corpora: openbooks

text:
Gdy się Chrystus rodzi…

Gdy się Chrystus rodzi i na świat przychodzi,

Ciemna noc w jasnościach promienistych brodzi;

Aniołowie się radują,

Pod niebiosy wykrzykują:

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

Mówią do pasterzy, którzy trzód swych strzegli,

Aby do Betlejem czym prędzej pobiegli,

Bo się narodził Zbawiciel

Wszego świata Odkupiciel;

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

O niebieskie Duchy i Posłowie nieba!

Powiedzcież wyraźniej, co nam czynić trzeba,

Bo my nic nie pojmujemy,

Ledwie od strachu żyjemy;

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

Idźcież do Betlejem, gdzie Dziecię zrodzone,

W pieluszki powite, w żłobie położone,

Oddajcie Mu pokłon Boski,

On osłodzi wasze troski:

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

A gdy pastuszkowie wszystko zrozumieli,

Zaraz do Betlejem spieszno pobieżeli,

I tak zupełnie zastali,

Jak im Anieli zeznali.

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

Stanąwszy na miejscu pełni zadumienia,

Iż się Bóg tak zniżył do Swego stworzenia,

Padli przed Nim na kolana,

I uczcili swego Pana:

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

Nareszcie gdy pokłon Panu już oddali,

Z wielką wesołością do swych trzód wracali,

Że się stali być godnymi

Boga widzieć na tej ziemi.

Gloria, Gloria, Gloria in excelsis Deo.

-----


corpora: wikisources-pl

text:
Anicet (św.).

Według historyka Euzebjusza (Hist. eccl.

IV, c.

11, 19), Anicet wstąpił na tron papiezki po Piusie I i był 10-m z rzędu następcą św. Piotra.

Był obrany r. 157, panował 11 lat i um.

w 8 roku panowania Marka Aureljusza, t. j.

168 r.

Wszakże daty te nie są pewne.

Pearson naznacza pontyfikat Aniceta pomiędzy r. 142 a 161; Dodwell, pomiędzy r. 142 a 153; Tillemont także nieco odmienne daty kładzie (Mémoires etc., t. II).

Za jego papieztwa gnostycyzm dosięgnął do swego szczytu i obrał sobie za główny punkt nauczania Rzym, gdzie przebywał naonczas Walentyn i inni nauczyciele gnostycyzmu, jak Marcjon, który tam spotkał się ze swoim kiedyś współuczuiem św. Polikarpem.

Euzebjusz (Hist. eccl.

IV, 14) i św. Hieronim (Catal.

Script. eccl.

II, l7), opierając się na ułamku listu św. Ireneusza do Papieża Wiktora, podają, że św. Polikarp za Aniceta przybył do Rzymu, celem położenia końca sporom, względem czasu obchodzenia Wielkanocy; jednakże ten fragment św. Ireneusza nie podaje wyraźnie przyczyny przyjazdu Polikarpa.

To tylko pewna, że Polikarp z Papieżem w najlepszej rozstali się przyjaźni, że Papież prosił nawet swego gościa, aby za niego rozdawał wiernym kommunję.

Baronjusz powiada, że to miało miejsce w piątym roku panowania Marka Aureljusza, t. j. r. 166.

Do pamiętnych faktów, za panowania Aniceta, zaliczyć należy prześladowanie chrześcjan za Marka Aureljusza i pobyt św. Justyna w Rzymie, gdzie napisał drugą Apologję, która spowodowała jego śmierć męczeńską.

Także za Aniceta przybył do Rzymu chrześcjański uczony Hegezypp, żyd rodem (Euseb.

Hist. eccl.

IV, 11, 22).

Martyrologjum rzymskie, Raban Maur, Florus i inni mianują Aniceta męczennikiem; ale starożytni pisarze, jak św. Ireneusz, Euzebjusz i ś.

Hieronim, nic nie wspominają o rodzaju jego śmierci.

Mówią, że został pochowany na cmentarzu Kaliksta, zkąd r. 1604 zostały wydobyte jego zwłoki i dane przez Papieża Klemensa VIII księciu Janowi Aniołowi de Hohenems, który napisał w języku łacińskim żywot świętego.

Według Tillemont'a, jezuici w Monachjum otrzymali r. 1590 część tych relikwji.

Pseudo-Izydor podaje list przypisywany św. Anicetowi i adresowany: Universis Ecclesiis per Galliae provincias constitutis, w którym jest mowa o konsekracji biskupów, o godności prymasów i metropolitów, o tonsurze.

List ten, prawie cały, składają wyciągi porobione z pism Leona I, i znajduje się w Zbiorze soborów Mansi'ego.

Kościół obchodzi pamiątkę św. Aniceta d.

17 Kwiet.

(Hefele).

X. M. G.


text:
21.

Krystjan wrócił do hotelu i zdumiał się wielce, ujrzawszy w blasku zaświeconej lampy elektrycznej, siedzącą przy stole Joannę.

Przysłoniła dłonią oczy, a on zatrzymał się przy drzwiach, marszcząc czoło.

Bladość niezmierna jej twarzy nastroiła go jednak zaraz serdecznie.

— Muszę jechać — szepnęła.

— Dostałam telegram.

Muszę zaraz wracać do Wiednia.

— I ja także wyjeżdżam — odparł Krystjan.

Milczeli przez chwilę, potem rzekła Joanna:

— Czy cię jeszcze kiedy zobaczę?

Czy mogę?

Czy pozwolisz?

Te pokorne zapylania świadczyły o wewnętrznej rozterce.

Uśmiechnęła się z rezygnacją.

— Będę w Berlinie! — odparł.

— Sam jeszcze nie wiem gdzie.

Ale zwróć się do Crammona.

Łatwo go odnaleźć, a krewne odsyłają mu listy, do Wiednia adresowane.

— Jeślibyś pozwolił, mogę przyjechać do Berlina, — powiedziała z taką samą rezygnacją — mam tam krewnych.

Ale myślę, że nie zechcesz! — znowu nastała pauza, a łagodne jej oczy błądziły po pokoju.

— Czyż to ma być koniec? — wstrzymała oddech napięta w oczekiwaniu, niby cięciwa łuku.

Krystjan podszedł do stołu oparł palec o płytę, spuścił głowę i rzeki, powoli wymawiając poszczególne wyrazy:

— Nie wymagaj teraz odemnie decyzji, gdyż jest to niemożliwe.

Ranić cię nie chcę, nie chcę powtarzać tego co już tyle razy zaszło w życiu mojem.

Jeśli poczujesz ochotę, przyjedź nie zważając na mnie.

Nie sądź tylko, że cię zamierzam opuścić.

Ale nastał czas krytyczny.

Więcej ci powiedzieć nie mogę.

Brzmiało to dla Joanny zgoła beznadziejnie, a jednak wyczuła coś, co podziałało kojąco na jej ból osobisty.

Właściwym sobie, śmigłym gestem wyciągnęła do Krystjana rękę, przybrała sztywną pozycję salonową i uśmiechnięta zlekka powiedziała:

— A więc... może... do widzenia.


corpora: sejm

text:
Druk nr 539

Warszawa, 8 maja 2012 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Projekt

Ustawa

z dnia ………….

2012 r.

Art. 1

1220) wprowadza się następującą zmianę:

dopuszczają wypas oraz z wyjątkiem psów przewodników osób niewidomych i psów

asystujących osobom niepełnosprawnym”.

Art. 2

zmianę:

W art. 20a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

tym także budynków biurowych i socjalnych.

Osoba niewidoma korzystająca z

pomocy psa przewodnika i osoba niepełnosprawna wraz z psem asystującym ma

prawo wstępu do parków narodowych i rezerwatów przyrody i korzystania z nich na

warunkach przysługujących wszystkim użytkownikom tych obiektów”.

Art. 3

Rząd RP zapowiedział przedstawienie w najbliższym czasie do ratyfikacji przez Sejm

Konwencji ONZ O prawach osób niepełnosprawnych.

Konwencja ta, podpisana przez Polskę

w maju 2007 r. gwarantuje niepełnosprawnym uczestniczenie w życiu społecznym na

zasadach pełnoprawnych członków.

Nakazuje ona państwom – stronom stworzenie

warunków korzystania przez osoby niepełnosprawne z wszechstronnej ochrony przed

dyskryminacją we wszystkich obszarach i dziedzinach życia.

Gwarantuje niepełnosprawnym

równouprawnienie, a państwom nakazuje zapewnienie im pełnej wolności i bezpieczeństwa,

prawa do swobody poruszania się i do niezależnego życia; prawa do zdrowia, pracy i edukacji

Polskie prawodawstwo dotyczące osób niepełnosprawnych w ostatnich latach zmieniało się,

zapewniając im coraz szerszą możliwość realizacji ochrony przed dyskryminacją i dostępu do

możliwości dostępu do obiektów użyteczności publicznej wspólnie z pomagającymi im w

życiu psami (psy asystenci niepełnosprawnych oraz psy przewodnicy osób niewidomych i

niedowidzących).

Była to bardzo istotna zmiana, która nie tylko przyczyniła się do

podniesienia komfortu życia osób niepełnosprawnych, ale przede wszystkim znacząco

zmniejszyła ich poczucie społecznego wykluczenia.

Niestety, otwierając przestrzeń publiczną i obiekty użyteczności publicznej dla osób

niepełnosprawnych korzystających z pomocy psów pracujących, Sejm nie usunął zakazu

opisując miejsca, gdzie osoba niepełnosprawna ma prawo wstępu wraz z psem asystującym,

nie wymienia parków narodowych i rezerwatów.

Ten ustawowy zakaz zamykający przed niepełnosprawnymi korzystającymi z pomocy psów

dostęp do ważnej części wspólnego dla wszystkich obywateli dziedzictwa , jakim są Parki

Narodowe i rezerwaty jest dyskryminujący.

Dlatego winien być jak najszybciej zniesiony.

Wejście w życie proponowanych przepisów nie będzie wywierało negatywnych skutków

finansowych w sektorze finansów publicznych, ani jednostek samorządu terytorialnego.

Wejście w życie projektu nie wymaga wydania aktów wykonawczych.

Na podstawie art. 34 ust. 3 zdanie drugie projekt (jako poselski) nie wymaga konsultacji

przed skierowaniem do Marszałka Sejm.

Warszawa, 15 maja 2012 r.

BAS-WAPEiM-1156/12

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

(przedstawiciel wnioskodawców: poseł Cezary Olejniczak)

Zmiana ustawy o ochronie przyrody dotyczy wprowadzenia dodatkowego

i czynną w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody.

Zgodnie

z projektem zakaz ten nie dotyczyłby także psów przewodników osób

z proponowaną zmianą ustawy o rehabilitacji, osoby niewidome korzystające

z pomocy psów przewodników oraz osoby niepełnosprawne wraz

z psami asystującymi będą miały prawo wstępu do parków narodowych

i rezerwatów przyrody oraz korzystania z nich na warunkach przysługujących

niepełnosprawnych nie jest objęty prawem Unii Europejskiej.

Warszawa, 15 maja 2012 r.

BAS-WAPEiM-1157/12

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sej