwoju Pracowniczych Ogrodów Działkowych.

Aktywa i pasywa Funduszu stają się aktywami

i pasywami Skarbu Państwa, z wyjątkiem aktywów i pasywów będących w dniu wejścia w życie ustawy w dyspozycji zarządów ogrodów działkowych, które w tej sytuacji przechodzą na rzecz wspólnot ogrodów.

Najstarsze ogrody działkowe powstały ponad 100 lat temu, powstawały w okresie międzywojennym i po 1945 roku.

Niewątpliwie realizacja dobrowolności w zrzeszaniu się wspólnot ogrodowych przyczyni się do wzrostu zainteresowania ogrodnictwem działkowym w Polsce, oraz zintensyfikowaniem się ponad 100-letniego ruchu ogrodnictwa działkowego w RP.

Projekt nie pociąga za sobą negatywnych skutków społecznych.

Zagadnienia objęte niniejszym projektem nie stanowią przedmiotu regulacji prawa wspólnotoweg


text:
Daniel Naborowski

Do Aleksandry

Ma śliczna Aleksandro, gdybym świat miał w mocy,

Krwawy uraz na sercu nosząc we dnie, w nocy,

Dałbym ci go w zakładzie, serce okupując,

Lecz, nędznik, rozgniewane niebo na się czując,

I to, co mam, na ołtarz twój niosę z ochotą:

Krew swoję, zdrowie, wierność, stateczność i z cnotą.

-----


text:
Analogja, z gr. stosunek, podobieństwo, zgodność, znaczy podobieństwo jednej rzeczy z drugą.

Dowodzenie, na takiém podobieństwie oparte, nazywamy dowodzeniem przez analogję.

Szerokie bardzo zastosowanie ma analogja w nauce, szczególniej jednak w naukach przyrodniczych; z podobnych zjawisk wnosimy tu o podobnych przyczynach i odwrotnie.

W wywodzie analogicznym z tego, że przedmiot jaki pod wielu względami zgadza się lub nie zgadza z innym, wnosimy, że zgadza się z nim, lub nie zgadza pod innemi względami, o jakie nam chodzi.

Opiera się tedy analogiczny dowód na następnych zdaniach: Podobne rzeczy odpowiadają podobnym, niepodobne niepodobnym, i Podobne przyczyny, podobne sprawiają skutki, niepodobne zaś przyczyny, sprawiają skutki niepodobne.

Zdania te, wyrażające prawdę powszechną, uzasadniają wnioski analogiczne; ale do tego potrzeba jeszcze, aby stawiane podobieństwo, czy przeciwieństwo pomiędzy zestawianemi przedmiotami, było zupełnie pewne.

Ponieważ zaś takiej, o jaką tu chodzi pewności, zazwyczaj się nie miewa, ponieważ druga z przesłanek syllogizmu analogicznego bywa zazwyczaj tylko prawdopodobną, przeto i wniosek będzie tu tylko zazwyczaj prawdopodobnym.

Czém większa tedy będzie summa właściwości, w jakich zestawiane z sobą przedmioty są do siebie podobne, lub sobie przeciwne, tém większe będzie prawdopodobieństwo wniosku.

Z tego więc, że analogiczny dowód zazwyczaj daje tylko prawdopodobieństwo, pokazuje się, jak niepewną jest rzeczą na nim się opierać.

Pomaga analogja do wzmocnienia dowodu wywodnego lub przywodnego, ale sama przez się, w ogóle przynajmniej, małą ma siłę.

A cóż dopiero mówić o dowodach, opartych na podobieństwach dalekich, które wszędzie upatrzyć można, bo analogja panuje wszędzie, bo mniejsze lub większe podobieństwo przebiega wszystkie szczeble stworzenia.

A jednak za dni naszych taki jest upadek nauk filozoficznych, taka nieznajomość praw logiki, że tego rodzaju dowody analogiczne służą za podstawę głośnych i przez wielu za uczone uważanych teorji.

Cały darwinizm opiera się na podstawie takich wiotkich analogji.

Z jednej strony odmiany gatunkowe, a z drugiej cała rozmaitość świata organicznego, są tu członkami analogicznego zestawienia; z drobnych przemian, zauważanych w maleńkim zakresie życia, darwinizm usiłuje wytłumaczyć wytworzenie się wszystkich form organicznych, i dla tego nie zważa, że pomiędzy dwoma członkami jego analogji zachodzą różnice olbrzymie, a podobieństwa niezmiernie dalekie i tak słabe, że nie są bynajmniej w stanie służyć za prawdopobodną podstawę analogicznego wywodu.

Analogje też najlepiej posługują sofistycznym naciąganiom dowodzenia, w interesie najprzód przyjętej jakiej doktryny.

Dla właściwego posługiwania się analogją, potrzeba umysł swój zaprawić do spokojnego i nieuprzedzonego sądu, potrzeba w upatrywaniu podobieństw nie przeceniać ich znaczenia i nie zamykać oczów na wagę różnic, pewnych lub możliwych.

Wielka jest też różnica pomiędzy marzycielem, kreślącym sposób formowania się światów, lub przeobrażania gatunków zwierzęcych, a takim jak Cuvier myślicielem, który, z kilku drobnych szczątków zaginionych istot, odtwarza całą ich postać; bo tam za podstawę rozumowania służą nader słabe analogje, pozwalające na dowolne naginania wywodów, tu zaś, podstawą są ściśle zbadane stosunki anatomiczne istot organicznych.

N.


text:
Barnes, albo Barns Robert, kapelan Henryka VIII, ukończył roku 1514 teologję w Kembrydż (Cambridge), ze stopniem doktora, ale przez czytanie dzieł luterskich popadł w herezję i głosił ją z ambony.

Henryk VIII, naówczas jeszcze przeciwnik luteranizmu, kazał go uwięzić i trzymać, dopókiby nie wyrzekł się swoich błędów.

Gdy wolność odzyskał, głosił na nowo reformę, uciekł r. 1530 do Wittenbergi, gdzie przyjęty przez Lutra z otwartemi rękami, złożył luterskie wyznanie wiary.

Kiedy następnie Henryk VIII poróżnił się z Papieżem, Barnes powrócił do Anglji, został mianowany kapelanem nadwornym r. 1535 i wysłany do stanów protestanckich w Niemczech, w celu nakłonienia ich do aljansu z Anglikami, ale bezskutecznie.

Był jednak w łaskach u Henryka VIII, dopóki tenże zmierziwszy sobie swój związek z Anną z Kliwji, którego Barnes był pośrednikiem, nie znienawidził swojej mniemanej małżonki i tego, który był pośrednikiem owego związku.

Wkrótce też Henryk znalazł pretekst do oskarżenia swego kapelana o błędną naukę, w kwestji o usprawiedliwieniu.

Parlament, ze znanym serwilizmem, skazał go na karę ognia r. 1540, bez żadnego uprzedniego procesu i nieszczęsny kapelan został spalony 30 Lipca t. r.

Z jego prac teologicznych, najbardziej znane dzieło nosi tytuł: Vitae Romanorum Pontificum, quos Papas vocamus (wyd.

1536 z przedmową Lutra w Wittenb., często przedrukowywane), o którém jednak nawet uczeni protestanci mówią, że napisane namiętnie i stronniczo.

Obejmuje ono dzieje Papieży od św. Piotra do Aleksandra III.

(Haas).

X. M-i.


text:
Aerjusz i Aerjanie.

Aeriusz rodem z Pontu, arjanin, przyjaciel Eustacjusza, semiarjańskiego biskupa Sebasty w Armenji, który go też wyniósł na kapłaństwo i przełożeństwo nad domem ubogich w Sebaście, oko.

360 r.

Niedługo jednak wystąpił A. przeciwko swemu przyjacielowi i dobroczyńcy i dał początek nowéj sekcie, opisanej przez Epifanjusza (haer.

75).

Zaprzeczał biskupom władzy nad kapłanami; potępiał obrzędy kościelne i obchód świąt; zaprzeczał skuteczności modlitw i innych dobrych uczynków; odrzucał stałe posty.

Jego dość liczni zwolennicy zgromadzali się w lasach i jaskiniach.

Pościli w niedziele, a środy, piątki, soboty i post wielki przepędzali na biesiadach.

Sekta ta istniała jeszcze w V wieku.


text:
Tadeusz Miciński

Tak jestem smętny…

Tak jestem smętny, jak kurhan na stepie —

a tak samotny, jak wicher na morzu —

a tak zbłąkany, jak liść na bezdrożu —

a tak zwinięty, jak połoz w czerepie.

Straszą mnie widma i tajemne zbrodnie,

śpiewają rajów skrzydlate Ahury —

gdybym rozedrzeć mógł na sercu chmury,

rzucałbym gwiazdy sercom bezpodobnie!

Gdybym ja nie był druid skamieniały,

bóg bez wieczności i król bez korony —

gdybym ja nie był ptak morski szalony —

gdybym ja nie był od męki sczerniały,

gdybym ja nie był jak śpiew na mogile —

powiódłbym — na Termopile!

-----


text: brekla, 'zatyczka gorsetu', w 17. w. ogólne: »z rogów sznurówkami, podkładając je breklami«; brekle tłumaczą r. 1682: »kij, co go z przodku pod kabat wsuwają«; z niem. Prickel, Pröckel, 'zatyczka'; u nas i brykla, brykiel.


text:
Druk nr 180

Warszawa, 28 grudnia 2011 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Bańkowska; (-) Jacek Czerniak; (-) Eugeniusz Czykwin; (-) Tomasz

Projekt

USTAWA

Art. 1

1) art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy, poniosły śmierć lub uszczerbek na

zdrowiu z przyczyn narodowościowych, religijnych i

rasowych.”;

2) dodaje się art. 25a w brzmieniu:

„Art. 25a

2.

Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia należy zgłosić do

właściwego sądu okręgowego, za pośrednictwem Kierownika

postępowania karnego.”.

Art. 2

przewiduje objęcie jej przepisami osób i ich prawnych spadkobierców –

rodziców i dzieci.

Projekt przewiduje prawo ubiegania się tych osób o zadośćuczynienie za

doznane krzywdy.

Dotyczy on obywateli polskich, którzy ucierpieli w wyniku

których rodzinom żołnierzy oddziałów zbrojnego podziemia, którzy popełnili,

stwierdzoną prawomocnym postanowieniem prokuratorskim, zbrodnię

ludobójstwa wypłacane są odszkodowania.

Miedzy innymi, wyrokiem Sądu

walczących w tych oddziałach, mimo popełnienia przez tych żołnierzy zbrodni

(mordowanie i spalenie żywych ludzi – w tym kobiet i dzieci jak miało to

miejsce we wsi Zaleszany), to realizując wspomnianą zasadę sprawiedliwości

społecznej, powinno naprawiać szkody cywilnym osobom postronnym.

Regulaminu Sejmu.

się celowe i uzasadnione.

Z uwagi na wiek zainteresowanych regulacja wymaga

pilnego uchwalenia.

Warszawa, 11 stycznia 2012 r.

BAS-WAPEiM-614/11

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

(przedstawiciel wnioskodawców: poseł Eugeniusz Czykwin)

Przedstawiony projekt ustawy przewiduje zmianę art. 4 ust. 2 oraz

rozszerzenia zakresu podmiotowego ustawy o osoby, które w wyniku działań

polskich podziemnych formacji wojskowych lub organizacji

religijnych i rasowych.

Osoby, które na tej podstawie uzyskają uprawnienia

kombatanckie (a w razie ich śmierci – ich małżonkowie, dzieci i rodzice) będą

doznaną krzywdę.

Projekt określa tryb i termin zgłaszania żądania

odszkodowania i zadośćuczynienia, a także przewiduje odpowiednie stosowanie

przepisów rozdziału 50 kodeksu postępowania karnego dotyczącego zażaleń.

Przedmiot projektu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach

Warszawa, 11 stycznia 2012 r.

BAS-WAPEiM-615/11

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sej


text:
Ballady

Poezje

Konstanty Gaszyński

IX.

BALLADY.

Kazimierz Puławski 181

Gość Czeczeńca 185

Czarna tanecznica 188

Wesele Hajkony 193

Dwaj przyjaciele 197

Złe oko 200


text:
Darowizna.

Do poszczególnych sposobów nabycia własności należy w prawie polskiem darowizna.

Bandtkie w „Prawie prywatnem" kładzie darowiznę pomiędzy umowami, ale ona do umów chyba tylko dlatego liczyćby się dała, że, aby skuteczną być mogła, musi być przyjętą przez obdarowanego (bo i dobrodziejstwa nikomu narzucić nie można).

Stąd, że u nas każdą aljenację, a zatem i sprzedaż nazywano „donacją", zatarły się wybitne cechy darowizny.

Ściśle rzeczy biorąc, takie tylko przeniesienie własności nazywa się darowizną, darem, które następuje z czystej szczodrobliwości ex mera liberalitate nullo jure cogente.

Darowizna rzeczy ruchomych nie potrzebowała żadnej formy, samo wydanie było dostateczne.

Darowizna nieruchomości, tak podług praw Koronnych, jak i Korrektury, winna być przed aktami zeznana, a zatem urzędownie, zawsze tylko między żyjącymi.

Uczyniona w sposób, aby po śmierci skutek mieć mogła, była nieważną, boby się zamieniała w testament, którym dobrami nieruchomemi rozporządzać nie było wolno.

Darowiznę taką mógł robić tylko bezpotomny, podług prawa Koronnego, tyt.

12 Korrektury.

Z formy statutowej (Vol.

leg.

I, f.

419) wynikało, że darowizna potrzebowała intromissyi, czyli wwiązania, do swej ważności; wynikało także z formy statutowej, że darujący pisał w darowiźnie ewikcję (W. Dutkiewicz).

O darowiźnie powiada Ostrowski w „Prawie cywilnem polskiem", że była ona więcej litewskiemi niż polskiemi prawami opisana.

Musiała być ona co do nieruchomości zeznana do akt w grodzie lub ziemstwie i zwała się zapisem (między żyjącymi); musiała być na piśmie, bo oddawanie dóbr mogło tylko dziać się przez urzędnika sądowego, albo przynajmniej woźnego i dwuch szlachty, ci zaś do tej czynności musieli być sądownie upoważnieni, a to mogło stać się jedynie po podaniu o darowiźnie do ksiąg sądowych.


text:
Branka Litwina.

„No, no, Laszko, dość jęku!

Nie płacz, nie mdlej w mem ręku,

Wszyscy na koń już wsiedli,

Wszyscy brańców powiedli,

Jaż mam z tobą czas trwonić?

Bym ich nie mógł dogonić?

Czy cię zabić, bym z bitwy

Z niczem wrócił do Litwy?

Nie, nie, prosisz daremno,

Żywa musisz iść ze mną.

Dalej!

śmiało!

siądź wpodle

Na słomianem mem siodle!

Bystry koń mój ze Żmudzi

Swym cię biegiem nie strudzi,

A przed wiatrem — na łonie

Wilczą burką osłonię.

Dalej, z sercem ochoczem!

Nie masz płakać tu po czem.

Patrz, twój piękny dwór biały

W ogniach stoi już cały...

A ów Laszek twój młody,

Co na koniu w zawody

Chciał cię unieść przede mną,

Chciał obronić daremno,

Wierz mi, w zimnym swym grobie

Nie zatęskni po tobie.

Patrzno, patrzno, jak zbladła!

Jak nieżywa upadła.

Żal jej brać mię zaczyna:

Taka piękna dziewczyna!

No, przyjdź tylko do siebie,

Sam dbać będę o ciebie:

Ponad brzegiem Zejmiany

Mam ja zamek drewniany,

Pełne gumna i pełny

Śpichrz kądzieli i wełny.

Tam nie będzie ci smutno:

Przez dzień będziesz tkać płótno,

Wieczór, w gronie mych dziewek

Przędąc, słuchać ich śpiewek.

A gdy syn mój jedyny

Wróci z pruskiej krainy,

Kto wie, gdy cię polubi,

Może nawet zaślubi!

Nie, dziewczyno, nie gaszek,

Jak ów piękny twój Laszek, —

Wzrost jak dębu wyniosły,

Cały czarno zarosły,

Wzrok jak gdyby Perkuna,

Błyszczy ogniem pioruna,

A niech zginę, gdy kłamię:

W ręku sztabę rozłamie!

Ho!

już płakać przestała!

Ogniem płonie twarz cała.

Czy dziękujesz, czy prosisz,

Że tak w niebo wzrok wznosisz?

Skąd z tym nagłym pośpiechem

Siadasz na koń z uśmiechem?

No, no, przytul się do mnie.

Ręce zarzuć koło mnie,

Tak, tak, teraz już mogę

Ptakiem puścić się w drogę.

Skądże znowu to drżenie?

Co tam patrzysz w płomienie?

Cóż, że jedziem koło nich?

Wszak nie wepchnę cię do nich.

Ha!

ha!

stój, stój zuchwała!

Z konia mi się zerwała;

Lecz nie ujdziesz pogoni,

Lub cię strzała dogoni!

Ale gdzież ją strach żenie?[1]

Czekaj, nie leć w płomienie!

Przez Perkuna!

nic tobie

Za to złego nie zrobię!

Ani słucha szalona,

Leci, wzniósłszy ramiona,

Prędzej, koniu, już blizko,

Spiesz, nim skoczy w ognisko!

Spiesz!

— Lecz gdzież się podziała?

Ha, to suknia jej biała

Pośród gruzów zwalonych

Miga w ogniach czerwonych!

Jakem Litwin, dziewczyna

Warta była Litwina!

Spaliła się! — a szkoda:

Była piękna i młoda“.

(E. Odyniec).

Przypisy

↑ Pędzi, niesie.


text:
KORNELOWI UJEJSKIEMU

jako upominek przyjaźni, ten grosz wdowi

przesyła

AUTOR.

Drezno.

22. kwietnia 1877.


text:
Józef Czechowicz

preludium

o świcie wybuchły ptaki z mosiężnych ról

smukła kobieta jasność przyniosła na głowie

2

dzwony nienasycone kołyski muzyczne

wspominać wspominać zapominać

3

powiewie różowy jak twarz dziecka

płomyku podcinający niewysoką trawę

ciemnym kwiatem makowym skinę

nieruchomy zapach uderzy mnie i zginę

4

jeleń stoi u źródła struga szepce ave

-----


text:
Edgar Allan Poe

Serce — oskarżycielem

tłum.

Bolesław Leśmian

Bez wątpienia — jestem zbyt nerwowy, strasznie nerwowy, zawszem był taki…

Na jakiej wszakże zasadzie chcecie koniecznie upatrzyć we mnie szaleńca?

Choroba zaostrzyła moje zmysły — nie znicestwiła ich — nie przytłumiła.

Ponad innymi zmysłami — słuch mój górował niezwykłą czujnością.

Słyszałem wszystko, cokolwiek działo się w niebiosach i na ziemi.

Słyszałem wieleć z tego, co się działo w piekle.

Skądże mi do szaleństwa?

Chwila uwagi!

Baczcie jeno, z jakim nadmiarem zdrowia i pogody ducha mogę wam opowiedzieć wszystko, co się stało.

Określenie tego, jakim sposobem wiadoma myśl powstała pierwotnie w mym mózgu, wymyka się wszelkim możliwościom.

Wszakże od chwili powstania myśl ta przebywała we mnie dniem i nocą.

Przedmiot?

Myśl była bez przedmiotu.

Była pozbyta wszelkiej namiętności.

Lubiłem poczciwego starucha.

Nigdy mi nic złego nie uczynił.

Nigdy mnie nie uraził.

Nie pożądałem zgoła jego złota.

Przypuszczenia moje dotyczą raczej jego oka…

Tak, to było to!

Miał jedno oko podobne do sępiego — oko płowoniebieskie, bielmem przysłonięte.

Ilekroć to oko zwracało się ku mnie, tylekroć krew we mnie stygła, i oto — z wolna — stopniowo — uknuła mi się w głowie zachcianka odebrania starcowi życia, aby w ten sposób raz na zawsze uwolnić się od jego oka.

Otóż właśnie, tu tkwi sęk!

Sądzicie mnie szalonym.

Szaleni nie wiedzą nic a nic.

Gdybyście mogli jednak podpatrzeć, jak sprawnie działałem!

— Jak ostrożnie, jak zapobiegliwie, jak przebiegle zakrzątnąłem się dokoła mej roboty!

Nigdy nie byłem dla starucha tak uprzejmy, jak w ciągu całego tygodnia, który poprzedzał spełnienie morderstwa.

I co noc — około północy — pokręcałem zasuwę jego drzwi — i otwierałem je — o, jakże bezszmernie!

I w chwili, gdym uchylał drzwi na objętość mej głowy, wsuwałem ślepą latarnię, zamkniętą szczelnie, szczelnie zamkniętą, wzbraniającą przypustu najmniejszemu promieniowi — w ślad za nią wtłaczałem głowę.

O, moglibyście się uśmiać, widząc, jak zręcznie wtłaczałem głowę.

Nadawałem jej ruch powolny, bardzo, bardzo powolny, by nie zakłócić snu starca.

Dobrą godzinę musiałem tracić na przewleczenie mej głowy poprzez otwór tak daleko w głąb, aby go oglądać zmożonego snem na łożu.

Szaleniec — czyż zdobyłby się na taki rozsądek?

I w chwili, gdy głowa moja przebywała goła w pokoju, odsłaniałem latarnię w spokoju, ostrożnie — o, jakże ostrożnie, jak ostrożnie!

Zawiasa bowiem powrzaskiwała.

Odsłaniałem jeno tyle, ile było trzeba, ażeby jedna, niepochwytna nić światła trafiła do sępiego ślepia.

I w tej czynności ćwiczyłem się przez siedem długich nocy — co noc — o samej północy, lecz zastawałem zawsze ślepie zamknięte, nie mogłem przeto dopełnić mego zamiaru, nie starzec bowiem mnie męczył, lecz jego Złe Oko.

I co rano, gdy dzień świtał, wchodziłem bezczelnie do jego pokoju, zawiązywałem z nim śmiało rozmowę, nazywając go po imieniu głosem serdecznym i zapytując, jak spędził noc.

Owóż — wyznajcie, że staruch — zaprawdę — musiałby chyba posiadać duszę nadzwyczaj przenikliwą — aby wpaść na domysł, że co noc o samej północy badam go zdjętego snem.

Ósmej nocy powziąłem większą jeszcze baczność przy rozwieraniu drzwi.

Mniejsza wskazówka zegara szybciej się porusza, niźli wówczas dłoń moja.

Nigdy, do czasu tej nocy, nie odczułem tak w pełni mych sił — bystrości mego umysłu.

Pomyśleć jeno, żem był tuż, ja — cierpliwy rozwieracz drzwi — a jemu nawet nie śniło się o tym, co czynię i co zamierzam potajemnie!

Na myśl o tym — uroniłem nieco śmiechu — i, być może, starzec mnie posłyszał, gdyż znienacka poruszył się na łożu, jakby się ocknął.

W takiej chwili — sądzicie zapewne, że się cofnąłem?

— Bynajmniej!

Pokój jego był czarny niby smoła — tak się w nim zagęstwiły cienie — okiennice bowiem z obawy złodziei były starannie zamknięte; tedy wiedząc, że starzec nie może dojrzeć półrozwarcia drzwi, rozchylałem je nadal coraz więcej, coraz szerzej.

Przesunąłem już mą głowę i dotarłem do chwili odsłonięcia latarni, gdy duży mój palec pośliznął się na blaszanym zamku i starzec, wyprostowawszy się na łóżku, zawołał: „Kto tam?”

Znieruchomiałem całkowicie i nie odrzekłem nic.

Przez godzinę całą nie poruszyłem ani jednym ścięgnem i przez cały ten czas nie słyszałem, aby się do snu ponownie układał.

Trwał wciąż w postawie siedzącej, na czatach — zupełnie tak samo jak ja, gdy po całych nocach nasłuchiwałem świerszcza ukrytego w murze.

Lecz oto posłyszałem wątły jęk i wnet poznałem, że był to jęk śmiertelnego przerażenia.

Nie był to jęk bólu ani rozpaczy — o, nie!

Był to głuchy i zdławiony wydech, który się dobywa ze dna duszy, zmiażdżonej przestrachem.

Znałem dobrze ów wydech.

Przez wiele nocy o samej północy, gdy spał świat wszystek, wyrywał się on z mej własnej piersi, wyotchłaniając swym straszliwym echem widma trawiących mię przerażeń.

Powtarzam: znałem go dobrze.

Wiedziałem, czego doznawał starzec, i czułem dlań litość, chociaż się śmiało coś w mym sercu.

Wiedziałem, że trwa ockniony od chwili pierwszego, maluczkiego szmeru, gdy się przewracał na łożu.

Lęk jego wciąż się wzmagał.

Starał się, ale nie mógł przekonać siebie samego, że lęk to bez przyczyny.

Mówił sam w sobie: „To nic innego, jeno wiatr w kominie — to tylko mysz przemknęła wzdłuż podłogi” — albo: „to tylko świerszcz zazgrzytał”.

Tak, silił się dodać sobie otuchy takimi domysłami, ale to *wszystko było nadaremne*.

Wszystko było nadaremne, albowiem śmierć, która się zbliżała, przeszła obok niego ze swym wielkim, czarnym cieniem i spowiła weń swoją ofiarę.

I właśnie żałobna przemoc niewidzialnego cienia zdziałała, iż *wyczuł* (chociaż starzec nic nie widział i nie słyszał) pobyt mej głowy w pokoju.

Przeczekawszy czas długi — bardzo cierpliwie i nie słysząc, aby się do snu ponownie układał, postanowiłem odsłonić z lekka latarnię; lecz tak z lekka, tak z lekka, jakby wcale nie.

Odsłoniłem ją wreszcie tak niepostrzeżenie, tak niepostrzeżenie, że trudno to sobie nawet wyobrazić, aż w końcu samotny, blady promień, na kształt nici pajęczej, wysunął się ze szczeliny i padł na sępie oko.

Rozwarte było, na oścież rozwarte i wpadłem we wściekłość w tej samej chwili, gdy je ujrzałem.

Ukazało mi się z doskonałą jasnością — całe — w zadymce błękitnej i powleczone pokalaną błoną, której widok zmroził mnie aż do szpiku kości.

Z całej twarzy jednak i z całej postaci starucha nie mogłem dojrzeć nic, prócz tego, com zobaczył.

Skierowałem bowiem promień, jakby pod wpływem instynktu, nie gdzie indziej, jeno właśnie w samo sedno przeklętego miejsca.

Otóż tedy — czyż wam nie nadmieniłem, że to, co uważacie za szaleństwo, jest jeno przeczuleniem zmysłów?

Otóż — powiadam wam — dotknął mych uszu głuchy, zdławiony, częstotliwy szmer, podobny do tego, który wytwarza zegarek, owinięty w watę.

*Dźwięk ów* poznałem tak samo i niezgorzej…

Było to bicie serca w piersi starucha.

Dźwięk ów wzmógł moją wściekłość, na kształt uderzeń bębna, które podjudzają odwagę żołnierza.

Wszakże pohamowałem się raz jeszcze i trwałem nadal bez ruchu.

Oddychałem z trudnością.

Znieruchomiłem w dłoni latarnię.

Sposobiłem się do utrwalenia promyka wręcz — na samym ślepiu.

A jednocześnie serce biło na alarm nieco mocniej.

Uderzenia jego nabierały co chwila pośpiechu i nabierały co chwila odgłosu.

*Według musowego prawdopodobieństwa* przerażenie starca dosięgało kresów ostatecznych.

Odgłos owych uderzeń z każdą chwilą — powtarzam — stawał się mocniejszy i mocniejszy!

Uważnież mnie słuchacie?

Wszakże was uprzedziłem, że jestem nerwowy, i rzeczywiście — jestem nerwowy.

I oto — w pełni nocy, wpośród przeraźliwego milczenia tego starego domostwa — ów tak osobliwy szmer poraził mnie niepokonanym lękiem.

W przeciągu kilku mgnień następnych wściągałem się i trwałem nieporuszenie.

Lecz odgłos uderzeń wciąż wzmagał się i wzmagał.

Zdawało mi się, że serce pęknie.

I oto ogarnęła mnie troska nowa!

Dźwięk ów mógł dolecieć uszu sąsiada!

Godzina starca wybiła!

Wyjąc wniebogłosy, odsłoniłem nagle latarnię i wdarłem się do pokoju.

Staruch wydał jeno tylko okrzyk — jeden — jedyny, w okamgnieniu cisnąłem nim na oślep o podłogę i przytłoczyłem go całym miażdżącym ciężarem łoża.

I tu się dopiero uśmiechnąłem radośnie na widok tak wynagrodzonych trudów.

Lecz przez kilka minut serce się ozywało zakapturzonym wydźwiękiem.

Ta wszakże okoliczność nie trwożyła mię zgoła, nikt bowiem nie mógł poprzez mury dosłyszeć owego wydźwięku.

A i ten się z wolna uciszył.

Staruch był martwy.

Podniosłem łoże i zbadałem ciało.

Tak, na miejscu padł trupem — na miejscu.

Przyłożyłem mu dłoń do serca i przetrzymałem ją tam kilkanaście minut.

Ani śladu tętna.

Padł trupem na miejscu.

Odtąd już jego ślepie nie będzie mnie dręczyło.

Jeśli trwacie w przekonaniu, że jestem szalony — przekonanie owo pierzchnie, gdy wam opiszę, jakich przebiegłych sposobów użyłem dla ukrycia trupa.

Noc nadchodziła, a ja pracowałem pośpiesznie, chociaż w milczeniu.

Odciąłem głowę, a potem ręce — a potem — nogi.

A potem wyłamałem trzy deski z podłogi i złożyłem wszystek zespół pomiędzy dranicami.

A potem przystosowałem deski do dawnego miejsca tak zręcznie, tak chwacko, że żadne oko ludzkie — nawet *jego oko* — nie mogłoby dojrzeć nic podejrzanego.

I nic nie było do zmycia, ani jednej plamy, ani jednego śladu krwi.

Byłem zbyt z tym zapobiegliwy.

Nic nie zostało na dnie pełnego przed chwilą cebrzyka!

Cha, cha!

Gdy dokonałem tych wszystkich zabiegów, była godzina czwarta i ciemno, jak o północy.

Podczas gdy zegar wydzwaniał godzinę, zapukano do drzwi od ulicy.

Lekko mi było na sercu, gdy szedłem otworzyć — czegóż bowiem bać się mogłem — *obecnie*?

Weszło trzech ludzi, którzy z przedoskonalonym ugrzecznieniem przedstawili mi się jako urzędnicy policyjni.

Pono ktoś z sąsiadów słyszał nocą jakiś okrzyk, dzięki temu powstało podejrzenie, że zaszło coś złego — podano wiadomość do biura policji — i ci panowie (urzędnicy) przybyli właśnie, jako wysłańcy, gwoli zbadania miejsca.

Uśmiechnąłem się — jakież bowiem miałem powody do obaw?

Gościnnie powitałem tych jegomościów.

„Co do krzyku — rzekłem — sam właśnie przez sen krzyknąłem.

Stary zaś człeczyna — dorzuciłem — udał się w podróż po kraju”.

Oprowadziłem mych gości po całym domu.

Prosiłem, aby wszędzie zajrzeli i aby zajrzeli *dokładnie*.

Wreszcie wprowadziłem ich do jego pokoju.

Pokazałem im cały jego dobytek w zgoła bezpiecznym schronieniu i w bezwzględnym ładzie.

Przesadzając w zapale ufność we własne siły, wniosłem krzesła do pokoju i prosiłem ich, aby spoczęli, podczas gdy sam z zawrotną odwagą zupełnego triumfu utwierdziłem swe krzesło w tym samym właśnie miejscu, gdzie były ukryte zwłoki ofiary.

Urzędnicy wykazali zadowolenie.

Przekonało ich moje postępowanie.

Czułem osobliwy błogostan.

Usiedli i zagaili rozmowę byle jakiej treści, ja zaś wesoło im odpowiadałem.

Lecz po upływie pewnego czasu poczułem, że blednę, i pożądałem w duszy ich odejścia.

Począł mię dręczyć ból głowy i zdawało mi się, że mi dzwoni w uszach.

Oni wszakże nie powstali z swych siedzeń i rozmawiali nieustannie.

Dzwonienie wyraźniało.

Trwało wciąż i wyraźniało coraz bardziej.

Wzmogłem swoją gadatliwość, aby się odczepić od owego wrażenia.

Lecz dzwoniło dobitnie i przybrało cechy zgoła nieodparte, aż w końcu wykryłem, że to nie w uszach moich dzwoni.

Bez wątpienia — bardzo wówczas pobladłem.

Lecz gawędziłem ze zdwojoną jeszcze płynnością i głosem podniesionym.

Dźwięk wciąż się rozrastał — co miałem począć?

Był to *szmer głuchy, zdławiony, częstotliwy, szmer niezwykle podobny do tego, który wytwarza zegarek, owinięty w watę*.

Oddychałem z trudnością.

Urzędnicy nie słyszeli jeszcze.

Zacząłem gadać szybciej i z większą gwałtownością, ale szmer wzmagał się nieustannie.

Wstałem i wszcząłem spór o jakieś drobnostki w tonie wielce wzniosłym, z przydatkiem gestów popędliwych, lecz szmer się wzmagał — wzmagał nieustannie.

Czemuż ci ludzie nie *chcą* stąd odejść?

Tam i sam — ciężkimi i wielkimi krokami zacząłem odmierzać pokój, jakby rozjątrzony uwagami moich rozmówców.

Lecz szmer wzrastał miarowo.

O, Boże!

Cóż miałem począć?

Burzyłem się — plotłem trzy po trzy — przeklinałem.

Poruszałem krzesłem, na którym siedziałem, szurałem nim po podłodze.

Wszakże szmer wciąż trwał i wzmagał się bez końca, Krzepnął coraz bardziej — coraz bardziej i wciąż coraz bardziej.

A goście wciąż gadali — i uśmiechali się — i żartowali.

Możliweż to, że nic nie usłyszeli?

Boże wszechmogący!

Nie, nie!

Słyszeli!

— Domyślali się!

— *Wiedzieli*!

Bawili się jeno moim przerażeniem!

Tak pomyślałem — i dotąd jeszcze tak myślę.

Wszystko byłoby łatwiejsze do zniesienia, okrom tego pośmiewiska.

Nie mogłem znieść dłużej tych uśmiechów!

Uczułem, że albo krzyczeć muszę, albo skonać!

I teraz jeszcze — czy słyszycie?

— Nasłuchujcie!

Coraz głośniej, coraz głośniej, wiecznie głośniej, *wiecznie głośniej*!

— „Nikczemni! — krzyknąłem — Nie udawajcie dłużej!

Wyznaję wszystko!

Zerwijcie te deski!

To — tam!

To — tam!

To — trzepot *jego* straszliwego serca!”

-----

Tekst opracowany na podstawie: Edgar Allan Poe, Maska śmierci szkarłatnej, tłum.

Boleslaw Leśmian, Oficyna wydawnicza Latona, Warszawa 1992


text:
Warszawa, dnia 7 lutego 2008 r.

Informacja

w 2007 roku

przedstawiam informację o działaniach podejmowanych w 2007 roku w Sejmie

zawodową działalność lobbingową prowadziło 19 podmiotów wpisanych do

firm, reprezentowanych przez 22 osoby do tego upoważnione, oraz 12

podmiotów wykonujących indywidualnie zawodową działalność lobbingową (w

tym 11 osób działało osobiście, jedna z nich dodatkowo upoważniła 1 osobę).

Straż Marszałkowska wydała w 2007 roku 75 okresowych (na czas

ważności zaświadczenia o wpisie do rejestru) kart wstępu do budynków

pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu, w tym 17 kart osobom

fizycznym, wykonującym działalność lobbingową osobiście (lub poprzez osoby

przez siebie upoważnione) oraz 58 kart osobom upoważnionym do

reprezentowania firmy, wykonującej zawodową działalność lobbingową.

Po wygaśnięciu ważności okresowej karty wstępu 11 podmiotów

składało (często wielokrotnie) do Straży Marszałkowskiej wnioski o wydanie

kolejnych kart - i tak 4 osobom, reprezentującym Viewpoint Group, wydano po

5 kart, a 3 reprezentantom Stowarzyszenia Biegłych Rewidentów,

oraz 3 osobom, reprezentującym Pracownię Sp. z o. o. - po 3 karty.

Z kolei

jeden z lobbystów wykonujących indywidualnie działalność lobbingową 4 razy

występował o kolejne 4 karty, inny – 3 razy.

Do Straży Marszałkowskiej nie

wpłynęły wnioski 8 podmiotów (3 firm oraz 5 osób fizycznych) o wydanie

kolejnych kart, co oznaczało zaprzestanie (lub przerwanie) prowadzenia

działalności lobbingowej na terenie Sejmu.

2

Lp.

Nazwa/

Nazwisko i imię

Numer

Podmiot(y)

na rzecz którego (ych)

lobbysta działał w Sejmie

1. ON BOARD PUBLIC

RELATIONS

00006 Kowalska Anna,

Kubicz Iwona,

Ofmański Norbert

Adamed Sp. z o.o.

2.

Pracownia Sp.

z o.o.

00011 Bojemski Sebastian,

Hirsch Dymitr,

Kuczmierowski Michał

Komitet Inicjatywy Ustawodawczej "Nasze

Dziecko", której celem jest zmiana ustawy o

Koalicja na rzecz Wolnego Rynku

celem jest wprowadzenie europejskiej dyrektywy

3.

Viewpoint Group 00015 Dobrzańska Magdalena

(Maria),

Domańska Dominika,

Kadzikiewicz Anna,

Małecki Piotr (Jerzy),

Odziemczyk Mariusz,

Sankowski Maciej

(Bartłomiej),

Sekściński Arkadiusz

Medicover Polska Sp. z o.o. Zentiva PL Sp. z o.o.

Izba Gospodarcza Ciepłownictwo Polskie Philip

Morris Polska S.A.

4.

Gruszczyński Łukasz 00024 Gruszczyński Łukasz Warszawskie Centrum Studenckiego Ruchu

Naukowego - Fundacja

5. EMAX S.A. 00033 Dziewolski Wojciech,

Staniszewski Piotr

EMAX S.A., WINUEL S.A., MAX ELEKTRONIK

S.A., EMTAL Sp. z o.o.

6.

Franke Andrzej 00038 Franke Andrzej bd

7.

Medien Service 00044 Cieśliński Sławomir

(Jerzy)

Trusted Information Consulting Sp. z o.o. w

Warszawie oraz innych firm i organizacji o

podobnym profilu i przedmiocie działania.

8.

Stowarzyszenie

Biegłych Rewidentów,

Księgowych,

Doradców

Podatkowych,

00062 Bielak Janina Zdzisława,

Korzeniewski Zygmunt

Bronisław,

Pawlik Jacek

Członkowie zwyczajni oraz członkowie

wspierający Stowarzyszenie

9. CMS Cameron

McKenna Dariusz

Greszta Spółka

00063 Wajda Stanisław,

Zimny Marcin

Stowarzyszenie Przemysłu Wapienniczego

10.

Świerzewski Olgierd 00070 Kafarska Marta,

Świerzewski Olgierd

Kancelaria Radców Prawnych Łukowicz

Świerzewski i Wspólnicy Spółka Komandytowa z

Kancelaria Prawna Chajec, Don-Siemion & Żyto

Spółka Komandytowa,

Trio Management Inc.

Sp. z o.o.

11.

Łakomski Michał 00087 Łakomski Michał Stowarzyszenie Obywatel RP

12.

Podgórski Wiesław

(Aleksander)

00088 Podgórski Wiesław

(Aleksander)

Stowarzyszenie Obywatel RP, Fundacja "Historia

i Sztuka" oraz Fundacja „Kultura i Człowiek”

13.

Paz Aaron Israel 00092 Paz Aaron Israel Stowarzyszenie Obywatel R.P.; Warszawska

Szkoła Mędrców (w organizacji), I-szy Europejski

Bank Technologii S.A.

14.

Brodewicz Konrad 00093 Brodewicz Konrad Warszawska Szkoła Mędrców (w organizacji),

3

Lp.

Nazwa/

Nazwisko i imię

Numer

15.

Śpiewankiewicz

Tomasz

00095 Śpiewankiewicz Tomasz Tor Wyścigów Konnych Służewiec w Warszawie

16.

Krawietz Krzysztof 00098 Krawietz Krzysztof Hadak Glas S.A. w Lublinie, I-szy Europejski

Bank Technologii w Warszawie, Warszawska

Szkoła Mędrców (w organizacji)

17.

Spychalski Mikołaj

Andrzej

00101 Spychalski Mikołaj

Andrzej

Stowarzyszenie Obywatel RP, Fundacja "Historia

18.

Wasilka Robert

Roman

00102 Wasilka Robert Roman bd

19.

Paweł Sieniuta Euro-

Lex

00106 Sieniuta Paweł bd

W przypadku podmiotów wykonujących zawodową działalność

lobbingową na terenie Sejmu jej formy obejmują udział w posiedzeniu komisji

(w tym w wysłuchaniu publicznym dotyczącym projektu ustawy) z możliwością

upoważnione do reprezentowania podmiotów wykonujących zawodową

działalność lobbingową, wpisanych do rejestru MSWiA, uczestniczyły w 7

posiedzeniach komisji.

Nie odnotowano udziału lobbystów w posiedzeniach

komisji poświęconych wysłuchaniu publicznemu.

Nie odnotowano również

wpływu przekazanych przez lobbystów propozycji rozwiązań prawnych oraz

Udział lobbystów w posiedzeniach komisji sejmowych w 2007 r.

Lp.

Komisja, nr i data

posiedzenia

1.

Komisja Gospodarki,

102. posiedzenie w

dniu 9 stycznia 2007 r.

I. Rozpatrzenie poprawek

zgłoszonych w drugim czytaniu

przemysłowej (druki nr 882 i

1176).

II.

Przyjęcie planu pracy Komisji

Pracownia Sp. z o.o. /

Michał Kuczmierowski

Nie składał żadnych

dokumentów.

Nie zgłosił propozycji

zmian.

2.

Komisja Gospodarki,

131. posiedzenie w

dniu 12 kwietnia 2007r.

Rozpatrzenie w trybie art. 70 ust.

2 regulaminu Sejmu uwag służby

prawnej Kancelarii Sejmu

dotyczących poprawek

zgłoszonych w drugim czytaniu

1176 i 1176-A).

Pracownia Sp. z o.o./

Michał Kuczmierowski

Nie składał żadnych

dokumentów.

4

Lp.

Komisja, nr i data

posiedzenia

3.

Komisja Gospodarki,

137. posiedzenie w

dniu 10 maja 2007 r.

Ponowne rozpatrzenie w trybie

4.

Komisja Gospodarki

(wspólnie z Komisjami:

Infrastruktury oraz

Ochrony Środowiska,

Leśnictwa),

139. posiedzenie w

dniu 23 maja 2007 r.

Rozpatrzenie informacji na temat

wpływu zmniejszenia emisji

gazów - po decyzji Komisji

gospodarkę, produkcję

materiałów budowlanych i

absorbcją środków unijnych na

realizację programów rządowych

Viewpoint Group/

Mariusz Odziemczyk

Nie składał żadnych

dokumentów.

5.

Komisja Skarbu

Państwa,

90. posiedzenie w dniu

14 czerwca 2007 r.

I. Ocena realizacji rządowej

strategii dla sektora elektro-

energetycznego oraz ocena

ochrony praw odbiorców energii.

II.

Rozpatrzenie odpowiedzi na

Viewpoint Group/

Mariusz Odziemczyk

6.

Komisja Gospodarki

(wspólnie z Komisjami:

156. posiedzenie w

dniu 4 lipca 2007 r.

Rozpatrzenie odpowiedzi

Ministra Środowiska na

Infrastruktury, Gospodarki oraz

Ochrony Środowiska, Zasobów

Viewpoint Group/

Mariusz Odziemczyk

7.

Komisja Ochrony

Środowiska, Zasobów

Naturalnych i

90. posiedzenie w dniu

23 sierpnia 2007 r.

I. Funkcjonowanie Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i

wojewódzkich w świetle

proponowanych zapisów w

rządowych projektach ustaw:

- o finansach publicznych (druk

nr 1912),

- przepisy wprowadzające

ustawę o finansach publicznych

II.

Aktualna informacja nt.

przygotowania Krajowego Planu

Viewpoint Group/

Mariusz Odziemczyk

5

Lp.

Komisja, nr i data

posiedzenia

dwutlenku węgla na lata 2008-

2012.

III.

Rozpatrzenie odpowiedzi na

Lubuskiem.

IV.

Przyjęcie nowego

harmonogramu prac Komisji nad

redukcję emisji dla powietrza

gazów cieplarnianych i innych

V. Sprawy bieżące.

Nikt nie zgłosił się do Zespołu ds. Zawodowej Działalności

Lobbingowej z prośba o pośrednictwo w zorganizowaniu spotkania lobbysty z

pracownikiem Kancelarii Sejmu, związanego z wykonywaniem czynności z

notatki pracowników Kancelarii Sejmu informujące o podjętych przez

lobbystów próbach nawiązania z nimi kontaktu.

faktu podejmowania prób prowadzenia na terenie Sejmu czynności

niewpisane do rejestru podmiotów wykonujących zawodową działalność

Szef Kancelarii Sejmu

/-/ Wanda Fidelus-Ninkiewi


text:
Aubertin Edmund (Albertinus), kaznodzieja kalwiński, ur. w Châlons nad Marną.

Roku 1618 wstąpił do stanu duchownego.

Był przełożonym kościoła w Chartres.

Znaném powszechnie jest jego dzieło o Komunji św. w pierwiastkowym Kościele: przytacza on w niém wszystkie, jakie tylko mógł zebrać, świadectwa ojców i stara się wytłumaczyć je w duchu czysto kalwińskim.

Całe życie poświęcił na uzupełnienie i poprawę tej swojej pracy.

Dawid Blondel i J.

Fr. Gronow wydali dzieło jego w przekładzie łacińskim, p. t. de Sacramento Eucharistiae (w Deventer, 1654).

Aubertin um.

1652 r.

Jeden z jego synów był predykantem w Amiens.

Przedmowa Blondela zawiera kilka rysów o jego życiu.

Cf. Bayle, Diet.

hist. et critique.


text:
Według firmy Gartner, Apple osiągnął rekordową sprzedaż swoich produktów w USA.

Apple sprzedało prawie 60% więcej komputerów niż w trzecim kwartale ubiegłego i pierwszym tego roku.

W USA, firma Apple cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród klientów.

Jednak na światowym rynku koncernowi nie idzie już tak dobrze.

Wciąż nie dorównuje takim firmom jak HP, Dell i Acer, które sprzedały najwięcej niskobudżetowych notebooków.

Jeśli Apple będzie chciało zająć miejsce w czołówce największych producentów na świecie, to musi do swojej oferty dodać tanie notebooki.

Na światowym rynku może zauważyć ogromny popyt na takie urządzenia.


text:
Pracownicy dystrybutora prasy Ruch chcą wymusić na firmie realizację ich żądań organizując strajk.

95% z nich opowiedziało się w referendum za strajkiem.

Referendum strajkowe zostało przeprowadzone w dniach 18-19 czerwca br. W poniedziałek Komisja Referendalna przedstawiła wyniki głosowania.

W referendum, pracownicy Ruchu odpowiadali na pytania:

* Czy jesteś za strajkiem w obronie miejsc pracy Pracowników w związku z planami likwidacji niektórych struktur organizacyjnych (m. in. Zespołów, Ekspedycji Prasy, Hurtowni)?

Frekwencja w referendum wyniosła 75,5% pracowników spółki.

Na każde z pytań udzielono ponad 95% pozytywnych odpowiedzi.

Pracownicy poprzez to referendum spełnili warunek prawny dla przeprowadzenia strajku.

Możliwości finansowe i sytuacja ekonomiczna Ruchu nie pozwalają firmie na realizację żądań związkowców.

"Spełnienie oczekiwań dotyczących podwyżki płac doprowadziłoby do zniweczenia rezultatów dotychczasowych działań restrukturyzacyjnych" - napisano w komunikacie zarządu Ruch SA.

Prognozy mówią, że przychody Ruchu ze sprzedaży mają osiągnąć w 2007 roku 4 209 mln zł, a zysk netto 49,3 mln zł.

W I kw. przychody wyniosły 1 015 mln zł, a zysk netto 12,31 mln zł, co stanowi wykonanie prognoz całorocznych odpowiednio w 24,2% i 24,9%.

W II połowie tego roku Ruch dokona przeglądu i zmian całorocznego budżetu, szczególnie w planie inwestycyjnym.

Na inwestycje w 2007 rok, spółka ma przeznaczyć ponad 200 mln zł, z czego 147 mln zł to kwota pochodząca z giełdy, a 60 mln zł to środki własne.


text:
Bocian, po łac. ciconia, w języku ludowym zwany także boćkiem, busłem, wojtkiem, a dawniej i księdzem Wojciechem.

Ptak ten, jako gady, płazy i robactwo mszczący, pozyskał opiekę u ludów słowiańskich i w Polsce stał się napół domowym.

Długosz opowiada o częstych wypadkach przechowywania bocianów przez zimę w chatach ludu krakowskiego.

Dopiero pod koniec wieku XIX bocian zaczął być prześladowanym przez postępowych myśliwców, jako wyjadający młodą zwierzynę i zarybek.

Obecnie nigdzie w całej Europie nie jest tak licznym, jak w wioskach nad Bugiem położonych, gdzie często ilość gniazd bocianich przenosi kilkakrotnie liczbę chat i gdzie gniazda te znajdują się nietylko na wysokich i nizkich drzewach, ale także na dachach chlewków i sklepków.

„Bociana sprowadzić" - znaczyło szczęście sprowadzić na swój dom.

To też zarówno u szlachty jak ludu zaciągano w tym celu na szczyty dachów i wierzchołki drzew stare brony i koła wozowe z wiechciem barłogu, a niekiedy i jakimś błyszczącym przedmiotem.

Na Mazurach utrzymuje się podanie, że Chrystus Pan jakiegoś obmówcę zamienił w bociana i kazał mu odtąd świat z plugastwa oczyszczać.

Gdy w końcu sierpnia bociany zbierają się w liczne gromady do odlotu, lud nazywa to „sejmikiem bocianim", a gdy około św. Józefa bociany przylatują do nas, to mówią o nich, że resztki zimowego śniegu przynoszą na skrzydłach.

Mamy stare przysłowia i wyrażenia: 1) Albom ja bocian, żebym świat czyścił?

2) Na jednej łące wół patrzy trawy, a bocian żaby.

3) Gdzie bocian, tam pokój.

4) Jak bocian przyleci (na wiosnę), możecie wyjść na dwór, dzieci.

Piękną monografję zoologiczno-obyczajową bociana polskiego napisał i wydał oddzielnie ks. Eug.

Janota.

Wychodziło także pismo satyryczne w Warszawie r. 1858 p. n. „Wolne żarty, świstki humorystyczno-artystyczne, zebrane przez bocianów polskich" (którymi byli dwaj wydawcy Jan K. Gregorowicz i Fr. H. Lewestam).

Do tych bocianów należał także zdolny humorysta-wierszopis Faustyn Swiderski, illustrował zaś pisemko Franc.

Kostrzewski.


text:
←Przechodzą czasem...

Blada róża

ze zbioru Poezye T.

1

Kazimierz Przerwa-Tetmajer Z kolumny skalnej...→

Na me oczy czar uroczy

Chyba jakiś z nieba spadł —

Gdzie je zwrócę, gdzie wzrok rzucę

Bladej róży widzę kwiat.

Oczy mrużę, bladą różę

Widzę ciągle, jak i wprzód,

Sięgam do niej, ale w dłoni

Zamiast kwiatu czuję lód.

I opada róża blada

Rozsypała listki swe,

Pofrunęły, otrząsnęły

Jedną wielką rosy łzę.


text:
Błazen co głodem chciał zamku dobyć.

KSiążę iedno twárdego, gdy zamku dobywał,

Rzekł: że trudno, chybá iż głodemby go doſtał.

Błazen ſłyſząc w ſzelinę, pod zamek ſie zákradł,

By zamku głodem dobył, leżał trzy dni nie iadł.

Potym przyſzedł do páná, pánie prożnyć nakład,

Jam tám leżał o głodzye, iużem trzy dni nie iadł.

A wżdym zamku nie dobył, nie weźmieſz go głodem,

Byś tu wierę rok leżał, y ze wſzytkim rodem.

[1]

Błazen co głodem chciał zamku dobyć.

Książę iedno twardego, gdy zamku dobywał,

Rzekł: że trudno, chyba iż głodemby go dostał.

Błazen słysząc w szelinę, pod zamek sie zakradł,

Potym przyszedł do pana, panie prożnyć nakład,


text:
Druk nr 595

Warszawa, 19 lipca 2012 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

(-) Urszula Augustyn; (-) Joanna Bobowska; (-) Jerzy Fedorowicz;

(-) Rafał Grupiński; (-) Andrzej Halicki; (-) Maria Małgorzata Janyska;

(-) Jarosław Katulski; (-) Małgorzata Kidawa-Błońska; (-) Roman Jacek

(-) Sławomir Neumann; (-) Marzena Okła-Drewnowicz; (-) Paweł

Olszewski; (-) Michał Szczerba; (-) Iwona Śledzińska-Katarasińska;

(-) Robert Tyszkiewicz.

USTAWA

z dnia …………………

Art. 1.

z 2012 r. poz. 441) wprowadza się następujące zmiany:

„2a.

Przepisy ustawy stosuje się także do przedsięwzięć Euro 2012 określonych na

podstawie art. 4 ust 1 ustawy, a nie zrealizowanych przed zakończeniem turnieju

Art.2.

Do spraw dotyczących przygotowania przedsięwzięć EURO 2012 wszczętych

Art.3.

UZASADNIENIE

Celem niniejszej ustawy jest przede wszystkim umożliwienie sfinalizowania inwestycji Euro

2012, które z różnych przyczyn nie zostały zakończone do dnia zakończenia finałowego

inwestycji zakwalifikowanych jako przedsięwzięcia Euro 2012 o których mowa w

Euro 2012 (Dz.U. 2010.8.52) wydanym na podstawie art. 4 ust 1 ustawy.

Przedmiotowa zmiana umożliwi doprowadzenia do zakończenia rozpoczętych procesów

inwestycyjnych związanych z przedsięwzięciami Euro 2012, pozwalając na zastosowanie

trybów i terminów przyjętych w obowiązującej ustawie.

sobą obciążeń dla budżetu państwa, ani budżetów jednostek samorządu terytorialneg


text:
184.

By głośne były twe czyny?

Gdy z nich pożytek jedyny,

Z wszelakiej winy.


text:
Komisja do Spraw Kontroli Państwowej

Plan pracy

1. lipiec Rozpatrzenie Sprawozdania z działalności Najwyższej Izby Kontroli w 2012 r. (druk nr 1462) wraz z opiniami pozostałych komisji

sejmowych.

Radzie Radiofonii i Telewizji w zakresie prawidłowości przygotowania konkursów, ogłoszonych 27 grudnia 2012 roku, dotyczących

możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w sposób cyfrowy w multipleksie pierwszym (druk nr

1176) - kontynuacja.

4. lipiec Rozpatrzenie informacji Głównego Inspektora Pracy w sprawie dyskryminacji ze względu na płeć w miejscu pracy.

5. lipiec Rozpatrzenie informacji Państwowej Inspekcji Pracy dotyczącej wyników kontroli przestrzegania przepisów dotyczących czasu

6. lipiec Rozpatrzenie informacji Państwowej Inspekcji Pracy o przestrzeganiu przepisów o czasie pracy oraz wypłacie wynagrodzenia za

pracę.

7. sierpień Rozpatrzenie Informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli wykonania wniosków z kontroli działań organów administracji

publicznej na rzecz uregulowania stanu faktycznego i prawnego nieruchomości Skarbu Państwa i nieruchomości stanowiących

zasób gminny.

terytorialnego w 2012 r.

10. wrzesień Rozpatrzenie wniosku o podjęcie inicjatywy ustawodawczej w sprawie zmiany Kodeksu pracy w celu wyłączenia możliwości

11. wrzesień Rozpatrzenie Informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli realizacji zaleceń Rady Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2011

r. w sprawie krajowego programu reform Polski z 2011 r. oraz zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2011-2014.

Lp. Termin posiedzenia Temat posiedzenia

środków publicznych.

Jądrowej.

19. październik Rozpatrzenie informacji Głównego Inspektora Pracy o wynikach i efektach realizacji programów Państwowej Inspekcji Pracy

skierowanych do małych przedsiębiorstw mających na celu poprawę warunków pracy.

20. październik Rozpatrzenie Informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli windykacji dochodów z tytułu mandatów karnych i kar

administracyjnych.

21. październik Rozpatrzenie Informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli obniżania dochodów do opodatkowania o straty z działalności

gospodarczej.

komunalnej finansowanej ze środków UE na Wspólną Politykę Rolną i z funduszy strukturalnych.

Komisji.

perspektywy 2014-2020.

komunalnymi i spółkami z większościowym udziałem Skarbu Państwa (kontrola sprawdzająca).

łupkowego.

Lp. Termin posiedzenia Temat posiedzenia

30. listopad Rozpatrzenie informacji Państwowej Inspekcji Pracy o zatrudnianiu i bezpieczeństwie pracy pracowników młodocianych.

31. listopad Rozpatrzenie Informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli zawierania umów gazowych oraz realizacji inwestycji - terminal

LNG w Świnoujściu.

rzeki Odry przy wykorzystaniu pożyczki Banku Światowego.

powyżej 50. roku życia.

Fundusz Zdrowia.

Ponadto w planie pracy zostanie uwzględnion